Að horfa á Smother var kannski lengsta ekki-alveg-90 mínútur lífs míns. Það var ekki hlegið að; ég man reyndar ekki eftir að hafa brosað. Diane Keaton var hryllilega ófyndn sem miðaldra keðjureykingarhundahamstrari, kennslubókin yfirþyrmandi móðurpersóna, linnulaust pirrandi kona sem greinilega þjáist af einhvers konar persónuleikaröskun. Hún er handónýt, samviskusöm, melódramatísk, barnaleg, sjálfselsk og verst af öllu, leiðinleg. Ég býst við að ég ætti að minnast stuttlega á hinar persónurnar, en af ​​hverju að nenna því? Þetta var bara langur strengur af kvikmyndaklisjum - dúfna, félagslega óhæfa fjarskylda ættingja sem er bara að reyna að brjótast inn í "The Industry", grimmur og langlyndi en einhvern veginn samt elskulegi faðirinn, milda eiginkonan sem bara getur það. þoli það ekki lengur (en fer að lokum út fyrir ósætti og kemur uppgefið heim), hjörðin af óbrotnum hundum sem finnst gaman að tyggja kasta púðum á meðan allir eru í burtu, o.s.frv.Guð, hvílík hrjóta. Ég hef aldrei verið aðdáandi Diane Keaton og Smother minnti mig bara á hvers vegna. Ofspilun er ofspilun, sama hversu margar myndir þú gerðir á besta aldri. Tilraunir hennar til líkamlegrar gamanmyndar voru sérstaklega niðurlægjandi. Hvað var leikstjórinn að hugsa? Þó að ég sé hrifinn af Dax Shepard og þoli jafnvel Liv Tyler stundum, var frammistaða þeirra svo daufleg og daufleg að það var ljóst að hvorugur leikarinn gaf mikið fyrir þessa mynd. Það var allt í lagi, því ég gerði það ekki heldur. Endalaus sjálfsupptekin þvæla Keaton var óþolandi og stundum virtist óþokki Shepards á henni ósvikinn. Í lok myndarinnar langaði mig að skella henni sjálfur. Hræðilegt.