Ég sá 'I Smell the Dead' - fyrirgefðu, 'I SELL the Dead' - á blaðamannasýningu. Glenn McQuaid, rithöfundur, leikstjóri og klippari myndarinnar, er ljúfur Íri sem kynnti sýninguna með því að tilkynna að - á meðan hún væri í gangi - myndi hann „fara út að fá sér hálfan lítra“. Ég er ekki að misbjóða honum að drekka, en - með því að segja okkur frá því - virtist honum finnast hann þurfa að votta laddishity hans eða írska, eða hvort tveggja. Þegar upphafsupptökunum var rúllað voru -- eins og venjulega á blaðamannasýningum -- hávær lófaklapp fyrir nöfnum allra leikara eða áhafnarmeðlima sem áttu vini í áhorfendum og þögn fyrir þá sem ekki höfðu gert það. McQuaid sneri aftur í hnyttinn spurningu og svörum á eftir. Þessi hryllingsmynd tekur sjálfa sig ekki alvarlega, sem er gott því húmorinn er töluvert sterkari en hryllingurinn. Aðeins eitt atriði er meira að segja lítið skelfilegt og megnið af „hryllingnum“ er bara gróft, en ég hló stóran hluta myndarinnar. Þessi mynd virðist gerast á Írlandi um 1850 (þá var grafarrán að mestu hætt. ). Sagan er sögð í leifturmyndum: við fáum leifturmyndir innan leifturmynda og frásagnarpersónan dregur fram efni sem hún gat ekki vitað um, vegna þess að hann var stundum ekki viðstaddur eða (í einu tilviki) vegna þess að aðgerðin er að gerast fyrir aftan hans. Sagan byrjar á því að fangi er færður í gilið. Giljotínur voru ekki notaðar á 19. öld Írlandi, en - í einu sinni - sjáum við í raun trúverðuga röð. Fanginn berst á leiðinni í aftökuna, kaðlar eru nákvæmir og fanginn nær að líta upp til að sjá blaðið yfir höfuð. (Og það er endurgreiðsla seinna til að réttlæta sögulega ónákvæma notkun á skjólinu sjálfu.) Persónurnar eru að því er virðist írskar, en ein aðalpersóna talar í Cockney slangri: að nota setningar eins og "mug's game" og "take a butcher's" (fyrir ' að kíkja'). Í eitt skipti sýna leikarar í 19. aldar hlutverkum 19. aldar tannhirðu, en samt eru næstum öll föt og hárgreiðslur (og förðun kvennanna) af einurð 21. öld. Ég er ekki að kvarta í tilfelli Heather Bullock, sem klæðist mjög fallegu svörtu minnipilsi sem virðist vera PVC. Phworr! Aðalleikararnir (nema Ron Perlman) eru frábærir en flestir aukaleikararnir hafa ekkert vit á Viktoríutímabilinu. Versti brotamaðurinn er Joel Garland sem tollheimtumaðurinn, en persónusköpun hans á sér traustar rætur á tuttugustu og fyrstu öldinni. Einmitt þegar ég hélt að frammistaða Garland gæti ekki orðið minna viktorísk, notaði hann fingurna til að gera "kaldhæðnislegar" lofttilvitnanir. Leikmyndin (sérstaklega rannsóknarstofa Angus Scrimm) eru ítarleg og áhrifamikil, en tókst samt ekki að sannfæra mig um að fólk hafi raunverulega lifað og starfaði á þessum stöðum. Næstum sérhver innrétting inniheldur logandi kerti, en aldrei einu sinni sá ég hvað hefði verið þarna ef þetta væru raunveruleg viktorísk heimili eða vinnustaðir: afgangur af kertum frá fyrri kertum. Eitt atriði er með geimveru: Ég var pirraður yfir því að McQuaid þyrmdi í staðalímynd. "grá" Schwa geimvera, frekar en eitthvað frumlegt. Það eru frábærar klippingarmyndir, en McQuaid velur áberandi brellur - klofna skjái, myndir yfir höfuð - sem þjóna ekki sögunni. Ég var hrifinn af endurteknu bláskjátæki sem lagði höfuð aðalpersónanna yfir annan bakgrunn. Minna áhrifarík var endurtekið „Creepshow“-stíl mótíf þar sem myndavélarmyndir breyttu andlitum leikara í teikningar sem líkjast spjaldmyndum úr hryllingsteiknimyndasögum frá 1950. Ég er aðdáandi EC Comics, en þær eiga ekki heima á 19. aldar Írlandi. Peningunum sem McQuaid eyddi í áberandi mynd F/X -- að sýna klippihæfileika sína án þess að þjóna sögunni -- hefði átt að vera varið í nákvæma búninga. STÓRAR SPOILERS NÚNA. Ron Perlman sýnir „Oirish“ sýningu fulla af leiklistarskóla-tíkum. Hann virðist leika írskan prest frá 19. öld og skrifar með vinstri hendi. (Á Írlandi í Viktoríutímanum var örvhentum börnum refsað fyrir að nota „djöfulsins hönd“ og þau voru endurþjálfuð með valdi til að verða hægrimenn.) En persóna Perlmans reynist hafa ástæðu til að leyna hægri hendinni. Annars staðar er persóna bitin af uppvakningi en verður ekki fyrir neinum skaðlegum áhrifum, svo ég vissi að það myndi borga sig seinna. Nokkrar senur sem myndu frekar gerast á nóttunni eru teknar í dagsbirtu, að því er virðist eingöngu vegna þess að þetta var auðveldara og ódýrara. (Þar sem McQuaid er vandvirkur leikstjóri og ritstjóri, hefði hann auðveldlega getað skotið „dag fyrir nótt“ ... en að nota vinnsluljósmyndaáhrif til að hjálpa til við að segja söguna virðist hafa mun minna áhuga á honum en að sýna áberandi klippitækni sína.) McQuaid virðist vera að virða þessar góðu gömlu Hammer hryllingsmyndir. En þessir hamrar voru svo frábærir vegna þess að leikararnir og framleiðsluhönnuðirnir unnu hörðum höndum að því að sannfæra okkur um að við værum í raun vitni að atburðum í Whitechapel 1888, eða hvar sem er. 'I Sell the Dead' nær algjörlega ekki að kalla fram 19. öldina. Glenn McQuaid sýnir hæfileika sem leikstjóri, handritshöfundur og klippari, en í öllum þremur sviðunum hér tekur hann skrítnar ákvarðanir ... þá nær hann ekki að réttlæta þessi val. En ég hafði gaman af 'I Sell the Dead'. Ég gef henni 7 af 10 í einkunn og ég hlakka til næstu myndar hans.