Ég sofnaði næstum því við sýningu á þessu. Af leiðinlegri sögu sem virðist halda áfram að eilífu, fylgir hún nokkrum dögum í lífi karlkyns vændiskonu sem verður ástfangin af einu af brellunum hans. Eftir heitt ástarsamband skilur bragðið eftir sig langt bréf sem útskýrir hvers vegna þau geta ekki verið saman og hvernig þau verða að fara hver í sína áttina. Karlkyns hóran fer síðan í sjálfseyðandi spíral niður á við og reynir að finna "eina sanna ástina" sína ítrekað. snúa aftur á sömu staði og þeir heimsóttu, leita að fleiri vísbendingum eða merkjum um hvar hann gæti fundið ástina sína. Á meðan tengist hann einum ljótum gaur (sem ég hélt að væri líka karlkyns vændiskona), homma basher og einhver strákur sem endar með því að hafa „þriggja sekúndna kynmök“ með honum í bakgötunni. Það hættir aldrei að koma mér á óvart hvernig kvikmyndir sýna ENN tilviljunarkenndar kynlífsathafnir sem atriði sem geta átt sér stað á stuttum sekúndum, ss. í þessu tilfelli þar sem bragðið er varla búið að losa buxurnar áður en hann þrýstir þrisvar sinnum og upplifir fullnægingu á undraverðan hátt! Öll þessi tilviljanakenndu kynni enda með því að bólfélaginn biður hann um að hringja í sig, sem hann fleygir símanúmerum þeirra í. Það er stutt hliðarþráður þar sem aðalpersónan heimsækir upptekna móður sína sem virðist ekki hafa tíma fyrir lífsstíl hans. Það er líka annar stuttur hliðarþráður sem felur í sér tilviljunarkennd samtal við unga konu sem hefur nokkrum sinnum tekið eftir honum standa á brúnni frá glugganum hennar. Og það er líka einn stuttur hliðarþráður í viðbót sem felur í sér að hann sýnir bréfið karlkyns kunningja, en áhorfendum er ekki bent á tengsl hans við þessa manneskju. Ekkert af þessu tengist raunverulega hvert öðru, aðeins til að sýna okkur hversu glatað og glatað og ruglaður þessi ungi maður er í raun. Hann virðist lifa lífinu eins og draugur. Það var eitt gott atriði í allri myndinni sem fólst í því að hann var að grúska í garðsölu í leit að tiltekinni plötu með sorglegasta lagi heimsins á. Annars virðist þessi mynd bara halda áfram að eilífu. Myndað í svarthvítu kann að virðast mjög draumkennt, en það að sitja í leikhúsinu í næstum tvær klukkustundir og horfa á þennan draum mun líkjast einhverju meira eins og martröð! Mér fannst endirinn vera ruglingslegur þar sem ég var ekki alveg viss um hvort ungi maðurinn hafði dáið og farið til himna? Það hefði verið ágætis borgun til að binda enda á eymdina sem bæði áhorfendur og aðalpersónan þurftu að þola í þessu tilgangslausa þreki. En þar sem þetta er „sjálfstæð kvikmynd“ eiga myndir með endalokum sem þessum að hvetja þig til að „nota ímyndunaraflið“. Fyrir ykkur sem eruð að leita að nekt eru aðeins stuttar senur og þær eru flestar teknar þannig að allt sem bendir til er listilega falið í skugganum. Með öðrum orðum, ekki eyða tíma þínum í þennan. Einkunnin mín - 2 af 10