Er hin ríka, sjúka Elizabeth Taylor að gæta dauðaengilsins á eyjunni vígi sínu í Miðjarðarhafi, eða er hún bara að bregðast við – eða nánar tiltekið ofvirkni – eins og venjulega? Reyndar á hvort tveggja við í ráfandi, hvikandi sóðaskap leikstjórans Josephs Losey sem kallast "Boom", með viðeigandi titli þar sem geðslag í gróskumiklu, lúxusumhverfinu er næstum tilbúið að springa. Richard Burton klífur fjall Taylor óboðinn; hún klæðir hann í skikkju samúræja heill með saber. Þótt hún sé stórkostleg í breiðtjaldi er myndin að öðru leyti frekar banvæn, misheppnuð, jafnvel Liz 'n Dick-heimspekingar ættu að forðast (sameiginlegt "what the hell!" viðhorf stjarnanna til kvikmyndaferils seint á sjöunda áratugnum varð sjálf-brjálað. nadir hér). Tilgangslaust, ruglað og brjálæðislegt, "Boom" er stórslys - þó að handritshöfundur Tennessee Williams, sem aðlagaði sitt eigið misheppnaða leikrit "The Milk Train Stops Not Stop Here Anymore", hafi verið mjög hrifinn af því! *frá ****