Jafnvel þó að þú hafir venjulega ekki gaman af heimildarmyndum, eru líkurnar á að þér finnist þessi heillandi. Það er ekki aðeins með vel kortlagðan söguþráð sem þó auðvelt er að fylgjast með, inniheldur áhugaverðar krókaleiðir; það hefur líka mjög sterkan tilfinningalega ómun, og ekki þann sem treystir á einfaldan sérstakan tón. Þess í stað eru tilfinningarnar hér eins djúpstæðar og ólgusöm og sjórinn sýndi. Sem sagt, ef þú veist ekkert um Donald Crowhurst og 1968 eins handa bátakappaksturinn um heiminn...eins og raunin var hjá mér...vinsamlegast hættu. lestur, og leigðu/horfðu á þessa mynd. SPOILERS FYLGIR Brian vinur minn mælti með þessu á sama tíma og frænka mín hafði sent mér úrklippu sem tengdi þessa mynd við verk Antonioni. Árið 2007 var ég dáleiddur af nokkrum myndum Antonioni, er enn! Til að tengja þessa mynd við Antonioni finnst mér vera dálítið erfitt, persónan sem er líklegast að sjást í einni af myndum Michaelangelo er Francoise Moitessier de Cazalet. Það er fyndið á aðal IMDb síðunni, hann er ekki einu sinni skráður sem að spila "Sjálfur" sem er líklega fall af löngu nafni hans, öfugt við sjálfsframkvæmd/afsal hans. Þar sem Moitessier siglir beint úr keppninni gæti það komið til greina að vera svolítið eins og Anna í L'Avventura. Alveg meiriháttar minniháttar persóna. Þó að það sé margt til að elska við þessa mynd: raunverulegt myndefni frá þeim tíma, stóíski besti vinurinn, hreinn kraftur öskrandi fjórða áratugarins, gekk ég í burtu með einfalda tengingu. Maður, sannarlega á sjó. Það hafa verið tímar í lífi mínu þar sem ég velti því fyrir mér hvernig ég komst á slíkan stað, lent á milli drauma og raunveruleika, líður eins og laumufarþega í eigin skinni. Það kann að vera að ég sé að lesa of mikið í þessa heimildarmynd og að leikstjórarnir hafi aftur lesið of mikið í Crowhurst, en mér fannst þessi tilfinning jafn galdrabindandi og önnur leyndarmál sem geymd eru í þessari mynd. eiginkonu (sem þótti merkileg rannsókn í hófi með skiljanlega misvísandi yfirtóna) og börn hans (svo ung í myndefninu, og enn ung á þessum seint degi í skilningi sársauka þeirra og stolts fyrir föður sinn), ég er viss um ummælin hér og myndin sjálf ná ekki manninum sem faðir þinn var. Í dauða sínum hefur hann hins vegar gefið heiminum innsýn í eitthvað eins og glataða goðsögn, hann er Odysseifur fyrir GPS. Að finna aldrei líkama sinn bætir við andrúmslofti veikburða ódauðleika, ef ekki vexti geimveru sem hann hafði skrifað um. Þessi mynd festist við þig eftir áhorfið, eins og þú búist við að annar snúningur komi upp úr djúpu vatni. Eða að minnsta kosti, þú vonar eftir Moitessier framhaldinu.Thurston Hunger 8/10