Samantekt IMDb söguþráðarins lýsir á engan hátt kjarna þessarar myndar. Það hefði átt að standa „Vertu tilbúinn til að vera skotinn aftur í fangelsið í 3. bekk aftan í kirkju fjölskyldu þinnar 8 ára, hlustaðu á prédikarann ​​dró áfram um vilja Guðs á meðan allt sem þér dettur í hug er að komast heim til þitt Lego'. Það byrjar vel meint, byggir upp furðusögu með því að planta nokkrum raunverulegum og súrrealískum vísbendingum eins og Renny's „hvernig gróaði skurðurinn á þumalfingrinum mínum svona hratt? augnablik. Það breytist síðan hægt og rólega í kristið jamboree og fórnar söguþræði sínum algjörlega í þvotti af boðskapsfrumvarpi. Ég tel að ég hafi talið notkun orðsins „biðja“ um það bil 53 sinnum á fimm mínútna tímabili undir lokin. Eftir þann 31. reyndi ég að snúa samhengi orðsins í samheiti þess, „bráð“. Því miður gerði þessi litli hugarleikur minn myndina að minnsta kosti þolanlega síðustu 20 mínúturnar. Auk þess kom það mér til að hlæja alltaf þegar persóna sagði „bæn“ („bæn“ við mig) þar sem það varð algjörlega geðveikt. Jafnvel kaþólska eiginkonan mín sökkti í stólinn sinn af leiðindum, næstum að því marki að hún endaði á gólfinu. Fyrir alla munnvatnskristna sem gáfu þessari mynd 8-10 stjörnur, legg ég til að þú haldir þig við guðfræðistyrkjandi öryggisstaðla þína eins og Circle Square, Boðorðin tíu, allt frá Narníu, Jesus Christ Superstar og þess háttar. Haltu þig í burtu frá meira krefjandi efni í myndum eins og Jesus Camp, The God Who Wasn't There, What Would Jesus Buy, eða Religulous sem kemur bráðlega út. Kannski er bók Robert Whitlow betri.