Þessi mynd er önnur tilraun leikstjórans Tim Burton til að nýta kunnuglegan titil til að koma „sýn“ hans á skjáinn. Hann hefur gert það með 'Batman', 'Sleepy Hollow' og nú þessu. Þetta er ekki endurgerð. Það eina sem það á sameiginlegt með frumritinu er að það hefur simians sem geta talað (og Charleton Heston gerir cameo). Burton hefur endurskapað alla söguna og útvatnað hana fyrir fjöldaáhorf í dag. Upprunalega Apaplánetan var afurð síns tíma. Á sjöunda áratugnum átti Ameríka í erfiðleikum með að endurskilgreina siðmenningu sína. Þetta var ólgusöm tími sálarleitar og endurhugsunar um félagsleg viðmið. Það var borgaraleg réttindatímabil þar sem hópar sem lengi voru taldir óæðri kröfðust þess að vera meðhöndlaðir sem jafningjar. Í því samhengi var POTA allegórísk, sem endurspeglaði heimspekilegt umrót sem stóð frammi fyrir áhorfendum dagsins. POTA var ákaflega gáfuð mynd sem varpaði fram erfiðum spurningum og hélt kúgun bandarísks samfélags á glæsilegan hátt með því að láta hvíta gaurinn réttlæta greind sína fyrir tegund sem hann taldi óæðri. Díalektíkin milli Taylor ofursta (Charleton Heston), Dr. Cornelius (Roddy McDowall) og Dr. Zira (Kim Hunter) var umhugsunarverð og gáfuð með kaldhæðni bæði lúmskum og augljósum. Útgáfa Burtons er jafn mikið afurð nútímans og POTA var. sjöunda áratugarins. Þetta er Apes for Dummies. Það er yfirborðskennt og jákvætt, kemur í staðinn fyrir pólitískt réttlátt orðbragð fyrir vitræna umræðu og einblínir meira á form en efni. "Surprise" endirinn er algjörlega ósamkvæmur og leggur ekkert til myndarinnar nema cliffhanger sem setur upp framhaldið. Þó endirinn á upprunalegu POTA hafi tengt allt á þokkafullan hátt saman í einni kraftmikilli senu, þá gerir endir Burtons einfaldlega gys að áhorfendum og spottar: „Ég veit eitthvað sem þú veist ekki og þú verður að bíða eftir framhaldinu til að komast að því. .'Frá tæknilegu sjónarhorni, eins og alltaf er raunin með kvikmynd Burtons, er myndin frábær. Förðunin er frábær og myndavélavinna Burtons er framúrskarandi (þó mér líkar áfram illa við dökka útlitið hans). Þrjátíu og þriggja ára framfarir í gerviförðun geta hins vegar ekki bætt upp fyrir móðgandi tómt handritið. Sagan hefur verið gerð að skrímslamynd. Mennirnir sameinast á bak við Davidson kaptein (Mark Wahlberg) til að berjast við hina voðalegu apa, með aðstoð og aðstoð nokkurra yfirhafna (einkum Helena Bonham Carter sem Ari). Framsetningin er formúlukennd og einföld með miklu ofbeldi, fullkomin fyrir skyndibitahugsun nútímans. Leiklistin er misjöfn. Mark Wahlberg er fínn leikari sem er einfaldlega misheppnaður í þessu hlutverki. Walberg er frábær í að leika dökkar, nöturlegar persónur sem eru kvalar en sterkar. Þessi hluti krefst hvetjandi hetju, prófíls sem er ekki á efnisskrá Wahlbergs. Helena Bonham Carter er snilldar leikari sem er svo langt undir getu hennar að sambandsleysið er hlæjandi. Hún reynir í örvæntingu að gera eitthvað með hina fábreyttu persónu, en túlkun hennar birtist eins og kross á milli friðarsinnar í háskóla og ástarveiks unglings. Svo er það Tim Roth. Hans er virtúós frammistaða sem bjargar myndinni frá algjörri eyðileggingu. Roth er djöfullega hatursfullur sem hinn illgjarni Thade hershöfðingi. Hann býr til einn illgjarnasta og fyrirlitlegasta vonda strák sem ég man eftir í nokkurn tíma. Að auki er líkamlegur leikur hans frábær, sem gerir simpansmann sem er svo fullkomin blanda að maður getur næstum trúað því að tegundin sé til. Þessi mynd er mikil vonbrigði. Þetta er ágætis skemmtun, svo lengi sem þú skoðar heilann við dyrnar. Ég gaf henni 3/10. Frá tæknilegu sjónarhorni er það miklu betra en það, kannski 9/10. Hins vegar er sagan móðgun við upprunalega kosningaréttinn. Þetta er einfaldlega enn ein tilraun Burtons til sjálfsvirðingar, með því að nota kunnuglegan titil til að laða mannfjölda að miðasölunni svo fullt af fólki geti séð hvað hann er snillingur. Auðvitað er það satt, en það væri frábært ef hann notaði þann hæfileika til að framleiða verulegar kvikmyndir, í stað þess að vera einfalt hugarfar sem hannað var til fjöldaneyslu.