Miðað við sögu leikstjóra þessarar myndar er erfitt að trúa því að þetta hafi verið svona sársaukafull mynd til að sitja yfir. Ég var á Evrópufrumsýningunni í gærkvöldi og einn af framkvæmdaframleiðendum var þar. Hann átti enn eftir að sjá myndina og, strákur, átti hann eftir að koma á óvart. Ég hef ekki lesið bókina sem þetta er byggt á, né veit ég hvort hún er mjög metin eða vel þegin, en ég hef lesið „Correlli's Mandolin“ og í ljósi þess hversu illa hún var aðlöguð fyrir skjáinn og hversu slæm þessi mynd var, get ég bara gera ráð fyrir að eitthvað svipað hafi gerst hér. Leikarinn var ekki slæmur þó að það hafi verið par of mikið af lyftum augabrúnum frá Farrell. Satt að segja trúði ég ekki hversu lítið mér þótti vænt um neina persónu í þessari mynd. Aðstæður leika á skjánum í tómri röð af engu. Hluti Donald Sutherland samanstendur af nokkrum atriðum þar sem hann opnar hurð, segir eitthvað og lokar henni aftur. Ég hélt áfram að horfa á úrið mitt þegar ég var ekki að grenja við samræðurnar á skjánum. Ég hef aldrei gengið út í bíó en ég freistaðist til að byrja á þessu. Ég gaf þessari mynd einkunnina „2“ af ástæðum sem mér virðast hræðilega grunnar en þetta er það besta sem ég get sagt um þessa mynd. Fyrsta er að ég hafði mjög gaman af allt of stuttu jarðskjálftaatriðinu og annað er að Salma Hayek varð nakin og var falleg. Ég get sagt lítið annað jákvætt um þessa mynd. Ekki spyrja rykið um neitt, það getur ekki talað!