Kannski síðasta myndin sem þú myndir búast við að komi frá Vittorio de Sica og Cesare Zavattini (sem skrifuðu skáldsöguna sem þessi mynd er byggð á). Þetta er nýraunsæ fantasía, eins konar oxymoron, í raun. Gömul kona finnur barn í kálblettinum sínum og elur það upp sem sinn eigin son. Eftir nokkur ár er barnið ungur drengur (sem heitir Toto) og ættleiðingarmóðirin er að deyja. Hann fer á munaðarleysingjahæli og þegar hann verður loksins 18 ára fer hann. Hann kemst strax að því að hann á ekkert heimili. Toto er þó bjartsýnn og lætur ekkert draga sig niður. Maður stelur kassanum hans og í stað þess að reiðast yfir því, verður Toto vinur hans og fer og gistir hjá honum í litlum shattytown. Toto tekur nokkurt frumkvæði og skipuleggur þá fjölmörgu heimilislausu sem búa á svæðinu og þeir byggja upp betri sveitabæ. Innan skamms reynir landeigandinn að selja þessa lóð og borgarbúar í fámenninu verða að verja sig. Eftir margar tilraunir rís eigandinn upp lögreglulið til að losa sig við heimilislausa. Á þessum tímapunkti verður myndin fullgild fantasía (áður en þetta var meira kómískt/frábært melódrama í stíl Charlie Chaplin). Þetta er svo skrítið og átakanlegt að það er líklega best fyrir aðra að sjá það sjálfir. Það er alveg ótrúlegt og mjög fyndið. Það eru andmæli sem þú gætir haft uppi um söguþráðinn Miracle í Mílanó, örugglega. Fellini og Visconti voru harðlega gagnrýndir þegar þeir fóru að villast frá nýraunalisma. Ég held að ég hafi lesið að þetta hafi verið harðlega gagnrýnt þegar það kom út. Á þessum tímapunkti er það þó svo skemmtilegt - ég elskaði það mjög mikið. Það gæti verið uppáhaldið mitt af myndum Vittorio de Sica, þó að Umberto D og The Bicycle Thieves komi mjög, mjög nálægt. 10/10.