Ég varð sannarlega fyrir vonbrigðum með þessa mynd sem ég hafði miklar vonir við. Það virðist hafa verið flýtt út til að nýta velgengni skrúfubolta gamanmynda á sínum tíma (þar á meðal MGM eigin "Libeled Lady", sem skartaði tveimur af sömu stjörnunum) og velgengni William Powell og Myrna Loy. Þremur árum eftir pörun þeirra voru þau enn aðlaðandi að horfa á og fylltust eldi í senunum sínum saman, en veikt handrit og fljótfærnisleg forsenda eyðileggur allar líkur á því að það verði frábært framhald af „Libeled Lady“ frá fyrra ári og „Thin“. Man" kvikmyndir sem þeir höfðu gert fyrir þetta. „Tvöfalt brúðkaup“ segir frá framleiðanda fataverslunar, Myrna Loy, sem ætlar sér að ráða lífi systur sinnar (Florence Rice), verðandi mágs (John Beal) og eigin þjóna hennar (þar á meðal eru Sidney). Toler og Mary Gordon). Þegar hinn sjálfstæði andlega William Powell kemur inn í líf hennar, eftir að hafa truflað Rice og Beal frá stöðugri stjórn Loy, hittir Loy félaga hennar. Hljómar vel hingað til, ekki satt? Já, áhugaverð forsenda skortir, sorglegt að segja, vegna þess að persóna Loy er svo einvídd að það er erfitt að líka við hana hvað þá að sjá Powell verða ástfanginn af henni, sem við vitum að mun gerast fljótlega. Þetta er enn ein tilraunin til að setja ferilsinnaða konu á sinn stað með því að breyta skoðunum sínum á henni hvers konar lífi hún hefur lifað, eitthvað sem Hollywood gerði oft á gullöld sinni. Þegar Loy segir að hún hafi ekki tíma til að bæði reka fyrirtæki sitt og hafa mann í lífi sínu, þá er það andvarp. Sem betur fer er frjálslynd Jessie Ralph um borð, annar en Powell. Salt rík, eldri kona sem hjálpaði Loy að stofna fyrirtæki sitt, hún á kunningjaskap við Powell og sér strax í gegnum flottar fullyrðingar Loy að hún hati hann. Rice og Beal eru leiðinleg hjón og öll forsenda þess að Powell komist á milli þeirra er tilgangslaus. Þá birtist fyrrverandi eiginkona Powells, sem er í rauninni ekki nauðsynlegt á þessum seint í sögunni, og síðasta brúðkaupsatriðið (þar sem fjöldi fólks reynir að komast inn í pínulitla kerru Powells) er veik tilraun til að koma með. einhver farsi. (Það er samt fyndið að Powell er sífellt að verða fyrir barðinu á hlutum sem Loy ætlaði að lemja Edgar Kennedy með; þessi hlátur er kærkomið, þar sem það eru svo fáir aðrir.) Powell og Loy myndu gera betur í tveimur síðari skrúfuleikjum, „I. Love You Again" og "Love Crazy", sem eru háþróuð, fyndin og skemmtileg. Þessi mynd reynir að vera allar þrjár, en endar með fáguðum leiðindum.