Sálfræði þessarar myndar er mjög skrítin að reyna að átta sig á. Hún er oft talin vera and-RPG kvikmynd, en hún er í raun ekki svo einföld. Hér koma augljósar mótsagnir sem fá mig til að velta því fyrir mér hvað (ef eitthvað) þeir eru að reyna að segja um leikjaspilun. Þær kynna allar persónur heimilislífsins af erfiði með kynningu, allar eiga þær foreldra sem eru fráskildir, alkóhólistar og algerlega úr sambandi við líf sitt nema í þau skipti sem þeir þrýsta harkalega á þá að ná árangri. Tom Hanks er eflaust verst settur, nýbúinn að fara út úr öðrum skóla og eiga enn við bróður sem hvarf og gæti verið dáinn. Þess er getið nokkrum sinnum að þeir spili leikinn til að vinna í gegnum vandamál í raunverulegu lífi sínu. Og vissulega, í lokin, þegar þeir fara að hitta Robbie (Hanks), eru þeir allir ánægðir og vel stilltir, hefja fullorðinsferil sinn, vandamál leyst, leikir lagðir í burtu (Daniel vill ekki einu sinni hanna tölvu leiki lengur), og jafnvel móðir Robbie, sem hefur verið stöðugt drukkin og óánægð, er skyndilega Hamingjusamur heimilisfaðir, lítur fersk og björt út og raðar blómum. Jú, JJ ákveður skyndilega (og nokkuð hress að því er virðist) að fremja sjálfsmorð, en ástæðan virðist algjörlega vera vegna þess að hann er einmana stráksnillingur sem getur ekki fengið stefnumót, en ekki vegna þess að karakterinn hans deyr, eins og í hinum fræga Jack Chick smárit (sem gerist eftir á, og það virðist næstum eins og hann geri það viljandi svo hann geti endað leik Daniels og fengið alla til að koma að leika sinn. Reyndar virðast möguleikarnir á lifandi hlutverkaleik í hellunum vera eina hlutur sem bjargar honum frá því að drepa sjálfan sig!) Og í því sem gæti verið svalasta taflasenan í allri myndinni, lítur Kate mjög aðlaðandi út í keðjupósti, horfir beint í myndavélina og segir eitthvað eins og: „Skelfilegustu skrímslin eru þau sem eru í okkar eigin huga." Stærsti fantasíuþátturinn í þessari mynd eru ránarnir tveir sem fara framhjá ríku parinu svo þau geti rænt töfrabaununum sínum frá óhreinum, heimilislausa gaurnum. Endurtekið þemað („The Way We Were“ fyrir níunda áratuginn) gæti hafa verið átakanlegt í lokin, en sem leið til að hefja kvikmynd er beinlínis niðurdrepandi og virðist ekki eiga heima. Og fyrir eina síðasta leyndardóm, hetjan okkar, klædd fullum Pardu-skrúða, fær geðrofsfrí, verður algjörlega persóna hans og leggur af stað í leit sína, svo auðvitað er það fyrsta sem hann gerir að breyta í 20 aldar götuföt. Svo kannski er myndin rökþrota, en ég býst við að hún fjalli um óskynsamlegt efni. Í þá daga var litið á hring af krökkum með teninga og blýanta sem spilla og hugsanlega andsetu, og þú gætir orðið geðveikur ef þeir töluðu um þig. Ofsóknaræði gegn leikjum er nokkurn veginn dregið saman í fyrstu atriðinu, þar sem blaðamaðurinn spyr lögguna hvað sé í gangi, löggan segir að krakkar hafi týnt í göngunum og það sé möguleiki á að Mazes and Monsters hafi einhvern veginn þátt. Blaðamaðurinn viðurkennir að vera óljóst kunnugur leiknum (þótt hann leyfi börnum sínum að spila hann), snýr sér svo að myndavélinni og spólar af sér fágað gamni sem kennir leiknum um allt og viðurkennir enga möguleika á annarri skýringu. Að lokum er þetta ekkert meistaraverk, heldur áhugavert eins og sjónvarpsmyndir eru gerðar fyrir.