Myndin hefst í Lettlandi rétt eftir fyrri heimsstyrjöldina. Þar sem ég var sögukennari vissi ég að fjölþjóðlegir hermenn hertóku stóran hluta Rússlands á þessum tíma. Það voru miklar áhyggjur af útbreiðslu bolsévisma og hermennirnir voru þar að því er virðist til að vernda hagsmuni þjóða sinna. Hins vegar flugu þeir stundum í sendiferðum eða áttu í vopnuðum átökum við kommúnistaherinn, þar sem viðkomandi þjóðir vildu endilega sjá hina svokölluðu "hvítu" sigra. Hins vegar voru hvítir flokkar djúpt flokkaðir - sumir vildu endurkomu keisara, sumir vildu lýðveldi og sumir vildu eitthvað þar á milli. Vegna þessara blendnu markmiða og skorts á raunverulegri skuldbindingu erlendu hersins var allur leiðangurinn dauðadæmdur og fór frá Sovétríkjunum eftir aðeins eitt eða tvö ár. Hins vegar, það sem ég vissi EKKI var að þýskir hermenn voru líka með. Þetta kom mér á óvart, þar sem þeir voru nýbúnir að tapa fyrri heimsstyrjöldinni og voru ekki í besta formi til að fara í slíkan leiðangur. Þetta er bakgrunnur myndarinnar, en hún fjallar líka um ríka konu sem er hliðholl kommúnistum og illa farna ást hennar á æskuvinur sem er meðal þýskra hermanna. Hún kastar sér ítrekað yfir hann en í hverju tilviki hafnar hann henni. Svo hún upphefur þessar langanir síðan með ýmsum málum. Þó að ekkert af þessu kyni sé allt svo grafískt, þá gerir þetta og undirliggjandi ástæða þess að maðurinn hefur ekki áhuga þessa mynd að frekar fullorðinsmynd og myndi ég ekki sýna yngri áhorfendum. Þó að umgjörð þessarar myndar sé áhugaverð er heildarmyndin er grá og líflaus eins og ég hef séð. Ég mæli ekki með því nema þú sért ótrúlega þolinmóður manneskja eða að þú sért virkilega fyrir ofmetnar þýskar kvikmyndir. Sérstaklega vara ég alla sem þjást af þunglyndi frá því það mun eflaust gera það verra. Staðreyndin er einfaldlega sú að það eru svo margar betri þýskar myndir þarna úti sem bíða eftir að sjást--svo sem AÐALSTA MARTHA, DAS BOOT, MOTHER KUSTERS GOES TO HEAVEN, WINGS OF DESIRE eða ALI, FEAR ETS THE SOUL (meðal annars).