Það sem við vitum um Caravaggio bendir til þess að stríðandi bardagamaður með heilbrigða tilfinningu fyrir réttindum sem bjó meðal hórra og þjófa og hræsnara og setti þá á striga. Þemu verka hans voru kynlíf, dauði, endurlausn, umfram allt, að finna hið heilaga í hinu óhelga. Hann lifði á þeim tíma þar sem samkynhneigð hlaut dauðadóm og pólitískir ráðabruggnir fólu venjulega í sér banaslys í samfélagi sem skilgreint er af orðræðunni „að kyrkja drenginn fyrir hreinleika öskris hans“. Það er ekki hægt að kenna Derek Jarman um kvikmyndatöku hans, né afþreyingu hans. af málverkum Caravaggios og svo sannarlega er ekki hægt að saka manninn um að víkja sér undan samkynhneigðinni. En satt að segja, Jarman villist aldrei út fyrir 80s skopmyndir. Ítalskur verndari verður að listalífi í London á níunda áratugnum, fullkomið með fallegum þjónum og reiknivélum. Sean Bean er kynþokkafullur norðlendingur að smyrja mótorhjólið sitt. Tilda Swinton framkvæmir umbreytingu sem er verðug Mills and Boons ("Af hverju, ungfrú Lena, án þessa sígaunahöfuðslæðar, þú ert falleg..."). Jarman útvegar Caravaggio sérlega þröngsýna ástæðu fyrir morðinu sem gerði hann útlægan. Þetta gæti hafa verið sjónrænt töfrandi meðferð á manni sem var hættulegt, spennandi, ofbeldisfullt og decadent en lyfti engu að síður lífi venjulegs fólks í stöðuna eins og Meistaraverk endurreisnartímans, sem keisarar og konungar sáu um. Í staðinn, það sem þú færð er Pierre et Gilles á Ítalíu. Fallegir líkamar ungra drengja eru sýndir til fullkomnunar, en aldrei karlarnir sem búa í þeim. Jarman virðist gleðja listlífið í London og sýna það grunnt og tilgerðarlegt. Að nota Caravaggio og Renaissance Ítalíu til að koma málinu á framfæri er að nota silki tösku til að búa til svínaeyra. Í sanngirni er þessi mynd áfram sjónrænt töfrandi, en að lokum eins tvívídd og málverkin sem hún lýsir.