Myndin er afar hræðileg og er niðurlægjandi við fórnarlömb nauðgunar. Á yfirborðinu getur verið að þetta sé djörf kvikmynd um nauðgun en ef grafið er undir yfirborðið er það sem lýgur ekki svo jákvæð skilaboð um nauðgun. Sýnt er fram á að Aishwarya, fórnarlamb nauðgunar, sé hjálparlaust fórnarlamb sem getur ekki ráðið við allt vegna þess að hún er KONA. Hún þarf mann til að hjálpa sér. Þegar samfélagið gerir kjaftshögg um hana og kastar athugasemdum í hana, stendur hún ekki fyrir sínu. Það er allt eftir Anil Kapoor að tala allt á meðan Aishwarya grætur allt. Leikstjórinn (Satish Kaushik) fór á rangan hátt með því að sýna fórnarlamb nauðgunar sem veikt og undirgefið. Það sem hefði verið áhrifaríkara er að sýna sterka konu sem gerir uppreisn gegn óvinum sínum á hugrökkan hátt. Leikstjórinn er frægur fyrir að vera chauvinistic. Kvikmyndir hans eru yfirleitt fullar af veikum konum en hann reynir að fela þær í umdeildum hlutverkum. Hann þarf að læra að bara vegna þess að hlutverkið er umdeilt þýðir það ekki að persónan sjálf sé sterk. Niðurlægjandi atriði myndarinnar er þegar Aishwarya „hreinsar“ sig eftir að hafa verið nauðgað. Hún gerir það til að þóknast föður sínum sem heldur að hún sé nú skítug. Þó það sé lofsvert að Shah sýni fordóma gegn fórnarlömbum nauðgana í svo sterku ljósi, það sem hann sýnir okkur ekki er hvort faðir Ash hafi haft rangt fyrir sér fyrir að láta dóttur sína gera slíkt. Þannig sitjum við eftir með ruglingsleg skilaboð um nauðgun. Gamanleikurinn er líka ekki þörf í sterkri mynd sem þessari. Meira að segja gamanleikurinn er einfaldlega ekki fyndinn. Ash er viðurkennd í hlutverki sínu á meðan Anil Kapoor gerir ekkert annað en að öskra. Tónlistin er miðlungs fyrir utan titillagið sem er fallega myndað (eini ljóspunktur þessarar myndar). Hlutverk Sonali Bendre er vonbrigði og tilgangslaust. Á heildina litið, það sem hefði getað verið frábær mynd til að muna endar með því að vera hræðileg blanda sem mun valda sumum áhorfendum alvarlegum meltingartruflunum.