Áhrif femínisma í vestrænum stíl á hinar ýmsu undirmenningar Indlands hafa hingað til verið að mestu engin, þær tvær einingar sem tilheyra framandi ríkjum og hóta (í nafni hefðarinnar) að fara aldrei saman. List líkir eftir lífinu (eða þannig er haldið fram) og vinsæl hindí kvikmyndahús er engin undantekning, sem endurspeglar undirliggjandi kvenfyrirlitningu sem, því miður, myndar grunninn að miklu af sameiginlegri indverskri menningu. En afhverju? Hvað er það við kvenkynið sem hefur gert hana svo hatursfulla við menninguna að konur verða reglulega fyrir óhugsandi hryllingi, þar á meðal nauðgunum, morðum, barnamorðum, þvinguðu ólæsi, ótrúmennsku og undirokun andans sem gengur undir nafninu 'heimagjöf'? Nýjasta tilboð Rajkumar Santoshi, "Lajja", spyr sömu kvörtunarspurningarinnar og tengir grimmdarverkin sem framin hafa verið gegn konum í gegnum þrjá aðskilda kafla/þætti sem samanstanda af skömminni sem söguhetjan Vaidehi (Manisha Koirala) þola. Stefna Santoshi er ekki allt að því marki sem sagan krefst. Honum tekst ekki að ná nauðsynlegri næmni við að lýsa sorgarsögunni og mætir kvenfyrirlitningu frá hliðinni í stað þess að vera beinlínis. Santoshi hefur nýlega sagt að hann hafi ekki gert myndina fyrir alþjóðlega kvikmyndahátíð, heldur fyrir fjöldann í landi sínu. Því miður kemur klígjuskapurinn í ljós og í myndinni er of oft kafað í hasar-blóð-gore tegundina sem Santoshi sérhæfir sig í. Myndin þjáist af hrollvekjandi, þáttaröðinni hraða og endir hennar er frekar of tilgerðarlegur. ávalari einkenni en karlkyns hliðstæða þeirra. Söguhetjan er leikin af næmleika af hinni ljómandi fallegu Manisha Koirala sem sannar í Lajja að hún er ein af hæfari aðalkonum samtímans og fær rétta hlutverk og uppsetningu, kemur fram með sannarlega lofsverða frammistöðu. Maður veltir því fyrir sér hversu frábærlega hún gæti hafa ljómað ef kvikmyndin hefði verið gerð af leikstjóra með viðeigandi skapandi ásetningi og þakklæti fyrir málefnið. Mahima Choudhary skilar lofsverðri frammistöðu og heldur áfram að sýna að hún er ónýttur hæfileiki. Með hlutverk Janki kemur Madhuri Dixit fram af eldmóði sem aldrei hefur áður sést og glaðværð fyrir það sem sannarlega á skilið nafnið „leiklist“. Hlutverk götusnjalls flytjanda sem finnur huggun í áfengi og loforði um ófædd barn er mesta áhættan í fallbyssu hennar af söng-n-dans hlutverkum sem hafa haldið tjaldstöðu hennar undanfarinn áratug. Sem skilur eftir sig síðasta og óhugnanlegasta frammistöðuna í þessari væntanlegu femínistasögu, hinnar stanslausu hæfileikaríku Rekha. Lajja er kvikmynd Manisha Koirala, á því getur enginn vafi leikið, en það er Rekha sem ræður ferðinni í gjörningi sem grefur sig inn í beinin og sendir skelfingaróm um forstofu hjartans. Rekha er töfrandi sem Ramdulari og gefur af sér hégóma og sjálfsánægju til að skila frammistöðu sem er svo full af áreiðanleika og hugviti að tilfinningaleg nekt verður mantra þessa hluta myndarinnar. Samanburður er að sönnu viðbjóðslegur, sérstaklega þegar hann er sýndur á móti einni af helstu fremstu konum heims, en í náðarsamri návist þessarar ríkjandi skjágoðsagnar hverfa hinir í skugga hennar." Lajja" hefur ekkert af fágun frum-femínískra dramas eins og "Zubeidaa" ", "Pinjar", eða jafnvel Hell-Queen hátíðin "Laadla": hún uppfyllir femínísk markmið sín á tveimur fyrstu augnablikum: háværu tiradinu þar sem Mahima áberar tengdafjölskyldu sína fyrir misnotkun þeirra á föður sínum sem hefur ekki framið annan glæp en fædd stúlku. Hún brýst út og yfirgefur brúðkaupsgönguna í molum. Þegar hún sér föður sinn niðurbrotinn, byrjar hún að gráta og kennir sjálfri sér um óskipulega eyðilegginguna fyrir framan hana. Hún harmar: "Af hverju sagði ég eitthvað? Ég hef eyðilagt allt! Þetta er allt mér að kenna!" Amma hennar, sem verður þegjandi vitni að misnotkuninni sem hún bar, huggar hana með því að segja: "Hvers vegna ertu að gráta? Það er engin ástæða fyrir þig að vera að gráta. Þú ert ekki að kenna neinu. Sökin er mér. Það er hverri konu að kenna. sem kom á undan þér, því að ef við hefðum haft hugrekki til að segja á okkar dögum það sem þú hefur sagt í dag, þá hefði ekki þurft að segja neitt í dag." Í þessu atriði kemur mikilvægi femínistaarfsins skýrt fram með orðum. Hitt og fíngerðara augnablikið kemur mjög snemma í myndinni þegar Vaidehi (Manisha) hefur flúið frá ofbeldisfullum eiginmanni sínum til athvarfs á heimili foreldra sinna á Indlandi . Fyrir áhorfendur vestrænna samfélaga kann það að virðast fullkomlega sanngjarnt (reyndar eðlilegt) að hvaða kona sem er misnotuð myndi leita verndar foreldra sinna; þetta er hins vegar samfélagslegt bannorð í mörgum austurlenskum menningarheimum, þar á meðal Indlandi. Þegar kona hefur verið gift er sjálfsmyndin sem hún gerir ráð fyrir að sé eiginmaður hennar og persónulegar eignir hans (fjölskyldu, fyrirtæki, börn o.s.frv.) Að hún snúi baki við þessum skyldum er alvarleg félagsleg synd, sem hefur sannarlega enga samsvarandi fyrir vestrænu konuna. Eftir það er litið á hana sem mengaða og „skemmda vöru“, sem hefur algjörlega verið að engu gert vegna eigin gjörða og neitunar hennar um að lúta hlutverki sem henni hefur verið falið. Hún er ekki svo mikið einstaklingur heldur er hún heiðursmerki fjölskyldunnar. Faðir hennar ávítar hana fyrir gjörðir hennar, áhyggjufullur um að fjölskylduheiður hans verði óbætanlegur af dótturinni sem hann hafði þegar flutt til annars manns. Aðaláhyggjur hans eru þær að yfirvofandi hjónaband yngri systur Vaidehi er, mun ólíklegri tilvonandi með fráskildri eldri dóttur á sama heimili. Hann segir henni í óvissu að hún verði að snúa aftur til mannsins sem hún tilheyrir löglega, hversu ofbeldisfullur og sadistur sem hann kann að vera. Hann leggur á hana hið aldagamla máltæki sem segir: "Heiður sérhvers heimilis er í höndum dóttur þess." Hljóðlega og hugsi svarar hún: "Já, heiður sérhvers heimilis er í höndum dóttur þess. En það er enginn heiður fyrir dótturina sjálfa."