Ég var ótrúlega hrifinn af þessari mynd. Það innihélt grundvallarþætti þunglyndis, sorgar, einmanaleika, örvæntingar, vonar, drauma og félagsskapar. Það var ekki bara um snilldar tónlistarmann sem náði botninum heldur var það um mann sem var gripinn í sorg sem reyndi að finna huggun í tónlist sinni. Hann finnur félaga sem kemur með sín eigin vandamál. Claire og Des gátu veitt hvort öðru vináttu og ást, en það sem meira er um að gera að ljúka við atburði sem höfðu mótað líf þeirra til hins versta. Des er ólíkleg persóna á nútíma mælikvarða rokkstjörnu. Samt býr hann yfir tónlistarsnilld. Hann hefur líka atburð í fortíð sinni sem hefur gert hann að staðna, á meðan hlutir í kringum hann fara bókstaflega í rúst. Áherslan hans er að búa til hval tónlistina sína, í raun verður hún þráhyggja fyrir hann. Claire er götukrakkinn sem þarf stað til að vera á. Hún finnur falda hæfileika á meðan hún er í félagsskap Des. Hún finnur líka sameiginlegan vin sem tekur við henni. Hún lærir að treysta honum á tímabili. Þessir tveir finna ást sín á milli. Ekki hugurinn blæs, kynlíf innrennsli ástríðu, heldur ást þar sem vinátta og skilningur þýðir meira. Fyrir tvær manneskjur sem hafa verið særðar finna þær traust saman.