Þar sem ég var samkynhneigður maður sem lifði tímabilið sem skoðað var í þessari leiðinlegu heimildarmynd, var ég spenntur að sjá hvernig tekið var á viðfangsefninu. Því miður eyddu kvikmyndagerðarmennirnir því sem hefði getað verið kraftmikið og innsæi tækifæri til að varpa ljósi á sameiginlega samkynhneigða sögu okkar. Þessi mynd snýr aðeins að tímabilinu innan New York borgar og hunsar restina af landinu. Þó að ég hafi eytt töluverðum tíma í NYC á þessum tíma get ég fullvissað þig um að það var samkynhneigð líf fyrir utan Manhattan! Mennirnir sem rætt er við hér eru sömu "A-lista" drottningarnar og héldu að þær væru betri en nokkur annar á áttunda áratugnum, og hér eru þær aftur, vaxnar nostalgískar og eru enn að kasta afstöðu. Myndin hefði að minnsta kosti átt að reyna að fjalla um stærra efni, eins og kynþátt, aldurshyggju, hið vaxandi „kastakerfi“ samkynhneigðra sem byggir á auði, líkamsímynd og uppgangi „klónanna“, mismunun á undirhópum innan samfélagsins, og hæfileikinn til að rækta ágætis yfirvaraskegg (sem var mjög mikilvægt á áttunda áratugnum!). Því miður höfum við ekkert af þessu kynnt og minningar þeirra sem rætt var við eru ekkert öðruvísi en mínar eigin minningar. Ef þú varst þarna á þessum áratug muntu njóta skjalamynda og kornungra heimamynda af börum og diskótekum sem við reimtum. Ef þú varst ekki á staðnum mun þessi mynd án efa virka leiðinleg. Það hefði átt að vera svo miklu meira, en því miður er það ekki. Tvær stjörnur fyrir að skokka minnið mitt...Ég sakna þess samt að fara á Anvil!