Antonioni hafði, með því að gera þessa mynd, tekið að sér hlutverk Papa Strurfs fyrir alla litlu síhærðu, bandarísku, róttæku stúdentsmurnar. Hann hafði tekið þá undir leiðbeinandi vernd evrópskra kommúnistavængja sinna og sýnt þakklæti og stuðning við ruglaða bandaríska hátterni þeirra. (Þessir Strumpar eru rauðir og klæðast bláum, ekki öfugt.) Róttæku Strumparnir voru ánægðir með að fá leiðsögn vits gamals manns með gráhært hár, sem rámar reglulega Guði allra síðhærðra Strumpa, Leníns kommúnista - annar vitur gamall maður, sem fékk strumpana með skeggið til að taka hann enn alvarlegri, því það táknaði eitthvað viturlegt, þó að þeir vissu ekki alveg hvers vegna þeir töldu skeggið hafa svona djúp áhrif á sig. Castro, annar vitur skeggjaður maður, hefur oft hagnast á þessu rugli og gefið frá sér töfrakrafta með skegginu yfir barnalegu erlendu aðdáendurna. (Svo ekki sé minnst á Che Guevara: það skegg hefur ákveðið je-ne-sais-pas-quoi yfir sig, fær mann til að vilja samstundis faðma Marx og yndislegu friðarkennslu hans) Myndin byrjar á ruglingslegum fundi róttækra heimskulegra róttækra nemenda , sem taka þátt í samræðum sem sannarlega endurskilgreina orðið "ruglað". Jafn ruglaður og hundur sem er blindfullur að detta úr háhæðarbyggingu í botnlausa gryfju. Allt í einu rís „hetja“ myndarinnar (jæja, hetja Antonioni) upp og segir eitthvað við aumkunarverða vinstrisinnaða jafnaldra sína og fer svo í von um að þessi sýning á „mega-svala“ muni bæta James Dean ímynd hans og auka verulega möguleika hans af því að verða lagstur með bestu "skvísunum" í næstu fjölda hippaorgíu. Að lokum lendir hann í vandræðum með löggur (þ.e. svín) á fundi og eyðir myndinni undir bláum amerískum kapítalískum himni, í leit að frelsi Eða eitthvað svoleiðis. Fyrirsjáanleg árás Antonionis á kapítalismann er ekki aðeins vitsmunalega hol, heldur hefur (eða átti) ) ekkert nýtt að bjóða; þetta eru bara sömu gömlu kveikjuglöðu einvíddarlöggurnar, kaupsýslumenn sem ræða viðskiptasamninga (og hvað er að því, er það ekki þannig að kvikmyndir Antonioni verða gerðar?), og endalausar myndir af sjónvarpsauglýsingum og auglýsingaskiltum sem auglýsa siðferðilega. decadent vörur fyrir andstyggilega, eigingjarna og gráðuga hægri lýðinn sem hugsar ekki um neinn nema sjálfan sig, fjölskyldur sínar, vinnu sína og börn.Papa Strumpurinn Antonioni, rétt eins og síðhærðu Strumparnir hans og Strumparnir seint 60s, tókst ekki að taka eftir augljósasta og mikilvægasta þættinum í kjánalegri hreyfingu sinni: þeim var leyft að halda hláturmilda fundi og tjá skoðanir sínar gegn stéttarfélögum frjálslega innan þeirrar stofnunar, en nemendur í þeim löndum sem þeir dáðu að vinstri sinnuðu kerfi. , gerði það ekki (og geri það ekki enn). Lang mesta kaldhæðnin við hippana - og Antonioni, náttúrulega, áttaði sig ekki á þessu líka (dómur hans var þokaður af kókaínsnjóti og óhóflegri inntöku af LSD) - er að hippar voru (eru) ruslaleifar kapítalismans. . Þetta er ótrúleg kaldhæðni. Aðeins í farsælu kapítalísku kerfi geturðu fundið þá tegund sem kallast „hippi“; dekraður, vanþakklátur og eigingjarn hópur mið- og efri miðstéttar sem tapar. Myndin sjálf virðist halda áfram að eilífu. Antonioni tekur sinn ljúfa tíma í að halda áfram með það, en inniheldur of langar atriði af tilgangsleysi, með háum sljóleikastuðli. Tilraunir hans til táknmáls eru pirrandi og fábrotnar. Yfirlýsingar hans eru í besta falli mjög vafasamar. Þessi mynd er leið Antonioni til að segja að ofbeldisfull bylting sé lausnin. Og þetta er það sem við fáum frá gömlum, mettuðum, skítugum og feitum kvikmyndagerðarmanni sem býr í einbýlishúsum og borðar á bestu frönsku og ítölsku veitingastöðum. Ég man ekki eftir að hafa séð neina stóra vestræna kvikmynd um fjöldamorð hins himneska friðar á þúsundum. nemenda í Kína. En þegar einn vestrænn nemandi verður skotinn fyrir að veifa andliti Che Guevara í andlit okkar allra fáum við tíu stórmyndir um það í einu. Ég býst við að þetta þýði að kínverskt líf sé þúsundfalt minna virði en vestrænt líf að minnsta kosti fyrir vinstrisinnaða hræsnara sem herja á kvikmyndir. " fyrir neðan.