Creep er saga Kate (Potente), ákaflega óviðkunnanlegri borgaralegri tík sem finnur sig einhvern veginn sofandi í gegnum hávaðann í síðustu neðanjarðarlestinni og vaknar við að hún er læst inni á neðanjarðarlestarstöðinni. Eftir að hafa hitt vinnufélaga og nauðgara Guy á einhvern hátt í dularfullri lest sem keyrir eftir að línurnar hafa lokað, fer allt á versta veg og hún lendir í því að eltast við það sem leynist undir götum borgarinnar. Saga hennar er tengd sögu George (Blackwood), fyrrverandi glæpamaður sem starfar í fráveitukerfinu; þau hittast á síðasta þriðjungi myndarinnar, sameinuð af tilraunum sínum til að flýja skrímslið sem eltir þá. frá neðanjarðarlestarstöðinni lenda þeir í skólpvinnslunni áður en þeir lenda einhvern veginn í einhvers konar yfirgefin neðanjarðaraðgerð. Flestar neðanjarðarlestarstöðvar eru ekki með salerni, þannig að það fer ekki á milli mála hvernig maður fer í aðgerð. Myndin vill náttúrulega útskýra að aðgerðin sé ekki með rennandi vatni. Samt er það rafmagn? Bara eitt af mörgum ósamræmi sem vinnur gegn því andrúmslofti hversdagslegrar trúar sem myndin reynir að skapa. Skrímslið sjálft er vandamál. Það er algjör skortur á rökstuðningi fyrir gjörðum þess, það drepur fólk bara án augljósrar ástæðu. Og svo heldur hún auðvitað sumum á lífi án raunverulegrar ástæðu heldur, kannski bara til að þeir geti á endanum sloppið og gefið myndinni 15 mínútur í viðbót eða svo sýningartíma. Mér skilst að náttúrulegt illt eigi að vera skelfilegt, en svo reynir myndin að útskýra sig með mynd af lækni og syni hans, og nokkrum skotum af krukkum sem innihalda börn, og já, hún er alveg jafn þreytt og sorgleg og það hljómar. Það nær heldur ekki að útskýra hvernig skepnan hefur verið nógu lengi neðanjarðar til að missa hæfileikann til að tala, tjá sig aðeins í rjúpnaöskri, en ekki nógu lengi til að stuttbuxurnar hennar grotni. Hmm. Þetta læknaviðskipti leiðir til senu sem er örvæntingarfull tilraun myndarinnar til að græða sjálfa sig í minnið þitt, og þó að það sé grátlegt og óþægilegt á að horfa, þá er það bara ekki nóg. Síðasti þriðjungur myndarinnar snýst um tilfinningalegt samband sem aldrei var til og persónurnar brotna niður og jafna sig af lítilli sem engri augljósri ástæðu. George brotnar saman, getur ekki ráðið við eitthvað þrátt fyrir að segja að hann vilji flýja svo hann geti séð dóttur sína aftur, og Kate verður tilfinningalega erfið sekúndum eftir að hafa farið í sundur yfir einhverjum sem reif hana fyrir ferðakort. Já. Eftir að hafa byrjað sem „þetta gæti gerst fyrir hvern sem er“ bíður hún fljótt í sundur þar sem hún kynnir hugmyndir sem gera hana óraunhæfari og óraunhæfari. Algjört skortur á tilfinningalegum áhuga á persónunum og skortur á spennu gerir þetta að verkum að forðast.