Ég elska að dissa þessa mynd. Jafnaldrar mínir reyna alltaf sitt besta til að verja það, líklega af ást til Quentin Tarantino eða Harvey Keitel, en þeir munu aldrei sannfæra mig um að þessi ætti að vera dýrmætur. Hér eru nokkrar gríðarlegar ástæður fyrir því: A: Söguþráðurinn fer frá mannránsmynd á ferðalagi yfir í vampírubyggða slasher-snærimynd án nokkurrar uppsetningar. Skyndilega breytist eitthvað mjög raunverulegt í eitthvað mjög falskt, sem er eins og að setja áhorfendur niður í þakkargjörðarveislu og sprengja hana síðan með dýnamíti. B: Þessi hæfileikalausa Juliette Lewis er í henni. C: Fráleitar hugmyndir eru margar eins og raunverulegir búk- og fótgítarar, bræður með eftirnafnið „Gecko“, léleg vampíruförðun, Cheech Marin sem leikur þrjár persónur (?) og byssu sem byggir á krossi sem skýtur aðeins þegar "uppréttur" og tilheyrir gaur sem fer eftir "Sex Machine." Ef Robert Rodriguez hefði ekki aumkunarverðan reynt að vera svona nýstárlegur með ofbeldi sínu hefði ég kannski skemmt mér yfir þessu augljósa poppkornsleik. Allt verkefnið er eins og hann hafi fengið hugmyndirnar með því að leika sér með hasarmyndir. Það eina sem er jafnvel nálægt því að teljast uppáhaldssenan mín er hláturmildur og ósvífinn einleikur George Clooney eftir að hann drepur blóðsjúgandi, brjálaðan-fyrir-börn, hræðilega leikandi bróður sinn. Ég sver að ég held að þeir hafi hugsað þetta upp strax. Þessi mynd er til þess fallin að móðga og endar með því að móðga þá sem vilja sóknina. Hræðileg kvikmynd.