Fyrir þessa mynd hafði ég aðeins séð tvær myndir eftir leikstjórann Andrea Bianchi: uppvakningamyndina Le Notti del Terrore (1981), fræg meðal hryllingsaðdáenda fyrir ógleymanlega frammistöðu karlmannsbarnsins Peter Bark, og hina skemmtilega slungna giallo Strip Nude. Fyrir morðingja þinn. Hvorug myndin var sérlega stórbrotið kvikmyndaverk, en báðar voru skemmtilegar á sinn sérstaka hátt (og ekki skaðaði sú staðreynd að þær báru mikið af slyddu og nektum). Fjöldamorð eru hins vegar leiðinleg, dauf, dauf, þrátt fyrir talsverðan skvett og einkennilegan blett af óþarfa beru holdi. Sagan, um röð morða á hóteli þar sem leikarar og hópur hryllingsmyndar eru búsettir á meðan á þeim stendur. myndatöku, er ruglingsleg og ó-svo leiðinleg: þegar blóðið flæðir ekki og húðin er ekki til sýnis, er myndin algjör barátta að sitja yfir (það tók mig fjórar tilraunir að klára), með endalausum senum af óviðunandi persónur sem rífast sín á milli og gera mjög lítið að marka. Eina athyglisverðan við myndina er að framleiðandi hennar, Lucio Fulci, notaði nokkrar af dauðasenum hennar til að útskýra stórkostlega kvikmynd sína Cat In The Brain (AKA Nightmare Concert) . Og ef þú hefur þegar séð þá mynd, þá er mjög lítil ástæða til að skipta sér af Massacre.