Ég naut þeirra forréttinda að horfa á Mar Adentro síðastliðinn föstudag og er enn hneykslaður yfir fegurð hans, kraftmiklu verki hvers einasta leikara og leikkonu og ótrúlegum hæfileika Amenabar til að segja sögu Ramóns Sampedro, sem var vel þekktur á Spáni fyrir að biðja um löglegt líknardráp, missti málstaðinn og dó að lokum fyrir framan myndavél og drakk glas með eitri, frysti öll hjörtu okkar með ákvörðun sinni um að halda ekki áfram að lifa að eilífu hreyfingarlaus vegna slyss. Áður en ég horfði á myndina var ég þegar heilluð af sterkri táknfræði í titli hennar, sem ég myndi þýða sem "Into the Sea" en ekki eins og sumir benda á "Út á sjó", og sem er tekið úr frumsömdu ljóði sem maðurinn þessi skrifaði. sagan er um. Svo horfði ég á myndina. Ó vinir mínir. Þetta er kvikmyndahús með stóru C. Frásögnin flæðir til að taka þig að hjarta hverrar persónu: Sampedro, endurholdgaður í Bardem sem þú gleymir frá upphafi, er í miðjunni sem maður fullur af kímnigáfu og fullur vonar, og von hans er að deyja, því fyrir hann er lífið sem hann lifir ekki verðugt að lifa. Hinar persónurnar nema ein dansa í kringum hann og virða ákvörðun hans vegna þess að þær líta á hann sem mannlega sjálfstæða veru (gleyma því að hann er háður hinum fyrir allt), jafnvel þó að þær elski hann svo mikið. Og þetta er það sem myndin fjallar um: ást. Þú finnur það, þú getur andað því í húðina á hverri persónu. Þú verður vitni að vaxandi tilfinningu innan þriggja kvenna sem hitta hann í myndinni: Gené, meðlimur samtakanna sem verja rétt hans til að deyja með reisn, vinur hans, saga hennar í myndinni er von okkar heppnu sem getur lifað eðlilegu lífi í þessum heimi; Rósa, konan sem hittir góðan mann á miðjum lista yfir rofin sambönd og sársauka í höndum allra karlanna sem notuðu hana og fyrirlitu; Julia, konan sem deilir hörmulegum örlögum með Ramón, og hagar sér að lokum á þann hátt sem við getum ekki annað en skilið. Hins vegar vissi Ramón áður en hún hitti þessar konur hvað var ást, því þú getur ekki hitt hann án þess að elska hann, og hann er innilega elskaður af afneituðu fjölskyldu sinni: Fjórar persónur einstakar í auðmýkt sinni og hugrekki, hver með sínar hugsanir um ákvörðun sína, hver á sinn hátt virðingarverð, því það hræðilega við þessa sögu er að engum er um að kenna hvað gerðist. Því miður er lífið stundum svo hræðilegt. Af þessum kunnuglega kvartett fannst mér sérstaklega gaman að verki Mabel Rivera sem mágkona Ramóns, Manuela: frábær frammistaða. Mig langar til að vekja athygli á þremur þáttum sem eru fyrir mig bestu hápunktur sem ég hef séð í langan tíma, og ef þú hef ekki séð myndina ekki lesa þetta, farðu yfir þessa málsgrein og lestu aftur frá þeirri næstu sem byrjar á "Mar adentro", láttu myndina sýna þér leyndarmál sín. Þættirnir sem ég elskaði voru: 3. Besta ástarsenan sem ég hef séð í kvikmynd, þegar ég fann virkilega ást ráðast inn á skjáinn, er þegar Ramón dreymir vakandi að hann sé að fljúga til að hitta Juliu á ströndinni og þau kyssast. 2. Gené talar í síma við Ramón, daginn áður en hann ætlar að gera það, og hann segir henni að það sé betra að þeir segi bless á því augnabliki, til að setja hana ekki í vandræði við yfirvöld. Og þá veit hún að það er í síðasta skiptið sem þau ætla að tala saman, og hún hefur barist fyrir rétti hans til að deyja... en hún vill ekki missa hann, því hún elskar hann sem sannan vin, og þó hún sé virða ákvörðun sína hvað sem það kostar. 1. Besta. Ungur Ramón í ströndinni, horfir á kærustu sína undir sólinni, hoppar í vatnið frá klettunum til sjávar sem er að hörfa. Við sjáum hrunið, við heyrum rödd hans rifja upp það sem gerðist og halda því fram að hann hefði átt að deyja á sömu stundu. Andlit Bardem, andlit niður, sýnt okkur frá botni. Og hönd vinar sem dregur hann af enninu og færir hann aftur til lífs sem verður helvíti fyrir hann á næstu 30 árum. Það eru margir aðrir, eins og áhrifamikill endirinn, þrátt fyrir að á Spáni vitum við of vel hvað Ramon gerði. Mar adentro blekkti mig ekki, Amenabar gerir það aldrei, en í þetta skiptið þarf hann að þakka leikurunum sem tóku þátt í verkefnið, og hver tók það kannski persónulega, því þetta er ekki bara bíómynd, þetta er gleðskapur við mann sem dó einn þegar hann var að biðja um að deyja "löglega", sem þýddi fyrir hann, eins og Bardem benti á, að deyja með fólkið sem hann elskaði og sem elskaði hann í kringum sig.