Þetta var þriðji leikþáttur Hitchcock í Hollywood og svo virðist sem hann hafi ekki enn átt eftir að koma sér fyrir í samkvæmismynstri, að breytast frá trúrri aðlögun klassískrar skáldsögu í Rebecca, yfir í njósnatrylli í Foreign Correspondent, og nú þessi rómantíska gamanmynd í „skrúfuboltanum“. " myndir frá 1930. Formleg aðferð Hitchcocks var aftur á móti komin í eitthvað stöðugt, svo mjög að hann gat (eða að minnsta kosti ekki) vikið frá henni. Það var þá óskynsamlegt af honum að stíga út fyrir venjulega tegund sína og rómantísk gamanmynd var sérstaklega óviðeigandi. Í Rebeccu var reyndar frábært að sjá Hitchcock takmarkaðan af framleiðanda sínum og frumtextanum, neyddur til að snúa tækni sinni að þungu gotnesku drama, en fyrir herra og frú Smith er mikið misræmi á milli forms og innihalds. Með öðrum orðum, Hitchcock var enginn Ernst Lubitsch. Fyrst skulum við líta á rómantíska vinkilinn. Bestu ástarsenurnar í Hitchcock-myndum voru villtar, ástríðufullar og örlítið hættulegar „varðinn ástfanginn af einhverjum sem þú ættir ekki að hafa?“ ástandið og hann var frábær í að lýsa því. Þetta er eitthvað sem gerir mun fyrri mynd, Rich and Strange, eina af fáum Hitchcock ekki-spennumyndum sem virkilega virkar. Hitch er þó ekki svo góður þegar kemur að mildari og kunnuglegri ástarsögu. Létt, blíð snerting er nauðsynleg og Hitch hefur það ekki. Í öðru lagi, taktu gamanleikinn. Auðvitað gætu Hitchcock-myndir verið fyndnar The Lady Vanishes er líklega besta dæmið en aðeins þegar bröndurunum var stráð í gegnum söguna. Spennumeistarinn er einfaldlega ekki nógu gamanleikstjóri til að búa til mynd sem hefur skemmtileg bein. Hann klippir atriði upp eins og hann myndi gera í spennumynd snörpum andstæðum sjónarhornum fólks sem talar, setti inn nærmyndir af höndum og fótum, sjónarhornsmyndir en leyfir ekki kómískri tímasetningu eða einbeitingu að gaggum. Til dæmis eru viðskiptin með kjól Carole Lombard sem springur á sýn okkur sýnd með nokkrum nærmyndum, en þær eru tímasettar eins og hann væri að sýna mikilvægan söguþráð og hafa engin kómísk áhrif. Stundum fellur stíll Hitchcock nokkurn veginn saman við gamanmyndina til dæmis uppröðun persóna í atriðinu á klúbbnum, þar sem Robert Montgomery reynir að láta líta út fyrir að hann sé með aðlaðandi, fáguðu konunni við næsta borð en slík augnablik eru fáir og langt á milli. Jafnvel leikarar herra og frú Smith eru ekki í samræmi við staðlaða. Ég er ekki viss um að þetta hafi verið styrkleiki Robert Montgomery og hann er leiðinlegur hérna. Þetta var auðvitað einmitt þar sem styrkur "Queen of Screwball" Carole Lombard lá, og þó að hún sé greinilega vel leikin eru atriðin einfaldlega ekki miðuð til að fanga gamanleik. Jafnvel Jack Carson, sem gæti verið fyndinn þegar honum var virkilega leyft að sleppa takinu fyrir myndavélinni, tekst alls ekki að bæta hlutina upp. Að sjálfsögðu nýtur hvorugur þessara ágætu gamanleikara handritið, sem er ekki beint að springa úr hlátri til að byrja með, jafnvel þótt grunnsagan sé nokkuð góð forsenda. Eina fullkomna gamanmyndin sem Hitchcock gerði eftir þetta var Vandræðin með Harry, og það virkaði vegna þess að það spilaði á kunnuglega spennu hans. Hins vegar var það aðeins þegar sagan gat verið til óháð húmornum, þegar grunnramminn var spenna eins og hún er í The Lady Vanishes eða Family Plot sem Hitchcock var fær um að gera gamanleik.