Í fyrsta og eina skiptið sem ég sá svartklædda konuna var ég held í eina skiptið að mínu viti sem hún birtist í sjónvarpi árið 1989. Það var aðfangadagskvöld og við pabbi vorum að horfa á hana í stofunni stuttu áður en við fórum öll til miðnæturguðsþjónusta í sveitakirkjunni. Ég var frekar ungur á þeim tíma en ég er ekki viss um hvor var hræddari við að ganga í gegnum kirkjugarðinn að kirkjugarðinum um kvöldið ég eða faðir minn!. Það eru margir þættir við þessa mynd sem gera hana svo hrollvekjandi en ég held að eitt af þeim sé sú staðreynd að það er ekki mikið í vegi fyrir hljóðrás sem spilar í bakgrunni næstum allra Hollywood-mynda, þannig að hvert brak, brak og smell magnast meira í höfðinu á þér þar sem það er engin truflun. Annar þáttur sem gerir hana frábrugðna öðrum draugasögum, það er enginn stökkþáttur í gangi eins og hlutir sem hoppa út úr skápnum svo það gerir það að verkum að það er ekki endilega það sem þú sérð heldur það sem þú heyrir og það sem þú heldur að sé í gangi. Þetta er snjall miðill þar sem ekkert hræðir þig meira en þinn eigin hugur og hugsar um hvað er handan við hornið eða á bak við dyrnar! Frábær draugasaga, ég hef aldrei séð neitt sem jafnast á við hana og með öllu skítnum sem er endurtekið og í sjónvarpinu trúi ég ekki að BBC hafi eytt því eftir (að mínu viti) aðeins eina sýningu!