Að lokum, óklippta útgáfan af "Baby Face" yfirborði og frá hvaða uppruna? Bókasafn þingsins. Endurheimtu fjórar mínúturnar, brot hér og þar, gera myndina miklu betri. Við vitum núna að Baby Face var pimpað af gamla manninum sínum frá því hún var að minnsta kosti fjórtán ára gömul. Önnur ástæða d'tat fyrir hegðun hennar og kulda, reiknandi ytra útlit. Barbara Stanwyck er svo sannarlega mögnuð í hlutverki Lily Powers (takið eftir nafninu), hluti sem kallaði á bara rétt magn af kynhneigð sem er húðuð með krafti, sviksemi og hefnd. , en samt lituð mey tilgerð þegar kallað er eftir, mjög erfið lýsing til að gera sannfærandi. Barbara Stanwyck miðlar nauðsynlegum blæbrigðum til að sýna að þó hún sofi sig upp á toppinn (bókstaflega), þá hefur hún samt gott í hjarta sínu - takið eftir því hvernig hún kemur fram við þá fáu sem hafa verið góðir við hana eins og Chico (hin stórkostlega leikkona) Theresa Harris) og gamli heimspekingurinn. Og þó hún hagnýti sér kynhneigð sína til að búa til grófa karlmenn sem eru ríkir og valdamiklir, þá eru þessir sömu menn að reyna að nýta hana fyrir holdlegar langanir sínar án þess að hafa varanleg tengsl fyrr en þeir verða ástfangnir af henni. Lily Powers skilur ekki, kl. í fyrsta lagi að tilfinningar séu erfiðar að hjóla, að það sé auðvelt að missa stjórn á sér. Ein hugsanleg niðurstaða er dauði. Að festa vagn við stjörnu að sjálfsögðu getur efnishyggja fært mann á áfangastað þar sem ekkert annað er til en hið skammlífa, og það er kaldur einmanalegur staður. Það ætti að segja orð um heimspeki Friedrich Nietzsche, en vilji hans til valda er lögð áhersla á í "Baby Andlit" eftir aldraða heimspekinginn sem vingast við Lilly þegar hún er enn að bregðast við gamla manninum sínum. „Baby Face“ kom út sama ár og Adolf Hitler komst til valda í Þýskalandi. Þó það sé afar ólíklegt að hinn hálflæsi Hitler hafi skilið mikið um Nietzsche, þá taldi hann sig vera Nietzschean upp að n. gráðu og ýjaði að því samhliða öðrum gífuryrðum sínum. "Baby Face" þjónar sem ákæra fyrir vinsæla túlkun á vilja Nietzsche til valda, sérstaklega í lokasenunum. Þó "Þú ert með sætasta litla barnandlitið." er viðeigandi sem þema fyrir "Baby Face," enn meira að segja og viðeigandi lag er "St. Louis Blues" eftir W. C. Handy sem spilað er í gegnum myndina, sérstaklega á stundum þegar myndavélin þarf að reka sig í burtu frá því sem annars væri kynferðislega gróft atriði . „St. Louis Blues“ er líka notað skynsamlega undir lokin þegar Lily byrjar að sjá lengra en efnishyggja til eilífra gilda. Chico er að syngja hráa, ljúffenga útgáfu af "St. Louis Blues" þegar Lily, sem nú er ósammála textanum, skipar henni að hætta. Endurheimta útgáfan af "Baby Face" gerir myndina nútímalegri í nálgun sinni og viðhorfi til kynlífs sem kraft en mörg ný Hollywood útgáfa. Fyrir alla muni horfa á þennan gimstein frá fjarlægri fortíð og njóta.