Eftir hræðilega árásarliðið voru líkurnar á því að Seagal gæti aðeins stigið upp með Flight Of Fury. Það þyrfti að gera eitthvað til þess að stinga niður Attack Force. Flight Of Fury er áberandi framför þegar á heildina er litið, en samt í hinu stóra skipulagi, miðlungs. Meðalmennska virðist vera afrek hjá Seagal þessa dagana, sorgleg innsýn í hnignun kvikmyndaferils hans. Þar sem Attack Force var samsæri af söguþræði sem var gjörbreytt frá getnaði, til kvikmyndatöku, til eftirframleiðslu, heldur Flight Of Fury söguþræðinum einfaldari. Einhver stelur hátækni laumuspilara og ætlar að nota hann til að skjóta efnavopnum (sem við seinna, furðulega komumst að, mun eyðileggja allan heiminn á 48 klst.). Seagal þarf að fá flugvélina aftur. Svo einfalt er þetta, engin pirrandi undirþráður og samsæri sem vega myndina niður eins og allt of mörg nýleg verk hans. Það er ekki þar með sagt allt í einu að frásögnin sé góð, hún er frekar léleg. Til dæmis er kynning á hliðarpersónum illa gerð. Í kvikmyndalegu tilliti er FOF slæmt. Það er illa leikið af öllum þátttakendum og Seagal virðist næstum því leiðinlegur til tára. Hann hefur bara útlitið eins og smábarn sem hefur neyðst til að sinna fæðingu í skólanum gegn vilja sínum, og kemur því fram með stöðugri grimmi og hálfgerðri andúð. Getum við þó kennt Seagal um þegar efnið er svo metnaðarlaust og gróft? Eiginlega ekki. Þetta er lokamyndin í samningi Castel Studio hans um margar myndir. Framleiðendurnir geta ekki nennt því að gera eitthvað lítið gott, lofa 12 eða svo milljónum dollara fjárhagsáætlun og (eftir skyldubundnar 5 milljónir Seagal) sennilega sjálfir í eigin vasa (ef myndin væri gerð fyrir þær 7 milljónir sem eftir eru) , þá er ég Elvis Pressley!). Svo í þeim efnum hvers vegna ætti Seagal að leggja sig fram við kvikmynd sem hefur þegar verið flokkuð áður en hún er gerð. Aðdáendur geta þó haldið því fram, hann skuldar þeim að minnsta kosti erfiðið. Hann lítur alvarlega út fyrir að vera þreyttur og áframhaldandi notkun stands og dub-overs er frekari vísbending um þetta. Michael Keusch leikstýrir af nokkurri hagkvæmni, á meðan kvikmyndatakan er nokkuð góð, en á öllum tæknisviðum (og eins og venjulega hjá Castel, mýrarhefðbundnu glæfraliði) er ekkert annað en meðalmennska og ekkert sem hjálpar myndinni að rísa upp fyrir efniviðinn, og leiðindi leiðandi maður. Aftur eru nokkrar hasarsenur með áherslu á aðrar persónur en Seagal, sem í sannleika sagt viljum við ekki sjá. Á heildina litið er hasarinn ekki svo slæmur. Það er ljúft og ofbeldisfullt, og við einstaka sinnum erum við meðhöndlaðir með nokkrum viðbjóðslegum Seagal barsmíðum, en í heildina ekkert sérstakt. Að hluta til vegna lélegs glæfrabragðahóps og skorts á tíma til að taka upp allt of flókið eða spennandi. Fyrir mér var Shadow Man skemmtilegri mynd, því þó að hún hunsaði ósamhengislausa, ruglaða söguþráðinn, voru fleiri vintage Seagal augnablik, og meira af honum á miðju sviðinu. Hann hvarf aldrei í langan tíma meðan á myndinni stóð. Seagal hverfur undarlega á einni hasarsenu hér og birtist aftur á eftir, með litlum skýringum. Það er allt of mikið af myndefni notað. Það er ekki alveg hræðilegt að nota stokkaskot, en að nota það sem hækju er það. Við erum meðhöndluð með ótal myndatökur af flotaskipum, alltaf, sem verða pirrandi. Auk þess er samfellan í myndefninu út um allt (athugaðu bara bakgrunninn, klipptu og breyttu). Kvikmyndin er rétt á miðjum veginum. Það segir allt sem segja þarf að besta atriði myndarinnar er algjörlega óþarfi og óþarfa stúlka á stelpusenu, með tveimur heitum skvísum. Seagal jafnar sig jafnvel stuttlega þá líka! Á heildina litið gæti þetta verið einn af betri myndefni byggðum aðgerðarmönnum þarna úti, en það er alls ekki að segja mikið. Þetta mun gleðja marga aðdáendur, en þeir ættu að hafa í huga, Seagal sjálfur myndi líklega vilja gleyma tilvist þessa. **