Ég sá þessa mynd á Chicago Reeling kvikmyndahátíðinni. Til að tína til ummæli fyrri gagnrýnanda, þá er klaustrófóbísk tilfinning og ólitir myndarinnar ég skynja alveg viljandi og miðlar tilfinningu um takmarkað rými, dapurlegan arkitektúr, heildarþunglyndi sem myndar borgarumhverfi flestra í Austur- og Mið-Evrópu. Svolítið lúinn húsnæðisverkefnisstíll er hvernig ég myndi lýsa því og svona búa margir í útjaðri stærri borga. Ég get ekki sagt að ég þekki Búkarest í Rúmeníu þar sem atburðarásin fór fram, en ég hef heimsótt og búið í Austur-Evrópu í hálft ár. Þegar ég heimsótti Rússland sem nemandi í eina önn, þurfti allur hópurinn minn að draga farangurinn sinn sjö hæðir upp stigann á lúmskum stúdentaheimili, alveg eins og kvenhetjan gerir þegar hún flytur inn með konu, vegna þess að lyfturnar virkuðu ekki. . En ég tek undir með gagnrýnandanum, að klaustrófóbían og þögulir litir, það er ofgert, því það eru að vísu fallegar sögulegar byggingar, garðar, torg sem þú getur fundið í Búkarest eða í hvaða sögufrægu miðborg sem er í Austur-Evrópu, og Búkarest náði ekki mikið af myndefni í þessari mynd. Að horfa á þessa mynd miðlar vel þeirri klaustrófóbíu sem ég myndi finna fyrir á hálfs árs dvöl minni þar, finnst ég vera föst og takmörkuð. (Það fær þig til að sjá hvers vegna einhver myndi vilja flytja til landsins og finna betra líf, rétt eins og fólk vonast til að flýja frá þéttbýlisgettói í Bandaríkjunum.) Einnig, í ljósi loftslags samkynhneigðar, til dæmis, í Bandaríkjunum á níunda áratugnum, tvær ungar konur sem verða ástfangnar hver af annarri neyðast til að halda ást sinni mjög einkamáli; þess vegna er áherslan á samskipti þeirra í íbúðinni. Það er merkilegt og lofsvert að mínu mati að þessi hinsegin þemamynd hafi meira að segja verið gerð í Rúmeníu og mér finnst kvörtun fyrri gagnrýnanda um léleg kvikmyndagæði frekar óupplýst og niðurlægjandi. Það er ólíklegt að leikstjórinn og framleiðandinn hafi trommað upp miklum ríkisstuðningi og fjármögnun fyrir myndina sína og þeir gerðu sitt besta með líklega takmörkuðu fjármagni. Leikararnir voru nokkuð góðir og trúverðugir; samtalið var á heildina litið vel gert og ég gat samsamað mig þessum konum. Myndin býður upp á aukinn snúning við forboðna ást milli tveggja ungra kvenna, Kiki, kraftmikinn, skemmtilegan frjálsan anda með myrkt, áhyggjufullt leyndarmál (aðdáun hennar og ást á móðgandi, sifjaspell bróður, Sandu) verður ástfanginn af Alexöndru, björtum, bókhneigðri, hugsjónaríkri ungri konu sem flytur til Búkarest til að hefja háskólanám. Andstæður laða að sér og persónuleiki þeirra virðist bæta hver annan upp, þó að einhver spenna sé á milli hinnar metnaðarfullu, námfúsu, vitsmunalegu Alexöndru og Kiki, sem virðist vera í háskóla til að þóknast foreldrum sínum. Það virðist viðráðanlegt að halda ást sinni hulinni foreldrum sínum, þó við fáum enga tilfinningu fyrir þeirri spennu sem það krefst, né sjáum eða hittum neina aðra nemendur - erfitt að trúa því - og spennan að halda ástinni leyndri hefði fól í sér. Helsta ógnin við ást þeirra er bróðir Kiki og erfiðleikar hennar við að reyna að rjúfa samband hennar við hann. En ást Kiki á Alexöndru virðist gefa henni þann styrk sem hún þarf til að rjúfa þessi tengsl loksins, eða er það? Það er það sem spennan í myndinni beinist að þegar frásögnin þróast og ég mun ekki segja hvernig hún endar. Það er kaldhæðnislegt að ástar-"veikindi" Kiki er ekki ást til annarrar konu, heldur ólögleg, sifjaspell ást hennar til bróður síns. Þannig að elska konu býður upp á mögulega lækningu við veikindunum af því að elska systkini. Þó þessi tilfinning þessarar myndar sé kæfandi og klaustrófóbísk, of bundin við samskipti Kiki og Alexöndru, var hún samt grípandi og áhrifamikil að horfa á hana, svo ég gef henni 7.