Ég get metið hvað Barney er að reyna að ná, en eftir að hafa setið í gegnum þetta í gærkvöldi í háskólakvikmyndahúsi gat ég ekki annað en hugsað...hvenær lýkur þessu? Mjög langir og þungir tveir tímar og fimmtán mínútur. Ég hafði aðeins séð hluta af Cremaster 3 á DVD og taldi mig vita við hverju ég ætti að búast. Sem sagt, tilraunamyndir á borð við þessa meltast betur í litlum þrepum. Það eru nokkrar fallegar/hræðilegar myndir...þar á meðal titilröðina (ekki að grínast), en ef þú ferð út í þetta og býst við einhvers konar söguþræði eða merkingu, þá ertu í langan, blund-framkallandi ferð. Mér tókst að halda mér vakandi fyrir allt (ef það er hrós) en oftar en ekki var ég að bíða eftir einhvers konar merkingu eða frásögn...stór mistök. Meðal myndasafna er mjög íburðarmikil gjafapökkunarathöfn, gerð ógeðslegs fats af því sem virðist vera jarðolíuhlaup sem er búið til með kökusköku og rækjum stráð yfir (þetta er borið fram fyrir áhöfn skipsins sem sýnt er. í gegnum myndina), stóra hnakkaostakaka með stórum tjaldhring sem er staðsettur í miðjunni, og gagnkvæma úthreinsun Björk og leikstjórans Matthew Barney sem að lokum nær hámarki í einhverri undarlegri tegund af samneyti, fylgt eftir með umbreytingu þeirra í hvallíkar verur . Hljóðrásin er stundum falleg og pirrandi...stundum jafnvel geðveik. Einu sinni er lag sem Björk syngur til að passa við hina skammlífu helgisiði sem leiknir eru á undan okkur, og á öðrum tímum er bara stanslaust tuð á háhljóðfæri, sem við sjáum dularfulla konu spila á upphaf og lok myndarinnar. Ef þetta hljómar eins og það sé ekki skynsamlegt, þá er það vegna þess að það gerir það ekki! Ef þetta hljómar eins og þinn tebolli, þá muntu alveg ELSKA það! Ef þetta hljómar eins og eitthvað sem þér líkar líklega ekki við, vertu þá langt frá því, því þú munt líklegast ganga út úr leikhúsinu á miðri leið eins og nokkrir á sýningunni sem ég var á. Þetta er sjálf skilgreining á myndlistarmynd. Þú færð það sem þú tekur af því. En annars, það er í raun ekki mikið þar, annað en nokkur skrýtni og stöðugar byggingar- og afbyggingarathafnir. Ég er ánægður með að það sé staður fyrir kvikmyndir sem þessa, en ég get ekki sagt að ég myndi vilja sitja í gegnum það aftur. Hins vegar get ég ekki sagt að ég myndi ekki vilja sjá eina af Barney Cremaster myndunum frá upphafi til enda og bera hana saman við þessa. Ég held, kannski núna þegar ég veit hverju ég á að búast við að ég gæti haft meira gaman af einhverju svona. Til að gefa þér hugmynd um hvers konar skilningsþátt þessi mynd hefur, þá hefði mér líklega líkað betur við hana ef ég hefði orðið grýttur. Svo aftur, það hefði getað fundist tvisvar sinnum lengra en það var, og þá hefði það í raun orðið þungt. Örugglega ekki fyrir alla.