Það er lykilþáttur í kvikmynd sem Jobson virðist hafa gleymt - hún hefur þann eiginleika að segja sögu með því að sýna þér hana. Þú þarft ekki að segja áhorfendum hvað þeir eigi að hugsa, því þeir munu sjá það. Aðgerðin hér er í bland við einhverja þungbærustu frásögn sem sleppt hefur verið úr læðingi á grunlausum almenningi - fjólubláum prósa hins viðkvæma fimmta fyrrum. Og það ætti að vera óþarfi því þeir eru fínir leikhópar hér og fallega samið og skotið myndefni. Kannski fannst Jobbo að grunnsagan þyrfti smá stuðning. Og hann kann að hafa haft rétt fyrir sér, það skortir grunn trúverðugleika: Edinborg á áttunda áratugnum var ekki beint full af fallegum gáfulegum stúlkum með hneigð fyrir Velvet Underground og mjúkan blett fyrir félagslegan sósíópat. Allt frá of snyrtilegum og nýrri útlitsfötum sem persónan klæðist til þorskvitsmunahyggjunnar sem reynir að tengja þetta allt saman, þetta er allt of tilgerðarlegt fyrir minn smekk.