Heimur Damon Runyon á Times Square, í New York, áður en Disney-útgáfu hans hófst, er grunnurinn að þessum söngleik. Joseph L. Mankiewicz, maður sem vissi um kvikmyndir, leikstýrði þessari nostalgísku virðingu til „krossgötum heimsins“ sem sýnir okkur þessa undirstöðu New York fortíðar. Tónlist Frank Loesser hljómar frábærlega. Við horfum á stórkostlegan leikarahóp sem var dæmigerður fyrir svæðið. Fólk á jaðri samfélagsins hafði tilhneigingu til að dragast að því svæði vegna ljósanna, aðgerðanna, möguleikanna í þeim hluta bæjarins. Þessi undirbúi borgarinnar lifði af götulífinu sem var svo ákaft. Sum lögin úr upprunalegu framleiðslunni voru ekki með í myndinni. Við vitum ekki hvort þetta sé skynsamlegt, en þetta er ekki óvenjulegt að Hollywood-söngleikur breyti og breyti því sem virkaði á sviðinu. Í þessum upprunalega leikarahópi voru hinar frábæru Vivian Blaine og Stubby Kaye og við veltum fyrir okkur ákvörðuninni um að leyfa ekki Robert Alda, Sam Levene, Isabel Bigley að endurtaka upprunalegu hlutverkin sín. Þetta voru virtir leikarar sem hefðu getað lagt ótrúlega mikið af mörkum. Myndin er sjónrænt mögnuð. Útlitið fylgir vel tísku samtímans. Hvað varðar leikarahlutverk Marlon Brando, sem annars er ekki þekktur fyrir sönghæfileika sína, virðast Frank Sinatra og Jean Simmons virka í myndinni. Sky Masterson er, þegar allt kemur til alls, karlmanns, sem myndi líta út fyrir að vera krúttlegur ef hann sýndi öðruvísi „útlit“. Frank Sinatra er góður sem Nathan Detroit. Jean Simmons, sem Sarah Brown, stendur sig vel við að túlka konuna úr hjálpræðishernum sem finnur skyndilega lífsfyllingu með sams konar manni og hún er að reyna að bjarga. Vivian Blaine er unun. Hún hættir aldrei að koma á óvart sem ungfrú Adelaide, kona með hjarta úr gulli sem er ástvinur Nathan Detroit. Fröken Blaine gerir frábær áhrif sem sýningarstúlkan sem er vitrari en hún lætur út úr sér. Stubby Kaye gerir frábært starf úr því að endurtaka Nicely Nicely Johnson hans. Hin frábæra framleiðsla á mikið að þakka hinum hæfileikaríka Abe Burrows, sem gerði aðlögunina að skjánum. Búningarnir eftir Irene Sharaff gefa réttan tón.