„Ávanabindandi“ er lýsingarorð sem ég hef oft heyrt þegar ég er að tala um ákveðna sjónvarpsþætti. Nú síðast hafa leikrit eins og Lost, Heroes og Prison Break fengið þessa lýsingu. Hins vegar, eins sannfærandi og þeir kunna að vera (og þeir eru í raun) þá get ég beðið í nokkra daga áður en ég sé næsta þátt af annarri hvorri seríu, jafnvel Prison Break sem sumir hafa letilega flokkað sem "hina nýju 24". Með fullri virðingu getur slíkt ekki verið til, og ekki að ástæðulausu: engin önnur silfurtjaldsspennumynd er byggð á rauntíma uppbyggingu. Það er það sem aðgreinir 24 frá öllum öðrum þáttum, og þess vegna þarf ég nánast að horfa á heila þáttaröð (á DVD) á sjö dögum eða skemur: þegar klukkan byrjar að tifa er ómögulegt að stilla út. á einum degi var vörumerki NYPD Blue (og nýlega Deadwood); að hafa heilt tímabil af nýrri þáttaröð sem stendur yfir í 24 klukkustundir, eina á ep (raunverulegur sýningartími er 41 mínúta; hinar 19 eru uppteknar af auglýsingum þegar þátturinn er sýndur í sjónvarpi), var byltingarmesta hugmynd í almennu sjónvarpi síðan Hill Street Blús kynnti ólínulega frásögn (skylduþáttur nú á dögum). Og það borgaði sig svo sannarlega. Það er kaldhæðnislegt að upprunalega áætlunin fyrir seríuna var að láta hana snúast um brúðkaup (sem betur fer áttuðu höfundarnir Joel Surnow og Robert Cochran að sniðið hentaði betur fyrir samsæristrylli), sem er líklega ástæðan fyrir því að Fyrsta innsýn sem við fáum af hetjunni bendir til glaðlegs andrúmslofts: Jack Bauer (Kiefer Sutherland) er afar afslappaður og er að spila skák með dóttur sinni Kimberly (Elisha Cuthbert) og nokkrum mínútum síðar er hann blíður við Teri (Leslie Hope), eiginkonan sem hann er nýbúinn að sættast við. Eins og í The Sopranos er þó eitthvað óvænt og átakanlegt handan við hornið: Kim hefur ekki aðeins laumast út úr herberginu sínu, Jack fær líka símtal þar sem hann er hvattur til að mæta strax í vinnuna. Um miðnætti? Ég er hræddur um það: Bauer er umboðsmaður CTU (Counter Terrorist Unit) og yfirmaður hans hefur aflað sér áreiðanlegra upplýsinga um hugsanlegt högg á líf David Palmer (Dennis Haysbert), afrísk-amerísks forsetaframbjóðanda sem verður í Los. Angeles í allan dag (ó, rétt, ég gleymdi næstum: atburðir eiga sér stað á degi forsetafræðadeildarinnar í Kaliforníu). Enginn tími til að sofa, þá: Jack þarf að eyða næsta sólarhring í að vinna í málinu. Því miður hefur hann tilhneigingu til að hunsa siðareglur og það passar ekki vel hjá George Mason (Xander Berkeley), slímugum manni frá Division sem hefur verið beðinn um að hafa afskipti af aðgerðinni. Söguþráðurinn er mjög þéttur, sem gerir sýninguna erfiða að mæla með fyrir þá sem eru með stutta athygli, en allir sem eru tilbúnir til að skoða verða verðlaunaðir samstundis: skrifin eru skörp og nákvæm, athyglin á smáatriðum óviðjafnanleg og spennan er stöðugt himinhá, aðallega þökk sé raunverulegri- tímabrellur sem eykur adrenalínstigið umtalsvert. Annar frábær eiginleiki þessa flugmanns er persónusköpunin: flestir tegundaþættir (sci-fi og spennumyndir) hafa tilhneigingu til að kynna lykilleikarana einfaldlega og skilgreina þá síðar (dæmi í kennslubók er CSI, þar sem persónaþróun er í lágmarki, en aftur á móti passar það við einstakan stíl þáttarins), en frumraun þáttaraðarinnar, 24, býður upp á mikið úrval af fullkomnu fólki, þar á meðal Jack (besta hlutverk Sutherlands - alltaf!) og Palmer (raunverulega opinberun sýna) skera sig úr fyrir að vera fullkomlega lýst eftir aðeins einn þátt (fyrri skipt á milli vinnu og fjölskyldu, kærulaus en mannúðlegur, sá síðarnefndi virðulegur og gæddur mikilli heilindum). Nokkrir aukahlutir jaðra við staðalímynd (Mason og Tony Almeida sérstaklega), en taka þarf tillit til tveggja þátta: a) þetta er fyrsti þátturinn; b) það er svo mikið að gerast að flestir áhorfendur kvarta ekki einu sinni yfir „galla“ eða tveimur. Þegar öllu er á botninn hvolft, hversu mörg netforrit ná að byrja með samsæri, týndum unglingi OG stórri sprengingu - og hafa samt jafn ánægjulegt efni það sem eftir er tímabilsins? Tikk, tikk, tikk, tikk...