Er ég eina manneskjan sem sá og man eftir Amadeus. Sérhver atriði í "Copying" á sér hliðstæðu í Milos Forman, Amadeus - allt frá galopnu vögnunum í fylgd með æðislegum strengjum, til inngangs Önnu um myrka ganginn á undan maðurinn með lykilinn, til sjálfrar samræðunnar við niðurstöðuna með Anna við fætur Beethovens a la Salieri á undan hinum deyjandi Mozart. Man enginn annar eftir glugganum í þessu handriti: Salieri "Time?" , Mozart "Almennur tími". ....."Við byrjum á strengjunum..." og svo "afritar það". Manstu eftir Cynthia Nixon sem hallaði sér að hurðarhlið, tárin falla niður freknótt andlit hennar - sama atriði, skiptu henni bara út fyrir frænda Beethovens. Jafnvel skítfræðilegi húmorinn (ræfill) er sá sami. Við erum meira að segja með kardínála sem fylgt er eftir með sætum smákökum sem minnir á Salieri í veislusalnum. Man enginn annar? !!!!Og atriðið þar sem Anna hrópar til Guðs "Hvers vegna gafstu mér þessa gjöf?"... Salieri sagði það sama! Og umfram allt höfum við unglingahandrit með upphafsútsetningu sem er eins og persónuauðkennin. þú finnur í barnasögu. "I am Mr. Beethoven. I am the composer...."Og hver er, þegar allt kemur til alls, tilgangur brúarsmiðsins? Annað en að setja hið tæknilega saman við hið listræna... samanburður sem er alls ekki þróaður - líklega vegna þess að hann hefur enga þýðingu, sérstaklega þegar kemur að Beethove sem var meistari í tækninni. Það er bara ein frábær sena - leikurinn hins níunda. Í fyrsta lagi tónlistin, sem sjálf tekur þig til tára. En svo er það mjög erótísk samskipti Önnu afritara sem heldur tíma og Beethovens stjórnunar sem fer fram úr skýrustu kynferðislegri nánd. Svo ákafur, það er næstum vandræðalegt. En vinsamlegast - restin af myndinni - Hvar er sameiginlegt minni heimsins? Þú hefur séð þetta allt áður .... og gott betur!