Allt í lagi, svo ég veit betur en að horfa á kvikmyndir á SciFi. . . æ, því miður. . . SyFy. Eða shifafa. Eða hvað sem það nú er. Svo kærðu mig. Ég eyddi öllum laugardeginum mínum í að hugleiða ráðgjafaráð fyrir félagasamtök. Það er hægt að fyrirgefa mér fyrir að setjast í hægindastólinn minn og vilja horfa á einhverja mynd sem ég hafði aldrei séð, frekar en að lesa Proust í frumritinu eða læra að spila á oud. Sem er að segja, ég átti ekki skilið Open Graves. Sem ég sá ekkert af, tilviljun. Voru einhverjar? Sofnaði ég? Hvers vegna er þetta kallað þetta? Sumt icky myndefni. Ekki margir hræddir. Eins og með of margar kvikmyndir í nútíma hryllingsmyndum, eru engar ástæður gefnar - fyrir utan sameiginlegt mannkyn - til að vera sama um neitt af þessu fólki. Hálft stig, þó fyrir fótlausa athafnamanninn, sem var klisjukenndur en átti þó eina góða senu. Þetta spilar allt eins og Final Destination afhent með borðspili. Leikurinn hefur forvitnilegt yfirbragð og hann felur í sér eina af uppáhalds gömlu ráðgátunum mínum. Ég skal gefa því svo mikið. Gallinn þar er sá að leikurinn bjó yfir meiri persónuleika en flestar persónurnar. Hvað endinn varðar, ef þú sást það ekki koma, þá held ég að ÞÚ hafir sofnað. Einhvers staðar aftur í kringum dögun tegundarinnar.