Ég er meistari í kvikmyndaframleiðslu við Wright State háskólann í Ohio og í gær gafst mér því miður tækifæri til að horfa á þessa hræðilegu mynd í bekknum. Okkur var tilkynnt af prófessornum okkar að hún yrði mjög fyndin fyrir okkur, en ástæðan fyrir því að við horfðum á hana var sú að þetta var ein af fyrstu hljóðmyndunum - algjör hörmung. Vandamálið með fyrstu hljóðmyndir var að Hollywood leikarar vissu aðeins hvernig að gera þöglar kvikmyndir og þeir voru ekki góðir í að leggja línur á minnið. Framleiðendur og leikstjórar myndu því horfa upp á sviðið til að fá leikara. Hljómar eins og frábær hugmynd, ekki satt? Jæja, svona leikur sem maður gerir á sviði kemur ekki of vel fram á kvikmyndum. Flestir leikararnir í "Atlantic" líta út og hljóma eins og þeir séu að leika í leikriti, sem leiðir til þess að mikið hlegið er að ofleiknum. Önnur takmörkun á fyrstu hljóðmyndum var tækni hljóðnema. Þú gast ekki hreyft hljóðnemana eins og þú getur í dag, þú þurftir að halda þeim kyrrstæðum annars myndi það taka upp hljóðið af lofti sem færist í gegnum. Það var venjulega einn hljóðnemi notaður í hvaða senu sem er í þessari mynd. Í einu tilteknu atriði er maður sem situr við borð. Einhver gengur beint að honum og gefur línuna sína og gengur svo í burtu. Annar leikari kemur upp fyrir aftan hann, skilar línu þeirra og gengur svo í burtu. Svona heldur þetta áfram hjá nokkrum í viðbót. Hljóðneminn er augljóslega rétt hjá manninum við borðið, sem gerir það að verkum að leikarahringekja verður hláturmild. Þetta eru aðeins tæknileg vandamál. Ef þú ferð inn í söguna og leikstjórnina, þá versnar það enn. Sagan er skálduð frásögn af því sem gerðist á Titanic. Persónurnar eru ótrúlegar og tilgangslausar. „Saga“ um mann sem svindlar á eiginkonu sinni og unglingsdóttur þeirra á ekki heima í myndinni. Það er varla leyst og maður veltir því fyrir sér hvers vegna það var þarna í upphafi. Ömurleg tilraun til mikillar dramatíkar, leikararnir taka sér oft langar, óléttar pásur á milli lína. Hún er þreytandi og þú getur ekki beðið eftir að þessi 90 mínútna (finnst a.m.k. 180) kvikmynd til að komast yfir. Ég ætla ekki að tala mikið um kynþáttafordóma á þessum tíma í okkar landi, en það móðgaði mig virkilega að það voru bara tveir svartir í allri myndinni og þeir voru sýndir sem dýr. Þeir ýttu sér báðir framhjá konunum og börnunum til að reyna að komast í einn af björgunarbátunum. Þeim var skipað að stoppa eða vera skotið, og auðvitað gerðu þeir það ekki svo þeir voru skotnir. Ég var agndofa. Ég gef þessari mynd 2/10. Ég hefði gefið henni 1/10 (lægsta mögulega einkunn) en ég gaf henni aukastig bara vegna þess að þetta var ein af fyrstu hljóðmyndunum og ég reyndi að setja hana í samhengi. Ef þú vilt sjá góða snemma hljóðmynd skaltu skoða "Blackmail" eftir Alfred Hitchcock sem kom líka út árið 1929. Þú munt komast að því að bestu leikstjórarnir gátu aðlagast nýrri tækni strax.