Fyrir hverja þáttaröð sem kemst í sjónvarp myndast 100 hugmyndir, 50 handrit eru skrifuð, 15 flugmenn gerðar og einn, bara einn, kemst í raun í framleiðslu. Frá slíku valferli erum við látin trúa því að lokaafurðin hljóti að vera rjóminn af uppskerunni, af hvaða öðrum ástæðum væri hægt að hafna svo mörgum hugmyndum um að gefa okkur eina sjónvarpsseríu. Og svo fer það með True Blood; allar stjörnurnar voru í takt og það sem byrjaði sem röð skáldsagna breyttist í hugmynd, skjáleik, tilraun og loks seríu. Því miður getur þetta stundum verið langt ferðalag og á leiðinni eru margar beygjur sem á endanum breyta því sem var gott og hreint í og ​​sýna að framleiðslufólki finnst best fyrir einkunnir. Ó hvað þeir hafa svo oft rangt fyrir sér...True Blood er dæmi um skapandi hugtak sem hefur þróast í einn lélegasta söguþráðinn, lélegasta leikaraskap og kjánalegasta undirspil eins og nokkuð í nýlegri sjónvarpssögu. Alþjóðlegir leikarahópar tiltölulega óþekktra leikara eiga í erfiðleikum með að finna raddir sínar en halda áfram að hrasa yfir fölsuðum suðurlandshreimum sínum. Ekki svo leynilegar óskir Alan Ball um Ryan (Jason Stackhouse) gefa okkur ferskt nektarskot í hverri viku þó það hafi oft ekkert með söguþráðinn að gera. Reiði svartkonupersóna Tara nær ekki sambandi og þú finnur sjálfan þig í leyni að vona að vamparnir taki hana fljótt út áður en hún fer í aðra ræðu um kúgun hvítra á meðan hún er viðstödd athöfn fyrir Glorious Dead of the Confedercy. Sam finnur bælda ást til Sookie og skyndilega eigum við að trúa því að hann þurfi að vaka yfir henni morgun, hádegi og kvöld þrátt fyrir margra ára vinnu með henni og forðast slíkt samband. Hvað Bill the Vampire varðar, þá er siðferðisleg hæð hans fljót að gefast upp kl. fyrsta tækifærið til að elska Sookie og á ekki í neinum vandræðum með að búa til snarl af henni (þó hún haldist nokkuð ómeidd). Okkur finnst hinar vampírurnar ekki eins almennar og Bill en þrá mjög að verða samþykktar af almenningi þar sem þær líta á hina lifandi sem Happy Meals með fótleggjum. Þrátt fyrir bestu viðleitni mína til að þjást í gegnum fyrstu sex þættina hef ég áttað mig á því að Sama hversu lengi þú horfir á slæman þátt, hann er samt slæmur. Eitthvað deyja af ástæðu, jafnvel vampírur. Kannski ætti þessi sýning að gera það.