Sur un Air de Charleston frá 1927, gerð með kvikmyndabirgðum sem eftir eru af framleiðslu Nana, er lýst sem hátíðarmynd fyrir alla hlutaðeigandi og það er besta leiðin til að skoða hana. Jean Renoir virðist aldrei hafa hugsað nógu mikið út í það til að klippa myndefnið saman. Söguþráðurinn er einföld viðsnúningur á staðalímyndum kynþátta árið 2028 ferðast svartur landkönnuður til Parísar eftir helförina þar sem hvít innfædd stúlka kennir honum Charleston (náttúrulega gerir hann ráð fyrir að hún sé villimaður sem dansar er undanfari þess að hún borði hann áður en hún gefur eftir í tælandi takti „White Aborigine“ tónlistarinnar). Það er nóg af súrrealískum snertingum, hvort sem það er gæludýragórillan sem borðar blómin í hárinu á Catherine Hessling, englarnir sem stelpan hringir í (Renoir og framleiðandinn Pierre Braunberger þar á meðal) eða sú staðreynd að svarti flytjandinn Johnny Huggins leikur sinn þátt í minstrel blackface á meðan Hessling er danshæfileikar eru nánast engir og það eru nokkrar áhugaverðar einstaka tilraunir með hæga hreyfingu, en það er í raun ekki nóg til að halda því uppi í tvær hjóla. Aukin súrrealisma er sú staðreynd að þessi þögli söngleikur hefur alls ekkert skor á nýjum DVD-diski Lions Gate.