Stanley Kubrick, leikstjóri sem ég hef mest virðingu fyrir meistaraverkum sínum (Clockwork Orange, 2001, The Killing, the Shining, Dr. Strangelove, o.s.frv.) tók myndina úr dreifingu, þannig að einungis harðkjarna fann hana aðdáendur og keppendur. Eftir að hafa séð myndina sjálfur gat ég séð hvers vegna. Þegar hann var 24 ára hafði Kubrick þegar slípað iðn sína við ljósmyndun fyrir tímaritið LOOK og gert nokkrar stuttar heimildarmyndir. Eins og margir kvikmyndagerðarmenn í fyrsta sinn sem komu á áratugunum á eftir honum, var metnaður hans fyrir Fear and Desire í stuttu máli að fara bara og gera kvikmynd, ódýrt, meira en líklegt til að sjá hvort hann gæti það. Á þeim vettvangi var hann farsæll. Hins vegar er myndin sjálf það örugglega ekki. Ég get eiginlega ekki sagt að myndin sé misheppnuð því það var eitthvað sem mér líkaði við hana í gegnum tíðina. Jafnvel þegar saga myndarinnar fór á hliðina og leikararnir (sem Kubrick hafði ekki hugmynd um hvernig ætti að leikstýra, ekki maður leikhússins), fær hæfileiki hans til að framleiða og fanga frábærar myndir fræ í þessari mynd . Stundum eru nokkrar myndir af nærmyndum og skyndimyndum í spennu-/hasarsenum sem vekja athygli. Því miður er þetta allt það góða sem ég get sagt um myndina. Þó að það séu nokkrir „nafna“ leikarar í myndinni (Frank Slivera, sem kom einnig fram í Killer's Kiss, og Paul Mazursky, leikstjóri í eigin rétti), þá eru frammistöðurnar í heildina leiðinlegar og mjög venjubundnar. Reyndar, þ.e. aðalfall myndarinnar fyrir mér; Alltaf þegar ég horfi á einhverja Kubrick mynd, jafnvel fyrstu kvikmynd noirs hans Killer's Kiss and the Killing, get ég sagt hver gerði hana, þar sem stíll hans var þá orðinn sérstakur, sem myndi halda áfram þegar hann þróaðist sem listamaður. Hún var ekki „listarleg“ eins og ég hefði kannski ímyndað mér (sem er venjulega raunin með leikstjóra í fyrsta sinn eins og Scorsese og Spielberg), en þegar ég horfði á þessa mynd leið mér ekki bara eins og hún væri ekki Kubrick, það fannst mér mikið. af þeim tíma sem ég var að horfa á einhverja B (eða jafnvel C) mynd eftir leikstjóra sem gleymdi - ekki alveg "Ed Wood" slæm, en nálægt. Tónlistin er eins staðalbúnaður og hægt er að verða, töfrarnir eru gangandi og söguþráðurinn virðist í rauninni ekki vekja mikla athygli. Í stuttu máli, eins og aðrir hafa sagt og sem ég get verið sammála, er þetta "dúllupúði" framtíðarsvæðis -breaker, sem sýnir nokkrar myndir og nokkrar breytingar sem vekja athygli (besta atriðið í heildina er þegar hermennirnir taka heimsku stúlkuna í gíslingu), en ekki nóg til að mæla með því nema fyrir þá, eins og ég, sem endar með því að sjá allt með því að Kubrick (eða, ef til vill, þarf að sjá allar ofurlítil stríðsmyndir sem gerðar hafa verið), þó ekki væri nema af forvitni.