Ég sá þessa mynd upphaflega í kvikmyndahúsi, þegar ég var 10 ára. Jafnvel á þeim aldri var „húmorinn“ vægast sagt móðgandi við greind mína á unglingsaldri. Í fortíðinni, alltaf þegar ég sá Ed Begley Jr. eða Jeff Goldblum, hrökk ég við og byrjaði að líða mjög óþægilegt og jafnvel örlítið sorglegt. Þar til ég var minntur á tilvist þessarar myndar í dag var ég ekki viss um hvers vegna mér leið svona. Ég hef greinilega lokað á minninguna um þessa mynd en neikvæðar tilfinningar mínar í garð tveggja gerenda héldust. Svo virðist sem ég gleymdi því að ég sá þessa mynd en syrgði ómeðvitað hluta sálar minnar sem hafði verið stolið, nei ETIÐ af höfundum þessa ómannlega verks. Ég hef ekki verið nógu hugrakkur til að reyna að horfa á hana sem fullorðinn. Ég ímynda mér að sem hluta af heilunarferlinu ætti ég líklega að horfast í augu við þennan bernskuhræðslu svo að ég geti *sannlega* lagt hann á bak við mig. Sum aðhvarfsmeðferð og/eða dáleiðsla gæti ekki verið slæm hugmynd heldur.