Seint, hinn frábæri Z-kvikmyndagerðarmaður með innkeyrslu, með ágætum, Al Adamson, fer í raun fram úr sjálfum sér með þessu glæsilega skelfilega, mjúku, mjúku tónlistargamanmyndri ódæðisverki sem snýr að dásamlega dapurlegu og djúpu dýpi í hreinni selluloid-kjánaskap og kjálka-sleppa heimsku. Í hinni ömurlegu alræðislegu framtíð 2047 hefur kynlíf verið talið ólöglegt af stórabróður-líkum getulausum brjálæðingi, Controller (skemmtilega fífl Erwin Fuller). Hins vegar er sweet'n'sexy Öskubuska (geislandi ljóshærð sæta baka Catherine Erhardt) enn staðráðin í að breyta hlutunum til hins betra. Með hjálp hins kvenlega álfa guðföður síns (glæsilegan tjaldsamlegan Jay B. Larson) mætir Öskubuska á stórt galaball með það ákveðna plan að tæla myndarlega drenginn Tom Prince (hinn dónalega Vaughn Armstrong) og kenna öllum að ást sé jákvætt, ánægjuleg og fullkomlega ásættanleg athöfn. Adamson leikstýrir þessu fáránlega garni með hefðbundnum þumalfingrum sínum, og sviðsetur ótrúlega hræðilega'n'inept söng- og dansröðina með algjörlega hliðarleysisskorti á færni og hæfileika. Hið grátlega ömurlega „We All Need Love“ númerið með fólki í fáránlegum dýrabúningum sem þeysir óþægilega um skóginn er bráðfyndið hræðilegt undur; sama og viðurstyggilega „Mechnical Man“ rútínan sem inniheldur fullt af klaufalega vélmenni. Gróf, kyrrstæð kvikmyndataka Louis Horvarth, klístraðar smámyndir úr plasti, dúndrandi diskótónleikar Sparky Sugerman, ríkulega óþarfa nekt (glæsileg brunetta heittlingurinn Sherri Coyle hlýtur sérstakt lof í þessari tilteknu deild), heila-deyfandi barnalegar tilraunir til að fá húmor (Roing lowbrowe húmor). Vélmenni löggæslan er sérstaklega pirrandi) og einsleitar hræðilegar frammistöður (svívirðilega hammy túlkun Renee Harmon af vondri yfirþyrmandi stjúpmóður Öskubusku löggunni stóra bobbýverðlaunin hér) auka enn frekar á sláandi ríkulega cheeseiness sem hægt er að njóta í þessu yndislega hræðilega doozy.