„People I Know“ er klúður með engan til að róta í og ​​engan til að kæra sig um – þrátt fyrir viðleitni hæfileikaríks leikara í leiknum. holuð út af ævilangri siðspillingu. En ólíkt Michael Corleone er ómögulegt að hafa tilfinningalega fjárfestingu í þessari persónu, ógöngum hans eða örlögum. Í myndinni er rakin undirbúningur Eli fyrir ávinning fyrir frjálslyndan pólitískan málstað, en annars hugar skjólstæðingurinn (Ryan O'Neal, góður í undirskrifaður hluti) nýjasta „óhreina þvottinn“ -- í þessu tilfelli, félagi í sjónvarpsleikkonu sem hefur lent í röngu fólki. Tea Leoni kemur með hefðbundinn stjörnukraft sinn í þetta aukahlutverk, þó enn og aftur gefi handritið henni ekki mikið að vinna með. Sem mágkona Eli tekst Kim Basinger að vekja samúð þrátt fyrir ósennilegan samsæri. Þessi mynd er eingöngu fyrir þá sem hafa gaman af því að horfa á Pacino svífa um dótið sitt og njóta annarra leikstjóra. Því miður, á milli handrits og leikstjórnar, er "People I Know" algjörlega áhugamannalegt. Þess vegna er takmörkuð kvikmyndaútgáfa hennar og hröð ferð á DVD. Líttu á þig varaðan.