Það er undarlega kröftug og áhrifamikil upplifun að sjá "The English Patient" aftur eftir andlát Anthony Minghella. Mest af verkum hans er tileinkað einum mölbrotnum punkti. Endalaus siðferðisbarátta þeirra sem meðvitað ganga mjög þunnt strik. Í "The Talented Mr Ripley" flytur Minghella sig frá siðlausum Tom Ripley Patricia Highsmith til að gefa morðingjanum samvisku. Í "Breaking And Entering" gefur Minghella persónu Jude Law þörfina á að játa og verðlaunin eru hrífandi. Hér, í "The English Patient", eru ástfangnar persónur aldrei of langt í burtu frá tærandi sektarkennd sinni. Ralph Finnes og Kristin Scott Thomas eru ótrúlegir. Þeir svipta persónur sínar frá hverri tilgerð í sannfærandi samrekstri við okkur, áhorfendur. Juliette Binoche er hreint út sagt stórbrotin og atriði hennar með hinni dásamlegu Naveen Andrews eru full af „Minghellísku“ siðleysislegu sakleysi. Anthony Minghella gaf okkur kvikmyndir sem voru, með einum eða öðrum hætti, þessi fáránlega blanda af list og verslun. Hann var trúr sjálfum sér en hugsaði um áhorfendur sína. Hann kunni að ýta á hnappana okkar án þess að svíkja sína eigin. Það er eitthvað skýrt, heiðarlegt og óvænt við ópus Minghella. Ég sakna hans nú þegar en ég er þakklát fyrir endurspeglun sálar hans sem hann skildi eftir sig.