Leikstjóri þessa sóun á selluloid sérhæfir sig í hræðilegum misnotkunarmyndum þar sem tilgerð er allt; árið áður gerði hann „Dangerously Close“, þar sem góð hugmynd hans (um að klíkur fá of mikil völd í skólanum og ritstjóra skólablaðsins gegn þeim) var á kafi í hafsjó slensku og hann hélt áfram að gera „Cyborg,“ Jean Claude Versta mynd Van Damme frá upphafi (engin afrek). Þessi tilvonandi gamanmynd um stúlku - Kathy Ireland í frumraun sinni í kvikmynd - sem er algjör klumpur þar sem innra barn hennar er aðeins vakið eftir að hún dettur í miðju jarðar og lendir í illa kvikmynduðum ævintýrum sem ekki er hægt að fylgjast með ( aðallega með því að taka þátt í hópi dverga sem vilja hana vegna þess að hún er með stór bein - farðu ímyndaðu þér!) áður en þú kemur aftur heim breytt til hins betra er ekki fyndið, grípandi eða skemmtilegt hið minnsta. Og hver sá sem horfir á þetta til að gleðjast yfir ungfrú Írlandi verður líka frestað - ekki vegna röddarinnar, heldur vegna þess að hún eyðir megninu af myndinni grafin undir tonn af pokafötum, með risastór gleraugu til að ræsa. Engin furða að Cannon, framleiðendurnir, séu hættir. Ótrúlegt, Kathy Ireland hefur gert betri myndir síðan þá...eða kannski er það ekki svo ótrúlegt. Við hliðina á þessu er "Barb Wire" "Aliens".