Norma Shearer töfrar þegar hún er umbreytt úr frumlegri húsmóður í töfrandi hugsanlega fráskilnaðarkonu. Flestar kvikmyndir frá 1930 hafa brjálaða brún við þær -- myndavélavinnan er stundum frekar slöpp -- en við verðum að fyrirgefa þessum alhliða ánægju fyrir „eiginleika“ þeirra. Sem gestur hinnar sérvitringa hnöttóttar Marie Dressler -- blandar Shearer saman við skrýtið úrval af ástsjúkum týpum, þar á meðal löngu týndum eiginmanni sínum. Samræðurnar eru skemmtilegar, oft snjallar og frammistaðan í takt. Shearer og Dressler skína mest. Shearer sýnir meira að segja píanóþekkingu sína í stuttu músík. Furðuleg, en samt aðlaðandi framkoma hennar og "ástarsamband við myndavélina" er augljóst í gegn - og hún slær hverja tilfinningaþrungna nótu, raunverulega og á skotmarkið. Fyrir sinn tíma. . .góð sýning.