Noel Coward, hnyttinn og þéttbýlismaður, var vinur Louis Mountbatten. Herra Coward, sem hefur lengi verið aðdáandi alls sjóhers, var falið að skrifa sögu lauslega byggða á tapi Mountbattens skips. Á sérkennilega breskan hátt var það taldi að kvikmynd um konunglega sjóherinn sem tapaði viðureign á sjó væri góður áróður. Það þótti líka góð hugmynd að láta Mr Coward leika hlutverk skipstjórans. Meðal þeirra fjölmörgu eiginleika sem þarf til að stjórna orrustuskipi, hæfileikinn að tala með mjög afklipptri rödd og syngja háþróuð „punkt“-lög kemur ekki mjög ofarlega á listann í Admiralty House, eða að minnsta kosti myndi maður vona ekki. . Mr Coward gæti hafa notið virðingar herra kórsins á Drury Lane og Binkie Beaumont gæti hafa verið hræddur við hann en hæfileika hans til að temja, móta og stjórna skipsáhöfn á stríðstímum verður að draga í efa. brúna, verndar öðrum stéttum og gelti skipunum að lögreglumönnunum, hann þurfti aðeins silkislopp og sígarettuhaldara til að virka heima. Mikið er gert úr þemanu „herskip sem örvera breska þjóðfélagsins“ og áhöfnin samanstendur að mestu af venjulegum hressum cockneyum, hógværum norðlendingum o.s.frv., án þeirra sem ekki er hægt að berjast gegn. Þeir eyða mestum tíma sínum um borð í að reykja, stynja um Lord Haw Haw og að verða sprengdur í loft upp. Skiptir ekki máli, það er nóg meira hvaðan þeir komu. Þegar þeir eru komnir í land fara þeir beint á krána þar sem þeir eyða mestum tíma sínum í að reykja, stynja yfir Haw Haw lávarði og verða sprengdir í loft upp. Aftur á móti býr Mr Coward í draumabústað með rós þakin hurð einhvers staðar mjög hljóðlát með mjög litla möguleika á að sprengjast. Hann, konan hans og tveir rósóttu kinnar kerúbarnir þeirra tala saman í fáránlega snúnum tónum og sagði frúin eyðir miklum tíma sínum í að prjóna hluti fyrir fátæku ógæfufólkið sem samanstendur af áhöfn hans og sem hún vísar til með eftirnöfnum sínum. Þessi ágæti ungi húsbóndi Johnny Mills hefur áberandi hlutverk sem algjörlega ótrúverðug týpa á neðri þilfari sem dýrkar herra Coward á svipaðan hátt og hundur sem er sleginn mun tilbiðja húsbónda sinn. Hann giftist kærustu sinni eftir að hafa kysst hana á kinnina, væntanlega á þeim forsendum að hún gæti verið ólétt eftir svona óhefta ástríðu. Svo já, við erum með smáheimsmynd af bresku samfélagi hér, en kannski ekki á þann hátt sem framleiðendur „In which we serve“ ætluðu sér. Í lokin fær Mr Coward eitt síðasta tækifærið til að hlúa að mönnum sínum þegar þeir fáu eftirlifendur stokka framhjá honum,"Bless Edwards, það voru forréttindi að sigla með þér" segir hann eins og hann væri að segja "Hvernig nú brún kýr". Það kann að hafa verið frumraun David Lean í aðalhlutverki, en hönd Noel Coward blasir við þessari mynd. Hann var fyndinn og snjall maður, sem hentaði betur til að skrifa geitungaleikrit um fátækar litlar ríkar stúlkur og stráka í bland við einstaka snáða. Hann hafði hæfileika til að skemmta, eflaust, en hann gat hvorki skrifað né talað sannfærandi samræður. Að vera Noel Coward var fullt starf, hann hafði engan tíma til að vera alvöru manneskja.