Þetta var án efa mest truflandi mynd sem ég hef séð. Fyrsti hluti myndarinnar, þótt undarlegur sé, hefur léttan og skemmtilegan eiginleika. Ferðalagið byrjar á svo friðsælum nótum, og leggur áherslu á fegurð hæðanna í Appalachia. En það er villandi umfram trú. Augljós félagsleg vandamál (innræktun) og vansköpun íbúa landsbyggðarinnar eru aðeins fyrstu truflandi þættir myndarinnar. Ég heyri enn Bobby stynja af sársauka og ég skalf við tilhugsunina. Fóturinn á Lewis fékk mig til að hrynja. Samt, þó að myndin hafi í heildina verið mjög truflandi og pirrandi, vakti hún áhugaverðar spurningar. Hvenær er siðferðilegt eða rétt að taka líf annars einstaklings? Hvað getur siðferði knúið okkur til að gera, eða gera ekki, í sumum tilfellum? Og eru reisn og siðferðileg heilindi mikilvægari en lífið sjálft? Hvaða ályktanir sem menn kunna að draga af myndinni þá er hún afrek út af fyrir sig (þrátt fyrir ákveðna þætti sem voru hrollvekjandi raunverulegir og óhugnanlegir).