Staðreyndir um National Lampoon Goes to the Movies, a.k.a. National Lampoon's Movie Madness:1. Myndin er léleg, jafnvel á dæmigerðan mælikvarða Lampoons. 2. Það er ekki fyndið. 3. Enginn fer að sjá kvikmynd. Svo, eftir að ég var búinn að horfa á hana, fór ég að velta því fyrir mér hvers vegna í ósköpunum hún heitir „National Lampoon Goes to the Movies“ og hvers vegna hún var alltaf hugsuð, miklu síður gerð. Það væri eins og að kalla Austin Powers „An American Guy Goes to the Movies“. Hversu lélegur. Hann er ekki bandarískur og fer ekki í bíó. Engin persóna í svokallaðri 'ádeilu' Lampoon er fyndin og engin fer að sjá kvikmyndir, sem veldur smá vandræðum. Ég hafði vonað að þetta væri eitthvað í líkingu við Mystery Science Theatre 3000, en það er það ekki. Þetta var fyrsta mynd National Lampoon á eftir Animal House, þó ekki væri hægt að greina það út frá gæðum kvikmyndarinnar. Það er illa þróað, gróft og áhugamannalegt miðað við hvaða mælikvarða sem er, það veldur höfuðverk ekki gott merki fyrir 89 mínútna kvikmynd sem virðist tvöföld lengd. Ég hef tekið eftir mynstri. Virkilega slæmar kvikmyndir eru venjulega endurnefndar og þessi litla hörmung fellur undir þann flokk. Það hefur tvo aðskilda titla - líklega til að reyna að kynna það fyrir fólki sem er of heimskt til að muna hversu slæmt það fékk frá gagnrýnendum heimamyndbanda árið 1982/83. „Hmm, kvikmyndabrjálæði Ég hef aldrei heyrt um þessa mynd áður! Leigjum það!' Og svo áttaði sig á: „Hæ, bíddu aðeins, þetta er bara National Lampoon Goes to the Movies!“ Það var sett á hilluna af MGM/UA, til að koma aldrei í kvikmyndahús eða DVD; það birtist stundum í sjónvarpi nokkrum sinnum á áratug, sem er nánast eini staðurinn sem þú munt finna það. Það er skipt upp í þrjár sögur skopstæling á sjálfsstækkunarmyndböndum, smjöri og miskunnarleysi fyrirtækja, og lögregluofbeldi /löggufélaga kvikmyndir (held ég). Fyrsta þátturinn leikur Peter Riegert (Animal House) sem svekktur gaur sem skilur við konu sína og gerir eitthvað annað. Ég er ekki viss um hvað því það var svo leiðinlegt að hugurinn minn fór að reka. Þangað til að kynlífssenan kom upp. II. hluti fjallar um framandi dansara sem var nauðgað af smjörstöng (ekki spyrja) sem ákveður að verða drottning smjörlíkissins svo hún geti lokað á framboð á mjólkurvörum. Átjs! Þetta inniheldur eina fyndna línuna í myndinni: 'Aðeins ég get elskað með syni mínum!' Ef þér finnst þetta ekki hljóma mjög fyndið, þá er það rétt hjá þér, svo er það ekki. Og ímyndaðu þér bara það er hápunktur þessarar myndar! Hluti III fjallar um löggu sem eltir raðmorðingja (Christopher Lloyd) aðeins til að missa taugarnar og skjóta gaurinn. Hún inniheldur að vísu eina fyndna senu en hún er ákaflega ofleikin aðeins Lloyd sýnir raunverulega húmor, leikur persónu sína þurra og samúðarfulla, en samt undarlega súrrealískan. Hluturinn þar sem hann er að kæfa fórnarlambið og hógværa löggan stendur við að horfa á allt þróast, vakti að minnsta kosti eitt eða tvö hlátur. Það er synd að horfa á svona hóp af hálffrægum nöfnum grípa til lágra staðla. Höfundar hvers þáttar telja greinilega að þeir séu mjög kaldhæðnislegir og snjallir með því að plata svokallaðar staðalímyndir sökinni er að myndin verður að einni risastórri mótsögn, aðhyllast venjulegt T & A í stað söguþráðs; grófur húmor í stað hnyttinna samræðna; örvæntingarfullar sýningar í stað innblásna. Það er auðvelt að sjá að enginn leikaranna var hrifinn af efninu, muldra línur sínar, oft svo vandræðalegar að þeir ná sjaldan augnsambandi við myndavélina. Myndin er ekki fyndin, eins og ég sagði áður. Ég hló einu sinni, að aðeins einni línu, og jafnvel þá var hún hálfkæring. Tvö hlátur, bros og mjög veikburða hlátur. Í samanburði við Movie Madness virðast nokkrar aðrar ágætis gamanmyndir eins og venjuleg hláturslög. Mér líkar við National Lampoon's Vacation seríuna (eða að minnsta kosti þrjár af fjórum þáttum) og klassíska Animal House þeirra, en nýleg slatti af beint á myndband þeirra. sprengjur eins og Golf Punks (með þessum mikla myndasögusnillingi Tom Arnold) eru gott dæmi um hvers vegna tímaritið þeirra fór úr prentun fyrir meira en áratug. Hún verður mjög gömul, mjög hratt. Sorglegt að sjá nýja kvikmynd, sem heitir Gold Diggers, er gefin út með „samþykkisstimpli“ þeirra. Þetta er eins og að fordæma kvikmynd áður en hún kemur í kvikmyndahús kannski ættu þeir að byrja ekki að auglýsa nafnið sitt út um allt Dreifingaraðili: „Þessi mynd er slæm. Það fær National Lampoon stimpilinn. Það mun kenna þér að gera ekki eitthvað svo hræðilegt næst. „Gleymdu dauðarefsingunni. Stingdu bara fullt af glæpamönnum inn í herbergi og láttu þá horfa á þetta aftur og aftur á hverjum degi í mánuð. Það er svo slæmt að ég get ekki einu sinni byrjað að útskýra ræfilslegt viðurstyggð þess. Ég gefst upp.