Það er áhugaverð æfing að verða vitni að fyrstu verkum frábærra listamanna. Stundum, jafnvel án þeirrar 20/20 framtíðarsýnar sem baksýn býður upp á, geturðu séð tannhjólin og hjólin sem gera þetta fólk að því sem það er. Hér á eftir fer ein slík innsýn inn í fortíð Christopher Nolan, eins af miklu tímaskekkja sögumanni nútímans. Kvikmyndagerðarstíll Christopher Nolan leggur mikla áherslu á afhendingu sögunnar. Þó að fólk gæti kvartað yfir því að það byggist of mikið á breytingum tímans fram og til baka, þá finnst mér samt heillandi að sjá hvernig hann notar þessa einu tækni öðruvísi í hvert skipti. Memento var sennilega flóknasta saga sem ég hef séð. Afsláttur harðsvíruðu tortryggnanna sem segja að þetta sé gamalt kjötstykki vafinn í fínan dress. Memento sýnir hvernig hægt er að breyta jafnvel einföldustu sögum í hugvekju. Prestige, sem var talsvert svipt í samanburði, sýndi enn sköpunargáfu í því hvernig sögur hennar þrjár voru samofnar. Jafnvel í þrotnu fyrirtæki eins og Batman seríunni stráði Christopher Nolan nokkrum af framúrskarandi garnvefnaðarbrögðum sínum og hleypti nýju lífi í myrka riddarann. Eftirfarandi er ákafur saga um ráðabrugg og leyndardóm, þar sem við sjáum dilettant rithöfund, sem verður a. tregur voyeur, sem gerist óafvitandi vitorðsmaður að ýmsum smáglæpum og sér loks fyrir endann sem enginn hefði búist við. Eftir að hafa aldrei heyrt um Following áður hafði ég ekki hugmynd um við hverju ég átti að búast. Á hverjum tímapunkti hélt myndin mér að giska á hvert hún leiddi mig. Þar sem leyndardómshornið var skýrt var ég stöðugt að reyna að átta mig á hvað myndi gerast næst. Og þar finnst mér myndin heppnast svo vel. Myndin hefur marga þætti sem leiddu mig af stað á marga villigötum. Myndin er algjörlega í svarthvítu og sögð á mörgum tímalínum, sem báðar þykja brella þessa dagana. Eftirfarandi gerir allt þetta á sem minnst formúlulegan eða tilgerðarlegan hátt og mögulegt er. Það virðist ekki vera ástæða fyrir því að sagan sé sögð með þeim hætti sem hún er, en manni líður ekki eins og maður sé tekinn í bíltúr. Skortur á tilgerð eða sjálfsmeðvituðum hroka er það sem gerir þennan sögustíl að virka. Mjög mælt með!