Fyrsta heila Heston myndin mín. Kvikmyndin sem allir vita þegar endirinn á. "Sci Fi spennumynd". Campy þátturinn. Allt sem tilheyrir þessari mynd var sprautað í hausinn á mér þegar ég leigði hana og um morguninn sem ég horfði á hana var hún fullkomin mynd til að horfa á í því skapi sem ég var í (vil ekki hreyfa mig. Settu í spilara, fela þig í teppi). Og þó ég hafi reynt að skilja hvað var að gerast til að leiða til endalokanna sem verður að eilífu eyðilagður af poppmenningu, þá náði það bara ekki. Allt var út um allt, sambönd höfðu engan burðarás, endirinn hafði enga forystu inn. Allt var bara svona á einhvern æðislegan hátt og áhorfandinn á ekki annarra kosta völ en að fara að hluta til daufur í lokin sem hann kemst að, því jafnvel þó að við vitum öll að þetta er fólk, þá eru það fljótleg svör við því AF hverju það er að fólk gerir alvarlegar tilraunir til að njóta myndarinnar fyrir allt annað en kjánaskapinn sem er hent út um gluggann.