Við skulum sjá: hverjir eru kostir þess að horfa á Piranha, Piranha? Jæja, ef þú hefur aldrei séð neitt sem tengist Venesúela, þá er mikið af ferðasöguupptökum af bæði Caracas og sveitinni (og frumskógarhliðinni), og af hinum ýmsu frumbyggjum í vinnu og leik, svo og fullt af frumbyggjum dýralíf. Ef þér líkar við William Smith, þá spilar hann dálítið git (eins og hann hefur alltaf verið vanur að gera). Og það er um það bil. Ef það væri ekki fyrir William Smith gæti þetta sennilega farið fram sem fjáröflunarmynd fyrir Save the Children eða einhver önnur samtök sem gagnast "þriðja heiminum". Eina skiptið sem þú sérð raunverulega fiskinn í titlinum er á upphafsupptökunum. Enginn stökkbreyttur drápsfiskur eins og í Piranha sem heitir Piranha eftir Roger Corman. Þú myndir reikna með tvöföldum fiskum í titlinum að það væru tvöfalt fleiri skrímslafiskar sem ráku persónurnar, en því miður, þetta er ekki raunin. Sagan byrjar á því að ljósmyndari og bróðir hennar koma til Venesúela til að gera sögu um einn af síðustu ósnortnu stöðum á plánetunni, en hvatning þeirra breytist fljótt í að vilja finna demöntum, sem greinilega er nokkuð mikið af þar. Það er ekki mikið af raunverulegum hasar eða hættu í þessari mynd. Það sem hefði getað orðið spennandi mótorhjólakeppni er sljóvgað af fjölda landslags- og dýraupptaka sem er sett inn í það til að draga fram sýningartíma kvikmyndanna. Það er ekki mikið meira hasar fyrr en á síðustu fimmtán mínútunum eða svo af myndinni (sem snýst líklega um hversu lengi myndin myndi endast án allra ferðasögunnar). Að mínu mati eru einu leiðirnar sem kvikmynd getur raunverulega verið SLÆM kvikmynd er að vera leiðinlegur eða ótrúlega heimskur. Piranha, Piranha á svo sannarlega rétt á þessu fyrrverandi merki, og er ansi bölvað nálægt því síðara. Eina ástæðan fyrir því að ég gef henni ekki „1“ er sú að viðbættu myndefnið er áhugaverðara en restin af myndinni.