"The Desperadoes" (1943) er ósvikin klassík, ekki vegna sögunnar (sem er frekar venjubundin), heldur vegna tæknilegra framleiðsluþátta. Þetta var tímamóta vestri, sá stærsti nokkru sinni þegar hann kom út og þeim mun einstakari vegna þess að þetta var framleiðsla í Kólumbíu - létt stúdíó með botnfóðrun. Aðeins „Jesse James“ frá Fox (einnig með Randolph Scott í aðalhlutverki) frá nokkrum árum áður veitti tegundinni þessa íburðarmiklu meðferð. Þrátt fyrir að „The Searchers“ og „High Noon“ myndi myrkva hana eftir nokkur ár, þá var „The Desperadoes“ tímamótaátak og söguleg fjársjóður. Árið 1863 byggist hagkerfið í bænum Red Valley í Utah á því að safna saman og selja villta hesta til sambandshersins. Handritið er svolítið ruglað hér með tilvísunum í járnbrautina (sem var í nokkur ár í framtíð Utah) og Custer's Last Stand (Custer var upptekinn við að berjast við Stuart í Pennsylvaníu á þeim tíma) en þetta eru ekki mikilvægir þættir í söguþræði. Red Valley hefur heiðarlegan sýslumann, Steve Upton (Scott), en bankastjórinn og nokkrir borgarar eru spilltir; ræna eigin banka í hvert sinn sem ríkið borgar fyrir hrossahjörð. Bærinn er heimsóttur af Cheyenne Rogers (Glenn Ford), frægur útlagi sem er gamall vinur Steve. Hann vill fara beint, sérstaklega eftir að hafa fallið fyrir hinum fallega, líflega hesthúseiganda Alison McLeod (Evelyn Keyes). Félagi Cheyenne, "Nitro" Rankin (Guinn "Big Boy" Williams) er aðallega þarna fyrir grínisti léttir eins og frændi Willie McLeod (Edgar Buchanan) og bæjardómarinn (Raymond Walburn sem mótar persónu sína í "Wizard of Oz" kristalskúlunni eftir Frank Morgan. falsa). Kólumbía tók enga áhættu með risastórt kostnaðarhámark sitt með fullt af hasar og öllum vestrænum kvikmyndaþáttum nema indíána og yfirbyggða vagna. Þarna er besta villihestaþrenging sem tekin hefur verið upp, stórbrotið barherbergi, sprengiefni hápunktur, rómantík og þriggja ræmur Technicolor. Allt þetta efni passar ekki endilega saman en hverjum hefði ekki verið sama árið 1943. Eining er vandamál þar sem hann reynir að vera bæði alvarlegur hasarvestri og gamanmynd. Kvikmyndatakan var líklega sú besta frá upphafi þegar hún var tekin upp. Innanhússmyndirnar eru traustar en það er náttúruleg útiljósmyndun sem er sannarlega áhrifamikil; bæði ljóðrænu kyrrstöðumyndirnar og hreyfingar myndavélarinnar á hasaratröðunum. Scott og Claire Trevor voru efst á baugi, en kvikmyndaverið vildi greinilega kynna Ford, sem yrði brátt stærsta stjarnan þeirra. Og leikstjórinn Charles Vidor notaði myndina til að sýna nýja eiginkonu sína Keyes (sem túlkun á systur Scarlett í "Gone With the Wind" hafði tengst áhorfendum meira en nokkurn lítinn þátt í kvikmyndasögunni). Ford-Keyes dýnamíkin er „The Desperadoes“ einstakasti og mikilvægasti eiginleikinn. Frekar en að fara í klisjuna „ástarþríhyrning“ með Scott og/eða Trevor (sem virðist fyrst gerast), er öll rómantíska áherslan á yngri leikarana tvo. Þetta var líklega besta hlutverk sem Keyes hefur fengið og hún nýtir sér það til hins ýtrasta. Að leika krúttlega en einstaklega kynþokkafulla unga konu sem lítur vel út í bæði leðurbuxum og kjólum og hjólar og berst eins og persóna Kiera Knightley í "Pirates of the Caribbean". Þetta var byltingarkennt á þeim tíma og féll saman við 1942 stofnun WAAC fyrir herþjónustu í seinni heimsstyrjöldinni. "The Desperadoes" er ein mynd sem hefur verið hugsað vel um og prentið lítur út fyrir að vera glænýtt. Því miður eru engir sérstakir eiginleikar á DVD disknum. Þá aftur, hvað veit ég? Ég er bara barn.