Ég get varla sagt neitt jákvætt um þessa mynd nema fyrir að viðurkenna ágæta kvikmyndatöku. Eina raunverulega málið er vandamál söguhetjunnar hvort hann eigi að vera áfram með æskuvinum sínum í heimi eymdarinnar eða yfirgefa þá og taka sitt eigið líf. Mikið "tilfinningalega kraftmikið" atriði fara ekki með þessum söguþræði og vegna lélegs leiks tekst þeim heldur ekki að skapa tilsett andrúmsloft. Leikstjórinn nær aðeins að kynna vandamál Anthonys og kemur að lokum með auðvelda lausn. Persónurnar virðast ekki þróast þó erfitt sé að tala um neinar persónur... kannski nema Sonny. Við hlið hans fá leikarar ekki að leika mikið og þegar sumir þeirra þurfa að koma fram koma þeir fram sem sjálfsdáðir áhugamenn. Ég velti því fyrir mér hvað eyðilagði myndina meira: yfirborðskennda handritið, kastaði öllum möguleikum söguþræðisins frá sér, eða slæmur leikur, sem truflaði alla aðdráttarafl sem gæti verið eftir.