Ég verð, í ljósi lofs áhorfenda fyrir þessa mynd, enn og aftur að taka að mér hlutverk töffarans í punchbowl, eins og Lowell Weicker var vanur að segja, ég klóra mér í hausnum yfir fjölda lofsamlegra athugasemda. „Afríkudrottningin“ þetta er það ekki. Tímabilsbragðið er dásamlegt, já. Leikurinn er fínn, en enginn leikari, sama hversu frábær, getur hleypt lífi í hinn að því er virðist endalausa straum fullkomlega leiðinlegra og ómerkilegra veislu- og matarborðsspjalla hér, og mér er sama hversu mikið af því er tekið úr texta Joyce. Ímyndaðu þér að eyða einum og hálfum tíma sem flugu uppi á vegg í jólamat hjá ekki sérlega áhugaverðum hópi fólks (mér er ekki ljóst að þetta sé fjölskylda, eins og ein manneskja lagði til), að þurfa að hlusta á hversdagslegt borðspjall þeirra. , og þú hefur nauðsynlega reynslu af þessari mynd. Það gerist nákvæmlega ekkert. Og ekkert mikilvægt er sagt, en það er sagt í óendanlega lengd. Eins og ég sagði eru vinsældir þessarar myndar mér hulin ráðgáta. Talandi um leyndardóma, horfðu á gott frekar en þetta.