Mér skilst að Diehl-persónan á að vera smáheimur Ameríku sjálfrar - að sjá arabíska hryðjuverkamenn undir hverjum steini, bara til að komast að því í lokin að það eru hans eigin gjörðir allan tímann sem komu honum í þetta umsátursríki og sannarlega ef hann iðkar velvilja við alla menn allt verður regnbogar og sleikjóar. Fyrirgefðu Wim þú hefur gert magnaðar myndir í fortíðinni sem eru hlutlausar í stjórnmálum og ekki að ástæðulausu, pælingar eru veiki punkturinn þinn og þeir veikja þessa vel gerða, ótrúlega kvikmyndaða mynd með fáránlegum persónum, samræðum og söguþræði. Betri heppni á næstu mynd. Annað sem dró sveifin mína í taugarnar á mér var sá óhugnanlegi punktur þess að heimilislausir hluti LA var þar vegna hungurs, þetta fólk fær ekki nóg að borða. Sannarlega er þetta fólk ekki að borða konunglega en hið raunverulega hungur sem þetta fólk er andlegt hungur, tilfinningalegt hungur, andlegt hungur. Þeir þurfa sjálfsvirðingu, sjálfsvirðingu, reisn sem þú getur ekki veitt manni. Já, þetta fólk er svangt og ef það þarf það er það í boði. Minna miðstöð hungurs í Ameríku, myndi ég segja að hún væri frekar miðstöð alkóhólisma, eiturlyfjaneyslu, andlegrar þjáningar og efnahagslegrar eyðileggingar. Að takast á við hungur, þótt göfugt viðleitni sé plástur, dýpra kerfisbundið samfélagslegt og aldagamalt mannlegt vandamál heimilisleysis. Bill Diehl var samt góður og Michelle Williams var krúttleg sem unga en samt (klisjótta) gamla sálin.