Ég verð pirraður á nútímalegum útfærslum af Shakespeare þegar leikstjórinn getur ekki ákveðið hvort hann eigi að nota frumritið eða uppfæra það. Ef það er að nota upprunalegu orðin í uppfærðu umhverfi er það sérstaklega flókið ef það er sett á 20. eða 21. öld þó það geti virkað í lagi í tímabilsstílum, td Trevor Nunn Twelfth Night settið seint í viktoríönskum stíl. Það gæti virkað með 30's umgjörðinni ef aðeins hefði verið miklu minna af söng og dansi og miklu meira af texta Shakespeares. Því miður endar þetta bara frekar léttvæg þó mjög skemmtileg sýning. Annað vandamál er Branagh sjálfur. Ég er sammála því að hann er allt of gamall til að leika einn af nemendunum en mikilvægara er, hann er svo reyndur Shakespeares leikari að þrátt fyrir allar tilraunir hans til að vera bara annar nemandi, þá kemur styrkur hans í leiklistinni alltaf fram. Auðvitað hefði hann átt að leika konunginn - ekkert mál að hafa þroskaðan nemendakóng umkringdur yngri nemendum. Í staðinn fengum við skemmtilegan en óábyrgan leikara fyrir konunginn, þannig óábyrgan svokallaðan konung án konunglegra eiginleika. Magnið af söng og dansi, sem mér fannst leiðinlegt þrátt fyrir fín lög og nógu skemmtilegan dans, þýddi því miður að það þurfti að draga verulega úr hinni miklu Shakespeare-samræðu. Þannig að þetta allt endar í léttvægu og mildu konfekti og mér leiddist mjög, meðal annars með kómísku beygjurnar, og gladdist þegar því lauk. Branagh hefur ekki gert Shakespeare réttlæti í þessari framleiðslu. Hrós hins vegar til Richard Briers og Geraldine McEwan, alveg frábær sem eldri hjónin.