Frá fyrstu senu var ég mjög spenntur. "Ég get sagt að þetta verður æðislegt!" Ég hélt. Leikurinn var svo góður að mér leið eins og ég væri að hlera líf þessa fólks. Tónlistin var líka einstaklega óróleg. Söguþráðurinn byrjaði með skyndilegum atburði og rak síðan áfram (maður skynjaði) í átt að einhverjum óafturkallanlegum örlögum. Byggingin var hæg, en ég persónulega elska svoleiðis, svo lengi sem hljóðláta spennan helst á réttri braut og fer ekki af sporinu áður en hún er tilbúin að borga sig. Þannig að allt gengur vel, og þá byrja flugeldarnir, og áður en þú veit það, einingarnar eru að rúlla. "HVAÐ?!!!" var það eina sem ég og félagi minn á kvikmyndakvöldinu gátum sagt. Ef þú skilur fyrirætlanir leikstjórans, þá meikar hnökralaus endirinn sens (fyrir ykkur sem hafið séð myndina þegar, kíkið á mjög heillandi og fyndið viðtal við Larry Fessenden á filmcritic.com), en ég get ekki varist að segja það Þetta var líklega ekki hægt að leysa með aðeins tíu mínútum í viðbót af efni fyrir hápunktinn. Í öllu falli er það of slæmt. Þessar tíu mínútur hefðu getað skipt sköpum í heiminum. (En fyrir ykkur sem ekki skrifa eða gera kvikmyndir, þá ættuð þið að vita að það að búa til söguboga með réttri tímasetningu er MIKILL verkur í rassinum og ég er svo sannarlega ekki að gera þessa gagnrýni frá neinum stalli!) Wendigo finnst mér eins og meistaraverk sem var gefist upp á áður en því var lokið. En hey, ég myndi taka afslöppuð meistaraverk hvaða dag sem er fram yfir offramleitt stykki af hundakúki sem er ofgreitt með of mörgum stafrænum áhrifum (eins og flestar hryllingsmyndir þessa dagana). Ein önnur athugasemd. Sumar skrímslasenurnar skildu mig ráðalausa um hvort ég ætti að vera hræddur eða hlæja. Ég veit ekki hvernig ég á að útskýra það, en það var áberandi Monty Python-tilfinning um þetta skrímsli í meira blaent "skrímsli" myndum. Þó að þetta hljómi kannski eins og hræðileg gagnrýni á hryllingsmynd - ég veit það ekki, hún virkaði samt fyrir mig á einhvern skakkan hátt. Ég mun aldrei aftur horfa á rjúpnahorn á sama hátt! :)