Sem ævilangur aðdáandi Dickens hef ég undantekningalaust orðið fyrir vonbrigðum með aðlögun skáldsagna hans. Þrátt fyrir að verk hans sýndu ákaflega nákvæma endursögu frá mannlífi á öllum stigum í Viktoríuríkinu Bretlandi, var í þeim öllum útbreiddur húmorsþráður sem gæti verið bæði glettinn eða kaldhæðinn eins og frásögnin sagði til um. Á vissan hátt var hann bókmenntateiknari og teiknimyndateiknari. Hann gæti verið alvarlegur og fyndinn í sömu setningunni. Hann sló í gegn með stolti, hrokafulli, fagnaði hógværð og hafði samúð með einmanaleika og fátækt. Það er kannski klisja, en hann var rithöfundur fólks. Og það er gamanleikurinn sem vantar svo oft í túlkun hans. Þegar þetta er skrifað er verið að dramatisera Oliver Twist í seríuformi á BBC sjónvarpi. Öll eymd og grimmd er þeirra, en ekki húmor, kaldhæðni og villimennsku. Niðurstaðan er bara dökk, dapurleg reynsla: sagan skrifuð af blaðamanni frekar en skáldsagnahöfundi. Það er í rauninni alls ekki Dickens. 'Oliver!' er aftur á móti miklu nær markinu. Háði embættismanna er fullkomlega túlkaður, allt frá bullandi beadlunni til drukkinns sýslumanns. Klassískt mótvægi milli beadlunnar og herra Brownlow, þar sem lögunum er lýst sem „ass, hálfviti“ hefði ekki getað verið betur gert. Harry Secombe er kjörinn kostur. En hin geigvænlega grimmd er líka til staðar, kaldhæðnislegt afskiptaleysi ríkisins, kuldinn, hungrið, fátæktin og einmanaleikinn eru kynntar alveg eins örugglega og meistarinn hefði óskað. Og svo eru það glæpir. Ron Moody er fjársjóður sem svívirðileg girðing gyðinga, á meðan Oliver Reid er með Bill Sykes til fullkomnunar. Það kemur kannski ekki á óvart að Lionel Bart - sjálfur gyðingur frá austurenda Lundúna - tekur frelsi með Fagin með því að endurtúlka hann sem miklu meira góðkynja náungi en var upprunalega Dicken. Í skáldsögunni var hann algjörlega miskunnarlaus og sendi nokkra af eigin strákum sínum í gálgann til að vernda sig (þó hann hafi líka verið gripinn og hengdur). En í myndinni er hann sýndur sem einhver villulaus föðurímynd, eins konar góðgerðarþjófur frekar en spillingarmaður barna, en sá síðarnefndi er langvarandi gyðingahatur. Annars eru mjög fá frelsi tekin með frumrit Dickens. Allir eftirminnilegustu þættirnir eru með. Rétt nægri ógn og ofbeldi er haldið til haga til að tryggja frásagnartryggð en á sama tíma gera ráð fyrir næmni barna. Nancy er enn barin til dauða, Bullseye sleppur naumlega við drukknun og Bill Sykes fær dyggilega myndræna framkomu. Öll lög eru frábær, þó þau halli sér að schmaltz. Mark Lester hermir frábærlega eftir honum. Bæði hans og uppáhaldssenan mín er sú þar sem heimurinn lifnar við „hver mun kaupa“. Þetta er skrítið, en það er Dickens út í gegn. Ég gæti haldið áfram. Ég gæti hrósað dásamlegum leikmyndum, andstæðu ríkra og fátækra. Það er hágæða leiklist frá fleiri breskum fastagestum en þú gætir hrist prik í. Ég ætti að gefa því 10 stig, en mér líður meira eins og Scrooge í dag. Drekktu það í sig með jólamatnum þínum. Ekkert frumsamið hefur verið betur gert.