Þrjátíu prósent af þessari mynd virðast vera frumgerð Map Channel. Þú sérð risastórt kort í um það bil tíu mínútur, síðan gefa þeir myndefninu lausan tauminn í stórum dráttum á meðan þeir keyra (dróna, fáðu það?) um radar. Svo virðist sem það sé mikið af ratsjárstöðvum í norðurhlutanum sem verja landamæri Norður-Ameríku fyrir árásum banvænna ísbjarna. Birnirnir birtast aldrei en risastór Mantis gerir það. Það var frosið í ísnum í meira en milljón ár eða svo, þar til það losnaði við jarðskjálfta einhvers staðar annars staðar í heiminum (já, rétt. Fyrir mína peninga, það losnaði við hlýnun jarðar). Það er risastórt forsögulegt skordýr og það þarf mikið af mat. Þar sem engar kýr eru í frosnu norðri ákveður það að gæla við nautgripamestu verur sem það getur fundið þarna uppi. Þ.e.a.s. manneskjur. Það byrjar að ráðast á ratsjárstöðvar, líklega vegna þess að suðið frá ratsjárdiskunum var að fara í taugarnar á honum. Sláðu inn Joe Parkman ofursta, slyngur strákur myndarinnar. Hann er að rannsaka flugvél sem fórst og er undrandi á því hvers vegna engin lík eru í flakinu. Það eina sem hann finnur er ein af klóm Mantis. Svo virðist sem það hafi ákveðið að klippa neglurnar á sér á meðan það var að snarla áhöfn vélarinnar. Parkman tekur klóoddinn aftur með sér til að láta greina hann af þúsund ára gömlum vísindamanni. Afi vísindamaður getur hvorki gert haus né skott af klóinni, aðallega vegna þess að hann hefur misst af blundunum sínum svo hugurinn virkar ekki of vel. Svo kallar hann til sjálfsögðinn steingervingafræðing sem er leikinn af gaurnum sem var P.I. í Perry Mason. Hann og vinur hans, transvestítaljósmyndari, fljúga norður vegna þess að hann hefur ákveðið að klóin hljóti að hafa komið frá Bænmantis. Bara ein á stærð við samgöngulest. Það er Lúkas heit ást við fyrstu sýn þegar Col.Parkman rekur fyrst augun á hana sem er karlkyns ljósmyndarinn. Mennirnir í herstöðinni, sem augljóslega hafa verið sviptir í mörg ár, halda að hún sé það heitasta sem komið hefur með síðan amma Clampett. Sjálfsagður vísindamaður og slyngur hermaður byrja að vinna saman að því að rekja slóð Mantis, sem hefur eyðilagt nokkur myndefni af eskimóaþorpi. Það kemur í grunninn í leit að snakk eftir kvöldmat og myljar nokkur ódýr sett á mjög áhrifaríkan hátt. Síðan flýgur það suður og hverfur. Núna koma spennutímar þegar borgaralegir eftirlitskjarna á jörðu niðri er kallaðir á til að sópa himininn í leit að einhverju stóru sem fljúgandi yfir höfuðið. Ég efast um að í raun og veru hefði þeim verið sagt að þeir væru að leita að risastórri fljúgandi mantis sem étur manneskjur, þar sem það hefði valdið skelfingu. Líklega var þeim sagt að leita að risastórri 727 sem var málaður grænn og hummaður vegna þess að vélin hans var biluð. Col. Parkman fer upp í flugvél til að reyna að skjóta Mantis niður, og mistekst verkefnið. The Mantis lendir í New York borg, líklega vegna þess að það vildi taka þátt á Broadway eða heimsækja Sex World á Times Square. Herinn snýr því í göngunum og Parkman og menn hans klæðast heimskulegum jakkafötum sem þeir fengu að láni frá Orkin-manninum til að fara inn og reyna að sprengja Mantis í loft upp. Árangur! Jæja, næstum því, þar sem Mantis kippist enn nógu mikið til að hún drepur næstum manndómsfullu Eve Arden ljósmyndarakonuna. Það er heitt ástaratriði í lokin og steingervingafræðingurinn tekur mynd af dauða mantis vegna þess að ofursti Hair Grease og Fröken Gender Unspecified eru önnum kafin við að reykja. Svolítið ógeðslegur endir.