Í dag fann ég "Þeir hlógu allir" á VHS á útsölu á leigu. Þetta var mjög gamalt og mjög notað VHS, ég hafði engar upplýsingar um þessa mynd, en mér líkaði við heimildirnar á forsíðu hennar: nöfn Peter Bogdanovich, Audrey Hepburn, John Ritter og sérstaklega Dorothy Stratten laðaði mig, verðið var mjög lágt og ég ákvað að hætta og kaupa það. Ég leitaði á IMDb og notendaeinkunnin 6.0 var frábær tilvísun. Ég skoðaði "Mick Martin & Marsha Porter Video & DVD Guide 2003" og vá fjórar stjörnur! Svo ákvað ég að ég gæti ekki sóað meiri tíma og sá það strax. Reyndar hef ég nýlokið við að horfa á "They All Laughed" og mér fannst þetta mjög leiðinleg ofmetin mynd. Persónurnar eru illa þróaðar og ég eyddi mörgum mínútum í að skilja hlutverk þeirra í sögunni. Söguþráðurinn á að vera fyndinn (einkaaugu sem verða ástfangin af konunum sem þeir eru að elta) en ég hef ekki hlegið með allri sögunni. Tilviljanirnar, í risastórri borg eins og New York, eru fáránlegar. Ben Gazarra sem aðlaðandi og mjög tælandi karl, þar sem konurnar falla fyrir honum eins og hún væri Brad Pitt, Antonio Banderas eða George Clooney, er alveg fáránlegt. Að lokum er það sem mest aðdráttarafl vissulega nærvera Playboy miðvarðarins og leikfélaga ársins Dorothy Stratten, myrt af eiginmanni sínum fallega eftir útgáfu þessarar myndar, en líf hennar var sýnt í "Star 80" og "Death of a Centerfold: The Dorothy Stratten Story"; ótrúlega fegurð hinnar kynþokkafullu Patti Hansen, verðandi frú Keith Richards; hin alltaf yndislega, jafnvel fimmtíu og tveggja ára, Audrey Hepburn; og lagið "Amigo", frá Roberto Carlos. Þrátt fyrir að mér líki ekki við hann hefur Roberto Carlos verið vinsælasti brasilíski söngvarinn síðan í lok sjöunda áratugarins og er kallaður af aðdáendum sínum sem „Kóngurinn“. Ég mun halda þessari mynd í safninu mínu eingöngu vegna þessara aðdráttarafls (karlmannlega Dorothy Stratten). Atkvæði mitt er fjögur.Titill (Brasilía): "Muito Riso e Muita Alegria" ("Margt hlátur og mikil hamingja")