Þessi mynd reynir að skekkja stúdíótímabilið í Hollywood og siðferði 1950. Guy Stone er ætlað að vera Rock Hudson týpa, en bæði handritið og leikarinn Matt Letscher endar með því að miðla grimmilegri, grimmilegri, barítónrödduðum útgáfu af George Hamilton í staðinn, sem skapar óþægilega persónu. Guy Stone er svo forkastanlegur maður að áhorfendur eigi í vandræðum með að una þessari sóun á mannshúð. Ólíkt Hudson, sem var ljúflega lauslátur, er Stone hatursfull manneskja sem notar vísvitandi og hendir síðan sætu, myndarlegu ungu mönnunum sem deila rúmi hans á nokkurra klukkustunda fresti. Veronica Cartwright er Jerry, kynlífsstjóri Stones. Cartwright er mjög góð en leikstjórinn veit ekki alveg hvað hann á að gera við hana. Sökin liggur í samræðunum, sem eru svolítið klaufaleg, og myndin líður fyrir það. Sally eftir Carrie Preston á meira að þakka Ellen Greene í "The Little Shop of Horrors". Eins og skrifað er, er Sally frá Preston góð til að hlæja en lítið annað. Nýliðinn Adam Greer er týndur í þessari mynd. Hann getur ekki leikið og virðist hafa verið valinn fyrir heitan líkama sinn og gott útlit. Eins og margar nýlegar myndir, er "Straight-Jacket" "dramedía" -- gamanmynd sem snýst klúðurslega yfir í drama sem um tvo þriðju hluta leið í gegnum myndina. Og eins og næstum allar dramímyndir, misheppnast "Straight-Jacket" hrapallega. Þrátt fyrir dýra þjónustu Skywalker Sound skilur hljóðgæði myndarinnar mikið eftir. Ofnotkun tónlistarhljóðrásarinnar skapar líka truflandi magn af vísbendingum. Myndin náði í raun ekki að svekkja neitt um 1950. Ólíkt "Singin' in the Rain", sem fangar fullkomlega tvíræðni Hollywood um tilkomu hljóðs sem og stúdíóhugarfari um formúlumyndir, nær "Straight-Jacket" alls ekki að lýsa Hollywood á fimmta áratugnum. Samræður, leikmynd og hegðun lykilpersónanna eru ólýsanleg frekar en dauðvona staðalímyndir af Hollywood 1950. Hið sama má segja um útbreiðslu almennra siða, þjóðfélagsstefnu og tísku 5. áratugarins í heild. Berðu saman umbreytingu heimilis Guys við dauðaádeilu á heimili 1950 í "Little Shop of Horrors". Það er enginn samanburður; "Little Shop" hittir naglann á höfuðið, en "Straight-Jacket" veit ekki einu sinni að það sé til nagli. Hvatningar virðast líka tilviljunarkenndir. Rick Foster á að vera frjálslyndur í grundvallaratriðum, en samt fellur hann nánast strax fyrir efnishyggjumanni eins og Guy Stone. Rick hefur það gott með skápastöðu Guy í marga mánuði. En þegar það kemur að því að fara til Ítalíu verður hann í átökum af ástæðum sem eru algjörlega óljósar. Og jafnvel þó að Sally virðist verða ástfangin af Freddie í veislunni, hverfur þessi söguþráður einfaldlega nokkrum mínútum síðar án athugasemda. Rick kemur út eins og hommi frá 1990, ekki samkynhneigður höfundur 1950. Reyndar er nútíma siðferði yfirþyrmandi í þessari mynd -- sem það ætti ekki að gera, ef það væri í raun ádeila á hómófóbíu í Hollywood á fimmta áratugnum. Söguþráður í þessari töfrandi mynd eru líka margar. Saul segir ítrekað að hann ætli að framselja Freddie Stevens til alríkislögreglunnar, en gerir það aldrei -- leyfa Freddie að losa sig við Guy. Samsæri Jerrys og Saul um að „í“ Guy meikar aldrei, né skyndileg ákvörðun Sally að taka á sig sökina. Og þó að Guy hafi viðurkennt að hann sé samkynhneigður, skiptir það greinilega engu máli og hann endar hvort sem er frægur stjarna og leikskáld. Því miður tekst ekkert af framleiðslugildunum að bjarga þessari mynd. Kvikmyndataka Michael Pinkey er fótgangandi. Stundum lítur myndin næstum út eins og kvikmyndað leikrit frekar en kvikmynd (sérstaklega atriðin á skrifstofu Sáls). Allt er bundið við miðlungs myndir og myndin hefur ótrúlega kyrrstöðu. Klipping Chris Conlee hjálpar myndinni ekki heldur. Langar senur sem myndu njóta góðs af því að setja inn nærmyndir eða breytingar á sjónarhorni eru óklipptar. Hvort þetta er vegna skorts á umfjöllun eða slæmrar klippingar er ekki ljóst, en heildaráhrifin eru þau að skapa tilfinningu fyrir svefnhöfgi. Myndin byggir að miklu leyti á CGI áhrifum á heimili Guy, búin til af sjónbrellahönnuðinum Thomas Dickens. En CGI lítur klaufalega út og er mjög áberandi áhugamanneskja. Heildarhugsun mín af þessari mynd er sú að brandararnir eru ódýrir og auðveldir, söguþráðurinn ruglaður, persónusköpunin afar ósamræmi og langt frá markinu, ádeilan engin, frammistaðan. yfirvítt og óviðjafnanlegt, og grínisti tímasetningin slökkt. Þetta er nánast áhugamannamynd. Það er eins og einhver hafi tekið framhaldsskólaframleiðslu og kastað 10 milljónum dala í hana.