Clint Eastwood er Bronco Billy, leiðtogi villta vestrins hóps, einn af sex reglulegum misfitum sem samanstanda af tónleikaferðalagi sem á í erfiðleikum með að ná jafnvægi. Sjöundi meðlimur hópsins er kona, aðstoðarmaður Billy, en slíkar konur endast aldrei lengi og staðan er langvarandi opin. Sláðu inn Antoinette Lilly (Sandra Locke kærasta Eastwood á þeim tíma). Það virðist sem ungfrú Lilly, eins og Doc (Scatman Crothers) kallar hana, sé tilvonandi erfingja sem mun aðeins taka við dánarbúi föður síns sem er löngu látinn ef hún er gift þegar hún verður þrítug, svo aðfaranótt þess afmælis verður hún hlekkjuð. til hins teiknaða Geoffrey Lewis. Svo, hver er söguþráður þessarar myndar? Það er erfitt að segja. Það er rómantísk spenna á milli Billy og Miss Lilly, en vandamálið er að í fyrri hluta myndarinnar er hún svo hrokafull látlaus og viðurstyggð að þegar hún verður skyndilega „ein af leikhópnum“ hálfa leið í myndinni, þá er það ekki bara ótrúlegt, heldur áhorfendur eru komnir langt fram yfir að hugsa um hana. Það er langvarandi fjárskortur á bak við villta vestrið sýninguna, en þetta efni er ekki snert nógu mikið til að vera raunverulega tilveruefni myndarinnar. Það er vandræði ungfrú Lilly að vera strandaglópar í vesturbænum, skorin úr fjármunum sem kynda undir skemmdu lífi hennar í lúxus (fjölskylda hennar og fjölmiðlar hafa ranglega talið að hún hafi verið látin). En eigum við í alvörunni að trúa því að hún gæti ekki komist aftur til New York og biðu örlög hennar ef hún lagði sig aðeins fram? Nei, tilgangur þessarar myndar virðist vera sá að Billy er leiðtogi fjölskyldu, a elskulegur hópur tapsára sem hanga saman í gegnum súrt og sætt. Þetta er hlý, loðin kvikmynd eða reynir að minnsta kosti að vera það. Í leiðinni sýnir Clint okkur færni sína með byssu, jafnvel að koma í veg fyrir bankarán í skotárás sem er grótesklega út í hött í annars frekar ofbeldislausri kvikmynd. Einn úr genginu er handtekinn vegna gamallar ákæru um undanskot; Billy mútar sýslumanninum á staðnum. Tjald sýningarinnar brennur; munaðarleysingjahæli gerir þá að nýju. En fjölmargar hversdagslegar gildrur gera ekki söguþráð. Vandamálið samanstendur af leiklistinni, eða skortur á honum. Burtséð frá Scatman Crothers er aukahlutverkið frekar áhugamannalegt. Eastwood er heldur ekki á toppnum, þó hann líti betur út einfaldlega vegna þess að hann er umkringdur svona daufum hópi. Og þrátt fyrir allt þetta heldur myndin áfram í 116 mínútur. Að hvaða marki? Góð spurning 4 af 10