Það tók mig nokkur ár að veiða upp þennan titil, aðaluppistöðu bernsku minnar. Næstum í hverri ferð í myndbandsbúðina valdi ég Space Raiders og horfði á það þrisvar sinnum í hvert skipti sem mamma leigði það fyrir mig. Ég býst við að þetta hafi verið Star Wars-ið mitt. Það er þá synd að þetta sé svona ógeðslegt. Minningar mínar voru svo óljósar að þær bauð ekki upp á neitt hvað varðar nostalgíu svo ég varð að taka það á nafn. Áhöfn geimsjóræningja rænir óvart ansi pirrandi litlum krakka og eyðir restinni af myndinni í að reyna að fá hann heim. Hún miðar beinlínis að undir 10 ára aldri og er með óvelkominn slatta, mjög lélega búninga og förðun, endurunnar tæknibrellur, vagga. leikmynd og lélegur leikur. En jafnvel með óviljandi gamanmynd er ekkert gaman að sjá hana á fullorðinsaldri, þar sem ég get valið út ekki bara tæknilegu gallana heldur velt því fyrir mér hversu stórkostlega rithöfundinum og leikstjóranum tókst að rugla endalausum straumi af óhugnanlegum skemmtilegum/kraftmiklum augnablikum sem hafa sést í milljón öðrum sci-fi kvikmyndum og í höndum einhvers sem er fjarlægur hæfur hefði átt að ná árangri. Ég ímynda mér að sem krakki hafi mér líklega fundist þetta mjög styrkjandi - það eru fullt af "ég get þetta ekki, ég" ég er bara krakki" "Auðvitað geturðu grínast, þú verður bara að prófa!"-týpuskipti; krakkinn drekkur bjór o.s.frv., en jafnvel miðað við lágmarksfjárhagsmuni frá 1983 sci-fi stöðlum er þessi ansi hræðilegur, með alvöru snoozer af "finale".