Ég hef reynt að horfa á þessa mynd 3 eða 4 sinnum, en ég kemst bara ekki framhjá þeirri staðreynd að allt við hana er bara hræðilegt. Ég er viss um að það hafi verið hugrökk ráðstöfun einhvers að skipa Jack Palance sem aðalhetjuna, en það er ekki einn einasti þráður í veru minni sem trúir því að hann gæti yfirhöfuð leikið, og því síður gegn týpunni. Já, ég skil að Clifford Odets var frábær höfundur, en það er ekki augljóst hér. Þetta skrítna og þvingaða samsæri af hipster-samræðum fimmta áratugarins virðist torvelda alla raunverulega merkingu, sem útskýrir hvers vegna enginn leikaranna, jafnvel þeir góðu (Steiger, Ida Lupino, Shelly Winters, Everett Sloane) virðist vita hvernig eigi að koma línum sínum til skila. - það er eins og þeir skilji ekki merkingu þess sem þeir eru að segja. Og í millitíðinni setja Wendell Corey og Palance stórkostlega keppni til að sjá hver getur verið grófari. Leikstjórnin er áhugamannaleg og algjörlega ofmetin. Líkamlegt samspil persónanna er álíka stælt og samtalið. Og getum við rætt um þetta hryllilega leikmynd? Hún er svo upptekin, ljót og tilgerðarleg að hún eykur enn á vélmenni, ótengd gæði persónanna, samræðuna og lýsingarnar. Þessi mynd virðist soga orkuna beint úr mér. Það lítur út fyrir að allir hafi tekið of stóran skammt af Valium á hverjum morgni þegar þeir mættu á settið. Það þarf frekar ömurlega mynd til að láta Rod Steiger og Shelly Winters líta illa út, en þessi heppnast. Ég sé að hún gæti hafa verið áhrifarík sem leikrit á eða utan Broadway, þar sem menntamenn og taktar hefðu getað hrósað sjálfum sér fyrir að kunna að meta kraftinn. söguþráðsins og listræna blómgun gervi-hippa samræðunnar.