Þegar unglingar fara í ferðalag í húsbíl eru margar klisjur sem þú getur tryggt að fylgi.1) Unglingarnir verða varaðir við að fara þangað sem þeir eru að fara af brjáluðum heimamanni. Dan Van Husen afgreiðir það með fáránlegri útlistun um banvænar sírenur. Hvað, hver, hvernig og hvers vegna eru meðhöndluð í einu nánast óskiljanlegu hlaupi. 2) Sendibíllinn bilar. 3)Þegar hann er að leita að hjálp verður hópnum skipt upp og verður valinn burt einn af öðrum af hvaða skrímsli sem þeir hafa verið varaðir við.4)Þeir munu finna hús sem brjálæðingur býr í, hann mun fanga þá. 5) Í húsinu verður sími en hann virkar ekki, hann verður truflandi skreyttur, flöktandi neonljós, köngulær og maðkar. 6) Brjálæðingurinn mun grípa þá þegar þeir reyna að flýja í farartæki sem fer ekki í gang (hér átti háhraðaflugið að fara fram á dráttarvél). 7) Brjálæðingurinn verður að því er virðist drepinn aðeins til að koma aftur frá dauðum fyrir ódýran, veikburða hræðslu og verður síðan drepinn almennilega. 8)Aðeins stelpa verður eftir á lífi úr hópnum. 9)Það verður óþarfa snúningur í lokin. Bæta við þessa þætti nöktum sírenum (sem persónurnar virðast bregðast við á óvæntan hátt þrátt fyrir að allir sem sjá þær eiga að falla strax í losta) sem tæla og drepa unglingana, hálsinn rifinn út og líkin dreginn í tvennt og þú ert með eitthvað sem líkist draumamynd fyrir tólf ára stráka. Ég held að það sé rétt að segja að álit mitt á leikstjóranum og fyrri verkum hans er eins lítið og hægt er að vera en ég er ánægður að benda á að það eru nokkrir þættir sem eru skemmtilegir og eru mikil framför frá fyrri mynd hans, Darkhunters, sem er ein versta mynd sem ég hef séð. Stundum er kvikmyndatakan mjög góð, tónlistin og klippingin eru skör fyrir ofan fyrri myndir hans og nokkrar aðrar ódýrar hryllingsmyndir. Ég var hrifinn af því að heyra að það hafi náðst með þriðjungi af þeim peningum sem varið var í fyrri ódæðisverkið. Hins vegar er það versta við þessa mynd ekki að finna í meginmáli myndarinnar, hún er að lokum vægast sagt afvegaleiðandi ef tilgangslaus mynd sem hefur verið gerð aftur og aftur, en meðal DVD aukahlutanna. Ef þú leigir þessa mynd Ég hvet þig til að hlusta á ummæli leikstjórans, það er ótrúverðugt. Það er meira um þetta að segja en myndin sjálf. Einn yfirþyrmandi hluti athugasemdarinnar er fullyrðing leikstjórans um að myndin sé klisjukennd vegna þess að hún hafi verið fyrirfram ákveðin hugmynd. Hann segir að það sé vísvitandi tilraun til að nota allar klisjurnar og veltir því hreinlega fyrir sér hvort „fólk muni ná þessu“. Ég er hræddur um að segja að ef þetta á að vera snjallt kink og blikk að kvikmyndum fyrri tíma og tegundarklisjunum innan þeirra þá er þetta ekki nógu fyndið handrit, leikið í viðeigandi tón né leikstýrt með nógu stíl til að virka . Ef þessi mynd var gerð eftir pöntun leiðir það mig til að spyrja einnar spurningar; "Hvað var tilgangurinn?" Þetta er kvikmynd sem rennur bara beint inn í kanón slæmra hryllingsmynda, allar tilraunir til að gera eitthvað gáfulegt eða öðruvísi hafa ekki virkað. Næsti gullmoli er samtal um snobb í átt að stafrænu kvikmyndasniði. Þeir benda réttilega á að stafrænt sé oft samheiti yfir ódýrt og þægilegt í notkun. Besta augnablik samtalsins kemur þó þegar þeir harma þá staðreynd að þegar Michael Mann gerir kvikmynd í því formi er hann stimplaður sem hugsjónamaður. Hér þarf að gera einfaldan greinarmun; Mann er hæfileikaríkur leikstjóri sem mun nota sniðið til að passa sögu sína og stíl, Roberts er hryllingshakk sem notar það til að framleiða tegundarmyndir á neðri hillunni. Mér finnst munurinn augljós og samanburðurinn er ekki bara hrokafullur heldur óþarfur. Besta augnablikið er frátekið fyrir ummæli Roberts um fólk sem hefur gefið sér tíma til að rifja upp fyrri mynd hans. Þeir sem líkaði ekki við það eru alhæfðir sem „nördar“ og hann gengur jafnvel svo langt að nefna tiltekið fólk fyrir að hafa taug til að segja skoðun sína á spjallborðum sem hvetja þá til að gera einmitt það. Ég verð að viðurkenna að ég varð fyrir smá vonbrigðum með að gagnrýni mín á síðustu mynd hans var ekki nefnd til athlægis. Tímabandið gengur lengra þar sem hópurinn grínast með norska gagnrýnendur, heill með „fyndið“ hreim til að gefa í skyn að fólk frá Noregi myndi ekki þekkja góða kvikmynd einfaldlega vegna þess hvar það er fæddur. Eins og alltaf segja svona ummæli meira um þá sem segja þær en þær sem þeir eru að miða á, þær láta leikstjórann og vini hans líta út fyrir að vera fáfróðir. Pakkinn fylltist út með smekklegri mynd um hvernig sírenurnar voru gerðar. Róbert sver blindur í röddinni: „Ég vildi ekki gera kvikmynd sem var eins og Baywatch“ þar sem við sjáum prufuupptökur af topplausum og nöktum stúlkum hrolla um á jörðinni. Það er líka til dásamleg heimildarmynd um gerð Darkhunters þar sem Robert's segir að gagnrýnandi hafi haldið því fram að Forest sé „besta breska kvikmyndin í mörg ár“. Ég veit ekki hvern hann er að reyna að sannfæra. Á einum stað í athugasemdalaginu segir Robert's í gríni „Ég sé fólk sitja heima segja „þetta er ekki ótrúlegt, það er sh$t“ hann hefur ekki rangt fyrir sér.