Mest aðlaðandi þátturinn sem felst í þessu meistaraverki kvikmyndar eru ekki fallegu aðalleikararnir. Það er ekki framúrskarandi leiklist þeirra og snarka efnafræði heldur. Fyrir mér er þetta mis-en-sena allrar myndarinnar. Stillingarnar, lýsingin, leikmunirnir... allt eykur ástarstemninguna á milli aðalpersónanna. Reykþefur frá sígarettu Chow segir okkur hugarástand hans, síbreytilegar þéttar cheongsams Lizhen endurspegla takmarkanir ákvarðanatöku, rústir Angkor Wat tengjast versnandi sambandi tveggja aðalmanna. Notkun mis-en-senu gefur myndinni nákvæmlega það magn af tilfinningu sem þarf til að útskýra hið flókna eðli sambands persónanna. Myndin skilur áhorfendur eftir að þrá eftir meiru.