Margir telja að þessi mynd sé hafnaboltamynd. Slíkt fólk er fyrir vonbrigðum vegna þess að hún fjallar um hafnaboltaleikara, en myndin er ekki um hafnabolta. Sumir halda að þessi mynd sé rómantísk gamanmynd og verða fyrir vonbrigðum vegna þess að sambandið er ekki í raun þróað. Þessi mynd er ekki rómantísk gamanmynd. Þessi mynd fjallar um menningu. Hrokafullur bandarískur meistaraflokksmaður og strangur hefðbundinn japanskur hafnaboltastjóri geta ekki náð árangri vegna þess að þeir geta ekki, örugglega, munu ekki skilja hver annan. Það er eftir að þeim tekst að brjótast í gegnum menningarhindrunina sem þeir ná árangri. Knattleiksmaðurinn verður japanskari í liðshugsun sinni og stjórinn amerískari við að leyfa einstaklingsframtak og þeir mætast á miðjunni. Hafnaboltinn og rómantíkin er víkjandi þessari gagnrýni tveggja menningarheima. Margir sem hafa engan skilning á japönsku hugarfari missa af þessu og halda að þetta sé kvikmynd um hafnabolta eða rómantík og líta á menningarátökin sem mildan gamanleik. Það er ekki --- menningarátökin eru grafalvarleg merki myndarinnar. Miðað við mína eigin reynslu og skilning á japönsku menningu, þá held ég að þessi mynd hafi staðið sig nokkuð vel að því leyti að hún gerði ekki of rómantískari japönsku menningu né gerði of mikið úr henni í túlkun sinni. Á heildina litið tel ég að þetta sé skemmtileg og afslappandi mynd ef maður gerir það. skilur hvað það snýst í raun um.