SPOILER ALERT!!!Þú getur hlustað á kvikmyndir Wong Kar-wai eins og útvarpsleikrit: Ósýnilegur titringur á milli persónanna, herbergin þar sem þær dvelja í, takturinn sem þrýstir þeim á undan sér, aðdráttarafl og mislíkun - allt litróf andrúmsloftsins er spiluð af hljóðrásinni. Samræðurnar eru að mestu leyti algjörlega ómerkilegar. Frásögnin er svipuð barnslegu ástfangi á fallegri konu og dapurlegum manni sem er áberandi í sorginni en hjálparvana. "In The Mood For Love" er sögð frá sjónarhóli barna, en barnið kemur aldrei fram sem sögumaður. Fagurfræði myndarinnar er þróuð af mikilli ljós- og litadramatúrgíu, harkalegum klippum, ótengdri, næstum heimildarmyndavél og flóknu, lítt áberandi hljóði. Snilldarnotkun Nat King Cole, "Perhaps, Perhaps, Perhaps", en dularfullur krafturinn vex. því oftar er það endurtekið og melankólíski valsinn hjálpar til við þokkafulla danssögu söguhetjanna tveggja. Maggie Cheung í fallegu kjólunum sínum er ljómandi, fullkomin gagnvart hinum myndarlega, stílhreina Tony Leung. Áhorfendur gera ráð fyrir rómantík á milli þeirra, en Wong sér bara sorglega uppgjöf. Hinir mögulegu elskendur tveir snúast um hvort annað eins og gervitungl, vitandi að þeir munu aldrei deila sömu sporbraut. Þú vilt að þeir finni hvort annað. Þeir gera það ekki og tilfinningalega krafturinn í sambandi þeirra án ástar og kynlífs gerir myndina gríðarlega heillandi. Hún fjallar um misheppna lukku og ósögða ást. Í öllum myndum Wongs eru þetta leiðarhvötin. Ást, hvort sem það kemur of snemma eða það kemur of seint að taka hinn en ekki hinn. Þrá persónanna sem er aldrei fullnægt, einsemd þeirra, sorgin og heppnin sem þær upplifa þegar það er of seint.