Fyrir alla með hóflega næmni, hóflega tilfinningu fyrir mannlegu og mannlegu ástandi, fyrir alla sem eru færir um að komast yfir Hollywood-líkinguna, fyrir alla sem eru ánægðir með að sjá kvikmyndir sem eru ekki með röð af Seagals/Willis/Van Dammes sem sprengja heilann „Le Huitième Jour“ bíður upp úr hverjum sem er eða að sjá hver fer upp í rúm með hverjum, fyrir hvern þann sem hefur vitsmunalega hæfileika til að átta sig á, hafa samúð með, skilja, hlæja MEÐ, gráta MEÐ náttúrulegum blíðum hjartahlýjandi og fyndnum samúðarfullum MENNUM. fyrir þig. Jaco van Dormael hefur ekki náð einfaldlega meistaraverki, það hefði verið of einfalt; hann hefur náð einu af þessum sjaldgæfu stórkostlegu listaverkum í kvikmyndaheiminum sem stangast á við hvers kyns umbúðir. Er það drama? Er það gamanmynd? Nei: þetta er saga Georges, dásamlega fyndinn aumkunarverðan hlæjandi elskandi hræddan fallegan persónuleika, sem þjáist af Downes-heilkenninu. Þetta er saga sem fær þig til að hlæja í gegnum tárin, en þetta er ekki einn af þessum klassísku táragalla; þessi mynd fer í gegnum heim sem lætur þig blanda tilfinningum þínum um samúð eða samúð eða jafnvel skömm saman við tilfinningar þínar um aðdáun, hlýju og jafnvel ást. Farsæll bankasölumaður, Harry, rekst á Georges: þeir voru báðir að fara í gagnstæðar áttir með algjörlega andstæðar hugmyndir, vandamál og forgangsröðun; Van Dormael bræðir þessa tvo ólíklega menn á kunnáttusamlegan hátt í hlýja vináttu, en það er svo miklu meira en góð vinátta þeirra sem fá sér bjór á leiðinni. Þetta er samband sem þróast í djúpstæða þörf hjá báðum fyrir hinn. Hinar cuasi-súrrealísku senur passa fullkomlega inn: Georges rifjar upp (eða finnur upp) fyrri atriði úr lífi sínu á meðan hann annað hvort dagdraumar eða sefur; jafnvel næstum ævintýralega lokasenan er alveg rétt. Eina atriðið sem gæti talist svolítið út í hött er þegar þeir stela rútu og keyra hana út úr sýningarsölunum. Þetta dregur þó ekki úr heildinni. Þessi mynd er minnismerki. Jafnvel þó að franskan þín sé ekki upp á marga fiska, vinsamlega þoldu að sjá hana með undirtitlum. „Le Huitième Jour“ er vandræðisins virði. Hvað annað varðar, lestu bara eftirfarandi athugasemdir Ég tek undir þau öll. Þessi mynd er gleði, hún er tignarleg, hún er einstök. Ef þú hefur séð `Rain Man' sem ég tel frábæra mynd, þá verður þú að sjá þessa: hún er miklu betri vegna þess að hún hefur ekki yfirborðslegan spón fræga Hollywood-framleiddra heimsþekktra leikara; það eru Pascal Duquenne og Daniel Auteuil TÍU Óskarar fyrir þessa tvo og þrjá í viðbót fyrir Jaco van Dormael. Hverjum er ekki sama? Já: 11 af 10 ef IMDb einkunnin brotnar ekki undir álaginu. Magnifique! Chapeau!