Þú veist að kvikmynd mun ekki ganga vel þegar John Carradine segir frá (a.k.a. les handritið og samantekt sögunnar) yfir jarðarför persóna sinnar, aðeins 5 mínútur í myndina. Frásögnin er síðasti vilji og vitnisburður persónu hans. Þar er kveðið á um að búi hans verði skipt á 4 börn hans og þjóna. Börnin skulu skipta 136 milljónum bandaríkjadala jafnt, en ef einhver deyja þá skiptist sá hlutur á það sem eftir er. Ef öll börn deyja, þá er því skipt á þjónana. Til að vera gjaldgeng verða þau að búa í búi fjölskyldunnar í viku. Það hljómar eins og dæmigerður söguþráður raunveruleikaþáttar. Það er lítill undirtexti um eðli deildarforseta. Þau eru öflug og alvarlega óstarfhæf fjölskylda, en alvöru vandræðin byrja með því að hundurinn drukknar. Af upphafsröddinni eftir John Carradine býst þú við að þessi mynd muni leiða til Machiavellisks kattar og músaleiks með snúnum endi. Sú ferð er sársaukafull hæg og tilgangslaus. Við tróðum okkur í gegnum nokkrar mínútur þar sem við horfðum á fólk sitja í kring, spila pool, kasta pílum, misnotkun á skotinu „gegnum fiskaskálina“, dramatísk samtöl milli silkikrabba klæddra karlmanna, sífellt rifrildi, rangláta sirkustónlist, furðuleg endurlit sem minna á gerviþýska. expressjónismi, hryllingsfagurfræði 4. bekkjar og hrúga af dramatískum ofleik. Þetta leiðir allt óhjákvæmilega til væntanlegs og óánægjulegrar endaloka. Þú munt vera ánægður með að vera enn á lífi, en sársaukinn gæti verið of mikill til að þola einn. Deila börnum, deila.-Celluloid Rehab