Fyrsta kvikmyndaaðlögun W. Somerset Maugham, "Of Human Bondage" eftir W. Somerset Maugham, vakti ótal bíógestir, skömmu áður en siðferðisreglur voru settar og myrkvaði anda rithöfunda, leikstjóra og leikara. Það hefur ekkert sjokksgildi í dag, bara fínn leikari. Þótt leikarahópurinn sé frábær er þetta fyrsta frábæra hlutverk Bette Davis og ein besta frammistaða Leslie Howard. Howard er enski wannabe Parísarlistamaðurinn Philip Carey sem er blíðlega og ákveðið sagt að hann skorti hæfileika og að hollustu hans komi ekki í staðinn fyrir sanna snilld. Með því að taka lærdóminn til sín snýr hann aftur til London og skráir sig í læknaháskóla (einn, sem virðist ekki hafa neina kvenkyns nemendur - á þeim tíma hefðu þeir verið að minnsta kosti nokkrir. Kannski höfundur/læknir Maugham gerði það ekki care for distaff medicos). Að drekka te einn daginn er Carey heilluð af þjónustustúlku, Mildred Rogers, Bette Davis í hlutverki sem siðferðislega laus og í rauninni vondur farrago. Cockney hreimurinn hennar er eins skarpur og Eliza Doolittle. Ítrekuðum tilraunum hans til að deita hana er fagnað með minna en áhugasömu svari: "Mér er sama," sem er öruggt merki fyrir hvern mann sem er með höfuðið beint skrúfað um að hann sé að leggja niður djúpið. Maugham's Mildred bætti ráðleggingum þjónustustúlkunnar með smá gamaldags götugöngu, eitthvað sem ekki er greinilega tekið fram hér. Rúmgóð niðurlægð Careys þjónar gífurlegri þörf Rogers fyrir stuðning af fjárhagslegum toga. Hann er í örvæntingu ástfanginn af henni - hún spilar á hann þegar organisti í kirkjunni á sunnudag leikur áreynslulaust á hljóðfæri hennar. Ekkert kynlíf hér. Hann viðurkennir að hann er að komast hvergi og byrjar skírlíft samband við Norah, konu sem dýrkar hann. Farðu aftur inn í Mildred, full af barni, og í venjulegri þörf hennar fyrir að láta sjá um sig. Farðu úr hjartahlökku Norah. Annar aðskilnaður frá Mildred og Carey hefst langvarandi vinskapur við Sally, ákefð af pabba sínum sem virðist líta á endanlega hjónaband sem bæði gott fyrir unga fólkið tvö og tækifæri til að losna við eitt af níu afkvæmum sínum. myndin fylgir sæmilega en ekki að öllu leyti frábærri skáldsögu Maughams. Howard's Carey er barnalegur og viðkvæmur og stóran hluta myndarinnar minna sorgleg augu hans mann á dúa sem stendur frammi fyrir tveggja hlaupa haglabyssu. Mildred er hömlulaust vond, notandi af verstu gerð, eina upptekin af sínum eigin þörfum er varla dulbúin þegar hún reynir að ýta Carey með þunnri patínu af ástúðlegum orðum (og býður - á einum tímapunkti lofar hún að hún muni gera "hvað sem er [hvað sem er]] hann] vill," djörf yfirlýsing fyrir tímann og ég er viss um að áhorfendur hafi fullan skilning á því. Forkóða það kann að vera en fljótleg upplausn Mildreds hefði fullnægt Bandalagi kaþólskra velsæmis. Endirinn er hefðbundinn-synd tapar, Reglubundin hegðun sigrar.Leikstjórinn John Cromwell vann frábæra frammistöðu frá tveimur aðalstjörnum sínum, annarri rótgrónu, hinni stofnað að mestu vegna þessarar myndar. Andrúmsloftið er London þriðja áratugarins og ferðin aftur í tímann er þess virði að taka.Fáanlegt á DVD.9 /10 (fyrir frammistöðu Davis og Howards)