Þessi skapmikla, hrollvekjandi hryllingsleikur byrjar á kastala efst á kletti með útsýni yfir hafið, frábært umhverfi, þar sem vampýruleggjaður flýgur inn og læðist að sofandi lækni (Onslow Stevens). Leðurblakan breytist í mann þekktur sem Baron Latos, í raun Drakúla greifi (John Carradine). Hann leitar aðstoðar læknis Edelmann til að lækna hann af vampíruskapnum. Að lokum vill góður læknir líka hjálpa hjúkrunarfræðingnum sínum (Jane Adams), Úlfmanninum (Lon Chaney) og skrímsli Frankensteins (Glenn Strange). En brögð Drakúla menga blóð læknisins og hann verður sjálfur Jekyll/Hyde vampíra. Þetta er nokkru betra en „House of Frankenstein“ árið áður, sem er minna þáttaröð og meira spennandi sjónrænt. Það er draugalegt atriði þar sem Dracula reynir að lokka seinni hjúkrunarkonuna (Martha O'Driscoll) inn í heiminn sinn, þar sem hún spilar upphaflega „Moonlight Sonata“ á píanó, sem fljótlega víkur fyrir skelfilegri tónlist. Leikstjórinn Erle Kenton notar expressjóníska skugga og skelfilega tónlist til að ramma inn margar seríur, þar á meðal dásamlega klippingarröð sem stúdíóið notaði oft í hryllingsþáttum sínum. Tveir flytjendur eru eftirtektarverðir: Stevens, með sína frábæru rödd, er í fyrstu samúðarfullur, síðan sannfærandi ógnandi. Adams, fallegt andlit hennar í ógnvekjandi andstæðu við brenglaðan líkama hennar, sýnir mikla vorkunn og samúð. Þetta endar allt í slam-bang hápunkti, dæmigerð fyrir Universal hryllingi 1940, svolítið snögglega, með myndefni sem fengið er að láni frá "The Ghost of Frankenstein" (1942). Ég vona að Universal gefi það fljótlega út á DVD (það var sleppt í Double-Feature útgáfum þeirra).