„Caligula“ deilir mörgum sömu eiginleikum og „Fellini Satyricon“ frá 1970 með furðulegum sjónum, frekju og lýsingum á kynferðislegu óhófi allt í „dýrð“ Rómar til forna. En Fellini það er ekki... Í fyrsta lagi er þetta ekki eins skemmtilegt. Allt of mikill skjátími er varið til gallauga, gúmmí-andlits McDowell í aðalhlutverkinu. Frammistaða hans er allt of fey og töff til að vera sannfærandi. Lýsingar Jay Robinson í "The Robe" (1953) og David Cain-Haughton í "Emperor Caligula" (1983) eru mun sannfærandi og trúverðugri, þar sem sá síðarnefndi er blæbrigðaríkastur. Léttir hefði verið hægt að veita á skynsamlegan hátt með því að þróa nærliggjandi persónur betur. Eins og það er, eru þeir lítið annað en dulmál. Eitt dæmi er hlutverk Macro, leikið af Guido Mannari sem hefur gríðarlega skjáinnveru í mikilvægu hlutverki, en er að mestu skilinn eftir í bakgrunninum. Einu jákvæðu eiginleikarnir sem hægt er að þakka eru hæfileikarík notkun sumra Prokofievs og Stravinsky stefna í nótnaskránni og innlimun sumra ósmekklegra en engu að síður nákvæmra athafna herforingjans. Þessir tveir þættir eru þó mun minni en það sem þarf til að létta á ríkjandi leiðindum.