Pepe le Moko, leikinn af Charles Boyer, er einhvers konar alþjóðlegur glæpamaður eftirlýstur í löndum víðsvegar um Evrópu, og til að vera laus holar hann sig í Casbah, dularfullum hluta Algeirsborgar þar sem jafnvel lögreglan er treg til að fara, þar til a. háttsettur liðsforingi er sendur frá París til að fanga Le Moko í eitt skipti fyrir öll. Fyrir le Moko, þó að Casbah leyfi honum að vera utan gæsluvarðhalds lögreglunnar, verður það líka eins konar fangelsi á sama tíma - staður sem hann getur ekki yfirgefið, því um leið og hann gerir það veit hann að hann verður handtekinn. Frammistaða Boyer var góð og ég skil hvers vegna hann var tilnefndur til Óskarsverðlauna. Hann fangar kjarna slíkrar persónu - fullkomin blanda af mjög hættulegum og samt mjög flottum á sama tíma. Kvikmyndin sjálf var því miður talsverð svik. Nokkrir hlutar sögunnar virtust ósamræmdir, þar af nefni ég tvo. Fyrst var hugmyndin um að lögreglan myndi ekki fara inn á Casbah. Þetta kom nokkuð skýrt fram í upphafi myndarinnar af yfirmanninum á staðnum, en samt sem áður benda ítrekaðar tilvísanir í myndina til þess að í raun hafi lögreglan farið nokkuð reglulega inn á Casbah. Þannig að hvorki tillaga Janvier lögreglustjóra um að lögreglan myndi ekki fara inn, né yfirlýsing Slimane lögreglustjóra (einnig ágætis frammistaða Joseph Calleia) um að þeir gætu komist inn í Casbah en ekki út, virtust skynsamleg. Ég átti líka erfitt með að trúa því að Gaby (Hedy Lamarr) gæti svo fljótt sópað af sér Le Moko - harðsvíraður glæpamaður sem hann var - að hann skemmti heimamönnum með því að syngja ástarsöngva og yfirgefur síðan Casbah. að finna hana, í raun að gefa sig upp. Ég skil auðvitað kaldhæðnina í síðustu atriðunum, þar sem Pepe yfirgefur frelsi fangelsis síns (Kasbah) aðeins til að finna raunverulegt frelsi í handtöku sinni (vegna þess að hann er skotinn og drepinn af lögreglunni.) Mér fannst bara ómögulegt að trúa því að einhver eins og le Moko myndi falla í slíka gildru. Þetta er þess virði að horfa á Boyer, og í minna mæli Calleia, en sagan er vonbrigði og ósamræmi. 3/10