Svona eins og mjög frumstæður þáttur af "General Hospital" sem gerist á fæðingardeild (og einn fyrir erfið tilfelli á það), þessi hraðvirki forritari hefur ánægjuleg tilfinningaleg áhrif - aðallega vegna þess að Eric Linden, sem órólegur ungi eiginmaðurinn í aðal söguþráðurinn, er svo áþreifanlegur flak, og með svo góðri ástæðu. Væntanleg eiginkona hans, Loretta Young, er færð á deild í upphafi 20 ára fangelsisdóms fyrir að hafa brotið af sér lygara sem sennilega kom honum í koll; Fröken Young, eins og alltaf, gerir ekkert til að draga úr samúð áhorfenda, og hún er aðeins of góð til að vera sönn, þó að hún sé samúðarfull og yndisleg á að líta, auðvitað. Erfið meðganga hennar og sambönd við aðrar stúlkur deildarinnar mynda hjarta myndarinnar og útkoman - ekki alveg ánægjuleg - finnst rétt. Aline MacMahon, „ein af fáum fullkomnum leikkonum kvikmyndahússins,“ með viðeigandi orðum kvikmyndasagnfræðingsins David Thomson, gefur frá sér hlýju og vald sem yfirhjúkrunarfræðingur, og Glenda Farrell, sem ekkert of viljug ný móðir tvíbura, fær að croon "Frankie and Johnny" sem fyllerí vögguvísa. Frank McHugh kemur fram í öðru undirspili og hann fær að sýna meira svið en Warners leyfði honum venjulega. Það er stillt upp á hóflega og hógværa hraða, og tilvonandi pabba læti Linden situr hjá þér í marga daga - svona hluti var oft spilaður til að hlæja, en hann er dauðhræddur ungur krakki í vandræðum og mjög sannfærandi.