Leiðinleg mynd um ömurlegan tapara...það er Factotum í hnotskurn. Matt Dillon leikur Henry Chinaski, alter ego rithöfundarins Charles Bukowski sem myndin er byggð á. Þegar við hittum Chinaski gæti hann verið rithöfundur en hann er svo sannarlega ekki farsæll. Hann svífur í gegnum lífið, verður rekinn úr hverju fámenna starfinu á eftir öðru og er lítið sama. Sú staðreynd að hann er alltaf drukkinn gæti haft eitthvað með það að gera að honum var ekki sama. Hann kynnist konu, Jan, leikin af Lili Taylor og í kjölfarið myndast samband. Chinaski flytur inn í íbúð Jans og núna í stað þess að verða fullur sjálfur getur hann orðið fullur með einhverjum öðrum. Góðar stundir. Að lokum er hann búinn að fá nóg af þessu sambandi svo Chinaski slær út sjálfur. Því miður getur hann ekki haldið vinnu svo fljótt að hann er hættur. Á þessum tímapunkti birtist Marisa Tomei og af einhverjum ástæðum ákveður persóna hennar, Laura, að bjarga þessum ömurlega fylleríi sem hún þekkir ekki einu sinni. Við hittum fljótlega nokkra kunningja Lauru og myndin svífur inn í hálfgerðan furðulegan heim með þessu frekar fjölbreytta hópi. Brátt eru Tomei og félagar úr myndinni og enn og aftur sitjum við eftir með Chinaski og drykkju hans og ömurlega litla lífið. Það er meiri tími sem eytt er með Jan en að mestu leyti fer bara tími í það að vera drukkinn, óvinnufær tapari. Og þá er myndinni lokið og ekki augnablik of snemma. 94 mínútur af algjörri einhæfni og hún virðist óendanlega lengri eftir því sem líður á myndina. Ekkert gerist. Það gerist aldrei neitt. Ef þú vilt eyða einum og hálfum tíma af lífi þínu í að horfa á Matt Dillon drekka þá er þetta myndin fyrir þig. Ef þú ert að leita að sannfærandi sögu, vel þróuðum persónum eða einhverju afþreyingargildi þá ertu kominn á röngum stað. Frammistaða Dillon er reyndar alls ekki slæm. Verst að myndin sem umlykur hann er í raun frekar slæm.