Viðvörun: Ógnvekjandi! upphafið. Marky Mark birtist í skoti án þess að einkennandi nærbuxurnar hans sjáist, en er síðan hafnað af látlausri konu sem vill frekar snerta simpansa. Hið ósvífna upphafsskot af geimstöðinni á braut um Satúrnus án sýnilegrar ástæðu, innan skipsins er iðandi erfðafræðilegar tilraunir á öpum. Verðum við að ferðast 1.300 milljónir kílómetra til Satúrnusar til að gera þessar tilraunir? Tæknibrelluteymið skipar því. Simpans Markys týnist í grunninn í vísindakvikmyndum sjöunda áratugarins - Time Warp. Marky sýnir síðan fram á óviðeigandi öryggisleysi geimstöðvarinnar með því að stela fræbelgi án þess að nokkur taki eftir því, um leið og hann sýnir svívirðilega heimsku sína við að setja björgunarleiðangur í djúpt geim upp í ormaholu fyrir eyðanlegan tilraunasimpons, með milljón dollara farartæki með takmarkaðar eldsneytis- og súrefnisbirgðir. Áður en nokkur getur sagt „Pointless Remake“ hefur Marky vafrað um ormaholið, hrapað á framandi plánetu, fjarlægt hjálm sinn án þess að hugsa um dauða lofthjúpsins og er verið að elta hann í gegnum hljóðstig sem nánast líkist gróskumiklum regnskógi, ef það væri ekki fyrir kliegs sem baklýsa plasttrén.Surprise! Það eru APAR sem eru að elta - eða að minnsta kosti, það *hefði* komið á óvart ef enginn sá Planet Of The Apes fyrir ÞRJÁTÍU og ÞREM ÁR FYRIR. Þar sem Marky Mark fékk ekki að sýna svipinn sinn, taka niður buxurnar eða brjóstmyndina. lama whiteboy rappið hans, hann var karakterlaus. Górillutennur Michael Clarke Duncan sem voru settar í skakkt hjálpuðu gríðarlega við að koma á * hans* skorti á karakter. Helena Bonham-Carter (aka pirrandi simpansa aktívisti), tapslaus án Shakespeares handrits, stóð sig vel í því að skara fram úr bæði Marky og Clarke sem Most Cardboard Cutout. Paul Giamatti, órangútan-þrælasalinn, tryggði sér hlutverk teiknimyndasögunnar og klúts milli tegunda. Þrátt fyrir að ég sé orðinn gallharður við að heyra orðaleiki sem tengjast þessari mynd, þá fanga ein gagnrýnifyrirsögn kjarna þessa „endurímyndunar“ Planet Of The Apes: „The Apes Of Roth“. Á meðan allir aðrir létu sér nægja að líta út eins og aukaleikarar úr One Million Years BC eða Greystoke, þá tyggur Tim Roth, sem Simpansee Thade, gríðarlegt magn af landslagi og kastar kaka prýðilega. Eins skemmtileg og túlkun hans á hinum geðveika Thade var, þá vantaði persónu hans hegðunarboga: Thade er vitlaus þegar við hittum hann fyrst... og hann er nokkurn veginn á sama stigi og vitlaus í lok myndarinnar. Fínt ívafi. Upprunalega POTA (1968) skartaði aðalpersónunni, Taylor Charlton Heston, sem var svo óhrifinn af mannkyninu að hann fór frá jörðinni út í geiminn án eftirsjár - samt þegar leið á myndina, fann Taylor sig óafvitandi í baráttu um að sanna. mannkynsvirði - sem eini meistari þeirra! Upprunalega myndin var að lokum saga um niðurlægingu, ekki hjálpræði: þegar Taylor uppgötvar Frelsisstyttuna neyðist hann til að átta sig á því að tegund hans hafði EKKI sigrað. Er eitthvað heilalegt eða kaldhæðnislegt við Ljón Marky Marks? Eða Roth's Thade? Nei, en það er fullt af hlaupum. Slagorðin hrópa: Take Back The Planet .en það er pláneta APANNA. Í þessari mynd hrundu menn og apar hér saman, mennirnir hafa úrkynjast í hellafólk, sem leyfði öpunum að öðlast tal og líkamlega brynju; aparnir áttu skilið að erfa plánetuna! Með í för kemur Marky Mark, í sönnum mannhverfum hroka, sem tekur því sem sjálfsögðum hlut að menn VERÐA að vera topprándýrin, einfaldlega vegna þess að þeir eru þarna. "Að taka það til baka" er eins fáránlegt og apar sem lenda hér árið 2001 og kvarta: "Pláneta þar sem menn þróuðust frá APUM??!!" og veldur síðan vandræðum með ofvirkni og loðnu endaþarmsopi þeirra. Heston var steypt í POTA 1968 vegna þess að hann hafði skapað orðspor sitt sem óvissumaður: hann VAR Ben-Hur, Michelangelo, Moses! Að kalla hann sem mállausa, áleitna dýrið í framandi samfélagi var að svæfa væntingar áhorfenda: hversu vitlaus þarf heimurinn að vera þar sem maðurinn okkar Charlton getur ekki borið virðingu fyrir? Marky Mark hefur í augnablikinu aðeins staðfest að hann sé með þröngar nærbuxur. Þó Heston hafi verið svívirtur stöðugt af aparáðinu, þá drottnaði hann yfir skjánum með karisma sínum og stórkostlegum ofspili. Þegar Marky Mark reynir að vekja eldmóð í mongólíðum manneskjum, þá er það eins og þessi óvinsæli strákur í skólanum sé allt í einu gerður að eftirlitsmanni í kennslustofunni, sem segir þér að hætta að teikna typpi á töfluna og þú kastar skó í hann. Burton reynir að upphefja Marky að táknmynd mannkyns, en hann kemur út sem hláturmildur fráviki. Í upprunalegu myndinni telja aparnir Taylor vera frávikan, en samt var hann, bæði fyrir áhorfendur og apa, tákn mannkyns. Þessi kaldhæðni aftur. Það var við hæfi að maður sem lyfti senutyggunni upp í leiktækni - Heston - ætti að leika föður frumkvöðuls þessarar myndar, Thaddeus Roth. Sem apa-faðir Roths, segir Charlton sínar eigin ódauðlegu línur, sneri sér gegn MÖNNUNUM í þetta skiptið, „Fjandinn! Fjandinn fjandinn þeim öllum!' Myndin verður heimskari og heimskari undir lokin. Á meðan Thaddeus er að gefa Marky lexíu í rassskekkju, kemur fræbelgur ofan af hæð með simpanuta Markys í. Apar sýna hebetu sína með því að hneigja sig í hlýðni við þessa óþekktu veru, á meðan Marky sannar sína eigin tíðu með því að muldra: "Við skulum kenna þessum öpum um þróun." Í fyrsta lagi eru þeir ekki apar, þú api! Í öðru lagi var það erfðafræðilegt fikt og siðlaus samsæri sem komu öpunum á þennan stað, ekki þróun. Og það sem þú ætlar að kenna þeim með því að blása þá í burtu með falinni leysibyssunni er kallað misanthropy, ekki þróun. Að gefa upp snúningsendinguna myndi aðeins rugla áhorfendur til að trúa því að hálfhálshlutverk Estella Warren væri í raun óaðskiljanlegur hluti af söguþræðinum (vertu samt mín buxur.).Sama að hann var síðasta undirbuxnavon mannkyns; á endanum fara lögganaapar með Marky í Plot Point fangelsið þar sem síðast heyrðist hann segja: „Þetta er brjálæðishús! GEÐVEIKT!!...'