Það eru svo margir '10 bestu' listar sem gætu auðveldlega passað "The Dead" - Besti skjáfylli, besta bókmenntaaðlögun, besta notkun á tónlist sem ekki er sérstaklega skrifuð fyrir myndina, besta notkun ljóða, besta skjátal, besta leikhópurinn og loksins, kannski besta kvikmynd sem gerð hefur verið. Þetta var síðasta og besta mynd John Huston, sem sonur hans Tony gerði eftir smásögu James Joyce og gerist að kvöldi skírdagshátíðarinnar í Dublin 1904. Hún er að mestu bundin við eina sviðsmynd, heimili Morkan systur, og ekki mikið gerist í hefðbundnum 'dramatískum' skilmálum. Þeir skemmta gestum sínum; það er sungið, dansað, upplestrar og margt smáspjall, en þegar þú horfir á þessa mynd geturðu ekki ímyndað þér annars staðar sem þú vilt frekar vera en í þessum félagsskap. Að lokum snýst þetta auðvitað "um" miklu, miklu meira. Hún fjallar um ást, missi og eftirsjá, þessar stöðugu máttarstoðir mikils dramatíkar. Í lokasenum myndarinnar syngur tenórinn Bartell D'Arcy, (Frank Patterson), lag, 'The Lass of Aughrim' sem töfrar fram í huga Grettu, (Anjelica Huston), eiginkonu Gabriels, (Donal McCann), draugur fyrstu og líklega mestu ástar hennar, drengs sem dó með fullri vissu úr brostnu hjarta sautján ára gamall, og skyndilega áttar Gabriel sig á því að hann hefur í raun aldrei þekkt konu sína og að hann hefur ekki verið stóra ástin í lífi hennar , eftir allt. Tilfinningalega eru þessar senur ótrúlega kraftmiklar, fyrst þar sem Gretta segir frá dauða elskhuga síns og síðan þegar röddin í höfði Gabríels dregur saman tilfinningar hans. Þetta er frábært kvikmyndahús, einleikarnir frábærlega fluttir af Huston og McCann. En svo eru allar sýningar einstakar. Þetta er samspil í hæsta gæðaflokki og þó að það væri fáránlegt að taka einn flytjanda fram yfir annan, hefur skjárinn einhvern tíma gefið okkur viðkunnanlegri, snilldar eða sannfærandi fyllibyttu en Donal Donnelly eða hefur ljóð einhvern tíma verið flutt af slíkri ástríðu að Sean McClory, (IRA-maðurinn í "The Quiet Man"), kemur með lestur hans á þýðingu Lady Gregory á 'Donal Og' hér? Aukin áþreifanleg er auðvitað af þeirri vitneskju að Huston sjálfur var nálægt dauðanum þegar hann gerði þessa mynd sem mér sýnist vera hápunktur lífsstarfs hans. Dauðinn getur vel verið aðalþemað hennar en að horfa á þessa mynd er lífsaukandi upplifun.