Ég stillti mig inn á þessa mynd ekki vegna þess að ég er aðdáandi bandarísks framhaldsskólakörfubolta (reyndar horfi ég bara sjaldan á NBA-leiki) heldur frekar vegna þess að ég er aðdáandi Gene Hackman, sem nær yfirleitt að koma með glæsilega dýpt í frammistöðu sína. Í þessu tilfelli varð ég hins vegar fyrir miklum vonbrigðum. Þetta var ekki ein af skæru skínandi stjörnunum á ferli Hackmans. Í sanngirni við hann hafði hann ekki mikið að vinna með. Sem Norman Dale, nýr þjálfari körfuboltaliðs í litlum bæ í menntaskóla í Indiana, var hann ekki kallaður til mikillar leiklistar. Í grundvallaratriðum fólst frammistaða hans í því að stíga upp og niður hliðarlínur körfubolta og væla í dómarana. Mér fannst hann ekkert sérstaklega trúverðugur í hlutverkinu satt að segja. Ég var líka ekki hrifinn af nauðsynlegri rómantík milli Dale og Myru Fleener (Barbara Hershey). Satt að segja var nákvæmlega engin efnafræði á milli Hackman og Hershey. Rómantíkin fangaði aldrei athygli mína, og ekki heldur "hasarinn" í körfuboltanum sem var allt of fyrirsjáanlegur. Það voru allt of mörg vandamál með þessa mynd til að gera hana þess virði. Ég skildi aldrei hversu djúpt það einasta hatur sem svo margir bæjarbúar höfðu á Dale, nánast frá því hann kom. Persónuþróunin var léleg og sagan sjálf illa þróuð. Of mikill körfubolti og ekki næg mannleg samskipti að mínu mati. Hversu mörg myndir af krökkum sem skjóta körfur þurfum við að sjá til að komast að því að þetta sé körfuboltamynd? Það var engin spenna: er jafnvel hægt að efast um að Hickory sé að fara að vinna þann stóra? Ég geri mér grein fyrir því að þetta er byggt á sannri sögu, en ég býst við að það sanni að ekki hver sönn saga ætti að vera kvikmynd. Hreint út sagt, þetta var bara ekki mjög áhugaverð mynd. Örugglega mynd sem Gene Hackman myndi vilja gleyma. Ekki betri en 2/10 að mínu mati.