"Jake Speed" er fín mynd með dásamlegum boðskap. Það hefur auðvitað sína galla. Stundum er það svolítið hægt. Það kynnir illmenni sitt of langt inn í söguna. Aðgerðin er á hraða hjartsláttar snigilsins. Það er með Z-gráðu leikarahóp (Þó ég hafi alltaf dáðst að verkum Karen Kopins, sem er með beinskeyttu útliti Söndru Bullock). En þegar allt þetta gengur gegn því, er "Jake Speed" virkilega hvetjandi, takk fyrir að heillandi handriti eftir Wayne Crawford (sem leikur titilhlutverkið) og Andrew Lane. Af hverju finnst mér það svona hvetjandi? Vegna þess að það segir við mig "Hey, hvers vegna ekki að reyna að vera góð manneskja." Sagan er í rauninni "útlendingur í ókunnu landi" forsenda, það er góð-og-hetjulegur Jake Speed ​​er settur í raunheiminn þar sem slæmir hlutir koma fyrir gott fólk. Jake er meira en skáti. Hann er meira en riddari í skínandi herklæðum. Jake Speed ​​er verndardýrlingur bjartsýni í óhreinum, vondum og illum heimi. Það er vegna þessa sem "Jake Speed" þurfti virkilega að slá í gegn. Hún hefur frábæran boðskap sem ætti að hafa borist til Hollywood og síðan til heimsbyggðarinnar. Ímyndaðu þér kvikmyndaiðnað sem virkilega lagði á sig að sýna gott og almennilegt fólk. Ég er ekki að segja að við ættum að horfa á Walton-hjónin í öllum kvikmyndahúsum kvikmyndahússins, en að það væri gaman ef fleiri myndir eins og "Jake Speed" myndu fá tækifæri. ("Due South," sjónvarpsþáttur um kanadískan Mountie, er góður samanburður á því sem hægt er að gera til að lífga upp á ameríska skemmtun.) Vissulega, "Jake Speed" hefur ofbeldi, blóð og byssur, en heildarskilaboðin eru að ef þú reynir nógu mikið til að vera góð manneskja, þú munt sigra öfl hins illa í hvert skipti. 14.10.99