Venjulega halda kvikmyndir sig utan sviðs „innlends leiklistar“ og ekki að ástæðulausu: hver vill viljandi leita afþreyingar úr sögu um það sem þeir eða þeir sem eru nákomnir þeim þurfa að takast á við í raunveruleikanum? Skilnaður særir ótrúlegt hlutfall bandarískra fjölskyldna af öllum stéttum og forræðisbarátta er ljótur og nauðsynlegur hluti af því. Þetta er ekki flótti -- aðal ástæðan fyrir því að meðalmaður snýr sér að kvikmyndum -- það er sorglegur veruleiki. Venjulega er skilnaður eða forræði einfaldlega hluti af stærri sögu og hefur áhrif á hvernig við skiljum hana eða tengjumst persónum hennar. "Kramer vs. Kramer" einbeitir sér að því og biður okkur að skilja hvers vegna við gerum það og hvers vegna það gerir það svo erfitt. Það er áskorun fyrir bæði þessa mynd og áhorfendur hennar: breyta einhverju svo raunverulegu í eitthvað sem getur fangað athygli okkar og látið okkur svo ekki líða fyrir grimmd þegar speglinum er haldið upp að andliti okkar. Rithöfundurinn/leikstjórinn Robert Benton nær örugglega bæði og á áhrifamikinn hátt við að aðlaga þessa skáldsögu eftir Avery Corman. Sagan, eins og búast mátti við, er frekar einföld: Stórfyrirtækisauglýsingamaðurinn Ted Kramer (Dustin Hoffman) kemur heim til að finna konu sína Joanna ( Meryl Streep) er að yfirgefa hann og 7 ára son þeirra Billy (Justin Henry). Ted verður þá fljótt að læra að vera virkur faðir í lífi drengjanna og um leið og hann gerir það höfðar Joanna forræðismál á hendur honum. Til að gera Óskarsverðlaunadrama um eitthvað svo almennt og sérstaklega viðræðuþungt þarf fyrst gífurlegan leikaraskap hæfileiki. Þú verður ekki mikið betri en Hoffman og Streep. Hoffman er á besta aldri í þessu hlutverki: Fyrsti Óskarsvinningurinn hans eftir þrjár aðrar athyglisverðar tilnefningar. Hann skapar ítarlega persónu, einstakling sem sjálfhverfur og fljótfærni hans breytist greinilega þegar hann lærir að verða betri faðir og eini umönnunaraðilinn. Streep vinnur sinn fyrsta Óskar í aðeins öðru stóru hlutverki ferils síns sem kona sem fær ekki mikinn skjátíma en þarf að miðla bæði innri kvöl við ákvörðun sína um að fara sem og endurnýjaða sjálfsmynd þegar hún kemur aftur til að taka við forræði. Streep gerir það áreynslulaust. Ungi drengurinn, Justin Henry, sem á sínum aldri var yngsti tilnefndur í keppnisflokki í sögu Óskarsverðlauna, leikur útfærslu allra 7 ára barna einstaklega vel. Skrif og leikstjórn Benton færir þessar sýningar á það stig að við sjáum dýpra. inn í vandræði þessarar fjölskyldu en við gerum okkar eigin og endurskoða þannig hugsanir okkar um ástina og að ala upp fjölskyldu. Fyrri athyglisverðar heimildir Bentons („Bonnie & Clyde“ og „Superman“) gáfu ekki til kynna sterkt vald á fjölskyldudrama, en maðurinn getur skrifað. Fjölmargar senur gefa okkur sterk myndefni sem sýnir okkur miklu meira en dæmigerða fjölskylduatburðarás sem þær sýna. Fyrsti morguninn sem Joanna er farin og Ted gerir Billy french toast er klassík sem sýnir fullkomlega alla hæfileikana sem fara inn í þessa mynd í atriði sem gerist í eldhúsum Bandaríkjamanna á hverjum morgni. Þú munt sjaldan sjá sögu eins einfalt og "Kramer vs. Kramer" gert betur. Það kemur ekkert á óvart í lokin eða útúrsnúningar sem halda okkur í örvæntingu límdum við skjáinn. Myndin þarf síðan að treysta á hæfileika sína og þeir eru allir öruggir og skila nýjum skilningi á efni sem er svo kunnuglegt.