Það væri svo auðvelt að sleppa geimveruræningjamynd áður en ég sá hana - eins og ég gerði - en þetta er vel þess virði að skoða. Ef þú hugsar um það, þá er þetta ekki auðvelt viðfangsefni í meðhöndlun en þessi mynd nær að stöðva vantrú sem í sjálfu sér er afrek fyrir slíkt efni. Að skipuleggja aðalpersónuna sem lækni var skynsamleg ráðstöfun sem gefur trú á vilja hans til að trúa á möguleikann á brottnámi geimvera. Vosloo leikur þetta af mjög næmum hætti og tekur okkur þátt í sársauka sínum og rugli við þá undarlegu atburði sem lenda í honum og eiginkonu hans. Tæknibrellur eru notaðar sparlega en með átakanlegum áhrifum og stundum er myndin algjörlega grípandi en því miður eru nokkrir punktar þar sem söguþráðurinn reikar og skilur eftir sig rugling. Einnig, eftir að hafa byggt upp í spennuþrungið hápunkt, er endirinn eitthvað afleitur. Aukapersónurnar voru óþarflega veikburða (geimveruveiðimaðurinn) eða ógnvekjandi (geðlæknirinn) sem var einnig til að draga úr. En allt í allt vakti þetta áhugaverð vandamál, þar á meðal var línan „Hvernig finnst dýrum líða þegar við gerum tilraunir á þeim“ . Hugtakið „týndur tími“ var líka umhugsunarvert.