Ég settist niður til að horfa á þessa mynd með miklum ótta og lítilli von. Ég hélt að þessi mynd myndi ekki standast viðfangsefni sitt. En það gerði það alveg, og svo eitthvað. Í fyrsta lagi verð ég að segja að Jared Harris stóð sig ótrúlega vel sem John Lennon. Stundum virtist sem Harris væri að leiðbeina Lennon. Líkindin voru oft óhugnanleg og hann rannsakaði greinilega framkomu og raddbeygingar Lennons. Aiden Quinn var nokkuð góður sem McCartney og líktist líka Macca áberandi, þó að hann hafi stöku sinnum hrasað yfir Scouse-hreimnum. Þetta skáldskaparverk var vel skrifað og vel leikstýrt. Þetta var auðvitað hrein fantasía, en stundum leið mér eins og voyeur að kíkja í gegnum skráargat á þessum endurfundi. Þaksviðsmyndin var sérstaklega áhrifamikil, þar sem McCartney sagði Lennon það sem hann hafði aldrei heyrt sem barn - að hann væri verðugur og mikilvægur, og það gæti aldrei verið honum að kenna að hann var yfirgefinn af foreldrum sínum. Ég naut líka atriðisins í garðinum þar sem þau hjónin dönsuðu af algerri yfirvegun fyrir reggíhljómsveitinni! Eina kvörtun mín væri þessi: Ég er ekki svo viss um að John hafi verið eins ætandi og hann var sýndur í myndinni á þessu stigi í lífið hans. Hann var búinn að koma sér vel inn í heimilisaðstæður sínar og hann var í raun þekktur fyrir að vera mjög vingjarnlegur þegar aðdáendur komu til hans. Aðeins nokkrum árum síðar var hann mjög vingjarnlegur þegar morðingja sinn leitaði fyrst til hans til að fá eiginhandaráritun daginn sem hann var myrtur. Þessi mynd var aðallega til þess fallin að vekja upp þessar tilfinningar aftur um það sem gæti hafa verið ef John hefði lifað aðeins lengur. Ég er alveg viss um að Bítlarnir hefðu komið saman aftur á einhverju stigi. Og ég er alveg viss um að Lennon og McCartney yrðu enn vinir í dag. Vel gert, VH1. Ég mun horfa á það aftur og aftur.