Walter Matthau og George Burns voru fræg vaudeville gamanmynd, Lewis og Clark, sem hafa ekki talað saman í meira en 10 ár. Burns fór á eftirlaun og Matthau tók því persónulega og hefur haft óbeit síðan. Þannig er forsenda þessa bráðfyndna leikrits Neil Simon sem gerð var í kvikmynd. Það sem gerir þetta svo gott er auðvitað Matthau og Burns á besta aldri og efnið er fyndnara en allt sem hægt er að finna í dag. Richard Benjamin skín sem frændi Matthau og umboðsmaður. Það eru meira að segja til gamlar klippur af raunverulegum stjörnum gullna tímabilsins til að koma þér inn í gróp myndarinnar og karakterleikarinn Fritz Feld byrjar þetta allt með "popp". Rosetta LaNoire, sem byrjaði á þriðja áratugnum í leikhúsi með Orson Welles og síðar var amma í "Family Matters", er frábær í litlu hlutverki. Eina vandamálið sem ég átti við það (og kannski er ég of vandlátur og/eða vandlátur). alvarleg) er hvernig Matthau kemur fram við Burns þegar þeir hittast fyrst. Vissulega hefur hann verið með mikla gremju í öll þessi ár, en sumt af því sem hann gerir myndi teljast dónalegt eða einfaldlega slæmur siður tekinn úr samhengi. Ég er líka vanur því að sjá Matthau bregðast þannig við í öðrum myndum, en ekki George Burns. Og brölt Matthau hefur tilhneigingu til að verða svolítið gömul. Allt í allt, ef þú þarft stöðugt fyndna kvikmynd til að hjálpa og gleyma vandræðum þínum, settu inn "The Sunshine Boys." Þeir munu lyfta andanum og láta þig hugsa um einfaldari tíma og lífshætti.Benjamin: "Þú verður að renna því." Matthau: "Bíddu, bíddu. Ég held að þú verðir að renna því."