Ég er hneykslaður og skelfingu lostinn yfir jákvæðum dómum sem þessi mynd fær. Það er ekki aðeins hógvært, manipulativt og melódramatískt. Það er líka blygðunarlaust móðgandi. Persóna Radio 'Gooding Jr.' er skrúðrað um sem sætt lítið dótdýr, eins og hvolpur sem er svo sætur að þú vilt bara fara með hann heim.' Þetta hugarfar er blygðunarlaust; Útvarpið er aldrei meðhöndlað sem manneskju, heldur sem stjórnunartæki til að draga til sín samúð frá áhorfendum. Enn hræðilegri eru hin fjölmörgu augnablik myndarinnar, þar sem útvarpið fær höfuðhögg/hrist/fellur/o.s.frv. Þessar stundir slatta gamanmynda fengu áhorfendur til að grenja af hlátri eingöngu vegna þess að "það er fyndið vegna þess að útvarpið er þroskaheft" Þetta er blygðunarlaust, nú finnst mér orðið "heftur" alls ekki viðeigandi til að lýsa geðfötluðum, en þetta virðist vera afstaðan sem myndin tekur, "Útvarpið er þroskaheft, en það er allt í lagi, því hann er sætur og okkur líkar við hann." Lýsing Gooding virðist henta betur í kvikmynd John Water en hvetjandi fjölskyldudrama. Til að bæta gráu ofan á svart er myndin óhæf á öllum sviðum, Debra Winger er óinnblásin í hlutverkinu sem „staðalímynda húsmóðirin“ að áminningin um svívirðilega einleik hennar vekur innsýn í hlátur allra sem sjá myndina. The Score eftir John Horner er hreinn safi sem leggur alltaf tárin yfir þreytu kvikmyndatökuna. Ed Harris er þokkalegur í hlutverki sem hann hefði getað sofið í gegnum, en nær þó að halda athygli áhorfenda að miklu leyti alla myndina. Að lokum, ef þú telur þig vera almennilega manneskju, hunsaðu þessa dásemd kvikmyndar, lestu bókina, en slepptu annars þessari skelfilegu mynd um áhugaverða persónu úr sögu Bandaríkjanna.