Klárlega „verður að sjá“ fyrir alla aðdáendur film noir. Þökk sé fínu handriti og skörpum, skörpum leikstjórn kemur topp leikarahópur saman og vinnur eins og vel smurð klukka til að framleiða crackerjack sálfræðilegan spennumynd. Dásamlegar persónulýsingar orða kraftmikinn boðskap myndarinnar um kynþátta- og trúarlegt umburðarlyndi. Það er erfitt og næstum óréttlátt að nefna einhverja tiltekna frammistöðu vegna þess að það er ekki veikur hlekkur í öllu fyrirtækinu en Robert Ryan sem hatursfulli og ofbeldisfulli hvíti yfirburðamaðurinn er sannarlega hrollvekjandi. Að gera þessa mynd á fjórða áratugnum hefði þurft mikið af hugrekki. Nú, öllum þessum árum síðar, á tímum þegar samtímamyndir eru einkennist af fáránlegu yfirgnæfandi orðalagi, berum brjóstum, krúttlegum leikaraskap og ögrandi hljóðrás, er hressandi að fara aftur í grunnatriði gæðakvikmyndagerðar með áhorfsgleði eins og " Crossfire". Önnur ódýr gimsteinn úr skjalasafni Hollywood .