Sem mikill Dostoyevsky-aðdáandi hafði ég alltaf verið fyrir vonbrigðum með hálfkærar tilraunir Hollywood til að komast inn í rússnesku rómantíska fagurfræðina - til dæmis Yul Brynner sem Dmitri Karamazov. Ég hafði haldið að allt vandamálið væri lélegar ákvarðanir um leikarahlutverk, en svo sá ég Yul sem Surov majór og skipti um skoðun. Þegar hann fékk gáfulegt handrit til að vinna með lifnaði hann skyndilega við og var eins göfugur, kynþokkafullur og misvísandi og þú gætir nokkurn tíma viljað að taugasjúkur rússneskur liðsforingi væri! Svo hann var betri Dmitri sem Surov majór en hann var sem Dmitri. En það er vegna þess að rithöfundurinn Tabori gaf Yul í raun og veru, sem rússneskum liðsforingja, eins konar rússneskum liðsforingjalínum sem eru verðugar raunverulegum bókmenntum og hafa raunverulega merkingu og patos í þeim. Til dæmis, tillögu um þjóðlagatónlist, segir hann íhugandi: "Þú heyrir mann gráta í myrkrinu. Og ef þú hlustar nógu vel, þá veistu hvað hann grætur. Þú lítur undrandi út, Lady Ashmore. Þrátt fyrir það sem þú gætir hafa heyrt. , dráttarvélar og marxismi eru ekki það eina sem rússanum þykir vænt um. Það er alltaf tími fyrir tónlist."Brilliant!!