Þessi sýning er reyndar nokkuð góð. Eins og allir þættir í sjónvarpi hefur hann sína góðu þætti og sína slæmu. Ég hef lesið þar sem fólk ber þennan þátt saman við Married with Children og ég býst við að þetta sé svipaður þáttur fyrir nýju kynslóðina. Hins vegar, vegna þess sem búist var við og leyft var í sjónvarpi á dögum Giftur með börn, var sá þáttur tekinn út í miklar öfgar til að sýna að hann væri í raun sjónvarpsþáttur og ekki ætlað að taka alvarlega. Stríðið heima hefur þann munað að vera aðeins raunsærri. Foreldrarnir tala saman eins og foreldrar í raunveruleikanum gera oft, segja börnum sínum eitt, hvenær þau muni snúa við og gera hið gagnstæða. Vissulega getur sumt af efninu talist umdeilt. En mér finnst þessi þáttur virkilega reyna að viðhalda heiðarleikatilfinningu. Hvort sem það líkar eða verr, það eru fullt af fjölskyldum þarna úti, alveg eins og þessi. Sérhver þáttur kennir „verðmæta lexíu“. Það er bara að stundum er lærdómurinn sá að þú munt ekki finna fullkomna lausn fyrir hvert vandamál sem fjölskylda gæti lent í, og stundum er lausnin að velja það minnsta af tvennu illu. Við vitum öll að í sumum tilfellum, sem foreldri, er eina markmiðið sem þú getur haft er að halda börnunum þínum frá mjög miklum vandræðum og vona að þau læri rétt og rangt. Ég virði höfundana fyrir að reyna að halda þættinum trú lífið, í stað þess að hafa einhvern töfrandi endi eins og Cleaver fjölskyldan hafði alltaf.