Ég verð að segja að þetta var svolítið vandræðalegt fyrir 'King of the Cowboys'; gerð árið 1948, myndin kom út áratug á eftir fyrstu myndum Roy Rogers þar sem hann fór með aðalhlutverk. Persóna Roy kemur út fyrir að vera svolítið hugmyndalaus í þessari, ásamt kvenkyns mótleikara hans Jane Frazee, sem skipti á hollustu sinni á milli Roy og Robert Livingston, sem túlkar aðal vonda kallinn Bill Regan. Öll sagan virðist drullulaus, með glötuðum tækifærum fyrir það sem hefði getað verið skemmtilegur klukkutími eða svo. Eins og goðsögnin um 'Hangman's Hotel' til dæmis, sem segir að hengdur maðurinn lifni við á miðnætti. Með Andy Devine í leikarahópnum sem Cookie Bullfincher, myndirðu halda að sagan myndi fá smá mílufjöldi út úr þeirri uppsetningu. Í staðinn ertu með flókinn málsmeðferð sem hefði verið betur borgið ef þetta hefði verið Bowery Boys mynd. Þetta var dapurleg tilraun til draugalegs hótelbrella sem treysti á að aumingja gamla Genevieve, sem satt best að segja, fékk meiri skjátíma en Trigger, sem er samningur sem „Snjallasti hesturinn í kvikmyndunum“ hafði ekkert að segja um að fá uppi af múla. Og svo hefur þú Foy Willing og hans Riders of the Purple Sage í stað Bob Nolan and the Sons of the Pioneers fyrir tónlistarlega millispilið þitt. Ég veit ekki með þig, en það var þegar hálfa leið inn í myndina og ég var enn að leita að Pat Brady - jæja! Samt var enn áhugaverður þáttur að finna hér ef þú varst að leita nógu vel, og það reyndist vera íþróttamannleg niðurstig Roy af Trigger á meðan hann var enn á flótta frá vondu strákunum. Allt í lagi, þetta var líklega glæfraleikur, en ég hef ekki séð hann áður í nokkur hundruð vestrum. Jane Frazee er heiðurinn sem kvenkyns aðalhlutverkið í þessari mynd, eins og hún gerði í fjórum öðrum myndum á móti Roy árið 1947/ 1948 tímarammi. Í "Under California Stars" kom hún fram sem frænka Andy Devine, réttu nafni Caroline Bullfincher. Þú ert samt aldrei alveg sannfærður um hvaða hlið hún mun koma inn á í þessari sögu, þar sem hún byrjar að þykjast vera einhver sem hún er ekki, og lendir á góðri hliðinni næstum óvart. Aðdáendur gömlu Laurel og Hardy myndanna gæti verið jafn hissa og ég var að sjá James Finlayson hér sem sýslumanninn í Sintown. Ég hefði viljað skrifa aðeins meira gamanmyndaléttir inn í hlutverk hans, en hann lék það frekar beint eftir allt saman. Ég varð að velta því fyrir mér, þegar öllu er á botninn hvolft, hvers vegna hann og gamli Vanderpool (Charle Coleman) lentu í námustokknum með Cookie þegar engin ástæða var til þess. Bara leið til að loka því út held ég, með um það bil eins mikilli hugsun og fór í restina af myndinni. Ég hata að vera svona harðorður, en ef þú hefur séð nógu margar Roy Rogers-myndir, þá verðurðu að vita að þetta var ekki ein af fínni tilraunum hans. Segðu, Sintown - ég velti því fyrir mér hvort þetta sé sami staður og ólst upp til að vera Sin City?