Frá því sjónarhorni að það sé hægt að gera kvikmyndir sem eru ekki móðgandi fyrir fólk með sterk siðferðisgildi, þá er þessi sannarlega þess virði. Þetta er önnur Bruce Willis myndin í röðinni sem tekst að segja sögu sína án nektar, húmors, blótsyrða eða tilefnislauss ofbeldis. (Ég vísa auðvitað til Sjötta skilningarvitsins.) Báðar myndirnar eru grípandi á fleiri en einu stigi. Þessi er líka við hæfi barna, þó eins og aðrir hafa bent á, þá er þetta ekki teiknimynd FYRIR krakka. Ég var að pirra mig á því að tímaflakkstækið sem knýr þessa söguþræði er aldrei útskýrt, nema að við vitum að Russell sjálfur byrjar það sem 70 ára gamall. Einnig, hvers vegna þarf deyjandi móðir hans að koma í skólann til að ná í hann þegar hann vinnur bardagann; hvers vegna, ef eins og hann segir eldri, hann þarf að berjast við þennan krakka aftur og aftur næstu árin þarf mamma hans ekki að koma og ná í hann í hvert skipti og hvers vegna hann lærir ekki að sparka í rassinn á meðan. Einnig fannst mér skorið frekar pirrandi og ekki alltaf viðeigandi fyrir hasarinn á sviðinu. Góð notkun á rauða planinu sem myndlíkingu samt.