Bardagaíþróttamyndirnar urðu risastórar á sjöunda áratugnum í hlutum Asíu en með vaxandi vinsældum hinna alræmdu Shaw Brothers kvikmynda átti Ameríka eftir að ná tökum á sér. Þessi mynd var sú fyrsta sem sýnd var í Ameríku undir merkjum Warner Bros. og hún hóf í raun æði hér sem flæddi yfir sjöunda áratuginn af bardagaíþróttamyndum. Margar af myndunum sem fylgdu myndu fölna í samanburði en sumar voru frábærar og margar eins og Enter The Dragon (sem kom út stuttu eftir þessa) urðu miklar velgengnisögur og gerðu ofurstjörnur úr þessum bardagamönnum. Spólaðu áfram næstum 40 árum síðar og þessi mynd stendur enn. Flestar kvikmyndir Shaw Brothers eru jafn góðar í dag og þær voru þá og satt best að segja hafa engar myndir verið gerðar í þessari tegund til að keppa við þær sem The Shaw Brothers gerðu á sínum tíma. Mér finnst gaman að halda að bardagalistir séu eins og klám og enginn horfir á klám fyrir söguþráðinn bara hasarinn, það sama á við um M.A. myndir og flestar þeirra eru bara fullt af frábærum slagsmálum með litla sögu, þessi er undantekning. Hún hefur ekki ótrúlega sögu en það er ein þarna. Aðalgaurinn sem Lo Lieh leikur sér í raun upp úr meðal karate kvikmyndahetja. Hann montar sig aldrei og hann berst aldrei bara af því að hann getur, hann er oft talinn veikburða og minni bardagamaður en flestir, en þegar hann þarf að berjast þá er hann fjandinn bestur á lífi. Ég elskaði þennan karakter. Margir vondu strákarnir voru eftirminnilegir og bardagaatriðin voru bara svo ótrúlega framsett. Jafnvel lítið hlutverk með Bolo Yeung má líta á sem hinn risastóra mongólska, og Bolo er á topp 5 mínum sem bestu bardagalistamanns kvikmyndastjarna nokkru sinni, hann var líka í ofangreindu Enter The Dragon. Framleiðslan eins og ég hef sagt áður og yfir er dásamlegt, þú getur ekki sigrað Shaws, leikstjórnin var eitthvað ólík sem ég hef séð mikið í kvikmyndum frá 7. áratugnum, litanotkunin var vel sett og lét þessa mynd standa ein og sér og rísa yfir hinar. Þegar ljósið skín á hendur Chi Hao þegar hann gerir járnhnefann er hrein fegurð þess. Tónlistin var líka frábær. Bardagalistarmyndir voru fyrir Asíu það sem vestrænir þættir voru fyrir Ítalíu, tvær aðskildar listgreinar sem áttu svo margt sameiginlegt. Löndin sem gerðu þessar myndir voru með allar tegundir en japönsku myndirnar voru það sem var að ryðja sér til rúms þar sem spagettí vestrarnir voru á Ítalíu. Með mörgum ólíkum þeirra voru stíll þessara tveggja tegunda háls og háls. Eins og sést í kvikmyndum eins og 5 Fingers Of Death, var auðvelt að bera bardagana saman við Sergia Leoni kúrekastöður og tónlistin tengdi tegundirnar svo vel saman. Tónlistin hér fékk smá að láni frá Ironside, en hún var samt mjög frumleg. Margar myndir voru innblásnar af þessari og þegar ég horfi á hana sé ég allt frá The Master Killer til Bloodsport hafa orðið fyrir áhrifum. Augljósasta myndin sem hefur orðið fyrir áhrifum var Kill Bill, sem fyrir mér er sú besta allra tíma. Mörg settanna sem Quentin notaði eru algjörar eftirlíkingar af þeim sem sjást hér og hann notaði tónlistina úr þessari mynd, jafnvel þó tónlistin sem hann notaði hafi verið tónlistin sem hann fékk að láni frá Ironside. Og bardagaatriðið í lok Kill Bill vol. 1 með The Bride and O-Ren er stundum nákvæm í samanburði við bardagann við Chi Hao og japanska þrjótinn í lok þessarar myndar. Ég hef séð margar bardagalistamyndir, nokkrar jafnvel betri, en þetta er MUST- SJÁ fyrir aðdáendur tegundarinnar. Þú getur ekki farið úrskeiðis hér. Myndin byrjar rólega en 15-20 mínútur inn í hana tekur hún við og hægir ekki á sér.