Frá fyrstu til síðustu senu myndarinnar er leikstjórinn Visconti framúrskarandi í list sinni, að því marki sem tryggt er að myndin haldist sem menningarverðmæti í aðeins guð má vita hversu lengi. Hún er fullkomnun - sem kvikmynd, það er að segja, en sagan hefur smá annmarka. Skáldsaga Thomas Mann er líka fullkomið listaverk, svo auðvitað er ómögulegt að koma henni inn á annan miðil. Visconti fylgir sögunni nokkurn veginn, og það er fyrst þegar hann leyfir sér að víkja aðeins að, sem umskiptin dvína. Og sama hversu dásamlegt landslagið er, spennan í loftinu á milli persónanna, hundruð fíngerðra merkja og líkinga, næstum óþolandi aukin framreiðsla á tónlist Mahlers - samt trufla smáfrávikin í söguþræðinum mér. Kannski er ég bara fórnarlamb löngunar mannsins til að galla hið gallalausa. Engu að síður ætla ég að nefna eitt dæmi, sem ég tel mikilvægt. VIÐVÖRUN: SPOILERSÍ sögu Manns borðar Aschenbach jarðarberin sem innihalda líklega sjúkdóminn sem mun drepa hann, eftir að hafa hætt svekktum eltingarleik sínum við drenginn Tadzio í Feneyjum. Hann getur ekki náð einni gleði og sættir sig við aðra - sem eitrar fyrir honum. Það er mjög lúmskt í bókinni, en það er til staðar. Forboðni ávöxturinn, eins konar, en meira merki um að hann hafi yfirgefið lífið sjálft. Í mynd Visconti borðar hann líka jarðarber, en í frekar ómerkilegri senu við ströndina. Eftirförin í Feneyjum endar á mun melódramatískari hátt. Hún virkar líka, en skortir reyndar ákveðna lúmsku, og líka marglaga táknfræði, sem gefur tilefni til umhugsunar. En það er allt fyrirgefið, þegar myndin gerir okkur kleift að gæða okkur á fallegu landslagi, andlitum og stjörnumerkjum, og örugglega eins og mörgum öðrum tákn eins og við getum mögulega melt - síðasta bending Tadzio, sem stendur í vatninu, sem er jafn háleit og dularfullur lokaþátturinn.