A eiga kvenkyns vinkonu sem nú er verið að draga inn í samband við SOB sem á langtíma kærustu. Auðvitað er SOB mjög fallegur, heillandi, osfrv og vinkona mín er mjög greind kona. Að horfa á persónu Jean Pierre Leaud í vinnunni er nákvæmlega eins og að horfa á það sem gerist í raunveruleikanum þegar svona gaurar eyðileggja líf vinkvenna okkar. Þetta er sorglegt og þú veist að hún á eftir að verða mjög sár, en það er ekkert sem þú getur gert. Leaud er snillingur. Algjörlega tómt. Hann dregur í gegn andlitin og segir sögurnar sem hann heldur að fái þau viðbrögð sem hann vill. Atriðið tveimur tímum þegar Leaud og Lebrun hafa elskað, og morguninn eftir setur hann á plötu og, mjög ljúft og heillandi, syngur með til að skemmta henni er snilld. „Hvað í fjandanum er ég að gera hérna með þessum fávita“ svipnum sem flöktir fram og til baka um andlitið á henni verður í minningunni um ókomna tíð. Þetta er löng mynd, en sjáðu hana í einu lagi, helst í bíó. . Tekur smá tíma að komast inn en svo hverfur tíminn bara.