Á öðrum enda níunda áratugarins skapaði Warren Beatty og lék í hinni læsu epík Reds um stofnun Sovétríkjanna séð með augum róttæklingsins John Reed. Þetta var djúpstæð kvikmynd, bæði skemmtileg og með boðskap frá stjörnu leikara. Í lok áratugarins bjó Warren Beatty til annars konar epík í Dick Tracy sem lætur ekki að sér kveða að vera neitt annað en skemmtun með fullt af bestu leikurum í kring bara að hafa gaman af því að hamra það undir fullt af förðun. bæði Reds og Dick Tracy gætu komið frá sama einstaklingi og talar sínu máli um svið sem þessi maður hefur sem leikmaður. Í þessari mynd tókst Beatty að ná öllum frægu teiknimyndapersónunum af ræmunni og setja þær í eitt frumsamið handrit. Æðsti mafíósa borgarinnar Big Boy Caprice er að gera ráðstafanir til að útrýma samkeppni. Myndin opnar á því að hann nuddar handlanga Lips Manlis út í myndatöku í Valentine Massacre stíl og síðan er Lips sjálfur búinn að búa til sementsfrakka. En hreyfingar Caprice gera hann að skotmarki Tracy. Í millitíðinni leitar þriðji dularfulli og andlitslausi einstaklingurinn eftir að steypa Caprice sjálfum. Ætlar hetjan okkar að leysa úr þessu glæpakjaftæði? Andi skemmtilegrar myndar er sannarlega smitandi. Þegar fólk eins og Al Pacino, Dustin Hoffman, Paul Sorvino, William Forsythe, R.G. Armstrong fær sig svívirðilega farðaðan til að líkjast teiknimyndaverkum ræmuhöfundarins Chester Gould og dekra sér svo við að skera út stærstu skinkusneiðina, þú verður að elska þessa mynd. Al Pacino fékk tilnefningu sem besti leikari í aukahlutverki , en allir af þessum gaurum gætu haft það, það er bara það að Pacino sem Big Boy Caprice fær mestan skjátíma. Aðeins Beatty spilar þetta alveg beint, hinir virðast allir spila af honum. Dick Tracy vann Óskarsverðlaun fyrir bestu list- og leikmyndahönnun, besta lagið skrifað af Stephen Sondheim og kynnt af Madonnu, Sooner Or Later. Sú staðreynd að honum tókst meira að segja að fá einhvern eins og Sondheim til að skrifa smáatriði fyrir þessa mynd sýnir aðeins að Sondheim vildi taka þátt í skemmtuninni. Hvað Madonnu varðar, þá gerir Material Girl meira en að halda sínu striki með öllum þessum þungavigtarmönnum sem klúbbkyndil söngkonan Breathless Mahoney. Fyrir þessa mynd voru Dick Tracy kvikmyndir sendar á B-myndirnar og það sem verra er sem seríur á laugardagseftirmiðdegi. Það eina sem keppir við þessa stjörnu eyðslu er útvarpsútsending sem gerð var fyrir útvarp hersins í seinni heimsstyrjöldinni sem varð til vínyl. Geturðu trúað leikarahópi eins og Bing Crosby, Bob Hope, Frank Sinatra, Dinah Shore, Jimmy Durante, Judy Garland, Frank Morgan og Andrews Sisters? Reyndu að finna upptöku af þeim gimsteini. Þangað til þá mun klassísk teiknimyndasögu Warren Beatty fyrir hvíta tjaldið duga vel.