Ég ætti að setja út viðvörun um allt um að ekki ætti að horfa á myndina. Það er ekki viðeigandi virðing á svo stórkostlegan hátt að það er næstum móðgun við minningu þessara hugrökku manna. Sérbrellurnar voru hræðilegar, ég hafði ekki búist við því að leikstjórinn kunni algjörlega að meta hernaðartækni. Hvernig getur vélbyssa sem venjulega skýtur á hraðanum 600 skotum á mínútu skotið á 1/10 af hraðanum? Hvernig geta hermenn fallið fram þegar handsprengja springur fyrir framan þá? Hvernig getur fólk lifað af þegar stórskotaliðssprengjur falla í allt að 20 feta fjarlægð? Hvernig stendur á því að stórskotaliðsskotin falla bara sitthvoru megin við veginn en ekki veginn sjálfan? Ekki aðeins vakti þetta virðingarleysi fyrir vopnunum mér skelfingu, það voru klisjulegar aðstæður og ósamræmið í samræðunum sem fékk mig til að öskra á morð. Það voru staðlaðar samræður eins og Ye bhi kisi ka bhai hai, ise laath mat maro og Pakistan se jyaada musalmaan til Hindustaan ​​me hai og LOC cross mat karo ye mera hukum hai. Vægast sagt asnalegt. Það sem Shobha De hafði skrifað er satt. Leikstjórinn vann án handrits og það sýnir sig. Það er ekkert flæði í myndina. Það er engin hægfara framfarir frá einum bardaga til annars. Þetta er bara einn byssubardagi á eftir öðrum án tengingar við heildarskipulag stríðsins. Skýringaratriðin eru hræðileg. Yfirmaður hersins virðist ósannfærandi. Til að gera illt verra hafði leikhúsfólkið óspart klippt upptökur til að passa fjögurra klukkustunda langa kvikmynd í 3 klukkustundir.