Ég er mjög vandlátur á myndirnar sem ég sé. Ég hafði heyrt um Moon Child algjörlega óvart. Ég hef verið aðdáandi L'Arc En Ciel í nokkurn tíma og aðdáandi Gackt og Mizer aðeins nýlega. Ég komst loksins að því að myndin var endurútgefin og tók hana upp án þess að hugsa um það. Var jafn gagnrýnin og ég er um kvikmyndir, ég skal viðurkenna, að hasarsenurnar geta stundum verið dálítið háleitar...en þeim er líka ætlað að vera það, eins og annar notandi lagði til, þetta er hið sanna logn á undan storminum, vitnað í Gary Oldman úr Leon... Þegar ég kom inn í spoilerana, sló myndin mig afar hart, því þú áttar þig á því að mörk vináttu eru ótakmörkuð og eins og oft er sagt, sönn vinátta er tryggð og eins og hjónaband, það er þangað til þú skilur í dauðanum. Hyde og Gackt sýna frammistöðu sem sýna fram á. hvers vegna þeir geta lagt svona dýpt í lagatextana sína, ástríða þeirra fyrir tónlist gerist á hvíta tjaldinu og í því ferli skapar hún fyrirmyndarmynd sem mun ná inn í sál manns og vekja tilfinningalega viðbrögð. , Ég áttaði mig á því að það mun líklega haldast í miklum snúningi eins langt og safnið mitt nær. Ég vil hvetja alla sem lesa þessa færslu til að taka upp myndina ef þú vilt komast í burtu frá núverandi Hollywood tísku í kvikmyndum...þetta tekur alveg nýja stefnu með því að nota klassíska Yakuza kvikmyndaþætti og hvernig geturðu farið úrskeiðis með cameo frá Ryo Ishibashi úr "Audition" og "Suicide Club" frægð Takashi Miike? Maður..Ég get bara ekki sagt nóg um þessa mynd, en ég læt hér staðar numið.10/10