VIÐVÖRUN: UMRIÐI INNIHALDUR LÍTIÐAR SPOILERS. Það er samhliða alheimur þarna úti þar sem Gone In 60 Seconds er dökk, oddhvass og umdeild sjálfstæð kvikmynd. Því miður í þessari vídd Gone... er áberandi, tómlátt, testósterón-eldsneytið moronfest með Nicolas Cage í aðalhlutverki. Af ástæðum sem ekki er í raun þess virði að komast inn í, hafa hann og mikill fjöldi félaga hans fjóra daga til að stela fimmtíu dýrum bílum, aðeins einum þeirra. er með vekjara. Þessi áhöfn samanstendur af gaurnum með fyndnu eyrun sem sagt er að sé nýi Ofurmennið; gaur sem leiddi rafmagn í The X-Files; fyrrverandi atvinnumaður í fótbolta og tveir svartir menn. Óvinir þeirra eru löggur, bílaþjófar og Bilborough frá Cracker, Manchester-hreimurinn hans er hæfilega flettur og breikkaður fyrir bandaríska áhorfendur sem eru nú vanir slíku síðan Daphne í Frasier. Það er líka Angelina Jolie, sem fær engan karakter; spara til að vera móttæki fyrir kynferðislegum löngunum karla. Hún og Cage eiga að vera gamlir logar, sem er skrítið, þar sem þau eiga aldrei neitt sem nálgast eðlilegt samtal á öllum of langum 135 metra sýningartíma myndarinnar. Reyndar er persónusköpun svo léleg að alltaf þegar einhver á „stund“ er fiðla spilar í bakgrunni til að leggja áherslu á "tilfinninguna". Það er enginn spoiler að gefa upp að Vinnie Jones (sem endurskapar hið fræga Paul Gasgoine "handbolta" maneuver og er frekar ógnvekjandi þegar hann er þögull) fær aðeins eina línu; ekki vegna þess að vanhæfni hans til að tala sé óaðskiljanlegur í söguþræðinum heldur vegna þess að mælsk samantekt hans á vafasömu siðferði myndarinnar eftir að hafa virkað mállaus alla leiðina er fyndin. Að sögn. Eftir að hann hefur glímt við það í „ekki-alveg-leika-en-það mun-gera“ Lundúnaleik sínum, segir Cage „Ég hélt alltaf að þú værir frá Long Island“. Rifin mín, eins og þú gætir ímyndað þér, voru vel og sannarlega kitluð. Raunar er húmor óþróaðasti þátturinn, allt frá taktlausa grínlögreglumanninum til tveggja táknrænna svartra persónanna. Þetta sér stærsta hlið Hollywood taka við; af hverju getur svartur maður ekki birst í stórri kvikmynd án þess að vera stöðugt meðvitaður um húðlit hans og endalaust vísað til hans? Yngri maðurinn, sem, eins og sá eldri, spjallar allan tímann, segir: "Okkur blökkufólkinu líkar ekki kulda ... við erum hitabeltisfólk". Hann heldur síðan áfram að lýsa yfir hvöt til að reykja joint og horfa á Roots. Hann er auðvitað að skopstæla ímynd svartra manna, en hversu fyndið er það? Eldri starfsbróðir hans getur ekki talað án þess að vísa til sjálfs sín, og þar með litar hans, í þriðju persónu. "Svarti rassinn minn" þetta, "svarti rassinn minn" það. Þekkir einhver svart fólk sem talar svona? Hélt það ekki. Hljóðrás myndarinnar er spiluð nánast stanslaust og með auknum hljóðstyrk, sum laganna - sérstaklega "Don't Stop The Rock" frá Apollo 440 - svo hátt að þau heyrast í raun betur en hljóðbrellurnar og samræðurnar. Umhverfishljóðkerfið skilur jafnvel þetta tvennt að svo miklu leyti að það lætur þá hljóma eins og tvær mismunandi kvikmyndir sem hlaupa saman. Ekkert hugtak í bakgrunnstónlist hér, það jafngildir hljóðrænum samsvörun þess að reyna að horfa á kvikmynd á meðan einhver aftast í kvikmyndahúsinu er með hljómtækin í fullum gangi. „Haldið þessari tónlist niðri, ungi maður!“ Þetta er ekki versta mynd í heimi og á margan hátt hafði ég gaman af henni. Það er bara að það er fyrirsjáanlegt, letilegt og vitlaust, með lágmarks fyrirhöfn í smíði þess. Svo virðist sem væntingar miðasölunnar séu töluvert niður fyrir þessa mynd. Eftir að hafa verið neyddur með rusli í nokkur ár virðist sem almenningur sé farinn að vakna til vitundar.