Algjörlega taktísk, undarleg (horfðu eftir kinky augnabliki fallandi stórkostlegrar ljóshærðrar ljóshærðrar sem hegðar sér sem strengjabrúða fyrir ríkt fólk), tilgangslaust en án efa sannfærandi þáttur seint á kvöldin. Þessi ósveigjanlega franska framleiðsla er plokkfiskur af ráðalausum hugmyndum og handahófskenndum söguþræði sem miðast við mjög karismatískar stjörnur hennar (ef þær eru nokkuð andhetjur) Alain Delon og Charles Bronson. Reyndar fá þeir ekki að gera allt það mikið, sérstaklega á innilokuðum, langa miðkaflanum þar sem þeir fela sig í byggingu í jólafríinu til að gera öryggishólf með 10.000 mögulegum samsetningum. Ó gaman! En þetta er þegar skrýtið, ef forvitnilegt samband myndast á milli persóna Delon og Bronson. Eftir handónýtan baráttu um vilja (og barnalega slæglega leiki gegn hvort öðru) komast þau tvö að skilningi sem sér þau heiðra þátttöku hvors annars og bera gagnkvæma virðingu. Þetta myndi halda áfram að spila frekar þátt í snúinni seinni hluta sögunnar með þessum ógreinanlega sveigjubolta. Enn benda kynni þeirra snemma til að það sé meira, en það sem við fáum er óljóst og þetta stækkar með því að "Hvað gerist bara þar?" endir sem gæti bara fengið þig til að hoppa. YEEEEAAAAAHHHHHHHHHH! Gaman að koma þessu út úr kerfinu. Hraðinn er hræðilega hægur, en rólegur mældur fyrir það og þetta virðist vísvitandi gert til að þreyta með spennuþrunginni, taugaveiklaðri undirstrikunarspennu. Horfðu á þegar sama ferlið er endurtekið aftur og aftur, og þú veist að eitthvað er ekki alveg rétt og áætlanirnar koma að lokum til sögunnar. Nú líður allt sem gerist of sjálfkrafa, en hápunkturinn er áleitin. Stíft, flókið handrit er líklega aðeins of slægt fyrir eigin hag, en það eru nokkrar snyrtilegar nýjungar (Mynt, gler og vökvar reyndu ekki að hella niður) og sjónræn táknmynd. Leikstjórn Jean Herman er ákaflega fáguð og lágstemmd, en verður dálítið tilgerðarleg og fyllir á óvelkomið ískalt andrúmsloft. Hljóðið FX er meira sem kraftmikill tónn, en angurvær tónn Francois DeRoubaix sem er aðallega geymdur í vafranum eftir snarkandi opnun þess. Efstu skúffurnar Delon (sem er frekar stálslegnar) og Bronson (gleðileg beygja) eru traustar og vinna ótrúlega mikið fyrir sig. Bernard Fresson dregur fram viðhorfið sem eftirlitsmanninn sem veit að meira er í gangi en það sem verið er að leiða. Aðlaðandi kvenkyns leikarahópur er með stuðning Brigitte Fossey og Olgu Georges-Picot. Dulrænt stefnulaust, en fágað glæpadrama sem haldið er uppi með tveimur aðalhlutverkum sínum og nokkrum furðulegum innlimum.