Eftir að hafa lesið nokkur af hinum athugasemdunum hér bjóst ég við einhverju virkilega hræðilegu en kom skemmtilega á óvart. Raunveruleikakönnun: Upprunalega serían var ekki svo góð. Ég held að sumir muni það með meiri væntumþykju en það átti skilið en fyrir utan bílaeltingaleikinn og fætur Daisy Duke voru handritin veik og illa leikin. Duke-strákarnir voru of gáfaðir og flottir fyrir bakviðarhögg, minnkandi Boss Hog var of hógvær til að vera vondur og Rosco var bara ofur í gegnum hvert augnablik á skjánum. Það er ótrúlegt að serían entist í raun eins lengi og hún gerði vegna þess að sögulínurnar urðu uppiskroppa í fyrstu þáttaröðinni. Aftur að myndinni. Ef þú horfir á þessa mynd í sjálfu sér, ekki sem beinan samanburð við hvernig sem þú manst eftir sjónvarpsþáttunum, þá er hún alls ekki slæm. Raunverulega stjarnan er auðvitað Lee hershöfðingi. Bílaeltingar og glæfrabragð eru frábær og það er í raun það sem D.O.H. snýst allt um. Johnny Knoxville er hans venjulega sérvitringur og ásamt Seann William Scott sem Bo frændi gera þeir þessa mynd virkilega fyndna á fyndinn Dumb-And-Dumber hátt sem sjónvarpsþættirnir náðu aldrei. Hin yndislega Jessica Simpson er nöturleg sem Miss Daisy, Burt Reynolds gerir mikið endurbætt Boss Hog og M.C. Gainey býr til ótrúlega viðbjóðslegan Rosco P. Coltrane, eins og hann hefði alltaf átt að vera. Ef þér líkar ekki við slatta húmor og brjálaða bílaglæfra þá myndirðu samt ekki horfa á þessa mynd því þú ættir að vita hverju þú átt von á. Annars ef þig langar í skemmtilega bíla-hasarmynd með nokkrum góðum hlátri sem er ekki of stressandi fyrir heilann, farðu þá að sjá þessa skemmtilegu skemmtun með opnum huga.