***SPOILERS*** ***SPOILERS*** HERE ON EARTH / (2000) 1/2* (af fjórum) "Here on Earth" eftir Mark Piznarski á metið yfir kvikmynd sem innihélt mest endurunnið efni árið 96 mínútur. Bókstaflega öll tilþrif, klisja og kunnugleg söguþráður er einhvers staðar hér inni; það er einfaldlega ekkert einstakt, frumlegt eða ferskt við það. Guð, hvílík kvalafull kvikmynd að sitja yfir; Ég vildi óska ​​þess að ég sá myndina þegar hún var frumsýnd í bíó á síðasta ári svo hún hefði getað unnið á versta lista ársins. Þetta er svona kvikmynd þar sem sagan gerir sig samstundis augljós, og fer niður á við frá upphafsútgáfum, og verst af öllu, tekur sjálfa sig alvarlega. "Here on Earth" er klárlega ein hræðilegasta, sársaukafullasta kvikmyndin sem hefur komið niður á rjúpunni í nokkurn tíma. "Here on Earth" er hjartaknúsari unglingamynd, svo hún hlýtur að innihalda nokkra af verðlaunuðustu ungu mönnum Hollywood sem eru aðlaðandi og nógu óreyndur til að sætta sig við hlutverk í jafn slæmri kvikmynd og þessari. Chris Klein og Josh Hartnett passa við þessa mismunandi lýsingu og taka aðalhlutverkin með stormi. Klein leikur Kelley, hrokafullan og ósvífinn námsmann með auðugan föður (klisja númer eitt). Hann á að útskrifast sem valedictorian og fara í Ivy League háskóla í fótspor föður síns (Stuart Wilson). Þetta setur upp "Ég vil ekki líf þitt," klisjuna þar sem faðirinn reynir að stjórna lífi sonar síns, á meðan sonurinn stendur gegn uppreisn. Kasta inn látinni móður Kelley sem framdi sjálfsmorð fyrir nokkru síðan. Þegar faðir hans kemur með aðra konu heim, efast hann á hrottalegan hátt um fyrirætlanir sínar („enginn getur komið í stað mömmu“ klisjan telst númer tvö). Josh Hartnett leikur Jasper, persónu á hinni hlið samfélagsins en Kelley. Fjölskylda hans á staðbundinn matsölustað. Komdu inn í langvarandi ástaráhuga hans, Samantha Cavanaugh (Leelee Sobieski) þjónustustúlka á matsölustaðnum sem hylur systur sína (sem hefur engan tilgang frekar en að stjórna eftirfarandi atriði) þegar Jasper og Kelley láta eins og barnalegir vitleysingar með því að keppa á bílum sínum og (ó nei) rekast inn í matsölustaðinn, sem varð til þess að hann kviknaði í eldi. (Átök milli ríkra og fátækra munu teljast sem klisja númer þrjú.) Hinn ruglaði bílaeltingur setur bæði Kelley og Jasper upp fyrir tilgerðarleg og trúverðug átök. Þeir lenda í vandræðum með lögin, en vegna þess að þessi mynd telur sig þurfa að vera til skipar dómarinn á staðnum þeim valkost í stað afplánunartíma: þeir verða að vinna saman að því að hjálpa til við að endurreisa veitingahúsið. Strákarnir tveir vinna hörðum höndum á sumrin og verða sterkir og fá fallega brúnku. Auga Samönthu grípur Kelley og rómantískir neistar fljúga. Jasper er afbrýðisamur, en vill það besta fyrir sanna ást sína (klisja númer fjögur). Foreldrar hennar (Annette O'Toole og Bruce Greenwood) hafna litla rómantíska þríhyrningnum hennar (klisja númer fimm), en hún heldur áfram að tímasetja Jasper án þess að hugsa um það. Faðir hennar er líka sýslumaðurinn á staðnum, það kemur á óvart (við skulum telja þessa melódramatísku klisju númer sex). Hinar tilgerðarlegu rómantísku tilfinningar Kelley og Samönthu teljast klisja númer sjö. En samband Samönthu við Jasper er aldrei skilgreint, svo hvernig getur verið einhver rómantísk spenna? Ef myndin ætlar að vekja þátt í vali Samönthu á milli ungu mannanna tveggja, þá þurfum við að sjá báðar persónurnar frá báðum hliðum. Myndin sýnir Jasper sem truflun á „réttmæta ást“ hennar, Kelley. Það er ljóst að Jasper elskar hana sannarlega, en það er líka ljóst að hún elskar hann ekki aftur. Þetta dregur algerlega úr rómantísku spennunni snemma í sögunni. Leeelee Sobieski skaðar ekki hér; þó, sjarmi hennar og góð frammistaða passar ekki tvískipt persónu eins og Samönthu. John Hartnett er líka réttur í hlutverki Jasper, en myndin gefur honum ekkert að gera nema að rífast við Kelley. Chris Klein fær að skapa sér nafn hér; hann eyðir stórum hluta myndarinnar skyrtulaus, sveittur og yfirvinnuður. Því miður sýnir hann ekki leikhæfileika sína, kannski vegna þess að hann hefur mjög lítið. Aukahópurinn er miklu hæfileikaríkari. Bruce Greenwood skilar bestu frammistöðu myndarinnar, en hefur ekki nærri nægan skjátíma til að spara nema örfá augnablik. Ég hafði líka gaman af frammistöðu Stuart Wilson, sem passar fullkomlega við hlutverk ríks, stjórnsams föður með mikla félagslega stöðu. Svo erum við að halla okkur að hnévandamáli Samönthu nákvæmlega einni klukkustund og tíu mínútum í myndina (annar spillir framundan). Hvað er þetta, hún er með alvarlegan ólæknandi sjúkdóm (enn ein tillaga inn í myndina, um það bil númer átta). Banvæn sjúkdómur hennar sameinar tvo unga menn sem keppa saman sem vinir, ja, að minnsta kosti held ég að það sé það sem myndin ætlaði að sýna, að missir eins sem elskaður er af tveimur óvinum getur leitt báða saman (klisja númer níu). Klein æfir sig. Valedictorian ræða til að sýna fram á persónu hans er meira en grunn staðalímynd, en við höfum séð þetta svo oft áður að ég myndi vilja ríka persónu frekar en djúpt tilfinningalega sem leynir raunverulegum tilfinningum (klisjunúmer, um, var það tíu)? Átökin milli Kelley og Jasper eru örvæntingarfull og geðveik; athugasemd "mamma þín" kallar fram hnefaslag á meðan þau endurbyggja starfsstöðina. Það er afturhvarf úr "Armageddon," þar sem Samantha og Kelley þeysast út á opnu akri, horaðar eins og helvíti, þegar hann færir fingurna hægt um líkama hennar og nefnir svæði eftir bandarískum borgum (af hverju ekki að kalla þetta númer ellefu). Kvikmyndin notar áfengi sem leið til að auka rómantíska spennu: Ölvaður Kelley gerir sjálfan sig að fífli eftir að hafa lent í slagsmálum við stefnumót Samönthu, Jasper, en daginn eftir segir hann löngun til að dansa (klisjunúmer, ó nei, ég ég er að missa töluna).