Ég man eftir því að hafa horft á þetta seint á kvöldin í svarthvítu sjónvarpi, löngu áður en útgáfa í beinni útsendingu var svo mikið sem blik í augum Peter Jackson... og var mjög hrifinn. Loksins að fá í hendurnar í vikunni á VHS eintaki sem var verið að henda (og er það ekki bara rétt fyrir námskeiðið..?) Ég fékk tækifæri til að endurskoða þessa mynd og komst að því að hún stendur enn nokkuð vel, þótt það er ekki alveg árangurinn sem minnið hafði málað. Ég verð að játa ákveðna hlutdrægni hér. Sumir gagnrýnendur tilkynna sig sem staðfesta Jackson-elskendur, aðrir sem Jackson-hatendur; Ég er það ekki nákvæmlega heldur. Ég var aðdáandi BBC Radio aðlögun Brian Sibley sem var upphaflega útvarpað árið 1981, og þekkti samstundis rödd Gollums hér -- Peter Woodthorpe myndi endurtaka þennan gjörning nánast fullkominn fyrir útvarpið þremur árum síðar. Ég verð hins vegar að segja, að þar sem mér fannst kvikmyndir Jacksons æ eftirlátsverðari vonbrigði, þá er Bakshi útgáfan, þrátt fyrir allt sem hún hefur verið skorin inn að beini, í raun nákvæmari. Já, það eru venjulegar, skiljanlegar breytingar (hér er það Legolas frekar en Arwen sem er skipt út fyrir Glorfindel þar sem álfurinn sendur frá Rivendell til að hitta flokkinn) og það er mikið af sjónauka af hasarnum. (Eina undantekningin frá því síðarnefnda, eins og aðrir hafa tekið fram, er einkennilega útbreidd röð við vaðið í Rivendell, þar sem Ringwraiths hafa sýnt kaldhæðnislegan hæfileika til að frjósa og draga Frodo til baka á miðju flugi -- sem þeir beita aftur þegar hann ögrar þeim eftir að hafa farið yfir ána -- þá eltir hann af einhverjum óútskýrðum ástæðum einfaldlega á eftir honum í langvarandi beinu stökki, sem er í upphafi martröð en tilgangslaust, sögulega séð og heldur örugglega of lengi.) Ég er líka sammála því að Balroginn er ófullnægjandi, að hluta til vegna slæmrar hreyfimyndar, og að Gandalfur vindmyllur of mikið í handleggjunum. En eftir að hafa horft á báðar aðferðir við myndina, finnst mér meira en nokkru sinni fyrr að teiknimyndaleiðin sé sú sem á að fara. Í sögu sem er hálf goðsögn (einkennilegt nokk, eitt sem fylgir með er brot úr sögu Aragorns um Beren og Luthien) er sú öfga bókstafstrú sem krafist er af lifandi kvikmyndum, þar sem allt frá skrímslum til póstbola þarf að búa til. í smáatriðum til að birtast á myndavélinni, er óframkvæmanlegt: skrímsli með latex-andlit (eða CGI) eru minna voðaleg en skissteiknuð form, hetjubúningar hafa tilhneigingu til að líta frekar kjánalega út á raunverulegum líkama og hobbítar eða dvergar með ekki mannlegan líkama Auðvelt er að hreyfa hlutföllin en erfitt að kvikmynda á sannfærandi hátt. Margir gagnrýnendur hafa nefnt hina þefandi Ringwraith í skóginum, með sínum örkumlum, hálf-mannlegum hreyfingum, sem eitt af skelfilegustu augnablikunum í myndinni -- það hræddi mig vissulega kjánalega þegar ég sá hana í fyrsta skipti ein í myrkrinu! öfgakennd stílfærsla inngangsins (auk talsetningu sem unnin er af mikilli kunnáttu og hagkvæmni til að draga saman baksöguna í nokkrum setningum) virkar mjög vel til að lýsa næstum goðsagnakenndu tímabili og breytingunni á teiknimyndasöguþættinum. Shire -- mér líkar sérstaklega við Proudfeet -- samsvarar í raun svipaðri tónbreytingu í prósa Tolkiens. Ég fann að það væru missir af tækifærum þar sem hægt hefði verið að nýta möguleika hreyfimynda með miklum árangri: Gandalfur ógnaði Bilbo með raunverulegum krafti sínum í upphafssenunum, Bilbo virtist verða Gollum-lík skepna undir áhrifum Ring-lust. á Rivendell, og hin fræga freistingarræða Galadriel var öll dregin meira og minna beint upp, þar sem það hefði verið léttvægt að afbaka atriðið til að endurspegla breytta skynjun hobbitanna. En almennt séð eru breytingarnar á smáatriðum og litatöflu – litir eldljóss í Bree, skærir litir sem koma aftur fram við Rivendell og í Fangorn-rjóðrinu, óhreinir gráir og brúnir litir fyrir Moria og eyðilöndin – til að endurspegla stemningu hinna ýmsu. þættir, þar sem lifandi nálgun leyfir þér einfaldlega ekki að óskýra bakgrunninn eða skissuna í stílfærðu umhverfi. Sem aðdáandi var mér sama um mynd Jacksons eða Bakshis af Lothlorien -- aftur, mér finnst útvarpið Hljóðheimurinn var besta framkoma sem ég hef rekist á af fallegri, örlítið óhugnanlegri skógarparadís sem var gripin úr tímanum -- og mér finnst Bakshi hafa farið illa með álfasönginn á þessum tímapunkti, en mér líkar við litla klippuna á þessum tímapunkti sýnir hina ýmsu meðlimi félagsins slaka á saman eftir erfiðleika sína í Moria. Aragorn sem gefur hér hobbita-skylmingarkennslu er álíka heillandi (og jafn ókanónískt) sjónarspil og Boromir að taka þátt í hobbitunum í Hollin í Jackson-útgáfunni. Lýsingin á Aragorn sem sannfærandi veðurfarinn Ranger er góð í þessari mynd (Viggo Mortensen er skrítinn Jesús útlitið virkaði í raun ekki fyrir mig), þó það hefði verið áhugavert að sjá hvernig þeir ætluðu að „hreinsa til“ karakterinn í seinni hálfleik til hagsbóta fyrir Gondor. John Hurt, sem kemur ekki á óvart, gefur frábæra söngframmistöðu, eins og hinn hljómandi William Squire í hlutverki Gandalfs. Ég hef grun um að hobbítunum sé ætlað að endurspegla ungmenni samtímans sem persónuauðkenni áhorfenda: Mér finnst teiknimyndastíllinn (hlutföll þeirra eru miklu „teiknimyndalegri“ en mannlegs persóna) virka vel til að aðgreina þá, og allt „loðinn“ Feet' hluturinn, eins og hann er teiknaður hér, þykir mun trúverðugri en í bókstaflegri lýsingum, þar á meðal mikilli aðdáendalist. Persónulega hef ég minna á móti Boromir sem víkingi -- hann var alltaf frekar bláfátæk týpa -- en við skegg-Aragorn (órökrétt). : þeir voru báðir Numenorians, þegar allt kemur til alls), þó ég sé greinilega í minnihluta hér! Stóri gallinn á þessari mynd er alltaf sú staðreynd að þetta var óunnið verkefni, með furðulegri töfrandi raddsetningartilraun. að leysa málin. Skömm; það hefði verið áhugavert, svo ekki sé minnst á minna pirrandi, að sjá hvað Bakshi ætlaði að gera úr Shelob og Minas Tirith, engan veginn hina látnu...