LA ANTENA (Esteban Sapir - Argentína 2005). Fullkomlega einstök mynd af þöglu kvikmyndahúsi í þessari ævintýralegu sögu eftir Esteban Sapir, fallega tekin í svart-hvítu og nánast án samskipta, "La Antena" er veisla fyrir auga og nauðsyn fyrir unnendur þýskrar expressjónískrar kvikmyndagerðar, með flestum kinkunum kolli á verk Fritz Lang og Friedrich Murnau. „Borgin án röddar“, „La Ciudad sin Voz“, er stjórnað af Mr. TV. Hann hefur tekið rödd íbúanna og hefur algjöra stjórn á öllum töluðum orðum og myndum, og neyðir alla til að borða sitt eigið sjónvarpsmat. Herra sjónvarp er ekki bara einokunaraðili, hann er persónugervingur hins illa og alræðis, jafnvel hakakrossinn birtist sem tákn nokkrum sinnum. Hann vinnur leynilega á dáleiðandi tæki til að stjórna huga allra borgaranna í gegnum sjónvarpsútsendingar sínar. Í þessu skyni rænir hann þeim eina sem eftir er með The Voice, fallegri söngkonu, en sjónvarpsviðgerðarmaður verður vitni að mannráninu og flýr í gamalt sjónvarpsloftnet í fjöllunum til að stöðva ill áform herra TV. Framleiðsluhönnunin er töfrandi. með fallegum leikmyndum og myndmáli. Þótt hann sé fyrst og fremst tekinn með grunntungumáli þöglu kvikmyndarinnar, bætir Esteban Sapir einnig við ýmsum ferskum eigin aðferðum, eins og blöndu af letur- og hreyfitækni. Allir tala við hvern annan í gegnum textablöðrur (svífa venjulega nálægt munninum), því hærra sem þeir tala, því stærri eru persónurnar. Textunum sjálfum er hægt að ýta í burtu eða mylja. Í upphafsröðinni sjáum við bók, sem heitir "La Antena", sem opnast og pappírsborg rís upp af síðunum. Það eru varla tilvísanir í Argentínu. Það snjóar stöðugt, sem gefur myndinni mjög óargenískt yfirbragð, á meðan súrrealíska umgjörð gefur til kynna hvaða stóra borg sem er á norðurhveli jarðar, þar sem aðeins sum lögin sýna argentínskan bakgrunn myndarinnar. Hraðinn er hraður og það er svo margt að gerast á skjánum er erfitt að fylgjast með súrrealískri frásögn myndarinnar. Ekki bara hrífandi fallegt á að líta, okkur eru líka gefin nokkur skilaboð um einokun fjölmiðla, spillingu og alræði, en þeim er hrífandi pakkað. Ein frumlegasta mynd sem ég hef séð í mörg ár. Skemmtilegt. Myndin var sýnd sem opnunarmynd á IFF Rotterdam 2007. Camera Obscura --- 9/10