Ég ætla ekki að segja að þessi mynd sé hræðileg, því ég hef séð verri, en hún er ekki einu sinni hálf almennileg. Söguþráðurinn er mjög ruglingslegur. Ég gat eiginlega ekki áttað mig á því hvað var að gerast og hvert hlutirnir voru að fara. Þegar myndin var búin var ég eftir að klóra mér í hausnum. Ég fylgdist með til loka eininga til að sjá hvort þeir hefðu eitthvað eftir þeim sem gæti skýrt hlutina upp, en þegar inneignin var búin, þá var það það. Mér leið eins og ég væri að ruglast frá einum veika söguþræðinum til annars í gegnum alla myndina, með litlum eða engum breytingum á milli þeirra tveggja. Persónuþróun er mjög grunn. Ég gat ekki áttað mig á því hvenær einhver var reiður eða hafði hryggð út í einhvern. Ég gat ekki sagt til um hvort helmingur persónanna ætti bara að vera drukkinn, grýttur, með andlega áskorun eða þeir hefðu bara slæman leikara til að túlka þær. Þessi mynd virðist vera byggð á staðalímyndum (það er til sóma að það er erfitt að forðast þær þegar þú ert að gera kvikmynd um söngvara í rokkhljómsveit), sem ÆTTI að auðvelda persónuþróun, þar sem svo margar aðrar myndir hafa þegar myndskreytt þjáningar misnotaðs barns, eða réttarhöld yfir heróínfíkli sem reynir að koma hreint fram. Auðvelt er að lýsa staðalímyndum, sem myndi útskýra hvers vegna svo margar slæmar kvikmyndir hafa tilhneigingu til að ofnota staðalímyndir. Þessi mynd notar hins vegar staðalímyndir til vinstri og hægri, en reynir síðan að halda þeim eins óskiljanlegum og hægt er. Annað vandamál með persónurnar er að þeim virtist vera vísað frá án skýringa. Ég býst við að það sé í lagi vegna þess að svo lítill tími fór í að þróa persónurnar að ég fékk í rauninni ekki tækifæri til að kynnast neinni þeirra, svo ég missti í raun aldrei af neinni þeirra. Og síðast en ekki síst var söngurinn hennar Sadie. Það er hræðilegt. Tónlistin sem bakkar hana upp er ekki verðlaunahafi, en hún er venjulega yfirgengin af öskurunum sem losna úr raddböndum Sadie. Ég sver að það er einn punktur í myndinni þar sem hún syngur lag í að minnsta kosti 10 mínútur. Ég hélt alvarlega að ég þyrfti að slökkva á henni meðan á þessu væli-a-thon stendur. Í heild sinni er þessi mynd ruglingsleg. Persónur eru illa þróaðar, leikur Georgíu er viðurkenndur og stífur, persóna Sadie er kippt úr einni slæmri stöðu í aðra, án baksögu eða skýringa. Tónlistin var óbærileg og ég get ekki hugsað mér neina góða ástæðu til að sjá þessa mynd nema þú hafir þyrsta í kvikmyndalega sársauka.