"Slaughter High" er kannski vanmetnasta slasher-mynd níunda áratugarins. Þetta er ein af fáum myndum í tegundinni sem er heillandi út í gegn. Sem sagt, það byggir líka að miklu leyti á stöðluðu niðurskurðarformúlunni: Hópur ungra manna og kvenna drepast einn af öðrum á hræðilegan hátt fram að lokauppgjörinu. Ástæðan fyrir því að "Slaughter High" stendur yfir flestum kvikmyndum í sinni tegund er sú að hún fer meira yfir höfuð. Marty, morðinginn, hefur ríka ástæðu til að vera með hatur á fyrrverandi bekkjarfélögum sínum. Þeir gáfu honum rafstraum þar sem hann stóð nakinn í sturtu stúlku í búningsklefa, stungið spjót í kross hans og, til að toppa það, bjuggu til tilraunir hans á vísindarannsóknarstofunni svo hún gæti afskræmt hann. Þannig að fórnarlömbin í þessari mynd eru um það bil eins og óviðunandi eins og þú færð. Þegar þau sameinast aftur árum seinna - á framhaldsskólamóti sem Marty hélt sjálfur - gerirðu þér grein fyrir að þau hafa ekki þroskast svo mikið. Þeir eru hópur sósíópata. Það er furðulegt hvers vegna þeir myndu ekki velta því fyrir sér hvers vegna þeir voru þeir einu sem mættu á endurfundinn, sem, að vísu, er haldinn í skóla sem hefur síðan fallið í niðurníðslu. Og hverjum dettur í hug að það sé góð hugmynd að drekka bjór og áfengi sem finnast í yfirgefnu byggingunni í herbergi sem fyrir tilviljun er með gömlu skápana þeirra - sem og Marty - til sýnis? Það eru mörg trúarstökk sem áhorfandinn þarf að taka til að njóta þessarar myndar. Endirinn meikar lítið sem ekkert sens. Og handritshöfundarnir hafa undarlegan skilning á því hvernig aprílgabb virkar: Í myndinni er því haldið fram að hrekkir séu ekki lengur leyfðir eftir hádegi. Allt í allt er myndin eitt besta dæmið um slasher-tegundina, þrátt fyrir alla galla hennar. Það er erfitt að skilja hvers vegna það hefur ekki enn ratað á DVD, þegar svo margar aðrar hlaupa-af-the-mill slasher flicks eru prýdd með sérstökum útgáfum.