Af hverju Panic fékk aldrei góða bíóútgáfu er auðvelt að sjá: það er allt of snjallt og áhorfendur hefðu líklega átt erfitt með það, borið það saman við American Beauty í því að rannsaka miðaldakreppu, og Sopranos og Analyze This í rannsókninni af ólöglegum athöfnum í fjölskyldulífi. Þrátt fyrir að lætin megi virðast stafa af ófrumlegu efni, gera lífseigar persónur Brommels ásamt snjöllum samræðum og athugulri leikstjórn myndina að raunsæjum sýn á afnám miðaldra manns. William H. Macy fer með hlutverk Alex, leigumorðingja sem vinnur hjá föður sínum. (Sutherland) samningsdrepandi viðskipti. Hann lifir tvöföldu lífi, með eiginkonu sinni (Ullman) og syni ókunnugt um raunveruleg iðn hans. Á miðjum aldri fær hann sífellt meiri viðbjóð á því sem hann hefur gert allt sitt líf. Undir rólegri, safnaðri framhlið hans vekur bælda gremju fyrir stjórnsamlegum tökum föður síns á lífi hans. Þegar hann kynnist ungri konu (Campbell) finnur hann fyrir krafti og ákveður að það sé kominn tími til að hætta í fjölskyldufyrirtækinu. Sú staðreynd að rithöfundurinn/leikstjórinn Henry Brommel ákvað að gera starfið sem aðalpersónan hans var að reyna að slíta sig frá samningsdrápum er einnota. Hann hefði auðveldlega getað skipt því út fyrir hvaða óæskilega starfsgrein sem er; Persónur hans eru svo vel þróaðar og trúverðugar, senur meðhöndlaðar svo hnökralaust og raunsætt og samræður skrifaðar svo innsæi og eðlilega að fókusinn fellur á hina andvígu persónu Macy frekar en starf hans sem leigumorðingi. Handrit Brommels finnst eins og Shakespeares harmleikur, með ákveðið örlagaþema í gangi. Í Alex skapar Macy harmræna persónu sem auðvelt er að finna fyrir samúð og skilar enn einum grófum, frábærum leik, eins og alltaf má búast við. Donald Sutherland er líka í raun nöturlegur og móðgandi sem yfirþyrmandi faðir hans, og dramatísk breyting Ullman sem eiginkona Macy er kærkomin tilbreyting fyrir grínistann. Lítum á atriði í reiðhjólabúð, þar sem skap hennar dökknar lúmskur og nær hámarki í áhrifaríkri tilfinningalegu rugli. Fyrsti þáttur Henry Brommel, Panic, er mynd sem er vel unnin í einlægni sinni. Með fyrsta flokks leikarahópi, trúverðu handriti, hnitmiðuðum samræðum og flottri leikstjórn er þessi persónarannsókn að vonum bara smekkurinn á hæfileika Brommels til að búa til persónur sem virðast raunverulegar. 8 af 10