Hér er mynd sem greinilega byggir á því að vera markaðssett sem framandi fyrir áhorfendur sem ekki þekkja viðfangsefni hennar. Tilraun til að blanda skáldskap og skjal, "Kadosh" dettur klaufalega á milli stólanna. Sem heimildarmynd er hún annars vegar hvorki nákvæm né innsæi. Til að átta sig á slælegri meðferð þess á smáatriðum þarf ekki að fara lengra en í upphafssenuna þar sem það er alveg augljóst að hin öfgarétttrúnaðar söguhetjan veit ekki einu sinni svo mikið hvernig á að setja t'filin sitt almennilega á. Almennt séð er leiðinleg framsetning smáatriða (í þessu tilviki öfgatrúartrúar gyðinga) hlutverk handbókar, ekki góðrar heimildarmyndar; hið síðarnefnda ætti að skapa skipulagsreglu (gestalt, ef þú vilt) fyrir áhorfandann, svo að hún geti komið fram með betri skilning á því sem skoðað er. Þetta gerist greinilega ekki hér, þar sem öfgatrúartrúarsiðir eru gerðir enn ráðgátulegri. Leikstjórinn virðist hafa staðið sig ágætlega við að útskýra þetta allt saman munnlega í útgáfuherferð myndarinnar; kvikmyndalega séð er þetta hins vegar alvarlegt tilfelli af stami. Sem skáldskaparþáttur þjáist hún hins vegar af flatneskju í karakter, einfaldleika söguþráðar og svívirðingum í boðskapnum. Á einhverjum tímapunkti fannst mér ég vera að horfa á teiknimynd. (t.d. fullkomnunaratriði brúðkaupsnætur - án þess að fara í smáatriði út í sjónarhorn, stöður og víddir ... ja, tæknilega séð gæti þetta ekki verið raunsæ lýsing á mannlegu kynlífi, hversu villimenn sem það kann að vera.) Það eru engar fíngerðir í þessari mynd . Hin snjöllu handtök vísbendinga, örva ímyndunarafl og hugsun áhorfandans til að taka virkan þátt í kvikmyndatextanum, sem ég tel að sé til marks um góðan eiginleika, er algjörlega fjarverandi. Þvert á móti: að horfa á myndina fannst mér stundum vera nauðuð aftur og aftur með sama þegar tyggða og alltof augljósa efninu. Það er svo sannarlega, eins og leikstjórinn Gitai orðaði það sjálfur í viðtali, byggingarlist „að breyta hlutum í geimnum“ og lita senurnar með viðeigandi tilfinningum þegar kallað er eftir og koma söguþræðinum áfram á viðeigandi og fyrirsjáanlegum brautum; en neistinn, þessi skapandi, dúkkulíki dökki, óræðanlega neisti (gleymum ekki að "Kadosh" er að sögn harmleikur), það sem varpar á tvívíða skjá álögin sem breytir honum í framlengingu á áhorfendaheiminum, er týnd sporlaust. Kannski verk myndverkfræðings, kannski óvandaðs hugmyndafræðings; örugglega ekki sannur kvikmyndagerðarmaður. Það sem ég sá var ástríðuleikur fyrir teiknað málefni frekar en hold-blóð-og-flókið raunverulegt fólk. Leiklistinni tókst að mestu leyti ekki að komast yfir þessa flatneskju í leikstjórn hugmyndar sem þvinguð var (stundum jafnvel pínd) í kvikmynd. Ein athyglisverð, þó tiltölulega lítil, undantekning var sú frá mikve-frúnni og móðurinni, báðar leiknar af hinni ágætu og vana Lea Koenig. Það þarf meira en strangt fylgni við sigurformúlu (þ.e. skammt af exótík, auk hjartadrepandi samt einfalt melódrama, auk vinsælrar dagskrár, helst pólitískt réttlátur) til að pirra áhugabrjósta mína. Niðurstaðan hér, allt sagt, er að fyrir töluverðan hluta myndarinnar leiddist mér einfaldlega. Þrátt fyrir skáldsöguna, kannski jafnvel brautryðjandi afrek að nota ofur-rétttrúnaðarhverfi sem kvikmyndasett, sem herra Gitai og áhöfn hans eiga allt lof skilið fyrir, fannst mér „Kadosh“ vera allt of Nadosh (hebreska fyrir „títt“).