Ef það er einhver tegund sem ég hef aldrei verið aðdáandi af, þá er það ævisaga. Ævimyndir eru alltaf villandi, uppfullar af röngum upplýsingum, of dramatískum atriðum og brögðum út um allt, ævisögur eru nánast aldrei gerðar rétt. Jafnvel í höndum hinna sannarlega hæfileikaríku leikstjóra eins og Martin Scorsese (The Aviator) og Ron Howard (A Beautiful Mind), gera þeir fólkinu sem þeir eru að reyna að fanga á skjánum oft mikill vanþóknun. Efahyggja kemur í stað hype með meirihluta ævimynda sem leggja leið sína á hvíta tjaldið og hin alræmda Bettie Page var ekkert öðruvísi. Sumir gagnrýnendur og kvikmyndagestir mótmæltu því að Gretchen Mol fengi hlutverk Bettie Page og sögðu að hún væri ekki lengur orðstír og hefði ekki kótelettur í hlutverkið. Ég efaðist aldrei um að Mol gæti ráðið við þáttinn síðan, en ég bjóst aldrei við að verða jafn hrifin af frammistöðu hennar og ég var að horfa á myndina fyrir nokkrum klukkustundum. Mol skilar verðugum Óskarsverðlaunaleik sem helgimynda 1950 pin-up stúlkan, sem, eftir snemma líf misnotkunar (lýst lúmskur og smekklega gert, eitthvað sem fáir leikstjórar myndu líklega gera) verður óvart ein umtalaðasta fyrirsæta allra tíma. . Myndin þekur mikið land á 90 mínútna sýningartíma en þrátt fyrir hvorki meira né minna en þrjá undirþætti er samt á tilfinningunni að það vanti smá hluta í söguna. Hið frábæra handrit leikstjórans/meðrithöfundarins Marry Harron og Guinevere Turner er aðeins skaðað af of snöggum og ekki eins skýrum endir. Samt sem áður verður að þakka konunum tveimur fyrir að búa til næstum gallalausa ævisögu sem nær að heiðra bæði efni sitt og áratuginn sem hún líkir meistaralega eftir. Þegar Óskarstíminn er kominn, ættu Mol, Turner og Harron að fá tilnefningar. Efast um að það muni gerast, þó að það séu vissulega engar þrjár konur sem eiga þær skiliðari. 9/10