Leikararnir stóðu sig mjög vel í hlutverkum sínum - sérstaklega mamman. Hins vegar, eftir því sem leið á myndina, fann ég að ég horfði meira á hana fyrir leik þeirra en ekki vegna þess að mér þótti hið minnsta vænt um fólkið. Og stundum fann ég fyrir pirringi yfir þeirri ábyrgðarlausu og lausu aðferð við uppeldi sem birtist aftur og aftur. Dóttirin er 17 ára grunnur skank sem hefur það helsta markmið í lífinu að leggja fræga karlmenn í rúmið og verða dansandi nýfætt (heill með miklum „hristingi“). Sonurinn er strákur með lítið sjálfsálit sem virðist mjög örvæntingarfullur í sambandi og vini - svo mikið að hann heldur eiturlyfjaveislu seint í myndinni. Eiginmanni og eiginkonu leiðist bæði, en frekar en að setja orku í gamaldags samband þeirra vilja frekar leita að nýjum maka (þó eiginkonan velji illa, þar sem maðurinn sem hún "kastar sér á" er samkynhneigður --- ÚPS!). Mér fannst bara ALLAR karakterarnir þurfa að verða stórir og átti erfitt með að sjá um svona grunna skítkast. Ég held að tilraun höfundar hafi verið að sýna fram á algjöra banalísku og holuleiki kapítalíska kerfisins. Hins vegar, í ljósi þess að þessar persónur eru EKKI dæmigerðar fyrir meðalfjölskyldu vestrænna, virðist það ósanngjarnt.