Um... allt í lagi, þetta er mjög lélegt ef miðað er við fyrstu myndina, Rosemary's Baby sem er mjög lofuð. Reyndar er þetta frekar léleg mynd almennt séð. Já, það eru nokkrir endurleysandi eiginleikar, en ég kem að því síðar. Jæja, það er nokkuð langt síðan síðasta myndin gerðist... reyndar eru það nokkur ár síðan ég trúi því. Rosemary er enn að reyna að flýja með barninu sínu og hafa áhrif á það á góðan hátt, frekar en að láta hann lúta í lægra haldi fyrir þeirri illu framtíð sem sáttmálinn (eða „ættbálkurinn“, eins og hann er nefndur hér) hefur lagt fyrir hann. Þegar hún hleypur af stað með hann og tómur rúta kemur og sækir hana og skilur barnið eftir með krókavél, þá elur krókurinn hann upp þar til hann kemst á fullorðinsár, þar sem Satan reynir að ná honum þar sem hann virðist vera að hafna vondri arfleifð sinni í hverju sinni. Það er augljóst að hlutirnir fara ekki eins og til stóð, og svo er það endirinn sem ég hefði skammast mín fyrir ef ég hefði ekki séð hann koma síðan ég heyrði að það væri framhald af "Rosemary's Baby"! Allt í lagi, þegar ég var um 11 ára gamall, varð ég vitni að meistaraverkinu Rosemary's Baby og las svo framhaldsbókina. Ég hélt að þessi mynd væri aðlögun af því, rakti þessa mynd upp og náði henni... hafði ég rétt fyrir mér? Jæja, á einhvern hátt, já... ég er sannur aðdáandi þessa "franchise" og get sagt að ég hafi séð framhaldið, og ég hef einhverja hugmynd um hvað gerist eftir atburðina í fyrstu myndinni (talandi um bæði þessi mynd OG "Son of Rosemary", framhaldsbók Ira Levin sjálfrar, sem enn hefur ekki verið aðlöguð að kvikmynd. Ruth Gordon, sem lék Minnie í fyrstu myndinni, er sýnd nokkrum sinnum í þessari mynd, en hvers vegna-ó-af hverju er coven svo mismunandi? Hnífurinn sem Rosemary hafði látið falla í fyrstu myndinni er sýndur standa upp úr jörðinni, en samt dró Minnie hann upp! Sáttmálinn heitir nú ættkvísl (eins og ég sagði áðan). Þeir fara nú um í hettuklæddum kápum og syngja „Haltu Satan... sæl Adrian... sæl Satan... sæl Adrian...“ og svo framvegis og svo framvegis. Gotneska byggingin er núna eins og tveggja hæða hús á grasflöt í miðri hvergi, lítur út eins og lítið fallegt úthverfisheimili eða eitthvað! Og barnið sjálft er frekar venjulegt útlit, augun verða bara „köttuð“ þegar það verður brjálað og drepur einhvern eða eitthvað til einskis. Hvað leiklistina varðar er það frekar lélegt í alla staði, nema Stephen McHattie , sem leikur mjög fullorðinn Adrian. Pattie Duke Astin, sem kemur í stað Mia Farrow í hlutverki Rosemary, þarf að eiga eina af verstu frammistöðunum sem náðst hefur á kvikmynd! Það er svo slæmt að það er næstum ekki einu sinni fyndið... þegar hún öskrar "Ó, MENGUR!" og grætur eins og í fimmtánda skiptið í myndinni, þú ert bara eins og "Allt í lagi, það er ekki fyndið lengur," og svo þegar hún er farin og myndin hefur aðeins verið í tuttugu mínútur, þá ertu eins og TAKK ÞAÐ Drottinn ég ÞARF EKKI LENGUR AÐ HEYRA HANA SEGJA "Ó MIN GOD"!! SHEESH! Að lokum hefur þessi mynd mjög, mjög, *mjög* fáa endurleysandi eiginleika, nóg til að fá hana að minnsta kosti fjórar stjörnur. En ef þú lítur á hana sem alvarlegt framhald af fyrstu myndinni, þá er hún nánast engin.