Þetta er virkilega frábær mynd. Sum laganna eru orðin ódauðleg sígild og dansinn eftir Fred og Ginger er meðal þeirra bestu frá upphafi. En í grundvallaratriðum eru allar myndir Fred og Ginger eins. Eftir að söngnum og dansinum er lokið eru það hinar persónurnar í myndinni sem láta myndina virka. Það sem virkilega truflar mig er hvers vegna öll neikvæðu ummælin um Randolph Scott? Rómantík hans við Harriet Hilliard og undirþráður myndarinnar er ástæðan fyrir því að ég horfi á þetta aftur og aftur. Hann bætir við þessa mynd, hann dregur ekki úr henni. Hann hefur sigurpersónuleika og frábært bros. Randy er á topp tíu uppáhalds listanum mínum allra tíma. Það er frábært að sjá hann sem eitthvað annað en kúreka. Allt í lagi, svo hann er í rauninni ekki frábær leikari, en eins og svo margar aðrar stjörnur: Errol Flynn, Alan Ladd, Victor Mature o.s.frv., þá var hann mjög viðkunnanlegur og gat komist á toppinn við ákveðin tækifæri. Allar myndir Fred og Ginger voru með undirþætti sem voru háðar öðrum leikurum til að fylla upp í bilið á milli söngleikjanúmeranna, annars þyrfti að stytta myndina um hálftíma. Ég vildi bara að fleiri myndu kunna að meta Randy og mér fannst ég þurfa að standa upp fyrir hönd hans.