Ég get ekki mælt með þessari mynd sem stefnumótamynd. Hálf-sjálfsævisöguleg frásögn Gary Oldman af lífinu í suðausturhluta London er ofbeldisfull, Beckettísk frásögn af einum af helvítis hring Dante, satt að segja. Í miðju þess er Ray Winstone, sem hefur gert svona karakter áður en aldrei eins vel. Myndin opnar með því að hann pantar drykki á kráarbar - það er allt og sumt - og þú ert nú þegar gripin tilfinningu fyrir gremju, sjálfsfyrirlitningu og villimennsku sem hann sýnir á marga mismunandi vegu í gegnum kvikmyndina. Þetta er meistaranámskeið í leiklist. Að sjálfsögðu þurfa hinir stöðvuðu og eignalausu þynnku í drama eins og þessu og Kathy Burke jafnast á við Winstone sem langlynda eiginkonu hans, sem tekur í sig og hafnar að lokum óbærilegri hegðun hans. Charlie Creed-Miles snýr sér vel sem fíkniefnasonurinn Billy sem kveikir í örygginu, þó hann hafi stundum velt því fyrir sér hvað hann leyfði sér að gera. Gary Oldman leikstýrir leikurunum í návígi og hámarkar klústrófóbíuna í ráðsflatinu þeirra. 4/10