Blood Castle (aka Scream of the Demon Lover, Altar of Blood, Ivanna - besti, en minnst nýtingarkenndur kvikmyndatitill, og svo framvegis) er mjög hefðbundin gotnesk rómantísk mynd. Það þýðir að hún hefur stóra, hrollvekjandi kastala, einbeitt ung kona, dularfullan eldri mann, vott af hryllingi og yfirnáttúrulegu, og rómantískum þáttum í samtímaskilningi þess tegundarhugtaks. Það þýðir líka að það er mjög vísvitandi hraðaupphlaup og að myndin muni virka best fyrir hryllingsfrúr sem eru miklir aðdáendur vanmats. Ef þú elskar kvikmyndir eins og The Haunting eftir Robert Wise (1963), en þú hefur líka smekk fyrir spænskum og ítölskum hryllingi seint á sjöunda áratugnum/byrjun áttunda áratugarins, gætirðu líka elskað Blood Castle. Baron Janos Dalmar (Carlos Quiney) býr í stóru húsi. kastala í útjaðri hefðbundins, ótilgreinds evrópsks þorps. Heimamenn óttast hann vegna þess að goðsögnin segir að í hvert skipti sem hann leggur konu í rúm þá endar hún skömmu síðar - það er samdóma álit að hann setji grimma hundana sína á þá. Þetta er töluvert vandamál vegna þess að baróninn hefur mjög heilbrigða matarlyst fyrir konur. Í upphafi myndarinnar hefur enn önnur kona komið upp látin og limlest. Á meðan hefur Dr. Ivanna Rakowsky (Erna Schürer) komið fram í miðbæ þorpsins og beðið um að vera flutt í kastala Baron Dalmar. Hún er utanbæjarmaður sem hefur verið ráðin af baróninum fyrir sérfræðiþekkingu sína í efnafræði. Auðvitað vill enginn fara nálægt kastalanum. Að lokum finnur Ivanna skuggalegan einstakling (sem verður enn skuggalegri) til að taka hana. Þegar þangað var komið, hafnar skrýtin kona sem býr í kastalanum, Olga (Cristiana Galloni), Ivönnu og segir að hún ætti ekki að vera þar þar sem hún er kona. Baron Dalmar veltir fyrir sér hvort hún eigi að vera áfram. Hún endar með því að vera áfram, en nokkuð treglega. Baróninn hefur ráðið hana til að reyna að snúa við áhrifum alvarlegra bruna, sem bróðir barónsins, Igor, þjáist af. Því miður virðist bróðir barónsins vera bara moli af rotnandi holdi í kari af undarlegum, svartleitum vökva. Og ennfremur er Ivanna að dreyma furðulega, ofskynjaða drauma. Hvað er að gerast í kastalanum? Ber baróninn ábyrgð á glæpunum? Er hann geðveikur? Ég vildi elska Blood Castle meira en ég gerði. Eins og ég nefndi er myndin mjög vísvitandi í hraða sínum og flest af henni er mjög vanmetið. Ég get farið á hvorn veginn sem er í svona efni. Mér er alveg sama um The Haunting (já, ég er í mjög litlum minnihluta þar), en ég er mikill aðdáandi evrópsks hryllings frá 1960 og 1970. Einn af mínum uppáhalds leikstjórum er Mario Bava. Ég elska líka verk Dario Argento frá því tímabili. En einstaka sinnum fór Blood Castle stundum aðeins of hægt fyrir mig. Það eru stórir klumpur sem jafnast á við atriði þar sem ekki er mjög spennandi að tala til skiptis við atriði af Ivönnu sem gengur hægt um gangana í kastalanum. En andrúmsloft myndarinnar er ágætt. Leikstjórinn José Luis Merino stjórnaði meira en hæfilegum settum og staðsetningum og Emanuele Di Cola tekur nokkuð vel á þeim. Hins vegar finnst Blood Castle tiltölulega lágt fjárhagsáætlun, og þetta er Roger Corman-framleidd mynd, þegar allt kemur til alls (sem þýðir venjulega lágt fjárhagsáætlun, þó oft furðu hágæða "quickie"). Svo þó að það sé vísbending um gróðursæld lita Bava og flókna leikmyndaskreytinguna, þá er allt mun minimalískara. Auðvitað hjálpar það ekki að Retromedia prentunin sem ég horfði á lítur út eins og 30 ára gömul ljósmynd sem hefur verið skilin eftir í sólinni of lengi. Það virðist "þvegið út", með skaðlegum birtuskilum. Samt setja Merino og Di Cola stundum upp frábært myndefni. Til dæmis atriði þar sem Ivönnu gengur í myrkvuðum ganginum sem er tekin úr ýktu sjónarhorni og þar sem mikilvægur þáttur söguþráðar kemur í ljós í gegnum skugga á vegg eingöngu. Það eru líka nokkrar Ingmar Bergmanesque myndir, þar sem leikarar eru stórkostlega lokaðir til að gefa til kynna flókin sambönd, fyrir utan að vera bara sjónrænt aðlaðandi og draga augun djúpt inn í rammann. Frammistaðan er nokkuð góð og konurnar - sérstaklega Schürer - eru mjög aðlaðandi. Merino nýtir sér þessa staðreynd með því að setja inn sæmilegt magn af nektum. Schürer hélt áfram að gera fjölda mynda sem voru jafn mikið mjúkt maísklám og þær voru aðrar tegundir, með enskum titlum eins og Sex Life in a Woman's Prison (1974), Naked and Lustful (1974), Strip Nude for Your Killer ( 1975) og Erotic Exploits of a Sexy Seducer (1977). Blóðkastalinn er miklu tamari, en auk nektarinnar eru samt mildar senur sem benda til nauðgunar og ánauðar, og auðvitað atriðin sem blanda saman kynlífi og dauða. Aðalaðdráttaraflið hér er þó líklega sagan, sem er mjög hæg. -brennandi rómantík eins og allt annað. Hryllingsþættirnir, leyndardómsþættirnir og nokkuð óvænt snúningur undir lokin eru bónusar, en að lokum er Blood Castle ástarsaga, um par sem sigrast á ýmsum erfiðleikum og andstæðum (oft með líkamlegum hótunum eða skaða) til að vera saman .