Að mínu mati er myndin frábært dæmi um raunveruleika stríðs og virðing til hermanna allra þjóða sem börðust og blæddi niður í jarðveginn Gallipoli. Skortur á ofbeldi dró á engan hátt úr umfangi sagnarinnar. Það er heiðarlegt, satt og hugrakkur, rétt eins og mennirnir sem börðust og dóu á Hellespont. Skortur á hrottalegum lýsingum á ofbeldi er réttlátur og eðlilegur. Þessir menn þjáðust nóg fyrir frelsi, frelsi og sjálfsákvörðunarrétt í frjálsum og betri heimi. Þeir vildu aldrei sjá slíka senu aftur. Það er arfleifð Gallipoli. Að þjást af óþarfa gjósku og blóði og sóðaskap er best ekki sýnt til að viðhalda réttri virðingu fyrir bardagamönnum þessarar deiglu þjóðar. og óbænanlegan anda og húmor andspænis skelfilegu mótlæti. Þessi mynd hefur ekki áhuga á að gera sjónarspil fyrir fífl til að gleðjast yfir. Hrottalegar niðurstöður sem urðu af þessum persónulegu bardögum þessara manna er ekki hlutur sem þeir sem lifðu af vildu nokkru sinni sjá á skjánum sér til skemmtunar. Þeir sáu nóg af því á sínum tíma og hefðu miklu frekar viljað aldrei séð það í fyrstu, og vildu aldrei rifja upp slíkar senur aftur á skjá í nafni "skemmtunar". Hrottafenginn hryllingur raunveruleika hinna grimmu bardaga sem háður var við Gallipoli voru atriði sem ásóttu vöku- og svefntíma þeirra það sem eftir var af náttúrulegum dögum þeirra. Það voru sársaukafullu innri örin sem þeir, menn allra þeirra þjóða sem börðust, báru inn í grafir sínar. Þeir börðust allir, og margir dóu andspænis þessu öllu og einhvern veginn tókst þeim, þessir voldugu menn, að hlæja í tönnum af stöðugum ótta við dauðann því þeir myndu ekki móðga maka sína með því að vera ekki tilbúnir til að deyja í leik við hlið þeirra. Þetta er ástralasíska fyrir hugrakkur, leikur er, en það átti við alla stríðsmenn að meira eða minna leyti, en orð drengsins sem barðist var að Johhny Turk væri eins leikur, það er eins hugrakkur, eins og þú myndir nokkurn tíma óska ​​eftir að hermaður Be.ANZAC og Tyrkir voru að berjast fyrir því að festa sig í sessi á alþjóðavettvangi, og frá 25/04/15 og áfram voru kröfur þeirra um jafnrétti í þjóðerni gerð þekktar og óumdeilanlegar þeim heimi. Leikstjórinn hefur gert meistaraverk sem sannarlega heiðrar anda og minningu þessara hermanna og þjónar sem áminning til komandi kynslóða á öllum aldri, því hægt er að taka börn án þess að óttast að hræða þau vegna sjónræns „hryllings“ og það er sjúklegt og sjúklegt og tilgangslaus áfrýjun. Og börn ættu að mæta á þessa mynd til að læra hvað gerðist við hina helgu strönd áður en þau fæddust. Svo að þeir geti munað. Því að það er eðli manna, að þeir gleyma fljótt.