Jafnvel þótt Voskhozhdeniye væri uppáhaldsmyndin þín væri aðeins hægt að horfa á hana, í mesta lagi, á tíu ára fresti. Hún er bara of tilfinningalega erfið. Almennt álitin besta kvikmynd Shepitko, THE ASCENT er saga flokksmanna sem starfa í hvít-rússneska skóginum í hávetur í þýsku hernumdu Sovétríkjunum. Á sama tíma og þeir réðust á áhorfendur með hreinum líkamlegri upplifun stríðstímans, sérstaklega skortir kulda og snjóa, raunveruleg lífsbarátta bæði gegn náttúrunni og fasistum, það er alltaf lúmskur, varla ályktaður undirtexti siðferðisdóms og spurningin um hvort maður geti verið siðferðilegur eða siðlaus í einu samhengi en annars. í öðru. Hópur flokksmanna sem felur sig í skóginum verður fyrir árás þýskrar eftirlitsaðila og missir matarbirgðir sínar. Tveir menn, Rybak, sem þekkir svæðið, og Sotnikov, gyðingakennari, fá það verkefni að fara í lítið þorp til að fá sér mat. Þeim finnst þorpið brennt til kaldra kola með engu ætis og engu öðru en kulnuðu timbri og undirstöðum þar sem í einni holu er barnaspegill falinn. Yfirgnæfandi tilfinningin er sú að hver sem kemur með grimmd stríðs til lands og þjóðar verði sannarlega bölvaður. Ég hugsaði um stríðið sem Bandaríkjamenn og Bretar fluttu til Íraks og hvernig það er verk úrkynjaðrar þjóðar að koma stríðshryllingi yfir fólk. Þau halda áfram til nærliggjandi stærra þorps þar sem þau fá, undir nauðung, lamb frá samstarfsstjórinn. Þjóðverjinn kemur og flokksmennirnir tveir sleppa undir skothríð. Sotnikov fær högg á fæti hans og heldur frá Þjóðverjanum þegar Rybak kemst upp með lambið. Sotnikov verður svo örvæntingarfullur að viðbúinn að verða ekki tekinn á lífi tekur hann stígvélin af sér til að stinga byssukúlu í höfuðið á honum. Rétt í þessu snýr Rybak aftur og dregur Sotnikov út úr eldlínunni.Rybak dregur Sotnikov í gegnum skóginn, blóðugur metra fyrir metra allt gert í einni löngu töku. Hver metri er kvöl og samt dregur hann hann enn í gegnum djúpan snjó, upp hálsa, yfir lægðir, yfir svarta runnastubba sem sprunga þegar þeir smella undir þunga mannanna. Það er ýmislegt líkt með kvikmyndaorðaforða Tarkowskys hér - það tekur langan tíma að skrá ferli, áhrifin af því að nota endurtekningu og tilfinningalega streitu sem af þessu leiðir sem byggist upp eftir því sem myndatakan tekur lengri tíma. Í bakgrunni, óséður vegna aðgerðanna, hangir spurningin: framdi Rybak siðlaust verk með því að fara aftur fyrir Sotnikov? Hvort sem það var undir siðferðilegum viðmiðum marxista-lenínismans eða eingöngu sameiginlegri kröfu um að hópurinn lifi af, var ekki skylda hans að koma matnum aftur til sveltandi hljómsveitar sinnar og láta Sotnikov hylja flóttann? Að fórna einum manni til að hópurinn lifi af? Sem leiðir til spurningarinnar - Er hægt að ætlast til þess að maður sem er siðlaus samkvæmt einu heimspekikerfi sé siðferðilegur undir öðru siðferðiskerfi? Samfylkingarfólkið kemur eins og önnur stríðsbölvun að sveitabæ sem inniheldur konu með þrjú lítil börn. Hún er bitur yfir stríðsbölinu og hangir varla með þremur börnum sínum. Þeir eru varla hvíldir þegar fleiri Þjóðverjar mæta. Þeir leggja leið sína til að fara og er vísað á loftið til að fela sig. Hósti Sotnikovs gefur þeim í burtu. Þegar Þjóðverji stingur höfðinu inn til að kíkja og enginn bregst við hótar hann að skjóta yfir loftið og taugar Rybaks brotna og þeir eru handteknir. Hver ber nú hina siðferðilegu ábyrgð hér? Sotnikov fyrir hósta eða Rybek fyrir að sprunga? Samfylkingarmennirnir tveir og móðirin eru tjölduð og flutt til nærliggjandi bæjar sem fara ógnvekjandi undir bárujárnsboga við innganginn. Þeir finna yfirmanninn og litla stúlku sem þegar eru í haldi. Þeir eru yfirheyrðir af hvít-rússneska, sem er yfirhafður, leikinn af Tarkowsky uppáhalds Anatoli Solonitsyn. Sotnikov heldur haus við yfirheyrslur og pyntingar og spyr aðeins hvert starf spyrjanda hafi verið fyrir stríðið? Hann svarar ekki en af ​​auðveldri stöðu sinni á bak við skrifborð var líklega svarið „skólakennari“. Rybak biður hins vegar um líf sitt og býðst jafnvel til að ganga til liðs við lögregluna. Fyrr óséður persónugalli, sem tekur „ranga“ siðferðilega ákvörðun, tvíræðni (tilfinningasemi) sem dulaði hana fyrir dómgreind, verður nú augljós, órólegur og mjög ljótur. Þau fimm sitja í dimmum klefa. Þeir eiga allir að deyja daginn eftir. Héðan verða þættir kristinnar dæmisögu sterkari. Ósvikin Rembrandt lýsing og tónverk eru notuð eins og aðrar stellingar gamla meistara Krists eru táknaðar. Hann ákveður að hann geti bjargað öllum ef hann tekur á sig sekt fyrir alla. Halda verður honum á lífi til morguns svo hann geti bjargað öllum. Hann biður móðurina fyrirgefningar og yfirmaður veit hvað er að gerast finnur ekki til eins örvæntingar við að deyja gagnslaus eins og hann gerði áður. Þjóðverjum er alveg sama hvort Sotnikov tekur á sig allar syndir félaga sinna eða ekki. Þeir verða allir hengdir. Þeir troða sér upp bratta götu sem er sýndar Via Dolorosa. Bekkur er tekinn upp á aftökustað sem er hlið bæjarins. Frá því hanga fimm reipi. Bekkurinn stendur bara þrír þannig að Sotnikov stendur á trjástubbi sem Rybak sparkar undan honum. Þeir eru allir hengdir. Þegar Rybak gengur niður veginn með Þjóðverjum kallar einhver úr hópnum hann Júdas, óþarfa skírskotun, eina mistök Shepitko. Rybak ímyndar sér nokkrum sinnum að hann sé skotinn í bakið þegar hann reynir að flýja, deyja heiðursdauða og reynir, árangurslaust, að hengja sig í skítahúsinu, en fer með Þjóðverja sem barinn hundur sem hann er. Hins vegar ef Rybak var siðferðilega rétt að fara til baka og bjarga lífi Sotnikovs, hefur hann þá rangt fyrir sér að reyna að bjarga eigin lífi?