Distortion er truflandi, áleitin kvikmynd, um líf sem líkir eftir list og list sem endurspeglar lífið. Haim Bouzaglo, leikstjóri myndarinnar, fer með hlutverk Haim Bouzaglo, listrænt lokuð og kynferðislega getulaus leikskáld, sem sækir innblástur í grunsemdir sínar um efni heimildarmyndar vinkonu sinnar. Þar sem arabískur sjálfsmorðssprengjumaður, dulbúinn í höfuðkúpu og amerískum stuttermabol, reikar um landslagið í leit að skotmarki sínu og taugum, umritar Haim líf vinkonu sinnar þegar hún tekur upp heimildarmynd sína og innlimar líf sjálfs sín og leikara sinna á æfingum. En sprengjan hefur þegar sprakk og Haim hefur yfirgefið veitingastaðinn aðeins nokkrum mínútum áður. Þrátt fyrir að hafa farið með tíma og rúm, er sagan kristaltær, yfirgripsmikil og hrífandi, snilldarleg ummæli um "brenglun" hins daglega ísraelska lífs þar sem hið pólitíska er samtvinnuð hinu persónulega, þar sem allir búa "á brúninni," og fólk veit aldrei hvort það er að leika aðalhlutverk í eigin lífi eða eru bara ómissandi bitaleikarar í dramatískri frásögn einhvers annars. Bouzaglo leikur sér með þessa hugmynd um að allir séu leikarar í framleiðslu einhvers annars á frábæran hátt. Við erum alltaf ferðamenn, sjáum það sem skáldskaparstjórinn sér ólöglega en líka hvað hinn „alvöru“ leikstjóri kýs að sýna. Til að minna okkur á að þessi innsýn eru brot á friðhelgi einkalífsins, tekur Bouzaglo okkur inn á baðherbergið og svefnherbergið (stundum er svefnherbergið gatan og þakið) og rammar ítrekað inn skoðanir sínar innan sjónvarps-, myndbands- eða öryggisskjáa. Leikarar gegna hlutverki leikara sem tákna „alvöru“ persónur sem leikarar leika. Auðvitað er hver og einn leikarinn stjarna eigin framleiðslu, aðeins meðvitaður um minnkandi hlutverk þeirra í persónulegum kvikmyndum samleikara síns. Leynilögreglumaðurinn sem leikskáldið ræður verður persóna í leikritinu. Leikarinn sem ráðinn var til að leika hlutverk rannsóknarlögreglumannsins leitar til rannsóknarlögreglumannsins til að fá „ráð“ um hvernig eigi að leika hlutverkið, er gripinn af leynilögreglumanninum á eftirlitsspólum og þeir mæta í leikarapartý sem sitt raunverulega sjálf. , það er ekki hægt að misskilja skýrar línur þessarar frásagnar: leikskáldið leitar að efni, sprengjumaðurinn leitar að skotmarki og spæjarinn eltir kvikmyndagerðarmanninn. Það er heldur ekki erfitt að staðsetja endanlegt skotmark Bouzaglo, orkulausa og getulausa Ísrael, fullkomlega meðvitaða um hættuna sem er ógnandi en ófær um að grípa til þýðingarmikilla aðgerða. Ísrael er Bouzaglo, getulaus skáldskaparleikskáldið sem mannát sitt eigið líf fyrir leik sinn. Ísrael er líka gjaldþrota hermaður-frumkvöðullinn sem er viðfangsefni heimildarmyndar kvikmyndagerðarmannsins, svindl- og leikkonurnar og eiginmaðurinn sem er kúgaður. Þeir eru allir Ísraelar vegna þess að þeir eru allir hjálparvana, lentir í aðgerðaleysi eða stefnulausum aðgerðum, þar sem sprengjumaðurinn skannar landslagið að sínu besta skotmarki. Allt sem persónurnar geta gert þar sem önnur sprengjuárás er tilkynnt er að stunda kynlíf og halda „fjölda“ fórnarlamba. Það er persónulegur sigur, réttlæting, kannski hefnd í lok þessa leiks í sögu í kvikmynd, en áhorfendur verða látnir þrá eftir Ísraelsríki jafnvel þótt þeir fyllist aðdáun á eftirminnilegri túlkun Bouzaglo á neyð þjóðar í því að segja sögu einstaklings.