Það er eitt frábært augnablik í *Surviving Christmas* sem gerir það næstum því sársaukans virði: James Gandolfini skellir skóflu yfir heimska höfuð Ben Affleck. Þessi mynd er enn eitt óheppilegt dæmi um James Gandolfini sem sannar hversu frábær leikari hann er á sama tíma feril sinn með því að leika í þessari mynd. Ungur og auðugur auglýsingastjóri, Drew Latham (Ben Affleck) hefur verið innrættur í þeirri trú að maður megi aldrei vera einn um jólin. (Og þarna, frá upphafi, er undirliggjandi vandamálið með stöðvun vantrúar okkar á þessari fáránlegu mynd: hversu mörgum í félagslegri stöðu Drew, árið 2004, er virkilega sama um það á einn eða annan hátt hvort jólunum sé eytt ein eða með hálfri fjölskyldunni eða með fimmtíu dollara vændiskonu?) Söguþráður kemst að því að Drew kaupir fjölskyldu til að eyða jólunum með, með því skilyrði að hún þykist vera hans eigin, og hunsar af skynsemi allar vísbendingar um hið gagnstæða að peningar hans hafi ekki keypt þær tilfinningar sem hann var að leita að. .Fyrir 250.000 Bandaríkjadali samþykkja tortrygginn vörubílstjóri í úthverfum, Tom Valco (James Gandolfini), og ósvífna eiginkona hans, Christine (Catherine O'Hara), að vera ad hoc fjölskylda Drew, gegn mótmælum frá syni sínum, Brian (mjög einn- víddar Josh Zuckerman) og dóttur, Alicia (mjög mjúk fókus Christina Applegate). Drew eyðir svo restinni af myndinni í að endurheimta æsku sína eða eitthvað. Skilaboðin í þessari mynd eru jafn snúin og órökrétt og munnþurrkur söguþráður hennar. Drew, sem er fullur af augljósum geðrofum, plásar gervibros á andlit sitt og er í blindni áfram í afneitun gegn öllum niðrandi sem hann var talið að kaupa Valco-fjölskylduna til að forðast. Sem vekur upp spurninguna: Ef Drew er að borga þessu fólki fyrir að endurheimta einhverja glaðværa fjölskyldu. tilfinningar, hversu geðrof þarf hann að vera til að þykjast vera hamingjusamur meðal gadda þeirra og andlega angist yfir nærveru sinni? Það er ekki tilfelli af Valco-fjölskyldunni að fela sannar tilfinningar sínar og þykjast vera hamingjusamur í kringum Drew - þrír af fjórum meðlimum gera það augljóst að þeir fyrirlíta hann. Er hann svo vitlaus að hann getur ekki séð að peningar hans séu ekki að kaupa honum „fjölskyldu“ andrúmsloftið sem hann var innrættur í að trúa að væri sannleikur í upphafi? Eins og með allar þessar óheillavænlegar kvikmyndir, veltir maður því fyrir sér hvernig *fjórir* handritshöfundar gætu mögulega flækst svo inn í eigin narsissíska drauma um að koma fram í myndröð að þeir sjái framhjá hvers kyns trúverðugleika eða greind. Leikstjórinn Mike Mitchell, sem bar ábyrgð á *Deuce Bigalow: Male Gigolo* - stoppaðu þarna. „Nuff said.Gandolfini og O'Hara ná einhvern veginn að skína og sanna hæfileika sína í þessu rugli. Christina Applegate er víðir og krúttleg og ljóshærð og eldheit á öllum réttum stöðum, skera Drew niður í litla ræma af skrokknum megnið af myndinni, gera svo umtal og verða ástfangin af honum vegna þess að handritið segir henni að gera það.Og Ég myndi ekki ganga svo langt að segja að Affleck sé slæmur leikari, en John Schneider ætti að líta um öxl. Það er alveg nýtt stig af Desperately Seeking Talent í bænum.