Saxófónleikarinn Ronnie Bowers (Dick Powell) fær vinnustofusamning og fer til Hollywood. Hann gistir á Hollywwod hótelinu (að sjálfsögðu). Á sama tíma fær stóra sjálfhverfa stjarnan Mona Marshall (Lola Lane) reiðikast og neitar að vera viðstödd frumsýningu á nýju myndinni sinni. Í skelfingu ræður stúdíóið útlitið Virginia (Rosemary Lane) til að herma eftir henni og láta Bowers fara með hana á frumsýninguna og segja honum EKKI að þetta sé ekki Marshall. Auðvitað verða þau ástfangin. Þú getur nokkurn veginn fundið út restina af söguþræðinum sjálfur. Söguþráðurinn er gamall (til að orða það fallega) en Powell og Rosemary Lane mynda mjög viðkunnanlegt par og hafa fallegar söngraddir. Skorið er gott (undirstrikað af "Húrra fyrir Hollywood") og leikstjórinn Busby Berkeley sýnir einstakt myndefni sitt í virkilega skemmtilegri innkeyrslu tónlistarröð (með Edgar Kennedy sem gerir einkaleyfi á hægum brennslu sinni). Glenda Farrell hefur líka nokkra fyndna hluti sem Monas systir Jonesie. Samt er myndin ekki svo góð. Restin af leikarahópnum krúsar grimmt og mestur húmorinn er bara ekki fyndinn. Lola Lane sérstaklega er bara ömurleg að reyna að leika Mona fyrir gamanmynd. Það er líka til kynþáttafordómar - steríótýpísk svört vinnukona er leikin til að hlæja og það er virkilega skelfilegur "húmor" fyrir rasisma á einum tímapunkti. Það er líklega það sem heldur þessu frá sjónvarpinu oftast. Ég geri mér grein fyrir því að hún var samþykkt á sínum tíma en hún kemur fyrir eins og uppreisn æru í dag. Allt í allt svo-svo mynd með nokkrum alvarlegum vandamálum með góðum leikarahópi og frábærum lögum. Ég gef því 7.