Ég var svo hrifinn af kvikmyndaútgáfu Doug McGrath af Jane Austen skáldsögunni "Emma," og ég elskaði nótnalagið eftir Rachel Portman svo mikið, að þegar ég fór í myndbandsbúðina einn daginn og uppgötvaði að þau tvö höfðu sameinast aftur fyrir " Nicholas Nickleby" Ég leigði hana strax án nokkurrar annarrar skoðunar. Ég hef lesið bókina, og fyrir þá of gagnrýnu aðdáendur þessarar Jane Austen aðlögunar, þá veit ég ekki hvað annað McGrath hefði getað gert til að fanga andann og dúrinn betur. söguþræðir í verkum Miss Austen, sérstaklega í ljósi takmarkana tveggja tíma kvikmyndar (sem sumir hafa kvartað yfir að sé of löng!). Og hvað varðar hreim Gwen Paltrow, þá verð ég að viðurkenna að ég var ekki of kunnugur henni þegar ég sá þetta í leikhúsinu í upphafi, og ég var alveg sannfærður um það á þeim tíma að hún væri ensk leikkona! þeir sem gagnrýndu myndina fyrir gróskumikið landslag. Það er eitt af því sem ég hef gaman af og hlakka til að sjá í tímabilsverkum sem gerast í enskri sveit. Fallegur bakgrunnur myndarinnar á stóran þátt í aðdráttarafl hennar og velgengni. Ef hugmynd þín um flóttaferð er eitthvað dapurlegri, þá ættirðu kannski að leigja eitthvað eins og "Death Wish III!" Ensku sveitastillingarnar eru jafn aðlaðandi og heillandi og leikararnir, og sameinast sögunni og hljóðrásinni til skemmtunar sem gerir þig ekki þreyttur af endurteknum skoðunum. McGrath er dásamlegur í að dansa samspil fíngerðra tjáninga sem eru svo nauðsynleg til að miðla flóknum rómantískum fróðleik sem eiga sér stað í þessari sögu. Þessi hressandi kvikmynd gæti líka verið læknisfræði um hversu skemmtileg kvikmynd getur verið án kynlífs, ofbeldis eða jafnvel illmenni andstæðingur. Sagan er oft skemmtileg, hjartfólgin og stundum alveg snertandi. Ég hef séð margar hæfar bókaútfærslur frá Jane Austen en þetta er án efa uppáhaldið mitt.