Á þriðja áratugnum myndu stúdíó nota stuttmyndir eins og þessa sem tilraunasvæði fyrir nýja leikara, miðað við tiltölulega auðvelda framleiðslu í samanburði við kvikmyndir í fullri lengd, svo það er áhugavert að þessi ætti að leika Shirley Temple, sem var fyrir löngu stofnað sjálf sem frægasta barnastjarna allra tíma. Svo aftur, það var líklega ekki hún sem var prófuð, ég myndi ímynda mér að það hefði verið Frank Coghlan Jr., sem lék Sonny bróður Shirley í myndinni og skilaði tiltölulega minna áhrifamikilli frammistöðu. Svo aftur, 9 ára Shirley Temple var líklega ekki auðvelt að fylgja með. Kvikmyndin hefst með óáhrifamiklu sjónarspili sem felur í sér leka loft, sem ég býst við að hafi verið hannað til að láta Shirley Temple gefa hæðnislega útlit á loftið, sýna fram á stöðu verkalýðsstéttarinnar í myndinni og veita hrein umskipti yfir í næstu senu, þar sem Shirley trampar glaðlega í rigningunni. Það er afmæli Sonny'y og faðir hans gerir einstaka og hræðilega ranga tilraun til að fela þá staðreynd. að hann vilji gefa Sonny hund sem hann vill endilega fyrir sjálfan sig, en Sonny er hræddur við hunda því hann var bitinn af einum einu sinni og hefur verið skrítinn út síðan. Það er forvitnilegt að þegar faðir hans heimtar að fá sér hund ákveður Sonny að flýja að heiman frekar en að hafa hund í húsinu, og þar sem hann er á flótta með engan áfangastað í sjónmáli er líka forvitnilegt að myndin lýsir því sem virðist að vera tómlæti gagnvart heimilislausu fólki sem er meira en meira að segja ótrúlega skeytingarleysið sem ríkir í dag. Sonny gengur framhjá manni sem eldar beikon í járnpönnu við hlið lestarteinana (rétt eftir að lest flaug framhjá sem, miðað við hversu nálægt teinunum hann var, þú myndir halda að hann hefði blásið gaurinn beint út af sporinu, en sama). Eftir að Sonny gefst upp á að deila morgunmat vegna súra augnaráðs sem glaðværa brosið hans fær frá stráknum heldur hann áfram og heimilislausi gaurinn hverfur úr myndinni. Það er áhugavert að íhuga hvað lengri mynd hefði gert, því þessi skilur þennan greyið eftir sem lausan enda. Ekki það að það skipti máli, Sonny heyrir fljótlega hund væla undir búk þegar hann fer yfir hana og stekkur niður til að finna hundur þakinn burrum. Það kann að virðast kurteist að hann taki hundinn strax upp og ættleiði hann þar sem hann fór að heiman vegna hundahræðslu, en mér fannst hann bara þurfa að minna á vald sitt yfir hundum, heldur skort þeirra á hundum. vald yfir honum. Um leið og hann sá hund í neyð sigraði hann óttann. Hey, ef það er allt sem þarf, þá þarf ég bara að finna hjálparlausa könguló og ég er tilbúinn! Þetta er mjög þægileg mynd þar sem allt gengur nákvæmlega eins og það á að gera, en hún er nógu krúttleg og skemmtileg (og nógu stutt sem sagt) til að vera samt skemmtileg mynd. Við búumst nú ekki við epískum söguþræði í 19 mínútna kvikmynd, en Pardon My Pups pakkar samt inn töluverðu magni af sögu og persónuþróun á stuttum tíma. Og hún inniheldur líka bardagaatriði í lok myndarinnar sem hlýtur að hafa gert Charlie Chaplin stoltan. Ég er varla sérfræðingur í myndum Shirley Temple, en það er ekki erfitt að sjá hvernig hún varð frægasta barnastjarna allra tíma.