Einhvers staðar í myrkri hólfum heilasellanna minnar leikur lag í höfðinu á mér. Ég get ekki gleymt því sama hversu mikið ég reyni. Það er MIÐNÆTTABRÆÐILEGA og það mun ná þér! Vildi að ég gæti fundið afrit af þessu á 45rpm plötu. Fimm ólík lið fara út eina nótt í L.A. til að leita að vísbendingum í stað líkamlegra hluta. Ósnyrtilegur leikjameistari með tvo glæsilega aðstoðarmenn er höfuðpaurinn í allri þessari geðveiki sem á eftir að losna úr læðingi í L.A. Öll liðin eru staðalímyndir (þessi mynd er frá 1980, áður en pólitísk rétthugsun klúðraði öllu): „góðu strákarnir“, "nördar" undir forystu Eddie Deezen, hina heimsku bjórelskandi "djók", "við-þurfum-ekki-mann-gerð dömur", sérstaklega rauðhærða. Tvíburarnir sem flissa eru líka öskur. Og að lokum, „vondu kallarnir“ með Stephen Furst sem leiðtoga. Furst er bráðfyndin sem of þungi töffarinn Harold, en tilraun hans til að nota tölvu til að ráða hinar ýmsu vísbendingar leiðir til klúðurs. Svona kvikmyndir eru ekki gerðar lengur. Þessa dagana verða kvikmyndir að hafa „edginess“ yfir sér með einhverjum myrkum karakterum og öðru bulli. Farðu aftur til daganna þegar "góðu krakkar" undir forystu David Naughton voru enn góðir og ekki vonlaust í átökum. Svo slepptu öllum alvarlegum tilgerðum og farðu aftur til 1980. Það er MIÐNÆTTABRÆÐI. . .