Konan mín vildi sjá þessa mynd og ég fór ókvíða með. Ég hef aldrei verið mikill aðdáandi ævisögunnar - ég trúi því að kvikmyndir séu meira spennandi þegar þær eru ekki byggðar upp í fræðiritum. Fyrir utan það, þó að mér líki vel við tónlist Ray Charles, lít ég ekki á mig sem aðdáanda hans eða tónlist hans. Ég bjóst við að annaðhvort þjáist eða kæmust í gegnum þessa mynd. Ég hafði rangt fyrir mér. Þetta er grípandi saga sem er sögð í klassískum kvikmyndastíl. Raunsæið er í blæbrigðum - halla höfði persónu eftir dramatískt augnablik eða augnaráðið á meðan hún syngur. Ég bókstaflega uppgötvaði sjálfan mig þátt í þessari mynd á meðan ég horfði á hana. Jaime Foxx, sem margt hefur verið sagt um, fer fyrir hópi óaðfinnanlegra endursköpunaraðila, ekki bara tímans, heldur ERA, LÍF sem í raun var aldrei til við undir fertugu. Þessi mynd sekkur áhorfendum inn í tímann án brellna og stórkostlegra víðmynda af Titanic eða öðrum tímabilum af því tagi. Þessi mynd kynnir þér ekki tónlistarsenu 50 og 60, hún tekur þig þangað. Þetta er mynd um Ray Charles, en það ætti ekki að takmarkast við sögu lífs hans. Þetta er svona kvikmynd, eins og Saving Private Ryan eða Schindler's List, sem gerir það sem kvikmynd ætti að gera - koma þér á annan stað, annan tíma.