Þessi ákaflega ódýra Blaxploitation/Kung-Fu blendingur var gefinn út í mínu landi af vafasömu DVD-útgáfufyrirtæki sem venjulega er að tala um að flytja hreint skítkast yfir á disk, svo það var ekki beint hagstæður boðberi. Nokkrir aðrir titlar voru gefnir út í sömu seríunni, eins og „The Black Six“, „The Black Gestapo“ og „The Black Godfather“ og miðað við lága einkunn og neikvæða dóma tilheyrir enginn þeirra yfirstétt Blaxploitation efla 7. áratugarins. , hvorugt. "TNT Jackson" er frekar ömurleg mynd, vantar algjörlega marktækan söguþráð en inniheldur allt of mikið af hláturmildum bardagaatriðum og hræðilegum leik til að bæta upp. Svo virðist sem Roger Corman, sem er aldrei of vandræðalegur til að græða auðveldan pening, hafi úthlutað tveimur af tryggustu liðsmönnum sínum til að finna fljótt upp einfalda sögu sem myndi höfða til aðdáenda bæði austurlenskra Kung-Fu kvikmynda og nútímalegra Blaxploitation-mynda. Niðurstaðan sem Cirio H. Santiago og Dick Miller komu með var „TNT Jackson“; sagan af rífandi svörtu barni sem ferðast til Hong Kong í leit að týndu bróður sínum. Hún uppgötvar fljótt að hann var drepinn af glæpasamtökum eiturlyfjasmyglara og sver að hefna sín. Frú Jackson smýgur mjúklega inn í neðanjarðar og hittir macho pimpla, hjálpsama leyniþjónustumenn, fullt af illvígum Kung-Fu bardagamönnum. Aðeins eitt er víst; þeir vilja allir hluta af hrífandi líkama TNT á einn eða annan hátt. Ég efast einlæglega um að kvikmyndahugtök verði eitthvað frumstæðari en þetta, en því miður - allir aðrir þættir eru líka sjúkir. Bardagaatriðin eru of löng og þar að auki ömurlega sviðsett. Jeannie Bell og hinir greyið sogarnir reyna mjög mikið að stara ógnandi og taka sér erfiða stöðu, en á endanum gera þeir ekki annað en að sparka í loftið og stökkva heimskulega yfir herbergi. Kvikmyndatakan er hryllileg, hljóðrásin veldur miklum vonbrigðum (hvað varð um sálartónlist?), fáu samræðurnar eru illa skrifaðar og leiksýningin síðri. Talandi um það, Jeannie Bell er óneitanlega falleg kona, en samt getur hún ekki haldið kerti fyrir Tamara Dobson eða Pam Grier. Það er aðeins eitt mjög gott og eftirminnilegt atriði í "TNT Jackson", nefnilega hinn fræga hótelherbergisbardaga þar sem Bell, algjörlega nakin að nærbuxum undanskildum, kveikir og slökktir ljósið ítrekað á meðan hann sparkar í helvítis brjálæðingana. Skemmtilegt atriði ... ég hef bara ekki enn áttað mig á því hvort það sé að þakka ljósrofa hugvitinu eða fullkomlega mótuðum brjóstum Bell.