Eins og einhver hefur þegar nefnt á þessu borði, þá er mjög erfitt að gera falsa heimildarmynd. Það krefst gríðarlegrar færni, takts, þolinmæði, „fjarlægðar“ í leikstjórn, trúverðugrar forsendu, frásagnar „flæði“ og MJÖG trúverðugur leiklist (einnig FRÁBÆR leikur). Slíkt er ekki raunin með 'Love Machine'. Það byrjar að sýna gervihönd sína um 20 mínútna markið (með 60 mínútur eftir til að horfa) og áhorfandinn byrjar að átta sig á því að verið er að taka hann eða hún. Þaðan er niður á við. Leikstjórinn Gordon Eriksen náði einfaldlega of snemma hámarki. En til að vera sanngjarn við Eriksen, þá byrjuðu vandamál hans snemma: eins og hann útskýrir í aukahlutunum, fór hann að langa í ALVÖRU lækni, gat ekki fengið fjármagn og sætti sig við ódýrari leið til að gera myndina sína. Forsendan -- fólk sem eiga leynt líf með því að birta sjálfa sig á klámvefsíðu -- var kannski áhugaverðara á árunum 1997-98, þegar myndin var gerð. Eriksen gerir mikið af erfiðum hlutum -- ýtinn „gestgjafi“, handfestar myndavélar, aðdrættir, kornótt svart og hvítt -- allt, býst ég við, til að kalla fram áreiðanleikatilfinningu, en það bara virkar ekki. Myndin er ruglingsleg og þvinguð, en það sem á endanum kemur henni niður er trúverðugleiki leikaranna og ansi hræðileg samræða.