Ég elska kvikmyndir. Ég elska sjálfstætt starf og stórar vinnustofur. Ég elska kvikmyndir með stjörnum og ég elska þær sem sýna óþekktar myndir. Ég elska leikrit, gamanmyndir, hasarævintýri, vísindaskáldskap, leyndardóma, vestra, hvaða tegund sem er nema hrylling. Ég elska erlendar myndir sem og þær á ensku. Ég elska góðar kvikmyndir og ég elska jafnvel slæmar, því nánast engin mynd tekst að skemmta eða skemmta á einhverju stigi. Nema "Even Cowgirls Get the Blues." Þegar ég mætti ​​á sýningu á "Cowgirls" seint á kvöldin, bættist ég við um 10 áhorfendum. Innan við hálfa leið var ég einn eftir. Bráðum gat ég ekki einu sinni þolað að truflandi sóðaskapurinn myndi myndast fyrir augum mér, og ég fór líka. Enn þann dag í dag er "Cowgirls" eina myndin sem ég hef gengið út úr. Ég veit ekki alveg hvernig ég á að lýsa þessari samhengislausu, tómu, rusllausu, tilgangslausu kvikmynd eða hvernig á að koma á framfæri skortinum á endurlausnargildi hennar. Það er nóg að segja að hún er ein versta stórmynd allra tíma, fráleit og óafsakanleg á öllum stigum. Það reynir að vera snjallt, en hugmyndin um femínisma virðist vonlaust tímabundin. Það reynir að vera fyndið en húmorinn er grófur og hrollvekjandi. Þetta er ein af fáum myndum sem nær að vanhelga eigin siðferði með því að sýna sögupersónur á svo fráleitan hátt að þú gerir uppreisn gegn þeim og gildum þeirra. Ef þú vilt horfa á kvikmynd, horfðu á "Waterworld", "Ishtar", allt annað en þetta. Nema nýja "Alexander." Ef þú ert að velja á milli þess og þessa skaltu lesa bók í staðinn.