Þessi framleiðsla af Oliver er snilldarleg í að sýna lög af illsku í mannssálinni. Það sem gerir söguna eftirtektarverða er ljómandi björt óséð persóna, sem kemst í gegnum þetta myrkur þegar hann leiðir saklausan dreng í gegnum alvarlegustu hætturnar á öruggan hátt í hendur ættingja síns. Já, þó að Oliver gangi um dal dauðans skugga, óttast hann ekkert illt. Stöng og stafur eru til að hugga hann. Á endanum er honum bjargað frá drætti mannkynsins. Neðst er Fagin, sá vondasti af lóðinni. Fagin íhugar að iðrast hátta sinna, ekki einu sinni, heldur tvisvar, en hafnar samt vegna þess að hann er ekki tilbúinn að borga gjaldið. Fagin er verri en Bill Sikes, því hann elur upp litla vasaþjófa sem verða morðingjar. Í miðjunni er Oliver. Sakleysi hans er óblandað, en einnig óreynt. Best er Nancy. Skortur á dómgreind, hunsar hún ofbeldisfulla eðli Bill Sikes af djúpri þörf sinni fyrir ást. Samt sem áður, ólíkt Fagin, iðrast hún synda sinna, á sennilegan kostnað af eigin lífi, með því að bjarga Oliver frá Bill. Hlutirnir eru ekki eins og þeir virðast. Að mínu mati er þessi eiginleiki það sem gerir list þess virði - ófyrirsjáanleika. Ég myndi gefa þessari mynd „10“, en sjónvarpshljóðrásin og andrúmsloft hennar frá 7. áratugnum var truflandi. Á heildina litið, fín dæmisaga og rækilega viðeigandi saga fyrir alla áhorfendur.