Það ætti að vera regla sem segir alveg skýrt að myndir eins og Resident Evil eigi að vera gerðar í anda leiksins, ekki í anda þess að sprengja allt mögulegt í loft upp. RE var hryllingsleikur til að lifa af, og helvíti áhrifaríkur, en samt tókst Paul WS Anderson að gera hana eins og hverja aðra tölvuleikjamynd sem á eftir að koma. Alone in the Dark er í rauninni sams konar andi og Resident Evil, svo auðvitað er lítil von að leikstjóranum takist að hafa nógu mikið heilabú til að gera hryllingsmynd en ekki hasarmynd. Þess í stað sannar Alone in the Dark bara að það er ekki lengur von um að tölvuleikir verði kvikmyndir. Söguþráðurinn, þrátt fyrir að það eigi augljóslega ekki að skipta máli, er stærsta vandamálið af mörgum við myndina. Myndin byrjar á því sem aðeins er hægt að lýsa sem fimm mínútna flettitexta sem gæti verið mikilvægur eða ekki, þar sem eftir mínúta hætta áhorfendum að vera sama og sitja bara í gegnum restina og lemja hlutinn sem er næst þeim. Svo er eitthvað um munaðarleysingjahæli, einhverja gripi, forna ættbálk, eitthvað skrifræði og einhverja djöfla, sem allt ruglast svo saman að áhorfendur geta í raun ekki fylgst með því sem er að gerast. Persónur fara inn og út úr söguþræðinum eins og nammi, sumar hafa mikla uppbyggingu fyrir tilgangslausa dauðsföll. Í grundvallaratriðum, það sem ég get skilið er að sumir djöflar hafi verið sleppt og Edward Carnby (Slater) hefur einhverja tengingu við þá þökk sé einhverri aðgerð sem börn á munaðarleysingjahæli hans hafa gert sem hefur mistekist hjá honum. Hann finnur grip sem tengist djöflunum og kemur með hann til fyrrverandi kærustu mannfræðings (Reid), sem honum tekst auðvitað að stunda kynlíf með strax án góðrar ástæðu. Svo, upp úr engu, losnar allt helvíti og parið endar með herteymi undir forystu einhvers rassgats foringja (Dorff), sem virðist hafa gagnkvæmt hatur á Carnby. Þetta er allt fáránlegt og ástæðan fyrir því að ég geri það ekki í rauninni. skilja að það er ekki bara vegna þess að það er flókið og ruglað, heldur gefur það ekki pláss fyrir neinn til að vera alveg sama. Þess í stað mæli ég eindregið með því, ef þú verður að sjá þessa mynd, komdu með tennisbolta eða eitthvað til að pirra þig þegar söguþráðurinn nær að leiðast þig í rugl. Hasaratriðin í kvikmynd með jafn hræðilegum söguþræði og þetta ættu að minnsta kosti að leiða til það hækkar aðeins, ekki satt? Verst að þessi mynd er eins og hver önnur eyðilögð vitleysa sem hefur verið gerð, með nógu snöggum klippum til að hálshöggva hænsnakofa. Í ljósi þess að þetta er byggt á hryllingsleik, ekki hasarleik, þá er það sérstaklega pirrandi. Fyrsta hasarsenan þar sem maður eltir Cranby úr leigubíl er með því versta sem ég hef orðið vitni að og restin er ekki allt. það frábært líka. Púkarnir virðast nokkuð svalir, þó sú staðreynd að þeir breytast í púður þegar þeir eru drepnir tekur öll þessi áhrif. Atriði með fullt af byssum sem ætti að vera töff að horfa á í staðinn fela í sér trýnieldinn sem eina ljósgjafann og myndavélina sem þysir og hreyfir sig hraðar en höfuðið á crack-fíklum. Þetta er alls konar flogakjaftæði sem heldur börnum í rúminu á kvöldin. Leiklistin er það sem ég vil kalla að taka leikara og láta þá gera ekki neitt. Slater gerir ekkert annað en að hljóma mikilvægur fyrir alla myndina, þó hann virðist hafa meiri hæfileika en hann er að gefa eftir. Sama er að segja um Dorff, sem fær vanþakklátt hlutverk þrátt fyrir að vera í rauninni með nokkra hæfileika (eitthvað sem hefur farið mikið fyrir honum). Reid er nokkurn veginn nákvæmlega það sem hún ætti að vera, kynlífsáhugi í bakgrunni, því alltaf þegar hún reynir að bregðast við er það hörmung (eins og er ótrúlega slæmt útlit vísindamannsins sem hún hefur í upphafi). Allt í allt er þetta sú tegund kvikmynda sem veldur áhyggjum mig um framtíðar tölvuleikjamyndir. Ef þeir halda áfram að eyðileggja andann svona, þá er það aðeins tímaspursmál hvenær Samus Aran drepur Mið-Austurmenn með AK-47 og Tommy Vercetti berst við geimverusveit. Ólíkt Resident Evil á þessi hins vegar ekki skilið annað tækifæri, þar sem ég held að ekkert gæti mögulega hjálpað mér að gleyma hversu hræðileg þessi mynd er. Það er blátt áfram, óáhugavert og óspennandi. Þetta er kvikmyndaígildi niðurgangs; þetta er allt hent saman, ekkert passar í raun og veru og á endanum er maður bara ánægður með að þetta sé búið.TOTALS: 4%