"L'Anglaise et le duc" eftir Erich Rohmer er fullkomið fylgiverk Peter Watkins "La Commune (Paris 1871)." Báðar myndirnar - sem sýndar voru á alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í Toronto í ár - sýna á kaldhæðnislegan hátt hvernig sagan er mótuð af þeim sem segja söguna. Það er kaldhæðnislegt, í ljósi þeirra hörmulegu atburða sem áttu sér stað í Bandaríkjunum á hátíðinni. Myndin, sem gerist í París á frönsku byltingunni, er byggð á "Memoirs" eftir Grace Elliott (Lucy Russell), frá fyrstu hendi af því hvernig hún lifði af. þessir hörmulegu en hættulegu dagar. Hún lýsir einnig sambandi sínu við hertogann af Orleans (leikinn af Jean-Claude Dreyfus), sem, öfugt við hana sjálfa, er stuðningsmaður byltingarinnar. Rétt eins og þú veist, þú veist ekki hverrar hliðar sögunnar Rohmer er að fara að komdu niður á. Rohmer, sem er einn af elstu kvikmyndagerðarmönnum „nýbylgjunnar“ í Frakklandi, hefur oft verið gagnrýndur fyrir að vera of íhaldssamur. Þegar öllu er á botninn hvolft, í miðri uppreisnar-ungmennum-Víetnam-dögum seint á sjöunda og áttunda áratugnum, var hann að taka upp rómantískar litlar sælgæti eins og "Claire's Knee." En ekki selja gamla strákinn stutt, gott fólk, hann hefur alltaf verið nemandi í mannlegu eðli, ekki hugmyndafræðingur, og "L'Anglaise et le duc" heldur áfram að bera þetta út. Persónur Rohmer eru aldrei "vondu kallarnir" né heldur „góðu strákarnir“; þeir eru fyrst og fremst manneskjur sem eru færar um að sýna alhliða mannlega möguleika - og takmarkanir. Þess vegna eru kvikmyndir hans alltaf ögrandi og þessi mynd er engin undantekning. Núna fyrir tæknilegu boltana og boltana .Rohmer, þó að hann sé kominn á áttræðisaldur, er enn í fremstu röð kvikmyndalegrar nýsköpunar. Útlit "L'Anglaise" er eins og eitthvað sem þú hefur aldrei séð áður. Þú giskaðir á það, gamli gaurinn -eins og nokkrir af stjórnendum hátíðarinnar í ár- hefur orðið stafræn. Allar ytri atriði myndarinnar líta út eins og þær eigi sér stað í upprunalegum Parísaraðstæðum frá 1780. Reyndar gætirðu truflað þig svo mikið af því að undrast áreiðanleika myndarinnar. líttu út, þú gætir þurft að fara aftur í aðra sýningu til að ná næmni í sálfræðilegri - og já, ég segi það - pólitíska innsýn myndarinnar. Í Toronto eru nokkrir af snjöllustu ungu kvikmyndagerðarmönnum heims á þessu ári, auk nokkurra af elsta heims. Og gömlu meistararnir standa þarna í fremstu röð kvikmyndahúsanna við hlið hinna ungu. Lengi lifi æskan. Lengi lifi ellin. Og lengi lifi Erich Rohmer.