Ég er alltaf á varðbergi gagnvart kvikmynd. Horfðu á það mánuði síðar og þú gætir séð það öðruvísi, eða grafið það upp eftir 50 ár í annarri heimsálfu og sumir sértrúarfylgjendur finna eitthvað stílfræðilega merkilegt sem fór óséður í fyrstu. Eftir að hafa setið í gegnum The Great Ecstasy of Robert Carmichael á frumsýningu hennar í Bretlandi kom það mér ekki á óvart að mér fannst spurninga- og svaralotan eftirá áhugaverðari en myndin sjálf. Shane Danielsen (listrænn stjórnandi Alþjóðlegu kvikmyndahátíðarinnar í Edinborg), með aðstoð leikstjóra og framleiðanda myndarinnar, veitti myndarlegri vörn fyrir kvikmynd en fékk almennt neikvæð viðbrögð frá áhorfendum. Áhorfendur Edinborgarhátíðarinnar verða ekki auðveldlega hneykslaðir. Aðeins einn maður gekk út með viðbjóð. Gagnrýnin á myndinni var meðal annars mjög skýr og uppbyggileg frá leikmönnum auk leikara og konu sem kennir M.A. kvikmyndaleikstjóra. Þetta var ekki ýkja „sjokkerandi“ mynd. Þar var um að ræða óslitið kynferðisofbeldi, en mun minna öfgafullt en margar kvikmyndir (flest raunveruleg snerting vopna var hulin, sem og kynfæri sem voru vakin). Áhorfendum líkaði það illa vegna þess að þeir höfðu setið í gegnum tvo tíma sem voru frekar leiðinlegir, þar sem leiksviðmiðin voru ekki há, þar sem söguþráðurinn var lélegur, fyrirsjáanlegur og langdreginn, og þar sem þeir höfðu sætt klaufalegri og tilgerðarlegri kvikmyndagerð á myndinni. loforð um umdeilda kvikmynd. Samlíkingar við stríðið í Írak eru tilgerðarlegar, ofuráherslur og slyngur (fyrir utan almenna skírskotun til ofbeldis er dýpri merking óljós); og „fíkjublaða“ tilvísunin Marquis de Sade, eins og einn áheyrendameðlimur orðaði það, virðist eingöngu táknræn afsökun fyrir skort á þróun söguþræðis í átt að lokakaflanum. Við höfum söguna af unglingi sem hefur ákveðna upphæð fyrir sig (hann sker sig úr í skólanum fyrir tónlistarhæfileika sína) en neytir eiturlyfja og umgengst ungmenni sem hafa lítið sem ekkert fyrir sér og glæpastarfsemi þeirra nær til nauðgunar og ofbeldis. Þegar ýtt er á hann virðist Robert vera með mikið ofbeldi lokað inni í sér. Myndin er ekki algjörlega verðlaus. Áhorfendur fá að ákveða hvernig Robert varð svona: voru það áhrif jafnaldra hans? Hvers vegna náðu ekki öll góð áhrif og umhyggja frá foreldrum og kennurum að fela hann í betri nálgun á lífið? Kvikmyndalega séð er vandlega uppsett atriði þar sem hann hangir aftur í tímann (hvort sem það er í gegnum of mikið af eiturlyfjum, feimni, duldri siðferðiskennd eða bara að bíða eftir að röðin komi að honum?). Nokkrir vinir hans eru að nauðga konu í bakherbergi, að hluta til og innrammað á miðju skjásins. Í forgrunni beinaflötarinnar hefur plötusnúður meiri áhyggjur af því að öskur stúlkunnar trufli gleðilega house-tónlist hans heldur en að hugsa um konuna. Að lokum er hann dálítið pirraður ef starfsemi þeirra vekur athygli lögreglu. Gríðarleg samsetning alvarlegra heyrnartóla sem njóti tónlistar hans, jafnvel þegar hann veit að nauðgun er í gangi, bendir á algjöra fyrirlitningu hans á mjög órólegan hátt. Róbert hnígur niður með bakið að okkur í forgrunni. En restin af myndinni, þar með talið umdeildur hápunktur hennar sem felur í sér töluvert (ef ekki of raunsætt) kynferðislegt ofbeldi, er ekki í samræmi við þennan staðal. Sumir hafa fengið hörð viðbrögð við því (yfirlýstur ásetningur kvikmyndagerðarmanna: "Ef þeir æla, þá hefur okkur tekist að framleiða viðbrögð") en aðallega - og eftir því sem ég kemst næst virðast Edinborgarviðbrögðin endurspegla fréttir frá Cannes - þeim finnst: "Hvers vegna hafa forritarar látið okkur verða fyrir svona óæðri gæðum kvikmyndagerðar?" Leikstjórinn Clay Hugh getur talað ræðuna en hefur ekki þróað með sér listræna sýn. Svör hans um að halda uppi spegli til lífsins til að segja sannleikann um hluti sem eru sópaðir undir teppið, jafnvel vörn hans um að það sé lítið um söguþráð vegna þess að hann vildi ekki gera venjulega Hollywood-mynd - allt eru góð svör við gagnrýni , en því miður eiga þau ekki við um kvikmyndina hans, frekar en að halda uppi spegli á meðan einhver týnir saur, eða sóar filmu á meðan hann spilar illa með tákn. Ég vildi reyna að láta hann njóta vafans og talaði við hann í nokkrar mínútur eftir sýninguna, en mér fannst hann jafn ósmekklegur og myndin hans og flutti fljótlega á barinn til að þvo munninn minn með einhverju efnismeira. Það eru mörg sannindi. Einn þáttur listar er að fræða, annar að skemmta, annar að hvetja. Ég hafði spurt hann hvort hann væri með einhverja félagslega eða pólitíska dagskrá og hann nefnir Ken Loach (eitt af mörgum frábærum nöfnum sem hann tekur til einskis) án þess að ganga svo langt að viðurkenna neina dagskrá sjálfur. Hann fellur þá aftur á möntru sína um að starf hans sé að segja sannleikann. Ég sit uppi með þá tilfinningu að þetta hafi verið ofmetnaðarfullt verkefni fyrir nýjan leikstjóra, eða að öðru leyti ósanngjarn tilraun til að koma sjálfum sér á kortið með því að biðja um auglýsingar fyrir annars flokks verk.Andy Warhol gæti málað súpudós og það var list. Clay Hugh vill líkja eftir frábærum leikstjórum sem hafa gert umdeilda kvikmyndagerð og þrýst út mörkum. Því miður nær hæfileiki hans í augnablikinu aðeins til þess að koma með hástemmdar afsakanir fyrir kvikmynd sem sækist eftir auglýsingu.