Þó sagan sé ljúf og dansinn og söngurinn í aðalhluta myndarinnar gleðiefni, þá er sérstaða myndarinnar (og það sem gerir hana að meistaraverki) draumaröðin. Hún inniheldur blöndu af æðstu formi sannrar amerískrar tónlistar (Gershwin), grípandi fegurð franskrar impressjónískrar listar, hrífandi danshöfundar Kellys (þar á meðal hinnar hrífandi „pas de deux d'amour“ hans, í raun sérstakri tegund), með þeim stórkostlegasta litaspjald sem alltaf hefur verið hugsað fyrir settið. Það var sannkallað sköpunarsnillingur og frábær listamaður að samræma stækkandi tónlistina og sjónræna sprenginguna við þá dansa.