Allt í lagi, kannski á það ekki skilið Óskarsverðlaun. Eða Golden Globe. Eða hvaða verðlaun sem er. Leikurinn er ekki framúrskarandi, það er engin ástæða til að gefa leikstjórninni heiðurinn, og þetta er í raun bara enn ein hálf-glæsileg 21. aldar slasher-mynd sem FLESTUM mun þykja bara þokkaleg. Eða jafnvel hræðilegt. En að mínu mati skiptir þetta allt engu máli. Og það er vegna þess að ég skemmti mér konunglega við að horfa á þessa mynd. Jú, fyrstu 40 mínúturnar eru frekar hægar, en eftir því sem líður á myndina mun þér líka við eitthvað í henni, ef þú ert eins og ég var, og allir aðrir ættu að vera þegar þú horfir á þessa kvikmynd. Og það er: að leita að 2 klukkustundum af skemmtilegu, hugalausu ofbeldi. (Og geggjaður endir, sem ég mun ekki spilla fyrir.) Já, það eru margir gallar á þessari mynd, en ekki láta leikaralistann á forsíðunni blekkja þig. Hilton skilar ágætis frammistöðu sem enginn sá koma. Jafnvel mestu hatursmenn hennar eins og ég og vinir mínir urðu að vera sammála um að hún kom okkur mjög á óvart með varla trúverðugum leikhæfileikum sínum og stríðni sem var ekki eins viðbjóðsleg og nokkuð sem sprettigluggi á netinu myndi lofa henni, en samt ekki svo óþolandi að spóla áfram eða slökkva á DVD. Ofbeldið í þessu kom mér á óvart; enginn í skólanum eða á hrollvekjunni var að tala um þetta eins og þeir væru um "þessar nýju myndir sem heita "Saw" og "Hostel" en ég gæti örugglega sagt að "Wax" væri grafískara en Saw, og sumar dauðasenur voru í raun og veru. alveg truflandi. Að lokum er ég ekki hissa á að House of Wax hafi ekki náð sæti á IMDb Top 250, en það er svo sannarlega þess virði að skoða.