Það er ekki erfitt, eftir að hafa horft á þessa mynd, að sjá hvers vegna hljóðlát sovésk kvikmyndagerð er í svo litlu gagnrýni áliti. Ekki misskilja mig. THE CRANES ARE FLYING er, að minnsta kosti fyrri hlutann, afskaplega skemmtilegur, státar af léttleika viðkomu alveg óvænt frá upprunalandi sínu; fersk, hress, rúmgóð tækni sem að lokum pirrar jafn mikið og hún heillar í upphafi; tvö töfrandi huglæg leikmynd; og rómantískt æði sem daðrar við, en dettur aldrei alveg inn á Lelouch-svæðið. Það er bara það að þegar hún fellur mikla félagslega, þjóðlega og alþjóðlega atburði undir ástarsamband, er hún í rauninni ekkert frábrugðin hefðbundinni Hollywood kvikmynd. Auðvitað, í Sovétríkjunum sem lögðu áherslu á ríkið umfram allt annað, og á tímum. (Seinni heimsstyrjöldin) sem bæli niður einstaklingshyggju og frelsi til að halda uppi morðóðum táknmynd, þessi forgrunnur tveggja aðlaðandi ungra elskhuga er léttir. Og þemalíkingin - öll eyðandi ást rifnar í sundur af stríði - með tveimur af þeim dásamlegustu kvikmyndum allra (SJÖUNDA himinn, LES PARAPLUIES DE CHERBOURG) eykur einnig á mögulega ástúð hennar. Sagan er nógu einföld. Boris, ungur verksmiðjustarfsmaður af bjartri læknis- og listrænni fjölskyldu, og Veronika, nemandi, eiga í rólegu sambandi á kvöldin, þeirra eina frítíma. Frændi Boris, Mark, tónskáld, hefur einnig augun á Veroniku. Þegar nasistar ráðast inn í Rússland býður Boris sig fram á laun, fjölskyldu sinni og elskhuga til ama. Hann lofar að skrifa Veroniku, en gerir það aldrei, hugsar að hún hafi kannski ekki nennt að sjá hann burt, eða kannski er pósturinn einfaldlega óáreiðanlegur. Foreldrar Veroniku deyja í loftárás og hún flytur til fjölskyldu Boris og hjálpar til á sjúkrahúsinu þar sem faðir hans hlúir að særðum hermönnum. Veronika er í neyð vegna þögn Boris og verður einnig fyrir árás Mark, sem hefur fengið undanþágu frá herskyldu. með því að múta embættismanni á staðnum. Hún er að lokum slitin og giftist honum, til óþæginda hjá ættleiddu fjölskyldu sinni. Boris er á meðan drepinn í aðgerð. Veronika, sem er ógeðslega hrifin af sjálfri sér og hórdómsfullum Mark, neitar að trúa þessu og bíður endurkomu hans og fóstrar ungt munaðarleysingja sem ber nafn hans. Titillinn vísar til fuglanna sem hjónin sjá á hátindi ástarinnar, táknræna ef til vill yfirburði hennar, epiphanískum krafti. En þetta er blekking - kranarnir fljúga í V-myndun og þessi lögun gegnsýrir alla myndina, í gegnum rúmfræðileg form bygginga, innréttingar, ytra byrði, hópa fólks, samsetningu, myndavélarhorn, nafn kvenhetjunnar - eða með klippingu þar sem fótgangandi suðvestur í einni hæð mæta fótum sem ganga suðaustur í annarri. Þetta er til þess fallið að fanga elskendurna sem hafa enga stjórn á örlögum sínum í gildru, og bendir einnig á stalínískan kraft sem aldrei er sérstaklega minnst á í myndinni. Þó að parið virðist vera laust í geimnum, hvort sem það er bókstaflega í mannlausu umhverfi, eða njóta forréttinda í rausnarlegum nærmyndum, eru þau alltaf kaldhæðin, lágmörkuð, rifin í sundur - af kringumstæðum, fjölskyldum, af mannfjölda (sjá snilldar, ef augljóst, þáttum þar sem Veronika er umkringd skriðdrekum, eða hjónin ná ekki að hittast í miklum mannfjölda), eða einfaldlega vegna uppbyggingar myndarinnar, sem fjarlægir stöðugt nálægð þeirra í gegnum samsvörun. Þótt léttleiki og birta stílsins í upphafi gefi til kynna fallegt rómantískt idyll, er það stöðugt brotið af undarlegum klippingum eða myndavélahornum af truflandi tónum. Það sem er merkilegast er hvernig þessar blokkir til rómantíkar nást með því að abstrakt frekar en með áherslu á söguleg öfl. Öll myndin, en sérstaklega stríðið sjálft, er undarlega óraunverulegt og draumkennd, okkur er aldrei sýnt harkalegur, grimmur raunveruleiki hennar, bara áhrif hennar á elskendurna. Reyndar er því breytt í tignarlegt sjónarspil, laust við viðbjóðslega Þjóðverja. Á heimavelli skapa loftárásirnar dýrindis áhrif ljóss og skugga, eða rústir næstum gotneskrar dekadeníu. Í glompunni er ógnin við sovéska heimsveldið minna mikilvæg en afskiptaleysi Boris. Hið tóma, einræna Moskvurými rýmir elskendurna í upphafi, en Veronika með móður sinni, ganga þó síður raunverulegir staðir en tilfinningaleg rými. Þegar Mark reynir að þvinga sig upp á Veroniku er loftárásin síður eyðileggjandi raunveruleiki en táknræn lausn á kynferðislegum og tilfinningalegum gremju. Þetta er snilldar þáttaröð, tekin af þögulli, expressjónískri skelfingu, þar sem skjárinn virðist springa úr hysteríu og ofbeldi, þeim mun meira sannfærandi vegna þrályndis hógværðar fyrri senanna. „Heiður er brýnni en taktík, nasistar eða örvænting. Flutningur Boris og særðs félaga hans inn í lokarýmið er enn frekar óhlutbundin upplifun stríðsins, staðsetning þess í skógi gefur því kynferðislega kraft; og síðasta endurlit Boris fyrir dauðann er óvenjuleg blanda af uppfyllingu drauma-óska og aukins kvíða, þar sem það sem óskað er eftir verður ógnvekjandi og gróteskt. Upp frá þessu verður myndin aðeins minna áhugaverð, aðeins augljósari. Enn ein tökin á ofhleðslu expressjónista - sjálfsvígstilraun Veroniku og að hún bjargaði barninu - er klaufalega meðhöndlað; og dapurleg sektarkennd hennar varpar lamandi skugga yfir alla myndina. Notkun djúps fókus, í fyrstu hrífandi, verður fljótt þreytandi, laus eins og hún er af einhverju siðferðislegu afli eða merkingu sem Welles kom til notkunar í CITIZEN KANE. Eftir að gagnrýni á alræðishyggju í þágu einstaklingsins er grimmilega svikin í lokin, þegar þjáningar einstaklinga, eins og svo oft í rússneskri list, breytast í táknræna (þ.e. kynlausa, mannlausa) von. Skömm.