Ég man að ég var dauðhræddur við kvikmyndablóð þegar ég var yngri og varð smám saman minni, þar til ég var orðinn nógu þreyttur, eins og ég er viss um að margir aðrir áhorfendur hafa orðið, þannig að straumurinn af dásamlegum kvikmyndum sem framleiddar hafa verið undanfarin ár hefur skemmt mér en ekki hrædd mig eða fengið mig til að grenja. „Tannlæknirinn“ sneri þessu við. Uppsetningin virðist einföld: andlega óstöðugur tannlæknir veldur eyðileggingu á innri munni, og kannski líkama líka. Snjall útúrsnúningur er samt að tannlæknirinn er aðalpersóna myndarinnar, þannig að í stað þess að vera einhver einvídd vondur strákur með enga skýra hvata er þroski hans umfangsmestur allra persóna og hann er mjög mannlegur og trúverðugur. Áhorfandinn finnur þannig til samúðar með honum sem og fórnarlömbum hans, og í stað þess að vona að réttlætið næði til hans, fann ég sjálfan mig að vona að hann myndi einhvern veginn finna leið til að hylja slóð sín og snúa aftur til eðlilegs lífs. „Hryllingsmynd er ofbeldið. Og "The Dentist" gerir það betur en nokkur önnur mynd sem ég get hugsað mér. Í fyrsta lagi er mikil spenna í myndinni, sem er eitthvað sem nútíma gore-myndir hafa tilhneigingu til að skorta. Í einni senu () er tannlæknirinn tilfinningalega pirraður og þarf að sjá ungan barnssjúkling í fyrsta skipti. Þegar hann teygir sig inn í munninn á barninu vonarðu að fyrir tannlækninn og barnsins sakir ljúki fundurinn án meiðsla. Ég mun ekki spilla fyrir því sem gerist. Í öðru lagi, þegar glóðin kemur, snertir hann allar verstu, töfrandi taugarnar. Enn og aftur mun ég ekki gefa neitt upp. Auðvitað, þar sem kvikmynd sem þú hefur aldrei heyrt um hefur hún galla. Mikilvægast er að það er eingöngu fyrir hryllingsaðdáendur. Eins og annar gagnrýnandi nefndi, með því að gerast á örfáum dögum, fáum við í rauninni engan bakgrunn um persónurnar. Og spennan minnkar aðeins í lokin. En í raun og veru, sú staðreynd að við myndum jafnvel vilja vita bakgrunn um persónurnar er sönnun þess hversu góð hún er og megnið af myndinni er nógu traustur til að hægt sé að fyrirgefa smá spennufall. Það er skrítið, eftir margra ára veru. vanur bíómyndum, að vilja skyndilega hylja augun á mér þegar ég sé blóð. „Tannlæknirinn“ gerði mig hræddan og rækilega óþægilegan og fyrir þetta fær það fullt samþykki mitt.