Ég hafði sérstaklega gaman af umfjöllun Delly um þessa mynd og er sammála því að Howard er ekki eina „skemmda“ persónan. Howard er frekar miskunnarlaust „uppsettur“ af handritinu, en engar sannanir eru fyrir því að fyrri vinnuveitandi hans sé í raun dáinn eða, ef hún er það, að hann hafi myrt hana. Howard veit það ekki og við ekki heldur. Af skelfingu og ringulreið þegar hann sá konuna liggja þarna, skellir hann á. Hins vegar skaðar hann Helen Gordon aldrei, sama hversu reiður hann er. Reyndar bregst hann við með hryllingi yfir yfirliði Helenar og þeirri staðreynd að hann heldur á skærum...svo byrjar hann að þrífa aftur og heilsar Helenu sem hefur batnað með því næstum aumkunarverðu "Ég er mjög þreytt núna. Ég held að ég fer heim". Satt að segja held ég að hann sé ekki geðlæknir. Veikur hvolpur, vissulega, en ekki geðlæknir. Vandamálið með Howard er að hann hefur enga alvöru karlkyns sjálfsmynd. Hann vildi þjóna landi sínu, en andlegt ástand hans neitar honum um sæti í hernum. Hann er einstaklega rótlaus og einangraður: engin eiginkona, engin stúlka, ekkert heimili (aftur, að minnsta kosti eftir því sem við vitum). Og hann vinnur kvenmannsstarf - "Gólf eru mín sérgrein". Frænka Helenar dregur miskunnarlaust af stolti yfir nákvæmni sinni með því að hrópa ógnvekjandi að hún myndi vilja mann með alvöru vinnu. Jafnframt, þó að hann laðast mjög að Helen, getur hann ekki eða vill ekki gera meira en að hræða hana með því að gera sterka kynferðislega sendingu. Hann er ótrúlega máttlaus - getur ekki barist, getur ekki unnið, getur ekki elskað. Helen er hins vegar réttilega hrædd. Hún reynir að tengjast honum en kemst að því að hann bregst ekki eðlilega við (þ.e. langt fyrir utan þægindarammann sem róslitaðar minningar hennar um eiginmanninn Ned veita), ýtir óafvitandi á alla hnappa Howards með því að ljúga að honum í tilraun sinni til að flýja. Báðar persónurnar, föst í húsinu, föst í ótta, taugaveiklun, reiði og minni, eiga samúð skilið. Ég veit að skyndileg endirinn hefur valdið sumum gagnrýnendum vonbrigðum, en mér fannst hann passa vel þar sem hann bauð persónunum upp á eins konar losun. Helen er laus, held ég, frá fortíðinni. Þegar Howard klæðir sig í herfrakka eiginmanns síns koma viðbjóð Helen í ljós. Henni finnst eflaust að „helgi“ eigna Neds hafi verið brotin en vonandi hefur þörf hennar fyrir að halda öllu „ósnortnu“ glatast í raunveruleika hennar eigin baráttu við hættu. Kannski getur hún haldið áfram. Howard er líka laus - frá endalausri hringrás reiði, sársauka og ofbeldis. Það má deila um hvort hann fari í meðferð eða fangelsi en ég vona að það sé sá fyrrnefndi. Frábær frammistaða hjá Ryan og Lupino. Ég vil frekar "On Dangerous Ground", en þetta er líka nokkuð gott.