Það að kvikmynd sé á DVD tryggir ekki að gæði hennar séu mjög góð. Það að gæði kvikmyndar séu þverrandi þýðir ekki að þú ættir ekki að kaupa hana. Þessi umfjöllun á í raun við um 2 kvikmyndir sem eru paraðar á einum DVD. Söguþráður þessara mynda skipta litlu máli. Þær eru aðeins áhugaverðar fyrir fólk sem safnar Holmes-kvikmyndum hver sá sem vill aðeins fá af betri tilboðum myndi gera vel við að kaupa eitthvað af þeim sem Jeremy Brett gerði eða, í stuttu máli, Basil Rathbone. Það eru nokkrar aðrar mjög góðar Holmes myndir með góðum leikurum í einu skoti eins og "Seven Per Cent Solution" eða "Private Life of Sherlock Holmes". Í öllu falli eru þessar myndir talsvert minna metnar. Hérna höfum við nokkrar myndir með nokkrum af bestu leikurunum til að leika Holmes, jafnvel þótt niðurstöðurnar hafi tilhneigingu til að valda vonbrigðum. Þetta virðist vera eini diskurinn með þessum myndum á (þótt "Deadly Necklace") birtist af sjálfu sér í sömu útgáfu á öðrum diskum. hljómar það. Sumir sem hafa séð þetta kunna að verða hissa að heyra að það var framleitt af Hammer Studios. Ekki það að Hammer hafi ekki skilað sér í alvöru, en hvað Christopher Lee átti við þá stóðu þeir sig yfirleitt betur. Prentið bein flutningur úr frekar slitnu 1:1,33 eintaki í svarthvítu. Gæði litanna benda til þess að frumritið hafi verið í lit og klipptir endar myndarinnar benda til þess að hann hafi upphaflega verið 1:1,66 eða meira. Myndin gerist snemma á 20. öld - ekki ósennilegt þar sem Holmes var starfaði enn þá (og dó reyndar ekki fyrr en 1957). Hins vegar er handritið ekki aðlagað eftir neinni raunverulegri Doyle sögu. Það felur í sér egypskt hálsmen og prófessor Moriarty kemur fram sem heimsfrægur fornleifafræðingur sem og glæpaprinsinn. Söguþráðurinn er melódramatískur og banal. Stærsti galli þessarar myndar er að af hvaða óskiljanlegu ástæðu sem Hammer tók hana upp í Þýskalandi. Hún var engu að síður tekin upp á ensku. Það var síðan talsett á þýsku og síðan aftur talsett á ensku. Þannig að það sem þú heyrir er ekki Lee né neinn af hinum upprunalegu leikurunum, heldur fullt af óþekktum ekki það að fyrir utan Lee efast ég um að nokkur myndi þekkja neinn af hinum leikurunum. Þetta er of slæmt, þar sem Lee (sjá "Hound of the Baskervilles" hans) gerir alveg ágætis Holmes. Eins og hún er er rödd hans niðurlægjandi og látlaus eins og brauðbúðingur án rúsínna né kanil. Tónlistin í þessari mynd er fyrst og fremst djassi, í hugsanlegri tilraun til að vera "punktur". Verst að engum datt í hug ragtime. Eins og hún er þá tengist tónlistin ekki því sem er að gerast á skjánum og er oft á skjön við hasarinn. Hin myndin er "(Sherlock Holmes and) the Speckled Band" frá 1931, með ungan Raymond Massey í aðalhlutverki. Gæði myndar og hljóðs eru að fullu í samræmi við átakið 1962 og reyndar aðeins betri. Massey gerir ansi virðulegan Holmes, þó hann eigi vissulega ekki hlutverkið eins og Rathbone gerði og Brett. Aðrir fræðimenn sem taka þátt í þessari framleiðslu eru ólíklegir til að vekja áhuga nútíma lesenda. Leiklistin eins og á við um margar kvikmyndir þessa tímabils á sviðinu eftir Viktoríutímann mikið að þakka og þöglum myndum. Þess má geta að á meðan „The Deadly Necklace“ er fáanlegt á DVD ein og sér, „The Speckled Band " er aðeins fáanleg með fyrri myndinni. Það er mjög lítið annað að segja um þessa mynd. Stillingarnar virðast vera skrýtin samsetning 1890 (hestvagna) og 1920 (rafræn tæki eins og frumstæður diktafón). Þegar á heildina er litið er það áhugaverð forvitni og næg hvatning til að kaupa DVD diskinn með pöruninni frekar en DVD með "Deadly Necklace" eingöngu.