eftir Dane YoussefÉg hlakkaði soldið til þessa. Ég hef gaman af Eddie Murphy og ég elska það þegar stjarna handsmíðar farartæki fyrir sig eða þegar einhver sem skrifar ákveður að merkja sína eigin frumraun í leikstjórn. En þegar höfuð stjörnunnar verður of stórt fyrir restina af líkama hans, þá er alltaf hætta á stórfjármagnaðri hégómaframleiðslu í Hollywood. Ætlar kvikmyndagerðarmaðurinn að halda því alvöru eða mun hann bara sóa miklum peningum (stúdíóinu, okkar) og tíma (stúdíóið, okkar & hans eigin) að klappa sér á bakið í klukkutíma í hálfan? Því miður er það hið síðarnefnda hér. Annað sem mér líkar mjög við er þegar einhver hleypir nýju og fersku lífi í útþreytta og þurrkaða tegund. Ekkert af því hér. Hinar stríðnu næturklúbbamyndir eru orðnar svo slitnar að meira að segja skopstælingarnar á þeim eru ömurlegar og dauðadæmdar. Murphy gerir hvorugt. Hann gerir það klisjulegasta: Hann tengir sig inn í venjulega hefðbundna formúlu-gangstermynd og leikur hana jafn alvarlega og ef hún væri „The Godfather“. Þetta er eins og handrit þar sem næsta uppkast, þeir setja inn brandarana og nýju hugmyndirnar. En það virðist sem einhver með yfirburðastöðu hafi bara horft á það og sagt: „Nei, þetta er í lagi.“ Líklega Murphy. Hann á heiðurinn af þessu öllu. Í upphafsskotinu af fallegum hvítum satíndúkum er nafn hans í fyrirsögnum yfir einingarnar um það bil fimm sinnum. SAMRÆÐIÐ: Ungur munaðarlaus bjargar lífi Pryor og Pryor ættleiðir litla ragamuffin. 20 árum síðar er sorphaugur Pryor orðinn fyrsta flokks heitur reitur. Þeir eru að draga niður stórfé og glæpamaður vill aðgerðir þeirra. Hann er meira að segja með óhreina löggu í starfi. En Pryor kemur með áætlun, a la "THE STING." Handrit Murphys er eins og óunnið fyrsta uppkast sem enginn hafði parið til að kalla hann á. Leikararnir fá í rauninni ekki að skera sig mikið úr, ef yfirleitt. Jafnvel hinn almáttugi Murphy virðist vera á sjálfstýringu. Pryor sýnir klassa og herramannlega framkomu sem Sugar Ray (kannski hefði verið betra að nefna persónu hans BROWN Sugar Rayfrekari sönnun þess að þessi þyrfti pússingu), en allir hérna eru í rauninni bara í fríi. Óskarstilnefningin sem myndin fékk er verðskulduð (Besta búningahönnun Joe I. Tompkins), en framleiðslugildin eru eini hlutinn sem gerir 30. áratuginn ekta. Sum sett líta nokkuð fölsk út en þetta á að vera einhverskonar gamanmynd. Það er sjaldgæft að ein mynd verði tilnefnd til bæði Razzie og Óskarsverðlauna (nema það sé einn af nýjum „Star Wars“ köflum Lucas). Það er 1938 og allir tala eins og það sé 1988, sérstaklega grínistarnir. Þetta er forsöguleg formúla hvíta mannsins. Og með alla þessa svörtu grínista og háðsádeiluhöfunda býst þú við að þeir skáki tegundinni eða veki að minnsta kosti nýtt líf í hana. Neibb. Murphy er nokkurn veginn bara að hjóla hérna. Hinn frábæri Roger Ebert dró þetta fullkomlega saman þegar hann sagði í umsögn sinni: "Murphy nálgast sögu sína frekar sem búningapartý þar sem allir fá að líta vel út á meðan þeir eru að röfla í gegnum söguþráð sem hefur ekki verið ferskt. síðan að minnsta kosti 1938." Jasmine Guy er fullkomlega leikin og virðist vera að gefa sig í hlutverki sínu og Michael Lerner er með allt útlit, illsku og framkomu eins og frumgerð mafíuforingjans. Og það eru augnablik þar sem Pryor gefur þér hugmynd um hvernig áhugaverðari leiðtogi og yfirvald myndi hljóma. Hann gefur hverri senu sem hann er í virðingartilfinningu. Hefði verið of mikið að biðja Della Resse að syngja? Eða að minnsta kosti hætta að skamma sjálfa sig með öllu "Kiss My Ass tal?" Og hinn látni Redd Foxx fær ekki að skilja eftir sig mikinn svanasöng hér. Hann hefur eitthvað fram og til baka með Resse sem hefði getað verið frábært efni. Neibb. Murphy eyðir öðru tækifæri aftur hér. Murphy's Quick er heillandi og viðkunnanlegur. En þær stundir eru svo sannarlega fáar og langt á milli. Murphy hefur aldrei litið betur út og aldrei verið daufari. Karakterinn hans fékk mig til að hlæja tvisvar í gegnum alla myndina. Boxari Stan Shaw með hræðilega málhömlun er ekki bara sársaukafull og vandræðaleg heldur pirrandi. Það er meira við gamanmál en að sýna eitthvað óþægilegt. Þú verður að fella inn einhvers konar létta snertingu og fyndnar aðstæður. Að horfa á hann þenja jafnvel sum auðveldustu orðin gerir okkur bara vorkennandi fyrir hann og pirra okkur á Murphy. Getur Murphy skrifað handrit? Jæja það var „Raw“, en þetta var í raun uppistandsefni. Hann skrifaði útlínuna fyrir "Boomerang" og "Coming to America" ​​fyrir víst. En hún átti ekki síðasta orðið þar. Kannski hefði teymi ER-líkra handritslækna getað endurvakið þetta. Leikstjórn Murphys er svo hæg og hljóðlát, þú myndir sverja að hann var sofandi við stýrið stundum. Hann er með of mörg kyrrstæð skot og virðist ekki vita hvernig á að byggja upp og losa um spennu. Að einhverju leyti held ég að Quick sé hinn raunverulegi Eddie Murphy. Reiður, ungur, heit í hausnum og metnaðarfullur. En einstaka sinnum heillandi. Nú ef hann væri bara fyndinn einhvern tíma. Það er atriði þar sem Murphy er með kvenkyns sögu í rúminu sem ætlar að elska hann og drepa hann. Þú getur líklega giskað á hvernig það kemur út. Eins og allt annað í myndinni hefði þetta getað verið betra, en „Það kemur á óvart,“ hefur Murphy ekki leikstýrt annarri mynd síðan (hann fékk Razzie-tilnefningu). Og hann skrifar ekki lengur fullunnin drög að kvikmyndum sínum heldur (hann VANN Razzie fyrir að skrifa þetta!) Það er frábært á að líta og tónlistin er falleg og það eru nokkrar mjög flottar senur. En það flokkast bara undir "gimsteina meðal alls draslsins." Ekki nóg af þeim. Gæti verið það. Hefði átt að vera. Var það ekki. Ó, jæja, eftir Dane Youssef