Ég bjóst aldrei við að svona gömul mynd yrði eins áhrifamikil og þessi vestri frá 1930 reyndist vera. Atriði brautryðjendanna á leið vestur á yfirbyggðum vögnum sínum, lenda í óveðri og leðju, fara yfir ána, árásir Indverja og hvers kyns réttarhöld og hættur, eru undrandi í harðgerðri trúverðugleika þeirra. Stór hluti myndarinnar var tekinn utandyra og myndin hefur sannarlega epískan blæ. Leikararnir hljóta að hafa upplifað svipaðar aðstæður og upphaflegu frumkvöðlarnir gerðu og útkoman er ótrúleg. Vagnarnir, fatnaðurinn, hvert einasta smáatriði lítur út og líður rétt. Persónurnar eru einfaldar en trúverðugar, með beinskeytta sögu sem ferðast eins og vagnalest á áfangastað. John Wayne er grannur og unglegur í einu af sínum fyrstu hlutverkum, sem skátinn sem leiðir vagnana, og hann stendur sig vel sem hugsjónamaður ungur landamæri. Hann mætir dásamlega skyrbýkt tríó illmenna, þar á meðal Ian Keith sem klókur fjárhættuspilari, Charles Stevens sem mexíkóskur hliðarmaður og Tyrone Power, Senior, sem vaxinn, bjarnarlíki veiðimaðurinn. Skeggjaður, kurrandi, stærri en lífið er lýsing Power er bæði kómísk og ógnvekjandi. Ég sé hann sífellt fyrir mér með bindi, gyllt eyrnalokk og svartan augnplástur, með páfagauk á öxlinni, þar sem hann nöldrar og urrar ýmsar hótanir og móðganir. Auðvelt væri að flytja persónu hans yfir á sjóræningjaskip án nokkurra erfiðleika. Hann stelur næstum allri myndinni. Tully Marshall er yndislegur sem snjall gamall landamæri sem er besti vinur Wayne. Hin yndislega Marguerite Churchill býr til kraftmikla kvenhetju, en upphafsfundur hennar með Wayne er fyndinn ruglingur, sem leiðir til langvarandi tilhugalífs sem samanstendur af móðgunum og sýndu skeytingarleysi af hennar hálfu, til aw shucks þrautseigju hans. Niðurstöðurnar eru frekar fyndnar og maður er ánægður að sjá þá loksins ná saman í lokin. Landslagið er ótrúlegt, þar sem vagnarnir fara yfir alvöru sléttu og þurfa að lækka með reipi niður kletta. Indverjar sem greinilega eru ósvikinn hluturinn, en ekki hvítir leikarar í förðun, koma fram sem bæði vinir og óvinir og er komið fram við þá með reisn. Persóna Wayne segir aðdáunarfullum hópi ungra drengja að indíánarnir séu vinir hans, sem kenndu honum allt sem hann veit um að lifa af í óbyggðum. Stóra slóðin er óbrotin saga sem er vel sögð af hæfileikaríku leikaraliði og áhöfn. Það mun líklega virðast barnalegt í augum margra nútímaáhorfenda, en það er rólegur reisn yfir því sem lætur það aldrei verða corny. Það er mikill viljandi húmor, þar á meðal grófur brautryðjandi, sem gefur frá sér há dýrahljóð í felum, í hvert sinn sem hinn slétti fjárhættuspilari Ian Keith reynir að blekkja fallegu kvenhetjuna til að giftast honum. Blómstrandi ræður hans um gróðursetninguna sem hann er sagður eiga eru truflaðar af mjög raunsæjum eftirlíkingum af æpandi köttum og kvaksandi öndum, sem veldur því að tælandi myndi líta í kringum sig í gremju fyrir óséðu verunum. Mjög mælt með, bæði fyrir vestræna aðdáendur og unnendur gamalla kvikmynda í almennt. Þetta er sannarlega klassísk mynd fyrir aldirnar.