Árið 1959 var kennileiti í kvikmyndaheiminum. Nokkrir frábærir leikstjórar sígilda tímans voru að gefa út sígilda feril sem voru meðal þeirra bestu. Bara að skoða titlana er lærdómsríkt, Hitchcock's North By Northwest, Billy Wilder's Some Like It Hot, Howard Hawks' Rio Bravo, Douglas Sirk's Imitation of Life. Bættu við pari frá fyrra ári, Touch of Evil eftir Orson Welles, Vertigo eftir Hitch og Wind Across the Everglades eftir Nick Ray, og þú hefur nokkuð góða samantekt á því sem var mögulegt í klassíska Hollywood stílnum. Á sama tíma , birtust tvær kvikmyndir sem gáfu í skyn alveg nýja leið til kvikmyndagerðar. Önnur var Breathless eftir Jean-Luc Godard, hin var John Cassavetes Shadows. Kvikmyndirnar tvær áttu ákveðna hluti sameiginlega, að mestu leyti spunaleik af öðrum en stjörnum, handfestar myndavélar, lágt kostnaðarhámark og ákveðinn unglegur, djasslegur töffari. Á vissan hátt gætu þeir þó ekki verið lengra á milli. Godard var enn trúaður á leikstjórann sem dómara um stíl. Hann vissi meira um kvikmyndir en flestir framleiðendur í Hollywood og Breathless var uppfullur af táknmynd klassísku glæpamyndarinnar. Cassavetes var aftur á móti leikari og flóttamaður frá neðanjarðarleikhússenu New York. Fyrsta myndin hans sýnir hann lítt hrifinn af kvikmyndahúsinu og hefur mikla trú á leikara. Kvikmynd Godards vísar stöðugt í sína eigin list, en Shadows stefnir að ákveðinni náttúruhyggju. Hún nær því ekki, aðallega vegna þess að náttúruhyggja er goðsögn, sérstaklega í kvikmyndum. En það er kraftmikið, hreyfingarkennt en svalandi eins og svalur djass á tónleikunum, vissulega helsti innblástur kvikmyndagerðarstílsins sem hér er sýndur. Það heldur ekki saman að lokum, aðallega vegna þess að leikarar Cassavetes hér eru áhugamenn um beatnik, þar sem Cassavetes stíll krefst sterkra, hugmyndaríkra leikara. Seinna verk hans með Gena Rowlands, Ben Gazarra og Peter Falk blæs þessu upp úr vatninu. Vegna tæknilegrar reynsluleysis leikstjórans þurfti að endurdubba nokkra samræðubita síðar, sem sigrar ferskleika spuna. Það er samt heillandi á að horfa, bæði fyrir frábæru augnablikin (eins og atriðið þar sem Leila Goldoni talar um óánægju sína með að missa meydóminn) og að horfa á tímamótalistamann finna leið sína.