Það myndi krefjast fegurðar og mælsku Shakespeares til að gera rétt við þetta framúrskarandi kvikmyndaafrek. Engu að síður ætla ég að prufa. Hvað varðar aðlögun á Hamlet er þessi þegar á betri upphafsstað en allar aðrar útgáfur þar sem hún nær yfir allt leikritið. Þetta er samt engin trygging fyrir fyrsta flokks kvikmynd, eða jafnvel góða. Yfirleitt er ég ekki mikið fyrir myndir sem eru of langar og sú þróun sem virðist vera ríkjandi í Hollywood í dag, nefnilega að kvikmyndir ættu að vera að minnsta kosti tvær klukkustundir, helst þrjár, er sú þróun sem vonandi endist ekki lengi. Fáar sögur eru nógu sterkar til að þola svo mikla könnun og gæti þurft að klippa. Að gera fjögurra klukkustunda langa kvikmynd og halda henni áhugaverðri er ekkert smá verkefni, en Kenneth Branagh dregur það af sér með glæsibrag. Honum hefur tekist að láta mjög langa mynd líta út fyrir að vera ekki meiri en einhver meðalmynd. Ég var algjörlega upptekinn frá upphafi til enda. Leikarahópurinn er frábær með Kenneth Branagh sjálfan sem þjakaðan prins sem gefur sterka og eftirminnilega frammistöðu. Honum tekst að koma tilfinningum sínum á framfæri á aðdáunarverðan hátt í gegnum röddina og maður þarf ekki að vera sérfræðingur í Shakespeare-vísum til að ná þeim aragrúa tilfinninga sem geisar innra með honum. Kate Winslet kom jákvætt á óvart verð ég að segja. Ég vissi eiginlega ekki við hverju ég átti að búast. Mér hefur alltaf líkað nógu vel við hana sem leikara, en var ekki viss um að hún gæti náð að leika Shakespeare. Jæja, hún eyddi svo sannarlega öllum vafa með frammistöðu sinni. Hún er besta Ophelia sem ég hef séð og ljáði persónunni slíka dýpt og var einfaldlega dásamleg. Aðrir frábærir frammistöður eru Derek Jacobi sem Claudius, Richard Briers sem Polonius og Nicholas Farrell sem Horatio svo fátt eitt sé nefnt. Mér fannst gaman að Branagh notaði nokkrar alþjóðlega frægari stjörnur til að leika í nokkrum af minni hlutverkunum; Sérstaklega naut ég spjallsins milli Hamlets og grafarans sem Billy Crystal lék. Umgjörð leikritsins á 19. öld gefur kærkomna breytingu á venjulega drungalegri gotnesku umhverfi. Hún er í heildina mun léttari en aðrar útgáfur sem ég hef séð, litríkari og íburðarmeiri, en þetta dregur ekki athyglina frá harmleik leikritsins. Það er einstakt, stílhreint og fagurfræðilega ánægjulegt, hrein unun fyrir augað og önnur skilningarvit líka. Tónlist Patrick Doyle er eins og alltaf töfrandi og rækilega í takt við myndina. Maður getur aðeins fundið fyrir djúpri ánægju eftir að hafa séð þetta. Ég er hneykslaður og agndofa yfir því að þetta stórkostlega listaverk hafi ekki unnið til Óskarsverðlauna sem besta myndin, jafnvel frekar að það hafi ekki einu sinni verið tilnefnt. Það er engin leið að betri mynd hafi verið gerð það árið, eða nokkurt annað ár fyrir það mál. Þetta er eins nálægt fullkomnun og þú getur vonast til að ná. Til að draga saman, töfrandi verk af hreinni snilld og ég get ekki séð hvernig einhver gæti toppað þetta. Hatturinn minn er ofan fyrir þér, herra Branagh.