Almennt séð er Fay Grim afar skemmtileg spennumynd með tveimur óumflýjanlega skemmtilegustu nöfnum bandarískra kvikmynda, óhagganlega fallega og þokkafulla Parker Posey og endalaust sjarmerandi og óumflýjanlega fyndna Jeff Goldblum. Þeir eru með margar senur í fyrri hluta myndarinnar þar sem við sjáum þessar tvær óseðjandi nærverur sprunga hver af annarri, jafnvel geisla af sjarma þegar Goldblum rúllar af blygðunarlausum epískum upplýsingunum hans Hartley. Engu að síður, ef menn myndu afbyggja Fay Grim, myndu menn sjá mörg tilvik þar sem hægt hefði verið að kreista óteljandi senur fyrir miklu meiri ávinning en þær hafa leitt af sér. Þessi tegund af kvikmynduðum í brandara er framhald Henry Fool eftir Hal Hartley , sem gerð var tíu árum áður. Það hefur titilpersónuna Posey sem CIA umboðsmaður Goldblum neyddi til að hafa uppi á minnisbókunum sem voru dýrmætar eigur týndra eiginmanns hennar á flótta, titils andhetju forverans. Í þeim eru upplýsingar sem gætu játað öryggi Bandaríkjanna. Fay gerir fyrst París til að ná tökum á þeim en verður upptekinn af góðri hátíð af njósnaklisjum sem innihalda allt frá bílsprengjum til óljósra aðstoðarmanna til Following the Girl til tvíkrossa til þrefaldra krossa. Ég er að þetta er svo nýstárleg nálgun á framhald kvikmyndar um ruslamann og skáldsagnahöfund sem er í erfiðleikum í litlum bæ. Í upprunalegu Henry Fool lék Posey einfalda konu sem lifði mjög einföldu lífi. Hæfileikar Hartleys ná ekki hæðum margra hinna sjálfstæðu nýliða frá tíunda áratug síðustu aldar, en ég dáist að villtri sköpunargáfu hans við að búa til óviljandi Nearne-systur úr henni, sem gefur henni stórkostlegar vandræði, eins og hann gerði við bróður persónu hennar, lék eftir James Urbaniak, í Henry Fool, þar sem hún er föst á milli þess hvort hún gæti enn elskað yfirþyrmandi eiginmann sinn á flótta eða ekki og erfiðra en kröftugra áætlana Goldblum. Hartley byggir hins vegar einfaldlega á þeirri brotakenndu hugmynd. Söguþráður hans, þó að hann sé flókinn og völundarlegur, samkvæmur formi njósnamyndarinnar, virðist vera algjörlega duttlungafullur. Ástæðan fyrir því að mér leiddist ekki var að mestu leyti vegna hraðans sem sagan þróast á, svo ekki sé minnst á nærveru Posey og Goldblum. Vandamálið með afganginn af leikarahópi Hartleys er að ég virðist ekki vera hrifinn af hinum. Það hefur ekkert með það að gera hversu óljósar þær eru miðað við hlutfallslegan stjörnumátt hinna tveggja nefndu sjarmameistara, heldur hvernig þeir virðast ekki halda sér við hlið þeirra, þó Saffron Burrows komi vissulega nærri. Flestar atriðin þar sem Posey eða Goldblum koma ekki við sögu eru allt of léttar á fæti, og setja okkur í snertiflöt með uppljóstrunum sem við höfum ekkert val en að hlusta á eða að öðrum kosti týnist algjörlega í þeirri röð sena sem á eftir kemur. Þeir eru nánast eingöngu teknir í flísalögðum sjónarhornum, eins og Hartley sé að bæta upp þessa óbilandi tilfinningu um efnisskort. Liam Aiken, sem leikur son Fay og Henry, sem nú er á táningsaldri, hefur ákveðna töfra yfir sér og virðist vitur fram yfir hann. ár, vissulega miklu vitrari en nokkur fullorðinspersóna. Kannski ætlaði Hartley það, eða kannski er það einfaldlega nærvera Aikens. Vandamálið við Hartley mynd er að maður veit aldrei alveg hvað var ætlað og hvað gerist bara þar. Eins og Scorsese sagði: "Kvikmyndahús er spurning um hvað er í rammanum og hvað er út." Maður verður að geta treyst því að það sem við sjáum sé meðvituð ákvörðun kvikmyndagerðarmannsins um að vera áfram í fulluninni mynd.