Mon Oncle Antoine fylgist með brjáluðu andliti heimabyggðs samfélags frá ýmsum sjónarhornum, hægt og rólega, tekur sinn tíma í gegnum upphafið, eins og það ætti að gera, þar til við komumst út úr brostnum (en banal) vonum og væntingum, yfir í þyrlandi alsælu drauma og hjarta- stöðva opinberun um hina hræðilegu ráðgátu dauðleikans. Markvissar pönnur og aðdráttur yfir snævi fjallshlíðina huggar hugann og dáleiðir áhorfandann. Þetta eirðarlausa myndavélaverk er persónugert í jaðarpersónu sem er jafnt rekamaður, sem hættir í vinnunni í kolanámunni og yfirgefur fjölskyldu sína til að höggva timbur, hættir síðan aftur og snýr aftur til hinnar áberandi mannúðar drengsins síns sem er látinn. Gömul kona að sækja framhjá eiginmanni sínum og ungur drengur deyr. Gamlir hlutir verða nýir og nýir hlutir deyja. Í gegn er snjóhvítan, jafn undrandi og kvikmyndasagan.