Sá sjaldgæfasti af þrettán Spaghetti-vestrum sínum, Corbucci, (sem ég á aðeins eftir með HVAÐ ER ÉG AÐ GERA Í MIÐJA Byltingarinnar [1972] til að ná) er sá sem ég varð var við frekar nýlega í gegnum „Stracult“ eftir Marco Giusti. " leiðarvísir; þetta er óvenjulega dapurleg tegund gimsteinn í stíl við meistaraverk leikstjórans sjálfs, THE GREAT SILENCE (1968), fullkomið með auðn snjóþungt landslag. Johnny Hallyday, hinn franski Elvis Presley, sem ég sá fyrst í LÆGJAMAÐUR Jean-Luc Godard (1985) er forvitnilegt en mjög áhrifaríkt val til að leika einfara andhetjuna Hud (sem, eins og The Man With No Name eftir Clint Eastwood úr hinum fræga "Dollars Trilogy" eftir Sergio Leone, er með stálplötu brynju til verndar); Fyrir tilviljun hafði ég „hitt“ hina töfrandi dóttur Hallyday, Lauru Smet, á kvikmyndahátíðinni í Feneyjum 2004 en var trufluð af nærveru virðulegs leikstjóra hennar, Claude Chabrol! Gastone Moschin er önnur forvitnileg viðbót við foldina (sem þjónar nokkurn veginn sama hlutverki og Frank Wolff gerði í THE GREAT SILENCE) en sýkna sig vel og er skemmtilega klaufalegur í viðurvist baðandi Francoise Fabian; sú síðarnefnda leikur því gráðugan nymphomaniac ekkju bankastjóra sem tælir allt og sumt í leit að markmiðum sínum. Sylvie Fennec fer með hitt stóra kvenhlutverkið sem sveitastelpa sem Hallyday sér um og sem á einum tímapunkti er boðuð í Free Love af 'hippanum' Apache Gabriella Tavernese (með þetta í huga er rétt að taka fram að myndin kemur á óvart en velkomnir nektarkast frá bæði Fabian og Tavernese)! Tilviljun, tímabundin viðbót hóps síhærðra ungmenna (sem stunda líka dópreykingar og byltingarkennd spjall) er hálfgerð tilraun til samtímagildis en þetta eykur allt að lokum fjörið (auk þess, jafnvel svarta). barþjónninn er með afróhárgreiðslu!). Mario Adorf nýtur sín líka afskaplega í litlu hlutverki mexíkósks ræningja sem er stærri en lífið, kallaður „El Diablo“ sem heldur ungum ævisöguritara stöðugt við hlið sér (þáttur sem gæti hafa hafði áhrif á UFORGIVEN [1992]) eftir Clint Eastwood og skorar á einum tímapunkti hinum fanga Moschin í skallaeinvígi! Eftir að hafa minnst á þetta inniheldur myndin líka eitt mjög óvenjulegt „dauðavopn“ þar sem Hallyday losar sig við andstæðing með því að sparka í andlitið á sjóðstölvu stofunnar! Eins og alltaf fylgja skemmtilegu fölsuðu hnefabardagarnir ofáherslur hljóðbrellur; jafn týpískt fyrir tegundina, hins vegar er sorglegt tónverk eftir Angelo Francesco Lavagnino mikilvægur kostur. Reyndar er tvíræð endirinn algjörlega í samræmi við almennt dapurlegan tón myndarinnar eftir að Fabian kom upp í hendur heimamanna, snúa hipparnir (sem áður höfðu dáð Hud) skyndilega gegn honum þegar þeir særðust og hryðja sér yfir bæinn (þvinga alla á götu og óklæddur)en byssumaðurinn, sem er ósvífinn, nær að lyfta sér upp til að mæta áskorun þeirra (þeir flýta sér hins vegar í burtu þegar þeir eiga von á að mæta honum!) og hjólar svo út úr bænum og skilur Fennec eftir. Að lokum eignaðist ég þetta í gegnum vönduð breiðtjaldprentun á ítölsku að vísu með frönskum einingum og einstaka sinnum um eina mínútu af skjátíma alls á frönsku (þar sem upprunalega hljóðrásin var greinilega ekki tiltæk).