Skoðaðu fyrstu 20 mínúturnar, jafnvel þó að spennan hafi ekki enn byrjað. Við fáum nokkuð góða skoðun á ofurleyndarmálinu Los Alamos aðeins nokkrum árum eftir stóru sprengjutilraunina sem hjálpaði til við að binda enda á seinni heimsstyrjöldina. Fyrir utan hið mikla öryggi lítur það út fyrir að vera nógu óógnandi. Athugaðu hvernig það er sjónvarpsviðgerðarmaður, augljós venjulegur strákur, sem fer með okkur í gegnum öryggisgæslu. Þegar það er komið í gegn er þetta eins og hvaða bær sem er í Bandaríkjunum, falleg heimili, rólegar götur, krakkar að fara í skóla og fjölskyldusjónvarp á augabragði. Seinna sjáum við litla Tommy og litlu Peggy ærslast meðfram götum með glæsilegri aðstöðu aðskildum með læstum hliðum. Kvikmyndin virðist vera að segja: "Allt í lagi, við erum harðir, bara vegna þess að við verðum að vera það. En í grundvallaratriðum erum við enn bara fólk." til rannsókna stjórnvalda á „dómsdögum“. Það er klárlega viðleitni til almennrar fullvissu. Einn dekkri tónninn er þegar móðir Tommy (Clarke) hefur áhyggjur af andlegu ástandi sonar síns. Hann segir ekki: "Þegar ég verð stór"; í staðinn er það „Ef ég verð stór“. Þessi efasemdir endurspegla ekki aðeins veruleika Los Alamos, heldur einnig þjóðlegan sem árið 1952 hafði nýlega séð upptökur af heimsendasprengjunni. Athugaðu líka hversu faglega FBI umboðsmenn eru sýndir, sem er staðall eiginleiki á tímum McCarthys. Þegar þörf er á grófu valdi eru það ekki þeir, heldur einkaborgarinn Gene Barry, sem slær út upplýsingarnar - snemma útgáfa, býst ég við, af "flutningi" nútímans. Þegar mannránið á sér stað, sleppir spennan ekki. Vel er farið með ráðabruggið með litríkum stöðum í LA sem halda okkur að giska. Hátíðarsenurnar í kringum klettabústaðina eru kannski ekki trúverðugar sem felustaður, en útsýnið yfir norðurhluta Nýju Mexíkó er frábært. Þá eru fornu steiníbúðirnar líka eitt af framandi bakgrunni áratugarins. Taktu einnig eftir mikilli notkun lögregluþyrlunnar sem er nýkomin í notkun sem löggæslutæki. Meðal annars lágværra leikara er Nancy Gates áfram glitrandi viðvera sem kennarinn Ellen Haskell. Aldrei glamúr í Hollywood, hún var samt fín ósungin leikkona og sigursæll persónuleiki. Ég býst líka við að þetta hafi verið ein af farsælli kvikmyndatilraunum leikstjórans Hopper og þó fólk hafi síðan vanist kjarnorkuógninni er myndin enn afhjúpandi og hrífandi skjal síns tíma.