Ég er mikill Steven Seagal aðdáandi. Djöfull vega ég sennilega jafn mikið og hann þó að ég hafi ekki götuheitið til að vera með krullaðan-mullet-hestahalann. Eftir að hafa lýst eigin hlutdrægni og væntumþykju í garð uppáhalds sviðs- og skjáhetju Bandaríkjanna, er það með þungu hjarta sem ég verð að lýsa því yfir að þetta sé hans verstu mynd. Ég er ekki viss um að hann gæti gert kvikmynd verri en þetta. Til varnar hans virðast helstu vandamálin við þessa mynd eiga sér stað í eftirvinnslu. Það er sársaukafullt augljóst að þessi mynd átti að hafa annan söguþráð. Það leiðir af sér ömurlegar raddsetningar þar sem rödd Steve passar ekki nærri því við talsettu röddina. Klippingin er pisspor og í heildina byrjar þetta illa, verður enn verra, og í lokin muntu óska ​​þess að þú hefðir horft aftur á Da Vinci lykilinn í staðinn. Já, það er svo slæmt. Eftir þetta veit ég ekki við hverju ég á að búast frá Steve. Vinir mínir hlæja enn að mér fyrir að hlusta á diskana hans. Er kominn tími til að ég fari að kíkja á Van Damme sem er beint á DVD hnotskurn logs? Ef þú freistast til að horfa á þessa mynd skaltu rífa augasteinana úr þér og skola þeim niður í klósettið. Ævi myrkurs er betra en 89 mínútur af þessu.