Fylgir venjulegri formúlu við að setja nýjan nýliða - að þessu sinni fyrsti Afríku-Ameríkaninn (Cuba Gooding) eftir að Truman forseti aðskilur herinn - í gegnum djúpsjávarkafaraþjálfunaráætlun bandaríska sjóhersins sem er rekin af kynþáttahatara (Robert) DeNiro). Ef dagskráin væri ekki nógu slæm, þá verður hún að vera staðsett í Bayonne, New Jersey. Það er ekkert athugavert við sýningarnar. Robert De Niro virkjar suðurríkjahreim sinn og hrópar bull á áhrifaríkan hátt. Cuba Gooding, alin upp af hörðum föður sem fátækur svartur sveitadrengur í suðurhlutanum, er væntanleg fyrirmynd réttsýni. Stúlkurnar -- það er varla hægt að kalla þær konur -- eru Charleze Theron og Lonette McKee. Þeir hafa minniháttar hlutverk og eru aðallega þarna til að halda því fram að menn þeirra ættu að beita skynsemi. Aðrir ágætis flytjendur -- Powers Boothe og Hal Holbrook -- eru með enn óþarflegri hlutverk. Næstum allt annað hefði verið hægt að setja saman með tölvu. Skip er kallað bátur. Robert De Niro heilsar innandyra, afhjúpaður. Eftir hrottalega árás á starfsfólk sjúkrahússins er hann færður úr klæðnaði sínum í stað þess að vera handtekinn. Einhver hrópar „I'm outta here“ snemma á fimmta áratugnum. (Kannski var það algengt orðatiltæki á þeim tíma. Ef svo er, „my bad.“) Fólk ávarpar hvert annað eftir tign -- „Leutenant“, „Boatsman's Mate,“ „Commander,“ eins og þeir gera í hernum, en í hernum. sjóherinn, þeir eru einfaldir „Mister“ (ef hann er liðsforingi) eða ávarpaðir með eftirnafni sínu (ef þeir eru skráðir). Ég nennti ekki að athuga hvort það væri til staða sem kallaðist "Senior Master Chief" árið 1950. Cuba Gooding á erfitt uppdráttar. Allir í sjóhernum, að því er virðist, hata negra nema einn gaur frá Wisconsin. Hann stamar og er fyrirlitinn af hinum í bekknum sínum. Þetta er eins og atriðið í „Animal House“ þar sem umsækjandi í bróðurætt er beðinn um að bíða í herbergi með sikh, blökkumanni og blindum krakka. Gooding er skráður maður, annars flokks smáforingi. Honum tekst að giftast fallegri konu sem er nýútskrifuð úr læknanámi. Í einu af rökræðum þeirra biðlar hún til hans. Hún vill bara verða læknir og hann ætti að ganga til liðs við hana, hætta í sjóhernum og lifa rólegu lífi. "Og láttu lífið bara fara framhjá þér?", svarar hann. Já. Já, vertu bara maki læknis og láttu lífið framhjá þér fara. Þú getur veifað honum frá golfvellinum í Boca Raton. Þessar gerðir af myndum voru nógu algengar í seinni heimsstyrjöldinni. „Bombardier,“ „Airial Gunner,“ svoleiðis. Ódýr eins og þeir voru oft, höfðu þeir nokkra fræðslueiginleika. Þú lærðir eitthvað um að verða sprengjuflugmaður eða byssuskytta. Hér er tæknilegum smáatriðum sleppt, ef til vill vegna þess að rithöfundurinn vissi ekkert um þau (nema lögmál Boyle, sem við lærðum í efnafræði í menntaskóla). Ég gat ekki fylgst með því sem var að gerast í sumum neyðartilvikum án þess að kvikmynd eins og þetta væri ekki til. Ef ég náði vélrænni vandamálunum rétt var það vegna þess að ég giskaði rétt. Stefnan hjálpar heldur ekki. Myndin er mikið af nærmyndum, svo mörgum að þær missa öll dramatísk áhrif sem þau gætu hafa haft. Og neyðartilvikin eru ruglingsleg vegna þess að þau eru illa einbeitt. Hvers vegna halda áfram? Viltu sjá betra dæmi um svona kvikmynd? Næstum allir munu gera það -- nema kannski "G. I. Jane", þar sem misnotaða hetjan er heróín. Prófaðu æfingabúðirnar í "The Young Lions". Þar er fórnarlambið gyðingur. Eða reyndu "Héðan frá til eilífðar," þar sem ekki er ýtt á auðvelda samúðarhnappa og fórnarlambið er fullorðinn maður sem neitar að beygja sig og sem er virkur í að koma átökunum áfram, rétt eins og "Svala hönd Luke." Engar auðveldar afsakanir eru í boði, vegna þess að auðveldar afsakanir eru of auðveldar. Rækilega formúla og ekki vel unnin.