Mjög trúverðug og órólegur kvikmynd sem sýnir áhrif stríðs á almenning, Skömm gefur okkur kaldhæðnislegan skilning ó trú Ingmars Bergmans. Skortur á lit og hljóði (eins og í hljóðrás) hjálpar til við að gefa myndinni raunsærri tilfinningu. Það er engin mjúk eða hörð lýsing eða margs konar myndavélarhorn til að gefa sögunni heillandi eða dramatísk áhrif. Allt er mjög einfaldlega lýst eins og það væri í raun og veru. Stundum var söguþráðurinn ruglingslegur, en kannski til að gefa tilfinningu fyrir hugarfari persónanna hvernig þær vita líka núna hvað er að gerast eða hvers vegna. Einfaldleiki myndarinnar gerði hana nokkuð leiðinlega, en ég gat skilið hvernig leikstjórinn er að reyna að töfra ekki söguna og punktana. Hann lýsti hörðum og órólegum atburðum og áhrifum stríðs. Í upphafi voru persónurnar kynntar og sýndar sem nægjusamar við léttari stillingar og mjög langar, dregnar myndir. Þegar allt í einu kom stríðið yfir þá voru þeir miklu dekkri og rólegri með minna náinn skot. Bergman stóð sig vel í því að leyfa okkur að vera sjálf upptekinn af stríðinu og setja fram mynd af því sem samsvaraði stríðinu svo vel. Þótt söguþráðurinn sjálfur hafi ekki verið ýkja áhrifamikill, var innihald myndarinnar það.