Ég hef lesið öll ævintýri Ástríks og Obelix að minnsta kosti 5 sinnum og ég er líka aðdáandi "Les Nuls" og "Les Robins des Bois" og Jamel svo ég bjóst við miklu af þessari mynd.... og ég loksins varð sáttur. Ólíkt fyrstu aðlögun Ástríks á hvíta tjaldinu (Astérix et Obélix contre César) sem sló ekki í gegn fyrir utan útlit Laetitia Casta, þá fangar þessi anda myndasögunnar (og við fáum hina fallegu Monicu Bellucci). Í fyrstu myndinni reyndi leikstjórinn að vera of raunsær um tímann þar sem sagan gerist og það drap allan andann sem gerði Ástríkur fyndinn. Í þessari er allur klæðnaðurinn, aðferðin til að tala og allt eins og verk Goscinny og Uderzo... meira, það festist í raun við upprunalegu söguna með þeim galla að við vitum nokkurn veginn allt sem mun gerast en Alain Chabat gaf okkur smá óvænt í lokin. Ég hafði mjög gaman af þeirri mynd og í hvert sinn sem fyrstu merki um leiðindi fara að birtast kemur Jamel inn og fær okkur til að hlæja eins og brjálæðingar. Þessi mynd er stór blanda af alls kyns húmor sem ég er mjög hrifin af og jafnvel þótt hún sé kannski að blanda henni of mikið saman þá get ég ekki annað en líkað við hana. Svo ef þér líkar við Ástrík og húmor allra þessara ungu hæfileikamanna sem byrjuðu í "Nulle part Ailleurs" (frönsk blanda af þættinum í kvöld og SNL) farðu þá að sjá þessa mynd.