Þetta er sú besta af þeim 43 myndum sem Rainer Werner Fassbinder gerði; hans farsælasta að minnsta kosti. Hann var einn af fremstu leikstjórum í Nýja Þýskalandi eftir seinni heimstyrjöldina. Hanna Schygulla var stórkostleg þar sem kuldinn, reiknandi Maria Bruan, sem missti eiginmann sinn í stríðinu, fann hann eftir að hún tók bandarískan hermann sem elskhuga, missti hann aftur eftir hann fór í fangelsi fyrir hana og fann hann aftur í lokin. Hjónaband hennar í hálft annað dag áður en hann hvarf var lengri en samverustundir þeirra í lokin. Svona er lífið. Hlutirnir koma og fara og þú gerir það besta sem þú getur. Þú getur gefist upp eða breytt hugsunarhætti þínum til að lifa af. Jafnvel þó María hafi breytt hugsun sinni og gert það sem hún þurfti að gera, hætti hún aldrei að elska Hermann, sem gerir endirinn að svo harmleik. Frábært drama.