Allt í lagi, ef þú gefur afslátt af framleiðsluverði, ljótu búningunum og stóra hárinu, þá er þessi aðlögun enn mun síðri en 90's útgáfan. First Ann Firbank (sem leikur Anne Elliot), er bókstaflega tíu árum of gömul til að leika þetta hlutverk og leikur hennar skilur mikið eftir. Amanda Root (sem leikur sama hlutverk í 90's útgáfunni) getur tjáð meira í stóru, brúnu augunum sínum en Firbank getur með öllu andlitinu í fjögurra tíma framleiðslu. Anne er breytt í pirrandi, vælandi, leiðinlegan karakter (og hvað var með atriðið á „langri göngunni“ þar sem hún stoppar til að útskúfa ljóð?). Henrietta og Louisa voru svo líkar að eina skiptið sem ég gat greint þær í sundur var þegar þær stóðu við hlið hvor annarrar (Henrietta var hærri). Og Louisa! Aldrei var til viðbjóðslegri karakter! Það var fáránlegt að hugsa til þess að Wentworth ætti að hafa áhuga á henni. Hún á að vera hress og falleg og heillandi, ekki heimsk og kjánaleg með fáránlega hláturinn sem er eins og neglur á krítartöflu. Þegar hún byrjar að syngja, "til Lyme, til Lyme, til Lyme," byrjaði ég að öskra, "þegiðu, þegiðu, þegiðu!" Besti hluti myndarinnar var þegar Louisa fellur þessar þrjár fætur á hnakkann því ég vissi að ég þyrfti ekki að sjá hana lengur í myndinni. Talandi um fallið á cobb vettvangi; þetta var mesta illa leikið, illa leikstýrt og klippt atriði allrar myndarinnar. Hvernig dettur maður þrjá metra niður, lendir á fætur og er enn sleginn meðvitundarlaus? Í aukinni stærð var persóna Elísabetar miklu nær bókinni en í útgáfu 90. Þeir settu líka inn margar fleiri senur með Anne og Frederick í lokin. Ég skal viðurkenna að ég hef keypt þessa mynd, jafnvel þó ég vissi hversu undirmál hún væri, en ég er mikill Austen aðdáandi, svo ég mun kaupa hvaða kvikmynd sem er unnin úr einni af skáldsögum hennar. Horfðu á þessa hreyfingu ef þú ert sjúklega forvitinn, eða til að meta 90's útgáfuna enn meira. Niðurstaðan er sú að þessi útgáfa gæti fylgt bókstafnum í skáldsögunni, en 90's útgáfan fylgir andanum.