THE FOX AND THE CHILD er nýjasta myndin frá MARCH OF THE PEGUINS kvikmyndagerðarmaðurinn Frakkinn Luc Jacquet. Kvikmyndin, sem státar af aðeins einni manneskju í leikarahópnum, unga leikkonunni Bertille Noël-Bruneau, segir söguna um frekar sjaldgæfa, þó að því er virðist trúverðugt samband barns og villtra refs. Heimildarmynd að hluta og ævintýri að hluta. , fjallar myndin um barnið L'Infant sem á leið sinni í skólann rekst dag einn á slóð villts refs í fallegu umhverfi, hugsanlega Frakklandi, þó nákvæmlega staðsetningin sé aldrei nefnd. Á næstu vikum heimsækir barnið aftur staðinn þar sem hún fann refinn sinn með von um að einn af þessum dögum muni hún sjá fyrrnefnda ref, sem hún byrjar að kalla Lily, aftur. Og svo heldur það áfram. Dagar breytast í vikur og svo hverfur sumarið, breytist í haust og síðan vetur, sem kallar á frábæra kvikmyndatöku af hinu stórbrotna, hvíta vetrarlandslagi. Að lokum kemur vorið aftur og unga barnið finnur refinn sinn og snertir dýrið. Og svo framvegis.Ég hafði litlar sem engar væntingar til REFINN OG BARNIÐ. Ég hafði séð MARCH OF THE PENGUINS og var einfaldlega hrifinn af kvikmyndagerðinni í þeirri mynd. Luc Jacquet er gríðarlega hæfileikaríkur og raunar sjaldgæfur kvikmyndagerðarmaður og ég bjóst við frábærri, hrífandi kvikmyndatöku, víðáttumiklu útsýni og frábæru myndefni af dýralífinu. Þetta var afhent í spaða. En hér er Jacquet með inneign fyrir skjáritið og þar sem ég vissi ekki neitt um myndina fyrir sýninguna bjóst ég við einhverju aðeins öðruvísi en það sem áður hafði sést í 'Mars'. Skálduð saga.Barnið og refurinn Og sagan er einföld. Ungt, að því er virðist einmana, býr í húsi í miðri hvergi og gengur í skólann, að því er virðist á eigin spýtur, á hverjum degi, að því er virðist án umhyggju í hinum að því er virðist fullkomna heimi. Án þess að vottur af fullorðnum sé í sjónmáli. Ljómandi. Þannig að hún slær upp vinskap við ref. Með mynd sem þessari þarftu að hafna eigin skoðun á myndinni og setja þig í spor markhópsins. Þetta er mynd sem er beint að börnum frá, ég myndi segja, sex ára og eldri. Eða til fjölskyldna sem langar í bíóferð með tegundinni sinni einn blautan sunnudagseftirmiðdag. Ekki 31 árs karlmaður sem fær sparkið sitt úr myndum eins og nýlegri, snilldar VÖLLUÐ og þess háttar. En þar sem ég er nýbyrjaður London gagnrýnandi, setti ég mig í spor æstrar átta ára stúlku í 95 mínúturnar af THE FOX AND THE CHILD. Núna er ég í nokkrum vandræðum með þessa mynd. Sem 31 árs strákur og dyggur elskhugi alls kvikmynda, elskaði ég dýralífið og landslagsljósmyndun. Það er sjónrænt töfrandi. Leikstjórn dýrapersónanna er snilldarlega útfærð -- eins góð og þú munt finna á öllum tilraunum Attenborough. Sem áhrifamikil, stutt athygli sem spannar átta ára gömul, elskaði ég um fyrsta hálftímann - svo missti ég áhugann. Það er svolítið endurtekið og á stöðum alveg hrífandi og blóðugt ógnvekjandi fyrir yngra barn, sérstaklega frekar dökkur endirinn. Sem 31 árs karlmaður -- var ég svolítið hræddur á stöðum. Wuss. Svo, þetta er ekki barnamynd. Þetta er í raun ekki fullorðinsmynd og mér fannst ég vera svolítið svikin. Er það góð fjölskyldumynd. Fer eftir. Það er kannski fræðandi og myndin ber boðskap. Þetta er örugglega ekki mynd sem ég myndi borga þeim grænu fyrir að fara að sjá og ég er að reyna að mæla með henni fyrir ákveðna tegund kvikmyndagesta. Það er erfitt, en ég veit að sumir munu fara að sjá og verða ástfangnir af þessari mynd. Það er mjög evrópskt í yfirbragði og ef þú ert aðdáandi náttúrulífsþema skaltu prófa það. Óviss? Jæja, ég myndi bíða eftir DVD disknum fyrir blautan sunnudagseftirmiðdegi þá. -- Paul Heath, http://www.thehollywoodnews.com, júlí 2008.