Þessi mynd er frábær! Það snerti mitt steinkalda hjarta. Ég gat ekki sagt frá kynþáttamisrétti sem Antwone hefur upplifað vegna þess að ég bý í mínu eigin landi. Ég býst við að það sé mjög erfitt að vera mismunað. Við horfðum á þessa mynd í félagsfræðitímanum okkar í New Era háskólanum og ég vissi ekki að hún væri sönn saga, ég hélt að hún væri bara búin til af menntamanni sem vill koma með ferskt loft í greininni. Það er mjög gott. Hluturinn sem hneykslaði mig var þegar Nadine misnotaði Antwone (sem var aðeins sex ára) kynferðislega. Ef ég væri á skónum hans hefði ég getað hoppað yfir tíu hæða háa byggingu. Ég heilsa honum fyrir að vera svo sterkur! Atriðið sem snerti mig hér er þegar Antwone sá loksins móður sína Evu augliti til auglitis. Hann tíkaði hana ekki eða hvað sem var, heldur sagði hann henni frá afrekunum sem hann náði á þeim löngu árum sem þau hafa verið aðskilin. (Ég held að ég geri það þegar ég fæ tækifæri til að rekja rætur mínar.)