Söguþráðurinn: Michael Linnett Connors hefur gert allt í kvikmyndum nema leikstýra og er að leita að fyrsta stóra tækifærinu sínu. Hann uppgötvar Molly í leikriti og veit um leið að hún verður stór kvikmyndastjarna. Hann skrifar undir samning við hana með því skilyrði að hann verði að stjórna. Framleiðandinn samþykkir og stóri ferill þeirra er að hefjast. Eftirfarandi er endursköpun þöglu kvikmyndatímabilsins og fyrstu hljóðmyndir með mikla áherslu á gamanmál. Og, ó já, það er rómantík og smá sorg líka. Frammistaða Don Ameche og Alice Fay er í hæsta gæðaflokki. Tónlistin er algjör plús líka með nokkrum gömlum kunnuglegum tónum sem heyrast. Fullt af DVD aukahlutum líka í þessari endurgerðu útgáfu sem kom út árið 2008. Það verður að leggja áherslu á að þessi mynd er saga 1., ekki bara virðing fyrir þöglar kvikmyndir. Síðari ár myndu koma með svipaðar myndir eins og Singin' in the Rain (1952) og Dick Van Dyke-Carl Reiner, The Comic (1969). Það sem er sérstakt við þessa mynd er hins vegar að endurgera þöglar kvikmyndir árið 1939. Við sjáum hluta þeirra eins og kvikmyndaáhorfendur myndu gera á liðnum tímum (þó að einhver hljóðbrellur fylgi) í glæsilegu svart-hvíti, á meðan restin af myndinni er í óspilltur litur. Einn sá besti á þöglu tímum, Buster Keaton, sem á þessum tímapunkti var á uppleið, er notaður frábærlega í 2 endurgerðum þöglum kvikmyndum og hann er á toppnum! Sagt er að hann hafi líka haft nokkurn þátt í senunum sínum. En raunveruleg ástæða til að horfa á myndina, ef þú ert aðdáandi kvikmyndasögunnar, er sú að umfram allt annað er Hollywood Cavalcade kvikmyndaarfleifð Mack Sennetts. Það þarf engan snilling til að átta sig á því að þessi mynd er "jákvæð" endurgerð á lífi Mack Sennett og Mabel Normand. Persónan Michael "Linnett" Connors er Mack Sennett, sem hét réttu nafni Michael Sinnott. Og Molly er auðvitað Mabel. Sennett var með bökukastið, baðsnyrturnar og Keystone lögguna. Hann vann með Buster Keaton, Ben Turpin (myndbandi), Roscoe "Fatty" Arbuckle (body double) og varð ástfanginn af fremstu konu sinni. Ekki nóg með það, heldur var Sennett tæknilegur ráðgjafi þessarar myndar og kemur einnig fram í henni. Þar sem flestir kvikmyndaáhorfendur í dag kjósa hljóðeinkenni, eru þeir sem voru tengdir stuttum viðfangsefnum og þöglum sleppt á haga. Þar sem Mack Sennett féll í þann flokk er það heppilegt að það er Hollywood Cavalcade! Sennett átti auðvitað mikinn þátt í þróun gamanleiks í kvikmyndum. Ferill hans hófst árið 1908 sem leikari, síðan rithöfundur, leikstjóri og framleiðandi. Hann hætti að hálfu árið 1935 með um 500 kvikmyndir til sóma. Hann hafði unnið með þeim bestu, eins og Charlie Chaplin, Gloria Swanson, Bing Crosby, W.C. Fields, Keaton, Harry Langdon, Arbuckle, og jafnvel Roy Rogers (í Way Up Thar). Þar sem gamanmyndir eru afar erfið leið til að halda áfram á heilan feril, lék Mack það af viti og vann aðeins valið verk næstu 25 árin. Árið 1931 hafði hann hlotið akademíuverðlaun í flokki stuttra námsgreina og önnur árið 1937 fyrir ævistarf. Á fjórða áratug síðustu aldar fannst enn viðvera hans, m.a. Here Come the Co-Eds (1945) þar sem endurgerð ostrusúpusenunnar sem notuð var í Wandering Willies eftir Mack (1926) er gerð. Árið 1947, The Road to Hollywood, notaði nokkrar af Crosby kvikmyndum Sennetts. Tveimur árum síðar vakti fortíðarþrá með myndinni Down Memory Lane sem hann tók þátt í. Með hæfileika hans til að umgangast alltaf rétta fólkið, varð gestahlutverk með hinum eilíflega vinsæla Lawrence Welk og útvarpsþættinum hans síðar á árinu. 1950 kom með endurútgáfu á mesta sigri hans, Tillie's Punctured Romance (1914) með hljóði. Árið 1952 var hann heiðraður í sjónvarpinu This Is Your Life, síðan kom út sjálfsævisaga hans, The King of Comedy (1954), sem er frábær fylgihlutur Hollywood Cavalcade. Árið 1955 færðist meira áþreifanlegt samband við Abbott & Costello, þar sem hann átti þátt í A&C Meet the Keystone Kops. Loks árið 1957, enn ein hyllingin með safnmyndinni, The Golden Age of Comedy. Svo þegar þú horfir á Hollywood Cavalcade er það arfleifð brautryðjandi kvikmynda. Í kvikmyndinni á veisluatriðinu flettir myndavélin yfir gesti við langborð. Þegar við komum að silfurhærða Mack, snýr hann einn höfðinu að myndavélinni eins og hann ætlaði að segja „hér er ég!“. Þegar hann rís upp til að halda ræðu stuttu seinna er hann í mestu undirlagi, undirspilar orðin sem honum eru gefin eins og til að koma á framfæri andlega: „Ég veit að áhrif mín á gamanleik munu aldrei taka enda, en mun fólk gleyma Mack Sennett einstaklingnum. Kannski mun þessi mynd hjálpa."