Þetta er hræðileg mynd og ég er ekki einu sinni viss um hvers vegna hún er svona hræðileg. Það er ljótt, fyrir einn, með þessum töff sjónræna stíl 1970 sem virtist kannski góð hugmynd á þeim tíma en sem gerir manni nú kleift að þekkja kvikmynd frá því tímabili sem 70s vara. Myndin heldur sögunni og lögum sem gerðu sviðsútgáfu söngleiksins að slíku höggi, en lögin hljóma líflaus á skjánum. En að mestu leyti er myndin sjúskuð vegna dásamlegrar frammistöðu Lucille Ball, sem þú myndir halda að gæti gert eitthvað úr þessari stærri persónu ef einhver gæti. Hún gengur í svefni í gegnum myndina eins og skelfingu lostin leikkona að kafna á opnunarkvöldinu og myndin sekkur með henni. Jafnvel Bea Arthur, sem ég veðja á að var fyndin í besta vinarhlutverkinu á sviðinu, getur ekki blásið lífi í þennan óþef. Forðastu hvað sem það kostar. Einkunn: D