Ég gekk út úr bíóinu eftir að hafa orðið fyrir þessari mynd eftir 30 mínútur. Ég skildi eftir tvo vini sem voru innilokaðir af miklum feitum náunga til að þola það sem eftir var. Um leið og upphafsröð myndarinnar var runnin út fann ég að eitthvað var að og það leið ekki á löngu þar til ég hætti að fela mig undir sætinu mínu og hrökklast inn vandræði. Ég er ekki einn um að fara út úr kvikmyndum þó þær séu slæmar þar sem þær eru venjulega með einhverja endurleysandi eiginleika, en þessi þjáðist af lélegri leikstjórn, slæmum leik (bar 'Bruno' persóna og hinn óaðfinnanlegi Jean Rochefort - að sögn vina minna) Hræðileg klipping (hvað varðar þema og merkingu), hræðileg hljóðrás og myndfylgni sem virtist gera það list að setja rangan frið tónlistar yfir mynd og atriði á röngum tíma. Versti glæpurinn var almennt fáránleiki hans og ótrúverðugleiki (afleiðing af fyrrnefndum grimmdarverkum). Af hverju var það svona hræðilegt? Ég vil ekki eyða meiri tíma í að útskýra. Ég myndi segja farðu og skoðaðu það sjálfur en ég vil ekki fylla sjóðinn af þessu verkefni frekar en nauðsynlegt er. Ó, sýningin bjó yfir einum endurleysandi eiginleikum: Vinur minn sveif yfir sætaröðunum í skuggamynd með regnhlífina króka yfir handlegginn á sér þegar hann reyndi að halda aftur af sér -meiri sorg, spennu og skemmtun á þessum örfáu augnablikum en á 125 mínútum þetta sorglega skelfilega átak.