Ágætis en ofmetin dramatísk spennumynd, tilraunir til að lýsa innri illum öndum þjakaðs listamanns, sem eru óviðráðanlegar. Vandamálið er að ekki eitt einasta samband sem sýnt er á skjánum er trúverðugt og trúverðugleika virðist hafa verið hent út um gluggann. Það er svo erfitt að tengja titilpersónuna við að það er frekar ómögulegt að ímynda sér að einhver af persónunum á skjánum hafi tilfinningalega fjárfest í honum heldur. Niðurstaðan er líka nokkuð fyrirsjáanleg; það eru vissulega nægar vísbendingar frá upphafi til að gefa til kynna nákvæmlega hvert sagan stefnir. Með því að velja að stöðva trú sína algjörlega á aðstæðurnar eða samböndin er myndin sjálf vel leikin (sérstaklega af aðalhlutverkunum) og tekst að skapa fína spennu eftir því sem sagan þróast. Sem myndlíking er umhugsunarefni og hefði handritið verið sterkara, þá eru vissulega möguleikar hér sem hefði mátt nýta betur.