Í fyrsta lagi fannst mér það óþægilegt af þeim að segja í heimildunum að sagan og handritið væri eftir Preston Sturges. Sturges var einn af betri handritshöfundum Hollywood þar til hæfileikar hans dofnuðu og hann hætti störfum. Hins vegar var þetta ekki Preston Sturges, það var Preston Sturges, Jr. Sagan var í meginatriðum byggð á smásögu Robert Louis Stevenson "The Bottle Imp". Góður maður kemst yfir illt hlut sem mun veita honum hvaða ósk sem er en mun að lokum dæma hann til helvítis. Það er í lagi. Enginn sagði að handritshöfundar yrðu að vera frumlegir. Leikararnir eru almennt nokkuð hæfir miðað við miðlungs skrifin sem þeir þurftu að þýða á skjáinn. Stærsta kvörtunin mín kemur með endalokunum. Hetjan telur sig hafa fundið leið út úr vandræðum sínum en reynir að leysa vandamálið á nokkuð annan hátt til að reyna að bjarga saklausum manni. Í fyrstu virðist þetta hafa virkað en í samræmi við kóðann í nútíma hryllingsmyndinni finnst þeim að þeir verði að leggja fram eina hrollvekju í síðasta lagi í lok myndarinnar. Þetta er heimskuleg samþykkt. Eldri hryllingsmyndirnar náðu vel saman við að leyfa kappanum að sigra í lokin. Það er ekkert athugavert við að hið góða sigri hið illa, sama hvað núverandi uppskera kvikmyndagerðarmanna virðist halda. Þú getur gefið áhorfendum góða heilsufælni og samt látið þá líða vel í lokin. Reyndar finnst mér það æskilegt.