Leikur 10, handrit 1. „Hurlyburly“ er frá þessum óheppilega póstmóderníska leiklistarskóla sem hefur lýst því yfir að allt sem líkist sögu eða söguþræði sé bannað. Þó að fólk komist upp með þetta á sviðinu, þá verður það á kvikmyndum banvænt - eða að minnsta kosti dauðans dauflegt. Við sitjum eftir með fullt af frábærum leikurum sem spreyta sig á samræðum sem, þó að þau séu frábærlega skrifuð, skilar engu. Jafnvel verra, hver persóna talar sömu rödd þrátt fyrir bakgrunn sinn. Eina tilraunin til að greina á milli er að láta Anna Paquin, sem er unglingur, nota orðið „er það ekki.“ Skiptir engu um að persónurnar eru ósamúðarlausir út í ystu æsar, myndavélavinnan er látlaus og (fyrir íbúa LA) athyglin að landafræðinni. er hlæjandi. (Ábending: útsýnið út um framgluggann á Sean Penn er í um átta mílna fjarlægð frá útsýninu út um bakgluggann hans, og þú getur ekki keyrt suður í gegnum Hollywood og endað í Glendale og þykist vera Burbank.) Allt í lagi, stöðvun vantrúar og allt það -- og venjulega myndi ég ekki taka eftir svona litlum hlutum, því þeir eru bara duttlungar í framleiðslu. En sú staðreynd að þeir stóðu svo mikið út þrátt fyrir flugeldafræðina á skjánum segir mikið um veikasta þáttinn í þessu fyrirtæki - handritið. Í stuttu máli, slepptu þessu, jafnvel á myndbandi. Rabe valdi ranga tilvitnun úr skoska leikritinu fyrir titil sinn; Hurlyburly hefði betur fengið nafnið "Saga sögð af hálfviti, full af hljóði og heift, sem þýðir ekkert." Dálítið langt fyrir tjaldið, kannski -- en það væri að minnsta kosti heiðarleg auglýsing.