Sagan sem The Cranes are Flying segir frá er að vísu ekki alveg eins frumleg. Ungir elskendur eru aðskildir af stríði; slæmir hlutir gerast fyrir bæði. Við höfum séð það oft áður. Engu að síður höfum við ekki séð það tekið svona vel upp, með djörfum myndum sem taka sér frelsi til að leggja áherslu á aðskilnað, eyðileggingu eða vonleysi. Því merkilegra að koma frá Sovétríkjunum og ástæða til að álykta að Tarkovsky sé ekki síðasta orðið í sovéskri kvikmyndagerð nútímans. Ég var að lesa "Þrjár systur" eftir Tsjekhov um daginn og komst að því hvað gæti verið merkingin titil þessarar myndar. Í 2. þáttum mótmælir Masha þeirri hugmynd að við verðum að lifa lífi okkar án merkingar eða skilnings: "MASHA: Vissulega verður mannkynið að trúa á eitthvað, eða að minnsta kosti að leita sannleikans, annars er lífið bara tómleiki, tómleiki. Að lifa og ekki að vita hvers vegna kranarnir fljúga, hvers vegna börn fæðast, hvers vegna það eru stjörnur á himninum. Annað hvort verður þú að vita hvers vegna þú lifir, eða allt er léttvægt - bara tilgangslaus vitleysa.“ Sömuleiðis á Veronika erfitt með að trúa því stríðið og þjáningar hennar og annarra hafa verið tilgangslausar. Betra að úthluta merkingu, lifa eins og líf manns sé þýðingarmikið og gefast ekki upp í örvæntingu. Það er kannski þessi hugsun sem hvetur hana til lokaþáttarins í myndinni. BTW sem smá leiðrétting á einni annarri athugasemd hér - það gæti verið mynstur af V í myndinni, þó ég hefði ekki tekið eftir þeim sjálfur. En fyrsti stafurinn í nafni Veroniku er ekki frekara dæmi um þetta; í kyrillíska stafrófinu byrjar nafn hennar á staf sem lítur út eins og enskt „B“.