Árið 1945, og eftir fjölda traustra áróðursþátta frá seinni heimsstyrjöldinni, hafði tök Errols Flynn á bandarískum miðasölum farið að minnka svo, þrátt fyrir aukna byrði af minnkandi útliti, fór hann í röð kvikmynda sem tilheyrðu þeirri tegund sem hafði áður. gerði nafn sitt: töffarinn. Sá fyrsti af þessum var í rauninni góður – ADVENTURES OF DON JUAN (1948) – en það reyndist líka vera síðasta stórkostlega ökutæki hans í Hollywood í aðalhlutverki. Restin af sverðsveifandi dögum hans fór hann á reiki um alla Evrópu: í Englandi fyrir KIM (1950), MASTER OF BALLANTRAE (1953) og THE DARK AVENGER (1955), í Frakklandi fyrir ADVENTURES OF CAPTAIN FABIAN (1951) og Ítalíu. fyrir brottfluttu THE STORY OF WILLIAM TELL (1953) og lítt séð KROSSUM SVERÐ (1954). Hins vegar benti Hollywood honum í síðasta sinn á gömlu sjómennskuna sína – að vísu fyrir hóflega kostnaðarlausa Universal mynd frekar en Warner Brothers 'A' framleiðslu sem hann hafði vanist þegar hann var sem hæst… af skjánum hér og á meðan eldri og slappari Flynn lítur út eins og fölur skuggi fyrri sjálfs síns, þá á rauðhærða foringjakonan hans Maureen O'Hara vettvangsdegi sem dásamlegur sjóræningjaleiðtogi sem innst inni þráir rómantík og vill vera meðhöndluð eins og kona. Anthony Quinn var enn í nokkur ár í burtu frá stærri bílum sínum í aðalhlutverki, þannig að hér er hann venjulega litinn á hann sem vondan – sjóræningjaskipstjórann Roc Brasiliano, hlutverk sem hann ræðst á af kappi. Eins og THE BLACK SHIELD OF FALWORTH (1954) – áhorf sem var á undan þessari – á GEGN ÖLLUM FÁNUM tekur mig aftur til æskudaga mína þar sem stöðugt var sjónvarpsáhorf þegar gamlar Hollywood-myndir voru daglegt brauð á bæði ítalska heimalandi og nágrannalandinu. rásir. Eftir allt sem ég veit gæti þetta hafa verið allra fyrsta sjóræningjamyndin sem ég hef séð og ég hroll við tilhugsunina um að kynslóð ungmenna í dag telji sig trúa því að hinn gróflega uppblásna PIRATE OF THE CARIBBEAN þríleikur sé það sem sjómennsku snýst um. ! Eins og ég sagði áðan, GAGAINST ALL FLAGS er kannski ekki fínasta sjóræningjagarn sem komið hefur á skjáinn en það er traust dæmi um þessa afkastamikla tegund. Nú á dögum gæti ástríðufullur þrautseigja indversku prinsessunnar (Alice Kelley) í garð sjóræningjafangans Flynn verið afskaplega kjánaleg en restin af þessu – þrátt fyrir að hafa greinilega ekki farið hæðir THE SEA HAWK (1940) og THE BLACK. SWAN (1942), svo að minnst sé á bestu sjómennsku stjarnanna, er hröð og hæfilega grípandi. Tilviljun, myndin yrði síðar endurgerð sem THE KING'S PIRATE (1967) með Doug McClure! Hvað það er þess virði, þá er fordæmalaus aðgöngumiðasala velgengni þessa ósmekklega nútímalega sérleyfis sennilega það sem varð til þess að treg kvikmyndaver urðu til þess að dusta rykið af efnismiklum titlum sínum og gefa þá út á DVD og raunar gegn öllum fánum sjálfum. gimsteinn í illa ígrunduðu „Pirates Of The Golden Age Movie Collection“ setti frá Universal sem einnig samanstóð af óljósum skít eins og BUCCANEER'S GIRL (1950; með Yvonne De Carlo), DOULE CROSSBONES (1951; með Donald O'Connor) og YANKEE BUCCANEER (1952; með Jeff Chandler)! Verð fyrir peningana, kannski, en hingað til hef ég aðeins eignast Errol Flynn-myndina frá öðrum aðilum; þrátt fyrir það, ef stemningin slær í mig í framtíðinni, gæti ég viljað leggja hendur á svipuð sjávarævintýri eins og Edward Dmytyk's MUTINY (1952), áðurnefnda YANKEE BUCCANEER og PIRATES OF TORTUGA (1961).