Ó óljós einu sinni fræg leikkona í kvikmynd þar sem hún leikur móður barns. Hún er sýnd á BBC 1 klukkan hálf tvö, ég velti því fyrir mér hvort ... jamm þetta er TVM Þú verður að afhenda TVM framleiðendum hana, ekki sátt við að gera eina miðlungsmynd, þeir gefa okkur venjulega tvær miðlungsmyndir þar sem tveim þemum er blandað saman og ENGANG AÐ FALA er ekkert öðruvísi . Fyrsta þemað er kona í hættu þema krossfrævuð með konu sem þjáist af sársauka skilnaðarþema sem þýðir að við höfum vettvang þar sem kvenhetjan lifði af morðtilraun og síðan vettvangur þar sem sonur hennar Sam spyr hvers vegna hún skildi? Og þar sem hún er TVM svarar hún því til að ástæðan sé "Að fólk breytist" frekar en að segja eitthvað á þessa leið eins og "Ég er réttur slasari" eða Pabbi þinn siglir á almenningssalerni karla til að fá kynlíf " eins og gerist í raunverulegum skilnaðarmálum. Og þetta er unga Sam sem ég vorkenni, ekki bara eru foreldrar hans skilin heldur er hann þykkur eins og tveir stuttir plankar. Þar sem hann er svo heimskur á hann enga samúð skilið því hann veit ekki að maður sem skolar dóti niður í klósettið er eiturlyfjasali, ómeðvitað um að þú gætir dáið ef einhver skýtur á þig, og ómeðvitaður um að I LOVE LUCY er sársaukafullt ófyndið. Ef bara okkar eigin æsku væri svo saklaus, jæja, eins og Orwell sagði "Fáfræði er styrkur". Ó bíddu við. Sam er skyndilega sérfræðingur í sjávarlífi ! Er þetta persónuþróun eða léleg handrit ? Ég veit hvað ég á peningana mína í . Og skrítið að Sam , gamli drengurinn hafi ekki tekið eftir því að ef sagan gerist árið 1994 af hverju gerir fólk þá klæðist oft fötum, keyrir bílum og keyrir lest frá 1950? En eins og það kemur í ljós í söguþræðinum er það móðirin sem er dúllan. Svo er það síðasta söguþráðurinn sem lét mig líða eins og hálfvita fyrir að horfa á þetta