L'Humanité er morðráðgáta. Þessar kvikmyndir hafa tilhneigingu til að vera vinsælar og einkunnin 6,9 sem hún hefur nú gefur til kynna að hún hafi verið það líka. Því miður hefur þessi mynd enga endurleysandi eiginleika. borðar epli. Og aðrar 3 mínútur þar sem hann andar. Ef þú varst að velta fyrir þér, þetta er í raun ekki list. Það er heldur ekki ummæli um mannkynið, sem það virðist vera að reyna að vera af titlinum. Það er reyndar leiðinlegt. Það eru margar tilraunir í þessari mynd til að segja eitthvað um mannkynið. Maður gæti hugsað sjálfur: "Hvernig myndi ég tjá mig um mannkynið?" Og augljósustu og leiðinlegustu svörin verða að sjálfsögðu kynlíf, ást og dauði. Ekki það að þessir valkostir séu óáhugaverðir þegar vel er gert - bara að þeir eru kanónísku valkostirnir. Fyrir kynlíf gerir þessi mynd sitt besta til að gera hana óaðlaðandi og ógeðslega. Á fyrstu fimm mínútunum þínum - þar af leiðandi er þetta ekki spoiler - muntu sjá blóðug leggöngum myrtra 11 ára stúlku; það er morðráðgáta, manstu? Síðar kasta nokkrir sér yfir hvort annað og hafa það sem leikstjórinn vill að við teljum að sé „hrátt“ kynlíf, en í raun er það tilgerðarlegt og of táknrænt - en það sem verra er, óáhugavert. Ég nýt þess að láta kvikmyndir trufla mig. Þessi mynd sýndi mér hvers vegna: Truflandi kvikmyndir sýna venjulega eitthvað innra með einhverjum, mannúð þeirra, sem þeir vissu ekki að væri til og eru svolítið hræddir við. L'Humanité reyndi einmitt að gera þetta og mistókst, og ég gekk út úr leikhúsinu óáreittur, heldur viðbjóðslegur, og hélt að ég hefði sóað tíma mínum í leikhúsinu, þrátt fyrir að hafa séð myndina ókeypis.