Ég gerði mér miklar vonir um þessa mynd og horfði því á hana með miklum væntingum; í rauninni vegna Kamal Hassan. Hann er magnaður leikari sem hefur markað fótspor sín á sandi tímans að eilífu. En þessi mynd reyndist vera ein versta mynd sem ég hef séð. Eftir að hafa horft á þessa mynd lítur grimmd og ofbeldi í tinna og appelsínugult út mun betur út. Söguhetjan, Raghavan, er mjög áræðinn lögreglumaður. Hver er falið að rannsaka hrottaleg raðmorð. Raghavan finnur á skilvirkan hátt tengiþráðinn í þessu máli og er nálægt því að leysa morðin og koma geðmorðingjunum, tveimur sálrænum truflunum en snilldar læknanema, á bak við lás og slá en þeir sleppa og lenda aftur í morðæði. Að lokum drepur Raghavan þá báða eftir að hafa hlíft mörgum saklausum lífum. Þessir tveir geðmorðingjar eru þeir sem ætla að koma í veg fyrir að áhorfendur fari í kvikmyndahús. Morðin og kynferðisleg áreitni og nauðganir eru sýnd mjög skýrt, sem myndin hefði getað lifað af án. Að ímynda sér að unglingar og krakkar ætli að horfa á þessa mynd í leikhúsi og mynd sem hún á eftir að mála í huga þeirra er vissulega ekki fallegt. Leikstjórinn, Gautham, ætti að gera sér grein fyrir því að hann ber líka einhverja skyldur við samfélagið og áhorfendur sína. Vissulega fer ég aldrei í bíó sem lítur út eins og nafn Gauthams á framleiðslulistanum.