Gróft og gróft teiknað mynd David Lynch á South Park sýnir okkur martröð truflandi klisja um miðstéttarfjölskyldur í úthverfum. Faðirinn er viðbjóðslegt skrímsli með þrjár tennur og óhóflega stóra hringlaga munnholu þar sem hryllilegustu rjúpnahljóðin heyrast, sonurinn og móðirin eru varanlega skelfingu lostin, ósamhengislausar verur sem skelfing er lífstíll fyrir. Nokkrar jafn fáránlegar persónur eru kynntar í gegnum seríuna. Lynch er ekki frægur fyrir gamanmyndir sínar (þ.e. On the Air, þættir Wild at Heart), og ég er ekki sérstaklega hrifinn af gamanmyndum almennt. Hins vegar voru nokkrar senur í Dumbland sem fengu mig til að hlæja upphátt. Það eru nokkrir snjallir hlutir af teiknimyndatöku - þar sem Lynch miðlar breitt svið viðbragða í persónum sínum með setningafræðilegri uppröðun mynda öfugt við andlitssvip (sem er aldrei mjög mismunandi í Dumbland). Ég tel að Lynch hafi í raun verið að reyna að gefa áhorfendum sínum beinskeytt, ef truflandi, teiknuð gamanmynd hér. Athyglisvert er að hann valdi að feta í fótspor nýlegrar bylgju ofurlítils húmors (þ.e.a.s. flestar Will Farrell-myndir) á sama tíma og hann bætti við þætti af illri samfélagsgagnrýni og klassískum teiknimyndaofbeldi og grófum húmor. Þó að blandan virki ekki mjög vel hér, þá er hún ekkert ef ekki Lynchian. Verð að sjá af Lynch aðdáendum.