Jæja eftir þrisvar í gegnum þá hef ég ekki hugmynd um hvað þessi mynd fjallar um vegna þess að satt að segja náði hún ekki raunverulegum áhuga eða áhyggjum. En hér kemur það: Fullt af of gömlum til að vera unglingar. Unglingaleikarar klæddir í skelfilega tísku síðari níunda áratugarins (litum VIÐ svona út líka??) ákváðu að það væri mjög góð hugmynd að fara í vélbát og fara að heimsækja yfirgefin Alcatraz eftir að einn þeirra fær martraðir af fólki sem er slátrað á ýmsan hryllilegan hátt sem nær að rífa upp POLTERGEIST, THE EVIL DEAD og Freddy Kreuger í einu vetfangi. Dálítið sér meira að segja fyrir sér að vera steiktur yfir opnum eldi með einhverjum vansköpuðum frekju sem skera niður ræmur af lund. Gott ef það var aðeins draumur eða það gæti hafa sært, og gott að draumar hans voru með ágætis tæknibrellukostnaðarhámark. Mínar eru yfirleitt frekar haldgóðar: Stelpur, geimskipalíkön, sprengja hluti í loft upp með bazooka o.s.frv. Einu sinni á Alcatraz eyjunni lenda þær í Slasher mynd og hitta Tony Basil, sem getur ekki annað en brotist inn í pardans. situr stundum fyrir og var með sitt eigið ljósaáhöfn (ásamt reykvél fyrir þetta rjúkandi þokuútlit frá 1980, sem ég sakna svolítið). Og slíkt minnti mig á að fröken Basil hjálpaði að dansa David Byrne frá Talking Heads fyrir sum myndbönd hans og sýningar. Þetta hefur auðvitað ekkert með myndina að gera en kom alltaf upp í hugann þar sem myndin var mjög lítið til að hugsa um. Það gerist eins konar og þú getur annað hvort horft á eða haldið áfram að vinna í síðumerkingunni þinni með því í sjónvarpinu til hliðar. En þar sem myndin er ekki mjög áhugaverð, munt þú halda áfram að ákveða að klára eitt síðasta í stað þess að eyða tíma, myndin heldur áfram að enda og þú munt finna sjálfan þig að velta því fyrir þér hverju þú misstir af í hvert skipti sem þú áttar þig á því að lokaútgáfurnar eru að byrja að rúlla aftur, fjandinn ...*SUMAR* unglingahrollvekjur frá 1980 geta lifað af svona sérhæft áhorf: GHOSTHOUSE Umberto Lenzi, CHOPPING MALL & it's Killbots, það er erfitt að hunsa NIGHT OF THE CREEPS og ofur-the-top SLEEPAWAY CAMP Að vera ekki sama. Þetta eru kvikmyndir sem, hvort sem þær líkar eða verr, krefjast athygli þinnar og borga sig venjulega með einhverjum góðum töfum eða T&A, og innsláttarvillum í starfi þínu sem sönnun þess að þú hafir verið að horfa á sjónvarpið í stað lyklaborðsins. Ég er viss um að HELL ISLAND (eins og breska útgáfan sem ég skellti mér á heitir) er örugglega með gott efni þar, en satt að segja er mér alveg sama. Og ekkert er meira pirrandi en að lenda í list af hvaða tegund sem er sem vekur ekki aðdáun, einhverja ágætis mislíkun eða jafnvel gamla góða og heiðarlega hatur á henni. Myndin lætur sér nægja að dúsa í burtu 80-hverjar mínútur af tíma og ná í raun aldrei neinu meira en að vera stundum truflun þrátt fyrir mitt besta til að reyna að gefa henni tækifæri, en enginn teningur. Það er einhver óviðjafnanleg framleiðsluhönnun í gangi , notkun lýsingar er sláandi stundum, og einstaka óreiðuupphlaup mun líklega vekja áhuga aðdáenda 1980's Teen Horror. Þið hin skuluð samt vara ykkur við: ÞÚ MÆTTI VEGA HVORT ÞÚ KLÆDDIR ÞÚ SVONA árið 1987 og svarið er sennilega hryllilegra en allt sem gerist á skjánum. Reyndu að horfa á hana sem ókeypis leigu ef mögulegt er svo að ef þú verður fyrir vonbrigðum ertu ekki fastur í helvítis hlutnum: Kvikmyndir eins og þessar taka upp dýrmætt hillupláss sem er oft á vörum þessa dagana, hvað með að heimurinn tekur enda og allt ...