... eða var Heiðarlegur Iago í raun og veru að brosa í lokin, þegar hann dó? Elskaði hvernig jambísk fimmmæli Bardsins rúllaði bara af tungu Fishburne, með framúrskarandi skýrleika og tilfinningum. Og hvernig Branagh lét Heiðarlega Iago virðast fagna eigin illsku... Þetta er dásamleg mynd. Ég hef oft haldið að Shakespeare sé í eðli sínu ekki kvikmyndavænn: Hann notar orð til að búa til myndir í huga okkar, sem skapar ævarandi baráttu við myndavélina, sem veit aðeins að sýna okkur hvað við þurfum að hugsa og finnst. Öll viðleitni til að kvikmynda Shakespeare ætti í raun að fagna. Það er ekki auðvelt að gera það.