Gefin út sem KING BOXER í Bretlandi. Þessi mynd var í rauninni FYRSTA kung fu myndin sem fór almennt í almenna útgáfu í Bretlandi. Mörg okkar höfðu farið í gegnum ótrúlega gróft og innihaldsríkt drama Kurosawa og vorum vön því að austurlensk kvikmynd væri fallega tekin og upplýst, með nokkuð hófsamur gangur, allt í allt eins og að fletta í gegnum albúm af mjög fínum kyrrmyndum sem voru bara á hreyfingu. Með í för koma Run Run Shaw og co. með breiðskjánum „heimamynda“ framleiðslugildum sínum, og undraverðri skopstælingu talsetningu og allar reglur hafa breyst. KIng Boxer var fyrstur inn um dyrnar og skildi eftir greinilega merkta slóð sem aðrir gætu fetað með fótunum þétt ofan á logandi fótsporunum. þrepað aðdráttur, þessi mynd var stórkostleg. Glæsilegt án þess að vera ríkulegt og með frábærustu bardagadansmynd sem hefur prýtt skjáinn. Við elskuðum sjúklega ofbeldið, angistina, testósterónið. Bardagalistamönnunum á meðal okkar fannst sumar aðferðirnar heillandi, ef þær voru prýðilegar og oft kjánalegar. Það var svo mjög ólíkt japönsku dótinu sem við þekktum öll, og það hafði yndislega loftfimleika sem var fullkomlega bætt við sjúklega ofbeldið og blóðleitt gólf. Yndislegt. "King Lear" atriðið var á þeim tíma töluverður áfangi í "You cruel bastards.. My **** !!" Nú er það frekar minna átakanlegt, en samt smá kjaftæði.Við tókum ekki eftir því að kvendýr í sjónmáli væru algjörlega einvídd. Eftir að hafa séð fleiri myndir af þessari tegund stendur hún upp úr eins og þumalfingur, en á þeim tíma skipti það ekki máli. Þessi mynd skilgreindi það sem fljótt yrði að kung-fu kvikmyndaklisjunum. Öllum þeim. Horfðu á það og mundu að þar til þetta braust inn á vestræna skjái var engin tegund fyrir það að smella inn í. Það var einstakt og æðislegt. Þetta var fyrsta kung fu myndin og hún er enn, fyrir mig og marga aðra, sú besta.