Ég trúi því ekki að það séu 25 ár síðan ég horfði fyrst á þessa sögu í sjónvarpinu. Ég mundi eftir því að hafa orðið mjög snortin af því og var heppinn að fá VHS spóluna fyrir nokkrum árum. Ég horfði ekki á hana aftur fyrr en nýlega. Ég hef horft á það aftur og aftur síðan. Ég hlýt að hafa horft á hana 10 sinnum á síðustu 2 vikum. Leikurinn er frábær, sagan er sannfærandi og ég skammast mín fyrir að segja að ég kunni ekki að meta hæfileika leikarans Bryan Brown fyrr en núna. Fjörugur andlitssvipurinn sem sýndur var í fyrri hálfleik - þegar hann gaf Jean stolnu lyfinu í Malaya er svo andstæða við mjög hlédræg og taugaveikluð líkamstjáning hans sem sýnd var í seinni hálfleik: í fyrsta drykk þeirra saman í Caines og ferðum um bæinn. . Við verðum að bíða þangað til brúðkaupsveislan verður, sérstaklega lokadansatriðið til að sjá opinskáan ástúð hans til Jean. Sömu dansandi augun og sýndu fyrst aðdáun hans í Malaya. Hver myndi ekki vilja vera frú Boong hans? Á meðan Joe breyttist úr hrekkjóttum, næstum stærri en lífið í Malaya frumskóginum yfir í nokkuð sjálfsmeðvitaðan meðal Joe í eigin bakgarði, tók Jean öfuga leið; Reynsla hennar á stríðstímum virðist hafa gefið henni nýtt sjálfstraust. Hún sóaði engum tíma og fór eftir því sem hún vildi. Hún gerði ráðstafanir til að taka það sem hún gæti fengið - nákvæmlega eins og Joe hafði sagt henni að gera einu sinni. Fyrir mér hjálpa allar þessar umbreytingar að sýna að þetta er meira en bara ástarsaga - þetta er saga um vöxt, hugrekki og viðkvæmni í lífinu. Lögfræðingurinn -Noel er bæði ljúf og sorgleg persóna. Hann gaf Jean líka mikið - hann gaf sína síðustu von um ást. Í lokin gerði hann það sem sönn ást krefst -- hann tók hamingju hennar fram yfir sína eigin. Mér líkaði fyrir tilviljun baráttuna milli Joe og Jean sem var ekki í bókinni. Mér fannst þetta viðeigandi og nauðsynleg viðbót vegna þess að það hjálpaði til við að koma upp á yfirborðið innri baráttu sem þau þurftu bæði að glíma við til að gera líf sitt saman mögulegt. Nú er ég eldri, kannski skil ég lífið, ástina og missinn aðeins betur. Þessi saga snertir mig enn dýpra. Ég er hins vegar hissa á að sjá B. Brown með blá augu á kynningarmyndinni sem sýnd er á þessari síðu. Hann gerði það örugglega ekki í "A Town like Alice." Jæja, 25 ár er langur tími!