Bandaríkin voru enn að berjast við seinni heimsstyrjöldina (myndin var gefin út á milli VE dags og VJ dags). Sérhvert stúdíó sem var saltsins virði var annað hvort að gera bardagamyndir þar sem óttalausir bandarískir hermenn börðu óvininn eða Bandaríkjamenn almennt sungu og dansa. Technicolor söngleikir voru það sem Ameríka dafnaði á þeim niðurdrepandi dögum þegar allt var skammtað. Flestir söngleikir dagsins voru einfaldlega fullt af söngleikjanúmerum sem voru spenntir saman með bestu fáanlegu söguþræðinum sem smeygði sér inn til að fylla tímann fram að næsta söngnúmeri! Ég fæ það á tilfinninguna núna að fólkið sem gagnrýnir þessa mynd sé allt fædd eftir 1970. Æðislegt hvað við gleymum okkur fljótt. Þessi mynd hefði getað verið kölluð „Leitin að Jose Iturbi“ en nú velta allir fyrir sér hvers vegna. Leyfðu mér að útskýra. Frá árinu 1929 - komu hans til Ameríku - þar til hann lést árið 1980, var Iturbi einn af bestu píanóleikurum sem prýða tónleikasvið. Hann samþykkti að gera nokkrar kvikmyndir árið 1942, en Hollywood hafði verið á eftir honum í næstum áratug á þeim tíma. Ekki aðeins frábær píanóleikari, heldur farsæll hljómsveitarstjóri, var Iturbi mjög heimilislegt orð í meira en 40 ár. Atriðið þar sem Iturbi og 17 aðrir píanóleikarar leika eina af rapsódíum Liszts var skipulagt snemma - og hefur enginn tekið eftir því að hinir píanóleikararnir voru allir börn? Joe Pasternak, sem framleiddi myndina og marga aðra MGM-söngleiki, kenndi Iturbi fyrir áhugaverða æsku Bandaríkjanna í klassískri tónlist. Það að Grayson vildi fara í prufu með Iturbi í myndinni var ekki ósvipað raunveruleikanum á þeim tíma. Allir vildu Iturbi þá. Brandarinn meðal hermanna var að "GI" þýddi "Fáðu Iturbi" (hann hélt mikið af tónleikum í herstöðvum). Gene Kelly var frábær dansari og Frank Sinatra frábær söngvari, en á þeim tíma sem þessi mynd var gerð var Sinatra varla 30 og hafði aðeins verið samningsbundinn Columbia Records í fjögur ár. Kelly var þegar vel þekktur sem dansari, en Iturbi hafði þá verið heimsvísu í meira en 20 ár. Og hvað varðar skort á söguþræði, þurftu Bandaríkjamenn ekki söguþráð. Þeir voru þreyttir á stríði, þeir voru veikir af ótta um ástvini sína og höfðu áhyggjur af framtíðinni. Þeir þurftu hamingju og von og fullvissu um að allt myndi ganga vel á endanum. Þau þurftu tónlist og bros og gleði og rómantík. Þessi mynd og önnur álíka skilaði nákvæmlega því sem þurfti. Nóg af fyrirlestrum. Músin dansar til hliðar, besta atriði myndarinnar gerist á milli Sinatra og Iturbi þar sem hvor þeirra hrósar tónlist annars „fáfróðlega“. Ef þú hefur einhvern áhuga á Jose Iturbi, Spánverjanum sem lagði meira undir sig Ameríku en De Soto, Cortez og De Leon setti saman, vinsamlegast kíktu á heimasíðuna mína, www.joseiturbi.com, þar sem þú getur fundið samantekt á söguþræði, brot úr kvikmyndagagnrýni "dagsins" og myndir úr þessum og ákveðnum öðrum MGM söngleikjum fjórða áratugarins, sem og ævisaga og diskafræði Iturbi.Trout