Ef góður ásetning gerði kvikmynd frábæra, þá gæti þessi mynd verið ein besta mynd sem gerð hefur verið. Í myndinni eru frábærir leikarar, meistaraleikstjóri, merkilegt þema - að minnsta kosti merkilegt þema, undirtón tilvistartilvistarþreyta fimmta áratugarins, loftsenur sem áttu að hafa hrifið bæði skilningarvit og ímyndunarafl, og persónur sem maður gæti innilega umhyggju. Hún fjallar um ættjarðarást og um ættjarðarást á heilbrigðan hátt. Ekki alveg tíu árum eftir myndina þekkti ég yfirmenn í flughernum sem kenndu R.O.T.C. bekk í háskóla. Þeir voru menntamenn. Þeir hugsuðu djúpt um verk sín. Þeir hafa kímnigáfu. Einn hafði verið áhafnarmeðlimur í fyrstu flugvélinni sem varpaði vetnissprengju. Ég hef velt því fyrir mér hvort einhver þeirra hafi dáið í Víetnam. Ég ímynda mér að þeir hafi flogið í sendiferðir þangað. Því miður misheppnast myndin. Myndin skortir sjónrænan áhuga, dramatík, tjáningu tilfinninga og fagnaðarefni þeirrar ættjarðarást sem undirstrikar frásögnina. Engin leikkona hefur verið verri notuð en June Allison í þessari mynd. Susan Holland hennar er kona sem maður myndi flýja, ekki faðma. James Stewart ofursti (sem þá var ofursti) gerir gott sting í þessu hlutverki sem Lt. Col (og síðar Col.) Dutch Holland. En það áhugaverðasta sem hann gerir í hlutverkinu er að bíta í samloku. Ég er ekki að grínast. Stewart var góður eins og að bíta í samlokur eins og hann gerði í The Spirit of Saint Louis. Maður gæti hugsað um Ted Williams, en ég geri það ekki þegar ég horfi á herra Steward í hlutverkinu. Ég hugsa um William Holden sem Lt. Harry Brubaker í The Bridges at Toko-Ri. Samanburðurinn er ekki góður fyrir herra Stewart, sem virðist vera sóun á þessari mynd. Myndefni sem tekið er af B-36 lítur út eins og myndir úr auglýsingum fyrir flugfélag. Þótt þær séu fallegar eru loftmyndirnar hversdagslegar. Í bili gætu þeir hafa hrifið áhorfendur. Hrunið á Grænlandi felur í sér óspennandi fyrirsætugerð. Þú býst við að útkoman verði góð. Undirtónninn - undirtextinn - fyrir myndina lýsir þeim leiðindum sem flugáhafnir flughersins hljóta að hafa fundið fyrir í löngum verkefnum sínum og banality sem flugherinn notaði til að gera viðskipti sín - vel viðskipti eins og önnur fyrirtæki. Maður ímyndar sér hvernig La Nouvelle Vague leikstjóri gæti kannað þetta þema og þá fer maður að hugsa um hvernig einhver með ímyndunarafl gæti hafa tekið þessa mynd upp. Lítilra augnablika er saknað. Þegar áhafnir komu heim úr löngum verkefnum fengu áhafnarmeðlimir skot af skotti og nudd áður en þeir fóru yfir verkefnið. Að sýna að það gæti hafa hjálpað. Banality var sú mynd sem flugherinn vildi og herra Mann kom til móts við eirinn. Kannski, í þeim skilningi, virkar myndin, en ekki fyrir mig. Ég syrgi þegar ég horfi á myndina, vegna þess að ég held að við öll, leikstjóri, leikarar, áhöfn, áhorfendur og hermenn hefðu kannski notið þess að gefa og fá miklu meira en við fáum hér. Ég held að þessi mynd hafi ekki þurft að vera Dr. Strangelove eða 2001, sem hún segir bæði fyrir, en hún átti aldrei möguleika. Samt finnst mér gaman að horfa á það. Ég hugsa um flugmennina í löngum verkefnum þeirra og landáhafnirnar á afskekktum stöðum. Það er ákveðinni heiðurstilfinningu fagnað hér og ég fagna þeim heiður. Ég skil svo sannarlega hvers vegna fólk sem hrósar þessari mynd hér og á öðrum stöðum kann að meta hana. Ef það væri engin vísvitandi rökvilla myndi það fá 10 frá mér..