Óperan opnar með mjög nærmynd af auga fugls sem er alltaf að horfa á og þar með byrjar einn furðulegasti og skemmtilegasti þáttur Argento (annað uppáhaldið mitt reyndar, á eftir Deep Red). Vissulega er myndin stundum frekar fáránleg (skortur á raunverulegum áhyggjum eftir morð, fuglaárásina, brenndu dúlluna, þessi endir) en þetta er frábær heimur Argento og þegar þú hefur sætt þig við það muntu komast að því að það virkar. Ég ætla samt ekki að vísa þessum göllum algjörlega á bug, frekar að listsköpun myndarinnar bæti þá meira en upp. Til dæmis er fyrrnefnd fuglaárás algjörlega yfirgengileg í orði, líttu samt á frábæra framkvæmd hennar; krákur sem fljúga í ringulreið og bæta brjálaða skrölti sínu við drifandi rokktaktinn, mannfjöldinn í læti eins og sést í gegnum hringandi myndavélaverkið með fuglasjónarhorni og síðan einbeittu árásin; aría skelfingar svo sannarlega. Mögnuð, ​​flæðandi kvikmyndataka Argento er til sýnis í Óperunni og klárlega einn af hápunktum myndarinnar. Ég hafði líka gaman af hljóðrás óperuþema og rokktónlistar, falleg andstæða tónlistar þar sem hver og einn er notaður á áhrifaríkan hátt (rokkið kemur inn með morðunum á fullkominni tímasetningu og gefur senunum mjög æði). Hljóðbrellurnar eiga líka skilið að kinka kolli, stungur, skæri, gogg og allt. Eftirlitsmaður Alan Santini: "Ég hef séð margar kvikmyndir þínar. Já, þú ert virkilega sérfræðingur á þessu sviði. Ég hefði mikinn áhuga að vita þína skoðun."Marco: "Ég held að það sé óskynsamlegt að nota kvikmyndir sem leiðarvísi fyrir raunveruleikann, er það ekki eftirlitsmaður?" Eftirlitsmaður Alan Santini: "Það fer eftir því hvað þú átt við með raunveruleikanum." Að vera að þetta er giallo, stílhrein morð eru nauðsyn og Dario veldur ekki vonbrigðum („kúlan í gegnum hurðina“ atriðið er mögulega eitt mesta dauðsfall sem nokkru sinni hefur verið skotið, ef þú fyrirgefur orðaleikinn). Svarthanska, djúpröddaði, pulsandi heila (flott skot!) morðinginn er kaldur og grimmur, og að hafa hann með límbandi nælum undir augunum á kvenhetjunni okkar svo að hún neyddist til að horfa á morðin var fín snerting. Sem sagt, eins og giallo, Opera hefur ekki alveg eins góða ráðgátu og hún ætti að gera. Morðingjanum er haldið leyndum fyrir áhorfendum nógu vel en það er lítil fyrirhöfn í myndinni sem varið er til að leysa í raun morðin. Þetta, og undarlegi endirinn, hefði getað notað meiri vinnu. Þrátt fyrir þessi vandamál tekst Opera samt að vera verðmæt og ánægjuleg hryllingsmynd. Ein lokaathugasemd: það var gaman að sjá kvikmynd, einu sinni, sýna rétta sýn í gegnum sjónauka (bara hring, ekki tveir hringir saman)! Gott auga fyrir smáatriðum, Dario!