Útgáfa Lucille Ball af "Mame" er að mínu mati ein versta frammistaða sem hefur verið vistuð á kvikmynd. Eftir að hafa séð Lucy í hinum ýmsu þáttaþáttum hennar oftar en stjarnfræðilega oft get ég sagt þér að ég elska Lucy virkilega, en þessi mynd er hins vegar svikahrappur af ótrúlega slæmum leikarahópum, tónlist og dansi. Robert Preston er eina bjargvætið með hluti sem er nógu pínulítill til að missa af ef þú blikkar. Ég veit ekki hvað hún var að hugsa og ég get ekki ímyndað mér hvernig hún fékk ráðleggingar frá hljóðverinu eða leikstjóranum, en ég fékk í rauninni hroll við að horfa á þessa vandræðalega frammistöðu. Ég gæti verið mjög grimmur og stungið upp á því að horfa á það til að hlæja, en það er jafnvel of aumkunarvert til að vera gjaldgengur fyrir það. Ekki eyða peningunum þínum eða tíma þínum.