Af spurningum og svörum fyrir og eftir, þetta er það sem ég gæti fundið: Einhver írskur gaur vill gera kvikmynd. Ekkert sérstaklega, bara hvaða kvikmynd sem er. Svo, eitt kvöldið í partýi, heyrir hann einhvern fyrrverandi ferðamann segja sér klassískan rokk n'roll fróðleik; þessi um hvernig líki Gram Parsons var stolið frá LAX af dyggum vegfaranda hans svo hann gæti virt óskir Parsons um að hann yrði brenndur út í JoshuaTree. Vá! Frábær hugmynd að kvikmynd! Rock n' Roll (jæja, sveit), grafarrán, flótti, vinátta, 70's! Ég býst við að við gætum fengið Johnny Knoxville úr „Jackass“, því það er hálfgerður hrekkur, ekki satt, og Knoxville vill gera „bíómynd“ líka. Af hverju hann hlyti að hafa haldið að hann væri með næsta "snatch" á hendi! En þessi saga er í rauninni ekki svo spennandi...við þurfum eitthvað fyrir Knoxville að berjast gegn. En Parsons var giftur á þeim tíma. Það er allt í lagi, það veit það enginn. Að auki gætum við fengið Christinu Applegate. En hvað ef áhorfendum líkar ekki hugmyndin um að stela líki. Jæja, við munum fá pabba hans til að taka þátt í eltingarleiknum, en gefum leyfi á endanum. En pabbi Parsons drap sjálfan sig þegar hann var 10 ára, í rauninni munaðarlaus staða hans, og hörmuleg bernska, eru lykilatriði í Parsons goðafræðinni. Goðafræði? Við erum að gera "A Movie!" Þetta er skapandi lausn á vandamálum. Þetta er óþægileg reynsla fyrir hvern sem er jafnvel óljóst fróður um eða hefur áhuga á viðfangsefninu. Viðvera Applegate er tvöfölduð. Í fyrsta lagi er persóna hennar sem var fundin upp Beverly Hills tík fyrir hennar tíma - hún gæti allt eins hafa gengið um alla myndina með farsíma í hendinni, og í öðru lagi, hvers konar maður væri Parsons ef hann tengdi sig einhvern tíma við svona harpíu ? Staðreyndir eru ekki bara afbakaðar eða sleppt, heldur ENDURBÚIN. Þeir hefðu auðveldlega getað fundið illmennið sem þeir vildu í Stjúpföður Parsons, sem var að reyna að flytja líkið aftur til heimaríkis síns þar sem lögin myndu hlynna að honum við að skipta upp umtalsverðum arfleifð. Og tónlistin, ó, tónlistin sem ég elska. Tónlistin er hökkuð upp (brúin á laginu hér, kórinn þar), þvinguð í bakgrunninn, og á endanum, hræðilega coveruð af hippustu nýju indíhljómsveitinni, Starsailor. Kærastan mín spurði hinnar óþarfa en ómótstæðilegu spurningar eftir myndina -- var einhver þarna uppi, rithöfundurinn, framleiðendurnir, leikstjórinn, í raun og veru aðdáandi Gram Parson? Jæja, nei. Hann hafði reyndar aldrei heyrt um Gram Parsons, en auðvitað, bla bla bla, ég lærði að elska það, og hér eru nokkrar staðreyndir sem ég las í ævisögu á netinu. Annar gaur ábyrgðist svalleika Parsons með því að segja að hann og Keith Richards hafi skroppið á sýru saman og skrifað "Wild Horses" saman, blandað saman fjölda staðreynda sem er jafn óviðeigandi og myndin. Annar spurði hvort það væri ekki siðferðislega vafasamt að endurskrifa söguna þegar flestir myndu bara vita um hana úr þessari mynd? Jæja, hann hafði leyfi hins raunverulega vegamanns (hann var meira að segja settur) og Parsons-eignin gaf leyfi, og allt þetta fólk sem fékk launaseðla sagði að það væri frábært. En það sem ég virkilega velti fyrir mér var og spurði með vandræðalega skjálfandi röddu virkilega ástríðufullur Parsons nörd, var, ef myndin er svona ódýrt framleidd (milljón), höfðu þeir ekki litið á upprunalega Gram Parsons aðdáendahópinn sem áhorfendur? Leikstjórinn og rithöfundurinn virtust halda að hann væri ekkert aðdáandi með engan aðdáendahóp, þó ég efast um að nokkur Mojo tímarit lesandi, kántrí-rokk 70's tónlistaraðdáandi væri sammála. En hellingur af Bretum tókst það held ég, og þeim var bara alveg sama um Cosmic American Music, eða vissu jafnvel að hún væri til. Þetta er ekki bara ekki sannkölluð Parsons-mynd, hún er ekki einu sinni í réttum anda - hún passar ekki einu sinni við goðsögnina. Það hefði að minnsta kosti átt að hafa tilfinningasemi eins af lögum hans. Og fullt af fólki myndi elska að vera sagt frá því. Ég ætti að nefna að myndinni var vel tekið frá hópi grýttra háskólakrakka, rétt fyrir utan brekkurnar, og inn í Johnny Knoxville. En ef þú ert Parsons aðdáandi hunsaðu titilinn, þetta er bara kvikmynd fyrir Jackass aðdáendur.