Fyrsta áhorfið 28.10.2007, 8 af hverjum 10(Dir-Jesus Ponce): Einföld, ljúf saga um heimilislaus hjón og dagleg ævintýri þeirra sem lifa af í hversdagsheiminum án þak yfir höfuðið. Myndin byrjar á því að konan í sögunni (leik af Isabel Ampudia) er látin laus úr fangelsi en við vitum ekki hvað hún var í eða hversu lengi hún var þar. Hún rekst á andhetju sögunnar og kærasta hennar, leikinn af Sebastian Haro, þar sem hann leggur bílum til skiptis. Þau koma saman undir gamalli niðurníddri byggingu með ekkert nema hlýju hvors annars og litla dýnu til eignar. Hann er eiturlyfjafíkill sem reynir bara að komast frá einni uppbót í aðra, en hún hefur undarlega þráhyggju aðdráttarafl að honum sem persónu, sem við sættum okkur við að lokum. Hann er líka með einhvern kynsjúkdóm, þannig að kynlíf fyrir þá kemur ekki til greina en þetta virðist ekki vera vandamál fyrir hvorugt þeirra. Hún elskar þennan mann eins og hann er, án efa, og án þess að hann þurfi að breyta til, sem er sjaldgæft að finna nokkurs staðar. Hún vinnur sér inn með því að bera fötu um og þvo búðarglugga. Þeir borða bakarísrúllu á hverjum degi og líta á það sem veislumat. Persóna Isabel dreymir um eðlilegt líf en býst ekki við að það gerist og býst ekki við að passa inn í það hlutverk þannig að hún hugsar ekki mikið um það. Báðar persónurnar koma frá afar brotnum heimilum og því hafa áhorfendur samúð með þeim þrátt fyrir ófullkomleika þeirra. Án þess að gefa upp mikið af sögunni heldur persóna Isabel áfram að þrauka á meðan maðurinn verður verri og verri í eiturlyfjaþráhyggju sinni. Það er falleg melódramatísk niðurstaða í sögunni sem lyftir henni upp fyrir fjöldann að njóta, en á heildina litið er þetta dásamleg óháð mynd um samband óveraldlegra miskunninga sem heldur manni áhuga allt til enda.