Ég þekkti Brad Linaweaver hjá Florida State U snemma á áttunda áratugnum þegar hann var hvetjandi, frumlegur rithöfundur sem ég hélt að væri á leiðinni til meiri dýrðar. Og þess vegna leigði ég þetta myndband. Jæja, jæja, jæja, tíminn hefur ekki verið góður við herra Linaweaver. Ég geri ráð fyrir að þrýstingurinn við að búa til framfærslu geri það að verkum að æðri væntingar séu eyðslurnar. Annað blóm sem hefur komið og farið án þess að taka eftir því í sumargolunni. Amen. Það er ekkert meira um það að segja. Og engu meira við að bæta. Sorgleg grafskrift yfir einu sinni blómstrandi feril eins og fram kemur hér að ofan. En það er verðið sem maður greiðir fyrir að elta skugga án þess að hafa traustan grunn eða markmið fyrir sjálfan sig í lífinu. Vegna þess að þessi mynd hefur ekkert markmið, engan tilgang, og ég hélt áfram að segja sjálfum mér, hvað varð um sköpunargáfu Brad, einu sinni skínandi snilld hans? Horfin, horfin, margra ára vanræksla hefur hrakað einu sinni skínandi huga hans.