Fyrstu þrjú árstíðirnar var Sabrina gimsteinn falinn á TGIF (og síðar endursýningar síðdegis snemma á skóladögum). Hver þáttur hafði geðveiki, geðveika orku og hröðum hraða sem sigraði einstakan óþægilegan brandara. Melissa Joan Hart gaf frá sér mikinn hæfileika fyrir líkamlega gamanmynd, sérstaklega í svipbrigðum sínum. Tvær frænkur hennar, sem léku „beint menn“, eða eins beinar og tvær nornir gætu verið, höfðu frábæra kómíska tímasetningu og almenna efnafræði með Hart. Salem, sem talandi köttur, var frjálst að dunda sér við hvaða vitlausa áætlun sem hann hafði áhuga á og maður gat hlegið og tekið þessu öllu með jafnaðargeði því hann var þegar allt kemur til alls, talandi köttur. Vinir Sabrinu fullkomnuðu félagslega upplifunina í skólanum, þar sem einnig var hinn dæmigerði „vondi klappstýra“ og „alræðisstjórinn“. Kannski var áhugaverðasti og sérstæðasti þátturinn í þættinum hæfileikinn til að sameina poppmenningu (t.d. hljómsveitir tímans, Jerry Springer), erkitýpískt ástand/siðferði manna (t.d. mikilvægi vináttu, anda jólanna) og bókstafleg framsetning á slíkum skyldum myndlíkingum í töfraríkinu. Því miður, eins og svo margir aðrir þættir í gegnum sjónvarpsaldurinn, náði þátturinn hámarki fyrstu þrjú árin, sem var samhliða því að Sabrina fór í menntaskóla. Frá og með fjórðu seríu, markaði flutningurinn í háskóla það sem myndi verða hröð hnignun á almennum gæðum þáttarins, sérstaklega þegar rithöfundarnir völdu að kynna Josh sem keppinaut Harvey og búa til þunnar afsakanir fyrir frænkur Hildu og Zelda til að vera áfram á skjánum sem lykilmenn. Síðasta þáttaröðin, þar sem Sabrina vinnur á poppmenningartímariti, olli ótvírætt vonbrigðum. Samt, á endanum, er Sabrina (sérstaklega menntaskólaárin) enn einstök innkoma sem blendingur aðstæðnagamanleikur með töfrandi þáttum sem lyftir henni yfir það þreytandi fargjald sem framleitt er í þessari tegund á hverju ári.