Þessi mynd byrjar með áhugaverðri leikmynd og efnilegum forsendum, en nær ekki að útvega sértrúarmyndina. Myndin gerist í grófum samhliða alheimi þar sem allt er í eigu "Blump" Corporation og snýst um hræðilega uppistandsmyndasögu sem nær árangri þegar hann stækkar þriðja handlegginn úr bakinu á sér. Allur möguleikinn fyrir frábæran ost er hér -- þveginn Stjarnan frá níunda áratugnum Judd Nelson, Wayne Newton, óviðjafnanleg myndefni og undarlegar söguþráðar, offitu konur í þröngum undirfötum, drepsótt -- en það borgar sig aldrei. Hraðinn er aðalvandamálið. Hver sena er afskaplega hæg. Stand-up venjur Nelson eiga að vera fyndnar vegna þess að þær eru sorglega ekki fyndnar. En hver frammistaða dregst á langinn þar til hann er ekki einu sinni fyndinn, bara leiðinlegur. Ímyndaðu þér að einhver segi þér lengsta, skrítnasta brandara sem hægt er að hugsa sér, fullur af dillandi sjálfshamingju fyrir hversu fyndið og skrítið honum finnst þetta vera. Ímyndaðu þér að eftir tvo klukkutíma af þessu, þú fékkst aldrei punch line. Þú hefur bara sparað þér vandræðin við að horfa á The Dark Backward.