Sem seintfarinn verndari innkeyrslunnar (1970-1980) eru margar kvikmyndir sem ég hef séð og gleymt. Þetta er ein sem ég gæti aldrei gleymt. Þrátt fyrir lága fjárhag, nýtingarstíl við kvikmyndagerð var SAGA mjög vel gerð. Einangraða meðferðarhælið, þar sem sjúklingar framfylgja fantasíum sínum til að hjálpa til við að lækna líkamlega sjúkdóminn, morðið á yfirlækninum fyrir slysni um leið og nýja hjúkrunarkonan kemur á vettvang, aðstoðarlæknirinn (meintur) tekur við, hinir ýmsu brjáluðu sjúklingar. , opinberunin um að aðstoðarlæknirinn sé í raun og veru sjálfur sjúklingur og loks björgun ungu hjúkrunarkonunnar af hinum einfalda Sam, sem drap alla aðra í húsinu svo hún gæti sloppið ómeidd, sköpuðu mikla SAGA, sem hélt myndinni saman. Ég lagði áherslu á orðið SAGA því það er það sem gerir góða eða frábæra mynd. Sama hversu mikið blóð, blóð, nekt, kynferðisleg efni eða svívirðileg hegðun þú setur í kvikmynd, ef SAGA er ekki góð, þá er myndin ekki góð. Á myndinni eru klippur af öllum leikurunum, þar á meðal gamla tápunni með lokalínunni sem segir þér að fara út og koma aldrei aftur, sem er frábær endir á þessari mynd. Ef það er komið út á myndbandi/DVD, sjáðu það og njóttu þess.