Líf hinna heilögu byrjar með andrúmsloftssýn á London sem iðandi borg annasamra, fallegra gatna og sólskins. Ég var að vona að það myndi viðhalda þessu andrúmslofti, en það festist í sögu sem nær hvergi. á að vera vegna þess að það er í rauninni aldrei skilgreint, en hann sleppir kettlingum í djúpar feitar pönnukökur, svo treystu mér, hann er brjálæðingur) að sinna litlum veseni á meðan skrítin kærasta hans gefur pabba handverk. Einn af samstarfsmönnum hans er Runner, svartur náungi sem er alltaf að flýta sér frá A til B. Þangað til daginn sem hann rekst á nánast mállaust heimilislaust barn sem uppfyllir ósk sína um að geta hætt að hlaupa. Runner henda týnda drengnum í íbúð Othello, þar sem hann byrjar tafarlaust að veita fleiri óskir. Karva hefur áhuga á að fá uppfylltar sínar eigin óskir og lætur ræna drengnum. En hann er ekki viss um hvað myndi raunverulega færa honum hamingju. Er það sakleysið að vera barn aftur eða er það önnur handavinna? Hvort heldur sem er, ég vil ekki sjá litla drenginn veita honum seinni. Það tekur bara óratíma að komast af stað og það eru fullt af endurteknum atriðum. Endirinn reynir að vera átakanlegur en þar sem það er varla nein baksaga um fjárfestingu í neinni af þessum persónum þjónar hann aðeins sem útgáfu fyrir leiðinda áhorfendur. Rithöfundurinn Tony Grisoni, í uppáhaldi Terry Gilliam, reynir að blanda inn einhvers konar trúarbrögðum. allegóría sem endar með því að vera tilgerðarleg eins og helvíti, kaldhæðnislega. Ef hann hefði gefið okkur eitthvað aðgengilegra eða að minnsta kosti haft betri útskýringar á því að persónurnar hegðuðu sér allt í einu undarlega þá hefði þetta verið skemmtilegri mynd. Eins og það er, þá erum við kynnt fyrir hópi pirrandi háværa sem síðan virðast á kraftaverki þróa greind þegar dularfulla drengurinn stendur frammi fyrir því. Uppruni hvers er aldrei opinberaður. Þetta er bara hreint út sagt pirrandi! Burtséð frá stöku andrúmslofti og stemmandi tónleikum, hefur þessi mynd lítið að mæla.