Er það ekki fyndið þegar venjulegur töffari sem lifir aumkunarverðu lífi kemur skyndilega fyrir sig eitthvað svívirðilega töfrandi sem snýr lífi hans á hvolf og fær hann til að læra nokkrar dýrmætar lexíur í leiðinni? Þessi formúla verður aldrei gömul, er það? Það er svo örugg eldleið til að gera klassíska kvikmynd! Sjáðu bara helstu smelli eins og Liar Liar og Big!... Þetta hlýtur að hafa verið hugsunarháttur Rob Schneider þegar hann gerði hálfvelheppnaða Deuce Bigalow: Male Gigolo og fylgdi því eftir með The Animal. Þar sem ég hef þegar rakið söguþráðinn í gegnum kaldhæðni, leyfðu mér að lita það meira inn: Schneider leikur týnda löggu sem lendir skyndilega í hörmulegu slysi en er bjargað í gegnum skurðaðgerð... af dónalegum dýralækni sem hleður hann upp með dýrahlutum , sem veldur því að hann vælir eins og hestur á óviðeigandi tímum, hlaupi eins og blettatígur o.s.frv. Þessi mynd er örlítið viðkunnanlegri en aðrar klippur með Schneider í aðalhlutverki (eins og önnur ömurleg eftirfylgni The Hot Chick með sama söguþræði), en hún er næstum því finnst eins og þeir vilji að áhorfendur hati það með því að setja raunveruleikasjónvarpsstjörnu sem rómantíska aðalhlutverkið (Colleen Haskell úr "Survivor") og setja inn mynd eftir Norm MacDonald. Uppáhalds atriðið mitt... er bara ekki til. Því miður - ekkert eftirminnilega gott nema framleiðsluverðið. Ég vil bara enda þessa umfjöllun með því að segja að smávægilegar tilvísanir í aðrar kvikmyndir í kvikmynd geta verið í lagi, en þegar kemur að því að línur eru fluttar á nákvæmlega sama hátt ("Þú getur gert það!"), þá er til orð yfir það - "mjólka." Reyndar, hér er annað orð - "ódýrt."