Þó að það sé ekki meistaraverkið sem "Le Samourai" var (ég hef nú viðurkennt að Jean-Pierre Melville gat aldrei toppað þessa klassík), þá finnst mér "Le Cercle Rouge" vera miklu betri en "Bob le flambeur". Mér fannst "Bob le flambeur" vera yfir meðallagi og áhrifamikil b-mynd, en samt b-mynd. "Le Cercle Rouge" sannar að sem kvikmyndagerðarmaður bætti Melville sig eftir því sem hann hélt áfram. John Woo er mikill aðdáandi Melville, þrátt fyrir að kvikmyndastíll þeirra sé ólíkur. Þó að Woo noti hraða hreyfingu fyrir skotbardaga og óperutilfinningu fyrir ofbeldi, hefur Melville minimalískan stíl sem hentar honum mjög vel. Hann hafði engan áhuga á að búa til hasarmyndir í hraðaupphlaupum heldur hugleiðandi glæpasögur. Í þeirri deild var hann einn af þeim bestu."Le Samourai" er samt besta verk hans, aðallega vegna þess að það hefur meiri persónuþróun en þetta, en tæknilega séð eru þeir líklega jafnir. Að auki, á meðan "Le Samourai" var með eina frábæra aðalframmistöðu, hefur þetta fjóra. Alain Delon er enn og aftur ofursvalur glæpamaður á ferð - þögn þessa manns er heillandi. Bourvil er frábær sem lögreglueftirlitsmaður í málinu um ránið og sloppinn. Hann stelur hverri senu sem hann er í og ​​sannar að hann hafi verið hæfileikaríkur dramatískur leikari (í Frakklandi er hann þekktastur sem slatti grínisti að hætti Buster Keaton). Yves Montand er líka frábær sem skjálfti og ofsóknarbrjálaður byssusérfræðingurinn. Gian Maria Volontè (fastamaður í spaghettí-vestrum) er í skugganum af þremur meðleikurum sínum en stendur sig samt vel. Enn og aftur er leikstjórn Melville frábær. Með jöfnum áhrifum frá bæði amerískum glæpasögum og frönsku nýbylgjunni virðist maðurinn alltaf kunna bestu myndirnar og sjónarhornin til að velja. Þetta er hægara skref en flestar kaperuflakkar, en það skilar sér í raun í lokin. "Le Cercle Rouge" er svolítið stutt frá því að vera algjör klassík, en er samt ein besta ránsmynd sem gerð hefur verið. Tarantino hlýtur að hafa séð þetta áður en hann gerði "Reservoir Dogs". (8/10)