Get ekki sagt að þetta hafi ekki verið vel gert. Á nýlegri kvikmyndahátíð viðurkenndi leikstjórinn að sumar senur hefðu tekið 30 myndir. Og það er ekki minnsta vísbending um að hann hafi ekki fengið nákvæmlega það sem hann vildi. En þetta er einkennilega ekki rómönsk mynd á sama hátt og West Side Story var fyrir mörgum árum. Báðir aðalmennirnir, bróður-systurteymi, eru frábærir og eftirminnilegir í sínum hlutum. Umgjörðin, eins konar neðanjarðar bílaviðgerðarhverfi í Queens, er flestum algjörlega framandi og er ein og sér þess virði að fara inn. En það er eitthvað ófullnægjandi við lykilatriði myndarinnar, nefnilega hvað systirin telur sig þurfa að gera til að komast af. Ég get vel skilið viðbrögð bróðurins, en mér finnst þetta bara of auðvelt. Kvikmyndin virðist benda til þess að fólk eins og þetta þurfi ekki hjálp okkar, að það muni finna leið til að lifa af án venjulegra stuðningskerfa. Ég myndi ekki hvetja neinn til að trúa því. Það væri miklu meiri mótspyrna við vali hér en lýst er. Fyrir utan það sem skemmtun virkar það vel. Sem nákvæm lýsing á menningu, ekki svo vel, held ég.