Það er smá spoiler fyrir neðan, sem gæti eyðilagt undrunina á EINA óvæntu og sannarlega fyndnu atriðinu í þessari mynd. Það eru líka upplýsingar um fyrstu myndina í þessari röð. Ég náði þessari mynd á DVD, sem einhver gaf herbergisfélaga mínum að gjöf. Hún kom sem leikmynd ásamt fyrstu myndinni í "Blind Dead" seríunni. Þessi mynd var vissulega miklu verri en sú fyrsta, "La Noche del Terror Ciego". Að auki var mörgum eiginleikum fyrstu myndarinnar breytt verulega. Til að byrja með var myndin talsett á ensku (það fyrsta var textað), sem mér finnst gjarnan truflandi. Hugmyndin á bak við þáttaröðina er sú að í fjarlægri fortíð var staðbundin útibú Musterisriddara tekið þátt í viðbjóðslegum og leynilegum helgisiðum. Við uppgötvun þessara glæpa myrti bændastéttin á staðnum Templarana á þann hátt að ekki væri lengur hægt að nota augu þeirra og kom þannig í veg fyrir að þeir sneru aftur frá helvíti til að hefna sín. Við hoppum síðan til nútímans þar sem Templarar rísa upp frá dauðum vegna einhvers atburðar til að hefna sín á þorpsbúum sem forfeður þeirra klúðruðu þeim í fyrsta lagi. Auðvitað, þar sem ódauður riddarar hafa engin augu, geta þeir aðeins fundið fórnarlömb sín þegar þeir gera einhvers konar hávaða. Templararnir voru leynileg skipan, frá um það bil 12. öld, sem komu út úr krossferðunum. Þeir voru aðeins til í um 150 ár, áður en þeir voru bældir niður í byrjun 1300 af páfa og fleirum. Vegna þess að þeir voru leynir, voru alltaf sögusagnir um athafnir þeirra, sérstaklega vegna vígslu. Einnig, vegna þess hvernig félagið var skipulagt, þá var ekki endilega kirkjan að hafa yfirumsjón með hlutunum, sem þýddi að þeir höfðu ekki innra með sér þegar allt hitnaði. Og vegna eðlis réttarhalda þeirra voru þeir pyntaðir til játningar. Röðin var sterkust í Frakklandi, en var þó til í Portúgal og Spáni, þar sem kvikmyndirnar gerast. Þar sem fyrsta myndin var með meyjarfórn og riddarar drukku blóðið beint úr líkama meyarinnar (brjóstskot hér, auðvitað, þetta er hryllingsmynd eftir allt saman), og svo, þegar riddararnir vakna til lífsins, ráðast þeir á fórnarlömb sín með því að éta þau lifandi og sjúga blóð þeirra; í þessu framhaldi hverfur þetta allt. Þú ert enn með sama atriði (endurgerð, ekki sama myndefni) af þeim að fórna meyinni, en þeir tæma blóðið í skál og drekka það úr því. Svona, þegar þeir koma til baka, hakka þeir fólk bara upp með sverðum sínum eða klóa fólk til bana, sem ég verð að segja að er mun minna áhrifarík leið til að trufla áhorfendur. Það er líka tímavandamál: í fyrstu myndinni eru stefnumótin miklu nær Templarunum, þar sem hér er nú verið að segja að það sé 500 ár frá því að bændur brenndu þessa menn á báli, sem myndi dagsetning það um 1473. Og leiðin að templararnir missi augun er miklu minna áhugavert líka. Í fyrsta lagi láta þeir kráka tína þá út. Nú eru þeir einfaldlega útbrenndir, og það á alveg fáránlegan hátt. Ó já, og kannski var það bara ég, en það virtist vera fullt af fólki frá fyrstu myndinni sem birtist aftur í þessari mynd (þrátt fyrir að hafa dáið). Í rauninni ekki vandamál, þar sem myndin er allt öðruvísi og ekki framhald í þeim skilningi að vera framhald, en skrítið engu að síður. Hápunktur þessarar myndar er ríkur náunginn sem notar barn til að afvegaleiða ódauða á meðan hann gerir hlé fyrir jeppann. Faðir barnsins hafði þegar verið sogaður af þessum ríka manni til að gera tilraun til að ná jeppanum, svo hann gengur út og segir henni að finna föður sinn. Það kemur nokkuð út í bláinn og er auðveldlega fyndnasta atriði myndarinnar. Auðvitað, hvers vegna barnið deyr ekki á þessum tímapunkti er mér óviðjafnanlegt, og vonbrigði fyrir hryllingsaðdáendur. Ég gæti ekki mælt með þessari mynd við neinn. Hún er ekki svo slæm að hún verði fyndin, þannig að hún endar bara með því að vera miðlungs hryllingsmynd. Megnið af myndinni eru nokkrir einstaklingar í kirkju, sem hver gerir ýmsar tilraunir til að fara einn til að komast undan blindum dauðum sem hafa umkringt þá. Þegar myndinni lýkur er maður alls ekki hissa á útkomunni; reyndar frekar vonsvikin. Ef þú hefur áhuga á því að sjá spænska hryllingsmynd, sjáðu fyrstu myndina, sem hefur að minnsta kosti nokkrar nýstárlegar hugmyndir og ekki eins búnar útkomur.