Ástarglæpir Lizzie Borden er mikilvæg mynd, sem fjallar um myrku hliðar kynhneigðar kvenna (og þar á meðal fulla framhliðarnekt kvenna, sem vissulega slær karlkyninu). Það daðrar við sadómasókisma og fangana sem verða ástfangnir af fangakenningunni. Þessi meðhöndlun á kvenlegri kynhvöt er stundum grunn og hikandi, en Borden hefur ferðast langt út fyrir femíníska kenningu um að konur ná völdum með óseðjandi losta sinni. Ein sláandi sena afhjúpar kvenkyns fetish fyrir hesta, þegar andstæðingurinn, falsaður tískuljósmyndari, er að tæla eldri konu í buxum með því að biðja hana um að sýna hvernig hún ríður á hestbak. Hann þrýstir reiðrækt á milli fótanna á henni, þrýstir henni upp að hálsi hennar, og það eykur æsinguna til muna. Svo yfirgefur hann allt í einu heimili hennar og hún sver við lokaðar dyrnar. fjarlægð frá myndarlegum, velur hann látlausa Janes og hefur næga skjáviðveru til að láta mann trúa því að konurnar gætu gleypt línuna hans. Samkvæmt öllum fréttum reynist Sean Young skrýtin manneskja og hún er varla falleg. En í þessari mynd sem héraðssaksóknari verða ákafur andlit hennar og langútlimi grannur líkami hennar og áherslur mjaðmir og reglulega sundurlausar hreyfingar í erótískri hrifningu. Frammistaða hennar er kraftmikil og flókin.Borden býr yfir forvitnilegri heimsmynd og ég kann svo sannarlega að meta þá staðreynd að hún er svo á skjön við nútímalegan feiknalausa tíðaranda.