Ég held að svona mynd yrði ekki frumsýnd í dag. Það tekur tíma að kynna dýpt persónanna og söguþráðurinn er ekki fullur af útúrsnúningum til að halda þér á brúninni. En það sem þessi mynd hefur: áhugaverð rannsókn á því hvernig fjölskyldur takast á við sorg . Hvernig þegar tungumálið til að lækna og sigrast á gífurlegum missi skilur okkur þögul og við treystum á hráar tilfinningar í staðinn. Sorg án ástæðu og þolinmæði er reiði, jafnvel hatur. Og því miður fær aðalpersónan (ungur drengur sem skýtur og drepur bróður sinn fyrir slysni á veiðum) í myndinni meira en sanngjarnan hlut af henni. Hann fer að lokum og flytur til afa síns (Wilford Brimley) sem gerir honum ljóst að þetta hafi verið slys. Ég fékk á tilfinninguna að þessi ungi maður vissi það í hjarta sínu, en þyrfti að heyra þessi orð frá foreldrum sínum og fá fyrirgefningu þeirra. Það sem ég elskaði við þessa mynd: skortur á samræðum. Það var mikil áhersla lögð á líkamleg viðbrögð, svipbrigði. Og hægari hraði myndarinnar gerir þér kleift að fylgjast virkilega með viðbrögðum leikaranna. Eitthvað sem við fáum ekki að gera mikið af kvikmyndum nútímans.