Að mínu mati ætti góð heimildarmynd - sérstaklega sú sem fjallar um umdeild pólitísk málefni - að vera upplýsandi og eins óhlutdræg og hægt er. Aðalatriðið ætti að vera að sýna sannleikann. Þetta þýðir einkum að hafa meðal viðmælenda sérfræðinga um efnið og fulltrúa allra aðila. Þessi mynd er misheppnuð hvað þetta varðar. Flest viðtölin í þessari mynd samanstanda af „mönnum af götunni“ sem útskýra spurninguna um frið í landinu helga. Veggurinn sjálfur, ætlað viðfangsefni myndarinnar, fær alls ekki alvarlega meðferð. Í flestum viðtölunum bíður viðmælandinn einfaldlega eftir því að leitað sé til hans og spyr almennra spurninga eins og "hvað finnst þér um vegginn?" - hún nálgast ekki handahófskennt fólk nálægt veggnum og spyr það hvernig það hafi beinlínis orðið fyrir áhrifum af honum. Fyrir utan einn viðmælanda, ísraelska hershöfðingjann sem sér um byggingu múrsins, höfum við enga "sérfræðinga" um efnið til að veita okkur samhengi múrsins (t.d. hvernig og hvenær verkefnið hófst, hvort það hafi gengið vel, hvaða hópar eru fyrir og sem á móti verkefninu o.s.frv.)Fyrir utan viðtölin samanstendur mjög stór hluti myndarinnar af víðtækum tökum af atburðalausum senum, eins og beint af veggnum, byggingu veggsins og fólk sem fer úr strætó. . Þessar myndir taka allt of mikinn tíma að mínu mati. Það er gaman að sjá hvernig veggurinn lítur út, en 20-30 mínúturnar af hausupptöku á veggnum (og aðeins veggnum) eru óhóflegar. Ljóst er að þessar myndir (ásamt arabískri tónlist sem gefur til kynna sorgartilfinningu) eru með í þeim eina tilgangi að vekja hjá áhorfendum tilfinningar um andstyggð á veggnum.