Ég leigði þessa mynd vegna þess að hún var heimildarmynd og fékk mikla einkunn. Þetta er frekar rannsókn á ræfilssyni sem reynir að komast að því hver líffræðilegur faðir hans var, en nokkuð um arkitektúr. Meira en nokkuð annað er undirliggjandi þema myndarinnar að við eigum sérvitur, mikið lofaður, hugsanlega snillingur arkitekt sem átti lítið virðing fyrir einhverju eða einhverjum utan er fagið. Harmleikur myndarinnar er sundruðu fjölskyldurnar sem hann yfirgaf. Barnamæður hans reyndust fremur fyrirlitnar aðdáendur en óábyrgar konur, sem geta aðeins haft neikvæðar afleiðingar fyrir börnin. Sem sagt, Nathaniel, framleiðandi myndarinnar og sonur Louis Khan, þótti frekar stöðugur og forvitinn, ef ekki bitur. Fólkið sem hann tók viðtal við hafði auðvitað meiri áhuga á að tala um byggingar Louis Khan en persónuleg vandamál hans, en mér finnst blanda af þemum gera myndina áhugaverða. Hvað byggingar hans varðar, þá fannst mér þær eins og abstrakt list - undarleg, ópraktísk, og venjulega aðeins vel þegið af svokölluðum gagnrýnendum.