Hver elskar ekki múkkurnar?! Það er ómögulegt að horfa á þá án þess að fá einhvers konar hlýja, loðna tilfinningu innra með sér. Svo ég býst við að það sem skiptir máli er að þessi mynd virtist ná mjög góðum árangri í því sem gerir múkkurnar svo sérstakar. Ég man ekki mikið um smáatriðin í söguþræðinum en hin ýmsu augnablik og persónur myndarinnar man ég mjög vel. Reyndar var nokkuð nostalgísk stemning í allri myndinni en án þess að vera meðvitaður um sjálfan sig á einhvern slæman hátt. Hressandi fyrir einhvern sem hugsanlega festist of mikið í nákvæmum smáatriðum og tækni; "töfrarnir" fara yfir allt annað. „Það er svo sannarlega úr hverju kvikmyndir eru gerðar. Svo, hvernig nær myndin þessum hlutum? Hmmm, góð spurning! Er ég ruglaður? Látum okkur sjá. Í alvöru, mér finnst þetta frekar einfalt. Kvikmyndagerðarmennirnir trúa á efni þeirra og taka sig ekki of alvarlega í ferlinu. Ég myndi sennilega ekki segja að myndin hafi mörg virkilega innblásin augnablik, en hún hefur ákveðið líf yfir hana (sem fyndið er að það vantar mjög margar kvikmyndir um „alvöru fólk“). Áhugi. Þú vilt virkilega trúa á þetta fyndna litla fólk og ævintýri þeirra. Þeir hafa líka ákveðið sakleysi við sig sem gerir þá enn yndislegri. Almennt fæ ég á tilfinninguna að fólkið sem gerði myndina hafi bara verið óhrædd við að prófa það sem þeim fannst rétt á þeim tíma, sem gefur þessu öllu heilmikið. laus tilfinning. Svolítið eins og virkilega aðgengilegur og skemmtilegur lengri djassfundur. Fullt af hæfileikum, lítill fyrirsjáanleiki og nóg af hlýjum persónuleikum sem koma í gegn. Til dæmis komu myndirnar skemmtilegar á óvart. Kannski finnst mér ég ekki hafa mikið um það að segja því ég var hálfsofandi þegar ég sá hana (og/eða þegar ég skrifa þessa umsögn). Allavega, ég er hálfgerður að endurtaka sjálfan mig hér en mér líkaði mjög við fjölskyldutilfinninguna sem myndin hafði. Full af ást held ég að þú gætir sagt. Aftur kemur upp í hugann fortíðarþrátilfinning sem ekki mörgum kvikmyndum tekst að ná á svo áhrifaríkan eða áreynslulausan hátt. Og til að endurtaka sjálfan mig enn og aftur, þá er það afslappað og velkomið andrúmsloft myndarinnar sem heillar hana. Eins og Nathaniel Hawthorne tilvitnunin um að hamingju sé (eins og) fiðrildi, svo tekst The Muppet Movie að hluta til mjög vel með því að virðast ekki reyna að gera það. Sama með að fegurð sé best óuppgötvuð eða ósnortin eða óþvinguð eða eitthvað svoleiðis. Engu að síður, ef þetta hljómar asnalega, þá held ég að hún hafi verið frekar fyndin. Þannig að allt í allt var þessi mynd mjög fyndin, aðlaðandi og erfitt að brosa ekki með. Auk þess er hún með fullt af frábærri tónlist! Mæli eindregið með öllum mönnum, bæði ungum og ungum í hjarta.