Ég sá þessa mynd á þeim tíma þegar ég var feimnislega að leika mér við þá hugmynd að flytja inn í mína eigin íbúð og hefja líf á eigin spýtur. Kannski er það ástæðan fyrir því að ég tók þetta svona alvarlega. Ég trúði algerlega á sálræna niðurníðslu fátæku persónunnar í París af eilífum byggingarsvæðum, ryki, veseni, eigingirni, dónaskap, illsku og rotnun. Ég ber allan heiðurinn af listfengi Polanskis í leikstjórn hans, leik hans og óumflýjanlegu handriti en ég féll í yfirlið í hræðilegu lokasenunni og varð að endurlífga með koníaki á skrifstofu leikhússtjórans. Sem betur fer fyrir mig varð líf mitt á eigin spýtur ekki eins hörmulegt og þetta (svo langt) en ég hef alltaf borið mikla virðingu fyrir listamanni sem getur framkvæmt slíkar blekkingar og sokkið sér algerlega inn í (falsa) raunveruleikann sem hann er að reyna að koma á framfæri. Einfaldlega sagt, maðurinn er snillingur af fyrstu röð og mannkyninu til sóma. Þessi mynd er summa margra, margra tilvika um frábæran leik og frábæran leikarahóp. Þar sem sumar sýningar voru gerðar á ensku (senurnar með Shelley Winters og Melvyn Douglas m.a.) og aðrar á frönsku (með flestum öðrum persónum) og Polanski gerði sína eigin talsetningu á ensku og frönsku, mæli ég eindregið með því ef þú ert tvítyngdur , til að skipta hljóðinu úr frönsku yfir á ensku og öfugt, í viðeigandi atriðum á meðan þú horfir á stórkostlega flutninginn á Paramount DVD. Þessi mynd er hluti af svokölluðum "íbúðabyggingarþríleik" Polanskis sem einnig samanstendur af "Repulsion" og "Rosemary's Baby". Því miður hefur „Repulsion“ ekki enn náð almennilegum DVD-flutningi á svæði 1. Það þarf varla að taka fram að myndirnar þrjár myndu gera stórkostlegt kassasett.