Hvað ef sveit G.I. frá japanska hernum yrði send aftur í tímann 400 ár rétt í miðjum feudal stríðunum sem leiddu til stofnunar Tokugawa Shogunate? Frábær völlur ekki satt? Kvikmyndin gerir nákvæmlega það sem hún segir á dósinni. Sem betur fer nenntu höfundarnir ekki að útskýra hið, venjulega fáránlega í sci-fi bíómyndum, vísindalegu töfrandi tímaflutningi. Nei hvernig er eða hvers vegna. Þeir gerðu það bara. Hins vegar er tímaflutningsröðin sjálf eins og helvíti þröngsýn og nokkuð falleg, ef ekki svolítið dagsett. Ekki eins kjánalegt og maður gæti ímyndað sér. Restin af myndinni fylgir forsendunni að T. En þó hún missi aðeins dampinn með hinum ýmsu undirsögum sem fylgja komu G.I.s til miðalda Japan, tekur hún upp hrikalega bardaga. Það er eflaust aðalskipun dagsins. Hugmyndin í heild sinni, og í framhaldi af því myndin sjálf, var líklega upprunnin frá þessum einfalda tónhæð: hvað ef G.I.'s búnir nýjustu nútímahernaði myndu berjast við samúra? Og drengur gerir það skil. Aðal bardagaþátturinn sem spannar meira en hálftíma er líklega ein sú besta sinnar tegundar í hasar/stríðsmyndum frá sjöunda áratugnum. Það er ekki aðeins miskunnarlaust og þreytandi í hraða og lengd, það er líka stórkostlegt blanda af stílum og aðferðum sem aðeins einstakt húsnæði eins og G.I. Samurai getur skilað. Ég meina, hvar annars færðu tækifæri til að sýna skriðdreka, ninjur með shuriikens, þyrlu og samúræjum í sama skotinu? The G.I. sveit undir forustu liðsforingi Iba rífur bókstaflega í gegnum hundruð aukaliða og skýtur þá niður með vélbyssum, sprengjuvörpum, handsprengjum og skriðdrekum. Þessi blanda af stílum er með annan fótinn fastar í rætur jidai-geki epic Kurosawa's Kagemusha eða Hiroshi Inagaki's Samurai Banners, en hitt er í hasar- og stríðsmyndum vestra. Það eru stílhrein tilþrif (eins og dásamleg hægmyndatökur og blóðugt ofbeldi) sem koma Sam Peckinpah eða Enzo G. Castellari circa Keoma upp í hugann. Japansk kvikmyndagerð hefur alltaf verið undir áhrifum vestra og annarra Hollywood-verka og öfugt, og G.I. Samurai breytir þessum bræðslupotti austurs og vesturs áreynslulaust í spennandi kvikmynd. Kvikmyndaframleiðendurnir taka þessu öllu alvarlega sem betur fer og myndin nýtur gríðarlega góðs af því. Ekki það að tungutakið hugarfar sé algjörlega fjarverandi, það er bara þannig að það reynir ekki að hlúa að svo slæmum-það-góðum áhorfendum sem njóta þess að hlæja að kvikmyndum sínum. Fjárhagsáætlunin var sennilega rífleg, eins og hún er áberandi í hundruðum aukahlutanna, vandaðra búninga (mjög viðeigandi fyrir framleiðslu sem er ekki hefðbundin jidai-geki) og tæknibrellur. Myndavélavinnan og klippingin eru öll í hæsta gæðaflokki, næstum betri en kvikmynd með engan meiri listrænan metnað á skilið. Hún er auðvitað ekki gallalaus heldur. Það eru margar "söngva" senur, þar sem alls kyns japönsk rokk, diskó og kántrí lög frá 70. áratugnum leika yfir klippingar (það er tengslasena, ástaráhugaatriði, "stríð er helvíti" atriði o.s.frv.). Lögin sjálf eru frekar léleg og léleg og draga úr öllu. Þó að hún klukki á 140 mínútum flýgur hún að mestu eins og byssukúla. Enn hefði verið hægt að klippa nokkrar senur, endurlit og undirspil í fyrri hálfleik fyrir þéttari áhrif. Leikarahópurinn á líka skilið að vera minnst á, með svo áberandi nöfnum eins og Sonny Chiba, Isao Natsuyagi (Goyokin, Samurai Wolf), Tsunehiko Watase (The Yakuza Papers). ) og Hiroyuki Sanada, sem allir slá á réttu nóturnar.