Eins og með FOOTPRINTS (1975), varð ég var við þessa af tilviljun: það var minnst á hana í ritdómi um THE LIBERTINE (1969), sem ég rannsakaði þegar þessi mynd birtist í ítölsku sjónvarpi síðla kvölds, að hún væri í svipuðu. æð; fyrir tilviljun missti ég af sýningunni á THE LIBERTINE (þó ég keypti hana í gegnum sömu rás síðar) en náði þó að horfa á myndina með því að leigja ensku-talaða R1 DVD-diskinn á meðan ég dvaldi í Hollywood seint á árinu 2005 /snemma 2006. Reyndar, í ljósi áhugasamra dóma um það, var ég svikinn af LÍBERTÍNUM - enda of létt í lund fyrir það sem var í rauninni alvarlegt þema (sadó-masókískt samband ungs pars)!; satt best að segja var ég hræddur um að THE FIGHTENED WOMAN myndi fara nákvæmlega sömu leið...en var í kjölfarið leystur vel út með vondu (ef ekki nákvæmlega óútreiknanlegum) lokahnykk. Myndin snýst um frjálst hugsandi félagsleg viðhorf og töfrandi skapandi listir sem eru ríkjandi á þessum tíma: framúrskarandi mannvinur (Philippe Leroy) býður kvenkyns blaðamanni (Dagmar Lassander) heim til sín um helgina; hins vegar kemur í ljós að hann er kvenhatari sem vantreystir öllum meðlimum hins kynsins og vill frekar drottna yfir (eða jafnvel drepa) þá! Þess vegna, í fyrri hluta frásagnarinnar, sjáum við kvenhetjuna þola sársauka og niðurlægingu af hendi Leroy (þar á meðal að vera neydd til að elska dúllu í hans eigin mynd!) losar sig ekki aðeins undan stjórn hans heldur kennir honum að maður og kona geti lifað saman í samfellu – nema að Lassander fylgir líka sinni eigin persónulegu dagskrá!! Aðalhlutverkin eru fullkomlega leikin og myndin sjálf oft dökk kómísk fyrir þá sem eru í skapi; ennfremur er það mjög stutt af dæmigerðu spræku „Euro-Cult“ skori (frá hinum síáreiðanlega Stelvio Cipriani) og hugmyndaríku – jafnvel útliti – útliti (risabyggingin sem sýnir neðri hluta kvenkyns formsins, með stálgildru hvar kynlíffæri þess ætti að vera, virðist koma frá Freud: fyrir tilviljun var þessi leikmunur áberandi í kyrrmyndum sem ég hafði áður séð frá THE FIGHTENED WOMAN...en hann skráist varla í myndinni!). Önnur furðuleg tilþrif eru fráleitur útvarpsþáttur „Sexual Aberrations And The Stars“ og idyllu í kastala sem tilheyrir fjölskyldu Leroy með leynilegum göngum í gegnum fataskápinn og dverglíkan þjón. Einn af hápunktunum er því auðveldlega erótískur dans Lassanders, nánast í nakinni – þáttur sem er í raun og veru í öndvegi „mannvæðingu“ Leroy; á endanum eiga persónurnar tvær „uppgjör“ í laug þess síðarnefnda – skemmtilega stillt á spaghettí vestræna þema! Til lengri tíma litið, þrátt fyrir alla stílhreinleika sína, kemur myndin fram sem síðri en sambærilegt en miklu öfgafyllra japanska meistaraverk Yasuzo Masumura BLINDA BEAST (1969). Að lokum er rétt að taka fram að THE FIGHTENED WOMAN var dreift í Bandaríkjunum af fyrirtæki kvikmyndaframleiðandans Radley Metzger, Audubon Films; hann myndi jafnvel ráða framleiðsluhönnuðinn (Enrico Sabbatini) fyrir sína eigin CAMILLE 2000 (1969)! Til að komast að útgáfunni sem ég horfði á: fyrir utan venjulega annmarka í ensku talsetningunni, var framsetningin hér enn frekar skaðleg af frekar þvegnu útliti og stuttum tilfellum af truflandi utanaðkomandi hávaða á hljóðrásinni! Við the vegur, það virðist vera einhver ruglingur með tilliti til sýningartíma myndarinnar: lengd hennar sem gefin er upp á ýmsum heimildum er á bilinu 84 til 108 mínútur - það eina sem ég get sagt er hins vegar að eintakið sem ég á hljóp í 87 mínútur !