Þegar ég horfi á stuttmynd eins og Boy-Next-Door finn ég sjálfan mig með einhvers konar bitursætri tilfinningu. Annars vegar er ég ánægður. Ég er að horfa á eitthvað sem hefur verið vel ígrundað, óaðfinnanlega útfært og bara nógu áræðið til að vera áhugavert. Á hinn bóginn finn ég sjálfan mig harma hversu mikið gaman er almennt framleitt. Sjónvarp og kvikmyndir eru svo stöðugt troðfullar af auðveldum, niðurlægjandi drasli að við finnum okkur sjálf að dæma ágæti á mælikvarða meðalmennsku. Þá sérðu einhvern eins og Davis, sem án „ávinnings“ stúdíóskýringa eða verulegs fjárhagsáætlunar; getur búið til mjög flottan litla grínisti. Framleiðendur og netverslanir þurfa að snúa sér til Travis Davis þarna úti til að fá efni og hætta að veita fólki tilboð einfaldlega vegna þess að ferilskrá þeirra eða umboðsmaður gæti krafist þess að þeir ættu að gera það. Boy-Next-Door hefur að vonum náð athygli rétta fólksins til að auðvelda meiri vinnu frá Davis. Þetta er mjög skemmtilegt og mjög vel gert!