Það er kaldhæðnislegt að saga Dr. Seuss sem leggur áherslu á að jólin séu ekki markaðsvæðing skuli vera ein mest efla, markaðssett og farsælasta stórmynd hátíðarinnar. Almennur kjarni aðlögunar Ron Howard er sá að bann Grinchsins gegn jólunum stafar af atviki í æsku og að Whos sjálfir eru uppteknir af efnishyggju tímabilsins nema fyrir Cindy Lou Who (vel leikin af Taylor Momsen). Þessi mynd gerir ákafa, metnaðarfulla tilraun til að fanga vitleysu og tilfinningar í sögu Seuss, en lokaniðurstaðan er mynd sem svíður og fyllir aldrei tilfinningaþrungna kraftinn í teiknimyndaútgáfu Chuck Jones. Jim Carrey er eftirtektarverður í frammistöðu sinni sem hinn djöfullega Grinch, en hvort sem það eru samræðurnar, hraðinn eða óviðkomandi söguþráður sem hrúgast yfir upphaflega söguþráðinn, þá kviknar umbreytingin frá biturum eymd yfir í glaðværan velgjörðarmann einfaldlega ekki með sannfærandi hætti. Það er dásamlegt myndefni og förðunin er mögnuð, ​​en samt fyrir utan tæknilega sigrana vantar eitt eða tvö atriði hérna. Nákvæmni?Sál? Eða kannski tókst Jones upphafsaðlögunina allt of vel í 25 mínútna teiknimynd sinni sem Howard fellur undir í kvikmynd sem finnst þrjár klukkustundir löng. Howard, Carey og áhöfnin eru öll mjög hæfileikarík og hæfileikarík, en það sem virðist vera vinningssamsetning er bara veik og þröngsýn í lokaafurðinni. Ef þú verður að sjá útgáfuna í langri lengd, leigðu hana á myndbandi með teiknimyndaútgáfu Jones og þú getur séð hversu stærri og flottari er ekki alltaf betri. Ég gef þessari mynd þrjár dósir af Who-Hash af fimm.