Isabelle Huppert sýnir hæfileikaríka píanókennara sem er staðföst, óvingjarnleg og fjarlæg á almannafæri og bitur út í nemendur sína. Einkalega situr hún af ofbeldi og gremju og kynlíf hennar er einmanalegt og rangsnúið. Hún býr með yfirþyrmandi móður sinni, sem knýr hana af þráhyggju til að verða eftirtekt (og fara svo fram í lífinu) sem hæfileikaríkur píanóleikari. Lykillinn að persónum bæði móður og dóttur er „árátta“. Þessar persónur geta ekki breytt hvötum sínum lengur en kanína sem er föst í framljósum getur forðast dauðann. Píanókennarinn hittir ungan, aðlaðandi og hæfileikaríkan píanóleikara sem frá upphafi laðast að henni. Þau hefja samband á óhefðbundinn hátt, en strax í upphafi setur hún rangsnúna og ofbeldisfulla skilmála sem hann verður að gera við hana, sem gerir hann nógu sjúkan til að vilja slíta sambandinu áður en það byrjar fyrir alvöru. Myndin tengist konunni. leiða. Isabelle Huppert kemur á óvart með hrottalegri, fullkomlega sannfærandi frammistöðu sem píanókennarinn. Hún sýnir á snjallan hátt konu sem laðast að fegurð og ranghugmyndum, en ofbeldi hennar nærist af öfugum hvötum hennar. Sem mynd sem er svo karakterdrifin, þú veist að hún myndi ekki virka helmingi eins vel, hefði hún leikið illa. Þetta er kraftmikið, skynsamlega leikið og sniðugt og næmt eftir skáldsögunni. Myndavélavinnan hentar líka kvikmyndinni. Það eru það sem mér dettur bara í hug að kalla, rammamyndir þar sem leikstjórinn heldur á senu og neyðir augað til að skjótast um. Þetta er gert á afar áhrifaríkan hátt gegn auðum baðherbergisvegg og er enn frekari vitnisburður um leikstjórn leikstjórans. Búast við að verða truflaður og sjúkur af þessari mynd. En vertu hugrakkur - þorðu að fara og sjá það. Þetta er mjög persónuleg innsýn inn í líf einnar manneskju, en ekki búast við að vera skemmt í Hollywood skilningi .... það eru engir bílaeltingar í þessari mynd!