Ó, fyrir að gráta upphátt, þetta hlýtur að vera LAMMASTA mynd sem ég hef séð allt árið, og mér þykir það leitt að John Cusack, sem venjulega er æðislegur, hafi meira að segja tekið þátt í þessu heilalausa, hnyttna stykki af Stupidity. Þar sem Sleepless í Seattle kom til skila sem jafngildir sömu skilaboðum, þó á lúmskara, nokkuð þroskaðara stigi, kemur Serendipity þeim til skila með sleggju og heldur svo áfram að slá þeim inn í sálarlífið næsta leiðinlegan og hálfan klukkutíma eða svo (og það er einn og hálfur tími af lífi mínu sem ég fæ aldrei aftur, takk kærlega!!). Það er nógu slæmt að aðalpersónur þessarar myndar eru með tilfinningaþroska og fjórtán ára börn (reyndar hef ég þekkt betri fjórtán ára börn...), nema kannski Jeremy Piven, sem var nógu skemmtilegur. Bara fyrstu 15 mínúturnar eða svo af myndinni þar sem persóna Kate Beckinsale leikur þessi pirrandi kjánaskapur í leik um að kasta öllu skynseminni í loftið (bókstaflega) var besti vinur minn og ég pirraður ótrúverðugur. Ég sagði við manninn minn að Rockstar væri með meiri gáfur og að minnsta kosti væru persónurnar í Rockstar ekki helmingi eins óvirkar og fávitarnir í þessu „Serendipitous“ rugli. Það er pirrandi að horfa á sögupersónur sem virðast ekki hafa hugmynd um val í lífi sínu og finnast þær ekkert annað en leikbrúður örlaga og duttlunga örlaganna. Hversu afskaplega þreytandi. Ég er viss um að þessi mynd mun líklega njóta sín af þeim sem vilja helst ekki taka þátt í þeim óreiðukennda sóðaskap að taka flóknari lífsval og lifa síðan á ábyrgan hátt með afleiðingunum. Þegar öllu er á botninn hvolft er hér kvikmynd þar sem hetjan okkar og kvenhetjan lifa hamingjusöm til æviloka eftir að hafa valdið usla og eymd í lífi tveggja annarra (þ.e. unnusta hvors um sig), svo ekki sé minnst á aðra ættingja og vini, bara til að komast þangað.