Ég sá þessa mynd með vinkonu minni sem hljóp maraþon með mér og við höfðum báðir sömu tilfinningu fyrir henni: hún var ekkert voðalega hvetjandi og reifaði ekki einu sinni hugmyndina um hvernig æfingaáætlun myndi líta út, þannig að Þeir sem ekki eru í maraþonhlaupi gætu haft hugmynd um hvað þyrfti til að þjálfa og hlaupa eitt. Reyndar voru nánast engar tæknilegar upplýsingar yfirleitt. Ég bjóst ekki við að þetta væri tækniþungt kennslumyndband, en þegar þessar upplýsingar voru nálægt núlli þá var myndin bara ekki í jafnvægi og var ekki sérstaklega gagnleg fyrir þá sem ekki voru í maraþonhlaupi sem voru að íhuga fyrsta hlaupið sitt. Það voru önnur vandamál . Sumar af fyrstu myndunum voru fólk sem hrundi niður nálægt dauða á meðan það reyndi að hlaupa keppni. Já, virkilega hvetjandi. Tímasetningin var líka erfitt að fylgja því hún var hálftímaröð, en kvikmyndagerðarmennirnir gáfu þér sjaldan góðar vísbendingar um hvaða tímapunkt þú varst að horfa á. Og þeir leyndu upplýsingum. Þú sérð að Kantor er með meiðsli og þú heldur bara að það sé frá allri þjálfun hennar, en svo nokkrum senum seinna gefa þeir þig loksins vísbendingu um að það sé vegna þess að hún rakst yfir keilu í garðinum sínum. Sumir hlutar voru þó mjög góðir, eins og hluturinn um konu sem ögraði forráðamönnum keppninnar sem vildu að hlaupið væri eingöngu fyrir karla, og umfjöllun um Chicago hlaupið þar sem tveir af hlaupurunum sem sýndir voru áðan kepptust um fyrsta sætið. Ég er að hugsa um aðrar heimildarmyndir í tímaröð, eins og Supersize Me og Grass, þar sem þú veist alltaf hvar þú ert og þér líður eins og þeir hafi sagt þér allt sem þú vildir vita. Í stuttu máli, það hefði ekki verið erfitt að gera betri maraþonmynd, og eins og staðan er núna get ég ekki mælt með þessu fyrir þá sem ekki eru í maraþonhlaupi til að fræða og hvetja þá til að prófa einn slíkan, því ég held að það muni ekki hafa þessi áhrif.