Hver er hryllilegasta mynd sem gerð hefur verið? Kvensjúkdóma martröð 'Grát og hvísl'? Sýru sáldrama Fassbinder? Óþægilega svarta gamanmyndin 'Last House on the left? Ég er viss um að fyrir þann hluta kvikmyndaelskandi almennings sem bindur möstur sína við hið góða skip Buster Keaton, þá er aðeins eitt svar - hver einasta hljóðmynd hans. Ég veit ekki hvað flögraði sál mína meira áberandi í þessari mynd - jarðtenging flókinnar og víðfeðmrar líkamlegrar listar Keatons til lúmskts slatta; sársaukafullt hik þessa kvikmyndagerðarmeistara við samræður - ekki það að hann hafi ekki yndislega, kómíska rödd, eða að hann geti ekki gert samræður fyndnar; það er bara þannig að stúdíóið virðist ekki hafa gefið honum nógu mikið af myndum og því virðist hann vera að reyna að muna línurnar sínar áður en hann skilar, sem fær hann bara - Keaton, ekki karakterinn hans, að líta kjánalega út; eða er það niðurlægingin að sjá Keaton lent í taugaóstyrkum kynlífsfarsa, þegar hann hefur gefið okkur einhverja ríkustu frásögn af rómantískri gremju í kvikmyndum? Nei, ég veit hvað var mest truflandi - að þurfa að horfa á Buster Keaton, besta grínista kvikmyndahússins, sitja til hliðar til að fylgjast með Jimmy Durante gera schtick sitt. Það eru hryllingar eins og þessi sem fá Dantes til að semja Infernos.MGM virðist hafa fengið þá forvitnilegu hugmynd að besta leiðin til að laga Keaton að hljóði væri að breyta honum í Marx-bróður, fullkomið með orðalagi, vandaður, leiðinlegur 'trúður ', óþokki, leikræn umgjörð, sigur í óreiðu, og Thelma Todd. Keaton var bara ekki svona grínisti, og þar sem illgjarn tunga Groucho og glaðvær tækifærismennska gæti hafa gert þessa söguþráð að virka, getur félagslega vanhæfur prófessor Busters það ekki, hann er of rannsakaður og fyrirsjáanlegur. Það sem Buster þurfti var að leyfa tilraunir eins og Lang í 'M' eða Rene Clair; hann hefði aldrei reynt að halda aftur af fjörunni eins og Chaplin. Þegar minnst er á kvikmynd eins og „The General“ - að skipta sér af lestum - verður tapið enn áberandi. Og málið er að í plástrum innan um flata leikstjórnina er myndin ekki svo slæm - það er frábært stuð þegar myndavél í rútunni skilur Keaton í friði á járnbrautarstöð; og uppgjörið, ef varla frumlegt, er að minnsta kosti líflegra en það sem áður var. Það er eitthvað næstum hjartfólgið við það hvernig Keaton hægir á söguþræði sem þarf allt það zip sem það getur fengið. Það er kvikmynd hér inni um einmanaleika, tilfinningalega lamandi reglu, deyfandi áhrif menntunar o.s.frv., baráttu við að komast út. Besta leiðin til að meta þessa mynd er að horfa ekki á frásögn prófessors TZ Post, heldur af tæmda snillingnum Buster Keaton, föstum í fangelsi meðalmennsku, ruglaður af nýrri tækni, spottaður af illvígum örlögum (í þessu tilfelli myndverið), halda stóískri náð. Svona horft verður þetta eins konar meistaraverk.