Það eru spurningar sem stundum sveima yfir okkur og fá ekkert svar. Tvær konur lenda smám saman í fjötrum hvorrar annarar (eins þröngsýnn og orðatiltækið hljómar, það er nákvæmlega það sem gerist) og uggar að þær geta ekki svarað eigin spurningu um hvað skilgreinir samband þeirra þegar þeirra eigin samfélag ber ekkert nafn yfir það sem þær. eru. FIRE, sem Deepa Mehta er nokkuð rangt kallaður, er sá fyrsti í lauslega tengdum þríleik, hér tengdur með þema frumefnanna, og meira táknrænt en neyslu. Eldur sem stjórnlaus erótísk ástríðu kemur ekki fram hér, þar sem konurnar -- eldri og kvenlegri Radha (Shabana Azmi) og yngri, karlmannlegri skapgerð Sita (Nandita Das) komast að því að þær deila miklu meira en sameiginlegum hugmyndum og ástúð fyrir hvort öðru og standa fyrir það sem þeir telja að sé ástríðu þeirra fyrir hvort öðru þrátt fyrir andstöðu sem mjög hefðbundnir eiginmenn þeirra og fjölskyldur standa frammi fyrir. Eins og í WATER er ELDUR djúpt andlegur, jafnvel þótt hann falli tæknilega undir tilfinningalegt melódrama (þar sem VATN, líkt og þyngd orðsins, hefur sterkari merkingu sem á endanum fer yfir skilgreiningu þess). Þrátt fyrir það er þetta mjög falleg mynd og sterk rödd frá sterkum leikstjóra.