Ég held að Cliff Robertson hafi vissulega verið einn af okkar bestu leikurum. Hann á hálfan tylft sígildra verka. Hann stendur sig vel hérna sem þungur, en stefnan er svo slæm og skeiðið svo þreytandi að það fer aldrei út af sporinu. Sagan byrjar vel þó ég velti því fyrir mér hvernig hann gæti treyst á að konan hans hengi sig. Samt krúsar hann vel og ber hlutina með sér. Dauðafallið er tvíþætt. Í fyrsta lagi, ef við myndum taka þann tíma sem persónur eyða í að ganga frá einu herbergi í annað eða einum hluta hússins í annað, myndi það éta upp um það bil þriðjung af myndinni. Bættu við því að persóna Robertson situr uppi í rúmi í bláu ljósi og lítur ruglalega út, það gæti bætt enn einum bita. Ég er sammála þeim sem sögðu að hálftíma styttri mynd hefði gert hana að ansi þokkalegri, þó ómerkilegri mynd. Stærsti veikleikinn er bara flókinn söguþráður sem þegar öllu er á botninn hvolft skilur eftir sig ótrúlegar spurningar. Ég er ekki að setja inn spoilera, en þegar því lýkur skaltu ekki hugsa of mikið. Ég get komið með tíu hvað ef án þess að svitna. Það hefði verið betra ef það hefði verið draugasaga.