Ég hafði aldrei lesið mikið um (eða jafnvel séð kyrrmyndir af) sex manna bresku grínhópnum The Crazy Gang, en jákvæða reynslu mína af samtímamönnum þeirra Will Hay og Arthur Askey – og sérstaklega mikið lof Graham Greene á THE FROZEN LIMITS sjálfum (“ Fyndnasta enska myndin sem framleidd hefur verið...það þolir samanburð við SAFETY LAST og THE GENERAL“) – fékk mig til að taka skrefið með beinum R2 DVD diskunum frá Network of this og síðari kvikmynd þeirra GASBAGS (1941; sjá hér að neðan), bæði af sem voru gefin út fyrr á þessu ári með nánast engum aðdáendum. Vestur-framleiddur í Bretlandi er sjaldgæfur, en bresk vestræn skopstæling er sjaldgæfara enn (CARRY ON COWBOY [1965] var enn í um 25 ár). Tilviljun, ef ég sný aftur til Silent-klassíkanna sem Greene nefnir, þá sýnist mér myndin vera augljósari í þakkarskuld við THE GOLD RUSH (1925) og WAY OUT WEST (1937). Að auki spilar það líka eins og tilbrigði við "Snow White And The Seven Dwarfs" ævintýrið (sem var nýverið gert ódauðlegt á skjánum í gegnum teiknimyndameistaraverk Walt Disney) og þar sem sjöundi meðlimurinn er leikinn af fornri myndasögu og tíðum Will Hay. filmur Moore Marriott; Gangan kallar í raun og veru dásamlegu kvenhetjuna Eileen Bell því nafni í gegn og það er meira að segja skemmtileg röð þar sem þau sex búa sig undir að fara að sofa og flauta lag dverganna úr Disney myndinni! Sex grínistar (þrjú sett af gríndúóum: Flanagan & Allen, Nervo & Knox og Naughton & Gold) eru kannski stærsti slíkur hópur á myndinni – þó ekki allir persónuleikar þeirra komi fram hér: Uppáhaldið mitt var stórt Bud Flanagan (líkist svolítið eins og Jim Backus), beinn maður Chesney Allen og yfirvaraskegg, típandi raddaður Teddy Knox; Hins vegar tók sköllótti Charlie Naughton oft sviðsljósið - þar sem hann er sá sem hinir virtust alltaf taka á. Samt sem áður er það Marriott sem stelur myndinni frá fyrstu senu sinni - þar sem hann reynir að líkja eftir hverjum embættismanni í niðurníddu leikhúsi draugabæjar!; mjög ungur Bernard Lee er líka áberandi sem illmenni verksins. Ore rútínan milli Flanagan og Allen gerir í raun ráð fyrir hinu fræga „Who's On First“ eftir Abbott og Costello? (myndin byggist reyndar á miklum orðaleik vegna húmorsins - sem er ekki endilega á ferð, sérstaklega á þessum tímamótum). Engu að síður eru nokkrar bráðfyndinar seríur í gegn – nokkrar þeirra komu meira að segja með tár í augun: upphafssenan þar sem klíka er vikið af reiðum kröfuhöfum; að klæða sig upp sem indíána þegar þeir komust á Yukon; brögð gengisins til að gera alla ríka með sama gulli; þeir líkjast allir eftir svefngangandi Marriott til að rugla illmennin í ríminu (gagg sem gæti átt uppruna sinn að þakka skemmtilegri speglaröð Marx Bros í ANDASÚPunni [1933]); spottinn leikhússkessan sem gerir grín að grátbroslegum melódramum; súrrealíska augnablikið þegar einn úr klíkunni, eltur af illmennunum, gengur upp stiga sem er hluti af máluðu landslaginu í leikhúsinu; og sérstaklega undir lokin, þegar hópur syngjandi Mounted Police stökk svo hægt og rólega til bjargar genginu (þrátt fyrir að vera æst af sífellt óþolinmóðari Ranger-hetju). að fá alla brandarana stundum – texti hefði vissulega verið kærkominn í þessu tilfelli. The Crazy Gang gerði aðeins fimm myndir – þar sem fyrstu tvær voru einnig vel metnar, OKAY FOR SOUND (1937) og ALF'S BUTTON AFLOAT (1938), og mun seinna endurfund (þó Allen hefði á þessum tíma fallið út vegna heilsuleysi og Eddie Gray kom í staðinn) sem heitir LIFE IS A CIRCUS (1960; leikstýrt af Val Guest sem fyrir tilviljun skrifaði báðar Gang-myndirnar sem ég keypti auk nokkurra af fyrrnefndum Hay og Askey farartækjum!).