Öll þessi óhugnanlegu sóun á kvikmyndabirgðum er að Floyd greifi birtist á sextíu sekúndna fresti. Einhvern veginn náðu þeir Steve Railsback, Susan Anspach, John Vernon og Joe Flaherty saman á setti og komust ekki innan við fimm mílur, um átta kílómetra, frá raunverulegri kvikmynd. DRENGUR gerir þetta sjúga. Það er ekki ein frumleg lína, hugsun, skot eða áhrif frá heilalausri opnunarröð til heilalausrar lokunar. Hin töfrandi, náttúrulega Susan Anspach úr Five Easy Pieces - leiðinleg. Steve Railsback - leiðinlegt. John Vernon - leiðinlegt. Stóri gallinn - leiðinlegur. Ef þetta er skelfileg mynd þá er Buttercream Gang heimildarmynd um thuglife. Í alvöru talað - sérhver slæm kvikmynd inniheldur sína eigin skýringu á illsku sinni. Venjulega er það í upphafseiningunum - "Skrifað, leikstýrt og framleitt af" einum gaur. Eða í miðju aðgerðarinnar er einhver bimbo svo hæfileikalaus að þú veist að það er ein og eina ástæðan fyrir því að þessi kalkúnn var gerður. Hér kemstu ekki að því fyrr en á allra síðustu einingunum, þar sem samstarf um tylft undirverkefna kanadísku ríkisstjórnarinnar er þakkað. Núna er ég að horfa á mynd MST á Beast of Yucca Flats til að ná bragðinu úr munninum. Guð, þvílík framför.