Frankie Machine (Frank Sinatra) er nýbúinn að losa sig frá sex mánaða endurhæfingaráætlun fyrir eiturlyf og eftir að hafa þjónað tíma sínum fyrir að deila spilum í ólöglegum spilaspilum fyrir fjárhættuspil, bindur Frankie Machine (Frank Sinatra) miklar vonir um að verða hreinn og finna nýtt líf sem stórhljómsveitar trommuleikari. En þegar hann snýr aftur til gamla glæpamannahverfisins síns í Chicago, finnur hann fljótlega að þrýstingurinn magnast frá þeim sem eru í kringum hann, þar á meðal hjólastóladrifna eiginkonu hans Zosch (Eleanor Parker), að snúa aftur til gamla peningagróða "Dealer" lífsstílsins sem fyrst varð til. hann byrjaði á sjálfseyðingarveginum sem er að vera heróínfíkill. Það er mjög sjaldgæft að kvikmynd sé með jafn frábærar persónuframmistöður og þessi. Frank Sinatra er frábær sem Frankie Machine og lýsir raunsæjum einkennum eiturlyfjafíklars sem gengur í gegnum fráhvarf, að öllum líkindum betur en nokkur annar hafði nokkurn tíma verið gert á undan honum. Sinatra virðist búa yfir miklum skilningi og meðvitund um persónu hans hér og lýsir stöðugri baráttu um stjórn yfir eigin lífi sem er að eilífu í gangi í hjarta mannsins sem er Frankie Machine. Parker sem fatlaða eiginkona hans, Zosch, vill eignast Frankie að eilífu, til að láta hann „semja“ um að græða góða peninga til að sjá um hana og borga síhækkandi læknisreikninga hennar. Hún virðist óttaslegin við allt sem hún lítur á sem ógn við stjórn sína yfir honum, eins og frelsinu sem líf trommara gæti boðið upp á, eða hvaðeina sem gæti breytt stöðunni á milli þeirra. Áhorfandinn Molly (Kim Novak), stelpa sem lifir í sömu byggingu og virðist búa yfir raunverulegum, sterkum og ósviknum tilfinningum til Frankie, hafa enga löngun til að stjórna honum heldur aðeins til að hjálpa honum sannar það besta sem Frankie hefur að fara fyrir hann í heiminum ef hann getur bara verið beinn nógu lengi til að vakna og átta sig á því. Darren McGavin sem heróín eiturlyfjasala Louie er hins vegar alltaf þarna og bíður bara í vængjunum og veit bara réttu hnappana til að ýta á, bara það sem hægt er að segja, til að fá fyrrverandi fíkil til að snúa aftur til þessa gamla vana, einn sem er arðbær fyrir Louie en banvænn fyrir fíkilinn. Umgjörðin virðist líka öðlast sitt eigið líf, stöðugt dimmt, grátlegt, ljótt og glæpsamlegt með hvergi nærri nógu jákvæðum hlutum til að hlakka til í lífinu, stað þar sem það er allt of auðvelt að flýja í gegnum flösku eða fíkniefni, skyndileg „fix“ sem er sannarlega engin lausn heldur virkar aðeins til að halda einni í myrkrinu í burtu frá dagsbirtunni og öllum þeim björtu horfum sem heimurinn gæti haft upp á að bjóða. Það er sniðugt að þegar Frankie er á réttri leið virðist umgjörðin alltaf bjartari en þegar hann er á rangri leið. Þó að sumir haldi því fram að hún sé dálítið gamaldags, þá er þetta fyrir mér grátbrosleg kvikmynd sem sýnir raunhæft innra stríð innan manns um stjórn á eigin örlögum, sem sýnir mjög sterka frammistöðu persónunnar af öllum sem að málinu koma. Í ljósi þess fær MAÐURINN MEÐ GULLNA HARMINN mín hæstu mögulegu meðmæli.