Gleymdu öllum þessum safaríku rómantísku kvikmyndum sem taka þátt í fartölvum og varalæstum pörum sem á einhvern hátt ná að komast til hins mikla handan saman eftir skjáævi af of einfölduðu óraunhæfri rómantík. Gleymdu öllum þessum blygðunarlausu "hundur gefur líf sitt til að bjarga fjölskyldu sinni" myndunum (þó ég verði að viðurkenna að ég er með mjúkan blett fyrir þeim sjálfur). Gleymdu að Ricky Schroeder hafi þegar sýnt tilhneigingu sína til að ofleika á unga aldri (nú þessi VAR blygðunarlaus!). Þessi sjónvarpsmynd, sem því miður virðist aldrei fara í loftið lengur, er allra tíma meistari táragalla. Og vel skrifuð og vel leikin saga til að byrja með. Ann-Margret tók stóran möguleika í þessu hlutverki. Ekkert skrautlegt eða kynþokkafullt við hana hér, og það er stórkostlegur árangur í sjálfu sér. Byggð á sannri sögu leikur hún Lucile Fray, dauðaveika móður sem kýs að berjast fram í andardráttinn við að finna gott heimili handa börnum sínum tíu, í stað þess að skilja þau eftir í höndum ófyrirsjáanlegra ríkisstofnana. Frederic Forrest stendur sig frábærlega sem eiginmaður hennar, góðhjartaða en óáreiðanlegi fyrirvinnan sem lamandi liðagigt og persónulegir djöflar gera það að verkum að hann getur ekki séð um börnin. Myndin tekur okkur í gegnum það hjartnæmu ferli Lucile að taka viðtöl við verðandi foreldra og horfa á hana síðan krakkar fara að heiman. Það gefur okkur líka sjónarhorn barnanna sjálfra og föðurins - syrgjandi yfir harmleiknum sem eiga sér stað núna og þess sem á örugglega eftir að fylgja í kjölfarið og svekktur yfir vangetu sinni til að gera meira. Atriðið þar sem yngsta barnanna (Steven) er flutt til síns nýja heimilis er það átakanlegasta sem ég hef horft á. Núna ólst ég upp sem „vonlaus rómantíker“ og hef eytt mörgum árum síðan í að rækta sjálfan mig að harðari og tortryggnari skel. Ég finn yfirleitt meira til að hæðast að en að samgleðjast með í þeirri tilfinningaríku kvikmyndaþrá sem dregin er upp á okkur þessa dagana. En þessi gimsteinn frá því snemma á níunda áratugnum drepur mig enn. Ég vildi óska ​​þess að einhver með sleikja markaðsvitund myndi gefa út DVD útgáfu af þessu drama. Meðal sérstakra eiginleika þarf að innihalda Emmy-verðlaunaútsendinguna árið eftir. A-M var tilnefnd fyrir þetta hlutverk en verðlaunin sem besta dramatíska leikkonan hlaut Barbara Stanwyck fyrir "Thorn Birds". Á því sem hlýtur að vera eitt af stærstu augnablikunum í því sem nú er sannarlega dapurlegur verðlaunaþáttur, brast Stanwyck í grát í þakkarræðu sinni og rauk út: "Ann-Margret, ég elska þig!", sem leiddi Ann-M til tára. .Ein lokaaths. Einkunn IMDb fyrir „Who Will Love My Children“ er 6,4 þegar þetta er skrifað. Hins vegar eru yfir 75% einkunna á bilinu 8-10 (aðallega 10). Hvers konar fötlunarkerfi sem þessi síða notar til að breyta heildareinkunnum kvikmyndanna sem skráðar eru af IMDb, missir hún algjörlega marks þessa. Þessi er "grátur" allra tíma, og helvíti góð sjónvarpsmynd til að ræsa.