Þessi mynd byrjaði virkilega vel. Hún hafði tilhneigingu til að breytast í virkilega hjartnæma, rómantíska ástarsögu með kvikmyndatöku sem skráði ást milli "Harlan" og Tobe í löngum, ljóðrænum og friðsælum senum. Það þurfti í rauninni ekki að vera neitt meira en það og eitt augnablik þar varð ég spenntur yfir því að einhver væri loksins að gera fallega kvikmynd fyrir sína eigin sakir, aðra tímalausa klassík, nútíma goðsögn kannski. Hvers vegna, ó hvers vegna, klúðra því þá hálfa leið með því að gera aðalpersónuna (Norton) að öðru geðveiki? Kannski er ég að missa af tilganginum, en þurfum við virkilega aðra mynd um geðrof? Eða er þessi þörf í Hollywood til að sýna sjúku hlið mannlegs eðlis til marks um almennari vanlíðan í kvikmyndaiðnaðinum? Þarna ætlaði ég í augnablik að skrifa hugann við nafn leikstjórans; nú sit ég eftir með áhugaleysi. Því má að minnsta kosti bæta við í vörn myndarinnar að allir leikararnir virtust ætla að fjárfesta í hlutverkum sínum. Einnig er Evan Rachel Wood virkilega yndisleg á að líta og góð leikkona með mikla möguleika.