Eins sætar og krúttlegar og þær eru, þá virðist sagan af þremur syngjandi kornungum bara ekki hafa nóg kjöt til að halda henni uppi í einn og hálfan tíma. Ég hélt að fyrsti hálftíminn eða svo af þessari mynd væri vel þess virði að horfa á. Það var gaman, það var smá hlátur í þessu, það var fullt af orku. Svo missti það einhvern veginn bara. Ég myndi ekki einu sinni segja að það fjaraði út, því það fannst mér frekar snöggt. Skemmtunin var horfin; hláturinn hvarf. Dóttir mín tók líka eftir því. Hún er 4 ára - hún hló í uppnámi nokkrum sinnum í fyrsta hluta myndarinnar, svo hætti hláturinn. Kannski tók þetta á sig of alvarlegan tón - vondi kvikmyndaframleiðandinn dregur kornungana til dauða. Eitthvað gerðist samt, og það var ekki til hins betra. Auðvitað er myndin að reyna að segja söguna af því hvernig kornungarnir (Alvin, Simon og Theodore) byrjuðu. Það þekkja allir jólalagið. Hér komumst við að því hvernig þeir hittu Dave og komust af stað. Kvikmyndin er uppfærð til nútímans, þó að raunverulegur uppruna þeirra komi fram í götuheiti Dave frá 1958, sem var árið þegar líflegu syngjandi nagdýrin voru fyrst búin til. Jason Lee stóð sig nokkuð vel þar sem Dave og chipmunk raddirnar voru líka nokkuð góðar. David Cross sem hinn vondi Ian pirraði mig til að vera hreinskilinn og ég gat ekki áttað mig á tilganginum með persónu Claire, leikin af Cameron Richardson. Hún bætti litlu við myndina. Þetta er kvikmynd sem þú getur horft á með krökkunum - það er líklega kvikmynd sem þú myndir bara vilja horfa á með krökkunum, í raun. Það fær 4/10 frá mér.