Mín hvað innsæi leikstjóra getur leitt til efnis sem þarf bara rétta ýtt í réttar áttir. Hinn ungi herra Lincoln er uppfullur af einhverjum „gamaldags“ gildum, sem eftir á að hyggja, þrátt fyrir tvívíða túlkun sína, er að minnsta kosti virðulegri gerð en maður gæti séð á pabba í núverandi kvikmyndagerð. Það sem gerir það að verkum að það virkar svo einstaklega vel og það gerir, í öllum sínum einfaldleika og glæsileika, er að þetta er sannarlega frábært réttarsalardrama í gervi sögustundar. Við vitum öll um Abraham Lincoln sem 16. forsetann sem gerði frelsunina og eftir borgarastyrjöldina var myrtur. En sem lögfræðingur á sínum fyrri árum var hann heillandi, fyndinn á óvæntustu stöðum og sannur heiðursmaður. Hann er ekki einhver ofurhetja sem getur ekkert rangt gert (sem var það eina sem Fonda fann fyrir hlutnum áður en hann skráði sig inn), heldur mynd með hugsanlega galla sem bera meðfædda gæsku hans og skýra sýn á rétt og rangt. Ford er einstakur sögumaður nánast án þess að reyna. Reyndar er það lygi, hann reynir það, en hann gerir það áreynslulaust í stúdíókerfinu; hann starfaði á sjálfstæðan hátt og þóknaði Zanuck samtímis, svo hann var nokkurn veginn látinn í friði fyrir eigin stuttu vinnubrögðum við að „klippa í myndavél“ og hreyfa hana ekki til að hvika ekki langt frá sögunni. Það er þessi styrkur hefðbundinnar speki sem á einhvern hátt vinnur í hendur við efnið, sem eins konar fylgiverk hinnar fullblóðs Americana árið 1939 eins og sést í Mr. Smith Goes to Washington (aðeins hér eru það lögin en ekki pólitík). Fonda er frábær í fararbroddi - hans fyrsta með Ford - og lætur okkur aldrei sleppa sjónar af Lincoln framhjá förðuninni og auka uppörvuninni í skónum. Persónuleiki Fonda sjálfs, í vissum skilningi, eins og í Grapes of Wrath og My Darling Clementine, kemur fram í persónu Lincoln. Hversu ólíklegt sem það kann að vera, þá er enginn annar frá þessu tímabili sem hefði getað leikið hann þá: hann er þroskaður og vitur, en hefur kjark til að sanna sig í þessu máli um ruglaðan sem hann-sá-það-en-morð-hún Aðeins í smáum hlutum, eins og lokaskotið þar sem Lincoln gengur niður veginn með minnisvarðanum sínum, og nokkrum litlum tilfellum á þessari stóru skrúðgöngusenu snemma, virðast ansi gamaldags. Hvað varðar markmiðin sem sett voru upp með ungum herra Lincoln, þá var Ford og áhöfn hans og leikarahópur uppfylltur; það er ekki eins hógvær og maður gæti haldið að fara inn, og það hefur sterkt jafnvægi á húmor og ósvikinn patos.