Þessi mynd var ein af handfylli sem olli mér sársauka. Það gæti haft gaman af hverjum sem heldur að það væri fyndið að sjá mömmu sína á troðfullu diskóteki fullu af fólki sem er hálfur aldur "finna upp" einhvern algjörlega fáránlegan dans í algjörlega afvegaleiddri tilraun til að vera "hip" (í máltækinu). á þeim aldri). Að sjá Ingrid Bergman beygja sig undir svona aumkunarverða frammistöðu á diskódansgólfinu var erfitt að horfa á. Ég skammaðist mín. Til að gera illt verra var tónlistin á diskóinu alls ekki raunhæf - þetta er svikin hugmynd einhvers Hollywood leikstjóra um hvernig popptónlist var á þeim tíma. Það er alltaf algjör vandræðagangur í flestum kvikmyndum þess tíma - ersatz-tónlistin er niðursoðin og líkist aðeins sársaukafullu, framhjáhaldi við tónlistina sem reyndar var vinsæl á sjöunda áratugnum. Mathau er vonlaust misskilinn sem einhvers konar dömumaður; hann lítur bara sjúklega gróteskur út. Stóreygð sakleysi Hawn er bara of kjánalegt. Myndarlegi nágranninn í íbúðinni hennar er sýndur allt of alvarlega og alvarlega. Hann virðist eins og Brady krakki sem villtist í þessum farsa. Sársaukafullt, aumkunarvert rugl.