Þar til ég leitaði á vefnum á „What Alice Found“ áttaði ég mig ekki á því að nafn myndarinnar er innbyggt í titli einnar af bókum Lewis Carroll. Heiti bókarinnar í heild sinni er "Through the Looking-Glass (And What Alice Found There)". Lísa myndarinnar kemur frá allt öðrum bakgrunni en Alice eftir Lewis Carroll. Frísk og sjálfsögð persóna hennar er hins vegar svipuð. Kvikmyndin Alice byrjar sem ung kona í New Hampshire sem stelur peningum frá yfirmanni sínum sem klappar rassinum og fer til Miami og ætlar óljóst að læra sjávarlíffræði og leika við höfrunga. Hún rekst á miðaldra par í húsbíl (eiginmaðurinn er hættur í hernum) sem bjarga henni frá ókunnugum manni við stopp á veginum og frá bilun bíls hennar (kannski af völdum vélvæðingar þeirra). tekur mikinn þátt í vændi og lítur á ljúfa, unga Alice sem efnilegan nýliða. Eiginkonan (leikin af Judith Ivey í frammistöðu sem verðskuldar einhver stór verðlaun) kaupir Alice kynþokkafullan fatnað og sýnir henni hvernig á að setja á sig heita förðun. Til að byrja með tekur Alice aðgerðalaus störf sín og gerir nokkrar brellur með fyrirmælum hjónanna. Fundurinn sem sýndur er í smáatriðum er nokkuð frábrugðinn flestu kvikmyndakynlífi en getur verið dæmigerð fyrir það sem oftast gerist í raunveruleikanum. Maðurinn er feiminn og virðingarfullur og biðst afsökunar á því að hafa „klárað“ of hratt. Það sem er dásamlegt við Alice (og ólíkt frumgerðum hennar frá Clarissa til systur Carrie) er að hún lærir af reynslu sinni og fullyrðir sjálfa sig. Svona eru hlutirnir í raun og veru. Vændi er alls staðar. Fólk er hvorki allt gott né allt slæmt. Alice yfirgefur húsbílinn með vel aflaða peningana sína og tilfinningu fyrir gagnkvæmri virðingu.