Jæja, þetta hefði samt átt að heita. Aðallega vegna fáránlegrar skinkunotkunar leikstjórans á því sem varla er hægt að kalla táknmál. Það hefði ekki komið mér á óvart að komast að því að þetta var A) Ein af fyrstu tilraunum Lea Pool og B) að minnsta kosti hálfsjálfsævisöguleg. Í ljós kemur að A hefur rangt fyrir sér, þó að ég viti ekki um B. Ég þori að veðja á að hún fór í heimavistarskóla og átti frekar hræðilegt samkynhneigð samband af EINHVERTUM tagi. Þetta eru skilaboðin sem voru barin ofan í hálsinn á okkur með þessari mynd og stuttmyndinni á undan henni, nafnið sem ég man ekki lengur. Allavega var persónuþróunin klaufaleg (Hver kynnir sig með því að segja hvað nafnið hennar þýðir Enginn.) Táknin voru álíka fíngerð og glerlyfta full af unglingsstúlkum sem misstu kapal og féllu á áttatíu hæðum. Allt í hátalara. Satt að segja, grát fálka þegar Perabo lýsti því yfir að hún væri rándýr og stökk út af borðinu? Þetta var fáránlegt að marki skopstælingar. Og það var aðeins eitt af allt of mörgum táknum sem ætlað var að sýna jafnvel heimskustu áhorfendum hvað hún var að segja. Og það var að hún átti skrítna æsku og finnst þörf á að gera kvikmyndir um það, ala Vincent Gallo, í stað þess að hitta meðferðaraðila, ala okkur öll sem halda áfram með líf okkar. Það var ekkert viðkvæmt, ekkert sætt og ekkert hrífandi við þessa mynd. Þetta var illa leikið rusl og leikararnir gátu ekki bjargað Brett Ratneresque yfir toppnum „HEY THIS IS MY POINT IN THIS MOVIE“ notkun á kvikmyndatækni, skrifum og leiklist. Fyrirgefðu, en þetta var hræðilegt.