Hvílíkur töfrandi þáttur fyrir þessa fínu seríu. Þetta er afburða sjónvarp eins og það gerist best. Sagan gerist árið 1968 og hún er fallega kvikmynduð í svarthvítu, nánast film noir stíl með djúpum skuggum og áþreifanlegum myndum. Þetta er saga um tvo menn sem verða ástfangnir en ég vil ekki spilla þessu. Það er sjaldgæf framsetning á því hvað samkynhneigðir stóðu frammi fyrir á sjöunda áratugnum í Ameríku. Skrifað af hinum frábæra Tom Pettit og leikstýrt af hinum frábæra Jeannot Szwarc, við förum í gegnum líf þeirra, ást þeirra á hvort öðru og harmleik þeirra. Að taka á svona viðkvæmu máli gerir þennan þátt enn töfrandi. Tilfinningar okkar eru jafn rifnar og á brún og persónurnar. Hrollur fór upp um hrygginn á mér í lokin þegar þeir léku hið glæsilega Bob Dylan, "Ah, but I was so much older then, I'm younger than that now," eins og sungið var af Byrds. Þessi fer langt framhjá 10 og alla leið til stjarnanna. Falleg.