Það sem mér finnst pirrandi á skjánum, það sem ég er að pæla í og ​​pirra fólkið sem reynir að horfa á kvikmyndir með mér eru þau augnablik þar sem rithöfundurinn, leikstjórinn, leikmyndahönnuðurinn, veitingamaðurinn á skjánum, eða hver sem er, finnst það ekki. allt til enda og, með einni aðgerðaleysi - eða umboði - afturkallar alla aðra vinnu sem allir aðrir hafa unnið að myndinni. Þetta augnablik "Bíddu aðeins .... Hvað gerðist bara?" sem stoppar frásögnina dauða í sporum sínum. (Ekki það að frásögn þessarar myndar hafi þurft að stoppa mikið, því allir sem hafa nokkurn tíma séð hana vita að frásagnardrif Kvintettsins hefur frosið nokkuð vel fyrir lok upphafsmyndarinnar.) Það eru nokkur slík augnablik í þessari mynd. Og maður er svo lengi að hugsa um þau líka. Myndin er tvær klukkustundir að lengd og handritssamræðan náði líklega fimm blaðsíðum. Það er mikill tími til að velta fyrir sér annmörkum hennar. Myndin gerist á frosinni jörð. Önnur ísöld er hafin og allur heimurinn er að deyja. Það er kalt. Mjög kalt. Það er reyndar mjög kalt á skjánum. Myndin var tekin upp í Kanada á veturna og það eru grýlukertir og alvöru snjór og andardráttur fólks þokast úr munni þess í hverju atriði. Aftur og aftur erum við minnt á hversu hrikalega kalt það er. Fólk klæðist stórum hattum og klæðist lögum og lögum af fötum og vafrar um eins og yfirklætt Weeble fólk. Hlýtur að hafa verið hræðileg myndataka. Hringurinn minn kemur í röð þegar hetjan okkar skráir sig inn í herbergi á hóteli. Hann er vaknaður um miðja nótt við raddir sem koma úr herberginu við hliðina og heyrir samræður sem eru mikilvægar fyrir hina fámennu söguþræði í gegnum stórt grill á veggnum sem skilur herbergin tvö. Ég er ekki að efast um hvers vegna það er þægilegt grill í veggnum á milli herbergjanna tveggja. Það sem kom mér í taugarnar á mér var sú staðreynd að grillið hafði ekki verið lokað af langtímaleigandanum með hávaðasömum gestnum. Ef þú ert að reyna að halda á þér hita er það síðasta sem þú þarft að vera risastórt gapandi dragsótt gat á vegginn þinn sem leiðir inn í mannlaust óupphitað herbergi. Treystu mér. Ég bý svona, ég horfði á þessa mynd sitjandi í stofusófanum mínum undir sæng með heitavatnsflösku. Andardráttur minn var jafnmikill og hjá leikarunum. Ef þetta stórkostlega gat væri á veggnum mínum myndi ég loka því með einhverju. Kannski ekki besti kvikmyndavalið til að horfa á í óupphituðu herbergi um miðjan vetur en strákur gerði það að verkum að ég tók eftir ömurlegri einangruninni í myndinni.