Þessi mynd sem George Fitzmaurice leikstýrði, sem gerði svo margar frábærar myndir, stenst vel hans frábæra staðla. Hún er skörp, fyndin, með nokkrum dásamlegum línum og hefur hinn óviðjafnanlega Ronald Colman í rómantískri forystu. Colman leikur ómótstæðilega heillandi yngri son auðugra enska jafnaldra. Hann er fjárhagslega óábyrgur (eyðir t.d. 15 pundum af síðustu 20 pundunum sínum í heiminum í lítinn sætan terrier sem hann nefnir George), en opinn, ofboðslega örlátur, fyrirlitinn arðsemi, virðingarlaus á kurteislegan hátt og vonlaust. sentimental. Hann er svo hrikalegur að allar konurnar verða ástfangnar af honum. Kærastan hans er stjarna tónlistarhúsanna og þar af leiðandi árið 1930 íbúi demi-monde, sem hin unglega Myrnu Loy lék sér með dæmigerða sléttu, mjó-eygðu silkimöguleika sína. Fitzmaurice var ekki mikill nærmyndanotandi og stelpur þess dag voru með andlitin hálf hulin með þessum hræðilegu húfum, þannig að við fáum ekki eins góða innsýn í andlit kvenhetjanna tveggja og við viljum. Leikstjórinn virðist allavega hafa meiri áhuga á hinum heillandi Colman. Rómantíska kvenkyns aðalhlutverkið er hin unglega og ferska Loretta Young, sem var ekki enn orðin frumkonan Julie Andrews sem við þekkjum hana almennt sem, en var samt blússandi stúlka sem streymdi frá sér alla sætu rósagarðsins og hló glaðlega og hjartanlega. allan tímann. Það er augljóst að það vantaði persónu með sína frábæru kímnigáfu til að kunna að meta snobb-brjótandi félagslegan anarkisma hinnar hressandi aðalspersónu sem Colman leikur. Söguþráðurinn skiptir varla máli eins og svo oft er um þessar léttu og skemmtilegu myndir. Þetta er bara svo gaman.