Mér líkar mjög við þessa mynd. Ef þú hefur lesið bækur Puzo, eða að minnsta kosti horft mjög vel á fyrstu tvær myndirnar (sérstaklega þá fyrstu), þá ertu sammála mér. Samanborið við Corleone söguna sem skáldsaga Puzo býður upp á, handrit þessarar kvikmynd er stundum jafnvel fáránleg. Persónurnar og tengslin á milli þeirra eru brengluð. Sagan endar með því að ná hvergi, þó hún virðist fara í einhverja átt meðan á myndinni stendur. Það er skiljanlegt að búast megi við mismunandi tímum fyrir Corleone-söguna á tíunda áratugnum og að við myndum ekki finna hlutina eins og þeir voru áður. En á hinn bóginn veit ég ekki hvers vegna þeir þurftu að afrita nokkrar samræður úr hinum myndunum, í samhengi þar sem þær pössuðu ekki. Hvers vegna þetta? Það hljómar eins og þessar illa gerðar framhaldsmyndir sem reyna bara að afrita eiginleika upprunalegu myndarinnar. Það sem verður aldrei skiljanlegt er sú staðreynd að Mario Puzo, Coppola og Al Pacino tóku höndum saman um að gera þetta. Maður sem leikstýrði verkum eins og Apocalypse Now og Godfather þarf að fyrirgefa næstum öllu sem hann gerir í kvikmyndum þar til hann deyr. Það gerir Al Pacino líka, fyrir að vera sá leikari sem hann er. En Mario Puzo hefði ekki átt að skrifa þetta. Af hverju? Hann skemmdi öll fyrri verk sín. Þvílík skömm, vinur minn. Skáldsaga Puzo "The Last Don" er 90's saga um mafíuna og hún er frábær. Við getum aldrei sagt það sama um söguþráðinn fyrir Guðföður III.