Þessi "kvikmynd", og ég nota það hugtak lauslega, minnir mig á fyrsta brandarann ​​sem dóttir mín skrifaði, átján mánaða: "P.U., illa lyktandi kúkur!" Eins og þessi brandari getur þessi mynd aðeins höfðað til mjög ungra, mjög óþroskaðra eða mjög heimskra. Sem sagt, það eru nokkrir ljósir punktar. Áhrifin, þar sem meirihluti hinna álitnu 100 milljóna dala fór, eru hreyfihvöt og sannfærandi -- ég meina, eins sannfærandi og svona hreyfifræðileg CGI áhrif geta verið. CGI barnabrellurnar eru ekki frábærar, en ég ímynda mér að það sé mjög erfitt að gera þær vel... þó fyrir hundrað milljónir dollara hefðu þeir getað verið betri! Moose, hundurinn frá "Frasier," hringdi í sinni venjulegu fyrirmyndarframmistöðu. . Steven Wright stóð sig vel með litlum hluta. Alan Cummings var, tja, Alan Cummings sem illmenni, sem við höfum séð áður, og Bob Hoskins sem Óðin var óþekkjanlegur, en skemmtilegur. Leikkonan sem lék frú Avery var krúttleg eins og hnappur, eins og við var að búast, og Jamie Kennedy týndist eins og við var að búast. Besta hlutverk hans hingað til var í Scream þríleiknum (ekki má rugla saman við Lord of the Rings þríleikinn) og í Three Kings. Hann ætti kannski að halda sig við lúmskari gamanmyndir. Jim Carrey, hann er það ekki. Handritið og leikstjórnin voru, ef eitthvað, verri en frammistaða Kennedys. Ég man hálfpartinn eftir einni snjöllri (þó sjö ára snjöllri) línu sem ég vildi óska ​​að einhver vitnaði nákvæmlega í í kaflanum „Eftirminnilegar tilvitnanir“. Eitthvað um að fyrirhugaður búningur Avery væri „vitlausasti vitleysan í Craptown“, þetta var annars flokks brandari, en soldið fyndinn í samhengi. Á heildina litið, þar sem það er ekkert lægra en „einn“, gef ég þessari mynd „einn. "