Betty er undirmenntaður fyrir aðalhlutverkið í framleiðslu á Macbeth eftir Verdi. Þegar bíll rekur forystuna á dularfullan hátt er Betty ýtt í sviðsljósið. Opnunarkvöldið heppnast gríðarlega vel og Betty ákveður að yfirgefa eftirpartýið til að fagna í einrúmi með kærastanum sínum. En þegar kærastinn yfirgefur herbergið er Betty gripið aftan frá af óþekktri, svarthanska, grímuklæddri mynd. Óþekkti árásarmaðurinn bindur Betty við súlu, kýlir hana og setur nálar undir augu hennar sem munu valda ótrúlegum skaða og sársauka ef Betty lokar þeim. Kærastinn snýr aftur inn í herbergið og er agndofa að sjá Betty í slíkum vandræðum. Honum blöskrar enn meira þegar morðinginn grípur hann og stingur hnífi í gegnum neðri kjálkann á honum af slíkum krafti að hnífsoddurinn sést greinilega í munni hans. Og Betty hefur neyðst til að horfa á þetta allt. Svo byrjar ógnvekjandi raunir Betty með morðingja sem ætlar ekki bara að meiða hana heldur líka að neyða hana til að horfa á þegar hann limlestir vini hennar. Ópera flokkast sem Giallo, en fyrir mér er hún að mörgu leyti frábrugðin fyrirsætunni. Minni áhersla er lögð á leyndardómsþætti sögunnar en í einhverju eins og Tenebre eftir Argento eða Fuglinn með kristalsfjöðrun. Svarthanska, grímuklæddi morðinginn kann að vera alls staðar nálægur, en vísbendingar og rauðsíld sem venjulega tengist góðum Giallo eru ekki til. Í staðinn snýst Opera allt um spennu óþekkts morðingja og gera áhorfendum óþægilega. Áherslan er á hræðilegar dauðasenur, ótta Betty og þráhyggju morðingjans fyrir Betty. Opera inniheldur að mínu mati einhver listrænasta dauðasena Argento. Þegar morðinginn grípur Betty eftir að kærastinn hennar yfirgefur herbergið, ertu viss um að Betty hafi átt það. En sadisti morðinginn vill aðeins neyða Betty til að horfa á þegar hann stingur elskhuga hennar hrottalega í hálsinn hnífnum sem kemur upp í munninn á honum. Þetta er vel tekið og hannað atriði. Og þessar nálar í augunum ljómandi. Eða, taktu dauða saumakonunnar. Í fyrstu virðist dauði hennar vera venjulegt morð. En þegar saumakona gleypir óvart lás morðingjans, stækkar það sem byrjaði sem enn ein dauðasena, þar sem morðinginn notar skæri til að skera upp háls stúlkunnar til að ná keðjunni sinni. Að lokum er það frægasta dauðasenan í Óperunni sem ég verð undrandi í hvert skipti sem ég sé hana Mira er skotin í augað á meðan hún gægist í gegnum skráargat. Þetta atriði sýnir margt af því sem mér líkar við Argento. Það hefur stíl til að brenna. Eins ósennilegt og það kann að vera, þá er það skapandi, eftirminnilegt og stórkostlegt að horfa á. Argento var vissulega ekki fyrsti ítalski leikstjórinn til að einbeita sér að augnlimlestingum, en í Opera hefur hann tekið augnáverka á nýtt stig. Nálar sem halda augunum opnum, byssukúlu í augað og hrafnar sem tína út augað eru allt hluti af sýn Argento (orðaleikur ætlaður). Og þessar senur hafa þau áhrif sem ég tel að Argento hafi verið að fara. Í fyrsta skipti sem ég sá morðinginn setja þessar nálar í augu Betty gat ég ekki hætt að blikka. Það hafði reyndar líkamleg áhrif á mig. Hvað er það við augun sem gera þau að skotmarki fyrir misnotkun í ítölskum kvikmyndum? Til að vera sanngjarn (og ekki hljóma eins og aðdáandi), þá eru vandamál sem ég á við Opera sem hindra mig í að meta hana sem besta Argento. Eitt af vandamálum mínum er með loftrásarkerfið sem liggur í gegnum íbúðarhúsið hennar Betty. Þó að ég efist ekki um að það séu loftrásakerfi í eldri fjölbýlishúsum sem tengja saman íbúðirnar, þá eru rásirnar í Óperunni STÓRAR. Ég er enginn sérfræðingur, en ég efast í fullri einlægni um að nokkur bygging eins og þessi í þessari mynd hefði haft svona stórkostlegar loftrásir. Það virðist alls ekki praktískt. Og ætli einhver væri ekki löngu búinn að gera eitthvað í þeim til að halda glæpamönnum og forvitnum nágrönnum frá hinum íbúðunum? Það er þægilegt fyrir söguþráðinn, en það er ekki mjög raunhæft. En ég býst við að stóra vandamálið mitt við myndina komi með lokaatriðinu. Hvað er málið með þann endi? Finnst það algjörlega út í hött, tálgað og eins og slæm eftiráhugsun. Ég er ekki viss um hvað ég á að segja annað en það er hræðilegt.