Þessi innkoma í giallo-kanóninn, sem oft er talin síðasta „frábæra“ mynd Argento, er tvímælalaust betri en nokkur Argento-mynd sem hefur fylgt henni (þó ég hafi ekki enn séð „Mother of Tears“), en að kalla hana síðustu „frábæra“ mynd hans. gæti verið að teygja það aðeins. Leikstjórnin og stíllinn blómstrar - aðalsmerki allra Argento-mynda - er svo sannarlega til staðar, þar sem sumar af spennuþáttum hans eru í efsta sæti hans bestu („kíggat“ röðin er sérstaklega eftirminnileg), og kvikmyndatakan. eftir Ronnie Taylor er framúrskarandi (flúrljómunin er falleg). Hins vegar vantar hér frásögnina - sem er áberandi í öllum myndum Argento. Það er sannarlega öflug tilfinning um leyndardóma og leyndardóma, en söguþráðurinn grípur til þess sem er í rauninni röð af morðröðum, þar sem hver á eftir annarri, sem skilur engan rauntíma til að byggja upp réttan, einbeittan ráðgátu til að leysa. Allt þetta skilar sér í hápunkti sem er... tja... andstæðingur loftslags, þar sem myndin sýndi ekki nægan áhuga til að láta okkur vera alveg sama. Burtséð frá þessu er mælt með þessu einfaldlega vegna hinnar meistaralegu leikstjórnar og fallega myndmáls sem Argento vekur. Ég myndi hins vegar ekki mæla með þessu sem upphafspunkt fyrir kvikmyndir Argento (til þess mæli ég annað hvort með "Deep Red" eða "Suspiria"), en ef þú hafðir gaman af þeim, eða jafnvel hvaða giallo sem er, þá er þetta mjög góð viðbót við áhorfsefnisskrána þína.