Fyrir ykkur sem hafið aldrei heyrt um myndina fyrr en nú (þar af geri ég ráð fyrir að það séu margir heppnir sem hafa ekki gert það), skal ég draga hana saman fyrir ykkur. Ryan Gosling leikur aðalpersónu Leland, sem einnig þjónar sem sögumaður myndarinnar (á la Kevin Spacey í American Beauty, en án gáfulegra athugana á lífinu). Leland fer í fangelsi fyrir að stinga þroskaheftan krakka til bana og myndin reynir að komast að því hvers vegna hann gerði það. Hann virðist vera ágætur strákur (ef ekki andlega fjarverandi) og er sýndur af Gosling með algjöru skort á ofbeldi, reiði eða dagskrá (og ef þú ert að bíða eftir að hann opinberi sína óheiðarlegu hlið síðar í myndinni, don ekki eyða tíma þínum - þetta er ekki svona kvikmynd). Einu sinni í unglingafangelsi fer Leland í kennslustundir sem Pearl Madison kennir, leikin af Don Cheadle (sem er ófær um annað en gæði, jafnvel þegar hann er í slæmum kvikmyndum). Pearl reynir að opna leyndardóm Leland í tilraun til að komast að því hvernig slíkur krakki gæti gert slíkt, og svo gæti hann skrifað bók um það síðar (ásamt því að vera unglingafangelsi kennari, er Pearl líka upprennandi rithöfundur) .Samband Leland og Pearl er driffrásögnin á bak við myndina, þar sem viðræður þeirra afhjúpa fortíð Leland fyrir áhorfendum. Hins vegar, að kalla það miðlægan fókus myndi gefa til kynna að þessi hvikandi kvikmynd hefði einn. Það gerir það ekki. Bandaríkin í Leland státa af glæsilegum leikarahópi sem virðist vera myndinni í óhag. Það virðist sem rithöfundurinn/leikstjórinn Matthew Ryan Hodge (hafðu engar áhyggjur af því að þú hafir ekki heyrt um hann, hann hefur aldrei gert neitt) hafi þurft að gefa ÖLLUM persónu persónulegan söguboga og persónuleikagalla til að fá leikarana til að leika þá. . Flest þessara eiginleika og sögur eru klisjukennt og flestar eru vanþróaðar og óleystar. Ég skal reyna að brjóta þau niður hér: Martin Donovan og Ann Magnuson eru foreldrar hins drepna þroskahefta drengs (ég elska hvernig myndin kallaði krakkann í sífellu " þroskaheftir", aldrei "geðfötlaðir". Sá þáttur fékk mig til að hlæja innra með mér), þau eiga greinilega í köldu sambandi, því öll úthverfahjónabönd í nútímabíói hljóta að vera köld. Hin tvö börn þeirra eru Michelle Williams, sem er greinilega upprennandi leikkona að fara að fara í háskóla, og Jena Malone, sem leikur sömu vandræðaunglinga-erkitýpu og hún leikur alltaf, að þessu sinni með kvenhetjufíkn. Malone var einnig kærasta Leland, sem gefur honum tengil hans við fórnarlamb sitt. Kærasta Williams, sem var munaðarlaus og kom til að búa með fjölskyldunni, og er hafnaboltaleikari sem vill fara í sama háskóla og kærasta hans, er leikinn af Chris Klein. Hann endar með því að gera meira með karakterinn sinn en nokkurn hinna bitspilaranna og tekst stundum að stela myndinni. Lena Olin er móðir Leland, sem virðist vera alltaf sorgmædd af einhverjum ástæðum. Kevin Spacey (einnig aðalframleiðandi) er kaldur og fjarverandi faðir Leland, sem er frægur skáldsagnahöfundur. Að lokum mun Sherilyn Fenn mæta til að setja hrukku í sögu Leland - ef þér er jafnvel sama á þeim tímapunkti. Ó já, og það er fyrrverandi kærasti sem dvelur í eiturlyfjum, nokkrir ungmenni og vinnufélagi Pearl sem hann á í ástarsambandi við kærustu sína með langlínu (leikinn af Kerry Washington). Fyrirgefðu ef öll þessi samantekt og karakter sundurliðun tók svo langan tíma. Ef það virtist tilgangslaust og leiðinlegt, þá hefurðu bara upplifað svolítið af því sem ég gerði á þessum 108 mínútum sem ég eyddi í að horfa á myndina. En óstýrilátur aukahópur ofursmíðna klisja er minnstur af glæpum þessarar myndar. Sú stærsta er að öll æfingin er algjörlega tilgangslaus. Okkur er ekki gefið heillandi inn í hugann sem er í vandræðum, okkur er ekki gefið skilvirka skýringu, okkur er ekki gefið mikið af neinu. Í ljósi þess að þetta var svo leiðinlegt, ætla ég að skemma fyrir þér endirinn svo að þú þurfir aldrei að sjá hann: Leland stakk þroskaheftan því allt sem Leland gat séð í heiminum var sorg og vildi hlífa Corky (eða hvað sem fórnarlambið hét) sorgin í augum hans. Það er eins og versta emo-hljómsveit í heimi hafi gert plötu og kallað hana „The World Is Sad, So I Killed A Retard“. Ó, og Leland deyr á endanum, í röð sem er svo háð ótrúlegum tilviljunum að það hefði eyðilagt myndina, ef myndin væri ekki þegar sjúguð. Auðvitað deyr hann á endanum, því það gerði myndina svo djúpa. Ég gef myndinni 2 stjörnur, því leikararnir sjálfir stóðu sig allir mjög vel með draslið sem þeim var gefið. Atriðin með Cheadle og Gosling saman voru meira að segja áhugaverð á sumum stigum. En til að umorða myndina sjálfa, þá verður þú að trúa því að kvikmyndir séu meira en summan af hlutum þeirra, krakki.