Það er ekki hægt að halda of mikið á móti þessu vitandi að þetta var búið til á fjórum dögum og ég hafði samt búist við því að það yrði tjaldað. (Þetta er ekki allt svo töff í raunveruleikanum. Að undanskildum Kevin Kalisher og Huntley Ritter, sem taka sjálfa sig ekki alvarlega, leikur restin af leikarahópnum þetta hálfa leið beint; Riley Smith er einstaklega slæm.) Fáránlega sagan er í raun borguð. athygli á, sem hneykslaði mig; Ég gerði ráð fyrir að tilgangurinn með þessum ofurlítnu hryllingsmyndum væri að koma til móts við svæsnustu kynlífsfantasíur og gefa ekkert af sögunni, en þær nota fullt af orðum eins og „tæknilegt“ og „líkamlegt“ í handritinu til að fá punktur þeirra yfir. (Þó það sé hugsanlegt að sagan sé mikilvæg aðeins til að útskýra hvers vegna það eru svona fáir leikarahópar.) Engum er sama um þennan heimskulega söguþráð og það eina sem er áhugavert í myndinni er grínið að sértrúarsöfnuði og mjúkkjarna homoeroticisms (sem eru ekki allt svo pirruð). Ég hefði haft meira gaman af því ef það væru bara einhver tilviljunarkennd morð að ástæðulausu. Myndin er kornótt, með sjónvarpsgæða útliti og leikarastigi. Það eru nokkrar "kynþokkafullar" senur sem eru í lagi -- strákarnir hryggjast í rúminu í boxerunum sínum, þreifa sig upp; eða að vera bundinn og búa til fullnægjandi andlit á meðan víni er hellt á þá -- og sum þeirra eru frekar fyndin. Og mér leist vel á uppgröftinn í L. Ron Hubbard og fyrirhugaðri kaldhæðni sögu um trúarlega sértrúarsöfnuð sem sögð var með ákafa homma yfirtóna, en hún er samt ekki góð. 3/10