Jim Carrey er kominn aftur í sama hlutverk og hann lék í The Mask, huglítill strákur sem er að reyna að komast áfram í heiminum en virðist vera þjakaður af óheppni. Jafnvel þegar hann reynir að hjálpa heimilislausum gaur frá því að verða fyrir áreitni af hópi húmorista (og auðvitað verða þeir að vera mexíkóskir), þá kemur góður vilji hans í garð náunga sinna. Í því tilviki var ekki of erfitt að spá því að hann væri að fara að fá handfylli af reiðum húddum, en mér líkar að myndin gefur til kynna að ekki ætti að hunsa hluti eins og slíkt. Mér er minnisstætt þátturinn í hinum frábæra The Awful Truth eftir Michael Moore, þegar þeir létu mann leggjast á gangstéttina og þykjast vera dauður og sjá hver myndi eiginlega stoppa og ganga úr skugga um að hann væri í lagi. Niðurstöðurnar voru ekki mjög lofandi, svo það er gaman að sjá einhvern í bíó sýna gott fordæmi. Jim Carrey leikur Bruce Nolan, ágæta strákinn sem nefndur er hér að ofan en allt líf hans virðist vera að falla í sundur. Eða jafnvel betra, það virðist vera að brjóta upp með höggum óheppni eins og smástirni sem kemur inn í andrúmsloftið (smá myndlíking sem kemur upp þegar Bruce finnur fyrir kraftaverki risastóra frétt síðar í myndinni). Bruce er næstum 40 ára gamall og það eina sem hann þarf að sýna fyrir það er staða sem fréttaritari af því tagi sem segir frá jafn spennandi fréttum eins og bakaríinu á staðnum sem leitast við að baka heimsins stærstu smáköku. Hann er örvæntingarfullur að fá starf aðalakkeris á sjónvarpsstöðinni, en hann missir kölduna í beinni sjónvarpi þegar hann heyrir að starfið hafi farið til keppinautar hans. Þú verður að elska hvernig þeir tímasetja opinberun þessara frétta fyrir honum sekúndum fyrir fyrstu beinni skýrslu hans. Það þarf varla að taka það fram að hann missir stjórn á skapi sínu í beinni sjónvarpi í einni fyndnustu senu allrar myndarinnar. Morgan Freeman skilar frábærri frammistöðu sem maðurinn sjálfur og sýnir Guð sem endurspeglar óendanlega visku hans í gegnum gríðarlega hæfileika Freeman sem leikara. Hann er sá guð sem tekur starf sitt mjög alvarlega, en á þann hátt að ráðleggja fylgjendum sínum (sem og áhorfendum þessarar myndar) að stundum þurfi að hægja á og vinna handavinnu í lífinu. . Ég elska línuna hans um að eitthvað af hamingjusamasta fólki í heimi komi heim lyktandi til himna í lok dags. Það er fullt af fólki í heiminum (kannski meira en hlutur okkar í Ameríku) sem er svo niðursokkinn af peningum sínum og eigum sínum og störfum og öllu að þeir misstu algjörlega tengslin við náttúrulega hliðina á sjálfum sér sem mönnum. Stærsti styrkur er sá að myndin er fær um að veita fólki almennt frábær ráð um að bæta líf þess og þessi skilaboð eru skýr og ásættanleg óháð trúarbrögðum áhorfandans. Ég, til dæmis, hef tilhneigingu til að hafna skipulögðum trúarbrögðum í öllum myndum og ég sé að Guð og Satan séu myndlíkingar fyrir mismunandi þætti náttúrunnar og mannlegrar sálfræði frekar en raunverulegar persónur sem hafa nokkru sinni lifað eða halda áfram að lifa. En þrátt fyrir þá staðreynd að ég trúi ekki að Guð sé til sem eining sem hefur umsjón með alheiminum eða sem hvítklæddur húsvörður sem mýkir gólfin á skrifstofu sinni í miðbænum í frítíma sínum, gat ég metið skilaboðin sem voru send. í þessari mynd.Kvikmyndir Jim Carrey sýna þessa frábæru þróun sem tengir þær allar saman og gerir þær nýrri enn betri bara vegna þess að þú sérð hversu langt hann er kominn. Ef