Það eru mörg lögregludrama í gangi. Ég er ekki viss um hvers vegna. Það er líklega að gera með gamla grunnþemað gott og illt. Þessi mynd hefur heimildarmyndastíl þar sem við fylgjumst með erfiðri vígslu Anne, hrár nýliða, í lögreglusveit sem er staðsett á Eystrasaltssvæðinu. Engin tilraun er gerð til að gleðja lögregluna. Þau eru sannarlega jarðbundin, stundum harkaleg og ófyrirgefanleg, Anne á hinn bóginn hefur mjúkt hjarta, kannski aðeins meiri skilning á ástandi mannsins. Gegn öllum reglum heldur hún stundum aftur af sér saknæmandi upplýsingum sem finnast í ræmaleitum hennar og öðrum rannsóknum. Þetta er ekki skemmtileg mynd. Ekki einn til að slaka á þér. Það er ekki mikil bjartsýni í henni. Lögreglan virðist eiga í tapaðri baráttu. Á morgun verða fleiri bardagar, fleiri morð, fleiri fjölskylduslit og fleiri þjáð börn. Horfumst í augu við það. Þetta er heimurinn sem við lifum í. Eftir því sem dagarnir líða verður Anne nánari tengsl við lögregluna og fjölskyldurnar sem þær eru að rannsaka. Eina raunverulega hlýjan í myndinni er sú sem persónan Benny veitir, 12 ára gamall úr sundruðum fjölskyldu. Anne hefur sína eigin leið til að laga hlutina upp. Hún lokar augunum fyrir búðarþjófnaði Bennys og reynir að hjálpa honum eins og hún getur. Það kom mér þó á óvart að hún gekk svo langt að tæla föður Benny. Það fékk mig til að velta því fyrir mér hvort það væri með hliðsjón af föðurnum eða hennar eigin þörfum. Þegar öllu er á botninn hvolft segir myndin ljóst að hún vantaði sárlega maka og ástrík börn. Vel leikin en ekki hugmynd mín um kvöldskemmtun,