Grundvallarhugmyndin um HEIMLA APRÍL er frábær - tvær mjög óhamingjusamar eiginkonur hittast og ákveða að sameina fjármuni sína til að leigja ítalska einbýlishús í mánuð. Til að standa straum af kostnaði fá þau tvo aðra ókunnuga til að koma með. Það sem gerir það áhugavert eru samböndin bæði fyrir og meðan á þessu fríi stendur - einkum að sýna hvernig þetta fallega umhverfi breytir í raun og veru viðhorfum þeirra til lífsins. Því miður er þessari góðu hugmynd algerlega spillt af tveimur lykilleikurum í leikhópnum sem eru svo slæmir að þeir eyðileggja myndina. Ann Harding leikur mikilvægasta hlutverkið í myndinni á þann hátt að hún virðist fáránleg. „Doe-eyed“ svipurinn hennar og tóma augnaráðið fá mann til að velta því fyrir sér hvort þetta sé ekki uppvakningamynd eða hún sé bara ætlað að vera hálfviti! Og til að gera það verra, þá leikur Reginald Owen persónu svo viðbjóðslega og sprengjufulla að ég var mjög nálægt því að slökkva á myndinni - hann var svo hræðilegur og ótrúlegur. Ég tók eftir því að að minnsta kosti einn gagnrýnandi gaf þessari mynd 10--sem er mjög, mjög erfitt að skilja. Vissulega hefur myndin mikla stemningu og góðan söguþráð, en ekki er hægt að horfa framhjá þessum tveimur hróplega kjánalegu frammistöðum þar sem þeir grafa undan restinni af myndinni. Því miður, en þessi mynd var að þrá endurgerð!