Kidman og Law skortir efnafræðina til að láta þessa illa leikstýrðu, illa skrifuðu rómantík/melódrama vinna á öllum öðrum sviðum en stórmennsku. Kidman grenjar og þráir sorglega eftir fjarverandi elskhuga sínum Law. Hún er nýbúin að hitta hann þegar hann er farinn af stað til að berjast fyrir suðurhlutann í borgarastyrjöldinni, og þau hafa aðeins skipst á um 5 setningum og einum kossi, en samt eru þau algjörlega slegin. Meginstefna Law virðist í gegnum tíðina vera "Líttu út auðu og skelfingu lostinn, en viðkvæmur." Rene Zellweger er um það bil eini neistinn í þessu ömurlega handriti, en hún leikur það allt of breitt og yfir höfuð, eins og hún hafi verið að leika í "Annie Get Your Gun". Já-hah strákur hæ! Eitthvað við karakterinn hennar fannst meira eins og það ætti heima í Monty Python skets - þeim úr "Holy Grail" þar sem bændur eyða öllum tíma sínum í að velta sér í rusli og búa til leðjubökur að ástæðulausu. Kidman er nógu klár leikkona til að vera frá vegi hennar hvenær sem hún getur. Atriði þeirra saman eru eins og teiknimyndabók falin inni í skáldsögu frá Viktoríutímanum. Alltaf þegar hasarinn lendir í algjörum þreytu, sem er oft, gera rithöfundarnir ekki annað en að hrópa "Biðja á Simon Legree-gerð illmennisins!" og Teague (Ray Winstone) kemur hlaupandi upp úr engu til að gera ósegjanlega ósmekklegar athafnir sínar, eins og að drepa og pynta saklausa guðhrædda borgarbúa í nafni hollustu við ört minnkandi Sambandsríki. Öll önnur skipti vantar hann í aðgerð, sem er fáránlegt jafnvel í þessu kornbollahandriti. Það er ofgnótt af öðrum hæfileikaríkum leikurum sem gefa trúverðuga frammistöðu í litlum hlutverkum. Þetta eru persónurnar sem Law hittir þegar hann fer í Johnny Appleseed ferð sína frá fremstu víglínu, þar sem hann hefur yfirgefið, að vonandi elskandi faðmi Kidman aftur í Cold Mountain. Á endanum skiptir þó engin af þessum persónum máli. Law hefur engan tíma fyrir þá eða líf þeirra. Hver þessara litlu smámynda er með sama þreytta þemað: stríð er algjört æði, og breytir annars almennilegu kristnu fólki í ofsafengið dýr. Og handritið er allt of fyrirsjáanlegt, of þungt. Þar að auki er hraði sögunnar hrikalega hægur. Þú eyðir allri myndinni í að bíða eftir óumflýjanlegum endurfundum Rómeós og Júlíu, þar sem Kidman kippir sér í hendurnar og andvarpar, Law yfirstígur ótrúlegar líkur og forðast byssukúlur. Og þegar það loksins kemur þá er þér bara alveg sama lengur. Þú munt horfa á úrið þitt og velta því fyrir þér hversu mikið meira af þessu klappi þú þarft að þola. Ég gef því eina stjörnu af fimm fyrir bardagaatriðin. Hér er öflugur boðskapur gegn stríðinu. Ótrúlegur skortur á áhyggjum af manntjóni hershöfðingjanna beggja vegna átakanna er öflugt efni. En það eru aðeins um 15 mínútur af þessum 150 mínútna hundi.