Það ætti ekki að koma þér á óvart þegar ég segi að Alone in the Dark sé vitlaus mynd. Það er skemmst frá því að segja að það er eins og saurskrímsli hafi gert saur, borðað afraksturinn og síðan kastað upp. Lokaafurðin myndi samt bera þessa mynd af. Kvikmyndin virðist byggð á fornum (!) Atari tölvuleik og hefur eitthvað að gera með gátt að iðrum jarðar, losun djöfla og fornar siðmenningar. Eitthvað um að það séu tveir heimar, myrkrið og ljósið. (Giskaðu á hver þeirra er okkar.) Ó, og fyrir 10.000 árum síðan opnaði virkilega ofur-dúper háþróuð siðmenning gáttina, djöflar komu yfir og sprengdu sig og þurrkuðu síðan út siðmenninguna. Þess vegna höfum við aldrei heyrt um þá, nógu þægilegt. Christian Slater, sem þráir ef til vill daga Heathers og Pump up the Volume, leikur Edward Carnby, óeðlilegan rannsakanda sem eitthvað slæmt gerðist fyrir þegar hann var 10 ára gamall. Hann er heitur á slóð eins af gripum umræddrar háþróaðrar siðmenningar. Carnby var áður hluti af leynilegri stofnun sem heitir 713, sem hefur verið að reyna að komast að því hvað varð um þessa löngu liðnu siðmenningu. En Carnby trúði því að hann myndi ekki geta fundið svörin sem hann leitaði að, svo hann yfirgaf hópinn. En sjáðu, þessar skepnur eru úti og þær fá bráð sína á mismunandi hátt, eins og að slægja þær, kljúfa þær niður miðju, græða taugastjórnunartæki í þá, eða bara breyta þeim í að drepa zombie. Já, þetta er önnur uppvakningamynd. Það er um það bil eins eimað og ég get gert söguþráðinn. Það er frekar flókið og óskiljanlegt. Í svipuðum kvikmyndum gæti maður séð hinn óhrædda rannsakanda/ævintýramann finna hlutina skref í einu og þegar við áhorfendur erum andlega með rannsakandanum er það mjög skemmtilegt. En þegar atriðin breytast frá árás til árásar án sjónarhorns eða samhengis... ekki svo skemmtilegt. Leikurinn er hræðilegur, nema fyrir Slater, sem (þótt hann virðist næstum því skammast sín fyrir að vera í myndinni) sýndi að hann væri fær um að bera leiklistarálagið. Hann varð að; fáðu þetta - Tara Reid er ráðinn sem safnvörður! Satt best að segja hélt ég að ég hefði séð leikaralist ævinnar þegar Denise Richards var ráðinn sem kjarnaeðlisfræðingur í Tomorrow Never Dies. En Reid hér passar við Richards, vitlaus tilfinning fyrir vitlaus tilfinning. Meðal hápunkta má nefna að Reid sagði „Nýfundnaland“ sem „New Fownd Land“, Reid sem skilaði flestum línum sínum í daufum, hálsmiklum eintóna (svona eins og hún hafi verið á næturbeygju síðustu vikuna fyrir tökur), Reid - a safnvörður, takið eftir - að eyða miklu af myndinni í miðröndóttum toppi og mjaðmafötum gallabuxum. Ó já, hún var eins trúverðug og Jessica Simpson að gefa hlutabréfaverð. Ó, af hverju þurfa þær fallegu að vera svona heimskar? (Athugið: Ég held að Tara Reid sé ekki alveg eins vel útlítandi. Hún lítur út fyrir að vera í stöðugri þörf fyrir mat.) Næstum allir aðrir í leikarahópnum eru algjörlega gleymanlegir, nema kannski Steven Dorff, sem lék Burke, einn af leiðtogunum af 713. Persóna Dorff var ekki voðalega vel þróuð, en ekkert í myndinni var, allt frá leikmyndum til persóna til Tara Reid. Engu að síður, hinn vandræðalegi og algjörlega óviðeigandi söguþráður er nógu erfiður til að fylgja með myndinni sem hreyfist á svo ógnarhraða, en leikstjórinn Uwe Boll kastar inn dúndrandi, geðdrepandi hljóðrás; það er svo hátt að þú heyrir ekki hvað leikararnir eru að segja í sumum senum! Það getur ekki verið rétt. Miðað við leikarastigið er þó kannski þakkað til herra Boll.Oh, og skemmtileg athugasemd. Opnunarstundir myndarinnar innihalda frásögn... af orðum sem skríða yfir skjáinn á sama tíma. Manstu eftir fyrsta Star Wars? Þú heyrðir þetta Star Wars-þema sem nú er kunnuglegt á meðan forleikurinn skreið. Það var víst engin þörf á frásögn; afhverju þarf ég að vera með töfralausn til að lesa það sem er á skjánum fyrir mig? Voru framleiðendurnir einfaldlega að gæta að blindu fólki? Kannski útskýrir það líka hvers vegna hljóðrásin var svona hávær - þeir voru líka að leita að heyrnarskertu fólki. Sögumaður var líka með óútskýranlegan rós fyrir fyrstu línurnar í skriðinu - missti svo það. Bizarre.Alone in the Dark er hávær, dónalegur samleikur af hræðilegum leik, samhengislausu handriti og skinkuleikstjórn. Varla hljómar ein athugasemd. Það er svo mikil ringulreið að áhorfendur gefast einfaldlega upp á að hugsa um persónurnar og ræturnar fyrir fráfall þeirra. Jafnvel í myrkrinu virðast djöfullegu verurnar svalari og mun þróaðari í samanburði. Það er kaldhæðnislegt að þar sem það voru aðeins þrír aðrir í leikhúsinu horfði ég á þetta Alone in the Dark. Ég velti því fyrir mér hvort Uwe Boll hafi skipulagt þetta þannig? Ég get ekki alveg gefið þessu lægstu einkunn, vegna þess að ég gerði mér litlar vonir um það til að byrja með - og vegna þess að það greip mig aldrei nógu mikið til að ég gæti farið að pirra mig á þessu. Það er hræðilegt, þó að Slater leysi sjálfan sig örlítið.