Ég horfði á Pola X vegna þess að Scott Walker samdi kvikmyndaskorið og ég dáist mikið að tónlistinni hans. Satt að segja bjóst ég við nokkuð tilgerðarlegri og hugsanlega samhengislausri frönskri kvikmynd. Ég hafði rangt fyrir mér. Sjón myndarinnar náði fljótt að vekja athygli mína til hins ýtrasta - og byrjaði á upphafsröðinni, sem sýnir svarthvítt myndefni af herflugvélum sem kasta sprengjum í grafir við hljóð tónlistar og fallegri grátrödd Scott Walker. Myndin fjallar um sjálfsmyndarkreppu Pierre (Guillaume Depardieu - frábært val í hlutverkið) og (sjálfs)eyðingu hans. Sagan skiptist í tvo hluta sá fyrri lýsir áhyggjulausu lífi Pierre í fallegu húsi í frönsku sveitinni og sá síðari fylgir algjörri persónulegri upplausn hans eftir að hann yfirgefur allt og flytur til Parísar til að búa í veseni með meintri hálfsystur sinni. Báðir hlutarnir innihalda ótrúlega töfrandi ljósmyndun sú fyrri mjög litrík og björt, sú síðari algjörlega drungaleg og næstum heimsendalaus - sem bætir við sannri fagurfræðilegri veislu. Pola X er heillandi og alveg einstök kvikmyndaupplifun.