Ég geri mér grein fyrir því að það að búa á Vestur-sléttum Wyoming á 1900 var grimmt, reyndar er það sennilega enn grimmt í dag, en var það nógu stórkostlegt til að breytast í að því er virðist "gert fyrir sjónvarp" kvikmynd? Einnig voru kvenréttindi enn í uppsiglingu hjá þessari þjóð á þessum tíma, svo að finna sjálfstæða konu sem er staðráðin í að byrja nýtt á þessu harða landsvæði og sýna enn raunsæi tímans myndi það gera gott útsýni? Satt að segja veit ég það ekki. Ég hef hugsað um þessa mynd undanfarna tvo daga, og ég virðist enn ekki geta safnað styrk til að segja að þetta hafi verið hræðileg mynd, samt get ég með sanni sagt þér að hún var ekki sú besta sem ég hef séð. Allt frá nokkrum hodgepodge leikstílum, til tveggja misjafnra leikara sem leika án tilfinningapersóna, til einhverra ömurlegustu PG sena sem nokkru sinni hafa komið úr kvikmyndahúsum seint á áttunda áratugnum, það er erfitt að ná fullkomlega góðum tökum á Heartland. Var það gott? Var það slæmt? Það gæti verið þitt að skoða og ákveða sjálfur, en þangað til eru hér augnablik sem ég naut og hataði í örvæntingu! Þessi mynd heldur áfram að vera barátta í mínum huga því það voru mjög áhugaverð atriði. Atriði þar sem ég var ekki viss um hvað leikstjórinn væri að gera eða í hvaða átt hann stefndi, en virtist einhvern veginn samt virka vel í heild sinni. Mér fannst sagan í heild sinni vera mjög áhugaverð, söguleg saga. Ég veit ekki mikið um að búa í Wyoming, sérstaklega snemma á 19. áratugnum, svo þessi mynd fangar þessa mynd í huga mér. Hugsunin um mjög kalda vetur, enga nágranna í kílómetra eftir kílómetra, og þetta Polaroid-eignarútsýni ósnortið af Ameríku fyrirtækja. Það var hressandi að verða vitni að og hreint hrífandi að upplifa (þó sjónvarpið). Það voru atriði sem stóðu virkilega upp úr í mínum huga, eins og nautgripamerkjaatriðið, svínaslátrunaratriðið og dapurlegi húsbóndinn sem lifði ekki ferð sína af, sem færðu bara sanna raunsæi í þessa sögu. Leikstjórinn Richard Pearce gerði frábært starf við að koma útsýninu yfir Wyoming til áhorfenda, en ég er ekki viss um að hann kom með almennilega leikmenn til að fylgja myndinni. Þó að ég muni stöðugt hrósa landslagi þessarar myndar, átti ég í vandræðum með að takast á við leikarana sem virtist ganga á settinu og lesa línur sínar af spjöldum á hliðinni. Rip Torn virtist út í hött í hlutverki sínu sem Clyde Stewart, einfari sem finnur einhvern veginn tengsl við Elinore Randall hjá Conchata Ferrell. Þeir tveir sem leikarar hafa alls enga efnafræði. Atriði þeirra sem þau deila saman eru tilgangslaus og hreinskilnislega laus við allar tilfinningar. Meðgöngusenan fékk mig næstum í saumaskap vegna þess hvernig þessir tveir „gamla“ leikarar sýndu hana. Hin hugrakka Elinore gerir það sem hún þarf að gera til að ná barninu út úr sér, á meðan Clyde kinkar velþóknandi kolli þegar hún er búin. Þetta er ást? Átti það að vera ást? Ég veit það ekki, ég held að með sterkari persónum hefðum við séð sterkari tengsl, en með Torn og Ferrell fannst mér eins og tveir leikarar væru bara að leika hlutverk sitt. Önnur atriði sem virtust bara vera í erfiðleikum í mínum huga voru atriði eins og þegar frosinn hesturinn "bankar" á dyrnar til að fá mat eða skjól, stöðugt dofnandi og vaxandi samúð sem Clyde hafði með dóttur Elinore (ég bara trúði því ekki), skortur á sannri vetrarbaráttu og allt landsviðið. Landsviðið sérstaklega vegna þess að ég þurfti frekari útskýringar á því hvað Elinore var að gera, hvers vegna hún var að gera það og hvers vegna Clyde myndi byggja handa henni hús ef þau væru gift! Það voru þessir einföldu atburðir sem ef þú gafst þér tíma til að kanna myndu hafa orðið sterkari kvikmynd. Á heildina litið mun ég fara miðja veginn með þennan þátt. Það voru vissulega þættir sem hefði átt að kanna dýpra, eins og samband þessara tveggja ókunnu manna og endanlegt heimamarkmið Elinore, en þeim var brugðist með fallegum atriðum af þjóð okkar. Þessar víðáttumiklu senur sem á 100 árum hafa breyst úr víðáttumiklum fjöllum í risastóra skýjakljúfa. Þó að það væru snilldar senur af raunsæi (með aðalhlutverki nautgripa og svína), fannst mér bara eins og við þyrftum meira. Dýpt var lykilþáttur sem vantaði í þessa mynd sem féll í skuggann af lélegum leik og minnkandi sögu. Pearce hefði getað kafað dýpra inn í þennan ónýtta heim en skilið í staðinn eftir opnar glufur og klisjukenndar vestrænar persónur. Ferrell bar sína eigin, en Torn var algjörlega misskilinn. Ágætis til að skoða, en verð ekki sótt aftur af mér. Einkunn: ** af *****