Einstaklega ófyndinn söngleikjagamanleikur sem reynir á tilbúnar hátt að tengja þáverandi háþróaða rokk 'n' roll sprengingu við miðstéttarnæmni í úthverfum sitcom. Niðurstaðan er hrikalega dagsett mish-mash sem mun fullnægja engum áhorfenda sem fóru í tónlistina, en mun að minnsta kosti halda foreldrum þeirra metta. Snögg sýn á kynningartextann á bakhlið myndbandsútgáfunnar ætti að gefa smá hugmynd um innihaldið. Tom Ewell er drukkinn umboðsmaður, ofspilaður af svo litlum kómískum hæfileikum að þú býst næstum við því að hann kalli "hæ elskan, ég er heima!" Skýringin segir hann sem „Svo fyndinn í „The 7 Year Itch“. Það hljómar næstum eins og afsökun. Hvaða önnur mynd myndi selja sig á því að aðalleikari væri góður í einhverju öðru? Það hljóðar eins og "Svo fyndið í 'The 7 Year Itch' ... en hann er drasl í þessu". Mansfield, falleg stúlka með sögusagnir um 50 tommu eignir, er, því miður, ódýr kjallara Monroe með alla leikhæfileika og grínisti. tímasetning rotnandi ýsu. Viðarsending hennar ásamt OTT tvöföldum myndum frá Ewell gera þetta að gamanmyndasamstarfi frá helvíti. Af hennar hálfu gefur salan okkur: "[Jayne Mansfield] en augljósari hæfileikar hennar eru orsök margra mesta hláturs myndarinnar!" Eins og þú sérð er kvikmynd sem seld er á þeirri hugmynd að hún sé með stóra brjóst ekki það flóknasta. Mest af þessum "húmor" er karlmenn sem bókstaflega falla yfir sjálfa sig, gleraugun þeirra sprunga á staðnum Mansfield, o.s.frv. Aðeins freudísk martröð mjólkurflösku sem er yfirfull vekur efa um "U" vottorðið. Fyrir tónlistarhliðina, mest adenín af leikmenn eru valdir. Myndir þú virkilega vilja sjá Eddie Fontaine bjóða: „Ég elska augun þín, ég elska varirnar þínar, þær bragðast jafnvel betur en kartöfluflögur“ í lagi sem heitir „Cool It, Baby“? Aðeins íkveikjanlegur Little Richard brýtur út úr MOR, þó neyðist til að syngja nokkur af pabba-vingjarnlegri lögum hans í fjögurra mínútna röð. Og hvernig stendur á því að allir þættirnir syngja án eins hljóðnema? Tilraunir ádeilu á iðnaðinn eru víðtækar og barnslegar í hugmyndinni. Tæknilega séð var myndin nokkuð háþróuð, með tæknibrellum (þar á meðal draugalíkri Julie London) og lúxuslitum (sem lítur nú flatt og gervi út. Reyndar með rauðum litum sínum. sem blæðir og gervilitir holdtóna, það líkist litaðri kvikmynd). Leikstjórnin er þó ekki framúrskarandi og hljóðgæðin eru líka frekar léleg. Kannski kemur það niður á því að það sé svo gamalt. Tími þegar karlmenn reyktu enn á skjánum, sjúklega sætir barnaleikarar komu með fullorðinsorð og svartir þjónar fengu bara að elda og dansa. (Allt þetta gerist hér). Samt standa Sumir eins og það heitt, Afríkudrottningin, Ben Hur og margir, margir fleiri sem dæmi um kvikmyndir frá tímabilinu sem enn er hægt að njóta í dag, þannig að rökin „góður á þeim tíma“ standast ekki í raun. Í hjarta sínu Stúlkan getur ekki hjálpað Það er tortrygginn og niðurlægjandi framtak sem ekki þarf að skoða. 4/10.