Þetta er ruglingslegt, absurdist stutt. Hvítklæddur myllari leggur leið sína til okkar frá vindmyllu í eyðilegu landslagi. Þótt myndin sé lækkuð er hér augljós rökfræði. Hann er hins vegar stoppaður af getrauninni, allur í svörtu vegna vinnu sinnar. Þeir byrja að níðast á hvort öðru án sérstakrar ástæðu - móðgaði snáði millerinn sótótta sópann? Er þetta stéttastríð? Hvað sem því líður, hann hellir andstæðingi sínum kornpoka sem fljúga um allan bardagann, gerir allt sem hann hafði gert fyrir bardagann óþarft, gerir vindmylluna óþarfa, þannig að allt verður jafn tilgangslaust og bardaginn. Korn myllarans hvítar svartnætti sópasins - síðari tíma vestrænir myndu ekki vera svo lúmskur, hetjur og illmenni litakóðar. Er einhver kynþáttarblær hér? Ef þetta var ekki nógu stórkostlegt, þá eru bardagamennirnir reknir af skjánum af hópi fólks sem kom hvergi frá, hæfilega kafkaískur endir á undarlegri sögu (eða eru þeir bara félagsvitundin sem rís upp gegn bardaga sem afneitar reglu og tilgangi?), og mjög óvenjulegt á tímum þögla kvikmynda. Þessi blanda af gamanleik, súrrealisma og fáránleikanum er augljós forveri BUster Keaton, á meðan vindmyllan minnir okkur á eina af stóru spennumyndunum, 'Foreign Correspondant' eftir Hitchcock.