Cujo er risastór, elskulegur, blíður og ástúðlegur St. Bernard í eigu Camber-fjölskyldunnar, í opnunarröðinni eltir Cujo kanínu yfir akra og í gegnum staðbundinn skóg einhvers staðar í Castle Rock, Maine. Kanínan hverfur inn í holu og Cujo stingur höfðinu inn í inngangsgatið. Kanínan hverfur sjónum Cujo, reiður Cujo byrjar að gelta og við það vaknar óvart og ónáða sveit leðurblöku, þar af ein sem bítur hann í nefið. Donna Trenton (Dee Wallace-Stone sem Dee Wallace) á í ástarsambandi við Steve Kemp (Christopher Stone, eiginmaður Dee Wallace í raunveruleikanum) sem eiginmaður hennar Vic (Daniel Hugh Kelly) sem vinnur við auglýsingar uppgötvar. Augljóslega verður samband þeirra stirt. Sem betur fer er ungur sonur þeirra Tad (Danny Pintauro) ómeðvitaður um þetta allt. Joe Camber (Ed Lauter) lagar bíla fyrir lífsviðurværi út úr hlöðu sinni á bænum sínum. Joe er að skipuleggja strákahelgi með einum af vinum sínum Gary Pervier (Mills Watson) þegar eiginkona hans Charity (Kaiulani Lee) vinnur $5.000 í lottóinu og ákveður að taka unga drenginn þeirra Brett (Billy Jayne sem Billy Jacoby) með sér í ferðalag. að hitta foreldra sína. Þegar hann kemur heim til Gary til að sækja hann finnur Joe hann látinn á gólfinu, hann fer inn í eldhús til að kalla á hjálp og hundurinn hans Cujo sem er nú ofsafengdur ræðst á hann og drepur hann. Donna og Tad keyra að bóndabænum Camber til að reyna að gera við bílinn hennar. Staðurinn er í eyði fyrir utan Cujo sem er nú alveg ofsalegur, froðufellandi, feldurinn hans rauðleitur af blóði og brjálaður af sársauka. Cujo ræðst á bílinn til að reyna að komast að Donnu og Tad, sem betur fer haldast gluggarnir fastir, að minnsta kosti í bili. Donna reynir að koma bílnum í gang en hann er algjörlega bilaður, þau eru bæði föst með ekkert nema vonina um að einhver komi og bjargar þeim. Cujo bíður, tilbúinn að ráðast á og drepa hvern sem verður á vegi hans. Leikstjóri er Lewis Teague. Mér fannst myndin svolítið hæg fyrir minn smekk. Fyrri hálfleikur slær áfram, seinni hálfleikur byggir upp dampi en mér fannst hann samt vera svolítið óspennandi og óspennandi. Leiklistin er fín hjá öllum sem að málinu koma, ég hef engar kvartanir þar. Tæknilega séð er myndin í lagi, ljósmyndun, tónlist, tæknibrellur, klipping og hún er almennt vel gerð. Stóra vandamálið er handritið eftir Don Carlos Dunaway og Lauren Currier og sérstaklega er það fyrri hálfleikur, sem flestir virðast vera áfyllingar til að teygja út hlaupatímann. Þegar hann var kominn inn á rétt undir 90 mínútna markinu leið það lengur. Það er líka svolítið fyrirsjáanlegt. Cujo sem skrímsli hræddi mig aldrei í rauninni heldur, mér finnst bara sljóandi yfirvigt St. Bernards ekki skelfilegur held ég. Ég býst við að það sé í rauninni ekkert athugavert við það, en ég held að ég myndi ekki vera að flýta mér að sjá það aftur. Meðaltal, ekki svo slæmt ef þú getur fundið eintak sem er ódýrt eða náð í sjónvarpið ókeypis.