Ég trúi því ekki að ég hafi setið í gegnum þessa algjöru tímasóun. Ég var bara of heillaður af því hversu ósegjanlega slæmt það var að ég gat ekki hreyft mig. Það minnti mig á tilfinninguna þegar maður getur ekki tekið augun frá hræðilegu bílslysi eða rotnandi kúarhræ. Þú getur ekki annað en horft, en þér líður illa og finnur fyrir ógleði á eftir. Leyfðu mér að útskýra nánar: "Plan 9 from outer space", til dæmis, er ekki slæm mynd. Ekki einu sinni "Star Wars: Holiday Special" er slæm mynd. Þeir eru báðir hræðilegir á að horfa á, vissulega, en þeir hafa báðir nokkra eiginleika og að minnsta kosti gefa þeir þér styrk til að ná í "slökkt"-hnappinn. Þessi "endurgerð" (aðeins að nafninu til) af vísindaskáldsögunni er eftir. ég grátandi í sófanum mínum, í örvæntingu að reyna að sætta mig við hvers vegna slík handrit eru tekin upp, hvers vegna einhver myndi óhreinka minninguna um upprunalegu klassíkina og hvort ég gæti haldið áfram eðlilegu lífi mínu án skyndilega áunna þrá eftir kyrrð og friði. dauðans. Þó að dauðinn, ég áttaði mig á, myndi ekki veita neina hvíld frá hræðilegum minningum um þennan drasl, þar sem aumingja sálirnar í helvíti neyðast líklega til að horfa á hann aftur og aftur um eilífð...