Vidor skín sem Judith, eina raunverulega sterka og miskunnsama meðliminn í strangtrúaðri ættfeðrafjölskyldu. Bróðir hennar, David, er svo niðurdreginn af föður þeirra að það kemur á óvart að hann geti jafnvel rembt skóna sína frekar en að biðja pabba um að gera það fyrir sig. Aðrir gagnrýnendur hafa þegar lýst söguþræðinum, svo ég mun ekki rifja það upp; Ég ætla hins vegar að benda á að Nan, sem er ólétt af David, er líka gift honum. Þetta er ekki meðganga utan hjónabands, sem hefði verið skelfileg miðað við 1921 mælikvarða. Þau tvö eru leynilega gift, en faðir Nan, eftir að hafa fengið greitt af föður Davids, rífur upp hjónabandsvottorð þeirra. Dauðaatriði Nan, með Judith í viðstöddum, er sannarlega hjartadrepandi reynsla og mjög hlaðin tilfinningum. Þetta atriði eitt og sér er þess virði að horfa á myndina fyrir, en það er miklu meira við söguþráðinn en það; af hverju í ósköpunum eru nútímamyndir ekki gerðar með sömu athygli á sögunni?