Ég fæ á tilfinninguna að það sé auðvelt að líta framhjá Lisu Krueger. Persónulega fannst mér fyrsta myndin hennar, Manny and Lo frá 1996, vera dásamlega ítarleg persónurannsókn og frammistaðan var einstaklega dásamleg (með sérstöku lánsfé til Mary Kay Place). Myndin lék í viku eða tvær í helstu þéttbýliskjörnum og hvarf. Einn eða tveir gagnrýnendur voru mjög hrifnir af því, en margir töldu það lítið. Önnur mynd Kruegers, Committed, kom út á þessu ári (2000) (eftir næstum tveggja ára tafir) og hún hvarf á sama hátt. Og enn og aftur vísaðu gagnrýnendur á myndina sem smávægilega og ýttu myndinni til hliðar, í mesta lagi lofuðu skjáinnveru Heather Graham, en sjaldan leikhæfileika hennar. Og enn og aftur, fyrir mig, er Committed góður árangur. Mér finnst eins og Krueger hafi ósvikna rödd og persónulegan sjónrænan stíl og þetta eru eiginleikar sem ekki ætti að hunsa svo auðveldlega, einfaldlega vegna þess að hún vinnur á mjög aðhaldssömum striga. Titillinn hefur nokkra merkingu, en vísar aðallega til Joline ( Neitaði Graham) að láta eiginmann sinn Carl (Luke Wilson) flögra út og yfirgefa hana. Hún fylgir honum frá New York til El Paso og verður einn mest aðlaðandi stalker í nýlegri kvikmyndasögu. Virðing hennar fyrir hjónabandsheitum sínum leiðir hana til mexíkóskrar dulspeki og sjálfsuppgötvun. Og já, söguþráðurinn er bara svo einfaldur og því auðvelt að hunsa hana. Joline er auðvitað grátandi rödd kynslóðar þar sem foreldrar hennar skildu með nær fimmtíu prósentum. Og fyrir mig er persónuleg bylting hennar gegn sviknum loforðum og arfleifð svika nokkuð gáfuð og kraftmikil. Þar sem Joline er fullviss um að fólk hafi einfaldlega ekki næga trú á hvort öðru, þarf Joline óhjákvæmilega að komast að því að skoðanir hennar eru ekki í takt við skoðanir samfélagsins alls. Nokkrar athugasemdir við hana hafa vísað til persónu sinnar sem einvíddar og ég er hræddur um að það sé einföldun á myndinni. Eða jafnvel misskilningur. Ef Joline væri bara saklaus væri hún alls ekki áhugaverð. Það er sú staðreynd að hún skilur heiminn og neitar að leika sér eftir reglum „venjulegra manna“ sem gerir hana svo áhugaverða. Félagsfræðilega er hún algjört frávik. Krueger fellur stundum í krúttlegar samræður og leikstjórn hennar á þessari mynd hefur frekar undarlega oftrú á skýjamyndir sem fara yfir El Paso sjóndeildarhringinn. Mistök hennar eru þó frekar sjaldgæf og í þessari mynd, eins og í Manny og Lo, eru það frammistöðurnar sem bera daginn. Graham hefur aldrei verið betri vegna þess að hún hefur aldrei haft persónu sem er eins fullkomlega sniðin að henni og Joline. Í fyrsta skipti á ferlinum virðist Graham þægilegt að leika fullorðinn, jafnvel einn í örlítið föstum þroska. Hún ber myndina fullkomlega. Luke Wilson og Casey Affleck (sem bróðir Joline) eiga bæði góðar stundir, eins og Alfonso Arau, sem mexíkóskur Mystic og Mark Ruffalo og T-Bo, örlítið geðveiki vörubílstjórinn. Eins og í Manny og Lo eru persónurnar hluti af umhverfi sínu, vel ítarlegar algjörlega lífrænar sköpunarverk. Þessar persónur kunna stundum að virðast tilgangslaust skrítnar, en þær eru skynsamlegar í samhengi sínu. Jafnvel Goran Visnjic, sem listamaður kveiktur af alúð Joline, passar inn á einhvern undarlegan hátt, jafnvel þó að aldrei sé rætt um framandi persónu hans. Fyrir mér er þetta mynd sem öðlast dýpt þegar ég lít til baka. Annar álitsgjafi hér talaði um staðalímyndir mexíkóskra mynda. Og aftur freistast ég til að kalla það misskilning. Joline er að leita að sjálfsréttlætingu. Hún veit að skuldbinding hennar er stjórnlaus, en hún er að leita að hvaða andlegu leið sem er sem getur hjálpað henni að skilja sjálfa sig. Persóna Arau skilur að flestir trúa ekki á hann og hann spilar upp sína eigin trú þegar hann sér konu sem ber virðingu fyrir honum. Ég býst við að ég skilji hvernig hægt er að líta á þessa mynd sem yfirþyrmandi, ég væri einfaldlega ósammála henni. Hann er stöðugt fyndinn, oft fyndinn og allar persónurnar gefa frá sér hlýju sem er alveg dásamleg. Ég gef þessari 7,5/10 og þegar ég skrái mig inn í atkvæðagreiðsluna hér fer hún upp í 8.