Heimurinn virðist nú vera á skrýtnu stigi fækkunar, þar sem hlutir eins og DVD- og geislaspilarar eru að minnka jafnt og þétt. Það er augljóslega miklu svalara að hafa minni iPod en stærri. Þetta er ekki svo með leikhússkjái, eins og raunin er með IMAX, hið risastóra, víðþekkta leikhúskerfi sem hefur slegið áhorfendur á óvart við útgáfu þess og enn þann dag í dag. Svo framarlega sem efnið er rétt. Helsta vandamálið við 'Magnificent Desolation: Walking on the Moon 3D' er að það notar risastóra skjáinn sem aðalkost sinn. Hann er daufur, óupplýsandi og ákaflega áhugasamur um að gleðja og koma okkur á óvart með snaggaralegum sínum. tæknibrellur og hvetjandi tilvitnanir í fræg nöfn eins og Neil Armstrong og Buzz Aldrin. Annað vandamál við myndina er að það tekur ekki einu sinni tíma til að setjast niður og taka viðtöl við þá fáu heppnu sem hafa upplifað svo ótrúlega reynslu og verið hefur. til tunglsins. Þess í stað hafa rithöfundarnir einfaldlega ýtt á COPY og PASTE og ráðið frægar raddir eins og Morgan Freeman, Bill Paxton og Matt Damon til að líkja eftir frægu tilvitnunum sínum. Þessi aðferð er endurtekningarlaus og leiðinleg. hika við að ég lærði ekki eina fróðleik úr myndinni sem ég vissi ekki þegar.Og hún krafðist þess ítrekað að pirra mig með áleitnu tilfinningasemi sinni. Á þriggja mínútna fresti virðist vera vísbending um Tom Hanks “ rödd til að segja eitthvað eins og „Án framlags þessara hugrökku manna og kvenna...“ Að horfa á myndina er eins og að horfa á slæma auglýsingu. Í fjörutíu kvalafullar mínútur.1/4