Plakatið sem kallaði þetta "Plotless and tilgangslaust" tók bókstaflega orðin sem ég hefði notað í efnislínunni minni. Það eina sem ég myndi bæta við er „ástríðulaus“. Fyrir kvikmynd sem gerð er af hjónum í raunveruleikanum og inniheldur fullt af grafískum kynlífssenum tekst þessari mynd að gera það sem ætti að vera svaðalegt ástand í eina handan ískalda. Dafoe og Colagrande líta út fyrir að leiðast í kynlífssenunum og áhorfandinn gæti allt eins tekið Valium og verið búinn með það. Einnig, vinsamlegast, konurnar í áhorfendahópnum hafa séð ALLT of marga notaða tappa á sínum tíma og allir strákar sem kveikjast í því að sjá Willem Dafoe draga blóðugan tampon úr leggöngum konu sinnar þarf virkilega að fá meðferð. Ég held að lykillinn í myndinni (ef það er einhver) er veitingahúsasenan þar sem þjónn útskýrir fyrir Dafoe, sem er stöðugt syfjaður augum, hvað „afbyggð jambalaya“ er. (Öll innihaldsefni réttarins eru enn aðskilin frekar en að malla saman.) Þessi mynd er „afbyggður spennumynd“. Allir þættirnir eru til staðar: hræðilegt, einangrað hús, látinn maki, hrollvekjandi fiðlur á tónleikunum, skrítinn húsvörður sem kemur og fer eins og hann vill, dauðsföll í bílslysum og næstum dauðsföll, persónur með leynilega fortíð. Í rauninni hverja spennuklisju sem þér dettur í hug, en EKKERT kemur saman. Allt situr bara þarna og blandast aldrei inn í heildstæðan söguþráð eða jafnvel listrænt stemmningsverk. Á veitingastaðnum fer Dafoe framhjá „afbyggðu jambalaya“. Væntanlegir leigjendur þessa óreiðu myndu gera vel í því að skilja þessa afbyggðu spennumynd eftir á hillunni í myndbandabúðinni.