Þessi mynd slær í gegn. Það eru nokkrir af og til sem fá mig til að hugsa djúpt og trufla mig mikið. Ég gæti séð sjálfan mig í þessum sömu vandræðum - að leyfa hlutum að gerast í kringum mig á aðgerðalausan hátt, standa ekki upp fyrir rétta og almennilega hlutinn, bara að reyna að forðast vandræði. Hversu oft forðumst við að búa til öldur eða stinga hálsinum út? Hversu oft þolir aðgerðarleysi okkar vondar gjörðir annarra. Við myndum aldrei sameinast þeim, segjum við okkur sjálf, við viðurkennum að það sem þeir eru að gera er slæmt, en gerum við eitthvað í því? Lawrence Newman (William H. Macey) er lágstemmd, nördalegur skrifstofustarfsmaður sem hefur greitt af heimili sínu í Brooklyn, NY á dvínandi dögum síðari heimsstyrjaldarinnar. Hann tekur sjaldan þátt í því sem er að gerast í kringum hann, hefur aldrei gift sig, umgengst sjaldan, fer bara í vinnuna og hugsar um öryrkja móður sína. Síðan dregur röð atburða í mjög „hvíta“ litla hverfinu hans hann upp úr sjálfsánægðu skelinni í hringiðu atburða. Það byrjar þegar hann verður vitni að úr svefnherbergisglugganum þegar sonur nágranna hans nauðgaði stúlku frá Puerto Rico. Skömmu síðar fær hann gleraugu vegna lélegrar sjón. Þar sem hann er nú betur fær um að sjá, verður hann síður fær um að takast á við aðstæður lífs síns. Eini ljósa punkturinn er ný ást í lífi hans og hann giftist í von um að halda áfram í eðlilegu ástandi sínu. Þá grípur hin grimma gyðingahatur á þeirri götu hann, þrátt fyrir skilríki hans sem Presbyterian WASP. Þegar hlutirnir fara meira úr böndunum kemst hann að því að hann verður að taka mikilvæga ákvörðun - tekur hann afstöðu eða fer hann einfaldlega. Ég get ekki séð hvernig einhver getur horft á þessa mynd án þess að verða fyrir áhrifum og þurfa að hugsa mjög mikið um sjálfan sig og hvað þeir standa í raun fyrir. Gyðingahatur eftir stríð er sögusviðið hér, en það er óréttlæti á öllum tímum og alls staðar. Það er einstaklingsins að ákveða hvar hann eða hún stendur.