En jafnvel skopmyndir þurfa trúverðuga söguþráð. Ég býst við að árið 1934 hafi einhver hluti þeirra áhorfenda fyrir löngu haft gaman af þessum lúmska farsa. Það eldist ekki vel. Það gefur Nat Pendelton og Zasu Pitts reyndum og sérfróðum stuðningsleikmönnum tækifæri í aðalhlutverkum. Pendelton, sem er áberandi í Thin Man-seríunni, reynir sitt besta en svívirðilegur söguþráður er ofviða. Þar sem bakgrunnurinn er sviðsleikur með gangsterum er þetta ekki beint frumlegt efni. Bjargráð kvikmyndarinnar er hinn alltaf frábæri Edward Everett Horton í sóðaðri frammistöðu. En ekki eyða tíma þínum í að horfa á Everett í þessari mynd. Ég hvet alla til að fylgjast með honum í viðleitni hans í Holiday, með Cary Grant og Katherine Hepburn. Sama tímabil 1936, en mun betra handrit og söguþráður. Betri gagg og óþarfi að segja star power líka.