Þó að glitrandi efnafræðin á milli Ryan og Robbins ein og sér sé næg ástæða til að sjá þessa mynd, þá er aukahlutverkið (þar á meðal Matthau, Fry, Shalub, Durning og hið bráðfyndna tríó Jacobi, Saks og Maher) aukinn plús. Matthau ljómar sem Einstein, Fry er fullkominn sem klínískur unnusti Ryans og lína Shalubs um kynkirtla Einsteins er eins og fram hefur komið einn af hápunktum myndarinnar. Ræðan sem Robbins flytur í fyrsta sinn opinberlega er hrein ljóð. Hrós til rithöfunda fyrir að hafa meðhöndlað þessa froðu af hnyttni og léttúð. Mér fannst líka Keene Curtis dásamlegur sem Eisenhower. Þetta gæti talist eitthvað skítamynd, en ég held að allir fái að spreyta sig á þessu. Átta mjög traustir punktar.