Ken Harrison, ungur myndhöggvari á þrítugsaldri, slasaðist alvarlega í umferðarslysi. Sagalok."End of story", það er í merkingunni "endir hvers kyns líkamlegrar aðgerða". Ekki í merkingunni "endir myndarinnar". Lífi Kens er bjargað en hann er lamaður frá hálsi og niður. Þegar hann kemst að því að ólíklegt er að hann nái aftur notkun á útlimum sínum ákveður hann að hann vilji deyja og biður læknana að hætta læknismeðferðinni sem heldur honum á lífi. Restin af myndinni er í rauninni ein löng umræða um rétt og rangt líknardráp og réttinn til að deyja. Helsti andstæðingur Kens í þessari umræðu er læknir hans, Michael Emerson. Þótt mál gegn líknardrápi sé oft sett fram í trúarlegu tilliti, er það hér eingöngu sett fram í veraldlegum skilningi. Ef Dr Emerson hefur einhverja djúpa trúarsannfæringu kemur hún aldrei fram í myndinni. Hann trúir því hins vegar af ástríðu að dauðinn sé óvinur sem það er skylda hans sem læknis að berjast gegn; að leyfa sjúklingi að svipta sig lífi í raun myndi tákna uppgjöf fyrir þeim óvini og vanrækslu á þeirri skyldu. Ken lendir því í „Catch-22“ aðstæðum. Hann verður að geta sýnt að hann sé heill og skynsamur til að taka ákvörðun um að binda enda á líf sitt. Emerson telur hins vegar að ósk um að deyja sé í sjálfu sér vitnisburður um geðveiki og rökleysu. Vandamál Kens er aðeins hægt að leysa með því að ráða lögfræðing til að lögsækja sjúkrahúsið. Richard Dreyfuss sem Ken og John Cassavetes sem Dr Emerson koma sjónarmiðum sínum á framfæri af kunnáttu og einlægni, en þetta getur ekki leynt þeirri staðreynd að „Líf hvers er það samt. ?" virkar einfaldlega ekki sem kvikmynd. Á sínum tíma voru kvikmyndaðar útgáfur af sviðsleikritum gerðar á svipaðan hátt og leiksýningar, en á áttunda og níunda áratugnum þótti það oft ófullnægjandi vegna þess hve ólíkt var á milli þessara tveggja miðla. Þegar leikrit voru tekin upp var því almenn tilhneiging að „opna þau“ með því að taka upp bæði á tökustað og í stúdíósettum, með því að taka frelsi í texta leikskáldsins, gera oft verulegar breytingar á söguþræðinum og jafnvel kynna aukapersónur. hef aldrei séð leikrit Brian Clarke en mig grunar að þetta sé saga sem myndi virka betur í leikhúsi en í bíó. Það er mjög lítið um líkamlega virkni; mestur þátturinn samanstendur af löngum umræðum í kringum sjúkrarúm þar sem aðalpersónan liggur lamuð. Slíkur söguþráður hentar alls ekki „opnunartækinu“ og myndin sem útkoma er mjög kyrrstæð, einkennist af tali á kostnað hasar. Þrátt fyrir að hún sé vel skrifuð og góð leiklist er ég hissa á því að kvikmynd hafi nokkurn tíma verið gerð um svona óbíómyndalegt efni. 4/10