Jæja, hvernig á að gera kvikmynd eins ögrandi og mögulegt er? Þessi teiknimyndalega beinskeytti hneyksli reynir með því að láta tvær lágkúrulegar Parísarkonur (eina vændiskona, einni nýlega nauðguðu fyrrverandi klámleikkonu, hvorki meira né minna) rífast og fara á þjóðlega kynlífs- og morðsprengju, sérstaklega karla. Mjög stuttur tími gefur þér vísbendingu um tilraunaeðli þessarar ofbeldisfullu harðkjarna "Thelmu & Louise" - en það er gert algjörlega án kaldhæðni eða íhugunar fyrir hugsanlegum femínískum boðskap... Og þar sem við komumst ekki mjög nálægt söguhetjunum , ofbeldið er í raun þöggað og deyfandi - og kannski er það gott. Sem frjálslyndur talsmaður tjáningarfrelsis fagna ég því alltaf þegar "alvarlegur" kvikmyndaiðnaðurinn þorir að innihalda fullkomnar kynlífssenur. En spurningin er: Virkar það fyrir myndina í heild sinni? Er það eitthvað gott? Hér, ekki mjög, þó að okkur sé gefið nýja merkingu á setningunni "skot í rassinn"! 3 af 10 frá Ozjeppe