Þetta var ein af síðari sögum Christie. Í gegnum langan feril sinn hafði hún áhuga á breyttri frásögn og hugmyndinni um andstæðar aðilar. Hvort tveggja er í meginatriðum það sama og snýst um spurningar um hver það er sem stjórnar eða skapar ástandið. Í leynilögreglusögum er leikurinn spurning um misvísandi veruleika. Morðinginn ætlar að breyta raunveruleikanum til að blekkja spæjarann, rithöfundurinn ætlar að gera það sama við lesandann. Bæði lesandinn og spæjarinn eru í svipuðum bardögum um að skapa það sem þeir sjá. Þess vegna er oft rithöfundur í sögum hennar. Í verkum sínum kannar hún allar samsetningar brellna sem henni dettur í hug sem takast á við þetta. Á leiðinni höfum við oft líkama sem eru ekki eins og þeir virðast, og tímar, og ætlað fórnarlömb og þess háttar. En raunverulegi galdurinn við bækurnar er þessi hugmynd um stjórn. Í 'Bertram's' var það bókstaflega bygging. Hér er þetta látinn maður. Jæja, stundum gerist það, en ekki svona. Það er eins og rithöfundurinn væri hinn frægi herra Rafiel. Þetta er sérstaklega ljúft fyrir lesendur Marple sem muna eftir þessari sömu persónu úr 'Karribean Mystery', sem á vissan hátt var líka innrammað af frænda hennar. Í þeirri sögu var Rafiel flutningsaðili sögunnar til yfirvalda. Framleiðendur þessarar seríu hafa næstum vitlausa skuldbindingu um að nota mismunandi skapandi teymi á hverjum og einum. Stundum gefur það af sér fádæma vinnu. Þátturinn 'Bertram's' var frekar snilldarlega settur. Þessi er sú glæsilegasta af lóðinni og er með virka myndavél. En ólíkt verkum 'Bertrams' hefur það ekkert með söguna að gera. Myndavélin hreyfist og tekur aðeins af því að hún getur það. „Citizen Kane“ tilvitnunin í upphafi var aðeins of bókstafleg og hreinskilin. Þessi saga er góð, en millistykkið tók út nokkuð mikilvæg atriði, og þessi óviðkomandi myndavél pirrar. Mat Ted -- 2 af 3: Hefur nokkra áhugaverða þætti.