Þessi lokafærsla í STAR WARS-myndum George Lucas er oft talin sú veikasta í hópnum. Hins vegar er ekki þar með sagt að þetta sé algjörlega einskis virði innkoma í seríunni. Þvert á móti. Vissulega er hún ekki eins byltingarkennd og forverar hennar og stundum aðeins hægari, en RETURN OF THE JEDI býður samt upp á margt sem réttlætir aðgangsverðið. Fyrsti þriðjungur myndarinnar, þar sem Luke og vinir hans bjarga Han frá höll Jabba the Hutt, er klassísk. Jabba, sem er sannarlega ógeðslegur klumpur af uppblásnu holdi sem talar á sínu eigin tungumáli, gerir ekki bara mikið illmenni heldur eftirminnilegt líka. Það hlýtur að hafa verið martröð að smíða þessa risastóru brúðu og því síður að gefa henni þann neista og líf sem við sjáum á fullunna vörunni. Reyndar, það sem gerir þessa röð líka skemmtilega er snjöll notkun brúða fyrir hina ýmsu meðlimi dóms Jabba, þar á meðal ógnvekjandi, þrælahaldandi Rancor og skelfilega Sarlaac gryfjuskrímslið. Það byggist meistaralega upp að hámarki og dregur úr höggum á meðan. Hlutirnir verða aðeins hægari í kringum annan þátt, þar sem Luke kemst að því að hann og Leia eru skyldir í blóði og þegar við ferðumst til skógarplánetunnar Endor, heimili kelinna. samt traustur Ewoks. Flestar kvartanir um RETURN OF THE JEDI sem ég hef lesið virðast snúast um þessar loðnu verur, að því leyti að þær trufla á einhvern hátt tón sögunnar. Ég er ekki alveg sammála því þó að þetta augnablik sé líklega spilað aðeins lengur en það ætti að gera. Hins vegar er leiðtogi þeirra, Wicket (leikinn af Warrick Davis) yndislega eftirminnileg sköpun, og að fylgjast með hvernig þeir höndla tækni keisarahersins með einföldum, náttúrulegum vopnum sínum gefur fallega andstæðu. Þegar við komumst að þriðja þætti, þó , hraðinn eykst aftur, þar sem við skerum á milli Ewoks-bardaga gegn hermönnum, Lando og uppreisnarsveita sem hefja árás á alveg nýja hálfkláruðu Dauðastjörnu heimsveldisins og lokauppgjörs Luke við Darth Vader og keisarann. Hið síðarnefnda tengist Jabba Palace röðinni sem hápunktur myndarinnar. Mark Hamill hneigir leikara sína enn og aftur sem Luke Skywalker í þessum atriðum og að horfa á hann sem fullþroskaðan Jedi Knight gerir það að verkum að frammistaðan verður ógleymanleg. Eins helgimynda og rödd James Earl Jones og Darth Vader er, hann er aðeins keppinautur af skrepptum, krónískum keisara, sem Ian McDiarmid leikur með ljúffenga og ógnvekjandi illsku. Spennan á milli þessa tríós eykur spennuna á þessu hápunkts augnabliki, sem er hæfilega dökkt lýst og ógnvekjandi undirstrikað. STAR WARS myndirnar hafa alltaf sett viðmið fyrir tæknibrellur og tæknivinnan í RETURN OF THE JEDI getur auðveldlega haldið kerti við sitt. forvera. Geimbardagarnir eru jafn spennandi og alltaf og hraðhjólaeltingin í gegnum skóginn er rothögg. Í ljósi þess að þessi mynd var gerð eftir A NEW HOPE og THE EMPIRE STRIKES BACK, þá ætti það sennilega ekki að koma svo á óvart að tæknibrellurnar hafi náð enn hærra stigi. Leikurinn er klassískur STAR WARS-réttur; Hamill, Harrison Ford og Carrie Fisher þroskast öll og dýpka inn í hlutverk sín og Anthony Daniels gefur skemmtilegri augnablik sem C-3PO. Yoda eftir Frank Oz kemur aðeins fram í tveimur senum en hann nýtir sér það til hins ýtrasta. Og já, það er líka tónlist John Williams. Þegar öllu er á botninn hvolft, á meðan RETURN OF THE JEDI dafnar aðeins í miðjunni, skila fyrsti og þriðji þáttur sig í stíl, sem gerir þetta að frekar fullnægjandi lokaatriði á einni bestu sögu sögunnar. 1997, George Lucas endurútgáfu klassíska STAR WARS í stafrænt enduruppgerðum (og endurbættum) „Special Editions“, sem innihélt viðauka áhrifum og/eða myndir auk nokkurra endurbóta. Af þessum þremur virðist RETURN OF THE JEDI hafa valdið mestu fjaðrafoki hjá STAR WARS aðdáendum. Kannski getur það verið vegna þess að „Jedi Rocks“-tónlistarnúmerið í Jabba's Palace er óviðjafnanlegt (þó fyndið ef þú móðgast ekki svo auðveldlega), sem truflar flæði myndarinnar, þó að það sé tæknilega ótrúlegt. Hins vegar, MÉR líkaði við lokamyndsetningarsenurnar þar sem við sjáum sigurhátíð á hinum ýmsu plánetum vetrarbrautarinnar. Þessi DVD útgáfa býður upp á enn meiri lagfæringar - við fáum að sjá fleiri lokasenur í uppsetningu (einkum á Naboo, þar sem við heyrum það sem hljómar eins og Jar Jar Binks öskra, "Wesa free!"), og í því sem er líklega umdeildasta breytingin , Hayden Christensen sem vofa Anakin Skywalker í lokasenunum. Sennilega vegna þess mikla (og ósanngjarna) fyrirlitningar sem aðdáendur hafa fyrir nokkuð skjálfta verk hans í EPISODE II: ATTACK OF THE CLONES virðist óhjákvæmilegt að aðdáendur myndu leggja þessa útgáfu niður fyrir það eitt. Hins vegar, ef þú ert að horfa á STAR WARS söguna í tímaröð (og hugleiðir hana), eru líkurnar á því að þú bregst aðeins öðruvísi við. Engu að síður er þetta mál sem aðdáendur hafa vakið athygli á, svo það er líklega best að vara við fyrirfram. Eins gaman og það væri að láta Lucas gefa út upprunalegu útgáfur þessara þriggja sígildu mynda, stendur hann engu að síður við það sem hann sagði um að þessar endurbætur væru „endanlegar“ útgáfurnar af klassískum þríleik hans, og þegar STAR WARS myndirnar eru skoðaðar í heild sinni sem eina heila sögu (eins og Lucas ætlaði), þá er í raun skynsamlegt að halda þeim tæknilega og hljóðlega samkvæmum. Upprunalegu myndirnar verða alltaf greyptar í minningar okkar, en þessar nýju holdgervingar eru jafn skemmtilegar ef hægt er að gefa þeim tækifæri.