„Phantasm“ frá 1979 var mjög andrúmsloft, hrollvekjandi, ógnvekjandi og mjög frumleg hryllingsmynd, og í einu orði sagt sértrúarsöfnuður. Fyrsta framhald ársins 1988 var dásamlegt, fyndið, hasarmikið og mjög skemmtilegt. Eftir fyrstu framhaldið vantaði Don Coscarelly, skapara „Phantasm“, nýjar hugmyndir. "Phantasm III - Lord Of The Dead" frá 1994 er vissulega ekki algjörlega misheppnuð, það er meira að segja nokkuð skemmtilegt, en það er ekki meiri frumleiki, og örvæntingarfullar tilraunir til að koma einhverju nýju inn, eru stundum þreytandi, sem gerir það alveg vonbrigði í samanburði við forvera sína. - SPOILERS - Alveg í upphafi er okkur kynnt leyndarmálið á bak við dularfullu eftirlitskúlurnar (heilsogandi fljúgandi silfurkúlur) er afhjúpað. Þaðan í frá, fjöldi óþarfa og pirrandi nýrra persóna (svo sem Tim, lítill krakki í "Home Alone" stíll sem er frábær í myndatöku, Rocky, hörku og ofursvala nunchaku-sveifla svarta skvísu með áhöfn ) eru kynntar. Myndin hefur líka sína eiginleika - Reggie Bannister er aftur mjög flottur sem gítarspilarinn Reggie. Angus Scrimm er samt frekar hrollvekjandi sem hái maðurinn, en sú staðreynd að hái maðurinn talar miklu meira í þessari mynd gerir það að verkum að hann missir eitthvað af hrollvekjunni. Persóna Mike er aftur leikin af A. Michael Baldwin (hann hafði verið skipt út fyrir James LeGros í 2. hluta), sem að mínu mati breytir ekki miklu. Glætan heldur myndinni líka nógu áhugaverðri til að horfa á, en það eru samt vonbrigði, sérstaklega vegna þess að tilraunir til að bæta upp fyrir hugmyndaleysið verða ansi fljótt pirrandi. Þegar allt kemur til alls er "Phantasm III" ásættanleg tímasóun, en það er örugglega vonbrigði miðað við forvera sína. Aðdáendur fyrstu tveggja "Phantasm" myndanna geta látið reyna á það, en ég mæli með að gera ekki of miklar væntingar.