Þegar ég keypti þessa mynd bjóst ég við að fá skemmtilega nýtingarmynd frá 1970. Í staðinn fékk ég þessa leiðindahátíð eftir áhugahöfundinn Andy Milligan. Ah, Andy Milligan. Með þéttri klippingu hans, ógnarhraða takti og frábærlega þekktum leikurum, mætti ​​næstum halda að þú sért að horfa á ... eina af heimamyndunum hans! Í alvöru, ég gat ekki einu sinni haldið mér vakandi í fyrsta skipti sem ég reyndi að horfa á það. Atriði af leiðinlegu fólki dróst á langinn og alltaf þegar einhver dó hægði á myndinni. Stundum flýtti þetta líka fyrir sér og lét raddir persónanna hljóma eins og íkorna, sem var líklega það besta við þessa mynd. Handritið virtist reyndar aðeins betra en myndin og virðist hentugra til að vera í sápuóperu en í kornóttri 70's svefntöflu þar sem leikararnir hrasa stöðugt yfir línum hennar. Á forsíðunni stóð: "Framúrskurðir þeirra voru forvitnilega erótískir...en rækilega grimmir!" Treystu mér, það er ekkert "erótískt" við þessa mynd. Ó, við fáum að sjá persónur sem líkjast extra kekkjóttum kotasælu, en það er um það bil það. Og hvað "brútal" varðar, þá er áhorfandinn mest grimmur með þessari mynd hér. Og annað...