NOROI fylgist með heimildarmyndagerðarmanni, Masafumi Kobayashi, þegar hann afhjúpar hægt og rólega eitthvað dularfullt og illt sem skilur eftir sig slóð líka í kjölfarið. Eftir að hafa tekið viðtal við konu sem segist heyra hávær barnsgrát koma frá húsinu við hliðina (þar sem ekkert barn er), fer Kobayashi til að tala við nágrannann. Hann tekur á móti honum með fjandskap af hömlulausu konunni (Maria Takagi) sem svarar hurðinni (og skellir henni samstundis í andlitið á honum) og fær að kíkja á 6 ára son sinn út um glugga. Það undarlega er að bæði konan og sonur hennar hverfa aðeins nokkrum dögum eftir heimsókn hans (skilur eftir haug af dauðum dúfum á bakveröndinni þeirra), og konan sem fyrst kvartaði yfir hávaðanum, sem og dóttir hennar, eru bæði drepin í dularfullu slys ekki löngu eftir það. Þetta vekur áhuga Kobayashi og hann leggur af stað í leit að því að komast að því hvað er að gerast. Hann uppgötvar fljótlega að þeir sem hafa sálræna hæfileika og skynjun utan skynjunar virðast vera að stilla sig inn á eitthvað óheiðarlegt, óútskýranlegt og hugsanlega jafnvel heimsenda. Vel þekkt 10 ára skyggn og sjónvarpsfrægð, Kana (Rio Kanno) virðist halda að við séum öll dauðadæmd, en hún hverfur á dularfullan hátt áður en hún getur hjálpað mikið. Önnur kvenkyns sálfræðingur/leikkona (Marika Matsumoto) tekur þátt, eins og herra Nori, andlega óstöðugur kokkur/sálfræðingur sem er með húfu og jakka úr álpappír og heldur að fólk sé étið af því sem hann vísar til „útlegðarorma“. Vísbendingar leiða á endanum aftur til svæðis lítils þorps sem nú er hulið stöðuvatni, og goðsögninni um forn púka þekktur sem Kagutaba...Ólíkt mörgum öðrum hryllingsmyndum í höndunum, þá veltur þessi alveg jafn mikið á söguþræðinum og það gerir afturhaldssöm fyrstu persónu hræðslu. Sem betur fer er einhver söguþráður hér, mjög áhugaverður og flókinn, svo hann treystir ekki á innsýn í hræðilega hluti með spastískri myndavélavinnu öðru hvoru til að halda áhuga þínum. Leiðin sem Masafumi ferðast um eftir leiðum í leit að sannleikanum - með vel settum stökkum á leiðinni - minnti mig dálítið á THE OMEN í hraða sínum. Myndin samanstendur heldur ekki að öllu leyti af myndefni sem heimildarmaðurinn hefur tekið, heldur vefst hún inn í fréttir og sjónvarpsþætti eins og það sem við erum að horfa á sé þegar lokið heimildarmynd. Það hjálpar til við að brjóta upp einhverja einhæfni sem venjulega tengist kvikmyndum sem teknar eru í þessum tiltekna stíl. Sýningarnar eru nógu góðar til að skaða heldur ekki raunsæi „raunverulega“ myndefnisins. Á heildina litið er þetta vel gerð hryllingsmynd, með miklum breytingum á söguþræði, einhverri spennu og allmörgum virkilega hrollvekjandi augnablikum, sem er vel þess virði að skoða. Eina alvöru gallinn minn er að það hefði getað notað smá klippingu hér og þar og virðist vera aðeins of lengi. Annars nokkuð gott efni.