Maður þarf að vera afskaplega þolinmóður til að sitja í gegnum kvikmynd með einstrengingum sem eru svo flatar og ófyndnar að maður veltir því fyrir sér hvað lætin hafi snúist um þegar FLAUÐI Í MYRKRI opnaðist fyrir svo áhugasömum kveðjum frá áhorfendum á fjórða áratugnum. einstrengingar og venjulegt sjónbrellur, söguþráðurinn er jafn langsótt og sögurnar sem The Fox (Red Skelton) segir útvarpsáhorfendum sínum. Þú verður að velta því fyrir þér hvers vegna einhver myndi halda að hann gæti komið með raunverulega lausn á því hvernig eigi að fremja hinn fullkomna glæp og komast upp með hann. En svo er það hversu óraunhæf gamanleikurinn er. En - ef þú ert sannur Red Skelton aðdáandi og nýtur þess að líta til baka á hvernig gamanmyndir voru gerðar á fjórða áratugnum - geturðu að minnsta kosti notið góðra leikara sem styðja hann. Ann Rutherford og Virginia Gray standa sig vel sem ástvinur hans og Conrad Veidt, eins og alltaf, gerir áhugaverðan illmenni. Eitt af skemmtilegri augnablikum hans eru viðbrögð hans við því að Skelton útskýrði leyndardóma þess að vera með túrban. „Ég vissi það aldrei,“ veltir hann fyrir sér, hrifinn af smáatriði sem er snjallt kynnt. Allt í allt, dæmigerð vitleysa sem krefst þess að þú sættir þig við skort á trúverðugleika og sættir þig bara við gabbið eins og þau eru. Ekki alltaf auðvelt fyrir mismunandi áhorfendur þar sem margar þeirra falla einfaldlega flatt, eins og margar gamanmyndir þessa tíma gera vegna þess að nýjung sjónræningjanna og einleiksins hefur einfaldlega horfið.