Ég kveikti á þessu til að sjá hina ótrúlegu Ethel Waters, en sjálfsævisögu hennar er ég núna að lesa. Ég skal viðurkenna að ég missti kjálkann þegar svínakótilettur og vatnsmelónuvísanir fóru að rúlla inn, en fólk getur ekki litið á þessa mynd sem staðalímynda eða kynþáttafordóma. Þetta er nokkurn veginn stuttmynd gerð af blökkumönnum, fyrir blökkumenn á þeim tíma þegar skemmtanaiðnaðurinn var nokkuð aðskilinn og staðalmyndir þeirra sem hlut eiga að máli voru brandarar síns tíma, gamlar stefnur ýktar fyrir húmor. Við sjáum svartar nútímamyndir gera það sama, en með nýju straumunum (stereótýpum), "ho's" og "hood" og þess háttar. Ég held að ef þú lítur aftur í tímann eftir áttatíu ár, þá myndirðu komast að því að kvikmyndir í dag munu líta jafn rasískar út. Það sem áhorfendur ættu að meta við þessa mynd eru hæfileikar Waters og Sammy Davis Jr., sem er á stærð við hálfan lítra, sem smellir á samtímamann sinn, Shirley Temple, og lítur ótrúlega eins út í andliti og hann gerði þegar hann var fullorðinn. Allir sem tóku þátt í þessari mynd skemmtu sér greinilega vel við gerð hennar. Af hverju ekki að njóta þess eins og það er, í stað þess sem þú heldur að það hefði átt að vera?