Sá sem fer með hlutverk J. Douglas Williamson í strippókersenunni gerir frábært starf. Hann fékk greinilega engar einingar. Verst. Allir Dead End Kids vinna störf sín fallega í þessari færslu frá 1939. Það er skrýtið að horfa á þá í vestrænu umhverfi með Brooklyn-hreim þeirra (ég held að það ætti að vera Bowery). Þeir sýna jafnvel nokkra sundhæfileika. Ég held að það séu margar sérstakar senur sem geta fylgt áhorfandanum á þessari hnefaleika-/ástar-/glæpasögu. Uppáhaldið mitt núna er í bardagaatriðinu undir lok myndarinnar. Busby Berkeley sýnir sérfræðikunnáttu sína í dansmyndum þegar John Garfield færir fæturna og þegar við horfum á hreyfinguna færist myndavélin upp að andliti hans. Ég mun ekki gefa upp hvers vegna eða hvenær, en andlitssvipurinn á þeim tímapunkti kom líklega áhorfendum 1939 á fætur í kvikmyndahúsunum. Sumir munu halda að John Garfield líkist Frank Sinatra í mörgum senum. Bara andlitið á honum. Reyndar var Frank ekki enn að gera kvikmyndir svo Frank leit kannski út eins og John. Boxarinn sem heitir Smith í myndinni lítur út eins og klón af Ed Begley, Jr. Nú verð ég að segja þér eitthvað sem er ekki spoiler, en ef þú horfir á myndina skaltu horfa á hendur ömmu. May Robson skilar sínu vel. Hún virðist hafa hendur sem reika svolítið. Í atriði þar sem hún og mannfjöldi fara inn í búningsherbergi hnefaleikamannsins (John Garfield), horfðu á hvar hún snertir liggjandi John Garfield á meðan hann er aðeins í bolnum sínum. Frábær endir. Fullt af dásamlegum persónum. Besta línan gæti verið á bensínstöðinni, "... átta lítra, það er tuttugu og átta dollara..." Tom Willett