"Babette's Feast" og "The Horse's Mouth" eru tvær innsýnustu og nákvæmustu myndirnar um hvað það er að vera alvöru listamaður. Lykillínurnar í "Babette's Feast" eru ekki, eins og sumir aðrir álitsgjafar hér hafa sagt, "listamaður er aldrei fátækur," heldur tvær línur sem koma á undan og á eftir henni: "Ég gat glatt þá þegar ég gaf af mínum allra best ... Um allan heim hljómar eitt langt hróp frá hjarta listamannsins: gefðu mér tækifæri til að gera mitt besta." Ég eyddi níu árum í að framleiða tilraunakennt margmiðlunartónlistarleikhús í San Francisco og safnaði peningum fyrir uppfærslur sem tóku þátt í tugum söngvara, leikara, hönnuða o.s.frv., og listamennirnir sem ég studdi teygðu hverja krónu í viðleitni sinni til að gera sitt besta. Þeir voru alveg eins og Babette: þeir voru örvæntingarfullir að fá hvern einasta dollara sem nauðsynlegur var til að gera sitt besta verk. List Babette er fín frönsk matreiðsla og það kostar 10.000 franka að leika listir sínar eins og hún gerist best. Þegar hún, eftir áralanga pólitíska útlegð frá Frakklandi, einangruð með tveimur umhyggjusömum hnakka á svartri skandinavísku ströndinni, fær allt í einu 10.000 franka óvænt, gerir hún það sem sérhver alvöru listamaður myndi gera: hún sér að hún hefur óvænt tækifæri til að gera það. mjög best, og svo gerir hún það. Hún eyðir öllum peningunum til að geta unnið sitt besta starf sem listamaður. Snúningurinn í myndinni er sá að við vitum ekki að hún er slík listakona fyrr en hún er í raun að elda og bera fram máltíðina. Fram að því virðist hún bara vera frönsk verkamannakona sem prúttar svolítið við verslunarmenn og er mjög alvarleg (eiginmaður hennar og sonur voru myrtir í París árið 1871). Fyrir slíkan listamann er það aukaatriði hvort það sé áhorfendur fyrir listina sem eru hæfir til að meta hana. Þess vegna setti höfundur þennan kvöldverð í samfélag fólks sem gæti ómögulega haft nokkurn skilning á því sem það er að fá. Babette eldaði ekki þessa máltíð sem gjöf til snápanna tveggja, eða trúarsamfélagsins. Það var ekki markmið hennar að ná sáttum eða anda góðra tilfinninga meðal meðlima litla trúarsöfnuðarins. Hún fer reyndar aldrei einu sinni út úr eldhúsinu til að tala við neinn þeirra. Eftir máltíðina situr hún ein og drekkur í sig vín og tekur ekki minnstu eftir því hvernig gestirnir brugðust við. Hún gleður sig yfir því að fá loksins tækifæri til að gera sitt besta sem listamaður. Þess vegna er það svo ánægjulegt, og svo mikilvægt fyrir söguna, að hershöfðinginn birtist óvænt - því eins og Babette veit samstundis, mun hershöfðingi vita hvað hún hefur lagt fyrir hann og kunna að meta það. Því að það er einhvers konar harmleikur í stóru listaverki sem er sýnt áhorfendum sem skortir jafnvel einn mann sem er hæfur til að meta það. Hún er fegin, mjög glöð, hann kom, í rauninni er hann eini gesturinn sem hún nefnir allan kvöldverðinn, sá eini sem hún sér út fyrir sérmeðferð -- ekki hvorugur spunaspilaranna. En hún skipulagði ekki máltíðina vitandi að slík manneskja myndi koma til að þiggja hana. Til allra sem hafa fengið tækifæri til að njóta alvöru fyrsta flokks Parísar kvöldverðar, eins og ég hef gert (faðir minn var hermaður í París á níunda áratugnum og ég fór í brúðkaupsferð í Frakklandi), þennan kvöldverð og ánægju Babette við að búa hann til. , og ánægjan sem það veitir matargestum, er algjörlega sannfærandi. Ef einhver list hefur vald til að fylla viðtakandann gleðitilfinningu, þá er það fín frönsk máltíð elduð og borin fram í Frakklandi. Þessi kvikmynd fullyrðir um umbreytandi áhrif frábærrar listar á viðtakendur. Fyrir matinn eru meðlimir litla trúarsöfnuðarins illvígir og dýpka upp gamla gremju. Gömlu sálmarnir ná ekki að endurheimta gott samfélag; fólk hunsar þá, talar yfir þá. En hin sameiginlega upplifun af munúðlegri mikilli list - því fólkið getur notið bragðsins af matnum og vínum, jafnvel þó það hafi ekki hugmynd um að það sé að upplifa mikla list - gleður fólkið, kemur því í fyrirgefandi skap, gerir það sátt, og með því að gleðja þau, hvetur þau þau til að elska hvert annað og hefur þannig guðsleg helg áhrif að koma á friði. Þetta er fullyrðingin sem finnast í nútímalistahreyfingunni í dag - að list geti komið í stað hefðbundinna trúarbragða til að gera mannkynið friðsamlegra. Svona, öfugt við þá fréttaskýrendur hér sem segja að þessi mynd tali fyrir kraft kristinnar trúar, er réttara að segja að myndin heldur því fram að list geti læknað sár sem kristinn trúarsiður getur ekki. Eftir öll árin mín í listaheiminum verð ég að segja að þessi fullyrðing -- að list skapi frið sem trúarbrögð geta ekki -- er ofmetin og ógild. En þetta er frekar yfirlætislegt og það er annað meginstef þessarar fallegu myndar. Ein síðasta athugasemd: við komu Babette á heimili spunaspilaranna er sérstakur franskur hershöfðingi, Galliffet, nefndur sem sá sem árið 1871 tók eiginmann Babette af lífi og son, og setti herstjórn um að hún yrði að flýja. Í lok myndarinnar, þegar hershöfðinginn segir sögu hinnar stórfenglegu máltíðar sem hann naut í París mörgum árum áður (fyrir 1871), við lok nokkurra hernaðaraðgerða, kemur í ljós að þessi sami Galliffet var gestgjafi hans við máltíðina. . Þegar hershöfðinginn segir söguna, hrósaði franski hershöfðinginn Galliffet matreiðslumeistarann ​​sem mestu konuna, eina konuna sem hann myndi hætta lífi sínu fyrir. Auðvitað var þessi kona Babette. Það er því kaldhæðnislegt að sami franski hershöfðinginn, sem sagðist heiðra Babette umfram allar aðrar konur, var ábyrgur fyrir því að hrekja hana frá Frakklandi að eilífu.