Þetta er ein af þessum myndum með mikla möguleika. Frábærir leikarar, frumraun frá mjög áhugaverðum leikstjóra og áleitinn „Survivor“-legur söguþráður. En það virkar alls ekki. Til að byrja á því góða: Kvikmyndatakan er töfrandi. Fegurð namibísku eyðimerkurinnar sýnir sig sem miskunnarlaust umhverfi, einnig á myndunum. Og svo er það leiklistin. Alveg í lagi. Jennifer Jason Leigh hefur aldrei verið betri. Bruce Davison virðist líka hafa þróað persónu sína úr "Short Cuts" eftir Altman. Síðan urðu vonbrigðin: Janet McTeer. Romane Bohringer. Og söguþráðurinn. Af hverju í ósköpunum velur Levring "Lear" fyrir leik sinn? Hugmyndin um að leyfa Shakespeare að orða örvæntingu sína og innri þrá gengur ekki upp. Það virðist vera framhlið. Og það er ljóst að harmleikarnir eiga sér stað vegna valsins á "Lear". Þeir þurfa bara að passa inn í handritið eftir Levring og Óskarsverðlaunahafann Anders Thomas Jensen.Og kynlífið. Það tekur um þrjá daga, þá eru meira og minna allar persónurnar kynferðislega svekktar. Dahh!! Kynlíf er alltaf auðvelda leiðin út þegar þú ert í þörf fyrir kreppu í söguþræði. Hlutur Janet McTeer fellur algjörlega í sundur, aðallega vegna þessarar fáránlegu hugmyndar. Kynlífið lætur söguþráðinn falla samstundis til jarðar. Í staðinn hefðu þeir getað einbeitt sér að samræðunum. Það hlýtur að hafa verið samtal á milli allra persónanna en við sjáum þær aðallega tala saman í smærri hópum. Tal þeirra er þó jafn dautt og "Lear" og restin af myndinni."The King Is Alive" er samt ekki versta danska dogme '95 myndin hingað til. En ef hún er borin saman við nýjustu af heimaræktuðu dogme '95 myndunum "Italiensk for begyndere" eftir Lone Scherfig, þá misheppnast þessi illa. Það er ekki góð kvikmynd. Það er slæmt. En það er fallegt.