Ég hafði mjög gaman af þessu -- ég er mikill aðdáandi kvikmynda sem rugla í huga þínum og skilja þig eftir með fullt af spurningum og hugmyndum til að rökræða, og þetta var frábært dæmi. En svo, Terry Gilliam er alltaf góður í því (ja, næstum alltaf. Gleymum bara Jabberwocky og Grimmsbræðrum, eigum við það?). Mér líkaði sérstaklega hvernig það meðhöndlaði tímaflakksþemað og forðast þverstæður -- hvernig atburðir í fortíð og framtíð fléttuðust inn í hvort annað. Það var líka mjög vel gert fagurfræðilega -- myndlistarstefnan var virkilega frábær og ég vildi að ég hefði getað séð hana á hvíta tjaldinu. Framtíðarsenurnar höfðu svipaða tilfinningu og Brasilíu á margan hátt, og jafnvel núverandi atriðin voru oft mjög sjónrænt sannfærandi. En það sem var kannski mest sláandi við það var að það voru tveir leikarar sem ég er venjulega ekki hrifinn af, Bruce Willis og Brad Pitt, og þeir skiluðu báðir ótrúlega frammistöðu hér. Sérstaklega Pitt -- ég hafði séð eina eða tvær kvikmyndir áður sem gerði mér grein fyrir að hann gæti í raun leikið (andstætt því sem ég hélt upphaflega), en þessi fór virkilega fram úr þeim. Mér fannst ég reyndar spyrja vini mína á einum tímapunkti "Ertu viss um að þetta sé Brad Pitt?" Þetta er líklega eftirminnilegasta frammistaða hans á ferlinum (þó að það segi kannski ekki of mikið).