Undir lok ferils síns, Jack Arnold, mjög duglegur leikstjóri sem gaf okkur svo klassíska 50's veru eiginleika eins og „It Came from Outer Space“, „The Creature from the Black Lagoon“ og „Tarantula,“ tók sig saman við fyrrverandi fótboltastjörnu. gerði topp 70's blaxploitation kvikmyndafyrirsögnina Fred "the Hammer" Williamson fyrir par af kvikmyndum, framleiddi hinn viðkunnanlega, ef ómerkilega vestræna "The Black Bounty Hunter" og þetta hressandi hressandi, snjalla og mjög skemmtilega 70's svarta hasarafbrigði á venjulegu 40's film noir þínum. niður á hæla einkaspæjaragarn.Williamson sýnir heillandi blöndu af þurrum, sjálfsfyrirlitnandi húmor og afslappuðu, hæglátu sjálfstrausti þar sem Shep Stone, ódýr, vingjarnlegur og að eilífu skuldsettur áður en löggan í Los Angeles gerðist einkarannsakandi . Stone er svo reiðubúinn að hann notar bar sem viðskiptaskrifstofu sína og nær varla endum saman við að sinna láglaunamálum sem lögreglan vill ekki skipta sér af. Á meðan hann slær gangstéttina fyrir eitt af þessum villandi einföldu tónleikum (Stone er að reyna að finna flótta táningsdóttur einhvers gaurs sem er í felum einhvers staðar í Hollywood), lendir Stone í olnboga djúpt í flóknu, hættulegu, virðist botnlausu glæpasamsæri sem felur í sér útsnúinn Jesú. æðislegur trúarsértrúarsöfnuður, margs konar hippa-dóparar, dónalegur klámhringur, ómetanlegur týndur stafur með gullodda sem tilheyrði goðsagnakenndri þöglu kvikmyndastjörnu, svívirðilegt neðanjarðarsmygl á fíkniefnum og sífellt vaxandi fjöldi ferskra líka. ógnvekjandi fjörugur, uppátækjasamur hugvitssemi hins meistaralega „The Long Goodbye“ Roberts Altmans eða hina áleitnu, stanslausu svartsýni Arthurs Penns fallega dökku „Night Moves“, „Black Eye“, engu að síður gerir einkunnina mjög vel heppnaðan hip'n'flip 70's snúning. á leyndardómsfullum spennutryllum frá 40. áratugnum. Hæfn leikstjórn Arnolds heldur hraðanum á hreyfingu í fallegu, stöðugu myndbandi, með sporadískum spennandi mano-a-mano bardagaatriðum með berum hnúum og frábærri notkun á ýmsum litríkum lúmskum stöðum í L.A. (undirlitinn yfirgefinn skemmtigarður í lok myndarinnar er sérstaklega áhrifaríkur) . Handrit Mark Haggard og Jim Martin býður upp á talsvert af frekar flóknum og oft virkilega óvæntum söguþræði. Og væntanlegt úrval af sérkennilegum, grófum aukapersónum er áhugaverður skrýtinn hópur, með sérstaklega eftirtektarverðum beygjum Rosemary Forsyth sem aðlaðandi, öflugs lesbískrar fyrirsætuskrifstofueiganda (Forsyth hefur bestu línu myndarinnar, státar af Stone þegar hún hittir hann fyrst, "I'm a whole lot of woman"), Teresa Graves úr "Get Christie Love" sjónvarpsþáttafrægðinni sem trygg tvíkynhneigð kærasta Stone (afslappað, fordæmalaust lýsing myndarinnar á óhefðbundinni femme fatale Foryth og Graves jafnt. óhefðbundinn föstudagur er einn af sterkustu eignum þess), og Bret Morrison, sem gerði rödd útvarpsins „The Shadow“ á fjórða áratugnum, sem ósvífinn klámkvikmyndagerðarmaður. Allt í allt er þetta hóflegur en samt öruggur sigurvegari.