Það er eitthvað við Pet Sematary sem ég hef aldrei fundið annars staðar. Kannski gerði sú staðreynd að ég var krakki þegar ég horfði fyrst á hana þessa upplifun svo eftirminnilega. En þegar ég horfi á hana aftur og aftur, þá verður hún aldrei gömul og mér leiðist aldrei. Frá upphafsupptökunum með þessu hrollvekjandi upphafslagi til mjög óskipulegra endi, það er eitthvað geðveikt, sorglegt og ógnvekjandi á sama tíma og það hringir í hausnum á þér: stundum er dauður betra! Ég held að það væri ekki gagnlegt að segja alla söguna aftur. Allt sem þú þarft að vita er að það byrjar frá punkti A (fullkomnasta ástandið fyrir hamingjusama bandaríska fjölskyldu) og drukknar skref fyrir skref að punkti B (sem er, trúðu mér, endalok allrar gleði). Tónlistin er fullkomin, sagan er skynsamleg, tæknibrellurnar eru flottar og Pet Sematary er síðasti staðurinn á jörðinni sem ég myndi vera á. Eins og ég sagði, stundum er dauður betra!