Goðsögnin um gnæfandi 4 og hálfs tíma ljóð Andrei Konchalovskys til Síberíu á ekki að hefjast í einu, því hún verður að halda aftur af sér fyrir geiminn, því hún tekur sinn tíma í hringtorgsrannsóknum um hálf-minntar æskuminningar í snúningi. -aldar þorp, en samt sem áður heldur myndin áfram að byggja upp gufu í tilfinningalegum ómun eins og jafnvel hljóðin og myndirnar sem mynda hana verði gegnsýrð af hreinum tengslum við viðfangsefni þeirra með þeim eiginleikum grimmdar óþreytandi rólegrar reisn sem einkennir sovéska vinnuandann. . Konchalovsky fagnar samfélaginu Sovétríkjunum en á næstum endurskoðunarsinnuðum hætti í snertingu við hugmyndir eins og Soy Cuba og Invincible verður stemningin dapurleg og hugsandi. Fréttir af byltingunni berast afskekktu þorpinu í Síberíu í ​​gegnum vínviðinn. Afrakstur erfiðis þess berst því aðeins þegar heimsstyrjöld kallar á unga menn að skrá sig. Í gegnum allt þetta er Konchalovksy núll að einstaklingnum, af alúð og væntumþykju til að skoða bitur þrá og eftirsjá konunnar sem beið 6 ár eftir stríðið eftir unnusta sem aldrei kom aftur, beið nógu lengi eftir að fara út og verða barþjónn. í skipi með flauelssófa og sem hún hætti mörgum árum seinna til að koma aftur til þorpsins síns til að sjá um aldraðan frænda sem drap föður unnustunnar með öxi, óvirðulega heimsku unnustunnar sem kom aftur hetja úr stríðinu í 20 ár líka seint, kom aftur ekki vegna stúlkunnar sem hann skildi eftir sig heldur til að bora olíu fyrir móðurlandið, örvæntingu og afsögn miðaldra svæðisflokksleiðtoga sem kemur aftur til litla þorpsins í Síberíu í ​​þeim eina tilgangi að þurrka það út. af kortinu til að byggja virkjun. Myndin fjallar frá áratug til áratugar frá tíunda til níunda áratugarins með mögnuðum fréttamyndum sem fylgja sögu Sovétríkjanna frá byltingu til stríðs hungursneyðar og títanískum tækniafrekum heimsveldis (frábært myndefni hér! allt hreyfiofbeldi og skakk horn og flöktandi þröng mynd af mannfjöldi og andlit) en kvikmyndin í raun einbeitir sér að einstaklingnum, á sigrum og heimsku smáum og stórum. Í seinni hálfleik læðist að manni tilfinning um bitursætt dauðans; af niðurbrotnu lífi sem aldrei náði fullnustu, kafnaði af eftirsjá og þrá. „Það getur ekki skipt máli“, virðist eins og heimurinn sé að segja, sem Konchalovksy svarar „það hlýtur að skipta máli“ vegna þess að söguhetjurnar halda áfram að reyna að endurleysa. Samt virðist eitthvað á bak við þessa sögu „maður gegn landslagi“ sveima, skuggalegt, næstum efnislaus, eins og hinn eilífi gamli einsetumaður sem kemur fram í öllum þáttum til að leiðbeina eða hafna söguhetjunum, stundum aðeins áhorfandi, stundum hinn dularfulla spekingur; örlítið á bak við og umfram allt hin beinskeyttu og rökrænu óskiljanlegu ultimatum áskoranir og staðfestingar mannlegra persóna, eitthvað ósýnilegt virðist leynast. Draugar feðranna sem birtast í sepia draumum, endurteknar myndir af stjörnu sem glitraði á næturhimninum, forvitinn björn, svo sannarlega hinn eilífa gamli maður; Konchalovksy kallar á lotningu og lotningu fyrir dulrænu landi af annarri röð. Í meðferð sinni á litlu samfélagi sem berst gegn náttúruframförum og tíma og hvernig það lærir að takast á við þær, oft fyndið furðulegt og sorglegt í senn, og hvernig leikstjórinn lætur aldrei tortryggni ganga framar húmanisma sínum, minnir það á mig af Shohei Imamura The Profound Desires of the Gods. Þegar Alexei rífur í draumsenu í gegnum bjálkana á hurð sem er klætt áróðursplakat af Stalín til að ná til (látins) föður síns þar sem hann hverfur í þokunni, gefur myndin í skyn að sovéska draumurinn hafi verið svikinn. , eða enn betra, á öllu því sem týndist í byltingunni, þessi svik voru skýrari í brennandi uppsögn myndarinnar. Hið ótrúlega myndefni, glæsilegt og dökkt með hráum náttúrufræðingum, hjálpa til við að innsigla samninginn. Í lok hennar gýs olíuborur í eldi og myndin brýst út í villtri sprengingu af hreinni kvikmyndagerð.