Ef þú lest sjálfsævisögu Errols Flynn, My Wicked, Wicked Ways, muntu sjá að þessi mynd er full af ljóðrænu leyfi. Ekki það að það breyti miklu, því Errol Flynn var engu að síður ansi örlátur með ljóðrænt leyfi í sjálfsævisögunni. Engin þörf á að hafa áhyggjur af spoilerum, þar sem ekkert er til að spilla. Mér þætti skynsamlegra að nota söguna um skáldaðan Hollywood leikara; þá gætirðu farið út og fundið betri leikara en Duncan Regehr til að leika hann og þú þyrftir ekki að hafa áhyggjur af því að áhorfendur segðu hluti eins og: "En hann var ekki með yfirvaraskegg í Captain Blood." Annar galli þessarar myndar er að hún sýnir Flynn sem tvívíddar persónu. Flynn var greindur maður, vel menntaður, vel lesinn. Þessi mynd einbeitir sér aðeins að skemmtilegri mynd hans. Regehr er hörmung. Restin af leikarahópnum glímir við handrit sín. Hal Linden er í lagi sem Warner og Barbara Hershey býr til trúverðuga Damitu, þó að Lili Damita sjálf hafi ekki haldið það. Það besta við þessa mynd er að gleyma henni og láta hana renna varlega í gleymsku. Svo til hvers ég er að skrifa þetta get ég ekki ímyndað mér.