Warner Bros framleiddi marga pottkatla á þriðja áratug síðustu aldar og flestir þeirra eru hraðskreiðir, hagkvæmir og mjög skemmtilegir. Ég elska virkilega hvernig stúdíóið nýtti sér minna glamorous þætti daglegs lífs okkar. Þetta er ein af fáum harðskeyttum melódramum Warner sem einfaldlega virkar ekki. Edward G. Robinson leikur miskunnarlausan ritstjóra dagblaðsins sem endurvekur 20 ára gamla sögu morðingja með hörmulegum afleiðingum. Robinson sýnir líflega frammistöðu en hann er umkringdur leikurum sem skera ekki sinnepið. H.B. Warner, Aline MacMahon og Boris Karloff eru góðir, en slæmur leikur Frances Starr og Anthony Bushell í annarri aðalhlutverkinu bitnar verulega á myndinni. Starr er sérstaklega slæm í stóru dramatísku atriðinu sínu undir lok myndarinnar. Þar að auki virðist siðferðislegur tónn myndarinnar fáránlegur í samhengi við forkóða Hollywood. Leikstjórn LeRoy er full af nýstárlegum sjónrænum blæ en hann getur ekki sigrast á slæmum leik og óviljandi fyndnum aðstæðum. Myndavélavinna Sol Polito er sterk. Einhvern veginn fékk þetta stykki Óskarstilnefningu sem besta myndin (á ári sem gaf okkur "M", "Dracula" og "Frankenstein").