Þessi mynd er meistaraverk. Það var spennandi frá upphafi til enda. Saga rithöfundarins og leikstjórans Paul Thomas Anderson um klámstjörnu er sögð með stíl, þokka, húmor, jafnvel átakanleika. Leikararnir og persónurnar sem þeir leika eru allir í fyrsta flokki, þar á meðal Mark Wahlberg í aðalhlutverki, sem sannar sig sem traustur leikari og getur borið kvikmynd. Burt Reynolds skilar kannski bestu frammistöðu sinni sem klámleikstjóri sem uppgötvar Wahlberg. Myndin endurskapar seint á áttunda áratugnum og snemma á níunda áratugnum með algjörri nákvæmni, allt frá diskósenunni sem byrjar myndina til Don Johnsons „Miami Vice“ búninga Wahlbergs sem hann klæðist í lokasenunni. Flestir venjulegir bíógestir sem sjá þessa mynd munu eflaust líkja henni við PULP FICTION, en hún á í raun miklu meira sameiginlegt með myndum Robert Altman og Martin Scorsese. Myndin er sigursæll í stíl. Upphafsskotið sem byrjar myndina er alveg jafn áhrifamikið og í THE PLAYER og ABSOLUTE BEGINNERS. Klipping Dylan Tichenor er einfaldlega stórkostleg. Ég trúði ekki að klippingin fengi ekki Óskarstilnefningu (GOOD WILL HUNTING var betur klippt mynd?!). Besta atriði myndarinnar verður að vera sú með eldflaugunum. Ég var með fiðrildi í maganum því atriðið er ótrúlega ákaft. Þegar ég sá myndina í annað sinn fékk ég nákvæmlega sömu viðbrögð við atriðinu. Því miður hefur það kannski ekki sömu áhrif á sjónvarpið og það gerði í leikhúsi með góðu steríóhljóði. Það er synd að margir hafi ekki séð þessa mynd á meðan hún var í leikhúsi því hún er besta leiðin til að horfa á hana. Notkun Andersons á breiðtjaldi mun þjást í sjónvarpi (svo fáðu DVD-diskinn eða bréfakassaspólu). Það er ótrúlegt hversu auðvelt Anderson lætur þetta allt líta út, því þetta er aðeins önnur mynd hans. Tónlistin, leikmyndin, búningarnir, ljósmyndunin, óviðjafnanlegar persónur, kynlíf, ofbeldi, hamingja og ástarsorg er fangað af strák sem er greinilega ástfanginn af kvikmyndagerð.