Við sáum La Spettatrice í gærkvöldi @ alþjóðlegu kvikmyndahátíðina í Chicago og við vorum báðir mjög snortnir af henni. Þetta er áleitin saga um einmanaleika og tengslaleysi þar sem þráin eftir nánd stangast á við ótta okkar við að segja öðrum of mikið um okkur sjálf. Aðalhlutverkin þrjú (Barbora Bobulova sem Valeria, Brigitte Catillon sem Flavia, Andrea Renzi sem Massimo) eru allar frábærar og krafturinn á milli þeirra kemur mjög á óvart. Eftir allar bíómyndirnar sem gera lítið úr eldri konum er yndislegt að sjá Flavia (sem er lagaprófessor við háskóla í Róm) sett fram sem falleg og nautnasjúk og tælandi og kraftmikil. Við erum skilyrt til að trúa því að þegar yngri kona fer í „blönduna“, þá muni eldri konan verða afbrýðisöm út í yngri konuna, maðurinn mun yfirgefa eldri konuna fyrir yngri konuna, osfrv, o.s.frv. Í þessari mynd hins vegar, tilfinningalegur sannleikur er talsvert flóknari. Mjög mælt með.