Hluti af lágu einkunn myndarinnar er áherslan á atvinnuleysi og þær þjáningar sem við þurfum að þola. Þó að þetta sé gott fyrir leiklist, í gamanleik, þekkjum við sársaukann sem það þarf ekki að leggja áherslu á. Þar af leiðandi er Gaman með Dick og Jane ekki viðeigandi titill og ég varð bara fyrir vonbrigðum með að sjá ekki neitt skemmtilegt með Dick og Jane. Að vísu er þetta afrit úr samnefndri kvikmynd, en það mistekst við framkvæmdina og titillinn var ekki viðeigandi fyrir söguþráðinn. Hins vegar, ef myndin var endurtitluð sem "The Art of the Steal" og áherslan á að rugla slatta gamanmyndum tekur meira á ránið og áformin um að stela (heimskulega auðvitað) hefðu gefið myndinni meiriháttar uppörvun. Þó á sama tíma ætti myndin að sýna forstjórann að minnsta kosti í upphafi að vera brjálaður, svo það verður auðveldara að varpa sársaukanum snemma á einhvern ábyrgan og láta það bara vera. Kvikmyndin glímir við sjónarhornsvandamál og með það í huga getur gamanmynd ekki virkað ef sjónarhornið er ekki rétt gert. Skemmtileg eiginmannspersóna sem er eins og Wile E. Coyote on the Road Runner væri fyndnari, þar á meðal slatta gamanmyndin. En í þessu tilviki væri stela í stað þess að fanga fuglinn með flóknum búnaði afar fyndið hér. Ég meina þú getur búið til margar slíkar og sett þær í myndina. En þar sem sjónarhornið var rangt gert varð að takmarka ránshlutinn. Þú munt njóta myndarinnar fyrstu 15 mínúturnar (meðan Jim Carrey stóð uppi), en til að gera vandamálin sem þeir þurftu að glíma við að verða kómískari þar sem hún er gamanleikur, það er sá þáttur sem þarfnast mikillar endurskoðunar. Það getur verið fyndnara ef vandamál væru meira frammi eins og borgaraleg aðgerð John Travolta í fallinu. Sú mynd var alvarleg en vandamálin sem þeir stóðu frammi fyrir voru nokkuð kómísk.