Eftir að hafa horft á "Still Life", stuttmynd sem Jon Knautz leikstýrði, var ég virkilega spenntur fyrir frumraun hans í fullri mynd, "Jack Brooks: Monster Slayer". „Kyrrlífið“ hafði fullkomlega fangað kjarnann og tilfinninguna í þættinum „The Twilight Zone“ og ég var spenntur að sjá hvað Knautz gæti gert þegar ég tók við hrollvekju-gamanmyndinni. The campy eðli nafnsins og kynningarefni gaf til kynna eitthvað í líkingu við "Evil Dead" eða "Army of Darkness"; Skemmtileg, dásamleg hryllingsmynd frá níunda áratugnum með fullt af skrímslum. Þó að það hafi verið það sem Knautz var að fara að, mistekst honum algerlega að fanga eitthvað af skemmtilegu eða skemmtanagildinu sem þessar myndir höfðu. Vandamálið með "Jack Brooks: Monster Slayer" er að það skortir algjörlega skilning á því hvað gerði þessar hryllings-gamanmyndir, sem það reynir að kalla fram, svo frábært í fyrsta lagi. Tveir þriðju hlutar sýningartímans eru fyrst og fremst helgaðir hetju myndarinnar, Jack Brooks, pípulagningamanni og háskólanema, þar sem hann fer í kennslustund og reynir að takast á við óviðráðanleg reiðisköst hans. Það er ekkert skrímsli í sjónmáli í meirihluta myndarinnar, varla blóðdropi eða minnsta tilraun til að gera eitthvað sem tengist hryllingi. Jafnvel þó að „Evil Dead“ eða „Dead Alive“ hafi verið klippt út í kjölfarið, þá væru þau samt skemmtileg. „Jack Brooks“ er það ekki. Það er hreint út sagt leiðinlegt, sem er það versta sem kvikmynd af þessu tagi getur verið. Jack Brooks sjálfur er ekki svo áhugaverður, að minnsta kosti ekki nóg til að réttlæta þann fjölda skjátíma sem hann hefur gefið. Allt sem maður þarf að vita um hann kemur í ljós í myndunum fyrstu tíu mínúturnar og frá þeim tímapunkti er hann ekki þess virði að horfa á hann þegar hann er ekki að berja kvoða úr skrímsli (og hann gerir það sjaldan). Kvikmyndin fer hvergi, eltir hann á geðdeildum og rifist við bekkjarfélaga. Að lokum taka hlutirnir við. Jack Brooks berst við nokkur skrímsli, sum höfuð eru mulin, nokkrum mönnum er slátrað og svo er þetta búið. Bara si svona. Allt innan um fimmtán mínútna. Það eru góðar fimmtán mínútur. Skrímslin eru öll frekar frumleg (og unnin að öllu leyti í myndavél) og það eru nokkur frábær gore gagg (best er uppvakningahöfuð sem er kremuð í), en eftir að hafa setið í gegnum sjötíu og fimm mínútur af hreinum leiðindum, eru fimmtán mínútur bara ekki að fara að skera það. Það er í raun allt sem þarf til þess. Ég gæti spjallað um leiklistina sem er nokkuð vel unnin (sérstaklega hryllingstáknið Robert Englund í óhefðbundnu hlutverki) og hvernig stoðtækin eru gott afturhvarf til þess tíma þegar kvikmyndir notuðu ekki CGI, en það gerir það í raun ekki ekki máli. „Jack Brooks: Monster Slayer“ er afskaplega leiðinlegt og þó að Jon Knautz hafi augljóslega hæfileika til að búa til góða mynd (enn og aftur, síðustu fimmtán mínúturnar eru dásamlegar og „Still Life“ var mögnuð skoðaðu hana), „Jack Brooks “ missir algjörlega marks. Það hefur sína velgengni (leiklist, förðun) en það breytir því ekki að það er alls ekki mjög skemmtilegt. Sýningin sem ég náði þessu á var með leikstjórann og leikarahópinn. Ein fróðleikur sem ég tók upp var að framhald væri í þróun og að í þetta skiptið myndi hún einbeita sér meira að því að berjast við skrímsli en ekki „sköpun hetju“. Mitt ráð: slepptu þessu og bíddu eftir framhaldinu.