Ég get aðeins giskað á að þessi mynd hafi verið tilraun sem misheppnaðist. Árum fyrr hefðu það verið áhrifamiklar myndir ásamt tónlist. Síðar hefði það verið hljóð bætt við hljóður. Að lokum hefði það verið Technicolor, Cinemascope eða Imax. Þessi mynd hlýtur að hafa verið misráðin tilraun til að kynna nýjan þátt í talandi myndinni. Í öllum tilfinningaþrungnu senunum stoppar persónan í miðri samræðum og innri hugsanir þeirra eru sagðar á meðan þær horfa út í fjarska eða höfða til myndavélarinnar. Þessi truflun er sársaukafull í það minnsta. Ímyndaðu þér þessa efstu leikara að reyna að vera uppteknir á meðan frásögnin dróst áfram. Sársaukafullt. Ég hef ekki hugmynd um hver kom með þessa brellu, en þetta var í eina skiptið sem ég sá hana notaða - og ekki að ástæðulausu. Í hverri senu sem leikararnir voru neyddir til að reka augun, rífa hendurnar á sér eða ofleika að svo miklu leyti, ég velti því fyrir mér hvort þetta væri virkilega gamanmynd. Sagan er vonlaus sápuópera sem gerist á nokkrum kynslóðum. Norma Shearer, vonsvikin í ást, leitar að ástæðu til að lifa. Hún á vin, leikinn af Ralph Morgan, sem dýrkar hana - en hún tekur honum sem sjálfsögðum hlut. Hún laðast að lækni, leikinn af Clark Gable, en hann er upptekinn af sjálfum sér og hefur engan áhuga á henni. Hún sættir sig við veikburða sem þarfnast hennar sárlega. Hún giftist honum aðeins til að komast að því að það er geðveiki í fjölskyldu hans og hún getur aldrei eignast barn með honum. Með í för kemur læknirinn sem setur bollu af eigingirni í ofninn hennar, bara til að komast að því síðar að hann elskar hana eftir allt saman. Barnið byggir upp traust á eiginmanni sínum sem verður farsæll, en hún áttar sig á því að það er í raun Clark sem hún elskar þegar allt kemur til alls. Ertu enn ruglaður? Gleymdu restinni, horfðu bara á nokkra þætti af "As the World Turns" og það mun allt skýrast. Ef þú verður einhvern tíma neyddur til að horfa á þessa mynd, haltu þá út fyrir lokasenuna. Átök leikaranna koma Harold LLoyd til skammar. Það má ekki missa af því.