Hvað varð um breskt sjónvarpsleikrit? Frá John Major til Tony Blair virðist áherslan í tegundinni hafa færst frá félagslegu raunsæi yfir í sjálfsögð staðlaðar kvenkyns sögur um töff heimilisvandamál ágætra millistéttarmanna.(Eða kannski kaupir TVNZ ekki það góða? látum það vera það sem það er...)Langur ferill rithöfundarins í sápum útskýrir líklega hvers vegna samræðan er að mestu byggð upp af gömulum klisjum. Frammistaða Niamh Cusack er sterk í innihaldsríku útliti, hver um sig haldið af leikstjóranum í að minnsta kosti hálfan tylft slög lengur en þeir eiga skilið. Slæmt útlit kemur hins vegar illa í staðinn fyrir dýpt karakters, ef rithöfundinum hefur mistekist að útvega slíkt efni fyrir leikara til að vinna með. Auðvitað er þetta fræðilega spennumynd, um morðrannsókn; en það er ekki eins mikilvægt og misheppnað hjónaband aðalpersónunnar og tilheyrandi vandamálum. Er eiginmaður sögupersónunnar Cusack algjör bastard? Mun sonur hennar verða fyrir algjöru áfalli vegna upplausnar hjónabandsins? Að gera þetta að aðalviðfangsefnum er ekki merki um innsæi -- það gefur til kynna djúpstæð sjálfsvirðingu rithöfundarins og leikstjórans við persónu sem ætti að halda áfram í starfi sínu. Lynda La Plante veit hvernig á að skrifa þetta svo að það líði eins og það skipti máli og taki þátt í öðrum áhorfendum en heimilisbundnum taugaveiklum ; Augljóslega er Paula Milne ekki við þetta verkefni.