Það er árla morguns óánægju okkar og ég og nokkrir vinir mínir erum nýkomnir í gegnum að horfa á „The Wind“. Sannarlega hörmungarmynd. Ekki í merkingunni náttúruöflin sem valda grunlausum almenningi eyðileggingu, heldur frekar hræðileg kvikmynd sem eyðir grunlausum áhorfendum. Til að gefa þér vísbendingu um hversu svekkjandi það var að horfa á þessa tilteknu sprengju, ætla ég að gefa þér dæmi sem vitnað var í í fyrstu sársaukafullu skoðun minni. Ef ég fengi að velja um að horfa á þessa mynd í annað sinn og, segjum, sjóða mig, er ég hræddur um að segja að valið væri ekki strax. En í stað þess að vera einfaldlega að væla "ad peliculam" með ömurlegum einleikjum, ætla ég að fara sérstaklega yfir hvers vegna ég og vinir mínir pöntuðum þessa tilteknu mynd. Ég hef meira að segja gaman af listrænum hryllingsmyndum á lágum fjárhag. Ég var hrifinn af „Cold Hearts“, „Midnight Mess“, „Jugular Wine“ o.s.frv. Kvikmyndir sem voru metnaðarfullar og áræðnar, jafnvel þótt þær skorti framleiðslugildi, útfærslu og jafnvel leik. Almennt séð munu áhugaverðar forsendur, óvenjuleg myndavélatækni eða bara vel unnin atriði eða tvö bjarga kvikmynd sem er svolítið gróf á brúnunum. Með þessa fyrirvara í huga vil ég segja með óyggjandi hætti að ég hataði "The Wind." Myndin olli sennilega mestum vonbrigðum í þeim skilningi að hún var ótrúlega pirrandi á að horfa. Allt frá athöfnum aðalpersónanna, til flæðis (?) söguþræðisins, til stórra boða sem gefa til kynna með opnuninni sem að lokum sóttist eftir ryki (og festi sig ekki einu sinni rökrétt við það sem gerðist í restinni af myndinni, og yfirgaf áhorfandann, sem bjóst við einhverju meira, með tilfinningu fyrir miklu veseni um ekki neitt). Samræðurnar voru í besta falli flekkóttar, viðurkenndar og algjörlega óraunhæfar. Með þessu meina ég að enginn í neinni af þeim aðstæðum sem persónurnar voru í hefði brugðist við eins og persónurnar gerðu, eða sagt hlutina sem þær sögðu á þann hátt sem þær sögðu þá. Það var augljós skortur á sýn og stefnu sem hefði lagað þetta vandamál. Samspil persónuleika og þroski var ömurleg. Claire, hin „lambent kynlífsgyðja“, eða það sem áberandi, aðgerðalaus-árásargjarna lamesterinn í myndinni hélt, var svo augljós í meðhöndlun sinni að hún gæti eins hafa dregið byssu á persónurnar. Engu að síður var hún skínandi hápunktur myndarinnar. Hinar aðalpersónurnar (að undanskildum Milfy Mom Micks, sem var ekki hræðileg) eru svo ógreinilegar að þær gætu eins hafa verið túlkaðar af sama leikara. Við skulum sjá hvort ég hafi misst af einhverju: landamærapersónuleika, undirgefinn brjálæðingur með djúpstæðar tilfinningar um kynferðislegt rugl og ófullnægjandi tilfinningar, hvattir til barnslegs reiðiskösta vegna listlausrar hljómsveitar lauslátrar bimbettes sem skyndilega og meistaralaust varð Caligari. Nei, ég held að það nær yfir það. Skortur á svigrúmi var líka vandamál. Hvernig bjuggust þeir sem tóku þátt í gerð þessarar myndar að hinn frjálslegi áhorfandi myndi draga þá ályktun að þetta væri upphafið að heimsendi af þessum áhugamannalega, ótrúlega, illa lýsta losta-fimhyrningi (jæja, hvað myndirðu kalla það?) sem átti sér stað að miklu leyti í skóginum í miðjum hvergi? Engin vitni voru að „grimmdarverkunum“ sem kynnt voru. Það voru engin vitni neins staðar í þessari mynd. Trúverðugleikavandamálin sem stafa af þessum skorti á athygli á smáatriðum voru útbreidd jafnvel frá þeim stað þar sem söguþráðurinn byrjar að veikjast. Tilfelli: Ef þessi strákur Bob tók þessa leið í gegnum skóginn til að koma heim úr ræktinni, og hér er lykillinn, ****á hverjum degi****, þá eru miklar líkur á að einhver annar hefði verið í kring til að sjá eitthvað á einhverjum tímapunkti á eftir á meðan gerendurnir deildu hávært um glæpavettvanginn. Maður skyldi ætla að með morðinu á ungum manni í skóginum hefði þessi bær verið í uppnámi, persónurnar hefðu verið yfirheyrðar o.s.frv. En í staðinn var ekki vitni í sjónmáli (annað en Earl, skápssálfræðingur án innri einræðis). Við leggjum til að það séu engin vitni *að* þessari mynd heldur. Hvað varðar hálf-samkynhneigðar villingar sem eru til staðar, þá á ég ekki í vandræðum með þær heldur. Það er ekki eins og þeir hafi komið á óvart, miðað við að við höfðum verið að hrópa um skápastöðu flestra karlpersónanna frá seinni senu. Aftur, ekki vandamál í sjálfu sér, heldur hent inn af röngum ástæðum. Það var algjörlega óþarfi, hent inn fyrir hreint „sjokk“ og/eða „hættulega list“ gildi og hvorki átakanlegt né hættulega listrænt frá nokkru sjónarhorni. Það sem við áttum í staðinn var óþægileg tilraun til að leysa leiðinlega, klaufalega mynd með leiðinlegum, klaufalegum söguþræði. Kynferðisleg spenna sem var illa gefið í skyn, sem aðeins var gefið í skyn í aðdraganda þessa slaka kjaftæðissenu, ýtti þessari mynd aðeins lengra niður á tótempólinn úr „meðalsemi sem gefur tilefni til gagnrýni“ yfir í „kvikmynd sem er svo slæm að hún skortir hið eðlislæga þokka til að sjúga nógu mikið til að hæðast að og harangera.“ Svo er það með megnið af myndinni, mikið af listrænu fumli, mjög lítið kjöt og mikið álag. Það er ekki það að við fáum það ekki. Ó, við höfum það, allt í lagi. Við viljum það bara ekki. Sko, sú staðreynd að við vorum að gleðja klúðrið í lokasenunni sem *eina* taflan sem var skynsamleg í andliti hennar er vísbending um að eitthvað hafi verið hræðilega rangt við þessa mynd. Frekar en að hreyfa sig hröðum skrefum eins og nafnið gefur til kynna, þá streymdi þessi mynd áfram eins og svitaslóðin sem lá leið niður nefið á þér á meðan hendurnar eru fullar. Argh. Sú tilfinning dregur nokkuð vel saman þá pirrandi gremju sem maður áttaði sig á þegar ég horfði á þetta lestarslys. Það er enginn ferskur andardráttur í þessari mynd, aðeins þverhnípið af slæmum hugmyndum sem eru illa útfærðar, rotnandi áður en þær verða að veruleika.