Bretar og Frakkar sögðu Þjóðverjum stríð á hendur árið 1939, en þá var næstum öll Evrópa fallin undir framrás stríðsvélar nasista. Inn í stríðið byrjaði Bretland nánast frá grunni, með af skornum skammti og með flugher sem var fleiri en Þýskaland tíu á móti einum. En vilji Breta var staðfastur, hugrökkur af nýjum forsætisráðherra þeirra, Winston Churchill, sem lýsti yfir - "Við munum aldrei fara undir". Þann 8. ágúst 1940 stóð baráttan um Bretland. Hins vegar lenti hann á vegg í fyrsta skipti síðan Hitler lýsti yfir afstöðu til að sigra heiminn. Þó að breski konungsflugherinn væri umtalsvert fleiri, fór breski flugherinn í sókn og á tuttugu og átta dögum í september og október 1940, fór mannfall þýska Luftwaffe upp í tvö þúsund þrjú hundruð sjötíu og fimm týndar flugvélar og áhöfn. Reiði Hitlers var sár, en hann varð að kalla á stundarhlé. Til að bregðast við síðar á árinu hóf Hitler gríðarlega eldsprengjuárás á London á jóladag 1940. Þegar ég segi að það hafi aldrei verið nein hamfaramynd sem jafnast á við raunverulegt lifandi upptökur af London í logum á meðan á þessari árás stóð, væri vanmetið. Kannski súrrealískasta áhrif þessa kafla í "Af hverju við berjumst" seríunni væri að sjá breska ríkisborgara koma út úr neðanjarðarskýlum sínum í kjölfar sprengjuárásanna til að halda áfram því sem eftir var af lífi þeirra ofan jarðar. Jafnvel þegar þú horfir á, er engin leið að skilja þann lifandi hrylling sem þetta fólk hlýtur að hafa gengið í gegnum, þar sem borgin London var skilin eftir í sýndarglötun. Samt voru nasistar agndofa og stöðvaðir líka. Allt sem Hitler vildi trúa um frelsi og lýðræði var nú sett á hausinn. Bretar ætluðu ekki að gefast upp án baráttu í stað þess að vera viljugir og sjálfsánægðir eins og Frakkar. Og þeir gerðu það, fóru með loftorrustunni til Þýskalands og svöruðu í sömu mynt með árásum á þýska heimalandið. Það voru tímamót sem neyddu Hitler til að endurskoða stefnu sína.