Í Vivah leikstjóranum Sooraj Barjatya, 20-eitthvað Delí-strákurinn Shahid Kapur, lendir í því að vera hrifinn af hógværu smábæjarstúlkunni sem faðir hans hefur valið fyrir hann til að giftast. Dregist að sakleysi sínu og einfaldleika, samþykkir Shahid hjónabandið örfáum augnablikum eftir að hann hitti hana á heimili hennar í Madhupur, og unga konan sem um ræðir, Amrita Rao, virðist á sama hátt niðurdregin af heillandi elskhuga sínum. Hjónabandið er bundið í sex mánuði síðar og hjónin lenda í fyrstu átökum ungrar, verðandi ástar, þrátt fyrir landfræðilega fjarlægð. En Amrita, sem er alin upp af frænda sínum og frænku sinni eftir dauða foreldra sinna, verður fyrir skelfilegri hörmung nokkrum klukkustundum fyrir hjónabandið. Og svo er það Shahid að leika hina heiðvirðu elskhuga og faðma hana skilyrðislaust.Mikið í sama anda og Hum Aapke Hain Koun og Hum Saath Saath Hain, nýja kvikmynd Barjatya, Vivah, er líka á einu stigi fjölskyldudrama með afar hugsjónaríku forsenda. En því miður virðist söguþráður þessarar nýju myndar allt of gamaldags, jafnvel langsóttari en þessar afturhaldssömu Ekta Kapoor sápur. Og vandamálið er ljóst þú getur bara ekki tengt við svona típandi hreinar persónur sem eru ekki með eitt slæmt bein í líkamanum. Það er margt sem vinnur með og á móti hindímyndum og tímasetning er einn svo mikilvægur þáttur. Fyrir tuttugu og fimm árum fannst söguþráður Vivah kannski ekki eins og slíkur teygjanlegur, en í dag virðist hann bara vera afrakstur hugar sem er fastur í tímaskekkja. Kannski er eina bjargvættur myndarinnar sú staðreynd að hún streymir af einlægni frá upphafi til enda, maður getur strax gert sér grein fyrir því að ætlun kvikmyndagerðarmannsins er ekki að blekkja. Miðað við bæði fyrri myndir Barjatya og með því að skoða þessa nýju vandlega er óhætt að fullyrða að Barjatya trúi á fullkominn heim, hann trúir á gullfallegar persónur sínar, hann trúir því að stórar fjölskyldur geti búið saman hamingjusamar undir sama þaki án minnstu ójöfnur. En því miður, hann er ekki fær um að þýða sýn sína á skjáinn. Það er erfitt að líta framhjá því hversu einvíddar söguhetjur hans eru Shahid og Amrita, bæði dyggðugar og mey ég meina, hugsaðu um það, fyrsta skiptið sem þau haldast í hendur er klukkutími og tuttugu mínútur í myndina. Barjatya gæti haldið að hann sé að snúa aftur til Maine Pyar Kiya rætur sínar með Vivah, en sannleikurinn er sú að ástæðan fyrir því að við faðmuðum Salman og Bhagyashree í þeirri mynd, eða jafnvel Salman og Madhuri í Hum Aapke Hain Koun er sú að þeir höfðu svo frábæra efnafræði. Vegna þess að þó að þeir hafi verið búnir til úr sama móti og Shahid og Amrita í Vivah, þá voru þessi pör með skaða og masti. Shahid og Amrita eru bara fáránleg og leiðinleg. Fyrir kvikmynd sem byggir svo mikið á tónlist til að segja sögu sína velur kvikmyndagerðarmaðurinn streng af 70s-stíl sem slakar aðeins enn frekar á deyfandi hraða myndarinnar. En ef ég þyrfti að velja eina ástæðu til að útskýra hvers vegna Vivah virkar ekki fyrir mig, þá er það vegna þess að ég er ekki viss um að ég geti tengst neinni af þeim persónum sem búa í sögu Barjatya. Sumum mun Vivah kannski gefa von um að fullkominn heimur eins og þessi sé í raun einhvers staðar þarna úti. En ég er svolítið tortrygginn held ég. Svo, gefðu mér hinn snjalla Madhuri frá Hum Aapke Hain Kaun, gefðu mér brjálaða Salman frá Maine Pyar Kiya, ég tek meira að segja þennan uppátækjasömu Karisma Kapoor frá Hum Saath Saath Hain. En bjargaðu mér frá þessum dúllum. Þú veist, sum hjónabönd eru ekki gerð á himnum. Þessi er Vivah!