Heimildarmyndir þar sem synir og dætur leitast við að skilja foreldri og þar með eigið líf eru ekki svo óalgengar. Einnig eru ekki óalgengar niðurstöður sem endurspegla skort á hæfileikum, bilun í sjálfsskoðun, gnægð narsissisma og, ef til vill, fádæma leit að opinberri hefnd fyrir ótal fyrri meiðsli, raunveruleg og ímyndunarafl. Það sem er óvenjulegt er ljómandi, sanngjörn og hrífandi mynd af heillandi foreldri og "My Architect: A Son's Journey" er það sjaldgæfa afrek. Louis Kahn flutti hingað til lands sem barn, andlit hans var óbætanlegt og hrottalega ör af slysi. Hann og foreldrar hans settust að í Fíladelfíu þar sem hæfileikaríkur unglingurinn elskaði list og tónlist. Fljótlega varð hann hrifinn af byggingum og ákvað að aðeins ferill arkitekts myndi svara skapandi hæfileikum hans. Kahn varð arkitekt en eins og þessi mynd sýnir tók það langan tíma áður en hann vakti athygli leiðtoga á sínu sviði. Einn arkitekt gefur til kynna að hann hafi verið fórnarlamb „gula armbandsins“, þessi gyðingahatur, sem ásamt hlutdrægni gegn konum, var lengi vanvirtur þáttur bandarísku arkitektastéttarinnar. Þegar hann náði athygli sást hann, greinilega nákvæmlega, sem sjálfsöruggur, vinnufíkill spámaður sem hrópar óbilandi kröfur um að sýn hans og aðeins sýn hans verði að veruleika. Þessi ósveigjanleiki var ástæðan fyrir því að á meðan hann gerði dásamlegar áætlanir um margar byggingar sem hann byggði en nokkrar. Viðtalið við aldraðan heiðursmann sem rak Kahn í Fíladelfíu vegna óviðunandi draums síns um breyttan þéttbýliskjarna þar sem fólk skildi bíla sína eftir á jaðrinum og gekk inn í borgina er fyndið. sýnir hann með nemendum, rödd hans stöðuga en ástríðufulla, augnaráð þeirra virðingarvert og ákaft. Margir arkitektar voru í viðtölum við leikstjóra, rithöfund og verkefni, honcho Nathaniel Kahn, einkason arkitektsins. Sumir eru heimsfrægir - I. M. Pei, Robert A.M. Stone, Moshe Safdie, Frank Gehry og hinn enn starfandi óaldarmaður, Philip Johnson. Athugasemdir þeirra draga upp bjarta mynd af þessum hugsjónalausa en á endanum fjárhagslega misheppnuðu hönnuður bygginga sem blandaði saman kastala, virkjum og glæsilegum byggingum fyrri alda í hönnun fyrir nútímann. Byggingar Kahns eru sýndar, meðal þeirra glæsilegustu eru Salk Research Laboratories í La Jolla, Kaliforníu. Fyrir mér er stíll hans nýrómantískt loft sem er drepið af of miklu tómu rými sem hrindir frá sér frekar en dregur mannleg samskipti frá sér. En sonur Kahn var á eftir meira en sögu föður síns, arkitektsins. Í mörg ár átti Louis Kahn þrjár fjölskyldur: eiginkonu sem hann átti dóttur við og tvö langtímasambönd, önnur fæddi dóttur, hin soninn. Kahn heimsótti son sinn oft á heimili móðurinnar en í lok kvölds keyrðu móðir og sonur Kahn aftur til hjúskaparheimilisins. Nathaniel vildi greinilega vita af þessum óvenjulegu samböndum en hann virðist ekki vera með ör af því sem var vissulega undarlegt mál fyrir lítinn dreng. Þegar Nathaniel var ungur drengur lést Louis Kahn úr miklu hjartaáfalli í herraherberginu á Pennsylvaníustöðinni í New York eftir að hann sneri aftur frá Indlandi þar sem hann hafði sett upp eitt af stóru verkunum sínum, öðru sem var aldrei byggt. Á þeim tímapunkti skuldaði fyrirtækið hans í Philadelphia að minnsta kosti 500.000 dollara og ef hann hefði lifað var ferð fyrir alríkisgjaldþrotadómstólinn líklega í vændum. Kahn skildi eftir sig nokkur stórkostleg mannvirki þar sem stjórnarbyggingin í Bangladess er klárlega sú stærsta. Grátbroslegur arkitekt á staðnum hrósar Kahn fyrir að hafa búið til byggingu þar sem lýðræði getur (og vonandi mun) blómstrað. Samarkitektinn Moshe Safdie telur að það gæti hafa verið eitthvað við hæfi í því að Kahn hafi fengið dauðlegt hjartaáfall á lestarstöð í ljósi stanslausrar heimsfarar. Ég er ósammála: það er því miður kaldhæðnislegt að Kahn skuli deyja í andlitslausri afleysingu fyrir eina af sönnu byggingarlistarperlum Bandaríkjanna, gömlu Pennsylvaníustöðinni, sem var eyðilögð til að rýma fyrir dauðhreinsuðum afleysingamanni án karakters og án framhalds borgaralegrar minnis. tilfinningaþrungin augnablik sem tekin voru upp á ferðalagi hins yngri Kahn, þar á meðal með hálfsystrum hans og móður hans, en þau eru ósvikin og áhrifamikil, ekki hrottaleg og sviðsett. Sagnfræðingar í arkitektúr munu alltaf rannsaka Kahn. Sonur hans fann ástæðu til að minnast hans sem gallaðs en mjög helgimynda og að lokum einkamanns.9/10.