Að benda á að Anton Newcombe frá Brian Jonestown fjöldamorðin gæti líka notað einhverja meðferð er vægt til orða tekið. Í Dig! sem hlaut aðalverðlaun dómnefndar á Sundance, horfum við á hann og hljómsveit hans gera sjálfsskemmdarverk í sjö ár, á meðan fyrrverandi vinir og samtímamenn The Dandy Warhols rísa upp til samanburðar (farsímaauglýsing, alla vega). Hvað lyftir Dig! fyrir ofan samtíðarmenn hennar er hinn gríðarlega, næstum biblíulega grínisti-harmleikur sem verið er að spila: niðurdrepandi heiðarleg ritgerð um list á móti verslun og málamiðlanir. Þrátt fyrir alla hans „horfðu á mig, ég er blóðugur snillingur“, þá er Newcombe í raun upplýst sem einstaklega hæfileikaríkur, ef gríðarlega vandræðalegur, tónlistarmaður - miklu hæfileikaríkari en keppinautur hans, Dandy's Courtney Taylor sem segir myndina. Ef Newcombe er Dennis Hopper, Peter Fonda hjá Taylor. Jafnvel dapurlegri virðist Taylor gera sér grein fyrir þessu, með þreytu og sjálfsfyrirlitningu í talsetningu sinni: hann veit að hljómsveitin hans vann bardagann - en hvað kostar það? Í sannleika sagt seldust þeir upp, bjuggu til Indie-Lite plötur, héldu tönnunum hreinum og sennilega burstuðu hárið á sér tvisvar fyrir háttatíma - og unnu þannig plötusamninga og stóra ferðarútu. Og sleppa öllum trúverðugleika í ferlinu. Newcombe lifir hins vegar í óþverra, er sífellt rændur, lemur aðra hljómsveitarmeðlimi á sviðinu, sparkar í höfuðið á illum mönnum - og sást síðast í Dig! verið ferjaður af lögreglu, eftir að hafa misst réttinn til að sjá barnið sitt. Tvær af bestu myndunum um undirmenningu rokksins hafa verið leikstýrðar af konum: The Decline Of Western Civilization eftir Penelope Spheeris og þessi sem er samstundis klassísk um leið og hún kom út.