Ég hef séð cheesy kung fu bardagamyndir. Þegar þeir búa í Taívan koma þeir fram í staðinn fyrir sitcom í Ameríku. Ég hef séð kvikmyndir gera grín að sjálfum sér, en þessi mynd tilheyrir dapurlegum flokki bardagamynda sem reyna of mikið með hræðilegum leikurum, hræðilegum leikmuni og hræðilegri tónlist til að hægt sé að taka þær alvarlega. Ég vorkenndi virkilega þeim sem samdi tónlistina fyrir þessa mynd. Hversu leiðinlegt hlýtur það að vera að vera tónskáld sem þarf að grenja frá sér vitleysu eins og það sem ég hélt að hefði átt að heita „Generic Ninja Fight Scene, Op. 1“ eða „Variations on A Bad Guy Pointing a Gun at a Girl's Head When Backed into a Corner“ eða áræðin „Flight of the Helicopter“. Þá var bardagaatriðinu lokið og inneignin rúllað. Þeir fengu mig reyndar til að gráta hlæjandi. Ef "sérbrellurnar" væru ekki nægjanlega sönnun þess að þetta væri lágt fjárhagsáætlun, sú staðreynd að aðeins tveir eða þrír af áhöfninni, væntanlega heimamenn, sem þótt gott væri fyrir hið bráðnauðsynlega hagkerfi Filippseyja var líklega eingöngu gert til að spara peninga, hef nokkurn tíma gert neitt síðan þessi röð af kvikmyndum. Þeir leigðu búnað, þrátt fyrir að gera framhald þessarar myndar. Þetta var líka frekar fyndið. Það sem fékk mig í rauninni var samt ekki tónlistin (sem gerði það að verkum að ég bjóst hálfpartinn við því að líflegur Sargeant Slaughter frá G.I. Joe myndi skjóta upp kollinum), heldur endirinn...ég býst við að þetta væri spoiler ef það væri raunverulega söguþráður til. að spilla, en þegar bandaríska ninjan sleppir stelpunni í fangið á Jackson og tekur svo af sér grímuna, langaði mig að sjá hann hoppa af þakinu og Jackson sleppa stelpunni til að ná honum. Ég held að það hefði verið hið fullkomna punchline fyrir þetta brandari úr kvikmynd.