The Power of Kangwon Province er annað kvikmyndaverk leikstjórans Hong Sang-Soo og greinilega margt af því sem hann byrjaði á í fyrri mynd sinni skilar sér í þessari mynd, þar á meðal margar tengdar frásagnir (í þessu tilfelli, tvær) og sögur af vandræðum eða vandræðum. samböndum, auk kröftugs skammts af kaldhæðni. Eitt sem er greinilega dregið úr fyrri verkum hans eru ímyndarflugið sem innihélt þætti súrrealisma. Hins vegar inniheldur þessi mynd líka eitt augnablik af súrrealísku sem stangast á við þá annars frekar raunsæju mynd sem þar er að finna. Sögurnar tvær fjalla um unga konu sem fer í ferðalag til Kangwon-héraðs með vinum sínum, aðeins til að laðast að ókunnugum manni, önnur um mann sem fer líka í ferð til Kangwon-héraðs með vini sínum og á erfitt með samband hans. vá. Aftur sýnir Hong sterkan skilning á kaldhæðni og göllum mannlegs eðlis og samt held ég að hann sé ekki algjörlega ósamúðarfullur þegar kemur að persónum sínum, dregur inn nægilega samúð til að vega upp á móti gagnrýninni sem hann dregur fram með kaldhæðni sinni. Ég held að það sem mér hefur þótt vænt um við kvikmyndir Hong sé að þær séu bara svo raunverulegar, sérstaklega flóknar og misjafnar persónur. Ekki að segja að sérhver manneskja sé hræsnara eða þjáist af rugluðum tilfinningum, heldur frekar að þessar persónur sem hann og leikararnir sýna, finnst fullþroskuð og trúverðug. Þetta er ekki hröð kvikmynd. Það er mikið um að bíða og eins og fyrri myndin, þá tengjast hlutirnir ekki alltaf strax svo þolinmæði borgar sig og á óvart. Það virðist ekki vera neinn þáttur í myndinni sem er ekki viljandi settur inn í myndina og það hefur gert mig svolítið ofurmeðvitaðan um ýmsar aukapersónur sem virðast aukapersónur þegar þær dragast inn í blönduna eftir því sem líður á myndina. Kraftur er frábær mynd sem nær að dæla persónulegum tilfinningum, eftirsjá, þrá inn í sögu sem undirstrikar kaldhæðni og villuleika mannlegrar ákvarðanatöku. Það er frekar erfitt jafnvægi að halda og það kemur á óvart hvernig Hong nær að ná því tvisvar í röð. Tæknileg framleiðslugildi hafa orðið miklu betri síðan fyrsta myndin og leikstjórnin hefur orðið stöðug og skýr. Þessi mynd er ekki sama tilfinningaþrungin og sú fyrsta gerir, en fær mikið í öruggri könnun sinni og fágunin hjálpar virkilega til við að herða heildarsýnina. Frábært útsýni fyrir listbíóunnendur. 8/10.