Universal vinnustofur. Nafnið vekur upp svo margar minningar fyrir hryllingsaðdáendur fallegra mattra málverka ... eh ... landslag, þokuhjúpaðar sveitir, full tungl, grenjandi úlfa, krá og kyndilarmúgur. Samt er alveg undarlegt þegar ég horfi til baka á þessar myndir, hversu lítið tímabilið sem framleiddi hina sönnu sígildu varði. Þriðja áratugurinn hafði sín meistaraverk, en þau voru að mestu frá sömu leikstjórunum og margar myndir þeirra eru að mestu leyti af sögulegum áhuga í dag. 40. áratugurinn framleiddi skemmtilegri matínée-myndir en það gerði hálist, og flestir aðdáendur eru sammála um að hinu sígilda tímabili gotnesku hryllingsmyndanna hafi lokið árið 1945 með 'House of Dracula', sem sló í gegn með Abbott & Costello gamanmyndunum og var opinberlega dauður eftir 50 og komu atómaldar. Svo það er skrítið að kannski einn af bestu gotneskum universum var gerður á 50s! Það eitt og sér gerir myndina undarlega, þar sem búningadrama voru á leiðinni út ALLSTAÐAR. Það er kannski ekki sambærilegt við sígildu sögurnar eins og James Whale myndirnar og 'The Wolfman', en fjandinn þéttir þetta saman alla skemmtilegu þætti þessara mynda í eitt dýrindis nammi! Vertu tilbúinn fyrir ekkert nema hreina skemmtun! Þar sem ýmsir þjóðfélagssiðir höfðu breyst er myndin einnig gæddur ofbeldi sem ekki hefði verið leyfilegt á fyrri tímum; það er ekkert blóð, en við sjáum persónur skotnar og stungnar beint, og það er meira að segja brennandi kyndill í andlitinu! Myndin er kannski ekki í raun hryllingsmynd, en hún hefur vissulega andrúmsloft, útlit og tilfinningu eins! Það byrjar í myrkrinu með æpandi vindum (og úlfum) þegar tveir menn innsigla grafhýsi tveggja greinilega látinna ungra elskhuga, EN BÍÐIÐ! Einn þeirra er ekki dáinn, en hann getur ekki hreyft sig! Hann er fastur, en talar hljóður í eigin huga, getur ekki átt samskipti! Hver er saga hans? Nú er það þannig sem þú byrjar hryllingsmynd....Enski kaupsýslumaðurinn Sir Ronald Burton(Richard Greene, sem sýnir einn af sínum bestu leikjum) leggur af stað undir nafni Richard Beckett til að rannsaka hvarf tveggja vina hans sem hurfu á kastala eineygða austurríska greifans Von Bruno(Sá Sacha Baron Cohen þetta?). Það virðast mörg ár síðan Von Bruno gerðist guð fyrir frumbyggja í Afríku til að stela fílabeini, hann var afhjúpaður af mönnum Burtons og innfæddir afskræmdu hann. Núna þráir hann hefnd. Í myndinni eru allar klisjur, ferð í Jonathan Harker-stíl í kastalann, gistihús fullt af varkárum þorpsbúum, dauðagildrum og gríðarlegan þjón (Lon Chaney Jr.). Pyntingarherbergin eru virkilega spennuþrungin, þar á meðal spjaldið á gólfinu sem virkjar dýflissuhurð (sem gerir snjallt athvarf seinna meir), veiðileiðangur sem tekur þátt í innfluttum panther(!!!??) og jafnvel alligator gryfju ! Og svo er það gervidauðinn í stíl Rómeó og Júlíu sem leiðir til forsögu myndarinnar.... Söguþráðurinn er klisjukenndur og heimsmyndin svart og hvít. En þetta er samt ótrúlega skemmtilegt þar sem leikstjórinn Nathan Juran lætur hvert atriði hrúgast inn í andrúmsloftið og virðist ferskt og nýtt. það eru líka nokkrar lóðarholur. Af hverju reynir Ronald að yfirgefa kastalann svona snemma? Og hann leysir aldrei ráðgátuna um hvað kom fyrir vini hans þó það sé augljóst, en hann veit það ekki þegar hann gefst upp og hann virtist svo viss áðan. Furðulegt. Allir leikararnir eru frábærir. Þrátt fyrir að vera dónalegur yfirstéttarmaður gerir Richard Greene Burton að einni viðkunnanlegustu sögupersónu sem ég hef séð í hryllingsmynd. Rita Corday er frábær sem „bóndakona“ greifans sem verður ástaráhugamaður Burtons, hún gæti átt við staðalímynda „að verða ástfangin með einu augnabliki“ vandamál allra kvikmyndakvenna þessa tíma, en túlkun hennar af langlyndi konu í ástlaust hjónaband við sadisíska skrímsli er mjög sannfærandi, hún sýnir líka tortryggni og fáar kvikmyndahetjur þessa tíma gera það, jafnvel þegar hún sér þvingaðri tilraun Burtons til að róa hana (Og til að klófesta hálsmenið hennar, þó það sé einfaldlega til að greina það þar sem það hefur mikilvæga vísbendingu) sem nauðgunartilraun, en samt virðist hún aldrei viðbjóðsleg í ofsóknarbrjálæði sínu, áhorfendur hafa samúð með henni. Jafnvel þó að honum takist ekki að láta Von Bruno virðast raunverulega framandi og annarsheims (hann er illmenni í hryllingsmynd þegar allt kemur til alls), þá skilar Stephen McNally sannarlega kaldhæðnislega frammistöðu sem sadískur aðalsmaður. Þegar hann sýnir brennt augað og hlær brjálæðislega er það sannarlega skelfilegt. Lon Chaney Jr. er líka frábær sem mállausi handlangari hans Gargon. En besta frammistaðan er óneitanlega eftir Boris Karloff sem dularfulla lækninn Dr. Meissen. Hann hefur lítinn skjátíma í fyrstu, en stelur hverri senu sem hann er í. Þetta er frammistaða sem er bæði hrollvekjandi, sorgleg, dularfull og að lokum hetjuleg. Þegar hann hlær illt þegar hann ber blóðsuga á einn handlangara Bruno, njósnar um hetjuna okkar og talar með þessari frægu „Þú veist að ég er ekki til góðs“ rödd sem aðeins Karloff gæti gert, veltirðu fyrir þér hvort hann sé hetja eða illmenni , alltaf að kikna um. Og þó að hann virki sem aðalfulltrúi flótta hetjunnar okkar, sýnir hann samt mannlega breyskleika eins og græðgi og ótta um eigið líf, jafnvel eitrað fyrir manni í þágu Burtons áður en hann fær Burton til að samþykkja það. Áætlun hans um að hjálpa hetjunni okkar og kvenhetju að flýja setur þær einnig beint í klóm Von Bruno þar sem hann skipuleggur ótrúlega sadisískan (ef ótrúlega gallaðan) dauða fyrir þá sem þurfti að hafa innblásið svipaðar senur í Corman's Poe seríunni. Hann hefur kannski ekki mikinn skjátíma, en þetta er auðveldlega ein besta frammistaða Boris. Þó að endirinn kann að virðast snöggur og and-loftslagslegur fyrir suma, þá er hálf gaman að komast þangað og það er mikil spenna í gangi. Slappaðu af og upplifðu þá daga þegar hetjur voru hetjur og illmenni illmenni. Það er ekkert meistaraverk, en það er flóttaskemmtun þegar hún er best.