Margir vanrækja að þetta er ekki bara klassískt vegna þess að þetta er fyrsti þrívíddarleikurinn, eða jafnvel fyrsti skotleikurinn. Þetta er líka einn af fyrstu laumuspilsleikjunum, einn af einu (og örugglega fyrsti) raunverulega klaustrófóbísku leikjunum, og bara frekar vel ávalt leikjaupplifun almennt. Með grafík sem er hræðilega dagsett í dag, kemur leikurinn þér í hlutverk B.J.(ekki einu sinni *heldur* að ég ætli að reyna að stafa eftirnafnið hans!), bandarískur P.O.W. lent í neðanjarðarbyrgi. Þú berst og leitar þig í gegnum göng til að ná mismunandi markmiðum fyrir þættina sex (en við skulum horfast í augu við það, flestir eru bara afsökun til að rétta þér vopn, umkringja þig nasistum og senda þig til að sóa einum af leiðtogar nasista). Grafíkin er, eins og ég nefndi áður, frekar dagsett og mjög einföld. Minnstu ítarlegar af í rauninni hvaða þrívíddarleik sem er gefinn út af faglegu teymi höfunda. Ef þú getur hins vegar komist yfir það (og sumir vilja meina að þessi einfaldleiki eykur aðeins áhrifin sem leikurinn hefur á þig), þá ertu kominn með góðan skyttu/smyglleik. Leikurinn samanstendur af því að leita að lyklum, heilsu og skotfæri, sprengja óvini (áðurnefndir nasistar og „yfirfjandi“ í hverjum kafla) af mismunandi erfiðleikum (sem auðvitað eykst eftir því sem lengra er haldið í leiknum), opna hurðir og leita að leyniherbergjum. Það er bónustalning eftir að hvert stig er slegið... það fer eftir því hversu fljótur þú varst (í grundvallaratriðum, ef þú vinnur „par tíma“, sem er tíminn sem það tók prófunaraðila að fara í gegnum sama stig; þetta getur verið frekar skemmtilegt að reyna að slá, og þar sem borðin eru erfið að rata inn, eru þau jafnvel krefjandi eftir mörg gegnumspilun), hversu miklu nasistagulli(fjársjóði) þú safnaðir og hversu marga vondu menn þú drapðir. Í grundvallaratriðum, ef þú fékkst 100% af einhverju af fyrrnefndu, færðu bónus sem hjálpar þér að ná eftirsóttu stigunum. Leikurinn (aðallega, en ekki alltaf) gerir ráð fyrir tveimur ólíkum aðferðum til að spila... laumuspil eða byssu niður hvað sem er og allt sem þú sérð. Þú getur annað hvort hlaupið eða gengið, og meðal vopna þinna er líka hnífur... hlaup heyrist samstundis um leið og þú kemur inn í sama herbergi og vörðurinn, sem og byssuskot. Margir verðir finnast standa með bakinu snúið að þér, sem þýðir að þú getur gengið upp fyrir aftan þá og stungið þá ... næstum hljóðlega. Í birgðum þínum geturðu fengið hvorki meira né minna en fjögur vopn og tvo lykla... meira um vopnin síðar. Lyklarnir opna ákveðnar hurðir. Flestar hurðir í leiknum eru ekki læstar... aðeins tvær tegundir þurfa lykla, og þessir lyklar eru aðeins kynntir á síðari stigum (þú endurræsir í borðum, endurstillir vopn, heilsu, stig og líf í hverjum kafla). Mikið af síðari leiknum fer í að leita að þeim. Nú, eins og ég minntist á, þá er þessi leikur, eins og margt á tímabilinu (seint á níunda áratugnum, snemma á níunda áratugnum), byggt á því að safna aukalífum... persónulega held ég að hann sé algjörlega gagnslaus (það var miskunnsamlega sleppt héðan í frá) endir... held ég(?), frá og með næsta þrívíddarskotaspili og áfram), þar sem þú getur vistað hvenær sem þú vilt og 'using a life' endurstillir vopn, heilsu og ammo, eins og að byrja á nýjum kafla (sem er alvöru sársauki á síðari stigum, þar sem þú *þarft* þyngri stórskotalið). Nú skal ég ekki lengur slá í gegn... halda áfram að byssunum! Þú byrjar á áðurnefndum hníf (sem er hljóður en aðeins áhrifaríkur í návígi) og skammbyssu... ekkert sérstakt, en gott til að varðveita ammo, ólíkt næstu tveimur slæmu strákunum. Þriðja vopnið ​​þitt er þýsk SMG... vélbyssa. Það er hraðvirkara og sjálfvirkt og sumir síðari óvinir nota það. Og sú síðasta... er ekkert smá Gatling byssa! Ójá! Hugsaðu um T2. Hugsaðu Predator. Hugsaðu um að losa gríðarlegt magn af blýi í nasista djöfla með slíkri byssu. Það er alveg eins skemmtilegt og það hljómar. Flestir óvinir yfirmanna nota þetta þó, svo vertu viðbúinn. Ég mun hins vegar ekki gefa upp hverjir þessir yfirmannaóvinir eru... það er fyrir hvern leikmann að uppgötva fyrir hann (eða hana) sjálfur. Hljóðið er frábært... mjög skörp og raunsæ. Þegar þú heyrir tár af vélbyssu hleypa, heyrnarlausa málmglampi hurð sem skellur á eftir þér eða nasista sem öskrar undrandi eða viðvörun á þýsku, þá líður þér sannarlega eins og þú sért þarna, fastur í þessum dimmu og niðurdrepandi glompukerfum . Það tengir mig ágætlega inn í hæðarhönnunina... þegar þú keyrir í gegnum að því er virðist óteljandi, næstum eins ganga í átt að næstu lyftu sem leiðir þig lengra, grípur þú klaustrófóbísku skapið. Ég fékk næstum ferðaveiki oftar en einu sinni (þó það gæti líka haft eitthvað að gera með lítinn svefn, mikinn raka og óvenjulega hlýju...) af leik. Þó smáatriðin séu ekki mjög mikil, þá er það frábært. Leifar fórnarlamba, vistarverur og ótal nasistatákn... listinn heldur áfram. Leikurinn inniheldur líka talsvert af gormi... vegna þess að hann er takmarkaður grafíkvél, John Romero og áhöfnin lögðu svo sannarlega í sig allt blóð og þor sem þeir gátu fyrir leikinn. Hvað er eftir að segja... sá fyrsti sinnar tegundar, og það er engin furða að þetta hafi orðið til af ótal öðrum þrívíddarskyttum. Jú, vopnakippir og mismunandi hæðarstig (stigar og þess háttar) komu ekki til sögunnar fyrr en við næstu inngöngu í tegundina... Doom... og það var Duke Nukem 3D sem kynnti eiginleikann að skipta um útsýni (svo það fer fyrir utan einfaldlega vinstri og hægri, bættu lóðréttum víddum við það), og stökk kom ekki fyrr en í þriðja, síðari titlinum (fyrsti skjálftinn, hugsanlega? Leikmenn, hjálpaðu mér hér)... en allir þessir leikir, sem og restin af tegundinni, eiga tilveru sína að þakka þessari. Hladdu því Luger, opnaðu hurðina til að fara inn í glompuna og stígðu inn í skó B.J.... hann á skilið viðurkenningu, jafnvel (eða kannski sérstaklega?) næstum fimmtán árum eftir að hann kom fyrst fram. Ég mælti með þessu fyrir alla aðdáendur þrívíddarleikja. 8/10