Ég hef horft á margar stuttmyndir um daginn. Oft finnst mér þeir annað hvort of þjappaðir (henda of miklum upplýsingum í áhorfandann á þeim stutta tíma sem þeir þurfa að keyra), of "listrænir" eða skortir skýra sýn. Ég get ekki sagt neitt af þessu um Starcrossed. Í þessari umfjöllun mun ég gera mitt besta til að forðast alla dramatíska spilla, en ég geri líka ráð fyrir að lesandinn skilji að þema þessarar myndar er bróðurleg sifjaspell. Eins og með allar stuttmyndir er sagan frekar einföld, blátt áfram og auðvelt að melta. Það er ljóst að myndin reynir að láta ljós eitt af djúpstæðustu bannorðum nútímasamfélags. Þessi mynd heppnast í alla staði. Á fimmtán mínútum hlaupatímans fann ég fyrir mér tilfinningasviði. Með aðeins smá samræðum dregst áhorfandinn hratt inn í persónulegustu augnablik og hugsanir þessara stjörnukrossuðu bræðra. Frá upphafsatriðinu sem gerist í barnæsku þeirra má sjá mjög náið samband bræðranna. Þegar myndin þokast til dagsins í dag í næsta atriði minna frábær leikurinn og heiðarlegir, hugljúfir frammistöður áhorfandann á að ástin getur komið á hinn óvæntasta og harkalegasta hátt. Eftir því sem lengra líður á sambandið verður öllum viðbjóði sem áhorfandinn finnur til í upphafi fljótt skipt út fyrir samúð og tilfinningalega vanlíðan þar sem áhorfandinn áttar sig allt í einu á því að það getur aðeins verið ein möguleg lausn. Og eftirmálar þessarar ályktunar eru hjartnæmar. Hver sem er með opinn huga myndi gera vel við að horfa á þessa mynd og tileinka sér boðskap hennar. Ef ekkert annað skorar það áhorfandann djarflega og heiðarlega til að endurskoða nokkrar af okkar dýpstu trú á hinu blygðunarfulla og leynilega tabú sifjaspells. Þrátt fyrir að myndin sé aðeins fimmtán mínútur að lengd, þá hljómar hún í áhorfandanum löngu eftir að teikningum er rúllað. Þetta er kannski uppáhalds stuttmyndin mín sem ég hef séð. Ég get ekki mælt nógu vel með því.