Áhorfendur óháðra kvikmynda vita að einu sinni til tvisvar á ári ætla þeir að sjá sögur um vanvirkar fjölskyldur og þeir eru búnir að búast við þeim og það er að verða meiri áskorun að halda þeim ferskum en hér, þrátt fyrir góða leikarahópinn, virðist það bara vera meira af þeim. sama. Sagan fjallar um Travis fjölskylduna sem er að reyna að jafna sig eftir sjálfsmorð Matt (Kip Pardue) sem var mjög efnilegur menntaskólasundmaður. Ben (Jeff Daniels) er faðirinn sem dregur sig frá öllum og hefur aldrei komið fram við annan son sinn Tim (Emile Hirsch) eins vel og Matt en hann hefur samskipti (af einhverju tagi) við móður sína Sandy (Sigourney Weaver) sem finnur geymsluna sína af pottinn og byrjar að reykja hann.*****SPOILER ALERT***** Sandy byrjar líka að daðra við mun yngri menn eins og afgreiðslukonuna í matvöruversluninni en þegar hún reynir að kaupa meira marijúana verður hún handtekin og fluttur í fangelsi. Hún segir engum frá því sem gerðist en hún uppgötvar marbletti á líkama Tims og einnig að Ben hefur tekið sér frí frá vinnu. Eftir allt þetta gerist Sandy veikist og lendir á sjúkrahúsi þar sem líf hennar er í hættu sem neyðir Ben til að gera sér grein fyrir því að hann gæti þurft að sætta sig við að missa annan hluta fjölskyldu sinnar. Þessi mynd er skrifuð og leikstýrt af Dan Harris sem hefur unnið með Bryan Singer í "X2" og einnig væntanlegri Superman mynd og á meðan handrit hans leyfir þessum persónum að eiga ósviknar augnablik til að tjá sársauka sína og rugl þá er sagan (fyrir mig) bara of mörg atriði hent inn. Handritið snertir svo mörg mismunandi svæði sem þú þarft skorkort til að halda utan um þau öll, þar á meðal eiturlyf, kynlíf, ást, framhjáhald, misnotkun, vanrækslu, tilraunir með samkynhneigð og lífshættulegan sjúkdóm. Ef allar þessar atburðarásir væru ekki nóg fyrir þig Harris, þá snýrðu að söguþræðinum í lokin sem á að draga saman og útskýra flestar tilfinningar allra til Tim. Þó að ég rak augun að minnsta kosti 2 eða 3 sinnum við hvernig handritið hélt áfram að rúlla upp hvað eftir annað verð ég að viðurkenna að ég hataði þessa mynd ekki og ég verð að þakka leikarunum fyrir það. Allir eiga að minnsta kosti eina góða senu einhvers staðar í myndinni en ég vildi að sagan hefði einbeitt sér meira að Weaver og karakter hennar en Hirsch. Weaver er einstök og með beittara handriti hefði hún getað fengið hlutverk sem hefði kannski leitt til Óskarstilnefningar en í staðinn fáum við endalaus atriði af Hirsch í veislum eða skítkast hans með nágrannanum í næsta húsi. Harris sýnir að hann getur verið góður rithöfundur/leikstjóri en með þessari viðleitni hendir hann bara svo mörgum ólíkum hlutum í áhorfendur að efnið verður bara vandað og tilgerðarlegt.