The Man in the White Suit er ein af þessum yndislegu gamanmyndum sem rannsóknir Ealing gerðu svo vel á fjórða og fimmta áratugnum. Söguþráðurinn í þessari fjallar um mann sem finnur upp klút sem hvorki verður óhreinn né brotnar. Auðvitað er þetta mikil bylting í heimi textílsins. Hlutirnir eru hins vegar ekki svo einfaldir þar sem klúturinn mun ógna lífsháttum margra, þar á meðal fataframleiðenda, starfsmanna fataverksmiðjunnar og jafnvel gamallar konu sem þvo sér þvott í hverri viku. The Man in the White Suit er kvikmynd um vísindaframfarir og hvernig þær hjálpa ekki alltaf; eins og gamla konan segir á einum tímapunkti í myndinni: „Af hverju getið þið vísindamenn ekki bara látið hlutina í friði?“ Eins og margar Ealing gamanmyndir, leikur þessi Sir Alec Guinness. Alec Guinness er frábær leikari; hann hefur þann eiginleika að lýsa upp skjáinn með nærveru sinni (og það gerir hann í þessari mynd, bókstaflega), en hann nær líka að túlka persónur sínar á jarðbundinn og trúverðugan hátt. Hann er hæfilega hrollvekjandi í þessari mynd og fangar akkúrat rétta andrúmsloftið fyrir persónu sína; greindur og metnaðarfullur, en örlítið barnalegur vísindamaður. Ásamt Guinness leikur The Man in the White Suit einnig Joan Greenwood, djúprödduðu leikkonuna sem lék með Guinness í hinu einfaldlega guðdómlega „Kind Hearts and Coronets“ og Michael Gough, manni sem myndi halda áfram að fá sjálfan sig hlutverkið. eftir Alfred í Batman myndunum. Leikurinn í myndinni er ekki alltaf frábær, en hann er alltaf þokkalegur og passar við myndina. Maðurinn í hvíta jakkafötunum er gáfuð, umhugsunarverð og fyndin gamanmynd með siðferðiskennd. Gamanleikurinn er ekki alltaf augljós, og það virkar ekki alltaf, en myndin á ekki að vera mynd sem vekur magahlátur, svo það er fyrirgefanlegt. Ég mæli í rauninni með þessari mynd fyrir alla sem eru aðdáendur kvikmynda.