Ég myndi venjulega ekki eyða tíma mínum í að gagnrýna gagnslausa kvikmynd eins og þessa. Ég er hins vegar frá vinnu þessa vikuna þannig að ég hef nægan tíma til að velta mér upp úr tilgangslausum smáatriðum. Til að byrja með vil ég segja að ég hef oft gaman af óauglýsingu, ekki almennum, ekki amerískri kvikmyndagerð. (Feel frjáls til að smella á notandasniðið mitt til að fá kvikmyndatöku til stuðnings.) Sem sagt, það eru fullt af slæmum kvikmyndum sem eru gefnar út í löndum utan Bandaríkjanna. Treystu mér, ég hef verið pyntaður af hundruðum þeirra. "Lost In Beijing" er ein sérstaklega slæm mynd. Opnunarhálftíminn er áhrifamikil, stanslaus sýning á siðferðilegum hrörnun. Þessi mynd veitir klassískt siðferði sem tilheyrir sama stigi og "Bad Guy" (2001) eftir Kim Ki-duk. 1. konur njóta þess í raun að vera nauðgað; 2. Nauðgun ber að vegsama, hrósa og virða; 3. ekki hika við að nauðga hvaða konu sem þér líkar, því á meðan þú "gerir" hana mun hún að lokum byrja að líka við það og ná fullnægingu; 4. ef eiginkonu þinni verður nauðgað, vertu viss um að kúga nauðgara hennar fyrir fullt af peningum, en ef hann borgar ekki skaltu bara ítrekað lemja konuna hans sem skaðabætur; 5. Ef eiginkonu þinni verður nauðgað, vertu viss um að klúðra henni og niðurlægja hana daginn eftir á meðan þú spilar hlutverk nauðgarans, hæðst að henni með línum eins og: "Fú*kaði hann þér svona?"; 6. Ef maðurinn þinn er nauðgari, sættu þig bara við það; 7. Eftir að þér hefur verið nauðgað persónulega skaltu vinkast nauðgaranum þínum og hanga með honum þegar það er mögulegt. Hvernig getur einhverjum með réttan huga verið sama um einhverja af þessum persónum? Þeir eru ekkert annað en hópur úrkynjaðra sem ekki bara lifa lífi sínu á kærulausan hátt, heldur njóta sín í raun og veru yfir tilgangsleysi sínu og styðja hvert annað. Ekki misskilja mig samt. Ég er mjög fær um að hafa gaman af kvikmyndum sem sýna lífsstíl og siðferði sem eru í mótsögn við mína eigin. "Ichi the Killer" (2001) og "Moonlight Whispers" (1999) eru mjög áhugaverðar lýsingar á sado-masókisma. "Strange Circus" (2005) er afar öfugsnúinn leikrit um kynferðisofbeldi gegn börnum. "Hjónaband er brjálaður hlutur" (2002) er harðorð ákæra á hefðbundið hjónaband. Jafnvel trúarlega byggðar kvikmyndir eins og "Running On Karma" (2003) og "Samsara" (2001) hafa skemmt mér stundum. Munurinn er sá að þessar myndir hafa í raun og veru áhugavert sálfræðilegt innihald og persónuþróun, en „Lost In Beijing“ hefur nánast ekkert. Það er vitað að fólk með óhefðbundið hugarfar er til á þessari plánetu, en án nokkurs konar persónuþróunar eða sálfræði á bakvið athafnirnar sjálfar endar þú með yfirborðslegri útlistun á fyrirlitlegri hegðun. Af hverju, nákvæmlega, vingast Bing Bing að lokum og þykir vænt um nauðgarann ​​sinn? Af hverju samþykkir eiginkona nauðgara hegðun hans skilyrðislaust? Kvikmyndagerðarmennirnir nenntu aldrei að segja okkur það. Jafnvel augljós samsetning ríkra og fátækra stétta var á rangan hátt hugsuð og að lokum þjónað sem aðstæðubundið brella. Finnst þetta allt of bragðdauft og gleymanlegt eftir að skítugum opnunarhálftímanum lýkur. Aðrir gagnrýnendur hér virðast hafa ruglað saman siðferðilegri tvíræðni og flókinni persónusköpun. Ástæðan fyrir því að þú getur ekki valið hvaða manneskju þú átt að róta fyrir er sú að hún var ekki þróuð rétt. Ekki halda að þessi mynd hafi flóknar persónur bara vegna þess að þær eru ekki skýrt skilgreindar. Þvert á móti, ástæðan fyrir því að þau eru ekki skýrt skilgreind er sú að við vitum ekkert um þau eða hvað þau eru að hugsa. Þetta er varla jákvæður eiginleiki þessarar myndar. Það jákvæða er að myndavélavinnan og leikurinn er nokkuð góður en allt annað verður bara daufara og daufara eftir því sem líður á myndina. Þú getur sett þetta við hliðina á rusli eins og "Turning Gate" (2002), "What Time Is It There" (2001), "Irversible" (2002) og áðurnefndu "Bad Guy."