Ég hef elskað þessa mynd síðan ég sá hana fyrst fyrir mörgum árum síðan. Ég er ekki viss um hversu oft ég hef séð hana, kannski 10, kannski 20. Síðast þegar ég horfði á hana brá mér smáatriði sem ég hafði ekki tekið eftir áður. Undir lok myndarinnar, drepnir hetjur eru fluttir aftur til bæjarins með sleða. Það eru nokkrar nærmyndir af hinum látnu. Það sem sló mig mest var mynd af ljóshærða unglingnum. Allt sem þú sérð á skjánum er prófíllinn hans frá höfði til handa. Hendur hans halda á flöktandi kerti. Vindurinn blæs og ljóst ljóst hárið hans dansar í vindinum, í takt við flöktið í kertaloganum. Andstæðan milli dauða og lífs sem hann hefur misst er ótrúlega öflug. Hreyfandi hárið og kertaloginn minna okkur á lífskraftinn sem eitt sinn bjó í líkama hans. Í hvert skipti sem ég endurskoða þessa mynd sé ég eitthvað nýtt.