Moon Child, með japönsku rokkarana Hyde og Gackt í aðalhlutverkum, var betri mynd en ég bjóst við. Reyndar var ég mjög hrifinn og hún varð strax ein af uppáhaldskvikmyndunum mínum. Sagan gerist í Mallepa og fjallar um hóp munaðarlausra barna á götunni, Sho, Shinji bróður Sho og Toshi sem ræna og myrða til að lifa af. Í einu af ránum rekst Sho á Kei vampíru Hyde sem brennur í sólarljósinu. Í gegnum grófa atburðarásina kemur fram hið sanna eðli Kei, en samt forðast hann hann. Tíminn líður og gefur til kynna að hinn ódauðlegi, óbreytilegi Kei hafi alið Sho upp og þau tvö hafa mjög náin tengsl. Sho og Kei mæta svo Son í svívirðilegum byssubardaga og verða fljótir vinir. Bæði Kei og Hyde verða ástfangin af systur Son, Yi-Che. Tíminn sleppur aftur og sýnir fullorðinn Sho, að þessu sinni án Kei. Hún útskýrir líka að Sho og Son eru orðnir óvinir. Í gegnum harmleik eftir harmleik kafar þessi mynd inn í raunveruleika lífsins og allar erfiðleikar þess, með áherslu á vináttu og ást. Þetta er sannarlega áhrifamikil mynd sem er sorgleg en á sama tíma falleg. Hvað leiklistina varðar finnst mér Gackt hafa staðið sig stórkostlega. Hyde stóð sig ótrúlega vel fyrir fyrsta tímatökumann. Myndirnar voru fallegar, en myndin var með sjaldgæfum og stuttum hræðilegum myndum. Allt í allt verð ég að segja að þessi mynd er mögnuð, ​​áhrifamikil og ég mæli eindregið með henni.