Mér fannst fyrstu 90 mínútur þessarar myndar mjög áhugaverðar, jafnvel þó að nokkrir hlutar hennar hafi verið fáránlegir (þ.e. karakter Philip Seymour Hoffman). Síðustu 60 mínúturnar voru ósmekklegar og ég fór að missa áhugann á myndinni. Síðasti klukkutíminn var að eilífu, að því er virtist. Myndin er ágætlega leikin og ég sé hvers vegna Rene Zellweger vann Óskarsverðlaun þar sem persóna hennar var svo áhugaverð. Myndin er líka fallega kvikmynduð og sagan er tilfinningaþrungin. Hins vegar fannst mér skilaboðin vera slæm: koma ekki á óvart þessa dagana í Hollywood. Í þessari sögu, "Inman" (Jude Law) yfirgefur Sambandsherinn í borgarastyrjöldinni. Ástæða hans: kærastan hans saknar hans og vill fá hann heim. Hann er líka að verða vonsvikinn með stríð. (Geturðu ímyndað þér að hver einasti hermaður sem var á svipuðum báti hafi yfirgefið herinn í heimsstyrjöldunum tveimur??!) Samt er þetta auðvitað allt ásættanlegt í þessari mynd. Svo aftur, hvaða kvikmyndagerðarmaður frjálslyndra hefur einhvern tíma haft gott að segja um bandaríska herinn?? Til að auka enn á vinstri sinnar sýn sýna þeir vígamannslíkan bús sem fer á eftir liðhlaupum sem kaldrifjaða sjúka morðingja. Ja, í heimi kvikmyndanna, eins og við vitum: gott er lýst sem slæmt og slæmt er gott.....og aðeins frjálslyndir myndu sýna liðhlaupa sem hetjur.