Að sameina alvarlega dramatík með fullnægjandi gamanleik er viðkvæmt þegar best lætur. LEIT AÐ GAMANLEIKUM Í Múslimaheiminum tókst það þökk sé málefnalegu efni og frábæru handriti; að ekki sé minnst á frábæra brjálaða persónulýsingu Alberts Brooks. En MAÐUR ÁRSINS kemst ekki nálægt samanburði. Hún hefur sóðalegan boðskap ásamt þvinguðum bröndurum og snúinni ástarsögu sem er alveg ótrúleg. Forsenda þess virtist í upphafi mjög lofandi. Settu Jon Stewart-líkan grínfréttamann í embætti forseta Bandaríkjanna og sjáðu hvað gerist. Þessi sjálfstæði hlaupari er Tom Dobbs (Robin Williams, RV), farsæll sjónvarpsmaður sem er þvingaður til að hlaupa af áhorfendum sínum. Með honum kemur framkvæmdastjóri hans Jack (Christopher Walken, Smelltu) og rithöfundur hans Eddie (Lewis Black). Tom Dobbs virðist eiga mjög litla möguleika á farsælu framboði og sigrar kosningarnar ótrúlega. En gerði hann það? Eleanor Green (Laura Linney, EXORCIST OF EMILY ROSE) er tölvukona hjá fyrirtækinu sem hannaði nýja hugbúnaðinn fyrir rafræna kosningu á kjörstöðum. Hún finnur galla í kerfinu sem er fljótt sópað undir teppið af eiganda fyrirtækisins og dökka lögfræðingnum hans Alan (Jeff Goldblum, INDEPENDENCE DAY). Vondu menn fyrirtækisins, sem voru búnir að tapa milljörðum dollara ef fregnir berast af þessu, ákváðu að gera lítið úr og/eða drepa Eleanor til að tryggja að hún segi aldrei neinum. En Eleanor er fær um að komast til Dobbs verðandi forseta og loksins hella niður baununum (þetta er þar sem hin ótrúlega ástarsaga byrjar líka að blómstra). Dobbs fer á Saturday Night Live og útskýrir allt fyrir heiminum, víkur þannig frá sér sem nýkjörnum forseta og bindur enda á feril þeirra hjá tölvufyrirtækinu ... ó, og bjargar lífi fröken Green. Hljómar eitthvað af þessu fyndið? Gamanmyndin er fleygð kröftuglega inn í söguna og er oft óþægileg. Robin Williams logar í nokkur augnablik meðan á kappræðum stendur en er fljótt að sýkjast þar sem alvarleiki þess hvernig hann varð forseti ber á honum. Boðskapur myndarinnar er áhugaverður og umdeilanlegur líka: þessi sérstakur áhugi á forsetaframbjóðendur. Ég er viss um að það er verulegur sannleikur í þessu og ef þú vildir gera kvikmynd um það gætirðu það. Ef þú vildir gera gamanmynd um það gætirðu það. En maður ársins er það ekki.