Ég þekkti þessa mynd ekki, þar til ég sá hana á lista yfir 20 bestu spaghettí vestrana sem ég rakst á nýlega (í kjölfar maraþonsins sem ég gerði þessar síðustu vikur af kvikmyndum úr undirtegundinni); Það var því fagnaðarefni að myndin þurfti að birtast nánast samstundis í ítölsku sjónvarpi síðla kvölds (í fyrsta skipti, ég er nokkuð viss um, í nokkur ár)! Því miður hefur kapalmóttaka rásarinnar sem hún var send á ekki verið frábær undanfarið: Ég tók myndina upp á VHS en ákvað að halda henni ekki vegna þessa þáttar; eins og það gerðist, daginn eftir sem ég horfði á myndina, komst ég að því að hún var fáanleg á Region 2 DVD frá Ítalíu (með viðtali við óviðurkennda handritshöfundinn Ernesto Gastaldi) - og eftir að hafa verið nógu hrifinn ákvað ég að panta hana þar og þá, jafnvel þótt ég vissi að ég myndi ekki komast á DVD-diskinn í langan tíma þar sem mér finnst gott að láta nokkurn tíma líða á milli þess að horfa á kvikmynd og þá næstu! Stutt svig hér: þegar ég keypti nýlega slatta af spaghettí-vestrum á ítölskum DVD-diskum, ákvað ég að panta ekki FACE TO FACE (1967) eftir Sergio Sollima, þar sem ég var á þeirri skoðun að þetta væri beinlínis mál; hins vegar er ég nýbúinn að komast að því að diskurinn inniheldur í raun viðtal við leikstjórann (eins og hafði verið raunin með THE BIG GUNDOWN [1966], sem ég keypti). Mér þótti það ruglingslegt að Sollima myndi ekki bjóða upp á svipað framlag til DVD útgáfu myndarinnar þegar hann taldi í raun FACE TO FACE sem uppáhaldsverk sitt (samkvæmt hæfileikaævi leikstjórans á Blue Underground Region 1 disknum af enn einum Sollima Spaghetti Western - RUN, MAN, RUN [1968]); Vandamálið er að ég elskaði THE BIG GUNDOWN svo mikið að ég fylgdist með því með því að skoða FACE TO FACE í gegnum upptökuna sem ég átti af ítalska sjónvarpinu! Ég pantaði DVD-diskinn af þeirri mynd núna - sérstaklega þar sem hún er enn á afslætti - en eins og ég sagði með tilliti til annarrar skoðunar á THE PICE OF POWER (þó ég gæti samt kíkt á viðtal Sollimu þegar diskurinn kemur)... O.K., rífast yfir: myndin sem er til skoðunar er alveg óvenjulegur Spaghetti-vestur og mjög áhugaverður, reyndar metnaðarfullur, þar sem hún er yfirfærsla á JFK-morðmálinu í gamla vestrið! Reyndar minnir hún á hnitmiðaða svart-hvíta spennumynd Anthony Manns THE TALL TARGET (1951) - sem fjallaði um morðtilraun á líf þáverandi Bandaríkjamanna. Abraham Lincoln forseti. Hún skartar einni vinsælustu ítölsku stjörnunni úr þessari undirtegund, Giuliano Gemma, í því sem er kannski glæsilegasta vestræna hlutverki hans (margar af öðrum myndum hans höfðu tilhneigingu til að vera létt í lund). Í aukahlutverkinu eru að minnsta kosti tveir aðrir athyglisverðir: Van Johnson (í einni af fáum og aðallega ómerkilegri ítölskum myndum sínum) sem Bandaríkjaforseti sem var drepinn í Dallas eftir borgarastyrjöldina og Fernando Rey sem yfirmaður samsæris suðurríkjamanna - sem ekki aðeins hyggur á morðið á honum en gerir einnig nýjan starfandi leiðtoga Bandaríkjanna, varaforseta Johnsons, á þægilegan hátt með fjárkúgun! Benito Stefanelli lætur líka gott af sér leiða sem spilltur sýslumaður sem eltir Gemma alla myndina og hefur nokkrum sinnum átt í „einvígi í myrkrinu“ - með byssurnar hvíldar á gólfinu frekar en í hulstrum sínum. og eina ljósið í herberginu sem enda vindla kúreka! Einnig kemur við sögu Ray Saunders sem svartur hliðarmaður Gemmu sem frásögnin breytist að lokum í hinn dauðadæmda „Lee Harvey Oswald“. Stelvio Massi - sem síðar skar tennurnar, sem leikstjóri, á fjölda poliziotteschi - á að baki lýsandi kvikmyndatöku myndarinnar; að sama skapi gefur Luis Enrique Bacalov enn eitt frábært "Euro-Cult" skor - sem er nógu ólíkt stíl Ennio Morricone til að vera jafn aðgreinanlegt. Leikstjórn Valerii hér kann að vera jafn áhrifamikil og í öðrum Spaghetti-vestrum en hann sinnir málsmeðferðinni nægilega vel (síðasta byssubardaginn er sérstaklega vel gerður); myndin er vissulega ein af vanmetnustu færslunum í undirtegundinni og fyrir þá sem eru svona hneigðir ætti nýbreytni söguþráðarins ein og sér að gera það að verkum að maður þarf að passa sig á...