The Women (2008) eftir Diane English er því miður svo mikil sóun á hæfileikum. Með Annette Benning, Candice Bergen, Bette Midler, Cloris Leachman sem ég hef gaman af og nýt í öllu sem ég hef séð þær, og Meg Ryan, Jada Pinkett Smith, Debra Messing og Eva Mendes sem eru kannski ekki uppáhalds leikararnir mínir en gaman að sjáðu, hvernig gæti myndin verið leiðinleg, fyrirsjáanleg, vandræðaleg, slöpp og einfaldlega slæm? Hún var gerð af Diane English sem er þekkt sem höfundur hins mjög farsæla sjónvarpsþáttar Murphy Brown og er þetta fyrsta myndin hennar sem hún skrifaði handrit að. Myndin hefur verið ástfangin fyrir Englendinga sem höfðu reynt í mörg ár að láta það gerast og ég virði það. Mér fannst meira að segja atriðin með aukaleikurunum, Bergen, Leechaman, Carry Fisher og Bette Middler í stuttum en eftirminnilegum leikmyndum, fyndnar, snjallar og skemmtilegar en almennt séð er myndin notuð "Sex and the City" sem kom út nokkur. fyrir mörgum mánuðum síðan. Mér fannst Sex and the City ekki mjög gott þegar ég sá hana en við hliðina á The Women var hún einfaldlega snilld. Sex and the City hlífði okkur að minnsta kosti langri og bragðlausri senu á fæðingarstofu spítalans þar sem ein persónan var að eignast barn og vinkonur hennar studdu hana. Aumingja Debra Messing, hvað gerði hún til að verðskulda þessa martröð sem hún fór í gegnum og við áhorfendur með henni? Kvikmyndir eins og "The Women" gefa allri tegundinni, skvísumyndir, slæmt nafn. Það er ekkert athugavert við tegundina, en hvers vegna er svona erfitt að gera virkilega góða gamanmynd um vináttu og erfiðleika kvenna, um að takast á við hjónaband, móðurhlutverkið og sanna sig faglega? Þetta eru allt mjög sannfærandi og mikilvæg viðfangsefni sem hver nútímakona getur tengst. Af hverju að gera kvikmyndir með línurnar, gluggana og aðstæðurnar svo klisjukenndar, fyrirsjáanlegar, ekki fyndnar og móðgandi að þær munu gleymast um leið og myndin er búin? Eftir að ég sá nýju myndina, tékkaði ég á upprunalegu bókasafninu mínu á staðnum. Ég og konur nutum þess sannarlega. Sagan var sögð miklu betur fyrir 70 árum og hélt áhuga mínum alla leið. Gamla myndin hafði algjöran stjörnukraft.