Ég leigði þessa mynd á DVD-formi án þess að vita neitt um hana, hluti af vetrarmaraþoni að horfa á kvikmynd á hverju kvöldi. Eftir nokkrar hræðilegar bandarískar hasarævintýramyndir (Ballistic, Daredevil, Cradle of Life) fannst mér Zhu Warriors frábærlega frumleg kvikmyndagerð. Sagan er algjört bull en mér fannst einlægni myndarinnar, góðvild og algjört kaldhæðnileysi hressandi og myndin lítur stórkostlega út. Vissulega eru tæknibrellurnar ekki tæknilega eins gallalausar og þær sem Hollywood framleiðir, en kvikmyndagerðarmennirnir hafa af viti meiri áhuga á litum, samsetningu og hreyfingum en raunsæi og því eru margar myndirnar hrífandi. Í einni myndinni standa tvær ofurmannlegu persónurnar á steiktum klettaspírum, risastórt tungl rís á undan þeim, myndin í fullkomnu jafnvægi af frumefnunum þremur. Í annarri spírast prinsessa-stríðsmaður um himininn á bak við glóandi sverð sitt eins og hitaleitarflaug. Og litirnir springa frá mynd til myndar, notaðir til að tjá tilfinningar frekar en að tákna raunveruleikann. Persónurnar hafa sama einfaldleika og beinskeyttleika og myndasögupersónur, bjóða ekki upp á mikla dýpt í sjálfum sér heldur vísa til erkitýpna sem enduróma dýpra. Líkamlega eru nokkrir leikaranna ótrúlega fallegir. Þeir leika hlutverk sín beint upp, án kaldhæðni eða svika, og eru því trúverðug. Furðulegast af öllu, þrátt fyrir klaufaskap í söguþræði og þunnri persónusköpun, var ég mjög nálægt tárum í lokin, hrærð yfir fallegum einfaldleika leikaranna og hin ofboðslega frumlega, góðhjartaða sýn leikstjórans.