Mörgum okkar finnst list aðeins ánægjuleg þegar meistaraverkið sjálft snertir eitthvað djúpt innra með okkur. Það er að segja að fullgerð sköpun er aðeins hægt að samþykkja og þakka ef við getum einhvern veginn persónulega tengst henni. Það var vetur, hér í Ástralíu 1992 þegar ég hafði séð Batman Returns í kvikmyndahúsum og það sló í gegn. Bæði "ég". Ég átti að tilheyra hugsjón, staðli, en á sama tíma lifði ég öðru lífi. Tim Burton var fyrsti kvikmyndagerðarmaðurinn til að segja að það væri í lagi að myndasögumynd væri dökk og játaði að myrkur getur komið fyrir okkur öll. Eftir Batman-túlkun Tim Burtons flæddu margar aðrar myrkar myndasöguhetjur og andhetjur um kvikmyndahúsin. Þjóðsögur í teiknimyndasögum í áratugi höfðu sagt frá vinalegum, viðkunnanlegum hetjum með hrikalega myndarlegt bros og töfrandi ofurkrafta sem fljúga um himininn, og spunnu kraftmikla vefi af úlnliðum þeirra og klæddust rauðum stígvélum og höfðu styrk eins og eimreið. En hvað gerist þegar þú ert aðeins tíu ára og sérð foreldra þína kalda aflífa fyrir framan augun á þér? Þú smellir. Einhvers staðar í sálarlífi þínu brotnar unga, viðkvæma sálfræðilega förðun þín í sundur. Eina leiðin til að stjórna slíkum sársauka og sársauka er að búa til aðra persónu. Þú gefur loforð. Annað sjálf þitt verður sterkara, beislaðu alla reiðina alla reiðina til að nota hvaða aðferð sem er til að hefna sakleysis foreldra þinna á þessum glæpamanni, þessum glæpamönnum, hvaða glæpamanni sem er. Þetta er lífið séð með augum Bruce Wayne. Bæði pörin. Heimurinn sem hann sér er dimmur, myrkur og kaldur. Þó að hann vakti um göturnar og fólk heyri hann fara framhjá, flýta þeir sér ekki út til að fá eiginhandaráritun hans. Hann er frelsari þeirra, ekki sigurvegari persónuleikakeppni. Batman Returns fjallar um tapara. Batman, enn ein jólin, er enn „eina einmana manndýrið í bænum“. Bruce Wayne fær aldrei að handtaka hinn viðbjóðslega Max Shreck löglega. Mörgæsin fær aldrei að sleppa úr læðingi sársauka sínum að vera fargað af foreldrum sínum yfir á borgara Gotham og Selina Kyle er að eilífu týnd því að vera andlega sundurleit og fyrir áföllum. Og hetjan fær hvorki stelpuna né köttinn. Í þessari mynd er kafað í löngun okkar allra til að vilja svo innilega tilheyra, eignast heimili, eins og Bruce Wayne og Oswald Cobblepot tjáðu. Myndin dregur fram þörfina. í okkur öllum að heyra, virða og ekki hunsa eins og Selina Kyle, Oswald og auðvitað Bruce Wayne óska ​​eftir. En stundum erum við öll bæld niður á einn eða annan hátt, okkur er sagt að vera hugsjón, að haga okkur eftir ákveðnum staðli. Það er þangað til við loksins smellum. Aðeins von er eftir í lok myndarinnar þegar við sjáum Catwoman rísa upp í átt að næturhimninum. En hvað sem við verðum að óska ​​öllum velvilja í garð allra karla og kvenna. Hvað mig varðar, get ég ekki sagt að ég muni ná þeim stað þar sem ég mun trúa því að vandamál mitt með tvíhyggju verði sætt. En það er allt í lagi. Við höfum öll dökka hlið. Batman Returns er ekki aðeins sú besta af Batman myndunum, hún er sannarlega einstaklega fínt meistaraverk í frásögnum.