Utopia, gerð árið 1950 í Frakklandi, var síðasta myndin sem Laurel og Hardy framleiddu. Með því slæma orðspori sem tvíeykið hefur fyrir framleiðslu sína eftir 1930 bjóst ég við að þessi mynd yrði hræðileg. Þó að það sé að vísu ekki í samræmi við „vintage“ gamanmyndir þeirra kom ég skemmtilega á óvart. Það er hægt að horfa á það og á köflum virkilega fyndið! Og vissulega er söguþráðurinn á sama staðli og þú mátt búast við. Sumir gaggs eru afleiddir af fyrri verkum þeirra, en þegar þú telur að þessi mynd var þeirra fyrsta í fimm ár eftir síðustu Hollywood-framleiddu mynd þeirra, "The Bullfighters", eru venjurnar framkvæmdar af öryggi eins og búast má við af þessum fagmönnum. Sum atriði eru ekki upp á marga fiska, en gildi þessarar myndar er að sum atriði eru fyndin og sem slík algjörlega ómetanleg. Mér fannst sérstaklega gaman að sofa fyrir svefninn. Ég var dapur í lok myndarinnar. Hetjurnar okkar eru skildar eftir á eigin eyðieyju. Það er svo myndlíking fyrir sannleikann í raunveruleikanum. Hollywood og áhorfendur þess tíma höfðu sent stjörnurnar á eyðieyju minninganna og það átti að verða síðasta myndin sem þeir sýndu í kvikmyndum. Ollie dó sjö árum síðar og Stan dó fimmtán árum síðar. Stan hafnaði boði um að koma fram í "It's A Mad Mad Mad Mad World" árið 1963. Þvílík skömm sem það var - litmynd, aðeins tveimur árum áður en hann lést. Hins vegar var heilsan sennilega ekki upp á marga fiska. Þessir strákar eru líklega bestu gamanleikarar allra tíma og þó myndin sé langt frá raunverulegum möguleikum þeirra er það samt heiður að horfa á þá koma fram í kvikmynd í síðasta sinn, og snerta bergmál af háum hæfileikum þeirra.