Stríðið mikla brýst út og pabbi er hugrakkur flugmaður sem fer af stað til að sinna ljótum viðskiptum til að koma Jerry í hans stað. Mamma er að leggja sitt af mörkum sem hjúkrunarkona, svo börnin fimm eru flutt til barnaföður síns í landinu, þar sem leynilegur gangur fer með þau í uppátækjasöm sandævintýri og upphafið að töfrandi ævintýri. Byggt á bók sem skrifuð er besti hlutinn fyrir einni öld búa þeir ekki til svona sögur lengur. Og það er ástæða. Mennirnir fljúga flugvélum og höfundabækur; konurnar skipta um sárabindi og þrífa húsið. Strákarnir leiða brautina með áttavita sína og næturleyfi; stelpurnar gera það sem þeim er sagt og spila á fiðlu - illa. Feit börn sem eru með sérstakt eru viðbjóðsleg. Allir krakkarnir tala með þessum klipptu, sérhljóðsfléttu hreimum sem eru soppy og prim en sem ákveðin efnahagsstétt Englendinga ræktar. Ofan á snobbið og þrána eftir Imperial Albion eru söguþræðir sem fimm ára barn myndi ekki þola. Ég meina það bókstaflega - sonur minn var að spyrja hvers vegna faðirinn hvarf fyrir sólsetur, hvers vegna áttavitinn féll ekki bara úr hendi hans þegar hann hvarf. Myndin reynir að minnsta kosti að miða stranglega að krökkunum, þar til algjörlega óviðeigandi og ófyndinn einleikur eftir Eddie Izzard (þvílík sóun á ósviknum kómískum hæfileikum) spilar yfir lokaeiningunum. Eflaust fimm prósent breskra skólakrakka sem fara á dýran almenning. Skólum í Bretlandi mun finnast þetta allt svo skemmtilegt önghljóð. Fyrir hin 95 prósent breskra fjölskyldna sem lifa ekki lengur á 19. öld eru góðu fréttirnar að Wall-E, Ratatouille og Wallace og Gromit eru allir komnir út á DVD.