Kæri herra Ram Gopal Varma, ég veit ekki í hvaða hlutverki ég er að skrifa þetta bréf til þín. Ég er aðdáandi Amitabh Bachchan sem segist aldrei hafa klárað, eftir að hafa setið í gegnum hana-eltandi athöfn sína í Jaadugar. Ég krefst líka mikilvægrar tilnefningar í The Godfather aðdáendaklúbbnum, eftir að hafa horft á Coppola klassíkina oftar en þú hefur sent flopp frá Factory þinni. Og auðvitað hef ég verið mikill aðdáandi þinn, alveg frá því að Nagarjuna var að vefja hjólakeðjuna um hnúana á sér í Shiva. Þegar þú tilkynntir Sarkar og kallaðir það álit þitt á guðföðurnum, vildi maður bara vita dagsetning fyrsta útlitið myndi birtast, sunnudaginn sem kynningarmyndirnar myndu fara í loftið, föstudaginn sem myndin yrði frumsýnd. Það var óskauppfylling í vinnunni með því að vita að þú, en ekki einhver sem sveimaði á milli sinnepsakra Amritsar og túlípanagarðanna í Amsterdam, hefðir tekið að þér það verkefni að endurskapa Puzo-síðurnar á stóra tjaldinu í Bollywood. Leikarar þínir gætu ekki verið meira að þú að vinna í fyrsta skipti með goðsögninni, skipa Abhishek sem son sinn á skjánum, gefa Kay Kay hlutverk sem hann hefur átt skilið í mörg ár, koma aftur gleymdum andlitum eins og Supriya Pathak og Rukhsar og velja algjöra ekki-leikara eins og Katrina og Tanishaa til að slást á listann Fyrir 1. júlí hafðir þú gert Sarkar að þeirri kvikmynd sem beðið var eftir mestri eftirvæntingu fyrir hvaða Guðföður-viðundur sem dýrkaði Bachchan. Upphafsútgáfurnar ýttu undir vonina um að glæsilegar sepia-litaðar kynningar þínar á sjónvarpinu hefðu kviknað. En núna, þú merktir Sarkar heiður þinn til guðföðursins í stað orðsins „innblásinn“ sem þú hafðir notað allan tímann. Sennilega viltu ekki að sköpunin tvö séu borin saman en þegar miðillinn er sá sami, þá væri Kaante borinn saman við Reservoir Dogs og Reservoir Dogs við City On Fire. Einnig þegar fyrsta og síðasta röðin þín hjartað af hvaða handritsmeðferð sem er snýst allt um stofnun og framsal valds, þú getur ekki haldið Nagares og Corleones í sundur, jafnvel þó þú skipti bandarísku mafíuhreyfingunum út fyrir Maharashtrian pólitískan valdaleik. En þú hefur rangt fyrir þér, herra Varma Þú vildir sýna Amitabh í avatar hans á sjöunda áratugnum, eins og hann var ryðgaður upp af pennum Salim-Javeds. Þú vildir að hann leyndist stærri en lífið. Þú vildir að hann væri eigin vörumerki(o). Hvernig gastu þá stolið röddinni hans í nafni þess að nota þögn? Hvernig gætirðu haldið honum rótum við stólinn sinn í leitinni að áhugaverðum myndavélahornum? Hvernig gætirðu skilið hann eftir strandaðan án röddarinnar hans og vaxtar, þetta tvennt sem hefur gert B hans svo stórt? Guðföður Coppola myndatökumaður Gordon Willis gríma augu Brandos í gegnum myndina vegna þess að hún hafði ekki vald til að passa við þessa teiknandi hyski rödd eða þetta skyndilega smell af fingrum. En þú reyndir að endurtaka Malik verkið frá þínu eigin fyrirtæki. En Bachchan er enginn Ajay Devgan styrkur hans felst ekki í stöðnuðu augnaráðinu og kæfandi þögninni. Þú lést manninn líta út eins og dásjúkling, sem er af og til minntur á að horfa á vísbendingarspjöldin og munna þessar fyrirsjáanlegu einlínur. Fyrir það, Agneepath er þarna, hvaða laugardag sem er. Hvaða Bachchan aðdáandi myndi fara og horfa á Kay Kay Menon stela þrumunni fyrir neðan nefið á honum í atriðinu þar sem Sarkar biður Vishnu að yfirgefa húsið sitt? Hvaða Amitabh áhugamaður myndi fara og horfa á hann einbeita sér að achaar og carom, í kvikmynd sem talar um völd með stóru P í kynningunum? Við ráðum ekki við svo mikið í nafni afturhalds og lítils háttar! Þú leyfir myndavélinni ekki einu sinni að hvíla á honum í fimm sekúndur þegar hann kemst að því að sonur hans hafi viljað drepa hann. Gefðu mér gamla skóla myndavél-aðeins-á-Bachchan stíl, hvaða laugardag sem er. Hrós til þín, auðvitað, fyrir að búa til leikara úr Abhishek, fyrst í Naach og nú í Sarkar. Þú leyfir honum líka að sýna Mallika Sherawat að hann geti hlaupið eins vel og faðir hans. Jafnvel í stuttu fangelsisröðinni lætur þú Bachchans koma út úr textanum, tækifæri sem Shaad missti af í Bunty Aur Babli. Vildi að myndin hefði frekar getað verið faðir-son saga frekar en óskipulegur átök milli skopmynda í nafni persóna, sem skjóta upp kollinum eins og auglýsingagluggarnir á netinu. Þú hleypir konunum meira inn í handritið en Puzo og Coppola gerðu. og aftur, þú átt skilið öll Brownie stigin fyrir að kreista þá inn á svo áhrifaríkan hátt. Pathak er kærkomin endurkoma sem móðirin í miðjunni, Tanishaa elskuleg sem ástkæra stúlkan, Katrina opinberun sem ruglaður elskhugi Abhisheks og þögn Rukhsars talar sínu máli. En undirsöguþræðir eru ekki klassísk endurgerð. Þegar myndavélin þín sem flæðir frjálst reynir að láta hvern ramma líta út fyrir að vera flottur og hávær bakgrunnsstig þitt pirrar endalaust, erum við sífellt að minna á að við erum í verksmiðju. Jæja, kannski ekki Nino Rota-skor en Sarkar átti svo sannarlega skilið betur en þessir Govinda, Govinda-söngur og óþörf flautuspil. Herra Varma, sumir verksmiðjustjórar þínir segja mér að þú sért með í hverju verkefni, allt frá því að hafa umsjón með tökuáætlunum til umsjón með ritstýringum. Kannski, í miðjum öllum hinum ýmsu söguborðum, er Bhiku Matre öskrið þaggað af Subhash Nagare þögninni. Kannski þarftu að koma lokunum niður á verksmiðjunni og vinna að einni heimagerðri vöru. Annars væru vörur þínar áfram vörur, til að nota og henda, ekki fjársjóður. Og kvikmyndaáhugamenn eins og ég, sem eru engir smellir og flopp fyrir, bara góða kvikmyndagerð, myndu frekar velja kvikmynd án Factory-lúkks, hvaða laugardag sem er.