Ég kom til að horfa á Guerrilla, annan hluta af ævisögu Steven Soderbergh um Che Guevara, án þess að hafa séð fyrri myndina og án þess að hafa meira en lauslega vitneskju um líf Che. Á sama tíma var ég frekar hræddur um að þetta yrði bæði þungbær sagnfræðikennsla og iðrunarlaust ástarbréf til helgimynda byltingarmannsins. Eins og það kemur í ljós fór þessi mynd langt umfram væntingar mínar. Guerrilla virkar ótrúlega vel sem sjálfstæð mynd. Sagan um misheppnaða tilraun Che til að leiða byltingu í Bólivíu, sem þá var undir herstjórn, er sannfærandi harmleikur. Upphafshvatinn sem komu Che kom í huldu til að leiða skæruliðastríðið er glataður þar sem ógæfa fylgir ógæfu. Líkurnar eru á móti byltingarmönnum. Stuðningur Bandaríkjanna við bólivíska herinn, fjandsamlegar aðstæður í regnskóginum, grunsamlegir heimamenn og heilsubrest Che eru aðeins hluti af þeim erfiðleikum sem hrjáðu uppreisnina sem var að hefjast. Lýsing Soderberghs á Che er að mestu gagnrýnislaus, en þessi mynd er engin hagiógrafía. Stíllinn er hressandi ódramatískur, með fíngerðri og áhrifaríkri hljóðrás eftir Alberto Iglesias sem bætir rólegu drama við margar senur. Che er án efa miðpunktur myndarinnar en það eru mjög fáar nærmyndir af andliti hans og við erum hvött til að sjá fólkið berjast við hlið hans og stundum gegn honum líka. Þar sem Soderbergh vill sýna fram á dyggðir Che sjáum við það í litlum þáttum eins og dygga liðsmanninum sem ávítar tvo skærufélaga þegar þeir efast um forystu Che og leggur áherslu á þá fórn sem hann hefur fært með því að skilja Kúbu eftir til að berjast aftur fyrir byltingu. er frábær. Hluti annar finnst þétt klipptur þrátt fyrir þröngan fókus og er fær um að miðla miklu í gegnum myndir án þess að þurfa sögumann til að útskýra hlutina fyrir áhorfendur. Í upphafi myndarinnar sjáum við nokkrar stuttar klippur af glæsilegum veislum á Kúbu eftir byltingarkennd, sem gefur okkur strax hugmyndir um hvers vegna Che myndi fórna gamla lífi sínu til að berjast aftur í öðru landi. Síðar kemur lýsingin á skæruliðum sem ganga í gegnum endalausa regnskóga upp úr sem sláandi fallegt atriði og hjálpar til við að skapa tilfinningu fyrir því hversu gríðarlega verkefnið er fyrir þessa litlu hópi byltingarmanna. Ef það er vandamál með myndina er það fjarlægðin. milli áhorfandans og Che, sem gerir okkur erfitt fyrir að skilja hann betur sem persónu, þó það geri okkur kleift að meta samhengi uppreisnarmanna og fólksins í kringum hann. Að vísu er Benicio Del Toro algjörlega sannfærandi í aðalhlutverkinu svo mjög að það er erfitt að muna að þú sért að horfa á leikara en ekki manninn sjálfan. Hins vegar, að horfa á Guerrilla sem sjálfstæða kvikmynd þýðir að við fáum dýrmæta litla innsýn í hvað er að móta hugsanir, orð og gjörðir Che. Það er vonandi að þetta sé meira áberandi í fyrri hluta ævisögu Soderberghs (ég get ekki tjáð mig um það ennþá), og vissulega er styrkur hlutans til þess að ég hlakka spenntur til að sjá forsöguna.