Það er fólk sem heldur því fram að þetta sé enn ein mexíkósk kvikmynd með „slæmt tungumál“ ofurofbeldi. Þeir hafa rétt fyrir sér, en meira en það er þessi mynd ákall um að skapa vitund um það sem við erum orðin. Hinn hræðilegi sannleikur er sár, eða leiðist þegar þú hefur þegar samþykkt hugmyndina um að lifa þriðja heiminum sem eina mögulega markmiðið. Eitt af því mikilvægasta við "Cero y van cuatro" er opið boð til djúpstæðrar umhugsunar um núverandi sjálfsmynd okkar. Er það það sem við erum öll? Er það allt sem við viljum vera? Ég er erlendis og áttaði mig á því hversu spillt er mexíkóska samfélagið þegar Tlahuac atvikið kom upp. Ég get samt ekki skilið áhorfendur sem verða vitni að fjöldamorði í útvarpi. Ég var næstum því að æla þegar ég sá sumar myndirnar. Það var hvorki Irak né Rúanda, bara pínulítið þorp nálægt Mexíkóborg þegar svívirðingar voru gerðar með eftirlátssemi fjölmiðla og stjórnvalda. Uppgerðin af svipuðum aðstæðum í þessari mynd hneykslaði mig djúpt. Hinar sögurnar voru góðar og lýsa öðrum aðstæðum spillingar, óheiðarleika, svika og ofbeldis, en ég tel "Tamales de Chivo" besta. Myndin er dýpri en sum "cabrón" og "pendejo" öskur. Þeir eru tilgangslausir miðað við gjörðir fólksins. Með nokkrum undantekningum eru þau öll fullkomin dæmi um mannlegt rusl. Rétt eins og í raunveruleikanum er heiðarleiki að verða meira undantekning en regla í okkar landi. Þar að auki er heiðarleiki aðeins verðlaunaður með kraftaverkum.