Ég sá þessa yndislegu japönsku leiknu kvikmynd á 5. árlegu Roger Ebert Overlooked kvikmyndahátíðinni í hinu sögulega Virginia Theatre í Champaign, Illinois. Þótt þessi mynd, sem er textuð á ensku, hafi samkvæmisdansa að hjarta, sýnir myndin í raun heiminn utan Japan hvernig hin stífa uppbygging fjölskyldu, atvinnu (launamanns) og afþreyingar er enn til í Japan nútímans. Rithöfundur/leikstjóri Suo Masauki [Ég fylgi japönskum sið að sýna fjölskyldunafnið (eftirnafn) fyrst og eiginnafnið (eftir)] notar hið ekki svo vinsæla þema samkvæmisdansa til að sýna samfélagsgerð Japans. [Einnig mun ég ekki nota nöfn kvikmyndapersóna þegar lesendur heimsins þekkja kannski ekki japönsk formleg nöfn sem geta ruglað saman. Ég mun vísa til leikara með faglegu nafni þeirra eins og það er skráð í Internet Data Movie Base.] Hann fær hjálp frá eiginkonu sinni, atvinnuballettdansaranum Kusakari Tamiyo, í fyrstu og hingað til einu kvikmyndinni sinni. Hún er danskennari á dansstofu föður síns. Samt er raunverulegur metnaður hennar að keppa enn og aftur í alþjóðlegri danskeppni sem hún var dæmd úr keppni í fortíðinni. Nei, ég segi ekki „af hverju“. Sjáðu myndina.Launamaðurinn Yakusyo Koji er aðalstjarna myndarinnar. Hann er öldungur í um 25 kvikmyndum síðan 1979 og sýnir frábæra frammistöðu í fyrirtæki sem er á fjórða áratugnum sem á yndislega eiginkonu, táningsdóttur og keypti bara hús þrá hans. Og samt vantar eitthvað í hans eigin innri hamingju. Sjáðu þessa mynd til að læra hvernig hann verður „flæktur“ í samkvæmisdansi og fer í leynilega kennslustundir. Flestar danspersónurnar eru frelsaðar frá hefðbundnu japönsku stigveldi félagslegrar uppbyggingar. Þau eru vinaleg og hlý og aðlaðandi. Auðvitað er þetta í mikilli andstöðu við hvernig japanskt samfélag er byggt upp með hugmyndafræðinni „staður fyrir alla og alla á sínum stað“. Kvikmyndin hefur svo mörg fyndin augnablik. Þessir tæplega 1.500 leikhúsgestir brutust út af sjálfsprottnum hlátri á mörgum kómísku augnablikunum. Þessi sönnun þess að gamanmynd á ekkert erlent tungumál. Hinn gamalreyndi leikari Takenaka Naoto er fyndinn og frábær sem og Watanabe Eriko. Þeir eru tveir fyndnir persónuleikarar. Maður gæti keypt og lesið háskólakennslubók um uppbyggingu lífsins í Japan, eða þú gætir horft á þessa fínu mynd og byrjað að skilja hvernig fólk í Japan alast upp í frekar stífu samfélagsskipulagi. Horfa á myndina "Shall we Dansu?" er fljótur kafli í frekara nám og að skoða aðrar japanskar kvikmyndir. Ég mæli með þessari mynd fyrir alla. Það er fyndið, það er heillandi, það mun fá þig til að gráta svolítið og það mun ylja þér um hjartarætur.