Fjögurra og hálfrar klukkustundar langt O'Neill leikrit er soðið niður í tæplega tvö og mikið af þeim sýningartíma er helgaður leikurum með frosinn svip á andlitinu þegar þeir lesa hugsanir persóna sinna í talsetningu. . Það getur virkað á sviði, en það lítur bráðfyndið út í þessari sápuóperuaðlögun, sem mjúklega dregur úr slæmri hegðun kvenhetjunnar og útskýrir aldrei hvers vegna hún hefur heillað svo marga karlmenn. Norma Shearer og Alexander Kirkland, sem ofgera sér fáránlega, eru ofmetnir af náttúruhyggjumanninum Clark Gable - hann er sá eini sem lætur frysta andlitstæknina virka. Það verður enn fyndnara þegar sonur Shearer og Gable, sem er lúinlegur moppur, fer með frosið andlitið. Það eru líka bróðir Frank Morgan, Ralph, sem misheppnaður skjólstæðingur, gefins til að tala um "aumingja Charlie!" aftur og aftur, og ungan Robert Young og Maureen O'Sullivan. Þegar þær birtast hefur talsetningin að mestu verið yfirgefin og hún spilar sem þroskuð sápa, með tilfinningalegri fjarstýringu sem spilar í raun "Silfurþræðir meðal gullsins" sem bakgrunnstónlist. Leikstjórn Robert Leonard er þröngsýn og hann sýnir litla aðstöðu til að hemja ofvirka leikara. Það er vissulega skemmtilegt - það er ekkert annað eins og það, nema þú teljir ádeilulega skopstælingu Groucho í "Animal Crackers," eða gamalli Mad Magazine háðsádeilu sem sýndi sitcom Shirley Booth "Hazel" eins og "Strange Interlude". En það er ekki gott.