Hin fullkomlega ávöl persóna í aðalhlutverki þessarar myndar, löggan sem er rifin upp af fortíð sinni og á leið sjálfseyðingar sem er svo skýr fyrir áhorfandanum, er einstök fyrir tímann, 1950. Ásamt draugalegu tónlistinni og vel skrifaður söguþráður, myndin er gott dæmi um film noir eins og hún gerist best. Nærmyndir af augum Dana sýna angistina innra með sér, Karl Malden skarar fram úr sem yfirmaður hans, sem dregur ekkert út úr sér en hefur líka samúð með þeim sem eru undir hans stjórn á svæðinu. Otto Preminger gerði þessa tegund af kvikmynd bara um sína eigin. Ef það er einhver að kenna þá er það með hrífandi fegurð Gene Tierney sem virðist undarlega út af fyrir sig með harðsvíruðu löggunni. Atriði þeirra á kaffihúsinu eru hins vegar dásamleg og sönn. Tom Tully, í bitahluta föður hennar er fullkominn sem og Gary Merrill sem hetta. Frábær lýsing og stemmning. Byggingin þar sem banvænu verkin eiga sér stað mjög andrúmsloft, ég elska gömlu konuna í kjallaranum. 8 af 10.