Retro puppet Master byrjar í Kolewige árið 1944 þar sem brúðumeistarinn Andre Toulon (Guy Rolfe) og lifandi brúður hans ætla að flýja Þýskaland, halda uppi í Inn brúðumeistarinn Toulon rifjar upp snemma ævi sína og þegar hann lærði leyndarmálið að gefa líf dauða hluta allt aftur árið 1902 í París þegar yngra sjálfið hans (Greg Sestero) rak Theate Magique. Hann lýsir hinni örlagaríku nótt þegar hann hitti 3000 ára gamlan egypskan galdramann að nafni Afzel (Jack Donner) og ástinni í lífinu hinni ungu og fallegu Ilsu (Brigitta Dau). Hann segir söguna af því hvernig Afzel gaf sjálfum sér gjöf lífsins og gaf líf í eigin trébrúðu sem voru hluti af Theatre Magique sýningunni. Hins vegar var gjöf lífsins líka bölvun þar sem hinn forni Guð Sutek sem Afzel stal leyndarmálinu frá vill fá það aftur og allir sem hafa lært það dáið...Svona seint hef ég verið í smá veseni. Puppet Master Bender, sem mikill aðdáandi fyrstu þriggja, ákvað ég að horfa á restina af sérleyfinu og sem slíkur hef ég séð Puppet Master 4 (1993), Puppet Master 5: The Final Chapter (1994), Curse of the Puppet Master. (1998) & nú Retro Puppet Master á nokkrum vikum og strákur var erfitt að komast í gegnum þá alla, sérstaklega þessa þar sem hún er sú verri í seríunni hingað til. Retro Puppet Master líður eins og kross á milli Puppet Master III: Toulon's Revenge (1991) með tímabilsviðsetningu þess og Puppet Master 4 og Puppet Master 5: Lokakaflinn með Sutek sem reynir að drepa alla sem tengjast stolnu lífi hans sem gefur leyndarmál. Það er ekki mikil samfella hér heldur, aftur er ekkert af græna sermiinu sem kom fram í fyrri myndunum og þrátt fyrir að Andre Toulon hafi framið sjálfsmorð árið 1939 í upphafi upprunalega Puppetmaster (1989) sést hann lifandi og vel árið 1944 í þessu. Meirihluti sögunnar er sögð sem flashback og einbeitir sér að Andre Toulon sjálfum frekar en brúðunum, myndin fjallar um samband hans við Ilsa og hann að læra leyndarmál lífsins og þetta er allt frekar leiðinlegt og leiðinlegt ef satt skal segja. Jafnvel á aðeins 80 undarlegum mínútum finnst Retro Puppet Master langur og bólstraður með engan raunverulegan hraða og ekkert miðlægt hugtak þar sem söguþráðurinn jafnar sig í raun og veru og hoppar almennt mikið um. Svo er það auðvitað hin undrandi ákvörðun að endurhanna brúðurnar algjörlega sem mér fannst ótrúleg, ég meina hvers vegna myndu framleiðendurnir taka það eina grundvallaratriði sem gerði Puppet Master myndirnar svo eftirminnilegar og gera það algjörlega út úr því? Brúðurnar sjást stuttlega í byrjun og lok en annars fáum við þessar drasl útlítandi tré skopmyndir sem eru hvergi nærri eins flottar og nútíma endurvinnslu þeirra. Það hefur aldrei einu sinni verið útskýrt hvers vegna þessar brúður voru notaðar frekar en þær sem allir Puppet Master aðdáendur hafa elskað þó mann gruni að Full Moon hafi verið að vonast til að gera enn eina framhaldið sem fjallaði um einmitt þessa spurningu. Ef léleg saga og algjör skortur á Uppáhaldsbrúðurnar okkar voru ekki nógu slæmar. Full Moon ákvað að fara með PG-13 einkunn fyrir þetta sem gerir Retro Puppet Master að einu Puppet Master myndin sem ekki er metin „R“ í Bandaríkjunum (augljóslega hafa önnur lönd sín eigin kvikmyndamatskerfi) & þess vegna er ekki einn blóðdropi í allri myndinni, brúðurnar drepa engan, það er engin blót og engin nekt heldur. Þetta er tamara en tam krakkadót alla leið. Fyrir utan að dúkkurnar sjálfar eru rusl eru tæknibrellurnar það versta í seríunni líka, það er ekkert stop motion fjör í þessari, engin CGI tölvubrellur (áreiðanlega var CGI nógu ódýrt árið 1999?) & allir brellarnir eru stífir stangarbrúðutegundaráhrif. Ég meina alltaf þegar þú sérð brúðu „ganga“ er myndavélin alltaf staðsett fyrir ofan það er bið svo það þarf ekki að sýna fætur hennar og það er augljóslega einhver framleiðsluaðstoðarmaður sem er bara að ýta hlutnum áfram, það er jafn flókið og nýjustu tækni og tæknibrellur fá. Það eina jákvæða sem Retro Puppet Master hefur í för með sér er að það lítur frekar vel út, tímabil framleiðsluhönnun, búningar og leikmunir eru í raun alveg áhrifamikill og það er frekar myndarleg mynd að horfa á stundum. Greinilega tekin upp í Búkarest í Rúmeníu sem tvöfaldast nokkuð vel fyrir París síðustu aldamót. Leikurinn hér er hræðilegur og kannski sá versti í seríunni. Retro Puppet Master er meira og minna síðasta Puppet Master myndin þar sem næsta Puppet Master: The Legacy (2004) klippir í rauninni saman myndefni úr fyrri sjö myndunum og þetta er ansi fallegt vitlaus leið til að klára seríuna sem byrjaði svo vel með þremur frábærum og áberandi litlum drápsbrúðuleikjum. Ekki nenna þessu, horfðu bara á eina af fyrstu þremur aftur og mundu bara góðu stundirnar... Morðingjabrúðunin myndu snúa aftur í hræðilegu spunamyndinni Puppet Master vs Demonic Toys (2004).