Eina ástæðan fyrir því að einhver vildi sjá þessa mynd væri vegna John Leguizamo. Ég man eftir sýnishornunum og þetta leit út fyrir að vera enn ein annars flokks gamanmynd. En sú staðreynd að herra Leguizamo lék aðalhlutverkið reyndi að leysa það. Nafn hans, hversu þekkt það var á þeim tíma eða ekki, reyndi að selja það. Ég varð fyrir frekar miklum vonbrigðum með frammistöðu Leguizamo. Dagar hans í "House of Buggin'" (klóni "In Living Colour") voru toppurinn hans. Það er fín lína á milli vitleysu og fávita og við segjum bara að Leguizamo hafi farið tífalt yfir hana. Hann leit út eins og hann væri að reyna að vera of svívirðilegur og brjálaður fyrir myndavélina. Reyndar skal ég segja að hann hafi reynt of mikið. Madcap húmorinn helltist yfir í heimsku og myndin skemmdist. Ég get ekki sagt að ég hafi ásakað hann, ef þú fengir þetta tækifæri myndirðu reyna eins mikið og þú gætir, ekki satt? Ákafinn þinn kostaði þig dýrt þó að herra Leguizamo...Peest fylgir hefð hvers kyns gamanmynda og spilar "kapphlaupið" og fleira. Enginn hópur er skilinn eftir þegar verið er að grínast. Svartir, latínumenn, hvítir, gyðingar, Kóreumenn, Þjóðverjar, samkynhneigðir og blindir eru meðal þeirra sem eru sérstaklega nefndir. Aftur hér verða hlutirnir of yfirborðslegir og of mikið reynir á að láta blekkjast á of stuttum tíma. Upplausn myndarinnar tekur allar fimm mínútur að hreinsa upp og færa sig aftur í eðlilegt horf. Þegar þú ert með kvikmynd og þú ætlar að fara framhjá söguþræði og raunveruleika vegna gamanleiks, vertu bara viss um að hún sé fyndin, eða allt sem þú átt er 90 mínútur af tilgangslausri kvikmynd. Sem myndi lýsa "Pest" Leguizamo nokkuð vel...