Mér líkar við "Star Wars" seríuna. Mér finnst góð, ódýr sci-fi mynd líka af og til. Heck, ég er meira að segja hrifin af Roger Corman-framleiddu nikkel-og-dime-vinnunni. Mér líkar EKKI við "The Ice Pirates", þó. Fyrir það fyrsta lítur það bara of ódýrt út, veistu? Fyrir kvikmynd sem á að gerast úti í geimnum finnst hún þröng og lokuð eins og verið sé að taka hana upp í framsæti Mazda einhvers. Og tæknibrellurnar, þótt þær séu hæfilega ostagerðar, líta meira en nokkuð út eins og frauðgúmmí málað málmgrátt. Venjulega læt ég slíkt ekki trufla mig, sérstaklega ef sagan og persónurnar eru þess virði. Þeir eru það ekki. Allt söguþráður, um þessa aldrei-gera geimsjóræningja sem ákveða að finna plánetu hlaðna ís sem þeir geta brætt niður og selt sem vatn (heit vara í framtíðinni, held ég) er um það bil eins frumleg og brandararnir, sem er ekki hrós. Húmorinn kemur inn á um það bil hallastig (eins og þessi geldingarvél sem þú munt sjá snemma), og allir virðast vera með hrollvekjandi viðhorf. Og hver sagði John Matuzak að hann væri fyndinn? Hver sem gerði það, skammast sín. Gamli góði Robert Urich reynir, en hann er áreiðanlegur leikari um borð í illa sökkvandi skipi (eða stjörnuskipi, í þessu tilfelli). Ég horfði á þessa um þrisvar sinnum og endaði með því að líða eins í hvert skipti - shanghaied. Engar stjörnur. Þrátt fyrir nærveru Huston (einu ári fyrir „Prizzi's Honor“) og Carradine (á endanum á einu sinni háleitum ferli), ættu þessir „Píratar“ að ganga á lagið.