Inferno gefur Los Angeles það sem það á skilið - skírn í eldi, dauði að ofan. Framúrskarandi hópur af þráhyggjufullum persónum gæti lifað af og svitnað út af brottför kórónufjöldans en það væri ekkert skemmtilegt og alls ekki dramatískt. Virkilega léleg umfjöllun í Variety gagnrýndi persónurnar fyrir að hafa áhyggjur af persónulegri endurlausn sinni í stað þess að banna saman til að bjarga heiminum. En það sem er hressandi við þennan mikla hita er að það er ekkert sem nokkur getur gert í því. Við erum því miskunnarlaust ekki undirgefin „hjartahitandi“ senum fasistaforseta og annarra stórra tölfræðimanna þar sem þeir búa til ósennileg samsæri til að bjarga útvöldum leifum mannkyns (ala Deep Impact). Hér vinna svitavyttur og lostafullur óhreinn hálfur tugur sinn eigin endurlausn eða horfast í augu við persónulega gleymsku sína á gamla mátann - saman sem einstaklingar eða......einir með hinum eina. Frábær sjónvarpsmynd í alla staði. Greinilega ekki afeitrað af eyðileggjandi afskiptasemi ofkappsamra netstjórnenda. Ég mæli eindregið með.