Sem einhver sem hefur séð og fylgst með opinberum verkum Hartleys í nokkur ár held ég að margt af því sem áður var skáldskapur sagt í gegnum sannar sögur hafi verið breytt í óljósa heimspekilega hugarleiki. Þó að Fay Grim sé skemmtilegur er hann enn eitt skrefið í hugsunarlínunni Henry Fool. , þar sem kvikmyndin endurspeglar gæði hlutar í kvikmyndinni sjálfri. Í Henry Fool er hluturinn endurminningar... Í Fay Grim eru hluturinn dulkóðaðar minningar - sem sjálfar eru stolnar, falsaðar og umbreyttar í eitthvað svo óljóst að það getur í raun ekki meikað neitt sens - þ.e. skrif og kvikmyndagerð í nútímanum - þar sem flestar stórmyndir eru lítið annað en samansafn fortíðar. Það er, í heimspekilegum skilningi, það sem Fay Grim snýst um. Tilgangurinn er ef til vill harmleikurinn að áfall er nú klisjukennt og dauflegt (eins og gefið er í skyn í upphafssenum á útgefandaskrifstofunni). Sem sagt, margir af bestu punktum kvikmyndarinnar glatast ef þú skilur ekki persónu Henry og mikilvægi þess. þeirra minningar sem leitað er að. Henry er þunnt dulbúinn djöfull, sem heimsækir Simon fyrst sem nútíma Faust o.s.frv. Án þess að skilja hversu sorgleg persóna Henry er, glatast mikið af gæðum söguþræðis og sögu Fay Grim. - að þekkja söguþráðinn í Henry Fool getur ekki jafnast á við að "finna fyrir" gæðum persónanna eins og maður gerði í Henry Fool, og þess vegna held ég að fyrir einhvern sem gengur kalt inn í þessa mynd séu um 10 mínútur af "so what" viðbrögð við mjög smíðaði samtala og þá er það allt. Hins vegar var Henry Fool líka minnst uppáhalds Hartley myndin mín þar til ég áttaði mig á því að hún var slæm - rotin og sýkt - einmitt vegna þess að játningar Henry Fool voru slæmar... ekki bara frekjulegar eða óhreinar, heldur óumflýjanlega brotnar. Henry getur ekki einu sinni verið almennilegur illmenni - og þetta er ef til vill sá hörmulegi galli sem gerir hann aðdáunarverðastan... eins og Gollum í verkum Tolkiens er Henry aumkunarverður. Það kemur ekki fram í Fay Grim, þó að samræða Henry sé frábær. Það sem kemur í ljós er að öll myndin er smíðuð sem dulkóðun - eins konar mótun á öðrum söguþræði í kringum það sem endar með því að vera enn ein slæm saga til að bæta við játningar Henry. Þetta er áhugaverður útúrsnúningur, en sá sem er í raun ekki hægt að melta án þess að horfa á fyrstu myndina. Kannski hefði verið betra að sýna meira af Henry fyrr en að láta útgefandann lýsa grunnsöguþráði fyrstu myndarinnar - þó að þessi söguþráður sé heldur ekki í rauninni það sem fyrsta myndin snérist um - nema ef til vill sé maður frjálslegur áhorfandi. Hluti af dulkóðuninni ? Erfitt að segja... samt smá vonbrigði með kynlífsbrellurnar. Ostur.