„Five Fingers of Death“ hóf ameríska kung-fu kvikmyndaæðið en ég man að ég sá hana í fyrsta skipti sem „King Boxer“ í Chinatown, NYC, án slæmrar talsetningar og fárra Bandaríkjamanna. Ég var líka svo heppinn að sjá bandaríska frumsýningu á "Five Fingers Of Death" á Times Square, NYC. Þvílík andstæða sem þetta reyndist vera ... sama myndin en mismunandi áhorfendur. Í Kínahverfinu tók þessi mynd áhorfendum alvarlegri tón. Það var vegna þess að heyra raunverulegar raddir leikaranna (á kínversku) sem gerði þessa mynd trúverðugri. Kínverska kvikmyndahúsin sýndu ofbeldisfullar kung fu myndir í mörg ár (Boxer From Shantung frá 1972 sló þeim öllum í gegn), svo hasardanssköpunin og sagan voru aðal aðdráttaraflið. Sameiginleg skólalóð voru ekki ofnotuð enn svo söguþráðurinn virtist ferskur. Allar frábærar kung fu myndir voru með dásamlegum, ógeðslegum illmennum sem þú vildir sjá fá framkomu sína og FFoD átti þá líka. Stjarnan, Lieh Lo, var þekktur leikari í kínverskum leikhúsum. Kínverskir áhorfendur höfðu mjög gaman af þessari mynd. Áhorfendur suð þegar þeir yfirgefa þessa mynd veitir mér lokaánægjuna. Á Times Square var þessi mynd hasar gamanmynd ... líklega óviljandi. Ég naut þess líka hér en af ​​mismunandi ástæðum. Mannfjöldinn var þjóðernislegur og nokkuð ötull. Frá upphafi fékk myndin þig til að hlæja. Um leið og áhorfendur heyrðu þessa undarlegu bresku hreim koma frá þessum kínversku leikurum breyttist myndin í ofbeldisfulla og dásamlega teiknimynd. Flestir bandarískir áhorfendur sáu þessa tegund af gore í hryllingsmynd ekki í hasarmynd. Hasaratriðin slógu áhorfendur út. Því miður sáu kvikmyndaverin að þau höfðu svo gaman af henni að slæm talsetning og óþarfa ofbeldi urðu að kung fu flikkformúlu. Mér fannst gaman að sjá þessa mynd með bandarískum áhorfendum en naut hennar miklu meira í Kínahverfinu. Sumar kvikmyndir standast tímans tönn en talsetta útgáfan af FFoD getur það ekki. Upprunalegi "King Boxer" er samt skemmtilegur...KLASSI!