Ég sá ZP þegar það kom fyrst út og fannst það mikil vonbrigði. Handritið virtist þvingað og bogið og of falskt á sjöunda áratugnum. Það er pólitík of áberandi og fáránleg. Og við skulum horfast í augu við það, ég var enn undir ástargaldur þekktur sem BLOWUP: og ég hef enn ekki alveg hrist það. Nú er "ástin" snúin upp með alls kyns nostalgíu sem hún vekur og, jæja . . . Gangi mér vel! En ​​tíminn líður áfram og tíminn hefur verið góður við ZP og tíminn hefur verið mér kennari. Ég skoða þessa mynd aftur á um það bil tíu ára fresti og hún verður bara betri og betri með aldrinum. Og ZP er eigin „upplifun“ og er aðeins í raun tengd BLOWUP í gegnum skapara þess, hinn látna, frábæra herra Antonioni. Fyrir tólf árum varð ég þeirrar gæfu aðnjótandi að sjá algjörlega óspillt prent, varpað í réttri stærð ( gríðarstórt), endurreist af ítölskri menningarstofnun sem kann gott listaverk þegar þeir sjá það og vita mikilvægi þess að halda slíku fegurð í góðu formi. Enn þann dag í dag man ég eftir andköfinni frá áhorfendum þegar fyrsta skotið af Death Valley birtist. Það var eins og þúsund volta sjónrænt áfall sem Antonioni hafði gefið af ásetningi til að vekja okkur upp á nýtt stig vitundar. Og það sem leiðir af þeim tímapunkti er allt annar „staður“. Það sem kemur mér á óvart er hvernig þessi mynd er að verða rétt. Ég man eftir því þegar ég sá hana í annað skiptið --- snemma á níunda áratugnum --- var farin að finna fyrir væntumþykju í garð myndarinnar í heild og Daria og Mark sérstaklega. Áður en þessir tveir virtust vera snjöll skuggaútgáfa af Olivia og Leonard eftir Zefferelli (lesist: Rómeó og Júlíu) voru þeir núna að grípa til mín --- sérstaklega Stúlkan í áleitnu hægahreyfingunni. Hún-tók sinn tíma. . . Að lifa. Allt, ALLT deyr í kringum hana. Þegar leikhúsið var spennandi fór dagsbirta raunveruleikans fljótt að þurrka út nýfundna "njótið". Hinn ágenga axlabólstraði, stórhærði níunda áratugur hvíslaði "En þetta er hippafantasía --- slepptu því" Krafturinn í sjón Antonioni hafði, ég hafði áttað mig á, þegar virkað innra með mér í FYRSTA skiptið svo ég svaraði "80s" með "Uh-Huh" og gætti "ástarinnar" minnar leynilega, eignarlega og afbrýðisamlega. En þetta er þá hvaða góð list býr innra með þér, og ef þú vilt að hún hafi sinn gang og "elskar" þig aftur : leynilega, afbrýðisamlega og eignarlega. Og þú færð "breytt". Var spenntur að sjá að Turner Classic Movies hefði ákveðið að sýna ZP í marslínunni sinni. Án efa verður ZP að sjást á risastórum skjá svo hann geti sannarlega tekið þig inn í smíðaða umhverfi sitt. En, hey, stundum er jafnvel innsýn í ástvininn á blaðamynd ekki betri en engin innsýn. Í dag er raunveruleikinn í dag, ZP hefur verið afturkallað á dularfullan hátt og skipt út fyrir vælandi uppátæki ALICE'S RESTAURANT. Svo, það er enn of " erfitt", of "truflað", of "hvað"? Kannski er það, eins og með alla góða list, að hún lifir á meðan allt deyr í kringum hana. Friður.