Daniel Day-Lewis er fjölhæfasti leikari sem til er. Enskt aristocratic snobb í A Room With a View, ástríðufullur írskur þjófur í In the Name of the Father, frekjulegur, ofbeldisfullur slátrari í Gangs of New York (í sýningu sem er tíu sinnum sterkari en Adrian Brody í píanóleikaranum) og sem hin svívirðilega Cristy Brúnn með heilalömun í vinstri fæti (svo eitthvað sé nefnt). Hlutverk hans hafa öll áhrif á hvort annað, en hvert er aðskilið og algjörlega einstakt. Hann breytist algjörlega, með hverri persónu sem hann tekur á sig. Og ég er farin að trúa því að hann geti hagað sér eins og hvað sem er. Hvað sem er. Sem Cristy Brown er hann töfrandi. Hann gerir ekki gys að persónunni og hann vorkennir ekki persónunni. Erfitt afrek. Og Cristy Brown lifnar við. Snjall maður. Svívirðilegur maður. Human.Þessi mynd, þrátt fyrir litla galla í senubreytingum og þess háttar, er innblástur. Já, það er fyrirsjáanlegt. En er það heimskulega sentimental? Nei, ég hló. Ég grét. Ekki eitt augnablik af osti. Sönnun þess að þetta er ekki Hollywood-mynd. Uppáhalds atriðið mitt er atriðið á veitingastaðnum, þegar Cristy er að ræða málara við Eileen, Peter og vini hennar. Hér er þar sem Daniel Day-Lewis nær hápunkti í leiklist. "Ég skal sparka í þig í eina hluta líffærafræðinnar þinnar sem er líflegur." "Hjólaðu út örkumla!" Og frammistaða hans hægir aldrei á sér, bregst aldrei og er falleg. Einfaldlega. Hann hefur mikinn skjátíma hér. Ég horfi á hana aftur, og ég þreytist aldrei á glöggum augum Cristy, kippum og brjálæðislegum ræðum. Verður að sjá. Fo sho, yo!