Sem mikill aðdáandi fantasíu almennt, og verka Neil Gaiman *sérstaklega*, hef ég hlakkað svo ákaft til þessarar myndar, svo hungraður og með svo bitursætri blöndu af tilhlökkun og ótta við vonbrigði að ég get ekki trúi varla að það sé loksins komið. Og veistu hvað? Ég þurfti ekki að óttast, kvikmyndaútgáfan er æðisleg. Frábrugðin bókinni, en á góðan hátt - minna duttlungafullur, kómískari, samt djúpt ljúfur og heillandi. Tæknibrellurnar eru algjörlega á staðnum og láta töfra líða eins og eðlilegur og eðlilegur hluti af heimi Wall án þess að vera augljóslega stórbrotinn. og uppáþrengjandi. Rétt athygli hefur verið veitt að frásögn og skeiði, og leikarahlutverkið í aðalhlutverkinu er sigursæll, með draugalegu prinsunum (sem nafnakall þeirra var næstum því "Who's Who" af svölum breskri gamanmynd - Rupert Everett, David Walliams of Little Britain frægð, tveir af náungunum frá Green Wing o.s.frv.) stela flestum bestu línunum og nokkurn veginn öllum fyndnustu augnablikum myndanna, sem eru til í ríkum mæli. Reyndar er eina minniháttar gagnrýnin sem ég hef á alla myndina að stundum verða gamanþættirnir svolítið OTT, fíngerðin fer út um gluggann til að draga úr aðalsögunni....mynd Ricky Gervais, til dæmis, var allt of mikið bara "Ricky Gervais að gera sinn venjulega David Brent frá Office gamanmyndapersónunni" fyrir minn smekk og skapaði að mínu mati óvelkomið og hrikalegt hlé frá töfrandi álögum framhaldssögunnar (þó í sanngirni, eftir minni trúðu því að Ferdy persónan í upprunalegu bókinni VAR frekar "Ricky Gervais"-eigandi þegar ég hugsa til baka)....En þetta er smá pæling í annars óaðfinnanlegu leikara- og handritsævintýri með góðri blöndu af hasar og rómantík. Charlie Cox, sem aðalpersónan Tristan, fangar réttu blöndu af barnaskap, fíngerðum gamanleik og sjálfsvitund sem þarf fyrir sögu sem þessa þar sem „auðmjúkur ungur drengur leggur af stað í lífsbreytandi leit“; Claire Danes í hlutverki Yvaine er falleg, feistísk og bara svolítið framandi eða náttúruleg, fullkomin túlkun á stjörnuhlutverki hennar; Robert De Niro, í því hlutverki sem allir gagnrýnendur tala um, á svo sannarlega hrós skilið, skemmtilega skemmtun (lítur líka út fyrir að hann sé með boltann) ... og Michelle Pfeiffer er sigri hrósandi og viðbjóðsleg sem vonda nornin Lamia, uppáhalds nornin mín. flutningur myndarinnar í heild. Ef þú hafðir gaman af ljúffengu frammistöðu hennar í nýlegu "Hairspray" þá muntu njóta hennar líka í þessu. Svo til að ljúka þessari umfjöllun: þú munt örugglega hlæja, þú munt brosa, og þú gætir jafnvel grátið - Stardust er fallegt, hugljúft ævintýri fyrir alla fjölskylduna, með hjarta úr gulli og grátbroslegri gáfum en sést strax. Ein af mínum uppáhaldsmyndum allra tíma er hin algjörlega frábæra prinsessubrúður, og Stardust er fúslega líkt við þetta með góðri ástæðu þar sem þetta er mjög svipuð tegund af kvikmynd sem skoðar svipuð þemu og svæði.... og alveg eins og The Princess Bride er enn ferskur, snjall og fyndinn tuttugu árum eftir upphaflega útgáfu þess, ég trúi því að hin ljúffenga tungu-í-kinn sætleik Stardust muni birtast sem uppáhald fjölskyldunnar í sjónvörpunum okkar (eða samsvarandi framtíðartæki!) í mörg ár fram í tímann.