Ég hef horft á þessa mynd að minnsta kosti 30 sinnum, kannski oftar, og í hvert skipti sem ég horfi á hana dreg ég inn í myndina og aftur til 1963! Kvikmyndin tekur mig í nostalgíufrí í hvert sinn sem ég horfi á hana. Ég held að það sem er mikilvægt að segja hér er að ég var 15 ára árið 1963 og ég man "áður en Kennedy forseti var skotinn og áður en bjöllurnar komu." Ég finn fyrir mér segja eitthvað eins og: "Ég bar vatnsmelónu." og fattaði svo hversu heimskulegt þetta var! Jennifer Gray leikur Frances "Baby" Houseman í Dirty Dancing. Baby ætlar að byrja í háskóla í haust. Hún fer til Kellerman í frí með fjölskyldu sinni (mömmu, pabba og systur Lisa). Einn af dönsurunum, Penny (leikinn af Cynthia Rhodes) verður ólétt af annarri starfsmanni (einn af háskólastrákunum sem Max Cantor leikur) og hefur tækifæri til að fara í fóstureyðingu en það er á kvöldin sem hún og Johnny (Patrick Swayze) ætla að dansa á nálægu hóteli.Þannig er þörf á útfyllingardansara fyrir Penny. Johnny er sannfærður af Penny og Billy frænda hans (Neal Jones) um að hann geti kennt Baby að dansa í tæka tíð fyrir sýninguna. Barn að læra danssporin með Penny og Johnny eru dásamlegar senur! Faðir Baby (Doctor Jake Houseman leikinn af Jerry Orbach) kemur Penny til bjargar þegar fóstureyðingin er gerð rangt. Dirty Dancing leiddi til mín í þetta skiptið í sögunni þegar stúlkur urðu óléttar og fóru í fóstureyðingu í bakherbergjum af slátrara. Um þetta leyti (1963) dóu margar stúlkur í raun af þessari tegund fóstureyðinga - en þá voru ekki margir möguleikar fyrir stelpu. Lonnie Price leikur frábæran yfirburða barnabarn (Neil Kellerman) við Max Kellerman eftir Jack Weston. Jane Brucker stendur sig frábærlega sem pirrandi systir Baby, Lisa Houseman. Tónlistin er frábær og dansinn dásamlegur! „Skítugu dansararnir“ eru alveg yndislegir og mjög kynþokkafullir - ég finn undrun Baby þegar hún sér þá fyrst dansa og segir: „Hvar lærðu þeir að gera það?“. Jennifer Gray og Patrick Swayze eru bara fullkomin saman í sitt hvoru lagi hlutverkum. Lag Patricks, "She's Like The Wind" fær tár í augun í hvert skipti sem ég heyri/horfi á það í þessari mynd. Myndin endar á uppsveiflunni, en lætur þig langa til að vita hvað gerist næst í lífi Baby og Johnny. Dirty Dancing gefur eitthvað nýtt í hvert sinn sem það er horft á það - Það dáir áhorfandann af nostalgíu, tilfinningu um að vilja að það verði 1963 aftur.