Í fyrsta lagi vil ég segja að á meðan ég þekki hlutdeild mína um Star Wars, þá er ég ekki ofstækismaður. ég veit ekki hversu marga litninga vamprotta hefur eða stórfjölskyldu TK427. það sem ég veit er þetta: Star wars, allar myndirnar (þó minna með þætti 2), náðu einhverju töfrandi. það er erfitt að segja hvað, hvaða hnapp Lucas hefur fundið og ýtt djarflega á, en það virkar. Star Wars er meira en kvikmynd. það er hugmynd. Hvernig geturðu spurt? ég skal útskýra. Star wars snertir algildustu staðalmyndir, gott vs illt. það gerir þetta svo augljóslega, svo djúpt, að bókstaflega hver manneskja úr hvaða umhverfi sem er getur skilið. Þáttur VI gerir þetta mjög vel, lýkur epískri baráttu sonar og notaðs og handónýts föður hans, en samt, að viðbættum forsögum, kemur enn meira í ljós við hina vísbendu baksögu. skyndilega er það Darth Vader fremstur og áhorfendur átta sig á því að þetta er sagan um Anakin, ekki bara Luke. en jafnvel fyrir 1-3 var ótrúleg dýpt í þessu öllu saman. það var raunverulegt, eins og hylkið hefði fallið af himni ofan í kjöltu Lucasar, sem lýsir sögulegri frásögn af vetrarbraut langt, langt í burtu. Star Wars er örugglega eitthvað langt yfir norminu, og ég verð að viðurkenna, alltaf þegar ég sé þau, sérstaklega þessi. , mér finnst ég mjög lítil. Mér líður eins og mér hafi verið stungið inn í heim þar sem gott og illt eru svo skýrt skilgreind. Ég fæ náladofa þegar ég sé þau, tilfinning um að eitthvað hafi einhvern veginn snert mig meira en nokkur líkamlegur hlutur gæti nokkurn tíma vonað.