Þetta er ekki sú tegund kvikmynd sem raunverulega þarfnast gagnrýninnar athygli. Hún mun ekki vinna nein Óskarsverðlaun - hún er í raun alls ekki mjög góð mynd. Heck, þetta er ekki einu sinni í raun kvikmynd - bara strengur af stuttum ógeðslegum, grófum teikningum sem eru settir saman í viðleitni til að gera skemmtun. Og eins mikið og hvert krítískt bein í líkamanum mínum hrópar til að gefa þessari mynd misheppnaða einkunn, djöfull ætla ég að gefa henni miklu betri einkunn. Svona fólk sem ætlar að njóta þessarar myndar er ekki fólk sem er alveg sama hvað gagnrýnendur hafa að segja, svo ég ætla ekki að gefa einhverja snobbagagnrýni á gæði Jackass súrrealíska tilvistarstefnu sem gegnsýrir og tjáir sig um hvernig okkar samfélagið....ó gleymdu því.Hvað er að segja? Það er engin þróun söguþráðar, engin persónaþróun - engin raunveruleg byrjun - það er hálfskemmtilegur endir sem er ekki nærri eins fyndinn og pistillinn á undan honum og allt þar á milli angar af óviðeigandi baðherbergishúmor sem unglingabörn hlæja að. Það er í raun frekar fyndið. Skildu eftir við dyrnar allar forhugmyndir þínar um góða kvikmynd. Jackass: Númer tvö er bara gróf vitleysa. Það er eiginlega allt sem það er. Ég gef kvikmyndagerðarmönnunum þetta samt: þeir koma með nokkuð hugmyndaríkt efni. Þú munt sennilega hryggjast nokkrum sinnum í gegn, langar að kasta upp nokkrum sinnum, sveiflast og skipta þér óþægilega þegar fólkið á skjánum gerir dauða- og uppköst-ögrandi glæfrabragð. Uppköst, vitleysa, þvag, sæði .... nánast hvern líkamsvökva má sjá í Jackass: Number Two. Það er nekt, kynlífshúmor í miklu magni, og svo framvegis og svo framvegis. Það er skemmtilegt. Ef þú ert sú manneskja sem finnst þetta skemmtilegt, þá muntu líklega líka mjög vel við Jackass: Number Two. Ég hló nokkrum sinnum. Eins og ég sagði, þetta er frekar hugmyndaríkt efni. Mig langaði aldrei einu sinni að æla - þó ég sé með frekar sterkan maga. Samþykktu bara forsendu myndarinnar: fullt af fávita gaurum gerir skrítið vitleysu sér til skemmtunar. Þegar þú hefur komist yfir það, samþykkt það og farið með það, muntu njóta þess. Eini gallinn í myndinni er hreint ofgnótt af öllu skrítnu og ógeðslegu efni. Það eru nokkrir mjög hugmyndaríkir, mjög truflandi sketsar, en það dragast víða eins og þeir gera minna áhugaverða. Undir lokin fara hlutirnir að taka við sér en í miðri mynd bitnar drátturinn á heildargæðum myndarinnar. Í hálftíma sjónvarpsþætti er þetta ekki vandamál, en með celluloid að lengd kvikmynd er óhjákvæmilegt að leiðindi komi í kjölfarið á einhverjum tímapunkti. Eftir nokkurn tíma verður grófa vitleysan bara ónæmandi. Á heildina litið er Number Two þó skemmtileg, hugmyndarík og umfram allt ógeðsleg gamanmynd sem skilur eftir sig sársaukatilfinningu, ógleði og kátínu. Farðu að sjá það ef þú verður, en hey, ef þú veist að þér líkar ekki svona hluti, ekki nenna því. Þú verður bara fyrir vonbrigðum.