Þrátt fyrir að lög Frank Loesser séu einhver af þeim bestu sem Broadway hefur upp á að bjóða, eru þau fullkomin af látlausri sviðsetningu Josephs L. Mankiewicz og óinnblásna framsetningu - þegar henni er lokið þá líður henni varla eins og þú hafir horft á söngleik. Mankiewicz virðist ekki vita hvernig á að setja fram krefjandi en laggóðar laglínur Loessers til að ná hámarksáhrifum: til dæmis lýkur eitt besta númerið, þáttaröðinni „Adelaide's Lament“, með því að láta Adelaide (Vivian Blaine) spenna lokahófið á meðan hún situr á legubekkur; og hinn gervi-andlega "Sit Down, You're Rockin' The Boat" hans Stubby Kaye er með bakkórinn hans sitjandi í fellistólum á meðan hann stendur einfaldlega þarna. Mankiewicz dregur allt skemmtilegt út úr öllu með því að láta kyrrstæðar senur halda áfram of lengi og samræða hans (aðlöguð úr sviðsbók Abe Burrows) hefur ekkert af þeim vitsmunum sem myndir hans eins og "All About Eve" hafa. Hluti af sökinni verður að fara í aðalhlutverkin, sem eru næstum allir illa teknir: Marlon Brando lítur ráðvilltur á hvers vegna hann er í söngleik, Frank Sinatra leikur alltof góðan gaur og hefur ekkert af brúninni sem gerir hann svo ómissandi (lögin eru ekki sniðin að hans stíl) og Jean Simmons skráir sig varla eins og Shirley Jones gæti. Aðeins Blaine, sem ástkæra sýningarstúlkan Adelaide, vekur athygli okkar eins og Broadway atvinnumaður ætti að gera. Litríka listleikstjórnin er eftir Joseph Wright og Howard Bristol bjó til áberandi leikmyndirnar.