Þetta virðist vera ein af minna þekktum myndum Noel Coward og það er auðvelt að skilja hvers vegna. Ef hún er tekin á nafn er þetta ekki slæm mynd, en það er ekkert voðalega gott við hana heldur. Það gerist alls ekki mikið á meðan á myndinni stendur, þetta er einfaldlega sagan af misheppnuðu sambandi Chris og Leonoru og viðbrögð Barböru við því. Það eina sem heldur myndinni áhugaverðri er sú staðreynd að við vitum nú þegar að hún á eftir að enda illa af einni eða annarri ástæðu, vegna fyrsta atriðisins. Einkennilega eru mörg fullkomin tækifæri í sögunni til átaka og samt er ekkert þeirra nýtt. Það hefði til dæmis verið miklu áhugaverðara og trúverðugra ef Barbara hefði lent í baráttu við Leonoru, en í staðinn héldu þær tvær í góðu sambandi alla myndina. Hugmyndin um að Barbara hefði verið svikin af vini sínum var alls ekki kannað - í raun virtist hún ekki einu sinni finnast hún svikin af eiginmanni sínum; hún hvetur hann meira að segja til að fara í frí með Leonóru. Að sama skapi eru tveir ritarar Chris á æfingu hans, Susan Birch og Tim Verney, sem einnig eru nánir vinir bæði Chris og Barböru, aldrei neyddir til að taka afstöðu. Reyndar forðast Tim átök með því að segja Chris að hann sé hræðilega hrifinn af bæði honum og Barböru. Þrátt fyrir undarlega skort á átökum er stærsti gallinn í myndinni sú staðreynd að okkur er alveg sama hvort Chris endar með Leonoru eða Barböru. Persónuleiki kvennanna tveggja er hvort sem er óaðskiljanlegur svo við vitum ekki hvor þeirra tveggja er betur til þess fallin að vera með Chris, og fyrir utan þetta gefur leyfissemi Barböru það til kynna að henni sé varla sama um framhjáhaldið hvort sem er. Ennfremur fannst mér samband Chris og Leonoru nokkuð ósannfærandi. Ég get horft framhjá þeim fáránlega stutta tímaramma sem þau falla fyrir hvort öðru vegna þess að það er svo algengt í kvikmyndum þessa tíma, en jafnvel þá virtist sambandið grunnt. Persóna Coward var of ströng og tortryggin til að vera viðfangsefni Leonóru. Hann minnir mig á félagslega óhæfa snillinginn Sir Earnest Pease úr myndinni "Very Important Person" - ég er viss um að þeir tveir hefðu náð vel saman. Kuldinn og sparnaður Chris gerði það að verkum að ást hans á Leonoru virtist óeinlæg. Ég held að Coward hefði átt að sitja þennan og gefa yngri manni sinn hlut - eins og það er, var ég stöðugt að velta því fyrir mér hvað þessi unga fegurð sæi í svona dapurlegum, að mestu tilfinningalausum, sköllóttum miðaldra manni. Þrátt fyrir alla gagnrýni mína tekst myndin samt að vera áhugaverð – bara ekkert sérstaklega sannfærandi. Sú staðreynd að engin persónanna er sérstaklega vel þróuð gefur þeim dularfullan eðlis, sem er nokkuð forvitnilegt. The Astonished Heart er vissulega þess virði að horfa á, en það er gallað kvikmyndaverk.