Langi listinn yfir „stóru“ nöfnin í þessari mynd (þar á meðal John Mills sem er alls staðar nálægur) sló mig ekki að því marki að ég gat ekki dæmt myndina á raunverulegum verðleikum. Hún er FULLT af staðalímyndum, skopmyndum og stöðluðum, settum sviðum, allt frá auðmjúku loftásshetjunni til hávaðasömu blaðsins. Lagið var þannig að á einum tímapunkti, um klukkutíma fyrir lok, hélt ég að myndin væri búin: hávær, hækkandi crescendo, grand flourish og klára svo þögn, en svo hélt myndin áfram! Ég fann engan alvöru söguþráð, tilviljunarkenndar skrif, heldur snjallpressaða einkennisbúninga og hinn fallega Jean Simmons (fyrir nefið) með örlítið skraut. Ég get ekki sagt að þessi mynd hafi eitthvað af þeim innihaldsefnum sem gera kvikmynd frábæra. Mér fannst það ógeðslegt, fáránlegt og smávægilegt.