Fyrst af öllu, 'St. Myndin eftir Ives er aðeins frekar lauslega byggð á samnefndri sögu Robert Louis Stevenson, en í einu sinni er þetta ekki gagnrýni. Upprunalega skáldsagan var verk í vinnslu, ókláruð við andlát höfundar, og með því að laga hana frjálslega og gefa henni endi hafa kvikmyndagerðarmennirnir lífgað við nokkrum yndislegum persónum sem, þótt ólíkar frumritum Stevensons, myndu, ég Ég er viss um að hafa heillað hann og skemmt hann. Það er 1813: Capitaine Jacques de Kéroual de Saint-Yves er bretónskur aðalsmaður, munaðarlaus af guillotine byltingarinnar, þjónar nú sem hússari í her Napóleons. Við hittum hann að fara út um kvöldið og halda því fram að þar sem hússari sem er ekki dáinn um 30 sé „blackguard“, þá sé hann, 34 ára, „á lánstíma“! Vissulega, þar sem hann stendur frammi fyrir margvíslegum áskorunum í einvígum, virðist hin hrífandi hetja okkar í hættu, en súrrealískur hrekkur við ofursta hans veitir honum leið út úr einvígunum og inn í rúm fallegrar kurteisi/söngkonu. Því miður hefur það einnig í för með sér að hann missir þóknun sína... Frekari ófarir leiða til þess að hann er tekinn til fanga af Bretum og sendur í fangabúðir í skoskum kastala. Á meðan Jacques skar út leikföng og kassa, fangar Jacques athygli Floru, unga fólksins. frænka ungfrú Susan Gilchrist, heimskonu sem býr í Swanston Cottage. Þau verða ástfangin og megnið af sögunni snýst um að Flora hjálpi Jacques að flýja og finna afa sinn sem er útflytjandi, gamli greifinn. Auðvitað er vandamál. Eldri bróðir Jacques, Alain, alkóhólisti, er - kannski skiljanlega - langt frá því að vera ánægður þegar afi gerir hann af arf fyrir framan allt heimilisfólkið, á sama augnabliki og Jacques hefur birst... Bráð svik! Það er líka skemmtilegur undirþráður af rómantíkinni milli óþægilega, naíva en góðhjartaða majór Farquhar Chevening og frænku Susan, sem hefur ferðast um mest allt Ottómanveldið og verið fangi Tyrkja. Jafnvel gert ráð fyrir náttúrulegum fordómum í þágu. af hvaða mynd sem er þar sem kvenhetjurnar deila eftirnafni mínu, „St. Ives er galdur! Það sameinar stórkostlega sverðbardaga, blöðruflug, gamanmynd og rómantískt ævintýri. Ég myndi mæla með henni fyrir alla sem elska „svona kvikmynd sem þeir gera ekki lengur“ - Fairbanks, Colman, Flynn og co. Leikurinn er glæsilegur. Anna Friel gerir Floru að kraftmikilli og aðlaðandi hetju og Jean-Marc Barr er yndislegur sem Jacques, virkilega elskuleg hetja. Miranda Richardson og Richard E. Grant eru nú þegar í miklu uppáhaldi hjá mér og skemmta sér mjög vel sem Susan og Farquhar, en samband þeirra er kómískt mótvægi við aðalhlutverkin. Jason Isaacs sýnir, eins og hann gerði nýlega í 'The Patriot', sem hinn snjalla, uppátækjasama en á endanum hörmulega Alain, að hann er með klassískan skrautlegan stíl, fyrir utan hið glæsilega útlit! Plís, vinsamlegast mun einhver kalla hann sem *hetju* í tegundinni?!!!Helstu deilur mínar um myndina snúa að stillingum og búningum. Í bókinni er kastalinn sem Jacques er fangi í greinilega Edinborg, en myndin, sem tekin var á Írlandi, Þýskalandi og Frakklandi, hefur „hálendið“ umgjörðina, sem gerir það að verkum að varðveisla örnefna á borð við Swanston, Inveresk og Queensferry er afar ósamræmanleg. Búningarnir eru líka algjört æði, allt frá 1780 til þess tímabils sem hann gerist. Þó að þetta væri ekki ósennilegt með fleiri lágmarkaðspersónum sem „gera sig“, þá virðist það skrýtið fyrir vel stæðu dömur eins og kvenhetjur að vera í kjólum frá 1780 árið 1813. Greinilega var búningaákvörðunin fagurfræðileg: þessir fyrri stílar eru sjónrænt mun meira aðlaðandi og glæsilegri en Regency tískan, og þau virka í hugsjónaheimi myndarinnar. Í heild, 'St. Ives er 90 mínútur af hreinni gleði.