MAJOR LEAGUE: BACK TO THE MINORS (1998) ½* Aðalhlutverk: Scott Bakula, Eric Bruskotter, Corbin Bernsen, Dennis Haysbert, Jensen Daggett, Handrit og leikstýrt af John Warren 100 mínútur Metið PG-13 (fyrir tungumál og eitthvað ofbeldi) eftir Blake Franska: Trúðu því eða ekki, í nýju John Warren gamanmyndinni „MAJOR LEAGUE: BACK TO THE MINORS“ er eitt fyndið atriði. Það samanstendur af röð þar sem reiður þjálfari kastar hafnarbolta harkalega í vegginn fyrir aftan sig aðeins til að láta hann slá í sementið og hoppa til baka og mölva hann í andlitið. Það er ekki mikið, en að undanskildum nokkrum einstrengingum er þetta allt sem þessi mynd hefur upp á að bjóða...nóg sagt. Þessi mynd er ekki bara skipulagslega skert, einkennandi óþróuð, fyrirsjáanleg og illa skrifuð, heldur líka einfaldlega slæm. Jafnvel ógagnrýnir áhorfendur munu hata þessa mynd með öllu því sem þeir fengu. Það er svo kunnuglegt að það er bara ekki fyndið. Hversu oft þarf að gera sömu kvikmynd um íþróttir? Á síðustu árum sáum við þetta sama efni í "Air Bud: Golden Receiver," og eins slæm og sú mynd var, þá er þetta enn verra. Að minnsta kosti var "Air Bud" fjölskyldumiðað. „Major League Back to the Minors“ er of dónalegt fyrir heilnæma fjölskyldu til að skoða saman á sunnudagseftirmiðdegi. Það er of barnalegt fyrir fullorðna. Svo fyrir hverja er þessi mynd? Unglingar? Aldraðir? Fólk sem er svo örvæntingarfullt í skemmtun að það myndi leigja eitthvað svona? Myndin, eins og margir aðrir eins og þessi, hefur eitt grundvallaratriði sem hún reynir að koma með: teymisvinna sigrar allt. Já það gerir það, og þvílíkur siðferðilegur að reyna að sanna. Verst að við höfum þegar séð og undanskilið það svo oft aftur og aftur að hafa svo litla hæfileika og gáfur að klappstýrur þeirra eru menn í ballerínubúningum. Þar sem kjánalegu boðberarnir mynda sína eigin „félaga-gamanleiksrútínu“ muldra við sjálfa sig eins og „Þeir eru sjúga“, „Þessi hraðbolti fyrir krakka er tímasettur með klukkutímaglasi,“ „Þessi gaur datt út úr boltanum í smá stund til að finna eitthvað sem hann týndur - kannski var það hugur hans," "Einhver þarf að fá sér blund," og "sé alltaf sólsetur eins fallegt og það leikrit." Þar sem persónurnar hafa svo litla þýðingu hver fyrir aðra að við þekkjum þær aldrei með nafni. Og þar sem eina hugljúfa fyrirlestrasenan um teymisvinnu er svo óþekkjanleg að hún er næstum fyndin. „Major League Back to the minors“ er svo slæmt; það stoppar þröngt endar rétt í miðri góðri lokaröð. Hið góða hafnaboltalið er á endurkomu, þeir eru að fara að vinna og - krafturinn fer af. Ég hugsaði í eina mínútu að þetta rusl hefði komist að niðurstöðu, en í rauninni er rangt lokaatriði þess aðeins til til að bæta mínútum við sýningartímann. Kvikmyndin samanstendur í grundvallaratriðum af röð óskyldra sketsa sem kasta inn svo mörgum voðalegum brandara að þeir eru ekki fyndnir. Það er önnur eins og fyndin samræða þar sem þjálfari og leikmaður tala saman um hvers vegna langvarandi útileikmaður er ekki lengur eftirsóttur í þá stöðu. Svar þjálfarans: "Þú ert of gamall, of hægur og of feitur." Viðbrögð leikmannsins eru að deyja fyrir. En þessi sena gerir þessa mynd örugglega ekki athyglisverða tíma þíns, og er svo sannarlega ekki krónu virði af peningunum þínum. Svo hér er önnur hræðileg innganga í þessa tegund kvikmyndar, önnur sem er dæmd með eigin handriti, sem er misheppnað áður en sést, og önnur sem er svo kunnugleg að það virðist eins og deja vu aftur.