Eugene O'Neill er hylltur af sumum sem helsta leikskáld Bandaríkjanna, en fyrir hluti eins og The Iceman Cometh, Long Day's Journey Into Night, The Emperor Jones. Strange Interlude var tilraunaverk sem hann bjó til þar sem persónurnar á sviðinu líta til hliðar til áhorfenda og segja hvað þeir eru í raun og veru að hugsa og hefja síðan samtal á ný. Þetta var níu tíma framleiðsla með kvöldverðarhléi á Broadway, svo það er óhætt að gera ráð fyrir að miklu hafi verið fórnað hér. Fyrir skjáinn er röddin varðandi hugsanirnar notaðar fyrir allar persónurnar. Það er líklega tækni sem hentar skjánum betur. Sir Laurence Olivier fór mjög vel með það í útgáfu sinni af Hamlet. En Bill Shakespeare gaf Olivier miklu betri sögu en O'Neill gaf leikmönnum sínum í þessu tilviki. Leikmenn eins og Clark Gable, Norma Shearer, Ralph Morgan, May Robson o.s.frv. Undarlegt millispil. Sagan gerist á 20 ára tímabili. Norma Shearer er ung kona sem ætlað er að drepa hana í fyrri heimsstyrjöldinni. Hún byrjar að leika sér töluvert, þó sá hluti sé ekki sýndur í þessari útgáfu. Hún kynnist Alexander Kirkland og vini hans Clark Gable. Hún hefur einnig sem ævarandi elskhuga, Ralph Morgan, vin föður síns Henry B. Walthall. Hún giftist Kirkland, en síðan er móðir hans May Robson varað við og sýnt að geðveiki ríkir í þeirri fjölskyldu til að vitna í annað bókmenntaverk. Þar sem Kirkland vill fá krakka og Shearer og Robson halda að lest Kirkland muni renna út af sporinu ef hann fær ekki einn, er Gable ráðinn í ræktunarskyni. Auðvitað geturðu séð allar flækjurnar sem þetta getur valdið og O'Neill kannar þá alla. Gable er svo hræðilega misskilinn í O'Neill framleiðslu, en hann var upprennandi leikmaður hjá MGM og gerði það sem þeir sögðu honum. Shearer gerir hvað hún getur til að lyfta mjög dapurlegri sögu, en hún virðist sigruð í byrjun. Bestur í myndinni er mögulega Robson sem setur alvöru bita í samtalið. Strange Interlude var í 426 sýningum á Broadway á árunum 1928-1929 og léku Glenn Anders og Lynn Fontanne í Gable og Shearer þáttunum. Kannski hefði enginn í rauninni getað bjargað myndinni því tveimur árum áður sló Groucho Marx upp fyllinguna úr henni í Animal Crackers. Eftir að hafa séð það sem hann gerði, held ég að myndin, sem verður opinber, hafi ekki tekið það of alvarlega. Og þar sem hún er ekki sú besta við O'Neill, gat ég það ekki heldur.