Í lokaeiningum „Shadows“, eftir að við lesum „leikstýrt af John Cassavetes“, má sjá nokkra hvíta stafi á skjánum: „Kvikmyndin sem þú hefur nýlega séð er spunnin,“ segja þeir. Ég er alltaf að sækjast eftir því að orð séu svo mikilvæg í kvikmyndum síðan kvikmyndagerðarmenn byrjuðu að nota þau vegna þess að í grundvallaratriðum er engin kvikmynd til án handrits og margra annarra ástæðna. Cassavetes sóttist eftir sama markmiði og hann trúði á frelsi orðanna; "Shadows" er hið fullkomna dæmi. Þetta er kvikmynd án raunverulegra aðalpersóna, án raunverulegra aðalsöguþráða; það er aðallega fólk í mismunandi aðstæðum sem talar. Já, sumar aðstæður eru tengdar en Cassavetes, greinilega alltaf að flýta sér að tala, notar hraðaksturstækni þegar persónurnar eru að fara eitthvað eða flýja frá einhverjum og eru ekki að tala. Útlit er allt í þessari mynd. Það er til dæmis snilldar tónverk, fullt af djassáhrifum og fullt af frábærum sólóum, og það er ein persóna sem segir að hann sé djasstónlistarmaður og spilar á trompet (Ben, allar persónunöfnin heita sömu nöfn og leikararnir). Hins vegar sjáum við hann aldrei spila á trompet eða jamm með hljómsveit; hann talar ekki einu sinni um tónlist og ráfar bara með vinum sínum um borgina. Þeir tala, mikið, og um allt sem þeim dettur í hug; allt frá því hversu gáfaðir hver og einn þeirra er yfir í bráðfyndna greiningu á skúlptúr."Shadows" er fyndið í vitsmunalegum tilvísunum sínum í hlutum eins og þeim hér að ofan, því þessir vinir eru ekki menningarlegir. Eina mikilvæga kvenpersónan í myndinni (Lelia) vill þó vera menntamaður. En aftur á hún eitt mjög áhugavert samtal við eldri mann í partýi, um bók sem hún er að reyna að skrifa og um hvernig eigi að horfast í augu við raunveruleikann; en ekkert með það að vera vitsmunalegur. Í sömu veislu er kona í raun að gefa vitsmunalega yfirlýsingu, full af margbreytileika, og spyr strák við hlið sér: "Ertu sammála?". „Já,“ segir hann, en þú getur sagt að hann veit ekki hvað hún er að tala um. Önnur persóna, söngvari (Hugh), talar um dýrðardaga sína við tækifæri og við sjáum hann koma aðeins einu sinni fram; en engar tilvísanir í tónlistariðnaðinn þar. Áherslan í Cassavetes er samband söngvarans við stjórnanda sinn (Rupert), sem oftast felur í sér spjall um léttvæg efni en ekki alvöru „tónlistar“. Svo mikilvægur samningur trompetleikarans í "Shadows" er tíminn sem hann eyðir með vinum sínum; vitsmunalega wannabe stúlkan er leið hennar til að meðhöndla rómantísk sambönd (eitt af sterkustu hliðum myndarinnar) og söngvarans er tengslin við stjórnandannÚtlit. Ástæðan fyrir því að frammistaða er ekki mikilvæg í þessari mynd er einföld. Cassavetes vantaði fólk sem gæti náð góðum tökum á spuna, án þess að skipta máli hvort þeir væru í raun góðir. Ég trúi því að sumir þeirra séu það ekki, en þeir vita örugglega hvernig á að spinna í senu og þú getur tekið eftir því hversu vel þeir gera það. „Shadows“ snýst ekki um flytjendur; hún snýst um leið til að búa til kvikmyndir, byggða á töfrum samtalsins; og þar er hægt að segja að frammistöður þýði eitthvað. Þess vegna er myndavélin í hverju samtali eins og stalker, stöðugt á augum sérhverrar persónu, stöðugt að leita að svipbrigðum sem fylgja náttúrulegu tali. Það er atriði þar sem trompetleikarinn og vinir hans eru að reyna að ná í stelpur. Þær eru þrjár, þannig að hver þeirra situr við hlið einni stelpu (stelpurnar eru þrjár tvær) á þremur mismunandi borðum. Þau tala öll á sama tíma og myndavélin skýtur í gegnum borðið og stundum horfa vinirnir hvor á annan á meðan þau segja hvað sem þau eru að segjaÞað er eðlilegt.