Simon Pegg fer með hlutverk Sidney Young, ungs afþreyingarrithöfundar sem hefur hafið upphafsferil sem skrifar fyrir grasrótartímarit sem sérhæfir sig í að koma illa fram um grunn og yfirborðsmennsku hinna ríku og frægu. Hann er að gera sér feril úr því að lúta í lægra haldi fyrir frægt fólk, þó hann hafi örvæntingarfulla ósk um að verða frægur sjálfur. Myndin er byggð á mjög furðulegum ferli Toby Young, sem rak einnig lítið tímarit í Bretlandi sem hét Modern Review, sem gagnrýndi nokkurn veginn allt sem hægt var að hugsa sér, þar til hann lokaði tímaritinu í grýlu af munnlegum byssukúlum með félaga sínum. -ritstjóri, og hélt síðan áfram á stórkostlega misheppnaðan feril sem rithöfundur fyrir Vanity Fair, sem er nokkurn veginn sá hluti lífs hans sem sagt er frá í þessari mynd. Hann er í fyrstu himinlifandi yfir því að fara að vinna fyrir stórt rit (kallað Sharp's Magazine í myndinni) og þrátt fyrir virkar taugar ljómar hann á fyrsta degi. Hann kynnist aðalritstjóranum, Clayton Harding (leikinn af Jeff Bridges), sem er harður eins og nagla en sem er líka nákvæmlega þess konar ritstjóri sem hann þarf að vera til að fífl eins og Young haldi starfi sínu hjá tímaritinu. Hann býður lítið upp á að samþykkja Young strax, en hann hefur líka það sem aðeins er hægt að lýsa sem frjálslyndu umburðarlyndi gagnvart óviðeigandi uppátækjum og óviðeigandi hegðun Young. Mikið af gamanleiknum í myndinni er sprottið af misskilningi Young á eða skeytingarleysi gagnvart almennt viðurkenndum reglum um opinbera hegðun og þeim sérkennilegu siðareglum sem felast í samskiptum við hina ríku og frægu. En ástæður Sidney fyrir því að koma fram á svona undarlegan hátt og gefa út á við móðgandi viðtöl eru vegna þess að hann telur að hann hati alla frægðarmenninguna og að því er virðist, hann trúir á þetta aldagamla orðatiltæki 'If you can't beat' em, taktu þátt í 'em og slógu þá' þá." Tvær mjög ólíkar konur eru flóknar. Það er heillandi, venjuleg stúlka á tímaritinu sem heitir Alison Olsen (Kirsten Dunst) sem í fyrstu er agndofa yfir augljósum hroka og kvenkyns framkomu Sidney, og töfrandi fyrirsæta að nafni Sophie (Megan Fox), sem táknar frægðarmenninguna. Það þarf varla að taka það fram að endalaus árás Sidney á yfirborðsmennsku og stjörnumerki er yfirborðskennd girnd fyrir Sophiu, þá sem er eins og stjörnu útlit. Sophie er ótrúlega falleg, það er satt, en kemur líka fyrir að hún hafi ekki eina einasta hugsun í hausnum á henni. Alison er venjuleg stelpa, ekki mjög áhugaverð eða aðlaðandi, en frammistaða Dunst gerir hana að raunverulegri persónu. Samband við hana myndi hafa allan raunveruleikann Britney Spears hjónaband og samt sem áður heldur myndin trúverðugleika vegna þess að þrátt fyrir hversu augljóst þetta er, finnum við líka fyrir sársauka Sidney að elta hana ekki (mér fannst það samt). og er stútfull af heiðarlegum, fullnægjandi frammistöðu, og þó hún breytist í dálítið af þinni hefðbundnu rómantísku gamanmynd í þriðja þætti, hefur hún margvíslegar vel þróaðar og áhugaverðar persónur. Danny Huston, til dæmis, gefur okkur frábæra frammistöðu sem annar ástaráhugamaður Alison, sem heiðrar The Big Lebowski (einnig með Bridges í aðalhlutverki) með sínum alltaf til staðar White Russian, einum af mínum persónulegu uppáhaldsdrykkjum. Að kaupa Absolute og Kahlua hér í Kína kostar jafnvirði um $350, en eldhúsið mitt er aldrei án þeirra. Ég hlakka til þess dags þegar Simon Pegg mun víkja aðeins, því ég elska myndirnar hans en ég er algjörlega óviss um svið hans. Hann lék alvarlega persónu í Hot Fuzz, en aðeins alvarlega í tengslum við brjálæðið í kringum hann, og fór að lokum aftur í að vera hann sjálfur aftur, sem hann hefur nokkurn veginn verið í Shaun of the Dead, Run, Fat Boy, Run og núna Hvernig á að missa vini. Hann er rísandi stjarna, það verður áhugavert að sjá hvað annað hann getur gert.