Þessi mynd er enn eitt dæmið um bölvun austur-asískrar kvikmyndagerðar: tvær eða fleiri aðskildar sögur settar saman í eina kvikmynd. Aðrir gagnrýnendur hafa greinilega líka tekið upp á því því það er nokkrum sinnum minnst á „fyrsta hluta“ og „seinni hluta“. Hvernig geturðu verið með einhverja persónuþróun eða djúpan söguþráð þegar persónurnar og sagan koma fram í svona stuttan tíma? Ég var að njóta fyrri hlutans þar til hann hætti skyndilega (hann „lokaði ekki“, hann hætti bara í því sem virtist vera miðja sögunnar) til að koma í staðinn fyrir geðveikan og algjörlega ótrúlegan seinni hluta sem virtist snúast um stelpa að endurraða og þrífa íbúð hjá strák (vá!) Ég hlakka til þess dags þegar Wong Kar Wai fær ágætis handrit til að vinna með!