"Ghost Son" er besta mynd Lamberto Bava og á sama tíma líka hans versta. Ég geri ráð fyrir að þessi fullyrðing þurfi smá skýringar. Hún er hans besta vegna þess að henni er vel leikstýrt, metnaðarfull, aðgengileg og mjög stílhrein, en hans versta vegna þess að hún er daufleg, ófrumleg mynd og óneitanlega mikið svik fyrir alla raunverulega aðdáendur fyrri viðleitni Bava. Við skulum horfast í augu við það: Margir aðdáendur, þar á meðal ég sjálf, hefðu ekki haft áhuga á þessari mynd miðað við söguþráðinn, frægu nöfnin sem henni fylgja og jafnvel leiðinlega hljómandi titlinum. Eina hvatinn hér var Lamberto Bava, sem færði okkur mikið magn af snúnum Gialli og skemmtilegum splatter-myndum á sínum tíma. "Ghost Son" er svolítið endurkomumynd hans, ásamt "The Torturer", og þó að sú síðarnefnda sé örugglega ekki góð mynd, stenst hún að minnsta kosti væntingar aðdáenda hans, með óhóflegu magni af sleaze, blóði og sadisma. "Ghost Son" er veik og óþolandi mjúk hryllingsmynd, jafnvel talað um almennar draugasögur. Áherslan liggur of mikið á tilfinningasemi og þetta hefur slæm áhrif á þann fjölda sem þegar er takmarkaður af hræðilegum og hrollvekjandi andrúmslofti. Grunnforsenda gæti falið í sér eina eða tvær hugsanlega góðar hugmyndir, en myndin er í heildina leiðinleg og allt of klisjukennd. John Hannah og Laura Harring leika hamingjusöm hjón, búa á afskekktum búgarði í Suður-Afríku og rækta hesta sér til framfærslu. Gleðin og hamingjan gæti ómögulega batnað, svo náttúrulega hlýtur eitthvað sorglegt að gerast og það gerist. Mark deyr í bílslysi, en hin óhuggandi Stacey er eftir á búgarðinum þar sem hún er í stöðugu sambandi við anda Marks. Hún verður jafnvel ólétt af barni hans, en stuttu eftir fæðingu barnsins Martins byrja dularfullir atburðir að eiga sér stað. Svo virðist sem eirðarlaus og eigingjarn draugur Marks hafi „haldið yfir“ barnið og noti það til að hvetja Stacy til að fremja sjálfsmorð. Með allri áherslu á samband þeirra hjóna eru margir atburðir og undirþættir vanþróaðir og/eða enn óútskýrðir, eins og allur bakgrunnur unglegu vinnukonunnar Thandi. Það er of lítið af hasar og einu raunverulegu hræðslustundirnar eru of augljóslega fengnar að láni frá klassískum myndum eins og "The Exorcist" og "Rosemary's Baby" (uppköst grænt gúmmí, sjálfhreyfandi húsgögn). Hreint út að tala um hryllilega skemmtun "Ghost Son" er sársaukafull misskilningur, en það verður að segjast að þetta er falleg og heillandi útlitsbrestur. Kvikmyndatakan er einstaklega glæsileg og mörg myndavélahorn eru sannarlega frumleg og hugmyndarík. Stemmningsríkt skorið nær jafnvel að skapa ógnvekjandi andrúmsloft þó að ekkert markvert sé að gerast á skjánum. Það eru nokkrar fallegar myndir af dýralífi Suður-Afríku til að dást að, en ef það vekur áhuga þinn býst ég við að þú sért betur settur að horfa á National Geographic í staðinn. Ekki mikið að mæla með hér. Aðdáendur andrúmslofts-drifna draugasagna hafa miklu betri valkosti að velja úr og hörðum Bava ofstækismönnum er ráðlagt að (endur)horfa á „Demons“, „Macabre“ eða „Blade in the Dark“.