Þú verður að elska spaghetti vestræna alheiminn. Sýnin um vestrið þar sem góðir krakkar verða skotnir á lausu án viðvörunar, teiknimyndalegir illmenni tyggja landslagið í öfgafullum nærmyndum og andhetjan gengur í burtu frá stelpunni á endanum. Margir kalla myndir Corbucci „þunglyndar“. Mér finnst það dálítið ósvífið hvað lýsingarnar ná. Ég held að dökkt og ófyrirgefanlegt sé líklegra að mestu leyti vegna þess að „þunglynd“ gefur til kynna tilfinningasemi sem næstum sérhver Eurowestern leikstjóri er hunsaður í þágu þess að mála persónur í stórum dráttum. kanónan Sergio Corbucci. Það er falleg kvikmynd. Og það er skynsamlegt að Corbucci hafi viljað blása af dampi með COMPANEROS eftir stanslausa tvo slaginn af THE GREAT SILENCE og þessu (þó að hann myndi síðar snúa aftur til venjulegra brellna sinna með SONNY AND JED). Það er samt ákveðin skopmynd sem dregur úr heildar grimmd myndarinnar, imo það er sárt en nokkurn skapaðan hlut að hafa óþarfa innlimun af þremur krökkum klæddir eins og hippar sem rölta um bæinn í leit að gulli og vandræðum. Og það er sárt að hafa Mario Adorf að leika mexíkóskan einhenta ræningjann El Diablo eins yfir höfuð og hann leikur alltaf persónurnar sínar. Til hliðar við þessar minniháttar kvörtun er meira en nóg hér til að bleyta góm spaghettíáhugamannsins. Skotbardagar í miklu magni, íbúar heils bæjar lækkuðu í að skríða naktir í moldinni, dæmigerð helgimynda slæma framkomu hinnar lakonísku andhetju (leikinn af Johnny Halliday), siðferðilegt gjaldþrot næstum hverrar persónu í myndinni. Corbucci gæti aldrei hlotið lof frægari Sergios eða bandarískra ættfeðra tegundarinnar en þú og ég vitum að það er gróft óréttlæti fyrir mjög hæfileikaríkan leikstjóra. Kraftmikið myndaval hans, dýpt sviðsetning með hlutum sem festast nálægt myndavélinni og víkja í bakgrunni, hæfileiki hans fyrir hröðum takti og hitaþrunginn orku í að flytja sögu sem var ekki alltaf allt á meðan, hvernig hann ljósmyndar opin rými, allt í verkum sínum gerir mig viss um að ef Corbucci væri bandarískur og hefði komið fram 15 árum síðar ásamt Mann og Hawks, hefðu gagnrýnendur Cahiers du Cinema lofað hann sem höfund sem væri verðugur alvarlegrar gagnrýninnar skoðunar.