Sumir af fyrstu spjallþáttunum lifðu af og urðu sígildir. "The Squall" frá 1929 er klassískt allt í lagi, en ekki eins og það var ætlað. Melódramatískt í sögu og leik, í dag virðist það fáránlegt, sérstaklega þegar Myrnu Loy leikur Nubi, tælandi sígauna. Ímyndaðu þér Nora Charles að brjóta upp ungt par og keyra ungan mann til að stela. Svívirðilegt! Hins vegar, eins og margir vita, þegar Loy kom fyrst til Hollywood, lék hún þónokkuð af þessum framandi tælingarhlutverkum. Byggt á leikriti, "The Squall" varðar áðurnefndan sígauna sem í myndinni er núna í Ungverjalandi (Spáni í spila) hlaupa í burtu frá grimma húsbónda sínum og bjóða sér inn á heimili Lajos fjölskyldunnar (Richard Tucker og Alice Joyce), í rauninni með því að birtast við dyrnar. Einn af öðrum tælir Nubi mennina í fjölskyldunni og bænum og talar á ensku („Nubi ekki slæmt! Nubi gera ekkert rangt!“) og gefur vísbendingar um fallegar gjafir. Sonur fjölskyldunnar, Paul (Carroll Nye) er trúlofaður hinni fallegu Irmu (Lorettu Young) og getur ekki beðið eftir að giftast henni. Hann missir áhugann þegar hann hittir Nubi. Að undanskildri hinni yndislegu Alice Joyce, Zasu Pitts sem konu sem býr á heimilinu og hinni töfrandi fallegu Lorettu Young, er leikurinn einstaklega hræðilegur. Loy er föst með einkenni karaktersins - slæma ensku, væl og hysteríu. Með myrkvaða förðun, bóndafatnað og krullað hár er hún ekki bara falleg heldur strax upp úr 1980 - frekar nútímaleg, þó að Richard Tucker setur handarbakið á ennið minnir okkur á að við erum bara að koma út úr þögnunum.Robert Osborne á TCM sagði að þessi mynd væri ein af leynilegum nautnum hans. Þó að það sé ljúffengt, er það ekki nógu ljúffengt til að sitja í gegn aftur. Það er bara slæmt - en frábært dæmi um hversu langt við höfum náð og ef einhver hefði ekki tekið upp húmor Myrnu Loy, hversu takmarkaður frábær ferill hennar gæti hafa verið.