Önnur: Richard Pryor og Jackie Gleason, tvær frábærar myndasögur breyttust í safa fyrir brjálaðan krakka. Þeir eru báðir búnir að selja sig upp í þessari, verri en persóna Pryor. Tvö: Hræðilegt, of sentimental handrit sem hefði getað verið notað í Harold Lloyd mynd, svo klisjukennt. Þrjú: Val á svörtum leikara sem leikfang; kynþáttaforritið í þessu er óþolandi, enda aldrei tekið á því. Það eru engin skilaboð hér, hlutverk Pryor hefði getað verið leikin af hvaða grínleikara sem er. Fjórir: Krakkinn...ég vildi að ég gæti farið aftur í tímann og komið í veg fyrir að hann léki nokkurn tímann...það myndi þýða að myndir eins og þessi og Kid Co. hefðu kannski ekki verið gerðar...og æska mín hefði verið frjáls af hugvekjandi krafti þeirra. Svo ef þú vilt horfa á nokkrar frábærar teiknimyndasögur saurga sig í sjúklega sætri krakkasveiflu skaltu halda áfram. Ef þú vilt sjá þá í einhverju góðu, sjáðu gamla uppistandsleik Pryor og Gleason í einhverju betra, eins og Honeymooners.