Þetta var önnur í röðinni af 6 "klassískum Tarzan" myndum með Johnny Weismuller í titilhlutverkinu og Maureen O'Sullivan sem Jane. Eins og venjulega var þetta dásamleg mynd í þessari seríu; og stendur kannski upp úr sem "millibil" mynd í framvindu sem gæti nánast verið dæmi um þróun kvikmyndagerðar frá því snemma á þriðja áratugnum og fram á þann fjórða. Sem slík sýndi hún gott hraða, þó ekki eins gott og síðari myndir. Sömuleiðis er kvikmyndatakan minna unnin en síðari Tarzan myndirnar í þessari seríu. Myndin sem ég sá var af misjöfnum gæðum, innihélt smá kornótt landslag og sumt undir- og oflýst atriði. Hér vantar skörpilega sýningu síðari Tarzan-mynda. Á hinn bóginn er eitt atriði, mjög snemma, þar sem hikandi hreyfingar myndavélar með lauf sem sveif fram fyrir sig þegar myndavélin bakkar, sem sýnir safarímenn stíga fram í frumskóginn, voru í raun nánast nútímalegar í stíll, og stendur í sterkri andstæðu við kyrrstæðu myndirnar sem mynda restina af myndinni. Varðandi söguþráðinn, þá var einn áhugaverður eiginleiki hér nánast fábreytileiki og óstöðugleiki Jane þegar hún var háð daðurslátrum Martins. Kossinn og töfrandi og að hluta til sekur viðbrögð Jane forboða eitthvað af Jane sem við sjáum í framtíðinni líka í þessum myndum. Berðu saman til dæmis í Tarzan Finds a Son! Tvíþættar aðgerðir Jane plata Tarzan og koma Boy til fjölskyldu hans. Seinna viðurkennir hún fyrir Tarzan að hún hafi haft rangt fyrir sér. Hér er ekkert alveg svo skýrt, en við höfum Jane að "snúa aftur" til Jane Parker liðins árs, og í næstum iðrandi röð aðgerða, afklæða sig kvöldkjólnum sem Martin og Harry komu með til að tæla hana í burtu frá Tarzan. heil röð lýsinga og atburða sem sló mig sérstaklega í þessu áhorfi. Fyrir það fyrsta er myndin sem við fáum af heimilislífi Tarzan hér, eins og síðar, sambland af tilfinningaþrungnu idyll og alltaf nærliggjandi möguleika á ofbeldisfullum dauða. Þetta fyrir mér er mjög kjarninn í Tarzan upplifuninni. Ég var mjög hissa á nokkrum frekar ofbeldisfullum atriðum, jafnvel miðað við nútíma mælikvarða. Það var heil röð af atriðum sem veittu mér sérstaka ánægju: Tarzan leiddi fílana inn í Valley of the Valley. Kirkjugarður fíla; Tarzan bjargað frá vatnsvottum dauða af flóðhestinum og síðan hjúkraður til heilsu af öpum; Cheetah ætlar að finna Tarzan þegar Jane og hinir mennirnir eru föst við rætur brautarinnar; Blettatígur sér í lagi að fara yfir ána á stokknum. Síðasta bardagaatriði villimanna og ljóna á jörðinni og villimenn og apa í trjánum. Jane, sem sýnir okkur að hún er sannarlega af heimi Tarzans núna, sýndi fljótt framtakssama trésmíðina sína til að vinna upp eldlínu til að halda ljónunum í burtu. Síðasta þáttaröðin er stórkostleg: skyndilega er Tarzan á vettvangi og kastar villimönnum frá tré og taka stjórn á ljónunum og kalla fílana til bjargar! Þetta síðasta hróp Tarzan í sigurgöngu, með hamingjusama Jane í fanginu, með dansandi og glaðlegan blettatíg við hlið sér, er eftirminnileg mynd og í raun fín samantekt á sögu Tarzan og Jane. Allt í allt er þetta enn ein dásamleg mynd. klassísk Tarzan mynd. Ég mæli eindregið með þessari mynd við hvern sem er.