Sjaldgæf undantekning frá reglunni um að frábærar bókmenntir geri kvikmyndir sem valda vonbrigðum, falleg kveðja John Huston til lífsins og kvikmyndanna er nánast algjörlega trú frásögninni og anda smásögu James Joyce, blíð hugleiðing um ást, dauða og tíma sem birtist í atburðir í tólftukvöldsveislu í miðstétt Dublin um 1910. Þótt efnið kunni að virðast óvænlegt, tekst myndinni af vilja sínum til að segja söguna á eigin rólegu, að því er virðist ómarkviss forsendum, frekar en að þvinga fram hefðbundið kvikmyndaform af söguþræði. og dramatísk atvik á því. Aðeins einu sinni er röng tónn sleginn, þegar ungfrú Julia gamla (menntuð söngkona og tónlistarkennari sem á að hafa verið sprungin af aldri, ekki brotin) syngur svo illa að áhorfendur sprungu úr hlátri þegar ég sá þetta í bíó. Sem betur fer er stemning þögðrar og blíðrar depurðar endurreist á nægum tíma fyrir opinberunarstund hjónanna Gabriels og Grettu Conroy á hótelherbergi þegar snjór byrjar að falla fyrir utan. Þetta er sorgleg saga, býst ég við, en sú sem lætur þér líða betur, ekki blár. Sérstaklega mælt með sem stefnumótamynd - fyrir ástfangið fólk sem er ekki hrætt við að horfast í augu við sætleika og sorg lífsins.