Ég horfði á þessa mynd þrisvar sinnum á mismunandi aldri lífs míns og hafði alltaf mjög gaman af henni. Þessi Can-Can er ekta sprenging lífsgleði, eins og Stanley Donen og Gene Kelly söngleikur, en á franskan hátt. Og Jean Renoir fallega virðing fyrir tíma hans, vini hans, elskendur, tónlist og dans. Þetta er um leið sýningarbransaannáll á þeim aldri, fullur af ástúð og frönsku skapi. Það er of skýrt virðing til impressjónismans (fólk sem hefur gaman af impressjónískum málurum mun líka við þessa mynd). Það er sérstaklega virðing til Toulouse-Lautrec og, auðvitað, til Jean Renoir föður, Pierre-Auguste. Þú munt heyra áreiðanlega og glæsilega litauppgerð af einhverju Renoir meistaraverki. Frábær steypa, landslag, hljóðbrellur og tónlist. Jafnvel það segir okkur frá stofnun Moulin Rouge í París, augljóslega er þetta skáldskaparsaga (og ekki mjög frumleg við the vegur, þar sem hún fellur niður í mjög vel þekktu siðferði að sýningin verði að halda áfram). En Jean Renoir framleiðslan er frábær.