Í fyrstu senu eru Luca (David Pasquesi) og James (Jeff Garlin) að ganga niður hverfisgötu í Chicago og dást að arkitektúrnum, þegar kona, sem er reiðilega rífast á frönsku í farsíma, gengur fram hjá þeim og hvetur James til að athugasemd: "Það er ekkert heitara en reið frönsk kona." Nokkrum húsaröðum seinna fara þeir framhjá gamalli filippeyskri konu, líka reið, rifrildi líka í farsíma, og Luca segir, fyrir tilvísunaráhrif: „Það er ekkert heitara en reið, öldruð filippseysk kona.“ Húmorinn í I Want eftir Jeff Garlin. Einhver til að borða ost með einkennist best af orðinu quotidian. Myndin er samtal. Við gætum allt eins verið að hlera. Frekar en að fara í uppátæki, byggir myndin á persónugöllum og mannlegri forvitni til að hlæja. Þó að það sé ekki nýstárlegt, er það langt frá því að vera banalt, og jafnvel þótt James líti á sjálfan sig sem frekar jejune, vitum við að hann er frekar meðalmaður, og þetta heillar hann. Sarah Silverman, sem leikur Beth, er frábær sem hvati breytinga; hún lífgar upp á James og minnir hann þannig á að lifa betra lífi. Samt sem áður er það ekki endalok þessara persóna að rætast einhvern friðsælan draum, heldur eitthvað einfaldara: að þær gætu tekið upp það sem er til í lífinu sem þær elska, bara til að halda fyrir sig að minnsta kosti nóg til að halda áfram. Kvikmynd um lífskennsla getur verið ofmetin, þar sem það getur gleymt að tengjast áhorfendum sínum. Ég vil að einhver borði ost með er lúmskur og ljúffengur, og þó að siðferði hans sé kannski ekki hvetjandi, þá er það samt hljómandi. Þetta er lágstemmd gamanmynd, en hún mun halda í þig.