***SPOILERS*** Ein af fyrstu WWII myndunum sem koma frá Hollywood sem sýnir hvernig stríðið hafði áhrif á þá GI, eða í þessu tilfelli US Marines, sem börðust í henni.21 árs gamli Al Schmid, John Garfield, var rétt að byrja að búa við vel borgaða vinnu sem þénaði um 40,00 dollara á viku - hjá stálverksmiðjunni á staðnum og stúlkunni Ruth Hartley, Elenore Parker, sem hann ætlaði að giftast þegar Japanar spilltu öllu fyrir honum, og milljónir sömuleiðis ungra Bandaríkjamanna, með því að ráðast á Kyrrahafsfloti Bandaríkjanna í Pearl Harbor. Að gera skyldu sína sem bandarískur ríkisborgari Al gekk strax til liðs við bandaríska landgönguliðið í von um að komast aftur til Japanna vitandi, rétt eins og það átti að koma í ljós, að landgönguliðarnir yrðu fyrstu bandarísku bardagasveitirnar til að ná tökum á þeim. fékk tækifærið þegar herdeild hans, 1. landgöngudeildin, lenti 7. ágúst 1942 við Guadalcanal á Salómonseyjum til að ráðast á Japana sem voru við stjórnvölinn. Það var í orrustunni við Ilu-ána sem Al næstum einhentur stöðvaði stórfellda japanska Banzai-árás og stöðvaði, með vélbyssu sinni, bylgju eftir bylgju sjálfsmorðsárása hinna ákveðnu Japana þar til hjálp, eða liðsauki, loksins barst. Það var í blóðugum átökum sem Al var sleginn í andlitið af japönsku handsprengju sem endaði með því að blinda hann. Núna aftur í ríkjunum þegar hann jafnar sig á sjóhersjúkrahúsi stendur Al frammi fyrir einhverju mun erfiðara að yfirstíga en að berjast við árás japanskra herfylkis. eða þýskir hermenn. Hann stendur frammi fyrir framtíð þar sem hann mun aldrei sjá aftur og þarf að treysta á aðra til að sjá um, eða fyrir hann! Við fáum að sjá í myndinni "Pride of the Marines" Al berjast við sjálfan sig mun harðari en hann gerði japanska hermenn á Guadalcanal í að sætta sig við fötlun sína. Að vilja ekki að neinn, sérstaklega kærastan hans Ruth, vorkenni honum Al er í raun sá sem vorkennir sjálfum sér meira en nokkur annar í myndinni. Það er með hjálp sjóhersins Virginia Pfeiffer, Rosemary DeCamp og Ruth ásamt bandaríska landgöngufélaga sínum Lee Diamond, Dane Clark, sem að lokum gefur Al kjark til að takast á við blindu sína af sama styrk og hann stóð frammi fyrir bylgju eftir bylgju af Japanskir ​​hermenn á Gudalcanal. Hugrekki sem Al hélt að hann hefði tapað aftur í því guð yfirgefnu eyjuhelvíti í Suður-Kyrrahafi. Byggt á sannri sögu bandaríska landgönguliðsins Alberts Schmids sýndi „Pride of the Marines“ hvers við mátti búast af tugþúsundum særðra Bandaríkjamanna. Þjónustumenn að koma heim úr stríðinu. Við fáum að sjá hvernig það var á margan hátt mun erfiðara fyrir þá sem berjast í stríðinu að aðlagast friðartímum Ameríku þegar þeir skildu eitthvað eftir, eins og í tilfelli Al Schmid, á vígvellinum. Barátta Al við persónulega djöfla sína var miklu erfiðari en Japanir sem hann barðist þar sem þeir voru hluti af honum og þurftu því að berjast við sjálfan sig til að sigrast á þeim og að lokum sigra þá. Þrátt fyrir hjálpina sem hann fékk frá bæði Virginíu hjúkrunarfræðingi og Ruth kærustu sinni auk sjóherslæknis hans - sem er sláandi lík leikaranum Gregory Peck - var það samt undir Al að sigrast á óttanum sem hann stóð frammi fyrir. Ótti sem hann og aðeins hann þurfti að berjast við og sigrast á, eins og honum var sagt af öllum í myndinni, alveg sjálfur.