Af öllum Perry Mason myndunum sem ég hef séð eftir 1985 er þessi í minnst uppáhaldi. Ég viðurkenni að mér hefur aldrei líkað við Díönu Muldaur sem leikkonu. Hún virðist bara kunna að leika eina tegund af karakter - harðsnúna ferilkonu með einhvern óskilgreindan flís á öxlinni sem af þeim sökum er ákaflega erfitt að hafa á nokkurn hátt samúð með. Þessi er engin undantekning - hún er í raun og veru. Það eina sem bjargar þessari mynd, að mínu mati, er alvöru frammistaða Scott Baio sem saksóknara - ég fann mig í raun og veru að reyna að vinna hann og myndin er þess virði að sjá fyrir honum einum.