Ég hef lesið bæði bókina og séð myndina í dag. Söguþráðurinn er svo kröftugur að nánast hvaða handrit eða handrit sem er hefði gert rétt við það. Svo ekkert mikið þarna. Samt sem áður er þetta falleg mynd því hún fær mann til að hugsa og finna, alveg eins og bókin. Að horfa á hana er ekki eins og að horfa á heimildarmynd um misheppnað ríki og hafa samúð með fólki sem þjáist undir kúgandi stjórn, heldur er eins og að horfa á sögu hvers annars almenns manns þróast, milli kynslóða, milli heimsálfa. Hugleysi Amirs, sektarkennd hans, vandamál hans og loks valið á lausnarleið hefði getað verið saga hvers okkar. Það er ekki ein einasta óskeikul persóna til að líta upp til og tilguða en þær eru allar gráar, rétt eins og við öll. Önnur mikilvæg athugun er sú að myndin gerir frábært starf við að segja frá lífi Afgana í gegnum tuttugu og sumar ólgusöm pólitísk atburðarás. Hin líflega, áhyggjulausa æska táknar Kabúl fyrir innrás Rússa og auðnar, sundurlausar leifar borgarinnar enduróma það sem talibanar hafa gert við hana. Barnaleikararnir eiga skilið „þumalfingur upp“ alla leið. Þeir geta gert hvaða þroskaða leikara sem er til skammar. Ef þú hefur ekki enn séð myndina eða lesið bókina skaltu bara ganga inn í leikhúsið með það í huga að þú ert að fara að verða vitni að marglaga sögu sem er ofið á marglitan efni úr manneskju. tilfinningar og tilfinningar. Þessari mynd er ekki ætlað að vekja tilfinningar gegn Sovétríkjunum og Talibönum heldur til að finna fyrir raunum mannlegrar tilveru. Ég las sumar ytri dóma sem tengdar eru við síðuna og ég verð að viðurkenna að ég sé ekki tilganginn með því að skrifa dóma sem draga saman. söguþráðinn eins og fjarlægur áhorfandi og benda á tæknileg atriði um ótrúlega kvikmyndatöku eða eitthvað álíka. Að minnsta kosti fyrir þessa mynd ætti maður að reyna að tengjast henni frekar en að dæma hana hlutlægt.