Þrátt fyrir að elska Ritu Hayworth, finnast síðustu seríurnar í myndinni forvitnilegar og geta metið suma af fíngerðri "táknrænu" hliðum kvikmyndatökunnar, þá virkaði Frúin frá Shanghai ekki alveg fyrir mig. Ég átti í vandræðum með flestar sýningar, handritið og heildaruppbygginguna. Og í mynd sem er aðallega fólk sem talar saman við ýmsar aðstæður, þá er það töluvert vandamál. Frúin frá Shanghai endaði á mjög lágu "C", eða 7, fyrir mig. Frúin frá Shanghai snýst í raun um persónu Orson Welles, Michael O'Hara. O'Hara sér Elsu "Rosalie" Bannister (Rita Hayworth) í Central Park á vagni og slær á hana. Seinna bjargar hann henni frá árásum og hún tekur skína til hans. O'Hara er sjómaður frá Írlandi og hin heimsfræga Elsa á snekkju með eiginmanni sínum, Arthur (Everett Sloane), mjög frægum og öflugum verjendum í Kaliforníu. Þeir tala O'Hara til að vinna fyrir sig, þrátt fyrir fyrstu fyrirvara hans - honum og áhorfendum sýnist að Elsa sé bara að leita að einhverjum til að eiga í ástarsambandi við og O'Hara vill ekki blanda sér í málið. .Skömmu eftir að hafa farið að vinna á snekkjunni þeirra kemur undarlegur maður, George Grisby (Glenn Anders), sem segist vera félagi Arthurs, í viðkomustað og byrjar að æsa upp vandræði. Að lokum biður Grisby O'Hara um að fara í mjög vafasamt og hættulegt ráð. Kjánalega er O'Hara sammála. Eðlilega kemur það honum í talsverð vandræði og á endanum koma ýmsar leyndardómar í ljós. Kannski liggja vandamál mín með myndina í þeirri staðreynd að hingað til er ég ekki beint mikill aðdáandi Orson Welles, og hér , hann framleiðir, skrifar, leikstýrir og notar mestan hluta skjátímans. Ég hef hvergi séð nærri meirihluta verk Welles enn, en mér hefur tilhneigingu líkað betur við síðari myndirnar hans, þegar hann varð aðeins meira kampakátur og gjörningalegri. Ég elska F fyrir falsa (Vérités et mensonges, 1974) til dæmis og mér líkar meira að segja nokkuð vel við frammistöðu hans í Casino Royale (1967), þegar hann krafðist þess að fá að gera töfrabrögð við baccarat borð, en Citizen Kane ( 1941) gerði aldrei mikið fyrir mig, þrátt fyrir að hafa gefið því 3 eða 4 tækifæri í gegnum árin (þar á meðal fyrir um ári síðan; einkunnin mín var lág 7 - það sama og núverandi einkunn fyrir Frúina frá Shanghai). Frammistaða Welles og samræðan sem hann hefur skrifað fyrir sjálfan sig finnst mér áhrifamikil og tilgerðarleg. Hann er dálítið vélknúinn, dálítið brjálaður og dálítið eintónn - hann hefur tilhneigingu til að hljóma eins og hann sé að lesa. Frammistaða hans minnti mig á það sem ég hef séð af útgáfu Welles af Moby Dick (skráð á IMDb sem 1999, en "fullgerð" árið 1971, það má líka sjá hana í Orson Welles: The One-Man Band (1995)), þar sem hann virðist bara vera að lesa fyrir myndavélina og trúa því að hann sé í eðli sínu, háleitur dramatískur. Ég er líka manneskja sem kvartar nánast aldrei yfir hreim, en einhvern veginn tekst Welles að láta írska hreiminn sinn hljóma áhrifamikinn og tilgerðarlegan fyrir mig líka. Hvað hinar sýningarnar varðar get ég bara sagt að mér fannst Hayworth standa sig frábærlega. Auðvitað er hún glæsileg, sem skemmir ekki fyrir. Nóg af augnkonfekti hér. Eins og Welles, virtist mér Sloane líka vera dálítið hrifinn og tilgerðarlegur - ég keypti aldrei karakterinn hans, fötlun hans og svo framvegis, og Anders er einfaldlega furðulegur þar sem furðulegt virðist ekki passa. Welles skýtur hann oft í nærmynd og Anders er næstum alltaf með einhvern of ýktan, oflætissvip á sveittu andlitinu. Skipulagslega er Frúin frá Shanghai mjög misjöfn. Fyrstu 50 mínúturnar eða svo eru ákaflega bragðdaufar og sápukenndar, þó að sápuóperuþjónustur hafi tilhneigingu til að nálgast úr hlykkjóttri ská. Þegar Grisby kynnir fyrirætlun sína taka hlutirnir aðeins við sér og lagast að mestu þegar við nálgumst lokin. En þegar Frúin frá Shanghai verður að glæpa-/ráðgátamynd er það of lítið of seint og hún breytist fljótt í réttarsaldrama fyrir skyndilega, spennandi endirinn sem kemur nánast upp úr engu og er allt of fljótt yfirstaðinn fyrir ættingja sinn. ágæti. Endirinn er meira hasarmiðaður, minni samræðuþungur, fjölbreyttari og framandi í umgjörðum og stundum frekar óhlutbundinn. Welles meðhöndlar þá samsetningu efnisins af kunnáttu sem leikstjóri. Ef The Lady from Shanghai hefði að miklu leyti verið sambland af glæpa-/leyndardómsefninu og listrænum endalokum, hefði það auðveldlega getað verið að minnsta kosti 9. Lokaatriðin eru auðveldlega 10, þar sem Welles færist frá Hitchcockískri spennumynd í Kínverska óperuhúsið í San Francisco til annarrar spennuþáttar í kínverskum skemmtigarði. Funhouse hápunkturinn notar kvikmyndatöku sem var tilraunakennd á sínum tíma. Það er vel samþætt handritinu, þar sem það leyfir flókna upplausn og ýtir undir mikla táknfræði. Kvikmyndatakan í gegn er áhugaverð, jafnvel þó hún geti yfirleitt ekki bætt upp vandamálin í forgrunni. Welles blokkar senur af leikni. Það eru fullt af aðlaðandi kvikmyndum, allt frá Central Park til Acapulco til ýmissa San Francisco staða. Welles skapar á áhrifaríkan hátt táknrænt bakgrunn fyrir athöfn sína, allt frá áherzlu hæðum og steyptum dropum Acapulco til völundarhúsalaga Karíbahafsins, fallega innrömmuð og skuggamynduð myndir af San Francisco sædýrasafninu, og svo framvegis. Rómantíska efnið, sem sædýrasafnið þjónar sem einn bakgrunnur, er áhugavert stillt með eins konar vanlíðan í gegnum myndina, en á hinn bóginn gerir það að verkum að rómantíkin virkar aldrei sem rómantík. Vafalaust munu alvarlegir Welles aðdáendur kunna að meta The Lady frá kl. Shanghai miklu meira en ég og auðvitað er það þess virði að horfa á ef þú elskar Rita Hayworth. The Lady from Shanghai er ekki beint hræðileg mynd, að mínu mati, en hún er hættulega nálægt því að "halda ekki framhjá". Farðu varlega.