Þessir tónleikar eru svona tónleikar sem koma aðeins á tuttugu ára fresti eða svo, Confessions Madonnu á dansgólfstímabili verður svo sannarlega minnst sem eins af hápunktum ferils hennar. Hún er 48 ára og lítur einfaldlega guðdómlega út, hún heldur í við dansarana sem eru næstum tuttugu árum yngri en hún. Það gleður mig líka að segja frá því að öll lögin voru sungin í beinni, sem er gott því hún hljómar í raun betur live. Hvert lag var svo einstakt, myndefnið var töfrandi. Flutningur 'Live to tell' var frábær og vakti mikla athygli, 'Isaac' var framandi og glæsilegur og var ríkur af pólitískri táknmynd, arabíska horninu, ameríski örninn laus. Mér líkaði sérstaklega rokkinn flutningur 'I Love New York', ég stóð næstum upp í setustofunni minni og fagnaði þegar hún sagði gagnrýnendum sínum að sjúga George Bushes ****. Og svo aftur var ég hrifinn af innblásinni tónlist frá 7. áratugnum (inferno remix). Þessir stórbrotnu decedent tónleikar gerðu aðdáanda úr mér. Úrskurður: Mælt er með stóru H.