Af hverju að eyða augnabliki í að sölsa í gegnum þessa óþægilegu og sjálfsmeðvituðu kvikmynd? Öðru hvoru, eftir klukkutíma af leiðinlegum söguþræði og áhugaleikjum, byrjum við að fá bita og búta af stórsveitarsveiflunni sem gerði Tommy og Jimmy Dorsey, hvor í sínu lagi og saman, að þeim frábæru tónlistarmönnum sem þau voru. Stundum -- í jam session með Art Tatum, með Tommy Dorsey og hljómsveit hans að gera "Marie" og, sem er áberandi, Jimmy Dorsey og hljómsveit hans fyrir Bob Eberle og Helen O'Connell syngjandi "Green Eyes" -- fáum við algjöra lag. Því miður er myndin í almenningseign og DVD flutningurinn er jafn slæmur og leiklistin. Eintakið mitt hefur aðeins fjögur kaflastopp. Það þýðir að þú getur fengið liðagigt í fingurinn sem flýtur áfram og reynir að flýta þér þangað sem gott er. Mýrin sem þú ferð í gegnum er Hollywood útgáfa af lífi og bardögum Dorseyanna tveggja. Tommy, frábær á básúnu, og Jimmy, frábær á saxófón, þoldu yfirleitt ekki hvor annan. Árið 1935 hættu þau loksins og Tommy stofnaði sína eigin hljómsveit. Hver og einn náði meiri árangri einn en þeir höfðu náð saman. Þau sættust þegar faðir þeirra lést á fjórða áratugnum, þar sem myndin endar. Síðar tókst þeim að umbera hvort annað í hljómsveitinni undir forystu Tommy þegar stórsveitartímabilið fjaraði út á fimmta áratugnum. Tommy lést árið 1956, 51 árs að aldri, kastaði upp í svefni eftir áfengi, pillur og stóra máltíð. Jimmy dó úr krabbameini, 53 ára, árið 1957. Jimmy var gríðarlega hæfileikaríkur og að öllum líkindum þokkalega þægilegur strákur. Tommy var gríðarlega hæfileikaríkur og af öllum dæmum oft yfirþyrmandi skíthæll. En góð tónlist bætir upp fyrir marga galla og stórsveitarhljóðin sem þau tvö bjuggu til hjálpuðu til við að skilgreina sveiflutímabilið. Þeir leika sjálfa sig í myndinni og við sjáum þá þróast frá því að tuða (með barnaleikurum) yfir í fullorðna menn sem berjast og tuða hver í annan. Myndin er ekki bara lúin af foreldrum þeirra tveimur, leiknar af írsku klisjunum í Hollywood, Sara Allgood og Arthur Shields, sem vilja bara að strákarnir þeirra nái saman, heldur einnig stóra undirsögu sem felur í sér rómantík á milli Janet Blair. , sem æskuvinur Dorsey-hjónanna sem gerist söngvari með þeim og þjónar sem sáttasemjari og gerir í næstum fullu starfi, og William Lundigan, sem píanóleikari. Blair er alls ekki slæmur. Hins vegar, ef þú vilt sjá hvers vegna hún varð aldrei sú stjarna sem hún hefði líklega átt að verða, horfðu bara á myndirnar, eins og þessa, sem stúdíóið hennar setti hana í. Engin furða að hún hafi yfirgefið Hollywood. Lundigan tekur einfaldlega pláss. Hversu slæm er þessi mynd, annað en þegar við getum í raun heyrt Dorseys spila? Jæja, hér er lag samið sérstaklega fyrir myndina og gefið Blair til að stríða. Það heitir "Til mín". Fyrir mér ... ertu rós rósakrans ... rís rísandi sjávar ... ljóma stjörnu ... Rósa rósakrans? Myndin gerist ekki betri en þetta, og hún getur ekki orðið verri. Samt, ef þér líkar við Dorseys og ef verðið er rétt...jæja, eftir á að hyggja myndi ég samt ekki kaupa það. Hápunkturinn, fyrir mig, er Eberle og O'Connell að syngja "Green Eyes." Þú getur horft á þá á You Tube ókeypis. Þú munt líka finna þar töluvert af hverjum Dorsey. Ég vildi að ég hefði vitað.