The Outer Limits er snilldar sýning sem skilur mig að mestu eftir með mjög sterkar tilfinningar. Það eru eflaust nokkrir óþefjandi þættir, en þetta er í rauninni gömul kvoða-myndasögu sem breytt er í sjónvarpsþátt, svo það má búast við því. Að mestu leyti er hún frábærlega unnin, vel framleidd og leikstýrð, og oft með einhverjum stórum hæfileikum sem virðast hafa gaman af því að vinna í traustri þýðingu á stuttum skáldskap á klukkutíma langt sjónvarpsform. Ytri mörk hafa tilhneigingu til að einbeita sér að frekar stórum siðferðilegum/ heimspekilegar/siðferðilegar spurningar og endar sjaldan án raddsetningar sem hvetur alvarlega tilhugsun. Af og til eru þemu hamruð aðeins of þungt fyrir alla nema þykkhausa áhorfendur. Þar að auki, þó að ákveðið vantraust á ríkisstjórnina sé stuðlað að virku lýðræði, geturðu, sem betur fer, skilið nokkra þætti bak í bak sem jaðra við fáránleika varðandi vantraust á herinn/CIA, o.s.frv. Ein frekari athugasemd er að einhver stór hópur með völd (rómversk-kaþólska kirkjan, evangelískir, Alþýðulýðveldið Kína, og svo framvegis) er varpað í slæmt ljós í tíðni, allt frá einu sinni til oft. Þó að þátturinn geti barið dauðan hest ef það er horft nógu mikið á hana , heildargæðin eru ótrúleg og ég er þakklátur fyrir að Sci-Fi hafi ákveðið að halda áfram að sýna það þar til þeir framleiða DVD-sett fyrir árstíðir (og ég hef efni á því.