"Hinn egypski" gerist á valdatíma eins heillandi persónu fornaldar, faraósins Akhnaton, sem þrettán öldum fyrir Krist reyndi að kynna eingyðistrú, atenisma, í Egyptalandi til forna. Aðalpersónan er hins vegar ekki Akhnaton heldur hinn uppspuni Sinuhe. Sem barn finnst Sinuhe á dularfullan hátt fljótandi í körfu á ánni Níl og ættleiddur af lækninum Senmut og konu hans. Þegar hann er orðinn karlmaður fylgir hann ættleiddum föður sínum inn í læknastéttina og starfaði upphaflega (eins og faðir hans gerði) meðal fátækra borgarinnar, en hann öðlast mikla athygli eftir að hann og vinur hans, hinn metnaðarfulli ungi hermaður Horemheb, bjarga Líf Faraós á meðan hann var í veiðileiðangri í eyðimörkinni. Sinuhe er skipaður dómslæknir, en verður heltekinn af babýlonsku kurteisunni Nefer. Sinuhe eyðileggur ekki aðeins sjálfan sig í fánýtri tilraun til að vinna ást hennar, heldur er hann einnig til skammar þegar vanræksla hans á skyldum sínum gerir það að verkum að hann getur ekki bjargað lífi dóttur Akhnatons. Sinuhe flýr í útlegð, þar sem hann nær árangri sem læknir í nágrannalöndunum, en snýr aftur til Egyptalands þegar hann kemst að því að Hetíta ráðist inn. Þrátt fyrir að Akhnaton fyrirgefi honum fúslega fyrri brot sín, finnur Sinuhe landið í uppnámi. Tilraunir Faraós til að innleiða nýja trú hafa leitt til borgaralegra deilna milli fylgjenda hans og presta hinnar gömlu fjölgyðistrúar, og hann er of friðsæll að eðlisfari til að grípa til nokkurra ráðstafana til að takast á við ógn Hetíta. Sinuhe flækist í samsæri Horemheb, sem nú er hershöfðingi egypska hersins, og systur Akhnatons, Baketamon prinsessu, um að steypa Faraó af stóli og koma virkari konungi í stað hans. Veikleikar myndarinnar stafa aðallega af tveimur rómantískum undirspilum hennar. Á meðan á myndinni stendur kemur Sinuhe í ljós sem löngu týndur sonur fyrri faraós og hálfbróður Akhnatons og Baketamons. Það gæti því komið nútímaáhorfendum á óvart að hún skyldi verða ástfangin af honum; Hjónaband bræðra og systra var ekki endilega talið sifjaspell samkvæmt stöðlum egypskra kóngafólks, en staðlar kvikmyndaáhorfenda 1950 voru almennt minna frjálslyndir í þessum efnum. Hvað sem því líður er ástarþríhyrningurinn Horemheb-Baketamon-Sinuhe óþarfa flækja og dregur úr hlutverki Baketamons í myndinni, rödd kaldeygðrar, tortrygginnar Realpolitik. Nefer undirspilið, sem tekur mestan hluta fyrstu klukkustundar myndin, er yfirskrifuð og óhóflega melódramatísk. Nefer er siðferðilega einskis virði en heillandi og hlutverkið þurfti leikkonu af mikilli fegurð og einnig mikilli dramatískri kunnáttu til að gera hana trúverðuga, sérstaklega þar sem Nefer nær því erfiða verkefni að vinna Sinuhe frá jafn yndislegri konu og Jean Simmons (sem leikur Merit, keppinautur Sinuhe um ást sína). Það er því óheppilegt að hlutverkið fór til leikkonu sem er jafn kómískt óhæf og Bella Darvi, en eina hæfileikinn var að hún væri ástkona framleiðandans, Darryl F. Zanuck. Darvi var ekki bara viðarleikkona, heldur talaði hann einnig með þykkum erlendum hreim, sem var enn óskiljanlegri með lyp. Hún var ekki einu sinni sérstaklega aðlaðandi í samanburði við hinar goðsagnakenndu Hollywood fegurð í myndinni, Simmons og Gene Tierney sem leikur Baketamon. Myndin er betri þegar hún einbeitir sér að helstu pólitísku og trúarlegu þemum sínum. Hinir leikararnir eru betri en Darvi, þó að Peter Ustinov sem Kaptah þjónn Sinuhe geri sömu mistök og í "Spartacus", að reyna að koma kómískri léttir inn í kvikmynd sem þarfnast þess ekki. Rödd hans var alla vega allt of patrísísk fyrir hlutverk „grínistar þjóns“. Edmund Purdom, lítt þekktur breskur leikari, var settur inn í aðalhlutverkið þegar Marlon Brando dró sig út á síðustu stundu, en fyllir meira en nægilega vel hinn frábæra leikara. skór mannsins þó að leikstíll hans hafi verið allt annar. Hann tekst vel á við áskorunina um að sýna breytingarnar á karakter Sinuhes, frá veraldlegum hugsjónamanni, yfir í ástsjúkan fífl, í bitur tortrygginn til hins upplýsta hugsjónamanns lokasenunnar. Victor Mature var aldrei sá svipbrigðasti leikara en hann á vel við í hlutverki Horemheb, hagnýts, jarðbundins manns athafna. Hann er betri hér en hann var í annarri stórsögu sinni frá 1954, "Demetrius and the Gladiators". Simmons er lýsandi fallegur sem Merit.Michael Wilding (hingað til þekktastur af mér sem annar herra Elizabeth Taylor) leikur Akhnaton sem væntanlegur heimspekingakóngur sem endar sem eins konar heilagur heimskingi. Vanhæfni hans til að taka erfiðar ákvarðanir gerir hann að óhæfum höfðingja, en hann hefur spámannlega sýn á frið og réttlæti sem gefur honum siðferðilega mikilfengleika langt umfram þá sem vonast til að leysa hann af hólmi í hásætinu. Þrátt fyrir að Aten hafi átt meira sameiginlegt með æðstu veru deistanna en með Gamla testamentinu Jehóva eða þrenningarkristnum Guði, þá er nokkuð vísvitandi tilraun til að draga hliðstæður á milli atenisma og kristni. Í myndinni er atenistatáknið „ankh“, vafalaust valið vegna þess að það líkist krossi, en í raun var það algengt egypskt híeróglyf fyrir lífið, ekki einstakt fyrir atenisma. Tungumál Akhnatons hefur oft biblíulegan hring; Samanburður hans á sjálfum sér við „vindur sem flautar í eyðimörkinni“ minnir á „rödd Jóhannesar skírara sem grætur í eyðimörkinni“ (þaraf er titill þessarar umfjöllunar). Uppgötvun Sinuhes í ánni er hliðstæð sögu Gamla testamentisins um Móse. Í lok myndarinnar nær Sinuhe, sem er orðinn erfingi anda hins látna Akhnatons, siðferðilega mikilleika. Boðskapur myndarinnar er sá að þó að við gætum þurft hagnýta menn eins og Horemheb, þurfum við líka hugsjónamenn og hugsuða sem eru reiðubúnir að spyrja spurningarinnar "af hverju?" Þrátt fyrir alla sína galla er "The Egyptian" kvikmynd sem er hugsjónaleg og mannúðleg í nálgun sinni á bæði trúarbrögð og stjórnmál. 7/10