Cult of the Cobra er nú fáanlegt á DVD í óspilltri prentun sem gerir fullkomlega rétt til hvers sem það hefur sem kvikmynd. Því miður er það ekki að segja mikið. Það hefur hæfileikaríkan hóp af öðrum sætum sem sýkna sig eins vel og búast mátti við við þessar aðstæður. Það er skilvirkt leikstýrt, algjörlega á hljóðsviðum og standandi settum á hljóðverinu. Það lítur út fyrir að vera í lagi, en er gríðarlega yfirteiknað og á örfáum 80 mínútum er það enn mjög bólstrað. Til dæmis var tvöfalda kóbraárásin á fyrsta GI-árásina örugglega einni árás of mikið. Viðskiptin um Julia sem valdi að giftast Pete frekar en Tom jafngildir aldrei neinu. Tom verður strax ástfanginn af Lisu og hún hefur aldrei neina ástæðu til að öfundast út í Juliu (né heldur). „kvenlegt innsæi" Juliu er kynnt eins og það eigi eftir að leiða til mikilvægrar söguþráðar, en svo er ekki. Að sama skapi þjónar rannsókn Pete á kóbradýrkunum og grunsemdum sem lendir í stuttu máli á Tom engum tilgangi nema að fylla upp skjátímann. Þetta eru bara einkenni undirliggjandi vandamálsins. Myndin er byggð upp eins og ráðgáta en er það ekki. Um leið og bölvunin er borin fram vitum við nákvæmlega hvert sagan stefnir, þannig að persónurnar eru látnar afhjúpa það sem við vitum nú þegar. Endirinn er sérstaklega slakur. Julia er ógnað af hreinni tilviljun. Lisa hefur enga ástæðu til að vilja drepa hana - hún er bara á röngum stað á röngum tíma. Þegar Tom mætir á skömmum tíma til að bjarga henni er ekki einu sinni ljóst hvort henni hafi verið hótað. Síðan fargar hann kóbranum einfaldlega á sama hátt og eitthvert fyrri fórnarlamba gæti hafa gert. Þetta er svo ómarkviss lítill saga að ég fann sjálfan mig að velta því fyrir mér hvernig í ósköpunum það hefði verið varpað til höfuðs stúdíósins. Þá datt mér það í hug. Einhver sagði: „Þessar Val Lewton myndir voru mjög vel heppnaðar á RKO, svo hvers vegna gerum við ekki eina svona?“ Cult of the Cobra er greinilega fyrirmynd Cat People: dularfull, vandræðaleg kona sem breytir lögun verður ástfangin af hetjan, er greinilega kaldhæðin, drepur fólk, vekur grunsemdir vinkonu hetjunnar og deyr í lokin. En „fyrirmynd“ þýðir ekki „eins gott og“ - með miklum mun. Það afritar, en skilur ekki hvað það er að afrita. Það er augljóslega verið að reyna að fá lágstemmdan, leiðbeinandi Lewton stíl, en þessi nálgun fylgir ekki sögunni. Lisa er engin Irene. Henni er ætlað að vera undarleg og dularfull en það er engin ráðgáta um hana. Við fáum innsýn í hana eftir fyrstu árásina í Asíu, svo við þekkjum hana strax þegar hún kemur til New York. Það er aldrei nokkur vafi á tilgangi hennar. Það er heldur ekki óljóst um hvort hún breytist í snák eða hvort hún breytist í snák. Þá fáum við ekki eina, heldur tvær tilraunir að „rútum“ á meðan á næturgöngu hennar stendur. Hvorugur sleppur, því leikstjórinn skilur ekki hvað það er sem lætur 'strætó' virka og í öllu falli koma þeir fyrir stalkerinn, ekki manneskjuna sem verið er að elta. Þessar daufu bergmál af Cat People gefa Cult of the Cobra hvaða litlum aðgreiningu sem er. það gæti verið það, en þeir vekja aðeins athygli á geispandi gjánni á milli frumsins og eftirlíkingarinnar. Ritstuldur getur verið einlægasta form smjaðurs, en ég efast um að Lewton eða Tourneur hafi verið sérstaklega smjaðraðir þegar þessi lúmski litli tímaskekkja kom út.