Þetta er orðin ein af mínum uppáhaldsmyndum og örugglega einn besti vestri sem ég hef séð. Þar sem ég hafði vægan blett fyrir tegundinni (vestrænir eru eða voru, þar sem þeir eru ekki lengur gerðir mjög oft siðferðisleikrit sem of oft hafa verið svívirt af gagnrýnendum með vitsmunalegum tildrögum), keypti ég DVD-diskinn, sjón óséður, vegna þess að ég hafði lesið nóg um verk William S. Hart (sem hann skrifaði og leikstýrði mikið af) til að vekja áhuga minn og hélt að ég ætti að hafa að minnsta kosti eina af myndunum hans í myndbandasafninu mínu. Ég verð að viðurkenna að ég nálgaðist raunverulegt áhorf með nokkrum skelfingu. Fyrri reynsla mín af „klassíkum“ í þöglu kvikmyndahúsum hafði látið mig hafa verið svikinn. The Phantom of the Opera eftir Chaney, Griffith's Birth of a Nation og The Mark of Zorro eftir Fairbanks voru fínar, en ekki nærri því eins góðar og orðstír þeirra myndi gera ráð fyrir. Þær voru annað hvort of langar eða of leikrænar eða hvort tveggja. Tollhliðið kom hins vegar skemmtilega á óvart. Þetta er saga sögð á einfaldan og hreinskilinn hátt. Black Deering (leikinn af Hart), leiðtogi alræmds farsæls útlagagengis, heldur að tími sé kominn til að hópurinn leysist upp áður en heppnin rennur út. Honum er hins vegar andmælt af yfirforingja sínum, Jordan, sem dregur þá alla í síðasta sinn með því að lofa miklum auði en leiðir þá í gildru sem hann er samsekur í. Allir eru drepnir nema Deering, sem er tekinn til fanga. Þegar fangar hans viðurkenna hann sem manninn sem einu sinni bjargaði fjölda hermanna og landnema með því að vara útvörð við yfirvofandi árás Indverja, leyfa þeir honum að flýja. Frjáls, hann reynir að finna heiðarlega vinnu en er hnuplað og gert að athlægi og verður að lokum að ræna aftur til að lifa af. Fljótlega er hann eltur ekki aðeins af sýslumanninum heldur einnig af Jordan (nú dafnar vel af verðlaunapeningunum sem hann hefur safnað) og handlangurum hans. Flug hans leiðir hann í afskekktan klefa sem einstæð móðir og litli sonur hennar búa. Eftir nokkrar fyrstu áhyggjur taka þeir hann inn í hjörtu þeirra. Deering sér möguleika á nýju lífi en, þegar völdin og Jordan nálgast, áttar hann sig á því að þetta gæti ekki verið mögulegt. Hart var fyrsta stóra vestræna stjarnan og sú fyrsta til að koma raunsæi inn í tegundina. Sem einn af frumkvöðlum kvikmyndagerðar skapaði hann margar persónur og aðstæður sem hafa orðið klisjulegar í vestrum í meira en níutíu ár. Það sem heldur kvikmyndum hans áhugaverðum var hæfileikinn til að fara út fyrir klisjuna (ef til vill gengu eftirhermir hans ekki nógu langt) þannig að efnið virðist ferskt og nýstárlegt, jafnvel núna. Þrjú slík tilvik í Toll Gate sýna þetta: 1) Í einni senu skýst persóna hans inn í mannfjöldann í tilraun til að drepa Jordan og drepur í staðinn nærstaddan. Nærmynd í kjölfarið sýnir að hann er greinilega svekktur. Óánægjan stafar hins vegar ekki af því að hann hafi skotið mann niður sem hingað til hafi ekki valdið honum mein heldur hafi hann misst af ætluðu skotmarki sínu. 2) Í annarri, þegar hann flýr frá posse, stígur "lánaður" hesturinn hans inn í gopher holu og fótbrotnar. Hart dregur upp byssuna sína til að koma dýrinu út úr eymd sinni en áður en hann ýtir í gikkinn gefur hann höfðinu sorglegt, ástríkt klapp, eins og til að kveðja gamlan vin. 3) Og loks, eftir að hann hefur kyrkt Jórdaníu og kastað líki hans yfir kletti, snýr hann aftur til að ná í byssur sínar og kemur auga á skammbyssu andstæðings síns liggjandi á jörðinni skammt frá. Hann stígur fram og gefur því snöggt spark áður en hann fer upp á hestinn. Þetta er einfalt látbragð en það undirstrikar þá djúpu andstyggð sem hann finnur fyrir manninum sem sveik hann og félaga hans. Og ég elska titilinn, Tollhliðið. Það er allegórískt að maðurinn geti ekki hafið nýtt líf fyrr en hann hefur borgað fyrir syndir gamla síns. Greiðsla Deering kemur í formi fórnar. Fágaðari áhorfendur í dag eru kannski ekki alveg með þetta viðhorf en það getur samt virkað á þig ef þú leyfir því. Áhorfendur sem líkar við myndböndin sín í óspilltu ástandi munu án efa mótmæla myndgæðum DVD disksins, sérstaklega síðustu spólunni sem hefur versnað verulega. Mér er alveg sama. Að eintak af þessari kvikmynd frá 1920 sé jafnvel til er kraftaverk þar sem prentanir af svo mörgum öðrum þöglum kvikmyndum hafa glatast. Ef þú hefur það í huga og lítur á myndina sem hluta af sögu, þá er ekki svo erfitt að sætta sig við sjónræna galla hennar. William S. Hart fæddist árið 1870 í New York en ólst upp í Minnesota og Wisconsin þar sem hann lærði að tala Sioux og indverskt táknmál. Hann taldi Wyatt Earp og Bat Masterson meðal vina sinna og safnaði Remington málverkum, svo þekking hans á Vesturlöndum var frá fyrstu hendi. Ef sýn hans virðist of rómantísk miðað við mælikvarða nútímans á hún engu að síður rætur miklu nær raunveruleikanum en spaghettí-vestrarnir á sjöunda og áttunda áratugnum og endurskoðunarverkin sem fylgdu í kjölfarið. Bæði stjarnan og myndir hans eru tímabærar til endurmats.