Ég viðurkenni að í fyrsta skiptið sem ég horfði á Even Cowgirls Get the Blues fannst mér þetta ekki mjög eftirminnilegt í neinu tilliti. En núna eftir að hafa skoðað hana í 7. skiptið viðurkenni ég að hún hefur vaxið mjög mikið hjá mér. Persónur Sissy, fröken Jellybean og greifynjunnar eru orðnar mjög yndislegar. Og rómantíkin milli Sissy og Jellybean virðist mjög sæt. Þótt söguþráðurinn sé mjög slappur, þá finnst mér ádeiluhúmorinn meira en bæta fyrir það. Svo er það geggjaða hljóðrásin sem skartar hinum gríðarlega hæfileikaríka K.D. Lang (sem minnir mig svolítið á Patsy Cline) eins og hún gerist best. Ég get ekki hugsað mér neina mynd sem hefur „vaxið á mér“ eftir óheppilega fyrstu sýn, eins mikið og Cowgirls hefur gert.