David Lynch tók fyrstu mynd sína, 'Erasurehead', í nokkur ár og bætti við nýjum senum í hvert sinn sem honum tókst að safna aðeins meira peningum. Kevin Smith bjó til „Clerks“ í vinnunni, meðan hann starfaði sem skrifstofumaður, og Robert Rodriguez hefur státað af því að „From Dusk Till Dawn“ hafi kostað nákvæmlega 30.000 dollara. En 30.000 dollara er samt helvíti mikill peningur til að safna ef þú vinnur sem þrif í kirkjugarði. Og hvað ef upprennandi kvikmyndagerðarmaður hefði ekki bara slíkt starf heldur hefði líka allan metnað slíkra ljósamanna, og allan nöturleika Smith, en nákvæmlega engan af hæfileikum. Slík persóna er Mark Borchardt, viðfangsefni þessarar bráðfyndnu heimildarmyndar sem fjallar um tilraun hans til að gera tvær kvikmyndir í mörg ár. Borchardt sameinar brjálæðislega drauma sína með þunglyndi og banvænni vanhæfni til að kalla þetta dag; maður skynjar að hann kýs næstum því endalausa erfiði sem felst í því að leita að ómögulegri fullkomnun en gistingu með þann raunveruleika að hann er einfaldlega (samkvæmt sönnunargögnunum í 'American Movie') ekki mjög góður. Og eins og Ed Wood nútímans, umkringir hann sig epískum hópi félaga sem tapa, og ósvikin væntumþykja hans til hans er mesta endurleysandi eiginleiki hans. Safnið inniheldur stríðandi foreldra hans, bestu vini hans (annar glæpamaður, hinn endurbættur eiturlyfjafíkill), hans eigin ógæfu börn og það besta af öllum Bill, aldraður frændi hans. Bill býr kannski í kerrugarði og er næstum því búinn að gefast upp á lífinu, en hann er eigandi lítillar auðæfi ($280.000 til að vera nákvæmur) og hið snerta en hugsanlega arðræna samband milli mannanna tveggja er kjarninn í myndinni . Borchardt nær að fá nokkra leikara til að koma fram (ásamt sjálfum sér, auðvitað) en í aðalatriðum er hann algjörlega háður vinum og vandamönnum til að ljúka verkinu sínu (jafnvel Bill fer með hlutverk í myndavélinni). Í bresku sjónvarpi skipulagði BBC frábærlega sýningu á „American Movie“ ásamt „Lost in La Mancha“, sögunni um illa afdrifaríka tilraun Terry Gilliams til að kvikmynda „Don Quixote“. Í þeirri mynd var maður hrifinn af þeirri miklu fagmennsku sem sýnd var (ófullnægjandi eins og hún var fyrir verkefnið) og hversu helvíti erfitt það er jafnvel fyrir sérfræðinga með milljónir að eyða í að gera kvikmynd; en Borschadt er ekki bara peningalaus, heldur líka slíkur trúður að hann getur ekki einu sinni borið fram nafn eigin verks síns ('Coven') almennilega. Á endanum er Borschadt nógu mannlegur til að þú viljir að hann nái árangri, en nógu hræðilegur til að áhorfandinn geti enn hlegið að mistökum hans. Ef þessi mynd væri skáldskapur myndirðu vísa henni á bug sem ótrúverðuga; en eins og það er þá er þetta ein fyndnasta heimildarmynd sem þú munt líklega sjá.