FULLT AF SPOILERS.Þetta er ansi hröð og skemmtileg glæpatryllir byggður á leikriti Ira Levin um tvö samkynhneigð leikskáld (Caine og Reeve) sem leggja á ráðin um morðið á ríku eiginkonu manns (Cannon) til að fá eignina og tryggingu. Söguþráðurinn heppnast en Christopher Reeve sem yngri og minna rótgróinn rithöfundanna tveggja ákveður að gera leikrit úr raunverulegu morðinu -- með aðeins smávægilegum breytingum á smáatriðum. Reeve leyfir að Easthampton, Long Island, geti orðið Southampton, Long Island, í handritinu, til dæmis. Afgangurinn af söguþræði leikritsins er dauður uppljóstrun og satt að segja hefur Reeve ekki á móti smá slúður eða jafnvel fyrirspurn um dauða Cannons sem virðist fyrir slysni. Það mun auka tekjurnar og hans eigin Warhol-hlutfall.Michael Caine er Sidney Bruhl, leikritaskáldið sem gerir stórfé, en síðustu fjórar uppfærslur hans urðu fyrir sprengjum og vildi ekkert frekar en að fara rólega aftur að vinna að nýju leikriti, kannski með inntak Reeve, það myndi leysa mannorð hans. Hann getur ekki leyft hneykslanlegum leik-a-clef Reeve að framleiða. Svo - hvað annað? — hann reynir að myrða hann. Að lokum drepa þau hvort annað, handritið er eignað nágranna þeirra, hinni geðþekku Helga Tensdoorp, og hún græðir milljón dollara á að selja það til Broadway. Það er mjög skemmtilegt af ýmsum ástæðum. Eitt er framleiðsluhönnunin. Þetta margra herbergja, margra hæða hús með stóru vindmyllunni efst, staðsett á níu af því sem hlýtur að vera verðmætasta ekrur á jörðinni (Easthampton!) væri glæsilegt sett af gröfum hvar sem er. Þú hefðir ekki efni á hvolpatjaldi í Easthamptom. Húsið er hvorki ýkja stórt né barokk í innréttingunni. Það er bara stórkostlega hóflegt, þó það sé svolítið snyrtilegt fyrir minn smekk, svona hús sem er svo hreint að þú ert hræddur við að stíga á þykkt teppið af ótta við að skilja eftir sig fótspor. Næst var varla hægt að bæta leiklistina. . Caine, Cannon og Fred Jones eru frábærir. Dyan Cannon skilar fullkominni frammistöðu sem áhyggjufulla eiginkonan sem er svo þröng í buxunum að þær líta út eins og þær hafi verið sprautaðar á þær, sem er allt í lagi miðað við eignir hennar. Jafnvel Reeve, sem hafði takmarkaða hæfileika, virðist finna þægilegan sess í hlutverki sínu sem viðkunnanlegur en geðveikur morðingi. Irene Worth, sem sálræna nágrannakonan Helga, var á einhvern hátt erfitt að skilgreina, mistök. Vissulega var hún - eða einhver eins hún - nauðsynleg fyrir söguþráðinn, en guð minn góður, hvað persónan hennar er móðgandi, fer um og segir: "Ég finn fyrir sársauka í zis woom!" Ég býst við að til að gera hana aðeins áhugaverðari, þá er hún komin í svitann og svitlausa hettu með endurskinsmerki fyrir hjól á. Samt sem áður er hún óþægindi frá upphafi til enda. Þú verður að elska tíkarlega samræðu Ira Levin. Hinn ráðþrota Caine biður Reeve að segja sér hvers vegna hann skrifaði allt sem hann skrifaði. "Vegna þess að það er ÞAR, Sidney!" segir Reeve og Caine hrópar: "Þetta eru FJÖL, ekki LEIK! Frábært líka er símtal Caine til lögreglunnar eftir að eiginkona hans féll úr hræðslu, eins og til stóð. Hann vinnur sig upp í grátstraum, getur varla talað, þar sem hann tilkynnir atvikið og biður um að sjúkrabíll verði sendur tafarlaust. Þegar hann leggur á, tekur andlit hans á sig sinn venjulega rólega svip, hann blæs nefinu í vasaklútinn og gengur í burtu, allt aftur. Hápunkturinn, þó hæfilega kaldhæðinn, er ruglingslegur og hávær og fullur af list, skortur á vondan sjarma. sem Levin og Lumet komu með í fyrri atriðin. Lagið er að mestu leyti byggt upp af léttum riffum á sembal, sem passar vel inn í myndina. Þú munt líklega hafa gaman af því.