Ég hef séð slatta af „80s rokkarahrollvekjum“ í gegnum tíðina, allt frá drasli eins og „Terror on Tour“ til fáránlega skemmtilegra gimsteina eins og „Slumber Party Massacre 2“. Einhvern veginn tókst mér að halda áfram að fresta þessu, sem er skrítið því hann er líklega sá vinsælasti og vel tekið. Jæja, loksins náði ég því og það er auðveldlega það besta af þessari aðallega hræðilegu (en næstum alltaf yndislegu!) undirtegund. Söguþráðurinn (sem var nokkurn veginn aflétt í myndinni "Black Roses") snertir mulleted misfit að nafni Eddie, sem allir í menntaskóla hans gerðu að athlægi fyrir tónlistarsmekk hans. Hann elskar 80s metal, sérstaklega átrúnaðargoðið sitt Sammi Curr (leikinn af seint frábærum Tony Fields.) Eftir að Sammi er drepinn gefur Eddie uppáhalds útvarpsplötusnúðurinn honum lokaupptöku Sammi. Þegar Eddie spilar plötuna aftur á bak kemst hann að því að hann er aðeins harðari og slæmir hlutir fara að gerast hjá þeim sem grínast með hann. Er tónlist Samma andsetin? „Trick or Treat“ er vel gert og algjört æði. Tæknibrellurnar eru æðislegar, jafnvel þó þær séu með dæmigerðum 80s leysigeislum. Ég ólst upp á níunda áratugnum og þótt ég væri ekki aðdáandi þungarokks man ég eftir borgargoðsögninni um að spila plötu aftur á bak og heyra hljóð Satans tilbiðja. Haha! Ég man líka eftir því að eldri systkinum mínum og nágrönnum var sagt að bæði KISS og Ozzy tilbáðu Satan, svo það er mjög skemmtilegt að sjá þau bæði gera cameos sem meinlausan útvarpsplötusnúð og and-rokkprest. Bara ef ég hefði séð þessa mynd sem krakki! Þó að myndin virðist gera grín að vinsælum tengslum níunda áratugarins milli meintrar djöfladýrkunar og þungarokks, kemst áhorfandinn aldrei að því hvers vegna Sammi Curr er kominn aftur frá dauðum og skapar eyðileggingu og drepur þann sem verður á vegi hans. Þetta er veikasti hlið myndarinnar, en ef þú getur horft framhjá því, þá er hún mjög skemmtileg.