Við snúum okkur allt of létt yfir hugtakinu „stórstjarna“ þessa dagana, en hér er einn strákur sem á það sannarlega skilið. Ég var límdur við leikmyndina alla þessa sýningu. Lagavalið var fullkomið -- það innihélt aðeins lögin sem mig langaði að heyra og klippti inn með heimildarmyndum á meðan veikari nýju lögin stóðu yfir. Ég elskaði að hljómsveitin væri bara fimm strákar á sviðinu í mjög naumhyggjulegu umhverfi. (Með lögum af þessum styrk þarftu ekki sirkus til að skemmta þér). Myndin af hópnum voru líka ótrúleg. Hversu margir flytjendur geta haft áhrif á upprunalegu Bítlaaðdáendurna (nú á fimmtugsaldri og lengra), fengið unga krakka til að hoppa upp við upphafslínur "Can't Buy Me Love" og hafa áhrif á alla þar á milli? Á meðan ég horfði áttaði ég mig líka á því að í kjölfar hinnar hörmulegu dauða Johns Lennons varð Paul McCartney samstundis aukaatriði. Paul missti ekki aðeins John og George (sama hver endanleg samskipti þeirra voru, það hlýtur að vera erfitt að missa einhvern sem þú breyttir heiminum með), heldur missti hann líka eiginkonu sína Lindu og virtist aldrei hljóta þá viðurkenningu sem morðið á Lennons fékk. Ég er sammála því að morðið á Lennons var hræðilegt, en fyrst núna áttaði ég mig á því að Paul var eins konar gleymdur í kjölfarið. Ég var mjög ánægð með að hann hafi fundið ástina aftur í Heather. Hvað varðar þá sem kvarta yfir hljóð-/myndgæði, þá hafði ég engar kvartanir; bæði voru kristaltær á settinu mínu. Ég held að þetta sama fólk muni kvarta yfir gæðum DVD þegar næsta snið kemur út; þeir verða aldrei sáttir. Eina eftirsjáin sem ég hef var að kaupa ekki miða á þessa sýningu þegar ég hafði tækifæri. Þökk sé þessu myndbandi gat ég notið þess. Þegar fólk man eftir John Lennon mun það fyrst eftir morðinu hans og síðan tónlistinni hans. Núna hef ég nýtt þakklæti fyrir Paul McCartney, því ef ekkert annað verður minnst fyrst fyrir tónlist sína. Og við skulum vona að annar brjálæðingur breyti þessu ekki, því McCartney vörulistinn er ansi góður.