Með 2 klukkustunda hlaupalengd sinni sýnir Crash tilfinningalega angist 10 persónahóps síns þegar hún stendur frammi fyrir stundum augljósum og stundum duldum kynþáttafordómum sem liggja til grundvallar í bandarísku samfélagi. Það og tilfinningaleg angist eins áhorfenda sem situr nálægt framhliðinni og reynir í örvæntingu að átta sig á því hvað kvikmyndir hafa orðið þessa dagana. Tímabilið sem við lifum á er orðið svo flókið. Við höfnum ekki bara módernisma, jafnvel ekki mjög áhugasöm fánaveifing hugmynda póst-módernisma er alltaf skotin niður af því, póst-póst-módernisma sem miðar að því að eyðileggja allar þessar hugmyndir, allt að engu þökk sé hinum mikla eyðingarhyggju. hugmyndir þessara frábæru 'hugsuða'. En ég vík. Þetta hefur ekkert mikið að gera með það sem myndin fjallar um, heldur frekar hvað myndin er. Jú, það virðist erfitt að afla tekna í Hollywood sem þarf að koma til móts við markað sem er svo eftir-post-post allt sem tortryggni er orðið meira en bara einkunnarorð í lífinu. Það er orðið hluti af öllu sem við gerum og hluti af öllu sem við hugsum um hvort sem okkur líkar það eða verr. Og svo er ný stúdíóvara fædd! Indie-myndir, sem einu sinni voru kraftmiklar og hugsjónalegar í ögrandi tilraunamennsku, virðast nú vera jafn fastráðnar og Hollywood-myndir til að selja á indie-kvikmyndamarkaði. Indie-mynd verður að seljast á Sundance áður en hún verður „hyllt“. Og svo er ekkert einfalt lengur. Jafnvel það sem telst góð kvikmynd verður svo gruggugt. Þar sem kvikmyndaframleiðendur áður fyrr vildu bara skemmta fólki og segja góða sögu - og í þessum að því er virðist einfeldningslegu tilraunum eru mestu kvikmyndir gerðar - verða kvikmyndagerðarmenn nú á dögum að gera kvikmyndir sem eru góðar fyrst og fremst; kvikmyndir verða að vekja fólk til umhugsunar, verða að vera þroskandi, verða að vera ögrandi, vekja upp spurningar, yadda yadda yadda. Það sem allt snýst um er niðurrif frá Hollywood kvikmyndakerfinu, en þessi niðurrif virðist undarlega lík formúlulíkingum Hollywood kvikmynda, óteljandi leiðir til að vera ólíkar til að vera í raun sama varan. Og ég er ekki einu sinni byrjaður á myndin enn. Kannski er ég orðinn of vandlátur á kvikmyndir sem ég sé þessa dagana. Kannski er það vegna aðalþarfar minnar til að skemmta mér, frekar en, segjum, vera rannsakaður þegar ég horfi á kvikmynd. En djöfull er þessi mynd eitt stórt drasl. Og ég er hrifinn af þessari mynd, ekki bara vegna þess að hún fylgir leiðbeiningabókinni How to Make a Good Movie Good 101 til T--persónanna sprauta mælskandi línur og eru svo fyndnar eins og þær séu hæfileikaríkar með ræðu Guðs; það vekur upp mál um kynþáttafordóma og líf sem blasir við kynþáttafordómum í Ameríku; það hefur „snertandi“ augnablik þar sem allir uppgötva meira um sjálfan sig og meira um annað fólk; svo ekki sé minnst á þá staðreynd að þegar þú heyrir ambient/new age hljóðrás kvenna syngja í háum tónum á erlendum tungumálum, þá veistu að þú ert með alla ofangreinda eiginleika. Og eitthvað um fyrrnefndan punkt - um að það vekur upp spurningar um strax sannfærandi málefni eins og rasisma - pirrar mig mikið. Eins og allar kvikmyndir eftir post-post-post-posta allt, þá er það ekki bara að hafa skilaboð um þetta mál. Vegna þess að ó, áhorfendur okkar eru of gáfaðir til þess þessa dagana í þessum heimi eftir póst eftir færslu. Áhorfendur okkar vilja að við fáum þá til að hugsa, vilja ekki að við setjum hlutina svona einfeldningslega, (og þá fara þeir í tilvistarhyggjuvitleysu og segja) að það sé vegna þess að lífið sjálft er ekki einfalt. Ha ha ha. Hvaða aðra algenga æfingu gerum við hér þá þurfa áhorfendur að hugsa um málefni frekar en að láta þau gefa þeim. Allt í lagi, allt í lagi og allt í lagi. Þannig að myndin leggur áherslu á að hamra áhorfendum með þessum skilaboðum sem ekki eru skilaboð og þar sem þau eru ekki beint boðskapur, þá er hún svo ákaflega lúmsk og fíngerð þýðir gott ekki satt? Þannig að við erum að verða fyrir barðinu á okkur aftur og aftur með þessari vel skrifuðu fíngerð með mælsku orðræðu prósa. Og eins og kaldhæðnin sé ekki nógu brött, þá erum við með persónu Ludicrous, eina persónuna sem virðist ekki taka allt þetta rasismakjaftæði alvarlega, þar sem hún er 'breytt' í eina af þessum pirrandi merkingarríku persónum þar sem hann lærir eitthvað á endanum, gefa þroskandi útlit og hlé þar sem áhorfendur eiga að „læra eitthvað um sjálfa sig líka“. Um, já. Hvað mig langaði til að sjá ótrúlega kynþáttafordóma rétt á eftir þessum manni. Til að stytta langt kjaftæðið held ég að ég hefði ekki tekið á móti myndinni ef hún væri ekki svona uppblásin í sjálfsmikilvægi sínu. Angurinn sem myndar alla myndina var meira eins og væl í hvítum strákum en raunverulegri reiði Spike Lee. Það er svo Tim Robbins og Sean Penn, týpan sem vill veifa fánum um mannúð þegar það eina sem þeir átta sig ekki á er fáninn sem þeir veifa eru holóttar nærfötin þeirra. Auk þess er það orðið svo töff í heiminum eftir póst eftir færslu að vera algjörlega lúmskur um það. Ekkert er einfalt lengur. Í bestu viðleitni sinni til að vera í raun og veru góður, ögrandi og á endanum mannlegur, hefur hún orðið hvorugt, imho, bara enn eitt indí-kjaftæðið frá indie-leikstjóra sem vill skapa sér nafn sem trúverðugur indie-kvikmyndagerðarmaður. Nú er að minnsta kosti Hollywood einfaldara og einlægara í manipulativeness.