Ég er nýbúinn að sjá þessa yndislegu klassík aftur eftir mörg ár, næstsíðustu mynd leikstýrð af Henry Cornelius, sem lést þremur árum síðar aðeins 45 ára að aldri (á sama aldri og karlkyns stjarna myndarinnar Larry Harvey átti líka að deyja í 1973). Þrír framtíðarleikstjórar voru í áhöfninni: Jack Clayton (aðstoðarframleiðandi), Guy Green (kvikmyndatökumaður) og Clive Donner (klippari). Þessi mynd er byggð á sjálfsævisögulegu sögunni „Goodbye to Berlin“ eftir þekkta breska rithöfundinn Christopher Isherwood, sem var fyrst breytt í leikrit eftir John van Druten, síðan gerð að þessari mynd, síðan breytt í söngleik, „Cabaret“. , og loks tekin upp sem 'Kabarett', sem vakti heimsathygli á hinni mögnuðu Liza Minelli, með rödd hennar sem getur splundrað glas í kílómetra fjarlægð. Isherwood kemur fram sem persóna í myndinni undir eigin nafni. Hann var samkynhneigður, en í þá daga var það ólöglegt og gat sett hann í fangelsi, svo hann dyljar tilhneigingu sína undir þeirri lýsingu að vera það sem hann kallar „staðfestur ungfrú“. Þetta er lykillinn að platónsku sambandi hans við hina ofboðslega sérvitru, brjáluðu, lauslátu, alltaf glaðlegu og rækilega einstöku persónu sem hann kallar Sally Bowles. Andlitsmyndin af Sally Bowles í þessari mynd er túr-de-force eftir hina ungu Julie Harris, sem sópar hverri senu í töfrandi og grípandi vef glitrandi persónulegs sjarma. Þvílíkt farartæki fyrir leikkonu með mikinn sjarma! Þetta er ein af frábærustu kvikmyndasýningum fimmta áratugarins. Isherwood er fullkomlega leikinn af hinum unga Lawrence Harvey, í fínlega dæmdum flutningi sem leyfir gamanmyndinni aldrei að fara út fyrir brúnina, og jafnvel farsa-augnablik sem jaðra við slapstick eru einhvern veginn „næstum trúverðug“. Larry er svo fyndinn að túlka dásamlegan dúkku. Hvílík kaldhæðni, miðað við þann algera skort á blóðþrýstingi sem sýndi sig af hugrekki hans og stóuspeki á síðasta ári lífs síns þegar hann lést úr banvænu magakrabbameini og hegðaði sér af slíkri reisn og kvörtun. Ég þekkti hann vel síðustu þrjú árin eða svo og hann var gjafmildur, hlýr og hógvær. Hann dýrkaði litlu stúlkuna sína Domino, sem er nú því miður líka dáin á hörmulegan hátt. Þessi mynd var hans besta frammistaða, en í kjölfarið fylgdu stórbrotið verk hans í 'Room at the Top' (1959), 'Summer and Smoke' (1961) og 'The Manchurian Candidate' (1962). Larry var oft vanmetinn á lífsleiðinni vegna þess að hann var of myndarlegur, var oft ráðinn sem cad og glamour boys eru ekki alltaf samþykktir sem góðir leikarar, en margar af bestu leikkonunum léku á móti honum og þeir voru ekki í vafa um hæfileika hans , og hann var sterkur í aðalhlutverki í mörgum af mikilvægustu kvikmyndum síns tíma. Ef hann hefði lifað fram yfir miðjan aldur, hefði hann farið á kostum og orðið „grand old man“ á skjánum. Þar sem hann sat í húsi sínu í Hampstead einn daginn, gaf hann mér glas af venjulegu hvítvíni sínu úr risastórri tunnu sem hann hafði komið með úr einhverjum erlendum kjallara. Ég sagði að hann hefði alltaf gefið mér svo dýrindis vín, hvað var það? Hann svaraði því stoltur að þetta væri Sancerre sem hann hefði valið sjálfur í víngarðinum í Frakklandi og hefði sent til sín sérstaklega. Hann bætti svo við með mikilli þráhyggju: "Veistu, ég hef beðið í fjögur ár eftir því að einhver tjáði sig um það og spyr mig hvað það er, og þú ert fyrsti maðurinn sem hefur gert það." Það sem skipti hann máli var að fá viðurkenningu fyrir að hafa bragð af víni og glæsilegri vinir hans höfðu neitað honum um þá ánægju. Í þessari mynd sýnir Anton Diffring hrífandi snemma leik sem alvörugefinn ungur maður (síðar átti hann að leika nasistaforingja allt of mikið, aumingja náunginn), og hin unga Shelley Winters leikur ríka þýska gyðingastúlku, í sínu venjulega hávaðasömu. en áhrifaríkur háttur, en það var ekki of erfitt, þar sem hún var sjálf hávær gyðingstelpa samt. Þessi mynd hefur svo mikla lífsgleði yfir sér að hún er hrein unun.