Jafnvel þó ég geri ráð fyrir ófeiminni ást minni á fyrstu tveimur myndunum í kosningaréttinum og sópaði burt hvers kyns hlutdrægum tilhneigingum sem ég gæti haft til persónu Max, get ég bara ekki stillt mig um að meta að meðaltali þessa teiknimyndasóun á plássi sem sogar næstum því sem á undan var farið. Horfin er hrikalega viðbjóðslega rákin sem færði persónunni Mad Max Rockatansky tilfinningu, horfin er hin áhrifaríka tilfinningu auðnarinnar í heimsendaheimi, og það sem meira er, er horfin ástríðu leikstjórans George Miller fyrir sérleyfinu. . Hið hræðilega stig passar við teiknimyndahjarta myndarinnar, það virðist sem framleiðendurnir hafi ekki alveg vitað hvað þeir ættu að gera við peningaupphæðina sem gefin var til að gera þessa þriðju {og sem betur fer síðustu} afborgunina. Vissulega eru glæfrabragðin á staðnum {að búast við núna}, og auðvitað tekst Miller að mála hrjóstrugt eyðimerkurlandslag með því að lyfta frá því sem hann hefur gert áður. Samt barðist hann greinilega fyrir nýjum hugmyndum með hasarnum þar sem krúningur The Road Warrior á bensínflutningabílnum er endurtekinn hér, aðeins hann notar lest í staðinn!!. Þetta er bara mjög léleg sýning sem kann að hafa virst eins og metnaðarfull atburðarás aftur um miðjan níunda áratuginn; en þegar horft er á þessar þrjár myndir saman núna, kemur Thunderdome bara fram sem leikstjóri sem missir oddvita nálgun sína á meðan hann festist því miður á milli blöndu af gamanleik og fantasíuhasar. Og sannleikurinn er sá að hvorug þessara tegundahalla hefði virkað einstaklega, í samhengi þessarar seríu, hvort sem er. Ég gef myndinni 3/10 eingöngu fyrir eina mjög góða Thunderdome bardaga seríu, á meðan glæfrabragðsmennirnir hérna eiga að minnsta kosti heiður skilið. En þetta er í þriðja skiptið sem ég reyni að hafa gaman af þessari mynd og eins mathákur fyrir refsingu og ég er án efa mun ég aldrei reyna aftur.