Eftir að hafa horft á þessa mynd í gærkvöldi á Sundance, áttaði ég mig á því að mikið af stíl Nakata var fyrst gert í þessari mynd. Hér höfum við marga af sömu þáttum RINGU þáttanna, sérstaklega hugmyndina um að fjölmiðlar séu uppspretta hins yfirnáttúrulega. Í staðinn fyrir bölvuðu myndbandsupptökuna erum við í staðinn með reimt stúdíó og undarlegar myndir birtast á filmu. Raunar koma undarlegu myndirnar sem birtast á filmu strax upp í hugann við hina bölvuðu myndbandsspólu í RINGU. Það eina sem vantaði var vatnsþráhyggja sem rennur í gegnum síðari myndir Nakata. Lokaatriðin eru frekar hrollvekjandi, með smá hnekki til Murnau, hvað með hurðina opnast af sjálfu sér og draugurinn kemur inn í herbergið, minnir mig strax á NOSFERATU. Hrollvekjandi mynd sem fær til umhugsunar um að fara upp á tískupalla.