Af öllum slæmu athugasemdunum um þessa mynd og samanlagt þá líður mér eins. Það kann að líta út fyrir að Ástralar séu veikburða menn í staðinn fyrir að vera hugrakkir hermenn. Í þessari mynd var hún mjög hræðileg og of myndræn. Ég sá ekki nóg af hetjuskap, bara meiri hugleysi sem er til skammar því það er ekkert af því sem ég las. Við þurfum ekki öfga ofbeldis eins og við getum notað lifandi ímyndunarafl okkar um það sem þeir fóru í gegnum. Þetta er eins og að bjarga einka Ryan þar sem nasistinn stingur hnífnum hægt í hermanninn. Til dæmis er Mel Gibson ofur öfgafullur leikstjóri fyrir kvikmyndir sínar, ekki vegna ofbeldisins heldur vegna sögulegrar ónákvæmni. Letters of Iwo Jima var ein af stríðsmyndunum sem voru nógu nálægt sögunni (þó ég gæti haft rangt fyrir mér) nema Flags of our Fathers og Bridge of the River Kwai. Það er betra að þú lesir hana, hún er móðgun við fórnarlömbin og hina föllnu ef þú segir hana ekki rétt, og myndin dregst of lengi, það var ekkert áhugavert við samræðurnar og ekki nægar hefnd frá aussies til að drepa Japana hermenn. Lestu bara sögu á netinu, tímaritum og í bókum. Kvikmyndir drepa alltaf skilninginn. Það sem þeir gerðu við stríðsfanga í Singapúr og Filippseyjum var bara hræðilegt fyrir óbreytta borgara. Það gerir mig bara stoltan að sjá góðgæti sigra vonda en svona kvikmyndir eyðileggja það.