Ég horfði á þessa mynd með vinahópi á alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í Melbourne árið 1999 og enginn hafði gott orð yfir hana. Ég elska Bluegrass og Country Music svo það er ekki eins og ég sé ósamúðarfullur við efnið. En vandamálið er að innst inni er þetta mjög íhaldssöm mynd - lítið meira en kvikmynduð saga frá Mills og Boon. Bóluspúði af einföldustu og svæpnustu gerð. Það er ekki bara það að ástarsagan í hjarta hennar, á milli Reece og Dr. Lily Penleric er meira en hálf ótrúverðug. (Af hverju einhver karlmaður myndi laðast að hinni nösóttu mannetjandi Lily er mér óskiljanlegt, og satt að segja virðist Mike Harding sem Reece bara vera að fara í gegnum hreyfingarnar). Það er einfaldlega sú að öll myndin er of tamin og vel til höfð. í eigin þágu. Það er dýrmæt lítil hætta, óhreinindi eða drama. Vissulega er smá „spenna“ í sambandi við skóla sem yngri systir Lily rekur, en allur þátturinn er fyndnari en hann er dramatískur (hann er bara svo illa skrifaður og leikinn). Og myndin svíkur íhaldssama stefnu sína á þann hátt sem þessi undirþráður er leystur. Hvað varðar gamla góða Reece Kinkaid (nú, hvað er athugavert við nafn eins og Eberneezer Bumpass?) Ég spyr þig! Er endir þessarar myndar trúverðugur? Passar hún við persónuna sem þessi mynd hafði áður smíðað? Ég held ekki...