My Take: Venjulegur pólitískur spennumynd með miðlungs hasarsenum og fyrirsjáanlegum flækjum. Sjaldan séð pólitísk spennumynd, sem fékk mjög léleg viðbrögð í miðasölunni, mér tókst að ná THE SHADOW CONSPIRACY í sjónvarpinu núna rétt í þessu og þó að ég hafi verið feginn að ég svala forvitni minni um að sjá þessa sjaldgæfu mynd, fannst mér það ekki beint þessi mynd var öll sérstök. Miðað við viðbrögð miðasölunnar við því, þá er SKUGGASAMSÆRÐI ekki allt eins slæmt og gagnrýnendur og almenningur brást við, en er samt ekki mjög góð til að byrja með og allt, frá handriti til leikstjórnar, er frekar fyrirsjáanlegt. Charlie Sheen leikur aðstoðarmann forsetans sem lendir í eltingarleik við morðingja og eftirför (marga þeirra) þegar hann uppgötvar banvænt samsæri sem leynist meðal starfsmanna Hvíta hússins. Eftir að prófessor er myrtur hjálpar Sheen hjálp fyrrverandi blaðamannsins Amöndu Givens (Linda Hamilton) til að afhjúpa svikarann ​​og opna samsæri titilsins. En þetta handrit, skrifað af Adi Hasak og Ric Gibbs, er fótgangandi eins og það kemur, ekki mikið frábrugðið öðrum samsæristryllum frá Hvíta húsinu eins og í ABSOLUTE POWER og MURDER AT 1600. Nokkrir töluverðir hæfileikar (Donald Sutherland, Ben Gazzara og Stephen Lang) reyna þeirra besta á venjulegu handriti, en bjargar því sjaldan frá fyrirsjáanleika handritsins. Svo ekki sé minnst á fáránlega senu sem felur í sér leikfangaþyrlu, sem virðist allt of kjánalegt og óviðeigandi í þessari „alvarlegu“ pólitísku spennumynd. SKUGGASAMSMÆKIÐ hefur sín augnablik, ég er viss um, sum hver eru mjög vanmetin (leikstjórinn George Pan Cosmatos býður upp á ágætis eltingaatriði), en engin þeirra lyftir þessari venjubundnu spennumynd sem ekki er mikið um að gera eða koma á óvart. Einkunn: ** af 5.