Frumraun Gretu Garbo í bandarískri kvikmynd er samlíking af því hvernig líf okkar getur sópað úr kútnum af örlögum og gjörðum okkar, eins og í straumi, sem veldur því að við missum hluta af okkur sjálfum á leiðinni. Greta leikur Leonóru, fátæka bændastúlku ástfangna. með persónu Ricardo Cortez Don Rafael, landeiganda. Ricardo er líka ástfanginn af henni, en er of auðveldlega undir áhrifum frá ráðríkri móður sinni. Leonora endar heimilislaus og ferðast til Parísar, þar sem hún verður fræg óperusöngkona og þróar með sér orðspor fyrir að vera lauslát kona. Í raun og veru er hluti af viðhorfi hennar biturleiki yfir því að Rafael var yfirgefinn. Hún snýr aftur til heimilis síns til að heimsækja fjölskyldu sína og á endanum mætir Rafael. Það kemur á óvart að enginn veit að hún er hin fræga La Brunna og Garbo fer með hlutverk sitt sem dívan sem hún var í raun og veru og er verðlaunuð af svo svölum hroka í síðari lýsingum sínum. Ricardo Cortez minnir mann mikið á Valentino í útliti í þessum hluta, og hann var snyrtur til að vera Valentino klón af MGM, þó hann hafi aldrei haldið að hann gæti verið í raunveruleikanum og hann hafði rétt fyrir sér. Hann er trúverðugur í ósamúðarfullum þætti sem mömmustrákur með veikburða vilja, og leyfir sér að eldast raunsætt en kómískt í lok myndarinnar. Honum tekst ekki að vinna Leonóru þegar hún snýr aftur heim og síðar þegar hann eltir hana er hugrekki hans grafið undan. Þessi mynd er fallega tekin, með frábærum stormþáttum og leikmyndin sem sýnir Spán á þeim tíma eru ekta útlit. Það eru líka fínar aukasýningar eftir gamla tímaritana Lucien Littlefield, Tully Marshall og Mack Swain. Þó að þetta sé saga um glataða ást og glötuð tækifæri, held ég að Leonora og Rafael hefðu ekki verið hamingjusöm saman, þar sem hann þurfti a hefðbundnari eiginkona og hún var mjög mikil atvinnukona og ég held að hún hefði ekki verið hamingjusöm í litlu þorpi. Endirinn er sannur í raun og veru og dregur ekki úr böndunum. Sjáðu þessa sem ameríska kvikmynd Garbos og undanfara þess sem koma skal