Án efa er kvikmynd öflugur miðill, meira núna en nokkru sinni fyrr, vegna aðgengis DVD/myndbands, sem gefur kvikmyndagerðarmanninum aukna fullvissu um að saga hans eða boðskapur eigi eftir að sjást af hugsanlega milljónum manna. Notkun þessa miðils fylgir því meðfæddri ábyrgð á listamanninn, þar sem kvikmyndir geta verið fræðandi, jafnt sem skemmtilegar, sem segir til um að ákveðnar viðfangsefni skuli nálgast í samræmi við það og með tilheyrandi næmni og næmni. Kvikmynd eins og „Schindler's List“ eftir Spielberg er til dæmis mikilvæg þar sem hún heldur lífi í minningunni um það sem ekki má gleymast og þar sem sagan hefur tilhneigingu til að endurtaka sig má líta á kvikmynd Spielbergs sem dýrmætt tæki til að koma í veg fyrir endurtekning sá harmleikur. Að sama skapi er þessi mynd „Focus“ í leikstjórn Neal Slavin mikilvæg, þar sem hún lýsir upp hinn erfiða veruleika gyðingahaturs, sem um árabil hefur haft áhrif á milljónir manna, er enn ólýsanlega ríkjandi í dag, og eins og hvers kyns birtingarmynd ofstækis, mun viðhalda sjálfri sér ef hún er ómerkt eða hunsuð. Fæddur af útlendingahatri stofni, það er sjúkdómur sem smitar samfélag sem, án tafar, gæti verið endanlegt; og með því að hafa ígrundaða innsýn í ástandið, er þessi mynd áhrifaríkt bóluefni sem getur að minnsta kosti hjálpað til við að stemma stigu við útbreiðslu þess og vonandi getur virkað sem skref í átt að því að uppræta það með öllu. Lawrence Newman (William H. Macy) þjónaði landi sínu í stríðinu mikla og hefur síðan lifað rólegu, hefðbundnu lífi í New York. Hann hefur verið í sama starfi sem starfsmannastjóri í um tuttugu ár og á húsið, sem er staðsett í meðalstéttarhverfi, þar sem hann býr með móður sinni (Kay Hawtrey). Lawrence er svona týpa sem kemst bara vel af með því að sinna sínum eigin málum og neita að blanda sér í mál sem eru ekki (hann finnst) hans áhyggjuefni. Allt þetta á hins vegar eftir að breytast, eins og með tilkomu heimsstyrjaldarinnar 2, Lawrence, ásamt eiganda hornmarkaðarins, herra Finkelstein (David Paymer), finnur sig á óskiljanlegan hátt skotmark útlendingahaturs í hverfinu, sem hafa stillt sig upp við "Union Crusaders", landssamtök sem nú eru ætlað að miðla ótta og hatur á gyðinga, eða hvern þann sem jafnvel "lítur út" eins og gyðingur. Og skyndilega kemst Lawrence að því að hann getur ekki lengur bara staðið á hliðarlínunni og horft á leikinn; vegna þess að núna ER hann leikurinn, hvort sem hann vill vera það eða ekki. Slavin vinnur eftir gáfulegu, vel skrifuðu handriti eftir Kendrew Lascelles, sem hann aðlagaði eftir skáldsögu Arthurs Millers, og setur fram hryllilega atburðarás sem skoðar nákvæmlega áhrif ofstækis á þá. gegn hverjum það er jafnað; og þegar maður íhugar þá staðreynd að þetta er ekki bara tilgáta ástand, heldur lýsing á raunveruleikanum, verður það þeim mun óhugnanlegra, jafnvel óhugnanlegt. Og það sem gerir myndina svo áhrifaríka er augljós tök Slavins á viðfangsefni sínu, og rannsakað framsetning hans, sem er umhugsunarverð í fíngerð sinni. Í upphafssenunni festir Slavin „karakter“ Lawrence í sessi, og mjög skömmu síðar staðfestir hann hana í annarri senu, sem gefur áhorfendum tækifæri til að fylgjast með og tileinka sér hvernig hugur Lawrence virkar í raun og veru; hugsunarferlið sem stýrir lífi hans. Með það á sínum stað getur Slavin því tekið áhorfendur sína ásamt Lawrence þegar vandamál hans fara smám saman að þróast. Með því sýnir hann á áhrifaríkan hátt hvernig vandamálið þróast, frekar en að segja aðeins frá vandamálinu og takast á við það beint, sem eykur tilfinningalega þátttöku áhorfenda og eykur að lokum áhrif myndarinnar. Slavin gefur mikilvæga yfirlýsingu með þessari mynd, sem er ekki aðeins ákæra fyrir ofstæki, heldur ber einnig varúðarboð um sinnuleysi. Og það er honum til hróss að hann slær þig aldrei í höfuðið með því eða stundar huglægt fingurgóma til að koma máli sínu á framfæri; Þess í stað fer hann varlega fram og leggur mikið upp úr því að vera eins hlutlægur og mögulegt er með öllu því sem hann leggur fram til athugunar. Nálgun hans er myndræns diplómats; og þetta er nálgun sem þjónar Slavin - og myndinni hans - nokkuð vel. Sem Lawrence gefur William H. Macy - einn besti persónuleikarinn í bransanum - ótrúlega frammistöðu, sem staðfestir trúverðugleika og trúverðugleika persónu hans. með næmri, heiðarlegri og innsýn lýsingu. Hann reynir aldrei að sniðganga persónulega galla í eðli Lawrence, heldur notar hann þá til að skapa persónu sem er ákaflega þrívídd, sem gerir hann ekki bara sannfærandi, heldur þjónar hann til að staðfesta heilleika myndarinnar. Það sem gerir það svo sannfærandi er hæfileiki Macy til að miðla ferlinu þar sem hann skoðar eigin samvisku, sem gerir áhorfandanum kleift að deila reynslunni af persónulegri birtingarmynd hans. Þegar öllu er á botninn hvolft er það styrkur frammistöðu Macy, meira en nokkuð annað, sem gerir þessa mynd svo verulega áberandi. Annar af styrkleikum myndarinnar er frammistaðan sem Laura Dern, sem Gertrude Hart, skilaði, túlkun sem fyllir í raun upp verk Macy, sem og Slavin. Dern lætur persónu sína gríðarlega efni, fangar hana líkamlega jafnt sem tilfinningalega, og litríkar eldmóðir hennar eru sláandi andstæður við varalið Lawrence sem virkar einstaklega vel, fyrir persónu hennar sem og myndina sjálfa. Og alveg eins og Sean Combs nýlega (í `Monster's Ball') lagði gott til máls gegn því að hafna leiklistarviðleitni rótgróins ‘rokkstjörnu’, og Meat Loaf Aday sýnir kraftmikla frammistöðu hér, sem Fred, næsti nágranni Lawrence. Það sýnir líka að sannur listamaður mun framleiða, óháð því hvers konar striga hann fær til að vinna með. Í aukahlutverkum eru Michael Copeman (Carlson), Kenneth Welsh (faðir Crighton), Joseph Ziegler (Gargan) og Arlene Meadows ( Frú Dewitt). Sú tegund af kvikmynd sem gerir kvikmyndagerðarmann stoltan af handverki sínu, 'Fókus', býður upp á eftirminnilega upplifun sem vonandi mun reynast líka upplýsandi fyrir þá sem ekki vita að slíkar aðstæður hafa verið til staðar og gera enn - jafnvel í þessu, land hinna frjálsu. 10/10.