Ekki meira nautakjöt og kál fyrir hana! Þessi litla rómantíska gamanmynd er klippt frá senu til senu með nokkrum framandi ívafi (sumar ímyndaðar senur og búningapartý). Allt þetta snýst um eiginkonu eiginmannsins/mannanna sem er að reyna að brjótast út úr öngþveitinu, leikin af Gloriu Swanson (hún er tvítug hér!). Báðir fremstu mennirnir hafa náttúrulegt andrúmsloft sem er sannfærandi og að sjálfsögðu er Swanson fullkominn í alls kyns skapi, frá léttúðugum til áhyggjufulls til vongóður. Á bak við alla leikina og augljósa léttleika er það gamla alvarlega vandamál að vera ástfanginn og villast ekki ástfanginn. Það er smá kurteisi, en leikstjórinn DeMille er á toppnum með að halda þessu glaðlega og trúverðugum í alla staði. Eins og með margar myndir frá þessu tímabili segja textarnir ekki bara frá því sem þeir eru að segja (eða hugsa) heldur gefa þeir oft eins konar heimspekilega innsýn, eins og til að réttlæta harmleikinn (eða kynþáttaníð). Og það er þessi æðri tilgangur hér, sennilega betur án kennslutextans, en hann er hluti af frásagnarstílnum, og hann er svolítið einkennilegur. Ef þú ert að leita að sjónrænni eða formlegri undrun finnurðu hana ekki hér. En sem saga, vel leikin og kvikmynduð af nákvæmni og hagkvæmni er hún í rauninni frábært dæmi. Atburðirnir koma kannski ekki algjörlega á óvart, en þetta er svo nútímaleg ástarsaga, sem gerist fyrir næstum hundrað árum síðan, hún er gas. Og sá ég að Swanson væri fullkominn?