Sumar kvikmyndir eru óviðjafnanlegar, en skemmtilegar, en margar kvikmyndir eru bara ógeðslega undarlegar. "Motorama" passar ekki eins vel í síðari flokkinn. Margir virðast hafa gaman af henni vegna endalausra gestamóta og algjörs skilningsleysis, en þessir tveir hlutir geta aðeins tekið kvikmynd enn sem komið er, og "Motorama" hefur einfaldlega enga aðra kosti að þakka. "Motorama" gleður sjálfa sig. á ólíkindum í söguþræði. Aðalpersóna þess, Gus, er bölvandi 10 ára gamall á ferðalagi um ímyndað land að reyna að safna leikhlutum til að vinna 500 milljónir dollara. Í samskiptum við fullorðna persónur virðist enginn þeirra taka eftir eða hafa áhyggjur af því að hann sé 10 ára. Í fyrstu er þetta ótrúlega fyndið, en það verður fljótt bara of ótrúlegt, sérstaklega með hliðsjón af fólkinu sem hann rekst á og þá staðreynd að hann virðist svo óhrifinn af mörgum truflandi (fyrir einhvern á þessum aldri) myndmáli sem er í gangi í kringum hann. Gus hefur enga dýpt og, sem andhetja sem á ekki í neinum vandræðum með að valda öðrum eymd til að ná leikhlutunum sínum, er erfitt að vorkenna honum þegar hann lendir í vandræðum. að fara illa með Gus á æ undarlegri hátt. Fyrir utan að gera söguþráðinn sem þegar er útslitinn enn ótrúverðugri og skemmtilegri, deila persónurnar dýptarleysi Gus og eru ekki síður ógleymanlegar. Aðgerðir persónunnar geta orðið svolítið áhugaverðar, en leikararnir sjálfir bæta engu við þær og afneita þannig tilganginum með að fá stór nöfn (þau hefðu getað verið leikin af hverjum sem er og persónan hefði verið sú sama). Þessar gestasýningar virðast hafa verið undirritaðar meira fyrir tjaldgildi en nokkuð annað."Motorama" ætti að vera áhugavert - þetta er einstök hugmynd, en það er of lítið skynsemi í handritinu til að það virki. Atvik sem ættu að hafa varanleg áhrif á andhetjuna og áhorfandann gera það ekki, þar sem myndin færist fljótt frá atviki til atviks, í þeirri von að eitthvað muni á endanum valda áhorfendum vorkunn eða skilning á Gus. Það gerist aldrei, þar sem ekkert má tengjast, það kippist bara fram og til baka eins og á færibandi, hvert atvikið á eftir öðru. Með sögu sem er svo vitlaus að hún hættir að vera skemmtileg, og aðalpersóna sem þróast aldrei til að hugsa um sjálfan sig eða neinn annan á hærra plani, hefur "Motorama" lítið upp á að bjóða nema brjálæðingur sem laumast um og reynir að verða ríkur. Af hverju ættum við að hugsa um það?