Það er frekar lúmsk saga um þá staðreynd að á indversku heimili hvernig flestar ákvarðanir eru teknar af karlinum, hvernig ekki er hugað að löngunum konunnar, til dæmis hvernig jafnvel þegar maðurinn og eiginkonan sofa saman væri það prófraun. fyrir eiginmanninn hvort hann geti stjórnað löngunum sínum, ekki til að veita konunni ánægju. Og í svona atburðarás hafa konur undantekningarlaust um tvennt að velja, annað hvort að sætta sig við þetta allt og taka það inn í sitt eigið líf, sem er venjulega raunin, eða sætta sig ekki við þetta og reyna að móta hluti til að fullnægja sjálfum sér, sem gerir kvikmynd! Eldur er snilldarlega leikstýrð saga um seinni kostinn, sem konur velja sjálfar, engin fórn, að þjóna engum öðrum, frekar ákvörðun í eigin þágu. Einhvern veginn fékk öll hugmyndin um að réttlæta lesbínsku ekki viðurkenningu hjá indverskum áhorfendum, en ef maður horfir á alla myndina frá sjónarhorni sjálfstjáningar, þá kemur öll umræðan ekki einu sinni upp.