Þetta er niðurdrepandi grunnt, barnalegt og að mestu ófyndið útlit á geðveikt ósennilegt samband á milli geðrofs kvikmyndaklippara Brooks og Harolds, vitlausrar kærustu hans. Þau tvö hafa NÚLL efnafræði saman - fyrst og fremst vegna þess að Harold er ófær um að gera neitt annað en að líta fallega út á þessu stigi ferilsins; en líka vegna þess að persóna Brooks er hvorki áhugaverð né viðkunnanleg. Það eru 15 kyrrstæðar, skelfilegar mínútur í upphafi þar sem Brooks, nýbúinn að hætta með Harold, hrasar um íbúð sína í þunglyndu, dópuðu ástandi - óþolandi. Á hamingjusömu og hugmyndalausu bókhaldi Joe Cocker, "You Are So Beautiful", þar einfaldlega er ekki nægjanlegt efni hér fyrir kvikmynd í fullri lengd. Það er varla neitt að gerast á jaðri sambands þeirra til að gefa það út að þetta fólk sé til í raunverulegum heimi. Ég er viss um að ætlun Brooks hafi verið að varpa hvítu heitu sviðsljósi að málinu og á vissan hátt afbyggja það; en ef þú ætlar að gera það þurfa skrif og leiklist að vera miklu betri en það sem er hér.