Leikarar og áhöfn þessa ódýra hryllingspottketils eru áhugaverðari en allt sem gerist í myndinni sjálfri; við erum með Barbara Payton, Raymond Burr, Lon Chaney Jr., Tom Conway, Paul Cavanaugh og Woody Strode fyrir framan myndavélina og handrits- og leikstjórann Curt Siodmak, kvikmyndatökumanninn Charles Van Enger, ritstjórnarstjórann Francis D. Lyon og framleiðsluaðstoðarmanninn Herman Cohen fyrir aftan. það. Hin illa látna Payton snýr höfðinu á nánast öllum karlmönnum sem hún kemst í snertingu við djúpt í frumskógi Afríku þar sem hún býr á plantekru eiginmanns Cavanaugh: læknirinn Conway þráir hana leynilega á meðan aðkoma hins heithausa verkstjóra Burr er, bókstaflega, meira handa- á. Aftur á móti er Chaney (sem kemur á óvart) hinn afslappaði en kunni auðvaldsmaður og Strode er innfæddur lögreglumaður. Söguþráðurinn er mjög einfaldur en í hreinskilni sagt meikar hann ekki mikið sens: eftir sérstaklega órólegan kvöldverð með þrumuveðri koma Burr og Cavanaugh (list að líkja eftir lífinu meira um það síðar) í garðinum vegna ástúðar þeirra fyrir Payton og, þægilega fyrir Burr, stór snákur skríður bara nálægt þeim stað sem Cavanaugh lendir á jörðinni! Þegar hún verður vitni að atburðinum bakvið runnana bölvar dularfull vinnukona Paytons (innfædd norn, ekki síður), af einhverjum óútskýranlegum ástæðum, bölvun á Burr (sem hefur í millitíðinni giftist Payton) sem breytir honum reglulega í górillu... alveg frá brúðkaupsdegi hans (þegar hönd hans snýst um stutta stund)! Þar af leiðandi ætlar Burr að missa sig í frumskóginum dögum saman jafnvel þó að apan sjálf sjáist varla í myndinni. Það verður þó að segjast að útgáfan sem ég horfði á hljóp í aðeins 56 mínútur þegar 'opinbera' lengdin er annars staðar gefin upp sem annað hvort 66, 70 eða 76!! Þess vegna finnst mér myndin skiljanlega fljótfær og sundurlaus ef aldrei síður en skemmtileg þar sem hún nær hámarki í huglægu skoti górillunnar á eftir Payton í frumskóginum, þar sem hin fyrrnefnda er sjálf elt af byssukúlu Chaney og Conway. Til að snúa aftur að hörmulegu ljóshærðu aðalkonu myndarinnar í eina mínútu: eftir efnilega byrjun í kvikmyndum við hlið Hollywood-goðsagna eins og James Cagney og Gary Cooper í, hvoru um sig, KISS TOMORROW GOODBYE og DALLAS (bæði 1950) feril hennar bráðum nef. -kafaði inn í B (og lægri) svæði þökk sé eigin "litríku" uppátæki hennar utan skjásins: Alræmdasta misgjörð hennar var að vera orsök margfrægs bardaga á barherberginu á milli ljúfsárs eiginmanns Franchot Tone og grimmur fyrrverandi elskhuga Tom Neal sem endaði með því að sá fyrrnefndi var í dái og Payton í raun yfirgaf hann fyrir þann síðarnefnda stuttu síðar!! En það var ekki allt: Payton nymphomaniakinn státaði líka af því að Woody Strode væri meðal landvinninga hennar (umdeilt mál á þeim tíma); Skammlífi eiginmaðurinn Tone, eftir að hafa náð framhjáhaldi Paytons á myndavél, dreifði vítaverðum ljósmyndavísbendingum um Hollywood og þetta endaði nánast dagana hennar sem stjörnustjarna síðasta kvikmyndaframkoma hennar var MURDER IS MY BEAT (1955) eftir Edgar G. Ulmer. tilviljun að hafa í "Óáhorfðu kvikmyndir" bunkanum mínum. Síðustu 12 árum af ólgusömu lífi hennar var eytt á Skid Row í neyslu áfengis, eiturlyfja, vændis, barsmíða, handtöku og jafnvel hnífstungu áður en hún lést að lokum árið 1967 á heimili foreldra sinna, ung að aldri 39 ára!