Þegar kvikmynd sem heitir Hell Ride kemur út býst þú við ákveðinni klisju fyrir mótorhjólamenn. Með persónunöfnum eins og „Pistolero“, „Comanche“ og „The Gent“ lagði ég mig fram til hins verra og fékk hnefahögg í andlitið með því. Samræður, hljóðrás og tökustíll eru staðalbúnaður fyrir kvikmyndir um mótorhjólamenn. Rykug eyðimörk óljós af hita þegar hjól komu að rífa niður veginn á meðan "CC Rider" spilar og þau tala um kynlíf og ofbeldi. Geisp! Forystu þrjú voru bara fáránleg og ótrúleg. Að sjá gamla menn eins og Bishop og Madsen (í ógnvekjandi skyrtu) hjóla niður rykuga rönd á þjóðvegi í eyðimörkinni minnti mig á tvo menn sem reyndu í örvæntingu að endurlifa æsku sína. Greyið Eric Balfour reyndi sitt besta en með svo lélegu efni týndist það. Jafnvel framkoma Dennis Hopper í fullri Easy Rider sveiflu, gat ekki bjargað því. Og við skulum tala um verslunina keypta brúnku, eigum við það? Margir hafa líkt þessu við verk Tarantinos. Það er ekki einu sinni nálægt. Það sem gerir starf Tarantino svo frábært er að hann veit að það er yfir toppinn svo hann fer bara út og tekur það eins langt yfir toppinn og hægt er. Bishop tók þessa mynd svo alvarlega að hún varð ekkert annað en lélegt eftirlíking af arðræningjategundinni.