Við systir mín, vinkona mín og ég fórum að sjá þessa mynd á afmælisdaginn minn þann 24. september. Við höfðum öll séð fyrstu „Jackass“ myndina fyrir nokkru og höfðum öll gaman af henni. Við hlökkuðum mikið til númer tvö. Við urðum ekki fyrir vonbrigðum. Frá upphafi til enda hló ég hysterískt. Það er þó jafnt átakanlegt og skemmtilegt og er örugglega ekki fyrir þá sem eru með veikan maga. Hún er ruddaleg, en hún er líka byltingarkennd amerísk kvikmyndagerð... tja, kannski er það aðeins of mikið lof fyrir kvikmynd þar sem karlmenn festast viljandi á náranum sínum við ísskúlptúra, en hún ER byltingarkennd að því leyti að hún sýnir okkur ósvífni hvort sem okkur líkar. það eða ekki, hlutir sem engin önnur "sæmileg" amerísk kvikmynd sem gefin var út um allt land myndi þora að sýna okkur. Það var aðeins ein atriði sérstaklega sem mér fannst óþarflega ruddaleg, og hún fól í sér hest - ég skal ekki útskýra það nánar. Ég hló , Ég var næstum því að kýla, og ég var bölvanlega nálægt því að gráta (af líkamlegum viðbrögðum við að horfa á atriði þar sem blóðsugur og augasteinn var með í för, ekki sorg). Að mínu hógværa áliti er "Jackass: Number Two" Kvikmyndin '06. Gerir það mig að jakkafötum? Kannski. En ef það gerist gæti mér verið alveg sama.