Ég eyddi mörgum svefnlausum nóttum eftir að hafa horft á 2001. Ekki aðeins vegna sálfræðilegs hryllings (sem 2001 er meistaraverk) heldur líka vegna þess hvernig það færði mér (eirðarlausri sál) smá skýrleika í því hvernig ég horfi á alheiminn. Það breytti hugsunarhætti mínum á mjög djúpstæðan hátt. Og eftir að hafa lesið skáldsöguna (eftir Arthur C. Clarke) fann ég mig enn og aftur innblásinn (rithöfundur eins og ég er) af ímyndunaraflinu. The Space Odyssey er ekki eitthvað sem maður getur bara "farið og séð". Maður verður að vera tilbúinn fyrir það, annars er ekki hægt að skilja það. Reyndar held ég að það sé alls ekki hægt að skilja það, að minnsta kosti ekki allt í einu. Þetta er heimspekilegt ferðalag til hins óendanlega og víðar, meistaraverk í sinni tegund og enn eftir 32 ár tæknilega nokkuð áhrifamikið alla leið að kraftmiklu tónlistarhljóðrásinni með 'Also spracht Zarathustra' eftir Richard Strauss og 'Blue Donube' eftir Johann Strauss. Taktu þér allan tímann sem þú vilt, en á endanum verður þú að sjá þessa mynd. Ef það getur komið reglu og skilningi á alheiminum hjá listamanni eins og mér sem er í erfiðleikum, þá getur það vissulega gert það fyrir þig líka. Eða kannski er ég bara brjálaður...