Ég átti einu sinni samtal við foreldra mína sem sögðu mér að breskir kvikmyndagestir á fjórða og fimmta áratugnum myndu athuga til að sjá upprunaland kvikmyndar áður en þeir fóru að sjá hana. Það var sama hver söguþráðurinn var eða hver var í henni, ef þetta væri amerísk kvikmynd myndi fólk vilja sjá hana og ef það væri myndi Bretar ekki vilja sjá hana. Þetta gæti hljómað eins og fáránleg alhæfing en eftir að hafa séð THE ASTANISHED HEART get ég skilið hvers vegna fólk á þeim dögum valdi ameríska kvikmyndagerð fram yfir heimaræktaða fjölbreytni. Á fjórða áratugnum var breskt eigið fé laust við verkalýðsmeðlimi og það sést í þessari mynd. Allir tala með enskum pilta dee daa yfirstéttarhreim sem lætur bresku konungsfjölskylduna hljóma eins og verkamannaskít og það sem þetta gerir er að fjarlæga stóran hluta hugsanlegra breskra áhorfenda sem myndu eflaust vilja vera að horfa á Jimmy Cagney í WHITE HEAT vegna þess að fólk hefði , Ef ekki tengt við þá vissulega haft samúð með ofbeldisfullum glæpamanni í kvikmyndalegu tilliti meira en einhver hástétta Englendingur skreppa saman árið 1949 . Það er skemmtun, ástæðan fyrir því að fólk fer í kvikmyndahús. Jafnvel nöfn persónanna virðast furðuleg - Leonora! Hversu margir Bretar hétu Leonora árið 1949? Og söguhetjurnar drekka kokteila. Og þeir nota orð eins og „Streng“. Þú hefur það á tilfinningunni að þetta hafi ekki verið markaðssett fyrir almenna breska áhorfendur 1949. En hvers vegna ætti það að vera ef meirihluti breskra bíógesta stóð í biðröð í kvikmyndahúsum til að horfa á mun skemmtilegri bandarískan innflutning? Þegar ég horfði á THE ATSONISHED HEART árið 2005 kom ég á óvart hversu dagsett allt var, í rauninni er það svo dagsett að ég hélt að þetta gæti verið skopstæling úr THE HARRY ENDFIELD SHOW. Það sem kom mér ekki á óvart var sú staðreynd að þessar tegundir kvikmynda voru nálægt því að sökkva breska kvikmyndaiðnaðinum, iðnaði sem tók ekki við sér fyrr en amerískir peningar voru fjárfestir í mannfjöldanum eins og ZULU, ALFIE og James Bond myndunum.