Ég hef ekki hugmynd um hvers vegna þeir gerðu þessa útgáfu af "Persuasion" þegar þeir voru þegar með þessa fínu smáseríu með Amanda Root og Ciaran Hinds. Ég býst við að þeir hafi viljað gera langa útgáfu, en auðvitað þurfti að eyða miklu; Því miður, það sem endaði á gólfinu í klippiherberginu var öll yndislega húmorinn og húmorinn, sem skildi eftir sig mynd sem var bara melódrama frekar en skemmtileg útsetning á enskum sveitasiðum og siðum. Sömuleiðis voru persónurnar grunnar og óáhugaverðar. Þeir létu greyið Anne elta upp og niður göturnar á eftir Captain Wentworth eins og kjánalegur nútímaunglingur (og ef þú ert kjánalegur nútímaunglingur að lesa þetta, þá skal ég segja þér: að hlaupa á eftir karlmanni eins og kona í hita er EKKI flott) . Það er eitthvað sem vel uppalin kona frá Napóleonstímanum hefði aldrei gert, og alls ekki þessi látlausa kvenhetja. Sumir hafa sagt að þeim hafi fundist þetta andskoti hlæjandi; Viðbrögð mín voru ekki hlátur, heldur hneykslan. Sjálf hugmyndin um slíka spillingu á Austen-verki er undir fyrirlitningu. Hún var hræðileg.