Ég hef ekki enn lesið Móðurnótt Kurts Vonneguts (þó ég hafi lesið aðrar bækur hans, allar framúrskarandi ádeilur og skáldsögur sem breyta leik). Eftir að hafa séð kvikmyndaaðlögun Keith Gordon á bók hans verður hún strax skyldulesning á næstunni. Þetta er efni sem ég er viss um að ef það væri ekki gert 1995/96 sem kvikmynd, þá væri það tekið upp strax í dag á því tímabili þegar margar kvikmyndir eftir/nútíma-helförina/WW2 eru nokkuð vinsælar. . Nema hvað þetta er miklu dekkra, þó enn meira hljómandi, um eðli hlutverkaleika og raunverulegan undirliggjandi hrylling þess að lifa með lífinu eftir stríð en segja The Reader. Þetta snýst um mjög raunverulega hættu á að þykjast á stríðstímum, sem er það sem að vera njósnari í WW2 snýst í raun um. Það væri eitt ef Móðir Nótt hefði handrit með mikilli tilfinningalegri dýpt og flókið um siðferðisvalið og stöðugt hlutverk - jafnvel eftir að stríðinu lýkur- fyrir Howard W. Cambpell (Nick Nolte), sem er það. En þetta er líka bara mjög sterkt afrek í kvikmyndatækni. Keith Gordon er ekki sá sem ég lít venjulega á sem leikstjóra mjög sterks efnis (svo ég hugsa til baka til hans sem leikara, einkennilega séð stuttlega með Vonnegut sjálfum í Back to School), en þetta er opinberun. Hann tekur sögu Campbell sem sögu af brotnu lífi: þýskum áróðursmeistara („eini Bandaríkjamaðurinn sem er eftir í Berlín“), sem er í raun njósnari Bandaríkjamanna en getur aldrei fengið deili á honum, og var áður leikskáld. sem í raun tilheyrði „þjóð tveggja“, sjálfum sér og eiginkonu sinni (Sheryl Lee). Það fylgir honum úr fangaklefa sínum, sem bíður réttarhalda í Ísrael árið 1961, þegar hann skrifar endurminningar sínar og segir frá vonbrigðum sínum um að vera „þykjast“ nasisti, og síðan árið 1960 í hálfgerðum felum í íbúð í New York, þar sem Meginhluti myndarinnar á sér stað. Móðurnótt getur verið ansi þung, eins og á vettvangi sem maður gæti tengt við píanóleikarann, en á öðru tilfinninga- og heilastigi en áþreifanleg ljóð þeirrar myndar. Gordon, með Vonnegut, er að reyna að gefa okkur sterka sýn á mann sem á ekkert, nema minninguna (og svo seinna skrítna lögleiðingu) um löngu glataða ást sína í „systur“ sem hefur komið aftur til hans í NYC, svo hann er í sjálfsvald sett þegar hann vingast við málara (Alan Arkin, mjög mjög góður hér), og síðan kemst að því að hann sé nasisti í felum af hvítu fréttabréfi yfirvalda, sem leiðir vitlausa heim til íbúðar hans. Á yfirborðinu ætti þetta bara að vera hrein og bein njósnasaga, en ekkert er einfalt. „Eitthvað“ í lífi þessa manns er yfirþyrmandi, en það er að lokum hans eigin val. Campbell er ein af þessum persónum sem hægt væri að greina klukkutímum saman, en sömu niðurstöður gætu orðið (og á vissan hátt endurspegla línuna sem Goebbels sagði): Því stærri sem lygin er, því meira trúa fólk henni. Það er fyrir utan hina fáu útvöldu sem byrjuðu lygina og þekkja leyndarmál hennar og mátt. En ó, það væri eitt ef þetta væri bara dásamleg og sorgleg-kómísk saga, eða annað ef hún væri með virkilega frábæra flutninga (sem er gerir: Nolte er upp á sitt besta hér, og Sheryl Lee, sem við munum kannski eftir úr Twin Peaks sem Laura Palmer, töfrar í mörgum hlutverkum, sérstaklega í atriðinu þegar hún segir að hún sé ekki „í alvöru“ Helga). Þetta er líka svakalega tekin kvikmynd, með frábærri lýsingu og myndum sem endurspegla hugarástand persónunnar, eða bara áþreifanlega eða sjúklega liti þess tíma (horfðu á atriðið þar sem gamli Campbell horfir á kvikmynd af yngra sjálfinu sínu sem spýtir út gífurlegur, samsetning andlita er frábær). Og tónlistarvalið hækkar stig harmleiksins. Það mætti ​​halda því fram að sum tónlistin sé of mikil, en á öðrum tímum lyftir hún efninu fram úr sínum eigin venjulegu dramatísku víddum og gerir það óperulegt, hátíðlega um mannlegt eðli. Það er ekki alltaf auðvelt að taka kvikmynd tilfinningalega og sumt af útúrsnúningur hefur þennan blæ af "whoa" eins og í hvaða njósnasögu sem er. En það er niðurrifið frá Vonnegut sem heldur í gegn, leiðin til að taka útlit og frammistöðu, lífið sem líkir eftir listinni sem líkir eftir lífi líkir eftir dauðanum og gerir það að einhverju sem vert er að muna. Ég hef ekki hugmynd um hvort bókin sé betri en myndin (eða öfugt), en í augnablikinu er erfitt fyrir mig að mæla ekki með þessu við neinn sem er að leita að meistaraverki eftir WW2/holocaust sagnagerð.