Öðru hvoru í dásamlegum heimi hryllingsins eru demantar smíðaðir og maður verður algjörlega agndofa af hreinum ljóma þeirra. Þetta er ekkert minna en demantur!! Þetta er mynd full af hrollvekju, kaldri tilhlökkun og dimmu andrúmslofti, og ég held að það sé óhætt að segja, ein af mínum uppáhalds hryllingsmyndum allra tíma! Og auðvitað inniheldur hún sennilega eina mestu, flata skelfilegu röð í allri sögu hryllings! Í hvert sinn sem ég sé myndina, og hún kemst á þann stað að þú veist að hið óumflýjanlega mun gerast, reyni ég að muna nákvæmlega hvenær ég verð hræddur úr vitinu, en það tekst aldrei; Ég fæ það aldrei rétt og mér finnst ég vera eins skelfd og í fyrsta skipti sem ég sá það!! Nú, það verður að segjast eins og er, að hræða svona brjálaðan hryllingsaðdáanda, það er ekkert annað en hrein fullkomnun. Ólíkt Bandaríkjamönnum þekkja Bretar fínleika sína, þeir leggja metnað sinn í leiklistina, þeir þurfa engin sérstök áhrif til að miðla andrúmslofti, þeir treysta á kraft hinnar öflugu sögu og hrollvekjunni (í þessu tilfelli) af ábendingum og eftirvæntingu. Hvert einasta atriði er óaðfinnanlegt, allt frá leikmyndum, leik, sögu, til ógnvekjandi andrúmslofts. Pauline Moran gæti örugglega látið djöfulinn væla, það er á hreinu!! Sem lokaorð, ef þér af einhverri geðveikri ástæðu líkar ekki við þessa geðveiki, þá veistu satt að segja ekki um hvað hryllingur snýst, og satt að segja átt þú ekki skilið að vita það heldur. Þakka þér fyrir!