Ég er aðdáandi Judy Garland, Vincente Minnelli og Gene Kelly, en þessi mynd lét mig bara kalt. Ég átti von á öðrum Ameríku í París frá Minnelli, svo kannski bjóst ég við of miklu. Myndin var stutt í lög og lítið um áhrifamikill dansnúmer. Ég var hrifinn af mjög expressjónískum Kelly dansi sem Mococo á skipinu. Ég var líka hrifinn af Nicholas Brothers í Be a Clown, verst að lagið var svona pirrandi. Mér fannst líka gaman að Judy réðst á Kelly með snjallræði. Skoðaðu sjálfsævisögu Lorna Luft til að fá áhugaverðar upplýsingar um það atriði. Í rauninni er myndin með það sem hlýtur að vera einhver af pirrandi lögum Cole Porter, sérstaklega "Nina". Auk þess æpa Judy og Gene stöðugt eins og öskrandi börn. Söguþráðurinn er þunnur - sem er sambærilegt við söngleikjanámskeiðið - en honum er ekki bjargað með áhrifamiklum dansnúmerum eða eftirminnilegum lögum. Mig grunar að bestu hlutar þessarar myndar hafi verið skildir eftir á gólfi klippistofunnar. Vinsamlega, einhver kvikmyndagerðarmaður, finndu þessa kvikmyndabita og sýndu okkur hvað myndin hefði getað verið!