Þetta hlýtur að vera ein einlægasta og mest áhrifaríkasta mynd um stráka og stelpur sem gerð hefur verið. Þó að "Rebel Without a Cause" og "Say Anything" skili fallegum lýsingum, þá dregur þessi mynd niður gagnslaus undirspil og frávik í Hollywood. Þessi mynd einbeitir sér eingöngu að því að horfa á upphaf fallegrar rómantíkur. Þú efast aldrei í eina sekúndu um að myndin muni leiða til rómantískrar pörunar þessara tveggja manna. Maður skynjar næstum samstundis samvirknina og efnafræðina á milli Jesse og Celine og það er einfaldlega hrein unun að fylgjast með þeim finna það. Þessi mynd er að mestu leyti byggð á samræðum. En hvert samtal á milli þeirra er líka mjög forvitnilegt. Það sem gerir þessa pörun svo rómantíska er hversu raunveruleg hún er. Hvernig í öllu þessu samtali, þó að það hafi oft engin raunveruleg áhrif á neitt gagnrýnisvert, geturðu skynjað blæbrigðin þegar þessir tveir verða hrifnari og traustari hvor öðrum. Þetta er nákvæmlega hvernig þú myndir dreyma að þú hittir þennan sérstaka mann. Og það sem gerir það svo satt er að það er ekki einu sinni of frábært til að trúa því. Þetta gæti verið það sem myndi gerast ef þú hefðir verið nógu öruggur til að hefja samtal við þann sem þú tók eftir einhvers staðar af handahófi. Og það sem setur rúsínan í þessa mynd er stórkostlegur bakgrunnur Vínarborgar sem þessi mynd gerist í. Það eykur bara á tilfinninguna um rómantískt nirvana sem myndin gefur til kynna. Og það er sama hversu oft ég horfi á þessa mynd, ég held að ég muni aldrei þreytast á henni.