Þekkirðu öll þessi bréf til „Jólaföður“ og „Jesús“ sem eru send á hverju ári? Jæja, það kemur í ljós að þeir eru í raun ekki afhentir heldur sleppt í hálfgleymdu horni pósthússins til að rotna nema einhver bjartur neisti finni út leið til að birta þá. Eins og furðulegar stillingar fara, þá er hún sigurvegari og einn sem passar fullkomlega við undarlegu myndina sem er "Dead Letter Office". Að þessu sögðu er þetta augljóslega ástralsk mynd öfugt við breska. Ef það var Royal Mail, fá flest bréf þessa tegund af meðferð samt. Ég hef ekki verið í þessari íbúð í tvö ár og við erum enn að fá bréf til herra Wang, einhvers kvenkyns prests kirkjunnar síðari daga sem ég hef-aldrei-heyrt-í-þig og ýmsum bæklingum fyrir iðnaðarbúnað. til pípulagningafyrirtækis."Dead Letter Office" (nafnið sem gefið er á staðnum þar sem óafhendanlegur póstur endar) fylgir sögu Alice (Miröndu Otto) sem alast upp á alvarlega sundruðu heimili. Þegar hún skrifar fjarverandi föður sínum, lærir hún aðeins á fullorðinsaldri að bréfin hennar hafa ekki verið afhent af einni eða annarri ástæðu. Þannig að rökrétt fær hún vinnu hjá D.L.O. og finnur sjálfa sig að vinna við hlið annarra félagslegra hafna, þar á meðal brjálaðan Chile innflytjanda Frank Lopez (George Del Hoyo). Hægt og rólega finnur hún sjálfa sig laðast að honum en getur hún fundið út hvar pabbi hennar er án þess að knésetja hinn sjálfstæða heim Dead Letters Office? Skuldbundið“ á meðan ég horfi á þetta. Hins vegar er þetta svo miklu betra en þessi haugur af hestadrasli en aftur á móti, það er ekki erfitt. Til að byrja með er þessi mynd miklu rökréttari. Að vísu eru myndlíkingarnar nokkuð hróplegar og undirfallandi táknmyndin verður fljótt að flóði. En þetta er allavega samheldið og sérkennilegt án þess að vera algjört drasl. Það er líka vel leikið. Bæði Otto og Del Hoyo eru mjög góðir þar sem elskendurnir leita að einhverju sem þeir vita að þeir munu aldrei finna á meðan aðrar persónur eru í besta falli útlægar. Hluti af vandræðinu er að það virðist klárast allt of fljótt, sem gerir þennan áhorfanda fyrir nokkrum vonbrigðum. Hinn hlutinn er sá að þegar þú íhugar draconian innflytjendastefnu Ástralíu (þ.e. ef þú talar ekki ensku, slepptu því!), er ólíklegt að slík saga gerist í raunveruleikanum. Hinar persónurnar hjálpa því miður líka við að koma raunsæinu úr jafnvægi með því að reynast lítið annað en skrítnar staðalímyndir. Þrátt fyrir það er "Dead Letter Office" vissulega eitthvað aðeins öðruvísi. Það var kannski ekki fyrir smekk allra en mér líkaði það. Já, hún var lúin og fyrirsjáanleg en stundum er gaman að horfa á kvikmynd án byssna eða ofbeldis eða þungra blóta og nektar (engin möguleiki á því í áströlskri kvikmynd). Það er ekki mikið hlegið, það er enginn Bullet Time og persónurnar eru yfirleitt einvíddar. En það er sagan sem gildir hér og þó hún sé ekki jarðbundin í stórfengleika sínum er hún nógu skemmtileg leið til að eyða tímanum. Hún er ígildi kvikmyndar sem Sheryl Crow geisladiskur - gaman að hlusta á hana af og til en þú myndir ekki missa af henni ef hún væri ekki til staðar.