Heimurinn stendur frammi fyrir yfirvofandi eyðileggingu og sjálfsmorðsleiðangur er sendur til sólarinnar til að afstýra hörmungum með því að skjóta sprengju inn í eldheitt hjarta þess: já, það er Solar Crisis, aka Crisis 2050, sem brenndi upp gríðarlegan hluta breytinga sem aldrei sjást á skjánum aftur árið 1990 og skilaði varla nógu mikið til að kaupa Happy Meal fyrir hvern leikara í Japan áður en hann fór beint á myndband (munið þið eftir þeim?) í endurklipptri útgáfu sem var eignuð einum Alan Smithee. Söguþráðurinn er nokkurn veginn sá sami og Sunshine - sjálfsmorðsleiðangur til sólarinnar, skemmdarverkamaður um borð, rökfræði á reki - nema að í þetta skiptið eru þeir ekki að reyna að kveikja aftur í sólinni heldur að sprengja of snemma sólblossa áður en hún nær til jarðar. Með talandi sprengju. Rödd af Paul Williams. Hver vill fá stöðuhækkun svo áhöfnin taki hann alvarlega Í ljósi þess að í leikarahópnum eru einnig Jack Palance á hans geðveikasta OTT, Charlton Heston í hans stífasta, topplínumaðurinn Tim Matheson á hans nafnlausasta, upprunalega Hills Have Eyes. ógleymanlegur Michael Berryman (þú manst kannski ekki nafnið, en þú manst það andlit) og Peter Boyle sem iðnrekanda sem ætlað er að skemmdarverka verkefnið vegna þess að ef það tekst mun heimurinn bjargast en hlutabréfaverð hans mun lækka, þú Ég myndi búast við ef ekki hlátri í eina mínútu að minnsta kosti hlátri á hverri spólu. Engin gleði. Þetta er versta tegund af slæmri mynd: leiðinleg. Örlög heimsins hanga kannski á bláþræði en öll myndin er tekin með algjöru skorti á brýnt eða skriðþunga á sama óbreytilega banvæna hæga hraðanum. Það er lágstemmd og það er gengið í gegnum það, en hér gera leikararnir það ekki einu sinni. Þess í stað standa þeir bara kyrrir og horfa á skjái í nánast myrkri lengst af. Þú heldur áfram að vona að talandi sprengja Pauls Williams verði fyrir tilvistarkreppu, en í staðinn stendur myndin bara þarna og gerir nánast ekkert. Bókstaflega. Þetta er ein óvirkasta kvikmynd sem gerð hefur verið svo óvirk að ef Clive Owen hefði verið leikin hefði hann næstum litið líflega út í samanburði. Jafnvel illa útskýrð sjálfsvígstilraun er ekki að vekja áhuga þar sem hún felur aðallega í sér, já, leikarahópurinn stendur bara kyrr og horfir á skjái í nánast myrkri. Jafnvel þegar sprengjan fer of snemma í niðurtalningu áður en henni er skotið á loft takast þeir á við nýju kreppuna með því að standa kyrrir og horfa á skjái í nánast myrkri eins og þeir hafi allan tímann í heiminum. Merchant-Ivory kvikmyndir eru með betri hasarsenum. Hlutirnir eru ekki mikið líflegri niðri á jörðinni þar sem myndin eyðir mestum tíma sínum með Matheson syni/Chuck barnabarni Corin Nemec í að reyna að skella sér í geimhöfn yfir þurrt landslag með geðveika Palance. eyðimerkurlistamaður „að leita að nótunni þarna úti á meðan ungarnir grafa mig enn“ á meðan þeir eru leiddir af höfnum frá Mad Max ránsfeng og illum fyrirtækjabúningum sem hafa uppi á honum svo þeir geti sleppt honum á fallegri strönd. Bara ekki búast við rökfræði, ef þú ert ekki búinn að giska svo mikið. Besta augnablikið? Dásamleg stúlka á bar sem lýsir Jack Palance sem „gamlum gaur með hvítt hár og andlit eins og rotnandi leður,“ þó að Chucky Baby hafi tekið út flugvél illmennisins með bazooka skotið úr mjöðminni úr skrifstofuglugga eða barið barflugu sem líkar við berettinn hans eru kærkomnir bitar af herbúðum í kvikmynd sem í 99% af sýningartíma hennar býður upp á fullt af nuttin'. Örlítið lengri upprunalega klipping Richard C. Sarafian sem spilaði í Japan býður upp á sex mínútur til viðbótar en hrópar að vera skornar niður í 17 mínútur sem eru viðráðanlegri: Leikstjóri Vanishing Point hlýtur að hafa þakkað heppnum stjörnum sínum þegar endurklippingin gaf honum afsökun til að taka nafn hans af myndinni. Mynd sem er svo léleg að hún er ekki góð og sársaukafullt ófyndinn við hana