Köttur í heilanum eftir Lucio Fulci er frumleg og dálítið sjálfhverf saga um hvernig leikstjóri fer í brjálæði. Leikstjórinn sem um ræðir er sjálfur Fulci sem leikur í myndinni. Fulci hefur orðið þekktur fyrir hryllingsaðdáendur alls staðar sem „guðfaðir gore“, og ekki að ástæðulausu, þar sem hann hefur útvegað okkur einhverja viðbjóðslegustu og ömurlegustu kvikmynd sem hefur prýtt silfurtjaldið; allt frá augnabliksofbeldi í kvikmyndum eins og 'Zombi 2', til manns sem var brotinn til bana með keðjum í 'The Beyond', allt til fulls á stórhátíð sem kallast 'The New York Ripper'; ef þú vilt gore (og við skulum horfast í augu við það, hver vill það ekki), Fulci er þinn maður. Hins vegar hefur öll þessi veiting fyrir gírhunda eins og ég og þig tekið sinn toll af andlegu ástandi Fulci og hann er fljótur að kafa ofan í brjálæðið, sem stafar af því sem hann kvikmyndar. Vandamál Fulcis enda ekki heldur í andlegu ástandi hans, þar sem geðlæknir hans sem hann hefur farið til vegna vandamála sinna hefur tekið að sér að taka upp morð sem áhugamál og nota kvikmyndir Fulci sem teikningar fyrir morðin! að segja að leikurinn í þessari mynd er alveg hrikalegur. Sérstaklega er eitt atriði sem snýr að króka og það er bara hæfilegt að hlæja að henni, bæði vegna leikaraskapar og heimsku. Fulci fer með aðalhlutverk myndarinnar (augljóslega). Hann er ekki leikari, og það sýnir sig, en frammistaða hans er í raun sú besta í myndinni. Það er meira að segja óhætt að segja að þegar á heildina er litið er leiklistin slæm fyrir ítalska hryllingsmynd. Auðvitað fer enginn í ítalskan hrylling og býst við góðum leik, svo það er nokkuð fyrirgefanlegt, en ég held að Fulci hefði getað ráðið einhverja betri. Slæm talsetning hjálpar ekki beint heldur. Eitthvað sem hjálpar hins vegar er sú staðreynd að hræðileg leikaraskapur er mótvægi af miklu átaki, og það er vægast sagt öfgafullt! Fólk fær höfuðið af sér, kona er drepin í sturtu (og ólíkt Psycho, hér sjáum við það í raun), fólk er brotið upp, gefið svínum og það er fullt af fínasta návígisvopni kvikmyndahússins - keðjusögin til sýnis, sem gladdi mig endalaust. Magnið af sóðaskapi er oftar en ekki, sem gefur myndinni eitthvað af „skemmu“-tilfinningu, en Cat in the Brain er augljóslega engu að síður tungu í kinn kvikmynd. Það væri erfitt að gera kvikmynd um sjálfur og ekki reynst vera svolítið stór haus, og Fulci kemur svo sannarlega fram fyrir að vera svolítið stór haus í þessari mynd. Nafn hans er oft nefnt og hann er á skjánum næstum allan tímann; það er ekki mjög ólíkt 'New Nightmare' í ego stakes, en það er augljóst að hann skemmti sér vel við að gera þetta, og ég hafði gaman af því að horfa á það, svo við getum fyrirgefið honum smá egóisma. Endir myndarinnar svíkur það - ég sá hana koma kílómetra frá, en hélt svo ekki alvarlega að myndin myndi taka þessa leið, en ég hafði rangt fyrir mér; það gerði það, því miður. Endirinn lét mig kalt og myndin er betri áhorf ef þú slekkur á henni rétt fyrir síðustu tvær mínúturnar. En þrátt fyrir endirinn og hræðilegan leik er Cat in the Brain mjög skemmtilegur og mun gleðja Fulci-áhugamenn endalaust og því er mælt með því.