Meirihluti hræðslumynda sem eru eingöngu gerð fyrir myndbönd frá níunda áratug síðustu aldar lyktar alltaf verra en gamaldags sokkar. Þetta einstaklega dapurlega og áhugamannasama blóðbað, sem er án fjárhagsáætlunar í Chicago, „viðbjóðslegt drepsóttar kjaftæði á lausu“, er niðurdrepandi staðfesting á þessari óumflýjanlegu staðreynd. Skeggjað, ósvífn, síhærð, perlu- og blómskyrta klædd villieygð geðheilpa-ávaxtakaka fer af stað í staðlaða tilviljunarkennda óhugnanlega drápið þitt, og slátrar á myndrænan hátt kynhvöt sem eru í erfiðu samlagi í hvert sinn sem brjálæðislegir brjálæðingar frá Mansonesque gera árásir. (Hmm, finn ég nokkuð augljós og sjálfréttlát púrítanísk "hafa kynlíf og deyja" skilaboð hér? Jæja, gæti verið, maður.) Strákur, er þessi andlega ójafnvægi sjúki einn raunverulega farinn hvolpur: Eftir að hafa hnífað kvenkyns fórnarlömb sín, okkar sannanlega kex morðingi nýtur þess að elska nýdrepna líkama sína. (VIÐVÖRUN: Mögulegur *SPOILER* framundan. Undir lok myndarinnar verður brjálæðingurinn sem líkir saman ókurteislega truflaður af löggunni á meðan hann er í miðju óhugsandi að gera hið óhugsanlega með nauðungalíki og vekur þar með illvirkjann til að skera sig lausan með skiljanlega angist. og eyrnalokkandi „Nei!“) Nú, er þessi gonzo gaur ekki ákveðin og hálf elskan? Verst að þessi mynd er svona illa gerð; ef það hefði aðeins verið gert með smá hæfileika og kunnáttu hefði það getað verið sleipur lítill gimsteinn af hryllingsnýtingu. Því miður, ham-hnefa leikstjórn Wally Koz, þrjósklega kyrrstæð og óhreyfanleg kvikmyndataka Lamars "Larry" Bloodworth, fáránleg, eintóna höfuðhögg "hard rock"-tónleika Frankie "Hollywood" Rodriguez, aumkunarverða ódýra og ósannfærandi förðun f/x, flatt. , áberandi óþægilegur krossviður sem leikur með óhugnanlegum þumalfingrum og óaðlaðandi leikarahópi sem ekki er atvinnumaður, sljór gangur (of mikill skjátími er óþreytandi sóað í grátbroslegar tilraunir lögreglunnar til að ná vitleysingunni), sérstaklega lélegur „óvæntur“ endir (Sönn sjálfsmynd leyndardómsmorðingjans er ábyrg fyrir því að þú stynur af viðbjóði), hinar einsleitu leiðinlegu, stanslaust rifrildi og jákvætt heiladauða persónur, og stöðug röð af daufum mjúkum kynlífssenum sem eru álíka erótískar og að horfa á tvo snigla maka sig í 90 mínútur samfleytt, allt saman upp í eina innilega rotnandi og óverðlaunandi haltra, blauta núðlu af mulnu klinki. Hins vegar, til að vera sanngjörn, þá býr þessi mynd yfir einni stjörnu dyggð: The mad-dog slasher hefur óumdeilanlega frábæran smekk í hrífandi suðrænum, hávær-en-þrumu-en-þrumu-dagglóa Hawaii-skyrtum.