Mér fannst mjög gaman að horfa á þessa mynd! Í fyrstu, þegar ég sá plakatið hennar, hélt ég að þetta væri bara enn ein auðveld rómantísk gamanmynd ... en hún er einfaldlega meira en þetta! Ég persónulega trúi því að þessi hugmynd (sem ég er viss um að góður hluti áhorfenda hafði rétt áður en þeir sáu myndina) sé enn einn mikilvægur hluti af stóru hugmyndinni um myndina sjálfa (eða jafnvel markaðsstefnu hennar)! Það sem ég á við er: Nú á dögum erum við þrælar mynda! Til birtingar! Ég fór í bíó til að skoða þessa mynd með rangar tilfinningar, rangar væntingar, og í lokin fann ég hversu yfirborðskennd ég gæti verið! Til að lýsa því fyrir mér dettur mér í hug röðin undir lokin þar sem Sidney kaupir flugmiðann til að fara aftur til New York og þar sem hann er beðinn um að „gefa eiginhandaráritun“, sem þýðir að skrifa undir miðann, telur hann að bara vegna þess að hann komst í sjónvarpið þökk sé hneyksli á verðlaununum hann er nú einhvers konar frægur. Og þetta er bara, held ég, hápunktur þessa meginþema sem kvikmyndirnar snúast um. Ofan við þetta tel ég að myndin bjóði okkur líka upp á lausn til að sætta sig við þetta, sýnd í gegnum myndina af viðhorfi Sidney: ekki vera of alvarlegur um sjálfan þig eða um neinn annan ... "jafnvel heilögu voru menn í upphafi" ... eins og Sophie segir einu sinni í myndinni. Dýrlingar augnabliksins eru stjörnurnar. Við eignum þeim „aura“ fullkomnunar, eilífrar hamingju, en raunveruleikinn er miklu minni en það. Jafnvel dýrlingar hvers kyns trúarbragða eru myndir, tilvalin fyrirmynd um hvernig á að haga sér og hvernig á að lifa lífi þínu. Jafnvel þeir voru ekki fyrir alvöru ... þeir urðu "í alvöru" eftir að þeir dóu og við horfðum aftur á þá. Og það er gripurinn: við þurfum dýrlingana okkar! við þurfum stjörnurnar okkar! Við sækjumst eftir þeim eins og það væri ekki fyrir þá sem við hefðum ekkert að sækjast eftir. Og sjónvarp og allir aðrir fjölmiðlar eru leiðir til að skapa og fanga viðleitni okkar. Okkur vantar sárlega viðmið til að mæla okkur sjálf. Og þannig komumst við í kvikmyndahús til að horfa á þessa mynd í fyrsta lagi: til að sjá hvort við getum passað viðmiðið, eða hvort viðmiðið er of lítið fyrir okkur. Að þessu sinni var það stærra en við bjuggumst við.