Vann Mystic Pizza ekki Óskarinn fyrir það ár? Þessi mynd átti aldrei möguleika, vegna leikarahlutverksins, en kannski getur fólk núna séð hvers vegna mér leið svona þegar ég yfirgaf leikhúsið. Aðeins „Wargames“ lét mig hafa svipaða truflun eftir að ég yfirgaf leikhúsið, með þá tilfinningu að ég væri að fá innsýn í framtíð okkar. Sagan hefur sýnt að þetta er nákvæmlega það sem gerðist. Leikmyndin er poppmenning matargerðarlist níunda áratugarins: þú færð Arnold sem Ben Richards, flóttamaðurinn í ramma bauðst til að „hlaupa“ fyrir frelsi sínu í leikjasýningunni með sama titli sem myndin; Richard Dawson sem Damon Killian, meðhöndlaði hlutverk sitt eins og hann væri gestgjafi Family Feud með keppendum sem notuðu alvöru byssur; Jesse Ventura sem „Captain Freedom“ og meðglímukappinn prófessor Tanaka sem „Subzero,“ báðir „stalkers“ sem drepa „hlaupandi menn“. Meira að segja Mick Fleetwood (Mic) og Dweezil Zappa (Stevie) mæta á meðan "dansarar framtíðarinnar" eru engir aðrir en Laker Girls. Þessi mynd ÖSKUR „80s“. Söguþráðurinn er góð afsökun fyrir hasarnum: Ben Richards er staðráðinn í að sanna sakleysi sitt, en samþykkir að vera Running Man þegar honum er sagt að félagar hans yrðu látnir lausir; í staðinn ganga þeir til liðs við hann sem „keppendur“. Maria Conchita Alonzo sem Amber Mendez er viðmiðið sem hægt er að dæma Salma Hayek eftir á tíunda áratugnum. Framleiðslugildið á myndinni var dálítið lélegt, línurnar voru töff og (á þeim tíma) virtist söguþráðurinn svolítið langt -sótt. Ég man að ég hugsaði þegar ég var að yfirgefa leikhúsið að við værum örugglega á leið í áttina að myndinni, en hver hefði getað séð hversu langt við myndum fara þangað og hversu hratt? Ef The Running Man væri skráður í TV Guide myndu flestir gera ráð fyrir að þetta væri bara enn einn raunveruleikaþátturinn sem ýtti undir umslagið í dag. Áhrif stjórnvalda á fjölmiðla hafa bara versnað og hinn niðurlútur bandaríski almenningur framtíðarinnar sem afsalar sér öllu frelsi fyrir „þjóðaröryggi“ er hreint út sagt hrollvekjandi. Ben Richards er frábærlega leikinn af Arnold sem einn af fáum sem eftir standa gegn harðstjórn stjórnvalda sem restin af Ameríku er allt of fús til að þiggja í staðinn fyrir gott sjónvarp og nokkrar skilnaðargjafir handa áhorfendum. Myndin var yfir höfuð, kannski jafnvel út af bjargbrúninni á sínum tíma, en eins og með Back to the Future III, þá var „gilinu“ sem hún virtist sökkva sér niður í árið 1987 skipt út fyrir fullgerð lög árið 2006 og síðar, og þessi mynd mun sigla inn í framtíðina sem ein af spámannlegri kvikmyndum samtímans. Það er hörmulegt að eins og með Wargames hafi akademían ekki veitt þessu snilldarhandriti þá viðurkenningu sem það átti skilið. "Alvarlegar" leikarar sem bregðast alvarlegum augum á meðan þeir eru svo tilgerðarlausir að þú viljir kasta upp kunna að vinna fleiri Óskarsverðlaun, en það gerir þá ekki að betri myndum en hliðstæða þeirra "almenni" eins og þessa. Algjört must að sjá.