Marlene Dietrich er stórkostleg sem Concha Perez, freistarkonan sem rekur alla menn til örvæntingar í „The Devil is a Woman“ eftir Josef Von Sternberg. Frammistaða hennar hefur ekkert með „leiklist“ að gera í neinum hefðbundnum skilningi en hún er glóandi, sannkölluð stjarna sem hefur fulla stjórn á efninu sínu. En hún er það eina góða við myndina, (hún er svo góð að hún heldur manni áfram að horfa á þetta skít; ég efast um að einhver önnur leikkona hefði getað gert það sama). Sagan er skelfilega léleg melódrama, (saga Pierre Louys var örugglega betri ), þar sem hin siðlausa Concha eftir Dietrich eyðileggur líf tveggja vina sem Lionel Atwill og Cesar Romero leika af stífni sem jaðrar við steinrun. Og fyrir Von Sternberg er þetta ljót mynd, (kannski í samræmi við frekar ljótt efni hennar). Bunuel þótti hins vegar nóg um það til að endurgera það sem "That Obscure Object of Desire" með meiri áherslu á súrrealíska hliðin á þessu öllu saman, allt niður í að leika tvær mismunandi leikkonur í sama hlutverkið. Hvorug myndin er fínasta stund hvorugs leikstjórans og þó að Bunuel útgáfan sé kannski betri myndin, þá er það „frammistaða“ Dietrich sem þú manst eftir.