Ég er mjög þakklátur fyrir að lítill háskólabær Abingdon, Va.- nálægt Bristol, TN. og heimili hins fræga Barter-leikhúss þar sem Gregory Peck lék einu sinni - tókst að safna saman listakvikmyndahátíð og sýna þessa mynd þar. Abingdon er tveggja og klukkutíma klukkutíma frá þar sem ég bý, en ferðin var þess virði í öllum skilningi þess orðs. UZAK/DISTANT er mögnuð, ​​ljómandi, hrífandi, tilfinningarík, grípandi mynd. Sem tyrkneskur-amerískur var þessi mynd ekki aðeins vitnisburður um hvernig lífið er í Tyrklandi; en á stærri skala segir það heiminum hvernig það er að vera tyrkneskur hvort sem maður býr í Istanbúl, Berlín, Montreal, New York eða Omaha. Það gæti verið tvær klukkustundir að lengd öfugt við fimm mínútur, en þetta er í raun Bob Marley lagið okkar. Það eru svo margar frábærar senur í þessari mynd. Það er mjög erfitt að velja bara nokkra af handahófi. En fyrir mig gerist eitt frásagnaratriði í Beyoglu (miðbæ Istanbúl) kvikmyndahúss. Titilpersónan, leikin af Mehmet Emin Toprak, sem lést því miður í bílslysi skömmu eftir að þessari mynd lauk, fylgir mjög aðlaðandi ungri konu niður stiga í aðalsal kvikmyndahússins. Hún fer í að sjá "Vanilla Sky." Þar sem myndin af Tom Cruise endurspeglast úr glasi skynjum við að tyrkneskir karlmenn keppa við Tom Cruise um ástúð þeirra eigin kvenna, jafnvel þó að Tom Cruise sé hvergi að finna í Beyoglu. Atriðin sem tekin eru yfir Bosporus-ströndina eru líka nokkuð afhjúpandi þar sem þau tákna fegurðina, en samt örvæntingarfulla tóma víkina, sem eru sársaukafull staðreynd lífsins í Tyrklandi. Í þessari mynd skilur flóinn elskendur og fjölskyldur að. Einfaldur, tómur pakki af Samsun (tyrkneskt vörumerki) sígarettum og deyjandi mús hoppa af skjánum eins og mávar gerðu í Serif Goren-Yilmaz Guney myndinni „Yol“ árið 1982. Margar af myndum Guney, þar á meðal "Yol", "Suru- the Herd" (1978- fullgerð af Zeki Okten) og "Baba-The Father" (1971) hafa af mörgum verið taldar bestu tyrknesku myndirnar sem gerðar hafa verið. Án stundum yfirþyrmandi félags-pólitískrar reiði Guneys (sérstaklega í síðustu mynd hans, fangelsisdrama "Duvar-The Wall") frá 1983, fangar "Fjarlægð" kjarna tyrkneska lífsins alveg ótrúlega. Þetta er afrek fyrir leikstjóra sem að mínu mati er nú þegar hægt að úthrópa sem tyrkneskt jafngildi leikstjóra eins og Tarkovsky, Bresson og Ozu. Ég get ekki beðið eftir að sjá hinar myndirnar hans!