Það er erfitt að horfa á þessa mynd án þess að hugsa fram til sjónvarpsþáttarins sem hún myndi verða, sérstaklega ef þér líkar betur við sjónvarpsþáttinn eins og ég. En það er mikið að segja um heimildarmanninn.Oscar Madison (Walter Matthau) er fremstur íþróttafréttamaður í New York sem býr í átta herbergja íbúð sjálfur, fórnarlamb af skilnaði og eigin þrjósklega slyngur hugarfari. Sláðu inn vin sinn Felix Ungar (Jack Lemmon), sem vantar stað til að búa á eftir að eiginkona hans henti honum út vegna þrjóskulega snyrtilegra hugarfars hans. Niðurstaðan er lestarslys og ein ástsælasta kvikmyndaaðlögun Neil Simon sviðsleikrits. Það fyrsta er það fyrsta: Ég elska þessa íbúð! Pókerborð, nýjung píluborð, skakkar myndir af hafnaboltaleikurum, tómir áfengis- og bjórílát, jafnvel par af rómverskum súlum. Þetta er staður þar sem karlmenn geta verið strákar. Simon og leikstjórinn Gene Saks standa sig frábærlega með því að opna staka sett sviðsleikritsins, stofuna hans Oscars, með því að færa hasar inn í svefnherbergin og eldhúsið og gefa vaxandi spennu milli Oscars og Felix fleiri horn að baki. Þekkt tónverk Neal Hefti heyrðist í sjónvarpsþættinum, en aldrei jafn umfangsmikið skipulagt og hér, í nokkrum mismunandi útsetningum sem láta hasarinn á skjánum svífa hvenær sem hann er spilaður. Raunveruleg staðsetningarvinna og næturmyndir af Manhattan gefa myndinni orku sem er algengt fyrir kvikmyndir teknar á þeim stað og tíma ("Buddwing," "The World of Henry Orient," "Midnight Cowboy," "Manchurian Candidate," "Rosemary's Baby," o.s.frv.)Eru Lemmon og Matthau of þungir í samanburði við Tony Randall og Jack Klugman? Til að vera sanngjarn er myndin ætlað að vera alvarlegra mál, takast á við þá óalgengustu skilnað á miðjum aldri og gremju sem felst í því að geta ekki látið samband ganga upp. Simon hefur meira í huga en að slá Felix og Óskar í leik "Password" eða vitsmunabaráttu við Howard Cosell. En ég veit það ekki...Bæði Lemmon og Matthau voru frábærir grínistar sem ég nýt þess að horfa sérstaklega á í miðri mynd eins og ég geri oft í sínum kvikmyndum, en ég skildi aldrei hvers vegna litið var á þá sem frábært gamanleikteymi. Hér, í sínu besta samstarfi, virðast þeir vera að leika í tveimur ólíkum kvikmyndum; Lemmon í gamanleikriti og Matthau í farsa. Matthau er frábær í upphafi, heillar okkur með bangsa framkomu sinni í kringum pókerborðið, en undir lok myndarinnar tekur hann beygju svipað og Jack Torrance í "The Shining," og bregst við því að Felix þrífði íbúðina sína og þjónaði bragðgóður matur til vina sinna á þann hátt sem raskar algerlega viðkvæmu jafnvægi sakanna. Þó endirinn trufli mig, þá virkar sá hluti sem margir sjá sem mest ögrandi, byrjunina, ágætlega eins og ég sé hann. Að horfa á Felix hrasa um að reyna að drepa sjálfan sig er ekki frábær gamanmynd, nei, en það er góð leið til að komast inn í frábæra gamanmynd, setja okkur upp með alvöru sársauka áður en við vekur hlýju og hlátur. (Auk þess eru nokkrar frábærar myndir af seinni hluta borgarinnar.) Í miðri mynd hefði þetta atriði verið rangt reiknað, en það virkar sem leið til að koma á kvölum Felix og tilfinningu fyrir miklum léttir sem koma þegar við sjáum Oscar og pókervini hans rífast og rífast. Það er þar sem línur Simons eru svo frábærar. Þeir eru undirliggjandi styrkur myndarinnar. Hann skilur kjaftshöggið alveg rétt og raunverulegt og gerir það samt fyndið. "Ég nenni ekki að tala, Felix. Þú hefur ýmislegt að segja. Það sem er að hræða mig er að ég er farinn að hlusta." Sjónvarpsþátturinn sýndi hversu rangt það er að gera ráð fyrir að myndin sé alltaf betri, reyndar kom sjónvarpsþátturinn einu sinni á framfæri við að „gera ráð fyrir“ hvað sem er, en myndin byggir á traustum grunni og er gleði í sjálfu sér. .