Miðað við titilinn dregur þetta fyrsta framhald af KVARTETTI (1948) augljóslega úr fjölda W. Somerset Maugham-sagna sem mynda myndina. Höfundur mætir enn til að kynna þættina, en það er enginn eftirmála að þessu sinni; við the vegur, á meðan handrit upprunalega samþættarins gaf R.C. Sýslumaður, hér gaf Maugham sjálfur líka hönd í aðlögunina, sem og Noel Langley (þó óljóst sé hvort þeir hafi lagt einn þátt hvor eða unnið í sameiningu). Eins og búast má við hefur mikið af áhöfn QUARTET verið haldið í seinni hlutann – þó þetta nái einnig til að minnsta kosti þriggja leikara, þ.e. Naunton Wayne, Wilfrid Hyde-White og Felix Aylmer (þeir síðustu tveir voru með bitahluti í leikritinu). þáttur úr KVARTETTINU sem ber yfirskriftina „The Colonel's Lady“). Þó að TRIO komi að lokum í ljós sem minna afrek en forveri hans (örlítið í ójafnvægi vegna þriðju sögunnar sem tekur meira en helming sýningartímans), er það samt gert af fyllstu varkárni, leikið af ástríðu af stjörnu leikara og er mjög skemmtilegt. „The Verger“ segir frá kirkjuverði (James Hayter) – sem sagan heitir öðru orði – sem hefur verið rekinn eftir 17 ára starf af nýja sóknarprestinum (Michael Hordern) einfaldlega vegna þess að hann er ólæs. Frekar en að hvíla sig á laurunum, þrátt fyrir aldur, tekur hann sér ekki aðeins eiginkonu (leigjanda hans, sem leikin er af Kathleen Harrison) heldur opnar hann tóbaksverslun sem er beitt á langan veg þar sem engin slík þjónusta er í boði - og með viðskiptum blómstrar, þetta er þróað í heila keðju. Síðasta atriðið sér hann því í heimsókn til bankastjórans Felix Aylmer, sem er ekki aðeins hissa á að heyra af skorti á menntun Hayters, heldur er hann beðinn um að spyrja hann hver önnur áhugamál hans hafi verið - sem auðmenn (og virtir) tóbakssali svarar, með nokkurri kaldhæðni, að hann hafi þá köllun að vera verger! Seinni þátturinn, „Mr. Know-All“, er stysta en kannski líka mest aðlaðandi: sjóferð er algjörlega umkringd af óþolandi nærveru ungum ungum manni (Nigel Patrick), breskum þrátt fyrir útlenskt nafn hans Kelada, sem segist vera yfirvald um nánast öll efni undir sólinni. Naunton Wayne og Wilfrid Hyde-White eru tveir farþegarnir sem þurfa að þola hann hvað mest – sá síðarnefndi vegna þess að hann deilir farþegarými með manninum og sá fyrrnefndi í ljósi þess að Patrick hefur veitt fallegri konu sinni (Anne Crawford) athygli. Á meðan á skrautlegu partýi stendur, ákveða farþegarnir hins vegar að framfylgja „hefnd“ sinni á Kelada með því að láta einn þeirra herma eftir sér (grín sem hann kann náttúrulega ekki að meta)!; samt, það er hér sem hann reynir að sýna ágætis hlið á persónu sinni - sagt af Crawford að hálsmenið sem hún er með sé eftirlíking, skorar Wayne á Patrick að nefna verð þess ... en sá síðarnefndi gerir sér strax grein fyrir að þetta er ósvikin grein og að þetta myndi skerða stöðu Crawfords ef hann myndi segja frá, þannig að Kelada leyfir sér að gera grín að sjálfum sér opinberlega frekar en að afhjúpa þá staðreynd að konan eigi líklega leynilegan aðdáanda! Eins og einnig má ráða af titlinum, fjallar „Grænastofa“ um ótal sjúklinga á slíkum stað – rekið af Andre' Morell; söguhetjan er nýr nemi, Roland Culver, sem fylgist með þráhyggju eftir hinum ýmsu atvikum. Frásögnin dregur reyndar sérstaklega fram þrjá aðskilda þætti söguþráðs – einn fyndinn („deilan“ milli tveggja aldraða Skota sem lengi hafa verið búsettir á heilsuhæli, leikinn af Finlay Currie og John Laurie), einn melódramatískan (villulegt samband óánægðs sjúklings Raymond Huntley og langlyndi en dygga eiginkona Betty Ann Davies) og einn bitursætan (rómantíkin milli barnalegs en heillandi Jean Simmons og snjallsímans Michael Rennie sem þrátt fyrir að hafa nokkurn veginn allt á móti sér þar á meðal þá staðreynd að Morell hefur greint Simmons sem „lífeyrisþegi“ á meðan Rennie á aðeins nokkur ár eftir, leiðir hjónin að altarinu).