Ég horfði á þessa mynd í leikhúsinu í Edinbourgh ásamt 3 öðrum Bandaríkjamönnum og vini okkar frá Manchester og við héldum öll að þetta væri tímasóun. Við hefðum miklu frekar viljað eyða klukkutíma í viðbót til að horfa á óþægilega umræðu um Star wars III sem var að spila í salnum en allt þetta. Byrjaði á einum versta brandara sem ég hef séð skuldbundinn til selluloids á hvíta tjaldinu, það tók ekki af skarið. í gegnum myndina fengum við á tilfinninguna að brandararnir væru bara að reyna of mikið, höfundarnir hugsuðu um uppsetninguna svo mikið að maður sá brandarann ​​koma 2 mínútum áður, svo þegar hann kom var hann svo daufur að maður gat ekki einu sinni brosað ; Ég nefni gíraffann ásamt sem gott dæmi. Söguþráðurinn sjálfur vekur áhugaverðar hugsanir í huga mér, sem skemmtu mér miklu meira en það sem var að gerast á skjánum. Ég held að það hefði verið hægt að gera miklu meira með það sjónarhorn (tveir ólíkir heimar, upplifun persónanna úr fiski úr vatni, ruglingurinn og undrunin þegar fólk reynir að skilja og greina persónurnar og höfundana frá hvor öðrum. ) En of miklum tíma er sóað í að ýta þessu sársaukafulla plotti til enda með eins miklu 'furðulega' og 'gúffi' og manneskjan getur. Og að segja að persónur 16. aldar sýni einhverja aukahæfileika frá rithöfundunum er móðgun við gáfaða rithöfunda og klippara sem hugsanlega hefðu getað gert þessa mynd að verðugri 40 mínútna eftirhugsun; en nei, þetta er pyntingarmynd í fullri lengd af ófyndni. Þegar við vorum að yfirgefa leikhúsið, sem hafði MJÖG lítið hlegið inni í því, heyrði ég unga hippa raf-áreksturinn breska parið fyrir aftan mig segja "Þetta var frekar gott var það ekki. Maður vissi aldrei hvað væri í vændum." Og stelpan svaraði "já, alveg óvart." og það var það. Ef þetta er það sem er ætlað að koma Bretum frá því að horfa á gamanmynd: enginn hlátur í 90 mínútur heldur smá samskipti milli tveggja elskhuga í lokin, þá tókst þessi mynd. En ég hef meiri trú á bresku lífi en það. Ég hef ekki hlegið jafn mikið að gamanmynd síðan American Pie II.