Þessi mynd var svo hræðileg, svo leiðinleg, svo illa varpað -- það tók mikla vinnu til að gera það sem hefði átt að vera öruggt að vera svona svívirðing. Ég elska Lucille Ball, en hún var algjörlega hrifin í þessari mynd. Of gömul, gat ekki sungið, hljómaði eins og vörubíll sem hellti möl jafnvel þegar EKKI var sungið - og stærsta syndin af öllu - HÚN VAR EKKI FYNDIN. JAFNVEL LÍTIÐ. Stúdíóið skaut sig í fótinn með þessari, og fyrir að eyðileggja það sem hefði átt að vera stórkostleg skjáútgáfa af stórkostlegum sviðssöngleik, þá eiga sumir aðrir líkamshlutar skilið að hafa verið særðir líka - eða kannski vantaði þá hluti. Það gæti útskýrt það. En fyrir Lucy að halda að hún væri rétt í hlutverki sem krafðist SÖNGS -- ja, það er það sorglegasta af öllu. Það er mjög gott að þekkja takmarkanir sínar. Jafnvel goðsögn getur ekki komið út úr svona lykt og lyktað eins og rós.