Scott Henderson, verkfræðingurinn sem ræður Carol Richman sem aðstoðarmann sinn, leggur áherslu á að kalla hana „Kansas“ hvenær sem hann talar við hana. Það sýnir okkur að Carol, sem er í raun leikin af Ellu Raines, á að vera barn í skóginum, hvað varðar Manhattan fjórða áratugarins. Aðeins kona, utan úr bænum, myndi fylgja skuggalega barþjóninum í eintóma upphækkaða neðanjarðarlest. Jafnvel þá gæti aðeins barnaleg stúlka tekið að sér slíkt ævintýri. Robert Siodmak leikstýrði þessari film noir mjög vel. Hann sýnir hæfileika til að fylla söguna með miklu hráu kynlífi sem kom á óvart í þá daga. Hvernig gætum við annars réttlætt hvernig trommuleikarinn í hljómsveit söngleiksins, þar sem Scott tekur hina dularfullu konu með óvenjulegan hatt, gerir svo augljósa sendingu á konu á stefnumóti? Trommuleikarinn sem Elisha Cook Jr. lék af háspennu leynir ekki löngunum sínum í neina af konunum sem sátu á fremstu röð í söngleiknum þar sem hann spilar. Þetta var raunverulegt skýrt boð, fyrst til "fantómkonunnar" sögunnar, Fay Helm; eftir það, Cliff, trommuleikarinn, gefur sig mjög opinskátt fyrir Ellu Raines sem fer í leikhúsið dulbúin sem leyndardómskonan sem yfirmaður hennar hafði tekið upphaflega. Þetta er mynd sem mun krækja í alla áhorfendur frá upphafi. Það eru hlutir sem ekki eru útskýrðir í henni, en það heldur áhuga manns út í gegn. Morðinginn kemur ekki í ljós fyrr en í lokin. Ella Raines með svipmikil augun var vanmetin leikkona. Hún heldur sínu striki gegn mun reyndari leikurum. Franchot Tone, sviðsleikari frá New York, sem starfar í Hollywood, fann aldrei í þessum miðli þá frægð sem hann átti skilið. Hann er áhrifaríkur sem besti vinur ákærða mannsins. Á hinn bóginn kemur Alan Curtis fram sem karlmaður sem sættir sig við örlög sín og er aðeins hólpinn af þrautseigju konunnar sem elskaði hann í leyni. Thomas Gomez, sem eftirlitsmaðurinn Burgess, er eign myndarinnar sem einkaspæjari sem hefur efasemdir sínar um að lögreglan hafi náð manninum sem framdi glæpinn. Þessi mynd mun ekki valda vonbrigðum.