Hvað í andskotanum var þetta. Einhver las greinilega Stephen King og Sartre á sömu önn. Við fáum tilvistarangi í bland við ódýran hrylling. Það voru augnablik sem voru truflandi en hvert þeirra var aflýst af hræðilegri tónlist, CGI eða leiklist. Vandamálið við skrítnar frásagnir eins og þessa er að það er letilegt. Jafnvel verk David Lynch líður stundum þannig, og rétt eins og áhugaverðir þættir hans og kvikmyndir taka þau allt of lengi. Og því miður eru þetta aðeins 98 mínútur. Ég býst við að það snerti tilfinningar unglinga og óttann við einmanaleika sem við öll búum við, en gerir bara persónurnar ekki nógu viðkunnanlegar til að okkur sé sama um örlög þeirra...hver sem þau voru. Lokaatriðið skilur allt eftir óljóst.