Öfugt við athugasemdina sem birtar eru beint fyrir neðan, var The Big Trail (1930) ekki tekin upp í þriggja myndavélarferli "líkt og síðari Cinerama." Þetta var lokaatriðið í Napóleon (1927), allt öðruvísi mynd! Stóra slóðin var tekin samtímis í bæði 35 mm og 70 mm (Grandeur) útgáfum og báðar útgáfurnar eru sýndar á Fox Movie Channel af og til, svo það er auðvelt að bera hverja saman við aðra. Grandeur útgáfan (útvarpað í bréfalúgu ​​@ um það bil upprunalega hlutfallið 2-1) er áhrifameiri kvikmyndalega með víðhornsvíðmyndum sínum, en glímir við sama vandamál og hrjáði snemma CinemaScopes, skortur á nærmyndum sem neyddist til leikstjórans Raoul Walsh vegna fókusvandamál. Atriði sem taka þátt í einstaklingum frekar en mannfjölda eða langar myndir eru mun áhrifaríkari í stöðluðu útgáfunni vegna þess að myndavélin getur færst nær spilurunum og þannig fengið meiri tilfinningu fyrir þátttöku fyrir áhorfandann. Með því að horfa á þessar tvær útgáfur samtímis fær maður nákvæma hugmynd um hvaða myndir Walsh valdi til að taka nærmynd, í venjulegu útgáfunni, en gat ekki, í Grandeur útgáfunni. Það eru líka nokkrar seríur sem taka þátt í El Brendel: skeljaleik með Ian Keith, og viðskipti við konu hans og jakkaföt, sem eru í Grandeur útgáfunni, en vantar í staðlaða útgáfuna. aðeins ein af þremur Fox Grandeur myndum sem hefur varðveist í sínu upprunalega breiðtjaldi. (Hinar tvær eru Fox Movietone Follies frá 1929, algjörlega glatað, og Happy Days, sem lifir aðeins af á venjulegu sniði.) Önnur stúdíó gerðu einnig tilraunir með breiðmyndir á þessum tíma, en eina önnur sem enn er vitað að sé til í báðum sniðum er The Bat Whispers, tekin upp í bæði 65mm og 35mm, og gefin út af United Artists. Aðrar breiðmyndir voru MGM's Billy the Kid (1930) og The Great Meadow (1931), Danger Lights (1930) og WB's The Lash (1930), sem allar er hægt að sjá í venjulegu sniði þeirra á Turner Classic Movies. Kismet (1930) eftir WB var einnig tekin upp bæði breitt og staðlað, en virðist alveg hafa horfið; Það er orðrómur um að það sé glatað. Hvers vegna mistókst breiðmyndir árið 1930? Leikhús voru að rísa (orðaleikur) undir áhrifum hlutabréfamarkaðshrunsins í október 1929, og vaxandi kostnaði við uppsetningu hljóðbúnaðar, og það var því slæmt að taka á sig aukinn kostnað við að setja upp nýjan sýningarbúnað og nýja breiðari skjái til að mæta bara handfylli af kvikmyndum, teknar í ýmsum mismunandi kerfum sem voru ekki einu sinni alltaf samhæfðar hvert öðru. Það yrði ekki fyrr en árið 1953 þegar Fox, nú Twentieth Century-Fox, myndi reyna aftur, og að þessu sinni tókst það, með tilkomu breiðskjásins CinemaScope.