Þetta er enn einn vestri um gráðugan nautgripabarón sem vill ýta út litlum búgarðseigendum og bændum. Það hefur vissulega allt verið gert fyrr og síðar. En The Violent Men er eitthvað sérstakt. Það sem gerir það sérstakt er Barbara Stanwyck í hlutverki víxlsins eins og hún gerði oft í síðari myndum sínum. Hún er gift hinum örkumla Edward G. Robinson sem er nautgripabaróninn hér, en Robinson er örkumla og það er einhver vísbending um að meiðsli hans hafi gert hann getulausan. Það skiptir ekki máli fyrir Barböru, en mágur hennar Brian Keith uppfyllir þarfir hennar. Það passar ekki vel hjá hvorki Dianne Foster sem er dóttir Robinson og Stanwyck, né Lita Milan sem er mexíkósk vinkona Keiths. Vantrúarþráðurinn nær næstum yfir myndina, en Glenn Ford sem hinn trausti smábúi sem er borgarastyrjöld. öldungur kominn vestur vegna heilsu hans nær að halda sínu striki hér. Hann er á hverri tommu rólega vestræna hetjan sem fólk gerir þau mistök að ýta einu sinni of oft. Ég býst næstum við því að þessi frægu orð frá Wild Bill Elliott komi út úr munni Ford, "Ég er friðsamur maður." Hefði átt mjög vel við í The Vioilent Men. Fimmta áratugurinn var öld fullorðinna vestra, þemu voru að koma inn í hestaóperur sem ekki höfðu verið kannaðar áður. Árið eftir myndi Glenn Ford gera annan vestra, Jubal, einn af hans bestu sem skoðar einnig framhjáhald sem söguþráð. Það er nóg af hefðbundnu vestraefni í The Violent Men og nóg fyrir þá sem eru háðir sápuóperum líka.