Eina endurleysandi eiginleiki þessarar of langu miskastuðu melódrama er landslag Suður-Frakklands og rödd Nana Mascouri sem syngur þemalagið. Stephanie Powers er misskilin og svikin af sviknum hreim. Eins og fram hefur komið er hún of gömul til að leika 18 ára og lítur út fyrir að vera allt of ung sem amma með barnabarn á háskólaaldri? Lee Remick er góð þó hún sé líka aldurslaus á efri árum. Hin hæfileikaríka Joanna Lumley er ónýtt og tekst líka að líta út fyrir að vera eilíflega ung þegar miðaldra sonur hennar (Robert Urich) giftist loksins ömmu Stephanie Powers. Endalaus hroki Stacey Keach fær mann til að velta fyrir sér hvað þessar konur sáu í honum. Veistu ekki hvernig nokkur áhorfandi gæti tengst óhóflegri túlkun hans? Trúverðugasta frammistaðan er gefin af Ian Richardson, sem lætur restina af leikarahópnum líta út eins og tignir áhugamenn. Það dregur úr trúgirni að myndarlegu karlkyns elskendurnir í þessari sögu myndu vera alltaf einhleypir á meðan þeir bíða þolinmóðir eftir efni ástúðar sinna til að samþykkja loksins að samþykkja þá. Getur einhver trúað því að myndarlegur Robert Urich myndi vera einhleypur í áratugi og bíða eftir að Stephanie Powers samþykki loksins endalausar hjónabandstillögur hans? WW2 trúlofun Wehrmacht og Marquis er hlæjandi. Til að byrja með hertóku Þjóðverjar ekki Provence hluta Frakklands fyrr en seint í stríðinu, hann var undir stjórn Vichy frönsku brúðustjórnarinnar. Við sjáum frönsku andspyrnuhreyfinguna gera árás á villu Mistrals í dagsljósi til að stela blöðum, en eftir það sitja þeir allir undir brú og bíða eftir töfrandi vörubílsfarmi af nasistahermönnum til að koma þeim á óvart og tortíma þeim? Ef þú vilt sjá vel leikna smáseríu sem gerist í útlöndum skaltu ekki horfa á Mistral's Daughter. Miklu betri valkostur væri Thorn Birds.