Dauðir blettir og yfirborðsmennska „Out of Africa“ gróf nánast allan áhuga sem ég gæti hafa haft til að lesa Isak Dinesen. Svo þegar bróðir minn keypti handa mér „Babette's Feast“ og vitandi að hún væri byggð á Dinesen sögu, keyrði ég ekki beint að myndbandstækinu. En eftir því sem titlarnir rúlluðu kom í ljós að þetta var engin venjuleg mynd. Jótland (þar sem það er sett) er ekki Afríka; kuldahrollurinn sem safnast saman á myndavélatökunum er ekki aðlaðandi. Kalt, banvænt hafið; hin þungu, gráu ský; föl, ísgræn klettar - þýða erfiðleika sem sjást á andlitunum sem leikstjórinn Gabriel Axel dregur tjaldið yfir. Skuggastur er Bodil Kjer sem Philippa; innan um ótal kosti þessarar myndar er það andlitið sem er eftirminnilegast. Það stendur eins og landakort sem leggur fyrir okkur hið kæra undur postulamanns ráðherraföður hennar; eins og völundarhús fjarða sem hafa gleymst fyrir löngu þar sem fylgikvillar þrautseigju og skuldbindingar safnaðar hennar hanga eins og glampandi hyljar. Mér skilst að það sé punktur Dinesen hvernig heimurinn dregst á óútskýranlegan hátt að kristinni vígslu, þegar Philippa er hafnað af eina alvarlega elskanda sínum (vegna þess að hann óttast). hann mun aldrei standast reglur og ströngu litlu trúarklíkunnar hennar), og hann snýr aftur til að finna ástkonu hennar sem hann lítur á sem besta kokk álfunnar. Ég held að það sé líka hennar mál að Kristur svarar efasemdum og eftirsjá þeirra sem gefast upp á veraldlegum velgengni (Martína systir Filippu hafnar tilraunum barítóns í heimsókn (Jean-Philippe Lafont, en glaðværð hans skapar uppbyggjandi mótvægi við sparsemi andans sem umlykur uppgötvun hans. ) til að breyta henni í óperustjörnu; titilpersónan yfirgefur Frakkland og öfundsverður orðstír og leitar skjóls sem þjónn tveggja spunasystra) til að sækjast eftir listrænum sigrum fyrir Guð og þá sem eru honum næstir að verða vitni að. En það er Axel sem fléttar asnalegu lífi þessa fólks með auðlegð rödd Martinu og borði Babette Hersant og framleiðir íburðarmikil sem þú gætir aldrei búist við af kvikmynd um fórnfýsi, trú og trúarlega sannfæringu. Hvað aðgreinir þessa mynd frá öðrum trúarbrögðum. kvikmyndir er slyngur húmor þess. "Babette's Feast", það er að segja veislan sjálf - í tilefni af 100 ára afmæli ráðherrans eftir dauða - er fallega skipulagður árekstur næmni sem skilar kómískum augnablikum af leikarahópi sem á sér enga hliðstæðu í fíngerð sinni. Það er bara þessi snjalla gamanmynd sem auðgar hinar hátíðlegu tilfinningar við lokun. Saman gera þeir eitthvað sem guðræknar kvikmyndir gera sjaldan. Þeir skilja trúaðan eftir skelfilega vongóðan og óvænt ákveðinn og auðmjúkan.