Mér fannst þetta vera furðu létt snerting í kvikmynd um menningarátök frá 1950. John Wayne væri varla fyrsti kostur manns sem menningarfulltrúi, þar sem hann væri álíka diplómatískur með góðan ásetning og nautahlaup í Harrods. En í þetta skiptið var hann látinn leika hlutverk sem var mun óvirkari en venjulega blöff-persóna hans, og hann leysti verkefni sitt af hendi með stæl. Hertoginn var strákur sem virkilega gat leikið vel. Andlitssvip hans og líkamstjáning gæti verið afar lúmsk. Þrátt fyrir töluverða nærveru hans, bæði sem leikari og hvað varðar skjátíma, tókst honum ekki að ráða yfir þessari mynd. Margt af góðum ásetningi hans varð cropper. Hann hafði vald yfir engum og frásagnirnar með hléum voru veittar af titlinum geisha sem hann var villimaður fyrir. Sagan af tilraunum Bandaríkjamanna til að ná hylli við einangrunarsinnaðan Japan var ein af pólitískum flækjum fremur en svívirðingum eða helvítis bardögum fyrir leður. . Ég get ekki tjáð mig um nákvæmni rannsókna hennar en það kom vel í ljós hversu undarleg austurlensk menning er gagnvart vestrænum næmni. Það var mikil athöfn sem var mjög nákvæm dansað og fól í sér það sem leit út fyrir þennan áhorfanda eins og ekta búning og leikmuni. Leikmyndirnar voru flóknar og ítarlegar. Mikið af peningum og hugsun hafði verið beitt í það. Brotnar rómantíkin milli Wayne og geisunnar hans bætti við smá aukaatriði og kom í veg fyrir að myndin varð bara pólitísk eða fánaviðleitni. Handritið var gott án þess að vera of orðgott. Það var mikið af japönskum samræðum, en langur tími þýðingar truflaði ekki frásögnina. Það var gaman að sjá fullt af ósviknum austrænum á settinu. Hvort þeir væru japanskir ​​eða ekki, gat ég ekki sagt. En engu að síður litu þeir út fyrir að vera hluti. Að minnsta kosti voru aðalhlutverkin ekki leikin af krossklæddum Kákasíumönnum, ólíkt öðrum viðleitni eins og 'Blood Alley' (já, ég veit að þeir voru kínverskir) 'The Inn Of The Sixth Happiness' eða jafnvel 'The King And I'. Ég hafði meira gaman af þessu en nokkurrar þessara annarra kvikmynda. Handritið var betra til að byrja með. Mér líkaði aldrei við lögin í 'The King And I' og var ekki hrifinn af þungum andkommúnískum undirtexta 'Blood Alley'. Ég játa að hafa aldrei séð þetta verk áður og fannst það bera mjög vel saman við margar af vinsælari skemmtiferðum The Duke. Mælt með.