Alveg hræðileg mexíkósk kvikmynd sem er að sögn byggð á smásögu eftir Edgar Allan Poe um fréttamann sem vill fara inn á hæli sem er falið í skóginum til að skrifa sögu um hvernig það virkar o.s.frv... Þegar hetjan okkar, Gaston, er í ljósi hinnar stórkostlegu sýningar Dr. Maillard, yfirmanns hælisins, sjáum við alls kyns hluti sem eiga að vera hræðilegir, eins og menn sem hanga lengi í dýflissu, og grínmyndir, eins og hermenn gera grín að hetjunni okkar eins og hann klifrar niður stiga sem hangir yfir hlið byggingar. Svo er ein sjón sem gæti hafa átt að vera bæði: mannlegur maður klæddur eins og hænu, já, það er rétt hæna, sem gosar um jörðina til að fá hænsnafóður. Atriðið átti að vera kómískur hápunktur myndarinnar, en, að minnsta kosti fyrir mig, var það lágmarkspunktur myndarinnar og í raun mest viðbjóðslegur þegar þú hafðir í huga að fullorðnum körlum og konum fannst þetta jafnvel vera fjarska skemmtilegt. Ah! Það er svo sannarlega hryllingurinn sem er Dr. Tarr og hersveit hans nafnabreytinga. Og það leiðir mig að þessari áberandi staðreynd um myndina sem er að flestar myndir sem gangast undir margvíslegar titlabreytingar eiga yfirleitt við einhvers konar alvarleg vandamál að etja. Já, þetta er augljóst, en sumir eiga við dreifingarvandamál að etja og aðrir, þar sem þetta er ein, hafa fjölmargar titlabreytingar þannig að einhver gæti grunlaust keypt sama sorpið oftar en einu sinni. Þetta er örugglega rusl. Það er mjög lítið fyrir því. Eini flytjandinn sem vert er að skoða er Claudio Brook sem yfirmaður hælisins. Hann er ein risastór hangikjöt þar sem hann hlær brjálæðislega, beljar skipanir, sashaar með sverðið í hendi og hrósar kjúklingnum. Ég varð svo þreytt á að heyra hann tala um „róandi kerfið“ sem leið sína til að lækna geðsjúka. Þvílíkur fáránleiki(Hey, svona mynd með svona handriti á skilið svona orð). Það mun ekki taka þig langan tíma að átta þig á því hvað er að gerast á hælinu né verður það meira áhugavert. Kjúklingakrápur í kvikmyndum!