Titillinn er órómatópóísk, hljóðið í strætisvagni sem klikkar á teinunum. Það er myndlíking fyrir allt sem fólkið sem býr á sorphaugnum getur ekki átt. Eymd þessa fólks er sýnd af strætisvagninum sem gengur hjá sem táknar tiltölulega ófáanlegt líf millistéttarinnar. Aumingjaskapur litla drengsins og ástkæra en samt sorglega geðveika föður hans er mest átakanleg. Þetta var fyrsta mynd Kurosawa í lit og hann notar fallega átakanlega litbrigði, liti sem sést aðeins í draumum. Myndin er súrrealísk og yfirgnæfandi í fegurð. Samkennd með mannkyninu er undirliggjandi afl, en eins og alltaf er Kurosawa einbeittur að því að fanga fegurð myndarinnar. Þetta er meistaraverk eftir snilling í kvikmyndum.