Þó að hún sé að sögn sjálfsævisöguleg, sýnir þessi mynd mjög litla innsýn, bæði í sálfræði söguhetjunnar (sem leiðir af sér flata, sundurlausa persónusköpun) sem og í stærri sögulegum ferlum, og von mín um annað hvort að læra eitthvað nýtt eða bæta skilning minn á Íran samtímans hélst. óuppfyllt. Þess í stað fannst mér tilfinningar mínar dálítið sljóar þar sem röð skeggjaðra íslamskra illmenna kom í staðinn fyrir að hæða, pynta eða drepa hinn ófrumlega fórnarlömb, frumdæmi millistéttar Írana, sem hafði einkarétt á vestrænni menningarsamúð (og sem myndin sækist eftir sýknun) Því dýpra. Skilningur sem myndin virðist sýna er skilningur á fjöldafjölmiðlamarkaði, þar sem hún þjónar til að næra ríkjandi vestræna þjóðfræðihugsjón (þ.e.a.s. Það sem leysti myndina frá því að vera beinlínis leiðinleg var skapandi hreyfimyndin hennar - raunverulegt naumhyggjulegt myndefni sem engu að síður hélt skjánum alltaf ríkum, svipmiklum og ótvíræðum - ekkert smá hátíð sem ég gef henni nokkrar stjörnur fyrir.