Þessi mynd vann ásamt einhverjum fyrirsjáanlegustu sögulínum og grunnum persónum sem sést hafa. Rithöfundurinn keypti augljóslega leikbókina „How to write a space disaster movie“ og fylgdi henni eftir leik fyrir leik. Einkum hefur sú staðalímynda notkun geimfara sem tala við ástvini sína utan úr geimnum - sýna hugrakka sýningu í augnablikinu á hörmungum - verið gerð aftur og aftur. Max Q virðist hafa verið skrifað í von um að framleiðendur myndu henda 50 milljónum dala í verkefnið. En miðað við seinni hluta myndarinnar sem innihélt fjölmargar slakar tilraunir til tæknibrellu, gátu framleiðendurnir aðeins safnað 50 þúsundum dala. Að komast að því að myndin hafi verið tilnefnd til Emmy-verðlauna fyrir „sérstök sjónbrellur“ hefur mig algjörlega brjálað.Ég held að handfylli framhaldsskólanema með próf í fjölmiðlafræði hefðu getað skapað trúverðugri áhrif! Og söguþræðirnar eru of margar að nefna. En ég skal velja eitt sem dæmi. Nú er ég enginn sérfræðingur hjá NASA, en vissulega er mjög ósennilegt að starfsmaður sem er tengdur við skutluherminn myndi skyndilega gegna valdastöðu í stjórnklefanum þegar hlutirnir fara að verða perulaga með forritinu. Vissulega er einhver reyndari hjá Mission Control sem dagskrárstjórinn myndi kalla til frekar en tuttugu og níu ára gamall sem hefur ekki verið í stjórnklefanum áður. Eina bjargráðið fyrir þessa mynd er verk Bill Campbell. Honum tekst að gera góða tilraun til að bjarga einhverju úr lestarflakinu sem þetta handrit er. Ég gef þessari mynd 2 af 10, með yfir meðallagi verk Bill Campbell í aðalhlutverki sem bjargar henni frá lægri einkunn.