Ungur maður, sem aldrei þekkti fæðingarforeldra sína, fær gamlan bæ í einangruðum hluta Vestur-Virginíu við andlát föður síns. Hann heimsækir eign sína með þverskurð af hugsanlegum fórnarlömbum, þar á meðal svarta stráknum sem er grínisti og töff lesbíapar. (Hmm, verður horað dýfa? Giskaðu á það.) Því miður lýkur veislunni þegar andar svifdýra sem drepnir voru af vonda langafa sínum og notaðir sem hræða koma aftur til hefndar. Þessi mynd byrjar vel. Snilldar samsetning af ljósmyndum frá þunglyndistímanum og sviknum dagblöðum sem stillt er upp á móti ræðu FDR - að ég tel að þetta sé fyrsta framkoma hans í bíómynd um morðingja fuglahræðlinga - setur stemninguna í sessi. Ég gerði mér nokkrar vonir um myndina, sem rættust að hluta. Sagan var nógu nothæf. Umgjörðin var nægilega falleg. Myndatakan var að mestu í fókus. Leikarinn, þótt engin skjálfti, var aðeins yfir pari fyrir hryllingsmyndir á þessu lággjaldabili. Myndin hefði í raun og veru virkað innan þröngra krafna tegundarinnar ef fuglahræðirnir væru ógnvekjandi. En þeir voru það ekki Þeir litu út fyrir að vera ódýrir. Þeir voru alls ekki hræddir. Því betra sem skrímslið er, því betri er myndin. Þessar fælur myndu ekki hræða Dorothy, hvað þá Toto.