Ég efast um að sá sem skrifaði þetta handrit hafi nokkurn tíma í raun og veru lesið Mansfield Park...eða ef þeir hafa það var það ekki mjög vel. Engin persónanna er eins og hún ætti að vera: Fanny er lífleg og meðvituð um illa meðferð sína á meðan Sir Thomas, sem kom mjög vel fram við hana, virðist óvart hafa fallið inn í persónuleika Norris frænku. Að auki er fyrstu persónu frásögn eftir Fanny mjög óviðeigandi bæði sögunni og persónu hennar. Fanny er ekki skemmtileg kvenhetja og ég fullyrði að henni er ekki ætlað að vera það. Að auki, í kvikmyndaútgáfunni, daðrar Fanny blygðunarlaust við Edmund alveg frá upphafi, þegar þau hafa verið alin upp sem bróðir og systir! Fanny frá Austen hefði minnkað við hvers kyns daður og skáldsagan málar Fanny/Edmund-parið eins mjög óþægilegt og það ætti að vera. Ólíkt sumum öðrum Jane Austen skáldsögum (P&P, Emma), hvílir Mansfield Park ekki á styrk kvenkyns söguhetjunnar. Þetta er allt öðruvísi skáldsaga en hinar; það er ekki ætlað að vera ástarsaga. Ég horfði á þessa mynd vegna þess að ég hef nýlokið við að lesa Mansfield Park, og ég er alveg skelfingu lostin yfir því sem ég sé; Ungfrú Austen rúllar í gröfinni sinni.