"Rambo: First Blood Part II" eftir George P. Cosmatos er hrein óskauppfylling. Bandaríkin unnu greinilega ekki stríðið í Víetnam. Þeir ollu þessu landi tjóni umfram það sem hægt er að ímynda sér og þessi mynd heldur áfram ævintýri um ó-svo saklausu hermennina. Einu vondu kallarnir voru leiðtogar þjóðarinnar, sem létu þetta stríð gerast. Persónan Rambo er fullkomin til að taka eftir þessu. Hann er einstaklega þjóðrækinn, harmar yfir því að Bandaríkjamenn og Bandaríkjamenn kunnu ekki að meta og fagna afrekum einstaka hermannsins, en hefur ekkert nema vantraust á leiðandi foringja og stjórnmálamenn. Eins og allar kvikmyndir sem ver stríðið (t.d. „Við vorum hermenn“) forðast þessi mynd að þurfa að gefa skiljanlega ástæðu fyrir trúlofuninni í Suður-Asíu. Og fyrir það mál líka ástæðan fyrir hverjum einasta bandaríska hermanni sem var þarna. Þess í stað fær Rambo að hefna sín fyrir sár heillar þjóðar. Það hefði verið betra að vinna í því hvernig ætti að takast á við minningarnar frekar en að bæla þær niður. "Fáum við að vinna í þetta skiptið?" Jú víst.