The Shining er undarlegt dæmi um aðlögun: hún á mjög lítið sameiginlegt með heimildarskáldsögunni, sem Stephen King skrifaði, en samt er hennar víða minnst sem ein besta kvikmyndaútsetning á verki hryllingsmeistarans. Þetta stafar af tveimur þáttum: snilldar leikstjórn Stanley Kubrick og kaldhæðnislegum leik Jack Nicholsons. Nicholson leikur Jack Torrance, rithöfund sem sættir sig við að sjá um Overlook hótelið í Kanada yfir vetrartímann, óbreyttur af óhugnanlegum sögum um staðinn: hann fullyrðir að fallegur, einangraður staðsetning sé bara það sem hann þarf til að klára nýju bókina sína. Þess vegna verður Overlook nýtt heimili Torrance fjölskyldunnar: Jack, eiginkona hans Wendy (Shelley Duvall) og fimm ára sonur þeirra Danny (Danny Lloyd). Drengurinn skynjar alveg frá upphafi að eitthvað er að: kokkurinn Dick O' Hallorann (Scatman Crothers) hefur sagt honum að hann sé gæddur dularfullri sálarorku, titlinum Shining, sem gerir fólki eins og hann og Dick kleift. að sjá blikur úr fortíð og framtíð meðal annars. Vegna þessarar „gjafar“ hafa öflin sem búa á hótelinu strax áhuga á Danny, jafnvel þó hann sé alveg fær um að standa gegn þeim. Það er hins vegar ekki málið hjá Jack, þar sem hann verður sífellt ofsóknarbrjálaðri varðandi ástúð eiginkonu sinnar og leitar huggunar í félagsskapnum við það sem best er hægt að skilgreina sem drauga, sem kallar fram keðju geðveiki og ótta sem er mjög erfitt að rjúfa. The Shining virkar eins og hryllingsmynd vegna þess að Kubrick, þó hann hafi aldrei unnið að þessari tegund myndar áður, vissi nákvæmlega hvað var áhrifaríkt og hvað ekki, þess vegna meiri áhersla á andrúmsloft og sálræn áföll en ílát og skapandi blóðböð. King gagnrýndi leikstjórann fyrir að hafa breytt megninu af sögunni, sleppti megninu af Jack/Danny undirspilinu (aðeins gefið í skyn í myndinni) sem leiddi til tilfinningalega sterks hápunkts bókarinnar, og þótt vonbrigði hans séu gild var sleppingin í raun nauðsynleg: skáldsaga fjallaði um endurlausn, þó á óhefðbundinn hátt, og endurlausn er þema sem Kubrick, einn frægasti greinandi mannlegrar hrörnunar, hefur aldrei haft mjúkan blett fyrir. Það sem hann hefur áhuga á er andlega, og í kjölfarið líkamlega, ójafnvægi sem ógnar persónunum, og hann heldur hrollvekjandi tóninum, jafnvel þökk sé mjög köldu viðmóti og sérfræðinotkun á steadicam skotinu (fundur Dannys við tvo draugalega tvíbura er besta dæmið ).Önnur gagnrýni sem King vakti upp snerist um leikarana, sérstaklega Nicholson: að mati rithöfundarins virtist bros hans í upphafi myndarinnar benda til þess að Jack væri þegar geðveikur og grafi þannig undan restinni af sögunni. Nú, það er rétt að Nicholson lítur svolítið asnalega út strax í upphafi, en það er jafn satt að Martin Sheen (tilvalinn kostur King í hlutverkið) hefði líklega ekki getað skilað jafn ógnvekjandi frammistöðu og Nicholson: frá augnablikinu. hann byrjar að brosa á óþægilegri hátt en áður að hinu ódauðlega "Hér er Johnny!" senu, það er ómögulegt að sjá fyrir sér annan leikara sem leika þann þátt, og jafnvel þó að sjónvarpsútgáfan af The Shining frá 1997 sé ekki slæm er Torrance persónan óafmáanleg tengd stjörnunni One Flew over the Cuckoo's Nest. Hvað varðar Duvall og Lloyd, þá bæta báðir við frábærum stuðningi, sá síðarnefndi á sérstaklega skilið sess við hlið Harvey Stephens (The Omen's Damien) og Haley Joel Osment sem frábæru hrollvekjubarni í kvikmyndahúsunum. Maður gæti kvartað yfir því að Duvall væri allt öðruvísi en hliðstæða bókarinnar (ljóshærð og falleg) og hefði ekki mikið annað að gera en að öskra og hlaupa, en tvennt ætti að hafa í huga: a) aftur árið 1980 var „scream queen“ klisjan“ t einn enn; b) sjaldan hefur nokkur leikkona verið jafn hrædd á myndavélinni, sem gerir muninn á bók og kvikmynd aukaatriði miðað við raunverulegan ótta sem kemur fram úr augum Wendy. Irvine Welsh, höfundur Trainspotting, sagði einu sinni að það væri ekki til neitt sem heitir algjörlega trúr. aðlögun hvaða bókmenntaverks sem er (og hann ætti að vita, miðað við það frelsi sem Danny Boyle tók sér þegar meistaraverk hans dópista var komið á skjáinn), samt þýðir það ekki að myndin sé endilega slæm. The Shining sannar að sagt er til fullkomnunar: mjög lítið úr skáldsögunni, um það bil 5%, er innifalið í myndinni, en í höndum Kubrick og Nichlolson verður þessi meistaranámskeið í lauslegri kvikmyndaþýðingu ein besta og frumlegasta hryllingsmynd allra tíma, sem er í raun að segja eitthvað miðað við lélegt form tegundarinnar í dag.