Nokkrar hugsanir áður en ég kem að kjarna myndarinnar: 1) Ég hef aldrei séð jafn mörg berin brjóst í kvikmynd áður, sýnd í svo mörgum ókynferðislegum atriðum -- það var skrítið; 2) Joseph Fiennes, hvar hefur þú verið? Þú heillaðir okkur í *Elizabeth* og *Shakespeare in Love*, og svo fórstu í burtu um stund. Mainstream American vill meira! Allt í lagi, ég er háskólaprófessor í ensku, ég hef lesið þetta leikrit margoft og þetta er líklega besta kvikmyndaútgáfan sem ég hef séð af því. Þó að einstakir þættir annarra framleiðslu hafi staðið upp úr er þetta heildarpakkinn vel settur saman. Pacino er enginn Olivier, en hann þarf ekki að vera það, svo komdu þér yfir það! Kvikmyndataka myndarinnar er töfrandi og ekki bara vegna beru brjóstanna. Feneyjar eru lýst ótrúlega og þú færð tilfinningu fyrir því að vera raunverulega þar. Íbúðaeyjan í Portia er ótrúlega falleg og lýsingin er alltaf lituð á réttan hátt fyrir viðeigandi stemmningu atriðisins. Gyðingahatur í þessari mynd/leikriti er erfitt að horfa á, sérstaklega í lokin. Það að Pacino hneigist á hnén og grípur um trúargripinn sinn er ef til vill öflugasta augnablik hans á kvikmynd síðan *Guðfaðirinn hluti III* (þegar dóttir Michael er skotin niður á óperutröppunum). Er leikritið gyðingahatur? Jú. Er *Othello* rasisti? Jú. Taktu því eins og það er: athugasemd um Elísabetartímabilið, ekki athugasemd um nútímann. Fiennes er vannýtt í myndinni, en samt ánægjulegt að horfa á það. Konurnar í myndinni eru í lagi; enginn skar sig í raun upp hér, en þeir blandast vel inn í landslagið. Jeremy Irons og Pacino eru frábærir í tveimur safaríkustu hlutverkunum, andstæðingar allt til enda. Mér hefur alltaf fundist Irons vanmetinn (ég fæ enn hroll þegar ég heyri rödd hans frá *Konungi ljónanna*), og Pacino er Pacino.