Alejandro Amenabar, hinn ungi og hæfileikaríki spænski leikstjóri, sýnir okkur greinilega að hann er alvarlegur kvikmyndagerðarmaður. Allir sem efast um það ættu að kíkja á nýjustu mynd hans "The Sea Inside". Þetta er kvikmynd sem hefur hlotið margvíslegar viðurkenningar, ekki aðeins á Spáni, heldur um allan heim, hvar sem þessi frábæra mynd hefur verið sýnd. Ef þú hefur ekki séð myndina myndirðu kannski vilja hætta hér. Ramon Sampedro er maður bundinn við rúm. Þar sem hann er fjórfættur, er hann háður góðvild ókunnugra fyrir allt. Eftir slysið hefur Ramon aðeins hugsað um eitt: hvernig á að enda líf sitt! Þetta er siðferðismálið í miðju sögunnar, byggt á lífi hins raunverulega Ramon Sampedros. Amenabar segir söguna frá sjónarhóli Ramons. Það er ekkert hér sem er rangt eða manipulativt af hans hálfu. Þegar öllu er á botninn hvolft byggir hann á staðreyndum sem voru vel þekktar í landi hans þar sem þetta mál varð "cause celebre" í þágu líknardráps, þema sem enginn þar í landi vildi takast á við á Spáni. Með bakgrunn þess að vera aðallega Rómversk-kaþólska landið, Spánn, hefur þróast í eitt lýðræðislegasta samfélag í Evrópu, aðgreining sem er meira áberandi vegna langra ára þar sem einræðisherra ríkti. Samt, þrátt fyrir framfarirnar í því samfélagi, er hugmyndin um að taka eigið líf eitthvað sem meirihluti borgaranna skilur ekki greinilega, sem enn álitu þetta viðfangsefni sem eitthvað sem ekki væri hægt að gera í sínu landi. Ramon Sampedro var maður sem elskaði lífið. Hann lifði miklu lífi sem ungur maður þegar hann gekk í sjómennsku til að uppgötva heiminn. Þar sem hann átti enga peninga var þetta eina leiðin fyrir hann til að sjá önnur lönd, upplifa aðra menningu. Ástarsamband Ramons við sjóinn er eitthvað sem fólk í Galisíu lærir að elska frá barnæsku. Ímyndaðu þér hvernig sama vingjarnlega sjórinn er sá sem tekur líf Ramons, eins og hann þekkti það! Á einni sekúndu fer Ramon úr líflegum ungum manni í grænmeti! Fjölskylda Ramons er í sundur vegna reynslunnar. Allt í einu verða þeir að skilja allt til hliðar til að sjá um hann heima. Bróðir hans og mágkona, eru stóískir menn sem takast á við ástandið sem staðreynd. Líf þeirra verður að einhverju leyti eftiráhugsun, því líf Ramons kemur fyrst. Þeir sinna veika manninum án þess að mótmæla, eða kenna Ramon um fórnirnar sem þeir verða að færa til að halda honum á lífi. Þess vegna geta Sampedros ekki í huga þeirra skilið óskir Ramons um að binda enda á þetta allt. Eru þeir ekki búnir að gefast upp á að lifa eðlilegu lífi til að sjá um hann? Þetta siðferðislega álitamál vega þungt á þessu óflókna og einfalda fólki vegna þess að í huga þeirra er það að gera það sem kom af sjálfu sér. Annað viðfangsefni myndarinnar er lagaleg spurning um líknardráp og vel meinandi fólk sem skyndilega kemur inn í líf Ramons í löngun sinni til að hjálpa honum að binda enda á þjáningar hans. Þarna er Julia, lögfræðingurinn sem er sjálf fötluð og þjáist af sjaldgæfum sjúkdómi. Þarna er Rósa, verkamaðurinn í niðursuðuverksmiðjunni sem verður hrifinn af Ramon. Javier Bardem, gerir frábæran Ramon Sampedro. Umbreyting hans er algjör. Við efumst ekki frá einu augnabliki að hann sé enginn annar en lamaður maðurinn á því rúmi. Herra Bardem getur aðeins notað andlit sitt til að koma öllum tilfinningum sem eru föst í Ramon á framfæri. Herra Bardem gerir þennan mann raunverulegan. Þetta er kannski besta hlutverk Javier Bardem á ferlinum. Hann fer fram úr sínum eigin margverðlaunuðu frammistöðu sem Reynaldo Arenas, seint kúbverska skáldið sem hann lék í "Before Night Falls". Í aukahlutverkum kemur Belen Rueda fram sem Julia, konan sem berst við eigin líkamleg vandamál. Lola Duenas er líka áhrifarík sem Rosa, ættarsálin sem elskar Ramon innilega. Celso Bugallo, sem bróðir Ramons sýnir mann á krossgötum eigin lífs. Mabel Rivera býr til samúðarfulla Manuelu, mágkonu sem aldrei spyr neitt af lífinu, en hlúir að Ramon án þess að spyrja hvers vegna hún þurfi að gera það, yfirhöfuð. Amenabar hefur einnig samið áleitið tónlistaratriði fyrir myndina. Hann er maður sem aldrei hættir að koma á óvart. Maður veltir fyrir sér hvert næsta verkefni hans verður, en maður óskar honum velgengni í hverju sem hann gæti ákveðið að gera í framtíðinni.