Wagon Master (1950) Leikstjóri: John Ford Framleiðsla: Argosy Pictures / RKO Radio Pictures John Ford kemur með hlutabréfafyrirtækið út í Utah eyðimörkina til að taka upp vestra og kemur út með þessa minniháttar klassík. Enginn John Wayne, engar andhetjur í átökum, engin sálfræðileg könnun, engir flugeldar, bara gimsteinn af mynd. Þessi samleikur skartar að nafninu til Ben Johnson (sem Travis) og Harry Carey Jr. (Sandy). Þetta eru hestakaupmenn sem koma inn í bæinn til að eiga viðskipti rétt eins og hópi mormóna, undir forystu Ward Bond, er sýnd útgangurinn. Hópurinn er að fara að leggja af stað í gönguferð til eigin byggðar, en þeir vita að líkurnar og erfiðar aðstæður eru á móti þeim. Þannig að þeir ráða Travis og Sandy sem vagnstjóra fyrir ferð sína. Á leiðinni lenda þeir í og ​​taka með sér farandlyfjasölumann og tvo kvenkyns árganga hans (Alan Mowbray sem læknirinn, sem minnir á framkomu hans í My Darling Clementine og Joanne Dru sem "dóttir hans"). Spennan bætist við þegar morðóða Clegg-gengið kemur á vagnalestina. Og það er líka óhefðbundinn (fyrir Hollywood) fundur með Navajo. Flest sagan og húmorinn er knúinn áfram af árekstrum hugsjóna/menningar; fyrst á milli Travis og Sandy og mormónanna, milli Ward Bond sjálfs (hann er stöðugt að reyna að bæla niður löngun sína til að bölva og vera siðbótarmaður), milli læknisins og dömanna hans og mormónanna, milli vagnalestarinnar og útlaganna, og loks , allir og Navajo. Það er líka klassísk Ford-sena af illum dansi sem lýsir einu af einkennandi þemum hans um siðmenningu sem kemur að landamærunum. Aftur, enginn hertogi hér, en mér hefur fundist Ben Johnson, sérstaklega hinn ungi, sjálfráða Ben Johnson, vera með grípandi skjáviðveru hans. Hann kemur með sína eigin baksögu, með þessu töfraspili og líka þegar þú sérð hann gera allt glæfrabragðið sjálfur. Hann er frábær hér í einni af fyrstu framkomnum sínum. Harry Carey Jr., þótt hann hafi verið til í nokkur ár á þessum tíma, er samt stundum frekar hrár, en hann er viðkunnanlegur. Ward Bond er hans venjulega stórkostlega, blússandi sjálf. Mér hefur fundist Joanne Dru vera dragbítur í hverju sem ég sé hana í, en hér er hún miskunnarlaust áberandi. Önnur kunnugleg andlit eru Jane Darwell, Francis Ford og Hank Worden, sem leika „heimska“, eins og hann mun gera í The Searchers nokkrum árum síðar. Það er ekki skemmtilegra hér. Það er alveg stórkostleg svart-hvít ljósmyndun eftir tíða samstarfsaðila Ford, Bert Glennon. Það er ekki aðeins hinn dæmigerði meistaranámskeið á landslaginu og sjóndeildarhringnum, það er líka blóm í örfáum senum með skugga og (sól)ljósi. Hljóðrásin inniheldur goðsagnakennda kántrítónlistarhópinn, The Sons of the Pioneers. Getur ekki fengið meira kúreka en það.***½ af 4