Daniel Day Lewis er einn besti leikari samtímans og einn af mínum uppáhalds. Það er ótrúlegt hversu mikið hann kastar sér í hverja persónu sem hann leikur og gerir þær raunverulegar. Ég man að fyrir mörgum árum síðan héldum við veislu heima hjá okkur - vinirnir komu, við sátum í kringum borðið, borðuðum, drukkum vín, tala, hlæja - hafa það gott. Kveikt var á sjónvarpinu - það var kvikmynd sem við veittum ekki mikla athygli. Svo hættum við allt í einu að tala og hlæja. Glösin klikkuðu ekki, gaflarnir hreyfðust ekki, maturinn var að kólna á diskunum. Við gátum ekki tekið augun af skjánum þar sem ungi örkumlaði maðurinn, sem var allur líkami á móti honum og hafði aðeins stjórn á vinstri fæti hans, tók upp krítarbita með fætinum og að því er virtist eilífðin reyndi að skrifa bara eitt orð á gólfið. Þegar hann hafði lokið við að skrifa þetta eina orð, vissum við öll að við höfðum ekki orðið vitni að einum heldur þremur sigrum - sigri mannlegs vilja og anda, sigur kvikmyndahússins sem tókst að fanga augnablikið svona á myndinni, og sigur leikara sem lék ekki en varð persóna hans. "My Left Foot" eftir Jim Sheridan er hrífandi, tilfinningalaus lífdrama um Christy Brown, manninn sem fæddist með heilalömun í fátækrahverfi í Dublin; sem varð listamaður og rithöfundur og sem fann ást lífs síns. Mér líkar við hverja einustu frammistöðu Day Lewis (ég hef blendnar tilfinningar til leiks hans í GONY) en ég tel að stærsta hlutverk hans hafi verið Christy Brown í "My Left Foot". "