Í fróðleikshlutanum fyrir Pet Sematary er minnst á að George Romero (leikstjóri tveggja Stephen King sagna, Creepshow og The Dark Half) hafi átt að leikstýra og síðan dreginn út. Maður veltir því fyrir sér hvað hann hefði komið með í myndina, þar sem leikstjórinn Mary Lambert, þó að hún sé ekki í raun slæmur leikstjóri, færir í raun ekki svona mikið ímyndunarafl í þessa aðlögun á skáldsögu King, sem hann skrifaði handritið að. Það eru auðvitað mjög áhrifaríkar, grótesk súrrealískar senur (aðallega með systurinni Zeldu, líklega meira skrípaleikur fyrir krakka ef þau sjá myndina), og leikarahlutverkið í sumum hlutverkunum er algjörlega fullkomið. En stundum finnst eitthvað vanta, einhvers konar stíll sem gæti samsvarað ótvírætt konunglegu andrúmslofti, sem er í þessu tilfelli álíka sjúklegt og þú verður án þess að sifjaspell mannæta rísi upp úr gröfum (hver veit). ef hann geymir það fyrir lokaskáldsöguna sína...) Eins og fram hefur komið er sumt af leikarahlutverkinu frábært, sérstaklega Miko Hughes sem Gage Creed, litli drengurinn sem fer úr því að vera einn af sætustu litlu krökkunum hérna megin á níunda áratugnum hryllingsmynd, að vera lítið skrímsli (ég segi það auðvitað til hróss, sérstaklega í senum sem sveifla ákveðnum skurðarhníf). Og það er líka safaríkt aukahlutverk fyrir Fred Gwynne úr Munsters, sem leikur þennan gamla, leynilega mann með réttum tónum undirspilunar og doom í tóni. Og klappið fer til þeirra sem farðaðu Andrew Hubatsek. En það eru þó nokkrir aðrir gallar á hinni steypunni; Dale Midkiff er góður, ekki frábær, þar sem hin átakamikla, truflaða föðurfígúra Creed, og dóttir hans Ellie er leikin af leikkonu sem virkaði bara alls ekki fyrir mig. Hvað varðar að setja upp nokkrar slappar leikmyndir, er aðeins parið stendur sig virkilega áberandi: ákveðið augnablik sem þykknar söguþráð (ekki að spilla, það felur í sér flott Ramones-lag), og fyrsta heimsóknin á gæludýraskólann (þann stærri), þar á meðal hvers konar dularfulla yfirtóna sem King hafði í Skínandi. Að mestu leyti er þetta mjög fágað leikstjórnarstarf, þó að það hefði mátt gera það enn dekkra til að samsvara handritinu. Ef það er úthugsað í rökréttum skilningi (þó í King skilmálum) er það í raun eitt af áhrifaríkari verkum hans á tímabilinu. En það gengur ekki upp eins og það gæti eða ætti að gera. Samt sem áður gerir hún sniðuga litla miðnæturmynd.