Frábær mynd um bandarískan G.I. sem hættir í hernum til að giftast þýskri stúlku sem bjargaði lífi hans á síðustu dögum stríðsins. Hún samþykkir, en gerir hún það vegna þess að henni líkar mjög við hann, eða vegna þess að hann getur stutt hana með auðveldari aðgang að mat og slíku? Á sama tíma stofna bróðir hennar og gamall vinur and-amerískan hryðjuverkahóp sem kallast Varúlfarnir, tilgangur þeirra að reka farþegana á brott (þið munið kannski eftir sama hópi sem lék stóran þátt í kvikmynd Lars von Trier, Europa (Zentropa)). James Best, þekktastur fyrir hlutverk sitt sem Roscoe P. Coltrane í sjónvarpsþættinum The Dukes of Hazzard á níunda áratugnum, er átakanlega frábær sem Bandaríkjamaðurinn. Hann hefði átt að verða stór kvikmyndastjarna á þessum aldri minnir hann mig mjög á Warren Beatty. Aðrir aðalleikarar eru líka góðir. Leikstjórn Fuller er nokkuð góð og notar aftur fullt af löngum myndum (þótt þær séu ekki nærri eins flóknar og þær voru í Park Row; langar myndir samanstanda oftar en ekki af löngum senum með miklum samræðum). Einu vandamálin liggja í handritinu, eins og virðist vera raunin með allar Fuller myndirnar sem ég hef séð. Það er ekki mjög gallað, en það hefði átt að vera stækkað og útfært helstu persónur og hluta handritsins. Helga, eiginkonan, gengur í gegnum miklar breytingar en algjörlega utan skjás. Því hvílir tilfinningamiðstöðin alfarið á herðum Besta. Fuller hefði líka átt að drepa veiku móðurina snemma í myndinni. Ég vona að þetta hljómi ekki of harkalega! Hún gerir bara ekkert í gegnum myndina nema að liggja uppi í rúmi. Hún er með svo fáar línur. En Fuller heldur áfram að ala hana upp þegar líður á myndina. Ég hefði sjálfur látið dauða hennar treysta samband Davíðs og Helga. Og myndin endar of snögglega og það vantar upp á hana. Þetta eru í raun ekki stærstu gallarnir í heiminum (eins og ég lýsti þeim lætur þá hljóma stærri en þeir eru). 9/10.