Ef þú ert að leita að endanlegri ævisögu um ævi boxarans James Corbett, þá er þetta líklega ekki myndin fyrir þig. Hinn frægi hnefaleikakappi fær „Hollywood-væðingu“ frá 1940 á lífi sínu - sem gerir söguna mun skemmtilegri og grípandi en raunveruleikanum. Hins vegar, vegna þess að frammistaðan var svo góð (sérstaklega eftir Errol Flynn) og handritið svo viðkunnanlegt, er hægt að fyrirgefa skreytingar myndarinnar. Errol Flynn leikur hinsegin hnefaleikakappann James "Gentleman Jim" Corbett - maður sem varð heimsmeistari í hnefaleikum. árið 1892. Myndin gengur frá frekar hógværu upphafi hans og fylgir honum í gegnum ferilinn í gegnum titilleikinn gegn John L. Sullivan. Hins vegar, þó það hefði getað einblínt að mestu á viðureignirnar, eru flestir frekar stuttir í myndinni (nema úrslitaviðureignina um titilinn) og áherslan er á frjóan persónuleika Corbetts sem og samband hans við konuna sem Alexis Smith leikur. Í gegnum myndina er frábært aukaverk unnið af hópi frábærra aukaleikara (eins og hinn ævarandi aukaleikari í Flynn kvikmyndum, Alan Hale) og skrifin hjálpuðu virkilega til við að koma þessu fólki lifandi. Það sem er sérstaklega skemmtilegt við myndina er að sjá íþróttamennska Flynn sem hnefaleikamanns. Þó að nokkrar af myndunum séu af tvímenningi, eru næstum allar hnefaleikaatriðin af Flynn og hann vann sannfærandi starf sem hnefaleikamaður. Þetta var ágætis brottför fyrir Flynn, sem lék almennt „pretty boy“ hlutverk eða töffara og þetta sýnir hversu harður karakter hann var. Til að fá frekari upplýsingar um þetta, reyndu að lesa ævisögu um hann - hann var frekar grófur og hrikalegur karakter áður en hann kom til Hollywood. Núna hvað varðar ALVÖRU James Corbett, lestu áfram ef þú ert ekki hræddur við að komast að því hvernig myndin er. er ekki nákvæm. Í fyrsta lagi var Corbett EKKI fátækur strákur sem kom frá fátækri fjölskyldu, heldur háskólamenntaður og bjartur. Í öðru lagi, á meðan hann fékk Alexis Smith í lok myndarinnar, skildu þau líka nokkrum árum síðar. Í þriðja lagi var dásamlega hrífandi lokasena myndarinnar milli Sullivan og Corbett líklega besti hluti myndarinnar, Sullivan var skíthæll og þetta hefði aldrei getað gerst - í raun og veru var Sullivan meira sjálfhverf og Corbett var ekki feiti- yfirmaður gaur sem þeir sýndu í myndinni - þó hún hafi verið yndisleg kvikmynd.