Mér fannst erfitt að vera sama um þessar persónur, sem voru annað hvort pirrandi eða fáránlegar, allar lifðu sínu stórkostlega fyndna borgarlífi. Samræðurnar voru stundum óhugnarlegar og stundum virtist erfitt að fylgja frásögninni eftir - var það ég eða voru heilar senur eytt? Fannst það eins og léleg grínþáttur breyttist einhvern veginn í kvikmynd. Staðalmyndirnar og brandararnir um „karlahópa“ hefðu kannski verið fyndnir í byrjun tíunda áratugarins. Eins og staðan er, er þetta þaðan sem mikið af húmor myndarinnar kemur frá - og drengur, eldist hún hratt. Fyrir utan aðlaðandi írska manninn - var þessi mynd dúll. Og ekki einu sinni á „svo slæman hátt“. Síðustu 20 mínúturnar voru sérstaklega sársaukafullar. Kannski ef þú hefur aldrei hitt neinn homma eða aldrei hugsað um samkynhneigð áður, þá gæti þessi mynd haft eitthvað þýðingarmikið að segja. Annars - elskurnar, væri samt betra fyrir ykkur að leigja The Boys in The Band eða Beautiful Thing.