Þessi mjög vanmetna mynd er (fyrir mér) það sem góð skrif í kvikmynd ættu að snúast um. Kasdan tekur leitina að merkingu í lífi okkar og leggur hana fyrir alla til að sjá og velta fyrir sér. Myndin fjallar um gjána sem fólk skapar til að einangra sig frá ofbeldi og hatri og ofstæki hversdagsleikans. Á leiðinni erum við spurð spurninga eftir spurningu um lífið. Davis (Steve Martin með mikið skegg) spyr sjálfan sig: „Er það að gera ofbeldismynd (og þar með njótum við hennar) að valda ofbeldinu í samfélaginu? Claire spyr "Hvers konar heimur kastar frá sér einhverju jafn dýrmætu og mannslífi?" Mack er ekki ónæmur þar sem hann spyr: „Er hægt að fara út fyrir mörk kynþáttar og (enn erfiðara skref) fjármála? Þetta er auðvitað ekki vitnað í myndina, heldur almennt. Aðrir spyrja spurninga sinna líka, og satt að segja það vekur meira en það svarar. En það er eðli lífsins. Við kappkostum allt okkar líf að finna svör við spurningum sem við munum aldrei svara algjörlega og í vissum tilfellum verðum við að láta svörin passa við okkar eigin þarfir og langanir. Sem menn þrífast á spurningum sem við getum ekki svarað. Sum svör eru raunveruleg. Claire og Mack átta sig á því að jafnvel þó að þau gætu farið auðveldu leiðina og leyft ríkinu að taka barnið, þá setti það ábyrgðina á lífi hennar í hendur þeirra. Sum svör eru það ekki. Davis ,,Sér ljósið' og ákveður að gera ekki ofbeldisfullar kvikmyndir, en daginn eftir snýr sér við og vísar frá því að birtingarmynd hans sé víkjandi list sinni. Við leitum öll svara. Þessi mynd svarar þeim ekki fyrir; hún minnir þig einfaldlega á að halda áfram að leita að svörunum.