Ég horfði aftur á Cold Mountain and the English Patient um helgina. Hið fyrrnefnda er melódrama frá borgarastyrjöldinni um Inman (Jude Law), hermann frá Samfylkingunni sem yfirgefur herinn til að snúa aftur til Ada Monroe (Nicole Kidman), stúlku sem hann þekkir varla. Báðum myndunum var leikstýrt af ástúðlega af Anthony Minghella sem stendur sig einstaklega vel. Þó að Cold Mountain sé mjög góð þá hefði það getað orðið frábær mynd með rétta leikaravalinu og minna þjóðlegan, aftanverða umræðu. Rómantískar sögur þurfa sannfærandi kvenhetju. The English Patient, átti Kristin Scott Thomas sem var fullkomlega leikin sem hin klára, aðlaðandi og fallega Katherine Clifton. Aðalvandamálið með Cold Mountain er Ada sem virðist kjánaleg og hálfvitlaus og skortir þann eiginleika sem myndi láta þig trúa því að Inman gæti orðið heltekinn eftir einn koss. Þar sem leikkona Kidman hefur takmarkað svið, leikur hún venjulega harðorðar konur sem mæta mótlæti með stóusík. Kidman var líka of gamall til að leika ingénue og ástaráhuga Law. Í myndinni vantaði unga leikkonu sem gæti leikið heillandi, hlýja og viðkvæma. Fyrir einhvern sem átti að þola erfiðleika og nálægt hungri virtist hún fáránlega vel fóðruð og of klædd. Kidman var svo óaðfinnanlega snyrt að það leit út fyrir að hún hefði eytt þremur klukkustundum í að farða hverja senu. Michele Pfieffer á sínum yngri dögum hefði getað leikið hlutverkið fullkomlega. Jafnvel Natalie Portman hefði verið framför. Renee Zelleweger var betur klædd en teiknimyndaframmistaða hennar tuggði landslagið en kannski var hún að reyna að bæta upp fyrir Kidman. Jude Law var í sinni eigin þöglu mynd í hlutverki Odysseifs, en lék sinn hlutverk vel. Ray Winstone var frábær sem illmenni í London og suðurhlutanum. Í borgarastyrjöldinni var fólk sennilega ekki sérlega vel menntað miðað við nútíma mælikvarða og kannski talaði það í einhljóðum. Hins vegar ef þú horfir á BBC aðlögun af Dickens, Austen eða frú Gaskill eru allir orðheppnir. Kannski er þetta óraunhæft en það myndi bæta skemmtun mína.