Dauflegar persónur á einni nótu með nánast enga þróun, áhrifalaus frammistöðu fólks sem hljómar eins og það sé einfaldlega að lesa línur og fáránlegar tæknibrellur sem sameinast um að gera þetta að ósviknum óþef. Sagan hefst á því að Russo, sem er einstaklega blíður herforingi, og félagar hans ráðast á þjálfunarstöð Al-Qaeda. Atriðið segir okkur að Al-Qaeda hafi nýlega komið til að leita að fullkomnu vopni og þjónar einnig til að sýna eina karaktereiginleika Russo, tilhneigingu til að forðast teymisvinnu. Með hjálp safns auðra blaða og gangandi staðalmynda, þar á meðal rússneskan njósnara, ferðast Russo til tsjetsjnísks yfirráðasvæðis til að ná vitlausum vísindamanni sem vinnur fyrir hryðjuverkamennina. Á leiðinni lenda þeir í miklum hjörð af holdætandi leðurblökum sem fljúga um hábjartan dag af einhverjum ástæðum. Þaðan verður myndin ekkert annað en að draga úr fáránlegum hasar, þar á meðal atriði þar sem leðurblökusveimur sneiðir handlegg af hermanni!