Það var tími þegar Alien serían var farsæl með jafnvel þriðju afborguninni, Alien 3, sem sýndi loforð undir verndarvæng hins ferska og unga David Fincher. Fyrsta Predator sló í gegn fyrst og fremst vegna sögunnar, "in peak" stjarnan Arnold Schwarzenegger og leikstjórinn John McTiernan (Die Hard). Kvikmyndirnar Alien, Aliens, Alien 3 og Predator voru allar mjög vel heppnaðar og sköpuðu gríðarlegt fylgi meðal almennra kvikmyndaaðdáenda jafnt sem vísindaskáldsagnaaðdáenda. Að öllum líkindum hefðu Predator 2 og Alien Resurrection átt að merkja endalokin fyrir báðar útgáfurnar, en stúdíóin létu ekki bugast og sáu tækifærið til að hlúa að orðrómi meðal aðdáenda og sameina þetta tvennt. Skref í Paul W.S. Anderson, Alien Vs Predator, og nú bræður Strauss (útskrifaðir sjónbrellur, ekki einu sinni leikstjórar eða rithöfundar). Vandamálið var að með því að leyfa svo djúpstæðri og byltingarkenndri sköpun af Sci-Fi tegundinni að falla fyrst í hendur miðlungs leikstjóra og nú nýliða í leikstjórn hefur ekki leitt til annað en blótsyrði, sem einkennist af vanhæfni. Þegar þeir verða vitni að Alien Vs Predator Requiem (AVPR) munu harðir aðdáendur fá illt í magann af því að þessi þáttaröð hefði getað versnað. Eitt dæmi um hrörnun í kvikmyndagerð þessa sérleyfis er í upphafssenunni og er líkleg til að valda ógleði meðal aðdáenda. . Myndin byrjar á því að geimvera leggur leið sína á rándýraskipið, sprettur úr brjósti rándýranna, vex inn í fullvaxna Predalien og fellir rándýrafarið (sem virðist nú hafa mun færri rándýr á sér en það gerði í lokin af Alien Vs Predator) og allt þetta gerist þegar skipið er enn í lofthjúpi jarðar. Þegar skipið hefur hrunið, grípur AVPR fljótt til ódýrra söguþræðisaðferða og grundvallar frásagnarvenju, gerir það ekkert hættulegt við að nýta sér neina útúrsnúning eða niðurrif sem boðið er upp á í upprunalegu myndunum tveimur. Þreytandi söguþráðurinn þróast með leiðinlegum hraða, aðeins áberandi af næstum æsandi átökum Alien og Predator og þegar það á á hættu að leiðinlegt okkur fáum við annað hvort aðlaðandi ljósku í bikiní eða skjótum skothríð. AVPR er þjakað af endalausum samfelluvillum og söguþræði með litlum eða engum skýringum á frásögn, þ.e. meðlimir almennings sem svíkja úrvals herdeild eða rándýrið ekki að fylgja lögum sem sett voru í fyrri útgáfum. Þetta er mynd sem hefur algjört tillitsleysi við forvera sína, brýtur einhverjar grundvallarreglur framhaldsmyndar og með því fær maður á tilfinninguna að hún sé að reyna að stilla sér upp sem sjálfstæðan þátt. Sjálfstætt hefur myndin ekkert hjarta, enga sannfæringu og enga sál og með tilvísun í hinar myndirnar skortir jafnvel grunnsamfellu. Þetta er dæmigerð með yfirþyrmandi frásögn myndarinnar þar sem hún grefur undan grunnforsendum fyrstu geimverunnar. Vegna þess að ef tegundin hefði fundist áður, þá hefðu þeir í fyrstu Alien myndinni verið vandvirkari og ekki svo illa undirbúnir þegar þeir hittu þær. Á kvikmyndalegum nótum er myndin nálægt því að vera skelfileg, mér fannst ég hvött á einhverjum tímapunkti til að skína blys við skjáinn, lýsingin var svo slæm. Með því að nota svona drungaleg og dökk áhrif gæti áhorfendum fundist eins og verið sé að svíkja þá út úr einhverjum hasarnum sem er kaldhæðnislega tilgangur þess og gefur einnig til kynna að kvikmyndin hafi ekki fjárhagsáætlun. Eins og á við um alla vísindaskáldskap kemur ein sena venjulega upp á yfirborðið sem eftirminnilegust, í þessu tilviki er það líklega gegndreypingarsenan á spítalanum þar sem hún dregur alltaf svo lítið úr þemum upprunalegu geimverunnar með því að bókstafa hana. Leikstjórnin er léleg, sýningin slök og handritið rotið. AVPR er afurð færibandakerfis kvikmyndagerðar þar sem hugmyndir og tækni eru sett saman af áhrifalausu fólki og síðan fullunnin varan dreift í kvikmyndahús. Þetta er persónugert með því að ekki eru til dásamlegar dauðasenur og langvarandi blóðbardaga vegna þess að vottunin mun ekki leyfa henni lægri vottun til að ná stærri markhópi. AVPR var eingöngu fyrirtæki og ekkert annað.