Þetta er sannarlega Kung Fu klassík. Þessi mynd virðist hafa haft áhrif á bardagalistamyndir í áratugi. Spænska gítar bakgrunnstónlistin, keppnisskólarnir, óhugsanlega háu stökkin upp á brúnir húsþaka, grípa kastað spjót, svindla í mótum, leynileg þjálfun fyrir framandi karatetækni, þema þolinmæði og þrautseigju, og fleira var afritað af mörgum síðar myndir eins og "The Karate Kid" (1984), "Hero" (2002), "Kill Bill Volume 2" (2004) og "Kung Fu Hustle" (2004). Mér finnst ég heppinn að hafa séð þessa mynd fyrst árið 1972 , stuttu eftir að hún kom út, rétt áður en kung fu myndir urðu almennar og áður en Bruce Lee varð þekkt nafn. Ég sá hana með tveimur félögum mínum í leikhúsi í miðbæ San Diego þar sem sjómenn söfnuðust, og þó að atriðin með glóandi rauðum höndum og stungnum augasteinum hafi hlegið að einhverju, þá var greinilega farið að hlæja áhorfendur, eins og litli hópurinn okkar. Þetta var mjög eftirminnileg mynd fyrir mig. Áratugum síðar gat ég enn munað eftir nokkrum sérstökum atriðum, jafnvel eftir að ég hafði gleymt titli kvikmyndarinnar. Þessi mynd er sérstaklega sérstök fyrir mig núna vegna þess að annar af þessum tveimur félögum sem ég sá hana fyrst með (sjómaðurinn Kenneth Lee Hines frá Kitty Hawk) er látinn síðan, svo þessi mynd þjónar sem minning um þennan dag saman áður en við tókum júdó. og karatekennsla á næstu árum. Miðað við kung fu myndir myndi ég gefa þessari mynd 10/10. En þar sem ég þarf að hafa stærri kvikmyndaáhorfendur í huga, mun ég hlutlægara meta hana sem 8/10, vegna augljósra tæknigalla. Ég mæli bara með því að áhorfendur nýbyrja líti svo á að þessir tæknilegir gallar séu sönnun fyrir uppskerutímanum og áreiðanleika þess, og haldi síðan áfram að njóta testósterónhlaðins óreiðu.