Þetta er ein af þessum kvikmyndum sem þú heldur áfram að hugsa um þegar þú vaknar morguninn eftir. Það mun gefa þér þessa hlýju, loðnu tilfinningu og skilja þig eftir með bros á vör. Vissulega fáum við mat á dæmigerðum staðalmyndapersónum og sögum, en það gerir bragðið: skemmta. Að vera frá Svíþjóð og búa í Bandaríkjunum í töluverðan tíma stundum er það fyndið hvernig við bregðumst við. „Hinn dauðvona eiginmaður ætlar að drepa hann“, „Hún (Gabriella) á eftir að deyja og þá verður hjartsláttur endirinn stærri en lífið“. Við vitum hvernig þessir hlutir virka, allt kemur saman á endanum. Og það gerði það. Persónurnar voru frekar einfaldar, þær voru svo vandaðar að maður hugsaði sig ekki tvisvar um, ekkert var í raun eftir fyrir eigin ímyndunarafl. Sú nærtækasta væri líklega Siv, hún fær mann til að spyrja sjálfan sig hvort hún hafi örugglega verið ástfangin af Daníel, en það er allt að því. En myndin er falleg, gerist í sveitinni á Norrlandi, tónlistin er alveg mögnuð og persónurnar elskulegar. Michael Nyqvist er algjör snillingur, með sitt brjálaða einstaka útlit og Frida Hallberg er heillandi og aðgengileg. Kannski aðeins of fín. En mest af öllu lætur þessi mynd manni líða og það er það mikilvægasta. Þú grætur, þú hlærð, þú hatar og þekkir þig. Ég veit ekki með ykkur, en það gerist ekki svo oft.