Masters of Horror: Right to Die byrjar seint eitt kvöldið þegar hjónin Abby (Julia Anderson) og Ciff Addison (Martin Donovan) keyra heim, en á meðan hann talar er Cliff annars hugar og rekst á tré sem hefur fallið yfir veginn. Loftpúði Cliff virkar í lagi og hann fer í burtu með minniháttar meiðsli, því miður fyrir Abby gerði það ekki hennar og hún endaði sem ristað brauð þegar henni var kastað út úr bílnum og hellt í bensín sem kviknaði í því að brenna allan líkamann hennar. Líf Abby er bjargað, bara. Hún er flutt á sjúkrahús þar sem hún er í lífsbjörg alvarlega slösuð og hræðilega afmynduð af brunasárunum. Cliff ákveður að hún eigi að deyja, eigingjarn lögfræðingur hans Ira (Corbin Bersen) heldur að þeir ættu að láta Abby deyja, lögsækja bílaframleiðandann og verða rík á meðan mamma Abby Pam (Linda Sorenson) vill kenna Cliff um, verða ríkur og bjarga Abby. Hins vegar hefur Abby önnur áform sjálf...Þessi ameríska kanadíska samframleiðsla var leikstýrt af Rob Schmidt (sem eina hryllingsmynd hans áður var Wrong Turn (2003) sem eitt og sér gerir hann varla hæfan til að leikstýra Masters of Horror þætti) & var þáttur 9 úr seríu 2 af Masters of Horror sjónvarpsþáttaröðinni, á meðan mér fannst Right to Die ekki besti Masters of Horror þátturinn sem ég hef séð fannst mér þetta nógu þokkalegt átak samt og gerir það ekki komið nálægt því að vera jafn slæmt og The Screwfly Solution (2006). Handritið eftir John Esposito er með snyrtilega miðlæga hugmynd sem er ekki neitt ný en hún notar hana nógu vel þó ég myndi segja að hún sé svolítið misjöfn, fyrstu 15 mínúturnar af þessu einblínir á hryllingsþátt sögunnar en svo fer hún í rólegheitum í 20 mínútur þar sem það verður drama þar sem lagaleg deilur um líf Abby og framhjáhaldið sem Cliff er að eiga í aðalhlutverki áður en það kemst aftur af stað. . Persónan er svolítið klisjukennd, veiki maðurinn, beygði lögfræðingurinn, verndandi mamman og unga tertan sem stundar kynlíf til að fá það sem hún vill en þau þjóna öllum tilgangi sínum nógu vel, samræðan er í lagi, sagan heldur áfram kl. gott hraða & í heildina fannst mér Right to Die fyrir utan nokkrar mínútur hér & þar þar sem það missir einbeitinguna aðeins & ég var ekki svo hrifin af tvíræðinni endi. Leikstjórinn Schmidt stendur sig vel og það eru nokkrar áhrifaríkar senur, þetta reynir að skipta á milli lágstemmdu spooky andrúmslofts og út-og-út blóð og gore. Það eru frábærir sérförðunarbrellur eins og venjulega, það eru myndir af Abby þar sem hún hefur látið brenna alla húðina af líkamanum og myndin af hausnum sem er með sárabindi og tennurnar birtast vegna þess að hún á engar varir eftir er frekar gróf (myndir & förðunarbrellur sem minntu mig á svipaðar senur í Hellraiser (1987) og það eru framhaldsmyndir), svo er aðalrétturinn í lokin þar sem Cliff bókstaflega húðar einhvern fullkomlega með nærmyndum af skurðarhnífum sem sneiða húðina í sneiðar og hann flettir hana af vöðva og setja hann í kælibox! Mjög ruglað. Það eru líka ýmsar líkamshlutar. Það er líka nekt hérna með að minnsta kosti nokkrar fallegar dömur að verða naktar... Tæknilega séð er Right to Die frábær, tæknibrellurnar eru ljómandi og eins og flestir Masters of Horror þættirnir lítur þetta ekki út fyrir að vera ódýr smíðaður fyrir- Sjónvarpsþáttur sem í rauninni ef satt skal segja er það. Leikurinn var fínn en það eru engin stór 'nöfn' í þessum.Right to Die er annar skemmtilegur og nokkuð snúinn Masters of Horror þáttur sem flestir hryllingsaðdáendur ættu að kíkja á ef ekki bara vegna hinnar frábæru húðflæðisenu! Vel þess virði að fylgjast með... fyrir þá sem eru með magann.