1904. Norður-Afríkuþjóðin Marokkó hangir á þröngu sjálfstæði þar sem hin ýmsu stórveldi Evrópu - Frakkland, Þýskaland, Bretland, Rússland, Spánn og nú Bandaríkin - berjast um áhrif á svæðinu. Sultaninn (Marc Zuber) er veikburða leikbrúða; Frændi hans, Bashawinn (Vladek Sheybal), sem Frakkar og Þjóðverjar hafa stjórnað, er hið raunverulega vald á bak við hásætið. Komdu inn Berber Chieftan Raisuli (Sean Connery), leiðtogi Rif ættbálksins og "síðasti Barbary Pirates", sem rænir bandarískum trúboða, Eden Pedecaris (Candice Bergen) og tveimur börnum hennar og tekur þau í gíslingu. Til baka í Bandaríkjunum hótar Theodore Roosevelt forseti (Brian Keith) að fara í stríð vegna málsins: "Pedecaris Alive or Raisuli Dead!" - að sjá málið sem fullkomna leið til að beita "Big Stick" diplómatískum hætti, þó utanríkisráðherrann John Hay (John Huston) sé ekki svo öruggur. Hins vegar hafa Raisuli minna óheillavænleg áform fyrir Pedecarises, sem eru meira en færir um að höndla sjálfa sig í hvaða atburði sem er. Frábær söguleg kvikmynd Johns Milius, sem er mjög lauslega byggð á sannri sögu (þ.e. Pedecaris var miðaldra maður), er dásamlegur flótti. Hún hefur ótrúlegar hasarsenur, fyndið, vel skrifað handrit, fínn leikarahópur sem nýtur sín vel við efnið og fer ekki fram úr viðtökunum eins og til dæmis "Pirates of the Caribbean" eða "Lord of the Rings" myndirnar. Þetta er í rauninni ekki "epísk" mynd í ströngustu merkingu, en hún er ein besta hreina hasarmynd sem gerð hefur verið. Þótt sögulegt samhengi sé rýrt er söguþráðurinn áhugaverður og eins og sumir gagnrýnendur benda á er hann enn viðeigandi í dag. en það var þegar það var gert. Eins og Roosevelt forseti segir: "Ameríka er eins og grábjörn" - grimmur, sterkur, en svolítið blindur og kærulaus stundum. Á þeim tíma sem myndin var sett upp hefur Ameríka nýlega verið þröngvað upp á heimssviðið sem stórveldi, eftir frábæran sigur þeirra í spænsk-ameríska stríðinu - og Roosevelt grípur þetta atvik sem leið til að sanna gildi Bandaríkjanna. Í raunveruleikanum virkaði það ekki alveg þannig, en allegórískt virkar þetta vel. Þótt það sé skrifað frá hægri sjónarhorni er handrit Milius nokkuð nákvæmt við mat á Ameríku og stöðu hennar í heiminum. Hann dáist að Roosevelt og aðferð hans við „stóran staf“ diplómatíu og viðurkennir rétt (með orðum Roosevelts) að þó að Bandaríkin séu óttaslegin og virt, þá verða þau aldrei raunverulega „elskuð“ af heiminum, sama hvað þau gera. . Og það eru sum atriði - eins og skotmark Roosevelts á evrópska leiðtoga og næstum kómíska óvænta árás landgönguliða á Bashaw-höllina - sem sýna kæruleysislega og ofbeldisfulla hlið Bandaríkjanna, á meðan önnur - lokauppgjörið við Þjóðverja - sýna hetjuskap þeirra. Sögulegt/pólitískt samhengi myndarinnar er auðvitað bara kjöt á beinum þess sem er í rauninni hrífandi hasar/ævintýramynd. Það eru nokkrar frábærlega gerðar hasarsenur, eins og björgun Raisuli á Pedecaris frá tvíhliða ættbálkum, sem sýnir einhverja bestu sverðsleik í hvaða kvikmynd sem er. Opnunarinngangur Raisuli og áðurnefnd ganga og árás bandarísku landgönguliðanna eru frábærlega unnin bravúr föst leikatriði. Og lokabardaginn, sem sameinar þætti „Lawrence of Arabia“ og „The Wild Bunch“, á meðan mikil söguleg fantasía (þríhliða barátta Þjóðverja, Bandaríkjamanna og Rifs) er frábærlega sviðsett, adrenalíndælandi. röð.Framúrskarandi leikarahópurinn gefur frábæra frammistöðu. Allir virðast skemmta sér vel með myndinni og það sýnir sig. Sean Connery er furðu sannfærandi sem Berberi með skoskan hreim, en tekst að draga fram áhugaverða, vel teiknaða og riddaralega persónu sína sem kemur til með að virða gísl hans og hata nútímalegan óborgaralega hernað. Candice Bergen, leikkona sem ég hef aldrei verið hrifin af, skilar frábærri frammistöðu sem hina eldheitu Eden Pedecaris, sem er jafn hörð og ræninginn hennar. Brian Keith er ótrúlega sannfærandi TR - þér finnst hann í raun og veru hafa verið svona, íþróttamaður, blússandi en samt hagnýtur og greindur maður með aðdáunarverða sjálfsvitund. Atriði Roosevelts í hnefaleikum og skotárásum á meðan utanríkisstefna er rædd eru einhver mestu "vondu rass" augnablik kvikmyndasögunnar - og hver getur gleymt línum eins og "Af hverju spilla fegurð hlutarins með lögmætum hætti?" John Huston veitir traustan stuðning sem hinn þreytta, varkári Hay, sem virkar sem fullkomin þynna fyrir hinn miklu hvatvísari Roosevelt. Meðal ágætra aukaleikara eru þeir bestu Geoffrey Lewis sem Samuel Gummere, tortrygginn sendiherra sem lentur er í miðjum pólitísku ráðabruggi, og Steve Kanaly, sem gung-ho sjóliðaskipstjórinn sem talar glaðlega fyrir (og framkvæmir) „Hernaðaríhlutun! " sem hrein og bein lausn á öllu flóknu ástandi. Önnur kunnugleg andlit eins og Vladek Sheybal, Nadim Sawalha, Roy Jenson, Larry Cross, Marc Zuber og Darrell Fetty vinna líka fína vinnu, sama hversu lítið hlutverk þeirra er. Spaghetti Western aðdáendur munu kannast við Antoine Saint-John ("A Fistful of Dynamite") sem þýska hershöfðingjann og Aldo Sambrell sem einn af ættbálkum Raisuli. "The Wind and the Lion" er, allt í kring, frábærlega gerð ævintýramynd. Það hefur eitthvað fyrir alla: dásamlega byssu- og sverðaleik, mikinn húmor, harðskeytta, hrikalega kvenhetju (og sætu börnin hennar tvö), falleg (ef ófullkomin) rómantík og áhugavert (ef ímyndunarafl) pólitískt/sögulegt samhengi. Þetta er ekki meistaraverk, en hey, það var ekki að reyna að vera það. Ég gef "Vindurinn og ljónið" hrífandi níu stjörnur og mín bestu meðmæli.