Þrátt fyrir að ég geti séð hugsanlega endurleysandi eiginleika þessarar myndar með því að vera fróðleiksfús, þá hélt ég örugglega að sársaukafullt langa eðli þess hvernig senuuppbyggingin spilaðist væri of mikils til að fara fram á af flestum áhorfendum. Gífurleg göt í handritinu eins og „faðir þinn dó í dag“ ummæli móðurinnar sem aldrei var útskýrð, gerðu það enn erfiðara að reyna að skilja þessar persónur. Þetta vann fyrsta sætið í Cannes árið 2001 sem er áfall miðað við. Kannski höfðu Frakkar verið sveltir í film noir það árið og voru örvæntingarfullir í eitthvað jafn sadisískt og þessa mynd. Ég skildi löngu atriðin sem tæki til að halda áhorfandanum eins óþægilegum og mögulegt er, en þegar það var samræmt við vanhæfni til að tengjast aðalpersónunni fór það of langt fyrir mig og hélt mér í vopna fjarlægð frá sögunni að öllu leyti. Þetta er kvikmynd fyrir aðeins dyggasti aðdáandi film noir og sá sem býst ekki við neinni ánægju af því að hafa horft á kvikmynd þegar henni er lokið. ÉG ELSKAÐI kvikmyndir eins og "Trainspotting" eða "Requiem for a Dream" - sem voru mun meira truflandi en að minnsta kosti gáfu áhorfandanum eitthvað í leiðinni við klippingu og skeið. Að horfa á þessa hægu og sársaukafullu þögn kennaranna senu eftir senu varð bara svo óþarfi að mér fannst það leiðinlegt - og mig langaði virkilega að líka við þessa mynd í hvert skipti.