Natalia eftir Emily Watson er algjörlega ástríkasta og rómantískasta aðalpersóna sem ég hef séð á skjánum. Hún er drottning þessarar myndar hafin yfir allan vafa. Eða er hún umbreytt til konungs? Innbyrðis vefnaður skákanna og barátta fjölskyldnanna fyrir stjórn, völdum og sigri er töfrandi. Rétt eins og skákmeistarar myndarinnar gera, er leikstjórinn að spila marga leiki samtímis með huga okkar í einu, en allir fléttast inn í annaðhvort meiriháttar eða smámunstur. Tímabilið, búningarnir og myndirnar af stöðuvatnahverfi Ítalíu snemma á 20. öld eru teknar á stórkostlegan hátt. Ekki einn ferningur af plássi er sóað. Svo margar snilldar senur eru í miklu magni, ég get ekki sagt þær allar upp. Ég mæli með því að gefa þér nægan tíma til að horfa á þessa mynd tvisvar, hugsanlega með viku millibili, vegna þess að þú getur ómögulega fanga allt ljóðið innan 64 fermetra en samt margvíddar ramma í einu umhverfi. Ég las ekki bók Nabakovs, en til að reyna mína eigin líkingu minnir það sem ég er að lesa á mig á aðra rómantíska sigursæla ljóðamynd, The Natural eftir Barry Levinson. Það sleppti algjörlega niðursveiflum endi á banvænni bók Bernards Malamud í þágu rómantísks impressjónisma sem var einstaklega amerískur. Jæja, leikstjórinn gerði það betur með því að blanda saman rússneskum og ítölskum siðferði og siðum óaðfinnanlega sem bakgrunn fyrir uppljómun. Hin sanna saga hér er að leikir eru núllsummu; það er sigurvegari og tapaði, nema báðir keppendur gera jafntefli. En í lífinu, og sérstaklega í samhengi við ódauðleg sál okkar, erum við aðeins takmörkuð af þessum takmörkunum og lífsvenjum að því marki sem við leyfum öðrum að brjóta anda okkar. Hrein ást, eins og hún er persónugerð af Natalíu Emily Watson, getur farið yfir og leyft okkur öllum að aukast með gjöfum hennar samtímis. Aðeins hindranir sem ótti okkar reisir geta skorið okkur frá henni. Þetta er stórkostleg kvikmynd (10/10).