Ég hafði fengið Söru-myndirnar þrjár að láni hjá vini mínum og horfði á þær veik í rúminu eina helgi. Ég naut hverrar þeirra í botn. Ég naut þess hvernig síðasta myndin gaf innsýn í hvernig Caleb og systir hans voru þegar þau uxu úr grasi. Auk þess líkaði mér við flutninginn á „Billy-boy“ laginu sem heyrðist fyrst á upphafssíðu fyrstu myndarinnar, titilinn „Sarah, Plain and Tall“. Hins vegar var það eina í Winter's End sem mér líkaði ekki við var yngsta dóttirin. Hún var mjög sæt lítil stúlka, en hún hafði bara of mikinn anda og leit út eins og brjálæðingur miðað við hina krakkana, jafnvel miðað við málglaðan en samt skapgóða Caleb þegar hann var yngri.