Samantekt mín vísar til þeirrar staðreyndar að þessi mynd hefur 1479 atkvæði - aðeins 21 vantar upp á að hún sé gjaldgeng á hinn fræga botn 100 lista IMDb - 100 kvikmyndir með lægstu einkunn á vefsíðunni. Með örlitla einkunn upp á aðeins 1,8 myndi þetta setja myndina á milli #38 og 46 á listanum - tala um mjög vafasamt afrek!! Einkunnin mín upp á 3 er ekki svo slæm - en hún færir myndina miklu nær hinum óhugnanlega lista. Hvað myndina varðar, leikur hún hinn einu sinni sætur Aaron Carter - enn ein forpakkað og gleymanleg poppstjarna tíunda áratugarins. . Þegar hann kom fyrst fram á sjónarsviðið var hann sætur krakki með nokkur lög sem höfðuðu til unglinga og tvíbura í Radio Disney. Lögin hans, útlit og ímynd voru öll vandlega snyrt og búin til af markaðsfólki og gerðu bragðið - leiddi til mikillar plötusölu. Því miður, árið 2005, dróst salan saman og Carter var kominn á óþægilega æviskeiðið sitt - eitthvað sem ALLIR börn á hans aldri þurfa að takast á við á endanum. Það er skemmst frá því að segja að hann er ekki lengur sætur í þessari mynd og er á mjög erfiðu stigi lífsins. Nú geri ég ráð fyrir að hann sé glæsilegur ungur maður...en í "Popstar" er hann ekki lengur sá hjartaknúsari sem hann var einu sinni. Hér er hann bara ósköp eðlilegur...dauðadómur yfir krakka í stöðu hans sem „popptilfinning“. Athyglisvert er að myndin hefur komið fram af nokkrum öðrum fyrrverandi unglings hjartaknúsum frá síðustu áratugum - þ.m.t. hlutverk fyrir David Cassidy og Leif Garrett - tveir strákar sem vita líka hvernig það er að hverfa úr sviðsljósinu. Cassidy tókst að tína til og skapa sér sess á meðan Garrett er frábært dæmi um poppstjörnu sem hefur verið dálítið grín að lifa eftir stjörnuhimininn. Vonandi mun Carter taka eftir Cassidy í framtíðinni og hingað til, sem betur fer, hefur honum tekist að forðast neikvæða umfjöllun og dómsframkomu margra fyrrverandi poppgoða. Ég var langt frá því að vera hrifinn af myndinni en óska ​​honum af alvöru í þessari deild. Það er ekki honum að kenna að hann var settur yfir útvarpið og sjónvarpið snemma til miðjan 1990. Í þessari mynd þarf Carter ekki beint að teygja sig - hann leikur poppstjörnu. Hins vegar, þrátt fyrir að græða milljónir og vera dáður af stelpum, "er hann ekki með allt". Hann er frekar þéttur - aðallega vegna þess að hann hefur lítinn áhuga á að læra. Vandamálið er svo slæmt að móðir hans ákveður að ekki lengur heimaskóla hann - og neyðir hann til að fara í almennan skóla. Vandamálið er samt að hann er frekar fóbískur á að taka próf...og það er erfitt að ná einkunn í skólanum. Svo fær hann þá hugmynd að finna klára stelpu til stefnumóts - eina sem myndi náttúrulega þurfa að hjálpa honum í skólanum. Hann velur hina sætu en bókhneigðu Jane (Alana Austin) og þykist vera mjög hrifinn af henni í sorglegri tilraun til að láta þetta kerfi virka. Þessi söguþráður er, við the vegur, ekki slæmur og gæti virkað þó að það virðist mjög eins og þáttur af þætti eins og "The Brady Bunch" eða Nickelodeon sit-com. Jú, það er fyrirsjáanlegt og þú VEIT að formúlan mun þýða að hún mun á endanum læra söguþráðinn hans og verða sár OG hann mun að lokum átta sig á því að honum þykir í raun og veru vænt um hana OG í lok myndarinnar verður allt fyrirgefið og þeir munu vera alvöru par. En miðað við góðan leik og hæfa leikstjórn gæti þetta verið þess virði að sjá fyrir unglingaaðdáendur hans, þar sem fyrirsjáanlegt er ekki alltaf slæmt. Og eins og það kom í ljós, þetta ER ekki nákvæmlega þar sem söguþráðurinn fór...en hún var afskaplega nálægt. Það eru nokkrir góðir hlutir sem mér líkaði við myndina. Að sjá Tom Bosley og Stellu Stevens leika afa og ömmu Jane var mjög gott - hlutverk þeirra var frekar sætt og það var gott að sjá þau aftur. Einnig kom 1970 fram fyrir sjónvarpsmyndastjörnuna Andrew Stevens í myndinni - það var gaman að sjá hann aftur - þó að hluti af mér hataði hann, þar sem hann lítur svo vel út eftir öll þessi ár og ég lít alltaf út fyrir að vera 45 ár mín. ! Hann stóð sig vel og það var gaman að sjá hann í sömu mynd og móðir hans (Stella). Hvað Carter varðar, með margvíslega fyrri reynslu sína í sjónvarpi, var hann, ekki að undra, nokkuð góður. Þótt samband hans við Jane virtist ekki mjög trúverðugt, gáfu hann og fröken Austin sitt besta. Myndin var ekki frábær, en þeir reyndu og ég held að flest vandamálin við myndina hafi verið í skrifunum - með betri og minna formúlulegum söguþræði hefði hún getað virkað miklu betur. Auk þess virtist allt "testófóbíu" vinkillinn frekar tilgerðarlegur...og frekar ómerkilegur. Hverjum er ekki sama þótt stórmilljónamæringur verði kvíðin að taka próf í skólanum?! Á heildina litið, ekki rotin mynd eins og núverandi einkunn myndi gefa til kynna, þó það sé ekki mikið hér til að laða að breiðan áhorfendahóp. Fólk sem ólst upp við að elska Carter mun líklega hafa gaman af myndinni. Eldra fólki mun líklega vera minna sama og raunverulega ungt fólk sem hefur líklega ekki heyrt um hann. Fyrir þá er ekkert nostalgíugildi í myndinni. Uppáhaldshlutinn minn í myndinni...Leif Garrett gefur Aaron ráð. Mér fannst eins og að öskra "ekki hlusta!!" en gerði það ekki!