Þetta er næstum örugglega versti vestur sem ég hef séð. Sagan fylgir formúlu sem er sérstaklega algeng fyrir vestra og bardagaíþróttamyndir -- hetjan kemst að því að fjölskylda/vinir hafa verið myrtir, svo hetjan ætlar að hefna sín, koma í veg fyrir árangurslausa lögreglumanninn, bjarga ástríku stúlkunni sem var rænt og myrða sérfræðinginn. erkióvinur í grimmu einvígi. Þessi formúla hefur oft verið vel heppnuð -- annars væri þetta ekki formúla -- en Gunfighter er fáránlegasta útfærsla á henni sem þú munt nokkurn tímann sjá. Handritið er voðalega einfalt í huga og móðgandi; það hljómar eins og menntaskólanemi hafi skrifað samræðurnar vegna þess að þær skortir dýpt, þroska og raunsæi. Hljóðið er slæmt; það lítur stundum út fyrir að vera talsett. Kvikmyndatakan er léleg og leikmyndirnar eru stundum bara framhliðar. Leiklistin er aumkunarverð; vissulega gætu sumir flytjendanna kennt handritinu um, en aðrir geta ekki notað þá afsökun. Ég vona að ég sé aldrei aftur Chris Lybbert í ræðuhlutverki; í hvert skipti sem hann segir línu sem ætti að vera reið eða vond, gerir hann ekkert annað en að lækka tónhljóminn í röddinni og hann hljómar bara eins og krakki sem reynir að leika macho. Og talandi um Chris Lybbert, sem leikur Hopalong, skoðaðu dúllurnar hans (ef þú þorir að horfa á þessa mynd): Hann klæðist þessum glænýju fötum sem láta hann líkjast Roy Rogers meira en harðduglegum, niður-og-skítugum kúreka . Ef þú hefur gaman af brjálæðislegum kvikmyndarétti sem þjónar eingöngu tilbeiðslu ímyndaðrar glæsileika Hopalong Cassidy, þá skaltu fá þetta, en ef þú ert með fleiri en tvær taugafrumur skaltu horfa á eitthvað annað.