Ég man þegar ég sá þessa mynd fyrst. Ég var í pössun fyrir vinkonu mömmu minnar og eitt krakkanna stakk upp á því að við horfðum á það. Ég hélt að þetta væri hreinskilnislega hlæjandi „Prince of Thieves“ sem þeir voru að renna inn í myndbandstækið, ég var tilbúinn fyrir nokkra klukkutíma af leiðindum, það sem ég fékk kom eins og áfall, skemmtilegt skal ég viðurkenna, en samt sjokk. Nú, þið þekkið öll Robin Hood goðsögnina er það ekki? Ég skal útskýra aðeins. Robin Hood var saxneskur glæpamaður, nældi sér í peninga hér og þar og gaf þeim sem þurftu á þeim að halda, á meðan hann tældi hina fallegu vinnukonu Marion, og hneykslaði sýslumanninn í Nottingham og John prins. Það eru grunnatriðin! Nú, áfram með umfjöllunina. Þessi mynd var gefin út árið 1993 og er úttak af allri Robin Hood goðsögninni og p--- mynd af Prince of Thieves sérstaklega. Í lauslegri fylgni við goðsögnina, er Robin of Loxley fyrst kynnst í arabísku fangelsi í krossferðum á þriðju öld, og ásamt 'mýri' eins og þau voru kölluð í þá daga, framkvæmir hann lævíslegan flótta með klefafélaga, Asneeze. Eftir að Asneeze flúði biður Asneeze Robin að finna son sinn Atchoo, útlendinga. skiptinemi í Englandi og passa upp á hann. Þetta lofar Robin að gera! Robin syndir aftur til Englands. Hann snýr aftur til heimilis síns, Loxley-kastalans, og finnur að honum er hjólað í burtu aftan á kerrunni af bailiffs, og fer í gegnum þá sorglegu opinberun að faðir hans, hundur, köttur og jafnvel gullfiskarnir eru allir dauðir. . Í örvæntingu eftir kunnuglegu andliti finnur hann tryggan blindan þjón fjölskyldunnar Blinkin sitjandi á klósettinu með Jazz tímarit á blindraletri. Fjörið heldur áfram alla myndina. Eins og með allar Robin Hood sögur, verður Robin að koma í veg fyrir ill áform Johns prins og sýslumannsins í Rottingham, sem eru að valda usla og rukka háa skatta á konungsríki Richards konungs á meðan hann er í burtu. Þeir sem þekkja til kvikmyndanna Mel Brooks hefur áður leikstýrt mun hafa smá hugmynd um við hverju má búast. Þegar öllu er á botninn hvolft er þetta maðurinn sem ber ábyrgð á því að Drakúla dó og elskaði hann og unga Frankenstein. Allir brandararnir, allt frá sjónrænum gaggum til dásamlegra fyndna athugasemda, eru á nákvæmlega réttum stöðum í myndinni, með aldrei meira en mínútu á milli hlátra.Cary Elwes (tilviljun eini enski maðurinn sem lék Robin Hood í kvikmynd), sem Mörg ykkar munu vita af því að Princess Bride færir þessa ósvífnu og brosandi blikarauga nærveru sína í þessa mynd og stendur sig frábærlega. Hann er í raun ótrúlega fyndinn, allt frá óvenjulegri hetjulegri stellingu, til ógnvekjandi kynþokkafulls bliks. Og maðurinn lítur betur út í sokkabuxum en ég! Richard Lewis er fyndinn sem vælandi, hrokafulli prinsinn John með síbreytilega mólinn. Hann nær hegðun svæsnanna niður í teig og amerísk söngrödd hans er frábær. Alla leiðina í gegnum myndina breytist mól í andliti hans stöðugt um stöðu: það byrjar á vinstri kinn hans, síðan yfir á hægri kinn, síðan höku, svo ennið, áður en hann fer aftur á upprunalegan stað. Þetta er lúmskur brandari byggður á moldvarpinu á Alan Rickman þegar hann lék sýslumanninn í Prince Of ThievesRoger Rees þar sem hinn lúmski sýslumaður í Rottingham er dásamlega slímugur og viðbjóðslegur og hefur frábærar línur í gegnum myndina. Það eru nokkur andlit hérna. mun kannast við frá öðrum Brooks kvikmyndum. Til dæmis lék Robert Ridgely, sem lék tjaldið í þessari mynd, einnig tjaldið í Blazing Saddles, annarri mynd sem Brooks leikstýrði. Honum finnst gaman að bæta lúmskum tilvísunum í fyrri myndir sínar líka; með nokkrum í þessari mynd sem harðir Brooks aðdáendur munu auðveldlega koma auga á. Þeir sem horfðu á History of the World hluta 1 þekkja tónlistina við lagið 'Men in Tights'. Þegar Patrick Stewart kemur og svíður Marion, segir Mel sjálfur (sem leikur Rabbi Tuckman) línuna „það er gott að vera konungur“, ein af línum hans í History of the world. Allur leikhópurinn er frábærlega kómískur, jafnvel þeir sem eru með aðeins nokkrar línur færa þeim mikla dýpt af hlýju og húmor. Það sem gerir þessa mynd svo dásamlega hlýlega og fyndna að mínu mati eru allar spunasenurnar. Þótt handrit hafi verið til, voru sum atriði algjörlega spunnin af leikarunum sjálfum, eins og atriðið þar sem Latrine (Tracey Ullman) biður fyrir Rottingham í rúminu hennar, og hann dettur í gegnum loftið og lendir þar sem hún vildi fá hann, sem var algerlega úthugsuð og úthugsuð af leikarunum tveimur. Það eru fáar tæknibrellur, og þær sem eru þarna eru lítil en skemmtileg augnablik af tölvutæku myndavélarbrögðum. Hljóðrásin er eftirminnileg, með nokkrum mjög fyndnum lögum og nokkrum cheesy ástarlögum . Þú munt syngja 'Karlar í sokkabuxum' eða að minnsta kosti raula það fyrir sjálfan þig, í margar vikur. Einkunnin er Pg, sem ég segi BAH HUMBUG. Það er ekkert slæmt orðalag í myndinni, nema í því að nota tvískinnung, og einn orðatiltæki af sh!t, og ofbeldi er í lágmarki. Reyndar myndi ég ganga svo langt að segja að hún væri ekki til, fyrir utan nokkrar gamanmyndabardagaatriði. Stórskemmtileg mynd sem bæði fullorðnir og börn munu hafa gaman af!