Áhrifin sem nást í þessari sögu um geðlækni sem tengist svikulum eru svo háttað að ég verð að gera ráð fyrir að það hafi verið ætlunin. Leikmyndin eru tilgerðarleg og ég fann aldrei fyrir því að ég væri að horfa á kvikmynd. Það virtist sem leikararnir væru bara að lesa línur sínar, frekar en að svara hver öðrum. Þó að myndin hafi frumefni af frummynd noir (fyrir utan að hún er í lit) er nálgunin svo ýkt að ég verð næstum að draga þá ályktun að hún sé skopstæling á tegundinni. Í ljósi þess að kynningin höfðaði ekkert til mín, var ég kl. býst síst við spennandi sögu. Yfirleitt er ég frekar hægur í upptökunni þegar kemur að sögum með söguþræði, en maður sá hvað var að koma hér á fyrstu fimmtán mínútunum. Þegar augnablikið, "Jæja, ég gleymdi $80.000," augnablikinu, hugsaði ég með mér að þetta væri sannarlega fáránlegt. Að geðlæknir með yfirlýsta reynslu af spilafíkn hegðar sér svona heimskulega er ótrúverðugt. Ef hún hefði á einhverju stigi hegðað sér eins og venjuleg gáfuð manneskja, hefði öll sagan fallið í sundur. Þessi viðarframleiðsla lét mig kalt.