Aldrei hafa orðin „falinn gimsteinn“ verið jafn nákvæmur. Slæmir kvikmyndaunnendur gætu leitað út um allt að næstu huldu óljósu, stundum komist upp með hluti eins og Weasels rífa holdið á mér, en stundum mun heppnin sigra og þú gætir endað með eitthvað eins og Death Bed, þá vonandi áttarðu þig á því að það er ekki slæmt bíómynd yfirleitt, hún hefur bara slæman titil, og ekki einu sinni slæman titil, heldur gamansaman sem gæti kastað þér út, en Somehow Death Bed passar samt í "slæma" flokkinn. Með andblæ sem er dapurt og innantómt er Death Bed sannkallað meistaraverk lággjalda hryllings, aðeins frátekið fyrir þá sem eru svo heppnir að kunna að meta svo dimman skugga sýnar. rúmið og samúðardraugurinn sem er föst í andlitsmyndinni, sem óskar þess aðeins að hann gæti hlíft einhverjum við þeim hræðilegu örlögum að vera étinn af gulu soðinu. Þrátt fyrir að það sé ekki allt svo ógnvekjandi, miðað við að það snýst um morðingja rúm, býr Death Bed yfir þeim eiginleikum sem búa til farsælan hrylling. Dökk, auðn stemning, rugl, hrollvekjandi, lúmskur tónleikur og þessi draumaeiginleiki sem þetta meistaraverk nær að flagga. Slík gæði, eða stemning virðist venjulega óviljandi. Það er ekki bara viljandi, heldur af því sem ég hef lesið, er Death Bed byggt á raunverulegum draumi, George Barry, leikstjórinn, flutti drauminn með góðum árangri í kvikmynd, aðeins snillingur gæti náð slíku verkefni. hryllingur, eins og andlitsmyndir, ekki viss um hvað ég á að gera um morðingjarúmið með drápsgulum vökvanum, alveg furðulegur draumur, reyndar. Einnig er þetta ekki alveg tegund B-hryllings sem ég bjóst við, miðað við titilinn og allt. Áður en ég horfði á þennan gotneska gimstein bjóst ég við einhverju meira eins og Class Reunion Massacre, þetta er nú slæm mynd, ef þú hefur séð hana, veistu hvað ég er að segja. Eftir að hafa skoðað allt ofangreint finnst mér eins og Death Bed eigi aðeins skilið átta stjörnur, en þar sem það var svo óskýrt svo lengi munum við segja að rúmið sem borðar á skilið níu.