Ég hafði lesið marga góða hluti um þessa aðlögun á uppáhalds skáldsögunni minni...svo að undantekningarlaust voru væntingar mínar að engu. En þeim var mulið meira en búast mátti við. Myndin hefði verið ágætis mynd ef ég hefði ekki lesið skáldsöguna fyrirfram, sem kannski eyðilagði hana fyrir mér. Í öllum tilvikum breyttu þeir vinnubúðunum í Toulon í skip fullt af eldhúsþrælum. Atriðið hjá Myriel biskupi var fínt. Reyndar, annað en fleygið, lifði hlutirnir af þar til Fantine var sagt upp störfum. Vegna þess að við viljum ekki að slæmir hlutir komi fyrir góða konu, klippir hún ekki hárið, selur tennurnar sínar eða gerist vændiskona. Það versta sem hún gerir er að hlaupa inn á skrifstofu borgarstjóra og hrækja í andlitið á honum. Bamatabois er algjörlega útrýmt. Vegna þess að það ætti heldur ekki að tala um að eignast börn utan hjónabands, Tholomyes er látinn eiginmaður Fantine, frekar en ábyrgðarlaus dandy. Valjean getur sótt Cosette fyrir Fantine fyrir Champmathieu-málið, svo þau sameinast hamingjusöm, enn ein breytingin. Svo kemur klaustrið, sem er frekar erfitt að klúðra. Sem betur fer var því bjargað. Eftir þessar þrjár mínútur af nákvæmni byrjar myndin aftur að þjóta í átt að Classic Novel Butchering. Þegar Cosette og Valjean hjóla í gegnum garðinn, rekast þau á Marius halda ræðu á fundi. Um endurbætur á fangelsi. Þegar hann kemur til að útdeila flugvélum til Valjean og Cosette segir hann eina línuna í myndinni sem fékk mig til að öskra á sjónvarpið. "Við erum ekki byltingarmenn." Ég heyrði Victor Hugo slá í gröf sinni. AUÐVITAÐ eru þeir byltingarmenn! Þeir vilja gera uppreisn gegn gervi-konungsveldinu sem er við lýði í þágu annars lýðveldis, þið heimsk handritshöfundar! Það er söguleg STAÐREYND að uppreisn var gegn stjórnvöldum árið 1832. Á einum tímapunkti fer Cosette að gefa Mariusi framlag frá föður sínum fyrir umbótahreyfinguna og hittir Eponine. Nema...ekki Eponine. Eða allavega ekki Eponine bókarinnar. Þessi Eponine virðist vera vel stæð ritarastúlka sem vinnur fyrir umbótasinna í fangelsinu (sem eru að vinna á Cafe Universal öfugt við Cafe Musain). Svo ekki sé minnst á að áhorfendur eru nú þegar látnir mislíka hana þökk sé ekki tímabilum, láglitum, þröngum kjólnum hennar og snottri framkomu hennar. Umbótasinnarnir í fangelsinu (með lélegasta leikara Enjolras sem ég hef nokkurn tíma séð) ákveða að að gefa út bæklinga er ekki nógu gott lengur. Svo þeir ætla að reisa girðingar. Ég veit ekki með ykkur, en ég hef aldrei heyrt um umbótahreyfingar sem rífa upp göturnar og reisa varnir og ráðast á stjórnarhermenn. Um þrjú hundruð manns (það áttu ekki að vera svo margir) byrja að ráðast á þjóðvarðliðið og byggja fullt af víggirðingum osfrv. Eponine deyr fyrir Marius, sem betur fer. Afgangurinn af myndinni er nokkurn veginn nákvæmur, nema hvað sjálfsvíg Javert virðist aftur erfitt að skilja þökk sé litlum skjátíma hans og undarlegri persónutúlkun. Myndin endar á því að Valjean horfir á Javert hoppa í ána. Þetta er aftur ónákvæmt því Valjean hefði aldrei látið Javert drukkna. Hann bjargaði lífi mannsins áðan, af hverju að láta hann deyja núna? Svo er það allt að sleppa játningu Valjean við Marius, hrörnun hans og endurlausn hans á dánarbeði með Marius og Cosette sér við hlið. Á heildina litið get ég kennt handritinu að mestu um vandamálin. Þó að ég sé ánægður með að Enjolras og Eponine hafi verið að minnsta kosti til staðar í myndinni, voru þau hræðilega rangtúlkuð, eins og allt barricade atriðið. Útrýming þjáninga Fantine kemur í veg fyrir að við finnum of mikla samúð með henni. Að Cosette þekki fortíð Valjean frá upphafi ruglar söguþræðinum heilmikið. Ég sá ekki einu sinni Thenardier og Mme. Thenardier hafði aðeins nokkrar sekúndur af skjátíma. Sama með Gavroche. Mér líkaði hins vegar mjög vel við túlkun Frederich March á Valjean, sem var einn af endurleysandi eiginleikum myndarinnar. Aftur á móti virðist Charles Laughton, þrátt fyrir frábæran leik í öðrum myndum, hafa misst marks með Javert. Varaskjálftinn, óþarfa öskrin og leikur hans almennt fannst hann bara mjög rangur. Hann virtist líka, eins og margir Javerts sem ég hef séð, alls ekki ógnandi, eitthvað sem krafðist af persónunni. Aftur, þessi mynd myndi líklega líða miklu betur ef ég hefði ekki lesið bókina. Ég myndi samt ekki mæla með því fyrir bókapúrista. Ég myndi líka segja að myndin hefði verið góð aðlögun fyrir þann tíma ef hin alræmda nákvæma franska útgáfa hefði ekki komið út árið áður.