Titilverurnar valda eyðileggingu í friðsælum eyðimerkurbæ. Þetta er í rauninni allur söguþráðurinn fyrir þessa mynd, og þó að senurnar sem helgaðar eru Munchies sjálfum séu nokkuð skemmtilegar (á lágkúrulegan hátt), þá er allt hitt bara fylliefni, og slæmt fylliefni fyrir það. Allt frá „hetjunni“, sem er sársaukafullur Woody Allen wannabe, til ofur heimskrar bæjarlöggu, það er erfitt að velja pirrandi persónuna í myndinni. Það voru stundum þegar þau voru næstum öll saman á skjánum og ég hugsaði: "Allt í lagi, kærastan er allavega sæt, en af ​​hverju þurfum við að þola restina af þessum vitleysingum?". Myndin er líka uppfull af poppvísunum (frá Ozzy Osbourne til Linda Blair), sem sennilega gerði hana þegar í byrjun tíunda áratugarins. (*1/2)