Mér finnst, eftir að hafa séð þessa heimildarmynd, að Nathaniel Kahn hafi endað með fleiri spurningar en hann hafði áður en hann gerði myndina. Hann tók fimm ár að búa hana til, ást og þrá. Ég get aðeins ímyndað mér óróann í klippingarferlinu, hvað á að skilja eftir, hvað á að taka út. Faðir hans, hinn frægi arkitekt Louis Kahn, kemur fram sem maður of eigingjarn og sjálfhverfur til að vera tilfinningalega tiltækur jafnvel fyrir eina eiginkonu, ekki eina þrjá. En eins og margir karlmenn í persónu hans, laðaði hann að sér konur sem voru töfraðar af fjarlæginni og heilluðu af sköpunargáfunni. Ein af ástkonum hans sagði að hann væri „aðgengilegur“ en það er aldrei kannað. Önnur ummæli fólks sem þekkti hann vel hljóta sömu örlög. Skömm. Spennan á milli hálfsystkinanna þriggja í herbergi heimilis sem Louis hannaði er líka áþreifanleg. Hið ósagða sveimar yfir samtalinu. Einu sporin sem faðir hans skildi eftir sig voru í byggingunum sem hann skildi eftir sig, sumar frábærar, aðrar ekki svo frábærar. Ég heillaðist af tónlistarskipinu og Salk-stofnuninni. Sorgin yfir mæðgunum sem urðu að eilífu gripin af ógeðfelldum fæðingum hans, aldrei meira dæmi en það sem hann sagði við móður leikstjórans þegar honum var sagt frá óléttu hennar - "ekki aftur!" 8 af hverjum 10, fallega kvikmynduð, ósvikin. Svo virðist, að minnsta kosti í þessu tilviki, að sonurinn sé ekki faðir mannsins.