Fyrir fyrstu talandi mynd Gretu Garbo valdi MGM skynsamlega leikritið ANNA Christie sem hlaut Pultizer-verðlaunin eftir Eugene O'Neill árið 1921. Eins skynsamlega studdu framleiðendur Garbo með ekki einum heldur tveimur meðlimum upprunalega Broadway leikara (George Marion sem faðir Önnu, Chris, og James T. Mack sem Johnny the Priest - umbreytt í "Johnny the Harp" fyrir kvikmyndir svo ekki að móðga). Þessi litla breyting er áhugaverð. Eins og of margar kvikmyndir sem sakaðar eru (af þeim sem vilja að KVIKMYNDIR séu KVIKMYNDIR og hunsa uppruna þeirra) um að vera „lítið meira en kvikmynduð sviðsleikrit,“ er vandamálið ekki leikritið heldur kvikmyndagerðarmennirnir sem myndu ekki vera trúari eigninni. . Með því að þynna út frábært kvikmyndalegt sviðsverk svo það myndi ekki móðga neinn, eða opna það vegna þess að þeir GÆTU, missa of margir einmitt þá eiginleika sem gerðu verkið þess virði að kvikmynda það í upphafi. Sem betur fer leyfði virðingin sem stúdíóið bar fyrir bæði O'Neill og Garbo ANNU Christie að lifa af eðlilega eyðileggingarferlið með aðdáunarverðum hætti í almennt viðkvæmri skjáaðlögun Frances Marion. Undra undraverður, Marion leyfir meira að segja PUNKIN á atriðinu þar sem Anna Garbo afhjúpar fortíð sína á „bænum“ fyrir manninum sem hún vill illa giftast og föðurnum sem sendi hana þangað í háttvísi! Hvað velsæmisbandalagið hlýtur að hafa hugsað um það! Stærsta vandamál heimildarleiksins hefur alltaf verið að Marthy vinkona Chris hættir við að ganga í burtu með fyrsta þættinum og hverfur svo úr þeim tveimur síðustu svo Anna geti stigið á svið - báðar hliðar hinnar sannkölluðu góðu konu sem karlmenn kannast ekki alltaf við. Hin fullkomna leikara Marie Dressler (sem hafði skorið tennurnar á Broadway sviðinu áður en hún fór til Hollywood) er hið fullkomna jafnvægi fyrir Önnu Garbo á þessu sviði líka og hröð kvikmynd á aðeins 90 mínútum leyfir okkur ekki líka mikill tími til að sakna hennar - einn af fáum ávinningi af því að andrúmsloftið sé sýnt frekar en mælskulega lýst í frumritinu - OG handritshöfundurinn Marion er nógu vitur til að villast frá O'Neill til að koma Dressler aftur fyrir snerta senu tvo þriðju hluta leiðarinnar í gegnum kvikmynd sem mun minna marga á seinni þátt Julie Laverne í SHOW BOAT. Snemma atriði Önnu og Marthy saman á skjánum (16 mínútur af myndinni) taka mál hvor annarrar og setja upp alla spennu í restinni af sögunni er meðal áhrifamestu atriða í öllu verkinu. Ekki má missa af. ANNA Christie er frábær harmleikur og gott kvikmyndadrama. Það er erfitt að ímynda sér að endurgerð síðari tíma, sem myndi næstum örugglega missa grínið og andrúmsloftið í þessari endurgerð frá 1930 (hún var fyrst tekin upp án hljóðs árið 1923 - líka með upprunalegu Broadway Chris eftir George Marion) gæti bætt þessa frábæru kvikmyndatöku. Innri atriðin höggva næst leikritinu, en ytra byrði ætti enginn að láta framhjá sér fara með auga fyrir andrúmslofti. Þó að verkið á bakgrunnsskjánum sé ekki í samræmi við nútíma tæknilega staðla, gefur bakgrunnurinn betri innsýn en flestar kvikmyndir á tímum hins raunverulega heims þar sem skjámyndin gerist (sérstaklega í höfninni í New York). Næstum allar náttúrulegar sýningar Garbos á hljóðtímabilið hefur staðið sig frábærlega (aðeins of oft skopstælt dauðasenan úr CAMILLE, 7 árum síðar, mun stöku sinnum draga upp hlátur vegna hinnar miklu leikstjórnar og skopstælinganna), en þessi ANNA Christie, ásamt fjölbreytileika kvikmynda hennar frá 1932 , MATA HARI og GRAND HOTEL, og hin háleita Lubitsch-snerting við gamanmynd hennar frá 1939, NINOTCHKA ("Garbo hlær!"), standa svo sannarlega sem best. leikrita,“ ætti að rekja upp hina fínu mynd sem gerð var í síðari heimsstyrjöldinni sem gefin var út árið áður en Bandaríkin fóru í átökin, THE LONG VOYAGE HOME (1940). Það er næstum jafn vel teiknað upp úr þessum sjóleikritum og þetta er eftir ANNU Christie, og skartar ungum John Wayne í einum af sjaldgæfum öðrum en vestrænum myndum hans sem styður fínan hóp af gamalreyndum leikurum sem vísar honum leiðina.