Ég var mjög fús til að láta Rendition njóta vafans þegar kom að öllum neikvæðu blöðunum sem ég hafði lesið um hana. Jafnvel um þrjá fjórðu hluta leiðarinnar fannst mér hún samt vera rugluð og dálítið samhengislaus, en annars heilsteypt saga að komast að niðurstöðu. Og svo datt botninn úr. Langar ekki endilega að eyðileggja myndina fyrir neinum, en niðurstaðan snýr allt sem þú taldir vera staðreynd um hvað og hvenær hlutirnir hafa verið að gerast á hausnumaf engri sérstakri ástæðu nema að segja heiminum kannski, já ég er svalur, og ég veit það. Ég elska gott ívafi, ég elska gott ah-ha augnablik, en aðeins þegar það á við söguna fyrir hendi. Fullkomin misskilningur kvikmyndagerðarmanna þjónar engum tilgangi í heildarsögunni, tímalínur þurftu ekki að vera samsíða og ekki þurfti að skilja þær að með viku. Það eina sem opinberunin gerði var að eyðileggja alla verðleika sem ég ætlaði að gefa leikstjóranum Gavin Hood og handritshöfundinum Kelley Sane, sem gæti verið gott, því þegar ég lít til baka var þetta í raun ekki eins traust kvikmynd og ég ætlaði að gefa henni í blindni í upphafi. Það er aðdáunarvert að reyna að koma hugtakinu túlkun út í meðvitund kvikmyndaverandi almennings, en það þurfti sögu sem kafaði dýpra í merkingarnar og pólitíkina sem um ræðir, frekar en að hylja þessi mál fyrir sögu um kona í vanlíðan vegna hvarfs eiginmanns síns og angistarfullrar uppreisnar dóttur gegn föður sínum "spyrjandi". Mér skilst að þátttakandinn í botnmyndinni þurfi mannleg gæði til að átta sig á og þess vegna kenni ég honum ekki um að fara þessa leið. Eina vandræðagangurinn hjá mér er að við fáum ekki nóg af því sem titillinn segir að við ættum að fá. Þess í stað eru okkur sýndar fjölmargar söguþráður, allar færðar á ruglingslegan hátt áður en þær eru sendar aftur inn í neðri hluta vitundar okkar, til að hverfa aldrei aftur. Svo mikið er að gerast að þú gleymir því sem þú átt að sjá um, eiginkonan? fyrirspyrjandinn? umboðsmann CIA? fórnarlambið? öldungadeildarþingmaðurinn? Miðausturlenska dóttirin og ákafa kærastinn hennar? Í lokin gafst ég bara upp og leyfði myndinni að fara með mig þangað sem hún kæmi, sem endaði með því að vera einhver allt önnur en hún var fyrst sett fram. Allt sem gerist gerist vegna sprengjusprengingar. Þessi sprengja er í miðju hvers söguþráðs og endar að lokum með því að vera svo saklaus að þú trúir ekki hversu miklar öldurnar sem hún breiddist út voru. Gamla tilvitnunin í fiðrildavængi er í fullu gildi, því verkefni eins drengs til að hefna sín endar með því að eyðileggja líf svo margra. Hvort sem það er af dauða, eyðileggingu, líkamlegu og andlegu ofbeldi eða sjálfsvígi í starfi; enginn sleppur í raun ómeiddur. En þegar öllu er á botninn hvolft er bara sagan um manninn sem hefur verið klipptur út til Egyptalands fyrir pyntingar virkilega áhugaverð. Við erum leiddir til að trúa því að hann sé ótvírætt saklaus frá upphafi, en samt er hann farinn með vatnsbretti, rafstraum o.s.frv. til að draga fram allar upplýsingar sem hann gæti haft. Þegar þeir sem eru við völd eru meðal annars maður með enga samúð eða ástæðu til að hætta þar til eitthvað er hellt niður, (hvort sem það er satt eða ekki), og áhorfandi sem hefur ekki þor til að taka þátt eða stöðva það, gefur ástandið sér nokkurn áhuga á því hvernig það gæti mögulega enda. Leikararnir þrír sem taka þátt eru allir bestu þættir myndarinnar og sanna enn og aftur að myndin hefði átt að hafa áhyggjur af þeim í heild sinni. Ég vil ekki gera lítið úr fólki eins og Reese Witherspoon, (eiginkonu fórnarlambsins), eða öldungadeild hennar starfandi fyrrverandi, leikinn af Peter Sarsgaard, vegna þess að þeir standa sig í raun vel með það sem þeim er gefið. Jafnvel Meryl Streep, skrítinn hreimur hennar, og Alan Arkin draga ekki of mikið niður. Hins vegar er það tríó Jake Gyllenhaal CIA umboðsmanns, yfirheyranda Yigal Naor og fórnarlambs Omars Metwally sem sannarlega skín. Naor er frábær sem Egyptinn sem reynir að vera skarpur eins og rakhníf á vinnutíma en samt samúðarfullur og áhyggjufullur sem faðir sem reynir að finna dóttur sína. Þessi maður er grimmur, en hann er vegna þess að það er það sem starf hans kallar á og þess vegna er treyst á hann til að finna svör. Metwally gefur aldrei falska sekúndu meðan á sársauka og þjáningu er beitt honum. Hvort sem hann er að ljúga eða veit í raun og veru ekkert um hryðjuverkamanninn sem hefur verið að hringja í farsímann sinn, erum við algjörlega að kaupa inn í neyð hans og bíðum í örvæntingu eftir að sjá hvernig ástandið reynist. Hvað Gyllenhaal varðar, einhvern sem virðist vera með eina frammistöðu endurunnin allan ferilinn með misjöfnum árangri, þá finnur hann þátt sem hentar honum. Púkarnir sem koma inn í sál hans í gegnum prófraunina sem hann neyðist til að vera hluti af klæðast líkama hans og huga, sem veldur bæði tvíræðni og þörf á að grípa inn í. Tilfinningarnar tvær glíma við hvor aðra þar til hann tekur lokaákvörðun og stóísk, drengileg framkoma hans passar fullkomlega við þá baráttu. Það er bara verst að eina söguþráðurinn sem virkar skuli aldrei finna sig sem aðalmiðpunktinn, þrátt fyrir að vera nafna kvikmyndin. Með allt draslið í kringum brúnirnar hoppumst við sem áhorfendur of mikið um, vagga okkur inn í tilfinningu fyrir tíma og röð og skelltum okkur svo í andlitið þar sem allt rennur upp í meira hlátri á okkur en „veðjaðu að þú sá þetta ekki koma." Mér fannst ég svikinn og því miður eru það varanlegu áhrifin sem ég hef tekið úr myndinni. Hefði það verið einfaldara hefði ég kannski notið mín betur, en eins og er, þá er samt hægt að taka eitthvað jákvætt úr stórgölluðu heildinni.