Þó að myndin hafi ef til vill verið "sönn" bók Lewis (að því leyti að handritið var í grundvallaratriðum orð fyrir orð, orðrétt), tókst henni ekki að fanga neitt af því stórkostlega sem annars væri tengt epískri sögu sem þessari. Goðsagnakenndu verurnar (einhyrningar, kentárar, griffínur, ghouls, draugar) eru *dregnar* inn og eins og í fyrri umsögninni var mjög erfitt að kyngja flugröðinni með grænum skjá. Ég hló næstum í dauðann þegar ég sá manngerða bófana með risastífa jakkafötin sín og tönn; Ég grét næstum þegar ég heyrði „vælið“ úlfsins - karl í gráum, loðnum jakkafötum sem öskraði eins hátt og stelpulega og hann mögulega gat. gat bara þola svo mikla reiði, örvæntingu og tönn á þeim (sem fannst eins og) fjórtán klukkustundum að horfa á myndina. Leikkonan sem leikur Hvítu nornina, í allri sinni sögu, virðist eiga heima á sviðinu, þar sem dúndrandi rödd, breiða vopn og hugrökk viðleitni í eitthvað Shakespear væri meira en velkomið. Leikmyndin finnst klaustrófóbísk, hvort sem atriðin eiga sér stað innandyra eða utandyra. Innandyra er eins og BBC hafi aðeins efni á að eyða 100 dollara í að smíða leikmynd, og því er það mjög lítið og allar persónurnar eru stöðugt að kúra saman. Kastali Hvítu nornarinnar er niðurnídd, rotnandi enskur kastali í sveit sem er fullur af styttum úr styrofoam og slæmri lýsingu. Þegar Penvensie börnin eru að ráfa um skóginn - reyndar * hvaða* vettvangur sem er í skóginum - líður eins og þau séu einfaldlega að ráfa um í hringi. Það eina sem lítur þokkalega út í myndinni er Aslan, en þú getur veðjað á að BBC hafi sennilega sprengt allt fjárhagsáætlun myndarinnar til að byggja upp vélræna kattinn. Það lítur vel út þegar það stendur kyrrt og áður en það byrjar að tala, en þegar það byrjar að hreyfast geturðu ekki annað en vorkennt aumingja manninum sem þarf að vera afturendinn í ljónabúningnum. Já, ef þú ert harðkjarna Narníu aðdáandi gætirðu viljað sjá þessa útgáfu, einfaldlega vegna þess að hún varðveitir hvert einasta orð sem Lewis skrifaði - en Lewis var svo sannarlega enginn handritshöfundur, og mikið af samræðunum finnst þykkt og óþægilegt þegar hann er á skjánum. . Á vettvangi þar sem börnin eru hjá Beaverunum og búa sig undir að flýja frá úlfunum, sagði frú Beaver stanslaust, „ó, bara EITT í viðbót, elskurnar, og þá verðum við tilbúin að fara,“ ásamt orðum barnanna. samtímis grátur og andvarp og styn af "NEI, frú Beaver, PLEASE!" -- vettvangur grínistilegrar léttir, svo ósamræmilegur (þeir eiga að vera FLOÐA undan yfirvofandi hættu, ekki að velta fyrir sér hvort þeir eigi að pakka saumavélinni eða ekki), dregur úr dramatíkinni sem atriðið gæti annars haft. Reyndar er öll myndin full af leikstjórnargervi eins og þessum. Ég myndi mæla með því að sjá nýja Narnia (Disney 2005). Nýja myndin, með uppfærðum brellum, stórbrotnu tölvuteikni, frábærri tímasetningu í kring og glæsilegri og senustelandi hvítri norn (sem leikur hlutverk sitt með allri lúmsku illsku vanur stjórnmálamanns, öfugt við öskrandi banshee) fangar allt af glæsileika og glæsileika Narníuheimsins án þess að draga hið minnsta úr upprunalegri sýn Lewis (held ég). Lucy er miklu sætari (ENGIN tönn, JÁ!), sem og bófarnir (og raunsær stærð), og brjálæðingur BBC Edmund hefur ekkert um hið guðlega, örvæntingarlega-hungraða-í-að-samþykkja-óörugga-og-kvíða-við -an-Mindmáttarkennd-Complex Edmund sem nýja Disney útgáfan sýnir. Ég myndi ekki mæla með þessari mynd við neinn nema þú sért týpan sem hefur gaman af því að eyða tíma með því að gera grín að campy kvikmyndum.