Gamanmynd virkar best þegar hún tengist efni sem er satt. En jafnvel sem slíkur þarf áreynslu til að búa til brandara sem allir hafa gaman af og jafnvel gremjulegustu áhorfendur geta brosað. Þegar ég horfi á Daily Show sé ég allt "það er fyndið því það er satt", en ég sé hins vegar ekki fyrirhöfnina og oft ekki ef þeir eru fyndnir eða bara að reyna að gera það. punktur (ég tek eftir þessu aðallega í viðtalsþáttunum). The Daily Show byrjaði sem fréttaskopstæling, samkvæmt skilgreiningu gera þeir grín að því hvernig fjölmiðlar spila sínar eigin fréttir með því að þykjast vera óhæfir og heimskir fréttafréttamenn og blaðamenn og þeir tókust á við fullt af viðfangsefnum frá vísindum til kvikmynda og stundum pólitík, svo Jón Stewart kom með...og það fór allt til helvítis. Fyrstu árin í stjórnartíð Jon Stewart voru að öllum líkindum gullfalleg, mér fannst hann svo fyndinn, en svo kom 2004 og það er þar sem þú byrjar að taka eftir stórkostlegum möguleika í þættinum þaðan í frá. Húmorinn í þættinum er orðinn stirður, Colbert fór, Steve Carell fór, margir af bestu akkerum þáttarins fóru og nú snýst hann að mestu um Jon Stewart og þátturinn er horfinn úr skopstælingu í hálf-alvarlegan fréttaþátt, í rauninni Evening News en með nokkrum gaggum hér og þar. Fyrir þá sem hafa ekki séð þáttinn og eiga í vandræðum með að finna út hvað á að horfa á á kapal, þá skal ég gefa ykkur stutta lýsingu á því sem þátturinn fjallar um (að minnsta kosti til 2009): -Bush, Cheney og allir repúblikanar (nema þeir fallast á skoðun sem demókratar deila líka) eru heimskir, vondir, spilltir og hræsnarar, allir sem standa við íhaldssamar skoðanir eru líka vondir, spilltir og hræsnarar; -fólk sem efast um hnattræna hlýnunarkenninguna af mannavöldum er illt og heimskt; -kjósið demókrata; Þarna sparaði ég þér 25 mínútur af tíma þínum, farðu að horfa á eitthvað annað. Í fyrstu hélt ég að framleiðendurnir hefðu rænt þættinum fyrir sína eigin persónulegu pólitísku dagskrá, en þegar ég sé viðtölin í raun og veru verður það kristaltært um hvað þessi þáttur snýst (það sem ég nefndi hér að ofan), en ég kem að því í a. augnablik. Í fyrsta lagi, húmorinn í The Daily Show samkvæmt Jon Stewart býst við að þú finnir tilviljunarkennda kvikmyndatilvitnun sem annaðhvort Bush, Cheney eða tilviljunarkenndur repúblikana sögð vera fyndin vegna þess að. Jon setur brandarann ​​upp, setur hann í ákveðna samhengi rithöfunda og býst við að tilviljunarkennd tilvitnunin skili á einhvern hátt punchline. Svo, nema þú "fáir" samhengið, þá er það algjörlega gagnslaust sem bankahæfur húmor. The Daily Show ætlast líka til þess að þú hlæjir þegar þeir sýna samsetningu af einum stjórnmálamanni tala og í öðru aðskildu myndbandi segja annað, setja aftur inn í samhengi sem rithöfundarnir búast við að þú skiljir og gera það þannig fyndið, hvers vegna? Af því að Jón sagði það. Ímyndaðu þér nú að The Daily Show noti þessa formúlu ótal sinnum í mörg ár í hverri viku, og þú munt byrja að skilja hvað var áður hláturhátíð sem er nú 25 mínútur af bara þöglum augnaráði (já, jafnvel í Lewis Black þáttunum) . Í fyrstu var þokkalega mikið lagt í þessa brandara, en nú kemur mun minna í ljós. Og viðtalið hefur einkennilegustu hlutdrægni sem ég hef nokkurn tíma séð. Jon Stewart kallar Bill O'Reilly eineltismann, en hvað gerir það hann, þegar hann sogast upp á hvern einasta leikara og demókrata (John Kerry áður, Obama í dag) sem kemur fram í þættinum og lítur niður á virta repúblikana og afreksmikla íhaldssama fréttamenn. eins og eigin Bill Kristol frá Weekly Standard? Hann setur þá fyrir einhvers konar dómstóla eins og þeir séu ákærðir fyrir glæp, oft er hver maður í þættinum sem stendur upp fyrir Bush sýndur sem blekkingar, eins og viðkomandi sé úr tengslum við raunveruleikann og geri ráð fyrir að hann tali. fyrir meirihluta Ameríku er það í raun meðferð fyrir hvern sem er íhaldssamur, nema þeir deili svipuðu sjónarmiði með demókrötum, ef svo er þá er það endalaus ástarhátíð. En samt skiptir það engu máli, í augum Jóns hefurðu þegar rangt fyrir þér áður en þú gekkst inn í þáttinn og hefur enn rangt fyrir þér í kjölfarið. Það er svona meðferð sem þú færð ef þú ert eitthvað fjarska hægrisinnaður. Nú verður þú að velta fyrir þér hvað það gæti mögulega haft eitthvað með húmor að gera. Maður spyr sig hvað gerist ef demókratar vinna Hvíta húsið...