Kubrick mætir King. Það hljómaði svo lofandi vorið 1980, man ég. Síðan kom myndin út og Kubrick-sértrúarmennirnir hafa verið að rífast við king-sértrúarsöfnuðina síðan. King-sértrúarmennirnir segja að Stanley Kubrick hafi tekið frábæra hryllingssögu og eyðilagt hana. Kubrick-sértrúarsöfnuðirnir gefa lítið fyrir sögu King. Þeir tala um Steadicams, mælingar á skotum, myndavélarhornum. Þetta er kvikmynd, þeir halda því fram: Það ætti að skoða hana ein og sér. Eins og það gerist, eru báðar herbúðirnar réttar. Því miður. Ef maður lítur á hana eingöngu sem aðlögun að skáldsögu King, þá er „The Shining“ sannarlega misheppnuð, glatað tækifæri, röð rangra frásagna. Ég var vanur að kenna handritshöfundi Kubrick um það. Rithöfundurinn Diane Johnson (höfundur Le Marriage, L'Affaire, Le Divorce o.s.frv.) hefur orð á sér sem skáldsagnahöfundur um félagslega siði. Kannski var hún valin fyrir fíngerða tök sín á hjónabandi eða fjölskyldulífi. En litli blákalda bærinn Sidewinder í Colorado er ekki til á neinu korti í frönskuheimi hennar. Kubrick hinu englofíla fannst hún þó líklega hugguleg. Hann er auðvitað hinn raunverulegi höfundur. Og að eigin verðleikum, handrit hans að "The Shining" - með óeðlilegri sálfræði, skynsemi, yfirnáttúruhyggju og meintri endurholdgun - stenst bara ekki rökrétta greiningu. Ég er tilbúin að íhuga Kubricks " Skínandi“ á eigin forsendum. Ég er meira að segja til í að taka henni sem einhverju öðru en hefðbundinni hryllingsmynd. En það heppnast ekki heldur sem náttúrufræðileg rannsókn á einangrun, firringu og brjálæði. Á hvorn veginn sem er þá fellur myndin nokkurn veginn í sundur. Er hryllingurinn á Overlook Hotel raunverulegur? Eða eru þær aðeins til í huganum -- fyrst sem fordómafullar martraðir sem Danny Torrance litla varð fyrir, síðan sem ofskynjanir föður hans? Maður tekur eftir því hvernig alltaf þegar Jack Torrance sést tala við „draug“ er hann í raun að horfa í spegil. Einn tekur eftir því hvernig frosinn völundarhús hótelsins virðist tákna þröngsýna, ruglaða sálarlíf Jacks. Mjög djúpt efni. En ef "draugarnir" í Overlook eru í raun eingöngu birtingarmyndir af vaxandi geðveiki Jack Torrance, hver hleypir þá föstu Jack út úr skáp hóteleldhússins með bolta, svo að hann geti farið á hápunktsöxi sína. og getur EINHVER útskýrt, með beinu andliti, þessa svarthvítu ljósmynd (sem er hjálpsamlega merkt "1921") af Nicholson sem smókinguðum veislugesti sem skýtur upp úr vinstri vellinum og upp á vegg í hótelsal. á lokasekúndum myndarinnar? Eigum við að álykta í alvörunni að Bad Craziness eftir Jack Torrance stafi af einhvers konar „fyrra lífi“ reynslu? (Og ef þú kyngir því, síðan hvenær á endurholdgað fólk að vera nákvæmar líkamlegar eftirmyndir þeirra fortíðar?) Kannski var Kubrick sama um söguþráðinn sinn. Vildi kannski bara vekja hryllingsstemningu. Hvað sem því líður þá reynir myndin að verja frásagnarveðmál sín -- að hafa það á báða vegu, skynsamlega og yfirnáttúrulega. Fyrir vikið er sagan rugl. Þessi mynd hefur ekki batnað með aldrinum og hún batnar svo sannarlega ekki við endurtekið áhorf. Ég neita því ekki að örfá augnablik af hræðslu, klaustrófóbíu og almennri hrollvekju eru á víð og dreif um þessa löngu, löngu mynd. En þessar fljúgandi Elevators o' Blood, sem sjást ítrekað í sýn Danny litla, eru fáránlegar og hlæjandi. Og hinar alræmdu merkislínur Jack Torrance ("Wendy, ég er heima!" og "Heeeeeere's JOHNNY!") stinga aðeins á dramatíska spennu myndarinnar og dreifa frásagnarorku hennar. (Ég veit: Ég sat í leikhúsinu og heyrði áhorfendur hlæja í kómískum létti: "Úff! Gott að við þurfum ekki að taka þetta efni alvarlega!") Loksins er Kubrick algjörlega á sjónum -- eða að öðru leyti algjörlega tortrygginn -- á þeim atriðum þar sem Wendy ráfar um tóma hótelið á meðan eiginmaður hennar reynir að mauka son þeirra. Fullt af anddyri af múmuðum gestum, sem allir sitja þarna dauðir í veisluhattunum sínum? Jæja, núna er ég virkilega hræddur. Miðað við ljóma Jack Nicholson í gegnum árin, þá er ekki hægt að gera ráð fyrir að hann hafi gefið nákvæmlega þá tegund af augabrún-rúllu, augabrún-vikandi, landslagsáhrifaframmistöðu sem leikstjórinn vildi. Frammistaða Shelley Duvall, sem eins konar kvenkyns útgáfa af Don Knotts í "The Ghost and Mr. Chicken," er best að fara framhjá í hljóði. Þessi mynd tekst einfaldlega ekki -- ekki sem aðlögun, ekki ein og sér. skilmála. Það verðskuldar sennilega 3 af 10, en ég gef því 1 vegna þess að það hefur verið svo MJÖG ofmetið á þessum vettvangi.