Ég ráfaði inn í Blockbuster með vini um kvöldið eftir að hafa ákveðið að við værum of blankir og of löt til að vera virk. Hún ákvað að hún vildi horfa á Closer, sem virtist vera svo fráhrindandi hugmynd að ég þurfti að leigja aðra mynd fyrst hún væri farin að sofa. Þegar ég leit í kringum mig sá ég ekki mikið sem hafði áhuga á mér, en sá The Doll Master í nýja útgáfuhlutanum. Bara miðað við kápuermi (Kona með dúkkulíkt andlit grátandi tár af blóði) hélt ég að þetta væri nógu áhugavert til að leigja. Hvað myndina sjálfa varðar, að horfa á hana í næstum tómu húsi, með öll ljós slökkt það var frekar skelfilegt. Ég verð að viðurkenna að ég hef alltaf verið með smá fælni fyrir dúkkum síðan ég var krakki (og horfði á hræðilega mynd sem heitir Asylum, ein af sögunum í henni fól í sér að geðsjúklingur bjó til dúkku sem drap fólk. Lame, en ógnvekjandi á þeim tíma) og fyrstu þrír fjórðungar þessarar myndar slógu í gegn fyrir mig. Sérstaklega var fyrsti hálftíminn frábær. Hrollvekjandi andrúmsloftið setti sviðsmyndina vel og án þess að hreyfa sig virtust dúkkurnar virkilega ógnandi. En því miður, um leið og þeir fóru að hreyfa sig, varð þetta allt svolítið töff, ég varð fyrir nokkrum vonbrigðum þegar augnablik sem gætu hafa verið virkilega ógnvekjandi fengu mig til að hlæja vegna þess hvernig þær voru teknar. Hvað varðar persónurnar, þá er þetta hryllingsmynd , þú ert í rauninni ekki að búast við neinu eftirminnilegu. Mér fannst ég muna nöfn og andlit betur en flestar asískar hryllingsmyndir sem ég hef séð, sem bendir til þess að það hlýtur að hafa verið einhver falin persónuþróun sem ég tók ekki meðvitað eftir. Dæmigerðar staðalímyndir eru í gildi í þessari mynd, hver og einn hefur einhvers konar persónueinkenni sem aðgreinir þá frá hinum, allt frá feimni og rólegri Yeong-ha og dúkkunni hennar Damien, til hinnar fráfarandi bimbo Seon-yeong. Söguþráðurinn sjálfur var frekar töff, jafnvel þó að endirinn, sem keypti saman marga af lausu þráðunum í söguþræðinum, virtist svolítið ruglaður og gerði í raun ekkert fyrir mig, þó að það hafi verið með nokkrum mjög flottum söguþræði sem ég mun ekki eyðileggja hér. Grundvallaratriðið er fullt af krökkum sem er boðið að vera dúkkur af frægum eintómum dúkkuframleiðanda, þau verða að vera í hrollvekjandi húsinu (skreytt ógnvekjandi dúkkum, sumum stórum og litlum) og hlutirnir fara að gerast þar sem kvenhetjan okkar Hae-mi byrjar að kanna svæði hússins og hlutirnir fara að gerast hjá hinum íbúunum. Á heildina litið myndi ég örugglega mæla með myndinni, ekki horfa á með of mörgum þar sem sumar augnablikin myndu líklega fá þig til að hlæja ef þú ert umkringdur vinum, en eins og eitthvað líka að horfa á eigin spýtur í myrkrinu, með gluggana og hurðirnar aðeins opnar, bara ef einhverjum dúkkum finnst gaman að horfa með þér. Það lætur þig í raun geta giskað á mestan hluta myndarinnar, sem gerir þér kleift að fara út í villtar samsæriskenningar til að eyðileggja þær algjörlega síðar. Ef þú ferð virkilega inn í það og hunsar að það er cheesiness á stöðum get ég tryggt að þú munt athuga undir rúminu þínu áður en þú ferð að sofa og kannski skilja ljósin eftir kveikt. Eða kannski er það bara ég :P Hvað varðar Closer, það var í lagi en Ég vildi frekar þetta.