Það er í raun aðeins ein ástæða til að horfa á þessa varla fullnægjandi og algerlega fyrirsjáanlega mynd um spennta kokkinn Kate Armstrong (Catherine Zeta Jones) en líf hennar breytist þegar hún erfir munaðarlausa frænku sína Zoe (Abigail Breslin) eftir að systir hennar lést í bílslysi. Og þessi ástæða er til að horfa á Aaron Eckhart (Nick) sem, með sína floppóttu klippingu og aðlaðandi flottu viðhorf, lítur nógu vel út til að skella á milli tveggja sneiða af lífrænum Pannini og borða með ólífuolíu og balsamic vínaigrette ídýfu og nokkrum fínt skornum sólþurrkuðum tómatar. Hann minnir mig á Sean Bean. Tilhugsunin um að hann gæti farið úr skyrtunni var í raun það eina sem hélt mér vakandi þar til yfir lauk. Hann fjarlægði svuntuna sína pirrandi nokkrum sinnum, en mér til vonbrigða fór hann aldrei lengra. Ég get ekki verið of gagnrýninn því ég var að horfa á hana á pay per view heima, svo það hafði ekki kostað mig verð á tveimur bíómiðum kl. minnst, og ég var alinn upp til að vera þakklátur fyrir smá miskunn. En í rauninni er þetta Rom Com eins og það er mest formúlukennt. Zeta Jones gefur mjög flata, einhæfa frammistöðu, hún virtist gjörsamlega skorta ástríðu, (hugsanlega vegna þess hversu mikinn tíma hún greinilega eyddi í frystihúsinu á veitingastaðnum? Þrjátíu inntökur þar geta ekki hafa verið skemmtilegar) og andlit hennar breytti varla tjáningu í gegnum alla myndina. Abigail Breslin var frekar góð sem frænka, hún er svo aðlaðandi lítil stelpa að það er alveg ómögulegt að gagnrýna hana, og alla vega elskaði ég hana í Little Miss Sunshine. Patricia Clarkson er alltaf verðmæt og ég get í raun ekki kennt frammistöðu hennar sem veitingahúsaeiganda, því hún virtist mjög vannotuð, miðað við hvað hún er góður leikari og hversu lítið hún þurfti að gera hér. En allt er bara svo klisjukennt, mikið af samræðunum banalt og útkoman svo augljós. Þetta er kvikmyndalegt jafngildi málningar eftir tölum og Zeta Jones og Eckhart mynda lítinn hita á skjánum. Nick hefur gaman af ítölskum mat (sem gefur eflaust til kynna brennandi innri ástríðu hans) og eldar undir hljóði Puccini. Framkoma hans í eldhúsinu hennar Kate á Bleecker 22 (nafn veitingastaðarins) kemur fyrirsjáanlega til með að rugla fjaðrirnar á henni en óhugnanlegur hæfileiki hans til að tengjast frænku sinni með því að elda pizzu og byggja bedúínatjald í stofunni, færir Kate um og þrátt fyrir nokkra hrasa meðfram leið, endar hún með því að gefa honum dýrmæta eign sína. Nei, ekki heiður hennar. En uppskriftin hennar að saffransósu. Ég er mjög ósanngjarn hérna, er það ekki? Ég meina Rom Com er Rom Com og við vitum öll hvað við erum að hleypa okkur inn í þegar við skráum okkur. En þarf það alltaf að vera svo pirrandi leiðinlegt?