Hefnd er eitt af uppáhalds þemunum mínum í kvikmyndum. Moreso, "tilgangsleysi hefndarinnar" er eitt af uppáhalds þemunum mínum í kvikmyndum. Eftir að hafa séð Gaspar Noe's Irreversible (2002), bjóst ég við enn viðeigandi tjáningu á þessu þema. Þess í stað er þessi mynd veik hálfgerð tilraun sem tjáði ekkert annað en skort á sannfæringu og einbeitingu myndarinnar.*SPOILERS* Lokaatriðið, óþarfa nauðgunar-/pyntingarsena milli karlmanns, kom fyrir sem ekkert minna en kvenkyns. hefnd nauðgun fantasíu. Hins vegar fylgir myndin ekki einu sinni með þessu. Þess í stað er útdráttarsenan (sem er LANGT umfram grimmd upphaflegrar nauðgunar, bæði að því marki sem hún var myndræn og að því leyti sem hún var sköpuð) krýnt með skoti af andliti Dawson í svipbrigði annaðhvort eftirsjá eða „Þetta gerðist 'ekki laga neitt" meðan nauðgun nauðgara hennar heyrist halda áfram í bakgrunni. Vandamálið mitt með atriðið var ekki áfall, heldur rugl um hvað svona grafísk atriði var að reyna að koma til áhorfenda. Ég meina, líður okkur illa með nauðgarann? Fögnum við hefnd Dawsons? Erum við ógeðfelld yfir grimmdinni í þessu öllu saman? Finnum við fyrir augnabliki Dawsons eftirsjárverðrar skýrleika? Fyrir utan þetta misheppnaða, er myndin í raun óþægilega hröð með meira stíl en efni. Persónurnar eru þunnar, samræðan er eintóna o.s.frv. Venjulega reyni ég að taka myndir á þeirra eigin forsendum en Descent virtist ekki alveg vita hvað þær voru. Þumlar niður.