'Maladolescenza' hefur andrúmsloft myrkra ævintýra, með barnasöguhetjum, skógarumhverfi og uppgötvun kastalarústa. Samt sem áður er myndin í meginatriðum óvenjuleg sálkynhneigð rannsókn á unglingum. Myndin byrjar á draumaröð sem notar ekki svo fíngerða myndlíkingu Fabrizio að glíma við ógnandi hundinn sinn, myndin lýsir sálfræðilegum ofsóknum hans á hendur Lauru, stúlkunni sem hefur heitið honum ást sinni, og ástarsambandi hans við hina jafn illgjarna Sylviu. Sálfræðilegir margbreytileikar myndarinnar gefa myndinni verðleika en samt er enginn vafi á því hversu óþarflega nytsamleg myndin er í lýsingu sinni á nekt og kynlífi. Útlit myndarinnar byggir meira á glæsilegum stöðum hennar frekar en sérstakri kvikmyndakunnáttu og það er enginn vafi á því að mesti kostur myndarinnar er hrollvekjandi, barnakórsauka hljóðrásin. Með undarlegum draumkenndum gæðum er myndin í besta falli áhugaverð, en fölnar samt við hliðina á súrrealísku og ljómandi „Black Moon“ frá sama tíma eftir Louis Malle. Á sannarlega skilið umræðuna um list á móti klámi, því ólíkt mörgum bönnuðum kvikmyndum, „Salo“ Pasolini eða „Ken Park“ eftir Larry Clark til dæmis, er myndin frekar ómerkileg frá listrænu sjónarhorni. Kvikmyndir virðast smám saman vera að missa getu sína til að sjokkera, svo kannski ætti að dást að 'Maladolescenza' fyrir að halda þeim krafti þrjátíu árum eftir að hún kom út. Hins vegar er áfallsgildi ein ástæðan fyrir því að myndin er eftirminnileg. Myndin á sér sína varnarmenn. Samt gerir nasisminn það líka.