VARÚÐ: SPOILERSÞrátt fyrir að þessi mynd hafi stundum gengið svolítið hægt, gerir hið frábæra landslag, auðlegð persónanna og kröftug þemu „Morte a Venezia“ að gefandi upplifun. Ég hef ekki lesið bók Thomas Mann, en ég er viss um að sjónræn glæsileiki Viscontis, söngleikur og kröftug framkoma átaka og þrá verður að gera það réttlæti. Rannsókn Gustav von Aschenbach vísar til mannlegrar tilhneigingar til að hagræða og mæla tilfinningar okkar, hegðun og ástríðu. Þessi tilhneiging kemur fram í atriðinu í Þýskalandi milli Alfreðs og Gústafs þegar Alfreð lýsir tónlist sem bæði stærðfræðilegri - þ.e. mælanlegt - og tilfinningalegt. Þessi átök koma aftur upp í atriðinu þar sem ungi Tadzio er einn að leika Fuer Elise í anddyri hótelsins og Gustav rifjar upp heimsókn sína á borðello þar sem hann dregur að vændiskonu sem spilar sama lagið. Eftir að hafa greitt vændiskonunni er Gustav greinilega hrifinn líkamlega af afleiðingum gjörða sinna. Þessi viðbrögð virka sem áminning um siðferðisleg viðbrögð við freistingunum sem Tadzio stendur fyrir. Á endanum neyðist Gustav til að taka sína stærstu ákvörðun: vera í Feneyjum og segja sig frá losta sinni og freistingum? Eða flýja Feneyjar til að bjarga eigin lífi? Snemma tilraun hans til að flýja frá Feneyjum á lestarstöðinni leiddi af sér tilgangsleysi og gefur til kynna niðurstöðu þess að lengja dvöl hans. Sem hrósar grípandi persónusamskiptum, kraftmiklu landslagi Viscontis (sérstaklega af Feneyjum við dögun og lokaatriðið þegar Tadzio gekk í vatnið og benti á to the horizon) gerir þessa mynd að sannkölluðu meistaraverki.