Ég er með eintak af þessu á VHS, ég held að þeir (sjónvarpsstöðvarnar) ættu að spila þetta á hverju ári næstu tuttugu árin. Svo að við gleymum ekki því sem var og að við munum eftir að gera ekki sömu mistökin aftur. Eins og að setja sumt fólk í leikstjórastólinn, þar sem það á ekki heima. Þessi mynd Rappin' er eins og vaudevillian söngleikur, fyrir þá sem geta ekki sungið eða leikið. Þessi mynd er jafn skemmtileg og að reyna að kenna „blindum“ að keyra borgarrútu. John Hood, (Peebles) er nýkominn úr fangelsinu og er á leið aftur í gamla hverfið. Að afplána fyrir allt til fallegan nauðsynjaglæp, auðvitað. John heldur aftur inn á gömlu götuna og á móti þeim taka krakkahundar gamlar dömur og jafnaldra heimilisfólk hans þegar þeir dansa og syngja alla leiðina. Ég myndi mæla með þessu ef ég væri tilfinningaríkur, eða ef í sannleika sagt einhver var að reykja lyfjapott sem ávísað var af a læknir við gláku. Hvort heldur sem er er þetta illa leikstýrt, handrit, leikið og jafnvel framleitt (ég hélt aldrei að ég hefði setið það) ádeila á gettólífið með 'Hood'. Þó, ég held að endurleysandi hluti sögunnar, í gegnum wannabe klíkubardaga og dansnúmerin, sé vinum hans sama um nágranna sína og vilja bjarga gettóinu frá því að vera rifið niður og hreinsað upp. Gleymdu Sonny spoon, Mario hefði getað unnið Óskarsverðlaun fyrir það í samanburði við þetta rapp. Ó jæja, ef þig langar að hlæja sjálfan þig kjánalega og þrífjórðu skammast þín, vertu viss um að drekka fyrst. Og vinsamlegast, horfðu á ábyrgan. (Engar stjörnur, gangi þér betur næst!)