Þetta er virkilega vel gerð mynd. Sumitra Bhave hefur alltaf gert skynsamlega kvikmyndagerð og þetta er uppáhaldsmyndin mín eftir hana. Þessi mynd hefði átt að vinna National Award og hefði verið valið mitt til að vera fulltrúi Indlands á Óskarsverðlaununum. Hún er að minnsta kosti þúsund sinnum betri en 'Shaaws', sem fer til Óskarsverðlauna, frá Indlandi, í ár. Það er svo leitt að upplýsingarnar um þessa (og allar aðrar indverskar kvikmyndir) á IMDb vantar og stundum jafnvel rangt. Sadashiv Amrapurkar lék mjög mikilvæga persónu í þessari mynd og hann er ekki einu sinni færður á þessar síður. Restin af leikarahópnum og áhöfninni er alls ekki minnst á. Verðlaun og tilnefningar fyrir þessa mynd eru ekki veitt jafnvel þegar Sonali Kulkarni vann Indian National Award fyrir þessa mynd. Það var ekki einu sinni eitt atkvæði greitt fyrir „Doghi“. „Doghi“ er ekki hindímynd. Það er Marathi, og sem betur fer sleppur við söng- og dansröðina, flækist ekki í glitrandi glamúr og hálfvitum hönnuðavöru. Þetta er raunveruleg saga, sálarrík saga sem er gerð af sjaldgæfum skilningi og virðingu. „Doghi“ sem hægt er að þýða í grófum dráttum sem „tvær konur“ er saga tveggja systra, Gauri og Krishna. Þetta er í raun mjög einföld saga, Sumitra Bhave hættir sér ekki í mörgum undirfléttum og það gerir hana mjög erfiða í leikstjórn. Öll myndin gerist í afskekktu þorpi í Maharashtra sem er ólýsanlegt og skjárinn fer sjaldan langt frá húsi kvenkyns söguhetjanna tveggja. Engin fagurfræðileg sólsetur í þessari. Kvikmyndin opnar og við kynnumst öllu húsinu sem er að undirbúa brúðkaup Gaura. Þar sem faðir Gauri og Krishna er duglegur bóndi, er húsið fullt og hamingjusamt; það vantar ekkert í einföldu lífi þeirra. En í aðdraganda brúðkaupsins lendir verðandi eiginmaður Gauri fyrir banaslysi. Faðir Gaura þolir ekki þessar hörmulegu fréttir og fær alvarlegt heilablóðfall. Án sterks, starfandi meðlims hefði húsið getað fallið í sundur en móðir Gaura axlar ábyrgðina. Hún vinnur eins og hún getur, en nær ekki endum saman. En líf hennar er samt auðveldara en Gauri. Hjátrú, sem menn reyna í hálfkæringi að gleyma, gera Gaura að illu gæfumanni. Hún er útskúfuð úr samfélaginu. Móðir Gauri skrifar bróður sínum. Örvæntingarfull eftir hjálp samþykkir hún tillögu hans. Hann fer með Gauri til Mumbai þar sem hún er látin vinna á hóruhúsum. Gauri sendir heim peningana sem hún aflar og kjör þeirra batna. Gauri gefur líf sitt fyrir fjölskyldu sína. Hins vegar þegar Gauri kemur heim í brúðkaup Krishna kemur móðir hennar ekki út til að hitta hana. Hún leyfir Krishna ekki nálægt sér og leyfir Gauri ekki fyrir framan gestina. Hún elskar Gauri en óttast um líf Krishna. Þetta brýtur Gaura algjörlega og hún ákveður að snúa aftur til óheppilegrar lífs síns. En Krishna hleypur út og heldur á Gauri. Hún biður ástkæra systur sína að snúa aftur. Krishna lofar að standa með henni. Lofar að þeir myndu mæta heiminum saman. Það er ekkert sem er ekki krafist í þessari mynd. Allt er nauðsynlegt og nóg. Gauri fer til Mumbai en það sem hún gerir þar er aldrei sagt fíngerðu samræðurnar segja okkur hvað þarf að vita. Það er bara sagan, sem er djúpstæð í einfaldleika sínum. 'Doghi' er ábyrg kvikmyndagerð. Það ber virðingu fyrir viðfangsefninu sem það fjallar um. Það ber virðingu fyrir áhorfendum sínum það telur þá ekki hafa andlega hæfileika fjögurra ára. Leiklistin er fyrsta flokks. Leikstjórnin er dásamleg þögnin flytja söguna áfram á þann hátt sem engin orð gætu átt. Handritið er vel rannsakað. Allir sem kunna að meta góða kvikmyndagerð munu hljóta að hafa gaman af 'Doghi'.