The Choke byrjar sem rokkhljómsveit þekkt sem The Choke undirbýr sig fyrir tónleika á næturklúbbi sem heitir 'Club 905' sem er í eigu og rekið af Guy Johnson (Andrew Parker). Söngvarinn Dylan (Sean Cook) og gítarleikarinn Mike (Jason McKee) ætla að segja hinum hljómsveitarmeðlimum, bassaleikara London (Brooke Bailey) og trommuleikara Nancy (Tom Olson), að þeir séu báðir að fara í sóló og þjónusta þeirra muni ekki vera þörf lengur. Þegar komið var á klúbbinn undirbýr Dylan sig en Mike mætir ekki og tónleikarnir breytast í hörmung. Síðan, rétt eins og hljómsveitin heldur að hlutirnir gætu ekki versnað, finna þeir lík í kjallaranum, að allar dyr hafa verið læstar svo þeir komist ekki út og að þeir geti ekki treyst neinum þar sem dularfullur morðingi byrjar að tína þau burt einn í einu...Framleitt og leikstýrt af Juan A. Mas. The Choke er venjulegur unglingaslasher sem hefur í raun ekkert að gera. Handritið eftir Jessica Dolan og Susannah Lowber (ekki of margar hryllingsmyndir þarna úti skrifaðar af dömum...) er með furðu góðar persónur í sér og sniðugar samræður en þó að það sé miklu betra en margar nútímalegar myndir af hryllingi af upptökuvél. að því leyti er þetta svo hægt og leiðinlegt að jafnvel nokkrar áhugaverðar persónur geta ekki komist nálægt því að bjarga því. Eins og búast má við eru notaðar allar venjulegar slasher klisjur fyrir unglinga, frá einangruðum stað sem fórnarlömbin geta ekki flúið frá, hópi fallegra unglinga sem halda áfram að hætta saman, nokkur morð og virkilega lélegur snúningsendi sem reynir að líkja eftir einhverju eins og Scream (1996) og komdu á óvart en meikar ekki mikið sens þegar þú hugsar það rökrétt (þeir hefðu ekki getað gert suma hlutina sem þeir áttu að gera) & til að gera málið enn verra giska ég á hver Killer var frekar snemma á ferð og þó ég vilji ekki státa mig þá var ég á staðnum. Svo er það staðreynd að framleiðendur The Choke töldu að áhorfendurnir myndu skemmta sér með því að sýna endalausar (það er endalausar á meðan þeir horfa á það) atriði af unglingum sem ganga um dimma ganga og gera ekkert sérstaklega, fyrirgefðu en það er bara svo margt svona atriði sem ég get tekið áður en það fer að verða leiðinlegt. Drápfjöldinn er lág, fyrst ákveða þeir allir að halda saman (góð hugmynd) en svo ákveða þeir bara af handahófi að skipta upp og fara sína leið (slæm hugmynd þegar það er morðingi á lausu), hraðinn er daufur, drápssenurnar eru hugmyndalausar og til að kóróna allt er snúningsendingin léleg. Leikstjóri Mas stendur sig vel, myndin lítur út að mestu leyti í lagi þó að það séu skrýtin tækifæri þar sem hann notar einhverja pirrandi klippitækni eftir framleiðslu eins og hæga hreyfingu eða ramma sleppa. Gælustigið er ekki alveg í lagi, það er einhver blóðsletta, gaur með gat á brjóstinu, nokkur lík og einhver spiddur á málmstangir. Flest drápin gerast utan skjás með öxadrápinu í lokin sem er gott dæmi um að myndin sýnir í raun ekki neitt. Þar sem myndin fjallar um rokkhljómsveit þá er töluvert rokkstillt hljóðrás með nokkrum virkilega hræðilegum, hræðilegum rokklögum notuð á það. Fyrirgefðu rokkaðdáendur en í mínum eyrum er þessi vitleysa bara hávaðamengun. Það er ekki skelfilegt, það er ekkert raunverulegt andrúmsloft og skortur á blóði og sóðaskap er bara óafsakanlegt þegar restin af myndinni er svona slæm. Með ætlað fjárhagsáætlun upp á um $1.000.000 The Choke er vel gert með sanngjörnu framleiðsluverði, það lítur út fyrir að vera ódýrt að vera viss en ekki eins ódýr og margar lággjalda hryllingsmyndir líta út fyrir að vera. Skotinn á stað sem heitir Spokane í Washington, að því er virðist. Leikurinn er einn af sterkustu hliðunum á myndunum þar sem hún er almennt nokkuð góð í alla staði, ég meina það er enginn að fara að vinna Óskarsverðlaun en hann er ekki hálf slæmur. The Choke er algjörlega venjubundinn Scream stíll unglingaslasher sem hefur einn af veikustu snúningsendir nokkru sinni og glæpsamlegur skortur á blóði, saurlífi, ofbeldi, nekt og líkum. Ég meina ef slasher hefur ekki fengið neitt kynlíf eða gore, hvað er þá tilgangurinn? Þetta eru einu hlutirnir sem venjulegur slasher er þess virði að horfa á, ekki satt?