Í skuggann af "Braveheart" sem kom út sama ár, biðja búningadramanin tvö til samanburðar. Ég viðurkenni hlutdrægni mína gegn Mel Gibson, en samt held ég fram skynsamlegri vali á "Rob Roy." Bæði "Braveheart" og "Rob Roy" sýna sögu Skota á sannfærandi hátt á blóðugan, rómantískan hátt. "Braveheart" er epísk loforð um heiður og hugrekki og fín hefndarfantasía. Það er líka melódramatískt, anachronistic og móðgandi. Taktu eftir kornboltanotkuninni á hægfara kvikmyndatöku. Ofbeldi þess er bæði ljótt og glæsilegt. Það er síðari eiginleikinn sem gerir það aðlaðandi fyrir hugarfar unglinga. Þó "Braveheart" fari fram úr "Rob Roy" í hreinum fjölda blóðbaðs (svo ekki sé minnst á eftirlátssaman sýningartíma), er síðarnefnda myndin að lokum þroskaðri og ánægjulegri. Aðgerðin er vanmetnari en samt meira á óvart og snjöll. Kynlíf þess er minna áberandi en samt erótískara. „Rob Roy“ hefur líka betri rómantískan áhuga. Samtal þess reynir að nálgast ljóð tímabilsins. Rottnar tennur þess í munni leikaranna reyna að ná saman tannlækningum tímans. Og Tim Roth er frábær illmenni. Einnig mælt með: "The Last of the Mohicans" og "The Patriot." Þér gæti fundist hið síðarnefnda meira í ætt við "Braveheart" með áherslu á blóðþrá, með því fyrra líkara "Rob Roy" í tóninum. Allar fyrrnefndu kvikmyndirnar verðskulda R-einkunnir fyrir ofbeldi.