Ef þú færð tækifæri til að ná í þennan týnda (í mörg ár) gimstein, efast ég um að þú verðir fyrir vonbrigðum. PS er með skrýtna blöndu af þjóðfélagsádeilu og ofurflottri blaxnýtingu - meira að segja vísbendingar um slapstick, en það er svo skrítið að það var ekki aðeins á undan sinni tíma, ekkert hefur sést eins og það síðan. Ég er mjög ósammála fólki sem segir þetta myndin er dagsett, sérstaklega með "Bamboozaled" (SP?) Spike Lee fyrir nokkrum árum, sem var misskilningur að reyna að fanga sömu skilaboðin. (Góð kvikmyndagerð, sundurlaust handrit.)Leikstjórn Roberts Downy er frábær, gerir mörgum leikurum hans kleift að spuna, myndin verður betri eftir því sem á líður og brandararnir svífa af einleik sem er jafn fyrirgefið og þeir sem finnast í Gamanmynd frá Mel Brooks, sem er algjörlega ekki PC „Ég trúi því ekki að þeir hafi bara sagt það“ skemmtileg. Uppáhaldshlutar, auglýsingarnar. Myndin skiptir úr grófum svarthvítum myndum af auglýsingastofunni yfir í fallegan (kannski 16 mm) lit og kemst upp með það. Ég neita að gefa í skyn neina spoilera, en ef þú færð tækifæri til að sjá DVD útgáfuna vertu viss um að horfa á Downey viðtalið (en láttu það bíða þangað til eftir myndina.) Mitt atkvæði 10/10-- vanmetnasta myndin seint á sjöunda áratugnum , snemma á sjöunda áratugnum. Þakka þér Prince.