Kom mér verulega á óvart, sennilega vegna þess að ég bjóst við að það myndi sjúga. Umsagnirnar voru frekar afleitar á það, jafnvel þó að þeir virtust allir vera sammála um að hugmyndin væri gullfalleg: karl kemst að því að nýja kærastan hans er ofurhetja og kemst að því, þegar hann vill hætta með henni, að hún er eins konar sálfræði. Ég hélt áfram að búast við því að það myndi falla í sundur, en það gerði það í rauninni aldrei. Jú, hún gerir ekki eins mikið úr æðislegum forsendum sínum og hún gæti, og velur að vera stutt þegar það hefði kannski verið betra að stækka alheim myndarinnar. En ég get ekki kennt því um það. Uma Thurman er frábær sem tvískauta ofurhetjan, G-Girl. Og ég hef uppgötvað, eftir nokkur ár að hafa mislíkað hann, að Luke Wilson getur verið algjörlega fullkominn þegar hann er settur sem slúður. Hann hefur gefið tvær af bestu grínistum 2006 (hinn í nánast óútgefnu Idiocracy). Ég varð algjörlega upptekin af svipbrigðunum á andliti hans þegar hann og Thurman stunda fyrst kynlíf. Þetta er ein fyndnasta kynlífssena sem til er. Eina raunverulega kvörtunin mín er að þeir gera G-Girl aðeins of mikið geðveikt, eins og næstum því ótrúlegt. Kannski með einhverjum bakgrunni hefði ég getað sætt mig við það betur. Ég get þó fyrirgefið galla þess, því ég skemmti mér konunglega við að horfa á hana. Vanmetið, svo sannarlega.