Flestir munu líta svo á að besta frammistaða Yul Brynner hafi verið sem höfðingi Síams í THE KING AND I. Vissulega gaf það honum margs konar skap til að prófa hæfileika sína í, allt frá kómískum, hörmulegum, frá fúsum til að læra til drottnandi til hatursfulls. . Það sýndi hann einnig kost á sér sem "talk söngvari" og dansari. Að lokum, þar sem þetta var líka Tony-verðlaunaframmistaða hans frá Broadway, gerði myndin okkur kleift að fanga líka eitthvað af frábærum Broadway-frammistöðu. En hann gerði aðrar kvikmyndir sem sýndu hæfileika hans sem og THE KING AND I. Grínisti hans varð til. ONE MORE WITH FEELING var alveg ágætt. Svo var frammistaða hans sem Bunin hershöfðingi í ANASTASIA, eða Ramses hans í BOÐorðunum tíu. Samt var hann hræðilega nálægt því að vera arftaki Eric Von Stroheim á fimmta áratugnum sem "maðurinn sem þú elskar að hata." Ákveðinn varnarleysi í leik og hlutverkum gerði hann aðdáunarverðan fyrir kvikmyndaalmenninginn, jafnvel eftir að bestu ár hans sem stjarna voru að baki - og hann hörfaði meira og meira til að endurtaka konung Síam í sjónvarpi og á sviðinu. Leikur er í þessu drama frá 1959 með Deborah Kerr, Jason Robards Jr., Robert Morley, E. G. Marshall, Anne Jackson og Ronnie Howard. Myndin gerist í frekar nútímalegum tímum - púðurtunnu sem var Ungverjaland árið 1956, þegar stuttlega leit út fyrir að járntjaldið væri við það að hrynja þar vegna umbóta ungverska föðurlandsvinarins Imre Nagy og stuðningsmanna hans. En ungverska byltingin hrundi vegna slæmrar tímasetningar. Rússar og pólskir og austur-þýskir bandamenn þeirra sendu skriðdreka til að brjóta niður uppreisnina (og handtóku og drápu Nagy og aðra umbótasinna). Vesturlönd stóðu hjá og létu þetta gerast: England og Frakkland höfðu lent í Súez-kreppunni og Bandaríkin höfðu svínað þau og Ísrael fyrir að ráðast á Egyptaland. Vegna aðgerða þriggja náinna bandamanna Bandaríkjanna áttu Vesturlönd erfitt með að fordæma ofsókn Sovétríkjanna. Þetta var óheppilegt ástand og Ungverjar hafa aldrei gleymt því hvernig þeir voru yfirgefnir í henni. Í myndinni er Brynner Major Surov, rússneskur leyniþjónustumaður sem fylgist með nokkrum af leiðtogum ungversku uppreisnarinnar, einn þeirra er Paul Kedes (Jason Robards). Kedes gæti verið að fá aðstoð frá sumum vesturlandabúum í rútuferð um Ungverjaland, undir forystu Robert Morley (þar á meðal Marshall, Jackson og Howard og Kerr). Þeir síðarnefndu eru geymdir á hóteli á meðan verið er að gera við rútuna þeirra og Brynner blandar sér við þá í von um leið til að finna hvar Robards er. En Brynner er mannlegur - hann reynir að vera heillaður við þetta fólk (sem allir líta á hann sem skrímsli) og í röðinni, þegar hann hefur drukkið aðeins of mikið, mætir hann þeim spurningum sem hafa truflað sagnfræðinga síðan 1945: Hvernig stendur á því (jafnvel þó maður taki eftir því að Rússar hafi haft Stalín í forsvari) að samskipti Rússlands og Vesturlanda hafi hrunið svona hratt? Bandamenn höfðu þegar á heildina litið unnið vel saman frá 1941 til 1945, en eftir Jalta og Potsdam blossaði bara upp allar tegundir gagnkvæmra grunsemda. Þurftu þeir að gera það? Surov er góður liðsforingi, en hann er rifinn í tvennt vegna hollustu við kommúnistastjórnir í Sovétríkjunum og Ungverjalandi sem hann styður, og vaxandi dálæti hans á Kerr, sem er að fela Robards en er líka til í að taka eftir mannlegri hliðinni. af rússneska majórnum. Og þegar myndin nær hörmulegum hápunkti horfum við á Surov þarf að ákveða hvort hann muni fylgja skyldutilfinningu sinni, eða aumka sig yfir Kerr, Robards og öðrum vesturlandabúum sem vilja fara. Þetta verður sannkölluð barátta fyrir hann - og barátta sem hann gæti sigrað allt of seint. Þetta var frábær mynd um harmleik í Evrópu eftir stríð og hugsanlega umhugsunarverðasta hlutverk sem Yul Brynner hefur leikið.