Væntingarnar voru nokkuð miklar til mín þegar ég fór að sjá þessa mynd, eftir allt saman hélt ég að Steve Carell gæti ekkert rangt fyrir sér með frábærar myndir eins og Anchorman, The 40 Year-Old Virgin og Little Miss Sunshine. Drengur, hafði ég rangt fyrir mér. Ég ætla að byrja á því sem er rétt í þessari mynd: á ákveðnum tímum er Steve Carell leyft að vera Steve Carell. Það eru örfá augnablik í myndinni sem fengu mig til að hlæja og það er nánast eingöngu vegna þess að hann fékk svigrúm til að gera sitt. Hann er tvímælalaust hæfileikaríkur einstaklingur, og það er synd að hann hafi skrifað undir það sem reyndist að mínu mati algjört lestarslys. Þar með mun ég ræða það sem fór hræðilega úrskeiðis. Myndin hefst með Dan Burns, ekkjumanni með þrjár stúlkur sem er til skoðunar í ráðgjafadálk sem er á landsvísu. Hann undirbýr stelpurnar sínar fyrir ættarmót þar sem stórættingjar hans safnast saman í nokkurn tíma. Fjölskyldan er ofarlega á listanum yfir það sem gerir þetta að hræðilegri mynd. Engin fjölskylda hagar sér svona. Það er næstum eins og þeir hafi verið fluttir frá Pleasantville eða Leave it to Beaver. Þær eru skopmynd af því sem við höldum að fjölskylda sé þegar við erum 7. Það nær því marki að þær verða andstyggilegar og einfaldlega pirrandi. Snertifótbolti, krossgátukeppnir, fjölskyldukeilu og hæfileikaþættir ER EKKI HVERNIG RAUNULEGT FÓLK HÁTAR sér. Það er næstum sjúkt. Annar stór galli er konan sem Carell á að falla fyrir. Að fylgjast með henni í fyrstu senu sinni með Steve Carell er eins og að horfa á fórnarlamb heilablóðfalls reyna að fá endurhæfingu. Það sem ég ímynda mér að eigi að vera einstakt og frumlegt í þessari konu kemur út fyrir að vera svolítið þroskaheftur. Það fær mig til að halda að þessi mynd sé að gerast á annarri plánetu. Ég fór úr leikhúsinu og velti því fyrir mér hvað ég sá. Eftir að hafa hugsað lengra held ég að það hafi ekki verið mikið.