Það sem oft hótar að breytast í dúnmjúkt og mjúkt drama um misskilið millistéttarungmenni endar í furðu skuggalegri og niðurdrepinni mynd eftir John Frankenheimer (þess fyrsta, þó hann hafi byrjað í sjónvarpi, leikstýrði meðal annars fyrri útgáfu af þessari mynd. handrit). Við erum enn í þessum hálfgoðsagnakenndu fimmtugsaldri þegar unglingar keyrðu á jakkafötum og gallabuxur voru enn sængurföt. James MacArthur (ættleiðingarsonur leikskáldsins Charles og leikkonunnar Helen Hayes, og kom síðar inn í poppmenninguna sem Danno frá Hawaii 5-0) tekur þátt í minniháttar atviki í kvikmyndahúsi sem eykst yfir í að hann kastar kýli í leikstjórann (Whit Bissell) og verið bókaður niður á lögreglustöðina. Pabbi hans (James Daly), stórkvikmyndaframleiðandi fær símtalið, hlustar ekki á útgáfu sonar síns af sögunni og togar í strengi til að koma honum af. En MacArthur heldur áfram að bera flís á öxlinni, sem jafnvel hans samúðarfull mamma (Kim Hunter) getur ekki slegið af. Hlutirnir versna í bænum Coldwater Canyon þar til MacArthur, sem reynir að réttlæta sjálfan sig, setur upp endurtekningu á upprunalega atvikinu....Kvikmyndin forðast ekki alveg viðhorf og klisjur síns tíma, en sýnir þær með töluverðum blæbrigðum: Sérhver persóna fær sæmilega áheyrn; hvert sjónarhorn hefur sína kosti (og viðbrögð við myndinni fara eftir því hvað áhorfendur koma með). Það eru gallar (orðið „krummi“, staðlað uppreisnargjörningur tímabilsins, er notað um það bil 30 sinnum of oft) en styrkleikar vega upp á móti þeim. Kvikmyndin nýtur góðs af sterkum leikarahópum (sem er einna helst áberandi af hinum ágæta persónuleikara James Gregory, sem lögregluspæjara) og einbeitt ónýttri leið til að segja sögu hennar. Frá sjónarhorni á nýju árþúsundi getur heita vatnið sem MacArthur lendir í virst svolítið heitt, en The Young Stranger er enn heiðarlegur og heiðarlegur.