Ég er ekki viss um hvað ég á að gera um þessa mismynduðu 2007 dramedíu. Þessi mynd, sem reynir að vera ný árþúsund þverblendingur á milli On Golden Pond og The Prince of Tides, endar með því að vera óstöðugt klúður sem færist svo kvikasilfurlega á milli gamanleiks og melódrama að tilfinningasviðið virðist alltaf vera í ólagi. Aðalvandamálið virðist vera hinn ósamrýmanlegi munur á tilfinningalegri leikstjórn Garrys Marshalls og dökku, frekar ruglingslegu handriti Mark Andrus. Sagan fjallar um samband móður Lillyar og dóttur Rachel, sem hafa ekið alla leið frá San Francisco til smábæjarins Hull, Idaho, þar sem amma Georgia býr. Hugmyndin er að Lilly yfirgefi Rachel í sumar undir lögsögu verkstjórnar Georgíu, uppfull af drakonum reglum hennar þar sem ungi 17 ára unglingurinn er orðinn óforbetranlegur helvíti. Uppsetningin er nógu skýr, en persónurnar eru látnar breytast hratt og oft á óskiljanlegan hátt á milli samúðar og skelfingar til að passa við tilgerðarlegar útlínur sögusviðsins. Það snýst af tilviljun í gegnum málefni alkóhólisma, barnaníðs og óstarfhæfra fjölskyldna þar til það sest niður í klappalausn sinni. Leikkonurnar þrjár í miðjunni leysa sumt af dramatísku snúningunum en í mismiklum mæli. Líklega vegna orðspors síns utan skjásins og klórandi reykingaröddarinnar, gerir Lindsay Lohan lauslæti og stjórnunaraðferðir Rachel áþreifanlega, þó hún verði minna trúverðug þar sem persóna hennar afhjúpar sálfræðileg sár sem gefa ástæðu fyrir níðingshegðun hennar. Felicity Huffman neyðist til að leika Lilly á tveim sterkum nótum - sem pirrandi, gremjuleg dóttir móður sem aldrei kom nálægt henni og sem reið, alkóhólista móðir sem byrjar að gera sér grein fyrir eigin ábyrgð í hugarástandi dóttur sinnar. Hún gerir það sem hún getur með hlutverkið á báðum vígstöðvum, en viðleitni hennar verður aldrei manneskju af holdi og blóði. Um sjötugt lítur Jane Fonda vel út, jafnvel eins veðurbarin og hún er hér, og hefur stjörnuviðveran til að komast upp með teiknimyndalíkar víddir hinnar flintulegu Georgíu. Vandamálið sem ég á við leikarahlutverk Fonda er að hin goðsagnakennda leikkona á miklu meira skilið en röð af einleikjum og móðurglápum. Á milli þessa og hinnar ömurlegu Tengdaskrímsli frá árinu 2005 fær það mann til að velta fyrir sér hvort besta verk hennar sé að baki. Það þarf ekki að koma á óvart að karlkyns hliðstæður leikkvennanna falli algjörlega í skuggann. Garrett Hedlund lítur út fyrir að vera ofurbrjálaður náungi sem hinn barnalegi Harlan, trúrækinn mormóni sem skyndilega ást á Rachel gæti tafið tveggja ára trúboðstíma hans. Cary Elwes leikur á kunnuglegum grunsamlegum nótum sem eiginmaður Lillyar, óheppilegt tilvik þar sem fyrirsjáanleg leikarahlutverk virðist taka mynd af endalokum myndarinnar. Þarna er líka hinn alls staðar nálægi Dermot Mulroney í ömurlegu þríleikshlutverki særða ekkjunnar, fyrrum logi Lilly og hinni nýju Rachel. yfirmaður sem bæjardýralæknir Dr. Simon Ward. Laurie Metcalf fer varla með hlutverk Paulu systur Simons, á meðan Marshall venjulegur Hector Elizondo og lagasmiðurinn Paul Williams koma fram í myndum. Sumt af samræðum Andrusar er hreint út sagt hræðilegt og hvikandi seriocomic tónninn festist aldrei við neitt sem finnst rétt. Það eru nokkrir smáir aukahlutir með DVD 2007, enginn allt of spennandi. Marshall býður upp á athugasemdalag sem hefur nóg af vörumerki hans lakonísku húmor. Það eru nokkrar eyddar senur, þar á meðal þrjú afbrigði af endanum, og gag spóla. Sjö mínútna kvikmyndagerð er innifalin, sem og upprunalega kvikmyndastiklan, sex mínútna stuttur sem sýnir þrjár leikkonur í kastljósinu og fimm mínútna heiður til Marshall.