The Tender Hook, eða, hver drap ástralska kvikmyndaiðnaðinn? Mál nr. 278. Þessi leiðinlega afsökun fyrir tímabilsdrama tekur leikara og hugmynd með mögulegum Rose Byrne, Pia Miranda, Hugo Weaving, í gangster-drama á djasstímabilinu og breytir því í slælega hraða og útfærða svæfaleik. McHeath (Weaving) er hnefaleikaformaður og glæpamaður og starfandi ólæs; án sýnilegrar ástæðu hefur hann gefið til að syngja lög Bob Dylan og Leonard Cohen fyrir bardaga. Hversu póstmódernískt. Hversu heimskulegt. Allavega. Það er hnefaleikakappi, Art (Matthew Le Nevez), sem verður nýjasti skjólstæðingur McHeaths, yfir óheppilega frumbyggja stallfélaga sínum Alby (Luke Carroll). Flapper moll McHeaths Iris (Byrne) vekur athygli á honum. Kynferðisleg spenna minnkar undir yfirborðinu. Miranda leikur Daisy, vinkonu Irisar (þessar blómastelpur standa saman) sem kemur í sífellu upp í senum fyrirvaralaust. Þau æfa sig í að dansa saman og tala um að „hooka“ við stráka. Á 1920. Ég hætti að telja anachronisma eftir það. Það er undirþráður sem felur í sér japanskan bjór og baksögu Broome perlusjómanna. Ég veit ekki um hvað málið snýst. Af einhverjum ástæðum sem er ekki nákvæmlega (alls) útskýrt, setur Byrne kókaín í límonaði Art. McHeath heldur að hann sé drukkinn og rekur hann. Byrne ætlar að hjálpa honum aftur. Hún er mikil fyrir samsæri og uppátæki. Flest sem veldur vandræðum. Tveir byssumenn McHeaths, hinn látni Ronnie (John Batchelor) og rússneski Donnie (Tyler Coppin), rífast um að reka á McHeath þegar hann áttar sig á þátt þeirra í einu af ráðagerðum Irisar, en Ronnie svíður þegar hann sér McHeath gráta. Mikið af nánast ósamhengilegum atriðum koma í veg fyrir að myndinni lýkur að lokum. Leikstjórinn Jonathan Ogilvie eyðir miklum tíma í að vinna með kvikmyndatökumanninum Geoffrey Simpson við að búa til fallegar myndir, en nær algjörlega ekki að skapa tilfinningu fyrir stíl, sem gæti hafa bætt upp fyrir og skreytti hinu ömurlega, aumkunarverða handriti; því miður er tilfinning Ogilvie fyrir kvikmyndamálfræði, skortur á uppbyggingu sena og útsetningar, ótrúlega óhæfur. Í fyrstu senu birtist Daisy skyndilega í bílnum með söguhetjunum. Hvernig hún komst þangað, og raunar hver hún er, virðist hafa dottið úr huga Ogilvie. Mörg fleiri dæmi eru um þessa slyddu. Þar sem hann eltir ljóðræna fáfræði nær hann aðeins væmnilegum pirringi. Hann fær óþægilega frammistöðu frá leikurum sem eru venjulega áreiðanlegir, misskilja illa Weaving og hallast að getu Byrne til að varpa fram eins konar reimt dúkkulíkri manneskju á meðan hann söðlar um hana með óskiljanlega persónu. og sterkari samsæri helst ekki stolið úr tugi gamalla nóir-mynda og prýdd svívirðilega stráðum poppmenningartilvitnunum. En það gerir það ekki. Það er leiðinlegt.