Streisand aðdáendur sem aðeins þekkja verk hennar frá FUNNY GIRL myndinni og áfram þurfa að sjá þessa sýningu til að sjá hvað Streisand VAR snjall flytjandi - ÁÐUR en hún náði markmiði sínu um að verða kvikmyndastjarna. Það hafði aldrei verið kvenkyns söngkona alveg eins og hún nokkru sinni áður, og það myndi aldrei vera aftur (því miður, Celine - aðeins í draumum þínum!), En aldrei aftur myndi Streisand syngja af krafti, orku og, umfram allt, ákefðinni. og veikleika sem hún kemur fram með hér - þegar hún kemur á tónleikana í Central Park aðeins 2 eða 3 árum síðar, hafði hún verið að taka upp FUNNY GIRL í Hollywood og leikstíll hennar er orðinn minna sjálfsprottinn og hlédrægari, æfðari (og , við skulum horfast í augu við það: reiðari) - það er veggur á milli hennar og áhorfenda. Lifandi tónleikar voru aldrei það sem hún hafði virkilega gaman af - hún gerði það vegna þess að hún vissi að þetta var miðinn hennar til Hollywood, og þegar hún þurfti ekki lengur að gera það hefur hún gert það eins lítið og hægt er (og ó, þessi goðsagnakenndi sviðsskrekk gefur svo gott Afsökun!). Söngur hennar hér og á fyrri Judy Garland Show framkomu hennar er ótrúleg: Streisand gæti sannarlega látið gamalt lag hljóma nýtt aftur og tónskáld eins og Richard Rodgers og Harold Arlen elskuðu hana fyrir það. En á áttunda áratugnum var Streisand að reyna að vera „rokk“ söngkona, plötur hennar slógu í gegn fyrir yngri áhorfendur, með ofurkrafti öskri af lögum sem voru óverðug fyrirhöfn hennar eða rödd hennar. Á níunda áratugnum kom hún aftur með þessa snilldar "Broadway plötu" en hélt áfram og hélt áfram um hvað það væri erfitt að ná því, hvernig "þeir" sögðu henni að gera það ekki, o.s.frv. Ó takk - hvenær hefur einhver sagði Streisand hvað ætti að gera? Hún hefði getað verið að gera svona góða hluti allan tímann, færa áhorfendur upp á sitt stig í stað þess að halla sér að því sem hún hélt að ungi almenningur vildi. (Framhaldið „Back to Broadway“ var ekki nærri eins gott, þar sem Streisand virðist telja nauðsynlegt að bæta verk annarra tónskálda: ef hann væri á lífi á þeim tíma, hefði Richard Rodgers jafnvel viðurkennt sitt eigið „Some Enchanted Evening“ "? Rodgers, sem er alræmdur fyrir að taka söngvara fyrir að leika sér með laglínur sínar, hefði án efa verið á eftir Streisand til að syngja það sem hann hafði skrifað! Hún blæs einnig Michael Crawford af geisladisknum í dúett þeirra "Music of the Night" - greinilega að minna hann bara á hvern geisladiskinn þetta er.Hvers vegna krefst hún þess að taka lög sem eru dúett og syngja þau sjálf og lög sem eru ekki dúetta og syngja þau sem dúetta með einhverjum öðrum sem hún síðan heldur áfram að minnka?) Judy Garland tók Streisand til hliðar og ráðlagði henni: "Ekki láta þá gera við þig það sem þeir gerðu mér," ráðleggingum Streisand sóaði engum tíma í að hlusta - þrátt fyrir mótmæli hennar um hið gagnstæða, lítur vissulega út fyrir að það hafi alltaf verið hennar háttur eða þjóðveginum. Ímyndaðu þér bara - HÚN sagði CBS brass hvernig fyrsta sjónvarpsþátturinn hennar yrði gerður - engir gestir, bara HENNA. En enginn getur mótmælt niðurstöðunum sem eru svo augljósar hér. Dekraðu við þetta snilldar tónlistarfyrirbæri ÁÐUR en hún var goðsögn - þú verður alveg hissa á muninum!PS - ég horfði á þetta aftur í gærkvöldi (12/01) eftir að hafa ekki séð það í mörg ár - það var jafnvel BETRI en Ég mundi! 1. þáttur byrjar á "Ég er seinn" og inniheldur "Make Believe" og "Hvernig bragðast vínið," og virðing Barbra til æsku, "I'm Five" - ​​það nær hámarki þegar Streisand kemur fram með fullri ferð (og ég meina FULLT) hljómsveit til að syngja "People" - henni leiddist lagið ekki ennþá og þó að það sé aðeins styttri flutningur svífur það í raun - berðu það saman við nokkrar síðari "auto-pilot" útgáfur hennar. Annar þáttur (eftir „kóký“ schtick-patter Streisand, sem hefur ekki breyst mikið í gegnum árin) er fræga röð þunglyndislaga sem gerist innan um eyðslusemi Bergdorf-Goodman. , Hljómsveitin og áhorfendur“ (þó við sjáum aldrei áhorfendur sem eiga að verða vitni að þessum sögulega atburði). Með hræðslu sinni við áhorfendur og óþokka við slíka frammistöðu gæti þetta hafa verið erfiðasti hlutinn fyrir hana, en ef svo er, er henni til hróss að það sést ekki. Hún rífur í gegnum „Lover Come Back to Me“ og kyndillega „When the Sun Comes Out“ (þó ég man ekki í hvaða röð!), hið hrífandi „Af hverju valdi ég þig? (eitt af mínum allra uppáhalds Streisand sýningar) og býður upp á blöndu af FUNNY GIRL lögum, þar á meðal (auðvitað) "Don't Rain on My Parade" og uppáhaldslagið mitt af tónleikunum, "The Music That Makes Me Dance". Útskýrir að "Fanny Brice söng a. svona lag árið 1922, og það gerði henni skál fyrir Broadway“, Streisand syngur svo „My Man“ og það er næstum því sniðmát fyrir dress-æfingu fyrir síðari skjáflutning hennar í FUNNY GIRL myndinni (helsti munurinn er sá að svarti kjóllinn hér er ermalaus - kvikmyndakjóllinn hennar var með langar ermar og á svörtum bakgrunni sáum við bara hendur hennar og andlit), en söngurinn hér er brýnni og hlaðnari en síðari kvikmyndasöngurinn hennar. (Flutningur hennar á laginu hefur allt til að bera. gera með Streisand og ekkert með Fanny Brice að gera sem að sjálfsögðu söng lagið aldrei á eins allsherjar hátt og Streisand gerir hér eða í myndinni - sjá THE GREAT ZIEGFIELD til að fá innsýn í vanmetnari útgáfu Brice.) sýningunni lýkur með því að Streisand syngur „Happy Days Are Here Again“ yfir tökunum. Þegar henni var lokið sagði ég við vinkonuna sem ég var að horfa á með: „Hún hefur ALDREI, ALDREI, gert neitt betra!“ Og hún var TUTTUGU og ÞRJÚ ÁRA GAMLT!