Leikstjórinn Kevin Connor og hinn áhugasama hasarhetja/rómantíska aðalhlutverkið Doug McClure, koma aftur saman í þessari draugasögu sem gerist í Japan. Þeim hafði tekist nokkuð vel saman á áttunda áratugnum, með atriðum eins og 'The Land that Time Forgot' (1975), 'At the Earth's Core' (1976) o.s.frv. Án plastskrímsla til að bera frásögnina með er þó útkoman lúin. og afleitt á hinn lélegasta hátt. Myndin byrjar á formáli sem gerist á 19. öld, þar sem samúræja eiginmaður myrti eiginkonu sína og elskhuga áður en hann framdi sjálfsmorð. Framfarir til nútímans kynnir hjónin Ted & Laura, sem heimsækja Japan og flytja inn í húsið þar sem harmleikurinn átti sér stað. vinur Alex (McClure) tekur við hlutverki elskhuga eiginkonunnar. Allt urrar klaufalega ásamt glæsileika og þokka hleðslu fíls, að óumflýjanlegri (en furðu niðurdrepandi) niðurstöðu. Aðaláhugaverðir þættir eru tvær veikburðar afhausanir („The Omen“ hefur mikið að svara fyrir kynningu á þessu sem venjulegu hryllingsmyndaspili), og ástarsenurnar með hinni dúkkueygðu en afar kinky Susan George. Hið fyrra er langt "Don't Look Now" innblásið verk með maka sínum, heill með píanótónlist; seinni mun styttri (sennilega að hennar kröfu) flækja við McClure, báðir líta frekar óþægilegir út. Engu að síður, hvert ský er silfurlitað og báðar senurnar sýna frábæra hnakkana hennar svo allt er ekki glatað. Á heildina litið get ég ekki ákveðið hvort 'The House where Evil Dwells' sé rusl, áhorfanlegt drasl eða skemmtun á masókískan hátt . Ef þú ert ekki í tegundinni þá er alls ekkert til hér, en fyrir hryllingsaðdáendur er það líklega nóg til að kalla fram skrýtna rúgbrosið og þakkláta hnakkann um virðingu fyrir viðleitni. BESTA SENAN - í hvaða annarri mynd sem er stóra, svarta, tréð -Klifandi, japönsk-muldrar vélrænir krabbar hefðu stolið senunni. Þeir eru þó myrkvaðir af hinni goðsagnakenndu fjölskyldumáltíðarsenu, þar sem draugalegt höfuð birtist í súpu dætranna. Þegar hún sér þessa birtingu spyr hún hvers konar súpa það sé (!!!!), sem á að segja nautakjöt og grænmeti, áður en hún segir ódauðlega línuna "Úff - það er hræðilegt andlit í súpunni minni". Ef þetta var ekki nóg er svarið "Komdu, borðaðu súpuna þína fyrir pabba." Laurel og Hardy hvíla í stykkinu.