A Time To Kill er byggð á fyrstu skáldsögu John Grisham, þeirri sem hann skrifaði áður en hann varð frægur, og þeirri sem sló honum ekki upp til frægðar. (Það myndi "Fyrirtækið" gera). Þess vegna varð þessi mynd ekki gerð fyrr en löngu seinna, eftir að Grisham var farinn að blaðra út tilgangslausar bækur með kvikmyndadollarmerkin fersk í höfðinu. Ólíkt flestum þeirra var þessi bók í raun um eitthvað. Það var kjöt, það hafði þyngd og það hafði hjarta. En það hafði líka banvænan galla, og þessi banvæni galli verður þýddur í myndina. Nefnilega, "A Time To Kill" setur þig upp. Hérna höfum við svartan mann (Jackson), sem er ákærður fyrir morð á tveimur hvítum mönnum sem nauðguðu og pyntuðu 10 ára dóttur sína á hrottalegan hátt. Við erum með lélegan lögfræðing (McConaughey) sem berst við stóra slæma kerfið til að bjarga skjólstæðingi sínum. Og ó, við the vegur, allt þetta er sett á bakgrunn kynþáttafordóma í Mississippi, heill með hettu KKK menn brenna krossa. Með öðrum orðum, við eigum að hafa samúð með Carl Lee Hailey. Við eigum að trúa því að faðir sem elskar dóttur sína eigi rétt á því að drepa mennina sem nauðguðu henni. Við eigum að finna fyrir óréttlæti kerfis þar sem kynþáttahvít kviðdómur gæti dæmt svartan mann sem var bara að reyna að hefna grimmdarglæps. Okkur er ætlað að líða eins og við stöndum við hlið fólksins sem hrópar „Frelsaðu Carl Lee“. En rasismamálið er reyktjald og allt er tilgerðarlegt. Carl Lee Hailey var vakandi. Já, það voru mildandi aðstæður fyrir því sem hann gerði, en staðreyndin er sú að hann var ekki saklaus. Þetta hefði verið satt, sama hvaða húðlit hann var, eða húðlitur árásarmanna dóttur sinnar, dómarans, kviðdómsins eða einhvers annars. Og það sem er svo þungbært við þessa mynd er að hún málar alla sem trúa Carl. Lee hefði átt að vera dæmdur fyrir að vera rasisti. Skilaboðin virðast vera þau að ef þú telur að lögin eigi ekki að taka í eigin hendur, þá gætirðu allt eins verið að brenna krossa á grasflöt einhvers staðar með hettu. Þetta er ekki í fyrsta skipti sem þungur skammtur af tilfinningasemi er sett inn í sögu sem þessa, og hún verður ekki sú síðasta. Sem bíómynd heldur A Time To Kill bókinni nokkuð trú og leiklistin er ekki hálf slæm. En það spilaði höndina sem það hafði fengið, í raun og veru. Jafnvel góður leikhópur getur ekki lyft upp slæmu heimildarefni.