Það er alltaf áhugavert að horfa á hryllingsmynd eftir að hafa heyrt svo mikið lof frá öðrum aðdáendum. Reynslan hefur kennt mér að þú ættir aldrei að alhæfa aðdáendasmekk innan tegundar. Væntingar mínar til þessarar myndar voru miklu hærri en álit mitt sem ég skoðaði. Children Shouldn't Play With Dead Things er mynd með góðri fyrirhugaðan söguþráð sem svíður of oft til að framkvæma hana. Öll hugmyndin um hljómsveit leikara sem setti upp endurlífgun á dauðum líkum vakti forvitni mína. Hins vegar hrörnaði allt í bíóóreiðu. Leikurunum, sem að mestu leyti voru hæfileikaríkir og ótrúlega svipmikill, var boðið upp á hlutverk sem ekki ná að viðhalda stöðugri persónusköpun. Sumar þessara persóna fara frá tvíræðni um allt það athæfi að saurga kirkjugarð, yfir í hreinskilna gagnrýni, aftur í tvíræðni. Það er eitt að persónur breyti hugarfari á meðan á myndinni stendur; það er annað að framleiða of kraftmikið, hringlaga viðhorf sem fer í lykkjur á tíu mínútna fresti. Annar ósamræmi þáttur þessarar myndar er forsendan. Ætlar aðalsöguhetjan að athöfnin sé leikræn prakkarastrik eða gerir hann í raun og veru samsæri með myrkum andlegum öflum til að vekja upp hina látnu? Jafnvel með fyrrnefndum göllum, myndi ég mæla með þessari mynd fyrir aðra hryllingsaðdáendur, þar sem ég trúi því að aðeins sannir hryllingsaðdáendur kunni að meta dimmu andrúmsloftshlutina og geti hunsað ósamræmi söguþráðsins. Atriðið þar sem hinir látnu rísa upp úr gröfinni er ákaflega heillandi (jafnvel gamalreyndum uppvakningaáhugamönnum) vegna frábærrar samsettrar notkunar á landslagi og hljóði, og miklu úrvali hæfra leikara sem valdir eru til að leika hina endurlífguðu dauða. Núverandi kvikmyndagerðarmenn ættu að læra af CSPWDT um að nota rétta mynd- og hljóðtækni í skapþróun. Allt í allt, ef þú ert uppvakningamyndagerðarmaður eins og ég, ættir þú að gefa þér tíma til að finna og skoða þessa mynd. Það er skemmtilegt úr.