Fólkið hjá Aardman hefur gert flotta, krúttlega og villta aðlögun á stuttmyndum sínum af Wallace og Gromit til lengdar, sem maðurinn og hundurinn hans, uppfinningamenn sem virðast hafa meiri gáfur (eða hagkvæmni) fyrir hið síðarnefnda. Í þessu tilfelli hafa þeir fundið upp vél sem getur fangað allar kanínurnar sem eru að éta uppskeruna um allt rólegt enskt þorp. Sérstaklega fyrir frú Tottington (eða 'Totty' fyrir þá sem eru 'násamlegir'), Victor Quartermaine til mikillar gremju, sem vill bara drepa allar kanínurnar með traustri riffli sínum. Wallace og Gromit virðast hafa náð góðum árangri með vélina sína, en Wallace hefur rugl: vél sem hann hefur búið til til að búa til meiri mat fer allt í einu í kross með kanínu - bölvunin er á! Margt af þessu er um það bil eins létt skemmtun og krakkamynd gæti beðið um, en hún beinir líka hattinum að elstu hefð í klassískum teiknimynda-smelli: Looney Tunes, sem aftur á við mikið þögla gamanmál og vaudeville. Að vísu eru Aardman strákarnir (Nick Park og Steve Box) með fullt af fleiri brellum og brellum og hugviti með efninu sínu. Það er aldrei minna en ótrúlegt að sjá hvernig þeir nota stöðvunarhreyfinguna, jafnvel þegar brandari eða kjaftæði gæti verið svolítið fyndið "ho-ho" ekki fyndið "ha-ha" hlið (þreytt gagnrýni en ég' skal segja það). Curse of the Were-Rabbit virkar svo vel á öllum vígstöðvum fyrir áhorfendur, í skekktri sögu sinni og skyndilegum dýfingum í útsetningu (Gullna kúlu sagan er doozy), Park and Box og félagar missa aldrei sjónar af gleði í efninu. óljós og hjartahlý og algjörlega utan veggja fyrir börnin (jafnvel þau allra yngstu munu elska ævintýrin og undarlegar græjur eins og vörubílinn Wallace og Gromit keyra um í), og fyrir fullorðna eru litlar gaddar af angurværum, absúrdískum tóna í miðjum klassískum enskum farsa. Aðeins (og ég er sennilega minnihlutaálit hér) þegar borið er saman við Chicken Run þá er það næstum smá vinna - það er minna söguþráður en það er röð af hlaupandi gaggum, og auðvitað fullt af orðaleikjum sem fela í sér kanínur og skrímsli og karnival og ostur (og hræðilegir menn með egó í byssunum sínum eins og Quartermaine raddaðir Fiennes). En þegar hún slær best er hún ein skemmtilegasta mynd ársins 2005. Hún brosir mér stórt, þegar hún er í sjónvarpinu.