Læknir sem er að reyna að fullkomna læknisdrauminn um ígræðslu er að gera tilraunir með lík af spítalanum á laun með misjöfnum árangri. Síðasta besta tækifærið hans kemur þegar hann vefur höfðinu á kærustu sinni inn í jakkann sinn þegar hann bjargar því úr brennandi farartæki. Ég var að leita að osti og með þessa forsendu trúði ég að ég hefði fundið hann. Hún hefur allt sem vondir kvikmyndaveiðarar leita að - brjóst- og heilaskurðaðgerðir þar sem skurðlæknarnir fara með óspillta hvíta skrúbba, einstaka myndavélahorn (ég elska alltaf að horfa á afturhjólin á bílum), ógeðslega klárínettustrimlaratónlist og ein sú lengsta. dauðasenur í kvikmyndasögunni. En því miður geta þessar svo slæmu-þeir-góðu augnablik ekki sigrast á of slæmu-þeir-lyktandi teygjunum. og sú staðreynd að henni var haldið á lífi með kólumbísku heimabruggkaffi og 2 DD rafhlöðum. Ég gat ekki einu sinni skemmt mér með hryllilegri ofvirkni Dr Bills og siðferðilega sjálfsréttlætingu. Venjulega gerir slík skinka þessar myndir að skyldu að sjá að mínu mati, í þessu tilfelli leiddist mér það. Besti hluti myndarinnar að mínu mati var 1960 útgáfan af "body shopping" og ég fann mig meira að segja að kinka kolli á meðan. Ekki eyða peningum í þessa - það eru til betri slæmar kvikmyndir til að skemmta þinni veiku húmor.