þetta er ekki „Bonnie og Clyde“ eða „Thelma og Louise“ heldur er þetta fín vegamynd. það stillir upp tveimur aðalpersónum sínum á varlegan og auðveldan hátt. Áhorfendur læra fljótt undirliggjandi spennu, sem er virðing til leikstjórans. það er ungi frönsku (og ensku)mælandi sonurinn sem vill láta gott af sér leiða í Frakklandi, á franska kærustu og drekkur áfengi, veislur eins og ungir menn gera. Og það er marokkóskan arabísku (og frönskumælandi) faðir hans sem fylgir trú sinni múslima trú, með örlæti og visku öldunga og sem hafnar hinni nýju menningu í kringum hann (eins og farsíma). myndin gæti kannað mjög öfluga pólitík - skrýtnu parið keyrir í gegnum fyrrum Júgóslavíu, í gegnum Tyrkland og síðan í gegnum Miðausturlönd til að komast til Mekka. þetta eru svæði þar sem múslimar hafa tekið þátt í stríði, kúgun, þjóðernishreinsunum; þar sem einræðisherrar hafa stundað pyntingar og bráðaaftökur til að halda völdum og þar sem trúfélög eiga í stöðugum banvænum baráttu hvert við annað. samt fer myndin í gegnum þá staði og möguleika með aðeins vísbendingar um slíkar dagskrár. sambandið þar á milli er lykillinn að þessari mynd og trú, pólitík er bakgrunnurinn. það virðist vera að segja að við séum öll mannleg og þurfum að skilja og hugsa um hvort annað til að geta stjórnað vel í þessum heimi. það er svo sannarlega ekki „Natural Born Killers“ og er öllu betra fyrir það.