Pam Grier er ofursálarsystir áttunda áratugarins og kemur fram í mörgum blaxploitation kvikmyndum sem ný kynslóð hefur nýlega uppgötvað og metið. Ég get óhætt sagt að BLACK MAMA, WHITE MAMA gæti verið versta Pam Grier mynd sem ég hef séð. Grier er Lee og Margaret Markov er Karen; þær eru tvær kvenfangar sem sluppu úr fangelsinu eftir að byltingarvinir Karenar réðust á paddy vagninn. Hlekkjað við hvert annað verður myndin THE DEFIANT ENES fyrir konur, en hefur þrjár aðskildar söguþræðir: feitur glæpamaður (filippseyska sleaze stjarnan Vic Diaz) vill láta Lee, kúreki hausaveiðari (hinn ágæti Sid Haig) leitar að stúlkunum tveimur; og byltingarkenndir vinir Karenar leita að henni. Myndin verður á endanum svo ruglað og óhlutdræg með konunum tveimur að titillinn hefði átt að vera KARLAR ELTA KONUR. Grier, hasarstjarna, fær ekki tækifæri til að taka þátt í neinu af mörgum (of löngum) hasarsenum. Markov er frábær sem Karen og Grier er í lagi sem Lee, en báðir gleymast á endanum í hinum fjölmörgu undirþáttum. Eitt áhugavert atriði þar sem hausaveiðarinn neyðir lögreglumann og yfirmann hans til að sleppa buxunum svo hann geti skotið þann sem er með minnsta getnaðarliminn (að dæma af hórunni hans), en gleymist auðveldlega innan um allt ringulreið. SVART MAMA, WHITE MAMA byrjar út frábært sem kvenkyns fangelsismynd með lesbískum fangavörðum og sturtuatriði, skiptir svo algjörlega yfir í eltingarmynd. Ef leikstjórinn Eddie Romero (frægur fyrir að leikstýra filippseyskum hryllingsmyndum) hefði bara haldið sig við WIP þemað, þá hefði hann verið í lagi. Í staðinn verður BMWM mjög gamalt mjög hratt og óvænti endirinn fær áhorfendur til að velta því fyrir sér hvers vegna þeir sátu í gegnum 90 mínútna kvikmynd til að hún endi svona! Annað vandamál: hvar á myndin að gerast? Þó að sumir hreimanna séu rómönsku og borgir bera spænsk nöfn (Los Robles, osfrv.), eru allir innfæddir augljóslega asískir! Hmmm... Aðeins mælt með fyrir harða Grier aðdáendur, sem jafnvel þá verða fyrir vonbrigðum.