Þetta er mögulega besta stutta sakamáladrama sem ég hef séð. Leikurinn er frábær, sérstaklega Amanda Burton, en persóna hennar fer úr skelfilegum yfir í sætt yfir í truflandi í sorglegt og svo eitthvað...Hún gerir ótrúlega gott starf við að koma jafnvægi á tilfinningar Rachels/Carlas og leika sársauka einhvers sem hefur misst barn, það er svo trúverðugt að það er meira eins og alvöru saga en drama. Hinir leikararnir eru auðvitað frábærir líka sem þeir eru venjulega í bresku sjónvarpi/kvikmyndum. Endirinn, sem ég ætla ekki að gefa upp, er stórkostlegur aðallega vegna þess að þú færð í rauninni engan... (þú færð hvað ég meina eftir að þú hefur séð hann) Þetta er vel þess virði að kaupa og skoða og aftur og ef þú ert ekki snert af þessu þá ertu einn kaldlyndur maður.