Eftir mörg, mörg ár sá ég aftur þessa fallegu ástarsögu og hugsaði um hvernig ég myndi, hálfri öld síðar, bregðast við kvikmynd sem fékk svo margar stelpur til að gráta og andvarpa á þeim tíma, þegar ég var bara karlkyns unglingur að reyna að skilja. hegðun kvenna, í lítilli borg í Brasilíu. Í þetta skiptið vakti hins vegar athygli mína í myndinni eitthvað allt annað, þ.e. kröfuna sem læknirinn Dr. Han Suyin (Jennifer Jones) gerir blaðamanninum Mark Elliott ljóst ( William Holden) sérstakt siðferðilega ástand hennar sem Evrasíubúi. Reyndar er hún stöðugt að leggja áherslu á þetta atriði í sambandi þeirra, ítrekar að hún sé tilbúin að taka ást sína á honum og halda áfram á "tilviljunarkenndan hátt", að því tilskildu að með því sé hún ekki að svíkja kínversku hliðina sína. . Áhorfandanum virðist sem Suyin reyni ákaft að koma á mjög lúmskri sátt á milli þessara tveggja óstöðugu og andstæðu þátta menningar sinnar, því þeir munu þegar í stað taka þátt í augljósum átökum í huga hennar við lágmarks mistök í tilraunum hennar til að stjórna þeim. Þess vegna skilur viðhorf Suyin alltaf greyið Elliott ákveðinn, hugrakkur og ákaflega hagnýtan mann kvíða og ráðalausa, án þess að vita hversu miklu máli hún ætti að leggja orð hennar. Fyrir hann, sem ást á henni er látlaus og einföld, er staðan algjörlega skýr: Ef við elskum hvort annað, skulum við búa til par og hefja samstundis líf saman. „Ekki svo hratt“, er það sem hún virðist svara honum, bæði í orði og óorði, alltaf. Og þegar hún heldur áfram og heldur áfram að styrkja þetta mjög markvissa jafnvægi milli þessara tveggja heima innra með sér, gefur hún honum líka oft merki um að líka mjög sérkennilegur eiginleiki kínverskrar menningar eigi sér djúpar rætur í huga hennar, nefnilega stöðugar „árásir“ á raunheimur af ósýnilegum verum úr andlegum eða ólíkamlegum heimi. Því Suyin er alltaf að gera Elliott viðvart um hversu hættulegt líf er, ekki vegna hlutlægrar og áþreifanlegrar ógnar (eins og myndi vera viðvarandi enska nýlendustefnan eða yfirburða japanskrar innrásar), heldur vegna hótana um mikið af grimmilegu og skaðlegu. guði og aðrar dularfullar og goðsagnakenndar verur yfir fátæku, óttaslegnu og viðkvæmu manneskjunum. Í raun lítur út fyrir að heill hópur kínverskra guða sé varanlega á vaktinni til að gera líf fólks algjörlega ömurlegt. Vegna þess verða mæður að klæða dýrmæt karlkyns börn sín í stelpuföt, svo að þau séu ekki tekin af öfundsjúkum guðum; allir ættu alltaf að vera tilbúnir að gefa frá sér hávaða til að senda skýin í burtu, til að forðast að þeir hylji sjónina til tunglsins; Bændum er bent á að þeir ættu að hrópa hátt "Hrísgrjónin eru slæm! Hrísgrjónin eru slæm!" til að vernda uppskeru þeirra frá því að vera stolið af guðum; og í jarðarför er mælt með því að fjölskylda hins látna sé einangruð frá hinu fólkinu með gluggatjöldum, svo að guðirnir notfæri sér ekki sorg þeirra og viðkvæmni. Með öðrum orðum, Suyin kynnir okkur menningu þar sem yfirnáttúrulegt á sér raunverulega tilveru, eins og frekar truflandi pantheon illkynja og sadískra guða sé alltaf á mörkum þess að hafa neikvæð áhrif á banalustu athafnir í daglegu lífi hvers og eins. Þar sem sagan gerist í Hong Kong árið 1949 ætti það að vera ljóst. að Kína var í raun á þessum tíma nánast hálfgert samfélag, á meðan landið sem Elliott var frá var ekki enn undir stjórn hins harkalega kapítalisma sem Bandaríkjamenn hófu eftir fyrsta olíuáfallið árið 1973 og tók við stjórninni. allur heimurinn. Þess vegna, að minnsta kosti í einum þætti, voru báðar hliðar evrasíska persónuleika Suyin enn miklu saklausari en þær væru í dag. Margt af sögu varð til síðan í gamla daga. Hvað Kína varðar, þá er aðal staðreyndin sú að eftir nokkur stig kommúnistastjórnar náði landið loksins, á síðustu tveimur áratugum, ástandi mjög árásargjarns hagkerfis sem mun betur er lýst sem ríkiskapítalismi. Og hvað varð um þennan gamla andlega trú sem heillaði Suyin svo mikið í Hong Kong árið 1949 og sem hún var vön að heilla ástríðufullan Elliott með, undir trénu á hæðinni fyrir aftan spítalann? Það er horfið, alveg horfið! Í stuttu máli, ef þessi saga ætti sér stað í dag, myndi Elliott ekki finna það nauðsynlegt að fara til Kína til að biðjast Suyin í viðurvist þriðja frænda og fjölskyldu hennar allrar. Reyndar væru báðir mennirnir nú óviðjafnanlega nær hvor öðrum, í mikilli raunsæi, tala viðskipti eins og venjulega!