Þetta er ein af þeim myndum sem maður þarf að byrja að horfa á með opnum huga. Maður veit að það verður um þögul, maður gæti hlakkað til eða verið hræddur við mikið viðhorf. Jæja, gleymdu því. Myndin byrjar með smá svörtum húmor og fer svo af stað. Þaðan í frá tekur það þig í sífellt ógnvekjandi ferð í gegnum dimmar miðstöðvar Moskvu. Allt í lagi, það verður að segjast: Búist er við óvæntum flækjum og hljóðleysið er aðallega notað sem plottverkfæri eða óttasmiður. En þessi mynd lætur þig ekki fara. Hún er eins og gömlu glæpamyndirnar, en þá án alls glamúrs og í Rússlandi. Og það er einn mikilvægasti þátturinn í þessari mynd: hún er staðsett í Rússlandi. Þetta hefur mikil áhrif á myndina, að mínu mati gerir það hana betri. Allt verður einfalt og einfalt, lífið er án vitleysu. Þetta gæti verið mikill möguleiki fyrir fleiri kvikmyndir í framtíðinni, glæpamyndir um rússnesku mafíuna. Þetta er falleg og ógnvekjandi mynd. Það er hryllingur, en þú getur ekki fundið nema samúð með litla mállausa. Eitt ráð að lokum: ekki líta þetta of seint á kvöldin ef þú vilt sofa vel.