Þessi mynd hefur ekkert hjarta og enga sál; þetta er tilraun til að koma sértrúarsöfnuði upp úr eftirförum annarra, betri, leikstjóra, aðallega David Lynch og Tim Burton. Rifkin virðist halda að ef hann hleður of mikið á eins konar rottan sjónrænan stíl og fyllir götuna af grófu og rusli, þá sé hann að gefa yfirlýsingu. En það er ekki fullyrðing UM neitt -- nema skelfilegt öskur leikstjórans um "HEY, LOOK AT ME! I'M AN ARTIST, OOK." En hann hefur ekki hugmyndaflug listamanns, bara gott minni fyrir hluti sem virkuðu - eins og sumir leikaranna sem eru fastir í þessu - fyrir aðra leikstjóra. Allt þetta væri næstum ásættanlegt ef þessi mynd væri ekki þröngsýnt, leiðinlegt húsverk að sitja yfir.