Það er ekkert að því að sýna gamlan mann verða ástfanginn af ungri stúlku. Lolita gerði það. American Beauty gerði það.En. Þeir gerðu það lúmskt. Þeir létu það ekki í ljós frá upphafi að leikstjórinn væri að búa þá til að láta þá verða ástfangin af hvort öðru. Ekki eins eðlilegt og tvær manneskjur myndu gera (Age no bar) en að neyða þá til að vera í kringum hvort annað eins og þeir ættu að verða ástfangnir. Allt í allt hefði það átt að vera efnafræði. Það hefði leyst stærsta vandamálið. Fólk með fyrirvara gegn efninu hefði líka verið upptekið og ef til vill sannfært. Hún hefði orðið hin fullkomna ástarsaga, sama hversu ópraktískt það væri. Mér fannst stundum erfitt að trúa persónu Jia. Það sem mér fannst erfiðara að skilja er hvers vegna Vijay - ljósmyndari og listamaður, sem virðist alvarlegur - hefði haft áhuga á stúlku sem var svona léttúðug. Nema hann sjálfur hafi einhverja léttúð sem leynist í sjálfum sér, sem kom alls ekki fram. Það er mikið notað hollensk horn eða horn þar sem grindinni er hallað. Það er almennt notað til að sýna eitthvað óeðlilegt eða eitthvað sem gæti leitt til einhvers sem er ekki rétt. Þannig að RGV er sjálfur að kalla sambandið óeðlilegt. Myndavélahornin, bakgrunnsmyndin, klippingin og jafnvel samsetning mynda og táknfræði undirstrikar og leggur ofuráherslu á samband þeirra. Eru indverskir áhorfendur svo heimskir að okkur þurfi að segja eitthvað á 10 mismunandi vegu til að við getum skilið? Sérstaklega þegar þau tvö voru að dansa saman... það sást hvað var að gerast. Hver var þörfin á að hægja á senu með dramatískri bakgrunnstónlist? Mér finnst viðfangsefnið mjög vel valið. En Verma hefði ekki átt að gera myndina með það í huga stöðugt að þetta er umdeilt efni. Ef svo er, þá skaltu fara varlega með það, af hverju gerirðu það ekki?