Ég veit ekki hvort það var ætlun leikstjóranna að sjá til þess að himininn væri nánast alltaf sólskin og fallegur í þessari mynd. Kannski er það rómantíska ímyndin sem margir Bandaríkjamenn hafa af þeim tíma sem þessi mynd gerist, þar sem hún er í miðju stríðinu, Macy hefur snúið aftur úr stríðinu (nágranni hans spyr „Hey, er það satt að þú átt Fritz þarna? “) og er að reyna að halda áfram með líf sitt en einn daginn fær hann sér ný gleraugu (þaraf nafnið) og sér hlutina skýrt þar sem aðstæður í kring sýna sig vera gyðingahatur, og Macy og Dern gætu vafinn inn í það. Fyndið hvernig hvorugur er gyðingur í þessari mynd en ákæran er sett fram. Einnig er það sögulega rétt, þar sem verkalýðssamtök demókrata þessa tíma vafðu sig inn í fána Ameríku og Guðs. Macy er sífellt pælt í að koma á „fundinn“. Nærvera hans skilar óvæntum árangri. Að beita þessum tímaramma til dagsins í dag er rannsókn á móti. Árið 2005, hefur orðið algjör viðsnúningur þar sem meðalborgarar sem hafa tekið ættjarðarást og trúarbrögð sem sameinanda sinn styðja Repúblikanaflokkinn og líta á skipulagt vinnuafl sem hluta af vinstri sinnuðu „óþjóðræknis“ Ameríku. Frábær mynd til að horfa á, ef þú kærir þig um að sjá hinn vinalega, huglítna og hógværa Macy (sem hann leikur fallega) lenda í blóðbaði kynþáttar og haturs um miðjan fjórða áratuginn í NYC. Erfið og tilfinningaþrungin mynd.