Ég hef ekki séð upprunalegu "Incredible Journey" síðan ég var barn, svo ég get eiginlega ekki borið saman þessar tvær útgáfur. Þessi útgáfa fjallar um þrjú dýr, tvo hunda og kött, en eigendur þeirra skilja þau eftir hjá vinum í sveitinni þegar fjölskyldufaðirinn þarf að taka við nýju starfi í San Francisco. Gæludýrin, sem trúa því að þau hafi verið yfirgefin, flýja og leggja af stað í langa heimleið um óbyggðir. Þessa sögu hefði kannski verið auðveldast að taka upp sem teiknimynd, en báðar útgáfurnar eru í raun lifandi kvikmyndir gerðar með raunverulegum dýrum. Einn stór munur er sá að í síðari útgáfunni tala dýrin með mannaröddum og gefa hvert sinn sérstakan persónuleika, eitthvað sem var ekki gert í upprunalegu myndinni. (Svipað tæki til að tala dýr hefur verið notað í öðrum nýlegum barnamyndum eins og "Racing Stripes"). Sumir gagnrýnendur hafa verið frekar snöggir um notkun þessa tækis, en mín eigin skoðun er sú að það að gefa dýrunum áberandi persónuleika þeirra hjálpi til við að styrkja myndina frekar en að veikja hana. Dýrin voru radduð af stórum stjörnum, Don Ameche, Michael J. Fox og Sally Fields. Báðir hundarnir eru karlkyns, og samband þeirra er sambærilegt við það sem er á milli margra manna í "buddy-buddy" kvikmyndum. Shadow, golden retriever, er vitur, reyndur eldri hundurinn; Líklegt er að sá yngri sé frekja, kjarkmikill og hvatvís. Í breskum augum lítur Chance út eins og hnefaleikakappi, en er í raun amerískur bulldog, sem er greinilega önnur tegund en breskur frændi hans. Sassy kötturinn er kvenkyns með frekar frumlegan og almennilegan persónuleika. Hún er mjög stolt af stöðu sinni sem köttur, sem í hennar augum gerir hana miklu æðri öllum hundum. ("Kettir ráða, hundar slefa!"). Frá sjónarhóli fullorðinna hefur myndin ýmsa galla; það getur verið tilfinningaþrungið, sum atvikin (eins og það þar sem dýrin ná að kasta fjallaljóni í ána) eru alveg ótrúleg og manneskjurnar eru allar algjörlega gleymanlegar. Þetta er hins vegar mynd sem er aðallega ætluð börnum og mig grunar að þau eigi eftir að hafa mjög gaman af henni. Vissulega mun hvaða dýraelskandi barn gera það. (Ummæli frá sumum faglegum gagnrýnendum eins og James Berardinelli, sem kvartaði yfir því að raddir dýranna minnkuðu „stórleika myndarinnar“, eru aðeins til að styrkja þá skoðun mína að faglegir gagnrýnendur séu ekki alltaf bestu leiðarvísir barnamynda. Ég efast um að mörg leiksvæði séu samtöl. um "Homeward Bound" sem einbeitir sér að meintri glæsileika þess). Eitt sem fullorðnir kunna að meta er ljósmyndun af Sierra Nevada-fjöllum Kaliforníu. Þeir kunna líka að meta blöndu myndarinnar af húmor og spennu þar sem gæludýrin sem eru á flótta lenda í hættu eins og birni, fjallaljón og svínarí í óbyggðum. Þetta er mjög skemmtileg fjölskyldumynd. 7/10