Þetta er „Citizen Kane“ eftir Burt Reynolds. Það er sorglegt að ekkert annað sem hann tók þátt í kom nálægt því að nálgast „Sharkey's Machine“. Mér virtist hann hafa lagt allt sem hann átti í hana. Þetta er kvikmynd sem er ástfangin af kvikmyndum .Opnunarþátturinn þar sem Sharkey leynilögreglumaður bjargar einn af gíslum rútufylli er gríðarlega spennandi bíómynd. Allt hreyfist svo hratt þegar það hefur farið að klikka að það virðist öðlast sitt eigið líf, frábærlega náð áhrif. Það lítur út fyrir að vera kalt, spennt og hættulegt á götum herra Reynolds. Héraðshúsið lítur út fyrir að vera skítugt og þreytt, fullt af örvæntingarfullu fólki beggja vegna lögmálsins, hrópandi, bölvandi, reynir að gera samninga eða bara halda lífi. Inn í þennan undirheima stígur Sharkey, sem nýlega var lækkaður í tign - verðlaun fyrir fíkniefnaupptöku( af völdum spilltrar löggu) - hann og teymi hans eru hluti af varasveitinni. Upplýsingar sem þeir taka upp um rangan stjórnmálamann leiða þá inn í heim hástéttarkallstúlkna og miskunnarlausra eiturlyfjabaróna. Að horfa á íbúð einnar slíkrar kallastúlku(Rachel Ward) Sharkey verður ástfanginn af andlitsmynd sinni á veggnum(ég veit, ég veit)og þegar lík konu finnst með andlit þess skotið af í einu herberginu, hugsar hann um það er hún.(Jæja, ég sagði að þetta væri kvikmynd sem elskaði kvikmyndir). Atriðið þar sem hún gengur inn á hann virkar fallega, jafnvel þótt þú hafir séð frumritið. Myndin er full af góðum tilþrifum, mér líkar sérstaklega við stríðssögu Charles Durning, lúmsk leikin og tekin í skörpum andstæðum við brottnám og pyntingar Sharkey sem er hæfilega harkalegt og grimmt. Ég verð að nefna Vittorio Gassman og Henry Silva sem tvo ólíka en jafn illa bræður með nákvæmlega enga endurleysandi eiginleika. Þeir eru „fullir á“ í hvert sinn sem þeir eru á skjánum og eru ekkert að missa samfélagið þegar þeirra tími kemur, endalok herra Silva eru svo sannarlega sérstakur. Eins og hefur verið nefnt er þetta Clint Eastwood mynd sem Clint gerði aldrei. Stærsta hrósið sem ég get greitt "Sharkey's Machine" er að benda á að að mínu mati hefði Clint Eastwood ekki getað gert betur úr henni. Hljóðrásin er af jafn háum gæðaflokki, með Sarah Vaughan, Joe Williams, Julie London, Chet Baker og öðrum listamönnum í toppklassa. "Street Life" eftir Randy Crawford spilar á bak við titilröðina og ég get aldrei heyrt hana án þess að sjá Sharkey ganga eftir gangstéttinni í mínum huga. Eins og aðrir fréttaritarar hef ég aldrei skilið hvers vegna þessi mynd var hálfgert flopp. Ég vona að hún eigi eftir að fara í gagnrýna endurskoðun, sérstaklega á þeim tíma þegar svo margar löggumyndir og -sýningar eru án fjórðungs af orku hennar, ferskleika og hreinni gleði. Vivre eru lofuð af húsþökum. Ef þú hefur einhvern tíma freistast til að hugsa um Burt Reynolds sem útbrunninn einn-hestur, settu "Sharkey's Machine" í myndbandsvélina þína. Ég lofa að þú verður ekki fyrir vonbrigðum.