Huglaus og tortrygginn, "Spítalinn" táknar lágmarkið á sérstöku vörumerki Paddy Chayefskys til að fagna ástandinu, dulbúið sem háðsádeilu. Þökk sé skinkuleikstjóranum Arthur Hiller, fær þetta fáránlega handrit sjónrænt ljóta, illa hraða framsetningu sem það á skilið.Aðeins frábær frammistaða eftir George C. Scott, í því illa anda hlutverki sem hann var fæddur til að gegna, kemur í veg fyrir að "Spítalinn" sé algjör hörmung. Það er þó kaldhæðnislegt að frammistaða Scott gerir áhorfendum óþarfa. Segulmagn hans heldur þeim til að fylgjast með því þegar þeir gætu með hagkvæmari hætti slökkt á myndbandstækinu og hreinsað úr skápunum, starað á skýin eða horft á endursýningar af 'Baywatch'. farinn amok _ mun finnast svikinn af dapurlegu greiðslunni, þar sem Chayefsky sýnir að kerfið virkar bara fínt, svo quit your carping. Þó að fyrri helmingur þessarar myndar veitir skemmtilega svarta gamanmynd, þá reynist þetta allt vera rauð síld. Áður en það verður ljóst gefur Chayefsky þó nokkrar góðar línur til Scott sem miðaldra, millistéttar, hvítur karlmaður hans. Bitur, alkóhólisti, getulaus, læknir Scott, Herbert Bock, hefur fjarlægst þá sem þekkja hann best, og hann hefur galla til að halda áfram að firra þá. Í heimsmynd Chayefskys gerir allt þetta Bock að sjálfsögðu að segli fyrir hippaskúllu sem er helmingi eldri en hann. Langhærða, langfætta, brjóstalausa og næstum brjóstlausa Díana Rigg berst við að spila saman lýsingarorð. stelpa.' Breska Rigg er misskilin sem frjáls andi í suðvesturlöndum, en hver önnur leikkona myndi líka berjast. Eins og restin af góðum leikarahópi sem hefur farið til spillis, getur Rigg ekki sigrast á handriti sem hefur ekki áhuga á neinni persónu nema Bock, eða einhverri heimspeki handan banality.Fyrir aðdáendur George C. Scott er þetta enn ein stjörnusnúningurinn og þess virði horfa á. Fyrir aðdáendur svartra gamanmynda, slökktu á henni eftir fyrstu 45 mínúturnar. Fyrir alla aðra, ekki nenna.