Sumartímabilið er komið þegar val í kvikmyndahúsum er takmarkað við hvað er heitasta kvikmynd vikunnar, þar sem 99,9% af skjánum eru tileinkaðir sýningum hennar. Allt í lagi, svo ég ýki kannski um prósentuna, en þú skilur svifið mitt. Fyrir utan efni frá Hollywood, þá á Bollywood líka sinn hlut af stórmyndum sem eru mjög eftirsóttir og af sumum stiklum sem sýndar eru er ég spenntur að horfa á þær líka. Tashan var talinn vera einn af þeim sem mest var beðið eftir fyrir árið 2008, en ég var frekar hissa á minni en lágri aðsókn í kvikmyndahúsin. Þegar ég horfði á Jodha Akbar var það fullt hús, en það var ekki fyrir Tashan. Eftir að hafa horft á það vissi ég hvers vegna. Það var skemmtilegt, en það var í grundvallaratriðum veikt. Rétt eins og það er bókstaflegur enskur titill, sem þýðir "Stíll", er Tashan allt í stíl, en lítið efni. Ekki það að það hafi ekki venjulegan stjörnukraft, en atriðin þóttu þvinguð, og sumar jaðruðu við svolítið fáránlegar, jafnvel fyrir Bollywood staðla verð ég að segja. Sem kemur nokkuð á óvart í ljósi þess að Tashan er leikstýrt og skrifuð af Vijay Krishna Acharya, sem skrifaði Dhoom og Dhoom 2, sem ég hafði mjög gaman af. Í leikstjórnarútspili nýliða hans með Tashan, á meðan þú getur ekki kennt leikstjórn hans, myndirðu líklega klóra þér í hausnum yfir söguþræðinum, sem var í besta falli klunnalegt. Það reyndi að þvinga of marga hluti inn í söguna, þó að heiðurinn sé veittur þar sem það leyfði þér að efast um hvatningu karaktera, en það kom aðeins of seint, og aðeins í átt að lokaatriðinu, sem lét þig giska í aðeins augnablik áður en það föst í fullkominni hasar sem líkir eftir mörgum taílenskum hasarmyndum, með vírvirkjum frá Hong Kong og fáránlegum skotvopnum og byssuleik í Hollywood án afturkösts. Og í því skyni að innihalda allt, þar á meðal eldhúsvaskinn, þá er úrval farartækja að birtast, og sú sem tók kökuna, í Dhoom 2-hyllingu, var jetski-báturinn í miðju hvergi. Í besta falli getur Tashan verið notið sem óviljandi gamanmynd, og er það rakið til þess hvernig leikararnir hamast við persónur sínar. Saif Ali Khan leikur Jimmy Cliff, yfirmann símavera sem veitir enskukennslu, aðeins sem vettvang til að veiða upp nýtt kærustuefni. Leiðbeinendur hans fara í rúst þegar hann hittir Pooja Singh (Kareena Kapoor), sem er ekki nákvæmlega eins og hún virðist, hógvær og ljúfa týpan. Hún tekur þátt í þjónustu Jimmy fyrir yfirmann sinn, mafíósann Bhaiyyaji (Anil Kapoor), sem fær líklega mest af hlátri þegar hann talar brotna ensku og orðasambönd hljóta að vera eins og hvernig ah-beng gerir það. Og til að fullkomna kvartettinn leikur Akshay Kumar Bachchan Pandey, ólæsan glæpamann til leigu sem trúlofaðist Bhaiyyaji til að elta Jimmy og Pooja þegar þeir flýja með peninga sem stolið var úr viðskiptum Bahiyyaji. Svo byrjar nokkurs konar ferðalag með vinum sem sneru við. óvinir og óvinir sem þú veist að verða vinir þegar líður á ferðalagið. Jimmy Cliff er líklega ósennilegastur af öllu, því hann fer úr núlli í hetju, framkvæmir hreyfingar sem myndu skamma Rambo, á nákvæmlega engum tíma, sem er alveg úr karakter. Kareena Kapoor eykur kynlífsþáttinn þar sem hún notar sjarma sinn til að blekkja báða karlmennina og hefur fullt af tækifærum til þess miðað við hinar margsóttu bikinísenur og aðra búninga sem státa af hnífandi hálslínum eða faldlínum langt fyrir ofan hné. Sérhver persóna er búin til baksögu og ég hélt að Bachchan Pandey eftir Akshay Kumar væri sennilega sú besta, snertandi og skemmtilegasta, jafnvel þó að persónan hans virtist mjög eins og ógrænn Incredible Hulk með stökkum sínum sem ögra þyngdarafl. og kraftpakkningakýla. Sár hans gróa líka sjálfkrafa, sem gerir Wolverine til skammar. Og það besta er þemalagið hans, sem er helvítis alfa-karl og spilað í ra-ra ham í hvert sinn sem hann tekur á móti andstæðingum. En leiðinlegt að segja það er eina lagið sem er eftirminnilegt, eitthvað sem gleður "Bachchan- Pandey- Bachchan-Pandey". Fyrir flestar Bollywood-myndir sem ég horfi á, mun ég venjulega geta, þrátt fyrir augljós tungumálaeyð, komið upp úr sýningum sem raular eitt lag eða tvö. Ég gat það ekki eftir Tashan, því lögin voru því miður bara alls ekki grípandi. Venjulega virkar söng-/dansrútínan vel inn í söguþráðinn án þess að þurfa að koma persónunum út úr núverandi senu eða staðsetningu. Það sem ég hef gaman af, á móti því að rífa þá út og stinga þeim í öfgakenndar stillingar hátt uppi á fjalli, eða ofan á röndóttum steinum á ströndinni. Tashan tók sig líklega ekki of alvarlega, en af ​​sögu Vijay Krishna Acharya, vildirðu líklega eitthvað aðeins meira almennilegt frekar en fáránlegt, og til að samfellan sé aðeins meira varkár líka. Sagt sem stórsæla, nú get ég farið að skilja hvers vegna mannfjöldinn hefur þegar sniðgengið þennan. Þrátt fyrir að Akshay Kumr hafi stolið senunni hefði Tashan getað verið betri þegar á heildina er litið.