Ég hef alltaf verið heilluð af þöglum myndum. Það er eitthvað við það að sjá leikara og leikkonur fyrir 100 árum koma fram. Ég er þreyttur á hátæknibrellum nútímans og reyni alltaf að ímynda mér hvernig það var að horfa á tiltekna kvikmynd þegar hún var frumsýnd. Það hjálpar til við að meta grófleika snemma kvikmynda."Líf og ástríða Jesú Krists" er mjög heillandi framleiðsla frá Pathe, upphaflega tekin upp árið 1902, en stækkuð og loks gefin út árið 1905. Ímyndaðu þér röð frægra trúarlegra málverka sem lifna við. , aðskilin með titlaspjöldum, og þú munt hafa nokkuð góða hugmynd um hvernig þessi mynd er. Sem dæmi má nefna að atriðið þar sem María og Jósef hvíla þegar þau eru að flýja til Egyptalands er nánast eins og málverk Luc Olivier Merson frá 1879 "Hvíldu á fluginu til Egyptalands", alveg niður til Maríu sem situr á hinum fræga sfinx. Þó að sumum gæti fundist þessi "lifandi málverk" hugmyndasnauð lögga, fannst mér þau mjög heillandi og mjög nostalgísk. Leikmyndin og búningarnir virðast vera rétt úr sviðsframsetningu á lífi Krists. Hugsanlega úr og vandaður ástríðuleikur dagsins. Förðunin á leikarahópnum er mjög leikræn, svo mikil að nærmynd af Jesú er nánast kómísk. Aftur, þar sem aðrir gætu verið að trufla hógværð þeirra, var ég alveg heilluð. Eftir að hafa verið tekin upp á 3 ára tímabili er samfellan ekki slæm. Stærstu gallarnir eru í leikarabreytingum sem gerðar voru á þeim tíma. Persónur Jóhannesar postula og 12 ára Jesús breytast í miðri senu, áhorfendum til mikillar undrunar! Besti óviljandi húmor myndarinnar er í fæðingu Jesú atriðinu. Barnið birtist bókstaflega, eins og fyrir töfra, í jötunni milli Maríu og Jósefs. Kannski var þetta einfaldlega hugarfar mitt á þeim tíma sem ég skoðaði það, en ég hló upphátt! Ef bara fæðing væri svona auðveld!!!! Til að toppa það, þá lítur leikkonan sem leikur Mary út fyrir að leiðast í gegnum allt atriðið (reyndar í gegnum alla myndina), eins og svona hlutir gerist á hverjum degi! Vá hvað tímarnir hafa breyst! Eins einföld og þessi mynd er, miðað við í dag, þá er hún í raun dásamlegur gluggi inn í fortíðina. Ég mæli með því!