......... og þú færð Chori Chori Chupke Chupke. Ekki misskilja mig, þessi mynd er mun minna skýr (eða jafnvel ekki) en Pretty Woman, en hún (var) nýtt umræðuefni fyrir Bollywood. Umræðuefnið var samþykkt en það er langt frá Jism, Murder og Julie. Til að segja þér sannleikann er efnið sett fram á mjög hreinan hátt. En söguþráðurinn hefur fjölda klisja. Upphaf myndarinnar er sett fram á mjög „filmi“ hátt. Það eru mjög litlar söguþræðir. Myndin tekur við þegar Rani hefur fósturlát þar sem þér finnst þú vera að horfa á eitthvað annað en dæmigerða kvikmynd. Annars fannst fjölskylduröðinni ofgert í upphafi. Leiklistin hefði ekki getað verið betri. Salman Khan hefur stundum hrifningu, og stundum svíkur hann. Hérna sýndi hann eina bestu frammistöðu. Ofan á það er hlutverk hans skrifað svo vel að þú klappar í hvert skipti sem hann leysir vandamál. Rani Mukherjee var fullnægjandi. Í gegnum myndina finnur maður mest fyrir persónu hennar en hún er í skugga Preity Zinta. Preity Zinta er fullkomin mynd. Af þeim þremur lætur hún alla hlaupa fyrir peninginn. Það kemur á óvart hvernig hún getur verið jafn sannfærandi þegar hún er saklaus. Og trúðu mér, Madhubala er langt frá stelpunni þinni í næsta húsi. Þetta hlutverk er ein af ástæðunum fyrir því að ég met hana hátt. Aukaleikarar eru eins og fjölskyldan sem þú sérð í HAHK, þar sem þeir hafa enga þýðingu fyrir söguþráðinn enn mér fannst þeir þolanlegir hér. Lögin eru frekar fín. Titillagið er mitt uppáhalds af þeim öllum ásamt Dil Tera Mera Dil (Hearts). Mehndi Mehndi (Henna) og Dekhne Walon Ne (Look at the World's Sight) eru tvö lög sem passa fullkomlega við myndina. Kabarettnúmer Preity, Diwani Diwani (Crazy), hefði mátt stytta á meðan Punjabi númer 1 fannst leiðinlegt þó það væri með góðum dansi. Annars er myndin svo sannarlega þess virði að horfa á hana.