Þetta er ein af mínum uppáhalds gamanmyndum. Myndin er einfaldlega mjög skemmtileg, þar sem hún vill ekki játa óinnblásinn lífsstíl hetjunnar, heldur tekin fyrir það sem hún er þess virði og ekki sem léttvægur alkóhólismi. Hún segir hina ólíklegu sögu af ævarandi drukknum, ábyrgðarlausum 40 ungmenna að nafni Arthur sem ætlar að erfa gríðarlega auðæfi, en aðeins ef hann giftist Susan, valin vegna þess að fjölskyldan heldur að hún gæti gert eitthvað úr honum. Arthur býst, en fellur svo óskynsamlega fyrir Lindu, þjónustustúlku og smáþjóf.Dudley Moore er fullkominn sem Arthur, hugljúfasti fyllibyttur heims, en uppátæki hans eru grín í eina mínútu. Að vísu er Moore ER Arthur og við erum sammála þeim sem geta ekki ímyndað sér annan leikara í hlutverkinu. Dömur verksins eru líka vel lýst. Liza Minnelli ljómar sem Linda og efnafræði hennar á skjánum með Moore er frábær. Jill Clayburgh leikur Susan, ríku og viðeigandi konuna sem var valin fyrir Arthur. Hins vegar er þessi mynd bókstaflega gerð af Sir John Gielgud, sem sýnir kaldhæðinn en siðferðilegan þjón Arthurs, Hobson. Það er augljóst að þessir tveir hafa haft mikla gagnkvæma ást á meðan Hobson starfaði lengi. Hobson er besti vinur Arthurs og veitir óumbeðnum athugasemdum og ráðleggingum. Áhugaverðasta sambandið í þessari mynd er alls ekki rómantík Arthurs, heldur óvenjulegt samband hans við þennan fyndna og auðvitað sívana þjón. Það er þjónninn sem þú manst best eftir löngu eftir lokaútgáfuna.