Þegar ég sá þessa mynd fyrst var hún um 1956 og þó ég hafi séð hana aftur nýlega hef ég ekki skipt um skoðun á henni. Ég held að þetta hafi verið besta mynd Roberts Ryans, vegna þess að hann sýndi einhvern eins og föður minn, og hann var geðklofi í raunveruleikanum, (faðir minn) þó að hann hafi aldrei myrt neinn en varð fyrir meiri áhrifum í seinni heimsstyrjöldinni sem gerði hann verri. Að þurfa að grínast með hann bara til að komast af og komast í gegnum daginn var svo viðeigandi. (Móðir mín og bróðir þurftu að gera þetta)Þegar ég sá Robert Ryan sýna þessa tegund af manni, var það mjög góð eftirlíking af þessari tegund einstaklings og ég var hrifinn.