Ég var mjög ánægður með að finna þessa mynd í myndbandasafninu á staðnum - Cary Grant í gamanmynd sem gerist í þjónustunni, leikstjórinn Stanley Donen, svo langt hvað er ekki að fíla? Þetta er svona kvikmynd sem fær mig til að velta tvennu fyrir mér - hvenær áttuðu allir þátt í því (þar á meðal nokkur þekkt nöfn) að þeir voru með kalkún á hendi og hvað er það versta við það af mörgum þáttum sem rífast? Er enn að velta því fyrra fyrir mér, en atkvæði mitt fyrir hið síðarnefnda fer í hvikandi söguþráðinn, á undan orðamiklu, stundum tilgerðarlegu handriti, óvissu tóninum, skorti á samræmdri og vel þróaðri persónusköpun og skorti á samskiptum persónanna. Það þarf að bæta mjög misjöfnum leik við gagnrýnina en það er skiljanlegt að leikararnir hafi verið að glíma við þetta efni og virðast auk þess vanæfðir. Oft geta þeir varla fengið línurnar sínar nógu fljótar út. Cary Grant reynir að túlka venjulega heillandi og þéttbýlislega persónu sína en virkar stundum órólegur og stakkató í flutningi hans. Ég verð samt að segja að mér létti þegar fyrstu tillögurnar um að persóna hans verði paruð við hinn ósegjanlega dónalega Jayne Mansfield hverfa með útliti Suzy Parker. Hvað er gaman við myndina? - fyrir mér fyrst og fremst fegurð Parker sem lætur sér líka aðhald og virðuleika eins og Grace Kelly. Almennt séð er myndin fín á að líta. Sjómannapersónurnar eru mjög klárar í einkennisbúningum sínum - hins vegar verður þú að velta fyrir þér hræðilegu svörtu Fu Manchu kyrtlunum sem þeir klæðast í lúxushótelsvítunni sinni. Jafnvel Grant getur ekki litið glæsilegur út í sínum. Aftur að kredithliðinni, Ray Walston vinnur lofsvert starf með persónu sinni og fyrir mig var áhugi á að heyra Werner Klemperer frá Hogan's Heroes tala án þýsks hreims!