Í Truffaut-bókarviðtali við Hitchcock kemur í ljós að ótti Big Al frá lögreglunni nær aftur til barnæsku hans. Faðir hans sendi hann á lögreglustöðina með miða. Á miðanum stóð: "Hann hefur verið óþekkur, fangelsaðu hann í klukkutíma." Lögreglumennirnir skyldu og allt frá því Hitchcock hefur haft djúpstæðan ótta við að vera ranglega sakaður og tekinn af lögreglunni."Strangers on a Train" er líklega einn sá besti í "ranglega ákærða" seríu hans. Myndin er byggð á skáldsögu Patricia Highsmith. Það er sami höfundur og skrifaði Ripley seríuna. Hún var alltaf heilluð af snjöllum glæpamönnum. Opnun Hitchcocks er mjög sterk og tekur þig strax að söguhetjunum: Guy Haines, frægum tennisleikara, og Bruno Anthony, upprennandi glæpamanninum. Strákarnir tveir deila efnafræði sem á þessum tíma var líklega miklu meira en áhorfendur gátu tuggið. Bruno reynir að sannfæra Guy um að þeir gætu framið hið fullkomna morð (skilur engar vísbendingar eftir), ef þeir skipta um fórnarlömb. Bruno mun drepa eiginkonu Guy sem myndi ekki gefa honum skilnað og Guy myndi drepa föður Bruno. Hvatirnar eru hvort um sig ást og peningar. Frammistöðu Bruno er ætlað að vera tælandi og samkynhneigð. Þetta er ekki eitthvað sem var gert óvart. Reyndar klippti Hitchcock tvær útgáfur af myndinni: eina í Bandaríkjunum og eina í Bretlandi. Í bandarísku útgáfunni var hljóðstyrkur tælandi Brunos dregist töluvert niður. "Strangers on a Train" er mjög djúp mynd en mikilvægara er að þetta er önnur frábær Hitchcock spennumynd. Frábært dæmi um spennandi atriði er þegar Guy er að klifra upp tröppurnar upp í föðurherbergi Bruno. Hitchcock hélt því fram að athygli áhorfenda þyrfti að vera annars hugar á þessum tímapunkti svo þeir gætu ekki áttað sig á því hvað Guy mun finna í herberginu. Hitch dekrar við okkur risastóran, ógnandi hund efst í stiganum sem veitti nauðsynlega truflun. Frægasta skot myndarinnar gerist í tennisleik. Bruno hefur stöðugt verið að elta Guy svo að Guy muni standa við samninginn (drepa föður sinn). Þegar Guy horfir á áhorfendur eru allir hausarnir að snúast fram og til baka. Allir nema einn - Bruno. Hann horfir beint á Guy með „ég næ þér“ brosi. Endirinn er annað dæmi um spennu. Báðir mennirnir berjast um eitt lykilsönnunargagn á skemmtiferð sem snýst á vitlausum hraða. Starfsmaður skríður undir það svo hann kæmist að stjórntækjum. Þegar við loksins komumst út úr þessari ferð og myndin endar með því að Guy sannar sakleysi sitt, erum við uppgefin og naglalaus (fyrir okkur sem erum enn að naga neglurnar!). "Strangers on a Train" er auðveldlega einn af bestu Hitchcocks " ranglega sakaðar“ kvikmyndir. Sumir trúa honum líka fyrir einn besta illmennið (Bruno). Allt í allt gæti myndin virst nokkuð gömul en það er lexía í spennusögugerð frá meistaranum sjálfum. Ég mun ekki hafna Leonardo, ef hann kæmi til að kenna mér endurreisnarmálverk, svo þú ættir ekki heldur að gera það.<< Umsögn birt á FilmDailies.com>>