Þessi lítt séða mynd er slakur og afslappaður giallo. Það víkur frá sumum klisjum tegundarinnar og tileinkar sér slakari nálgun. Hún fjallar um konu sem leitar að týndum elskhuga sínum; geðlæknir sem hefur skyndilega horfið án sýnilegrar ástæðu. Leit hennar leiðir hana að einbýlishúsi sem er byggð af hópi sérvitra einstaklinga. Í sönnum giallo stíl er morð aldrei langt í burtu. Leikarahópurinn er í raun frekar góður. Við erum með Aldofo Celi (Thunderball), Alida Valli (Suspiria), Horst Frank (Cat o' Nine Tails) og mjög unga Sybil Danning (80's scream queen). Aðalleikkonan er Rosemary Dexter og þó að ég þekki hana ekki þá stendur hún sig vel í að leiða myndina. Eitt af einkennandi einkennum Eye in the Labyrinth er tónlistin. Óvenjulegt fyrir giallo er það með jazz-rokk fusion hljóðrás. Þetta tónverk, samið af Roberto Nicolosi, minnir á Miles Davis, sérstaklega verk hans á In A Silent Way. Þetta er frábært hljóðrás og gefur þessari mynd í rauninni annan blæ en flestir gialli. Samrunagrófið dregur fram slent andrúmsloftið og hrósar sólríku landslaginu við sjávarsíðuna sem myndin er að mestu byggð upp af. Þetta er giallo svo við þurfum virkilega að tala um morðmyndirnar. Jæja, þessi mynd fellur aðeins undir hvað þetta varðar. Það er vissulega ekki laust við þá en þeir eru fáir og langt á milli. Opnunardraumamorðið er líklega það besta sem boðið er upp á sem og eftirminnileg brennandi bílaröð. En þetta er í rauninni ekkert sérstaklega ofbeldisfull mynd. Samt held ég að það ætti ekki að valda mörgum vanum aðdáendum tegundarinnar vonbrigðum. Leyndardómurinn er nokkuð sannfærandi og hann hefur nóg af sérvitringum (fávitadrengnum Saro og ÞAÐ óviðeigandi óviðeigandi hreim?) og augnablik af hinu furðulega til að fullnægja; á meðan sleaze-stuðullinn er haldið uppi með smá nekt í gegn. Eye in the Labyrinth leikur eins og giallo útgáfa af Agöthu Christie leyndardómi, þar sem það sýnir hóp ósamúðarfullra persóna í einbýlishúsi, öll undir grun um morð; við erum með skylduskilamyndir sem útlista tengsl þeirra við síðustu klukkustundir (mjög ósamúðarlausa) morðfórnarlambsins. Þó að þetta sé ekki stig-A dæmi um tegundina, er það vissulega aðlaðandi öðruvísi, þar sem það er ekki tekið of mikið lán frá öðrum kvikmyndum undirtegundarinnar. Fyrir giallo-áhugamenn gef ég þessu þumalfingur upp og vona að einn daginn hafi það gefið góða DVD-flutning. Það á svo sannarlega skilið meðferðina.