Þó ég hafi horft á Salò veit ég ekki hvort saur bragðist súrt. Ef svo er, er þessi „mynd“ nákvæmlega titluð. Svo mikið af gróffóðri, svo lítið efni, þetta er selluloid ígildi sellerí - bara það hreinsar ekki góminn. Það skilur eftir bragðið af tímasóun í munni hugans og ef ég gæti ælt þessari mynd og fengið til baka þá víðáttu/kostnað myndi ég gera það. Gæsluvarðhald var meira spennandi. Leikstjórinn ætti að vera neyddur til að vera með dunce cap, og Spirit of Ed Wood Jr. gat ekki bjargað þessari hálf-faglegu vörpun frá vissri bilun. Sóun á tíma, sóun á huga. **Ekki láta blekkjast af hinni tannvænu Dominique Swain: hæfileikaríkt augnkonfekt sem hún var í Lolita endurgerðinni, minna sorglegt og klókara en Sue Lyon, þó engan veginn betri. Hins vegar, áður hæfur snúningur á skrúfunni gerir hana ekki að hæfum handverksmanneskju. Þú þarft handverk til þess, ekki vitleysa, sem er það sem þessi mynd er. Spólurnar eiga heima á baðherbergi stúlknanna, skolaðar þar til pípurnar springa, en leikstjórinn/beintlausa Christina Wayne ætti að gera 5-10 í salnum. Horfðu á allt annað og farðu framhjá þessum tíma, með (bless), að eilífu!