Við verðum að muna að 5. áratugurinn var nánast óskrifað blað þegar kom að kvikmyndum. Hollywood var að breytast frá þjóðræknum stríðsmyndum, noir, tveggja hjóla hafrara o.s.frv. yfir í kvikmyndir með boðskap. Við vorum með Blackboard Jungle, On the Waterfront og svo framvegis. Sumt fólk gæti haldið að það væri framför. Ég geri það ekki. Hver var mógúllinn sem sagði: Ef þú vilt senda skilaboð, hringdu þá í Western Union? Hann hafði rétt fyrir sér. Þessir sálfræðilegu spennusögur eru minni skemmtun en einhvers konar fjarmeðferð. Þessi er pip. Hún fjallar um þrjár systur sem reyna að ná yfirráðum yfir dánarbúi föður síns. Einn þeirra, kannski sá eini sem er þess virði að innleysa, fær aðstoð flugmanns fyrirtækisins til að hjálpa henni að halda restinni af fjölskyldunni í skefjum. Hann er til að byrja með fyrir peningana, en fellur að lokum fyrir henni. Á meðan ætlar restin af fjölskyldunni að spilla rómantíkinni. Úrslitin eru fyrirsjáanleg. Þú færð svolítið af öllu í þessari mynd. Kynferðisleg spenna á milli systranna. Smá lúmskur masókismi. Arfgeng geðveiki - ef slíkt er til. Við fáum aldrei að hitta foreldrana, en þau hljóta að hafa verið rugluð. Leikarahópurinn er nánast óþekktur. Einn eða tveir leikaranna hljóma óljóst kunnuglega. Leiklistin er svo slæm að það er erfitt að trúa því. Það var gefið út undir United Artists regnhlífinni af fyrirtæki sem heitir Bel-Air Productions. Það var skotið í og ​​við LA að mestu leyti á nóttunni og líklega án leyfis. Endirinn var svo furðulegur að ég hélt að þetta væri grín. Það var eins og þeir væru uppiskroppa með peninga og framleiðandinn ákvað að pakka því saman í miðri senu. Ég get ekki útskýrt það - ekki einu sinni fyrir sjálfum mér - en ég gaf þessum ruslahaug 8/10. Ég kannast við hugtakið "Það er svo slæmt að það er gott", en ég held að ég hafi aldrei lent í þessu fyrirbæri áður. Jæja, kannski "Hot Rods to Hell", en þessi passar svo sannarlega. Þú gætir viljað prófa þetta ef þú elskar kvikmyndir sem virðast vera gerðar í kjallara einhvers.