Jæja - þegar framkoma Jason Miller (sem lítur út fyrir að vera jafnvel veðruð en hann gerði í Exorcist IV) er hápunktur myndar, hvað hefurðu þá? Það er svolítið kántrí, svolítið rokk n' ról: blanda tveir fyllibyttur með peninga sem draga krakkann sinn út um allt með mýrarþurrkaða mömmu (ertu búin að fatta það - ÞURRKAÐ í mýri?) í kjallaranum, Christopher Walken með slæma litunarvinnu og litla stelpu sem gæti hafa verið áhugaverð persóna ef þau hefðu þróað hana. Mér skilst - svona - að þau séu að fara aftur til að heimsækja ættingja hennar. Eftir það .... Vandamál: Það eru nokkrir áhugaverðir endurlit á því sem ég verð að gera ráð fyrir að móðir hennar hafi verið drepin í bílsprengjuárás (held ég). Þetta tengist aldrei neinu. Vandamál: Til hvers þurfum við ömmuna? Nú gæti amma verið áhugaverð. Hún talar gelísku, eða keltnesku eða eitthvað. Kannski geturðu gert eitthvað úr henni. Það besta sem þeir geta gert er að hún sé tóbaksvana. Það er allt. Vandamál: Þeir leika raunverulegan breytilegan karakter sem eiginmanninn. Er hann týptur (mun hann selja konuna sína djöflinum? Kannski getur hann hlakkað til sjóðsins sem hann stjórnar fyrir hana)eða er hann kastaður á móti týpunni (enda er hann með góða klippingu og falleg föt)? Hann drekkur, hann hikar. Hann er ekki vondur gaur. Ekki góður. En ósmekklegt. Af hverju gerðu þeir ekki eitthvað með honum? Ekkert mál: gamall kærasti birtist. Eiginmaðurinn slær hann niður. Hann kemur aftur til að berja eiginmanninn niður. (Þetta verður frekar heimskulegt, en að minnsta kosti SIN persóna hefur hvatningu.) NÚNA - hún er alkóhólisti, hann er alkóhólisti; hann gæti hafa gifst henni bara fyrir peningana hennar. Amman er lokuð inni í svefnherbergi. Blindi frændi fer með hetjuna okkar í kjallarann ​​til að sýna henni múmíu norns (ertu að fylgjast með þessu?) sem gæti vaknað til lífsins. Reyndar VEIT þú að hún mun lifna við, tónlistin þrútnar. Lítil stúlka býr í húsinu, tekur te til ömmu (opnar hurðina til að gera það) og gefur ömmu sígarettur. Af og til fer amma út. En ekkert gerist. Eiginkona missa barnið í húsinu og missa í kjölfarið svefnherbergið sitt. Frændi er skorinn á háls í kjallaranum. Aðalkonan er með blóðnasir. Eiginmaðurinn drekkur. Þeir drekka báðir. Andspænis þessu öllu er hinn hræðilegi sannleikur, sem vísað er til í fyrstu ofurröddinni, - omigod - fóstureyðing þegar aðalkonan var tólf ára. Þrátt fyrir allt þetta dinglandi þráða innihaldsefni tókst engum að fá sögu. á skjánum. Engin brú á milli aðstæðna, engin útskrift frá vægri truflun yfir í hræðilegan hrylling, bara langar hægar atriði sem fara hvergi.;engan, í raun og veru, til að hugsa um - og þeir höfðu staði til að fara með þann þátt - saklausa krakkinn sem er ábyrgur fyrir fyllibyttu, amma sem gæti verið læst inni vegna þess að hún er skrímsli, en nei, henni er verst að kenna að reykja. Hún er með frábært hár, góða förðun. Í stuttu máli, ekkert plott. Bara smá tilviljunarkennd (fyrirsjáanleg) ofbeldi í dimmu bókasafni, rigningin streymir inn og hljóðlagið ýtir undir okkur. Þú þarft meira en nokkra handrukkara og Christopher Walken til að gera kvikmynd. Framleiðslugildin voru góð. Ó. Fallegt landslag, góður fataskápur. Myndatökumaðurinn vissi að minnsta kosti hvað hann var að gera. Ég keypti það. Aumingja ég.