The Beguiled er ein af þessum vanséðu myndum á ferli leikstjóra og/eða leikara sem endar með því að leika betur en búist var við. Sama ár og Clint Eastwood og Don Siegel unnu saman að Dirty Harry unnu þeir einnig saman að þessu litla sál-kynferðislega drama sem gerist í borgarastyrjöldinni. Það er næstum 180 frá því sem 'Harry' hafði fyrir áhorfendur. Hér er kvikmynd sem er undir ratsjánni og með lágt kostnaðarhámark og nánast ekkert fyrirtæki miðað við það sem Dirty Harry dró fram. Þetta er líka saga þar sem Eastwood er ekki umkringdur heimi fullum af hættulegum körlum heldur konum sem, þrátt fyrir fyrstu framkomu þeirra, hafa dekkri hliðar á þeim. Og það er meira að segja rómantík í henni á milli sumra grófari og flóknari atriða. En í svona ramma til að gera myndina hefur Siegel því í raun aðeins meira frelsi til að gera hlutina með stíl myndarinnar sem flakkar inn í eitthvað meira evrópskt; Ég minnist hér og þar á verkum Polanskis á sjöunda áratugnum. Þetta virkar allt þó nokkuð vel, jafnvel þó fyrst sé vafi á því að þessar tvær persónur karlmannlegrar kvikmyndagerðar (Eastwood hinn augljósi og Siegel hefur skapað sér sess í B-noir og lágfjármagnsspennumyndum) geti dregið fram efni sem hugsanlega væri hægt að búa til fyrir a Lifetime kvikmynd. Það var líka grípandi og virkilega dökk kómískt hér og þar að sjá frammistöðu Eastwood vinna upp úr þessum stelpum. Hann er að gera eitthvað dálítið undirróður í frammistöðu sinni með því að vera enn með eins konar Eastwood machismo - ef eitthvað er nálægt klisjukenndu kvikmyndaímyndinni hans - með því að vera skrefi á undan þessum litla skóla fyrir ungar konur stundum en ekki öðrum. Að sjá Eastwood í svona frammistöðu, eins og með Play Misty for Me (hitt Eastwood verkið frá 1971), sýnir hversu flott hann getur leikið á trúverðugan hátt með mjög góðum leikkonum. Sérstaklega eru hér fjórar aðalkvenpersónurnar, hver á mismunandi aldri og hver með mismunandi aðdráttarafl fyrir „Yankee“ manninn sinn. Þó að verk Siegel við að leikstýra öllum leikarunum eigi sér sín augnablik í fyrri hálfleik, þá er það í raun þegar sagan er komin yfir hálfa leið í draumaröðinni (minni árangursríkari en leikstjórinn gæti getað) sem alvöru safaríku senurnar byrja að taka upp . Mikið af þessu er það besta sem Siegel leikstýrði á dramatískan hátt og ýtir undir sálfræðilegar og tilfinningalegar brúnir atriða þar sem ekki er búist við. Þetta er erfið mynd, allt þetta lof til hliðar, þar sem hún málar engan sem of virðulegan - aðeins persónan Hallie, þrællinn á vakt, sem Mae Mercer leikur, er eins konar aðskilinn frá því sem gerist á milli alltof forvitnu kvennanna og McBurney. Samhliða þessu er Eastood hér að leika í hlutverki sem er og er ekki það sem hann hefur venjulega séð á þessum tíma raunverulegra uppvaxtarára hans í kvikmyndum. Hann er andhetja hérna, sem var vörumerki hans vestra og annarra spennumynda sem hann var að gera á þeim tíma. En ólíkt þessum myndum er hann í rauninni ekki í þeim ham að hann er „stærri en lífið“, svo að orði kveðið, þar sem hann er bæði liðhlaupi og kvenskörungur, blekkjandi og erfiður jafnvel á sínum heillandi og viðkunnanlegustu augnablikum. Ef þetta er ekki eitt af hans bestu leikarastörfum, sem er erfitt að setja saman miðað við vörulista hans, þá er það þess virði að skoða fyrir aðdáendur sem gætu viljað sjá aðra hlið á honum. Það er honum til sóma, en líka því sem smellpassaði í samstarfi hans við Siegel, þar sem þeir tóku báðir tækifæri á þessum tíma í Hollywood.