Erfitt er að lýsa „holdi“ með traustri samantekt vegna þess að það er í rauninni enginn söguþráður. Myndin sýnir nokkurn veginn bara daginn í lífi hrekkjusvínsins að nafni Joe (Joe Dallesandro, sem er í vanmetinni mynd Louis Malle "Black Moon") þar sem hann fer í hringinn, sefur og módel til að borga peningunum. fyrir fóstureyðingu ástkonu konu sinnar. Ekki mikið, og þar sem myndin er nokkuð löng áttatíu og níu mínútur, mætti ​​halda að "Flesh" væri hægfara og leiðinlegur og hálfur klukkutími. Þú heldur rangt. Myndin er byggð upp af spuna, ekkert handrit og sjónarhorn myndarinnar eru líka nokkuð á staðnum, en samt er einhver sannleikur undir hverjum ramma sem gefur myndinni sinn geðveika skemmtilega líf. Allt er skynsamlegt og þjónar tilgangi í því sem gerist fyrir Joe á þessum eina degi. Hann hittir venjulegan John sem er augljóslega að ljúga þegar hann segir að hann vilji sjá Jóa aftur, ljósmyndara sem talar svo mikið að það leiðist Joe til tára, tvær dragdrottningar sem lesa upp úr blaðablöðum þegar Joe tekur á móti höfði frá músaruðum fíkill. sem muldrar seinna um hvernig hún vilji fá brjóstlyftingu, gamall vinur Joe sem les fyrir hann nauðgunarsögur karl-á-karla og svo lokaatriði með eiginkonu hans og elskhuga hennar sem endurómar atriðið í byrjun. myndarinnar (ein besta opnun kvikmyndar sem ég hef séð í nokkuð langan tíma) og segir algjörlega um hvað myndin snýst heimspekilega um. Það er ótrúlegt hvernig skilaboð og stíll myndarinnar finnst næstum tímalaus, jafnvel þó hún gerist á sjöunda áratugnum. New York borg, í rauntíma, á raunverulegum stað, og er tekin upp eins og augljós óháð mynd frá þeim tíma. Það er vissulega ekki kvikmynd sem hægt er að gera í dag, sem bætir við dýrindis dulúð sína. Kveikt af óvæntum stökkklippum; og skortur á skori til að koma myndum sínum á framfæri „Flesh“ er um það bil eins hrátt og gróft og kvikmynd um karlkyns vændi á sjöunda áratugnum getur orðið.