Þrátt fyrir eitthvað minna en innblásna upphafsstrengjatónlist vitum við einhvern veginn að þetta stefnir beint í "stórskemmtilegu" skúffuna frá upphafi. Þegar við fylgjumst með Monicu Dolan (í algjörri snilldarleik í leikarastarfi) græja það skemmtilega upp þar sem Cora snemma erum við nú þegar húkkt, en það er bara seinna þegar hún opinberar sjálfa sig í stórkostlegu skjásköpun sinni, þessi ruglaða, uppátæki , illmennsk drottning morða og svika sem situr uppi í gervi hinnar þröngsýnu ungfrú Gilchrist, að hún steli ekki bara áreynslulaust allri útvarpsmyndinni fyrir sjálfa sig heldur einfaldlega blási af skjánum öllum sem koma nálægt henni, þar á meðal hinn símælda David Suchet sem sjálfur virðist að vera dálítið undrandi yfir leiklistarhæfileikum sínum og leyfir henni, mjög herramannlega, að taka miðpunktinn. Dolan er hin sanna vél myndarinnar og ungfrú Gilchrist hennar er virkilega vel ávalin persóna í þessari Christie-útfærslu, hjálpuð af ljúffengu handriti og hressri leikstjórn - og einnig af hinum leikarahópnum undir forystu Geraldine James og Dominic Jephcott, sem öll sýna merki um samúð með tilteknu efni og leika af ánægju í samræmi við það. Framleiðslugildin eru á staðnum eins og venjulega, og ef það eru einhverjir veikari hlekkir gætu þeir verið staðsettir í tiltölulega ófullnægjandi nótnaskrá til meirihluta síðari Poirots, og einnig kannski í skorti á ósviknum ítölskum leikara í hlutverk eiginmanns Coru. Að öðru leyti er þetta einn og hálfur klukkutími af hreinni sjónvarpsgleði sem er eins sjálfum sér eftirlátssamt og skemmtilegt og það er sett saman af ástúð.