Myndin opnar með sértrúarleiðtoga sem reynir að endurvekja látinn meðlim með fylgjendum sínum syngjandi fyrir endurfæðingu hans þegar sólin skellur á þá í eyðimörkinni. Reanhauer(Bill Roy) trúir heilshugar á vald hans og verður svo upptekin að hann hrynur með því sem virtist vera hjartaáfall. Ekki er hægt að halda honum á lífi, allir þeir sem hlut eiga að máli, læknar og hjúkrunarfræðingar, eru dæmdir fyrir árás þar sem djöfullegur andi Reanhauers ræðst inn í bogadregið líkama Sherri hjúkrunarkonu (..brjóstavaxin Jill Jacobson) og beitir sér fyrir hvern og einn með því að nota hana sem hefndarverkfæri. Þvinguð gegn vilja hennar, án minnis um að hafa valdið slíkum skaða, myrðir gestgjafi Sherri valin fórnarlömb. Sem betur fer byrjar samstarfskona Sherri, hjúkrunarkonan Tara(Marilyn Joi), frekar blómstrandi rómantík við blindan sjúkling, Marcus Washington(Prentiss Moulden), sem eitt sinn var stjörnufótboltamaður, en móðir hans var vúdúiðkandi. Í gegnum vitneskju Marcusar, sem er gengin frá mömmu, kemst Tara að eignum og hvernig á að bjarga Sherri áður en hún myrðir alla óafvitandi. Á sama tíma hefur ástmaður Sherri, Dr. Peter Desmond (Geoffrey Land) áhyggjur af núverandi ástandi hennar og velferð. Jæja, þetta var fyrsta Al Adamson myndin mín og ég verð að vera sammála andmælendum hans um að bara út frá þessari mynd virðist hann halda þeim ásamt pappírsklemmum og Elmers lími. Fjörið sem við sjáum andann ná tökum á Sherri með er hræðilegt og frekar hláturlegt. Svolítið soft-core bull sem uppfyllingarefni, einhver djöfulleg eign í bland (Sherri talar reyndar annarri röddu þegar hún er andsetin), með óþekkri hegðun hjúkrunarfræðinga(..hjúkrunarkonurnar þrjár sem einblínt var á í myndinni eru allar frekar kynferðislega virkar og frjálsar -spirited)og smá ofbeldi/gore. Myndin er í raun tekin í pínulitlum herbergjum með daufum samræðum frá frekar hversdagslegum leikara. Kynlífsaðstæður eru ekki svo harðkjarna og Al skýtur þær oft án þess að segja allt of mikið. Myndin lítur vandræðalega út fyrir að vera ódýr og það er skortur á spennu, þó að kaldhæðin (..sem hljómar eins og eitthvað úr Dark Shadows) hjálpi aðeins til. Jacobson og Mary Kay Pass(..sem hjúkrunarkonan Beth sem virðist vera nýmfómanísk ef hún ætlar jafnvel að klúðra nöturlegum sjúklingi, alltaf að kvarta yfir veikindum sem hann er í raun ekki með, með nóg bringuhár til að lýsa hann Neanderdalsmann) eru Það lítur ekki illa út og söguþráður Adamsons, þó hann sé veikburða, er nokkuð samfelldur (..það virðist sem hann leikstýrir sjaldan kvikmyndum sem eru það). Á heildina litið lítur myndin út fyrir að hún hafi kostað 5 dollara og Adamson getur bara ekki sigrast á fjárlagahömlunum (..eða, að mínu mati, skapa nógu óþægilega andrúmsloft vegna stundum pirrandi frásagnar og leiðinlegra atriða sem gera söguna lítið). John F Goff fer með hlutverk geðlæknis spítalans sem vill binda Sherri, trúir ekki hugmyndinni um að hún hafi verið andsetin; hann rífur stöðugt við Peter um hana. Ég horfði á ómetna „týnda“ útgáfuna sem ég býst við að sé raunveruleg útgáfa til að horfa á af Nurse Sherri.