Ofurslétt afþreying með frábærum leikarahópi, framúrskarandi handriti og föstum tökum á 1950 sem nálgast. Á þeim tíma var RKO að gefa út klassískan noir í tugum. En hvað sem verðmæti þessara skuggalegu niðurlæginga er, þá endurspegluðu þeir stemningu á stríðstímum fljótlega til að víkja fyrir sólríkari svæðum Eisenhower-tímans. Fáar myndir frá því seint á fjórða áratugnum eru lengra frá þessum noir-hringrás eða meira í takt við komandi neytendaáratug en þessi fyndna litla gamanmynd. Jim Blandings (Cary Grant) vinnur sem auglýsingamaður á Madison Ave. þar sem í orðum litlu dóttur sinnar- - hann selur fólki hluti sem þeir þurfa ekki, á verði sem þeir hafa ekki efni á. Hann er að græða góðan pening en eins og þúsundir annarra er hann orðinn þreyttur á að búa í þröngum „helli“ í þéttbýli. Svo, með eiginkonunni Myrnah Loy, slást þau á eftir draumahúsinu sínu í óbyggðum Connecticutt-sveitarinnar. Það þarf varla að taka það fram að í faðmi náttúrunnar fá þeir meira en þeir höfðu ætlað sér og á fyndinn hátt. Það er varla líflaus lína í öllu handritinu. Ég veit ekki hvort rithöfundarnir Panama og Frank fengu Óskarsverðlaun, en þeir hefðu átt að hafa það. Auðvitað snýst húmorinn um öll vandamálin sem skjóta upp kollinum þegar borgarbúar byggja stórt hús á sveitalandi. Pirringarnir hrannast upp næstum jafn hratt og veð, þar sem allar sérvituru týpurnar standa fyrir byggingarsýningunni og gefa Grant erfitt fyrir. Auðvitað fer enginn með gremju eða gremju á meira gamansaman hátt en Grant, svo þetta er bara hver vel settur hlátur á eftir öðrum, sérstaklega þegar læsti skápurinn virðist hafa sjálfan helvítis huga. Samt, einkennilega, virðist myndin ekki hafa engan kómískan hápunkt. Þess í stað er hlátrinum dreift svo faglega að þeir ná ekki hámarki á neinum sérstökum tímapunkti. Þetta er sannkallaður kvikmyndasigur fyrir hvaða tímabil sem er. Þegar við náum aftur 60 árum síðar getum við séð hversu fimlega handritshugmyndirnar líta fram á við frekar en að baki. Með húshjálpinni sinni eru Blandings kannski ekki dæmigerð amerísk fjölskylda, en þessi fólksflutninga eftir stríð frá þröngum borgum til rúmgóðra úthverfa var dæmigerð. Og hvað er meira leiðbeinandi starf fyrir komandi neysluhyggju en Blandings sem "auglýsingamaður" með það hlutverk að finna grípandi leiðir til að selja meira "skinku". Meira en allt er hins vegar sólrík bjartsýni myndarinnar. Ó vissulega, tilfinningin hnígur stundum, en trúin á að betri framtíð sé í sjóndeildarhringnum ef Blandingarnir halda sig bara við drauminn heldur þeim í gegn. Reyndar átti lífið eftir að batna hjá mörgum á komandi bylgju, svo ég býst við að myndin hafi fengið djúpan hljómgrunn hjá áhorfendum dagsins. Það er þessi undirtexti sem auðvelt er að gleymast, ásamt afþreyingargildinu, sem gerir þessa mynd að lykilgamanmynd eftirstríðstímabilsins. Þannig að ef þú hefur ekki séð hana skaltu grípa hana næst.