Þessi mynd átti mjög fá augnablik af alvöru drama. Eftir upphafsmínúturnar kom myndin niður í spíral sem fór ekki alveg með okkur til helvítis og til baka - áhorfið var vægast sagt hreinn hreinsunareldur. Leikurinn var hræðilegri en viðfangsefni myndarinnar og stundum gat ég ekki hætt að hlæja. Samfellan á milli sumra atriða var skelfileg - persónur hurfu úr senum án skýringa aðeins til að koma í staðinn fyrir aðrar persónur sem nokkrum mínútum áður höfðu verið annars staðar. Þetta var örugglega skopstæling The Exorcist. Söfnunarplatan í kirkjunni hlýtur að hafa verið full af kopar daginn sem herra Russo skráði sig í þennan. Tala ég latínu? Et tu Brutus.