Það er öll þessi hryllingskenning sem sumir halda fast við að halda eigi skrímslunum og ofbeldinu utan skjásins. Park Chan-Wook kastar þessu hugtaki algjörlega út um gluggann og sýnir beint hvað hann vill - og það sem hann vill sýna er nánast allt sem honum dettur í hug. Með því að láta leikarunum og samræðunum eftir að skapa lúmsku, frá stílfræðilegu sjónarhorni virðist Park vera reiðubúinn að gera nánast hvað sem er til að koma sjónarmiðum sínum á framfæri. Hvort sem það er lengi að taka þátt í samspilssenum með myndavélinni sandi í kringum mah-jong borð eða heilar vikur bundnar við einni mynd á milli tveggja annarra atriða, samskiptamynd úr atriðunum fyrir og eftir að blæðir yfir þær, heldur Park ekki sérlega uppbyggðum stíl en einbeitir sér meira að því að segja alla söguna um samband hjóna, allt frá hreinni mey í gegnum algjöra meðvirkni til algjörrar sjálfseyðingar – og notar vampírisma sem hlekkinn og prestsskap sem dramatík. Það er svo einfalt og flókið á sama tíma. Þú verður að gefa honum kredit. Allt of margir eru tilbúnir til að líkja hvaða nútíma vampírumynd sem er við Twilight, þar sem Twilight er næstum alltaf minna af verkunum, en hér eru sögurnar reyndar sambærilegar, en þessi er hrárri og heiðarlegri. Ekkert af þessu kemur glitrandi inn um gluggann á nóttunni til að tala um vitleysu, heldur allt frá skítugustu, örvæntingarfullustu og meylegu kynlífssenu til hugsanlegrar misnotkunar maka þar sem aðalhlutverkin fara að keppast um vald yfir hvort öðru. Þetta er sami samningurinn - strákur og stelpa hittast, stelpa kemst að því að strákur er vampíra, ákveður að ganga til liðs við hann samt, en án hamingju, bara beint takmarkaðan tíma þar sem þau neyðast til að halda hvort öðru nær og nær og klárast af valmöguleikum. Hvatir stúlkunnar eru sérstaklega áhugaverðar þar sem sá sem þráir í örvæntingu eftir krafti og athygli, að mistökum, sem stefnt er að af gaurnum sem vill bara lifa góðu lífi eins og hann getur miðað við aðstæður, en er hræsnari sem getur ekki viðurkennt að hann sé bara að nota sitt. Vampírismi sem afsökun fyrir því að bregðast við siðferðislegri þjálfun hans. Myndin er ekki fullkomin og hún hefur tilhneigingu til að teygja sig (það er ekki til þriggja þátta, fimm þátta eða nokkurs konar uppbygging hér, bara atriði eftir atriði um persónuuppbyggingu og óvirka rómantík), en það sem er frábært við það er að Park Chan-Wook er reiðubúinn að sýna allt hreinskilnislega og heiðarlega á meðan hann gleður hryllingsnæmni spennu og gersemi. Hann útvegar einnig sérvalið hljóðrás til að ná tilfinningaríkum hátónum á ansi áhrifaríkan hátt líka.--PolarisDiB