Spunky blaðamaðurinn Holly Hunter framleiðir rannsóknarfréttir fyrir stórt fréttanet. Hún er vélknúin maverick, töfrandi góð í starfi sínu og hefur lítinn tíma fyrir rómantísk sambönd. Sláðu inn William Hurt og Albert Brooks, tveir menn sem keppa um ást hennar. Brooks er blaðamaður í gamla skólanum sem dýrkar Holly vegna þess að hún stendur fyrir allt gott við blaðamennsku. Þeir trúa því báðir að fjölmiðlar séu til til að prófa guðina, fræða almenning og berjast fyrir sannleikanum. Börn sjöunda áratugarins, þau innihalda hippagildi. Þeir eru verndarar almannaheilla. Riddarar sem berjast hetjulega með penna og myndavél. William Hurt er hins vegar mun flóknari karakter. Upphaflega óþægilegur, klaufalegur og sjálfsvirðingandi, hann sýnir sig smám saman vera kynþokkafullur og manipulativ afreksmaður, hæfur í að klifra upp fyrirtækjastigann. Ólíkt Holly og Brooks er hann táknrænn fyrir nútíma fjölmiðlagildi: fréttir sem sjónarspil, blaðamennska sem afþreying, fréttaþulur sem frægur, sannleikur sem háður ritstjórn. Við viljum fyrirlíta hann og ruslfæðisblaðamennsku hans, en við getum bara ekki stjórnað því. Hann er að spila leikinn eftir eigin reglum. Fordæmum við hann fyrir að skorta siðferðilegan burðarás? Fordæmum við leikinn? Getur leikurinn verið til ef reglum hans er óhlýðnast? Hvernig hafa þessar reglur þróast? Þetta er ekki "Network" þeirra Lumets og Chayefskys og því nennir myndin aldrei að svara eða vekja upp þessar spurningar. Hann er efnilegur til að halda hlutunum á stigi léttrar gamanmyndar, endar með því að Hurt er hækkaður í London Division og Brooks er settur í pínulítið samfélagsnet. Holly, eftir að hafa hafnað báðum mönnunum, er enn fast á milli þeirra. Síðasta vígi fjölmiðlaheiðarleika, þessi spræka blaðamaður man eftir rótum sínum, syrgir missi Brooks og varar sig við að vera á verði framtíðar William Hurts. Þetta er sætur endir, en miðað við "Network" virðist myndin jákvætt þröngsýn. Framtíðarsýn Chayefskys er sú að alþjóðlegir fjölmiðlar, þrátt fyrir alls staðar, bjóða upp á minna marktækar upplýsingar. Hann sér fyrir sér heim þar sem hnattvæðingin hefur gert menningu einsleita, upplýsingar eru orðnar háðar hlutafélagavæðingu og handfylli fjölmiðlaeinokunar stjórna öllum alþjóðlegum fréttum. Þetta er heimur þar sem sannleikurinn er háður hluthafafundum og efnahagslegum hagsmunum. Heimur þar sem einkunnir áhorfenda ráða innihaldi og skoðanakannanir ráða helstu sögum. Kannski er það ástæðan fyrir því að „Broadcast News“, sem þráir dýrðardaga blaðamennskunnar, endar á svo beiskjum nótum. Það veit hvað framtíðin ber í skauti sér. Gert árið 1987, það hefur lifað það í að minnsta kosti áratug. En í dag, á stafrænni öld, eru hlutirnir enn verri. Samruni og yfirtökur hafa skilið eftir sig mjög fáan fjölda stórfelldra fyrirtækja sem ráða yfir samskiptalandslaginu. Með þessu hefur komið ofur-auglýsingahyggja efnis, hindrunin milli skapandi/ritstjórnar og viðskiptahliðar hrundi nánast. Í dag gætu allir stofnað sitt eigið blogg eða vefsíðu, en þetta eru grasrótarmál. Eftir því sem samskiptasvið einstaklingsins eykst (vegna tækniframfara - tölvupóstur, internet, rafmagn, flugpóstur o.s.frv.) eykst stærð heimur einstaklingsins sömuleiðis. Hann verður að varpa rödd sinni bæði lengra og háværari, tilgangslaust að berjast við þennan ögrandi hvíta hávaða, hina stanslausu munnlegu kyrrstöðu sem er alheimssamfélagið. Svo að lokum þarftu tvennt samkvæmt lýðræðiskenningum. Í fyrsta lagi þarf strangt tiltekið fólk við völd og fólk sem vill vera við völd, bæði í einkageiranum og hins opinbera. Í öðru lagi þarf margvísleg upplýst skoðun á öllum mikilvægum málum samtímans. Í lýðræðisþjóðfélagi ætti fjölmiðlakerfið í heild sinni að búa til þessa menningu. Því miður vinnur sú uppbygging sem við höfum nú í hnattkerfinu beint gegn þörfum lýðræðislegrar blaðamennsku og lýðræðissamfélags. 8/10 Þetta er létt efni, en fyndið handrit, nokkur fyndin augnablik og stutt mynd eftir Jack Nicholson, lyfta því umfram flestar aðrar kvikmyndir um blaðamennsku. Athyglisvert er að ólíkt flestum kvikmyndum um fjölmiðla, þá dýfur hún aldrei niður í háðsádeilu, heldur leikur hún hlutina sem beinan ástarþríhyrning. Verð að skoða eina.