Það sparkar í magann á þér. Það eru aðrar myndir með sannfærandi karakterum, raunsærri sögu og kannski enn meiri dýpt varðandi pólitískar ásakanir. En aftur á móti er flestum þessu ekki leikstýrt af Peter Watkins. Ef til vill er einn sannur snillingur listamaður breskra kvikmynda sem kom upp úr 1960, Watkins hefur gert heilmikið af sjaldan séðum kvikmyndum sem fanga fullkomlega anda hins ytri-fagurfræðilega heims - heimsins pólitískra viðvarandi, félagslegra vandamála og ríkisstjórnarlausna. Þannig eru verk hans líklega minna "kvikmyndaleg" en til dæmis pólitísk, sem sumir kunna að kalla veikingu á eðlislægum listrænum gæðum þeirra. Af hverju ætti listin ekki að leyfa sér að trúlofast? Watkins þorir. Og tekst. Þér mun ekki líða vel með þennan. Þú munt ekki líða hamingjusamur. Reyndar muntu ekki líka við myndina; hún er ósveigjanleg, heiðarleg, beinskeytt, ófeimin; skell í andlitið, í stuttu máli. Þú getur ekki annað en að verða reiður, þú getur ekki staðist að láta hlutina sem þú sérð snerta þig. Það er það sem gerir myndir Watkins svo gefandi.