Emanuele Crialese stóð sig frábærlega með einni af þessum myndum sem sitja eftir í huganum í mörg ár. Það var Respiro (sjá athugasemdir og samantekt hér á IMDb). Nú, með stórkostlegu unga hæfileikana sem hann hafði í fyrsta skipti á skjánum þá, tekur hann áhorfendur inn í dimmt tómarúm. Bókstaflega dýfa í hættulegt vatn. Viðfangsefnið er fólksflutningar. Í þessu tilviki, frá Ítalíu til Nýja heimsins (nafn myndarinnar). Stórt mál að kalla það fyrir bandaríska útgáfu þess "The Golden Door". Sagan af fjölskyldu sem yfirgefur allt og leggur restina í hættu - það er að segja lífi sínu, fyrir draum. Ég hata að skemma þáttinn sem segir söguna, svo ég Mun dvelja aðeins við verkið sem Crialese og allt lið hans gerði það frábærlega. Í fyrsta lagi að velja að halda sig við það sem hann kann: bein hljóð eins mikið og mögulegt er. Þetta þýðir öll myndin. Áferðin, sársaukinn, blæbrigði raunveruleikans blandast alltaf saman við lyktina, hitann eða kuldann, svitann og blóðið, lífið og dauðann, eins lifandi og það er í raunveruleikanum. Tístið úr bognum málmi og malandi viði. , hinn frægi dróni vindsins og ógnvekjandi hljóð stórra véla og skipaflauta eru meðal þess sem gerir þessa mynd svo áhrifaríka. Kvikmyndataka er í höndum fransks couturier. Táknmynd ljóssins er til staðar frá fyrstu töku (aftur, næstum því fyrsta töku úr Respiro) og gegnir um alla myndina af nánd og hræðilegri örvæntingu. Léttir tónarnir og mjög gráar og gráar myndirnar af fólki sem þjáist af þröngum og skítugum bátnum sem þeir sigla til vonar eru dáleiðandi. Ljósið er lítið notað, næstum til að uppgötva hverja persónu í myrkrinu. Fegurð hverrar myndatöku og sérhverrar senu er lögð áhersla á af tímabilsbúningum og fullkomlega völdum líkamlegum eiginleikum leikaranna. Aftur, eins og hann gerir venjulega, er Vincenzo Amato svo sannarlega á eigin spýtur. Hann leikur föður tveggja sona (sömu leikarana sem voru fimmtán og tólf og eru núna nítján og sextán) af öllum þeim krafti sem hann miðlar alltaf til mjög flókinna karaktera sinna. Charlotte Gainsbourg er svo sem svo. Ég býst við að hún hafi aldrei aftur náð þeirri fullkomnun sem hún náði í Sementsgarðinum og í fyrstu mynd sinni: L'Effrontée. Kannski er það bara vegna þess að hún virðist svolítið óþægileg í hlutverki sínu. Staðsetningarnar og leikmyndirnar eru harðar og sannfærandi, næstum því að leika a persóna á eigin spýtur. Kannski er merkilegasta persónan sú sem leikin er af Filippo Pucillo, mállausa yngri syninum. Andstæðan hér við fyrsta hlutverk hans er algjör. Síðan lék hann ofurhlaðinn krakka sem var eins miskunnarlaus og allt í kringum hann. Nú er persóna hans öll tjáning. Og bara það: engin orð. Augu hans segja alla söguna af háleitum krafti. Kannski er þetta ein af þessum myndum sem fá ekki mjög góðar viðtökur í Bandaríkjunum. Það er algjörlega ítalskt í öllu. Það er svo ítalskt að oftast er tungumálið ein af mörgum mállýskum sem eru miklu eldri en ítalskan sjálf. Í Bandaríkjunum gæti þessi mynd verið aðeins of mikil fyrir Bandaríkjamenn vegna viðfangsefnisins. En allir sem man eftir sögu fjölskyldna sinna þegar þær komu til Bandaríkjanna munu sjá þessar myndir með lotningu. Og aftur, naumhyggjan sem fer í hendur við hugmyndir Crialese er aftur með lokaatriði í vatninu. Aðeins í þetta skiptið fer það frá neðansjávarljósmyndun til loftmynda. Allt í allt, önnur frábær og mjög vel sögð saga frá þessum kvikmyndagerðarmanni sem aðeins á þessu ári (2006) hefur safnað 6 verðlaunum og var tilnefndur til Gullna ljónsins. Ekki lítið verk!