Lokastig: 0 (af 10)***Mögulegir senuspeglarar (en hverjum er ekki sama)***Já, það er rétt: núll. Og ég gef sjaldan 1. Jafnvel fyrir ömurlegustu kvikmyndir leita ég að hlutum eins og tónlist, kvikmyndatöku, hugmyndaauðgi, það er húmor, jafnvel gott hraða til að vera eins hlutlægur og hægt er að tala um. Þegar litið er á það innan sinna ættkvísla eða undirættkvísla. En það er nákvæmlega ekkert að leysa hér. Ég man ekki eftir öðru sinni sem kvikmynd sendi mig í raun og veru að ganga upp og niður í herberginu þegar henni var lokið. Eina ástæðan fyrir því að ég komst til enda var sú að ég gat ekki skipta um rás - ég sat þarna einfaldlega agndofa og horfði á hvaða móðgandi heimskulega hluti það myndi koma upp með næst. Það var eins og að horfa á snák melta rottu. En við skulum hafa gaman og draga þetta barn í sundur, skulum við. Í fyrsta lagi, Það er ekkert tæknilegt við "Whipped" sem virkar. Myndefnið er allt sitcom stíll. Úrklipptu atriðin eru bara myndir af götuumferðinni sem fer fram hjá á nóttunni aftur og aftur. Tónlistin og tónlistin, ekki aðeins stuðlar ekki að neinu til myndarinnar - það er andstyggilegt. Svo ekki sé minnst á að það hefur ekki neitt til að leggja til samt. Leikarinn er eins og hann kemur, allt í kring og það á við um Amöndu Peet (klárlega „stjarnan“ sem fékk þetta lestarflak grænt ljós) líka. Þessir krakkar, sem eru álitnir góðir vinir, hafa hvorki meira efnafræði né skynjun á tilgangi en ef leikstjórinn Peter M. Cohen hefði safnað þeim saman á strætisvagnastöð nokkrum mínútum fyrir tökur. Á skapandi hliðinni er ekki frumlegt bein í líkamanum. Það hefur ekkert ímyndunarafl. Það sýnir okkur ekkert sem við höfum ekki séð þúsund sinnum áður. Öll forsenda, eða "twist", þessarar myndar byggist á karlrembu og þeirri "hugmynd" að konur með vald geti leikið karlmenn "rétt eins og þeir verða leiknir". Allir sem halda að þetta sé einhvern veginn útúrsnúningur eða á einhvern hátt frumlegt hefur augljóslega aldrei kveikt á sjónvarpi áður. Snúnar, grunnar konur eru algengar. Karlmennska er normið. Það er ekki verið að stela frá neinu sérstaklega, það er verra: það er að stela úr klisjum. Ég get ekki ímyndað mér að kona geri kvikmynd sem sýndi aðrar konur sem byggjast svo mikið á staðalímyndum og með þessari fyrirlitningu. Fær mig til að vilja fara að leigja "In the Company of Men" - eða betra, "There's Something About Mary". Þessi mynd vill vera "edgier" útgáfa af "There's Something About Mary" svo slæmt að þú getur séð svitann. Myndin hefur enga innsýn í konur, karla, stefnumót, kynlíf eða í rauninni neitt. Cohen er einfaldlega sáttur við að endurvekja goðsagnir sem hann hefur verið innrættur úr öðrum kynlífsmyndum. Á hinn endann virkar myndin heldur ekki sem háðsádeila, því þó hún sé þroskuð af ýkjum sem maður gæti litið á sem „ádeilusögu“ á hún sér ekki þann raunveruleikagrunn sem háðsádeilur þurfa. Það veit ekki einu sinni hvað það er háðsádeila. Svo er það samræðan, sem er lítið meira en persónurnar sem öskra ósvífni hver á aðra. Dæmi: Persóna 1: „F**k þú“ Persóna 2: „Ó, já, jæja, f**k þú“ (endurtekið) Og niðurstaðan, það sem gæti afsakað allar aðrar ákvarðanir: Það eru til margar kvikmyndir án söguþráða, án góðra leikara, með siðferðilega fráhrindandi persónum og ruddalegum samræðum sem hafa verið fyndnar og þar með verið góðar. "Whipped" er ekki fyndið. Ekki í eina sekúndu. Það hefur enga kómíska hæfileika eða tímasetningu. Aðstæðurnar eru allar algjörlega lygilegar, ekki byggðar á neinum snefil af sannleika, sérstaklega nógu mikið til að hlæja úr okkur. Persónurnar eru allar dregnar í stórum dráttum þannig að þær virðast tengjast lægsta af lægsta samnefnaranum. Horfðu bara á "the marquee scene", "cult classic" hárgel senuna. Ein af brjáluðu andhetjunum okkar opnar lyfjaskápinn og sér titrara Menu (Peet). Einhverra hluta vegna skín ljós niður á það eins og hann hafi fundið gralinn. Hvers vegna Cohen heldur að karlmenn bregðist svona við titrara veit ég ekki. Á meðan hann nuddar því á sjálfan sig, sleppir hann því í klósettið og reynir svo að veiða það upp með berum höndum þegar, oh my, Mena gengur inn á hann. Ó, mínar hliðar. En merkilegt nokk þá líkar fólk við þessa mynd. Auðvitað hefur fólk líka gaman af "Friends" og raunveruleikaþáttum svo ég ætti ekki að vera hissa. Allt á þetta þó rauðan þráð. "Whipped" er stór sönnun fyrir mér að það er bara stór vasi af fólki í Ameríku sem mun hlæja að hvaða brandara sem er bara vegna þess að það er um kynlíf. Þeim mun líka við hvaða sýningu eða kvikmynd sem er (eða halda að þeim líkar við það) bara vegna þess að það er um stefnumót eða sambönd. Það er skortur á hvaða gæðum sem er hefur engin áhrif á þetta fólk. Rétt eins og fólk er innrætt til að vilja hvítari tennur og þynnri líkama til að selja tannbursta og þyngdartapsforrit, þá er það líka innrætt til að grúska í blindni allt sem tengist stefnumótum/samböndum til að selja þeim ódýrt, tómt, áreynslulaust sjónvarp, kvikmyndir og hvaða fjölda vara sem er. Eina huggunin verður sú að þegar ég dey, vegna þess að ég sá þessa mynd, þá á ég heiðurinn af því að fá 80 mínútur af lífi mínu til baka.