Hvað er hægt að segja meira? Ég hef ekki verið jafn heilluð af ungri leikkonu síðan Cate Blanchett kom fram á sjónarsviðið fyrir rúmum tíu árum. Og þó að bæði Blanchett og Blunt hafi leikið Queens núna (það virðist vera viðmiðið fyrir komandi leikkonur), þá eru hlutverkin algjör andstæða. myndin fyrir þig. Þetta er ekki þar með sagt að handritið eða leikstjórnin hafi verið slæm, það er bara að viðfangsefni myndarinnar leiddi ekki of dramatískt líf í samanburði við önnur athyglisverð konungsfjölskyldu eins og Elísabet I, Anne Boylen, Hinrik VIII, Hinrik V, Hinrik II. og Elainor frá Acquitane. Þetta er fólk sem átti líf sitt sem efni eins og góðar sápuóperur eru gerðar úr og þar sem stefnur og ákvarðanir breyttu framvindu breskrar og í flestum tilfellum heimssögunnar. Victoria, aftur á móti, steig upp í hásætið án atvika, hún stjórnaði hálfgerðri þjóð sem var fljótt að verða heimsveldi vegna iðnvæðingar og uppgangs sjóhersins, ríkið hennar hafði stöðuga ríkisstjórn undir forystu hæfra og kraftmikilla stjórnmálamanna, og hún giftist ungir áttu samfellt fjölskyldulíf. Staðreyndir lífs hennar eru ekki Sturm und Drag eins og kröftug leikrit eru unnin úr. Kjarni myndarinnar, fyrir utan tilraunina til að dramatisera þröngsýnt uppeldi hennar og tilþrif í kringum hásæti hennar, er sagan um það eina sem var sannarlega átakanlegt og óvænt um valdatíma hennar - ástarsaga. Hjónaband gert af fjárhagslegum eða pólitískum ástæðum er af ástæðulausu ekki endilega staðurinn til að leita að skjálfandi ástríðu, en samt sem áður verður Viktoríu alltaf minnst í sögunni sem nokkurs konar verndara heilags hjónabands trúmennsku, hamingju og fullkomið fjölskyldulíf. Þannig er miðpunktur myndarinnar verðandi ást Viktoríu og Albert prins hennar. Ég var mjög hrifinn af persónusköpun Rupert Friend á Albert sem hann sýndi sem góður, þolinmóður, nokkuð alvörugefinn og kannski smá barnalegur ungur maður, sem leitar að "gera gott í heiminum og hjálpa". Í stuttu máli sagt er hann góður maður með gott hjarta, ekki kraftmesta persónan til að byggja drama á, en þar sem það er ekki tilgangur sögunnar skiptir það ekki máli. Hjarta persónunnar skín í gegn þökk sé vanmetinni en þó einlægri frammistöðu Friend. Hvað varðar drottninguna, vel..Emily Blunt er háleit. Ekki er hægt að neita fegurð hennar, en hún er meira en eitthvað fallegt á að líta; andlit hennar er eins og kviksilfur vegna tjáningarhæfileika hennar. Minnsti augabrúnbogi, augnsvip eða örlítið skekkt bros skilar svo miklu. Aftur, þetta er ekki sprenghlægileg flutningur á þungum ræðum og ástríðufullum bænum, þetta er ekki svona kvikmynd. En það sem fröken Blunt gerir við hlutverkið er að sýna einfalda mannúð persónunnar með öflugri næmni. Til dæmis sjáum við lífsgleðina sem móðir Viktoríu (Miranda Richardson) og ráðgjafi hennar/elskhugi hennar, Conroy, hefur haldið í skefjum, tjáð í einföldum hlutum eins og Victoria að reyna að skissa hundinn sinn. Við sjáum ánægju hennar og hrifningu þegar við hittum Albert fyrst á því að augu hennar dregist stöðugt að honum. Við sjáum hana kvíða og óvart þegar hún ávarpar þingið við uppstigningu hennar. Og uppáhaldssenan mín af öllu í myndinni - við sjáum hana kvíðafulla, hamingjusama og vongóða þegar hún stælir sig til að gera það sem í raun og veru flestar konur þurfa aldrei að gera á ævinni - biðja manninn sem hún elskar að giftast henni, tillaga svo fáránleg fyrir þau skipti (og sumir myndu segja núna) sem Victoria springur úr kvíðahlátri áður en hún getur einu sinni sagt "giftist mér". Aftur, þetta er ekki kvikmynd sem er yfir höfuð stærri en lífstjáningar, heldur frekar rannsókn á fíngerðum persónu og láta litlu hlutina segja svo mikið. Þannig að á heildina litið meta ég myndina eftir því hvað hún er og hvað hún er. reynt að gera og sem slíkt gef ég því 7. Mér fannst hægt að útskýra suma af pólitíkinni betur og að sumir mjög fínir leikarar væru sóað með litlu að gera og litla persónuþróun, nefnilega Miranda Richardson sem hertogaynju af Kent, og persónur Conroy og Lord Peal. Aftur þarf myndin ekki að hafa eytt miklum tíma í þessar persónur, en aðeins meiri útlistun hefði hjálpað til við að útskýra hið pólitíska umhverfi. Ég hefði líka viljað sjá meira af aðlöguninni að hjónabandi milli Victoria og Alberts, en það gæti verið bara græðgi mín í fleiri atriði milli Friend og Blunt. Í stuttu máli, ekki líta á þessa mynd sem sögulegt drama heldur fyrir það sem hún er í raun, ástarsaga á milli tveggja persóna sem eru sögulegar persónur. Ég gef þessari mynd 7 fyrir frábæra aðalframmistöðu, ljómandi búninga og landslag og hina stórkostlegu Viktoríu frá Emily Blunt. Og allir sem eiga smá rómantík eftir í sér, þú verður snortinn í lok þessarar myndar. Guð bjargi drottningunni.