Mér fannst 'Shuttle' ótrúlega pirrandi mynd að horfa á. Það byrjar nokkuð vel og hreyfist hröðum skrefum fram að fyrstu 'meiðslinu' (sem er doozy). Eftir það verður hún mjög löt og undirskrifuð sem saga. Það var málið að söguþráðurinn réði persónunum en ekki persónurnar sem stýrðu söguþræðinum. Ef þú hatar kvikmyndir þar sem þú getur ekki skilið hvers vegna persónur gera það sem þær gera, muntu hata „Shuttle“. Sérstaklega er síðasti þátturinn skrítinn og virðist eiga sér stað í heimi án skynsemi. Einnig í lokin játaði ein persónan fyrri misgjörð við vinkonu sína, frekar en að vekja samúð frá áhorfendum, fóru flestir að flissa. Þetta var líklega vegna þess að 'kvenhetjur' sögunnar voru algjörir hálfvitar. Að lokum er endir sem bara virðist vera „sjokkerandi“ og kemur frá hryllingslögguskólanum „fólk er slæmt, áhorfendur, svo sættu þig bara við það án nokkurra útskýringa“. „Shuttle“ er hvorki gott né slæmt, en miðlungs. Og pirrandi.