Skortur á persónuþróun reynist banvænn fyrir þessa mynd. Persóna Valeria Golino Grazia byrjar að líta út eins og geðhvarfasýki en hrörnar fljótt í skopmynd og virðist óraunveruleg. Hinar persónurnar eru grannar, líklega höfundinum að kenna ekki leikurunum. Eina undantekningin er Filippo Pucillo sem yngri sonurinn Filippo: orka hans og hugrekki er fyndið og sannfærandi. Ég býst við að smágrimmd barnanna eigi að stuðla að andrúmslofti dapurleika og leggja áherslu á útbreidda frumandann í bænum, en fyrir mig, hin óþarfa grimmd er óþörf og stuðlar að heildarleiðindum myndarinnar. Sum atriðin voru skemmtileg en ekki endilega ætluð þannig, til dæmis þegar illa farið er með hundana sem reynast feitir og heilbrigðir og líta út fyrir að vera tilbúnir til sýningar. Falleg leikarahópur og umgjörð gera aðlaðandi stiklu en getur ekki borið alla myndina.