Þegar dóttir mín á háskólaaldri var í leikskóla birtist þessi smásería á A&E frá 8-9 á hverjum morgni. Ég og nágranni minn gerðum sáttmála um að við myndum ekki missa af einni mínútu af Jane Eyre og börnin okkar mættu of seint í leikskólann á hverjum morgni alla vikuna. Góður kostur. Ég var búinn að gleyma hversu mikið ég elskaði þessa mynd þar til ég fékk út gamla VHS eintakið mitt nýlega. Timothy Dalton er mjög myndarlegur, en samt fullkominn sem Rochester. Dökkt, brjálað andlitið, valdsmannsleg framkoma með húmor og blíðu var beint af síðum bókarinnar. Þrátt fyrir að Dalton borði smá landslag, gat ég ekki setið í mér aðlögun með hinum sjúklega William Hurt eða gremjulega Ciaran Hinds í aðalhlutverkum. Galdurinn hér er sá að konur elska Dalton og festast í rómantíkinni. Ég myndi elska að vita hvað er orðið af Zelah Clarke. Hún er dauð áfram sem Jane, hljóðlát, formleg, segir bindi með aðeins augnaráði. Glampinn í augum hennar gefur áhorfendum innsýn í styrkinn og andlega náttúruna sem hjálpaði Jane að lifa af illa meðferð sem hún varð fyrir í æsku. Gagnrýni á frammistöðu hennar sem „tré“ er á villigötum. Þjónn á almennu ensku heimili hefði einmitt haldið svona framkomu, en hún talar af ástríðu þegar hún er yfirbuguð af tilfinningum. Ólíkt mörgum öðrum skjá Janes, virðist hún nógu látlaus til að vera Jane en samt nógu falleg til að leyfa áhorfendum að kaupa Rochester aðdráttarafl að henni. Samtal Bronte er stór hluti af því hvers vegna bókin þolir handritið heldur miklu af því ósnortnu. Dalton og Clarke fanga samspil Jane og Rochester af hnyttni og hljóðlátri styrkleika. Þrátt fyrir að Jane virðist látlaus og sæt eins og vanillukrem, neitar hún að láta hýrast af dimmu, blússandi Rochester. Leiðtogarnir tveir leika fallega saman. Þetta er fullkomnasta aðlögun á bestu rómantísku skáldsögu allra tíma.