The Mother er ein af þessum myndum sem þú veist að eru góðar, kannski jafnvel frábærar, en það er eins og að borða grænmeti eða gera heimavinnu í stærðfræði er fyrir krakka - of mikil vinna og heilmikill sársauki til að fjárfesta í. Sagan er hugsanlega ósmekklegt á margan hátt: dauði persóna á fyrsta hálftímanum, desember-maí rómantíkin, hugmyndin um að karlmaður framsæki eiginkonu sína og svíki síðan elskhuga sína með móður sinni, safn veikburða og frekar óþægilegra þrjátíu- eitthvað persónur, augljóst afskiptaleysi fullorðinna gagnvart börnunum í lífi þeirra. Þessi mynd var gerð á árunum 2002 eða 2003, en er aftur snúið að safni breskra (venjulega gerðar fyrir sjónvarp) kvikmyndir frá seint á níunda áratugnum - hún hefur siðferðislega alvarleika sem aldrei sleppir, sem framkallar umvefjandi dúndrandi kvíða .Móðirin er gallalaus, en það er að hluta til vandamálið; ef kvikmynd sem fjallar um svo mörg viðkvæm mál hefur einhverja galla - ósamræmi í handriti, sumir minni leikarar - tekur það brúnina, en ef slík mynd er svona fullkomin er upplifunin af því að horfa á hana hrá og sársaukafull. Jafnvel tæknilegir eiginleikar - lýsing, klipping o.s.frv. - gera áhorfandann verki; London í þessari mynd er björt og opin, uppfull af hörðu, skerandi ljósi. Ef þú ert harður eins og naglar, eða ert einn af þessum ofurviðkvæmu fólki sem hefur gaman af að pína sig með ógnvekjandi sorgarmyndum eða skáldsögum, þá muntu gera það njóttu Móðurinnar. Hver sem er á milli, láttu það sleppa, eða vertu tilbúinn að svitna. Og varaðu þig við: eins erfið og myndin er frá upphafi til loka, þá er það versta að koma. Undir lok myndarinnar spyr móðirin dóttur sína hvað hún geti gert til að bæta upp fyrir það (fyrir að hafa sofið hjá henni kærastinn), og dóttirin segir rólega að hún hafi hugsað um það og vilji lemja hana. Móðirin samþykkir þetta, þær standa báðar upp og - í stað þess að vera vel undirbúinn smellur - kreppir dóttirin hnefann og gefur hnefaleikahögg. Argh!!!