Þessi mynd er eins og raunveruleikinn, sem ég meina - það gerist ekki mikið á þeim 2 klukkutímum sem eru til ráðstöfunar eða svo, og ekki mikið leikskipulag eða söguþráður er til vitnis um oft ósýnilega leikara (ósýnileiki þeirra er vegna "tilrauna" lýsingar eins og nefnd af mörgum gagnrýnendum). Mikil leiðindi. Það kemur ekki á óvart að Altman stýrir þessu - hann er mjög breytilegur flytjandi (já við elskuðum öll "Gosford Park", en "Pret A Porter" einhver? Kansas City? Dr T. and the Women? Aaargh), en sú staðreynd að hráefni er saga frá John Grisham og frábær leikarahópur sem þú munt skynja í gegnum samansafnið glaumur af þrálátum svefni þínum - gerir þetta sannarlega meistaraverk slæmrar kvikmyndar. Og nei, það er ekki „svo slæmt að það er gott“. Það er bara slæmt.