Upprunalega nýtingar klassíkin - þó langt frá því að vera skemmtileg á næstum hvaða stigi sem er varðandi suma krakka sem breyta ketti í mannshold sem éta skrímsli vegna þess að kattamaturinn sem þeir búa til er gerður með fólki er endurgerður með scifi þáttum bætt við. Kettirnir geta ekki fengið nóg og þegar holdsspilltur maturinn klárast snúa kettirnir á eigendur sína. Illa sett saman á næstum öllum stigum er þetta dæmi um algjöran botn tunnunnar sem notaði til að spila kvikmyndahús í upphafi áttunda áratugarins, uppfært með geimverum katta- og hundakynþáttum sem berjast um yfirráð. Leikstjórinn Ted Mikel er hakk, en er svo elskuleg manneskja (mér líkar almennt við gaurinn þökk sé viðtölum hans sem framkalla brosið og athugasemdalög) að þú getur nokkurn veginn afsakað sorpið sem hann varð að mestu leyti. Mikels vildi gera kvikmyndir og honum var alveg sama hvernig þær reyndust svo lengi sem hann var að framleiða eitthvað. Meiri kraftur til hans, en ég vildi óska ​​að hann myndi ekki láta okkur fá heimamyndir sínar