Unhinged fylgir dæmigerðum söguþræði snemma á níunda áratugnum slasher trend. Frekar ungar stúlkur í hættu. Ég verð að sleppa því fyrir kvikmyndagerðarmanninn sem notaði þyrlu í sumar fyrstu tökur á vegferðum, þú heldur reyndar í eina sekúndu að það verði gæði í framleiðslunni. Að horfa á "Unhinged" var eins og að sjá áhugamannatíma í leiklist fara í gegnum upphitun. Sumar af óþægilegustu, illa upplýstu og oflöngu atriðin eru leikin af yfirvofandi valíum ofskömmtun. Ég velti því fyrir mér hvers vegna þeir settu ekki bara merkispjöldin á myndavélina svo leikkonurnar þyrftu ekki stöðugt að skipta um augnaráðið. Aðalstelpurnar tvær voru augljóslega valdar vegna T&A þáttarins frekar en hæfileika. Laurel Munson sem aðalskjúklingurinn Terry er jafn spennandi og að horfa á málningu þorna. Tvær nektarsenur skapa unglingsspennu. Janet Penner og Virginia setjast að sem brjálaða/hrollvekjandi dóttirin og móðirin sem ungarnir verða strandaglópar og keppa um Verstu leiklistina. Langar pásur, undarleg svipbrigði, áhersla á rangt orð, þetta er allt til staðar og er unun fyrir okkur þarna úti sem elskum slæmar kvikmyndir. Atriðin breytast skyndilega með löngum black-outs sem þú gætir keyrt Mack vörubíl í gegnum. Teiknimyndaeldingar hrapa yfir myndir án þess þó að nenna að sýna himininn. Augnskuggi níunda áratugarins ræðst á áhorfandann. En þú veist, það jókst á mér. Ég vorkenndi því. Mig langaði að knúsa hann, kyssa hann og gera hann betri. Endirinn bætir ekki upp skaðann sem hann hefur valdið en ég glotti samt. Ég hef mínar eigin kenningar varðandi allt "bannaða" hypeið og vona að allir sem kjósa að horfa á þessa mynd geri það með verulegri fíkniefnaneyslu og kímnigáfu. Annars passið.