Sérstaklega illt dæmi um ítalska sértrúarkvikmynd með ómálefnalegum titli (ef eitthvað er, þá á varahluturinn THE MARK OF Satan enn minna við söguþráðinn!), þessi blendingur af gotneskum hryllingi og Giallo (með sterkum skammti af erótík) eingöngu skapar flatt andrúmsloft í gegnum í raun og veru samsvörun við meðhöndlun sem er hreint út sagt hræðilegt! Hér fáum við venjulegan hóp fólks (leikhóp) strandaðan á eyju (sem þeim var boðið til af greifa þar sem hann var orðinn ástfanginn af aðalkonunni, látnum hringara fyrir týnda maka sinn)! Persónurnar eru nokkurn veginn staðalímyndir: miðaldra en bráðskemmtileg hetja (leikinn af Giacomo Rossi-Stuart og fjölskyldusaga hennar ber meira en sinn skerf af ofbeldisfullum harmleikjum), dónaleg kvenhetja, druslusamur félagi (sem rifjar upp Mae West og kemur fram sem pirrandi af þeim. hellingur!), hógvær en dyggur sviðsstjóri (að eilífu gagnrýndur af einum og öðrum fyrir mannlausa hegðun sína!), nokkrar lesbíur, dularfullan garðyrkjumann (hinn alls staðar nálæga Luciano Pigozzi sem, einu sinni, tekur þátt í hasarnum, ef þú veistu hvað ég meina), öfundsjúk húsráðskona (nafnstjarnan Femi Benussi þó, fyrir hvers virði það er, þetta er í raun samspilsverk), trúarofstækismaður bryta, hrifnæm herbergistúlka, o.s.frv. Þó að myndin sé ekki af neinum þýðir óáhorfanlegt, grimmileg talsetning, sniglahraði, léleg framleiðsla (þar sem atriðin sem sýna geysandi sjóinn lyft upp úr einhverri svarthvítri kvikmynd!) og sú staðreynd að morðin eiga sér stað aðeins innan hálftíma sem er að ljúka, hjálpar ekki til. Þar að auki er skor Marcello Giombini, þó að það sé skemmtilegt í sjálfu sér, ósamræmilegt nútímalegt miðað við aðstæður; sem sagt, opinberunin reynist furðu vandað (miðað við að það er örugglega enginn skortur á grunuðum hér).