Ég horfði á myndina með tárum og brosum til skiptis. Reiði blossaði upp í mér til að sjá rúst Hanoi eftir 12 daga sprengjuárásina. Og með því að búa í landinu núna með foreldrum mínum, sem hafa búið í Saigon í 50 ár, skil ég að við höfum það miklu betur núna og hefði verið betra ef Bandaríkjamaðurinn kæmi ekki með stríð hingað. Þegar ég horfði á myndina lærði ég meira af hinum ýmsu tegundum stríðs sem Bandaríkjamenn skipulögðu í Víetnam og hvaða hörmungar þau ollu. Serían virðist standa sig vel með viðtölunum við raunverulegt fólk. En mér líkar ekki við það að sumir gefi bara almennar skoðanir, eins og sérfræðingurinn undir lok seríunnar, ég gleymdi nafninu hans. Það ættu líka að vera fleiri heimildarmyndir, eins og lífið í herbúðunum í Suður-Víetnam, og norðursins (ef hægt er). Það er líka skyndileg breyting frá árinu 1972 til 1975 (ég er ekki viss um hvort það á milli hafi verið ritskoðað, því ég horfði á þessa seríu í ​​sjónvarpinu).