Kvikmynd um mistök stjórnvalda og eigingirni fullorðinna. Yfirgnæfandi ómöguleiki á að takast á við lífið og þær leiðir sem börnin fara í til að reyna að lifa. Aðeins að lifa. Að halda lífi í grimmum heimi. Martröð heimur, við erum hrædd við að horfa á hann vegna þess að við sjáum sannleikann og erum hrædd við að sjá hann. Að sjá heim örvæntingar þegar okkur líður öllum svo vel í eigin lífi og jafnvel kvarta yfir því sem við höfum ekki þegar það er svo léttvægt miðað við einhvern annan. Þau, börn myndarinnar, eru ónæmir. Þeir eru meira en ónæmir fyrir því sem er í kringum þá. Þeir líta á kynlíf sem athöfn, eins og þeir séu að horfa á sjónvarpsþátt. Þegar einn strákurinn er með krókinn situr Pixote á rúminu og horfir með tómu augnaráði, engin tilfinning. Hann vill vera lítill strákur og eignast fjölskyldu en krókamaðurinn hefur heldur enga samúð og ýtir honum frá sér. „Mannleg“ mynd, með „mannlegum“ samskiptum og siðferðisdómi í ljótum, hræddum, grimmum heimi. Minnir okkur á að lífið er ekki sanngjarnt, en þú getur samt haft mannleg tengsl.