Ég las dóma um þessa mynd og ákvað að prófa hana. Eftir allt saman er ég opinn gaur og hef gefið góða dóma fyrir ansi slæmar myndir. Þegar lokaútgáfurnar komu á þennan leitaði ég að merkingu og einhverju sniðugu að segja. Hér segir: "Þessi mynd var miskunnsamlega stutt." Það er allt sem ég á. Allt í lagi, allt í lagi. Leikmyndin og myndefnin voru vel unnin og tónlistin hjálpaði til við stemningu hælisleitenda en myndin var sársaukafull á að horfa og endalausar samræður tóku frá góðu hlutunum. Mér fannst ég hlæja að þessari mynd en hvernig þú hlærð að besta vini þínum sem skammaði sjálfan sig fyrir framan mikinn mannfjölda. Þegar „kjúklingadansinn“ fór fram á lokakaflanum var ég nýbúinn að ákveða að tylla mér og rúlla með kvikmynda og láta líkin falla þar sem þau falla. Ég veit ekki hvað hefði getað bjargað þessari mynd. Leikurinn var ekki slæmur og það leit út fyrir að vera með fjárhagsáætlun en það var bara engin leið til að gera það áhorfanlegt; ekki einu sinni falleg ber brjóst. Kannski hefði ég átt að kveikja í mér eða drekka MIKIÐ af bjór til að fá fulla upplifun af myndinni. Ég er hvort sem er ekki að horfa á þessa mynd aftur nema ég sé virkilega þunglynd. Þá get ég sagt við sjálfan mig „Ég var allavega ekki í „Dr. Tarr's Torture Dungeon.’ Ég er betri en þessir krakkar.“