Ég elska Thackeray skáldsöguna sem þessi mynd er byggð á. Og þó að þessi nútímalega útgáfa af sögu Becky Sharp sé B-mynd, þá er leikarahlutverk Loy, í fyrsta aðalhlutverki hennar, frekar heillandi. Áður en Loy varð ríkjandi góð stúlka MGM í fjölda ljúffengra og kómískra hlutverka, var hún leikkona . VANITY FAIR var framhaldsmynd Loy eftir EMMA, þar sem hún lék snotra og gráðuga dóttur sem næstum eyðileggur hina tryggu ráðskonu (Marie Dressler). Becky frá Loy er miklu viðbjóðslegri en útgáfa Miriam Hopkins 3 árum síðar í BECKY SHARP. Becky frá Loy er mjög mikil pre-Code kvikmyndapersóna með dúndrandi hálslínur og siðleysi. Það er sú tegund af persónu sem Jean Harlow eða Clara Bow hefðu auðveldlega getað leikið, en Becky hér á samt að vera af hinu ljúfa leikmynd. Það er það sem gerir fallna persónu hennar svo hörmulega. Í mótsögn við það að Loy grípur Becky er góðgæti Amelia (Barbara Kent) sem er bara ekki áhugaverð persóna. Mary Forbes er ísköld góð sem frú Sedley. Flestir aðrir leikarar í þessari útgáfu eru frekar blah: Conway Tearle sem Rawdon; Walter Byron sem Osborne; Anthony Bushell sem Dobbin. Aðrir eru næstum Dickensískir er sérkenni þeirra: Billy Bevan sem Joseph; Lionel Belmore sem Crawley; Montagu Love sem markísinn; Lilyan Irene sem Polly vinnukonan; Elspeth Dudgeon sem húsvörður. Loy er í fremstu röð í gegn. Þó endirinn sé frekar átakanlegur, hefur hún nokkrar frábærar senur, eins og fjárhættuspilsenuna í spilavítinu þar sem hún reynir að stela vinningsrúllettaveðmáli annarrar konu. Því meira sem Becky frá Loy lækkar siðferðilega, því fallegri verður hún þar til hún er loksins "gripin". Niðurstaðan hér er að þetta er mjög traustur frammistaða hjá Loy í mynd sem ætti að sjást.