Einhvern tíma ætlar einhver að skrifa ritgerð þar sem „Fury of the Wolfman“ eftir Paul Naschy er líkt við hinar frábæru spænsku súrrealistamyndir, „L'age D'or“ og „Un Chien Andelou“. Naschy myndin er meistaraverk óráðs frá upphafi til enda. Dali og Bunuel elskuðu hana líklega og átu sig af hjörtum þegar þeir sáu einhvern gera með svo auðsýnilega auðveldum hætti það sem þeir þurftu að gera heilann til að ná fram. Myndina skortir samræmda uppbyggingu þó að hún hafi söguþráð sem færist frá A til B til C .. Eitthvað rugl um „prófessor Walterman“ - fornafn hans, sjáðu til - sem var bitinn af Yeti-skrímsli í leiðangri til Tíbet og hefur ekki verið samur síðan, sem er skiljanlegt. Einn af afbrýðisamur samstarfsmaður hans, geðveik dóttir Wolfsteins læknis, veit um ástand hans og upplýsir að eiginkona hans hafi haldið framhjá honum. En það er uppsetning fyrir snúinni vísindatilraun til að sleppa lausu tauminn innra dýrið hans."Walterman" snýr út, breytist í varúlf, drepur nokkra, fær raflost, deyr, er grafinn, ógrafinn, fluttur í kastala fullan af sirkusviðundur, tengt við ýmsar vélar, snert með ýmsum rafbrellum, sprautað með öflugum elixírum, hlekkjaður, breytist í varúlf, kona í kvöldkjól með lærhá nasista-fetish-stígvél svífur hann, hann flýr, hjálpar fallega kvenkyns lækninum að finna leið hennar út úr kastalanum, bætir sirkusviðundrinu af með bardagaöxi, breytist að lokum aftur í varúlf og þarf að berjast til dauða við kvenkyns varúlfs holdgun svikandi eiginkonu sinnar. Konan með nasistastígvélin skýtur hann með silfurkúlum úr Luger skammbyssunni sinni, þau deyja saman og fallegi læknirinn gengur af stað fram eftir morgni með fögru fréttamanninum sem gerði ekkert. "Sjáðu! hvað þetta er fallegur dagur!" "La furia del Hombre Lobo" var skrifað af Paul Naschy í flýti. Upphaflegi leikstjórinn Enrique Eguilez var rekinn og í hans stað kom José María Zabalza, drukkinn sem var alræmdur ölvaður alla framleiðsluna. Hann var oft óvinnufær (þó hann hafi fundið tíma til að kenna 14 ára frænda sínum að gera nokkrar breytingar á handritinu) og Naschy endaði með því að leikstýra stórum hluta myndarinnar án viðurkenningar. Zabalza safnaðist nógu mikið til að klippa nokkrar hasarsenur úr einni af fyrri myndum Naschy, "Mark of the Wolfman". Atriðin voru sem betur fer nógu góð til að nota tvisvar, jafnvel þótt búningarnir væru ólíkir, og hjálpuðu til við að auka sýningartímann eftir að Zabalza neitaði að fara fram úr rúminu til að klára myndina. Eftirvinnsla var martröð. Enginn vissi hver var að klippa, peningarnir tæmdust, aðalprentunin hvarf um stund, og svo á forsýningu fyrir kvikmyndadreifingaraðila kom framkvæmdastjórinn og fann Zabalza þvagi í ræsinu fyrir framan leikhúsið. Hann var of drukkinn til að finna klósettið en hann komst að minnsta kosti upp að kantinum. Samt virkar myndin einhvern veginn, ef þú leyfir henni. Það kemur inn í þessar atavistic minningar sem við eigum um grugguga kastala, hvelfdar katakombu, keðjur, svipur, myrkur heiðar. Aðdáendum slíkra hluta mun finnast það dáleiðandi áhorfanlegt jafnvel þótt sagan í heild sinni meiki ekki mikið sens vegna brotinnar ósamfellu í framkvæmdinni. Í einni senu hennar grenjandi rigning og úlfurinn vælir á eldingunum; í næsta skoti þornar beinið á honum og hann grenjar við fullt tungl. Svo rignir aftur. Og samt líturðu ekki á það sem svik. Það er eins og draumur sem er að þróast þar sem mótsagnir eru mögulegar, andstæður eru þær sömu og afleiðingar valda; Fyrst tekur úlfurinn upp rafmagnssnúruna og öskrar, og svo byrjar kapallinn að neista af rafmagni. Fólk segir lágt kostnaðarhámark skaða heildaráhrifin -- ég segi að myndin hefði ekki verið hægt að horfa á ef þeir hefðu haft pening meira til að eyða. Það er dásemd að búa til eitthvað úr engu og tekst ekki vegna þess sem það gæti haft, heldur vegna þess sem það gerir. Það er auðvelt að hlæja að svona hlutum og enn auðveldara að vísa því á bug. Galdurinn er að geta séð í gegnum ringulreiðina, eða öllu heldur að líta á glundroðann sem hluta af áhrifunum. Paul Naschy lést í síðustu viku, 75 ára að aldri. Hann hafði verið veikur af briskrabbameini í eitt ár eða lengur, var að vinna að kvikmyndaverkefni allt fram á síðustu daga hans, en lést í Madríd á Spáni ásamt fjölskyldu sinni á meðan hann var í lyfjameðferð. Ríkur, fjölbreyttur og furðu langur ferill hans er arfleifð manns sem þrjóskast stundar listræna sýn sína andspænis almennu áhugaleysi. Og samt í okkur öllum er ellefu ára krakki sem mun horfa á kvikmyndir sínar eins og "Fury of the Wolfman" í hrifningu. Jafnvel fólk sem líkar ekki Euro Horror mun uppgötva eitthvað í þessari mynd til að dásama, þó ekki væri nema í eina mínútu í nokkrum stöðum. Þú getur fundið það ókeypis á Archive.Org eða jafnvel keypt það á DVD fyrir nikkel. Það er miklu, miklu meira virði. Skemmtilegt að Naschy var skelfingu lostinn þegar hann frétti að margir aðrir eins og ég líti á þessa snúnu, veiku, heilabiluðu litlu kvikmynd sem klassíska, ef ekki beinlínis meistaraverk Cinema Dementia. Vandamálin sem hann lenti í við framleiðsluna og klúður kvikmyndar sem var skilin eftir voru kannski of persónuleg listræn vonbrigði til að Naschy gæti fyrirgefið. Ég myndi aldrei þora að fyrirgefa honum það, en ég ætla að segja þetta: Ég vil frekar horfa á "Fury of the Wolfman" á sínu dónalegasta, mest klipptu og niðurlægða prenti á öllum skjánum en nokkru sinni að sitja í yfirþyrmandi, andstyggilegu vitleysu. að grenja í svínaflensubíóunum þessa eða aðra helgi. Heimurinn missti frábæran listamann í þessum mánuði. Horfðu á kvikmyndir hans og mundu.9/10