Að minnsta kosti kom eitthvað gott út úr misráðinni tilraun Damons Runyons til að vekja tilfinningar fyrir mafíuna. „Guys and Dolls,“ að því er virðist óslítandi sviðssöngleikur, var tekinn á kvikmynd árið 1955 af Joseph L. Mankiewicz ("All About Eve") í litríkri, skemmtilegri kvikmynd sem skartaði stjörnu leikara þar á meðal Vivian Blaine (frá frummyndinni). Broadway þáttur), Jean Simmons (sem persóna hans er mjög lík Audrey Hepburn í "Roman Holiday") og tveir af fremstu mönnum allra tíma, Frank Sinatra og Marlon Brando, sem báðir höfðu nýlega unnið Óskarsverðlaun fyrir besta leik í aukahlutverki. ("From Here To Eternity") og besti leikari ("On the Waterfront") og voru á toppnum. Að hlusta á Brando syngja „Luck Be a Lady Tonight“ segir sitt um hvar Dylan snemma fékk rödd sína. Stubby Kaye stelur senunni sem Nicely Nicely Johnson, sem fellir húsið með "Sit Down You're Rocking The Boat." Hinn alls staðar nálægi Sheldon Leonard bætir enn einni síðu við gallerí gallerísins síns af glæpamönnum. Kvikmyndin hefur bjart, teiknimyndalegt útlit og er gert ráð fyrir popplistinni snemma á sjöunda áratugnum. Persónurnar tala í stílfærðri patois, að því er virðist byggð á jiddískum orðatiltækjum. Þó félagsleg viðhorf og kynhlutverk myndarinnar séu gömul, þá er þetta allt saman stórskemmtilegt og meira að segja blíður grín Hjálpræðishersins er meinlaus og endurspeglar enga raunverulega andúð á skipulögðum trúarbrögðum. Bara það að sjá Sinatra og Brando í sömu myndinni er næg ástæða til að horfa á þessa mynd, en hún hefur upp á ýmislegt annað aðdráttarafl að bjóða á 149 mínútunum.