Mér fannst það algjört verkefni að sitja í gegnum þessa mynd. Hljóðlagið var ekki það besta og sumar kommur gerðu það að verkum að erfitt var að skilja hvað var sagt. Það var lítið sem hreyfði söguþræðinum og oft hætti hasarinn einfaldlega og það var langvarandi samtöl sem virtust óviðeigandi við myndina. Í þessum samtölum var skipt á milli fjölskylduhópa og áhorfandinn var látinn reyna að púsla saman hver rauði þráðurinn var sem tengdi þá saman. Það er sjaldgæft að ég geri kvikmynd svona lágt og geri það í þessu tilfelli þar sem öll áhorfsupplifunin fékk mig til að hugsa „hvað svo“ og „af hverju sóaði ég tíma mínum í að horfa á þetta“.