Ein spurning sem verður að spyrja strax er: Hefði þessi mynd verið gerð ef konurnar í henni væru ekki frænka og frænka Jacqueline Lee Bouvier Kennedy Onassis? Svarið er: Líklega ekki. En sem betur fer eru þær (eða voru) frænka og frænka Jackie. Þessi heimildarmynd Maysles bræðranna um tilvist (varla hægt að kalla það líf) Edith B. Beale, Jr., og dóttur hennar Edith Bouvier Beale (Edie), hefur sömu aðdráttarafl og lestarslys -- þú vilt ekki líta en þú verður að gera það. Stóra Edith og litla Edie búa í einu sinni stórkostlegu höfðingjasetri í East Hampton, New York, sem er hægt og rólega að grotna niður í kringum þær. Hinir einu sinni fallegu garðar eru nú frumskógur. Stórkostlegt olíumálverk hallar sér upp að veggnum (með kattasaur á gólfinu fyrir aftan þá) og fallegar portrettmyndir af þeim þegar ungar konur keppast um pláss á veggjum við hliðina á forsíðum gamalla tímarita. Að búa ein saman í mörg ár hefur brotið niður margar hindranir milli kvennanna tveggja en reist aðrar. Fatnaður virðist vera valfrjáls. Uppáhaldsbúningur Edie er stuttbuxur með nærbuxuslöngu dreginn upp yfir þær og klútbitar vafðir og festir utan um bol hennar og höfuð. Eins og Edith segir "Edie er enn falleg 56 ára." Og svo sannarlega er hún það. Það eru tímar þegar hún er næstum lýsandi og báðar konurnar sýna fegurðina sem einu sinni var þar. Það er stöðug undirstraumur af kynferðislegri spennu. Matarvenjur þeirra eru (að vera kurteisar) undarlegar. Ís dreift á kex. Kvöldverðarveisla fyrir afmæli Edith með Wonder Bread samlokum borin fram á fínu postulíni með plastáhöldum. Tíminn skiptir ekki máli í heimi þeirra; eins og Edie segir „Ég á engar klukkur.“ Samband þeirra við karlmenn eru ó-svo-furðulegt. Edie finnst eins og Edith hafi hindrað allar tilraunir sínar til hamingju. Hún segir "Ef þú getur ekki fengið mann til að bjóða þér, gætirðu eins verið dáinn." Sem Edith svarar „Ég tek mér hund á hverjum degi.“ Það er augljóst að Edith sér ekki hlutverk sitt í skorti Edie á karlkyns félagsskap. Snemma í myndinni segir hún: "Frakkland féll en Edie gerði það ekki. Stundum er erfitt að heyra nákvæmlega hvað er verið að segja. Báðar konurnar tala á sama tíma og eru stöðugt í mótsögn hvor við aðra. Það er undarlegt samband við dýr í gegnum myndina ; Edie gefur þvottabjörnunum á háaloftinu að borða með undrabrauði og kattamat. Kettirnir (og þeir eru margir) eru alls staðar. Á einum tímapunkti lýsir Edie því yfir: „Aðalmerki aðalsmanna er ábyrgð.“ En þeir virðast ekki geta þolað ábyrgð á sjálfum sér.Þetta er erfið mynd að horfa á en vel þess virði.