Ossessione, lauslega aðlöguð (eða ef hún er eins laus eða nálægt útgáfunni sem ég sá af The Postman Always Rings Twice eftir James M. Cain með Jack Nicholson og Jessica Lange, ég get ekki verið viss) af leikstjóranum Luchino Visconti í fyrsta sinn, er engin minna framúrskarandi með notkun á mis-en-senu, tónlist (bæði mataræði og ólífræn) og leiklist. Ég vissi ekki hvað ég ætti að búast við að Visconti myndi gera í nálgun sinni á efnið, eftir að hafa séð La Terra Trema og séð hvernig stundum læddist pólitískir hvatir hans aðeins inn. En þetta er algjörlega karakter- og tilfinningabundið drama, jaðrar við melódrama (þó án venjanna sem dregur úr þeim minni), og með stílinn á fínustu braut verðandi kvikmynd-noir-hreyfingarinnar, skapar Visconti frumraun sem er eins innihaldsrík eins og hverja aðra nýraunsæismynd. Nýraunsæi, við the vegur, mætti ​​halda því fram að þetta væri forfaðir (ásamt The Children Are Watching Us eftir De Sica), sem myndi taka á sig mynd eftir stríðið. Þó að ást og rómantík sé meira í spilinu hér en í sumum frægari nýraunsæisins, þá er fjallað um það á beinum beinum frásagnarhætti, og það er blandað við önnur kunnugleg þemu í nýraunsæi (lægri stéttin, dauði , örvæntingu). Fyrir utan söguna, sem er einfaldlega eins og henni er lýst á þessari síðu, listrænan sem Visconti tekur myndirnar með og leggur þær síðan í lag með hlutum (sjal yfir prófíl Gino Costa þegar hann er í sektarkennd), skuggum og myrkri. sem hafa tilhneigingu til að sigrast á mörgum síðari senum myndarinnar (venjulega yfir Gian og Giovanna), og tilfinningu ítölsku götunnar í mörgum ytri senum. Domenico Scala og Aldo Tonti (sem myndu linsa nokkrar af kvikmyndum Rossellini og Fellini) hjálpa til við að sjá fyrir sér útlit Ossessione, sem er venjulega að flytja inn í persónu, staldra síðan við til að lesa eins miklar tilfinningar í andlitum þeirra, raddir þeirra og framkoma yndisleg og ljót, sorgleg og dökk og rómantísk. Ég held að ég hafi bara klórað í yfirborðið hversu áhrifarík það var að myndin sjálf hreyfði mig áfram, jafnvel þar sem ég óttaðist framtíð tveggja aðalhlutverkanna. Aðalhlutverkin tvö (Massimo Girotti og Clara Calamai) sýna allar sannfærandi, sanngjarnar og næstum óperufræðilegar tilfinningar, og helstu aukaleikararnir eru líka án eiginleika þeirra. Þetta er ljómandi, alger aðlögun, og hún bendir sem sláandi vísbendingu um það sem koma skyldi fyrir Visconti á ferlinum.