Sambýlismaður minn fékk No, No, Nanette hljóðrásina sem talsetningu á segulbandi og hún hélt áfram að hlusta á það stanslaust. Eftir að það heilaþvoði mig loksins í uppgjöf fannst mér lögin vera ómótstæðileg, sérstaklega þau frægu, ég vil vera hamingjusöm, en ég get ekki verið ánægð... En gróft af hljóðrásinni hafði ég ekki hugmynd um hvaða mynd myndin var. var um. Svo um daginn sá ég eintak af henni í myndbandsbúðinni og leigði það sem átti að vera löngu týnd útgáfa af myndinni. Ég var að hugsa um að þetta yrði ótrúlegt, því hljóðrásin er svo krúttleg. Því miður voru flest lögin sem ég elskaði hvergi að finna í myndbandinu sem ég sá. Nú hef ég aldrei séð 1930 útgáfuna af söngleiknum en þessi útgáfa olli því miður vonbrigðum vegna þess að það var mjög lítið sungið og nánast enginn dans, auk þess sem hljóðið var mjög slæmt í gegn og maður skildi ekki alveg hvað fólk var að segja. mikið af tímanum. Eina hápunkturinn í þessari mynd var í raun svívirðileg tíska fjórða áratugarins. Nanette er með þessa geggjuðu húfu með tveimur fjöðrum sem standa út eins og kanínueyru og Kansas Kitty er með þessa furðulegu fjaðurmúfu sem hún heldur á framhandleggnum og lætur vafa sig inn í þennan nettrefil. Eina dansröðin er líka svolítið skrítin þar sem Nanette gerir þetta skrýtna ballettdót með myndmáli sem er prjónað ofan á hana. Reyndar var enn einn ljósapunkturinn í myndinni listamaðurinn Guillespe sem dreymir um að vera fínn listamaður en hann var nú dæmdur til að teikna pin-up stúlkur fyrir peninga. Mér líkar hvernig Guillespe heldur því í gamla skólann, og gagnrýnir Nanette þegar meistaraverkið hans, verkið sem átti að gera feril hans, er selt af Nanette fyrir litla 5250 dollara. Gerir hún sér ekki grein fyrir því að þetta verk var ódauðleiki hans? Kjánaleg kanína/stelpa með fjaðrakanínueyrun á hattinum. Hvenær muntu læra? Af hverju skrifar hann ekki bara blýant í sígarettu áður en auglýsingamennirnir taka Verkið í burtu?