Upprunalega klassíkin hans Hitchcock naut mikils góðs ekki aðeins af frammistöðu, heldur einnig „útliti“ Anthony Perkins. Hann varpaði fram eins konar hreinskilnu sakleysi: ungri táningsgoð tegund af persónu. Hann var ekki leikari sem hafði túlkað vonda menn fyrir þetta; né var hann líkamlega hæfur í hlutverk þess sem almenningur gæti hafa ímyndað sér að geðlæknir liti út, sérstaklega á fimmta áratugnum þegar þessi ofur-kalda þáttur geðsjúkdóma (geðrof í klofinn persónuleika) var tiltölulega ókannaður í kvikmyndum. Sem er einmitt ástæðan fyrir því að hlutverk hans í hlutverki Norman Bates var sneið af sannri Hitchcockískri snilld. Áhorfendur komu vægast sagt á óvart. Þess vegna virkar þessi endurgerð ekki, jafnvel aðeins, þrátt fyrir að reynt sé að vera nákvæm eftirlíking. Á meðan Anthony Perkins leit út eins og einhver sem þú myndir aldrei hugsa um að væri raðmorðingja, er auðvelt að hugsa sér Vince Vaughn sem einn. Hann skortir veikburða útlit Perkins og leikkonur hans eru greinilega síðri líka, að minnsta kosti í þessu hlutverki (heiðarlega – hefur nokkurn tíma verið til leikari sem gæti tjáð taugaveiklun eins raunverulega og Anthony Perkins?). Þó að þetta hafi verið tilgangslaus endurgerð til að byrja með, þá sýgur þessi mynd algjörlega niður þegar mikilvægasta persóna sögunnar er rangt. allt sem ekki er kvikmyndað í lit er ekki bara óþefur af græðgi fyrirtækja heldur er það einstaklega óvirðing við upprunalega verkið. Hvað varðar áhorfendur sem geta ekki horft á svart og hvítt - það er þeirra tap. Vonandi munu þeir þroskast einhvern tíma í framtíðinni og þurfa ekki lengur glansandi liti til að halda athygli þeirra. Þegar þeir gera það munu þeir uppgötva að stundum virkar svart og hvítt miklu betur. Þegar bakgrunnurinn er þöggaður er sagan og sýningin miklu meira í miðjunni. Og í mörgum tilfellum er stemningin eða andrúmsloftið sem skapast með svarthvítri kvikmyndatöku bara ekki hægt að ná í litum.