Það er ekki svo mikið að SJÁLFBRINNI hafi haft litla möguleika. Raunar er þetta vankannaða titilfyrirbæri ansi forvitnilegt og að minnsta kosti í fyrri hálfleik lofar þessi Tobe Hooper viðleitni að skemmta á þann hátt sem aðeins ógeðslegur 90's hryllingur getur. En einhvers staðar á milli frammistöðu Brad Dourifs á-aftur-slökkva-aftur og of flókinnar söguþráðar missir þessi tilvonandi spennusaga leið. Dourif, sem birtist hér áður en innbyggður hryllingsaðdáendahópur hans hafði safnast saman, er meðalmaðurinn Sam. Að sjálfsögðu eru meðalmenn ekki lengi í meðalmennsku í hryllingsmyndum, svo eftir vel unnin upprunaútlínur sjáum við ýmsa líkamshluta Sams byrja að kvikna. Fljótlega er hann að kveikja í öðru fólki líka, til mikillar skelfingar fyrir vinkonuna Lisu, sem Cynthia Bain leikur ó eftirminnilega. Á meðan titill myndarinnar gefur til kynna eldglaða skrímsli á lausu valdi leikstjórinn Hooper að gera Sam að óviljugum morðingja. Þessi nálgun gefur myndinni aukna mannlega dýpt sem hana myndi annars skorta, en hún kemur líka í veg fyrir að við óttumst raunverulega mannlega eldvarpann. Við erum eftir að velta því fyrir okkur hvort þetta hefði virkað betur sem beint illmenni-á móti-alla viðleitni ala NIGHTMARE ON ELM STREET.SJÁLFRAÐBRINN er frekar nafnlaus viðleitni þegar allt er sagt og gert. Það mun hafa aukna aðdráttarafl fyrir aðdáendur Dourif og þá sem geta ekki fengið nóg af 1990 hryllingi, hvort sem það er gott, slæmt eða á milli, en aðeins á rólegu kvöldi.