Cockney hreim Bette Davis í þessari mynd er alveg skelfilegur. Ég skil alveg að Bandaríkjamenn og önnur þjóðerni áttuðu sig kannski ekki á þessu og það er allt í lagi; en trúðu mér, hann er um það bil helmingi betri en cockney hreimurinn hans Dick Van Dyke í Mary Poppins, og þetta var rétt hlaða af gömlum hesti (læddist inn í London þjóðmál þar - margar afsökunarbeiðnir). Það merkilega fyrir mig er að undarlegir hreimir og ýktur leiklistarstíll dregur ekki úr krafti myndanna. Of Human Bondage er heillandi kvikmyndaverk þrátt fyrir yfirborðskennda galla. Það þarf líka að skoða það í samhengi. Það verður að meta tæknilegar og menningarlegar takmarkanir kvikmyndagerðar á þeim tíma og miðað við þær takmarkanir gerir John Cromwell mjög gott starf við að leikstýra myndavélinni og leyfa frásögninni að þróast kvikmyndalega frekar en eingöngu í gegnum háttaðan leik og stælta samræður. Gott dæmi um hæfa leikstjórn hans er atriðið sem gerist á Victoria Station. Hún er fallega hugsuð, tekin og klippt. Taktu líka eftir áþreifanlegum skotum hinnar hallærislegu Mildred undir lok myndarinnar; þær eiga meira að þakka fyrstu dögum listrænnar kvikmyndagerðar en hreinsuðum, formúluheimum vinnustofunnar sem var við það að verða allsráðandi. Þemu myndarinnar eru almennt kunnugleg og sannfærandi: kynferðisleg þráhyggja, óendurgoldin ást, lítilsvirt ástríðu, sjálfsfyrirlitning , stjórnunarsambönd, félagsleg klofningur og ungleg heimska. Þótt samræðan sé oft frekar þröngsýn, er vel tekist á við það erfiða verkefni að túlka þessi þemu og innra líf persónanna, þó á lágstemmdum hætti. Sum atriðin um þráhyggju og tilfinningalega höfnun eru óþægileg að horfa á en sagan fer ekki niður í klisju; við erum meðvituð um að persónurnar (jafnvel hin eitruðu Mildred) eru bæði fórnarlömb og gerendur og að athafnir þeirra eru hvattar af misskilningi þeirra á tilfinningum hvers annars sem og vísvitandi eigingirni. Þó að sagan sé barnaleg í stílnum nái sagan að flóknu hjarta mannlegs ástands og háttsettur eðli leiklistarinnar og stundum grátbrosleg orðaskipti draga ekki úr sannleiksgildi verksins. Of Human Bondage var ein þeirra kvikmynda sem vakti athygli Bette Davis. í Hollywood og á meðan þú horfir á það ertu meðvitaður um að verða vitni að fæðingu frægs ferils. Óhefðbundin fegurð hennar og skjákarismi (enginn hikaði eða gerði fyrirlitningu eins og fröken Davis) grípa athygli þína frá fyrstu framkomu hennar. Þó að hennar sé örugglega eftirminnileg frammistaða í myndinni er Leslie Howard líka frábær sem viðkvæmi og viðkvæmi nemandi Philip Carey. Þeir eru samt góð samsetning, af hverju ó, af hverju hjálpaði hann henni ekki með þessum hræðilega, hræðilega hreim!?