Ekki það að honum væri sama, en ég er ekki einn af vinum Simon Pegg. Ef ég væri það, þá eru góðar líkur á að við myndum falla ef hann héldi áfram að gera svona skítkast. Vandamálið er að hann fann vel heppnaða formúlu sem týpíska, venjulega gaur-næstu týpuna í Shawn of the Dead, Run Fat Boy Run o.s.frv., en hún er farin að verða þunn. Hér hefur persóna hans enga greinanlega eiginleika, hann er dónalegur og viðbjóðslegur og heldur að hann sé fyndinn þegar hann er það í hreinskilni sagt ekki. Þegar hann er fluttur til New York frá London (og ég geri ráð fyrir að þessi hlekkur sé ætlaður til að höfða til áhorfenda beggja vegna Atlantshafsins), reynist hann jafn óviðeigandi með nýju samstarfsfólki sínu. Það er samt nokkur furða þegar meðal glaðværra japanna sinna ræður hann nektardansantara til að koma fram á ritstjórnarfundi sem hefnd fyrir yfirmann sinn. Samt byrjar Kirsten Dunst einhvern veginn að ylja sér við hann, jafnvel þó hann hafi ekkert gert gott. Ó, og vegna þess að hann er yfirborðskenndur karlmaður fellur hann fyrir Megan Fox við fyrstu sýn, hugsanlega vegna þess að persóna hennar er eins grunn og hans. Þetta gerir allt fyrirsjáanlega kvikmyndarniðurstöðu, þó ég geti ekki séð neinn áhorfanda lýsa því hvernig þetta endurspeglaði líf þeirra. Skömmin er sú að á pappírnum er þetta leikarahópur sem talið er þess virði að horfa á. Pegg leikur hins vegar sjálfan sig, Kirsten Dunst virðist bara fara í gegnum hreyfingarnar og skapa enga efnafræði á skjánum og Megan Fox er alls ekki teygð. Einn risastóri plúsinn er Miriam Margolyes, sem húsráðenda Pegg í New York - ef hún hefði verið lengur á skjánum.....