Það er margt sem mælir með þessari mynd. Málverkin, tónlistin og nakinn rassinn á David Hewlett eru öll glæsileg! Söguþráðurinn, saga endurlausnar, fyrirgefningar og hugrekkis í mótlæti er líka mjög áhugaverð og áhrifamikil -- og hún er ekki fyrirsjáanleg, sem segir ansi mikið um kvikmynd á þessum tíma. En leikurinn er miðlungs, leikstjórnin er ruglingsleg og handritið er bara skrýtið. Það leið oft eins og það væri að reyna að vera skopstæling, en ég fattaði aldrei hvað það var að reyna að vera skopstæling *af*. Og ef þetta er ekki skopstæling, þá er þetta enn kvikmynd með mikla möguleika sem hún stóð ekki undir.