Ef þessi mynd finnst þér (eins og okkur og, greinilega, aðrir sem eru að fara úr leikhúsinu) vonbrigðalega þunn, gæti það verið vegna þess að viðfangsefnið sjálft veldur vægum vonbrigðum. Kvikmyndin sýnir okkur Bettie Page af trúmennsku eins og hún var líklega: fjörugi næstum saklausri frá dreifbýlinu í Suðurríkjunum, en ferillinn sem „pinup-drottning alheimsins“ var fyrir hana bara fáránlega, náttúrulega skemmtun. Endanleg siðferðisvandamál hennar, trúarbrögð og skyndileg brotthvarf frá nektar- og þrældómslíkönum eru ævisögulega nákvæmar, en samt erfitt að skilja í ljósi þess hversu óörugg hún virtist af lífsviðurværi sínu. Það eru margar ástæður til að sjá þessa mynd þrátt fyrir það, ekki síst hinar ótrúlegu. b&w noir kvikmyndataka W. Mott Hopfel III (fullkomin með gamaldags þurrkum og uppleysingum), trúr leikaralið 1950 undir leikstjórn Mary Harron, fullkomin frammistaða nokkurra af vanmetnustu aukaleikurum okkar (þar á meðal Chris Bauer). , Lili Taylor, Sarah Paulson, Austin Pendleton, Dallas Roberts og Victor Slezak), svo ekki sé minnst á Óskarsverðuga og tæknilega erfiða aðalframmistöðu Gretchen Mol.Ms. Mol gerir nokkrar senur algjörlega nakin og flestar aðrar í ótrúlegum tímabils undirfötum og „sérgreinum“ búningum (glæsilega sett saman af búningahönnuðinum John A. Dunn), en samt heldur hún á undraverðan hátt órannsökðri ánægju Bettie Page í gróskumiklum líkama sínum. Að horfa á Fröken Mol sem Fröken Page, upprennandi leikkonu, fara í gegnum stig af sífellt minna "slæmum" áheyrnarprufum og leikmyndum nemenda er að sjá virkilega fína leikkonu sem hefur fulla stjórn á handverki sínu. Handritið færir okkur í raun inn á 1950. Ameríka, þar sem kynferðislegt ofbeldi í æsku, löglaust brottnám og nauðganir, og lögleg bæling á klámitegundum sem í dag virðast hlægilega tamt, er að veruleika. 50's New York er kallað fram með óaðfinnanlega innbyrðis klipptum fréttaspólaupptökum. 50's Miami lifnar við í ofurmettuðum lit í 16 mm stíl. Hin raunverulega Bettie Page virðist hlaupa, brosa og sitja fyrir framan okkur, en samt eru áhrifin undarlega létt, varla óheiðarleg og alls ekki hættuleg. Hversu skrítið að mesta táknmynd þrældómsins skuli vera svo skortur á eitri og að þessi tæknilega frábæra ævisaga skuli hafa svo lítið sting.