Það er skilti á The Lost Highway sem segir:*MJOR SPOILERS AHEAD*(en þú vissir það nú þegar, er það ekki?)Þar sem það er mikið af fólki sem greinilega skilur ekki tilganginn með þessari mynd, vil ég til að leggja fram mína túlkun á því hvers vegna söguþráðurinn meikar fullkomlega sens. Eins og aðrir hafa bent á dugar eitt einasta áhorf á þessa mynd ekki. Ef þú átt DVD-diskinn af MD geturðu "svindlað" með því að skoða David Lynch "Top 10 Hints to Unlocking MD" (en bara við annað eða þriðja áhorf, takk.) ;) Í fyrsta lagi er Mulholland Drive hreint út sagt frábært. Meistaraverk. Þetta er svona kvikmynd sem neitar að yfirgefa höfuðið. Ekki oft eru ummælin á DVD diskunum mjög nákvæm, en Vogue's „It gets inside your head and stays there“ hittir virkilega í mark. David Lynch á hrós skilið fyrir að búa til kvikmynd sem hefur ekki bara fallega stílhreinan útlit - kvikmyndafræðilega. , er með frábæran leik (sérstaklega Naomi Watts), draugalega hljóðrás eftir Badalamenti og mjög draumkenndan eiginleika -- en ofan á þetta allt nær hún líka að virkja áhorfandann á þann hátt að fáar kvikmyndir hafa áður . (Þegar allt kemur til alls, hvenær sástu síðast kvikmynd sem myndi bara ekki fara úr huga þínum og sem allir sáu sig knúna til að tala og skrifa um, sama hvort þeim líkaði við hana eða hatuðu hana?) Allt í lagi, nóg um þetta allt, það er kominn tími til að rökstyðja þessar fullyrðingar. Flestir sem hafa reynt að púsla söguþræðinum saman munu hafa komist að þeirri niðurstöðu að fyrri helmingur myndarinnar sé blekking/draumaröð. Það er auðvitað of slæmt fyrir allir þeir sem reyna að átta sig á myndinni með því að búast við "hefðbundnum" aðferðum þar sem sagan er sett fram á tímanlegan, rökréttan og línulegan hátt fyrir áhorfandann. En fyrir þá sem búast við því, hvet ég ykkur til að athuga nafn leikstjórans og koma aftur. ;)MD er sagan af dapurlegu fráfalli Diane Selwyn, óskaleikara sem er vonlaust ástfangin af öðrum leikara, Camillu Rowles. Vegna skorts á hæfileikum Díönu er hún stöðugt í erfiðleikum með að koma ferli sínum áfram og finnst henni ekki hafa staðið undir væntingum sínum og foreldra sinna. Þegar hún áttar sig á því að Camilla verður aldrei hennar (C. trúlofast Adam Kesher, leikstjóranum), ræður hún leigumorðingja til að losa sig við hana og þarf í kjölfarið að takast á við sektarkennd sem hún framleiðir. Myndin byrjar fyrst á því sem kann að virðast undarleg opnun fyrir svona spennusögu; sem er einhver 50s dans/jitterbug keppni, þar sem við getum séð aðalpersónuna Betty gefa frábæra frammistöðu. Við sjáum líka öldruð hjón (sem við munum sjá tvisvar í viðbót í myndinni) ásamt henni og klappa fyrir henni. Nei, bíddu. Þetta er það sem flestir sjá í fyrsta skipti sem þeir skoða það. Það er í raun önnur mjög merkileg staðreynd sem er gefin upp á undan myndinni - myndavélin færist inn í hlut (þótt hún sé óskýr) og atriðið fjarar hratt út. Ef þú skoðar vel er hluturinn í raun koddi, sem sýnir að það sem á eftir kemur er draumur. Aðalpersónurnar sem sáust í fyrri hluta myndarinnar: Betty: ímyndað sjálf Diane Selwyn, notað í fyrri hluta myndarinnar sem myndar "draumaröð" - jákvæð lýsing á farsælum, upprennandi ungum leikara (alger andstæða Díönu). 