Þessi mynd kom talsvert á óvart. Ég bjóst ekki við miklu, satt að segja. Fyrsta Hollywood-mynd Gretu Garbo? Og hvað? Sennilega eitthvað gróft og með venjulegum ýktum handleggjum og andlitsbeygjum sem lággæða þöglar kvikmyndir sýna svo oft. Jæja, mér skjátlaðist. Greta Garbo hlýtur bara að hafa hneykslað stúdíófólkið jafn mikið og hún gerði mig, því þessi mynd gerði hana að stjörnu, og það verðskuldað. Hún skildi ósjálfrátt kraftinn í því að standa kyrr, eða einfaldlega að halda merkingarbærri tjáningu í langa, langvarandi augnablik svo áhrif þess gæti fundist en ekki bara séð. Ég hélt áfram að hugsa með mér, hvernig komst þessi nútímaleikkona inn í krípandi þögla mynd? Hún var bara árum og árum á undan sinni samtíð. Sagan er ekki svo áhugaverð, hún er venjuleg saga um ást sem fannst og týndist. Það er aðeins frammistaða Garbos sem Leonóru, fátæku þorpsstúlkunnar sem lætur gott af sér leiða í stórborginni og snýr svo aftur til að ná í manninn sem slapp, sem gefur henni líf. Meðleikari Ricardo Cortez er hjálpsamur, en persóna hans er aldrei raunverulega þróuð og hann er niðurlægður af handritinu í gegn. Á einum tímapunkti er hann látinn klæðast fötum Garbos, fara í hneyksli, snúa svo aftur og gefa þau aftur. Og við skulum ekki einu sinni tala um hræðilegar lokasenur hans með Garbo og svo konunni hans. Allt of venjulegur, hann átti ekki mikinn feril eftir þetta og ég get skilið hvers vegna. En hann dugar sem dálítið dularfullur hlutur þráhyggju Leonóru. Það er ein alveg frábær lína í þessari mynd sem segir allt sem segja þarf. "Leonora, þú ert að verða áberandi." Já, örugglega áberandi. Ef þú vilt virkilega vita hvað þetta snýst um án þess að sjá alla myndina skaltu bara horfa á síðustu 30 sekúndurnar eða svo - augnaráð Garbo þar sem hún situr alveg ein í lúxusbílnum sínum segir allt sem segja þarf. „Hún hlýtur að vera svo hamingjusöm, hún hefur allt sem hún vill“ – já, andlit Garbos segir allt um það. Ég verð að sjá þennan aftur, Garbo er bara magnaður.