Elskulega unnin og hræðilega áhugavert að horfa á grátbroslegan, byltingarkenndan frammistöðu Garfield (sem kynnir nýja tegund af uppreisnarleikstíl sem myndi bera yfir til Brandos og Clifts og svo framvegis eftir stríðið) en öll þessi systurástúð er svolítið kæfandi. Priscilla Lane er björt, grípandi flytjandi en hinar systurnar skrái sig ekki í alvörunni (þó þær megi allar vera hnitmiðaðar og fyndnar) og ég átti bara erfitt með að kaupa einhverja af hinum karlkyns persónunum fyrir utan Garfield. Jeffrey Lynn er nógu skemmtilegur leikari, en hann skortir þyngd kvikmyndastjörnunnar til að passa við harða gæfu Garfields, Mickey Borden, og það kastar myndinni dálítið út úr kútnum. (Ímyndaðu þér Jimmy Stewart eða einhvern í hlutverkinu.) Einnig var ég ekki sannfærður um að Garfield myndi taka lykilákvörðunina (vægast sagt) sem hann tók. Myndin þurfti hálftíma sýningartíma í viðbót til að útskýra þá hasar betur; finnst hún hrikalega fljótfær og vanhugsuð. Samt er ekki erfitt að skilja hvernig einhver sem ólst upp við þessa mynd myndi muna hana með hlýhug. Það stenst ekki að vera klassískt, en það inniheldur þó nokkur klassísk augnablik. Tvær hliðarsveiflusenurnar eru hreinir kvikmyndagaldur.