Það eru nokkrir þættir í myndum Park, og sérstaklega Wallace & Gromit, sem ég myndi segja að geri þær svo frábærar. Hið fyrra er fínleiki og athugun, flaggskip þeirra er persóna Gromit. Hann talar ekki, hann gefur frá sér engan hávaða, það eina sem hann hefur eru augun, augabrúnin og líkamsstellingin, og með þeim stjórnar hann myndinni. Park nær að gefa okkur allt sem við þurfum frá þessari þöglu persónu í gegnum svip sinn. Gamanleikurinn og tilfinningarnar eru sendar í gegnum fíngerðarustu hreyfingar og það virkar frábærlega vel. Þegar þú horfir á myndina þarftu að vera meðvitaður um allan skjáinn. Venjulega færðu leiðsögn um hluti í bíó, skjárinn verður ekki of mikið ringulreiddur, það verður ekki margt til að taka augun frá aðal vísbendingunni eða hasarnum. Park virðist þurfa að horfa í hina áttina með kvikmyndir sínar. Hann kastar aukaefni til áhorfenda sinna, það er hasar í bakgrunni, til hliðar á skjánum, jafnvel utan skjásins, og það er nánast alltaf eitthvað í forgrunni sem grípur augað. Kvikmyndir hans fjalla um margþætta áhorf og uppgötvun, þær eru lagaðar af brandara og aukaatriði. Í gegnum þessa mynd eru lög af hlutum að gerast á skjánum, brandarar í forgrunni kannski á krukkumerki og bakgrunnsskuggum sem gefa frá sér hasar. Þú getur ímyndað þér að fyrir Park hafi kvikmyndirnar alltaf verið viðburður og myndirnar sem hann elskar eru þær sem hann vill horfa á aftur og aftur. Þetta er það sem sést í kvikmyndum hans, og inn í gegnum ástsælustu persónurnar hans. Svo eru það furðulegu og vitlausu uppfinningarnar sem Wallace gerir, eitthvað sem endurspeglast í söguþræðinum og útúrsnúningum söguþræðisins, allt er furðulegt og óviðeigandi. vegg, samt virðist það svo fullkomlega eðlilegt í þessum heimi. Þú getur ímyndað þér að inni í Park sé hugur Wallace. Það er líka eitt í viðbót sem gerir þessar kvikmyndir svo einstakar, en það er líkanið og nákvæma handhreyfingin. Ég verð að viðurkenna að ég hafði áhyggjur þegar ég vissi að Dreamworks tók þátt í gerð þessarar myndar og ég hélt að þeir myndu koma upplifun sinni af tölvuteiknimyndum á framfæri. Það sem ég var hræddur um var að Wallace & Gromit yrðu CGI einingar, eða í það minnsta, CGI notað til að hreinsa upp tilfinninguna sem fyrirsætan leiddi til myndarinnar. Ekki svo. Þú getur samt séð þumalfingur og verkfæramerki á persónunum og langt frá því að trufla athyglina frá myndinni, þetta bætir bara svo mikilli raunverulegri tilfinningu við hana og tilfinningu fyrir líkamlegri dýpt í persónurnar og atriðið á skjánum. Hvað með myndina? Ég verð að segja að söguþráðurinn var eitthvað sem ég hafði hugsað vel um áður en myndin var í bíó og það kom ekki á óvart, en það hafði ekki áhrif á ánægju mína. Reyndar var allt í öllu að horfa á snúninginn og kómíska tímasetningu uppgötvunarinnar og viðbrögðin, og ég sogaðist alveg eins inn eins og þetta væri spennumynd, en samt hló ég allan tímann. Að horfa á myndina var heillandi á ýmsan hátt. Til að sjá hreyfimyndina lokið, hversu villtar uppfinningarnar eru, hvernig Wallace ætlar að lenda í vandræðum og Gromit koma honum út, hvar allar krossvísanir eru í myndinni og hvar eru allir brandararnir! Ég verð að viðurkenna að ég talaði við vini mína á eftir og trúði því varla hversu mikið ég hafði saknað. Það er eitthvað annað í þessari mynd en í hinum, það er nýtt stig fullorðinshúmors hérna og ég meina ekki dónaleg brandara (þó það eru par sem eru bara svo bresk að þú getur ekki annað en hlegið), ég meina brandara sem einfaldlega fljúga yfir höfuð barna en lemja fullorðna í andlitið. Sú tegund sem þú ert vanur að sjá koma út úr einhvers staðar eins og Pixar. Þetta bætir bara enn meiri aðdráttarafl við myndina. Allt í lagi, ég skal reyna að vera svolítið neikvæður hér. Ég tók ekki eftir röddunum í þessari mynd, veistu hvernig þú hlustar venjulega á leikarana og athugar hvort þú þekkir þá? Jæja, ég var bara of upptekin í myndinni til að vera sama eða til að taka eftir því hverjir þeir voru ... allt í lagi, það er ekki neikvætt. Leyfðu mér að reyna aftur. Aðalsöguþráðurinn var ekki eins sterkur og grípandi og ég bjóst við, og ég fann sjálfan mig að vera upptekinn af hliðarsögunum og persónunum sjálfum...aftur...það er ekki slæmt, myndin var bara svo mikil. ríka skemmtun. Mér dettur ekki í hug að segja eitthvað slæmt um þessa mynd, sennilega er það versta sem ég gæti sagt að titilröðin í lokin er frekar endurtekin...þar til endanlegur titill! Í alvöru, það er það versta sem ég get sagt. Sagan er mjög skemmtileg, vel uppsett, vel skrifuð, vel útfærð. Það er fullt af frábærum karakterum hér, ekki bara Wallace & Gromit. Það er svo margt að gerast á skjánum, svo margar tilvísanir og brandarar (kíktu á kjóla Lady Tottingham), ostabrandarar alls staðar, brandarar fyrir alla fjölskylduna. Persónurnar eru frábærlega hrífandi og þú munt komast að því að þú hefur tekið til þeirra áður en þú áttar þig á því. Það er bara svo margt í þessari mynd fyrir alla. Það er svo margt sem ég gæti sagt og skrifað um, en ég veit að þetta mun fljótt breytast í baksmellisæfingu fyrir Park og Aardman, það myndi líka bara breytast í röð af "þetta var virkilega fyndið" og "það er svolítið þegar...", og það sem ég myndi frekar gera er að segja þér að þetta sé frábær mynd, að fara að sjá hana og upplifa allt sjálfur. Ég segi samt að kanínurnar eru frábærar!