DARK REMAINS er lággjalda amerísk hryllingsmynd sem á einhvern hátt tókst að vinna til 2 verðlauna. Söguþráðurinn virðist fela í sér 2 aðskilda þætti. Í fyrsta lagi fremur kona sjálfsmorð með því að höggva á úlnliði sína á meðan hún baðar sig. Í öðru lagi finnst ung dóttir tæknirithöfundar með skorinn háls. Syrgjandi hjónin ákveða að flytja í einangraðan skála í fjöllunum. Síðar kemur í ljós að farþegarýmið og staðirnir í kring eru reimt. Eftir því sem líður á myndina renna hinir tveir aðskildu þættir sögunnar að lokum saman eins og við mátti búast. Hins vegar er framkvæmdin tilviljunarkennd og veldur ruglingi sem gæti ef til vill aðeins verið leyst með mörgum áhorfum. Því miður er myndin einfaldlega ekki nógu lokkandi til að laða flesta áhorfendur til að horfa á hana oftar en einu sinni. Nánast allt sem gæti farið úrskeiðis við þessa mynd fer úrskeiðis - og hratt! Og það er ekki hægt að nota lága fjárveitinguna til að réttlæta alla gallana sem finnast hér. Ég tel að það væri rangt að dæma leikarana sem taka þátt í þessari framleiðslu þar sem efnið var einfaldlega of lélegt. Persónurnar eru óáhugaverðar eins og aðrir gagnrýnendur hafa bent á á þessari síðu. Hið illa skrifaða handrit kynnir of marga án þess að gefa þeim áhugaverðar samræður, án þess að skapa tækifæri fyrir persónudrifnar aðstæður og án þess að auka dýpt í neina þeirra. Leikstjórnin er óinnblásin. Innblástur frá J-Horror kvikmyndum eins og RINGU, THE GRUDGE og ONE MISSED CALL er augljós. Því miður fylgdu stjórnendur DARK REMAINS ekki mikið eftir stíl J-Horror. J-Horror virkar svo áhrifaríkt vegna þess að það spilar á ótta við hið óþekkta. Spenna skapast af stöðugum breytingum á milli furðulegra aðstæðna (draugur á eftirlitsmyndavél sem gengur í áttina að henni til dæmis), og viðbragða aðalpersónu sem stendur frammi fyrir því án nokkurrar viðvörunar. Það er enginn húmor eða tungu í kinninni í þessum myndum. Allt er leikið svo beint og án iðrunar eða takmarkana að það er ekki annað hægt en að sannfærast og heillast af því. Andrúmsloftið skapar spennuna og tryggir að hryllingurinn hafi sálræn áhrif, mjög ólíkt „hopphræðunum“ sem notaðar eru í Hollywood-kvikmyndum. Leikstjórar DARK REMAINS gerðu hugrakka tilraun til að forðast Hollywood-klisjur og komust einnig hjá því að nota CGI. Virðingin við J-Horror hefði getað verið vel ætluð. Því miður er skorturinn á innblástur líklegur til að fá áhorfandann til að hlæja að meintum „hræðslum“ á skjánum. Förðunaráhrif "drauganna" voru ekki svo slæm miðað við lágt fjárhagsáætlun en aðgerðir þeirra stanguðu bara rökfræði. Ég var að klóra mér í hausnum nokkrum sinnum á meðan á þessari mynd stóð. Ég gæti ekki gefið upp endirinn þó ég vildi. Ég einfaldlega gat ekki skilið það. Það eina sem ég gat ályktað um var að þetta væri einhver andstæðingur-hápunktur. Hvað er eftir? Svarið sem gagnrýnandi á annarri vefsíðu hefur bent á er leiðindi. Kvikmyndin er verk að sitja yfir. Sem betur fer lýkur sársaukanum eftir einn og hálfan tíma. Hins vegar myndu flestir líklega slökkva á löngu áður en yfir lýkur. Það eru aðeins 2 jákvæðir hlutir sem ég gæti fundið í þessari mynd - árangursríkt forðast hræðsluklisjur og fjarvera "f-orðsins" í hverri einustu setningu eins og maður myndi venjulega búast við að finna. Til þess eru stjörnurnar tvær. Þeir sem hafa gaman af yfirnáttúrulegum eða sálrænum hryllingi sem tengjast draugum og draugagangi gætu gert vel í að halda sig við kvikmyndir eins og THE LEGEND OF HELL HOUSE, THE CHANGELING eða J-Horror undirtegundina. þú hefur séð of margar rótgrónar kvikmyndir og vilt sjá óljósa „R-rated“ hryllingsmynd sem fjallar um ofurlítið fjárhagsáætlun um drauga, horfðu á DEATH OF A GHOST HUNTER. Þetta er kannski ekki mesta hryllingsmynd sem gerð hefur verið en hún er örugglega miklu betri en DARK REMAINS og hefur nokkra ósvikna óvænta á óvart. Ég ráðlegg öllum að forðast DARK REMAINS eins og pestina.