Ef Edward Woodward væri sá sem horfði á þessa mynd, þá myndi hann öskra af skelfingu. Fyrirgefðu gott fólk en nóg er komið. Við áttum Get Carter, The Italian Job, Alfie og núna þetta. Hver er líkindin? Nei. Það er ekki beint tilviljun að þrír af frummyndunum leika Maurice Micklewhite og hinir eru með annan frábæran breskan leikara. Helsta sameiginlega innihaldsefnið í þeim frumritum ER breskleiki myndanna. Þeir voru ekki gerðir til að heilla Hollywood. Þetta voru sérkennilegar enskar myndir með einstakan sjarma/andrúmsloft sem er bara ekki hægt að endurtaka í Bandaríkjunum. Orðið er CULT og hvaða leið er betri til að eyðileggja sértrúarmynd en að bastardi hana með endurgerð eða jafnvel framhaldi. Wicker 06 átti erfitt verkefni áður en það fór á götuna. Wicker 73 er ​​enn ráðgátulegri en aðrar nefndar sértrúarmyndir; hún stangast á við tegund, snjöll handrit, A-bekk leikara, tónlistaratriði, leikmyndir sem stangast á við lýsingu og allar sögurnar í kringum myndina. Svo hér kemur endurgerð. Ekki hafa áhyggjur. Engin frumrit urðu fyrir skaða við gerð þessarar endurgerðar. Það þurfti að endurvinna nokkra meginþætti sögunnar fyrir nútíma Bandaríkin - samskipti, heiðni, meyjar. En það er bara um öll forsendan. Þannig að við gefum löggunni áfallafortíð í Nam-stíl, fullkomið með sjokkerandi tónlistarblikkum fyrir ódýru hræðsluna. Þá án farsímamasturs á eyjunni sem reddar samskiptum - en í raunveruleikanum myndi þetta ekki gerast. Löggan týnist bara ekki. Gefðu honum blóðtengil til að hvetja frekar en trúarárekstra og þú hefur endurgerðina. Hins vegar þunnt oblát, er það ekki? Það er bara að það var allt sett á með spaða. Nafnabreytingarnar voru einfaldlega hammy, næstum Carry On, það var engin tilfinning fyrir samfélagi á eyjunni, engin miðbær til að ná áttum, bara nokkur hús dreifð um skóg og það var allt. Willow var bara pirrandi með því að gefa ekki upp neinar upplýsingar og Cage var gagnslaus að láta hana komast upp með það. Þegar hann fór í brunninn vissirðu bara að hann myndi læsa honum. Handritið var merkt allt til enda - og maður vildi bara að það drífði sig og endaði. Eftirmálið var algjörlega fyndið og vissi ekki hvenær ætti að hætta. Þessi endir er líklega besta leiðin til að draga saman muninn á þessu tvennu. Maður endar í fallegasta sólsetrinu eftir hryllilegasta daginn. Hin endar með niðurstöðu útskýra-það-allt-til-the-thickies eftir vinnslu. Ég elskaði upprunalega en fór í bíó með opnum huga og var spenntur að sjá myndina. Ég fór þakklátur í vitneskju um að þessi mynd mun líklega enda undir hraðbraut einhvers staðar aðeins í þetta skiptið miskunnsamlega gleymd að eilífu.