Ég verð að viðurkenna að ég féll í þá tortryggnu gildru að trúa því að Ástralar gætu ekki gert drama nema það þýddi mikinn grát og ég er Ástrali. Sorglegt, er það ekki? Þó að þessi mynd feli í sér grát, er hún ekki dramatískur grátur, heiðarlegar tilfinningar hennar skína í gegn. Einnig er þessi mynd algjört æði. Ég vissi hver lokaniðurstaðan yrði þegar ég byrjaði að horfa á þetta, svo ég reyndi að giska á hver það væri sem myndi gera það. Ég missti af mílu. Ég varð agndofa þegar ég komst að því að leikstjórinn, Murali Thulluri var aðeins um 21 árs þegar hann gerði þessa mynd. Ég myndi elska að taka í höndina á honum. Hann kann að gera kvikmynd. Ég vona að hann komi með fleiri. Allar persónurnar sem við hittum áður en aðaltitilinn njóti (um það bil 12 mínútur) eru andhetja. Allir voru þeir í vandræðum á sinn hátt og allir jafn eigingirni og sá næsti. Jafnvel þegar þeir eru samúðarfullir. Sorglegasta atriði myndarinnar, og það eru nokkrar sem erfitt er að horfa á) er lokasenan þar sem Við erum formlega kynnt fyrir alvöru aðalpersónunni og okkur er sagt frá frænda þeirra. Það atriði fékk mig til að gráta. Trú mín á ástralska leiklist hefur verið endurreist. Við erum meistarar í gamanleik, en mér leiðist gamanleikur. Murali, ef þú skyldir athuga þetta, þá snertir þú sálina mína og fyrir það get ég aðeins þakkað þér.