Sjónin á Kareenu Kapoor í tvíþættu bikiníi er um það bil það eina sem vekur þig af svefni á meðan þú horfir á Tashan hina stórskemmtilegu, geigvænlegu nýju kvikmynd í bíó um helgina. Slæmar myndir eru slæmar myndir og við sjáum nokkrar í hverri viku, en Tashan er ekki bara slæm mynd, þetta er hræðileg mynd. Hræðilegt vegna þess að það tekur áhorfendum sínum sem sjálfsögðum hlut, hræðilegt líka vegna þess að kvikmyndaframleiðendurnir búast við að komast burt án söguþræðis eða skynsemi eingöngu vegna þess að þeir eru með stórar kvikmyndastjörnur innanborðs. Tashan er það sem þú vilt skrifa og leikstýra af Vijay Krishna Acharya lýst sem vegamynd, en hún er að fara í allar rangar áttir. Saif Ali Khan fer með hlutverk Jimmy Cliff, yfirmanns símavera sem er ráðinn til að kenna Bhaiyyaji ensku - það er Anil Kapoor sem leikur metnaðarfullan UP glæpamann, sem vill verða svalur. Jimmy hefur augastað á Pooja, ansi ungum aðstoðarmanni glæpamannsins (leikinn af Kareenu Kapoor), sem notar Jimmy til að svindla á yfirmanni sínum um 25 milljónir rúpíur. Bhaiyyaji er staðráðinn í að endurheimta peningana sína og einnig að refsa bæði Jimmy og Pooja og ræður traustasta handlangara sinn til að gegna starfinu. Þannig að þú hefur Akshay Kumar sem Bachchan Pandey, dyggan aðstoðarmann glæpamannsins frá Kanpur, sem hefur uppi á sökudólgunum og endurheimtir stolið fé sem er falið um allt landið. þráðlaust handrit sem miðast við vendetta söguþráð. En meðferðin er svo yfirgengileg, svo eftirlátssöm að hún nær ekki neinum tengslum. Í stað samhangandi handrits eða hefðbundins þriggja þátta uppbyggingar færðu handfylli af leikmyndum sem flestar atriðin eru lauslega byggð í kringum. Þetta skrautlega lagið í eyðimörkinni, hasarsenan í Rajasthani-virki sem forðast skot, bikiní-stund Kareeena, jafnvel þessi fáránlega loftslagsatriði með shaolin-munkum, vatnsvespu sem rennur í gegnum óhreina naala, og trúðu því eða ekki, jafnvel hestadrifin tonga í Dhanno-stíl. Í fullri sanngirni eru ekki öll þessi leikmynd illa gerð - atriðislagið í eyðimörkinni er reyndar nokkuð snyrtilegt - en mjög lítið af því meikar sens í stærri myndinni, því þú ert bara að fara úr einu verki í annað án nokkurs hjálp frá handritinu í raun. Lítið er að búast við því í hraðskreiðri vegamynd, að finna sjúklega tilfinningaríkt afturslag um æskuelskurnar. Þú sérð að vandamálið með Tashan er að enginn sem tengist þessari mynd vissi hvaða mynd þeir voru að gera. Það sem meira er, ég held að þeim hafi ekki verið sama – myndin angar af hroka. Að geðþótta pakka inn þáttum úr hverri tegund án þess að nenna að stoppa og sjá hvort blandan virki, Tashan er eins og ofsoðið plokkfiskur. Það eru til myndir sem drepa þig mjúklega, og svo er það Tashan, mynd sem drepur þig með óhófi. Pakkað prýðilega með myndavélavinnu með gljáandi klára, framandi stöðum og flottum búningum, hver rammi myndarinnar kostaði sennilega þúsundir þúsunda króna að setja saman, en það líður samt eins og holur hluti á endanum vegna þess að sagan stenst ekki. Að fá lánaða frásögn frá Tarantino og stíl frá Stephen Chow hjálpar heldur ekki því þau blandast ekki saman við obláttþunnan söguþráð myndarinnar. Maður hefði kannski kvartað aðeins minna ef persónurnar væru meira grípandi, en grátbrosleg hinglish samræða Anil Kapoor gerir það að verkum að mann langar til að skera á úlnliðinn og Saif Ali Khan röflar í gegnum myndina heimskulega, en finnur ekki fæturna. Kareena Kapoor, á meðan, drottning ofursendinga, stendur sig ágætlega. En auðvitað, ef Tashan er bjargað að einhverju leyti, er það að þakka ómótstæðilegri nærveru Akshay Kumar og sjálfsprottinni nálgun hans við persónuna. Þú hrollur þegar hann kúrir ítrekað í krossinum og þú hlær þegar hann flytur þessi tvöfalda merkingarsamræður, en ekki eitt augnablik geturðu tekið augun af skjánum þegar hann er þarna uppi. Þrátt fyrir góða tónlist frá Vishal-Shekhar, lögin virðast bara vera að lengja eymd þína. Jæja, það er vegna þess að Tashan er próf á þolinmæði þína. Ef þú vissir það ekki þýðir Tashan stíll. Mér þykir leitt að segja, þessi mynd hefur enga.