Að horfa á Stranger Than Fiction leikstjórann Marc Forster, The Kite Runner, jafngildir kvikmyndalegu því að borða grænmetið þitt vegna þess að þessi epíska myndlistarhúsamynd með einkunnina PG-13 er góð fyrir mataræðið þitt fyrir kvikmyndir. Nei, þetta er ekki svona kvikmynd sem mér finnst gaman að lúta í sófanum og augasteini í lok erfiðs dags. The Kite Runner er ekki dæmigerð almenn kvikmynd sem er hönnuð til að skemmta þér og láta þig gleyma vandræðum þínum. Í fyrsta lagi koma engar frægðarstjörnur fram í henni. Í öðru lagi er ekkert skorið og þurrkað, svart eða hvítt, eða svo fráleitt að þú trúir ekki mynd sem þú sérð. Í þriðja lagi fellur Flugdrekahlauparinn niður í texta þegar persónurnar tala stundum á móðurmáli sínu. Í fjórða lagi er kvikmynd Forster ekki rómantísk smáatriði um strák-vill-stúlku, strák-missir-stúlku og svo strákur-vinnur-stúlku til baka. Í fimmta lagi getur þessi erlenda kvikmynd valdið þér óþægindum og ögrað forsendum þínum um lífið, vináttu og að lifa af. Helstu þemu hér eru hugleysi og endurlausn. Söguhetjan fremur hugleysi í fyrri hluta athafnarinnar sem hann verður að bæta fyrir á kostnað eigin persónulegs öryggis og heilinda. Rétt, Flugdrekahlauparinn snýst um að leysa sjálfan sig fyrir syndir fortíðarinnar. Við erum að tala um persónulega ábyrgð, svo ekki leigja eða kaupa þessa frábæru mynd fyrir strákakvöld eða eitthvað til að taka óbragð dagsins úr kerfinu þínu. Byggt á metsöluskáldsögu Khaled Hosseini lítur þetta menningarlega upplýsta melódrama um rétt og niður upphaflega út eins og ein af þessum léttu vináttumyndum um unglinga í líkingu við The Adventures of Tom Sawyer og The Sandlot. Um það bil hálftími í 127 mínútur, verður þessi flótti um tvö ungmenni sem fljúga flugdrekum í Afganistan dökk og ósmekkleg. Engu að síður, ef þú ræður við þann klukkutíma sem eftir er af söguþræðinum, muntu koma fram ánægður, léttur og jafnvel skemmtilegur. Flugdrekahlauparinn opnar í San Francisco árið 2000 þar sem söguhetjan okkar, afganski útrásarmaðurinn Amir Jan (Khalid Abdalla frá United 93) og eiginkona hans Soraya (Atossa Leoni frá The Florist) fá tvo kassa af útgefnum eintökum af fyrstu skáldsögu Amirs. Ekki fyrr hefur Amir fengið tækifæri til að sóla sig í sigri ævinnar sem sögumaður en síminn skellir honum í draumóra hans og hann dregst treglega aftur inn í fortíð sem honum er best gleymt. Rahim Khan (Shaun Toub frá The Nativity Story) hringir í Amir frá Pakistan til að leggja fram beiðni. Rahim var þjónn á heimili Amirs á áttunda áratug síðustu aldar þegar Amir bjó hjá hinum auðuga Pastúna kaupmannsföður sínum Baba (Homayoun Ershadi frá A Taste of Cherry) í Afganistan fyrir innrás Sovétríkjanna. „Þú hefur enn eitt tækifæri til að verða góður,“ segir Rahim Amir án þess að sykurhúða beiðni sína. Í grundvallaratriðum vill Rahim að Amir fljúgi til Pakistan og fari síðan inn í stríðshrjáð Afganistan og bjargar ungum barnabarni Rahims, Sohrab (Ali Danish Bakhty Ari) sem er í haldi gegn vilja sínum sem kynlífsþræll Assef (nýliðans Abdul Salam Yusoufzai) a. grimmur höfðingi talibana og áður ótti andstæðing Amirs. Flugdrekahlauparinn færir sig frá San Francisco árið 2000 yfir í lengri afturhvarf í Kabúl árið 1978 þegar lífið var friðsælt. Tólf ára gamli Amir (Zekiria Ebrahimi) og sonur þjóns föður síns, Hassan (Ahmad Khan Mahmoodzada) elska að horfa á kvikmyndir, eins og vestra John Sturges, The Magnificent Seven, þegar þeir eru ekki að fljúga flugdreka. Tilviljun, þetta er flugdrekaflug eins og þú hefur aldrei séð flugdreka. Ekki bara fljúga krakkarnir þeim heldur keppa þeir líka við aðra krakka um að sjá hver getur klippt strengi annars krakka krakka. Svifdrekabardagaflugsenurnar valda sams konar spennu og hundabardagaatriðin höfðu í Top Gun eftir Tony Scott. Hassan er besti vinur Amirs en ólíkt Amir tilheyrir Hassan hinum rægða Hazara minnihlutahóp. Áður fyrr lentu ungir Amir og Hassan í átökum við unga Assef (Elham Ehsas) og tvo flunky hans. Assef ætlaði að berja þá upp, en Hassan dregur fram slyngjuna sína og hótaði að nota hana á Assef. Assef átti ekki annarra kosta völ en að draga sig í hlé. Á meðan var Amir reiðubúinn að þola höndina sem örlögin höfðu veitt honum. Faðir Amirs, Baba, harmar skort sonar síns á hrygg og óttast að hann verði hálfur karlmaður vegna þess að hann er huglaus, ólíkt hinum hressa litla Hassan sem bjargar Amir úr vandræðum. Allavega, Amir og Hassan koma upp úr uppgjörinu við Assef án þess að klóra. Seinna, eftir að Amir setur nýtt met með flugdrekaflugi og bardagahæfileikum sínum, hleypur Hassan á eftir flugdreka til að sækja hann. Hassan er samnefnd persóna sem vísað er til í titlinum. Hassan gerir tilkall til fallna flugdrekans en hann finnur sig upp á náð og miskunn Assef og tveggja handlangara hans. Assef lætur Hassan geyma flugdrekann, en handlangarar hans festa Hassan dreif-örn, kviðinn niður í húsasund á meðan Assef sýkir unglingana. Það versta er að Amir, sem er fyrir áfalli, horfir á árásina í nágrenninu en skortir hugrekki til að grípa inn í fyrir hönd vinar síns sem hefði gripið inn í fyrir hann. Fyrir utan ótrúlega flugsenuna með flugdrekunum, er Flugdrekahlauparinn jarðbundinn, beinskeyttur- áfram efni. Þegar Amir snýr aftur til Afganistan til að bjarga Sohrab lætur hann sig vera talibana en hann ber ekki skotvopn. Björgunarsenan í The Kite Runner er frekar eins og flóttaatriðið úr The Midnight Express. Þó Forster kannar ekki heimastjórnmálin eða sökkvi okkur inn í þjóðernis- og menningarmálin sem hér eru í húfi. Reyndar, Troy scenarist David Benioff þurfti að útrýma sumum hlutum bókarinnar og kynþátta- og þjóðernisfordómar eru ekki skýrt afmarkaðir svo þú verður að sætta þig við suma hluti í trúnni. Forster linsaði kvikmyndina í næstum Kína til að gefa henni ekta útlit. Forster á hrós skilið fyrir að gera þessa tveggja tíma plús epíska heillandi. Sýningarnar, sérstaklega eftir börnin, skera sig úr fyrir trúverðugleika þeirra. Flugdrekahlauparinn er mynd sem þú gleymir ekki auðveldlega.