**Spoilerar innihéldu**Ég hafði heyrt frá ýmsum aðilum að þessi mynd væri umdeild og að endirinn sérstaklega væri skelfilegur. Það sem ég bjóst ekki við var algjör breyting á takti þegar um tuttugu mínútur voru eftir. Það sem byrjar sem dæmigerður kúreka/indverskur vestri fer allt í einu niður í mjög daufa rómantíska „gamanmynd“ um Honus (Soldier Blue af titlinum sem Peter Strauss leikur) og Cresta (Candice Bergen) sem sleppa við árás riddaraliðsins af Cheyenne. Meirihluti myndarinnar einbeitir sér síðan að þessu tvennu ósamstæðu fólki, þar af leiðandi rómantíska gamanmyndin. Donald Pleasance mætir síðan og rænir þeim báðum án raunverulegrar ástæðu. Þeir flýja síðan og mæta báðir (í sitt hvoru lagi) á riddarastöðina í aðdraganda árásar á Cheyenne stöðina. Þar sem Cresta var áður gift einum af Cheyenne-höfðingjunum flýr hún riddaraliðsstöðina og sameinast þeim. Svo langt svo venjulegt. Svo kemur endirinn. Eftir að hafa þraukað meira en klukkutíma af lélegum leik sem felur í sér klisjukenndan vilja sem þeir/vilja þeir ekki ná saman söguþráði, breytist myndin síðan í yfirgnæfandi misnotkun sem felur meðal annars í sér afhausun og barn sem er skotið í hnakkann. Það er hægt að draga upp líkindi með Wild Bunch á þessum tímapunkti myndarinnar en Wild Bunch hélt sama tóni í gegn og beitti ekki grófu tilefnislausu ofbeldi. Að sumu leyti minnir Soldier Blue mig á Last Summer eftir Frank Perry sem breytti líka algjörlega um takt fyrir sjokkerandi endi. Ég hataði ekki Soldier Blue né fannst endirinn sérstaklega truflandi heldur fannst hann bara frekar daufur með óþarflega ofbeldisfullum endi. Ef þú vilt sjá mynd með virkilega truflandi slátrun saklausra, þá myndi ég mæla með Come and See eftir Elem Klimov.