Ég hef mikinn áhuga á yfirgnæfandi jákvæðum umsögnum hér. Þó að hún hafi nokkra góða eiginleika, fannst mér þessi mynd að mestu leyti vera þunglynd, fyrirsjáanleg og, það versta, ekkert smá skelfilegt. Fyrstu 30 mínúturnar í myndinni lofuðu góðu, leikkonan stóð sig vel í túlkun sinni og heimurinn í kringum hana var úthugsaður og þroskandi. Því miður, þaðan, fór myndin inn í niðursveiflu. Ég fór inn í þessa mynd án þess að hafa hugmynd um hvað hún myndi fjalla um - vissi ekkert um leikara, leikstjóra, tegund o.s.frv. Á ákveðnum tímapunkti gerði konan mín athugasemdina "á þetta að vera skelfilegt kvikmynd?". Jæja, ég býst við því, þar sem ketilsplata "hryllingsmyndin" var fullt af típandi fiðlum og útbreiddu vibrato gæti ekki þýtt neitt annað. Það virtist ekki vera mikill frumleiki í myndinni, rómantíski áhuginn var sársaukafullur frá fyrstu stundu og seinni hluti myndarinnar fór djúpt inn á svið hins fáránlega. Kvikmynd sem þessi gengur hættulega þröngan stíg og því miður kemur sá tími þar sem áhorfandinn verður að ákveða hvort hann haldi áfram að ganga eftir þeirri braut, eða hoppar af stað og hlær einfaldlega að fáránleikanum í þessu öllu saman. Síðustu 30 mínúturnar valdi ég það síðarnefnda.