Hér er önnur kvikmynd sem ætti að hlaða inn í gervihnött, skjóta út í geiminn og vísa í átt að vetrarbrautinni Andromeda til að sýna fjarlægar mögulegar siðmenningar það besta í mannkyninu. Þessi mynd er svo ákaflega heimskuleg og afhjúpandi heiðarleg að hún er lítið annað en upprifjun á hinni þegar slæmu kvikmyndaklassík KING KONG frá 1976 að hún nær ekki aðeins að setja myndina upp á svið hvað varðar hreinan magahlátur og fávita, heldur spáði hún fyrir miklu af ömurlegri tölvuteiknimynd Peter Jackson frá 2005, sem ber sama nafn, að því er varðar "rómantík" milli risans (hér Yeti) og glæsilegrar kvenkyns (Antonellina Interlenghi úr CITY OF THE LIVING DEAD eftir Umberto Lenzi, sem er mjög létt við augun). Kvikmyndin var gerð fyrir krakka, svo fyrir utan smá ábendingar um fiskbein og furðulega klippingu á geirvörtum til að kveðja, þá geturðu gleymt kynlífi -- Yeti er meira að segja með eins konar risastóra djóksól til að hylja voðalega pakkann hans, Niðurstaðan er jafnvel skemmtilegri en líffærafræðileg réttmæti. En sem málamiðlun færðu EKKI vitlausan gamlan vísindamann, tvo fróðleiksfúsa krakka, Tony Kendall í sjaldgæfum snúningi sem tvísýnan ræfils illmenni, hjálpsaman greindan collie-hund sem fær að lenda í sínu eigin ævintýri (Hundaævintýramyndir voru stórar í Evrópu um tíma) og kemur auðvitað fram sem hetjan í lokin fyrir að bjarga Yeti, sem reynist vera góði gaurinn, glæsilegt dót eins og framhleðslutæki skreytt til að líta út eins og risastórar apahendur, skrímsli sem breytist í stærð bókstaflega. mælikvarði frá skoti til skots, nokkur óviðeigandi hræðileg dauðsföll sem munu láta blóðbadið í GODZILLA VS THE SMOG MONSTER líta tamt út í samanburði, fjölda viðbragðsskotanna samanstanda af annaðhvort spænskum, ítölskum eða kanadískum aukahlutum eftir vettvangi (þú getur eins konar segðu frá því hvar þeir voru að taka upp hvernig aukaleikararnir eru klæddir), og sumar af ákefðustu sviðsettustu en vanhæfustu tæknibrellunum sem til eru í risaapamynd. Það er hér sem myndin vann mig: Hún er ákafi bara fyrir að vera gerð. Frank Kramer er í raun sami Gianfranco Parolini og kom heiminum með SARTANA árið 1968 og GOD'S GUN árið áður og var mjög mikilvægur leikstjóri í Spaghetti Western og hasar/ævintýramyndasenunni frá 1960/1970 og á tímum YETI. hann var líklega ánægður með að fá verkið. Ég myndi segja að þetta væri ævintýralegasta myndin hans nokkru sinni, eða öllu heldur sú sem hann tók flesta sénsa með, og hefði kannski fundist þægilegra að taka þá sénsa með myndinni sem ætlað er börnum og fjölskyldum. Kvikmyndin hefur eins konar kærulaus yfirgefin á því hvernig hún var gerð sem gerir tæknilegar villur eða ósamræmi algjörlega tilgangslausar. Eða réttara sagt eru þeir hluti af skemmtuninni, og ef myndin hefði verið leikin af alvöru hefði hún ekki virkað -- ÞVÍ NÁKVÆMLEGA ÞVÍ KVIKMYND PETER JACKSON sýktist. Hann gleymdi að skemmta sér með efninu og lét það ráða úrslitum með því að nota her sinn af heimskulegum Power Macintosh pod fólk teiknimyndavélum, og með öllum gallunum + klunkleikanum er YETI frá Kramer í raun nær andanum hvers vegna við horfum á kvikmyndir eins og þessa, sem er að hluta til að sjá leikara í apa jakkafötum rífa í sundur smækkuð leikmynd á hljóðsviðum, ekki óaðfinnanlega hreyfimyndalausar stundir af engu öðru en plássi á harða disknum. Ég myndi raða þessu upp þar með KING KONG VERSUS GODZILLA og IT! CURSE OF THE GREAT GOLEM sem ein skemmtilegasta ósennilegasta risastóra skrímslamynd allra tíma. Vegna þess að myndin lítur svo út fyrir að vera „fölsk“ er hægt að komast yfir söguna og hafa gaman af því að horfa á hluti sem eyðileggjast, troðast, henda um og mölva. Með því að vita það og vopnaður frjóum, orkumikilli ákefð fyrir að fá tækifæri til að gera myndina, lagði Parolini sig allan fram og skilar fullu ævintýri sem gæti orðið dálítið gróft fyrir suma smámennina en er fyrsta myndin sem ég mun deila með barnabörnunum einhvern tíma þegar heimsku foreldrar þeirra skilja þau eftir hjá mér um helgi. Þetta er efni í aldanna rás og ein mest áberandi tjáning mannkyns sem hefur nokkurn tíma verið skuldbundinn til selluloids.10/10, það er um tíu mínútum of langt en hverjum er ekki sama, þú kemur bara einu sinni og ég vil frekar fara út með a bros á vör.