Þrátt fyrir hugsanlega heillandi forsendu er 7. sería veik tilraun til að ráðast á raunveruleikasjónvarp. Burtséð frá hagkvæmum framleiðslugildum í kjallara, sem er sár eftir 10 mínútur, er heildartónn myndarinnar afvegaleiddur. Nokkrir gagnrýnendur hafa ráðist á leikaraskapinn í myndinni, en ég held að raunverulega vandamálið sé þessi lata tilraun til að gera myndina að farsa. Fyrir utan það að brandararnir eru ekki fyndnir (ófrísk kona blótar mikið, ung stúlka fær fullt af byssum) þá er það ekki gelgja með heildartón myndarinnar. Hefðu framleiðendur í raun gert seríu 7 til að bera áberandi líkindi við raunveruleikasjónvarpslitríkar en þó holar breytingar, léleg hljóðbrellur, sópa myndavélarhreyfingar - kannski hefði tilgangurinn verið traustari eða að minnsta kosti girnilegri. Þess í stað hlykkjast sería 7 í gegnum hinn þegar ákafan heim dauðans og leikjasýningarinnar. Þú getur rétt ímyndað þér að leikstjórinn skelli sér á bakið fyrir að segja hið augljósa