Ivan Reitman er einhver bjargvættur. Þreytustu söguþræðir (Ghostbusters, Evolution) lifna við í færum höndum hans. Jafnvel einstaka flopp hans (Six Days, Seven Nights) sýnir lífsmerki og húmor sem gera það þess virði að skoða það. Þannig að ég varð fyrir vonbrigðum með að Reitman gæti ekki tekið nokkuð frumlegan söguþráð (maðurinn sleppir ofurhetju, ofurhetja hefnir af ofurkrafti), og mótað það í eitthvað skemmtilegt. „Kærasta“ er æfing í tilgangsleysi. Einstaklingshestur plottið er langt í tönninni eftir fyrstu 20 mínúturnar. Myndin getur ekki ákveðið hvort hún sé rómantísk gamanmynd eða ofurhetjudrama. Niðurstaðan er kvikmynd sem flettir á milli beggja, þar sem hvorugur þátturinn er mjög vel gerður. Uma Thurman er í toppsæti eins og venjulega og Luke Wilson fer líka með hlutverk sitt, þó að slöpp uppátæki hans þreytist fljótt. Það sem er enn brjálaðra er að í ákveðnum atriðum (svo sem þegar mjög kveikt á Uma slær höfuðgafli í gegnum vegg) skynjarðu fyndinn, hrífandi Reitman-ópus sem öskrar til að komast út. En nokkrum sekúndum síðar er galdurinn týndur, horfinn álíka fljótt og ofurhetjan, en kvikmyndir hennar valda vonbrigðum á nánast allan hátt.