Árið 1993 var tími breytinga í WWE en fyrir þessa Wrestlemania ákváðu þeir að spóla klukkunni aftur þegar Hulk Hogan sneri aftur, ásamt góðum vini sínum Brutus Beefcake, sem hafði verið hættur glímu síðan í fallhlífaslysi árið 1990. Þetta var ekki frábær viðburður. Aðeins tveir leikir voru með alvöru uppbyggingu og allt kom út eins og flýti. Leikurinn í hringnum var ekki mikill og snúningurinn í lokin, sem ég mun ræða síðar, var í raun ekki sú jarðarbrotsstund sem WWE vonaðist til að svo yrði. Þetta gleymska kvöld byrjaði með því að Shawn Micheals varði alþjóðlega meistaramótið sitt gegn hinn ósigraði Tatanka. Tatanka hafði unnið Michaels nokkrum sinnum í kjölfarið í bardaganum. Michaels fékk nýjan stjóra, Luna Vachon á meðan Tatanka var með fyrrverandi stjóra Michaels og verðandi WWE Hall of Famer Sherri Martel. Tatanka vann DQ. Michaels hélt titlinum sínum og fór beint aftur í deilu sína við Marty Janetty, sem hafði verið frestað bara vegna Wrestlemania. Af hverju, ég hef ekki hugmynd. Næst sáu Steiner bræður (Scott og Rick) sigra Headshrinkers (Samu og Fatu) með Scott sem skoraði pinnana eftir að hafa slegið Samu með Frankensteiner. Góður leikur. Doink trúðurinn þurfti hjálp frá öðrum trúði til að vinna leikinn gegn Crush. Annar Doink truflaði Crush þegar hann hafði fulla stjórn og leyfði Doink að ná pinnanum og sigrinum. Doink var skemmtilegur brella persóna, sem varð fljótt gamall. Razor Ramon sigraði Bob Backlund sem sneri aftur í næsta leik auðveldlega. Þetta kemur okkur í fyrsta sæti í tvöföldum aðalbardaga okkar. Þegar Mega Maniacs Team Hulk Hogan og Brutus Beefcake, með hinn nýorðna góða strák Jimmy Hart í horni sínu, tók á móti fyrrum vinum Harts Money Inc (Ted DiBiase og Irwin R Shyster). Þetta var frekar skrautlegur frágangur. Beefcake hafði sem sagt lent í fallhlífaslysi sem krafðist fullrar andlitsaðgerðar og hafði glímt við leikinn með andlitsgrímu á. Shyster reif grímuna af honum og barði Beefcake í kekki. Dómarinn féll, Hogan greip andlitsgrímuna og sló DiBIase og Shyster út og svo taldi Hart, sem var í dómarabol, þrennuna. Annar dómari kom niður og sneri ákvörðuninni við og lýsti Money Inc sem sigurvegara eftir DQ.Next up Lex Luger eða Narcissistinn eins og hann var einnig þekktur á þeim tíma sigraði Mr Perfect. Þessi leikur kom til vegna þess að Luger var undir stjórn Bobby Heenan, gamla stjóra Perfect. Perfect hafði fætur á reipi þegar hann var festur, en dómarinn missti það. The Undertaker vann daufa DQ sigur í frekar lélegum leik gegn Giant Gonzales. The Undertaker hafði áunnið sér reiði Harvey Wippleman, stjóra Gonzales, árið 1992 og Taker hafði sigrað stóra skrímslið sitt Kamala á Survivor Series. Wippleman hét hefnd og tók það á Royal Rumble þegar Gonzales réðst á Taker og kostaði hann leikinn. Gonzales drottnaði yfir Undertaker í þessum leik, en fékk DQ fyrir að kæfa Taker út með klóróformi. Skrýtinn endir á slæmum leik. Þetta keypti okkur á aðalviðburðinn okkar þar sem WWE meistarinn Bret Hart, sem var alvarlega skorinn sem meistari í fyrsta skipti, setti titilinn sinn á strik gegn óstöðvandi skrímsli Mr Fuji, Yokozuna. Yokozuna stjórnaði byrjuninni, en Hart stóð á móti og tók svo stjórnina. Hann var með Yokozuna í brýninu, hann myndi örugglega gefa eftir og Hart yrði staðfestur sem hetjuhetja eftir að hafa tekið út stóra skrímslið. En Fuji hafði aðrar hugmyndir, kastaði salti í andlitið á Hart, sem gerði Kanadamanninn hjálparvana þegar Yokozuna fékk pinnann. Þvílíkur endir. En bíddu hér kemur Hulk Hogan. Hann er að athuga Hart til að ganga úr skugga um að hann sé í lagi. Allt í einu skorar Fuji Hogan á WWE titil rétt í þessu. Hogan samþykkir. Fuji kastar salti í átt að Hogan, en slær Yokozuna í staðinn. Hogan slær niður fótinn og vinnur leikinn og titilinn. Hvað horfði ég bara á? Og svo, það sem flestir aðdáendur héldu að myndi verða kvöldið sem við annað hvort sáum Hart festa sig í sessi sem risastóran morðingja, eða Yokozuna staðfesta sig sem óstöðvandi skrímsli, í staðinn sáum við Hulk Hogan vinna tilgangslausan titil. Titill sem hann myndi ekki verja í þrjá mánuði. Reyndar var þetta eini leikurinn sem Hogan glímdi fyrir WWE fyrir King of the Ring PPV í júní 1993.