Í sjálfsævisögu sinni greinir Laureen Bacall frá því að Bogie hafi sagt henni að hún ætti ekki að gera svona asnalegar myndir eins og þessa eða eitthvað álíka. Á þeim tíma var Douglas Sirk merktur „kvennakonur“, í rauninni var hann endurreistur til hylli kl. að minnsta kosti í Evrópu, eftir að hann hætti að leikstýra. Og þegar hann tók upp "written on the wind" átti Sirk aðeins þrjár myndir eftir að gera: "tarnished Angels", "A time to love and a time to die", meistaraverk hans, IMHO, og að lokum" Eftirlíking af lífi"(1960). Svo varð þögn. Reyndar hafa Bacall og Hudson persónur Sirk ekki áhuga. Þær eru of beinar, of dyggðugar. Dorothy Malone -sem kom í staðinn fyrir fyrrverandi þýsku stjörnu sína Zarah Leander - og bróðir hennar Robert Stack sjá um aðaláhugamál söguþráðarins. smíðað í sífellu, megnið af myndinni er langt afturhvarf. Óstöðugleiki bróður og systur, frá fjölskyldu ríkra olíueigenda í Texas, er dreginn fram á sjónarsviðið af skrautlegum fötum og grimmum bílum sem fara á hámarkshraða í þyrlu landslag. Umbreyting Malone í lok myndarinnar er töfrandi: jakkaföt og chignon, að leika sér með lítinn borholu: hún er tilbúin í lífið, uppreisnarmaðurinn er tamdur. Núna ein, vegna þess að hún hefur misst Hudson (en samt sem áður, hann var ekki ástfanginn af henni). Þessi endir er svolítið afturhaldssamur, en melódrama er par excellence afturhaldssamt; þremur árum síðar, í "eftirlíkingu lífsins", Sarah-Jane (Susan Kohner) verður kennt um vegna þess að hún veit ekki hvar hún er.