Það hefur tekið mig um það bil ár núna eftir að hafa séð þessa mynd að skrifa um hana. Drottinn veit að mig hefur langað til þess, eftir að hafa orðið vitni að því vissi ég að ég sá eitthvað sem ég hafði ekki séð áður en var ekki viss hvers vegna. Núna eftir að hafa hugleitt í talsverðan tíma sem ég veit, þá eru það þessar persónur sem ég get ekki hætt að hugsa um. Fjarlægt segir stuttlega og hægt sögu ættingja (Yusuf) sem kemur úr sveitinni til að búa stutta stund með vel stæðu að gera ljósmyndara (Mahmut) í borginni í von um að finna vinnu. Hins vegar verður ljóst að eftir að Yusuf setur fram hugmyndina um að vera sjómaður og atvinnuhorfur hans eru dræmar, þá er hann í raun að leita að einhverju öðru, einhvers konar tilgangi í lífi sínu. Í gegnum alla þessa sálarleit erum við tekin í gegnum árstíðabundið umhverfi sem er kvikmyndað. stórkostlega. Samhengið sem þau gerast í gerir senurnar kraftmeiri í tveimur tilteknum atriðum þegar stúlka sem Yusuf hefur fylgst með hittir skyndilega mikilvægan annan sinn og andlitssvipinn á Yusuf þegar hann horfir í körfu af fiski og skotið og ljósið sem endurspeglast af pyntuðu andliti hans. Það atriði í sjálfu sér hlýtur að vera eitt af glæsilegustu kvikmyndum sem ég hef orðið vitni að í, ég veit ekki hversu lengi. Á endanum hefur Mahmut sína eigin djöfla líka, en endar með því að horfast í augu við ættingja sinn sem hann er í rauninni ekki að reyna að finna vinnu og neyðist til að biðja hann um að fara, í atriði sem er mjög einfalt en hefur tilfinningu fyrir sönnum ástarsorg. Það sem áhorfandinn situr eftir er mikið af íhugun og pælingum fyrir þessa 2 einstaklinga sem allir geta séð brot af sjálfum sér Þú ættir ekki að láta hraðann í þessari mynd trufla þig, hún er svo sannarlega hverrar einustu stórkostlegu sekúndu virði. Einkunn 10 af 10.