Ég sá þessa mynd á alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í Toronto árið 2001. Vinnuheitið þar var „Hundadagar“. Viðbrögð áhorfenda voru misjöfn. Sumum fannst grafískt kynlíf og raunhæft ofbeldi vera of mikið fyrir þá. Aðrir virtust virkilega meta hversu góð þessi mynd var. Þessi mynd er ekki fyrir viðkvæma. Þetta er eins og „hamingja“ með skýrt kynlíf og minna bjartsýna sýn á mannkynið. Það er dýraeitrun, nektardansleikur frá eldri borgara, orgíukennd baðhús í verslunarmiðstöð, endaþarmskerti og misnotkun á andlega vanhæfum. Ef eitthvað af þessu hljómar of mikið til að takast á við þá er þessi mynd ekki ekki fyrir þig. Þessi mynd sýnir mannkynið eins og það er örvæntingarfullt og aumkunarvert. Banalíska tilveru okkar er ýtt í andlitið á okkur með fyllstu fögnuði. Seidl hefur engan áhuga á að endurleysa mannkynið hér. Og hvers vegna ætti hann það? Þessi mynd er með frábæra frammistöðu allra hlutaðeigandi, er alltaf áhugaverð og er sennilega gáfulegasta félagslega yfirlýsingin sem hefur verið gefin á kvikmynd í nokkurn tíma.