Mjög, mjög, mjög hægvirk, stefnulaus kvikmynd um nauðstadda, rekandi ungan mann. Ekki viss um hver var meira glataður - flatar persónur eða áhorfendur, næstum helmingur þeirra gekk út. Tilraunir til listfengis með svarthvítu og snjöllum myndavélahornum olli myndinni vonbrigðum - varð enn fáránlegri - þar sem leiklistin var léleg og söguþráðurinn og línurnar nánast engin. Mjög lítil tónlist eða eitthvað til að tala um. Besta atriði myndarinnar var þegar Gerardo er að reyna að finna lag sem heldur áfram að renna í gegnum hausinn á honum. Hann fer í notaða plötubúð til að kaupa hana fyrir elskhuga sinn og þarf að syngja lagið fyrir tvo sölumenn áður en þeir finna plötuna. Sætur atriði gaf fyrirheit, en þaðan fór niður á við. Það sem eftir er af myndinni vantar list, sjarma, merkingu... Ef það snýst um tómleika, þá virkar það held ég vegna þess að það er tómt. Eyddu tveimur tímum.