Þessi mynd fjallar um bil sem er á milli raunheimsins og heims hinna dauðu. Það er mikið rugl um internetið (þ.e. ef þú setur upp forrit í tölvunni sérðu látna menn - svipað og ef þú spilar myndband þá deyrðu í RINGU). Satt að segja virtist flest af þessu frekar asnalegt og missti mig. Það sem mér fannst áhugavert er sú hugmynd að hinir látnu lifi í sinni eigin aðskildu tilveru - að vera algjörlega einir um eilífð. Þetta var edrú og heillandi. Ég elska japanskar myndir og hef séð gríðarlega mikið miðað við flesta Bandaríkjamenn. Hins vegar er ein tegund sem hefur náð vinsældum á undanförnum árum sem ég bara get ekki tengt mig mjög vel við þessar hryllingsmyndir. Ég veit að þeir eru mjög vinsælir - sérstaklega þar sem þeir virðast vera endurgerðir svo oft í Bandaríkjunum. Ég hef séð bæði RINGU sem og THE RING, JU-ON og THE GRUDGE og var frekar tvísýnn þrátt fyrir vinsældir þeirra. Um eina nýlega hryllingsmyndin sem mér líkaði mjög við frá Japan var SEANCE--endurgerð á hinni frábæru bresku mynd, SEANCE ON A WET AFTERMIDDAG. Og hvað, held ég, hafi gert SEANCE öðruvísi? Jæja, ólíkt hinum myndunum sem og KAIRO, var gúmmí og gúmmí af peningum ekki eytt í tæknibrellur eða að reyna að hræða áhorfendur - í staðinn var áherslan lögð á söguna. Niðurstaðan er sú að þessar aðrar myndir eru mjög eins og amerískar myndir eins og HALLOWEEN eða föstudaginn 13. - með skelfilegum hlutum sem stökkva út bara til að hræða áhorfendur og söguþráðurinn er eingöngu aukaatriði (í besta falli). Fyrir mig vil ég sögu - ekki ódýran spennu eða drauga sem aðaláherslur myndarinnar. Með tiltölulega háa einkunn veit ég að ég er í minnihluta, en mér finnst þetta bara ekki mjög ánægjuleg mynd. Allt of oft koma smávægilegir hlutir upp sem gætu skellt einhvern örlítið - en persónurnar byrja að öskra og gráta og láta eins og að segja "þetta er skelfilegasta mynd sem gerð hefur verið svo þú ættir að byrja að hrista". Jæja, ég held að það reyni bara of mikið og ég vildi að það hefði einbeitt sér meira að framhaldslífinu sem sést í lok myndarinnar og framvindu söguþræðisins - ekki hræðsluaðferðir.