Frábærir leikarar, góð kvikmyndataka, mögulega áhugaverður söguþráður og það sem hefði átt að vera gott samtal. Ekkert annað er gott við þessa mynd. Kannski fannst rithöfundinum eða leikstjóranum að þeir gætu gert umhugsunarverða kvikmynd úr pirrandi persónum sem eru djúpar eins og kaffibolli. Innan 10 mínútna mislíkaði ég túlkun á Kim eftir Caroleen Feeney svo mikið að hún varð að truflun. Þó að Kim eigi að vera ósamúðarfull persóna er ég ekki viss um að ég hafi átt að vilja fremja líkamlegt ofbeldi á hana. Það fyrsta (af mörgum) furðulega sem gerist er að Wes (David Strathairn) fer úr „I am missing $50.00“ í „She stole 50$“ á um það bil 3 sekúndum. Það var alveg ósennilegt, þar sem hún (Kim) hafði aldrei aðgang að veskinu hans né var hún meistari vasaþjófur - það var einfaldlega engin skynsamleg ástæða til að gruna hana. Flestir hafa týnt/misstað peningum og gera ráð fyrir því að... við TAPIÐUM þeim. Sama á við um Kim síðar. Allt mjög óraunhæf hegðun í því sem á að vera (held ég) að líta á raunverulegt fólk. Persóna Kim þjáðist að minnsta kosti af tvískautaröskun. Wes átti við gríðarleg vandamál að stríða, Nancy var bara leiðinleg og Matt var blekking (sérstaklega varðandi tónlist). Ég slökkti reyndar á þessu um 2/3 hluta leiðarinnar. Hins vegar, til að skrifa réttmæta athugasemd, neyddi ég sjálfan mig til að snúa henni aftur við og vona að eitthvað kæmi saman í þessari mynd. Nei, því miður, þetta var samt slæmt. Gerðu það að marki að missa af þessu.