Leyfðu mér fyrst að viðurkenna að ég hef ekki lesið þessa tilteknu Balzac skáldsögu, þannig að ég er kannski að beina ósanngjarna kjaftinum að leikstjóra og ritstjóra. Samt sem áður er reynsla mín af Balzac í öðrum sögum sú að hann skrifar sem raunsæismaður, ekki óljósari. Þetta er vissulega mynd sem er þess virði, en maður situr mjög undrandi í lokin. Var ofursti svikari, notaður af lögfræðingnum í eigin tilgangi (eða hvers vegna fyrir utan hann sjálfan); eða var ofursti ekki svikari, heldur notaður eins og áður segir af lögfræðingnum; eða reyndi lögfræðingurinn virkilega að þjóna heiðarlegum ofursta? Leikstjórinn og/eða ritstjórinn virðist mér hafa vísvitandi hulið þessar spurningar, sem virðist ekki vera Balzac, raunsæismaðurinn. Á sama tíma gerir myndin frábært starf við að afmarka persónurnar, ef ekki hvatir þeirra, og leikarahópurinn og framleiðslan er frábær. Þessi upphafsvettvangur á vígvellinum á eftir að ásækja drauma manns. Samt veltir maður fyrir sér þeirri allt of algengu hneigð meðal kvikmyndagerðarmanna samtímans til að hlynna að tvíræðni umfram allt annað. Voru vandamál og hvatir allra þessara persóna ekki nógu flóknar fyrir Yves Angelo?