Paul Lukas lék rússneskan menntamann sem lifir sem þjónn í "Grand Slam" í leikstjórn William Dieterle (1933). Þetta er furðu fyndin ádeila á uppbyggingu frægðarfólks. Þjónninn og hattatékka stúlkan á rússneska veitingastaðnum sem Loretta Young leikur verða ástvinir Ameríku sem bridgefélagar sem ekki rífast. Með hjálp blaðamannsins og draugarithöfundarins 'Speed' McCann (hinn dásamlega dauðvona Frank McHugh) verða þær gangandi auglýsingar fyrir "Stanislavsky kerfið", "kerfi" til að bjóða hvað sem manni finnst (þar sem tilboð eru ekki skynsamleg, er engin grundvöllur fyrir ásakanir um heimsku sína).Einvígi við brúargúrúinn Cedric Van Dorn sem er á flótta (hljómar nálægt Goren, ekki satt? og mig grunar að valið á nafni persónunnar "Stanislavsky" hafi líka verið skelfing í annars konar kerfi), uppblásinn -upp charlatan, sem Ferdinand Gottschalk leikur mjög vel, er útvarpað á útvarpsstöðvum víðsvegar um Ameríku eins og verðlaunabardagi af Roscoe Karns (annar frábær hraðmælandi teiknimyndaleikari frá 1930). , þó áhorfendur séu fyrir ofan þá, ólíkt hnefaleika "hringjum." Fjölbreytt úrval bandarískra tegunda er fordæmi fyrir gamanmyndir Preston Sturges, þó fyrir framleiðendur fræga fólksins, kallar "Grand Slam" mest á tvær betri kvikmyndir úr sömu (forkóða ) tímabil þar sem Lee Tracy lék hraðatalandi almannavarnarmenn: „Hálfnaktinn sannleikur“ og „Bombshell“ en „Grand Slam“ á sér stað, sérstaklega fyrir alla sem hafa spilað bridge með alvarlegum pointcounters. Loretta Young var þegar fatahestur. (Fyrir mér virðist andlit hennar líka dálítið langt og hestakennt. Hugmyndin um fegurð annars tímabils, býst ég við...) Myndin fellur því miður allt annað en Glenda Farrell, sem leikur gleymsku kærustu McHughs.