Mér vantar orð til að lýsa fegurð "The Cranes are Flying", en ég ætla samt að reyna að skrifa um það. Þetta er kraftmikil og viðkvæm ástarsaga sem tekur sinn stað í seinni heimsstyrjöldinni. Þetta er klassísk saga elskhuga (Boris & Veronika) sem stríðið skilur að og því sem kemur á milli þeirra. Myndir myndarinnar eru svo glæsilegar að þú verður hrifinn - kvikmyndatæknin er í fullkomnu samræmi við tilfinningarnar. Það eru fá atriði sem lýsa stríðinu beint: Sprengjuárás - vindur, eldingar, sprengingar - sem mun hafa mikilvægar afleiðingar í lífi aðalsöguhetjunnar, Veroniku, sem bíður eftir endurkomu Boris; og það er önnur atriði á framhliðinni, þar sem við munum standa frammi fyrir tilfinningalegum/sjónrænum fellibyl sem sýnir myndirnar í huga Boris. Önnur sena virkar sem leiðtogi myndarinnar og gefur titil hennar - kranarnir sem fljúga á himni. Þessi mynd stendur sem tákn fyrir náttúruna og árstíðir hennar og undirstrikar lokaboðskap myndarinnar: Ekki gefa upp vonina og berjast fyrir betri framtíð.Kalatozov er frábær leikstjóri, þessi mynd er sjónrænt töfrandi og hún snerti mig líka djúpt. . Það er ekki bara hrein tækni. Tatyana Samojlova er fullkomin sem Veronika. Hvað get ég sagt meira? Myndin fer yfir tímann sem hún var gerð - hasarinn gerist í seinni heimsstyrjöldinni. En það hefði getað gerst hvenær sem er, hvar sem er. Svo lengi sem stríð eru (mikil eða lítil) mun myndin og boðskapur hennar haldast við.