„Castle of Blood“ (aka „Castle of Terror“) er vel unnin, furðu spaugileg færsla frá ítalska leikstjóranum Anthony Dawson. Stórkostleg svarthvít kvikmyndataka, gallalaus talsetning, frábær steypa, nokkuð rökrétt handrit, vísvitandi hraðaupphlaup og óvæntur (þó fullkomlega viðeigandi) endir aðgreina þennan. Aðeins myndirnar, sem stundum eru hávaðasöm tónlist og frekar snörp „ást við fyrstu sýn“ milli Elizabeth (Barbara Steele) og Alan (Georges Rivière) valda annars furðu skemmtilegri mynd. Þegar Edgar Allan Poe heimsækir England situr hann á krá og segir einum af draugasögur hans til Blackwood greifa. Alan, ungur fréttamaður, viðurkennir hinn frábæra rithöfund, óskar eftir viðtali við Poe. Meðan á samtalinu stendur kemur Poe í ljós að allar sögur hans eru sannar. Alan er vantrúaður og lýsir tortryggni sinni á líf eftir dauðann. Blackwood greifi býðst til að veðja Alan 100 pundum um að hann geti ekki lifað þessa nótt af í kastala Blackwood, nótt eftir hrekkjavöku þegar hinir dauðu ganga. Alan hefur ekki efni á veðmálinu, svo hann veðjar á líf sitt fyrir 10 punda veðmál. Ólíkt „Svarta sunnudaginn“ (sem kallaður er „The Mask of Satan“) er „Blóðkastali“ ofurlofaður, sem gerir örfá augnablik af ofbeldi enn hræðilegra, sérstaklega á óvart frá leikstjóra sem venjulega tengist þessum hræðilegu ítölsku geimkvikmyndum frá sjöunda áratugnum. Það er leitt að eina útgáfan af þessari mynd sem ég hef fundið er illa rýrð (og tekin upp) pönnu og skanna útgáfa. Þrátt fyrir það er hún vel þess virði að sjá hana og kallar á nútímalega endurgerð, kannski með Christina Ricci eða Jennifer Love Hewitt í hlutverki Elizabeth. Horfðu á hana og njóttu kvikmyndar sem stenst vel samanburð við „The Haunting“ eftir Robert Wise.