'Betty' var valin nafnið þar sem það er raunverulegt nafn þjónustustúlkunnar á Winkies. Taktu eftir að í draumaútgáfunni heitir þjónustustúlkan 'Diane'. Rita: Fantasíuútgáfan af Camillu Rhodes sem, í gegnum draum Díönu, og með hjálp ímyndaðs bílslyss, er breytt í minnisleysi. Þetta gerir hana viðkvæma og háða ást Díönu. Henni er svo komið fyrir á lúxusheimili Betty/Diane frænku sem Betty hefur fengið að vera í. Coco: Í raunveruleikanum, móðir Adams. Í draumahlutanum er konan sem sér um íbúðasamstæðuna sem Betty dvelur í. Hún er aðallega sterk valdsmaður eins og sést í báðum hlutum myndarinnar.Adam: Leikstjórinn. Við vitum frá seinni hálfleik að hann trúlofast Camillu. Eini tilgangur hans með því að vera í fyrri hluta myndarinnar er aðeins að þjóna sem gatapoki fyrir Betty/Diane, þar sem hún þróar með sér slíkt hatur í garð hans. Ruth frænka: Raunveruleg frænka Díönu, en í stað þess að vera út úr bænum er hún reyndar dauður. Diane erfði peningana sem frænka hennar skildi eftir og notaði þá til að borga fyrir morðið á Camillu. Roach: Dæmigerð Lynchian karakter. Ekki ekta; birtist aðeins í draumaröð Díönu. Hann er dularfullur, áhrifamikill einstaklingur sem stjórnar atburðarásinni í draumnum úr hjólastólnum sínum. Hann gegnir að miklu leyti sama hlutverki og afturábak-talandi dvergurinn (sem hann leikur líka) í Twin Peaks. Leiðingjamaðurinn: Manneskjan sem myrðir Camillu. Þessi persóna er í grundvallaratriðum sú sama í báðum hlutum myndarinnar, þó hún sé túlkuð á aðeins fáránlegri hátt í draumaröðinni (nánar um það hér að neðan). Nú, eftir að hafa komið á fót hinum ýmsu útgáfum af karakterunum í myndinni, getum við byrjað að kafa ofan í söguþráðinn. Auðvitað mun ég ekki fara út í hvert smáatriði (ég mun ekki heldur setja það upp í tímaröð), en ég mun reyna að útskýra nokkrar mikilvægu atriðin, í tengslum við Lynch 'hint-sheet'. Eins og ég nefndi hér að ofan var Camilla endurframleitt sem minnisleysi vegna ósennilegrar lífs hennar eftir bílslys á fyrstu 10 mínútum myndarinnar, sem gerði hana algjörlega viðkvæma. Það sem mér fannst mjög forvitnilegt við MD er að Lynch gefur stöðugt vísbendingar um hvað er raunverulegt og hvað ekki. Ég hef þegar nefnt myndavélina sem færist inn í koddann, en taktu eftir því hvernig tveir bílar keyra á hverri akrein að nálgast eðalvagninn. Aðeins einn bílanna lenti í eðalvagninum; hvað með hinn? Jafnvel þótt þeir héldu sig sjálfir frá slysinu, myndu þeir ekki reyna að hjálpa hinum, eða að minnsta kosti kalla á hjálp? Mín kenning er sú að þar sem þetta er draumur sé nærvera hins bílsins bara sett til hliðar og gleymd. Þar sem, eins og Rogert Ebert orðar það svo mælskulega: „Eins og raunverulegir draumar, útskýrir það ekki, lýkur ekki röðum sínum, staldrar við það sem henni finnst heillandi, vísar á bug óvænlegum söguþræði.