Ég get skilið hvernig aðdáendur kvikmyndagerðarmannsins Roman Polanski gátu elskað þessa mynd - og ég gat skilið hvernig sumir gætu algjörlega hatað hana (Ebert var einn af fáum sem gat ekki skilið hvers vegna fólk var ekki að hlaupa út úr leikhúsinu). Eftir fyrstu áhorf er ég ekki viss um að ég gæti fallið í hvorn flokkinn, en sem einhver sem getur ekki fengið nóg af Kafka og furðulegum dökkum gamanmyndum af ofsóknarbrjálæði er Leigjandinn nógu áhrifaríkur fyrir sýningartímann. Eða kannski ekki - þetta er eitt af þessum tilfellum þar sem þetta hefði kannski verið meira meistaraverk ef þetta væri hálftíma Twilight Zone þáttur, þar sem Serling skilaði kódanum eins og Terkovsky (eða hver sem það gæti verið(?)) hrollur um í sínu. rúm í sárabindi. Það er mjög svipað meðhöndlun á dauðadæmdu söguhetjunni og Repulsion var, þó mætti ​​halda því fram að það væri meiri tvíræðni, meiri tilfinning fyrir því súrrealíska sem kom út með viðvarandi sundrun persónu og staðsetningar (og satt að segja betri aðalframmistöðu) en leigjandann. Eins og staðan er, þá er leigjandinn með forvitnilegar forsendur, af því tagi sem maður þreytist ekki á að segja öðru fólki frá: Polanski er pólskur flutningsmaður til Parísar sem tekur íbúð sem síðast var keypt af Simone Choule, sem stökk til hennar nær dauðanum út um gluggann og lést skömmu síðar. En hinir leigjendurnir eru íhaldssamir að hámarki hvað hávaða varðar; eftir laugardagskvöld hjá Terkovsky með nokkrum vinum er kvartað yfir of miklum hávaða. Það mun ekki gerast aftur, segir góðlátur en örlítið taugaóstyrkur leigjandi Polanskis, en það er enginn friður jafnvel við að færa skáp eða stól. Fljótlega eru kvartanir skráðar á hendur öðrum leigjanda, en frá honum? Getur hann skráð kvartanir? Hér er ekki um að ræða ranga sjálfsmynd heldur um að það vanti hugarró við sjálfan sig og fólkið í kring. Þegar spírallinn á niðurleið heldur áfram, eykur Polanski upp spennuna (og ég leyfi mér að segja svart-kómedískt hlátur) með því að sýna Terkovsky í miðjum hræðilegum draumi - ein sterkasta sena Polanski frá tímabilinu - og með því að finna tennur í veggnum , svo ekki sé minnst á baðherbergið hinumegin (sem ég gæti bætt við, er alltaf kvikmyndalegur hrollvekjandi hryllingur og súrrealísk brjálæði). En einhvern veginn finnst myndin í rauninni aldrei vera svo mikilvæg fyrir utan óhóflega hönnun hennar sem myndi- vera hug-f*** vél, þar sem leigjendur Terkovskys virðast aðeins ekki vera eins og þeir virðast í smá stund: það er ekki eins mikil spenna þegar þeir komast að því að þeir eru í raun ekki til í að ná í hann, sem gerir ofsóknarbrjálæðið meira sjálfstætt. -uppfyllir. Að minnsta kosti einu sinni eða tvisvar hugsaði ég líka með sjálfum mér "af hverju tók Polanski titilhlutverkið fyrir sig?" Það er alls ekki það að hann sé slæmur leikari og hann hefur komið fram í nokkrum kvikmyndum og leikritum sem eru ekki í hans eigin leikstjórn. En fyrir utan að vera frábær í að líta óþægilega og spennuþrunginn út, eins og í kirkjunni, eða á augnablikum hans að fletta út þegar hann hugsar um að þeir séu í raun að fá hann til að drepa sig, þá er umbreytingin hans minna hrollvekjandi en tunga í kinn , próf á sjálfum sér til að sjá hvort hann geti náð því, sem hann gerir ekki alveg. Þrátt fyrir að Polanski hafi unnið vel að því að líta út eins og hinn hógværa og hógværa Terkovsky, gat ég séð að minnsta kosti nokkra aðra leikara sem gætu náð því af sér með meiri lipurð og áhrifaríkri persónuleika. Þegar maður sér hann í dragi, fer það á milli hryllingsverðra og sannra herbúða, sérstaklega þegar hann fer í tvöfalda hápunktinn í lokin (sem kemur auðvitað fáum á óvart). Og samt er ánægja fyrir kvikmyndaáhugamaður og Polanski aðdáandi til að sjá aukaleikara reyna að grafa sig ofan í miklu óljósari persónur (Winters og Douglas gera þetta best, jafnvel þó að þeir þurfi að þrengja sig í gegnum takmarkaðar persónur), og óvæntu augnablikin eins og Polanski og Adjani verða heit og þungur í Bruce Lee mynd, eða þegar hann verður mjög fullur, eða í einni næstum tilviljunarkenndu senu þar sem hann lemur krakka nálægt gosbrunni, eru frekar ljómandi í sjálfu sér. Þetta er mjög góð mynd og gæti ef til vill vakið athygli mína þegar ég er á of mörgum kaffiveitingum eftir miðnætti. En ómissandi kvikmynd? Ekki nákvæmlega.