Rússneska leikkonan TATIANA SAMOILOVA minnir mig svo mikið á hina ungu Audrey Hepburn og myndavélin í THE CRANES ARE FLYING virðist elska hana jafn mikið. Hún er þungamiðjan í bitursætri stríðsrómantík á bakgrunni síðari heimsstyrjaldarinnar í Moskvu. Myndin er nánast ljóðræn í glæsilegri B&W kvikmyndatöku sem var aðalástæðan fyrir því að horfa á myndina fyrst, enda hafði ég aldrei heyrt um það og ákvað að prófa það þegar það fór í loftið á TCM. Þetta er mjög áhrifamikil ástarsaga um djúpa ást stúlku á manni sem er skyndilega hrífast af hlutverki sínu sem hermaður sem kallaður er í stríðstímum Rússlands. Hún getur ekki gleymt minningunni um rómantíska tengslin við hann, en giftist á óskiljanlegan hátt einhverjum öðrum sem hefur þvingað sig upp á hana, píanóleikara sem kemst fljótt að því að hún elskar enn hermanninn sem hún vonast til að heyra frá. Hjónaband þeirra er vandræðalegt vegna þess að hún getur ekki sleppt minningu sinni um hamingjusamari tíma með hermanni ástinni sinni. Í lok sögunnar samþykkir hún þá hugmynd að hann muni aldrei snúa aftur og sé fær um að horfast í augu við raunveruleikann og takast á við með ástandið. Það er mjög hrífandi lokaatriði á lestarstöð þar sem komandi hermenn eru að heilsa ástvinum sínum og grátbroslega stúlkan deilir gleði hermanna sem snúa aftur með því að gefa glöðum fjölskyldum blóm úr blómvöndnum sínum. Stílhrein og sláandi myndavélavinnan er það sem ber myndina, sem og heiðarlega leikna sögu. Smekklega unnin, en kannski sagði enski textinn ekki alla söguna því sumir þættir söguþráðsins virtust svolítið óskýrir eins og þeim hefði verið sleppt. Samantekt: Auðvelt að sjá hvers vegna hún vann til verðlauna á kvikmyndahátíðinni í Cannes. Minnti mig, í stíl, á aðra frábæra rússneska mynd, BALLAD OF A SOLDIER.