Ride With the Devil hefur eitthvað ríkt og sérstakt, ef þú þolir hæga þróun. Þó að takast á við dimmt, gróft efni, hið hrottalega skærustríð í vesturlöndum Bandaríkjanna í borgarastyrjöldinni (sem aftur olli útlagamönnum gamla vestursins á áttunda áratugnum), heldur myndin uppi undarlega ánægjulegu andrúmslofti. Það sem ég er að vísa til er tilhneiging tónlistar og lýsingar kvikmynda til að láta þig finna fyrir þeirri stemningu sem þú myndir búast við. En RWTD er þess í stað með tiltölulega hressandi hljóðrás og lætur orð og gjörðir ráða ferðinni frekar en að stjórna skynfærum áhorfandans. Sem áhugamaður um þetta tiltekna svæði í sögu CW er ég mjög hrifinn af nákvæmni kvikmynd. Tvíræðið er skrifuð af fagmennsku, (jafnvel með lúmskum húmor af og til) með tilvísunum í bushwhackers og fyrri bardaga á landamærum (sjálfstæði til dæmis ... Langt frá Oregon Trail!). Minniháttar atburðir sem koma upp fyrir hljómsveit Jake eru svipaðir raunverulegum atburðum sem áttu sér stað...Sérstaklega árásin þegar þeir eru í holu í húsinu og eyðileggingu verslunarinnar/búðarinnar. Bardagaatriðin, þó sjaldgæf, séu nokkuð vel útfærð. Það hefur meira að segja fyrsta CW riddaraliðsbardaga sett á kvikmynd nýlega. Leikstjórnin sýnir hæfileikana sem allir búast við af Ang Lee á lúmskan hátt. Dæmi: Persóna Black John er sýnt að hæðast að Lawrence íbúa meðan á fjöldamorðinu stendur: "Hvar er herinn þinn? Hver erum við að berjast!? Hver erum við að berjast?! (Skotið skiptir síðan yfir í þríeykið af reglulegum Samfylkingum sem standa og gera ekkert til að stöðva blóðbaðið á meðan röddin heldur áfram) Þið eruð ragir allir!" Hverjir eru ragir í alvörunni? Svona smá snerting auka virkilega gæði myndarinnar. Það eru engin stór áberandi svæði í sögunni, eitthvað sem ekki er hægt að segja um meistaraverk kvikmyndarinnar Glory, sem var í grundvallaratriðum skáldskapur í samhengi við helstu atburðina sem hún fylgir. Nokkur minniháttar vandamál eru meðal annars sú staðreynd að árin eins og sýnt er af atburðunum sem sýndir eru standa ekki saman. En þú munt aldrei taka eftir því. Stærri forvitni er sú staðreynd að eina afrísk-ameríski vopnahlésdagurinn í myndinni er hálfgerður þræll sem berst fyrir Jake og ættbálkana hans. Það er rétt að sumir blökkumenn börðust fyrir Samtökin þarna úti, þar á meðal einn sem leitaði Lawrence fyrir Quantrill fyrir árásina (hvern myndi gruna hann?). Þó að þessi svarti uppreisnarmaður sé heillandi persóna (hvað sem Afríku-Bandaríkjamönnum í tölvum kann að finnast um hann), sést ekki einn svartur fótgönguliðsmaður frá Union í myndinni, sem hefði verið meira fulltrúar svartra upplifunar í vesturhluta CW. Einn af fyrstu svörtu hersveitum CW var alinn upp í Kansas (af morðingja öldungadeildarþingmanninum Jim Lane, og áður en 54. messan. Reg. Reg. of Fame var skipulögð), og svartir hermenn í bardögum eins og Baxter Springs, KS, léku afgerandi. hlutverk. Engar hrópandi sögulegar villur. Góð, raunsæ aðgerð, sem er sjaldgæf og ekki þakklát. Góð leikstjórn. Þessi mynd er kannski ekki sú stórmynd sem önnur nýleg borgarastyrjöld voru, en hún er hreinasta vinna allra.