Ég reyndi. Ég reyndi virkilega að hugsa um eitthvað sem myndi verðskulda þetta hærra en tvö. Það er ekki það að ég „skilji það ekki“ -- ég er mikill aðdáandi asískrar kvikmyndagerðar. Sannleikurinn er sá að myndin er ungbarnaleg í smíðum, langdregin og sársaukafullt sundurlaus. Ég býst við að ef þú tilheyrir hugsunarskóla Alfred Hitchcock "Ekki segja þeim, sýna þeim," þá gætirðu reynt að meta þessa mynd. , en það væri samt erfitt fyrir þig. Í fyrsta lagi reynir The Terrorizers streymi-af-vitund í stíl Jean-Luc Godard og mistekst í þessu. Edward Yang virðist skilja grunnatriði tækninnar, en hann er mjög ófaglærður í því. (Kannski batnar hann með aldrinum; ég veit það ekki þar sem ég hef ekki prófað aðrar Yang myndir ennþá.) Aðalatriðið er að hann notar skort á "show, don't tell" sem er í raun aðeins til að trufla gönguna sögunnar. Vissulega fær hann nokkrar sjónrænt grípandi myndir, en þær draga ekki söguna saman, og þær hjálpa ekki til að gera hana betri. Auk þess er meginhugtakið á bak við straum-af-vitund og "sýna, ekki segja“ er að með réttum myndum, réttri dramatík, endurtekningu og þéttri fylgni mun áhorfandinn geta gert sínar eigin ályktanir; ekki að segja að þetta séu réttar ályktanir, en það er hægt að breyta þeim eftir því sem líður á söguna og hver leikstjóri ætti að kappkosta að hafa eitthvað af þessari tegund af samskiptum áhorfenda. Í þessu veldur Edward Yang miklum vonbrigðum. Áhorfandinn er stöðugt á jaðrinum. Það er engin ástæða til að láta draga sig inn, engin ástæða til að íhuga persónurnar eða hvatir þeirra, engin ástæða til að taka þátt í tilfinningalegum þáttum og í raun engin ástæða til að vera vakandi. Að lokum villist Yang í sögunni sem hann vill segja, ekki söguna sem myndin sjálf er að segja. List hans færist í eina átt, en eins og stór hundur sem hann ræður ekki við, er hann stöðugt að toga í forystuna, reyna að koma því aftur á þann farveg sem hann vill, ekki þann sem hann fylgir náttúrulega. Hrikalegasta dæmið um þetta er endirinn. Endirinn hefði í raun átt að eiga sér stað á því augnabliki sem eiginmaðurinn var opinberaður. Endalokin á bókinni sem kvikmyndin fjallar um, (og í framhaldi af því, hugsanlegur endir á myndinni) hefur þegar verið sagt okkur. Ef Yang hefði kosið að enda á þeim tímapunkti, þá hefði hann fengið mun kraftmeira verk og skilið áhorfandann eftir í óvissu -- er sagan eins og segir í bókinni, eða er "raunverulegur heimur" Yangs öðruvísi? Að biðja áhorfandann um að hugsa um þetta er sú tegund áhorfendasamskipta sem Yang þarf sársaukafullt á að halda. Þess í stað heldur hann áfram að segja söguna sem hann vill segja, þvingar eðlilega niðurstöðu í þágu hvers? Til þess eins að staldra við aðalpersónu -- þurftum við ekki að vita meira um hana yfirborðslega og Yang myndi ekki finna þörf á að segja okkur það ef hann hefði ekki gert hana að spón í stað þess að nenna að gera hana að grípandi og dýpri persónu til að byrja með. Af hverju annars lengir Yang og pínir myndina sína? Til að fá inn fleiri af þessum "sjónrænu handtökumyndum." Myndin þjáist sannarlega fyrir það. Það vill enda, það hefur niðurstöðu sem finnst eðlilegt og skilur áhorfandann órólegan, en í staðinn heldur Yang áfram. Í staðinn byggir Yang upp flókinn endi sem leiðir áhorfandann áfram, sem veldur því að hann spyr stöðugt "hvað svo?" Fyrsti endirinn, sá sem Yang hunsaði, var góður. Seinni endirinn, jæja, hugsun mín var "svo hvað, hverjum er ekki sama?", því það er ekki eins og það sé að kynna eitthvað sem hefur ekki verið sett fram í söguþráðinum þegar... heldur síðasta endirinn? Þetta var í raun tímasóun. Ekki aðeins gerði „raunverulegi“ endirinn mig óvirkan, heldur fannst mér þetta líka vera móðgun við það sem sagan hefði getað verið. Yang fórnaði mögulega góðri sögu fyrir tyggjó-melankólíu-noir-litaða niðurstöðuna sem hann hafði haldið á lofti allan tímann. Síðasta vandamál mitt með myndina hefur ekkert með myndina sjálfa að gera, heldur frekar eftirvinnslu hennar. Subbing (ef þú sérð það subbed) er hræðilegt. Langar setningar standa uppi í eina eða tvær sekúndur á meðan stuttar standa allt of lengi. Einnig, þar sem Yang breytir fljótt myndum, eru textarnir fjarlægðir af skjánum. Þetta er eitt af þessum sjaldgæfu tilfellum þar sem textar ættu að geta haldist á skjánum þótt myndin hafi breyst, því það er ekki mikill samskiptagluggi í gangi samt.