Ég er mjög hissa á að sjá alla þessa jákvæðu dóma fyrir þessa mynd. Ekki misskilja mig, það er ekki það að ég sé ekki hrifinn af „svona kvikmyndum“. Þó að ég geti mjög vel notið góðrar huglausrar hasarmyndasögu í Hollywood eins og Die Hard 4.0, þá líkar ég við „dogma“-myndir, eða 'raunverulega'-myndir jafn mikið EF þær eru vel gerðar. Gott dæmi er Festen (1998): engin tónlist, engin dramatísk myndavélahorn, ekkert sérstakt td, engar fínar staðsetningar. Bara góð saga í bland við frábæran leik og útkoman er frábær kvikmynd. Er Nine Lives laust við dramatísk myndavélarhorn, sérstakar myndir og fínar staðsetningar? Já. Er það góð kvikmynd? Það gleður mig að þú spurðir. Svarið er: Algjörlega ekki. Í fyrsta lagi eru allir að æsa sig yfir leikaraframmistöðunni. Mér þykir það afskaplega leitt, en þú mátt leika eins og þú vilt, en ef sagan og samræðurnar eru ekki trúverðugar, fellur leiklistin strax á bakvið. Og það er einmitt tilfellið með Nine Lives. Ekki einu sinni hafði ég á tilfinningunni þegar ég horfði á 'Nine Lives' að ég væri að horfa á alvöru fólk eiga alvöru samtal. Ég hafði það á tilfinningunni að ég væri að horfa á leikara reyna að koma fram sem „raunverulegar persónur“ á meðan þeir voru að segja hluti sem „raunveruleg manneskja“ myndi aldrei segja við þessar aðstæður. Það er varla hægt að kalla þetta SPOILER, en það eru nokkur samræðubrot hér að neðan . Ef þú heldur að það að lesa tíu línur af (fáránlegum) samræðum muni eyðileggja kvikmyndaupplifun þína, HÆTTU AÐ LESA HÉR. Ef þú vilt hlæja skaltu halda áfram að lesa. Samræðurnar voru oft svo fáránlegar að þær voru hörmulegar. Viltu dæmi? Nóg af þeim í 'Níu líf'. DÆMI1:Sjáðu þetta. Par heimsækir skítuga ríka vini sína í nýja höfðingjasetrinu sínu. Kona sér þennan kastala í húsi og segir við manninn sinn: Kona: Ég gæti vanist þessu (sem þýðir dýra húsið). Maðurinn: Ekki gera það. Konan: Af hverju ekki? Það gæti verið. Maðurinn: Nei. Þeir eru þeir sem þeir eru og við erum eins og við erum. Kona: Mér líkar við hljóðið af því -- við erum það sem við erum. Henni líkar við hljóðið af því? Maðurinn hennar lætur eins og skíthæll, en henni líkar hljóðið í því. Þá ganga öldruð hjón framhjá þeim og haldast í hendur. Þetta er það sem konan kemur með: Kona: Sjáðu! Þau eru eins og börn eftir skóla. Þau lifðu svo margt. Deildi öllu. Ég elska þig. Þau eru eins og börn eftir skóla? Og svo ofnotuðu klisjulínurnar sem þú hefur heyrt? Að klára með „Ég elska þig“? Segir hún þetta á meðan maðurinn hennar er að vera skíthæll við hana? Já, mjög rökrétt, mjög raunsætt, EKKI. Ef eitthvað er, þá kom svona samræða til þess að ég vildi kyrkja sumar persónurnar í myndinni fyrir að segja þessa hræðilegu, hræðilegu hluti. DÆMI 2: Eldri mamma, pabbi og yngri dóttir í jarðarför. Pabbi: Ég gerði mér ekki grein fyrir að Andrew var trúaður. Mamma: Það er til huggunar. Dóttir: Það er til styrktar. Mamma: Lífið er hverfult. Pabbi og dóttir sprungu úr hlátri. Já, þessi einlína fer í taugarnar á mér hvenær sem er, sérstaklega í jarðarför! Fyrirgefðu, ég hlýt að hafa misst af brandaranum hérna.Og hann heldur áfram og áfram og áfram....Hvað með myndavélina? Ekki einu sinni fara þangað. „Leiðinlegt“ væri hrós. Það átti að þykja „raunhæft“; í staðinn missir þú helmings svipbrigða leikaranna (það eina sem eftir er að horfa á í þessari mynd), en helminginn af tímanum er myndavélinni beint að baki eða hlið einhvers í stað andlitsins. Ályktun? Jæja, ekki segja að ég hafi ekki varað þig við! Það er góð mynd til að leigja ef þú vilt gera út með stefnumótinu þínu eða eitthvað á meðan á myndinni stendur, því þér er ekki einu sinni sama hvort myndin sé í spilun eða ekki eftir fyrstu fimm mínúturnar. Ofmetin og leiðinlegri en að horfa á gras vaxa soldið dregur það saman.