Ég get horft á góða dásamlega mynd af og til. Ég hef séð nokkuð sjúkt efni. Hins vegar er þetta ein af fáum myndum sem mér fannst vera grótesk á þann hátt sem var einfaldlega fráhrindandi og fráhrindandi. Mér líkar við gore myndir þegar þær eru skemmtilegar. Mér líkar við, þeir eru mikil sköpunarkraftur á bak við þá. Glætan í þessari mynd er ekki skapandi. Það er sjúkt. Það er viðbjóðslegt. Það er algjörlega óþægilegt. Þess vegna er þessi mynd svo sannarlega ekki skemmtileg. Myndin er hryllingsmynd en það vantar hræðsluefni. Þannig að nokkurn veginn eina ástæðan fyrir því að maður myndi horfa á þessa mynd er fyrir gore, en það er óaðlaðandi og ljótasti þáttur allrar myndarinnar, og það segir mikið. Leikurinn er hræðilegur, söguþráðurinn meikar engan sens og tónlistin er virkilega pirrandi og ALLT of rafræn hljómandi. Þetta tók mig allt beint út úr myndinni. Nánast öll myndin er ein stór löng niðurdrepandi raun. Það er þessi gaur sem lendir í æðislegu slysi í skutlu og vaknar á sjúkrahúsi til að komast að því að húðin hans er að leysast upp og bráðna. Ég býst við að eftir það fari hann út og borði mannakjöt til þess að hægja á bræðsluferlinu. Það er einhver undarleg undirþráður sem felur í sér að gamalt par er elt af hundi, eitthvert sundurskorið höfuð svífur niður læk og endir þar sem maður fékk raflost. Það voru tímar þar sem ég reyndi mjög mikið að njóta hennar, en eina atriðið í allri myndinni sem mér fannst jafnvel skemmtilegt var atriðið snemma þar sem hjúkrunarfræðingur hleypur niður sjúkrahúsgang í hæga hreyfingu. Ef þér líkar við ljótar, viðbjóðslegar, óaðlaðandi hryllingsmyndir, þá er þessi fyrir þig.