Ég sá þessa mynd í sjónvarpinu í gær. Ég hafði nýlokið við að lesa bókina sem myndin var byggð á. Í upphafsútgáfunni stóð „Þetta er ókeypis aðlögun á skáldsögu Eça de Queirós“. Ég hefði átt að slökkva á sjónvarpinu mínu á þeirri stundu. Hugmynd Veru Sacramento um „frjálsa aðlögun“ er að breyta sögu um áhrif kirkjunnar á fólk og hræsni fólks sem hélt fram siðferði í lok 19. aldar í sögu um kynlíf. Reyndar var það eina sem hún tileinkaði sér úr skáldsögunni kynlífshlutinn, sem var aðeins vísað til í skáldsögu Eça de Queirós. Og, auðvitað, nafn sumra persóna. Eins og persónurnar, í skáldsögunni, voru Amélia og João Eduardo fórnarlömb áhrifa kirkjunnar. Amélia var tæld af föður Amaro og allan tímann var henni stjórnað af honum. João Eduardo, unnusti hennar, var útskúfaður af prestunum, vegna þess að hann þorði að gagnrýna þá. Í þessari mynd tælir Amélia alla sem hún hittir og faðir Amaro er bara enn eitt fórnarlambið. João Eduardo er söluaðili fíkniefna og ólöglegra vopna. Vera Sacramento hefur breytt skáldsögu sem gagnrýndi siðferðilega búninga á tímum og breytt henni í enn eina mynd með miklu (slæmu) kynlífi. Jafnvel verra, saga hennar var algjörlega tóm af hugmyndum. Tveir ónýtir tímar! Eça de Queirós átti þetta svo sannarlega ekki skilið.