Þessi mynd hefur of margt í gangi. Annar gagnrýnandi tjáir sig um sundurliðað, þáttabundið eðli myndarinnar sem endurspeglar minningar leikstjórans - það er allt í lagi, ef það er hvernig hún var skrifuð og flutt. Þess í stað er það sem við fáum beinskeytt frásögn - stundum - sem hoppar um, undir og yfir, lætur okkur hanga í sumum tilfellum, truflar flæðið með óþarfa frávikum í öðrum tilvikum og að öðru leyti virkar einfaldlega ekki. Það eru líka smá söguþræði sem bara virka ekki. Til dæmis, hvers vegna að draga lík á strönd í þéttbýli um hábjartan dag, öfugt við nóttina? Af hverju að skilja flatt lakið eftir á líkamanum? Af hverju myndi listamaður sem þekkti Joe persónuna í stuttan tíma ákveða að skilja hann eftir „allt“ (jafnvel þótt það væri ekki mikið)? Þessi undirþráður var illa þróaður til að láta þann punkt ganga upp. Fyrir það mál, hvers vegna hefur maðurinn verið öryrki eða listamaður annað en að útvega peningana og óþarfa nektarmyndir? Hann gæti alveg eins hafa verið ljósmyndari, eða óperutónskáld? Fyrir það mál, hvernig metur einhver íbúð í óperuhúsi - sérstaklega án skýrrar tengingar við óperuna? Tilviljanirnar eru líka bæði of augljósar og óljósar og óútskýrðar. Af hverju myndu krakkarnir taka allt á lager og „hverfa“. Ef Tim var 10 ára skólafélagi í eins litlum bæ og Bangor, hvernig gæti Joe misst af honum í 8 ár, sérstaklega ef þeir þekktust nógu vel til að einn myndi mæla með hinum í vinnu. Sumt af hinum undirsöguþræðinum (eins og móðirin og kærastinn hennar og systirin sem vildu flýja fannst eins og bólstrun. Það eru nokkrar góðar hugmyndir sem gætu hafa gert þátt með fullri þróun eða gætu hafa verið áhugaverðar stuttmyndir. Eins og lokið er, þessi mynd var lítið vit og býður enn minna.