Ég veit ekki hvað það var við þessa mynd sem fékk mig til að bregðast svo innilega gegn henni. Kannski voru það persónurnar sem voru svo óviðkunnanlegar og voru ekki nógu sannfærandi til að hugsa um. Kannski var það óskipulagður söguþráðurinn. Kannski var það staðreyndin að Rob Lowe var með langan eyrnalokk og eyeliner. Kannski var það vegna þess að einhvern tíma í myndinni brjótast þau öll út í söng. Kannski var það vegna þess að níundi áratugurinn var aldrei sá níundi. Kannski var það vegna þess að allt var hryllileg ofstæki. Kannski var það vegna þess að persóna dælir í hnefann á meðan hún keyrir í burtu frá myndavélinni á meðan hún er að hverfa. Ég veit ekki hvað það var sem fékk mig til að hata það svo, en ef það þýðir að reyna að horfa á það aftur er ég ekki til í að komast að því.