Ekkert jákvætt að segja. Hringjandi vitleysa, kjaftstopp og vælandi með "skilaboðum". Nýjar rússneskar (eftir-sovéskar) myndir geta verið mjög góðar (Cuckoo kemur upp í hugann), samt eru margar með pappavöndinn og eftirbragð af asbesti (Nochnoi Dozor væri gott dæmi). Þetta er "dozor" tegund af tómleika. Leiklistin væri hræðileg ef ekki væri fyrir hina bjargvættu náð af algerlega óaðlaðandi leikstjórn og vanhæfri klippingu sem stundum er svo hræðileg að hún dregur athygli frá getuleysi leikaranna. Sérstök verðlaun til myndatökumannsins fyrir að ganga úr skugga um að hvert skot sé skjálfandi (vil einhver gera sér grein fyrir því að Blair Witch hefur fengið sínar 15 sekúndur af óverðskuldaðri frægð?) og tökur miða að athyglissjúkum unglingum sem dregur úr CounterStrike og sjálfsfróun. Kvenkyns aðalhlutverkið situr fyrir og reynir að líta tælandi út of oft, karlkyns andhetja þarf orðaþjálfara (þótt erfðafræðin sé ekki slæm: frekar svipmikil augu.) Einn (mið)fingur fyrir þessa óviðkomandi haug af ólist. Sá sem metur þetta jákvætt betur er (fjarlægur) frændi "æsifréttamannanna".