KRAMER VS KRAMER hlaut fimm Óskarsverðlaun, þar á meðal besta mynd ársins 1979. Þetta ákafa og djúpt áhrifamikla fjölskyldudrama fjallar um auglýsingastjóra sem fer á hvolf þegar eiginkona hans til átta ára gengur út á hann og lætur hann sjá um son sinn og byggja upp samband við hann sem hann hefur aldrei átt. Hið áberandi handrit Robert Benton sýnir okkur gölluð en raunveruleg manneskjur með hjörtu, sál og gáfur. Til dæmis, í atriðinu þar sem Joanna tilkynnir Ted að hún sé að yfirgefa hann, strunsar hún ekki bara út um dyrnar...hún gefur honum lyklana, kreditkortin sín, fatahreinsunarmiðann, segir honum hvaða reikningar hafa verið greiddir, og tilkynnir honum að hún hafi tekið út af bankareikningi þeirra sömu upphæð og hún átti þegar þau voru gift, ekki meira. Þessi ákvörðun um að fara var ekki tilviljun...það var hugsað um hana og Joanna fannst, með engum öðrum kostum en að fara, ef hún væri að fara að hún ætlaði að gera það almennilega...og með enga sérstaka áætlun í huga, fannst ekki rétt að taka Billy. Dustin Hoffman hlaut Óskarsverðlaun fyrir Ted Kramer sinn, mann sem var svo heltekinn af því að koma með beikonið heim að hann hafði ekki hugmynd um að líf hans heima væri að molna í mola. Meryl Streep vann líka Óskarsverðlaunin í hlutverki Joanna, óhamingjusamu eiginkonunnar sem við finnum til samúðar með í upphafi myndarinnar en það breytist allt þegar hún snýr aftur fyrir son sinn. Hoffman er á toppnum hér. Ég tárast alltaf í senunni þar sem hann reynir að útskýra fyrir Billy (Justin Henry, tilnefndur til Óskarsverðlauna) hvers vegna mamma hans fór og hann gerir þetta allt í sviðssussi eða þegar hann hittir Joanna þegar hún kemur aftur og skellir drykknum hennar í vegg ( Hoffman augnablik ekki í handritinu sem Streep var ekki sagt frá til að fá eðlileg viðbrögð). Justin Henry slær allar réttar nóturnar sem Billy, ringlaður litli drengurinn sem veit ekki hvers vegna mamma hans er farin og veit ekki hvernig á að eiga samskipti við föður sinn. Jane Alexander fékk líka Óskarshneigð sem nágranni Ted og Joanna, Margaret, sem hefur skipt um trúnað með niðurstöðu myndarinnar. Þetta er mikið fjölskyldudrama en það er líka hægt að hlæja hér...Billy og súkkulaðibitaísinn...Billy tútnar af því að Ted er seint að velja hann í partýið...Billy grípur skyndikynni hans pabba síns ( JoBeth Williams) á leiðinni á klósettið nakin, en það eru augnablik mannlegs drama sem þú manst...Ted hljóp um Manhattan með Billy í fanginu til að komast á bráðamóttökuna eftir að BIlly dettur úr frumskógarræktinni...Ted hann var rekinn rétt áður en hann hóf forræðisbaráttu sína og í stað þess að búa til atriði, segir hann við gaurinn hvíslandi..."Skammstu þín." Og auðvitað lokaþátturinn þar sem Joanna segir Ted að hún taki ekki Billy, sem mér fannst svolítið erfitt að kyngja. Af hverju ætti hún að fara í öll þessi vandræði með að sækja um forræði og skipta svo bara um skoðun? En þetta er smá pæling varðandi frábæra mynd, meistaralega leikstýrt af Robert Benton og óaðfinnanlega leikin af frábærum leikara. Nauðsynlegt að sjá.