Ég man mjög vel eftir slæmri pressu sem þessi mynd fékk vegna dómsúrskurðar framleiðenda á hendur Clayton Moore með því að nota nafnið „Lone Ranger“ eða klæðast svörtu grímunni sinni við persónuleg framkoma. Alveg burtséð frá öllum gæðum myndarinnar var þetta algjör hámark nærsýnis hroka og heimsku framleiðenda og lögfræðinga þeirra. Og mig grunar að lexían hafi verið vel dregin eftir að þessi mynd fór í loftið, sem var almennt litið á sem einhvers konar karma fyrir skíthælana sem bera ábyrgð á dómsúrskurðinum gegn Moore. Á seinni tímum hefur það tíðkast að endurvekja goðsagnakennda kvikmynd eða sjónvarpsverkefni, til að bjóða upprunalegu stjörnunni eða stjörnunum að koma fram, og það er rétt. Sýndu smá virðingu, fávitar! Og jafnvel þótt þeir reki upp nefið á tilhugsuninni, sem hefur gerst, var að minnsta kosti boðið. Þetta er jákvætt sönnun þess að kvikmyndaframleiðendur, stjórnendur stúdíóa og afþreyingarlögfræðingar eru ekki of heimskir og hrokafullir til að hægt sé að kenna þeim með fordæmi.