Mikið af neikvæðum umsögnum hér einbeita sér að sögulegri nákvæmni þessarar myndar. Allt í lagi, það hafði um það bil eins mikið að gera með raunverulegu NFL-deildinni og meðalstríðsmyndin þín hefur að gera með raunverulegu stríði, eða vestrænn hefur að gera með hið sanna "gamla vestur". Þannig að ég held að við ættum að gefa þeim listrænt leyfi til að gefa þeim. Vandamálið hér er að leikstjórinn (Clooney) heldur greinilega að það að búa til grínmynd þýði a) gera heimskulega hluti, b) mál fyrir myndavélina og c) taktu heimskulegar senur fullar af muggi og teygðu þær allt of lengi út. Screwball gamanmyndir þurfa hraðan hraða, ekki endilega æðislegar, heldur hröðum skrefum alltaf. Hér dragast hlutirnir, og draga, og draga. Eftir að þú hefur horft á þessa mynd mun það fá þig til að meta hversu frábær Mack Sennett var þegar hann var nokkurn veginn brautryðjandi í tegundinni með Keystone Cops sínum. Eftir 90 ár mætti ​​halda að leikstjórar hefðu kynnt sér gömlu meistarana og lært eitt og annað, jafnvel bætt sig aðeins. En nei, það er eins og einhver hafi horft á bílabrautryðjanda smíða Duesenberg, og næstum öld síðar, borið virðingu fyrir og "bætt" hugmyndina með því að leggja saman barnavagn með ferkantuðum hjólum. Ég hef haft gaman af nokkrum af myndum Clooney, Ég lít á hann sem hæfileikaríkan leikara. En mjög fáir leikarar geta leikstýrt sjálfum sér; Clint Eastwood tók sérlega langan tíma að ná tökum á þessu. Clooney er greinilega neðst í mjög brattri brekku. Myndin verður áhorfanlegari í þau örfáu skipti sem hann er utan rammans, en þegar hann er í myndinni gerir hann sjálfan sig að miðpunkti athyglinnar. Í bardagaatriðinu er uppátækið hans svo viðbjóðslegt að þú vildir að einhver myndi dúndra hann í alvöru. Ef þú ert að gera grínmynd og vilt fá rómantík inn í þig þarftu að þróa efnafræði á milli karl- og kvenkyns aðalhlutverkanna. Clooney og Zellweger eru með alla efnafræði par af sorphaugum sem sitja á bílastæði. Enginn neisti, ekkert suð, ekki einu sinni kippur eftir slátrun. Zellweger, sem hefur einnig leikið nokkuð góðar kvikmyndir, hlýtur að hafa skipt út bótox-sprautunum sínum fyrir eikartanín, sem skilaði töfrandi viðarframmistöðu. Hún hefði kannski bara sleppt „tough broad in a man's world“ athöfninni ef hún hefði bara einu sinni, á meðan hún reyndi að útrýma testósteróni hjá strákunum, horft í myndavélina með smá hálfbros og blik í augum. En nei, hún hélt spennunni sinni þéttri allt til enda. Stærsta syndin hér er auðvitað sú að myndin er einfaldlega ekki fyndin. Að gera heimskulega hluti er ekki það sama og slatti. Það getur verið fyndið að gera heimskulega hluti á mjög frumlegan hátt, eins og Stooges, eða mjög íþróttalega, eins og Buster Keaton. En annars er þetta leiðinlegt og, tja, heimskulegt. Ég held að ég hafi fengið einn góðan hlátur úr allri myndinni. Forðastu þessa. Ég sá það ókeypis á kapal og vildi samt fá peningana mína til baka.