Lordi var mikil hype og opinberun árið 2007 vegna þess að þeir unnu Eurovision söngvakeppnina með (ekki svo þungu) metallagi sem heitir "Hard Rock Hallelujah" og birtust á sviðinu klæddir eins og ógeðsleg skrímsli. En, við skulum horfast í augu við það, sigur þeirra hafði líklega mjög lítið með mikla tónlistarhæfileika að gera. Eurovision keppnin breyttist smám saman í einn stóran pólitískan sirkus í gegnum árin og Lordi vann líklega bara vegna þess að lagið þeirra breytti loksins smá og enn mikilvægara - vegna þess að allur gjörningurinn þeirra snerti á snjallt hátt allan árlega viðburðinn. Það algerlega síðasta sem fyrsta (og vonandi síðasta) hryllingsmynd Lordi hefur í för með sér eru breytingar og hugvit. "Dark Floors", byggt á hugmynd um aðalsöngvarann ​​og með restina af hljómsveitinni í aukahlutverkum, er sannarlega hugmyndalaus og vonlaus uppsöfnun klisja. Hið gríðarlega kostnaðarhámark ("Dark Floors" er að sögn dýrasta finnska kvikmynd allra tíma) tryggir örugglega mjög makabre leikmyndir og áhrifamikla förðunarlist, en hver er tilgangurinn með því að það er engin saga sem er þess virði að segja? Myndin gerist á annasömu sjúkrahúsi þar sem hópur fólks, þar á meðal faðir og ung dóttir hans með óþekkjanlegan sjúkdóm, festast í lyftunni við rafmagnsleysi. Þegar hurðirnar opnast aftur eru gólfin tóm og það lítur út fyrir að spítalinn hafi legið yfirgefinn í mörg ár. Þegar hópurinn reynir að komast að útganginum lendir hópurinn í nokkrum sjúklegum og óútskýranlegum hindrunum, eins og augnlausum líkum, öskrandi draugum og þungmálmsskrímslum sem koma upp af gólfunum. Einu þrír punktarnir sem ég er að afhenda „Dark Floors“ eru eingöngu ætlaðir fyrir landslagið og hæfilega spennuuppbyggingu á fyrri hluta myndarinnar. Svo lengi sem óheillavænlegir atburðir þurfa ekki skýringar er andrúmsloftið frekar hrollvekjandi, en um leið og þú áttar þig á að skýringin verður a) mjög heimskuleg eða b) kemur aldrei, þá hrynur hið heilnæma bara eins og óstöðugt spilahús . Búningar Lordi voru í rauninni aldrei ógnvekjandi til að byrja með (nema kannski fyrir hefðbundna Eurovision-aðdáendur) og í bland við sögu sem minnir meira á asískan draugahrylling líta þeir bara hreint út aumkunarverðir og vanhæfðir. Með öllum þjóðargoðsögnum og sannarlega einstökum utanaðkomandi tökustöðum, hélt ég persónulega alltaf að Finnland Land þúsund vatna væri kjörinn ræktunarvöllur fyrir hugsanlega skelfilegar hryllingssögur, en ég býst við að það sé önnur vonbrigði að mínu mati.