Kvikmyndin opnar með löngu einu skoti af göngum í verksmiðju troðfullum af starfsmönnum. Jæja, hvað við höfum gert við plánetuna gætirðu hugsað. Ég vona að við fáum að sjá annað eins og þetta. Það er mjög sjaldgæft. Þegar þú ert ekki að horfa á hræðilega kvikmyndað sjónarhorn sögumannsins í fyrirlestrasal, ertu að horfa á hann setja upp myndavélina sína til að taka myndir á mismunandi stöðum. Það væri gaman ef velja svæði sem passa betur við efnið hans en hann gerir það ekki. Svo, þá muntu heyra meira frásögn, horfa á nokkrar myndir líða og horfa á hann setja upp myndavélina sína. Af hverju ekki að nota myndavélina til að sýna meira af landslaginu í staðinn? Það drepur í raun og veru alla tilfinningu fyrir skeiði og málar manninn sem meiri hégóma. Ég gæti lesið ráð um hvernig einhver stillti myndavélinni sinni upp, spólaði áfram í gegnum alla myndina og sóaði miklu minni tíma.