... Oxford, Mississippi, að minnsta kosti. Allt í lagi, París sem við fáum er París, Culver City, fyrir utan myndatökur frá Stofnunarbókasafninu af hinum raunverulega McCoy, en hún ER París í anda en ekkert, hvergi, er betra. Allt í lagi, Kelly er enginn Astaire heldur hver er það og Caron er enginn Hepburn, sama og Alan Lerner er ljósárum á undan hinum gríðarlega ofmetnu Comden og Green sem skrifuðu handrit Kellys annars „stóra“ söngleiks frá fimmta áratugnum Singin' In The Rain (forvitnileg endurgerð af textahöfundar sem skrifa handrit með lögum eftir AÐRA textahöfunda og bara til að koma jafnvægi á hlutina eru Gershwin tölurnar mun betri en Arthur Freed/Nacio Herb Brown tölurnar svo Alan Lerner þurfti ekki að finnast hann ofmetinn). Sagan þarf ekki að halda okkur frekar en frávikin -Kelly hefur ekki skipt um leik og er málari, þ.e.a.s. bóhem, en samt getur hann skreytt fullkomlega góða jakkaföt með nokkurra klukkustunda fyrirvara þegar Foch býður honum í kvöldmat á hótelinu hennar; í vel skjalfestu Love Is Here To Stay röðinni eru elskendurnir undarlega óáreittir af vegfarendum, öðrum elskendum og brúin í bakgrunninum er algjörlega laus við umferð gangandi og ökutækja - þetta er þegar allt kemur til alls, feelgood söngleikur svo það stendur eða fellur við stigið og í þessu tilviki stendur það í fjórum ferningum. Eins og góðir söngleikir fara þá er hann örugglega á topp 10.