Þegar ég var ungur, vaknaði ég snemma á hverjum laugardagsmorgni, ekki til að horfa á teiknimyndir heldur til að kveikja á staðbundinni rás fyrir það sem kallað var „Kung Fu Theatre“. Það var ekki eins og þessar myndir væru listaverk. Það var ekki eins og þessar myndir kæmu allar frá Kína, Japan, Kóreu eða einhverju landi sérstaklega; ef sagan hafði að gera með bardaga hvort sem það væri sverðaleikur eða hnefaleikar og ef bardaginn líktist ekki mikið af neinu sem var í gangi í einhverjum bandarískum líkamsræktartíma, þá var það nógu gott. Það var ekki eins og þeir væru í rauninni mjög góðir. Þetta voru bara frábærir hasarmyndir með ótrúlega ofdramatískri tónlist þar sem hetjan uppskar hefnd sína yfir fjöldann allan af vondum gæjum, og þá myndu tökurnar rúlla."Sword in the Moon" er svipað og þessar æskumyndir mínar, að öllum líkindum dálítið þematískt afturhvarf með kærkomið ívafi með því að drulla yfir persónurnar nógu mikið til að það verður sífellt erfiðara að greina vondu strákana frá þeim góða. Yun (Cho Jae Hyun) er þekktur um allt konungsríkið sem „mannlegi slátrarinn“. Hann drepur hratt og miskunnarlaust fyrir hönd Chun-ættarinnar, aðallífvörð keisara sem þyrmdi lífi hans og manna sinna í skiptum fyrir þjónustu hans. Hins vegar birtast jafn miskunnarlaus uppreisnarmaður og yndislegur hliðhollur hans í sveitinni og byrja að myrða keisararáðherra og Yun samþykkir að finna þessa uppreisnarmenn og drepa þá. Verkefni hans verður persónulegt uppgötvun þegar hann kemst að því að uppreisnarmennirnir tveir eru Choi (vinur úr fortíð sinni) og fyrrverandi ást hans, Shi Yeong. Því miður hefur "Sword" ekki mikið til að greina sig frá öðrum hasarmyndum. Einhver töfrandi kvikmyndataka fer nánast algjörlega til spillis í lélegri klippingu þar sem hlutar myndarinnar eru svo lauslega settir saman að erfitt er að trúa því að það sem óumflýjanlega kom inn í myndina hafi verið það sem einhver ætlaði sér. Þó að andrúmsloftið og sagan hafi tilhneigingu til að dragast í átt að myrkri stemmningu er tónninn nánast fórnað í hina endalausu skrúðgöngu endurlitanna þar sem hver aðalpersónan fær heilbrigðan söguboga. Það sem hefði átt að vera fljótleg og auðveld hasarmynd verður íþyngd af allt of miklum persónulegum farangri og myndin þjáist af því. Ég hef lesið að þessi mynd marki fyrstu alvöru sókn Kóreu inn í heim hasarmynda í listum. á borð við "Crouching Tiger, Hidden Dragon." Næst myndi ég eindregið mæla með því að framleiðendur haldi sig við aðeins meira „bardaga“ og aðeins minna „list“.