Meirihluti smásagna Stephen King eru litlar gimsteinar, með frumlegum hugmyndum sem tekur ekki langan tíma að þróa; í grundvallaratriðum hallur og mein - hann setur þær upp fljótt á fáum blaðsíðum, þú lest þær og þú ert búinn áður en þú veist að þú ert byrjaður. Þær eru eins og ígildi öskju af McDonald's frönskum - þær bragðast mjög vel og þú veist að það er ekki mikið næringargildi í þeim (re: frá bókmenntalegu sjónarhorni segja þær ekki mikið um almennt ástand mannsins), en þú ætlar samt að slípa þær niður, vertu bara ekki svín og farðu í ofurstóra skammtinn og fylltu á of mikið af feiti ("of mikið af feiti" er myndlíking fyrir prósann í skáldsögum King þegar finndu sjálfan þig að lesa eina þeirra og segja koma svo - nóg með poppmenningarathuganir eða snjall Yankee til hliðar - farðu nú þegar með söguna!) Hann hefur tekið saman fjórar bækur með smásagnasöfnum. Ég hef lesið þær allar - frá NightShift til þeirrar nýjustu, Everything's Eventual, og þær sýna allar skilvirkni til að komast að efninu sem stundum vantar sárlega í skáldsögur hans á stærðarstærð hans. En smásögur hans fara aldrei fram úr þeim. velkomin...sem færir okkur að sjónvarpsaðlögunum af Nightmares And Dreamscapes...Hvernig í ósköpunum fengu þeir (framleiðendur þáttanna) grænt ljós til að breyta sögum sem voru venjulega 15 síður að meðaltali í 50 mínútna þætti? Ég skal segja þér hvernig - tvö orð - "Stephen King." Sögur með nafninu hans voru líklega ekki ódýrar, og klukkutíma þættir gera fleiri auglýsingar en hálftíma, svo...það sem hefði átt að vera safnrit með aðallega 23 eða 24 mínútna þáttum er breytt í tvöfalda lengd, og tvöfalda auglýsingatímann...Ka-Ching! Ég ætla ekki að eyða tíma í að draga saman söguþræði þessara sagna - þessi umfjöllun gerir ráð fyrir að þú hafir þegar lesið sögurnar og/eða séð þáttinn; það sem hér á eftir kemur eru aðeins viðbrögð mín við því sem TNT kynnti... Af fjórum afborgunum hingað til, hér er tíu sent matið mitt (frá því fyrsta til versta): Battleground-- Ekki klassískt á nokkurn hátt, en hey, hvernig gæti einhver haldið því fram með því að koma í veg fyrir að William Hurt opni gildru sína með því að taka upp þennan þátt án einni samræðu? Og tungu-í-kinn tilvísun og eyðilegging morðingja Zuni-dúkkunnar úr Trilogy Of Terror sannaði mér að framleiðendurnir (og höfundur fjarleiksins, sem er sonur Richard Matheson - rithöfundur TOT) vissu hlutverk sitt með þessari. átti að gera aðgerðina banvæna en um leið skemmtilega. Það tók lengri tíma að komast að íbúð Hurt en það hefði átt að gera, en ég held að það hafi uppfyllt markmiðið. 8/10Umney's Last Case-- Líkaði þetta fyrst og fremst vegna frammistöðu William H. Macy. Ég held að rithöfundurinn/Umney hefði átt að birtast í sögunni fyrr í einkaaugað/Umney upphafið vegna þess að hann var raunverulegur raunveruleiki sögunnar og allir sem þekkja King-smásöguna (líklega helmingur, ef ekki fleiri af áhorfendum) vissu Chandleresque uppsetningin átti að verða truflun af veruleika rithöfundarins, svo við skulum halda áfram með það nú þegar, og klippa nú þegar burt krúttlegan og snjalla harðsoðna endurpartemanninn. Þegar harmleikur rithöfundarins/fjölskyldu Umney fór að koma í ljós hélt ég að þátturinn myndi þróa með sér tilfinningalega tengingu sem gerði það að verkum að áhorfandinn (að minnsta kosti ég) fann til samúðar með tilraun Macy í raunveruleikanum til að flýja sorgir sínar með því að ræna spennandi skáldskaparverki sínu. lífið. 6/10 The End Of The Whole Mess-- Uh, þessi titill er hvernig mér leið um þennan þátt þegar hann var búinn. Eftir tuttugu mínútur var ég tilbúinn að öskra á sjónvarpið – allt í lagi, við skiljum það nú þegar, yngri bróðirinn er Mega Mensa Genius Prodigy Extraordinaire! Við vitum frá því að Ron Livingston talaði við myndavélina ("tíminn er að renna út fyrir mig" - ekki nógu hratt, hugsaði ég) að ungi whiz-krakkinn á eftir að uppgötva eitthvað mjög slæmt fyrir mannkynið - við vitum þetta vegna þess að hann er þegar byggður flugvél en dó næstum því hann gat ekki stýrt henni út fyrir trjástíginn; og hann sprengdi efnafræðistofuna sína í loft upp á meðan hann kenndi sjálfum sér efnafræði (að halda að heimsendir hefði verið hægt að koma í veg fyrir ef aðeins þessi krakki hefði meira eftirlit foreldra). Svo miklum tíma fór til spillis í að koma á stórsnillingi Henry Thomas, þegar við loksins komum að lausn uppgötvunar hans - heimsendi með óviljandi fávitaskap - hversu mikið fáum við að sjá af "veröldinni"? „--ódýrt myndbandsupptaka af blaðamanni sem byrjar að gleyma því sem hún er að frétta og stuttar útvarpssendingar þar sem dómsdagur er í nánd. Ó, og foreldrar bróðurins slefa og syngja gömul lög. Málið mitt er að ef sagan þín snýst í raun um "endir alls ruglsins (heimsins)", þá vil ég sjá "óreiðan" þar sem hún kviknar í eldi og hrynur og brennur. Talandi um að enda með væli, örugglega. 2/10 Crouch End-- Þessi þáttur hreif mig bara algjörlega. Ég hefði getað lifað með því að vera að eilífu lýsingin á hamingjusömu parinu sem kæmi á hótelið sitt, léku sér að smella og kitla, borða hádegismat og fá leigubíl (það var hálfur þátturinn þarna), ef þau loksins fóru yfir. inn í Crouch End skilaði þátturinn hrollinum, en það mistókst hrapallega. Það var ekki bara ógnvekjandi, það var nánast hlæjandi. Ó, sjáðu - kettlingur ... bíddu, það snýr að ... guð minn góður! Sjáðu það ógnvekjandi auga! Uh-ha. Þeir hefðu getað farið langt í að taka upp Crouch End röðina á kvöldin í stað þess að vera í dagsbirtu líka. Hlutir sem þér gæti fundist óviljandi fyndnir geta orðið skelfilegri þegar þú sérð þá í næturskuggunum. En ég býst við að fjárhagsáætlunin hafi ekki verið nógu há til að skjóta á kvöldin á fölsuðu London settunum sem þeir slógu saman fyrir þetta. Á síðunni er þetta mjög skelfileg saga um ferðamenn sem ráfa inn á staði sem þeir ættu ekki að gera og þá hræðilegu hluti sem gætu leynst þarna handan við hornið. Eina skelfingin í þessari aðlögun var leikstjórn og leiklist - þau voru sannarlega skelfileg. 1/10 Heildarmeðaltal raðar (svo langt): 4/10