Þetta er fyrsta bandaríska myndin sem hefur tekist að tileinka sér náttúrulegan stíl sem Evrópubúar, einkum Frakkar og Belgar, hafa notað í að minnsta kosti áratug, og er ekki kominn tími til? Eftir að hafa fylgst með þremur menntaskólastúlkum í Crown Heights hverfinu í Brooklyn á síðustu dögum sumarfrísins á milli nýnema og annars árs, gerir hún það sem öll góð list ætti að gera: hún uppgötvar hið algilda í hinu sérstaka. Jafnvel þó að hugur stúlknanna sé út á við hefðbundnar - strákar, kynlíf, vinsældir, peningar, frelsi og föt - sjáum við hvernig allt líf þeirra er mótað, hið alhliða snertifleti persónu og örlaga. Náttúruhyggjan er heil, algjör. Myndin andar, dvelur í augnablikinu, býr í rauntíma. Sagan segir sig sjálf. Miðillinn og gripir hans eru einu sinni ekki boðskapurinn. Kvikmyndin miðlar óbilandi, sannleikanum við bernskusjónarmið persóna hennar; það leggur ekki sína eigin fullorðna merkingu eða siðferði. Smáatriði koma fram af sjálfu sér, þeim er aldrei ýtt við og virðast því raunverulegri og öflugri vegna vanmats þeirra. Jafnvel þó mikið hafi verið lagt í að fanga raunverulegan félagslegan veruleika Crown Heights, sem er hluti af stærsta svarta gettói í New York borg og einum hættulegasta ofbeldisstað í Bandaríkjunum, þá er viðfangsefnið bernska í gettóinu, ekki gettóinu. sjálft. Heimildamyndatökur af æfingum gönguhljómsveitar, Jackie Robinson Steppers, greina myndina með reglulegu millibili með sprengingu af litum, hreyfingum og hljóði. Annars helst myndavélin mjög nálægt, mjög náin, þolinmóð, klókur og lítt áberandi áhorfandi. Tungumálið er ríkt, sjálfsprottið, gegnsæjan sem leikur. Sumar senur standa áberandi, eins og stelpurnar sem lúra, hver og ein sýnir sínar dýpstu fantasíur. Játning Lanisha um að hún hafi samþykkt dauðsfall af tilviljunarkennd ofbeldi er átakanlegasta, eitt dýpsta ör gettósins. Það að hún deilir með móður sinni ruglinu og óttanum fyrir hrikalegum áskorunum fullorðinslífsins er jafn áhrifamikið og fallega, tilfinningalaust. faðir sem er virkur í lífi sínu (og ekki tilviljun, af þeim þremur er hún tilfinningalega stöðugust og samúðarfull með öðrum og sú sem ber mesta sjálfsvirðingu). Tveir þeirra þjást af astma, sjúkdómi sem er óhóflega algengur í miðborginni. Skothríð, viðurkenndur daglegur viðburður, truflar samtal þeirra aðeins augnablik. Aðeins ein stúlknanna, Joy, finnur til vonar, finnst hún hafa stjórn á framtíðinni, á meðan hinar tvær í mismiklum mæli hafa þegar sætt sig við örvæntingu. Þetta er langbesta dramatíska bandaríska mynd sem ég hef séð í mörg ár. Sjáðu það, sjáðu það, sjáðu það.