Í fyrsta lagi byrjar þessi mynd á mjög heimskulegum nótum: 10 ára stúlka, sem er að leika sér í farartæki á ferð, ákveður að það væri fyndið að hylja augun á mömmu sinni með höndunum og veldur síðan skelfilegu slysi sem drepur mömmuna....duh....fyrirgefðu, það er örugglega enginn 10 ára svona heimskur. Restin af myndinni gerist ekki mikið betri. Eftir að móðirin deyr af heimskasta 10 ára manni á plánetunni flytur pabbinn fjölskylduna til Genova á Ítalíu þar sem hann ætlar að kenna við háskóla á staðnum, en hér er kjaftshöggið: hann talar ekki orð á ítölsku! Svo fær litla stúlkan "sýn" af mömmu (sem hún drap), og oft í kjölfarið næturhræðslu sem enda alltaf, alltaf með því að faðirinn heldur á henni og kúrar. Svo neyðumst við til að horfa á þessa fjölskyldu sífellt týnast og síðan finnast og síðan faðmast og svo gráta og glatast og svo fundist (eftir á eftir auðvitað meira faðmlag og grát) að því marki að ég var í raun að óska ​​eftir einhvers konar náttúruhamförum til að þurrkaðu bara allt þetta vitlausa, fáfróða fólk af plánetunni. Ekki misskilja mig, því ég elska indí, en indí um heimskt fólk (og ég meina virkilega heimskt) er einfaldlega fáránlegt og tilgangslaust. Það er í raun synd að þessi mynd hafi verið byggð á svona fáránlegum persónum sem velta sér upp í svona seinþroska atburðarás, því staðsetningin var áhugaverð.