Það hefur verið sammála um að Hayao Miyazaki sé meistari í iðn sinni þegar kemur að því að sameina ríkulegt fjör með ígrunduðum sögulínum og álíka hugmyndaríkum persónum. Kvikmyndir hans, allt frá NAUSICAA, TOTORO, KIKI, LAPUTA og MONONOKE til nýlega HOWL'S MOVING CASTLE eru allar ekki bara glæsilega útfærðar hvað varðar list, heldur einnig hvað varðar kvikmyndagerð. Getur þessi maður ekkert rangt fyrir sér? Reyndar ekki, en það er ómögulegt að ætlast til þess að allar kvikmyndir hans séu alltaf fimm stjörnu undur. Nýjasta myndin hans, PONYO, ófögnuð fjölskylduvæn saga um „gullfisk úr vatni“, er eins gróskumikil og lifandi með áhugaverðum persónum og búast mátti við... og samt er þetta fyrsta myndin hans sem treður inn í „ minna“ landsvæði. Ekki misskilja mig, PONYO er alls ekki slæm mynd. Eins og fram hefur komið er það sjón fyrir augun og er eins heillandi og krúttlegt og TOTORO og KIKI. Vandamálið er að sagan helst ekki á floti til að fullnægja neinum sem eru fúsir til að fá enn eitt grípandi og ítarlegt söguþráð. Fyrir opnunartímann er PONYO Miyazaki frásagnarlist eins og hún gerist best, þar sem röggsamur og yfirþyrmandi ungur gullfiskur (sem síðar verður nefndur). Ponyo) fer í forboðna ferð til mannheimsins þar sem hún er í kjölfarið ættleidd af strák á hennar eigin aldri að nafni Sosuke (fyrirmynd eftir syni leikstjórans sjálfs). Þetta gleður föður Ponyos ekki, dularfullan galdramann að nafni Fujimoto, sem er mjög reiður út í mannfólkið fyrir eyðileggingu þeirra á hafinu (þetta umhverfisverndarþema er ekki mikið frábrugðið öðrum myndum Miyazaki)... vandamál sem hann ætlar mjög að leiðrétta með því að búa til marglyttur úr stafni kafbátsins hans. Hann aðskilur parið og reynir að tala Ponyo til að vera neðansjávar með honum. Gullfiskurinn hefur hins vegar þegar smakkað bæði blóð Sosuke (græðir skurð á fingri hans) OG hluta af mannfæðu (skinku, sem hún verður óútskýranleg háð), og stelur að sjálfsögðu í bannaða drykki föður síns og breytist í ofvirkan ung stúlka (sem er spúandi myndin af Mei úr MY NEIGHBOR TOTORO). Þetta kemur af stað hættulegri flóðbylgju sem hótar að gleypa allan heiminn af vatni. Fujimoto gerir samsæri við eiginkonu sína, Gran Mamare, töfrandi sjávargyðju sem breytist til skiptis úr ofurstærð títan yfir í mannlega stærð og ákveður að prófa ást ungmennanna tveggja til hvors annars. Þetta gera þeir með því að lyfta sjónum upp á hæð húss Sosuke, sem hvetur ungmennin til að leggja af stað yfir heiminn sinn sem nú er hrjáður í hafinu í of stórum leikfangabáti (gert mögulegt fyrir töfrakrafta Ponyos). Það er á þessum tímapunkti. þar sem PONYO byrjar að klárast. Þrátt fyrir að Ponyo og Sosuke séu krúttleg og atriðin sem taka þátt í þeim séu fyndin og krúttleg, hægja þau á myndinni. Þar sem myndin tekur virkilega á sig vatn, því miður, er á hápunkti þar sem Sosuke verður að sanna ást sína fyrir Ponyo, sett fram á undarlegan hátt sem er undarlega andsnúinn og fljótfærnislega, sem leiðir annars heillandi sögu af skyndilega. Þetta mun líklega draga úr áhorfendum sem búast við öðru meistaraverki frá manninum sem hefur skilað miklu áhugaverðari lokaþáttum fyrir margar aðrar kvikmyndir sínar. Manstu eftir eyðingu Laputa? Leit Satsukis að litlu Mei? Björgun Kiki á Tombo? Bardagi Porco Rosso við Curtis? Björgun höfuðs Skógarandans? Eða jafnvel prófið milli Chihiro og Yubaba? Allar þessar ályktanir voru miklu ánægjulegri og fannst þær fullkomnari en þessi. Á tæknilegu stigi er ekki hægt að kenna PONYO um. Hreyfimyndin er alveg stórkostleg á að líta, framleidd algjörlega án nokkurs einasta skots af tölvugerðum myndefni, og náttúrulega gefur Joe Hisaishi okkur enn eitt stórkostlegt tónverk; bestu augnablikin eru hrífandi seríurnar neðansjávar, í fylgd með kór og sópranrödd. Og bakgrunnurinn er ástfanginn málaður og ítarlegur eins og allar aðrar Ghibli kvikmyndir. Eftir að hafa reynst verðugir við að þýða og talsetja fyrri kvikmyndir Ghibli yfir á ensku með hágæða niðurstöðum, bjóða Disney Studios og Pixar enn og aftur upp enska talsetningu með að mestu hæfileikaríku leikarahópi leikara. Frankie Jonas er furðu góður sem Sosuke, hljómar mjög eðlilegur og trúverðugur í gegn. Noah Cyrus í hlutverki Ponyo fer hins vegar stundum yfir borð í að hrópa línur sínar áður en hún sest að lokum niður undir lokin. Til hliðar eru restin af leikarahópnum með Liam Neeson sem ofverndandi Fujimoto (sem fer ekki á óvart í persónunni), Cate Blanchett sem Gran Mamare (í alls staðar nálægum tóni sem er ekki mikið frábrugðinn Galadriel hennar í LORD OF THE RING) , Matt Damon sem stöðugt sjófarandi faðir Sosuke, Koichi (sem er góður en ekkert til að skrifa heim um), og Tina Fey sem Lisa. Af þeim er Fey besta röddin í öllum leikhópnum, sem gefur persónunni hæfilegan anda og persónuleika. Atriði hennar með Sosuke sýna alvöru efnafræði. Á hinn bóginn er Cloris Leachman, sem var stórkostleg sem Dola í CASTLE IN THE SKY, vonbrigðum sóað sem ein af þremur fötluðum öldruðum konum (hún er varla með ENGINAR línur!), sem einnig eru raddaðar af Betty White og Lily Tomlin. Af þeim sýnir aðeins persóna Tomlins, ofboðsleg kona að nafni Toki, einhvern raunverulegan persónuleika, en ef ég væri að leika myndina myndi ég skipta um Tomlin og Leachman. Sennilega er eini raunverulega ögrandi gallinn við talsetninguna hrífandi teknó-endurhljóðblanda af grípandi (en fáránlega endurteknu) titillagi myndarinnar, sem sem betur fer kemur ekki fram fyrr en á miðri leið í lokaútgáfuna. Á heildina litið er PONYO góð mynd; fínt teiknimyndaverk sem er fullkomið fyrir ungt fólk og fjölskylduáhorfendur. Vegna skriðþungans undir lokin er það hins vegar langt undir klassískri stöðu. Þar sem Miyazaki er að minnsta kosti enn betri en meirihluti annarra teiknimynda, mun ég þó vera örlátur og gefa PONYO fulla stjörnu meðmæli, því allir eiginleikar hans eru enn þess virði að horfa á, sérstaklega á hvíta tjaldinu. (Vertu viss um að ná því í kvikmyndahúsunum á meðan þú getur.)