Það kom mér mjög á óvart að sjá að einhver myndi taka svona langan tíma til að meta svona slæma mynd. Í upphafi (myndarinnar) var nokkur sannleikur í sér. Flokksflokkurinn „AF“ var settur af stað árið 1943 þegar tveir kommúnistaflugmenn frá króatíska Ustashi AF lögðu í eyði, ásamt eftirlitsmönnum sínum, í Breguet 19 og Potez 33, í sömu röð. Flugvélin sá nokkra virkni í skotárásum og handsprengjuárásum, en entist ekki mjög lengi. Ein áhöfnin lést og hin lifði af, flugmaðurinn lést síðar þegar hann flaug Spitfire Vc. Hinar raunverulegu flokksmannasveitir voru stofnaðar þegar RAF leysti tvær af (júgóslavneskum) hersveitum sínum af Spitfire Vc og fellibylnum IIc, í sömu röð, mannaðar fyrrverandi flugmönnum konunglega flughersins í Júgóslavíu, og úthlutaði þeim hersveitum Tito á eyjunni Vis. Jafnvel þeir tóku aldrei þátt í loft-til-lofti, heldur eingöngu til stuðnings á jörðu niðri. Þannig að myndin var einn risastór kúaáburður, vægast sagt, og lægsti punkturinn fyrir, annars alls ekki slæma, leikstjórann. Ég var viðstaddur tökur á síðustu þáttaröð myndarinnar, vegna örlaganna, þegar tugir þýskra flugvéla eyðilögðust (júgóslavneskar 522 þjálfarar, notaðir einnig í flugröðinni) á Mostar herflugvellinum. Flugeldarnir voru tilkomumiklir og skoskan sem tökuliðið þjónaði var enn betri. Annars var myndin blygðunarlaus lygi og var oft grín af samtímaáhorfendum.