Það erfiðasta við þessa mynd er að segja eitthvað jákvætt um hana. Persónurnar voru steríótýpískar "white-trash", "plottið" myndarinnar var hallærislegt frá upphafi og það versta við þessa mynd var að nektin var svo bersýnilega frá líkamstvímenningum að það var fyndið. Því miður var þetta það eina fyndna í myndinni. Fröken Jenkins væri betur borgið ef hún myndi í framtíðinni forðast að nota lífssögu sína til að „skemmta“ fólki. Þetta var einfaldlega svo slæmt. Eina jákvæða hliðin á þessari mynd (þetta hefur ekkert með gæðaskort myndarinnar að gera) er að bróðir minn greip út peninginn fyrir þennan óþef.