D.W. Griffith hefði getað gert hvaða mynd sem hann vildi eftir gífurlegan fjárhagslegan velgengni 'The Birth of a Nation'; hann valdi að gera tæknilega metnaðarfyllstu myndina til þessa, 'Intolerance'. Hann tók áhættu með slíkum nýjungum í kvikmyndagerð og myndformi og af því varð hið þekkta fjármálalestarslys. Buster Keaton tekur ekki slíka áhættu með 'Three Ages', skopstælingu á 'Intolerance'. Þetta er fyrsta eigin kvikmynd Keaton í fullri lengd (hann lék aðeins í 'The Saphead'). Hann hafði þá áætlun til baka að skipta þáttunum þremur í þessari mynd í þrjá aðskilda stuttmyndir, sem Griffith gerði með 'Intolerance'. Keaton þurfti þess ekki. Chaplin hafði þegar náð árangri með gamanmyndum í fullri lengd, þannig að ef Keaton var að taka áhættu hér, þá var það algjörlega útreiknað. Chaplin hafði þegar gert skopstælingu á annarri mynd líka, með 'Burlesque on Carmen' (1915). Keaton virðist líka vísa til þeirrar myndar. Glímuatriðið í þætti Rómar til forna vísar til sverðbardagans sem breytist í glímu í kvikmynd Chaplins. Kómísk fjarlægð frá söguþræði beggja atriða er líka sú sama. Ennfremur hermdi kvikmynd Chaplins eftir glansstíl DeMille 'Carmen' og kvikmynd Chaplins virtist vera virðing fyrir þeirri mynd. Keaton reynir ekki róttæka klippingu, frásagnarbyggingu eða stórbrotna eðli í skopstælingu sinni, en hún virðist engu að síður bera virðingu fyrir „óþoli“. Sögurnar eru að minnsta kosti ekki sagðar alveg beinlínis eins og í öðrum myndum eftir „Óþol“, eins og Dreyers „Leaves from Satan's Book“ (Blade af Satans bog, 1921) og „Destiny“ eftir Fritz Lang (Der Müde Tod, 1921) ). Það er smá stökk fram og til baka á milli þátta. Þar sem Keaton tók áhættur er hins vegar í líkamlegri, áræðin gamanmynd hans. Það er Keaton sem mistókst óviljandi að hoppa yfir byggingar í nútíma þættinum. Að sögn var hann sannfærður um að breyta vettvangi frekar en að reyna að stökkva aftur. Og það var ekki bara Keaton sem tók áhættu; anachronistic baseball gagg, til dæmis, var frekar hættulegt. Þannig, þó á annan hátt, tók Keaton, eins og Griffith, áhættu með stórmynd sinni. Og ég held að þeim hafi báðum tekist það.