„Dagur sjakalans“ frá 1973, sem Fred Zinnemann leikstýrði úr skáldsögu Frederick Forsyth, þótti ekki meistaraverk í almennu samhengi, var engu að síður töluvert yfir meðallagi spennusaga, skrifuð og unnin af töluverðu yfirlæti, hugviti og stíll. Það er enn ánægjulegt að leigja og horfa á það endrum og eins. Við aðlögun þess fyrir "Sjakalinn" frá 1997 virðist sem rithöfundarnir og leikstjórinn hafi valið versta mögulega valið í hverju skrefi, sem gerir þetta allt frekar blý, ofgert, óspennandi, ekki á óvart , ókynþokkafullur og óspennandi. Ef við setjum saman lista yfir allar þær upplýsingar sem komu inn í þessa mynd, stóra sem smáa, gæti ég gefið þér smá ritgerð fyrir hvert efni um hvernig 1997 aðlögunin ****daðist upp. Atriði: vopnið. Í frumritinu er töluverður fróðleikur um hvernig morðinginn ætlar að smygla því inn á vettvang, hvernig hann ætlar að dulbúa það og hvers vegna það þarf sérsmíði frá neðanjarðarhandverksmönnum sínum. Í endurgerðinni töldu þeir greinilega að áhorfendur nútímans myndu ekki þola lítinn riffil sem miðar að nákvæmni og myndu krefjast hinnar óþægilegu vélbyssu sem þarf að fá smábíl til að flytja það, og tilgangurinn er að hrópa Macho. Allt sem málið varðar og áhugavert um að dulbúa íhluti þess hefur verið minnkað til að sýna okkur (ítrekað, eins og þetta sé erfitt að fylgjast með?) að stýripinninn fyrir fáránlega hátækni fjarstýringarkerfið hans hefur verið í vasa hans sem a. penni. Atriði: samsærismennirnir og hvötin. Án þess að grípa til þurrs fyrirlestra tekst frumritið samt að gefa okkur góðan skilning á sögulegum aðstæðum „pieds-noirs“ [ „blackfeet“], frönsk-alsírsku óráðsíufræðinganna sem gátu ekki sætt sig við það. öldin var að hverfa frá nýlendustefnunni og myndaði þá skoðun að De Gaulle hefði svikið þá. Þetta gefur öllu söguþræðinum nokkurt sögulegt vægi. Endurgerðin virðist skilja hana eftir sem hefndasögu í skotbardaga, sem kryddar hana í lágmarki með því að gera þá að rússneskum glæpamönnum. Athugaðu vinsamlegast að ég er ekki á móti því að uppfæra: þeir hefðu getað gert þetta skynsamlega og komið með eitthvað nútímalegra en ekki léttvægt. Vissulega hafa Rússland og restin af fyrrverandi Sovétríkjunum gengið í gegnum miklar breytingar upp á síðkastið og uppfærð saga gæti hafa verið staðsett þar á þann hátt að okkur fyndist það *skipta máli*. Atriði: samband morðingja á flótta og lögreglan að veiða hann; og flókin stýring samúðar áhorfandans frá vonda til hins góða. Hér að ofan hikaði ég nokkuð við að kalla frumlagið meistaraverk í heildina; en í þessum þætti var það í rauninni eitt. Við fylgjumst með morðingjanum í stórum hluta fyrstu hluta myndarinnar og eftir að hafa séð snjallsemi hans og útsjónarsemi byrjum við að dást að honum og viljum ekki sjá áætlun hans hindrað eða sjá hann gripinn - að minnsta kosti ekki of fljótt! Svo hittum við lögreglumanninn sem er ýtt til að stýra rannsókninni / verndartilrauninni og smátt og smátt tökum við til hans og sjáum að hann er ekki sá sorglegi poki sem heimilisvandræði hans kunna að hafa gefið til kynna. Þegar það skiptir máli, höfum við verið teknir til hliðar við hann. Í endurgerðinni hefði Poitier kannski getað séð um slíka þróun, en Gere getur það svo sannarlega ekki. Og fáránlega „48 Hours“ brella svikarans sem fram kom til að hjálpa lögreglunni hefði átt að vera skilin eftir í þeim gamanmyndum sem hún kom frá. Endurgerðin lætur morðingjann og morðingjaveiðimanninn *tala* um hvernig þeir eru eins og leikmenn fyrir ofan skákborð, eiga óbein samskipti í gegnum hreyfingar sínar og geta aðeins *ályktað* hvernig hinn er. Það náðist frábærlega í frumritinu. En í endurgerðinni eru þeir í raun teknir í átökum augliti til auglitis allt of fljótt, svo þeir geta skroppið hvert á annað, gert staðinn í blóð borinn og farið í gegnum nokkuð staðlaðar eltingarsenur. Atriði: ljósmyndun og "landslag ".Endurgerðin hefur nokkrar ágætar myndir, sérstaklega í snævi Finnlandi í upphafshlutanum. En Washington, DC Metro getur í raun ekki keppt við götur Parísar um áhugaverð sjónarhorn og andlit nærstaddra.