Sagan gerist í dreifbýli Þýskalands í aðdraganda seinni heimsstyrjaldarinnar, einstakt umhverfi, þar sem nokkrir breskir umboðsmenn eru í haldi Þjóðverja í bændahúsi. Þar sem þeir eru tæknilega ekki í stríði ennþá, virðist sem báðir aðilar hljóti að hafa áttað sig á hvað var í vændum. Báðir umboðsmennirnir (Bruce Lester og Ray Milland) flýja út í sveitina og hættu saman. Milland lendir á sígaunakonunni Marlene Dietrich kvöld eitt þar sem hún er ein í búðunum sínum að undirbúa kvöldverð. Viðureign þeirra er mögnuð og grípandi sena, ekki svo mikið fyrir Milland heldur fyrir Dietrich, sem fer með kynþokkafulla sultri á nýja flugvél. Milland dulbúast sem sígauna til að fela sig fyrir Þjóðverjum, en hann er enn staðráðinn í hlutverki sínu, til að finna vísindamanninn sem þekkir formúluna að nýju eiturgasi en er heldur ekki trúaður nasisti. Hollywood-myndin um líf og siði sígauna er fyrirsjáanlega lýst, en undirliggjandi vitneskja um að þeir yrðu eitt af skotmörkum útrýmingar nasista eykur ákveðna spennu. Myndin liggur á milli þess að vera alvarleg saga um eiturgasið og brýnni leit að formúlunni, og litríkrar þó ekki of sannfærandi ástarsögu milli Milland og Dietrich. Hins vegar eru þeir báðir mjög góðir; það er myndinni að kenna sem gaf þeim eða sambandi þeirra ekki nógu dramatískt raunsæi, treysta á og nýta augljósan menningarmun í vafasömum grínískum tilgangi. Engu að síður eru nokkrir spennandi og áhugaverðir punktar hér og þar, óvæntu fundirnir með þýskum hermönnum og Gestapo-umboðsmönnum, þar sem Dietrich gerir frábæran lófalestur og Milland næstum jafn góður að falsa, og kvöldverðarveisla Þjóðverja af ýmsum röndum þar sem tilkynning kemur í útvarpinu um að Þýskaland hafi orðið fyrir árás Póllands og allir standa og gera harða armkveðju. Mitchell Leison gæti hafa misst af nokkrum færum hér og þar, en hann nýtti önnur til fulls.