Hvílíkt frábært orð "endurmynda" er. Er það ekki það sem þeir kalla Dawn of the Dead MMIV (2004)? Sannarlega snjallt orð - það felur hugtakið sem allir eru orðnir að hata, "endurgerð" það er að segja, og lætur nánast hljóma eins og ferlið við að búa til einn hafi verið skapandi og tekið þátt í ímyndunaraflinu. Jæja, fjandinn, var ég afvegaleiddur. Að minnsta kosti tældi ég mig meira af tilhugsuninni um óteljandi áreitni og taumlaust ofbeldi en af ​​hugmyndinni um að „endurmynda sér“, þó að það gegndi hlutverki. Samt, til hvers að gera endurgerð? Leikstjórar gera það í raun af örfáum ástæðum: til að uppfæra kvikmynd fyrir nútímaáhorfendur, eða vegna þess að þeir persónulega elska frumlagið og vilja gera það til virðingar. Virðing, ef þú vilt. Engu að síður snýst þetta allt almennt (ég viðurkenni undantekningar) um eitt: að stela hugmynd einhvers og endurmóta hana (eða „endurmynda“ hana) þannig að þeir sem myndu aldrei sjá hana eða skilja hana myndu borga peninga fyrir að sjá hana. Þetta er eins og nótur Coles/Cliffs; helltu öllu í blandara, hreinsaðu allt sem er meira ráðgáta og forvitnilegt og hentu í nokkrum gervibragði. Með öðrum orðum, frábært markaðskerfi. Svo hvað er að þessu? Jæja, ég ætla að byrja á því sem mér líkaði. Mér líkaði upphafssenurnar. Þökk sé CGI og stærra kostnaðarhámarki gátum við í raun náð tökum á ringulreiðinni í uppvakningahelförinni sem Romero reyndi að koma á framfæri í upprunalegu með minimalískum hætti. Við sjáum borgina í rústum, þúsundir uppvakninga: glundroða og dauða. Tvö orð sem líta fallega út á skjánum. Svo fellur þetta allt í sundur. Þessi uppsetning leiðir hvergi. Myndin gerir það sem næstum allar endurgerðir gera. Það bætir meira af öllu nema karakter, andrúmslofti og sögu. Hún er háværari, (í einhverjum skilningi) blóðugri og meira full af aðalpersónum sem virðast bara deyja í vitlausum undirspilum. Umgjörðin, verslunarmiðstöðin sem gegndi mikilvægu hlutverki í sögu og þema upprunalegu myndarinnar, er algjör tilviljun. Hugmyndin sem kom fram í kvikmynd Romero, hin hreina himinlifandi gleði yfir því að hafa „verslunarmiðstöð fyrir sjálfan þig sem vígi,“ er horfin hér. Ennfremur hefur þessi "endurímyndun" engin moxie, engan anda, engar kúlur. Það gerir ráð fyrir (sennilega alveg rétt) að áhorfendur hafi enga athygli og nennir ekki að vekja áhuga okkar á persónunum eða sögunni. Myndin er hröð og saknar rólegra samskipta hinna fjögurra persóna upprunalega. Þú fórst reyndar að hugsa um þetta fólk í útgáfu Romero vegna þess að það var ákveðið raunsæi í tilveru þeirra þrátt fyrir geðveikina fyrir utan verslunarmiðstöðina. Hér er þér sama hvenær eða hver fer: það sem skiptir máli er hvernig þeir fara. Hvað er annað þeirra að segja? Myndin er ekki skelfileg. Það er með einni eða tveimur „hopp“-senum og hún reynir að bæta upp fyrir restina með gormi og háværum tæknibrellum. Sem saga er hún í raun of bitur til að hægt sé að fylgja henni eftir og átökin á milli persónanna eru of vanþróuð til að bjarga henni. Húmorinn er líka minnkaður í nokkra einstrenginga (og einn mjög góðan karakter: Andy). Eftir það, hvað er eftir? Endir sem er hreint út sagt fáránlegur og langtum síðri en lágkúrulega, óumflýjanlega tvíræðni upprunalegu myndarinnar. En þrátt fyrir að hún sé frekar léleg mynd (þó ekki alveg eins slæm og sumar aðrar endurgerðir), þá ber að muna hana fyrir eitt: hún sparkaði The Passion of Christ úr fyrsta sæti í miðasölunni. Vel gert uppvakninga.