Þessi stuttmynd er ein sú besta allra tíma og er sönnun þess (rétt eins og flest verk Charlie Chaplin) að hljóð og litir eru ekki kröfur um gæðavinnu. Reyndar notar þessi teiknimynd (og gæti hafa byrjað) sum af þeim gaggum og tækjum sem urðu staðalbúnaður í hreyfimyndum á síðari árum, eins og skopmyndir af frægum einstaklingum (þar á meðal fyrrnefndan Chaplin. Þó að persónurnar þegi, þá "tala" þær. , með því að nota orðblöðrur, alveg eins og í teiknimyndasögunum. Í ljósi þess að Felix byrjaði í dagblöðum sem teiknimyndasögu, er þetta tæki eðlilegt. Andrúmsloftið og stíllinn í stuttmyndinni er algjörlega í samræmi við teiknimyndasöguna en bætir við öðru vídd (bókstaflega og í óeiginlegri merkingu) og gerir þessa stuttmynd að unun að horfa á. Vel þess virði að taka tíma og fyrirhöfn til að fá. Mjög mælt með því.