The Sentinel táknar allt um sálarleysi Hollywood og sorglegt skort á hugmyndaflugi sem er til staðar í svo mörgum kvikmyndum þessa dagana. Ég get ómögulega hugsað um eitt gott við það, þetta er allt svo almennt, svo verksmiðjuframleitt og svo lat samansett að það er í raun aðeins til sem upplýsingaauglýsing um hvernig á að græða peninga á grunlausum, óverðskulduðum almenningi. Söguþráður um leyniþjónustu Umboðsmaður sem ætlar að myrða Prez gæti verið skemmtilegur. Ef það er í höndum góðra leikstjóra eða umhyggjusamra leikara. Douglas er sá sem er rammdur. Basinger er forsetafrúin, sem hann á í ástarsambandi við (óþróaður, óuppgerður söguþráður). Sutherland er besti félagi sem telur sig sekan því það væri engin kvikmynd ef hann gerði það ekki. Og Longoria er ekkert. Kona með örlög Maybelline og...það er það. Ég býst við að það séu minni kröfur til kvenna þegar þær fara inn í leyniþjónustuna. Eins og venjulega í mynd sem þessari er hlutverk Prez sjálfs ekkert annað en verkfæri, tákn og er mjög illa skrifað. Clark Johnsons, hann sem gaf okkur jafn aumkunarverða SWAT árið 2003, skortir vélræna leikstjórn hvers kyns. undirskrift og hefur alla sjónræna fágun ódýrrar sjónvarpsmyndar. Douglas, Basinger og Sutherland líta ótrúlega út fyrir að leiðast og taka þátt í sýningum sínum úr fjarska. Eva Longoria, ofurútsettasta kona 21. aldarinnar, er í rauninni aðeins í þessu til að laða að áhorfendum Desperate Housewives. Hlutverk hennar er 100% tilgangslaust og hún gerir nákvæmlega ekkert til að efla söguþráðinn eða bæta við persónuþróun. Hún á varla 2 línur til að nudda saman. Sannarlega blygðunarlaust markaðsbrella.Ef þú ert mathákur fyrir refsingu, ekki láta mig stoppa þig. En það ER tími og peningar sem þú færð ekki til baka.