Þetta er endurmynd Tarzan á tímum Soloflex og Apocalypse Now. Það er í sjálfu sér ekkert athugavert við að nota kvikmyndir sem létta siðferðisþvinganir til að sýna erótíska hlið á Tarzan-goðsögninni. Það er í sjálfu sér ekkert athugavert við þá forsendu að Tarzan talar ekki. Það er margt rangt við að benda á að kona sem gæti komist í afrískan frumskóg árið 1910, gæti verið svona móðgandi heimsk og plast. Bo hefur eins fáar línur og hægt er þegar líkamar eru skoðaðir því þessi mynd er bara myndbandsmiðja, eins hlutlaus og hægt er svo þú getir varið sjálfum þér og svívirðilegum fantasíum þínum inn í verkefnið. Ef það tekst einhvers staðar er það í skyn að National Geographic hafi haft áhrif á hvernig myndefni Tarzan kvikmyndar gæti verið smíðað. Það væri fáránlegt að halda því fram að kvikmyndir ættu ekki að nota kynferðislega stríðnina sem EITT af mörgum verkfærum til að draga að áhorfendur. Sumar virkilega frábærar kvikmyndastundir innihalda það. En þessi hreyfing er á öfugan enda litrófsins - stríðnin er það eina sem er í gangi hér; þegar það kom út og nú. Þú situr í gegnum hræðilegar, heimskulegar senur sem bjóða engan áhuga, og kílómetra af myndefni af slæmum leikaraskap til að slefa yfir næstu kíkja á annan hvorn líkama. Já... Bo Derek og Miles O'Keeffe eru fallegir (um, til hamingju með að vera með virkandi kynhvöt.) En ef það er afsökun þín fyrir að gefa þessum schlock góða einkunn ættirðu virkilega að heimsækja klámbúð og birgja þig. Það er aðeins hársbreidd munur á þessum tveimur sniðum og (ég er bara að giska á það hér) myndi kátur áhorfandi líklega hafa mjög gaman af því síðarnefnda. Spurningin er hvort almenn kvikmynd sé besti vettvangurinn á markaðnum fyrir áhorfendur til að leita að vörum sem fullnægja lönguninni einni saman. Sem sýningarmaður nýtti John Derek sér farsællega kynferðislega dulúð sem þróaðist yfir eiginkonu Bo í myndinni "10"; og skapaði fjölmiðlaviðburð úr grunnu verkefni þar sem eini verðleikurinn var heitleiki tveggja aðalmanna. Kvikmyndin sjálf var fyrir utan málið. Hann var um 20 árum á undan sinni samtíð þegar hann hélt að áhorfendur myndu klappa honum fyrir að gera fáránlega, grunna kvikmynd sem snerist eingöngu um að sýna yfirborðsmennsku. Sem leikstjóri virðist John Derek aðeins krefjast þess að frú Derek líti út fyrir að vera notaleg, innihaldslaus og hump- fær í hverju atriði. Það er hrikalega skotið. Staðsetning myndavélarinnar er pirrandi. Hvað varðar klippingu er allur „þurrka“ vörulistinn uppurinn. Kreditröðin er skrautleg. Og það er kastalagi um hver fremur verra skjábrotið; Bo Derek sem er svo mikill bimbo að hún getur ekki einu sinni fundið út hvernig á að leika bimbo, eða Richard Harris sem öskrar hverja línu (eins og hann vill gera) þangað til þú vilt skjóta hann. Að minnsta kosti með Bo geturðu ímyndað þér að hún kenndi einhverjum lúmskum rithöfundi um að hafa skammað hana.