Ben, (Rupert Grint), er mjög óhamingjusamur unglingur, sonur óhamingjusams giftra foreldra sinna. Faðir hans, (Nicholas Farrell), er prestur og móðir hans, (Laura Linney), er ... jæja, við skulum bara segja að hún sé dálítið hræsnisfull hermaður í her Jesú. Það er aðeins þegar hann tekur við sumarvinnu sem aðstoðarmaður illa kjaftaðrar, sérvitrar, einu sinni frægu og nú gleymdu leikkonunni Evie Walton, (Julie Walters), að hann finnur sig loksins í sannri „Harold og Maude“ tísku. Auðvitað er Evie mjög óhamingjusöm sjálf og það er fyrst þegar þessir tveir sorglegu sekkar finna hvor annan að þeir geta lagt gagnkvæma eymd sína til hliðar og lagt leiðina til hamingju. Auðvitað er þetta brjálæðislegt og tilfinningalegt og mjög fyrirsjáanlegt en það á erfiðar hliðar við það líka og Walters, sem gæti sofnað-ganga sig í gegnum svona hluti ef hún vildi, er frábær. Það er þegar hún setur brjálæðið til hliðar og finnur patosinn í karakternum, (eins og að slá á flöskuna og kasta upp í vaskinum), sem hún er upp á sitt besta. Vandamálið er að hún er eina áhugaverða persónan í myndinni (og það er ekki vegna handritsins sem gerir engum greiða). Grint er aftur á móti ekki bara óánægður; hann er líka frekar leiðinlegur á meðan sterkju tíkin hennar Linney er algjörlega einvídd. (Hún er samt með enska hreiminn af pat). Það besta sem hægt er að segja um það er að það er vægast sagt ánægjulegt - með áherslu á hógværð.