Sterku hliðarnar í myndinni voru skýrar fyrir upphaf og miðhluta myndarinnar. Það sýndi hvernig mjög ofbeldisfullt, viðbragðsfljótt yfirvald gæti brugðist við mótspyrnu. Leikstjórinn er tekinn að hætti heimildarmyndar og fangar hvað hefði gerst ef Bandaríkin hefðu sett herlög. Sjálfboðaliðastarf fyrir „refsingargarð“, æfingasvæði fyrir löggur þar sem þú ert lagður í einelti og áreitni, myndi bjóða þér út í þessa skelfilegu atburðarás. Þar er skipt á milli réttarhalda fyrir þá sem eiga yfir höfði sér ásakanir, þeirra sem eru í garðinum að komast undan athygli lögreglu, þjálfunar lögreglumanna sem búa sig undir að meðhöndla þessa fanga, dómara í frítíma sínum, meðal margra annarra hluta. Þetta var mjög sterk, djúpt áhrifamikil mynd. Eina gallinn sem ég átti við þessa var raunsæi hennar. Oft sjást lögreglumenn halda á skammbyssunum sínum eins og þeir væru sjö ára með plastleikfangi (þ.e. 90 gráðu beygður olnbogi þegar þeir beina byssu í andlitið á einhverjum, eða hvernig ein löggan lætur það líta út fyrir að það sé erfitt að sparka í einhvern þegar þeir“ aftur niður, osfrv., osfrv.). Það byrjar sem heiðarleg og áhugaverð tilraun til að fanga mjög gagnrýna stöðu stjórnmálamála. Í lok myndarinnar er áhorfandinn hægt og rólega minntur aftur og aftur á fordóma leikstjórans og framleiðenda. Andstæðingar sögunnar byrja sem ósviknar, raunverulegar manneskjur og þróast síðan hægt og rólega yfir í „staðalímynda, hlutgeranleg öfl hins illa“ alveg undir lokin. Mistökin sem þeir gera eru heimskuleg, krafturinn sem þeir sýna er óraunverulegur og ólíkt því hvernig alvöru lögregla hegðar sér, eru dómarar á þessu réttarhaldi sýndir gera heimskuleg og óraunveruleg mistök, meðal margra annarra hluta. Raunvera myndarinnar fór að hrynja þegar það kom í ljós að þetta var bara enn ein tilraunin til að láta ríkisstjórnina líta illa út. Og það kemur frá anarkista. Atriðin í lokin fóru að verða óraunveruleg, óraunveruleg og þúsund sinnum ofdramatísk. Samt sem áður, fyrir fyrri hluta þess, lofar það mjög áhrifamiklum söguþræði.