Ég er sammála því sem svo margir aðrir hafa sagt um grunnt og móðgandi eðli þessarar myndar á kynþáttafordómum. Það kemur mér á óvart að svo margir virðast hafa látið blekkjast af tilgerðarleysi hennar. Mig langar að tjá mig um Matt Dillon persónuna sem dæmi um það sem er mest pirrandi við þessa mynd. Hér höfum við mann sem – andstætt undirliggjandi skilaboðum myndarinnar um að „við erum öll LÍTIÐ rasistar“ – nauðgar konu á almannafæri, niðurlægir eiginmann hennar grimmilega og hvetur hann vísvitandi til að gera ráðstafanir sem veit, mun leiða til handtöku hans eða jafnvel dauða. Hann gerir þetta allt eftir að hafa dregið hjónin yfir án lagalegra ástæðna heldur vegna þess að eins og við skiljum eru þau svört og auðug og hann er særður lítill drengur sem er nú lögreglan og getur því gert eins og hann vill. Þessi hegðun er ekki LÍTIÐ rasisti. Þessi hegðun er vond. Það truflar mig að þessi öfga kynþáttafordómar sé haldið uppi við hliðina á hegðun annarrar persónu - að útskúfa ofsóknarkenndar staðalmyndir hennar um ofbeldi í glæpum - til að sýna fram á að allir eru LÍTIÐ rasistar. Seinna fáum við skeið að borða um gamla fátæka pabba Dillon og hvernig svart fólk keyrði hann inn í fátæka húsið. Á þetta að útskýra, eða það sem verra er, afsaka þessa hegðun? Og er persónu Dillons ætlað að frelsa sjálfan sig með því að fremja þá algerlega áhugalausa og ótrúlega, hlægilega tilviljunarkenndu athöfn að bjarga konunni sem hann beitti kynferðisofbeldi kvöldið áður? Vinsamlegast. Sú staðreynd að svo margir virðast finna fyrir einhvers konar sjálfsánægju aðdáun á þessari mynd veldur því að ég er sorgmæddur yfir því hversu grunnur skilningur okkar á kynþáttafordómum er, og augljóst skortur okkar á skuldbindingu til að fordæma og binda enda á hana.