Bækur og leikrit Spike Milligan hafa sigrað kvikmyndagerðarmenn í gegnum árin og 'Puckoon' frá 2002 er því miður engin undantekning. Skáldsagan, sem gerist árið 1924, fjallar um skiptingu Írlands, einkum áhrif þess á einangrað samfélag („Puckoon“ titilsins). Vegna mikils mistaka er hálft þorpið nú á Norður-Írlandi, hinn helmingurinn er í lýðveldinu. Heimamenn fara á salerni neðst í görðum sínum til að finna gaddavírsgirðingu sem hindrar braut þeirra. Drykkjumenn hópast eins og sardínur inn í horn á kránni til að gæða sér á ódýrari pint. Dáinn maður þarf að láta útbúa vegabréf á nafni sínu áður en þorpsbúar komast að kirkjugarðinum til að grafa hann. 'Puckoon' er eins konar írskt 'Under Milk Wood' með grínistum og óraunverulegum atburðum. Aðalpersónan, Dan Milligan (endurnefnt 'Madigan' í myndinni) er illa leikinn af Sean Hughes og á samtöl við sögumanninn (Richard Attenborough). Einnig í myndinni eru Milo O'Shea, Griff Rhys Jones, David Kelly (úr 'Robin's Nest'), Freddie Jones, Joe McGann og Elliott Gould. Tekið var viðtal fyrir heimildarmyndina 'Making of 'Puckoon', rithöfundurinn/leikstjórinn Terence Ryan lýsti yfir ódrepandi aðdáun á bókinni. Það sést á skjánum. En því miður, líkt og hin illa látna kvikmynd „The Hitch-Hiker's Guide To The Galaxy“, er góð bók ekki endilega góð kvikmynd. Vandamálið við 'Puckoon' er að, eins og aðrar bækur Milligan, virka þær einfaldlega ekki á hvíta tjaldinu. 'Puckoon' er í rauninni safn brandara í leit að söguþræði. Engin leið er hægt að líkja myndinni við lestarflök eins og 'Sex Lives Of The Potato Men', 'Fat Slags' og 'Lesbian Vampire Killers', en þá hvorugt er það eins gott og það hefði átt að vera. Síðasti hálftíminn felur í sér mikið hlaup af lögreglunni, breska hernum, sumum heimamönnum sem hafa geymt sprengiefni í kistu og er virkilega leiðinlegt að sitja yfir. Ákvörðun Ryans um að halda sig náið við bókina er aðalástæðan fyrir því að hún hefur ekki virkað sem kvikmynd. Hitt vandamálið er algjör fjarvera sjarma. 'Waking Ned' hafði þetta í spaða, á meðan 'Father Ted' sjónvarpsþáttaröðin var lang fyndnari. Spike lifði nógu lengi til að sjá myndina og hafði greinilega gaman af henni. Dóttir hans, Jane, er með mynd sem brúður Madigan. Hápunkturinn fyrir mig var þó tilvitnunin í upphafi: "Ég nenni ekki að deyja!", sagði Spike: "Ég vil bara ekki vera til staðar þegar það gerist. !".