Shepitko er eiginkona rússneska kvikmyndagerðarmannsins Elem Klimov, sem leikstýrði hinni þekktari kvikmynd frá 1984, COME AND SEE, sem almennt er talin ein raunsæislegasta stríðsmynd nokkru sinni, að undanskildu, áberandi fyrir brennandi ljóðrænan styrk, en ég tel hana skorta innri margbreytileiki þessarar enn meiri rússnesku kvikmyndar, sem skoðar ekki bara grafískan ytri hryllinginn, heldur finnur hún sannarlega hvetjandi myndir sem einblína á einstaklinga eða litla hópa persóna sem endurspegla algjöra geðveiki sem á sér stað innra með þessum manneskjum, en endirinn er einfaldlega ógnvekjandi. Byssukúlur fljúga og líkamar deyja í byssuátökum um upphafsatriðin, þar sem styrkleiki myndarinnar sleppir aldrei á meðan hún stendur yfir, einbeitir sér að grimmum andlitum, slitnum hermönnum sem hafa nánast ekkert að borða, skelfingu lostinn íbúa hernáms, sveltandi börn með steindauðum mæðrum, öll steypt í gríðarlegu landslagi endalauss hvíts snjós. Líkt og CRANES ARE FLYING (1957) sýnir þetta rússneskan her á undanhaldi, áfallalegt áfall snemma í stríðinu þegar þeir voru næstum útrýmdir. Rússneska sveitin hefur verið yfirbuguð af þýskum nasistum sem eru að hræða borgarana, stela þeim mat sem þeir eiga og neyða þá til að verða uppljóstrara augu og eyru þeirra. Það sem rússneskir hermenn eru skildir eftir fela í skjóli skóga, en neyðast til að senda matarleiðangra til nærliggjandi bæja. Í þessari mynd er fylgst með tveimur hermönnum sem frá upphafi eru í næstum ómögulegu verkefni, þar sem lítill matur er eftir neins staðar í hávetur. Annar er heilbrigður og vel á sig kominn, Vladimir Gostyukhin sem Rybak, en hinn, Boris Plotnikov sem Sotnikov, hægir á sér vegna berklahósta og að lokum kúlu í fótinn á honum sem næstum yfirgefur hann dauðann, en félagi hans bjargar honum hetjulega. Þegar þeir stíga í gegnum hnédjúpa snjóskafla, skríða á sumum stöðum með ófullnægjandi vörn gegn harðsperrum, eins og svo margar aðrar rússneskar kvikmyndir, verður náttúran sjálf erfiðasti óvinur þeirra. Skemmdir!! Allt er minnkað í spurningu um að lifa af. Þegar þeir eru komnir á áfangastað hefur bærinn verið rifinn og skilinn eftir í rústum, þrýst áfram inn á þýskt hernámssvæði þar sem næsti bær er mannaður öldruðum sovéskum samstarfsmanni sem óttast hefnd nasista. Hlutaðeigandi hermennirnir halda að hann sé huglaus en halda áfram, þar sem þeir eru að lokum teknir til fanga og færðir í nasistabúðir í nálægum bæ og haldið sem fangar ásamt stoltri og verndandi móður (Lyudmila Polyakova) sem hjálpaði til við að fela þá. Tarkovsky trúfastur Anatoli Solonitsyn kemur fram sem Portnov yfirheyrandi, rússneskur kennari frá nálægri akademíu sem snýr að nasista. Rússar að pynta og taka aðra Rússa af lífi er dýpt stríðsspillingar og Solonitsyn er frábær í því fyrirlitlega hlutverki sem hann hentar fullkomlega í. Eftir því sem við getum séð, þar sem nasistaforingjar spjalla glaðlega í nálægð hver við annan, er hann utanaðkomandi, jafnvel meðal þessa hóps, í staðinn litinn á hann sem eins konar óhugnanlegan svartklædda flutningsmann sem sendir menn reglulega til grafar. Áhorfendur fara ekki varhluta af því að verða vitni að pyntingum á Sotnikov, sem býður ekkert nema fyrirlitningu, á meðan Rybak talar frjálslega í von um að bjarga lífi sínu, en báðir eru dæmdir til dauða, þó Rybak býðst tækifæri til að þjóna þýska ríkinu sem lögreglufulltrúi. Móðirin, hinn aldraði samstarfsmaður og barn bætast í þennan hóp og eyða einni síðustu nótt saman á lífi þar sem þau ræða saman kosti hermanns verkefnisins, að vera ættjarðarást, móðir, huglaus eða samstarfsmaður. Hver og einn virðist knúinn áfram af örvæntingarfullri þörf fyrir að lifa af, en Sotnikov býður sig fram sem óeigingjarnt fordæmi og reynir að játa sekt sína til að hlífa hinum, þar sem vel valinn titill endurspeglar andlega endurlausn hans. Næsta morgun virðist Portnov vægast sagt skemmt. hæðast að þeim fyrir skyndilega vilja þeirra til að tala, en hlífir engum nema Rybak, sem skiptir um hlið til að halda lífi sínu, rökstyður í hugsunum sínum að ef hann er á lífi, hafi hann að minnsta kosti möguleika á að flýja. En það er enginn undankomuleiðekki frá þessari kvöl. Það sem gerist er sýnt af einstakri ljúfmennsku og ljóðrænni þokka, þar sem við verðum vitni að svikum stríðsins án þess að einu skoti sé hleypt af, þar sem aftökunni með hengingu breytist í opinbert sjónarspil, þar sem þorpsbúar á byssupunkti neyðast til að verða vitni að því. . Hraði og hryllilegur styrkleiki þessarar myndar er óvæginn, þar sem það er aldrei augnablik án yfirvofandi ógn, glæsilega tekin af Vladimir Chukhnov (sem lést í sama bílslysi og Shepitko), með fullkomlega samsettu landslagi og nóg af hreyfingum myndavélarinnar, mikið af það á nánu færi með andlitsmyndum, sérstaklega af grimmanum ungum dreng í lokin sem horfir á hina dæmdu menn, sem tengist súrrealískum tengslum við næstu kynslóð án þess að nokkur orð séu sögð, undirstrikuð af sálfræðilega hryllilegri tónlist Alfred Shnittke sem líkist Yfirskilvitleg en samt tryllingslega truflandi monolith-tónlist úr Kubrick's 2001: A SPACE ODYSSEY (1968). Hljóðhönnun þessarar myndar er mjög háþróuð og einstaklega nútímaleg, þar sem notkun á hljóði utan skjás afhjúpar sífellt hráar taugar hvers augnabliks, hundar gelta, vindur blása, skotum skotum, þvaður nasista í nágrenninu á óþýddri þýsku eða hlæjandi sadískt að vanmáttarkennd þeirra. , sem rífur aðeins upp hina ógeðslegu spennu upp í geðveikar hæðir. Líkt að mörgu leyti ástríðu Dreyers (1928) er algjör geðveiki afhjúpuð hér, hin stanslausa skilningur á því að þú hefur ekkert val, en samt neyðist þú til að gera það samt. Martraðarkenndar innri hugsanir í lokin koma orðalaust fram, þar sem göfgi hinna látnu talar sínu máli, þar sem raddir halda áfram að óma inn í höfði hinna lifandi eins og sprenging endalausra bergmáls, en þó fyllir aðeins þögn hið skárra vetrarloft með sorglegri lotningu. og djúpstæð tilfinning um missi.