Opinberari, hysterísk ofurgleði frá fimmta áratugnum sem gefur andfélagslegri, sjúklegri hegðun nýja merkingu. Danza og Grayson munu láta þig biðja um miskunn. Það er synd að allt fólkið sem tók þátt í gerð þessarar myndar er nú dáið (eða á hjúkrunarheimilum). Mér datt í hug að kæra þá fyrir pyntingar. Þegar þessi mynd byrjaði að losa blygðunarlaust árásargjarn óperuárás sína á fátæku, varnarlausu hljóðhimnurnar mínar, fann ég samstundis, sterkan sársauka umvefja alla veru mína. Þessi fjandans vöðvastælti víbrató getur splundrað sovéska skriðdreka í örsmáa bita, engan veginn gler."Hvers vegna skiptirðu ekki um rás ef þér líkaði það ekki?", gætirðu spurt reiðilega. Sanngjarn punktur, sanngjarn punktur... Svarið er að mig langaði til þess, en sársaukinn var svo skyndilegur og ógurlegur að ég féll í gólfið, hryggðist af angist. Með síðustu aurunum af orku reyndi ég að ná fjarstýringunni en gat það ekki. Lítill kjánalegur sjómaður með þann vafasama hæfileika að syngja með pirrandi óperurödd uppgötvar Niven, sem síðan heldur áfram að „svína“ hann. Lanza er ástfangin af ósamhverfum Grayson, en fyrirsjáanlega kemur hún fram við hann af fyrirlitningu þar til þau loksins tengjast. Þetta kann að virðast frekar þunnt plott, en þessi háværa mynd er svo stútfull af söng og tónlist að það er varla samræða. Þessi mynd er HVERNARLEIK. Gleymdu því að pynta hippa og stríðsfanga með "Reign In Blood" eftir Slayer (eins og í South Park þætti). Hvaða litla samtal sem er á meðal kjánalega fullorðinna sem herja á þennan undarlega tónlistarheim fimmta áratugarins, þá er þetta allt ungbarnslegt - eins og þau væru öll 6 ára börn sem líkjast eftir fullorðnu fólki. Ég get bara öfundað fólk sem finnst svona myndir fyndnar. Það hlýtur að vera frábært að vera auðvelt að gleðjast: hvílíkur undraheimur myndi opnast fyrir mér ef ég gæti notið hvers kyns kjánalegs gamals kjaftshöggs sem bráðfyndnar grínmyndar. En við skulum skoða þetta fyrirbæri, 50s söngleikinn. Besta getgáta mín er sú að söngleikir á fimmta áratugnum hafi boðið dagdreymandi hugsjónafólki á meðal okkar innsýn í útópíu eða himnaríki (fer eftir því hvort þú ert að fara í kirkju eða í grafhýsi Leníns), eða að minnsta kosti mjög cheesy útgáfu af þessum fantasíu- innblásnir staðir. TTONO er ​​meira í ætt við framsetningu á helvíti, en það er bara ég. Ég virðist ekki "fá" söngleiki. Fólk talar, það er saga - en svo allt í einu byrja allir að syngja í svona 4 mínútur eftir það róast þeir skyndilega niður og láta svo eins og ekkert óeðlilegt hafi gerst! Þegar þú hugsar um það eru söngleikir undarlegri en nokkur vísindaskáldsaga. Það sem verra er, TTONO (uppáhalds tegundin mín af pizzu, btw) er ekki bara söngleikur frá fimmta áratugnum heldur með óperusöng. Ópera er sönnun þess að það er til eitthvað sem heitir að ofþjálfa rödd - að því marki að hún verður að eyrnasnúið vopn frekar en leið til að gleðja hlustandann. Skýrasta dæmið um þessa dúllu er þegar Lanza og Grayson sameina Dark Side raddkrafta sína í sannarlega óþolandi dúett. Ég reyndi að lækka hljóðið. Ég lækkaði það úr 18 í 14. Síðan úr 14 í 10. Síðan 8. Ég endaði á því að lækka það niður í 1, sem er venjulega svo lágt að það heyrist bara af sérþjálfuðum hundum og ákveðnum tegundum pokadýra, og samt sem áður heyrði þessa tvo grenja eins og asna! Taktu atriðið í litla bátnum í ánni. Danza byrjar á einum af döffandi, heiladrápandi tónunum sínum og svo... ekkert. Engin dýr sjást nokkurs staðar. Jafnvel krókódílarnir, sem eru að mestu heyrnarlausir, eru allir farnir. Ef þú skoðar vel gætirðu jafnvel séð trén breyta um lit, úr grænu í gult, á nokkrum mínútum. Nei, þetta var ekki samfelluvilla, þetta var venjuleg gömul pynting á flórunni. Og þessi tré voru bara matt málverk! Ímyndaðu þér hvernig raunveruleg tré hefðu brugðist við. Ástæðan fyrir því að gler brotnar þegar háu C er ropað út úr of þungum maga óperuóperans er ekki vegna neinna eðlisfræðilögmála sem tengjast bylgjum og tíðni, heldur vegna þess að gler er aðeins mannlegt - þess vegna getur taka aðeins svo mikinn sársauka áður en þú fremur sjálfsvíg með sjálfsprengingu. Ég get hlustað á háværustu og minnst vinalegu dauðarokkshljómsveitina í marga klukkutíma, en gefðu mér bara eina mínútu af sópran og ég fæ brjálaðan hausverk.