Ég bjó einu sinni með herbergisfélaga sem gerði sjálfsvígstilraun, og íbúðin okkar var í byggingu þar sem þú gætir fengið fimmtíu dollara hávaðabrot fyrir hnerra eftir miðnætti - svo það er óþarfi að segja að ég á auðvelt með að tengja við "Leigjandinn" eftir Polanski. En ég hef líka gaman af myndinni af öðrum ástæðum. Ég er ekki viss um að það virki þegar á heildina er litið - niðurgangur Polanski-persónunnar í vænisýki og brjálæði, sem tekur síðasta hálftímann eða svo, virðist frekar ögrandi og furðulegt. Ebert var með öllu ósannfærður og hann skellti myndinni með grimmri eins stjörnu umsögn. En mér finnst einstakar senur og augnablik virka prýðilega, þannig að þó ég skilji ekki alveg alla myndina - hvað kemur Egyptafræðinni til dæmis við? - Ég hef samt jákvæð áhrif á það í heild. Guð hvað ég hef oft sætt mig við að eiga svona heimska vini í staðinn fyrir enga vini! Ég elska kvikmyndahúsalífið - fyndnasta „að gera út“ augnablik kvikmyndasögunnar, myndi ég segja. Og drengur, elska ég Isabelle Adjani - hún er svo foxy í þessari mynd að það er næstum ótrúlegt. Og hún skilar frábærri frammistöðu eins og alltaf. Polanski er líka góður leikari; Ég er ekki sammála stöku niðrandi ummælum um frammistöðu hans hér. Karakterinn hans á að vera lágstemmd og hugsi, þannig að lágstemmd frammistaða hans passar. Mér fannst hann fullkomlega samúðarfullur - þó hann hafi misst mig svolítið þegar hann byrjaði að klæða sig í drag af engum augljósum ástæðum. Já, myndin er óljós. Og hægt. En það fangar framandi eiginleika íbúðarlífsins - eitthvað sem ég hef gert allt of mikið af - svo ég grafa það. Það er fyndið hvað það eina sem þú þarft er sameiginlegur viðmiðunarstaður og skyndilega verður furðumynd eins og þessi mjög mikilvæg! Örugglega þess virði að sækja fyrir vasaskipti á DVD.