The Jaws rip off er ruslasta af öllum ítölsku „tegundunum“ og leikstjórinn Joe D'Amato er annar á eftir hinni frábæru Jess Franco í ruslamyndaframleiðslu. Settu þetta tvennt saman og hvað færðu? Risastórt rusl, auðvitað. Því miður er þetta heldur ekki rusl í góðri merkingu þess orðs, þar sem Deep Blood skilar meira af sér í leiðindum en í hlátri. Myndinni er til sóma að hún reynir í raun eitthvað sem jaðrar við söguþráð; en til að taka heiðurinn af myndinni - söguþráðurinn er drasl. Það hefur eitthvað að gera með að vinahópur sver sig eið (vináttu) og svo einhverja indverska bölvun sem lýsir sér í hákarli. Eða ég held allavega að það hafi verið í gangi. Engu að síður, meirihluti myndarinnar er bólstraður með leiðinlegum samræðum og „drama“ og hákarlinn sjálfur - sem ekki má gleyma, er það eina sem við viljum virkilega sjá - finnur sig bara í myndhlutverki. Eða ekki einu sinni það þar sem flestir hákarlarnir eru í raun og veru myndefni! Þrátt fyrir að vera ruslategund, þá eru reyndar til fullt af skemmtilegum Jaws rip-offs; en með þessari gerir Joe D'Amato það ljóst að hann gæti ekki nennt að reyna einu sinni og útkoman er sú sem hlýtur að vera versta ítalska hákarlamynd allra tíma. Forðastu þetta skít.