Það er eina orðið sem mér dettur í hug til að lýsa þessari mynd. Ekki sóun eins og í tímasóun (hver tími sem varið er með þessum persónum er aldrei sóaður), heldur sóun eins og í sóun á tækifærum. Þegar ég sé þessa mynd hugsa ég um allar Star Trek skáldsögurnar sem voru skrifaðar sem hefðu gert miklu betri mynd en sagan sem Shatner valdi. Uppsetningin var eins og venjulegur sjónvarpsþáttur, en frágangurinn var eins og hápunkturinn (ef hægt er að kalla það það) fyrstu myndarinnar. Nimoy, í leikstjórn II-IV, einbeitti sér að persónu Spock - hvernig hann stóð frammi fyrir Kobayashi Maru fyrir utan skólastofuna og hvernig hann tók á tilfinningalífi sínu núna þegar hann fékk tækifæri til að byrja upp á nýtt. Shatner hefði getað gert það sama við Kirk hér, en hann gerði það ekki. Við vitum ekki mikið um Kirk sem við vissum ekki áður. Aftur, ein af skáldsögunum hefði verið betri - reyndu "My Enemy, My Ally" fyrir mjög áhugaverða persónurannsókn á vini okkar James T. Smápersónurnar eru aðallega notaðar fyrir krúttlega hluti og Scotty-Uhura undirspilið virðist vera leiðinlegt. utan vinstri reits, sérstaklega þar sem undirtextinn í upprunalegu seríunni var Sulu-Uhura. Jafnvel harðkjarna aðdáendur geta ekki fundið mikið til að njóta hér. Því miður, en það er satt.