Töfrar Hayao Miyazaki halda áfram með þessum algera mannfjöldagleði Ponyo on the Cliff by the Sea, nýjustu teiknimynd hans, sem kveikir á venjulegu sætleiknum til að heilla sokkana þína. Ég hélt að stiklan væri með lagið þess sem væri rólegt dáleiðandi og ég þurfti ekki að bíða eftir boðsboði til að ganga úr skugga um að ég fengi miðann minn á laumusýnishornið af myndinni sem á að opna hér í næstu viku. Fyrir aðdáendur Studio Ghibli myndir, þú munt líklega vita hvað þú ert í, þar sem Miyazaki hefur enn einn sigurvegara í kvikmyndatöku sinni, sem mun vinna nýja aðdáendur. Ég skammast mín vægast sagt að ég hef hingað til eingöngu horft á My Neighbor Totoro (eygir bunkann af Ghibli DVD diskum) og elska það upp til agna, en ég býst við að þetta myndi vera lokahnykkurinn fyrir mig til að halda áfram að missa af því sem myndu líklega verða teiknimyndir sem ég myndi njóta. Ponyo (raddaður af Nara Yuria) er töfragullfiskur sem þráir að vita hvað er líf handan hafsins, með sífelldar sóknir sínar í loftbólu upp á yfirborð vatnsins til að laumast að kíkja. Engu að síður boðar þessi metnaður ekki gott hjá mannkynsföður hennar Fujimoto (Tokoro Joji), sem hefur nokkurt hatur á mannkyninu vegna mengunar, og snertir einnig í stuttu máli undirsöguþræði um umhverfisvernd / hefnd móður náttúru. Í slysi einn daginn er Ponyo skolað í land og hann tekinn upp af fimm ára drengnum Sosuke (Doi Hiroki) sem býr í húsi á umræddum kletti með móður sinni Lisu (Yamaguchi Tomoko), en pabbi Koichi (Nagashima Kazushige) er að mestu leyti. út á sjó þar sem hann er sjómaður. Og þú getur búist við nokkrum augnablikum afturhvarfs til eins og Litlu hafmeyjunnar, eða Splash gert fyrir börn. Að segja eitthvað meira væri til að spilla fjörinu. Listaverkið hér er enn einfaldlega ótrúlegt þó það sé í tvívíddardýrð, vitandi að vandlega er unnið að hverri frumu. Það er svo margt að gerast á sama tíma innan sama ramma, að þú munt líklega vera kappsfullur um endurtekið áhorf bara til að koma auga á þá alla. Þetta slær örugglega allar 3D eða CG hreyfimyndir fram á hverjum degi í ljósi þess að fegurð hennar kemur frá einfaldleika hennar, og ekki aðeins frá listaverkadeildinni, heldur einnig frá sögu hennar, þrátt fyrir að kvartanir hafi borist um að hún hafi tekið lauf frá Hans Christian Andersen klassíkinni. Þó að það séu leiðir til að gera þessa mynd afar myrka, lagði hún aðeins til ákveðin dökk þemu, en valdi í staðinn kvikmynd með jákvæðari tilfinningum, sem hentar jafnt börnum sem fullorðnum. af Koichi, Lisa og Sosuke, og sérstaklega milli móður og sonar. Meira að segja, þetta snýst um ástina á milli drengsins og nýja gæludýrafisksins hans sem hann skírði Ponyo, og ég segi ykkur að Ponyo sjálf hefur nóg af sætu í sér til að sigra menn eins og Bolt, WallE og Eve allt í einu. Einkennin hér eru í hæsta gæðaflokki og það er erfitt að verða ekki ástfanginn af Ponyo, í hvaða mynd sem hún er, sérstaklega þegar hún er svo fjörug vera sem leynir ekki tilfinningum sínum - ef hún er í uppnámi við þig, annað hvort snýr hún sér frá eða þú gætir Búast má við að þotustraumur komi út úr munni hennar í andlitið á þér! Ponyo on the Cliff by the Sea er óhikað í toppmyndum mínum á þessu ári. Og næst þegar ég fer til Tókýó, er ég viss um að ég legg leið mína á Ghibli-safnið til að sóla mig undir töfraheiminum sem Hayao Miyazaki færði okkur. Mjög mælt með mynd, svo ekki missa af þessari á hvíta tjaldinu!