“ Stuttu eftir að Rita skríður niður af slysstaðnum í Mulholland Dr. , og leggur leið sína niður hlíðina og smeygir sér inn í íbúð Ruth frænku, Betty kemur og við sjáum þetta hrollvekjandi gamla par keyra í burtu, stara andvakalega á hvort annað og glotta að sjálfu sér og myndavélinni. Þetta er fyrsta vísbendingin um að það sem við erum að sjá sé martröð. Þó að gömlu hjónin virðast vera ókunn Betty, held ég að þau séu í raun foreldrar hennar (þar sem þau voru að klappa henni í jitterbug keppninni). Kannski þekkti hún þau ekki allt svo vel og hafði í raun ekki eins gott samband við þau og hún vildi, þannig að hjónin eru sýnd sem mjög notaleg og hjálpsöm við hana í draumnum. Þær tákna líka sektarkennd hennar vegna morðsins og tilfinningu Díönu um ófullnægjandi markmið í lífi sínu. Frekar langt og fyndið atriði er það sem tekur þátt í leigumorðingjunni. Diane lítur greinilega á hann sem aðalaflið á bak við herferðina sem reynir að þrýsta á leikstjórann að samþykkja þátt Camillu í myndinni (frá partýi Adams í seinni hluta myndarinnar) og hann á því stóran hluta af draumi hennar. Vegna sektarkenndar og iðrunar hennar vegna morðsins á Camillu vill hluti af henni að hann missi af honum, svo hún breytir honum í heimskan glæpamann. Þetta atriði, held ég, sé líka tilraun Lynch til að klúðra áhorfendum sínum algjörlega, þar sem þeim er gefið fölsk yfirsjón til að horfa á myndina. Verður þó að elska þessa línu „Eitthvað biti mig bara illa“. :)Næsta áhugaverða atriðið er með þeim tveimur á Twinkies, sem eiga samtal um hvernig annar þeirra heldur áfram að fá þessa endurteknu martröð sem tengist manni sem hann sér í gegnum vegg fyrir utan matsölustaðinn sem þeir eru Eftir smá spjall fara þeir út og halda áfram að ganga í átt að horni girðingar, auðvitað ásamt frábærri tónlist sem passar við stemninguna á atriðinu. Þegar komið er að horninu birtist rassinn með afskræmt andlit. bak við hornið og hræddi lifandi vitleysuna frá manninum sem átti martröðina. Þessi martröð er aðeins til í huga Díönu; hún sá manninn í matsalnum þegar hún borgaði fyrir morðið. Svo í stuttu máli, þráhyggja hennar skilar sér í martraðir greyjarinnar. Rassinn táknar líka vondu hlið Díönu, eins og sést síðar í myndinni. Kúreinn er (ásamt dvergnum) ein af þeim undarlegu persónum sem eru alltaf til staðar í Lynchian landslaginu -- Diane sá hann aðeins í stutta stund kl. Partý Adams, en rétt eins og okkar eigin draumar geta veitt ómerkilegum einstaklingum sem við þekkjum varla stóran þátt í draumum okkar, svo getur hann fengið mikilvægan þátt í draumi hennar. Okkur eru líka gefnar frekari vísbendingar í senunni hans um að það sem við sjáum sé ekki raunverulegt (skyndilega hvarf hans, osfrv.) Kúreinn er einnig notaður sem tæki til að hæðast að leikstjóranum þegar hann hittir hann á skrítnum stað ( ljósin hér gefa skýra vísbendingu um að þetta sé hluti af draumi). Taktu líka eftir því hvernig hann segir að hann muni birtast einu sinni enn ef hann (Adam) gerir gott, eða tvisvar í viðbót ef hann gerir slæmt. Í gegnum myndina kemur hann fram tvisvar til viðbótar, sem gefur Díönu til kynna að hún hafi staðið sig illa. Hann er líka sá sem vekur hana til raunveruleikans (sú sena er líklega blekking gerð til að passa inn í kröfur hennar um að hann birtist tvisvar) og stuttu síðar fremur hún sjálfsmorð. Espressó-senan með Castigliane bræðrunum (þar sem við getum séð