Ég var svo hissa þegar ég sá þessa mynd svo mikið vanmetna... ég skil hvers vegna sumum ykkar líkar ekki við þessa mynd. Hraði hennar er hægur, einkenni japanskra kvikmynda. Engu að síður, ef þú ert niðursokkinn af myndinni eins og ég, mun þér finnast þetta alls ekki vandamál. Ég verð að segja að þetta er besta gamanmynd sem ég hef séð. "Eigum við Dansu?" er oft álitið meistaraverk japanskra gamanmynda. Það er mjög ólíkt Hollywood, t.d. Austin Powers eða Scary Movies, þar sem glaumur er tryggður á nokkurra mínútna fresti. Hún er frekar létt í lund, mynd sem lætur manni líða vel. Ég elska myndina vegna þess að mér finnst hún „raunveruleg“. Söguþráðurinn er einfaldur en þó ánægjulegur. Ég var svo ánægð að sjá að Sugiyama (aðalhlutverkið) hefur fundið tilgang lífsins í dansinum. Áður en ég horfði á myndina var ég örlítið þunglyndur vegna mikillar skólavinnu. Mér fannst ég glataður. Hins vegar vakti þessi mynd mig til að hugsa um björtu hliðarnar á lífinu. Ég trúði því að ég væri á sama báti og Sugiyama; ef hann gæti fundið sjálfan sig á áhugamálinu sínu, af hverju gat ég það ekki? Það minnti mig á að "kanna mína eigin framtíð" og uppgötva hamingjuna í daglegu lífi mínu. Það er mikilvægt að hafa í huga að leikararnir eru ekki atvinnudansarar. Þó að sumum ykkar finnist dansatriðin ekki eins fullkomin og þið bjuggust við, þá líkar mér við það þar sem það lætur mér líða að persónurnar séu virkilega "lifandi" og læri að dansa þegar líður á myndina. Á heildina litið er þessi mynd uppörvandi og hlýjar um hjartarætur. Sem gamanmynd skilar hún sínu hlutverki fullkomlega. Það á svo sannarlega skilið 10 stjörnur.Og já Aoki er fyndið :-D