Meistarinn í ítalska hrollvekjunni Dario Argento er kallaður margt slæmt af öðrum en aðdáendum. Og á algjörlega ekkert skilið af bakslaginu. Reyndar, í hvert skipti sem ég heyri eitthvað slæmt um Argento- þá held ég að þeir séu virkilega að tala um Michele Soavi. Hann fær bara ekki sömu mikla athygli vegna þess að myndirnar hans náðu aldrei eins góðum árangri í kvikmyndahúsum. Reyndar var besta mynd hans - Cemetery Man frá 1994 - sennilega minnst árangursríkur. Eða fékk bara ekki þá athygli sem honum fannst hún eiga skilið, því eftir það hætti hann í kvikmyndum og fór að leikstýra sjónvarpi. Hann hefur aldrei farið aftur. Svo fólk veit í raun ekki hversu óæðri aðrar myndir hans eru vegna þess að þegar þeir hafa séð þær eru þær nú þegar aðdáendur ítalskrar hryllingsfagurfræði. Sem þýðir að þú verður að sætta þig við þá staðreynd að þær meika nánast ekkert sens og eru yfirleitt mjög óaðlaðandi myndir. Hér sker kirkjan sig úr hópnum. Vegna þess að sjónrænt séð er það svo ódýrt og fornt útlit að þú finnur lyktina af rykinu. En það hefur líka sinn sjarma, þó þeir séu fáir. Myndavélavinnan er sannarlega grípandi og tónlistin er gríðarlega vandaður og glæsilegur. Þar sem Argento er ástæðan fyrir því að fólk hefur séð verk Soavi allt, þá þekki ég engan sem náði The Church áður en Argento's Suspiria og Deep Red. Soavi er hálfgert hakk. Eins og ítalskur Mick Garris - besta dæmið um leikstjóra sem kýs stíl fram yfir efni. Gallar kirkjunnar eru stöðugir og nógir. Myndin hefst með nokkuð áhugaverðum formála sem sýnir riddara á hvítum hestum hlaða í gegnum bændaþorp í ætt við þá sem þú sérð í hvaða Robin Hood aðlögun sem er, á einhverri löngu liðinni öld. Þessar senur eru nógu ákafar, kraftmiklar og komast fljótt að efninu. Síðan förum við yfir í nútímann, þar sem stíll myndarinnar tekur við. Já, myndin er í lagi að horfa á. Og í um það bil 35 mínútur í nútímanum, 1980 hvar sem er á Ítalíu, er myndin bara nógu áhugaverð til að koma okkur að hrollvekjuþáttunum sem hægt er að afhjúpa. Svo nú vitum við að tilgangur myndarinnar er uppbygging hryllings hennar. Og það er ágætis uppbygging, að mestu leyti. En þegar myndin nálgast hálfa leið, gerum við okkur grein fyrir að myndin er að keyra framhjá og... ekkert er að gerast. Söguþráðurinn er mjög einfaldur. Ég held. Tveir sem vinna í kirkju, annar sem bókaskrármaður og hinn sem endurgerður vegglistaverks hússins, uppgötva bókrollu / ritningarstað sem maðurinn heldur að muni leiða þá að einhvers konar grafnum fjársjóði eða ómetanlegum gripi sem hann getur selt og verða ríkur af. Svo hann fylgir „kortinu“ sínu aðeins til að afhjúpa kraft undir kirkjunni sem lætur hann ofskynja, á meðan hann er hægt og rólega að verða púki sem mun láta alla aðra ofskynja. Svo á meðan hann er að vinna djöflastarfið sitt, drepur einhver sem hann sendi herlið á sjálfan sig á þann hátt að hann fangar alla í kirkjunni á meðan púkans „smitandi“ dreifist yfir alla og skilur eftir sig svartan predikara og litlu stúlkuna sem laumast út úr kirkjunni. kirkju á hverju kvöldi til að fara í klúbba sem einu 2 manneskjurnar sem geta komið í veg fyrir að plágan breiðist út fyrir kirkjuveggina. Það hljómar sennilega hasarmikið og stíll Soavi er mun slakari en Argento. En aldrei áður hef ég séð tilraun til súrrealískrar myndar sem er jafn leiðinlega leiðinleg. Ég krakka þig ekki. Það gerist nákvæmlega ekkert í allri myndinni! Ég hef áður séð expressjónískar (eða impressjónískar, ég er enginn ofurnám í kvikmyndaskóla) kvikmyndir, en flestar þeirra sýna í raun hluti að gerast (Hrekkjavaka John Carpenter fyrir einn). Hún fylgir nokkuð náið í fótspor Lamberto Bava Demons-myndanna. (þar sem Argento var meðframleiðandi). Okkur er sýnt á stað þar sem hópur fólks safnast saman, einn breytist í púka, allir hinir eru einangraðir, þessi manneskja smitar alla nema nokkra eftirlifendur, þá fara púkarnir annað hvort út úr heiminum, eða þeir sem lifa af út þegar púkarnir deyja. Þessi mynd setur alla sömu þættina á sinn stað. Nema, ólíkt verkum Argento, gerist ekkert. Allt í lagi, nokkrir hlutir gerast. En aðeins ein furðuleg röð hefur töfrandi áhrif á miklu skemmtilegri Demons-myndir Lamberto. Hálsinn á tilviljunarkenndri konu er spiddur af púka sem notar hluta af girðingu sem hann rífur úr gólfinu. Hvað er furðulegt við það, spyrðu þig? Það gerist fyrir framan á annan tug manna. Hvað gera þeir? Ekkert. Hún deyr, höfuð hennar rennur blóð í nærmynd. En allt þetta fólk tekur ekki einu sinni eftir því, þó það gerist í sýnilegu ljósi og ekki minna en 8 fet frá þeim. Kannski taka 4 manns eftir púkanum hlaupandi til að stinga hvern sem er sem hann getur þegar hann hleypur í átt að henni, svo þeir víkja sér úr vegi. Hún er drepin og í skotinu eftir að hún deyr sitja allir bara og þegja á meðan strákur spilar á saxófón. Ég krakka þig ekki. Það er það sem gerist. Það er meira en rökfræðilega ósamhengi - það er einfaldlega heimskulegt. Atriðið bendir til þess að konan hverfi bara og enginn hafi séð dauða hennar. Þeir bara standa allir upp og gleyma þessu. Og þetta 15 sekúndna atriði er algjörlega eini atburðurinn sem gerist í myndinni. Ég er ekki að segja að það sé eina ofbeldið, áreitið eða morðið sem við sjáum. Það er ekki. Það er bara það eina sem við getum sagt að sé að gerast. Til dæmis, í einni senu sér falleg kona sjálfa sig í spegli og lítur út fyrir að vera gömul og ljót. Hún byrjar að klófesta húðina á andlitinu, en þegar hún birtist aftur mínútum síðar - engar rispur. Fólk er étið af fiski og andlit þeirra eru þrengd af neðanjarðarlestarbílum. En síðar koma þeir upp sem algerlega ómeiddir meðlimir andsetinna sértrúarsöfnuðar, í senu sem fremur hið fullkomna hryllingsvillutrú - eftir að afrita fræga senu úr meistaraverki Roman Polanskis frá 1968, Rosemary's Baby, mesta hryllingsmynd sem gerð hefur verið, tekin fyrir skot. Jafnvel þó Argento gerði það, þá yrði ég reiður!