eftir Dane YoussefA glæpagengi. Hin fullkomna áætlun. Það verður allt vitlaust. Þeir eru í vandræðum. Lögreglan er fyrir utan. Þeir eru í horni. Hvað ætla þeir að gera núna? Hljómar kunnuglega? Kvikmyndin virðist vera að reyna að vera sambland af leiklistarsmiðjunni, "indie" myndinni og leikhúsi. Þetta er svona hlutir sem leikarar elska - hún er eins og verkstæði eða leikrit vegna þess að það felst að mestu í því að einbeita sér að leikarunum sem leika... leika reiðir, spenntir, hræddir, spjalla, skipuleggja, skipuleggja - gefa flytjendum mikið frítt til að gera allt í alvörunni. , einn leiðtogi, einn dóni, einn bróðir, komdu með stórt ránsfyrirkomulag... og apalykli er hent í verkið. Til að toppa hlutina er svolítill „fender-bender“ og einn brjálæðingurinn slengt í gegnum bakhlið framrúðunnar. Löggan er á skottinu og hrasar inn á bar sem heitir ljóðrænt (og blýant) „Dino's Last“ Chance.“Spacey, sem leikstjóri, reynir að halda fókusnum á frammistöðu leikaranna og flutning á samræðum. Hann horfir á skær ástríðurauða sígarettuauglýsingu af reykjandi og rjúkandi Bogart. Og hann heldur öllu ofbeldinu utan skjásins. Ég held að þetta hafi verið mistök. Með því að einbeita sér að styrkleikanum og óhugnanlegum ofbeldissenum hefði myndinni gefið smá forskot. Vandamálið við myndina er að hún hreyfist of hægt og þjáist af misskilningi í næstum hverju hlutverki. Matt Dillon ("Drugstore Cowboy" og "Wild Things") virðist of ungur og of hugsjónasamur til að vera leiðtogi þessarar klíku. áhrifaríkur sem hefðbundinn illkvittinn brjálaður hundalögregluþjónn sem er með þumalfingur, en honum er ekki gefið neitt að gera hér. William Fischter er eini leikarinn sem er trúverðugur í hlutverki sínu sem heilalaus nöldur sem vill bara hella niður blóð.Og skúrkarnir eru í spennuþrungnu ástandi þar sem þeir fara annað hvort í fangelsi eða þeir reyna að hugsa um einhverja leið út úr þessu.Spacey skortir getu til að skapa mikla spennu og halda henni gangandi. Persónurnar eru að mestu að spjalla í burtu, reyna að hugsa um áætlun... og þær eru of rólegar og of skýrar. Það er meira að segja atriði þar sem brjálæðingarnir eru að spila pool með heilan sveim af vopnuðum lögreglumönnum rétt fyrir utan, tilbúnir að slá til. Einhvern tíma hringir einn brjálæðingurinn meira að segja á lögregluna sem er rétt fyrir utan barinn. Ó bróðir. Ó nennið. Þessar löggur ætla annað hvort að sprengja þær í burtu eða loka þær inni. Ættu götóttu brjálæðingarnir ekki að vera svolítið hræddir, svolítið órólegir? Á meðan er allt raunverulegt að gerast inni. Einhver dregur fram byssu, hafnaboltakylfu, sem leiðir til ljótrar átaka utan skjásins og það er eitt mannfall í viðbót sem gerist sem er... jæja, frekar sorglegt. En...Faye Dunaway hefði líka átt að eyða meiri tíma með mállýskuþjálfara og bæta New Orleans hreiminn sinn. Skeet Ullrich er fínn í minni hlutanum. Lögga sem hlustar á að ná í pakka af eldspýtum á versta tíma er fallegt útlit. Og það er líka atriði þar sem einhver fer beint í gegnum afturrúðuna. Viðtalsmaðurinn er augljóslega að reyna að fara í David Mamet nálgun og hún er jafn svívirðileg, en aldrei eins raunsæ eða eins innsæi. Myndin finnst of mikið af því sem hún er í raun og veru... virkilega lággjaldamynd með leikara á bakvið myndavél í fyrsta skipti sem leikstýrir öðrum leikurum eftir handriti sem er „ekki slæmt, en þarfnast smá endurskrifa í viðbót“. Spacey sýnir að hann er ekki hræðilegur leikstjóri, en hann skortir einhvers konar tilfinningu fyrir því að "móta kvikmynd" og það líður eins og hann sé bara að taka upp leikara. Þessir leikarar eru allir hæfileikaríkir og gætu unnið með efnið, en þeir finnast þeir allir vera út í hött. . Eins og ég sagði áður þá þjáist myndin virkilega af misskilningi. Ég er ekki að meina að rangir leikarar hafi verið valdir. Ég held að þeir hafi fundið bara rétta leikarahópinn, en settu þá í öll röng hlutverk. Ég held að það hefði hjálpað gríðarlega að skipta um sum hlutverkin. Með því að láta gamalreynda mafíuleikarann ​​Joe Mantagna leika leiðtoga hópsins, Gary Sinese sem reiði lögregluforingjann fyrir utan á bullhorninu sínu að gefa skipanir og gelta á hermenn sína og halda Fischter í sínu " blóðþyrsta goon" hluti og Matt Dillion sem fórnarlambið. Það hefði verið mikil framför. Þegar sumir leikarar leikstýra þá virkar það. Þeir geta jafnvel unnið Óskarsverðlaun fyrir það. En oft, þegar leikarar leikstýra, hafa þeir tilhneigingu til að einbeita sér bara að sýningum. Skjótaðu bara leikarana sem leika. Stundum virkar það... en þeir þurfa góða sýningu fyrir það. Afsökun fyrir því. Gíslaaðstæður eru allar nokkurn veginn eins í raunveruleikanum alveg eins og þroskaheftir svo það er eðlilegt að kvikmyndir um þær fari líka frá punkti A til punktar B. Það eru nokkrar virkilega frábærar færslur inn í þessa tegund.' Spacey kom sjálfur fram í svipaðri mynd um gíslatökur: "The Negotiator." Þetta verður örugglega ekki klassískt sértrúarsöfnuður, hvað þá einn af 100 AFI. Samt sem áður hefur hún nokkur góð augnablik og persónuleg snerting, en á endanum , hún gleymist samstundis og sú mynd sem myndi spila best í venjulegu sjónvarpi. Það er bara ekki þess virði að fara úr vegi þínum til að sjá það. Ég gef 3 af 10. Önnur leikstjórn Spacey, "Beyond The Sea", var að sögn betri tilraun. Hmmm... kannski er það satt. Þú þarft að mistakast áður en þú nærð árangri.Eftir Dane Youssef