Ég hef lengi beðið eftir svona ofurhetjumynd. "Mystery Men" tekur sinn sess meðal klassískra teiknimyndasagnaskemmda í sjónvarpi eins og "Batman" og "Captain Nice" og teiknimyndir eins og "Underdog" og "Super Chicken." Sami andi býr í þeim öllum: kómíski tungutónninn; hugrekki til að stefna að hinu hetjulega í lífinu á hættu að líta fáránlega út; sá ósanngjarna leið sem þessar persónur ná að sigra yfir andstæðingum sínum. Það er miskveiktur neisti göfugleikans sem kviknar í hinum veiku og venjulegu, og það er dásamlegt að sjá það ljóma svona hátt og bjart hér.“Mystery Men“ opnar á veislu á hjúkrunarheimili. Ég vildi að Kinka Usher hefði haft vit á því að gefa gamla fólkinu í senunni meiri orku og líf. Eins og það er, lítur það út eins og eitthvað sem George Romero gæti hafa fundið upp. Við þurfum að fá það á tilfinninguna að þetta gamla fólk sé jafn skarpt og allir aðrir, annars finnst það niðurlægjandi. Þegar rauðu augun hrynja í hátíðarhöldunum er hálfpartinn von á því að Tom Waits, sem leikur vopnauppfinningamann með hneigð fyrir dömur á áttræðisaldri, standi upp og hrópi: "Bara það sem þessi veisla þarf - smá spennu!" Ef rithöfundurinn Neil Cuthbert hefði haft vit á því, hefði hann látið Waits blanda þessu saman við boðflenna og ögra veislumönnum til að gera slíkt hið sama. Það hefði skapað hrífandi upphaf og betri kynningu á erfiðu tríóinu: The Shoveler (William Macy); bláa Raja (Hank Azaria); og Mr. Furious (Ben Stiller), sem virðast koma upp úr engu til að bjarga málunum. Það eru mörg önnur vandamál við "Mystery Men" en ég kæri mig um að fara út í; meðal þeirra að illmennið Casanova Frankenstein þurfi að hafa jafn ræktaða tilfinningu fyrir fáránleikanum og aðrir í þessari mynd, og það gerir hann ekki. Geoffrey Rush er rangur leikari í hlutverkið; hann þarf að vera yfir höfuð til að gera átökin milli góðs og ills galvanísk. Og Rush hefur aldrei sýnt hæfileika fyrir útrás. Þú vonar eftir þroskuðu leikhúsi John Lithgow í "Ævintýri Buckaroo Banzai" eða þurrum, ósvífnum andvaraleysi Paul Freeman í "Raiders of the Lost Ark". Í staðinn er það sem við fáum pastiche; eitthvað hálfgert og ekki að fullu að veruleika. Það eru of margar hugmyndir í gangi í gegnum "Mystery Men" til að einhver geti tengt þær snyrtilega saman, og það gæti verið dýpsta vandamálið. En hvers konar óreiðu sem það er er sú tegund af sóðaskap sem ég elska. Ben Stiller hefur alltaf virst vera að lenda í þeim hlutverkum sem hann fer með. Þessi er engin undantekning, en hann fer að því með svo sannfæringu að maður lendir í því að hann hafi lært eitthvað um gamanleik þegar hann ólst upp á heimili undir stjórn Jerry Stiller og Anne Meara. Roy hans er skyldur öllum uppsettum, of viðkvæmum, langvarandi varnartýpum sem Woody Allen gerði vinsælar. Og hvort sem það er að troða sér inn í væntumþykju þjónustustúlkunnar á uppáhalds afdrepinu sínu (hinn flotta Claire Forslani), eða efast um visku náunga ofurhetju (Wes Studi sem sfinxinn), eða gefa nýjum meðlim í "elítu" hópnum þeirra. (Jeaneane Garofalo á mögulega skemmtilegustu augnablikum hennar á skjánum) erfiður tími, hann gerir það alltaf skemmtilegt að horfa á. Ég gat ekki nákvæmlega sagt það um hann í "There's Something About Mary." Jeaneane Garofalo sannar með þessum leik að hún hefði átt að vera stjarnan í "One True Thing," ekki Renee Zellweger. Ég held að ég hafi aldrei séð fyndnari orðaskipti milli dóttur og föður (allt í lagi, svo hann er dáinn og höfuðkúpan hans er í keilukúlu, svo kærðu mig) í bíó. Og það fyndna við þetta hlutverk er að það líður eins og skrúfubolta endurtekningu á töfrandi viðræðum Emily Watson við Guð í "Breaking the Waves". Og í þessari útgáfu deyr stúlkan ekki og bjöllur hringja ekki í höfðinu á þér. William H. Macy gerir eitthvað mjög erfitt; hann gerir stolid segulmagnaðir. Þú skilur strax hvað hefur dregið Lucille Jenifer Lewis að Eddie. Þú getur líka skilið gremju hennar. Grillið eitt og sér væri nóg til að keyra mig yfir brúnina, en þegar krúttlegur hálfgerður sonur Eddie lítur upp til föður síns og segir "Ég trúi á þig, pabbi." sem Lucille andvarpar og hrópar: „Roland, ekki hvetja föður þinn,“ finnst þér eins og að standa og fagna Neil Cuthbert sem fyrsta flokks hyski. Með Hank Azaria (þar sem eina athyglisverða augnablikið í myndinni fram að þessu var hann ber að baki í "The Birdcage") og Louise Lasser (Er meira en tveir áratugir síðan við tókum fyrst mark á henni í "Bananas" og "Mary" Hartman, Mary Hartman?") sem sonur og móðir sem deila dálæti á silfri; Greg Kinnear sem Captain Amazing og Ricky Jay sem blaðamaður hans; Kel Mitchell sem "Invisible Boy"; Paul Reubens sem "The Spleen"; og Lena Olin sem, ef hún væri ekki með þær fáu línur í þessari mynd sem hún er með, virðist vera á tökustað.