Hér er annar Antonioni sem verður enduruppgötvaður aftur og aftur um leið og hann kemur út á spólu eða DVD. Ég sá hana fyrir nokkrum mánuðum þegar hún var sýnd í fyrsta skipti (jafnvel í höfuðborg kvikmyndahúsa L.A.!) í nokkrar vikur og hvarf síðan (áhorfendur listahússins virðast hafa valið sitt eigið sérstaka svæði, þar sem eldri uppáhalds eins og Antonioni og Resnais eru aðeins velkomnir sem einstaka forvitni.Fyrst varð ég fyrir vonbrigðum, fannst hraðinn óþolandi leiðinlegur og að maðurinn hefði misst tækifæri (í mörg ár átti Antonioni erfitt með að finna fjármögnun) á háum aldri til að bæta við annað meistaraverk að kanónunni hans; en þar sem ég þekkti Antonioni fyrir hvað hann var og hvernig ég hafði fyrst brugðist við Blow-Up and the Passenger, neitaði ég að dæma fyrr en ég hafði séð myndina aftur. Ég fór aftur daginn eftir og það hefði ekki átt að koma mér á óvart að myndin hafi haldið áfram að toga mig inn, gera mig meðvitaða um hluti sem ég hafði hugsað um og misst tök á í gegnum lífið, keyra heim, í samtímaumhverfi, punkta afhjúpað fyrir í fyrsta sinn fyrir fjörutíu árum síðan í 'L'Aventurra', sem myndaði umhverfi lúmskra stemmninga svo einkennandi og heillandi fjarlægt í tóni (og frekar kómískt reyndar) að ég gat ekki fengið nóg. Atriðið með Malkovich sitjandi á fínu lituðu rólunum á vindblásinni ströndinni, þar sem veðrið var svo fallega silfurskíðað, og Eno/U2 brautin í bakgrunni sem flæddi í gegnum á bara takti sínum, hafði verið í uppáhaldi hjá mér; var það samt, en nú var öll myndin jafn frábær! Hvílíkt undarlegt fyrirbæri, flókinn einfaldleikinn eða ósýnilega fléttan sem auga Antonionis eitt virðist geta tekið upp og miðlað. Það skrýtna er að þó hún líti út við fyrstu sýn eins og softcore klám af einhverju tagi og hún inniheldur fullt af kynlífi og hinni brjálæðislega glæsilegu Sophie Marceau og fullt af öðrum alþjóðlegum stjörnum til að afvegaleiða þig, þá er þessi mynd ótvírætt frá Antonioni í grunninn. , en þú munt ekki skynja að hve miklu leyti, fyrr en þú hefur séð það nokkrum sinnum og vanist hrynjandi þess. Til dæmis er þetta frekar fyndin mynd með djúpum húmor, eitthvað sem ég tók ekki eftir í fyrstu, en annar gagnrýnandi kveikti á og tók eftir til mikillar ánægju við frekari áhorf (4 áður en þeir drógu hana og myndu) hef farið aftur fyrir meira). Ef þessi mynd hefði verið rétt kynnt og fólk leiðbeint að vissu marki um hvernig ætti að nálgast hana, þá efast ég ekki um að hún hefði heppnast á listahúsabrautinni eins og flestar myndir Antonioni á sjöunda áratugnum. En sjöunda áratugurinn er ekki lengur og myndin verður að finna áhorfendur sína á litla tjaldinu þar sem helmingur fegurðar hennar mun glatast jafnvel í bréfalúgu ​​DVD útgáfu (ef og þegar hún kemur út). Ég hvet alla kvikmyndahnetur almennt eða dulspekilegt til að sjá 'Beyond the Clouds' og bæta töfrum við hið hörmulega.