Eins og margir hérna byrjaði ég að finna þolinmæði mína sem reyndi á þessa mynd. Í lokin felldi ég reyndar nokkur tár. Það virðist vera í eðli flestra gamalla mynda að dragast í 7/8 lengd og kvikna svo strax í lokin. Eldri kvikmyndagestir lærðu að þola tíma sinn þolinmóðir í gegnum hæga hlutann, rólegir í þeirri vissu að stóra vinningurinn er á leiðinni. En það er ekki alveg nákvæmt. Þú sérð, fyrir fyrri áhorfendur, hvað eru fyrir okkur „hægir hlutar“ meginhluti sögunnar. Þeir fylgdust með og fundu þar sögulegan og þemabundinn áhuga. Nútíma áhorfendur, eftir Spielberg, bíða stöðugt eftir því að fá smá hápunkt á tveggja mínútna fresti þegar þeir sjá eldri myndir. Það er verðbólguvandamál nútímakvikmynda. Jæja, það mun ekki gerast. Það þarf ekki að biðjast afsökunar á þessum myndum; það er einfaldlega þannig að þú þarft að stilla væntingar þínar og persónulega takta þegar þú horfir á þær. Á þessum tímapunkti er munurinn á Avatar og The Informer eins og munurinn á Euripides og farandframleiðslu Rent. Hugsaðu um það í eina eða tvær mínútur. Ekki til að leggja áherslu á hið augljósa, en Euripides á samt skilið að heyrast. "Spennandi hlutinn", fyrir flesta nútímaáhorfendur, byrjar með IRA dómstólnum og stigmagnast til síðustu mínúturnar, sem, ef þú ert yfirleitt um borð eða Jafnvel að gefa eftirtekt fyrir þann tíma, mun rífa hjarta þitt út. Það er ekki einhver hátónn alhliða abstrakt beiðni um fyrirgefningu; það er bón frá einum fávita, og þeim sem vorkenna stóra lumminu, um smá miskunn. Það er svo persónulegt og vandræðalega nakin áfrýjun. Því að eftir að hafa verið reiður út í Gypo, pirraður út í hann, haldið að þetta sé heimskulegasta persóna allra tíma, þá finnurðu loksins fyrir þér að vettvangur fyrrverandi kærustu Gypo biður aðra konu um að tala manninn sinn til að fara létt með hann. Myndin er kannski tilfinningaþrungin en tilfinningin er ekki ódýr eins og sumir hér hafa lagt fram. Það er spurning um líf og dauða sem spilar hér upp, og svo lengi sem þú tekur tillögu um eitt líf til viðskiptavinar alvarlega, þá er það tilfinningasemi sem er dregin út úr alvarlegustu hlutunum.8 af 10. Og sökinni að það er ekki 10 af 10 er mitt eigið og að einhverju leyti þitt, ef þú ert að lesa þetta. Við höfum öll beðið um meira, sífellt meira, hraðar, sífellt hraðar þar til við getum ekki sett okkur í 1935 - bara í gær, í raun - eins auðveldlega og við ættum að geta.