Hinn oft áreiðanlegi Leonard Maltin segir að þetta sé „yndisleg rómantík“ og að Sanders sé „frábær“. Maltin hlýtur að hafa ruglað þessari mynd saman við eitthvað annað. Sanders er hnyttinn og sljór og frábær, eins og venjulega, þú getur ímyndað þér línuna hans varðandi framhjáhald, "Stundum eru hlekkir hjónabandsins svo þungir að þeir þurfa að bera af þremur," en daufleg, viðarkennd og dagsett lýsa þessu. kvikmynd með nákvæmari hætti. Söguþráðurinn sjálfur, sjálfsævisaga með Sanders sem snjöllum skartgripaþjófi, Francois Eugene Vidocq, sem verður lögreglustjóri en getur varla staðist tálbeitu fína skartgripa, er nógu skemmtileg, en hún er með sams konar holótta sögulega Hollywood meðferð sem skemmdi. svona tímabilssögur eins og *Marie Antoinette*, og svo sannarlega hina ömurlegu *Forever Amber* (sem öskrar á flotta endurgerð). Þó að Sanders til varnar reyni af krafti að bæta smá dýpt við karakterinn sinn, þá er þetta allt til einskis. Ég er ófeiminn aðdáandi Douglas Sirk, en þetta er 1946, og þetta er ein af fyrstu tilraunum Sirks í Bandaríkjunum, sem skortir marga af þeim einkennandi snertingum sem myndu skilgreina blómstrandi, brjóstþunga pottapottana hans. Sirk er bara að renna undir sig fótunum hér og gerði fjölda ógleymanlegra mynda næstu tíu árin þar til hann sló gullið með *Magnificent Obsession*, og sló í gegn og sprengdi okkur með slíkum estrógenhátíðum eins og *All That Heaven Allows* , *Written on the Wind*, og *Eftirlíking lífsins*. En *Skandal í París* er varla hans besta verk tiltölulega lággjaldamál með lúmskum leikmyndum og áhrifalausum búningum.