Hercules the Avenger er langbesta smáskífan í vöðvamannategundinni sem ég man eftir. Ákæran á hendur gagnrýnendum - hún er klipping og líma úr tveimur fyrri Hercules-myndum, með einhverju viðbættu nýju efni til að láta það líta út fyrir að vera ferskt - missir af þeirri staðreynd að þessi klippa-og-líma nálgun leysir eitt af meginvandamálum myndarinnar. sverð-og-sandala kvikmyndir. Með flestum af þessum myndum hnígur miðþriðjungurinn hryllilega - venjulega felur hann í sér ógeðslega ástarsögu eða furðulega pólitíska ráðabrugg eða hvort tveggja (drottning verður ástfangin af Herkúlesi og illi bróðir hennar ráðgerir gegn þeim o.s.frv.) Það er oft erfitt að halda í gegnum þetta til að horfa á spennandi lokaþátt. Hercules the Avenger klippir allt þetta drasl úr heimildarmyndunum og bætir við frekar hressilegri frásögn af Hercules-hermumanni sem leggur sig í einelti til valda. (Þess skal tekið fram að þessi þáttur virkar einnig sem fjarlæg en gagnrýnin athugasemd um uppgang fasisma á Ítalíu.) Þetta setur einnig upp fínan úrslitaleik milli hins raunverulega Herkúlesar og eftirherma hans. Í þrengri fókus, ég gæti líka bætt því við að frekari klipping hefur bætt einstaka atriði sem fengin eru að láni frá hinum myndunum. Fyrir peningana mína er uppreisnarsenan hér miklu betri en hún birtist fyrst í Hercules and the Captive Women, þar sem hún hefur verið hert með fækkun nokkurra persóna og flækju í söguþræði þeirra. Það eru líka floppy skrímsli, hrollvekjandi andrúmsloft undirheima lánuð (bókstaflega ) frá Mario Bava, heil borg eyðilögð, og venjulega magn af yndislegum stúlkum í afhjúpandi kjólum. Þar sem enginn býst við að nein af þessum myndum keppi við The Seven Samurai - eða jafnvel við The Magnificent Seven - þá virðist dálítið vandræðalegt að halda lántöku myndarinnar frá öðrum myndum á móti.