Ég elska kvikmynd sem blandar saman spennu, hlátri, stíl, góðum leik og smá sjálfsskopstælingu. Hitchcock bar þetta stöðugt af stað og í "Le Cercle rouge" gerir Jean-Pierre Melville það sama. Mér þótti leitt þegar þessari löngu mynd lauk. Ég er sammála enska álitsgjafanum sem fannst ummæli eins af samlanda mínum ósæmileg. Ég elska franskar kvikmyndir, ítalskar kvikmyndir, enskar kvikmyndir, indverskar myndir – og hinar sífellt sjaldgæfari góðu amerísku myndir. Mér finnst líka að rithöfundurinn sem snerti myndina fyrir að vera ekki einu sinni gott eintak af amerískri glæpamynd, hafi algjörlega misst af málinu. En ég býst við að þetta sé eins og djass: annað hvort skilurðu hann eða ekki, svo hvers vegna að eyða tíma í að reyna að útskýra. Sjáðu bara "Le Cercle noir" og vertu tilbúinn til að skemmta þér vel.