Þetta var í uppáhaldi í æsku minni - ég man eftir því að hafa séð það í sjónvarpi og spennt fyrir því í hvert skipti. Nú þegar ég er orðin fullorðin og á sjálf barn, langaði mig að kynna hann fyrir þessari klassísku mynd. Við horfðum á það síðasta föstudag og honum líkaði það. Í baráttu Abu við risakóngulóna læddist hönd sonar míns yfir og tók um mína - hann var virkilega hræddur. „Ætlar hann að berja kóngulóina, Poppa? Horfðu bara, þú munt sjá. Hann hefur engan sögulegan ramma til að tala um (átta ára), svo Bagdad undir barnabarni Haroun al-Raschid gæti eins verið Oz undir Ozma. af drengjaþjófnum, en ekki fullorðnum konungi. Reyndar, ef þú afbyggjar frásögn myndarinnar aðeins, þá er kóngurinn hliðhollur þjófsins, alls ekki hetjan - sem hlýtur að vera mjög ánægjulegt fyrir hugmyndaríka, ævintýragjarna unga stráka. Þetta er örugglega tímabilsverk - mig grunar að þegar hann verður ellefu eða tólf, muni syni mínum finnast það „kornótt“ eða hvaða orð sem næsta kynslóð mun nota þá. Ástarsagan er varla einvídd - eins og tortrygginn vinur sagði: "Af hverju elskar Ahmad prinsessuna? Vegna þess að frásögnin krefst þess." Vilji Abu til að setja sjálfan sig í hættu (ítrekað) fyrir hinn hugmyndalausa, ástarsjúka, steypta konung er jafn ósennilegur. En að þræta um slíkt á meðan þú samþykkir fljúgandi vélræna hesta, fimmtíu feta geðhesta og musteri hins alsjáandi auga væri afskaplega fáránlegt. Ánægjan sem fylgir því að sjá spádóminn rætast á hápunkti myndarinnar er gríðarleg, sem og lokaskotið þar sem Abu flýgur sigri hrósandi í burtu á (stolnu) töfrateppinu sínu, í leit að "skemmtilegu og loksins ævintýrum!"