Þegar leikstjórinn Mary Harron setti þessa mynd út, virðist sem leikstjórinn Mary Harron hafi haft það markmið að skýra framvindu ferils Bettie Page, allt frá fyrstu fyrirsætudögum til að yfirgefa fyrirsætustörfin til að fara aftur heim eftir yfirheyrslur öldungadeildarinnar um unglingabrot og trúarlega enduruppgötvun hennar á fimmta áratugnum, og svo ætlunin er að hún sé að koma öllum þessum staðreyndum á skjáinn á þeim tíma sem leyfilegt er að hún virðist hafa misst af því að gefa sér einhvern tíma til að útskýra eitthvað ítarlega. Þegar þú hugsar um einhvern sem átti starfsferil Page heldurðu að það væri nóg til. að ræða, ástæður hennar, ákvarðanir, atburð í lífinu, persónuleg áföll, en Harron forðast hvers kyns persónulega könnun á persónunni. Á fyrstu fimmtán mínútum myndarinnar eða svo eru stuttar vísbendingar um barnaníð, heimilisofbeldi og hópnauðgun, en þetta er allt flýtt framhjá og aldrei vísað til þeirra aftur. Maður fær á tilfinninguna að Harron og Guinevere Turner (meðhöfundur) hafi viljað slíta allt sem var ekki töfrandi og smjaðrandi. Þú ferð inn í þessa mynd og býst við að fá innsýn í hver manneskjan á bakvið veggspjöldin var, en allt sem þú færð er listi yfir hluti sem hún gerði og endurgerð af nokkrum af frægustu myndatökum hennar. Allt í allt er myndin mjög pirrandi þú á meðan þú horfir og bíður í örvæntingu eftir að eitthvað aukalag komi í ljós. Hvernig kom hún í jafnvægi milli trúarbragða sinna og starfsins? Hvað varð til þess að þessi ungu Tennessee stúlka fór frá fyrirsætustörfum yfir í ánauðljósmyndun. Myndin sýnir hana einfaldlega fara til annarrar fyrirsætuskrifstofu og setja á sig það sem henni er sagt, en vissulega hefði það falið í sér áfall og yfirvegun, þetta var eftir allt að fimmta áratugnum. Mér sýnist að Harron sé að reyna að benda á hversu taminn allt er þetta miðað við staðla nútímans (Page tók aldrei neinar myndir af skýrum kynferðislegum athöfnum) og hvernig viðbrögðin sem sumir gáfu svona voru virkilega ofurkappi og þó að þetta sé satt, þá lætur hún það í raun og veru aldrei virðast asnalegt í augum annarra. Í dag horfum við á unga stúlku sem situr fyrir utan að ofan og hugsum ekkert um það, en við hefðum átt að fá einhverja tilfinningu fyrir því hversu átakanlegt það hefði verið fyrir samtímaáhorfendur. Þessi kona var miðlægur hluti af yfirheyrslum í öldungadeildinni um unglingaafbrot, en enginn er í raun og veru sýndur eins hneykslaður. Í grundvallaratriðum yfirgaf ég þessa mynd með því að hugsa hversu tam hún var. Harron og Turner hafa náð að forðast allt sem gæti verið óþægilegt fyrir áhorfendur. Þeir koma fram sem tveir ævilangir aðdáendur Miss Page og eru örvæntingarfullir að ganga úr skugga um að ekkert, nákvæmlega ekkert, gæti mögulega sett illt ljós á kvenhetjuna þeirra og hafa því forðast að rannsaka hver hún raunverulega var. (Fyrir og eftir feril hennar eru fréttir af ofbeldisfullu eðli hennar og geðrænum vandamálum) Og það eina sem er eftir er atburðarásin sem myndaði feril hennar, án nokkurs efnis að baki.