Ég er tiltölulega seinkominn í hið yfirgengilega verk kvikmyndahöfundarins Yasujiro Ozu, en meistaralega vanmetnar skoðanir hans á japönsku lífi, sérstaklega á tímum síðari heimsstyrjaldarinnar, varpa ljósi á alhliða sannleika. Eftir að hafa nú séð nokkrar af tímamótamyndum hans eins og "Late Spring" frá 1949 og "Tokyo Story" frá 1953, er ég sannfærður um að Ozu hafði sérstaklega sérviskulega hæfileika til að miðla svið tilfinninga sem stafaði af átökum milli kynslóða í gegnum sporöskjulaga frásagnir og lúmsk myndmál. Það er tævanski leikstjórinn Hou Hsiao-hsien þrá að heiðra Ozu á aldarafmæli hans með þessari almennt hrífandi mynd frá 2003. Ásamt meðhandritshöfundinum T'ien-wen Chu virðist Hsiao-hsien ná myndefninu réttu en fangar ekki nauðsynlega tilfinningalega þunga sem hefði gert jökulhlaupið þolanlegt. Sagan snertir Yôko, ungan japanskan rithöfund sem rannsakar lífið frá miðri 20. aldar taívanska tónskáldinu Jiang Wen-Ye í Tókýó eftir að hafa komið heim frá Taívan þar sem hún kenndi japönsku. Eftir 25 langar mínútur af persónuuppsetningu upplýsir hún föður sínum og stjúpmóður að hún sé ólétt af einum af nemendum sínum í Taívan. Á sama tíma hefur Hajime kaffihúsvinkona Yôko, sem rekur notaða bókabúð, þráhyggju fyrir lestum og virðist líklegur til að vera ástfanginn af henni. Hsiao-hsien tengir þessa mjóu söguþræði við röð mynda sem haldnar eru óhóflega langar myndir þegar rammasamsetningin breytist. Það eru líka langar þögn sem og gnægð af senum með lestum. Þó að þessar aðferðir séu í samræmi við stíl Ozu, virðist Hsiao-hsien ekki geta kafað niður í sálarlíf persónanna eins og Ozu gerði með hámarks flæði og lágmarks leiklist, sérstaklega, neyð Yôko virðist frekar óskuldbundin í leikmyndinni sem kynnt er og Viðbrögð foreldra hennar of óvirk til að halda miklum áhuga. Reyndar er andrúmsloft þreytu í myndinni í heild sinni, sem lætur myndina líða endalaust. Frammistaðan er lítið áberandi þó varla eftirminnileg. J-popptónlistarstjarnan Yo Hitoto færir Yôko náttúrulega vellíðan en Tadanobu Asano er eitthvað dulmál sem Hajime. Restin af persónunum skráir sig varla, jafnvel Nenji Kobayashi og Kimiko Yo sem foreldrar Yôko. Kvikmyndatökustjórinn Lee Ping-Bing veitir sérfræðivinnu þó hann brjóti meginreglu Ozu-kvikmynda með því að halda myndavélinni ekki stöðugri við tökur. Hitoto speak-syngur vinsæla popplagið sem notað var á lokaeiningunum, "Hito-Shian". DVD-diskurinn inniheldur klukkutíma langa, franska heimildarmynd, "Métro Lumière", sem í raun hjálpar til við að veita samhengi fyrir nálgun Hsiao-hsien á myndinni. Hún inniheldur brot úr kvikmyndum Ozu, einkum „Equinox Flower“, til að sýna hliðstæður þessarar myndar, þó að furðu er ekki minnst á annaðhvort „Tokyo Story“ eða „Early Summer“, sem er augljós grundvöllur sumra atriða og aðstæðna. ups. Það eru líka klipptir viðtalsklippur af Hitoto, Asano og Hsiao-hsien, auk stiklu myndarinnar.