Hugmyndin: Sýndu 4 fjölskyldur af ólíkum þjóðerni í Fairfax-hverfinu í L.A. undirbúa sig fyrir fjölskyldusamkomuna á þakkargjörðarhátíðinni. Ég elskaði Soul Food og How to Make an American Quilt {ég held að það sé lög um að Alfre Woodard verði að vera í öllum þessum myndum) sem á sama hátt bauð upp á pastiche af fjölskylduhefðum og var tilbúið fyrir skemmtun. Þess í stað fannst mér ég vera blekktur. Þeir brokka út um það bil 40+ stafi og allir nema tveir eru eintóna klisjur án nokkurrar fíngerðar. Rithöfundarnir og leikstjórinn ættu að eyða nokkrum árum í viðbót í að læra um lífið og læra hvernig elskandi fólk af mismunandi kynslóðum tengist í raun og veru. Þess í stað hefurðu fullt af **holum sem koma saman á Tyrklandsdeginum til að virka eins og ógeðfelldar **holur. Nú, að vissu leyti, er þetta það sem þakkargjörðin snýst um. En, ekki þetta ranglega. Og hvers vegna að nenna að hafa Julianne Marguiles og gefa henni svo nákvæmlega ekkert að gera. Þetta var verk að komast í gegnum, og Mercedes Ruehl er áberandi, en ég gef honum 4/10.