Falleg mynd, hreinn Cassavetes stíll. Gena Rowland sýnir töfrandi frammistöðu hnignandi leikkonu, sem tekst á við velgengni, öldrun, einmanaleika...og alkóhólisma. Hún reynir að flýja sína eigin undirmeðvitundardrauga, innlifaða af dauðadraugum ungrar stúlku. Að samþykkja sjálfan sig, mannlegt ástand, þó almennir erfiðleikar þess séu, er raunverulegur tilgangur myndarinnar. Samsíðan á milli leikrænna atburðanna og kvikmyndarinnar sjálfrar er furðuleg: það er eins og leiksviðið yrði leið út fyrir heróínið. Ef allar amerískar kvikmyndir gætu bara verið svona hágæða, fjalla um mannleg samskipti á fullorðinsstigi, ekki að reyna að ungbarna og staðla tilfinningar... Eitt besta drama allra tíma. 10/10.