„Not Only...But Also“, sem upphaflega var hugsað sem sólóbíll fyrir Dudley Moore, sá fyrrverandi samstarfsmann sinn, „Beyond The Fringe“, Peter Cook, gest í fyrstu sýningunni, og var svo vel tekið að stjórnandi B.B.C.-2 krafðist þess. að hann sé á því í hverri viku upp frá því. Þeir voru klassískt gamanleikteymi - Cook var hávaxinn, myndarlegur og fyndinn, en Dudley var lágvaxinn, sjarmerandi og tónlistarhæfir. Skissan sem lagði húsið niður hafði þau á krá, klædd flathettum og hljóðdeyfi, ímyndunarafl um kvikmyndastjörnur eins og Jane Russell og Greta Garbo. Þetta er enn ein fyndnasta teiknimynd allra tíma, og jafnvel þegar Cook er lík heldur hún enn vel saman. Þessar persónur - fávitinn Pete og enn stærri hálfvitinn Dud - komust inn í hvern þátt þáttarins, sem sést í öðrum þáttum. umhverfi, eins og dýragarður eða listagallerí. Í þeirri síðarnefndu snæddu þeir samlokur á meðan þeir ræddu listaverk. "Þessi Leonardo DaVinci teiknimynd...ég sé ekki brandarann!", segir Dud. Pete bendir á að þegar hún var fyrst afhjúpuð hafi hún líklega verið í krampakasti. Dud kafnar næstum í matnum sínum. "Þú hefur virkilega gaman af þessum samlokum!", ad libs Cook. Parið skoppaði húmorinn af hvor öðrum á þann hátt sem var ánægjulegt að sjá. Sketsurnar sjálfar settu nýja staðla fyrir gamanleik, staðla sem myndu ekki ná saman fyrr en „Monty Python“ kom. Eftir því sem vinsældir þáttarins jukust, jukust gæði gestastjörnunnar. Peter Sellers til dæmis, og John Lennon, sá síðarnefndi kynnir kvikmyndað atriði byggt á ljóði hans 'Deaf Ted, Danoota, & Me'. 'One Leg Too Few' - átti Dud sem 'George Spigott' (nafn sem síðar var endurnotað í kvikmyndinni 'Bedazzled'), einfættur maður, sem hoppar inn á skrifstofu kvikmyndaframleiðandans Cook til að fara í prufu fyrir hlutverk „Tarzan“. Cook reynir að svíkja hann eins og hann getur. "Ég hef ekkert á móti hægri fæti þínum!", segir hann. "Vandamálið er - ekki heldur þú!".Dud myndi stundum taka viðtal við sérvitringinn Sir Arthur Streeb-Greebling ( Cook ), sem þegar hann var ekki að kenna hrafnum að fljúga neðansjávar, ætlaði að opna veitingastað sem heitir 'The Frog & The Ferskja'. Önnur klassík var 'The Leaping Nuns' (einnig endurnýtt í 'Bedazzled'). En uppáhaldið mitt allra tíma hlýtur að vera „Superthunderstingcar“, ógnvekjandi fyndin (og nákvæm) skopstæling á „Thunderbirds“ eftir Gerry og Sylvia Anderson. Pete og Dud léku öll hlutverkin, þar sem sá síðarnefndi gerði hið sæmilega „Lady Penelope“. 'Ludwig' hafði Ludwig Van Beethoven sem stjörnu í fjölbreytileikasýningu í stíl 'This Is Tom Jones'. 'The Immortal Bargo' var skopmyndaheimildarmynd um líf eintómu kvikmyndastjörnunnar 'Emma Bargo'. Á ógleymanlegu augnabliki keyrði hún í gegnum London og öskraði í gegnum hátalara: „I want to be alone!“. Þriðja þáttaröðin var „Poets Cornered“ með mönnum eins og Ronnie Barker, Spike Milligan, Barry Humphries, Willie Rushton og fleirum. hengdur yfir gungageymi. Þeir þurftu hvor um sig að spinna línu ljóðsins og hver sá sem ekki náði að ríma endaði í viðbjóðslegu efninu. Alls voru gerðar þrjár árstíðir, framleiddar (á mismunandi tímum) af Joe McGrath, Dick Clement og Jimmy Gilbert. Því miður lifa mjög fáar útgáfur af. Til að gera illt verra voru handritin líka eytt. Það er trú um að þetta ástand hafi verið leyft að gerast. Þættinum lauk árið 1970. Teiknimyndasögurnar komu svo á Broadway, gerðu hinar alræmdu 'Derek & Clive' bönd, en sívaxandi áfengissýki Cooks braut þær í sundur. Átta árum síðar tilkynnti Cook að ný þáttaröð væri í vændum, en það reyndist vera óskhyggja hjá honum. Fyrrverandi félagi hans var að gera kvikmyndir í Ameríku og hafði ekki í hyggju að vinna með Cook aftur (ekki á þeim tíma samt). Nóg myndefni var skrapað saman fyrir árstíð af B.B.C.-2 endurtekningum snemma á tíunda áratugnum. Eins og við var að búast höfðu sumir hlutir ekki staðist eins vel og aðrir. Cook lést árið 1995 og í virðingarskyni setti B.B.C saman dagskrá úr ýmsum „Parkinson“ viðtölum og „Not Only...But Also“ þáttum. Það endaði frekar viðeigandi með því að Pete og Dud fundu sig í himnaríki. "Bloody Hell!", hrópaði sá síðarnefndi. Moore lést árið 2002.