Ég hef séð myndina fyrir nokkrum dögum á myndbandsspólu og þótt erfitt hafi verið að kyngja henni í einni töku (vegna lengdar og sögu) fannst mér hún mjög góð. Ég var fyrst hrifinn af handritinu og síðan af framkvæmd þessa handrits. Myndin tekur þig í ferð, en það er ekki auðveld, gleðileg ferð; hún fer í gegnum tímann og mismunandi pólitískar stjórnarfar og sýnir áhrif þeirra á líf venjulegs fólks. Það sem ég elskaði var innri rökfræðin sem myndin fylgdi; rökfræði, sem rétt eins og rökfræði í lífinu, var frekar órökrétt og ruglingsleg stundum en á endanum, þegar ég hugsaði um það, voru allir atburðir og útúrsnúningar skynsamleg. Það þýðir samt ekkert að reyna að endursegja söguna þar sem hún dreifist eftir meira en 50 ár. Mér líkaði líka mjög vel við karakter Nikita Mikhalkovs, Aleksei, og hvernig hann lék hana, eins og sumir gagnrýnendur myndu sjá, með eirðarlausri yfirgefningu. Það sem mér líkaði ekki við það var að ég held að hann hafi síðar leikið persónur sem minna mig á Aleksei í myndum eins og "Cruel Romance" (Zhestokij romans, sem ég reyndar elska) og að einhverju leyti í "The Insulted and the Injured" ("Unizhennye i oskorblyonnye"). „Sibiriada“ sýnir, held ég, hvað Andrei Konchalovski var frábær kvikmyndagerðarmaður áður en hann fór til Hollywood og gerði ógleymanlegar myndir eins og „Tango and Cash“ og minna gleymanlegar eins og „Runaway train“. Ég myndi kjósa "Kurochka Ryaba" en þá...