Sérhvert barn verður fyrir áföllum í uppvextinum og virkt ímyndunarafl hvers barns hefur fengið það besta úr þeim, en fyrir Jake (Anthony De Marco úr væntanlegri Clint Eastwood mynd CHANGELING - sem líkist Henry Thomas um 1982) gæti samsetningin reynst banvæn. Einmana sex ára gamall sem ímyndunaraflið fer á háan gír þegar hann er hneykslaður til að læra að deila foreldra sína Peter (Sean Bridgers, seint í "DEADWOOD") og Jules (Brooke Bloom, "CBS: Miami") ákveða skyndilega að skilja og skilja hann eftir. til eigin tækja og sleppir nýjum leigjanda uppvakningi í skápnum sínum. Jake lætur planta þessu fræi þegar hann leikur við hverfisvininn Dillon (Matthew Josten) sem gefur honum útprentun af netinu með algengum spurningum um uppvakninga. Jake er svo sannfærður um að maður sé að reyna að ná í hann og fjölskyldu hans hann byrjar að koma sér upp aðgerðaáætlun til að vernda þau áður en það er um seinan. Indie nýliðinn Shelli Ryan sem skrifaði og leikstýrði blandar saman innlendu drama og undirdáendum hryllings en hið fyrra vegur (snjallt) þyngra en hið síðarnefnda, með ágætis sögu sem er studd af fínum leikaraskap (De Marco er sjaldgæf tegund barnaleikara þar sem hann er BARN og ekki „leikandi“ - öll blæbrigði hans eru mjög áberandi í hinu óþægilega, feimna, innhverft barn sem margir geta líka tengt við (ég get svo sannarlega). Bridgers lætur svindla eiginmann sinn sýna samúð með því að átta sig á því að hann elskar son sinn í raun og veru á meðan Bloom hefur erfiðara starf við að byggja upp samkennd sem dálítið siðlaus móðir sem er fljót að taka tilfinningar fram yfir skynsemi það hjálpar ekki þegar móðir Dillons Ruth (Monette Magrath, sem líkist Lauru Dern) er sífellt að gefa óbeinum upplýsingum sínum að fleygja Jake og pabba hans. Magrath hefur líka erfitt verkefni að gera manipulative karakter hennar tiltölulega viðkunnanlegur en hún sannar að í afhjúpandi atriði sem ég mun ekki fara út í smáatriði en sýnir hvers vegna hún er eins og hún er (og mikilvægara hvernig hún hefur líka haft áhrif á sitt eigið barn). Huglæg myndavél filmugerðarmannsins er líka vel notuð (mörg sjónarhorn sýnd frá POV Jake's POV í mitti eða nokkuð skakkt; e.a.s. skotið á hvolfi af Peter ber son sinn í sömu stöðu á meðan hann skemmtir sér í bakgarðinum), og klippingin er tiltölulega gallalaus. Ryan byggði handritið á persónulegri upplifun þegar hann var að alast upp og varð einnig vitni að frásögn frá eigin hendi af vini sem gengi í gegnum sömu aðstæður og hvernig áhrif fullorðinna sambönda geta verið skaðleg ef þau valda börnum sínum ótta, reiði og streitu. Hér tekst myndinni mjög vel að koma þema sínu á framfæri. Hins vegar eru hryllingsundirstöðurnar vægast sagt dálítið sundurlausar en virðingin fyrir uppvakningamyndum George A. Romero er sýnd af ástúð af Ryan (mamma Jake er sofandi fyrir framan sjónvarpið sem NIGHT OF THE LIVING DEAD rennur upp, sem veldur því að hans eigin trú á ódauða er á heimili þeirra). Samlíkingin um skrímsli sem starfar sem staðgengill heimilisofbeldis getur verið dálítið þungbær en aftur, ótti barnsins við hlut undir rúminu sínu er alhliða.