Ég veit ekki með ykkur, en mér hefur alltaf fundist laðast að „ART“ kvikmyndagerð. Fyrsta „list“-myndin sem mér tókst að ná tökum á var „The Cook, The Thief, His Wife and Her Lover“ eftir Peter Greenaway, sem kom huganum mínum og skapandi spírati í yfirgengi. Myndin var hin fullkomna þversögn, bæði falleg og grótesk... þetta er það sem „listbíó“ snerist um, að kanna vitsmunalegar hugmyndir og koma innyflinum á skjáinn með tilgangi. Lífið, raunveruleikinn, getur verið eins og að búa í brjálæðishúsi, og listin sem tjáð er sýnir það eins og það er. Ég elska alls kyns kvikmyndir, en sérstaklega þær sem bæði skemmta og hafa eitthvað að segja, hvort sem ég er sammála afstöðu hennar eða ekki..."8 1/2 WOMEN", er þurr, klínísk 'gamanmynd' þar sem faðir og sonur safna harem til að uppfylla margar kynferðislegar fantasíur þeirra. Það er aðeins örstutt skírskotun til Fellini í myndinni, ólíkt því sem forsýningar hafa gefið til kynna. Megináherslan í myndinni snýr að „nánu“ sambandi föður og sonar, sem komið var saman eftir dauða mæðranna. Í fyrstu senum myndarinnar er sorg feðganna trúverðug, maður finnur fyrir sársauka hans. Það sem gerist á eftir er augljóst miðað við Greenaway mælikvarða, söfnun haremsins, athuganir á ást og dauða, og hold sem er sýnt í þágu holdsins...Það mætti ​​halda því fram, en mér finnst myndin vera grunn og tilgangslaus. Og tilhugsunin um að þetta gæti verið gamanmynd veldur mér vandræðum. Leikurinn að mestu leyti ef hann er fínn,...sérstaklega góðar eru Polly Walker og Amanda Plummer (þó aumingja Mandy ætti að fara í fötin sín aftur) Það sem vantar í myndina er sannfærandi saga, og venjulega Greenaway snerting af óhófi sem gerði hann aðrar myndir svo dásamlegar að horfa á. Þótt það sé fyllt af augnablikum innsýnar og einstaka tabú, er „8 1/2 konur“ of klippt og límt til að geta talist list, of bragðdauft til að teljast „fyndið“ og einfaldlega of leiðinlegt til að teljast þess virði. Sparaðu peningana þína. ..ég get bara mælt með þessari mynd sem svefnhjálp.4 af 10