Þessi mynd sést nánast aldrei í dag - eina ástæðan fyrir því að ég get notið hennar aftur og aftur er úr örlítið slitnu VHS eintaki sem ég gerði þegar myndin var sýnd í sjónvarpi árið 1991 hér í Englandi. Leikarahópur er greinilega að njóta sín og þetta endurspeglast til áhorfandans. Skarpt handrit hjálpar hlutunum áfram og þegar þú hefur séð þetta muntu vilja horfa á það aftur og aftur. Wayne Rogers er „stjarnan“ en allir leggja sitt af mörkum til frábærrar kvikmyndar, með frábæru djasshljóðrás til að byrja með. Það eru tilfinningaþrungin augnablik meðan á myndinni stendur, en aldrei að marki sjúklega sætrar tilfinningasemi - þetta eru krakkar á ferðalagi lífs síns og þeir miðla þessari spennu á frábæran hátt. Mjög mælt með því ef þú getur raunverulega fengið að sjá hana.