Þrátt fyrir að sumar umsagnir séu áberandi lúkkar, fannst mér sagan algjörlega hrífandi og jafnvel þó að sumir gagnrýnendur hafi lýst ástarsögunni sem „Mills and Boon“, hvað svo? Það er gott að sjá hlýja og áhrifaríka sögu um raunverulega ást á þessum tortryggnu tímum. Margir í áhorfendahópnum voru að þefa og dunduðu augunum í leynd. Þú trúir því í raun og veru að hinar ungu Viktoríu og Albert séu ástríðufullar hvort af öðru, jafnvel þó að af pólitískum ástæðum hafi þetta verið skipulagt hjónaband. Mér fannst samt að Sir John Conroy, sem var örvæntingarfullur að stjórna drottningunni ungu, væri ef til vill of eins og illmenni í pantomime. Þar sem það er orðrómur um að hann hafi í raun verið, raunverulegur faðir Viktoríu (sem afleiðing af ástarsambandi við móður hennar, hertogaynjuna af Kent), hefði verið áhugavert að kanna þessa kenningu. Emily Blunt er algjörlega sannfærandi sem unga prinsessan, föst í kæfandi höllinni með hirðmenn og stjórnmálamenn til að hagræða henni. Hún lýsir á frábæran hátt persónuleikastyrkinn og ákveðnina sem að lokum gerði Viktoríu að mikilli Englandsdrottningu, sem dafnaði sem aldrei fyrr, á löngum valdatíma hennar. Ég trúi því að munnleg meðmæli muni tryggja frábæran árangur fyrir þessa skemmtilegustu og yndislegustu kvikmynd.