Vandamálið með aðra leikara í hlutverki Dorian Gray er að þeir virtust annaðhvort of gamlir fyrir hlutverkið (Hurd Hatfield, Helmut Berger, Josh Duhamel, David Gallagher, Ben Barnes) eða að þeir gátu ekki ýtt undir enska aðalsmanninn. án þess að vera stælt. Dorian er hinn eilífi 19 ára (eða svo), öll með mjólkurhúð og hunangsloka, eins og Wilde lýsti, svo áskorunin er að finna leikara sem hefur þroska og svið fyrir hlutverkið (þ.e. sem getur leikið barnaskapurinn, andleysið og manipulativenessið), en lítur á sama tíma út eins og einhver á táningsaldri. Og Peter Firth dregur þetta allt upp í þessari frábæru bresku sjónvarpsaðlögun. Gielgud sem Henry Wotton, þó að hann sé töluvert eldri en það sem Wilde hafði í huga, gerir kraftaverk með senum sínum - orðatiltæki Wildes hafa aldrei hljómað jafn eðlilegar og óþvingaðar. Sérstaklega var George Sanders í 1945 útgáfunni frekar veikburða í samanburði (og búningur hans passaði ekki). Að lokum leikur Jeremy Bratt Basil sem karlmannlegasta og um leið hommalegasta tríósins, aftur viðeigandi túlkun. Almennt séð inniheldur myndin nóg af samkynhneigðum undirtexta án þess að gera Dorian sjálfan að homma - hann er allt fyrir alla og að því er talið er engin eiturlyf eða kynferðisleg öfugmæli sem hann hefur ekki prófað í þau 18 ár sem sagan fjallar um, en það gerir hann meira narcist. en samkynhneigð. Hann virðist vera jafn óþarfi fyrir bæði kynin hér, eins og hann ætti að gera samkvæmt skáldsögunni. Fjárhagsáætlun þessarar framleiðslu var auðvitað ekki mjög stór, þannig að allt er svolítið sviðsett. Sérstaklega fundur Dorian með bróður Sybil þjáist af augljósu stúdíóútlitinu. Lokaskotið á Dorian (brúðu býst ég við) í hans hvítu töskulíku förðun er líka fyndnari en sannfærandi og dauðasenan hans Basil er óvart fyndin. (Einnig, eftir því sem ég man, hefði átt að drepa Basil sitjandi við borðið.) En allt í allt er þetta mjög verðug aðlögun. Ég er viss um að Wilde hefði líkað það. Það eina sem vantar er munúðarfulla hliðin. Ekki svo mikið um kynlífssenur, en decadent heimur Wilde af ilmandi blómum, lúxusklútum og dýrmætum gimsteinum er í raun ekki kannaður hér, þ.e.a.s. fagurfræðina vantar algjörlega. En eins og "I, Claudius", fær hinn frábæri leikari mann til að gleyma þessum göllum framleiðslugildanna auðveldlega.