Það er ekki mikið um þetta að segja. Gammera er einhvers konar eldandi skjaldbaka. Hann er laus við kjarnorkusprengingu. Hann stefnir í land og byrjar að eyðileggja byggingar og skriðdreka og annað drasl (ó já, rafmagnslínur. Ég gleymdi næstum því). Einu sinni, snemma í myndinni, vingast hann við lítinn dreng og í stað þess að henda honum bara, eða troða honum, leggur hann hann niður á jörðina. Öruggt. Upp frá því verðum við að horfa á þennan bústna andlitslitla troll mæta og hlaupa í burtu, mæta og hlaupa í burtu, mæta og hlaupa í burtu. Af einhverjum ástæðum getur Gammera heyrt í þessum krakka í 20.000 feta fjarlægð. Ó, jæja, söguþráðurinn er að reyna að fá Gammera til að komast á stað þar sem hægt er að setja hann um borð í eldflaug og skjóta hann út í geim. Eins og venjulega er skrímslið lummandi og ósamhæft (gaur í Gammera jakkafötum). Japanski herinn (með hjálp Bandaríkjamanna) notar nógu mikið skotfæri og eldkraft til að leysa þjóðarskuldina, og það gerir auðvitað ekkert gagn. Þeir ættu að vita þetta samt. Við höfum séð mörg skrímsli stappa á Tókýó. Ekki til að leggja þessar frá sér því þær geta verið skemmtilegar, en þær eru í raun ekki mjög góðar.