Það er ekkert frumlegt, mannlegt eða innsæi í þessari mynd. Leikurinn er í meðallagi, myndirnar eru áhugamannalegar, skrifin skortir fínleika og atriðin eru mjög einföld...eitthvað nálægt sápu. Í 2:37 er sjálfsvíg notað til að breyta myndinni í spennudrama. Við horfum að hluta til vegna þess að við viljum vita hver deyr. Hinar ýmsu persónur eiga hver um sig við vandamál að stríða og myndin sýnir hversu slæmt hvert vandamál er fyrir þá, en aðeins sem leið til að koma þeim hverri á þann stað þar sem þú heldur að þeir gætu drepið sig. Þrátt fyrir mismunandi sjónarhorn sem myndavélin býður upp á á lykilatburðunum er ALDREI önnur leið til að sjá atburðina sjálfa. Svo í 2:37, eru rassgötin rassgöt, englarnir eru englar. Þetta er einfalt efni. Án þessa margbreytileika kemur myndin fram sem voyeuristic saga um unglinga kynlíf og ofbeldi. Þú kynnist varla krökkunum eins mikið og brjóstin, líkamann og haltrið sem kvikmyndagerðarmaðurinn lætur út úr sér sem persónusköpun. Að lokum, ef þú veist EKKERT um kvikmyndir á síðustu 5 árum, þá er 2:37 bara óþroskuð rýrnun á Fíll - ekki hugleiðsla, ekki framfarir. Samt á meðan kvikmyndagerðarmaðurinn og dreifingaraðilinn nota meint sjálfsmorð vinar við hvert tækifæri til að gefa myndinni lögmæti, tala þeir aldrei um Gus Van Sant eða Elephant. Jákvæðu færslurnar á IMDb forðast furðulega allt minnst á þetta, eða einfaldlega meta ekki frumleika. Ef þú vilt eitthvað með hjarta og rödd - forðastu þessa ungmennanýtingu. Ég var hissa á aldri kvikmyndagerðarmanna þegar ég komst að því eftir að hafa séð þessa mynd - ég hafði gert ráð fyrir að 13 ára gamall hefði gert hana. The Twenty Somethings sem ég hef alltaf þekkt eru of uppteknir við að reyna að tjá eitthvað raunverulegt í þeim til að lyfta verki gamals manns.