Demer Daves, er dásamlegur leikstjóri þegar kemur að vestrum og "brotin ör" situr eftir í huga allra. Hvað melódrama varðar ætti hann að láta það vita af fólki eins og Vincente Minelli, George Cukor eða hinum stórkostlega Douglas Sirk. Handritið er svo fyrirsjáanlegt að þú verður ekki hissa einu sinni á meðan þú ert að horfa á svona heitan grátstaf. Persóna Natalie Wood var innblásin af „eftirlíkingu lífsins“ Fannie Hurst (sjá Stahl og Sirk), en hver gæti trúað því að hún sé svört Dóttir mannsins hvort sem er? Susan Kohner var trúverðugri í „eftirlíkingu lífsins“) og Sinatra og Curtis eru gefin svo staðalímynd að þeim er ekki hægt að gera neitt með þeim: fátæka liðsforingjann og auðuga, fallega - og illgjarna- liðþjálfann. hverjum mun Natalie verða ástfangin af? Frakkland er sýnt sem land umburðarlyndis, þar sem kynþáttatengsl eru hjartanlega velkomin. Á þeim tíma (um 1944) var það vafasamt, það er enn fyrir þröngsýnt fólk sem þú finnur hér þar og alls staðar .