Ég trúi ekki að ég hafi einu sinni reynt að horfa á þennan óþverra. Sem ákafur B-hryllingsmyndaaðdáandi var ég meira en hrifinn af þessari mynd eftir vinsæla fjárhagslega hryllingsmyndagerðarmanninn Herschell Gordon Lewis. Því miður gat ég, fyrir mitt litla líf, ekki hugsað mér verri mynd en þessa strax frá opnun myndarinnar. Ja, kannski Gigli, en ég trúi því staðfastlega að Dr. Gore (The Body Shop) sé verri þegar ég hugsa um það. Hræðilegur söguþráður sem hreyfist ótrúlega hægt, myndin dregst áfram án þess að tala um alvöru hrylling. Hins vegar skal ég viðurkenna að ég sé hreinlega fyndinn í nokkrum senum þegar Dr. Gore er að hugsa um fórnarlömb sín sem bráðum verða. Myndavélin stækkar of stóru, perulaga augun hans, á meðan allan tímann er þetta hreinlega rotnandi hljóðrás til að auka á skemmtunina. Ég hló í meira en 10 mínútur. Eftir að hann hefur reist „kraftaverkakonuna sína“ eyðir myndin næstum 20 mínútum í að sýna hann og „kærustuna“ hans þegar hann er að kenna henni að tala, svo tala þau, ærslast meðal marigolds, fara í lautarferðir o.s.frv. tónlist sem spilar á öllu þessu fandango án nokkurrar ræðu. Þessi hluti myndarinnar mun láta þig óska ​​þess að þú hefðir skorið úlnliðina með daufum brún smjörhnífs. Mig langar næstum að æla við tilhugsunina um þessa mynd. Ef þér líkar við slæmar kvikmyndir skaltu horfa á þessa.