"Man of the Year" segir frá Tom Dobbs (Robin Williams) pólitískum grínista (eins og Jon Stewart eða Stephen Colbert) sem hefur sinn eigin sjónvarpsþátt. Í þættinum sínum talar hann um alls kyns hluti en aðaláherslan hans eru pólitísk málefni sem hann hefur miklar skoðanir á. Dag einn í þættinum sínum kemur aðdáandi áhorfenda upp þeirri hugmynd að Dobbs ætti að bjóða sig fram til forseta Bandaríkjanna. Eftir að sá þáttur var sýndur flykktust milljónir á vefinn til að búa til ýmsar undirskriftir og tjá skoðanir sínar á því hvers vegna Dobbs myndi gera frábæran forsetaframbjóðanda fyrir Bandaríkin. Nokkrum vikum síðar ákveður Dobbs að bjóða sig fram til forseta og neðar og sjá, vinnur kosningarnar. Allt virðist ganga eins og til var ætlast þar til kona að nafni Eleanor Green (Laura Linney) birtist og byrjar að deila um stöðu hans. Fyndinn en þó alvarlegur pólitískur spennumynd kemur í kjölfarið Maður sem gengur inn í þessa mynd og býst við að sjá heilalausa gamanmynd verða örugglega fyrir vonbrigðum. Ég velti því alltaf fyrir mér hvernig sumir eru kvikmyndamarkaðsmenn þegar ég sé hversu villandi markaðsherferðir þeirra. „Maður ársins“ er frábært dæmi um slæma og villandi markaðssetningu, því allt frá plakatinu, til stiklu til netauglýsinga gerir þessa mynd eins og gamanmynd. Ég verð satt að segja að um það bil 1/3 af myndinni er fyndinn á meðan restin af henni spilar upp sem pólitísk spennumynd sem færir góð rök og leyfir áhorfendum að hugsa. Ég velti því svolítið fyrir mér í þessu tilfelli hvort markaðssetningin hafi verið gerð viljandi þar sem þessi mynd tekur á frekar alvarlegum málum á milli grínþátta. En nóg um markaðssetningu, snúum okkur að myndinni sjálfri. Mér líkaði mjög við "Man of the Year" þó ég hafi búist við að sjá gamanmynd í stað alvarlegrar myndar. Eitt af því mörgu sem ég ætla að gefa þessari mynd heiður fyrir er að myndin stendur sig ágætlega í því að skipta á milli gríns og dramas þó að hún virðist í fyrstu svolítið óþægileg. Ég held í raun og veru að eftir að þú áttar þig á því að myndin verði meira pólitísk spennumynd en gamanmynd þá verður þú sátt við hana. Sumir mega ekki vegna þess að þeir eru leiddir til að trúa því að þeir séu að sjá gamanmynd og skilji ekki hvað þessi mynd er að reyna að segja í lokin en fyrir þetta fólk geta þeir kennt markaðsfólkinu um að hafa ekki auglýst þessa mynd rétt." Ár“ talar um margt og virðist hafa mjög sterka skoðun. Þegar Tom Dobbs talar er hann að segja hluti sem þarf að segja og snýst ekki um að hylja þá með sælgæti. Ég held líka að allt pólitískt undirspil, á meðan flestir gagnrýnendur segja að myndin hafi sært myndina sennilega aftur vegna villandi markaðssetningar, hafi verið mjög góður. Hugmyndin um tölvuvæðingu atkvæðagreiðslu hefur verið varpað á loft á undanförnum árum og með öllum þeim vandamálum sem tölvur eiga við vandamálið sem fjallað er um í þessari mynd gæti vafalaust verið raunhæft. Einnig er tekið á stjórninni sem stór fyrirtæki hafa á atkvæðagreiðslunni. Hvað leiklist varðar, þá held ég að allir sem taka þátt hafi staðið sig vel. Robin Williams fékk tækifæri til að vera fyndinn en þó alvarlegur á sama tíma með því að leika Tom Dobbs. Sumir segja að Williams hafi verið ofboðslega velkominn sem grínisti en mér persónulega finnst hann samt fyndinn og hann er góður alvöru leikari. Þetta er þó líklega eitt af fáum tilfellum sem við fáum að sjá hann fara fram og til baka frá alvarlegu til fyndna og mér finnst það virka vel. Það er líka gaman að sjá Lewis Black leika í ágætis mynd. Aftur líkar mér við Black þegar hann kemur fram í "The Daily Show" og stendur sig þó flestar myndirnar sem hann hefur verið í voru hræðilegar. Þetta var góð mynd fyrir hann því ég held að stjórnmálaskoðanir hans falli vel að sögunni sem leikstjórinn Barry Levinson var að reyna að koma á framfæri. Laura Linney er fín viðbót við leikarahópinn og sannar enn og aftur að hún er mjög góð leikkona og loks standa Christopher Walken og Jeff Goldblum báðir mjög gott starf eins og alltaf með hlutverkin í hendur þeim "Man of the Year" var skrifað. og leikstýrt af Barry Levinson, manninum sem hefur fært okkur myndir eins og "Rain Man", "Good Morning Vietnam" og "Wag the Dog". Levinson stendur sig vel að skrifa myndina og leikstýra henni. Eins og ég sagði þá veit ég að margir gagnrýnendur voru ekki hrifnir af öllum pólitískum spennuþáttum myndarinnar en mér fannst hún passa vel inn. Það var reyndar gaman að horfa á almenna mynd sem gerði mér kleift að hugsa og hlæja á sama tíma. Barry Levinson stóð sig vel með þessa mynd. Að lokum skaltu ekki fara inn í þessa mynd og búast við að sjá myndina sem auglýsingarnar eru að selja þér. Það hlær að vísu en á sama tíma leikur það meira sem pólitískt drama. Það er ekki eins heimskulegt eða kjánalegt og markaðsherferðin fær þig til að trúa. Mér fannst mjög gaman að þessi mynd að þessi mynd var ekki dæmigerð Hollywood mynd. Þetta reyndi að vera gamanmynd og alvarlegt drama á sama tíma og virkaði að minnsta kosti fyrir mig. Mér líkar við þá staðreynd að myndin var ekki í rauninni að draga úr neinum af þeim málum sem hún fjallaði um né hafði hún dæmigerðan Hollywood endi. Ég var að reyna að hringja í lokin frá byrjun en furðulegt að það endaði ekki eins og ég hélt sem gladdi mig. Þetta er kvikmynd sem mun fá þig til að hlæja en leyfa þér nokkrum mínútum síðar að hugsa og velta fyrir þér hvað sé að fara að gerast næst. Ég held að þetta sé góð mynd sem verður fyrir skaða af slæmri markaðssetningu.