Fyrir utan DA (James Eckhouse) og stutta konu sem kemur fram sem er sannfærandi samúðarfullur við aðstæður Ellen Gulden (Renee Zellweger), er Ellen sjálf eina sannfærandi persónan - og viðkunnanleg persóna í myndinni. Hún er sú eina, ekki deyjandi móðir hennar, sem ætti að vera og er - hið eina sanna. það er ekki aðeins í hlutverkinu, í leik Zellweger, heldur líka í söguþræðinum sjálfum .... Þangað til söguþráðurinn snýst gegn sjálfum sér - og gerir móðurina að "einu sanna hlutnum" í augum veikburða eiginmanns síns. sem getur ekkert gert rétt fyrir konu sína eða dóttur. Dóttirin skynjar það sem áhorfandinn skynjar, en slíkar gáfaðar skynjunir verða að víkja fyrir grunnu viðhorfi eiginmannsins sem er laus við bæði veruleika eiginkonu sinnar og dóttur. Til að byrja með er eina öfluga atriðið í þessari mynd, þegar Ellen berst við grimmd föður síns, lygin í lokin. Ellen er bara enn ein ung sterk kona sem grátandi föður verður að temja til samræmis. Mjög gölluð mynd - svo gölluð að hún er kölluð leiðindi og ekki tímans virði.