Ég laðaðist að "Friends" af hljóðrásinni sem mjög ungur og enn ekki frægur Elton John sem ég hafði séð á skemmtistað í Houston í nágrenninu. Ég hafði ekki hugmynd um hvaða tilfinningar og áhrif myndin myndi hafa. Nýlega kom ég aftur í myndina með lag sem Heart gerði sem heitir „Seasons“, þá fann ég Elton John lagið „Friends“ og hélt að það væri sama lagið...það eru liðin 35 ár. Engu að síður, tilfinningaflóðið „Friends“ kom aftur eins og að sjá gamla ljósmynd af fyrstu alvöru ástinni þinni. Ég man meira eftir því hvernig myndin sló mig en ég geri af raunverulegum smáatriðum framleiðslunnar, söguþræði osfrv., svo fyrirgefðu frekar lélega umfjöllun. Ég man að ég fór með nokkra sérstaka vini á stefnumót til að sjá myndina og þeir voru jafn hrærðir og tárvotir í lokin og ég. Ég er bæði kvíðin og kvíðin að finna eintak og sjá það núna. Svo margar kvikmyndir sem mér þóttu svo mikilvægar þá (þ.e. "The Graduate" "Easy Rider") virðast nú bara kjánalegar og ég vil ekki að þetta falli í sama flokk. En ég mun finna það og ef það reynist kjánalegt, þá mun ég að minnsta kosti geta breytt konunni minni í frábært...nei..framúrskarandi hljóðrás. Þegar við hittumst fórum við í gegnum þetta með "Last Tango in Paris". Unglingarnir sem ég vinn með (ég er 56) virða skoðanir mínar en það er erfitt að útskýra tilfinningar sjöunda áratugarins og kvikmyndir og lög sem endurspegla svo sterkar tilfinningar en virðast svolítið „aldrað“ núna. Ég bara get ekki fundið út hvort öldrunarferlið er kvikmyndir... eða ég. "Friends" er mjög sérstök, viðkvæm og dásamleg mynd. Það mun koma til baka margar sérstakar tilfinningar, ég er viss um. Fyrir alla muni, leigðu eða keyptu eintak... Indía var ekki nálægt þeirri sterku tegund þá sem þau eru í dag.