Men of Honor hefur margar frábærar hliðar á því. Góðar hasarmyndir, nóg af „feel good“ senum, góður söngleikur, en sá hluti sem raunverulega gerir myndina er frábær leikur. Aðallega eftir Robert Deniro. Sagan af Men of Honor fjallar um Carl Brashear sem leikinn er af Cuba Gooding Jr. sem vill verða fyrsti afríku-ameríski djúpsjávarkafarinn í sjóhernum. Það segir frá grófri baráttu hans frá því að vera fátækur bóndi til að komast í köfunarskóla og jafnvel lengra. Þetta er góð saga, en það virðist hafa verið gert oft áður. Einstaklingur, þvert á allar líkurnar, mun ekki gefast upp fyrr en hún hefur náð markmiðum sínum sem hún setti sér af einhverjum tilfinningalegum ástæðum fyrir mörgum árum. Það gæti gerst, en mikið af baráttunni sem Brashear stendur frammi fyrir í myndinni eru vafasöm, þar á meðal C.O. köfunarskólans að fikta við lokaprófið sitt. Hins vegar er allt þetta bætt upp fyrir atriðið þegar Robert Deniro kemur loksins inn í myndina. Deniro leikur Mater Chief Sunday sem er kennari við köfunarskólann sem Brashear er í. Um leið og Deniro kemur inn sleppir hann þessum öfgafulla hroka sem þú getur ekki hatað nema þú hafir ótrúlegan viljastyrk. Áður en myndinni lýkur flytur Deniro margar ræður sem myndu fá þig til að hlæja að því hversu svalur hann er en þú ert of hissa á því hvernig hann kýlir þær út. Í lokin verður þú að efast um suma þætti myndarinnar, en viðurkenndu það, ef þetta væri allur sannleikurinn, myndi það fá þig til að blundra í sæti þínu fyrstu tuttugu mínúturnar.