Ég elskaði myndina. hún greinir á fallegan hátt ítalskt smáborgarasamfélag, hvernig vinstrimenn sjöunda áratugarins hafa gefist upp á öllum hugsjónum sínum og komist að ánægjulegu fyrirkomulagi sem þeir vilja ekki trufla. Til dæmis aldrað sálgreinandinn sem er afbrýðisamur út í eigin son sinn og vill ekki láta minna sig á róttækari æsku sína. Langaði í langan tíma að kaupa myndbandið eftir að hafa séð myndina nokkrum sinnum á hvíta tjaldinu. og í sjónvarpinu, en það virðist alveg hafa horfið af markaðnum, meira að segja á Ítalíu vissi enginn í bókabúðunum um myndina. mikil synd. Eina kynlífssenan, sem allir virðast halda áfram um, skaðar myndina engan.