Sjáðu fyrir þér klassískar Noir sögulínur með ofstílfærðu svarthvítu myndefni af Sin City eftir Frank Miller. Sjáðu síðan fyrir þér dystópískan, vísindaskáldskaparspennu, eins og Minority Report eftir Steven Spielberg eða A Scanner Darkly eftir Richard Linklater. Samruni ofangreinds væri heppileg leið til að lýsa hráslagalegri og andrúmslofti franska leikstjórans Christian Volckmans á framtíðina í frumraun sinni í leikinni kvikmynd. En þó að verk Volckmans taki tvímælalaust tilvísanir í fyrrnefndu myndirnar og þær sem líkjast þeim, þá gerir slíkur einfeldningsblendingur ekki endurreisnartímanum, lokaniðurstöðu Volckmans, réttlæti - myndin sjálf er miklu flóknara verk en það. venjulega högg og missa mál, sérstaklega í samtíma samhengi, þar sem brunnur einstaklingsins virðist vera sífellt tæmri. Sem slíkur er Renaissance að minnsta kosti lofsvert sem kvikmyndatilraun, með einstakri samblandinni níhílisma neo-noir leynilögreglunnar og hinni stórkostlegu allegórísku skelfingu hins dystópíska sci-fi drama, sem þjóna til að hrósa frásögn hvers annars. samþykktir á undarlega viðeigandi hátt. Handritið er snjallt og forvitnilegt (þótt maður fái það á tilfinninguna að margar línur í handritinu hefðu verið mun áhrifaríkari í upprunalegu frönsku en ensku þýðingunni - titill myndarinnar verður líka mun meira áberandi) að ná að vera einn stíga á undan áhorfendum sínum alla leið. Þrátt fyrir að margir þættir söguþráðarins muni virðast nokkuð kunnuglegir fyrir þá sem sækja slíkar vísindaskáldsagnatryllur, þá snýr handritið óvæntum flækjum og snýr inn á nákvæmlega réttu augnabliki til að halda áhorfandanum á tánum, sem gerir sannarlega sannfærandi verk. Mynd Volckmans sannarlega skarar fram úr í sjónrænum þáttum sínum, og hið töfrandi svarthvíta hreyfimynd er auðveldlega hápunktur myndarinnar - frábærlega skapmikill og stílhrein, hún sýnir hvaða gríðarleg fagurfræðilegu áhrif einföld notkun tveggja tóna getur haft. Með gríðarlegum smáatriðum í samsetningu og útliti hverrar myndar, og frábærri notkun á mjög noir skuggum og forvitnilegum sjónarhornum til að undirstrika tilfinningalega spennu atriðisins, birtist myndin beint úr Frank Miller myndasögu, en með ívafi, endirinn. niðurstaðan er stöðugt sjónræn íburðarmikil. Enska túlkun myndarinnar nýtur einnig aukins trúverðugleika vegna mjög viðeigandi raddsetningar. Hörð rödd Daniel Craig er algjörlega fullkominn leikaraþáttur fyrir hinn grimma, stóíska lögreglumann Karas, og Catherine McCormack er sterk viðvera sem dularfulla konan sem hann er að rannsaka hvarf systur hennar. Þrátt fyrir hvikandi enskan hreim, þá vinnur Romola Garai frábært starf sem umrædda ofsafengna systirin og Jonathan Pryce er hæfilega ógnandi sem skuggalegur yfirmaður ógnvekjandi stórfyrirtækis Avalon. Róleg rödd Ian Holm er einnig sterkur kostur sem dularfullur vísindamaður og Holm setur sterkan svip í stuttu atriði hans. Allt saman státar Renaissance sér af sjónrænt töfrandi, einstökum og sannfærandi framúrstefnulegum spennutrylli, alveg jafn gáfaður og hún er skemmtileg. Þótt söguþráðurinn kunni að virðast kunnuglegur fyrir þá sem eru oft í slíkum farkostum og einstaka veik lína gæti hindrað myndina frá því að vera það stemmningsríka meistaraverk sem hún ætlaði sér að vera, þá ber hið frábæra fjör í sjálfu sér myndina auðveldlega í gegnum einstaka vandræði. Fyrir aðdáendur annarrar hvorrar samtvinnuðrar tegundar myndarinnar eða grófra grafískra skáldsagna Franks Millers, eða þá sem eru tilbúnir til að meta vel útfærða, aðeins minna hefðbundna mynd af framúrstefnulegri spennumynd, er myndin án efa þess virði að horfa á hana.-8/10