Fyrir nokkru síðan horfði ég á myndband af Paul Thomas Anderson þar sem hann lýsir yfir miklum áhuga sem hann hefur á klámkvikmyndum og hvernig þessi iðnaður hefði getað framleitt betri myndir og þar af leiðandi heila tegund og ekki bara kynlíf á myndbandi. Paul Thomas Anderson setti sína eigin trú á klámiðnaðinn í persónunni sem Burt Reynolds lék á frábæran hátt. Hann heitir Jack Horner, leikstjóri sem stærsti draumur hans er að gera „alvöru“ kvikmynd sem getur haldið áhorfandanum í spennu vegna hinnar miklu dramatísku sögu og á sama tíma spennandi með fegurð og með „stóru hanunum og brjóst". Strax þegar hann hittir Eddie Adams (Mark Walhberg) telur hann sig hafa fundið nýju stjörnuna fyrir myndirnar sínar. Og þannig hefst sagan um unga Eddie í klámbransanum. Myndin byrjar á atburðarás inni á næturklúbbi þar sem við getum séð allar persónurnar sem verða hluti af lífi Eddie og síðar getum við séð þær utan klámbransans, lifa daglegu lífi sínu. En fljótlega getum við séð þá inni í klámbransanum og eftir aðeins eina veislu hefst sagan um nýja Eddie, sagan af Dirk Diggler. Allir munu þeir smakka alvöru velgengni með Dirk sem aðalstjörnu, vinna fullt af verðlaunum og hjálpa Jack að láta stærsta draum sinn verða að veruleika með röð kvikmynda um Brock Landers, nýja persónu Dirk. Svona nýtingarmyndir eru ótrúlega vel heppnaðar og fyrir Jack eru fyrstu "alvöru" myndirnar hans. En hér er upphafið á endanum og upphafið á "hræðilega 80's" þegar það verður $ex, DRUGS og Rock & Roll fyrir Dirk og félaga. En við vitum öll að óhófið getur eyðilagt hvaða manneskju sem er og ristruflanir geta eyðilagt hvaða klámstjörnu sem er og hér einblínir myndin á líf þeirra eftir algeran árangur og hvernig öllum líður illa með mörgum vandamálum vegna slæms útlits samfélagsins klámiðnaður og til tímabils með mörgum óhófi. Í niðurbroti Dirks, eftir að hafa reynt og mistekist í tónlistarbransanum, er snilldar röð sem getur endurtekið á fullkominn hátt hvernig hlutirnir ganga fyrir Dirk og vini hans. Sú röð er fyrsti eiturlyfjasamningur hans, með útliti Alfred Molina, sem endar í algjöru rugli. Er fyndið fyrir okkur og hræðileg upplifun fyrir Dirk og félaga en það er alltaf lausn ef þú kemst aftur í það sem þú veist og þegar Dirk er kominn aftur, er Brock kominn aftur. Jæja, ég hef ekki minnst á flestar persónurnar í svona samantekt en ég verð að segja að allir eru ótrúlega vel þróaðir. Leikarahópurinn er bara frábær með bestu frammistöðu sem ég hef séð af Mark Walhberg. Julianne Moore hefur kraftmikla frammistöðu í virkilega áhrifamikilli persónu; Reilly, Macy, Hoffman, Heather Graham, Guzman, o.s.frv. eru bara eftirminnileg, allar persónur þeirra með fyndnum og sorglegum augnablikum. Að lokum elska ég ótrúlega kvikmyndastíl Anderson hér með einstakt útsýni til klámbransans seint á áttunda áratugnum og snemma á níunda áratugnum. Ég var vanur að segja að "Magnolia" væri í uppáhaldi hjá Anderson en núna, eftir að hafa horft á allt nema "Sidney", get ég ekki sagt að ég eigi mér uppáhald því ég elska þá alla! PS: einhvers staðar las ég að þessi mynd væri "Scorsese kvikmyndin" af Anderson svo ég er meira en viss um að ef þú elskar "Goodfellas" og "Casino" muntu elska þessa líka. Ég f*ckling elska "Boogie Nights"!