Perry Mason: The Case of the Glass Coffin finnur Raymond Burr að verja David Copperfield/Rick Blaine eins og töframanninn Peter Scolari fyrir morðákæru þar sem einn aðstoðarmaður hans kom við sögu. Bragð sem felur í sér upphengda glerkistu í háloftunum fer úrskeiðis og lík Nancy Grahn hrynur út. Nancy var ein af sex kvenkyns aðstoðarkonum sem vinna við verknaðinn og við lærum tvennt um hana. Fyrst á augnabliki af ölvunarveikleika lét Scolari tælast af henni og hún heldur því fram að hún hafi verið ófrísk. Í öðru lagi býr hún undir ályktuðu nafni og átti leyndarmál úr fortíð sinni. Billy Moses, sem trúlega aldrei hélt að hann myndi gera svona gróft efni aftur í lagaskóla, lendir í því að flækjast við nokkra gömlu, góðu stráka þegar hann fer að leita sannleikans í Heimabær Grahns. Aðeins meiri hasar en venjulega fyrir Ken Malansky, hann verður næstum drepinn. Einn stór galli í þessari ráðgátu er einföld réttarfræði. Skýrsla skoðunarlæknis hefði átt að gefa áþreifanleg sönnunargögn um að fórnarlambið hafi verið myrt á þann hátt að Scolari hefði ekki getað gert verkið. Lögreglan hefði átt að leita í aðra átt að morðingjanum. Þegar þú sérð hver morðinginn er muntu ekki kenna einstaklingnum um, en þú munt líka sjá hvernig rannsóknarlögreglumaðurinn James McEachin hafði rangt fyrir sér frá upphafi. Það skemmir soldið þessa tilteknu Mason mynd.