Skemmtileg saga af samfélaginu Pimlico í London sem, eftir að ósprungin sprengja í WW2 sprakk, finnur konunglega sáttmála þar sem fram kemur að svæðið sem þeir búa á sé hluti af Búrgúnd. Þessi mynd virkar vegna þess að hún höfðar til fantasíunnar sem mörg okkar hafa um gerð upp okkar eigin reglur og þurfa ekki að hlusta á ÞÆR. Heilsteyptur hópur breskra traustra manna, sérstaklega Stanley Holloway, gerir þetta trúverðugra. Það eru mjög góð augnablik í myndinni, eins og þegar fólkið er búið að verða uppiskroppa með birgðir og aðrir Lundúnabúar hinum megin við girðinguna fara að henda mat og öðrum hlutum yfir til þeirra. Jafnvel þó þú hafir alltaf vitað að Pimlico myndi verða hluti af Bretlandi aftur, þá er fólkinu í PImlico og þar af leiðandi áhorfandanum ekki sama þegar þetta gerist, og skilur eftir sig góða gleðitilfinningu. Það er ótrúlegt að hugsa til þess að þessar lággjaldamyndir frá litlu myndveri í London eru enn svo vinsælar meira en fimmtíu árum síðar. Eitthvað hljóta framleiðendurnir að hafa átt rétt á sér.