Ég veit ekki hvort ég hata þessa mynd eins mikið og ég gerði þegar ég horfði á hana fyrir tveimur vikum, en ef þú átt von á atburðunum sem lýst er á kassanum, gleymdu því... þetta hefði verið góð mynd. Hin frábæra niðurkoma sem lýst er á kassanum er ekkert miðað við niðurgönguna í algjöra vonleysi sem ég tók að horfa á þessa mynd. Ef þú hefur séð Taxi Cab Confessions frá HBO, þá er þetta sami hluturinn, aðeins skáldskapur og ekki einu sinni eins áhugaverður. Ef þú vilt virkilega sjá eitthvað áhugavert um leigubílstjóra, skoðaðu þá 20 mínútna stuttu sem þeir keyra á Encore af og til... það er í raun þess virði að horfa á. Ég hef aldrei, aldrei beðið um peningana mína til baka fyrir kvikmynd fyrr en ég sá þetta ... hlutur. Leiðinlegt, leiðinlegt, leiðinlegt. Það býður upp á einn einstakan eiginleika, sem er þessi: Hann leyfir þér að ákveða hvað verður um hvern farþega og lætur ímyndunarafl þitt fylla í eyðurnar. Sem væri frábært ef þér væri alveg sama um eitthvað af þessu fólki. Þess í stað fann ég sjálfan mig að öskra á skjáinn, grátandi eins og barn, bað fyrir annaðhvort endalokum myndarinnar eða eigin dauða. Leigubílstjórinn sjálfur (þó vel spilaður sé miðað við það) keyrir í gegnum tilfinningar að því er virðist af handahófi, frá kaldhæðni yfir í samúðarfullan yfir í geðveikan brjálæðis til sinnulauss. Stundum er það við hæfi, oftast er það bara sýning fyrir sína eigin sakir. „Fjandinn, ég lærði allar þessar tilfinningar í leiklistartímanum og ég ætla að nota þær! Nú þegar ég hef verið að hugsa um hana aftur, hata ég þessa mynd eins mikið og ég gerði!