Þessi mynd var hrein leiðindi frá upphafi til enda. Allt í lagi, svo ég heilsa Boorman fyrir að vekja athygli á atburðum í Búrma um allan heim, en það er allt sem hann nær. Þegar um það bil 10 mínútur voru liðnar af myndinni hugsaði ég „ó nei, hér erum við komin aftur“ og ég hefði getað sagt þér nákvæmlega hvað myndi gerast á næstu 80 mínútum eða svo. Patricia Arquette var ekki djúpstæð í slíku hlutverki og leikur hennar var viðurkenndur og ósannfærandi. Taktu eftir, að vera söðlað yfir svona afskaplega hefðbundnu handriti, kannski komu leiðindi inn og endurspegluðust svo á skjánum. Mikið af myndinni var hreint út sagt hlæjandi. Á einu stigi er aldraður félagi Arquette skotinn og hann liggur á jörðinni. Í næsta atriði er hann á spretthlaupi í gegnum skóginn, augljóslega að reyna að slá heimsmetið í 100 metra hlaupi! - eða kannski er hann bara að reyna að flýja frá Boorman!!. Ef þú átt erfitt með að sofa eina nótt skaltu spila Beyond Rangoon á myndbandstækinu þínu og þú munt hrjóta á skömmum tíma. Ég gagnrýni mjög sjaldan kvikmynd eins mikið og þessa, en í þessu tilfelli er það fullkomlega réttlætanlegt.