Navy Seals er fáfróð, kynþáttahatari og sjálfsánægð mynd sem notar átök í Mið-Austurlöndum hugsunarlaust sem bakgrunn fyrir hasarmynd sem unnin er fyrir þægilega skjólsælan bandarískan miðvesturhóp. Átökin, sem og þeir sem taka þátt, eru einfaldlega notaðir sem fallbyssufóður til að vegsama hina myndrænu ungu Bandaríkjamenn sem með stolti drepa araba í þágu „frelsis“. En það sem verra er er að hasarsenur myndarinnar eru siðlausar meðhöndlaðar og óspennandi, sem kemur í veg fyrir að Navy Seals virki jafnvel sem huglaus myndataka. Persóna Charlie Sheen (Hawkins) er ógeðsleg, andstyggileg, fáfróð, kærulaus og yfir höfuð. allt, rasisti. Hann vísar til Miðausturlanda sem „s**t-holu“ og íbúa þeirra sem „tuskuhausa“. Í gegnum myndina eru persónur Navy Seals vegsamaðar með því að nota líbanska frumbyggja sem fallbyssufóður. Þeir fjöldamorða þetta fólk óspart með afleiðingarlausu viðhorfi. Það er meira að segja ósmekklegt morð á ungum líbanskum dreng sem er skotinn af Hawkins; Hawkins gerir grín að tungumáli sínu áður en hann skýtur hann á meðan hann kemur með enn einn gamansaman grín. Fyrir utan að vera bragðlaust ætti þetta að vera óviðunandi. Hin öfgafulla (þó fyrirsjáanleg) afstaða myndarinnar sem er hlynnt Bandaríkjunum er líka uppreisn æru. Þetta sést þegar líbönsk-ameríska blaðakonan segir Hawkins að ekki sé hægt að fá hryðjuverkamenn til að tala vegna þess að „þeir eru trúarofstækismenn“. Hawkins svarar síðan með „já, og við erum sjóherinn!“ Merkingin er augljóslega sú að ofstækismenn eru tilgangslausir við hlið bandarísks hervalds. Þar að auki, jafnvel eftir að hafa móðgað kynþáttaarfleifð þessa blaðamanns og komið fram við hana eins og kynlífshlut, krefst handritið vanhæfni hennar til að standast þennan viðbjóðslega þrjóta og hún endar samt með því að sofa hjá honum - vegna þess að hann er Al-American Navy Seal. Þetta jaðarsetur persónu blaðamannsins með því að gera hana undirgefna „æðra“ bandarísku viðhorfi Hawkins þrátt fyrir móðgandi hegðun hans í garð hennar. Fyrir utan siðferði hefur þessi söguþráður einnig lítinn trúverðugleika sem drama. Handritið er líka áhugamannalegt. Flestar senur eru einfaldlega settar saman án þess að hugsa um stemmningu, söguþráð eða persónuþróun. „Tónlistarmyndbandið“ á golfvellinum er til dæmis bara skondið klippt augnkonfekt. Og senurnar tvær þar sem Charlie Sheen leikur kærulausu hetjuna eru líka tilgangslausar. Í annarri hoppar hann fram af brú úr bíl sem er á hreyfingu bara til að sýna félögum sínum hversu harður hann er, og í hinni eltir hann niður dráttarbíl á hjóli og ekur bílnum sínum út af því. Hvorugt atriðið hefur eftirfylgni gegn hápunkti, báðar eru mjög ólíklegar og hvorugt hefur nein áhrif á söguþráðinn í heild sinni. Þau eru bara nammi hannað sem farartæki til að sýna ódýra al-ameríska hetjudáð Hawkins og koma léleg staðgengill fyrir persónuþróun. Flestar aðrar söguþráðarsenur eru líka illa kvikmyndaðar og illa handritaðar eins og - í raun hefur þessi þjáning áhrif á alla myndina. Burtséð frá African American Navy Seal og eiginkonu hans sem og persónum Michael Biehn og Charlie Sheen, virðist annar hver liðsmaður teymisins óþekktur áhorfendum, svo að þegar veðurfarssenurnar rúlla um þá virðist enginn eiga að róta og einhvers dauða að harma. Í slíkri mynd geta hasaratriðin hugsanlega bjargað framleiðslunni. En hér gera þeir það ekki. Þessum er illa leikstýrt, illa lýst og sýna illa gerð glæfrabragð. Reyndar er leikstjórn þeirra svo léleg að þau eru nánast ósamhengislaus fyrir áhorfandann, sem veldur því að ekki aðeins er óskiljanlega erfitt að fylgjast með atriðum, heldur einnig algjört skort á ótta og spennu. Léleg lýsing eykur aðeins á getuleysi þeirra. Sprengingarnar líta út fyrir að vera falsaðar, skotsár ósannfærandi og eitt af djarfari glæfrabragðinu, sem felur í sér að keyra Mercedes yfir skriðdreka, lítur út eins og glæfrabragð sem hefur verið sett á svið á baklóð og síðan illa breytt. Endalok Navy Seals setur myntina fast. á augum þessarar framleiðslu. Fyrst er það hin skylda hæga hreyfing „að hlaupa-frá-stóru-sprengingunni-sem-átti-hafa-drepa-mig“ atriðið með Sheen með Biehn á bakinu. Þetta var augljóslega sjálfgefið atriði sem ætlað var að vera stjarnan í stiklum myndarinnar. Svo er það endirinn sjálfur þegar leifar af Seal-liðinu, særðir og fljótandi í hafinu, er bjargað af kafbáti. Þessi kafbátur hafði reyndar snúið heim löngu áður en hann var auðvitað kominn aftur á undraverðan hátt á skömmum tíma. Að toppa þetta allt, þrátt fyrir ofbeldisfulla og streituvaldandi þrautagöngu Seals, og þrátt fyrir að fjölmargir samstarfsmenn þeirra hafi nýlega verið drepnir, þar sem nokkrir þeirra blæða enn verulega, tekst þeim öllum að hlæja dátt á meðan þeir blessa Ameríku hávært. Fyrirsjáanlegt? Þú getur rétt ímyndað þér að þetta endi á meðan þú horfir á upphafsútgáfurnar. Þessi mynd notar deiluna í Mið-Austurlöndum af eftirlátssemi sem leið fyrir macho al-amerískar tilhneigingar myndrænu ungra aðalhlutverkanna í myndunum. Arabar fá niðrandi og vanvirðandi meðferð og slátrun þeirra í myndinni er notuð sem burðarliður til að vegsama notkun bandarísks hervalds gegn „óæðri“ minnihlutahópi í afleiðingalausu umhverfi. Atburðir ársins 2001 hafa bent á að svo sjálfsögð og oförviss lítilsvirðing á átökum slíkra minnihlutahópa er vissulega ekki afleiðing ókeypis dægradvöl. Það er ekki lengur hægt að afskrifa Mið-Austurlönd sem s**t-hol fulla af tuskuhausum sem slá hvern annan af (svo vitnað sé í Charlie Sheen hér); það er nú staður þar sem þátttaka getur leitt til alvarlegra afleiðinga. Í dag erum við minnt á að afleiðingar slíks hroka geta komið fram nokkuð nálægt heimilinu. Þess vegna lítur Navy Seals í það minnsta frekar heimskulega út þessa dagana; en þetta er til að vera góður. Þetta er afar fáfróð mynd, þar sem framleiðslugildi og fagmennska eru jafn grunsamleg. Navy Seals er hugmyndafræðilega og listrænt algjör móðgun við gáfur áhorfenda sinna.