Ekki sú besta af Lone Star seríunni, en hún fer hratt áfram með góðri frammistöðu. Kynntur sem "Singin' Sandy" í aðaltitlinum, John Wayne sem "syngjandi kúreki" er ekki farsæll - þú sérð aldrei einu sinni nærmynd af honum að framan á meðan hann er að "syngja". Hinn raunverulegi söngvari er sonur leikstjórans, Bill Bradley, sem svíður í burtu og hljómar eins og margir vinsælir söngvarar samtímans eins og Hutch eða Joseph Wagstaff. Myndin skartar: Cecilia Parker (séð einnig í "The Lost Jungle" seríunni, "Tombstone Canyon," og sem eldri systir Marian í Andy Hardy myndunum) að gera sitt besta Katherine Hepburn - "Reyndar mega þeir ekki; í raun ég" m ekki"; Al St. John, áður en hann bókstaflega varð „Fuzzy“ og fyllti allan tiltækan skjátíma sinn með einkennandi viðskiptum sínum með því að fletta hattinum, klóra höfði og höku, grimasingum og gáskafullum líkamlegum látbragði og hreyfingum; George (fyrir Gabby) Hayes sem blíður pípureykingarfaðir; og Forrest Taylor, minniháttar dýralæknir í 395 kvikmyndum og sjónvarpsþáttum, leika feita illmennið með slaufu og vindla. Skemmtileg eða skrítin augnablik: Frábært „under the stagecoach“ bragð Yakima Canutt; „gay“ atriðið þegar Singin' Sandy bindur Bert og Elmer saman augliti til auglitis, dregur þá í reipi að hestinum sínum og henda þeim á skrifstofu Kincaid, þar sem Kincaid segir: "Þú ert fínt par af ástarfuglum!"; Glæsileg ummæli Dentons eftir grimmt lag og gítarleik 'Sandy' -- "Ummm. Ég gæti hlustað á það alla nóttina!"; Svar Kincaid: Við munum ekki fara út í það,“ eftir að búið var að segja frá búgarðseigendum „Þú hefur sál snáks!“; og auðvitað segir hann hið ódauðlega: „Ég hef boðið Denton að hann get ekki neitað." Söguþráði myndarinnar er bjargað með því að Sandy er töfrandi Kincaid og sagði síðar töfraorðin þrjú í mörgum þessara mynda: "Ég er frá Washington." FDR hefur bjargað okkur frá kreppunni! (Er það afhverju eru illmennin alltaf annað hvort bankamenn eða í fasteignum?) Myndatökurnar eru teknar úr fyrri Bradbury-myndinni "Man from Hell's Edges" (1932). Allir Lone Star vestrarnir eru sérstakir vegna einstakrar blöndu af áhugaverðum karakterum, hópur leikara og glæfrabragðafólks, og útúrsnúningur á klisjum og endurteknum sögum og aðstæðum. Þessi er aðeins neðarlega í röðinni, aflagast af óviðeigandi og misnotuðu "Singing Cowboy" brellunni. Ég gef honum 4.