Richard Condie er kanadískur dásemd, og einn sem ætti að deila með heiminum. Hvort sem það er fyrir bráðaverkin eins og „Getting Started“ og Óskarstilnefnd „Snit“ í gegnum „The Apprentice“ og hið stafræna „La Salla“, Condie er dýrmæt staðbundin hetja. En ekkert einstakt verk setur svip á feril hans eins og "The Big Snit". Og sagði ég að það væri tilnefnt til Óskarsverðlauna? Fjandinn tootin'."The Big Snit", þótt greinilega sé dagsettur boðberi frá níunda áratugnum (stuttmyndin snýst um kjarnorkueyðingu kalda stríðsins, en ekki hafa áhyggjur það er fyndið eins og helvíti), ber með sér stærri merkingu , eins og flest verk Condies á vanmetinn hátt. Á meðan plánetan leitar skjóls frá Harmagedón, rífast nokkur um pirrandi venjur hvors annars (í sannri Condie tísku, hann sagar húsgögnin á meðan hún hristir augun bókstaflega). Og ekki gleyma að horfa á það aftur og aftur, því það er alltaf eitthvað til að skoða. Condie hleður þessum manni upp með óteljandi sjónrænum gaggum og eftirminnilegum grípandi setningum. Ég hvet eindregið til að þetta ótrúlega teiknimynd verði rakið upp. Í Kanada sést það venjulega í myndbandi frá National Film Board sem inniheldur aðrar stjörnustuttmyndir (þar á meðal jafn fyndið „The Cat Came Back“ eftir náunga Winnipegger Cordell Barker. Bandaríkjamenn verða bara að kafa aðeins dýpra, en haltu áfram verðlaunin eru erfiðisins virði.