Jæja jæja jæja. Eins gott og útspil John Carpenter á 1. árstíð í „Masters of Horror“ var, þá er þetta algjör andstæða. Hann sannaði svo sannarlega að hann væri enn hryllingsmeistari með "Cigarette Burns" en "Pro-Life" er kannski það versta sem ég hef séð frá honum. Það er heimskulegt, gjörsamlega laust við hrollvekjandi andrúmsloft og spennu og það er velkomið, þrátt fyrir minna -en klukkutíma hlaupatími. Handritið er bull, persónurnar eru pirraðar og óaðlaðandi og niðurstaðan er meira en fáránleg. Og fyrir þá sogskál sem keyptu DVD-diskinn (einn af þeim er ég); sástu hvernig Carpenter lýsir myndinni? Hann er reyndar stoltur af því og talar um það sem sitt besta verk í langan tíma og hrósar handritinu. Og í athugasemdalaginu, þar sem hann tekur eftir augljósri skrúfu sem komst í lokaúrskurðinn, segir hann bara að sér hafi ekki fundist nauðsynlegt að leiðrétta mistökin og hann lét það bara vera þar. Ég óttast að gamli meistarinn hafi algjörlega misst snertingu sína. Ég vona innilega að ég hafi rangt fyrir mér. Ég vil segja það á jákvæðum nótum og nefna að veruáhrifin eru þó æðisleg. Tæknilega séð er þessi mynd í hæsta gæðaflokki, með áhrifaríkum lýsingarkerfum og förðunarbrellum.