Söguþráður þessarar myndar hangir á einu mikilvægu atriði: að þessi morðingi var líka ábyrgur, ástríkur og umhyggjusamur faðir. Ekki það að það sé ómögulegt að vera faðir og morðingi. En þessi maður er sýndur að myrða unglingsstúlku án ögrunar eða ástæðu og án tilfinninga. Þessi stúlka var dóttir einhvers. Ég held að faðir sem hugsaði svona mikið um sína eigin dóttur hefði ekki getað verið svona kaldrifjaður við dóttur einhvers annars. Eða, til skiptis, hefði hann getað verið svo kaldrifjaður og samt haft áhyggjur af og annast sína eigin dóttur. Og hugmyndin um að dæmdur morðingi myndi í raun og veru biðja foreldra fórnarlambs síns að taka að sér og sjá um dóttur sína er ótrúverðug. Sem sagt, persónurnar voru leiknar af sannfæringu af leikarunum. Ég hélt að það að skipta um augnlit á Scott Bakula gerði það að verkum að hann virtist kaldur og ógnvænlegri en hann er venjulega. Maður sá alls ekki í augun á honum.