Þetta tímabil melódrama er ein af elstu klaustrófóbískum myndum Griffiths. Persónur sem eru föst í herbergi eru ríkjandi í verkum hans og eftir því sem tíminn leið varð hann sífellt færari í að lýsa vanmáttarkennd þeirra og virkja áhorfendur í skelfingu þeirra. Í hinu blákalt kallaða Sealed Room er einn stór munur á venjulegri söguþræði, að því leyti að það er sannarlega engin undankomuleið. Griffith nær klaustrófóbískum áhrifum hér á tvo vegu. Fyrst er notkun hans á plássi. Þó að hin dæmigerða ævisögumynd gæti notað tugi eða fleiri sett, þá er The Sealed Room aðeins með tveimur samliggjandi herbergjum konungsgarðinum og dúfukofanum sem verður samnefnd gröf. Sjaldan er vísað til leikmyndar í þessum stuttbuxum, en hér skiptir það sköpum. Völlurinn er stór innrétting, með bakgrunni sem gefur til kynna meira dýpi og sýnir okkur glugga og stiga. Leikarar koma inn og fara úr ýmsum áttum, sem bendir til þess að herbergið sé ekki aðeins rúmgott heldur einnig frjálst og opið. Aftur á móti er bakveggur dúfukótsins mjög nálægt myndavélinni og hornin á honum sem gefa til kynna sexhyrnt eða átthyrnt lögun gera það að verkum að það virðist enn takmarkaðra. Önnur tæknin sem sýnd er hér er þverskurður. Allir sem hafa áhuga á verkum Griffiths munu líklega vita af mikilli notkun hans og þróun krossskurðar til að byggja upp spennu eða spennu. Margir munu líka vita að strangt til tekið var þetta ekki uppfinning hans. Hins vegar það sem gerir krossklippingar Griffiths svo áhrifaríkar er hvernig hann stígur andstæðar myndirnar þannig að þær bæti hvor aðra upp. The Sealed Room inniheldur gott dæmi um það sem ég á við. Skotin af múrarunum sem færa þungu múrsteinana hafa hægan, skref-fyrir-skref hraða til þeirra, með spennubyggingu eftir því sem veggurinn hækkar. Þessi hreyfing er samsvörun við myndir af blessunarlega ómeðvituðu elskhuga, þar sem Marion Leonard rífur blómblöðin af sér eitt af öðru. Þegar hjónin átta sig á vandræðum sínum bætist vaxandi skelfing þeirra upp á móti skoti konungsins sem berði sverði sínu brjálæðislega í vegginn. Á þessum tímapunkti átti Griffith ekki enn eftir að átta sig á því að hægt væri að auka aðgerðina enn frekar með því að kynna þriðja strenginn fyrir þverskurður. Hið dramatíska „ride-to-the-rescue“, hér fjarverandi, átti síðar eftir að verða staðlað hápunktur mynda Griffiths.