Ég horfði á þessa mynd nýlega í fyrsta skipti í meira en 30 ár og kom mér mjög skemmtilega á óvart. Ég mundi eftir mynd sem fangaði stemningu og tilfinningu Bretlands um miðjan sjöunda áratuginn án þess að falla í „Swinging Britain“ klisjur sem svo margar aðrar myndir töldu að þær yrðu að koma á framfæri, minni mitt reyndist rétt. Þeir sem telja að þetta sé eins og sjónvarpsleikrit hafa ekki alveg rangt fyrir sér en á meðan Andrea Newman átti eftir að verða fræg fyrir stórkostlegt sjónvarpsdrama, þá er þessi mynd meira í hefð "eldhúsvask" kvikmyndanna eins og "Saturday Night And Sunday Morning". ' en með áherslu á millistétt frekar en verkalýðslíf. Rod Steiger er frábær sem miðaldra kvíðafullur aðalmaður, óhamingjusamur giftur bældri og virðist ófrjó eiginkonu (Claire Bloom). Upphaf „tæknibyltingarinnar“ er bakgrunnur leiklistarinnar þar sem gömul gildi og vissu er mótmælt. Þetta er sviðið fyrir aðalpersónuna sem Judy Geeson leikur, hlutverk sem á þeim tíma var átakanleg frávik frá dæmigerðri frumhegðun samtímakvenhetja. Hlutskiptin, þar sem stúlkan metur sigra sína í lítilli svartri bók, var undanfari femínistahreyfingarinnar og var gagnrýnd á þeim tíma fyrir að stuðla að lauslæti meðal ungra stúlkna. Kaldhæðnina í þessari gagnrýni er að sjá í persónum Claire Bloom og Peggy Ashcroft sem eru báðar óánægðar. Peter Hall gerði fáar kvikmyndir og á þessum sönnunargögnum er það mikil synd. Steiger er til fyrirmyndar og fullkomlega trúverðugur sem sýnir hvers vegna hann var svona mikils metinn