Opnunaratriðin hreyfast eins fljótt og frosin velveeta. Tilraunin til dramatískrar samræðu fær mig aðeins til að óska ​​þess að ég hefði betri stjórn á hraðakstursstýringunni. Vampírur eru venjulega sýndar sem kynþokkafullar og greindar eða skörugar ógeðslegar verur. Þessi vampýra reynir að tæla bráð sína með því að líkja eftir týndum hvolpi. Ég tel venjulega líkamstölu, svo það var köttur (sem telst ekki með) rassi, stelpa sem datt af himnum ofan með sverð í sér (hvað sem það var um) og svo söguþráðurinn. Foley listamenn njóta virðingar fyrir að nota sellerí til að búa til hljóð af handleggsbrotnum, en að nota hljóðið af því að bíta í epli fyrir vampíru sem bítur fórnarlamb er einfaldlega kjánalegt. Mér líkaði við Warlock, en þessi mynd var bara svo illa farin að við slökktum á henni og hún var svo gleymin að við leigðum hana ári seinna til að slökkva á henni aftur.