Stephen Hawking hefur einn mesta hugarheiminn, eða ef það er of einfalt til að búa til einn af þeim forvitnustu og áræðnustu, þá er hann líka fastur í líkama sem er örkumlaður af sjúkdómi sem skilur hann eftir í hjólastól og tölvu til að hafa samskipti . Kannski vissi ég ekki nógu mikið um að Hawking væri að fara inn (ég þekkti hann alltaf sem „þann gaur sem talar eins og tölvu sem veit mikið um eins og alheiminn og svoleiðis, þú veist“) að hann væri Breti, að hann væri frekar venjulegur krakki, og, kannski það merkilegasta, sjúkdómurinn sem hugsanlega hefði getað látið hann 21 árs, setti hann í þá stöðu að setja líf hans í brennidepli. Samkvæmt jafn forvitnilegri og svalandi, sjónrænt töfrandi andlitsmynd Errol Morris í A Brief History of Time , Hawking var þegar frábær, í stuði (þegar aðrir Oxford nemendur stóðu frammi fyrir ógnvekjandi algebrujöfnum svaraði hann meira en þrefalt magni á klukkutíma tíma), en þegar hann stóð frammi fyrir áskorunum, aðallega frá öðrum kenningum annarra vísindamanna, skoppaði hann aftur með sitt eigið. Undir einhverju flóknu vísindaspjalli - og ef þú ert með eitthvað minna en B- í stjörnufræði, eins og ég, þarftu að hafa eyrun sérstaklega upp við útskýringar á mögulegum óendanleika tímans eða sérkenni svartholsins - það er mannvera sem vill bara njóta gæsarinnar sinnar á afmælisdaginn. Morris fangar Hawking alveg rétt fyrir þá sem geta ekki fengið nóg af kenningum hans um hvernig agnir gætu verið að fara inn og út úr svartholi, eða ef það er jafnvel skapari eða ekki eftir því hversu mikið maður tekur mið af Einstein og tíma. En hann fangar líka baksöguna um manninn og ástand hans, sem skapar þetta sem eitthvað miklu áhugaverðara en ef Morris hefði gert eitt eða annað. Of mikið talað um alheiminn myndi gera manni sár í hausnum, og of mikið um persónulegt líf hans og maður gæti velt því fyrir sér hvaða læti er um þennan náunga sem bók sem heitir kvikmyndin var á metsölulistum í meira en fimm ár. Næstum þrátt fyrir útlit hans, Hawking skilgreinir hvað það er að vera meðvituð eining í alheimi sem hann tekur eftir, hann mun ekki vera sundurliðaður ef og þegar alheimurinn fer kaput eftir 10 milljarða ára í viðbót. Í gegnum þetta allt, í A Brief History of Time, fáum við innsýn í snilling og auðmýkt hans (svo ekki sé minnst á tíu sent samstarfsmanna hans og fjölskyldu hér og þar) í gegnum órannsakanlega tilgátulega og stærðfræðilega hugsunarferli alheimsins.