Ég hef gaman af kvikmyndum með hommaþema þar sem persónurnar eru ekki staðalímyndir hommar og það var það sem laðaði mig að þessari mynd, henni og aðalleikaranum, sem er eina ástæðan fyrir því að ég gef þessari mynd eina stjörnu í viðbót en hún á skilið (þó ekki vegna þess að af leik hans í myndinni, skal ég segja þér). Margir kvarta yfir kvikmyndatökunni, en upptökuvélatilfinningin í myndinni bætti ákveðnum „neðanjarðar“ gæðum við hana fyrir mig og það eru nokkrar senur, venjulega í kringum sólsetur eða sólarupprás og meðal lesta sem myndu fá hvaða kvikmyndaskjá sem er til að roðna. .En leikurinn er úr pappa, tónlistin er endurtekin (ég komst í gegnum seinni hluta myndarinnar við að hlusta á hljóðrás úr annarri mynd), þú þarft að bíða í næstum tuttugu mínútur eftir hvaða samtali sem er og þá er hún óþægileg og áhugamanneskja. Viðfangsefni veggjakrots hefði getað gert þessa mynd frábæra ef hún hefði verið þokkalega nýtt og listin sjálf hefði verið forvitnilegri, en hún er það ekki. Verst af öllu, það er enginn hápunktur; það var eiginlega ekki plott til að byrja með. Myndin skríður bara aftur inn í skel þögnarinnar og deyr. Gleymanleg kvikmynd.