Þó að ég sé aðdáandi sjokks og átaka, fannst mér þessi mynd vægast sagt vonbrigði. Brellurnar og brúðuverkin voru áhrifamikil, já, og húmorinn vel tímasettur, en... eitthvað vantaði. Sjáðu, fyrsta þáttur myndarinnar fer í að koma á blæbrigðum á persónu Jack Brooks, þrátt fyrir að allt sem við þurfum að vita um árásargirni hans sé komið á framfæri innan nokkurra mínútna frá fyrstu titilspjöldunum. Hvað frásögnina og mörg endurlitin snertir: óþarfi. Gangurinn í öðrum þætti var leiðinlegur. Mest af því er lögð áhersla á að Freddy Krueger borðar, ælir síðan upp, borðar svo meira, slær síðan handleggjunum og segir eitthvað glannalegt eða dónalegt. Allt á meðan, er snápurinn með stuttum atriðum af Jack sem ræðir reiðivandamál sín við meðferðaraðila. (Klárlega skemmtilegu atriðin í myndinni -- frábær samræða sem er þess virði að hlæja mikið.) Síðan, án fyrirvara, ákveður Jack að drepa nokkur skrímsli. Og þá er þetta búið. Allt í allt, sem afturhvarf til hryllingsmynda frá 1980, hefur Jack Brooks: Monster Slayer fullt af möguleikum en er tilgangslaus og rífur áfram án átaka eða fullnægjandi lausnar. Vonandi verður tekið á þessum málum áður en Jack Brooks VII: Jack Goes to Hell eða Jack vs Ash fara í framleiðslu.