Rosenstrasse er áhrifamikil saga um hugrekki í mótlæti. Reichdeutch konur komast að því að eiginmenn þeirra gyðinga hafa verið lokaðir inni þar til þeir eru fluttir úr landi. Aðalsmaður sem fjölskylda hennar, Lena Fischer afneitaði, finnur sig meðal múgsins eins og systir Gudarian hershöfðingja. En tign og forréttindi verðskulda enga sérstaka umfjöllun. Né heldur þjónusta við Reich sem kvenkyns fangi sem eiginmaður hennar er á Ostfront mun læra. Í einni skelfilegustu senu myndarinnar taka verðirnir við brúðkaupshljómsveitinni sem eiginmaður hennar hermaður gaf. Svo þú haldir að þetta sé dæmigerð þýsk grimmd, við í Ameríku í dag höfum Lady Bush fyrirskipað handtöku Gullstjörnumæðra (mæður bandarískra þjónustumeðlima drepnir í aðgerð) vegna þess að nærvera þeirra er móðgandi. Því miður hefur lítið breyst á 60 árum frá Der Fuher til Der Fumbler. Sem betur fer sleppur átta ára dóttir Ruth handtöku. Lena Fischer er í fyrstu treg til að taka á móti Ruth og bregst við á þann hátt sem við tökum að okkur. eins og týpískt þýskt. Jafnvel Arthur von Eschenbach, bróðir Lenu Fisher, ofursti, sem er meðvitaður um og er andvígur helförinni, varar Lenu við henni. en Lena velur að faðma hugmyndina með amerískri uppreisnargirni og endurnefni jafnvel Ruth, því arískara nafni Helga Lehmann. Umsátrið endar vel á Rosenstrasse en Lena syrgir: Hvað varð um Ruth eftir stríðið? Mörgum árum síðar leggur Hannah dóttir Ruth af stað í leit að fortíð móður sinnar og hittir hina 90 ára gömlu Lenu undir því yfirskini að hún skrifar persónulega sögu stríðsins. Mér fannst áhugavert að Hönnu langaði svo mikið til að leita uppi fjölskylduna en tékkaði aldrei á því. örlög afa hennar sem síðast var vitað til að hafa þjónað á Ostfront.