Áhorfendur sátu þöglir næstum alla myndina, með aðeins fáum, sjaldgæfum, einstaka hlátri. Persóna Maxwell Smart var svo ósamkvæm að mér fannst ég vera með svipuhögg. Þegar það hentar söguþræðinum hagar Smart sér eins og njósnari. Á öðrum tímum hagar hann sér eins og fáviti. Þeir lyfta mörgum klassískum línum úr sjónvarpsþáttunum en virka ekki í þessari útgáfu. Hið klassíska „missti af þessu svona mikið“ er fyndið ef það er talað með tilraun til braggadocio af einhverjum sem er augljóslega misheppnaður - en það missir allan húmor þegar það er talað af einhverjum sem er hæfur. Í örlítið minna mæli hreyfast margar hinna persónanna á svimandi hraða frá hæfum yfir í teiknimyndalega óhæfa. Siegfried, aðal illmennið, virðist vera gáfaður, en hann tekur ákvarðanir sem meika ekkert bölvað sens. Engin persóna myndarinnar er samt eins óhæf og höfundar þessa klúðurs. Ég er algjörlega þunglyndur yfir því að svo margir IMDb notendur haldi að þetta hafi verið gott.