Harmakvein og nánast óbærileg melankólía tónlistar Amalia Rodriques fer á stað í sálinni sem aðeins tónlist getur hrært í. Í rödd hennar og töfrandi nærveru liggur hin stórkostlega kvöl fado, listforms sem ég vissi ekki af fyrr en ég sá þessa mynd. Fyrir mér liggur árangur þessarar fallega og ástúðlega sköpuðu heimildarmyndar í þeirri staðreynd að kvikmyndagerðarmaðurinn stenst freistinguna. að ritstýra og gerir okkur einfaldlega kleift að deila í segulmagni og glæsilegri ástríðu þessa táknmyndar. Það virðist vera óumflýjanleg fylgni á milli portúgalska fadósins og ameríska blússins. Heimildamyndagerð eins og hún gerist best, flytur okkur að áður óþekktum veruleika. og eftir að hafa fengið þessa innsýn, erum við umbreytt.Abrigado, Sr.de Almeida