Ég trúi ekki að þessi mynd sé að fá einkunnina sem hún er hér á IMDb. Auðvitað hef ég komist að þeirri niðurstöðu að IMDb sé nokkuð einskis virði til að komast að því hvort kvikmynd sé góð eða ekki þar sem 99% kvikmynda eru metin frá 6 til 7. Það er niðurstaðan og misbrestur á fjöldauppsprettu á netinu. Í þessu skyni er meðaltal tekið af flestum og því miður eru flestir einfaldir í skyndibitalífsstílsbrjálæðum. En ég vík. Kvikmyndin. Ég vil eiginlega ekki eyða tíma mínum í að skrifa um það. Segjum bara að mér fannst þetta sérsniðið fyrir tvo hópa fólks, ungt ungmenni, á þeim aldri þar sem ofbeldisfullar hasarmyndir af einhverju tagi slógu í gegn og goth-týpur sem elska bara að kæfa niður hvaða gotneska vampírufantasíu sem þær geta. hafa hendur í hári. Ef þú ert ekki í einum af þessum flokkum finnst þér þessi mynd fáránleg. Ég hafði gaman af fyrsta Underworld. Það var ferskt á þeim tíma og hélt eins konar edgy gæði. Önnur var svolítið erfið í söguþræði, en ég hafði stundum gaman af leikstjórn og kvikmyndatöku. En öll þessi mynd leið eins og framleiðsla á sjónvarpsstöðvum eða jafnvel sjónvarpsseríu. Mér fannst leikararnir vera of leikstýrðir. Líkamstjáning þeirra stirðnaði upp í óeðlilegar hugsjónastellingar sem virtust tilgerðarlegar. Línum var spýtt út eins og ungir leikarar myndu spýta út línum af Shakespeare og gleðjast yfir eigin egóískri dýrð yfir því að vera í slíku hlutverki, en með því að gera það gróflega klúðrað hlutverkinu. Söguþráðurinn var þurr og fyrirsjáanlegur strax í upphafi. Ég fann sjálfan mig að óska ​​þess að hlutirnir „hreyfðust með“ þar sem það var svo auðvelt að segja til um hvað væri að fara að gerast. Ég reyndi að vera sama í fyrstu, en heilinn minn neyddist til að slökkva á mér. Í lok hápunktsins náði ég mér í raun að sofna. Það voru svo margir hlutar sem voru ósamræmdir og meika ekki sens að það er ekki einu sinni þess virði að telja þá alla upp. Ef þú ert unglingur með bólu eða langvarandi goth, endilega hafðu það. Fyrir okkur hin, gleymdu því, eins og ég er að fara að gera núna.