Sem frumraun Jack Nicholsons sem leikstjóri, Drive, He Said sýnir að minnsta kosti að hann er hæfileikaríkur leikstjóri. Jafnvel þegar sagan gæti virst týnast til áhorfenda (og nútíma áhorfenda - ef þeir geta fundið hana, sem birtist af og til á eBay - gæti hún virst frjálsari en þeir halda), þá inniheldur myndin lifandi , áhugaverðar persónulýsingar. Myndin segir frá tveimur háskólakrökkum: Söguhetjan er Hector (William Tepper, í því sem jaðrar við bráðabana), stjarna Leopards, háskólakörfuboltaliðsins sem hann spilar með. Á meðan hann þarf að takast á við þjálfara (Bruce Dern) sem þrýstir á að halda einbeitingu, og vinkonu (Karen Black) sem er með eigin tilfinningaleg vandamál, þá er Gabriel (Michael Margotta), hinn krakkinn. Gabríel virðist bara vera aðeins meira en brjálaður yfir möguleikanum á að vera valinn, og því gerir hann í sínu eigin róttæka hugarástandi hvað hann getur til að halda utan. En þegar Hector reynir að finna jafnvægið á milli frægðar sinnar og þeirra sem hann elskar, er Gabriel að fara yfir þröskuld geðheilsunnar. Nicholson, tæknilega hlið málsins, sýnir heillandi klippistíl sem heldur hlutunum á toppnum í körfuboltasenunum, og útfærir myrkur í mörgum öðrum senum með heimildarmynd í gegn. Og frá Tepper, Black og jafnvel Robert Towne (höfundur Chinatown, Last Detail og Mission: Impossible meðal annarra, sem sjaldan leikur) safnar hann trúverðugri leiklistarverki. Þó í Tepper sé tilhneiging til að gera lítið úr tilfinningum hans. Í sumum senum, til dæmis, þegar hann gæti leikið ljómandi kaldhæðnislega, leikur hann það ekki fyrir það sem það er þess virði. Frá Margotu er aftur á móti kraftmikill og snúinn kraftur í frammistöðu hans og þegar hann lækkar er hann ógnvekjandi, en kannski skiljanlegur frá samtímanum (og þvílíkur hápunktur). Dern stelur flestum senum sínum, að vísu, í frammistöðu sem hefði átt að skila honum Óskarstilnefningu. Sérhver lína í samtali hans er viðeigandi, satt, og það er aldrei hamlað eins og í nýlegum sýningum þjálfaramynda. En það sem dregur myndina niður er að þættir sem taka þátt í persónunum eru ekki útskýrðir í þeim mæli sem maður gæti óskað sér meira. Myndin var byggð á skáldsögu eftir Jeremy Larner, sem skrifaði handritið ásamt Nicholson, og ég bjóst við að myndin yrði lengri en hún var. Þetta er grannt bindi með miklum upplýsingum, um tímann, um íþróttina, um undirliggjandi tilfinningar sem voru hjá yngri kynslóðinni. Nicholson kynnir okkur þessar persónur og aðstæður og sjaldan eru þær sýndar hvað er að hvetja þær (andstæðingarnir gegn stríðinu ekki meðtaldir, þeirra hlutur er nógu skiljanlegur). Gabríel er pirraður yfir því sem er að gerast í Víetnam, en hvað er fleira? Hector er líka strákur sem hefur áhyggjur af því að vera valinn í NBA-deildina og hann elskar enn að spila, en hvað er það sem hindrar hann? Allt þetta andrúmsloft er forvitnilegt, hvernig háskóla-/körfuboltaupplifun seint á sjöunda áratugnum var, en þessi forvitnilegu gæði, sem leiða til einhvers óhefðbundins, er haldið á þeim stað þar sem það getur ekki gengið of lengra. Á heildina litið eru áhrif myndarinnar í heild bitursæt, og nokkuð eftirminnileg fyrir góða punkta, en ekki fyrir lága. Og vissulega geturðu séð hver er á bak við linsuna hvert skref á leiðinni. B+