Í fyrsta skipti sem ég fór yfir kvikmyndir fann ég mig strax áhugalausan um þessa sögu. Ég veit ekki hvort það var þannig sem það var kvikmyndað eða sagan á bak við persónurnar, en það fannst mér bragðdauft, ofnotað og algjörlega ófrumlegt. Á fyrstu þrjátíu mínútunum fann ég mig frekar áhugalausan við allar persónurnar og söguna. Mér leið eins og ég hefði séð þetta mannvirki áður og Tart kom mér ekkert nýtt á óvart. Eftir að hafa hugsað um að þetta gæti bara verið skapið mitt hætti ég á myndinni og valdi að byrja á henni ferskt á morgnana, en sama tilfinning var viðvarandi. Mér var bara alveg sama. Það er ekki gott merki. Persónurnar voru vægðar. Þegar ég segi bragðdaufa þá meina ég bókstaflega að með því að fylgjast með þeim þróast muntu aldrei fá neinn bragð í góminn þinn. Sagan virtist endurunnin, næstum því að vera ritstuldur. Nú er ég ekki að segja að Christina Wayne hafi stolið þessari sögu, en hún bætti engu fersku við sjónarhornið. Leikmyndin var hryllileg, undirliggjandi táknmál og þemu voru svo týnd að enginn gagnrýnandi fann þau (né persónurnar) og sögurnar voru óljósar og slyngur. Þú vissir ekkert um einn eða neinn og í stað þess að leggja meiri áherslu á persónurnar lentum við í staðinn með eiturlyf, minniháttar kynlíf og peningum troðið í andlitið á okkur. Þetta eru þemu sem við höfum séð í hverri kvikmynd frá upphafi kvikmyndatímans, en samt sem áður var ekki hægt að fanga Wayne á skapandi hátt. Hvað dró mig strax frá þessari sögu? Það voru aðallega persónurnar. Ég hef séð flest verk Brad Renfro og satt að segja þarf hann að endurskilgreina sjálfan sig. Leikstjórinn Larry Clark hefur skilgreint hann og einkennilega kemst hann ekki út úr þessari staðalímynda persónu. Innan fyrstu tuttugu mínútna frá skjátíma Renfros leiddist mér. Ég vissi nákvæmlega hvað hann var að reyna að sýna og hvers vegna. Það var stórkostlegt né áhrifamikið, bara endurtekið. Hann þurfti að koma smá spennu eða spennu í hlutverk sitt, í stað þess að leika þessa tilviljanakenndu félagsveru bara blíðlega. Án sterkrar persónu kemur lokahápunktur þessarar myndar í staðinn sem svik. Renfro sýndi ekki sitt besta í þessari mynd. Á meðan ég er við efnið sýndi enginn það besta af hæfileikum sínum. Hvað er í gangi með Dominique Swain, fyrir utan Lolitu, ég trúi því ekki að hún hafi raunverulega komið fram sem leikkona, og eftirfylgni með hlutverkum eins og Cat Storm hjálpar ekki. Bijou Phillips var eina leikkonan sem ég varð vitni af að reyna að koma með eitthvað merkilegt á skjáinn, því miður var hún týnd vegna hryllilegs leikara allra annarra. Rakandi hér og þar, og satt að segja næstum gleymt í öðrum þætti. Melanie Griffith var tilgangslaust leikaralið og megnið af kostnaðarhámarki þessarar myndar fór líklega í TVÆR atriði hennar sem hún var í. Kannski fór restin til handahófskennda gaurinn úr The Kids in the Hall, sem þarf sárlega að staðsetja sig langt í burtu frá þessu. verkefni. Stærsta vandamálið mitt, fyrir utan leiklistina, var hraði þessarar myndar. Ekkert, og þetta er erfitt fyrir mig að segja, en ekkert lagaðist saman. Það voru svo margar undirsögur að gerast á meðan á myndinni stóð að ekkert raunverulegt efni myndaðist. Ránin, unglingurinn „angst and vei“, auðugu félagsverurnar sem lærðu hversu hræðilegt raunveruleikinn er, tilviljunarkenndur Kids in the Hall gaurinn, og jafnvel endirinn fannst bara fljótur og hræðilega klipptur saman. Með þessu fáránlega handverki mótaði sagan í raun aldrei neina sanna mynd. Fjölskyldubyggingar voru aldrei skilgreindar, persónur fengu aldrei tilfinningar og það eina sem við sitjum eftir eru bitar og bútar af heiðarlegum leifum. Wayne kláraði ekki verkefnið sem fyrir hendi var. Þó ég hata að leggja alla byrðarnar á leikstjórann, á ég lítið val með þessari mynd. Með hryllilegum titli sem bara öskraði algjörlega andstæðan við það sem þessi mynd var um, með áhugamannalega leikstjórnarhæfileika gat leikarahópurinn nokkurn veginn gefið allar tilfinningar í hverju atriði, skilið eftir okkur með ógeðslegan leik og lélega þróun, og með óljósri frásögn er það erfitt að setja eitthvað "gott" fyrir aftan Tart. Þetta var mynd sem ég hafði ekkert heyrt um og eftir að hafa skoðað hana get ég séð hvers vegna. Það eina sem Wayne hefur gert við þessa mynd er að taka af handahófi brot úr öðrum myndum sem hafa gert betur við að skilgreina alla þættina hér að ofan og klippa allt saman til að gera myndina Tart. Það er erfitt fyrir mig að segja þetta, en Wayne eyðilagði þessa mynd. Þó að ég trúi ekki að það hafi verið mikið til að taka af sögunni, þá tæmdust allir spennuþættir sem eftir voru þegar Wayne tók við stjórninni. Þó að oftast megi þakka hluta sögunnar, ef til vill sterkan leik, eða jafnvel tónlistina, í Tart er ekkert hægt að þakka. Frá opnunarröðinni til loka, leið mér eins og ég væri að synda í gegnum mjög kekkjulegt haframjöl. Engin samkvæmni, enginn styrkur. Á heildina litið er þessi mynd sóun á tíma þínum. Ef þú ert að leita að djúpum táknrænum þáttum eða hugsanlega einhverju kjaftæði um samfélag okkar, muntu ekki finna það í þessari mynd. Þó að ég veit að það var það sem Wayne var að reyna að sýna, þá virðist lokaafurðin vera klippt á Etch-a-Sketch. Þetta var vandræðaleg mynd til að sitja yfir og hvetja engan til að taka hana upp. Wayne henti öllum kenningum Columbia háskólamenntunar sinnar og eyðilagði tvær klukkustundir af lífi mínu. Forðastu hvað sem það kostar! Einkunn: * af *****