Þegar Nathaniel Kahn lagði af stað í þessa ferð vissi hann varla hver faðir hans var í raun og veru. Í lok myndarinnar fann hann hann og sættir sig við hið undarlega líf sem hann lifði sem barn. Louis Kahn var faðirinn. Hann var arkitekt arkitekt. Hönnun hans var ef til vill of flókin, þar sem hann reyndi að búa til byggingar sem voru ekki í samræmi við strauma sem voru vinsælar á þeim tíma. Það er kaldhæðnislegt að hann hafi aldrei náð þeirri frægð sem sumum samtíðarmönnum hans varð svo auðveld. Hann hafði sýn og vék aldrei frá henni. Við getum séð einkenni einstaks stíls hans í byggingunum sem hann skildi eftir sem arfleifð mannkyns. Sérhver sköpun hans er einstök að því leyti að þau líkja ekki eftir verkum frá öðrum arkitektum. Líf Louis Kahn var frekar flókið. Hann var kvæntur, en samt átti hann í ástarsambandi við tvo aðstoðarmenn sína sem fæddu stúlku og dreng, fyrir utan lögmætu dóttur sem hann átti með konu sinni. Sem drengur lifði Nathaniel Kahn á afskekktu svæði, fjarri föður sínum, sem kom aðeins í heimsókn seint á kvöldin. Louis Kahn þekkti aldrei þessi börn, þó það sé mjög ljóst að þau vissu öll um tilvist hinna. Það er hörmulegt að Louis Kahn dó einn á Grand Central Station þegar hann var að koma úr ferðalagi án þess að semja frið við konur og börn sem hann viðurkenndi aldrei sem sín eigin sér við hlið. Honum var líklega annt um öll börnin sín, en hann er fálátur í gegnum myndina. Við fáum aldrei að kynnast manninum, þó að í lokin finnur Nathaniel, í leit sinni að því að uppgötva líf föður síns, flesta hluti af púsluspilinu sem vantar. Þetta er persónuleg frásögn af lífi listamanns. Þökk sé þessum syni, sem hefur hugrekki til að segja söguna, erum við næstum því að pæla í lífi Louis Kahn og stórfjölskyldu hans.