Þessi mynd er eins og Happiness meets Lost in Translation með endi á sjötta skilningarvitinu (eða kannski grátleik sem kemur á óvart), og besta hljóðrás sem ég hef líklega nokkurn tíma heyrt...ef það meikar allt sens. Fyrstu 30 sekúndurnar segja þér nokkurn veginn það. þú ert í snúinni ferð. (Ég var hissa á því að enginn hafi gengið út strax á frumsýningunni í Brooklyn.) En þaðan sest myndin niður í spjallhátíð milli tveggja virkilega skemmdra manna, Daphne og Buddy. Þau eru einmana, klúður og strákur tala þeir um kynlíf. Daphne lífgar upp á áhugaverðustu sögur sínar af fylgdarliði, sumar eru frekar fyndnar (Hr. Chang) aðrar truflandi (Harlan senurnar með tónlist sem segir okkur það sem við sjáum gæti verið það sem er í gangi núna, eða hvað Daphne er í raun að líða), og vegna þess að ég á vin sem var vanur að fylgja með, gæti ég bætt við, flestir virðast frekar raunverulegir. You Are Alone er marglaga og að mestu snilld. Allt í lagi, kannski nokkrum mínútum minna af umræðunni, og ég veit ekki til þess að við hefðum misst af neinu. Svo aftur, ég þarf að sjá hana aftur og vita hvað endinn er. Mér líkar við þessa mynd.(Leikstjórinn bað fólk í Brooklyn áhorfendum að skrifa umsögn á IMDb vegna þess að margir lesa þær. Beiðni veitt.)