Þetta var í raun „martröð“ kvikmyndar; ég sá það fyrir um níu árum síðan í kapalsjónvarpi og hef ekki gleymt því síðan. Pixote er 10 ára drengur sem býr á götum Sao Paulo (Brasilíu) og lifir glæpsamlegu lífi í félagsskap táningsvina sinna Lilica, Dito og Chico; þeir stela, pæla, selja eiturlyf og myrða til að lifa af á hverjum degi...Í fyrri hluta myndarinnar er Pixote tekinn af lögreglunni og sendur á sadískt fósturheimili þar sem hann verður vitni að hvers kyns misnotkun frá eldri föngum og vörður fyrir restina af krökkunum; eitt kvöldið er kærasti Lilica drepinn eftir barsmíðar, svo Pixote og vinir hans ákveða að flýja á meðan á óeirðum stendur. Það sem eftir er af myndinni sýnir niðurkomu Pixote í glæpsamlegt líf; hann sýnir engar tilfinningar eða iðrun eftir að hafa drepið einhvern, kannski vegna þess að hann veit að góðar tilfinningar eru ekkert gagn í þeim heimi sem hann býr í...En það er hins vegar blíðlegt atriði í miðri mynd; Pixote og vinir hans eru á ströndinni, sakna (og óska ​​þess) að einn af vinum sínum frá siðbótinni væri þar. Mér fannst þetta ljóðræn og depurð sena mitt í öllum þessum hræðilegu atburðum...strákarnir þrá greinilega ekki bara vin sinn heldur betra líf. "Pixote" leikstjórans Hector Babenco er hugrökk og niðurdrepandi mynd sem skorast ekki undan að sýna harðasta veruleikann sem margir - þar á meðal ég - hafa tilhneigingu til að hunsa eða misskilja. Þessi mynd mun líklega opna augun þín og gera þig að betri og samúðarfullri manneskju.