Þó að það sé örugglega skemmtileg leið til að eyða nokkrum klukkutímum og hún sé alltaf þess virði að horfa, nær þessi mynd aldrei alveg þeim markmiðum sem hún ætti að gera af tveimur ástæðum. Í fyrsta lagi, eftir fyrstu fjörutíu og fimm mínúturnar eða svo er einblínt mikið á Helen og Johnny, sem eru mun minna áhugaverðar persónur en flestar hinar - Janet, Jennifer, George og Miss Scattergoods eru allar miklu meira aðlaðandi. Þó að þetta virki í fyrstu, þar sem við vitum ekki alltaf allt um alla aðra í lífinu, og vegna þess að það er verið að benda á að Helen sé kannski örlítið með sjálfum sér, þverrist það fljótt og við viljum sjá meira af hinum persónunum .Í öðru lagi virðist myndin missa af leiðinni hvað söguþráð varðar í seinni hálfleik. Bréfið sjálft hefur mun minna vægi en það gerir í fyrri hálfleik og aftur, þó að þetta virki vel að sumu leyti, þá virðist það skrýtið að skilja eftir svo mikið af þeim möguleikum sem sýndir voru í fyrri hálfleik. Á heildina litið er þessi mynd sæt og skapgóður, með einstaklega fyndnum augnablikum - til dæmis þegar Janet útskýrði kryddjurtir fyrir áhugasamum áhorfendum. Lata en hljóðlega örvæntingarfulla andrúmsloftið sem Helen finnst vera þungt og tilfinningin fyrir því að búa í litlum sjávarbæ er nákvæmlega lýst, en myndin er ekki alveg eins gáfuð og hún er að reyna að vera. Það saknar þess bara að vera bæði létt rómantísk gamanmynd og vera snjöll mynd af lífinu. Hins vegar er það enn gott og ef þú færð tækifæri er það svo sannarlega þess virði að skoða.