Allt í lagi...það er 2005 og þegar þú loksins færð að horfa á þessa mynd muntu líklega hrópa upp að hún sé dagsett. En hér er málið, handritið var djarft, útsetning tónlistariðnaðarins á þeim tíma var líka djörf...og það tók nokkurn tíma fyrir þetta að fá tónlist sem var búin til af Afríku-Ameríkumönnum til að kynna á sama stigi eins og hvítur athöfn. Í sumum tilfellum er það enn - en aftur á áttunda áratugnum fjallaði þessi mynd um einhvern "bakgrunn" sem margir þekktu aldrei. Núna erum við komin með "American Idol" - "Pop Idol" og annað slíkt sem gerir okkur kleift að komast inn í huga "plötustjóranna" og hvernig þeir telja að þeir ættu að markaðssetja eitthvað sem selur en ekki markaðshæfileika. Þegar ég var krakki , Ég elskaði Earth, Wind and Fire útgáfu "That's the Way of the World" sem innihélt nokkra af stærstu smellum þeirra: "Shining Star", "Reasons", "Yeanin', Learnin'" og titilinn. Ég vissi ekki að þetta væri HLJÓÐBÓK úr KVIKMYND...þar til ég flutti til Los Angeles og fékk hina dásamlegu „Z“ rás. „Z“ rásin sýndi þessa mynd sem hluta af „Harvey Keitel“ yfirlitssýningu. Jæja, ég hafði ekki hugmynd um að Harvey Keitel GERÐI svona margar kvikmyndir -- og þegar ég sá þessa varð ég hissa. Þessi mynd er ekki kvikmyndalegt meistaraverk, en hún á skilið meiri verðleika en hún fékk. Þetta er fín lítil kvikmynd. Meira en "hégómi" fyrir Earth, Wind and Fire, Harvey Keitel gerir frábært starf sem rifinn plötustjóri og reynir að "berjast gegn kerfinu". Það má draga marga lærdóma af þessu og mikið af "innherja" viðskiptum sem voru afhjúpuð. Ef þú finnur þetta óklippt...það er þess virði að skoða.