Ég treysti ekki samsæriskenningum um alnæmi en það er félagsfræðilega áhugavert að sjá fyrirbærið leikritað. Á fyrstu árum alnæmisfaraldursins olli þjáningum og ofsóknarbrjálæði hinna hrædda og deyjandi oft slíkum myrkum fantasíum. Þetta átti sérstaklega við í hinni pólitísku róttæku og kynferðislega öfgafullu demi-monde í San Francisco. Borgin, sem er þekkt fyrir fegurð sína, hefur sjaldan birst ljótari en í þessari mynd. Tilfinning um myrkur og niðurbrot ríkir í hverri senu. Þó að ekki sé hægt að segja að leikurinn og söguþráðurinn sé vel unninn, bjargar kvikmyndunum einstakt menningarlegt samhengi og þrúgandi dökk stemning myndinni að minnsta kosti að hluta til frá því að vera algjört tap. Reyndar fannst mér athyglisverðasta frammistaðan vera Irit Levi sem skorpinn og tortrygginn gyðingur, lesbískur (?) lögregluspæjari. Hún er áhugaverð, þó ekki endilega sannfærandi. Hápunktar: Notkun myndarinnar á hinu hörmulega tragíska Turandot er áhrifaríkt mótíf og það er háleit þögul mynd eftir helgimynda gjörningalistamanninn Ron Athey.