Það kemur mér alltaf á óvart hversu ólíkt fólk er og hvernig þú færð báðar öfgarnar fyrir næstum hverja mynd. Fólk sem heldur að þetta sé besta myndin og fólk sem heldur að hún sé sú versta.Stigmata væri ekki versta myndin sem ég hef séð, en hún er þarna uppi. Fyrst og fremst hljóðið. Framleiðendurnir eyddu meiri tíma í hljóðrásina en klippinguna. Það var svo hátt þegar hljóðrásin var í spilun og enginn talaði og svo þegar Patrica talaði með eintóna röddinni heyrðist varla í henni. Mér líkar venjulega við Patrica og Gaberial, en þær voru báðar flatar í þessari mynd. Patrica hafði í grundvallaratriðum 3 tilfinningar. Hljóðlát, í miklum sársauka eða virkilega reið hún er með fordóma. Sá fyrsti var ríkjandi, sá annar fól í sér öskrandi sársauka, sá þriðji fólst í því að hækka röddina. Það var háværð sem einkenndi þessa þrjá en ekki tilfinningar. Kannski missti ég af miklu af djúpu merkingunni og undirspilunum sem allir voru að tala um, eða kannski truflaðist ég af hræðilegri kvikmyndatöku og MTV-stíl. Þegar þú horfir á 3 mínútna myndband þarftu hraðar klippingar og hæga hreyfingu til að koma fljótri sögu á framfæri, í 2 tíma leikinni kvikmynd er það ógleði. Ég skil ekki merkingu þess að hún sjái að konur yfir götuna og slepptu barni. Og nei Pittsburg rignir ekki svo oft!!Ég held að kannski hefði verið sönn saga, með eitthvað að segja, en allt fjármagnið var eytt í að kaupa tónlist og búnað til að taka hægfara regndropa og leigja þessa glæsilegu íbúð sem Fröken Arquett lifði í því að þeir enduðu á því að reka manninn með söguna.