John Waters skuldar mér 2 tíma af lífi mínu til baka. Ég sá laumusýnissýningu á þessu aftur árið 1990 og ég er enn með sársauka. Hvorki fyrr né síðar hef ég séð jafn hræðilegt stykki af kvikmyndaúrgangi spúið á skjáinn. Það er ekkert jákvætt sem ég get sagt um þessa mynd. Leiklist - hræðilegt; söguþráður - fáránlegt; tónlist - hræðileg. Í kjölfar myndarinnar kröfðum við vinir mínir peningana okkar til baka frá leikhússtjóranum. Hann útskýrði að þar sem þetta væri ókeypis skimun gæti hann ekki gefið okkur neitt í staðinn, sama hversu miklar kvalir við þjáðumst. Hvernig ferill Johnny Depp lifði af þetta lestarslys í kvikmynd er einhver ágiskun.