Að vera Buster Keaton aðdáandi er að hafa hjartað þitt brotið reglulega. Flest okkar kynnumst Keaton fyrst í einni af stórkostlegu kvikmyndunum frá frábæru tímabili hans í sjálfstæðri framleiðslu: „The General“, „The Navigator“, „Sherlock Jnr“. Við viðurkennum hann sem mesta persónu í allri sögu kvikmynda gamanmynda og við viljum sjá fleiri myndir hans. Hér byrjar hjartaáfallið. Eftir 'Steamboat Bill Jnr' þrýsti mágur Keatons, Joseph Schenck, á hann til að skrifa undir samning sem setti Keaton undir stjórn MGM. Keaton varð bara einn leikari í viðbót til ráðningar og lék handrit einhvers annars. Svo versnaði áfengissýki hans. Eftir 'Steamboat Bill Jnr' gerði Keaton aldrei aftur alvöru fyrsta flokks mynd. Nokkrar heimildir lýsa tilvonandi meistaragamanleik sem Keaton hélt því fram að hann hefði *næstum* þurft að gera á MGM: skopstæling á 'Grand Hotel'. Ævisagahöfundurinn Tom Dardis hefur lagt fram sannfærandi sönnunargögn um að Keaton hafi búið þessa sögu til. Ástarsorgin eykst vegna þess að meðal margra ára stöðugrar hnignunar Keaton, kom hann bara einstaka sinnum með góða kvikmynd ... eins og stutta gamanmynd sína 'Grand Slam Opera '. Ég held áfram að leita að týndu myndefninu af dramatískri senu Keaton með Spencer Tracy í 'It's a Mad Mad World': þáttaröð þar sem bitur löggan Tracy hringir í gamlan eftirlauna krakka (Keaton) og reynir að fá aðstoð hans við að stela peningum Smiler Grogan. . Þetta myndefni er nánast örugglega horfið að eilífu, en ég held áfram að leita. 'Speak Aasily', því miður, er ein af myndum Keatons frá upphafi hnignunar hans. MGM var að reyna að byggja upp Jimmy Durante (sem, fyrir tilviljun, lék Smiler Grogan þremur áratugum síðar) sem nýja gamanstjörnu. Því miður reyndi MGM að byggja upp Durante með því að taka hann í lið með Keaton, en gamanleikstíll hans var einfaldlega ósamrýmanlegur við Durante. (Ég er aðdáandi beggja.) Allan feril sinn var Durante miskunnarlaus senuþjófnaður: það er lofsvert að hann vissi að hann var byggður upp á kostnað Keaton og Keaton var eina mótleikarinn sem Durante reyndi aldrei að setja upp á svið. .Keaton var oft dæmdur sem fórnarlamb afar grimmdarverka. Í 'Speak Aasily' leikur hann lærdómsríkan og húmorslausan háskólaprófessor í miðvesturríkjunum að nafni Post (vegna þess að hann er viðurkenndur eins og einn) sem fær bréf þar sem honum er tilkynnt að hann hafi erft $750.000, sem hann verður að ferðast til New York borgar til að sækja. Hringir hann til að staðfesta þetta? Athugar hann jafnvel póststimpilinn? Nei; hann tekur lífsins sparnað út úr bankanum og flýtir sér til New York. Um leið og hann er farinn játar þjónn Post að hann hafi skrifað (falsað) bréfið til að hrekja prófessor Post upp úr hjólförunum! Post, sem heldur að hann sé 3/4 milljónamæringur, fer á götur með Jimmy Dodge (Durante), sem er að reyna að framleiða tónlistarrevíu en á ekki peninga. Persónurnar sem þessir tveir snilldar grínistar eru að leika á skjánum ná einfaldlega ekki saman. Keaton er að leika einn af þessum egghausum (eins og Mister Logic í 'Viz') sem skynjar allt. Durante leikur einn af þessum pirrandi hepcats sem er ófær um að koma með neina beinskeytta yfirlýsingu vegna þess að handritið krefst þess að hann tali alltaf í slangri. Það er sársaukafullt ófyndinn samræðuatriði þar sem Durante er að reyna að tala við Keaton um peninga, en - í stað þess að koma beint út með það - þarf Durante að nota sífellt tilgerðarlegri slangurhugtök eins og „kale“, „cartwheels“ og svo framvegis ... á meðan Keaton hefur auðvitað ekki hugmynd um hvað Durante er að tala um. Ég skal gefa Keaton kredit: hans eigin þurra og rykuga slétturödd, flatur Kansas-hreimurinn hans, er algjörlega fullkominn fyrir persónuna sem hann er að leika hér. Sidney Toler, lítur miklu grannari og myndarlegri út hér en hann myndi vera aðeins ári síðar, er áhrifamikill eins og æsandi leikstjóri revíunnar sem prófessor Post setti inn (á tikk). Henry Armetta, sem mér hefur aldrei fundist fyndinn, er enn minna fyndinn en venjulega hér, býður upp á hlaupagagg með heimskulegri útborgun. Thelma Todd heillaði mig hér, í illmennilegri útgáfu af hlutverkinu sem hún lék í 'Horse Feathers' (mun fyndnari mynd). Edward Brophy, einn af uppáhalds persónuleikurunum mínum, er ónýtur. Hluti af vandamálinu við 'Speak Aasily' er að aukapersónur hegða sér á algjörlega óviðeigandi hátt. Lögfræðingur Keatons mætir í leikhús Durante með brýn skilaboð til Keaton ... en hann er ekki þar, svo lögfræðingurinn heldur áfram að upplýsa um persónuleg viðskipti Keatons fyrir fyrsta algerlega ókunnuga manninum sem hann hittir. (Rektu lögfræðingnum, Buster!) Í annarri senu, prófessor Post - gaurinn sem er talinn vera með peninga í þessum söngleik - klikkar inn í búningsklefa kórstúlkna og allar kórstúlkur tísta strax og hylja sig. Ég veit fyrir víst að *nútímalegar* kórstúlkur myndu aldrei bregðast við á þennan hátt, og ég efast stórlega um að kórstúlkur árið 1932 hafi hagað sér þannig heldur ... alls ekki til að bregðast við því að 'engillinn' réði tökum á þáttunum sínum. SPOILERS KOMA. Um það bil hálftíma í hið ófyndna „Speak Easily“ sest hinn frábæri Jimmy Durante við píanóið, glottir inn í myndavélina og hristir hausinn eins og hann byrjar að spila lag. Þetta er augnablikið þegar ég hélt að loksins myndi þessi mynd loksins koma sér fyrir í tilgangi sínum að skemmta okkur. Æ, nei. Það sem er mest pirrandi af öllu er endirinn á þessari mynd, sem notar stökustu og ósennilegustu klisjuna í allri gamanmyndinni: þeirri þar sem algerlega óhæfur hálfviti verður stjörnugrínisti vegna eigin óhæfuleika. (Keaton neyðist til að endurtaka þessa klisju í þættinum 'Screen Directors Playhouse' árið 1955; Chaplin hafði þegar notað það í 'The Circus'.) Ég grét næstum því - í reiði og sorg - yfir glötuðum tækifærum í 'Speak Aasily' '. Aðallega af virðingu fyrir vinnunni sem Keaton, Durante, Toler, Brophy og Miss Todd hafa unnið annars staðar, mun ég gefa þessari mynd 2 stig af 10.