Ég horfði á þessa mynd ásamt Níu fjölskyldunni minni. Þar sem yngri bróðir minn er nýlega giftur gætum við tengst því sem er að gerast. Myndin sker sig úr fyrir klassískan blæ sem rómantík trúlofuðu parsins gefur. Sem betur fer að þessu sinni hafa allir indverskir staðir eins og Ranikhet Almora o.s.frv. verið notaðir, sem flestir borgarbúar hafa þegar heimsótt, og þar af leiðandi aukið tengslin við kvikmyndina. Samræðurnar eru miklu betri en þær í "Umrao Jaan Ada" - mynd sem er talin byggð á samræðum. Bakgrunnstónlistin eykur „mjúkan fókus“ myndarinnar. Það minnir mig einhvern veginn á "Kareeb" eftir VV Chopra, þar sem neha og að einhverju leyti Bobby gerðu persónuna fullkomið réttlæti. Sama hér, að því leyti að aðalparið veldur ekki vonbrigðum í neinu deildarútliti eða leikaraskap. Aukahlutverkin eru of góð. Ég met leikkonuna í hlutverki Bhabhi í fremstu deild. Aðstæður fjölskyldusamskipta sem lýst er eru raunverulegar og þú brosir þegar þú finnur þig í stað einnar persónanna. Lögin voru of hæf við atriðin og passa vel við myndina. Hins vegar, þó að ég virði Ravindra Jain fyrir verk hans, allt frá kvikmyndum til Ramayana, saknaði ég Ram Laxman sárt. Það hafði enga tvíþætta (Sivan flokkur), engin bikiní, engin ráðabrugg og engin vitleysa. Þú myndir þægilega horfa á myndina með foreldrum þínum nema ef þú ert nú þegar eða ætlar að trúlofa þig fljótlega. Ég vil segja um hreinskilinn hlut hér að þó Suraj leggi til að hjónaböndin séu á milli fjölskyldna en ekki aðeins einstaklinga, þá er nálgun hans algerlega einstaklingsbundin. Myndin fjallar aðeins um Prem & Poonam, hinar persónurnar eru tilfallandi. List að líkja eftir lífinu? „Jaðarpersónurnar“ eru sendar í bakgrunninn og einu söguhetjurnar eru aðalparið. Þegar ég kom aftur var allt næstum frábært. Fyrir utan dramaþáttinn. Ástand harmleiksins var tilbúið. Niðurstaðan, fórnin og hjartabreytingin í kjölfarið eru alls ekki sannfærandi. Þess vegna skortir það tilfinningalega höggið - einmitt tilganginn með þessum atburðarásum. En, snúningur í sögunni var nauðsynlegur til að fara yfir myndina frá fallegu myndbandi fyrir hjónaband í „leikmynd“. En ég hélt áfram að bíða eftir högginu og það kom aldrei. Prédikun Mohnish Bahal og síðar Alok Nath um heimanmund var út í hött og það gerði hlutina of mikið. Getur verið að þetta muni hjálpa myndinni að vera skattfrjáls. En söguþráðurinn hefði mátt gera áhugaverðari og ólínulegri en hann var. Það voru líka spurningar í mínum huga þegar myndinni lauk: 1 Er myndinni í alvörunni lokið? 2 Er myndinni lokið?