Ef þér líkar ekki við Mel Brooks muntu ekki líka við þessa mynd. Það er sjálfgefið. Af hverju einhverjum myndi ekki líka við myndirnar hans er mér ókunnugt, en fyrir þá sem geta ekki séð ljósið, forðastu það bara. Allir aðrir: Þetta er klassískt. Allur leikarinn er fullkominn: Carey Elwes er hrífandi, snjall, BRESKI Robin Hood, Amy Yasbeck fer fram á viðeigandi hátt sem Marion, Richard Lewis er hans venjulega annars hugar, pirraði sjálf, Roger Rees er snilldar blanda af læti og ofbeldi sem „Mervyn“. Sýslumaðurinn í Rottingham og Dave Chapelle, Eric Allan Kramer, Mark Blankfield og hinn sorglega vannotaði Matthew Poretta eru hinir fullkomnu Merry Men. Það eru líkindi með Spaceballs, Blazing Saddles...og hverri annarri Mel Brooks mynd. En af hverju myndirðu vilja að hann skipti um stíl þegar hann virkar svona helvíti vel? Tilvísanir í poppmenningu í þessari mynd eru nógu gamlar til að vera fyndnar aftur...frá sjónarhóli 16 ára, að minnsta kosti. Þetta er algjör skopstæling, hverja sekúndu er leikrit til að hlæja. Sum þeirra virka ekki, en flest gera það og vel. Ég uppgötvaði nýja brandara í fimmta og sjötta skiptið sem ég horfði á myndina!Auðvitað, ef það er ekki þinn stíll að vera bardagi af stöðugum sjónrænum og munnlegum gaggum, myndirðu ekki líka við þetta. Þetta er ekki Óskarsverðlaunahafi, það er Mel Brooks. Þú veist hvað það er þegar þú ert að fara í það. Ef þú vilt stanslaus hlátur, furðu vel þróaðar persónur og tökuorð til að endast alla ævi skaltu horfa á þetta.