Hársvörðurinn minn er enn snjáður af brennandi kolunum sem hrúgast á hana þegar ég hét því að ég elska þessa mynd. Komdu með kolin; Ég ætla líka að ganga yfir þá til að segja aftur að ég elska "Bend it Like Beckham." Vissulega er margt "þrátt fyrir" í þeirri játningu. Það er svolítið kvikmynd vikunnar; handritið er málað eftir tölum. Og það sem er mest áhyggjuefni er að ummæli leikstjórans gefa til kynna að í þessari mynd sé fegurð fyrst og fremst að finna meðal hvíta húðarinnar. Snilld myndarinnar er ekki í því sem er augljóst auga Syd Field-læknis: karakterboga, þemu, smíði. Það er bæði í yfirborðinu og því sem leynist djúpt undir, en ekki í þeim listrænu moldarlögum sem gagnrýnendur virðast oftast klóra í. Kraftmiklir, stundum hálfklæddir kvenlíkamar, sem eru ekki bara til sýnis heldur að sparka vitleysunni út úr fótbolta, gera betur við að náttúrufesta kvenkyns styrk og lipurð en Lara Croft eða Zhang Ziyi munu nokkurn tíma gera. Þetta eru alvöru líkamar (fyrir utan Keira Knightley) sem vinna ekki í því að líta vel út fyrst og sparka í rassinn síðar. Þeir eru starfandi líkamar sem fegurð er í hreyfingum þeirra og sjálfsákvörðunarrétti. Og í bókinni minni er aðalleikkonan Parminder Nagra ein glæsilegasta skepna sem tekin hefur verið á skjánum ekki aðeins vegna þess að hún getur gert tilkall til hneisa lýsingarorðsins, „ljómandi“, heldur vegna þess að frammistaða hennar er heiðarleg og óbókræn greind. það er algjörlega sannfærandi. Niðurstaðan er kvikmynd sem konur geta notið án þess að finnast þær vera að gera samning við djöfulinn um að gera það. Eins og í "Brúð og fordómum" eftir Chadha, þá eru sambönd kvenna að svífa af efnafræði sem ekki er hægt að raða snyrtilega inn í hina föstu, Sweet Valley High flokka „bestu vinkonur“ eða „systur“. Kannski hefur Chadha jafnvel rétt fyrir sér í athugasemd sinni að afneita daður myndarinnar við lesbínsku. „Bend it Like Beckham“ er með rafmagni sem ekki er hægt að minnka í þann einfalda gagnkynhneigða/samkynhneigða ástarþríhyrning sem hefðbundið uppbyggt handrit hans gefur til kynna. Nákvæmt eðli ánægju þess er að lokum dálítið ráðgáta og er þeim mun meira tælandi fyrir það. Ó já, og var ég að nefna að það er fyndið?