Kvikmynd Nuri Bilge Ceylan frá 2002 Distant (Uzak) - þriðja kvikmynd hans í fullri lengd (hans fyrsta var svarthvít The Small Town-Kasaba frá 1997), er töluvert skref upp á við frá góðu en gölluðu kvikmynd hans Clouds Of May (Mayis Sikintisi) frá 1999. Fyrri myndin átti möguleika, en lyktaði af litlu kostnaðarhámarki og spuna gæðum á versta veginn - söguþræðir og viðarleikur frá áhugamönnum. Að Clouds Of May hafi náð árangri á hvaða stigi sem er var til marks um hæfileika Ceylan sem verðandi kvikmyndagerðarmanns. Hins vegar er fjarlægt að Ceylan kom á alþjóðavettvangi sem frábær listamaður, sá sem hefur marga sömu eiginleika og aðrir frábærir kvikmyndagerðarmenn eins og Ingmar Bergman (þótt handrit hans sé ekki eins samræðuþungt, það er alveg eins brjálað, og hann skortir Bergmans hneigð til nærmynda - myndirnar hans eru venjulega langar myndir fyrir ytra umhverfi og miðlungs myndir fyrir innanhúss) og Yasujiro Ozu (sem Ceylan endurstillir íhugunarsenur hans). Meginhluti myndarinnar gerist í snjóþungri vetrardvala Istanbúl (sú staðreynd að það snjóar í Tyrklandi mun líklega koma einhverjum á óvart), sem gefur myndinni ákveðinn Bergmanian blæ, auk þess að minna á sumt af hráslagalegum snjóþungum borgarmyndum frá Krzysztof Kieslowski. Decalogue. Náttúrumyndirnar kalla fram það besta frá Werner Herzog - þar sem þær hafa tilhneigingu til að ganga á takti lengur en venjuleg kvikmyndafræði myndi segja til um - sem er það sem gerir þær enn eftirminnilegri, en borgarlandslagið er allt frá næstum nákvæmnisfræðilegum tónverkum Michelangelo Antonioni. til menningarhagiósögu Woody Allen- eitt skot af bekk með útsýni yfir vatn er bein tilvitnun (les stela) frá Manhattan, nema Brooklyn-brúin í bakgrunninum. Í öðru atriði vitnar Ceylan á svipaðan hátt í frægt skot af skipi í höfninni úr Tokyo Story eftir Ozu. Samt, eins og allir frábærir listamenn, gerir Ceylan fjárveitingar sínar að eigin list með því að breyta þeim lítillega og halda þeim í samræmi við þarfir eigin kvikmyndar. Distant er mynd sem ber titilinn á persónusköpun myndarinnar og þá tilfinningu sem sumir áhorfendur munu hafa gagnvart þeim, en hún lýsir ekki myndinni sjálfri, því atriði haldast við lengi eftir að myndinni lýkur. Kannski er eftirminnilegasta atriði og mynd myndarinnar þegar Mahmut eltir fyrrverandi eiginkonu sína á flugvellinum í Istanbúl og horfir á hana með nýja eiginmanni sínum þegar þau fara um borð í flugvélina sem mun fjarlægja hana úr lífi hans að eilífu. Þegar hann horfir á hana, úr fjarlægð, sjáum við hana ná aðeins augnaráði af honum að horfa á hana. Mun hún yfirgefa eiginmann sinn og snúa aftur til Mahmut? Ekki í þessari mynd. Hann dregur sig til baka á bak við súlu og Nazan snýr höfðinu aftur að framtíð sinni. Mahmut er fortíð hennar og hún veit hvernig best er að halda áfram - haltu bara áfram. Mahmut mun aldrei fá það. Flestir fá sjaldan slík augnablik af innsýn í sjálfan sig í lífinu. Að sumir áhorfendur fái myndina, og að Ceylan fái eigin sköpunarkraft, sýnir að fáfræði getur kennt, svo framarlega sem maður hreyfir sig um það. Distant gerir það, að vísu í réttri lengd.