Rokkstjarnan John Norman Howard (Kris Kristofferson) breytir setustofusöngkonunni Esther Hoffman (Barbra Streisand) í söngstjörnu á einni nóttu. Stjarna Estherar rís á meðan John fer í hnignun, þökk sé eiturlyfjum og áfengi. Eftir um það bil tvær klukkustundir, John gerir sjálfseyðandi-rauð-umbreytanleg-160-MPH-sprunga-upp-á-a-eyðimerkur-hraðbraut hlutur. Það besta við þessa mynd er tónlistin, sérstaklega lagið „Evergreen“. Barbra Streisand syngur vel, en þú getur ekki tekið hana alvarlega sem upprennandi stjarna, þegar hún er *þegar* stjarna. Í fyrsta skiptið sem hún kemur fram, syngjandi á bar í húsasundi, lítur hún út eins og rótgróin söngstjarna sem er að sliga sig um nóttina, ekki eins og óþekkt í erfiðleikum sem er að reyna að hefja söngferil sinn. Hún er of örugg, of fagleg. Íbúðin hennar lítur út eins og síða úr „Apartment Living“, ekki einhverri íbúð þar sem raunverulegur söngvari í erfiðleikum myndi búa. .ja, eins og söngvari sem er að reyna að verða leikari en hefur ekki mikla leikhæfileika. Leikstjórnin er lúin, sagan er hæg og daufleg. En það versta við þessa mynd er ekki leiklistin, léleg leikstjórnin eða hæga sagan. Það er hárið! Eftir að hafa horft á hræðilega 70's hárgreiðsluna hans Kristofferson og Streisand í 2+ tíma, særðu augun.