Þessi mynd var frábær í fyrsta skipti sem ég sá hana, þegar hún hét „Lost in Translation“. En einhvern veginn breyttist Bill Murray í sérvitur blökkumann leikinn af Morgan Freeman, Scarlett Johansson breyttist í hrollvekjandi latínukonu sem Paz Vega lék og Tókýó í Japan breyttist í Carson í Kaliforníu. Í stað þess að vera innihaldsrík samtöl og þögn sem við nutum í Þýðingum fáum við tilgangslaust kjaftæði í 10 atriðum sem eru á mörkum þess að vera pirrandi. Í stað persóna sem voru hugsi og sjálfssýn eins og í þýðingunni fáum við persónur sem spúa tilgangslausum ráðum um efni sem þær hafa ekki hugmynd um. Hvernig getur persóna sem klæðist hundrað dollara stuttermabolum og hefur aldrei verið inni í Target stórverslun búist við því að gefa verkakonu ráð um hvernig eigi að undirbúa sig fyrir atvinnuviðtal sem aðstoðarmaður í stjórnsýslu? Ekki halda að það stöðvi hann. Ef hann er ekki að gefa henni ráð um fatnað, þá er hann að segja henni hvað hún ætti að borða. Það sem var mest pirrandi í myndinni fyrir mig var hversu þeir voru taldir að flýta sér að panta tíma, en samt sem áður finna persónurnar tíma til að sinna öðrum erindum, hvort sem það er að þvo bílinn, stoppa á Arby's eða bara leggjast til að skrá sig. af 10 hlutum eða minna listanum yfir hluti sem þeir elska og hata. Mig langaði í sífellu að öskra á þau og segja: "Sagðirðu ekki að þú ættir einhvers staðar að vera? Hvað í ósköpunum ertu að gera? Fyrir mínútu síðan varstu næstum því of sein, núna borðarðu roastbeef og hugleiðir líf þitt!" Þangað til ég sá þessa mynd skildi ég aldrei hvernig eitthvað gæti "krafið um sjálft sig," en ég held að þessi mynd geri nákvæmlega það, og það er óverðskuldað. Samræðurnar gera persónurnar kjánalegar og ósamúðarfullarað því undanskildu að ég vorkenndi báðum leikarunum fyrir að hafa skrifað undir þetta verkefni.