Á sjöunda áratugnum héldum við sem vorum vondir kvikmyndaáhugamenn að "Plan Nine From Outer Space" væri versta mynd sem gerð hefur verið og myndi vera það um alla tíð. Til að setja hlutina í samhengi töldum við líka að 3.000 dali væri mikið til að borga fyrir nýjan bíl. Eftir því sem við urðum eldri var sakleysi okkar smám saman svipt burt þegar við fengum að sjá myndir eins og "Hercules in New York" og "Overdrawn" í Minningarbankanum,“ sem endurskilgreindi algjörlega tegundina „slæm kvikmynd“. Í þessu samhengi, í gærkvöldi, sáum við sonur minn "Alien From L.A.," sem ýtti umslagið í öfga sem ólýsanlegt var fyrir aðeins kynslóð. Að kalla þessa mynd „slæma“ (eða ömurlega eða ömurlega) nær algjörlega ekki að gera hana réttlæti, eins og önnur merki sem eru til á enskri tungu. Jafnvel þótt orð væru til til að lýsa þessari mynd nákvæmlega, myndi það ekki hafa nein áhrif, þar sem þær yrðu bannaðar í siðmenntuðu samfélagi. Geimveran sem vísað er til í titlinum er leikin af Kathy Ireland, sem greinilega tók sér smá frí frá fyrirsætustörfum. sundföt fyrir Sports Illustrated, til að hefja kvikmyndaferil hennar. Leikarahlutverk hennar gæti virst einhvers konar meðmæli þar til þú sérð myndina í raun og veru. Förðunarfræðingarnir græddu peningana sína með því að láta Kathy líta svo grátlega og ósmekklega út að þú myndir ekki vilja snerta hana með ysta enda kústskafts -- ekkert smáatriði. Það er skemmst frá því að segja að í þessari mynd er hún með andlit sem myndi frysta Medúsu. Jafnvel verri en útlitið var þó rödd hennar, sem var svo hávær að ég gat ekki í upphafi trúað því að hún ætti uppruna sinn í manneskju. Í gegnum alla myndina fann ég mig langa í krítartöflu til að draga neglurnar mínar yfir til að hylja skrækinn í samræðunni hennar. Í lok myndarinnar fær Kathy loksins yfirhöndina og finnur sjálfa sig í ástkæra sundfötunum sínum. Ég stakk upp á því við son minn að myndin hefði verið betri ef þeir hefðu sett hana í sundfötin í upphafi myndarinnar, svo við hefðum allavega haft eitthvað til að horfa á. Sonur minn benti skynjunarlega á að ef þeir hefðu síðan fjarlægt sundfötin og stungið honum í munninn á henni, þá hefði það bætt myndina töluvert í tvennu lagi. Ég vísa til hins látlausa ljóma í athugun hans. Ef þú hefur einhverjar efasemdir, berðu þetta saman við "Barbarella," þar sem hæfur kvikmyndagerðarmaður sýnir hvernig á að nýta sér eignir yfirburða fallegrar aðalkonu í fantasíugreininni. Af söguþræðinum sjálfum er lítið sem hægt er að tjá sig um, þar sem það var svo lítið sem sannaði. Sagt er að ef milljón apar skrifuðu án afláts í milljónir ára, myndi maður á endanum koma með „Hamlet“. Með því að útrýma ferlinu myndu þeir finna upp eitthvað sem líktist þessu handriti. Ímyndaðu þér, ef þú vilt, nútíma Alice falla ofan í holu og detta 500 fet niður á klettahellu, í kjölfarið stendur hún upp, dustar rykið af sér og fer að leita að löngu týnda föður sínum í borgarríkinu Atlantis. . Þegar hún er komin til Atlantis eyðir hún mestum tíma sínum í að hlaupa, berjast eða klifra upp stiga og stiga, og í rauninni að reyna að halda utan um hershöfðingja sem virðist ekki hafa neina hermenn til að gera boð sitt og sem myndi láta Tiny Tim líta út. macho. Þessi samantekt, eins stutt og hún virðist, er líklega lengri en tökuhandritið. Á jákvæðu hliðinni, þegar þú gleðst yfir framleiðslugildunum og tekur inn allt sem þú getur af leikmyndum og búningum í gegnum reykinn og þokuna, áttarðu þig á að þetta er ein kvikmynd þar sem þú getur í raun og veru séð á skjánum hvar allir $20 af fjárhagsáætluninni fóru. Hugsunin sem fór í gegnum huga minn var sú að kvikmyndagerðarmenn ættu ekki að fá aðgang að eiturlyfjum og áfengi á meðan þeir eru að taka kvikmynd, eða kannski áður , ef það leiðir til niðurstaðna eins og "Alien from L.A.," þó í sanngirni verð ég að viðurkenna að ég veit ekki hvort þeir hafi raunverulega tekið þátt í fíkniefnaneyslu eða voru einfaldlega heiladauðir í upphafi verkefnisins.