Ein mesta velgengni Frakka á árinu 2002, „l'auberge espagnole“ var líka fagnað mjög erlendis sem er alveg ótrúlegt fyrir franska kvikmynd. Það er ekki erfitt að skilgreina ástæður þessa árangurs. Þessi kvikmynd gerð af einum áhugaverðasta franska kvikmyndagerðarmanni síðustu ára, Cédric Klapisch, sýnir nemendur sem koma alls staðar að úr Evrópu og eru allir samankomnir undir sama þaki í Barcelona. Þessum nemendum er lýst eins og þeim sem þú ímyndar þér eða þú sérð í daglegu lífi: annað hvort ósnyrtilegt, annað hvort alvarlegt eða með húmor. Ég býst við að ef myndin virkaði svona vel þá er það vegna þess að margir nemendur hljóta að hafa kannast við sig í portrettmyndum aðalpersónanna og þá sérstaklega Xavier. Við fylgjumst með myndinni og svo reynslu hans erlendis sem Erasmus-nema með augum hans. Xavier er í raun venjulegur nemandi með eiginleika sína, galla. Snjöll gerð með töluvert af snjöllum hugmyndum lýsir fullkomlega týndum huga hans og kvíða hans fyrir heiminum og því að vera Erasmus nemandi. Um það efni má finna bestu dæmin í tveimur röðum. Sú fyrsta er þegar Xavier biður konu í háskóla um pappírana sem hann þarf að senda til að undirbúa DEA hans. Þegar sama konan upplýsir hann um mismunandi nauðsynlegar aðgerðir birtast öll blöðin á skjánum þegar hún er að nefna þá! Í næstu röð trúir raddsetning Xavier áhorfandanum sýn sína á nútímann. Nú, hvar á að finna annað dæmið? Jæja, atriðið þar sem Xavier fer í ítarlega læknisskoðun þar sem Klapisch tekur myndir af sýnum sínum nægir víða til að tala um sjálft sig. Þar að auki hafði leikstjórinn engan áhuga á námi aðalpersónunnar sinnar. Hann yfirgaf þennan punkt lágstemmd. Hann lagði frekar mikið upp úr einkalífi Xaviers, auðvitað, í ástarsambandi sínu við Anne Sophie en einnig og sérstaklega í samskiptum sínum við aðra leigjendur. Það er sannkölluð vináttusaga sem Klapisch sýnir okkur með gleðistundum sínum en einnig rökum og togstreitu. Í gegnum ævintýri Xavier og í lok dvalar hans mun hann hafa verið vígður inn í lífið sem mun gera hann þroskaðri. Skilaboðin sem höfundur vildi koma á framfæri er ekki erfitt að giska á. Þú trúir því barnalega að þú búir í óþrifaðri og flóknum heimi. Þú mátt ekki gefast upp heldur leita ákaft að því sem þú vilt, jafnvel þótt það sé erfitt. Fyrir utan þetta gætum við líka óttast að með efnið myndi Cédric Klapisch ekki forðast gildru: klisjurnar. Við skulum vera hreinskilin um það: þau eru með í handritinu en leikstjórinn gerir sitt besta til að dreifa þeim ekki of mikið í kvikmynd sinni. Síðan inniheldur handritið þægileg og fyrirsjáanleg augnablik: á flugvellinum og áður en farið er um borð sjáum við Xavier fella tár eftir að hann yfirgaf fjölskyldu sína. En sem betur fer hætta hér gallar handritsins. Frekar fyndnir samræður og svalir ungir leikarar sem eru fullkomlega þægilegir í hlutverkum sínum mynda heildina. Þrátt fyrir veikleika þess á "l'auberge espagnole" að vera vel heppnuð í kvikmynd ungs fólks. Að auki, allt andrúmsloftið sem hún kallar fram gerir okkur kleift að halda að þessari mynd sé fyrst og fremst beint að ungum áhorfendum. Að lokum, endir myndarinnar og mikil velgengni hennar leyfðu okkur að gefa til kynna að Klapisch hafi fallið fyrir tísku sem passar rétt fyrir ameríska kvikmyndagerð: úrvinnslu framhaldsmynda. Og reyndar vinnur kvikmyndagerðarmaðurinn að framhaldsmynd sem ber titilinn "les poupées russes". Við skulum vona að það verði jafn gott og "l'auberge espagnole".