Það er bara hrífandi í hræðilegu ástandinu - þú verður virkilega að sjá það! Það fer eftir sjónarhorni þínu, Dylan Walsh er annaðhvort frelsarinn eða vandamálið hér: þar sem hann er sá eini á skjánum sem getur raunverulega fengið línur sínar út með einhverju sem líkist náttúrulegum taktum og beygingar, annaðhvort eyðileggur hann myndina með því að benda á galla allra hinna, eða hann bjargar henni með því að gefa samhengi fyrir hræðileika þeirra. Hann er sjöfótur í dvergkörfuboltaleik, hæfileikar hans eiga bara ekki við í þessu samhengi, og upplausn hans er ljúffeng. Raunverulega skemmtunin er þó fröken Eastwood, en vanhæfni hennar til að tala á venjulegri ensku er svo útbreidd að ég reyndar Googlaði hana og bjóst við að komast að því að hún væri rússnesk fegurð sem sagði línur sínar hljóðlega, án þess að skilja merkingu þeirra. En nei: hún er bara hæfileikalaus Bandaríkjamaður sem mun láta þig hlæja með hverri línu sem hún lætur falla. Hvort hún vissi hvað línurnar þýddu hlýtur að vera opin spurning.