Ég var nýlega 8 í mitti með því að fara og sjá þessa mynd í bíó. Þetta var tímasóun og eina tilfinningin sem maður fær að fara út úr leikhúsinu er örlítið ógleði af öllu ógeðslegu félagslegu klámi. Það hefði getað verið áhugavert ef það hefði verið alveg fáránlegt ívafi en svo var ekki svo það var einfaldlega hræðilegt með kannski einni eða tveimur senum sem hefði verið hægt að taka út og gera í mjög fínar stuttmyndir. Annað sem ég hugsaði um er hvernig leikstjórinn notar allar Finish staðalmyndir sem persónur. Það er alveg ótrúlegt hvernig þú sem enskur leikstjóri getur gert kvikmynd með verstu staðalímyndum um þitt eigið þjóðerni. Það var leiðinlegt að sitja og heyra áhorfendur sitja og hlæja að hlutum sem þeir héldu að væri dæmigerður Finish en er almennt bara að gera grín að fólki.