Ein af þeim tegundum sem blómstruðu á áratug 3. áratugarins var afbrigði glæpasagna sem kallast „morðráðgátan“, þar sem hljóðbæting við kvikmyndir hjálpaði til við að gera myndarlegri þýðingu á kvikmyndum á því sem áhorfendur upplifðu í frumritinu. leikrit. Og þar sem hryllingsmyndir voru mjög vinsælar á þessum árum, með því að efla hryllingsþættina í söguþræðinum, nutu morðgátumyndirnar næstum jafn miklar vinsældir og þær nutu á áratugnum á undan (þar sem fyrstu kvikmyndir þessarar tegundar voru framleiddar). Upprennandi leikskáldið Charles Belden sá í þessum endurnýjaða áhuga á morðgátum tækifæri til að skapa sér nafn, eftir að Warner Bros. valdi þriggja þátta leikrit sitt, "The Wax Works", til að búa til hryllingsmyndina "Mystery of the Wax" frá 1933. Safn". Belden gekk til liðs við sjálfstæða kvikmyndagerðarmanninn Frank R. Strayer til að halda áfram að gera kvikmyndir og "The Ghost Walks" var ein af hans bestu. Í "The Ghost Walks" leikur John Miljan Prescott Ames, ungt leikskáld sem vill heilla frægan Broadway framleiðanda sem heitir Herman Wood (Richard Carle) með nýja leikritið sitt. Ames fer með Wood og aðstoðarmann hans Homer (Johnny Arthur) til sveitahúss síns til að lesa upp leikritið hans, en bíll hans endar fastur í leðjunni í hræðilegu stormi. Mennirnir þrír biðja um flóttamann í gömlu stórhýsi sem er eign eins af gömlum kunningjum Ames. Inni í húsinu verða Wood og Homer vitni að undarlegu sambandi Ames og húseigendanna, en þetta er allt áætlun til að heilla Wood: allir í húsinu eru leikarar sem leika hlutverk í morðgátu hans. Því miður er morðið sem framið er gert í alvöru og á meðan Wood og Homer halda að þetta sé allt falsað (eftir að hafa uppgötvað upprunalega áætlun Ames), þá veit leikararnir að einhver inni í húsinu er alvöru morðingi. Eins og við var að búast er handrit Charles Belden að "The Ghost Walks" inniheldur klassíska þætti morðgátusögunnar á sínum tíma, þar sem við höfum stormasama nóttina í gömlu dimmu húsi sem sögusvið, skyldubundinn hóp grunaðra og snertingu af gamanleik. Það sem er hins vegar áhugavert hér er hvernig Belden gerir myndina að alvöru skopstælingu á tegundinni með þeim fjölmörgu flækjum sem hann setur í sögu sína til að leika sér með klisjur morðgátuleikrita. Samræðurnar eru frábærar, fullar af gáfum og léttum þokka, og þó að söguþráðurinn missi vissulega mikinn damp í lokin (hann fylgir morðráðgáta rútínunni samt), þá bregst hann aldrei við að vera áhugaverður og skemmtilegur þökk sé snjöllum flækjum og sérstaklega. furðulegu persónurnar hennar. Athyglisvert er að það er augljós samkynhneigður undirtexti sem þó er staðalímynd, þá er hann aldrei niðrandi og hann er stundum virkilega fyndinn. Árið 1934 var leikstjórinn Frank R. Strayer þegar reyndur handverksmaður í fátæktarflokknum í kvikmyndaiðnaðinum, en samstarf hans við rithöfundinn Charles Belden myndi gefa honum nokkrar af áhugaverðustu myndunum sínum og "The Ghost Walks" var ein þeirra. Þrátt fyrir að hann hafi augljóslega gert á sléttu kostnaðarhámarki og dæmigerð framleiðslugildi óháðra kvikmynda á sínum tíma, tekst Strayer að nýta leikmynd sína og gerir andrúmsloftsmynd sem passar vel við stemningu og tón sögunnar. Hraðinn er stundum aðeins of hægur, en Strayer vissi að kraftur kvikmyndar hans var í handriti Beldens og nýtir það til hins ýtrasta, lætur leikara sinna gera sem mest úr persónum sínum með frábærum árangri. Vissulega er útfærslan dálítið dæmigerð og ófrumleg, en Strayer gerir áhrifaríkt þó aðhaldssamt verk í þessari mynd. Eins og skrifað er hér að ofan er handritið uppfullt af frábærum línum sem fá einkennilegu persónurnar til að skína og sem betur fer leika flestir leikarar með þessu. þeim til framdráttar. Hinn gamalreyndi karakterleikari Richard Carle er ótrúlega fyndinn sem hrekkjóttur framleiðandi Herman Wood, sem bætir miklum sjarma við persónu sína, sérstaklega í senum sínum með Johnny Arthur, sem leikur hinn glæsilega ritara Homer. Arthur er sá sem fær flestar bestu senurnar og hann gefur skemmtilega frammistöðu sem hinn huglausi en samt fyndna aðstoðarmaður. John Miljan er bara áhrifaríkur sem Presocott Ames, ekkert ótrúlegt, en ekkert virkilega slæmt, og það sama mætti ​​segja um June Collyer sem Gloriu Shaw (skylduástaráhuginn), sem er bara fín. Hins vegar er Donald Kirke virkilega skemmtilegur sem hinn illgjarni Terry Shaw, og það er synd að hann hafi ekki fengið meiri skjátíma. Eins og venjulega með Frank R. Strayer-myndum kemur lágt fjárhagsáætlun illa í myndina, þar sem Strayer gerir það besta sem hann getur, finnst myndin samt eins og látlaus stundum. Aðalvandamálið er hins vegar vandamálið hversu hægur hraði hún hefur, því jafnvel þegar myndin er uppfull af glitrandi augnablikum af hnyttnum samræðum þá hreyfist hún á svo hægum hraða að það getur orðið leiðinlegt og leiðinlegt í augnablik. Það verður líka að segjast að þótt þau séu áhrifarík í hlutverkum sínum eru Miljan og Collyer frekar daufir og meðalmenn í samanburði við Arthur og Carle, og maður vildi óska ​​að myndin hefði einbeitt sér meira að grínparinu sem þau búa til en aðalparið. Að lokum, eins og skrifað er hér að ofan, er endirinn frekar veikburða og ekki í háum gæðaflokki fyrsta og miðhluta, þó að heiður hljóti að vera Belden fyrir að halda skapandi fléttum í söguþræðinum þar til í lokin. Það má segja að Charles Belden sé ósungin hetja morðgátutegundarinnar, eins og meðal margra hryllings- og leyndardómsmynda sem komu út B-kvikmyndaverin sem hafa viðurnefnið sem „fátæktarröð“, er „The Ghost Walks“ auðveldlega meðal þeirra bestu (ásamt fyrri mynd Strayer, „The Vmapire) Bat") þrátt fyrir annmarka sína. Og jafnvel þegar það er örugglega ekki meistaraverk tegundarinnar, þá er það fín leið til að eyða nóttinni í að njóta þess hvernig það grín að eigin uppruna sem morðgátuleikrit. Mjög mælt með mynd ef þér líkar við tegundina. 7/10