Örfáar svokallaðar „endurgerðir“ geta verið eins góðar og frumgerðin. Þessi fer yfir þau landamæri með glans. Bara endurgerð, ég held ekki! Ég sá hana í leikhúsi níu ára gamall og var algjörlega heillaður og hrifinn af myndinni. Myndin býður svo sannarlega upp á samanburð við hlið hennar frá 1963. Fyrri myndin er líka skemmtileg og skemmtileg mynd, en óneitanlega hefur hún tilhneigingu til að líða meira eins og náttúruheimildarmynd en kvikmynd. Þessi uppfærsla er epískari og kvikmyndalegri. Samt mæli ég eindregið með báðum myndunum. Þessi mynd er vissulega skylduáhugaverð fyrir dýraunnendur. Við eigum hinn vitur gamla Golden Retriever, Shadow; beitti, kaldhæðni Himalajakötturinn, Sassy; og hinn unga, skemmtilega ameríska bulldog, Chance. Dýrin eru frábærlega radduð af Don Ameche, Sally Field og Michael J. Fox, í sömu röð. Það er nánast ekkert móðgandi í myndinni. Það er smá húmor, en ekkert öfgafullt. Ekkert harkalegt ofbeldi, nema nokkrar spennuþrungnar senur sem fela í sér hamlandi foss, reiðan pistil og dimmt járnbrautarskaft. Skemmtilegt, ógnvekjandi, áhrifamikið og umfram allt raunverulegt, það kom mér á óvart að sjá að þessi mynd vann engin verðlaun, ekki einn. Engu að síður verð ég að segja að þetta er alveg jafn gott og sumar af bestu myndunum sem tilnefndir eru nú á dögum.