Hvílíkt metnaðarfullt verkefni sem Kenneth Branagh tók að sér hér og hversu vel það var að veruleika! Þetta er fyrsta kvikmyndaútgáfan af 'Hamlet' sem notar heildartexta leikrits Shakespeares, en Branagh gerði það ekki bara vegna þess að „það var til“. Ætlun hans, tel ég, hafi verið að gera leikritið aðgengilegt og skiljanlegt fyrir hinn almenna áhorfanda án þess að plata það, ef svo má að orði komast. Í staðinn biður hann áhorfendur um að leggja inn smá vinnu sjálfir, nógu sanngjarna tillögu og eina sem er góð kaup. Umgjörðin er almenn evrópsk 19. aldar evrópsk og þetta gerir meira en að virka vel, það kemur í veg fyrir að nútímalegt eða fornt útlit trufli hugsanlega athygli. úr verkinu sjálfu. Framleiðsluhönnunin og kvikmyndatakan og hvort tveggja framúrskarandi, sem hjálpar gríðarlega þegar þú ert að horfa á fjögurra tíma kvikmynd. Leikarahlutverk Branagh er enn og aftur innblásið og leikurinn sömuleiðis. Leikstjórnin nær því þunga verkefni að gera þetta að kvikmynd frekar en lúxusútgáfu af leikriti. Þar sem svo mikið af 'Hamlet' er byggt á einleik innanhúss og það eru tiltölulega fá einvígi, bardagar o.s.frv., getur þetta verið ógnvekjandi verkefni. En allt sem Branagh reynir að gera virðist virka. Branagh hefur alltaf verið einn áhugaverðasti leikarinn/rithöfundurinn/leikstjórinn, ef ekki alltaf sá besti, síðan hann sló í gegn með 'Henry V.' Einn deilur sem ég átti við hann var það sem ég sá sem tilhneigingu til að hamra það stundum. Í túlkun sinni á Hamlet hér gæti hann verið sakaður um það aftur, en það er aðferð að verki. Við skulum horfast í augu við það, „Hamlet“ er ekki auðvelt verk fyrir meðalmann að skilja og ef maður hefur aldrei séð það leikið áður, þá þarf hann eða hún hjálp jafnvel þótt þeir hafi lesið leikritið. Hamlet hefur flestar línur af hverri Shakespear-persónu og Branagh sér til þess að áhorfendur hans viti hvað þessi maður er að hugsa og fíla í gegnum myndina, jafnvel þótt þú vitir ekki bókstaflega merkingu hvers fáránlegs orðs. Þessi frammistaða Branaghs var að minnsta kosti verðug Óskarstilnefningar. Það eru svo margar aðrar framúrskarandi frammistöður hér að þær eru næstum of margar til að nefna, en sum þeirra verður að viðurkenna. Derek Jacobi sem Claudius er frábær en jafnvel hann tekur aftursætið til Kate Winslet þegar kemur að því að útdeila hrósi. Lýsing hennar á Ophelia er æðisleg í dýpt tilfinningarinnar, aðeins meira áberandi af þeirri vitneskju að hún var aðeins um 20 ára gömul á þeim tíma! Hún lítur út fyrir mig eins og besta unga leikkonan sem til er. Aðrir ofurflytjendur í engri sérstakri röð eru Richard Briers, Nicholas Farrell, Michael Maloney og Reece Dinsdale og Timothy Spall sem Guildenstern og Rosencrantz, í sömu röð. Virðingarverður heiður fá Julie Christie, Charlton Heston og Robin Williams, sem tekst að gera sitt hér með farsælum hætti. Jafnvel Billy Crystal vinnur sem graffari. Eini leikarinn sem gerir það ekki, á óskiljanlegan hátt, er Jack Lemmon. Í upphafssenunni kemur hann fram, og á meðan hinir þrír leikararnir gera frábært starf við að setja upp spennuþrungna stemmninguna, hljómar Lemmon eins og hann sé bara að keyra línur á æfingu sem greiða. Þú veist að þetta hlýtur að hafa verið algjört vandamál fyrir Branagh, þar sem allt annað við kvikmyndirnar öskrar upp á að þetta sé verk fullkomnunaráráttu. Ekki til að vera áleitin þegar talað er um fjögurra tíma kvikmynd, en hún virðist aðeins of löng . Sumir eintölur og samtöl hafa tilhneigingu til að halda áfram aðeins, ef ég má vera svo djörf, og smá skynsamleg pruning væri vel þegin. Gleymdi ég einhverju, öðru en skorinu hans Patrick Doyle? Eflaust gerði ég það. Ég ætla bara að draga saman með því að segja að Kenneth Branagh gæti hafa gert endanlega kvikmyndaútgáfu af 'Hamlet' og það verður sannarlega stórkostleg framleiðsla sem toppar þessa.