May og eiginmaður hennar fara að heimsækja börn sín og barnabörn. Heimsóknin er óþægileg vegna þess að barnabörnin og "krakkarnir" virðast í raun ekki þekkjast eins og búast mátti við. Það vantar hlýjuna sem ætti að vera þarna. Eftir matinn segir eiginmaður May að honum líði illa, kennir því um eldamennsku dóttur sinnar og segist pirraður vilja fara heim. Hann deyr um nóttina. May, sem nú er ekkja, er týnd. Hún átti greinilega ekki ástríðufullt hjónaband eða mjög áhugavert, en hún hafði tilgang. Hún átti einhvern sem þurfti á henni að halda og þó að hennar eigin þörfum hafi verið óuppfyllt í mörg ár, þá hafði hún eitthvað að gera með dagana sína. Hún er þunglynd og áhugalaus. Hún fer að gista hjá dóttur sinni, Paulu, sem skömmu eftir komu móður sinnar lætur móður sína vita að henni hafi aldrei fundist mamma hennar hafa gefið mikið af sjálfri sér. Hún sleppir lausu af reiði vegna skorts á ræktarsemi móður sinnar. May virðist afvopnuð og undrandi, en hún virðist heldur ekki hafa orku eða löngun til að gera það rétt. "Ég er móðir þín og ég elska þig." Hvað segir eiginlega? (Ég hef heyrt þetta allt of oft frá minni eigin móður og hef ekki enn áttað mig á því hvað það þýðir.) Paula er svolítið (tja, meira en svolítið) taugaveiklun. Báðar konur eru þurfandi, þó þær sýni það á mjög mismunandi hátt. Paula hefur verið í sambandi við vin sonar síns, Darren, sem er handlaginn sem vinnur við húsið í eigu sonar hennar. Á meðan Paula er að vinna á daginn byrjar May að spjalla og borða hádegismat með Darren. Darren er giftur maður sem hefur dvalið hjá konu sinni vegna einhverfs sonar þeirra, Nicky, en býr að sögn ekki á heimilinu með konu sinni. May laðast að Darren vegna þess að hann er illmenni og hún nýtur tengslanna sem þeir virðast hafa. . Darren laðast að May vegna þess að hún býður upp á eins konar frið og skilning sem hann fær ekki frá hinum konunum í lífi sínu. (Hann verður líka of áhugasamur um peninga sem May segist geta gefið honum til að "koma burt frá þessu öllu," þó að hann hafi greinilega ekki áhuga á löngun hennar til að fara með honum í slíka ferð. Þau endar með því að sofa saman í aukaherberginu á daginn og May nýtur lífsfyllingar sem kona sem hún hefur ekki þekkt í mörg ár, né hafði búist við að þekkja aftur.Þar sem Paula dóttir hennar hafði oft sagt henni að hún myndi yfirgefa giftan Darren, verður þetta hluti af hagræðingu May. það sem hún er að gera er í lagi.Hjá rithöfundahópi sem Paula stýrir er May kynnt, frekar neydd til að koma saman við ekkju sem hún laðast ekki að. Það er eitt atriði þar sem hún stundar kynlíf með eldri manninum, sem greinilega getur varla skilað, og það er sannarlega sársaukafullt og órólegt þegar við sjáum algjöran viðbjóð á andliti May þegar hún þolir hið einstaka skelfilega samband. Að lokum uppgötvar Paula í gegnum mjög grafískar skissur sem móðir hennar gerði, að móðir hennar og Darren hafa sannarlega verið stunda kynlíf. Þessi mynd mun án efa sjást af mörgum á ótal vegu. Samúðin verður skipt. Á einum tímapunkti, í ritunarhópi Paulu, opinberar May í stuttri ritgerð að henni leið eins og hún hataði krakkana sína í lok dags og myndi fara á krána eftir að þau væru sofnuð og passa upp á að komast heim fyrir kl. eiginmanni sínum. Ljóst er að góð móðir dettur ekki í hug að skilja börn eftir í friði á meðan hún fer á krá á staðnum. May hafði hins vegar einnig upplýst fyrr í myndinni að eiginmanni hennar líkaði ekki að hún ætti neina vini, svo hún ætti enga. Hún gerði það sem hann vildi að hún gerði. Hún var ömurleg en hún sætti sig við það vegna þess, eins og hún sagði, "það var auðveldara." Svo, þó að May væri ekki besta móðirin, fyrir þá sem hneigðist til að hafa einhverja samúð með henni, gæti maður litið á gjörðir May sem athöfn konu sem vildi bara vera kynferðisleg og vera líf í "nokkrar mínútur" á lífsleiðinni . Kona sem vildi bara að einhver hlusti á hana, þekkti hana sem manneskju, ætti vin og elskhuga. Paula, þó taugaveikluð og óhamingjusöm, hafi ef til vill orðið þannig vegna fjarskyldra foreldra sem ólu hana upp. Vissulega er ekki erfitt að skilja hvers vegna Paulu finnst fullkomlega svikin af móður sinni. Þetta er vel unnin mynd, með flóknari mynd en ég hef nefnt, og mun örugglega skilja áhorfandann eftir með mörgum, kannski misvísandi, viðbrögðum. Þetta er mynd sem vert er að ræða og rökræða og umfram allt þess virði að sjá. Eitt sem myndin skilur eftir okkur er hryllingurinn og óttinn við einmanalegt líf. Sama hver er talinn "réttur" eða hver er talinn "rangur" af hverjum áhorfanda, þetta þema elli og einmanaleika, sem vekur ótta í flestum okkar, er óumflýjanlegt.