Dana Andrews stendur fyrir "Where the Sidewalk Ends" í þessari mynd frá 1950 sem einnig leika Gene Tierney, Gary Merrill, Karl Malden og Neville Brand. Andrews leikur New York City einkaspæjara Sgt. Mark Dixon, lögga með slæmt skap sem hefur lent í vandræðum áður fyrir að berja grunaða. Þegar maður er myrtur í spilaklúbbi í eigu mafíósa, þá fara Scalise (Merrill), Dixon og félagi hans til að rannsaka málið. Scalise kennir morðinu á Ken Paine (Stevens), sem hefur nú yfirgefið félagið eftir að hafa barist ekki aðeins við eiginkonu sína, Morgan (Tierney), heldur fórnarlambið. Dixon heldur að fórnarlambið hafi unnið mikið af peningum og verið myrt í kjölfarið af mönnum mafíósans. Hann fer til Paine og áttar sig ekki á því að hann er með disk í höfðinu frá stríðinu, slær hann í gólfið og drepur hann óvart. Nú verður hann að hylma yfir morðið. Sem frekari fylgikvilli fellur hann fyrir Morgan; Faðir hennar (Ken Tully), sem fór í íbúð Paine eftir að hann sá að Paine hafði slegið dóttur sína, er handtekinn fyrir glæpinn. Þetta er virkilega stórkostlegur, grófur noir með góðum leikjum. Hinn hrikalega myndarlegi og veðruðu Andrews er sannfærandi sem harður en samt taugaveiklaður einkaspæjari sem þarf að vera skrefi á undan samstarfsmönnum sínum. Myndin sameinar hann á ný með stórkostlegri „Laura“-konu sinni, Gene Tierney, og hún lítur yndislega út sem fyrirsæta með ósmekklegan smekk á karlmönnum sem greinilega eru vanir að vera grófir. Hún veit lítið, hún er með annan í höndunum. Ken Tully stendur sig frábærlega sem faðir hennar, sem mótmælir sakleysi sínu þrátt fyrir vítaverðar sannanir. Karl Malden er mjög harður sem yfirmaður Dixons. Eina vandamálið mitt við þessa vel leikstýrðu, hraðvirku og hrífandi mynd er endirinn. Hreint Hollywood og ef ég set mig í stað Tierney efast ég um að ég myndi bregðast eins við. Smá gagnrýni fyrir kvikmynd sem Ben Hecht skrifaði og Otto Preminger leikstýrði. Mér fannst það ekki eins ógnvekjandi og "Laura", en fátt í þessum heimi er það. Ef þér líkar við film noir, þá er þetta ómissandi.