Það er ýmislegt sem er ekki rétt, þó það skipti ekki miklu máli þar sem enn er deilt um hvað varð um hvern og hvenær. Augljósasta frelsi með staðreyndum held ég að sé þegar þeir byrja að leika á Kaiserkeller Bruno Koschmidder, þegar þeir léku í raun á Indra og fluttu til Kaiserkeller síðar. Ég er sammála Semprinni20 um að myndin hafi verið hlutdræg í þágu útgáfu Pete Best. , en ef hann er söguráðgjafinn þá býst ég við að hann taki mark á honum. Ég er líka sammála Semprinni um að upptökurnar sem Pete Best spilar á segja síðasta orðið um hvers vegna hann var rekinn. Þó að myndin sé ekki eins glæsileg framleiðsla og síðari myndin "Backbeat" þá vil ég frekar þessa mynd vegna þess að hún er meira nákvæm, og vegna þess að hún er með betra handriti með dýpri persónusköpun. Það er nóg í myndinni sem er nokkuð efnismikið - eins og Brian Epstein reynir að fela þá staðreynd að hann hafi verið "einshverfur" bara til að komast að því að hljómsveitin vissi að hann væri hommi allan tímann. Smá snerting eins og að hljómsveitin fari inn á kaffihús og pantar "Corn-Flakes mit Milch." Uppáhaldssenan mín, sem reyndar er með bassa, er þar sem Stuart Sutcliffe er nýbúinn að kaupa bassagítarinn sinn í áheyrnarprufu en getur ekki spilað á hann, svo hann stendur með bakið að impresarionum og reynir að falsa hann, en verður gripinn. Það er rokk 'n' ról. Vel þess virði að horfa á.