Og nú að öðru sjónarhorni: Mér líkaði það ekki. Ég kláraði það reyndar ekki. Ég veit að "Unforgiven" er af sumum flokkaður sem einn besti vestri sem gerður hefur verið. Ég veit að hún fer með aðalhlutverkið og var leikstýrt af Clint Eastwood, einum af íkonum bandarískrar kvikmyndagerðar. Ég veit að hún vann til fjölda Óskarsverðlauna. Mér líkaði það samt ekki. Ég fíla ekki vestra og það er klárlega smekksatriði, en ég dáist heldur ekki að leik Eastwoods. Hann er ekki og hefur aldrei verið leiðandi maður. Hann er enginn Burt Lancaster, enginn Paul Newman, enginn John Wayne. Í þessari mynd einni er hann dvergður af Richard Harris og Gene Hackman; þeir eru báðir leikarar. Nei, Eastwood er hávaxinn gaur með raust rödd sem leikur venjulega harðjaxla. Hér leikur hann harðjaxl á eftirlaunum. Þegar ég sé hann á skjánum sé ég mann vinna við leik sinn. Svo er það samsærið gegn vestrænum vesturlöndum. Það er of augljóst ætlunin að innspýta samtímagildum -- virðingu fyrir hlutverki kvenna, svartra, innfæddra Bandaríkjamanna og einstæðra foreldra; virðingarleysi fyrir ofbeldi og drykkju; hollustuna sem fylgir hjónabandi, þar með talið hjónaböndum milli kynþátta, og lítil yndisleg börn -- inn í öld þar sem þessi gildi voru ekki endilega samþykkt, að minnsta kosti á þennan hátt. Með því að efla þessi gildi kemur myndin út fyrir að vera hegðun, ef ekki prédikandi. Svo eru það staðalímyndirnar sem eru grátbroslegar - vændiskonur með hjörtu úr gulli, krakkinn sem getur ekki skotið beint, borgin sléttari sem er ný í villta vestrinu, spekingaburstinn glitraði á sumarsíðdegi með tónlistarundirleik í dúrhljómum. Að lokum er það hraðinn í stefnu Eastwoods. Ég gafst upp eftir klukkutíma. Eastwood var enn að hjóla norður og spjallaði við Morgan Freeman og krakkann sem gat ekki skotið beint, sextíu mínútum eftir að samsærið sem var knúið áfram með niðurskurði á vændiskonu var sett af stað. Það var allt of hægt. Einhverjum varð að finnast þessir þættir ósannfærandi. Ég er hræddur um að það hafi verið ég.