Þar sem ég vinn í myndbandsbúð fannst mér það vera hátíðleg skylda mín að tala um verstu kvikmyndir sem ég hef séð og vara vini mína og vinnufélaga við því. Innan við einn dag af sérlega heitum umræðum um hver sé versta myndin, vogaði vinur minn mig að horfa á B.T.K. Killer, jafnvel að fullyrða að ef ég gæti horft á alla myndina og samt haldið því fram að fyrra valið mitt væri versta myndin alltaf, þá myndi hann horfa á hana. Ég tapaði. Ég trúi því að jafnvel ég hafi gert betri myndbönd en þetta í menntaskóla, og það voru varla mikil afrek ungs snillings. Það vantaði ekki aðeins í þessa mynd sem virtist vera framleiðslugildi (það lítur út fyrir að hún hafi verið tekin á slæmri upptökuvél, þó hún sé furðu skýr), heldur líka í leik (viður, holur og aumkunarverður klórar ekki yfirborðið), sem og bara almennt slæm kvikmyndatilfinning. Ég man eftir atriði þar sem ég heyrði gler mölbrotna, allt í einu rifjaðist upp fyrir mér einhver slæm leikrit í menntaskóla (ég veit að ég vísa of oft í menntaskóla hér, en þessi mynd virtist mjög ung) bæði hvað varðar leikmyndina, sem virtist allt of falskt, en líka eins og fólkið væri að lesa línur sínar úr handritinu, ekki alveg viss um hvað væri í raun og veru í gangi. Umsögn mín gerir þessa mynd ekki réttlæti, því ég get ekki lýst því hversu hræðilegur tíminn sem ég eyddi í að horfa á þetta var. Það er næstum kaldhæðnislegt að ég geri aumkunarverða vinnu við að lýsa aumkunarverðri afsökun fyrir kvikmynd.