Myndin hefur undarlega pirrandi karaktera, undarlega óútskýranlega slatta og óyfirstíganlega mikið af samræðum um reykingar. Kvikmyndin hefur tilgerðarlegan söguþráð um leit tíkarlegrar, tómrar konu (Jeanne Tripplehorn) að ást. Þó að hver myndi nokkurn tíma vilja persónu Jeanne, persónuleika eða lestur samræðunnar, get ég í raun ekki sagt. Nema hvað henni finnst gaman að reykja. Sarah Jessica Parker gefur áhugaverða persónuframmistöðu (sem finnst gaman að reykja). Dylan McDermott gerir sitt besta til að vera fallegur og sálarfullur (þar sem hann reykir). Og hey, hvað er Jennifer Aniston að gera þarna? Ó, hún er í rauninni ekki nógu inni í þessu til þess að einhver geti hugsað um hana. (En henni finnst gaman að reykja). Þetta er tímasóun hvers sem er. Ég veit ekki einu sinni hvernig ég gat setið í gegnum eins mikið af myndinni og ég gerði. Ég trúi ekki einu sinni að ég hafi eytt tíma í að skrifa þetta, nema til að vara aðra við banality þess. Vantar einhvern sígarettu?