Og Óskarinn fyrir vanmetnasta klassíska hryllingsleikarann ​​fær - Dwight Frye. Í alvöru talað ætti nafn hans að koma fram með sömu lotningu og Karloff, Lugosi og Price, og þessi mynd sannar það. Karakterinn hans Herman var ein af tveimur ástæðum sem ég get gefið til að horfa á þessa mynd. Dwight gaf þessu meira en örlítið truflun á vanhæfni elskulega en samt hrollvekjandi framkomu sem leiddi þig til að vonast eftir stærra hlutverki alla myndina. Hin ástæðan er grínisti léttir M. Eburne. Þar sem ég er sjálfur í læknastéttinni verð ég að hrósa frammistöðu sérfræðings sjálfsvorkunnar vanþroska. Þó að önnur "læknisfræðileg mistök" hafi gefið stuttan hlátur, sérstaklega þegar góði læknirinn tekur sýnishorn af lyfjum frá samlæknum sínum... "Jæja, haltu áfram að gefa henni það" Því miður gátu þessar 2 framúrskarandi frammistöður ekki haldið mér vakandi í gegnum 3 tilraunir til að sitja í gegnum þetta óbærilega hæg bíómynd. Söguþráðurinn er fyrirsjáanlegur með aðeins nokkrum smávægilegum flækjum. Kvikmyndatakan á meðan á lögmætu ógnvekjandi andrúmslofti stóð var afkastameiri við að láta mig geispa - já þú getur notað of mikinn skugga. Mín tilmæli - horfðu á þetta einu sinni til að sjá Frye og Eburne - en aðeins þegar þú ert vakandi og með mikið af koffíni.