Það er punktur í myndinni þar sem kvenkyns yfirmaður „dauðavélanna“ (fjölþjóðlegt tríó til að þóknast öllum, enda innifalið held ég að það sé kallað þessa dagana) talar um að nota skiptimynt á viðskiptamann. Nema svo er sending hennar að hún hljómar eins og "leðurskraut." Á þeim tímapunkti hresstist þessi áhorfandi við að halda að þessi daufa kvikmynd væri að breytast í nýjan heim af kinki. En það gerði það ekki. Yfirkonan þurfti að tala þar sem „dauðavélarnar“ sögðu ekki eitt einasta orð á meðan á myndinni stóð og hún talar. Óendanlega. Það er hasar í myndinni en hún er ekki svo spennandi og söguþráðurinn sveiflast frá einni klisju til annarrar. Þöglu „dauðavélarnar“ þrjár lifa til að lifa af annan dag í lok myndarinnar. Vonandi varð ekki framhald.