Veistu, ég á í raun í vandræðum með kvikmyndalista. Ég var að lesa Maxim tímaritið fyrir nokkru síðan og þeir voru með lista yfir 50 bestu B-myndir allra tíma og þar sem ég þekki mig þarf ég auðvitað að fara í gegnum og horfa á þær allar og skrifa dóma um þær allar. Þess vegna sérðu dóma um kvikmyndir eins og Gator Bait og Barb Wire og Coffy á listanum mínum. Svo ég tók eftir H.O.T.S. í myndbandabúðinni um daginn og þekkti hana af lista Maxim yfir 50 bestu B-myndirnar og ég ákvað að leigja hana og skoða hana. Eina huggunin mín er að ég leigði hana vegna þess að ég þekkti hana af lista yfir B-myndir, svo ég vissi nú þegar að hún myndi sjúga. Miðað við hvers konar kvikmynd það er, get ég ekki sagt að H.O.T.S. er algjörlega misheppnuð, þar sem hún er ekkert annað en T&A mynd seint á áttunda áratugnum, og hún þykist aldrei vera með neitt annað. Eini staðurinn þar sem það villist víða frá markmiði sínu er í tötruðu undirspili þar sem nokkrir fyrrverandi glæpamenn hafa geymt fullt af stolnum peningum í húsinu sem hinn sjálfnefndi H.O.T.S. flytja inn í, því þessi undirþráður á nákvæmlega engan stað í myndinni. Þrátt fyrir að restin af myndinni sé það líka, er þessi undirþráður algjörlega óþarfur og óþarfur. Sagan er byggð á nokkrum keppinautum kvenfélaganna við ástsæla F.U., sem er til sem einn af þessum háskólum sem inniheldur heildarfjölda einn kvenfélagshóp þar til höfnunin mynda sín eigin til að komast aftur að snobbunum í hinum. Þessi nýja kvenfélag, Help Out The Seals (H.O.T.S.), er kvenfélag sem er talið byggt á því að hjálpa selum (sela undirspilið er annað sem á ekki heima í myndinni, og lítil athygli er gefin að merkingu þess nafns umfram það að hafa selur hlaupandi um hér og þar í gegnum myndina). Þetta á eftir að hljóma undarlega, en það var reyndar eitt atriði sem ég var frekar hrifinn af í þessari mynd. Eitt SKOT sem ég var hrifinn af ætti ég að segja. Um það bil miðja myndinni er ein af stelpunum í Pi, keppinautafélaginu, að hella áfengi í kýlið og hún hellir fyrir sig í glas og drekkur það. Merkilegt nokk, það sem hún gerir á meðan hún drekkur að áfengi minnir mig á eitthvað sem Charlie Chaplin myndi gera, sem lífgaði upp á myndina. Augljóslega kemur ekkert í þessari mynd nálægt neinu sem Chaplin gerði, en það skot eitt og sér hækkaði einkunnina mína fyrir myndina úr 2 í 4. Í heildina er myndin hins vegar nákvæmlega eins og þú myndir búast við að hún væri, margir hlaupa um að leita að afsökunum til að fara úr fötunum (mér fannst gaman að fjarlægja-eitt-stykki-af-fatnað-fyrir-hvert-stig í fótboltaleiknum í lokin var ein af hugmyndum Stelpnanna. Riiiiiiiiight ), og ekki er mikið hugsað um neitt annað. Það er til dæmis atriði snemma í myndinni þegar nokkrar Pi-stelpurnar hella heitri sósu í veitingarnar á H.O.T.S. partý, lenti óvart á saknæmandi mynd (stúlkan sem tók myndina áttaði sig ekki á því að hún myndaði þær á þeim tíma), þó myndin komi aldrei upp af einhverjum ástæðum síðar í myndinni. Ég hef séð svona kvikmyndir áður, þetta er svona eins og Gator Bait en án ofbeldisins og rauðhálsanna og Coffy var ekki langt undan. Jafnvel Barb Wire er mikið eins, bara með stærra kostnaðarhámark og meira sílikon. Sem betur fer inniheldur 50 B-myndalisti Maxim aðeins nokkrar grínmyndir í viðbót, því þó að þessar töfrandi T&A unglingamyndir séu skemmtilegar af og til eins og slæmar myndir með einstaka hálfnakta senu, eftir að hafa horft á H.O.T.S. Ég held að ég hafi ákveðið að mér líki betur við slæmu hryllingsmyndirnar en slæmu gamanmyndirnar. Ég vil frekar horfa á marga hræðilega leikara þykjast vera hræddir en þykjast vera fyndnir.