Árið 1936 var afkastamesta árið fyrir Astaire og Rogers. Önnur mynd þeirra fyrir RKO það ár er þriðja myndin í þessu safni „Follow The Fleet“ eftir Mark Sandrich. Í þetta skiptið er Astaire sársaukafullur óþægilegur sem Bake Baker, sjómaður í leyfi sem fyrir tilviljun rambaði inn á svívirðilegt kaffihús við sjávarbakkann þar sem Sherry Martin (Rogers) er að stríða rómantískt sætt í eyrum allra. Já, þú giskaðir á það þau eru enn og aftur heit fyrir hvort öðru. Aðeins í þetta skiptið ógnar spunasystir Sherry, Connie (Harriet Hillard) allri fínu rómantíkinni með því að falla fyrir öflugum sjómannsfélaga Bake, Bilge Smith (Randolph Scott); eins konar use 'em up og toss 'em út eins konar gaur og neyddi þannig Sherry til að endurskoða álit sitt á öllum sjómönnum almennt. Irving Berlin lætur ómældan flokk í gang með klassískum, flottum tónleikum sínum, þar á meðal stöðlunum 'Let Yourself Go', 'I'm Putting All My Eggs in One Basket' og 'Let's Face the Music and Dance;' hið síðarnefnda er guðdómlega innblásinn skrípaleikur um sjálfsvíg sem breytist í annað strax auðþekkjanlegt og rækilega háleitt pass deux fyrir Fred og Ginger. Flutningurinn á 'Follow The Fleet' er aðeins veikari. Gráskalinn er áfram í góðu jafnvægi en núna er hann svolítið þykkur með ekki næstum eins miklu tónafbrigði og fyrri titlarnir. Korn er enn til staðar. Svo eru aldurstengdir gripir. Þegar þú ert búinn að koma þér fyrir í örlítið þéttum og stundum mjúkari myndgæðum er heildarhrifin meira en ásættanleg fyrir kvikmynd af þessum árgangi. Hljóðið er Mono en mjög gott jafnvægi. Aukahlutir innihalda leikrit, leikræna stiklu og stutt viðfangsefni, en einkennilega engin hljóðskýring. Miðað við mikilvægi þessarar myndar í heildarmynd Astaire/Rogers er þetta óeðlileg yfirsjón frá Warner Home Video.