..."Glæsilegt" þar sem leikhúsið okkar á staðnum ákvað að birta titil sinn á tjaldinu sínu, að frádregnu öðru orðinu. Þetta er stórkostleg kvikmyndahús. Ég hika ekki við að mæla með þessari mynd fyrir alla nema ofursjúka. Láttu þá aldrei vita hvers þeir eru að missa af. Ég hikaði við að gefa henni tíu stjörnur vegna reynslu minnar af fyrri myndum Tarantinos. Í öllum tilfellum skaltu vista "Reservoir Dogs," þeir hafa batnað með frekari áhorfi. Svo þó ég hafi gefið honum tíu stjörnur, gerði ég það treglega. Það skilur mig ekkert "upp" að fara til.Já Christoph Waltz er nasistinn sem við höfum öll ímyndað okkur að vera verstur. Hann er ræktaður, fágaður, hógvær og sadískur, svona maður sem getur gert mjólkurglas að ógnun og sem slekkur sígarettuna sína skyndilega í strudel, malar hana í þeytta rjómann eins og hann sé að mala hælinn í fórnarlamb.Til að skilja myndir Tarantino þarftu aðeins að hafa tilfinningu fyrir samræðum, litum og takti. Litirnir eru eins skærir og nauðsynlegt er og þegar nauðsyn krefur, bjartari enn. Í franska bóndabænum á upphafsatriðinu eru þau þögguð og dimm, en óhófleg. Úti skín ljómandi sól, en í einu herbergi hússins er allt baðað í skugga og svörtu. Þetta er ljómandi umhverfi fyrir yfirheyrslu hjá Waltz, sem "gyðingaveiðimaðurinn" SS, sem dinglar gestgjafa sínum franska. bóndi yfir því að afhjúpa það sem hann getur ekki opinberað margoft, dregur hann síðan til baka með óljósum línum af vináttu og skilningi. Annar sadisískur Þjóðverji, vel leikinn af August Diehl, virkar síðar sem mikilvægur leikari í síðasta söguþræðinum. Nasistameistari Diehls, sem hefur eyra fyrir þýskum hreim, er næstum því jafn góður og Waltz .... næstum því. Kvikmyndanámskeið munu læra mikið úr þessari mynd. Þeir ættu að líta ástúðlega á frábæran gang. Tarantino veit nákvæmlega hversu lengi hann á að draga fram atriði, byggja upp spennu að hætti Hitchcock, svo bara á brotapunkti, skyndilega finna lausn. Til að fá lit, leitaðu að lokaskoti í frönsku leikhúsi, þar sem eigandi þess er gyðingur á laun. er að koma á óvart fyrir efri hluta nasistaforystu. Við sjáum hana, leikna af Melanie Laurent, bíða eftir hataðri þýsku tignarmönnum sem munu koma í kvikmyndasýningu á nýjasta þýsku kvikmyndameistaraverkinu, áróðursverki um þýska hetju og vafasama hans. Laurent er innrammað á svölum, endurspeglast í glerspeglum glæsilega leikhússins, rauðar varir hennar og lágskera kjóllinn endurspeglar alls staðar ákafa hönnunar hennar á gesti sína. Þetta er eitt skot sem væri heilrar kvikmyndar virði. Það eru sem betur fer margar fleiri slíkar myndir, miklu fleiri hraðar senur af stórkostlegum samræðum og spennu. Í stuttu máli, sjáðu hana. Ég er viss um að þú munt sjá það aftur og aftur.