Sá þetta bara aftur í gærkvöldi og hreint út sagt: "Stíll í stað efnis". Við getum nú þegar giskað á að það þyrfti að vera miklu meira í Jerry Lee Lewis en það sem hér er lýst. Jerry Lee Lewis persónan í þessari mynd er ekki sýnd sem raunveruleg manneskja í eina mínútu í heilu og hálfu klukkustundina auk sýningartíma, en aftur á móti eru allar hinar persónurnar aðeins einu pennastriki frá því að vera algjörar teiknimyndapersónur. Tökum upphafið. Við sjáum Jerry Lee og frænda hans, Jimmy Swaggart laumast yfir á svarta djassklúbbinn og við sjáum Jerry fá innblástur hans. Gæti verið mögulegt. Við sjáum hvernig frændsystkinin velja mismunandi leiðir í lífinu (líka mögulegt). Svo klipptum við Jerry Lee á píanó sem fullorðinn (nú leikinn af Dennis Quaid) og það er spennandi og svolítið ógnvekjandi. Klippt í atriði þar sem hann hittir fyrst seinni frænku sína, Myru. Upp frá því breytist allt málið í upprifjun á ákveðnum atburðum í stíl sem hæfir fréttaspólu á miklum hraða. Ekki það að myndin sé ekkert smá skemmtileg og það er frábært að heyra nýjar útgáfur af lögunum sem gerðu Jerry Lee. Alec Baldwin sem Jimmy Swaggart er líka ástæða fyrir því að þú ættir að minnsta kosti að kíkja á þetta, vísbending um meiri árangur hans á komandi árum. Winona Ryder sem Myra er einna þekktasta persónan í myndinni. Hún stríðir, hún grætur, hún tyggur tyggjó og spilar kósí og það er allt og sumt. Það er aldrei í eina mínútu gefin ástæða fyrir því að hún endaði sem þriðja frú Lewis og talandi um eiginkonur, hvar eru fyrstu tvær? Þess vegna er í raun ekki hægt að flokka þetta sem ævisögu, heldur meira sem ónákvæma fréttaspólu. Við sjáum Jerry fá fyrsta lagið sitt spilað í útvarpinu, við sjáum aðra smáskífu hans fara á topp tíu, við sjáum þriðja hans fara í nr. 1 og svo framvegis. Svo kemur hið óumflýjanlega fall. Algerlega, engin stoð í raunveruleikanum. Til að ljúka annarri minni deilunni: Myndin gerist frá '56 til '58 og enn segir Myra: "Ég er bara 13" alveg til enda.