Skoðaðu andlitin við hlið inngangsins að fangelsinu. Þeir eru ekki andlit aukaleikara í Hollywood. Einhver í framleiðslu var mjög klár að taka tökur til Oxford, Mississippi, vegna þess að þú getur ekki fengið svona áreiðanleika frá kvikmyndaveri. Skoðaðu þrönga rykuga vegina, frosna jörðina undir og beinagrindartrén sem hanga varla á. Engin furða að þessi andlit eru hörð og ófyrirgefanleg; þeir endurspegla bara jarðveginn sem þeir spretta úr. Gamli maðurinn Lucas (Hernandez) óttast betur um líf sitt, en svo sprettur hann af sömu hörðu jörðinni. Myndin virkar vegna þess að hún segir góða sögu sem hvorki prédikar né vekur tilfinningar og hefur jafnvel einhverja spennu. Gamli maðurinn Lucas er ekki mjög viðkunnanlegur. Hann er fórnarlamb og við samhryggjumst, en hann er líka hrokafullur og óvingjarnlegur. Viturlega neitar handritið að sætta hann. Þannig neyðumst við til að viðurkenna áhrif kynþáttafordóma og óréttlætis á jafnvel þá sem minna samúð. Handritið forðast líka skynsamlega að takast beint á við kynþáttafordóma þar sem það hefur tilhneigingu til að verða prédikandi og minna áhrifaríkt. Þess í stað er okkur sýnt hversu auðveldlega fordómar geta sakfellt saklausan mann og dæmt hann til hræðilegan dauða. Þannig að það er í gegnum sameiginlega eðlishvöt okkar að sjá réttlæti fullnægt að áhrif kynþáttafordóma verða afhjúpuð, mun áhrifaríkari leið. Það gerir líka aðgerðir sýslumannsins og lögfræðingsins skiljanlegri þar sem þær eru annars hluti af Jim Crow kerfinu. Athugaðu hvernig myndin ræðst ekki á aðskilnað. Það er vafasamt að gamli maðurinn Lucas vilji samt blandast hvítum og það er engin vísbending um að jafnvel lögfræðingur Stevens (Brian) vilji fara yfir litalínuna nema til að sjá réttlætinu fullnægt. Nei, möguleikinn á sátt liggur í framtíðinni eins og hann er táknaður með krakkanum (Jarman) sem er enn ekki fyllt með "hugmyndir". Hann er ekki beint vinur Lucas, en hann hefur séð það almenna manneskju að vera vingaður eftir að hafa dottið í frosna lækinn. Síðasta samræðulínan sýnir hann líka að vera með föðurbróður sínum, lögfræðingnum, í stað þess að vera bundinn foreldrum sínum (matarborðsatriðið er mikilvægt og auðvelt er að gleymast). Lögfræðingurinn gæti ekki tekið þátt í framtíðar borgararéttargöngu, en krakkinn gæti. Það er raunsæ vonandi hlið myndarinnar. Það var fullt af kvikmyndum með kynþáttaþema á þessu stutta 3 ára tímabili, 1949-51, (The Well, No Way Out, Home of the Brave, Lost Boundaries). Jafnvel fræga aðskilinn MGM lenti í blöndunni við þennan litla gimstein. Því miður settu McCarthy-hreinsanir í Hollywood enda á „vandræða“ kvikmyndir sem gætu ekki þjónað kalda stríðinu. Samt sem áður er hver þeirra þess virði að ná tökum á þeim, ekki aðeins vegna þess að þetta eru góðar kvikmyndir, heldur vegna þess að jafnvel þótt 60 ár séu liðin og Jim Crow, eru þær enn viðeigandi.