Það eru aðrar umsagnir hér sem lýsa svipuðum skoðunum, en ég finn mig samt knúinn til að bæta við athugasemdum mínum. Myndin er almennt vel gerð út frá tæknilegu sjónarmiði fyrir utan að vera mögulega of löng. Leikurinn er að mestu leyti mjög góður, þó að Kevin Spacey fái ekki mikið pláss til að útskýra hvata persónu sinnar (að því er virðist frekar metnaður en kynþáttafordómar), og eina hlutverk Söndru Bullock virðist vera augnkonfekt, sem henni tekst að vísu mjög vel. grundvallaratriði hjarta myndarinnar er á réttum stað í því að vera á móti kynþáttafordómum og ég fæ á tilfinninguna að hún hafi reynt að vera einhvers konar endanleg meðferð á kynþáttafordómum, kannski hvers vegna svo mörg fræg nöfn samþykktu að vera í henni. Hins vegar virðist sem rithöfundarnir hafi bitið mun meira af sér en þeir gátu tuggið (ég hef ekki lesið bókina, svo ég veit ekki hversu mikið af því er undir Grisham). Stærsta vandamálið, eins og margir aðrir hafa sagt, er að það endar með því að vera talsmaður árvekni réttlætis. Fyrir utan þá staðreynd að ég er ekki sammála þeirri afstöðu, þá held ég að slík skoðun hjálpi í raun og veru ekki málstað and-rasista - það er líklegra að það sé beitt til að sýkna hvíta sakborninga sem drepa svarta fórnarlömb. Í lokin býður saksóknari kviðdómnum (og áhorfendum) að ímynda sér að stúlkan sem nauðgaði hafi verið hvít - en fylgdu því í gegn og ímyndaðu þér að sakborningurinn væri hvítur maður sem myrti svarta nauðgara ... á endanum virðast skilaboðin vera að það sé í lagi að drepa einhvern svo lengi sem þú hatar hann nógu mikið. Það er líka þægilegt að maðurinn sem myrti var sýndur sem algerlega illur og sekt hans var ekki í vafa, sem fjarlægir allan þann siðferðilega tvíræðni sem er líklegur í raunverulegu máli. kemur fyrir sem einhver með töluverða heilindi, en það er erfitt að trúa því að hann væri tilbúinn að fela sig á bak við geðveikisbæn (og reyndar gerir hann það ekki, þegar ýtt er á hausinn). Við eigum væntanlega að halda að það sé vegna þess að hann á yfir höfði sér dauðarefsingu, en í rauninni hefur hann á einum tímapunkti boðið manndráp af gáleysi, þó að ef þú blikkar þá gætirðu misst af því. Af hverju ekki að taka því, í ljósi þess að hann hlýtur að vita að líkurnar á sýknu eru litlar? Eða ef hann vill taka afstöðu fyrir dómstólum, hvers vegna að játa geðveiki? Það eru líka minna alvarlegir gallar. Læknasérfræðingarnir, sem vitnisburður um málið byggist á, eru brandarar - báðir eru vanvirtir af mjög ósennilegum ástæðum og hvorugur þeirra býður upp á neina raunverulega geðgreiningu. Skilaboðin virðast vera þau að sérfróðir vitni segi hvað sem þeir eru beðnir um að segja og eigi að trúa því. Það að hinn slasaði lögreglumaður styðji Jackson er í meðallagi trúverðugt, en samt dálítið þægilegt (og hvað ef hann hefði dáið?) Ég á erfitt með að trúa því að KKK myndi marsera niður götuna um hábjartan dag. Aðrir, að því er virðist, alvarlegir glæpir (óeirðir, íkveikjur, mannrán, tilraun til manndráps) ganga yfir án þess að nokkur sýnileg tilraun sé til að uppgötva eða sækja þá til saka. Og atriðið þar sem hundurinn kemur aftur á bak er fáránlegt. Lokaviðbrögð mín eru að vera frekar óhrein - eins og ég hljóti að vera rasisti vegna þess að ég er ósammála ályktuninni. Það kann að vera að myndin hafi ætlað að kanna mismunandi sjónarhorn og láta áhorfendur ráða, en ef svo er virðast þeir vera búnir að gleyma því þegar þeir komu til enda. Myndin vakti mig til umhugsunar um skoðanir mínar, las hvað öðrum fannst hér og bætti við minni eigin skoðun, þannig að á einhverju stigi tókst það kannski - en ég hef áhyggjur af því að hún hafi ef til vill endurvakið mjög ófrjálshyggjulegar skoðanir hjá sumum, sem ég vona að er öfugt við það sem það ætlaði. Lokahugsun - prófaðu að horfa á Law and Order, það fjallar um mál eins og þetta með miklu meiri dýpt á um 38 mínútum af skjátíma!