Ég veit lítið sem ekkert um stjörnufræði, en engu að síður; Ég var í fyrstu svolítið efins um söguþráð þessarar myndar. Þar er fylgst með þremur börnum sem öll fæddust við sólmyrkva og hafa því engar tilfinningar og verða því (eðlilega) miskunnarlausir raðmorðingja. Söguþráðurinn hljómar fáránlega í fyrstu, en þegar þú áttar þig á því að sólmyrkvi lokar Satúrnus frá og eins og þú veist er Satúrnus tilfinningaplánetan, þá fellur þetta allt á sinn stað; meikar fullkomlega sens og það er þá sem þú veist að þú ert ekki einfaldlega að horfa á annan kjánalegan 80's slasher með pea brain plot. Guði sé lof fyrir það! Í alvöru talað, Bloody Birthday er þó byggð á fáránlegum forsendum, en það bætir meira en það upp með frumleikanum. Það að hafa fullt af krökkum sem fara hringinn og slátra fólki er kannski ekki sniðugasta meistaraverk sem sést hefur í kvikmyndum, en þegar valið er á milli þessa og annars daufa föstudagsins 13. klóna - þá veit ég hvað ég myndi velja. Hjálpa líka myndinni út úr gatið sem sumir myndu halda að það væri kjánalegt plott sem það var grafið í er sú staðreynd að það er einstaklega skemmtilegt. Margir slashers verða allt of fljótir að formúlu og áhorfendur endar með því að horfa einfaldlega til að sjá einhvern gos. Þessi mynd heldur sér hins vegar gangandi með frábærum hrollvekjum frá krökkunum (sem vísar aftur til hrollvekjandi krakkaklassík eins og Village of the Damned), stöðugum straumi af sjúkum húmor og lítilli, en áhrifamikilli fyrir myndina, skammtur af spennu og spennu. Eitt sem mér líkaði mjög við þessa mynd var hið mikla úrval af vopnum. Það er ekkert verra en slasher þar sem morðinginn notar sama vopnið ​​aftur og aftur (hóst hrekkjavökuhósti), en það er ekki tilfellið hér þar sem Bloody Birthday finnur pláss fyrir allt frá hoppandi reipi til boga og örvar. Það var ekki pláss fyrir keðjusög, sem er mikil synd, en ég býst við að ekki sé hægt að sjá keðjusög í hverri kvikmynd.