Ég var efins þegar ég sá auglýsingarnar sem líkjast Calvin Kline fyrst, en hugsaði með mér að gefa því séns. Svo ég hef horft á það, og það eina sem ég get sagt er bleh. Þessi mynd var svo slæm. Það er sjaldgæft að ég hati kvikmynd svona mikið. Að horfa á þessa mynd minnti mig á þessar fyndnu senur í „The Player“ eftir Altman, þegar rithöfundarnir birta furðulegar hugmyndir sínar fyrir framleiðendum. Mig langar að vita hvaða MTV-framleiðandi ákvað að ein og hálf klukkutíma löng tónlistarmyndbandsaðlögun af Bronte (en að þessu sinni heitir Heathcliff Heath og er rokkstjarna og Hindley heitir Hendrix) væri góð hugmynd. hefði kannski ekki verið svo slæmt ef þeir hefðu ekki farið svo hræðilega rangt með alla aðra þætti myndarinnar líka. Leiðsögnin hlýtur að hafa verið "þú ert einmana, púttaðu fyrir mér." Ég hló upphátt í öllum „alvarlegu“ atriðunum og leiddist allt sem eftir var. Myndavélavinnan var öfug og minnti mig ítrekað á að ég væri að horfa á slæma kvikmynd og reyndi að vera pirruð. Mín kenning er sú að hljóðmanninum leiddist og fór niður á ströndina í nokkra bjóra með bómnum sínum -- það eina sem ég heyrði í hálfu atriðinu voru öldurnar. Og í hinum senum vildi ég að það væri allt sem ég gæti heyrt. Og talandi um hljóð, það sem þeir gerðu við Sisters of Mercy lagið „More“ er algjörlega óafsakanlegt, aftur á móti, það er óafsakanlegt hvað þeir gerðu við Bronte. Á björtu hliðinni var eitt skemmtilegt atriði - sérstaklega augnablikið þegar Johnny Whitworth sleikti andlit Katherine Heigl -- og ef þú getur sagt mér hvað það atriði hafði að gera með allt sem eftir var af sögunni, meiri kraftur fyrir þig.