ég las bókina "7 years in Tibet" eftir Heinrich Harrer og heillaðist af henni. þá greip ég strax DVD diskinn og byrjaði að horfa á myndina. ég man þegar ég sá það í fyrsta skipti árið 98, mér líkaði það svolítið. jæja, nú horfði ég á hana aftur með fullri þekkingu á bókinni sem hún er byggð á. og fljótlega áttaði ég mig á því hversu RANGT þetta var allt sagt: þegar þeir koma inn í Lhasa byrjar fólkið að reka tunguna úr munninum og Thewlis og Pitt hafa þá tilfinningu að það sé leiðin til að heilsa í Tíbet, svo þeir heilsa til baka... í bókinni útskýrir Harrer, að það að reka út tunguna sé merki um algjöra auðmýkt og tryggð í Tíbet og þeir gætu gert það fyrir framan Dalai Lama en svo sannarlega ekki fyrir þessa tvo Evrópubúa! ekki aðeins móðirin heldur jafnvel Dalai Lama sjálfur var með gleraugu á almenningi. í bókinni nefnir Harrer, að enginn í Tíbet hafi notað gleraugu til þess tíma (því miður gleymdi ástæðunni, en það er útskýrt í bókinni líka). Dalai Lama gerði það, en aðeins þegar hann var einn og enginn gat séð hann! og hvað með þennan Mao tse tung lookalike, sem eyðilagði mandala fyrir framan unga "lifandi budduna"?? barnalegt... og klæðskerinn gerði Harrer og Aufschnaiter tíbetsk föt ekki evrópsk hönnuðaföt! af hverju eru svona margir atburðir sem gerðust í raun eytt úr sögunni, bara til að fylla tímann með skálduðu ástaráhugamáli (kvenkyns klæðskerinn...)sem skiptir algjörlega litlu máli? alveg eins og öll sagan um Harrers son, Rolf. ekki er minnst einu orði á hann eða jafnvel nokkurn fjölskyldumeðlim Harrer í bókinni. en það var í lagi fyrir mig því "7 years in Tibet" er ekki bók um harrers person. það er um Tíbet. Ég er fyrir miklum vonbrigðum með þessa "aðlögun" á bókinni frægu. og ég veðja að heinrich harrer var líka... 3 stjörnur, bara fyrir kvikmyndatökuna.