Óvenjuleg flutningur er ógnvekjandi aðferð sem heimiluð var, furðu, undir stjórn Clintons, sem gerir bandarískum stjórnvöldum kleift að handtaka og halda hvern þann sem grunaður er, að því er virðist af einhverri ástæðu, um að vera hryðjuverkamaður gegn Bandaríkjunum. Þetta er viðkvæmt mál, sérstaklega eftir 11. september, vegna þess að stuðningsmenn aðferðarinnar munu alltaf gagnrýna stjórnarandstöðuna fyrir að halda ómissandi valdi frá Bandaríkjunum sem hún þarf til að berjast gegn hryðjuverkum. Ofstækisfullir stuðningsmenn munu stimpla stjórnarandstöðuna sem hryðjuverkamenn í sjálfu sér. En líkt og nýleg mynd sem lánaði svipuðu stigi mannúðar og dauðarefsingar, The Life of David Gale, sýnir flutningur okkur sögu um misnotkun á óvenjulegri flutningi, eða að minnsta kosti hversu auðvelt er að nýta hana og beita henni ranglega. Sagan fjallar um Anwar El-Abrahimi, bandarískan efnaverkfræðing fæddan í Egyptalandi sem er handtekinn á leið sinni aftur til Ameríku frá því að halda fyrirlestur í Egyptalandi. Ástæðan er sú að hann hringdi í þekktan hryðjuverkamann. Engin sönnun er alltaf gefin (eða þörf) fyrir því að það hafi verið Anwar sem hringdi, að síminn hans hafi aldrei glatast eða stolið. Á sama tíma er ákaflega ólétt eiginkona Anwars, Isabella, komin aftur í fylkin í ofvæni að reyna að finna eiginmann sinn, sem fór upp í flugvél til Chicago en komst greinilega aldrei út. Hin fábrotna skýring um að hann hafi aldrei verið þarna gufar upp þegar hún kemst að því að hann keypti í flugi með kreditkortinu sínu. Undanfarið hef ég rannsakað nútímasögu Kínverja, sérstaklega sögu hins ótrúlega eigingjarna og hrottalega einræðis sem Mao Tse-tung setti á laggirnar, og það er meira en lítið ógnvekjandi að sjá líkindin á milli óvenjulegrar flutnings og sumra af hrottalegum hræðsluaðferðum Maós, þ.m.t. opinberar aftökur hans (sem fólkið neyddist til að horfa á) og víðtæka notkun pyntinga sem sérstaklega voru notaðar til að draga fram „játningar“. Það er frekar truflandi að taka eftir því að Maó gerði þessa hluti sérstaklega til að skapa umhverfi ótta til að ná hlýðni frá kínversku þjóðinni. Að segja að Bush-stjórnin hafi ekki skapað umhverfi ótta og haldi áfram að mjólka það fyrir allt sem það er þess virði væri í ýmsu barnalegt, og þótt óvenjuleg flutningur hafi ekki verið skapaður undir stjórn Bush er ljóst að það gerir meira illt en gagn. Það sem bætir við þykkt myndarinnar er Douglas Freeman (Jake Gyllenhaal), sem vinnur á bak við skrifborð fyrir CIA og hefur litla reynslu á vettvangi, þar til yfirmaður hans er myrtur og hann finnur sig allt í einu hafa umsjón með pyntingum manns sem hann kemur fljótt að. efinn hefur eitthvað að leiða í ljós. Dóttir Fatimu (yfirmaður Freemans) gegnir einnig lykilhlutverki, sem og aðstoðarmaður öldungadeildarþingmanns leikinn af Peter Sarsgaard, sem gæti farið með ánægjulegasta hlutverkið í myndinni. Meryl Streep er líka hæfilega köld og klínísk sem kaldlyndur öldungadeildarþingmaður með dogmatískan stuðning um nauðsyn og framkvæmd flutnings. Sem pólitísk spennumynd er myndin ótrúlega vel unnin og hröð. En það skelfilegasta við þetta er að þetta er allt raunverulegt. Markmið myndarinnar er að fá fólk til að hugsa um það sem gert er í nafni Bandaríkjanna, sérstaklega þegar það segist gert til að koma í veg fyrir þessa sömu hluti. Að stunda hryðjuverk í nafni þess að koma í veg fyrir hryðjuverk mun ekki ávinna okkur neina samúð, né heldur framkalla játningar með hrottalegum pyntingum, sem er vægasta form glæparannsóknar. Því miður stefnum við smám saman í þá átt, að gera þessa hluti frekar en minna. Hræðilega spurningin er hver er atburðurinn sem mun eiga sér stað einhvern tíma í framtíðinni til að sannfæra okkur um að hætta og stefna í hina áttina, í átt að siðmenningu og friði, eða munum við bara halda áfram að stefna í átt að hernaðareinræði þar til við loksins komumst að þar?