Já það eru frábærar sýningar hérna. Því miður gerast þær í samhengi við kvikmynd sem virðist ekki hafa hugmynd um hvað hún er að gera. Á fyrstu 45-60 mínútunum af þessu fer öll tónlistin fram sem raunhæfur flutningur. Allt í einu, eftir um það bil klukkutíma, byrja persónurnar, sem hingað til höfðu alltaf talað saman, skyndilega að syngja hver við annan. Til að rugla hlutina enn frekar, aðeins lengra inn, upp úr engu, gera þeir í raun um 15 mínútur af sungnum samræðum, virðast síðan sleppa þeirri hugmynd og halda áfram að öðrum hlutum, eins og númeri sem byrjar í djassklúbbi með trommuleikari og tveir rafmagnsgítarar að breytast skyndilega í fullskipað verk með stórum óséðum strengjakafla. Ofan á allt þetta ósamræmi í því hvernig tónlistin er notuð, er augljós vanhæfni tónskáldanna til að semja tónlist í raun og veru í þeim stíl sem sagt er að verið sé að lýsa. Þó að fyrstu stykkin líki eftir Motown hljóðinu frá 1950, þá er restin af myndinni bara (léleg) Broadway sýningartónlist. Svo er það hrein kjánaskapur brota af hópi sem gerir slæma Jackson fjölskyldu eftirlíkingu og Eddie Murphy að breytast frá Little Richard til James Brown til Lionel Richie. Þegar hann byrjaði að rása Stevie Wonder gat ég ekki annað en hlegið upphátt. Þetta var klárlega ein af þessum myndum sem fá mig til að meta hversu lítinn tíma ég hef á jörðinni og óánægja með að hafa eytt tveimur tímum í að horfa á þessa mynd.