Þetta er eina Christopher Guest myndin sem keppir við Spinal Tap og Princess Bride fyrir hreint skemmtanagildi, en kemst einhvern veginn aldrei nálægt viðurkenningu. Söguþráðurinn umlykur keppendur - hunda - og eigendur þeirra þegar þeir fara inn í heim samkeppnishunda... Allt í lagi, þetta snýst um hundasýningu. Eigendurnir eru sannarlega persónur, eins og maður þyrfti að vera til að vera svona tengdur hundunum sínum. Það er í rauninni allt sem er til í þessu, en það gerir þetta nógu fyndið. Þú myndir aldrei geta sannfært mig um að spott-u-mentary um hundasýningar væri fyndið áður en þú nærð bráðfyndnu atriðinu þar sem Levy og O'hara heimsækja Hús Larry Miller í sjónvarpinu...en það er í raun allt sem þarf til að breyta efasemdarmönnum. Spinal Tap var stanslaus fyndni, brandari eftir brandara á meðan Best in Show var með nokkrum töfum í viðbót (og þá meina ég í mesta lagi 3 mínútur þar sem eitthvað ógeðslega fyndið gerist ekki), en stóri hláturinn er enn stærri. Leikarahlutverkið í þessari er frábært og meira að segja hinar venjulegu óviðeigandi í kvikmyndum almennt Parker Posey stendur sig vel. Reyndar er tirade hennar sem beint er að Ed Begley Jr. og gæludýrabúðareiganda vegna glataðs hundaleikfangs sennilega fyndnasta hlaupabrella myndarinnar. Það sem er ótrúlegt við þessa mynd fyrir mig er hvernig rithöfundunum tókst á einhvern hátt að flétta saman söguþræði, einfalt. eins og það var, í kringum þessa frábæru brandara þannig að það fannst í raun eins og það hefði átt. Ég býst við að það sé frelsi í því að hafa svona lágmarks söguþráð. Hlutverk hvers og eins er ansi vel útfært hér og persónurnar eru sjaldan ofmetnaðar. Raunhyggjan á því hversu aumkunarverð þau virðast fyrir utanaðkomandi er það sem gerir það fyndnara en Mighty Wind eða hinn misjafni Guffman. Ég lendi í raun og veru svona af og til. Ef þér líkar eitthvað við Guest's dótið ættirðu örugglega að eiga þetta.