Með samræðuna í talsettri útgáfu þessarar myndar held ég að Shakespeare sé ekki í neinni stórhættu. Þetta er saga fornrar Azteka múmíu sem hefur verið svipt rétti. Það er búið að taka dótið hans og þetta fer virkilega í taugarnar á honum. Hann virðist vita hver er að gera þetta þó að hann sé hrífandi, hrífandi heild. Ég elskaði tvo daufa menn sem segja söguna af því hvernig múmían fannst og lækninum sem er staðráðinn í að eyða verunni. Það eru allar þessar senur í þessum fáránlega kirkjugarði, fullt af ódýrum krossum og öðru drasli. Það er grafhýsi þar sem múmían er geymd. Ég get ekki byrjað að endurskapa fávitaskapinn í þessu, þar á meðal snákagryfju þar sem lækninum góða er hent (það er hurð við hliðina svo hann geti skriðið út) í vélmennið, massa af málmdósum með gaur inni. Samræðan er hræðileg. Það eru löng hlé á milli ræðna eins og einhver utan sviðið sé að gefa þeim línurnar sínar. Ég elska atriðið þar sem litlu krakkarnir tveir saka móður sína um að fara út á kvöldin (hún fer í þetta uppvakningaríki eða eitthvað). Engu að síður, ef þú ert að leita að kvikmynd sem þú getur hlegið að og tekur sig aldrei alvarlega skaltu horfa á þessa. Fáðu þér nokkra bjóra fyrst. Eins og bein lína úr gröf múmíunnar, "Horfðu á þessu og augun þín munu blæða og andardrátturinn þinn ilma." Hvað get ég sagt meira?