Þrátt fyrir að halda því miður að hún sé (a) gáfuð, (b) mikilvæg og (c) áhugaverð, er þessi mynd sem betur fer miskunnsamlega fljót að ljúka. Handritið meikar lítið sens, öll hugmyndin um sadó-masókíska sambandið á milli aðalpersónanna tveggja er undarlega þröngsýn og John Lydon sýnir okkur öllum, í rými einni kvikmynd, hvers vegna hann hefði aldrei átt að sleppa tónlistinni. Frammistaða hans er eintóna og pirrandi. Það eina jákvæða sem hægt er að segja er að Harvey Keitel nær að skila góðum beygju. Síðari Bad Lieutenant hans myndi sýna hversu illa góðir leikarar geta leikið, en sem betur fer er frammistaða hans hér í hófi.