Það frábæra við Thirst, nýjustu mynd Chanwook Park, er að hún er andstæðingur-Twilight. Sum ykkar gætu tekið það sem mínus, en í raun er það stór plús. Park tekur aðferð vampírismans alvarlega og sömuleiðis hina brennandi ástarsögu milli Sang-hyeon og Tae-Joo. Við sjáum átök beggja persónanna - Sang-hyeon er prestur sem gengst undir læknisfræðilega tilraun sem, án þess að hann viti það, breytir honum í sjúklega en bláa vampýru, og Tae-Joo með móður sinni og "fávita" bróður. , hið síðarnefnda er drepið af Sang- eins og í mjög sterkri melódrama. Það er ekkert voðalega grátlegt eða fáránlegt við söguna og persónurnar á neinum tímapunkti, og afleiðingarnar sem settar eru fram af trúarbrögðum snemma (t.d. er litið á Sang sem heilara síðan hann reis upp frá dauðum þökk sé vampíru sinni, jafnvel eins og hann getur bara ekki verið það og veit það) ofan á þá sem fjalla um gott vs illt, ýttu því upp í annað plan í kvikmyndagerð. Þessi þorsti rís líka upp í ógnvekjandi listsköpun sem Park hefur sýnt með Oldboy, Lady Vengeance og vanmetin ég er Cyborg en það er allt í lagi, ætti að taka það sem gefið. Thirst er kvikmynd með safaríkri frásögn og furðulegum úthverfapersónum, og er tekin og klippt með auga fyrir stemningu sem er að hluta satírísk, að hluta rómantísk/erótísk, að hluta dramatísk og síðast stórkostleg. Og það lítur ekki alltaf á vampírsim sem eitthvað einfalt hryllingsmyndauppsetning (þó sem hryllingsmynd hefur Park meira en sinn hlut af skelfilegum atriðum). Það er meira í ætt við myndina Near Dark sem minntist aldrei á orðið vampíra en lét þig vita að það væri og meðhöndlaði það af einlægni og eins konar skýrri athygli og að sjúkdómurinn sjálfur og áhrif hans á tilveru manneskju séu kannski skelfilegri. en morðin eða blóðsúthellingarnar. Þegar þú sérð eina vampýru hoppa mjög hátt upp eða græða sár hennar, hefurðu séð þær allar. Þyrsti hefur líka vonda kímnigáfu, líkt og Oldboy, aðeins hér með bit (orðaleikur) ætlað að leggja áherslu á furðulegt líkamlegt ástand að vera. Dæmi um þetta má finna með því að presturinn sýgði blóð úr fólki í dái með því að taka blóðslöngu þeirra og sjúga á hana á gólfinu. Eða hvernig Tae-Joo heldur fast í eitt brot af mannkyninu með því að halda móður sinni á lífi, jafnvel þar sem hún hefur fengið eitthvað eins og heilablóðfall og getur bara blikkað augunum og bankað einum fingri til að bregðast við blóðsogunum sem Hef fært heimili hennar sársauka og skelfingu. En þessar stundir eru eins og rúsínan í pylsuendanum til að gera þetta að fullkominni upplifun. Það sem lætur þorsta síðastur í huganum er hvernig þættir koma saman, leiklist og tilvistarsársauki, búnúelísk-súrrealískrar tilfinningu fyrir kaþólsku (ég elskaði sérstaklega kraftinn milli Sang-hyeon og annars prestsins sem gefur upp handlegginn fyrir blóðsog. en vill virkilega vera vampíra líka), og af hinu erótíska: atriðin þar sem presturinn gefur loksins eftir fyrir Tae-Joo eru ótrúlegar hvað varðar hraða og lengd mynda og hversu raunverulegt það verður. Ekki á klámfenginn hátt, heldur í skilningi þess að þessar persónur sleppa og flýja, sem endist ekki lengi yfir umfang sögunnar. Ef það er ekki eins frábært og Oldboy, þá er það ekki til að karpa um. Ekki munu allar kvikmyndir sem Chanwook Park leikstýrir ná stigi meistaraverks hans (og að minnsta kosti mun hann alltaf vera þekktur sem maðurinn sem leikstýrði þeirri mynd). En Thrist er frábær viðbót við höfundarverk hans og við alvarlega röð vampírumynda almennt. Kvikmyndagerðin er skörp og spennandi og jafnvel hættuleg (og hvílíkt hvítt herbergi af „dagsbirtu“ sem persónurnar búa í!), húmorinn er dimmur og fyndinn, leikurinn er ákafur og skapmikill - sérstaklega eftir fíngerðum strokum úr Song Kang- ho og einkennilega illsku og óvæntu varnarleysið frá Kim OK-vin, og endirinn, þegar hann loksins kemst þangað, er einn af þessum sannarlega frábæru vampírumyndalokum sem þú munt tala um í mörg ár, á góðan hátt. Í bardaga milli Thirst og Twilight tekur Thirst rothöggið í fyrstu lotu. Á milli hleypa þeim rétta inn eða nálægt myrkri er erfiðara að hringja. 9,5/10