Ég hefði átt að vita þegar ég heyrði að Anne Rice yfirgaf verkefnið að myndin myndi valda mér vonbrigðum. Ég hefði ekki getað spáð því að árum eftir að hún var frumsýnd, bara það að hugsa um myndina gerir mig enn reiðan. Skáldsögurnar eru ótrúlegar og þó að ég skilji að margt glatist í þýðingunni á skjáinn, þá var þessi mynd frábær miðfingur fyrir upprunalegu verk hennar. Ég vona að einn daginn reyni einhver aftur, réttu leiðina, og byrjar á The Vampire Lestat. Þeir breyta hlutverkum og útliti stór- og smápersóna jafnt án góðrar ástæðu. Þeir eyðileggja sögu Lestat. Leikur drottningarinnar er ýktur til gamans, en ég get bara ekki stillt mig um að hlæja. Þokki og aðdráttarafl skáldsagnanna er bara ekki til staðar. Myndin er slæm afsökun til að troða eins mörgum tónlistarmönnum og "dökkum" myndum og hægt er í eina mynd, í þeirri von að hinir ungu Gotar í Ameríku myndu sleppa því. Hluti af aðdráttarafl fyrstu myndarinnar, af sögu Louis, er að hann er fastur á milli mannúðar sinnar og bölvunar. Lestat á að taka við og sýna töfra og spennu vampíruheimsins. Guði sé lof að ég las bækurnar fyrst, annars hefði ég aldrei snert þær eftir þessa mynd.