Bandarísk kona, evrópskur eiginmaður hennar og börn snúa aftur heim til móður sinnar í "Watch on the Rhine", kvikmynd frá 1943 sem byggð er á leikriti Lillian Hellman og með Paul Lukas (sem ég tel að endurtaki sviðshlutverk sitt hér), Bette í aðalhlutverki. Davis, Lucile Watson, George Coulouris, Geraldine Fitzgerald og Donald Woods. Andfasisti, verkamaður í neðanjarðarhreyfingunni, margsinnis slasaður og eftirlýstur af nasistum, Kurt Muller (Lukas) þarf langt frí á búi auðugrar tengdamóður sinnar. En hann kemst að því að það er sannarlega engin undankomuleið þar sem einn gestanna (Coulouris) er tortrygginn um sanna deili á sér og meira en til í að selja hann upp. Frábær frammistaða er í miklu magni í þessari mynd, skrifuð mjög til að koma fram frjálslyndari Lillian Hellman. sjónarhorn. Það var vissulega öflugt áróðurstæki á þeim tíma sem það var gefið út, þar sem illska stríðsins og það sem var að gerast hjá fólki í öðrum löndum nær inn í örugg bandarísk heimili. Stóra ágreiningsefni myndarinnar í dag er að Paul Lukas vann Óskarsverðlaun á Humphrey Bogart í "Casablanca". Humphrey Bogart var dásamleg viðvera á skjánum og stórkostlegur Rick, en Lukas er yfirgengilegur sem Kurt. Einleikurinn sem hann hefur um nauðsyn þess að drepa er ógnvekjandi, bara til að nefna eitt atriði. Þó að þetta sé ekki það sem maður hugsar um sem Bette Davis mynd, þá skilar hún meistaralega frammistöðu hér sem trygg og ástrík eiginkona Kurts, Sara. Leikur hennar dregur í hjartað og ástaratriðin milli Kurts og Söru eru falleg og blíð. Síðasti hálftími myndarinnar fékk mig til að tárast af heiðarleika tilfinninganna. Lillian Hellman er ekki allra tebolli, en ólíkt "The Little Foxes" hefur hún skrifað nokkrar sannarlega samúðarfullar, dásamlegar persónur og fína sögu sem gefið er A-leikur og framleiðslugildi Warner Brothers. Mjög mælt með.