Frá leikstjóra Oldboy kemur þessi klóki vampíruleikur. Kang-ho Song fer með hlutverk prests sem er óvart breytt í vampíru á meðan hann er læknaður af banvænum, dularfullum vírus. Vampíra hans og prestdæmi eru talsvert í átökum, en hann getur lifað af með því að ræna blóðbanka spítalans og meðvitundarlausa sjúklinga sem gætu ekki haft á móti sýktu blóði. Vegna þess að hann lifi af kraftaverki kemur hann inn í líf fjölskyldu Ha-kyun Shin. Shin er með krabbamein og móðir hans trúir því að Song geti læknað það. Því miður, vampírismi Song hækkar girndarstig hans á þann hæð að hann getur ekki annað en fallið fyrir ungu eiginkonu Shin, OK-vin Kim. Kim hefur mikinn áhuga á heimi vampírismans og þau tvö verða elskendur. Myndin þaðan fer í skrítnar áttir sem mér finnst að maður ætti að upplifa sjálfur. Það sem í rauninni ber að nefna er leik Chan-wook Park á kvikmyndamiðlinum. Guð minn góður, ég hef sjaldan séð jafn meistaralegan myndlistarmann á hámarki krafta sinna. Helsti galli myndarinnar er að hún er svolítið samhengislaus, sérstaklega í upphafi. Park hefur áhuga á að segja sögur sínar aðallega í myndefninu, sem stundum getur verið erfitt að fylgjast með. En þegar það virkar, maður, flýgur það. Myndin er líka ógeðslega fyndin. Lokaröðin, sem er auðveldlega ein sú besta áratugarins, er í senn hjartnæm og yndislega fáránleg. OK-vin Kim ætti að verða heimsstjarna eftir þessa mynd. Hún skilar einna bestu frammistöðu ársins.