Þeir verða að gefa út þessa söguþræði til allra áhugaverðra kvikmyndagerðarmanna sem koma á rútustöðina í Hollywood. Þeir fylla síðan í eyðurnar og setja sögu sína í hvaða borg eða þéttbýli sem þeir eru nýkomnir frá. Þú veist nákvæmlega um hvað þessi mynd snýst frá upphafsskotinu, fjórir ungir drengir sem leika í kornóttu hægfaralagi, ásamt rödd yfir frásögn. Næsta stopp á eftir strætisvagnastöðinni hlýtur að vera að kaupa myndefni af fjórum ungum drengjum að leika í kornóttum hægagangi. Þegar þeir eru orðnir fullorðnir er auðvelt að koma auga á rithöfundinn/leikstjórann meðal þeirra fjögurra. Hann er hinn rólegi, íhugulli, síðhærði sem sést aldrei án tónsmíðabókarinnar í buxunum. Þetta þýðir að frábær rithæfileiki hans verður farseðill hans frá Hickville til Hollywood. Aðeins það eru engin skrif eða leikstjórnarhæfileikar til sýnis hér. Og ef þú getur enn ekki fundið út hver hann er, þá er hér vísbending: Höfundurinn og persónan hans bera sama millinafnið. Það tók rúman klukkutíma að komast að því að þessir tvítugu karlmenn áttu enn að vera í menntaskóla. Það sem leit út eins og fangelsi var greinilega menntaskóli, varðstjórinn reyndist vera skólastjórinn. Enn og aftur getur aumingja, misskildi uppreisnarmaðurinn hamrað öllum í myndinni í gangstéttina, myrt og rænt, en er máttlaus til að standa uppi gegn alkóhólista föður sínum. Hvernig væri að slá til baka, krakki, eins og þú gerir allir hinir? Fjölmargar hnefabardagaatriði án sýnilegs tilgangs. Æpandi slæm samræða. Margar senur illa úr fókus. Teiknimyndapersónur koma sífellt upp sem bitaleikarar og aukaleikarar og draga fram óviljandi hlátur frá frumsýningarhópnum. Ofvirkni í öfgum. Og ef þú nærð ekki alveg sjálf mikilvægu ræðunum, eða hægfara senunum, hlustaðu bara á yfirgengilega tónlistina. Það mun gefa þér vísbendingu um það sem þú átt að líða. Aumingja Marisa Ryan hlýtur að vera að safna mörgum kílómetrum þegar hún ferðast um landið og vinnur í þessum svæðisbundnu áhugamannakvikmyndum. Stærsta syndin er sú að áhorfendur eiga að finna til samúðar með krökkum sem skjóta niður gamlar dömur, hlaupa yfir hvolpa sem eru hlekkjaðir við tré, ræna og stela, á meðan þeir kvarta yfir sorglegu, sorglegu lífi sínu. En ef við gætum bara komist út úr þessum hikandi bæ og farið í háskóla. Já, það er miðinn. Hvers vegna er það sem hver tuttugu og eitthvað kvikmyndagerðarmaður trúir því að líf hans hingað til sé svo mikilvægt, svo áhugavert að heimurinn geti ekki beðið eftir að sjá það á skjánum? Ef þessi mynd er eins sjálfsævisöguleg og hún virðist, þá er betra að höfundurinn líti um öxl eftir lögreglumönnum sem eru með heimildir á flótta.