The Sea is Watching var áhugaverð kvikmyndaupplifun. Í fyrsta lagi var heildartilfinningin mikil, innbyrðis, klaustrófóbísk og lítil. Hver rammi virtist vera ljósmynd af einhverju inni, eitthvað mjög einbeitt og ekki hluti af stærri mynd. Það var augljóst hvað við áttum að skoða í hverjum ramma. Líkamsleiki leikmyndarinnar sjálfs stuðlaði að þeirri tilfinningu um smæð og styrkleika. Ljósin meðfram miðjum veginum skera veginn í tvennt, og pínulítið hliðið að pínulitlu byggðinni á eftir koma örsmáu og fáu holurnar sem þjónuðu sem starfsstöðvar sem mynduðu það sem virtist vera allur bærinn. Jafnvel útsýnið yfir hafið var rammað inn af örlítilli lendingu þar sem hægt er að telja fjölda lengri grasa sem sveiflast í vindinum. Ekkert víðáttumikið útsýni. Reyndar minnti það mig á Montmarte seríuna í Moulin Rouge þar sem myndavélin stillir fókusinn á vindmylluna og skapar aftur tilfinningu fyrir litlu svæði þar sem allt er að gerast. sannarlega skilað, fannst mér aðgerðirnar vera of melódramatískar og vitlausar. Hvers vegna Kikuno myndi halda áfram eins og hún gerði þegar Fusanosuke tilkynnti væntanlegt hjónaband sitt virtist í raun ekki satt fólk hafði í raun ekki breyst svo mikið, og persónan Kikuno var svo sterk og seigur að jafnvel þótt þeir væru uppteknir við að taka á O. -shin's business fyrir ekkert, viðbrögðin virtust út í hött og óþörf og truflandi. Annað dæmi um skrítinn leikaraskap var þegar drukkinn kærasti Kikuno birtist og Ryosuke ákvað að grípa inn í og ​​var ýtt niður stigann, hvernig hann stóð upp og ógnandi upp stigann og baráttan í kjölfarið úti á milli reyranna var einfaldlega ófullnægjandi. . Það var ekki það að ég væri hrifinn af bardagaatriðum au contraire en hún virtist dálítið stælt og aftur, of dramatísk. Annars, þótt ekki væri falleg mynd til að horfa á, gaf hún áhugaverða innsýn í myrkari hliðar vændis (öfugt við geishan). Því miður, ef til vill fæðist það inn í væntingar okkar um ósvífnar konur („elskan ég skal gefa þér samning“ ummælin studd af ofþreytu aðgerðunum) og olli því alvarlega að ég efaðist um hvort vændiskonur á 19. öld hafi raunverulega hagað sér á þennan hátt. En þegar komið var inn í húsið varð innra starfið áhugavert, lifandi og raunverulegt og skapaði atburðarás sem ég hafði aldrei búist við eða ímyndað mér í rómantískri sýn minni á Japan á 19. öld.