Myndin er mjög raunsæ. Algerlega, það tilheyrir ekki Hollywood Cinema tegundinni þar sem hver lína verður að vera borin fram á fullkominn hátt og þar sem hver hreyfing er nákvæm. Leikararnir sem leika hlutverk elskhuganna standa sig FRÁBÆRT í að tákna tilfinningar og hugsanir persónanna - hversdagsævintýri þeirra. Á heildina litið nær myndin hápunkti áhorfandans í þunglyndisástand. Þetta er þar sem raunsæi allrar sögunnar kemur í ljós. Það gerist ekki allt eins og við teljum að það eigi að gerast. Ég get þó sagt að myndin endar ekki á slæmum nótum. Við horfum, við lærum, við upplifum okkur sjálf. Það er líklega siðferði þessarar sögu.