Mig langaði að horfa á þessa mynd vegna Elizu Dushku, en hún á bara minni þátt í henni og karakterinn hennar er ekki mjög viðkunnanlegur. Hins vegar er aðalpersónan, sem Melissa Sagemiller leikur, einstaklega falleg og fullkomin unun að horfa á alla myndina. Þetta er í raun ekkert annað en sýning fyrir útlit hennar og hæfileika. Hún stendur sig mjög vel. Sagan sjálf er, þegar á litið er, frekar vitlaus. Eftir bílslys eru nokkrir vinir hugsanlega látnir en halda áfram að lifa sínu fyrra lífi á meðan alls kyns dularfullir hlutir gerast. Sumir vondir eru á eftir þeim, en við komumst aldrei að því hverjir þeir eru (hugsanlega voru þeir í hinum bílnum, en við heyrum svo sannarlega ekkert um hvers vegna þeir eru á eftir þeim). Sérstaklega virðast lokasenurnar kvikmyndalega metnaðarfullar, en ég næ ekki að fá neitt heildstætt út úr því. Upphafsatriðið, þar sem vondu kallarnir (sem klæðast einhverjum undarlegum grímum) skera ljóshærð stelpu á úlnlið og safna upp blóði hennar er aldrei útskýrt eða fylgt eftir. Nema vondu kallarnir eigi að vera fulltrúi skurðlæknanna sem eru að reyna að draga Cassie (Sagemiller) til baka frá dauðum... en nei, það virðist ekki virka. Vondu krakkarnir eru bara vondu krakkar; þeir klúðra eiginlega bara sögu sem annars hefði getað verið áhugaverð. Í yfirnáttúrulegri sögu um dauða og ást og fórn, hvern í fjandanum þarf vonda menn? 3 af 10.