Þrennt af því sem þú getur sagt um Spalding Gray er: hann fór vissulega í takt við sinn eigin "trommara;" hann var aldrei orðlaus; og honum fannst augljóst að þeir sem horfðu á hann og hlustuðu á hann myndu hafa áhuga á öllum þáttum lífs hans, reynslu og hugsunum - sama hversu léttvæg sem stundum er. Flest okkar eru ekki alveg eins langt "frá veggnum" og hann. Flest okkar höfum ekki eins áhuga á að deila minnstu hlutunum af okkur sjálfum með öðrum - jafnvel einn á einn eða í litlum hópum, hvað þá á sviðinu. En það gerir það ekki minna áhugavert að horfa á og hlusta þessum frænda, óvenjulega manni. Og eftir að hafa séð eina af sýningum hans, við umhugsun, getum við komist að því að margar orðskýrðar hugleiðingar hans áttu kannski meira við okkar eigin líf og hugsanir en við héldum í fyrstu. Vissulega var hann "New York/avant-garde" týpa. af persónuleika, og óneitanlega svolítið "skrýtið". (Það eru þeir sem vilja halda því fram að lýsa einhverjum sem "New York" og skrítnum" væri óþarflega óþarfi.) Ég gef honum "10" fyrir hæfileikana sem hann sýnir í þessari tegund sem er sérgrein hans.