Eftir að hafa eytt sex árum áður í að skrifa og framleiða, snýr Luc Besson aftur í leikstjórastólinn með Angel-A. Ég er mikill aðdáandi Léons og líkaði mjög vel við að fá svarthvíta franska mynd frá sama flokki. André er lygari og spilafíkill, sem skuldar næstum hverjum einasta lánahákarli í París peninga. Hann getur ekki greitt niður skuldir sínar og leiður á því að vera haldið yfir brún Eiffelturnsins ákveður hann að drepa sig. Hann gerist það á sama tíma og dularfull kona, sem hann ákveður að bjarga. Hún er staðráðin í að þakka honum og byrjar að hjálpa honum að laga sitt eigið líf. Myndin byrjar á nokkrum hlátri, sem ganga vel í gegn. Myndefnið er nokkuð gott og virkar vel með útsýninu í París. En það er það. Það er það eina sem myndin hefur gert fyrir það. Og þessir tveir þættir geta ekkert gert til að halda aftur af straumnum af hræðilegri kvikmyndagerð sem myndin leysir úr læðingi. Þó ég geti ekki kennt aðalpersónunni mikið um (ósamræmi hans er þó nærri lagi), þá er samnefnda hrollvekjan hræðileg. Hræðileg skjáviðvera og biturlega pirrandi. Söguþráðurinn er fáránlega ósamræmi í sjálfu sér, og stundum furðulega kjánalegur, sérstaklega endirinn; endir sem gjörsamlega blóðgaði hina nýbyrjuðu endurlausn sem sviðsmyndirnar strax á undan komu. Kannski fáránlegasta atriðið sem ég hef orðið var við að fylgjast með, það er heimskulegt, eftirlátssamt, melódramatískt og talsvert of hræðilegt til að vera „svo slæmt að það er fyndið“. Heildarforsenda myndarinnar gæti einu sinni hafa haft möguleika, en hún er myrt á hrottalegan hátt vegna óendanlega hræðilegrar útfærslu hugmynda hennar. Myndin var í raun verkefni til að horfa á og það sem fékk mig til að öskra á skjáinn alla leiðina. Angel-A er gríðarlega gölluð og er einfaldlega slæm. Þó svo að skemmtilegar samræður hennar nái að draga fram kásur með sjaldgæfu millibili, þá er ljóst að þessi mynd er ekkert annað en viðbjóðsleg í lokin.