Einhvers staðar, grafin mjög djúpt inni í þessari mynd, er hálf góð mynd sem reynir að komast út. Einu ummerkin eru nokkrar fyrstu senur í Los Angeles (á bar og kirkjugarði) og eftir það nokkur framleiðsluhönnun. Eins og ég segi, grafinn mjög djúpt. Ein stærsta áskorunin sem kvikmyndir sem taka þátt í yfirnáttúru standa frammi fyrir er hvernig á að láta persónur bregðast trúverðugar við í ótrúlegum aðstæðum. Viðbrögð Annie Mcenroe við því að henni hafi verið sagt að systir hennar (væntanlega Dee Wallace úr fyrstu myndinni) sé (var?) varúlfur eru, ef ég man, á svipaðan hátt; "Í alvöru?". Ekki eitt af betri svörunum við téðri áskorun. The non sequitirs halda áfram þegar sagan færist til Trannsylvaníu í leit að Stirbu (að því er virðist sjálfskipaða) "drottningu varúlfanna". Sem Stirba er Sybil Danning tveir bestu hlutirnir í myndinni. Já, jafnvel betra en varúlfahópkynlífsenan, leiklist Reb Brown og varúlfafötin sem eru einkennilega lík. Lokaútgáfurnar hafa fengið minniháttar goðsögn og eru fáanlegar í allri sinni dýrð (að minnsta kosti þar til ritskoðandinn finnur þær) á Youtube. Skoðaðu þær til að sjá hvers vegna og mundu að öll myndin er um það bil jafn skynsamleg. Ef þú skyldir fatta þetta í bandarísku sjónvarpi hefur heimildunum verið breytt til að skipta út endalaust endurteknu skotinu af Danning sem reif ofan af henni fyrir annað endalaust endurtekið skot af henni að rífa upp skikkju, aðeins í þetta skiptið er hún með einhvers konar topp undir. . Þetta er einskonar fáránleiki, kirsuber-á-toppur augnablik sem stangast á við ádeilu.