Það er erfitt að finna beinlínis slæmt sögulegt drama sem er byggt á lífi hvers kyns fjölda breskra konunga. Taktu bara virtan breskan eða ástralskan leikara, láttu hlutina líta fallega út og þú ert tryggð formúlu fyrir velgengni Óskarsverðlauna. Hin unga Victoria er engin undantekning, hún nær nánast öllu rétt, kvikmyndatakan sláandi og falleg, með mjúkum ljósum og gróskumiklum litir og efni. Með Emily Blunt í hlutverki sem hún getur loksins svínað í, byrjar myndin á 18 ára afmæli Viktoríu og fer í gegnum ráðabruggið og málefnin sem umkringdu loks uppreisn hennar til hásætis og frægt hjónaband hennar og Albert prins (Rupert Friend). Eins og hin unga Viktoría sjálf harmar, hefur hún hreyft sig eins og skákpeð af ýmsum aðilum þar sem hún finnur fótfestu og rödd sína sem einn af áhrifamestu ráðamönnum Bretlands. Þó að þessi hreyfing um skákborðið sé nokkuð dæmigert landsvæði, er það þróunin. af sambandi Viktoríu við Albert sem gerir myndina aðeins áhugaverðari. Ég játa: Ég er með próf í sagnfræði með sérhæfingu í Viktoríutímanum, svo ég er dálítið viðloðandi þessar tölur. Þrátt fyrir marga galla sína sem höfðingjar voru Victoria og Albert einhverjir af fyrstu leiðtogunum sem helguðust því að bæta siðmenningu fyrir fólk sitt. Þeir skildu eftir arfleifð sína í listum, í lýðheilsu og menntamálum og í íhaldssömum skoðunum og sorgarmenningu Viktoríu eftir dauða Alberts. En þetta er aðeins gefið í skyn í myndinni. Það er nokkuð vel staðfest að Victoria og Albert voru ekki bara brjálæðislega ástfangin, heldur báru virðingu fyrir hvort öðru sem venjulega sést ekki á milli konunga í skipulögðum hjónaböndum. Jafnvel þótt það hafi gerst á bak við tjöldin, þá var þeirra vissulega eitt það þekktasta. Blunt og og Friend hafa einmitt réttu tegundina af efnafræði til að gera hið fræga par réttlæti, rétta blöndu af hófsemi og örvæntingu. Þetta er öðruvísi ást, venjulega ekki sýnd á skjánum, sérstaklega í svona kvikmyndum. Það er uppörvandi að sjá loksins samband þar sem karl og kona eru á jöfnum leikvelli. En við fáum ekki að sjá þá ást nóg. Þó að kvikmyndagerðarmennirnir reyni að koma málinu inn í hina pólitísku snertingu, byggist það ekki alveg upp þann skriðþunga sem þarf til að halda spennunni mikilli. Auk þess, án þess að kafa ofan í hið háþróaða mikilvæga opinbera verk þeirra hjóna, finnst hlutirnir svolítið í limbói, yfirborðslegir í stað þess að vera nánir og stundum ruglingslegir. Það er ekki eins mikið mál á meðan á myndinni stendur, en eftir það hverfa áhrifin frekar fljótt og þú finnur fyrir þér að reyna að muna það sem þú horfðir á, þrátt fyrir fullkomna frammistöðu aðalhlutverkanna, einna helst Blunt sem fangar jafnvel svip hins fræga einvalds. Eins mikið og hún reynir, þá tekst Victoria á mörgum stigum en skortir þann ákveðinn glampa sem myndi taka hana frá traustum til klassískum.