Ég horfi ekki mikið á klám, en ég elska klámstjörnur. Og ég elska geggjaðar kvikmyndir. Svo þegar ég heyrði um klámstjörnumynd, var ég mjög spenntur. Auðvitað var það fyrir mörgum árum og þegar ég heyrði um öll vandræðin við gerð og frágang myndarinnar hélt ég aldrei að ég myndi í raun og veru fá að sjá hana. En ég gerði það og ég skammast mín ekki fyrir að viðurkenna að ég elskaði það, jafnvel með öllum göllunum. Í fyrsta lagi gallarnir. Sagan gerist á Írlandi og heitir Samhain, en sagan sem hún virtist ætla að segja er um Sawney Beane ættin frá Skotlandi. Svo hvers vegna ekki bara að setja það þarna og sleppa skýrslu þriðja bekkjar um Samhain/írska innflytjendur/Halloween? Það brýtur líka sínar eigin reglur með því að segja að þú sért öruggur á slóðunum, en þá byrja mannátsstökkbrigðin bara að hlaupa í háaloft alls staðar. Það er aldrei ljóst hversu marga mannæta við erum að fást við. Það er stór steinkastali sem er augljóslega forn, en samt hefur enginn tekið eftir því áður. Sjálfsmeðvitaðar hryllingsmyndavísanir eru pirrandi og persónurnar líka. Kvenhetjan er með flashback uppsetningu af öllum látnum vinum sínum sem innihalda persónu sem hún hitti ALDREI. Endirinn meikar ekkert sense.Svo hvað virkar? Gærið! Vissulega hefði ég viljað meira, en það var hressandi að sjá svona viðbjóðslega mynd sem var óhrædd við að vera ekkert annað en gore mynd. Tvö morð eru ofarlega á baugi og Taylor Hayes er með fína ógeðslega senu. Villtu morðin tvö fá meira að segja lengri skot á DVD disknum. Ég hef alltaf verið þeirrar skoðunar að gore geti sigrast á heimskulegri sögu og Evil Breed styrkti það.