Þessi mynd floppaði ömurlega í Bretlandi og átti það ekki skilið. Stikla þessarar myndar er örlítið villandi og ég býst við að hún hafi villt gagnrýnendur og áhorfendur til að halda að þetta væri „Atonement: Part 2“. Þó að myndin hafi verið markaðssett á þann hátt til að nýta fyrri velgengni BAFTA-vinningsmyndar Joe Wright, er hún mjög ólík í tóni. Hún fjallar um ímyndunarafl eins konar líf velska skáldsins Dylan Thomas í seinni heimsstyrjöldinni sem höfundur áróðursmynda fyrir stríðsátakið og endurkomu hans til Wales í kjölfarið. Leikstjórinn John Maybury kynnir fljótt æskuást Dylans (Matthew Ryhs) Veru Phillips, leikin af Keira Knightley. Hún var fyrsta ástin hans Dylans í heimalandi þeirra en augnablikið er liðið og söngkonan Vera vill hana bara sem fallega minningu. Eða gerir hún það? Vera kynnist óvænt nánu sambandi við hina konuna í lífi Dylans, „Írlandsdrottning, ástin í lífi mínu, móðir barnsins míns“ Caitlin Thomas (Sienna Miller). Þeir þrír mynda eins konar menage a trois í stríðshrjáðu London, en Vera fellur þá fyrir hrikalegum hermanni, William Killick (Cillian Murphy). Þau giftast fljótt og Killick fer í stríð. Hrædd Vera sannfærir Tómasar um að snúa aftur með henni til Wales, en þau þrjú standa frammi fyrir raunsæi fæðingar barns Veru, afbrýðisemi og skeljasjokk William eftir heimkomuna og Caitlin áttar sig á því að hún getur ekki deilt Dylan með besta vini sínum. .Tekið á lágu kostnaðarhámarki, þetta er meira stemmningsverk en nokkuð annað. Það virkar best sem skilningur á því að sumar minningar og tilfinningar þarf að vera dýrmæt en ekki endurnýja. Frammistaða Siennu Miller er sérstaklega frábær (því miður dregur paparazzi bullið úr því að hún er alveg hæfileikarík) og Knightley og Murphy eru enn og aftur mjög góðir. Lágmarkið er Rhys sem Dylan, sem, þótt velska skáldið sjálft væri ekkert rósabeð, skortir karisma og fær okkur til að velta fyrir okkur hvað þessar konur sjá í Dylan. Skriftin er mjög hakkandi, nokkrar fallegar stundir í bland við slensku. Það er þó vissulega þess virði að horfa á.