Það eru í raun engir lausnarþættir við þessa sýningu. Til að setja það einfaldlega, það er bara hræðilegt. Alveg hræðilegt. Þetta er bara hræðilegur „raunveruleikaþáttur“. Ekki nóg með það, þetta er hræðilegur skáldskapur. Ímyndaðu þér þetta: Fullt af of hugmyndaríkum unglingum kemur saman eitt kvöldið og segir "Hey! Við skulum búa til óeðlilegan þátt alveg eins og "Ghost Hunters" og hvað ekki!" Svo þeir grípa myndavél, áreita íbúa heimamanna og taka upp af handahófi landslag á bak við sársaukafullan "reynir-að-vera-dramatísk-en-misheppnuð-miskunnarlaust" einleik. Þessi þáttur er í rauninni hópur af unglingum sem hlaupa um með heimamyndavél og reyna að gera virkilega slæma hryllingsheimildarmynd. Eini munurinn er að þessi þáttur hefur í raun fjárhagsáætlun og rithöfunda. Sóun fjárhagsáætlun og hræðilegir rithöfundar. Ó, vandamálin, hvernig tel ég þig? Jæja, fyrst skulum við tala um þetta frá persónulegu stigi. Ég er ekki algjör efasemdarmaður þegar kemur að hinu paranormala. Ég er reiðubúinn að trúa á hvað er óeðlilegt og hvað ekki, og ég er viss um að það er fullt af fólki sem finnst það sama. Þannig að ef þú ætlar að gera þátt um hið paranormala þarftu að gera vel við að sannfæra áhorfandann um að það sem þeir sjá sé annað hvort óeðlilegt eða ekki, því áhorfandinn getur auðveldlega trúað öðru. Ég hata að bera saman, en ég sé ekki hvers vegna ekki á þessum tímapunkti. Tökum sem dæmi "Ghost Hunters". Í "Ghost Hunters" má sjá að leikhópurinn er jafn áhorfendum. Þeir eru ekki algjörlega efins, en samt eru þeir tilbúnir til að hafa möguleikann á hvers kyns óeðlilegum frávikum í huga. Þeir verða að horfa á eitthvað og vera tilbúnir til að segja "þetta er mögulegt að það sé einfaldlega ekkert". Og með það í huga ætluðu þeir að reyna að sanna að þeir hefðu rangt fyrir sér. Þeir nota tækni og nokkrar aðrar græjur ásamt stöðugu hófi til að ákvarða hvað er óeðlilegt ásamt því að hafa þá staðreynd að það sem þeir kunna að fylgjast með gæti verið ekkert í huga. Þeir eru ekki aðeins að reyna að sannfæra sjálfa sig um hvað er raunverulegt og hvað ekki, í því ferli eru þeir að reyna að sannfæra þig. Sá þáttur efasemda er ekki til staðar í „Paranormal State“. Sláðu einn. Í „Paranormal State“ segir leikarahópurinn einfaldlega „það er þessi ógnvekjandi staður, og hann er RAUKUR, svo við ætlum að finna einhverja ANDA!“ Og strax veistu það og segir við sjálfan þig "Allt í lagi, sannfærðu mig um annað". Leikarahópurinn er ekki faglegur í viðtölum sínum. Reyndar virðist stundum eins og þeir séu bara að áreita heimamenn á þessum svokölluðu "drauga" svæðum. Þeir hafa engar raunverulegar sannanir til að styðja fullyrðingar sínar fyrir utan forsendur og kenningar, og það besta sem þeir geta verður að vera með er einhver sem "heldur" að þeir geti haft samband við hina látnu, án þess að nokkur styður hver þessi manneskja er og hversu gild hún er í raun. . Þeir hefðu auðveldlega getað valið einhvern handahófskenndan mann af götunni og sagt „þykjast þú getir haft samband við anda fyrir sýninguna okkar“ og farið á það. Í "Mothman" þættinum gerist þetta bara. Án nokkurra sannfærandi sönnunargagna undir lok þáttarins koma þeir fram með þessa tegund einstaklings þar sem hann gerir handahófskennda, sársaukafulla „lestur“ á meintu svæði um hvernig eitthvað er „reimt“ til að sannfæra áhorfendur þess. Mjög, mjög lélegt átak. Mér finnst eitt helsta vandamálið við sýninguna vera að það sé handritað. Í einum af þáttunum verður leikarahópurinn stundum fyrir árás af einum af þessum „paraeðlilegu frávikum“ til að reyna að vera dramatísk. Svona dramatískar myndir myndu fá alla efasemdamenn til að hlæja og jafnvel þeir sem eru á girðingunni gera sér grein fyrir því að það sem þeir eru að horfa á er bara fullt af drasli af blaðamönnum. Ef markmið þáttarins var að reyna að sannfæra áhorfendur um að þessir „paranormal“ atburðir séu raunverulegir, þá eru þeir að gera það hryllilega lélegt starf. Slá tvö. Hins vegar er alltaf teljarinn. Bara eitt síðasta sjónarhorn til að sjá hvort sýningin sé í raun einhvers virði. Hvað ef þátturinn er ekki að reyna að sannfæra þig um að þessir óeðlilegu atburðir séu raunverulegir og séu einfaldlega að reyna að skemmta þér með góðum skáldskap? Það mistekst jafnvel á því stigi líka. Ef höfundar þáttanna voru að reyna að búa til skáldskap til að skemmta áhorfendum sínum, þá eru skrifin of léleg og jafnvel á skálduðu stigi, tekst það ekki að sannfæra áhorfendur um að leikarar hennar séu í raun að upplifa hið óþekkta í allri sinni, hryllilegu dýrð. Skrifin eru einfaldlega ekki sannfærandi og jafnvel, leyfi ég mér að segja, leiðinleg. Slá þrjú. Svo það sem er eftir af þessari sýningu er einfaldlega hópur af unglingum sem eru of fúsir eða of trúlausir til að trúa á hið paranormal einfaldlega vegna þess að það er einfaldlega miklu ótrúlegra en raunveruleikinn sem lagði af stað með myndavél, slæmt handrit og slæma leikara til að gera almennt bara mjög slæma hryllingsheimildarmynd. Það er allt sem sýningin er á þessum tímapunkti. Það er engin ástæða til að sjá það, ekki einu sinni fyrir skemmtanaþáttinn, og það er engin ástæða til að kæra sig um það. Til að vera hreinskilinn, það er lélegt. Það eru nákvæmlega engir endurleysandi þættir við þessa sýningu.