Spoilerar af bæði þessu og The Matrix fylgja. Mér líkaði upprunalega Matrix mjög vel. Þetta var ekki djúp mynd, þrátt fyrir tilraunir Fishburne til að heimspeka, en hún var nokkuð vel hress, skemmtileg, og ég hef vægan blett fyrir bardaga í Hong Kong. Í upprunalegu myndinni var Neo leynilíf hins frekar óhamingjusama teningaverkamanns Anderson. Á daginn, fyrirtæki dróna, og á nóttunni, hugrakkur tölvusnápur. Að lokum neyðist hann að lokum til að velja á milli þessara lífs með gjörðum sínum - verður hann útlagi sem berst við vélina, eða fer hann aftur í örugga, gleymanlega heiminn sem hann byrjaði í. Athyglisvert er að hann uppgötvar að þegar maður er skroppinn af blekkingum , lífið frekar sjúgað. Hann er með stelpuna sína sér við hlið og góða félaga sína, en hann borðar unnin svil, klæðir sig í svita og býr í hreint út sagt skrautlegum vélbúnaði. Samt sem áður gerir sannleikurinn hann frjálsan. Að minnsta kosti hluti af skemmtuninni við fyrstu kvikmyndina fólst í spurningunum „hvað ef það væri ég“ sem vakna í huga áhorfandans. Hvað ef _ég_ væri fær um hið ómögulega? Hvað ef ég væri "The One". Það skiptir ekki einu sinni svo miklu máli hvað þú ert The One dæmi um, með svona flottan titil. Ennfremur gerði umboðsmaðurinn Smith dásamlega vondan strák, þar sem hann sýndi allan þann ótta við yfirvald sem við berum með okkur. Hann var óstöðvandi eins og stöðvunarmaður og miskunnarlaus. Í lok Matrix verður Neo að snúa aftur til Matrix til að deila gleðifréttum sínum um frelsi. Þessi mynd tekst ekki alveg að koma hugmyndum upprunalegu myndarinnar í gegn og það gerir það með þvílíku veseni, svo lélegri handritsgerð og svo lélegri klippingu að ég trúi því ekki að þeir hafi skipulagt þessar breytingar. Þegar svarglugginn er á stigi fimmta bekkjar, þar sem ýmis löng orð falla inn af handahófi, á ég erfitt með að trúa því að þeir skilji hvað þeir eru að segja. Stutt listi minn yfir misbrestur í persónusköpun: Véfrétturinn fer frá því að vera vægast sagt hjálpsamur, ef svikull yfir í algjörlega. hindrunarmaður án raunverulegrar ástæðu. Helstu „persónuleikar“ fylkisins eru kynntir án þess að þörf sé á - lyklameistarinn, til dæmis, var krúttleg hugmynd, en bara ekki svo áhugaverð persóna. Fishburne missir „ráðgjafa“ hlutverkið sitt og fær ekkert í staðinn það með. Fólkið í Síon er ekkert sérstaklega viðkunnanlegt, né myndirðu í raun og veru _vilja_ að það stjórni heiminum. Vandamál með sérbrellur: Bardagaatriðin eru tilgangslaus og hægt að skipta sér af. Í The Matrix fannst þér Neo geta tapað og að hann yrði að verða eitthvað meiri til að lifa af. Í The Matrix Reloaded er hann aðeins sjónarhornspersóna sérlega illa samsettra tölvuleiks. Bardaginn á hraðbrautinni leit frekar falsaður út og ekki svo áhugaverður. Hraðavandamál. Eins og ég nefndi hér að ofan voru bardagaatriðin endalaus. of lengi - allir í röðinni minni í leikhúsinu voru að horfa á úrið sitt. Ekki vegna þess að okkur er sama um góðan dans og góðar orgíur, heldur vegna þess að við vissum ekki um fólkið á myndinni, né var okkur sama. Hvaða hakk sem skrifaði einræði skaparans ætti að vera á svartan lista úr viðskiptum. Það hlykkjaðist, notaði orð sem handritshöfundurinn skildi greinilega ekki og var tímasóun og hröð morðingi. Ræða skaparans hefði getað farið fram á tíunda tímanum, og með meiri hættu þar sem "Síon er til til að gefa uppreisnarmönnum stað til að fara svo þeir eyðileggja ekki fylkið. Það eru nú of margir sem trúa ekki; fylkið er í hættu á að hrynja og drepa alla sem tengjast því. Ennfremur getur jörðin ekki stutt jafnvel fólkið í Síon, hvað þá þetta annað. Þú getur valið eina manneskju frá Síon til að mynda hið nýja Síon, á meðan ég þurrka minningarnar um Síon fólk sem er núna í fylkinu." Í staðinn fengum við langan og þröngan hóp af þvælu. Ef einhver heldur því fram að það sé djúpt skaltu biðja um afrit og reyna að brjóta niður setningarnar. Hver og einn er of langur samkvæmt nokkrum ákvæðum og notar orð með skýrari, styttri samheitum. Svo í stuttu máli, ekki þess virði að sjá. Ég hef séð þann þriðja og þrátt fyrir það sem fjöldi gagnrýnenda hefur sagt, slepptu því. Það bjargar ekki þessum kalkúni. Gagnrýnendurnir sem telja að önnur og þriðja myndin hafi verið „djúp“ ættu að fara að sjá djúpar myndir. Lesa kannski eina eða tvær bækur um orðræðu og rökræður og kannski smá heimspeki. Þessi mynd er bara ekki erfitt að skilja, en það er erfitt að maga hana.Scott