Þvílíkur hundur í bíó. Leikur Noni Hazelhurst er nokkuð góður, en hann situr í frumskógi af viðbjóðslegri handritsgerð, miðlungs leikstjórn og viðarleik frá meginhluta leikarahópsins. Margar persónanna eru grátlega misheppnaðar, sérstaklega hinn alltaf ofmetni Colin Friels. Mjög lítið virkar í þessu tilgerðarlega sorpi. Mikið af „persónaþróuninni“ er gert með kjánalegri, kvíðafullri rödd og stangast oft á við hegðun persóna á skjánum. Reyndar er erfitt að átta sig á hverja raddbeitendurnir eru að tala um vegna þess að þeir lýsa svo ólíkum persónum til þeirra sem við sjáum á skjánum! Hvernig er okkur ætlað að vita að Colin Friels (Javo) er ætlað að vera óreglulegur, ofbeldisfullur og óáreiðanlegur fíkill? Ein af þessum kjánalegu raddsetningum segir okkur. Fyrir að gráta upphátt, eðli persónu hans er hálfur tilgangur myndarinnar og það eina sem lætur okkur vita er flippandi rödd! Hinn raunverulegi morðingi eru persónurnar. Allt um þá. Fötin þeirra eru fullkomlega viðhaldin og líta fersk út úr rekkanum, þrátt fyrir að við séum stöðugt minnt á að þeim er ætlað að vera listrænir aumingjar. Þeir eru allir fáránlega vel orðaðir fyrir "fíkla". Enginn virðist hafa raunverulegan skilning á lífinu á svellinu eða á svellinu og samt á þetta að vera raunin hjá flestum þeirra. Monkey Grip á ekki skilið meiri athygli en sjónvarpsmyndasýning á virkum dögum. Svona krúttlegt, fullkomlega vel skotið og tæknilega framsett, en klisjudrifið ömurlegt drama sem skýtur svo vítt að það er trúlegt og hlykkjast um tímunum saman án þess að fara neitt. Að minnsta kosti fer Noni í afmælisfötin við hvert tækifæri sem gefst. Það er engin önnur skynsamleg ástæða til að þola þetta drasl.