Ég sá þessa mynd nýlega á kvikmyndahátíð. Þetta er rómantík fyrrverandi alkóhólists atvinnulauss manns sem nýkominn út úr miklu þunglyndi og einstæðrar miðaldra konu sem vinnur á vinnumiðlun (INEM). Mér fannst sagan mjög einföld og full af klisjum, tók „félagslegt“ þema myndarinnar og breytti því í rómantíska gamanmynd. Aðalleikarinn stóð sig vel, hann lítur svo sannarlega út eins og alkóhólisti, en Ana Belen er ekki trúverðug sem verkakona, hún lítur út, hegðar sér og talar mjög eins og „high-standing“ kona. Það sem ég á við er að Ana Belen leikur sjálfa sig. Hún gerir það samt í öllum kvikmyndum sínum. Allt mise-en-sena myndarinnar var mjög lélegt. Myndatakan er ljót, notar alls ekki vel víðmyndahlutfallið. Samræðan hljómar oftast handrituð og leiðinleg. Kómísku aðstæðurnar eru dæmigerðar frá Gomez Pereira, en í þessu tilfelli eru þær alls ekki fyndnar og leysast illa. Að mínu mati er þessi mynd ekki þess virði að horfa á hana. Aðeins ef þú virkilega elskar fyrri myndir Pereira gætirðu haft gaman af þessari. Allavega, ég gekk út úr leikhúsinu því mér fannst ég vera að sóa tíma mínum. Kvikmyndagerðarmaðurinn var við dyrnar. Ég velti því fyrir mér hvernig leikstjóra líður þegar hann sér einhvern ganga út úr einni af myndum sínum, sérstaklega mynd sem er gerð til að þóknast öllum.