Recap: Zandalee er ung kona sem finnur sig meira og meira föst í hjónabandi sínu og Thierry. Thierry sjálfur glímir við dauða föður síns árið áður og hefur villst af leið. Hann hefur sökkt sér í vinnu, lagt af skrifum sínum og Zandalee saknar sárlega aðdráttaraflsins á milli þeirra. Inn í þetta kemur Johnny, og gamall vinur Thierrys sem einu sinni voru listamenn í útlegð saman. En Johnny hefur haldið áfram að mála og er bara með dagvinnu fyrir leigu. Hann tekur deginum eins og hann kemur og fer morgundaginn að örlögum sínum. Það er samstundis hrátt aðdráttarafl á milli Zandalee og Johnny og þeir lenda í ástarsambandi. En Zandalee glímir við löngun sína og samvisku sína og ást til eiginmanns síns. En enginn þeirra, ekki Zandalee, ekki Johnny og ekki Thierry getur stöðvað sambandið á milli þeirra til að snúast algjörlega úr böndunum. Athugasemdir: Hún er gerð sem spennumynd. En kannski frekar hjartaspennumynd en venjuleg spennumynd þar sem hún fjallar um líf og dauða og hótun um ofbeldi. Ekki það að spennumynd af hjarta geti ekki tekið á sig banvæn hlutföll, en ógnin kemur frá öðru sjónarhorni. Og það er í raun ekki fyrr en í seinni hálfleik í Zandalee þar til spennumyndin kemur fram, og þó að grunnurinn að henni sé lagður í fyrri hálfleik get ég eiginlega ekki lýst tegundinni sem spennumynd þá. Miklu meira rómantískt drama en nokkuð annað, en með undirliggjandi straumum annarra tegunda. Spennumyndin sem er að þróast er til staðar, en hún hefur líka meira en lítinn blæ af erótískum líkum. Því það er það sem málið snýst um, það sem knýr persónurnar áfram og þar með öll sagan. Löngun. Þörfin fyrir að hafa, og nauðsyn þess að vera. Að mínu mati er það nokkuð gott, örugglega miklu betra en núverandi (4,1) einkunn hans samt. Það tekur sinn tíma en það gefur góða spennutilfinningu og það höndlar erótíska hlutann mjög vel, af smekkvísi. Það er alltaf órjúfanlegur hluti af sögunni, það þarf að vera til staðar til að gefa sögunni það vægi sem hún þarf, og mér fannst það aldrei afsökun til að sýna nakin brjóst eða neitt slíkt. En því miður kemur hápunktur sögunnar langt fyrir lokin, og endirinn sjálfur er hálf flatur, jafnvel þótt á sinn hátt sé dramatískur. Leikarahópurinn er áhrifamikill, með þekktir leikarar eins og Nicholas Cage og Judge Reinhold í broddi fylkingar. En þættinum er nánast algjörlega stolið af Eriku Anderson. Hún er falleg og mjög dugleg í að leika hinar stundum lúmsku tilfinningar löngunarinnar, hún skarar fram úr þar sem bæði Cage og Reinhold fara stundum yfir borð og verða svolítið grófur. Ferill hennar á eftir er of þunnur fyrir þá hæfileika sem hún sýnir í Zandalee, ég get bara vona að það sé vegna hennar eigin vals. Tvö persónuleg uppáhald birtast líka í litlum hlutverkum sem gefa myndinni smá auka forskot, það eru Steve Buscemi og Joe Pantoliano. Þegar þú ert í réttu skapi er þetta mjög góð mynd, hún hefði getað notað annan enda til að fá heiðurinn það á svo sannarlega skilið.7/10