Þessi mynd hefði gert hina týpísku Hollywood "tárearkers" til skammar. Tilfinningarnar sem lýst er eru dempaðar og vanmetnar á mjög þægilegan hátt. Söguþráðurinn er nógu klisjalegur með aðalhlutverki sem er með banvænan sjúkdóm (þetta er ekki spoiler og var vel þekkt snemma í myndinni) Aftökuaðferðin er einhvern veginn einstök frá flestum ástarsögum sem þú hefur séð - ekki einu sinni koss skiptast á og samt muntu finna fyrir gífurlegum ástarstraumi á milli tveggja leiða. Upphaflega gerði ég ráð fyrir að þessi "takmörkun á tilfinningum" væri eitthvað hliðstæð hinum dæmigerðu "austurlenskum gildum" en ákvað seinna gegn því. Þessi mynd er svo vanmetin að ef þú berð hana saman við kvikmyndir eins og "Cinema Paradiso", hefði CP fundist augljóslega stjórnandi í samanburði. Þannig að þetta er örugglega ekki allra tebolli. Eftir að hafa horft á myndina hef ég þessa sterku tilfinningu að Hollywood ástarkvikmyndir, (eða ástarmyndir allt í kring, réttara sagt) hafi verið að vegsama rómantík eða ástríðu og merkja hana sem "ást". ". Ég er viss um að við höfum öll okkar eigin skilgreiningar og ég myndi ekki segja að þessir eiginleikar útiloki hvorn annan. En ég leyfi mér að fullyrða að myndin muni leyfa þér að velta því fyrir þér hvort það sé einhver auka vídd sem þú hefur með þér ástvini. Það er mjög augljóst að ég hef mjög gaman af þessari mynd. Miðað við þá staðreynd að myndin er svo látlaus í útliti, þá er hún þversagnakennd ein af „kvikmyndalegri“ myndum sem ég sá nýlega.