Hvað ef Somerset Maugham hefði skrifað skáldsögu um kolanámumann sem ákvað að leita að yfirskilvitlegri uppljómun með því að reyna að ganga í sveitaklúbb? Ef hann hefði gert það hefði hann getað kallað það Razor's Edge, þar sem Katha-Upanishad segir okkur: "Erfitt er að fara yfir skarpa brún rakvélar; þannig segja vitrir að leiðin til hjálpræðis sé erfið." En Maugham ákvað að halda sig við vel ættaða stéttina og því höfum við útgáfu Darryl F. Zanuck af Larry Darrell, nýkominn frá fyrri heimsstyrjöldinni, vandlega snyrtur, vel tengdur í samfélaginu og staðráðinn í að finna sjálfan sig með því að verða kolanámumaður. Eða, eins og Maugham segir okkur, "Þetta er ungi maðurinn sem ég skrifa um. Hann er ekki frægur. Það getur verið að þegar líf hans loksins lýkur muni hann ekki skilja eftir sig meira um dvalarstað sinn á þessari jörð en a. steini, sem kastað er í fljót, lauf á yfirborði vatnsins. Samt má vera að sá lífsmáti sem hann hefur valið sér geti haft sívaxandi áhrif á samferðamenn sína, svo að löngu eftir dauða hans, ef til vill gera sér grein fyrir því að á þessum tíma lifði mjög merkileg skepna." Razor's Edge hefur allan menningarsmekk Zanuck sem hægt er að kaupa fyrir peninga. Það er svo einlægt, svo einlægt...svo mikilvægt sjálft. Þegar Larry fer í leit sína að visku, vinnur í námum, á kaupskipum, klífur Himalajafjall til að læra af fornfróðum manni, höfum við eigingjarna vinkonu hans, Isabel, leikin af Gene Tierney, hörmulega æskufélaga hans sem leikin er af Anne. Baxter, snobbaður og óaðfinnanlega klæddur frændi kærustunnar sem Clifton Webb leikur, og Willie Maugham sjálfur, leikinn af Herbert Marshall, taka glósur. Myndin er svo óþolandi sjálfumglöð um gæsku að það eina sem bætir hana aðeins upp er Clifton Webb sem Elliot Templeton. "Ef ég verð hundrað ára mun ég aldrei skilja hvernig nokkur ungur maður getur komið til Parísar án kvöldfatnaðar." Webb hefur nokkrar góðar línur, en við þökkum Clifton Webb, ekki Elliot Templeton. Zanuck vildi fá álitshögg fyrir tuttugustu öldina þegar hann keypti réttinn á skáldsögu Maughams. Hann beið í ár þar til Tyrone Power var leystur úr herþjónustu. Hann sá til þess að það væru vel klæddir aukaleikarar í tugum, tónverk sem hljómar eins og það væri ætlað fyrir dómkirkju og hann samdi meira að segja sum atriðin sjálfur. Átakið er jafn sjálfmeðvitað og feitur maður í leigutuxum. Þrátt fyrir sýn Hollywood á hlutina í The Razor's Edge get ég sagt þér að fyrir flest fólk hefur vinnusemi ekki uppljómun, bara þreytu og lág laun. Eftir tæpa tvo og hálfan tíma, sjáum við Larry síðast bera töskuna sína um borð í trampaskip í hvassviðri. Hann ætlar að vinna sig aftur til Ameríku frá Evrópu með ánægjulegt bros á vör. „Elskan mín,“ segir Somerset Maugham við Isabel á sama tíma í vandað skreyttri stofu, „Larry hefur fundið það sem við viljum öll og það sem mjög fáir okkar fá. Ég held að enginn geti brugðist við að vera betri og göfugri, ljúfari að þekkja hann. Þú sérð, elskan mín, gæskan er eftir allt saman mesti kraftur í heimi...og hann hefur það!" Larry og áhorfendur þurfa báðir hollan skammt af Dramamine. Maugham, svo við gleymum ekki, var ágætur rithöfundur leikrita, skáldsagna, ritgerða og smásagna. Til að sjá hvernig myndirnar gætu gert honum réttlæti, horfðu á hvernig sumar af smásögum hans komu á skjáinn í Encore, Trio og Quartet. Og í stað þess að eyða tíma með Larry Darrell skaltu eyða tíma með Lawrence Durrell. Alexandríukvartettinn er góð lesning.