Þessi mynd er þess virði þrátt fyrir það sem þú gætir heyrt. Frammistaða Marie Dressler (ég vona að ég sé að stafsetja það rétt) sem drukkinn gamalt sót er næg ástæða til að sjá þessa mynd. Það er mögnuð frammistaða. Hún er á fylleríi í þremur senum í dágóðan tíma og gerir aldrei það sama tvisvar. Þú finnur reyndar lyktina af áfenginu þegar hún er búin. Æðislegur. Og Greta segir auðvitað sínar fyrstu línur í kvikmyndum og hún er frábær. Sagan Eugene O'Neill er heilsteypt og eins og flestar O'Neill sögur, mjög djúp og ákafur. Þetta er ekki létt afþreying en ef þú kannt að meta þessa frábæru persónuleikara frá 30 og 40 þá muntu líka við það. Sumt af myndinni er tæknilega loðið en allt í allt þess virði.