Presenting Lily Mars (MGM, 1943) er krúttleg mynd en að mínu mati hefði hún getað verið betri. Judy Garland er frábær eins og alltaf, en sumar senur í myndinni virðast ekki eiga heima og rómantíkin milli hennar og Van Heflin þróast allt of fljótt. Ég meina, eina mínútuna er hann tilbúinn að berja rassinn á henni, en á næstu mínútu verður hann ástfanginn með henni. Ég tel að þessi framleiðsla, kvikmyndaklippingin og handritið (þótt ljósmyndunin hafi verið frábær, landslagið fallegt og búningarnir líka fínir) hefðu getað verið aðeins betri. Það er eins og framleiðslan hafi verið of flýtt. Aukahlutverkið var líka gott, sérstaklega litla Janet Chapman sem næstyngsta dóttirin Rosie. Hún, 11 ára, lítur mjög krúttlega út og það er synd að hún hafi ekki þróast í grínisti á táningsaldri. Hún er miklu betri í þessari mynd en í fyrri myndum hennar sem Warner Brothers seint á þriðja áratugnum (fyrir utan Broadway Musketeers 1938, hún er mjög góð í því), þegar þeir reyndu að gera hana að Shirley Temple/Sybil Jason blendingi. Á heildina litið gæti þessi mynd verið betri, en á endanum gaf Judy sig allan.