Þessi athugasemd inniheldur spoilera!!Það eru fáir leikarar sem hafa óáþreifanlega hluti við sig. Þessi meðfædda eiginleiki sem er sambland af karisma, yfirlæti og svívirðing. Það eru gæðin sem geta skilið góða leikara frá hinum raunverulega frábæru. Ég held að George Clooney hafi það og Jack Nicholson líka. Þú getur horft á lúmskur snerting Clooney í senum eins og einu orði hans að kveðja Andy Garcia í Ocean's 11 þegar þeir segja bara nafn hvers annars með fyrirlitningu. "Terry." "Danny." Þú getur valið hvaða fjölda sýninga Jack sem er, allt aftur og fimm auðveld stykki í veitingasalnum til A Few Good Men og yfirheyrslusenu hans í réttarsalnum. Þessir krakkar hafa það bara. Þú getur bætt Denzel Washington við lítinn og einkarekinn lista yfir leikara sem geymir þennan frábæra eiginleika í öllu sem hann gerir. Ef þú horfir á suma af sprengjufullum landamæraþvælingum hans í The Siege til áhrifamikillar virðingar hans til Malcolm X í samnefndri kvikmynd Spike Lee, geturðu séð að það er enginn betri leikari sem vinnur í dag. Ég nefni ekki allt þetta til að gefa í skyn að Man On Fire sé fullkominn bara vegna verka Denzels, en hann er svo sannarlega tannhjól framleiðslunnar. Ég var bókstaflega dáleidd af sumum senum hans sem eru hráar, tilfinningaþrungnar og æsandi á sama tíma. Washington leikur Creasy, fyrrverandi njósnara eða CIA umboðsmann eða einn af þessum leynilegu stjórnarliðum. Hann hefur nokkurn veginn náð botninum þar sem hann hefur orðið fyrir vonbrigðum með lífið sem hann hefur lifað. Hann hefur drepið og ef til vill gert hluti sem best er látið ósagt og það hefur gert hann að harðsvíruðum og biturum manni. Vinur hans og ef til vill leiðbeinandi, sem Christopher Walken leikur mjög hlédrægan, býr í Mexíkó og býr sér mjög vel fyrir því að veita ríka fólkinu lífvörð. Svo virðist sem mannránsfyrirtækið í Mexíkó sé svo lifandi að þessir fyrrverandi S.E.A.L.s og slíkir geta staðið sig mjög vel á meðan þeir veita nauðsynlega þjónustu. Creasey þarf á vinnunni að halda og þiggur vinnu hjá vel stæðri fjölskyldu sem virðist eiga í einhverjum fjárhagserfiðleikum. Marc Anthony er fínn sem Samuel, Radha Mitchell er pirrandi kynþokkafull þar sem konan hans Lisa og Dakota Fanning er bara ótrúlega og bráðþroska snilld sem Pita. Ég veit ekki hvernig barn á hennar aldri getur haft svona svið til að leika persónurnar sem hún gerir en túlkun hennar á Pítu er ekkert minna en Óskars verðug. Allur fyrri helmingur myndarinnar er háður sambandi Pita og Creasy og ef það væri veikari leikkona í hlutverkinu hefði þessi tilfinningalega samlegðaráhrif kannski ekki komið fram svo skorinort. En Fanning er ekkert minna en merkilegur í hlutverkinu. Það er samband Pita og Creasy sem knýr þessa mynd á topp kvikmynda. Saman eru þau fullkomin og það myndast raunveruleg tengsl á milli þeirra. Tony Scott leikstýrir af brjálæðislegri brýnni og auga hans fyrir sjónrænum blossa hefur aldrei verið betra. Ég hef áhuga á að sjá hvernig næsta mynd hans, Domino, kemur út. Ég held að Scott sé einn af vanmetnustu leikstjórum nútímans og með fleiri kvikmyndum eins og þessari mun nafn hans vafalaust hækka í táknstöðu. Sagan hefur Creasy virkilega tekið til Pita, og öfugt. Það eru ákveðin tengsl á milli þeirra tveggja og kannski stafar það af því að þótt Pita elski pabba sinn, þá er hann ekki mikið í kringum sig. Hann er mannvinur og hefur greinilega lítinn tíma til að eyða með fjölskyldu sinni. Brátt fer Creasy með Pitu á sundkeppnina sína. Hann er að lesa sögur hennar fyrir háttatímann og hún nefnir bangsann sinn „Creasy“. Þetta er ekki bara vinátta á milli þeirra, þetta er frekar skyldleiki og djúp foreldraást virðist vera til staðar. Myndin skiptir um gír þegar Pítu er rænt og haldið fyrir lausnargjald og Creasy er næstum lífshættulega slösuð og reynir að vernda hana. Þetta er þar sem sagan verður þykk af tilsvörum og þroskuð af svikum þegar söguþráðurinn leysist upp eins og laukur. Og þetta er þar sem Denzel verður að Tour de force. Eins og ég sagði áðan hef ég séð Denzel sýna framúrskarandi frammistöðu í myndum eins og Crimson Tide og Training Day, en aldrei hef ég séð hann svona. Hann er andsetinn maður og með möguleika á að Píta sé dáin verður hann bókstaflegur maður í eldi. Það geisar í honum þegar hann eltir uppi og diskar upp gæludýrið sitt. Reiði og harmleikur Denzels eru alls staðar nálægur og ekki auðvelt að kveða niður þar sem hann eltir hvern þann sem ber ábyrgð á broti Pítu. Þetta allt vigilante réttlæti þar sem mexíkósk yfirvöld virðast alltaf vera skrefi á eftir. Það sem skiptir höfuðmáli fyrir hina djarflega ljóma þessarar myndar er að það eru fáar myndir sem gefa glæpamönnum í raun og veru rétt á sér. Ég hef oft verið svekktur yfir því að horfa á kvikmyndir þar sem vondu kallarnir losna auðveldlega. Þeir beita alls kyns kvölum fyrir alla myndina og síðan taka þeir kúlu og deyja. En ekki í þessari mynd. Rithöfundurinn Brian Helgeland sér um að refsingar hér séu ótvíræðar og þær eru sársaukafullar. Gerendurnir hér finna fyrir reiði Creasy og þeir upplifa kvölina sem hann leysir úr læðingi. Það er ekkert brella við réttlætistegund hans. Hann þarf upplýsingar og einhver missir fingur. Hann vill fá svör og heimagerð sprengja er sett á staði sem eru ætlaðir í annað. Hér er engin hnjask í þessu og þetta er einn af sanna styrkleikum myndarinnar. Man on Fire er ein af fimm bestu kvikmyndum ársins 2004. Nú þegar hún er komin út á DVD, mæli ég með því að fá SE. Það er hlaðið bónuseiginleikum sem innihalda um 6 klukkustundir af heimildarmyndum og mismunandi athugasemdalögum. 10/10