Ég er algjörlega sammála umsögn gagnrýnanda Variety um að myndin sé aldrei jafn fyndin, lífleg eða innsæi um sköpunarferlið og forsendur hennar virðast gefa tilefni til. Frásagnarlega séð er það sóðalegt og lýsingin er virkilega erfið. Ef myndin á að vera karakterdrifin eykur léleg lýsing ekki leiklistina og stundum er erfitt að fylgjast með svipbrigðum leikaranna. Margir aðrir en Suður-Afríkubúar munu eiga í erfiðleikum með að fylgjast með töluðu ensku í myndinni og eitthvað af staðbundnum húmor tapast í því ferli. Ég horfði á myndina á Cape Town World Cinema hátíðinni í fyrra. Athugasemdir og viðbrögð við myndinni voru allt frá því að vera óáhorfanleg og slöpp til kærkominnar fráviks frá myndunum um sársaukafulla fortíð okkar. Því miður verður Bunny Chow ekki minnst sem eins af skæru ljósum Suður-Afríku nýbylgjunnar, en sumar af hinum merkilegu kvikmyndum um aðskilnaðarstefnu okkar verða örugglega metnar meðal okkar bestu í 110 ára gamalli kvikmyndasögu okkar. Ekki kemur á óvart að myndin hvarf úr kvikmyndahúsum í Höfðaborg aðeins tveimur vikum eftir að hún kom út og úr flestum kvikmyndahúsum í Durban og Gauteng. Það hefur greinilega takmarkaða aðdráttarafl meðal suður-afrískra áhorfenda.