Og ég segi það ekki á vondan hátt. Ég horfði á þessa mynd í bíó þegar ég var 6 eða 7. Fyrir mig og frændur mína var hún töfrandi, falleg og ógnvekjandi á sama tíma. Þegar við fórum úr leikhúsinu var Michael besti vinur okkar þó að við vissum að hann hefði ekki hugmynd um það. Í gegnum árin sá ég þessa mynd í loftinu nokkrum sinnum en ég skipti alltaf um rás. Jafnvel að sjá nokkrar sekúndur af því myndi endurvekja þessa töfratilfinningu og ylja mér um hjartarætur. Og mér líkaði það þannig. Þannig að ég hef aðeins séð þessa mynd einu sinni og ég tel að það hafi verið góð ákvörðun að horfa ekki á hana aftur. Ef ég sá hana í dag þá veit ég að ég gæti ekki annað en gagnrýnt leik MJ, söguþráðinn (ef það var einhver) og hitt og þetta. Fyrir mér er þetta æskuminning, þannig að tilfinningar mínar til hennar eru tilfinningar barns fyrir 20 árum. Ég sé fullorðna sjálfið mitt grípa inn í einkunnina mína og gefa henni 8 fyrir minningarnar og dásamlega tónlistina. Fyrir litla krakkann sem horfði á það með lotningu fyrir 20 árum síðan, er þetta örugglega verðugt 10.