Núll dagur hefur tilgang og þetta er ekki bara skemmtun, heldur skilar hann skilaboðum um sérhæfða viðfangsefni skólaskotmynda. Skýrir líf tveggja vina Andre og Cal sem leiddu til árásar á menntaskóla þeirra. Þó að myndin hafi byrjað á nokkuð yfirlætislausan hátt, var óundirbúin tilkynning um komandi árás í áhugamannastíl á unglingsstíl, fylgt eftir með nokkrum stuttum kynnum við fjölskyldur drengjanna. Það líður ekki á löngu þar til við erum komin í viðskipti við strákana sem sýna okkur byssukafnið sitt, fetishistic ást þeirra á þeim, útbreiddar sporadískar narsissískar fantasíur þeirra og jafnvel í umdeildu atriði hvernig á að smíða pípusprengjur. Svo hvað er myndin að reyna að gera segja? Hvað er í raun að hvetja þessa bráðlega til að verða morðingjar. Það virðist vera erfitt að ákvarða raunverulega. Þeir koma svo sannarlega ekki fram sem kaldrifjaðir geðsjúklingar en þeir eru að skipuleggja hreina grimmd. Þetta færir mig að því sem mér finnst vera snilldin í hluta af Zero day. Cal og Andre tala stöðugt um hversu mikið þeir eru á öðru stigi, hversu yfir okkur hinir þeir eru og hvernig þeir munu „skilja okkur öll eftir.“ Eins og aulismorðingjunum finnst þeim sannarlega vera yfirburðir. Líkt og viðhorf Nietzsches virðist gildiskerfi Cal og Andre hafa orðið til vegna höfnunar úr samfélagi þeirra. Samt fáum við aðeins innsýn í þetta, tjáningu haturs á vinsælum íþróttamanni til dæmis. Svo hvar er hvatinn? Það sem mér finnst er að Coccio sýndi tvo einstaklinga sem eru örvæntingarfullir til að gera yfirlýsingu um yfirburði að vísbendingu um vald sitt en þeir hafa engan sanngjarnan stað fyrir það. Þess vegna snúa þeir sér að fjöldamorðum og hvers konar sem mun vekja þá meiri athygli en þeir gætu nokkurn tíma gert sér grein fyrir. Þetta er ástæðan fyrir því að skólaskyttur virðast að hluta til geta framkvæmt grimmdarverk þrátt fyrir að koma frá góðum og ástríkum heimilum. Morðið er hluti af fantasíu, Cal og Andre eru algjörlega týndir í fantasíu sinni, þeir sjá nánast ekki raunveruleika gjörða sinna. Þeir breyta fantasíu í harmleik. Það sem er í öðru lagi mest heillandi við þessa mynd er persónuþróunin og einstaka háð þeirra Cal og Andre hvor af öðrum. Andre er í gegnum myndina augljóslega leiðtogi þeirra tveggja, faðmlag Cal á framkomu hans og klæðnaði virðist nokkuð þvingað. Andre er spenntur, Andre er ákafur og alvarlegur. Hann forðast algjörlega aðra nema fjölskyldu sína, hann er nákvæmur og nákvæmur í öllu sem hann tekur sér fyrir hendur og birtist um tíma frumkvöðullinn í söguþræðinum um að ráðast á skólann. Samt er hann viðkunnanlegur á sinn hátt, hann aðhyllist ekki unglingavitleysu og að hluta til finnum við okkur knúna til að vera sammála honum, samt eru þessi augnablik í sundur með hverfulum látbragði Andres um ofbeldi gagnvart okkur áhorfendum sem koma fram við okkur sem bæði trúnaðarvin og hugsanlegt fórnarlamb. Cal virðist aftur á móti afslappaðri en Andre, sætta sig betur við raunveruleikann. Samt er hann á sinn hátt ráðandi. Við eigum margar persónulegar stundir af sjálfskoðun með myndbandsdagbók Cal, atriði þegar hann er einn og fyrir utan Andre. Cal virðist vera að berjast við sína eigin persónulegu djöfla og nota áætlun þeirra til að reka sig út úr þeim. Andre er öfundsjúkur út í að Cal fari á ballið með gömlum vini, hann vill fá Cal útaf fyrir sig. Cal róar Andre og hvetur hann. Í fyrsta skipti á ævinni virðist Andre hafa fundið einhvern sem trúir á hann og dáist að honum, hann getur ekki misst það. Þó Cal hafi fundið einhvern sem býður honum leið út. Kvikmyndin tekur svo sannarlega upp hraða og batnar þegar nær dregur ömurlegri niðurstöðu. Það er frábær stund þegar Cal mætir á skólaballið í menntaskóla. Allt í einu verður stjarna myndarinnar feimin og innhverf, alls ekki sátt við jafnaldra sína. Samt hneigjumst við til að finna fyrir meiri tengingu við Cal en við brjálaða mannfjöldann sem öskrar ungviði á meðan þeir drekka mikið í eðalvagninum sínum. Þeirra þáttur er allt of algengur og auðþekkjanlegur. Við viljum ekki tengjast þeim, þegar því er lokið og Cal er kominn aftur með Andre að undirbúa eitt af síðustu myndböndunum sínum í hljóði sem okkur líkar við að persónurnar séu aftur öruggar í fantasíuheiminum sem þær sköpuðu. Okkur finnst eins og að forðast fjöldann eins og hann hefur gert. Næstsíðasta atriðið er frábært. Í síðasta myndbandinu sjást Andre og Cal vopnast í bílnum sínum örfáum augnablikum áður en þeir ráðast á. Það er allt of raunverulegt og skapar sannarlega tilfinningu fyrir yfirvofandi dauðadómi. Með því að vita að við þekkjum Cal og Andre og erum að átta okkur á því að þeir eru að fara að gera það, með eins konar sjúklegri hrifningu erum við líka að njóta kvikmyndanna catharsis. Fjöldamorðin sem tekin voru í CCTV tísku er stundum átakanleg og þó að það hafi vissulega verið hið fullkomna Val um að sýna fjöldamorðin ef við værum að fara í það er ekki laust við galla. Það sem er mikilvægast er skyndilega róttæka breytingin á skynjun sem við höfum á Cal og Andre, þegar við horfum á þá í þessari manneskju eru þeir skyndilega hinir kaldhæðnu morðingjar sem við vissum að þeir myndu verða en neituðu að viðurkenna að þeir myndu gera það. Þetta er ofbeldisfullt og raunverulegt, hetjurnar okkar eru orðnar að skrímslum og raunveruleiki fantasíu þeirra er hræðilegur harmleikur, sem kostar þær allt. Lokaatriðið sýnir hóp unglinga mynda sig brenna krossana sem reistir voru fyrir Andre og cal í andstyggð yfir því að hafa verið minnst. Eftir að hafa þekkt Andre og Cal getum við aðeins fundið fyrir næstum sorg yfir því að þeir séu í raun horfnir að eilífu og að þeir hafi svo sannarlega ekki unnið neitt. Núll dagur er skylda að sjá fyrir alla sem hafa áhuga á þessum ofbeldisverkum sem fjölmiðlar hafa vakið mikla athygli. Þetta er karakterrannsókn sem er vel þess virði að upplifa.