Ég á tveggja ára son sem þjáist af sama ástandi og Jonny Kennedy. Ég fékk aldrei tækifæri til að hitta hann en ég hef aldrei heyrt neinn segja illt orð um hann. Ég vona að hann viti hversu mikið gerð þessa forrits hefur hjálpað öðrum þjást með því að vekja athygli á þessu hræðilega ástandi. Þessi maður hefur snert fólk á þann hátt sem milljón góðgerðarbæklingar gætu ekki. Ég tel að þetta eigi að vera skylduáhorf í skólum. Ég er líka sammála öðrum athugasemdum - hvað hef ég að væla yfir? Hann tók allt sem lífið gat hent honum og náði samt að halda kímnigáfunni. Guð blessi. Ég gat ekki horft á hlutann sem sýndi að skipt var um umbúðir hans. Ég á í nógu miklum vandræðum með son minn.