Kannski er þessi mynd aðeins of löng, en hún hefur samt einhvern sjarma 45 árum síðar. Aðalhlutverkin virðast meira viðeigandi fyrir Clark Gable og Vivien Leigh. Mér gæti verið sama um Gary Cooper, en Ingrid Bergman er fín, sérstaklega í dökkt hár. Myndin er þess virði að sjá fyrir aukahlutverkið: Flora Robson er frábær sem múlattuþjónn. Hún er hvít kona í svörtu andliti og getur haft svipbrigði af illsku eða vúdú húsmóður. Jerry Austin sem þjónandi dvergur hefur yndislegt hlutverk, sem heldur þér að hlæja þrátt fyrir of langar atriði. Talandi um atriði, Florence Bates stelur flestum þeim sem hún er í sem dónaleg félagskona. Ég skildi ekki niðurstöðu járnbrautarbardagans í lok myndarinnar og síðasta atriðið var hreint Hollywood-brellur. Það er skrýtin tilfinning þegar þú áttar þig á því að kvikmyndatitillinn vísar til járnbrautar frekar en farangurs!