Ef (eins og ég var að benda á í THE GOAT) er Keaton að fylgja þeirri hefð að myndasögurnar séu á skjön við lögin, þá var þessi Langdon stuttmynd (síðasta gefin út áður en hann gerði TRAMP, TRAMP, TRAMP) byggð á öðru myndasögubrella - að vera giftur snjöllum maka og reyna að komast burt í leyndarmál tveggja tíma stefnumóta. Laurel & Hardy gerðu þetta í nokkrum myndum, eins og Fields og Chaplin. Ég á í vandræðum með það - af hverju giftast þessar persónur alltaf svona viðbjóðslegar konur? Og það er áhugavert félagsfræðilegt hliðarmál - af hverju finnurðu ekki kvenkyns myndasögur giftar karlkyns hliðstæðum þessum snævum? Ég man ekki eftir neinum, nema í Carol Burnett-skemmti, þar sem tveir viðbjóðslegri meðlimir tveggja para uppgötva að þeir vilja helst láta einhvern gefa það til baka eins gott og þeir fá (eins konar gagnkvæmur sado-masókismi, en einnig fullvissu um að þeirra ekki giftur namby-pamby týpu). Hvað varðar þá staðreynd að teiknimyndasögurnar giftast spónum, þá býst ég við að maður geti ímyndað sér að þær fái það sem þær eiga skilið. Eða gera þeir það? Á Ollie virkilega skilið konu sem hendir í hann potta og leirtau? Já, hann fór á ráðstefnuna í SONS OF THE DESERT sem eyðilagði áætlanir hennar, en hann vildi fá smá einkatíma - það er ekkert sem bendir til þess að hann og Stan hafi haldið framhjá konum sínum. Reyndar er hann kremaður af Mae Busch vegna þess að hann laug að henni á meðan Stan hrundi og sagði sannleikann við eiginkonu sína. Hér er eiginkona Harrys (Alice Ward) sýnd í upphafi að tala við móður sína um hvernig hún heldur honum undir ströngu eftirliti. Við sjáum Harry í vinnunni hans (það er laugardagsmorgun og starfinu lýkur á hádegi það sem eftir er helgar - þetta var áður en hugmyndin var um fimm daga viku, 40 tíma vinnu í iðnaði). Hann vinnur í steypu þar sem hann slær heitan málm í form (snemma brandari um Langdon - hann er lítill, léttur maður, ekki vöðvastæltur týpa til að sveifla sleggju). Hann saknar bara strætisvagnsins síns sem reynir að gefa manni ljós. Hann hringir heim til að útskýra hlutina og fær eyrnamerkingu frá frúnni fyrir að vera tveimur mínútum of seint. Á leiðinni heim hittir Harry vin sinn Steve (Vernon Dent) sem hefur hitt tvær yndislegar, sætar stelpur sem vilja bara eiga stefnumót. Harry er hikandi en samþykkir það eftir að hafa talað við stúlkuna (hann samþykkir að borga fyrir pylsurnar fyrir fjórmenningana - hann er með hálfan silfurdollar í vasanum 1926). En áætlanir hans virðast fara út af sporinu þegar eiginkona hans uppgötvar falið „skyndiminni“ hans af myntum. Hann geymir það falið undir stofumottunni og finnur það með því að ganga meðfram brún teppunnar. En kona hans njósnar um hann og gerir allt upptækt. Seinna heyrir hún þegar hann talar við sjálfan sig og átelur hana. Í fyrirlitningu gefur hún honum krónu til baka og segir að hann megi dekra við deitið sitt með gosi. En Harry á annað myntgeymslurými og klæðir sig upp fyrir stefnumótið - og fer út. Hann og Dent eru greinilega seinir og Dent kennir Harry um, en Harry reynir að bæta honum það upp: hann framleiðir tvær vændiskonur. Þau lenda í deilum þegar Dent (viturlega) segir að þær séu ekki sú tegund af stelpum sem hann myndi kalla „fínar“. Að lokum mæta stelpurnar og stefnumótið byrjar. En brátt er Harry að fela sig í tuðrandi sætinu, þar sem konan hans ekur framhjá á roadsternum sínum, og vinkonur stúlknanna mæta - reiðar út í tvo keppinauta sína. Stuttmyndin virkar vel og er skemmtileg og gefur manni betri hugmynd um persónuna. að Harry Langdon þróaðist á stuttri stjörnuhimnu sinni sem myndasögumeistari. Hann er stöðugt settur á af öðrum. Hann saknar strætisvagnsins síns vegna þess að einhver ókunnugur maður biður sífellt um reyk og ljós og á endanum fær ókunnugi maðurinn sitt. Góða stelpan sem er á stefnumóti Harrys á lítinn hund sem rekur hann í burtu. Hann hvílir sig á milli tveggja bíla sem báðir byrja að keyra í burtu og endar hann vafinn utan um staur. Það sýnir svo sannarlega að Langdon var búinn að klappa skjápersónunni sinni niður þegar hann gerði lögun sína. Ef hann hefði aðeins getað haldið hinni flóknu heild saman fyrir utan þessi þrjú fyrstu einkenni.