[VIÐVÖRUN: INNIHALDUR SPOILERS]Ég á þessa fullorðnu vinkonu sem sú hugmynd að foreldrar hennar stundi kynlíf veldur henni hræðilega óróleika. Hún kom upp í hugann þegar ég velti fyrir mér viðbrögðum áhorfenda við "The Mother". Fólk tók andköf þegar May (Anne Reid) hryggðist ástríðufullur í rúminu með yngri elskhuga sínum, Darren (Daniel Craig) eða sá síðar kynferðislegar teikningar eftir May. Ég efast um að áhorfendur hafi verið skelfingu lostnir yfir nektinni eða innihald teikninganna eins mikið og að finna fyrir óróleika við að sjá konu á sextugsaldri njóta kynlífs af mikilli gleði. Handritshöfundurinn Hanif Kureishi ("My Beautiful Laundrette," "My Son the Fanatic") sannar aftur hvers vegna hann er meðal snjöllustu sagnamanna beggja vegna Atlantshafsins. Saga hans er ekki auðvelt að taka. Þetta brennandi fjölskyldudrama er ekki kvikmynd sem þú getur fullyrt að þú hafir gaman af að horfa á því hún er hrá, flókin og gerir okkur oft mjög óþægilega. Engu að síður er þetta kröftugt gott efni. Kureishi og Roger Michell (sem leikstýrðu "Notting Hill" af öllum hlutum) búa til tilfinningalausa, hrífandi og frábærlega leikna mynd af eldri konu sem gerir sér grein fyrir að eftir öll þessi ár getur hún og ætti enn njóttu allra lífsins lystisemda. Á undraverðu augnabliki, þegar sonur hennar, Bobby, biður hana um að vera ekki erfið, skýtur May til baka: „Af hverju ekki?“ Af hverju ekki. Anne Reid á skilið Óskarstilnefningu fyrir að verða May. Það er lúmskt, hóflegt, kröftugt og sorglegt, oft allt á sama tíma. Horfðu á Reid þegar May fylgist með Darren og Paulu (Cathryn Bradshaw) í ástríðufullri kúplingu á krá. Eða þegar hún biður Paulu um að opna útidyrnar eftir hörmulegt stefnumót. Augu og andlit Reid sýna alla angist May og örvæntingu. Á hrikalegasta augnabliki myndarinnar fellur May á hnén fyrir Darren, tilbúin að gera hvað sem er fyrir hann, aðeins að biðja hann um að vera góður. Þetta er gríðarlega kjarkmikil frammistaða eftir merkilega leikkonu. Ég naut þess að Michell notaði náttúrulegt hljóð, sérstaklega þegar May og Toots komu fyrst til Bobbys. Hún sýndi fullkomlega kakófóníuna í kringum May og Toots, þann ósvífna hátt sem þeirra eigin fjölskylda tekur á móti þeim. Þessi mynd minnti mig stundum á heiðarleika og hráleika verks Mike Leigh, nema "The Mother" hangir í smá skilningi. af bjartsýni til að halda sér á floti. Eina ágreiningurinn minn: Ákvörðun Michell um að gefa fyrstu ástarsenu May og Darren næstum cheesy næmni. Elskendurnir eru ekki í fókus á meðan hvítt fortjald blakar mjúklega í golunni í forgrunni. Og eina hljóðið er frá maí í ástríðuþrungi. Vandamálið við nálgun Michell er að bæði Reid og Craig, sem umvefur hlutverk Darren algjörlega, plægja sig svo óttalaust inn í þessi hlutverk að það er ósanngjarnt að fela næstum því að persóna þeirra. frumstæð orka frá áhorfendum. Sérstaklega þar sem Michell hefur engar áhyggjur af því að gera síðari kynlífssenur innyflum. Þessi mynd hefur ekki einstaklega viðkunnanlegar persónur. Við samhryggjumst May, en hún veldur líka þjáningum dóttur sinnar. En ég efast um að Kureishi hafi ætlað fólki sögu sína með viðkunnanlegu fólki. Tilgangur hans, tel ég, var að afhjúpa fjölskyldu sem er þegar að klikka þegar eitthvað tilfinningalega hörmulegt gerist. Það er óbilandi í hreinskilni sinni og að lokum ógleymanlegt.