Þessi mynd var ekki bara spennandi heldur tók hún mig aftur niður á minnisbrautina með sínu raunverulega hljóðrás. Þetta voru hlutirnir sem við vorum að segja og gera...þetta voru lögin sem við vorum að hlusta á...allt á þessu sama tímabili, á sama tíma, langt suður í Alabama. Ég var kannski ekki einn af hjólabrettasettinu, en ég var örugglega einn af áhorfendum, sem sat á kantinum með gamla smáraútvarpið, hlustaði á Neil Young, horfði á þá hugrakkari en ég hafði nokkurn tíma vonað að verða, eins og þeir orðuðu snúast um á brimbrettunum sínum á hjólum, beita brellum Alva og Adams, í von um að kannski, bara kannski í stutta stund, myndu þeir taka upp Zephyr stílinn. Það sýnir bara hversu lík við öll vorum á þessum yndislegu dögum. ~ KLJ