Ég fékk tækifæri til að sjá sýningu á þessari mynd nýlega. Ég trúi því að hún verði í kvikmyndahúsum í Kanada einhvern tíma í kringum mæðradaginn. Ef það er í leikhúsi nálægt þér... ÁFRAM! Þetta er ekki fyndin mynd um að líða vel - hún er meira í takt við tilfinninga- og hugsunarmynd. Leikstjórinn stendur sig frábærlega í persónuþróun - hleypir þér inn í hjarta, huga og sársauka Haga smátt og smátt. Í fyrstu meikar viðhorf hennar og hegðun ekki mikið sens. Þegar saga hennar þróast verður hún einhver sem þú getur skilið. Eins og í lífinu...skilningur færir samúð. Mér fannst hún viðkunnanleg í lok myndarinnar - sérstaklega þegar hún opnar hjarta sitt fyrir unga manninum í kofanum við vatnið. Samband Haga við syni sína tvo er sársaukafullt - og endurspeglar svo margar af eigin reynslu okkar í þessum heimi . Yngsti sonur hennar, John, sem er fullur af lífi og ævintýrum tekur áhorfandann alveg fram á brún sætis síns - og inn í þá tegund af hráum tilfinningum sem eru svo ósviknar og sjaldgæfar. Það er gaman að sjá Ellen Page leika í þessari mynd. Hún er svo allt öðruvísi en unga konan að hún leikur í Juno. Það veitir mér enn víðtækara þakklæti fyrir leikhæfileika hennar. Ef þú elskaðir hana í Juno, muntu elska hana í The Stone Angel. Auðvitað er Ellen Burnstyn sem Hagar. Það er líklega engin leið til að tjá kraft leikaraskapar eins sterkt og hæfileika leikarans til að láta þig gleyma hverri annarri persónu sem hann hefur nokkurn tíma leikið. Aldrei einu sinni í myndinni datt mér í hug Ellen Burnstyn - ég hugsaði alltaf og aðeins um Haga. Hún sópaði mig inn í karakterinn sinn - krók, línu og sökkva. Geta Kari Skogland til að fanga á filmu þessa virtu bók eftir einn af dýrmætustu höfundum Kanada er áhrifamikill. Hún kemur glæsilega fram á skjáinn bæði steinsteypu og englahluta þessarar flóknu konu, Hagar - steinengillinn.