"Scoop" er líka nafn á skáldsögu Evelyn Waugh frá þriðja áratugnum og nýja mynd Woody Allen, þó að hún gerist í dag, hefur nostalgískan sjarma og einfaldleika. Það hefur ekki dýpt persónusköpunar, ákafa frammistöðu, spennu eða átakanlegs lokafrís í næstsíðasta viðleitni Allen "Match Point" (sem margir, þar á meðal þessi gagnrýnandi halda því fram að sé sterk afturhvarf til formsins) en "Scoop" líkist mjög vel. Síðasta skemmtiferð Allen í áherslu sinni á enska aðalsmenn, flottar íbúðir í London, morð og uppgötvun. Í þetta skiptið skilur Woody eftir sig morðgátuna sem komu til landsins og snýr aftur að gamanleiknum og er sjálfur kominn aftur á skjáinn sem viðkunnanlegur vaudevillian, töframaður að nafni Sid Waterman, sviðsnafninn The Great Splendini, sem mætir pælingum sumra snobba með: „Ég notaði að vera af hebreskum fortölum, en þegar ég varð eldri snerist ég til narsissisma." Eftir opinberun í miðri hefðbundnu efnislausnarverki Splendini, með Scarlett Johansson (sem Sondra Pransky) sjálfboðaliða áhorfenda, verða hinir ósamstæðu pör dregin inn í dauðans ás enskur blaðamaður eftir mortem tilraun til að skora eina toppfrétt. Á jaðri Styx hefur Joe Strombel (Ian McShane) nýlega hitt skugga ritara eins Lord Lymansonar, sem segir að eitrað hafi verið fyrir henni, og hún hefur sagt honum að heillandi aðalsmanneskjusonurinn Peter Lyman (Hugh Jackman) væri Tarot Card morðinginn. , raðmorðingja í London. Sondra og Sid verða samstundis par af áhugamönnum. Með dásamlega vitsmuni Sids og óheiðarlegri fegurð Sondra skera þeir snöggt í gegnum rjóma aðalsins í London. Woody er ekki að lappa upp á unga kvenhetjumúsu sína - eins og í "Match Point," Johansson aftur - eins og í fortíðinni. Að þessu sinni er Scarlett ekki metnaðarfull sexpott og væntanleg kvikmyndastjarna. Hún hefur breyst á furðulegan hátt í klútalega, gleraugnakenndan en samt ansi coed. Sid og Sondra eru ekkert að daðra, sem er mikill léttir. Þeir sameinast einfaldlega, meira og minna kurteislega, til að framkvæma óskir Strombels með því að vingast við Lyman og fylgjast með honum eftir vísbendingum um sekt hans. Með aðeins lágmarks mótmælum samþykkir Sid að koma fram sem pabbi Sondra. Sondra, sem hefur heillað Peter með því að þykjast drukkna í klúbblauginni hans, endurskírir sig Jade Spence. Herra Spence, þ.e. Woody, heldur áfram að brjóta skjólið með því að gera kortabrögð, en hann skemmtir dónamönnum með þessum og slær eiginmenn þeirra í póker, spýtir stanslausum einlínum og heldur því fram, að því er virðist með góðum árangri, að hann sé í olíu. og góðmálma, alveg eins og "Jade" hefur sagt honum að segja. Það er um það bil allt sem er til í því, eða allt sem hægt er að segja án þess að spilla sögunni með því að sýna útkomuna. Í fyrstu virðist ákvörðun Allen um að gera Johansson að oddvita, barnalega látlausri og illa klædda háskólastúlku ekki bara óvingjarnleg heldur allt í kring slæm ákvörðun. En Johansson, sem er leikkona með töfrasprota, tekst á undraverðan hátt að bera það af sér, með hjálp Jackman, leikara sem veit hvernig á að láta hvaða leikkonu sem er virðast eftirsóknarverð, ef hann þráir hana. Myndin skapar í raun tilfinningu fyrir samböndum, til að bæta upp fyrir það takmarkað svið af persónum: Sid og Sondra spjara á vingjarnlegan hátt, og Peter og Sondra hafa trúverðugt aðdráttarafl þó að það sé gervi og litað (hún er, þegar allt kemur til alls, að fara upp í rúm með grunuðum manndrápsbrjálæðingi). Það sem fer svolítið í taugarnar á Allen er aftur að slefa yfir enskum auði og stétt, hlutir sem Brooklyn bakgrunnur hans virðist hafa skilið hann eftir, þrátt fyrir allt frægð hans, með ómótstæðilega þrá eftir. Jackman er áhrifamikill náungi, töfrandi og glæsilegur. Foreldrar hans voru enskir. En gæti þessi atletíska tónlistargamanstjarna, alin upp í Ástralíu ("X-Man's" Wolverine) virkilega staðist sem aðalsmaður? Aðeins í kvikmyndum, kannski (hér og í "Kate og Leopold"). Þetta er ekki eins sterk mynd og "Match Point," en að segja að hún sé tapsár eins og sumir áhorfendur hafa gert er rangt. Það hefur ekki meiri dýpt en hálftíma útvarpsdrama eða sjónvarpsþátt, en brandararnir hans Woody eru miklu fyndnari og frumlegri en þú munt fá í einhverju slíku fjölmiðlamáli og stundum sýna þeir afturhvarf til gamla vitsmuna og snjallræðis. Það skiptir ekki máli hvort bíómynd er kjánaleg eða slöpp þegar hún er að afvegaleiða sumarskemmtun. Á heitum degi viltu ekki þunga máltíð. Þetta allt saman vekur ljúffenglega tíma þegar gamanmyndir í kvikmyndum voru virkilega létt flóttaskemmtun, án grófra brandara eða sprengjuáhrifa; án Vince Vaughan eða Owen Wilson. Gagnrýnendur eru fúsir til að segja þér að þetta sé afturhvarf til Allen hnignunarinnar sem var á undan „Match Point“. Ekki trúa þeim. Hann reynir ekki of mikið. Af hverju ætti hann það? Hann er kannski sjötugur en í orði kveðnu er hann enn léttur á fæti. Og líkami hans hreyfist frekar hratt líka.