Ég sá "Brother's Shadow" á Tribeca kvikmyndahátíðinni og fann mig enn að hugsa um það tveimur dögum síðar. Sagan af týnda syni (Scott Cohen) sem snýr aftur til sérsniðinna húsgagnaviðskipta fjölskyldu sinnar eftir að hafa verið í fangelsi, hún býður upp á alla nauðsynlega eiginleika trausts dramas - eftirminnilegar persónur; skarpur, athugull samræða; næmri notkun kvikmyndagerðarmanns sem hugsar sjónrænt á myndavélinni. En meira en það sýnir hún eitthvað sem er alltof sjaldgæft í fjölbýlinu þessa dagana: hina ósveigjanlegu sýn á þroskaðri næmni. Hæfileikar leikstjórans og handritshöfundarins Todd S. Yellin virðast vera fullkomnir, en við fáum þá tilfinningu að hann (eins og söguhetjan hans) hafi greitt gjöldin sín. Hann veit hvernig raunverulegt fólk berst í þessum heimi, og hann veit hvernig við þráum að sjá - eða að minnsta kosti, að upplifa staðgengill - velgengni. Samt virðir Yellin áhorfendur sína of mikið til að blása hamingjusaman reyk upp afturenda okkar. Að lokum sjáum við að sigur Jake felst ekki í þóknunum, eða jafnvel í virðingu fjölskyldu hans, en í "vinnunni" gæti hann ekki yfirgefið ef hann reyndi. Þetta er ómissandi þema í heimi (og sérstaklega kvikmyndaiðnaði) sem getur ekki farið yfir „botnlínuna“. Þessi mynd á skilið breitt áhorf.