Ég sá Borderline fyrir nokkrum árum á AMC. Ég hef verið að leita að því síðan. Það var ásækið: sjónrænt, áferðarfallegt, líkamlegt. Þessi mynd fór með mig einhvers staðar eins og draumur og mér var alveg sama hvert. Ég mun aldrei gleyma fortjaldinu sem blés í golunni. Ég man enn hvernig það fékk mig til að halla höfðinu. Ég man eftir svipnum mínum þegar ég sá það. Ég vissi ekki hvað hafði gerst þegar myndin var búin, en mér finnst lífið vera þannig. Það truflaði mig ekki. Ósanngirnin við endanlega höfnun saklausrar persónu finnst mér því miður raunveruleg. Ég elskaði andlitin, hvernig myndavélin dvaldi á þeim. Myndavélin horfði á leikmyndina með einbeittum augum dagdrauma. Borderline var mér raunverulegt á þann hátt sem kvikmyndir eru það ekki. Það var einmitt skortur á útskýringum, lit, skerpu sem gerði það að verkum að það kom inn í vitund mína eins og þjófur á nóttunni. Ég elska þessa mynd. Einhvern tíma mun ég eiga það.