Ég man að ég sá þessa mynd þegar ég var um 7 ára; og á þeim tíma kom það mér á óvart. Ég hafði séð ofbeldismynd áður en ég sá aldrei kvikmynd með afleiðingum og raunveruleika ofbeldis. Þessi mynd sýnir ekki bara þetta heldur sýnir hún líka hvernig fólk getur breytt lífi sínu og valið hamingju. Það sem þessi mynd gerði og hrun mistókst var að vera satt. Crash reyndi að sýna fram á hvernig rasismi væri slæmur (og Crash hafði í raun innbyggða and-asíska hlutdrægni) og að koma að því úr siðferðilega yfirburðastöðu. Grand Canyon kom á hlutina frá svo hráu og raunverulegu sjónarhorni að það endar í raun á hærri jörðu en hrun. Sérstaklega þegar þú berð saman endalokin. Endir hruns er þessi meintu netti litli endir sem bindur allt saman. Þó að Grand Canyon endi einfaldlega á rólegum nótum, þar sem þú veist að ekkert mikið mun breytast í lífi persónunnar en það er vegna þess að lífið heldur bara áfram líka, þá er enginn hentugur endir. Sama hversu góður...slæmur þú ert. Það er enginn endi á kafla til að hefja annan.