Ég vissi nákvæmlega ekkert um Chocolat áður en ég skoðaði það. Ég vissi ekkert um söguna, leikarahópinn, leikstjórann eða neitt um sögu myndarinnar. Það eina sem ég vissi var að þetta væri frönsk mynd sem var mjög lofuð. Hefði ég vitað meira hefði ég líklega ekki skoðað myndina með opnum huga. Á pappírnum hljómar forsendan ekki áhugaverð fyrir mig. Hefði ég vitað hvað Chocolat snýst um fyrirfram, hefði áhugi minn á áhorfinu verið takmarkaður. Hins vegar að vita ekki um söguna hjálpaði mér að njóta hennar. Í gegnum tíðina hafði ég ekki hugmynd um hvert sagan myndi fara, hvað persónurnar myndu gera og hver lokaniðurstaðan yrði. Þetta var, ef ekki annað, ekki fyrirsjáanleg mynd. Reyndar hefði það getað verið eins og sagan er sögð í flökkum. Að segja sögu í leifturmyndum er oft áhættusöm ráðstöfun af hálfu kvikmyndagerðarmanna. Þar sem aðalpersónan sést í dag, vita áhorfendur að hún verður áfram á lífi. Með því að nota flashback tæknina getur leikstjórinn Claire Denis tryggt áhorfendum að unga stúlkan komist á fullorðinsár án alvarlegra líkamlegra skaða, sem gefur áhorfandanum þá tilfinningu að Chocolat sé saga meira um tilfinningar en það sem er að utan. Minni kvikmyndagerðarmaður myndi gefa Frakklandi hrikalegt andlit, sem öskrar af ruglaðri og óvenjulegri æsku. Þess í stað sýnir Denis Frakkland sem fallega stelpu, einhverja sem lítur vel út að utan. Það mætti ​​halda því fram að Chocolat snýst meira um móður Frakklands þar sem henni er gefinn mun meiri skjátími, þó ég telji að það snúist að lokum um Frakkland. Fyrir mér er það sem Chocolat snýst í raun um hvernig gjörðir móður hafa áhrif á dóttur sína. Það snýst um hvernig hegðun foreldra helst með afkvæmum þeirra. Frakkland er ekki eyðilagt af athöfnum móður sinnar í sögunni, en samt sem áður hafði framkoma móður hennar greinilega áhrif á Frakkland. Hefði Frakkland ekki orðið fyrir neinum áhrifum af gjörðum móður sinnar, myndi afturhvarfsþátturinn skipta engu máli. Fyrir kvikmynd sem fjallar um tvö tímabil, fortíð og nútíð, var Chocolat mjög vel hraðinn, það var engin vettvangur með umframfitu. Ekkert af atriðunum fannst tilefnislaust eða út af stað. Myndin hafði fína takta, klippingin skörp og skildi aðeins eftir það sem þurfti til að segja söguna. Með vel sögðu sögu, traustri klippingu og skipulagðri leikstjórn er Chocolat ein af betri frönsku myndum sem ég hef séð. Það var ábyrgt fyrir því að hefja feril Claire Denis og ekki að ástæðulausu: þetta er ótrúleg frumraun sem leikstjóri.