***SPOILERS*** ***SPOILERS*** Það er ekki mikið hægt að segja um þessa fyrstu spjallþætti. (Ég er hikandi við að kalla "Cimarron" "kvikmynd", því mér finnst orðið of dulspekilegt.) En það sem hægt er að segja um það ... talar aðallega gegn því. Tökum sem dæmi ofnotkun á mynd Indverjar sem vont fólk. Í einni senu er litli drengurinn í aðalpersónu myndarinnar - yfirþyrmandi og ofmetnaðarfullur fjölskyldufaðir sem vill stofna dagblaðafyrirtæki - rétt fyrir utan skrifstofu föður síns. Indverji krjúpar fyrir framan barnið. „Halló,“ segir drengurinn við Indverjann á mjög kurteislegan hátt. Indverjinn gefur honum fjöður, stendur upp og gengur burt. Yancy Cravat, yngri hleypur spenntur inn á skrifstofuna. "Mamma! Mamma!" öskrar hann og heldur á lofti indjánagjöfinni. "Sjáðu hvað Indverji gaf mér!" "Hversu oft þarf ég að segja þér það!" hún skellir á drenginn. „Þú átt aldrei að tala við þessa skítugu indíána!“ Yancy Yates eldri (Richard Dix) kemur fyrir sem maður sem talar með gaffallega tungu. Í upphafi sögunnar virðist hann hafa ákveðið plan um að gefa fjölskyldu sinni betra líf. En við komumst fljótlega að því, að hann er ekki mikill yfirafreksmaður - miklu síður algerlega siðferðilegur maður. Þrælabarnið hans, Isaiah (Eugene Jackson) er eitt merki um þetta. Þegar fjölskylda hans fór í fyrstu ferð í kirkjuguðsþjónustu á sunnudagsmorgni - borðhald sem Cravat á að halda prédikunina á sunnudagsmorguninn - reynir Isaiah að koma með. , klæddur upp eins og Cravat, langhala jakkaföt, hulstur, byssu og allt. Cravat segir honum að fara heim. "Viltu ekki að ég komi með kirkjunni?" Jesaja segir með kjaftæði "Nei!" Cravat leiðréttir hann og klappar honum á öxlina. "Þú skilur það ekki! Ég vil að þú verðir og gætir húsið. Og ef einhver kemur... þá skýturðu hann til bana!" Persónurnar - að ekki sé minnst á leikarana - í "Cimarron" gætu háttvísi út úr burstasekkjum, þrátt fyrir augljós viðleitni þeirra. Og ekkert í handritinu var heldur lofsvert. (Sjálfsagt: hin óviðjafnanlega Edna May Oliver - alræmd fyrir að leika rauðu drottninguna í Lísu í Undralandi, einnig gefin út árið 1931 - tekst í raun að líta vel út og dregur fram túlkun sína á prýðilegri gamalli konu, sem er það sem hún hefur líka verið best. -þekktur fyrir.) En fyrir utan það, jæja...Yancy Yates er ekki vinsæll í bænum frá fyrstu vikunni sem hann kemur, og einn útlaganna ákveður að skjóta hvíta hattinum hans Cravat af þar sem hann og eiginkona hans (Irene Dunne) ) ganga af léttúð hjá. Þrátt fyrir reiði sína í garð mannsins sem skaut kúlunni tekur Cravat þessu bara með jafnaðargeði. Ekki aðeins var þessi saga ekki „að skjóta til raunsæis“ heldur var henni mjög ábótavant á nokkrum lykilsviðum: t.d. sést dagblað Cravat aldrei í raun. . (Tilkynningar og veggspjöld, já - en ekki hvaða dagblað sem er.) Kannski undarlegast af öllu: þetta gerist í litlum bæ í Kansas. Samt, af einhverri ástæðu eða annarri, er Yancy Cravat daufur við að kalla blaðið sitt „The Oklahoma Wig-Wam“. Virkilega góðir vestrar hafa alltaf verið mjög fáir og langt á milli – einu undantekningarnar eru svokallaðir „spaghettí-vestrar“ eftir Clint Eastwood. " frá lokum sjöunda áratugarins til byrjun sjöunda áratugarins. Klisjuvestrar eru aftur á móti heilmikill tugur. Ef þér líkar við klisjuvestra, þá mun "Cimarron" gera þig stoltan - en hvað mig varðar... varð það mér til skammar.