Það eru nokkrir þættir sem bjarga þessari mynd frá því að vera algjört stórslys, en falla í skuggann af slæmum leikaraskap, söguþræði, innsláttum deus ex machina, heimskulegum samræðum, slöku handriti og fyrirsjáanlegum klisjum...Það sem við höfum hér er hryllingsmynd með söguþráð sem nær hvergi að mestu. Hópur ólíklegra hetja, þar á meðal svartur gaur sem fær það fyrstur (já, þessi klisja virðist enn vera á lífi jafnvel í Finnlandi), virðast eiga í vandræðum með að reyna að fara út úr dularfullu tómu sjúkrahúsi. Það eru öskrandi draugar (mjög hugmyndaríkir), uppvakningar (á einum tímapunkti hélt ég að þeir notuðu allavega ekki uppvakninga, en þeir komu) og finnskt glam-rokkhljómsveit með djöfullega förðun á vegi þeirra. Það er líka til staðar nokkur tímaskipti, en það bætir engu við söguþráðinn. Einhverf stúlka og hobo virðast hafa dýpri skilning á aðstæðum, en þau orða það aldrei fyrir áhorfandanum, eða ráðvilltum vinum sínum. Línur þeirra samanstanda aðeins af djúpstæðum lífslexíuhugsunum eins og: "Það sem gerist mun gerast..." eða "Ljósið getur ekki lifað í myrkrinu..." eða hinu ógnvekjandi "mig vantar rauðan lit... rauðan lit." Þannig að allt sem þetta karakterar (þar á meðal áhyggjufullur faðir og ljúfur læknir í neyð) gera er að hlaupa í kringum þá dimm gólf, og frá eða fyrir mistök til djöflana. Stundum birtast draugur eða hópur uppvakninga og ef svo virðist sem púkalyklaborðsleikari geti ekki séð sex manna hóp koma í áttina að honum, veifa vasaljósi og spjalla, þá var það bara að þykjast. Og greinilega getur þessi púki brotist í gegnum veggi án mikillar fyrirhafnar, en það er ekki hægt að opna lyftuhurð. Í lokin fáum við jafnvel "það var allt draumur" röð snúningur. Eða kannski var það ekki. Ó, strákur, ég vildi að þessi mynd væri, og svona sem gerir það að verkum að tíminn virðist líða hraðar svo þetta gerist allt á aðeins 10 mínútum eða svo...