Ég get ekki alveg sagt að "Jerry Springer:Ringmaster" sé versta mynd sem ég hef séð. Myndin væri betur sett ef svo væri, því að minnsta kosti lélegasta mynd sem ég hef séð, (Prom Night II) vakti nógu mikið áhuga á mér til að ég gæti hatað hana. Einu viðbrögðin mín eftir að ég fór úr leikhúsinu urðu þegar ég leit upp á klukkuna og uppgötvaði að aðeins 90 mínútur voru liðnar. Það hafði virst miklu meira eins og ár. Þetta er endalaus endurtekning á fátæku fólki, (eða því sem Jerry Springer virðist trúa að fátækt fólk sé), að klúðra hvert öðru, berja hvert annað, móðga hvert annað og endurtaka síðan ferlið með sömu skyldurækni sem við hin notum. við sjampó. Söguþráðurinn, sem fjallar um hvernig hópur heimskts fólks hamrar lífi sínu nógu illa til að veita Jerry Springer-verksmiðjunni möl, þróast eingöngu vegna fáránleika persónanna. Þetta gerir það að verkum að það er ómögulegt að vera sama hvað verður um þá. Það skipti mig aldrei máli hvort þeir komust í þáttinn, hvað þeir sögðu eða hver svaf hjá hverjum. Kannski á mér ekki að vera sama um þá. Kannski á ég að líta á þá sem einhvers konar teiknimyndasögu - til að sjá svívirðilega hegðun þeirra sem í eðli sínu fyndin. Verst að svo er ekki. Húmorinn er ekki svívirðilegur. Það er saklaust. Það er fyrirsjáanlegt. Húmorinn þarf að hafa eitthvað á bak við sig, einhvers konar sársaukafulla kaldhæðni eða lífsreynslu, til að virka. Scatology er ekki vitsmuni. Dæmi. Móðir grípur dóttur sína og eiginmann í rúminu. Til að hefna sín gengur hún yfir húsbílagarðinn og veitir kærasta dóttur sinnar munnmök. Þar sem ég var yfir áfallinu í þætti Jerry Springer fyrir löngu, fékk ég sömu viðbrögð og ég varð fyrir ruddalegum barnavísum Andrew Dice Clay; ekki hlátur, bara geispandi. Að lokum fannst mér stelling Springer vera lýðskrum þreytandi og ósannfærandi. Ef hann væri í raun talsmaður fátækra myndi hann fá einstæða mömmu frá Bed-Sty til að tala um að reyna að ala börnin sín upp í New York borg fyrir 12.000 dollara á ári. Eða, ef það mistókst, myndi hann að minnsta kosti gefa þátttakendum þáttanna sinna skerðingu af hagnaði sínum. Jerry Springer fær milljónir fyrir þættina sína, kvikmyndina sína, bókina sína og myndbönd. Gestir hans fá bara flugfargjöld fram og til baka, hótelgistingu og tækifæri til að niðurlægja sig. Ef honum líkaði svona vel við fátækt fólk myndi hann gefa þeim að minnsta kosti hluta af peningunum sem þeir vinna sér inn fyrir hann. Svo virðist sem Springer hafi viljað gera þessa mynd til að ná sér í lögmæti. Djöfull, með öllu sínu fína starfi, mætti ​​halda að hann hefði nú þegar áunnið sér virðingu okkar. Allavega er myndin veik og leiðinleg. Það tekst ekki einu sinni að vera móðgandi. Ef þú vilt eiga betra kvöld skaltu taka upp pödduspilara í eina nótt og horfa á það.