Eins ómissandi hluti af breskri poppmenningu eins og Monty Python og James Bond, Doctor Who sló í gegn í 26 ár (1963-1989), sem gerir það að einum langlífasta sjónvarpsþætti í heimi (flestar þáttaraðir eru heppnir að hafa tíu árstíðir). Áætlanir um að endurræsa þáttaröðina voru alltaf á dagskrá BBC og eftir að misreiknuð (svo ekki sé minnst á amerískar) sjónvarpsmynd sem framleidd var af Fox tókst ekki að fanga töfra upprunalegu útgáfunnar, níu ár í viðbót (Comic Relief skopstæling og teiknimyndasería þrátt fyrir ) voru nauðsynlegar áður en hinn fullkomni Time Lord gæti snúið almennilega aftur, með leyfi hins virta rithöfundar Russell T. Davies. Snilld Davies við að endurkynna persónuna liggur í ákvörðun hans um að gera það með augum utanaðkomandi aðila: Rose Tyler (Billie Piper), a Stúlka sem býr í London sem lifir mjög eðlilegu lífi þar til eitt kvöldið verður fyrir árás á hana verur úr lifandi plasti. Henni er bjargað af ókunnugum manni sem kynnir sig einfaldlega sem lækninn (Christopher Eccleston) og hverfur síðan eftir að hafa kvatt: "Nice to meet you, Rose. Run for your life!". Eftir því sem hún verður sífellt forvitnari um þennan „mann“ finnur hún sjálfa sig fljótlega í alveg nýjum heimi: geimverur, innrásir, ferðalög um tíma og rúm og auðvitað TARDIS sem er alls staðar til staðar í lögreglukistunni. Fyrstu 45 mínúturnar af hinir nýju Doctor Who eru næstum því fullkomnir (tæknibrellurnar hefðu mátt nota aðeins meiri pússingu) því Davies neglir tvennt: einstakan húmor þáttarins og söguhetjurnar tvær. Yndislegasti eiginleiki upprunalegu þáttaraðarinnar var blanda hennar af stórbrotnu sci-fi og hreinni breskri gamanmynd, blendingur sem er erfitt ef ekki ómögulegt að flytja út. Hér er hláturinn allur tengdur samtölum Rose og Doctor, sem koma út sem fullkomlega ávalar persónur eftir aðeins einn þátt. Allt í lagi, tæknilega séð er Eccleston's Doctor sá níundi sem notar þetta nafn, en hann fjarlægist fyrri átta holdgun með því að tala með norðurlandshreim (þeim sem hann notar daglega) og rökstyðja það með frábærri línu: „Mikið af plánetur hafa norður!". Raunverulegur sigur þessa þáttar er þó frammistaða Piper: Fræðilega séð er Rose á táningsaldri, því næstum á sama aldri og þúsundir ungra áhorfenda sem höfðu aldrei heyrt minnst á Doctor áður. Lýsing hennar á venjulegri stúlku sem er týnd í nýjum, spennandi alheimi, táknar viðbrögð nýrrar kynslóðar við endurkomu sjónvarpstákn, og efnafræðin sem myndast samstundis á milli hennar og Eccleston er merki um að hinn nýi Doctor Who sé jafn góður og sá gamli. Í fyrsta lagi, fimmta, níunda, skiptir það engu máli: það gætu hafa verið aðrir á undan Eccleston (og Piper, að því leyti) en saman eru hann, William Hartnell, Peter Davison og restin af hópnum ein persóna, einn svo flottur að hann þarf ekki einu sinni nafn: hann er Læknirinn.