Franski leikstjórinn Jean Rollin er ekki beint þekktur fyrir frábærar myndir og þetta ruglingslega klúður er ein af ástæðunum fyrir því. Eitt af því ruglingslegasta við þessa framleiðslu er titillinn. Fyrir leikstjóra sem er vel þekktur fyrir að leikstýra erótískum kvikmyndum um lesbískar vampírur; þú myndir búast við að kvikmynd með orðinu 'nekt' í titlinum væri sérstaklega berbrygð; en reyndar er alls ekki mikið um nekt hérna. Í stað erótískra lesbískra vampíra með engin föt á; við erum með fyrirferðarmikla söguþráð um mann sem vill opna leyndarmál ódauðleikans, unga konu sem gæti haft lykilinn að baki og sjálfsmorðsdýrkun, sem fær ekki mikið að gera. Myndin byrjar efnilega á atburðarás þar sem ung stúlka er borin burt af dularfullum hópi fólks í grímubúningi undir vökulu auga ungs fransks manns, sem einnig er sonur mikilsverðs manns. Með rannsókn sinni kemst hann fljótt að því að þessi kona er ekki bara venjuleg kona, og eftir því sem hann kafar dýpra í sértrúarsöfnuðinn; hann kemst að því að það er ekki hægt að drepa byssukúlur, drekkur blóð og getur ekki farið út í dagsbirtu...hljómar eins og skýrt tilfelli af vampíra. Jean Rollin heldur fantasíustemningunni gangandi í gegnum myndina, en hún er ekki áhugaverð. vegna þess að söguþráðurinn er svo illa útfærður. Það er hægt að fylgjast með því sem er að gerast, en aðeins vegna þess að það eru svo margar aðrar myndir sem fylgja svipuðum söguþræði og þessi. Leikstjórinn virðist vita að hann hafi klúðrað söguþræðinum líka, enda er hápunkturinn í rauninni afsökun til að útskýra myndina fyrir áhorfendum. Það er snúningur hent í lokin líka; en myndin hefði verið betri án hennar. Ég býst við að þetta hafi verið tilraun Jean Rollin til að vera svolítið frumlegur, en þetta kemur út sem hampað tilraun til slíks, frekar en rökrétt framhald sögunnar. Kvikmyndatakan er nokkuð snyrtileg þar sem mikið af söguþræðinum gerist á hæfilega gotneskum stöðum. Stelpurnar um borð fullkomna fallega mynd og það sem kvikmynd Rollins skortir í rökfræði og samkvæmni, bætir hún nokkuð upp með stíl. Myndinni til varnar var hún gerð árið 1969; sem útskýrir að einhverju leyti skortinn á áföllum en ég get ekki mælt með þessari mynd þar sem hún hefur ekki mikið um hana sem vert er að taka eftir.