Að undanskildum um það bil 10 háleitum mínútum með HB Warner í himnesku lestinni, þá voru þetta 94 mínútur af hræðilegum hryllingi! Leikurinn var hræðilegur, en sagan er það sem mér fannst í raun hræðileg. Leikarinn var viðurkenndur og stæltur, jafnvel á fyrri mælikvarða spjallþráða (undantekningarnar eru Lee Tracy og HB Warner, sem hvorugur getur gert rangt). Rose Hobart var alveg hræðileg og líflaus sem Julie (eins og hún var sömuleiðis í Dr Jekyll and Mr Hyde frá 1932, annars frábærri mynd). Og restin af leikarahópnum var verri, það voru engin orð til að lýsa hræðilegu þeirra. Verri en leiklistin var þó sagan. Af einhverjum óþekktum ástæðum elskar Julie Liliom, kylfingur og notandi kvenna með enga endurleysandi eiginleika. Hann giftist Julie en styður hana ekki, í staðinn liggur hann í rúminu allan daginn eða hangir með lágkúrulegum glæpafélaga sínum (Lee Tracy). Og, ó já, hann á aldrei gott orð að segja við Julie og hann slær hana reglulega. Julie elskar hann engu að síður og gerir stöðugt afsakanir fyrir hann, sem virðist aðeins gera hann meira móðgandi. Það sem er enn veikara er að þessi mynd kynnir þessa sögu fyrir okkur sem ástarsögu. Einhvern veginn eigum við að sjá Julie sem göfuga persónu sem tær ást leysir Liliom. WTF? Síðasti 1/3 myndarinnar gerist eftir að Liliom hefur drepið sjálfan sig (ránsráð fer út um þúfur og Liliom stingur hníf í sig frekar en að vera tekinn inn af lögreglunni). Þar sem hann lá dauðvona, segir hann við Julie: "Ég sló þig allan tímann, en ég sé ekki eftir því." Þegar hann loksins deyr, segir hún honum loksins að hún elski hann. (Hvorug persónan sagði nokkurn tíma „ég elska þig“ við hina á meðan þau lifðu.) Eftir dauða hans gefur yfirdómari Guðs Liliom einn dag í viðbót á jörðinni svo að hann geti „gert eitthvað gott“ fyrir ófædda dóttur sína. Verðið fyrir þetta er 10 ár í helvíti. Eftir 10 ár, er Liliom leyft einn dag á jörðinni að hitta nú 10 ára gamla dóttur sína. Hann nálgast hana í framgarðinum heima hjá henni og reynir að fá hana til að láta hann „gera eitthvað gott“ fyrir sig; hann reynir að fá hana til að spila á spil, hann reynir að gefa henni Gabríels horn, en hún hefur ekki áhuga og hafnar honum. Svo hann lemur hana. Hann. Skellur. Hún. Og svo hverfur hann aftur til lífsins eftir dauðann. Þegar við lítum á, sjáum við dóttur hans segja Julie frá þessu. Stúlkan segir að smellurinn hafi ekki verið sár, að hún hafi verið eins og koss. Þetta á að vera töfrandi augnablik myndarinnar. Stúlkan spyr móður sína hvort slíkt sé mögulegt og Julie svarar að "einhver getur verið að berja þig og berja þig og berja þig og alls ekki meiða þig." Svo magnast tónlistin og Liliom ríður upp til himna í himnesku lestinni. BLECH! Það var einn bjargvættur á þessari mynd, og það er viðtalið milli yfirdómara (HB Warner var sannarlega stórkostlegur hér) og Liliom í himnesku lestinni. Sýslumaðurinn hafði mjög djúpstæða hluti að segja við Liliom um lífið og önnur tækifæri og dauðann. Þessi sena ein og sér fékk mig til að hækka þessa einkunn úr 1 í 2 stjörnur. Um sjálfsmorð Liliom sem leið til að komast undan vandamálum sínum, segir sýslumaðurinn: "Fólk gerir ráð fyrir að þegar þeir deyi sé erfiðleikum sínum lokið fyrir þá. Þú hélst að með því að drepa þig myndi þú hætta við allar skyldur þínar. Það er ekki eins einfalt og það Á jörðu er nafn þitt enn talað, andlit þitt er enn minnst. Svo lengi sem einn er eftir sem man þig, svo lengi er málinu ólokið. Þangað til þú hefur verið algjörlega gleymdur, munt þú ekki vera búinn með jörðina, þó að þú ert dauður." Sumt frábært háleitt yfirskilvitlegt efni meðal hræðilegasta rusl sem ég hef séð. Við the vegur, þessi saga hefur greinilega verið kvikmynduð oft sem "Liliom" og sem söngleikinn "Carousel."