Ef þú manst enn eftir því sumri þegar þú fékkst fyrsta kossinn þinn, fyrsta strák/kærustu eða fyrsta hvolpaást...þessi mynd er fyrir þig! Allt í lagi svo þessi mynd myndi og mun aldrei vinna Óskarsverðlaun EN sem Dóminískan elskaði ég hana...það eru nokkrir hlutir í myndinni sem gætu bara farið beint yfir höfuðið á þér ef þú ert ekki hluti af menningunni...börnin eru alin upp af ömmu sem er bæði móðir og pabbi, yngsti sonurinn er barnaður og baðaður með Cafe Bustelo dós (svo Dóminíska!), Judy varð fyrir áreitni af mönnum í hverfinu, fór í kirkju og kveikti á bænakerti...ljómi myndarinnar. var í þessum litlu smáatriðum. Að vísu var þetta ekki tilefni til að draga út öll verkin, en það var ekki ætlað að vera né heldur var það ætlað að vera fræðslutæki fyrir þá sem vildu fræðast um latneska menningu (ábending: eignast nýja vini í staðinn). Meira af bitur-sætu, gervi-cumentery, þessi mynd hélt henni raunverulegu án þess að taka sjálfa sig of alvarlega. Eins og í hefðinni „Y Tu Mama Tambien“ var þetta einfaldlega fullorðinssaga eins drengs. Ég mæli með því (especialmente si eres Dominicano!) =o)