Ég skil hvað þessi mynd var að reyna að lýsa. Hvernig þeir gömlu eru oft hunsaðir og meðhöndlaðir eins og óþægindi, sem þýðir að þeir endar með að finnast þeir ekki metnir og eins og líf þeirra sé tómt. Ég á ekki í vandræðum með þessi skilaboð, en mér finnst bara að það hefði mátt koma þeim á framfæri það er ekki svo sárt að horfa á. Ég hef gaman af góðri listamynd en þegar kvikmynd verður of sjálfmeðvituð listræn (eins og í þessu tilfelli) er útkoman oft pirrandi. Þar á meðal myndir af manneskju sem pakkar ferðatösku hægt og rólega sem taka 5 mínútur, reyndu að gera eitthvað en endar bara með því að pirra áhorfendur. Kvenpersónurnar eru mjög veikar og þú endar með því að vilja bara segja þeim að taka þetta saman. Þetta er mynd sem þér finnst að þú ættir að njóta eða meta hátt og hefur vissulega sína kosti en ég var bara of svekktur að horfa á hana til að mæla með henni við einhvern annan. Hún gæti haft dýpri boðskap en aðrar kvikmyndir um Roger Michell (til dæmis: 'Notting Hill') en þetta var allavega mynd sem þú gætir notið þess að horfa á.