Skemmtilegasti þáttur í sjónvarpi, þó húmorinn sé ekki fyrir alla. Ég geri mér grein fyrir að það hefði verið erfitt að halda þættinum ferskum ef hann hefði staðið lengur, en það er synd að aðeins sex þættir hafi verið teknir upp. Gaggarnir fljúga hratt frá upphafsupptökunum til loka, þegar þú myndir sjá Drebin og yfirmann hans, Ed Hocken, þykjast vera í frostmarki þegar lokaútgáfurnar rúlla, þar sem glæpamaðurinn (enn á hreyfingu) myndi sjá alla aðra hreyfingarlausa og reyndu að flýja. Í öðrum þætti byrjaði byggingin að hrynja í kringum þá þar sem Drebin og Hocken voru áfram í frystistillingu. Leslie Nielsen var kómísk ljómi sem Frank Drebin og hentaði fullkomlega fyrir þessa sýningu hvernig honum tókst að halda hreinu andliti í gegnum sumt af þessu er mér ofviða. Vegna þess að brandararnir og sjónarspilið komu svo oft og hratt, geturðu horft á þættina í 2. og 3. sinn og náð í hluti sem þú misstir af í fyrsta skiptið. Ef þú ert eins og ég geturðu horft á þá aftur og aftur og samt fundið sjálfan þig að hlæja. Jafnvel brandararnir sem voru ekkert vitlausir og virtust ekki hafa neina ástæðu fyrir þeim, eins og „Rex Hamilton sem Abraham Lincoln“ merkið í upphafstilkynningunni, virkuðu einhvern veginn kannski var þeim hent þarna inn einmitt af þeirri ástæðu. Quinn Martin einkaspæjara/lögguþættir á áttunda áratugnum, Police Squad snéri aftur úr auglýsingahléi með orðin „Act Two“ birtast á skjánum, sem var strax fylgt eftir með „Yankees One“ eða einhverju öðru rugli. Á upphafsupptökunum myndi titill þáttarins birtast á skjánum, en boðberinn myndi segja allt annan titil. Uppáhaldsbrandararnir mínir og línur úr þessari seríu eru allt of margar til að telja upp, en einn af mínum uppáhaldsbröndurum er þegar Drebin spyr hnefaleikakappa sem hefur áður barist: "Heldurðu að þú getir sigrað meistarann?" Boxarinn svarar: "Ég get tekið hann með bundið fyrir augun!" Sem Drebin svarar til baka: "En hvað ef hann er ekki með bundið fyrir augun?" Mínútu síðar, með vísan til lítillar, viðkvæmra íbúðar hnefaleikamannsins, segir Drebin við hann: "Ég ætla að hjálpa þér að komast upp úr þessu fráveitu." Það næsta sem þú sérð, er Drebin að skjóta upp kollinum í gegnum brunahlíf á götunni! Í öðrum þætti eru Drebin og Hocken að efast um fáránlegt fjarvistarmál grunaðs um sprengjutilræði. Drebin, sem trúir honum ekki, segir: "Allt í lagi, segjum að þú fórst í bíó." Eftir örlítið hlé líta Drebin, Hocken og hinn grunaði allir í myndavélina og segja í sameiningu: "Þú fórst í bíó." Nokkrum augnablikum síðar, þegar Drebin neyðist til að hleypa hinum grunaða sprengjumanni lausan vegna skorts á sönnunargögnum, strunsar hann í burtu og öskrar reiðilega: "Segðu sprengjuflugmanninum að fara í loftið!" Það sem sést næst er lögga sem gefur þumalfingursmerki til flugvélar í WWII stíl á flugbraut rétt fyrir utan bygginguna! Þó að það væru margar klassískar tilvitnanir í Drebin, var ein sérstaklega eftirminnileg: "Fyrirgefðu að ég trufla þig frú tvisvar. Við hefðum komið fyrr, en maðurinn þinn var ekki dáinn þá." Önnur klassík var: "Ég er lásasmiður og ég er lásasmiður." Þegar faðir mannrænings fórnarlambs sem er sýnilega hristur spyr Drebin: "Hvað geri ég?" Drebin, á klassískan deadpan tísku, svarar til baka, "Jæja, eins og ég skil það, þá ertu í textílbransanum." Eins og ég sagði er húmorinn ekki fyrir alla margir munu einfaldlega ekki „fá“ hann. Í stuttu hlaupi þáttarins man ég að viðbrögðin voru mjög misjöfn. Sumum fannst þetta algjört hysterískt og eitt það fyndnasta sem til var á meðan öðrum fannst þetta heimskulegt og ófyndið. Fyrir mér er Police Squad, jafnvel 20+ árum síðar, það fyndnasta sem ég hef séð í sjónvarpi. Fyrir yngri áhorfendur sem hafa gaman af þessari tegund af húmor en hafa aldrei séð Police Squad vegna þess að þeir voru of ungir þegar þáttaröðin var frumsýnd, mæli ég eindregið með. Mér fannst þættirnir sex enn fyndnari en síðari „Naked Gun“ myndirnar.