Ég og Diane sáum þessa stórkostlegu mynd í Fremantle í dag og við vorum báðar sammála um að af pastiche myndunum væri hún höfuð og herðar yfir restina. Ég segi það vegna þess að við vorum heilluð af stuttu, fimm til tíu mínútna kaflanum sem sömdu myndina og þeirri staðreynd að þessi mynd var með þema sem hvert verk var samið í kringum og auðvitað var þemað ást í sinni margvíslegu mynd. átti sér stað í hinum ýmsu Parísarsvæðum og gaf þannig sérstakt bragð fyrir hvern hluta. Eftir að hafa aðeins verið í París nokkrum sinnum, var ég ekki nógu fróður til að þekkja staðsetningarnar auðveldlega en ég er viss um að Evrópubúar og sérstaklega Frakkar gætu auðveldlega þekkt staðsetningar borgarinnar. Í öllum tilvikum er áhorfandinn strax dreginn inn í hverja sögu vegna framúrskarandi framleiðslu þeirra svo þessar borgarstaðir hverfa í kjölfarið. Myndin hreyfist hratt og áhorfandinn er skilinn eftir að gleypa eina atburðarás meðan sú nýja er á skjánum. Sögurnar sjálfar eru ekki myndrænar eins og einhver púka í Hollywood vitleysu, þær eru lúmskar og umhugsunarverðar og blíðlegar eins og í flestum tilverum án fjölmiðlaslóðarinnar sem grafar svo mikið af fegurð lífsins undir næsta mykjuhaug bara til að selja, selja. selja ...Farðu með einhverjum sem þér þykir vænt um og leyfðu þessari töfrandi litlu filmu að baða þig eins og heilsulindarmeðferð og þegar þú ferð frá mér finnst mér þú endurnýjast.