Þessi mynd er alveg hræðileg, en engu að síður getur hún stundum verið fyndin, þó þessi húmor sé algjörlega óviljandi. Söguþráðurinn var meira en fáránlegur. Ég held ekki einu sinni að 2 ára barn myndi sannfærast af fáránlegu fávitanum sem kvikmyndagerðarmennirnir reyndu að skella saman í sögu. Hins vegar, á jákvæðu hliðinni, veita sumir af hræðilega vitlausu söguþræðinum mikinn húmor. Til dæmis, "Vá, Lady Hogbottom er með risastórt eldflaug falið í bakgarðinum hennar!" Það verður verra (og jafnvel fyndnara), en ég skal hlífa þér. Leiklistin er almennt hlæjandi. Flest hlutverk krakkanna eru soldið krúttleg en ekki mjög trúverðug. Á hinn bóginn er Annie frekar hræðileg í alla staði. Fullorðna fólkið tekur hlutverk sín alls ekki alvarlega, en þetta er að mestu af hinu góða. Ef þeir hefðu reynt að vera trúverðugir hefði myndin verið enn verri. Sem er erfitt að ímynda sér. Þegar þú ert kominn framhjá heildarvitleysunni í myndinni, þá eru í raun nokkur áberandi augnablik af næstum-ekki-crappiness. Atriðið þar sem sonur Lady Hogbottom hleypur á brott með vinnukonuna er furðu fyndið, þó það sé pirrandi niðursveifla þegar lögreglan tekur hana. Butler persónan, þótt hún sé mjög lítil, er sólargeisli sem nær, en aldrei alveg, kemst í gegnum myrkrið. Að horfa á þessa mynd olli mér í raun líkamlegum sársauka. Engu að síður voru nokkrir innleysandi hlutar sem gerðu það nánast hægt að horfa á hana án þess að byrja að blæða innvortis. Miðað við góða hluti eingöngu, myndi myndin vera um 5; Því miður á restin af myndinni varla skilið 1. Þannig gef ég henni 3. Þetta er frekar rausnarlegt, myndi ég segja.