Jafnvel fyrir þreytt kvikmyndamódel eins og náttúra vs. maður hringrásin sem ríkti svo aðallega á áttunda áratugnum, skortir maurar það að vera jafnvel nokkuð áhrifaríkar (þó skemmtilegir af ástæðum sem það var ekki ætlað). Það er svooooo fáránlegt. Svo virðist sem þessir maurar sem eru jarðýttir nálægt gistihúsi hafa borðað eitraðan úrgang í áratugi og hafa nú aðlagast með því að gefa frá sér eitruð bit - hundruð þessara bita eru banvæn. Að horfa á leikara af einhverri frægð falla klaufalega innan um pínulitla svarta bletti er sársaukafullt fyndið á ekki-svo-góðan-en mjög slæman hátt. Svo margar senur líta bara fáránlega út: strákur sem reynir að detta í ruslatunnu á meðan ráðist er á hann, Suzanne Sommers grátandi af skelfingu á meðan þau liggja í rúminu, Robert Foxworth og Lynda George anda í gegnum veggfóður, Bernie Casey að falsa gamalt fót og listinn heldur áfram og áfram. Hættan sem sýnd er er allt frá maurum sem skríða frá niðurfalli til svartra línumaura um alla veggi. Leikarahópurinn í myndinni er ekki slæmur á blaði en enginn þessara leikara virðist hafa trú á efninu. Myrna Loy greyið þarf að sitja í hjólastól í gegnum þennan hrylling. Ég vona að hún hafi notið góðs af peningunum, því það er augljóst að það var EINA ástæðan fyrir því að kona af ætterni hennar væri í þessari vitleysu. Þó að þetta sé frekar slæm mynd er hún áhorfanleg - einu sinni fyrir mig og hefur marga af þessum slæmu kvikmyndaeiginleikum frá áttunda áratugnum - byrjaðir leikarar sem skammast sín fyrir sjálfa sig, þessi sjónvarpstilfinning og hinar ógnvekjandi náttúruverur sem þykja hefnd. á mann. Í þetta skiptið verður maðurinn að troða hendinni inn í haug af maurum til að verða fyrir áhrifum. Eiginlega alveg hræðilegt.