Mér líkar við kvikmynd sem hefur að minnsta kosti leifar af sögu. Þetta kemur ekki fyrir í þessari mynd. Þetta er röð af vignettum án samheldni. Það eru atriði af manneskju að safna ananasdósum. Kona með ljósa hárkollu tekur aldrei af sér sólgleraugun. Þessi kona skýtur á annað fólk í upphafi myndarinnar og við komumst aldrei að því hvers vegna. Hún hverfur alveg eftir um 30 mínútur. Það er önnur kósý kona sem þrífur endalaust íbúð hjá karlmanni. Það eru endalaus atriði á skyndibitastað þar sem Mamas & Papas 'California Dreaming' er gríðarlega ofspilað (mér líkaði lagið áður). Samræðurnar snúast að mestu um mat (ananas, matreiðslusalat og pöntun á drykkjum). Ég geri ráð fyrir að flestir leikararnir hafi fitnað í þessari mynd vegna þess að mikið af skyndibita var neytt. Það er engin ástríðu í þessari mynd því það er engin saga. Þetta er sem sagt rómantík - það er ekkert svoleiðis. Ég velti því bara fyrir mér hvers vegna ég sló ekki á Fast-forward. Ég hélt áfram að bíða eftir að eitthvað merkilegt gerðist það gerist ekki. Kannski er það eina huggunin við þessa mynd - atriðin breyttust svo hratt að það blekkti þig til að gera ráð fyrir að það væri að verða opinberun á allri vitleysunni.