Ég sá það bara einu sinni. Þetta gerðist árið 1952, ég var sjö ára, myndin 13. Við vorum svo ung... En ég hafði í huga, að eilífu, hinar sterku stundir fórnar Gunga. Ég áttaði mig á því á þeim tíma hversu mikið fólk er varla hægt að leggja fram og nota af erlend þjóð. Undir þessum sögulegu kringumstæðum, í myndinni, persónuleg tengsl vináttu, eins konar vinátta sem hunsar sjálfa sig, sú vinátta sem rís á milli fólks sem deilir daglegu lífi, sem sér hvert annað andlit, sem þekkir hvert annað nöfn, en tilheyrir mismunandi heimum , getur aðeins gert birtast. Þá, á mikilvægustu augnablikunum, vaknar áhyggjufull spurning: „Hverjum eigum við fyrst að vera tryggir?“, hvaða fólk, fjölskylda, fósturland, manneskjan sem þú þekkir nálægt þér?. Þú hefur ekki tíma til að gefa fullkomið svar, brýnt er til staðar, og það er fyrir líf eða dauða. Gunga-Din gefur svar sitt með fórnfýsi af sjálfum sér. Einhvers staðar, á ruglingslegan hátt, er vandamál óleyst, tilfinningin vex með takti myndarinnar þar til einhver deyr, bara eitt líf, ekkert í samanburði við svo marga aðra skáldskap eða veruleika sem við getum séð í dag, því þessi dauði, þessi einstaka hverfa lífi ég lifði því, ég deildi með barninu mínu skilyrðislausri vináttu. Það var búið af áhorfandanum sem ég var. Þann dag missi ég Gunga-Din að eilífu. Þegar ég skildi eftir mig, seinna, fallegu æsku mína, þar sem ég yfirgaf svo marga heima sem ég bjó í. Ég skildi þetta allt eftir fyrir fullt og allt og þessar línur eru í dag stutt heimsókn sem ég bjóst ekki við að fara í morgun þegar ég fór á fætur.