Þú færð gjöf. Það er glæsilega pakkað inn. Kassinn sem hann er í er handunninn úr fínasta viði og sýnir færni niður í minnstu smáatriði. Því er síðan pakkað inn í glæsilegan pappír, handunnið og handmálað af færustu listamönnum. Allt er pakkað inn í borðar úr fíngerðum silkiblúndum. Það er sjón að sjá. Síðan klippir þú borðann, rífur pappírinn af, opnar kassann og finnur...ekkert. Það er LEIKFANG. Þú hefur annað hvort gaman af umbúðunum eða gleymir þeim. Kvikmyndin er ekki án tilgangs síns og tilgangs: Stríð er ekki gott. Jæja, er þetta ekki frumlegt! Siðferðið er svo augljóst að það er næstum vandræðalegt að benda á hann. Og jafnvel þessi veikburða innsýn er undir högg að sækja í sögu þar sem stríðsþættir - sérstaklega stríðsleikföng - eru greinilega slæmir, þar til þeir þurfa spennandi hápunkt og myndin líkir eftir stríði með saklausum leikföngum. Þetta er eins og einhver sem prédikar stranga, niðurlægjandi prédikun, bara til að enda með því að segja „Bara að grínast“. En jafnvel sem tómur kassi er ekki hægt að skoða myndina nákvæmlega. Já, það er sjón að sjá með nokkrum merkilegum, sláandi myndum. Leikmyndirnar eru hugmyndaríkar og kvikmyndatakan grípur litríku atriðin af leikni. En myndirnar eru kaldar og tilfinningalega dauðhreinsaðar. Líkt og handritið er útlit myndarinnar gleðilaust og á stundum fagurfræðilega hrjóstrugt og súrrealískt. Þetta er kvikmynd sem vill lofa leikföng sem dásamlega og sérstaka hluti en sýnir samt að þau séu sköpun heimsins sem er tómur og kaldur. Myndin leitast við að vera fyndin, á grófan hátt, en húmorinn er þvingaður og tilgerðarlegur. Robin Williams, sem þjáður erfingi leikfangaframleiðslu heimsveldisins, kastar inn ad-lib skítkasti sínu, sem virðist aðeins framandi fyrir furðulega, kalt uppbyggða heiminn sem hann býr í. Reyndar eru málefnalegar tilvísanir og smekklausar kynferðislegar ábendingar sem eru á víð og dreif eru í algjörri mótsögn við þá barnalegu sögu sem myndin er óljóst að reyna að vera. Til þess að þessi mynd virki, eða sé skynsamleg, þarf hún að gerast í sínum eigin alheimi, Oz fjarri Kansas. Í hvert sinn sem brandararnir hrífa okkur aftur út í raunveruleikann verður leikfangaland myndarinnar í auknum mæli augljós sýndarmennska. Sagt er að þetta hafi verið gæluverkefni leikstjórans Barry Levinson, verkefni sem hann hafði reynt að gera í tíu ár. Það er því miður augljóst hvers vegna hann átti í erfiðleikum með að fá stuðning. Eins og flest gæludýraverkefni sem loksins verða gerð (RADIOLAND MURDERS, RADIO FLYER & BATTLEFIELD: EARTH eru frábær dæmi) virðist það vera blindur blettur á sjónsviði kvikmyndagerðarmannsins. Ef til vill hefur Levinson leikstýrt og leikstýrt LEIKFANGI svo oft í höfðinu á honum að hann sá ekki nýja sýn fyrir það þegar hann loksins komst á hljóðsviðið. Hann var þegar búinn að fullkomna það til dauða. Mörg leikfönganna sem koma fram í myndinni eru klaufaleg, vélræn, óvænt skrímsli. Svo er myndin sjálf.