Abe Zwick fullkomnaði einskiptin, fallega. Hann gerði aldrei aðra mynd, en bjó til snilldarmynd af sjálfshatri samkynhneigðra í þessari mynd sem er bæði ætandi og áhrifarík. Hann stýrir skjánum og sýnir brotna rusl manns sem brotnar niður undir álagi sífellt tilgangslausara lífs. Paul (Zwick) er öldruð drottning sem hefur einhvern veginn sannfært Stanley (Wayne Crawford), hálfvita með enga tilfinningu fyrir framtíðinni, um að fylgja stjörnu sinni. Hann er smáþjófur sem svíður hatur sem hefur magnast að undanförnu. Hann hefur neyðst til að sleppa bænum og flytja í úthverfi í Miami. Sem dulargervi klæðir hann sig upp eins og uppþornaður gamall blásokkur með jafnmiklum suðandi kynferðislegum kvölum og kirkjufrúin. Hann segir Stanley að segja vinum sínum að hann búi hjá „Mörtu frænku“ sinni. Paul sjálfur á enga vini, eyðir allt of miklum tíma einn í húsinu og þarf að takast á við ósvífinn lífsstíl Stanleys. Það væri nóg til að fá hvaða karl sem er yfir strikið í transgender manndrápsoflæti. Aftur sýnir Zwick Paul sem hörmulegan mann sem hefur algjörlega misst allan skilning á því hvernig eigi að tengjast öðru fólki. Engu að síður er ákveðinn kveðskapur í angist hans sem logar hægt og rólega yfir myndinni. Hann er sorglegur, en líka glæsilegur. Þetta er á endanum mjög sorgleg mynd. Það eru vissulega mörg bráðfyndin augnablik, en það er svo undiralda vonleysis og örvæntingar, að húmorinn er bitur. Þessa mynd er þess virði að horfa á fyrir frammistöðu Abe Zwick. Hann hefði í raun getað byggt feril sinn á Mörtu. Hún er alveg gas, þegar þú hefur kynnst henni. Gakktu úr skugga um að þú klippir hárið þitt og stöðva hestamennskuna. Hún hatar það virkilega!