Skemmtilegasta frammistaðan var hjá Shalom Harlow sem ofurfyrirsætu kærustu Matt Dillon. Hún var áhugaverðari fyrir mig en allir aðalleikararnir. Þessi mynd misskildi allt; jafnvel áreiðanlegasta leikkona aldarinnar, Joan Cusask, var ekki fær um að rísa upp um fáránleika söguþráðsins. Mér fannst gaman að heyra „Macho Man“ eftir Village People á lokaeiningunum. Það sem eftir er af myndinni hefði kannski verið þolanlegt ef hún hefði farið upp í það orkustig.