Þetta er ein ömurleg, óvirk, sjálf mikilvæg bora. Þegar það eina sem skyndilega gefur kvikmynd líf er henging, þá veistu að verkefnið er bilað. Philip Seymour Hoffman leikur Truman Capote sem narcissískan, tík-riðið, sjálfumglaðan, teiknimyndraddaðan, skordýralíkan skopmynd. Hvers vegna hann er svona er aldrei útskýrt og við fáum litlar bakgrunnsupplýsingar. Handritið fjallar um skrif Capote um 'In Cold Blood' og viðhengi hans við skemmdu bræðurna sem myrtu fjögurra manna fjölskyldu. Hinn virti rithöfundur 'To Kill A Mockingbird', Harper Lee (Catherine Keener), fylgir Capote í fyrstu fyrirspurnum hans um glæpinn og nærvera hennar bendir strax á mun áhugaverðara efni fyrir ævisögu. Því miður er Lee fljótt tekinn til hliðar í þágu endalausra atriða þar sem Capote harmar sársaukafulla tilveru sína. Að horfa á hann er eins og að horfa á Dr. Smith úr 'Lost in Space' kvarta yfir „viðkvæma bakinu“ sínu við hvern þann sem hlustar í tvær klukkustundir. Munurinn er hins vegar sá að Smith var skemmtilegur á að horfa á meðan Capote er það ekki. Dýrmætt sjálfsmikilvægi myndarinnar drepur hana sem og tregðu leikstjórans Bennett Miller til að bæta við hvers kyns skugga. Líkt og grátlegt píanótónlist er myndin undur á einni nótu, gefur enga andstæðu, enga tilfinningalitun og ekkert náið drama. Ef Capote var virkilega svona pirrandi, af hverju að gera mynd um hann og búast við að áhorfendur horfi á hana? Þrátt fyrir að aukahlutverkin séu vel leikin (Chris Cooper er hans venjulegi trausti sjálf), þjóna þau svo litlum dramatískum tilgangi því að lokum snýst þetta allt um Capote(!) Leikstjórann Bennett og handritshöfundinn Dan Futterman ná ekki tilfinningalegum þáttum áhorfenda sinna vegna þess að þeir voru greinilega gagntekinn af menningarfarangri „goðsagnar“ Capote. Varan þeirra er andvana Óskarsbeita...og er meira sönnun þess að ein frábær tegundarmynd hafi meiri "sannleika" í sér en tugi hrúga af ó-svo-einlægri vitleysu eins og þessari.