Sonur minn, ákafur hjólabrettakappi, setti mig niður og lét mig horfa á þetta með sér. Þar sem ég elska heimildarmyndir þá þurfti ekki mikla pressu af hans hálfu. Öll mögnuðu sagan af þessu öllu - fullt af óhreinum krökkum rekur saman og endar með því að búa til eitthvað byltingarkennt úr lausu lofti - ja, meira úr einhverjum viði, hjólum og skorti á öldum til að vafra um - það sló mig bara í gólfið. Það gerir það enn. Ég hélt ekki að ég myndi njóta þess eins og ég gerði, né heldur að ég myndi tárast af því að horfa á Stacey Peralta tárast yfir örlögum Jay Adams. Og bara að horfa á Jay Adams sjálfan.....snilld krakkans á skautum og yppta öxlum þess fullorðna sem man eftir. Ég horfði á hana aftur í gærkvöldi í það sem hlýtur að vera í 10. skiptið og ég fæ enn gæsahúð þegar ég horfi á hann fljúga niður hæðina með „Freedom“ eftir Jimi Hendrix í bakgrunni. Og ég táraðist, aftur. Ekki of margar kvikmyndir hafa sömu áhrif á mig eftir nokkra áhorf. Ljómandi.