May (Anne Reid) og Toots (Peter Vaughan) eru að fara í heimsókn til sonar síns Bobbys (Steven Mackintosh) og fjölskyldu hans í London, að því er virðist. Jafnvel þegar heimsóknin hefst fær Toots banvænt hjartaáfall, sem gerir May á reki, óviss og efast um líf sitt og framtíð. Þar sem hún laðast að kærasta dóttur sinnar Darren (Daniel Craig), leiða gjörðir hennar til óumflýjanlegra afleiðinga. Fallega kvikmynduð, en þrátt fyrir allt boðað raunsæi og lof, býður Móðirin upp á safn aðallega óþægilegra, jafnvel fráhrindandi persóna, og biður áhorfandann um að taka þátt í þeim. Reid ljómar sem May og það er kunnátta hennar og skuldbinding sem dásamlega vanmetinn leikari sem bjargar myndinni úr algjörlega niðurdrepandi mýri, en Michell og Kureishi hafa leyft Craig, Mackintosh og Cathryn Bradshaw að búa til svo algjörlega andstyggilegar persónur að hún verður sífellt fleiri. erfitt að vera sama hvað verður um maí. Eins og skrifað er eru persónurnar sem Mackintosh og Bradshaw leika í raun svo algjörlega eigingjarnar og kaldlyndar að maður fer að velta því fyrir sér hvað Kureishi var nákvæmlega að reyna að segja. Eins og tilgreint er eru þau annað hvort óviljug eða ófær um að lyfta Bobby og Paulu upp fyrir tvívíddina í hræðilegri eigingirni sinni. Þess virði að sjá fyrir frammistöðu Reid, en lítið annað. Grátandi skömm...