Scarecrows er ein af þessum myndum sem, með aðeins meiri leik, aðeins meiri leikstjórn og miklu meiri sögurógík, hefði verið nokkuð sannfærandi sem hryllingsinnslag. Eins og staðan er er þetta samt hrollvekjandi mynd sem hefur trausta förðun og gore áhrif og forsendur sem halda uppi skelfingarskapi þrátt fyrir sjálfa sig. Og hey, það eru engir unglingar sem drepast einn af öðrum - bara heimskir fullorðnir, svo það er hressandi hraðabreyting. Og söguþráðurinn er ótrúlega lík Dead Birds, með ráni, yfirgefnu ógnvekjandi húsi í miðju hvergi og djöfullegum skrímslum. En rétt eins og Dauðir fuglar eru fullorðnu enn vitlausir, þeir hlaupa um hugmyndalausir áður en þeim er slátrað einn af öðrum og þeir hunsa augljósa hættu. Í fuglahræðunum komumst við hins vegar aldrei að því yfirnáttúrulega hvers vegna, og það heldur uppi andrúmsloftinu í hrollvekja. Og eins og trúðar geta fuglahræður verið mjög hrollvekjandi; nema þeir líkist Ray Bolger, auðvitað. Á flótta í flugvél sem var rænt ásamt flugmanninum og dóttur hans, eftir rán sem hefur skilað milljónum, er hópur af hálfu herliðs tvískiptur af einum þeirra; mjög stressaður strákur að nafni Burt. Hann stekkur út úr flugvélinni með stóra og þunga kassann sem geymir peningana án þess að sjá hvernig á að færa þá um þegar hann er kominn á jörðina. Þar sem hann er heimskastur í hópnum er hann myrtur fyrst. En ekki áður en hann lendir á Fowler-bústaðnum, nestaður innan um fullt af virkilega hrollvekjandi fuglafælum og umkringdur viðargirðingu umkringd gaddavír og fullt af viðvörunum um að halda sig í burtu. Og skrýtinn veðurfari á þakinu, með gaffli og pterodactyl, hefði líka átt að vera viðvörunarmerki. Inni í húsinu er líka frekar forviða (allavega fyrir okkur í áhorfendum). Það er pirrandi að við verðum að hlusta á hugsanir Burts í talsetningu, þar sem hann gengur um og rekst á dularfullan lykil að afleita vörubílnum í garðinum. Það hvernig lykillinn skýtur upp væri nóg til að buxurnar mínar - með mig í þeim - fljúga út um dyrnar. Kannski er það bara ég, en mér finnst mjög gaman að horfa á varir fólks hreyfast á skjánum, jafnvel þegar það er bara að hugsa upphátt. Það hjálpar til við að efla virknina og gefur leikaranum meira að gera en bara að líta út eins og talsetningin er að segja. Burt hífir kassann upp á vörubílinn og flýr sér. Jú af hverju ekki? er alltaf fullt af bensíni í afföllnum vörubílum, sérstaklega miðað við verð í dag, og rafhlöðuna? ekkert mál. Nú, ég minntist á að Burt væri heimskastur í hópnum, og hér er ástæðan (auk þess að ofan, auðvitað). Með næturgleraugu til að ganga í gegnum laufið og finna húsið, tekur hann þau burt til að keyra vörubílinn í burtu og kveikir í staðinn á aðalljósunum til að sjá hvert hann er að fara. Auðvitað koma krakkar sem enn eru í flugvélinni auga á framljósin á vörubílnum hans og vita hvert hann stefnir. Ljómandi. Hann á skilið að deyja. Klárlega. Ég er ekki viss um hvers vegna hann þurfti nætursjóngleraugu í fyrsta lagi, þar sem hvert atriði er skært upplýst, allt frá innri flugvélinni, til náttúrunnar fyrir utan landslag og húsið. Kvikmyndatökumaðurinn var ýmist a. nærsýni, f. nýkominn úr skóla, eða c. að fást við mjög ódýrt kvikmyndafyrirtæki. Burt mætir fráfalli sínu þegar vörubíllinn deyr í miðju hvergi. Farðu ímynd. Ein mjög falleg snerting, og það eru, ég verð að viðurkenna, nokkrar í myndinni, sú staðreynd að þegar hann opnar lokið á vörubílnum er engin vél. Hrollvekjandi, til að vera viss (og settu inn buxnakomment aftur hér). Rökfræði sögunnar bregst þegar dauður, nú-uppstoppaður-eins og-flundra-með-peningum-og-strái-Burt snýr aftur í húsið. Restin af hópnum er þarna, gróf hann upp, áttar sig svo á að hann er sannarlega dáinn og var slægður og fylltur eins og flundra af peningum og hálmi. Dauði Burt tekst þó að berjast töluvert og grípur einn náungann um munninn, ýtir honum inn um glugga, sem veldur því að hann bítur meira af sér en hann gat tuggið í gremjulegu atriði. Á þessum tímapunkti myndi maður halda að þeir myndu hlaupa út úr húsinu og til baka í flugvélina - en nei, þeir ákveða að vera áfram og leita að afganginum af peningunum. Reyndar er allur þáttur Burt er dauður meðhöndlaður frekar málefnalega, þó að ein björt pera í hópnum haldi því fram: "Burt var að ganga um dauður, fyrir kristni!" Stolnu peningarnir birtast skyndilega á lóðinni fyrir utan húsið , og krækjarnir fara glaðlega að beita. Brátt er annar þeirra, Jack, sendur út og aftur er atriðið vel gert og skelfilegt, með daufa handsög og enga deyfingu. Nú eru þrír fuglahræður að fara um að valda ringulreið, og einn þeirra þarf að fá hönd, bókstaflega. Þegar einn brjálæðingurinn sér fuglahræðuna og Jack verða hræðsluáróður, byrjar hann að öskra, hleypur í burtu eins og helvíti og skýtur af byssunni sinni. dæmigerð para-hernaðarlega tíska. Svo mikið fyrir alla þá þjálfun undir pressu vitleysu. Hann hittir hina og stoppar í sporum sínum til að útskýra hvers vegna hann öskrar, hleypur í burtu eins og helvíti og skýtur af byssunni sinni, jafnvel þó að fuglahræðirnir séu að elta hann. Aftur, þessi handritsrökfræði... Dauður og slægður, snýr Jack aftur í húsið og fer á eftir öskrandi með venjulegum árangri. Ef þú hlustar á djöfullega urrið hans Jack, við the vegur, gætirðu tekið eftir, eftir aldri þínum, að það er sama skrímsli-nurrandi hljóðið sem heyrist oft í Lost In Space sjónvarpsþáttunum. aftur í flugvélina, slapp varla. En gera þeir það? Þú verður að sjá myndina til að komast að því.