Ef þessi mynd kemur í leikhús nálægt þér skaltu líta á hana sem ógn. Ég var svo óheppin að sjá þessa mynd hér í Tókýó. Þar sem ég er hollenskur kom mér á óvart að sjá hollenska kvikmynd í stórborg eins og Tókýó er. Mér datt í hug að það yrði að vera eitthvað sérstakt ef hollensk kvikmynd kemst alla leið til Japan. Svo ég fór þangað með nokkrum vinum og við vorum ánægðir að segja starfsfólki leikhússins að við værum Hollendingar og að við værum svo forvitnir um myndina. Eins og það kom í ljós, þá var þetta ein barnalegasta, kjánalegasta, heimskulegasta, verst leikna, með verstu töluðu ensku mynd sem ég hef séð í kannski 10 ár, og ég fór úr leikhúsinu og reyndi að forðast starfsfólkið, því ég var næstum ábyrgur fyrir þessi hörmungarmynd. Stundum hefur maður á tilfinningunni að maður viti að hverju leikstjórinn stefndi: Lola Rennt, Trainspotting eins og kvikmynd. Í staðinn var þetta meira eins og MacGyver á eiturlyfjum með úreltri breakbeat-tónlist sem tóntegund. En ef ég var ekki of pirruð, þá var myndin óviljandi frekar fyndin af og til, þar sem hún sýndi Holland í sínu minnsta.