Það er erfitt að vinna upp einhverja ákefð fyrir þessari hræðilega teiknimyndalegu epík sem einhverra hluta vegna er orðin klassískt sértrúarsöfnuði. Það getur vissulega ekki verið vegna algerlega tilgerðarlegs útlits leikmyndahönnunarinnar eða látlauss leiks stjörnu leikara. Þessa dagana er hún allt of oft sýnd á Fox Movie Channel eða AMC. Það er sárt að segja frá því að gamalreyndir leikarar eins og Walter Pigeon og Joan Fontaine séu jafnvel látnir leika í þessari ruglaða vísindaskáldsögu, sem ekkert þeirra er satt. Það er eins og að horfa á dýru fjárhagsáætlun sem varið er í barnasýningu á laugardagseftirmiðdegi fullum af pappapersónum og ósannfærandi samræðum. Þetta er teiknimyndasöguútgáfa af Jules Verne skáldsögunni. Hin þroskaða Fontaine var enn aðlaðandi en er með sársaukafullan svip á andlitið og sér kannski eftir því að hafa þegið hlutverk geðlæknisins áður en hún las handritið. Hún leggur nákvæmlega ekkert til pappahlutverkið sitt nema keisaralega og óþægilega nærveru og lítur út fyrir að vera algerlega út í hött að mestu leyti. Það gengur ekki betur með Robert Sterling, Barbara Eden og - mest af öllu, Peter Lorre - auk Frankie Avalon, sem fær að syngja titillagið sem - það er óhætt að segja - varð ekki uppáhalds titillag neins. Afskaplega svekkjandi upplifun að sitja í gegnum svona mynd sem sóar aðlaðandi leikarahópi og er móðgun við greind nánast hvers manns. Algjörlega ósannfærandi frá upphafi til enda. Myndin, sem og hinn stórkostlegi kafbátur, sekkur til botns hafsins löngu áður en baráttan við gúmmíkolkrabba leiðir myndina til ömurlegrar niðurstöðu.