Frábær mynd. Engar óþarfa brella eins og í flestum Hollywood myndum. Allt studdi spennuna í söguþræðinum. B&w gaf honum líka einfaldan, óþægilegan blæ. Í stuttu máli, það var innyflum í einfaldleika kvikmyndatöku og leikara. Eftirfarandi þjónar sem áhugaverð andstæða við Memento. Persónur í bæði notuðu meðferð og undirferli mikið. Í þeim skilningi minntu báðir mig dálítið á "In the Company of Men", líka mjög mælt með því. Einn munur á tveimur myndum Nolan er að Memento var aðeins auðveldara fyrir mig að fylgjast með, í ljósi þess að svart-hvít atriðin þróast í stöðugri tímaröð, og það gera þær í litum líka. Ég held að það hafi ekki verið rétt hjá Following, þar sem atriði virtust vera sýnd af handahófi. Ef þú hefur valið á milli myndbandstækis og DVD, þá mæli ég eindregið með DVD, þar sem það gefur þér möguleika á að horfa á myndina í annað sinn í tímaröð, ekki bara í spænu (að vísu snjöllu) röð sem Nolan kynnti. Það gerir það líka auðveldara, við annað áhorf, að raða saman röðinni fyrir sjálfan þig, ef þú vilt. Eins og annar áhorfandi tók fram, er eitt það besta við bæði þessa mynd og Memento að enginn leikarahópsins var frægur. Þetta voru persónur, ekki stórir leikarar sem komu með persónur sem þróaðar voru í öðrum kvikmyndum. Í ljósi ákveðinna líkinga í söguþræðinum velti ég því fyrir mér hvort Memento sé eins konar endurgerð af Following, en ætlað að ná til stærri áhorfenda, eins og Edward Burns gerði She's sá sem er í formi - og með að mestu leyti sama leikaraskap og - The Brothers McMullan.