Ég var ekki næstum eins hrifinn af þessu og margir aðrir gagnrýnendur. Jú, það hefur par af yndislegum stelpum að leika erótískar, lesbískar vampírur. Marianne Morris og Anulka D. leika þessar tvær yndislegu sírenur með rakhnífstennur sem keyra upp að bílum á vegi útaf veginum, krækjast að heimili þeirra (í rökkri) og bjóða bráð sinni ... kynlífssveltum mönnum í búdoir þeirra. . Hvað gerist þarna...jæja, eftir að þeir klæða sig og kyssa hvort annað að mestu, drepa þeir gesti sína. Leikstjórinn Jose Ramon Larraz hefur þó nokkur ljómi með myndavélinni sinni. Sumar senur eru frekar skelfilegar og teknar á áhrifaríkan hátt, en kynlífið eitt og sér heldur ekki myndinni uppi (enginn orðaleikur ... að minnsta kosti meðvitað). Hér er í rauninni ekki mikil saga. Við eigum stelpurnar tvær. Okkur er sýnt eitthvað óútskýranlegt og óútskýrt upphaf þar sem við sjáum þá skotna með skammbyssu. Hvers vegna? Hvað þýðir það" Af hverju látum við gaurinn sem dvelur í nokkra daga heilsa upp á strák á hótelinu sem heldur því fram að hann þekki hann fyrir mörgum árum? Hefur það tilgang? Auðvitað hef ég enn almennari spurningar eins og hvað er par af flottum stelpum að gera sem vampírur í enskri sveit og vera með vínkjallara fullan af víni frá Karpatafjöllum? Allavega, handritið er fullt af slíkum göllum. Það er líka mjög rýrt á hasarnum fyrir utan fangað fórnarlömb, vín og borðhald þær (alveg bókstaflega), og fara svo að sofa í dulmálinu. Endirinn fer af stað með sumum safaríkari senum, en það er and-loftslagslegt. Það eru, eins og ég sagði, nokkrar áhrifaríkar senur eftir leikstjórann ... mér fannst sérstaklega gaman hvernig stelpurnar klæddu sig og voru teknar í skóginum að leita að bráð sinni. Húsið er líka glæsilegt leikmynd. Og báðar stelpurnar eru eins og ég sagði mjög yndislegar. Marianne Morris er sérstaklega áberandi - á fleiri en einn hátt. Fyrir þig eldri kvikmyndaaðdáendur, Bessie Love, öldungur á þöglu skjánum, er með stutta mynd í lok myndarinnar.