Ég hafði samúð með stöðu fyrsta mannsins, Schmitters, sem við sjáum drepinn í þessum þætti. Hann minnti mig á skelfinguna sem tengist því að vera einn öryggisvörður á nóttunni einhvers staðar - sú tegund vinnu sem ég vann stuttlega fyrir um 20 árum síðan. Auðvitað átti ég aldrei á hættu að brenna mig, eins og nýlenduhöfðinginn (Lynch) er gjarn á að lýsa. Skrímslið í myrkrinu hér, sem myrðir meðlimi djúprar námunámunýlendu, skapar skelfilegt áhrif í fyrsta þætti. Við sjáum það í raun ekki í fyrstu senunum og eins og mörg okkar gera sér grein fyrir eru bestu skrímslin stundum eftir ímyndunaraflinu. 'Big and Shaggy' er ein rödduð lýsing, en hún reynist í raun líkjast stórri, kekkjóttri pepperónípizzu, sem svífur eftir jörðinni eins og sílikon margfætla - takmörkun á fjárhagsáætlun þáttarins, því miður. Þetta sýnir einnig í nýjasta matta málverkinu, frægt fyrir Trek aðdáendur, eina leiðin til að koma á framfæri langri mynd af námuvinnslunni. En allt þema þessa þáttar er um það sem er að innan, frekar en ytra útlit, samt. Jú, þessi Horta, nýuppgötvað lífsform sem byggir á sílikon, lítur út eins og hugalaust skrímsli við fyrstu sýn. Þökk sé fjarskiptagetu Spock (sennilega besta notkun Vulcan-hugasamsetningar í söguþræði), komumst við að því að þetta er mjög greind, jafnvel háþróuð skepna. Auk þess að Spock notar hæfileika sína á hljóðfæri, fær McCoy að taka við af venjulegu læknarútínu sinni - að lækna veru sem líkist steinum eða asbesti. Hann fær líka að segja eina af sínum frægustu línum: "Ég er læknir, ekki múrari!" Mér fannst það mjög raunsætt í senu hans þar sem hann fagnar velgengni sinni, þó hann geti ekki fengið Kirk til að taka þátt í eldmóði hans - Kirk er of upptekinn við að skipuleggja árangur. Þátturinn snýr óvæntum breytingum í persónu og hvatningu á áhorfendur þegar líður á söguna; Spock mætir nauðsyn þess að mögulega varðveita þetta uppgötvaða líf þar sem Kirk tekur venjulega afstöðu sína til að koma í veg fyrir dauða hvers kyns rauðskyrtu (engar hálfgerðir, eins og í "The Man Trap"). En seinna er það Kirk sem, af einhverjum ástæðum, heldur aftur af því að skjóta drápssprengingu, eins og hitinn í veiðinni hafi fjarað út og hann hefði haft tíma til að velta fyrir sér punkti Spock (ég tel að það hafi verið við tökur á þessum þætti sem Shatner komst að því að faðir hans væri látinn). Þetta er óeinkennandi að mestu leyti af fyrsta tímabilinu, þetta hefur góðan endi. Átökin stafa af þörfum grunnkapítalismans, eins og að uppfylla staðlaða kvóta, á móti því að vernda náttúruna og íbúa þess - geimaldarútgáfa af því að vernda uglur fyrir dráttarvélum nútíma framfara. Einhvern veginn, þrátt fyrir mörg morð og tilfinningu fyrir því að allt gæti farið til fjandans á hvaða augnabliki sem er með einum upphækkuðum fasara, tekst Kirk og Spock að koma á samkomulagi sem fullnægir öllum. Ég býst við að fólk og silíkat séu sanngjarnari á 23. öld.