ÞESS virði: Ef ekki fyrir verk Mick Molloy, þá fyrir Judith Lucy. Hún færir hlutverkið sinn venjulega flotta stíl af óheftu illa orði í hlutverkið og stelur senunni á köflum. 2 eru í þessari mynd: Tony Martin og Mick Molloy. Þrátt fyrir að Martin kemur aðeins fram, Molloy er ekki bara í aðalhlutverki heldur var meðhöfundur og meðframleiðandi þessa mynd. Ég hef verið aðdáandi þeirra í mörg ár núna (svo virðist sem ég var sá eini sem hló við þvaglát á tökustað í fyrsta þættinum af skammlífa The Mick Molloy Show), svo ég fór í þetta með miklar væntingar. Ég er ánægður með að segja að ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Þar sem Mick vinnur mikið að þessu atriði er nóg af venjulegum vörumerkjum hans. Setningar eins og „blow it out your arse“ og „thess bowls are s***house“ eru út um allt, auk þess sem nóg af Winnie Blues sogast niður. Þetta er líka svona heimskuleg, frumleg saga sem þú gætir búist við frá einhverjum eins og honum. Þetta er eins og ein af þessum klikkuðu, amerísku íþróttagamanmyndum þar sem þeir búa til hafnaboltalið úr föngum eða eitthvað. En frekar en að reyna að gera daufa ameríska íþrótt eins og hafnabolta eða gridiron áhugaverða, fjallar þessi mynd um íþrótt sem venjulega er eftir gráum hernum: Lawn Bowls. En aðalmunurinn á þessari og öðrum gamanmyndum af íþróttatýpu er sá að þetta er í raun mjög, mjög fyndið. Það sem er enn betra er að jafnvel þótt efni þessarar myndar sé ungur töffari sem tekur þátt í leik gamals fólks, það er aldrei móðgandi við aldraða, og það verður aldrei sjúklega svekkjandi eða neitt. Það er bara gaman að hlæja á ekta 1972 verði. Mick er frábær í fyrsta alvöru leikhlutverkinu sem ég hef séð hann í, eins og Judith Lucy og hinir í leikarahópnum, en svo eru flestir búnir að æfa sig mikið... Þetta er besta ástralska gamanmyndin sem ég hef. hef séð í langan tíma. Farðu og sjáðu það og lærðu gleðina við Lawn Bowls! ÞAÐ ER AÐLEGT EINS OG: Meistaradeildin? STIG: 8 / 10