Fyrst af öllu verð ég að gefa það fólkinu sem tók þetta saman. 11. september er svo viðkvæmt mál að það þarf mikinn kjark til að gera kvikmynd sem þorir að vera umdeild um hana. Það er synd, þó það komi ekki á óvart, að myndin var bönnuð í Bandaríkjunum. Að því sögðu finnst mér myndin frábær með nokkrum veikum augnablikum. Myndin byrjar á íranska þættinum sem reynist minna nokkuð á verk Majid Majidi (hin algjörlega fallegu "himnabörn" og "litur paradísar"). Líkt og þessar tvær myndir sýnir myndbandið hvað gerðist með saklausum augum flokks afganskra flóttamanna í Íran. Einstaklega fallegt myndband. Sama á við um myndband Sean Penn sem er frábær líka. En eins og sumar klippurnar eru fallegar eru aðrar algjörlega grimmar. Alejandro Gonzáles Iñárritu gerir mexíkóska klippuna og rétt eins og þrjóskandi "Amores perros" hans gerir hann það eins grimmt og hann getur. Stærstur hluti myndbandsins er svartur skjár með nokkrum hljóðum sem spilast í bakgrunni. Þessi hljóð eru af fréttamönnum og áfalli þeirra þegar seinni flugvélin hrapaði, þeirra sem hringdu heim úr brennandi turnunum og skildu eftir skilaboð fyrir fjölskyldur sínar, þeirra sem voru reiðir....og hann sameinar þetta með leiftur af fólki sem hoppar úr turnunum. . Mjög erfitt myndband til að horfa á og sem þú munt ekki gleyma. Sumar klippur gætu reynst mjög erfiðar að horfa á fyrir Bandaríkjamenn þar sem hægt er að túlka sum klippin sem "þið eruð ekki þeir einu sem þjást". Sérstaklega egypsku og bresku klippurnar sem segja ekki bara það heldur snúa taflinu við og segja hversu miklar þjáningar Bandaríkin hafa valdið öðru fólki. Ég mun einnig minnast sérstaklega á klippurnar frá Bosníu-Hersegóvínu, Frakklandi, Indlandi og Japan ( þó að þessi síðasti gæti virst hræðilega út í hött er það reyndar ekki). Hins vegar eru ekki allar klippurnar frábærar og ég tek sérstaklega fram á klippuna frá Ísrael sem er að mínu mati afskaplega veikburða. Þó að hugmyndin hafi verið góð (blaðamaður er á vettvangi hryðjuverkaárásar í Tel Aviv en sagan hans verður fyrir barðinu á því sem gerðist í New York er eitthvað sem mörg okkar sem búum í löndum í stríði geta tengst) átta sig á. er hræðilegt. Myndbandið endar sem bara einhver skemmtunarfréttamaður sem reynir að fá útsendingartíma hvað sem það kostar, gaur sem segir að hann sé vitni og vonast til að hann geti farið í sjónvarpið og hermenn og sjúkraliðar sem hrópa bara „af því“. Myndbandið nær ekki að fanga eitthvað af dramatíkinni í slíkum aðstæðum. Ef þú átt möguleika á að sjá það þá ættirðu að gera það, það er að segja, nema þú sért íhaldssamur, en þá ættirðu að vera úti eins og þú gætir orðið móðgast. En ef þú ert það ekki þá gætirðu lært hversu mörg okkar utan Bandaríkjanna lifðu 11. september.