Með sögu og handriti sem virðist hafa verið skrifuð af menntaskólanema, tekst 'The Art of Seduction' ekki að skila rómantísku, fágaða upplifuninni sem hún reynir að telja sig vera. Aðalpersónurnar tvær hafa tilhneigingu til að vera áhugaverðar - bæði karlkyns og kvenkyns aðalhlutverkið eru „sveifla einhleypingar (eða í tilfelli kvenkyns aðalhlutverksins, trúlofaðar)“, en „The Art of Seduction“ reynir ekki einu sinni. Með því að víkja sér undan hreinskilinni athugun á persónuleika þessara tveggja persóna, forðast 'The Art of Seduction' hvað sem er efnislegt á grundvelli þunnrar, grannrar staðalmyndar. 'The Art of Seduction' er móðgandi - móðgandi við persónur sínar, móðgandi við karla og konur og móðgandi við væntingar áhorfenda. Það tekur hræðilega fallega fólkið sem við þekkjum öll og spilar úr sársaukafullum samskiptum þeirra á meðan við búumst við að við tilbiðjum það. Ji-wan er óþroskuð, dekrað tík. Búist er við að áhorfandinn fíli og fyrirgefi galla hennar því hún er falleg. Min-jun, hann er alveg eins. Það er ekki gott fólk heldur. „Húmorinn“ í þessari mynd snýst fyrst og fremst um fráleitar tilraunir Ji-wan og Min-jun til að fara fram úr hvor öðrum í þeirri virðulegu list að ljúga og hagræða. Engin persónuþróun á sér stað og við lærum aldrei hvers vegna Ji-wan og Min-jun eru svona. Það er einfaldlega ætlast til að við tökum þeim eins og þeir eru og spyrjum ekki spurninga - þeir eru sætir!, og það er allt sem skiptir máli. Ríkulegar tilvísanir í orðstír aðalleikara í umsögnum azn cinema scenester gætu bent þér á grunnleika Art of Seduction. Ef þú ert enn í menntaskóla, þér líkaði við Grease, eða þú ert fórnarlamb gulsóttar, gætirðu líkað við þessa mynd. Þrátt fyrir „Romance“ merkið er þetta ekki mjög góð stefnumótamynd.