Mockumentamyndum hefur fjölgað svo mikið undanfarið að nálgunin þarf því innspýtingu af fersku og skapandi efni í hvert sinn sem það er notað til að viðhalda lífsþrótti. Þessi mynd skilar ekki neinu nema slitnum uppfærslum af svipuðum sögum, marklausu handriti, veikum ad-libs, óinnblásnum leik og ófyndinn sjálfsánægjulegum húmor. Forsendan þætti nógu vænleg; goðsögnin um Loch Ness-skrímslið er sköpuð eftir pöntun fyrir eitt af þessum fáránlegu mockumentary ógæfum, með mikið úrval af sögu og goðsögnum sem bíður þess að verða gripið til svívirðilegrar ádeilu. Kvikmyndaframleiðendurnir sóa þessum gífurlegu möguleikum hins vegar algjörlega. Við fáum einhvern fífl sem stingur gervi Nessie í vatnið. Jæja, þetta er frumlegt. Önnur sena sýnir einn ógeðslegan hálfvita sem ógnar öðrum viðbjóðslegum fávita með byssu. Hliðarskipting. Nokkrar óþarfa myndir af fallegri stelpu í bikiní. Annette gerði það fyrir 40 árum (og miklu betra, við the vegur). Í gegnum myndina virðist alltaf einhver vera að öskra: Ég býst við að þetta sé hannað til að vekja áhorfendur sem hafa kinkað kolli á þessum tímapunkti. Verst af öllu er þó vægðarlaus hjálp þessara „viðtalsasagna“ af raunveruleikaþættinum. persónurnar. Ekki nóg með að þeir sprengja þig með þessum þreytta brandara á fimm sekúndna fresti, heldur hafa leikararnir líka spuna; það er eina skýringin á því hversu húmorslausir brandararnir eru. Ef línur eins og: „Ég hef aldrei séð neinn skrifa bók um sönnunargögn“ voru í raun og veru skrifaðar, þá ætti rithöfundurinn að vera skotinn í sjónmáli og gefa Nessie. Engin furða að Nessie varð ofbeldisfull; það sá greinilega þessa mynd.