Ég náði Evening í bíó með vinkonu minni. Kvöldið er skvísa þar sem engin afsökunarbeiðni er fyrir að vera slík, en ég get sagt með nokkrum létti að það er ekki svo innrennsli af estrógeni að það sé sársaukafullt fyrir rauðblóðugan karl að horfa á. Fyrir utan eitt einasta tilvik alveg í lok myndarinnar horfði ég af áhuga og þurfti ekki að snúa mér frá eða reka augun í neina sjálfsundanlátssama melódrama. Dömur, fyrir sitt leyti, munu alveg elska þessa mynd. Ann Lord er öldruð, rúmföst og eyðir síðustu dögum sínum á jörðinni eins þægilega og hægt er á sínu eigin heimili með tvær uppkomnar dætur sínar við hlið sér. Ann er óánægð með minningarnar um fortíð sína og kallar skyndilega upp karlmannsnafn sem dætur hennar hafa aldrei heyrt áður: Harris. Á meðan báðar dætur hennar velta þegjandi fyrir sér mikilvægi mikillar hvöt móður sinnar til að rifja upp og leiðrétta illa farna ástarsamband sitt við þennan dularfulla mann á þessum allra tíma, hvarf Ann aftur í hausnum á þeim örlagaríka degi sem hún hitti Harris - og með því að gera. svo, missti ungdómsbjartsýnina fyrir framtíðina sem við skiljum öll óhjákvæmilega. Bæði Ann og tvær dætur hennar - önnur gift og á börn, önnur raðfælni - glíma við meginspurninguna um hvort sönn ást sé raunverulega til, og kannski mikilvægara, ef sönn ást þolir tímans tönn. Erum við öll einn daginn hlotið að átta okkur á því að ástin varir aldrei að eilífu? Munum við öll átta okkur á því að það að sætta sig við hið ófullkomna er eina raunhæfa niðurstaðan? Sú fíngerða staðreynd að hin aldraða Ann er enn að glíma við svar við þessum spurningum á dánarbeði hennar fer ekki á milli mála hjá dætrum hennar tveimur. Kvikmyndatakan fyrir Evening er áhugaverð - megninu af myndinni er eytt í huga Ann þegar hún rifjar upp fortíðina, og af þeirri ástæðu held ég að myndin hafi verið tekin eins og hún hafi allt verið oflýst vísvitandi, til að gefa öllum náttúrulegan ljóma (og þannig gera það mjög augljóst að allt þetta er ekki raunverulegt, heldur gerðist í fortíðinni). Claire Danes er falleg (virtist vera mjög, virkilega há, þó aðeins 5'5" í raun) og er algjörlega grípandi í einu hápunktsatriði þar sem sönghæfileikar hennar reyna að lokum. Það er ekki hægt að tala um rusl. leikarahópurinn, sem leiðir af stað með Claire Danes og lætur ekki sitt eftir liggja þaðan: Vanessa Redgrave, Patrick Wilson, Meryl Streep og Glenn Close fylla önnur stór og minni hlutverk í myndinni. Ég get eiginlega ekki sagt neitt neikvætt um þessi mynd, þó barátta Hugh Dancy við að láta persónu sína koma upp úr algjörri einvídd er á endanum algjört tap.Að leika spillt, elskulegt drukkið afkvæmi hins ruddalega ríka sem leggur fram mikið brauð en er hræddur í leyni. stífur að jafnast aldrei upp á neitt býður líklega ekki upp á mikið í persónukönnun - hann hafði skipanir sínar og stóð við þær. Að lokum, herrar mínir, mun vinkona þín örugglega gráta, og á meðan þú munt líklega ekki líða næstum því eins fyrir áhrifum, kvöldið mun örugglega ekki sóa tímanum sem fer í að horfa á Kvöld. Náðu í það í kvikmyndahúsum eða gríptu það sem leigu til að skipta þér af stigum þegar þú vilt vera í fylgd með áhorfi á Die Hard 4 eða væntanlega Rambo mynd. Það verður litla leyndarmálið þitt að þetta útsýni kostaði þig í raun ekki mikið.