Og hér er enn ein sönnunargagnið til að halda því fram að við ættum öll að tilbiðja ítalskan giallo og viðurkenna að hann sé algerlega einstaka undirtegund í hryllingi. „Rauða drottningin drepur sjö sinnum“ eftir Emilio Miraglia er algjörlega dáleiðandi heilnæm frumleg samsæri, stílhrein framleiðslugildi, heillandi tónlist, frábæra leikarahæfileika og hugvitsamlega dásamlega morðseríur. Þetta er stórkostlegur giallo (gefinn út á gullna árinu 1972) sem tilheyrir topp fimm allra aðdáenda ítalskrar kvikmyndagerðar. Söguþráðurinn kynnir ekki bara meðaltal svarthanska og kynferðislega svekktan morðingja, heldur blandar gömlum hefndarhugsjónum saman við makabera goðsögnina um morðóða "Rauðu drottninguna". Ungur að aldri segir afi þeirra systkinunum Kitty og Evelyn sem eru í stöðugri baráttu frá óhugnanlegri konu sem, einu sinni á 100 ára fresti þann 6. apríl, drepur sjö manns sem systir hennar er óumflýjanlega síðasta fórnarlambið. Fjórtán árum síðar hefur Kitty orðið farsæll danshöfundur á áberandi fyrirsætuskrifstofu (deilir jafnvel rúmi sínu með framkvæmdastjóranum) þegar allt í einu byrjar morðæðið. Systir Evelyn væri augljós sökudólgur, en hún flutti til Bandaríkjanna nýlega... Eða hefur hún það? Flóknum en þó sannfærandi og grípandi rauðsíld er kastað í þig á nokkurra mínútna fresti og Rauða drottning persónan er örugglega mest heillandi morðingi í giallo-sögunni. Andlit hennar sést aldrei, en hún klæðist blóðrauðri skikkju og hlátur af sér hræðilegasta þegar hún skapaði nýtt fórnarlamb. Hún er ekki beinlínis blíð heldur, þar sem fórnarlömb hennar eru stungin með rýtingi á villimannlegan hátt, dregin á eftir bílum og jafnvel spidduð á girðingar! Það síðarnefnda er sannarlega eitt mesta (= óhugnanlegasta) ofbeldisverk sem ég hef séð! Hvað meira gætirðu beðið um? Einhver flott og smekkleg nekt kannski? Glæsilegu kvenleikkonurnar fengu þetta meira en að segja, þar á meðal Barbara Bouchet og hin unga Sybil Danning. Emilio Miraglia er ekki frægasti giallo-leikstjórinn, þar sem hann gerði bara þennan eina og hið jafn mælta "The Night Evelyn Came Out of the Grave", en áhrif hans og mikilvægi má EKKI gleyma.