Ég hef sjaldan hlegið jafn mikið að kvikmynd. Taktu eftir því að ég hló AÐ Iron Eagle, ekki MEÐ honum, því þetta er líklega heimskulegasta mynd sem ég hef séð (með augljósri undantekningu á sci-fi monstrosity CyberTracker). Þú ættir líka að muna að þessi mynd er ekki gamanmynd! Jafnvel þegar hún lítur framhjá fráleita söguþræðinum (hugmyndin um að 16 ára gamall gæti gengið inn í bandaríska flugherstöð, stolið F-16, flogið til Miðausturlanda og drepið u.þ.b. þúsund manns án þess að nokkur taki eftir því er ótrúverðugt), myndin er full af fáránlegum hasarsenum sem meika lítið sem ekkert sens. Til dæmis, á ýmsum stöðum, notar Doug Masters vélbyssu á flugvél sinni til að skjóta á stálgrind, stjórnturn og tjald. Allir þessir hlutir springa í risastórum eldbolta. Hvers vegna? Óvinaflugvélin springur líka á undarlegan hátt sem minnir á pappírsflugvél sem var sprengd í loft upp með flugeldi. Það jákvæða var að ég hafði í raun gaman af þessari mynd. Að vísu ekki á þann hátt sem framleiðendurnir vildu líklega að hún fengi að njóta sín, en ég hló að sama skapi og keypti síðar DVD diskinn. Það er líka bætt við frábæra nærveru David Suchet sem vonda hryðjuverkaleiðtogans (kannski muntu muna eftir honum sem yfirvaraskeggsbelgska einkaspæjaranum Poirot?) Á heildina litið er myndin grín og léttur valkostur við alvarlegri orrustuflugvél myndir eins og Top Gun. Jafnvel þótt það sé jafn lúmskt homómótískt (kíktu á mannfaðmlagið milli Doug og Chappy. Eitthvað er að gerast á milli þeirra!)