...sem betur fer hefur hann ekki gert það enn! Þetta er gróf, einfölduð stúdentapólitík gerð að leiklist. Það þarf áhorfandann til að kaupa inn í röð yfirlætis. Hugmynd 1: Að breskum kjósendum væri hægt að breyta frá því að vera í grundvallaratriðum hægri við miðju í að vera yfirgnæfandi lengst til vinstri. Hugmynd 2: Að allri umræðu í fjölmiðlum og almenningi sé lokið einróma og að einu gagnrýnendur nýja forsætisráðherrans séu óheiðarlegir embættismenn, MI5, stórfyrirtæki og Bandaríkjamenn (eðlilega). Hugmynd 3: Að þessi róttæki sósíalisti forsætisráðherra geti leyst öll stéttarfélög, efnahagsleg og félagsleg vandamál á fullkomlega auðveldan hátt á þann hátt sem sameinar þjóðina. Hugmynd 4: Það er gott að slíta öll tengsl við Bandaríkin og NATO. Hugmynd 5: Að Sovétríkin séu ekki grimm og kúgandi stjórn og að við hefðum átt að eiga nánari tíma með þeim á níunda áratugnum. Og að lokum, Conceit 6: Að afturhaldsöflin í Bandaríkjunum myndu reyna virkan að hefja valdarán gegn Bretlandi. Þetta er fáránlegt og þátturinn fékk aðeins það orðspor sem hann gerði með því að reyna að græða á einhverri and-Thatcher tilfinningu í landið og eftir að hafa sjónvarpsgagnrýnendur á vinstri væng lofsyngja því. Þegar það var gert var sjónvarpið enn gríðarlega vinsæll og áhrifamikill miðill þar sem þættir fengu mikla einkunn svo mikið umtalað drama með keim af deilum átti góða möguleika á að fá stóra áhorfendur. Frammistaða Ray McInally var frábær, sem er einn af fáum plúspunktum. Saga og tími hefur sýnt hinn mikla veikleika í forsendum og söguþræði þessarar sýningar.