Hún tilheyrir undirtegund framtíðarmynda eftir heimsenda og er stílhrein og mjög mjög náin afborgun. Það sem mest er tekið eftir í myndinni er þögn hennar; enginn talar. Ég held að Besson hafi ekki, þrátt fyrir það sem er augljóst í flestum síðari verkum hans, meint þetta sem einhvers konar flott brella. Ég held að það sem gerir það svo snjallt og svo áhrifaríkt sé sú staðreynd að án annarra samskiptamáta verða allir að lesa hver annan út frá innsæi og miðlun tilfinninga, sama hversu lítil sem þau eru. Þó ég hafi ekki verið límdur við skjáinn, sé ég við umhugsun að þetta er mjög snertandi og viðkvæmt sjónarhorn á mannlegt eðli. Farartæki hennar er stílfærða sci-fi kvikmyndin. Hluti af hugleiðingum þess um eðli mannheimsins er að hver og einn maður hans er ekki endilega leikin sem fullkomin manneskja: Hetjan, einfari í auðnum nýja heiminum, er tekinn inn af eldri einsetumanni, sem neitar að halda hlut sínum í mataskiptum milli hans og grimmdarlegrar persónu sem Jean Reno leikur, og því reynir Reno allt sem hann getur, aðallega með því að beita ofbeldi, til að fá það sem hann vill. Þannig að andstæðingurinn hefur rétt fyrir sér, þó ekki góð manneskja, og söguhetjan og samúðarþráðurinn hans hafa báðir rangt fyrir sér, þó að þeir séu báðir gott fólk. Hún er tekin í skýru og skörpum svörtu og hvítu, klippt og tekin í lágstemmdum hætti samt spræk og smærri nálgun og leikarar hennar eru mjög raunverulegir. Hvernig geta þeir ekki verið það? Þeir, eins og persónur þeirra, sitja eftir með nauðsyn samskipta. Þetta er ein af fáum virkilega góðum myndum sem Luc Besson hefur skrifað. Fyrri verk hans eru næstum alltaf betri en lóin sem hann dregur fram núna.