Ég held að kvikmyndagagnrýnandi New York Times, Elvis Mitchell, hafi skrifað bestu einnarlínu umsögnina um In the Mood for Love þegar hann sagði að hún væri „svimandi af rómantískum anda sem hefur vantað í kvikmyndahúsið að eilífu“. Hversu sönn eru þessi orð! Sannarlega rómantískar myndir eru svo sjaldgæfar þessa dagana, á meðan myndir sem innihalda nóg af kynlífi og nekt (sem eru oft sýndar á lúmskan og óþarfa hátt) eru í miklu magni. Svo, miðað við þetta kvikmyndaloftslag, finnst nýjasta mynd Wong Kar-wai eins og mjög þörf á fersku lofti. In the Mood for Love fjallar um dæmda rómantík milli tveggja nágranna ("Mr. Chow," leikinn af Tony Leung og "Mrs. Chan," leikin af Maggie Cheung), en makar þeirra eiga í ólöglegu ástarsambandi, þar sem þeir reyna "ekki að vera eins og þeir." En eftir að hafa hangið með hvort öðru á einmanalegum kvöldum (á meðan makar þeirra eru í burtu "í vinnu"/"að sjá um veika móður"), verða þau brjálæðislega ástfangin og verða að standast freistinguna að ganga of langt. Nokkrir þættir eru ábyrgur fyrir því að gera In the Mood for Love að nýrri klassík meðal „rómantískra melódrama,“ í bestu merkingu þess hugtaks. Í fyrsta lagi er tiltekið tímabil myndarinnar (þ.e. 1960 Hong Kong) endurskapað af trúmennsku með ótrúlegum smáatriðum. Fötin (þar á meðal yndislegu kjólarnir hennar Maggie Cheung), tónlistin (t.d. Nat King Cole) og heildarandrúmsloft þessarar myndar vekur fortíðarþrá fyrir það tiltekna tímabil. Í öðru lagi skapar hin margverðlaunaða, hrífandi fallega kvikmyndataka Christophers Doyle umhverfi sem umvefur ekki aðeins tvær aðalpersónur þess heldur virðist streyma af rómantískri þrá í hverri sínum íburðarmikla og vandlega samsetta ramma. Gerðu ekki mistök með það: In the Mood for Love var glæsilegasta mynd ársins 2001. (Þess má líka geta að venjulegur ofhreyfður sjónrænn stíll Wong Kar-wai er (skiljanlega) niðurdreginn fyrir þessa mynd, þó að bretti hans haldist. jafn litrík.) Í þriðja lagi er það áleitin tónverk eftir Michael Galasso, sem fylgir hægfara röð af t.d. Chan gangandi í glæsilegum kjólum sínum, Chan og Chow „glögguðu“ hvort á annað þegar þau fara framhjá hvort öðru í stiganum og aðrar fallegar senur sem festast í minni manns. Aðalatriðið - sem lætur hljóðfærin hljóma eins og þau séu bókstaflega að gráta - heyrist átta sinnum á ýmsum stöðum í myndinni og það er til þess fallið að undirstrika sorgina og söknuðinn sem aðalpersónurnar tvær finna fyrir. Í fjórða lagi skila Tony Leung og Maggie Cheung bæði frábæra frammistöðu (Leung vann til verðlauna sem besti leikari í Cannes) og þeim tekst að búa til alvöru efnafræði á skjánum. Ofangreindir þættir renna saman og vinna svo vel saman að því að búa til kvikmynd sem finnst tímalaus," svimandi rómantískt,“ og í einu orði sagt töfrandi. In the Mood for Love, kannski meira en nokkur önnur mynd frá 2001, minnti mig á hvers vegna ég elska að „fara í bíó“. Og ég býst við að það sé um það bil hæsta hrós sem ég get veitt kvikmynd.