Þó að ég hefði eins konar gaman af THE SATANIC RITES OF Dracula (1974), vissi ég að ég ætti ekki að búast við of miklu af enn illvígari forvera hans! Örugglega minnsti af Hammer Draculas (Marcus Hearn á hljóðskýringarmyndinni fyrir THE CREEPING FLESH [1973] gengur jafnvel svo langt að kalla hana lágmark stúdíósins!), myndin svíður í raun vegna algerlega óhefðbundinnar - og er nú vandræðalega dagsett - uppfærsla á goðsögninni (nútímaumgjörð hentaði reyndar SATANIC RITES frekar betur)...þó satt best að segja er samt gríðarlega æskilegra að drekkja eins og Dracula 2000 (2000) eða VAN HELSING (2004)! Þrátt fyrir háværan Christopher Lee þegar hann slær myndinni af sér, skar hann samt óneitanlega sláandi mynd sem ódauða vampíruna (jafnvel þótt hann komi mjög lítið fyrir og sé á óútskýranlegan hátt bundinn við eina stillingu); sömuleiðis skilar Peter Cushing venjulega frammistöðu sína. Eina annað athyglisverða leikarastarfið í myndinni er það sem Christopher Neame (sonur leikstjórans Ronalds) gefur sem Johnny Alucard(!) - jafnvel þó það sé bara vegna þess hversu ótrúlega hammy það er! Því miður geta tvær þekktustu kvenkyns meðlimir leikarahópsins (báðar fastagestir í hryllingi) - Stephanie Beacham og Caroline Munro - ekki lyft sér upp yfir líkamlega eiginleika þeirra. Myndavélaverkið er eftir Dick Bush (sem hafði skotið THE BLOOD ON SATAN'S CLAW [1971] og, fyrir Hammer, WEN RISEAURS RULED THE EARTH [1970] og TWINS OF EVIL [1971] - en er kannski þekktastur fyrir langvarandi tengsl sín við Ken Russell) sem stjórnar skemmtilegu andrúmslofti í gegn, sérstaklega á þremur mikilvægum tíma. raðir: vagnaferðamálið við upphafið (rétt gotneskt); hin hysteríska Black Mass röð, fylgt eftir með endurlífgun Drakúla; og síðasta árekstra Lee og Van Helsing, leikmanns Cushing.