Blóm! Ef það er eitthvað sem þú tekur frá þessari mynd, þá eru það blómin. Þær eru svo áberandi og eru notaðar sem söguþráður að þú munt verða sérfræðingur í að samsama þig tívolíum og svörtum túlípanum þegar myndinni lýkur. Daisy gerist í Amsterdam og segir pirrandi ástarþríhyrningssögu milli einni stúlku og karlanna 2 í líf hennar. Annar leigumorðingja sem er atvinnumaður sem vinnur að lífinu, hinn umboðsmaður Interpol. Með pan-asískum leikara (kóreskum, Hong Kong) og áhöfn (leikstjórinn Andrew Lau frá Hong Kong, rithöfundur frá Kóreu og tælensku eftirvinnsluteymi), gæti ég ímyndað mér höfuðverkinn í samhæfingu.Park Yi (Jung Woo-sung) er leigumorðingi sem fann mjúkan stað fyrir málarann ​​Hye-young (leikinn af hinum fallega Jeon Ji-hyun). Það er ást við fyrstu sýn á túnum tízkudýranna, þar sem klaufaskapur hennar vakti athygli hans. Hins vegar, þar sem hann er feiminn og alltaf meðvitaður um hætturnar á atvinnuferli sínum, getur hann aðeins dáðst að henni úr fjarska, gert litla (eða kannski stóra) hluti fyrir hana á nafnlausan hátt, en sá sem tekur við kökunni er að senda pottadísir hennar. alla daga kl. 16:15. Hann verður verndarengill hennar úr fjarska, verndar hana og verndar hana fyrir skaða. Hye-young er ástfangin af þessum dularfulla ókunnuga manni. Hún bíður stöðugt eftir því að hann birtist, en ég velti því virkilega fyrir mér hversu erfitt gæti það verið miðað við næstum stundvíslega daisy afhendingu. Engu að síður er hún hræðilega hrærð og snortin af þessu eina verki. Hins vegar, eins og stjörnurnar vilja hafa það, mun Interpol-spæjarinn Jeong Woo (Lee Sung-jae) hitta Hye-young á bæjartorgi í einu af leynilegum verkefnum hans, og hann er líka heilluð af henni. Á svipaðan hátt, vegna starfs síns, efast hann um hvort hann ætti að gera fyrsta skrefið. Það er þar sem áhorfendum myndi finnast það pirrandi. Frúin myndi augljóslega falla fyrir röngum gaur (þá aftur, það er „góði“ strákurinn), Park Yi er reiður útaf eftirför Jeong Woo, en neitar samt að stíga út og bera kennsl á sjálfan sig, og Jeong Woo er tækifærissinni í að grípa ókeypis nafnlaus auðkenni óafvitandi. Það er næstum eins og þú viljir gefa öllum kjaft til að vekja þá alla. Fyrir utan það er það einmitt þessi spenna sem heldur þér forvitni. Og það er ógeðslega gaman að horfa á karlkyns aðalhlutverkin tvö eiga erfitt með að verða ástfangin án þess að stofna starfsferli þeirra eða ástvini í hættu. En hryggið ekki hasaraðdáendur, það er nóg af kattar-og-mús opinberunum og ósögðu félagsskap í mold Infernal Affairs, auk nægra byssubardaga, þó mér fyndist að endirinn hefði mátt vera þéttari. Að segja söguna á ólínulegri tímalínu (engar áhyggjur, það er ekki svo slæmt, þú munt samt geta fylgst með frásögninni) frá sjónarhóli allra leiðtoganna, heldur þér í spennu og nær hámarki í þríhliða klofinn skjár sem sýnir allar tilfinningar sínar í einum samruna atburði, sem mér fannst einstaklega vel gert. Þetta er falleg kvikmynd hvað varðar landslag á gróskumiklum engjum og annasömum borgartorgum, með nóg af klassískri tónlist til að róa sálina. Eins og með rómantískar kvikmyndir eru allar aðalmyndirnar augnakonfekt - stelpurnar munu eiga vettvangsdag með myndarlegu karlkyns aðalhlutverkunum tveimur, á meðan strákarnir verða að láta sér nægja dálítið dúndrandi (argh! OK lah, á vissum sjónarhornum) Jeon Ji-hyun.Ef þú ert í rómantískri mynd með jöfnu jafnvægi í hasar/spennudeildinni, þá væri Daisy þitt val. Ef þú kýst frekar hefðbundnari grátbólga, þá væri önnur kóreska myndin sem frumraun sína hér á sama tíma, You are My Sunshine, valkosturinn þinn. Og já, ég er alveg að grafa lokasenuna, sem mér fannst aðeins Kóreumenn gera það best? Minnti mig soldið á JSA einn.