Öll myndin fékk mig til að hugsa um fyrsta hringinn í Dante's Inferno, þar sem sálirnar sem „gabba“ sig í að trúa því að þær séu hamingjusamar fara til. Þeir átta sig aldrei á því að þeir eru í rauninni í helvíti, en ekkert er skemmtilegt, þeir halda bara áfram án nokkurra tilfinninga. Í þeim skilningi hélt Dante að þeir væru í verri hlutanum, þar sem þeir myndu aldrei reyna að breyta aðstæðum sínum. Enginn getur dáið á þeim stað, en það er vissulega sárt að reyna það. Ég er ekki viss um hvort rithöfundurinn hafi byggt sögu sína á þessu miðaldahandriti eða ekki, en líkindin eru alveg sláandi. Ég hafði ekki gaman af myndinni þegar ég var að horfa á hana, þar sem ég bjóst við hápunkti sem aldrei kom. Engu að síður vakti hún mig til umhugsunar eftir á og núna finnst mér þetta vera góð mynd - hún festist örugglega.