Það er eitthvað sérstakt við austurrísku myndirnar, ekki bara eftir Seidl, heldur eftir Spielmann og aðra leikstjóra líka. Þetta er hin stingandi raunveruleikatilfinning sem fer aldrei frá áhorfandanum í gegnum myndina. Hundstage er engin undantekning. Þessi áhrif ná ekki aðeins fram með sögunum sem sýndar eru heldur einnig með því að leikarar leika. Í Hundstage hef ég aldrei haft á tilfinningunni að þetta séu leikarar sem leika, heldur alvöru fólk í staðinn. Svo raunveruleg er innyflatilfinning áhorfandans...Næstum eins og pirrandi ellilífeyrisþeginn eða einmana konan í myndinni búi fyrir neðan þig í blokkinni þinni. Hver sem býr í Vínarborg getur án nokkurs efa þekkt fólkið í myndinni með sársaukafullum hætti. meckern/sudern (kvartandi), huldu kynhvötin þeirra og prolo macho gaurarnir. Þetta styrkist enn frekar af Vínarmállýskunni sem að margra mati er sérstaklega gerð til að kvarta sem lífstíll. Sérstakur þjóðfélagshyggja og hroki sem er dæmigerður fyrir Vínarborg er líka mjög vel lýst. Vínarúthverfin eru lifandi í myndinni með doða og syfju þar sem ekkert gerist. Þar að auki hefur þeim verið breytt í hátíð efnishyggju með verslunarmiðstöðvum og risastórum stórverslunum. Þar á milli eru hús fólksins þar sem þeir láta undan því sem þeir telja að séu ánægjulegar athafnir, reyna að vera í sambandi við mannlegt sjálf sitt, en þó til einskis. Dæmin eru kynlífsleikur gömlu konunnar við karlmennina sem jaðraði við nauðgun, prolo-gaurinn sem missti taugarnar og lemur kærustuna sína og ungu konuna sem fer á ferðalag og pirrar ökumenn sína. Myndin hefur enga hljóðrás þar sem hún einbeitir sér að hinu eðlilega /óeðlilegt í myndum þess eingöngu. Annar dæmigerður eiginleiki Seidl (og annarra austurrískra leikstjóra) er sýning hans á truflandi kynferðislegum myndum. Má þar nefna afklæðningu gömlu konunnar fyrir eiginmann sinn, kynlífssenur í baðinu, kynlífsleikur konunnar við karlmennina tvo í íbúðinni hennar o.s.frv. Á Hundstage hefur Seild lýst lífi fólks sem á endanum getur verið jafn mikið. Vínarbúar þar sem þeir gætu verið borgarar í París, New York eða Madrid. Áhorfendur ættu ekki að fyrirlíta eða vorkenna Vínarbúum í myndinni þar sem þeir gætu sjálfir orðið fórnarlömb sömu mannlegrar aðskilnaðar og firringar, þó við mismunandi aðstæður. Að lokum tel ég að kvikmynd Seidl sé okkur viðvörun um hræðilegt ástand mannlegra samskipta sem opinberað er á svo hrottalega hátt í Hundstage. Og ef áhorfandinn lætur ekki undan ástæðunum fyrir þessari vondu umbreytingu hefur Seidl náð markmiði sínu.