Í fyrsta lagi vil ég segja að ég er LDS eða réttara sagt, ég er mormóni. Svo þegar ég horfði á þessa mynd gaf ég henni sjálfkrafa ávinning af vafanum. Ég get venjulega fundið eitthvað hjálplegt í hverri kvikmynd sem ég horfi á. Og þessi var engin undantekning. Það hefur sín endurleysandi augnablik. En þeir eru fáir og langt á milli. Eitt af því fyrsta sem ég tók eftir sem truflaði mig mjög var að það virtist sem Halestorm skammaðist sín fyrir kirkjuna okkar! Í LDS kirkjunni eru söfnuðir kallaðir „deildir“ og körfuboltavöllurinn er í „menningarsal“. ALDREI EINU sinni er annað hvort þessara tveggja nafna nefnt. Kirkjan er aldrei nefnd með nafni og "staðlarnir" er eins langt og það nær í því að minnast á það sem kirkjan okkar trúir. Það fær mig til að velta fyrir mér hvort stjórnarmenn séu raunverulega LDS eða LDS wannabes? Þessi mynd hafði svo mikla möguleika! Það hefði í raun getað sýnt kirkjuna okkar í jákvæðu ljósi og hjálpað almenningi að sjá ekki aðeins það sem við höfum upp á að bjóða heldur líka því sem við trúum. Þess í stað var þetta bara vægast sagt skemmtilegt og skildi eftir sig miklu. Ef ég væri ekki nú þegar LDS, myndi ég halda að mormónar væru heimskir, fávitar og skammast sín fyrir trú sína. Þetta er EKKI kvikmynd sem ég mun mæla með við vini mína utan LDS. Fyrirgefðu Halestorm. Þú getur gert betur en þetta!