Enn ein útgáfan af móður allra glæpamynda - klassíska „Guðfaðirinn“ og enn eitt tilfelli af of mikilli hype vegna fjölmiðlasirkuss. Sarkar, þrettánda hindímynd Ram Gopal Varma sem leikstjóra, er líka sú veikasta í Underworld-þríleiknum hans, þar á meðal hinar tvær eru hin ágæta Satya og Company. The Charisma, segulmagnaðir persónur Bachchananna tveggja sem leika feðga-dúett á skjánum í fyrsta skipti er sannarlega skemmtun sem þarf að passa upp á. Ekki bara sterk frammistaða heldur fullkomin efnafræði þeirra er stærsta stigið hér sem Varma ætti að vera klappað fyrir. Hins vegar vantar sömu jöfnu tvíeykisins með öðrum persónum myndarinnar. Ástæða - hinar persónurnar líkjast meira pappa skopmyndum esp. illmennin tákna dæmigerða Bollywood-illmenni. Persóna sem vekur athygli er eldri sonur leikinn af Kaykay en getur ekki haldið aftur af sér vegna hálfgerðrar persónusköpunar. . Dramatíkin og átökin lifna við með óhóflegri notkun Close-shots, sem leiddu til klaustrófóbískra áhrifa sem réttilega er nauðsynlegt til að skapa andrúmsloft. Hið áleitna tónverk (Amar Mohile) og hljóðhönnunin (Kunal Mehta, Parikshit Lalwani & Anup Dev), ásamt dökkum, gruggugum bakgrunni sem skarast af skínandi kraftmiklum myndum (myndavélaverk eftir Amit Roy) stuðlar að myndefni sem er svo dæmigert fyrir stíl Ramu. En það er ofnotkun á tónlist þó sem betur fer séu engin lög í myndinni. En er hægt að viðhalda áhuga „vitrænt stækkandi“ áhorfenda í dag bara á öxlum tveggja flytjenda og sterkra sjónrænna? Ég held ekki. Vissulega, áhorfendur "maangey meira" og hér tekst kvikmynd ekki að skila. Í hvaða aðlögun sem er, til þess að bæta við nýrri vídd, er stærsta forsenda handritsins, sem er tregt hér og er ekki stökkt á stöðum, og því slakar hraðinn nokkuð oft. Það sem að lokum verður fyrir áhorfendum er mjög fyrirsjáanlegt, mjög algengt drama með mjög litlum óvæntum þáttum. Top Stunt leikstjórinn Allan Amin Ghani er heldur ekki í sínu besta formi. Sum atriði sem krefjast annarrar meðhöndlunar fela í sér: ráðherra er að tala illa um Sarkar og sonurinn heyrir; mjög áhugamannaskot í fangelsinu á Sarkar, Sarkar yngri sleppur úr klóm óvina sinna, sonur sem er auðveldlega hvattur til að drepa sinn eigin föður, sonur gengur leynilega inn í herbergi föður síns til að drepa hann, lögreglustjóri lemur Sarkar yngri. -allt þetta krefst raunsærri, harðsnúinnar nálgun sem er burðarásin til að skapa nauðsynleg átök. Samræðurnar eru veikar fyrir td. horfðu á áhugamannlega línu þar sem CM segir við Sarkar Jr. "Wo jo Police Commissioner tha na usay maine hata diya".. Kvenfólkið tekur á verkum Sarkars er algjörlega hunsað. Hinar óslitnu samningaviðræður um glæpsamlegt athæfi á meðan Sarkar er með fjölskyldu sinni líta líka svolítið út. Reyndar fylgir myndin línuriti sem er nokkuð svipað framleiðslu Ramu sjálfs - Ab Tak Chhappan. Í lýsingu á baráttu góðs og ills er hin hlið lífsins - lögin, lögreglan, stjórnsýslan, stjórnmálin algjörlega hunsuð. Vissulega er búist við meiru í innihaldi. Hér fellur myndin svo sannarlega undir og gat ekki farið upp fyrir meðalfargjald. Kæri Ramu, sammála því að nú ertu að hlæja þig í bankann, þú þarft örugglega að grípa til róttækra endurbóta í kvikmyndaframleiðsluverksmiðjunni þinni, áður en það er of seint.