Snerta Bollywood epísk melódrama um 10 ára stelpu sem kemst að því að hún er ættleidd og er staðráðin í að finna móður sína. Helsti árangur myndarinnar er frammistaða P.S. Keerthana, sem leikur stúlkuna. Fyrri helmingur myndarinnar er mjög góður. Það eru líka nokkur mjög góð lög, sérstaklega númerið sem kynnir söguhetjuna. Því miður finnst seinni helmingur myndarinnar, sem gerist á stríðshrjáðu Sri Lanka, eins og allt önnur og vonbrigði kvikmynd. Það er mikið um sprengingar og tæknibrellur, þar sem hermenn og uppreisnarmenn frá Sri Lanka forðast handsprengjur, hlaupa frá eldkúlum og verða fyrir glæfravírum. Allt sem myndin getur boðið upp á sem innsýn eru ódýr orðatiltæki eins og „Einhvern daginn verður friður að koma“ og „Kannski munu börnin finna leið“. Lokaröðin, þar sem dóttir og móðir sameinast á ný, er góð, en svo yfirgengileg með tónlistinni og vel tímasettu úrhelli að það er svindl. Ég veit, ég veit, þetta er allt í Bollywood stíl. En þetta er saga þar sem stór augnablik draga einfaldlega úr hinni einföldu, kraftmiklu miðsögu. Bollywood gæti vissulega notað smá aðhald stundum líka.