Eftir að Cube 2: Hypercube (2003) kom út og eftir meinta velgengni upprunalega Cube (1998), tekur leikstjórinn Ernie Barbarash sér það bessaleyfi að færa okkur þriðju þáttinn í þríleiknum, forsöguna Cube Zero.Deep in the innyfli risastórrar og andlitslausrar stofnunar, tími og staður óþekktur, tveir lágt settir rekstraraðilar, Wynn (Zachary Bennett) og Dodd (David Huband) sitja og fylgjast með á skjám hegðun fólks sem hefur verið komið fyrir í risastóru neti af rúmhólfum , sem sum hver eru með dauðagildrum. Sagt að fólkið sem þeir fylgjast með séu dæmdir glæpamenn sem hafi valið þessa skelfilegu og banvænu raun fram yfir banvæna sprautu, hafa þessir áheyrnarfulltrúar ekki átt í neinum vandræðum með vinnuna sína þar til Wynn, stærðfræðisnillingur, uppgötvar að einn fanganna, kona að nafni Cassandra ( Stephanie Moore) samþykkti aldrei að vera sett inn í teninginn. Allt í einu áttar maður sig á því að kannski eru „störfin“ þeirra ekki eins og þau virðast og að þau gætu verið hluti af einhverju mjög sjúku og snúnu...Fyrir fólk sem hefur séð og notið upprunalega teningsins mun þessi forleikur líklega ekki falla þér í geð . Það er ekki það að sagan hafi ekki möguleika; það er einfaldlega þannig að það þurfti aldrei að stækka fyrstu Cube myndina. Ein og sér er þetta snyrtilegur lítill sálfræðilegur spennumynd með mjög áhugaverðum hugtökum og vissu um eigin boðskap. Það var líka fallega sjálfstætt. Vandamálið með Cube Zero er að það eyðileggur sumt af dulúð upprunalegu myndarinnar, reynir að svara spurningum með fleiri spurningum en leiðir aðeins til þess að það sem aldrei þurfti að laga. Það sem þessi nýja mynd hefur upp á að bjóða, sem eru spurningar um sálfræðilegt eðli forræðishyggju og banality hins illa, eru vissulega góðar spurningar sem þarf að velta upp, en líklega hefði átt að gera það á eigin verðleikum, frekar en sem framhald af kvikmynd sem hafði engar slíkar vonir. aðrir eiginleikar myndarinnar, eins og leiklist og leikstjórn og skrif, eru ekki hræðileg. Það er hráslagalegt, dökkt yfirbragð á myndinni í ætt við film noir eins og 'The Matrix' og 'Dark City' og þeim hefur svo sannarlega tekist að endurheimta klaustrófóbíska tilfinningu fyrsta teningsins. Því miður fyrir Barbarash eru þetta ekki nógu jákvæðir eiginleikar til að bjarga því.