Nú hef ég ekki lesið upprunalegu smásöguna til að vita öll bókmenntaatriðin sem fóru úrskeiðis hér, svo ég ætla ekki að fara inn á þá braut hér. En ég hef fyrir nokkru síðan komist að því að Stephen King kvikmyndir eru einfaldlega ekki - hryllingsmyndir, með kannski nokkrum undantekningum. Þetta var ekki einn af þeim. Þetta byrjaði nógu vel, og í eitt skipti ætla ég ekki að kvarta yfir leiklistinni, þó að Fred Gwynne hafi eins og venjulega verið dásamlegur.. Einnig mun ég fyrirgefa algjöran skort á uppeldishæfileikum, þar sem þeir voru nauðsynlegir til að láta söguna hér halda áfram. ...En það var einn samkvæmur punktur sem ég gat ekki annað en orðið pirraður á. Og það var ansi nálægt lok myndarinnar, og að minnsta kosti 2 persónur tóku þátt í virkni heimskulegrar heimsku. Augnablikin sem ég vísa til eru svona: Það er pínulítill uppvakningur á hlaupum um húsið. Þú grunar að það sé undir rúminu. Ferðu (a) eins nálægt rúminu og þú getur áður en þú lyftir sænginni í blindni upp, útsettir nokkurn veginn allan líkamann fyrir hvers kyns skaða sem svona ungur, ódauð mannæta gæti valdið þér, eða (b) færir þig aðeins í burtu frá rúmið svo þú getir skyggnst undir alveg opna endann úr stöðu með örlítið auknu öryggi, eða að minnsta kosti séð smá skelfingu koma að þér, sem gefur þér smá viðbragðstíma. Ég veit, við skulum fara með (a). Mér finnst gaman að bjóða mig fram til slátrunar í dag. BlehNógu skemmtileg mynd samt... Bara ekki mjög skelfileg.