Killer Flood: The Day the Damn Broke: 1/10: Loksins kvikmynd þar sem titillinn er spoiler proof. Jafnvel miðað við lágar kröfur hamfaramynda, afsakaðu mig, leyfðu mér að leiðrétta sjálfan mig, jafnvel miðað við þá lágu staðla sem gerðar eru fyrir hamfaramyndir í sjónvarpi er þetta sannarlega hræðilegt. Hvar byrja ég? Stíflufyrirsætan hefur kannski einu sinni séð mynd af stíflu en ég efast um það. Flestar stíflur, sérstaklega stórar sem framleiða rafmagn, hafa ó, ég veit ekki um raforkuver í nágrenninu, nokkrar slusur fyrir vatn til að renna í gegnum, helvítis háspennu rafmagnsvíra eða tvo. Stíflan er líka nokkuð undirmönnuð. Tveir, teldu þá, tveir starfsmenn manna alla stífluna, allar þrjár vaktir. Og starfsmenn voru greinilega fluttir inn úr klisjukenndri kvikmynd um seinni heimsstyrjöldina, þar sem þeir hafa hetjulega og frekar óþarfa lofað dauðasenur með myndum af barnabörnum sem svífa hjá. Heck einn þeirra nær að verða skotinn af stíflunni sjálfri á þann hátt sem stangast á við lýsingu. Tæknibrellurnar samanstanda af rennandi vatni sem er lagt ofan á myndir af bænum með aðferð sem lætur Godzilla kvikmynd frá sjötta áratugnum líta út eins og Matrix. Þriggja ára gömul teikning með bláum krít á filmustofninum hefði skilað betri árangri. Þar sem hamfarapeningaskotin eru einskis virði hvernig er restin af myndinni? Það þarf varla að taka það fram að handritið og leikurinn fylgi tæknibrellunni. Þetta er enginn demantur í grófu. Þetta er gróft. Svo er það guilty pleasure? Killer Flood er nógu hræðilegt til að hlæja og myndin sjálf býr yfir þeirri alvöru getuleysi sem gerir góða sértrúarsöfnuð, en slæmar hamfaramyndir þurfa að eldast eins og gott vín. (Avalanche, The Swarm, Meteor) Það er líka vafasamt að Michelle Green sem felur sig fyrir flóðinu í ruslatunnu með golden retriever muni nokkurn tíma passa við hinn frábæra Henry Fonda sem rúsínur sem eiga að vera drápsbýflugur kasta henni. Kíktu aftur til mín árið 2024.