Marigold er langbesta "outsider's" mynd á Bollywood sem ég hef séð. (Ég ólst ekki upp með Bollywood, en ég hef séð nokkur hundruð þeirra núna.) Ég myndi segja að það skilji Gurinder Chadha, Mira Nair og jafnvel Merchant and Ivory (af Bombay Talkie) næstum í rykinu. Willard Carroll, leikstjórinn, elskar Bollywood virkilega og hann hefur sjálfstraust til að leyfa okkur að vita það - það er húmor, en enginn bogi, kaldhæðnisleg fjarlægð, ekkert "auðvitað meina ég þetta ekki" efni. Eins og Jerry Lee Lewis myndi segja, hann "skilur það," og svo getur hann látið okkur hafa það líka - gleðina af Bollywood kvikmyndaupplifun, ásamt snertingum sem koma frá því að vesturlandabúi stígur inn í hlutverk sögumannsins. saga um ætandi, tíklega, fallega bandaríska B-myndaleikkonu (hún hefur aðeins verið í kvikmyndum með númerum í titlinum, eins og Fatal Attraction 3) sem lendir í annarri Bollywood mynd en þeirri sem hún fór til Indlands til að vera í (Kama Sutra 3 hefur slegið saman tjöld sín á meðan hún var á leiðinni, greinilega vegna þess að framleiðendur þess eru nú í fangelsi). Salman Khan, í raunveruleikanum, mega-mega stjarna í Bollywood, er dansmeistari hinnar yndislegu skrifuðu-á-flugu-myndar sem hún hefur nú verið dregin inn í ("er þetta fyrir eða eftir að ég verð blindur?"), og í gegnum sætleika hins milda sálræna hæfileika hans, hún lærir meira en hvernig á að finna innri himinlifandi danshæfileika sína. Sterka upphafið gefur ykkur bæði Bollywood - ofurorkuhóp dansara fyrir framan Taj Mahal (bæði fyndið og kunnuglegt fyrir vestrænn áhorfandi, auk þess að veita háhraða tónlistarspennuna sem við elskum í hindímynd), og Salman á skjánum frá upphafi - engin Bollywood 20 mínútna bið eftir hetjunni. Hann er í indverskum búningi sem er skreyttur vestrænum kvikmyndakantum í Kit Carson-stíl (allt í hvítu). Persóna leikkonunnar Ali Larter gleður vestræna áhorfandann - hún er ljóshærð, sem er "hefðbundið" fyrir "hvíta" manneskju í Bollywood-mynd. , og sjónrænt skiljanlegt leikarastarf - en hún er sterk stelpa, ekki náttúruleg tegund af ljósku sem við erum venjulega kynnt fyrir, og hún er meira og minna þrívíddar tík, sem heldur á svívirðilegum og móðgandi farsímasamtölum við kærasta og umboðsmaður í Bandaríkjunum.Við erum líka með atriði þar sem konur sem eiga í vandræðum hver með annarri fara út á bar til að takast á við þær - hæfileikinn fyrir fólk sem kemst ekki saman til að tengjast og eiga tilfinningaþrungin samtöl er hefðbundin í hindímyndum, en við sjaldan sjá mikið af einhverju slíku gerast á milli kvenna (annað en umræðu móður og dóttur um val dótturinnar á brúðguma), hvað þá "ókunnuga" - óskyld fólk - hvað þá bardaga. Þannig að andinn er sá sami, smáatriðin eru fersk og ég var algjörlega ánægður með þetta. Ég sá þetta aðeins einu sinni, á forsýningu, þar sem leikstjórinn sótti, ágætur ræðumaður og spurningasvarari - hann og Salman urðu að vera "Bróðir-eins" góðir vinir yfir gerð hennar, hann elskar Indland, hann hefur áform um að gera Wizard of Oz mynd á Indlandi. Ég get ekki farið of ítarlega yfir lög þegar ég hef séð þau bara einu sinni, nema að segja að mér líkaði við þau öll. Þeir eru allt frá gleðilegri skopstælingu á Bollywood númerinu í kvikmyndinni-inni í myndinni - kvenbúningarnir, með Leghorn hatta og skeljahlífar (það er strandsena) á fljúgandi kjólum - eru þess virði miðakostnaðar. einn -- við yndislegt endurspegla rómantískt lag í sorglegri og alvarlegri hluta myndarinnar. Blanda hindí og ensku í tónlistinni, og það virkar. Salman Khan fær mikið lán frá mér fyrir hreinskilni við óvenjuleg verkefni - þetta og Jaan-e-Mann - og góður dómur um það í hverjum hann ætti að vera. Carroll sagðist vera fullur af tillögum og hugmyndum alla leið, og alveg í lagi (þ.e.a.s. alls ekki sjálfselskandi) hvort sem Carroll samþykkti þær eða hafnaði þeim - greinilega bara atvinnumaður sem elskar að taka þátt og vinna saman.