Hið óverðskuldaða vinsæla "I Love the 80's" árið 2002 er geðveikt, fáránlegt, móðgandi og hreint út sagt ógeðslegt poppkúltúr í þætti sem var sá fyrsti í langri línu af hræðilegu sjónvarpsefni sem á endanum lýsti endalokum VH1, sem var á sínum tíma eina alvöru tónlistarmiðaða rásin sem eftir er í sjónvarpinu! Ég bjó næstum því á VH1 fram á vor eða vetur, ég gleymi hvoru núna, 2002 þegar svona sorp fór að birtast án nokkurrar ástæðu. Af einskærri sjúklegri forvitni (ég myndi giska á að það væri það sem þú myndir kalla það) hafði ég ákveðið að ég myndi halda áfram og kíkja á þetta - sjáðu samt sem áður fyrsta kvöldið sem það birtist þó að auglýsingarnar litu út eins og algjör vitleysa. Ég get að minnsta kosti sagt í hreinskilni sagt að ég varð ekki fyrir smá vonbrigðum með það því væntingar mínar voru augljóslega á neðri hæð í kjallara til að byrja með. Áherslan í þessari sýningu sem ég komst að á fyrstu 5 mínútunum var minni á hverju ári níunda áratugarins og hvað var og var ekki menningarlega mikilvægt eða vinsælt (sem er það sem ég bjóst við að sjá), en í staðinn meira óundirbúinn vettvangur fyrir heilan helling af virkilega ógnvekjandi grínistum án nafns til að sýna það sem þeir halda að sé grínhæfileikar þeirra *rak upp augun*...meira eins og skortur á því ef þú spyrð mig! Það er nú frekar auðvelt að sjá hvers vegna enginn hafði heyrt um neina af þessum fávitum áður en þeir komu fram í þessum þætti því þeir eru allir svo hræðilega ófyndnir og aumkunarverðir í tilraunum sínum til svokallaðs „húmors“ að ég sver að ég fann fyrir iðrum mínum hnútur upp við hvern og einn harðskeyttan einlínu sem þeir skutu af sér hver á eftir öðrum! Á heildina litið á ég ekki í neinum vandræðum með að segja að "I Love the 80's" væri/er rusl af lægsta nefnara, og ein aðalástæðan fyrir því að ég horfi nánast aldrei lengur á VH1.