Þetta er ekki alveg plumb dýpt Creepshow 3, en það kemur nálægt. Það notar líka sömu tækni að nota suma af sömu leikurunum í mörgum hlutverkum í gegnum safnritið, sem er vægast sagt truflandi. Það rífur líka frekar pirrandi af The Twilight Zone (þar sem bókabúðin er sambærileg við síðara Næturgallerí Serlings). Því miður gleymdu framleiðendur og rithöfundar að Serling myndi byggja upp samúð með persónum sínum áður en hann klúðraði þeim. Engin persónanna er sérstaklega samúðarfull eða áhugaverð fyrr en í síðasta þættinum. Innrömmun saga: Adam West er... ja, hann sjálfur. Hann fer ekki Bruce Wayne/Batman campy 60s leiðina, en hann gerir það sjaldan. Hann leikur einfaldlega hinn ekki sérlega dularfulla "Jay" (það er ógnvekjandi nafn sem hægt er að bera saman við menn eins og Dr. Terror, Eramus og The Cryptkeeper), og kemur með vægast sagt óþægilegar/hrollvekjandi yfirlýsingar.Abernathy: Seen Rod "A Stop in Willoughby" eftir Serling? Þá hefurðu séð þetta. Rauða síldin af nutso eiginkonunni er kynnt að engu, en meira að segja vinur aðalpersónunnar skilgreinir hann sem fífl. Eins vel leikstýrt og búast má við, en í grundvallaratriðum ósamhengi. Veitingastaður Nex: Minnir á ýmsar tímaferðasögur frá Serling, í bland við "A Meeting of Minds" eftir Steve Allen. Flestir leikararnir eru ekki svo slæmir (nema Josh Astin sem Cassius, sem tekst að ganga, tala og jafnvel anda óþægilega), og hugmyndin er vægast sagt áhugaverð. En eins og Abernathy, fer það ekki neitt. Aðalpersónan vekur tiltölulega skynsamlegar spurningar, slær aðeins út (hver myndi ekki gera það?), og af einhverjum ástæðum endar hann með því að vera rekinn í kjarnorkueyðimörk. Endurspilun lífsins: Ekki amalegt lítið verk, og tekst að vera fyrir bæði Click og Creepshow 3. Ég býst við að það segi eitthvað að fólk sé heillað af töfrandi eiginleikum fjarstýringa. Aðalpersónan er vægast sagt samúðarfull. Ekkert verulega nýstárlegt hér, en það er allt í lagi. Bardagaandi: Þú sérð snúninginn koma í kílómetra fjarlægð en eins og aðalpersónan, hefur það eitthvað hjarta og það er ágætis saga um ósigur og endurlausn. Lokakeppni: Svo... hvers vegna endar fólk upp í frystigeymslu í silfurlituðum jakkafötum? Veit ekki. Og meikar ekki sens. Svo... allar söguhetjurnar ráfuðu inn í bókabúðina og urðu föst? Svolítið grefur undan hamingjusömum endi með hnefaleikakappanum (takk, krakkar!), og gaurinn í fyrsta þættinum dó. Svo hvernig festist hann? Heimsótti hann bókabúðina áður en hann dó, festist og... dó ekki? Hvað? Ha? Ég býst við að þetta sé ekki skynsamlegt því þetta er yfirnáttúrulegt. En samt...Á heildina litið: í grundvallaratriðum ekki ósvipuð tveimur nýrri Twilight Zone seríunum, eða sumum þáttum af Tales From the Darkside eða Monsters. Síðustu tvær sögurnar og hluti þeirrar seinni eru líklega tímans virði. En það er ekkert mjög stórkostlegt hérna.