Það hlýtur að hafa verið ömurlegt að mæta á dagblöðin þar sem tökur héldu áfram á þessari bilun í kvikmynd. Sennilega Cruise, the Exec. Framleiðandi, sá hvað var að gerast og lét Towne nota miklu, miklu meira af nektarmyndbandinu í lokaklippunni en Towne vildi, til að bæta upp fyrir hörmungarnar sem hann sá yfirvofandi.(Kannski hefur Cruise jafnvel hugsað um "Titanic".) nokkur atriði: Colin Farrell getur ekki hagað sér út úr pappírspoka. En hann er einn af bragðtegundum áratugarins, elskan framleiðanda og maður neyðist til að forðast vandræðin við að horfa á hann með því að fara ekki á kvikmyndir hans. Hann hefur svo mörg augnablik að trúa ekki á það sem hann er að gera og þú getur séð það í augum hans. Ég held að hann hefði verið upp á sitt besta sem kvikmyndaleikari, að vísu ekki eins ríkur eða frægur og hann er núna, og leika annan banana á eftir kraftmiklum aðalhlutverkum sem geta leikið. Gildan að eyða miklum peningum í leikmyndir, búninga, bíla o.fl. og mynda þá eins og þeir kæmu bara úr fatahreinsuninni eða bílaþvottahúsinu/vaxinu. Enginn virðist vilja hafa neitt til að líta út, vel, slitinn. Eða skítugt. Er þetta vegna þess að framleiðsluhönnuðurinn var sagt af línuframleiðandanum að ganga úr skugga um að þeir eyðilögðu ekki dótið því þá þyrfti fyrirtækið að borga fyrir eyðilagða hlutina? Þetta var saga um þunglyndið á þriðja áratugnum, ekki Disney Broadway söngleikur um það tímabil. Hvernig væri að gera það í svörtu og hvítu eða enn betra, miðað við Caleb Deschanel sem D.P. þinn, láta hann afmetta litina meðan á blöndunni stendur til að gefa til kynna eitthvað af raunverulegu óhreinindum og fátækleika tímans. Eftir allt saman hefði það átt að vera dálítið niðurdrepandi að lifa svona í örvæntingu eins og þetta fólk gerði, í kreppunni. Meira um Farrell. Trúði einhver í smástund að þessi gaur væri rithöfundur? H.L. Mencken á veggnum; sá ég augun hans rúlla á einhverjum tímapunkti? Hayek og Farrell sem kynferðislega kraftmikið dúó? Senda strák til að vinna karlmannsverk? Kannski í bókinni, sem ég hef ekki lesið, var sagan um eldri konu og ungling. Ég get ekki kafað of djúpt í miðja og síðari hluta myndarinnar vegna þess að ég bjargaði mér snemma. En minningin um atriðin sem ég sá fékk mig til að halda að einhver væri að gera ekki of skemmtilega skopstælingu á noir-mynd. Eins og Saturday Night Live hefur verið undanfarinn áratug: ekki fyndið. (Í huganum hélt ég áfram að hugsa um Guy Noir skets, tónlist og allt.)