Saga af ungum dreng, Dexter (Joseph Mazzello) með alnæmi, sem vingast við grófan og steiktan dreng (leikinn af Brad Renfro) akkúrat andstæðu hans, The Cure er sorglegt, ef aðeins of sápukennd, dragðu í tilfinninga "skilaboð" mynd með hjartað á réttum stað. Fyrir þá staðreynd einn, það er mælt með útsýni. Hápunkturinn gæti verið bara að horfa á þau finna vináttu og hanga saman þegar enginn annar samþykkir þau. Hins vegar þar sem raunveruleg saga snýst um alnæmi drengsins - hlutirnir taka á sig þegar einn dag í staðbundnum matvörubúð, grípur auga Dexter blaðatímariti sem segir að læknir í New Orleans hafi uppgötvað lækninguna. Báðir, augljóslega dálítið barnalegir, gera það að verkum að leggja af stað til New Orleans með hvaða hætti sem mögulegt er. Sem dró mig dálítið í tvennt. Það yljar mér um hjartarætur og ég hata að velja, en mér fannst söguþráðurinn flakka í melódramatískum, fyrirsjáanlegum skilningi og málsmeðferðin er með glans yfir sér eins og aðeins kvikmyndir geta gert. Ég gat ekki flúið þá tortugu hugmynd að ég væri að horfa á ferðalagsmynd um sjálfsuppgötvun, veikindi og uppvöxt. Til dæmis veit ég að þeir eru ungir, en mér fannst það raunverulegt verkefni að trúa á það sem þessir strákar gera. Eins og að sjóða trjálauf og drekka heitt „teið“ eða borða tilraunafæði með súkkulaðistykki vegna þess að þeir trúa því að það muni berjast gegn illvíga sjúkdómnum. Að ekki sé minnst á að þeir fari í ferð um landið eins og þeir gera með engum lagalegum eða beinlínis skelfilegum afleiðingum. Enn áhyggjuefni til hliðar, þessar kvikmyndasamþykktir sem þú átt von á, þetta er saga sem vert er að sjá sérstaklega með fjölskyldunni.