Þetta byrjar allt með sjálfsvígi. Eða er það bílslys? Ég býst við að það fari allt eftir því hvort þú velur að byrja á byrjun eða lok. Leikstjórinn Gabriele Muccino gefur þér möguleika á að komast inn í nýju myndina sína Seven Pounds á hvaða leið sem þú vilt þar sem hann byrjar á endanum og vinnur sig aftur til upphafsins og sýnir okkur atburðarásina sem leiddi okkur til þessa hjartnæmu 911 símtals. Þetta er ein kraftmikil kvikmynd; kannski er það vegna þess að ég er mjúkur þegar kemur að dramatík af þessu tagi, drýpur af þungum augnablikum og stútfullur af hrikalegum leikjum, en hvort sem er, þá virkar kvikmynd best þegar hún snertir mig sannarlega, þegar hún situr í bakinu á höfuðið á mér nokkrum klukkustundum eftir að ég fór úr leikhúsinu. Og þetta er frá teyminu sem færði okkur hina ofmetnu, sapplegu og ekki alla þessa endurleysandi Pursuit of Happiness, svo ég segi bara að tilhlökkun mín hafi verið vel vörðuð um mikla svik. Með öllu þessu var ég þó með Seven Pounds frá opnunarrammanum alla leið þar til einingarnar rúlluðu. Jafnvel þó þú áttar þig á því hvað persóna Will Smith er að gera, þetta leyniverkefni sem hann er að reyna að klára, þá er það hvernig hann uppfyllir iðrun sína sem skín skært og skilur þig eftir með tárfyllt bros í lokin. er dálítið ögrandi, og skilur okkur eftir í lausu lofti við að reyna að skilja hvað er að gerast. Thomas Smith er með nafnalista, einn af fólki sem við þekkjum ekki og einn af þeim sem virðist vera að reyna að fylgjast með og endurskoða. Að vinna með IRS gerir honum kleift að fá aðgang að þessum ókunnugu fólki til að skyggnast inn í líf þeirra til að sjá hvort þeir séu verðugir gjöf sem hann hefur vald til að gefa þeimgjöf sem gæti gjörbreytt aðstæðum þeirra. Hann hringir í gamlan æskuvin (Barry Pepper) og minnir hann á að gera það sem hann lofaði, að giska ekki á ákvörðun sína því það er ekkert að skipta um skoðun. Jafnvel í jafn litlu hlutverki og Pepper er, geturðu ekki annað en fundið fyrir algjörri sorg sem er haldið á lofti í bakgrunni, hangandi yfir höfuð allra. Það er persóna hans, sem sést kannski þrisvar sinnum, sem nær í raun yfir frumstig tilfinninganna sem verið er að takast á við. Brot hans, hvort sem það er tárótt og yfirvegað eða með krampa í höndum, sýna að tengslin sem þessir tveir menn hafa er eitt sem standast tímans tönn og allar aðstæður sem verða á vegi hans. Eftir það símtal hefst ferðin til að kynnast nýju fólki . Thomas er í einhvers konar leiðangri til að hjálpa til við að draga úr peningavandræðum dauðsjúkra fólks, og reynir að halda sér á floti þrátt fyrir þunga byrði læknisreikninga og að lifa af. Þessi framganga tekur margar beygjur, allt frá "blindum, vegan, kjötsölumanni" sem hann svíður til að sjá hvort hann geti fengið hann til að springa; á áfanga tvö hjartasjúklingi sem þarfnast gjafa, sem getur ekki prentað línuna sína af kyrrstæðum, eða jafnvel hlaupið með Stóra Dani hertoganum sínum; til misnotaðrar og hræddrar latínu tveggja barna móður, of hrædd við að fara frá kærastanum sínum; til deyjandi íshokkíþjálfara sem vekur trú á niðurrifnu ungmennasamfélagi; við lítinn dreng sem þarf á beinmergsígræðslu að halda. Það er fólk sem býr við sársaukann og óumflýjanlega framtíð með hugarfari vonar og vill þykja vænt um hvern dag, og til eru þeir sem reyna að sigrast á honum með því að skera úr og eyða öllum peningunum sínum á kostnað þeirra sem þurfa á þeim að halda til að fara út. í tísku. Hvers vegna það er undir Tómasi komið að tína til og finna þá sem verðskulda „gjöfina“ hans er óþekkt í fyrstu, eins og ástæðan er ástæðan fyrir því að þessi maður, sem sést í leifturmyndum sem flugverkfræðingur með fallega eiginkonu og risastórt heimili við ströndina, býr núna. á móteli, akandi bíl sem var sleginn, farið hurð til dyra til að fara í úttekt fyrir IRS. Eins og hann segir hins vegar, "hann lenti soldið í starfinu". Leit Smith sem Thomas er löng og sársaukafull, stillt af augnablikum skýrleika og heiðarlegrar samúðar. Sem maður með aðstöðu til að hjálpa tekur hann starf sitt alvarlega, strikar yfir fólk sem er óverðskuldað og reynir á þá sem hann telur vera verðuga upp að n. gráðu. Ef það þýðir að hann verður að öskra og gera grín að þeim, þá verður hann að gera það. Við hvert fótmál sérðu þó þjáninguna í augum hans, sársaukann sem étur sál hans, tekur hvert skref í átt að örlögum hans, einn sem dýrlingur endurlausnar, ekki aðeins fyrir þá sem hann vill hjálpa, heldur fyrir sjálfan sig líka. . Þetta er verðlaunaverður frammistaða og ég vildi bara að Smith myndi gera fleiri dramatík eins og þessa í stað stórra hasarsumartjaldstakra sinna, því þótt þeir séu skemmtilegir er þessi strákur of góður fyrir þá. Maðurinn ætti að vinna Óskarsverðlaun áður en hann er búinn, annars verður það svívirðingað minnsta kosti í mínum huga. Restin af leikarahópnum er frábær yfir alla línuna. Woody Harrelson sem blindi sölumaðurinn er fullkomin fötlun með lífsgleði. Feimið bros hans og trú á mannkynið kemur fram í gegn, hvort sem öskrað er á símann, sitjandi í matsölustað að borða bökuna sína eða við píanóið í garðinum og spilar fyrir alla sem vilja hlusta. Elpidia Carrillo, sem misnotuð móðir, er frábær, hún sýnir erfiða þróun frá stolti yfir í hrædd yfir í algjörlega óvart af góðvild ókunnugs manns, sem gerir fjölskyldu hennar kleift að vera loksins örugg. Og Rosario Dawson ljómar sem „einu sinni heita“ unga konan, barin og niðurbrotin eftir langvarandi sjúkrahúsdvöl, allt nema gefist upp á að lifa lífinu til að finna ást og hamingju. Það er kynningin á Thomasi eftir Smith sem opnar augu hennar aftur fyrir því að vera kona, frjálslynd kynvera sem getur bara lifað án þess að óttast að spá í hvaða dagur verði síðasti hennar.