Richard Dix er stór, ekki sérlega góður iðnrekandi, sem er næstum búinn að drepa sig. Ef hann tekur sér fríið sem læknarnir ráðleggja honum, getur hann fundið hamingju síðustu mánuði lífs síns? Jæja, hann mun líklega hafa það betra ef hann lítur fram hjá RÖDD FLUTARINS. Þessi mynd sem leikstýrt er af William Castle hefur frábær augnablik (kynningin og lýsingin á lífi Richard Dix í gegnum fréttamynd a la Citizen Kane), og forvitnileg samsæri í lokahjólin. Frammistaða Dix er almennt nokkuð góð. En því miður virkar þetta bara ekki alveg því maður endar ekki með því að kaupa að persónurnar myndu haga sér eins og þær gera. Myndin snýst líka frá dimmu (og heillandi upphafi) yfir í næstum glaðlega 30s mynd eins og miðsvæði (full af flottum borgarþjóðernum sem er sama um að þær séu ekki ríkar) og aftur í flókið Noir söguþráð fyrir síðustu 15 mínúturnar eða svo. Þetta er ágætis mynd -- þess virði að sjá -- en það þurfti aðeins meiri sýningartíma til að koma á fót nokkrum af persónunum og kvenkyns aðalhlutverki sem gæti uppfyllt kröfurnar í hlutverki hennar.