Ef þú varst unglingur á áttunda áratugnum, eins og ég, manstu líklega sögurnar um Studio 54 hvort sem þér líkaði við diskó eða ekki. Einstakur klúbbur, það var hið fullkomna tákn um menningarlega ofneyslu og sjálfsupptöku á sjöunda áratugnum; það er meira að segja frábær VH1 heimildarmynd um klúbbinn sem gæti sagt þér allt sem þú vildir vita um blómatíma hans og sögurnar eru auðveldlega nógu áhugaverðar til að geta af sér mjög grípandi kvikmynd. Því miður er þetta ekki það. 54 fylgist með lífi nokkurra starfsmanna þess, barþjóns að nafni Shane (Ryan Phillippe), busboy að nafni Greg (Breckin Meyer), eiginkonu hans, úlpuávísunarstúlku, Anitu (Selma Hayek), og auðvitað húsbóndinn á athafnir sjálfur, Steve Rubell (Mike Meyers). Þrátt fyrir að athafnir klúbbsins séu vel sýndar, þá snýr þessi mynd sig meira að persónulegu lífi starfsmanna og fylgir sögu Shane næst. Stundum fangar það fullkomlega grunnleika næturlífsmenningarinnar (eins og þegar Shane er tekinn með í matarboð og veit ekki hver 'Errol Flynt' er), og stundum vaxa það í hógvær melódrama. Sumt af því er fólgið í forsendunni að fylgja undirmönnum þegar þeir blandast inn í heim hinna ríku og stórkostlegu en mikið af því er vegna þeirrar krakkahönsku meðferðar sem bæði klúbburinn og Rubell eru veittir í gegnum myndina. Þó að Rubell hafi vissulega rafmögnuð sviðsmyndina í New York með hneigð sinni fyrir yfirgnæfandi sjónarspil og einkavali sínu á mannfjöldanum á hverju kvöldi, þá er aðeins stutt í hömlulausar eiturlyf og kynhneigð; og Rubell sjálfur, á meðan óhóf hans er nefnt, kemur einkennilega jákvætt út fyrir strák sem var í lífinu lygari, svindlari, eiturlyfjaneytandi og lauslátur eins og helvíti. Ekki það að ég hafi verið að leita að manninum til að vera svívirtur hér, en egó hans stuðlaði beint að falli klúbbsins hans og minnkandi næturlífsmenningunni sem hann hjálpaði til við að lyfta upp. Lokasena þar sem hann horfir niður á fastagestina föðurlega er svo tilfinningalega röng að hún er augljóslega fáránleg. Meyers gerir sitt besta til að fanga Rubell, en hann hefur gefið svo lítið til að vinna með hér að það kemur á óvart að frammistaða hans sé áhrifarík; en hann er góður og hjálpar til við að festa myndina. Philippe, sem mér finnst almennt góður leikari, er hér illa haldinn af grunnu og heimsku persónu sinnar; hann einskorðast við dádýr-í-framljósabrosið eða nöturlegt óskiljanlegt grettur, og jafnvel hann getur ekki þýtt það í sterka frammistöðu. Hayek og Meyer eru báðir í lagi, enn og aftur, undirrituð af skrifunum og Neve Campbell sem er áberandi á DVD-kápunni birtist svo stuttlega að hún er í raun með útbreiddan þátt. Einhverra hluta vegna finnst mér ég enn hafa áhuga, jafnvel heillaðan, af hinu vinsæla menning seinni hluta áttunda áratugarins. En jafnvel í ljósi þess er þetta ekki mynd sem heillaði mig sérstaklega, þrátt fyrir tilhneigingu til að líka við hana. Ég myndi segja að ef það tímabil, eða þessi klúbbur, hefur einhvern áhuga fyrir þig, skaltu leita að VH1 sérstakt frekar en þetta miðja-á-veginn melódrama.