Ég lofaði einu sinni að fara aldrei út úr neinni mynd (persónuleg stefna sem varð til þess að ég þjáðist af ólíkustu tegundum, eins og Rambo 3, Baise Moi, Deep Impact) - en Mr. Seidl tókst næstum því. Hundstage var sannarlega hræðileg upplifun. Allir sem sjá þessa mynd munu halda að Austurríkismenn séu ömurlegur, aumkunarverður hópur seinþroska. Hún sýnir heim þar sem ást og mannúð eru ekki til, heim þar sem fólk niðurlægir hvert annað aðeins af einni ástæðu - til að draga athyglina frá eigin ömurlegri tilveru. Með því að velja heimildamyndastíl með ófaglegum leikurum (flestir líta út eins og beint úr ímyndunarafli austurríska áfallateiknarans Deix) vill leikstjórinn Seidl fá okkur til að trúa því að þetta sé raunverulegt líf í austurrískum (evrópskum? vestrænum?) úthverfum. . Áhorfandinn stendur frammi fyrir myndum af kynlífsorgíum, ofbeldi gegn konum og fötluðu fólki, brjálæði og niðurlægingu. En þetta er ekki samfélagsgagnrýni. Þetta er bara hreint stuð án nokkurs fagurfræðilegs gildis. Í staðinn færðu slæman leik, slæma kvikmyndatöku, slæma kvikmyndagerð. Ef einhver þarf á svona mynd að halda til að átta sig á því að það er eitthvað að í samfélagi okkar þá hlýtur þessi manneskja að hafa gengið í gegnum lífið með lokuð augu. Þetta er gervi-samfélagsgagnrýni með sleggju. Og það lítur niður á fólk á ógeðslegan niðurlægjandi hátt. Það sýnir ljótt fólk - það er ekki ástæðan fyrir því að ég hata það. En það sýnir meðalfólk á ljótan, misantropískan hátt. Og þetta er ástæðan fyrir því að þessi mynd er sannarlega fyrirlitleg.