Venjulega er ég frekar gjafmildur gagnrýnandi, en í tilfelli þessarar myndar verð ég að segja að hún var ótrúlega slæm. Ég er agndofa yfir því hversu jákvæðar flestar umsagnir virðast vera. Það voru nokkrar glæsilegar myndir, en það er verst að þær hafi verið sóað í þessa sökkula mynd. Það hefði kannski virkað ef "Daggers" væri eingöngu hasarmynd en ekki rómantík, en því miður er myndin byggð í kringum tóman ástarþríhyrning. Það er engin efnafræði á milli hvorugs paranna, allt sem er á milli Mei og karlanna hennar virðist vera meira losta en ást, og að mestu leyti eru samræðurnar bara kjánalegar. Þetta er kannski bara vandamál með þýðinguna, en tíð notkun orðsins „daðra“ minnti mig sérstaklega á 8. bekk, ekki upp í hár, saman að eilífu, þess virði að deyja fyrir ást; Mér fannst við líka vera slegnir yfir höfuðið með vindsamlíkingunni. Áhorfendum er mjög lítið gefið um persónurnar til að vera alveg sama um, og því mjög lítil tilfinningaleg fjárfesting í myndinni í heild sinni. Ég var að óska ​​eftir fjarstýringu til að hraða áfram, ég var hnípinn í sætinu mínu tilbúinn að hrjóta, en aðallega hrökklaðist ég bara mikið.*******spoiler*****Nú, rúsínan í pylsuendanum. Eða öllu heldur, að bæta gráu ofan á svart. Endirinn var sannarlega einn sá hræðilegasti og hlægilegasti sem ég hef séð. Strákarnir eru að berjast og öskra og öskra og hakka hver á annan. Ó, og svo byrjar það að snjóa. Af handahófi. Ó, og svo birtist Mei (rýtingur innbyggður í hjarta) skyndilega upp úr illgresinu. Svo kastar hún rýtingi sem virðist taka um það bil 5 mínútur að ná áfangastaðnum, hægir jafnvel á þægilega miðjum skjánum til að lenda í litlum blóðdropa. Vá, flott. Jæja, þá deyr Mei loksins, held ég vegna þess að hún kastaði rýtingnum sem var fastur í brjóstið á henni og blæddi til bana. Jin syngur, grætur, heldur líkama sínum að sér, skjárinn slokknar. Ég og fólkið í kringum mig hlæjum. Ekki gott tákn. Sjónrænt töfrandi, en á endanum bilun.