Þegar ég leigði þessa mynd bjóst ég hálfpartinn við því að hún væri á lágu kostnaðarhámarki, söguþræði minni Indy mynd, en hélt að ég myndi prófa hana. Ég byrjaði að horfa á Part 1 og gat ekki dregið mig í burtu fyrr en honum lauk 3 tímum síðar. Þetta var klárlega ein af mínum uppáhaldsmyndum allra tíma. Allt frá skrifum til leikstjórnar til sýninga var ég að hlæja, gráta og syngja alla leið í gegnum helgisiði Nan Astley frá sakleysi til fullorðinsára. Rachael Stirling er stórkostleg í þessari mynd. Ég hafði aldrei heyrt um hana áður, en nú mun ég að eilífu muna viðkvæmnina og styrkinn sem ég fann í frammistöðu hennar. Hún, Keeley Hawes og Jodhi May eru ótrúleg þar sem þau leiða þig í gegnum tilfinningalega óróa sem flestir finna fyrir þegar þau takast á við aðra kynhneigð. Sú staðreynd að myndin gerist á tíunda áratug síðustu aldar fræðir áhorfendur ekki aðeins um samkynhneigð á þeim tíma, heldur gefur hún yfirlýsingu um samfélag okkar í dag. Þú verður að sjá þessa mynd og, líklega eins og ég, ferð þú í búðina til að bæta henni í safnið þitt.