Þó að þetta sé jólamynd, hefði "Jól í Connecticut" getað verið gerð hvenær sem er á árinu, þar sem þetta er saga hermanns sem eyðir því sem á að vera friðsælum tíma með Martha Stewart týpu. Það er það sem hann heldur. Í raun og veru er konan sem um ræðir, sem Barböru Stanwyck túlkaði, með vinsælan tímaritsdálk um lífið á sveitabænum með eiginmanni sínum og barni. Hún á engan bæ, engan eiginmann og ekkert barn, né þær margar uppskriftir sem hún gefur út. Þeir tilheyra veitingamanni í nágrenninu. Þegar ritstjóri hennar, Sydney Greenstreet, sem er ómálefnalegur, krefst þess að hún skemmti hermanninum Dennis Morgan, fær hún kærasta sinn til aðstoðar til að nota bæinn hans og hún flytur sjálfa sig og veitingamanninn þangað. Það er meira að segja barn...jæja, reyndar eru það fleiri en eitt. Ringulreið myndast og það verður sífellt erfiðara að spila leikinn, sérstaklega þegar Stanwyck verður ástfanginn af Morgan. Þetta er svo dásamleg mynd, og jafnvel þótt þú sért alvarlega þunglyndur, getur "Jól í Connecticut" lyft þér upp úr henni. . Barbara Stanwyck er dásamleg sem ferilskonan sem varð heimavinnandi. Þrátt fyrir að vera ekki eins áberandi og Crawford eða Davis, gat hún engu að síður gert það sem hvaða hlutverk kölluðu á - hún gat verið ódýr, glæsileg, hlý, viðbjóðsleg, köld og/eða kynþokkafull og hún lét það líta út fyrir að vera auðvelt. Þar að auki er hún alltaf aðlaðandi og aðlaðandi. Dennis Morgan er myndarlegur og heillandi hermaður; sem aukabónus fær hann að nota írska tenórinn sinn. Unnusti Reginald Gardner er allur í viðskiptum og þú getur sagt að hann er ekki alveg réttur fyrir Stanwyck. S.Z. Sakall sem falsfrændi/alvöru kokkur er bráðfyndinn, sérstaklega þar sem hann biður Stanwyck um að geta snúið pönnuköku fyrir áhorfendur. Ég get ímyndað mér hvaða áhrif þessi yndislega mynd hafði í lok seinni heimsstyrjaldarinnar. Það hlýtur að hafa verið algjört leiðarljós fyrir betri tíma.