Jennifer Jason Leigh og Mare Winningham eru góð samsvörun og sýna mjög ólík systkini, en aðeins Winningham er fær um að koma með eitthvað sannfærandi eða efnismikið í hlutverk sitt. Leigh, sem leikur barhljómsveitarsöngkonu og alkóhólista Sadie Flood, hallar sér stöðugt á eldri systur Georgia, virta þjóðlagasöngkonu í Joni Mitchell-mótinu. Kannski vegna tvöfaldra skyldna sinna sem meðframleiðandi myndarinnar, virðist Leigh hafa sett sig út í horn: hún er ekki trúverðug sem söngkona og, jafnvel þótt þetta sé viljandi, gefur sér allt of mikinn skjátíma á sýningunni. hljóðnema. Sennilega vonast Leigh eftir túr-de-force, Leigh er vírdregin og kvíðin og öfug; hins vegar sjáum við einfaldlega enga hæfileika í þessari persónu (Leigh er augljóslega traust leikkona, en hún tekur ákvarðanir hér sem veggir okkur frá henni). Ef Sadie hefði jafnvel minnstu smá karisma eða aðdráttarafl gætum við kannski keypt okkur inn í hugmyndina um að hún fái (smá) hlé sem hún gerir. Eins og staðan er þá eru litlar líkur á að hún komist nokkurn tíma upp á sviðið. Leikstjórinn Ulu Grosbard býr til nokkrar ákafar dramatískar seríur og klippingin á lokakaflanum stillir barframmistöðu Sadie saman við uppselda leikvangssýningu Georgíu - syngja báðar sama lagið - og þetta er sorglega blæbrigðarík augnablik...en í alvöru, hvað er lið? *1/2 frá ****