„Mad Dog“ Earle snýr aftur ásamt sorgmæddu pokanum sínum Marie, og sveiflukennda klumpfótinn Velmu. Svo eru Babe og Red, Doc og Big Mac, og meira að segja landslagstyggjandi týpan Pard. Það eina sem vantar er góð ástæða fyrir því að endurgera High Sierra eftir Raoul Walsh 14 árum síðar án þess að endurskoða línu eða ramma, og gera það með hæfileikum áberandi eitt eða tvö þrep niður stigann frá því í upprunalegu. (Í staðinn fyrir Walsh fáum við Stuart Heisler, fyrir Humphrey Bogart fáum við Jack Palance, fyrir Ida Lupino Shelley Winters, og svo framvegis niður í gegnum einingarnar.) Eina breytingin er sú að í þetta skiptið, í stað svart-hvítu, er það í Warnercolor; Því miður eru þeir til sem myndu telja þetta framför. Ég dó þúsund sinnum gæti verið óþarfi og síðri en það er að minnsta kosti ekki svívirðing; sagan virkar enn á sínum eigin forsendum. Earle (Palance), nýkominn úr pennanum nálægt Chicago, keyrir vestur til að stýra stóru starfi sem sjúki konungurinn Lon Chaney, Jr. Á leiðinni lendir hann næstum því í árekstri við fjölskyldu Oakies, þegar hann er sleginn með barnabarni þeirra; höggið heldur jafnvel þegar hann uppgötvar að hún er löt. Þegar hann kemur í skálana þar sem restin af klíkunni er í holu, finnur hann áhugamannlega heithausa í hálsi hvers annars sem og Winters, sem kastar sér yfir hann (eins og kúturinn). Palance býðst þangað til þeir fá símtal frá innri manninum sínum á hótelinu og býðst til að borga fyrir aðgerð til að lækna vansköpun stúlkunnar, látbragð sem kemur í baklás. Þá breytist skurðaðgerðin gegn dvalarstaðnum í blóðbað. Á lamminu færist Palance hærra inn í kalda Sierras....Þetta er nógu hrífandi saga, vel útfærð, sem skortir sérkenni Walsh og leikara hans árið 1941, árið sem Bogie, með þetta hlutverk og Sam Spade. í Maltneska fálkanum, varð stjarna. Og ein að lokum, villutrú: Þessi fjöll líta fallega út á litinn.