Þessi mynd var sýnd sem hluti af Sydney Mardi Gras kvikmyndahátíðinni 2007. Ég hafði engar væntingar til myndarinnar þar sem einhver annar valdi hana fyrir mig. Mér líkar reyndar við kvikmyndir sem taka tíma að þróa, myndir sem leyfa persónunum að þróast og láta söguna flæða. Kyrrðin er góð. En þessi mynd var samt bara hæg. Inneign verður að fara til tveggja aðalleikaranna. Það var spennutilfinning á milli þeirra þar sem tveir gjörólíkir einstaklingar, sem eru í raun og veru vanbúnir, koma saman á mjög óþægilegan hátt. Það voru ljúfar stundir og sorg þegar við lærðum meira um þær. Mér líkaði líka umgjörðin og hvernig hún var tekin. Hún var klaustrófóbísk og einlita og hún jók enn á nánd myndarinnar og styrkir undarleika persónanna. Ég bara skil ekki endirinn. Hver var tilgangurinn með þessu öllu saman?