The Grudge 2 er ein af myndunum sem fær mig til að óska ​​þess að það væru fleiri samheiti yfir „hræðilegt“ á ensku. Með söguþræði fullt af fleiri holum en togaranet, tekst þessari mynd ekki að skapa áráttuáhorf fyrir aðdáanda jafnvel geðveikustu kvikmynda, sem ég er. Ég fann mig knúinn til að vera áfram í kvikmyndahúsinu þar til ég hafði fengið afþreyingu fyrir 5,70 pund fyrir það, þó ég óttaðist að ég yrði þar í nokkur ár. Það væri hægt að gera betri kvikmynd úr fyrstu þáttunum af The Grudge, þó ég sé ekki alveg viss um að þetta sé ekki afleiðing slíkrar æfingar. Eins og við var að búast, lýkur það sem gildir fyrir söguþráð í þessu skelfilega dæmi um sóun á selluloid án nokkurrar upplausnar, og skilur þar með framleiðendunum eftir með möguleika á að beita almenningi „The Grudge 3“ þegar sá tími kemur að þeir finna fyrir enn einu sinni sanna hatur á siðmenningunni.