Mér finnst það í rauninni ekki skipta of miklu máli um hvað söguþráður þessarar myndar snýst, það helsta sem þú munt taka eftir er mikilli áhugamennska í allri framleiðslunni. Leiklistin er það sem þú myndir fá ef þú velur fólk af handahófi af götunni. Hljóðið er virkilega pirrandi - lyfjaskápur lokar með fullri gleðskap af byssuskoti í eyrað á þér, en á sama tíma er svarglugginn kannski fimmtungur hærri. Ýmis hljóð á tökustað ráða yfir hljóðrásinni að gríðarlegu magni, þar sem samræður eru í fjarlægri aftursæti. Þematónlistin hljómar eins og hún hafi verið um fjórðungur búinn þegar myndin kom út, þar sem stórir hlutir myndarinnar eru alls ekki með neina tónlist. Myndavélavinnu má best lýsa sem hnökralausu rugli, með nærmyndum þar sem miðlungs horn væri miklu betra, myndatökumenn ganga um og ýta myndavélinni á hvern hátt, nákvæmlega enga athygli fylgst með að ramma inn hvaða senu sem er, þeir tóku bara allt úr hvaða stöðu sem það var þægilegast fyrir myndatökumanninn að standa. Ef myndatökumaðurinn var einum feti hærri en leikararnir og þú endar með því að horfa á hausinn á öllum, jæja, svo sé. Ritstjórn er bara slátrarastarf; Öllu er hent saman á eins snögglegan hátt og hægt er, ekkert flæðir eða breytist í neinum skilningi þess orðs. Ég veit ekki hvort þetta var tekið á myndbandi eða kannski leigðri upptökuvél, ég hef tilhneigingu til að halda að þetta hafi verið hið síðarnefnda. Ég komst bara um það bil þrjá fjórðu af leiðinni í gegnum þennan hlut áður en ég slökkti á honum, ég varð bara svo pirruð á litlum gæðum framleiðslunnar að ég gat ekki meir. Þetta er eins og hljóð- og myndnámsverkefni í níunda bekk.