Mikið af dauðsföllum gerist í náttúrunni. Þú þarft ekki að vera eldflaugafræðingur til að komast að því! En þarf hún að vera í brennidepli í náttúruheimildarmynd? Hvað er með þessa hrifningu af hræðilegum dauða? Þurfum við virkilega að sjá fullorðinn fíl rifinn í tætlur af hungraðri ljónapakka? Eða blettatígur sem grípur gasellu um hálsinn í hægagangi, hvorki meira né minna! Ég hélt að þetta yrði fjölskylduvæn náttúrumynd! Og af hverju ekki að hafa hugrekki til að sýna hræðilegt ofbeldi í stiklum myndarinnar? Voru kvikmyndagerðarmennirnir hræddir við að tapa peningum? Þá fáum við að sjá hina stórkostlegu Paradísarfugla framkvæma pörunarathafnir með pirrandi og heimskulegustu frásögn sem hægt er að hugsa sér. Það var súrrealískt! Það er eins og kvikmyndagerðarmennirnir hafi trúað því að þeir væru aðeins að ávarpa fullt herbergi af fyrsta og öðrum bekk í skólaferð! Vá! Frá illmenni til vitleysis í hjartslætti! Ef það eru einhverjir framtíðar náttúruheimildamyndagerðarmenn sem bíða í vænginn við að lesa þessa kvikmyndagagnrýni, hvers vegna ekki að einbeita sér að: Dýr eru í raun að sameinast; að fæða; verpa eggjum; baða; sofandi; þrífa hvert annað; félagsvist; leika; tilfinningalegar birtingar aðrar en ótta og reiði; óvenjuleg hegðun, eins og munngreiðsla; fólksflutningar; hæfni til að leysa vandamál; menning (já, margar dýrategundir hafa það sem menn kalla menningu); samskiptahæfileika; uppeldi, lækningarhæfileika osfrv. Með öðrum orðum, hættu að einblína á ofbeldi eða blekkja fegurð, og hvers vegna ekki að vera miklu meira ávalt - og einblína á gleði og innblástur, í staðinn?