Sem svar við „Ruglingsástand“. Meiðsli hundanna virðast hverfa frekar snögglega, en það gæti hafa verið villa í samfellu. En varðandi krakkana sem reyna að smíða flugvél úr drasli, þá er þetta bara einfalt ímyndunarafl. Þetta eru tveir mjög ungir krakkar sem hafa einstaklega virkt ímyndunarafl og þau verða að treysta á það ímyndunarafl til að koma í veg fyrir að þau verði fyrir raunveruleikanum um hversu mikið ofbeldi er á heimili þeirra frá stjúpföður þeirra. Hvað stjúpföðurinn varðar þá er mjög athyglisvert að leikstjórinn hafi valið að sýna andlit sitt ekki. Það gerir það að verkum að hann virðist voðalegri. Ef þú sýnir andlit hans, þá verður þessi persóna manneskja en ekki bara þetta "skrímsli" sem er að hræða barnæsku þessara tveggja saklausu barna. Með því að sýna aðeins afleiðingar misnotkunar hans og einblína ekki atriði á misnotkunina sjálfa verða börnin síðan aðaluppistaðan í myndinni. Þessi mynd hefur enga lausa enda, en gengur alveg eins og saga föður til barna sinna. Það er með skreytingum. Þetta er fín amerísk klassík.