Við opnum í einhvers konar læknastofu. Stúlku er fylgt í sæti á móti lækninum. Hann spyr hana spurninga. Þögn fylgir. Hann heldur áfram að spyrja spurninga og hunsar augljóst áfallalegt andrúmsloft stúlkunnar. Sagan fjallar um tvær stúlkur sem eru fluttar heim, eftir að hafa eytt tíma á geðheimili eftir „atvik“ sem átti sér stað áður. Við komu þeirra tekur á móti þeim sem reynir-allt-of-erfit-til-að-vera-góð-en-svo-algjörlega-vond stjúpmóðir, sem stelpurnar bera greinilega gremju fyrir. Þegar tíminn líður heima finnur hin vonda stjúpmóðir nýjar leiðir til að kvelja stelpurnar. Og til að kóróna allt, þá er til hefnandi draugur sem er langt frá því að hjálpa til við bata stelpnanna...Þessi mynd er mögnuð. Það hefur snúning, beygjur og gefur þér örugglega mikið til að hugsa um án þess að meika sens. Sambandið á milli stúlknanna tveggja er svo hugljúft að það fær mann næstum til að gráta á einhverjum tímapunkti (ég veit að ég átti tvær grátbroslegar stundir, nánar tiltekið „skápaatriðið“). En það sem ég elska mest við þessa mynd er algjör hræðslutilfinning alla leið fram í víxlverkin. Hljóðrásin er gallalaus, innréttingin í húsinu og litanotkunin frábær. Hrein gleði fyrir augun. Þetta er ómissandi fyrir alla asíska kvikmyndaáhugamenn. Eða HVER tegund kvikmyndaaðdáanda! Auðveldur 10/10.