Þetta er rækilega vel heppnað dæmi um ævisögu frá 1950. Það hefur hina traustu og myndarlegu unga hetju -- ja, ekki svo ung lengur á skjánum; frábær, ef ólíkleg, leikstjórn eftir Billy Wilder; hrífandi fullskipað tónverk af upplífgandi tónstigum og, þegar þess er krafist, himneskum strengjum eftir Franz Waxman; sterkir stuðningsmenn; grípandi saga; töfrandi ljósmyndun eftir Hitchcock uppáhalds Robert Burks; og frásögn um einstakan sögulegan atburð. Myndin byrjar á Jimmy Stewart sem Charles Lindbergh sem reynir að sofa á Long Island hóteli áður en epískt sólóflug hans yfir Atlantshafið, frá New York til Parísar. Og hann getur ekki sofið. Flugið sjálft er fullt af endurlitum á persónulega sögu Lindbergh og kaupum og smíði einstakrar hávængrar einflugvélar hans, The Spirit of St. Louis. St. Louis, Missouri, er heimili samstarfsins sem styrkti flugið. (Jafnvel árið 1927 töluðu peningarnir.) Engu að síður, myndin VARÐI að hafa mörg endurlit og frásögn Stewarts. Hver er valkosturinn. Að fylgjast með sameiningunum? Þrjátíu og þrjár klukkustundir að horfa á Jimmy Stewart sitja hljóður við stjórntæki hávaðasamra flugvélar sinnar á meðan dagar og nætur koma og fara? Mér fannst handritið og leikstjórnin áhrifamikil miðað við þeirra tíma. Óþægilegum hlutum er auðvitað sleppt, svo að ekki komi meiri tvískinnungur í ljós en áhorfendur samtímans gætu ráðið við. Ég veðja á að æpandi múgurinn sem umlykur Lindbergh í Le Bourget hafi rifið flugvélina í sundur fyrir minjagripi. Og auðvitað ekkert um hjálparrör flugmannsins, þó það hefði bætt við fleiri tækifæri til húmors. Sumum áhorfendum í dag mun finnast sum atvik fáránleg ef þeir hugsa of mikið um þau. Uppi á lofti spjallar Stewart við vingjarnlega ferðaflugu sem, á sinn hljóðlega áhyggjufulla hátt, vekur hann með því að lenda á kinninni á ögurstundu. Síðar sló St. Christopher-medalían sem faðir Hussman gaf honum varlega á glerkristal eins hljóðfæranna, rétt þegar Stewart er í örvæntingu að reyna að lenda. Trúleysingnum Stewart er bjargað tvisvar - einu sinni af flugu og einu sinni af Guði. En það er sama um það. Þetta er áhrifamikil kvikmynd. Þessi lending á Le Bourget, með örmagna Stewart fyrir aftan gleðistafinn, ruglaður af leitarljósum, sveittur af hræðslu og hrynjandi af þreytu, er virkilega sannfærandi. „Ég ætla að rífa þessa flugvél í sundur,“ segir hann við sjálfan sig og við getum trúað honum. Að fljúga léttri flugvél er alls ekki eins og að keyra bíl. Það er engin slétt bogadregin þjóðvegur til að segja þér hvert þú átt að fara, engar akreinar til að veita leiðsögn. Þú ert upptekinn á hverri sekúndu. Þú verður að fylgjast með tækjunum, athuga hvern vængodda til að sjá að þau snerta sjóndeildarhringinn, eins og nef flugvélarinnar og stöðugt að fylgjast með annarri umferð upp, niður og til hliðar, þó að það síðasta hefði ekki verið mikið vandamál fyrir Lindbergh. Hann var einn yfir hafinu.Hvers vegna? Á einni af vinsælustu augnablikum myndarinnar, eru Stewart og Murray Hamilton, tveir sígaunabylur á 2. áratugnum, að lúta í lægra haldi fyrir flugvélum sínum á akri í miðvesturríkjum. "Hvað er það? Hvað fær okkur til að elska að fljúga svona mikið?", spyr Hamilton. (Ekkert svar.) Síðar reyna fjárhagslegir bakhjarlar hans að tala hann út úr fluginu. Fimm aðrir flugmenn hafa þegar látist við að reyna það. "En skilurðu ekki? Það VERÐUR að gera það," segir ástríðufullur Stewart. Jæja, það er ekki mikið svar heldur. Hvers vegna þarf að gera það núna og af hverju Lindbergh? Af hverju EKKI að bíða í tíu ár og hætta að sóa mannslífum á meðan? Svarið, kæri Sókrates, liggur að hluta til í kirtlum okkar. Flugmenn eru rólegir og sjálfsöruggir, gefnir fyrir stöku örvunargalla. Helsta vandamál þeirra gæti verið fíkn í innra straum af adrenalíni. Bara að grínast. Sumir af bestu vinum mínum eru flugmenn. Samt hlýtur Lindbergh að hafa verið heilmikill gaur. Hann átti skilið að koma fram við hann sem hetju. Ekki bara vegna flugsins sjálfs heldur vegna framkomu hans síðar - rólegur, hógvær, fjölskyldumaður. Við getum auðveldlega gleymt aðdáun hans á Hitler, þar sem hann meira en bætti upp fyrir það með því að prófa Corsair orrustuflugvélar í Kyrrahafinu og ráðleggja sjóhernum hvernig eigi að fínstilla flugvélarnar og ná sem bestum árangri úr þeim. Skoðaðu það ef þú hefur tækifæri . Ef ekkert annað er sögustund sögð með myndrænni prýði.