Ég sá Fame þegar það kom fyrst út. Hún fjallar um menntaskólabekkinn 1980, sem var fyrir tilviljun útskriftarárið mitt. Ég sá myndina sumarið á milli menntaskóla og háskóla og þar sem ég er sjálfur flytjandi skipar hún sérstakan sess í hjarta mínu. Mesta gagnrýnin á Fame hefur yfirleitt að gera með samfellu og það eru örugglega einhverjir söguþræðir sem annaðhvort eru ekki lokið eða meikar ekki sens. Hins vegar eru þessi vandamál meira en bætt upp af ástríðu og tilfinningum persónanna og ótrúlegri tónlist. Ég sá hana aftur nýlega og var hissa á því að ég elskaði hana enn eins mikið og ég gerði í fyrsta skiptið. Frægð er oft líkt við Flashdance, sem mér finnst ekki sanngjarnt. Þrátt fyrir að Flashdance sé með frábæra tónlist og Jennifer Beals sé stórglæsileg, þá finnst mér Fame vera miklu betri hvað varðar þróun persóna og flóknar sögur. Fyrir alla sem virkilega elska listir er þetta mynd sem verður að sjá.