"Lackawanna Blues er svo tilfinningalega kraftmikill í túlkun sinni á svertingjum í borgum á sjötta og sjöunda áratugnum. Menning gleði og sorgar sem er sérstakt fyrir svarta verkamannastéttina sem var til fyrir utan almenna menninguna. Persónurnar í leikriti Santiago-Hudson sýndu svörtum einstaklingum sem lifðu ófullkomnu lífi en héldu sterkum jákvæðum gildum um ást, tryggð og heiður. Þótt persónurnar hafi fjarlægst þessi gildi stundum afneituðu þær ekki mikilvægi gildanna. Þess í stað viðurkenndu þær og viðurkenndu eigin ófullkomleika og hinar persónurnar. , án dómgreindar, sem fór í gegnum líf "fóstrunnar". Aðalpersónurnar voru sterkar og trúverðugar, umgjörðirnar voru raunsæjar og vöktu upp persónulegar minningar frá liðnum tímum. Borgarlífið fyrir samþættingu var tími skynrænnar vímu, sjón, hljóð og lykt, sem næstum væri hægt að upplifa með því að horfa á dramað "Lackawanna Blues" þróast. Ég mun horfa á það aftur og aftur.