Ég verð að viðurkenna að ég fór inn í Fever Pitch með litlar væntingar. Það er engin stór opinberun fyrir mig að segja að síðasta mynd Jimmy Fallon (Taxi) hafi verið Catwomanly slæm, og stiklur fyrir Fever Pitch voru í lagi en dáðu mig ekki. Ég var nú þegar að undirbúa nokkra cheesy hafnabolta orðaleik fyrir umsögnina mína..."Mér líkar við Jimmy Fallon, en Taxi var strike one á kvikmyndaferil sínum. Jæja, nú höfum við steeeeee-riiiiiike twooooooooo! Eitt verkfall enn, og það er aftur til SNL!" eða "Kauptu þér jarðhnetur og kexkökur, en ekki kaupa miða á Fever Pitch. Þú munt ganga út úr leikhúsinu og fara aldrei aftur!" Þá varð myndin að fara og verða miklu skemmtilegri en ég bjóst við. En hey, ég gat ekki látið orðaleikinn fara til spillis, ekki satt? Önnur ástæða fyrir því að ég hélt að mér væri sama um myndina er sú að ég hata Boston Red Sox. Öll fjölskyldan mín hatar þær. Það eitt að nefna nafn Pedro Martinez fær mig til að hlaupa á klósettið. Ó maður, bíddu......Allt í lagi, ég er kominn aftur. Allavega, mamma mín, sem er St. Louis Cardinals aðdáandi, trúir enn að World Series hafi verið svikið í fyrra. Hún neitar að trúa því að Sox hafi unnið það með lögmætum hætti. En ég er nógu maður til að viðurkenna að Fever Pitch fékk mig til að hafa samúð, þó aðeins lítillega, með neyð Red Sox aðdáenda. Hver sem hefur ástríðu fyrir íþróttum mun geta tengst þessari mynd á einhverju stigi. Ef þú ert ekki með uppáhaldsíþróttalið geturðu ekki skilið til fulls þær miklu hæðir og lægðir sem aðdáandi eins og Fallon's Ben getur gengið í gegnum. Það er ekkert alveg eins ferskt og lyktin af nýju tímabili og ekkert alveg eins slétt og hreint borð. Jæja, í óeiginlegri merkingu. Það er gleðin að vera íþróttaaðdáandi. "Bíddu til næsta árs," verður þula þín, einkunnarorð þín, bæn þín - og Fever Pitch fangar þennan kjarna í raun. Ólíklegt hlaup á heimsmótinu í fyrra. Ég elska það ekki svo mikið að ég vilji giftast því, en þú veist hvað ég meina. Ég bjóst við því að þetta yrði meðhöndlað á frekar cheesy hátt, og þó að sum húmorinn sé svolítið kjánalegur, þá er hann í raun frekar raunhæfur. Þú sérð, frændi Ben fór með hann í fyrsta Red Sox leikinn sinn þegar hann var 7 ára, og þegar hann dó hann skildi eftir Ben tvo ársmiðana sína. Ben hefur ekki misst af leik í 23 ár. Í upphafi hvers tímabils er hann með uppkastsdag þar sem hann og vinir hans koma saman til að finna út hver fær að fara í hvaða leiki með honum. Hann lætur alla dansa fyrir Yankees leikina og alltaf þegar einhver kvartar hótar hann þeim miðum á leikina með Royals (fyrirgefðu Mr. Shade) og Devil Rays. Þetta er mjög gott atriði og það virkar svo vel því ég veit reyndar um fólk sem gerir "miðauppkastsdaginn". Ég verð líka að viðurkenna að ég get tengst því þegar Ben fer að borða með Lindsey og foreldrum hennar. The Red Sox eru að spila vegaleik en í stað þess að horfa á hann í beinni útsendingu í sjónvarpinu ákveður Ben að taka hann upp. Eitt það hættulegasta í lífinu er að taka upp leik og vera svo á almannafæri og reyna að forðast að heyra niðurstöðuna. Hef verið þar. Þetta er mjög spennt og skelfilegt ástand. Weeeeeell, Ben fer inn á hættusvæðið þegar gaur mætir á veitingastaðinn og nefnir að horfa á leikinn. Ben lokar strax fyrir eyrun og byrjar að öskra eins og banshee til að heyra ekki niðurstöðuna. Lindsey skammast sín og foreldrar hennar vita ekki hvað þeir eiga að halda. Já, íþróttaáhugamenn geta verið skrítnir, ég neita því ekki. En það er raunverulegt. Nú ef þú ert að búast við grófu, edgy dótinu sem Farrelly bræður eru þekktir fyrir þá gætirðu orðið fyrir vonbrigðum. Þeir eiga þó sín augnablik, eins og þegar Ben segir að honum líkar hvernig Lindsey talar stundum út um munninn „eins og krúttlegt fórnarlamb heilablóðfalls,“ en á heildina litið er þetta örugglega mýkri og rómantískari hlið sem bræðurnir eru að sýna. .Það er ekki þar með sagt að myndin verði alltaf allt of sappy. Sem betur fer, þegar safinn byrjar að leka aðeins, vita Farrellys hvenær þeir eiga að draga sig í burtu. Rómantísk stund þar sem Lindsey hoppar á völlinn og hleypur til Ben til að lýsa yfir ódrepandi ást sinni á honum breytist í að Ben svarar einlæglega: "Þú verður að segja mér frá útivellinum. Er hann svampur?" Jimmy Fallon sannar að með réttu efni ræður hann vel við sig á hvíta tjaldinu og Drew Barrymore er stöðugur uppspretta rómantísks gamanþokka. Fever Pitch er bara góð, heilsteypt afþreying sem lítur nokkuð ferskt á rómantíska gamanmyndategund. Þetta er mynd sem bæði krakkar og stelpur geta tengst. Sérstaklega strákarnir sem stunda íþróttaofstæki einhvern tíma á árinu og dömurnar sem verða að takast á við þá. Nú ef Red Sox aðdáendur gætu vinsamlegast haldið kjafti um "bölvun bambínósins" þá myndi ég þakka það. Memphis Tigers mínir hafa ALDREI unnið NCAA meistaratitilinn í körfubolta, þannig að ég lýsi því formlega yfir að vandi minn sé meiri en þinn. AÐDÁENDUR Jimmy Fallon, Drew Barrymore, rómantískra gamanmynda, Red Sox, hafnabolta eða íþróttaofstækis almennt ættu að íhuga að gefa Fever Pitch útlit. Ég myndi ekki fara út fyrir að flýta mér og sjá það á fyrsta tíma sem er tiltækt, en það verður frábært matínée. Einkunn: 3,25 (af 5)