Ég horfði á 'Speak Easily' eitt kvöldið og hélt að það væri allt í lagi, en vantaði eitthvað. Kannski hefur Buster Keaton, undarlega séð, kastað mér af stað, eða erfiða línusending frá fremstu konu. Daginn eftir hélt ég samt áfram að hugsa um myndina. Mér tókst ekki að koma laginu hans Durante út úr hausnum á mér, ég reyndi að muna betur eftir fyrstu senu Thelmu Todd, ég hugsaði með mér að Keaton gerði kannski fyndnar fall og líkamlega gamanmynd. Næsta kvöld horfði ég á atriði með Thelmu Todd sem samhenta kórstúlku sem reyndi að heilla Buster og Jimmy með kynþokka sínum. Mjög fyndið atriði, leikararnir frábærir, andlitin, augun, kjánaleg svipbrigði. Svo ég horfði á aðra senu, þátturinn þeirra er að opna á Broadway. Buster í sínu sælu sakleysi svíður hverja athöfn. Aftur hló ég upphátt og kunni að meta trúð og velti Keaton. Svo næsta kvöld horfði ég á alla myndina aftur og í þetta skiptið sé ég hana í fyrsta skipti: Hún er stórkostleg! Það er tilkomumikið! Það er háleitt! Þrír frábærir grínistar! Todd dansar! Durante syngur! Keaton talar! Vissulega er þetta ekki töff...en það er mikið hlegið í þessari mynd.