Ég skal viðurkenna að ég hef aldrei séð "Waiting for Guffman", gamanmynd frá 1997, sem lofað hefur verið lof gagnrýnenda um smábæ sem stendur fyrir keppni. Þegar auglýsingin fyrir Best in Show bar yfirskriftina „From the Team That Brought You Waiting for Guffman“ gaf allnokkur fjöldi gagnrýnenda í skyn í umsögnum sínum að aðeins fólk sem þekkir myndina eða kvikmyndagerðarmenn hennar og leikarahópa myndi hafa gott að sjá þessa mynd. Fyrir skömm, gagnrýnendur, fyrir skömm sinnum tvö! Sérhver gagnrýnandi sem gefur í skyn eitthvað slíkt með hvaða mynd sem er vill líklega ekki deila auði myndarinnar með umheiminum, en þetta er ein mynd sem ég vona að fólk muni upplifa, nú þegar myndbandið/dvdið hennar er. "Best in Show" er án efa besta gamanmynd ársins 2000. Myndin byrjar með mockumentary stíl, þar sem helstu keppendur (að ekki sé minnst á skrúfubolta) hinnar árlegu Mayflower "Best In Show" keppni, þar sem hundar allra. tegundir koma til að keppa til að sjá hver er efsti hundurinn. Við eigum hinn elskulega og auðtrúa Harry Pepper (gest) með blóðhundinum sínum, hina einföldu Gerry & Cookie Fleck (Levy & O'Hara) með tívolíið sitt, kjaftæðisjupana Hamilton og Meg Swan (Hitchcock & Posey), samkynhneigðu hundasnyrturnar. Scott Dolan & Stefan Vanderhoof (Higgins & McKean) og milljónakonan Sheri Ann Ward Cabot (Coolidge) ásamt þjálfaranum Christy Cummings (Lynch). Þeir hafa allir hugann við einn einfaldan hlut: Bláa slaufuna, sem verður veittur besta hundinum. Og...þarf ég að segja þér restina? Hugmynd leikstjórans/rithöfundarins/stjörnunnar um húmor er ein sem fullvissar mig um að það séu til gamanmyndir þarna úti sem vert er að hlæja að og að fávitamyndir eins og "American Pie" eða aðrar tilgangslausar „unglings“-myndir munu ekki taka yfir heiminn eftir allt saman. Hugmynd hans er einföld: Gerðu gamanmyndina þína ekki bara fyndna heldur SMART fyndna. En í stað þess að feta í ljómandi fótspor kvikmynda eins og "Zero Effect" og "High Fidelity" notaði hann frekar óvenjulega nálgun (og eins og mér skilst notaði hann þessa nálgun líka fyrir "Guffman"). Hvort sem þú tekur eftir því eða ekki þá er mjög stór hluti myndarinnar spuni. Með öðrum orðum, það sem leikararnir segja og gera var sennilega ekki skrifað í handritið, kannski ekki einu sinni dreymt um af Guest og meðhöfundi/stjörnu Levy. En með blíðri hendi frá Guest unnu hann og leikararnir bráðskemmtilegt leikhúsafrek sem hefði sennilega slegið í gegn ef aðrir, minna hæfileikaríkir leikarar hefðu höndlað það. Nú er það klárt! Leikarahópurinn er auðvitað það sem gerir spunavinnu mest. Öll eru þau (kómískt) undur að sjá, sérstaklega Gestur sem Pepper. En hinn raunverulegi áberandi hlýtur að vera Fred Williard sem Buck Laughlin, hugmyndalausi boðberinn í keppninni sem getur spunnið fram svívirðilega fyndnar sögur og athugasemdir sem enginn boðberi myndi jafnvel láta sig dreyma um...þ.e.a.s. ef boðberinn væri að reyna að vera það. fyndið. Williard getur farið frá því að tala um hundinn yfir í að halda allt í einu áfram og halda áfram um hversu mikið hann getur bekkpressað. Það er meira að segja hluti þar sem hann gefur út hugmynd að nýrri markaðsstefnu: láta kynþokkafullar konur sitja í þröngum skyrtum og stuttbuxum með hundunum og gefa í skyn eitthvað eins og "hafðu hundastíl af tíma". Það er ómetanlegt, eins og frammistaða hans. Ég vona að fólk taki þátt í þessari 90 mínútna "dogumentary". Myndin á svo mikla viðurkenningu skilið. Hún var að vísu tilnefnd sem besta kvikmynda-gamanmyndin á Golden Globe, en vann ekki. Ég get ekki séð hvers vegna. Ég meina, í gamanmyndadeildinni er það best í sýningunni.EINK: A