By-the-numbers, Óskarssvangur ævisaga um hinn látna, frábæra söngvara Ray Charles. Það er eitt -- nákvæmlega eitt -- frábært atriði í *Ray*. Það gerist í endurliti til æsku Charles, eftir að drengurinn er orðinn algjörlega blindur. Hann hleypur inn í deilibústaðinn sem hann deilir með móður sinni, snýst um stól og bregður sér á gólfið. Hann hrópar á móður sína; hún, í samræmi við hugmyndafræði sína um að maður eigi að "standa á eigin fótum", horfir þegjandi og hugsi út úr eldhúsinu og bíður eftir að sjá hvort drengurinn geti fallið aftur á eigin auðlindir. Drengurinn reynist takast á við áskorunina, notar eyru sín og minni til að finna ketil á eldavél, nærliggjandi brunagryfju, grasið sem blæs í vindinum fyrir utan gluggann, krikketið þvert yfir plankaborðið. hæð. Kvikmyndin gerir hlé, hér; það stækkar; það andar -- jafnvel þó í aðeins 40 sekúndur. Atriðið er bráðnauðsynleg hvíld frá annars hávaðasamri mynd Taylor Hackford. Með „hávaða“ á ég ekki við tónlistina, sem er auðvitað frábær. ÉG á við hljóðbrellurnar (stórar BOMMAR! á undan enn einu endurlitinu) og hinni geðveiku umræðu ("Ég er að tala við þig sem vin, Ray," o.s.frv.). Á sjónrænu hliðinni er Hackford jafn og tilgangslaust áberandi: sepia-litaðar síur yfir myndavélarlinsurnar meðan á endurlitunum stendur; þyrlast-dervish 360s frá myndavél-krana, osfrv o.fl. Öll nútíma þægindi. Þvílíkur hræðilegur kvikmyndastíll er sýndur í *Ray*! -- stíll sem er alltof algengur í wanna-be "mikilvægum" kvikmyndum frá síðasta áratug eða svo (*Aviator* Scorsese er stílfræðilega mjög lík þessari mynd). Þessar brellur eru notaðar til að torvelda klisjufyllt handritið. Sum okkar láta ekki blekkjast. Sum okkar eru líka ekki alveg tilbúin til að samþykkja frammistöðu Jamie Foxx sem annað en frábæra eftirlíkingu. Vissulega líkist Foxx hryllilega Ray Charles: hann gengur eins og Charles, talar eins og Charles og kippist jafnvel eins og Charles. Eftirlíking Foxx af söngkonunni í lifandi flutningi er tæknilega fullkomin. Ég er ekki að misbjóða herra Foxx Óskarnum sínum; hann átti það skilið. (Þetta var allavega frekar slakur völlur í ár.) En maður spyr sig hvort Foxx SKILJI Charles virkilega. Leikarinn nær einu frábæru augnabliki þegar hann krefst þess að prófa smekkinn sem félagar hans eru að skjóta upp: Hann finnur, þó ekki væri nema í stutta stund, viðbjóð á ósanngirni þess að vera blindur og líf í myrkri. Kvikmyndin virðist vilja dramatisera baráttuna innan Charles milli bjartrar hjálpræðis tónlistar og gleymskunnar heróíns, með blindu hans sem vígvöllinn milli þessara tveggja áráttu. En helvítis myndin tekur bara ekki tíma: hún skoppar áfram frá sigri til sigurs og staldrar í raun aldrei við til að fá innsýn í manninn. Maður þarf að TEGA til að finna hina dramatísku spennu; maður verður að útvega drama fyrir myndina. Maður verður með öðrum orðum að ímynda sér betri mynd en þessa. Í þjóta sínum í átt að glæsilegri niðurstöðu kynnir *Ray* nokkrar frábærar hugmyndir að kvikmynd og sleppir því síðan: fyrstu dögum sínum á "Chitlin Circuit"; djarfar tónlistarnýjungar hans fyrir Atlantic útgáfuna; vandamálið við heróínfíkn hans; hinar óumflýjanlegu listrænu málamiðlanir sem fylgja yfirgnæfandi velgengni; mikilvægi mannsins fyrir borgaraleg réttindabaráttu (komið inn á í myndinni í, ó, um 3 mínútur af skjátíma), og margt fleira. Kvikmyndagerðarmennirnir eru of latir til að einbeita sér að einhverju af þessum þáttum. Tveir og hálfur klukkutími af því að horfa á mann sigrast á hverju mótlætinu á fætur öðru kann að láta okkur líða vel, en slík mynd er ekki endilega stórkostlegt listaverk. Svona nálgun veitir sannarlega enga dýpri innsýn í viðfangsefni myndarinnar - og ætti innsýn ekki að vera raunverulegt markmið kvikmyndar sem þessa? Ef ég hefði viljað þvottalista yfir afrek Ray Charles, hefði ég einfaldlega googlað hann.3 stjörnur af 10 -- 2 aukastjörnur eingöngu fyrir tónlistina.