Endurgerð Ghillie af telúgú "okkadu" er sem betur fer skýr útgáfa af frumritinu. Hún fyllir sama kraftinn og Dharani, trúr kvikmyndalegum ljóma sínum, skilar henni með stæl og yfirlæti. Ferill Vijay er flaggaður með innkomu manna á borð við Surya og Vikram í baráttunni, fékk nauðsynlega upplyftingu með þessari mynd. Þetta gæti vel reynst besta mynd sem Vijay hefur verið á, miðað við þær ákvarðanir sem hann hefur verið að taka síðan þá. Dugmikill leikari virðist hafa misst taktinn. hvað með hæfileikaríka nýliða sem eru samþykktir bæði af iðnaðinum og almenningi. Hið þétta handrit, sem keyrir á hálsbrotshraða, snýst um Velu, vísvitandi ungmenni sem leitast við að setja mark sitt á Kabaddi (vinsælan leik). meðal drengja á Indlandi). Atburðir eftir tilviljunarkennd viðureignar við Muthupandi, björgun hans á stúlkunni í neyð og hvernig hann teflir við vonir vina sinna og hans eigin myndar burðarlið og endi myndarinnar. Vijay passar sem „T“ ' inn í hlutverkið og ritgerðir lágværa og trúverðuga lýsingu á drengnum í næsta húsi. Trisha hefur meira en staðalímynda tamílska kvenhetju að leika. Hlutverkið er miklu flóknara en bara stelpa í vandræðum. Með takmörkuðum samræðum nýtir Trisha sér einstaka þögnuð tjáningu og fíngerða varnarleysi til að bæta lit við hlutverkið. Þetta er klassískt tilfelli af forsíðustúlku sem er að verða fullorðin til að verða atvinnuleikkona. Trisha varð mitt persónulega uppáhald eftir þessa mynd. Kvikmyndin endar á fyrirsjáanlegum línum, þó maður verði að þakka leikstjóranum fyrir að hafa haldið áhorfendum að giska á margt, þar á meðal breytta ákvörðun Trisha um að yfirgefa landið. Prakash Raj á skilið hrós fyrir að veita hið fullkomna mótvægi fyrir hlutverk Vijay. Næstum óviðráðanleg vöxtur hans í hlutverki illmennisins og sýnilegir hnykkir í brynju hetjunnar mynda fullkomið brella til að halda áhorfendum áfram. Á heildina litið er þetta frábær mynd sem á skilið að minnsta kosti eina áhorf. Ég gef henni hreint 8 af 10.