Ef hugmyndin þín um spennumynd er bílaeltingar, sprengingar og tugir manna sem verða fyrir skotum, þá er "House of Games" örugglega ekki myndin fyrir þig. Ef þér líkar við og kann að meta sálfræðilegt drama og spennu, þá fyrir alla muni, sjáðu það."House of Games" segir frá virtum sálfræðingi og rithöfundi, Dr. Margaret Ford (Lindsay Crouse), sem reynir að hjálpa sjúklingi og blandar sér inn í skuggalega heim svikamanna undir forystu hins karismatíska Mike (Joe Mantegna). Að segja eitthvað meira um söguþráðinn myndi eyðileggja spennuna. Satt að segja á ég erfitt með að trúa neinum sem segist hafa séð útúrsnúningana koma. Rétt eins og snjall svindlari dregur þessi mynd þig inn í vefinn sinn og dregur úr árvekni þinni. Sagan er þétt og vel unnin, samræðan snjöll og lakonísk, leikurinn einstaklega góður (Mantegna er frábærlega karismatísk). Sumir hafa kvartað yfir því að Dr. Ford sé ekki mjög samúðarfull persóna og velt því fyrir sér hvers vegna Mamet myndi láta Lindsay Crouse líta svona líkamlega óaðlaðandi út. En Dr. Ford á að vera kaldur og fálátur; þar að auki er heimilishyggja hennar á vissan hátt nauðsynleg fyrir söguþráðinn (á einum tímapunkti tel ég að skaði á kynferðislegt sjálfsálit hennar sé lykilatriði í hvata hennar ... ég segi ekki meira)."House of Games “ er myrkur sýn á undirhlið mannlegs eðlis sem lýkur á nótu af óþægilegri tvíræðni. Það mun halda athygli þinni á hverri sekúndu á meðan þú ert að horfa og vera hjá þér í langan tíma á eftir.