Það er sjaldgæft tækifæri þegar mig langar að sjá kvikmynd aftur. "The Amati Girls" er svona mynd. Í kvikmyndahúsum í gamla daga hefði ég verið kyrr fyrir fleiri sýningar. Var þessi saga sjálfsævisöguleg fyrir rithöfundinn/leikstjórann? Það hefur ívafi raunveruleikans. All star leikarar kynna persónur sínar á trúverðugan og blíðlegan hátt. Hver myndi ekki vilja Mercedes Ruehl sem eldri systur? Ég hef elskað verk hennar síðan "Fyrir Roseanna". Með flestum kvikmyndum hættir maður við að trúa því við vitum að það er verk leikara, framleiðenda, leikstjóra, hljóðtæknimanna o.s.frv. Það var erfitt að hætta slíkri trú á "The Amati Girls" ". Manni finnst maður vera hluti af þessari fjölskyldu! Hvernig ég vildi koma Dolores til varnar þegar fjölskylda hennar er að kæfa tilfinningalíf hennar. Og vildi gleðja Lee Grant þegar hún gagnrýnir hárlit Cloris Leachman. Húmorinn út í gegn er ekki magahláturshúmor, heldur hefur hann tilfinningaþrunginn eiginleika sem fullnægir miklu meira en prakkarastrikum og slíku. Ástin sem birtist í þessari kvikmyndafjölskyldu er til eftirbreytni og þykja vænt um. Það er engin tilviljun að ættarnafnið , Amati, þýtt úr ítölsku þýðir 'ástvinir'.