Allt í lagi, þannig að fyrirtæki herra Agrama (sem á í vafasömum viðskiptum við fyrrverandi forsætisráðherra Ítalíu, Silvio Berlusconi) framleiddi hryllilegan blandara eftir herra Carl Macek. Hvað er þetta hræðilega blanda sem ég er að tala um? Jæja, Macek tók þrjár algerlega ótengdar japanskar teiknimyndasögur (þ.e. Macross, Southern Cross og Mospeada), bætti við TONN af samræðum - taldi staðfastlega að bandarískir áhorfendur væru of heimskir til að skilja frásagnar og listrænar dyggð þögnarinnar - , ritstýrt allt mikið fyrir ofbeldisefni, bætti við einhverju frumspekilegu kjaftæði, kallaði það með því að nota einhverja verstu raddleikara hérna megin við leik helvítis (söngur Reba West var - og er enn - óþolandi og algjör hneykslan, sérstaklega miðað við frú Mari Iijima)... Og útkoman var 85 þátta sería með hundruðum samfelluvandamála og söguþræðisgata. Auðvitað voru vélarnar flottar á að líta (sérstaklega þær í "Macross sögunni") og söguþræðir hlutarnir sem héldust ómeiddir. voru góðir. En það sem var gott við Robotech var ekki afrakstur vinnu Macek eða „raddhæfileika“ sem hann fékk til liðs við sig. Það var vegna erfiðis og erfiðis (ótrúnaðar - hvers vegna? væri ég of djörf til að saka HG um ritstuld hér?) japönsku höfundunum. Þau okkar sem loksins fengum vitneskju um alvöru málsins og bárum frumritin saman við Robotech óskum þess nú að við hefðum aldrei kynnst Robotech. Frumritin eru svo miklu betri, náttúrulega, og meika miklu meira vit. Véltækni gerði hins vegar eitthvað þess virði: það varð til þess að goðsagnakenndur teiknimyndahöfundur Leiji Matsumoto hóf herferð til að vernda hugverk japanskra teiknimyndagerðarmanna gegn slíkum óviðkomandi og óviðkomandi -fyrir endurvinnslu sem hæfileikalaust fólk eins og Carl Macek framleiðir.