Einn af mínum uppáhalds svo-hlæjandi-ömurlegu-að-það-er-alveg-elskandi el cheapo og stinko nickel'n'dime óháðu hryllingsverum eiginleikum, skemmtilega hræðilegt undur sem var gefið út af hinu ógurlega frjóa arðránsbúningi Crown International Pictures þannig að það gæti spilað marga vitlausa tvöfalda seðla á óteljandi innkeyrslum á 7. áratugnum og endaði á endanum að vera endursýnt eins og brjálæðingur á nokkrum litlum aukakapalstöðvum allan 8. áratuginn. Ég sá náttúrulega fyrst þessa hryllilega viðurstyggð í sjónvarpi seint á kvöldin eitt örlagaríkt laugardagskvöld þegar ég var á unglingsárunum og hef haft djúpstæða, að vísu algjörlega óskynsamlega viðvarandi dálæti á honum síðan. Loftsteinn fellur af himni og hrapar á kyrrt vatn í kyrrlátu sveitavatni og veldur þar með því að risaeðluegg í dvala klekist út. Auðvitað vex dínóbarnið strax í risastóran vaggandi, grenjandi, tennurnar gnístran forsögulegan ljóma með gúffum flippum, útbreiddum hálsi og risastórum munni fullum af litlum skörpum, oddhvassum, stalagmít-líkum kóperum. Suðursteiktur karlkyns frændi okkar Loch Ness-skrímsliðs byrjar tafarlaust að gleðjast yfir ýmsum heppnum heimamönnum í áður rólegum og syfjaðri dvalarstað í fjalllendi. Það er komið að hinni drullu trausta sýslumanni, Richard Cardella, með aðstoð hinna sársaukafulla heyfræmyndasögu, bræðraveiðileiðsögumannatvíeykisins Glenn Roberts og Mark Seigel, hinnar sterku vinkonu Kacey Cobb og óákveðinn greinir í ensku fáránlega nördalega vísindamanninum Bob Hyman, að komast til botns í málinu áður en Ofstór mathákur úr Jurassic afturför eyðileggur ferðamannaverslunina með því að éta alla tjaldvagna og sjómenn sem Hick-þorpið græðir á peningum sínum. Leikstjóri/meðhandritshöfundur William R. Stromberg sýnir dásamlega sorglega og rækilega hugmyndalausa vanhæfni þegar kemur að skeiði, andrúmsloft, stíf frásagnarbygging og sérstaklega framkallaður hljómur, trúverðugur leikur frá vonlausum þumalfingrum leikhóps áhugamannasamfélagsins. Frammistaðan er einstaklega döpur: Cardella er allt of blíð og viðarkennd til að geta klippt hana sem trausta hetjulega forystu á meðan hin aumkunarverða rauðháls-grínistauppátæki Roberts og Seigel kallar fram andvörp af slökum vantrú - þú ert ekki að hlæja með þessum tveimur grimmilega. ræna klösunum svo mikið sem að þeim, sérstaklega þegar hinir óþolandi óþolandi fávitar uppgötva afskorið höfuð sem veltist upp og niður í gruggugu vatninu. Það sem betra er, klaufalega samþætt undirþráður um illvígan glæpamann leiðir til stórbrotins hamhnefas matvörubúðarsenu sem verður að bráðfyndnu heimskulegu litlumorði þegar ung kona sem verslar truflar listamanninn. í miðju ráni! Síðari bílaelting er sömuleiðis mjög rugluð líka; hún er svo látlaus sviðsett og lítt áhrifamikil að manni finnst meiri léttir en hræddur þegar skrímslið skýtur skyndilega upp kollinum til að gleypa hinn illvíga flóttamann. Þar að auki er angurvær og töfrandi risaeðla David Allen hin ósvikna hnökralausa grein, sem varpar fram ákveðnu hráu karisma, laumu skriðdýrapersónuleika og almennri kraftmikilli viðveru á skjánum sem gerir það að verkum að allar hryllilega óviðjafnanlegar mannlegar persónur virðast sorglega óviðeigandi sem enginn leiðist í samanburði. Og hvað varðar hina hrífandi niðurstöðu þar sem sýslumaðurinn tekur við þrælkunardýrinu okkar með jarðýtu, þá er aðgerðaorðið fyrir þessa æsispennandi árekstra boffo alla leið.