Þegar skemmdarverkamaður sprengir í loft upp umdeilda rannsóknarstofu ríkisins losna tvö tilraunadýr í litlu samfélagi í Washington-ríki. Einn er hundur með óvenjulega greind. Hitt er „Outside Experimental Combat spendal“ eða „OXCOM“. Vegna ástæðna sem greint hefur verið frá frekar í myndinni hatar oxcom hundinn og er því að reyna að drepa hann. Áhorfendur hafa áhyggjur af því að Travis Cornell (Corey Haim), móðir hans Nora (Barbara Williams) og kærustu hans Tracey (Lala Sloatman) tengdust hundinum og oxcom fyrir slysni, sem tveir umboðsmenn Þjóðaröryggisstofnunarinnar, Lem Johnson (Michael Ironside) og Cliff ( Blu Mankuma), rekja þá upp. Margar athugasemdir eru gerðar um að Watchers séu allt öðruvísi en Dean Koontz bókin sem þjónar sem upphafspallur myndarinnar. Þetta er satt. En það ætti ekki að hafa áhrif á einkunnina þína. Ef þú vilt bókina skaltu lesa hana. Dæmdu myndina út frá eigin verðleikum, ekki hversu vel hún samsvarar bókinni. Bill Freed og Damian Lee, sem skrifuðu handritið, eru alveg jafn miklir listamenn og Koontz (það er ekki gæðasamanburður, bara yfirlýsing um að þeir séu allir listamenn). Það er leikstjórinn Jon Hess líka. Starf þeirra sem kvikmyndagerðarmanna er ekki að fylgja bókinni þrælslega eftir eins og um handrit væri að ræða. Þeir eru að laga bókina, sem listamenn, til að gera einstakt listaverk. Hún er byggð á bókinni. Ekki eins og það. Þú verður að losa um forhugmyndir þínar/væntingar þegar þú horfir á myndina, því þú átt eftir að upplifa listaverk sem þú þekkir ekki nú þegar, jafnvel þó þú hafir lesið skáldsögu Koontz. Svo, er Watchers góð mynd? Það er frekar gott, ekki frábært. Nógu gott til að vinna sér inn „B“ eða 8. Hess byrjar hlutina á hægri fæti með einni fallegustu kvikmyndaðri sprengingu sem ég hef séð í nokkurn tíma. Því miður svíður hann aðeins strax á eftir þegar við hlustum á mjög þykka málfræðiútsetningu. Eftir þá senu hótar Watchers að verða klisjukennd níunda áratugarins mynd þegar við hittum Travis og Tracey fyrst. Það er sífellt hætta á að stefna að klisju. En það er aðeins skekkju. Oftar en ekki, Hess er fær um að fara yfir vel troðinn landsvæði með fjölda áhugaverðra flækja: Bæði Travis og Tracey eru frá einstæðu foreldri heimilum, með kynjum sínum snúið við. Báðir hafa einstakt, þroskað samband við foreldra sína. Þrátt fyrir að þetta sé hryllingsmynd er aðaláherslan á sæt, gáfuð hund og finnst hún oft eins og ævintýramynd og hún gerir hrylling, spennumynd eða sci-fi, sem eru allt tegundir sem hún snertir. Hess kynnir stóran hóp af persónum, sumar koma ekki inn fyrr en seint í leiknum, samt er myndin aldrei ruglingsleg og engum persónum líður eins og þær séu skildar eftir í rykinu - allir þræðir eru fallega bundnir á endanum. Uppbyggingin er líka flókin að því leyti að þarna eru tveir stórir illmenni, annað verður minna augljóslega illa meint eftir því sem líður á myndina, þar til snúningur ásamt hrottalegu ofbeldi gerir einn andstæðing skýrari. Skömmu síðar gefur Hess okkur gott augnablik efasemda með hinum andstæðingnum. Stærsti gallinn í mínum augum er óttalegur, algengur við hryllingsmyndir síðan að minnsta kosti á níunda áratugnum - "árásaratriðin" eru tekin of dökk, of nálægt , of úr fókus og þeim er breytt of illa. Það gerir það ákaflega erfitt að segja til um hvað er í gangi, sem dregur úr mestu spennu frá atriðum sem ættu að vera hápunktur. Hluti af hvata Hess fyrir stílnum, og þetta er dæmigerð réttlæting fyrir þessu vandamáli, var vissulega áhyggjur af því að veran myndi þykja fyndin og/eða fölsuð frekar en ógnvekjandi og spennuþrungin. Að mínu mati er það ekki fullnægjandi lausn að sýna áhorfendum hvimleiða þoka. Við fáum aðeins að sjá skepnuna búninginn/förðunina greinilega undir lok myndarinnar. Það var nógu vel gert til að betri teknar og klipptar árásarsenur hefðu fært myndina upp í að minnsta kosti 9. Burtséð frá því hversu samsvörun skáldsagan og kvikmyndin eru, þá kynnir Watchers grípandi sögu með snjöllum, aðlaðandi persónum. Það er oft naglabítur og hryllingsatriðin eru villtari en þú gætir búist við, ef ekki nákvæmlega blóðug (þó að það sé töluvert magn af blóði í nokkrum senum). Áhorfendur hafa tilhneigingu til að vera vanmetnir vegna ranghugmynda um hlutverk kvikmyndar þegar kemur að því að aðlaga bókmenntir - ekki láta það framhjá þér fara eða vísa því á bug á misskilningi.