Þótt leikarahlutverk þessarar myndar hafi verið aðdáunarvert, sérstaklega Dianne Keaton og Tom Everett Scott, voru gæði skrifanna svo léleg að það væri ómögulegt fyrir nokkurn leikara eða leikstjóra að gera þessa mynd þess virði að horfa á hana. Við hjónin ákváðum að ástæðan væri við horfðum á alla myndina var að hún var eins og lestarslys og það var næstum ómögulegt að snúa við. Það kann að hafa verið að við „vonuðum“ að boðskapurinn myndi á endanum koma í ljós og að við gætum fengið einhverja merkingu úr þessari viðleitni. Því miður gerðist þetta ekki. Auðvitað hafa áhorfendur kannski getað "skilið" þessa flóknu sögu, til sóma fyrir hugviti mannsheilans til að átta sig á fáránleikanum. Rithöfundarnir gerðu hins vegar EKKERT til að auðvelda þessa meðfæddu þörf sem við virðumst hafa til að finna merkingu. Það var greinilegt að þeir sem tóku þátt voru einfaldlega að fara í gegnum hreyfingar hvers og eins og að hvers kyns innri ástríðu fyrir persónunum eða sögunni var annaðhvort efri eða ekki til. Því miður hafa sjónvarpsmyndir sem gerðar eru fyrir sjónvarp virst vera að breytast í gegnum árin. Þó að það gæti hafa verið aðaláhugamál rithöfundanna í fortíðinni að koma skilaboðum til áhorfenda á framfæri, virðast rithöfundar og framleiðendur nútímans vera niðurlægjandi við áhorfendur sína og einbeita sér fyrst og fremst að því að hagræða okkur til að „fylgjast með“ í gegnum stanslausar auglýsingar sem virðast að vera eina ástæðan fyrir því að kvikmyndir eins og Surrender, Dorothy eru gerðar.