Gillian Anderson er hrokafull, drifin ferilskona sem sækir verkamannaflokkinn Danny Dyer fyrir skemmtilega nótt. Eftir heimskulegt slys í sveitinni er ráðist á þau hrottalega. Eftir að hafa jafnað sig og eftir tilviljunarkenndan fund með einum árásarmannanna snúast hugsanir þeirra um hefnd...Mér fannst "Straightheads" hræðilegt. Ofbeldisfullt, grimmt, kvenfyrirlitið og óþægilegt. Ef mér mislíkaði ekki setninguna mikið myndi ég kalla "Straightheads" myndband viðbjóðslegt. Vissulega var þetta sú tegund af kvikmynd sem hefði verið gefin út án fjárhagsáætlunar beint á myndband á myrkum dögum níunda áratugarins. Satt að segja veit ég ekki hvernig "Straightheads" fékk kvikmyndaútgáfu. Ég er ekki prúðmenni. Ég hef ekkert á móti kynlífi og ofbeldi í bíó, en þau verða að vera gift kvikmynd með a) góðum söguþræði eða b) góðum persónusköpun eða c) helst hvort tveggja. „Straightheads“ höfðu hvorugt. Engin framvinda í söguþræðinum eða persónunum og of mikið óútskýrt og ósagt. Sem betur fer fór "Straightheads" hvergi hratt. Hún var aðeins 80 mínútur að lengd. Það var synd, því hér var sýkill af áhugaverðri kvikmynd, með sérstaklega áhugaverðum snúningi í söguþræðinum á síðasta þriðjungi. Hversu oft segi ég þetta en það hefði getað verið gott ef þetta hefði verið gert almennilega. Þvílík skömm. Mér líkar mjög við Gillian Anderson og Danny Dyer, en þeir voru í felum með þessari mynd. Hún, sérstaklega, er mjög vanmetin (og er enn sérstaklega vel á sig komin). Ef þú vilt sjá góða breska hefndarmynd, leigðu eða keyptu "Dead Man's Shoes" eftir Shane Meadows. Það er lítið meistaraverk. Um síðustu helgi hefði ég átt að sjá "This Is England" hans í staðinn. Ce sera sera...