Taktu lélegt handrit, einhvern ömurlegan leik og hentu inn pólitískt rangri siðferðissögu og hvað færðu? Eitthvað sem á að standast fyrir vandaða fjölskylduskoðun. Seven Alone er saga fjölskyldu á 19. öld sem ferðast um Ameríku í vagnalest í von um nýtt líf í Oregon. Það eru sjö börn (þrír strákar, þrjár stúlkur og barn sem ég er ekki alveg viss um) þess vegna er titill myndarinnar. Sagan opnar á því að fjölskyldan lifir eðlilegu lífi á 19. öld á bóndabæ í miðjunni. af hvergi. Elsti sonurinn John er bráðþroska unglingur, „latur og ekki til neins“ eins og faðir hans minnir hann stöðugt á. Við sjáum strax að hann hefur hneigð fyrir hagnýtum brandara þegar hann bindur streng við hár sofandi systra sinna og tengir það við nálægan múl. Þegar múldýrið er hreyft er auðvitað greyið stelpunum kippt úr rúminu. John er gripinn af föður sínum og er strax refsað með ól. Sama dag fer vagnalest í gegn. Pa freistast til að taka þátt þar sem það lofar nýju lífi í villta, villta vestrinu. Þannig að fjölskyldan festir eigur sínar og leggur af stað. Allt frá upphafi virðist myndin veik og áhugamannleg. Leikurinn er undir einkunn, eins og úr einni af þessum myndum sem sýndar voru í skólanum um frumherjanna. Ég get hins vegar ekki kennt leikurunum um, því línurnar í þessari mynd eru kjánalegar og bara of sjúklega sætar og bjartsýnir. Ég verð að segja ykkur að ég náði þessari mynd á meðan ég fletti rásum einn leiðinlegan laugardagseftirmiðdag á kristilegri sjónvarpsstöð. Sjálfur var ég ekki trúarlegur, ég horfði skelfingu lostin á þegar Seven Alone kom með siðferðislegar yfirlýsingar sem voru ekki bara úreltar heldur beinlínis móðgandi! Ef ég væri góður kristinn myndi ég vona að ég hefði haft gott vit á því að kvarta við sjónvarpsstöðina fyrir að hafa útvarpað svona rusli. Hins vegar, vegna þess að ég er tortrygginn, trúlaus og með vondan húmor, kaus ég að halla mér aftur og hlæja sjálfan mig kjánalega. Í einni af upphafssenunum er hlutverk föðurins sem strangur höfðingi hússins komið á fót þegar hann stingur upp á hugmyndinni um að fara til Oregon til konu sinnar. Svar hennar er heitt "Yfir líkið mitt." Það er búist við að við hlæjum, býst ég við, þegar myndin snýr að næsta atriði með Pa og Ma brosandi þegar hann stýrir vagninum um sléttuna. Ó, ég geri ráð fyrir að jafnvel traustasti femínisti yrði að viðurkenna að þetta "faðir-veit-best" viðhorf var normið í þá daga, og það mætti ​​halda því fram að þörf væri á slíkri einræðisstjórn þegar lífskjör voru erfið, en ég fékk einhvern veginn fannst þessi mynd styðja þessa hugmynd, jafnvel í dag. Yndisleg skilaboð frá kristilegri sjónvarpsstöð. Hvað sem því líður þá versnar allt fyrir fjölskylduna og siðferðileg heilindi kvikmyndanna eru enn minni. Indverji (eða indíáni) rænir John þar sem hann lá sofandi úti á akri. Eins og venjulegur villimaður tekur Indverjinn föt og eigur Johns. Sem betur fer er Pa, með hjálp vegfaranda Kit Carson, fær um að drepa Indverjann, sem og nokkra afbrotavini hans. Kit Carson segir John að faðir hans sé sannkölluð hetja. Fjölskyldunni fylgir heimilislæknir vagnalestarinnar, Dr. Dutch (leikinn af Aldo Ray). Hann deilir tilfinningum Pa um John og segir að hann sé gagnslaus krakki. Kannski svo, en hann er líka það besta við þessa mynd. Læknir Aldo Ray er bóndi, sem virðist ófær um að reima sína eigin skó, hvað þá að meðhöndla eina stúlkuna fyrir fótbrot. Sem betur fer grét unga barnið ekki þegar vagninn hljóp yfir og sleit fótinn hennar í tvennt, því Dr. Dutch virtist ekki hafa viðeigandi hátt við rúmið. Við þekkjum galla þess að gera sífellt lítið úr barni. Hér er mynd sem ýtir undir þessa hegðun. Síðar fær pa matareitrun, eða eitthvað, ég var ekki að fylgjast mikið með og hann deyr. Dauðarúmið hans er efni sem frábær leikur er gerður úr. Í hreinskilni sagt leit maðurinn ekki einu sinni út fyrir að vera veikur. Skömmu síðar deyr mamma líka. Börnin eru látin sjá um sig sjálf. Og þá hefst hið raunverulega ævintýri. Með því að renna sér í gegnum flúðirnar, hitta fleiri Indverja (þessir eru þó ágætir) og fara í gegnum snjóþungt landslag, þessi börn gera þetta allt. Og ég var eftir að hugsa: "Þvílíkt sorp!" ​​Fyrirgefðu, en það var ekkert frelsandi við þessa mynd. Þetta lággjalda litla hús á sléttunni er skammarleg tímasóun og móðgun við „fjölskyldur“ alls staðar. Ég er hissa á því að árið 1975, í lok femínistahreyfingarinnar, og á þeim tíma þegar meðferð á innfæddum Ameríkönum var að komast í brennidepli, að eitthvað slíkt væri í raun hægt að búa til.