River's Edge er frábær mynd og synd að hún skuli ekki hafa sett meira mark á sig í kvikmyndasögunni. Á níunda áratugnum voru gerðar nokkrar grófar myndir byggðar á skólakrökkum, en af ​​öllum þeim sem ég hef séð; þetta er vissulega mest nihilistic og truflandi. Myndin tekur söguþráð sem er truflandi í sjálfu sér og bætir við þemað um táningsslæpinga og umhyggjusöm viðhorf þeirra til hlutanna, sem færir söguna á annað plan. Myndin virkar vegna þess að aðalsagan er áhugaverð og hún er leikin af flóknum persónum. Myndin byrjar á morði. Við fylgjumst síðan með morðingjanum, kallaður John, þegar hann fer aftur í skólann og segir öllum vinum sínum frá því sem hann hefur gert. Frekar en að gefa væntanleg viðbrögð, bregðast flestir varla við og sterkustu viðbrögðin sem morðinginn fær koma frá Layne; sem gerir það að forgangsverkefni sínu að hjálpa John að hreinsa upp óreiðuna sem hann er í og ​​koma honum út úr því. Hinir vinir velta fyrir sér glæpnum og áður en langt um líður fer annar þeirra til lögreglunnar...River's Edge sýnir fjölda frábærra leikja frá unga leikarahópnum sínum. Keanu Reeves hefur orð á sér fyrir viðarleik og ekki að ástæðulausu; en hann passar mjög vel í þetta snemma hlutverk og þessi frammistaða er auðveldlega ein af hans bestu. Crispin Glover er mest áberandi sem hinn örlítið geðveiki Layne. Glover stendur alltaf upp úr í hverri mynd sem hann er í, og á meðan hann fer aðeins yfir toppinn; hann sannfærir vel sem aðalhlutverkið í þessari mynd. Reeves og Glover fá góðan stuðning frá hæfileikaríku ungu leikaraliði sem inniheldur Daniel Roebuck og Joshua john Miller, auk hinnar frábæru Dennis Hopper í öðru villtu hlutverki. Myndin er með mjög grófa mynd sem lofar góðu með níhílískan tón. Aðalpersónurnar eru allar af „slakara/stonera“-kynslóðinni og hvernig þeim virðist ekki vera sama um morðið á vini sínum er meira átakanlegt en morðið sjálft; og punkturinn sem myndin reynir að koma með um nútímasamfélag er bæði sterkur og vel skilgreindur. Myndin er líka frekar fyndin, vegna sumra línur persónanna; en húmorinn er kolsvartur og greinilega átti þessi mynd aldrei að vera gamanmynd. Á heildina litið er þetta frábær og eftirminnileg mynd sem er svo sannarlega þess virði að sjá!