Vill einhver vinsamlegast útskýra hvers vegna einhver myndi vilja gera "breska neo-noir" glæpamynd með leikarahópi sem er nánast algjörlega bandarískur? Hreimirnir sem talað er um í þessari mynd eru blóðug hræðilegir! En algjörlega í samræmi við frammistöðuna, sem eru svo viðarkennd, óttast maður að slá eld á leikarahópinn. Í alvöru, hvers konar ógeðsleg, vitlaus, tortrygginleg dónaskapur er þetta? Jafnvel neo-noir myndir hafa einhvern karakter sem þú annað hvort finnur fyrir eða vilt finna fyrir, jafnvel þótt þær séu ömurlegar og dauðadæmdar; þeir hafa að minnsta kosti einhverja velsæmi við þá, einhverja tilfinningu fyrir því að það sem þeir hafa gert er rangt, eða að að því er virðist góð áætlun hafi farið úrskeiðis, og að þeir séu einhvern veginn fastir í ábyrgðinni á því. Ekki í þessum óþægilega plokkfiski. Þessar persónur eru rotnar, svíkja hvor aðra, sjálfa sig og áhorfendur. Taktu líka eftir því að þær eru lágvaxnar - allt í lagi, ekkert athugavert við það - nema að þær virðast lifa lúxuslífi. Fyrir kvikmynd sem á að fjalla um örvæntingarfulla smáþjófa er aðalatriðið hér - ennui. Þetta er allt svo hræðilega leiðinlegt og skítugt, doncha veit. Svo skulum við bara rífa eitthvað fólk af okkur eða kannski myrða það og fara að leggjast á lúxushótel. Þvílíkur metnaður! Að setja allt þetta klúður á einhvern botn í mýrifullu mýki eru: leiðinlega ójafnt skeið; fyrirsjáanlegar „aðgerðar“ raðir sem eru það ekki; banal og ósamhengisleg leikmynd; gerð fyrir-slæm-sjónvarps myndavélavinnu og klippingu; gleymanleg stig; og algjör skortur á ímyndunarafli eða nýjungum í framleiðslu og leikstjórn. Algjörlega ótrúlegt, óviðjafnanlegt, og fyrir minna hollustu kvikmyndaáhorfendur (eða masókista) eins og mig, algjörlega óáhorfanlegt. Það er annað viðbjóðslegt sem ég myndi vilja segja um þessa viðbjóðslegu mynd, en þeir myndu ekki prenta þær hér. Skemmst er frá því að segja að þú getur sennilega fundið eitthvað gagnlegra að gera við tíma þinn en að horfa á þessa mynd - eiginlega hvað sem er.