Fyrsta horft 29.4.2007 - 4 af hverjum 10 (Dir-Mick Garris): Campy vampíru-eins Stephen King mynd hefur svo marga undarlega og geggjaða þætti að þú byrjar að hlæja yfir öfgakenndu furðulegu um 3/4 leið inn í myndina og þú veltir því fyrir þér hvort þessi mynd gæti haft sértrúarsöfnuð fyrir King aðdáendur. Þetta er saga móður og sonar sem eru svefngengir (kattur sem breytist í lögun, kjötætur, lífsnauðsynleg, næstum útdauð tegund mannkyns) sem flytja á milli bæja í leit að meyjum til að nærast á til að halda sér á lífi. Þeir koma fram sem frekar venjulegt yfirstéttarfólk nema þeir eru leynilegir elskendur og kettir hanga úti á heimili þeirra, dag og nótt. Kettir eru banvænir fyrir þá, svo þeir setja gildrur í garðinn sinn til að reyna að halda stofninum niðri. Við fáum að sjá þá hálsbrotna þegar þeir ráðast á (sem er líka það fyrsta í kvikmyndaupplifun minni) --- vonandi urðu engir alvöru kettir fyrir skaða við gerð myndarinnar. Strákurinn er á eftir sætri stelpu sem hann er hrifinn af þar til hann breytist í "svefngöngumann" og þá vill hann bara líkama hennar. Það er svo mikil sérstaða við þessa mynd að það hefði kannski verið betra ef hún væri algjör háðsgrængamynd um úthverfalífið, en leikstjórinn reynir þess í stað að hræða þig á nokkurra mínútna fresti þar til þú óskar þess að hann kæmist bara yfir það og dregur fram rjúpuna. Að lokum gerist það og myndin endar niður í dæmigerðan Stephen King niðursveifla endi. Kvikmyndin er áhugaverð vegna þess að húmor King kemur meira í gegn en venjulega en furðuleiki hans er líka mjög til staðar og það sem þú hefur er mynd sem aðdáendur hans munu líklega hafa gaman af og ættu að hafa í safninu sínu, en sem verðmæt kvikmyndaupplifun gerir það það í raun ekki skera það.