Engin kvikmynd með Madeleine Carroll í leikarahópnum gæti mögulega verið óáhorfanleg. Að því sögðu verð ég að bæta því við að þessi breska mynd kemur nálægt. Sagan gerist um borð í „SS Atlantic“ og er lauslega byggð á ólokinni ferð „Titanic“. Orðið ‚ósökkvandi' er talað, skipið slær á ísjaka og við heyrum himneskan kór syngja ‚Nearer My God to Thee.' Hinir dæmdu farþegar taka að lokum yfir þjóðsönginn, í snjöllu hljóðverki. En útgáfuár myndarinnar (1929) þýðir að nútímaáhorfandi þarf að sætta sig við annars frumstæðan hljóm og margar leiklistarvenjur þöglar kvikmynda og leiksviðs. Þetta eru ekki vandamál. Helsti galli myndarinnar er skeiðið og skeiðið hafði verið vel þróað í hljóðlausum. Hins vegar, ef svarglugginn væri sýndur á raunhæfum hraða, myndi sýningartími myndarinnar minnka um helming. Tilætluð áhrif voru dramatík (og skýrleiki í nýjum miðli), en útkoman er því miður þreytandi núna. Uppbygging myndarinnar er fáránlega órökrétt og vanhæf. Það er þversagnakennt að mér fannst ákveðin smáatriði í klippingunni frekar nútímaleg í tækni: fínar, snöggar klippur frá einu svæði skipsins til annars, stundum jafnvel á hljóðbrellum. Þó að við séum um borð í "Atlantshafinu" frá fyrstu mynd, vorum við komin vel yfir 4 mínútur í myndina áður en ég uppgötvaði þá staðreynd. Þar eru langir, ágengnir söngleikir eftir danshljómsveit skipsins. (Skemmtilegur, auðveldur hljómur.) Persónulegar sögur eru settar fram á algjörlega óhlutbundinn og ósannfærandi hátt. Hugsaðu ekki einu sinni um sjónarspil. Bergið er pínulítið og utanaðkomandi skemmdir sem það veldur á skipsskrokknum er smávægileg beygja. Hins vegar vekja sviðsmyndir farþega sem flykkjast inn í björgunarbátana - greinilega sviðsett á alvöru skipi, væntanlega bundið við bryggju - mikla spennu. Fyrir utan hina glæsilegu ungfrú Carroll eru þessar seríur einu afbragðsatriði myndarinnar. Þegar myndin og skipið nálgast endalok þeirra verður skjárinn algerlega svartur nokkrum sinnum þegar rafmagnsframleiðendur byrja að bila. Síðasta, eilífa blackout þeirra er endir myndarinnar, með sólsetur/sólarupprás á, klaufaleg táknræn áhrif. „Atlantshafið“ er forvitnilegt kvikmyndahús. Í besta falli.