"Hot Millions" er vel skrifuð, vel leikin saga um fjársvikara sem stelur (úff! -- of lágflokksorði fyrir fjársvikara, samkvæmt aðalpersónu Peter Ustinov) "heitri milljón" frá útibúi í London. bandarískt fyrirtæki með því að stofna skeljafyrirtæki í álfunni og nota örugga tölvu fyrirtækisins til að flytja fjármuni til þeirra. (Mundu, spoiler lögregla, þetta er gamanmynd, ekki ráðgáta.) Frá 1968 getur lýsing þessarar myndar á tölvum virst barnaleg í augum hinna tölvulæsari íbúa nútímans; en sem einn sem hefur unnið við tölvur frá því áður en þessi mynd kom út, fullyrði ég að jafnvel þá lítur þetta út fyrir að hafa verið skrifuð af og fyrir tölvuólæsir, sennilega viljandi til að auka dálítið kómíska hlið þessarar bresku myndar. Ef maður hefur lítinn smekk fyrir afþreyingu af þessu tagi getur verið að myndin virðist dragast í taumana. Sem betur fer hefur það fallega pakkað endi; Því miður gefa lokaeiningarnar engar vísbendingar um klassíska tónlistina sem notuð er þar -- sinfóníska verkið í lokin og píanó-flaututúettinn í miðjunni -- bara lagið sungið af Lulu sem ég man ekki alveg.