Ég ætti að gefa þann titil, núna þegar ég hugsa um það. Útskráning er ekki alveg einskis virði. Ég hef fengið tækifæri til að sjá hana tvisvar og í seinna skiptið fékk ég mikla hláturskast á kostnað myndarinnar. svo ég held að það sé einhvers virði fyrir það. og það er líka þess virði fyrir þann ógurlega sársauka sem það olli mér við fyrstu skoðun mína. eins og annar gagnrýnandi benti á, þá er þessi mynd lúin í öllum skilningi þess orðs. engin ein frumleg hugsun fór inn í þessa mynd (sem gerir athugasemdina hér að neðan um frumleika forsendunnar algjörlega ruglandi fyrir mig). myndin er ekkert nema löng lína af klisjum sem eru strengdar saman og skrúðrað um sem kvikmynd. það er örugglega ekki næsti Clerks, það er örugglega ekki frumlegt og það er alls ekki "gott, hreint gaman." myndin er algjör kvöl fyrir óinnvígða (eftir að hafa séð hana í fyrsta skipti getur seinna skiptið verið frekar fyndið, á einhvern móðgandi hátt). Þegar ég leit í kringum mig í leikhúsinu var augljóst að næstum allir, fyrir utan kannski aldraða, leiddust algjörlega eða sársaukafullt af þessari mynd. í sumum sérstaklega tilfinningaríkum atriðum, eins og þar sem Nick tyggur út móður sína, voru áhorfendur í raun að hrökklast af því að þetta var svo illa gert. ég heyrði meira að segja einhvern *stynja* í leikhúsinu, eitthvað sem ég hafði hingað til aldrei orðið vitni að. Mér er alveg sama hvar þú átt möguleika á að sjá þessa mynd, hvort sem það er á kvikmyndahátíð eða í indie leikhúsi eða hvar sem er. gerðu sjálfum þér greiða, slepptu þessari mynd með hefnd. nema þú sért eins og ég og getur bara ekki staðist tækifærið til að sjá hvað gæti sannarlega verið versta mynd sem gerð hefur verið.