Jú, það er erfitt að vera samkynhneigður, sérstaklega fyrir sunnan. Við fáum það. Aftur... og aftur. Það sem stóð upp úr var að kvikmyndaframleiðendur einbeittu sér nánast alfarið að „öfgafyllri“ persónum á þessum smábæjum á hommabörum; dragdrottningarnar, svívirðilegt kjaftæði á bar sem var löngu lokaður og gaur sem var myrtur á hrottalegan hátt fyrir að vera samkynhneigður, en hafði samt ekkert að gera með hvorum börunum sem voru í brennidepli þessarar myndar. Það voru brot af viðtölum frá annað fólk, fólk sem áhorfendur myndu ef til vill eiga betur við. En þeim var skyggnt yfir, nánast sleppt, ef til vill sýnd í svipinn í bakgrunni. Það hefði verið áhugaverðara, að minnsta kosti fyrir mig, að heyra reynslu algengari homma og kvenna sem annað hvort auðguðust eða á annan hátt af reynslu af hommabar í litlum bæ og/eða fjarveru þess samfélags.