Ah, hversu hressandi að sjá sýn á Englandi á 18. öld með drullu, bólusótt og gubbum... og ásamt yndislegu teknóhljóðrás. Þetta er sagan af niðurlægðum þjóðvegamanninum Plunkett (Robert Carlisle) og Gentleman-fallinn á erfiðum tíma Captain Macleane (Jonny Lee Miller), og hvernig þeir koma saman og ræna Aristo-svínunum. Plunkett er harður hneta en MaCleane er allt of kurteis til þess og verður þar með „the gentleman highwayman“. Hann verður ástfanginn af Lady Rebeccu (Liv Tyler), (sem satt best að segja er eini veiki hlutinn af öllu suðinu) og vill heilla hana. Búningarnir eru frábærir. Stórar, litríkar, sögulega ónákvæmar fallegar töskur. Alan Cummings fær alla bestu þræðina, og bestu línurnar sem Rochester lávarður, með mjög ekki 18. aldar augabrúnagat. Tónlistin færist á milli svífandi glæsilegra kóra og dúndrandi bassahlaðins teknós, sem svíður ekki eins og þú heldur að ætti að gera í sögulegri kvikmynd. Handritið er hraðvirkt og piprað af nútímalegum orðræðu; Merchant Ivory, þetta er það ekki. Það eru bráðfyndnir hlutar, ógeðslegir hlutar, sitja-á-sætisbrún-og-narta-nöglurnar, en allt saman tístir og er frábærlega skemmtilegt í gegn. Þetta er hress-í-bíó-efni. Ómissandi.