Leyfðu mér að byrja á því að segja að þessi endurgerða útgáfa af einni bestu myndinni "Psycho" (1960) hefur verið ekkert annað en gott dæmi um lélega leikstjórn, lélegan leik og lélegan leikarahóp. Besta leiðin til að lýsa þessari mynd er með því að bera hana saman skref fyrir skref, leik fyrir leik og ferli fyrir ferli við frummyndina. Alfred Hitchcock, einn mesti kvikmyndaleikstjóri sem uppi hefur verið, ætlaði að taka frumritið í svarthvítu þrátt fyrir framboð á lit á þeim tíma. Allt í lagi, fólk árið 1960 hefur kannski ekki verið vant blóðsúthellingum eða skelfilegum senum eins mikið og við erum í dag en það kom ekki í veg fyrir að fólk líkaði við það og yrði tilnefnt til 4 Óskarsverðlauna. Gus Van Sant hafði nákvæmlega enga ástæðu til að gefa þetta út í lit nema að árið var 1998. Það sem hefði átt að líta raunsætt út í lit gerði það ekki. Eftir sturtuatriðið sem Norman hefur þvegið sér um hendurnar er auðskiljanlegt að allt sem notað var fyrir blóð leit út eins og rautt vax. Þegar hann hefur skolað af sér blóðið er höndin á honum rauð á litinn. Varðandi leiklistina, kannski hefði ekki getað verið betri leikarahópur af Janet Leigh og Anthony Perkins í upprunalegu myndinni. Perkins hentaði Norman vel og hann var ótrúlega eðlilegur þegar hann brosir og talar við ókunnuga manninn. Hitch langaði í myndarlegan og góðan leikara og það gekk bara vel. Í þessari útgáfu finnst mér persónulega Vince Vaughn líta út fyrir að vera fullkominn og myndarlegur og sterkur til að leika hlutverk Normans, því miður var leikur hans ekkert minna en hræðilegur. Á mótelskrifstofunni þar sem Norman og Marion eiga langa samtalið var hann ekki með svip á andlitinu og rödd hans og andlit breytast aldrei í gegn. Í frumritinu í sömu senu þegar brjálæðishúsinu er lýst sjáum við greinilega skyndilega breytingu á svipmóti Perkins og hann lítur út fyrir að vera ógnvekjandi reiður þó ekki árásargjarn. Vince Vaughn vinnur hér allt samtalið eins og hann hafi bara haft línur sínar utanað. Aftur, hræðilegur leikur. Sama er með Anne Heche. Í upphafssenunni í frumritinu getum við séð hversu spennt og kvíðin Marion (Janet) er þegar hún keyrir til Phoenix. Hún var ánægð með að fá peningana en á sama tíma hrædd um lífið. Það kalla ég leiklist. Í endurgerðinni ber Heche engin merki um ótta og hún brosir reglulega fyrir að hafa fengið peningana. Ég held að enginn væri "hamingjusamur og brosandi" þegar hann er nýbúinn að stela $400000 og öll ríkislögreglan er á bak við þá. Í sturtuatriðinu grípur Janet í upprunalegu fortjaldinu, snýr sér við og deyr eftir að hafa verið stungin. Í endurgerðinni verður Heche stunginn, snýr sér við, sveiflast svo í hina áttina, er með heimskulegan svip á andlitinu og tekst að deyja með mikilli fyrirhöfn. Aftur, hræðilegur leikur. Það eru líka nokkrar sérstaklega kynntar breytingar í þessari mynd frá upprunalegu myndinni sem virðast ekkert hafa með söguþráðinn og áframhaldandi ástand að gera. Í atriðinu þar sem Arbogast er myrtur blikka tvær senur á milli stunganna. Annar með naktri konu og hinn með kind. Margir, þar á meðal ég, eru ekki alveg vissir um hvort annað atriðið sýndi kind eða kýr eða hvað sem það var. Hvað í ósköpunum hefur skepna eða nakin kona að gera við morð á rannsóknarmanni! Breytingarnar voru bara óviðeigandi og óþarfar. Það eru líka nokkrar breytingar á lokaatriðinu. Leyfðu mér að bæta við nokkrum (og einu) jákvæðu punktunum ásamt því. Mér fannst Julianne Moore standa sig vel og lék góða persónu Lilu. Og William Macy lék vel, það var næstum því nákvæmlega hvernig persóna Arbogasts hefði átt að vera leikin. Það er almenn þekking manna að tilgangur og ætlun endurgerð kvikmynda er að gera núverandi kynslóð meðvitaða um kvikmynd sem hefur góða klassíska söguþráð, og til að reyna að láta það líta betur út en upprunalega. Og ef eitthvað hefur gerst hér samkvæmt því sem ég sagði núna, þá er það beinlínis öfugt. Því miður voru margir eins og ég ekki hrifnir eftir að hafa horft á þessa mynd nema við komumst að því að ógleymanleg frumútgáfa væri til. Vinsamlegast ekki horfa á þessa mynd, hún er hvergi nærri upprunalegu myndinni og upprunalega myndin verður alltaf ein besta mynd sem hefur verið búin til ef ekki sú besta.