Með hröðum klippum á senum af geðveiku fólki á hæli, og samsetningu/yfirsetningu mynda og óljósum, samofnum frásögnum, er þetta mjög erfitt kvikmynd að fylgja eftir. Svo virðist sem maður (Masue Inoue) tekur við starfi sem burðarmaður eða húsvörður á hæli svo hann geti verið nálægt fangelsuðu eiginkonu sinni og kannski til að bjarga henni. En hún er greinilega brjáluð, kúrð á gólfinu, með tóman svip mikið af tímanum og ótta, eymd og rugl skrifað á andlitið það sem eftir er tímans. Kvikmyndaframleiðandinn skiptir stundum yfir í sjónarhornið og við sjáum óljósar myndir af henni við hlið tjörn að drukkna barn eða grípa í drukknað barn. Hún er þjáð af einhverju. Þegar sjónarhornið færist yfir á hana eða annað vitlaus fólk notar kvikmyndagerðarmaðurinn brenglaðar linsur og slíkt, sýnir okkur hvað brjálað fólk sér og síðan hvernig það bregst við. Og staðurinn er iðandi af brjáluðu fólki, hlæjandi, í felum og í einu tilviki dansandi æðislega nótt og dag. Á einum tímapunkti reynir maðurinn að fara með konu sína út, en nóttin fyrir utan dyrnar skelfir hana og hún hleypur aftur í klefann sinn. Smám saman rennur maðurinn inn í martröð þar sem hann er truflaður í annarri tilraun til að stela henni, og hann drepur lækninn og marga aðstoðarmenn, og allt á meðan brjálað fólk hlær og klappar. Þegar hann vaknar er honum létt og þurrkar gólfið. Nokkrar heillandi myndir af japönsku lífi, götum, byggingum á 2. áratugnum.