Frábær sýning og óraunhæf klassík; The League of Gentlemen er enn einn af stærstu nútíma gamanmyndum síðari tíma. Með dimmum og undarlegum húmorstíl sem gnæfir yfir þreytu, formúlulegri nálgun hins óæðri, en því miður mun viðurkenndari arftaka, Little Britain, The League of Gentlemen var sannarlega eitthvað sérstakt á frekar rólegu tímum í breskum gamanmyndum. Þar til hún kom á sjónarsviðið hafði í raun aldrei verið neitt eins og The League of Gentlemen áður. Á yfirborðinu, að því er virðist einfölduð skissusýning, þróast sýningin fljótlega upp sem lifandi, óheillvænlegur en ótrúlega fyndinn alheimur með alls kyns ljómandi gamanmyndum. Það sem aðgreinir sýninguna í raun frá keppinautum sínum, er nálgunin til að segja okkur sögu sína. Frekar en að þjóna okkur uppteknum skissum, varla aðgreinanlegar frá þeim næsta, sjáum við hvern einstakling eða hóp persóna fara í gegnum hinar ýmsu ferðir sínar og söguþráð. Engin heimsókn til þeirra er eins og í hvert sinn sem þeir bjóða okkur óvænt. Smám saman, yfir þrjár seríur og jólatilboð, er skáldskaparbærinn Royston Vasey að hrannast upp af gróteskum en samt bráðfyndin íbúa. Og það er líklega aðalástæðan fyrir því að þátturinn er svo gaman að horfa á (og líka ástæðan fyrir því að þátturinn myndi auðveldlega verðskulda fleiri seríur') Ólíkt öðrum núverandi þáttum eins og The Catherine Tate Show eða það sem meira er um vert Little Britain, vita deildin bæði hvenær persóna hefur keyrt sinn gang og hefur tækifæri til að takast á við það. Nokkrir uppáhalds aðdáendur, sem auðvelt hefði verið að halda áfram til að skemmta sér frekar, hneigðu sig áður en þáttaröðinni lauk, sem gaf öðrum persónum svigrúm til að vaxa meira eða leyfa kynningu á nýrri íbúum Royston Vasey til að setja svip sinn á sig. Annað sem setur þessa sýningu framar öðrum er að rithöfundar nálgast handritsferlið af alúð og skynsemi. Eins og áður hefur komið fram eru allir fjórir meðlimir deildarinnar með heilbrigða hugsun þegar kemur að því að dæma langlífi sköpunar sinna og þegar það er kominn tími til að hætta við það hvað varðar ákveðnar persónur. Þessi vitund hefur einnig þýtt að The League of Gentlemen gengur í gegnum djörf þróun, sem venjulega sést ekki í sýningu af þessu tagi. Frásagnardrifin og mun dekkri þriðju serían er hugrakkur skref í burtu frá skissubyggðari fyrstu tveimur seríunum og þetta djarfa skref deildarinnar skilar sér í raun. Með þriðju þáttaröðinni er minna brýnt fyrir þá að gleðja áhorfendur og eins og jólatilboðið sækjast þeir eftir einstökum sögum með skýrri frásögn, ólíkt skissubyggðari fyrri þáttaröðinni sem (með góðum árangri) tengdi saman ýmis sett af skissur inn í langan söguboga seríunnar. Þriðja serían er bæði hressandi stílbreyting, sem og algjört skemmtun fyrir aðdáendur sem hafa þegar séð fyrstu tvær. Þrátt fyrir skautaða skoðun á þriðju þáttaröðinni mun allir raunverulegir aðdáendur deildarinnar kunna að meta það sem þriðju serían hefur upp á að bjóða, auk þess að njóta þeirra þátta sem byggjast á fleiri persónum, sem kafa aðeins dýpra í uppáhalds aðdáenda, en para saman og blanda saman. vínpersónur sem hafa kannski ekki farið saman áður. Það gæti þurft smá tilraun til að komast inn í stílbreytinguna, en það er svo sannarlega þess virði, og að mínu mati er þriðja serían sú besta og gefur seríunni einnig staðfasta niðurstöðu. .Sýningin er ekki gallalaus og einstaka sinnum koma ákveðnar persónur og leikmyndir út fyrir að vera, en að mestu leyti, snilldar skrifin, myrkur eðli þáttarins og fjöldi ljómandi persóna (sem eru oft allt of nálægt til raunveruleikans) skapa alvöru skemmtun og sanna um hvað gamanleikur ætti að snúast og gerir mikið af nýrri, grípandi og oft örvæntingarfullum tilraunum til gamanleiks til skammar