„Panic in the Streets (1950)“ á breskum noir meira að þakka en bandarískum hliðstæðum þess. Rétt eins og 'The Third Man (1949)' eftir Reed og 'Night and the City (1950)' valdi leikstjórinn Elia Kazan að kvikmynda að mestu leyti á staðnum og fanga ferska og líflega hrörnun fátækrahverfa New Orleans. Í ákvörðun sem hann fékk að láni frá meisturum ítalska nýraunsæisins réði hann einnig marga ófagmannlega leikara í minni hlutverk, sem gaf borgarmyndinni sannleiksgildi. Allur frekari samanburður við nýraunsæi væri hins vegar afvegaleiddur, því 'Panic in the Streets' er hrein melódrama, af bestu gerð. Myrtur ólöglegur innflytjandi, sem veiddur var upp úr flóanum, reynist vera sýktur af lungnapest, banvæna loftborna stökkbreytingu gúlupests, sem smitast frá manni til manns og, ómeðhöndlað, hefur dánartíðni sem nálgast 100 %. Clinton Reed (Richard Widmark), yfirmaður hjá bandarísku lýðheilsugæslunni, sannfærir hinn vafasama lögreglustjóra (Paul Douglas) um að ráðast í leit um alla borg að mönnunum sem bera ábyrgð á morðinu, svo að þeir smitist ekki líka af veikindunum. Á mínum yngri árum fannst mér 'Outbreak (1995)' eftir Wolfgang Petersen vera með hræðilegustu myndum sem ég hef séð. Þessi spennumynd, sem á nóg af „Panic in the Streets“ {vinnuheiti: „Outbreak“}, hræddi mig svo vel vegna þess að hún sýndi ebóluveiruna sem bæði ósýnilegan og ósigrandi morðingja hvernig ver maður sig gegn slíku? Kvikmynd Kazan er sú fyrsta (sem ég veit um) til að nálgast viðfangsefni líffræðilegra faraldura, þó hún eigi erfitt með að kenna sjónræna viðurkenningu á óvini sem er í grundvallaratriðum ógreinanlegur fyrir mannlegt auga; það notar í staðinn Jack Palance sem mannlega persónugervingu plágunnar. Þrátt fyrir að hafa farið út á milli skítugs dregurs mannlegs samfélags, þá færðu aldrei þá tilfinningu að Clinton Reed sé að setja eigið líf í hættu {sumir áhorfendur hafa tekið eftir því að Reed hafi aldrei sótt sig gegn plágunni, þó ég held að það sé óhætt að gera ráð fyrir að hann gerði það á sama tíma og starfsfólk líkhússins}. Engu að síður er enn mikil brýn tilfinning í leitinni að morðingjum sýkta mannsins, neðanjarðar göturottum sem menga fráveitur með misgjörðum sínum. hinn siðmenntaði heimur, sem drap þriðjung íbúa Evrópu, sögðu margir að eyðileggingin væri verk djöfulsins. Persóna Jack Palance, Blackie, þjónar á áhrifaríkan hátt sem Satan í mannlegri mynd: þrjóturinn með hyrnt kjálka getur stundum verið heillandi og heillandi, en er alltaf líklegur til að springa út í ofbeldisköst; Tvíburarnir hans tveir (leiknir af Guy Thomajan og Zero Mostel), í gegnum skelfingu meira en nokkuð annað, eru stöðugt að grúska við fætur hans. Þegar einn lakei veikist af hita, dregur Blackie þá ályktun að frændi mannsins sem er aðfluttur hljóti að hafa „komið með eitthvað með sér“ (kaldhæðnin í niðurstöðu hans fer ekki framhjá neinum) og reynir því að komast að því hver þessi væntanlega verðmæti hlutur hljóti að vera. Hann vöggar deyjandi Poldi í fanginu, gróteskur sýning á gervi ástúð sem er bæði aumkunarverð og órólegur. Blackie/Satan er loksins stöðvaður ekki af yfirvöldum, heldur af byrði hans eigin sýkingar/illsku þegar hann reynir að komast um borð í flutningaskip, aðalskipið sem plágan breiddist út um Evrópu.