Ég sá þessa mynd á alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í Toronto 2001. La Pianiste styrkir "Austrians=grimm" ritgerðina sem ég er að móta. Isabelle Huppert hlaut verðskulduð verðlaun sem besta leikkona í Cannes fyrir túlkun sína á konu sem, í viðleitni sinni til að ná listrænni hugsjón, missir mannúð sína. Hún er föst í hæfileikum sínum og bælir niður tilfinningar sínar og kynhneigð þar til þær geta aðeins verið tjáðar á snúinn og ógnvekjandi hátt. Þegar yngri nemandi verður ástfanginn af henni eykst vonir okkar, en þær verða fljótt að engu þegar þeir átta sig á því að hún getur ekki upplifað ást eins og aðrir geta. Það er of seint fyrir hana og síðustu 30 hryllilegu mínútur myndarinnar eru sem sagt lausar við þá fallegu tónlist sem bar fyrstu 90 mínúturnar. Skilaboðin virðast vera þau að tónlistin sjálf dugi ekki án þess lífs og fegurðar sem hún lýsir.