Það sem er mest pirrandi við "Dies d'agost" (ágústdagar) er ekki einfaldlega að EKKERT GERIST í þessari mynd heldur að leikstjórinn Marc Recha hefur taugar til að láta eins og þessi mynd sé einhvers konar virðing til vinstrisinnaðs katalónska blaðamannsins Ramon Barnils. Nema það að nefna nafn Barnils nokkrum sinnum sé „hylling“, er þessi tilgerð algjör svik. Þú munt nánast ekkert læra um Barnils í þessari mynd né um spænska borgarastyrjöldina (1936-1939) né um sérstakan þátt Katalóníu í því stríði. Þú munt heldur ekki fræðast um sameiginlegu refsinguna sem hetjulega katalónska þjóðin var beitt í mörg ár á eftir af hinum sigursæla og hefndarlausa Franco. Myndbandið af katalónsku sveitinni er auðvitað mjög fallegt, en "Dies d'agost" hefur ekki umfangsmikið og nógu fjölbreytt safn af slíkum senum til að geta verið ferðasaga. Mikill fjöldi kyrrmynda sem sýndar eru -- ekki mjög lýsandi myndir af skógarbotninum, til dæmis -- er skýrasta vísbendingin um hugmyndaskortinn hér. Marklaust rek bræðranna Marc og David í útilegu þeirra skilar ekki sannfærandi kvikmyndagerð. Þvert á móti er sterkasta hrifning manns af kvikmynd gerð af og fyrir útbreidda, miðaldra hippa. Ekki eyða tíma þínum. Lestu í staðinn góða bók um spænska borgarastyrjöldina. (Ég mæli með „Bylting og gagnbyltingu á Spáni“ eftir Felix Morrow, sem inniheldur grípandi frásögn af uppreisninni í Barcelona 1937.)Barry Freed