Það hafa verið fjölmargar framleiðslur sem segja frá þróun kjarnorkusprengjunnar. Robert Taylor myndin ABOVE AND BEYOND (fánans veifandi áróður milli þjónustustofnana; ef þú trúir þessu þá heldurðu að Army Air Corps, í persónu Paul W. Tibbits, hafi stjórnað allan þáttinn!), NBC framleiddi ENOLA GAY (sennilega MIKLU nær markinu), og BBC-sjónvarpsþáttaröðin, OPPENHEIMER, með Sam Waterston í titilhlutverkinu. FAT MAN AND LITTLE BOY tekur sömu nálgun og BBC þáttaröðin gerði en víkkar hana út; það forðast „Gee Whiz“ tækni Manhattan verkefnisins og einblínir á mannlega þætti; persónuleika sem koma að verkinu. Í stað þess að einbeita sér að Oppie, nær hún yfir mikið af goðsagnakenndu en frekar dæmigerðu fólki sem var hluti af því. Með fyrirvara stóð Dwight Schultz sig vel sem Oppie og kynnti draumkenndan fræðimann úr Fílabeinsturninum sem á erfitt með að segja framlag sitt sem eðlisfræðingur að tilhneigingum sínum til að skoða heiminn í víðara félagslegu og siðferðilegu samhengi... aðeins til að vinna þá baráttu með yfirgnæfandi girnd eftir persónulegum völdum og dýrð. Í DAGINN EFTIR ÞRENNINGU var skýrt frá því að Oppenheimer leit á sjálfan sig sem „æðra veru“ í krafti mikillar og víðtækrar vitsmunalegrar hæfileika sinnar. Að lokum var það fall Robert Oppenheimer; hann leit á sjálfan sig sem einhverskonar "Heimspeking/Kóng", siðferðilegan og vitsmunalegan yfirmann sem gæti (og réttilega ÆTTI) "viturlega" að mæla fyrir um hvað væri best fyrir umheiminn. þróun og dreifing kjarnorkuvopna. Því miður ræður viskan ekki gjörðir þjóða eða stefnu atburða á heimsvísu. Viskan veitir ekki stundlegt vald. Þegar það reynir að beita slíku valdi sem ekki er til (eins og Oppie fann þegar hann var á móti þróun "The Super", vetnissprengjunnar), er viskan hunsuð og útskúfuð af þeim sem í raun hafa völdin. Ég fann sjálfan mig að kenna Schultz persónu á einn hátt ; Oppie hans afhjúpar sig OF náið og persónulega fyrir Manhattan-verkefninu, þrátt fyrir efasemdir og ótta sem rifu í vitsmunalegum grunni hans. Hinn raunverulegi Oppenheimer hefði þurft að taka aðra nálgun; í upphafi hefði hann þurft að komast að þeirri eindregnu ályktun að verkefnið myndi skila fullkomnum árangri. Ljótið sem það framkallaði á leiðinni væri tilfallandi verð sem þarf að greiða til að ná því fullkomna gagni og það verður að hunsa það ... að minnsta kosti þar til verkefninu lýkur þegar tómstundir voru til að meta hagnað og tap. Oppie gerði það greinilega og það leiddi af sér umdeildar staðhæfingar hans eftir stríð þess efnis að vísindin hefðu nú þekkt synd og það væri þekking sem þau gætu aldrei glatað. Á meðan verkefnið hélt áfram, ÞURÐIÐ að ýta slíkum hugleiðingum til hliðar ef hann ætlaði að viðhalda geðheilsu sinni. Vegna þessarar tvíræðni kemur Schultz persóna fram sem veikur, hræddur lítill drengur sem hefði ALDREI getað þjónað sem "Coordinator of Rapid Rupture", eins og Oppenheimer kallaði færsluna sína óopinberlega. Taka Paul Newmans á hershöfðingjanum Leslie R. Groves er heillandi, og bravúr frammistaða, ef mögulega svolítið yfir höfuð. Groves var byggingarverkfræðingur að mennt, en fyrst og fremst var hann hermaður , og hershöfðingi til að ræsa! Hann er vanur því að krefjast þess að hlutirnir fari HANS... ákaflega drifið, illkvittið, dekrað barn sem er með reiðikast á örskotsstundu, sem virðir landið sitt og er ekki of stolt til að falla á hnén og biðja. Með öðrum orðum, mjög líkir ALVÖRU (þ.e. EKKI byggingarverkfræðingar) hermenn, aka George Patton! MISSION Grove er ekki bara í fyrsta sæti, það er EINA tillitssemi hans... tilfinningar og egó vera fordæmd, nema hans EIGIN, auðvitað! Groves gat ekki viðurkennt það, en hann vissi vel að hann Þurfti Oppenheimer; hernaðartign þýddi EKKERT í heimi fræðilegra eðlisfræðinga. Oppie var nauðsynlegt viðmót á milli heimanna tveggja sem hann þurfti að þræða. Aftur... Ég verð að kenna handritinu um þetta, og af sömu ástæðu. Í raun og veru átti Groves þegar Oppie; ef hann gerði það ekki hefði Oppie aldrei verið valinn í embættið til að byrja með. Sagan segir frá MÖRGUM tilfellum þar sem aðrir vísindamenn, sumir eins stórkostlegir og Oppenheimer, gengu einfaldlega frá ráðningartilraunum Groves. Á einum tímapunkti var Groves svo örvæntingarfullur að hann stakk upp á því að DRÖGJA þá eðlisfræðinga sem hann þyrfti! Groves tilraunir í myndinni til að stjórna og stjórna Oppie voru ÓþARFAR... þær eru bara til hér sem dramatískt tæki sem hjálpar örugglega til við að gera andrúmsloft myndarinnar frekar ljótt „Michael Merriman“ eftir Kusak er samsett úr nokkrum raunverulegum persónum, en þær eru frá öðrum tímaramma. Nokkur rannsóknarslys svipuð því sem lýst er urðu í POSTWAR vopnarannsóknum. Ofskömmtun geislunar Merriman skapar annan ljótleika í myndinni, en einn sem er, IMHO, nauðsynlegur og nokkuð nákvæmur. Fólk með veikan maga mun eiga erfitt með að höndla spítalaröðina; þeir eru allir OF raunverulegir. Meginhugmyndin sem kemur fram, en ekki nógu sterk IMHO, er stóri sannleikurinn um Los Alamos upplifunina. Vísindamennirnir sem skrifuðu undir voru ungir, hugsjónamenn og barnalegir sem og hæfileikaríkir. Flestir voru í sinni fyrstu skoðunarferð út úr skjóli háskólasvæðisins. Fyrir þá var verkefnið ættjarðarævintýri sem gerði þeim kleift að æfa tilraunaeðlisfræði í stórum stíl án takmarkana á fjárveitingum eða „of mikils“ skrifræðislegt eftirlit. Það var ekki aðeins ljómi þeirra, heldur unglegur gleðskapur þeirra sem framleiddi atómsprengjuna. Það er nóg hér til að gera hugsandi áhorfanda mjög óþægilega við þessa mynd. Alveg eins, ef þú síar út Hollywood BS (það er ekki svo mikið af því í raun), þetta er líklega nokkuð nákvæm mynd af innri Manhattan Project.