Ég og félagi minn settumst niður til að horfa á þessa mynd yfir vínflösku síðasta laugardag og þó að við höfðum fyrirvara í upphafi þegar sagan fór af stað var hún í raun frekar grípandi. Atriðið þar sem ein af persónunum var myrt á hrottalegan hátt með prjónum var sérstaklega átakanleg og endurómaði verk kóreska nýbylgjuhöfundarins Park Chan Wook. Vopnið ​​sem valið var var sérstakt meistaraverk og leyfði okkur að sjá inn í sálarlíf „ömmu“ og breyta merkingum ástríkrar, hlýrrar ömmu verulega í morðóða tígu. Samræðan var ótrúlega áhrifamikil og ljóðræn þegar hún tjáði innstu ofsóknaræði söguhetjunnar. Val Pavloskys af mise en scene eykur ennfremur óspennandi og manískt andrúmsloft atburða næturinnar, í sameiningu við Óskarsverðuga frammistöðuna til að búa til slappt og umhugsunarvert meistaraverk. Endirinn, sem ég mun ekki spilla fyrir þér hér, minnti félaga minn og sjálfan mig á stofnanameistaraverk M Night Shyamalan, The Sixth Sense, fyrir hugarbreytandi ívafi sem hefur látið mig hugsa vikum eftir áhorf. Örugglega einn til að horfa á, ítrekað!