Það er verið að lýsa þessari mynd sem gamanmynd en hún var alls ekki gamanmynd. Eins og allar Panahi-myndir var þetta mjög raunsætt drama sem sýnir rauða þráðinn félagslegs misréttis og hræsni. En það var mjög fyndið; miklu léttari en hin dimma og alvarlega The Circle leikstjórans (uppáhalds íranska myndin mín). Útsjónarsemi stúlknanna og kjaftshöggið á milli þeirra og hermannanna var bæði fullkomlega trúverðugt (eins og um heimildarmynd væri að ræða) og algjörlega bráðfyndinn. Myndatakan af leiknum og eftirleiknum var ótrúleg. Hún bætti við raunsæi eins og Kenny frá Ástralíu, auðvitað allt öðruvísi mynd. Frammistaða allra óatvinnuleikaranna hermanna og stúlkna var mjög trúverðug. Það var mjög áhrifaríkt að sjá ástríðu, vonbrigði og spennu þessara stúlkna. Allir í þessu landi sem halda að múslimskar stúlkur sem klæðast chador séu eitthvað öðruvísi en eigin dætur ættu að fara að sjá þessa mynd hún verður algjör augnablik. Fyrir mér voru hermennirnir fulltrúar núverandi hugmyndafræði. Þeir byrjuðu með opinberum stefnuviðbrögðum samkvæmt hlutabréfum við öllum bænum stúlknanna. Eftir því sem leið á myndina fannst þeim æ erfiðara að halda þessari afstöðu. Þegar það sem virðist eins og allt Teheran brýst út í villtan hátíð eru allir uppteknir af því, og fáránleiki núverandi stefnu er augljós fyrir alla. blanda af tilfinningum, léttúð, leiklist og félagslegum athugasemdum. Þó það sé kvikmyndahús fyrir fullorðna held ég að þroskuð börn frá um það bil sjö og upp úr myndu kunna vel að meta þessa mynd (svo lengi sem þau geta lesið texta). Það er merkilegt að kúgandi ríki eins og Íran geti framleitt kvikmyndir af slíkum gæðum eftir álíka. af Panahi og Kiarostami. Ef til vill knýja þær hömlur sem þarna eru á stjórnendum til að vera einstaklega útsjónarsamar. Ástralskir (og aðrir) kvikmyndagerðarmenn gætu tekið blað úr bók sinni.