Stundum er erfitt að vera sjóræningi...............en ungfrú Jean Peters hefur mjög gaman af því að reyna - og það sést, sérstaklega á fyrsta stað hennar í vingjarnlegum sverðleik með Blackbeard ( Herra Thomas Gomez - einstaklega hvæsandi) þegar gleðin yfir því að leika er augljós á andliti hennar. Með fimmtíu ára eftirá að hyggja virðast femínistar ætla að grípa þessa mynd sem einhvers konar þjóðsöng fyrir valdeflingu kvenna í karlkyns samfélagi en ég hef verulegar efasemdir um að annað hvort M.Tourneur eða Miss Peters hafi haft einhverja slíka hugmynd í hausnum á sér kl. tíminn. Þetta var spennandi, skemmtileg fjölskyldumynd með nákvæmlega engum tildrögum, falinni merkingu eða annarri dagskrá. Þetta var skemmtilegt. M.Louis Jourdan er bæði stórkostleg og svikul sem ástvinur hennar. Herbert Chapman er vitur og heimspekilegur eins og hinn viti og heimspeki læknir. Herra James Robertson Justice er bara svolítið ótrúlegur eins og bósinn. En það er ungfrú Peters sem situr eftir í minningunni. Viljandi unglingur, ólæs, hörð en viðkvæm, dásamlega lipur og að lokum hugrökk, hún er hugmynd allra um sjóræningjakonu. Það var ákveðinn tækifærisgluggi fyrir hana í fjörugum búningahlutverkum - að hún hafi ekki valið að grípa það er eftirsjá.