Bernard Rapp lést á síðasta ári og var mjög menningarlegur blaðamaður. Kvikmyndagerð var ein af hans stærstu ástríðum (hann skrifaði umfangsmikla kvikmyndaorðabók um allan heim) og því þurfti hann að nota myndavél að minnsta kosti einu sinni á ævinni. En myndirnar sem hann skildi eftir fengu hlýja dóma: "Tiré à Part" (1996) þrátt fyrir tilkomumikla frammistöðu Terence Stamp var mjög skopmynduð í lýsingu á persónunum, "une Affaire De Goût" (2000) var klókur mál, jafnvel þótt Bernard Giraudeau skilaði öfugsnúinni frammistöðu, "Pas Si Grave" (2003) var enn eitt niðurhalið og "un Petit Jeu Sans Conséquence" er jafn óviðjafnanlegt og forverar hans. Kómískir möguleikar þess eru nýttir á fáránlegan hátt. Og upphafshugmyndin lætur þó spá fyrir um andlegan gamanleik. Hjón í eigu Yvan Attal og Sandrine Kiberlain sem buðu vinum sínum er á fullu að flytja í grimmt stórhýsi. Til að leika við gesti sína þykjast þeir skilja við hvort annað. Og hlutirnir fara ekki eins og til stóð vegna þess að tilkynningin um aðskilnað þeirra kemur þeim ekki á óvart. Elskendurnir tveir fara að velta fyrir sér réttmæti þeirra hjóna. Þrátt fyrir gróskumikið landslag og efnilegt efni sem hann hafði yfir að ráða, getur óþekkt leikstjórn Rapps ekki náð að hleypa lífi í þennan leik með óvæntum afleiðingum. Söguþráðurinn fylgir vel slitnu mynstri með persónum sem hafa ákveðnar vel þekktar aðgerðir og grímur sem eru afhjúpaðar um hverjar þær raunverulega eru. Munnleg eða aðstæður grínáhrif falla oft flatt. Slæm klipping dofnar aðeins meira á myndinni með þessum slæma vana frá Rapp að klippa skyndilega margar seríur. Jafnvel einlægt framlag leikaranna í verkefninu er umdeilt. Þeim virðist leiðast og lesa texta sína en lifa þá, sérstaklega Sandrine Kiberlain. Áhorfendur eru fljótt gripnir í djúpum tárum. Það er grátlegt að segja það: Kvikmyndir Bernards Rapp stóðu aldrei undir fyrirætlunum hans eins og "un Petit Jeu sans Conséquence" ber vitni.