Ég myndi gjarnan vilja gefa þessari mynd 10/10, en í núverandi ástandi get ég aðeins farið í 8/10 toppa. Póstkóðaklipping (les: eyðilegging) þessarar myndar gefur tilefni til tveggja punkta galla. Af mjög takmörkuðu þekkingu minni á kvikmyndasögunni var Baby Face greinilega ein af tveimur kvikmyndum sem loksins braut úlfaldann bakið og vakti fulla reiði og fullnustu. af framleiðslukóðanum til leiks árið 1934. (Ég veit ekki hver hin myndin var.) Fyrir vikið var aldrei leyft að endurútgefa myndina í upprunalegum holdgervingum eftir 1934. Hún var hakkuð og klippt í bita , og engin upprunaleg útgáfa er þekkt í dag. Það besta sem við getum séð í dag er útgáfan sem TCM (Turner Classic Movies) sýnir, en hún er klippt á grófan hátt í nokkrum senum og hefur virkilega vonbrigðum „hamingjusaman endi“ á endanum. Allt ofangreint er sagt, myndin er samt frekar helvíti frábær og mjög gaman að horfa á. Barbara Stanwyck er eins og alltaf alveg mögnuð og dásamleg. Hún er svo falleg og kraftmikil; hún á bara alla myndina! Hún leikur konu sem hefur verið notuð af karlmönnum allt sitt líf, og byrjar á föður sínum sem pimpar hana til staðbundinna Erie, PA stálverkamanna sem og staðbundinna stjórnmálamanna á móti „ef þú lokar ekki af mér. speakeasy ég læt þig sofa hjá dóttur minni'. Þegar faðirinn deyr í brennandi sprengingu nálægt upphafi myndarinnar er brosið á andliti Stanwyck ómetanlegt. Eftir brunann yfirgefur Stanwyck Erie með vinnukonu sinni og heldur til New York borgar. Hún setur mark sitt á skýjakljúf og byrjar bókstaflega að vinna sig upp á toppinn. Hún byrjaði hjá starfsmannastjóranum í mannauðsdeildinni og sefur hjá honum til að fá grunnstöðu í bankanum. Þaðan sefur hún hjá mann eftir mann eftir mann (þar á meðal mjög ungan John Wayne) og notar hvern nýjan mann til að hjálpa henni að fá hærri laun á hærri hæð skýjakljúfsins, með sífellt öflugri karlkyns yfirmönnum ásamt sykurpabba. Stanwyck stoppar ekkert í uppsiglingu sinni á toppinn. Það er mjög gaman að sjá hana og vinnukonuna hennar í sífellt flottari fötum og íbúðum þegar Stanwyck vinnur sig upp fyrirtækjastigann. Stanwyck er hin fullkomna femme fatale, snjöll, hún-víxlinn í þessari mynd! Ef þú horfir á þessa mynd mæli ég með því að hætta þegar þú sérð George Brent persónuna (Courtland Trenholm) deyja í fangi Stanwyck. Slepptu þeim 3 mínútum sem eftir eru eða svo! „Happy endirinn“ sem er sleginn á lok myndarinnar fyrir áhorfendur eftir kóða er móðgandi við gáfur áhorfenda og illa trúaður: stjórnarmenn bankans sitja við borð og útskýra milljón dollara framlag herra og frú Trenholm til bankann og hvernig þeir búa hamingjusamir en fátækir í Erie, þar sem Trenholm, fyrrverandi forstjóri Trenholm, starfar nú í stálverksmiðjunum - klippt á nákvæmlega sömu mynd af stálverksmiðju og við sáum í upphafi myndarinnar - "The End". PUH-LEEZE - HVAÐ LAME! Myndin endaði upphaflega með því að George Brent tókst sjálfsvígstilraun sinni. Ég held að endirinn passi miklu betur við heildarstemninguna í myndinni en sá sem er sleginn á eftirkóða endirinn. Ég vona svo sannarlega að prentun af upprunalegu forkóðaútgáfu þessarar myndar finnist á meðan ég lifi (uppfærsla: upprunalega HEFUR verið fannst og ætti að koma út á DVD og/eða TCM árið 2006!). Þangað til mun ég njóta TCM útgáfunnar og slökkva á henni áður en lame-o post-Code endar.