Það þarf mikið til að kvikmynd nái þegar dofnum ögnum heilans míns sem hefur ekki þegar verið tappað út vegna ofhleðslu og endurgerða og endurtekningarheims kvikmynda. En þessi mynd hefur ratað inn á „Magic Movies“ listann minn. Til að verða „töframynd“ verður hún að láta hvern streng í veru minni sitra í því sem ég get aðeins skilgreint sem „sælu“ og „fullkomna ánægju“. Þessi mynd hefur slegið í gegn hvernig hugur minn hugsar og ef ekki væri fyrir innilega persónulega tengslin sem höfuð mitt og höfuð þess sem gerði þetta deilir, myndi hún líta út eins og önnur „dead rave scene“ mynd frá því þegar tíunda áratugurinn sprakk alsælu æði. Svona kom myndin alls ekki til mín. Það hefur teygt sig inn í mig og dregið upp eitthvað sem ég hélt að væri dautt í mjög langan tíma og ýtti mér svo langt að gefa því gagnrýni á mína eigin. Ég gleymdi hvað það er langt síðan ég hef séð eitthvað sem lét mér líða svona vel innra með mér. Ég mæli eindregið með því að sjá þessa mynd.