Þetta er Arnold mynd. Nú þegar þú veist það, hef ég sparað þér mikinn tíma sem það hefði tekið að lesa þessa umsögn. Ef þér líkar ekki við Arnold, þá líkar þér ekki við þessa mynd. Ef málið er hitt, þá mun þér mjög líklega líka við það. Svo einfalt er það. Nú, ef þú ert enn að lesa þetta býst ég við að þér líki við Arnold. Gott hjá þér! Hann er nokkuð góður er það ekki. The Running Man er mjög dæmigerður Arnold eiginleiki. Það hefur venjulega afturframtíð sem við þekkjum svo vel frá B-Sci Fi 80, það hefur fullt af hræðilegum einleikjum, fullt af ofbeldi og sprengingum, og myndarlega kvenhetju og hamingjusaman endi. Í þessu tilfelli, vondur andstæðingur er allsráðandi ríkisstjórn frá 1984, sem notar sjónvarp sem áhrifaríka mannfjöldastjórn með skylmingakappa leikjaþáttum. Arnold endar auðvitað í einum af þessum þáttum og snýr þessu öllu á hvolf, með smá hjálp frá félaga sínum tveimur og hinni flottu Amber. Þetta er ekki stórkostleg mynd, en samt tókst henni að skapa frekar gott andrúmsloft framtíðarinnar, með fallegum möttum málverkum og settum til að hjálpa því. Það er vonlaust 80's, en mér finnst það heillandi. Leiklistin er misjöfn, Arnold gerir sitt vanalega nöldur og hróp, með hjálp steinsteyptra einleikja. Heroine Amber er léttvæg sagt dálítið staðalímynd og Damen Killian sem heitir lúmskan nafn er dæmigerður illur sjónvarpsmaður. Þrátt fyrir alla galla hennar sýnir myndin boðskap sinn mjög skýrt; Sjónvarp er ópíum fjöldans, góð leið til að stjórna fólki. Það býður einnig upp á framúrstefnulega stafræna myndbandsklippingu á sínum tíma, sem gerir vondu krakkana kleift að skipta um andlit í myndbandi til að blekkja áhorfendur sína. Þetta virðist alls ekki framúrstefnulegt í dag, sem er svolítið ógnvekjandi. Ef þú hefur séð Arnold myndir áður þá veistu hvenær þú átt að horfa á þessa. Njóttu.