Þessi mynd var afar illa hugsuð frá öllum hliðum nema tæknilegum. Ég stóð og horfði á alla vaða út úr leikhúsinu, andlit þeirra tæmdust eins og líf þeirra leiftraði fyrir augum þeirra - augun reika til nágrannans og velta fyrir sér hvort þetta væri bara þau. Ég meina, hvernig gat myndin raunverulega verið slæm. Það mun enginn viðurkenna það, þetta er klassískt dæmi um Keisarann ​​klæðist ekki fötum. „Hver ​​er ég að efast um kvikmynd sem inniheldur gaur sem stöðvar þotuskip? En staðreyndin er enn sú að allir áhorfendur hugsa um það sem ég er að skrifa núna. Ég ritstýrði andlit þeirra í raun og veru. Vitanlega er Lois aðeins örvuð af krafti, hún mun ekki einu sinni fá sér kaffibolla með Ofurmenninu með gleraugu sem stoppar ekki þotuflugvélar. Það getur ekki verið augnaráðið í „hans“ augum til djúps sálar hans eða neitt slíkt. Í gömlu Supermans hafði hún einhverja tengingu við hann, hann var greinilega ekki forgangsröðun númer 1, en það styrkti karakterinn hennar að hún var "rifin". Ég veðja á að Henry Kissinger hefði jafnvel unnið þessa Lois áður en Clark Kent. Og nú er það opinbert, Kryptonite gerir Superman það sem að borða á McDonalds gerir við meðaltalið. manneskja. OFURMANNUR „EINN“ Hann missir jarðarpabba sinn, finnur svo alvöru ofurpabba sinn, sagan er grípandi hvert fótmál. Hann er mannlegur, hann tengist fólki og hann finnur fyrir ást til fólks, hann tengist framhaldsskólanemendum, hann tengist fólki sem finnst öðruvísi. Hann segir frá. Superman Returns ofurmennið virðist aðeins tengjast ofurfólki og svo virðist sem hann sé bara að "gera vinnu" þegar hann er að bjarga fólki. Það er eitthvað við Clark sem Lois líkar við, hún er virkilega ástfangin af honum en getur ekki viðurkennt það, og þegar hann kemur inn í myndina sem Superman, það kastar kink í on-the-rocks ástina. Án Superman hefði hún orðið ástfangin af Clark (að minnsta kosti er það það sem myndin bendir á, hvort sem það var ætlunin eða ekki). Superman Returns er ástarsaga á milli konu og SUPERMAN, Clark er eins og haugur af hestabragði fyrir Lois. Bókstaflega.SUPERMAN TVEIR Ég horfði bara á hana aftur. Sem krakki "hélt" ég að ég hefði gaman af hasarnum, en núna veit ég að það var SAGA sem hélt mér þá líka, horfði á hana aftur og aftur. Ef ég sá Superman Returns sem barn, þá hefði ég líka hatað hana, held ég. Það er svo mikið hjarta og sál og ofurkraftur í gangi í þessari mynd, hún er sjúk. Ofurmennið gefur upp krafta sína fyrir ástina þar sem heimsþráður er í gangi og á meðan er Lex Luther með eitthvað stórkostlegt í erminni. SUPERMANN ÞRÍN Nú er þríhliða ástarsaga á milli Superman og Lana og Clark, aðeins mannkynið vinnur og Clarks innra náttúran slær mátt Ofurmennisins, því þegar OFURMÁTTUR hans er horfið og hann er OFURMANNUR (sem gerir mannlega hluti með ofurkraftum sínum), sér hún að það er ekki kraftur Ofurmennisins sem hún er ástfangin af, það er ekki OFURveldismaður, heldur OFURMAÐUR sem hún elskar - - og hver er virkilega SUPER. Og þegar hún segir Clark að hún „kjósi“ hann frekar en Superman, þá er hann glaður, hann hefur skapað mannleg tengsl á ný. Hann vill vera samþykktur eins og hann er, ekki bara fyrir hæfileika sína til að beygja stál. ÞETTA ER SVONA SEM SEM VANTAR Í SUPERMAN RETURNS.Clark ofur-hnerrar til að hjálpa krakkanum að fá verkfall - mannkynið aftur. Auk þess er þetta ÓGEÐSLEGA notkun ofurkrafta. Hann er ekki bara að nota beinan grimmdarstyrk. Hann kreistir kolin í demantur fyrir konuna sína vegna þess að hún þurfti að selja sinn, ástin er það eina sem knýr hann til að nota krafta sína annað en að spara. Svo virðist sem ekkert sé í húfi í Superman Skilar. Jafnvel í Superman Three, sjáum við tjónið af völdum heimsyfirráða plots óvinarins.. við sjáum þjáningu, við sjáum hvernig það hefur áhrif á Pryor og aðra og fólk í miðjunni.. það er enginn skaði, esp. tilfinningaþrungin af áformum Lex um að sökkva Bandaríkjunum. Við sjáum kúlu af kristal kastað út í geiminn.. Superman þurfti að vera mjög skapandi í fyrstu þremur Supermans til að stöðva söguþráðinn gegn honum, hann gat ekki bara "aðgengilegt" ofurkrafta sína. Í þeirri fyrri þurfti hann að stöðva tvær eldflaugar sem fóru í sitthvora áttina og rjúfa síðan alheimsvald sitt og eyða sögunni til að bjarga lífi Lois... (þetta var fyrir ÞRJÁTÍU ÁRUM!!") Í þeirri seinni þurfti hann að yfirgnæfa þrjá gaura sem hann var nú þegar KRAFTIGARI en ásamt snilli Lex og siðlausum aðferðum illmennanna, dugði ofurmennska Superman ekki, hann þurfti að vinna hver á móti öðrum og yfirbuga þá... Í Superman III, aftur , ofurkraftar hans dugðu ekki til að vinna.. Hann þurfti að yfirbuga tölvu sem reiknaði út allt sem hún sá. Hann gat ekki notað beina árásargirni á tölvuna því hún reiknaði það fyrirfram, svo hann þurfti að nota góðkynja sýru sem myndi verður aðeins banvænn fyrir tölvuna eftir að tölvan brást við árásinni. Og hann fann þessa sýru áðan þegar hann gat ekki einfaldlega notað ofurkrafta sína til að blása út eld vegna þess að það var efnaeldur, svo hann varð að nota ofurheila sína -- hann gat ekki borið vatn, svo hann fraus vatn og sleppti því á eldinn.. Núna í Superman Returns slengir hann eyjunni einfaldlega út í geiminn, eins og næturhita fyrir UPS. Hann þarf ekki að átta sig á neinu, hann notar bara "ofurstyrkinn". Og ljómi Lex Luthers var sýndur á yfirráðastigi fíkils sem bara varð uppiskroppa með draslið. Svo ekki sé meira sagt um þá staðreynd að hann henti eyjunni út í geiminn eftir að hafa verið stunginn með hníf af kyrptonite beint í blóðrásina OG eyjan sjálf var drýpur kryptonítgró í andlitið á honum, en hann sneri bara frá augunum og nefinu eins og það væri ekki Gray Poupon sem hann væri að horfa á.