Svo Dark The Night býður upp á erfiða áskorun: Það er mjög erfitt að skrifa um það í smáatriðum án þess að eyðileggja það fyrir þá sem hafa ekki enn séð það. Þar sem það er frekar óljóst, nær það til næstum öllum. Myndin mun slá á þá sem þekkja betur þekktari titla leikstjórans Josephs H. Lewis í noir-lotunni Gun Crazy, The Big Combo, jafnvel My Name Is Julia Ross, sem í stuttu máli minnir hún sem undarlegt val. , hin frönsku sveit, sem er falleg, þjónar sem umgjörð þess. Steven Geray, miðaldra rannsóknarlögreglumaður hjá Surété í París, leggur af stað í frí í þorpinu Ste. Margot (eða kannski Margaux). Alveg óvænt lendir hann í því að verða ástfanginn af dóttur vistmannsins (Micheline Cheirel), jafnvel þó hún sé trúlofuð grófum bónda á staðnum. En það er erfitt að standast sírenusöng lífsins í París, svo hún samþykkir að giftast honum, þrátt fyrir aldursmuninn, sem óhjákvæmilega verður umtalsefni. En á kvöldi trúlofunarveislu þeirra tekst henni ekki að snúa aftur til gistihússins. Brátt finnur hnakkar lík hennar við ána. Afbrýðisamur, hrifinn elskhugi hennar er rökréttur grunaður, en hann finnst líka látinn. Þá hóta nafnlausir seðlar fleiri dauðsföllum, sem koma til. Í fyrsta skipti á ferlinum lendir hinn syrgjandi Geray í ruglinu....Sérstaklega veikt handrit allt annað en myndin í; það spilar eins og illa Cornell Woolrich krossaði við The Murder of Roger Ackroyd. En Lewis er stoltur af þessu brakandi farartæki. Hann tekur sinn tíma nálægt upphafinu, en svo fær sagan og sagan skriðþunga (því miður, rétt um það leyti sem handritið brotnar öxul). Burnett Guffey lýsti og myndaði myndina, með forvitnilegu leiðarstefinu að gægjast út um og gægjast inn í gluggana; það er líka áhrifaríkt tónverk eftir Hugo Friedhofer, sem veitti mörgum noirum ógnun. Mikið af hæfileikum hefur verið úthlutað í So Dark The Night, en í lokin styttist í að það sé ekki mikið meira en brella og ekki mjög góð brella. Þetta er einstakur hestur í kvikmynd.