Þessir þrír leikstjórar eru á góðri leið. Sögurnar þrjár eru ótrúlega vel unnar fyrir sjálfstæða framleiðslu og fanga þær áfallatilfinningar að „koma út“ þegar þú ert ekki viss um að það sé góð hugmynd. Ég hló að þessum huldu augum um búningsklefann í "Pool Days"; Ég brosti við þeirri hugmynd að aðdáendur Bette Midler, Judy Garland og Barbra Streisand séu álitnir samkynhneigðir í "A Friend of Dorothy" (þ.e. fletta í gegnum geisladiskatónlistarrekkana); og ég hrökklaðist yfir „djókinu“ í „Diskóárunum“ þar sem minningin um sætt kynlíf var nú „óljós“ af áfengi. Þetta virtist allt svo raunverulegt. Ég bíð spenntur eftir fleiri tilboðum frá þessu leikstjóratríói.