Nazarin af hinum virta súrrealista Bunuel er augljóslega árás á kaþólsku kirkjuna og tap hennar á gildum. Þetta er ekki sjónræn kvikmynd og ég held að hún hefði leikið betur á sviðinu. Bunuel fer með okkur í gegnum þennan mann, nasaretinn sem lifir eins og Kristur lifði; sannur fylgismaður þ.e.a.s. í fátækt, og án umhyggju fyrir eignum og því sem næsti dagur ber í skauti sér. Sumir gætu kallað það hliðstæðu við sögu Krists en allir fylgjendur og iðkandi orðsins ættu að vera eins og Kristur á vissan hátt. En í meginatriðum spyr Bunuel líka inn í blikið af eigingirni mannsins og þörf fyrir að syndga og hvernig gæska getur bjargað okkur öllum. Það er djörf staðhæfing að gefa sem getur lífgað upp á, eða rifjað upp myndina fyrir suma. Í sannleika sagt er Nasaretinn líka eigingjarn vegna þess að hann gefur án þess að vilja í staðinn eða biðja um það. Eigingirni hans er heimska hans og konurnar tvær sem fylgja honum tákna hliðar mynts; með sama andlit á hvorri hlið. Fullt af fólki táknar hliðar á peningi í þessari mynd, allir með sömu andlitin. En myndin er ekki beinlínis eftirminnileg þegar henni lýkur og maður gæti ráðist á margar siðferðilegar götur hennar og útstreymi innan eigin kenninga myndarinnar. Ekki fyrsta flokks Bunuel heldur "súrrealísk" draumaröð sem bunuel sviðsetur þar sem boðskapur myndarinnar er rammaður inn og er vert að taka eftir því að það sýnir þér hæfileika leikstjórans, Bunuel.