Roman Polanski leikstýrir á meistaralegan hátt svona tilbrigði við sama stef og Repulsion. Ég get ekki ímyndað mér að það sé einn heiðarlegur bíógestur sem getur ekki viðurkennt ágæta leikstjórann í Le Locataire, en samt sem áður eru báðir hlutar dýptískunnar kannski ekki fullnægjandi fyrir flesta, þar á meðal ég sjálfur. Polanski er mjög góður í að láta okkur finna hið innra. pyntingar á persónum hans (Deneuve í Repulsion og sjálfum sér í Le Locataire), sem byrjaði með skort á sjálfsöryggi fljótlega til að breytast smám saman í sálræna óróa sem að lokum blómstrar í óafturkræfa líkamlega vanlíðan. Sameiginleg þrautaganga fyrir persónurnar og áhorfendur er í raun ólík hræðslunni og spennunni í hryllingsmyndum þar sem það er enginn áþreifanlegur yfirnáttúrulegur þáttur hér. Á meðan hryllingsmyndir leyfa einhvers konar kaþarsis (hvort sem það er ódýrt eða flóknara) pyntar Polanski okkur á sadískan hátt og ef myrkur húmorinn er varanlegur í síðari ópusnum sínum, þá erum við að mestu í taugunum en á brún sætis okkar. Spennu, hryllingur, allt er þetta spurning um að leika sér að væntingum áhorfenda (að öðrum kosti að blekkja og uppfylla þær), ekki bókstaflega með taugum fólks. Í bókinni minni er Rosemary's Baby mun meira afrek vegna þess að algjör ofsóknarbrjálæði og látlaus skynsemi eiga í stöðugri baráttu: Sagan fjallar um par sem flytur í undarlega íbúð á meðan við neyðumst til að samsama okkur við eina persónu. Það sem meira er ef fantasíuþættirnir eru allir í huga hetjunnar þá er ástandið óþægilegast þar sem við, áhorfendur, neyðumst til að dæma hann, hafna honum á meðan við höfum verið tæld á meistaralegan hátt ("paint 'n lure") til að vera hann.