Þetta var sýnt sem hluti af 59. Edinborgarhátíðinni, þó af ástæðum sé best að vera undir valdhöfunum. Mikið virðist hafa verið gert úr því að þetta er fyrsta taílenska myndin, gerð með taílenskum leikurum og áhöfn, en leikstýrt af vesturlandabúi. Hefði ekki þurft að nenna að vera heiðarlegur, þar sem þessi mynd er leiðinleg, sljó, sljó. Af hverju að gefa vísbendingu um eitthvað, af hverju að hylja hugmynd í dulúð, af hverju að kalla fram tilfinningu á lúmskan hátt, þegar hægt er að hamra punktinn með hræðilegum raddbeitingum, augljósum skotum og yfir efstu senum> Ekkert er látið ímyndunaraflinu sem leikstjóri aftur og aftur Spurrier þeytir klaufalega út endalausum klisjum. Engar ábendingar, engar getgátur, þetta er allt á skjánum, engin þörf á að nota ímyndunaraflið. Spurning hvenær „ógnvekjandi“ bitinn kemur? Nei, þú gerir það ekki, því hljóðrásin verður sífellt ógnvekjandi og fer upp í ógnvekjandi crescendo. Djöfull er ég að búa til orð til að lýsa því hversu slæmt þetta er. Spurning hvort töfraði púkinn sé raunverulegur eða ímyndaður? Af hverju að skattleggja sjálfan þig - þetta er í raun snákur, og já, það er í raun að bíta í krossinn á honum og það er blóð að skvetta alls staðar. þetta er undarleg, óþægileg mynd af ýmsum ástæðum. Þetta á að vera hryllingsmynd en hún er ekki ógnvekjandi - stökkin eru merkt og augljós. Það gæti verið hörð árás á seinni hlið Tælands, en samt er leikstjórinn með slælegan, smekklegan stíl þegar kemur að því að sýna varla kynþroska unglinga. Kannski var það að koma sjálfum sér sem meydómssæknum vesturlandabúum sem sáði fræjum efasemda í hausnum á mér. Eða kannski var þetta allt bara buxur. Óinnblásin, fáránleg, endurtekin, þreytt - allir umsækjendur um bestu lýsingu, en daufa virðist viðeigandi og heiðarlegast. Það hefur allt verið séð áður, sennilega betra, oft með meiri hugsun, sjaldan með minna ímyndunarafli eða blossa. Því miður. Þumalfingur niður í hvert skipti. Sannarlega skelfilegt.