Ég hafði blendnar tilfinningar fyrir "Les Valseuses" (1974) sem Bertrand Blier skrifaði og leikstýrði þegar ég byrjaði að horfa á hana en mér leist á það. Ég myndi ekki kalla það dónalegt ("Dumb and Dumber" er dónalegt, "The Sweetest Thing" er bæði dónalegt og ófyrirgefanlega heimskulegt); Ég myndi kalla það átakanlegt og móðgandi. Ég get skilið hvers vegna margir áhorfendur, sérstaklega konur, myndu ekki líka eða jafnvel hata það. Þetta er ímynd kvenfyrirlitningar (eða svo virðist sem) og hvernig tvær andhetjur koma fram við hverja konu sem þeir myndu hitta virðist ólýsanleg. En því meira sem ég hugsa um það því meira átta ég mig á því að það kemur einhvern veginn út sem yndislegur lítill gimsteinn. Ég er heilluð af því hvernig Blier tókst að komast upp með það. Myndin er mjög skemmtileg og mjög skemmtileg: hún er vel skrifuð, leikur allra er fyrsta flokks og tónlistin er ljúf og melankólísk. Reyndar, þegar ég hugsa um það, höfðu tvær vinkonur gert eitthvað gott við konurnar sem þær rákust á: þær undirbjuggu konu í lestinni (hinn yndislega, þæga ljósa Brigitte Fossey sem hóf kvikmyndaferil sinn með einni glæsilegustu frumraun í Forbidden Games (1952) eftir René Clément, 6 ára, fyrir fundinn með eiginmanni sínum sem hún hafði ekki séð í tvo mánuði; þeir fundu mann sem gat loksins fengið kaldhæðna Marie-Ange (Miou-Miou) út og ánægða; þeir upplýstu og fræddu unga og mjög viljuga Isabelle Huppert (í einni af fyrstu sýningum hennar á skjánum.) Kynning þeirra á Jeanne Moreau lyftir þessari gamanmynd upp á hörmulegt stig. Í stuttu máli, ég er ekki viss um að ég vilji hitta Jean-Claude Gérard Depardieu og Pierrot eftir Patrick Dewaere í raunveruleikanum og bjóða þeim í kvöldmat en ég skemmti mér vel við að horfa á myndina og tveir tímar flugu næstum - það var aldrei leiðinlegt .