Skoðaðu forsíðu þessarar myndar einu sinni og þú veist strax að þú ert ekki að fara að horfa á tímamótamynd. Þetta er ostamyndagerð í alla staði, en hún hefur sín augnablik. Þrátt fyrir útlitið af algjöru rusli sem myndin gefur, er sagan í raun áhugaverð á sumum stöðum, þó hún sé óneitanlega dregin með aðallega af sturtuatriði klappstýrusveitanna og kynlífssenum með fjölmörgum persónuleikalausum kærasta. Leikurinn er hræðilegur og leikstjórinn gerði lítið annað en að benda og skjóta, þess vegna þurfti mikið nekt til að halda athygli áhorfenda. Í The Nutty Professor uppgötvar vonlaust nördaður prófessor drykk sem getur breytt honum í svalan og stílhreinn kvennabrjálæðingur, en í The Invisible Maniac uppgötvar andlega skemmdur prófessor drykk sem getur gert hann ósýnilegan, sem gerir honum kleift að njósna um (og drepa, af einhverjum ástæðum) nemendur sína. Leiðinlegt fóður. Ekki búast við neinni andlegri örvun af þessu og búðu þig undir skelfilegan og ofboðslega ofmetinn brjálæðislegan hlátur sem verður mjög pirrandi fljótt...