Í fyrstu gat ég ekki sagt hvort þetta væri listamynd eða heimildarmynd. Daginn eftir fékk ég einstaka kvikmynd eftir bragðupplifun eða kannski opinberun. Myndin er mannleg leit að því að eyða öllu sem er til, þar á meðal líf á jörðinni. Leiðin er hugmyndalaus og köld. Hann er eins og við öll, hann vill verða ríkur, hlæja, ferðast, borða og skemmta sér. Hann færir sig frá einum stað til annars í risastórum húsbíl án stefnu eða hvata aðeins til að láta tímann líða og skemmta sér. Í lokin er það of seint. Frá því ég sá fyrst Bandaríkin hafði það vaxið á mér eins og sérsniðinn draumur þar sem lífið á jörðinni er ekkert nema skrítin upplifun. Ég er listamaður og búddisti og þessi mynd miðlaði skilningi mínum. Það var tilvalin útfærsla óvarleikans. Þetta hljómar kannski undarlega en einhvern veginn gat þessi mynd snert mig á djúpstæðan hátt eins og engin önnur. Ég mæli með því.