Stóra vandamálið sem ég átti við þessa mynd var að persóna Lombard er, eins og annar notandi orðaði það, "óþarflega grimm". Lombard fer með hlutverk Ann Krausheimer Smith, sem trúir því að hún sé gift David Smith, leikin vel af hinum skarpklædda en samt viðeigandi lúmska Robert Montgomery. Í myndinni eru nokkur fyndin augnablik, sérstaklega þegar persóna Montgomery fer á kostum til að reyna að ná „konunni“ sinni aftur. Skiljanlega er hún í uppnámi vegna þess að hjónabandið er tæknilega ekki löglegt, en hún kemst aðeins að því að þrjú ár eru liðin frá því. Persóna Lombard virðist frekar köld fyrir einlægar tilraunir "eiginmanns" hennar til að biðja hana um bakið. Þótt Montgomery sé ekki mjög fær í þeirri viðleitni er hann samt áberandi ástríkur og samt er Lombard eins og ísstólpi. Það eru nánast engar vísbendingar sem benda til einhvers konar sátta milli stríðshjónanna fyrir stóran hluta myndarinnar, og það er erfitt að sjá hvers kyns gamanmynd - jafnvel dökk gamanmynd - í þeim efnum. Að einhverju leyti gefur myndin næstum því til kynna sadisískan undirtón, þar sem persóna Lombards fær „kick“ út úr veikburða viðleitni eiginmanns síns. Þó að menn gætu litið á þetta sem aðra „Battle of the Sexes“ tegund kvikmynda, þá er raunveruleikinn sá að þetta er mjög misjafn barátta, ef það er: persóna Montgomery, þó hún sé vissulega gölluð, er ekki nógu gölluð til að gera hana að dæmigerðri fyrirmynd karlkyns. chauvinist/kvenhatari (frábært dæmi um það er Michael Douglas í 'War of the Roses'). Reyndar er persónan að mestu kvenleg, eins og kemur fram í ekki aðeins beittum kjól Montgomery (sem sennilega á að mestu leyti að þakka hins ævarandi skarpklædda leikara sjálfum), heldur einnig óþægindum hans við að reyna - en mistakast - að leika hlutverk kvenkyns ungfrú. Eini stóri galli hans er hégómi hans, en þessi galli jafnast ekki á við óhóflega grimmd maka hans. Og það er ekkert sem bendir til þess að hún sé að reyna að ala á afbrýðisemi út frá undirmeðvitundarást. Þetta er það sem gerir það svo grimmt og sorglegt. Persóna Montgomery lítur einfaldlega veik út. Í raun og veru myndi engin eiginkona vilja mann svo veikan nema hún „gengi í buxunum“ í hjónabandinu. En aftur á móti, kona sem gengur í buxunum í hjónabandi myndi aldrei reyna að vera svona grimm því hún hefur þegar staðfest það hlutverk snemma. Þess vegna virðist allt þemað skrítið. Þessi mynd er hvorki meistari femínisma (persóna Lombards sýnir nokkur merki um tegund sjálfstæðrar-stilla konu sjöunda áratugarins, en sú hugmynd er fljótlega að engu og persónan fellur aftur inn á fjórða áratuginn), né jafnhliða baráttu um kynin (þar sem persóna Montgomery er sannarlega dulmál karlmennsku og þar af leiðandi týndur málstaður). Þessi mynd er, á yfirborðinu, slatti, en undir þessum spón er hún í raun mun dekkri, með sadisískum undirtónum. Allt sem gerir það að verkum að upplausnin virðist skrýtin. (Kannski var þessi furðuleiki málið?). Í öllu falli, slakstick þessi mynd er ekki.