Það eru tvær leiðir til að líta á „Höfuð“. Annaðhvort er þetta töfrandi, heillandi klippimynd af tónlist, gömlum kvikmyndabútum, psychedelia og grínmynd í sjónvarpsþætti í sjónvarpsþætti, eða söguþræði sem er minna, tilgerðarlegt, rösklegt rugl. Sannleikurinn liggur líklega einhvers staðar þar á milli. Hún er líka ein besta mynd allra tíma. 'The Monkees' - Davy Jones, Peter Tork, Mickey Dolenz og Mike Nesmith - höfðu nýlokið vinsæla seríunni sinni og langaði að gera kvikmynd. Í samvinnu við rithöfundinn Jack Nicholson og leikstjórann Bob Rafelson, gerðu þeir 'Head'. Það hefst á brúaropnunarathöfn í San Francisco, þar sem Monkees hliðið hrundi málsmeðferðinni. Mickey hoppar yfir öryggisgrindina og stökkvi hundruðum feta í vatnið. Hafmeyjar bjarga honum við undirleik glæsilegs Jerry Goffin & Carole King tónverks sem kallast „The Porpoise Song“ og myndefni sem gerir Stargate lokaþáttinn „2001“ ljótan í samanburði. Núna muntu annaðhvort hafa slökkt á þér í undrandi viðbjóði eða vera algjörlega heilluð. Furðulegri atburðir gerast; Mickey notar skriðdreka til að eyðileggja Coca-Cola vél í miðri eyðimörkinni; allur ítalski herinn gefst honum upp; hópurinn er fenginn til að leika til að leika flasa í hári Victor Mature fyrir sjónvarpsauglýsingu; of þung þjónustustúlka móðgar hópinn og lýsir þeim sem „gjöf Guðs til átta ára barnsins“; óvænt afmælisveisla fyrir Mike fer úrskeiðis; hópurinn sogast inn í ryksugu og til að hylja allt er þeim ekið í burtu inn í risastóran glertank. Þú munt annað hvort hata þetta eða elska það. Mér fannst þetta hressandi tilbreyting frá hugalausum poppsöngleikjum af tegundinni „gerum sýninguna hér“. Lögin eru líka góð; 'Daddy's Song' er frábærlega samið af Toni Basil (kemur síðar fram í 'Easy Rider' eftir Rafelson) og státar af frábærri klippingu, þar sem föt Davy skipta um lit á leifturhraða. 'As We Go Along' er yndislegt Goffin & King númer sem meðfylgjandi myndir bera sterkan umhverfisverndarboðskap. Frank Zappa, Annette Funicello eru aðeins tvær gestastjörnurnar sem koma upp. Las Victor Mature handritið áður en hann samþykkti að gera þetta, spyr maður sig? Hann er samt fyndinn í þessu. Svo vitlaus að það þarf bara að vera algjör snilld á bakvið það, 'Head' er lítill '60's gimsteinn og þess virði að endurskoða aftur og aftur. Synd að það fann ekki áhorfendur á þeim tíma. Ef aðeins 'Spiceworld' hefði verið svona!