Einn skemmtilegasti þáttur kvikmyndaskoðunar er að villast í kvikmynd. Að láta það skolast algerlega yfir þig, svo að þú gleypir það eins og það er, og upplifir það þannig til fulls. Í hvert skipti sem ég sé hana er „The Egyptian“ slík mynd. Í gegnum árin er þetta mynd sem gagnrýnendur hafa elskað að hata. Margir hafa kastað pílum í veikleika þess. En kannski er það vegna tónsins sem myndin ber með sér frekar en augljósustu einkenna hennar. Það er í senn bannað, fjarlægt, hugsanlega hættulegt; varast það sem innra með sér býr! Hinir hrífandi hljómar tónlistarinnar, sem sjást yfir 20th-Fox lógóinu, leiða okkur inn í titla annarra veraldlegra grænblárra letri. Skrítið! Fornleifafræði! Decadent! Það er eins og við séum að stíga niður í einhverja fornöldu hvelfingu, þar sem gætu verið miklir fjársjóðir, í bland við óvissar hættur. (Maður gæti ímyndað sér að Darryl Zanuck skipaði: „Gerðu það fornt!“) Síðan, hvað dökk dramatísk saga þróast, allt í sama tóni sem settur var í upphafi. Í „Egyptian Trilogy“ á miðjum 50. áratugnum í Hollywood er „The Ten Commandments“ lýst. strangleiki siðmenningarinnar, hið stórkostlega „Land of the Pharaohs“, en „Egyptinn“ sýnir allt, frá glamúr til harmleiks, fyrir okkur að velta fyrir okkur. Þarf ekki að hafa mörg orð um leikmennina hér, en ég held að að með tímanum sé verið að leysa Bella Darvi. Hvílíkt fullkomið andlit fyrir hlutverkið, beint úr táknrænu málverki. Ef leikur hennar gleður ekki suma, má halda því fram að í hlutverki sínu sem „kurteisi“ sé hún augljóslega betri í rúminu en að rabba við einhvern fátækan hjálparvana aðdáanda. Ég held að Curtiz hafi fangað hræðsluna í sadó-masókísku sambandi sínu við persónu Edmund Purdom með yfirvegun, ritskoðun var það sem hún var á þeim tíma. Sir Peter Ustinov, í endurminningum sínum, var ansi góður við 'The Egyptian' og skrifaði að það væri 'eins og að týnast í risastóru setti fyrir 'Aida'. Framburð hans á orðinu „bjór“ hef ég tileinkað mér alla tíð síðan.(Ein af sögulega nákvæmum tilvísunum myndarinnar: bjór Egyptans uppfundinn!) Henry Daniell, egads, þvílíkur árangur. Gene Tierney, þvílíkur skjásjóður. Blessaðu DFZ fyrir að gefa henni þetta „seint“ hlutverk. Komdu gott fólk, ekki vera svona harður við Victor Mature! Hann er sonur ostagerðarmanns! Hver reis upp til að vera faraó! Hljómar eins og sérkennilegt amerískt tækifæri. Ein besta stundin: Tilvistarathuganir John Carradine á sandi tímans. Og framburður Purdoms um að búa handan við sólsetur heimsins. Ef það er ekki A-gráðu, hvað er það þá? Auðvitað, ásamt öllu öðru, er tónlistin háleit. Það er oft tekið fram að Alfred Newman og Bernard Herrmann bjuggu til eitt mest sannfærandi tónverk skjásins, fullkomlega samræmt, en samt er hvert þema vel þróað, með sitt eigið líf. Newman, sem DFZ þrýsti á um tíma, kallaði til Herrmann, einhvern sem hann gat treyst óbeint, til að taka upp hálfa byrðarnar. Benny, sem var ekki auðveldasti strákurinn til að vinna með, virti Newman greinilega nógu mikið til að skila hvetjandi tónlist. Þeir skiptust á vísbendingum, sniðug nálgun. Engir spillir fyrir hver gerði hvað hér, en Benny kemur með forskot með sér, dularfull, æðisleg hljóð. Alfreð kemur með fyllingu, söknuð og nístandi. Hvort tveggja er fullkomlega epískt. Jafnvel þegar það sést á kreistri sjónvarpsprentun eru áhrifin af því að sjá nöfn tónskáldanna tveggja hlið við hlið í aðaleinsetningunum, sem ofurbreiður anamorphic skjárinn gæti tekið þægilega fyrir, hrygginn. Leon Shamroy, deildarforseti CinemaScope, svíkur okkur ekki hér. Skuggalegir grænir og skapmiklir skuggarnir (sennilega afbökun í öllum hræðilegu sjónvarpsprentunum sem ég hef séð í gegnum tíðina) fylgja fullkomlega fjölvíddarhandritinu (eftir hinn frábæra Philip Dunne og WB dýralækninn Casey Robinson, sem Curtiz hlýtur að hafa tekið með sér. til 20.). Hversu merkilegt það er að Shamroy, sem var jafn mikil stofnun kvikmyndagerðar hjá Fox og Newman var með tónlist, myndi linsa 'Cleopatra' nokkrum árum síðar, en í bjartari og skarpari myndum af Todd A-O frá sjöunda áratugnum. Þessir gömlu stúdíó gaurar eru í raun hetjur mínar. Fyrir mig, hver vill pirra sig á öllum ófullkomleikanum og gagnrýni í mynd sem þessari? Ég vil frekar láta algjörlega víkjast að álögum þess og kafa ofan í hafsjó glæsileika þess, til að koma fram eftir hvetjandi hápunkt „The End“ endurnærður, hrærður og hungraður í meira. Og já, við ættum að hrópa til 20th-Fox fyrir DVD útgáfu sem er verðug arfleifð DFZ.