Í fyrsta lagi hafði ég ekki séð „The Blob“ síðan ég var 7 eða 8 ára og að horfa á hana sem fullorðinn var ótrúleg upplifun. Það væri hægt að skrifa blaðsíður um áhrif þess á hryllingsmyndir enn í dag. Og jafnvel meira mætti ​​skrifa um félagslegan undirtexta þess með „ótta við unglinga“ frá fimmta áratugnum. En þessi einfalda litla saga um hrollvekju milli plánetu er samt helvíti fín ógnvekjandi kvikmynd ef þú leyfir henni að vera. Jú, hún lítur út fyrir að vera ógeðsleg þar sem allir komast út í nútíma heimi okkar. En „The Blob“ safnast saman í raun og veru ógnvekjandi augnablikum þegar hópur krakka fylgist með hinni óstöðvandi veru þegar fullorðnir trúa þeim ekki. Reyndar eru meira að segja ansi dapurleg augnablik í sælgætislituðum heimi þess. Og Steve McQueen gefur svo miklu meira en sagan á skilið á blaði að við áhorfendurnir festumst virkilega í augnablikinu og trúum á hann. Til að draga saman, ef þú getur tekið af þér póstmódernísku kaldhæðnisíuna þína, þá er miklu meira að elska hér en mætir augað.