Þetta er kvikmynd um einmanaleika og hvernig fjarlægðin líkamleg og tilfinningaleg -- á milli fólks hefur tilhneigingu til að þrengja að samböndum. Frásögnin er einföld að því marki sem banal er: ungur maður Yusuf (Emin Toprak), frá sveitaþorpi, kemur til Istanbúl að vera hjá eldri og farsæla frænda sínum Mahmut (Muzaffer Ozdemir); Yusuf vill vinna í stórborginni. Eftir að hafa reynt í nokkrar vikur að finna vinnu án nokkurs árangurs er álagið af því að hafa Yusuf að búa hjá honum of mikið fyrir Mahmut. Þeir rífast ekkert líkamlegt, bara munnlegt. Að lokum fer Yusuf og skilur Mahmut eftir einn aftur. Sögulok...Fyrir utan þá staðreynd að frammistaða mannanna tveggja sem ættingja er ein sú besta á myndinni. Margt er sagt sjónrænt; Dialog er notað til að draga fram ágreining, vantraust, fjandskap og óöryggi sem ríkir innan og á milli mannanna tveggja. Það eru margar sjónrænar gimsteinar í þessari mynd. Til dæmis, á meðan hann er í vinnuleit, reynir ungur Yusuf, sem þarf á sambandi, árangurslaust að ná athygli ýmissa ungra kvenna um borgina. Andlitssvipurinn á honum, eins og honum er brugðið í hvert skipti, segir allt sem segja þarf. Eða, þar sem Yusuf langar í sígarettu, opnar Yusuf hurðina út á svalir íbúðar Mahmuts og kviknar í köldu desemberloftinu og skilur hurðina eftir opna; Mahmut stendur að lokum upp frá vinnuborðinu sínu, gengur að dyrunum (allt úr gleri) og frændsystkinin horfa bara á hvort annað í allt of langan tíma. Svo lokar Mahmut hurðinni og skilur Yusuf eftir úti í kuldanum. Myndlíkingin er fullkomin. Eða, Mahmut að þrífa upp eftir Yusuf, óbeit og með vaxandi reiði; og allan tímann eyðir Yusuf tíma sínum í að elta pils í stað þess að leita alvarlega að vinnu og eyðir peningum Mahmuts í leikfang fyrir frænda Yusuf er tilfinningaþrunginn, ósnyrtilegur, hvatvís og viðkvæmur. Mahmut er skynsamur, rökréttur, sjálfsöruggur og krefjandi stjórnunarviðundur: tvískiptingin í hægri heila og vinstri heila er fallega leikin af tveimur leikurum sem segja meira með svip, látbragði, gremju en nokkur orð geta lýst. Mahmut er ekki alveg tilfinningalaus: hann elskar samt fyrrverandi eiginkonu sína sem segir honum að hún sé að fara til Kanada með verðandi eiginmanni sínum. Mahmut hefur áhrif á fjarlæga og örugga vináttu við fyrrverandi sinn og sér til þess að hún sé í lagi með að fara. Hann óskar henni velfarnaðar. Hann kveður. Hann yfirgefur kaffihúsið þar sem þau voru að tala saman. Seinna þegar hún hringir til að kveðja hinstu kveðju, á leiðinni út á flugvöll, fer Mahmut þangað og horfir leynt með hvernig hún fer. Áhrif tilfinninganna í andliti hans, þegar hún hverfur inn um dyrnar, er þess virði að bíða. Allt í allt er þetta áberandi verk eftir tvo aðalleikarana og leikstjórann, Nuri Ceylan. Sumir gætu haldið því fram að hraðinn sé of hægur; en lífið gengur hægt stóran hluta tímans, sérstaklega fyrir þá sem eru einir. Myndavélavinnan er líka tiltölulega einföld: veldu atriðið, settu upp myndavélina og lýsingu og láttu leikarana hreyfa sig yfir atriðið, fara inn á svæðið og yfirgefa atriðið, á meðan myndavélinni er haldið kyrrri. Það voru nokkrar myndatökur, nokkrar rakningarmyndir í háum hornum, nokkrar sveitaatriði en stór hluti myndarinnar er sýndur eins og á sviði með fastri myndavél og gleiðhornslinsu. Fyrir utan sjónvarps- og útvarpstónlist innan sögunnar er ekkert tónlistarhljóðlag. Og það eru margar langar þögn þar sem mennirnir tveir sitja og horfa á sjónvarpið saman og/eða taka þátt í mjög takmörkuðum samræðum. Ég sá þessa mynd í sjónvarpinu svo mér fannst gaman að sjá að ég var að horfa á sjónvarpið einstaka sinnum þeir voru líka að horfa á sjónvarpið. Þögnin í myndinni passaði við þögnina heima hjá mér (ég var vakandi, allir aðrir í rúminu); Stóllinn minn og staða passaði við það sem Mahmut var þegar hann horfði á sjónvarpið. Frekar skelfilegt, sem gefur mér tilfinningu fyrir því að vera næstum „til staðar“ með honum Og ég býst við að ég hafi verið það í vissum skilningi. Ég segi ekki meira, því ég vil að þú gáir af hinum atriðum sem ég hef ekki lýst. Þetta er örugglega ekki kvikmynd fyrir alla. Meira en nokkur kvikmynd sem ég hef séð sýnir hún hversu mikið við deyjum þegar við erum ein alveg eins og við erum öll ein þegar við deyjum. Andlit Mahmuts, þar sem það dofnar í svart í lokasenunni, mun sitja hjá mér í langan, langan tíma...Mikið mælt með því fyrir alvarlega kvikmyndaáhugamenn.