Ég er ekki alveg viss um að Rob Schmidt teljist "meistara" í hryllingstegundinni, þar sem hann leikstýrði áður bara einni hryllingsmynd sem heitir "Wrong Turn" og sú var í raun bara aðeins yfir meðallagi, en staðreyndin er sú að hann gerði með „Right to Die“ einum besta og hrollvekjandi þætti allrar annarrar þáttaraðar „Masters of Horror“. Það var svipuð saga í fyrstu þáttaröðinni, þegar William Malone gerði einn af bestu þáttunum með "The Fair Haired Child" jafnvel þó að hinar langar kvikmyndir hans "Fear Dot Com" og "House on Haunted Hill" hafi verið ansi illa. Sagan um „Right to Die“ tekur snjalllega inn í hina heitu þjóðfélagsumræðu um líknardráp nú á dögum, en sem betur fer er hún einnig með mörg gamaldags hryllingsþemu eins og draugaleg hefnd, morðsamsæri, kolsvartan húmor og ofbeldi í myndasögustíl. Á meðan þau keyra heim seint eitt kvöldið og ræða viðvarandi framhjáhald eiginmannsins lenda Addison-hjónin í hræðilegu bílslysi. Cliff gengur í burtu frá flakinu ómeiddur en eiginkona hans Abby er að fullu brennd og þarf að halda lífi á tilbúnum vettvangi. Á meðan Cliff og ljóti lögfræðingurinn hans (Corbin Bernsen hjá „The Dentist“) vilja stinga í samband við hana og lögsækja bílasmiðinn, setur mamma Abbey upp risastóra fjölmiðlaherferð til að halda dóttur sinni á lífi sem grænmeti og kenna öllu á Cliff. Á meðan kemur hatursfullur andi Abbey aftur til að hefna sín og drepur einhvern í umhverfi Cliff í hvert sinn sem hún lendir í næstum banvænri reynslu af lækningatækjunum. Eftir nokkur fórnarlömb gerir Cliff sér grein fyrir að það gæti verið öruggara fyrir hann að halda konu sinni á lífi ef hann vill halda lífi líka. „Right to Die“ er stórkostlegur þáttur og nákvæmlega sú tegund af dóti sem ég vonaðist alltaf til að sjá úr sjónvarpsþáttaröð eins og „Masters of Horror“. Hún er ofbeldisfull og dásamleg með sjúkum og snúinni húmor og fullt af sleaze þáttum. Líknardrápsþemað og allur skyldufjölmiðlasirkusinn sem umlykur það er unnið mjög vel inn í handritið, en þó án þess að hverfa að óþörfu til pólitískra sjónarmiða eða siðferðiskennslu. Andrúmsloftið er spennuþrungið og drápið er hæfilega viðbjóðslegt og órólegt. Leikkonurnar Julia Anderson og Robin Sydney eru báðar með fallegt andlit og tilkomumikla vellíðan, sem er alltaf velkominn plús, og Corbin Bernsen býðst loksins aftur tækifæri til að sýna meingjarnan og sjálfhverfan bastard. Frábær "MoH" þáttur; klárlega einn af hápunktum beggja tímabila.