Ég vildi að fleiri myndir væru tvær klukkustundir langar. Aftur á móti vildi ég að fleiri bandarískar borgarastyrjaldarmyndir væru BARA tveggja tíma langar. "Gone with the Wind", "Gettysburg" - það er um það bil sú lengd sem ég hef búist við; þó að þessir tveir hafi að minnsta kosti skemmt í hversu margar klukkustundir sem þeir entust; og jafnvel "Gettysburg" entist eins lengi og það gerði vegna þess að hlutirnir GERÐust á meðan á henni stóð. Aftur á móti er mynd Ang Lee uppblásin og atburðalaus. Það er í rauninni eins og það taki miklu minna en tvo tíma. Þetta var ekki hrós. Hún er í rauninni ekkert frábrugðin hvers kyns skynjunarskorti: á þeim tíma líður henni eins og hún muni aldrei taka enda, eftirá virðist hún hafa tekið engan tíma. YFIR upphafsupptökunum (slæm mistök) þar sem við erum kynntar fyrir nokkrum persónum sem okkur líkar samstundis illa og munum seinna meina. Þeir tveir sem eru í aðalhlutverki eru Jake, sonur þýskra innflytjenda sem eru dyggir stuðningsmenn Lincoln, og Jack, jafn eindreginn suðurbúi sem Jake deilir. (Ég þurfti að lesa þessa setningu aftur til að vera viss um að ég hefði ekki skrifað „Jack“ í staðinn fyrir „Jake“ einhvern tíma eða öfugt.) Þeir tveir fara að verða „bushwhackers“ - suðurríkishermenn sem þrá svo mikið eftir hefnd og ofbeldi sem þeir geta ekki einu sinni nennt að ganga til liðs við opinbera suðurherinn, sem ég býst við að þeir haldi að sé fyrir systur. Ég er hræddur um að Lee hafi misst mig þarna. Það er auðvelt að finna fyrir persónum sem gera siðferðisleg mistök: ef við höfum einhverja sjálfstæða ástæðu til að vera hrifin af þeim, eða finnst eins og við þekkjum þær á einhvern hátt, þá geta siðferðisgalla þeirra orðið til þess að okkur þykir enn meira vænt um þær. Ekki svo hér. Við erum ekki almennilega kynnt fyrir Jake í að minnsta kosti klukkutíma; þegar við erum það, verður ljóst að hann er ógeðsleg bóla manns, sem er ekki sambandsmaður af eigin vali heldur af vana - manneskjan sem segir og gerir það sem allir í kringum hann segja og gera, en sálfræðin er eingöngu eftirlíking. . Fólkið sem hann umgengst er annað hvort bara það sama eða jákvætt illt á einhvern óáhugaverðan hátt. Ég fann sjálfan mig hress í hvert sinn sem riddaralið norðursins birtist á skjánum. Ég hugsaði: gott - drepið uppreisnarmennina, bindið enda á bölvað stríðið, leyfðu mér að fara heim. Það sem eykur þetta vandamál er hræðileg, hræðileg samræða. Allir tala með sama vælandi suðurríkjahreimnum. Ég hef heyrt kommur frá öllum enskumælandi heimi og þetta er það versta af þeim öllum. Mér er alveg sama hvort Sunnlendingar hafi í alvöru talað svona, það er einfaldlega ekki sanngjarnt að biðja áhorfendur um að hlusta á það í tvo tíma. Og trúðu mér, við hlustum á hana í heila tvo klukkutíma: myndin hans Lee er málefnaleg, aðallega vegna þess að persónur eru svo langur tími til að segja hvað þær meina í ómálefnalegu, segi-allt-þrisvar sinnum, þjóðlegu tali sínu. Það myndi hjálpa ef þeir töluðu hraðar, en ekki mikið. Getur þetta fólk ekki fundið skilvirkara tungumál til að tjá sig á? Í stuttu máli: myndin er lítið annað en gallerí af einsleitum óaðlaðandi persónum með ekkert innra líf, sem tala í móðgandi ljótu máli, sem baða sig ekki oft nóg, sem ekkert áhugavert gerist, þrátt fyrir að þeir séu í stríði. Góðir punktar? Jewel var gott á að líta og landslagið líka. En ég hef kvartanir jafnvel hér. Kvikmyndatakan, fallega innrömmuð, leit út eins og einhver hefði fyrir mistök skipt út litfilmu fyrir svart og hvítt; og varðandi Jewel, þá var okkur strítt með líkama hennar, en aldrei leyft að horfa á hann, sem ég held að sé það minnsta sem okkur var skuldað.