RKO Radio Pictures gerði alvöru klassík árið 1947 og tókst meira að segja að fá hana tilnefnda til Óskarsverðlauna fyrir bestu myndina. Leiklistin, handritið, samfellan, o.s.frv., eru nánast fullkomin; og sagan er vel þess virði 82 mínútur áhorfandans. Þrátt fyrir að myndin sé mjúkur blaðberi hinnar sönnu lífssögu með því að gera morðfórnarlambið að gyðingi frekar en samkynhneigðu, munu flestir áhorfendur líta á fórnarlambið sem gyðinga samkynhneigðan -- slíkar dulargervi virkar aldrei, var kannski ekki ætlað að gera það. veldu nokkur smáatriði, en bara þér til skemmtunar. Það var ekkert kvikmyndahús í Washington, DC árið 1947, og ef svo væri vildi ég að Robert Mitchum og félagi hans myndu ekki tala í gegnum sýninguna. Það voru engir barir þar sem GI gat tekið upp fallega ljóshærða. ENGINN! Ef Robert Ryan vildi lesa nýjustu morðútgáfuna hefði hann átt að kaupa Daily News; ekki Times-Hearald, Evening Star og svo sannarlega ekki Washington Post sem þekkir ekki neitt. En þessir litlu hlutir taka ekkert í burtu frá þessari klassík. Myndin nýtur mikið góðs af algjörum skorti á söngleik, nema á meðan á tökunum stendur. Ég hef aðeins séð þetta gert í nokkrum kvikmyndum. Á neikvæðu hliðinni, síðan 1995, kemur með TMC kynningu þar sem einhver frjálslynd blasir um hvað almenningur var "tilbúinn fyrir" árið 1947... bla, bla, bla! Eins og þessi fífl eigi eitthvað við það að dæma betur. Ég myndi segja að fyrrverandi GI árið 1947 -- Mesta kynslóðin -- hafi verið miklu snjallari -- og haft betri gildi -- en einhver fréttaskýrandi, kvikmyndasagnfræðingur eða annar vitur munnur árið 1995. Settu sokk í það!