Sá þetta laugardagskvöld á kvikmyndahátíðinni í Provincetown, og þetta er mynd sem rís við beinin – hún hefur fylgst með mér. Aðlöguð á mjög snjallan hátt eftir því sem er líklega frábær skáldsaga, þetta er drama fram og til baka í tíma með fullkomlega ávölum persónum, ígrunduðum hugleiðingum um lífsval, og ég er ekki að ýkja. einn besti leikari sem safnað hefur verið saman í 100+ ára kvikmyndagerð. Dásamlegt verk frá öllum, leidd af lýsandi Vanessa Redgrave sem deyjandi, blekkt Newport móðurkonu og Claire Danes sem miklu yngra sjálf. Dóttir Meryl Streep, Mamie Gummer, er, eins og Mama, alvöru samningurinn; Patrick Wilson lítur út eins og Paul Newman um 1958 og ofspilar ekki sjarmanum; og þvílík ánægja að sjá svona frábæra sviðsleikara eins og Barry Bostwick og Eileen Atkins leggja fram skarpar og nákvæmar myndir. Hugh Dancy, líka af sviðinu, færir ekki mikið yfirbragð í dálítið klisjukenndu hlutverki óhamingjusams auðjöfurs og fjölskyldumálin eru leyst kannski með snyrtilegri hætti en raunveruleikinn leyfir. En þetta er vísvitandi hraða, sjónrænt glæsileg hugleiðsla um raunveruleikavandamál og þú getur grátið yfir því og ekki fundið fyrir því að þér sé stjórnað af kæruleysi. Einnig, hvílík íburðarmikil skrúðganga af bifreiðum frá 1940/50.