Kramer vs Kramer er saga um hjónabandsslit og afleiðingar þess sama. Þær geta verið hrikalegar fyrir félagana og enn frekar fyrir ólögráða barn sem í þessu tilfelli er leikið af Justin Henry. Það sem mér líkaði við Kramer gegn Kramer, það er mesti styrkur kvikmyndarinnar hvernig foreldrar Dustin Hoffman og Meryl Streep er kynnt fyrir áhorfendum sem heilt fólk með margar hliðar á eðli sínu. Þó myndin sé hallandi í leikstjórn Hoffmans og meira um samband hans við son sinn, er hann ekki sýndur sem nokkurs konar dýrlingur, né er Streep algjörlega svartur illmenni. Hoffman er ferilsinnaður maður í auglýsingaleiknum. Hann hefur nokkurn veginn hunsað drauma og vonir eiginkonu sinnar, samt er það mikið áfall fyrir hann þegar Streep segir að ástin sé ekki lengur til staðar og hún vilji fara út. Hún vill líka verða móðir, að minnsta kosti um stund. Hoffman og Henry gera það besta sem þeir geta. Pressan sem fylgir því að vera báðir foreldrar veldur því að Hoffman missir vinnuna og hann þarf að taka lægri laun hjá annarri stofnun. Á þeim tímapunkti eftir meira en ár ákveður Streep að hún vilji fá forræði. Báðir foreldrar bera sannfærandi vitni og lýsa máli sínu fallega, en við þessar aðstæður er jafntefli alltaf slitið í þágu móðurinnar. Dustin Hoffman og Meryl Streep unnu sína fyrstu tvenn Óskarsverðlaun fyrir þessa mynd, hún í flokknum aukaleikkona. Ég er ekki viss um hvernig þessir hlutir eru ákveðnir, Streep fær minni skjátíma en Hoffman ef það er það sem ræður úrslitum. Myndin einblínir á samband Hoffmans við son sinn og vaxandi skilning hans á því að hann eigi sinn hluta af sökinni á hjónabandi. Hvað Meryl varðar, er það val Hob fyrir hana eins og það er fyrir margar konur, til að koma á jafnvægi milli ferils og móðurhlutverks. Átökin í sálarlífi hennar eru skráð fyrir alla að sjá á skjánum. Dustin Hoffman gæti hafa unnið Óskarinn að hluta til af sömu ástæðu og Spencer Tracy tók upp sinn fyrsta, með því að framkvæma það ómögulega verkefni að láta ekki atriði sem stela barni stela myndinni. Börn með skort á hömlum eru náttúrulegir leikarar og Henry er frábær vegna þess að hann kemur yfir sem alvöru krakki, ekki Hollywood krakki. Ég velti því fyrir mér hvort Hoffman hafi séð Captains Courageous og séð hvernig Spencer Tracy tókst á við Freddie Bartholomew. Dustin hefði getað gert miklu verr en rás Spencer Tracy í frammistöðu sinni. Kramer vs. Kramer vann einnig Óskarsverðlaun fyrir besta myndin, besti leikstjórinn fyrir Robert Benton og besta handritið. Þetta er gáfulegt og sannfærandi drama um fullorðna sem falla úr ást og reyna að takast á við það eins og þeir geta fyrir sig og barnið sitt. Ekki missa af því ef það verður einhvern tíma útvarpað.