Ég man enn þegar Frog Baseball var fyrst sýndur á MTV. Á einhvern undarlegan, súrrealískan hátt fangar teiknimyndin heimskulegar athafnir sem ég held að allir strákar sem alast upp í Ameríku stundi. Núna hryggist ég við að hugsa um hvernig ég brenndi lambda engisprettu með stækkunargleri, en það var áhugavert á þeim tíma. af einhverri ástæðu. Þegar við ólumst upp á níunda áratugnum þekktum við öll „steinara“. Þetta voru krakkarnir sem klæddust Iron Maiden stuttermabolum í skólann, stækkuðu hárið, voru með óþroskað yfirvaraskegg og voru að minnsta kosti tveimur sentímetrum hærri en allir aðrir vegna þess að þeir höfðu fallið í eina eða tvær einkunnir. Við hlógum að þeim vegna þess að þeir voru svo heimskir jafnvel þegar þeir voru ekki grýttir. Svo það var auðvelt að skilja Beavis & Co því við þekktum þá þegar, sum okkar voru jafnvel þau. Að því marki sem GenXers eins og ég myndu hrekja ofgnótt níunda áratugarins og faðma grunge hreyfingu tíunda áratugarins, voru Beavis & Co eins konar undarlegur póstmódernískur þjóðsöngur fyrir okkur. Skrítið því eins og Beavis & Co var okkur alveg sama þótt við ættum þjóðsöng. Þetta var bara innri brandari sem við fengum öll strax þó hann væri hræðilegur.