Mér datt í hug þegar ég horfði á "Imaginary Heroes" að sérhver handritshöfundur sem reynir að búa til drama um fjölskyldusambönd ætti alvarlega að íhuga að drepa barn eða tvo í upphafsspólunni sem leið til að fá persónur sínar til að opna sig og opinbera sig. Það hlýtur að vera eitthvað til í þessum söguþráði, því það virðist sem hvert annað fjölskyldudrama sem kemur niður á píkunni noti þetta tæki í einni eða annarri mynd ("Paradise" og "Moonlight Mile" eru bara tvö af nýlegri dæmum sem vora strax upp í huga, þó að hægt væri að ná aftur til gullaldars eins og „Hver ​​er hræddur við Virginíu Woolf?“ til að koma málinu líka á framfæri). Það er ekki það að dauði barns sé óviðkomandi efni fyrir alvarlegar kvikmyndir til að kanna. Langt frá því. Það er bara það, eins og hvaða efni sem er, þá getur það verið svo ofnotað að það verður bara enn ein kvikmyndaklisjan, þægileg örstutt frásögn til að koma boltanum í gang og gefa persónunum eitthvað til að glíma við það sem eftir er af þeim tíma sem við komumst að. eyða með þeim. Nýjasta verkið af þessu tagi er "Imaginary Heroes", kvikmynd sem er mikið lánuð frá því sem er eitt af elstu og kannski þekktustu dæmunum um "fjölskyldu að takast á við dauða barns", Óskarsverðlaunin. að vinna "Venjulegt fólk." Eins og persónurnar í fyrri myndinni virðast Travises, á yfirborðinu, vera tilvalin úthverfafjölskylda, þar til, einn örlagaríkan dag, elsti sonur þeirra, Matt, sem er „gulldrengurinn“ íþróttamaðurinn og þar með eplið í auga föður síns, drepur sig án skýringa (einn smámunur er sá að sonurinn í "Venjulegt fólk" deyr af slysförum, ekki sjálfsvígi). Það er yngri bróðir Matt, Tim, sem á endanum finnur líkið og fer með hlutverk sögupersónunnar í myndinni. Hver af fjölskyldumeðlimum sem eftir eru tekst á við harmleikinn á sinn hátt. Matt, sem hefur alltaf lifað í skugga eldri bróður síns, verður sífellt meira aðskilinn við föðurinn sem hefur nánast hunsað hann allt sitt líf og byrjar að snúa sér að eiturlyfjum til öryggis. Ben, faðirinn, verður gleyptur í iðrun og sektarkennd og snýr sér bæði frá starfi sínu og fjölskyldu sinni. Eiginkona hans, Sandy, er flóknasta persónan í myndinni, frjálslynt barn sjöunda áratugarins sem líður undarlega í hlutverki móður og eiginkonu þar sem hún þolir ástlaust hjónaband í dauðhreinsuðu úthverfi. Hún eyðir mestum tíma sínum eftir harmleikinn í að reyna að ná sambandi við pottreykingarfortíð sína á ný. Eins og Dan Harris skrifaði og leikstýrði kemur "Imaginary Heroes" fram sem ofboðslega ójöfn kvikmynd. Fyrir hverja senu sem finnst raunveruleg og ósvikin, þá er önnur sem kemur fram sem handahófskennd og ósvikin. Stundum hefur maður það á tilfinningunni að Harris vilji troða öllum mögulegum lífsaðstæðum sem hann getur hugsað sér inn í handritið sitt, aðdáunarvert markmið, kannski, en það sem gerir myndina óþarflega melódramatíska í ferlinu. Í stað þess að samsama okkur persónunum og vera upptekin af neyð þeirra, finnum við oft fyrir okkur sjálfum að hugsa: "Ó, komdu núna - hvað næst?" Því að sjálfsmorð unglinga er bara toppurinn á ísjakanum þegar kemur að heitum atriðum sem fjallað er um í þessari mynd; handritið snertir einnig fíkniefna- og áfengismisnotkun, líkamlegt ofbeldi, kynferðislega átök, lífshættulega sjúkdóma, jafnvel óviljandi sifjaspell samkynhneigðra. Það er þetta „allt nema eldhúsvaskinn“ hugarfarið í skrifunum sem rænir myndina miklum trúverðugleika sem hún þarf til að láta okkur virkilega vera sama. Það er ekki þar með sagt að „Imaginary Heroes“ sé slæm eða óverðlaunandi mynd. Margt af því sem það hefur að segja um fjölskyldutengsl og gildismat á 21. öldinni er innsæi, frumlegt, áleitið og djúpt. Aðalheiður fyrir velgengni hennar á leikararnir, Emile Hirsch, Sigourney Weaver og Jeff Daniels, sem skila áberandi og viðkvæmum leik í hlutverkum sínum. Það eru þeir sem sigra yfir óhóf frásagnar til að örva heila okkar og snerta hjörtu okkar. Þar að auki nær Harris, í hans leikstjórn, á áhrifaríkan hátt depurðlegum tón í gegn, en hann er oft aukinn með nokkrum bráðnauðsynlegum leifturum af djörfum dökkum gamanleik.„Imaginary Heroes“ kann stundum að virðast einbeittur og afleitur, en fínn flutningur og lúmskur. skapbreytingar gera hana að kvikmynd sem vert er að horfa á.