Annar kafli í áframhaldandi spurningu, hvað varð um húmorinn hans Mel Brooks? Það byrjar nógu vel, með Mel sem Trump-líkan mógúl Goddard Bolt ("Þú getur kallað mig Guð"), sem samþykkir veðmál um að hann geti ekki lifað á götunni í 30 daga. En um leið og myndin kemur á götuna breytist hún í patos-hlaðið rugl, með einstaka "fyndinlegum" hlutum innskot (Mel sér svartan krakka break-dansa fyrir peninga og reynir að gera vaudeville buck-and-wing, jamm, jamm). Leslie Ann Warren er ekkert minna en sóun. Það versta er tónlistarnúmer þessarar myndar, þar sem Brooks og Warren dansa þögul við "Easy to Love" eftir Cole Porter. Tónlistarskopstælingar Brooks eru yfirleitt hápunktur kvikmynda hans; hér leikur hann allt beint, eins og dansbrot úr öldruðum gestastjörnu í "The Carol Burnett Show" (sem Rudy DeLuca, meðhöfundur þessarar myndar, hóf feril sinn á). Leigðu THE KID eftir Charlie Chaplin, sem fór yfir sama landið 70 árum áður og gerði mikið