Jafnvel þó maður hafi ekki áttað sig á því að Sellers var heilsubrest við tökur og dó áður en myndin var frumsýnd, þá var THE FIENDISH PLOT OF DR. FU MANCHU væri sársaukafullt að skoða. Það er talið vera lampoon af fræga austurlenska illmenni Sax Rohmer en það skortir alla fókus. Hunsuð er möguleiki á ádeiluskýringum á and-austurlenskum yfirtónum hugmyndar Rohmers. Reyndar er í myndinni beitt kynþáttafordómum. Það eru varla til neinir raunverulegir brandarar eða gaggs, bara aðallega leikarar sem haga sér fávitalega og sprauta leiðinlegum línum. Það er sérstaklega átakanlegt að sjá Sid Caesar neyddan til að útbjóða formælingum og kynþáttaorðum fyrir tilraun til hláturs. Flestir aðrir leikarar skammast sín líka. Og svo er það Peter Sellers. Hann leikur tvö hlutverk hins óheillavænlega Fu Manchu, sem er að reyna að búa til formúlu til að endurheimta æsku sína og hinn trausta breska óvin sinn, Nayland Smith. Seljendur eru ekki hundrað prósent slæmir; hann gefur frá sér einkennilega hlýju eins og Smith þegar hann ræðir fetishistic viðhengi hans við sláttuvélina sína og hann er einkennilega áhrifamikill sem Manchu þegar hann lýsir ást sinni á skemmtun í ensku tónlistarhúsinu. En oftast leikur hann bæði hlutverkin af þreytulegri gremju og spillir þannig enn frekar öllum kómískum möguleikum. Venjur seljenda þar sem hann endurvekur dofnandi styrk sinn með raflosti eru sérstaklega óþolandi; hann virðist of sannfærandi kvöl til að vera fyndinn. Nokkrar virkilega fyndnar línur, hæfilegt töff eftir Burt Kwouk (Cato í PINK PANTHER myndunum) sem einn af handlangara Manchu, og skemmtilegar tónlistarnúmer Helen Mirren geta ekki bjargað þessu rugli. Ef einhver vill skilja hvers vegna Peter Sellers er talinn grínsnillingur, þá lærir hann ekkert af THE FIENDISH PLOT DR. FU MANCHU.