Forsendur þessarar myndar eru birtar á DVD kassanum. Textílstarfsmaður þróar kraftaverkaefni sem brotnar ekki niður. En myndin kemst ekki áfram með það. Þess í stað þrýstir það í 45 mínútur, núðlar í kringum innganginn áður en hann gerir stóru uppgötvunina. Þar sem áhorfendur hafa ekki mikið gagn af því að sjá töfrabarn finna út úr hlutunum er það undarlegt val: tókst að koma í veg fyrir að myndin taki þátt í einhverju efni. Þegar efnið hefur uppgötvast, kemur myndin of fljótt í ljós að bæði stórmenn í iðnaðinum og vinnufélagar vilja að uppfinningin sé svelgd, þannig að myndin verður aðeins með tvær vægar hreyfingar; finna upp efnið og hlaupa undan kúgarum. Ég get ekki skilið hvers vegna einhver myndi lýsa þessu sem gamanleik. Tónninn er ekki fyndinn eða kómískur. Það er meira eins og alvarleg samfélagsgagnrýni samtímans: að kapítalismi skekkir bæði aðfangakeðjur og framleiðslu. Sem aftur kemur í veg fyrir að nýsköpun nái til og bæti heiminn. Já, það er líklega rétt, en án þess að leika sér með viðhorf til þeirrar staðreyndar, þá er myndin einfaldlega alvöru rök. Þú þarft mjög víðtæka skilgreiningu á gamanleik til að finna einhverja hér. Þetta er meira eins og breskur Meet John Doe (Meet Nigel Doe?).