Kirk og áhöfnin lenda á einmanalegri plánetu þar sem sólin er við það að springa. Þeir ætla að flytja íbúana á brott en finna staðinn í eyði nema herra Atoz sem rekur einhvers konar hátæknibókasafn. Þrátt fyrir að reyna að fá beint svar frá honum um dvalarstað allra, er Atoz áhugalaus um spurningar þeirra og krefst þess að þeir verði fljótt að „velja á meðan það er enn tími“. Þeir hafa ekki hugmynd um hvað hann er að tala um en ráfa um að horfa á handspegillaga diskana á áhorfendum og þeir sjá myndir af fortíð plánetunnar. Síðan, á meðan diskur er í áhorfandanum, hleypur Kirk í gegnum hurðina og er fluttur aftur í tímann á töfrandi hátt til þess sem á jörðinni myndi líta út eins og tíma Lúðvíks XIV (1660). Þegar McCoy og Spock fylgja á eftir er annar diskur í áhorfandanum og þeir eru sendir í ísaldarhelvíti. Allt of seint átta þeir sig á því að bókasafnið er vél og geymsla í tímaferðalögum. Þó að heimsókn Kirk sé frekar stutt og ekki svo spennandi, þá er Spock og McCoy miklu viðburðaríkari, þar sem Spock fellur á hausinn fyrir Mariette Hartley - sem var send á þennan hræðilega stað sem refsingu. Atriðin með Spock eru einstaklega áhugaverð og mjög óvenjuleg fyrir venjulega rökfasta strákinn. Fráhvarf Spock frá norminu, ofboðslega frumlega handritið og mjög fjölbreyttir staðir gera þetta að óvenjulegum þætti - sem er vel þess virði að sjá. Til að vita - Ian Wolfe, hinn ágæti karakterleikari, lék herra Atoz. Ég er mikill aðdáandi eldri mynda og hef séð hann sem auka- og bitaleikara í ótal myndum á 3. og 40. áratugnum og hann leit nánast nákvæmlega út eins og hann gerði í þessum þætti frá 1969. Athyglisvert er að þrátt fyrir að líta fornt út, lifði hann áfram. önnur 23 ár - að deyja eldri en 95 ára!!