Ég horfði á þennan þátt fram að kynþroska en samt fannst mér hann endurspegla margar aðstæður sem valda okkur áhyggjum þegar við erum unglingar þó að þetta hafi verið fjölskyldumiðaður þáttur. Fram á miðjan tíunda áratuginn var einblínt meira á unga fullorðna og aðstæður þeirra. Þess vegna elskaði ég "Step By Step". Ég meina, það bauð upp á aðstæður fyrir alla aldurshópa og ólíkt mörgum sýningum af því tagi skilaði það væntingum. Við skulum vera heiðarleg; þetta var ekki einstaklega fyndinn þáttur, nei, en hann hafði nokkrar aðstæður sem manni fannst vera skyldur en bara fyndnari. Það var einstaklega góður sjarmi á milli Patrick Duffy og Susan Sommers. Duffy rokkaði! Sommers var blíður og í raun fyndinn. Ég var ástfanginn af Stacy Keegan vegna þess að hún var einstaklega kynþokkafull (elskaði fæturna sína) og fyndin. En Sasha Mitchell stal senunni með Cody persónu sinni. Hann var maðurinn á sínum tíma! Ó, minningarnar. Nú á dögum tókst þessari sýningu ekki að koma réttum augum á nýjar kynslóðir og þess vegna ætti að geyma hana í hólf minninganna. Það er það, aðeins minningar. Þakka þér skref fyrir skref fyrir að gera kynþroska minn fyndnari.