Polyester var fyrsta kvikmynd John Waters sem ég sá og ég verð að segja að hún var líka „versta“ mynd sem ég hafði séð fram að þeim tímapunkti. Í „hæfileikahópi“ Waters voru nokkrir einstaklingar sem ég er viss um að hafa unnið fyrir mat, og voru til í að segja línurnar sem Waters skrifaði. Allt við myndina er hræðilegt, leikurinn, myndavélin, klippingin og sagan um konu sem leikin er af 300 punda transvestite Divine var hreint út sagt fáránleg. Sem sagt, ég verð að mæla með þessari mynd því hún er mjög fyndin og þú munt ekki gera það. trúðu vitleysunni sem gerist fyrir aumingja Francine. Sonur hennar slær leysiefni og stappar grunlausum kvenfótum við matvöruverslunina. Dóttir hennar er druslulegasta drusla bæjarins. Eiginmaður hennar er grátbroslegur klámhöfundur sem gerir allt sem í hans valdi stendur til að skamma og niðurlægja aumingja Francine. Eina vinkona Francine er leikin af Edith Massey, mögulega versta leikkona allra tíma. Edith lítur út og hljómar eins og hún sé að lesa línurnar af merkispjaldi og hefur aldrei séð handritið fyrir tökur. Þrátt fyrir allar erfiðleikar Francine, eldar Waters upp stórkostlegan Hollywood endi og allir (sem lifa af) lifa hamingjusamir til æviloka.