Einn gagnrýnandi tekur fram að það virðist ekki skipta máli hvað Welles raunverulega segir eða gerir, hann hreyfir við þér. Ég er sammála. Hann var og er enn einstakt afl í kvikmyndum. Hann var meira en þreföld ógn sem gat leikið, skrifað og leikstýrt, hann hafði snilli sem hentaði kvikmyndum einstaklega. Það má velta því fyrir sér hvort hann hefði verið málari á fyrri aldri. Þessi mynd styrkir svo sannarlega þessa tilfinningu. Tónlistarmaður, leikhúsleikari, erfingi Shakespeares? erfitt að segja til um það en ég er mjög þakklátur fyrir að tími hans kom með kvikmynd og hann lét taka hann á filmu. Mér líkar hreimurinn. Mér líkar við andlitið, stærðina, stílinn, hugann og leikina. Ég elska allar myndirnar hans og vildi að þær væru fleiri. Ég elska sérstaklega hvernig aðrir leikarar höfðu samskipti við hann á kvikmynd. Margir voru aldrei betri eða að minnsta kosti einhvern veginn öðruvísi við hann vegna þess að hann var o staðfastur þar. Jafnvel undir lokin þegar fegurð hans var eyðilögð, kannski af eigin ásetningi, var ómögulegt að hunsa hann og hann gerði hverja senu sem hann var í. Rita var glæsileg ljósa -- með Lana Turner útlit en kannski enn yndislegri og jafnvel þá auga fer til Welles og einn óskar eftir mínútu í viðbót, aðra kvikmynd, aðra klukkutíma í félagsskap hans. Þess vegna óskum við öll eftir að við gætum rekist á týndu brotin sem klippt var úr kvikmyndum hans því við vitum, við vitum öll, að það er ekki hluti af honum sem er óverðugur tíma okkar. Horfðu á það og vertu þakklátur fyrir tækifærið.