Það væri auðvelt að kalla stráka og dúkkur frábært. Það eru Frank Sinatra og Marlon Brando (og, þvert á upphaflegar óskir Sinatra, leikarahlutverkið virkar), það hefur virkilega flottan 1950 tilfinningu, jafnvel þótt það sé í grundvallaratriðum yfirfært frá sviði til skjás með aðeins smá truflun. Og flest lögin eru oft mjög skemmtileg, og grípandi, og flutt með því augnabliki og hnakka til hinnar dásamlegu flótta sem felst í forminu sjálfu. Ef hún er ekki alveg eins frábær og sum önnur af hennar tegundum ætti hún ekki að vera kvikmyndagerðarmanninum Joseph L. Mankiewicz að kenna. Ekki klikka öll lögin alveg og svolítið af umræðunni finnst eins og það sé flutt fyrir sviðið öfugt við kvikmynd (það er stundum erfitt að segja til um það - Brando og Sinatra þræða línuna svo oft að maður þarf að fylgjast vel með til að sjá hvenær maður leikur fyrir myndavélina eða fyrir "sviðið", en leikkonan sem leikur Adele er betri fyrir svið en skjá). Söguþráðurinn er einn af þessum sigurvegurum sem virkar vel fyrir tímabilið sitt, jafnvel þótt maður velti fyrir sér hvort áhrif þess hafi teygt sig til eins og She's All That frá 1999 (jæja, ekki alveg, en nálægt). Fjárhættuspilari (og 14 ára unnusti), leikinn af Sinatra, vill halda stórleik, en honum er sagt að „hitinn sé á“, sem þýðir að löggan sé á vaktinni. Þannig að hann hefur aðeins einn valkost til að hýsa leikinn, með þúsund dollara flipanum. Eina leiðin sem hann getur fengið það er í gegnum stórt veðmál við spilabróður Brando, sem er settur í það að gera villta vinnu við trúboðsstarfsmann. Það gerir ráð fyrir fyrirsjáanlegum útúrsnúningum í sögunni, í skyndilegri kveikingu á-slökkva á sjarma persónunnar, í sérkenni fólks af götunum (glæpamenn og dansarar og "saitn" sem Jean Simmons leikur sem fellur. fyrir Brando). Það snýst, í grunnhugmynd sinni, um allan þennan heim af krökkum og dúkkum, og hvernig á að halda jafnvægi á einum eða öðrum - augljóslega án þess að giftast eða vera of málamiðlun. myndavél um efnið, og stjörnurnar hans eru almennilega spólaðar. Djöfull virkar meira að segja Brando frábærlega fyrir söngleik þar sem hann fer lengra en að vera einfaldlega aðferðaleikarinn og sýnir kótelettur sínar fyrir söng og stórstjörnu gæði. Sagan og persónurnar fara að lokum niður í það sem maður vonar að gerist og það er allt í lagi. Það eina sem við biðjum um - og það sem við fáum - er skemmtun í góðum spretti af hnyttnum samræðum, og nokkur lög og dansar sem koma húsinu niður (uppáhaldið mitt var númerið með kvenköttunum á klúbbnum, Luck be a Lady, og númerin tvö niður í Havana á Kúbu). A-