Ég er sammála ummælunum hér að ofan, ég elska raunsæið í þessu og í mörgum myndum (ekki bara myndum um átröskunarsjúkdóma) virðast framleiðendurnir gleyma því. Þeir taka hversdags vandamál og búa til gríðarlega dramatíska senu og svo kemur endir myndarinnar, allt er fullkomið aftur, sem mér líkar ekki vegna þess að það er ekki raunveruleikinn. Ekki að meina að segja að hlutir geti ekki orðið betri og ekki að meina að hlutir geri það ekki í þessari mynd, en það eyðir ekki mestum hluta myndarinnar í að búa til öll þessi vandamál, og í lok myndarinnar er allt fullkomið aftur . Þegar fólk er með átröskun viðurkennir fólk það ekki bara og vill verða betra, og þá er lífið ferskt, það tekur tíma og mér líkar hvernig í þessari mynd við vaxum með persónunum, við förum í gegnum erfiðleikana með þeim, fáum betra og verra, því það er mjög mikilvægur hluti af myndinni. Það kemst inn í huga fólks með átröskun, og sýnir fylgikvilla og sársauka, á mjög raunhæfan hátt, og ég elskaði það. Ég elska líka hvernig það sýnir Leyndina og svikin sem fólk finnur fyrir þegar það þjáist af átröskunum, það er skelfilegt að sjá hvernig fólk bregst við þegar það kemst að því, sérstaklega ef það samþykkir það. Mér fannst þessi mynd mjög áhrifamikil og falleg og vel sögð, og klárlega ein af mínum uppáhalds.