viðvörun: Það inniheldur spoilera. Ef mynd byrjar á kynlífssenu þá er það slæm mynd. (sjá til dæmis 300). Þessi staðfestir ofangreint lemma. Annað atriðið er miðstöð alls athafna. Sú staðreynd að við þekkjum endann gerir myndina leiðinlega. Jafnvel meira, aðrar söguþræðir koma í ljós þar sem sagan fer fram og til baka nokkrum sinnum. Og þetta gerði meira svekkjandi. Til að bæta upp spennuleysið sem af þessu leiðir, lærum við meira og meira um hversu ójafnvægi persónurnar eru. Og ó já, þeir hafa margt að sýna. Andy (P.Hoffman), til dæmis, er eiturlyfjafíkill, meira?, hann er að svíkja konuna sína, meira?, hann ætlar að ræna föður sinn, meira?, konan hans er að svindla við bróður sinn, meira?, gerir hann það Ekki sjá eftir því að hafa átt þátt í dauða móður sinnar, meira?, er hann raðmorðingi, meira? etc etc það er ekki nóg pláss til að skrifa hérna... Ég velti því fyrir mér hvernig gæti hann haft topp starf. Og hvers vegna konan hans fór ekki frá honum áður. Á hinn bóginn hef ég gaman af frammistöðu leikarans Hoffmans. Jafnvel hér sparar PSH það sem eftir er af 7$ sem ég eyddi í þessa fáránleika. Af hverju fáránleiki? Vegna þess að það hefur ekki vit, hvers vegna ætti ég að hugsa um fyrirlitlegu persónurnar? Annað brotið lemma er að kvikmynd ætti að hafa samúðarfullan (að minnsta kosti skemmtilegan) karakter. Það er líka mikil tilfinningasemi, til dæmis eigum við að sjá um þjáningar ekkjuföðurins án þess að vita neitt um líf foreldranna fyrir glæpinn.