Inniheldur Spoilers Kvikmyndaaðlögun Luchino Visconti á skáldsögu Thomas Mann er sjónrænt, ef ekki heimspekilega, trú uppruna sínum (ópera Britten býður upp á trúari lestur á baráttu Apolloníu/díónýsíu sem neytir aldraðs rithöfundar). Þetta er örugglega ein glæsilegasta mynd sem gerð hefur verið. Í Visconti útgáfunni er áherslan meira á líkamlega þætti sögunnar. Aldrei hafa Feneyjar litið fallegri og aðlaðandi út, decadentari og áhrifaríkari. Ef þú hefur lesið skáldsöguna er það eins og að láta lýsingarnar á síðum hennar lifna við. Dirk Bogarde skilar framúrskarandi leik sem Gustav von Aschenbach. Þótt hann hafi mjög litla samræðu, miðlar hann biturleika, vöktu ástríðu og að lokum, aumkunarverða þrá Aschenbach með svipbrigðum einum saman. Bjorn Andresen, ungi leikarinn sem leikur Tadzio, fallegan hlut Aschenbachs, var fullkomlega leikin. Hann leikur líka hlutverkið með svipbrigðum og látbragði. Tadzio persónan er lykilatriði í sögunni, þannig að allir leikarar í þessu hlutverki verða að vera þess verðugir að vekja ástríðu og löngun. Visconti, með sitt ótrúlega auga fyrir fegurð, vissi nákvæmlega hvað hann var að gera. Og að breyta Ashenbach úr rithöfundi í tónskáld eftir Gustav Mahler, og nota síðan tónlist Mahlers, sérstaklega Adagietto úr 5. sinfóníu, var enn eitt ljómandi högg. Þó ég hefði lesið Mann söguna fyrir myndina, þá verða tónlist Mahlers og Dauðinn í Feneyjum alltaf órjúfanlega tengd í huga mínum. Eins og áleitnar myndirnar sem birtast í myndinni, sérstaklega sú síðasta af Ashenbach sem deyr á ströndinni þegar Tadzio gengur hægt út í sjóinn. Einn daginn verður þessi mynd gefin út á DVD breiðtjaldsformi og sjónræn prýði hennar verður okkur algjörlega endurheimt.