Ef það væri réttlæti í kvikmyndaheiminum, myndi leikstjórinn Lewis Schoenbrun aldrei fá að stíga fæti á kvikmyndasett aftur. Það virðist óhugsandi að sá sem eyddi tveimur heilum áratugum í klippiherbergi, þar sem LS hóf kvikmyndaferil sinn, gæti verið svo gjörsamlega gjörsneyddur af takti eða dramatískri sviðsetningu, en þessi mynd er vítaverð sönnunargögn. Eins slæm og hún er, það er heillandi svo. Frá upphafsatriðinu, þar sem hjúkrunarkona er klædd í búning sem hentar eingöngu fyrir klámmynd eða skets á mexíkóskri fjölbreytni, neyðist áhorfandinn til að sjá hversu lágt það getur farið. Svarið er ekki langt undan því í næstu senu förum við yfir í útfararstofu, þar sem næsta töfrandi tískuyfirlýsing kemur í kynþokkafullum axlalausum svörtum kjól sem einn syrgjendanna klæðist. Óviðeigandi búningur er ekki eini galli myndarinnar. Samtalið er skemmtun fyrir kunnáttumenn á slæmum skrifum. „Þú breytir tárunum mínum í vín,“ er sýnishorn. Leikarinn á skilið Óskarsverðlaun fyrir að skila þessu með beinu andlitinu. Leikstjórinn styrkir hverja ostabolluatriði með því sem er mögulega smekklegasta hljóðrás sem nokkurn tíma hefur verið tekin upp, sem breytist frá vandræðalega móðguðu í samskiptasenunum yfir í cheesy groovebox wannabe rokk í bráðabirgðasenum. handritið kynnir persónur án ríms eða ástæðu og söguslögin eru dregin út eins og með brotinni sleif. Gleymum samt ekki að þetta er "hryllingsmynd". Persónur okkar lenda í skógi þar sem Dr. Chopper og tvær „ógnvekjandi“ stúlkur hans leynast, sem eiga að vera einhvers konar Frankenverur en líta nákvæmlega út eins og Valley Girls með gerviblóð dælt undir Supercut shags þeirra. Ég hef satt að segja séð skelfilegri förðun á átta ára börn úti í bragðarefur á hrekkjavöku. Og aftur fáum við smjörþefinn af illa lyktandi handaverki búningahönnuðarins, þegar Valley Ghoul One þeysist um í gervi-viktórískum fjölblönduðum smokk. á meðan félagi hennar klæðist ólýsanlegu samspili sem gæti hafa verið næstum í tísku í minna mjaðmahornum níunda áratugarins. Dr. Chopper gerir þó stóra tískuyfirlýsinguna, hann lítur út eins og Crisco kúreki sem villtist í skóginum á stóra svarta Harley-inu sínu, klæddur frá toppi til táar í svörtu S&M leðri með rennilás. Ef þetta hljómar forvitnilegt, endilega kíkið á það. Það er nóg af hliðarskiptingum og útskýrðum samræðum (eins og hið dýrmæta „grafreit fíla“ atriðið eða „vitræna“ orðræðuna um Ginsburg). Til að vera sanngjarn er kvikmyndatakan góð, miðað við hvað var sett fyrir myndavélina, og leikararnir leggja sig fram um (með ofboðslega öfgakenndum árangri) að búa til eitthvað úr ruslahaug af klisjum og geðveiki. Þú verður að velta því fyrir þér hvort þeir hafi verið virkilega heimskir eða bara í blindni örvæntingarfullir, að fara ekki af settinu eftir að hafa fengið einn innsýn í fáránlega útlit illmenni með 99 Cent Store vopnin sín.