Fyrsta kvikmynd Martins Ritt býður upp á einstakt tilvistarhyggjusvar (þremur árum síðar) við íhaldssamari "On The Waterfront" eftir Elia Kazan. Þó "Waterfront" hafi haft gríðarlegan ávinning af rafmögnuðum Marlon Brando, sem dulbúi óvart það móðgandi þema Kazan að reyna að réttlæta nafngiftir (eins og Kazan gerði ákaft fyrir House Un-American Activities Committee), státar "Edge of the City" ungum John Cassavetes. og uppkominn Sidney Poitier sem þorir að horfast í augu við málefni sem "Waterfront" mistókst að viðurkenna, nefnilega réttindi starfsmanna og kynþáttatengsl." Edge of the City" kafar djarflega inn á þetta (þá) óþekkta landsvæði, og þó að hin ansi aðlaðandi svarta söguhetja ( Poitier) kann að virðast svolítið einfeldningsleg frá Hollywood, hugrökk barátta gegn þunnt duldu ofstæki og ofbeldi hefur varla elst. Maður veltir því fyrir sér hversu hneykslaðir bíógestir í upphafi 1957 voru á svo djörfum kynningu á samskiptum hvítra og svarta (ef sumir hinna ofstækisfullu fóru ekki snemma úr leikhúsinu, þá hljóta þeir að vera orðnir ráðalausir, ef ekki móðgaðir). Síðasta spóla myndarinnar mun samt koma áhorfendum á óvart, þar sem hún neitar að sökkva sér niður í væntanlegar klisjur, þar á meðal þær sem menguðu „Waterfront“. Aðeins þeir sem eru sjúklegastir munu ekki gera sér grein fyrir því hvað róttæk og skemmtileg kvikmynd "Edge of the City" endar. Það ætti að krefjast þess að þessi mynd sé skoðuð í framhaldsskóla- eða háskólasögutímum víðs vegar um landið, en samt er aðeins hægt að finna hana í óljósu sjónvarpi síðla kvölds, ef nokkurn tíma.