Í þessari háðsádeilu um markaðssetningu og „léttleika“ stríðs, leikur John Cusack Brand Hauser, morðingja sem sendur var til „Túrakistan“ til að taka út Omar Sharif, sem stundar olíuviðskipti sem munu valda vandræðum fyrir fyrrverandi varaforseta landsins. eigin fyrirtæki Bandaríkjanna. Auk þessa þarf Hauser að túlka falsaða stöðu sína sem framleiðandi vörusýninga, brúðkaup fyrir poppprinsessuna Yonica (Hillary Duff) og nöturlega frjálslyndra blaðamann, Natalie (Marisa Tomei). Aðalpersónurnar, að minnsta kosti) voru góðar, eins og við var að búast. Sumt af samræðum John Cusack var augljóslega ekki skrifað fyrir hann þar sem honum virtist oft óþægilegt að segja það. . . kannski er óraunhæft nákvæmara. Joan setti upp frábæra og oft bráðfyndina frammistöðu. Marisa Tomei, þótt ég hafi aldrei verið mikill aðdáandi hennar, var meira en hentug í hlutverkið og virkaði vel. Hillary Duff var hins vegar frekar hræðileg. Þeir þurftu aðlaðandi miðausturlenska (eða rússneska, eða hvaða hreim sem átti að vera) poppstjörnu. Því miður fengu þeir 0 fyrir 3 hjá henni.- Eins og ég sagði hér að ofan, virtist skrifin svolítið stíf og misjöfn á punktum, sérstaklega samræður John Cusack. Ekki mikið af því, hugur, en sumt. Sagan varð líka svolítið fáránleg á punktum, sem er fínt fyrir háðsádeilu að einhverju marki, en hún tók hana á alveg nýtt stig hér. Sem betur fer halda Cusacks og Tomei tiltölulega rólegri framkomu út í gegn, og það gerir ágæta jöfn blanda af brjálæði myndarinnar og sléttu leikaranna.- Joshua Seftel, sem áður hafði þurrkað af alvöru inneign á nafn hans. , stóð sig ágætlega með frekar breiðri mynd. Hann höndlaði litlu (10 milljónir dollara) fjárhagsáætlunina mjög vel, teygði það til að láta það líta út fyrir að vera miklu meira. Seftel náði líka ágætlega að blanda saman húmor sögunnar. . . með sársaukafulla og erfitt að horfa á hluti hins raunverulega stríðs (þar á meðal slátrun á almennum borgurum o.s.frv.).- Hvað almenna ádeiluna snertir, þá er ýkt útlit hennar á markaðssetningu stríðs mjög vel gert, sérstaklega "Gullna" Auglýsingar Palace Poker á bandarískum skriðdrekum. Stundum verður hún aðeins of mikið, en á endanum sýnir hún samt nákvæmlega hvað hún er að fara fyrir ungan „Mel Brooks“ stíl. Á heildina litið er myndin mjög vel gerð fyrir lítið kostnaðarhámark og hún er örugglega þess virði að skoða. Hún mun ekki fara niður sem ein af stórkostlegu háðsádeilum kvikmynda, en hún er svo sannarlega ekki sú versta.7/10.