Þú þarft ekki að lesa þessa umsögn. Fyrri umfjöllun, eftir pninson frá Seattle, hefur þegar bent á alla helstu galla þessarar framleiðslu. Ég get aðeins aukið grundvallarrök hennar.Bleak House var tiltölulega sein skáldsaga Dickens og er mun dekkri en fyrri verk hans. Þetta er tekið of bókstaflega af leikstjóranum, Ross Devenish, sem hrúgar of mikið á myrkrið og þokuna. Þegar Ada, Rick og Esther birtast, hálftíma eftir upphafsþáttinn, er það léttir að vera í dagsbirtu í fyrsta skipti. Í sumum myrkari senum var erfitt að sjá hvað var í raun á sjónvarpsskjánum mínum. Ég horfði á allt á einum degi, byrjaði um miðjan dag. Eftir því sem dagsbirtan dofnaði varð þetta minna mál, en ég er með nokkuð gott sjónvarp og ég hef aldrei lent í þessu vandamáli áður á hverjum tíma dags. Hraðinn er mjög vísvitandi (þ.e. hægur). Ég er viss um að þetta var viljandi, en það er ofgert. Það eru fjölmargar myndir af fólki sem tróðast um myrkrið og drunga í Viktoríutímanum í London sem er haldið lengur en nauðsynlegt er til að koma á skapi og andrúmslofti. Góður ritstjóri gæti sennilega tekið nokkrar mínútur af hverjum fimmtíu mínútna þætti, án þess að tapa línu af samræðum, bara með því að klippa hverja af þessum senum örlítið. Ég vil ekki ofmeta þessi tvö vandamál. Þú aðlagast fljótt útliti og hraða þessarar framleiðslu. Mikilvægara atriðið er að það segir ekki alltaf söguna á mjög áhrifaríkan hátt. Fyrri skáldsögur Dickens eru álíka langar og Bleak House, en eru ekki nærri því jafn flóknar sögur. Til dæmis las ég Nicholas Nickleby nýlega aftur vegna þess að ég var forvitinn að sjá hvernig Douglas McGrath troðaði 800 blaðsíðna bók inn í tveggja tíma kvikmynd sína. Svarið er einfalt: bókin er full af bólstrun. McGrath skar stór hluti af skáldsögunni en hélt samt öllum nauðsynlegum söguþáttum. Þetta væri ekki hægt með Bleak House. Þessi framleiðsla þarf sína sjö klukkustundir. Sennilega þarf það enn lengri tíma, vegna þess að margir þættir í flóknum söguþræði hennar eru ekki nægilega skýrir, eða eins vel meðhöndlaðir og þeir þurfa að vera. Nokkur tilviljunarkennd dæmi munu sýna vandamálin. Þernin, Rosa, birtist úr hvergi án bakgrunns, þannig að tengsl Lady Dedlock við hana er að mestu óhjákvæmileg. Samþykki George liðþjálfa í kröfu Tulkinhorns um sýnishorn af rithönd Hortons er nokkuð óróleg. gerði nógu ljóst að Esther er í raun ástfangin af Woodcourt þegar hún samþykkir að giftast John Jarndyce. Hvorki er ljóst að þau hafi samþykkt að tilkynna ekki trúlofun sína eða hvers vegna. Leynilegu hjónabandi Ada og Rick er sleppt. Í einum þættinum eru þeir bara elskendur, í þeim næsta vísar fólk allt í einu til þeirra sem eiginmanns og eiginkonu. Frú Rouncewell er aðeins kynnt seint í sögunni og fjarlæging George herforingja frá fjölskyldu sinni er óútskýrð - sem og leiðin. þar sem hún er uppgötvuð. Ástundun Tulkinhorns til að viðhalda heiður og virðingu Dedlock fjölskyldunnar er vanmetin, svo hvöt hans til að ofsækja Lady Dedlock er óljósari en þörf er á. Þátttaka múrsteinsframleiðenda bæði Tom og (síðar) Lady Dedlock er nokkuð ógegnsætt. Það er ekki augljóst að Guppy endurnýi tilboð sitt til Estherar vegna þess að bólusóttarörin hennar eru nánast horfin. Þetta er aðeins úrval: það eru önnur. Þau eru ekki mikil vandamál og meginstef sögunnar er nógu skýr. Engu að síður eru þetta minniháttar pirringur sem draga úr krafti þess: þú ættir ekki að þurfa að púsla yfir litlum söguþræði. Hins vegar eru mikilvægari skipulagsvandamál sem veikja söguna á síðari stigum hennar. Öllu viðfangsefni morðsins á Tulkinhorn er nokkuð hent. Bucket bendir strax á Hortense sem grunaðan, sem grefur undan spennunni í vandræðum George liðþjálfa og mikilvægi þess að finna frú Rouncewell. Það dregur einnig úr áhrifum undirsöguþræðisins þar sem grunsemdum er varpað á Lady Dedlock og veikir vettvanginn þar sem Hortense er afhjúpaður fyrir framan Sir Lester. Alvarlegra vandamál er að morðið, rannsókn þess og leitin að Lady í kjölfarið Dedlock, ráða sögunni í meira en klukkutíma, en á þeim tíma missum við algjörlega sjónar á hinum meginþræðinum: réttarmálinu og áhrifum þess á Rick. Misbrestur fjárhagur hans, hrakfarir hans frá Vholes og Skimpole, örvænting Ada, hrakandi heilsu og svo framvegis, er allt sett í bið í heilan þátt. Svona getur verið að Dickens skrifaði bókina (ég hef ekki lesið hana í mörg ár) en gott handrit ætti að halda hinum ólíku þráðum saman. Uppgötvun hans á nýja viljanum, sem hrindir af stað síðasta áfanga sögunnar, er líka hent. Það gerist utan skjás. Þrátt fyrir allt þetta er þetta samt mjög góð framleiðsla. Margar sýningar eru framúrskarandi. Einstök atriði eru fallega útfærð. Uppsöfnuð tilfinning þess fyrir harmleik er mjög öflug. Ég myndi samt mæla með henni sem frábærri aðlögun að frábærri bók, ef það hefði ekki verið fyrir 2005 framleiðsluna. Reyndar væri ég líklega ekki alveg meðvituð um galla þess ef ég hefði ekki séð hvernig Andrew Davies gerði það betur. Ég hef verið gagnrýninn á Jane Austen aðlögun Davies, en ég verð að viðurkenna að hann kann í raun að temja sér útbreiddar bækur Dickens. Þetta er áhrifamikið og grípandi drama og vel þess virði að vera sjö klukkustundir af tíma hvers og eins. Engu að síður ber að líta á líklega örlög þess aðallega sem krossvísun í næstum endanlega útgáfu frá 2005.