The Running Man gerist árið 2017 (þótt maður gæti auðveldlega misskilið það fyrir 1987, miðað við hárgreiðslur og klæðnað), sér The Running Man hinn alhliða góða strák Ben Richards (Schwarzeneggar) dæmdan fyrir glæp sem hann framdi ekki. Eftir djarft fangelsisbrot er hann handtekinn og tekinn inn sem keppandi í hinu hrottalega sjónvarpsleikjaþætti The Running Man, ásamt nokkrum félögum sem flóttamenn og hina fallegu táknrænu konu, Amber (Maria Conchita Alonso), sem er notuð af alræðisstjórninni sem aðferðin til að stjórna fjöldanum, sýningin setur dæmda á móti ýmsum litríkum (og oft frekar herbúðum) andstæðingum, sem hver og einn hefur sinn einstaka drápsstíl: Dynamo hleypur rafmagni úr sérstökum fötum, Buzzsaw notar keðjusögur, Sub Zero er með rakhnífa ís. íshokkíkyl, og Fireball vill frekar eldkastara til að klára keppinauta. En þessir morðingjar eru ekki sambærilegir við Ben Richards, sem sendir hvern og einn á viðeigandi óhugnanlegan hátt (fylgt eftir með skyldubundinni vitleysu). Undir lok myndarinnar gengur Ben til liðs við hóp frelsisbaráttumanna í bardaga gegn yfirvöldum og fær til að hefna sín á viðbjóðslegum þáttastjórnandanum Killian. Fyrir tuttugu árum réð Arnold Schwarzeneggar yfir hasarmyndaheiminum og aðdáendum sínum gat hann ekkert rangt gert. Austurríska nautakakan var með farsæla formúlu sem næstum tryggði kvikmyndum hans velgengni í miðasölunni: ofbeldi í myndasögum ásamt rökfræðilausu söguþræði ásamt fallegri kvenkyns hliðarkonu auk hnyttinna einleikja, að frádregnum leikhæfileikum jöfnuðust gríðarlegur hagnaður. The Running Man fylgdi þessari stórmyndaruppskrift af trúmennsku til T og áhorfendur Arnie (aðallega karlkyns tánings) slógu í gegn (ég þar á meðal). finnst þetta undarleg mynd: algjörlega gjörsneyddur tæknilegum gæðum, ágætis leikaraskap og sannfærandi áhrifum, en samt einhvern veginn algjörlega skemmtileg. Leikstjóri er Paul Michael Glaser (þekktur sem Det. Dave Starsky úr sértrúarsöfnuði 70s lögguþáttarins, Starsky og Hutch), og aðlöguð eftir smásögu eftir Stephen King (sem skrifar undir nafninu Richard Bachman), The Running Man er cheesy. 80s tat sem lítur bæði ótrúlega ódýrt og mjög dagsett út, en þrátt fyrir (eða kannski vegna) skítleika myndarinnar hefur hún sérstakan sjarma sem erfitt er að lýsa. Með engum tilraunum til að skapa raunhæfa framtíðarumgjörð gefur myndin nóg af af óviljandi hlátri. Skoðaðu atriðið þar sem Ben uppgötvar leynilegt skyndiminni Amber af bannaðar snældaspólum(!); dásamaðu þig af "framúrstefnulegri" grafík sem notuð er á auglýsingaskiltum og borðspilunum The Running Man (sem grafískur hönnuður fannst mér þetta sérstaklega skemmtilegt); vera undrandi á greinilegum skorti á sannfærandi tækniframförum. The Running Man er kannski algjört drasl, en það er gríðarlega skemmtilegt algjört drasl sem ég hika ekki við að mæla með fyrir aðdáendur Arnie og sci-fi hasar almennt.