Kvikmyndir Greenaway sýna sig sem snjallar, fróðlegar og nýstárlegar. Samt er stíll hans og málfræði upprunninn og minnir áhorfendur á kvikmyndir sem gerðar voru á tímum fyrri heimsstyrjaldarinnar af kvikmyndagerð: rammasamsetningin, notkun miðmyndar, kyrrstæða myndavélin. Það getur verið gott að nudda gegn almennum kvikmyndum með þessum stíl en það er ekki nýtt. Kannski eins og hinn „frumkvöðull“, TS Eliot, sækir hann meira af fortíðinni en að horfa fram á við sem ekta frumkvöðull myndi eða gæti. Samt er stærsti galli Greenaway að hann getur ekki skrifað. Samtal hans og jafnvel söguþráður er vélrænn og rökréttur en án lífskrafts annars dramatísks rökfræðings, Brechts. Þar sem þessi veikleiki kemur best fram er í húmor hans, sem er yfirvegaður og rökréttur, svo brandarinn er dauður áður en hann er fluttur. Niðurstaðan er leiðinleg: ef það er ekki fyndið hefur það mistekist: biðjið uppistandara um að rökstyðja gjörning sinn ef áhorfendur bregðast ekki við. Kannski gæti hinn vel lesni leikstjóri lært eitthvað af Freud um húmor. Að lokum, eins og Woody Allen, hefur Greenaway hagrætt leikara sínum í gegnum árin til að vinna eins og klón. Þeir tala línurnar með leiðinda, sjálfsögðu andrúmslofti eins og narsissískir unglingar. Þessi mynd er, þrátt fyrir hönnun sína og lýsingu, látlaus.