þú berð Bruce Almighty saman við myndir eins og Ace Ventura (sem ég elskaði báðar, við the vegur) eða margt af því sem hann gerði áður en hann fór í kvikmyndir, þá er ótrúlegt hversu langt hann er kominn. Hann hefur færst frá lúmskum sjónvarpsgrínmyndum yfir í töff gamanmyndir yfir í grínmyndir sem eru sannarlega greindar og innihaldsríkar eins og þessi mynd sem og aðrar eins og The Truman Show, Man on the Moon og The Majestic (einfaldlega ein af bestu myndum hans frá upphafi). Jim Carrey hefur ótvírætt fært sig úr kjánalegri gamanmynd fortíðar sinnar til að verða einn mikilvægasti grínleikarinn sem starfar í dag. Jennifer Aniston er líka enn og aftur frábær viðbót við myndina (eins og hún gerði í skrifstofurýminu sem er hliðarskipt) sem Bruce's. kærasta, sem verður sífellt reiðari vegna vaxandi streitu Bruce um líf sitt sem og vanrækslu hans um að biðja hana um að giftast sér. Það er örugglega einhver lágbrún gamanmynd í myndinni sem passar ekki alveg við mikilvægi merkingar myndarinnar eða gæði sendingarinnar, eins og hundurinn les dagblaðið á klósettinu og allt apaatriðið, en það var örugglega frekar gaman að sjá Spike vin Ace Ventura koma fram. Eins og Stephen King veit mjög vel þá er alltaf gaman að sjá kunnuglegar persónur. Það er næstum eins og að sjá fjölskyldu aftur. Bruce er gæddur krafti Guðs í ákveðinn tíma svo hann geti skilið lífið aðeins betur og hann segir mikið um sjálfan sig þegar hann notar kraftana eingöngu í eigin tilgangi frekar en til að hjálpa öllu fólki sem biður til hans. Það sem ég elska við þetta er að eins og ég sagði áður, þá eru trúarbrögð fjarverandi í lífi mínu, en ég gat horft á þetta og lært mikið um sjálfan mig líka með því að hugsa um hvers konar hluti ég hefði gert ef ég hefði verið gæddur slíkum völdum. Kvikmyndin gerir okkur kleift að læra staðbundið á þennan hátt, sem styrkir skilaboðin enn frekar. Atriðin sem fjalla um fréttastöðina eru auðveldlega þau fyndnustu í allri myndinni, eins og atriðið þegar Bruce missir stjórn á akkerisstöðunni, Jimmy Hoffa. atriðið (sem var hentuglega grafinn með upprunalegu fæðingarvottorði og fullkomnu setti af tannlæknaskýrslum), atriðið þar sem keppinautur Bruce er látinn verða brjálaður á myndavélinni, og uppáhaldið mitt, það sem var í upphafi og í lokin með bakaríinu á staðnum. Elda. Myndin hefur nægan tíma fyrir Carrey til að flytja frábæra brandara, eins og þegar hann segir við Guð (sem opinberar að hann sé húsvörðurinn, eigandinn, rafvirkinn osfrv.) um að drekka, því einn af honum gæti þurft far heim! Ég elskaði líka lokin þegar hann segir að á bak við hvern frábæran mann sé kona sem rekur augun. Aðeins of satt, og eins og Gallagher bætir við, á bak við hvern frábæran mann er líka undrandi tengdamóðir. Bruce Almighty er ein af eftirminnilegri gamanmyndum sem hafa komið út um langa hríð og er sennilega sú eina beint trúarlega. sem ég man eftir að hafa séð að mig langar að kaupa á DVD til að bæta við persónulegt safn mitt. Þetta er gamanmynd skrifuð og flutt af góðum smekk en með nægilega lágum húmor til að skemmta krökkunum. Þetta er þroskandi gamanmynd fyrir alla fjölskylduna, sem verður sjaldgæfari og sjaldgæfari þessa dagana. Í heimi sem er um það bil að verða hýdd með enn einni American Pie mynd OG annarri Scary Movie (sem eru bara skelfilegar vegna hreinnar villimannslegra fávita) er gaman að sjá að enn er fólk að gera gamanmyndir sem vert er að horfa á. Ekki missa af þessum.