"Jól í Connecticut" er algjör gimsteinn, og verður að sjá fyrir jólin! Elizabeth Lane, forveri Mörthu Stewart, er dálkahöfundur tímarita og ne plús öfgamaður húsmæðra - hin fullkomna eiginkona, móðir og heimilisgyðja. Málið er bara að hún er ekkert af þessum hlutum - algjör lygi. Því miður fyrir hana, hún er við það að komast að því. Útgefandi hennar, herra Alexander Yardley (glæsileg teiknimyndasaga eftir Sydney Greenstreet) fær þá björtu hugmynd að bjóða frægri stríðshetju á „fullkomna bæ“ Elizabeth í jólafríið. Eina málið, það er enginn bær, "fullkominn" eða annað. Gamanmyndin fjallar um hvernig Elizabeth á að halda raunverulegri sjálfsmynd sinni í skjóli svo hún missi ekki vinnuna. Samstarfsmaður Elísabetar, John, á sveitabæ í Connecticut, svo það leysir það vandamál. Hins vegar vill hann giftast Liz, en hún vill ekki giftast honum. Hann býður henni hjónaband, þó að hann viti að henni líði ekki eins um hann og hann um hana. Hann gerir samt tilboðið og fullvissar hana um að hann sé tilbúinn að bíða. Og hér skilar Barbara Stanwyck, sem Liz, einni hrikalegustu uppsetningu sem ég hef heyrt. Með fullkomnu sakleysi svarar hún: "Gætirðu beðið svona lengi?" ÁTJS! Auk þess eru atriðin á milli Unu O'Conner og S.Z. Sakall eru fyndnir. Þeir virðast ekki vera hrifnir af hvort öðru (þó mann gruni að þeir geri það í raun). Þeir eru keppinautar á heimilinu og S.Z. Hrífandi enska Sakalls jafnast á við kyrktan framburð Noru á nafni hans ("Mr. Basternook"). "Ég heiti FELIX!" Það er ótrúlegt hvað þessar svarthvítu myndir eru jólalegar. Frábær karakteravinna hjá öllum sem hlut eiga að máli. Ekki missa af þessum!