Kvikmyndasagnfræðingar hafa sagt margt um fornar sögur sem hafa verið áhugamál margra leikstjóra frá upphafi kvikmynda. Frumkvöðlar slíkra stórsagna, sérstaklega biblíulegra, voru D.W Griffith með "móðir allra stórsagna" ÓTOLLERKIÐ (1916) og Cecil B DeMille með hæfileika sína fyrir stórkostleg sjónarspil, búninga og íburðarmikil atriði. Hver getur gleymt BOÐorðunum TÍU (1923, 1956) eða KROSSTINUM (1932)? Engu að síður, hér kemur önnur epík, gerð á fimmta áratugnum, í leikstjórn Michael Curtiz, og byggð á skáldsögu Mika Waltari, "The Egyptian." Michael Curtiz, sem þegar er frægur fyrir frábæra klassík sína CASABLANCA (1941) tekst frábærlega að aðlaga kvikmynd sína að áhorfendum þess tíma, koma með mikilvægustu hugmyndir og staðreyndir úr þykku skáldsögunni og endurskapa lífsstíl Egypta sem bjuggu í eitt af ótrúlegustu tímabilum, á valdatíma Akhnatons. Fyrsta og mikilvægasta staðreyndin fyrir mig í þessari mynd er sálfræðileg þróun aðalpersónunnar sem Edmund Purdom leikur. Sinuhe, eftir að hafa alist upp í einfaldri fjölskyldu af stjúpforeldrum sínum, verður læknir. Allt sitt líf hætti hann aldrei að spyrja spurningar "af hverju?" og leita að svarinu. Aðlaðandi ást sem hann finnur í kurteisi Nefer (Bella Darvi) leiðir hann í fjárhagslega og andlega hörmungar. Hann þarf að laga mistökin með mikilli vinnu í Húsi dauðans og byrja að byggja upp orðspor sitt úr engu. Í fyrsta lagi heldur hann að eina lækningin sé hefnd. Hins vegar, til lengri tíma litið, gerir hann sér grein fyrir því að "auga fyrir auga" er engin lausn. Að lokum, það sem stendur fyrir honum við mjög undarlegar aðstæður er freistingin að vera faraó. Engu að síður er eitt augnablik sem hann finnur svarið við spurningum sínum sem snertu hann alla ævi... Saga aðalpersónunnar, þó hún sé byggð á bókinni, er svo áhugaverð sálfræðilega að sérhver einstaklingur með opinn huga ætti að huga að þessum þætti í bókinni. kvikmynd. Sálfræðileg barátta aðalpersónunnar er harðnuð af tímunum sem hún lifði á, tímunum þegar kraftur sverðsins, sennilega í fyrsta sinn til þessa, lenti í árekstri við kraft hugsunarinnar. Kvikmynd Curtiz heldur einnig einni reglu sem allar kvikmyndir á tímum hans. haldið til: frábær leikarahópur og íburðarmikil leikmynd. Það eru aðallega breskir leikarar og leikkonur sem gefa mjög flotta frammistöðu. Hvernig er hægt að nefna ekki meginstoð fornaldarsögunnar, Victor Mature. Að þessu sinni er hann ekki Demetrius, Hannibal eða Samson heldur Horemheb - bardagamaður, elskhugi, loksins faraó. Jean Simmons kemur fram í mjög viðkvæmu hlutverki Merit, konu sem elskaði Sinuhe alla ævi en það var of seint þegar hann áttaði sig á því. Peter Ustinov, líklega frægastur fyrir glæsilega frammistöðu sína sem Nero í QUO VADIS? þremur árum áður, gerir frábært starf sem Kaptah, vinur Sinuhe. Konungsfólk myndarinnar er einnig leikið af tveimur frábærum leikara, Gene Tierney og Michael Wilding. Tierney er frábært eins og kalt, þráir kraft Baketamon, systir faraós. Wilding gefur frábæra frammistöðu sem "geðveikur" Akhnaton. Þegar ég var í Louvre í París og sá upprunalega andlit Akhnatons rista í stein, leit hann mjög út eins og leikarinn í myndinni. Bella Darvi, leikkona fædd í Póllandi, er alveg eftirminnileg sem vond kurteisi Nefer. Og það er enn ein leikkonan sem kemur aðeins fram í einni senu en sem erfitt er að gleyma, Judith Evelyn sem Taia, móðir faraós. Þessi rödd, þessi augu! Leikmyndin eru stórkostleg. Leikstjórinn endurskapaði líklegasta mynd af útimusteri Aatons, guðsins sem Egyptar tilbáðu á valdatíma Amenhoteps IV. Ég elskaði líka vettvanginn þar sem faraó kom fyrst inn. Þvílík glæsileg mynd sem endist í minningu manns að eilífu!!! Hins vegar er líka einn þáttur sem ég vil vekja athygli allra áhugafólks um að sjá myndina. Hin egypska er að mörgu leyti lík öðrum stórsögum, en hún stendur líka upp úr sem einstök mynd. Það eru örfáar kvikmyndir sem nýta sér mismunandi forvitni eins frábærlega og í fornöld. Þar er minnst á járn sem Hetítar notuðu fyrst. Þetta er líka eina myndin um Egyptaland til forna sem talar opinskátt um stórkostlega læknahæfileika Egypta. Það sýnir eftirminnilega andstæður lífsstíls, sérstaklega augnabliki dauða þræls sem engum er sama um, fylgt eftir með tilkynningunni og þar af leiðandi útbreiddan sorg eftir dauða faraós. Að lokum sýnir „Egyptinn“ eina sögulega staðreynd: það voru aðrar þjóðir nema gyðingar (fyrir Krist) þar sem andi Guðs skein í sumum hjörtum manna. Samt var eini munurinn sá að það lifði ekki eins lengi og hjá gyðingum vegna þess að það hafði ekki sterkan grunn. Atriðið þar sem Akhnaton lést gefur þér svo mörg biblíuleg og kristin gildi að þú gætir haldið að þú horfir á trúarlega kvikmynd. Að öllu leyti mæli ég eindregið með mynd Michael Curtiz. Þetta er frábær framleiðsla á mörgum stigum: skemmtun fyrir epíska aðdáendur, aðdáun á stórkostlegum sýningum fyrir kvikmyndaaðdáendur, sálarveisla fyrir andlegt fólk. Að lokum er hún falleg saga um ótrúlega hluti sem gerðust þrettán öldum fyrir fæðingu Jesú Krists.