Glæsileg framleiðsla Fassbinders fórnar litlu af hæfileikum hans til að bera kennsl á og afbyggja þjáningarstað í löngum, hreyfanlegum tökum sem á einhvern hátt virka líka sem félagslegar hjúpanir; hér er þetta miklu augljósara þar sem sagan gerist í stríðshrjáðu Þýskalandi í lok seinni heimstyrjaldarinnar og aðalpersónan er kona (Hanna Schygulla sem María) sem nýtir sér varnarleysi (bæði efnahagslega og kynbundið) til að kasta vopnum. sjálfri sér upp stigann í áberandi textílfyrirtæki. sem gerir eftirsóttar vörur eins og lederhosen aðgengilegar fátækum verkamönnum (eins og hún var einu sinni). María og nýi eiginmaður hennar Herrmann, sem eru gift innan loftárása bandamanna, fá stutta brúðkaupsferð áður en hann er fluttur til rússnesku vígstöðvanna. Í fjarveru hans er örvænting hennar mikil: hún eyðir flestum dögum á lestarstöðinni og bíður eftir að hann snúi aftur. Þegar tilkynnt er að hann sé látinn hættir hún skyndilega að syrgja og tekur við starfi sem barþerni/vændiskona á hóruhúsi sem veitir bandarískum GI's. Þegar hann snýr aftur verða hlutirnir mjög ruglaðir þar sem aðstæður (og tilfinning hans fyrir göfugri fórnfýsi) leggjast á eitt um að halda þeim í sundur. Skilaboðin eru M.O. Fassbinder. skrifað stórt: „Ástin er kaldari en dauðinn,“ en María berst ekki aðeins við eigin geðheilsu og eiginmann sem er að mestu ófær um að elska hana, heldur land í djúpum breytingum með ekkert sjáanlegt ljós við enda ganganna. Fassbinder er að gefa einhvers konar yfirlýsingu um að Þýskaland eftir stríðið seljist hæstbjóðanda, en eins og með allar myndirnar hans hef ég tilhneigingu til að loka á þá þætti og einbeita mér að óbærilegu ástríðunum sem eru til sýnis: Fassbinders eins og það er kallað fram í gegnum persónur hans; leikara hans eins og síað er í gegnum raunveruleg tengsl þeirra við Fassbinder. Samanlagt geta kvikmyndir hans verið ýmist óþolandi eða ólýsanlega dáleiðandi, oft í senn; þetta fellur einhvers staðar á milli, þó örugglega nær því síðarnefnda. Þó að mér líkaði það ekki alveg eins mikið og Bitru tár Petra von Kant eða Katzelmacher, þá hefur Maria Braun vissulega meira umfang og það sem meira er, ég fann ástríðu þess og ósvikin smáatriði í mannlegum tilfinningum.