*McCabe og frú Miller* gerist í Kyrrahafs-norðvesturhluta aldamóta. Inn í blautar, drullugar námubúðir kemur John McCabe (hirtur Warren Beatty) á barmi, fullur af vindlareyk og stórar hugmyndir um að byggja almennilega stofu/hóruhús fyrir bæinn, fullt af tríói af sorgmædustu hórum kvikmyndasögunnar. Hann kemur líka með óunnið orðspor sem byssumaður: of skammarlegur yfir þetta til að auglýsa það á blákalt, en er ekki beint hræddur við að nota það til að halda fram alfa-karlkyns persónuskilríki meðal heimamanna. Og þannig rífast hann við strákana um að byggja salernið sitt á genginu 15 sent á klukkustund. Það lítur út fyrir að vera frekar leiðinleg aðgerð þar til frú Miller (Julie Christie) birtist á undraverðum búnaði sem er hálf járnbrautarbíll, hálf bifreið (hvar fann Altman það?). Frú Miller tekur strax við McCabe sem viðskiptafélaga, með það að markmiði að flokka nýja partinn með almennum hórum og krefjast þess að allir gestir fari í bað áður en þeir fara inn. Hún tekur fram að McCabe veit ekki hvernig á að bæta við, hún krefst þess líka að sjá um reikningana. Það er ekki ljóst hvert hlutverk McCabe verður. Söguþráðurinn þykknar þegar par af feitum fulltrúum námufyrirtækisins mæta í bæinn og bjóða McCabe að kaupa hann út fyrir fimm þúsund krónur. McCabe segir þeim að söðla um - hann heldur út fyrir fimmtán þúsund. Fyrirtækinu finnst samningaviðræður ósmekklegar, svo þeir ráða tríó morðingja til að drepa McCabe. . . hvernig þeir halda að þeir geti komist upp með að myrða mann um hábjartan dag í miðbænum er jafn óljóst og hlutverk McCabe í hóruhúsinu. (Að afsaka þessa gríðarlegu söguþræði á þeim forsendum að heimamenn yrðu of kúgaðir til að tala, sker ekki sinnepið þegar haft er í huga að allir verðlaunapeningar sem staðbundinn marskálkur býður upp á væri frekar freistandi.) *McCabe og frú Miller* , sem sagt er "klassískt kvikmyndahús frá áttunda áratugnum", ætti að vera miklu betra en það er. Myndin segir nokkuð góða sögu; Aðalpersónurnar eiga möguleika á að vera áhugaverðar. Það eru nokkrar sláandi senur, sérstaklega einn sem snýr að því sem lítur út fyrir að vera 14 ára gamall steinkaldur morðingi. En það er mjög, virkilega erfitt að njóta kvikmyndar þegar maður heyrir varla hvað einhver er að segja og þegar maður sér varla hvað einhver er að gera. Enn og aftur rænir þessi leikstjóri sína eigin kvikmynd með hreinni leti og slensku. Samkvæmt trivia-blaðinu hér á IMDb, greip klippari myndarinnar í Altman að hljóðið væri drullugott; Altman var ósammála; og þegar allir sögðu að hljóðið væri drullugott eftir útgáfu myndarinnar, kenndi Altman klipparanum um. (Fínt.) Samhliða slæmu hljóði hefur myndin voðalegt yfirbragð. Aðeins Robert Altman getur ráðið heimsklassa DP eins og Vilmos Zsigmond og gert kvikmynd sem lítur út eins og þeir hafi sprautað óhreinu uppþvottavatni á myndavélarlinsurnar. Gagnrýnendur hér sem hrósa „dökkbrúnum ljóma“ þessarar myndar verða að vera að grínast. Innréttingarnar eru skotnar í gegnum það sem virðist vera dökkt skít. Myndatakan að utan er enn verri: það er eins og Altman hafi komið 500 þokuvélum fyrir aftan við fjölmörg tré. Á hámarkstímanum, þegar Beatty er að forðast morðingjana á meðan kirkjan á staðnum logar, krefst Altman þess að byrgja nánast algjörlega útsýnið með líflegu snjófalli sem minnir mann á Rankin-Bass jólatilboð. Sjáðu -- ég get ekki horfa á kvikmynd við þessar aðstæður. Komdu aftur til mín þegar þú lærir hvernig á að setja boom hljóðnema, þegar þú fjarlægir allar þessar pirrandi "Altman-esk" skörunarglugga og þegar þú þurrkar linsurnar með einhverju Windex, eða eitthvað. 3 stjörnur af 10.