Áhugavert fylgihluti við sannar heimildarmyndir um John C. Holmes. Því miður, það fjallar ekki um það sem að lokum drap Holmes, og það hefði vissulega getað notið góðs af því. Burt Reynolds og Mark Wahlberg fengu mest hrós fyrir þetta, en mér fannst sannar stjörnurnar vera Julianne Moore sem kókaínsnyrjandi móðir wannabe, Don Cheadle sem blökkumaður sem glímir við sjálfsmynd sem klámstjarna/stereósölumaður í villtum uppátækjum og William H. Macy, eiginkona hans er hin fullkomna drusla. Svo ekki sé minnst á næstum óþekkjanlegan Alfred Molina. Áramótahátíð Macy og tækifæri Cheadle á betra lífi eftir að kleinuhringjabúðarán fór úrskeiðis eru líklega tvær bestu senurnar í myndinni, eða að minnsta kosti tvær bestu myndirnar. Það sem þessi mynd gerir best er að sýna hvernig vald getur auðveldlega spillt í sinni margvíslegu mynd. Hins vegar virðist engin persónanna læra neitt af myrkri spíralnum sínum niður á við þar sem þær stækka allar og snúa aftur til eðlilegs lífs síns.