Við vissum öll jafnvel áður en hún fór í loftið að Ron Moore smáserían er engin Battlestar Galactica. Það er í lagi. Það þýðir bara að það verður að standa sjálft. Það getur ekki hallað sér að Battlestar Galactica. Ef það er eitthvað gott þá er það gott á eigin verðleikum og Ron Moore hefur eitthvað til að vera stoltur af. Ef fregnir eru sannar er þetta það sem Moore vildi. Hins vegar, ef smáserían hans rotnar, hefur hann skammað alla frábæru leikarana sem léku á skjánum, svo ekki sé minnst á ótal starfsfólk utan skjásins. Og þetta er það sem hann hefur gert. Já, þessi smásería er engin endurgerð. Ég myndi ekki einu sinni kalla það endurhugsun. Þetta er ný framleiðsla, innblásin af Battlestar Galactica. Það gerist ekki í Galactica alheiminum, með sömu stöðum og hrognamáli og tækni. Þar er ekki sagt frá leit Galactica að þrettánda ættbálknum. Það treystir heldur ekki á þjóðsögurnar og leyndardómana sem lágu til grundvallar Galactica. Lítil sería Ron Moore er geimópera, hasarmynd með hátíðlega hnakka til Battlestar Galactica. Kannski ætti ég að segja, "bara enn ein" geimóperan, hasarmynd. Vegna þess að eins og söguþræðir fara, hans hefur lítið sem er frumlegt, eða jafnvel áhugavert. Ég gæti komið þessu öllu á framfæri við þig án spoilerviðvörunar. En ég mun ekki leggja það á þig. Ég kem bara á mikilvægasta atriðið. Tilbúin núna? Hérna er það: Horfðu bara á stikluna. Það mun segja þér allt sem er í sögunni. Já, sköpun mannsins snýst um manninn og leitast við að tortíma manninum. (Ég býst við að þeir hafi aftur gleymt reglunum hans Azimovs.) Þeir líta út eins og menn, svo það er allt geimverur-á meðal-okkur. Það er allavega engin tímaferðalög. Ó, og fullt af slagsmálum og tilviljunarkenndum kynlífs- og ofbeldisverkum. Lokaniðurstaðan var sú að þegar Moore teiknaði frá Galactica, þessi hátíðlega kink, kom það meira út úr sér en virðingu. Ég meina, gat hann ekki einu sinni hugsað um eitthvað sjálfur? Frá fyrstu mínútunum langaði mig að horfa á eitthvað annað. Mér var alveg sama um neina af persónum Moore, þar sem ég gat ekki samsamað mig neinni þeirra. Þessi staðreynd sló mig í andlitið þegar Cylons hófu árás sína. Harmageddon á plánetuskala, og mér var alveg sama. Hversu niðurdrepandi. Hetjur Moore þegar þeir stóðu frammi fyrir óyfirstíganlegri hindrun, í stað þess að yfirstíga hana, töpuðu frekar skottinu og björguðu eigin rassinum. Enda var það eina leiðin til að bjarga mannkyninu, yadda yadda yadda. Þeir tóku öruggu leiðina út, frekar en að hætta eigin lífi til að verja aðra. Að minnsta kosti er ógeð ekki sinnuleysi. En á endanum var Ron Moore smáserían bara virkni án tilgangs, kvikmynd á hlaupabretti, að eilífu í gangi en fór ekkert. Og ég vildi bara að þetta væri búið. Og þegar það var búið, hafði lífskraftur minn sogast frá mér. Gegn eigin vilja var ég að breytast í hugarlausan, sálarlausan uppvakning, líklega af þeirri gerð sem þessi smásería myndi höfða til. Ég þurfti að endurnýja mig. Ég þurfti - og ég sver að þetta er satt - ég þurfti að horfa á þátt af Babylon 5. Tveir þættir, reyndar, og mér leið miklu betur. Og hamingjusamari.