„Porgy & Bess“ var fyrsta myndin sem foreldrar mínir fóru með mig til að sjá. Jafnvel þegar ég var aðeins 5 ára, var ég svo hrærð yfir dramatíkinni að ég hrópaði upphátt við skjáinn "Króna, vinsamlegast ekki taka Bess!" Ég var svo heppinn að sjá eina sjónvarpsútsendingu af "Porgy & Bess" fyrir svo mörgum árum síðan og nú á ég bara frábæru minningarnar (og metplötuna) til að muna eftir þessari frábæru, frábæru mynd. Ég hef beðið og óskað og vona að ég gæti einn daginn átt eintak af "Porgy & Bess" - en það lítur ekki út fyrir að það muni gerast. Hvað er biðin? Augljóslega er nægur áhugi almennings á þessari mynd til að gefa út. Eftir öll þessi ár man ég eftir því og það virðist vissulega eins og ég sé ekki einn. Þessi mynd er full af mannlegum tilfinningum - afbrýðisemi, losta, reiði, hugrekki, ákveðni. "Porgy & Bess" er grafinn gimsteinn sem á skilið að vera dreginn fram í ljósið fyrir nýja áhorfendur til að dást að og gamla áhorfendur til að njóta.