Af hverju, ó, hvers vegna munu þeir ekki læra? Þegar þú ert með fallega, safaríka nýtingarbrella, notaðu hana! Ekki fara að skipta þér af og reyna að fá allt djúpt og hugsi; þú munt bara líta út fyrir að vera heimskulegur. Christmas Evil er saga Harry Stadling, sem sá aðeins of mikið af mömmu kyssa (pabba-klæddur-) jólasveininn þegar hann var krakki. Svo auðvitað elst Harry upp við jólin og loksins, þegar vonbrigði hans verður of mikil, flettir hann út, klæðir sig sem jólasvein og ráfar um borgina og gefur góðum litlum börnum leikföng og drepur grimmt hvern þann sem hann telur óþekkur. Nógu einfalt og ekki slæmur staður til að byrja. (Þegar allt kemur til alls, hversu margar aðrar hryllingsmyndir með hátíðarþema nota sama schtick?) Því miður vill þessi mynd vera meira "Santa, Portrait of a Serial Killer" en "Silent Night, Deadly Night". Tveir þriðju hlutar myndarinnar fara í að skrásetja hægfara en óumflýjanlegt niðurbrot Harrys, þegar ég hefði verið til í að kaupa forsenduna þegar opnunartitlarnir voru að rúlla. Þú veist að niðurskurðarmynd er í vandræðum þegar þú finnur fyrir þér að hvetja morðingjann til að halda áfram með það nú þegar. Kannski gæti niðurkoma Harrys í brjálæði hafa verið sannfærandi í höndum hæfs leikstjóra, en því miður, við höfum fengið einhvern gaur sem heitir Lewis Jackson. Svo virðist sem þetta sé eina myndin hans og það sést. Hreyfingin hoppar brjálæðislega frá senu til senu, án þess að mynda myndir eða skýra sýn á leikarana til að láta okkur vita hvar við erum og hverja við sjáum. Jafnvel þegar myndin fer að rúlla, erum við samt meðhöndluð með fullt af hjálp frá sjálfum Harrys. samúð, óöryggi og taugaveiklun. Það er meira niðurdrepandi en ógnvekjandi, Christmas Evil er eitt sem þarf að forðast.