Árið 1985 var gott ár fyrir kvikmyndir - kannski jafnvel frábært - en þessi sem missti af einu gongi fór langt með að sannfæra aðdáendur um að gamli Óskarinn sé lítið annað en hettuskraut fyrir góða flokksmenn.11 tilnefningar og ekki einn titill : slík var lítilsvirðing Akademíunnar á einum mesta leikstjóra þeirra; og einn sem þurfti að bíða í 8 ár í viðbót áður en hvaða fordómar sem þeir höfðu komið í veg fyrir að þeir gætu afhent honum styttuna áður leyfði þeim að gefa honum 7 fyrir Schindler's List, sem er, að öllum líkindum, ekki eins gott (og ég er hálf pólskur).Don Ekki misskilja mig, Schindler var klassík. Og ég er ekki að slá „Út af Afríku“ (sem vann það ár) heldur; en í mínum huga var þetta flokkur á bak við þessa: epísk saga um þjáningu og von sem fékk mig til að tárast - og ég er ekki mikill grátandi. Kannski var það tónlistin (frábært) eða kvikmyndatakan (íburðarmikil). ), en líklegast einfaldlega leiklistin: Whoopi, sem sannaði fyrir okkur öllum að hún var miklu meira en bara grínisti; Danny Glover, sem ég hafði aldrei heyrt um áður; og auðvitað Oprah. Restin er saga; en á þeim tíma: hver vissi það?