Þegar ég rak augun í titilinn hugsaði ég um að við myndum fá annan erfiðan mjaðmaskurð, en í raun fannst mér "7eventy 5ive" vera vægast sagt viðunandi og næstum 80s afturför eftir leiðinlega hægan miðkafla. skriðþunga fyrir síðasta hálftímann sem leiðir til þess að það er svívirðilega klístrað hápunktur og beinlínis lögguútlok. Hún mun ekki vinna til verðlauna fyrir frumleika, því hún er eins kerfisbundin og hægt er að verða og stelur þrumunni hennar í vegi fyrir spennu (venjulegum ódýrum stökkhræðslu), staðsetningu (afskekkt stórhýsi) og hvatningu frá öðrum myndum. Glimrandi leikstjórnin er eftir bókinni og efnið er ansi þröngsýnt með illa útfærðum rauðum síldum innan vandaðs plots og fábrotins handrits. Stundum hlæjandi, en engu að síður skemmti ég mér fyrst og fremst vegna hrottalegra og grimmilegra ofbeldisverka gegn sumum frekar andstyggilegum pirrandi háskólanemum af geðrofsmorðingja með vígöxi. Frammistaðan var ekki af verri endanum í líki ungra leikarahópa, en persónurnar sem þeir voru að túlka voru ekki sérstaklega lokkandi. Alltaf frambærilegur Rutger Hauer mætir í stuttu stuðningshlutverki sem gráhærður spæjari. Létt gerð, en grunn og gleymin viðbót við foldina.