Þegar „Pierre; or The Ambiguities“ eftir Melville kom í bókabúðir árið 1852, fyrsta útgáfa hans síðan „Moby Dick“ ári áður, voru viðbrögð almennings svipuð og í IMDB umsögnum um „POLA X“. Dagblöð birtu jafnvel fyrirsagnir eins og: "Melville Geðveikur!" sem hann var auðvitað ekki. En þegar menn bera saman ritstílana sem finnast í "Moby Dick" og "Pierre", þá finnur maður í þeim síðarnefnda skarpa frávik frá hinum einfalda og oft loforðslega stíl sem er að finna í þeim fyrri. Augljóslega var hann að líkja eftir of blómlegum stíl hinna gleymdu Viktoríurómantíkur sem voru auðveldlega að selja ódauðlega „Moby Dick“ hans. Hann var þó ekki sáttur við að framleiða vöru sem útgefendur hans vildu og hefði örugglega selst. Útgáfa hans af viktorískri rómantík var kannski snúin, tortryggin, en ljómandi í samsetningu sinni. Varaheitið: „Tvíræðurnar“ er alveg viðeigandi. Þegar Pierre leitar að sannleikanum og telur sig finna sannleikann verðum við sífellt óvissari hverju og hverjum við eigum að trúa. Þegar hann leitar að hamingju verður hann meira og meira ömurlegur."POLA X" er heillandi aðlögun þessarar skáldsögu, sem gerist í nútíma eða næstum nútíma Frakklandi. Þó að það láti að sumu leyti lítið eftir ímyndunaraflinu og sýni okkur á myndrænan hátt þau sifjaspell sem Melville gat aðeins gefið í skyn, þá eru tvískinnungarnir sem gera skáldsöguna og boðskap hennar svo aðlaðandi fullkomlega í takt. Spurningarnar sem það vekur eru spurningar sem fáum kvikmyndum hefur dottið í hug að spyrja, en samt eru svörin eftir áhorfandanum. Ég mæli með því að lesa skáldsöguna, sem er mun styttri en "Moby Dick," áður en ég horfi á þessa mynd. Ég vona að fleiri upplifi þessa hrífandi mynd.