Frönsk kvikmynd sem Ester Williams myndi elska. En samsundið var aðeins krókur fyrir söguna um þrjár stúlkur í úthverfi Parísar sem fundu sig. Engin spurning hvar samúð Sciamma liggur þar sem allir strákarnir eru sýndir sem „animaux“ en í raun eru aðeins 3 stelpurnar í brennidepli, og allan tímann, með fáu fullorðnu og hinir unglingarnir að mestu í bakgrunni. Marie er stúlka, óaðlaðandi, en ákveðin. Hún vill verða sundkona og þvingar sig upp á Floriane (Gæðafegurð frá Renascence á einn gagnrýnanda) og hún er líka hentugvinur Önnu: ekki óaðlaðandi, en fyrir hana var tími fullkomnunar líkama hennar stuttur, og nú er hún er unglingur í kvenlíkama. Það sem tekur við er ferðalag til sjálfsvitundar án vegakorts en það er glóra yfir þessu þrennu sem er óeðlilegt: hvar er glaðværð og huglaus þvaður æskunnar? Þó að upplausnin hafi verið hrífandi, þar sem sjálfsgleypni Floriane var fallega lýst, sem og jafn fallegri sameiningu Marie og Anne, virtist þetta allt óhlutbundið, brúður Sciamma.