Aðdáendur leiknar kvikmynda um skepnur þurfa að þola mikið af hræðilegum kvikmyndum undanfarið. Blood Surf bætist blygðunarlaust á lista yfir heimskulega, óþarfa pulp-hryllings titla um fáránlega stór dýr sem vilja snúa fæðukeðjunni á hvolf. Krókódílar eru sérlega vel heppnaðir þar sem við þurftum þegar að berjast í gegnum hina ömurlegu „Crocodile“ (leikstýrt af Tobe Hooper sem veldur vonbrigðum) og „Lake Placid“. Blood Surf er jafn slæmt og þessar aðrar myndir og ofan á það finnst henni gaman að ýkja gríðarlega. Saltvatnskrókódíllinn er talinn vera 90 ára gamall, yfir 30 fet langur (!) og hann drepur sér til skemmtunar! Á meðan á myndinni stendur skemmtir hann sér með því að éta fullt af algjörlega heimskulegum brimbrettabrunga og dúddítum sem komu til að leita að nýjum spennu með því að vafra á hákarlafullu svæði. Eini fallegi þátturinn við þessa mynd er suðræn staðsetning. Jafnvel þó það sé algjörlega óviðeigandi umgjörð fyrir kvikmynd sem þessa, þá lítur lónin og náttúran stórkostlega út. Sérhver annar þáttur er einfaldlega hörmulegur. Það er talsvert af gormi en þetta lítur allt út fyrir að vera falsað og hlæjandi. Samræðurnar eru beinlínis sársaukafullar að hlusta á! Þú munt ekki trúa sumum línum sem þessir leikarar hafa að segja! Ég veit að ofgnótt eiga að vera andlega vanþróaður hópur en ég vona þeirra vegna að þeir séu ekki svona heimskir! Snemma í myndinni vísar ein persónanna til Jaws sem „vélræns leikfangs“ en krókurinn hér lítur út að minnsta kosti 10 sinnum minna raunverulegur en hvíthákarlinn hans Spielberg. Sjónrænu áhrifin í 'Blood Surf' eru áhugamannaleg og fjöldamorðin ná ekki að heilla. Ég ætla ekki að segja of mikið um leiklistina þar sem hann er aukaatriði í svona myndum. Stelpurnar líta kynþokkafullar út í blautum skyrtum og brjóstin skoppar glaður á meðan þær hlaupa frá dýrinu. Þú giskaðir rétt: Blood Surf er mjög slæm mynd. Svo slæmt að það verður gaman aftur. En 'fyndið' af allt annarri ástæðu en James Hickox ætlaði.