Jæja, þú gætir í raun og veru ekki SÉR neinar ástfangnar konur í þessari mynd, en þú munt örugglega heyra konur TALA um ást og karla tala um ást og konur tala um karla og karla tala um konur og karla tala um karla, og allir að tala um dauðann, og tala, og tala, þar til þú sjálfur mun vilja öskra og gera eitthvað sem krefst alls ekki að tala, eins og að mála svefnherbergið þitt eða vökva plönturnar þínar. Velkomin í heim D.H. Lawrence, þar sem sálrænt babbla ræður ríkjum, og þar sem enginn kemst niður á að lifa afkastamiklu lífi vegna þess að allir eru of uppteknir við að tala um hversu óframleiðanlegt líf þeirra er. Að eyða tíma með persónunum í D.H. Lawrence skáldsögu er eins og að vera lokaður inni í skáp með hópi af sjálfhverfustu kunningja þínum sem þú myndir flýja frá ef þú hittir þá í partýi. Þegar ég las "Women in Love" langaði mig svo ólmur að kyrkja hverja einustu persónu í henni, en þar sem ég gat það ekki, var ég að vona að þær myndu að minnsta kosti kyrkja hvor aðra. Því miður, aðeins einn þeirra deyr, ekki af kyrkingu, og ég mun ekki spilla því fyrir þig með því að segja hverja þeirra, ef þú ert í raun og veru hrifinn af þessari sögu eða einhverju af þessu fólki. Til að gefa leikstjóranum Ken Russell skylda, hann gerir þessa kvikmynduðu útgáfu um það bil eins skemmtilega og hægt er að gera þessa í raun og veru ófilmuhæfu skáldsögu. Hann kastar út miklu af sálfræðilegu kjaftæðinu sem Lawrence dáði og einbeitir sér í staðinn að öllum óþekku hlutunum, svo við fáum fullt af histrionic ástarsambandi í rúmum og á ökrum, tvo nakta karlmenn sem glíma við eldljós og eitt vandræðalegt atriði með Alan. Bates (jamm, aftur nakinn hundur) reikar um á túni og elskar runna og gras (ég er ekki að grínast). Glenda Jackson hlaut Óskarsverðlaun fyrir frammistöðu sína sem Guðrún, sú mest ríkjandi systranna tveggja í brennidepli sögunnar, og hún reynir svo sannarlega hvað hún getur að gera eitthvað með þetta efni; hver sem er ætti skilið Óskarsverðlaun einfaldlega fyrir að þurfa að þola þá ákvörðun Russell að gefa henni senu þar sem hún þarf að dansa villt fyrir framan hjörð af dularfullum nautgripum. Oliver Reed hefur einn svip, ákafan ljóma. Allt er þetta ofskrifað og yfirstýrt og það er ógeðslega kjánalegt. Reyndar, þetta keppir við "Mamma Dearest" sem kannski óviljandi hysterískasta mynd sem ég hef séð. Einkunn:D