Tannvænlegur lítill pottaketill þar sem 65 mínútna lengd virðist ekki sekúndu of stutt, My Name is Julia Ross vísar aftur til enskrar hefðar um að hlutirnir séu ekki eins og þeir virðast - The Lady Vanishes eftir Hitchcock er eitt dæmi. Vinnulaus Julia Ross (Nina Foch) finnur draumastarf á nýrri vinnumiðlun í London, en óheiðarlegur fulltrúi hennar virðist vera mjög ákafur að komast að því hvort hún eigi lifandi ættingja eða kærasta. Eftir að hafa mætt á vakt vaknar hún (Having Been Drugged) í víðáttumiklum Manderley-líkum hrúgu á Cornish-ströndinni, sem er talið vera barmy-in-the-crumpet eiginkona George Macready, sem sýnir ógnvekjandi áhuga á hnífum og ísstönglum. . Hin ómótstæðilega Dame May Whitty er góð móðir hans sem gerir henni kleift (að þessu sinni fyrirmynd iðandi hagkvæmni hinum megin við gott-vs-illt en hún var í The Lady Vanishes). Martraðarsýn þessarar sögu þróast á klaustrófóbískan hátt; við vitum hvað er í gangi en erum máttlaus til að segja aumingja Juliu það. Þessi mynd, furðulega, er reglulega veitt heiðurssess sem ein af elstu (og örfáu bresku) kvikmyndunum. Ég held að það sé nær gotneskri hefð fyrir gamla og myrka hús en amerískan af blautum steinsteinum og borgarspillingu; það sýnir hins vegar nútímalegri sálgreiningarhugmynd. Hvað sem þú kallar það, þá er þetta mjög ánægjuleg spennumynd.