Þetta er góð mynd sem er á margan hátt gölluð með lítilli framleiðslu. Martha Coolidge sagði sjálf að hún hefði aðeins 350.000 dollara til að vinna með. Þetta er mynd sem ég elskaði þegar ég ólst upp í miðvesturlöndum. Ég man að ég og vinir fengum nostalgíuferðina í þessari mynd fyrir 10 árum. Frábærir hlutir við þessa mynd....Frábært leikaralið með svöngum leikurum og svöngum leikstjóra. Slæmir punktar í þessari mynd .... Til lítils kostnaðar sem kallar á allt of mikinn spuna. Ef Martha Coolidge hefði fengið meiri peninga og tíma í þessa mynd þá hefði útkoman orðið enn betri. Þeir hefðu átt að taka söguna frá því að vera snemma á 20. áratugnum og ekki frá 15-17 ára menntaskóla. Flestir leikararnir/leikkonurnar voru snemma til miðjan 20 ára að reyna að leika 15-17 ára börn....(koma svo) Tónlistin er einstaklega eftirminnileg og hljóðrásin tvö spilast alltaf í bílnum mínum. Bestu atriðin í þessari mynd gerast á svölum Hollywood klúbbum eftir persónu Nicolas Cage. Ég gaf þessari mynd 9/10 í einkunn af fimm ástæðum.. Spunaleikur Nicholas Cage á staðnum; Myndavélavinnan og sjónarhornin eru frábær miðað við fjárhagsáætlunina sem þeir höfðu og að geta aðeins tekið eina mynd af hverri senu; Stúlkurnar, tónlistin og tungumálið er náð fullkomlega og að eilífu; Aftur er tónlistin ótrúleg og ber söguna með sér frá vettvangi til sviðs; Og að lokum...Martha Coolidge gæti breytt slöku handriti, óþekktum leikurum og mjög lágu kostnaðarhámarki og 20 daga tökur á allri myndinni í svona góða og eftirminnilega mynd er ótrúlegt!