Eftir velgengni sína með A Nightmare on Elm Street árið 1984 ákvað leikstjórinn Wes Craven af ​​einhverjum ástæðum að næsta verkefni hans yrði þessi sjónvarpsmynd. Ég er ekki mikill aðdáandi þessa leikstjóra þegar á heildina er litið; Snemma hagnýtingarmynd The Last House on the Left sem og nútíma slasher hans Scream situr vel við mig, en restin af verkum hans er mjög áberandi og ég myndi hika við að kalla hann meistarann ​​sem aðrir hafa stimplað hann sem. Meginþemað hér er frysting með frysti, þó það sé frekar stökkpallur fyrir söguþráðinn frekar en mikilvægur hluti myndarinnar. Aðaláhrifin hér eru augljóslega hin ágæta uppvakningamynd Deathdream frá 1974 og við einblínum á Miles Creighton; kaupsýslumaður sem var frosinn í tíu ár fyrir slys sem þýðir að hann þarf að þíða út strax. Miles er hluti af verkefni fyrir fólk sem er veikt; þeir borga fyrir að vera frystir í von um að þeir verði endurlífgaðir í framtíðinni þegar veikindi þeirra geta læknast. Miles hefur verið endurvakið með góðum árangri og það er litið á það sem kraftaverk...en manneskjan sem vaknar er ekki manneskja sem var frosin, þar sem Miles snýr aftur án sálar. Þessi mynd hefði í raun getað verið nokkuð þokkaleg miðað við hugmyndina á bakvið hana, en í staðinn fáum við söguþráð sem hefur í rauninni ekki mikið til síns máls og það verður að segjast eins og er að Craven gerir ekki það besta úr möguleikum myndarinnar. „Sálin“ er aðal miðpunkturinn, en svo virðist sem að hafa ekki sál og einfaldlega að hafa morðásetning/enga samúð sé sami hluturinn, sem finnst svolítið hugmyndasnauður. Myndin var gerð fyrir sjónvarp svo hún er ekkert sérstaklega viðbjóðsleg og það er augljóst að ekki var eytt miklum peningum í hana þar sem öll framleiðslan finnst mjög ódýr. Michael Beck varð aldrei mjög vinsæll leikari og það kemur ekki á óvart miðað við frammistöðu hans hér; á meðan hann er liðtækur skortir hann að mestu karisma og er ekki ægilegur í aðalhlutverkinu. Söguþráðurinn rennur ekki illa út en það vantar algjörlega spennu og/eða spennu og það hægist of oft á hlutunum sem leiðir til þess að myndin verður frekar leiðinleg stundum. Þetta stefnir allt í fyrirsjáanlegan endi líka. Á heildina litið verð ég að viðurkenna að ég var alls ekki hrifinn af þessari mynd og hvað kvikmyndagerð Cravens nær þá þyrfti Chiller að fara niður með Shocker, Scream framhaldsmyndunum og The Hills Have Eyes II sem missir.