Þessi óljósa de Sica afhendir vörurnar. Og það er sagt "hinir hógværu munu erfa jörðina." Þessi saga um stéttir á yfirborðinu en í raun myndlíking fyrir allt heimilislausa fólkið sem byggði Evrópu eftir stríðið mikla. Þeir eru heimilislausir en glaðlyndir, í samfélögum of fátækum og eigingjarnum til að sjá um eða viðurkenna þá, fótamottur fyrir ítölsku teppapokana. de Sica velur að segja hana sem ævintýri, öskubuskusögu. Ég hef ekki lesið bókina sem hún er byggð á svo ég get ekki sagt fyrir um hvort deus ex machina sé smíði rithöfundarins eða Vittorio. Hún byrjar á orðunum „Einu sinni var...“ til að lýsa tímaleysi sögunnar, því söguna gæti átt sér stað hvar sem er og alls staðar. Teiknimyndir af aðalsstéttinni sem skera inn að beini, duttlungafullur eðli heimilislausra, sérstaklega þegar þeir byrja að verða við óskum sínum og endir beint út úr Spielberg mynd gerir þessa boulange að unun fyrir alla. Aðgengilegasta mynd De Sica er líka ein af hans bestu. Hann yfirgaf nýraunsæisstefnuna, dalaði alltaf á milli þess og hinnar gömlu góðu kvikmyndagerðar, hann býr til kvikmynd sem brýtur hjartað og fyllir það um leið vonarþrá um að maður þurfi að halda áfram að yfirgefa þennan heim. Þakka þér Vittorio! Þakka þér fyrir! Þakka!!! Kærar kveðjur!!!!!!!!!!