Í gær horfði ég á þessa mynd í þriðja sinn. Það var mælt með því af steiktu fyrir nokkrum vikum. Ég horfði aldrei á hana eða tók eftir henni áður, því hún fellur (svo týpískt) í flokkinn „Sænsk kvikmynd“ og þeir sem risu upp (eins og ég) með Hollywood framleiðslu hafa tilhneigingu til að vera efins um allar erlendar kvikmyndir. Djöfull þvílík hugmyndabreyting! Myndin snertir mig, því hún heldur bara í vonina um að mannkynið geti breyst til betri vegar. Sænska þorpið er bara mynstur fyrir öll svæði á jörðinni þar sem fólk býr saman - stjórnað af trúarbrögðum, misskilningi, skorti á hugrekki, spám, dulbúinni grimmd, en líka hæfileikanum til að skemmta sér, hittast, syngja... kveikja utan frá til að rífa grímurnar af öllum (sem halda einn) og láta þá finna að við erum öll bara manneskjur með löngun til að lifa okkar eigin lífi. Ég get aldrei hætt að sjá sögur eins og þessa, vegna þess að það heldur í vonina eins og lýst er hér að ofan. Þessar fimm mínútur sem innihalda söguna af laginu hennar Gabriellu, þar á meðal flutning hennar, eru einn af hápunktum kvikmynda minnar alltaf! Þakka þér Kay Pollak bara fyrir þessar 5 mínútur, sem gladdi mig!