Ég hef venjulega gaman af fyrstu myndum Lorettu Young: Leiklist hennar þá var létt og létt og hún kunni svo sannarlega að klæðast fötum. En þessi er bara týndur frá upphafi fyrir utan fyndinn stuðningsbeygju eftir Glenda Farrell. Young er hatcheck-stúlka sem talar um rithöfundinn og eiginmann sinn (Paul Lukas) til að verða bridge-meistari. Þetta er ekki það kvikmyndalegasta af leikjum, og langi, kjaftæði miðhlutinn þar sem hjónaband þeirra fellur í sundur drepur myndina næstum því. Það er þó eitt áhugavert. Þegar Lukas og Ferdinand Gottschalk hefja hámarksleik sinn sýnir röð af skjótum skotum flugvélar, lestir, fótboltaleiki, jafnvel kafara í háloftunum, frjósa í aðdraganda atburðarins. Þetta er elsta notkun á frostrammi sem ég hef séð í bandarískri kvikmynd. Vildi að restin væri svona frumleg og fyndin.