Í alvöru, ég er alveg fyrir rómantískar gamanmyndir og mun sogast inn í Miss Congeniality eins auðveldlega og Goodfellas...en þessi mynd? Það meikar ekkert sens!!!! Og ég er ekki einu sinni að tala um að viljugri stöðvun vantrúar sé ekki skynsamleg. Hvers vegna býr fjölskylda hennar í Englandi? Eða, að minnsta kosti, hvers vegna er hún ekki með breskan hreim? Hún er örugglega notaleg hjá pabba sínum og hann er furðulega fyrirgefur að hún hafi ekki verið til síðustu tvö árin. (Um það efni gerir enginn mikið úr því að hún sé svo lengi í burtu). Og hvað var með geggjaða búningana í sveinarpartýinu? Ég ætla ekki einu sinni að fara út í þá staðreynd að fylgdarmaðurinn sem hún borgaði fyrir verður ástfangin af henni - það hefði verið hægt að vinna bug á því með betri kvikmyndagerð. Ég er bara að segja að persónurnar, umgjörðin og söguþráðurinn eru ekki nógu útfærðar til að gera jafnvel nokkuð samheldna sögu. Ó, og það versta, að mínu mati, er stöðug notkun kvikmyndagerðarmannsins á ósmekklegustu sjónarhornunum á nefið á Deborah Messing - ég hefði kært kvikmyndagerðarmennina ef ég væri hún! Ég meina, í hreinskilni sagt, ég er alveg fyrir að konur séu eins og þær eru, en hvers vegna, á sjö tryggum árum af áhorfi á Will og Grace, hef ég aldrei tekið eftir því hversu ótrúlega skrítið nefið á henni er? Ó! Vegna þess að þessir framleiðendur eru góðir við hana! Þessi mynd, eins og önnur minnsta uppáhaldsmyndin mín, Armageddon, er kvikmyndaframleiðendum að kenna, ekki leikarunum. Ég get séð bæði Messing og McDermott í þessum hlutverkum með betri rithöfundi, leikstjóra og framleiðanda. Þetta fær auðveldlega atkvæði mitt sem ein versta mynd sem ég hef eytt tíma í. Ég er bara fegin að vinkona lánaði mér DVD-diskinn sinn, svo það eina sem ég sóaði var tími. Ef það væri leið til að gera þessa umsögn NÚLL stjörnur, myndi ég gera það.