Í upphafi er þessi frá Englandi, svo ég hafði auðvitað 98% líkur á að þetta yrði gáfulegt og mjög gott kvikmyndahús. Ég hef aldrei heyrt um þessa mynd áður. Frá því að ég sá Helenu Bonham-Carter sagði ég við sjálfan mig: Ó! Hér kemur kvenleg útgáfa af My Left Foot. Ég hafði rétt fyrir mér, en ég hafði líka rangt fyrir mér. Rangt vegna þess að myndirnar tvær eru mjög ólíkar. My Left Foot var John Ford-mynd og þessi er Chaplin-mynd (ekki vegna þess að þetta sé fyndið, heldur Chaplin með þessa frábæru tilfinningu fyrir melódrama sem fær tár í augun.) Ég hafði rétt fyrir mér því árið 1990 var myndarlegur Daniel Day- Lewis varð svolítið ljótur með því að leika fatlaða manneskju og hann gerði það af mikilli raunveruleikatilfinningu. Hér gerði mjög falleg Bonham-Carter nákvæmlega það sama, en með mjög kvenlegum tilfinningum. Sagan er vel skrifuð og hún er mjög gáfuleg. Fyrir mig gefur ungfrú Bonham-Carter einn af stærstu konum þátt 1990, með Emily Lloyd í Breaking The Waves. Jæja! Og sjáðu augun á henni! Hún var með fallegustu augu kvikmynda síðan Jobyna Ralston, Louise Brooks, Michele Morgan og Ava Gardner! Hún er líka sannkallaður hæfileikamaður eins og sést í mörgum öðrum kvikmyndum. Sjáðu þennan, þú munt ekki sjá eftir því! Og mjög gott starf hjá Branagh líka!