Já, þessi framleiðsla er löng (góðar fréttir fyrir Bronte-aðdáendur!) og hún hefur dálítið dagsettan blæ, en bæði leikarar og leikarar eru svo frábærir að þú munt ekki vilja horfa á neinar aðrar útgáfur!Timothy Dalton ER Edward Rochester.. ... svo einfalt er það. Mér er alveg sama um að aðrir gagnrýnendur haldi því fram að hann sé of myndarlegur. Dalton er vissulega aðlaðandi, en enginn fallegur strákur. Reyndar býr hann yfir brjáluðum, hyrndum dökkum þokka sem, í mínum huga, er alveg í samræmi við dularfulla, mjög karlmannlega herra R. Og hann tekur á sig sorgmædda, pyntaða persónu Rochester svo hrífandi. Hann sýnir grimmd þegar atriðið kallar á það, en sýnir líka blíðu, ástríðufullu, tilfinningalegu hlið Rochester. (IMO, nýrri A&E framleiðslan þjáist af því að Ciaran Hinds - sem ég dái venjulega - virðist vera að pirra sig og leggja sig í einelti í gegn. Ég hef lesið bókina oft og mér fannst aldrei að Rochester væri ætlað að vera litið á sem stanslaust kurrandi skepna .)Þegar ég les skáldsöguna aftur sé ég alltaf Zelah Clarke sem Jane. Fröken Clarke, fyrir mér, líkist Jane eins og hún lýsir sjálfri sér (og er lýst af öðrum). Lítil, barnsleg, ævintýri... þó að það sé satt að leikkonan líti ekki út fyrir að vera 18 ára, þá lýsir hún eiginleikum Jane svo vel. Þó að aðrir dómar hafi haldið því fram að leikur hennar sé viðarkenndur eða tilfinningalaus, þá verður maður að muna að persónan eyddi 8 árum hjá Lowood og var þjálfuð í að halda tilfinningum sínum og „ástríðufullu eðli“ í skefjum. Helsti innblástur hennar var æskuvinkona hennar Helen, sem var myndin af siðlausri uppgjöf. Þrátt fyrir að hið sanna eðli hennar væri ólíkt, lærði Jane að ná tökum á skapi sínu og sýnast þæg, í samræmi við markmið skólans um góðgerðarnemendur hans sem myndu fara í „þjónustu“. Jane verður ráðskona á heimili hins ríka herra Rochester. Hún myndi örugglega *ekki* tala við hann sem jafningja. Jafnvel síðar, þegar hún gaf eins vel og hún fékk, var hún alltaf viss um að stöðin hennar var langt fyrir neðan vinnuveitandann. Engu að síður, ef þú lest bókina - sem þessi framleiðsla er ótrúlega nálægt - geturðu greinilega séð litlu baráttuna sem Zelah-as-Jane þjáist af þegar hún dregur úr tilfinningum sínum til að vera mild og jafnlynd. Efnafræðin milli Dalton og Clarke er alveg rétt held ég. Nei, hún líkist ekki að minnsta kosti Hollywood (guði sé lof! Þetta er ekki Hollywood-bók) en þeirra er rómantík sem er sönn, trú og trygg. Og fyrir konu eins og Jane, sem aldrei gerði ráð fyrir að *einhver* ást kæmi á vegi hennar, er það lítið kraftaverk. Restin af leikarahlutverkinu er frábært og ég elska þá staðreynd að næstum allar persónur úr bókinni eru til staðar hér. Svo er líka mikið af ríkulegu, ljóðrænu frumsamræðunum. Þessi útgáfa er sú eina sem ég veit um sem inniheldur yndislega, alræmda „sígaunasenuna“ og er almennt með meiri húmor en aðrar útgáfur sem ég hef séð. Sérstaklega kemur gagnkvæm stríðni milli aðalpersónanna beint úr bókinni og er svo yndisleg! Jane Eyre var að mörgu leyti ein af fyrstu skáldsögulegu femínistunum. Hún samþykkti að lokum ástina á eigin forsendum og sjálfstætt, og loksins sem sannur jafningi Rochester. Bara fallegt!