Hápunktur þessarar myndar fyrir mér var án efa Tom Hanks. Sem Mike Sullivan var hann svo sannarlega valinn á móti týpunni og sýndi að hann ræður við óhefðbundið (fyrir hann) hlutverk. Hanks er yfirleitt góði gaurinn í kvikmynd - sá sem þú hefur gaman af, dáist að og rótar. Sullivan var svo sannarlega ekki góður strákur. Það er rétt að í samhengi þessarar myndar kom hann fyrir að vera nokkuð göfugur - tilgangur hans var að hefna morðanna á eiginkonu sinni og yngsta syni. Þrátt fyrir það var hann þegar glæpamaður og morðingi fyrir þessi morð. Þannig að Hanks tók við hlutverki sem ég hefði ekki búist við að hann yrði í og ​​hann náði því vel. Til hliðar við góða frammistöðu Hanks gæti ég þó sannarlega ekki kallað þetta skemmtilega mynd. Eftir opnun sem ég myndi best lýsa sem dularfullri (mér var ekki alveg ljóst um tíma hvert þetta var að fara) breytist hún í mjög dapurlega mynd, um flókin samskipti Sullivan hefur þróað sem glæpamaður - að miklu leyti alinn upp af Rooney (Paul Newman), sem er eins konar mafíuforingi, og reynir að ala upp tvo syni sína og halda þeim „hreinum“ ef svo má segja; einangraður frá viðskiptum sínum. Eftir að eldri sonurinn verður vitni að morði reynir hópurinn að drepa hann til að þegja yfir honum, fær rangan son (og móðurina) og skilur Sullivan og eldri son hans (Mike, Jr.) eftir á flótta. Þetta verður undarleg tegund af föður/syni tengslamynd. Þó að hún endi á nokkuð vongóðum nótum (að minnsta kosti í heildarsamhengi sögunnar) er hún í raun mjög dimm í gegn, þessi stemning styrkist með mörgum senum sem eru teknar í myrkri. og úrhellisrigning. Ég verð að viðurkenna að þó að ég kunni að meta frammistöðu Hanks, þá var myndin í heild sinni bara ekki hrifin af mér. 4/10