Áhrif vinnutengdrar streitu og álags sem stafar af siðferðilegu vandamáli sem setur samviskuna gegn skuldbindingum fjölskyldufyrirtækis (þó einstök) sem allt er komið á oddinn af - eða kannski hvati - miðaldarkreppu, eru Skoðað í myrkri og hrífandi dramatík, Panic, skrifað og leikstýrt af Henry Bromell og með William H. Macy og Donald Sutherland í aðalhlutverkum. Það er lýsandi sýn á hvernig óákveðni og afneitun getur valdið innri deilunni og eymdinni sem að lokum leiðir til sinnuleysis og þess augnabliks sannleikans þegar átökin verða, af nauðsyn, loksins að leysast. Alex (Macy) er þreyttur; hann á ástríka eiginkonu, Mörtu (Tracey Ullman), bráðþroska sex ára son, Sammy (David Dorfman), póstverslun sem hann rekur út úr húsinu, auk aðaltekjulindarinnar, fjölskyldunnar. Viðskipti sem hann deilir með föður sínum, Michael (Sutherland), og móður sinni, Deidre (Barbara Bain). En hann er tómur; margra ára stunda þessa tilteknu iðn hefur skilið hann dofinn og fjarlægan, sett hann í andlegt ástand sem hefur rekið hann til að hitta sálfræðing, Dr. Josh Parks (John Ritter). Og til að gera illt verra (eða kannski betra, allt eftir sjónarhorni), á biðstofu Dr. Parks hittir hann unga konu, Sarah Cassidy (Neve Campbell), en nærvera hennar ein lætur honum líða á lífi í fyrsta skipti síðan hann man eftir sér. . Hún verður fljótt enn einn múrsteinninn í siðferðilegum átökum sem starf hans hefur komið yfir hann, því dagana eftir fund þeirra getur hann einfaldlega ekki hætt að hugsa um hana. Allt líf hans, að því er virðist, er orðið að „aðstæðum“ - aðstæðum sem hann virðist ófær um að útrýma sjálfum sér án þess að særa þá sem hann elskar. Hann getur afneitað aldri sínum og því að hann hafi sannarlega lent í alvöru miðaldarkreppu, en hann er við það að komast að því að vandamálin sem hann stendur frammi fyrir munu einfaldlega ekki hverfa af sjálfu sér. Hann stendur á tímamótum og verður að ákveða hvaða leið hann fer. Og hann verður að gera það mjög fljótlega. Frá hugtaki sem er í eðli sínu áhugavert, hefur Bromell mótað grípandi persónurannsókn sem er innsæi og ítarleg, og hann setur það fram sem leið sem gerir ráð fyrir augnablikum umhugsunar sem gerir áhorfendum kleift að finna fyrir og skilja hvað Alex er að ganga í gegnum. Hann segir það mjög skýrt að það séu engin einföld svör, að í raunveruleikanum sé engin auðveld leið út. Persónur hans eru vel skilgreindar og mjög raunverulegar manneskjur sem tákna fjölbreytileikann sem er að finna í lífinu og þar að auki innan hvers kyns fjölskyldueiningar. Kvikmyndin gefur til kynna að syndir föðurins séu óhrekjanlega færðar yfir á afkvæmin með óafturkallanlegum afleiðingum og áhrifum. Þegar þú ert að alast upp, samþykkir þú persónulegt umhverfi þitt sem umhverfi heimsins í heild; og oft eru það mörg ár á fullorðinsárum sem maður getur farið að átta sig á og skilja að það eru í raun og veru siðferðileg viðmið sem hver einstaklingur sem gengur á plánetunni hefur komið á, og að þær sem faðirinn setur eru ef til vill ekki til þess fallnar að miða við kenningu sonarins. Og það er á þeim tímapunkti sem Alex finnur sjálfan sig þegar sagan þróast; ergo, miðaldarkreppan, eða nánar tiltekið, samviskukreppan sem hann kemst ekki úr. Þetta er kröftugur boðskapur, stuttur og lúmskur fluttur af Bromell, með hjálp nokkurra framúrskarandi frammistöðu leikara hans. William H. Macy hefur um nokkurt skeið verið einn af frumsýndu persónuleikurunum í bransanum og skapað svo fjölbreyttar persónur eins og Quiz Kid Donnie Smith í 'Magnolia', The Shoveler í 'Mystery Men' og Jerry Lundegaard í 'Fargo.' Og þetta er bara sýnishorn af mörgum afrekum hans. Á einum tímapunkti í þessari mynd minnist Sarah á „döpru augun“ Alex, og það er mjög áberandi athugasemd, þar sem í því liggur styrkurinn í frammistöðu Macy hér, hæfileika hans til að koma mjög raunverulegum tilfinningum á framfæri á vanmetinn, trúverðugan hátt sem lýsir öllu innri óróa sem hann er að upplifa. Skoðum atriðið þar sem hann liggur vakandi í rúminu og starir út í myrkrið; á þessari einu eirðarlausu stund er ljóst að hann er að glíma, ekki aðeins við sína nánustu aðstæður, heldur við allt í lífi sínu sem hefur leitt hann, loksins, á þennan stað. Í þeirri senu finnurðu heildarupphæð lífs sektarkenndar, ruglings og óvissu, sem allt hefur tekist að bæla niður fram að þessu; allt það sem hefur alltaf verið kjarninn í lífi Alex, aðeins núna að brjótast smám saman í gegnum varnarkerfi hans og loks koma upp á yfirborðið, krefjast árekstra og lausnar. Þetta er flókin persóna búin til og afhent af Macy af algerri nákvæmni sem gerir Alex sannarlega eftirminnilegt. Það er persóna sem allir sem hafa einhvern tíma staðið frammi fyrir aðstæðum þar sem að því er virðist óyfirstíganlegar líkur munu geta tengst. Þetta er stórkostlegt verk eftir einn besta leikara sem til er. Sutherland er líka mjög áhrifaríkt; Michael hans er afskaplega illgjarn á þann hátt sem er svo raunverulegur að það er slappt. Það er í rauninni skelfilegt að íhuga að slíkt fólk gangi um jörðina. Þetta er ekki einhver skáldskapur eða illmenni af James Bond-gerð, heldur sönn persónugerving hins illa, sem felur sig á bak við ytra útlit sem er svo eðlilegt að hann gæti verið náunginn í næsta húsi, sem er það sem gerir þetta enn meira óhugnanlegt. Og Sutherland lífgar þetta allt saman á frábæran hátt, með frábærri frammistöðu. Neve Campbell lítur út fyrir að vera hluti af Söru, en frammistaða hennar (eins og venjulega er með hana) virðist nokkuð tilgerðarleg, þó að framkoma hennar hér passi bara við karakterinn og sé í raun jákvæður þáttur myndarinnar. Ef hún bara myndi af og til snúa kröftum sínum inn á við myndi það gera gríðarlegan mun á því hvernig hún kynnir persónur sínar. „Hræðsla,“ er hins vegar ein besta tilraun hennar; kraftmikil mynd sem að lokum er ferð sem er vel þess virði að fara í. 9/10.