Ég nefni að hér gæti verið spoiler bara til að vera varkár vegna þess sem ég fjalla um, þó ég telji mig í rauninni ekki vera að gefa frá mér neitt mikilvægt. Allar „óvæntur“ skipta í raun engu máli fyrir velgengni þessarar myndar eða getu áhorfenda til að njóta hennar. Þó að hún sé ekki án mjög smágalla, þá er þetta falleg og mjög áhrifamikil mynd um vináttu, tíma, óvissu og ákvarðanir sem fólk tekur um líf sitt. Samt er þetta á sama tíma mjög gamansöm mynd, með litlum, að mestu vanmetnum gamanþáttum sem fléttast inn í. Stóran hluta myndarinnar gengur hún á nokkuð rólegum hraða en virðist alls ekki hægt þar sem myndin dregur mann inn í hana og inn í líf persónanna og í fyrstu er hún að mestu frekar létt í lund. Sumir hafa sagt að stór hluti myndarinnar virðist hægur, en hún er svo dásamleg lýsing á lífi svo samúðarfullra persóna að maður gæti horft á hana nánast endalaust. Eftir því sem á líður verður myndin tilfinningaríkari og færist allt til enda og framvindunni er tekið frábærlega. Að lokum ákveða sumar persónurnar að ræna banka og þó að það sé kannski svolítið erfitt að trúa því er það fyrir utan málið. Það er dásamleg viðbót til að undirstrika ástina sem þessir vinir bera til hvors annars á sama tíma og hún leggur áherslu á húmorinn og bætir aðeins meiri kaldhæðni við myndina. Og þó að það sé varla frumlegt að láta fullt af gömlum krökkum ræna banka, þá eru samhengið og smáatriðin frekar frumleg og þau gera það frábærlega, sem gerir það líka frekar fyndið, eins og þegar Ismet (ef ég man rétt) ýkir árásargirni sína til að "dulbúa" þá staðreynd að hann er gamall. Eins og ég sagði þá er flest önnur gamanmynd frekar lágstemmd en samt mjög gamansöm svo ég var stöðugt að hlæja út í gegn. Leikararnir eru líklega lykillinn að þessari mynd. Þær fylla persónurnar djúpum persónuleika og samúð og sýna þær af mikilli alúð og hlýju. Það eru smá umbreytingar eða örsmá smáatriði í persónuleika persónanna sem eru dregin af mjúklega og fallega. Auðvitað fjallar myndin um persónuleika þessara persóna og hvernig þeim þykir vænt um og hafa samskipti sín á milli. Það heppnast svo vel vegna þeirra og ef minni leikarar hefðu haft hlutverkin hefði myndin vel getað mistekist. Gule Gule er ekki án sorgar, en það veitir einfaldlega allt tilfinningasvið og veitir öflugri upplifun. Í raun er myndin svo áhrifamikil og full af svo mikilli ást frá svo ríkum karakterum að hún er á endanum mjög hugljúf, ánægjuleg og jafnvel gleðileg mynd þrátt fyrir sorgina. Ég gæti horft á það aftur og aftur.