Síðan í september á síðasta ári hef ég fengið fjórar til sex kvikmyndir að láni í hverri viku frá Harold Washington bókasafninu, sem státar af glæsilegu DVD safni. (HWL er sannarlega bókasafn í umferð: þrír fjórðu af kvikmyndum þess eru komnir út á hverjum tíma!) Nýlega var ég himinlifandi að finna The Short Films of David Lynch. Í gær, þar sem ég vissi lítið um teiknimyndasöguna, tók ég upp Dumbland. Ég er hér til að tilkynna að fyrir David Lynch aðdáendur er hálftími vel varið að horfa á þættina átta. Merkilegasti eiginleiki þessara stuttu verka eru hljóðrás þeirra. Hver þáttur hefur sinn takt. Öndunarfæri og meltingarfæri veita slagverk. Svívirðilegar raddir leggja áherslu á hlé. Líkamlegt ofbeldi gefur taktinn. Kvitandi fuglar og suðandi innstungur bursta meðfram brúnunum. Margir aðrir þættir fylla út hljómsveitina. Hraðinn í grófu hreyfimyndinni er oft í takt við hljóðið, en hljóðrásin sjálf sló mig sem aðaláhugamál Lynch í að skapa og dreifa þessu verki. Á vissan hátt eru þessar átta stuttmyndir einstakir Lynchian taktar. Sem sagt, aðstæðurnar eru skrítnar, ljótar, djúpstæðar, heimskulegar og fyndnar eins og helvíti. Og það er nóg pláss innan þeirra til að velta fyrir okkur hversu fáránleg við mannfólkið getum verið. Ég get ekki sagt að ég muni horfa á safnið aftur, en fyrir alla sem skemmtu sér yfir hreyfingunum sem er svítan Inland Empire, er Dumbland þess virði hálftíma af tíma þínum.