Þetta er næstum eins og tvær myndir - önnur læs og aðlaðandi, hin heimskuleg og klisjukennd. Það er í raun synd að öll vandamálin hafi ekki verið unnin við skrifin, en miðað við hversu hratt flestar B-myndir voru skrifaðar og framleiddar er þetta ekki of óvenjulegt. Það er samt algjör synd þar sem þetta hefði getað orðið mjög góð mynd. Fyrst það góða. Myndin er frumleg og tekur þátt í seinni heimsstyrjöldinni sem brjóta kóða. Þetta er ansi heillandi og mér fannst gaman að horfa á fremsta manninn (Lee Bowman) fara í gegnum skref sín sem meistarakóðabrjótur. Reyndar voru fyrstu tveir þriðju hlutar myndarinnar mjög góðir. En núna fyrir það slæma, myndin hélt bara allt of lengi og missti dampinn á um 50 mínútum. Þar að auki hlýtur hlutverk Jean Rogers sem „kóký kærustunnar“ að vera eitt verst skrifaða og truflandi hlutverk kvikmyndasögunnar!! Fyrir hverja snjöllu hreyfingu sem Bowman gerði, greip hálfvitinn Rogers síðan inn til að klúðra hlutunum sem einhvers konar afvegaleiddur „grínleikur“. Ef hlutverk hennar hefði verið gáfulega skrifað hefði myndin í heildina batnað gríðarlega! Þess í stað, að horfa á hana, er erfitt að skilja hvernig við unnum WWII!!