Tyrkneskt baðsería í film noir í New York á fimmta áratugnum, það hlýtur að vera vísbending um eitthvað! Eitthvað sem einkennilega, í öllum fyrri athugasemdum, hefur enginn bent á, en mér sýnist mér nauðsynlegt fyrir skilning þessarar myndar að röð tyrknesku böðanna: bakgata á kvöldin, inngangur að sleipur gufubaði og Scalise vafin inn í lak og fékk lærin nudduð. Steve, nuddarinn er af ungum grófum boxara (Beefcake!) gerðinni, og annar strákur, lífvörður? klárar að klæða sig upp. Dixon hatar greinilega það sem hann sér þarna og verður strax grófur. Við vitum að hann hefur orð á sér fyrir að grófa upp grunaða. Góð lögga en auðvelt að fara úr böndunum. Hvers vegna hatar hann þá svona mikið? Getur verið að hann hati sjálfan sig. Þennan hluta af sjálfum sér erfði hann frá föður sínum ? Þessi dökka hlið sem gæti leitt hann rétt við enda gangstéttarinnar, inn í þakrennuna? Hvað ef þessi dökka hlið leyndist í „skáp“? Mundu: alltaf þegar Dixon hittir Scalise (3 sinnum), þá liggur gaurinn á rúmi og hann hefur bara karlmenn í kringum sig til félagsskapar (kaldhæðnin í " Girls" plakatinu sem er fest á vegginn nálægt rúminu hans !). Scalise leikur fyndið: fyrir áhrifum hátterni, svífa hálsinn hrokafullur, ögrandi, troða innöndunartækinu (poppers?) í nösin á honum í hvert sinn sem hann talar við Dixon. Dixon, með hefndarhug, er tilbúinn til að festa Scalise sem virðist ekki skilja: "Ég hef aldrei séð mann jafn fullan af hatri og þú. Mér finnst það næstum fyndið hvernig þú komst á eftir mér einn." eins og ég væri einhver sérstakur! Hvers vegna? "Vegna þess að Scalise er svo sannarlega einhver sérstakur: hann er beinn erfingi föður Dixons: "Faðir þinn líkaði við mig", "Faðir þinn setti mig í viðskiptum". Hann stendur sem glæpamaður Bróðir Dixons, dökka hlið hans holdgert. Og til að toppa það allt, hann vill frekar félagsskap manna. Dixon veit það vel :" Hver drap hann (Paine)? Þú eða einn af leikfélögum þínum?" Leikfélagar! Taktu eftir því hvernig í hvert sinn sem þeir hittast, snertir Dixon Scalise: hann tekur heimilisfangabókina upp úr jakkanum, slær honum í andlitið, kýlir hann. Scalise: "Ég vara þig við að snerta mig! " . Samkynhneigð Dixons er augljós. Eða orðaðu það öðruvísi: óútskýrð samkynhneigð hans . Dixon, sem kallast krakki Dixons, er sonur þjófs. Til að bregðast við þessu ákvað hann að verða lögga, góð lögga, en það er eitthvað af glæpamaðurinn í honum, dökk hlið: hann er ofbeldisfullur kopar, morðingi, lygari.Að auki er hann ekki giftur, kemur með „svima ljóshærð“ á kunnuglega matsölustaðinn sinn öðru hvoru, en ekkert annað. Afgreiðslustúlkan hæðst að því að hann kunni ekki að elska konu. Dixon hefur djúpa sektarkennd og hatar sjálfan sig af þeim ástæðum." Hetta og mafíósa eins og gamli maðurinn hans. Blóð mun segja". Að lokum, til að ná endurlausn, ákveður Dixon að fórna sjálfum sér: ef hann fær alter egoið sitt Scalise til að drepa sig mun hann losa sig frá sektinni og frelsa stúlkuna og föður hennar líka. Endalok myndin færir okkur aftur að upphafsröðinni: Scalise er ýtt í þakrennuna og Dixon á skilið réttinn til að ganga gangstéttina og vinnur ást frúarinnar. Hann er loksins hreinskilinn. Ósagt þema myndarinnar gæti mjög vel verið þema myndarinnar maður sem vill upplifa ást konu til að hylja bældar tilfinningar sínar (Jean Douchet)(Þessar athugasemdir eiga mikið að þakka kvikmyndaskýringum Jean Douchet á franska DVD-diskinum sem CarlottaI ritstýrði.