George Barry er snillingur. „Death Bed: The Bed That Eats“ er frumgerð að miklu af „slipstream“ skáldskapnum og búðasúrrealismanum sem er svo flottur núna. Sannarlega nýstárleg, stórkostleg og hreint út sagt frábær. Ofurfurðulegur leikur, lúmskt martraðarkennd stemning. Ég mæli með að lesa bók Stephen Thrower "Nightmare USA" (það er kafli helgaður Barry og "Death Bed: The Bed That Eats"). Fáanlegt hjá FAB Press. Á tengdum nótum, "Death Bed: The Bed That Eats" og "Beyond Dream's Door" eru fullkomin tvöfaldur reikningur. Ennfremur er það þreytt og þreytt - og á endanum heimskulega kaldhæðnislegt - að gagnrýna lágfjárhagslega sértrúarmynd fyrir að vera „illa gerð“ eða „tæknilega óhæf“. B-mynda fagurfræði er hluti af sjarma þessara mynda. Ekkert magn af CGI gæti endurtekið þau uppsöfnuðu áhrif "Death Bed: The Bed That Eats" hefur á áhorfandann með háþróaðan góm.