Ég náði þessari mynd í sjónvarpinu eftir 30 ár eða meira. Nokkrir þættir myndarinnar stóðu upp úr, jafnvel þegar horft var á hana svo mörgum árum eftir að hún var gerð. Saga hins lítt þekkta C Virgil Georghiu er merkileg, nánast líkist Tolstoy sögu af manni sem verður fyrir barðinu á kosmísku kerfi sem hann getur ekki skilið. . Berðu þessa mynd saman við þekktari samtímaverk eins og "Schindler's List" eftir Spelberg og þú byrjar að gera þér grein fyrir að áfallið í seinni heimsstyrjöldinni ætti að líta á stærra striga kynþáttafordóma umfram einfeldningshugmynd nasista um Aryan vs Gyðinga. Þessi mynd snertir óbeit Ungverja á Rúmenum, Rúmenum líkar ekki við Rússa og svo framvegis. Jafnvel snertir vafasöm tengsl gyðinga við kristna rúmenska vini sína, meðan þeir eru undir álagi. Þar sem ég hef ekki lesið bókina er hún erfitt að sjá hversu miklu hefur verið breytt af leikstjóra og handritshöfundum. Til dæmis er áhugavert að kanna viðhorf rúmenska bóndans til að flytja til Bandaríkjanna með það í huga að græða aðeins til að snúa aftur til Rúmeníu og ávaxta tekjur sínar þar. Að mínu mati var persóna Johann Moritz sennilega eitt besta hlutverkið sem Anthony Quinn lék ásamt verkum sínum í "La Strada", "Zorba the Greek" og "Barabbas". Fínasta og eftirminnilegasta röðin í myndinni er sú síðasta þar sem Anthony Quinn og Virna Lisi reyna að brosa. Faðirinn sem ber dóttur sem fæddist eftir nauðgun eiginkonu sinnar af Rússum er saga út af fyrir sig en leikstjórinn getur sýnt sáttina með einföldum látbragði - að bera barnið án þess að renna inn í melódramatískt myndefni. Í dag eftir dauða prinsessu Díönu höfum við oft orð á viðkvæma paparazzi. Lokaröðin er ákæra á hendur paparazzinum og óviðkvæmum fjölmiðlum (leikstjórinn Verneuil lætur líka heyra í sér á vettvangi réttarhaldanna þegar myndatökumennirnir gera sig tilbúna til að beita Moritz). Samspil kirkju og ríkis var svo fallega dregið saman í rétttrúnaðinum. lakonísk yfirlýsing prestsins "Ég bið Guð að leiðbeina þeim sem hafa kraft til að nota þá vel." Sumar af stuttu tökunum, eins og ritara ráðherra sem dúllaði á meðan hann hlustaði á undirskriftasöfnun - sögðu svo mikið í svo litlu myndefni. Leikstjórnin var svo áhrifamikil að klippingin tekur aftursætið. Að lokum var það sem sló mig mest var stórkostlega ríku litaáferðin sem myndatökumaðurinn Andreas Winding útvegaði - allt frá ljómandi myndröð til loka. Ég rifjaði upp að hann var myndatökumaður annarrar uppáhalds franskrar kvikmyndar minnar sem heitir "Ramparts of Clay" í leikstjórn Jean-Louis Bertucelli. Ég hef ekki séð slíka notkun á litum í langan tíma nema fyrir David Lean epics. Það voru gallar: Ég vildi að persóna Virnu Lisi væri meira hold út. Ég gat aldrei alveg skilið Serge Reggiani persónuna - eini menntamaðurinn í allri myndinni. Lestarstöðinni í lokin virðist vera lyft upp úr Sergio Leone vestranum. Að lokum var myndin í meginatriðum byggð upp í kringum ástarsögu, sem því miður fer í aftursætið. Til að draga saman þessi mynd heillaði mig í fleiri deildum en einni. Sagan á við í dag eins og hún var þegar hún var gerð.