Í framhaldi af því sem frá var horfið í fyrsta hluta, er seinni hálfleikur, sem byrjar á því að segja frá óumflýjanlegu falli og miklu ömurlegri hlið á arfleifð mannsins, nákvæmlega eins. Í beinni mótsögn við fyrsta þáttinn, táknar hluti tvö breyting frá Che, stolti og dýrð byltingarkennds lands, yfir í Che, sem berst við frelsara lands sem hann hefur engin fyrri tengsl við. Breytingin á umgjörðinni er ekki bara fagurfræðileg; frá haust- og vorgráu skóglendisins kemur breyting á tóni og hjarta í þættinum, sem kemur í stað bjartsýni forverans fyrir tortrygginn, barinn og marinn veruleika í takt við alveg nýja baráttu. Samt sem áður, eins og Che myndi halda áfram að segja sjálfur, er slík barátta best sögð nákvæmlega eins og sú barátta. Þó að fyrsti hluti hafi vissulega hjálpað til við að skrásetja þá upphaflegu valdabylgju sem byltingarkenndur skæruliðar öðluðust einmitt með því, þá tekur annar hluti mun fágaðari, kaldhæðnari og dapurlegri hluta af lífi og metnaði Che, og gefur honum ákveðna lýsingu sem er bæði átakanleg og hörmuleg. á áþreifanlegan hátt sem auðvelt er að átta sig á. Þó að tónn myndarinnar að sumu leyti fari af stað og sé verulega frábrugðinn hluta 1, er enn eftir sama skjalfesta nálgunin sem tekin var fyrir mánuði síðan og forðast melódrama og tilbúning eins mikið og mögulegt er. Þessi dálítið fjarlæga, kalda nálgun við að segja sögu Che og baráttu mun án efa slökkva á sumum áhorfendum; Reyndar er ég enn hlédrægur með það hvort eiginleikinn sjálfur hefði átt að vera nefndur eftir einum manni eða ekki, ef eitthvað er, þá skilar Che í heild sinni sögu sem nær lengra en bara ævisögu og skráir í staðinn baráttu manns við hlið þeirra. sem aðstoðaði við að bera hann á leiðinni. Soderbergh reynir á engan hátt að draga upp mannúðlega mynd hér í ætt við það sem Hirschbiegel gerði með Der Untergang fyrir hálfum áratug (afsakið kaldhæðnislegu andstæðuna); Che er hægfara, hlédræg og hugleiðandi nálgun við að segja sögulexíu sem er bara sögð af einum manni sem að öllum líkindum stýrði öllu. Samt með því að flytja frá gróskumiklu landslagi Kúbu og hörfa út í hráslagalegt, rotnandi bakgrunn Bólivíu fyrir annan hluta, sagan tekur óhjákvæmilega á sig greinilega andstæðan tón sem finnst ekki vera of sundurlaus frá forvera sínum, en gerir nóg til að gefa henni eigin viðmiðunarpunkta. Hér er grunnbyggingin í fyrsta hluta endurómuð þar er upphafsbaráttan, bardagarnir, föllnu félagarnir og ráðning þeirra í stað þeirra, á meðan við sjáum smá innsýn af manninum á bak við hreyfinguna. Samt, eins og einhver sem hefur óljósustu hugmynd um raunverulega sögu á bak við eiginleikann mun vita, er hlutur annar ætlaður til að enda á miklu meira yfirþyrmandi og óhuggulegra nótum. Þessi munur, í bland við líkindin við fyrsta hluta, gera sannfærandi og eftirminnilega heild; fyrir alla muni, bæði væri hægt að melta sitt eigið (og hrós til Soderbergh fyrir að ná sem slíkum) og njóta eins og þau eru, en tekið sem eina fullyrðingu skilar Che nákvæmlega því sem það ætlar sér að ná. Reyndar allt sem gerði Part One skemmtunin sem hún var einum mánuði áður er enn áberandi hér frá fíngerðum en grípandi flutningi frá aðalhlutverki til hægfara byggingu, raunsæislega uppbyggðu bardagaatriðindrama sem felst í persónunum á skjánum er jafn óljóst og ógreinanlegt, en með þáttur eins og þessi, annar hluti sannar enn og aftur að það að forðast slíka þætti skaðar ekki endilega kvikmynd þegar nóg er af söguþræði og hugleiðingum um aðra þætti til að halda áhorfandanum við efnið. Reyndar, þegar ég skrifaði þessa umsögn, var ég ósammála um hvort ég ætti einfaldlega að bæta einni eða tveimur málsgrein við upphaflega umsögnina mína fyrir fyrsta hluta, og titla umsögnina í heild sinni, en samt fannst mér að það myndi aðeins þjóna vonbrigðum þá sem kunna að setjast niður til að horfa á allar báðar myndirnar í röð. Með því að segja get ég ekki með réttu skorið úr um hvort Che standi við það verkefni að ná til áhorfenda fyrir rúmar fjórar klukkustundir auk sýningartíma, en þegar ég horfði á báða þættina getur að minnsta kosti vottað getu hvers hlutar til að gera einmitt það. Með hugsandi, flóknu handriti ásamt endalaust dáleiðandi ljósmyndun og blæbrigðaríkum frammistöðu sem gera persónur myndarinnar réttlæti án þess að vekja athygli á sjálfum sér, er Che Part Two eins sannfærandi og gefandi og forveri hans, en í þetta skiptið með hörmulegu en upplífgandi, staðfestir ályktun sem hæfir sögusíðum kvikmyndarinnar.- Ritdómur eftir Jamie Robert Ward (http://www.invocus.net)