Ég hef áttað mig á því að margir hafa tjáð sig um að þessi þáttur sé kynþáttahatari og samkynhneigður, en mér finnst það ekki vera það sem þessi þáttur fjallar um. Þátturinn fjallar um foreldra sem voru ekki tilbúnir fyrir börn og eru nú ekki tilbúnir fyrir unglinga. Þessi þáttur hjálpar til við að koma húmor að mjög erfiðu efni sem stundum er litið yfir: foreldrahlutverkið. Já við höfum öll verið með þætti sem voru með fjölskyldur, til dæmis: Fjölskyldumál, Skref fyrir skref, Fjölskyldubönd, Fullt hús.... en það væri alltaf sama gamla uppskriftin í þáttunum. „Steph“ hættir í skólanum og er gripin af föður sínum. Þeir eiga samræður frá hjarta til hjarta og tónlist er spiluð og því er lokið með tveggja vikna jarðtengingu sem eftir "aww, pabbi..." fær bros og þátturinn er búinn. Hvar er gamanleikurinn í svona aðstæðum? Hvar er raunsæið? Með The War at Home færðu raunverulegar aðstæður frá alvöru föðurgerð. Flestir foreldrar sem horfa á þennan þátt heyra einhverjar línur sem foreldrar setja út og þeir hlæja annaðhvort (af því að þeir vita að þeir hafa sagt það!) eða þeir kinka kolli (af því þeir vita að þeir hafa hugsað það og hafa aldrei þorað að segðu það!) The War at Home hefur aðstæður sem kalla fram frábæra gamanmynd þar sem faðir heldur að sonur hans sé samkynhneigður. Hljómar ekki fyndið, flestir halda að það geri föðurinn samkynhneigðan, en gamanleikurinn kemur inn á brjálaða faðirinn sem reynir að tala við son sinn til að opna sig. Hvaða foreldri veit hvað er rétt að segja, sérstaklega í aðstæðum sem þessum? Ég mæli eindregið með þessum þætti fyrir alla sem ég veit að hafa húmor og sérstaklega fyrir alla sem eru ungt foreldri eða voru ungir þegar þeir eignuðust börn. Þú tengist svona þætti þegar þú ert það.