Jæja, ég er brjáluð, Woody Allen mynd sem ég gekk út úr eftir hálftíma (ég er meðvitaður um siðferðislega viðkvæmni þess að tjá mig um mynd sem ég hef séð minna en helming af, en ég vona að þú skiljir hvers vegna). Í grundvallaratriðum kom það í ljós mjög snemma að við ætluðum að vera vernduð af skjánum með: handriti sem setti fram yfirlæti sitt eins og með byssukúlum; leikarahópur sem allir voru að reyna að vera persónur úr Hönnu og systrum hennar (að Chloe Sevigny undanskildri), og var illa leikið til þess; og myndavél sem sat látlaus, aðeins til að ekkert væri hægt að taka upp nema spjallið og leikarinn að koma því til skila. Drama? Enginn; það er að hluta til fyrirfram frásagt, en aðgerðin gerir ekkert til að skapa dramatískar aðstæður. Kannski fór ég of snemma í þessu tilfelli, en þá hafði ég ákveðið að nota einn og hálfan klukkutíma í viðbót af einlínu-Allen klónum. Handritið hefur sín fyndnu augnablik Ég fór nánast alfarið eftir brotum Will Ferrells í stiklunni (aftur í kerrunni, dja!) en það er lítill hraði til að láta þá fljúga af látlaust, eins og best er á kosið. Verra en þetta, það er engin vökvi. Með því að segja að þessi mynd sé tré lætur skógur líta út eins og hlaup: opnun kaffihúsabundinna umræðunnar er ömurlegasta dæmið. Það eina sem ætti að gera með tölum er að rifja upp 2/10.