Það var þvílíkt hype um leikþátt með Bill Shatner...og sérstaklega í kjölfarið á Deal or No Deal og 1 vs 100. Svo auðvitað þurftu allir að stilla sig inn til að sjá hvað öll lætin snerust um á nýr leikþáttur. Þvílík vonbrigði! Eins og Ben Stein segir svo stóískt og nefnt, "vááááááááááááááááááááááááááááááááááááááááá..." Það eina sem var viðkunnanlegt við þessa sýningu var sú staðreynd að þú vissir að henni yrði lokið á endanum. Að sitja í gegnum heilan klukkutíma af þessu var eins og að fara til tannlæknis ... maður finnur sjálfan þig að horfa á klukkuna með því sem þú heldur að sé 10 mínútna millibili, bara til að komast að því að aðeins ein mínúta er liðin (en virtist vera heil eilífð) síðan þú horfðir síðast á klukkuna. Svo af hverju skipti ég ekki bara um rás? Jæja, líklega af sömu ástæðu gerðu flestir aðrir það ekki...af einskærri bjartsýni. Ég meina, enginn *vill* í rauninni halda að þáttur með Bill Shatner gæti í raun verið SVO SLÆMUR. Persónulega, frá fyrstu 15 mínútunum, hélt ég aldrei að þetta væri svona farartæki sem myndi sýna hæfileika William Shatner. Helsta kvörtun mín var sú að leikmyndin væri svo dimm. Þegar ég horfði á það varð ég þunglynd. Þú hélt áfram að vilja fá smá spennu, en það var bara ekkert að fá. Það var ekki einu sinni nóg ljós á settinu til að fá tilfinningu fyrir orku frá áhorfendum (sem þú sást ekki einu sinni). Kæra netkerfi: Fólk horfir ekki á leikjaþætti til að lækna svefnleysið...það horfir á leikjaþætti til að vera spennt og hafið það gott. Vinsamlegast gerðu okkur öllum greiða og tapaðu þessu í hvelfingunni.