Post-apocalyptic stríðsmaður fer af stað til að bjarga einhvers konar Nun og hittir á leiðinni nokkra netpönkara á skautum sem vilja sparka í rassinn á honum. Þetta er ein sú kvikmynd sem er erfiðast að horfa á, það eru senur með þögn sem virðast endast klukkustundum áður en einhver kemur út með næstu illa skrifaða, illa leikna línu. Það eru hasarraðir sem endurtaka sig - og við erum ekki að tala um hraða 1-2-3 action endurtekninguna á sérstaklega góðu spyrnu sem var vinsælt af austurlenskum leikstjórum, við erum að tala um margar, margar endurtekningar af löngum, slæmum bardagaþáttum . Þetta er ótrúlega ruglingslegt í fyrstu en verður svo fljótt pirrandi þar sem þú ert að horfa á 30 sekúndna röð í 2., 3. og 4. sinn. Hvers kyns söguþráður eða sýn glatast í ruglingslegu samfellunni, það eina sem heldur þessari mynd í myndbandsspilaranum (fyrir utan veðmál frá vini um að ég gæti ekki horft á hana alla leið án þess að biðja um að slökkt sé á henni og fargað á öruggan hátt svo það skaði engan annan) er sú staðreynd að þó að þessi mynd sé sársaukafull, þá er þessi mynd óviljandi fyndin, ég er alls ekki aðdáandi þessara "svo slæmu að það er fyndið" tegund af myndum en á köflum i var í tárum. Aðrir atriði sem þarf að hafa í huga eru gæði hljóðs og myndar en þetta er fyrirgefanlegt þar sem augljóst er að peningar voru stórt vandamál við gerð þessarar myndar. Lokaúrskurður - Konungur „svo slæmt að þeir eru fyndnir“, allir sem eru með svona myndbandskvöld ættu að fá sér eintak. Svo má ekki gleyma því að þetta er í raun versta mynd sem ég hef séð.