Fyrstu 20 mínúturnar eða svo (ég var að horfa á það á PS2 svo ég hef í rauninni ekki hugmynd um hversu langan tíma það tók) setur Alienator upp áhugaverða forsendu. Ég held að ég hafi ekki séð slasher-mynd með geimveru frá annarri plánetu sem vondan áður. Hins vegar breytist áhuginn fljótlega í undrandi vantrú þegar þú áttar þig á að „geimveran“ er risastór líkamsbyggingarkona í stálbikini. Já, Alienator er augljóslega fáránlegt. Ekki halda að ég haldi þessu á móti því. Í heimi shlock-hryllings getur augljóslega fáránlegt oft verið gott merki. Hins vegar er hrópandi heimska forsendna hennar það eina sem myndin hefur í raun fyrir sig. Alienator er fyndinn eins og helvíti, en það er líka ruglingslegt sukkhátíð af hæsta gæðaflokki. Leikarar hrúgast af misheppnuðum tilraunum til alvarleika, mögulega snilldar línur af hreinum ostasamræðum hrasa af óhugnanlegu vanhæfni og leikstjórnin nær ekki einu sinni að draga saman eitt eða tvö almennileg leikmynd. Þegar myndin lýkur er varla hægt að sjá upprunalegu hugmyndina í gegnum heystakann af algerri þreifingu sem teymið hrúgaði á hana. Bættu við þessu að 'geimveran' drepur bara fólk með því að gufa það upp, í stað þess að gera einhverja 'högg' sem slíkur og þú ert með risastóran dunandi haug af góðum hugmyndum sem eru látnar rotna. Þú munt hlæja að Alienator, en AÐ honum, ekki með honum. Ef það er þitt mál, farðu þá og athugaðu það.