Badalamenti, tónskáldið, sem Luigi) er líklega afleiðing þess að Diane var að fá sér espressó rétt áður en Camilla og Adam tilkynntu í veislu Adams í seinni hálfleik. Það gæti á sama tíma líka verið yfirlýsing frá Lynch. Á vettvangi þar sem þau fara inn í íbúð Díönu er líkið sem liggur í rúminu Camilla, en taktu eftir því hvernig hún hefur tekið sér svefnstöðu Díönu; Diane er að sjá sjálfa sig í eigin draumi, en andlitið er ekki hennar, þó það hafi verið með sömu sár í andlitinu og Diane myndi hafa eftir að hafa skotið sig. Þessi sena er líka full af ósviknu Lynchian hrollvekju. Þar sem Diane vissi ekki hvar (eða hvenær) leigumorðinginn myndi komast að Camillu og klára hana, setti hún hana bara inn á sitt eigið heimili. Í raunveruleikanum var áheyrnarprufa Díönu fyrir kvikmyndaþáttinn slæm. Í draumi sínum flytur hún fullkomna áheyrnarprufu - sem skilur allt mannskapinn eftir himinlifandi yfir frammistöðu hennar. Einnig athyglisvert er sú staðreynd að peningarnir sem í raunveruleikanum voru notaðir til að borga fyrir morðið á Camillu birtast nú í tösku Ritu/Camillu. Þetta er hluti af því að Díönu afturkallaði hræðilega verknað sinn með því að fá peningana í raun til baka, þar sem morðið hefur ekki átt sér stað núna. Þegar nágranni hennar kemur til að ná í píanólaga ​​öskubakkann hennar er önnur vísbending gefin; hún tekur öskubakkann af borðinu sínu og fer, en seinna þegar Camilla og Betty hittast í sófanum, sjáum við öskubakkann birtast aftur þegar myndavélin rennur yfir borðið, sem bendir til þess að fundur Betty við nágrannann hafi verið ímyndun. setning kvikmyndarinnar sem Adam er í prufur fyrir leikkonur fyrir er "She is the girl"; sem eru nákvæmlega sömu orðin og Diane notar þegar hún gefur leigumorðingjanum Camillu ferilskrá. Blái kassinn og lykillinn tákna helstu tímamótin í myndinni og þar kemur í ljós hin sönnu auðkenni persónanna. Hér er mikið táknmál í gangi; kassinn gæti táknað framtíð Díönu (hann er tómur), eða hann gæti verið eins konar Pandóru kassi (leigumorðingjan hlær þegar hún spyr hann hvað lykillinn muni opnast). Það er hvort sem er tengt morðinu með bláa lyklinum (sem er settur við hliðina á henni eftir að morðið hefur átt sér stað). Kassinn sést einnig í lok myndarinnar í höndum afmyndaða rassinns. Club Silencio er sniðug lítil viðbót til að minna áhorfandann enn frekar á að það sem hann/hann er að horfa á er ekki raunverulegt. Það táknar líka að Diane er við það að vakna til vitundar um raunveruleika sinn (veruleiki hennar er martröð sem hún getur ekki sloppið frá, jafnvel í draumum sínum). Á hrollvekjandi atriðinu í lokin þar sem hrollvekjandi gömlu hjónin birtast aftur, er Diane kvalin. á þann hátt að hún lítur á sjálfsvíg sem eina útgönguleiðina til að komast undan öskrinum og forðast að vera ásótt af ótta sínum. Allavega, þetta eru $0,02 mínir. Vona að þetta gæti hjálpað fólki frá því að skíta út í þessa mynd og kalla hana „verstu kvikmynd ever“ eða eitthvað í þá áttina, án þess að gera sér grein fyrir söguþræðinum. Eins og venjulega snýst Lynch um að skapa óskynsamlegan ótta og hann nær því svo sannarlega með þessari mynd líka.10 af 10.