Ég vann áður hjá fyrirtækinu sem upphaflega gaf út þessa mynd, Vestron Pictures. Vestron átti við sama vandamál að stríða og mörg lítil óháð kvikmyndafyrirtæki voru með, þau áttu ekki mikla peninga til að setja í framleiðsluverðmæti kvikmynda sinna. Ekki það að peningar einir muni kaupa þér góða kvikmynd. Skoðaðu til dæmis Waterworld Kevin Costner. Stundum, ef þú ert með hæfileikaríkan einstakling innanhúss sem gerir kaupin eða þróunina, geturðu búið til þína eigin nýja hæfileika. En hjá Vestron var ekki til slíkur maður og alltaf var sparnað á einhverju mikilvægu svæði. Í þessu tilviki var það á leikstjóranum og rithöfundinum. Sem gerir það ansi erfitt að hafa almennilega kvikmynd, jafnvel með frábæra leikarahópinn sem þessi mynd hefur. Ég held að grunnforsenda þessarar myndar hafi verið "Við skulum setja fullt af sérkennilegum persónum í herbergi og sjáum hvort eitthvað áhugavert gerist." Þetta er forvitnileg hugmynd, en ekki þess virði að horfa á það. Flestar Vestron-myndir enduðu með því að hafa mjög sérstakt útlit og tilfinningu. Konan mín og ég þróuðum þann hæfileika að koma auga á þessa gæði jafnvel í kvikmyndum sem ekki eru frá Vestron. Mörgum sinnum gátum við jafnvel komið auga á þessi gæði með því að horfa aðeins á stikluna eða sjónvarpsauglýsinguna. Við sátum þarna, horfðum á stikluna eða auglýsinguna, og á eftir snerum við okkur að hverjum og einum, og næstum samstillt sögðum við: "Nú er þetta Vestron-mynd!" Þetta er Vestron mynd.