Árið 1984 hafði The Karate Kid einhvern sjarma yfir því, jafnvel þótt það væri lítið annað en fátæka mannsins Rocky. Því miður, framleiðandinn Jerry Weintraub áttaði sig ekki á því að best væri að skilja söguna eftir á þeim tímapunkti sem henni lauk og sannfærði Ralph Macchio og Pat Morita um að leggja sig fram um að breyta myndinni í þríleik. Hluti III var endanlegt lágmark í seríunni, en samt hlýtur einhver að hafa haldið að serían ætti enn nokkra möguleika. Hvaða önnur skýring gæti mögulega verið á tilvist The Next Karate Kid? Bíddu aðeins. Næst? Já, Macchio er farinn (hann var allavega nógu klár til að hætta á endanum) og í stað hans kemur Hilary Swank (!), sem leikur vandræðaungling (hvað annað?) sem heitir Julie Pierce. Nú á stúlkan við fjölskylduvandamál að stríða. Hún lendir líka í vandræðum í skólanum. Sagði skólinn er með sadískan leikfimikennara (Michael Ironside). Eins og það kemur í ljós er einn af nemendum hans í rauninni ágætur strákur og Julie fellur fyrir honum. Þetta kemur henni auðvitað í meiri vandræði en áður. Heppin fyrir hana býr hún núna með herra Miyagi (Morita), gömlum vini afa síns sem fyrir tilviljun veit hvernig á að snúa aftur til vondu strákanna. Allir þessir þættir eru allt að sjö klisjur og þetta er bara almennur söguþráður samantekt - ímyndaðu þér hvernig nákvæmu atriðin verða að vera! Frá upphafi til enda er The Next Karate Kid þreytt, flatt og leiðinlegt maraþon af fávitalegum línum og uppsetningum. Swank hefur, sem betur fer, menn eins og Boys Don't Cry og Million Dollar Baby til að leysa þessa hörmung, en hvers vegna samþykkti Morita að koma aftur? Hann kann að hafa fengið Óskarstilnefningu fyrir fyrstu myndina, og var mjög skemmtilegur í framhaldsmyndum, en hefur ekkert að tala fyrir hann hér - jafnvel endurvakning "vax á, vax burt" gaggið er andvana fædd. Hvað Ironside varðar, þá er hann örlítið betri en Martin Kove og Thomas Ian Griffith í III. hluta, en það er varla teygjanlegt. Svo, er þessi mynd virkilega svona hræðileg? Ekki nákvæmlega. Það er ein röð sem nær fram undarlegri fegurð, en þegar besti hlutinn í allri myndinni felur í sér hóp asískra munka sem dansar þegar þeir heyra popptónlist í fyrsta skipti á ævinni, flokkast það ekki sem meðmæli til sjá afganginn.