Þessi mynd hefur ágætar tæknibrellur, sem rífur í sundur japanska eyjaklasann að því marki að það myndi auðmýkja Godzilla. Leiðtogarnir tveir skiluðu einnig yfir pari. Þar fyrir utan er þetta allt svolítið töff í þessari vanmetnu hörmungarmynd. Ósamræmið í taktinum er furðulegt. Á einum tímapunkti höfum við Hokkaido að sökkva í sjóinn og gjóskufall falla yfir restina af Japan, á meðan Osaka er grafið undir gríðarlegri flóðbylgju. En annars staðar á landinu er fólk enn að rölta um í skoðunarferðum og sleikja ís þegar önnur flóðbylgja rennur inn... Kusanagi nær líka að ferðast langar vegalengdir án nokkurrar hindrunar, eða jafnvel krumlu í rjómaskyrtunni. Annað fólk mætir með brunasár, rifin föt og drullustrokur í andliti. Japanska myndarinnar er bæði hjartnæm og fráhrindandi. Fórn Kusanagi á síðasta kvöldi sínu með Shibasaki er snerti riddara sem sjaldan sést í þessari tegund þessa dagana. Hins vegar, hinir sjúklegu forsætisráðherrar sem velta fyrir sér japönskum sálarlífi og tælingu dauðans, og sú staðreynd að Japan er yfirgefin af öllum og á enga vini í síðasta tilviki, gefa til kynna dekkri ofsóknarbrjálæði sem smitar Japana af áhyggjum af stöðu þeirra í landinu. Heimurinn. Því miður er lokaröðin upprifjun af Armaggedon, klippt með smákökuskera. Að lokum, minn eigin tiltekna pöddubjörn - þungur vöruinnsetning fyrir sígarettur. Að þessu sinni er það vitlaus(-eða-er-hann?) vísindamaðurinn Toyokawa sem fær að vera veggspjaldstrákur fyrir Japan Tobacco. Á einum tímapunkti tekst honum að lýsa upp 5000 metra undir yfirborði hafsins, í litlum sub á stærð við símabox. Gefðu mér frí.