Ég held að kvikmyndafræðin geti verið svona. Taktu eftir, vinsamlegast, því ég varð að fletta þessu upp. Árið 1967 leikstýrir Peter Yates, fyrrverandi kappakstursmaður, ensku kapperumyndinni „Robbery“, en mest spennandi hluti hennar er bílaelting um götur Lundúna, niður húsagötur þar sem fjöldi barna er að leika sér og allt það. Ári síðar leikstýrir Yates "Bullet", með Steve McCool í aðalhlutverki, ég meina McQueen, með enn stórkostlegri bílaeltingu upp og niður San Francisco hæðirnar, með hrikalega ekta vélarhljóðum sem virðast innihalda tvöfalda kúplingu, fulla. kappakstursmyndavélar, engir hljóðdeyfar, tólf strokka vélar undir fjörutíu feta húddum, forþjöppu, forþjöppu og öll fimm þúsund hestöfl ganga á fullri halla. Mikið af myndum af tyggjó-tyggjandi ásýnd McQueen, sem hnykkir af einbeitingu þegar hann reynir að reka annan bíl út af þjóðveginum, þó farþegi í hinu ökutækinu fari með haglabyssu. Eftirförin er sett á svið af Philip D'Antoni. Bill Hopkins ekur glæpabílnum. Ári eða tveimur síðar, þegar hann skynjaði góða hluti, leikstýrir Bill Friedkin "The French Connection", þar sem eltingur er á milli lögreglubíls með yfirvaldi (Gene Hackman) og upphækkaðrar lestar í New York borg. Fullt af skotum af bölvandi andliti Hackmans þegar hann glímir illa farinn bílinn um göturnar. Eftirförin er sett á svið af Philip D'Antoni. Óskarsverðlaunin fylgja í kjölfarið. Ef við skynjum góðan hlut, eitt eða tvö ár í viðbót færir okkur „The Seven Ups“, sem felur í sér eltingaleik á milli bíls sem Roy Scheider ekur, með fullt af skotum af bölvandi andliti Scheider þegar hann reynir að reka hinn bílinn, sem er ekið af Bill Hopkins, út af veginum, þó að glæpabíllinn sé að vísu með farþega með haglabyssu. Engar hæðir í New York borg, bara hnökrar, en þær eru samt nógu hvassar til að lyfta bílunum nokkrum fetum. Bíllinn sem elt var eftir öskrar fyrir horn og þeysir niður götu þar sem tugur barna leika sér. Myndir af öskrandi krökkunum þar sem þau dreifast af gangstéttinni og leyfa bílnum að þysja í gegn. En einu sinni er ekki nóg. Börnin hlaupa strax aftur út á götuna og verða að endurtaka undanhaldið fyrir lögreglubílinn sem eltir eftirför með Scheider. Einu sinni varð ég vitni að eftirför á miklum hraða á götum Fíladelfíu. Bæði glæpamaðurinn og löggan óku um göturnar á um 25 kílómetra hraða á klukkustund og stoppuðu við hvert stöðvunarmerki og á rauðu ljósi -- mjög leiðinlegt efni miðað við þessa mynd. Talandi um þessa mynd, hún er nokkuð góð. „Robbery“ og „Bullet“ voru flott. Allir klæddir snyrtilega. En New York myndirnar eru skítugar. Það er rusl út um allt og neðanjarðarlestarvagnarnir eru þaktir veggjakroti. Skotbardagar og bardagar eiga sér stað á lausum lóðum umkringdar molnandi múrsteinsbyggingum, eða á ruslahaugum fyrir frystihús af iðnaðarstærð. Leiklistin er líka nokkuð góð. Roy Scheider virðist whippet sléttur. Hinir leikararnir eru með andlit fyrir myndavélina, sérstaklega Richard Welsh. Og sagan er grípandi, ef ekki alveg ókunnug. Það besta við myndina er hvernig hún fangar New York borg í nánast algjöru afskiptaleysi sínu gagnvart mannlegri siðspillingu og göfgi. Við jarðarför standa eðalvagnabílstjórarnir með kragana upp, rassana hangandi út úr munninum, sparka saman köldum fótum, leiðast gjörsamlega yfir helgisiðunum sem eiga sér stað. Myndin vill að við trúum því að The Seven Ups sé úrvalshópur ósnertanlegra lögreglumanna sem stoppa ekkert í verkinu og hér er svolítið uppselt. Þeir virðast alltaf vera að hóta að gera eitthvað siðlaust og ólöglegt -- berja helvítis grunaða eða skemma líkamlega á sjúkrahúsi og hjálparvana hettu -- en þeim tekst alltaf að forðast að gera það. (Ef þeir gerðu það í raun og veru, myndu persónur þeirra verða líflegar og tvíræðar og við viljum frekar hafa hetjurnar okkar og illmenni af biblíulegri eðli.) Mjög skemmtilegt, jafnvel þótt þú hafir séð það áður, og þú gætir vel haft í einn eða annan af fyrri holdgun þess.