Hjón í Chicago, Dillon og Dougherty, eru ranglega sökuð um að hafa myrt dóttur sína. Fólk fer að velta því fyrir sér hvort það hafi gert það. Lögreglan rannsakar málið og finnur grunsamleg sönnunargögn. Hjónin eru rægð af almenningi og ákærð í blöðum. Löggan veltir því fyrir sér að þeir séu satanistar og hafi myrt eigin dóttur sína. Þeir eru ákærðir og færðir fyrir rétt. Þeir eru í forsvari fyrir kynningarleitarlögfræðinga sem gefa þeim slæm ráð og rukka þá um 100.000 dollara. Sönnunargögnin sem lögð eru fram gegn þeim eru snúin eða falin af lögreglunni. Tilbúnar vísbendingar um kynferðisofbeldi eru settar fram. Annað barn þeirra er tekið frá þeim og komið á fósturheimili. Dougherty er ólétt og fæðir til að finna barnið sitt fjarlægt. Dómur, hún gerði það ekki en hann gerði það. Hann fer á hausinn með 45 ára dóm. Á síðasta þriðjungi myndarinnar, þar sem Dillon er í fangelsi og Dougherty veltir fyrir sér hvað eigi að gera næst, sjáum við fólk sem hefur verið andsnúið nú hægt og rólega koma parinu til varnar. Vitni viðurkenna að hafa logið. Aðrar staðreyndir eru dregnar fram í dagsljósið sem loksins leiða til útgáfu Dillon. Morðinginn finnst aldrei, þó myndin gefi okkur rækilega tuð sem trúverðugan glæpamann. Þetta er grátandi frá upphafi til enda. Ekkert virðist ganga upp hjá hjónunum. Ó, það eru nokkur gleðistund, kannski veisla þar sem allir eru ánægðir með að vera saman og tárast af gleði, eða einhver sönnunargagn í þágu þeirra uppgötvast og fólk faðmar hvert annað. En það líður aldrei á löngu þar til einhver hleypur inn um dyrnar með fleiri slæmar fréttir og öll andlitin eru frosin af hörmulegu vantrú. (Venjulega fylgir „fade to block“.) Það er ekki endilega neitt athugavert við að hreyfa hörmungar, þó ég geti ekki ímyndað mér hvaða ánægju við höfum af því að sjá fólk þjást. Það er líka nóg af hörmungum í Shakespeare. Ég býst við að allt sem okkur finnst áhugavert við hörmungarsögur felist í því hvernig þær eru sagðar. "Ó, en ég er fífl Fortune!" Romeo grætur eftir að hafa myrt bróður Júlíu. Hér erum við með Dougherty að hlaupa í skikkju sinni í gegnum sjúkrahúsgang og öskra: "Hvar er barnið mitt???" Það er engin tvískinnungur eða kaldhæðni í sögunni - eins og ég er viss um að það hlýtur að hafa verið í raunveruleikanum sem hún er byggð á. Fólk er annað hvort gott eða slæmt hérna. Annars eru þeir slæmir, þá verða þeir góðir. Myndin miðar ekki að því að kanna mannlega sérkenni eða hvernig hlutirnir ganga fyrir sig. Það miðar að því að rífa tár frá áhorfendum. Leikararnir eru í fyrsta flokks fyrirmyndir. Ég man ekki eftir síðustu myndinni þar sem ég sá svo mörg tár. Það eru táragljúfur. Skúrir af þeim. Cascades af þeim. Sannkölluð Niagara af þeim. Lake Lacrymose af þeim. Jæja, ég ætla að gefa eitt dæmi um skilvirknina sem myndin er unnin með. Dillon og Dougherty ráða Chicago löggu sem vinnur við hliðina sem einkarannsakandi (Ed Asner). Asner er samúðarfullur við þá en hann áorkar ekki miklu. Hann virðist vera í myndinni ekki vegna mikilvægis hans í málinu heldur vegna þess að hann getur veitt fórnarlambinu eins konar heimspeki - "Lærðu að lifa með því," sem er í lagi - og vegna þess að hann þjáist af krabbameini í ristli og endaþarmi. , svo við getum horft á hann taka lyfin sín, tvöfaldast af sársauka og að lokum deyja. Það sem er pirrandi við myndina er að með því að einbeita sér svo ákaft að þjáningum hjónanna kemur hún fram hjá einu af mikilvægari málum sem hún vekur upp - - hlutverk slúðurs við að stjórna einkalífi. Slúður er í raun undarlegur hlutur. Ef við köllum það "slúður" er það slæmt, en ef við köllum það "almenningsálit" hljómar það ásættanlegt, að minnsta kosti. Auðvitað höfum við öll sannfæringu um málefni sem kunna að vera réttlætanleg eða ekki. (Þegar ég skrifa er Michael Jackson enn og aftur dreginn fyrir dómstóla sakaður um að hafa misnotað ungan dreng og ég velti því fyrir mér hversu mörg okkar urðu hrifin af fréttunum og héldum strax að hann væri barnaníðingur.) En slúður er heldur ekki alslæmt. Það er eins og vatn. Þegar það er rétt stjórnað er það samfélagsleg eign. Við þurfum slúður til að halda hvort öðru í takt. Það hjálpar okkur að viðhalda allsherjarreglu. En eins og vatn í flóði eða flóðbylgju, er það eyðileggjandi fyrir þorp þegar það geisar úr böndunum. Þetta er kvikmynd sem er í lagi ef þú ert ekki að leita að of miklu af innsýn í mannlegt eðli. Það er gert svo snjallt að miðað við markmiðið er erfitt að rífast við það.