Ástríkur og víkingarnir er fyrsta teiknimyndin um ástríku í meira en 12 ár síðan „Ástríkur sigrar Ameríku“ árið 1994. Hún hefur líka þann heiður að vera fyrsta stafræna litaða stjörnumyndin, sem gerir söguna að mestu skemmtilegri að sjá miklu meira hrífandi. Sérhver atriði þessarar myndar er lifandi sýnd í björtum glaðlegum litbrigðum sem fylgja náið litasamsetningu teiknimyndasagnanna. var byggt á. Persónuhönnunin festist líka tiltölulega nálægt teiknimyndasögunni, með góðu eða illu, og varðveitir einfalt en einstakt útlit persónanna. Þar sem þetta er einfalt hvað varðar persónuhönnun gerir þetta kleift að eyða meiri tíma og fyrirhöfn í raunverulega hreyfimyndina, sem fer fram úr mörgum öðrum stórum leikhústeiknimyndum. Persónuhreyfingar eru mjög fljótandi og búa yfir gæðum sem líta langt út fyrir það sem hóflegt fjárhagsáætlun myndi venjulega framleiða; það er alltaf eitthvað á hreyfingu í hverri senu og engar vísbendingar um venjulegar kostnaðarskerðingar flýtileiðir. 3D tölvumyndir eru felldar óaðfinnanlega inn í hefðbundinn teiknaða 2D list. Ef eitthvað er, þá gerir skyggingastíllinn það að verkum að þrívíddarþættirnir líkjast meira hefðbundnum myndasögumyndum en CGI módelum. Söguþráðurinn tekur mikið af þáttum sínum úr myndasögunni „Ástríkur og Normanna“ og þar liggur aðalgalli hennar. Sem aðlögun að nefndri myndasögu tekur "Ástríkur og víkingarnir" sér allt of mikið frelsi með frumefni sínu. Langtímum aðdáendum myndasögunnar myndi eflaust finnast margt óþægilegt við sögu myndarinnar og skort hennar á að fylgja upprunanum. Á hinn bóginn má líta á þessa sögu sem mjög skemmtilega ef hún er tekin ein og sér án þess að bera hana saman frumefni. Mjög kómískir, vel skrifaðir brandarar pikka hressandi handritið. Fyndnustu þættirnir voru fjölmargar tilvísanir í poppmenningu og gjafir í nútímalífi 21. aldarinnar. Farsímasamskipti, verslunarrásin, atvinnuflugfélög og jafnvel sportbílar eru svikin með miklum árangri. Frábær efnafræði og leikur hjá leikarahópnum (ég horfði á þetta á ensku) þó að nokkrar raddir eins og Cacofonix hafi þótt mjög pirrandi (en ég býst við að það sé allt hluti af persónu hans). Ef það er eitthvað til að gagnrýna söguna , það er skortur á "asterix". Þessi saga virðist vera líkari sögu Justforkix um unglingarómantík og „að verða fullorðinn“ þar sem Asterix og Obelix leika eingöngu aukahlutverk. Þetta gefur ansi mikla tilfinningu fyrir þrotum þar sem mikið af þáttum sögunnar eru venjulegur grunnur í slíkum unglingamyndum. Afleitur og klisjukenndur stundum, aðeins fyndinn gamanleikur og hefðbundin "Astrix" þættir (Rómverjar, sjóræningjar o.s.frv.) ná að bjarga þessari mynd frá því að falla í látlausa meðalmennsku. Þó að hún sé ekki besta afborgunin í Asterix teiknimyndasafninu er hún vissulega eitt það fyndnasta, best handritaða og fallegasta teiknað. DVD virðist samt svolítið erfitt að fá