Fyndið óhæft - eins og "She Wore A Yellow Ribbon" endurgerð af fimm ára börnum. Skemmdir framundan: Þrátt fyrir titilinn og mikla líkamsfjölda er "Slaughter Trail" í raun söngleikur með Injun bardaga í stað dansnúmera. hefur einhvern tíma velt því fyrir sér hvað Ed Wood gæti hafa gert með B-mynda fjárhagsáætlun, þessi mynd ætti að svara spurningunni þinni. Sumar ákvarðanir kunna að hafa verið slæmar aðeins þegar litið er til baka, eins og kvikmyndataka í skammlífa Cinecolor ferlinu, sem leiddi til þess að andlit breyttu um lit í sömu mynd. En það var örugglega eitthvað illa ráðlagt að rýna í aðalsett myndarinnar, riddaravirki sem virðist að hluta til vera Norman kastali. Terry Gilkyson, sem síðar skrifaði "The Bare Necessities" fyrir Disney "The Jungle Book", gefur einkunn. fullt af frumlegum dótum sem hefðu verið dásamlegir í teiknimynd en passa við vestrænan hasar eins og loðinn inniskór fastur í stigu. Eitt lag segir frá því hvernig "hestaklaufarnir hamast og lag þeirra hljómar, eins og hófsláttarserenaða"...á dauða-alvarlegu atriði í riddaraliðseftirliti. Önnur lög segja bókstaflega söguna skot fyrir skot, kynna persónur, lýsa skapi þeirra og látbragði - eins og þau gerast á skjánum - og hætta jafnvel til að auglýsa Cinecolor ferlið(!) Handritið sendir grimma Navajos á herbrautina til að hefna fyrir morð á tveimur hljómsveitar þeirra af útlagatríói. Í lok myndarinnar hafa það sem lítur út fyrir að vera hundrað Navajo- og riddaraliðsmenn nagað rykið (þökk sé endurteknum myndum af sömu persónunum að deyja aftur og aftur.) En höfðinginn er sáttur þegar hann sér að þríeykið hefur verið drepið. Eins og söngvarinn upplýsir okkur hjálpsamlega sem fylgdumst ekki með því að Navajo-menn ríða í burtu og bardagi þeirra hætt. Riddaraliðsforinginn, umkringdur líkum fallinna félaga sinna, veifar fagnandi þakklæti sínu. Stefnan gæti best lýst sem tré, eða meira til marks, Wood-en. Navajo-menn eru stöðugt skotnir af hestum sínum í pörum - aldrei bara einn. Nánast hver einasti rauði maður á fæti deyr með því að kasta höndum sínum upp í loftið og kýla. Í myndinni starfa einnig varkárustu áhættuleikarar í Hollywood, sem húka áður en þeir falla niður af einnar hæðar þaki (og ná samt ekki að festa lendinguna) eða snúa sér til að líta á bak við þá þegar þeir renna, "dauðir", niður grýtta brekku. stjarna er Brian Donlevy, sem á svo sannarlega skilið Óskarsverðlaun fyrir að roðna ekki. Eftir endalausa lokabardagaatriðið - "hápunktur" er varla orðið - skannar hann lista yfir þá tugi hermanna sinna sem voru drepnir og yppir öxlum, "Þetta hefði getað verið MIKLU verra." Bandaríski herinn Andy Devine fær að syngja og ræninginn/morðinginn Gig Young hlær að uppátækjum Andy... sem leiðir til þess að karakter sem grímuklæddir ræningjar höfðu haldið á lofti til að ríða Gig: "Ég myndi vita þennan hlátur hvar sem er!" Og svo að einhver gleymi því hvað Howard Hughes gæti verið viðbjóðslegt verk, mundu að sem yfirmaður RKO var Hughes fyrstur í röðinni á svartan lista yfir upprunalegu stjörnuna Howard Da Silva þegar HUAC fordæmdi hann. Það myndi taka Hughes sex ár í viðbót að klára að keyra þetta áður fræga stúdíó til jarðar, en það hjálpaði ekki hlutunum þegar hann krafðist þess að endurtaka allar senu Da Silva fyrir þessa mynd í stað Donlevy. Það var næstum áratug áður en Da Silva gat aftur unnið í Hollywood. En þegar öllu er á botninn hvolft hefði hann átt að senda Hughes þakkarkveðju fyrir að koma honum út úr "Slaughter Trail".