Hópurinn er að ferðast til Belgrad í hræðilegri rútu undir forystu drukkins flugstjóra og mállauss sonar hans (sem finnst gaman að keyra með lokuð augun). Ferðalag þeirra er oft truflað af mörgum fyndnum atburðum sem lýsa með mikilli kaldhæðni falli þjóðarandans árið 1941 og eru svo fyndnir að þeir eru enn í dag notaðir sem algengir brandarar. Maðurinn sem "stelur senunni" er 4 feta bóndi á hæð með 4 syni sína sem eru næstum tvöfalt stærri en hann. Að lokum tekur myndin einn dramatískan beygju og ferðin verður ekkert nema svanasöngur deyjandi lands.