"Washington Square" er flöt, subbuleg aðlögun á stuttri skáldsögu Henry James. Reyndar er skáldsagan mjög góð, en langt frá því stigi sem meistaraverk James. Þar að auki virðist einföld, atburðalaus saga þess ekki hentug til að gera hana að kvikmynd (þótt William Wyler, með "The Heiress", gaf árið 1949 fallega útgáfu af skáldsögunni). Allavega, myndin svíkur algjörlega anda þessa verks hins mikla bandaríska rithöfundar. Í skáldsögunni er kvenhetjan Catherine feimin, ekki mjög aðlaðandi og nokkuð klaufaleg, en engu að síður er hún hljóð, gáfuð ung kona, og hún er ekki eins barnaleg og það kann að virðast. Viðhengi hennar við föður sinn er virðulegt og virðingarvert, án sjúklegra hliða. Eftir þrjá fjórðu hluta myndarinnar virðist Catherine (Jennifer Jason Leigh) bara vera þroskaheft, greyið. Á síðasta korterinu verður hún skyndilega (og ótrúlega) greind, meðvituð um virðingu sína sem konu og allt það. Leikstjórinn Agnieszka Holland hefur bætt tveimur dónalegum senum við söguna. Sú fyrsta, þegar taugaveiklaða barnið Catherine á í vandræðum með bláæðar sínar. Annað atriðið, þegar við sjáum í bakgrunni eins konar hóruhús undir berum himni, þar sem vændiskonur fara með viðskiptavini sína á bak við tjöld og svo framvegis. Ekkert gæti verið meira andstætt anda og listrænum hugsjónum Henry James. Það er alræmt að rithöfundurinn var einstaklega almennilegur og kurteis, jafnvel miðað við staðla Viktoríutímans. Ég ögra hverjum sem er að finna grófleika hvar sem er í þúsundum blaðsíðna í risastórri bókmenntaframleiðslu James. Ég var í raun sérstaklega pirruð yfir þessum tveimur senum. Já, ég veit að leikstjóri þarf hæfilegt frelsi í aðlögun skáldsögu. En ef leikstjóri hunsar algerlega eða misskilur list höfundar (hér Henry James), þá sé ég ekki tilganginn með því að nota verk hans til að gera slæma kvikmynd. Leikurinn hæfir myndinni: lélegur og flatur, þrátt fyrir hæfileika Albert Finney og Maggie Smith. "Washington Square" er svo sannarlega mynd sem ekki má mæla með.