Margir hafa lýst því yfir að Orca Killer Whale sé jaws rip-off. Þetta er í raun ekki satt, þó að gífurlegur viðskiptalegur árangur Jaws hafi án efa gert þennan mann .vs. dýrasögur meira aðlaðandi uppástungur fyrir kvikmyndagerðarmenn á seinni hluta áttunda áratugarins. Orca Killer Whale væri betur lýst sem nútímauppgerð Moby Dick. Það er saga um þráhyggju. Annars vegar þráhyggjuleg leit hvals til að hefna dauða maka síns; á hinni þráhyggjufullri leit hausaveiðara að drepa hvalinn áður en hann getur krafist fleiri mannslífa. Því miður, Orca- Killer Whale kemur fram mjög vonbrigðum kvikmynd, í grundvallaratriðum áhugaverðar hugmyndir hennar að nokkru leyti eyðilagðar af Hammy sýningum og fráleit samsæri. Hákarlaveiðimaðurinn Nolan (Richard Harris) lendir í sjávarlífsrannsakanda Rachel Bedford (Charlotte Rampling) á köfun undan Atlantshafsströndinni. Kanada. Fundur þeirra endar næstum með hörmungum þegar stórhvíti hákarlinn ráðist á teymi Rachel, en hákarl mætir á skömmum tíma til að stöðva hákarlinn. Eftir þetta verður Nolan sífellt heltekinn af því að fanga háhyrning og selja hann í fiskabúr. En áætlanir hans koma aftur á móti þegar hann drepur óvart ólétta kvendýr af tegundinni á meðan hinn órólegur karlmaður horfir á. Rachel segir Nolan að háhyrningur sé ótrúlega gáfað spendýr með sterkt minni og tilfinningar alveg eins og maður. Það sem verra er, innfæddur Umilak (Will Sampson) varar hann við því að hvalurinn muni alltaf eftir sorg sinni og gera allt sem hann getur til að hefna sín. Nolan reynir í fyrstu að gleyma öllu þessu sorglega atviki, en hvalurinn veldur usla í fiskibænum og óánægðir heimamenn fara að krefjast þess að Nolan leggi á sjó til að hafa uppi á honum og eyðileggja hann. Að lokum neyðist Nolan til að elta háhyrninginn sem veiðarnar leiða alla leið að auðn ísflóðum Norður-Íshafsins, þar sem menn og dýr leika lokabardaga sína á móti hvor öðrum. Tvennt stendur upp úr í þessari mynd. Eitt er áleitið tónverk eftir Ennio Morricone (kannski mesta tónskáld kvikmyndatónlistar allra tíma, hæfileikum hans sóað í ýmsa tíunda flokks klunga á áttunda og níunda áratugnum). Hin er mögnuð breiðtjaldmyndataka af Ted Moore, sem gerir myndina stöðugt gleðja augað. Í annarri hverri deild er Orca Killer Whale léleg mynd sem gerir ekkert til að auka orðspor hæfileikaríkra leikara og áhafnar. Harris virðist ákaflega veikur alla myndina, hárið á honum úfið, svartir hringir í kringum augun og húðin dauðaföl. Frammistaða hans skortir venjulegan lífskraft. Rampling er í mörgum kynþokkafullum stellingum en tekst ekki að sannfæra með langdrægum og illa upplýstu útskýringum sínum um hátterni hvala. Restin af leikarunum er eytt í stutt og óþróuð hlutverk, en eftirminnilegast þeirra er að Bo Derek er bitinn af henni fótinn af hefndarhvalnum. Söguþráðurinn er algjör vitleysa frá upphafi til enda, með svo fráleitar myndir eins og hvalurinn kveikir vísvitandi eld í sjávarþorpinu sem gleypir og eyðileggur hreinsunarstöðina á staðnum! Þó það sé trúverðugt að ætla að hvalir séu greindar verur með ósviknar tilfinningar, þá er hugmyndin um að hvalur gæti hefnd sín gegn einum mannlegum andstæðingi og framkvæmt hana svo útreiknað er algjörlega fáránleg. Orca Killer Whale er í raun einn fyrir fullkomna manninn .vs. dýrahringur frá seint á áttunda áratugnum. Flestir munu koma frá myndinni hristandi höfuðið í vantrú og gnísta tennur af örvæntingu.