Fyrir mitt fyrsta bragð af Shakespeare á sviðinu trúi ég ekki hvað þetta fólk gerði við fullkomlega gott leikrit. -Við skulum byrja á því góða, eigum við það? -Alan Rickman er í lagi, þó að sumt af samræðum hans hefði mátt koma með meiri tilfinningu. Restin af leikarunum þurftu að taka það saman. Rómeó, Rómeó, hvers vegna ertu ekki dáinn enn, Rómeó? Leikarinn, þótt hann væri ekki bara algjörlega viðurkenndur og dauður, gat alls ekki lesið línur sínar af neinni hrifningu. Hann var algjörlega úr einbeitingu, átti í erfiðleikum með að horfa í andlitið á Júlíu og nákvæmlega ENGIN náð með línunum sem honum var gefið. Sá sem kastaði honum á skilið að vera refsað. Juliet er næstum þokkaleg, en hún gefur persónu sinni enga dýpt og virðist vera algjörlega úr sambandi við leikritið. Mercutio var ótrúlega hrollvekjandi og algjörlega úr karakter í heild sinni. Benvolio var tilfinningalaus og miskunnarlaus með línur sínar. Ég neyddist til að þola þessa hálfgerðu framleiðslu á Rómeó og Júlíu. Leiklistin var stælt og búningarnir voru ekkert smá truflandi. Ég hef séð brúðusýningar leikskóla þar sem meira er lagt í þær. Ég vildi bara að ég gæti gefið þessari mynd einkunnina núll.