Framleiðandi sjónvarpsfrétta, Jane Craig (Hunter) hittir Tom Grunick (Hurt), verðandi fréttamann, á málþingi og gagnkvæmt aðdráttarafl þeirra færir þá aftur í herbergið hennar. Rómantíkin styttist hins vegar þegar í ljós kemur að Tom er, að eigin sögn, „ekki góður í því sem ég er að ná árangri í“ og Jane áttar sig á því að hann persónugerir allt sem hún hatar um hvert sjónvarpsfréttir eru að fara. Núna kemur þegar Tom upplýsir að hann sé að fara að ganga til liðs við fréttastofu hennar í Washington. Fyrstu aðdráttarafl Jane og Tom fær því annað tækifæri, en mun Jane geta lagt til hliðar faglegt álit sitt á manninum sem hún laðast að - og skyldi hún? Aaron Altman (Brooks) er mjög greindur blaðamaður samstarfsmaður Jane og trúnaðarvinur. Þrátt fyrir augljósa hæfileika hans er ferill Arons að stöðvast þar sem hann skortir sjálfstraust og mannlega hæfileika - og klassískt útlit - til að vera árangurinn sem nýi, óhæfari og ógreindari samstarfsmaður hans - Tom - er að verða. Hann hefur líka áhyggjur af því að góð vinkona hans Jane verði kannski ástfangin af Tom, þrátt fyrir betri dómgreind hennar, þar sem það verður sífellt ljóst að Aaron ber sínar eigin rómantísku tilfinningar til hennar. fréttaskrifstofa, þar sem siðferðisleg vandamál og siðferði er glímt hratt við og þar sem framkoma og dramatísk áhrif eru að verða algengari og mikilvægari. Þaðan kemur mestur bitinn með vel fylgst með athugasemdum og senum. Eitt af mörgum augnablikum er atriði þar sem Tom hittir æðsta ankera Network, Bill Rorich (myndahlutverk fyrir Jack Nicholson), í fyrsta skipti og myndavélin einbeitir sér að handabandi þeirra. Í kvikmynd fullri af frábærum línum og samtölum, löngum og stuttum, gerirðu þér grein fyrir miklu um persónu þessara tveggja manna úr þessu eina snögga skoti af tveimur höndum. Samræður persónanna eru með því gáfulegasta og fyndnasta sem þú munt líklega finna nokkurs staðar. á kvikmynd og í svo miklum mæli. Brooks fær besta skammtinn af þeim, í takt við persónu sína, en jafnvel ætti að hlusta á stuttustu samtölin sem eru tilfallandi og ef til vill ofheyrt af einni eða fleiri persónunum þegar þær fara í gegnum troðfullt herbergi. Hunter er Tour-de-force í þessu hlutverki sem hún var réttilega (en ekki ein) tilnefnd til Óskarsverðlauna fyrir, og sem hún hefði sennilega fengið fyrir ef það væri fyrir hlutverk í kvikmynd sem gerði ekki grín að hluta af því sem var orðið náskyld iðnaður - og á móti sterkri frammistöðu annarrar leikkonu í hefðbundnari feel-good, rom-com. Brooks er líka frábær sem sífellt svekktur og stundum of sjálfum sér til góðs, Aaron Altman. Sársauki, þó hann hafi útlitið og veitir persónuleikann sem krafist er af persónu sinni, sannfærir ekki alltaf um að hann sé alveg eins vitlaus og persónan segir að hann sé eða eigi að vera. Hann sýnir dulda greind sem gerir honum kleift að nýta augljósar takmarkanir sínar sem best, sem gæti verið trúlegt, en ég held að Hurt nái því ekki alveg. Burtséð frá því þegar hann segir okkur að hann „stinkar“ eða „skilur það ekki“ þá kemur Hurt fyrir sig sem aðeins klárari en það. Annars er þetta áhrifarík frammistaða, í hlutverki þar sem eðli hans er í hættu vegna vitsmunalegra takmarkana, en Brooks og Hunter skyggja örlítið á frammistöðu Hurt. Það er það eina neikvæða sem ég get sagt um alla myndina, og hver er að segja að einhver annar hefði gert það betur, eða komið betur út, þegar við hliðina á Hunter og Brooks og frammistöðu þeirra í þessari mynd. meðal annarra Robert Prosky, Lois Chiles og Joan Cusack, auk þess sem Christian Clemenson er í smáhlutverki af síðari Boston Legal frægðinni, og stutta hluti fyrir bróður Joan, John Cusack, en þú sérð andlit hans. sé ekki einu sinni.James L Brooks hefur útvegað okkur marga frábæra sjónvarpsþætti og kvikmyndir og þessi mynd ætti að vera í efsta sæti með þeim allra bestu. Það hefur kannski ekki unnið nein Óskarsverðlaun, þrátt fyrir sjö tilnefningar, en það vann til fjölda annarra verðlauna og gerði Holly Hunter að stjörnu.