Þetta er sú fyrsta af BBC þáttunum „The Complete Dramatic Works of William Shakespeare“ sem ég hef séð, og ef þær eru allar svona gæti ég ekki horft á meira. Að vera nánast fullur texti leikritsins er allt sem þessi „Rómeó og Júlía“ hefur til að bera, sem vantar í allar aðrar deildir. Alvin Rakoff sýnir sig sem hræðilegur leikstjóri, bæði í tæknilegum og listrænum þáttum. Í því fyrra, vegna þess að hann fremur mistök sem jafnvel kvikmyndanemi í fyrsta bekk myndi skynsamlega forðast. Taktu til dæmis illa klippta fyrstu mynd Abrahams og Balthasars í upphafsatriðinu í huga, eða þegar hjúkrunarkonan gekk inn í klefa Friar Lawrence, og spurði hvar er Rómeó þar sem hann er svo mikið fyrir framan hana að hún myndi greinilega sjá hann jafnvel ef hún væri blind. Og í hinu síðarnefnda, vegna þess að hver einasti flytjandi er misráðinn, jafnvel þótt sumir þeirra séu góðir leikarar. Rebecca Saire lítur nákvæmlega út eins og ég hef alltaf ímyndað mér að Juliet líti út og hún virðist ekki vera slæm leikkona fyrir ungling, en frammistöðu hennar vantar algjörlega ástríðu af einhverju tagi. Patrick Ryecart í hlutverki Rómeós er enn verri, hann er ekki bara leiðinlegur og Júlía, heldur líka allt of gamall og ekki einu sinni fallegur, kemur fyrir sem blanda af Malcolm McDowell og Chucky dúkkunni. Að setja þau saman gerir það að verkum að ómögulegt er að halda að þau finni eitthvað fyrir hvort öðru, hvað þá að vera aðalleikarar stærstu ástarsögu sem skrifuð hefur verið. Alan Rickman, í frumraun sinni á skjánum, leikur Tybalt eins og hann væri Darth Vader, sem eru mikil mistök sem taka burt flókið sem Shakespeare ætlaði sér, engin persóna er hetja eða illmenni heldur allt gallað manneskju. Þessi Tybalt er svo illa útlítandi að við trúum ekki samúð persónanna eftir fráfall hans. Hvað París varðar þá hugsaði ég alltaf um "Prince Valium" úr Spaceballs. Aðeins Celia Johnson tekst að gera persónu hjúkrunarfræðingsins eitthvað réttlæti. Á 168 mínútum er þessi framleiðsla ekki fær um að fá okkur til að samgleðjast persónunum, vegna þess að persónurnar hafa ekki samúð hver með annarri og hafa aldrei séð að trúa eigin hlutverkum sínum. Besta skjáútgáfan er samt Franco Zeffirelli. En til að vera sanngjarn, þá er þessi BBC ekki nærri eins slæm og viðurstyggð eins og skrautleg öldrunarútgáfa George Cukor, eða glæpurinn gegn mannkyninu sem er MTV myndband Baz Luhrmanns í langri lengd. 4/10.