Þetta er frábær mynd. Nei, það er ekki Mel Gibson í "Braveheart," en þá er það ekki að reyna að vera það. Reyndar á "Keisarinn og morðinginn" líklega (sem betur fer) meira sameiginlegt með Shakespeare-framleiðslu en stórmynd í Hollywood. Á þriðju öld f.Kr. er konungur Qin að reyna að sameina (með öðrum orðum "sigra") hina sjö. konungsríki Kína. Hann hefur þegar steypt konungsríkinu Han. Nú þarf hann afsökunar til að ráðast inn í konungsríkið Yan. Þetta er þar sem Lady Zhao kemur inn. Hún og konungurinn hafa verið vinir frá barnæsku. Þau eru greinilega mjög ástfangin en geta ekki gift sig af pólitískum ástæðum. Saman búa þeir til samsæri. Hún mun þykjast hafa fallið í óánægju með konunginum og flýja til Yan. Þegar þangað er komið mun hún sannfæra prinsinn af Yan um að senda morðingja til baka til að drepa konunginn. Þegar morðið mistekst mun konungurinn hafa sína afsökun til að ráðast inn í Yan. Þegar hún er komin í Yan byrjar Lady Zhao hins vegar að endurskoða. Þegar hún heyrir og sér fleiri og fleiri dæmi um miskunnarleysi gamla æskuvinkonunnar fer hún að velta því fyrir sér hvort ekki þurfi að myrða konunginn fyrir alvöru. Eitt öruggt merki um að þú sért ekki að horfa á Hollywood-framleiðslu er lokafundur konungsins og konungsins. morðingja. Ólíkt Hollywood-mynd þar sem hetjan og illmennið eru skýrt skilgreind og lokaniðurstaðan þegar fyrirfram ákveðin, þá er þetta bardagi sem gæti sannarlega farið á hvorn veginn sem er. Þetta er vel unnin og vel leikin saga um stormasamt tíma í kínverskri sögu. Það er blanda af ótrúlegri fegurð og ótrúlegum ljótleika. Fallegast af öllu er þó Gong Li sem Lady Zhao. Ég verð sannfærðari og sannfærðari í hvert skipti sem ég sé hana um að Gong Li sé fallegasta kona í heimi. Ég verð hins vegar að segja að hún er með eina óviljandi fyndna línu í þessari mynd. Snemma spyr Gong Li einn af þjónum sínum "Er ég með fallegt andlit?" Duh!!!