"The Bone Snatcher" byrjar mjög efnilegt, með kynningu á nýrri og frumlegri gerð óséðrar illsku sem og með notkun á háleitum einangruðum tökustað Afríkueyðimörkarinnar. Á meðan verið er að skoða leiðslur út í eyðimörkinni verða þrír námuverkamenn árásir og drepnir af óveraldlegri veru sem virðist éta hold þeirra og skilur aðeins eftir sig haug af hálfátum beinum. Leiðangursáhöfnin sem send var til að bjarga þeim uppgötvar að skrímslið er afar stökkbreytt mauradrottning og fljótlega finna þeir sig líka föst í hinni óhugnanlegu eyðimörk. Leikstjórinn Jason Wulfsohn heldur uppi virðulegu spennustigi bara þangað til eðli skrímslsins er greint. Strax eftir það breytist myndin fljótt í venjulegan skepnuþátt þar sem allar persónurnar detta hver af annarri úr lifunarkapphlaupinu. Seinni helmingur "The Bone Snatcher" er óþolandi leiðinlegur; með óumflýjanlegum ástarsöguklisjum sem og algjörri fjarveru á dásamlegum morðmyndum. Persónurnar eru allar óþolandi staðalímyndir sem virka og segja nákvæmlega það sem þú spáir nokkrum mínútum fram í tímann. Það er nýliðinn sem þarf að sanna sig, konan með heila getu fyrir utan heitt útlitið, andstyggilegi reynsluboltinn sem leysir sjálfan sig í lokin með fórnfýsi og síðast en ekki síst sem gæti gleymt vitra svarta gæjnum sem vísar til að skrímslið notar alls kyns vúdú nöfn. Wulfsohn reynir of mikið að láta skrímslið sitt líta út eins og geimógnirnar „Alien“ og „Predator“. Mauraveran hefur innrauða sjón og molnar þegar skotið er á hana, geisp! Kvikmyndin nýtur reyndar bara góðs af einstöku umhverfi sínu og handfylli af viðbjóðslegum myndum af niðurbrotnum líkum. Þetta hefði getað verið hógvær gimsteinn, en í staðinn er þetta minna en miðlungs. Forðastu.