Súrt, óbilandi og fallegt, meistaraverk John Schlesinger er ekki síður áhrifaríkt í dag en fyrir 35 árum, þegar bandarískt líf var enn meira rugl. Myndin hefði sennilega ekki getað verið gerð á öðrum tíma í sögunni, því svo margar sviptingar áttu sér stað seint á sjöunda áratugnum: endanleg upplausn hins mikla Ameríku vesturs, harðnandi stríð í Víetnam og árekstrar félagslegra hugsjóna sem voru „Midnight Cowboy“ er víða þekkt sem eina Óskarsverðlaunamyndin sem hefur fengið „X“ einkunn, en það er miklu meira á bak við frægð hennar; það fer líka fram úr norminu sem listaverk. Þó að þessi mynd (úr skáldsögu James Leo Herlihy) hafi mikið að segja um veðrun bandarísks lífs, þá fer hún yfir pólitík sjöunda áratugarins með því að skoða falin vináttubönd og takast á við þemu sem menn þekkja á öllum tímum. Aðalpersónurnar tvær eru í raun staðlaðar andhetjur - menn sem hafa ekkert stórkostlegt fram að færa en nóg að segja frá um heiminn okkar. Upphafleg áhersla 'Midnight Cowboy' er á 28 ára gamla Joe Buck, líkamlega áhrifamikill innfæddur í Texas. leikinn af Jon Voight. Í upphafssenunum fylgjumst við með rútuferð Joe til New York borgar, þar sem hann ætlar að nota einn af fáum ósviknum hæfileikum sínum - hæfileikann til að gleðja konur - og vinna sér inn auðæfi sína sem hræsni. Við komumst að því að Joe er hlægilega barnalegur í kynlífsviðskiptum. Klæddur kúreka-dúddum og úthrópaði sjálfan sig sem „helvítis fola“, hinn ungi Texasbúi flakkar í gegnum fyrstu brellur sínar áður en hann gengur í samstarf við Enrico 'Ratso' Rizzo (Dustin Hoffman), sjúklegan svikara og smáþjóf frá Bronx. Ratso, sem er lágvaxinn, grannur og haltur, sýnir Joe litla peningahjálp. Þeir verða fljótir uppiskroppa með reiðufé og þegar lífið verður alvarlegt yfir vetrarmánuðina, skjálfa Joe og Ratso í fordæmdu íbúðarhúsi á Manhattan með varla dollara eða fermetra máltíð. Það er á þessu tímabili sem sterk vinátta myndast á milli þeirra, mennirnir tveir treysta hvor öðrum til að berjast við gríðarlega baráttu. Í gegnum myndina hlustar Joe aftur til fyrri ára í Texas, þar á meðal lífið með ömmu sinni Sally (Ruth White), sem þjónaði sem forráðamaður; harðvítugt samband hans við 'Crazy' Annie (Jennifer Salt), alræmda heimastúlku; og áfallalegur atburður þar sem Joe og Annie urðu fyrir árás af bæjarfólki sem vildi slíta ástarsambandinu. Mjög mikið af sínum tíma, 'Midnight Cowboy' setur saman villtan fjölda endurlita, draumaþátta og geðræns myndefnis sem varpa ljósi á aðalpersónurnar á sama tíma og bakgrunnur þeirra bjagast. Fyrir hvert augnablik af skilningi sem við öðlumst frá Joe og Ratso, vakna fleiri spurningar um líf þeirra. Báðir mennirnir eru eflaust í molum; þeir hafa enga skýra stefnuskilning fyrr en Ratso lendir í veikindum og Joe skynjar loksins tilgang með því að vera á lífi. Þessi opinberun ýtir „Midnight Cowboy“ að niðurstöðu sinni, sem er frekar vongóð í mjög grátbroslegri sögu. Þó að Joe og Ratso þurfi mjög á heppni að halda, er leikstjórn John Schlesinger skýrt útlistuð og notar gróft andrúmsloft handrits Waldo Salt til að leyfa Voight og Hoffman að dafna. Samskipti þeirra líta ákaflega eðlileg út og aukahlutverkið, sem skartar Sylvia Miles, Brenda Vaccaro og meðlimum Andy Warhol klíkunnar, býður sig fram sem ómissandi hluti af söguþræðinum. Endurlitsmyndirnar sem taka þátt í Voight, Ruth White og Jennifer Salt eru sérstaklega áhrifamikil þegar kemur að því að takast á við ástarsorg týndra tíma. Öllum unglingum sem velta fyrir sér geðrænum tímum er ráðlagt að horfa á þessa mynd, þökk sé frábærri kvikmyndatöku Adam Holender („The Boy Who Could Fly, 'Smoke') og klippingu eftir Hugh Robertson ('Shaft'). Myndefni 'Midnight Cowboy' virkar með hljóðrásinni (sem John Barry setti saman) sem samhenta einingu, sem stundum sér fyrir tónlistarmyndböndum undanfarna tvo áratugi. Aðallagið Everybody's Talking er sungið af Nilsson, sem var reyndar notað sem bráðabirgðalag á meðan á klippingu stóð. Hið eftirminnilega munnhörpuþemað er leikið af Jean 'Toots' Thielemans. 'Midnight Cowboy' hefur verið gefin út í tveggja diska safnútgáfu af MGM/UA, sem inniheldur aukna eiginleika og athugasemdir. Einnig er fáanleg DVD-útgáfa frá 1998 (notuð fyrir þessa umfjöllun), sem býður upp á tvöfalt breiðtjald og staðlað snið með 5.1 Dolby Digital hljóðaukningu; þriggja tungumála texti og texti; frönsk 'talsetning'; endurútgefin stikla í kvikmyndahúsum (ekki „upprunalega“ eins og auglýst var); og átta blaðsíðna framleiðslubæklingur. Báðar DVD útgáfurnar innihalda endurgerða 25 ára afmælisútgáfu af myndinni, sem sýnir upprunalegan ljóma hennar. „Midnight Cowboy“, sem verðskuldar þrjú Óskarsverðlaun (besta myndin, Schlesinger, Waldo Salt) og fleiri tilnefningar (Voight, Hoffman, Sylvia Miles, Hugh Robertson), mun örugglega halda sæti sínu á listanum yfir ódauðleg klassík.* ** ½ af 4