Flestar atómaldarmyndirnar sem ég sá í sjónvarpi sem krakki - og sumar þeirra, BLOB þar á meðal, hræddu dagsljósið frá mér. Kvikmyndir eins og INVADERS FROM MARS gerðu okkur „litlu seiði“ alltof ljóst að krökkum væri bara ekki treystandi þegar kom að hlutum eins og hlutum sem herjaðu á heimaheiminn; BLOBURINN ítrekaði bara þá staðreynd. Ég man, með ánægju, seint kvöld sem eytt var á gólfinu og horfði á þegar líkamsþrjótar og Martian Invaders og Blobs seytluðust inn í grunlaus samfélag. Það var sumar, snemma á níunda áratugnum, þegar vísindasafn á staðnum (í Richmond, Virginíu) hélt upp á atómaldarklassík um hverja helgi. Þetta voru 16 mm filmur, og flestar voru svarthvítar (og skjávarpinn var hávær), og "lita" prentið af THE BLOB hafði dofnað í dauft bleikt - en, maður, var þetta skemmtilegt. Ég dró mömmu með mér og hún hafði jafn gaman af þessu og ég. Það var þarna, á því vísindasafni, sem ég varð sannarlega ástfanginn af BLOBNUM. Tilgangur kvikmyndagerðarmannsins var að sjálfsögðu að græða peninga - en það var einlægni allra hlutaðeigandi, allt frá kvikmyndagerðarmönnum til "hæfileika" (leikmannanna), sem varð til þess að ég varð ástfanginn af þessari mynd. Corny? Þú veður. Ostur? Þeir gerast ekki ljúfari. En, maður, þvílík kvikmynd!