Þetta hlýtur að vera versta spennumynd sem ég hef séð í langan tíma. Leikstjórnin, leikurinn og aðlögun sögunnar skilur það sem gæti hafa verið góður söguþráður eftir í tilgangslausri tímasóun. Innan nokkurra mínútna eftir að hafa horft á myndina var auðvelt að átta sig á öllu söguþræðinum og svo eru augljósari vísbendingar mjög snemma um að skilja enga leyndardóma eftir. Ég giskaði á þetta á fyrstu mínútunum og ég hélt áfram að vona að ég hefði rangt fyrir mér og mér til mikillar óánægju var ég ekki. ung stúlka, dópisti og lögga. Rætt er við þá í eftirlitsmyndavélum sérstaklega og segja hver sína frásögn dagsins. Hver og einn hefur eitthvað að fela um sjálfan sig og dagurinn rennur upp þegar þeir segja frásögnum sínum. Þessi hluti er líklega bjargvættur og hefði hann getað gert þessa mynd betri.Spoiler: Öll sagan endar á því að FBI-fulltrúarnir eru raunverulegir morðingjar og unga stúlkan er sú eina sem hefur komist að þessu og er því ómeidd af þeim. .Hvers vegna ganga þeir í gegnum allan leikinn að yfirheyra þrjú vitni og tengjast ungu stúlkunni ef hugmynd þeirra hefði verið að drepa þau í fyrsta lagi? Hvernig komust þeir upp með að þykjast vera FBI fulltrúar (þegar þú uppgötvar að alvöru FBI fulltrúar höfðu verið drepnir og merki þeirra fundust á þeim)? Hvernig vissu þeir hvernig á að setja upp og nota eftirlitsmyndavélarnar? Bill Pullman og Julia Ormond eru svo ósannfærandi frá upphafi til enda. Kannski er hugmyndin að þróa persónurnar sínar fyrir opinberunina í lokin. Komdu, þeir líta báðir fáránlega út, heimskir og alls ekki illgjarnir. Persóna ungu stúlkunnar er líka sóun á möguleikum. Það er engin merking í gjörðum hennar og engin merking sem hún kýs að bindast við í raunum sínum. Hún virðist ekki kvíðin, heldur aðskilin sem aftur er ekki útskýrt. Hræðileg mynd í heildina.