Ekki einu sinni Bítlarnir gátu samið lög sem allir voru hrifnir af og þó Walter Hill sé enginn moppur er hann í öðru sæti þegar kemur að umhugsunarverðum hasarmyndum. Tíundi áratugurinn kom og félagslegir vettvangar voru að breytast í tónlist og kvikmyndum, tilkoma rapparans sem varð kvikmyndastjörnu var í fullum gangi, leiklistin tók aftursætissætið við yfirgnæfandi svæðishreim og gagnsæjan leik hvers manns. Þetta var ein af mörgum ice-t myndum sem ég sá sem krakki og elskaði, bara til að horfa á þær seinna og hrollur um. Bill Paxton og William Sadler eru slökkviliðsmenn með einfalt líf þar til brennandi leigjandi í byggingu sem ætlar að fara upp í eldi afhendir kort með gullmerkjum. Ég afhend Walter hana fyrir að setja upp aðalpersónur og staðsetningu fljótt og vel. En ég kenna öllum sem taka þátt fyrir að sýna Lame-o sýningar. Ice-t og cube hljóta að hafa verið rauðglóandi á þessum tíma og þó ég hafi notið ferilsins beggja sem rappari, þá féllu þeir flatir í þessari mynd að mínu mati. Þetta eru um það bil níutíu mínútur þegar einn gaur snýr baki við hinum á fáránlegan hátt að því marki að þú sért læstur í mörgum vantrúarástæðum. Núna er þetta kvikmynd, hún er ekki heimildarmynd svo ég mun ekki eyða tíma mínum í að rifja upp allar heimskulegu sögurnar í þessari mynd, en þær voru margar og þær leiddu hvergi. Ég fékk það á tilfinninguna þegar ég horfði á þetta að allir á settinu væru hálf ringlaðir og spiluðu bara hlutina utan af sér. Það er tvennt sem ég hef enn gaman af við það, annað felur í sér atriði með nál og hitt er risastór 45 skammbyssa Sadler. Bottom line þessi mynd er eins og Domino's pizza. Já ég borða það illa ef ég er svangur og hef ekki áhuga á að elda, en ég veit vel að það bragðast eins og vitleysa. 3 stjörnur, meh.