Það er synd að Gershwin fjölskyldan og Goldwyn Estate hafi dregið þessa frábæru mynd úr áhorfi og þar með svipt almenningi að sjá nokkra af dásamlegustu leikurum og frammistöðum sem nokkru sinni er pakkað saman í eina kvikmynd. Það er líka rétt að söngraddirnar fyrir Sidney Poitier og Dorothy Dandridge voru talsettar fyrir þessa mynd, og það er notað sem ein af ástæðunum fyrir því að Gershwin-hjónin vilja ekki að þessi mynd verði gefin út aftur. skapandi muninn á Gershwin-hjónunum og Goldwyn-hjónunum, þessi mynd hefur einhverja merkustu frammistöðu sem framin hefur verið á skjánum. Sammy Davis, Jr. og Pearl Bailey eiga sérstaklega hrós skilið. Þessi mynd var svanasöngur hins frábæra sjálfstæða framleiðanda Samuel Golwyn. Það var líka kaldhæðnislegt, mesta skömm Gershwins. Að lokum er það tap fyrir dásamlegu svörtu leikurunum sem komu fram í henni. Því við getum ekki lengur séð þá upp á sitt besta.