Við skulum hafa hlutina á hreinu. Ég var alinn upp kaþólskur og í mjög trúarlegri fjölskyldu og eyddi jafn miklum tíma í kirkju og talaði við presta eins og heima. Það var gagnlegt fyrir tvennt: að gera sannfærðan trúleysingja úr mér og gefa mér djúpa, innsæi þekkingu um kirkjuna og kenningar hennar. Og ég segi: ef kaþólskur prestur verður vitni að morði, og sér greinilega andlit morðingjans, GETUR hann kært það til lögreglu, jafnvel þótt morðinginn hafi játað fyrir honum eftir það. Hann getur ekki gefið upp hvað honum er sagt í játningu, en hann GETUR talað um allt sem hann sér fyrir utan það, og játning er gagnslaus til að halda kjafti. Svo, hér höfum við kvikmynd sem byggist algjörlega á lygi. Og önnur lygi er að það er engin afsal fyrir morð. Samkvæmt kaþólsku kirkjunni er afsal fyrir hvers kyns synd svo framarlega sem það er einlæg iðrun. Hingað til eru stærstu söguþræðir götin í þessari veiku spennumynd. Eins og fólk segir oft hefði þessi mynd batnað ef Bob Hoskins og Alan Bates hefðu skipt um hlutverk. Hoskins hentar náttúrulega vel til að leika gangstera (ég mun aldrei harma það nógu mikið að hann missti Al Capone í þágu einni af veikustu leik De Niro í "The Untouchables") og einkenni Bates hefðu verið fullkomin sem presturinn með gráa fortíð. En fyrir ofan það held ég að myndin hefði verið miklu betri ef raunverulegur Ulster innfæddur Liam Neeson (þá að mestu óþekktur fyrir stóra áhorfendur) hefði leikið hlutverk Mickey Rourke. Ekki aðeins andlit hans er fullkomið til að leika þjakaðar persónur, heldur myndi hann fá okkur til að trúa því að karakterinn sé raunverulegur, eitthvað sem Rourke bara getur ekki. Á níunda áratugnum var Rourke ekki slæmur leikari (síðar virtist hann missa hæfileika sína ásamt útlitinu), en hann var einn af þessum flytjendum, eins og Brad Dourif, sem er jafn góður og leikstjórinn sem hann vinnur með. Og sem fyrrum IRA hryðjuverkamaður, þá kemur leikaraskapur Rourke meira eins og halla. Sorglegt að hugsa til þess, hefði þessi mynd verið gerð aðeins þremur til sex árum síðar (þegar Neeson náði hóflegum orðstír árið 1990 með skemmtilegu "Darkman" Sam Raimi og stórstjörnu árið 1993 með "Schindler's List", á meðan Rourke varð nokkurn veginn af gleymt hefur verið), Liam og Mickey hefðu getað skipt um hluta til meiri hagsbóta (Rourke hefði verið áhrifarík í aukahlutverki Docherty, en geta bara ekki borið þessa mynd með sér sem aðalhlutverkið). Enn eitt glatað tækifæri, og enn ein mynd sem gæti orðið klassísk, sem varð samstundis gleymanlegt. Það er kaldhæðnislegt að það sem oft var gagnrýnt (eftir vanmetna tónskáldið Bill Conti) virkaði fyrir mig. Mér fannst það ekkert ýkja-melódramatískt, en hæfilega gróft og fallegt. Það minnti mig á verk Howard Shore fyrir "The Silence of the Lambs". Hér er hæfileika Mike Hodges, sem gerði "Get Carter", já, en ekki gleyma að hann er líka höfuðpaurinn á bak við "Flash Gordon"... Svo virðist sem myndin hafi verið fjöldamorðuð í klippiherberginu (það sýnir, eins og sumir hlutar eru mjög ögrandi og ruglingslegir og aðrir líma bara ekki) og Director's Cut bíður eftir að sjá ljósið. Allt í lagi, en ég efast stórlega um að það muni gera hana að frábærri mynd, þar sem við munum enn hafa slæma leikarahópinn og rangar forsendur þar. 4/10.