Sumir hafa hrósað _Atlantis:_The_Lost_Empire_ sem Disney ævintýri fyrir fullorðna. Ég held ekki - að minnsta kosti ekki fyrir hugsandi fullorðna. Þetta handrit gefur til kynna upphaf sem lifandi hasarmynd, sem sló einhvern sem tegund af vitleysu sem þú getur ekki selt fullorðnum lengur. "Crack staff" margra eldri ævintýramynda hefur verið gert vel áður, (hugsaðu _The Dirty Dozen_) en _Atlantis_ táknar eina af verri myndunum í því mótífi. Persónurnar eru veikar. Jafnvel bakgrunnurinn sem hver meðlimur brokkar út virðist í besta falli óþægilegur og óþægilegur. Læknir/læknir, vélvirki sem faðir hans vildi alltaf syni, ef við höfum ekki að minnsta kosti séð þessa áður, höfum við séð blönduð einkenni áður. Sagan um hvernig einn félagi, Vinny, leikinn af Don Novello (Fr. Guido Sarducci), fór frá blómabúðum til niðurrifs algjörlega ósannfærandi. Aðeins aðalpersónan, Milo Thatch, ungur Atlantis-þráhygginn fræðimaður, raddaður af Michael J. Fox, hefur hvaða dýpt til hans. Leit Milo að Atlantis heldur áfram leit afa hans sem ól hann upp. Upphafsatriðið sýnir mun yngri Milo sitjandi á hné, þar sem afi hans setur pithjálminn sinn á höfuðið á honum. Og þó að persónurnar væru í besta falli þunnar, var það besta við _Atlantis_ raddhæfileikann. Kannski er dýpt Milo ekki þykkari en sjarmi Fox. Rourke herforingi missir ekkert af því að James Garner kveður hann. Þrátt fyrir að Rourke sé ansi góð hernaðartýpa sýnir Garner hæfileika sína til að blása lífi í persónur einfaldlega með afhendingu sinni. Söngframmistaða Garner er hápunkturinn. Mér þykir leitt að segja að Dying King eftir Leonard Nimoy er ekkert annað en skylda. Að auki var Don Novello sem niðurrifssérfræðingurinn, Vinny Santorini, einnig áberandi fyrir eina eða tvær vel gerðar, fyndnar línur - en ég hef alltaf verið hrifinn af föður Guido Sarducci, allavega. Einnig var tölvuteikningin vel gerð. BAKGRUNNSFjörið, það er. Persónuhönnunin hefur ekki verið svona slæm fyrir Disney síðan naumhyggjan sem rak Don Bluth út um dyrnar. Persónuhreyfingin gerir ekkert ef ekki gerir þegar flatar persónur virðast enn flatari. Fyrir utan landslag, byggingar og farartæki er ekki mikið að vekja hrifningu. Söguþráðurinn var verstur. Sumir segja hakkað eða þröngsýnt. Ég er ekki svo viss um það. Hægt er að gera hvaða nothæfa lóð sem er að einhverju nýju með réttri meðferð. Shakespeare byrjaði oft út frá þekktri sögu og söguþræði og var aðeins frægur fyrir að setja á sig nýtt lag af málningu. Þannig að meðferðin er málið. Og _Atlantis_ skortir það augljóslega. Ég get ekki byrjað að fara í allar rökfræðieyður án spoilerkafla. Söguþráðurinn var slæmur. Brýr söguþráðsins smella eins og tvinna og endirinn meikar ekki sens. Til að bæta við það er handritið og hreyfimyndin pirruð af pirrandi sleni.** SPOILERS **1. Strax í upphafi þegar Milo upplýsir að rúna- eða keltnesk tákn hafi verið ranglega umrituð og „Írlandsströnd“ ætti að lesa „strönd Íslands“, þá byrjum við að lenda í vandræðum. Höfundar handritsins þyrftu að vita að Bretar tækju Eire eða Eireann sem „Írland“ og hunsa algerlega eldra, latneska hugtakið Hibernia. En meira en þetta, þeir þurfa að vita af samsæri víkinga um að kalla grænni eyjuna Ísland og ísilegri eyjuna Grænland. Með því að gera þetta að „bréfi“ sem hefur verið misritað hafa höfundarnir dæmt sjálfa sig til að krefjast rúnaútgáfu af ensku og eftir rómverska dagsetningu á handritinu. Þar sem þetta er löngu eftir að Atlantis átti að hafa sokkið í neðansjávarhellinn sinn. Og án sjáanlegra vísbendinga og minni tækni en Milo hafði, gerði áletrunina mun minna áreiðanlegan.2. Ekki var hægt að skrifa Shepard's Journal fyrir sökk Atlantis, annars myndi það ekkert vita um hellinn eða kristalinn sem lá „í auga konungsins“. Það hlýtur að hafa verið skrifað eftir sökkunina, en án tækninnar sem leiðangur Milos bjó yfir, hvernig í ósköpunum nokkur komst í Leviathan. Svo hvernig gat það vitað meira um eitthvað eftir það? Og hvers vegna ætti það að vera skrifað á Atlantshafsbók? Sjálfvirk skrif og skyggn eða astral ferðalög geta útskýrt þessa hluti. Hins vegar er skyggni og astral ferðalag ekki nauðsynlegt að hirðirinn skrifi á Atlantshafið. Svo það verður að vera einhvers konar sjálfvirk skrif. Þar sem enginn eftir í Atlantis getur lesið, hlýtur það að vera andar kristalsins sem geislar upp á yfirborðið. Þetta hefði verið skynsamlegra. En hefði líka getað verið útskýrt innan myndarinnar: Milo hefði getað uppgötvað að þessi kraftur hafði kallað hann allt sitt líf - birst í draumum osfrv. Þetta þurfti að kanna í myndinni.3. Atlantsbúar ættu einfaldlega ekki að geta skilið nútímamál. Enginn býst við því að upprunalegu Indó-Evrópumenn myndu geta talað saman í Evrópu, frekar en Rómverjar myndu skilja að hörð "c" eða dagur þeirra varð frönsk "ch" (borið fram eins og "sh"s, ekki síður!) 