Vafalaust sá minnsti af spagettí-vestrum sem ég hef horft á undanfarið: í rauninni lágkúrulegur uppdráttur af THE GOOD, THE BAD AND THE UGLY eftir Leone (1966) þar sem þrjár ólíkar persónur yfirbuga hver aðra (og stofna af og til skjálfandi bandalög) í leit sinni að huldu gulli. Leonard Maltin mat það sem sprengju; þó að það sé nógu skaðlaust, þá er það líka algjörlega venja og, afdrifaríkt, eru aðalhlutverkin þrjú staðalímyndir, það er að segja óáhugaverðar: Eddie Byrnes er bankastarfsmaður með hugmyndir um að sending hans sé flutt með lest; Gilbert Roland er hinn „goðsagnakenndi“ en aldna mexíkóski ræningi (hann fer oft yfir í spænsku þegar hann er spenntur er frekar þröngsýnn!) sem greinilega er enn ómótstæðilegur fyrir konur; George Hilton sem dularfullur hausaveiðari reynir of mikið að líkja eftir mynd Clints Eastwoods Man With No Name. Leikstjórinn Castellari - sem ég sá á ítölsku B-myndinni yfirlitssýningu sem haldin var á kvikmyndahátíðinni í Feneyjum 2004, þar sem hann kom út fyrir að vera sá prýðilegasti af sértrúarkvikmyndaleikstjórum viðstaddra! - sýnir litla einlæga tilfinningu fyrir vestrinu (í krafti tveggja Franco Nero tilrauna í tegundinni, sem er yfir meðallagi, skipaði ég samstarfi hans við Castellari KEOMA [1976]...ég held nú yfir fingur!) og myndarinnar tungutaklega nálgun er jafn grátleg.