Í fyrsta lagi líkaði mér mjög vel við miðlæga hugmyndina um að staðsetja '' boðflenna'', aðra í viðkvæmu sjálfinu, á ýmsum stigum - aðallega undirmeðvitund en stundum meira allegóríska. Í raun eru boðflennur alls staðar í myndinni: á landamærum sviss og frönsku þar sem forvígismaðurinn lifir afskekktu lífi; í endurteknum dagdraumi hans og martröð; inni í sjúkum líkama sínum eftir hjartaígræðslu.... Í síðasta hluta myndarinnar gerist hann sjálfur boðflenna, snýr aftur í fornfrönsku nýlendunni í von um að friðþægja fortíðina. Heildartónninn er bitur frekar en aumkunarverður, fullur af eftirsjá og sektarkennd, tilfinningin fyrir mistökum er meira og minna allsráðandi. Þetta er frekar ömurleg mynd af elli, að því er virðist sjálfsháð en vonlaust tóm og einmana að innan. Leikstjórinn semur myndirnar meira til að miðla líðandi tilfinningum kvíða og löngunar en nokkurrar skýrrar merkingar. Sum þeirra eru dáleiðandi, þó ekki laus við húmor, eins konar fáránlegt leikrit sem aðeins svefnhöfgi getur séð fyrir sér.