Þetta var dásamleg kynning fyrir mér á hæfileikum og fegurð Marion Davies. Hún er ekki bara glæsileg heldur bráðfyndin í þessari mynd. (Ég trúi því að Lucille Ball hafi hugsanlega mótað síðari feril sinn eftir stíl Davies, sem mætti ​​kalla „fáránlega fegurð“.) Leikstjórn Vidors er létt en örugg, sagan er auðvitað kastaníuhneta en leikurinn er dásamlega nútímalegur, og stjörnuáhorfsþátturinn fyrir aðdáendur hins þögla tímabils, með mörgum þáttum, eykur ánægjuna í heildina. Það sameinar þætti slapstick með fullorðinsdrama og gömlu góðu tímalausu rómantíkinni nokkuð vel. Fyrir alla kvikmyndaaðdáendur sem hafa hnéskelfilega við að horfa á þöglar kvikmyndir, setjið í gegnum þessa og það gæti breytt viðhorfi þínu.