Miklu sprækari, og minna svið og umgjörð bundið en fyrri viðleitni Gene Saks Barefoot in the Park(67) og The Odd Couple (68), er kaktusblóm ekki listaverk, en miðað við flesta þreytu farsana úr 60s eins og The Apartment, How to Murder Your Wife, Goodbye Charlie, A Guide for the Marrried Man, Divorce, American Style, Any Wednesday, Kiss Me Stupid, Boys Night Out, þetta er meistaraverk. Leikstjóri Saks og rithöfundur I.A.L. Diamond hefur í raun „opnað“ Broadway-smell Abe Burrows og myndin nýtur mikils góðs af staðsetningartökum í New York og frábærri frammistöðu Ingrid Bergman og Goldie Hawn. Bergman er heillandi, lítur vel út og sýnir hæfileika fyrir gamanleik. Hawn í Óskarsverðlaunahlutverki sínu hefur aldrei verið betri eða meira aðlaðandi. Matthau er í lagi þó það sé erfitt að trúa því að persóna Hawn væri svona hrifin af honum. Og þegar litið er til baka er sjálfsvígstilraun Hawn í upphafi myndarinnar úr karakter og ótrúverðug. Engu að síður hefur myndin sennilega farsalega uppsetningu og þegar hún er komin af stað vekur hún hlátur. Rick Lenz, Jack Weston, Eve Bruce og Vito Scotti veita góðan stuðning. Myndin er viðkunnanleg og skemmtileg og Hawn og Bergman láta manni vera sama.