Byssukúlur hafa ef til vill ekki skoppað af brjósti hans, en The Lone Ranger var í raun og veru táknræn táknmynd fyrir mig sem aðra drengskaparhetju mína - Superman. Hann táknaði sannleikann, réttlætið og amerískan hátt í klassískum vestrænum sjónvarpsumhverfi, lifði við þá meginreglu að hann myndi aldrei nota byssuna sína til að drepa, á meðan hann þreifaði í suðvestur Ameríku með trúum indverskum félaga sínum Tonto til að draga hvern einasta útlaga fyrir rétt. Tilkoma sjónvarps gaf fullkomið tækifæri fyrir kynslóð eftir stríð að finna það tilvalið í dularfullum grímuklæddum manni sem stóð fyrir lög og reglu á sama tíma og veitti óviðjafnanlega skemmtun í fimm tímabil sem spanna næstum átta ár. Í dag fékk ég tækifæri til að skoða fyrir í fyrsta skipti byrja þrír hluta upprunaþáttanna að klárast án þess að staðlaðar upphafs- og lokunarraðir trufla samfellu sögunnar. Fyrir aðdáendur Ranger er þetta afi allra vestrænna sagna, sem segir frá því hvernig Texas Ranger John Reid lifði af fyrirsát Butch Cavendish Gang, og hvernig honum var hjúkrað aftur til heilsu af indverskum vini frá barnæsku. Tonto (Jay Silverheels) lýsir yfir félaga sínum sem „traustum skáta“ og nefnir hann Kemo-sabe. Ég hef lesið ýmsar túlkanir á uppruna hugtaksins Kemo-sabe, en ég er sáttur við útskýringu Tonto. Að lesa of mikið í það dregur bara úr sögunni, rétt eins og enska þýðingin á „tonto“ úr spænsku, sem ég mun ekki gefa upp, því það er bara betra að vita ekki hvort þú getur hjálpað því. Mér fannst það alveg sniðugt hvernig Upprunasagan skapaði dulúð Einmana landvarðarins, eins og sjötta gröfin sem skapaði þá blekkingu að allir landverðir dóu í fyrirsátri í gljúfrinu. Þú sérð aldrei andlit mannsins sem verður einfarinn, þar sem það hefur alltaf verið snúið frá eða hulið til að fela raunverulega sjálfsmynd hans. Jafnvel uppruna silfurs er meðhöndlað með snilld; rödd sögumanns sögunnar sem lýsir frábærum eiginleikum villta stóðhestsins. Skyldi það tengjast, segjum, sterling ..., silfur? Ég fékk mesta kikkið út úr því. Auðvitað með tímanum gefur það að horfa á Lone Ranger þættina í dag sýn á hversu óvandaður þátturinn var handan upprunasögunnar. Sumir þeirra eru næstum vandræðalega kjánalegir, sérstaklega þegar kemur að Lone Ranger uppgjöri þegar hann skýtur í miðjum hópi vondra manna til að slá byssu úr hendi eiganda þess. Og hvað með þessa litlu bylgju sem hann gefur Tonto hvenær sem þeir ætla að leggjast í launsát fyrir vondu kallana - það er alltaf sama látbragðið, en Tonto veit alltaf hvað það þýðir við mismunandi aðstæður. Svo hefurðu þættina þar sem Clayton Moore tekur af sér Ranger-grímuna til að klæðast öðrum dulargervi til að líkja eftir annarri persónu í þjónustu við söguna. Hann fór meira að segja einu sinni í skjóli sem leikari sem túlkaði Abraham Lincoln forseta til að afhjúpa illmenni, háan hatt og allt! Fáir aðdáendur sem ég rekst á vita nokkru sinni að leikarinn John Hart kom í stað Clayton Moore fyrir tímabilið 1952/53 í samningsdeilu sem Moore átt við framleiðendur þáttarins. Ef þú hefur einhvern tíma séð þennan „Happy Days“ þátt þar sem Fonzie dáir drengskaparhetju sína, muntu taka eftir því að það var John Hart á listanum. Það er erfitt í raun, að segja hvort þú sért að horfa á Hart þátt eða ekki, lykillinn er að hlusta á röddina; Moore's er svo áberandi að það er dauður uppljóstrun. Ef þú færð einhvern tíma tækifæri til að sýnishorn af litaþáttum síðasta árstíðarinnar, þá ertu í góðri skemmtun. Útsetningarnar sem ég hef séð á VHS eru alveg stórkostlegar, þó ég viti ekki hvort auglýsingaprentun sé til. Flestum svarthvítu þáttunum í kring hefur verið pakkað aftur af hvaða fjölda dreifingaraðila sem er í mismunandi stillingum, þannig að það ætti ekki að vera vandamál að fá þá í hendurnar. Það sem þarf að sjá er auðvitað þríþætturinn og ef þú horfir ekki á neitt annað gefur þetta þér allan þann keim og spennu sem þú þarft til að fanga ímyndunarafl einnar frægustu hetju Vesturlanda. Hi-Yo Silver, Awaaaay!