"Wisecracker," ævisaga leikarans William Haines, býður upp á ánægjulega sögu um fyrrum stjörnuna þegar hann var kominn yfir sjötugt og löngu hættur að gera kvikmyndir. Gamli herrann var ekki tilfinningaríkur og horfði sjaldan á sínar eigin kvikmyndir, en árið 1972 var hann sannfærður um að vera viðstaddur safnsýningu í Los Angeles á SHOW PEOPLE, seinna þögla þættinum þar sem hann lék með Marion Davies. Fyrirfram hafði Haines áhyggjur af því að þessi gamanmynd myndi vekja upp rangan hlátur, en það kom honum skemmtilega á óvart (og eflaust létti) hversu vel hún stóðst og hvað ungir áhorfendur höfðu gaman af henni. Horfðu á myndina í dag og þú getur séð hvers vegna: SHOW PEOPLE er yndisleg Hollywood háðsádeila sem heldur sjarma sínum vegna þess að hún lýsir skotmörkum sínum með gáfum og hæfileikum, en þó án illsku. Það er enn fyndið og háðsádeilur hennar hljóma enn. Það þarf varla að taka það fram að tækni kvikmyndagerðar hefur breyst gríðarlega frá hinum þöglu dögum, en tilgerð og heimska kvikmyndagerðarmannanna sjálfra hafa ekki breyst svo mikið. hágæða grínisti sem á skilið áberandi sess í pantheon frábærra grínista. Hvað feril hennar varðaði var Davies bæði blessuð og bölvuð af verndarvæng skjólstæðings síns, blaðamannsins William Randolph Hearst. Það er vel þekkt að Hearst hafði gífurleg áhrif á val Davies á hlutverkum og einnig vel þekkt að þrátt fyrir hæfileika hennar til gamanleiks vildi hann helst sjá hana leika virðulegar kvenhetjur í búningadram úr tímabilum. Seint á 20. áratugnum, af hvaða ástæðu sem er, var Marion leyft að spreyta sig í nokkrum hrífandi léttum gamanmyndum (þar á meðal THE RED MILL og THE PATSY), en SHOW PEOPLE, sem leikstýrt er af hinum frábæra Vidor konungi, stendur uppi sem skemmtilegasta sýningin hennar. William Haines skilar grípandi og viðkunnanlegri frammistöðu sem kærasti hennar og mótleikari Billy Boone, en þetta er sýning fremstu konunnar alla leið. Marion leikur Southern Belle Peggy Pepper, upprennandi leikkonu sem stormar inn í Hollywood í fylgd föður síns, staðráðin í að verða kvikmyndastjarna. (Pabbi hennar, Colonel Pepper, er leikinn af leikaranum/leikstjóranum Dell Henderson, öldungis í Griffith's Biograph-dramunum sem tilviljun?líktist Hearst!) Eitt af fyndnustu hlutum Marion, sem oft er tekið út annars staðar, er prufa hennar í Comet Studio leikarastofu. Á meðan pabbi stingur hjálpsamlega upp á tilfinningum til að lýsa ("Sorg! . . Gleði!") og sleppir vasaklút yfir andlit hennar, tekur Peggy á sig viðeigandi svip og líkamsstöðu. Hún er ráðin, aðeins til að komast að því að Comet býr til lágvaxnar gamanmyndir, svona gamanmyndir þar sem fólk sprautar hvert annað með seltzer og óhæfar löggur falla yfir hvort annað í kapphlaupi til bjargar. Comet er auðvitað hugsuð sem flugtak á Keystone eftir Mack Sennett, en hið sanna eðli ádeilanna kemur í ljós þegar líður á söguna. Þegar Peggy Pepper stígur upp í stigveldi kvikmyndastjarna yfirgefur hún Comet í hinu virtara High Art Studio, og tekur á sig nafnið "Patricia Peppoire" sem hæfir nýju stöðinni hennar í lífinu sem alvöru leikkona. Á einhverjum tímapunkti gæti okkur dottið í hug (eins og það gerði áhorfendum örugglega árið 1928) að keppinautur Davies, Gloriu Swanson, hafi byrjað í Keystone-grínmyndum áður en hann komst á blað í alvarlegum dramamyndum fyrir Cecil B. DeMille. Og eftir því sem ungfrú Peppoire tekur sjálfa sig meira og alvarlegri og veitir fyrrverandi samstarfsmönnum meðhöndlunina með háa hattinum eins og lágkúrulega grínistanum Billy Boone, tekur frammistaða Davies á sig óguðlega skopstælingu sem virðist beint að Swanson sjálfri. Þetta er sérstaklega eftirtektarvert í viðtalsröð, þegar talsmaður ungfrú Peppoire hrópar tilgerðarlegri vitleysu á meðan stjarnan lætur eftirlíka Swanson. Ég býst við að þetta hafi verið hugsað sem vinalegt skopstæling, en ég verð að velta því fyrir mér hversu vinsamleg samskipti Gloriu og Marion voru eftir að þessi mynd kom út. Í öllum tilvikum er SHOW PEOPLE ljúffengur skemmtun fyrir áhugafólk sem mun njóta skrúðgöngu stjörnumynda. í gegn. Charlie Chaplin leggur sitt af mörkum, án förðun og lítur ágætlega út, leitar ákaft eftir eiginhandaráritun Patriciu Peppoire! (Og í sýningu á góðu íþróttamennsku setur Marion Davies sjálf upp á sig hæðnislegan framkomu, sem jafnar upp á einkunnina fyrir að grínast með Swanson með því að gera grín að sjálfri sér.) Þetta er þögul mynd sem áhorfendur sem eru ekki sérstaklega samstilltir þögulum kunna að meta, að minnsta kosti þeir áhorfendur sem hafa smekk fyrir kvikmyndum um kvikmyndabransann. SHOW PEOPLE á svo sannarlega heima í félagi við klassík eins og SUNSET BOULEVARD og SINGIN' IN THE RAIN, meðal fagmannlegustu og skemmtilegustu æfinga í Hollywood í skemmtilegri sjálfsskoðun.