Ekki horfa á þessa mynd og búast við Jane Austen vitsmunum, skörpum samræðum eða snjöllum félagslegum athugasemdum. Að þessu sinni hefur forsendur Northanger Abbey verið uppfært á mjög nautnalegan hátt! Í þessari útgáfu eru erótískir dagdraumar Catherine ekki bara kjánalegar fantasíur, heldur tenging við heim kynlífs fullorðinna sem hún er bara að kíkja inn í með dagsljósaævintýrum sínum. Á daginn er hún mjög frjó og kurteis, og snáði hennar Henry kemur fram við hana af fyllstu kurteisi. En þegar kynferðislegt eðli hennar vaknar, breytast dagdraumar hennar á lúmskan hátt úr mildum yfir í rjúkandi í ógnvekjandi! Í upphafi sögunnar eru kynlífssýnir Katrínar alfarið byggðar á gotneskum skáldsögum sem hún étur í rúminu. Það er bæði hugljúft, kynþokkafullt og ögrandi að fylgjast með því hvernig draumkennda mynd hennar af myndarlegum Henry „leysist upp“ í ógnvekjandi draum um að vera borinn burt og hrifinn af rómantískum illmennum! Á sama tíma er það hrikalegt og átakanlegt að fara aftur í rúmið sitt á morgnana - Katrín sem sefur rólega lítur svo saklaus út að maður myndi aldrei geta sér til um hvað raunverulega gerist í þessu fallega litla haus! Seinna, eftir að hafa verið boðið í kastala Henrys, heyrir Catherine fjölskyldudeilur og misskilur algjörlega merkingu þess. Hún hoppar upp í rúm, hylur sig með rúmfötunum og liggur vakandi og hlustar óttaslegin, og blá augun hennar eru einu sjáanlegu merki um að hún sé vakandi. En smátt og smátt sleppa þessi fallegu bláu augu og lokast þegar hún rekur inn í annan heitan draum um saklausa löngun. Að þessu sinni dreymir Catherine að hún sé á tímum Elísabetar og bíður óttaslegin fyrir utan kastalann eftir að „bandítinn“ nálgist! Það er nokkuð ljóst að hún er meira spennt en skelfd yfir hugmyndinni um að vera borinn burt af ræningjum. Hún skelfur allt nema af spenningi og eftirvæntingu! En svo, eftir skot af henni hlaupandi brjálæðislega til að komast undan, erum við aftur komin í dagsbirtuheiminn, þar sem vinnukonan er að skamma hana fyrir að hafa ruglað herberginu sínu áður en hún sofnaði. Þess má geta að þungeygð geisp Katrínu í morgunljósinu er í sjálfu sér frekar nautnalegt tákn um hversu ástríðufullir draumar hennar hafa verið! Að lokum gerir hinn strangi og hugmyndalausi elskhugi Catherine, Henry, að sjálfsögðu guðdómlega eðli fantasíur hennar og heldur henni strangan fyrirlestur. Það er athyglisvert að þegar Catherine hrundi í tár táknar ekki afturför heldur framfarir í sambönd fullorðinna. Í næsta atriði brennir hún gotneskri rómantík sinni með tárum og kastar sér skömmustulega og grátandi upp í rúmið. Merkilegt er að þessi tímamót markast einnig af því að Katrín fellur í djúpan svefn - nema að í þetta skiptið eru engir draumar um að trúa ástríðu. Væntanlega hefur Catherine verið nógu þroskuð til að vera tilbúin í alvöruna. Þó Katherine Schlesinger sé með yndisleg blá augu og líflegan svip og allur frammistaða hennar heillandi, þá verður að segjast að fyrir utan hina heitu draumatröð er þessi kvikmyndaaðlögun afskaplega sljó. . Ég gef henni 9 stjörnur eingöngu vegna þess að raunverulegur rómantískur kann að njóta þess eingöngu á dagdraumastigi. Ef þú vilt lesa bók um ósvikna viljasterka unga kvenhetju sem sigrar raunverulegt myrkur og hættu í alvöru gotnesku umhverfi, ég mæli eindregið með THE PERILOUS GARD eftir Elizabeth Marie Pope.