Ungur spónn, sem umgengst ekki konur á hennar aldri og er hrifinn af herramanni frá eftirlaunasettinu, býður ungum sem virðist mállausum manni inn í íbúð sína á rigningardegi. Taugaveikluð og of kurteis til að fela eigið kynferðislegt óöryggi, hún er ánægðust þegar drengurinn kemur heim í gestaherbergi hennar...en ekki svo ánægð þegar hann byrjar að laumast út um gluggann á kvöldin. Sandy Dennis er ekki hamingjusöm leikkona, en hvers vegna hún laðaðist að þessum sorglegu hlutverkum held ég að við munum aldrei vita. Byggt á bók eftir Richard Miles, og um það bil eins langt frá auglýsingadrama og hægt er að komast, laðaði þetta óhugnanlegt efni ekki aðeins Dennis heldur líka leikstjórann Robert Altman (sem er í besta falli kyrrstætt). Frásögnin virðist nánast vera kynsnúningur á "The Collector", merki sem gæti hafa selt kvikmyndaréttinn en sem reynist ekki góð hugmynd kvikmyndalega. Jafnvel besta röð myndarinnar (Dennis að versla fyrir vændiskonu til að fullnægja fanga sínum) kemur ekki alveg upp, þar sem Sandy virkar bæði illa og reið (hvers hugmynd var þessi áætlun?). Michael Burns er alveg góður sem krakki sem notar þessa sjúklegu, deigsjúku konu bara fyrir þægilega uppgröft sinn, en Altman er meðhöndluð of skömmustulega með honum, með fullt af handklæðum sem eru vel staðsett og holdlituð undirföt (Altman var greinilega ekki tilbúinn). fyrir þroskaða mynd með þemu fyrir fullorðna á þessum tímapunkti). Sandy Dennis er með handfylli af mjög góðum senum; hún spjallar ekki hugsunarlaust hér, hún hugsar áður en hún talar og er skelfilega varkár í gjörðum sínum. Því miður er hlutverkið sjálft ömurlegt, með augljósri skriðu yfir í andlega hrörnun sem virðist gerast utan skjásins. Sem slíkur er snöggur úrslitaleikurinn brjálaður og heildarniðurstöðurnar dauflegar. *1/2 frá ****