Hér er ástæðan fyrir því að þessi mynd var mjög stutt við möguleika sína (ég les ekki mikið, svo mér er alveg sama HVERNIG skáldsagan var). 1. Ég held að Brendan Frasier hafi afritað Encino manninn sinn úr Tarzan eftir Lambert. Það var stíft og þó að Tarzan-kallið hans væri aðeins raunsærri, hafði hann enga mannúð. 2. Þeir klúðruðu sögunni. Kannski er bókin þannig, en frá því ég man eftir mér voru fyrstu orð Tarzan „Me tarzan, you Jane“. Jane er fyrsti maðurinn sem kynnist Tarzan. Mér líkaði aðeins betur við innfædda en skópússuðu dverggrísina í útgáfu Weismuller, en þessir bogar og örvar voru svolítið töff. 3. Tarzan er fyrst og fremst ástarsaga. Fyrirgefðu, en ástaráhuginn kemur yfir klukkutíma inn í myndina. Það gerir hana í besta falli hæfir í aukahlutverk. Aukahlutverk og aðalhlutverk falla ekki fyrir hvort öðru, ekki nægur skjátími, því miður. Ekki aðeins var ofbeldi Andie McDowell of aumkunarvert (líklega vegna þess að ekki var hægt að hylja sterkan suðurlandshreim hennar) efnafræðiskalinn á milli Tarzan og Jane var gríðarlegur 0. Ég trúði aldrei að þeir elskuðu hvort annað, sem fékk belgísku náungana til að loka röddinni yfir , satt að segja, kjánalegt. Þegar Tarzan sér Jane í fyrsta skipti í frumskóginum finnur hann fyrir löngun, ef þú vilt, tilfinning sem hann hefur aldrei fundið áður. Jane dregur fram mannúðina í honum og hann dregur fram ótemda hlið hennar. Það er þessi efnafræði sem knýr söguna um Tarzan. Ekki það að deyjandi ósk Greystoke lávarðar sé að halda landi sínu heilu og þessi johnny boy ætlar að gera það fyrir hann. Jafnvel góð andlitslyfting gat ekki hjálpað þessari mynd. Það þarfnast gríðarlegrar innri enduruppbyggingar. Ó, og gætum við hugsanlega tekið meira í frumskóginum, eða að minnsta kosti notað myndavélarhorn sem sýna ekki hljóðsviðið eins og eiginleika staðarins. Lokadómur, 4 af 10. Fyrirgefðu Tin-man, og við the vegur, ef þú vilt sjá alvöru leiklist, slepptu Lambert og skoðaðu Leonardo Dicaprio.