Án árangursríkrar eftirláts við hið yfirnáttúrulega eða ljóðræna hvetjandi blæbrigði mannkyns, er allt sem þetta skapandi teymi þarf að vonast eftir er skilvirk notkun á miðlægum, ófrumlegum þáttum þess. „Party of Five“ orðið brjálæðislegt og síðan erfðafræðilega óumflýjanlegt, það er lítill rótaráhugi vegna þess að einfaldi þátturinn sem ekki er manndráp er annars flokks, ógnvekjandi, hræðilegur „Wes Bentley“ flugvél. Reyndar er allur leikurinn djúpur. Jafnvel þó dökkhærðu konurnar höfði til er sælleikinn í lágmarki. Engin nekt hér. Einnig vantar nægar fötur af blóði. Öllum tilfinningum er haldið í stríðnandi, öruggri fjarlægð ... óheppileg staðreynd þegar tekið er tillit til eiginnafns leikstjóranna er „butcher“. Aðeins hljóðrásin, dúndrandi angurvær alt-country og spennuþrungin sveiflukennd skora veita áþreifanlega spennu. Stundum bæta sumar kyrrstæður söguþættir tónverk aðlaðandi lágum sjónarhornum sem eykur vanlíðan...en fyrir mynd sem kallar sig hrylling, þá komst ég ekki einu sinni nálægt því að hika við. Kannski hefði meiri áhersla lögð á samfélagslega endurnýjun með blóðinntöku, sviðum leikstýrðum með mismunandi geometrískum formum fyrir utan torgið og viðvarandi áhersla á leikgleði í gegnum illsku eða gildrur fjölskyldunnar sem samúðarpersónur þurfa að flýja til að komast undan vandamáli sínu hefði bætt skoðun mína, en þetta var ekki góð byrjun á skoðunarferð minni í gegnum horrorfest.