Rosenstrasse er frekar innileg mynd en af ​​epískum hlutföllum, sem hefði getað haldið frá mörgum kvikmyndagestum sem leita að svipuðum söguþræði píanóleikara. Sem betur fer kýs Von Trotta, góður handritshöfundur, femínískt kíki til tímabils sem er of mikið myndskreytt á litríku ytra útlitinu, en of lítið greint með tilliti til nándarinnar og frá sjónarhóli venjulegs arísks þýsku frekar frá gyðingasjónarmiði. Rosentrasse finnur styrk sinn í þessum ósungnu byrðum fólks sem er föst í sögulegum aðstæðum sem það kemur fram sem fórnarlömb. Hraði myndarinnar er innhverfur, hrífandi hægur, hugleiðandi. Að auki eru persónurnar svo líflegar á meðan skiptingar á milli kynslóða og liðinn tíma hafa verið fimlega smíðaðir. Rosenstrasse er ekki meistaraverk og sumir frásagnargallar eru vel greindir. Önnur galli liggur á léttvægri kvikmyndatöku sem ekki tekst að fanga styrkleika innra drama sem persónurnar lifa. Engu að síður er þessi mynd þess virði að sjá hana. Að lokum er Rosenstrasse hluti af síðasta straumnum í þýskum kvikmyndum sem fjalla um drauga martraðarkenndarar fortíðar, tísku sem inniheldur svo frábærar myndir eins og Hvergi í Afríku, og nýlega, hið umdeilda Downfall. Ég mæli með þessari mynd fyrir þá sem kunna að lesa út fyrir myndirnar.