Áhugi minn vaknaði þegar ég var að fletta og sá nafnið Iphigenia. Ég heiti Eugenia svo ég hugsaði allt í lagi, við skulum sjá hvað þetta er. Ég er svo fegin að hafa verið áfram á rásinni. Þvílík dásamleg, dásamleg saga. Drama, sorg, sumt ofurleikur en dásamlegur tími. Ég horfi á þetta og það gerir mig sorgmæddan fyrir allt lætin sem kvikmyndaiðnaðurinn gefur út og þessar fallegu litlu gimsteinar komast framhjá. Prófaðu Iphigenia og ég vona að þú hafir jafn gaman af henni og ég. Ég hef meira að segja fengið börnin mín (27, 25, 20 og 17) til að njóta þess. Það byrjar þó hægt, dramatíkin byggist upp og þú verður dreginn inn í söguna. Að horfa á þessa yndislegu mynd fékk mig til að vilja hylja mig í grískri harmleik og patos.