Ég velti því fyrir mér hvort ég gæti sætt mig við að sitja í gegnum heila tónlistargamanmynd frá Rússlandi eða Austur-Þýskalandi eða öðrum löndum sem í áratugi birtu næstum alltaf áróðursmyndir, andfasískar myndir, andstríðsmyndir (eins og þessi heimildarmynd bendir á) sem endurspegluðu bara dimmir, erfiðir tímar undir Stalín og lífið á bak við járntjaldið. Þá er heillandi að sjá hina hliðina á peningnum, hvers konar trúða og uppreisnarmenn með tónlist sér við hlið til að reyna að þóknast fjöldanum sem oftar en ekki eru fastir í félagslífi sósíalista. Ein mynd þótti reyndar frekar áhrifamikil, kölluð Jolly Fellows eftir frumkvöðul hins mjög fámenna hóps tónlistarkvikmyndagerðarmanna, Grigori Aleksandrov. Af myndskeiðinu/-klippunum sem ég sá af þeirri mynd myndi ég veðja á að það væri eitt af því eina verkinu sem raunverulega stígur út úr sjálfu sér og fer í bara villta, oflætisfulla, fá-þig-hlæja hátt. En eins og þessi mynd sýnir, ef þú værir kvikmyndagerðarmaður sem vill skemmta, þá er það betra að vera með „skilaboð“. Með viðtölum, einstaka hálfgerða dramatík (af Rússlandi/Þýskalandi/o.s.frv. kvikmyndasamtökum) við ritskoðunarborðið, og klippur, maður fær heildarmynd af því hvernig það var - bæði á bakvið tjöldin og á skjánum - að búa bara til hreina skemmtun fyrir fjöldann. Sumar kvikmyndanna (jæja, flestar, þar sem greinilega aðeins 14 sýndar á 40 árum í löndunum sem nefnd eru) breyttust ágætlega, en í hvaða tilgangi eiginlega? Maður dregst líka inn í menninguna á þessu öllu saman, hvað hún er mjög frábrugðin amerískum aðferðum „ef það virkar, búðu til meðan þau eru heit“. En á sama tíma, kannski út af þessari kúgun, voru gerðar nokkrar áhugaverðar, fyndnar og (eftir því sem ég sá) hressar myndir. Þeir gætu hafa verið nokkuð dæmigerðir fyrir það sem beðið var um að sýna fjöldanum, undir ljúfum en krefjandi skilmálum Stalíns, eins og lífið með dráttarvélum. Sagan verður þó enn safaríkari eftir því sem okkur er sýnt hvernig hún var á sjöunda áratug síðustu aldar, síðasta bylgja tónlistar gamanmynda, þar sem rokk og ról og popp slógu loksins í gegn. Í stuttu máli, eitthvað gott...en bara ef þú hefur áhuga, í alvöru. Mér var sýnd myndin í kennslustund um heimildarmyndir og hálfur bekkurinn sofnaði. Svo varað við annars vegar, þó að ef þú leitar að því getur það gert mjög gefandi ferð inn í evrópska kvikmyndasögu.