Fallega uppkölluð umgjörð frá 1930 veitir áhorfanda mikinn áhuga í upphafi 21. aldar; Því miður hefur "London Belongs to Me" fátt annað til að mæla með því fyrir utan lashings af furðulegum enskum sjarma. Öll vandamálin liggja í sögunni sem er mjög einbeittur. Aðalsöguþráðurinn snýst um aðgerðir unga stráksins Richard Attenborough, vandamálin sem hann lendir í og ​​hvernig samfélagið sem hann býr í sameinar sig til að bjarga honum frá lögum samfélagsins. Eða eitthvað. Aðalatriðið hér er að persóna Attenborough kemur öllu yfir sig og í hreinskilni sagt er hún sekur um næstum allar ásakanir á hendur honum, svo það er ruglingslegt hvers vegna myndin (og allar persónurnar) hafa svona mikla samúð með honum. Það er komið fram við hann sem fórnarlamb aðstæðna þegar hann er það í raun og veru ekki; og það sem meira er að hann er ekki sýndur mjög mikilli iðrun vegna gjörða sinna, aðeins að hugsa um að komast upp með hluti sem hann ætlaði ekki að gera. Alastair Sim fær mikinn skjátíma í undirþræði sem hefur nákvæmlega ekkert með aðal söguþráðinn að gera og maður veltir því fyrir sér hvað hann sé að gera þar (þó Sim sé eins og alltaf frábær). Þú veist að það er vandamál með uppbygginguna þegar aðalþráðurinn hefur stöðugt áhrif á undirspilið en ekki öfugt. Og í kjölfar rólegs hraða og varkárrar uppbyggingar fellur söguþráðurinn algjörlega í sundur á síðustu 20 mínútunum með afar ófullnægjandi og óútskýrðri niðurstöðu sem sýnir okkur ekki einu sinni hvort persóna Attenborough hafi þróast yfirhöfuð frá fyrri málsmeðferðinni. Myndinni lýkur ekki, hún stoppar bara. Leikstjórn, leikstjórn og almennri tilfinningu myndarinnar má allt hrósa en því miður er saga og uppbygging verksins stöðug. Síðasta atriðið: Alec Guinness byggði frammistöðu sína í hinni miklu betri mynd "The Ladykillers" á frammistöðu Alastair Sim í þessari mynd, allt niður í að báðar persónurnar voru með næstum eins fyrstu senur.