Ég bind miklar vonir við þessa mynd, því mér fannst CLEAN, SHAVEN (fyrsti þáttur Kerrigans) alveg frábær, örugglega kvikmyndalegasta lággjaldamynd sem ég hef séð. En mikið af CLAIRE DOLAN er algjörlega tilgangslaust og flatt. Atriða eftir atriði virðist af handahófi hent inn í blönduna, án mikillar hugsunar um frásögn eða persónu. Er Claire að reyna að flýja að vera vændiskona eða ekki? Erfitt að segja. Af hverju tekur hún upp bragðið á flugvellinum ef hún vill flýja það líf? Af hverju tekur hún þá ekki upp brellur þegar hana vantar peninga í Seattle? Af hverju þurfum við að sjá hana lita hárið sitt í nánast sama lit? Af hverju samþykkir Claire suma johns en ekki aðra? Kvikmyndagerðarmaðurinn virðist ekki vita það. Það líður eins og allt sé spunnin (þó ég skilji að þetta hafi ekki verið raunin) og kvikmyndagerðarmennirnir héldu bara myndavél á það eins og þeir væru að gera sannkallaða heimildarmynd. Eftir sýninguna sá ég , Kerrigan varði skort sinn á frásagnarvali með því að fordæma frásögn kvikmynda sem pólitískt íhaldssöm. Það hljómaði eins og lærð orðræða. Ég held að þetta hafi verið lögga. Ég er leiður yfir því að framleiðandi jafn spennandi kvikmyndar og CLEAN, SHAVEN skyldi halda áfram að gera svona lélega mynd og þessa og verja hana síðan með þreyttum gömlum "pólitískum" klisjum.