Ég sá nánast enga endurleysandi eiginleika í þessari mynd. Það eina sem ég sá var að Quentin Tarantino virtist geðveikur þráhyggja fyrir því... Það voru nokkrar aðlaðandi konur í þessari mynd og kannski er það einn ágætis eiginleiki. Á heildina litið fannst mér þessi mynd hins vegar súrrealísk og fáránleg. Handheld kvikmyndagerð ásamt hægagangi og öðrum kvikmyndabrellum fannst mér klaufaleg og hvimleið, jafnvel veik. Á heildina litið var tónlistin hræðileg og endurtekin til hins ýtrasta auk þess að minna mig á sálfræðilegan hernað bandaríska hersins gegn ýmsum óánægju. Hinar ýmsu vínnettur sem mynduðu myndina eru tilviljunarkenndar í staðsetningu og óuppfyllanlegar og óuppgerðar í innihaldi sínu og „niðurstöðum. " Niðurdrepandi kvikmynd (ekki sönn _mynd_, hugtak sem ég áskil mér fyrir sanna list) sem skildi mig eftir með slæma tilfinningu. Ekki trúa hinum ýmsu sem reyna að snúa þessu upp sem „rómantíska gamanmynd“ þó að það séu vissulega einangraðir þættir í báðum myndum sem hafna í innihaldi, formi og niðurstöðu hvers kyns tengslum við þessa tegund. jákvæðar skoðanir á IMDb og öðrum einkunnagjöfum.