Vinur minn spurði: "Þarf maður ekki að vera hlynntur líknardrápi til að geta líkað við þessa mynd? Eru það mistök myndarinnar að álykta að flestir fjórfæðingar vilji binda enda á líf sitt?" Áhugaverðar spurningar.Eftir því sem ég best fæ séð (leiðréttið mig ef ég hef rangt fyrir mér), þá er aðeins einn fjórfæðingur sem vildi binda enda á líf sitt í The Sea Inside. Held að Ramón Sampedro hafi líka tekið á þessu í myndinni. Það er hann sem vill deyja. Það er hann sem berst fyrir rétti sínum til að ákveða dauða sinn. Hann er að tala fyrir sjálfan sig en ekki aðra fjórmenningana. Þrátt fyrir að brautryðjendastarf hans, allt eftir sjónarhorni manns, geti reynst gagnlegt eða skaðlegt fyrir fjórfæðingar, er aðalmarkmið hans persónulegt. En eitt sem þessi mynd gerir (mín skoðun samt), er að hún neyðir okkur áhorfendur til að spyrja okkur sjálfra ályktunarspurninganna sem vinur minn setti svo skorinort fram. Ég átti erfitt með að sætta mig við þessa pirrandi hugmynd; af hverju myndi Ramón vilja deyja? Í ljósi ástarinnar, umhyggjunnar og fórnanna sem fólkið í kringum hann lét Ramón svo skilyrðislaust deyja, hvers vegna myndi hann halda fast við meiðandi ákvörðun sína? Síðan, við annað áhorf mitt, kom sameiginleg hugsun milli Ramóns og lögfræðingskonunnar inn í meðvitund mína. Það varpaði upp talandi athugun: "...alger ósjálfstæði kemur á kostnað nándarinnar." Flestar manneskjur þrá slíka nánd. Hversu mikils við metum slíkar „þarfir“ fer auðvitað að miklu leyti eftir einstaklingnum. Sem einstaklingur með næmni sem er hlutdrægur í fjölskyldunni, hafði ég mikla samúð með umönnunaraðilum í þessari mynd. Af hverju getur Javier ekki hugsað um fórnina og ástina frá fjölskyldu sinni og vinum? Er hann blindur á þetta allt saman? Ég myndi halda ekki. Kraftaverk The Sea Inside er því innsæi lýsingin á mjög mannúðlegri togstreitu. Þegar við stöndum frammi fyrir forsjá heilbrigðs en óvinnufær ástvinar, sem hefur látið í ljós rólegan, meðvitaðan og skynsaman ásetning um að deyja, hvað er þá réttast að gera? Er umhyggja fyrir og halda þessum ástvini á lífi, gegn vilja hans eða hennar, guðrækin látbragð? Sýnir það gildi ást okkar? Eða sefar það bara "eigingjörn" ótta okkar um óbætanlegt tap? Með svo miklum skilningi sem umönnunaraðilum er veittur, myndu ógildar ákærur þeirra, með því að lúta algjörri háð annarra til að lifa af, ekki líka vera fórnfýsi sem gleymist? Retórískt eða ekki, hversu mikils virði er einstaklingur með „virðingu“? Eru það forréttindi eða réttur að lifa (eða deyja) með reisn? Ef okkur þykir virkilega vænt um og elskum manneskju, ættum við þá líka að virða ákvarðanir hennar í lífinu (eins og í dauðanum)? Mikill straumur spurninga sem myndin gæti hafa spurt, sem ég er ekki í aðstöðu til að veita við. Í ákefð okkar til að afmarka vitsmunalega kosti atvinnulífsins eða stuðningsmannsins, eigum við á hættu að hunsa gráan sjó. það er að gleypa fólkið sem hefur mest áhrif, umönnunaraðilana og þá sem þeim þykir vænt um. The Sea Inside reyndi þess vegna að kynna viðkvæma en flókna tengslin á milli þeirra. Með innsæi skilur þessi mynd eitt; að eðli „fórnar“ er aldrei einhliða. Í þessari togstreitu ættum við að leitast við að vinna ekki rifrildi, heldur að fylgjast með og vonandi ákvarða hver er „sterkari“ aðilinn til að færa þá fórn. The Sea Inside er edrú kvikmynd. Það opnaði augu mín fyrir hlutum sem ég vil ekki sjá. Og fyrir það er ég þakklátur.