Ég hafði heyrt slæma hluti um Cabin Fever næstum jafn mikið og ég heyrði cultish hype. Eins og það kemur í ljós, fyrsta myndin frá nýja impresario Eli Roth, þá er þetta bara svo sem svo viðleitni þar sem greindarvísitölustigin lækka eftir því sem líður á myndina. Það eru til verri kvikmyndir þarna úti, og örugglega fleiri dásamlegar (á meðan ég er ekki viss um hvernig hype-mælirinn fór svona hátt á blóðtalninguna fyrir Hostel, þá er gott magn fyrir tegund aðdáenda hér). Forsendurnar eru samt ekki endilega slæmar heldur: krakkar fara í skála í viku djamm, bara til að rekast á fárveikan mann, alblóðugum, sem þau kveiktu í ofvæni. Hann endar dauður í vatninu sem nærir lónið og brátt falla persónurnar allar fyrir holdætandi vírusnum á einn eða annan hátt. Persónurnar, annaðhvort aðal háskólakrakkarnir (þar á meðal Rider Strong sem hetjan og James DiBello sem guffi hliðarbarinn) eða „þorpsfólkið“ sem fylgir 'þorpinu' eru erkitýpískur að tregðu, ef ekki sársaukafullt svo. Þegar þeir mæta örlögum sínum verða bæjarbúar ansi skrítnir, og það virðist bara vera óskynsamlega hent saman án þess að hlæja mikið; 'Pönnukökukrakki' kemur upp úr engu og hefði kannski verið fyndnari í annarri mynd eða ein og sér, en í samhengi við restina af myndinni þá bara virkar það ekki. Það er líka ung lögreglukarakter sem er jafnvel heimskari og minna sannfærandi en hinir. Og fjölskyldan sem fer á eftir DiBello eftir atvik hefur nokkra möguleika sem eru ekki að veruleika. En allan tímann dælir Roth upp handritinu sínu af skynsemi út um gluggann og skyndilega hræðslu og hræðslu þar sem fólk rífur blóð hvert á annað og morðingjahundur sem röltir um. Sem er ekki allt fyrir ekki heldur. Nú, ólíkt minni Troma hryllingsmyndum eða jafnvel minni frá 70 eða 80 - sem ég er viss um að Roth er harður aðdáandi - gerir hann það ekki óáhorfanlegt. Það er líka gáfulegt að hafa engar skýringar á því hvaðan vírusinn kemur. En ólíkt þessum myndum líka, þá hefur hann heldur ekki góða hugmynd um hvað skapar frábæra campy-hryllingstíma. Myndin hans reynir að sjálfsögðu á það og aðeins einu sinni eða tvisvar gerir hann þetta að geggjaða, blóðugum tíma (mér líkaði við tilviljunarkennda kanínuna sem Strong sér á meðan hann er á hjólinu). Það er ekki einu sinni mjög illa tekið mikið af tímanum (þó með eigin tilgerðarlegu stílvali ala rauðum blæ á linsunni eða þeirri sögu með keilubrautarstarfsmanninum). Það inniheldur einfaldlega fullt af órökréttum atburðarásum og vali (rakaðu fæturna með banvænum vírus, uh-ha), og það stefnir í nokkuð dæmigerðan jörð. Ef það er þinn tebolli, þá færðu meiri kraft. En í lokin fannst mér þetta í raun óvenjulegt tegundarsvæði sem móðgar ekki næmni áhorfenda, ala Saw, en sveiflast ekki fyrir girðinguna heldur sem snjöll B-mynd. Roth hefur líka æðruleysi til að enda myndina á sanna nótunum „hvað-í fjandanum“ þar sem jólasveinninn skeggjaði sjoppuafgreiðslumaðurinn frá fyrr í myndinni þjónar fullt af svörtu fólki. Það gæti virkað ef hann fylgdi því eftir með einhverju betra, eða ef hann sleppti því alveg. Sama má segja um mikið af myndinni. C-