Ég sá þetta fyrst þegar þetta kom út í leikhúsinu. Þó ég væri aðeins 13 ára á þeim tíma var ég ötull lesandi "harðra vísinda" vísindaskáldsagna. Tæknilegir gallar myndarinnar eru brenndir inn í minni mitt. Sumt af eftirfarandi gæti haft verulegar spillingar. Jafnvel sem ungur maður vissi ég að forsendan er kjánaleg. Eldflaugin fer í loftið í tunglleiðangur, í alheimi þar sem það eru alltaf þyngdaráhrif á áhöfnina (þó lausir hlutir fljóti eins og í núllþyngdarafl) og þar af leiðandi "klefann" (svæðið með stjórntækjunum, hvað sem þeir kallaði það) var gyrostabalized til að viðhalda "réttri" stefnu (þannig að þegar þeir lentu, hvers vegna lentu þeir ekki standandi á hausnum?) og þar, að minnsta kosti í geimnum nálægt jörðu, urðu eldflaugahreyflar að vera stöðugt í gangi -- með drifefni sem brennur í burtu án oxunarefnis. Þegar vélarnar hættu, stöðvaðist eldflaugin _dauð_ í geimnum og gat ekki byrjað að fara fyrr en doktors efnafræðingur ákvað að það þyrfti smá oxunarefni. Í þetta skiptið rifjaði eldflaugin upp á skriðþunga og það næsta sem hetjurnar okkar vita að þær eru nálægt Mars (jafnvel 13 ára nörd vissi að slík lágmarks-orkuferð myndi taka yfir 200 daga). Þær lenda, finna loft andaði (þó að á þeim tíma hafi vísindaleg gögn sýnt að þrýstingurinn, jafnvel þótt andrúmsloftið væri hreint súrefni, væri of lágt til að gera neitt gagn). Þeir ákveða að tjalda fyrir utan skipið og búa jafnvel til varðeld. Þeir koma vopnaðir, jafnvel þó að þeir hafi verið að fara til tunglsins, þar sem skotvopna væri ekki þörf. Þeir fá sýn á hrunna siðmenningu, hitta villumenn sem líta út eins og fólk, þróa andstæðingur kjarnorkustríðsheimspeki og þá sem lifðu af reyndu að komast aftur til heimaplánetunnar og deyja í tilrauninni með því að hrynja á jörðina! Til að gera það þyrfti svo langan umferðartíma að þeir hefðu dáið úr hungri löngu áður en þeir nálguðust áfangastað. Kvikmyndin á undan, Destination Moon, notaði raunveruleg vísindi á skilvirkasta hátt (jafnvel þó að "björgun" þeirra með súrefnistankinum gleymdi u.þ.b. augnabliksarmurinn frá þyngdarpunkti tanksins að úttakstútnum). Þessi mynd sýndi grátlega vanþekkingu á jafnvel grunnvísindum. Aðeins þeir sem eru tækniólæsustu ættu að líta á hana sem vísindaskáldsögumynd: hún er á pari við gömlu Flash Gordon þáttaröðina þar sem eldflaugaskip þeirra tóku á loft af kviðnum og klifruðu í spíralum og vélarnar voru alltaf á. Ég taldi banal, og ég get aðeins mælt með þessu sem kvikmynd til að sýna nemendum fyrir þá til að velja út tæknilega gjá.