Mín mælikvarði til að mæla áhorfsgetu kvikmyndar er ef ég verð hryggur. Ef ég byrja að skipta um stöðu og tek eftir því að rassinn á mér er aumur, þá er myndin of löng. Þessi mynd var ekki einu sinni nálægt því að vera leiðinleg. Vissulega fyrirsjáanleg á sumum stöðum, en aldrei leiðinleg. Allar aðrar herdeildir hafa látið skrifa ástarbréf um sig og séð nýliðun þeirra hækka, af hverju ekki Landhelgisgæslan líka? Þeir eru örugglega vanmetnir, þar til daginn sem báturinn þinn sekkur, það er að segja. Myndin var mjög skemmtileg og skemmtileg. Kevin Costner er fullkominn sem aldrað macho maðurinn sem veit ekki hvenær hann á að hætta. Hins vegar var ég hrifnastur af frammistöðu Ashton Kutcher. Mér hefur aldrei líkað við hann, aldrei horft á neina sjónvarpsþætti hans og alltaf talið hann óþroskaðan ... ja, pönkara. Í þessari mynd stendur hann sig frábærlega! Hann er á góðri leið með að vera fremstur í flokki. Ég held að myndin sem við vorum sýnd hljóti að hafa verið fyrirfram gróft klippt eða eitthvað, því um 2/3 hluta leiðarinnar varð kvikmyndabirgðin mjög kornótt, hljóðstyrkurinn lækkaði og hljóðnemar sáust falla út um allt. Við áhorfið voru einnig fulltrúar frá myndinni, sem leituðu að viðbrögðum áhorfenda - sérstaklega á þeim hlutum myndarinnar sem okkur líkaði ekki við.***** MÖGULEGA SPOILER: Viðbrögðin sem ég gaf varðaði nokkrar línur í upphafi. Kevin Costner kemur heim til að sjá eiginkonu sína, Sela Ward, pakka saman dótinu sínu og flytja út. Hann segir: "Kannski ætti ég að vera sá sem flytur út." Og hún svarar: "Nei, þú veist ekki hvar eitthvað er í þessu húsi, ég ætti að vera sá sem fer." Þetta meikar ekki sens: Ef hún þekkir skipulagið svo vel hefur Costner rétt fyrir sér, hann *ætti* að vera sá sem fer.