Allt í lagi, það er fullt af umsögnum hér, hverju get ég bætt við? Ég mun samt reyna. Ástæðan fyrir því að þetta er uppáhalds Scrooge minn er útaf ÖLLU. Leikmyndin, útivistirnar, búningarnir eru svo fallegir og ekta. Tónlistin er ljúf. Aukahlutverkið er mjög vel unnið. Eitt af mínum uppáhalds er sögumaðurinn og frændi, leikinn af Roger Rees. Vanmetin einlægni hans er hrífandi og rödd hans er jólahljóð fyrir mér. David Warner er líka algjörlega trúverðugur Bob Cratchit. Líf hans er erfitt en hann er áfram jákvæður og virðulegur. Besti hlutinn auðvitað - er George C. Scott sem Ebenezer Scrooge. Sumir hafa sagt túlkun hans of grófa. Ég gæti ekki verið meira ósammála. Orðskipti hans í upphafi voru ekki út í hött, þótt þau væru köld eða hörð. Hann er hræðilega vonsvikinn maður sem hefur harðnað í hjarta sínu vegna umskipta lífsins og eigin girnd eftir auði. Meðan á endurlitunum stendur er augljóst að hann er ekki allur kurteis. Þetta er þar sem við sjáum að það er von fyrir hann. Ef hann væri algjörlega farinn hefði Marley félagi hans aldrei komið hans vegna í fyrsta lagi. Og þegar allt kemur til alls erum við ekkert okkar vonlaus. Ég held að það sé STÓR hluti af því sem Dickens var að reyna að segja. Þegar Scrooge lítur inn á dans sinn hjá vinnuveitanda sínum með Belle, sérðu hann brosa eftirsjá þegar hann segir Belle í flashbackinu að hann muni fara í gegnum lífið "með bros á vör." Clive Donner var nógu klár sem leikstjóri til að leyfa þessar stundir á kvikmynd. Stundum verða þeir skildir eftir á gólfinu í klippiherberginu. Og að lokum er umbreyting hans svo algjörlega full af gleði að ég grætur af gleði í hvert skipti sem ég sé það. Afsökunarbeiðni hans til Fred frænda síns, svo einlæg, svo áhrifamikil, hún er ekki aðeins andi jólanna heldur mannkynsins sjálfs. Gleðin sem hann færir Fred, konu sinni, er svo augljós. Og línan sem fær mig í hvert skipti, "Guð fyrirgefi mér þann tíma sem ég hef sóað." Bravi tutti!