Filistar varast, sérstaklega bandarískir! Þetta hefur alla þá þætti sem þú munt hata - dónaleg nálgun á kvikmyndamál, málverkandi tilfinningu fyrir tónsmíðum, ákafur samkynhneigður fókus á glæsilega frásögn hennar, dásamleg og óvenjuleg notkun á tónlist og það sem verra er, það er byggt á sögu sem þú myndi líklega líka hata... Ef þér finnst hins vegar að kvikmyndir eigi ekki að hafa afleitar söguþráður, vera fullar af hasar og vitlausum samræðum, þurfi ekki sjónræna málfræði MTV/sjónvarpsauglýsinga, horfðu þá á þetta . Hún er ein af mínum uppáhaldsmyndum og er kannski fullkomnasta verk Visconti. Hún er háleit, eins og hreyfing Mahlers sem hann notar ákaft í gegnum myndina.