Jafnvel þótt þú sért aðdáandi sérkennilegrar verka Jean Rollin, muntu verða hrifinn af þessari einstöku sókn inn á vísindaskáldsögusvæði. Það er nú einu sinni ekki ein einasta vampírustelpa sem klædd er í skjóli í sjónmáli! Trúin hefðinni reyndust fjárlögin allt of þröng til að gera sýn forstjórans algjörlega að veruleika. Samt er þetta að mestu bætt upp með augljósri ást hans á tegund kvikmynda, hollustu við handverk hans og einskæra hugvitssemi. Andrúmsloft kvikmyndataka Jean-Claude Couty nýtir hina forboðnu staðsetningar til hins ýtrasta og Philippe Bréjean (a/k/a "Gary Sandeur") leggur til undraverða hljóðrás sem sem betur fer líkist ekki neinu af sappy efni sem hann samdi fyrir harðkjarna. í kringum skrifstofuhús í París fyrir og eftir vinnutíma, var myndin að mestu leyti leikin með klámmyndafólki sem Rollin þekkti þegar vel frá „Michel Gentil“ peningasöfnun sinni XXX, einkum frönsku kóngafólkinu Brigitte Lahaie í krefjandi leiða. Með því að leika Elisabeth (nokkuð vel, má ég bæta við), hún er tekin upp á ráfandi nálægum þjóðvegi eina nótt af Robert (Vincent Gardère), keyrandi heim að loknum löngum vinnudegi. Erfitt er að púsla saman atburðarásinni sem kom henni þangað, Elisabeth virðist missa minningarnar aðeins augnabliki eftir að atburðir eiga sér stað, jafnvel gleyma nafni Roberts og hetjulegu frelsarahlutverki áður en næturflugi þeirra lýkur í íbúð hans. Áður en hún elskaði lýsir hún sjálfri sér með réttu sem mey (nánari heiður fyrir hæfileika Brigitte sem þjálfarar að hún getur höndlað línuna svo sannfærandi, enda er hún ein af virkari fullorðnum leikkonum 7. áratugarins) vegna þess að hún man ekki eftir einni snertingu á undan hans. Vegna þessa sniðuga samhengis, kemur tiltölulega langa kynlífssenan sem fylgir algerlega fram hjá þokkabót annarra "auglýsinga" millispila sem Rollin hefur þurft að setja í önnur verk til að tryggja fjármögnun. Þegar Robert fer í vinnuna er hann óumflýjanlega eytt úr veika huga Elisabeth . Dularfullur læknir (grínistinn Bernard Papineau steyptist í raun gegn gerð) og ógnandi aðstoðarmaður hans Solange (sláandi klámstjarnan Rachel Mhas) fara inn á hana á meðan verndari hennar er fjarverandi og fara með hana aftur á staðinn sem hún reynist hafa sloppið frá. Hér fáum við eitt sterkasta atriði myndarinnar þar sem hún er endurkynnt fyrir herbergisfélaga sínum Catherine (síðari Cathérine Greiner a/k/harðkjarnaleikari "Cathy Stewart" í hljóðlega hrikalegri beygju), báðar stúlkurnar útvega í örvæntingu uppdiktaðar sameiginlegar "minningar". fyrir hvert annað í þeirri viðleitni að komast fram úr óumflýjanlegum örlögum þeirra. Sú hrörnun er ekki eingöngu bundin við hugann verður sársaukafull þegar þeim er boðið upp á hádegismat og Catherine getur ekki stjórnað hreyfingum sínum þegar hún reynir að borða skeið af súpu. Það er líka Catherine sem fær að tjá málamiðlun kvikmyndagerðarmannsins við kröfur viðskipta þar sem hún hvetur Elisabeth til að verða nakin og halda henni því kynlíf er það eina sem þau eiga eftir núna þegar bæði hugar- og líkamlegir hæfileikar hafa yfirgefið þá. Nokkrar frekar skýrar - ef ekki alveg harðkjarna - kynlífssenur mynda miðkafla myndarinnar og franskir ​​klámáhugamenn ættu að kannast við fólk eins og Alain Plumey (a/k/a "Cyril Val"), Jacques Gateau og Elodie Delage, ásamt blikka og missa af klám í framtíðinni Marilyn Jess prinsessu, en nauðgun hennar á höndum, munni og meðlimi Plumey var aðeins til staðar í XXX útgáfu myndarinnar sem var sjaldan sýnd, FILLES TRAQUEES. Aðalhlutinn í Véronique, stúlku sem Elisabeth virðist næstum muna eftir og sem hún leitast við að flýja aftur með, er fallega meðhöndluð af hinni stórkostlegu Dominique Journet - í ógleymanlegri frumraun sinni - sem myndi halda áfram að leika umtalsvert aukahlutverk í LA eftir Franco Zeffirelli. TRAVIATA. Sex fetin undir lokin sýna að versnandi ástandið er afleiðing kjarnorkuslyss, „sjúklingarnir“ í sóttkví skilja að lokum eftir tóma skel sem varla andar að sér, fargað án athafna í eldsofni. Lokaskotið býður upp á sérstaklega hjartnæm tilbrigði við nútímatíma Chaplin sem Elisabeth, sem nálgast algjöra bráðnun nú þegar, og særður Robert hrasar meðfram járnbrautarbrúnni, klípandi klaufalega um útréttar hendur hvor annars.