Það sorglegasta við þessa mynd er að aðeins 8 manns kærðu sig um að skrifa umsögn um hana og ENGUM fannst það þess virði að skilja eftir athugasemd á skilaboðatöflunum. Gerð sama ár og Philadelphia... Óskarsverðlaunahafinn Tom Hanks. Þetta er myndin sem fólk hefði í raun átt að sjá og veita verðlaun fyrir. Það er meiri mannúð, líf, ást, blíða og fegurð í þessum tveimur einstaklingum en í nokkurri annarri hommamynd sem ég hef séð... og það er allt satt. Til þess að þetta verði prentað þarf ég að skilja eftir nokkrar í viðbót textalínur: nægir að segja að allir sem vilja í raun og veru vita hvernig það var að vera samkynhneigður á sjöunda og áttunda áratugnum og til að skilja hvernig alnæmi var áður en nútímalyfið „kokteilar“ gerði fólki kleift að anda aðeins léttara ... þetta er myndin til að sjá. Ó, og ég mun bæta við persónulegri athugasemd um alnæmi. Þrátt fyrir allt hefur í raun verið silfurhvelfing yfir öllum hryllingnum. Þegar alnæmi kom fyrst var það kallað „krabbamein samkynhneigðra“ og ríkisstjórnir kusu að „leyfa þeim að deyja“ frekar en að eyða rauðu krónunni í rannsóknir til að bjarga fullt af fíflum. Þá varð ljóst að alnæmi yrði líka gagnkynhneigður sjúkdómur. En ríkisstjórnin var ekki tilbúin til þess; Svo þegar beint fólk byrjaði að veikjast líka, voru einu samtökin og félögin sem stóðu þeim til boða þau sem samkynhneigðir höfðu stofnað sjálfir (dæmi: The Names Project: teppið til minningar um alla þá sem létust úr alnæmi; Act Up o.s.frv.) Niðurstaðan er sú að fólk sem líklega hefði aldrei komist í snertingu við homma í sínu venjulegu lífi fann allt í einu að treysta á þá og þurfa á þeim að halda, því engin önnur samtök voru til. Þessi nána snerting, að mínu mati, er það sem að lokum braut niður hindranir fordóma og gerði hinum beina heimi að lokum að samþykkja homma sem jafningja. Þegar alnæmi kom fyrst fram á sjónarsviðið héldum við mörg að hinn beina heimur myndi nota það sem leið til að koma enn harðar niður á okkur... og það hefði sennilega verið satt ef beinheiðar væru ekki skyndilega veikir líka; engu að síður, skrefin sem hafa verið stigin í frelsun samkynhneigðra - að því marki að þegar ég skrifa þetta eru að minnsta kosti 5 lönd í heiminum sem samþykkja hjónabönd samkynhneigðra - þessi ávinningur hefði líklega tekið miklu lengri tíma án alnæmis að koma okkur saman. Það er sorglegt til þess að hugsa að allt þetta fólk - bæði gagnkynhneigt og samkynhneigt - hafi þurft að deyja áður en okkar sameiginlega mannkyn varð augljósara - en ef það sem ég er að skrifa hér er satt, og ég held að það sé það - þá er smá huggun við að að gera sér grein fyrir því að allt þetta fólk dó ekki til einskis.