Hefði þessi mynd verið sett aðeins betur saman þá væri hún þarna uppi með bestu Astaire og Rogers. Eins og hún er, þá er þetta fín mynd en of löng með leiðinlegum undirþræði, þ.e. Randolph Scott rómar systur Rogers, leikin af Harriet Hilliard (það er eiginkona Ozzie Nelson til ykkar barnabúa). Astaire og Scott eru tveir sjóhermenn. Scott hittir Hilliard í fyrsta skiptið þegar hún lítur út eins og staðalímynd bókasafnsfræðingur, og síðar eftir að Ginger Rogers hefur beðið vinkonu sína (ljóshærð en ótvíræð Lucille Ball) að töfra hana upp. Á meðan reynir Astaire að halda áfram þar sem hann og gamli dansfélagi hans hættu. Útkoman er dásamleg dansnúmer, með Astaire og Rogers í liði sem og sitt í hvoru lagi: "I'm Putting All My Eggs in One Basket", "Let Yourself Go" og "I'd Rather Lead the Band." Hilliard er ljúf en dálítið sljó þar sem látlaus Jane varð glamúrstelpa, þó hún syngi lögin sín tvö vel, "But Where Are You?" og "Get Thee Behind Me, Satan" - eitt plakat var ekki sama um það lag, en ég elska titilinn. Rogers er hress og unglegur Astaire er kraftmikill. Hápunktur myndarinnar kemur í lokin með "Let's Face the Music and Dance," einu sársaukafyllsta lagi sem samið hefur verið og örugglega eitt það frábærlegasta útfært af Rogers og Astaire. Í henni lýsa þeir glamúr og fantasíu frá þriðja áratugnum. Það er sannarlega að vera dýrmæt og horfa á hana aftur og aftur.