Hammerhead er sambland af kvikmyndategundum vitlausra vísindamanns og hákarla. Jeffrey Combs leikur áðurnefndan brjálaðan vísindamann sem þróar manneskju/hamarhákarlaveru í smá tegundarsteypu. Furðulegt er að þessi vera er í raun sonur hans, sem hann hefur breytt í þetta skrímsli til að koma í veg fyrir að hann deyi úr krabbameini. Eða eitthvað. Hópi félaga er boðið á einkaeyju vísindamannsins. Þeir endar með því að vera notaðir sem hákarlabeita eða hákarlafélagi. Af einhverjum óþekktum ástæðum hefur yfirmaður upplýsingatækni verið tekinn með sem hluti af þessu teymi. Hver veit hvers vegna? Sem betur fer reynist hann útsjónarsöm, þó nokkuð yfirvigt, rambóesk hetja. Ég er að vinna á þeirri forsendu að hann hafi lært hvernig á að meðhöndla árásarriffil sem hluti af dagvinnunni sinni við 1. línu stuðning. Venjulegur dagur fyrir þennan upplýsingatæknimann felur væntanlega í sér að lagfæra nettengingu einhvers og síðan ákall um að byssuþrjóta illvirkja. Eða kannski þarf að skipuleggja símtal til að laga tölvu einhvers á milli líkamlegra árekstra við land-undirstaða manna-hákarl blendinga? Allavega, hann er magnaður og bjargar deginum. Hann fær meira að segja stelpuna. Hákarlamaðurinn er örlítið lame sköpun en allt í lagi, held ég, miðað við áhrifin almennt í þessari mynd. Og myndin heldur áfram á þokkalegum hraða. Það er auðvitað algjört hokum en ef þú kaupir mynd sem heitir Hammerhead og býst við að hún verði flókið drama um tilfinningaátök sem maður upplifði sem breyttist í landdrápsfisk, þá hefur þú í raun engum um að kenna nema sjálfum þér. Eins og það er, þá eru byssur, gormur, stúlkur og hugsanlega jafnvel sprengjandi þyrla. Það er drasl en ekki eins slæmt og sumir gætu sagt.