hún byrjar með útsýni yfir jörðina og júpíter í röð. hvaðan komum við og hvert stefnum við. Sagan byrjar á „dögun mannsins“, heimildamyndamynd af forsögulegum grasætandi apa sem stóð frammi fyrir útrýmingu þess vegna engrar líkamlegrar getu sem myndi leyfa honum að veiða til að borða, og skorts á grasi og vatni í Ástralíu. aparnir höfðu ekki lifað af ef það væri ekki fyrir "guð-eins" íhlutun geimverugrips, sem á einhvern hátt umbreytti öpunum sem snertu hann og gaf þeim möguleika á að nota verkfæri, sem fyrst voru notuð sem vopn sem leyfðu þá að drepa svín til að borða fyrir ofur og til að drepa aðra apa í slagsmálum um vatn. sá api var maður. dularfull byrjun á dularfullri kvikmynd.Eftir hraðspóluna sem fer úr myndinni um þessar mundir sjáum við stórkostlegan dans geimskipa við hljóð Strauss. Restin af myndinni fjallar um hvernig verkfæri náðu stjórn á Man. undarlegi gripurinn virðist enn og aftur þróa manninn á lokastig sitt: stjörnubarnið. Árið 1968, árið sem þessi mynd kom út, höfðu aðeins geimfarar hugmynd um hvað var þarna úti í geimnum. eftir þessa mynd breyttist það. það tók 7 ár að kanna framtíðarstefnuna. tæknibrellurnar eru ótrúlegar. þau eru algjörlega raunsæ, jafnvel í dag. leikstjórnin, ásamt frábærum tónlistarsmekk, góðum leik og frábærri kvikmyndatöku, gerir hana að epískri söguþræði, með sýn sinni á árið 2001 og þróun mannvirkja, með AI geðlyfjalyf, með sálrænum dáleiðsluenda, gerir þetta að ferð okkar lífi. Ef þú hefur aldrei séð þessa mynd, sjáðu hana. ekki vera hræddur við skort á samræðum, hallaðu þér aftur og njóttu. þetta er þróunarsinfónía. það er stórkostlegt.