Svo virðist sem einangrun og örvænting Hans sé af völdum staðalímyndar kaldhæðinnar borgaralegrar móður, nöldrandi eiginkonu og höfnun elskhuga. Og þrátt fyrir flókna lýsingu - Hans sjálfur heldur ekki nákvæmlega fram þessum fullyrðingum - hlýtur ofangreint að vera verulegur hluti af hugsun Fassbinders líka (notkun hans á Freud og Marx). En áhorfandinn leitar kannski ekki lengra en kynferðis og kynhneigðar Hans til að finna sannari orsök hinnar krömdu anda hans. Í fyrsta lagi er afar ólíklegt að ástleysi móður hans hafi ýtt honum til að skrá sig í Foreign Legion. Það var mun líklegra, og er að hluta til gefið til kynna, að þetta hafi verið leit að ævintýrum, karlkyns félagsskap (flótti frá kvenheimi móður og systur) og sjálfsmynd karlmanns - sem bæði hersveitin og stríðið buðu upp á. Í öðru lagi, Hans missir farsælt starf sem lögreglumaður vegna eigin kynhneigðar. Með því að falla fyrir brögðum vændiskonu í vinnunni, stimplar hann ekki aðeins vændi sem kúgandi stofnun, heldur sýnir hann að hann getur ekki einu sinni stjórnað kynhneigð sinni á faglegum vettvangi - og er jafnvel tilbúinn að stofna æskilegum ferli í hættu. Í þriðja lagi fremur hann alvarlega munnleg misnotkun á eiginkonu sinni fyrir framan sauðalíka karlkyns vini sína, sem gerir engan greinarmun á fjarveru hennar eða - þegar hún birtist í leit að honum - nærveru. Reyndar er hann grimmari í návist hennar. Nokkrum klukkustundum síðar, í ofbeldisfullum og drukknum ástandi, slær hann eiginkonu sína fyrir framan dóttur þeirra, sem grípur inn í fyrir móður hennar. Hræðslan sem hann vekur í henni og dóttur hans er áþreifanleg. En bæði hann - og áhorfendur - halda áfram með engu væli af samvisku eða mótmælum. Hvers vegna? Vegna þess að eiginkona hans er grimmilega lýst sem bæði nöldrandi og kynferðislega lauslát (já, þetta gæti verið skoðun Fassbinders á því hvað kapítalismi gerir við konur - í eigu, óöruggum og söluvöru - en þetta leysir varla grimmd Hans né arðrán Fassbinders á hana í batterísenunni).Og svo er það þessi karlhlutverkaþrýstingur, sem Hans gæti valið að hafna og mótmæla, en sættir sig við. Hann er of lágvaxinn fyrir karlmann og of óhetjulegur til að ná þeim veraldlega árangri sem karlhlutverkið mælir með. En hvernig geta þetta verið orsakir örvæntingar þegar hann öðlast ekki aðeins týnda ást sína sem ástkonu heldur giftist hávaxinni konu sem er talsvert meira aðlaðandi en hann sjálfur., Að lokum leyfir Hans Harry, stríðsfélaga sínum, að vera áfram, vegna sannfæringar eiginkonu sinnar. kröfu um hið gagnstæða, á í húsi þeirra. Með þessari ákvörðun gerir hann ekki aðeins ljóst að hann er meira bundinn Harry en eiginkonu sinni, heldur að karlkyns tengsl víkja fyrir ást hans á konum. Og kemur í stað hans eigin lífs að lokum, því það er yfirburða hæfni Harrys og andi í kringum húsið sem veldur því að stjarna Hans fellur. Hans, kaupmaðurinn, getur verið að vissu leyti fórnarlamb kapítalismans, en meira að segja, hann er fórnarlamb eigin tryggðar við eigin karlkyns sjálfsmynd. Vanhæfni hans til að sleppa því er endanleg orsök einangrunar hans og örvæntingar. Þetta er eitthvað sem er glatað, held ég, ekki aðeins hjá Fassbinder, heldur einnig hjá systur Han, Önnu - þó það sé aðeins glatað að vissu leyti. Fyrir stuðning Önnu (og Fassbinders) við bróður sinn - umfram móður sína, gengur aðeins svo langt. Hún er alveg á því að aðeins hann geti bjargað sjálfum sér - að stuðningur hennar og ást geti ekki sjálft bundið enda á sjálfsfyrirlitningu hans. Því miður býður hún ekki upp á sama stuðning og ást til eiginkonu sinnar sem hlýtur að vera miklu bitrari en Hans en, sem á endanum getur tekið upp bitana og bjargað sér og dóttur, og sýnt áberandi andstæðu. til falls Han.