The Merchant of Four Seasons er alls ekki það sem ég myndi kalla gleðimynd, eða jafnvel sú sem heillaði mig að því marki að hún lofaði hana til himins (það eru fleiri Fassbinder-myndir fyrir það, eins og Veronika Voss og vanmetna Satans. Brugg). En það er vissulega ekkert minna en heillandi tilraun til að skoða þá í samfélagi sem þú og ég og aðrir sem við þekkjum gætum mögulega vitað, eða viltu ekki vita. Ég ímynda mér að snemma á áttunda áratugnum í Þýskalandi hafi kynslóð, sem kom út úr seinni heimsstyrjöldinni, haft fordóma til að lifa við en reyndi sitt besta bara til að komast af. Þetta er fordómar sem svífur um alla þessa mynd, og í mörgum tilfellum í verkum Fassbinders almennt, en sérstaklega vegna þess að með Four Seasons hefur hann augastað á millistéttinni og sérstöku hjónabandi - fjarlægu, þunglyndu, reiðu Hans. ávaxtasali og langþjáða eiginkona hans - það er ekkert annað en að reyna fyrir raunsæi í gervi melódrama. Ef Cassavetes væri brjálaður Þjóðverji gæti hann gert þessa mynd, jafnvel sem bara lerki. Sagan hljómar nógu einföld, þar sem drykkja Hans fer úr böndunum, slær hann konuna sína (þetta atriði er eitt það erfiðasta við að taka, kannski í hvaða kvikmynd sem er, eins og myndavél Fassbinders situr eftir án skurðar þar sem eiginkona hans er skilin eftir hjálparlaus og dóttir þeirra að reyna að stöðva hann í æði sínu) og þá er hún tilbúin að yfirgefa hann. Þar sem hann stendur inni í herberginu, fjölskyldan hennar heldur aftur af honum, kallar hún á skilnað og hann fær hjartaáfall strax. Hann jafnar sig, fyrirtæki hans byrjar skyndilega að blómstra aftur með hjálp frá einhverjum góðum (eða ekki svo góðum) starfsmönnum - og samt heldur þetta bara áfram þrá hans, eftir annarri konu, og örvæntingu hans almennt. Og samt er það í þessum einfaldleika sem Fassbinder reynir , og tekst að mestu leyti að öðlast ótta, spennuþrungna stemningu í eldhúsi eða svefnherbergi eða úti á götu sem hægt er að skera með hníf og blæða út. Veikasti hlutinn af þessu öllu er kannski leiklistin... það var allavega mín fyrstu tilfinning. Hans, sem Hirschmuller leikur, getur verið stæltur nærvera, með aðeins minnstu hreyfingar í andliti og augum, og um tíma lítur út fyrir að hann sé ekki góður leikari. Leikkonunni sem leikur eiginkonu hans, Irm Hermann, og systur hennar (Fassbinder Hanna Schygulla) gengur betur, en aðeins vegna þess að þeim er gefið meira að gera á hefðbundinn hátt, eins og að gráta eða líta áhyggjufull út. Það tekur nokkurn tíma að aðlagast því sem er í rauninni tómarúm í gaurnum hans Hans, af einhverju frá hans eigin sálrænu sjálfspíningum eða sjálfsvorkunn sem gengur yfir hann sjálfan og þá í kringum hann sem vilja bara halda áfram með einhverja eðlilegu tilfinningu. , sérstaklega þegar Hans hefur náð árangri. Ekki smellur allt saman í The Merchant of Four Seasons, en nóg til að ég mæli með henni fyrir þá sem eru að leita að annarri sneið af lífi en þú gætir átt að venjast með nútímalegri bandarískum kvikmyndum. Heimur Fassbinders hér er barátta milli melódramans sem hann elskar í kvikmyndum og hinnar hörðu, myljandi tilfinningu fyrir húmanisma sem hann finnur fyrir persónulega og setur í persónur sem við, með góðu eða illu, samsama okkur einhvern veginn. Er Epps fjölskylda sem þú veist um? Eða gætir þú jafnvel verið þeir? Hver á að segja. Þetta er aðferðafræðileg rannsókn á hörmulegu tómleika í mannsandanum og markmiðum hennar er öllum náð.