SEX WISH var í raun gefin út (mínus tíu mínútur af meira, ahem, 'öfgafullt' myndefni) hér í Bretlandi á fyrstu dögum myndbandsuppsveiflunnar og olli tabloid stormi í vatnsglasi þegar það var að sögn innblástur í eftirlíkingu morðmáls. Skrýtið nokk burstuðu blöðin þessari ofurtrufluðu mynd undir teppið í hausnum á sér til að fá tiltölulega saklausa eins og FROZEN SCREAM og NIGHT OF THE DEMON í dós og hefur myndin gleymst fyrir vikið. Ég greip tækifærið til að horfa á hana á DVD-RW og eyddi megninu af myndinni með kjálkann á gólfinu. Þetta er ekki svo mikið pólitískt rangt heldur algjörlega heilabilað, þrefaldur leikur á DEATH WISH eftir Michael Winner (skilaði titillinn einhvern veginn leikinn frá sér hvað varðar innblástur?) með harðkjarna kynlífi og virkilega viðbjóðslegu ofbeldi sem varpað er inn í þegar freyðandi brugg af seventies sleaze. Ef þú telur þig ekki vera skrítinn gæti þetta neytt þig til að hugsa aftur. Þegar SEX WISH er lokið, viltu skrúbba augnsteinana þína með sótthreinsiefni og fara í langa heita sturtu til að hreinsa þig. Ef einhver mynd á sannarlega skilið "það er bara kvikmynd, aðeins kvikmynd, aðeins kvikmynd" merkislínuna, þá er það þessi. Hápunktar (eða lágpunktar) - nauðgari sem notar titrara á fórnarlamb þegar hann fróar sér yfir henni, Harry Reems. senustelandi yfirvaraskegg, hjálparlausu ungu blökkuhjónin sem neyðast til að skrúfa fyrir sverðreyrsmorðingjann (þau hefðu unnið Óskarsverðlaun fyrir fullkomlega trúverðuga frammistöðu ef akademían hefði klikkað) áður en maðurinn er geldur fyrir vandræði sín, og einhver ögrandi klókur leikstjórn sem hótar að lyfta málsmeðferðinni yfir augljósan mala-húsuppruna þeirra. Ekki segja að ég hafi ekki varað þig við. Ef þú hélst að heimurinn væri saklausari staður fyrir þrjátíu árum, mun SEX WISH sanna að þú hafir mjög, mjög rangt fyrir þér.