*!!- SPOILERS - !!*Áður en ég byrja á þessu, vil ég segja að ég hef bæði haft þá kosti að sjá þessa mynd á hvíta tjaldinu og að hafa séð "Authorized Version" af þessari mynd, endurgerð af Stephen King, sjálfur, árið 1997. Báðir kostir gerðu það að verkum að ég kann að meta þessa útgáfu af "The Shining," enn meira. Ég vil líka segja að ég hef lesið bók Mr. King, "The Shining" við mörg tækifæri í gegnum árin, og á meðan Ég elska bókina og er mikill aðdáandi verka hans, endursögn Stanley Kubrick á þessari sögu er miklu meira sannfærandi ... og SCARY.Kubrick veit í raun hvernig á að koma skelfingu sálarinnar beint á kvikmynd. Í leikstjórn myndarinnar OG ritun handritsins sjálfrar öðlaðist hann titilinn „Magus“ óumdeilanlega. Snilld Kubrick er eins og galdur. Kvikmyndaheimurinn missti frábæran leikstjóra þegar hann lést árið 1999. Meðal annarra framúrskarandi leikrita hans eru: Eyes Wide Shut, 1999; Full Metal Jacket, 1987; Barry Lyndon, 1975; A Clockwork Orange, 1971; 2001: A Space Odyssey, 1968; Spartacus, 1960 og margir fleiri. The Torrences (Jack, Wendy kona hans og Danny, sonur þeirra) búa á Overlook hótelinu í vetur; Jack hefur verið ráðinn sem húsvörður. Það er hans hlutverk að hafa umsjón með viðhaldi hótelsins í nokkra mánuði af harðri snjó, þar til í vor þegar Overlook opnar dyr sínar á ný. Svo virðist sem það séu margir ríkir og þreyttir ferðamenn sem munu flykkjast til Colorado-fjallanna í snjófylltum sumarfríi. Hótelið var tilkomumikið stykki af arkitektúr og sviðsetningu. Það lánaði andrúmsloftinu, með því að hafa dökkt, en um leið "velkomið" andrúmsloft, sjálft. Húsgögnin og húsgögnin voru öll tímabil (seint á áttunda áratugnum - snemma á níunda áratugnum) og kvikmyndatakan af landslaginu sem nálgast hótelið í opnunarsenunni er ljómandi. Það gerir þér ekki aðeins kleift að njóta nálgunarinnar við Overlook, það festir líka í huga þínum hversu mannlaust og einangrað hótelið er frá umheiminum. Kynning á persónum Wendy og Danny var algjör snilld. Þú færð alla söguna um fortíð þeirra, „ímyndaðan vin“ Dannys, Tony, og sagan um alkóhólisma Jacks rúllaði allt inn í þetta fína, snyrtilega kynningaratriði. Það var engin þörf á að teygja fortíðarsögu yfir tvær klukkustundir af myndinni; augljóslega, Kubrick sá það frá upphafi.Lokunardagur. Aftur, fallega aksturinn upp fjöllin að hótelinu (að þessu sinni með fjölskylduna í eftirdragi), samskiptin milli Jack og Danny voru bráðfyndin á sama tíma og hún sýndi mjög truflandi orðaskipti. Upphafsferðin um Overlook er alveg hrífandi, jafnvel þar sem „starfsfólkið“ er að flytja hlutina út, þú færð tækifæri til að sjá glæsilega eldstæðin, hátt til lofts í dómkirkjunni og dýrar innréttingar, dvala og kórónulist í arkitektúrnum. "Þeir stóðu sig vel! Bleikur og gylltur eru uppáhaldslitirnir mínir." (Wendy Torrence) Jafnvel "starfsmannavængurinn" er vel hannaður og fallega byggður. Völundarhúsið var stórkostlegt viðkomulag, sem minnti á völundarhúsið þar sem Mínótárinn á Krít var verndari. Þegar