Hver sekúnda myndarinnar er stórkostleg. Og þess vegna fær hann 7, vegna þess að söguþráðurinn er ekkert sérstaklega lúinn, og þegar ég hugsa til baka síðustu 90 mínúturnar fann ég aldrei fyrir neinni spennu eða fjárfestingu í persónunum. Ef eitthvað er, þá hefur lúxus grafíkin og rammgerðin gert ákveðnar senur (t.d. bílaeltingaleikinn) gangandi vegfarenda en þær ættu að vera - ekki það að þær líti ekki fallega út og eru með mjög frumlega hönnun og stundum ný myndavélarhorn - en þeir vantar hreyfinguna og nærmyndir sem eru hluti af tungumálinu fyrir hvers kyns venjulega hasar/spennumynd. Fyrsti klukkutíminn slær áfram og samræðan finnst mjög klippt og dálítið sviðsbundin - fólk bíður eftir að hvort öðru ljúki og bregst ekki alltaf við í eðlilegum takti, sem væri vandamál að taka upp samræður hvers og eins fyrir sig. Einstaka sinnum passa tilfinningarnar í röddunum ekki alveg við þær á skjánum; eitthvað sem hefði í raun átt að forðast. Framúrstefnuleg arkitektúr er mjög aðlaðandi (mikið af glerveggjum/loftum/skjám, yndislegum reyk/mirage/brellum) og fallegir bílar, en aftur - þetta er meira æfing í grafískri hönnun, hefur engin raunveruleg áhrif á söguna. Ég myndi halda því fram að allur tilgangurinn með því að nota teiknað hreyfimynd (í stað leikara/CGI) sé að ýta virkilega á mörk ímyndunarafls og hönnunar; að gera það sem er of erfitt/óframkvæmanlegt í öðrum miðlum. Þrátt fyrir að hreyfimyndin í Renaissance sé vissulega töfrandi og ótrúlega vel gerð fannst mér ég aldrei sjá eitthvað sem hefur ekki verið gert áður. Immortel, önnur frönsk CGI mynd, þjáist líka af ójafnvægi fegurðar yfir sögu og hraða. Til að vera sanngjarn, sumar stórkostlegar og grípandi franskar kvikmyndir hafa líka slaka hraða, og langvarandi myndir af svipnum í augum einhvers eða rigningunni á Parísarhellum geta vakið miklar tilfinningar - en teiknimyndatökumenn verða að skilja að þó að hreyfimyndin hafi einstaka styrkleika, þá er það líka hefur veikleika í samanburði við raunveruleikatækni. Kannski myndi það brjóta af 'noir' reglum sem myndin vill halda sig við, en ég held að kvikmyndaframleiðendurnir hafi líka misst af glæsilegu tækifæri til að kanna framtíðarsamfélag sitt aðeins betur - samfélagslögin, fasísk tök fyrirtækjanna o.s.frv. .Ég á ekki í neinum vandræðum með að mæla með Renaissance fyrir alla sem hafa gaman af stílhönnun og/eða hreyfimyndum (sérstaklega 'Manga' aðdáendur), en ég myndi ekki láta aðra kvikmyndaelskandi vini mína sitja uppi um það. Taktu burt íburðarmikið myndefni og þetta er varla meðalmynd.