Ég hlakkaði alvarlega til að sjá þessa mynd því hún virtist sannarlega lofa góðu af væntanlegum aðdráttarafl: Jim Carrey með guðlega krafta var hugmynd sem virkaði örugglega fyrir mig. Sem mikill aðdáandi var ég viss um að hann myndi vera í essinu sínu með svo efnilegum forsendum og hvað gæti farið úrskeiðis? Í gær sprakk kúlan mín í stórum dráttum, strákar og stelpur, vegna þess að ég sá myndina. Fyrri þátturinn (þar sem það er sett upp að hann hati líf sitt, hann er óánægður starfsmaður og mjög óánægður tjaldvagn með öxi til að mala gegn Guði) er nothæfur, seinni þátturinn (þar sem Guð er kallaður til hans í gegnum síma og tekur á móti Powers Almighty) er FRÁBÆRT - Carrey fær að skemmta sér með nýju „leikföngunum“ sínum og það er unun að horfa á það, virkilega fyndið. En þriðji þátturinn er ömurlegur ótrúverðugur. Rotnin byrjar að koma inn eftir kvöldverðarsenuna á milli Bruce og kærustu hans Grace (Jennifer Aniston, sem kemur MJÖG vel út í þessari mynd þar sem hlutur hennar er bara söguþráður; jafnvel NAFN hennar lyktar af ósvífni) - hún heldur að hann ætli að skjóta 'spurningunni' en í staðinn segir hann henni (á beygðum hné, enn) að hann sé loksins að fá starfið sem fréttaþulur, og er það ekki svo spennandi? Henni finnst það ekki. Hún vill að hann giftist sér, sjáðu til, svo hún hættir við að yfirgefa hann, sjáðu til, þó hún ELSKA hann enn mjög heitt, sjáðu til, og restin af myndinni fer í að berja okkur í höfuðið með einum aumkunarverðum, yfir-þungum- afhenti andlega hljómandi klisju eftir þá næstu, þar til í lokin var ég líka að biðja. . .að það sé búið. Mér var alveg sama um skort á fíngerðum í fyrstu tveimur þáttunum (eitt dæmi - í 2. þætti, eftir að hann hefur fengið krafta sína, stingur Bruce inn í herbergið syngjandi „Hvað ef Guð væri einn af okkur, bara slatti eins og einn af okkur", bla bla bla), og ég var meira að segja til í að horfa framhjá því ótrúlega magni af mótsögnum sem varpað er að okkur (fyrir upphafsmenn, Morgan Freeman - a/k/a GOD - segir Bruce að hann megi ekki brjóta frjálsan vilja neins en hann gerir þetta, mikið). Þessir kostir voru fyrirgefanlegir - þetta er Jim Carrey gamanmynd, leikstýrt af Tom Shadyac - það eru ekki The Remains of the Day. Eða réttara sagt, þetta átti að vera gamanmynd. Þegar handritshöfundarnir missa tökin á því (í ógnvekjandi þætti 3) og reyna að breyta málsmeðferðinni í einhvers konar (gag) Message Movie, þá er það sem við fáum í staðinn helvíti á jörðu. Bruce gerir sér grein fyrir villu eigingjarnra hátta sinna, hann gerir sér grein fyrir að GRACE er bjargvættur hans - verð að segja það - náð, og að forgangsröðun hans í lífinu hafði verið alvarlega misskilin. Allt þetta hefði þó verið hægt að koma á framfæri á mun vægari hátt. Myndin þurfti ekki að fara í dumper til að koma þessum punktum á framfæri. Því miður höfðu rithöfundarnir og Shadyac greinilega ekki hugmynd um hvernig ætti að leysa söguna á einhvers konar snjallan, léttleikandi hátt, svo þeir fóru leiðina sem berst yfir höfuðið í von um að við myndum ekki taka eftir því. Þeir tóku meira að segja nokkrar furðu ófyndnar myndir í lokin, í þeirri von að þetta myndi draga úr óbragðinu. Það virkaði ekki fyrir mig.