þetta var algjör sektarkennd ... ég sá stikluna og allar auglýsingarnar, þannig að ég hugsaði "af hverju ekki að kíkja á þessa vh1 mynd?" og eins og þeir sögðu í sjónvarpinu, 'ég trúi ekki að ég hafi horft á allt!' quinn og harris voru trúverðugir bítlastrákar og þó að kommur hafi verið yfirþyrmandi og stundum erfitt að ráða þá fannst mér samræðan líka trúverðug. myndin snerti þróttmikið samband len/mc og sýndi hvernig innst inni voru þeir einfaldlega tveir krakkar sem ólust upp þétt saman og deildu ástríðu fyrir tónlist - þó að það komist að henni, með mismunandi vandamál og persónulegar þarfir. þú finnur sjálfan þig að óska ​​þess að þeir hefðu hoppað inn í stýrishúsið til að fara á óundirbúinn endurfundi sem hefði slegið af sokkum heimsins, en þú færð líka meiri metingu fyrir hvers vegna þeir gerðu það ekki