Ég fór inn í þessa mynd og hélt að ég myndi ekki líka við hana, en vonast til að verða hissa, en þetta, líkt og myndin, endaði með því að vera svart og vonlaust. En ekki misskilja mig, Minghella flytur alla stóra epic og fyrir þá sem hafa gaman af slíkri reynslu og eru tilbúnir að taka það ævintýri og sætta sig við það sem kemur sem bara það, þá verða þeir ekki fyrir vonbrigðum og það verður ein af betri myndum ársins að þeirra mati. Leikurinn er í háum gæðaflokki og mun að öllum líkindum koma upp með þrenningu af Óskar-nöfnum fyrir Law, Kidman og Zellweger, jafnvel þó að fáar senur Portmans séu kannski þær kraftmestu í myndinni. Staðsetningarnar eru fallegar og Minghella hefur auga fyrir góðu skoti. Hins vegar, fyrir þá eins og mig sem vilja að leikstjórinn taki þá með sér í ævintýrið í stað þess að fara af fúsum og frjálsum vilja, gætu komið fyrir vonbrigðum aðallega vegna Minghella og aðlögunar hans. Myndin er svo algjörlega dapurleg að hún gerir það sem ég tel vera gatapoka-epík sem er mynd sem reynir að slá hart af tilfinningum en gerir það svo öfgafullt og svo oft að á meðan á myndinni stóð hafði ég ekki tíma til að fjárfesta tilfinningalega, eða hafði ekki náð sér eftir fyrra högg, og það varð óraunhæft og þar af leiðandi of erfitt að vera alveg sama, svo ekki sé minnst á fyrirsjáanlegt. Á heildina litið skildi "Cold Mountain" mig næstum of tæmdan til að hugsa til baka um góða þætti myndarinnar, þar sem allt sem ég man er dauðinn, sem kann að hafa verið frumlegt mótíf en endar með því að vera í brennidepli í stað persónanna.