HAPPY DAYS var einn af mínum uppáhaldsþáttum þegar hann fór í loftið árið 1974. En gagnrýnendurnir voru fljótir að sýna fáfræði sína ásamt algjöru húmorsleysi með því að skella á þennan þátt vegna þess að þeir töldu þetta vera ódýr tilraun til að greiða inn peninga. velgengni bandaríska GRAFFITTI. Það voru nokkur líkindi milli bandaríska GRAFFITTI og HAPPY DAYS. Báðir opnuðu með "Rock Around the Clock" eftir Bill Haley & the Comets. Báðar gerðust þær á liðnum tímum og báðar voru Ron Howard með eitt af aðalhlutverkunum. En það var líka mikill munur. Á meðan bandaríska GRAFFITTI átti sér stað árið 1962 í Kaliforníu og snérist um hóp nýútskrifaðra menntaskólanema sem voru að stíga þetta stóra skref inn í fullorðinsárin, þá fóru HAPPY DAYS fram í Milwaulkee, Wisconsin og áttu sér stað í kringum hóp unglinga í menntaskóla, sem tókust á við gleði og þrengingar á unglingsárunum.HAPPY DAYS opnaði upphaflega með því að glímuboxið lék upprunalegu útgáfuna af ROKKI Bill Haley og halastjörnunnar allan sólarhringinn. En þegar gamlingjar urðu heitar, þökk sé velgengni bandaríska GRAFFITTI, , og upprunalegu útgáfunnar af ROCK AROUND THE CLOCK, frá 1954, komust inn á Billboard Hot 100 og slógu í gegn aftur árið 1974, fóru kóngagreiðslur í gegnum þakið. Þannig að "endurgerð" af laginu (rétta hugtakið er nú "ný hljómtæki upptaka") var fljótt skipt út. Núverandi þemalag HAPPY DAYS var síðan kynnt fyrir annarri þáttaröð ef minnið þjónar mér rétt. Bæði aðdáendur og óvinir eru sammála um að þessi sýning er flóttamaður. Frelsi var tekið og smáatriði gleymst, sem gerir þessa sýningu síður en svo algjörlega ekta. Þetta er alveg í lagi. HAPPY DAYS á að vera gamanmynd, ekki sögukennsla. En stundum ráku rithöfundarnir stundum hálsinn út með því að slá á umdeild efni. Einn þáttur snerist um Cunninghams bygginguna þar sem skýli féll út. Annar þáttur fjallaði um fráskilda konu sem flytur inn í hverfið með draum um að hefja nýtt líf. Fordómar voru teknir fyrir þegar Howard var boðið í brúðkaup gamals herfélaga sem var bara svartur (á tímum þegar fordómar og mismunun voru því miður ásættanleg hluti af bandarískum lífsháttum). Vandamálið um uppkastið kom meira að segja upp í síðari þætti! Þátturinn sem upphaflega gerðist árið 1955. Eitt vandamál sem tekið var skynsamlega á var með leikarahópinn. Flestir þeirra voru unglingar og með hverju árinu sem leið var augljóst að þeir urðu eldri þannig að þáttaröðin eldaðist með leikarahópnum, færði seríuna úr öruggu vatni Eisenhower-áranna inn í Age of Camelot, alla leið með JFK og síðan inn í ólgusjó síðari hluta sjöunda áratugarins. Það, ásamt höfundunum að verða uppiskroppa með hugmyndir, og síðar, að leikarar eins og Ron Howard yfirgáfu þáttaröðina, hættu skynsamlega á meðan þeir voru á undan, lét mig óska ​​þess að þeir hefðu allir gert rétt með því að draga úr sambandi við þennan þátt og hætta. meðan þeir voru á undan. Þetta, ásamt áhorfendadýrkandi stúdíóáhorfendum, sem bara gátu ekki stjórnað sér í hvert sinn sem Fonzie mikli kom inn á sjónarsviðið, fór að þynnast mjög hratt. Þessi þáttur sýndi upphaflega hinn stórkostlega fimmta áratug eins og við viljum minnast þess tíma. Tíminn læknar sár, þú veist. Allt hefur sinn stað og þó að ég vilji frekar heyra „upprunalegu útgáfurnar“ en þessar „nýju steríóupptökur“, þá virkuðu þessar „nýju steríóupptökur“ mjög vel á HAPPY DAYS. Og þetta er þar sem ég sé eftir því að hafa keypt DVD-diskinn! Ólíkt fullkomnum DVD-diski frá fyrstu þáttaröðinni, hefur upprunalegu tónlistinni á öllu öðru tímabilinu verið skipt út fyrir aðra tónlist. Þó að það sé frábært að upprunalegu þættirnir hafi verið endurreistir stafrænt í stafræna fullkomnun, eyðilagði það að fjarlægja upprunalegu tónlistina hvað það var sem gerði þennan þátt svo skemmtilegan að horfa á!