Eftir að hafa elskað 'Paris, Je T'aime', bjóst ég mjög við þessari mynd og ég viðurkenni að ég fór inn með miklar væntingar, en varð fyrir miklum vonbrigðum af ýmsum ástæðum. Þó bjóst ég ekki við endurgerð af 'Paris' í New York bjóst ég við sömu uppbyggingu. Það sem mér líkaði við 'Paris' var upplausn hverfanna. Þú fékkst tilfinningu fyrir stíl hvers leikstjóra og sögunni sem þeir vildu segja. Í 'NY' er enginn skýr aðskilnaður á sögunum, á mismunandi stöðum í myndinni rekast persónur úr mismunandi sögum hver í aðra sem olli því að ég ruglaðist um hvern ég var að horfa á og hvað nákvæmlega var í gangi. Einnig var skiptingin í leikstjórn augljós en ruglingsleg þar sem ekkert flæði var. Annað sem ég elskaði við 'Paris' myndina var mismunandi ást. Þetta var ekki allt rómantískt. Það var ást á milli foreldra og barna þeirra, óendurgoldin ást, einmana, miðaldra kona sem þráði ást o.s.frv., það kannaði svo mörg lög af margbreytileika ástar milli manna. „NY“ virtist aðeins fara í oddvita, yfirgengilega kynhneigð. Það voru nokkrar innleysanlegar stuttmyndir (eldri hjónin höfðu eytt ævi saman, stuttmynd Julie Christie), en í heildina vakti 'NY' myndin engar tilfinningar hjá mér. Ég tengdist engum karakterunum eins og ég gerði með 'Paris'. Ég man að ég horfði á 'Paris' og fann fyrir djúpri sorg, einmanaleika, þrá, von, undrun... það hafði bara svo mikla sál. Fyrir mér var engin sál í 'NY' myndinni. Kannski ef ég hefði farið inn í hana án þess að hafa 'Paris' yfirvofandi aftan í heilanum á mér til samanburðar hefði þessi mynd getað fengið betri viðbrögð, en sem sjálfsmynd -Titilinn endurtaka af 'Paris, Je T'aime' Ég varð fyrir miklum vonbrigðum.