...en auðvitað hafði ég rangt fyrir mér. Nú bjóst ég aldrei við að ég myndi líka við fyrstu myndina. Ég er ekki viss um hvað er að frétta af markaðshópi Disney, en það virðist sem hver stikla sem þeir gera fyrir teiknimynd endi með því að gera mig of barnalegan, kjánalegan eða heimskulegan, og samt eru kvikmyndirnar sjálfar yfirleitt allt annað en. Og engin mynd leit verri út fyrir mig í stiklunum en The Emperor's New Groove, þess vegna var ég mjög hissa á því að finna sjálfan mig mjög gaman af þeirri mynd þegar ég loksins brotnaði niður og sá hana. Ég kom inn með engar væntingar og kom skemmtilega skemmtun út. Þrátt fyrir afrekaskrá Disney með framhaldsmyndum beint á myndband, hafði ég engu að síður vonast eftir betri upplifun með Kronk hér... en á endanum varð ég ekkert nema vonsvikinn (og því miður ekki einmitt hissa á því að mér leið svona). Það er nánast enginn húmor sem miðar að fullorðnum. Upprunalegu lögin eru óinnblásin og sjúklega krúttleg. Fjörið, þó að það sé ekki slæmt, kemur samt ekki nálægt keisaranum (sem var enginn ljónakóngur til að byrja með). Aðalsöguþráðurinn sem slíkur er ótrúlega „minniháttar“ og samanstendur aðallega af röð af smásögulegum flökkum. - reyndar á meðan fannst hluturinn meira eins og röð af tilraunaþáttum fyrir teiknimyndaseríu á laugardagsmorgni en vel hugsuð ein heild. David Spade fær um fjórar línur í gegnum alla myndina og það er ekki beint mikið af John Goodman heldur, þannig að á heildina litið sitjum við bara eftir með allt of mikið af Kronk eftir Patrick Warburton - sem var skemmtilegur sem aukapersóna í fyrstu myndinni en er algjörlega óviðeigandi sem aðalhlutverkið hér. Þó að krökkum gæti fundist það svolítið skemmtilegt, það eina sem Kronk's New Groove tókst að gera fyrir mig er að láta mig langa til að fara aftur og horfa á hið miklu betri frumlag.