...og það segir eitthvað. Sama hversu léleg kvikmynd verður, ég er venjulega fær um að sitja í gegnum hana svo ég geti dæmt alla myndina. Í gegnum þessa komst ég í um það bil 20 mínútur. Kannski var það DVD-diskurinn, eða kannski var það fartölvan mín, en ég heyrði ekki samræðurnar, jafnvel þótt hljóðstyrkurinn hafi verið hækkaður alla leið. Hljóðbrellur voru fínar, svo þegar hljóðstyrkurinn var hækkaður til að heyra samræðurnar var ég að blása út hljóðhimnurnar með áhrifunum. Eins mikið og ég vildi sjá þetta í gegn, þá ætlaði ég ekki að fórna heyrninni fyrir það. Af því litla sem ég gat sagt um söguþráðinn var myndin eitt stórt bakslag eftir dóttur aðalpersónunnar. Svo virðist sem móðirin, herflugmaður, hafi þurft að flýja skip sitt vegna þess að sá á skipi hennar sem hún treysti reyndist vera einn af óvinunum og nú er hann að elta hana yfir eyðimerkurplánetu. Það eina sem mér líkaði við myndina var útlit aðalpersónunnar; það var eitthvað sem mér líkaði við hárgreiðsluna hennar. Jæja, lítur út fyrir að þessi sé að fara í ruslakörfuna...