Ferilskrá Charles McDougall inniheldur að leikstýra þáttum um 'Sex and the City', 'Desperate Housewives', Queer as Folk', 'Big Love', 'The Office' o.s.frv., svo hann kemur með allar heimildir til að gera sjónvarpsmyndaútgáfuna af Skáldsaga Meg Wolitzer, SURRENDER, DOROTHY tókst vel. Og að mestu leyti tekst honum að halda þessari mögulega ógeðslegu sögu um skyndilegt andlát ástvinar og hvernig fólkið í lífi hennar bregst við. Leikritaskáldið Adam (Tom Everett Scott), Shawn (Chris Pine) núverandi Adam, og hjónin Maddy (Lauren German) og Peter (Josh Hopkins) með ungbarnason þeirra - í sumarfrí í húsi í Hamptons. Hópurinn virðist glaður þar til ferð til ísbúðarinnar á staðnum eftir Adam og Sara) leiðir til bílslyss sem drepur Sara. Á meðan er móðir Söru, Natalie Swedlow (Diane Keaton), sem á virkt félagslíf en hringir stöðugt hingað í dóttur með gagnkvæmri kveðju „Surrender, Dorothy“, að spila það annars staðar: þegar hún fær símtalið um að Sara sé dáin kemur hún strax til Hamptons þar sem yfirþyrmandi persónuleiki hennar og sorg skapa núning meðal vina Söru. Hægt en örugglega afhjúpar Natalie leyndarmál um hverja þeirra og þrífst á því að tala um Söru eins og það myndi lífga hana til. Sannleiksþorsti Natalie hvað sem það kostar hefur í för með sér miklar breytingar á hópnum og það er aðeins fyrir bindandi ást hinnar látnu Söru sem þær ná saman að lokum. Diane Keaton er upp á sitt besta í þessum hlutverkum sem ganga þráðinn milli drama og gamanleiks. og nærvera hennar heldur sögunni saman. Handritið hefur sín augnablik fyrir góðar línur, en það hefur líka fullt af fylliefni sem verður svolítið þungt og gróft sem gerir leikurunum augljóslega óþægilega við línurnar sem þeir fá. Já, þessi saga hefur margoft verið sögð - áhrif skyndilegs dauða á líf þeirra sem hafa breytt friðhelgi einkalífs vegna upplýsingagjafar - en myndin hreyfist með hraða leikara og hefur næga ósvikna skemmtun til að gera hana þess virði að horfa á hana. Grady Harpa