Ég elska löggumyndir Umberto Lenzi -- ROME ARMED TO THE TEETH er uppáhaldið mitt -- og DESERT COMMANDOS hans löggiltu ítalska evrustríðsfyrirbærið með því að vera í raun ansi góð mynd. Gefðu honum byssur, vélar, einhverja krakka til að hlaupa um og tala hörkulega og það er erfitt fyrir hann að missa af. Þvílík synd að lenda í ETEN LIFANDI og CANNIBAL FEROX hans. Þeir hefðu í raun og veru getað verið af hverjum sem er, og maður horfir á þá með það á tilfinningunni að hann væri samningsbundinn, honum var sagt hvers konar kvikmyndir hann ætti að gera, var úthlutað leikara og áhöfn og gefið fjárhagsáætlun, frest og handrit. Lenzi fór síðan út og framkvæmdi myndirnar sínar á sama hátt og gaur á McDonalds lagar slatta af frönskum kartöflum. Af þeim tveimur er ETEN ALIVE frumlegri -- sem er dálítið ótrúlegt miðað við að hún inniheldur mikið upptökur úr þremur öðrum mannætumyndum -- og auðveldara að njóta þess en CANNIBAL FEROX, þó ekki mikið. Ég mun leyfa öðrum að útlista söguþráðinn : Það sem heillaði mig við myndina er hversu sviðsett hún lítur allt út, og samt hvað þessi mynd hefur dálítið alræmt orðspor sem einhvers konar alhliða árás á góðan smekk. Það er það ekki, þó að myndin sé æfing í ósmekklegum smekk, heill með titilöflunarsenu þar sem tvær af fallegu stuðningskonunum eru bókstaflega skornar niður og étnar lifandi af mannætum sem er hápunktur myndarinnar. Vandamálið er að Lenzi leyfir okkur að skoða mannætur veisluatriðið vel og lengi og það hefur sannfærandi hringinn af STAR TREK þætti frá 3. þáttaröðinni ásamt gervi frumskógarsetti fyrir virkilega svakalegar nærmyndir. Og ég veit ekki með neinn annan, en ef einhver væri að skera bita af manneskju minni og borða þá myndi ég ekki bara liggja þarna og líta út fyrir að vera pirruð. Vandamálið mitt með myndina gæti verið að ég ber mikla virðingu fyrir Lenzi sem kvikmyndagerðarmaður, og aftur hefði þetta getað verið leikstýrt af hverjum sem er. Allar mannátsmyndir þínar eru snertar en það er aldrei eins og þær séu teknar af raunverulegri sannfæringu, annað en að reyna að leggja Ruggero Deodato í einelti upp úr sandkassanum. Leikstjórarnir tveir hljóta vissulega að hafa þekkst og annaðhvort haft einskonar ungmennakeppni eða raunverulega óbeit á verkum hvors annars og meðvitaða þörf fyrir að koma þeim á svið. Lenzi fann upp mannátstegundina með MAN FROM DEEP RIVER, Deodato blés það burt með JUNGLE HOLOCAUST, Lenzi skaut til baka með ETEN ALIVE, Deodato sprengdi hann (og alla hina) í burtu með yfirburða CANNIBAL HOLOCAUST og Lenzi skaut síðasta skilnaðarsalvana með CANN. FEROX, sem er um það bil eins raunsæ og þessi Krazy Glu auglýsing þar sem gaurinn límir harðhattinn sinn við rimla og hangir í loftinu. Þessi mynd er minna örvæntingarfull og aðeins hikandi við að ýta áhorfendum í hyldýpið með öllu heilögu en FEROX, sem er eftir. sem einskonar misráðin tilraun til að koma KANNÍBALINNI á svið. Þessi er meira rugl, með áhugaverðu frumskógarævintýri sem blandað er saman við Jim Jones eins og sjálfsmorðsdýrkun - mannætunum virðist hafa verið bætt við sem eftiráhugsun frekar en ástæðan fyrir gerð myndarinnar. Ég held að aðdáendur tegundarinnar muni hafa betri mynd af myndinni en aðdáendur mynda Lenzi sem leita að einhverju nýju eftir hinn ægilega leikstjóra. Það er ekki eins skemmtilegt og SLAVE OF THE CANNIBAL GOD, ævintýralegt eins og hans eigin MAN FROM DEEP RIVER og skortir svo sannarlega hollustuna af CANNIBAL HOLOCAUST. Sameinaðu þessum hugleiðingum við endurunnið myndefni, magakveisuatriði um dýraofbeldi, kvenfyrirlitningu um kynferðisofbeldi og þrjósku, viðaraðferðafræði kvikmyndagerðar og það sem þú færð endar á að verða allt í lagi frumskógartryllir með tveimur eða þremur áberandi senum, og Umberto Lenzi var fær um svo miklu meira.4/10; Gore viðundur verða þó brjálaður.