Mér hefur alltaf líkað við Fred MacMurray ogþótt ferill hennar hafi verið styttur á hörmulegan háttmér finnst Carole Lombard skemmtileg á að horfa. Pörðu þessar tvær stóru og aðlaðandi stjörnur saman, bættu við bestu aukaleikurum eins og Jean Dixon, Anthony Quinn, Dorothy Lamour og Charles Butterworth, gefðu þeim rómantískt handrit, teymdu þeim með þekkta leikstjóranum Mitchell Leisen og þú færð miðlungs upplifun af kvikmynd.Skid Johnson ( Fred) og Maggie (Carole) „hittast sæt“ í heimsókn hennar í Panamaskurðinn og eyða næstu vikum í að verða ástfangin. Skid er frábær trompetleikari, svo hann leggur af stað á tónlistarferil, sem er fyrirsjáanlega loftskemmtilegur bæði í uppgangi og falli. Á meðan hann klifraði upp á tónlistarstjörnuna vanrækir hann Maggie, sem hvetur hann síðar til að byrja upp á nýtt eftir að hann hefur náð botninum. Ah, já, þetta er hinn sanni glaðlegi endir í Hollywood, sem kemur aldrei of fljótt. Stjörnur og leikstjóri af þessu tagi ættu að tryggja velgengni, en þessi mynd er svo fyrirsjáanleg og hægfara að það er stundum erfitt að horfa á hana. Fyrstu atriðin sem gerast í Panama eru svo tortryggin að þau virðast halda áfram að eilífu og seinna ráfar alkóhólisti Skid bara endalaust um New York. Fred og Carole reyna sitt besta en þreytt handrit og S-L-O-W leikstjórn gefa þeim bara ekki séns. Jafnvel lokasenan, þar sem Maggie hvetur Skid til að rísa upp úr ösku áfengis og vonbrigða, er bara ekki sönn. Þessa mynd ætti að sjá einu sinni til að horfa á fyrri sýningar frá stjörnunum MacMurray og Lombard. Hins vegar ábyrgist ég að það virðist taka um 48 klukkustundir að horfa á hana.