Maður, er þetta ömurlegt. Það á ekki skilið mikið ummæli svo, í stuttu máli, er Rebecca DeMornay mjög agaður lögreglugeðlæknir sem fellur fyrir latneska elskhuganum Antonio Banderas í vínbúð, hann af hestahalanum og fangahúsinu. Þegar hún klippir sig leysir hún virkilega lausan. Fyrir utan þetta hrikalega ástarsamband sem hún á í (og við verðum að viðurkenna að málið hefur sínar hraðahindranir) er hún frekar kaldur fiskur. Brotinn, veikur faðir hennar birtist í fyrsta skipti í mörg ár og hún stígur á hann. Hún er líka dugleg að halda kjánalegum nágranna sínum á efri hæðinni (Dennis Miller) í skefjum. Og það er fanginn Harry Dean Stanton sem er að reyna að beygja hana til að gefa honum greiningu á fjölpersónuleikaröskun svo hann verði ekki negldur uppi á vegg fyrir raðmorðin sem hann hefur framið. Allt þetta fólk, og kannski fleiri, er strax grunað. þegar undarlegir hlutir fara að gerast hjá henni. Einhver sendir henni dauð blóm. Einhver gerir ósegjanlega hluti við gæludýrköttinn hennar. (Næst þegar ég sé heimilisgæludýr koma í böggla eða strengt í skápnum eða soðið í potti, þá ætla ég að æla.) Svo hver gerir það? Giska á. Enginn kraftur á jörðinni gæti neytt mig til að opinbera endirinn, en kannski hjálpar vísbending: misnotkun í æsku. Misnotkunarafsökunin er áhugaverð viðskipti í sjálfu sér, miklu áhugaverðari en myndin. Hvað þýðir "misnotkun í æsku"? Eigum við við kynferðisofbeldi? Líkamlegt? Bæði? Hvernig væri að berja krakka yfir bakið með tréskeið, nógu harða til að brjóta það? Það var það sem gerðist fyrir mig og bróður minn þegar við vorum börn, alveg eins og svipað gerðist fyrir alla hina villandi stráka í hverfinu. Kynferðislegt ofbeldi? Það gerðist aldrei hjá neinu okkar, eftir því sem ég best veit, þó ég sé ekki viss um að því hefði verið hafnað með einhverju fjöri. Í þorpinu á Samóa sem ég lærði í tvö ár var eitt tilvik þar sem unglingspiltur fannst leika kynferðislega með mun yngri stúlku. Fjölskylda stúlkunnar barði helvítis upp úr honum. Eigin fjölskylda drengsins sendi hann til að búa með annarri grein fjölskyldunnar í öðru þorpi, útlegð sem stóð í tvö ár. Þegar hann kom aftur var atvikið gleymt af öllum, þar á meðal barninu. (Við the vegur, litla stúlkan sem við sjáum hér er undir fimm ára svo það er ólíklegt að hún muni eftir næturheimsóknum pabba í öllum tilvikum þar sem langtímaminni er ekki komið á fót fyrr en um það leyti.) Reynsla DeMornay leiddi til Geðröskun hennar má kalla „samfélagsbyggingu áfalla“. Það er ekki þarna nema við setjum það þar. Nóg af sálfræðifyrirlestrinum. Það verða fimmtán sent. Viltu áfall? Ég skal gefa þér áverka. Myndin neyðir okkur algjörlega til að samsama okkur persónu Rebeccu DeMornay, alveg frá upphafi. Síðan, þegar hún hefur fyrsta tilraun með Antonio Banderas, og skor Pio Donnagio er að berja erótíkina í hausinn á okkur, gefur myndavélin okkur skot yfir öxl hennar af ber-bolnum Antonio sem skríður yfir okkur með loðna bringuna. Nú er ÞAÐ áverka. Það lætur hverjum karlkyns áhorfanda líða eins og hann sé á gólfinu í þvottahúsinu í Kaliforníu karlanýlendunni í San Luis Obispo. Ekki misskilja mig. Mér líkar ekki við Antonio Banderas. Það er bara það að ég er ekki ástfangin af honum. Það eru ekki nógu margar nektarmyndir af álfalíkama Rebeccu DeMornay í öllum alheiminum til að bæta upp fyrir slíkan kvíða. Hér er aðlaðandi leið til að lifa þessa mynd af. Í stað þess að sitja bara og pæla, reyndu að velja atriðin sem voru tekin upp í Toronto og aðgreina þær frá þeim sem teknar voru í Búdapest. Það er áskorun, í raun, og getur, fyrir allt sem við vitum, varðveitt geðheilsu þína.