{Mögulegir spoilerar að koma upp... þú hefur verið varaður við.}Þetta er algjörlega einn af mínum uppáhalds söngleikjum og kvikmyndasöngleikjum! (Hinn er Damn Yankees með Gwen Verdon, Tab Hunter og Ray Walston) Eins og við vitum öll glatast stundum gljáinn (svo ekki sé minnst á lögin) í þættinum þegar hún breytist frá sviði til tjalds. Þetta er að mestu leyti EKKI tilfellið hér. Leikmyndin eru guðdómleg, björt og litrík, persónurnar stærri en lífið og það er ekki annað hægt en að elska þær og danshöfundur Michael Kidd er algjörlega töfrandi. (Svo fegin að vita að þeir notuðu upprunalega Broadway danshöfundinn) Allir leikararnir „hoppa boltann“ (þ.e. hafa óviðjafnanlega efnafræði) til fullkomnunar í þessari mynd. Frank og Marlon eru algjörlega trúverðugir sem eigandi elsta fasta, varanlega fljótandi vitleysunnar í New York, og alræmdasti fjárhættuspilarinn sem veðjar á jafnvel smáminni hluti - eins og að hitinn fer upp í 104 ef hann tekur ekki. pensilín. Ljúfa og ferska Jean Simmons er fullkomin í hlutverk Söru (þótt það sé satt, eru söngpípur hennar ekki eins framúrskarandi og Isabel Bigley eða Josie de Guzman) - trúboðsdúkkan með hjarta úr gulli og drifkraftur til að lækna alla. Og síðast en örugglega ekki síst (á listanum mínum samt) er Miss Vivian Blaine, sem endurtekur hlutverk sitt á Broadway sem Miss Adelaide - Hot Box aðalsöngkonan og dansarinn sem vill loksins binda enda á 14 ára trúlofun sína og Nathan með hjónabandi, og losa sig. sjálfri sér vegna sálfræðilegrar kvefs sem hann hefur gefið henni. Í fyrsta lagi, hrós til Stubby Kaye og B.S. Pulley þegar þeir endurtaka hlutverk sín á Broadway sem Nicely-Nicely Johnson og Benny Southstreet. Það voru aldrei tveir elskulegri fjárhættuspilarar en þessir krakkar. Brando er frábær eins og venjulega, og þó hann hafi ekki rödd Robert Alda eða Peter Gallagher, gleymirðu því - þar sem hann hefur þessa ákveðni til að koma öllu sem hann getur til hlutverk hans sem Sky Masterson. „Luck Be A Lady“ gefur mér hroll í hvert sinn sem ég sé hann flytja númerið. Sérstaklega skemmtilegt er að heyra hann segja „Pabbi... ég fékk eplasafi í eyrað.“ Simmons er heillandi og notalegur í hlutverki sem hæfir útliti hennar, rödd og hvernig hún ber sig. Þú þráir svo innilega að hún vinni Sky (eða, undir lokin, trúðu honum), heldur til að hjálpa fólki að sigrast á fjárhættuspilum sínum, drykkju og öðrum syndum og lifa lífi með Guði. Flutningur hennar á "If I Were A Bell" er vægast sagt frábær! Sinatra er maðurinn. Hann er svo fullkominn í hlutverk Nathan Detroit - og hér syngur hann hluti sem Sam Levene úr Broadway leikarahópnum gat aldrei (frábær leikari, en kallinn var tóndöff... farðu ímynd). Mér fannst mjög gaman að bæta við laginu "Adelaide"... vildi að einhver gaur myndi syngja svona fyrir MIG. Flott, slétt framkoma Frankie fer yfir mörk þessarar myndar. En síðast en ekki síst, þú vilt að hann giftist Adelaide. Og talandi um Adelaide, Vivian Blaine er bara algjör fullkomnun í þessu hlutverki. Allt frá hreimnum til þess að hún sleppti „Adelaide's Lament“, hún er bara frábær. Og hún er líka uppáhaldshlutinn minn í allri myndinni. Hún lætur mann virkilega finna til með Adelaide... sérstaklega þegar hún grætur rétt áður og svo aftur á meðan á „Sue Me“ stendur. Ég er ekki enn búinn að ákveða hvort mér líst betur á "Pet Me Poppa" en "Bushel and a Peck"... kannski líkar mér jafn vel við þá. Hvort heldur sem er, hún stendur sig frábærlega með þeim sem og "Take Back Your Mink." (Mér finnst leiðinlegt að þeir slepptu "hollanderize" úr myndinni...) Hún er algjörlega FRÁBÆR, svo ekki sé minnst á fyndið, og uppáhaldshlutinn minn í allri myndinni. Eitt af því besta við þessa mynd er orðalagið þeirra. Þetta er blanda af háklassa og götuslangri. Aldrei nota þeir „það er“, „ég mun“ eða „það er“. Það er alltaf "það er", "ég mun" og "það er." Á heildina litið er Guys & Dolls ein af mínum uppáhaldskvikmyndum og söngleikjum allra tíma, og það er einn sem þú ættir að gefa þér tíma til að horfa á í hvert skipti sem hún kemur upp. Eina kvörtunin mín? Ekkert "Giftist manninum í dag." Nú er þetta gott lag.