Hver sagði að hryllingur væri ekki fræðandi kvikmyndategund, ha? Þökk sé þessari dásamlegu Hammer stuttmynd veit ég nú að minnsta kosti ALDREI að bjóða ókunnugum gestum upp á vín og brauðsneið með salti heima hjá mér, því hann gæti bara verið dáleiðandi og þessi samsetning mun gefa honum vald til að stjórna mér. hugsanir og hugur að eilífu! Þakka þér Hammer! Tíundi þátturinn í House of Horror seríunni er annar sem ég hef hlakkað til að sjá, aðallega vegna þess að gaurinn í leikstjórastólnum var Don Sharp; einn besti kvikmyndagerðarmaður Bretlands en samt því miður vanmetinn. Sharp var ábyrgur fyrir nokkrum mjög flottum Hammer myndum, eins og "Kiss of the Vampire" og "Rasputin: The Mad Monk", auk nokkurra óháðra framleiðslu eins og "Dark Places" og "Psychomania". Framlag hans til House of Horror er auðveldlega eitt það besta í seríunni, með flóknum en þó heillandi söguþræði og snýst um yndisleg dulræn þemu. Söguþráðurinn fjallar um tvo forngripasala sem rekst á undarlegan hlut sem líkist spegli, en það er í raun fornt hróptæki sem hægt er að nota til að kalla Choronzhon; djöfullegur vörður undirdjúpsins. Spegillinn er mjög eftirsóttur af satanískum sértrúarsöfnuði þar sem þeir þurfa hann fyrir athafnir sínar, en Michael er tregur til að selja hann áður en hann veit raunverulegt verðmæti tækisins. Þegar hann tekur upp greinilega steindauða stúlku sem er að flýja frá sértrúarsöfnuðinum til að forðast að vera fórnað, dregst Michael enn dýpra inn í dulrænt samsæri. Satanstrúarsöfnuðir og holdleg fórn ungra kvenna eru dæmigerð bresk hrollvekja, en handrit David Fischer er aldrei dauft og býður upp á fullt af snyrtilegum söguþræði, þar á meðal mjög hugvitssamur hápunktur. Það er líka nóg af spennu til að dást að, samræðurnar eru hnyttnar og leiksýningin frábær (sérstaklega er John Carson sem leiðtogi sértrúarsafnaðarins ósvikinn). Mælt með!