Í borgarastyrjöldinni felur særður verkalýðshermaður sig í einangruðum kvennaskóla Samfylkingarinnar; þar sem yfirfreyja og kennari skólans ákveða að hlúa að honum og halda honum í kring, þar til vandræði fara að koma á milli einmana og kynferðislega svekktra kvenna og stúlkna. Hermaðurinn ákveður að nýta sér þessar aðstæður en allt kostar sitt á endanum. "Dirty Harry (1971)" (sem var gert um svipað leyti af "The Beguiled") gæti verið uppáhaldssamvinnan mín á milli Eastwood og Siegel, en eftir að hafa séð þetta, hef ég tilhneigingu til að halda að þetta sé besta verk þeirra hjóna saman. Mjög óhefðbundið, klárt og stílhreint farartæki fyrir Eastwood er alltaf á markinu með ríkulega stýrðri leikstjórn eftir Don Siegel og ákaflega hrífandi tónlist eftir Lalo Schifrin. Það sem áberandi er afar hrollvekjandi og hráslagalegt eðli hennar sem er gróðursett inn í sálræna förðun myndarinnar og handónýt kyrkingarhald myndarinnar í kynlífi. Það er kappsamlega leikið og gerir það meira að æru og blóði þegar þessir tilviljanakenndu áföll og frekjuáætlanir ná tökum á sér með grípandi spennu. Leiðin sem Siegel sýnir hrífandi djarft, hægbrennandi handrit John B Sherry og Grimes Grice (tekið úr skáldsögu Thomas Cullinan) er á áhrifaríkan hátt gert með sterkum tilfinningum og þéttu, ljóðrænu samhengi handritsins. Sterk leikstjórn Siegel fangar hina suðrænu suðurhluta Viktoríu með svo kraftmiklum skrautmyndum og hann setur upp undarlega stingandi myndmál af mikilli skýrleika og hlédrægni. Þó að sýningarnar séu sannarlega lofsverðar og hágæða. Clint Eastwood sem sléttur, ljúfur og talandi kameljónabandalagshermaður er mjög hrifnæmur og yndislega öruggur. Geraldine Page stelur myndinni sem harðsnúin höfuðfrú og hin glæsilega Elizabeth Hartman bætir viðkvæmri einlægni við saklausa persónu sína. Mae Mercer er sterklega sniðin sem svarta vinnukonan og Jo Ann Harris er uppskeran af ungu nemendunum með tælandi snjalla persónu sína. Satt að segja á meðan karismatísk persóna Eastwood spilar völlinn fyrir eigin eigingirni, þá er samt blandaður ásetningur þar um að sá sem verið er að leika (þar sem samkeppni milli kvennanna læðist að) reynist ekki vera betri en gestur þeirra í lokin. Í gegn um það er öfugsnúinn húmor og kaldhæðnisleg snerting sem sest inn í efnið. Það sem er sýnt fram á hér er einfaldlega meira en grunninn þinn lítt sinnaða sjokkeri, heldur einn sem er þykkt lagskiptur af ráðabruggi og tilfinningu fyrir raunsæi sem erfitt er að hrista. Það á líka við um einstaklega óhugnanlega titilinn og lokalagið. Virkilega svalandi, lágstemmdur hlutur sem erfitt er að láta ekki freistast af sveiflukenndri gestrisni.