Til hamingju með þolinmæði Paul Muni, sem eyddi klukkustundum og klukkustundum í förðunarherberginu á hverjum degi til að líta út fyrir að vera Zola. Muni var ein stærsta stjarnan á þriðja áratugnum og ég velti því fyrir mér hversu margir í dag - aðrir en klassískir kvikmyndaáhugamenn - vita eitthvað um það. Hann var risi í bransanum í að minnsta kosti áratug. Hann hefði getað unnið Óskarsverðlaunin fyrir þennan leik, sem hefði gefið honum tvö í röð, þar sem hann vann þau fyrir að leika Louis Pasteur árið áður. Mín eigin skoðun er sú að þó hann hafi haft tilhneigingu til að ofleika svolítið, þá held ég samt að hann hafi verið einn af stórleikurum "gullaldarinnar". Hvaða hlutverki sem hann gegndi; þú varst hrifinn af skjánum þegar þú horfði á hann. Ólíkt hlutverki Pasteurs fannst mér þessi saga vera aðeins of mikið af því sem við höfum séð á síðustu 60 árum: að fara yfir borð til að gera frjálslyndan hetju. Jafnvel árið 1937 gat Hollywood ekki bælt niður fyrirlitningu sína á lögreglunni eða hernum og gerði það hér að verkum að segja okkur hversu „spillt“ þessi samtök eru. Kvikmyndagerðarmenn elska það bara þegar vald er mótmælt og sigrað. Í því sambandi er þessi mynd langt á undan sinni samtíð þar sem við höfum séð þetta stórmerki síðan á sjöunda áratugnum. Hins vegar verður að taka fram að staðreyndir styðja þessa sögu. Það dregur heldur ekki á nokkurn hátt úr afrekum Zola sem félagslegs umbótasinna, að losa sig við ákveðna illsku. Gott hjá honum! Ég vildi að þeir hefðu eytt meiri tíma í að sýna það, en að einbeita sér að einni tilraun.