Jerry Lewis var lítið fyndinn þegar hann samdi ekki sitt eigið efni og átti góðan leikstjóra eins og Frank Tashlin. Þegar hann byrjaði að skrifa og leikstýra eigin kvikmyndum féll þessi litla hæfileiki sem hann bjó yfir í skugganum af sjálfhverfu hans. Alltaf þegar myndirnar hans myndu mistakast (og verðskuldað það) á bandarískum markaði (þær græddu peninga í Frakklandi) kenndi Lewis alltaf öllum og öllu nema sjálfum sér; til dæmis kenndi hann bilun þessarar myndar um þá staðreynd að hún var, að sögn Lewis, gefin út á tvískírteini með klámmyndinni "Deep Throat". Ef einhver hefði átt að kvarta undan því ástandi þá hefðu það átt að vera framleiðendur "Deep Throat". Þetta er algjörlega fáránleg "gamanmynd" um ríkasta mann heims (Lewis) sem er hafnað í herþjónustu á WW2 og ákveður að útbúa sérstaka "sveit" til að fara til Þýskalands og handtaka Hitler sjálfan. Fyrir utan þá fjölmörgu galla sem þessi mynd hefur (handritið er brjálæðislega ófyndið, "leikstjórn" Lewis er engin, myndin hefur yfirbragð ódýrrar heimamyndar), hélt Lewis greinilega að umkringja sig án hæfileika, -hill Borscht Belt myndasögur eins og Jan Murray og Sidney Miller voru góð hugmynd; hann hlýtur að hafa áttað sig á því að þeir yrðu svo slæmir að þeir myndu láta hann líta vel út. Hann hafði hálfrétt; þeir eru vandræðalega vondir en hann kemur jafnvel verr út en þeir. Fyrir „gamanleik“ er persóna Lewis kurteis, reið og ýtin; hvernig hann hrúgar misnotkun á undirmenn sína fær mann til að velta fyrir sér hvers vegna þeir myndu nokkurn tíma elta eineltisfífl ​​eins og þennan í hættulegu verkefni eins og að reyna að ná Hitler. Sú staðreynd að þessi mynd tók inn einhvern pening yfirhöfuð er ótrúleg. Þetta er langversta Jerry Lewis mynd sem ég hef séð - ég hef heyrt að "Slapstick" sé enn aumkunarverðari, en ég get ekki stillt mig um að sjá hvort það sé satt eða ekki - og ætti að forðast hana kl. allan mögulegan kostnað.