Þessi mynd er eingöngu fyrir aðdáendur Debbie Reynolds og Eddie Fisher. Ég verð reiður út í TCM fyrir að sýna þetta rugl oftar en Bachelor Mother, hið yndislega frumlag. Ég verð enn reiðari yfir því að einhverjum Hollywood brjóstum fannst það góð hugmynd að endurgera Bachelor Mother, fylla hana af lélegum lögum sem eru aðeins til að trufla flæði sætrar gamanmyndar. Í staðinn hefði Hollywood getað eytt tíma, peningum, orku og hæfileikum sem sóað er í þessa hræðilegu endurgerð til að gefa okkur eitthvað nýtt og frumlegt - Vá, þvílíkt hugtak! Bachelor Mother (upprunalega), með Ginger Rogers og David Niven er kryddaður plokkfiskur , kraumandi af kynhneigð. Það er blikk frá 1930 á Hays skrifstofunni. Bundle of Joy (endurgerðin), með Debbie Reynolds og Eddie Fisher er eingöngu mjólk og smákökur. Þetta er handaband frá 1950 með Eisenhower. Hvaða leikara myndirðu frekar horfa á - Debbie Reynolds, Eddie Fisher og Adolphe Menjou, eða Ginger Rogers, David Niven og Charles Coburn? Fyrir mér er hver einasti meðlimur leikarahópsins í upprunalegu útgáfunni miklu betri en hliðstæða hans/hennar í endurgerðinni. Í frumgerðinni er falleg, ung Ginger Rogers í hámarki. David Niven kemur fullkomlega til skila sem dálítið spilltur, fágaður og samt ruglaður afsprengi auðugs stórverslunarmeistara. Og ég elska alltaf að sjá Charles Coburn í kvikmynd. Í Bachelor Mother er hann ómetanlegur sem örvæntingarfulli afi wannabe. Í Bundle of Joy er Debbie Reynolds vanalega hress sjálf. Hún er fín í þessu hlutverki þó frammistaða hennar (ásamt Fishers) gjörbreyti tóninum í sögunni. Sem leikari er Eddie Fisher vonlaus. Hann skortir algjörlega „næveru“ á skjánum. Hér er hann allt of heilnæmur fyrir þessa sögu. Leikur hans er algjörlega bragðlaus og hugmyndalaus. Sömuleiðis er söngur hans svo bragðdaufur og ómerkilegur að heimurinn hefur alveg gleymt honum. Einu skiptið sem hann er ekki alveg sár er í Butterfield 8 - þar sem hann syngur ekki. Hér nægir slöku frammistaða Fisher ein og sér til að eyðileggja þessa mynd. Adolphe Menjou, uppáhaldspersónaleikari, skilar hæfileikaríkri frammistöðu, en ekki af hans bestu. Hann er meira brjálaður en skipar. Hann og Fisher eru ekki sannfærandi sem faðir og sonur. Sérðu söngleik fyrir tónlistina, sagan er bara tilfallandi? Eða horfa á söngleik fyrir sögu, með einhverri (vonandi) góðri tónlist sem kryddað er? Ef það fyrra gætirðu líkað við þessa lélegu endurgerð. Annars er miklu betra að horfa á Ginger Rogers frumsamið sem er ekki söngleikur, Bachelor Mother.