Mér var boðið á frumsýningu á myndinni um fjórum mánuðum áður en hún var frumsýnd. Ég þurfti að horfa á myndina og síðar fylla út pakka um hugsanir mínar. Það var ÞAÐ erfiðasta að sitja yfir á jörðinni. Sýningin skríður bara framhjá og þú byrjar fljótt að óska ​​þess að þú værir dáinn. Málið er að það eru tvær tegundir af mormónamyndum. Þær góðu með raunverulegar góðar sögur, og þær vitleysu sem eru hreinlega óþefur. Saints and Soldiers, nú er komin góð mynd. En með þessum wannabe-gamanmyndum reyna rithöfundarnir og leikararnir bara of mikið. Í grundvallaratriðum reyna þeir að vera fyndnir þegar þeir eru það ekki. Engin furða hvers vegna það er svona lítill markhópur fyrir þessar myndir; þeir eru uppfullir af 'innri brandara' sem eru ekki fyndnir til að byrja með og þeir reyna bara að gera grín að meðalhlutum. Það er sagan sem gerir myndina og sögurnar fyrir þessar myndir eru bara veikburða. Ég veðja að þú getir giskað á hvernig pakkinn minn leit út þegar mér var sagt að fylla hann út eftir myndina. ;)