Ég sá "Dauðinn í Feneyjum" fyrst fyrir um 15 árum, 1971, fannst það mjög áhrifamikið og hugsaði oft um það. Þegar ég horfði á hana aftur fyrir nokkrum dögum, áttaði ég mig á því að hún er nálægt toppnum á stóru kvikmyndaverkunum. Með varla samtali heillar hún áhorfandann með fallegri kvikmyndatöku, fínum leik og umfram allt tónlist Mahlersins án þess að myndin gæti einfaldlega ekki verið til."Death in Venice" er töfrandi aðlögun Luchino Visconti á Thomas Mann skáldsögunni. um frægt tónskáld (í skáldsögunni var hann rithöfundur en að gera hann að tónskáldi í kvikmynd var frábær hugmynd sem virkar frábærlega) Gustav von Aschenbach (lauslega byggður á Gustav Mahler) sem ferðast til Feneyja sumarið 1911 til að jafna sig eftir persónulegt tap og fagleg mistök. Leit hans að fegurð og fullkomnun virðist vera lokið þegar hann sér dreng af ótrúlegri guðlegri fegurð. Ashenbach (Dirk Bogard) fylgir drengnum hvert sem er og reynir aldrei að nálgast hann. Drengurinn, Tadzio, tilheyrði mjög sjaldgæfum verum sem eiga dularfullan og óhugsandi kraft sem heillar þig, heillar þig, sigrar þig og gerir þig að fanga sínum. Ashenbach varð einn af föngum Tadzio töfrandi heillar. Hann varð háður honum; hann varð ástfanginn af honum. Var það blessun eða bölvun fyrir hann? Ég held bæði. Hann dó úr óaðgengilegri, ómögulegri en þó fallegri ást sem var hluturinn sjálfur fullkomnunin. Síðasta myndin sem augu Ashenbach tók var af skuggamynd drengsins umkringd sjó og gullnu sólarljósi. Ekkert gæti jafnast á við fegurð og sjarma atriðisins og að taka hana með sér í gröfina er dauðinn sem maður getur aðeins látið sig dreyma um. Ef hann hefði getað það hefði Ashenbach líklega sagt: „Ég gat orðið vitni að einu af andlitum fullkomnunar, ég gæti ekki borið það en ég var valinn til að læra að hún er til hér, í þessum heimi og ég get dáið í friði núna því það gerðist fyrir mig." Ógleymanleg tónlist, áleitin adagietto eftir Gustav Mahler af fimmtu sinfóníu sinni fékk fullkomna notkun í fullkominni kvikmynd. Það endurspeglar allar tilfinningar aðalpersónunnar - það grætur, það þráir, það biður um von og það dregur saman þá hugmynd að þegar þú ert blessaður að lenda í fegurð ertu dæmdur til að deyja. Ég gæti komið með hundruð kvikmynda sem nota klassíska tónlist til fullkomnunar en ekkert mun jafnast á við "Death in Venice". Ég þori að fullyrða að tónlist Mahlers ER aðalpersóna hennar - hún myndi breytast og hljóma öðruvísi eftir því hvað væri að gerast á skjánum. Það hljómaði sigri hrósandi þegar Ashenbach sneri aftur til Feneyja, til þess sem hann hélt að yrði hamingja hans en varð að dauða hans. Það hljómaði drungalega þegar hann kom fyrst inn í Feneyjar frá sjónum. Þú getur heyrt svo margar mismunandi tilfinningar í því - eymsli og tilbeiðslu, rugl og sjálfsfyrirlitningu, tilbeiðslu og depurð, en alltaf - ÁST sem veitir hreinustu hamingju og brýtur hjörtun (bókstaflega). Kvikmyndin fyrir áhorfanda er svipuð því sem drengurinn var fyrir aldrað tónskáld/rithöfund/listamann. Við erum heilluð og heilluð af krafti þess og fegurð eins og Achenbach var af dularfullum sjarma drengsins.