Þetta var fyrsti sjónvarpsþátturinn af Columbo seríunni (þó hann hafi verið tekinn upp eftir "Death Lends a Hand") og hann boðaði eina farsælustu sjónvarpsþátt sögunnar. sjálfsgleði, hroki og sjálfsöryggi í jöfnum mæli hér, eins og Ken Franklin, einn helmingur leyndardómsritarateymi sem býr til vandað samsæri til að drepa félaga sinn, Jim Ferris (leikinn af Martin Milner) sem ákveður að slíta atvinnusambandi sínu, Franklin er afhjúpaður sem góður blaðamaður frekar en afkastamikill rithöfundur. Upphaflega morðuppsetningin er frábær og frammistaða Cassidys auðveldar óumdeilanlega viðurkenningu fyrir að hann hafi verið besti Columbo morðinginn í seríunni. Peter Falk er frábærlega vanmetinn í hlutverki sínu sem Columbo og eðlislægir eiginleikar og undarlegir karakterar, sem eru undirstrikaðir af því að vera hægur og fjarverandi, stangast sérstaklega vel á við mikla sjálfsgleði persónu Cassidy: ein af fyrstu senum þeirra saman þar sem Ken Franklin býr til ástæðu fyrir morðinu í gegnum það sem Jim Ferris var ekki til. Sýning um að bera kennsl á leigumorðingja sem starfa í undirheimunum sýnir þetta mjög vel. Franklin gefur Columbo í skyn þessa hugsanlegu hvöt og Columbo (viljandi eða óvitandi) nær ekki að festa sig í sessi, og neyðir Franklin til að tjá vonbrigði sín á áberandi verndarvænlegan hátt og bera hann óhagstæðar saman við einkaspæjarann ​​í bókunum, frú Melville. Einnig er athyglisvert að snemma leikstjórnarframlag hins 24 ára gamla Steven Spielberg. Þrátt fyrir að nokkrar einfaldar myndavélar sem skyggja á leikarana og leikkonurnar, bætir hann við nokkrum stílhreinum og vanduðum snertingum til að viðhalda almennri fagmennsku þáttarins. Ein sérstaklega áberandi mynd er af líki Jim Feriss liggjandi á sófanum, næstum dimmt í forgrunni, þar sem Ken Franklin lyftir glasi til hans í bakgrunni eftir að hann lýkur símtali við órólega eiginkonu Ferris. Ég efast ekki um að að vinna eftir takmarkaðri 10-14 daga áætlun, ætti ekki að vanmeta viðleitni Spiebergs. Því miður, atburður síðara morðsins, nauðsynlegur vegna fjárkúgunar sem er samsæri af vinkonu Franklins (og kaldhæðnislega vísað til eins og "sloppy" af Columbo í loftslagsuppdrætti hans) tekur dampinn úr öllu saman. Framundan í söguþræðinum er í hættu og skjátíminn milli Falk og Cassidy minnkar óafsakanlega á þessum tímapunkti til að hjálpa handritshöfundinum (Stephen Bocho) kannski upp úr þröngu horni, þar sem hann getur ekki þróað söguna einstaklega án annars morðs. Hápunkturinn er það sem veldur mest vonbrigðum í þessum þætti. Upphafleg orðaskipti á milli Falk og Cassidy eru framkvæmt á sterkan og áhrifaríkan hátt, en hún auglýsir bara þá staðreynd að það hefði átt að gerast meira í þættinum. Helsta versnunin felst í innsiglunarvísbendingunni (ef hægt er að kalla hana vísbendingu): Ljúfmennska og hroki sögupersónunnar Cassidy hingað til er ótrúlega hrakinn með vísbendingu sem gerir lítið til að gefa til kynna sekt hans; og þegar þetta er nefnt, kapitulerar hann á frekar fáránlegan og óeðlilegan hátt. Allt í allt, djörf opnun á þáttaröðinni, sem óhjákvæmilega auglýsir og segir fyrir um allt það góða við Columbo, og öfugt vandamálin sem fylgja slíku hugviti, þ.e.a.s. viðhalda háum stöðlum og sérstaklega að búa til trúverðugan og hæfilega gáfulegan endi.