Eftir tvær stuttar senur sem í fyrstu virðast ótengdar restinni af myndinni sjáum við dökkhærða, augljóslega ríka fegurð aftan í eðalvagni. Ökumaður hennar stoppar á undarlegum stað á Mulholland Drive, sem er snúinn, þykkur skógi vaxinn tveggja akreina vegur fullur af stórhýsum með útsýni yfir Los Angeles. Rétt þegar ökumaður hennar og annar maður í farþegasætinu snúa við til að drepa hana, rekast tveir drag-kappakstursbílar úr gagnstæðri átt á eðalvagninum. Aðeins dökkhærða konan lifir af. Hún vinnur sig niður hálsinn að Sunset Boulevard og felur sig í íbúð konu í fríi. Stuttu síðar kemur Betty (Naomi Watts), frænka frískonunnar, í íbúðina og rekst á dökkhærðu konuna, sem nú er með minnisleysi. Meginhluti fyrri hluta myndarinnar er Betty og dökkhærða konan að reyna að komast að því hver hún er, hvers vegna fólk var að reyna að drepa hana og hvers vegna hún var með þúsundir dollara og undarlegan lykil í veskinu sínu. Þetta er blandað með undarlega súrrealískum þráðum um framleiðendur og leikstjóra í Hollywood, með einstaka áhlaupum inn í land húmors og vændiskonna. Ofangreint kann að hljóma svolítið flókið og sundurleitt, en það er ekki helmingurinn af því. Myndin er byggð upp þannig að merkingin verður alltaf opin fyrir túlkun. Það er í grundvallaratriðum tryggt að þú munt ekki skilja þessa mynd og þú munt ekki hafa mjög mikið sjálfstraust þegar þú kemst að þinni eigin túlkun í fyrsta skipti. Jafnvel þó þú hafir mikla reynslu af kvikmyndum sem eru svipaðar skoðanir - eins og Memento (2000), Donnie Darko (2001), The I Inside (2003) og The Butterfly Effect (2004) - þá gætirðu ekki skilið það á annað áhorf, annaðhvort. Stúdíóið var meðvitað um þetta að því leyti að þeir létu leikstjórann David Lynch skrifa „10 clues to unlocking this thriller“ og þeir settu það aftan á kaflaskráninguna á DVD disknum. Þar sem Lynch hefur sérstakt geðslag eru þessar vísbendingar næstum jafn dularfullar og myndin sjálf. Það hjálpar ekki þegar reynt er að átta sig á því á fyrstu stigum að uppbyggingin er afar flókin. Það tekur mjög langan tíma að komast að því hvaða hlutar eiga að vera "raunverulegir" og það er flókið hreiðurbrot á köflum, með aðeins samhengisvísbendingar um að þetta séu endurlit. En er myndin þess virði að horfa á, eða þess virði að prófa. að finna út? Það fer auðvitað eftir smekk þínum. Á yfirborðsstigi er myndin vissulega aðlaðandi ef þú ert aðdáandi súrrealisma, þó að sumum áhorfendum muni hún hafa tilhneigingu til að virka svolítið hæg og of sundurlaus. En þessir eiginleikar, og margir aðrir súrrealískir þættir myndarinnar, eru dæmigerðir fyrir Lynch. A prime Lynchian augnablik er gamla parið í upphafi brosandi furðulega næstum eins og þau séu geimverur fræbelgur fólk að reyna að setja fram. Ef þú þekkir þann stíl og líkar við hann, þá muntu finna margt til að elska hér, þó að á margan hátt sé Mulholland Drive frekar vanmetið fyrir Lynch. Það er líka athyglisvert, fyrir áhorfendur sem hafa fyrst og fremst áhuga á því eða sem hafa jafn gaman af því og öðrum þáttum, að Mulholland Drive er með frekar rjúkandi lesbíusenu. Hún er ekki gjaldfrjáls, þó ég eigi ekki í neinum vandræðum með gjaldþrot, en er þess í stað mikilvæg hjör í myndinni. Eins og allar myndir Lynch er auðvelt að verða hrifinn af einstakri nálgun hans á alla þætti kvikmyndalistarinnar og athygli hans á smáatriðum. Sérhver alvarlegur nemandi í kvikmyndum (þar á meðal "hægistólanemar"/"kvikmyndamenn") ættu að læra Mulholland Drive; margir munu elska það. Lynch lætur ekkert fara framhjá óbreytt. Hann felur í sér ljómandi litasamsetningu (eins og ofgnótt af rauðum og bleikum litum) með mikilvægum táknum. Hann notar hljóð óvenjulega, svo sem að síminn sem hringir flytur yfir í hlutann sem fylgir honum (þegar Betty kemur fyrst á flugvöllinn). Hann stýrir leikurum sínum til að koma línum sínum til skila á óteljandi undarlegan hátt, eins og einkennilegar hlé hans. Hann lætur skrítna og óvænta húmorinn slá í gegn, eins og nafnið „Winkie's“ og „Hot Dogs--made for Pinks“ skiltið sem gefur vísbendingu um sumt af litatákninu. Athygli Lynch á smáatriði í framleiðsluhönnun gefur mikilvægar, fíngerðar vísbendingar í gegnum myndina til að hjálpa manni að opna merkinguna. Athyglisvert er að Lynch krefst þess meira að segja að DVD-forritunin sé óvenjuleg - það eru engir kaflar á disknum; þú verður annað hvort að horfa á myndina í rauntíma eða spóla áfram eða spóla til baka til að komast aftur að ákveðnum stöðum. Ef súrrealisminn og huldu merking myndarinnar eru aðlaðandi fyrir þig, eða ef þú ert bara hrifinn af "þrautum", þá er Mulholland Drive er vel þess virði að fylgjast með þeim þætti. Það er nokkuð viðurkennd túlkun á myndinni, að minnsta kosti á breiðu, almennu stigi. Ég mun ekki rifja upp staðlaða túlkunina hér - það er þess virði að rannsaka hana, en aðeins eftir að þú hefur séð myndina nokkrum sinnum og hefur komist að eigin niðurstöðu. Margar greinar og einrit hafa verið skrifaðar um myndina og túlkanir; það eru meira að segja til vefsíður tileinkaðar því. Fyrir peningana mína, þó, þó að ég elska Lynch almennt og finnist margt við Mulholland Drive aðlaðandi, þá er það ekki alveg 10 fyrir mig, að minnsta kosti ekki ennþá (ég hef á tilfinningunni að einkunnin mín gæti hækkar enn við síðari áhorf). Fyrir mér er "twist" þátturinn í myndinni þó gert mun betur í öðrum verkum eins og The I Inside og The Butterfly Effect. Mulholland Drive er meira aðlaðandi fyrir mig vegna súrrealískra yfirbragða, en söguþráðurinn ber þær ekki eins vel og sumar aðrar myndir Lynch. Samt er vissulega mælt með Mulholland Drive fyrir réttan hóp. Ef þér er alvara með kvikmyndir og hefur ekkert á móti því að þurfa að hugsa um það sem þú horfir á (eins og þetta tvennt myndi ekki endilega fara saman), ættirðu ekki að missa af þessari.