Þó að kvikmyndir Hayao Miyazaki hafi alltaf verið áberandi hjá mér hvað varðar sögu, eru þær ótvírætt glæsilegar fyrir augað, með persónum af einföldum hreyfimyndum á bakgrunni listrænna mynda. Ponyo heldur sig við þá formúlu, með aðalpersónu sem er svo yndisleg að ég vil fá flotta dúkku af henni og landslag svo fallegt að það myndi ekki líta út fyrir að vera rangt innrammað sem mynd á vegg. Sagan, hins vegar, gerði ég það Hef ekki eins gaman af því og síðustu tvær breiðútgáfurnar hans, Spirited Away og Howl's Moving Castle. Þetta var aðeins of ungt, þótti meira fyrir börn og lét fullorðna bara njóta hreyfimyndarinnar. Ég varð líka fyrir vonbrigðum með að skorið sem Joe Hisaishi gerði, sem einnig skoraði fyrir ofangreindar tvær myndir, var ekki næstum jafn eftirminnilegt að þessu sinni. Þó að ég man ekki alveg lagið hans Howl núna, man ég samt að það var eitt það fallegasta sem ég hafði heyrt. Sama Spirited's - þó ég man bara eftir því að hún hafi verið mjög viðbót við myndina. Kannski er það vegna þess að Ponyo er meira ungmenni að skorið er ekki alveg eins áleitið. Í öllu falli er þessi mynd enn skylduáhorf fyrir aðdáendur anime eða Miyazaki.