Mjög, mjög dónaleg kvikmyndaferð hér með Stella Stevens sem tekur leiðbeiningar frá einhverjum í dulargervi (það tók mig ekki langan tíma að giska á hver það var) í Old Nevada Town fyrir utan Vegas fyrir peningarán á Circus Circus hótelinu í Las Vegas. Stevens leiðir stelpugengið sitt af þremur og þær komast að því að þær verða að bregðast við miklu hraðar en búist hafði verið við. Þrátt fyrir snyrtilegt útlit á Las Vegas á 7. áratugnum, mjög meðalmennskan en samt trúverðugan leik flestra sem taka þátt og söguþráð með möguleikum, verpir Las Vegas Lady einu stóru leiðinlegu eggi. Það virðist vera að eilífu að myndin fari í gír, og þegar hún gerist þá sprettur hún bara hér og þar og hraðar sér aldrei. Ég varð fyrir nokkrum vonbrigðum með þessa mynd. Auðvitað bjóst ég ekki við neinu frábæru, en ég hélt að minnsta kosti að þetta gæti verið ein af þessum nettu exploitation myndum frá 7. áratugnum eða eitthvað álíka. Ekki einu sinni nálægt því. Enginn deyr. Það er slakur byssubardagi á milli brjálaðs Stuart Whitman og hins opinbera George DiCenzo, einu ári áður en hann lék stórkostlega frammistöðu hans sem saksóknara Bugliosa í Helter Skelter. Byssubardaginn hefur alla þá spennu að horfa á foss. Það er eitt högg og eitt höfuðhögg með barefli. Fyrir utan það ekkert í aðgerðum. Og hvað stelpurnar varðar, ekki búast við miklu þar heldur. Stella og stelpurnar hennar (báðar mjög miðlungs en samt ágætar hæfileikar, fara í gufubað og bað. Hvað sjáum við? Ekkert nema hverfult hliðarsnið. Stella klæðist þessum fínu opnu blússum sem leggja áherslu á alvöru hæfileika sína, en ég vildi að hún hefði verið það aðeins opnari með frammistöðu hennar. Þannig gæti ég skrifað eitt sem myndi mæla með myndinni. Því miður átti það ekki að vera, og ég hef lítið að segja í þágu þessarar myndar. Þetta er ekki hræðileg mynd á nokkurn hátt , það hefur bara ekkert að gera fyrir það heldur.