Þetta var áhugaverð aðlögun á síðasta þekkta einleik William Shakespeares en að mínu hógværa mati hræðileg. Jarman reynir að breyta persónuleika persónanna til að byrja með. Hann lætur Miranda virðast geðveika eftir að hafa verið fastur á eyjunni í svo langan tíma, Prospero er ekkert öðruvísi - blanda af brjálæði og sjálfsvorkunn af hans hálfu. Ég gat ekki ímyndað mér að Shakespeare héldi að persónur sínar væru svipaðar því hvernig Jarman sýnir þær. Útlit Caliban er kannski það eina sem hann gerði rétt, en aftur á móti fannst mér Caliban vera kvalinn, vansköpuð skrímsli en reyndist vera geðveikur brjálæðingur, norðlendingur sem er sífellt að grenja, ekki eins og ég hefði ímyndað mér hann. Ferdinand kemur stuttlega fram, nakinn oftast og rólegur. Reyndar, þangað til ég hætti að horfa á þessa hræðilegu aðlögun, höfðu þær verið svo margar línur skornar úr leikritinu. Ef eitthvað er, þá held ég að Jarman hafi verið að reyna að endurskrifa Shakespeare og setja inn sínar eigin senur oftast. Svo mikill texti er klipptur út í fyrri hlutanum að það gerir það að verkum að þetta er ekki Shakespeare-leikrit, heldur fullt af melódramatísku, fráleitu drasli frá 70. áratugnum. Reynt er að túlka þetta leikrit raunsærri í lokin, en þetta leikrit var aldrei raunsætt og það var ekkert gert eins og textinn sýnir að hann sé.