Í einu orði sagt: ömurlegt. Mér var ráðlagt að lesa nokkrar greinar um heimspekilega merkingu þessarar myndar á eftir, en eftir að hafa setið í gegnum hinar óendanlegu 115 mínútur myndarinnar og hægt og rólega mulið undir uppblásinn táknmynd hennar og hraunfljótandi kúgun, virtist betra að segja bara frá viðbrögðum mínum við myndinni. Eftir allt saman, hver fer að sjá kvikmynd með kennsluáætlun í höndunum? Og þessi mynd var dapurleg. Aðalleikarinn Claude Laydu, frá opnun myndarinnar til loka hennar, ber sömu þreytandi og pirrandi kvölargrímu og er nánast óaðgreinanlegur frá eilífri, dapurlegri raddsetningu myndarinnar. Það hefði ef til vill virkað betur að kvikmynda hvor umfram aðra en að láta áhorfendur verða fyrir báðum, þar sem þeir segja í rauninni það sama: Presturinn í Ambricourt er ömurleg manneskja. Sagan, sem fjallar um ofsóttan prest sem reynir að hjálpa ríkri fjölskyldu sem er í vandræðum, gerir ekkert til að gera persónur hennar mjög áhugaverðar eða samúðarfullar, þar sem fjölskyldan er hópur óþægilegra furðulinga og presturinn sjálfur kemur fyrir sem pirraður skaðvaldur. . Síðustu 30 mínúturnar gefa til kynna hrífandi boðskap um náð og þjáningar eins manns sem jafnast á við aðra, en vegna allra eftirlátssamra nærmynda af þjáðum Laydu og óljóss undirtexta í handriti Roberts Bresson, fannst mér það eina, Loksins, þetta er búið, við skulum fá okkur ís. Áhugavert fyrir aðdáendur Bresson ofstækismannsins Paul Schrader, bara til að sjá hversu margir þættir af karakter og umgjörð Schrader innihélt í eigin handritum og kvikmyndum, sérstaklega "Taxidriver", "Raging Bull" og "Light Sleeper".