Þessi mynd hefði getað verið ágætis endurgerð, og guð veit að hún reyndi (eða fröken enska reyndi). Að setja saman hæfileikaríka leikara ásamt farsælum og reyndum rithöfundi/leikstjóra ætti að vera uppskrift að ágætis kvikmynd. En reynsla fröken English - samkvæmt IMDb ævisögu hennar - er eingöngu takmörkuð við sjónvarpsvinnu, og hún er augljóslega áberandi í þessari mynd. Ég er hissa á því að engar dóma sem ég hef lesið nefna það sem mér fannst óviðunandi við þessa mynd, og það sem kom í veg fyrir að það náði jafnvel hluta af möguleikum sínum: það leit út og leið eins og það væri gert fyrir sjónvarp. Til að þakka fröken English þá hefðu margir brandararnir sem einfaldlega virkuðu EKKI á kvikmyndatjaldi verið frábærir í sjónvarpinu (og kannski hefði hláturslagið hjálpað). Svo mikið af myndavélanotkuninni og lýsingunni hefði spilað vel í sjónvarpinu en litið óþægilega eða skrítið út á stórum skjá. Ef allt myndin hefði verið klippt niður í smáseríu eða sit-com þá held ég að það hefði getað virkað. En þetta er kvikmyndahús og því miður þýddu hæfileikar fröken ensku ekki. Ég hrökklaðist við á svo mörgum mismunandi stöðum í vandræðum mínum fyrir leikarana og rithöfundana að mér fannst ég hálf skreppa út úr leikhúsinu! Meg Ryan er venjulega hress og krúttleg sjálf (fyrir utan hræðilegu lýtaaðgerðina sem hún hefur farið í á andlitinu), en hvar átti hún möguleika á að nýta hæfileika sína?! Hún hefur gert kvikmyndir þar sem hún endurskapar ekki steríótýpað hlutverk sitt og gert þær vel... en ekki hér. Annette Bening virtist einfaldlega fara í gegnum hreyfingarnar - svo mikill hæfileiki og samt svo léleg frammistaða! Ég hafði gaman af hinum kvenpersónunum en þær voru meira skopmyndir en efni og það var sorglegt að sjá. Það sem virkaði í þessari mynd á 3. áratugnum þýðir ekki að vera á 20. áratugnum og enginn hjálpaði fröken ensku að koma breytingunum og uppfærslunum á réttan hátt. Bara ef hún (sem rithöfundur, leikstjóri OG framleiðandi) hefði leitað til einhverrar aðstoðar, held ég að það hefði getað verið gott. En það var það ekki. Það er svo svekkjandi að fara á kvikmynd sem hefur góðar stjörnur og góðan rithöfund eða leikstjóra og koma í burtu með það á tilfinningunni að það sé sóun á tíma og peningum allra! Þessi teiknimynd frá New York sem ég sá í gær er viðeigandi: Nokkrir kvikmyndastjórar eiga fund og textinn er: "Við skulum endurgera klassík með verra öllu!"