Ég kann almennt ekki að meta léttar tilraunir til að búa til gamansögur, sem þýðir að "Anita no perd el Tren" getur ekki skorað mjög hátt fyrir mig. Sagan er góð: miðaldra en samt myndarleg kona finnur nýja ást. En tilraunir til að gera þessa mynd sem rómantíska gamanmynd náðu bara stundum að vera nokkuð kómískar. Rosa María Sardà hefur sýnt fram á að hún getur verið alvarleg leikkona í framleiðslu eins og "Amic/Amat" (kv), "Todo Sobre mi Madre" (kv), "Las Amargas Lágrimas de Petra von Kant" (kv) og " El Embrujo de Shanghai" (kv). Samt sem áður hafa kraftarnir í gegnum árin veitt henni mikið af léttvægu efni, fyrir kvikmyndahús og sjónvarp. Eitthvað svipað mætti ​​segja um José Coronado: fullkomlega fær um að framleiða alvarlegar sýningar. María Barranco á örugglega heima í þessum hópi. Þannig að á endanum sat ég eftir með þá tilfinningu að ég yrði mjög ánægður með að sjá nýja gerð þessarar myndar, í alvarlegum tóni, sem myndi leyfa leikurunum að sýna raunverulega sitt. frammistöðufærni. Og það forvitnilega er að það skuli gert með nákvæmlega sömu aðalleikurunum. Eyddu hæfileikum í frekar kjánalega mynd sem hefði getað verið mjög efnileg.