Byggt á raunverulegum atburði, þetta epíska gerist árið 221 f.Kr. og segir sanna sögu um sameiningu Kína. Aðgerðafullur og fullur af ráðabruggi, ástríðu, svikum og ógleymanlegum bardagaþáttum, það hélt athygli minni í gegn þrátt fyrir 160 mínútna lengd sína. Konungurinn, Ying Zeng, leikinn af Li Xuejian er heltekinn af því að sameina sjö konungsríki Kína og verða þess fyrsti keisari. Ástkona hans, Lady Zhao, sem leikin er af fallegu leikkonunni Gong Li, hugsar um samsæri þar sem hún ætlar að ferðast til nágrannaríkisins Yan til að koma fölsuðu morðáformi af stað sem mun gefa konunginum afsökun til að ráðast inn í Yan. Hins vegar verður hún ástfangin af morðingjanum þar sem konungurinn verður meira og meira miskunnarlaus. Það eru undirsöguþræði, og harmleikur og stöðugt hádrama. Það eru atriði af mikilli fegurð og grimmd. Það er frábær kvikmyndataka og frábær notkun á líkamlegu rými. Djúpa persónusköpunin fékk mig til að hugsa um Shakespeare. Og sorglegir atburðir sem minna á gríska leiklist. Og samt er hún algjörlega kínversk þar sem hún fjallar um aldagamlar spurningar um hvort markmiðin réttlæti meðalið. Og vekur upp spurningar sem fjalla um líf og dauða og gott og illt og allar óskýru brúnirnar þar á milli. Þetta er saga einstaklinga á bakgrunni sögunnar, saga sem hefur mótað Kína undanfarin tvö þúsund ár. Ég var hrifinn af sögunni sem og siðferðisspurningunum sem vakna. Það eru engin auðveld svör og þetta var einn af styrkleikum myndarinnar. Mælt með. En vertu viðbúinn ofbeldinu og áreitinu.