Eftir rúmlega 50 ára ákafa kvikmyndaáhorf hef ég fundið upp nokkrar einfaldar reglur um að gera góðar kvikmyndir.1. Kynntu aðalpersónurnar þínar snemma, örugglega innan fyrsta hálftíma 2. Haltu persónunum þínum í lágmarki. Ef þú aðlagar skáldsögu skaltu sameina einkenni og athafnir minniháttar persóna í eina manneskju 3. Gakktu úr skugga um að aðgerðir persónanna þinna hafi trúverðugleika; ef nauðsyn krefur, búðu til viðbótarsenur til að koma á hvatningu 4. Haltu aðgerðinni á hreinu. Ofbeldi þarf ekki að vera skýrt, en það má ekki vera ruglingslegt, heldur 5. Fáðu bestu tónlistina sem peningar geta keypt. Oft skiptir það meira máli en leiklist, ljósmyndun o.s.frv. 6. Venjulega ef kvikmynd er ekki mjög góð á fyrstu 10 mínútunum, verður hún ekki betri`Cannon for Cordoba' er kennslubókardæmi um hvað gerist þegar þessar einföldu reglum er ekki fylgt. Skor Elmer Bernstein er rinkydink, eitt það versta sem ég hef heyrt í hóflega kostnaðarháðri mynd. Þetta kemur algjörlega á óvart miðað við persónuskilríki Bernsteins („Man With the Golden Arm,“ „The Magnificent Seven,“ „The Great Escape,“ „Sons of Katie Elder“). Leikstjórn Paul Wendkos er dapurleg og ruglingsleg. Flutningur er allt frá mjög góður (Don Gordon, Peter Duel) til hræðilegs (Raf Vallone, Giovanna Ralli, Gabriele Tinti) með hinn venjulega áreiðanlega George Peppard sem fellur einhvers staðar á miðjunni. Þetta ætti ekki að koma á óvart, miðað við miðlungs leikstjórn og áhugamannlegt handrit, sem brýtur reglur 1, 2 og 3. Ekki eyða tíma þínum. Ég gef `Cannon fyrir Cordoba` `3'.