Gleymdu því að þetta er "B" mynd. Gleymdu því að það er að mörgu leyti úrelt. Í staðinn gefðu rithöfundinum og leikstjóranum Ida Lupino verðskuldaðan heiður fyrir að fjalla um efni sem á þeim tíma (1950) var tabú í Hollywood. Að mínu viti var þetta fyrsta myndin sem fjallaði um nauðgun og þau tilfinningalegu og andlegu áhrif sem sá glæpur hefur á fórnarlömb sín. Þótt stór hluti leikara leikara sé í besta falli fótgangandi, Mala Powers, sem þá var átján eða átján ára. nítján, gefur frábæra frammistöðu í gegn sem áfallalausa unga konan, Ann, sem reynir að hlaupa frá "skömm sinni". Miðað við vinnu hennar í þessari mynd er ég hissa á því að hún hafi ekki átt farsælli leikferil. Tod Andrews á líka fínar stundir sem ráðherrann sem hjálpar henni. Fröken Lupino, augljóslega að vinna á takmörkuðu kostnaðarhámarki, gat samt búið til eftirminnilegar senur eins og eftirför um götur og húsasund sem leiddi til nauðgunarinnar , og lögreglunni í kjölfarið. Og hún bjó til bitursætan endi sem fékk mig til að velta því fyrir mér hvort Ann gæti nokkurn tímann lifað eðlilegu lífi aftur.