Ólíkt mörgum öðrum myndum, sem eru að trufla annaðhvort vegna nakinna óþæginda (Man Bites Dog) eða hreint ofbeldis (flestar Peckinpah-myndir), kemur Deliverance á óvart vegna trúverðugleika hennar. Vissulega er gallaatriðið frekar einfalt í óþægindum sínum, en áhrif myndarinnar koma mun meira frá hægfara uppbyggingu hennar og áþreifanlegri einangrun í kringum aðalhlutverkin fjögur, bæði fyrir og eftir að allt fer að verða vitlaust. Augnablikið þegar kanóarnir fara undir barnið á brúnni, sem kannast ekki einu sinni við mennina sem hann hafði áður spilað tónlist með, hvað þá að sýna merki mannlegrar væntumþykju í garð þeirra, er með því illvígasta í nútíma kvikmyndum. Spennan eykst jafnt og þétt í gegnum kanóferðina og heldur áfram jafnvel eftir lokaeintökin - endirinn gerir þýðingu þrautagöngu persónanna hræðilega raunverulegan. Trúverðugleiki myndarinnar er mjög hjálpsamur við leik aðalhlutverkanna, sérstaklega Ned Beatty og Jon Voight sem fórnarlambið og tregðu hetjan í sömu röð. Burt Reynolds hefur líka aldrei verið betri. Menningarleg áhrif myndarinnar má sýna fram á fjölda fólks sem mun skilja tilvísun í „banjo territory“ - kannski hefur aðeins Get Carter unnið svo áhrifaríkt stríðsöx í ferðamannaiðnaði svæðisins. Mér dettur aðeins í hug örfáar kvikmyndir sem settu mig í svo alvarlegt þunglyndi eftir að þeim lauk - þrúgandi andrúmsloftið á Se7en er besti samanburður sem ég get hugsað mér. Þó svo mikið af því sé frábært í sjálfu sér, er Deliverance klassískt umfram allt vegna þess að það eru engir fullnægjandi samanburðarpunktar við það - það er einstakt.