Línurnar í titli þessarar umfjöllunar eru fyrstu línurnar í þemalagi þessarar myndar, dásamlega heilabiluð skopstæling á (að mínu mati hræðilega) laginu "My favorite things" úr "The Sound of Music". Og þetta skemmtilega smáatriði er ekki eini þátturinn sem gerir "The Body Shop" aka. "Doctor Gore" (1973) sem ég mæli með öðrum Gore/Trash aðdáendum mínum. Myndin, sem var unnin nánast eingöngu af J.G. Patterson Jr., sem starfaði sem framleiðandi, rithöfundur, leikstjóri og aðalmaður sem samnefndur Dr. Gore, er eflaust vitleysa, en það er líka hafið yfir allan vafa að það er skemmtilegt og að allir sem komu að málinu, sennilega Patterson sérstaklega, voru meðvitaðir um að þeir væru ekki beinlínis að gera meistaraverk.Dr. Brandon (Patterson), frægur en algjörlega geðveikur lýtalæknir, missir ástkæra eiginkonu sína Anitra, fyrirsætu, í slysi. Ásamt húkkbaka aðstoðarmanni sínum Greg (Roy Mehaffey) rænir hann héðan í frá fallegum ungum konum til að byggja sér nýja, fullkomna eiginkonu úr líkamshlutum þeirra..."Doctor Gore" er eflaust kvikmynd um "svo slæmt að það er" góð tegund', en það hefur líka eiginleika umfram venjulega fáránlega ruslið. Vitlaus vísindi hafa alltaf verið eitt af mínum algeru uppáhalds hryllingsefni, og reyndar er það líka eitt flottasta umræðuefnið fyrir fáránlegar Gore Trash-myndir. "Doctor Gore" er augljóslega tekin upp á lágmarkskostnaði og heiðrar "Frankenstein" myndirnar, sérstaklega meistaraverk James Whale, "Bride of Frankenstein" (1935), og líkist útliti fyrstu Troma / Herschell Gordon Lewis Gore t.d. "Blood Feast" (1963) - aðeins að þetta lítur miklu ódýrara og vitlausara út. Ljóst er að J.G. Tilgangur Pattersons var ekki bara að gera skemmtilega mynd: Þar sem hann var frekar ljótur, undarlegur náungi, gaf hlutverk hans sem Dr. Brandon Patterson tækifæri til að gera út með nokkrum heitum, varla klæddum ungum konum (sem myndi seinna enda upp sem líkamshlutagjafar á rannsóknarstofu Dr. Brandon). Flest af grautnum er í raun ansi vel gert varðandi augljóslega pínulítið fjárhagsáætlun. Samræðurnar innihalda einstaklega fyndnar línur ("Fáðu það, það gæti verið hurðin... og farðu í úlpu svo þeir sjái ekki að þú ert hnakkabakur."). Fyrir utan áðurnefnt þemalagið inniheldur "Doctor Gore" líka dásamlega vitlausa framkomu kántríhljómsveitar sem heitir 'Bill Hicks and the Rainbows' - nýja uppáhaldshljómsveitin mín, NOT. Það sem eftir lifði myndarinnar var ég sífellt að velta því fyrir mér hvort Bill Hicks og Roy Mehaffey, sem leikur hnúkbakaða aðstoðarmanninn, séu tvíburar eða jafnvel sama manneskjan - þeir tveir líta nákvæmlega eins út og með tvo ótengda offitu, rauðskeggjaða stráka sem líta þetta út. skrítið í einni mynd væri mikil tilviljun. Annað en J.G. Patterson, flestir leikararnir gerðu aldrei neinar aðrar myndir. Þetta er fyrsta myndin sem ég hef séð af fáum eftir Patterson. Því miður lést maðurinn úr krabbameini árið 1975. Á heildina litið er "Doctor Gore" mynd sem er vissulega ekki fyrir alla. Reyndar er þetta algjört rugl. En hún er líka skemmtileg og mæli með öðrum aðdáendum mínum af skrýtnum og ódýru tjalddóti. Orðabækur ættu að sýna skjáskot úr þessari mynd undir „ruslaflikki“.