Skoptegundin, sem hefur skort sköpunargáfu og húmor í nokkurn tíma þegar, er hrækt á enn og aftur af járnsögum án hæfileika. Enginn tilgangur, ekkert gaman, enginn frumleiki; bara nokkrar ódýrar krónur fyrir kvikmyndagerðarmenn. Það þarf meira en bara að vísa til nýlegra kvikmynda og gefa persónum tvöföld nöfn til að vera ádeila; að fá fólk til að hlæja. Hvaða klumpur sem er getur tekið upp myndavélarupptökuvél og látið nokkra lélega leikara í ódýrum búningum líkja eftir einhverjum. Þar sem tegundin sem stefnt er að í þetta skiptið eru hvetjandi íþróttamyndir, þá eru nokkrar lélegar tilvísanir í kvikmyndir af þeirri gerð: brandararnir eru svo veikir að persónurnar þurfa í raun að leggja áherslu á tilvísanir á ýmsan hátt, til að fá þig til að hlæja hysterískt. Það virkar ekki. Þetta er ekki gamanleikur. Samt sem áður eru sömu gömlu og slitnu „brandararnir“ sem voru hrifnir af gagnfræðaskóla (gerir enn lúmskari en venjulega) allir hér. Ef það er ekki nóg, þá er hlaupandi „gagg“ af rútu sem keyrir á einhvern. Svo fyndið, ekki satt? Einnig gerir eitt sorglega lélegt atriði meira vöruinnsetningu en Michael Bay; aftur með sömu ófyndnu niðurstöðunum. Söngleikur floppar ömurlega. Samúð Carl Weathers, einu sinni Apollo Creed í Rocky seríunni, er nú fastur í hlutverkum í swill eins og þetta. Ömurlegt óorð. Að horfa á snigil hlaupa maraþonið væri minna leiðinlegt en að horfa á þessa mynd. Líklega miklu fyndnari líka.