„Tart“ er góð mynd af gömlu Yogi Berra orðatiltækinu: „Ef þú veist ekki hvert þú ert að fara, endarðu líklega annars staðar“. Rithöfundurinn/leikstjórinn Christina Waye (í fyrsta leik sínum) hefur náð að gera 3 milljón dollara mynd sem endar annars staðar. "Tart" er annaðhvort fullorðinssaga laus við persónur sem skynsöm manneskja getur tengst, svört gamanmynd án nokkurs húmors, eða kynlífsmynd án nokkurs sem er sérstaklega kynþokkafullur. Ólíkt venjulegu Swain myndinni, notaði "Tart" í raun hæfur og reyndur framleiðsluhönnuður. Nógu góð til að gefa tvær einstaklega fallegar myndir: atriðið þar sem Swain og Barton fara í freyðibað saman og atriðið af Swain í garðinum með fallegri samsetningu af "Lísa í Undralandi" skúlptúrnum. Táknfræðin sem er felld inn í þessa þætti styður þann möguleika að Waye (þrátt fyrir fjarveru línulegrar rökfræði eða einingu tóns) hafi í raun og veru einhverja hugsjónahæfileika og vonir um að gera góða kvikmynd. Það er jafnvel hugsanlegt að Waye hafi verið að reyna að blanda saman hinu dálítið expressjóníska "Metropolitan" og búðarklassíkinni "Cruel Intentions" sem fjalla einnig um yfirstétt á Manhattan. Það eru margar myndavélar myndir rammaðar inn af gluggum og hurðum en samt fáar þéttar myndir af andlitum og augum. Fyrrverandi tæknin gefur til kynna táknmynd og hin síðari um vísvitandi fjarlægð frá persónunum og hvatum þeirra. „Tart“ virtist vera á mörkum þess að fara inn á tjaldsvæði að minnsta kosti tvisvar og hefði verið ráðlagt að halda áfram í þá átt. Fyrst var það atriðið þar sem þeir reyna að henda Swain, að því er virðist látnum, í ruslatunnuna. Svo er það allt um að faðir hennar sé gyðingur (leikinn í sömu öfgum og Joel Gray dansaði við gyðinga skæruliða í "Kabarett"). Í öðrum myndum hennar er leiktækni Swain að yfirgnæfa hverja senu sem hún birtist í (setja inn landslag tyggja hér) en í "Tart" sýnir hún í raun hæfileika til að halda aftur af sér. Þetta er besti árangur hennar á ferlinum. Það gefur líka nokkrar vísbendingar um líkamlega hrörnun hennar frá víðir, ofursæt í „Girl“ yfir í gríðarlega kekkjulegan andlit í „Pumpkin“. Þessi umbreyting var um það bil hálfgerð þegar hún gerði "Tart"; svo farðu í tönn. Mischa Barton ("Sixth Sense's" I feel better girl) og Lacey Chabet eru frábærar í aukahlutverkum. Restin af leikarahópnum er hreint út sagt hræðilegt, þó að hluti af sökinni á þessu ætti að fara í handrit og leikstjórn Waye.