Ég vildi sannarlega að ég væri ekki að skrifa þessa umsögn. Ég er kristin, svo ég beið spenntur eftir að sjá þessa mynd. Hún virtist frábær -- kristin kvikmynd með nokkuð frægum stjörnum og söguþræði sem virtist forvitnilegt (ekki það að ég kaupi Biblíukóðann sjálfan -- þú getur látið hann segja hvað sem þú vilt. Ég trúi hins vegar öllu sem stendur í Biblíunni). Ég sit því á brúninni og nýt sýnishornanna, þegar myndin kemur og nær að eyðileggja skapið mitt á nokkrum mínútum. Ég þurfti að bíta mig í vör til að hætta að tjá mig um hræðileg skrif og leik á meðan ég var í leikhúsinu (ég hefði verið rifinn í sundur af fólkinu sem fagnaði frekar klaufalegum en í rauninni upplífgandi atriðunum og gaspaði yfir hinu brjálæðislega augljósa og fyrirsjáanlega Spennusenur, ég er viss). Þegar lokaeiningarnar fóru að rúlla gat ég hins vegar hugsað. Það voru margir hlutar myndarinnar sem mér líkaði -- sumir að mestu óvæntir söguþræðir, sumir brellur sem voru svo sannarlega sérstakir (ég er ekki að telja Visions með. Þeir voru illa gerðir) og áhugaverð tæknivinna -- dofnar, setur, sem tegund af hlutum. Því miður fékk ég þá greinilegu tilfinningu að ef ég las Opinberunarbókina fyrir apa og stillti apanum fyrir framan ritvél í klukkutíma, hefði ég getað fengið betra handrit. Og tónlistin var meira en cheesy (jafnvel fyrir Bond aðdáanda sem hefur gaman af soldið cheesy tónlist í atriðum af hasar og fróðleik). Svo ég vildi að ég gæti verið eins og allir aðrir í leikhúsinu -- eins og fólkið sem kom út grátandi og andvana vegna þess hversu ótrúlegt það var -- en ég er ekki manneskja sem hægt er að friðþægja af rithöfundi sem kastar einhverjum orðum yfir Biblíuskel og skellir kristnum stimpli á hana. Ég þarf góðan söguþráð og trúverðuga samræðu áður en ég get notið flestra kvikmynda, og þetta hafði bara ekki heldur. Fyrirgefðu, en ég myndi ekki mæla með þessari mynd við neinn. Og það er harmleikurinn. Hvenær munum við sjá snjöllan kristinn skáldskap? Það hlýtur að vera þarna einhvers staðar...