Ég held að ekki margar kvikmyndir (sérstaklega gamanmyndir) hafi bætt við eftirminnilegum, tilvitnanlegum samræðum eins og MOONSTRUCK. Ég ætla ekki að útskýra það - þú getur séð ótrúlega langan lista af tilvitnunum á þessum þræði - en hvaða kvikmynd sem getur gert viðfangsefni eins og vörnina fyrir því að nota dýr koparlögn frekar en kopar í pípulagnaskyni í eftirminnilegum samræðum er ótrúleg fyrir mig. Það er ekki eina línan sem skýtur upp kollinum og setur mark á minni okkar. Hvað með veitingaþjón sem iðrast fyrirhugaðs hjónabands vegna þess að það mun þýða að gamall ungfrú viðskiptavinur missir? Eða ágætur, aldraður hundaunnandi sem hvetur pakkann sinn til að grenja yfir tunglinu? Eða Perry (John Mahoney) lýsingu á æskuloforði kvenkyns nemanda sem "moonlight in a martini" (uppáhaldslínan mín). MOONSTRUCK er dásamlegt dæmi um frábært handrit, fyrsta flokks leikstjórn og góðan leikarahóp sem passar fullkomlega. Það eru önnur dæmi (dramaið THE OX-BOW INCIDENT er annað dæmi, en grimmari). Cher, Olympia Dukakis, Vincent Gardenia, Nicholas Cage, John Mahoney og Danny Aiello taka öll þátt í samsæri og þveröfugum tilgangi sem skoða eðli ástarinnar og hvernig eigi að höndla hana. Er gott að vera algjörlega ástfanginn? Cher og Cage, í lokin, virðast halda það, en Dukakis veit að raunveruleg ást gerir einstaklinginn brjálaðan (og Cage áttar sig á þessu líka, þegar hann og Cher rífast fyrir utan heimili hans eftir að þau snúa aftur úr óperunni La Boheme). Er framhjáhald karla leið til að forðast hugsanir um dauðann. Dukakis trúir því og (skrýtið nóg - þó hann sé ekki alveg sannfærður) Aiello. Tilviljun afhjúpar framhjáhald - Dukakis áttar sig snemma á því að skrýtin hegðun Gardeniu er bundin ótrúmennsku og Cher rekst bókstaflega á Gardeniu og kærustu hans í óperunni (en Gardenia rekst líka á svipaða ótrúleika Cher og Aiello). En tilviljun veldur líka misskilningi: Fyodor Chaliapin rekst á Dukakis á göngu með John Mahoney og heldur að hún sé í ástarsambandi. Það eru líka yndislegar litlar stundir í myndinni. Athugun Cher um blóm sem leiddi til þess að hún fékk eitt. Henni að heyra rifrildið í áfengisbúðinni og það er ályktun. En best er röð Louis Guss og Julie Bovasso sem frænda Cher og frænku Raymond og Rítu Cappomaggi og heillandi og góð ummæli Ritu til Raymond um áhrif tunglsljóssins á hann. Þetta er sætasta augnablik allrar myndarinnar. Hún er nálægt gallalausri mynd. Eftir að hafa séð það yfir tugi sinnum á jafnmörgum árum get ég aðeins fundið tvo punkta sem virðast ekki eins sléttir og þeir ættu að vera. Þegar Cher er í bakaríinu hans Cage nefnir aðstoðarmaður hans Chrissy (Nada Despotovich) hvernig hún er leynilega ástfangin af Cage, en hefur verið hrædd við að segja honum það. Áður fyrr var hún örlítið snörp í garð Cher, sem setti hana fljótt á sinn stað. Samt virðist ekkert gert með þessari hugsanlegu samkeppni. Á sama tíma kemur sú staðreynd að Cher gleymir að leggja inn daglegan viðskiptahagnað frænda síns og frænku inn í augnablik á síðustu sjö mínútum myndarinnar - en lækkaði jafnharðan. Átti að vera einhver söguþráður sem var látinn falla, fyrir utan eina um Cher og Vincent Gardenia að vinna í athvarfi heimilislausra manna sem yfirbót? Þetta er smá pirringur en ég held að hún sé bara byggð á löngun til að sjá meira af þessari mynd því hún er svo mjög góð.