Þetta er ókeypis aðlögun á skáldsögum Clarence Mulford; aðdáendur Willaim Boyd myndanna munu líklega líða svolítið á sjónum hér (og umsagnirnar hér hingað til endurspegla það). En ég vissi af Hopalong frá skáldsögunum fyrst og var aldrei mikið fyrir Boyd-myndirnar þegar ég kom að þeim. Christopher Coppola hefur valið skynsamlega - hann hefur ekki gert nostalgískan "vestrænan"; í staðinn hefur hann nálgast Cassidy söguna sem sneið af því sem við kölluðum „Americana“; eða það sem eldri gagnrýnendur kölluðu einu sinni „homespun“. Eftir því sem myndin rann upp, fann ég mig minna og meira á hina frábæru "Hallmark Theatre" útgáfu af "Roughing It" eftir Mark Twain, þar sem James Garner sagði frá. Báðar þessar myndir minna okkur á að þó að kvikmyndir um "gamla vestrið" séu líklegast alltaf til að vera goðsagnakennd fyrir Bandaríkjamenn, þeir þurfa ekki að vera „vesturmenn“; þær geta alveg verið bara kvikmyndir um hvað það þýddi að vera amerískur á þeim tíma, á þeim stað. það er engin tilraun til að troða Boyd-Cassidy arfleifðinni ofan í kokið á okkur, engin kaldhæðni, engin herbúðir. Þar af leiðandi fæ ég tilfinningu fyrir því að þessar persónur hafi gengið - eða hjólað á hestbak - yfir einhverja alvöru vesturhluta Ameríku sem ég hefði líka getað gengið fyrir hundrað árum síðan. Í ljósi þess, hversu látlaus kvikmyndin er - forðast hún allt sem við höfum kallað. "stíll" - er allt í hag; og látlaus leikur flytjenda fellur vel að þessu; guð, þetta er í raun eins og einhver saga er sögð í kringum varðeld á nautgripaferð - engin sjónræn klæðaburður, bara einkennin og góð húmor - og skyndilega ofbeldi - sem við búumst við af góðri frásögn ævintýragarns. Þessi mynd kom mér mjög skemmtilega á óvart og ef áhorfandinn setur til hliðar ræktaðar væntingar mun hann eða hún hafa mikla ánægju af henni. Ég hefði gefið þessari mynd 9 stjörnur, en ég gef henni tíu bara vegna þess að flestir gagnrýnendur hér hafa alveg misst af málinu; og ég hvet þá til að leggja minningar sínar um Boyd til hliðar og gefa þessari mynd annað tækifæri. Athugasemd 1: Gagnrýnandi kvartaði yfir því að Hopalong skýtur fólk til bana í þessari mynd, frekar en að skjóta byssurnar úr höndum þeirra (ala Boyd's Cassidy); í fyrsta lagi skýtur Cassidy fólk til bana í skáldsögunum; í öðru lagi, ef Cassidy væri alvöru kúreki, þá hefði hann skotið fólk til bana - vandamálið við að skjóta byssur úr höndum fólks er að það getur alltaf fengið aðra byssu - sem gerist fyrir að vera hluti af undirtexta þessarar myndar. Athugasemd 2: Ég viðurkenndu að ég er öfundsjúkur út í Coppola fjölskylduna, að þeir hafi leikstjórann af "The Godfather" meðal sér sem getur gefið þeim öll tækifæri til að gera kvikmyndir sem ég get ekki; en góð mynd er góð mynd; og þetta er góð mynd. Ef það er eftir einhvern sem heitir „Coppola“, þá er það bara eins og það er. Ameríka er land tækifæranna (eða var, þar til Bush tók við embætti) - það er það sem hinar miklu bandarísku skáldsögur snúast um.