"Hey Babu Riba" er kvikmynd um unga konu, Mariana (kallað "Esther" eftir frægri bandarískri kvikmyndastjörnu), og fjóra unga menn, Glenn, Sacha, Kicha og Pop, allir kannski 15-17 ára árið 1953 Belgrad, Júgóslavía. Þeir fimm eru trúaðir vinir og brjálaðir yfir djass, bláum gallabuxum eða hvað sem er amerískt að því er virðist. Mjög náið samband unglinganna er átakanlegt og á endanum er fórn fúslega færð til að reyna að hjálpa einum úr hópnum sem hefur lent í óvæntum erfiðleikum . Í kjölfar breyttra kommúnistastjórnmála fara þeir hvor í sína áttina og sameinast aftur árið 1985 (árið áður en myndin var gerð). Ég naut myndarinnar með nokkrum fyrirvara. Undirtextar fyrir eitt voru erfiðir. Sérstaklega í upphafi var fjöldi samræðna sem höfðu alls engan texta. Kannski krafðist samtalshraðinn þess, en ég gat ekki alltaf bæði lesið textann og tekið inn atriðið, sem olli því að ég skildi ekki alltaf hvaða persóna átti í hlut. Ég horfði á myndina (myndband úr almenningsbókasafninu okkar) með vini okkar og hvorugt okkar skildi í rauninni hluta sögunnar um að fá streptómýsín fyrir veikan ættingja. Þessi júgóslavneska fullorðinsmynd miðlaði á áhrifaríkan hátt tilfinningu unglinganna fyrir óvarðarleysi, hugsjónahyggju. , og sterk og trygg bönd sín á milli. Það er aðalflashforward, og það var forvitnilegt, sem hélt mér í að giska allt til loka um hverjar þessar persónur væru miðað við leikarahópinn 1953 og hvað hefði raunverulega gerst. Ég myndi gefa henni 7 af 10 og myndi vilja að sjá aðrar myndir eftir leikstjórann, Jovan Acin (1941-1991).