Úff! Hvar á að byrja ... í fyrsta lagi verður stanslaus kvíði Campbell Scott að algjörri afslöppun eftir smá stund (mjög stutta stund) þar sem hann innbyrðir vaxandi angist sína, forvitni og reiði. Bara okkur er alveg sama! Þessar persónur eins og þær eru settar fram af rithöfundinum og leikstjóranum eru með öllu óviðkunnanlegar og þar liggur lykillinn. Þeir hafa ekki gefið okkur neitt til að láta okkur vera sama hvort þeir séu framhjáhaldandi og hvort þeir séu enn ástfangnir af hvort öðru eða ekki. Þegar Scott segir hljóðlega við eiginkonu sína: "Ég gæti drepið þig" fyrir þrjár dætur þeirra við kvöldverðarborðið, eftir að áfallið yfir eigingjarna lélegri tímasetningu hans leið, vildi ég næstum því að hann hefði - og síðan gert það sama við sjálfselskuna, Viturleg birting Denis Leary áður en hann var dreginn af looney bin. Algjör sóun á tíma og kannski - aðeins kannski - auðlindum.