Einn frábærasti kvikmyndaleikstjóri Bandaríkjanna var án efa Elia Kazan. Leikstjórnarsnilld hans hentaði ekki sérstaklega stífum spennumyndum, þar sem Kazan þurfti meira pláss til að anda og vera hægari og fíngerðari. Hins vegar er 'Panic in the Streets' fyrsta flokks félagsleg spennumynd og á ef eitthvað meira við í dag en hún var til 1950 þegar hún kom út. Þemu ólöglegra innflytjenda, smygl á fólki, yfirvofandi plága, hröð smit um allan heim sjúkdóma (áhyggjufullur Richard Widmark segir: „Ég gæti verið í hvaða bandarísku borg sem er eftir tíu klukkustundir og í Afríku á morgun.“), þjóðerniseinangrun og gettóismi. eru áhyggjuefni dagsins í dag meira en nokkru sinni fyrr. Þessi mynd er með stórbrotinni frumraun eftir Jack Palance og frábæra frammistöðu Barbara Bel Geddes, tvær snilldarmyndir. Richard Widmark er leyft að vera ekki geðlæknir í eitt skipti, og er innilega umhyggjusöm, hlýlega ástrík, ákafur hetja fólksins. Hann leiðir í grundvallaratriðum eins manns herferð til að stöðva faraldur lungnapest í New Orleans, á í erfiðleikum með að sannfæra slaka stjórnmálamenn og sjálfsagða lögreglumenn um að það sé vandamál. Það er kapphlaup við tímann að finna smáskúrkanna sem hafa fengið pláguna frá látnum ólöglegum innflytjanda innan 48 klukkustunda, á undan allri borginni, og eins og þeir eru alltaf að minna okkur á, er allt landið í hættu með það versta. frá 1919 flensu. Eitt magnað atriði þar sem Jack Palance, sem er sýktur, kemur í veg fyrir að klifra um borð í skip með rottuvörn á kaðlinum er kaldhæðnislegt og minnir okkur með hræðilegustu orðum á að menn geta verið verstu burðarberar og meindýr allra. . Mjög dramatískar eltingarsenur í því sem þeir kalla „kaffiverksmiðjuna“ við bryggjurnar jafnast á við frumlegasta hápunktsenur Hitchcock og með jafn stórbrotinni umgjörð. Margir aðrir en fagmenn koma fram í myndinni, sem hefur hið grófa raunsæi, ja, eitthvað sem heitir raunveruleiki. Kazan tekur myndavélarnar í raun inn á staði þar sem jafnvel fólk fór sjaldan og þar sem jafnvel rottur hefðu hugsað sig tvisvar um. Þessi mynd var stórt afrek sósíalraunsæis. Ef það vantar rafmagn í hleðstu spennumyndirnar, þá er það vegna þess að Kazan tók það svo alvarlega að hann gat ekki efla það, því þegar allt kemur til alls er plágahættan nógu alvarleg til að hræða neinn án þess að þurfa auka byssur og mold . Það eina óheppilega við myndina er titillinn sem gefur ranga vísbendingu um yfirborðsmennsku. En Kazan var allt annað en yfirborðskennt. Hann taldi þetta verkefni greinilega opinbera skyldu, að vekja athygli á raunverulegum möguleikum. Ef þeir möguleikar hefðu aðeins minnkað í dag, en því miður versna þeir með hverjum deginum. Einn daginn, eftir heimsfarapest, gæti þessi mynd verið sýnd nokkrum eftirlifendum sem dæmi um hvernig faraldur var að finna á kvikmynd, en lærdómur hennar gleymdist.