Ég legg áherslu á að horfa oft á slæmar kvikmyndir og upprunalegu kvikmyndirnar á Sci-Fi rásinni hafa tilhneigingu til að vera ein besta heimildin fyrir þessar kvikmyndir sem þú getur fundið. Sem slíkur er ég viss um að þú getir ímyndað þér vonbrigði mín þegar ég sá Sands of obliving. Leiklistin var óeðlilega undirstöðu, öfugt við þá grátlega svívirðilegu sýningu sem sci-fi hefur venjulega í hyggju fyrir okkur. Það eru nokkrar myndasögur gerðar af fólki sem þú myndir líklega kannast við, þó þú þekkir kannski ekki nöfn þeirra utanbókar. CGI tæknibrellurnar eru í lágmarki og þar af leiðandi vantar eina stærstu uppsprettu grínmyndar í Sci-Fi þætti. Jú, það eru nokkur fyndin augnablik eins og þegar gaur verður hálshöggvinn af jarðýtu, eða þegar aðalpersónan skilur vin sinn til að deyja til að bjarga stúlku sem hann hefur þekkt í nokkra daga, en þegar á heildina er litið, endar það bara með því að hafa ekki þú rúllar um gólfið af hlátri og ég tel það mikil vonbrigði. Ef ég væri að gefa henni einkunn á 10 stjörnu skala sem gerður var sérstaklega til að dæma tilbúnar sjónvarpsmyndir, myndi ég líklega gefa henni 4, kannski jafnvel 5. Algjör synd að ég gæti þurft að bíða þar til næstu upprunalegu vísindamyndatökur til að hlæja vel og ég vona svo sannarlega að þessi mynd sé ekki hluti af einhverri heildargæðaaukningu í upprunalegum vísindamyndum.