Morð í Mesópótamíu hef ég alltaf talið eina af betri Poirot bókunum enda mjög hrollvekjandi og með sniðugum endi. Það er enginn vafi á því að sjónvarpsaðlögunin er sjónrænt sláandi, með yndislegri ljósmyndun og mjög áleitnu tónlistaratriði. Eins og alltaf er David Suchet óaðfinnanlegur sem Hercule Poirot, kómískur hápunktur þáttarins er barátta Poirots við moskítóflugu um miðja nótt og Hugh Fraser er góður sem frekar barnalegur Captain Hastings. Afgangurinn af leikarahópnum skilar sér í ágætis frammistöðu, en gætir þess að skyggja ekki á aðalhlutverkin tvö, sem er hætta í sumum Christie-aðlögunum. Sumt af þættinum var frekar hrollvekjandi, samsvörun þáttar eins harmræns og Five Little Pigs, þáttur sem ég hafði miklu meira gaman af en þessum. Það sem gerði það sérstaklega hrollvekjandi, að leggja tónlistina til hliðar, var þegar Louise Leidner sér draugalega andlitið í gegnum gluggann. Um aðlögunina var hún nokkuð trú bókinni, en ég ætla að segja að það var þrennt sem mér líkaði ekki við. Aðalvandamálið var hraðinn, hann er frekar hægur og það eru sum atriði þar sem mjög lítið gerist. Mér líkaði ekki heldur að þeir gerðu Joseph Mercado að morðingja. Í bókinni lít ég á hann sem frekar taugaveiklaðan karakter, en inngrip hugmyndarinnar um að gera hann að morðingja, og vanþroska það, gerði hann að minna aðlaðandi persónu, þó ég sé ánægður að þeir hafi ekki misst af eiturlyfjafíkn hans. . (Ég tók líka eftir því að rithöfundarnir slepptu því að frú Mercado í bókinni lendir í hysteríu þegar hún trúir því að hún sé næsta fórnarlamb morðingjans.) Annað sem var ekki svo áhrifamikið var að ég fann að það gæti hafa verið meira áhrifarík ef aðlögunin hefði verið í sjónarhóli Amy Leatheran, eins og hún var í bókinni, virtist Amy einhvern veginn minna viðkvæm í aðlöguninni. Á heildina litið, þrátt fyrir nokkra ranga dóma af hálfu rithöfundanna, líkaði mér við Morð í Mesópótamíu. 7/10 Bethany Cox.