Gordon Scott gerði nokkrar góðar Tarzan-myndir, en þetta er ekki ein af þeim. Þegar ég horfði á hana, hrökk við slæmu, augljóslega innri leikmyndirnar og holu tréhljóðin þegar þeir gengu yfir meintar óhreinindi slóðir, og hrökkluðust við slæmu. samræður og verri leiklist meðal aukaleikara, ég hélt áfram að hugsa: "Sheesh! Þetta er sjónvarpsþáttarstig!" Svo komst ég að því að þetta voru í raun þrír tilraunaþættir í sjónvarpsþætti sem voru fléttaðir saman í einn. Það er gaman að sjá Scott fara út (einn), fjarri ömurlegum leikmyndum, í nokkrum senum; og bardagarnir eru með nokkuð fínum hreyfingum... en ó, úff, og vá hvað viðræðurnar varðar. Og minntist ég á leiklistina? Heck, Cheetah (eða "Cheta," í þessari útgáfu) var betri leikari en flestir menn. Og það er ekki að segja mikið. Það er eins konar saumaskapur að sjá yngri Sherman (þ.e. Scatman) Carothers leika sem innfæddur. En sennilega ekki þess virði að eyða tíma í heildina.