Heilla hins stórkostlega, hugsjóna kvikmynda noir Otto Premingers er að hún hefur óljósar fyrirætlanir, sem svíkur drungalegan kjarna aðalpersónunnar, sem enn er pirruð yfir því að lifa í skugga glæpaföður síns. Drífandi, hefndarlaus lögga Dana Andrews er sýnd sem utanaðkomandi, röklaus og eyðileggjandi, sem kannski getur breyst vegna þess að hann gæti hafa fundið góða konu til að passa sig. Vandræðamaðurinn endurheimtir sjálfan sig með eigin flækjutilfinningu af réttsýni. Hin ömurlega stemmning sem var varanlega hringsóluð inn í síðari hluta sögunnar eftir handritshöfundinn Ben Hecht endurómar í spennuþrunginni frammistöðu Andrews þar sem Preminger mettar myndina í viðeigandi prósaískum stíl. Við sjáum og heyrum ekki bara borgina á kvöldin; við finnum fyrir því vegna þess að Preminger leyfir okkur að sjá og heyra jafnvel jaðarlegustu og fjarlægustu þættina af því. Dana Andrews útbýr flókna persónu sem þróast í gegnum rákir ofbeldis hans og hatursins sem alltaf herjar á hann. Þegar söguþráðurinn þróast flækist hann leynilega í aðstæðubundnum gildrum, en samt endurnýjast hann af ytri athöfnum sem sjá má í innyflum noir söguhetjunnar áður en hann framkvæmir þau. Þessi spegilmynd af ákveðnum áfanga í þróun tegundarinnar er hrífandi, villtur og skuggalegur film noir sem gerist í tvísýnu loftslagi undirheimanna, þar sem hetjan er svo fjarstæðukennd að hún er alltaf að þrútna af reiði og jafnvel þó að hann missi skynsamlega mótstöðu sína, starfsreglu og siðferði. takmörk, hann er samt góð lögga. Preminger blikkar bara við að segja samviskudrama um spillt samfélag í víðáttumiklu borgarlandslagi, heldur heldur spennumyndinni áfram á herðum Andrews sem tilvistarferðalag persónulegra afleiðinga um mann með ödipal festingu sem er að verða ótengdur þó við hið sígilda. -minnkandi áhrif laga af hans hálfu og ódrepandi skynjun á réttu og röngu. Framleiðslufyrirtækin snemma á fimmta áratugnum þreyttust á samfélagsvandamyndinni og gerðu frekar "lágfjárhagslítil, áhættulítil spennumyndir" eins og þessa , að því er virðist til að reyna að komast fram hjá svindli íhaldssamra gagnrýnenda og félagsmanna. En það er expressjónísk málefnalegheit í hinni óviðjafnanlegu nálgun Premingers. Hann sprautar hverri senu með tilfinningu fyrir hversdagsleikni sem bakgrunn fyrir söguþráðinn. Hver aukapersóna verður að leggja sitt af mörkum með því að gera eitthvað áhugavert, en engin þeirra eru teiknimyndir eða niðurdrepandi grínmyndir. Í hans augum finnst sérhver persóna að hún sé stjarnan, samkvæmt sjálfsfullyrðingu Karls Malden sem trúboðslögregluþjónn og gamaldags þjónustustúlka við hádegisverðarborðið. Það eru þeir sem eru stjörnurnar --- Andrews og Gene Tierney, báðir angist vegna tilgangslausra tilrauna þeirra til að hamla tilfinningalegum styrkleika sínum --- sem vilja ekki vera það.