Í fyrsta lagi: viðvörun. Ég sá þessa mynd nýlega á DVD í Universal 'Hitchcock Collection' seríunni. Upprunaprentunin lítur út fyrir að vera í óaðfinnanlegu ástandi, en myndin er svolítið mjúk, sem bendir til þess að hún gæti verið önnur kynslóð eintak beint úr myndbandi. Umgjörðin er allt of þétt þannig að allar tónsmíðar eru hræðilegar. Meira að segja titill myndarinnar er skorinn niður. Ég tek það fram úr öðrum IMDb umsögnum að það sé til miklu betri útgáfa. Herra og frú Smith er aðeins neðanmálsgrein við feril Hitchcock. Í löngum viðtölum sínum við Francois Truffaut á sjöunda áratugnum gaf Hitchcock yfirgripsmikið yfirlit yfir allt verk hans, en það eina sem hann gat sagt um þessa mynd er að hann gerði hana sem greiða við Carole Lombard og að hann skildi ekki persónurnar svo hann tók bara mynd af handriti Norman Krasna. Í sannleika sagt er ekki mikið meira sem þarf að segja. er skrúfað grínmynd úr sama móti og It Happened One Night, His Girl Friday og Philapdelphia Story. Carole Lombard er týpísk eiginkona sem kemst að því að hjónaband hennar er tæknilega ógilt, lendir í ástarsambandi við eiginmann sinn af fábrotnustu yfirskini og eyðir mestu myndinni í að vera „dásamlega“ ástæðulaus. Robert Montgomery stendur sig nógu vel sem eiginmanninn, en það er erfitt að missa ekki þolinmæðina við hann. Löngu fyrir lok myndarinnar segja áhorfendur: „Slepptu kjánalegu kúnni, hún er ekki þess virði.“ Gene Raymond leikur besta vininn sem hún trúlofast. Hann á að vera kurteislegur, 'gamall fjölskyldu' sunnlendingur, þó það sé ekki augljóst af hreimnum og komi fyrst í ljós í fylleríinu (sem hann leikur annars mjög vel). Hann er heiðursmaður, örlátur, alger heiðursmaður, svo að sjálfsögðu er hann lagður í einelti og verndarvæng af Robert Montgomery og sló í gegn í mörgum brandarunum - þó hann sé ekki meðhöndlaður eins illa og svipaður Ralph Bellamy karakter í His Girl Friday. Kvikmyndin finnst eins og hún hafi verið gerð af fólki sem vissi aðeins um skrúfubolta gamanmyndir af orðspori, en hafði reyndar ekki séð slíka. Til dæmis, góð skrúfubolta gamanmynd hefur sterka miðlæga hugmynd með fjölda áframhaldandi grínistaþráða sem stöðugt fléttast saman og skarast. Hér eru allir grínþættir bara spenntir út, eins og perlur á hálsmeni. Þetta er grínmynd með tölum. Það er eins með leikstjórnina. Venjulega keppa þessar gamanmyndir áfram á sívaxandi hraða sem rís upp í næstum hysteríu í ​​lokin. Hitchcock skilur þetta ekki. Leikstjórn hans er nokkuð sljó og myndin verður virðuleg röð af senum sem allar virðast örlítið ofskrifaðar (en vannæringar) og aðeins of langar. Hann var aldrei sérstaklega góður leikari svo hann leyfir leikarahópnum að halda áfram með það. Þeir gera allt í lagi. Hitchcock hafði góðan húmor, sem hann notaði oft í spennumyndum sínum, en hann hafði enga tilfinningu fyrir gríni sem tegund. Seinna vandræði hans með Harry voru líka misskilningur, af svipuðum ástæðum og í þessari mynd, en að minnsta kosti tók hann þátt í þeirri mynd. Hér er hann bara að fara í gegnum hreyfingarnar. Allt fólkið sem tengist þessari mynd var góðir traustir fagmenn svo hún er ekkert sérstaklega slæm. Finnst það bara svolítið afleitt, of kunnuglegt, of langt og að lokum frekar flatt. Herra og frú Smith er ein fyrir Carole Lombard aðdáendur og Hitchcock keppendur eingöngu.