Þessi fallega kvikmyndaði og handritaði þáttur féll niður af tveimur ástæðum. 1) Kannski var það siðferði 1950 að tala, en enginn maður sem var skilinn eftir einn á smástirni í mörg ár myndi bregðast við með jafn hysterískri neikvæðni við gjöf kvenkyns android. 2) Þetta var alls ekki android heldur kona, hinn fallegi Jean Marsh. Vinsældir kynlífsbrúðuiðnaðarins á næstu áratugum hefðu getað rekið uppruna sinn til þessa þáttar ef þeir hefðu gert það almennilega. Reyndar er nútímavæðing kynlífsbotna í fréttunum eins og ég tala. Vélmenni voru ekki ný í kvikmyndum eða sjónvarpi þegar þessi þáttur var gerður, svo þeir hefðu að minnsta kosti getað látið hana haga sér eins og einn. Holdugleiki hennar hefði þá bætt við hrollvekjandi þætti. Þess í stað verður hún að fallegri lítilli ástarsaga um tvær manneskjur á fjarlægri stjörnu. Twilight Zone teygði alltaf ímyndunarafl og trúgirni. Venjulega var engum sama. En þessi þáttur virtist hamlaður af kalvínískum siðferði sem forðast það sem hefði jafngilt sjálfsfróun með vél eða hreint kæruleysi.