Ida Lupino var ein af fáum konum sem braut í gegnum leikstjórnarglerþakið í Hollywood undir stúdíókerfinu. Það kom ekki á óvart að hún hafi líka tekist á við frum-feminísk þemu sem, þegar snert var á þeim, var nálgast á svo varlega hátt að sjaldan var alveg ljóst hvað var verið að tala um. Í Outrage meðhöndlar hún nauðgun og eftirmála hennar, og þó að í stuttu myndinni sé talað um að hún sé „glæpaárás“, þá tekur hún í eitt skipti efasemdir um hvað gerðist. Mala Powers (í opinberri frumraun sinni) leikur ritara-bókavörð. í stórri iðjuveri; hún býr hjá foreldrum sínum en er trúlofuð svölum gaur (Robert Clarke), sem nýlega fékk launahækkun og fær nú $90 á viku. Þegar hún yfirgefur álverið eftir að hafa unnið seint eina nótt, finnur hún sjálfa sig að verið sé að elta hana. Í senuinu því besta í myndinni sem á eftir kemur reynir hún að flýja eltingamann sinn í ógnvekjandi völundarhúsi af byggingum og húsasundum en tekst það ekki. Þegar hún kemur heim, rugluð og í áfalli, nær lögreglan ekki mikið út úr henni; hún heldur því fram að hún hafi aldrei séð árásarmanninn sinn (sem mannaði snakkbíl fyrir utan verksmiðjuna). Þegar hún reynir að láta eins og ekkert hafi í skorist, snýr hún aftur í vinnuna sína en fellur í sundur og heldur að allir séu að stara á hana og dæma hana. Hún fer inn í fúguríki, hleypur í burtu til Los Angeles í rútu en hrasar af stað á hvíldarstöð. Þegar hún vaknar á undarlegum búgarði kemst hún að því að Tod Andrews, ungum ráðherra í landbúnaðarbæ í Kaliforníu, hefur bjargað henni. Hún lýgur um sjálfsmynd sína og tekur að sér að pakka appelsínum. Þau tvö verða óljóst ástfangin en Andrews er ljóst að Powers heldur á hræðilegum leyndarmálum. Þegar hún, í félagslautarferð, grípur skiptilykil og brýtur höfuðkúpu Jerry Paris, sem var að reyna að stela kossi, kemur sannleikurinn um fortíð hennar í ljós....Þetta var hugrökk mynd sem kom út árið 1950, og sem getur útskýrt og afsakað suma galla þess. Lupino endurheimtir aldrei tilfinningar fyrri árásarsenunnar og myndin flakkar út í hið furðulega og tilfinningaríka og endar talsverð og málefnaleg. Já, Lupino hafði mikilvægar upplýsingar að miðla, en hún treysti ekki frásögninni til að tala sínu máli. Leikarahópurinn hennar, notalegur en blíður og almennur, var heldur ekki mikill hjálp, heldur aftur í melódramatískar stellingar eða heimaspuna fullvissu. En Hneykslan var bylting, sló slóð fyrir síðari umræðu um hvað nauðgunarglæpurinn er í raun og veru og hvað hann þýðir í raun fyrir fórnarlömb þess.