Ef þú heldur stífu sögulegu sjónarhorni utan við það, þá er þessi mynd í raun mjög skemmtileg. Hún er með hasar, ævintýri og rómantík og einn af frumsýndu leikaraleikjum tímabilsins með Errol Flynn og Olivia de Havilland í aðalhlutverkum. Eins og augljóst er á þessu borði stenst myndin ekki söfnun purista sem leita eftir hundrað prósent nákvæmni í frásögn sinni. Til að komast lengra þarf ekki annað en að leggja sögubókina til hliðar og njóta sögunnar eins og um skáldskap sé að ræða. Ég veit, ég veit, það er erfitt að gera þegar þú lítur á síðustu stöðu Custer við Little Big Horn og það er áberandi í sögu Ameríku eftir borgarastyrjöldina. Svo ég býst við að það sé óleyst vandamál með myndina, sama hvernig þú lítur á hana. Það er þó af mörgu að taka hér fyrir tvo tíma og sýningartíma myndarinnar. Koma Custer til West Point er líklega fyrsti hausinn, sem ríður upp eins og hann gerir í fullum hernaðarskrúða. Hagnýti brandarinn Sharp (Arthur Kennedy) sem setti hann upp í höfuðstöðvum majórsins hefði líklega átt að koma þeim báðum í vandræði. Það er kaldhæðnislegt að margar senur í þessari hernaðarmynd leika fyrir gamanmynd, eins og í fyrsta fundi Custer með Libby Bacon, og síðari tíma. kynni sem innihalda te lesandann Callie (Hattie McDaniel). Ég hafði ekki tekið eftir því áður í öðrum myndum, en McDaniel minnti mig óskaplega mikið á annan uppáhalds persónuleikara minn frá fjórða áratugnum, Mantan Moreland. Svo mikið að í einni senu leit út fyrir að það gæti hafa verið Moreland að hamra það í kjól. Með það í huga var uglusenan líka æði. Hvað Flynn varðar, þá er athyglisvert að ári fyrr lék hann J.E.B. Stuart á móti lýsingu Ronalds Reagans af Custer hershöfðingja í "Santa Fe Trail", báðir berjast um athygli engrar annarrar en Olivia de Havilland. Í þeirri mynd setti Reagan ekkert af þeim hroka og glæsibrag í persónu Custer sem sagan man eftir, en í túlkun Flynns hér er það meira en augljóst. En það kemur ekki nálægt því að Richard Mulligan tók á hernaðarhetjunni í "Little Big Man" frá 1970. Við skulum bara segja að einn hafi verið dálítið yfir höfuð. Því betra sem myndin hafði fyrir mig var hvernig Custer þraukaði við að viðhalda góðu nafni sínu og veðja ekki í áhættusöm viðskiptafyrirtæki. Það og tryggð hans við mennina sem hann leiddi í bardaga ásamt þeim aga sem hann þróaði í gegnum söguna. Áhrifaríkust var þessi síðasta átök við erkifjendurna Sharp rétt áður en hann hjólaði inn í Little Big Horn, þar sem hann lýsti því yfir að helvíti eða dýrð væri algjörlega háð sjónarhorni manns. Áður fyrr gæti svipuð athugasemd hafa gefið okkur bestu innsýn allra í persónu Custer, þegar hann sagði - "Þú tekur heiðurinn með þér þegar það er þinn tími til að fara".