Stundum kemur kvikmynd sem er einstök. The Nostril Picker er ein slík mynd, The Nostril Picker er eins og engin önnur mynd sem ég hef nokkurn tíma séð, því miður fyrir The Nostril Picker & sjálfan mig er hún einstök af öðrum ástæðum en kvikmyndagerðarmennirnir höfðu ætlað sér í upphafi. Lestu áfram og allt verður vonandi ljóst... The Nostril Picker, eins og það er almennt vitað þó að það hafi greinilega verið tekið upp undir titlinum The Changer, byrjar á mjög daufum myndum af amerískum bæ einhvers staðar, götur og verksmiðjur eru svoleiðis, eins og upphafseiningarnar spila. Þegar The Nostril Picker byrjar almennilega erum við, áhorfandinn það, kynntur fyrir alvöru tapara að nafni Joe Bukowski (Carl Zschering) sem er á fertugsaldri, hann býr sjálfur í lítilli vitlausri íbúð þar sem hann horfir á sjónvarp, borðar nautakjötsbragðbætt hundamatur & hlustar á gamlar vínylplötur þar sem hann dansar við uppblásna gúmmí kynlífsdúkku. Joe hefur gaman af unglingsstúlkum, hann á ýmis klámblöð en hefur enn meira gaman af alvöru. Hins vegar getur Joe ekki freistað neinar ungar dömur að fara út með honum, eða gera eitthvað annað með honum, að vera ljótur git. Einn örlagaríkan dag sér gamall heimilislaus dýralæknir frá Víetnam (Horace Grimm) kvölina og sársaukann sem Joe þarf að ganga í gegnum (reyndar sér hann þegar löggan hefur talað við Joe fyrir að þræta fyrir unglingsstúlku) og ákveður að hjálpa honum. Hann segir Joe frá tálbeitingu sem hann lærði af „fokkunum“ í Víetnam sem mun breyta útliti Joe í það sem honum líkar. Ferli sem hann kallar morphosynthesis, en á sama tíma varar hann Joe við að „það gerir þig brjálaðan ef þú gerir það of mikið“. Um kvöldið ákveður Joe að prófa, á opinberum stað á palli af einhverjum ástæðum. Jói segir nokkur orð, dansar einstaklega kjánalegan og byrjar að jódda. Joe endar með því að flauta London Bridge is Falling Down, heyrðu já, ég er ekki að búa þetta til heldur. Í fyrstu er Joe sýnilega vonsvikinn þegar ekkert markvert gerist. Til að hugga sig reynir Joe að kaupa klámtímarit en er hneykslaður þegar afgreiðslumaðurinn (Kevin Devoy) neitar að selja það stúlku undir lögaldri. Joe, bjarti neistinn sem hann er, áttar sig á því sem hefur gerst og talar sig út úr því með því að halda því fram að pabbi hans/hennar hafi sent hann/hennar til að kaupa hann. Joe, sem nú kallar alter-egóið sitt Josephine (Ann Flood), skynjar möguleikana og heldur beint í framhaldsskólann á staðnum. Joe vingast við fjórar unglingsstúlkur, Jennifer Armstrong (Laura Cummings), Crisi Stroud (Gail Didia), Tracy Harper (Heidi M. Gregg) og Brenda Kearn (Aimee Molinaro) en undir dulbúningi hans tekst Oh & Joe að verða nemandi á skóla einfaldlega með því að spyrja íþróttakennarann ​​Miss Van Dyke (Vicki Hollis). Í fyrstu virðist Joe nógu skaðlaus, honum finnst bara gaman að hanga á stelpuklósettunum og svoleiðis. En hlutirnir breytast fljótlega þar sem Joe myrðir Brenda á hrottalegan hátt. Pabbi Jennifer, Vince Armstrong (Edward Tanner) er einkaspæjari svo ásamt félaga sínum Ed Simpson (Clyde Surrell) og Walt Spencer (Bruce Alden) er meinafræðingurinn staðráðinn í að ná sjúkanum sem ber ábyrgð á því að myrða vini dóttur sinnar, en munu þeir ná árangri áður. Jói slær aftur? IMDb skráningin fyrir The Nostril Picker er röng, ég horfði á hana fyrir nokkrum klukkustundum síðan og þar kemur skýrt fram að það er leikstýrt af Mark Nowicki sem var líka meðframleiðandi og örugglega ekki Patrick J. Matthews sem var metframleiðandi og kvikmyndatökumaður, ekki það að það skipti miklu og ég hefði þó haldið að Nowicki hefði verið meira en ánægður með að Matthews tæki á sig „heiðurinn“ fyrir að búa til þessa vitleysu. Enginn sem tekur þátt í gerð The Nostril Picker ætti að fá að fara neitt nálægt myndavél aftur, aldrei. The Nostril Picker er auðveldlega ein versta mynd sem ég hef séð, og það segir sitt. Það er alveg hræðilegt á allan mögulegan hátt sem hægt er að hugsa sér. Handrit Steven Hodge er hræðilegt, það er engin frásagnaruppbygging, spenna, spenna, dramatík, persónuþróun og hlutirnir sem gerast eru svo deyfilega heimskir að það er ósatt. Söguþráðurinn og atburðarásin í The Nostril Picker eru algjörlega óskiljanleg. Atriðið þar sem Joe kemst að því að vændiskonan (Steven Andrews) sem hann réð er í raun karlmaður og Joe byrjar að elta hann um íbúð sína með tveimur sprautandi dildóum er einfaldlega kjálkalosandi efni. Atvikið í kjölfarið þegar transvestítinn tilkynnir atvikið til lögreglu er fyndið skrifað og fékk mig til að hlæja sálrænt að samtalinu. Ég hataði endirinn líka, hann var ekki bara fyrirsjáanlegur heldur skilur hann eftir opnum dyrum fyrir framhald, ég hroll andlega við tilhugsunina eina! Á tæknilegu stigi er Nostril Picker hræðileg, point & hope ljósmyndun, blíð og óviðeigandi tónlist, gleymanleg staðsetning, illa klippt (Brenda er drepin í eldhúsinu en samt skvettir blóðið hennar á sjónvarpsskjáinn sem var greinilega í gagnstæða herberginu), sumir versta leik sem ég hef setið yfir og mjög óáhrifaríkar tæknibrellur sem samanstanda af nokkrum afskornum gúmmífingrum, hálsskurði og snöggu atriði þar sem Joe borðar eitthvað hold. Það kemur ekki á óvart að leikararnir og áhöfnin sem unnu að The Nostril Picker hafa nánast enga IMDb-inneign fyrir neitt fyrir eða eftir. Jafnvel á 76 undarlegum mínútum er Nostril Picker allt of langur og virkilega leiðinlegur að sitja yfir. Ég gæti haldið áfram og haldið áfram allan daginn um hversu slæmur The Nostril Picker er, ég gæti það. Eitt sem ég get ekki alveg fundið út er var allt þetta viljandi af kvikmyndaframleiðendum? The Nostril Picker er sannarlega einstök mynd, einstök í hræðilegu og vanhæfni sinni. Í tilfelli The Nostril Picker vona ég að hún haldist einstök líka, eftir að hafa sagt að þetta er samt ekki versta mynd sem ég hef séð en hún kemst nálægt því það er á hreinu. Klárlega einn til að forðast.