Þessi mynd, vil ég segja, var alveg frábær. Ég sé hversu margir myndu halda að þetta sé bara áfallamynd. Þetta er ekki alveg ósanngjarnt, en þetta er jafnmikill sjokkerandi skáldskapur og bækur Chuck Palahniuk eru. Ein af mínum uppáhaldsmyndum allra tíma, Bijo no Harawata er ákveðin tegund af gróflega gerðri mynd sem þú getur fengið nánast hvaða viðbrögð sem er. Þetta er ógnvekjandi, fyndið, kjánalegt, gróft, fullt af óhefðbundnu efni og fyrir sumt fólk ögrandi. Í fyrsta skiptið sem ég sá þetta var þetta hjá vini mínum og mamma hans hafði komið með það heim svo hann gæti séð það. Hann sagði að þetta væri bara eitthvað ruglað japanskt kvikmynd, en ég sá svo miklu meira af henni. Það er illa gert, já, en það hefur ákveðna tegund af áþreifanlegu að vera falleg líka. Eins og leikstjórinn segir sjálfur þá er þetta áfallamynd gerð af ákveðinni ástæðu. Það er eins og rýrnun. Ef þú skilur áhorfendur eftir mjúka, þá verður allt mannkynið mjúkt. Mér finnst þetta góð hugmyndafræði og er hundrað prósent sammála henni. Bijo no Harawata er tegund kvikmynda sem hópnauðgar helvítis líkamsrækt, jógúrt og allt þetta nýbylgjudót.