Fyrir þá sem kunna að meta mót þöglu kvikmyndarinnar og samfélagsskýringa er þetta einstök mynd. Að hluta til virðingar til þýska expressjónismans, að hluta til allegóríu, myndin er full af sjónrænum táknfræði og listrænum stíl sem jafnast á við allt sem sést hefur frá 1920. Þar að auki er athyglin á smáatriðum tímabilsins og sjónræn samsetning sena sem tæki til að koma sögunni áfram töfrandi. Fyrir utan þetta gefur söguþráðurinn áhugaverða umfjöllun um hlutverk fjölmiðla í samfélaginu og áhrif þeirra á félagslega rödd, skynjun og skoðanir. Í sannleika sagt er það ekki svo mikið þögnin sem gegnsýrir myndina heldur er það raddmissir og missir orða til að miðla og tjá hugsun sem óumflýjanlega fylgir. Í stuttu máli er þessi mynd eitthvað sem ekki sést oft og, eins og framleiðandi myndarinnar sagði í spurningum og svörum sem fylgdu, mun láta þig hugsa um merkingu hennar langt fram á næsta dag.