Þar sem ég keypti DVD-diskinn horfði ég á jafn mikið af þessu og ég gerði af skyldurækni við veskið mitt. Söguþráðurinn hefur Kirk Douglas sem farsælan fyrsta skáldsagnahöfund sem réð Laraine Day sem ritara, verður ástfanginn og giftist henni. Fylgikvillar koma í kjölfarið. Douglas er venjulega hugsaður sem ákafur leikari, gefinn í mjög dramatísk hlutverk, stundum hetja, stundum rotta. Hann er ekki slæmur í þessum rækilega kómíska þætti. Vandamálið er að þátturinn er ekkert sérstaklega kómískur og ekkert annað heldur. Söguþráðurinn þvælist áfram. Tugir „einkennilegra“ karaktera koma og fara - einna helst Keenan Wynn sem vinur Douglas sem gerir ekkert annað en að koma með skrítnar athugasemdir. Thelma Ritter var betri í svona hlutum. Jæja, ef söguþráðurinn er veik þá hefði það samt getað verið bjargað með einhverjum glampa í umræðunni en það er ekkert að tala um. Sumir gaggs eru kjánalegir. Aðrir hreinsa ekki þann strik. Hér er það sem mér fannst skemmtileg lína. Douglas er nýbúinn að ráða Day og vill fá hana niður í strandhúsið og tæla hana. Day er pirruð og segir að hún hafi aldrei heyrt um rithöfund sem vinnur í strandhúsi. Wynn spyr hvort henni hafi líkað við fyrri bók Douglas, "Last Year's Love". Já, auðvitað gerði hún það. „Jæja, mest af „Last Year's Love“ var gert í strandhúsinu.“ Ha ha.Fínir leikarar, þar á meðal stuðningur, en misheppnuð gamanmynd. Það hafa verið betri myndasögur í sjónvarpinu.