Gene Hackman er fyrrum landgönguliðsofursti sem safnar saman handfylli einka dýralækna frá Víetnam til að fara aftur til Laos og bjarga nokkrum Bandaríkjamönnum sem hafa verið skráðir sem saknað í aðgerð. Hackman grunar að í raun og veru sé hálfur tugur MIA í leynilegu haldi í afskekktum búðum af Laótbúum til að þjást og útvega meira erfiðisvinnu. Hackman fær borgað af auðkýfingnum Robert Stack, en sonur hans, líkt og sonur Hackmans, er talinn vera meðal MIA. En aðstæðurnar eru þannig að Hackman getur aðeins náð að kaupa gömul og úrelt vopn, þó honum takist að sækja hjálp ákafts andkommúnista Loatian og tveggja dætra hans í leiðinni. Ég held að myndin hafi ekki verið vísvitandi samið til að styðja goðsögnina um að Víetnamar haldi enn MIA okkar í áróðursskyni. Goðsögnin var nógu raunveruleg. Ef einhver man þá voru margir stuðaralímmiðar 1982 og 1983, BRING BACK THE MIA. Ég held þess í stað að myndin hafi verið gerð að hluta til til þess að grípa inn í goðsögnina. Það var fáránlegt í augnablikinu. Af hverju myndi fyrrverandi óvinur okkar neita að skila MIA? Áróður? Hvar er áróðursgildið í einhverju sem er haldið leyndu? Til að bæta við vinnuframboði? Þeir þurfa hundrað aukaverkamenn í Víetnam og Laos? Hvatirnar á bak við þessa mynd -- með sigursæla tónlistinni og hárri líkamsfjölda -- voru skrumskælingar. En hvað með myndina sjálfa? Hann er sviptur þema sínu um að bjarga goðsagnakenndum misþyrmingum MIA, það er venjubundinn hernaðaraðgerðarmaður, hvorki betri né verri en tugir annarra sem komu fram á níunda áratugnum. Frammistaða Gene Hackman er sú eina sem nær að halda hausnum yfir vatni. Hann er næstum því alltaf áreiðanlegur. Af hinum, þar sem þetta er formúlulegur söguþráður, meðal annars dregið af „The Dirty Dozen“, reyndi ég í sífellu að giska á hver úr hópnum myndi fórna sér fyrir verkefnið. Af þremur and-kommúnistum Asíubúum hélt ég að einn eða fleiri væru dautt kjöt. Þess vegna koma asískir aðstoðarmenn fram í kvikmyndum sem þessari. (Ég hafði rétt fyrir mér tvisvar af þremur.) Mér fannst Patrick Swayzie líka vera nýliði fyrrverandi yfirmaður, yngsti hópsins, sem hafði aldrei "unnið virðingu" hinna vegna þess að hann hafði aldrei séð bardaga, myndi þarf líka að fara í einhvern hetjulega ham. Rangt. Hann verður að vísu hetja, en lifir ósnortinn af. Ég hélt að það væru fimmtíu og fimmtíu líkur á að Hackman þyrfti að fara líka, en hann gerir það allt í lagi. Formúlan teygir sig ekki í raun fyrir frumleika heldur. Klaustrófóbískur fangaflótti Charles Bronson úr "The Great Escape" er hér í fyrrverandi jarðgangarottu Fred Ward, klausturfælni sem neyðist til að skríða í gegnum frárennslisrör með snák inni í henni, svo að hann geti gert uppgötvun á laotísku stríðsfangabúðunum. Titillinn, "Óalgengur hreysti," er frá virðingu sem Nimitz aðmíráll sýndi mönnunum á Iwo Jima - "Óalgengt hreysti var algengt þennan dag." Það var vissulega rétt hjá Nimitz. Hvort mennirnir sem börðust í Víetnam voru allir jafn hraustir eða ekki er fjarri lagi. Allir sem sáu bardaga eða jafnvel komu nálægt þeim, settu líf sitt á strik fyrir strákana í röðinni við hliðina á þeim, voru nógu hetjulegir. Þessi mynd, og hvernig hún nýtir biturleika okkar um Víetnamstríðið, gerir þeim í raun ekki réttlæti.