Ég hef keypt ákveðnar kvikmyndir á diski þó að annað flokks kynning hafi ekki verið valkostur. Ákveðið fyrirtæki sem ég mun ekki þekkja hér hefur gefið út nokkra pönnu og skanna DVD diska ("Clean and Sober", "Star 80", og þessa, svo bara þrjár séu nefndar!) af kvikmyndum sem ég held að enginn vilji sjá í þessu málamiðlunarformi. Sumir diskar gefa áhorfandanum val um 16x9 eða fullan skjá og aðrir eru bara í bíóútgáfunni 1,66:1 hlutfallinu. Að mínu mati segi ég að "Deathtrap" hafi verið hræðileg og einkennilega skemmtileg mynd. Einu kvartanir mínar eru pínulitið tónverk (hvað ER þetta f____g hljóðfæri sem er venjulega dreginn út fyrir kvikmyndir sem gerast í Frakklandi á 18. öld?) og Dyan Cannon öskrandi með reglulegu millibili. Gæti karakterinn hennar ekki hafa verið astmasjúklingur sem greip í innöndunartæki þegar hún var stressuð? Minniháttar kvartanir, bæði. Kostir diska eru meðal annars að geta spólað áfram til að komast lengra en það sem þér líkar ekki við. Ég sá aldrei sviðsetta útgáfu af "Deathtrap", þannig að það að hafa þetta fólk í hlutverkunum setur frábæran svip á feril þeirra á þeim tíma . Áður en miðar á Broadway kostuðu handlegg og fót var leikhúsið ódýrara fyrir meðalfólk. Núna, allir sem borga minna en lausnargjald konungs til að fá lifandi skemmtun er líklega ekki að fara á vinsæla sýningu á hinni frábæru uppástungu. Michael Caine og Christopher Reeve voru báðir stór, illvíg eintök snemma á níunda áratugnum og það er óaðskiljanlegur hluti af því hvernig við" mun bregðast við starfsgrein sinni og heildarmynd hér. Þeir eru örugglega ekki bókhneigðir menn sem geta ekki barist eða vilja bakka frá hindrun. Þeir tveir eru jafn frábærir þar sem glæpsamleg þrjóska þeirra verður fullkomin „dauðagildra“ þeirra.