Ég held að mér hafi aldrei fundist þetta svikið af kvikmynd áður. Eftir að hafa elskað tvær fyrri myndir Guy Ritchie (ég tel ekki Swept Away með – hann var kisublindur), hlakkaði ég svo til að sjá þetta. Umsagnirnar voru lélegar, aftur og aftur, ég treysti samt ekki pressunni. Meira áhyggjuefni var sú staðreynd að suð á internetinu var að þetta væri svolítið óþef, svo það var með nokkrum skelfingu sem ég afhenti 4,80 pundin mín síðdegis í gær. Ég ætla ekki einu sinni að reyna að útskýra þessa mynd, aðallega vegna þess að ég hef ekki hugmynd um hvað var í gangi og á einum tímapunkti var ég satt að segja nálægt því að standa upp og spyrja hvort það væri bara ég sem fattaði það ekki! Því miður held ég að Ritchie virðist hafa fallið í þá gryfju konu sinnar að taka sjálfan sig allt of alvarlega. Það virðist ekki hafa verið nógu gott fyrir hann að gera kvikmyndir með góðum söguþræði, hlátri, snörpum samræðum og góðum persónum. Það er næstum eins og hann hafi verið með gátlista yfir kvikmyndir sem hann vildi rífa af sér, hér eru nokkrar af þeim sem ég tók eftir: The Matrix, Fight Club, Kill Bill, The Usual Suspects, Vanilla Sky...Ég held að það pirrandi sé að frammistaðan frá aðalleikurunum tveimur, Jason Statham og Ray Liotta, var í raun mjög góð og það var í raun sjálfsgleðisagan og klippingin/leikstjórnin sem lét myndina niður. Svo stór, stór þumall niður frá mér.