Þessi mynd sló í gegn hjá mér á tveimur stigum. Þegar ég var krakki var ég fluttur frá London og plantað á ófúsa gestgjafa í sveitaþorpi. Á meðan ég slapp frá sprengjuárásinni og upplifði reynslu sem framkallaði dýrmætar minningar (til dæmis að heyra næturgala syngja eina dimma nótt í fyrsta skipti) og njóta lífs sem ég hefði aldrei getað átt í London, saknaði ég fjölskyldu minnar og hafði áhyggjur af henni. Tom er gamall maður sem bæði eiginkona hans og barn eru látin og býr einn í litlu þorpi á landsbyggðinni. Sem gamall maður sem er nú konulaus þar sem börnin hafa gifst og búa langt í burtu í öðru héraði, er ég aftur stundum einmana. . Móðir drengsins er trúarofstækismaður með mjög skrítnar hugmyndir um að ala upp barn. Þar sem djúp væntumþykja hefur vaxið milli gamla Tom Oakleys og þessa unga stráks, fer Tom í leit að honum og bjargar honum að lokum úr mjög skrýtnum og hættulegum aðstæðum. Í lok sögunnar er mikil spenna þar sem vegna einhvers skrifræðisúrskurðar virðist sem barnið sé að fara að missa einhvern sem hefur þróað ástríkt samband við það.