Ég get gefið þér fjórar ástæður til að sjá þessa mynd:1. Fjórir af bestu kvikmyndagerðarmönnum í mexíkóskri nútímabíói.2. Fjórar góðar sögur, tengdar inn í stórt kerfi.3. Ótrúlega góður leikarahópur.4. Bitur umhugsun um stærstu vandræði þessa lands (og margra annarra).(MÖGULEGAR SPOILERS)Alejandro Gamboa opnar þessa mynd með góðri sögu í kómískri stemningu um yfirvaldið sem stundar fjárkúgun gegn venjulegu fólki og býst enn við að vera vel þegið af hennar viðleitni. Svo verður Antonio Serrano dramatískari í öðru verkinu með söguerfingja ítalska nýraunsæisins með "Pétur og úlfinn"-líka sögu. Í þriðju sögunni, þeirri sem virðist óháðari þessari seríu jafnvel í samhenginu, Carlos Carrera segir okkur söguna af manni sem er á röngum stað á röngum augnabliki. En eftir nýlega lynch við Tlahuac og hefðina í þessu hræðilega máli í Mexíkóríki gæti þessi saga ekki verið uppfærðari. Og í lokin snýr Fernando Sariñana aftur til myrkra húmorsins í "grand final" þar sem hann setur saman flest persónurnar úr fyrri þáttum í einu af betri gamanþáttum sem teknir hafa verið upp. Sariñana endurtekur miðpunktinn úr einni af fyrri myndum hans „Todo el poder“ og gefur lokalexíuna um þemað. Og við the vegur, gefðu okkur atriðið sem stelur myndinni með Önnu Ciochetti í stuttri nektardansleik. Þegar myndinni er lokið færðu bitursæt tilfinningu yfir því að hafa horft á góða kvikmynd (og kannski notið hennar) með mjög sársaukafullu viðfangsefni . Þeir segja að í Mexíkó hlæji fólk að sinni eigin svívirðingu og þetta sé besta dæmið. Þessi mynd er vitnisburður um hvernig Mexíkóar hafa lært að lifa í miðju glæparíki (og kannski sætt sig við það), á milli tveggja elda: Glæpamennirnir og svokölluð yfirvöld full af spillingu. Jafnvel þessi mynd er óskhyggja vegna þess að næstum allt góða fólkið hefur verið fórnarlamb glæpa og það verður ekki meint af þessu. Ef þú lendir í árás án þess að klóra þá ertu heppinn. Á meðan, ekki missa tækifærið til að sjá þessa mynd, mjög mælt með. Og það er fallegt líf í Mexíkó...