Goldie Hawn, árið 1969, var þekktust fyrir að leika í gamanþáttum í sjónvarpi - sérstaklega ROWAN AND MARTIN'S LAUGH IN, þar sem hún var flissandi kexið ung ljóshærð. Hún gerði kvikmyndir á undan CACTUS FLOWER, þar sem mest áberandi var Walt Disney þáttur, THE ONE AND ONLY EKTA, FRUMLEGA FJÖLSKYLDUSVEIT. En CACTUS FLOWER tók upp persónuna sína úr LAUGH-IN og (vegna góðs handrits I.A.L. Diamond - annar félagi Billy Wilder - byggt á Abe Burrows leikriti) tókst henni að þróa sjónvarpspersónuna þannig að alvöru frammistaða var holdið út. Fyrir vikið vann fröken Hawn Óskarsverðlaun sem besta leikkona í aukahlutverki árið 1969 og ferill hennar fór á kostum í framtíðarsmellum eins og PRIVATE BENJAMIN og THE FIRST WIVES CLUB. Þótt aðrar stjörnur í LAUGH-IN hafi staðið sig vel í sjónvarpi (Henry Gibson hefur endurtekið hlutverk sem dómari í BOSTON LEGAL) var aðeins Goldie fær um að eiga feril sem bonifide kvikmyndastjarna. Á LAUGH-IN myndi persónuleiki Goldie sýna barnaleika sem væri vandræðalegt. Stundum áttaði hún sig á því og hló hátt til að hylja, en stundum sá hún bara ekki villuna sína (dæmi: Goldie er kynnt fyrir 1950 fjölbreytni þáttastjórnandanum Gary Moore, og er sagt, "Goldie, þetta er herra Gary Moore. " Hún hristir hönd hans og segir (hann til mikils ruglings), "Mig hefur alltaf langað til að hitta herra John Gary Moore!"). En eins og Toni Simmons er þetta allt öðruvísi. Hún er í örvæntingu ástfangin af Dr. Julian Winston (Walter Matthau), farsælum tannlækni, sem getur aldrei gifst henni. Julian hefur sagt henni að eiginkona hans (sem hann hefur átt tvo syni og dóttur með) muni aldrei gefa honum skilnað. Svo í upphafi myndarinnar reynir Toni að fremja sjálfsmorð með gasi úr eldavélinni sinni. En henni er bjargað af nágranna sínum, Igor Sullivan (Rick Lenz), erfiðum leikara, sem brýst inn í íbúð hennar og skrúfir fyrir bensínið. Toni er hættur að lifa, en hún hefur sent Julian sjálfsmorðsbréf. Igor reynir að koma skilaboðum til skila um að hunsa seðilinn en afgreiðslustjóri/hjúkrunarfræðingur/aðstoðarmaður Julians, Stephanie Dickinson (Ingrid Bergman) mun ekki stoppa vinnuáætlun Julians til að senda honum símann þegar Igor hringir. Í staðinn finnur Julian bréfið og hleypur til íbúðar Toni, aðeins til að finna hana á lífi. Þegar Igor styður sögu sína um að hún hafi reynt að drepa sig, áttar Julian sig á dýpt ástarinnar og ákveður að hann verði að giftast slíkri konu. Því miður hefur Toni gleypt lygar Julians og trúir á konu hans og börn. Þú sérð, Julian á enga konu og börn. Þar sem Toni er staðráðin í því að hún geti ekki gifst manni sem myndi ljúga að henni er Julian föst á veikri trjágrein. Julian kemur til að leysa það með því að fá Stephanie til að láta eins og hún sé frú Winston. Stephanie er andvíg því í fyrstu, en á eigin spýtur, á fyrsta lausa laugardeginum sínum, mætir hún Toni í plötubúðinni sem Toni er í. Þau tala saman og Toni tekur eftir öllum þeim ágætu karakter- og persónuleika Stephanie (og þar sem Stephanie hefur tvo systkinabörn sína hjá sér, heldur Toni að þeir séu börn Julian). Toni segir Julian að þeir verði að sjá hver sé maðurinn sem Stephanie ætlar að giftast. Svo byrjar lygin að svífa fyrir Julian, Stephanie og Toni. Fljótlega fær Stephanie elskhuga í formi vinar Julians og fríhlaðandi sjúklingsins Harvey Greenfield (Jack Weston). Greenfield er svo ljótur (Stephanie hatar hann) að Toni finnst hann vera óverðugur Stephanie. Og svo heldur það áfram, með einum flækju (sem mest af völdum velviljaðs, ranglega upplýsts Toni) fylgir annarri þar til niðurstaðan lýkur. Handritið er fullt af fyrsta flokks aðstæðum og einleik (dæmi: Julian til að verðlauna Stephanie fyrir að ljúga um hjónaband þeirra, kaupir tvær plötur í verslun Toni. Hann hefur gefið Toni mink sem stolið er, en hún ákveður að senda hann til Stephanie með kortið hans Julian. Stephanie er mjög ánægð með að fá minkinn, en hún segir ekki orð um eðli gjafar sem hún fékk - þegar hún þakkar Matthau innilega, segir hann að hún myndi vilja Horowitz - sem þýðir Vladomir Horowitz. En Stephanie heldur að Horowitz heiti loðsmiðurinn!). Bergman hlýtur að hafa haft gaman af tökunum þar sem nokkrar senur sýna þessa jarðnesku útgeislun sem var vörumerki fyrir hana í síðari kvikmyndum fjórða áratugarins. En það var líka líkt við grínsmell hennar frá 1958, INDISCREET. Þar laug Cary Grant til að tryggja að parið myndi einbeita sér að rómantíkinni í ástarsambandi sínu án þess að þurfa að hugsa um hjónaband. Þegar lygi Grant er opinberuð Bergman ákveður hún sjálf lygi til að sannfæra Grant um að hún hafi verið að gera hann að kúka. Hér, í stað þess að vera aðgerðalaus elskhugi sem trúir því að Matthau segi satt, reynir Bergman varlega að koma Matthau út úr klúðrinu sínu með litlum hvítum lygum, aðeins til að finna leið til annarrar til að flækja líf allra. Litið er á Bergman sem ágæta konu sem verður hluti af vandamálinu, þrátt fyrir að reyna að vera hluti af lausninni. Allar aðalhlutverkin standa sig vel, sérstaklega Bergman, öll viðskiptaleg í fyrstu en endurheimta smám saman kynhneigð sína. Matthau er yndislegur þar sem maður sem finnur að gagnleg lygi er hindrun sem bara er ekki hægt að sparka til hliðar. Aukaleikarar, sérstaklega Weston sem hinn þrjóskandi og kynferðislega slímugi Harvey, og Vito Scotti sem sendiherra Sameinuðu þjóðanna sem er í raun og veru hrifinn af Bergman. Þetta var snjöll gamanmynd og mjög góð leið fyrir kvikmyndaferil Goldie Hawn til að ýta sér áfram.