Frásagnir hvort sem þær eru skrifaðar, sjónrænar eða ljóðrænar sögur reyna almennt að forðast líka persónur; Þegar öllu er á botninn hvolft geta lesendur og áhorfendur verið of auðveldlega óvart með því að reyna að halda utan um hver er nákvæmlega hver. Þetta á sérstaklega við í kvikmyndum, held ég, einfaldlega vegna þess að við getum ekki auðveldlega farið aftur til að hressa upp á minnið í kvikmyndahúsi. Áhorfendur eins og ég eiga hins vegar ekki í þessu vandamáli því við sjáum allar myndirnar okkar á DVD eða VHS. Fyrir ári síðan kynntist ég Audrey Tautou, franskri leikkonu, sem ég sá fyrst í The Fabulous Destiny of Amelie Poulain (2001) ) og síðar í A Very Long Engagement (2004), sem báðar voru fíngerðar og flóknar sögur með stórum persónum. Þetta fyrra tilboð fer fram úr öðrum á báða vegu: fleiri persónur og flóknari. Nú hafa aðrir leikstjórar notað þessa tækni áður: Robert Altman með The Player (1992), Short Cuts (1993), Gosford Park (2001) og fleiri; Paul Thomas Anderson gerði slíkt hið sama með Magnolia (1999). Stanley Kramer gerði það með A Mad, Mad, Mad, Mad World árið 1963, gamanmynd af næstum epískum hlutföllum. Munurinn á þessari mynd er sá að fyrst leyfir leikstjórinn okkur að „sjá“ inni í hausnum á sumum persónanna og í öðru lagi eru sum atriði endurtekin sem leið til að hressa upp á minni áhorfandans þegar sagan flettir á milli mismunandi tímabila. kjarninn, ef svo má segja sagan fjallar um unga konu, Irene (Tautou), sem er sagt af samferðamanni í lest að hún muni hitta sanna ást sína á þeim degi. Þetta gerist á fyrstu mínútum myndarinnar. Snjalla kaldhæðnin á þessum tímapunkti er sú að Irene áttar sig ekki á því að ungi maðurinn á móti (Gilbert Robin) gæti verið þessi „eina sanna ást“. Og hann gerir það ekki heldur...Þau fara hver í sína áttina án þess að átta sig á hugsanlegri þýðingu náinnar kynningar þeirra. Hins vegar skapast glundroði allan daginn, ekki aðeins fyrir unga fólkið tvö, heldur fyrir restina af persónunum sem birtast í röð snjallsmíðra og samtvinnuðra vignetta sem allar virðast vera að fara hvergi, og þó... Ef sagan væri einfaldlega sú gæti hún átt það til að vera leiðinleg og jafnvel frekar fyrirsjáanleg. Ekki svo. Handritið og leikstjórinn rífa inn í væntingar okkar með fjölda nýstárlegra atriða sem eru allt of algengar, en sem breytast í trúverðuga, óvenjulega atburði sem gera mögulegum elskendum tveimur kleift að hittast aftur. Til dæmis, næst þegar einhver fuglakúkur af himni fellur á bók eða blað þitt skaltu íhuga valkostina þína; tvær persónur taka augljóst val sem verður að gerast áður en Irene og örlagamaðurinn hennar hittast aftur. Eða hvað með steinflís sem flýgur á framrúðuna þína? Íhugaðu aftur hvað myndi gerast...Allt þetta er nógu áhugavert. Það sem var meira áhugavert fyrir mig var að meta hvern nýjan mann sem kom með og reyna að ákveða hvort þessi strákur væri SINN fyrir Irene, eða hvort þetta væri í raun ungi maðurinn í lestinni. Það hélt mér að spá í smá stund. Ég læt þig hugsa um það, ef þú sérð þessa yndislegu róma. Mælt með fyrir alla.