Það eru í raun tveir kaflar í þessari mynd. Í fyrsta lagi er það hlæjandi frummálið að myndinni sem er svo hysterísk og kornbolti að það þætti næstum við hæfi að „The Simpsons“ Troy McClure ætti að vera með frásögnina. Svo byrjar restin af myndinni (byrjar með titillagi sem raunverulega passar ekki við restina af myndinni) sem, þó að hún sé tæknilega í lagi, er drepin af óljósu, ósamræmi og ósannfærandi söguþræði og ekki bara óáhugaverðum persónum, heldur persónum sem meika engan sens. Þetta á sérstaklega við um Spiventa eftir Mickey Rooney, hver var sagður vera með í söguþræðinum og hluti af „samtökunum“ allan tímann, en hvað hefði gerst ef Hackman hefði tekið þá geðþóttaákvörðun að því er virðist að taka hann með þegar brotist út? Í því tilviki hefði hann verið algjörlega óþarfur og óþarfa persóna, sem hann er að lokum enn. Heildarvandamál myndarinnar er að hún er algerlega ófús til að setja nein smáatriði um hver eða hvað er á bak við þetta samsæri. Það er eins og kvikmyndagerðarmennirnir hafi ekki haft kjark til að gefa í skyn að tiltekinn hluti samfélagsins væri fær um að búa til slíkt skipulag og sættu sig þess í stað við vonina um að skortur á skýringum myndi nægja og áhorfendur myndu sína eigin ályktanir. einfaldlega, myndin misheppnast á öllum stigum.