Þetta er bilun sem er svo algjör að ég er reiður. Öll fíngerð og uppbygging fyrstu kvikmynda Reggios er horfin, og skilur ekkert eftir sig nema kjötkássa af stafrænum smurðum myndum sem eini tilgangurinn virðist vera að væla yfir slæmum hlutum sem menn gera. Hvernig virkar Star Trek-lík ormaholsgrafík, slo-mo litað sjólandslag, fjölbreytni af augljóslega fölsuðum tölvutáknum og myndir af íþróttakeppni sem sýna að enginn hefur nokkurn tíma náð að toppa (eða jafnvel jafnast á við) Leni Riefenstahl fyrir kvikmynda líkama á hreyfingu, klippt ásamt yfirlagi af myndlitun sem „Dr. Who“-framleiðandi frá 1980 hefði hafnað sem „of cheesy“, bætir við umræðu gegn „siðmenntuðu ofbeldi“? Það er engin vitsmunaleg, tilfinningaleg eða innyfla tengsl á milli þessara mynda eins og Reggio hefur sett saman og stökkbreytt og allt of margra stafrænna brellulistamanna, og varúðarsögunnar sem ég geri ráð fyrir að hann hafi viljað framleiða. Með alla „dramatúrgísku ráðgjafa“ sem taka þátt virðist enginn hafa dregið hausinn út úr eigin tilfinningu um að segja eitthvað mikilvægt og talið að þeir gætu allir verið að mistakast að segja eitthvað nýtt. Aðeins fólk sem horfir of mikið á sjónvarp gæti gert slíkt kvikmynd og trúðu því að hún sé þroskandi; þetta er leikskólinn Stan Brakhage, og á endanum brjóstlaus í vægðarlausri augljósleika sínum. Eina kaldhæðnin og spennan sem er áberandi hér (ólíkt í "Koyaanisqatsi" þar sem linnulaus fegurð og skrítni tímabreyttra venjulegra mynda neyddi þig til að íhuga merkingu þeirra) var þegar DVD-diskurinn sem ég var að horfa á festist og sleppti. Þetta er MTV fyrir Noam Chomsky mannfjöldann, byggt á viðbragði frekar en íhugun og þýðir ekkert. Tvær stjörnur fyrir tónlistina, sem er í besta pomo-Cesar Franck stíl Glass og er með ástríðufullt selló frá Yo-Yo Ma. (Ég vona hans vegna að hann hafi ekki þurft að taka upp hluta sína í spilun myndarinnar; það eru nokkur atriði sem þú ættir ekki að þurfa að gera jafnvel fyrir launaseðil.)