þetta hefur verið eitt fallegasta portrett af manneskju sem ég hef séð á skjánum. Andy Goldsworthy er eins konar maður sem er í útrýmingarhættu. hann lítur á jörðina og náttúruna með slíkri aðdáun og virðingu að hún er frumstæð í góðum skilningi. Hreinleiki hans, heiðarleiki og góðvild andar skýrt þegar þú horfir á hann vinna í svona einfeldningslegum en þó fullum lífsins augnablikslistaverkum. Það kom mér á óvart hversu þolinmóður hann bjó til verkin sín og hversu þolinmóður hann sætti sig við endalok þeirra. stundum ótímabært, en skoska kímnigáfan hans hylur vonbrigði hans snilldarlega. myndin er tekin glæsilega og inniheldur sama flæði og list Goldsworthy hefur. hún sameinar náttúru og list á lágmarks hátt eins og hún er í sjálfu sér. Lag Fred Frith er nógu lífrænt til að það blandar öllu saman án þess að trufla það náttúrulega hljóð. þetta er í heildina frábært verk í alla staði. það á sér engin landamæri hvað aldurinn nær.