Cardiff, Wales. Hópi af 5 félögum leiðist djúpt í þessum bæ. Það er Jip sem vinnur í fatabúð. Coop, þægilegur plötusnúður. Nina, óaðskiljanleg frá bestu vinkonu sinni Lulu og Moff. Vikan er helvíti fyrir þá og þeir bíða bara eftir einu: helginni. Á þessum tíma fóru þeir út á næturklúbb og við hljóðið af tæknilausri tónlist upplifa þeir mismunandi eiturlyf, sérstaklega alsælu. Síðan halda þeir veislunni venjulega áfram til vinar síns. Í lok þessa virkilega góða tíma á sunnudaginn eru tilfinningarnar þessar: Þreyta, depurð, bara minningin um brjálaða nótt...Surfing á öldu hinnar alræmdu velgengni "Trainspotting" (1996), þessa frumraun. Kvikmynd skrifuð og leikstýrð af Justin Kerrigan kemur með og þróar nýtt tilbrigði um hugmyndina um hedonism. Það þýðir: hvernig á að skemmta þér eins mikið og mögulegt er á meðan þú veist að þú hefur styttan tíma. Reyndar, eins og ég hef áður skrifað, fyrir 5 aðalpersónur myndarinnar, er vikan helvíti og helgin er eini tíminn sem þeir geta losað sig og skemmt sér vel án einni þrýstingsins (auk þess talar Jip í einni röð um jákvæðu hliðarnar á því að skjóta sjálfan sig: þú ert dofinn, þú finnur ekki fyrir neinni þrýstingi, þú ert eins og geimfari á sporbraut yfir jörðu. Hinn linnulausi leikstjórnarstíll Kerrigans lýsir mjög vel anda lauslætis og umhyggjuleysis aðalpersónanna 5. Þeir Lifðu aðeins til að nýta eins mikið og mögulegt er af hedonistahelgi. Ennfremur, til að krydda aðeins meira hátíðarstemninguna sem myndin hans baðar sig í, er Kerrigan ekki hræddur við að láta draumkenndar raðir fylgja með sem tákna fantasíu eða vandræði persóna hans . Svo er „Human Traffic“ (1999) einnig þjónað af sérlega skoppandi hljóðrás. Magnið? Fullkomið samlífi milli hljóðs og tónlistar. Loksins gerir þessi helgi sæludýrsins kleift að leggja á hilluna um stundarsakir venjulega dapurlegu myndina af hinum vinsælu þjóðfélagsstéttum hefur bresk kvikmyndagerð mikið rannsakað. Þrátt fyrir það, þegar kvikmynd (samviskusamlega eða ekki) nýtir sér frægð annarrar frægu, jafnast hún sjaldan við ljóma forvera sinnar. „Mönnunarumferð“ er í þessu ástandi. Það er lítil hugmyndaauðgi á stigi frásagnarbyggingarinnar og kynningar persónanna og það er hægt að greina frá nokkrum gagnslausum frávikum (Jip sem á næturklúbbnum fer inn á skrifstofu stjórans og segir honum sögur um hana og naut til að gera Moff kleift að komast inn í klúbbinn en það er ekkert gagn því þeim síðarnefnda tekst að koma án vandræða). Það má líka kenna Kerrigan um að líta framhjá þeim dramatísku hliðum sem sagan hefði getað falið í sér. Einnig er hægt að lesa kvikmynd hans sem umskipti frá vellíðan yfir í ofsóknarbrjálæði og dramatískar tengingar þessa annars póls eru nánast ekki kannaðar. Það er skömm! Það hefði getað komið eftirfarandi skilaboðum á framfæri: Jafnvel á hamingjusömustu augnablikunum getur verið eitthvað hræðilegt að undirbúa sem getur fleygt þeim. Sömu athugasemd mætti ​​líka segja þegar Coop fær afbrýðisemisköst vegna þess að Nina ræðir við einhvern gaur. Þetta er kannski ekki síðasta frábæra mynd tíunda áratugarins þar sem hún er auglýst á DVD-kápunni en "Human Traffic" á að taka sem a. góð og áberandi lítil bíómynd sem miðlar með stílum og tísku lok tuttugustu aldar, vilja til að skemmta sér án leynilegra ástæðna og vandræða. Tilvalin kvikmynd til að hefja hvaða veislu sem er eða áður en farið er á skemmtistað.