Það hefur nokkrum sinnum verið sagt - ekki síst af minni hálfu - að að horfa á kvikmynd um Eric Rohmer sé eins og að horfa á málningu þorna; það virðist sem Monsieur Rohmer sé illa við þetta (hann neitar því ekki, en hvernig gat hann þá, hann er bara óánægður með það) svo mikið að nýja myndin hans, sem gæti líka verið hans síðasta, Inch Allah, á sér stað svo langt aftur í tíma sem það er eins og að horfa á woad þorna. Þetta dásamlega fólk sem gaf þér Nouvelle Vague, Cahiers du Cinema hefur þegar nefnt hana eina af bestu myndum ársins 2007 svo það ætti að gefa þér hugmynd. Raunveruleikinn er ekki ofarlega á baugi hjá Rohmer svo að í Frakklandi á 5. öld höfum við í ystu æsar kastala sem væri ekki úr vegi í Loire-dalnum á meðan eini annar bústaðurinn sem við sjáum er grófur timburkofi. Sagan fjallar um nýmfur og fjárhirða og eins og hann gerir oft hefur Rohmer leikið hana með óþekktum sem voru bara að fara framhjá þannig að heildaráhrifin eru þau að árleg bekkjarleikrit í skóla fyrir sérþarfir var tekin á kvikmynd fyrir slysni. Maður freistast næstum til að segja „Komdu aftur, Godard, allt er fyrirgefið“ en jafnvel þessi sorglega framleiðsla getur ekki fengið mig til að segja þessi orð.