Ég sá mjög næstum ekki „Hæ-De-Hí!“. Ég held að það hljóti að hafa verið titillinn sem setti mig af stað. Í þá daga voru velskuútgáfur „The Radio Times“ aðeins notaðar til að prenta titla á tilteknum þáttum án þess að gefa smá upplýsingar um hvað þeir í raun og veru snerust um. "Hæ-De-Hæ!" stakk upp á slæmum spurningaþætti sem Leslie Crowther stýrði eða það sem verra var geðveikur innflutningur frá Bandaríkjunum. En mér tókst að ná seinni þætti og var hissa á því að finna hann skrifaðan af Jimmy Perry og David Croft. Eins og var með 'Dad's Army' og 'It Ain't Half Hot Mum', byggði Perry hann á persónulegri reynslu, í þessu tilviki tíma hans í fríbúðum Butlins. Áður en ódýrar flugsamgöngur komu til sögunnar á sjöunda áratugnum spruttu þessar búðir upp meðfram breskum strandlengjum, bjuggu til skemmtun fyrir verkalýðsfjölskyldur og græddu milljónir fyrir eigendur þeirra.( Sem áhugamál vann ég í einni slíkri búðum á níunda áratugnum sem matreiðslumaður - Barry Island, Suður-Wales - þekktur af öllum og ýmsu sem „Shag Land“ af ástæðum sem ég mun ekki fara út í! ) Þetta átti sér stað seint á sjötta áratugnum og hófst með því að háskólafræðingurinn Jeffrey Fairbrother ( Simon Cadell ) tók við sem skemmtanastjóri Maplin's, starf sem hann var illa búinn til að sinna. Meðal starfsmanna hans voru myndasögumaðurinn Ted Bovis (Paul Shane), hliðarmaðurinn hans Spike (Jeffrey Holland), ömurlegi Punch og Judy maðurinn Mr.Partridge (Leslie Dwyer), snobbaðir samkvæmisdansarar Barry (Barry Howard) og Yvonne Stuart-Hargreaves) Diane Holland. , og hina ógleymanlegu Gladys Pugh ( Ruth Madoc ), sem þráði Fairbrother við hvert tækifæri. Bubbly Su Pollard stal þó senunni sem hreingerningakonan Peggy Ollerenshaw, sem hafði það að markmiði að vera „Yellowcoat“ (allir mikilvægir starfsmenn klæddust þeim). Nokkrar kynþokkafullar stúlkur voru líka í þessum úlpum, einna helst „Sylvia“ eftir Nikki Kelly og „Betty“ styttu Rikki Howard. Við sáum aldrei Joe Maplin, eigandann. Hann tjáði starfsfólki sínu í formi ómálefnalegra skilaboða, sem aumingja Jeffrey neyddist til að lesa upp. "Hæ-De-Hæ!" var kveðja tjaldstæðismanna, oftast mætt með jafn geðveiku „Ho-De-Ho!“. Einn aðdáandi var látinn Sir Fred Pontin, sem sagði Perry og Croft að hann þekkti flestar persónurnar úr raunveruleikanum. Mér fannst Bovis alltaf sannfærandi af þessum og líka sá hörmulegasti, eins og Archie Rice var hann grínistinn sem átti stóran þátt. hlé kom aldrei, minnkað í að klikka á brjáluðum gaggum til skemmtunar fyrir drukknir áhorfendur seint á kvöldin. Hann nýtti sér stöðu sína til að láta undan nokkrum fríðindum og í einum eftirminnilegum þætti fór þolinmæði Fairbrother úr skorðum og hann sagði honum: "Lys, Ted! All lies!". Eins og með allar aðrar Perry/Croft seríur voru leikararnir frábærir. , sérstaklega Cadell og Shane. Hið prýðilega „Gladys“ hjá Ruth Madoc fór í taugarnar á mér (engin furða að Anne Robinson hatar velska!), en hinn misantropíska „Mr.Partridge“ og „Fred Qulley“, sem Leslie Dwyer, bætti það meira en upp. Sjónræna gaggið sem allir muna er drukkinn Mr.Partridge að koma auga á pantomime hest sem ríður alvöru hesti meðfram ströndinni. Þegar hann horfir á viskíflöskuna í hendinni ákveður hann að halda sig við hana og hendir í staðinn banananum sem hann hafði verið að borða! Með froðukenndri blöndu sinni af '50's fortíðarþrá og grófum gaggum, sló 'Hi-De'Hi' mikið í gegn fyrir B.B.C.-1 á '80's, sem leiddi til gríðarlegrar aukningar bókana fyrir Butlins og Pontins. Það fór niður á við þegar Cadell fór til að fara aftur í leikhúsið. Ég tók aldrei í stað hans, Squadron Leader Clive Dempster (David Griffin). Það sem verra er, dauði Leslie Dwyer rændi þættina einni bestu persónu hennar. Kenneth Connor var fenginn í hans stað sem 'Frændi Sammy'. Tímabilið olli stundum vandræðum; í einum þættinum þurftu Sylvia og Betty að kafa ofan í laugina til að bjarga Peggy sem af einhverjum ástæðum var klædd sem hákarl. Afhjúpandi búningarnir sem þeir klæddust voru rangir fyrir það tímabil. Samt litu þeir vel út í þeim svo hver er að kvarta? Í annarri söng Ted Tom Jones smellinn „Delilah“ fyrir tjaldvagna. Það var ekki samið (af Les Reed og Barry Mason, tilviljun) fyrr en 1968. Maplins lokaði dyrum sínum árið 1988 og síðasta skotið var af Peggy (nú Yellowcoat) ein í búðunum, hoppandi upp í loftið og hrópaði ( hvað annað? ) 'Hæ-De-Hí!'. Ég met hana ekki eins hátt og aðrir þættir Perry og Croft en vinsældir hennar eru óumdeilanlegar. Þetta var sennilega ein af síðustu bresku sitcom-myndunum sem vakti gríðarlega ástúð almennings, aðallega vegna þess að í henni voru viðkunnanlegar persónur í auðþekkjanlegu umhverfi. Góða nótt tjaldvagnar!