Dóttir mín skrifaði þegar umsögn um þessa mynd í innskráningu minni...en mig langar að bæta við nokkrum orðum. National Velvet' var ein af tveimur uppáhaldsmyndum mínum sem barn. (Hin er „Galdramaðurinn frá Oz.) Kvikmyndatakan, leiklistin, handritið og tónlistin sameinast er svo dásamlegt lítið drama í hjartanu að það getur enn dregið tár í augun á mér. Byggt á bók eftir Enid Bagnold fylgdi handritið bókinni nokkuð vel. Persónurnar eru svo hugsi skapaðar. Það er auðvelt að taka þátt í tilfinningalegum tengslum við alla fjölskylduna og litla írska þorpið sem þau búa í. Forsendan...algjör utanaðkomandi trúir á hestinn sinn og sjálfa sig nógu mikið til að fá tækifæri til að reyna á besta hestamóti í heimi...er hvetjandi fyrir alla ungmenni, sérstaklega unga stúlku á 40. stúlkur voru stundum hunsaðar sem manneskjur hvað þá íþróttamenn. Þú þyrftir að vera hræðilega harðsoðinn til að meta ekki verðleika þess. En það sjónarhorn sem mér þótti mest vænt um við þessa mynd er óstytt sakleysið í siðferðisboðskapnum. Það er næstum töfrandi hvernig „mamma og eplabaka“ myndirnar voru þá. Ég var virkilega hissa af gagnrýnanda IMDB sem spurði..."Var heimurinn einhvern tíma virkilega svona traustur?" og hélt síðan áfram að refsa leikstjóranum fyrir sjálfsánægju hans varðandi „unchaperoned“ ferðalög á einni nóttu þar sem aðalpersónurnar tvær tóku þátt. Svar mitt við spurningu hans er ótvírætt JÁ!!!! The movie going world var þessi trausti á fjórða áratugnum. Afi og amma man eftir því að hafa farið með mömmu á þessa mynd þegar hún var frumsýnd. Svo fór mamma með mig til að sjá það þegar ég var ung og dóttir mín var svo heppin að fæddist á þeim tíma þegar hún gat horft á það ítrekað á myndbandi. Núna höfum við það á DVD. Það hefur verið í uppáhaldi hjá fjölskyldunni í kynslóðir, þó kynslóðir hestaunnenda. Þetta var aldrei um kynlíf...þetta snýst um að verða fullorðinn! Þetta snýst um að trúa á sjálfan sig og leggja hart að sér til að ná markmiðum sínum. Svo gamaldags að það var ekki einu sinni um verðlaunaféð! Hún fjallar um stúlkubarnið sem skildi að hesturinn hennar hefði það sem til þurfti til að vera bestur. Og já, leikstjórinn hafði svo sannarlega áhyggjur af skort á líkamlegum þroska Elizabeth Taylor vegna þess að bókin gerði mikið mál um að Velvet Brown (persóna Liz Taylor) þyrfti að klippa á sér hárið og binda bringuna svo hún gæti staðist sem karlkyns djók þegar hún fór í Grand National hindrunarhlaupið. Þetta var íþrótt eingöngu fyrir stráka þá...ég held að það hafi bara 12 konur alltaf keppt í þessari keppni. Það er næstum móðgun að einhver skyldi nenna að hugsa um Lolita hlutinn um þessa tilteknu mynd ... auk þess sem allir sem hafa haft eitthvað með unglingsstúlku og hestinn hennar að gera myndi vita að það eina sem þeir hugsa um með stjörnum í sínum augu eru með fjóra hófa og hala. Og nú til að fá smá trivia... glæfrabragðið var framkvæmt af hinum fræga Horse Whisperer', Monty Roberts. Ég tel að hann sé nefndur fyrir útreið sína í myndinnihaldi. Ég gef þessari mynd 10 af 10! Ég þreytist aldrei á að horfa á hana aftur.