Ég heyrði aldrei um þessa mynd fyrr en hún lék sem hluti af yfirlitssýningu Robert Mitchum í National Film Theatre í London. Tæp 60 ár á leikaralistanum virtust vægast sagt bragðgóð með sjö nöfnum - auk Mitchum með toppnöfn - í almenningseign; Charles McGraw, ekki lengi frá The Killers, Barbara Bel Geddes, löngu á undan Dallas og að öllum líkindum enn þekktari sem dóttir leikmyndahönnuðarins Norman, Walter Brennan, sem þurfti enga kynningu, Frank Faylen, sadisíska karlhjúkrunarfræðingsins í The Lost Weekend og miklu flottari smábæjarmenn í It's A Wonderful Life, Robert Preston enn áratug í burtu frá Harold Hill í The Music Man með Tom Tully og Phyllis Thaxter sem búa til tölurnar. Því miður voru flestir þeirra að sóa tíma sínum. Ég leitaði til einskis að „undirskriftarsenum“ í ljósi þess að það var Robert Wise á nautahorninu. Á þessum tíma var hann búinn að gera um hálfan tylft kvikmynda og átti enn eftir að finna stíl. Sagan er gamli vinur okkar, sviðsstríðið og Mitchum hlýtur að hafa haldið að það væri varla skurður fyrir ofan Hopalong Cassidy-hafrana sem hann hafði skorið tennurnar á. Það eru engin ný útúrsnúningur - ef ekki er talið með hið ótrúlega atriði þegar Mitchum sakar Preston um að sofa hjá Thaxter til að fá upplýsingar um áætlanir föður hennar um að flytja nautgripi hans. Þetta er alveg rétt en hvernig vissi Mitchum það? Við höfum ekkert séð eða heyrt sem gefur til kynna hvernig hann uppgötvaði það. Þegar á heildina er litið ekki mikið um þetta að segja.