Svo margar bókmenntaaðlöganir eru vonbrigði. Það eru margar ástæður fyrir því, en venjulega er það þörf á að skera niður flókna skáldsögu niður í handritsstærð. The Dead er óvenjulegt - það þurfti að „bólstra“, þar sem smásagan sjálf er pínulítill, tiltölulega stuttur gimsteinn. Það gæti í raun verið besta smásagan á enskri tungu. Á fallegu sparimáli er sagt frá því að Gabriel Conroy áttaði sig á því að líf hans og líf svo margra í kringum hann stjórnast af minningum um hina látnu. Jafnvel eiginkona hans til margra ára elskaði mann sem nú er látinn meira en hann. Að koma með svona stutta sögu í bíó var alltaf erfitt. John Huston stóð sig frábærlega. Hann lét aldrei freistast til að spila það upp eða nota fína tækni til að útvíkka söguna. Það er einfalt og satt, með framúrskarandi leikaraskap. Eina smávægilega misskilningurinn er að nota tónlist til að fylgja hinum hrikalega lokaeinvígi. Það er vissulega sjaldgæft að kvikmyndaútgáfa af bókmenntameistaraverki sé sjálf meistaraverk, en mér finnst sanngjarnt að nota þetta hugtak yfir þessa mynd. Þetta er ekki bravúr kvikmyndagerð, en hún er einföld og hrein - ég hugsa alltaf um kvikmyndir Ozu þegar ég hugsa um The Dead, þær eru á því stigi hreinleika og einfaldleika og djúprar visku.