Þar sem ég er áhugamaður um slasher-kvikmyndir, mun ég venjulega sætta mig við að horfa á hverja slash-mynd sem fer yfir sjónhimnuna mína, sem stundum skaðar heilann minn meira en gagn, mun ég segja. Þegar ég var á brimbretti annað kvöld lenti Sleepaway Camp II á slóðir með mér. Auðvitað langaði mig að kíkja á það, þar sem ég hafði heyrt um Sleepaway Camp kosningaréttinn, en hef í rauninni aldrei séð neina þeirra (til skammar, ég veit). Ég tek það fram að þar sem ég hef ekki séð frumritið ætti sennilega ekki að taka gagnrýni mína of alvarlega, því kannski er það sem ég held að sé rangt við það algjörlega viljandi vegna eigin hönnunar. Camp er í sjálfu sér brandari út af fyrir sig. Helvíti, jafnvel nafnið kemur út sem viljandi brandari. Sofa í burtu tjaldsvæði? Það er góð skemmtun. Ég kann að meta myndina fyrir að vilja bara setja saman eitthvað fyrir hreint tjaldhryllingsgildi, en það er um það bil eins langt og ég kemst. Leikarinn í þessari mynd lét leikarahópinn í upprunalega föstudaginn 13. líta út eins og thespians að gera túlkun á Macbeth. Campy krefst slæms leikara, en komdu. Pamela Springsteen sem vondi morðinginn sem er ekki í sambandi við raunveruleikann gerði betur við að drepa áhuga minn en hún gerði að drepa alla leikarahópinn. Hvað gamansögur varðar, þá voru nokkur skipti þar sem ég hló, en það var fá og langt á milli. Á endanum er SAC II frekar leiðinlegt og ég vildi virkilega sofa í burtu frá búðunum. Dauðsföllin eru svo augljóslega sviðsett og fölsuð að þú getur varla metið þau. Ef þú ert að leita þér að slasher kvikmynda gamanmynd með góðum búðum mæli ég með Club Dread. Ef brimbrettabrun þín á rásinni tekur þig yfir þessa, athugaðu og sjáðu hvað annað er á.