Leikarinn Bill Paxton, sem varð leikstjóri, fylgir eftir efnilegri frumraun sinni, gotnesku hryllingsmyndinni "Frailty", með þessu fjölskylduvæna íþróttadrama um Opna bandaríska 1913 þar sem ungur amerískur kylfingur rís upp úr hógværum bakgrunni til að leika gegn bresku átrúnaðargoðinu sínu í því sem kallað var. sem "Besti leikur sem spilaður hefur verið." Ég er enginn aðdáandi golfs, og þessar skrítnu íþróttamyndir eru á annan tug (síðast gerðar af miklum krafti með "Miracle" og "Cinderella Man"), en að sumu leyti var þessi mynd heillandi að sama skapi. Myndin byrjar á nokkrum skapandi upphafsútgáfum (ímyndaðu þér Disneyfied útgáfu af teiknimyndaupptökunum á „Carnivale“ og „Rome“ frá HBO), en fer hægt og rólega af stað fyrstu klukkutímana með tölum. Þegar aðgerðin færist yfir í US Open taka hlutirnir upp mjög vel. Paxton stendur sig vel og sýnir hæfileika fyrir áhrifaríka leikstjórn (ég elskaði regnblauta klippingu aðgerðarinnar á öðrum degi frumsýningarinnar) sem knýja söguþráðinn áfram eða bæta óvæntri sálfræðilegri dýpt í málsmeðferðina. Það er einhver sannfærandi persónuþróun þegar Bretinn Harry Vardon er ofsóttur af myndum af aðalsmönnum í svörtum jakkafötum og háum höttum sem eyðilögðu sumarhús fjölskyldu sinnar sem barn til að rýma fyrir golfvelli. Hann gerir líka gott starf við að sýna sjónrænt hvað gerist í hausnum á leikmönnum undir pressu. Golf, sársaukafullt leiðinleg íþrótt, er lífguð hér. Einnig ættu leikmyndahönnuðir og búningadeild að hljóta heiður fyrir að skapa grípandi tímabils andrúmsloft London og Boston í byrjun tuttugustu aldar. Þú veist hvernig þetta á eftir að enda ekki aðeins vegna þess að það er byggt á sannri sögu heldur líka vegna þess að kvikmyndir í þessari tegund fylgja sama sniðmátinu aftur og aftur, en Paxton setur upp betri sýningu en meðaltalið og gefur kannski til kynna meiri hæfileika á bakvið myndavélina en hann hafði nokkru sinni fyrir framan hana. Þrátt fyrir formúlulegt eðli er þetta fín og auðveld mynd sem á skilið að finna áhorfendur.