Fortíðin læðist að endurhæfingarfíklinum þegar hann kemst aftur í samband við veikan bróður sinn og fyrrverandi kærustu eftir það sem hann vonast til að hafi verið síðasta afeitrun hans. „Lífsdrama“, sett hér fram á einfaldasta hátt sem hugsast getur (ekki einu sinni skrifin hafa eitthvað bit eða vitsmuni). Leikarahópurinn samanstendur af aðlaðandi leikurum sem brosa blíðlega til hvors annars, og tónlistin og ljósmyndunin eru grátbrosleg (nokkrar sjónrænu áhrifanna eru hláturmildar, indie-klisja snerting sem ilmar af litlum fjárhag). Þó að þetta sé skrifað og leikstýrt af karlmanni, var þetta framleitt af konu, og ég er ekki viss en ég held að þetta gæti verið sérstök ástæða fyrir því að þessi mynd um tvo menn, fráskilda bræður sem færast nær, aldrei alveg gellur, finnst aldrei eðlileg eða virðist búið í. Þetta er tilraun til að komast inn í karlkyns samband, en varkár, dauðhreinsuð framsetning er svindl. Enginn hjartar í þessu, lifandi, andar eða blæðir þessu efni. „Hinn fullkomni sonur“ dreifist fljótt af of mörgum kokkum í eldhúsinu.