*Inniheldur spoilera vegna þess að ég þarf að lýsa kvikmyndatækni, svo lestu á eigin ábyrgð!*Ég elskaði þessa mynd. Notkun lita í sumum senum gerir það að verkum að gömul ljósmynd lifni við. Ég hafði líka gaman af vörpun fólks á bakskjánum. Til dæmis, í einni senu, hringir Leopold í konu sína og henni er varpað fyrir aftan hann frekar en á dæmigerðum klofnum skjá. Andlit hennar er risastórt að aftan og Leó er í forgrunni. Ein besta notkunin á þessu er þegar ungu strákarnir drepa Ravensteins í lestinni, atriði tekin í næstum pólitískum veggspjaldstíl, með andlitsmyndum. Það minnti mig á Battleship Potemkin, þennan ákafa stöðuga stíl ásamt rauðu úðanum til að koma á framfæri ógrynni af hryllingi án mikillar áreiti. Sama með atriðið þegar Katharina finnur föður sinn látinn í baðkarinu...þú sérð bara rauða vatnið á hliðinni. Það er eitt af því sem ég elska við Von Trier, vanmat hans á hryllingi, sem endar með því að gera þetta allt meira hrollvekjandi. Textanotkun í myndinni var einstök, eins og þegar persóna Leo er ýtt undir orðið „Varúlfur. " Ég hef aldrei séð annað eins í kvikmynd. Notkun svartrar gamanmyndar í þessari mynd var vel unnin. Ernst-Hugo Järegård er frábær sem frændi Leós. Það dregur upp hláturinn sem ég fékk frá hlutverki hans í Kingdom (Riget.) Þessi húmor gerir söguþræði fáránlegs endaþarms íhaldssemi lestarstjóra gegn hræðilegu bakgrunni WW2 og alls óreiðu auðveldara að taka. Það minnir mig á Riget hvernig sjúkrahússtjórnandinn er að reyna að viðhalda eðlilegu ástandi í lok fyrsta hluta þegar allt er að verða brjálað. Það sýnir að sumt fólk er sannarlega ómeðvitað um hræðilega hluti sem gerast í kringum þá. Samt eru sumir, eins og Leo, stilltir, en gera ekkert jákvætt við það. Röddin, sem Max von Sydow gerði vel, er líka skemmtileg. Það dregur þig inn í söguna og fær þig til að hoppa inn í hausinn á Leó, sem er stundum skelfilegur staður til að vera á. Myndin dregur upp það atriði að maður sé huglaus ef hann velur ekki hlið. Ég sé sömu hugmyndina sem notuð var í Dancer in the Dark, þar sem persóna Björk talar ekki fyrir sjálfa sig og endar með því að verða hennar eigin eyðilegging. Reyndar fannst mér Von Trier einhvern tímann vera kvenfyndinn með því að gera Breaking the Waves og Dancer, en núna veit ég að karlpersónunum hans gengur heldur ekki vel! Ég fann mig á sama stað í lok Dancer, þegar þú vilt alvarlega að aðalpersónan endurskoði gjörðir sínar, en auðvitað gera þeir það aldrei!