Fyrsta af opinberu Ghibli-myndunum, Laputa er líkast forvera sínum Nausicaa, en þó að Nausicaa hafi verið SF-epic, er þetta meira hasar-gamanævintýri með frekar veikum SF-forsendum. Fyrsta hálftíma myndarinnar hélt að ég myndi elska það. Enn og aftur finnurðu þig undrandi yfir athygli Miyazaki á smáatriðum og getu hans til að töfra fram ímyndaðan heim í nákvæmri, fallegri fullkomnun. Hreyfimyndin, þó enn ekki í flokki síðari Ghibli-myndanna, er aðeins betri en í Nausicaa. Ég nefndi í umsögn minni um Nausicaa að ein persóna er teiknuð í „lúpínískari“ anime stíl. Hér er heill hópur af þeim: sjóræningjarnir. Þeir veita grínista þáttinn í myndinni, þó alveg hvers vegna það þarf grínista þátt er ég ekki viss um. Það var ekkert fyndið við Nausicaa og ég held að það hafi verið betra fyrir það. Samt. að því sögðu er Dola, sjóræningjaleiðtoginn, auðveldlega eftirminnilegasta persónan í myndinni (jafnvel þótt hún sé í grundvallaratriðum kvenkyns Long John Silver. Ekki vera hissa ef þú minnir á 'Treasure Planet' stundum) og er vel raddað af Cloris Leachman í bandarísku talsetningunni. Enska raddhópurinn sýknaði sig að mestu leyti vel. Hins vegar fór eitthvað að verða perulaga hjá mér við þessa mynd um það bil hálfnað. Ég held að besta leiðin sem ég gæti lýst því sé að persónurnar gleyptist af miklu umfangi sögunnar. Ég mun koma aftur að því síðar. Það er svo margt að dást að við Laputa, og svo margir elska það greinilega, að mér finnst næstum meinlegt að gefa honum aðeins 8 af 10, en fyrir mig er aðgerðaorðið hér 'dást að '. Það var áhrifaríkara en persónulega og eftir rúma tvær klukkustundir byrjaði það bara að dragast. Það sem skipti sköpum fyrir mig var þetta: Ég fann í raun að mér var ekki alveg sama um neina persónu. Disney hefði passað sig á að þróa persónurnar, láta þig falla virkilega fyrir þeim, frekar en að skilja þær eftir sem tiltölulega tvívíð verk sem hægt væri að hreyfa við á meðan þú horfðir á ótrúlegt útsýni í myndinni. Jafnvel það hefði verið þolanlegt ef það væri einhver harður SF í sögunni til að bæta fyrir það, en það var í grundvallaratriðum mikið gobledegó um prinsessur og töfrakristalla. Það er þar sem Laputa fellur hvað mig varðar, og það er það sem heldur henni frá því að vera hugsanleg 10 af 10 mynd. Að þessu sögðu verður að viðurkennast að Miyazaki var deildum á undan Disney almennt árið 1986, þegar haft er í huga að myndin þeirra sama ár var hin ansi skelfilega „Great Mouse Detective“. Laputa er góð mynd að sumu leyti mögnuð. kvikmynd og þú ættir örugglega að sjá hana, en mér finnst hún ofmetin. Ég kýs örugglega fyrri 'Nausicaa of the Valley of the Wind'. BTW, ef þér tekst að horfa á þær í tímaröð, fylgstu með refa-íkornanum frá Nausicaa sem skjóta upp kollinum í Laputa.