Paul (Jason Lee) er ofurgestgjafi sem er trúlofaður tegund A prinsessu að nafni Karen (Selma Blair). Hún velur föt hans og daglega dagskrá. Í sveinapartýinu sínu verður Paul aðeins of drukkinn og endar einhvern veginn með því að fara með fallega dansara að nafni Becky (Julia Stiles) aftur til grafar sinnar. "Ekkert gerðist", eins og sagt er, en tvíeykið vaknar í sama rúmi. Allt í einu hringir Karen. Hún er á leiðinni í íbúð Pauls. Skiljanlega rekur Paul Becky út af staðnum, þó nærbuxurnar séu skildar eftir. En það er enn meira gaman framundan. Í fjölskyldukvöldverði á heimili foreldra Karenar rekst Paul aftur á Becky og kemst að því að hún er frænka Karenar. Talaðu um að útskýra að gera! En í staðinn velur Paul að láta sér detta í hug að vera með magavandamál og felur sig á baðherberginu. Mun Karen einhvern tíma komast að því að Becky hafi eytt nóttinni hjá Paul? Og, hverjar verða afleiðingarnar? Mér þykir leitt fyrir gagnrýnendur sem panna kvikmyndir á borð við þessa. Þær ættu svo sannarlega að léttast, því þessi mynd er fersk og skemmtileg. Auðvitað skemmir það ekki fyrir að Lee er fullkominn fyndinn maður, Stiles er heillandi fegurð eða að Blair er náttúrulegur sem falleg en anal unnusta. Restin af leikarahópnum, þar á meðal James Brolin og Julie Haggerty, er líka alveg ágætur. Útlit myndarinnar er dásamlegt, sem og búningarnir og umgjörðina í Kaliforníu. Það besta af öllu er að handritið er hugmyndaríkt og innblásið og skapar stóran hlátur fyrir áhorfendur. Í stuttu máli, ef þú vilt kitla hin orðtakandi grínbein, fáðu þér þessa mynd í kvöld. Þetta er kannski ekki Óskarsverðlaunaefni en það er algerlega tryggt að það breytir slæmum degi í helvíti góðan.