Byrjað er á löngu upphafsskoti sínu af endalausum röðum af færibandsstarfsmönnum í kínverskri verksmiðju, og reynir Manufactured Landscapes að sýna hrikaleg áhrif iðnvæðingar á náttúrulegt umhverfi og hefðbundin samfélög. Frásaga hennar gerir ráð fyrir að iðnþróun í Kína og víðar sé algjörlega fordæmalaus, eins og aldrei hafi orðið iðnbylting í Evrópu og Ameríku og Karl Marx hafi aldrei heimsótt British Museum. Aldrei er minnst á að það gæti verið tengsl á milli asískrar iðnvæðingar- og auðvaldsstefnu samtímans og fyrri reynslu af hungri og skelfingu. Á sama tíma er reynt að sýna myndir Edward Burtynskys af iðnaðarúrgangi sem einhvern veginn "fallegar". Stór hluti myndarinnar er myndasýning af þessum myndum. Þeir eru vel framleiddir, af safnstærð og hafa greinilega birst á nokkrum sýningum. Fyrir mér sýna þær hins vegar aðeins að hægt er að láta nánast hvaða ljósmynd sem er virðast falleg ef hún er vel sett fram. Iðnaðarúrgangur er enn iðnaðarúrgangur. Sambandið, ef einhver er, á milli ljósmyndanna og talaðra skilaboða myndarinnar er enn óljós. Ég er ekki að meina að það séu ekki raunveruleg og stundum örvæntingarfull vandamál þegar lönd flýta sér að iðnvæðast. Framleitt landslag býður hins vegar aðeins upp á undarlegt og biturt vonleysi. Þetta er eins og tveggja tíma fyrirlestur eftir Noam Chomsky. Kannski hefur það eitthvert gildi sem sönnun á því hvað er að hjá bandarísku (og kanadísku) vinstrinu.