4. Núverandi Atlantshafsbúar voru á lífi fyrir hamfarirnar - þegar þeir *gátu* greinilega lesið, en geta nú ekki lesið það sem þeir voru vanir að nota eða stjórnað svipuðum vélum. 5. The Mass Illiteracy bendir á mikilvægan galla í myndinni. EKKERT virðist hafa komið fyrir þessa menningu. Það virðist vera í lofti þar til Milo getur bjargað því. Jafnvel þó að svo virðist sem lífið sé ekki stöðug lífsbarátta vill enginn semja ljóð eða skrifa skáldsögur og kannski er það sambland af skólakerfum í Atlantshafinu á niðurleið undir lokin og skortur á góðum skáldskap sem varð til þess að Atlantis féll inn í ólæsi.5. Kida getur verið afsakað fyrir að vita ekki hvernig hún á að lesa eða stjórna vélunum ef hún var svo ung þegar hörmungar heimskunnar hófust - En ALLS ÞAÐ **VARLEGA** gerir föður hennar hæfan til guðdóms!! Heimska Kashakims þurrkaði fólkið sitt nánast af tilveru. Drap helling í hamförunum, stöðvaði framfarir (ekki mikið drepið hér, en hann hafði umsjón með gríðarlegri skriðu í menningu og framförum) þar til einhver gat tekið kristalinn til að drepa alla, ef þeir voru ekki soðnir í hrauni fyrst vegna risavélmennanna voru ekki þarna til að vernda þá. Blár bolti af bláu rafmagni hefði átt að brjóta lík Kashakim í sundur þegar Kida reyndi að tengja ímynd föður síns í hring STÓRA konunga Atlantis! 6. Jafnvel þó að Milo hafi verið sá eini sem gat lesið Atlantian, vissu Rourke og aðrir nóg til að fletta í gegnum kjaftæðisbók og finna síðu á kristal - sem hann vissi að væri kristal en ekki einhver stílfærð stjörnuspeki eða "fasa" sólarinnar“ skýringarmynd.7. Ef afi Milo hefði sagt Rourke frá því, þá útskýrir það samt ekki hvað Rourke hefði orðið fyrir því að Milo hefði lesið hana sem hluta af bókinni. Að rífa út síðuna - sem var með eyru í hendi Rourke, jafnvel þó að Milo hafi greinilega ekki fundið merki um rifna síðu í bókinni - var aðeins til að gefa áhorfandanum ábendingu um að "eitthvað væri ekki alveg í lagi". Nema orðið „kristal“ hefði kveikt í hausnum á Milo um að einhver myndi reyna að stela því, hefði Milo ekki grunað neitt. Það er bara þykkt haus fyrirboði.8. „Tvöfaldur kross“ áhafnarinnar var ekki karakterbreyting. Við komumst að því að Vinny, Sweet, Audrey og Cookie höfðu verið með Rourke frá upphafi. Hins vegar fellur „hjartaskiptin“ flatt upp. Þetta var breyting og þurfti að hvetja betur. Erfitt að gera við persónur sem fengu ekkert til að byrja með.9. Að nöldra svolítið að hraunið flæði upp yfir hvelfinguna, í stað þess að fylla út restina af svæðinu sem við skoðum röðina frá. Það er fljótandi; það mun ekki flæða yfir hlífðarhvelfinguna fyrr en það fyllir upp öll neðri svæði.10. Endirinn STINKAR!-- og meikar ekkert annað en að friða pólitíska rétthugsun. Þegar aflgjafinn er endurreistur er Atlantis ekki lengur veikburða máttur, sem þarfnast þjófnaðar. Risastóru vélmennaverðirnir og himinhringirnir sem skjóta bláum eldingum benda til þess að þeir þurfi minna að óttast frá okkur en þeir gætu. Tæknin er betri en okkar og örugglega snemma á 20. öld. Á endanum þarf Milo að kenna Atlantsbúum að lesa, til hvers? Hugmyndin er í heild sinni að láta litlu rólegu, agnuðu menningu þeirra í friði, ekki að senda hana í ofurakstur. ** ENDA SPOILERS **Kannski ættu Lost World söguþráðurinn og aldamótaumgjörðin að gefa mér vísbendingu um að þetta sé meira virðing fyrir kvoða. Mistökin sem ég finn í myndinni eru sammála þessari hugmynd. En ég er á villigötum hvers vegna ég ætti að borga fyrir að sjá þunnar persónur og söguþræðir einfaldlega vegna þess að margar krónur skáldsögur höfðu þær líka. Og kvoðasögur eru hluti af "brjálæðinu sem þeir geta ekki selt fullorðnum lengur", hvort sem er. Við erum orðin aðeins flóknari og kvoða okkar þarf líka að þroskast. Raiders of the Lost Ark misstu ekkert af kvoðutilfinningu sinni og forðuðust svo mikið illt.4 af 10 - myndin er skemmtileg en þegar ég hugsa um söguþráðinn seytlar hún sífellt lægra.