Það eru fíngerðir í þessari mynd sem ég held að margir gætu saknað ef þeir fara ekki varlega. Þú þarft virkilega að fylgja því sem Leland segir og lesa persónu hans til að komast að því fyrirhugaða "af hverju" myndin sýnir í lokin. Ekkert það solid, það er ekki ákveðið, það snýst um hvað einstakur áhorfandi tekur út úr því. Ég held að það hafi verið planið frá upphafi, fólki er ekki ætlað að skilja þetta á sama hátt, þetta snýst næstum því um að mynda eigið persónulegt samband við Leland til að finna hann aðeins betur. Söguþráðurinn er áhugaverður en samantekt hennar gæti aldrei útskýrt hvað myndin er í raun og veru. Hún er dramatísk og umhugsunarverð, mikið af þungum hugmyndum, en hraðinn í myndinni er næstum róandi, jafnvel með ákafari senum með öskri. Ég held að það sé líklega Leland, hann er bara rólegur og næstum rólegur, jafnvel þrátt fyrir alla sorgina. Kvikmyndin persónugerir Leland á vissan hátt. Auðvitað er hún grípandi og dregur þig að þér ef þú leyfir henni, en það eru nokkrar endurunnar hugmyndir. Ég meina, Leland hefur mikið af áhrifamiklum samræðum, hann er allt annað en dæmigerður, en hann er ekki spámaður. Allt sem hann segir er ekki opinberun, margir sem ég þekki hafa nefnt hluti sem hann nefndi, jafnvel ég hef tekið eftir nokkrum hlutum sem hann hefur tekið eftir. Leland er sú einstaka og aðlaðandi persóna sem hann er líklega aðallega fyrir túlkun Ryan Gosling. Á endanum er leiklistin öll einstök, það eru engir alvöru vondu strákarnir, það er engin leið til að meta Leland sálfræðilega, bara til að skilja hann og lífið aðeins. betra. Sambærilegt við Igby Goes Down held ég, ekki grínisti, heldur svipað í almennri lífssýn.