Frank McCarthy, sem framleiddi Óskarsverðlaunaða ævisögumyndina Patton, fylgir henni eftir með sterkri virðingu til annars bardagahershöfðingja Bandaríkjanna, Douglas MacArthur. Gregory Peck gefur sterka persónulýsingu á manninum, snilli hans sem og eigingirni. Með MacArthur vissi maður aldrei hvar annar byrjaði og hinn hætti og of oft blandast þeir saman. Öll sagan af Douglas MacArthur yrði sex tíma kvikmynd eða sjónvarpssería. Það myndi ná yfir hann frá dögum hans á landamærastöðvum með fjölskyldu sinni til tíma hans í West Point þar sem hann er enn með hæsta skólameðaltal sem kadett hefur náð. Það myndi tala um þjónustu hans á Filippseyjum sem ungur liðsforingi, goðsögn hans að byggja upp hugrekki á vígvöllum fyrri heimsstyrjaldarinnar í Frakklandi. Það þyrfti líka að segja frá því að hann hafi skotið á bónusgöngumenn úr fyrri heimsstyrjöldinni árið 1932, sem sennilega setti lokakabósinn á hvaða möguleika Herbert Hoover forseti hefði á að verða endurkjörinn. Á síðustu árum MacArthurs áttu hann og Hoover þakíbúðarsvítur á Waldorf Astoria í New York borg. Þetta hlýtur að hafa verið viðfangsefni sem þeir forðuðust. Þessi mynd fjallar um árin 1941 til 1952 og hún er sögð í flashback. Myndin hefst með því að MacArthur ávarpar nemendahópinn árið 1962. Þegar hann talar orð hinnar frægu Duty Honor Country ræðu, leitar hugur MacArthur aftur til seinni heimsstyrjaldarinnar og örvæntingarfullrar baráttu hans gegn framfara Japönum á eyjunni Corregidor og sviðum Bataan á Luzon. Myndin tekur hann í gegnum baráttu sína við að vinna Filippseyjar til baka, hernám Japans og fyrstu 18 mánuðina sem ná hámarki með því að hann létti af stjórn Trumans forseta. MacArthur myndi alls ekki virka ef það væri ekki fyrir lýsingar á Dan O'Herlihy og Ed Flanders sem forsetar Franklin D. Roosevelt og Harry S. Truman. Það er sá hluti myndarinnar sem ég skemmti mér best, að sjá MacArthur og samskipti hans við báða þessa menn. FDR eftir O'Herlihy fangar aðalsmanninn og einstaklega snjalla manninn sem var 32. forseti okkar. Roosevelt var maður sem kom sínum sjónarmiðum á framfæri með óvenjulegri lipurð og snjallræði. Stundum líkaði hann aðeins of vel að ráðagerðum sínum, en hann var stjórnmálameistari síðustu aldar. Athugaðu hvernig hann tekst á við MacArthur, bæði sem vígvallarforingja og hugsanlegan keppinaut á sama tíma. Truman frá Flanders er eins og fólk man eftir honum, hreint og beint talaður maður fólksins sem mislíkaði hroka MacArthurs frá gitgo. Auðvitað er það í sögubókunum hvernig Truman létti MacArthur af árið 1951 fyrir óhlýðni. MacArthur var óvæginn, enginn vafi á því. Samt gat ég skrifað heila ritgerð um samskipti Truman og MacArthur. Á leiðinni þarf það aldrei að hafa komið í kreppu. Mér hefur alltaf fundist að FDR hefði tekið á öllu máli á mun betri hátt hefði hann enn verið forseti þá. MacArthur var líka stórkostlega mælskur og Gregory Peck fangar eitthvað af þessum orðræðu í sumum ræðuhöldum sem gerðu hann að eins mikilli mælsku. goðsögn sem sigra á vígvellinum. Hlustaðu á Peck við uppgjöf Japana, á kveðjustund MacArthurs til þjóðarinnar fyrir sameiginlegt þing þingsins og auðvitað ræðu hans til kadettanna 1962. Horfðu á fréttamyndirnar og athugaðu hvort þú ert ekki sammála.