Eaten Alive spilar eins og slæm æfing fyrir Cannibal Ferox næsta árs. Persónurnar eru almennt bragðdaufar, staðsetningarnar eru glæpsamlega vannýttar, það er engin tilraun til að skapa spennu eða spennu, líkamlegu áhrifin eru annaðhvort hlægilega slæm eða blygðunarlaust stolið úr öðrum kvikmyndum og alls staðar nálægar ættbálkar eru varla verðugar PG- 13. Jafnvel atriðin um „grimmd“ dýra eru leiðinlegri en venjulega. Eina vægast sagt átakanlegu atriðið felur í sér brjálaða Jonas, sem fer svolítið í Goldfinger, með blóðblautan dildó; atriði sem er einfaldlega furðulegt frekar en myndrænt. Elskuleg eiginkona mín, hún af 'Rómeó og Júlíu safnaraútgáfunni', horfði á þessa mynd án þess að hrökkva til viðbjóðs! Og hún kallar sig Cannibal mynd! Allt í allt, frekar lélegt viðleitni sem svíkur mannátshefðina rækilega. Cannibal Ferox, eftirfylgni Lucis, er langtum frábært dæmi um tegundina.