Ég var -Ólíkt flestum gagnrýnendum- ekki fæddur á níunda áratugnum. Ég fæddist 14. maí 1994. Þrátt fyrir þetta var líf mitt mjög í stíl við níunda áratuginn. Þegar aðrir krakkar voru með playstations var ég að spila Zelda á NES-inu mínu o.s.frv. Nú á þessi mynd sérstakan sess í hjarta mínu þrátt fyrir að ég hafi verið aðeins 15 ára þegar ég skrifaði þessa umsögn. Ég horfði á marga sjónvarpsþætti og sá margar kvikmyndir sem aðrir krakkar sáu ekki, vegna 80's stíls míns snemma í bernsku, og þessi mynd var ein af þeim og ein sú besta líka. Alvin Seville, Simon Seville, Theodore Seville og David Seville. David, ættleiðingarfaðir jarðekrunnar, er að flýta sér að komast á flugvöllinn þar sem hann er að fara í viðskiptaferð um Evrópu. Leigubíllinn hans er næstum kominn og The Chipmunks hjálpa honum að pakka. Á meðan þeir tala saman, lýsir Alvin yfir vilja sínum til að koma með Dave og sjá heiminn (Jafnvel þó, tæknilega séð sé Dave aðeins að fara til Evrópu, svo til Alvin, virðist aðeins Ameríka og Evrópa flokkast undir ''Heimurinn''). David er að yfirgefa Chipmunks í umsjá ungfrú Miller, strákunum til mikillar óánægju. Brátt fer Dave út á flugvöll og íkornarnir eru skildir eftir heima með ungfrú Miller. Seinna, á kaffihúsi á staðnum, spila Chipmunks leik „Around the World in 30 days“ á móti Chipettes (Brittany, Jeanette og Eleanore). Eftir að hafa tapað leiknum fyrir Brittany eftir að krókódíll lét borða loftbelginn sinn upp úr himni, lendir Alvin í rifrildi við Brittany um hver myndi raunverulega vinna kappakstur um allan heim. Tveir demantssmyglarar sem sitja við nærliggjandi borð, Klaus og Claudia Furschtien heyra rifrildi þeirra og þurfa örugga leið til að flytja demöntum sínum um heiminn og ákveða að blekkja börnin til að afhenda þá fyrir þau. Þeir setja upp kapphlaup um allan heim, þar sem hvert lið þarf að leggja inn dúkku í eigin líkingu (leynilega fyllt með demöntum) á brottförum um allan heim og taka á móti dúkku í líkingu andstæðingsins (fyllta leynilega með greiðslu fyrir demantarnir) til að ''breyta að þeir hafi verið til staðar''. Sigurliðið fengi þá 100.000 dollara verðlaun. Þeir gera þetta vegna þess að þeir trúa því að Jamal (fulltrúi Interpol sem hefur verið heitur á hælunum á þeim í nokkurn tíma núna) myndi aldrei gruna þá vegna þess að þeir eru bara krakkar (þetta virðist hins vegar vera óþarfi, því á ferðum þeirra gera krakkarnir það þarf ekki að fara í gegnum neina öryggisskoðun og er aldrei einu sinni spurður út í dúkkurnar, mig grunar að það myndu hvorki Klaus né Claudia ef þau hefðu farið með demantana þangað persónulega.) Og svo hefst mikið ævintýri. Þessi mynd er klassísk og ég sé enga ástæðu fyrir því að einhver myndi ekki líka við hana. Það býður upp á frábært fjör og fyrsta flokks raddbeitingu, svo ekki sé minnst á Kick-ass tónlistina (afsakið franska :P). Uppáhaldslagið mitt er án nokkurs vafa ''The Girls and Boys of Rock and Roll'' Magnað rokklag sem ekki er hægt að toppa. Það er líka uppáhalds augnablikið mitt í myndinni. Önnur athyglisverð lög eru ''Getting Lucky''(Kind of suggestive for a kid's movie ha?) og ''My Mother'' auk ''Wooly Bully'' og ''Off to see the world'' Svo ekki sé minnst á aðalþema myndarinnar sem heyrðist á opnunartónlistinni sem flutt var af Royal London Philharmonic Orchestra. Atriðið með ''Móðir mín'' fær enn tár í augun. Í sambandi við lagið ''Getting Lucky'' hugsaði ég fyrst ekkert um það, en þegar ég varð eldri og lærði á lífið, varð ljóst að það lag var svolítið tilgerðarlegt. Það lag ásamt því að teiknararnir krefjast þess að áhorfendur viti litinn á Chipettes nærbuxunum. Þetta er sérstaklega áberandi í atriðinu í Egyptalandi þegar Chipette-hjónin eru elt af mönnum Arabíska prinsins, þegar Eleanor hallar sér yfir hliðina á loftblöðrukörfunni og pilsið hennar ögrar þyngdaraflinu algjörlega. Þó að þetta dragi ekkert út úr heildargæðum myndarinnar, þá er þetta eitt af þessum óútskýrðu hlutum eins og hvers vegna engum í heiminum virðist vera sama um að það séu 4 fet háir Chipmunks að ganga um og tala með ótrúlega háum röddum og dekra við þá alveg eins og þau myndu gera með hvaða mannsbarn sem er. Engu að síður, Nokkru eftir þá senu uppgötva Chipettes demantana í dúkkunum og ákveða að fara að finna Chipmunks og komast heim. The Direction of Janice Karman fullkomnar þessa mynd þar sem hún og eiginmaður hennar, Ross Bagdasarian Jr. þekkja persónurnar betur en nokkur annar. Þeir gera meira að segja raddir Chipmunks og Chipettes. Ross gerir raddirnar fyrir Alvin og Simon (ásamt Dave) og Janice gerir raddirnar fyrir All the Chipettes og Theodore. Talandi um karlkyns persónur sem eru raddaðar af kvenkyns raddleikkonum, Nancy Cartwright (rödd Bart Simpson) kemur fram í þessari mynd. Hún fer með hlutverk arabíska prinsins, mjög lítið en mikilvægt hlutverk. Endirinn er auðvitað gleðilegur. The Crooks hefur verið gripið, lausu endarnir bundnir og Myndinni lýkur þegar börnin, Dave og Miss Miller keyra inn í sólsetrið, Alvin kvartar yfir því að hafa ekki fengið 100.000 dollara verðlaunin sín fyrir að vinna keppnina, sem pirrar Dave þar til hann öskrar loksins. ''ALVIN!'' og skjárinn dofnar í svartan Klassískan endi, við the vegur. Ég vona að þér hafi fundist umsögn mín um þessa mynd gagnleg, og ef þú hefur ekki séð þessa mynd skaltu horfa á hana, hún er peninganna virði. Þessi nostalgíska klassík frá níunda áratugnum fær heil 10 af 10. ''Headin' fyrir toppinn, veistu það ekki! við hættum aldrei að trúa núna''