Það eru augnablik í myndinni sem eru svo hræðileg að tennurnar verkja. En þar sem Paramount vissi að það voru aðeins vikur eftir áður en kóðinn gerði kvikmyndir saklausar og bragðdaufar, hljóp Paramount þetta í framleiðslu áður en ábendingar og hlátur fóru úr tísku. Vanities er svo hræðilega kvenkyns að það er ljúffengt. Eins og Kitty Carlisle syngur, eru konur sýndar með verðmiðum sem myndu móðga Bronx króka. Þær koma upp úr samlokum (nudge, nudge; wink, wink) í stellingum af algjörri undirgefni. Lögregluþjónar, svo heimskir að þeir finna ekki hurðina, fá að fletta upp pilsunum sínum og grenja. Kórstúlkur með berbrygð sitja óþægilegar í risastórum kaktusum (Gætu þeir verið uppspretta ofskynjunarvalda, kannski?) á meðan við hlustum á "Sweet Marijuana" og horfum á þegar blóð fellur á brjóst kóróna. Vissulega lærði Carl Brisson línurnar sínar hljóðfræðilega og gerir það ekki virðist ekki hafa hugmynd um hvað hann er að segja. En það er allt þess virði þar sem Norma stelur senunni á meðan enginn er að horfa. Að taka eitt augnablik af þessari viðkvæmu ló alvarlega missir tilganginn í allri æfingunni. Horfðu á þetta með skipulagsmeðlimi NOW og búðu þig undir að réttlæta allt Hollywood machismo sch merkið á milli líkamshögga. Toby Wing, við the vegur, er rúsínan í kökuna. Og Duke Ellington meiðir ekki heldur. Verður að rölta niður Memory Lane.