Þessi mynd er impressjónísk, ljóðræn mynd af upplifun innflytjenda, ígrundandi sýn á umrótið og óttann sem gæti tengst brottflutningi. Þetta eru þættir sem ekki eru oft skoðaðir í kvikmyndum um brottflutning til Ameríku sérstaklega og til nokkurs lands almennt og myndin lýsir á lifandi og sannfærandi hátt taugaspennu og eldmóði, ef fáfræði, sem fátækir, ólæsir Sikileyskir innflytjendur búa yfir í aðdraganda brottflutnings þeirra til landsins. Bandaríkin. Þeir hafa frábærar, óraunhæfar hugmyndir um Bandaríkin sem dreift er á ferðinni. Ein er sú að árnar renna af mjólk, mynd sem er sýnd í myndinni með ljóðrænum, impressjónískum áhrifum. Myndin er laus við hljóð og þögnin virðist endurspegla óróleika þeirrar fáfræði sem heimamenn hafa um lífið í Ameríku, eða ef ekki fáfræði á því, sýn sem er verulega lituð hjátrú og fantasíu. Sem sagt, myndin lýsir af hrífandi raunsæi, bátsferðinni til Bandaríkjanna og inntökuferlinu sem komu til Ellis Island þurfti að gangast undir. Ímyndað er að bátsferðin sé frekar leiðinleg sem vissulega var mikið af tímanum. Herbergin sem komandi íbúar sofa í eru sýndir sem afar fjölmennir með rúmum sem eru fjögur eða fimm tommur frá hvert öðru og skortir mikið ljós, sem það var örugglega tilfellið fyrir neðan þilfar. Aftur er myndin ekki bætt við óþarfa tónlist eða of bjarta lýsingu og áhrifin eru að skapa nokkuð raunsæja ímyndun um hvernig það var í raun og veru fyrir fólk sem flytur til Bandaríkjanna. Þorpsbúar eru kannski ekki veraldlegir, en þeir eru nokkuð sanngjarnir, og samskiptin við elsta brottfluttra, Fortunata (Aurora Quattrocchi) við innflytjendafulltrúann sem krefst sérstakrar niðurstöðu, eru frekar bitur sæt þar sem þau eru ekki þynnt út eða mýkt fyrir ávinningurinn af sírópískri niðurstöðu og maður sér blöndun raunsæis Sikileyjar og víðtækra reglugerða sem stýra lífinu í Bandaríkjunum. Innflytjendur og saga þeirra er mjög áhugaverð og blanda af köldu raunsæi og töfrandi fantasíu fólks Ímyndunaraflið gefur sannfærandi sýn á viðhorf sem Sikileyingar, eða hvaða fólk sem er, með litla formlega menntun, flytur til Bandaríkjanna. Leiklistin er álíka berbein; það er alls ekki sýnilegt eða áberandi, en virðist raunsærra fyrir það. Sem sagt, allir helstu flytjendurnir, sérstaklega Salvatore Mancuso (Vincenzo Amato), skýr leiðtogi hópsins er frábær. Þó að hún brosi aldrei, þá tala gjörðir persónunnar hans miklu hærra og það er ljóst að (sem betur fer) aðrir meðlimir hópsins, tveir synir hans og fyrrnefndur öldungur Fortunata, amma drengjanna, hafa trú á leiðtogahæfileikum hans og bera virðingu fyrir skýrleika hans. forystu. Amato gefur persónu sinni miklu velsæmi og hreinskilni og það er til marks um hæfileika hans að persóna hans virðist svo hæf og örugg á meðan persónan hans svíkur mjög litlar tilfinningar. Eitt skrítið við myndina er tilviljun að hitta dularfulla ensku (hina ágætu og viðeigandi dularfulla Charlotte Gainsbourg) sem talar ítölsku og meðan á myndinni stendur veltum við því fyrir okkur hvers vegna hún er að fara til Bandaríkjanna eða hvaða tengsl hún hefur við annað. einróma sikileyskir brottfluttra hópur. Í lokin kemur þetta loksins í ljós og opinberunin er venjulega gerð raunsæ og virðist ekki sérstaklega melódramatísk eða sýndarmennska. Myndinni er leikstýrt af Emmanuel Crialese sem hefur góð tök á þeirri raunsæju, ef stundum hjátrúarfullu heimssýn sem persónur hans búa í og ​​setur hana fram á hæfileikaríkan og öruggan hátt. Það er í raun ótrúlega öruggt í ljósi þess hversu óþægilega raunsæið og hjátrúin gætu hafa sameinast í myndinni. Það er verðug skoðun á reynslu innflytjenda.