Mín persónulega tilfinning er sú að þú getir ekki skilið þessa mynd frá pólitískum/sögulegum undirstöðum hennar eins og svo margir (amerískir) gagnrýnendur hafa tilhneigingu til að gera. Þetta snýst ekki um að alast upp á Main Street í Bandaríkjunum. Hún snýst um að alast upp í Júgóslavíu á þeim tíma þegar það var rifið á milli austurs og vesturs. Rétt eins og strákarnir eru rifnir á milli Estherar og allra hinna, og Esther er rifið á milli „Tovarish Joe“ og strákanna. Það er skömm í ákveðnum aðstæðum sem glatast áhorfendum sem hafa aldrei lifað undir Tito. Mér finnst myndin vanmetin og það er verst að við höfum misst leikstjórann. Kvikmyndir eins og þessar gera frelsið mikilvægara. Þetta er ekki bara „önnur austur-evrópsk mynd um fullorðinsár“... hún er viðkvæm lýsing á unglingum sem ganga á fína línu sem gæti á endanum leitt þá til raunverulegs frelsis.