Leikstjórinn elskar leikkonuna og það sést. Leikkonan býr í persónunni, sem við elskum við fyrstu sýn og hljóð. Persónan elskar afbrýðisaman óviðeigandi eiginmann sinn og hann elskar hana. Æskuvinur hans elskar konuna sína á laun og sú staðreynd að vinur hans er falleg kona gerir ástina harmræna og kaldhæðna. Eiginkona hans er afbrýðisöm út í æskuvin sinn og heldur að athygli hennar sé af leynilegri ást til eiginmanns síns. Svo er morð og rannsóknarlögregluþjónninn, sem elskar aðeins tvíkynhneigðan son sinn, og er illa við að vera tekinn úr fyrirtæki sínu af lögreglunni. persónurnar hér að ofan, sem hafa haft óþægileg samskipti við hinn látna og eru allar að ljúga að einhverju marki, afhjúpa leyndardóminn með einhverjum nákvæmustu og ekta verklagsatriðum sem tekin hafa verið á filmu. Og svo er það andrúmsloftið eftir að stríð París, þar sem kol er af skornum skammti, tónlist er full af erótískri þrá og þráhyggjuminni og sakleysi hefur fyrir löngu skolast burt af rigningunni. Allt þetta í umhverfi töframanna sem bregðast ekki alltaf við, hundar sem ganga á afturfótunum og tjá tónlistargagnrýni, hungraða fréttafréttamenn og þreytta löggur. Og svo eru margir af bestu leikurum sinnar kynslóðar sem hafa gengið í gegnum mjög slæm ár sem leikstýrt er af manni sem er í hringnum. ást á aðalleikkonunni sinni og sem, með fullum rökum, var virtur vinur Picassos. Ég hef séð þessa mynd oft og ég elska þær allar og hana.