Ég veit ekki hvort það sé sanngjarnt af mér að rifja þetta upp. Ég er ekki aðdáandi tilefnislauss ofbeldis. Ég hef aldrei skilið kvikmyndaiðnaðinn að búa til hetjur úr mafíumeðlimum og kaldrifjuðum morðingjum. Þegar Guðfaðirinn kom út hélt ég að þeir hefðu brotið mótið, en áratugirnir hafa framleitt röð af vel leiknum mafíumyndum þar sem stórstjörnur og leikstjórar hafa gert þær. Þessi er augljóslega lágkúrulegur, en það er vissulega vel gert. Einhvern tíma í þessu öllu líður mér eins og mig langi í sturtu. Ef slíkar persónur eru til í raun og veru er það erfitt fyrir sálina. Ég geri mér alltaf grein fyrir því að mannkynið muni rísa yfir svona hluti. Svona rugl verður að stöðva. Ég vona að fólkið sem fer á svona myndir sé voyeuristic og minna staðgengill. Mér finnst svipað með slasher-myndir. Hvers vegna höfum við hrifningu af dauða og sundrun? Í sanngirni er ég að dæma þetta út frá leik og leikstjórn, og fyrir hvað það er, þá virðist það virka nokkuð vel.