Ég hef aldrei skorast undan að segja að flestar hasarmyndir geri einfaldlega ekkert fyrir mig. Oftast eru þeir ósvífnir farartæki til að sprengja dót í loft upp, sýna kynþokkafullar fyrirsætur og henda hvers kyns raunveruleika eða greind út um gluggann. Að þessu sögðu hefur Bourne serían verið frábær. Doug Liman hóf nýja aðgerð með því að nota sannari kvikmyndastíl, sýna slagsmálin af fullum krafti og gera ofurnjósnarann ​​okkar að einhverjum sem við getum tengst tilfinningalega sem mannlega. Þetta er ekki sci-fi fáránleikinn sem var Bond (áður en þeir gerðu endurskoðun í stíl við þessa seríu ekki síður). Það var mikið að hafa áhyggjur af þegar Bourne Supremacy kom út. Þegar leikstjórinn Paul Greengrass tók við, endaði það sem hefði getað verið notað afrit af frumritinu sem framför í stíl og hæfileika. Hluturinn var hækkaður og sagan var bætt út af því. Það þarf að gefa Greengrass helling af kredit fyrir að geta haldið uppi útliti með nýjustu afborguninni, The Bourne Ultimatum. Í því sem er mögnuð niðurstaða á fyrsta flokks þríleik, er hasarinn færður á nýtt stig og sagan og frammistaðan er aldrei stefnt í hættu. Enn og aftur kemur Bourne inn í huga CIA með fölskum forsendum. Einhver hefur lekið upplýsingum um Treadstone uppfærsluna sem kallast Blackbriar og þegar Bourne er staðsettur og reynir að spjalla við fréttaritarann ​​sem sagði söguna, er talið að hann sé mólinn. Aðeins Pamela Landy, hún sem var í málinu til að finna hann í Supremacy, veit að hann getur ekki verið sá. Hvati Bourne hefur alltaf verið að halda sig fjarri ríkisstjórninni og lifa lífi sínu í friði. Það hefur verið CIA sem heldur áfram að koma honum aftur í opna skjöldu til að valda þeim eyðileggingu. Það sem á endanum kemur í ljós er að Bourne vill líka vita upprunann til að komast loksins að sannleikanum um hver hann er og hvað gerði hann að morðingja. Myndin verður því eltingaleikur við tímann og hvert annað til að finna upprunann og sjá hvort stjórnvöld geti lokað á brotið og bundið alla lausa enda, eða hvort Bourne geti hefnt sín á þeim sem tóku líf hans af honum. hvað er sennilega einfaldasti söguþráðurinn í seríunni, þar sem aðeins einn eltingarleikur varir alla söguna, hann hefur mögulega stærsta leikarahópinn af persónum og yfirsnúningur á tryggð til að afhjúpa spillinguna sem hefur verið á bak við alla söguframvinduna. Þetta er þó alls ekki skaðlegt því það gerir ráð fyrir fleiri slagsmálum og bílaeltingum sem virka í fullu samhengi við söguþráðinn. Aðgangur að þessari mynd er þess virði fyrir íbúðabardagann, á milli Bourne og annarrar eignar CIA, einn. Eltingin sem hoppar um glugga í Madríd er flott ein og sér, en þegar þeir hittast loksins fáum við tíu mínútna slagsmál eða svo sem er jafn hressandi á að horfa á og hvaða atriði sem þú munt sjá. Einnig, frekar en að nota gríðarmikinn bílaeltingaleik sem loftslagsmynd eins og í fyrstu tveimur myndunum, förum við í staðinn í kringum þrjú smávegis kappakstur, alveg jafn ákafur, en nógu þröngsýnn til að hrinda hasarnum aldrei niður í einhæfni. Eftir fimm ár við að bíða, við komumst líka að uppruna uppáhaldsstarfsmannsins okkar með hjarta og tilfinningu. Í lok myndarinnar munum við komast að því hvað hefur verið orsök allra njósna og eyðileggingar sem hafa átt sér stað í kringum hann. Enginn hefði getað gert það betur en Matt Damon. Hann hefur líkamsbyggingu og viðhorf til að vera trúverðugur í atburðarrásunum, en einnig svið til að draga fram augnablik upplýsingaöflunar og katta og músar samskipta við þá sem eru á móti honum. Joan Allen endurtekur hlutverk sitt af jafnmikilli alúð í starfi sínu, en einnig aðeins meiri óánægju með það sem er að gerast í kringum hana eftir hvernig persóna Brian Cox, úr fyrstu tveimur myndunum, tók málin í sínar hendur. Þar sem við þurfum hlutverk í því móti fáum við góðan snúning frá David Strathairn. Eins og Cox er hann að vinna á toppi fæðukeðjunnar og svarar engum þegar hann tekur ákvörðun. Með jafn mikið að reyna að hylja allar tengingar við yfirmenn sína í Blackbriar forritinu og hann er að reyna að gera skyldu sína við land sitt, geturðu aldrei metið hvað hann mun geta gert. Jafnvel litlu krakkarnir standa sig frábærlega, eins og Paddy Considine sem blaðamaðurinn sem byrjar lekann í miðju alls, Albert Finney sem maður úr fortíð Bourne og hugsanlega lykillinn að uppruna hans og Edgar Ramirez sem einn af starfsmönnum CIA sendur. að taka Bourne út. Ramirez er góð viðbót við hlutverkið sem Clive Owen (Identity), Karl Urban og Martin Csokas (Supremacy) hafa leikið með góðum árangri. Hann talar ekki mikið, ef yfirleitt, en hann er með útlitið og vélræna skilvirknina niður klappa og vonandi fær hann fleiri hlutverk til að sýna hvað hann getur eftir fallega beygju í Domino. Að lokum verður maður að klappa fyrir Paul Greengrass fyrir að halda áfram að fara fram úr væntingum og leiða þessa seríu að niðurstöðu sem byggir á velgengni forvera sinna frekar en að eyðileggja þá. Hæfni hans í handheldu útlitinu í nærmynd er undraverð og hefur sömu hreyfiorku og Tony Scott, en án alveg floga-framkalla skurðanna. Frekar en að líða eins og offramleiðsla, eykur notkun hans á handtölvu umhverfið og setur þig beint inn í aðgerðina. Við skulum líka þakka kvikmyndatökumanninum Oliver Wood, sem tók allar þrjár Bourne myndirnar. Hann gat unnið með báðum leikstjórunum og unnið stíl sinn í fallegu samræmi við þá.