Myndin hófst á því að Wheeler laumaðist inn í íbúð kærustu sinnar. Frænku hennar (Edna May Oliver - of hæfileikarík manneskja fyrir þessa mynd) líkaði ekki Wheeler - viðhorf sem ég á auðvelt með að tengja við. Frænkan ákvað að fara með þessa blíðu ungu dömu til útlanda til að koma henni frá Wheeler. Þeir fóru og Wheeler fjárfesti í byltingu í litlu goðsagnakenndu ríki vegna þess að þeir lofuðu að gera hann að konungi sínum. Um svipað leyti var Woolsey í sama litla goðsagnaríkinu og hann var gerður að konungi. Svo þegar Wheeler kom var það undir strákunum komið að berjast gegn því, en þeir neituðu því þeir eru nú þegar vinir - sem olli fólki miklum vonbrigðum, þar sem að drepa og skipta út konungum er þjóðleg dægradvöl. Ég er mikill aðdáandi gamanleikja frá gullöld Hollywood - hið þögla tímabil í gegnum 1940. Ég hef séð og rifjað upp hundruð, ef ekki þúsundir af þessum myndum, en þrátt fyrir ást mína og þakklæti fyrir þessar myndir hef ég aldrei getað skilið aðdráttarafl Wheeler og Woolsey - eina gamanmyndateymið sem gæti verið jafn slæmt og Ritz Bræður! Þrátt fyrir að hafa verið mjög farsæll á stuttum ferli sínum í Hollywood (styttur vegna snemma dauða Roberts Woolsey), get ég ekki annað en tekið eftir því að nánast hvert annað farsælt lið gerði sömu grunnhugmyndir en miklu betri. Til dæmis voru margir þættir þessarar myndar sem minntu á kvikmynd Marx-bróðurins, ANDASÚPA, en samt sem áður komu KREKAR HNETUR mér aldrei til að hlæja og ANDASÚPA var kjánalegt og mjög skemmtilegt djamm. Stundum talaði Woolsey svolítið eins og Groucho, en brandarar hans hafa aldrei punchlines sem eru jafnvel smá fyndnir! Reyndar virtist hann bara bulla tilgangslaust. Eina fyndna eiginleiki hans var að hann leit út fyrir að vera asnalegur - örugglega ekki næg ástæða til að setja hann á filmu. Að auki hafði Wheeler þá kómíska aðdráttarafl oststykkis - oststykki sem söng mjög illa! Týnt tækifæri var gamla Vaudeville-rútínan sem Abbott og Costello gerðu síðar vinsæla sem „hver er fyrst“ sem var gert í þessari mynd en það vantaði neista af vitsmuni eða tímasetningu. Reyndar, fljótlega eftir að þeir hófu spjallið, enduðu þeir bara rútínuna - svo ótímabært að þú situr eftir svekktur. Ég vissi að "hver er á fyrstur" hafði verið til í mörg ár og notað af mörgum liðum, en ég vildi endilega sjá Wheeler og Woolsey gefa það sanngjarnt skot og gefa því sinn eigin snúning. Enn og aftur hef ég fundið enn annan undirmanninn. -par mynd eftir þetta tvíeyki. Þó að ég verð að viðurkenna að mér líkaði lítillega við nokkrar af myndunum þeirra (svo sem SILLY BILLIES og THE RAINMAKERS - sem ég gaf reyndar 6 á IMDb), þá var þessi mikil þolpróf til að klára - eitthvað sem mér finnst gerast allt of oft þegar ég skoða myndir Wheeler og Woolsey. Hvar var allur húmorinn?!