Nýjasta og áttunda kvikmynd Hayao Miyazaki fyrir Studio Ghibili, "Gake No Ue No Ponyo" (Ponyo á klettinum við sjóinn) er dásamlega skemmtileg og hugmyndarík sýn á bernskuna. Á tímum þegar svo virðist sem kvikmyndateiknun hafi verið yfirgnæfandi af CGI meistaraverkum Disney/Pixar, er bæði hressandi og hughreystandi að vita að Miyazaki er enn að treysta á hefðbundið handteiknað hreyfimynd til að segja heillandi og heillandi sögur sínar. Sagan snýst um vináttu töfrandi sjávarsprettu/gullfisks og mannsbarnsins sem hún lendir í á forvitnilegri ferð til að skoða mannheiminn. Mannsbarnið, Sosuke (Doi Hiroki) býr í litlu húsi á kletti með útsýni yfir litla hafnarborg í Suður-Japan (sem byggir á Seto-eyju) þar sem hann býr með ungri móður sinni, Lisu (Yamaguchi Tomoko). Sosuke nefnir undarlega gullfiskinn „Ponyo“ og fer með hann á dagvistina/hjúkrunarheimilið sem Lisa vinnur á. Ponyo er örugglega ekki þinn dæmigerði gullfiskur og byrjar fljótlega að aðlagast og taka á sig mannlega þætti (hún þróar mannlegt tal og lyst á skinkukjöti) með því að taka blóðsýni úr skurði á fingri Sosuke. Samt þegar Sosuke og Ponyo byrja að mynda tengsl, er Ponyo tekin aftur af föður sínum, Fujimoto (Tokoro Joji) sem er fyrrverandi manneskja sem hefur hafnað yfirborðsheiminum og er nú að reyna að safna og þróa töfrandi elixír sem tekin eru úr sjónum sem aðstoða hann við að gera við og endurnýja heimshöfin. Löngun Ponyo til að verða manneskja er hins vegar orðin svo sterk að Fujimoto getur ekki lengur haldið henni aftur og hún tekur á sig mannlegra útlit og losnar úr vatnaheimi sínu og fer aftur til að sjá Sosuke. Á meðan hún brotnaði út losar Ponyo óviljandi skyndiminni Fujimoto af töfrandi elixírum sem losar úr læðingi alls kyns töfrandi sjávarverur sem veldur ofsafengnum stormi í sjónum umhverfis bæ Sosuke. Hann er örvæntingarfullur til að leysa uppreisn Ponyo og kallar fljótlega á hjálp fallegu eiginkonu sinnar, móður Ponyo - vatnsfrumvarpsins, Móður/haffrú (Amami Yuki). Eins og á við um fyrri myndir hans, snertir "Gake No Ue No Ponyo" eftir Miyazaki ýmis þemu vistfræði og umhverfisverndar, að þessu sinni með áherslu á heilsu og lífskraft heimsins. Opnunarröðin er stundum edrú þegar Ponyo rekst á burðarskip sem er að skafa hafsbotninn og afhjúpa fjöll af rusli og rusli. Maður getur skilið reiði og gremju persónu Fujimoto sem hefur eytt ævi sinni í að reyna að bæta skaðann sem siðmenningin veldur höfunum sínum, en finnst það samt ógnvekjandi og næstum árangurslaus viðleitni. Ekki er nóg að segja um ótrúlega fjörið í þessu. kvikmynd. Það er stundum furðulegt og svívirðilegt en á sama tíma heillandi og forvitnilegt. Miyazaki vildi greinilega fanga skilning og stíl ímyndunarafls barns. Liststíllinn hefur yfirbragð krítar/blýantsteikninga og er dásamlega litríkur og ímyndaður. Það er næstum eins og litabók barns lifni við. Barnaleikararnir Nara Yuria og Doi Hiroki vinna frábært verk sem Ponyo og Sosuke. Þeir koma með yndislegan sjarma í hlutverkin sín. Sérstaklega hljómar Nara Yuria svo krúttleg eins og Ponyo að það er lítil furða að Doi's Sosuke falli fyrir töfrandi stelpunni. Fyrrverandi herferðastúlka/fyrirsæta og leikkona Yamaguchi Tomoko (Shichinin No Otaku, Swallowtail) er líka mjög góð í hlutverki sínu sem nútímamamma Sosuke, Lisa. Ég var dálítið ruglaður fyrst af karakter hennar þar sem ég hélt í fyrstu að hún væri eldri systir Sosuke. Það hjálpaði heldur ekki að Sosuke hélt áfram að vísa til hennar sem "Lisu" frekar en mömmu en ég býst við að það sé kannski tímanna tákn og vísir að nútíma japönsku fjölskyldunni (í anime seríunni Crayon Shinchan vísar Shinnosuke einnig til móðir hans með fornafni líka). Grínistinn Tokoro Joji á níunda áratugnum hljómar allt öðruvísi og hinn alvarlegi Fujimoto en lætur persónu sína af viti ekki hljóma teiknimyndasögulega illmenni eða ógnvekjandi. Þó að við fáum ekki að kynnast persónu hans meira, þá skilar fyrrum hafnaboltaleikari og leikari Nagashima Kazushige (sem túlkar Koichi föður Sosuke) líka fína raddvinnu. Opnunarþemað „Umi No Okasan“ eftir japanska sópransöngkonuna Masako Hayashi er einfaldlega fallegt og hrífandi. Aftur á móti er Fujimaki Fujioka og Nozomi Ohashi „Geke No Ue No Ponyo“ þemað létt og skemmtilegt og kallar fram myndir af hefðbundinni japönsku barnarím. Í einni frábærri röð fær hljóðrásin á sig næstum Wagnerískt óperuhljóm með tónlist sem hljómar eins og „Die Walküre“. Myndin er hins vegar ekki fullkomin og þjáist af augnablikum þar sem aðalsaga Ponyo og Sosuke sest aftur í sumar af Miyazaki. yfirgnæfandi stórkostlegt myndefni. Ég hafði líka óskað þess að við hefðum meiri tíma til að kanna baksögu Fujimoto sem og sambandið milli Sosuke og föður hans. Eins og "Kiki's Delivery Service/Majo No Takkyubin", "Howl's Moving Castle", "Princess Momonoke/Momonoke Hime" og "My Neighbour Totoro/Tonari No Totoro", "Gake No Ue No Ponyo" er önnur Miyazaki klassík sem er dásamleg veisla fyrir augað. Eins og nútímaævintýri, segir myndin tímalausa sögu um vináttu og ást sem mun vafalaust verða dýrmæt á komandi árum.