Maður, hvað þetta er hræðileg mynd. Eins og með margar hræðilegar myndir, þá liggur uppbygging hræðilegs hennar í handritinu. Þetta er svo aumkunarverð tilraun til sálfræðilegrar spennusögu að hún gefur allri tegundinni illt orð. Allt í lagi, hér er eitt stórt vandamál: Persónu Söndru Bullock er rænt af Jeff Bridges í bíl sínum í annasamri sjoppu um hábjartan dag. Einhvern veginn finnur kærasti hennar Kiefer Sutherland ekki eitt einasta vitni að þessu athæfi og eyðir í kjölfarið megninu af myndinni algjörlega hugmyndalaus um hvar hún er. Láttu ekki svona! Persónulega finnst mér þetta algjörlega móðgun við jafnvel daufasta áhorfendur. Samt neyðumst við til að kaupa inn í þessa vitleysu. Af sömu gremju er illa útskýrð tilefni aðgerða Jeff Bridges. Persóna hans er svolítið sérvitur fræðimaður, að vísu, en langt frá sósíópatanum sem myndi gera þessa hluti. Hann fer í gegnum um það bil tíu mínútur, gefa eða taka, og hellir niður baunum sínum til Sutherland um hvers vegna hann hefur framkvæmt grimmilegar aðgerðir sínar. En skýringuna sjálfa skortir jafnvel grunnskilning á rökfræði. Þess vegna getur enginn greindur áhorfandi í raun trúað á möguleikann á illsku sinni. Og ef þú dregur þann þátt frá sögunni, þá dettur allt í sundur. Einnig er það stórt áhyggjuefni: -Jeff Bridges notar undarlegan, gervi-franska hreim að ástæðulausu.-Allur leiðinlegur undirleikurinn sem felur í sér Nancy Travis, sérstaklega að hún bjargaði dag með því að snúa taflinu við Bridges.-Geggjaða konan sem á einhvern hátt nær að muna bílnúmer Jeff Bridges þrátt fyrir að halda líka að Lucky Charms leprechauninn sé raunverulegur.-Nafn Söndra Bullock, Diane Shaver, snýr sér auðveldlega aftur til að mynda orðið "hvarf". Ertu ekki að grínast?? -Hinn skipulagslega ómöguleiki að dópa upp, ræna og grafa (á mjög afskekktum stað) manneskju á innan við fjörutíu mínútum (eins og Bridges vísar sérstaklega til). Þetta er kvikmynd sem fékk mig til að muna eftir skálduðu, ómögulega heimskulegu (ennþá mjög vel heppnuð) Donald Kaufman persóna í Adaptation. Margir handritshöfundar eru frábærir, innblásnir listamenn. Sumir eru bara bozos sem sannfæra nitwits sem stjórna stúdíóunum til að gera lætin sína. Þetta tiltekna handrit er svo töfrandi vitlaust að sjálfur Donald Kaufman hefði tekist að selja það. Því miður fyrir okkur öll í hinum raunverulega heimi gerði Todd Graff það í raun.