Tatie Danielle snýst allt um hræðilega gamlan tígul sem kvelur ástríka og ómeðvitaða fjölskyldu sína af illsku. Það er smá undirtexti sem gæti verið um nýlendufortíð Frakklands en það er aðallega bara Danielle að gera ýmislegt (eins og að yfirgefa lítið barn vísvitandi í garði) sem myndi fljótlega láta mann taka upp tennurnar með brotna fingur. Því miður gerist það ekki hér. Það lítur vel út og leikurinn er fínn og það er ekkert að hugmyndinni en það er bara svo SMUG. Guð, elskar þessi mynd sjálfa sig. Synd að það er ekki nærri eins snjallt eða eins fyndið og það heldur að það sé. Eini hvatinn í þættinum - því miður, kvikmynd - kemur frá því að Danielle verður viðbjóðslegri og viðbjóðslegri og það eina sem kemur á óvart er að horfa á sífellt ólíklegri leiðir sem hún gerir þetta. Það er rétt: alveg eins og í grínþætti, sem er það sem þetta er, með bættum „bónus“ stórhugmynda og 110 mínútna sýningartíma.