Þessi þáttur er kannski einn leiðinlegasti, ófyndnilegasti þáttur sem ég hef séð. Þó húmorinn væri lúmskur, og ég er allur fyrir lúmskan húmorinn; brandararnir voru bara ekki fyndnir. Þátturinn fjallar um tvo kívía á miðjum þrítugsaldri sem búa í New York að reyna að hefja tónlistarferil sinn. Ég sá einn þáttinn þar sem Brett skilur hinn kiwi eftir á meðan á árásum stendur. Allt í lagi, söguþráðurinn hefur möguleika; en ég fékk á tilfinninguna að hálfur þátturinn væri bara fyllingur og hinn helmingurinn væri í raun mikilvægur fyrir söguna. Það sem ég á við er að þeir héldu áfram að útskýra hvernig sá sem var eftir fannst svikinn og hafði mikið vantraust á annar gaur. Ég hef eitt ráð til rithöfundanna: minnstu það einu sinni fyrir fávitana sem geta ekki áttað sig á því með framkomu hans, og haltu áfram. Og mér fannst persónurnar pirrandi. Persónan sem skildi hinn eftir, Brett, fannst of saklaus og barnaleg, sá sem var eftir gekk um og talaði með þessari eintóna og vélrænu rödd. Þriðja persónan, sem var hljómsveitarstjóri, var augljóslega óhæfur, en hann var eina karakterinn sem mér líkaði við. Hann er líka sá sem fékk þáttinn eina stjörnu í einkunn. Allt í allt, þáttur sem ég hef ekki í hyggju að horfa á aftur.