Þessi mynd segir í gegnum söguhetju sína að heimurinn sé í rauninni sorg og sársauki og þeir sem hunsa þetta eru með blindur. Það má deila um hvort þetta sé satt eða ekki. En jafnvel þótt þú viðurkennir þetta sem satt, þá mótmælir endir myndarinnar annaðhvort A) þessu með því að segja að það geti verið eitthvað gott í hörmulegum aðstæðum eða B) gleymir þessu og notar klisjukennda klippingu til að láta áhorfendur líða upp. sýknar söguhetju sína með því að koma honum fram sem samúðarfullri persónu þrátt fyrir allar sannanir fyrir þeirri samúð sýnir fyrirlitningu á aukapersónunum sem voru mest sannfærandi í myndinni. Þannig að það sem þú hefur í þessari mynd er handrit sem er ekki í samræmi í þema þess og leikstjórn sem kemur endirinn ekki í takt við restina af myndinni. Það eru frábærar frammistöður sem allir meðlimir leikarahópsins gefa, sérstaklega Spacey, Olin, Martin Donovan og Ann Magnuson. Það er synd að þeir hafi ekki verið studdir af betri rithöfundi/leikstjóra.