Nálægt lokastigum Baby Mama heldur ein aðalpersónan áfram að lýsa grunnútlínum alls sem kom á undan og tekur saman að þetta „var allt bara rugl“; Ég gæti eiginlega ekki orðað það betur en það. Og þó að eiginleikinn hafi sína undarlegu geisla vonar öðru hvoru, þá er mikill meirihluti þess sem er til staðar of geldur til að geta talist viðeigandi og of ómerkilegur til að vera þess virði að vera tíma nokkurs virði. Látlaus leikarahópur, hversdagslegt handrit og óljósar, skopmyndapersónur tryggja að Baby Mama er vissulega ekki að tolla á gamla krílið, en það bætir aldrei upp þetta með fyrirhugaðri húmor. Myndin samanstendur aðallega af mjög venjubundnum, klisjubröndurum sem byggja á skrýtnu pari (rík og fátæk) sem reyna að lifa með hvort öðru þegar þau búa sig undir að koma barni í heiminn, myndin er allt of dulspekileg til að skila hlátri utan mjög þunnrar lýðfræði. Sem saga um að finna ást, það er ekki svo slæmt, en að spila þessa söguþræði sem hliðarsögu til að vinna við hliðina á gamanmynda-stilla skrýtna par tangans, persónusköpun er sérstaklega veik, sem leiðir til volgrar rómantík sem aldrei bólar. Sem persónur sjálfar eru báðar aðalpersónurnar vægast sagt skemmtilegar þegar þær eru settar saman í litlum rýmum, en þegar þær eru látnar í friði leysast þær fljótt upp og bera tómleika sinn; svo þó að okkur megi á endanum finnast samskipti persónanna við hvert annað skemmtileg á stundum, grínmyndin nær aldrei út fyrir fjarlægar hlátur; við finnum ekki fyrir persónunum og finnst þær í eðli sínu ekki áhugaverðar heldur frekar kraftmikil. En því miður, þó að þessi dýnamík virki best, eða að minnsta kosti betur en einstaklingspersónurnar, eins og nefnt er hér að ofan, stafar hún sjaldan utan hinna dæmigerðu mörka formúlunnar. Kate (Tina Fey) er farsæl viðskiptakona sem hefur ráðið til starfa. verkamannastéttin, hinnar heimskunnu Angie (Amy Poehler) að vera ólíkleg staðgöngumóðir hennar, og eftir að Angie ákveður að yfirgefa vonlausa eiginmanninn Carl (Dax Shepard), verða báðar að lokum að læra að lifa saman þrátt fyrir augljósan ágreining. Já, þetta er hin dæmigerða forsenda fyrir óviðjafnanlega pör, og sú sem við höfum þegar séð í What Happens in Vegas í ár, en það sem Baby Mama skortir sem áðurnefnd kvikmynd hafði er bæði efnafræði milli flytjenda og hálflagaðra persóna. Kate og Angie tekst báðar ekki að sýna mikið af persónuleika utan tvívíddar útlínur þeirra og sem slíkir eru báðir flytjendurnir vanræktir að leika hlutverk sem krefjast efnafræði til að framleiða úr lausu lofti. Reyndar kemur eina raunverulega grípandi frammistaða og persóna myndarinnar frá vannýttum hæfileikum Romany Malco sem fer í taugarnar á sér við að leika dyravörð. Af þeim fáu skiptum sem ég hló á meðan Baby Mama stóð voru flestar þessar stundir vegna þessa manns, og afgangurinn féll venjulega í hlut Shepard. Það er auðvitað sjaldgæft að finna kvikmynd sem felur í sér þemu handritsins á þann hátt sem heimurinn hennar. er tekin og kynnt fyrir okkur í gegnum myndavélina, en samt fer leikstjórinn Michael McCullers á nógu áhrifaríkan hátt á milli blaðsíðna. Samt er þetta ekki endilega gott fyrir kvikmynd um börn, milljón dollara viðskipti og menningarlega staðalímyndir. Baby Mama er A-gráðu, hammy, plastglampi-bær með höfuðborg toppað með sykri. Þannig að mér fannst ég ekki aðeins tilfinningalega fjarlæg persónunum vegna tvívíddar eðlis þeirra, heldur var mér einfaldlega sama um heiminn sem þær bjuggu í. Samræðurnar, ásamt leikmyndum, búningum og almennum þemum handritsins, eru máluð í pastellbláum og bleikum lit svo mikið að allir litbrigði mannkyns glatast í sífelldri þörf leikstjórans til að láta kvikmynd sína líða eins og geldlausa fantasíu; þetta eru ekki persónur og það er ekki heimurinn okkar á nokkurn hátt svo hvers vegna ætti mér að vera sama? Þegar öllu er á botninn hvolft kemur hins vegar fullkominn mælikvarði rómantískrar gamanmyndar á velgengni eða mistök eingöngu niður á efnafræði hennar á milli ástaráhuga hennar og tíðni hláturs hennar; Baby Mama hefur lítið að gerast á neinni af þessum deildum. Það væri auðvitað ósanngjarnt að segja að myndin sé án nokkurs gildis. Ég er viss um að kvenkyns áhorfendur á svipuðum báti og aðalpersónan Kate gætu fengið örlítið spark út úr málsmeðferðinni, en allir aðrir munu líklega bara finna fyrir dofa og líklega leiðast. Í þessu tilliti forðast Baby Mama að vera óþolandi, en sannfærir aldrei um að vera eitthvað merkilegt eða verðugt að líta út fyrir neinn utan áheyrenda sinna; kómísk dúlla og rómantísk ósamræmi, Baby Mama er of létt í hausnum til að vera áhugaverð og of grunn til að vera skemmtileg.- Umsögn eftir Jamie Robert Ward (http://www.invocus.net)