Ég er orðinn mikill aðdáandi af verkum Barbet Schroeder, svo kannski er ég nú þegar svolítið hlutdrægur, en mér finnst þessi mynd frábær, þó að það geti verið nokkrar lengdir. Þetta er rómantísk órómantísk sýn á frelsunina miklu á síðari sjöunda áratugnum, stílfræðilega ótrúlega fáguð (frábær leikmynd!) og að mínu mati enn mjög áhorfanleg. Í grundvallaratriðum er þetta kaldhæðnisleg endursögn á sögunni um Adam og Evu sem eru drifin áfram. frá paradís eftir að hafa smakkað forboðna ávöxtinn" sem hefur breyst úr epli í undirhúð fyllt með kvenhetju. Konan tælir mann til að nota það og flýta fyrir dauðadómi hans. Ég segi hraða þar sem gaurinn virðist vera dæmdur og á leið í ákafur líf og snemma gröf alveg frá stóru titlaröðinni og áfram. Það er enginn staður fyrir neina von. Þrátt fyrir að sagan sé frekar sorgleg, var ég fangaður af fegurðinni bæði á fallega staðnum Ibiza og Mimsy Farmer. Mér fannst persóna hennar vera í senn grunnt, dularfullt, hjartfólgið, pirrandi, áhugavert og leiðinlegt. Einhvern veginn táknar hún það sem karlar sjá í konum á einfaldan, ómóðgandi hátt. Arkitektúr og smíðaðir gripir almennt eru nýttir mjög vel sem virðist vera vörumerki Schroeder Það er meira að segja einhver húmor, aðallega flutt af Stefan, þýsku aðalpersónunni og hreimnum hans. Helsti óvinur hans er ekki snákur heldur eldri Þjóðverji með vafasamt orðspor og veitandi kvenhetjunnar - sem heitir Úlfur. Þó að þetta sé þýskt nafn og Stefan sé þýskur, ber hann það fram á ensku og í afbrýðissemi hrækir nafninu upp á kærustuna sína með reglulegu millibili að verða strákur sem grætur ... Stundum þarf Stefan að vinna til að vinna sér inn a celly". Einu sinni fer gaurinn að snorkla og klifrar síðan óþægilega upp á stein með gúmmíslippunum sínum aldrei hefur nekt að framan verið fyndnari í kvikmyndasögunni.