Forvitnilegt er að það eru augu og munnur Rene Russo - ekki Buddy the Gorilla - sem koma fram sem þungamiðjan í "Buddy", framleiðslu Jim Henson Pictures í gegnum Zoetrope eftir Francis Ford Coppola. Einhvern veginn fóru óteljandi nærmyndir af andliti Russo framhjá á eftirvinnslustigum, og hún bókstaflega fyllir skjáinn svo oft að aumingja aparnir eru á sviðum. Óviljandi fyndin sönn saga gerð eftir endurminningum Gertrude "Trudy" Davies Lint um ríka lækniskonu sem breytir höfðingjasetri þeirra í gæludýra- og dýralíf. Myndin gengur lengra en góðan ásetning ... hún drýpur á jákvæðan hátt af alvöru einlægni. Myndin glitrar aldrei af því tagi „fjölskyldumynda“ sem hún þurfti, og áður en langt um leið virðast bæði fólkið og dýrin greinilega forrituð (ekkert hér finnst raunverulegt). Eftir um það bil tíu mínútur eru tveir simpansar að fíflast í eldhúsinu hans Russo og byrja að kasta slátrarahnífi fram og til baka (hann saknar höfuðs Alan Cumming um tommur); samt eru engar augabrúnir lyftar því þetta er allt í dag gaman. Samt, þegar fullvaxinn górilla Buddy verður brjálaður í þrumuveðri, er löggan kallað á - og allir stara á Buddy út um gluggann á meðan hann rífur upp stofuhúsgögnin. Húsgögnin ættu að vera minnstu áhyggjur allra í þessari flabbergasting, gera-góðari bilun. En að minnsta kosti vitum við að Russo var í góðum höndum: alltaf þegar leikstjórinn Caroline Thompson þarf gott skot, gefur hún óhræddum Rene aðra öfgafulla nærmynd. Ég velti því fyrir mér hvert varalitafjárhæðin var á þessari mynd? **frá ****