Mín túlkun er sú að hugtakið „fjarlægt“ sé notað í merkingunni andstæða við „hlýtt“; fólk sem er ekki hlýtt í garð annarra. Myndin minnir mig á kenningar Dalai Lama í 'The Art of Happiness' þar sem aðalatriði hans er að lykillinn að hamingju er að tengjast öðrum. Persónurnar í myndinni eru ekki bara einangraðar heldur eru þær líka húmorslausar, sjarmerandi, feimnar, hljóðlátar og óvingjarnlegar. Þessir eiginleikar virðast meðal annars koma í veg fyrir að þau myndist og njóti sambönd og geti talað um og tekist á við vandamál sín. Og þar af leiðandi eru þeir hræðilega óánægðir. Ég lít á það sem sterka réttlætingu á kennslu Dalai Lama (ég er ekki búddisti við the vegur). Ef þú ert einn af þeim sem heldur að hegðun þeirra sé eðlileg viðbrögð við því að búa í stórri borg þá held ég að þú hafir rétt fyrir þér en ég mæli með bók Dalai Lama. Borgarlíf þarf ekki að vera svona. Ég get skilið hvers vegna sumum fannst það leiðinlegt - það dregst svolítið á stöðum og persónurnar eru ekkert sérstaklega viðkunnanlegar. Og það er í mótsögn við Lost In Translation þar sem einangrunarpersónurnar eru mun viðkunnanlegri og tengjast hver öðrum þó að þær tengist almennt ekki fólki.