Fullkomnar kvikmyndir eru sjaldgæfar. Jafnvel uppáhaldsmyndirnar mínar hafa tilhneigingu til að hafa galla - Rear Window lítur stundum svolítið út á svið, persóna Chris Elliot í Groundhog Day virkar ekki, tónlistin í Best Years of Our Lives er of töff, byrjun Nights of Cabiria er aðeins of hægt - en þessi mynd er fullkomlega útfærð frá upphafi til enda. Handritið er frábært, leikurinn er frábær í alla staði (þótt Reese Witherspoon og Sam Waterston séu mögnuð, ​​allur leikarinn ljómar), leikstjórnin og ljósmyndunin eru innblásin og tónlistin er snertandi án þess að vera uppáþrengjandi (eins og sum Miramax-skor sem eru of stjórnsamir). Hvert sorglegt augnablik er sannarlega áhrifamikið, hvert ljós augnablik fær mig til að brosa. Þetta er sannarlega ein besta mynd sem ég hef séð og ég vildi óska ​​þess að það væru fleiri eins myndir. Ég fagna því að Reese Witherspoon skuli hafa farið á stjörnuhimininn eftir þessa mynd, en mér þykir leitt að sjá að nýlegar myndir hennar eru svo miklu flóttalegri og kjánalegri en þessi alvarlega mynd sem fjallar um raunverulegt fólk, raunverulegar tilfinningar og raunveruleg vandamál. Snilld! Nauðsynlegt að sjá.