Að sjá Les Amants Reguliers kallar strax á samanburð við kvikmynd Bertolucci, 'The Dreamers', að mínu mati besta myndin sem gerð var um uppreisn stúdenta í París árið 1968. Reyndar virðist leikstjórinn Philippe Garrel ekki komast hjá því að bera saman við mun frægari samstarfsmann sinn, deila aðalleikaranum og jafnvel láta fylgja með beina eftirmynd auga-í-áhorfanda-auga um eldri mynd Bertolucci. Og samt er LAR önnur mynd og áhugaverð. Söguþráðurinn virðist líka kunnuglegur. Myndin byrjar á löngum atriðum af „emeutes“ frá 1968, kannski meðal þeirra bestu sem gerðar hafa verið hingað til. Kvikmyndin er gerð í svarthvítu og sjónarhorn kyrrstöðu myndavélarinnar á annarri eða annarri hlið varnargarðsins minnir Eisenstein á. Síðan, eins og í The Dreamers, hreyfist hasarinn í Parísaríbúðinni þar sem hetjur hinnar sigruðu uppreisnar búa til list, reykja eiturlyf, dreyma og falla fyrir hver öðrum. Það er engin bein félagsleg athugasemd, engin raunveruleg skýring á aðdraganda uppreisnarinnar. Myndin fjallar um sálfræði persónanna og ástarsögu aðalpersónanna. Þetta er eins og fyrirboði um umbreytingarferlið yfir til stofnunarinnar sem kynslóð 1968 gekk í gegnum, það er bara þannig að ekki er víst að allir þátttakendur aðlagast eða lifa af. Myndin snýst meira um persónurnar en atburðina. Og það er bara fyrir stílinn sem það verður minnst um. Svart-hvíta kvikmyndahúsið er eftirminnilegt, ekki aðeins í byltingarsenum, heldur líka þegar horft er á þróun persónanna. Margar seríur eru endurbættar með tækni sem er unnin úr þöglu kvikmyndunum, með löngum tökum ásamt píanólagi. Áhrifin eru stórkostleg. Samt er lengd myndarinnar varla réttlætanleg, hún tekur meira en þrjár klukkustundir og ég efast um að það hefði verið misskilningur að klippa hana niður í aðeins tvær klukkustundir - reyndar er ég sannfærður um að það sé þvert á móti. kvikmyndin LAR er annað sjónarhorn til að muna um eitt af mikilvægari árum í sögu Frakklands og heimsins á 20. öld.