Þar sem "A Perfect Day for Bananafish" eftir Salinger endar með sjálfsvígi undrabarns, hefst þessi mynd með dauða stjörnugoðsagnarinnar í framhaldsskólasundi, Matt, sem skýtur sjálfan sig í höfuðið með byssu eftir í upphafssenunni. En dauði Matt Travis þjónar sem lykill til að opna hurðina á öðru undrabarni, bróður hans, Tim, sem aldrei á ævinni nennti alvarlega spurningunni: „Hvað á ég að gera?“ Þegar hann finnur bróður sinn látinn, þegar höfuðið er brotið eins og vatnsmelóna sem hefur fallið, byrjar Travis fjölskyldan að æla upp leyndarmálum sínum hverju af öðru. Myndin fjallar um Tim. Hann er fórnarlamb eineltis, heimilisofbeldis, fjölskyldufirringar, ástarsorg, kynhneigðar og vináttu. Tim afhjúpar sár sín með líkamlegum marblettum, en þetta eru ekki einu meiðslin á persónu hans, eins og við komumst hægt og rólega að því, þar sem handritið afhjúpar með sársaukafullum hætti uppruna og útkomu Tim öranna. Allir sem elska hann særa hann. Hirsch leikur persónuna nokkuð vel og sýnir ramma eftir ramma í sjónrænni tjáningu líkama hans, fjölda misvísandi tilfinninga í sál krakka sem enginn virðist hlusta á eða þekkja mjög vel, óvitandi og ómeðvitaður um dýpt hans. sál og stórkostlega hæfileika. Tvö systkini sem deila dúkku saman, hrokkin saman á rauðri, snúanlegri leiksvæðisdisk, spyr Tim Penny: "Hvað ætla ég að gera við restina af lífi mínu?" Atriðið er römmuð inn í kunnuglega, endurtekna mynd af myndinni: þægilega leikvellinum þar sem Tim líður augljóslega heima, tekin frá fuglasjónarhorni, því með hverri persónu finnst Tim þægilegt að deila hluta af sjálfum sér, og við skoðum þetta náið. augnablik sem hann deilir í rauðu, snúanlegu leiksvæðisdiskinum, heill með barnalegu veggjakroti útskornu í blýanti, ofan frá. Eftir að hafa ráðlagt honum að fara framhjá samskeyti segir Penny honum: "Tim, jæja, leyndarmálið að velgengni lífsins er að finna eitthvað sem þú elskar. Og þú verður að gera það það sem eftir er ævinnar Og þú ættir að vona til helvítis. að þú sért góður í því því ef þú ert það ekki þá muntu líklega mistakast.“ Þessi einfalda ráðgjöf frá Penny þjónar sem aðalþema myndarinnar, ábyrgð hæfileika og möguleikann á að mistakast. Af hverju hefur ein manneskja hæfileika sem hann þolir ekki, eins og Matt, sem hataði athyglina sem sundfrægð hans vakti, en enginn tekur eftir hæfileikum Tims enginn vegna þess að enginn nennir að spyrja hann? Ekki einu sinni okkur. Myndin gerir okkur grein fyrir því að við sjálf þekkjum Tim ekki eins vel og við héldum þegar við hittum þennan myndarlega, sorglega gaur fyrst; í nánum skilningi okkar á Tim, þegar líður á það, erum við minnt á að ekki eru allir eins og þeir virðast vera. Þetta er hin hlið myndarinnar, bilun þeirra sem ættu foreldrar, vinir, kennarar hver sem er að taka eftir og sjá gjafir fólksins sem þeir segjast elska. Ekki einu sinni móðir hans Sandy, leikin af Sigourney Weaver, sér gjöf Tims, þrátt fyrir ást hennar til sonar síns. Weaver vinnur fimlega miðaldra konu sem glímir við sína eigin innri djöfla þegar hún reynir af tilviljun að gegna hlutverki heimilishalds og stuðnings. Þegar kemur í ljós að Tim hefur verið lagður í einelti í skólanum, ræðst hún inn á kerru drengsins og ógnar lífi hans: "Þú getur strítt, pyntað, kýlt, keyrt drukkinn með mér, ég get fyrirgefið þér. Djöfull skil ég það, ég er góður Christian, þú veist, ég get fyrirgefið og gleymt, en þú ruglar í barninu mínu og megi Guð sjálfur stíga niður af himni til að vernda þig því svo lengi sem ég lifi og ég mun lifa þig alla mun ég vakna og fara að sofa kl. nótt bara að dreyma um leiðir til að gera ómerkilegt líf þitt í helvíti á jörðu." Eftir að hafa stungið pappírsbolla í andlit móðurinnar lítur hún í kringum kerruna og horfir á þau bæði, krakkinn og undrandi móðir hans, athugasemdir, "fín kerru" og fer eins fljótt og hún kom. Weaver skorar í hæfileika sínum til að passa vellíðan við innyflum sem er súr og fyndin. Og faðir Tims, leikinn af Jeff Daniels, er blindur á hver sonur hans er, kemur fram við hann eins og ókunnugan, segir ekki fjölskyldu sinni að hann hafi tekið sér frí frá skrifstofunni, eyðir dögum sínum í borgargarðinum, sljór, útskorin sál. , og sofandi í rúminu hans Matt, inni með bréfjakkann í menntaskóla. Jeff Daniels gerir frábært starf við að fá okkur til að trúa því að hann geti verið bæði skíthæll og elskulegur því við sjáum að jafnvel óhæfur faðir getur sýnt ást sína á syni sínum. Í tilfinningaþrungnu atriði mætir Tim föður sínum. Rétt þegar þú heldur að pabbi hans ætli að lemja hann, grípur hann eftir honum til að faðma hann. Hann sleppir honum ekki og segir við Tim: "Ég er faðir þinn og þú ert sonur minn og ég er hér í lagi en þú verður að tala við mig. Ég veit ekki hvernig ég á að gera þetta sjálfur". Það er hér á þessari stundu í myndinni sem faðir segir syni sínum, þú verður að segja mér hvað er að gerast innra með þér, þú verður að segja mér hver þú ert; Mig langar að vita hver þú ert. Það er í þessu atriði sem myndin nær róandi augnabliki, sjónrænni hreyfingu frá Tim, reiðum og einum, til föður hans sem faðmaði hann um leið og hann brotnar niður og grætur og sýnir tilfinningarnar sem eru faldar undir skelinni hans. Tim upplifir þessa hreinsunarstund með pabba sínum sem catharsis, sérstaklega þegar litið er til illrar meðferðar, meðferðar, tillitsleysis, ofbeldis og svika sem hann hefur orðið fyrir á því langa ári sem myndin nær yfir. Ég mæli með þessari mynd.