Jack Nicholson stendur við skreytt líkan völundarhússins og starir inn í miðjuna og sér Wendy og Danny koma inn, er það töfrandi augnablik; einn sem segir þér strax, það eru þungir kraftar í því húsi; það er eitthvað alvarlega að, þegar byrjað. „Ég myndi ekki vilja fara þangað inn nema ég hefði að minnsta kosti klukkutíma til að komast út. (Hótelstjórinn)Scatman Cruthers, sem Dick Halloran, var ósvikinn og opinn í frammistöðu sinni. Bros hans voru eðlileg og frammistaða hans frábær. Þú gætir í rauninni trúað því að þú værir þarna á hótelinu, í skoðunarferð um eldhúsið með Wendy og "Doc." Skýring hans á "skínandi" til Danny kom mjög vel til skila, sem og samtal hans við barnið um Tony og hótelið. Þetta var trúverðugt og einlægt. Útklippingin og skönnunin á hótelinu sjálfu, með fjöllunum á eftir, kalda loftið þyrlast um, þoka sem kemur upp af hlýju þakinu á snævi hótelinu, bætir svo MIKIÐ við andrúmsloftið í myndinni. . Það markar líka "hálfleiðina til helvítis" punktinn, ef svo má segja; þáttaskilin í myndinni. Lýsing Shelley Duvall á Wendy Torrence var meistaraleg. (Svo HVAÐ ef hún lék líka Olive Oyl?! Það sýnir bara stórkostlegan fjölbreytileika hennar!) Í hreinskilni sagt, áður en ég sá myndina á hvíta tjaldinu árið 1980, sagði ég: "Hvað? Olive Oyl? *lol* (Popeye var líka gefin út árið 1980.) En ég tók það til baka um leið og myndin byrjaði. Hún er frábær. Að mati Fiend er þetta besti frammistaða hennar hingað til! (Þó að ég hafi elskað hana í "Roxanne" eftir Steve Martin 1987.)Einu sinni Kubrick hefur komið á fót þeim perlulegu upplýsingum sem þú, áhorfandinn, þarft að búa yfir: Fortíð Torrence; handleggsbrotinn Danny; Tony; saga hótelsins sjálfs; sú staðreynd að Danny er ekki „andlegur“ heldur frekar skyggn í staðinn, og almennt skipulag hótelsins; allt sem þú færð í fyrstu 3 þáttunum; myndin hættir aldrei að hræða þig. Tvær slátraðar dætur fyrri umsjónarmanns, Delbert Grady (stelpurnar höfðu birst nokkrum sinnum fyrir Danny, fyrst með Tony í íbúðinni áður en fjölskyldan fór á hótelið) voru tákn sem Danny gat samsamað sig og sem hann var hræddur við, á sama tíma. Þeir voru að ásækja (og reimtuðu), sjálfir og sýndu Danny hvernig og hvar þeir voru drepnir, á frekar myndrænan og efnislegan hátt. Tony Kubrick var skrifaður sem fylgdarandi andi, eins og andaleiðsögumaður sem hann eignaðist vegna handleggs hans næstum að vera kippt úr líkama sínum af föður sínum. Hann var..."litli strákurinn sem býr í munni mínum." Hann kom fram í fingri Danny og talaði líkamlega í gegnum Danny til að tala VIÐ Danny. EKKI eins og í bókinni, geri ég mér grein fyrir, þar sem Stephen King ætlaði Tony að vera vörpun Danny sem eldri drengs, að reyna að bjarga föður sínum. Kubrick sleppti þessum litla snúningi og það gerði það einhvern veginn ógnvekjandi þegar Tony "tók ... Danny ... yfir." Hugmyndin um að eldra sjálf Danny varpist aftur til yngra sjálfs hans er ekki ... skelfileg. "Kona í sturtu" atriðinu, gert af Lia Beldan (sem ég get ekki fundið