Shirley Knight leikur Söru Ravennu, húsmóður á Long Island sem flýr úr hjónabandi sínu þegar hún uppgötvar að hún er ólétt. Hún ætlar að keyra inn í hjartaland Bandaríkjanna og byrja upp á nýtt. Á leiðinni sækir hún vingjarnlegan hithier (James Caan) sem kallar sig „Killer“. Fljótlega kemst hún að því að hinn góðviljaði „Killer“ er í raun heilaskemmdur og með því að sækja hann hefur hún óafvitandi tekið á sig mikla ábyrgð. Þau tvö keyra alla leið til Nebraska, þar sem Sara fær Killer til að hjálpa til á skriðdýrabúi við veginn. Það er hér sem Sara hittir Gordon, lögreglumann á staðnum, og brátt fer allt úrskeiðis fyrir alla. Þetta er kröftugt drama um fólk sem er aftengt samfélaginu, fjarlægt vegna valanna sem það tekur eða takmörkunum sem aðrir setja því. Jafnvel með svo lágu fjárhagsáætlun og mjög frjálsu viðhorfi nær myndin að fanga allt sem segja þarf í gegnum þessar skýrt afmarkaðu persónur. Shirley Knight er með flókið, ólíkt hlutverk og það eru augnablik af undraverðum leik hennar. Eitt af mínum uppáhalds er þegar hún er í símanum að hringja heim til áhyggjufulls eiginmanns síns í fyrsta skipti. Þetta er svo spennuþrungin sena á báða bóga og í hverri litlu látbragði og beygingu orðs er svo mikið talað um hana með svo litlu. Svo kemur í persónu 'Killer' sem James Caan leikur. Þessi persóna er ólík öllum þeim sem ég hef nokkurn tíma séð hann spila og hann stendur sig frábærlega. Þetta er ein besta frammistaða hans þar sem hann er mjög hófsamur og áhrifamikill. Hvernig Coppola þróar persónurnar með stuttum, draumkenndum endursýnum er mjög snjallt og bætir sundurleitri sýn á þetta allt saman. Skjót endurlitin sem eru myndræn og sjálfstæð eru andstæða lengri myndunum í sumum mikilvægum senum. Einnig, vegna þess að þessi mynd var tekin á tökustað víðsvegar um Austur-Bandaríkin, býður hún upp á áhugavert, ekta sýn á Ameríku seint á sjöunda áratugnum. Ég hef ekki séð margar aðrar myndir með fröken Knight í aðalhlutverki, ég þekki hana aðeins betur. nýleg vinna í sjónvarpi, oftast að leika nöldrandi tengdamóður eða dúllulega gamla konu. Það var frábært að sjá hana svo unga, fallega og svo dásamlega fíngerða í þessari mynd. Það er líka dálítið synd að James Caan hafi verið túlkaður sem „harðjaxlinn“ það sem eftir er af ferlinum, því þessi mynd sýndi að hann er fær um svo miklu meira en það.