Ég hefði ekki vitað um þessa mynd ef ekki hefði verið tilnefning til Óskarsverðlauna hennar sem „óvænt“ fyrir bestu teiknimyndina. Sem betur fer kom það að því að ég gat horft á þennan líflega litla fjársjóð. Sagan er um barnið Brendan sem var frændi hins áhrifamikla og ofverndandi ábóta í Kells bænum. Aðalstarf ábótans er að byggja vegg til að vernda Kells frá árásarvíkingum. Dag einn leitaði Aiden, hinn virti teiknari frá Iona, skjóls hjá þeim. Aiden opnar augu Brendan fyrir myndlistarlistinni og tálbeitu umheimsins. Á leiðinni vingaðist Brendan við hvíta skógarsprotann Aisling, þar sem hann leitaðist við að endurheimta fornan kristal sem var ómetanlegur fyrir nákvæma list myndskreytinga bókarinnar."The Secret of Kells" er ólíkt flestu hreyfimyndinni sem gefið er út þessa dagana. Það er nokkurs konar afturhvarf þar sem myndskreytingarnar eru gerðar í sterkum geometrískum línum og hönnun án mikillar umhyggju fyrir raunsæi, eins mikið og táknfræði. Hreyfingar þessara lína minna á einfaldan en samt fljótandi hreyfimyndastíl sem notaður var í upphafsröð "Kung Fu Panda." Hins vegar er það stórkostleg litanotkun sem er helsta undrun áhorfenda. Rauðu litirnir sem notaðir eru í innrásarröðinni í víkingum eru ógleymanlega ásækjandi. Reyndu að ná þessum hljóðláta gimsteini kvikmyndar. Það er kærkomið hvíld frá öllum tilgangslausu sprengjutilraunum núverandi teiknimyndaferða eins og "Monsters vs. Aliens" og þess háttar. Dreifður keltneskur söngleikur er áhrifaríkur til að kalla fram þá fantasíutilfinningu sem gegnir myndinni. Allt í lagi, sagan gæti verið svolítið grunn og endirinn dálítið ófullnægjandi. Ég hefði viljað vita meira um bókina sem Brendan og Aiden voru að vinna að. En skýr stjarna þessarar myndar er greinilega ótrúlegt stílfært listaverk hennar, sem sagt er byggt á listaverkinu í hinni raunverulegu Book of Kells.