Ég hlakkaði svo mikið til þessa, enda mikill aðdáandi bókarinnar. Hins vegar, þegar það kom út, man ég að ég hélt að þetta væri ein mesta sóun á peningum og tíma sem ég hef eytt í bíó. Í grundvallaratriðum var leiklistin, leikmyndin og tónlistin frábær og eru aðalástæðan fyrir því að ég Ég er að gefa þessu 4. Í þessari útgáfu er Sara aðeins of fórnfús fyrir minn smekk. Það er engin leið að hún hefði vísvitandi logið að ungfrú Minchin bara til að stöðva hana að refsa hinum stelpunum; í bókinni leggur hún áherslu á að lýsa lygum sem "ekki bara vondum, heldur dónalegum." Það er líka allt of mikill Disneyfied endir fyrir mig; Faðir Söru kemur til baka frá dauðum og þau brokka öll af stað inn í indverska sólsetrið. Þó að bókin hafi ánægjulegan (og gagnrýnendur gætu sagt jafn ósennilegan) endi, þá lætur hún þig ekki hugsa: „Ó púh-leeze.“ Um það eina sem satt var í bókina var: 1. Faðir Söru að vera hermaður 2. Línurnar milli Söru og föður hennar ("Ertu að læra mig utanbókar?"/"Nei. Ég þekki þig utan að. Þú ert inni í hjarta mínu.") 3. Vinátta Sara við Becky, og að hún „ættleiddi“ Lottie (þó þessi síðasta hafi ekki verið eins þróuð og hún hefði getað verið) 4. Breyting á herberginu hennar með því að bæta við ýmsum lúxushlutum. Sá þáttur var snilldarlega gerður. 5. Grunnkjarninn - rík stúlka er skyndilega hent út í fátækt - er til staðar, en það er um það bil allt sem er. Fólk gæti sagt að þessi aðlögun sé meira fyrir yngri áhorfendur. Hugsanlega. Það eina sem ég get sagt við því er að ég á tvær frænkur - 7 og 12 ára í sömu röð - sem voru miklir aðdáendur þessarar myndar þar til þeir lásu bókina. Ef allt sem þú vilt er „feel-good“ fjölskyldumynd, þá skilar þetta sér. Ef þú ert að leita að kvikmynd sem í raun segir sögu Litlu prinsessu (reyndar ef þú hefur lesið bókina) ekki eyða tíma í þessa. Það er svo synd; með svona leikarahóp, ef þeir hefðu haldið sig við að minnsta kosti grunnsöguna þá hefði það getað verið frábær. Er ég að pæla í því að "lesa bókina" þetta og "lesa bókina" þetta aðeins of mikið? Mjög líklega. En ef einhver reynir að laga bók - sérstaklega svona klassík - að kvikmynd, þá hefði hann að minnsta kosti átt að gera það sama. Helst oftar en einu sinni.