Shlock-kaupmaðurinn Leo Fulci tekur breytingum með því að búa til draugalega, varla samhangandi fantasíumynd með sverð og galdra í stað venjulegs draslsins, varla samhangandi hryllings. Fáránleg Orlando Bloom týpa sem heitir Ilias, frá einhverju samfélagi sem líkist óljóst Grikklandi hinu forna ferðast yfir hafið til hellisbúa í einhverri óljóst skilgreindri leit til að berjast við hið illa, þar sem hann sameinast dýraelskandi veiðimanni til að berjast við úlfamanninn og stökkbreytta handlangara vampírísk topplaus vond galdrakona. Kjánaskapur fylgir. Galdrakonan er að kúga hellisbúa á staðnum og vill fá töfrabogann fyrir sig. Hún sendir ýmsir handlangarar, hverjir skrítnari en þeir síðustu, á eftir hetjunum okkar sem sigra að lokum og slær kúgaða hellisbúa alls staðar. Þessi mynd inniheldur stöðugan straum af WTF? þættir og augnablik. Einhverra hluta vegna er öll myndin tekin upp í mjúkum fókus og myndin er enn óskýrari vegna stöðugrar tilvistar þoku á skjánum. Þetta gæti hafa verið tilraun til að skapa andrúmsloft eða fela hversu falskt allt lítur út. Hvort heldur sem er, það mistókst. Það er engin andrúmsloft, nema það sé einhver sturlun og vægur ráðvilltur og það er ekki að fela hversu ömurlegt allt lítur út. Úlf-manninn minnions líta út eins og aumingja maður. Einhverra hluta vegna varð leikstjórinn ástfanginn af myndum af þeim stökkva um loftið í hæga hreyfingu, Six Million Dollar Man stíl, í átt að hetjunum okkar þegar þær ráðast á. Það eru líklega um tugur af þessum myndum í gegnum myndina og hún verður kjánalegri í hvert skipti. Aðrir þjónar hinnar topplausu galdrakonu, aðrir en almennu leðurklæddu mennirnir, eru einhverjir kekkjóttir hvítir stökkbrigði sem virðast vera þaktir kóngulóarvefjum. Það þarf varla að taka það fram að þeir eru hægir og óógnandi og þegar þeir tala hljóma þeir eins og samkynhneigðir rómönsku, lísandi Daleks. Bardagarnir eru stæltir og ósannfærandi og tæknibrellurnar grátlegar. Ó já, tónlistin er ódýr hljóðgervla sem framleiðendur Doctor Who hefðu skammast sín fyrir að hafa notað. Ilias, nafnhetjan okkar er blíð og gleymin. Hann lítur líka algjörlega út, sérstaklega með leðurbúninginn í miðjunni og stórt hár, og er greinilega hálfviti. Vissulega er hann dýnamítskot með töfrandi boga sínum en hann tekur aðeins um þrjár eða fjórar örvar með sér í verkefni sínu til að berjast við alla þessa heimsálfu hins illa. Það þarf varla að taka fram að hann klárast örvar innan nokkurra mínútna og þarf að bjarga honum með hefðbundnari sverði og galdrahetju, Mace. Þegar hann hittir Ilías staðfestir hann sig sem þögul einfara týpuna og heldur því fram að hann eigi enga vini en ekki fyrr geturðu sagt duldan hómóerótískan undirtexta að þeir séu vinir í faðmi, sem þvælast saman um þokukennda hæðirnar. Mace lofar að taka Ilias með sér í staðinn fyrir bogartengda greiða. Ilias spyr hvert hann sé að fara. „Hvar sem fæturnir fara með mig,“ er svar hans. Nógu gott fyrir Ilias. Mace er líka dýravinur og svívirðilegur hræsnari. Hann lýsir yfir mikilli ást sinni á og skyldleika við dýr og vitnar í venjulega hluti um hvernig hann kýs þau frekar en menn vegna þess að menn geta verið svooo vondir. Hann segir að hann myndi aldrei veiða og drepa dýr til að fæða sig en hann mun stela kjöti af öðru fólki sem hefur veitt dýr. Hann er heldur ekki fyrir ofan það að drepa af handahófi saklausa vegfarendur án góðrar ástæðu. Stuttu eftir að þau hittast er hann að prófa boga Ilias og myndin snýr að einhverjum tilviljanakenndum hellisbúa, sinnir eigin málum, gengur með og Mace skýtur hann til bana. Það er ekkert sem bendir til þess að þessi aumingja sál hafi gert neitt til að verðskulda þetta og jafnvel Ilias, sem að sögn kemur frá siðaðra og siðmenntaðra samfélagi, lyftir ekki einu sinni augabrún. Skúrkleiki kvikmyndanna er nokkuð óvenjulegur. Alla myndina er hún algjörlega nakin fyrir utan g-streng og gullna grímu sem nær yfir allt höfuðið á henni. Það er eins og Fulci hafi tekið hana með til að gera kvikmyndirnar að skyldubundnum T&A stuðli en ákvað að hún væri aðeins of mikið smjörlíki á síðustu stundu. Hún eyðir miklum tíma að því er virðist að vera ánægður með gæludýraslöngunum sínum og dreymir um að verða skotin af andlitslausum boga, sem er klæddur eins og Ilias. Vá, þvílík táknmynd! Síðar í myndinni svíður hún út þegar hún getur ekki sigrað Ilias og Mace og lofar að gera sig að kynlífsþræll einhvers forna stríðsmanns ef hann drepur þá fyrir hana. Varla ógnvekjandi illmenni í heimi og í raun ekki framfaraskref fyrir kvenréttindi. Ég held að hann sé kóngulóarverur hetjanna okkar og líkir eftir Mace í aðstæðum þar sem enginn annar en Mace er til að blekkja. Var hann virkilega þess verðugur að skipta sjálfsvirðingu þinni fyrir, Ocron? Það eru alveg margir aðrir WTF? augnablik. Flestir þeirra koma undir lok myndarinnar. Ilias þagnar út, ég gleymi hvers vegna, mögulega hefur klippt hárgreiðslan hans verið slétt, en gerir sér grein fyrir villu hans og snýr aftur til að aðstoða Mace við að berjast við öflin hins illa. Allt í einu, að ástæðulausu, getur bogi hans skyndilega skotið út mörgum skotmörkum í leit að orkuboltum. Boltarnir geta einnig skotið í gegnum fast berg þegar þörf krefur. Óþarfur að segja að hann gerir stutta vinnu við hjörð af vondu strákunum sem hafa náð Mace. Hápunkturinn er líka frekar vitlaus. Mace eyðileggur sveitir Ocron sem eftir eru með því að nota bogamiðaða leysiárásargetu. Hann er þá fær um að skjóta Ocron í kílómetra fjarlægð með því að nota skot hans í gegnum berg. Hún byrjar að deyja. Gríman hennar er rifin af því að sýna hryllilegt muppet höfuð. Hún staular um öskrandi og breytist í hund og ráfar af stað með annan hund. Mace brosir. Skrýtið nokk hvað þessar svívirðilegu lággjaldamyndir um sverð og galdra er þessi tiltölulega skýr og einbeitt. Allir sem hafa séð Wizards of the Lost Kingdom geta sagt þér hversu vitlausar og hvikandi þessar myndir geta sannarlega verið.