*** út af ****Já! Dressed To Kill er svona mynd. Þetta er eins og Kalifornía, en það er öðruvísi. Manstu? Þessi mynd frá 1993 sem leikur Brad Pitt sem raðmorðingja sem er „velkominn“ af nokkrum ferðamönnum í ferð til Kaliforníu sem félagi sem gæti verið góður félagsskapur á leiðinni. Þegar ég horfi á kvikmynd finnst mér alltaf gaman að vita ekkert um söguþráðinn, áður en ég horfi á hana, því að óvæntingar verða enn kaldari. Þannig var það með Kaliforníu. Þegar ég horfði á hana í fyrsta skipti í fyrra áttaði ég mig aldrei á því að þetta væri spennumynd, svo þegar ég komst að því fékk ég sjokk og þegar myndin hélt áfram og áfram varð hún enn betri og ég var á mörkunum sætið mitt, næstum því að kyssa skjáinn minn, svo nálægt því að ég var honum! Svo, við erum að ræða um Dressed To Kill, ekki satt? Áður en ég horfði á þessa mynd (í dag!), hef ég aðeins horft á 2 aðrar myndir frá Brian De Palma, svo ég get sagt að ég þekki ekki verkin hans svo vel, en get sagt það úr fjarska að þessar 2 myndir fyrir mig voru eins frábærir og þeir gætu verið. Carrie (1976) og Mission: Impossible (1996). Þegar ég horfði á Carrie í sjónvarpinu, var ég svo örvæntingarfull að fá DVD eintak og ég get sagt: þessi mynd er frábær! Mission: Ómögulegt líka. Og í dag horfði ég á þriðju myndina frá DePalma. Jæja, Dressed To Kill er mynd eins og Kalifornía. Þegar myndin heldur áfram fer hún allt öðruvísi en maður bjóst við. Ég horfði mjög forvitinn á vettvang safnsins, þar sem Dickinson fylgir dularfulla manninum að leigubílnum sínum og þau enda saman í íbúðarherbergi. Þú gætir giskað á hvað gæti hafa gerst þarna. En þegar myndin var komin á vettvang lyftunnar fór myndin allt á annan veg. Ég var að horfa á restina af myndinni og fannst hún mjög góð. Hins vegar eru nokkur lágpunktar... Sumar persónur myndarinnar eru algjörlega þöglar! Tökum sem dæmi hinn dularfulla mann úr safnalífinu. Ég var alltaf að vona að hann gæti sagt eitthvað en hann gerði það aldrei! Þetta var algjörlega fáránlegt og var eflaust eitthvað sem fékk mig til að skipta um skoðun með því að samþykkja ekki þessa mynd sem að minnsta kosti nánast eitthvað sem meistaraverk. Jafnvel í leigubílsenunni, þar sem Dickinson reynir að biðjast afsökunar vegna þess sem gerðist á safninu, grípur hinn algjörlega þögli maðurinn hana, dregur hana inn í leigubílinn og þau byrja að kyssa hvort annað. Þú veist, það minnti mig á mexíkósku sjónvarpsþættina "El Chavo Del 8" frá sjöunda áratugnum, þar sem sumar persónur eru algjörlega þöglar. Þegar farið er framhjá þessum lágpunktum myndarinnar er þetta í raun frábær mynd, miðað við spennuna, persónurnar og söguþráðinn. Dennis Franz er flottur sem rannsóknarlögreglumaðurinn Marino! Minnti mig á hann sem Capt. Carmine Lorenzo í Die Hard 2 (1990) þar sem hann leikur nánast sams konar persónu. Jæja, að lokum, endirinn á Dressed To Kill er sami endirinn og í Carrie! Ég veit ekki hvort mér líkaði þetta alveg, því ég hata eftirlíkingar! Mér skilst að Carrie sé mynd frá DePalma, svo það er í rauninni ekki eftirlíking, því eftir allt saman var þetta hans hugmynd! En þetta varð endurtekin hugmynd í Dressed To Kill, svo DePalma hefði getað gert eitthvað öðruvísi í stað þess að sýna Nancy Allen vakna af vondum draumi á sama hátt og það gerist fyrir Amy Irving í lokasenu Carrie. Þetta var auðvitað án efa enn einn lágpunkturinn. En ef þú kemst framhjá þessu muntu komast að því að Dressed To Kill er virkilega góð mynd og ég fullvissa þig um að það er alls ekki tímasóun að horfa á hana.