Bodacious ferð Will og Ted er tilvistarferð um þemu jarðlífs, trúarbragða, tíma, himins og helvítis, leit mannsins að frægð og ótta hans við að líkaminn verði sigraður af sálarlausri vél. Þetta er gáfulegasta skáldverk síðan Paradise Lost og vísar til margra frábærra fyrri listaverka - Dante, Iron Maiden, Virgil, Shakespeare. Að þessu sinni eru náungarnir fræg rokkhljómsveit sem hefur ferðast í gegnum tíðina og safnað táknum frá fortíðinni - Napolean, Joan Of Ark (eiginkona Nóa), Oscar Wilde og Charles Darwin. Þeir tóku hæfileikana sem þeir lærðu af hverju þessara manna, rændu nokkrum prinsessum og lærðu loks að spila á gítarinn sinn og semja slagara. Þessi lög kenna heiminum að elska aftur og stríð, hungur, illskan er sigruð að eilífu. Við spólum áfram inn í fjarlæga framtíð þar sem illur einræðisherra sem fyrirlítur góða tónlist sem heitir Simon Cow-Al vill stjórna heiminum. Hann borðar Rooshus (svala gaurinn úr fyrstu myndinni sem hjálpar Bill Playboy Esquire og Ted Theodore Alvin) og öðlast kraft til að senda tvær netborgir aftur í tímann. Cyborgirnar eru lifandi vefur yfir ytra beinagrind úr málmi og húðuð með hermandi fjölblendi sem gerir þeim kleift að lifa af óróa tímaflakks og þeir geta líkt eftir hverju sem þeir sýna með líkamlegri snertingu. Það er þeirra hlutverk að drepa góða Biff og Fred og taka yfir líf þeirra með því að búa til hræðilega tónlist sem engum gæti líkað. Með því að gera þetta munu þeir breyta heiminum að eilífu - tónlist Gryll og Jed verður aldrei látin yfirgefa heim stríðs, hungurs og haturs, og meira pirrandi, blíður drengja/stelpupopptónlist. Það er óvænt útúrsnúningur þar sem góðu krakkarnir eru í raun drepnir og þeir verða að finna leið til að bjarga heiminum, sjálfum sér og konum sínum frá illu Dopplebangers sem búa í líkama þeirra. Penelope Spheerhead sýnir þekkingu sína á bæði unglingamenningu og alvöru menningu með því að blanda nútímatónlist og orðasamböndum við póstmóderníska leikmynd og listrænar tilvísanir, og leitast við að kenna okkur öllum eitthvað með því að kafa ofan í sálarlíf okkar til að sýna okkur sjálf. Hún setur fram martraðir sem stóðu frammi fyrir unglingum seint á níunda áratugnum í samfélagi sem hafði yfirgefið þær og hvetur okkur til að kryfja póststrúktúralískan þversögn, sjálfsást og vanlíðan þess tíma. Að hlaða okkur með þeirri trú að við getum sannarlega breytt heiminum er hvetjandi skilaboð, en til að ná slíkum draumum verðum við að fara yfir og í raun horfast í augu við martraðir okkar. Að sigrast er að ná árangri, að sigra Dauðinn er fyrsta skrefið í að lifa raunverulega og ekki bara að lifa af. Með orðum Kenneth Reeves- "Vá!" Besta atriðið: Fyrir skemmtilegan leik - sjáðu hversu mörg lög, hljómsveitir og plötur fjalla um tilvísanir þú getur komið auga á í gegnum myndina. Það eru að minnsta kosti 6.