„The Puffy Chair“ var mikil sóun á 84 mínútum af lífi mínu sem ekki er hægt að endurheimta og eyða á verðmætari hátt (jafnvel „The Blair Witch Project“ var betri nýting á dýrmætum augnablikum lífsins). Hann hlýtur að heita "The Puffy Chair" vegna þess að aðeins "puffy" stólar gátu hýst hina einstaklega "puffed-up", sjálf-mikilvægu bræður sem slefuðu honum út til samneyslu; og augljóslega eru þeir SVO fullir af sjálfum sér að þeir hafa gert ráð fyrir að almenningur myndi í raun vilja neyta slefa þeirra. „The Puffy Chair“ lét „The Wooly Boys“ líta út fyrir að vera kvikmyndalegt meistaraverk! "Valley of the Dolls", "Beyond Valley of the Dolls", "Pink Flamingos", "Texas Chainsaw Massacre", "Night of the Living Dead", "Urban Cowboy," "The Blob," - allt þetta myndi nýta tímann betur en að horfa á "The Puffy Chair". Persónurnar sem sýndar eru eru ýmist of fyrirsjáanlegar eða of skortur á eðlilegum, tilfinningalegum viðbrögðum til að geta jafnvel komist nálægt því að vera viðkunnanlegar eða trúverðugar. Einnig, á einum tímapunkti í myndinni, á meðan persónurnar eiga að vera í sama smábænum, ef vel er fylgst með, má sjá að annar hluti bæjarins er greinilega í suðurhluta Bandaríkjanna og hinn helmingurinn er staðsettur. í Maine. Þetta er einhver bær, ha?