"Opposing Force [1986]" var ekki eins gott og "Dr. Strangelove" og það var ekki eins gott og "The Bridge on the River Kwai". Heck, hún var ekki einu sinni eins góð og "G.I. Jane", sem er frekar sorglegt. Myndin snýst um siðferðilegt grundvallarvandamál: Í hermdu stríðsfangaaðstæðum, hversu langt geturðu gengið áður en þú byrjar að brjóta lög ? Hvað nákvæmlega ERU lögin í slíkum aðstæðum? Hvernig er hægt að líkja eftir pyntingum einhvers án þess að pynta einhvern í raun og veru? Getur þú viljandi valdið sársauka? Hvernig væri að brjóta bein? Gerðaraftökur? Kynferðislegt ofbeldi? Alvarlegt blóðtap? Alvöru byssur með skotum? Dauði? Einhvers staðar þarna á milli er mjög óljós lína sem skilur "viðunandi" frá "grimmur". Nú, hvað gætirðu gert ef þú lendir í slíku þjálfunarprógrammi og línurnar milli uppgerð og raunveruleika fara að hverfa? Hvað gætirðu gert? Þessi mynd reynir að lýsa þessu vandamáli. Mér fannst áhugavert að sjá hvers konar tækni er notuð í "mótstöðuþjálfun". Ég á bróður sem fór í gegnum POW þjálfunaráætlun USAF. Að hans sögn var hún nokkuð nálægt markinu tæknilega séð. Myndin hefur nokkuð góða forsendu, en hún hefur ekki sérstaklega góða sögu. Ég velti því fyrir mér hvort það gæti verið byggt á einhverjum raunverulegum atburði, en það kom nokkuð í ljós að það var ekki þegar sprengingarnar hófust. Þeir hljóta að hafa skipt um handritshöfunda þegar þrjár fjórðungar voru liðnar af myndinni, því hún tekur algjöra öfgabeygju og þróast yfir í nokkuð tilgangslausa myndatöku með fullt af truflandi sprengingum. Mér fannst það hafa frekar ófullnægjandi endi; aftur, soldið tilgangslaust. Ég velti því fyrir mér hver tilgangurinn með þessu öllu hafi verið - mig er farinn að gruna að það hafi einfaldlega ekki verið til. Það hefði getað verið miklu betra með aðeins meiri sögu til að fylgja með flugeldunum.