Mér hefur alltaf líkað við þessa gamanmynd sem einn af fáum sem hafa nokkurn tíma reynt alvarlega að takast á við árlega kröfu Bandaríkjastjórnar um skatta. Hefurðu einhvern tíma lesið skattalög?: það er töluverð prófraun að fylgja þeim margvíslegu ákvæðum sem þingmenn okkar og öldungadeildarþingmenn ýta á til að hjálpa fjárhagslegum bakhjörlum sínum og ýmsum hagsmunahópum. Þrátt fyrir fullyrðingar um að þær séu sanngjarnar hafa skattalögin alltaf lagt bróðurpart byrðarinnar á millistéttina og verkalýðinn frekar en hina ríku og áhrifamikla. Flest hin ýmsu sérákvæði eru ætluð til notkunar þeirra - farðu í gegnum meðaltal 1040 eða 1040A eyðublaðsins og skoðaðu fjölbreytni mismunandi fjárfestinga og viðskiptafyrirtækja sem öll hafa mismunandi reglur. Flestir munu aldrei hafa neitt gagn af þessu. Sagan hér er sú að auðugur landeigandi (Philip Ober) notar áhrif sín til að gefa ríkisskattstjóra ábendingu um að nágrannar hans (Paul Douglas og Una Merkle) hafi ekki greitt skatta í 20 ár. Baltimore skrifstofu IRS er undir Fred Clarke, og hann er að vekja athygli fyrir Ober með áhrifum sínum. Hann sendir Tony Randall til að kanna stöðuna. Randall kemst að því að Douglas, Merkle, og þrjár stúlkur þeirra og tveir strákar eru nokkuð almennilegt fólk, sem þarf sjaldan peninga (þau fara vel saman á búvörum sínum og versla við nágranna sína). En Randall, þjálfaður í skýrum (til IRS) línum skattlaganna, reynir að festa fjölskylduna við grundvallaratriði. En smám saman tekur Douglas eftir því að Reynolds er hrifinn af Randall og hann heldur áfram að víkja Randall frá húsverkum sínum og verður hann að lokum fullur. Hann gerir Randall líka erfitt fyrir að fara með því að láta fjarlægja mótor bíls síns „til viðgerðar“ af sonum sínum tveimur. Söguþráðurinn fylgir vaxandi aðdráttarafl og núningi milli þéttbýlis, óljóst metnaðarfulls Randalls, og sveita, lífselskandi Reynolds. Þau eru í rauninni sætt par. Að lokum, eftir að Ober kvartar, er Randall sendur til baka með svívirðingum og Clarke (harðari kex) fer á hausinn. Og kemur með mjög stóran skattareikning, sem mun hugsanlega eyðileggja fjölskyldu Douglas. Myndin endar ekki þar - hún endar hamingjusamlega, en hún minnir okkur á að skattavaldið er valdið til að eyðileggja og að ríkisstjórnin gerir það. , allt of oft, fara í eyðileggingu. Möguleiki í milljóna viðsnúningi bjargar fjölskyldunni, en það er svo sjaldgæft að við vitum að þetta er bara dramatískt bragð. Raunhæfara er hvernig yfirmaður Clarke, (Charles Lane) snýr að kjarnanum varðandi „hjálp“ Obers með því að leggja til að á næsta ári verði skattar hans skoðaðir betur. Eftir það er Ober frekar grænt.