Hey, þetta er bara sjónvarp. Jú, það er STAR TREK, ástsælasta bla bla, og þetta er frábært, en þetta er allt afstætt. Það sem það styttist í er strákur með álfaeyru sem grúfir með pítsulitaða teppi. Það er eins konar þriðji maður hávaði yfir jarðgangaveiðunum og það er hrollvekjandi en margir þættir af því sem er þegar allt kemur til alls eitt af betri sjónvarpsþáttum. sýnir. Spennan er í raun spennuþrungin. Hættan finnst í raun hættuleg. Sem lítill krakki held ég að ég hafi grátið þegar Spock sagði mér að þessi viðbjóðslega skepna væri jafn sorgmædd, hrædd og skelfing og fólkið sem hún borðaði. Þetta var ein af fyrstu kennslustundum mínum í samkennd, lexía sem var styrkt af EMPATH þættinum sem var, ef minna spennandi, jafnvel meira depurð. Það sem truflaði mig þegar ég var fimm ára var að þessi hlutur, sem lítur út eins og kjöt- og tómatbarfur, einhvern veginn í raun og veru. samanstendur meira og minna af bergi. Núna gæti slíkt val virst hugsjónalegt, hugmynd hippahönnuðar um einn-universisma í gegnum glerið, en það gæti líka bara snert af eiturlyfjatímabilinu.