Ég hef séð flest verk Ryuhei Kitamura og ég hef komist að þeirri niðurstöðu að hann hafi hæfileika fyrir hasar. Senur eru hreyfingar og hraðar og sameina oft þætti úr bardagaíþróttum, byssubardaga og samúræjabardögum með myndavélavinnu sem fangar blóðbadið á skjánum á áhrifaríkan hátt. Með „Versus“ og „Aragami“ sýndi Kitamura þessa sköpunargáfu og sýndi að hann er meira en fær um að vinna með lágt fjárhagsáætlun. Svo hvað gerðist í "Alive"? Til að vera hreinskilinn þá væri svarið - ekkert. Ekkert gerðist í "Alive" þetta var tveggja tíma plús mynd með litlum sem engum hasar og litlum sem engum persónum og söguþræði. Aðlöguð úr teiknimyndasögu eftir Tsutomu Takahashi "Alive" er athugun á lífi eins Tenshu Yashiro (leikinn af Hideo Sasaki) dauðadæmdur sem lifir af aftöku hans. Hann fær þá val um annað hvort að endurtaka aftökuna eða láta undirgangast furðulega röð tilrauna. Hann velur hið síðarnefnda og fljótlega eftir það er hann settur í herbergi ásamt nauðgara og síðar með stúlku sem er sýkt af undarlegu sníkjudýri sem í skiptum fyrir mannúð gestgjafans veitir yfirnáttúrulega krafta. Auðvitað flytur þessi sníkjudýr á einhverjum tímapunkti inn í Yashiro, það slæma er að það gerist ekki mjög fljótt. Líkt og "Aragami", setur "Alive" fyrri hálfleik sinn í að koma á fót grunnútsetningunni. Persónur eru kynntar, hvatir þeirra eru settir og tengsl þeirra á milli eru afhjúpuð. Allt gerist jafnvel í einu setti. Fyrsta stóra vandamálið í þeim samanburði er að á meðan "Aragami" væri bara 70 mínútna mynd, þá dregst "Alive" áfram í meira en tvær klukkustundir og gerir fyrri hlutinn yfir eina klukkustund að lengd. Sú lengd hefði getað verið réttlætanleg ef persónurnar hefðu verið gerðar aðeins áhugaverðari en því miður er það ekki raunin. Samræður eru þurrar, einhæfar, fluttar án tilfinninga eða dýptar, persónurnar sjálfar eru ekki mjög áhugaverðar. Það voru nokkrar litlar tilraunir til að gera "Alive" aðeins siðferðilega óljósari en á endanum kom þetta allt niður á klassíkina: illt ríkisstjórnarfólk á móti, ofurvaldandi söguhetju, sem já þú giskaðir á það, bjargar stúlkunni á endanum. Eins og ég sagði áður gerist öll myndin nánast á einu setti og eftir tvær klukkustundir verður það leiðinlegt, enn verra var leikmyndin sjálf ekki einu sinni áhugaverð til að byrja með og gerir ekki mikið til að bæta aðra þætti myndarinnar. Nú, eftir að fyrri hlutanum er lokið, gæti maður haldið að Kitamura myndi að minnsta kosti gera nokkrar skemmtilegar hasarsenur til að bæta upp fyrir leiðinlega byrjunina. Því miður er það ekki raunin. Tveir einu slagsmálin eru í raun endurtekningar af svipuðum bardögum úr Hollywood kvikmyndum, heill með tímaáhrifum og sálarkrafti. Þær eru bara hvorki áhugaverðar né skemmtilegar, sköpunarkraftur Kitamura úr „Versus“ er horfinn, litla settið takmarkar jafnvel oft mjög áhrifamikla myndavélavinnu hans og allt snýst þetta niður í almennum og væntanlegum slagsmálum, í raun synd. „Aragami“ var greinilega betri í alla staði og "Kitamura" hafði lært eitthvað af "Alive". Þannig að það var að minnsta kosti ekki algjört tap að horfa á þessa mynd. Þó ekki væri nema til að skilja villurnar sem gerðar eru, hvernig á að laga þær og búa til betri og skemmtilegri kvikmynd.