Ef þú ert kvikmyndanemi, eða varst það eða ert að hugsa um að verða það, hefur nafnið Battleship Potemkin hljómgrunn. Sergei Eistenstein, eins og aðrir frumkvöðlar í þöglum kvikmyndum eins og Griffith (þótt nýjungar Eisensteins séu ekki eins algengar og Griffith) og Murnau, hefur haft svo mikil áhrif á kvikmyndasöguna að það er auðvitað sjálfsagt. Ástæðan fyrir því að ég tek upp hlutann af kvikmyndafræðinema er sú að á einhverjum tímapunkti, hvort sem þú vilt það eða ekki, mun kvikmyndaprófessorinn þinn 9 sinnum af 10 sýna "Odessa Stairs" röð þessarar myndar. Það er erfitt að segja til um hvort það sé jafnvel „besti“ hlutinn af nokkrum þáttum myndarinnar sem fjalla um (á þeim tíma núverandi) tíma rússnesku byltingarinnar. En það skilur eftir sig mest áhrif og það má sjá það í mörgum kvikmyndum sem sýna spennu, eða bara látlaus klippingu (hápunktur The Untouchables kemur upp í hugann). Montage, sem var ekki bara hæfileiki Eistensteins heldur einnig lífsblóð hans snemma á ferlinum. , er oft misnotað í núverandi kvikmyndahúsum, eða ef ekki misnotað þá í óviðeigandi samhengi við söguna. Stundum er montage notað núna sem bara annað tæki til að komast frá punkti A í punkt B. Montage var eitthvað annað fyrir Eisenstein; hann var að reyna að miðla á sem beinustu hátt að hann gæti brýnt, ástríðu(r) og endanlegt harmleikur sem voru í rússnesku þjóðinni á þeim tíma og stað. Jafnvel þó maður sjái ekki allar frásagnarhugmyndir Eisensteins eða hefðbundnar „söguhugmyndir“ hafa mikla tengingu (Kubrick hefur sagt þetta), er ekki hægt að neita kraftinum í því að sjá skipin koma að höfninni, fólkið á stiganum, og hermennirnir komu að þeim alla leið með byssur. Sumum finnst kannski erfitt að trúa því að þetta hafi verið gert á 20. áratugnum; það hefur þann kraft eins og ástríða Jóhönnu af Örk til að fara framhjá tíma sínum og vera í mikilvægi þó ekki væri nema hvað varðar tækni og tilfinningar. Auðvitað gæti maður haldið áfram að sækja bækur (sem hafa verið skrifaðar hundruð sinnum yfir, ekki minnst af Eisenstein sjálfum). Á myndinni í sjálfu sér er Battleship Potemkin í raun meira eins og dramatísk fréttamynd en ákveðin saga í kvikmynd. Fyrsti þátturinn er líka ein af frábæru þáttunum í kvikmyndum, þar sem uppreisn er unnin gegn skipstjóranum og öðrum foringjum tiltekins skips. Þetta er ítarlega útfært nánast á handónýtan hátt, en einhvern veginn einstaklega áhrifaríkt; Montage er notað hér líka, en í orkusprettum sem fanga augað. Að öðru leyti er Eisenstein sáttari við að láta myndirnar tala sínu máli, þar sem hermennirnir þreytast án matar og vatns. Hann er ekki einn af þessum leikstjórum sem munu reyna að fá allar hliðar á málinu; hann er auðvitað mjög Rússi snemma á 20. öld, en hann er ekkert annað en heiðarlegur með það hvernig hann sér þemu sína og stíl, og það er það sem sigrar á endanum. Sumir gætu viljað athuga það fyrir utan kvikmyndaskólann , þar sem 'Stira' röðin er eins og eitt af þessum kennileitum alvarlegra harmleikja á kvikmynd, sem sýnir ljótu hlið byltingar. Eisenstein er kannski ekki einn af „aðgengilegri“ þöglu kvikmyndaleikstjórunum, en ef uppsetning, smáatriði í rammanum, ekki-leikarar og bolsévikísk þemu eru þinn tebolli, þá er það sannarlega eitt af því sem þú verður að sjá ævina.