Alveg frábært. Nú, áður en herdeild kvikmynda-púrista kafnar í lattéunum sínum, leyfi ég mér að útskýra nánar. Eins og ég hafði gaman af henni, þá er þetta einfaldlega ein versta mynd sem ég hef séð og er örugglega versta mynd sem ég hef séð í bíó (áhrifamikil fullyrðing, eins og ég man eftir að hafa séð Daredevil á hvíta tjaldinu). Leiðtogarnir tveir (Daniel Gillies og Elisha Cuthbert) voru í besta falli ósannfærandi og í versta falli hreint út sagt hræðilegir. Auðvitað var þeim ekki hjálpað handriti sem hafði jafn mikla tilfinningalega dýpt og Daphne & Celeste smáskífa og persónusköpun sem var álíka sannfærandi og OJ vörnin. Söguþráðurinn (til að teygja aðeins úr hugtakinu) var þunnur til enginn og „gore“ atriðin, þótt hún væri án efa hrottaleg, óviðkomandi og hlægilega formúlukennd. Söguþráðurinn þar snýst um tvítuga fyrirsætu (Cuthbert) sem er rænt, fangelsaður og beitt ýmsum innyflum, bæði sálrænum og líkamlegum. Pyntingarsenurnar líða eins og ótengdar leikmyndir og áherslan var lögð á að hneyksla frekar en að hræða áhorfendur. Þó að það sé í raun mjög, mjög fátt jákvætt að draga úr þessari mynd, þá eru endurleysandi eiginleikar hennar einmitt gallarnir sem gera hana að svo hræðilegri mynd. Ég hef aldrei heyrt háværari áhorfendur í kvikmyndahúsi. Innan tuttugu mínútna var allt kvikmyndahúsið í saumaskap og hélst þannig út í gegn. Ég fyrir mitt leyti kom út roðinn af hlátri, hrifinn af kvikmynd sem hafði náð hámarki skelfilegrar kvikmyndagerðar. Hvernig sem á það er litið, þá er þetta sannarlega kvikmyndalegt afrek og teikning fyrir framtíðarleikstjóra þegar þeir greina nákvæmlega frá því hvernig eigi að gera kvikmynd. P.S. Ég sleppti að nefna að mér tókst að komast ókeypis inn í myndina...svo ég hef efni á að hlæja að henni. Ég freistaðist samt til að biðja um peningana mína til baka...það var virkilega SVO slæmt.