Eftir að hafa haft gaman af skrifum Neil Gaimans (sérstaklega samvinnu hans við Yoshitaka Amano í "The Dream Hunters") í fortíðinni, fannst mér Mirrormask vera viss og varð fyrir miklum vonbrigðum. Upphafshluti myndarinnar í beinni útsendingu var nógu heillandi. Samband persónanna var trúverðugt og auðvelt að hafa samúð með og ég elskaði leikmyndirnar, búningana og listaverk Helenu. Tölvumynduðu atriðin í kjölfarið voru hins vegar ömurleg. Samræðurnar voru óþægilegar og tilgerðarlegar, samskipti leikaranna í beinni og CGI hrollvekjandi. Atburðir áttu sér stað af fábrotnustu ástæðum og flestir atburðir virtust óþarfa fyrir hvaða söguþráð sem kann að hafa verið til. Ég horfði bara á fyrstu tuttugu eða þrjátíu mínúturnar af myndinni, þannig að ég er ekki beint yfirvald, en ég mæli eindregið með því að þú horfir alls ekki á neitt af henni og haldir þig við hið sterka ritverk Gaimans.