Ég elska kóreskar kvikmyndir vegna þess að þær hafa hæfileikann til að fanga raunverulegt líf í raun og veru. Ég hef tilhneigingu til að horfa á kóreskar kvikmyndir bara af þeirri ástæðu. Ég hef séð þessa leikstjóra aðrar kvikmyndir áður. Sú sem kemur næst tilfinningunum sem ég fékk út úr þessu er Oasis og önnur æðisleg mynd sem heitir This Charming Girl. Hins vegar á titilyfirlitið mitt að vera frá kristilegu sjónarhorni svo ég byrja bara að gera það í stað þess að sturta hana bara í mig lof. Fyrir ókristið sjónarhorn hefur leikstjórinn Chang-dong Lee fangað óhlutdræga og næstum skelfilega raunverulega mynd af nútíma mótmælendakirkju (óháð kirkjudeild) vörtum og öllu. Ég hef alltaf verið að bíða eftir kristilegri kvikmynd sem sýnir sannarlega myrkari leyni kirkjulífsins. Vegna þess að kristnar kvikmyndir hafa tilhneigingu til að tala á öðru tungumáli en þeir sem þeir vilja deila trú sinni með. Margar kvikmyndir með trúarlegum undirtóni, þó að þær hafi góðar hvatir, hafa tilhneigingu til að hafa tilhneigingu til að hljóma eins og Disney kvikmynd eða sérstakt eftir skóla. Þeir þurfa að sýna lífið eins og það er. Raunverulegt fólk bölvar, alvöru fólk girnist, alvöru fólk dettur. Og þó að kristnir menn trúi því að hjálpræði sé í boði fyrir þá sem leita hennar, erum við enn áskorun af hversdagslegum hryllingi þessa lífs. Og persóna Do-yeon Jeon er algjörlega heiðarleg og næstum hrottaleg túlkun á konu sem fann Guð, en vegna biturs veruleika lífsins missir hún ástina til hans sem hún hafði einu sinni. Hún neitar ekki að Guð sé til. Það er bara það að hún neitar að sætta sig við að lifa með hugmyndinni um að hann sé algerlega elskandi og fyrirgefandi Guð. Í sæmilegri útbreiðslu siðferðis og brjálæðis spyr persóna hennar spurninga sem eru í huga hvers og eins, trúarlegs eða ekki. "Ef Guð er kærleikur, hvers vegna leyfir hann slíkum hræðilegum hlutum að gerast?" Þessi mynd svarar því ekki, með réttu. Og ég trúi því að síðustu 10 mínútur myndarinnar, þó þær séu opnar fyrir túlkun, skilji okkur eftir með vongóða framtíð fyrir aðalpersónuna okkar og dragi hugmyndina um "leyndarmál sólskinsins" hringinn. Ég trúi ekki í eina sekúndu að þessi mynd hafi reynt að vera trúaður eða hafði á einhvern hátt reynt og ætlað að vera það. Þar liggur ástæðan fyrir því að það virkaði enn meira. Það er raunverulegt, það er heiðarlegt. Og þess vegna er þetta langbesta samantekt á raunverulegu kristilegu lífi sem ég hef séð á kvikmynd.