Áður en ég byrja, „smá“ leiðrétting: IMDb segir að Richard Gere sé 180 cm á hæð. Rangt! Ég fór fram hjá honum fyrir 10 árum og hann getur ekki verið maur* stærri en 165. Ég er 183 og hann leit út eins og barn við hliðina á mér. Hefði átt að vera kallaður "Hveitilönd"; viðeigandi titill til að bæta við fyrri (og miklu betri) mynd Malick, "Badlands". Þessi mynd sýnir að ekki allir leikstjórar hafa sem aðalmarkmið sitt að skemmta. Sumar þeirra hafa reyndar það að meginmarkmiði að sýna hveiti í allri sinni prýði. Kvikmyndin er niðurdrepandi og tiltölulega óhlutbundin, með skyldubundnum sorglegum endi. Ekkert annað en meðaltal og fyrirsjáanlegt ástarþríhyrningsdrama, þar sem tveir þriðju hlutar karlkyns þríhyrningsins lifa ekki myndina af. Hrósað fyrir sjónræn gæði; þó að það hafi raunsæjan 70s tilfinningu yfir því, þá eru takmörk fyrir því hversu töfrandi hveitiökrar geta verið. Þú getur tekið þær með 1500 mm myndavélum, fyrir allt sem mér er sama, en þetta eru samt hveitiakrar. Gere, sem í fyrstu virðist misskilinn sem einhvers konar lægri flokks verksmiðjuverkamaður sem varð að Wheatfield-starfsmaður, er nokkuð traustur, á meðan Brooke Adams virðist fjarlæg og svöl mestan hluta myndarinnar, sem fær mann til að velta því fyrir sér hversu mikið hún elskaði annan hvorn húkkinn. En fyrir þá sem eru að leita að kvikmynd sem sýnir alla dýrðlegu litina á hveitiakri, ekki leita lengra: þú hefur fundið drauminn þinn! Ef þú hefur áhuga á að lesa "ævisögur" mínar um Richard Gere og aðra hugvitsmenn í Hollywood, hafðu samband við mig með tölvupósti.