Nýlega vorum við vinur að ræða fræðslu og siðferðileg áhrif þegar við ólumst upp á fimmta áratugnum á móti í dag. Hún minntist á Samuel Taylor Coleridge, sem árið 1798 skrifaði The Rime of The Ancient Mariner. Báðar höfðum við þurft að fara með hluta af epíska ljóðinu í menntaskóla og í enskum bókmenntanámskeiðum í háskóla. Vinur minn sagði: "Skilaboð þess gætu jafnvel verið kölluð frumspekileg í samhengi nútímans." Við reyndum að segja það og mundum aðeins eftir smáhlutum. (Ég á í vandræðum með að muna eftir Dr. Seuss.) Ég sagðist fá tvö eintök af ljóðinu svo hver gæti lesið það. Það var nógu auðvelt, en það kom mér ákaflega á óvart að finna að það var búið að kvikmynda hana. Við hlökkuðum til að horfa á myndina til að sjá hvernig hún hafði verið túlkuð. Enda er The Rime of the Ancient Mariner ekki beint létt lesning. Eftir að allir höfðu lesið ljóðið horfðum við saman á myndina. Okkur þótti myndin stórmerkilegur árangur, sérstaklega í ljósi þess að hún var gerð á áttunda áratugnum, fyrir tölvur, áður en svokölluðu „Ken Burns áhrif“ og of oft fyrir tæknibrellur. fór að bæta fyrir efnisskort. Sérstaklega eftirtektarverðar eru 19. og 20. aldar myndskreytingar sem unnar eru frá "minni þekktum listamönnum," eins og Willy Pogany, snemma Hollywood hönnuði. Kvikmyndin er sögð af Sir Michael Redgrave, sem hafði kennt ljóðið þegar hann var skólameistari, og bætti við tóni valds og trúverðugleika í því að vera trúr ljóðinu. Leikni hennar er í lögum fíngerðra boðskapa, flutt án þess að „leiðbeina“ eða verða að þrúgandi og augljósri siðferðissögu. Okkur fannst þetta svo hressandi tilbreyting frá hugarfari dagsins í dag „í andlitið á þér“ og „klára þá yfir höfuð“. Flest siðferðisskilaboð nútímans í kvikmyndum eru tvívídd: öfgafullt ofbeldi, morð og ringulreið marka hið slæma. Hinir slæmu eru virkilega, virkilega, slæmir og góðir eru ofurhetjur. Það er eins og mannlegt eðli skorti nokkur blæbrigði. Rime of the Ancient Mariner er hátíð einstaklingsins, persónuleikans, þakklætis fyrir að fagna öllum þeim auðæfum sem lífið hefur upp á að bjóða, innan stærra samhengis mannkynsins, þ.e. getu mannsins til að gefa öðrum. Við erum stolt af okkur sjálfum fyrir að hafa fundið þennan „óþekkta“ gimstein og komumst að því að hún hafði unnið efstu verðlaunin í sínum flokki fimm af sex sinnum á alþjóðlegum kvikmyndahátíðum „name“. Annað sem kom á óvart var að læra að leikstjóri myndarinnar, Raul daSilva, er viðurkenndur yfirmaður í snemma hreyfimyndum og skrifaði sex verðlaunabækur um kvikmyndir. Boðskapur þessarar myndar á jafn vel við í dag, ef ekki meira, en þegar Coleridge skrifaði upprunalega epíska ljóðið og þegar Raul daSilva þýddi það yfir á kvikmynd. Ef ég væri enn að kenna menntaskóla, sem ég gerði í fimm ár, myndi ég grípa þennan og sýna öllum nemendum mínum. Hér er ríkidæmi sem leiðir eðlilega til umræðu um stóru og mikilvægu málefnin sem við öll stöndum frammi fyrir, hvort sem það var árið 1798, 1978 eða í dag - reyndar svo framarlega sem mannkynið hefur andlegan þátt. Mjög mælt með því.