Tilfinningaleg, hrífandi fjölskyldumynd sem gerist á Englandi á 2. áratugnum. Ung Elizabeth Taylor vinnur hest í happdrætti og ákveður að skrá hann í Grand National; sem betur fer er fyrrverandi gamanleikari Mickey Rooney til staðar til að hjálpa Liz. Leikstjórinn Clarence Brown sýnir ótrúlega stjórn á efni sem gæti hafa verið óhóflegt í höndum einhvers annars. Hann og handritshöfundarnir Helen Deutsch og Theodore Reeves leggja mikla áherslu á að koma á raunverulegum persónusköpun og þróa söguna á eðlilegan hátt. Að vísu eru ein eða tvær senur sem virðast dálítið þvingaðar, en á heildina litið er það nokkuð áhrifaríkt og glæsilega kvikmyndað í Technicolor. Hlaupið sjálft er mjög spennandi og eins og svo mörg frábær klassík, þá er dásamlegt, þriggja snákur hverfa út í lokin. Liz sannar að hún var algjör hermaður strax í upphafi og Rooney – sem mér finnst yfirleitt frekar pirrandi – er furðu lágvaxinn og í raun mjög góður. Donald Crisp er frábær sem grimmur faðir Liz og Angela Lansbury er unun sem eldri, drengja-brjálaða systir hennar. Flest leiklistarverðlaunin eru hins vegar í eigu Anne Revere, sem vann verðskuldaðan Óskars aukaleikkonu í hlutverki viturrar og umhyggjusamrar móður Liz.