VIÐVÖRUN: Að lesa þessa færslu eftir að hafa horft á myndina! Eins og 'Easy Rider' sem kom út ári áður, reynir 'Joe' að sýna hvað gerist þegar mótmenningin og almenna (að vísu hægrisinnuð) Ameríka mætast: ofbeldisfullur endir fylgja. Þrátt fyrir að þessi mynd sé að mestu leyti hægfara sýning á hefðbundnu "gamla" amerískum siðferði á móti "gera-það-líður-vel" lífsstíl sjöunda áratugarins, þá er hún líka athugasemd um yfirstétt á móti lág-miðju. bekk og vanhæfni þeirra til að hittast á miðjunni eins og sést þegar Comptons mæta Currans. Boyle's Joe táknar kynslóð sem er föst á fjórða og fimmta áratugnum þar sem 'Drepið kommúna fyrir mömmu (eða jap eða hippa ef það er málið) er í lagi svo lengi sem það hjálpar og bjargar Ameríku. Joe og eiginkona Mary Jo eru greinilega erkitýpur Archie Bunker og eiginkonu Dingbat, Edith. Endirinn á þessari mynd - sem verður að eilífu þekkt fyrir að vera ofbeldisfull (en ekki blóðug - ekkert blóð sést) er þó misjafn. Joe sprengir (í orði) hippakynslóðina og leggur sig síðan (bókstaflega) niður með þeim til að síast inn í fjölda þeirra til að finna dóttur Comptons - þegar greinilega hefði hann átt að vera hrakinn af hugmyndinni en afsalar sér aðskilnaðarhugmyndinni í þágu kynlífs. Þegar hann er svikinn með þjófnaði (lesist: traust eldri kynslóðar til nýrri kynslóðar) slær hann í gegn óvæginn keðju morða. Kannski er það vegna Tarantinos frá Hollywood sem áhorfandinn býst við blóðstraumsdauða í lokasenunni, en blóðlausu skotárásirnar þrá hvers kyns áhrif eða raunsæi. 'Joe' er ekki frábær mynd, en hún er áhugaverð sýning á stéttar- og menningarfirringu og dýralegum undirliggjandi öfgum við kynslóðabilið.