skrif blaðamannanna og tilskilinn yfir ákafur kærulaus blaðamaður og hágrátandi amma voru lúin og klisjukennd. Ég get ekki ásakað leikarana, en vissulega hlýtur einhver að hafa sagt "ertu að grínast, ég get ekki sagt þetta!" sjónarhorn fjölmiðla og lögreglusjónarmið, á meðan sjónarhorn lögreglunnar var nógu staðlað, var blaðasjónarmið og persónusköpun ofdregin ýkt og á stundum móðgandi ótrúlegt. Ég tek eftir því að þetta var samframleiðsla HBO, ef svo er þá er kannski hægt að útskýra staðalímyndir sleggjunnar í því léttur, ég var alveg að grenja á blaðamannafundinum. það skorti nokkurn trúverðugleika og hljómaði ekki í fjarska. 40 mínútur í fyrsta þáttinn og ég er enn að bíða eftir spennunni.Slepptu Five Daysthis. 2008/9 framleiðslan með þessum persónum er miklu betri og spennuþrungnari, jafnvel þótt glæpurinn sé yfir höfuð. Þessi saga átti ófyrirgefanleg augnablik sem aðeins er hægt að lýsa sem ótrúlega ótrúlegum. Fyrir blaðamannafulltrúa að hefja blaðamannafund án rannsóknarfulltrúa mættur til að svara blaðamannaspurningum.svo ótrúlegt að mér leið eins og áhugamannastund. Síðan fór ég að leita að blaðamönnum sem kallaðir voru „Scoop“ og að Perry White kæmi fram. Ég sá Hunter 2009 áður en „fimm dagar“ komust til Ástralíu án þess að átta mig á þetta var forleikur og hlakkaði til að Bonneville og McTeer myndu fara um aftur.Höfuðið skalf hræðilegt.