Tónlistarlífsmyndir eru allar skornar úr sama klútnum. Vonandi berst, nær árangri og vinnur að lokum stúlkuna, en þessi - líf írska tenórsins, Chauncey Olcott/Jack Chancellor - hefur meira fyrir stafni en venjulegar gerðir. Það hefur mikinn sjarma og mikla einlægni og er fallega leikið af öllum sem málið varðar. Dennis Morgan er fínn í fararbroddi sem og Arlene Dahl sem ástvinur hans. Frammistaða Andrea King í aukahlutverki sem Lillian Russell er mun betri en leiðandi bíóframmistaða Alice Faye í myndinni sem er tileinkuð ferli hennar. William Frawley er hrífandi sem aldna tenórmeistarinn, William Scanlon, og Sara Allgood er yndisleg sem móðir Olcotts. George Tobias, Ben Blue og Alan Hale veita góðan stuðning. Það eru yfir 25 lög (sönn fjársjóðskista): Come Down My Evening Star; Bláu augu Nellie minnar; Þú segir mér drauminn þinn; Bíddu þar til sólin skín, Nellie; Ætlar þú að elska mig í desember?; By the Light Of The Silfurglans tunglsins; Minstrel Days; Polly Wolly Doodle; Natchez og Robert E. Lee; Ungfrú Lindy Lou; Ef mig er að dreyma; Wee Rose frá Killarney; Takast í hendur; Ein lítil stúlka; A Little Bit of Heaven; María; Sweet Innescarren; Tiddely Um; Þegar írsk augu brosa; Móðir Machree; Kerey Fair; Herbergi í hjarta mínu; My Wild Irish Rose.Þó að myndin hafi aðeins unnið eitt Óskarsverðlaun - fyrir stig - og verðskuldað, þá átti hún líka skilið kinkar fyrir Art Direction og Costume Design - íburðarmikil og yndisleg í Technicolor. Ástæður fyrir því að þetta er ekki á myndbandi gæti verið vegna þess að hún er stór klumpur af tíma sem varið er í Minstrel Show andrúmsloftinu - að minnsta kosti fjórðungur af myndinni - með miklu efni sem er frekar pólitískt RANGLEGT fyrir áhorfendur í dag. Það er hins vegar sögulega nákvæmt. Þetta er sannur gimsteinn og mjög þess virði að leita að. Það skilur mann eftir með heitum ljóma.