Ég sé hvað þessi mynd ætlaði að gera. Því miður lýkur það bara aldrei alveg samningnum. „Raunveruleikaglæpaþátturinn“ virkar fínt og skotin eru öll fyrsta flokks. Reyndar eru allmargar af atriðunum ótrúlega vekjandi á stemningsfullan hátt. Sérstaklega skuggamyndin af leynilögreglumanninum sem talar við barða konuna, atriðið þar sem leynilögreglumennirnir fara í gegnum sorpið og faðirinn bindur flugur. Stundum festast fáar senur í of miklum samræðum. Í stað þess að sýna áhorfandanum meðhöndlar rithöfundurinn hana of mikið eins og bók. En hið raunverulega vandamál liggur í klippingunni. Sagan rennur ekki. Það tekst ekki að gera heild úr summu hlutanna. Á endanum ertu ruglaður um hvað er í raun að gerast. Þeir sem hafa gaman af svona spæjaramyndum vilja gjarnan fylgja með og púsla saman púsluspilinu á sama tíma og aðalpersónurnar gera það. Með svo lélegri klippingu er erfitt ef ekki næstum ómögulegt að gera þetta.