Roy Anderssons "Du Levande" er ekki algjörlega frumlegt þar sem það er gagnverk við fyrri mynd Anderssons "Sånger från andra våningen". Samt hefur myndin aura af algjörum frumleika. Sumum venjum kvikmyndagerðar er enn hent: flestir leikararnir líta ekkert út eins og þú myndir búast við í kvikmyndum og myndirnar taka langan tíma. Oftast hreyfist myndavélin ekki en fólk hreyfist í kringum hana. Myndirnar byrja einhvers staðar frá og oft byggist landslagið upp í mögnuðum hlutföllum. W.G. Sebald kemur upp í hugann í bókmenntum með sömu tækni. Vegna þess tíma sem lagt er í hvert skot er fjöðrunin mjög mikil í mörgum senum. Það er saga og er það ekki - það er látið áhorfandanum að byggja upp í eigin huga. Þessi mynd er jákvæð. Það er staðráðið í að sjá þetta ekki allt á neikvæðan hátt og mun á sama tíma ekki standast félagslega óréttlætið. Ein af skilaboðunum sem ég fékk frá því var að kannski eru allar bilanir og slys ekki banvæn eftir allt saman. Frábær mynd.