Tony Scott hefur aldrei verið sérlega góður leikstjóri, en hver einasta mynd sem hann hefur gert eftir "Crimson Tide" virðist færa hann skrefi nær því að vera óumdeilanlega versti leikstjórinn í dag (Michael Bay gæti fallið í sama flokk, en að minnsta kosti hans stóri, heimskulegar, ranghugmyndasögur skemmta á einhverju fyrst og fremst rangsnúnu stigi). Og eins og aðrar uppblásnar Hollywood-ævimyndir ("De-Lovely" og "Confessions of a Dangerous Mind," til dæmis), sem segja frá lífi tilgerðarlegra, ofmetinna eða beinlínis grunnra dulmáls sem gefið er yfirbragð "dulræns" af samfélagi sem þrífst á djúsí smáatriði á bakvið tjöldin, "Domino" er mynd sem byrjar með litlum möguleikum og slær það óendanlega mikið fyrir sextíu mínútna markið. Með 128 mínútna sýningartíma sem þegar hefur verið stækkað, finnst myndin tvöfalt lengri og að eyða tíma með persónum er þetta ógeðslega yfirborðskennt og gleymanlegt (ólíkt hinum yfirburða "Rules of Attraction," tilraunum Scotts til að lita framganginn af kaldhæðni í gegnum Domino's smug, sjálf-meðvituð-rík-stelpa raddsetning vekur aðeins athygli á sleggjuleysi myndarinnar) verður athöfn sem aðeins masókistum gæti fundist ánægjulegt. Sagan? Skemmda efri skorpubarnið Domino Harvey (Keira Knightley, í jafn grunnu frammistöðu og fallega útlitið hennar) er veik fyrir grunnum lífsstíl hinna ríku og frægu í Los Angeles, og ásætur hausaveiðarana Mickey Rourke og Edgar. Ramirez að læra meira spennandi iðn; á leiðinni eru tvöfaldir krossar, skotbardagar, fjölmiðlaathygli (með kurteisi frá Christopher Walken, sem hringir í vörumerkinu sínu sleazebag), og hláturmildar vísbendingar um rómantík. Scott klippir myndina saman í hluta sem varir sjaldan lengur en í nokkrar sekúndur, hækkar upplausnina til að gera myndina að neonblautri martröð sem er hreint út sagt óþægilegt að horfa á - ef Scott fær tækifæri til að ramma inn mynd á skjálftan hátt, drauga hana, eða afbaka það á einhvern hátt, hann mun; en allt þetta klístraða stílálag yfirgnæfir það litla söguþráð, persónusköpun og spennu sem myndin hefur (svo ekki sé talað um, ehm, "skemmtunargildi"). Flestar persónurnar koma fram sem annaðhvort fyrirlitlegar eða staðalímyndir, oft bæði (horfðu eftir óþolandi, nokkurra mínútna kafla þar sem Afríku-Bandaríkjamaður kynnir nýjan lista yfir kynþáttaflokkanir á „Jerry Springer“), og ég fann sjálfan mig að óska ​​þess að þeir myndu allir fáðu "hala" endann á mynt söguhetjunnar okkar í lokin. „Domino“ er algjört, óvægið rusl - hvaða áhugi sem áhugi á þessum einstaklingi sem Scott vonaðist til að vekja hjá áhorfendum sínum, þá er hann týndur í hafsjó af mígreniframkallandi neontilgerð eftir nokkrar mínútur.