DR. SEUSS HVERNIG GRINCHINN STAL JÓLUM / (2000) ** (af fjórum)Ef þú vilt sjá hátíðarmynd sem mun hvetja þig til árstíðabundinna anda og halda áfram hefðbundinni Dr. Seuss klassískri sögusögn, ekki sjá "Dr. Seuss "Hvernig Grinch stal jólunum." Ef þú ert nógu gamall til að lesa þessa umfjöllun, þá ertu líklega of gamall til að fá einhvers konar ánægju út úr þessari kvikmynd. Það inniheldur fullt af litum, skapandi framleiðsluhönnun og hugmyndaríka leikmynd og búningasmíði, gleðihljóð og persónurnar eru smíðaðar til að líta út eins og raunverulegir íbúar skáldaða þorpsins Whoville. Því miður enda jákvæðir þættir myndarinnar þar; restin af framleiðslunni er ekkert annað en afsökun fyrir Jim Carrey að grenja á skjánum á meðan hann gefur djöfullegt glott, allt á meðan hann þeysir í gegnum of breitt handritið með ekkert mikið að gera. Margir kannast við söguna af því hvernig grinchið stal jólunum frá Whoville , svo ég mun ekki eyða tíma mínum í að skrifa ítarlega samantekt sem þú getur lesið. Hins vegar mun ég segja að saga myndarinnar sé framkvæmd í þremur stórum þáttum; þróun grinchsins og umgjörðarinnar, Whoville hátíðina og sýn Dr. Seuss um hinn vonda sem rænir Who's jólunum sínum. Það eru mörg kunnugleg nöfn í einingunum hér, en engin kunnugleg andlit. Eins og í "Battlefield Earth", þá sé ég bara ekki hvers vegna framleiðendurnir myndu ráða dýra leikara bara til að fá auðkenni þeirra varið með óþekkjanlegum förðun og búningum. Burtséð frá því er Molly Shannon frá SNL sem Betty Lou, eiginkona Bill Irwin, sem síðar lék Lou Lou, faðir litlu Cindy Lou, leikin af Taylor Momsen. Jeffrey Tambor er borgarstjóri Whoville, Anthony Hopkins ljáir sögumanni myndarinnar æpandi rödd sína og Christine Baranski er eini týndi elskhugi Grinch. Kvikmyndagerðarmennirnir reyna að koma frumleika í söguna með því að bæta við óþarfa undirspili og einblína of mikið á litlu Cindy Lou. . Handrit Jeffrey Price og Peter S. Seaman líður bara eins og það fari alls staðar yfir kvikmyndalandslagið; það er lítið sem ekkert fókus leikstjórans Ron Howard og handritið er fyrirsjáanlegt, of umfangsmikið og tilgerðarlegt. Eina persónan sem gefin er nokkurn aðgreining á hér er Grinchinn sjálfur, allar hinar persónurnar eru leikbrúður söguþráðarins, formlausar og óáhugaverðar. Og samræðan er of ákafur og of corky til að vera annað en aumkunarverð. Dæmi-Grinch: Ó, hver-manneskjan! Frelsandi þættir myndarinnar fara til hins hæfileikaríka framleiðsluhönnuðar Michael Corenblith, búningahönnuðarins Rita Ryack og hinnar miklu förðunardeildar. „How the Grinch Stole Christmas“ er mjög flott framleiðsla. Leikmyndin og andrúmsloftið sem kvikmyndagerðarmennirnir skapa eru ítarleg og hugmyndarík; það er eins og áhorfendur heimsæki heim eins og í draumi. Fólkið í Whoville er skreytt með förðun, að því marki að við getum ekki sagt leikaranum að segja húmorslausu línurnar. Þótt það sé töfrandi get ég í rauninni ekki gefið heiðurinn af frammistöðunni, því það er litið yfir þá vegna dýrrar tæknideildar sem tekur sæti þeirra. Jim Carrey er einn leikari sem ég get talað um. Frammistaða hans er það sem næstum eyðileggur myndina sjálfa. Hann er allt of sjálfhverfur eins og Grinch, of ýkt og kómísk til að hægt sé að þekkja söguna sem verk Seuss. Það kemur á óvart, þó að það séu nokkur fyndin augnablik vegna nokkurra snjallra atriða, þá kemur enginn hlátur frá geðveikri kjánaskap Jim Carry. Það er næstum eins og myndin hafi verið skrifuð sérstaklega fyrir Carry til að ofleika hlutverk hans. Þessi þáttur leiðir myndina aðeins í villta en heilalausa gamanmynd, sem er aðeins fölur skuggi af upprunalegu jólaklassíkinni „How the Grinch Stole Christmas“. Eftir þessa mynd ættu sagnfræðingar að athuga kistu hins látna höfundar, Dr. Seuss. hafa velt í gröf hans.