Áður en Sunrise er margt merkilegt í gangi, næstum of margt til að passa inn í eina ritdóm sem þessa, en það er nóg að segja að þetta er ein athyglisverðasta persónurannsókn tíunda áratugarins, jafnvel í allri kvikmyndagerð samtímans, til að fylgjast með því. um ást, að segja, svo mikið sem það snýst um mannleg tengsl. Hvernig verður maður ástfanginn við fyrstu sýn? Það gerir það enginn, að minnsta kosti er það innst inni sú samstaða sem Linklater vill sýna með mynd sinni. Og *enn* það er möguleiki á jafn sterkum tengslum, á böndum sem geta myndast hjá þeim sem eru ungir og með margar hugmyndir sem hægt er að koma fram á skýran hátt og með víðtækri tortryggni og er einhvern veginn mjög blíð og sönn á sama tíma tíma. Linklater gefur okkur hér söguna af Celine og Jessie, franskri stúlku og amerískum dreng sem fara úr sömu lestinni á leiðinni til Vínarborgar, og á leiðinni þangað fara að tala um hluti, fyrst handahófskennda, síðan persónulega (Jessie sér dauðann fyrir fyrsta skiptið í langafa sínum). Jessie sannfærir Celine um að fara með sér á næturferð í "bænum", í Vínarborg, þar til flugvél hans næsta morgun. Áður en sólarupprás gefur Jessie og Celine, mitt í stórkostlegu Vínarlandslagi og stöðum til að halda áfram og áfram. um efni sem skipta miklu máli, og snýst í vissum skilningi um athöfnina að eiga samtöl, hvernig það er að horfa á fólk hafa eitt leiða inn í annað og annað. Hér snýst þetta oft um sambönd og skuldbindingar, þar sem Jessie og Celine segja sögur stundum nokkuð ómarkvissar, eða að því er virðist, og annað sem gæti sagt mikið um nauðsynlega eiginleika þeirra. Við heyrum játningar um þrá eftir öðrum ástum, eða það sem var í raun og veru ekki ást, um að vera hluti af fjölskyldu eða hluti af uppeldi sem gæti eða gæti ekki upplýst hvernig þú munt elska líf þitt, um hvað það þýðir að trúa eða ekki trúa á einhverja trúarlega mynd, eða bara til að hafa einhverja tengingu við einhverja trú og sál (ég elskaði hlutinn um quakers í kirkjunni), og stundum hlaðinn tortryggni eða efahyggju. Jessie ber kannski meiri ábyrgð á þessum síðasta hluta, en það sem er heillandi við myndina er að hún er aldrei beinlínis tortryggin sjálf, hún tjáir sig bara um tortryggni sem felst í áhyggjum karla og kvenna á þeim aldri lífs þeirra. Á meðan er það alltaf frábært að sjá Ethan Hawke og Julie Delpy í þessum hlutverkum, þar sem þau eru ekki stanslaust pirrandi í þessum 90s Generation-X ham, heldur eru þau tegund af fólki sem ef ekki er í miðlægu hugarfari myndarinnar, sem er ekki slæmt í allt nema nauðsynleg, gæti maður hugsað sér að finna gangandi eftir götum borgar einhvers staðar. Hugmyndin er sú að gamla rómantíska mynd ala Brief Encounter er aðeins hér sem nánd kemur fram í aðalpersónunum annaðhvort á milli sín, þar sem sætar hliðar eru í raun ásættanlegar ("ég verð að segja þér leyndarmál", segir Jessie og hallar sér svo. inn fyrir koss, ho-ho), eða í litlu augnablikunum sem skjóta upp kollinum með öðru fólki á leiðinni. Ég elskaði atriðið með skáldinu, þar sem það er mjög kvikmyndalegt að finna skyndilega tilviljunarkenndan rómantískan leikara í miðri rómantískri mynd með svo falleg orð til umráða, eða með lófalesaranum og hvernig viðbrögðin frá Jessie og Celine eru sem við gætum deilt, en erum í raun að sjá þá gera það af eigin raun. Allt á meðan Hawke og Delpy túlka hlutverkin á áhugaverðan hátt - við getum séð hvernig taugafrumur eru að myndast nú þegar fyrir fullorðna líf þeirra - þar sem það gæti leitt inn í framtíðina ... Með glæsilegri kvikmyndatöku og handriti með eyra fyrir náttúrulegum vitsmunum og sanna tilfinningu fyrir því hvað það þýðir að hafa augnablik af hamingju, þó sjálfstætt, þar sem það gæti leitt til eitthvað meira. Hver segir að þú getir ekki allt í einu verið tengdur einhverjum, þó ekki sé nema í minna en 24 klukkustundir, og verið svo miklu tengdari en hjón? Þetta er kannski ritgerð Linklater, en það er meira í henni en bara það. Þetta er mjög þétt mynd og myndi fá mig til að hringja í hana aftur og aftur. Ein atriði sérstaklega, sem er bæði cheesy og ljómandi, er þegar þeir tveir eru að tala „í síma“ fyrir framan hvort annað og líkja eftir útsetningu þeirra gæti farið til vinar hins. A+