3. árs frönskunámskeiðin mín höfðu alltaf mjög gaman af þessari mynd. Í fjölmenningarlegum menntaskóla í miðborginni gaf myndin upp mörg efni til umræðu (á frönsku í tímum, en ég veit að miklar umræður fóru fram á ensku eftir kennslu). Augljósasta er sambandið milli Protée og Aimée samanborið við sambandið milli Protée og Frakklands. Ég sagði alltaf að mér fannst þessi mynd vera með einhverja „kynþokkafyllstu“ senu sem ég hef séð í kvikmynd. Eitt ár hrópaði 17 ára Afríku-Bandaríkjamaður: "Já!" þegar hann fann út atriðið: sá þar sem Protée hjálpar Aimée að reima upp síðkjólinn sinn, á meðan báðar eru að skoða spegilmynd hinnar í speglinum. Leikstjórar nota „spegiltæknina“ þegar þeir vilja einbeita sér að innri átökum eins eða fleiri persóna í senu: þetta er fullkomið dæmi um tæknina og hún er „kynþokkafull“. Flestir nemendur áttu í erfiðleikum með að skilja lok myndarinnar. Einn stakk upp á því að eitt þema myndarinnar væri „Africanism“ og að sama hversu mikið maður elskaði Afríku eða Afríkubúa, maður getur ekki „verðast“ Afríkumaður (eins og bílstjórinn reyndi að gera): maður verður að VERA Afríkumaður.