Ég kaus frábærlega fyrir hversu vel leikin var, ekki fyrir innihaldið. Það gefur mér ennþá hroll eftir að hafa lesið bókina og síðan horft á myndina. Tveir fyrrverandi glæpamenn eru að ferðast á áfangastað til að ræna fjölskyldu fjármunum úr öryggishólfi sem einn af göllunum sem þeir fengu að vita þegar þeir voru í fangelsi. Á meðan á ferð stendur fer spennan að aukast, þar sem hljóðrásin í myndinni eykur á heildartilhlökkunina. Eftir að morðingjarnir eru búnir að vinna á bænum finnur kirkjuvinur dótturinnar leifar fjölskyldunnar morguninn eftir. Blóðstuðandi öskrið, þegar atriðið snýr að símanum með klipptu snúrunni, varð til þess að blóðið kólnaði og gaf mér hroll. Að morðingjarnir hafi mætt réttlátum örlögum sínum er lítil huggun fyrir þessa dauðadæmdu fjölskyldu. Robert Blake var frábær í túlkun sinni á Perry Smith. Bókin var líka frábærlega skrifuð af Truman Capote.