Frábær heimildarmynd, að því er virðist um vináttu og síðari samkeppni milli tveggja retro rokk'n'roll hljómsveita vestanhafs: The Dandy Warhols og Brian Jonestown Massacre. Það sem raun ber vitni er andlitsmynd af jaðarsálfræðingi - Anton Newcomb - og pyntuðu sambandi hans við umheiminn. Athyglisvert er að fyrir tónlistarheimildarmynd er varla til tónlist. Það sem er - sníkjudýr af lögum, oftar en ekki eytt af flytjendum - er tilfallandi frekar en miðlægt. Þótt söguhetjurnar séu tónlistarmenn fjallar sagan ekki um tónlist heldur frekar um sérlega ameríska útgáfu af breskri goðsögn um lífsstíl teiknimynda, þ.e. þar sem enginn þarf að taka ábyrgð á því að haga sér eins og dekrar unglingar í fullu starfi. Röskun, eiturlyf, ofbeldi, gróflega óvirk viðhorf, egómía á sannarlega epískan mælikvarða - allt er þetta afsakað eða jákvætt hvatt vegna þess að það er í samræmi við einhverja sameiginlega hugmynd um hvað rokk'n'roll snýst um. Sem kvikmynd er þetta fyrsta flokks heimildarmynd en hún vekur fleiri spurningar en hún svarar. Til dæmis, hvers vegna er tónlist Antons svona íhaldssöm? Fyrir einhvern sem er svo villtur og svívirðilegur (og hann ER villtur og svívirðilegur) virðist tónlist hans aldrei hafa komist lengra en augljósustu afleiður 60s átrúnaðargoðanna hans (The Stones, Velvets osfrv.) Fyrir einhvern sem segist geta spilað á 80 hljóðfæri hefur aldrei nennt að læra að leika neinn af þeim út fyrir frumstæðasta stig. Á sama hátt byggist brennandi metnaður Dandy Warhols á sýn um rokk'n'roll sem er steingerving á undraverðan hátt árið 1969. Ekkert athugavert við pastiches, auðvitað, en vissulega er meira til í tónlistarlífinu en sífellt að leika teiknimynd frá lokum sjöunda áratugarins. . Af hverju taka þeir ekki áhættu með tónlist sína - á þann hátt sem fyrirmyndir þeirra gerðu? Vegna þess að mann grunar að þetta snýst ekki um tónlist. Tónlist er bara aukabúnaður, leikmunur eða afsökun til að lifa algjörlega óvirku og ábyrgðarlausu lífi. En afhverju? Í Dandy Warhols málinu er svarið augljóst: að græða fullt af peningum og vera frægur. Mikið mál. Mál Antons Newcomb er áhugaverðara. Hann er augljóslega mjög hæfileikaríkur, en í hvert sinn sem hann fær tækifæri til að ná til breiðari markhóps eyðileggur hann það, venjulega á eins dramatískan hátt og mögulegt er. Hann er dauðhræddur við velgengni og á sama tíma andstyggst hann öllum öðrum sem hafa það - sérstaklega fyrrverandi vinir hans Dandy Warhols. Heillandi kvikmynd. Mjög mælt með.