Kannski er kominn tími til að við lýsum því yfir að árið 2007 sé „Alþjóðaár kvikmyndakrókódílsins“! Hið fáránlega „Primeval“ kom fyrst, um krók að nafni Gustave (!) sem réði yfir mýrunum í Búrúndí. Svo var það "Lake Placid 2", lágkúrulegt og sjónvarpssmíð framhald af ógleymanlegu frumriti. Í þriðja lagi, það er þetta ótrúlega afleita og svæfandi stykki af áströlskum hryllingi og að lokum á ég enn eftir að sjá hið efnilega „Rogue“. Sá síðasti er líklega sá besti, miðað við þátttöku hins ástralska hryllingshæfileikamanns Greg McLean ("Wolf Creek"). "Black Water" er vissulega ekki algjör sóun á tíma og kvikmynd, en þetta er enn ein frekar tilgangslaus lifunarmynd sem ruglar saman kvölum í raunveruleikanum og hryllingi. Fyrirgefðu hispursleysið, sérstaklega þar sem ég vorkenni fólkinu sem gekk í gegnum þessa þrautagöngu, en að sýna þrjár persónur sitjandi í tré og væla í meira en heilan klukkutíma er ekki mín hugmynd um hreina spennu! Þrjú ungmenni ferðast um Norður-Ástralíu og ákveða að eyða degi í veiði á afskekktum mýrarsvæðum. Það líður ekki á löngu þar til risavaxinn og grimmur krókódíll hvolfir litla bátnum sínum og étur leiðsögumanninn. Grace, Lee og Adam ná varla að flýja hungraðar tennur skriðdýrsins með því að klifra upp í tré. Jafnvel þó að hann sé óséður mest allan tímann, bíður krókurinn þolinmóður og gerir þeim ómögulegt að fara lifandi frá mýrinni. Já, það hljómar mjög mikið eins og söguþráðurinn í "Open Water". Skiptu út hinum fjölmörgu óséðu hákörlum fyrir einn risastóran óséðan krókódíl og opið hafið fyrir jafn óumflýjanlega ástralska mýri, og þar hefurðu það. Jæja, "Black Water" inniheldur að minnsta kosti nokkrar sjaldgæfar spennustundir og eitt glæsilega hannað vatnsskrímsli. Það verður að segjast að krókurinn lítur stórkostlega gróflega út og maður telur áhyggjufullur niður í hvert næsta skipti sem hann kemur ofboðslega upp úr vatninu. Þríhöfða leikararnir gera allt sem þeir geta til að halda persónum sínum áhugaverðum, en hvernig nærðu þessu með því að sitja í tré allan tímann? Hugmyndin um að byggja á sönnum atburðum veldur augljóslega ýmsum takmörkunum, eins og takmörkuðum myndum af frábærum tökustöðum, valmyndum og viðkunnanlegum persónuteikningum.