Eftir að hafa horft á Stop-Loss, finn ég sjálfan mig á móti vonbrigðum í Hollywood fyrir að gera svona óþef. Dýrðardagar kvikmynda fjórða áratugarins eru liðnir sem gerðu mann stoltan af því að vera Bandaríkjamaður, berjast við illskuna sem þráir landvinninga erlendis og dauða heima. Það sem við sitjum uppi með er að drekka froðufellandi í munninn á ofsafengnum and-Bush róttæklingum. Sagan segir af þremur ungum mönnum sem snúa heim úr stríðinu. Maður fer niður í stjórnlausa brjálæði, sem nær hámarki með dauða hans. Aðalsöguhetjan yfirgefur land sitt á stríðstímum og eyðileggur um leið samband bestu vina sinna við unnustu sína. Sá þriðji er svo sannarlega hetja sögunnar, sem kaus að halda áfram baráttunni sem barst til okkar fyrir tæpum átta árum. Það sem gerir þessa mynd slæma er ekki leiklistin heldur forsendan á bakvið hana. Við erum látin trúa því að skreyttir hermenn séu í raun hatursmenn landsins okkar. Desertion er í ætt við landráð á stríðstímum og aðalsöguhetjan daðrar við það í gegnum myndina. Þessi þversögn er hönnuð til að veikja viðbrögð áhorfenda við aðalatriði myndarinnar. Við eigum ekki að finna sök á King, þar sem hann ber verðlaun, en aðgerðir hans verðskulda það ekki bara, heldur hrópa fyrir það. Hann er ekki andhetja. Til þess að samþykkja myndina verða áhorfendur að sætta sig við réttmæti liðhlaupsins því sagan málar King sem ekkert annað en hetju. Ég get ekki sætt mig við það, þar sem það er eins og að biðja mig um að kalla himininn gulan á heiðbláum degi. Ennfremur er gríðarlega háð um hina raunverulegu hetju, manninn sem skráir sig aftur og heldur áfram að þjóna landi sínu. Ég myndi bara mæla með þessum óþef við einhvern sem þarf að sannfærast um hrörnun Hollywood, enda skýrt dæmi um það. Engin furða að það hafi gengið illa í miðasölunni.