„Í hefðinni „Carrie“ og „Heathers“? Prófaðu "bændarlausa upprifjun á ekki aðeins þessum tveimur myndum, heldur líka "The Evil Dead" og "The Shining". Sem sagt, þeir gera í raun ekki slæmar hryllingsmyndir eins og þessa lengur, og það er synd, því það er gas. Rainbow Harvest er staðgengill Winona hér, og þó hún geri varla meira en að muldra línurnar sínar (og öskra stundum, „ÞÚ ERT LJÓT!!!“ inn í draugaspegilinn hennar), hún er Goth áður en það er í tísku, svo þú verður að virða hana. (Og hún er líka frekar skapandi með það, með svörtum leðurklútum og einskonar svörtum sprautulakkaðri Hawaiian-Punch-gay húfu. Eat your heart out, Cher.)Karen Black ofvirkar svolítið, en hún er ekki algjörlega virðingarlaus , og þú getur ekki annað en samúð með henni. (Nema þú sért ákveðinn vinur minn, sem spurði: „Hver ​​er það, Horse Lips úr „M.A.S.H“?“ í fyrsta skipti sem hún kom á skjáinn.) Það eru ágætis aukasýningar eftir Kristin Dattilo (sem ferkantaða skvísuna sem vingast við Rainbow), Ricky Paull Goldin (í hlutverki sínu í vörumerkjavitundarhlutverki) og William `Larry, Darryl og Darryl` Sanderson (sem einhvers konar gæludýraframleiðandi, eða eitthvað). En það er leiðinlegt að sjá Yvonne DeCarlo, sem eitt sinn reykti, minnkað í að leika það sem aðeins er hægt að hugsa um sem Charlotte Rae-hlutinn. Á níunda áratugnum var blómatími bráðfyndnar, furðulega heimskulegra hryllingsmynda á borð við þessa, og "Mirror, Mirror" var ein af sá síðasti sinnar tegundar. Svo sannarlega þess virði að skoða.