Vissulega ekki hræðilegt, en örugglega ekki gott. Cry, The Beloved Country (1995) var leikstýrt af Darrell Roodt og skrifað fyrir skjáinn af Ronald Harwood (aðlöguð frá 1946 skáldsögu Alan Paton). Með aðalhlutverkin fara James Earl Jones og Richard Harris. Myndin fjallar um Suður-Afríku fyrir aðskilnaðarstefnuna og sögur svarts manns og hvíts manns sem fléttast saman. Hinn guðrómi en barnalegi predikari Stephen Kumalo (James Earl Jones) fær bréf frá Jóhannesarborg um að hann verði að koma strax; síðar kemst hann að því að sonur hans hefur drepið mann. Ríki bóndinn/landeigandinn James Jarvis (Richard Harris) kemst að því að sonur hans, baráttumaður fyrir réttindum svartra, var sá sem sonur Kumalo drap. Í þessu tengjast þeir. Ég get ekki borið hana saman við samnefnda kvikmynd frá 1951, því ég hef ekki séð hana. Eða söngleikurinn frá 1974 sem ber titilinn Lost in the Stars fyrir ég hef heldur ekki séð hann; bæði líta betur út en þessi. En Cry Freedom hef ég hins vegar séð; það er miklu meira aðkallandi loft í henni, eins og það sé í raun að reyna að segja eitthvað þar sem myndin Cry, The Beloved Country virðist ekki hafa hugmynd um hvert hún er að fara. Mjög "Wishy-washy". Ég neita að bera myndina saman við skáldsöguna (fyrir utan að ég hafði meira gaman af skáldsögunni en ég naut myndarinnar) vegna þess að skáldsögur og kvikmyndir eru tveir afskaplega ólíkir miðlar og það þýðir ekkert að reyna að færa beint yfir á annan eða bera þær saman. með sama hætti. Í hreinskilni sagt, þessi mynd sló í gegn. Jæja, ég býst við að það hafi ekki verið svo slæmt, --Fimm af hverjum tíu, -- en það var heldur ekki svo gott. Báðir aðalhlutverkin, báðir mjög hæfileikaríkir leikarar, draga fram einhverja viðurkenndustu frammistöðu sem ég hef séð með einhverjum óþægilegustu samræðum kvikmyndasögunnar (en það má kenna handritshöfundinum um, Ronald Harwood, sem er líka undarlega ósáttur við að spila með þessa mynd, eftir að hafa einnig skrifað hina háleitu Píanóleikari og Being Julia). Meðal annars týnast tilgangur og þemu skáldsögunnar nær algjörlega þegar hún breytist í kvikmynd í þriðja sinn; það er lítil, ef nokkur, spenna við hvert augnablik myndarinnar, kynþátta- eða spennuþrungið. Tónlistin hjálpar ekki. Hið sársaukafullt rangt sett og leiðinlega pastoral hljómsveitarlög hjálpa virkilega við þessa sljóvgun myndarinnar. Einn ávinningurinn er kvikmyndatakan, með mörgum frekar góðum eða frábærum skotum, en því miður hjálpar þetta myndinni ekki mikið. Síðustu, sláandi orð skáldsögu Alan Patons birtast á síðustu augnablikum myndarinnar. Það er verst að þeir virðast vera svona ótengdir myndinni sem var nýlega sýnd. Ég veit ekki hvað Nelson Mandela gæti hafa séð í þessari mynd. Takk fyrir tíma þinn.