"Happy Days" var framleitt og útvarpað frá miðjum áttunda áratugnum til byrjun níunda áratugarins og virðist verða fáránlegri með aldrinum. Þegar útsendingin var sýnd voru flestir áhorfendur sem ólust upp á fimmta áratugnum á miðjum aldri með fjölskyldum og atriðin í Mel's Diner vakti sennilega tilbúna nostalgíu til þeirra. Fonz-bíllinn var auðvitað sá flottasti af þeim flottu (þó að leikarinn Henry Wrinkler hafi enn þann dag í dag aldrei lært að keyra mótorhjól). Richie Cunningham var al-ameríski ljóshærði strákurinn sem myndi líklega verða kjörinn forseti nemendafélagsins. Potsie var besti vinur Richie - stjarna þáttarins verður að eiga besta vin, held ég. Og Ralph Malph var brjálæðislegur hliðarmaður Fonz, ef ekki alls hópsins. Ég elskaði það þegar Fonz-liðið barði greyið Ralph Malph. Og þar var Mel, miðaldra lúrinn sem rak Mel's Diner. Og auðvitað hver gæti gleymt útliti Morks? Var þetta virkilega fimmti áratugurinn? Það er kaldhæðnislegt að kvikmyndir sem framleiddar voru á fimmta áratugnum, eins og "Rebel Without a Cause" og "The Wild One" hafa orðið betri með aldrinum og lýsa tímabilinu á heiðarlegri hátt en þessi sýning sem var framleidd 20 árum eftir tímabilið sem hann sýnir. Sjónvarpsþátturinn „Happy Days“ er ekki í sama flokki og „Rebel Without a Cause“ eða „American Graffitti“ ef svo má að orði komast. "Happy Days" gæti hafa fangað suma þætti fimmta áratugarins með hamborgaraveitingastaðnum sínum, djókskössum, flottum bílum og klístruðum flötum skyrtum, en þetta er frekar nostalgísk hugsjón sem er eingöngu gerð til að hlæja frekar en heiðarlega mynd. „American Graffitti“ hafði eitthvað að segja um unga Bandaríkjamenn á 5. áratugnum á meðan „Happy Days“ virtust meira um það hvernig miðaldra fólk á áttunda áratugnum vildi að fimmta áratugurinn hefði verið. Niðurstaðan var eins konar útvatnaður tilbúningur sem hefur í raun ekkert með fimmta áratuginn að gera. "Happy Days" er í besta falli gamanleikur með eitthvað af gervimenningu fimmta áratugarins sem bakgrunn. Eins og annar gagnrýnandi benti á, hefði al-ameríski krakki Richie Cunningham líklega verið refsað fyrir að vingast við eins og brottfallsmann eins og Fonzie. Og Mel myndi líklega banna Fonzie að fara inn í matsölustaðinn sinn. Stutt saga: "Happy Days" var upphaflega flugmaður sem heitir "Love in the Happy Days" sem var hafnað fyrir útsendingu. Gamanflugmenn sem voru með þemu varðandi kynlíf og rómantík sem komust ekki í sjónvarpsútsendingu birtust stundum í þættinum „Love American Style“ sem var sjaldan sýndur sem oft var sýndur í stað hafnaboltaleikja sem rignt hafa upp eða aðrar óvæntar afpöntunar dagskrár og/eða breytingar. Í stuttu máli, "Love American Style" var kastþáttur sem innihélt alla þessa eins þátta gamanmyndaflugmenn sem komust aldrei í ríflega frumraun. "Love in the Happy Days" birtist sem "Love American Style" þáttur einhvern tímann í upphafi áttunda áratugarins, en á þeim tíma gátu sjónvarpsstjórar ekki séð fyrir hvernig þáttur um ungt fólk frá 1950 yrði vinsælt, sérstaklega á blómadögum gamanþættir sem snúast um miðaldra fólk, eins og „Mary Tyler Moore Show“ (og síðari spunaþættir eins og „Rhoda“), „The Bob Newhart Show“ og „All in the Family“. (Hvernig hlutirnir hafa breyst síðan nú eru flestir sjónvarpsþættir um ungt fólk og iðnaðurinn forðast flesta þætti um miðaldra fólk eins og pláguna!) Í kjölfarið kom ein af ungstjörnum "Love in the Happy Days", barnaleikari frá "The Andy Griffith Show" sem heitir Ron Howard, fékk tækifæri til að leika í kvikmynd um ungt fólk sem gerðist árið 1959 sem heitir "American Graffitti" sem leikstýrt var af tiltölulega óþekktum George Lucas, en fyrri "THX 1138" hans hafði sprengt ömurlega á miðasöluna. . Jafnvel þegar hún var frumsýnd fyrir kvikmyndastjórnendur gátu kvikmyndaverin ekki séð hvernig kvikmynd um ungt fólk á fimmta áratugnum gæti orðið vinsæl vegna þess að hún „passaði“ ekki við það sem hafði verið vinsælt í fortíðinni, þó að þau gerðu sér ekki grein fyrir því. að stór hluti kvikmyndaáhorfenda hefði verið ungur á fimmta áratugnum. Eins og allir vita sló myndin í gegn og stjórnendur stúdíósins gerðu sér grein fyrir því að þeir höfðu algjörlega rangt dæmt áhorfendur sína. Einhvers staðar á meðan á kvikmyndaleiknum „American Graffitti“ stóð, áttuðu sjónvarpsstjórar sig á því að þeir voru með gamanmyndaflugmann í hvelfingunni sinni sem var mjög líkt „American Graffitti“. Þeir komu með það til baka með upprunalega leikarahópnum, auk Henry Wrinkler sem "The Fonz", endurtitilinn "Happy Days" og restin er sjónvarpssaga þar sem það varð einn vinsælasti þáttur 1970. "Happy Days" núna virðist fáránlegt. Persónurnar eru flatar og pappa, aldrei meira eða minna en þær eru yfirborðslega. Málin sem þeir fást við eru léttvæg. Og viðbrögð þeirra virðast hugalaus og jafnvel kjánaleg. Nú á dögum virðist persóna Fonz vera skopmynd af, tja, The Fonz. Var hugmyndin að vera eins konar skopstæling á persónu Marlon Brando í "The Wild One"? Þegar ég horfi á sýninguna með ferskum augum finnst mér framleiðendurnir virkilega hafa misst af frábæru tækifæri til að kynna fimmta áratuginn með dýpt og raunsæi sem gæti samt verið skemmtilegt og skemmtilegt. Þess í stað ákváðu framleiðendurnir að hlæja ódýrt fyrir hraða peninga. Þetta er svo sannarlega sýning sem hefur ekki staðist tímans tönn. "American Graffitti" hefur marga ytra útlit "Happy Days" en það hafði yfirburði. Það hafði heiðarleika um persónurnar og málefni þeirra. "Happy Days" tók útlitið á "American Graffitti" en náði ekki hjarta sínu.