Plunkett og Macleane er dásamleg uppfærsla á svindlhefðinni, á undan Johny Depp og sjóræningjavinum hans. Tónninn er léttur, með keim af félagslegum athugasemdum, en ekkert of þungur. Maður gæti næstum séð Errol Flynn og Basil Rathbone í þessu. Það byrjar í lágum gír, með kynningu á persónunum og að koma á þemum félagslegs ójöfnuðar og uppreisnar; en það fer í háa gír þegar strákarnir keyra á hraðbrautina. Ránin eru stórkostleg og stílhrein, með rómantískum blæ sem eru brauð og smjör töffara. Leikararnir eru grípandi og hjálpa til við að lyfta efninu aðeins upp, sem er frekar holótt. Það er ekki mikil dýpt í fígúrunum, en þær eru leiknar af þvílíkum þokka og leikni að það skiptir ekki máli.Muh hefur verið sagt um nútímatónlistina. Tímamótatónlist hafði tilhneigingu til að vera rólegri, sem virðist ekki eiga heima. Klassískt tónverk með keltneskum hrynjandi fyrir hasarverkin gæti virkað, en nútímalegri, uppreisnargjarnari rokk- og teknótónlist virtist bæta hasarnum. Þar sem persónurnar eru meiri goðsögn en raunveruleikinn virðist nákvæmni í tónlistinni tilgangslaus. Verkin hafa tilhneigingu til að passa við stemninguna í útsendingum, svo það virkar að mestu vel. Ég velti því bara fyrir mér hvernig þeir misstu af "Stand and Deliver" eftir Adam Ant. Ekki mistök, þetta er ekki alvarleg mynd. Það er hreinn flótti og dásamlegt lerki. Tony Scott sýnir eitthvað af sjónrænu bragði föður síns, en ég held að við eigum ekki eftir að sjá marga Óskarshnakka á ferli hans. Hann virðist skilja efnið hér og dregur fram fína kvikmynd. Með tímanum gæti hann reynst vera nafn til að meta. Faðir hans tók smá tíma að þroskast umfram sjónræna stílgerð og verða ávalari leikstjóri. Þetta er örugglega einn til að horfa á fyrir skemmtilegt kvöld eða fyrir stórkostlega kvikmyndahátíð.