Titanic er klassík. Ég var mjög hissa á því að þessi mynd var ekki með heilan tíu, í heildina á IMDb notendalistanum. Kannski, það er bara töff að gefa Titanic ekki kredit nú á dögum, en þegar það var fyrst gert var það í raun eitthvað. Þegar myndin kom út flykktist fólk í kvikmyndahús. Þegar það kom út á myndbandi horfðum við systir mín á það tvisvar á dag í mánuð. Það var óhætt að segja að við værum helteknir og ekki að ástæðulausu. Sumum hörmungarsenunum var erfitt að gleyma, eins og frosna barnið, eða gaurinn sem framdi sjálfsmorð eftir að hafa drepið einhvern í óstýrilátum mannfjöldanum. Margir fórust á því skipi og að koma því á framfæri á kvikmynd með þeim skjótleika og tilfinningum sem þurfti er erfið áskorun sem James Cameron tók sig til. Svo má ekki gleyma hinni mögnuðu rómantík milli Jack og Rose. Hvort sem samband þeirra var ímyndunarafl einhvers eða ekki þá var það yndislegt. Þau þekktust varla, en þau myndu deyja fyrir hvort annað. Þeir treystu hvor öðrum. Þeir eru örugglega að gefa Rómeó og Júlíu hlaupið að peningunum sínum. „Ég mun aldrei sleppa takinu, Jack. Titanic er frábær mynd niður í kjarna hennar. Þetta er kraftmikil saga sem sögð er með frábærum leik, frábærri kvikmyndatöku, fallegri tónlist og áhöfn fullt af dugmiklum og duglegum starfsmönnum. Það fer virkilega í taugarnar á mér þegar einhver segist hata þessa mynd.