Það er sannarlega mikið að kvarta yfir þessari kvikmyndaútgáfu af dulrænu leikriti Molnar -- Farrell lítur vel út í titilhlutverki sínu, en línulestur hans, satt að segja, lyktar. Þetta þjáist líka að miklu leyti af því að þetta er talin fyrsta myndin sem notar bakvörpun. Leikmyndin lítur út fyrir að vera svikin. Það eru þó tveir miklir styrkleikar í þessari sýningu: þó að samræðulestur haltrar, er sjónræn flutningur fullkominn. Rose Hobart, sem Julie, er lítið minnst í dag: aðallega fyrir ROSE HOBART, þar sem Joseph Cornell skar niður forritarann ​​EAST OF BORNEO til einfaldlega að taka myndir af henni: heiðurinn af stílhreinri sjónrænni leikstjórn Melfords á frumritinu. Stórkostleg fegurð hennar og einfaldur (þó þróttmikill) frammistaða hjálpar til við að bæta hluta af skemmdunum á jarðbundnum hlutum þessarar myndar. Hins vegar er eitt af þemum Borzage dularfullur kraftur ástarinnar og það er meðhöndlun himnesku hlutanna sem gerir þetta frábæra, allt frá komu himnesku lestarinnar til ferðalagsins á „heita staðinn“. H.B. Frammistaða Warner hér er, eins og alltaf, fullkomin. Þannig að við höfum hér gallaða en mjög áhugaverða útgáfu. Ég held að útgáfa Langs frá 1934 sé betri, sem og himnesku atriðin í Henry King útgáfunni af CAROUSEL, útvatnaða tónlistarendurgerðinni. En ég hafði samt mjög gaman af þessari útgáfu og finnst að þú ættir að gefa henni séns.