annað fyrir að hafa gert neitt áður, eða síðan). ) þar sem yngri konan og Billie Gibson (sem LÍKA virðist þjást af skorti á inneign fyrir verk fyrr eða síðar), var tælandi andstyggileg og rækilega ógeðsleg. Það var dramatískt og ógnvekjandi. Viðbjóðslegt og skelfilegt. Þegar Nicholson lítur í spegilinn og sér niðurbrotið hold hennar undir höndum hans; skelfingarsvipurinn á andliti hans var svo fullkominn og ALVÖRU. Jack leggur fljótt af stað í ferð sína frá „jonesing“ alkóhólistanum yfir í vottaðan geðveikan mann. Niðurbrotið á andlegu ástandi persónu hans er vandlega og ítarlega skjalfest af Kubrick. Augnablik vinátta Jacks við barþjóninn Lloyd (eins og aðeins alkóhólistar, væntanlegir geðsjúklingar og eiturlyfjasjúklingar gera) lýsir brýnni ÞARF hans fyrir andrúmsloftinu sem Lloyd notar hann í; nefnilega áfengi ... "hár hundsins sem beit mig." (Jack Torrence) Í tilfelli Jack er það bourbon on the rocks, Jack að kostnaðarlausu. „Pantanir úr húsinu“. (Lloyd barþjónninn) Fínn orðaleikur. Þegar "handrit" Jacks hans Wendy find er ekkert annað en síðu eftir síðu af sömu línu slegið inn aftur og aftur, að vísu í 8 eða 9 mismunandi skapandi stílum...þegar hann spyr úr skugganum , "Hvernig líkar þér?" og Wendy þyrlast og öskrar með hafnaboltakylfu í hendinni...er svo hrífandi. Það er punkturinn þar sem hún áttar sig á því hversu ruglað allt ástandið er...hversu ruglaður Jack er. Það er mjög skelfilegt, dramatískt og skilar sterkri nærveru. Það ásamt sýn Dannys um að anddyri hótelsins fyllist af blóði, lagt yfir atriðið milli Jack og Wendy, og með átakalokum á þessari senu, gera þetta mögulega að sterkustu senu myndarinnar. "REDRUM" atriðið. Vá. Hvað á ég að segja? Hvaða móðir myndi ekki verða algjörlega brjáluð við að vakna og finna ungan, vandræðalegan son þeirra standa yfir þeim með risastóran hníf, tala með þessari skrítnu litlu röddu og hrópa „REDRUM“ aftur og aftur? Jafnvel þótt það HEFÐI enga merkingu, þá væri það samt jafn skelfilegt og 7. stigið í HELVÍTIS. Það var eitthvað sem allir gátu (og hafa) munað(ritstj.). Talandi um eftirminnilegar senur...Síðasta árás Nicholson á fjölskyldu sína með öxi var kannski ein skelfilegasta sena kvikmyndasögunnar. Adlibbed lína hans, "Heeeeere's Johnny!" var ljómandi vel og er ein eftirminnilegasta sena í sögu hryllingsins. Það fer líka niður í sögu hryllingsmynda. Endirinn..? Endir Kubrick var fullkomnun. Mér fannst þetta enda fallega. Enginn smekkvísi, ekkert vælandi væl, enginn grátbroslegur endir á ÞESSARI mynd. Bara táknað fullkomnun. Það er allt sem ég segi um efni endirinn. Hverjum er ekki sama hvað var tekið út?! Sjáðu hvað Kubrick setti inn. Leigja það, horfa á það, KAUPA það. Það er klassískt í hryllingstegundinni og ekki að ástæðulausu. ÞAÐ RAKKAR!!*Me being Me* ... Taktu þessa mynd og settu hana í Stephen King safnið þitt og taktu 1997 "Authorized" útgáfuna sem King gerði og settu hana niður í krakkahlutann. Það er þar sem það á heima. .: Þessi mynd fær 9,98 í einkunn frá Fiend :.