Kínverskir gagnrýnendur, sem og kínverskir kvikmyndaáhugamenn utan frá, voru oft valdir bestu kvikmynd Kína frá upphafi, og satt að segja skil ég hana alls ekki. Það sem ég sá var ein almennasta melódrama sem hægt er að hugsa sér, blíðlega leikstýrt og leikið, með algjöra gáfumenni fyrir söguhetju. Wei Wei (ekki hlæja) er þessi snákur, ung gift kona sem hefur þjáðst við hlið berklakennda eiginmanns síns (Yu Shi) undanfarin ár. Þetta er eftir seinni heimstyrjöldina og þau búa með táningssystur eiginmannsins (Hongmei Zhang) á niðurníddu heimili með litla peninga (maðurinn hafði verið ríkur þegar þau giftust). Með í för kemur gamli besti vinur eiginmannsins (Wei Li), sem var einnig kærasti eiginkonunnar þegar þau voru unglingar. Hún íhugar að hlaupa frá eiginmanni sínum með þessum manni, á meðan eiginmaðurinn er nánast gleyminn, heldur að hann gæti trúlofað litlu systur sinni vini sínum. Það er uppsetningin og hún fer ekki neitt sem þú myndir ekki búast við. Ég hef reyndar séð endurgerðina, leikstýrt af Blue Kite leikstjóranum Zhuangzhuang Tian. Það keyrir hálftíma lengur, og er reyndar frekar leiðinlegt líka, en það var allavega fallegt. Þessi meinta klassík er frekar óþolandi.