Auðvitað er ég horfinn inn í bíó. Neil Young tónleikamyndin 'Heart of Gold.' Það hafa verið margar frábærar tónleikamyndir í gegnum tíðina. Það besta er „The Last Waltz“ eftir Martin Scorsese sem tók upp síðustu tónleika hljómsveitarinnar á Filmore West. Stórkostlegir tónleikar og stórkostleg mynd, það er að segja ef þú elskar rokk og ról og finnst eins og þú hafir fæðst inn í það og værir hluti af tónlistinni og gætir verið í hljómsveitinni ef þú ættir betri gítar og einhver myndi sýna þér hljómana og að með nokkrum hljómum og einum eða tveimur textum gætirðu breytt heiminum...eins og þú getur giskað á þá fann ég alla fimm til botns í tuttugu og fjögurra ára gömlu sálinni minni. Neil Young var í 'The Last Waltz'. Þeir þurftu að stafræna, áður en þeir urðu stafrænir, þeir þurftu að skafa handvirkt stórt hangandi kókaínsteinn sem skarst úr nefinu á honum svo í myndinni er skært ljós sem er ekki Betlehemstjarnan sem hangir fyrir ofan vörina hans og fyrir neðan nösina... það er frægur hluti af rokk og ról sögu. En 'The Last Waltz' var gert þegar hljómsveitin og Neil og allir aðrir voru á þrítugsaldri og 'Heart of Gold' var tekin upp á síðasta ári þegar Neil er sextugur og hljómsveitin hans lítur út fyrir að vera á níræðisaldri og alla myndina gæti sjónrænt verið notað af kristnum hægrimönnum og DEA á sama hátt og þessar Ohio State Patrol kvikmyndir um hættuna af ölvunarakstri voru notaðar þegar ég var í menntaskóla og sýndu dauða unglinga hangandi í gegnum glugga að framan eða dinglandi í trjám eða blóðugum. í skurði. Lokaðu augunum og þetta eru frábærir tónleikar, opnaðu þau og skoðaðu falda mynd Dorian Grey. Sem dæmi má nefna að hin einu sinni náttúrulega fallega Emmylou Harris kom bókstaflega út úr myrkrinu til að syngja með Neil og úr myrkri til ljóss, sem virtist vera hringur, hljóp fullkomlega upp úr ánni fyrir framan Rivendale. Hræðilegt, draugalegt, nef sem birtist ekki í náttúrunni og er ekki auglýsing fyrir lýtaaðgerðir, augu sem láta hnappa á dúkkum líta út fyrir að vera líflegir og hæfileikinn til að tjá hvaða tilfinningar sem er, mannlegar eða ekki, takmarkaðar af hömlulausri eftirlátssemi við bótox . Hugur minn fór á hausinn...svíndýr...Perú...Jack Daniels...lifði hart í áratugi...guð minn góður...sæta Emmylou Harris sem ég sá syngja ókeypis á Fred's í Boulder, andlit 2000 ára dauður Faróa vildi ekki samþykkja. En röddin, eins hrein og þykk lipped flaska af Boulder bjór bruggaði úr vötnunum í Boulder Creek og ég lokaði augunum og lyktaði ammmmmbbbererrrrrrrrrgerrrrrrrssss (hylling ... maður verður að nota homm Fred's hamborgara á Boulder Mall og Steve Martin Pink Panther myndinni). Það hefðu verið stórkostlegir tónleikar að sitja í myrkri í Ryman Auditorium, kannski tuttugu raðir aftur. En í návígi, í nærmyndum, var þetta miðalda siðferðisleikrit sem sýndi hryllingi eftirlátsseminnar og afleiðingum syndugu lífs. Tónleikaþemað, prýtt í landslaginu, A Prairie Wind...síðasta lagið, massagítar (ég taldi átta) og ég velti fyrir mér hvort kaldhæðni væri að spila. Ég held ekki. Innfæddur amerískur bassaleikari, aðalgítarleikari sem leit út og klæddist eins og Buffalo Bill, píanóleikari sem var eins og andlit öskrarsins í The Scream eftir Munch. flugfreyjur eru enn að fljúga um vinalega himininn) klæddar í samsvörun kjóla í fullri lengd...nei það var spilað beint. Enginn þeirra hafði séð, myndi ég veðja, A Mighty Wind. Þetta verður frábær geisladiskur og það væri gaman að segja sögur af hippa-dippy Boulder þegar Neil var síðhærður kanadískur krónari sem virtist endurspegla ástarsorg og missi, tilfinningar eins almennar þá og nú. En, aðeins á dimmum bar.