Ég var búinn að bíða lengi eftir þessari mynd síðan ég sá stikluna, sem lét hana líta út eins og pólitískt drama, með þremur uppáhalds leikurum mínum í aðalhlutverkum; Al Pacino, John Cusack og Bridget Fonda. Og þrátt fyrir að leikstýrt hafi verið af Harold Becker, sem hefur unnið misjafnt verk, sameinuðust hann og Pacino í SEA OF LOVE, sem er meðal þeirra bestu verkanna. En truflanir á einhverju stigi (til að byrja með, nokkrar af senum í upprunalegu stiklunni birtast ekki í myndinni) og breyting á tóni (síðari stiklur gera það að verkum að þetta lítur út eins og spennumynd) gera þetta, á meðan hægt er að horfa á það, hvergi nærri eins og það gæti hafa verið.Sem er of slæmt, því mig langaði virkilega að fíla þessa mynd. Það voru miklir möguleikar hér til að vera kvikmynd um hvernig stjórnvöld geta enn verið þess virði þrátt fyrir alla spillingu, og að gefa flókna yfirlýsingu um þá spillingu, ekki venjulega góða krakkana vs vondu krakkana. Og hér er góður leikur. Pacino og Cusack eru báðir mjög góðir og Danny Aiello skilar einna bestu frammistöðu á ferlinum. En Fonda er sóað í hlutverki sínu, hefur ekkert að gera, og á meðan það er verðleiki í aðal söguþráðinum, þegar hún snýr að spennumynd, villtist myndin leiðin, jafnar sig um stund í lokasenunni á milli Cusack og Pacino, og fellur svo. alveg niður á endanum. Ég vildi að mér gæti líkað þetta meira, en nei.