Ég las nokkra dóma um þessa sjónvarpsmynd sem allir sögðu að myndin dróst of lengi og að þetta væri í rauninni bara tilkomumikil skemmtun. Ég er sammála því að myndin heldur kannski aðeins of lengi (2h30 hefði verið nóg...) en mér finnst hún svo sannarlega ekki vekja upp efnið. Víðtækur kraftagangur Jim Jones og hægfara niðurbrot yfir í geðsjúkdóma, ofsóknarbrjálæði og eiturlyfjaneyslu er aldrei meðhöndluð á voyeuristic hátt. Myndin tekur sinn tíma í að sýna hvernig Jones réð til fylgjenda (persóna Brenda Vaccaro og Brad Dourif eru áberandi í þeim efnum) en einnig að fylgjast með óhugnanlegri breytingu í skynjun Jones á raunveruleikanum. Það er óhugnanlegt að sjá jafnréttissinnaðan, vinstrisinnaðan og miskunnsaman predikara verða svona eyðileggjandi og grimman einræðisherra. Kannski kannar myndin ekki hvata Jones nægilega vel, sem getur gert alla þrautina stundum svolítið yfirborðskennda (gæti líka haft með ritskoðun að gera...) En dáleiðandi frammistaða Powers Boothe gerir þetta allt að veruleika. Ég þekki ekki smáatriðin í lífi hins raunverulega Jim Jones, en Boothe gerir vissulega skrímslið sem hann leikur trúverðugt og raunverulegt. Í myndinni eru margar sterkar senur, þar á meðal prédikunarrugl Jones, fundur Jones með föður Divine (merkilegur James Earl Jones), heimsókn þingmannsins Leo Ryan (Ned Beatty) til Guyana-búðanna og auðvitað sjálfsvígsvettvangurinn. Það er frekar drungalegt áhorfsmynd og Boothe er nokkuð stjórnandi á þessum síðustu augnablikum. Madge Sinclair skín í þessu atriði sem einn af þeim sem skyndilega efins, og það gera Veronica Cartwright (sem eiginkona Jones) og Brad Dourif líka, sérstaklega þegar tími þeirra kemur að drekka morðdrykkinn. Hið tiltölulega ró í lok þessa atriðis, smekkleg leikstjórn og andstæður fegurð náttúrunnar vinna í því að gera þessar myndir alveg ómögulegt að eyða úr huga manns. Truflandi hugleiðing um mannlegt eðli og veikleika þess. Þess virði að horfa á, þó ekki væri nema til að hafa í huga einn af sannarlega skelfilegum atburðum 20. aldar. Að láta það ekki endurtaka sig aftur. Eins og, kaldhæðnislega, áletrunin í herbúðum Jim Jones: "Þeir sem þekkja ekki fortíðina hljóta að endurtaka hana".