Þessi mynd fjallar um sársaukafullt ferðalag ungs manns til að uppgötva kynhneigð sína. Myndin er hrá og tilgerðarlaus. Það treystir ekki á rjúkandi kynlífssenur til að laða að áhorfendur. Þó að söguþráðurinn kann að virðast ósamhengilegur og ótengdur stundum, og sumir atburðir eru ekki útskýrðir rétt. Ég skil það þó, því þessi mynd er safn minninga sem eru mjög persónulegar fyrir leikstjórann. Undirþráður um systur hans og móður þarf líklega ekki að vera til í myndinni, en ég get vissulega ímyndað mér að þetta séu mjög mikilvægir atburðir í lífi hans. Lágt fjárhagsáætlun myndarinnar er greinilega greinanleg. Það er leitt hvað hljóðbrellurnar eru illa unnar. Frásögnin og sumir samræður (sérstaklega atriðið í kennslustofunni með frönskukennaranum) hafa svo mikið bergmál að það er erfitt að átta sig á því sem sagt er. Umhverfishávaði, athyglisverður umferðarhávaði, er einnig fangaður í gegnum myndina. Þegar atriði skerast í aðra breytist umferðarhávaðastigið. Þessi mynd er líklega ekki skemmtileg, en hún þjónar vissulega sem innsæi dagbók um ferð ungs manns til að umfaðma kynhneigð sína.