Leyfðu mér að byrja á því að segja hversu mikið ég elska sjónvarpsþættina. Eðli stéttastríðs átti alltaf eftir að vera efni sem vert væri að grínast með, en þessi sjónvarpsþáttaröð nýtir það betur en flestir aðrir. Efnafræðin milli Yootha Joyce og Brian Murphy var alltaf rafmögnuð og rithöfundarnir skrifuðu nánast algjörlega gallalausa þætti í hvert skipti. Að mínu mati er þetta besti breski myndaþátturinn um miðjan og seint á áttunda áratugnum, sem fer fram úr hópum eins og RISING DAMP, ROBIN'S NEST, ER ÞÉR ÞJÓNUÐUR? og svo framvegis. Þar sem ON THE BUSES seríunni lauk nokkrum árum áður, urðu GEORGE OG MILDRED næsta stoltið og gleðin hjá ITV (eða ITV 1 eins og það er nú þekkt), og njóta fjögurra ára sýningar á rásinni. Myndin er hins vegar alveg hræðileg í nánast öllum atriðum. Almennur kjarni sjónvarpsþáttanna hefur nánast algjörlega verið sviptur höfundum þessarar ömurlegu kvikmyndar (sem allir munu strax taka eftir að eru ekki þeir sömu og unnu að þáttunum). Eins og einn álitsgjafi hefur þegar bent á, skortir Mildred þá skerpu sem hún hafði í sjónvarpsþáttunum og finnst hún ekki nærri því yfirþyrmandi. Söguþráðurinn, í stað þess að einblína á stéttastríðið við Fourmiles sem var grunnurinn að sjónvarpinu seríu, skrifar reyndar út Fourmiles næstum algjörlega eftir fyrsta hálftímann. Söguþráðurinn, ef hægt er að kalla það svo, samanstendur af því að George og Mildred fara í frí á hótel og blanda sér í gangstera. Fyrstu flokks hæfileikar í formi Stratford Johns, Kenneth Cope, David Barry og Sue Bond eru allir til spillis hér. Flestir eru komnir vel yfir blómatímann og allir líta út fyrir að vera vandræðalegir eins og þeir viti vel að það eina sem er þess virði að hanga fyrir er launaseðill (sem verður líklega ekki mikið). Brandararnir og gaggarnir í myndinni ( ef þú getur kallað þá það) treysta að miklu leyti á hefðbundinn breskan farsa, þar á meðal ranga auðkenni, vandræðalegar aðstæður, illa tímasettan kjaftshögg, persónur sem missa stjórn á því sem er að gerast hjá þeim og almennt rugl. Og þetta misheppnast allt saman. Eins og annar umsagnaraðili hefur bent á, virðist sem höfundar þessarar myndar hafi aldrei séð þátt í sjónvarpsþáttunum og í staðinn búið til eitthvað sem líkist CARRY ON leik. Atriðið þar sem George er svipt af persónu Sue Bond er sérstaklega úr samhengi. Leyndardómur í kringum þessa mynd er BBFC vottunin sem veitt er - 15. Af hverju er hún metin 15 þegar allt sem er að sjá er skaðlaus, ekki dónaleg skemmtun? Það var ekki að undra að tímabil sitcom-snúninga lauk ekki löngu eftir að þessi mynd kom út (skömmu eftir dapurlegt andlát Yootha Joyce). Og fyrirtækið á bak við þessa mynd, Hammer, sem er vel þekkt fyrir að framleiða fyrsta flokks hryllingsmyndir á fimmta áratugnum til miðjan áttunda áratugarins, hvarf fljótlega í algjöra óskýrleika. Allt í allt er myndin nánast algjör þvottaefni. Mitt ráð - slepptu þessu og haltu þig við sjónvarpsþættina. Þú munt ekki missa af neinu, ég fullvissa þig um það.