Þú getur lesið alls kyns tilvísanir inn í heim Idiocracy. Framúrstefnulegur heimur byggður af ofdekruðum, sjálfumglaðum vitleysingum sem eru mataðir með skeið af tækni liðins tíma: þessi hugmynd á sér fordæmi í „The Time Machine“ eftir H.G. Wells og „Brave New World“ eftir Aldous Huxley ásamt öðrum háðsádeilum. Í myndinni útskýrir sögumaður hraða niðurbrot mannkyns á fimm hundruð árum, en fyllir ekki upp í eyðurnar um hvaðan öll framúrstefnuleg tækni kom á meðan. Mest af gagnrýninni á þessa mjög skemmtilegu (og fyndnu) mynd virðist umlykja þessa aðgerðaleysi og kvörtunin sem fylgir því að heimurinn sé ekki „raunsær“. Eins og "raunsæi" hafi einhvern tíma verið nauðsynlegur eiginleiki ádeilu. Er "Brasilía" raunhæft? Hvað með "Futurama" eða "Transmetropolitan"? Djöfull, hvað með "Gulliver's Travels"? Ég hélt ekki. "Idiocracy", þó að það sé kannski ekki eins markvisst og það besta í tegundinni, hittir á sömu nóturnar og gerir það yfirleitt með góðum árangri. Að auki fannst mér framúrstefnuleg tækni ekki vera vandamál. Það er frekar auðvelt að átta sig á því að Mike Judge er að hæðast að núverandi þróun í átt að sjálfvirkni og einföldum vöruviðmótum, svo að jafnvel algjörir hálfvitar geti notað þau. Eins og í "Brave New World" virðist samfélagið í myndinni hafa náð sjálfvirkri sjálfsbjargarviðleitni á einhverjum tímapunkti í fortíðinni (að því er virðist búið til af "snjöllu fólki" sem nú er útdautt til að friða sífellt heimskari íbúa ), sem gerir afganginn af mannkyninu frjálst að láta undan öllum verstu, mest eigingjarnustu hvötunum sem þeir geta komið upp og verða enn heimskari. Myndin gerist bara á síðasta andataki mannkynsins þar sem allt fer að falla í sundur fyrir fullt og allt. Það gæti samt verið „óraunsætt“, en ef svo er, þá er þetta ótrúlega vel framsett tegund óraunsæis. Heimska fólkið tekur auðvitað mestan hluta skjátímans, en það eru bara fórnarlömbin -- þau vita það ekki eitthvað betra. Mike Judge bjargar raunverulegu hatri sínu á gáfaða fólkinu við völd sem er dáið þegar myndin hefst, en eru mjög lifandi núna, á 21. öldinni. Fólki líkar við vísindamenn sem elta „hárvöxt og langvarandi stinningu“ af engri annarri ástæðu en þeirri möguleika að þeir græði á snákaolíumeðferðum sínum. Fólki líkar við stjórnmálamenn sem láta fyrirtæki einfaldlega kaupa FDA og FCC. Fólk eins og fjölmiðlastjórar og yuppie-stógarnir þeirra sem stuðla að heimsku -- sem gera eyðileggingu allrar menningar, siðferðis og heilsu kleift að græða fljótt. Eftir allt saman, hverjum er í raun um að kenna, Morlocks eða Eloi? Paris Hiltons heimsins, eða snilldar stjórnendur og auglýsendur sem settu hana í sjónvarpið og lækkuðu menningarstaðla okkar nógu mikið til að skilja hana eftir þar? Þetta er þó allt óbeint í "Idiocracy". Lína hér, vísbending þar (vitni að bráðfyndin bílalækninum sem bókstaflega sinnir öllu starfi í heilbrigðiskerfinu). Þetta er einn af fáum þáttum myndarinnar sem EKKI er slegið í jörðina af óþarfa sögumanni. Það er bara til staðar fyrir áhorfandann að taka upp, eða ekki, en þetta er eitt áhugaverðasta stefið í kvikmynd sem er miklu snjallari en nokkur önnur gamanmynd ársins. Það er leitt að svo margir skuli yfirgefa myndina og halda að hún sé bara afsökun að sýna afturenda prumpa og fólk er slegið í nára. Ekki það að það efni sé ekki fyndið líka, og kannski ER það smá pæling. En í "Idiocracy" er þetta bara ekki eins einfalt og það virðist.