Þetta er ekki það sem maður myndi kalla gleðisögu. Hinn titlaði aðalpersóna (Edmund Purdom sem Egyptinn) fær ekki galdrana - þó að hann fái (?) augljóslega „síðasta“ orðið, endar hin annars helsta hörmulega persóna (Michael Wilding sem pólitískt nærsýni Faraó) á hörmulegan hátt, og rangur gaur, jafnvel þótt það sé Victor Mature, vinnur alla marmarana. Peter Ustinov hafði mögulega náð besta hlutnum (Kafka) og gæti líklega hafa stolið einhverju ef ekki megninu af myndinni nema Jean Simmons með hæsta nöfnum sem dálítið bjartari en meðaltalið barþerninn (Merit) sem hefur mögulega meira á prjónunum. vitsmunalega og andlega, en allir hinir til samans. Hinn vandræðalegi og svartsýnni Sinuhe læknirinn (það er Purdom) er sýndur sem dimmri, tortrygginn, pyntaður sál sem eyðir öllu söguþræðinum ævi sinni í að leita að merkingu ' Lífið.' (Btw, og til að umorða John Lennon, "Lífið" er það sem gerist á meðan þú ert að gera aðrar áætlanir.) Fyrirgefðu skort á heimspekilegri dýpt í fyrri athugasemdinni, en að lokum þróast söguþráðurinn til að sýna einmitt það! Og þegar talað er heimspekilega, eins og hlutirnir séu ekki nógu grófir og neikvæðir, birtist John Carradine (sem ónefndur grafarræningi) upp í hlutverki í myndinni í miðri myndinni og segir að "Lífið" sé í grundvallaratriðum tilgangslaust og sé aðeins þess virði að lifa sem lélegur valkostur við endanlega vonbrigði. Svo hér erum við komin yfir 200 orð og ég hef í rauninni ekki átt góð orð, svo hvers vegna í ósköpunum gaf ég því svo hátt einkunn? Jæja, það er mikið af Shakespherian harmleik og fullt af siðferðilegu gildi í því. Það eru siðferðilegar andstæður, sönn vinátta, sönn og óendurgoldin (næstum) ást, og - þrátt fyrir takmarkanir á framleiðslugetu 50s, er hún mjög vel (hljóð) sviðsett, gleður bæði auga og eyra og mjög vel/jafnt skref. Leikurinn er að mestu leyti einstaklega góður þar sem þetta er búningadrama frá 50. aldar og samskiptin eru trúverðug alveg niður í banvæna galla persónanna - sem eru margir, og þar með réttlætið það besta úr grískum harmleik. er einhver endurlausn, Sinuhe uppgötvar og faðmar son sinn leikinn af Tommy Retigg sem, þrátt fyrir bestu viðleitni Ustinov, þurfti virkilega á Lassie að halda. Nokkrar aðrar „afvegaleiddar“ sálir fá réttláta eftirréttina sína „erlenda“ kjötpottinn Nefer (Bella Darvi) að því er virðist í Egyptalandi á vegabréfsáritun fyrir holdlega arðrán vinnunáms, sem áður grimmilega, jafnvel miskunnarlaust, hafnaði Sinuhe -\og\- dykinni' ish Princess Baketamon (Gene Tierney sem systir Pharoah Wilding) sem vissi djúpt myrkt leyndarmál um ættir Sinuhe og reyndi síðan að nota það til að setja hann gegn vini sínum, bróður sínum Faraónum ágætu fólki, ha. Frammistaða Purdom er í raun eitthvað til sjá. Hann ber harmleikinn nógu vel af sér til að einhvers staðar áður en myndinni lýkur viltu berja hann yfir kisuna, grípa hann í bylgjunum og segja "svoðu dúllan, taktu þig saman, glasið er ekki hálftómt það er hálffullt! " og komast svo að því að þú ert persónulega fyrir vonbrigðum með Horemheb - sannarlega besti vinur Sinuhe, (Victor Mature sem efsti hermaður Pharoah) fyrir sjálfan sig með þann galla í persónu sinni sem kemur í veg fyrir að honum takist að gera eitthvað jákvætt. Ég velti því fyrir mér hvort leyndarmálið í heild sinni kvikmyndin er sú að hún nær mjög fljótt og heldur síðan uppi nauðsynlegri "stöðvun vantrúar" og fær þig snemma til að skilja og hafa áhyggjur af persónunum, umhyggju að því marki að þú vorkennir þeim virkilega og glataða möguleika þeirra á hamingju; hamingja sem annars var ekki svo langt frá þeim. skil ekki af hverju þessi er ekki þegar kominn út á DVD og vona að það verði leiðrétt fljótlega.