„AfterLife“ fjallar um dálítið hrokafullan, sæmilega ríkan mann sem kemst að því að móðir hans er að deyja og sér á eftir systur sinni sem er með Downs-heilkenni. Hann getur ekki verið að skipta sér af henni og vill í rauninni bara koma henni úr höndum sér; hann hefur betri hluti að gera. Á einum tímapunkti kemst hann að því að hann þarf að fara með hana í bíl (henni líkar ekki við að fljúga) yfir landið. Ef þetta hljómar allt kunnuglega fyrir þig er það líklega vegna þess að þú hefur séð 'Rainman', mynd sem er miklu betri en eftirherma þess, "AfterLife." Að hún afriti grunnforsenduna (fokk, hún klippir nokkrar persónur og jafnvel atriði líka) er ekki grundvallarvandamálið við myndina. Grundvallarvandamálið er að mér var alveg sama um þessar persónur. Bróðirinn, Kenny (Kevin McKidd), er hálfgerður kvenmaður. Hann á kærustu sem kemur og fer í söguna og lærir að líka við systur með Downs-heilkenni (aftur, þetta er tekið úr `Rainman'). Hann er blaðamaður og reynir að fá viðtal við lækni sem stendur frammi fyrir hneyksli. Þegar hann endar á að passa Robertu, systur, hefur hann ekki mikinn tíma fyrir hana og lætur hana stundum í friði aðeins of lengi. Þegar hún villast af stað verður hann enn reiðari út í hana. Er ég að skemma eitthvað með því að segja að hann verði fallegri, elskandi manneskja í lok myndarinnar? Roberta er ekki ákveðin í að vera „venjuleg“; hún er „venjuleg“ og óskar þess að fólk hætti að koma fram við hana öðruvísi. Hún er leikin af Paulu Sage, leikkonu sem er með Downs-heilkenni, og er frammistaða hennar auðveldlega það besta við myndina; af hverju kannaði handritshöfundurinn ekki persónu sína meira? Jæja, líklega vegna þess að það myndi þýða að persónurnar myndu koma í veg fyrir söguna. Þegar við þekkjum örugglega söguna hvort sem er, sáu kvikmyndagerðarmennirnir ekki vandamálið sem þeir voru að skapa? Fyrir kvikmynd um deyjandi móður og fatlaða dóttur hennar (faðirinn er fjarverandi; ég held að hann sé dáinn, en ég er ekki viss ), kemur á óvart hversu lítil áhrif myndin hefur á tilfinningar áhorfandans. Atriðin eru unnin á svo staðlaðan, dauflegan hátt, með svo stöðluðum, fyrirsjáanlegum samræðum, að ég rak upp augun. Ég hef ekkert á móti tilfinningasemi í kvikmyndum, en það virkar bara í raun ef þér er sama um persónurnar. Hér eru persónurnar svo óáhugaverðar og tvívíðar að mér fannst í rauninni ekki vera mikið um að vera. `Rain Man' hefur tilfinningalegt hápunkt, en það hreyfði mig, vegna þess að mér þótti vænt um persónurnar. Talandi um hápunkta, þá er þessi mynd óþefjandi. Það er röð í lok myndarinnar sem byrjar sem ótrúlegt ástand og endar á enn verra svæði; ófyrirgefanlega grimmdarleik er leikið á áhorfendur. Röðin er hönnuð til að hreyfa við áhorfendum, en endar með því að vera hræðilega manipulativ og móðga greind áhorfandans. Áhorfendur eru ekki heimskir og þeir vita hvenær myndin er að svindla. Þvílíkt ódýrt skot. Það er ekki eitt atriði í þessari mynd sem hefur þau áhrif sem hún ætti að gera. Það eru nokkrar seríur sem eru fyndnar, já, en þegar persónurnar tala saman get ég nánast séð handritið fyrir framan mig, hreyfast fyrirsjáanlega og óáhugavert, slær aldrei neitt sem snertir huga eða hjarta. Það eru þessi fölsku rök sem eru sérstaklega frátekin fyrir kvikmyndir, þar sem hin persónan veit nákvæmlega hvert svarið er. Af hverju gera kvikmyndir sem eru taldar „raunhæfar“ sér ekki grein fyrir því að í raunveruleikanum getur reiði verið óskynsamleg og stundum getur fólk ekki tjáð tilfinningar sínar og það gæti sagt hluti sem eru ekki skynsamlegir eða geta ekki sagt yfirhöfuð eitthvað? Allir leikarar í þessari mynd eiga betra efni skilið. Þessi mynd er ekki byggð á staðreyndum en ég held að heimildarmynd um fjölskyldu með Downs-heilkenni væri miklu áhugaverðari. Þannig gætum við haft sannleika og tilfinningar. Einhverra hluta vegna halda persónur þessarar myndar að tilfinning felist aðeins í því að segja eitthvað hátt og búa til viðeigandi andlitssvip.** (af 5)