Hingað til hafa Nightmares and Dreamscapes verið óregluleg og valdið vonbrigðum. Fyrsti þátturinn, sem Brian Henson leikstýrði, hefur kannski lítið boðið upp á byltingarkennda frásagnir eða alvöru hræðsluáróður, en hann var að minnsta kosti vel leikstýrður, spennuþrunginn og sjónrænt áhugaverður, með traustum leik af William Hurt og mjög áhrifamiklum tæknibrellum fyrir smásería. Hins vegar var önnur sagan í seríunni bara hræðileg og ekki á góðan hátt. Handritið er slæmt, krefst þess að grunnu, óviðkunnanlegu sögupersónurnar hegði sér órökrétt til að hreyfa við söguþræðinum, og að persónurnar röfla endalaust áfram í þeim tilgangi að fá klunnalega, óþarfa útsetningu. Leikurinn er yfirdrifinn og ósannfærandi og ég fann til mun meiri samkennd með kaldrifjaðri morðingja í fyrri sögunni en nýgiftu parinu í þeirri seinni. Leikstjórinn notaði milljón brellur til að reyna að gera frásögnina óhugnanlega, en með áhugamannlegum leik og skrifum lítur lokaniðurstaðan út eins og kvikmyndaskólaverkefni á fyrsta ári, með hreyfingar myndavélarinnar fyrir þeirra eigin sakir, og lítið í söguþræði. eða spennu.Ef restin af seríunni heldur svona áfram, verð ég mjög svikinn. Ég hlakka til afborgunar William H. Macy og vona að hann fái almennilegan leikstjóra og handritshöfund fyrir þáttinn sinn. Enn sem komið er eru gæðin allt of ósamkvæm til að spá fyrir um hvort sem er.