Sem fullorðinn einstaklingur á miðjum fertugsaldri er ég ekki einu sinni nálægt neinni af helstu lýðfræði „Nancy Drew“, en myndin kom mér skemmtilega á óvart síðdegis í dag; svo, ég gat sagt, voru sextíu silfurhærðar dömur neðar í röðinni frá mér. Eldri maðurinn sem yfirgaf leikhúsið rétt á undan mér hrósaði myndinni sérstaklega til hinnar tvítugu kvenkyns þjónsins (sem sagði að hún hefði séð myndina kvöldið áður og líkaði henni vel). Meira að segja: Í röðinni rétt á undan mér voru níu -- teldu þær, níu -- tíu ára stúlkur stilltu sér upp við hlið hvor annarrar, gáfu popp, pylsur og nammi fram og til baka og flissuðu í gegnum forsýningarnar. Þegar myndin byrjaði, þeir settust tafarlaust niður til að horfa á........og kíktu ekki svo mikið sem að kíkja fyrr en lokaútgáfurnar fóru að rúlla. Þetta er ekki fullkomin mynd; það skilar sér ekki alveg undir söguþræðinum í menntaskóla, það er ekki alveg nógu öruggt með sinn eigin tón og þrjótarnir eru bara hárinu of langt yfir í átt að gagnrýnislausum stundum. En aðlögun frumefnisins er í meginatriðum virðingarverð, söguþráðurinn hangir nokkuð vel saman og hann stígur fimlega á milli syndanna óhóflegrar cheeseness og óhóflegrar nútímavæðingar. Síðast en ekki síst ber Emma Roberts myndina af undraverðum þokka - þrátt fyrir frábæra tímasetningu Josh Flitter, er þetta kvikmynd Roberts og hún skilar henni vel. Nancy Drew hennar er að miklu leyti forfaðir Kristen Bell, Veronica Mars, og myndin er líka línuleg afkomandi af snemma og vanmetnu "Candleshoe" Jodie Foster. Á markaðstorgi nútímans er það sjaldgæft: fjölskyldumynd sem virðir gáfur áhorfenda sinna. . Sem slík mun hún ekki falla öllum í smekk - en fyrir hvað það er, þá er hún besta mynd sinnar tegundar í áratugi.