Ég hef fundið fyrir smá vonbrigðum með Tarantino frá dauðasönnun. En ég fullyrði að þetta hafi aðeins verið lítið, því ég kann að meta vinnuna við að framleiða slíka virðingu fyrir glæframenn. Inglorious Basterds hefur örugglega knúið Tarantino í efstu sætin í alheiminum mínum. Hægt er að draga þessa mynd saman (þó ófullnægjandi sé) í einu orði: "RAW". Það eru sterkar tilfinningar í hverju atriði. Hefnd og réttlæti virðast vera meginþemað, Frá upphafi myndarinnar finnur maður til samúðar gagnvart fórnarlömbum nasista, og er sett í skáldskaparvídd Tarantinos í sögulegu samhengi WW2. Persónur eru óútreiknanlegar, skemmtilegar, skelfilegar, grimmar, kynþokkafullar og önnur lýsingarorð sem ég er viss um að sleppa úr huga mér sem eru alveg jafn viðeigandi og jákvæð. Ég mun ekki fara út í að meta hverja persónu, en önnur ummæli samnotenda draga saman þakklætið fyrir hina ýmsu frammistöðu. Dialogue hefur þróast frá klassískum Tarantino „bad ass“ ögrandi stíl eins og sést í Pulp Fiction og Death Proof. Maður finnur í samræðunum að Tarantino er að vísa til annarra kvikmynda opnari. Reyndar voru margar samræður nálægt kennslustundum í kvikmyndagerð fyrir áhorfendur, umgjörðin gerist að hluta til á frumsýningu kvikmyndar; vísun í kvikmynd er nálægt hverju horni. Það er gaman að sjá að hvert tungumál sem kynnt er (þýska, franska og enska) er notað frekar jafnt og eðlilegt. Ég tala bæði frönsku og ensku mjög reiprennandi og er oft fyrir vonbrigðum með hvernig enskumælandi persónur í frönskum kvikmyndum bregðast illa og hvernig frönskumælandi persónur í enskum/amerískum kvikmyndum bregðast illa við. Ótrúlegt nokk tókst Tarantino að láta leikara sína ná eðlilegri og þokkafullri frammistöðu frá leikurum sínum. Það hjálpar til við að setja áhorfendur í samhengi við sögulegt samhengi. Einmitt ; hermenn, njósnarar og óbreyttir borgarar skildu sjaldan hermenn/njósnara/óbreytta borgara frá öðrum löndum. Myndefnið/ljósmyndirnar eru fallegar, með landslag sem á sannfærandi hátt miðlar Evrópu frá 1940 seinni heimstyrjöldinni. Búningarnir eru fullkomnir og ofbeldið komið á framfæri á fullnægjandi/raunhæfan hátt. Engum höggum er haldið aftur af og oft er sýnt fram á að nasistar séu pyntaðir. Þetta gerir það að verkum að myndin er ekki opin öllum áhorfendum; grafíska ofbeldið getur sjokkerað viðkvæmari lýðfræði. Hægt er að skrifa bindi um þessa mynd. En myndin er svo góð að á frumsýningu North American Inglorious Basterds á Fantasia hátíðinni í Montreal þurfti ég að pissa en neitaði að fara til að missa ekki af einni senu. Ég vona að þessi mynd gefi til kynna hversu sterkt mér finnst um þessa mynd og ég á erfitt með að þóknast áhorfendum.