LÍTIÐ SPOILER (en það skiptir samt engu máli). Æfing í gobblygook af hörmulegum hlutföllum sem er ekki einu sinni verðug l0 línurnar sem ég þarf til að setja þessar athugasemdir á netbylgjurnar. Þetta er versti einstaki þátturinn í Masters seríunni til þessa og sá fyrsti sem uppfyllir skilyrði fyrir Mystery Science Theatre meðferðina sem er hætt. Jafnvel þótt það tæki mig heilan hálftíma að átta mig á tilætluðu kaldhæðnishorni, þá var þetta samt mjög lélegt rugl. Eina gildi hennar er fólgið í því sjónarhorni sem knýr mann til að átta sig á því að auk goss og ljótra gríma tekst tegundin aðeins upp þegar hinar sígildu kvikmyndahugmyndir um ljósmyndun og lýsingu, samræður og leik, klippingu og tímasetningu eru teknar í notkun. Hér eru þeir fjarverandi og John Carpenter er enginn meistari. Tímabil. Og engin slétt greining á auðveldu félagslegu athugasemdunum hér mun breyta því. Skrýtið er að Carpenter hefur aldrei verið annað en B-leikstjóri, en að minnsta kosti voru myndir eins og 'Fog' og 'The Thing' með stórkostlegu andrúmslofti (síðarnefnda er eitt af mínum sértrúarsöfnuði). Viðurstyggilegur leikur. Myndavélarhorn föst í sementi. Spennulaus taktur. Samt er kannski einn viðbjóðslegasti þátturinn í þættinum söguþráðurinn sem auðvitað er ekki hægt að kenna JC um (nema rithöfundarnir hafi verið vinir Codys.) Fyrstu tveggja mínútna sloppið af stelpu sem hleypur í gegnum skóg til að vera næstum því næstum því. keyrt yfir af væri Scully-Mulder tvíeykið er það fyrsta og síðasta sem virkar í myndinni. En komdu, stúlka sem flýtir sér í gegnum eyðiskóginn hvergi í sárri þörf fyrir fóstureyðingu, hitti tilviljunarkenndan fóstrið tveggja kvenréttindalækna, en heilsugæslustöðin þeirra er bara við enda leiðarinnar. hornið. Ó, og ég mun ekki einu sinni pæla í því hvernig læknirinn þeytir slysamanninum inn í bílinn og flýtir í burtu á 0 til 60 á sex sekúndum. Gerir kraftaverk fyrir hugsanleg rifbeinsbrot eða heilahristing. Þá falla hlutirnir í sundur mjög fljótt. Tómlausa samræðan „Ég vil bara hjálpa þér“, endalaust hægfara fram og til baka við hliðið, stórkostlegar bardagaaðferðir eins og að slíta símalínuna (á tímum farsímanna?) fylgt eftir með skotbardaganum: fæddur- aftur Ramboesque heilsugæslustöð forstöðumaður gegn Ron Perlman og menntaskóla bullpen út fyrir nokkrum spyrnum í páskafrí. Önnur yndisleg lína: "Svo hvað ætlum við að gera?" frá krakkanum sem hafði nýlega setið á hrúgu af árásarrifflum aftan í sendibílnum. Æ, nei, það er ekki enn fasanatímabilið. Svo hver þarf þá unglingsstráka samt. Hvað með gömlu góðu og sannreyndu aðferðina einmana brjálæðingsins sem skellir sér í gegnum hliðið með al-ameríska jeppanum sínum? Hvað varðar skipti á byssukúlum sjálfum, voru klippurnar hér eins stífar og staccato af DC teiknimyndasögurönd. . Það eina sem vantaði voru Wham, Bam og Whiz blöðruheitin. Og allt í takt við hljóðrás sem er verðug gömlum Mannix-þætti. Á einum tímapunkti komumst við að því að pabbi er ekki í raun pabbi, en á þessum tímapunkti hefur okkur ekki verið mikið sama lengur heldur. Eina uppspretta dramatíkar þessarar sögu er átökin á milli föðurins í lífinu og óléttu dóttur hans sem er bara þakklát fyrir að hafa ekki eignast tvíbura. Samt er ekki ein einasta sena, hvort sem er afturhvarf eða ekki, þar sem þau finnast í raun og veru saman. Þær eru bara útdráttarmyndir hvert við annað. Að undanskildum hliðverðinum er hver einasta persóna algjörlega óviðkunnanleg. Létt, hysterísk, daufhærð, macho. Eins fullkomlega flatt og mannlegt veggfóður getur verið. Enginn læknanna virðist hafa neitt læknisfræðilegt við sig. Og það er þessi rífasti pabbi sem svíður yfir óléttu dóttur sína eins og hann væri sjálfur stressaður kærastinn. Hann fékk sitt sem betur fer. Það eru tvær frábærar MST-verðugar grínistar augnablik: kvikindið þegar pípulagnir Angelicu fara út og síðar nýfæddi humarinn með límt á höfuð barnsins. Einnig krúttleg var ruðningsboltabumpan hennar Angelicu áður en hún loksins spratt litla skrímslið sem er rétt til lífs frá helvíti. Hvað varðar þessa dirfsku karlkyns fóstureyðingarsenu...jæja, þeir hefðu átt að halda þætti Miike og banna þennan í staðinn. Í stuttu máli sagt, 3. flokks Rosemary's Baby meets Alien sett á torf M.A.S.H. þáttur. Þessi óþef einn og sér, sem aðeins er merkilegur fyrir leyfissama undir-16 kynslóð nútímans, mun tryggja eins og einhver annar sagði hér, að þessi þáttaröð verður ekki endurnýjuð í þriðju þáttaröð. Algjör synd, þar sem það hafa verið margar snilldar framleiðslur, þar á meðal svo virkilega almennileg skopstæling eins og 'Homecoming' Dante eða hið yndislega sérkennilega 'Sick Girl' frá McKee. Svo ekki sé minnst á hið frábæra myndmál af 'Fairhaired Child' eftir Malone. Fyrirgefðu John Carpenter, ég tel að leikstjórnardagarnir þínir séu liðnir. Það er kominn tími til að bjóða sig fram til forseta.