Það eru nokkur ár síðan ég sá þetta, en man eftir því og langar að sjá það aftur. Þetta varð eins konar „meðferð“ fyrir mig með persónulegri reynslu. Þrjátíu og fimm ára karlmaður harmar yfir hafnaboltaleik í menntaskóla þar sem hann „missti af boltanum“ og liðið hans tapaði. Hann hugsar um það 20 árum seinna, „ef ég hefði bara slegið þann bolta“ og hvernig líf hans yrði betra vegna þess. Svo fær hann tækifæri til að komast að því....og fær aðeins meira en hann bjóst við. Það minnir mig svo mikið á þegar ég var í menntaskóla, ég prófaði tvisvar fyrir æfinga-/dansliðið okkar og gerði það ekki gerðu það. Þetta lið var það sem var næst kvenfélagi í skólanum mínum. Ef þú varst á því, þá varstu „allt það“. Ég prófaði ekki fyrr en á síðustu tveimur árum í HS og eftir annað skiptið tók ég því mjög hart. Ég hafði slegið og marað fótinn minn illa rétt fyrir tilraunir og var í sokkabuxum til að hylja marblettina og það varð til þess að ég komst ekki. Það var árið 1987. Í gegnum árin, jafnvel nú stundum, hugsa ég "Ef ég hefði bara ekki slegið fótinn á mér hefði ég aldrei klæðst þessum heimskulegu sokkabuxum." Nú sit ég ekki og held að líf mitt væri eitthvað betra eða jafnvel eitthvað öðruvísi hefði ég gert hana, en þegar ég sá þessa mynd áttaði ég mig á því að við vitum aldrei hversu ólíkir hlutirnir geta verið með því að breyta einum litlum hlut langt aftur í fortíðinni . Hver veit, það hefði getað breytt atburðarásinni á það stig að ég hefði ekki hitt föður sonar míns. Ég myndi mæla með þessari mynd fyrir alla sem eiga það eina augnablik í fortíðinni sem þeir óska ​​að þeir gætu breyst. Farðu varlega hvað þú vilt!!!