'Water' (2005), síðasta hluta frumefnisþríleiks indverska kvikmyndaleikstjórans Deepa Mehta í Toronto er loksins lokið, næstum tíu árum eftir útgáfu allra fyrsta umdeilda þáttarins, 'Fire' (1996), sem fylgt var eftir. með aðeins minna umdeildu framhaldi '1947: Earth' (1998). Mehta lék frumraun sína sem leikstjóri með 24 mínútna kanadískri stuttmynd 'At 99: A Portrait of Louise Tandy Murch' (1975), en það var kanadíska kvikmyndin hennar um líf Indverja sem búa í Kanada sem færði hana aftur frægð í austurhlutanum. , land hennar með frumburðarrétti, 'Sam & Me' (1991). Viðurkenning á alþjóðlegum vettvangi var „Camilla“ (1994), með Bridget Fonda í aðalhlutverki, ásamt leikkonunni sem árið 1990 vann Óskarsverðlaunin sem besta leikkona í aðalhlutverki, 80 ára að aldri, sem ruddi brautina fyrir miðaldra leikkonur. að eiga enn von, fyrir túlkun sína á þrjóskum gamalli gyðingakonu í 'Driving Miss Daisy' (1989), látinni Jessica Tandy. 'Camilla' fjallaði um vináttu tveggja kvenna frá tveimur öðrum enda mannlífsins, vináttu í maí/desember. 'Camilla' var síðasta mynd Tandy; hún dó alveg sama ár. Alþjóðleg frægð fylgdi Deepa Mehta árið 1996 með útgáfu hins umdeilda 'Fire', sem breiddist út af reiði meðal fölsku þjóðrækinnar meðvitundar sem núverandi indverskur öfgamaður. Eftir að hafa þegar kannað vináttu tveggja kvenna í 'Camilla', í 'Fire' gekk Mehta skrefi lengra til að lýsa nánara sambandi tveggja einmana vanræktar kvenna. Myndin gerist á Indlandi nútímans, úthverfum höfuðborgarinnar Nýju Delí, og sýnir tvo bræður og eiginkonur þeirra, eldri bróðirinn (Kulbhushan Kharbanda) sem hefur gengið til liðs við undarlegan hindúatrúarsöfnuð lifir lífi í trúleysi, trúr sérfræðingi sínum um kynlausa tilveru. . Yngri bróðirinn (Javed Jaffrey) á í aukahjúskaparsambandi við kínverska konu (Alice Poon). Þannig finna báðar eiginkonurnar, Shabana Azmi sem leikur eiginkonu eldri bræðranna og Nandita Das yngri eiginkonan, vanrækt á sinn hátt. Önnur neydd til að lifa líflausu lífi, þökk sé sérvitringum eiginmanns síns, og hin sem hefur eina samskipti við manninn sinn í gegnum kynlíf og ekkert annað. Með því að búa í heimi tengdaforeldra og vera einu tveir utanaðkomandi í fjölskyldunni, hafa enga aðra til að treysta á, falla þessar tvær í faðmi hvor annarrar. Þannig kemur lesbíamálið. Ef það væri öxl utanaðkomandi manns til að gráta á, hefði líklega verið möguleiki fyrir þá að falla í fangið á manni, en að hafa engan annan til að treysta á, er þörf þeirra fyrir stuðning hvers annars alveg augljós. Það er ekki endilega tekið fram að allar vanræktar konur myndu á endanum taka lesbínsku, það gerðist bara til með hliðsjón af konunum tveimur í þessu samhengi. Allt í allt er myndin frábær og kafar mun dýpra en bara tvær konur sem rúlla sér í rúminu. Lykiláherslan er ekki lesbía í myndinni, heldur vanrækt nútíma eiginkvenna frá Indlandi, jafnvel í höfuðborginni, að kvenpersónurnar tvær eiga bara í kynferðislegu sambandi. Tveimur árum síðar var önnur afborgun Deepa Mehta frumefni móður jarðar, gefin út á Indlandi undir nafninu „1947: Earth“, enn ein frábær kvikmynd eftir frábæran leikstjóra, að þessu sinni á hindí, ólíkt „Fire“, sem var gert á enskri tungu. Nú hefur Deepa Mehta tekist að klára þríleikinn, þrátt fyrir mikil vandamál, eftir að hafa gefið út síðasta þáttinn nýlega, 'Water'. Það væri eflaust alveg jafn frábært og hinar tvær.