Það fyrsta sem ég tók eftir í þessari mynd var auðvitað óþarfa mikið nekt. Það er ekki að leka nekt eða neitt, heldur mikið sem ekki var þörf á. Annik Borel leikur truflaða konu sem trúir draugasögum fjölskyldunnar um að forfaðir hennar, sem líkist henni voðalega líkt, hafi verið varúlfur og telur að örlög þeirra verði þau sömu. Sem mér fannst reyndar frekar áhugavert. Upprunalega Wolf Man var ætlað að vera algjörlega sálfræðileg mynd, en Universal henti inn raunverulegum Wolf Man sem þú áttir aldrei að sjá fyrir n auka pening eða tvo. Mér finnst þetta hugtak um að einhver sé ekki í raun varúlfur áhugavert. Því miður er þetta ekki myndin sem ég var að leita að. Þess í stað vitum við að hún er ekki varúlfur frá upphafi, svo það er engin spenna eða útúrsnúningur, líka þeir reyna að láta myndina líta út eins og þetta gerðist atburðarás. Þeir mistakast þar líka að bæta við einum eða tveimur hlutum myndarinnar sem vísar til þess að þetta sé veruleiki. Í fyrstu var ég spenntur þegar ég las lýsinguna á myndinni. En ég áttaði mig hægt og rólega á því að þetta var forsíðu bara svo þeir gætu afhjúpað brjóst aðalpersónanna eins oft og hægt er.Annik Borel er annað hvort ágætis leikari í frábæru geðrofshlutverki eða mjög slæmur leikari í geðrofshlutverki. Þar sem persónan Danniele hefur enga gáfu og er bara brjálæðingur sem hleypur um brjálæðislega og grenjandi og smellandi eins og úlfur, þá þarf litla kunnáttu til að leika. Hún á augnablik þar sem frammistaða hennar sló í gegn í hrollvekjandi augnablik en eyðileggst fljótt vegna lélegrar myndavélavinnu og ljóss. Hugmyndin er frábær, en hrikalega útfærð alla myndina. 3/10