Hér er fyrsta kvikmyndin mín sem David Mamet leikstýrði. Passa, þar sem það var hans fyrsta líka. Sagan hér er ójöfn og hún hreyfist áfram eins og hvaða svikamynd sem er, frá litlu göllunum yfir í stóru gallana yfir í allt umlykjandi galla. Hún er eins og „The Grifters“ en án leiklistarstigs þeirrar myndar. (Í þeirri mynd var John Cusack hálf bragðdaufur en það var eðli persónu hans.) Leikurinn hér er mjög flatur (ég velti stundum fyrir mér hvort bragðdaufur leikur Crouse hefði átt að vera einhvers konar árás á sálgreiningu). Allavega í byrjun. Það verður aldrei mjög gott, en það þróast út fyrir sársaukafullt stífan línulestur eftir um það bil tíu mínútur. Snemma í myndinni hljóma sumar línur Lindsay Crouse -- hvernig hún les þær -- eins og þær séu innri einleikur eða frásögn, sem þær eru ekki. Með komu Mantegna taka hlutirnir upp. Samtalið hér er ekki eins skemmtilegt og það ætti að vera. Ég bjóst við crackerjack ring-a-ding-ding línum sem rúlla af tungunni, en þessar gera það ekki. Þetta hljómar allt mjög lesið, frekar en talað. Kannski hefur Mamet þróast eftir þessa mynd og slakað á, en ef ekki, þá ætti hann kannski að leyfa öðrum að stýra orðum sínum. Hann er allt of dýrmætur með þeim hér og fyrir vikið missa þeir taktfasta, djassaða eiginleika. Það sem er skrítnara er að annað en þetta lítur myndin ekki út eða finnst hún ekki leikrit. Myndavélin er mjög kvikmyndaleg. Eina vandamálið mitt við "Glengarry Glen Ross" var að það líktist of mikið kvikmyndahúsi, en í þeirri mynd voru leikararnir ekki bara afreksmenn heldur afslappaðir og frjálsir. Allt flæddi. Mér væri alveg sama ef það hljómaði eins og kvikmyndapersónur sem tala kvikmyndalínur - eða jafnvel leika persónur sem tala leiklínur - en hér hljómar það eins og kvikmyndapersónur (eða jafnvel bóka) sem tala leiklínur. Þetta er skrítið rugl af leikhúsi og kvikmyndum sem bara virkar ekki. Það þýðir ekki að myndin sé slæm - hún er það ekki, hún er oft mjög skemmtileg. Besti bitinn er í miðjunni. Þetta er venjulegt svikamyndaefni: nýi gaurinn (í þessu tilfelli stelpa) Margaret Ford (Lindsay Crouse) blandar sér inn í svívirðilegan undirheima. Hvernig hún tekur þátt er: hún er geðlæknir og einn af sjúklingum hennar, Billy er fjárhættuspilari. Hún vill hjálpa honum með spilaskuldina, svo hún gengur inn í The House of Games, ógeðslegt leikherbergi þar sem glæpamenn vinna í bakherbergi. Ég viðurkenni að uppsetningin er frekar ólíkleg. (Bjóstu þeir bara við að Crouse kæmi inn? Áttu þeir von á því að hún myndi skrifa ávísun? Var Billy með í því? Ein af þessum spurningum er hins vegar örugglega svarað í lokin.) Og héðan eru gallarnir byrjaðir að rúlla út . Mér fannst þeir sem eru að byrja -- þeir sem eru litlar nemendur -- vera skemmtilegastir. Við erum að fá kennslu í listinni að svindla eins mikið og Crouse er. Við sjáum endalokin koma, og svo sáum við ekki seinni endi koma, og svo hinn raunverulega endi sem ég sá ekki koma en kannski þú. Boltinn heldur bara áfram að skoppa fram og til baka og við síðustu atriði myndarinnar gerum við okkur grein fyrir því að seinni Crouse gekk inn í House of Games fann hún sína raunverulegu köllun. línulestur því hér er margt gott. Ef fyrsti hluti myndarinnar virðist óstöðugur skaltu halda þig við hann. Eftir hálftíma markið færist það virkilega í gang. Ef þú vilt skemmtilega svikamynd, þá er hún hér. Ef þú vilt Mamet, farðu að horfa á "Glengarry Glen Ross" aftur -- James Foley gerði hann betur.***