Leigði myndbandið fyrir rólegt laugardagskvöld. Fyrsta áhorfið fannst mér það fyndið. Tók smá tíma að venjast amerísku skopmyndunum (hér erum við meira stillt af breskum gróteskum) en mjög skemmtilegt. Horfði á hana aftur næsta kvöld og hlýnaði virkilega við hana. Persónurnar virtust mannlegri – jafnvel elskulegar. Kvikmynd sem maður gæti horft á nokkrum sinnum og fengið meira út úr henni hverju sinni. Hins vegar *hataði* konan mín það. Engin grein fyrir smekk í húmor býst ég við.