Eftir að Garbo kynnti hljóðið í "Anna Christie" eftir Clarence Brown, gerði Jacques Feyder þýska útgáfu af myndinni þar sem allir leikararnir, nema Garbo, voru ólíkir. Þó að bandaríska útgáfan sé enn í boði í Bandaríkjunum og flestir bandarískir áhorfendur hafi fyrst og fremst séð þessa útgáfu, þá er líklegra að Germna "Anna Christie" verði skoðað í Evrópu. Þar sem ég hef séð báðar myndirnar finnst mér rétt að bera saman þessar tvær nánu framleiðslu. Er mynd Jacques Feyder öðruvísi? Er það betra en Clarence Brown? Í þessari greiningu vil ég fyrst einbeita mér að því sem báðar myndirnar eiga sameiginlegt. Þeir eru með eins leikmynd, mjög svipuð handrit og sömu atriðin í tímaröð. Hér er einnig að finna sögu ungu konunnar sem kemur aftur til föður síns eftir margra ára fjarveru og er að reyna að hefja nýtt líf. Hér hefurðu líka gamansama, þó aðeins styttri, röð í skemmtigarðinum. Hins vegar, þegar ég legg áherslu á Garbo sjálfa, tek ég á fyrsta muninn. Hún virðist ekki valda slíkri forvitni meðan hún talar. Áhorfandinn einbeitir sér meira að leik hennar en því hvernig hún talar, sem kom líklega fyrir 1931 áhorfendur. Garbo var mjög góð í amerískum kvikmyndum og hún er líka mjög góð hér. Samt finnst mér hún enn ósviknari í þýsku útgáfunni. Það er áberandi að Garbo einbeitir sér ekki að því hvernig hún segir orðin (átakið sem var tilbúið til vegna skynjunarinnar: GARBO TALKS!). Þýskan hennar er ekki mjög vel borin fram; samt er engum sama: allt er fullkomlega skilið. Þess vegna get ég auðveldlega sagt það sama og ég gerði í amerískri útgáfu athugasemd minni: Skaal Greta Garbo! Samt er myndin ólík í einu mjög mikilvægu atriði: restinni af leikarahópnum. Hér kemur spurningin: hvor lýsingin virðist meira grípandi, hver er örugglega betri? Mismunurinn er fullur af afbrigðum. Salka Viertel (eða Salka Steuerman), vinkona Garbos til æviloka, stendur sig ekki jafn frábært starf og Marie Dressler í hlutverki Marthy Owens. Hún er ekki slæm, hún er öðruvísi, ofspilar stundum (frá sjónarhóli dagsins í dag) en er ekki lengur svo ósvikin í hlutverki Marie Dressler sem enn skemmtir okkur og augnablik hennar hafa alveg staðist tímans tönn. Sumir halda því jafnvel fram að Dressler hafi verið betri en Garbo í myndinni og sú skoðun, þó að hún virðist vafasöm að sjálfsögðu, ber nokkurn sannleika. Theo Shall er hliðhollari sem Matt en Charles Bickford en þegar hann er notaður við hann er þetta ekki spurning um frammistöðu heldur útlitsatriði. Hver skín í þýsku "Anna Christie", sem er í raun og veru mesta athygli virði er Hans Junkermann í hlutverki Chris Christopherson, föður Önnu. George F. Marion gegn Hans Junkermann er eins og dag og nótt munur. Junkermann sýnir alvöru áfengisfíkil, mann með vonir, með ótta, sem ofgerir umönnun dóttur sinnar. Atriðið af fyrsta fundi Önnu með föður sínum er sannarlega stórkostlegt, upphafsstund samtals Chris við Marthy er eftirminnileg sérstaklega þökk sé svipbrigðum hans og gallalausri frammistöðu. Junkermann er Chris sem þér líkar við, sem þú hlærð stundum að, sem þú hefur samúð með, sem skilur eftir sig mynd af rólegum alkóhólistum sjómanni í huga þínum. Frábært! Ef þú hefur séð hina bandarísku "Anna Christie" og átt möguleika á að fá þýsku útgáfuna, þá mæli ég eindregið með þessari mynd fyrir þig því hún er aðeins öðruvísi útlit á söguna, falleg og nákvæm leið til að bera saman, fín auðgun til Kvikmynd Clarence Brown og fyrst og fremst dásamlegt tækifæri til að uppgötva undraverða frammistöðu: Hans Junkermann. Skaal eða Prost, Hans Junkermann!