Eftir að hafa gætt mér á ýmsum, að því er virðist, óþroskuðum kvikmyndum sem keyptar voru á fyrrverandi leigu DVD diskum, datt mér í hug að tíminn væri rétti tíminn fyrir smá alvarlegt drama og hver væri betri til að útvega það en Sam Mendes? Af ýmsum ástæðum höfðar "American Beauty" ekki eins mikið til mín og þessi mynd sem er auðveldlega það myrkasta sem Tom Hanks hefur gert og líklega ein vanmetnasta mynd síðasta áratugar. Því þetta er ekki einföld glæpasaga sem hefur verið tekin úr grafískri skáldsögu og er einfaldlega dásamlegt að horfa á vegna hennar. Og þrátt fyrir venjulega ofnæmi fyrir hvaða mynd sem er með nafni Tom Hanks á (get samt ekki horft á "Big" án þess að vilja að köttur sparki), þá er ég fegin að hafa prófað þetta því þetta er ein af þessum myndum sem þú Þú munt sparka í þig ef þú missir af því. Venjulega tístandi-hreinn Hanks leikur Michael Sullivan, dyggan fjölskyldufaðir og tveggja sona faðir sem ólst upp á bannárunum í byrjun þriðja áratugarins. Hann er einnig leigumorðingja fyrir mafíuforingjann John Rooney (Paul Newman) en hefur tekist að halda starfi sínu leyndu fyrir sonum sínum. En eftir að elsti hans (Tyler Hoechlin) verður vitni að því að pabbi hans hafi verið þátttakandi í múgsefjun, neyðast hjónin til að fara á flótta þar sem John reynir að laga málið. Fljótlega eru feðgar eltir til Chicago þar sem náungi leigumorðingi (ógnandi Jude Law) bíður þeirra. Á svipinn lítur hún út eins og nokkuð venjuleg glæpamynd en eins og ég hef sagt er þetta ekki ekki í raun um gangsters yfirleitt. Hún fjallar um samband föður og sonar sem er hent saman við hörmulegustu aðstæður. Hanks er (*bitar tennur*) frábær sem pyntaði maðurinn sem kemst að því að allt hefur sitt verð og Hoechlin litli er líka góður sem sonur Sullivans. Satt best að segja er ekki ein einasta frammistaða sem ég gæti nefnt sem veikari en hinar - leikhópurinn er frekar gallalaus. Eins er kvikmyndatakan og búningarnir (og það er ekki oft sem ég hrósa búningum!) sem endurskapar 30's með töfrandi áhrifum. Það er búið að leggja svo mikla vinnu í að koma öllu í lag og það skilar sér í spaða. Þetta hefði auðveldlega getað litið út fyrir að vera rugl - þeir viðurkenna að snemma á þriðja áratugnum hafi verið erfitt að leggja frá sér - en það gerir það ekki og það á allan hrós skilið. Chicago lítur sérstaklega vel út, fóðruð með hundruðum skrítnum bílum frá þessum tíma og fullt af fólki í einlitum jakkafötum og hattum. Sannkölluð tímaferðalög, jafnvel þótt smá CGI sé þörf. Sagan er líka sigurvegari og býður upp á mannlegt andlit fyrir það sem oft er litið á sem staðalímynda tegund kvikmyndaillmenna. Law er furðu ógnvekjandi sem næstum vélræni morðinginn Maguire og sannar að þú þarft ekki að vera Cagney eða De Niro eða Brando til að leika glæpamann. Myndin er ákaflega nöturleg, úrhellisrigning og illa upplýst vöruhús eru allsráðandi en að minnsta kosti er (loksins) séð að ofbeldi og dráp hafi tilfinningaleg og sálræn áhrif á þá sem fremja og þá sem verða bara vitni að slíkum athöfnum. Allt þetta er eftirminnilegt fyrri aldurs og fyrri kvikmynda en það sópar burt því gamla og endurnærir með nútímasögu um endurlausn innan um Tommy-Gun skotbardaga og fjárkúgunarspaða. Það getur verið svolítið hægt á stöðum, sérstaklega ef þú ert vanur fjöldamörgum byssuleikjum í kvikmyndum eins og flestir nútíma áhorfendur (eins og þinn sannur) en stundum geta orð talað hærra en aðgerðir. Mendes hefur skilað fínu framhaldi af frumraun sinni sem hlaut Óskarsverðlaun, kvikmynd sem er jafn gáfuleg og falleg á að horfa. "Road To Perdition" er kannski ekki fyrir smekk allra en þetta er ein DVD sem ég mun ekki skiptast á í bráð.