Þetta er rödd manns, sem var nýbúin að horfa á aðra þáttaröð Rómar, næstum í einu lagi, og greip tækifærið til að sjá "hvað gerðist næst" - þessi mynd fer þægilega í loftið þar sem Róm endar. Ef þér finnst Róm viðurstyggð, skrúfuhátíð með illum kjafti af lítilli sögulegri nákvæmni, þá gætirðu notið Imperium: Augustus. En ef þér finnst Róm af hinu góða, ef þú hefur gaman af flóknum fróðleik, andrúmslofti decadenence og vinnu leikaranna, þá mun Imperium augljóslega koma þér fyrir sjónir sem óhófleg, óþarfa og leiðinleg sápuópera með fáum lausnum. þættir. Það eru nokkrir leikarar sem fyrir minn smekk líta nokkuð betur út en þessir í Róm. Mér líkaði sérstaklega ímynd Rómar af Kleópötru sem eiturlyfjablautum kynlífsfíkill. Það hlýtur að hafa verið mikill styrkur og reisn í þeirri konu og leikkonan í Imperium hentar hlutverkinu miklu betur. O'Toole og Rampling eru góðir og sumir aðrir líka. En svo... Ef þú hefur kynnst - og elskar - Atiu sem ofursvalu tíkina, þá finnst þér lýsingin á henni í Imperium - sem táragnægri gæsmóður í svuntu - algjörlega fáránleg. Það eiga að vera einhverjir krúttlegir karakterar í Imperium, en þessar leikkonur treysta mjög á að stara á karlmennina og ekkert mikið meira. Þú finnur engar áhugaverðar kvenpersónur í þessari sögu. Það er líka sársaukafulla teiknimyndin Maecenas, sem við sjáum sem öskrandi dragdrottningu, jafnvel þótt fátt sé í sögunni um að hann hafi verið slíkur (hann er einu sinni kallaður „að vera kvenlegur í nautnum sínum“ í annálnum). Innréttingarnar eru frekar fámennar. og treysta á klisjur á klisjur. Stóri salurinn hennar Kleópötru lítur út eins og eitthvað úr tölvuleik eða leikherbergi fyrir börn í egypskum skemmtigarði. Það er mikið af virkilega lélegri þrívíddargrafík, ekki í samræmi við 2003 staðla. Aðgerðin er sett fram sem röð endurlitsmynda sem hinn gamli Augustus er að endurlifa. Þannig að við fáum smá sýn á nokkra sögulega atburði, sem sumir eru vel settir fram en aðrir ekki. Óhóflega miklum tíma er sóað til að sýna Liviu sem „eilífa logi“ Ágústusar. Þetta mál snarkar ekki einu sinni í eitt augnablik, samræðurnar eru ofboðslegar og allt er kryddað með tárvotandi söngleik. Hvaða raunveruleika sem sýningin stefnir að því að fanga, eyðileggst hver einasti sneið af honum af þurru samstilltu talsetningunni (flestir leikaranna eru ekki enskumælandi). Allt er volgt í þessari epík. Það er að vísu meiri söguleg nákvæmni en í Róm, en stórkostlega séð er það hreint út sagt leiðinlegt. Persónurnar skortir dýpt og skerpu í samræðunum. Vinna með myndavél er oft minnkað í kyrrstæðar myndir og lýsingin býður ekkert upp á að gleðja augað. Það er í raun enginn að elska og enginn að hata í Imperium. Burtséð frá því hvort þér líkaði eða líkaði ekki við Róm, það eru til miklu betri kvikmyndir og smáseríur. Ancient Rome: The Rise and Fall of an Empire væri eitt sem ég mæli með.