Mig langaði að elska þessa mynd. Allt virtist vera til staðar fyrir skemmtilega, ef ekki tímamóta, kvikmynd. Hún gerðist í Suður-Frakklandi, myndarlegir og þekktir leikarar fóru með aðalhlutverkið og ég dáðist mjög að afrískum búningum, spakmælunum og tónlistinni. Þrátt fyrir allt þetta elskaði ég það ekki. Kvikmyndir eiga að koma merkingu sinni á framfæri við fyrstu áhorf, en "Secret Laughter" gerir það ekki. Nimi og Matthew, eins og þeir leika af Long og Firth (sem báðir hafa leikið rómantískar aðalhlutverk áður og hefðu átt að vita betur), geislar af jafn mikilli hlýju og ástríðu og harðfiskur. Ég notaði "harðfisk" viljandi, því hann var ein af fáum - of fáum - sterkum línum og augnablikum sem stráð var í gegnum myndina. Annar sigurvegari var þegar Nimi nær Matthew að þvælast um íbúðina hennar. Hann finnur bók eftir hana með fornafni hennar skrifað á og segir: "Þú heitir Nimi. Ég vissi aldrei." Síðan krefst hann þess að hún kalli hann skírnarnafninu sínu. Ég horfði á þetta atriði af athygli þegar Matthew bað Nimi aftur og aftur að „segja nafnið mitt“, og áttaði mig á því að fram að því augnabliki kölluðu þau alltaf hvort annað eftirnafninu sínu. Mér fannst þetta vera tímamót fyrir myndina og bjóst við því að hún yrði betri. Það gerði það ekki. Af hverju virðast Nimi og Matthew alltaf standa í tíu skrefum, jafnvel í þessari "segðu nafn mitt" atriði? Hvað líkar Matthew við Nimi, fyrir utan augljósa fegurð hennar? Og hvers vegna skyldi skynsöm kona eins og Nimi falla fyrir teiknimyndasöguhöfundi sem lítur á hjónaband sitt sem eitthvað sem hann getur sett í bið þegar fallegt framandi „ævintýri“ kemur upp á? Og ég vil bæta því við að það var svolítið erfitt fyrir mig að komast á bak við rómantík byggða á framhjáhaldi. Já, Jenny er grimm harpa, en ef ég væri í hennar sporum, en ég myndi líklega passa Cruella taktík hennar til að koma í veg fyrir að eiginmaður minn villist. Trúðu því. Sagan gefur vísbendingu um sársaukafulla fortíð Nimi, en kannar hana aldrei að fullu. Sumir gagnrýnendur segja að Firth hafi virst svolítið óþægilegur hér og ég er sammála því. Í guðanna bænum kallaði leikarinn á sig áþreifanlegri þrá og ástríðu eins og snobbinn snemma á 19. öld, Mr. Darcy (og á meðan hann var klæddur þessum viðbjóðslegu brits)! Hvað varðar Long, sem ljómaði í 'Love Jones', þá voru tímar þar sem hún virtist einbeita sér meira að hreimnum en að leika persónuna sína. Þrátt fyrir það voru mörg augnablik „segðu nafnið mitt“ atriðið þar á meðal þegar hún hafði algjöra stjórn og kom mjög vel út. Samt er 'Leynilegur hlátur' ekki laus við endurleysandi eiginleika og ég hef komist að því að hann jókst á mér með fleiri áhorfum. Nene var vel lýst sem stuðningi og velviljaðri, jafnvel þótt hún skilji ekki alveg aðdráttarafl Nimi til Matthew. Ég elskaði það alveg þegar Nene stóð frammi fyrir mömmu Folu í þessum einvígisorðamælum. Maðurinn minn líkaði það og venjulega er hann fyrstur til að andvarpa og móðga skjáinn ef honum líkar ekki það sem er í gangi. Hann hló meira að segja þegar Sammy spurði Matthew mjög hreinskilinn spurninga um kynlíf. Svo þarna hefurðu það. „Leynilegur hlátur“ var nógu góður til að skemmta yfirlýstum snáða eins og maka mínum, en ákafur bíógestur eins og ég þarf meira en eina áhorf til að meta það sem leikstjórinn og rithöfundurinn voru að reyna að koma á framfæri.