Eftir seinni heimsstyrjöldina leiddu næstum því til dauða sovéskra kvikmynda. Á fyrstu árum fimmta áratugarins komst kvikmyndaframleiðsla nálægt algjörri stöðnun {aðeins níu leiknar kvikmyndir voru gefnar út árið 1951} og verk allra kvikmyndagerðarmanna var fylgst vel með og oft ritskoðað af stjórnvöldum. Eftir dauða Jósefs Stalíns árið 1953 fengu kvikmyndagerðarmenn aukið listrænt frelsi með myndum sínum, þó að margir hafi enn verið tregir til að mótmæla þeirri hetjulegu, bjartsýnu og áróðurslegu afstöðu til hernaðar sem ríkt hafði á árum áður. Það var ekki fyrr en árið 1957 sem leikstjórinn Mikhail Kalatozov og rithöfundurinn Viktor Rozov urðu nógu djarfir til að framleiða það sem er almennt talið fyrsta sovéska meistaraverkið eftir Stalín, 'Letyat zhuravli / The Cranes are Flying', eina af bestu lýsingum stríðs I. hef séð frá hvaða landi eða tímabili sem er. Kvikmyndin var ekki aðeins lofuð fyrir listrænan ljóma í Sovétríkjunum, heldur fylgdi fljótlega alþjóðleg viðurkenning, og mynd Kalatozovs var sæmdur gullpálmann á kvikmyndahátíðinni í Cannes 1958. 'The Cranes are Flying' er bæði endurlífgandi sjónræn veisla og djörf, mannúðleg lýsing á stríði. Ólíkt mörgum sovéskum stríðsmyndum þess tíma var hún minna bundin af erkitýpískri persónu hefðbundinnar stríðshetju og meira umhugað um tilgangsleysi, grimmd og raunar óumflýjanleika átaka. Ást, sem kvikmyndahugtak, er of oft hugsjón sem hugmynd sem á einhvern hátt sigrar allt og þolir endalausar erfiðleika, en samt er raunveruleikinn verulega minna rómantískur. Í myndinni heita tveir elskendur, Veronika (Tatyana Samojlova) og Boris (Aleksey Batalov), aðskilin við tilkomu seinni heimsstyrjaldarinnar {almennt þekkt í Sovétríkjunum sem Þjóðræknisstríðið mikla, 1941-1945}, að giftast eftir stríðið. , en harmleikur neitar hjónunum ósk sinni. Knúin til svika af endalausri kvöl og óvissu biðarinnar, samþykkir Veronika að giftast frænda Boris, Mark (Aleksandr Shvorin), myndarlegum en óverðugum unglingi. Myndinni kann að ljúka með stoltum sigri Sovétmanna og þjóðrækinni fánaskrúðgöngu, en bjartsýni þessarar atburðar er yfirgnæfandi myrkvuð af bitursætum harmleik ungu kvenkyns söguhetjunnar okkar, sem reikar andlaus í gegnum fagnaðarmannfjöldann. merkilegur eiginleiki 'The Cranes are Flying' er innblásin og kraftmikil handkvikmyndataka Sergei Urusevsky, sem fangar á raunsæislegan og svimalegan hátt óreiðu og rugl stríðs, ekki endilega í skothríð og gráti deyjandi félaga {reyndar aðeins ein af þáttum myndarinnar sameinast Boris á austurvígstöðvunum}, en frá sjónarhóli fjölskyldunnar og vina sem eru skildir eftir. Í einni sérstaklega áhrifamikilli langmynd sem oft er vitnað í, fylgir myndavélin Veroniku þegar hún leitar ákaft að Boris í hópi brottfararliða og fjölskyldna þeirra. Handmyndavélin fylgir stúlkunni mjúklega út úr strætisvagni, ýtir sér í gegnum mannfjöldann við hlið hennar - tekur augnabliksbrot af ástvinum sem kveðja syni sína og eiginmenn - áður en hún fer óvænt yfir mannfjöldann þegar Veronika hverfur í ryk flugsveitar sem fer fram hjá af skriðdrekum hersins, hrífandi hreyfingu sem býður upp á svigrúm og brýnt fyrir dramatíska þættinum. Urusevsky öðlaðist fyrst tökureynslu sína sem hermyndatökumaður á stríðsárunum og varð augljóslega ástfanginn af frásagnarmöguleikum handheldrar ljósmyndunar: „Myndavélin,“ sagði hann einu sinni, „getur tjáð það sem leikarinn getur ekki lýst: hans innri skynjun. Myndatökumaðurinn verður að starfa með leikurunum."