Jacknife er stríðsmynd sem er næstum jafn fjarri stríðinu og stríðsmyndir komast. Það er varla hægt að flokka hana sem stríðsmynd, því eina leiðin til að eitthvert stríð hafi áhrif á söguna eða persónurnar er í minningum þeirra um hana, og jafnvel þessar erum við varla sýndar. Hún vekur mjög áhugaverðar spurningar um lífið, sérstaklega á þann hátt að orðalag myndarinnar segir að aðeins ein þeirra sé raunverulega á lífi (og við the vegur, jafnvel þó að taglínan vísi aðeins til Dave (Ed Harris) og Megs (Robert DeNiro), það er að tala um allar þrjár persónurnar í myndinni). Dave og Megs voru vinir í Víetnamstríðinu og Megs er kominn aftur til að fara með Dave út í veiðiferð sem þeir hafa skipulagt miklu lengur en þú hefðir kannski giskað á. DeNiro skilar fullkominni frammistöðu persónu Megs, sem við erum ekki alveg viss um hvort okkur ætti að líka við eða hvort hann sé í raun eins vitlaus og Martha heldur að hann sé. Dave minnir Mörtu nokkrum sinnum á að Megs sé ekki vinur hans, bara einhver sem hann þekkir. Það er frábært atriði snemma í myndinni þar sem Megs hefur farið út til að ná í sexpakka af bjór úr bílnum sínum í morgunmat og hann er handan við hornið á herberginu þegar Dave segir þetta. Megs staldrar við um stund og heldur svo áfram inn í herbergið með brosi og stórri kveðju. Það er ekki fyrr en seinna sem þú áttar þig á því hvernig Megs hlýtur að hafa liðið þegar hann heyrði þetta, eftir að hafa verið sá sem munaði hvað þeir ætluðu að gera þennan dag. Það minnir mig á fölsunina í gamla, „Jú, við skulum gera það,“ hluturinn sem fólk segir svo oft við hvert annað, hefur aldrei nein áform um að gera neitt slíkt. Ed Harris skilar frábærri frammistöðu sem Dave, sem aldrei fékk yfir áhrifum sem stríðið hafði á hann. Jafnvel svo mörgum árum síðar hefur honum ekki tekist að komast yfir dauða vinar í stríðinu, hann kennir sig enn þann dag í dag um það og drekkir þannig lífi sínu í áfengi, sígarettum og einmanaleika. Það eina sem hann vill, segir hann, er að fólk láti hann í friði. Þetta er ekki maður sem lifir lífi sínu eins og hann vill, hvort sem fólk lætur hann í friði eða ekki, hann er maður sem reynir að gleyma því að hann er á lífi, að slíta sig frá heimi hinna lifandi eins og hægt er. systir Martha minnir mig á sjálfa mig, að minnsta kosti hvað varðar herbergisfélaga mína. Ég á tvo herbergisfélaga sem eru 21 og 24 ára og báðir láta eins og þeir búi enn hjá mæðrum sínum og búast við að sóðaskapurinn þeirra fari bara í burtu þegar þeir fara úr herberginu í smá stund. Einn sérstaklega (sá eldri, því miður), hefur nákvæmlega enga hugmynd um hvernig hann á að sjá um sjálfan sig, ég er hissa á að ég þurfi ekki að þurrka höku hans á meðan hann borðar. Martha þarf að gera það sama fyrir bróður sinn, sem hún bíður á hönd og fæti á meðan hann staular í gegnum lífið frá einum timburmenn til annars. Martha og Dave eru föst í stöðnuðu lífi og hvorugt þeirra kemst upp úr því fyrr en eitthvað stórt breytist og Dave er sá sem þarf að breyta. Ég hef tilhneigingu til að kvarta yfir rómantík í kvikmyndum þar sem hún á bara ekki við eins mikið og Roger Ebert kvartar yfir þessum aumkunarverðu litlu spennutækjum, rauðu stafrænu útlestrinum. En í þessu tilfelli held ég að rómantíkin sem myndast á milli Megs og Mörtu hafi ekki haft nein slæm áhrif á restina af myndinni. Þvert á móti gerði það þetta miklu áhugaverðara, því það var ekki fyrirsjáanlegt. Vandamálið með rómantísku undirsöguþræðina í Bruckheimer myndum og hvaðeina er að þeir eru svo fyrirsjáanlegir að maður bíður bara eftir að augljósi endirinn komi og vonar að eitthvað áhugavert gerist á leiðinni. Í þessu tilfelli er það hins vegar ekki eins augljóst að eitthvað sé að fara að gerast á milli Megs og Mörtu því við vitum ekki nóg um Megs. Martha gæti haft rétt fyrir sér um hann, að hann sé einn af brjáluðum stríðsvinum Dave og að hann sé ekki sá maður sem hún ætti að vera með. Dave hvetur svo sannarlega til þessarar hugmyndar.(spoilers) Nokkrum árum eftir þessa mynd gerði DeNiro Cape Fear, þar sem hann leikur brjálaðan glæpamann í hefndarskyni gegn lögfræðingnum sem setti hann í fangelsi, persóna sem, eftir á að hyggja, gerir það frekar auðvelt. að hugsa um að í lok Jacknife áttar Martha sig á mistökum sínum, losar sig við Megs og hún og Dave gera upp vegna þess að hann bjargaði henni úr hræðilegu sambandi og þá ákveður hann að hreinsa til sín því hann hefur gert eitthvað gott fyrir hana . Ég bjóst hálfpartinn við því að þetta myndi gerast, svo það kom mér skemmtilega á óvart þegar Martha og Megs hættu saman og enn skemmtilegra undrandi þegar Megs spyr Dave allra spurninga um hvað þau höfðu ætlað að gera eftir að stríðinu lauk. Stundum er þetta hægfara drama, en Jacknife er skemmtilegur í leiðinni og hefur gríðarlega vinning í lokin, sem tekst ótrúlega að vera sappy án þess að vera cheesy. Það er næstum ofgnótt af tilfinningum í lok myndarinnar sem passar varla við restina af myndinni, en hún er svo góð að hún dregur ekki úr neinu sem myndin hefur afrekað fram að þeim tímapunkti. Allir sem taka þátt gefa frábæra frammistöðu og þetta er ein af þessum sjaldgæfu myndum sem fær mann til að vilja standa upp og hrista hnefana sigursællega út í loftið.