Í þessu snemma Fulci-verki sýnir leikstjórinn sínar almennustu hliðar auk hæfileika til sannfærandi frásagnar og meira en eðlilegrar skýringar á tegundinni. Persónulega finnst mér hann hafa verið ósanngjarnan illkvittinn allan sinn feril sem fagurkeri. Þetta er ansi fær málsmeðferð og kom mér á óvart með innihaldsríkri frásögn sinni sem sýnir vantraust hans á smábæjahugsun og óhagkvæmni lögreglunnar, sem og snúnar hugsjónir kaþólsku kirkjunnar, en sú síðasta virtist hafa skorið niður. þessi mynd á hnjánum þegar hún kom fyrst út og hefði mögulega getað gefið leikstjóranum aðra stefnu svo snemma. Samanburðarleysið í myndinni sýnir brýnni og sálfræðilegri nauðsyn þessarar myndar í ríkjandi „leyndardómi“ hennar, en gormurinn og brúðuleikurinn sem hann notar nýtist vel hér, einkum í atriðinu þar sem ranglega sakaður morðingi er tilgangslaus. múgur manna í kirkjugarði látinn lynda og skilinn eftir fyrir dauða í sýningu svívirðilegrar og úreltrar árvekni, listrænt eftir nútímalegum tónum úr neysluútvarpi. Annað dæmi var lokasenan (sem var svo sannarlega æðisleg) þar sem sláandi myndarlegur prestur dettur fram af kletti og brúðan sem notuð er birtist áberandi í miðlungs nærmynd sem lagði áherslu á djöfullegt útlit hennar og augljósa ljótleika. Í ljósi síðari verka hans er furðulegt að Fulci kallar einnig á hugmyndina um nútímann sem gripið er til þorpsins sem heldur fast í tímalausa hjátrú sína og fáfræði þegar hugmyndin um svartagaldur er einmitt það, einkennileg hugmynd um yfirnáttúrulega illsku sem endar aldrei með því að birtast í raun og veru frá vúdú dúkkur á meðan hún gerir norn sína að engu öðru en trufluðu konu. Annað sem mér líkaði var að hann bætir við þessi karakteralög með því að gera borgaralega borgarstúlku að óljósri mynd - er hún spilltari sem presturinn óttast fyrir sveitir sínar og kannski meira segja sjálfan sig? Þessi giallo lætur sér nægja að verða ein af persónulegri og efnislegri myndum Fulci, þar sem við fáum í raun sanngjarnt innstreymi hugmynda frá honum.