„Slæmu draumarnir koma alltaf til baka eins og óæskilegir vinir,“ segir Marion Fairlie, sem ásamt hálfsystur sinni, Lauru, býr í víðáttumiklu sveitabýli í miðjan Viktoríutímanum. "Og í gærkvöldi fann ég sjálfan mig í Limmeridge kirkjugarði. Venjulega helst fólk sem er dautt dautt, alveg eins og venjulega eru það glæpamennirnir sem eru lokaðir inni frekar en fórnarlömbin. En þá var ekkert eðlilegt við það sem kom fyrir okkur.. ." Og við erum að byrja á fyrsta flokks gotneskri sögu um brjálæði, blekkingar og illmenni, byggða á frábærri skáldsögu Wilkie Collins um viktoríska leyndardóm. Það er góð hugmynd að fylgjast vel með, því það eru lóðir innan lóða, samt miðast þær allar við slægt og miskunnarlaust skipulag sem felur í sér, hvað annað, peninga, fullt af peningum. Marion Fairlie (Tara Fitzgerald) og systir hennar, Laura Fairlie (Justine Wadell) eru hollar hvort öðru. Marion er grimm og verndandi; Laura er mýkri og miklu rómantískari. Marion á enga peninga sjálfir; Laura mun erfa auð þegar hún verður fullorðin. Marion hefur engar hjónabandsmöguleika sem við vitum af; Laura hefur verið heitið Sir Percival Glyde (James Wilby), sem er allt of heillandi aðalsmaður. Þeir eru deildir frænda síns, vandræðalegan, niðurlægjandi, gríðarlega sjálfhverfur dýpka (Ian Richardson). Allt virðist vera nokkuð venjubundið, en þá er ungur listamaður, Walter Hartright (Andrew Lincoln), ráðinn til að kenna þeim að teikna og meta list. Og þegar hann kemur að næturlagi á lestarstöðina á staðnum er enginn vagn, svo hann leggur af stað gangandi til búsins. Í dimmum skóginum hittir hann undarlega konu, klædd í hvítt, ráfandi um og talar um hluti sem hann skilur ekki og hverfur síðan. Erum við óróleg? Já, og hann og systurnar líka þegar þær komast að því að undarlega konan líkist Láru. Seinna, kemur ást á milli Walter og Lauru? Blómstrar brum? Er einhver misskilningur sem rekur Walter burt og leiðir til þess að Laura giftist Sir Percival? Nagar krabbamein? Og koma leyndarmál hægt og rólega í ljós um samskipti Lauru, Marian og hvítklæddu konunnar...lærum við að vera djúpt tortryggin á fyrirætlanir Sir Percivals...komum við að njóta stíls og hátta náins vinar Sir Percivals , Count Fosco (Simon Callow)...og gerum við okkur á endanum grein fyrir þeirri ljótu dýpt siðspillingar, sem og krafti heiðurs og sannrar ástar, sem mannkynið er fært um? Heimsækjum við geðveikrahæli í Viktoríutímanum, sjáum fall úr háum turnum, grafum opnar grafir um miðja nótt og horfum á refsingar berast innan um öskrandi loga læstrar kirkju? Jú, auðvitað, og það er stórkostlegt ferðalag fyrir okkur. Þetta BBC/Masterpiece Theatre dagskrá býður upp á fínan leik og framúrskarandi framleiðslugildi. Til að passa 500 plús blaðsíðna skáldsögu Collins inn í sjónvarpsþætti sem er innan við 120 mínútur þýðir að það þurfti að skera niður eða stytta, og nokkrar breytingar voru gerðar líklegar til að ná meiri áhrifum á þeim stutta tíma sem til var. Samt sem áður, tekið á eigin forsendum, þá virkar framleiðslan á The Woman in White að mínu mati mjög vel sem stemmandi, rómantísk, dimm sjónvarpssaga. Tara Fitzgerald sem Marion sýnir frábæra frammistöðu sem kona sem er staðráðin í að vernda og bjarga síðan systur sinni. James Wilby sem Sir Percival nær því snjalla afreki að láta okkur hægt og rólega sjá siðspillta slímið undir húðinni, sem hefur enn sjarma innan um illmennið. Ian Richardson sem frændi ungu konunnar stelur næstum senunni. Hann gefur svo yfirlætislegan og þröngan leik að það kemur sögunni næstum úr jafnvægi í hvert skipti sem hann kemur fram. Kannski veikastur af aðalhlutunum er Simon Callow sem Fosco greifi. Greifinn er einfaldlega skrímsli en samt einstaklega siðmenntuð og heillandi. Collins lýsti honum sem gífurlegum sverleika. Callow vinnur þetta vel, en fyrir mér skortir hann smá voðaverk hins illa. Á einum tímapunkti segir Marian okkur: "Við systur mínar erum svo hrifnar af gotneskum skáldsögum að við hegðum okkur stundum eins og við værum í þeim." Lítið vissi hún hvað var í vændum fyrir hana sjálfa og Láru.