Maslin Beach er alvöru nektar-/náttúristaströnd suður af Adelaide, á Fleurieu-skaga, í Suður-Ástralíu. Það er líka nafn ástralskrar kvikmyndar sem notaði ströndina sem staðsetningu. Maslin Beach er merkt rómantísk gamanmynd. Þetta gæti verið örlítið villandi, þar sem þetta er ekki 'fyndið' mynd, né er hún í raun rómantísk í hefðbundnum skilningi, en hún hefur þó léttar augnablik. Eins og lífið sjálft, það eru líka sorgarstundir. Hún er líka algjörlega tekin á nektarströndinni sem nefnd er hér að ofan og nektin er á lengd myndarinnar. Áhorfandinn lærir fljótt að sætta sig við þetta eins og eðlilegt er og einbeita sér að söguþræðinum, ekki hinu mikla holdi. Simon og Marcie (Michael Allen og Eliza Lovell) koma á bíl á bílastæði við ströndina. Þau fara með eigur sínar á ströndina og á meðan þau eru á göngu heyrir talsetning frá Simon um rugling hans um hvað raunveruleg ást er. Restin af myndinni er könnun á þessu, ramma inn af einum heilum degi á ströndinni. Grunnsagan er af því sem gerist í ástarlífi Simons, en það eru líka margar aðrar persónur sem eru dregnar fram í nokkrum aðskildum vignettum. Þegar þau koma á ströndina virðast bæði Simon og Marcie leiðast hvort annað. Marcie lítur á þau sem „Rómeó og Júlíu“ rómantískt par. Simon er bara leiður á þessu öllu. Næst kynnumst við Gail (Bonnie-Jaye Lawrence), Paulu (Zara Collins) og Jenny (Jennifer Ross). Þau ganga saman niður ströndina og ræða möguleika Gail á að finna hinn „fullkomna“ mann, með aðstoð „krafta“ hálsmensins sem vakti lukku fyrir ömmu hennar. Hins vegar er margt fleira áhugavert fólk á ströndinni, ekki allt "aðlaðandi" og ungt (hluti af raunsæi þessarar myndar). Til að þjónusta fastagestur ströndarinnar er uppblásinn, skammsýnn íssölumaður með sendibíll. Þetta er Ben (Gary Waddell), sem er vinur Simon, og er einnig óopinber ráðgjafi hans. Ég myndi halda að þessi persóna væri aðal grínistinn. Það er samt erfitt að segja, þar sem það er ekkert við Ben sem myndi fá þig til að hlæja upphátt, nema þú værir ölvaður, karlkyns og mjög ungur! Maslin Beach hefur þó mikinn endurleysandi eiginleika, og það er að hún dvelur ekki of lengi við eitthvert efni. Þar sem gæði leiklistarinnar eru breytileg, handritið grunsamlegt og allt við Maslin Beach er ódýrt, er skortur á samfellu jákvæð blessun. Reyndar er eitthvað við þessa mynd (ekki nektin) sem mér finnst aðlaðandi. Það er erfitt að skilgreina hvað það er, en það gæti verið eitthvað að gera með hreinskilni hennar og beinlínis 'Aussie' viðhorf til holdlegra mála. Myndavélavinnan á Maslin Beach á skilið að minnast á. Stundum er það mjög gott, með nokkrum töfrandi kyrrstæðum skotum og „pönnum“ af ströndinni, klettum og sólsetri. Þar sem nekt er stór þáttur í þessari mynd er innrömmun mikilvægur þáttur í myndavélavinnunni. Það er engin þokkabót í innrömmuninni, sem þýðir að innrömmunin er gerð þannig að myndavélin dvelji ekki á „einka“ líkamshlutum. Þetta hjálpar til við að draga úr óþægindum áhorfenda vegna þess að vera í „persónulegu rými“ myndefnisins og gerir myndina smekklegri. Ekki auðvelt verkefni, miðað við staðsetninguna fyrir tökur. Maslin Beach er hvorki „skin flick“ fyrir karlmenn eftir kynþroska, testósterónhlaðna karlmenn, né „Mills and Boon“ rómantík fyrir vanmetnar konur. Maslin Beach virðist ekki passa neins staðar í tegundinni. Leikararnir eru ekki „aðlaðandi“ í Baywatch skilningi, og eru bara „venjulegt“ fólk sem þú myndir sjá á ströndinni hvar sem er. Það á ekki erindi til að koma á framfæri og það myndi ekki einu sinni virka sem ferðaþjónustuauglýsing, annað en kannski náttúrufræðinga. Fyrir utan ástralska hreiminn hefði tökur getað verið í hvaða sólríku landi sem er. Það sem gerir þessa mynd greinilega ástralska er sú staðreynd að hún er tilgangslaus (cinema verite?), og aðeins Australian Cinema, og önnur meðalstór þjóðkvikmyndahús, gætu hugsað sér slíkan útbrot. Á sama tíma hafa þessi meðalstóru kvikmyndahús pláss fyrir tilraunir í leitinni að sjálfsmynd og „flopp“ mun ekki skaða orðspor þeirra of mikið. Það er alltaf mögulegt, í ljósi þess að Maslin Beach er nú safngripur, að myndin gæti orðið alþjóðlega vinsæl, en það er mjög ólíklegt. Í þessari gagnrýni hef ég stundum verið mjög neikvæður um Maslin Beach. Þetta er ekki raunveruleg staða þar sem mér fannst myndin mjög auðvelt að horfa á. Ég naut þess sem spegilmynd af nærveruleikanum og raunverulegu fólki (og vandamálum). Vandamálin sem blasir við í myndinni eru hversdagsleg og lítið um sjónarspil. Þetta skaðar engan að mínu mati og ég vildi óska ​​þess að fleiri myndir myndu fjalla um hversdagsleikann á þennan hátt. Hér eru tengsl við kvikmyndahús í Evrópu, og sérstaklega við franska kvikmynd. Þeir fást sjaldan við stórar hamfarir eða hamfarir, heldur hversdagsleikann. Hollywood er í beinni andstöðu við þetta og ríður á toppinn á ofraunverulegri hasar/drama/angst bylgjunni. Hraðinn er líka miklu hraðari í Hollywood, en hann er ekki raunveruleikinn. Maslin Beach er ekki beinlínis „Jacques Tati“ heldur, en hún er á réttri leið, jafnvel þótt hún hunsi málefni fjölmenningar, jafnréttis, kynhneigðar og svo framvegis, sem eru svo mikilvæg í núverandi kvikmyndagerð. Ég er viss um að þú munt annað hvort elska eða hata þessa mynd, með lítið pláss fyrir milliveg.