Ég held að það sé ótrúlega erfitt að skrifa hvers kyns ritdóma í fullri stærð til Giorgino, eingöngu vegna þess að þetta er ein af þessum áhorfendaháðu, flóknu, ljóðrænu og heimspekilegu kvikmyndum sem eru heilaþreyttar ef þú ert að reyna að njóta meðan þú horfir á þær. skel þeirra og komast að kjarna þeirra samtímis, en samt eru nokkrir hlutir sem eru öruggir og hafin yfir allan vafa fyrir hvern listamann (sem ég vona að ég sé). Það fyrsta: þetta er ákveðið meistaraverk, jafnvel af þvílíkri list sem stendur í langan tíma; önnur: hún er ein af þessum sjaldgæfu „dökku“ myndum þar sem myrkrið er ljóðrænt, jafnvel rómantískt, aðlaðandi og miklu sorglegra en niðurdrepandi, eins og list Pieter Brueghel eða Caspar David Friedrich. Hvað kjarna myndarinnar snertir, kallaði einhver hana Kafkíska, þó ég sé ekki sammála því vegna þess að hún er í raun langt út fyrir kvenmannúðlega rökfræði Kafka og miklu meira eins og dæmisögur Edgars Poe: myrkur og skelfilegur en snertir þar af leiðandi blíðustu strengi okkar. sálir. Reyndar, á ljóðrænu hliðinni (sem er miklu mikilvægari en frásögnin), er Giorgino saga um eilífan frið og ást sem aðeins er hægt að ná með eilífri barnæsku sálarinnar. Þeir sem hafa slíkar sálir eru venjulega stimplaðir sem brjálaðir af samfélagi okkar, en frá öðru sjónarhorni hafa þeir allir þá dyggð sem allir hinir glatast þegar þeir verða "vaxnir": dyggð kærleika Guðs. Reyndar er Giorgino mjög kristin mynd, "Vertu eins og börn" (Mt 18:3) er það raunverulega falin tag-lína, þó myndin fjalli aldrei um nokkurs konar siðferði og einbeitir sér aðeins að kristinni heimspeki fyrir, þora að ætla. , sannur Guð er handan hvers kyns siðferðis. Samt held ég að Boutonnat sé of harðorður að sýna „fullorðið“ fólk sem eins konar djöfla sem reyni að stela æsku frá sjaldgæfum sálum sem lifðu af, en það er hans sjónarhorn og hann hefur rétt á að halda það. Þegar þú horfir á Giorgino skaltu ekki reyna að leita að einhverjum földum táknum (þó það séu nokkur), leitaðu betur að hugsunum sem tjáðar eru í gegnum persónur og hegðun þeirra og lærðu af þeim. Ég get heldur ekki nefnt að myndin lítur ótrúlega út með frábærri ljósmyndun, sérstaklega með skynsamlegri notkun litasíum, ótrúlega sniðugri klippingu, frábærum leik allra leikara og auðvitað vegna andrúmsloftsfegurðar vetrarfjalla sem minnti mig á Brueghel's. "Veiði í snjónum". Það er líka athyglisvert að atriðið með Dauðanum í formi gamallar konu með niðursokkin svört-hring augu á kerru minnti mig samstundis á Pesta (Plágu) úr teikningum norska málarans Theodor Kittelsen, sem sýnir hvernig svartur plága fer yfir íbúa smábæjar í fjalladalnum. Er það tilviljun?