Eins og á við um flestar myndir Eleanor Powell, þá spilar þessi upp á fáranlegasta söguþræði. Af einhverjum ástæðum -- ó það er útskýrt! -- hún er valin til að flytja segulnámu til Kúbu. Góðir og vondir keppa um námuna og hver er sá sem ruglast. En eins og alltaf er dans Powell frábær og þess virði aðgönguverðið. Og í þessari leikur Lahr sitt huglausa ljón og vekur upp hlýjar minningar um þá Technicolor-mynd frá 1939. Jaðarávinningur er að heyra ungan Frank, með þessa dásamlegu rödd og horaða viðkvæmni sem hann yfirgaf fyrir vitra persónu sína síðar meir. Auk þess skemmtir hinn frábæri trommuleikari, Buddy Rich, frábærlega við að sýna sýndarmennsku sína. Horfðu sérstaklega á einstaka dúett hans með trompetmanni Dorsey, Ziggy Elman. Ég segi "einstakt" kannski í fáfræði, en ég veit ekki um aðra trommu/básúnu röð eins og þessa á filmu eða plötum. Þessi mynd er skemmtileg. Jafnvel fífl Skeltons er tiltölulega hófstillt. Powell sýnir aftur að hún er mesti kvikmyndadansari sem til hefur verið.