Þetta er engin ganga í garðinum. Ég sá þetta þegar það kom út og hef ekki þorað að horfa á það aftur. Þú munt aldrei sjá hryllilega hrikalegri eða niðurdrepandi kvikmynd. Mér leið eins og ég hefði verið barinn alvarlega. Í hvaða heimi lifum við þegar við eigum börn sem eru verr meðhöndluð en sorp? Þetta er heimurinn okkar, það sem við höfum skapað, það sem við höfum leyft að gerast. Og ég myndi hika við að segja að ég-ÉG-VIÐ berum enga ábyrgð á þessu. Babenco gerði þessa mynd til að vekja okkur, til að hrista okkur inn í kjarna okkar, og honum tókst það. Hvernig getum við verið grimm, eftirlátsöm eða vanræksla í garð barna okkar þegar við sjáum grafískar afleiðingar slíkrar hegðunar? Hann er að benda á ásakanir á okkur öll fyrir að gera þetta við hina lægstu og minnst valdamestu í samfélagi okkar. Og ef þú ert ekki að gera eitthvað á hverjum degi til að koma í veg fyrir það, þá ertu hluti af vandamálinu. Ég er EKKI trúarofstækismaður, en þessi mynd fékk mig til að hugsa um ástand sálar minnar.