Sérhver frábær rómantísk gamanmynd þarfnast átaka á milli rómantískra leiða til að veita söguþræðinum spennu, eftirvæntingu og tæla. Þessi saga fellur algjörlega flatt á þessu sviði. Það eru engin átök - að minnsta kosti engin sem myndi hindra að aðalpersónurnar tvær sameinuðust, og því er spennan flatur, það er engin eftirvænting og það er í raun engin tæla. Efnafræðin milli Richard Gere og Diane Lane er dæmigerð af vináttu í besta falli, og með hæfileika þessara tveggja tilteknu leikara, kom ég nokkuð á óvart. Á meðan á myndinni stóð bjóst ég meira við því að þeir myndu spila tígli og spjalla um veðrið heldur en að sjá einhverja ástríðu á hreyfingu. Þó að ég sé aðdáandi beggja leikaranna tel ég að leikaralistin í þessari mynd hafi verið slökkt - eða kannski stefnan var utan herstöðvar og það hafði áhrif á sendingar þeirra. Skriftin var mjög veik, sem gæti líka hafa haft áhrif á frammistöðuna; handritið hefði vissulega getað notað einhverja hjálp frá sumum Harlequin rithöfundum sem hafa mikla reynslu af því að setja hitann í rómantík. Þessa mynd gæti verið þess virði að horfa á rigningarsíðdegi á sunnudagseftirmiðdegi, en aðeins eftir að hún er komin á ódýra hilluna.(Fyrirgefðu Diane Ladd og Richard Gere).