Ég tilnefni þessa og BABYLON 5 sem bestu sjónvarpssci-fi seríuna sem gerð var. Báðir standa upp úr í mínum huga vegna þess að ólíkt fyrri STAR TREK seríum er stöðug þróun söguþráða og persóna. Ef þú horfir á upprunalegu STAR TREK og STAR TREK:TNG, þá voru þetta fínir þættir, en það var ekkert heildarþema eða söguþráður sem tengdi alla þættina. Á margan hátt gætirðu venjulega horft á þættina algjörlega úr röð án þess að eiga erfitt með að skilja hvað er að gerast. Þetta var síður raunin með DEEP SPACE 9 (með risastórum bardögum sínum sem tóku allt síðasta tímabilið) og hinar TREK sýningarnar, þar sem það var meira af stærri sögu sem sameinaði þá. Þetta samræmi virðist hafa þróast sem hugtak með BABYLON 5 og sá þetta í enn meiri mæli með SG-1. Niðurstaðan er sú að á margan hátt var þessi þáttaröð eins og að horfa á fjölskyldu eða langa skáldsögu taka hægt á sig mynd. Vissulega voru nokkrir „kasta“ þættir sem voru ekki tengdir hinum, en þessir voru mjög fáir og voru líka yfirleitt frekar fyndnir. Og talandi um fyndið, þá elskaði ég að SG-1 hélt skapinu létt frá tímanum að tímanum og var ekki svo hrikalega alvarlegur. Á þennan hátt hafði ég meira gaman af henni en BABYLON 5. Jack O'Neill var frábær persóna með kaldhæðni sinni og ást á Homer Simpson - það er eiginlega verst að hann dofnaði hægt og rólega úr seríunni á síðari tímabilum. Til að meta SG- 1, þú ættir að horfa á það frá upphafi og sjá hversu flókinn söguþræðir virka. Þetta samhengi gefur sýningunni einstakan þolgæði. Og ef þér líkar ekki SG-1 eftir að hafa gefið honum sanngjarnt tækifæri, þá er sci-fi líklega EKKI tegundin fyrir þig.