17/02/09 "Meira" (1969) Leikstýrt af: Barbet Schroeder Fyrir mynd sem flestir áhorfendur hafa verið sammála um að sé frekar meðaltal, er ég hrifinn af því hversu margar mismunandi túlkanir hafa verið í boði á henni. Ég hef aðeins skoðað vefinn í stuttu máli og mér hefur þegar verið tilkynnt að "Meira" er: rómantík að hætti 19. aldar, skírskotun til sögunnar um Icarus, látlaus kvikmynd full af sljóu fólki, og aðeins áhugaverð fyrir Pink Floyd keppendur. Það er því rétt að segja að gagnrýnar móttökur eru misjafnar. Ég myndi halda því fram að þessi afskaplega ólíku lestur á frumraun Barbet Schroeder sem leikstjóri árið 1969 sé nægilega sönnun þess að "Meira" er allt annað en frekar meðalmynd. Hún er auðvitað ekki meistaraverk. Ég nálgaðist "Meira" eins og "Easy Rider" og "Blowup" eftir Antonioni - sem "tímahylki" mynd, skyndimynd af tímum - þrátt fyrir muninn á hraða, stíl og innihaldi þessara kvikmynda. Þeir hafa allir svipaða galla - ýmist óljósar eða hreint út sagt óviðjafnanlegar persónur, leikaraskapur sem virðist örlítið fjarri raunveruleikanum, afslappandi klipping og snöggir endir sem hafa valdið áhorfendum reiði. Þessar myndir reyna aldrei að vera sannfærandi eða mæta áhorfendum hálfa leið - þær eru það sem þær eru, maður. Þetta er í sjálfu sér ekki vandamál svo lengi sem við sitjum eftir með minjagrip um upplifunina. Sem betur fer býður „Meira“ upp á nokkrar sannarlega eftirminnilegar myndir, hljóð og tillögur fyrir áhorfandann og þetta er það sem bjargar því. Stefan er ungur maður sem kemur til Parísar nýkominn frá námi sínu í Þýskalandi. Fyrri hluti myndarinnar fylgir honum þegar hann dettur í hóp franskra hipstera, fylgir þeim í hrikalega flott og sjálfsmeðvitað partý og bari áður en hann hittir Estelle. Persónurnar tvær tengjast kynferðislegum og rómantískum þáttum og hann lofar að fylgja henni til Ibiza, gegn ráðleggingum Charlie vinar síns. Þetta er þar sem Icarus hluturinn kemur við sögu - hún er sólin, hann er að elta hana. Þú gætir nú getað giskað á hvernig þetta endar allt saman. Ibiza er idyll svo langt í burtu frá iðandi neyð hinnar ofbyggðu Parísar að hinn barnalegi Stefan veit að hann hlýtur að vera á góðri leið. Estelle er enn fáránleg og óregluleg og eyjan er með minna eftirsóknarverðan kvið. Hingað til hafði ég lítið pælt í hvorri þessara persóna og einbeittri leit þeirra að einhvers staðar til að vera raunverulega frjáls, en þegar hasarinn hefur verið minnkaður við þessar tvær verður myndin skyndilega átakanleg. Í aðeins einni sorgmæddri samræðuskipti í afskekktu villunni sem þau búa, staðnum þar sem óstöðug ást þeirra kristallast, fór ég frá því að horfa á með dvínandi bjartsýni yfir í að vera gjörsamlega heilluð. Ég get ekki hugsað mér margar aðrar myndir sem hafa gert þetta. Sambandið milli Stefans og Estelle er raunverulegt og mannlegt að því leyti að við getum séð það fara frá lífsmarkandi nánd yfir í vonbrigði og grimmilega kulda. Þeir taka mikið af eiturlyfjum og tuða naktir á veröndum, klettum og ströndum. Líf þeirra snýst ekkert nema hvert annað og fallegt Miðjarðarhafsumhverfi. Um tíma eru aðstæður þeirra kjarni frelsis, tilfinningalegrar hreinskilni og upplifunar í eigin þágu. En Stefan er ekki við stjórnvölinn og þetta er fall fleiru en bara framtíðar hans á Ibiza. Skor Pink Floyd passar fullkomlega við framandi, nánd og fyrirboða "More". Það er ein eftirminnilegasta innlimunin, ásamt moskítónetinu í kringum rúmið hennar Estelle og ofskynjunargleði þeirra í kringum vindmylluna (sem birtist á forsíðu hljóðrásarplötunnar). Atriði þar sem þau taka sýru til að sleppa við heróínfrádrátt er lýsandi fyrir grundvallargalla hjónanna - þau geta ekki „lent“ án hruns. Kannski hafa þeir komist of nálægt því sem þeir vildu. Stefan hefur aldrei samband við fjölskyldu eða vini frá því fyrir komu hans til Parísar. Við verðum að gera ráð fyrir að þeir hafi ekki hugmynd um hvar hann er. Á meðan aðrar mótmenningarmyndir frá 1960 fjalla um lauslæti, óhóf, fjölmiðla og voðamennsku, hefur Schroeder í staðinn kynnt okkur sögu sem beinist að einum manni, sem bakkar sjálfan sig inn í lítið horn einhvers staðar í heiminum og hverfur hljóðlega.