Ég, eins og margir, trúi því að epic Lonesome Dove frá 1989 hafi verið einn besti vestri sem framleiddur hefur verið, kannski sá besti. Og þar sem ég áttaði mig á því að flestar framhaldsmyndir (í þessu tilfelli forleikur) munu örugglega valda vonbrigðum, væntingar mínar voru litlar. Comanche Moon stóðst þær væntingar með lélegri leikstjórn og leik, lélegu leikaravali og satt að segja ömurlegu handriti. Lonesome Dove skapaði vestrænar hetjur Captain McCrae og Call vegna ótrúlega sterkrar frammistöðu Robert Duvall og Tommy Lee Jones. Áður en við bjuggum í Lonesome Dove, trúðum við að þeir hafi barist hetjulega við að losa Texas við ræningja og villimenn indíána á landvarðarárunum. Ef ég hefði bara séð Comanche Moon myndi ég halda að þessir tveir beinhausar væru tveir óhæfir, huglausir fávitar. Í Lonesome Dove áttu Call og McCrae að elta Blue Duck um allt Texas og aldrei náð að handtaka hann eða drepa hann. Í Comanche Moon sannfærði skot í stígvélahæl Call hann um að setjast niður og ala nautgripi. Það var ekki almennilegur hnefabardagi eða byssubardagi í allri miniseríunni. Besta höggið var McCrea sogskál að kýla Inez Scull, fyndið atriði en ekki karakter fyrir McCrae. Hvar var gáfur og sjarmi McCrae? Ást Clöru á McCrae, drukknum, órakaðan snáða og fífl var algjörlega ósennileg. Og ást Maggie á Call, sem er ástríðufullur og hryggur einfari, stangast á við rökfræði. Kvikmyndatakan var frábær, betri en upprunalega. Inneign fer ekki aðeins til háskerputækni heldur kvikmyndatökumannsins. Comanche Moon smáserían var betri en nokkuð annað í sjónvarpinu í þrjú kvöld, en því miður segir það ekki mikið.