Hér var ekkert reynt á Valentine til að koma í veg fyrir að hún væri bara enn ein unglingamyndin, undirtegund hryllingsmynda sem við höfum séð allt of margar af síðasta áratuginn eða svo. Ég hef heyrt marga kvarta yfir því að myndin rífi af sér nokkrar fyrri hryllingsmyndir, þar á meðal allt frá Halloween til Prom Night til Carrie, og eins mikið og ég hata að vera óþarfi, þá er rip offið svo gróft að það er ómögulegt annað. að segja eitthvað. Kýlaskálin yfir höfðinu á greyinu Jeremy snemma í myndinni er svo augljóslega tekin frá Carrie að þeir gætu alveg eins hafa sagt það rétt í myndinni („Hey allir, þetta er leikstjórinn, og eftirfarandi er Carrie-rippið mitt vettvangur. Njóttu!'). En það er bara uppástunga.(spoilerar) Myndin er byggð upp stykki fyrir stykki nákvæmlega eins og hver önnur asnaleg unglingaspennumynd er byggð upp. Við kynnumst einhverri stelpu stuttlega í byrjun, hún verður drepin, fólk veltir fyrir sér í gamla ó-en-að-að-að-bara-gerist-að-annað-fólk tóninum, og svo fara ÞEIR að drepast. Vandamálið hér er að leikstjórinn og rithöfundarnir vilja greinilega og heiðarlega halda myndinni dularfullri og spennuþrunginni, en þeir hafa ekki hugmynd um hvernig á að gera það. Tökum Jason sem dæmi. Hér er þessi vonlaust hrokafulli strákur sem er svo fullur af sjálfum sér og slæmur við konur að hann skiptir ávísuninni á stefnumót eftir því hvað hver og einn átti, og sem ein af fyrstu persónunum sem sést í myndinni eftir stutta sögustund um hversu slæmt aumingja Jeremy var meðhöndluð, hann er talinn hafa einhverja þýðingu. Fyrir utan það, og það sem meira er, er hann með sömu upphafsstafi og litli strákurinn sem allar stelpurnar skelfdu í sjötta bekk, og sömu upphafsstafi sem eru áritaðir neðst á öllum þessum illvígu Valentínusardagskortum. Það er ekki óalgengt að áhorfendur séu vísvitandi og stundum teknir afvega fyrir hegðun einnar eða fleiri persóna sem virðast vera helsta grunaðir og Jason er fullkomið dæmi um viðleitnina, en ekki svo gott dæmi um árangursríkt viðleitni. Jú, ég hélt um stund að hann gæti vel verið morðinginn, en það er ekki málið. Við vitum frá því snemma að hann er hræðilegur við konur, sem tengir hann við litla strákinn í upphafi myndarinnar, en svo í miðri mynd kemur hann í partý, brosir daðrandi til tveggja af aðalstelpunum, og gefur þeim síðan haturslegt augnaráð og gengur í burtu, hverfur frá veislunni og úr myndinni án skýringa. Við vitum nú þegar að hann er pappakarakter, en hlutverk hans í myndinni var svo illa úthugsað að þeir tóku hann bara alveg út þegar þeir voru búnir með hann. Það jákvæða var að raunveruleg auðkenni morðingjans var í raun erfið. að spá fyrir um á að minnsta kosti einn lúmskan hátt sem var líka, því miður, enn ein rip-off. Snemma í myndinni, þegar Shelley stingur morðingjann í fótinn með eigin skurðarhnífi, gefur hann frá sér ekkert hljóð, sem bendir til þess að morðinginn gæti verið kona sem þegir til að koma í veg fyrir að opinbera sig sem kona, frekar en karlmaður eins og alla grunar. En svo það sem eftir er af myndinni höfum við bara þennan stolna, vægðarlausa, óstöðvandi morðingja með tilfinningalausu grímuna og þennan risastóra slátrarahníf. Leikstjórinn Jamie Blanks (sem, með fullri virðingu, lítur út fyrir að hafa átt í einhverjum vandræðum með stelpurnar sjálfar í sjötta bekk) nefnir að vera undir áhrifum frá hrekkjavöku. Þetta er auðvitað algjör óþarfi því það er svo augljóst af því hversu illa hann ritstýrir myndinni. Eini munurinn á morðingjanum í Valentine og Michael Meyer er að gríman hans Michael var svo miklu áhrifaríkari og hann átti ekki í vandræðum með blóðnasir. Þetta efni er blygðunarlaust. Í lokin er stutt tilraun til að afvegaleiða okkur enn eina ferðina um hver morðinginn er (ásamt því að fjarlægja „og-morðinginn-er“ grímuna hægt og rólega), en þá sjáum við Adam byrjar að blæða úr nefinu á honum. þar sem hann heldur á Kate, oft trega kærustu sinni, og við vitum að hann hefur verið morðinginn allan tímann. Ekkert í myndinni gaf í skyn að hann gæti verið morðinginn fyrr en í lokaatriðinu og þessar óútskýrðu blóðnasir voru ekki beint sniðugasta leiðin til að bera kennsl á hinn sanna morðingja í lok myndarinnar. Valentine er ekki ógnvekjandi (ég horfði á það í tómu húsi sjálfur eftir miðnætti, og ég hef verið myrkfælinn frá því ég man eftir mér, og jafnvel ég var ekki hrædd), og persónunum gæti verið sama um ef það væri ekki svo augljóst að þeir væru bara að fara að deyja. Ég man eftir því að hafa verið hrifinn af leiksýningum (þótt myndin hafi verið hraðari inn og út úr leikhúsinu en Battlefield Earth), en lokaútkoman er sú sama gamla.