Þetta er frábær lítil mynd, full af áhugaverðum persónum og aðstæðum. Þó að hún sé ekki í sama flokki og sumar af þekktari kvikmyndum þess tíma er hún samt einstaklega áhorfanleg og eftirminnileg. Atriðið þar sem Zachary Scott, sem situr í strætisvagni, stelur flugmannsnælunni af látbragði úlpu sem var kastað yfir sætið við hliðina á honum, er stórkostlegt. Það skilgreinir karakter hans fallega - strákur sem er svo lágvaxinn að hann mun tína eitthvað af ómetanlegu gildi fyrir stríðshermann, til að nota sem leikmuni í hinum ýmsu leikjum sínum. Hann lýgur auðveldlega eins og aðstæður kalla á og heillar konurnar á Fenchurch heimilinu með sínum ómótstæðilega sjarma og morðingjabrosi. Ég gat ekki varist því að velta því fyrir mér hvort þessi mynd væri gerð til að nýta velgengni Mildred Pierce. Scott og Bruce Bennett voru aftur tekin saman og Faye Emerson líkist Joan Crawford að vissu leyti, með beinabyggingu í andliti og stórum augum. Einnig er persónan Mona Freeman ekki ósvipuð hinu viðbjóðslega Veda í Mildred Pierce. Ég er sammála fyrri ummælum um að endir myndarinnar hafi verið of klappaður, með þægilegu velti yfir kletti fyrir "Ronnie Mason", persónu Zachary Scott. Einnig, í einni af lokasenunni, sjáum við bratty Mona Freeman sameinast kærastanum sem hún hafði áður svínað í þágu hins eldri, sléttari Zachary Scott. Mér finnst að handritið hefði átt að kalla á hana fyrir hegðun sína og fyrir grimmd sína í garð systur sinnar, í stað þess að líta á þetta sem dæmigerðan unglingaþátt. En þetta eru smávægilegir gallar á annars skemmtilegri og vel gerðri mynd.