Myndin er mjög heill í því sem hún er, með því að halda manni stöðugum áhuga á endurlitum til æsku og uppvaxtaráranna með svo furðulegum föður, og blanda henni saman við hala raðmorða, getur maður einfaldlega ekki farið úrskeiðis. Söguþráðurinn í sjálfu sér, sagan og kjarninn í myndinni, er skemmtilegur. Þetta er svona saga sem leikstjórinn (Bill Paxton) gæti gert svo mikið með, og í þessu tilfelli gerði hann mikið úr henni. Frá upphafi til enda er maður sífellt að spá meira og meira um hvað er að gerast og hvar myndin er að fara, og sköpunarkrafturinn sem er á bak við þessa sögu er fyrsta flokks. Mér fannst eins og þessi mynd væri stórkostlega unnin frá upphafi til enda, og ein af þessum sjaldgæfu gimsteinum sem virtust vera án nokkurra leiðinda kyrrðar -- hasarinn flæðir snyrtilega, hratt og þétt frá einni senu til annarrar. Það sýnir hversu langt fólk getur gengið: til að gera svo hræðilega hluti við ástvini sína, og gera slíka illsku, í nafni „Guðs“ þegar þeir eru vonsviknir eins og í þessu tilfelli. Hún er líka stundum áhugaverð í útúrsnúningum og tökum á siðferðishugtakinu í heild sinni. Á heildina litið er þetta sú tegund af mynd sem maður lítur auðveldlega framhjá, en ég myndi mæla með því að þú gerir ekki það sama og skoðir þessa mynd -- það er mjög svo þess virði tíma þinn.