Hvað með Domino hataði ég yfir öllu, og ég meina allt, annað? Kannski var það heildar vegsemd þess að vera hausaveiðari; ef til vill var það kynjahyggja sem duldist sem umfangsmikil og áhugaverð rannsókn á harðfylgi kvenkyns aðalpersónu; kannski var það bara útlit myndarinnar með sínum undarlega gula ljóma og brengluðum bláum blæjum eða hvernig hún tekur leikkonu eins og Lucy Lui; hver á miklu betra skilið en þetta drasl; og lætur hana sitja þarna á einum stað í herberginu sem ljósið getur ekki beint slegið með sama heimska svipnum á andlitinu. Kannski er það klippingin; þessi skelfilega hröðu eldklipping og hvernig samræðulínur enduróma þegar þær eru orðaðar af fólki eins og Kiera Knightly sem, ef þú kaupir sem hausaveiðari, muntu líklega geta látið sjálfan þig trúa því að heimurinn muni enda árið 2012. Enginn kemur frá Domino með nokkurs konar trúverðugleika, nákvæmlega enginn. Þetta er sársaukafull og afvegaleidd reynsla, að sækja innblástur frá hlutum eins og Natural Born Killers og hleypa lausum hugmyndum til áhorfenda sem eru ekki einu sinni til staðar fyrir þá. Aðalspurningin er: 'Átti Domino að vera einhvers konar gamanmynd?' hvað með bráðfyndið slæma forystu þess að segja ákveðnar línur sem vilja sárlega að við höldum að hún sé „hörð“ en í raun líkist hún meira hrokafullri fimmtán ára stúlku fyrsta daginn í almennum skóla, sem reynir að heilla jafnaldra sína. Það eru hlutir sem þú veist í raun ekki hvernig á að bregðast við, hvort sem þeir eiga að vera fyndnir eða ekki. Ef það á að vera gamanmynd vekur það næstu spurningu: 'Er líf hausaveiðarans virkilega þess virði að nýta sér til að hlæja?' Ég held ekki. Myndin opnar með titilspjaldinu 'Byggt á sannri sögu........eins konar.' Ef þetta á að vera einhverskonar póstmódernísk tækni sem gerir leikstjóranum Tony Scott kleift að beygja og hagræða sögu Domino Harvey í eigin einstaka tilgangi, þá ertu einfaldlega á annarri plánetu. Sannleikurinn er sá að í þessari einni upphafstilvitnun greinir myndin frá efninu og upprunalega textanum áður en hún hættir algjörlega og segir „eins konar“ sem ég býst við að gera þeim kleift að gera Domino eldri en hún ætti að vera og koma fram á Jerry Springer. Í kjölfarið lærum við af sambandi Domino við föður sinn sem lést í myndinni þegar hún var tíu ára eða eitthvað; hér er fyrsta notkun á „eins konar“ löggu þar sem hún var bara fjögurra ára í raunveruleikanum. En ef myndin hefði staðist raunveruleikadagsetninguna þá hefði allur akstur hennar verið fæddur út frá dauða ........gullfisksins hennar. Við erum síðan tekin í gang með Ed Mosbey (Rourke); Domino (Knightley) sjálf og væntanlegur ástvinur Choco (Ramírez). Á vettvangi er bandarísk móðir fest með skothríð í eigin hjólhýsi í afturenda hvergi þar sem hún biður um að lífi sonar síns verði forðað. Þvílík virkilega afvegaleidd opnun; sýnir þrjár leiðir sínar sem viðbjóðslegt fólk sem brýst inn í tengivagna, skýtur vopnum á saklausa sem við þekkjum ekki neitt og kemst nálægt því að skjóta gæludýrahundana sína. Strax tilfinningin er hatur í garð þeirra þriggja, tilfinningu „Nei, af hverju ertu að gera þetta? Hvers vegna er þetta að gerast?' Slæm fræ eru gróðursett og, myndir þú ekki vita það, þau festast. Myndin er sársaukafull á að horfa, jafnvel skelfileg; þar sem þessir þrír troða sér í gegnum verkið ásamt aukaleik frá leikurum sem þekktir eru fyrir að leika persónur í Beverly Hills 90210. Hér er enn ein fáránleg póst-módernísk tilþrif, fólk sem spilar sjálft og svona „jóker“ spil er spilað aftur. Christopher Walken kemur meira að segja upp í mjög heimskulegu hlutverki sem angar af Natural Born Killers karakter Robert Downey Jr. Þannig að þegar myndin heldur áfram og Domino er steypt inn í gengi Ed og Choco, eingöngu fyrir útlit hennar, má ég bæta við, þá virðist hún innan um samsæri sem tengist fölsuðum skráningarskilríkjum ökumanns eða eitthvað sem Choco og Domino kunna að bera tilfinningar til hvors annars. Vandamálið er, þar sem hver flytjandi er að vinna svo illa í sínu eðli; það er engin efnafræði og engin tilfinning þar á milli; myndin er ekki ástarsaga svo hvers vegna nenna að fara þá leið í fyrsta lagi? Er einhverjum sama um þessar tvær persónur innan um allar hröðu breytingarnar og svoleiðis sem springur í loft upp? Ef það er einhver „tilfinning“ á milli Choco og Domino, þá er hún til á svo litlum, pínulitlum, mínimalískum mælikvarða að þú verður að spyrja hvers vegna hún sé jafnvel innifalin. Þannig að þá finnst myndinni þörf á að skrúfa hlutina upp frásagnarlega. Við komumst að ástæðunni fyrir fölsuðum auðkennisskilríkjum sem eru tengd einhverjum öðrum og strákur talar í farsíma í hljóðeinangruðu loftbólu. Hljóðeinangraða kúlan get ég trúað en hvernig kemur hann símanum sínum undir vatnið og í loftbóluna í fyrsta lagi án þess að það verði flætt? Hann hlýtur að hafa synt mjög hratt tvöfaldan hraða hraðklippingar myndarinnar sem þýðir eitthvað í kringum 0,01 úr sekúndu. Já einmitt. Saga myndarinnar verður bæði of flókin og einfaldlega handahófskennd áður en gripið er til virkilega heimskulegs hápunkts þar sem meira dót springur í loft upp. Auk þess er mjög ósmekklegt atriði sem tengist veggkorti fullt af nýjum þjóðerni og gamanmynd myndarinnar er svo þurr að hún verður að grípa til "Jerry, Jerry!" söng á meðan fólk er í vinsælum bandarískum spjallþætti. Hvenær hlógum við síðast að "Jerry! Jerry!"? þegar við vorum, segjum, sjö ára? Ég kom í burtu dapur og þunglyndur yfir tilvist slíkrar kvikmyndar.