Þessi mynd var beinlínis sársaukafull fyrir mig að horfa á. Mér skilst að indie myndir hafi ekki sömu úrræði og aðrar almennar myndir. En það eru grunnþættir kvikmyndagerðar sem þú vilt venjulega fylgja. Fyrst af stað, hoppa niðurskurð. Það eru fjölmargir í opnun myndarinnar 15 mínútur. Það eru myndir þar sem svo virðist sem tvær aðskildar myndir af sama myndinni hafi verið klipptar saman. Það sem ég meina með þessu er að karakter segir hálfa línu frá einni töku og restin af línunni er úr annarri töku. Í öðru lagi, valmyndin. Mér skilst að margir rithöfundar stefna að mjög raunsæjum og sönnum samræðum fyrir kvikmyndir sínar. Þar sem þessi mynd er mjög sérstakur fyrir staðsetningu hennar, verður einnig að tala umræðuna í ákveðnum tón (dæmi: gerist kvikmynd í Boston, en samt notar fólk vesturstrandarslangur með Chicago hreim). Jafnvel með skilning á þessu er samt erfitt að sitja í gegnum sumar línur sem þessir leikarar setja fram. Þetta eru aðeins tvö líflegustu vandamálin sem ég lenti í við þessa mynd. Það voru nokkrir aðrir. Ég meina ekki að hljóma eins og harður gagnrýnandi sem veit ekki neitt. Ég hef margra ára reynslu í kvikmyndaiðnaðinum (sem mikilvægara er, lágfjárhagsmyndaiðnaðinum). Mér skilst líka að hjá mörgum leikstjórum sé oft aðferð við brjálæði þeirra. Ég hef ekki getað uppgötvað þessa aðferð sem notuð er í þessari mynd. Þetta gerir það erfitt þegar reynt er að ákveða hvort ég lít á þessa mynd sem dæmi um einstakan stíl í kvikmyndagerð, eða bara aðra lággjalda, illa samsetta kvikmynd. Ég vona satt að segja að það sé ekki hið síðarnefnda. Ef einhver hefur innsýn í hvers vegna hlutirnir voru gerðir á ákveðinn hátt, eða hefur einhverjar hugmyndir/skoðanir um þessa mynd, þætti mér vænt um að heyra þær. Vonandi get ég skilið þessa mynd meira og núverandi skoðun mína má breyta.