Vinkona mín mælti með þessu við mig sem sagði að þetta væri krúttlegt og krúttlegt fyrir „lesbíska kynlífsflakk“. Drengurinn hafði rangt fyrir sér. Ætli hann hafi bara ekki fattað það. Að alast upp með því að skilja ekki og uppgötva sjálfan sig í prófum og þrengingum er líkara því. Persónurnar eru fullar og líflegar og sagan hefur nógu gaman af leiksýningum til að halda áhuga hverjum sem er. Rachael Stirling sem "Nan" fer í gegnum svo marga reynir að finna ástina sem hún þráir aðeins til að finna að það var eina manneskjan sem hún var hrædd við að opinbera líka og hljóp út á. Johdi May sem "Flo" var merkilegur. eyddi nokkrum klukkustundum í að reyna að rifja upp hvar ég hef séð hana áður, bara til að uppgötva að hún var rólega systirin "Alice" í "Last of The Mohicans" Sem betur fer var ég alinn upp í frjálslyndri fjölskyldu og átti ekki í neinum vandræðum með að prófa kvikmynd svona. Svo margir eru að missa af svona myndum. Ég er fegin að ég tók ráðleggingum vinar míns og prófaði það. En ég er viss um að ég naut þess meira en hann.