BABY FACE er ein af betri „gleymdu“ myndunum á undan kóðanum. Hún var sýnd í gærkvöldi eftir 1931 útgáfuna af WATERLOO BRIDGE á TURNER CLASSIC NETIÐ, svo ég gat horft á myndina eins og hún er núna með fjórar plús mínútur af henni endurreistar. Stanwyck býr í East St. Louis (þar sem hún kann að hafa þekkt drukkna foreldra "Myra" - Mae Clarke - í WATERLOO BRIDGE). Faðir hennar er Robert Barrett. Hún hefur búið hjá honum síðan móðir hennar lést og (í endurheimtu glugganum) hefur hann verið að pimpa hana síðan hún var 14 ára. Nú er hún heimaþjónn og hóra í hlutastarfi í speakeasy hans, nánustu vinkonu hennar er Chico (Theresa Harris), afrísk-ameríski þjónninn sem Barrett heldur áfram að leggja í einelti. Það er einn af tveimur góðu hliðunum á persónuleika Stanwyck að hún heldur áfram að standa uppi við föður sinn um Harris og hóta að fara ef Harris verði rekinn (og þar sem það eru ljótir starfsmenn eins og Nat Pendleton, sem njóta þess að sjá Stanwyck þjóna þeim, frekar en Barrett verður að hlýða henni á bragðið af krækjunni sem hann þjónar sem færir þá til sín. Sá gaur sem kemur reglulega í Speakeasy sem Stanwyck er hrifinn af er skósmiðurinn og vitsmunamaðurinn Adolf Cragg (Alphonse Ethier), sem sér mikla möguleika í hinum andlega stelpa ef hún vill bara yfirgefa yfirgefið heimili sitt. Hann er líka að ýta undir heimspeki Friedrich Nietzche og hugmyndina um viljann til valda. Meira um þetta síðar. Eftir að hún slær út pólitíska stórmanninn á staðnum (Arthur Hohl) og hefur rifist við Barrett um þetta, drepur enn sprenging Barrett og gerir Stanwyck kleift að yfirgefa heimabæinn sinn. Hún og Harris fara til New York borgar og ná ókeypis flutningi með járnbrautarflutningabíl með því að sofa hjá bremsamanni (James Murray). Þeir ná til New York og eftir að hafa gengið um sjá þeir Gotham Trust Company (stofnað 1873), og vingjarnlegur vörður segir henni hvar starfsmannaskrifstofan er. Við horfum hægt og rólega á Stanwyck fara upp fyrirtækjastigann upp á toppinn, svipað (en sléttari) en Robert Morse þorði í HVERNIG Á AÐ NÁ ÁRANGUR Í VIÐSKIPTI ÁN AÐ REYNA ALVEG. En Morse var maður í félagsráðandi manni. Stanwyck veit að kynferðisleg töfra hennar er vopn hennar. Hún fer í gegnum John Wayne, Douglas Dumbrille (kafli myndarinnar sem mér fannst alltaf vera mest átakanlegt - merkilegt nokk - þegar ég horfði á hana), Douglas Wood, Henry Kolker og loks George Brent. Hver endar með því að falla fyrir henni, og annað hvort er ýtt til hliðar þegar það er ekki lengur gagnlegt, eða eyðilagt af henni. Brent, nýr bankastjóri bankans sem afi hans stofnaði, giftist henni á endanum - og kreppa myndarinnar er þegar efnahagsástand bankans hnykkir (sérstaklega eftir að Brent kaupir henni örlög í gimsteinum og gefur henni verðmæt skuldabréf). Brent er ákærður. Ætlar hún að standa við hann? SPOILER KOMIÐ: Það eina við þessar myndir sem ekki er viðurkennt er að leikrænar og siðferðislegar venjur þess tíma réðu enn endalokum. Upprunalega endirinn varð til þess að Stanwyck fór um borð í skip til Evrópu og yfirgaf Brent örlögum sínum, en áttaði sig á því að hún getur ekki gert honum það, sneri aftur í íbúðarhúsið þeirra og fann að hann var skotinn sjálfur. Hún hjólar með honum á sjúkrahúsið þegar því lýkur. Nú áður en enduruppgötvað myndefni fannst, endaði myndin með því að þeir gáfust greinilega upp alla peningana sína til bankans til að bjarga þeim, og fóru aftur til East St. Louis, til að lifa hamingjusamlega ef þeir eru fátækir. Hvorugt þessara eru góðir endir. Stanwyck ætti að halda áfram á eyðileggjandi stefnu sinni, þar sem Brent er síðasta fórnarlamb hennar. En jafnvel án Breen skrifstofunnar fannst handritshöfundum (einn er Darryl Zanuck, við the vegur) henta að láta hana finna siðferðilega miðju. Hún hefur enga - að minnsta kosti enga fyrir valdamikla menn (sem hún hatar). Ég held að þunglyndisáhorfendur hefðu ekki þolað slíka niðurstöðu. Það eru önnur vandamál, vegna breyttra stíla almenningsálitsins og breytinga í samfélaginu. Það var karlmannaheimur í fyrirtækjaheiminum árið 1933, þannig að Stanwyck er með verk fyrir hana. Wood (þegar hún verður rekin fyrir óráðsíu við hann) viðurkennir að hann hafi ekki viljað að hún vinni. En árið 2006 hefði Stanwyck verið að finna konu út um allt. Í myndinni eru viðbjóðsleg, kattarleg ummæli (augljóslega sum byggð á afbrýðisemi) í garð Stanwyck frá öðrum riturum og kvenkyns starfsmönnum á hraðri uppleið. Árið 2006 var hún oft að takast á við kvenkyns yfirmenn og hún myndi finna þær skera hana af sér á fæturna mjög fljótt. Auðvitað, ef hún finnur að ein eða tvær eru lesbíur gæti hún reynt þá leið en það er vafasamt. Og hún virðist heldur aldrei hitta neina karlmenn sem eru samkynhneigðir. Þeir eru með samkynhneigða karlkyns stjórnendur í viðskiptum, sem myndu ekki gefa neitt af fótum hennar eða brjóstum. Svo er það leiðbeinandinn hennar, Mr Cragg. Cragg er endurgerð í „bowdlerized“ útgáfunni til að reyna að fá hana til að leita að siðferðismiðstöð. Í raun og veru ýtir hann á Nieztsche, en leiðin (í víðari skilningi) sem nasistar ýttu á Nieztsche - finndu leið þína til valda og ýttu því. Þó Nieztsche hafi stundum lagt áherslu á kraft, þá var það ekki allt og allt í kenningum hans. Annars myndi enginn lesa hann í dag á háskólanámskeiðum. Cragg er augljóslega sjálfmenntaður, en aðeins hálfmenntaður. Í stuttu máli ef einhver sem rannsakaði Nieztsche rækilega stæði frammi fyrir Cragg myndi hann láta hann líta út eins og hálfmenntaðan fífl. Og þetta er leiðbeinandi Stanwyck! Góð mynd, og fyrir þennan dag virði 10...en alvarlega gölluð.