það sem endar með því að drepa þessa mynd er meðal annars sjálfsmeðvitund hennar. hér er stuttur listi: 1. irreverent hegðun. þegar bítlarnir komu yfir og sprautuðu inn sínu „sérkennilega, óvirðulega“ hegðun/húmor, var því fagnað sem ferskt. það var fyrir rúmum 4 áratugum. komast yfir það.2. fölsk fágun. Að spúa út grunn-, hálfgerðum félags- og stjórnmála-ismum, er erfitt land til að gera kómískan verk. spyrja woody allen.3. póst-módernískan "ég er harður við þennan falsa heim og já, ég kannast við það í sjálfum mér" snákurinn sem borðar sjálfan sig - notað sem mynd með öðru dýri í myndinni sjálfri! - er svona enduruppgerð.4. smarmy, smug drollness.5. áhugamannsleg skrif, leiklist, leikstjórn... einhvern tíma séð stúdentamyndir? fórnarlamb sjálfs síns, um það eina sem ég get sagt jákvætt er að það hefur að minnsta kosti tilfinningu fyrir sjálfu sér, og sheesh, nú er ég að festast í sjálfsendurhugsandi hlutnum sem það heldur fram að sé þess virði, gildi. í átt að... hverju? á endanum hringir það bara eins holur og hver annar tilgerðarlegur hlutur - hey, hefurðu einhvern tíma séð woody Allen's taka á Bergman, þ.e.: "Interiors"??? jæja, þetta gerir þetta bara meira áhugamannlegt.