Sem krakki ólst ég upp við chintzy 60's sjónvarpsþættina (og nei ég er ekki svo gamall POW!). Hins vegar þegar leikstjórinn Tim Burton kom með skáldsögu sína á silfurtjaldið, fékk ég einfaldlega skín af henni og dró aldrei aftur úr því að hygla afborgunum hans fram yfir nýjustu viðbæturnar ('Batman Begins' og 'The Dark Knight'), sem mér er alveg sama um. Jafnvel þó að þeir ætli að fara í miklu jarðbundnari nálgun og vilji kanna sálarlíf Bruce Wayne/Batman frekar en í hreinskilni sagt þá held ég að það sé ekki svo mikið að nota. Mig langaði í brjálaða skemmtun með dökkri rák og í mínum augum var það það sem Burton kom með, og þetta er ástæðan fyrir því að ég get horft á þá aftur og aftur. Eftir að hafa heillað áhorfendur með „Leðurblökumanninum“ árið 1989, þökk sé hinni furðulegu gotnesku liststefnu og Jack Nicholson, tekur ekki fanga frammistöðu hins tjaldaða, en geðveika Jóker. Burton kæmi aftur 3 árum seinna til að fylgjast með og mitt uppáhalds af Batman myndunum hingað til; 'Batman snýr aftur'. Tjaldsvæði, en vel gert. Í því sem væri sanngjarnt að vera enn víðfeðmari, háværari, leiðinlegri og níhílískur og eiga tvo illgjarna óvini fyrir einn. Komdu inn í hina grótesku mörgæs (með Danny DeVito stórkostlega að fara út á hausinn) og hina hrífandi Catwoman (rjúkandi Michelle Pfeiffer sem fyllir jakkafötin fallega) koma til að skemma veislu Gotham. Aftur leikur Batman (viðeigandi gróðursæll Michael Keaton er jafn lofsverður og lítur alveg hrífandi út í þessum leðurblökubúningi, horfðu á augun) annarri fiðlu við vondu strákana, en ég valdi alltaf þessa edru túlkun á Batman sem gaf honum ógnvænlega drungalega dulúð, en líka þreytandi sálfræðilegur margbreytileiki sem fannst aldrei þörf á að þvinga fóðrun. Og röð hans Bruce Wayne var vel þjónað líka. Lýsandi andrúmsloftsleikstjórn Burtons hefst með sléttum gotneskum stíl hans sem grafið er inn í karnival-myndasöguheim sem síaður er inn með stórkostlegu úrvali persóna og líflegum búningum. Stemmningskennda frásögnin (sem er líklega aðeins of löng) er meira táknræn í framvindu sinni, fremur sýningargjörn sjálfkrafa grípandi og eyðslusamur leikmynd og skarpt greypt myndlist þakin skuggalegum blæ og gráblári neonlýsingu. vetrarlegt bakgrunn. Segulfljótandi myndavélavinnan tekur flugið og virðuleg rúmgóð skor Danny Elfmans jafnar glettnina ásamt drungalegum snertingum með mjög dáleiðandi togi. Það sem eftir er af sýningunum gæti fallið í skuggann, en Christopher Walken grafar í tönnum sér í gleraugna hlutverki tvíhliða kaupsýslumanns Max Shreck. Pat Hingle snýr aftur, en fær mjög lítið að gera þar sem framkvæmdastjórinn James Gordon og Michael Gough er yndislegur sem Alfred. Í traustum stuðningi eru Michael Murphy, Andrew Bryniarski, Vincent Schiavelli, Doug Jones og Peter Rubens koma einnig fram.