"National Lampoon Goes to the Movies" (1981) er algerlega versta mynd sem gerð hefur verið, en hún fer jafnvel fram úr hinni vitlausu "Plan 9 from Outer Space". Lampoon-myndin spólar upp í þremur aðskildum og ótengdum vignettum, sem hver um sig sýnir mismunandi flytjendur. Eini rauði þráðurinn er alger skortur á neinum endurleysandi eiginleikum. Jæja, kannski er það einn. Annar gagnrýnandi á þessari síðu hefur sagt að hverfulu nektarskotin séu fín og það er rétt hjá honum. Fröken Ganzel og Dusenberry sýna eignir sínar fallega, í fyrsta hluta og öðrum hluta, í sömu röð. En töfrandi sýningar þeirra eru, því miður, sóun. Leikstjórarnir virðast hafa gleymt því að meira að segja T&A þarf trúverðuga sögu til að umlykja hana, og það er engin í sjónmáli. Þriðji þátturinn, með Robby Benson og Richard Widmark í aðalhlutverkum, er ógeðslegastur af þessum þremur, og óheppilegt val sem uppgjör á þessa mynd. Benson leikur ungan lögreglumann, sem er ákafur, sem mætir á fyrsta vaktdag sinn, tilbúinn að losa göturnar við hið illa. Hann er paraður við gamla, tortryggilega löggu sem Widmark leikur, og þegar þessir olíu- og vatnsfélagar leggja af stað í sína fyrstu eftirlitsferð saman, skynjum við hugsanlega lausn á fyrri mistökum myndarinnar. Kannski, bara kannski, verður tortrygginn gamalmenni endurbættur með traustri skyldu- og tryggðartilfinningu nýja félaga síns. Kannski endar allt hamingjusamlega eftir allt saman. En því miður, þessi mynd stefnir beint á klósettið, án endurlausnar, án hamingjusams endi, engin heildstæð saga. út. Því miður hafði ég ekki séð helminginn af því.