Tímum þínum og gáfum verður mun betur varið í að lesa eða hlusta á Stríð Charlie Wilson. Phillip Seymour Hoffman, leikur skemmtilegustu persónuna í myndinni, Gust, the Greek, og hann leikur hann sem gelding. Gust, í bókinni, er harður kjarni og algjörlega frjáls til að segja sína skoðun. Í myndinni er hann ekki einu sinni sýndur sem jafn mikilvægur Charlie. Og greyið Charlie er aldrei sýndur gefa blóð (sem hann gerði í hvert sinn sem hann heimsótti búðirnar í Pakistan). Í stuttu máli er myndin of bragðdauf og sagan of gömul fyrir nútímann okkar. Okkur er í raun alveg sama um endalok kalda stríðsins og ósigur Sovétríkjanna (sem gerðist þrátt fyrir Reagan, ekki vegna) af vel fjármögnuðum hópi fólks sem var ákaflega fús til að berjast. Ekki alveg lexían sem við þurfum að heyra og sjá miðað við hversu vel stríðið í Írak og Afganistan gengur. (Þegar ég las bókina fékk ég alltaf þessa deja vu tilfinningu, nema það var í dag).