Ég vil að Céline og Jessie gangi lengra í sambandi sínu, ég vil segja þeim að þau hafi verið gerð fyrir hvort annað, að á mörgum augnablikum í myndinni viljum við að þau deyi fyrir hvort annað. Saga þeirra er það sem við vildum alltaf og líklega náðum við flestum aldrei. Þetta snýst um ást en ekki heimskulega hluti eins og í "notting hills" eða svona kvikmyndum. Svona er lífið og ég trúði á þá, ég trúði að þeir væru að detta... Þetta var svo snjallt og aðlaðandi. Ég hef nýlokið við að skoða það fyrir mínútu síðan og ég er þar enn... mig langar til Vínar. Ég vil sjá þá eins fljótt og auðið er aftur. Ég verð að segja að ég var núna að verða misantropist og fannst eins og ef ást væri bara fals, hugtak, en með þessari mynd áttaði ég mig á því að kannski einhvers staðar, einhvern veginn og einhvern tímann, eitthvað gæti raunverulega gerast. Ég er frönsk og þekkti ekki mjög vel July Delpy þrátt fyrir Kieslowski "þrír litir : hvítur"... Nú verð ég að sjá önnur verk hennar því hún lítur út eins og engill og fékk fullkomna leik. fyrir sólsetur" (framhaldið í París) nokkrum dögum áður sá ég "fyrir sólarupprás" og það er ekkert mál. Þau eru bæði meistaraverk. sönnun þess að þú þarft ekki að heilla augun með tækni til að fá hreinar tilfinningar. Fyrirgefðu enskuna mína sem ég er að reyna að gera. Franck í Frakklandi