Þetta er klassískt framhald af Bleu, hinni sömuleiðis frábæru mynd, með Juliet Binouche sem aðalstjörnu, auk þess sem hún kemur fram hér, í Rouge, bara í eina sekúndu alveg í lokin. En þessi mynd, sannarlega rauð og mjög sæt þótt hún sé mjög sorgleg, er algjör sigurvegari. Aðalhetjan, sem leikin er af hinni frábæru Irene Jakob, er farsæl ljósmynd/tískufyrirsæta. Hún lifir fullu, virku lífi, aðeins myrkvað af áfallasamböndum sínum við undarlega vin sinn Mike, sem er í Englandi. Fyrir tilviljun kynnist hún gamla dómaranum, sem eyðir tíma í að hlusta á einkasímtöl nágranna sinna. Sagan byrjar að vefjast enn frekar og við sjáum hann fyrir rétti, nánast fordæmdur fyrir dægradvöl sína. Hún er sú eina sem finnur til samúðar með honum, sætu hundinum hans Rítu og hvolpunum hennar og öllu fólkinu sem umlykur þá. Við verðum líka vitni að sambandsslitum hamingjusamra hjóna ungs lögfræðings og frúar hans, og deilur þeirra eru líka ýtar undir þetta símahneyksli... En myndin fjallar ekki einu sinni um þetta. Hún snýst mest um einmanaleikann og djúpar gjár milli fólks, nær og fjær. Þegar hún siglir til Englands með ferju, með lögfræðinginn sem tilvonandi samfarþega, auk þess sem áður var minnst á Binoche sem lék í Bleu, sekkur skipið og við sjáum skelfingarsvip dómarans þegar hann horfir á fréttirnar reyna að giska á hvort hún lifði af. Hún gerði það og enn finnst okkur mjög þungt í hjarta. Herra Kislowski tókst að teikna stórkostlega, fíngerða sögu um einsemd, misskilning, leyndarmál og sársauka. Djúpur, dimmur persónulegur sársauki þeirra sem eru týndir og einmana. Snilldarmynd.