9/11 er klassískt dæmi um cinema verite, einskonar raunsæis heimildarmynd, í þessu tilviki slökkviliðsmanna í New York þegar þeir berjast við einn ótrúlegasta atburð heimssögunnar. Allt eru þetta pínulitlar, lítt áberandi, handheldar myndbandsupptökuvélar, oft sviknar af lélegum gæðum flestra myndatökunnar (og af leikstjóranum, hönd Naudet þurrkar oft af skjánum). Í þessari mynd kynnist þú flestum slökkviliðsmönnunum - Tony Benatatos, nýliðinn (eða „probie“, á slökkviliðsmálinu í NY), slökkviliðsstjórinn Joseph Pfeiffer (sem kemst að því að hann hefur misst bróður sinn síðar) og nokkrir aðrir. Það eru stúdíóviðtöl við flest af þessu fólki í gegnum myndina, bara til að undirstrika persónulegt, viðbragðslegt eðli atburðanna. Uppbyggingin er býsna dramatísk og vel unnin, sérstaklega útrásarathöfnin hjá slökkviliðinu, með nokkrum gagnlegum svissurum og eins konar díalektískri klippingu á frekar takmarkaðri kvikmyndaverkinu (alveg eins og A Few Good Men eftir Rob Reiner. ). Tony lítur stoltur út. Sjónarhornið og myndavélahornið er venjulega innan um slökkviliðsmenn, sem er áhugavert og það eru frábærar myndir innan úr anddyri WTC1 á meðan Pfeiffer og teymi hans skipuleggja hvað á að gera næst - þetta er klassískt kvikmyndahús. Það er líka skelfilegt, áleitið hljóð af einstaka mannslíkamanum sem rekast á forstofuna fyrir utan. Það er þá sem sífellt forgjafar slökkviliðsstjóri Pfeiffer áttar sig á því að verkefni hans er örvæntingarfullt og líklega vonlaust - og þetta er áður en WTC2 hrynur. Þú verður að gefa Naudet heiður fyrir að vita hvaða andlit á að kvikmynda og á hvaða augnabliki. Hljóðið þegar WTC2 hrynur í nágrenninu er svo hræðilega sorglegt, átakanlegt og ógnvekjandi að þú áttar þig á því hvað þetta er mikil þrautaganga fyrir slökkviliðsmennina. Frá anddyrinu lítur, líður og hljómar eins og heimsendir og aumingja slökkviliðsmennirnir líta svo gjörsamlega ráðalausir og hræddir út. Þú heyrir gífurlegan gnýr, skjálfandi hringstraum - eins og risastórt, einhæft dýr sem fellur hægt til jarðar eftir að hafa verið svo banvænt sært - nágrannaturninn hefur hrunið en samt er slökkviliðið sem eftir er í WTC1 ekki meðvitað um þennan atburð. Hvar eru samskiptin? Þessi mynd er grípandi en þó er frásögnin áhugamannleg og hefði átt að forðast - vísbendingar eins og „þetta var í raun dagur eins og enginn annar“ eða oft banal yfirlýsingar Naudet eins og „þú gætir séð ótta í augum allra“ og „ég vissi að Tony var að brjálast'! Myndin er í rauninni bara ein löng myndbandsdagbók. Engar myndir eru ofar í byggingunni þar sem nokkrir slökkviliðsmennirnir hafa farið. Ímyndaðu þér þessa mynd í bland við CCTV myndefni úr sumum herbergjanna ofar eða eitthvað af fréttaflutningi frá deginum. Áhrifin yrðu meiri. Þú gætir jafnvel sameinað þessa sögu við sögu borgarstjórans Giuliani og, ef til vill, hins fræga Cornishman Rick Riscorla sem var bókstaflega mörgum hæðum upp að leika hetjuna. Ég sé ekki mikið áróðursatriði í þessari mynd, eins og sumir gagnrýnendur segja. Þessi mynd er enginn sigur viljans, eftir Riefenstahl. Nokkru síðar draga slökkviliðsmenn bandaríska fánann yfir nálæga, eftirlifandi byggingu með útsýni yfir það sem er orðið Ground Zero. Svo hvað? Það eru líka nokkur augnablik af vafasömum myndavélavinnu; til dæmis, hver heldur á myndavélinni þegar Naudet-bræðurnir tveir eru sameinaðir aftur á slökkvistöðinni? Er það sviðsett? Það er frábær frágangur, mjög í hefð hins ágæta franska leikstjóra Alain Resnais (Hiroshima mon amour), með tveimur ljósstrimlum sem endurkastast í vatninu, shimmy.