Ég varð að ganga út úr leikhúsinu. Eftir klukkutíma var það eina sem ég sá að fólk var að svíkja framhjá eiginkonum, skrökva eins og hundar í hjólförum og nota f-orðið eins og sykursýki með Equal.Nei takk. Þetta var sérstaklega pirrandi vegna þess að myndin hefði getað gert mikið. Sérhver persóna hefði getað verið mjög áhugaverð ef þeim hefði verið gefið meira að gera en að hórast, tala um það og blóta hver annarri. Í þau fáu skipti sem það leit út fyrir að það væri að verða einhvers konar persónuþróun, allt sem gerðist var önnur kynlífssena. Þróun söguþræðis á 1. klukkutíma má draga saman þannig að 1) nokkur morð eiga sér stað, 2) Vinnie sér morðvettvang 3) Vinnie starir skaplaus yfir Atlantshaf/Austur/Hudsonfljót 4) Vinnie svindlar á eiginkonu og 5) Joey (samúðarfullasta persóna í þátturinn) er rekinn út úr foreldrahúsum. Meira en það, ég beið ekki eftir að sjá. Ljósmyndin og samspil persónanna var frábært, en ÞAÐ VAR EKKERT fyrir þær að gera. Flóð kynlífs og dónaskapar var varla þess virði að bíða í klukkutíma í viðbót eftir að EITTHVAÐ gerðist. Fyrirgefðu, Spike. Taktu nokkurn lærdóm frá Notting Hill, eða Shawshank Redemption. Hvort tveggja er betra nám í samfélags- og mannlegum samskiptum.