Þessi mynd er ekki aðeins síðasta stykkið í Three Colors þríleiknum, heldur einnig það besta af þeim þremur og ein besta mynd tíunda áratugarins. Það er varla til önnur mynd sem biður jafn skynsamlega og í kjölfarið um mannúð og virðingu fyrir hverri manneskju. Valentine (Irene Jacob) býr í Genf þar sem hún starfar sem fyrirsæta. Þó hún eigi kærasta virðist hún vera frekar einmana. Kvöld eina lendir hún í slysi og slasar hund sem leiðir hana til eiganda síns, dómara á eftirlaunum (Jean-Louis Trintignant), sem er tortrygginn og njósnar um símtöl nágranna sinna. Viðbjóð á honum getur ekki farið í burtu og þau hittast aftur. Tvær einmana sálir hittast og þær verða vinir og þróa með sér djúpa ást til hvors annars. Sagan sjálf er of flókin til að vera sögð fullkomlega, það er önnur tenging á milli þeirra í ungum manni sem táknar bæði ást dómarans og Valentines og það er meira í sambandi þeirra en aðeins vinátta. Leikararnir eru yndislegir, Irene Jacob og Jean -Louis Trintignant þróar með sér djúpa og ekta vináttu. Viðfangsefnin eru endalaus gildi, Bræðralag, ekki aðeins í sambandi við hvert annað, heldur einnig í virðingu fyrir friðhelgi einkalífs. Það er ógnvekjandi að við virðumst missa þennan rétt meira og meira, sem gerir kvikmyndir eins og þessa enn mikilvægari en hún gæti hafa verið árið 1994. Rauður er einn sterkasti liturinn sem til er, táknar innri óróa, ást, reiði og ástríðu. Notað hér sem önnur söguhetja færir myndina óviðjafnanlega dýpt. Meistaraverk!