Eftir að hafa horft á Martröð Darwins, hlýtur maður að hafa á tilfinningunni að Tansanía sé lifandi helvíti, þar sem íbúar þess eru hálfgerðir þrælar sem skila fínasta fiski til Evrópubúa á meðan fiskbeinin eru eftir til sveltandi íbúa. Í skiptum fyrir fiskinn fá þeir vestræn vopn, sem aðallega atvinnulausir íbúar bíða spenntir eftir því að nota, því að vera hermaður er eina tekjulind þeirra. Þannig að allt er myrkt með viðskipti sem holdgervingur hins illa og uppspretta allrar eymdar. ? Ekki alveg. Sem betur fer sýnir Martröð Darwins aðeins dökku hliðarnar og sparar algjörlega jákvæðu hliðarnar. Reyndar segir heimildarmyndin varla neitt um það efnahagslega og vistfræðilega mikilvægi sem Victoriaperch hefur fyrir svæðið. Fyrir löndin í kringum Viktoríuvatnið er Victoriaperch næst til þriðja mikilvægasta tekjulindin. Laun í sjávarútvegi eru langt yfir meðallagi. Tansanía hefur bannað risastóra togara til að tryggja störf þúsunda sjómanna. Aðliggjandi ríki hafa staðið við samninga um að halda veiðum á sjálfbæru stigi. Borgir við vatnið njóta góðs af sköttunum sem sjómenn þurfa að greiða fyrir hvert veidd kíló af fiski og gjöldum á útflutning og hagnað verksmiðjanna. Ennfremur hefur Tansanía bannað útflutning á staðbundnum hefðbundnum fiski, sem enn gegnir mikilvægu hlutverki við að fæða íbúa á staðnum. Með því að hunsa þessi jákvæðu merki hindrar heimildarmyndin vestræna neytendur og fjárfesta sem eru mjög þarfir og hótar því að versna stöðu Afríkubúa. Fyrir frekari lestur get ég mæli með tveimur greinum sem þýska blaðið á öðrum væng skrifaði um efnið: http://www.taz.de/pt/2006/09/02/a0013.1/textdruck http://www.taz.de/pt/2005 /03/17/a0151.1/texti