Það er heillandi hvernig þessi titill nær að renna sér fram hjá venjulegum áhorfanda sem eitthvað nýtt og byltingarkennt (vitnað í sum ummælin). Murali K. Thalluri hlýtur að hafa hugsað sjálfur: "Ó, frábært! Fíll ... Þvílík frábær mynd! Ég mun reyna að gera nákvæmlega sömu myndina og sjá hvort einhver tekur eftir því!", því miður mistókst hann meira að segja með svívirðilega hugmynd hans. Myndin reynist algjörlega misheppnuð. Með hliðsjón af því að það reynir mikið á að ná ljóma Gus Van Sants „Fíl“, gerir það það enn fáránlegra - vandræðaleg gervimynd fyrir kvikmyndaleikstjóra. Myndin byrjar á sjálfsvígi nemanda á baðherbergi skólans. Þetta atriði sýnir nú þegar óþægilega leikhæfileika hvers og eins sem tekur þátt í þessu atriði. Þú kaupir ekki eitt einasta orð sem þeir segja. In heldur áfram, truflað af stuttum viðtalsstílsbrotum af krökkunum sem „lifa á hjónabandi sínu“ og hver hluti þeirra er frekar átakanleg í sinni látlausu heimsku á grundvelli hvers einskis einskis einleiks. Thalluri meinar að kynna persónurnar á þennan hátt, gefa eins konar skyndibita í hjörtum þeirra ... og mistekst enn og aftur. Ekki fimm mínútum síðar öskrar Thalluri á endanum á áhorfendur "Já, fólk! Ég stal þessari mynd og af forvitnilegum ástæðum er ég stoltur af henni!" með því að taka Gus Van Sants ótvíræðan frásagnarstíl úr "Elephant": Hann tók senur tvisvar til að leyfa áhorfandanum að fylgjast með hverri persónu sem tekur þátt í senu um ákveðna hátt og hlutverk í skólaaðstæðum. Hm, virðist þetta ekki voðalega kunnuglegt? Fyrir mér hafði þetta ákveðna stigi mjög fyrirgefandi umburðarlyndis verið brotið á þeim tímapunkti að ég þoldi ekki þessa hræðilegu mynd lengur. Skammastu þín, Murali K. Thalluri, segi ég! Ég er sérstaklega hissa á því að "2:37" hafi náð opinberu vali í Cannes frá og með 2006, en allir hljóta að hafa munað eftir "Elephant" (2003) á sömu kvikmyndahátíðinni fyrir örfáum árum! Svo, hvernig í guðanna bænum endaði þessi svívirðilegasta uppátæki sýnd þar? Ég er algjörlega undrandi yfir þessum mistökum. Leikstjórar eins og Thalluri nota fáfræði áhorfenda sem eru ekki (og geta ekki alveg verið) meðvitaðir um hverja óháða kvikmynd sem er þarna úti. Þar sem Elephant hefur lítið með almenna kvikmyndagerð að gera (þótt hún sé án efa meistaraverk) taka fáir eftir því að sagan eins og hún er sögð í "2:37" hafði verið sögð áður! Hvernig það er hægt á kvikmyndahátíð sem er jafn mikilvæg og kennd við Cannes get ég ekki sagt til um. Það er sorglegt og skammarlegt að svona hlutum sé haldið áfram og varla nokkur maður sér hið sanna svik í því. átrúnaðargoð, "fíll".