Margt fólk hangir á þessu kvikmyndamerki sem „barnamynd“ og það er hún svo sannarlega, þó hún sé gerð fyrir fullorðna. Takashi Miike notar fantasíutegundina, sérstaklega fantasíutegundina fyrir börn, sem stökkpall inn í villta landsvæðið sem er Stóra Yokai stríðið. Uppsetningin er einföld, strákur er valinn til að leika „hetjuna“ á árshátíðinni í ár, aðeins til að uppgötva að hlutverk hans er miklu raunverulegra en hann hefði getað ímyndað sér. Það sem á eftir kemur er ofskynjað, gróteskt, duttlungafullt og oft fyndið ferðalag um heim japanskra þjóðsagna, en bíddu þar er líka illur illmenni á villigötum sem vill tortíma heiminum. Hins vegar, illmennið hér, er ekki bara púki, það er púka-andi uppsafnaðrar gremju yfir þeim hlutum sem menn "nota" og "fleygja". Með því að nota hólf úr hreinni vökvahatri/gremju umbreytir illmennið hinum líflega litríka Yokai anda í andlaus tíu feta há bráðabirgðavélmenni sem keðjusög fyrir handleggi og augu eins og brennandi kol (þeir sem hafa spilað tölvuleikinn, Sonic The Hedghog, gætu muna ákveðinn Dr. Robotnik sem framkvæmir svipaðar aðgerðir og sæta og kelinn sem Sonic þurfti síðan að „frelsa“. Hetjan í þessari mynd er í raun og veru minnsta áhugaverðasta persónan, sem leikur beinan mann, í heimi sem varð skyndilega brjálaður. Þó hann gangi í gegnum dæmigerðar hetjuréttarhöldin fellur hann oftar en ekki, eins og margir Yokia sjálfir, sem virðast sannarlega varnarlausir gegn morðóðum vélmennum, sumir andar eru regnhlífar með augu, talandi veggi eða verur sem hafa sálartilgang í lífinu. er að telja baunir... auðvitað í þessum töfrandi heimi Yokai stríðs Miike taka jafnvel baunir töfrandi kraft þegar maður trúir á þær. Á margan hátt dregur þessi mynd undir eðlilegar venjur í fantasíu barna, þar sem fáar, ef einhverjar, af Persónur eru hetjulegar, sigur þeirra er sambland af tilviljun, næstum handahófskenndri trú og löngun til að djamma. Yokai-andarnir fylkja sér aðeins saman og setja umsátur um illmennin, eftir að þeir telja endalok heimsins innrás á jörðina vera frábæra Yokai-hátíð, og jafnvel þá aðeins til að dansa og djamma. Myndin endar líka ekki með venjulegum fagnaðarlátum allt gott sem endar vel fantasíulokum, heldur með lokasenu, sem sýnir hetjuna okkar árum eldri, með fullorðinsstarf, sem nú getur ekki séð Yokai-anda æsku sinnar, sem snúa sér þá örvæntingarfullir til illmennið, sem er andi getur í raun aldrei dáið. Þessi endir, með Yokai-andanum sem er spúandi mynd Pikachu Pokemons, varar okkur ekki bara við því að skilja eftir barnæskuna sjálf, heldur við hryllingi ofneyslunnar. Illmennið er gremja sem stafar af því að menn bera ekki lengur lotningu fyrir heiminum og hlutunum í kringum þá (í japönskum þjóðtrú hefur næstum allir hlutir einhvers konar anda), og svo þegar þeir eru notaðir og hent eins og við í neyslusamfélögum gerum án lotningar, þær verða sálarlausar hefndafullar vélar, ekki ósvipaðar þeim sem sjást í nútíma tölvuleikjum, sem bendir til þess að þó að ímyndunaraflið okkar og goðsagnir deyi ekki í raun, heldur geti þær afmyndast. Þetta er eitt af fyrstu handritunum sem Miike hefur lagt fram og ég tel að það sýni það. , þar sem það er þéttleiki hugmyndafræðilega sem stundum verður sópað undir teppið af yfirlæti hans fyrir sjónrænum leikgleði. Þó að ég hafi aðallega einbeitt mér að sögunni (þar sem margir notendur hér virðast afskrifa hana), þá vil ég segja að sjónrænt séð er þetta kaleidescope af CGI, stöðva hreyfimyndum, búningum og lifandi brúðuleik, sem virkar ótrúlega vel. Það er draumkennd gæði í mörgum myndum og Miyazaki-samanburðurinn á rétt á sér, eins og NeverEnding Story og Labrynth samanburðurinn, þó þessi mynd sé skárri og fullorðnari en hvorugt. Yokaí-hjónin eru barin, hrottaleg og gerð að vélum lifandi haturs, sem ég tel jafnvel drepa nokkra menn, vansköpuð fósturlátur kálfur með karlmannsandlit fæðist og deyr í myndunum grótesk opnun, á meðan kynferðisleg undiralda, konurnar með langi hálsinn sem sleikir andlit drengjahetjunnar okkar, eða viðvarandi minning annarra persóna um að hafa snert lærið á ungum fáklæddum vatnsanda sem strákur, virðast vera aðeins of lengi fyrir flesta vestræna smekk, sérstaklega þegar litið er til þess að þetta er " barnamynd“. Hins vegar eru þau nógu lítil til að ná athygli fullorðinna en þau eru nógu lítil, til að valda ekki áföllum fyrir börn. Grímsævintýri, fyrir endurskoðun, gekk miklu verr, miklu oftar. Allt og allt þetta er eitt aðgengilegasta og grípandi verkefni Miikes hingað til, með nóg sjónrænt drama og frábæra frammistöðu (Yokai-andarnir hafa húmanisma og fáránlegan húmor yfir þeim , það er stundum hlegið upphátt fyndið) til að höfða til áhorfenda á öllum aldri, og stöðug hugmyndafræðileg undiralda sem er nógu sterk til að draga að fullorðna áhorfendur sem hafa væntanlega komið með börnin sín eða annars komið út úr fortíðarþrá eftir löngu týndu fantasíunni kvikmyndir æsku þeirra. Síðarnefnda hópinn sem myndin virðist takast á við hina heitustu og biðja um að þeir haldi ekki bara áfram óvirkri neyslu á heiminum í kringum sig, heldur sýni þeim anda innra með þeim lotningu sem virtust svo miklu nær raunveruleikanum í æsku. Önnur falleg, fyndin og sannarlega frumleg mynd frá æsispennandi leikstjóra sem hefur ekki komist nálægt toppnum. Augnablik klassískt.