Ég held að þetta sé besta norska mynd sem ég hef séð. Það er um fertugan Andreas sem verður fyrir neðanjarðarlest og finnur sig skyndilega í undarlegri borg, en allt hér hefur verið gert klárt fyrir hann. Hann hefur fengið vinnu, hús og föt. Í fyrstu virðist þessi borg fullkomin, enginn dauði, enginn sársauki og engin vandamál. Alls staðar eru karlmenn í gráum jakkafötum sem þrífa til og laga allt sem passar ekki inn í skilgreiningu þeirra á fullkomnu. Hins vegar virðist Andreas ekki geta passað inn og fer að langa aftur til gamla heimsins og reynir með öllum ráðum að komast aftur. Það sem heillar mig mest í þessari mynd er hvernig þeir láta borgina virðast svo súrrealíska, jafnvel þó ég hafi séð marga af þessum stöðum í raunveruleikanum virðast þeir svo fjarlægir. Annað sem stuðlar mjög að er frammistaða leikaranna. Trond Fausa Aurvaag er bara fullkominn strákur til að leika hinn ruglaða og pirrandi Andreas. Og allar hinar persónurnar eru líka að standa sig frábærlega með því að leika sinnulausar (hljómar eins og erfitt starf, er það ekki?). Mikill munur á Andreas og hinum leiðir til mjög skemmtilegra aðstæðna. Allt í allt er þetta stórkostleg mynd. Söguþráðurinn er kannski svolítið ruglingslegur en myndin hefur svo frábæra stemningu að ég mæli með því að allir fari að sjá hana. Og ég myndi ekki mæla með því að hlusta á "ccscd212", þar sem hann virðist hafa séð of margar amerískar auglýsingar kvikmyndir og virðist vera orðinn of vanur því að fá bara framreiddan móralinn á silfurfati. Eins og ég sé það er ekki mikið í þessari mynd sem reynir að segja okkur um að sjálfsvíg sé rétt eða rangt. Ég tel það frekar vera viðvörun um stefnu sem samfélag okkar virðist vera að taka. En auðvitað geta allir séð kvikmynd á sinn hátt.