Mér líkaði vel við Flesh og hlakkaði til Heat en gat ekki annað en fannst Morrissey gróflega misnota flesta „flytjendur“ sem koma fram hér. Að hrasa um nakinn í fíkniefnadöfum virðist vera allt sem Dallesandro gat í þessum þætti - mikil og hjartnæm andstæða frá Flesh. Hálfreisn hans í nokkrum senum er eina vísbendingin um að hann gæti verið að leika; aðallega lítur það út eins og eitthvað sem hann gerði til að kaupa eiturlyf. Woodlawn er opinberun allt í lagi - hún er holdgervingur Lower East Side. En hennar er einkona sýning - hún tekur sjaldan þátt í öðrum flytjendum þó, það verður að segjast, að kynlífssenan hennar með bjórflösku skilur Halle Berry örugglega í skugganum þegar kemur að kvikmyndasýningu á hrári ástríðu. Þegar hún kastar sér á ungan, væntanlegur elskhuga, er það með grimmd vampíru. Tvær af kvenkyns flytjendunum, Andrea og Jane, eru með svo pirrandi raddir að þú þarft að slökkva á hljóðinu til að komast í gegnum atriði þeirra. Sú staðreynd að nokkrir þessara flytjenda frömdu sjálfsmorð eða voru myrtir nokkrum árum síðar eykur aðeins á arðránið. En þeir voru líklega örvæntingarfullir að komast fyrir framan myndavél Morrisseys samt. Það er líklega ekki til verri leið til að eyða laugardagskvöldi en að minnsta kosti vekur það líf á tilteknum tíma og stað.