Efni trúarbragða í Buñuel-kvikmyndum er atriði sem maður, sem étandi kvikmynda, sem étandi lista eða sem manneskja þarf varla að greina. Maður getur séð ádeila Buñuel í "La Voie Lactée", "Un Chien Andalou" eða í "L'Age d'Or". Er mjög harður og áhrifaríkur í gagnrýnanda þess, en þegar þú hefur séð þetta og svo sérðu mynd eins og "Nazarin", eftir að þú sérð þetta verk byrjar þú að spyrjast fyrir um höfund þess. Og margt hefur spurt um hvað virðist vera mótsögn fyrir Buñuel heldur, en er betra að það sé ekki kallað á þennan hátt, ég held að það sé engin mótsögn í verkum þess, aðeins að Buñuel trúarbrögð eru mjög fjölbreytt eins og einstök í kvikmyndum. Þessi fallega kvikmynd er byggð á skáldsögu Benito Perez Galdós, sem sagði okkur sögu föður Nazario, sem lifði auðmjúku, einföldu lífi tileinkað Guði og til að hjálpa öllum. Hann bjó í einföldu og fátæku héraði. Þar bjó líka Beatriz, sem er misnotuð og yfirgefin eiginkona. Hún finnur enga tilfinningu fyrir lífi sínu án ofbeldisfulls, macho mannsins hennar. Hún hefur eins konar andúð á honum. Hinum megin er Andara, ein af vændiskonum bæjarins. Faðir Nazario hefur verið stolið aftur, kennir hann frænda Andara um. Andara heyrir þetta og reynir að berjast án árangurs við prestinn, sem trúir ekki á ofbeldi. Um kvöldið kemst Andara að því að frændi hennar er í raun þjófur, hún hefur stolið bjöllunum sínum. Andara berst við frænda sinn með hræðilegum afleiðingum. Með þessu leitar Andara miskunnar hjá prestinum. Nazario ákveður að hjálpa henni, vitandi vel að þetta gæti verið á móti kirkjunni hans, augljóslega mun þetta hafa einhverjar afleiðingar. Síðan hér, Nazario að vera pílagrímur. Án einskis, jafnvel án skó, en með anda og trú. En Andara og Beatriz vilja vera með honum, og vera eins og hann, til að þjóna Guði. Ef er sætasta Buñuel mynd sem ég hef séð hingað til, er of sú andlegasta. Það er ljóst hér að það sem mest ruglar fólk við mótsögnina er að hér sjáum við ekki Buñuel gegn valdi kirkjunnar, við sjáum Buñuel sem kvikmynd hans fjallar um kirkju en ekki á hinn dæmigerða - og frábæra - háðsádeilu. . Hvort sem það er, þá held ég að rétta orðið sé ekki mótsögn, reyndar finnst mér það notalegt og vel gert og þrátt fyrir að innihalda slík trúarleg málefni (eins og "Voie Lactée hans") fannst mér þetta frekar andleg kvikmynd en að ekki reyna að snerta í fjölbreytileika kaþólsku trúarbrögðunum eins og hann kannski snertir, og hlæja að því í öðrum myndum. "Nazarin" er af föður Nazario og sjónarhorn þess er frammi fyrir Guði og sömu trúarbrögðum en allt þetta er í lokin, greint í andlegu lífi þessa manns. Hinar tvær konurnar eru ekki andstæða, heldur eins og aðrar tvær sjónarmið trúarinnar. Fyrst höfum við Beatriz, konuna sem er illa meðhöndluð, sem missir alla trú á lífinu, fyrst með eiginmanni sínum og síðan með lítilli stúlku sem var í fjölskyldu hennar. Þessi litla stúlka var mjög veik. Við hlið hennar var líka Andara, vændiskonan sem stýrði réttlætinu. Í fjölskyldu barnsins, bara trúar kvenna, er mikill sársauki, en trú verður á föður Nazario þegar hann kemur með ekkert til þessa bæjar. Hann blessi barnið, seinna segi hún allt í lagi. Presturinn vill halda áfram að ganga, en Beatriz og Andara hafa endurheimt trúna á lífið og vilja vígja líf sitt Guði með föður Nazario. Eftir nokkrar kvartanir ákveður faðir Nazario að vera með þeim og uppgötvar með sumum hlutum þar til yfir lýkur hvernig honum finnst um trú, Guð, trú og manneskjuna sem þarf, fólkið sem þarf að biðja til góðgerðarmála til að lifa af. Þetta síðasta atriði verður síðan að taka fram sem eina mögulega skýringu á ananasendanum. Í þessum endir hlustum við á trommurnar (svipað og í "L'Age d'Or) og föður Nazario, ganga yfir og spyrja um þetta, þegar hann neitar ávextinum í fyrsta skipti og ákveður í lokin að taka á móti þeim sem tákn um nauðsyn eða kannski, sem svar fyrir andlega veginn sem byrjar að vera prestur. Á meðan verða konurnar tvær að taka frá föðurnum, Andara fyrir glæpinn (Fallegt atriði þar sem hún þakkar manni sem hjálpar föður Nazario í fangelsi og síðan hún fjandinn manninn sem lamdi prestinn í fangelsi) og Beatriz vegna þess að hún vill helst vera með macho-manninum sínum, þrátt fyrir að hann komi illa fram við hana, bara vegna þess að hún sættir sig ekki við að hún verði ástfangin af prestinum. Faðir Nazario - og hér er kannski einstakur staður í kvikmyndum til að gagnrýna kirkjuna - ganga í mótsögn við kirkjuna, trúna sem hann þjónar. Faðir Nazario er þá (mjúkur fyrir mikið, en ekki fyrir mig) gagnrýnandi fyrir eitthvað í trúarbrögðum (faðir Nazario að hjálpa konu sem er sek um glæp, um synd) en mest af öllu er ein af Buñuel greiningu á trú og líf, og hann fékk það virkilega, með fallegri, blíðri, sætri og ógleymanlegri kvikmynd, þ.e. eflaust ein af hans bestu.*Afsakið mistökin...jæja, ef einhver eru.