...kvikmynd kemur sem tekst að vera alveg hræðileg frá upphafstitlum og upp í stúdíómerkið sem er merkt í lok lokaútgáfunnar. Þetta var svona mynd - einmitt týpan sem þú getur ekki hætt að horfa á af ótta við að missa af augnabliki af sífellt lækkandi gæðum hennar. Gleymdu lágu fjárhagsáætluninni sem er gefið til kynna með hægum, einhæfri opnunarröð sem sýnir leyniþjónustumenn hlaupa við hlið forsetabíls án mannfjölda, engin umferð eða staðsetning sjáanleg. Gleymdu þeirri rugluðu rökfræði sem þarf til að láta raunverulegan söguþráð líta út fyrir að vera trúverðug. Gleymdu því að Roy Scheider flytur einhverja ömurlegustu samræðu á sama tíma og hann nær algjörlega ekki að fela skömm sína. Þessi klunkari er hrikalega hraðvirkur, skotið upp kollinum sem er einfaldlega hlæjandi og virðist ritstýrt af þriðja bekk. Allt á meðan að snúa atburðarás til að hylma yfir það erfiðasta við að taka upp söguþráð forsetakosninga á ódýran hátt: láta hann líta út fyrir að vera forseti. Mér finnst ég satt að segja sofandi stutta stund á síðustu spólunni og þegar ég vaknaði hljóp ég til baka til að missa ekki af stakur ömurlegur rammi. Prófaðu þennan drykkjuleik: taktu mynd í hvert skipti sem þú sérð hann bersýnilega apa aðra miklu betri kvikmynd. Þú munt blunda líka. Ekki síðan 'The Man' með Samuel L. Jackson og Eugene Levy hef ég séð svo yndislega óinnleysanlegt verkefni. Ég gef kannski eintök sem jólagjafir. Núll stjörnur. Þúsund hlátur.