Síðasti hluti þríleiks Kieslowskis sem byggður er á litum franska fánans finnur leikstjórann sátt við frumspekilegt og yfirgengilegt eðli kvikmyndamyndarinnar. Í rauðu er myndmálið í fyrirrúmi, sem og augljós en snjöll litakóðun. Hins vegar, frekar en að fylgja innantómum fagurfræðilegum tilþrifum sem byggjast á „cinema du look“, er Rauður Kieslowskis marglaga, þéttskipuð hugleiðing um eðli örlaga og ástar. Í rauðu eru ást og örlög samtvinnuð en flóknar hugmyndir, sem stjórnast ekki síður af duttlungum mannskepnunnar og hin ósýnilegu hliðstæðu tengsl sem virðast fara framhjá okkur. Þú skynjar að Rauður er í raun og veru myndlíking, endurgerð á allsherjar látbragði Prosperos í The Tempest, en samt er það meira en sagan virðist. Rauður krefst óteljandi áhorfa og í hverri áhorfi uppgötvast eitthvað nýtt sem fléttast inn í hina þegar óaðfinnanlega samsærðu byggingu. Þó að Red standi eitt og sér sem meistaraverk frá Kieslowski er það best að skoða það sem hluta af þríleiknum. Hluti bláu og hvítu er vísað til í rauðu, sem vitandi áhorfendur munu njóta.