"Garden State" er önnur af þessum "indie" myndum sem ætla að sleppa framleiðslugildum í þeim tilgangi að gefa áhorfendum raunverulegt mannlegt drama. Merkilegt nokk, framleiðslan er mjög góð, eins og frammistaðan (einnig eftir nokkuð stór nafna leikara). Þar sem myndina vantar er í handriti Zach Braff, sem virðist að mestu leyti byggt á aðstæðum sem teknar eru úr öðrum kvikmyndum. Þegar þú ert eins ungur og Braff er, hefur þú í raun ekki lifað nógu mikið til að nota reynsluna sem kvikmyndafóður. Reynsla Braffs lítur út fyrir að vera af því að horfa á kvikmyndir og síðan endurtaka sömu nöturlegu klisjurnar í sinni eigin mynd. Í Garden State leikur hann Andrew Largeman, hálffarsælan Hollywood-leikara sem snýr aftur til heimabæjar síns í New Jersey til að jarða móður sína, sem svipti sig lífi eftir að hafa þjáðst í hjólastól í mörg ár. Hann virðist ekki hafa neina tilfinningu fyrir neinu af þessu; hann hefur ekkert samband við föður sinn, sem kennir honum um að hafa valdið móður sinni lömun í æðislegu slysi þegar hann var sex ára, og er ekkert sérstakt vonleysi yfir því að missa móður sína (reyndar mætir hann í veislu rétt eftir greftrunina til sem honum var boðið af vini sínum, sem starfar sem kirkjugarðsgrafari). Það slær allt saman mikið af "Beautiful Girls", líka um strák sem snýr aftur til heimabæjar síns til að "finna sig" og hanga með gömlum vinum sínum, með smá "venjulegt fólk" hent inn á hliðina. Það er í raun kraftaverk að Braff gæti áorkað hvað sem er í lífi sínu, miðað við föður sinn og ónýta vini hans (ég er hissa á því að hann hafi ekki drepið sig), sem lifa enn "lífi" sínu eins og þeir séu enn í háloftunum skóla, djamm með heimsk bimbó, drykkju og dóp, o.s.frv. Enginn þeirra kannast einu sinni við hann frá sjónvarpshlutverki sínu sem „þroska bakvörðurinn“ (persóna Natalie Portman, meðvitaðasta manneskjan í myndinni, gerir það), og segir hluti eins og t.d. "Hæ, ég man eftir þér frá yngra ári". Þessir krakkar eru svo tapsárir, fyrir þá væri sjónvarpsáhorfið menningarlegt stökk fram á við. Jafnvel einn vinur, sem græddi milljónir á því að finna upp hljóðlausa velcro, hefur enga raunverulega ástæðu til að lifa, því allur viðmiðunarrammi hans er menntaskóli og djamm. Og þú þarft ekki mikinn pening til að djamma eins og annar í framhaldsskóla. Braff, það kemur í ljós, er mikið lyf, sem kemur í veg fyrir að "finnast" og takast á við neitt, í raun, eins og fullorðinn myndi gera. Svo hittir hann Sam (Natalie Portman) einskonar týnda stelpu, sem heldur gæludýrajarðarförum og býr með móður sinni eins og 10 ára unglingur í svefnherbergi sem lítur út eins og bleikt dúkkuhús sem er sprengt í lífsstærð. Allavega verða þau ástfangin og Braff lærir að "finna fyrir" aftur. Klisjur koma hratt og trylltar. Braff á í löngu seinna spjalli við kaldan, fjarlægan föður sinn og segir honum hvað það er og nafn leiksins. Í einni senu eru Braff og Portman í húsi milljónamæringsins, að leika sér í snertingu við risastóran arin, og hluturinn er svo venjubundinn, svo hefðbundin bíómynd, ég sver það, ég hálf bjóst við að einhver gengi upp og kasta sleða í eldinn. Í annarri heimsækir Braff lækni (Ron Liebman) til að láta fylla á ruslið sitt og Liebman segir við hann (í auðveldlega verstu línu myndarinnar) "Líkaminn getur leikið við þig. Ég fann einu sinni ermahnappana hans fyrrverandi besta vinar míns. í tösku konunnar minnar og ég var ekki með stinningu í eitt og hálft ár." Það er augljóst að enginn löggiltur læknir myndi nokkurn tíma segja það, en þetta er drullusokksljóð, kink kolli frá Braff til, held ég, tapaðra vina hans til að láta þá vita að hann sé enn að hugsa um þá, rétt eins og "37" brandarinn í "Clerks" var Kevin Smith kinkar kolli til vina sinna í töskunni. Allavega, Braff finnur sanna hamingju og sleppur úr dópinu; sagan leikur sér fyrirsjáanlega. En ef þú ætlar að vera með mynd sem er vegg-til-vegg klisjur, gefðu henni að minnsta kosti heillandi frammistöðu til að blása lífi í hana. Og það gerir Braff. Hann hefur rétta tegund af lausu embætti, af frjálsum samþykki til að gera hlutverk sitt sem hinn órólega Andrew bæði raunverulegt og hrífandi, og Natalie Portman (einnig í Beautiful Girls) gefur myndinni mikið lyft. Með pínulitlum svipum sínum og flöktandi skapsvip, stelur hún myndinni sem ferðafélagi hans. Jean Smart er furðu góð sem móðir Portmans og Peter Saarsgard (þó miklu betri í "Shattered Glass") er áberandi sem graffararvinurinn. Ég myndi mæla með "Garden State" ef þú getur ekki fengið nóg af sögubókarrómantík út úr kvikmyndum, en þegar fólk fer að fagna því sem meistaraverki, þá er það bara hugmyndalaust. Braff heldur að þú getir tekið sama gamla þreytta söguþráðinn, skrifað í nokkrum "f**ks" og "awesomes" og skellt á kassarokkshljóðrás og það samtímis efnið. Það gerir það ekki.