Andreas kemur á undarlegan, ómannlegan stað, þar sem allt virðist fullkomið. Hann hefur skilað góðu verki, allir eru góðir við hann og alla, og hann er í rauninni ekki mikið fyrir því að finna fallega kærustu. En í þessari ónefndu borg kemst Andreas fljótt að því að fullkominn heimur af auglýsingagerð er í raun ekki paradís. Í raun ein af betri myndum sem ég hef séð á þessu ári. Aðlaðandi söguþráðurinn er fullkomlega studdur af snjöllri leikstjórn þar sem hver einasti þáttur (flott afmettuð ljósmyndun; köld samhverf hönnun; tilfinningalaus leikur; hægar, mjög stjórnaðar hreyfingar myndavélarinnar) hjálpar til við að byggja upp einstakt undarlegt andrúmsloft sem mun halda áhorfendum í biðstöðu til loka. Háðleg, kaldhæðin, bitur gamanmynd sem fékk mig til að hlæja og hugsa, eins og aðeins bestu myndirnar geta gert. Ekkert nýtt, líklega, í greiningu á nútíma de-humanizer siðmenningu, en í raun snjallt verk með frábærum óvæntum hugmyndum sem mun varla gleymast frá hverjum hafði heppnina að sjá það. Einfaldlega fallegt hið ótrúlega atriði í neðanjarðarlestinni.