Ég hef aldrei séð upprunalegu 1930 útgáfuna af myndinni, en þessi endurgerð er ein sú versta sem ég hef séð frá stóru framleiðslustúdíói í mörg ár. Það er sársaukafullt að sjá leikara eins og Meg Ryan og Annette Bening, sem voru einu sinni nálægt A-stigi hæfileika, sofa gangandi í gegnum illa handrituð hlutverk. Það virtist ekki vera nein löngun til að vera fyrir framan myndavélina hjá neinum í þessari mynd. Jada Pinkett Smith og Debra Messing leika einskis virði hlutverk sem hafa engin áhrif á söguþráðinn og gefa ekkert skemmtanagildi. Persóna Jada Pinkett Smith er notuð sem ekkert annað en brella til að líta út fyrir að vera nútímaleg, með afrí-ameríska lesbíu, en í raun er hún þarna til að líta bara flott út. Það er engin raunveruleg ástæða fyrir því að Messing í þessari mynd önnur en að fylla út fjölda kvenna í upprunalegu myndinni sem ég tek. Hliðarpersónurnar sem Eva Mendes og Debi Mazar leika eru staðalímyndar kvenpersónur, þar sem Mendes túlkar víxlinn sem vill stela auðmönnum en leiðinlegur og lítillega vanræktur eiginmaður og Mazar sem fjallar um slúðurhlutverkin. Kvikmyndin er leiðinleg, skortir sjarma, húmor eða samúð með hvaða persónu sem er. Það var næstum því eins og myndin væri refsing fyrir alla sem taka þátt, hvort sem er fyrir framan eða aftan myndavélina. Það er ein glitrandi von í myndinni, hversu lítið sem hún leyfir að skína umkringd daufum og deyjandi stjörnum í kringum hana er Cloris Leachman . Leachman er samt ótrúleg hæfileiki sem færir myndinni ótrúlegan sjarma og húmor, í því litla hlutverki sem hún hefur.