Árangursríkar kvikmyndir um frumspekileg efni eru sjaldgæfar, en Fata Morgana er gott mál. Þú getur krítað stóra viðfangsefnið undir metnað æskunnar, en Herzog stendur sig ótrúlega vel. Tilgangur myndarinnar er að sýna mönnum, og jafnvel heiminum, frá sjónarhorni sem ekki er mannlegt. Myndin er í þremur hlutum: Sköpun, Paradís og Gullöldin. Myndmál hvers og eins er í mótsögn við talsetninguna. Þrátt fyrir að texti "Sköpunarinnar" (úr Popol Vuh, Maya goðsögn) vísi til frumeyðina, gengur atriðið ekki lengra til að sýna goðsögnina. Það dvelur við úrganginn og á ýmsum eyðileggingum (eldur, reykur, rúst ökutæki). Myndirnar úr "Paradise" eru allt annað en það, og "Gullöldin" er dökk kómísk æðsta menningin er undarlegi söngleikurinn á veginum. Popol Vuh gefur til kynna að mannkynið sé aðalviðfang sköpunarinnar, en myndin gerir allt sem hún gerir. getur til að afturkalla þessa hugmynd. Goðafræðileg umgjörð þess á sér enga vísun í sögulegum tíma mannsins. Það eru engar mannlegar persónur til að tala um. Þegar drengur stendur með hund í lengri skoti er upphafsábendingin af sjónarhóli drengsins; á endanum er það miklu meira hundsins. Sömuleiðis er eðlan sterkari persóna en manneskjan sem kynnir hana, og félagi skjaldbökunnar lítur varla út fyrir að vera mannlegur með stóru flippurnar sínar. Dýrasögur og náttúruheimildarmyndir eru alltaf að manna, en Fata Morgana hefur ekkert af því. Vissulega líta sandaldirnar út eins og kvenlíkami, en líkingin sker í báðar áttir. Væntanlega geta aðeins menn auðveldlega greint á milli sköpunar sinnar og náttúru og hér eru flugvélar og verksmiðjur sýndar við hlið fjöll, vötn og fossa. Fólk og siðmenning eru allt hluti af víðara náttúrulegu landslagi. Árið 1979 setti Herzog nýjan snúning á hugmyndina þegar hann endurgerði Nosferatu frá sjónarhóli vampírunnar.