Ég býst við að ég sé hrifin af þessari mynd eins vel og hverri sem ég þekki; hún er ekki fullkomin, en undir titlinum „The Americanization of Lily“ gæti þessi heillandi og eftirminnilega hálfmúsíkölska háðsádeila verið metin meira og enn elskuð af þeim sem þekktu sérstakan anda blíðu, snjöllu sem Blake Edwards framleiddi. húmor og heilsteypt frásögn. Þessi ósennilega en yndislega söguþráður fylgir Lili Smith, jaðarnjósnari Þjóðverja í miklu einfaldara og minna svart-hvítu stríði; Lili Schmidt sem lést sem Smith hjálpar frænda sínum sem er líka þjóðrækinn, fyrir Þýskaland en hvorki grimmur né pólitískur, bara tækifærissinni. Skotmark Lili er William Larrabee, heillandi bandarískur hersveitarforingi sem getur veitt henni dýrmætar upplýsingar. Söguþráðurinn þykknar upp þegar Lili verður ástfangin af Larrabee, hefur augu hennar opnuð fyrir afleiðingum leiknjósnarans hennar og sér áhrif bardaga á særða menn á sjúkrahúsi og gerir sér grein fyrir hvað það gæti þýtt fyrir menn hans sem hún hefur hitt og líkar við. Hún verður afbrýðisöm út í keppinaut vegna ástúðar Larrabee, kemst svo að því að hún getur ekki lengur gert það sem hún hefur verið að gera og hættir njósnabransanum. Rökréttur endir myndarinnar kemur þegar eftir að hinni hræðilegu fyrri heimsstyrjöld lýkur, þegar hún syngur þemalag myndarinnar, "Wishing" í myrkvuðu leikhúsi, birtast einn af öðrum meðlimir hersveitar Larrabee, þar á meðal elskhugi hennar sjálfur, sem gefur til kynna að þeir hafa fyrirgefið henni og fyrrverandi andstæðingum þeirra; og jafnvel Kurt frændi tekur ákaft þátt í söngnum á "It's a Long To Tipperraree", til að gefa til kynna að allt sé í lagi með heiminn aftur. Þetta er djörf og stundum snilldar söguhugmynd, skrifuð af leikstjóranum Blake Edwards og William Peter Blatty af "John Goldfarb" frægð; og það er yndisleg frásögn. Larrabee-sveitin, þar á meðal ölvaður sem sífellt að hrynja og aðrar elskulegar týpur byggja þessa líflegu mynd; og tilfinningin fyrir þessari stílhreinu og glóandi kvikmynd er næstum epísk, bæði að umfangi og framkvæmd. Hrós verður að fá Jack Bear og Donald Brooks fyrir búningasköpun þeirra, Reg Allen og Jack Stevens fyrir leikmynd, Fernando Carrere fyrir aðra fallega framleiðsluhönnun, Henry Mancini fyrir viðkvæmt og viðeigandi tónlistaratriði og til Russell Harlan fyrir skínandi kvikmyndatöku. Í fallegu myndefninu eru aðalleikararnir Julie Andrews sem Lili, Rock Hudson sem Larrabee, Keremy Kemp framúrskarandi sem Kurt frændi Lili, Michael Witney, Lance Percival sem ölvaði flugmaðurinn, glæsilega Gloria Paul sem keppinautur Lili í nektardansi og margir aðrir fínir leikarar. í smærri hlutum. Það er erfitt að segja nógu fallega hluti um hraðann, eða snjallleikann í bara-þessa-hliðinni á breiðu gamanleiknum; þetta atriði er kynnt af Edwards til að draga úr hryllingi raunverulegs stríðs, til dæmis næstum grínista-óperuaðferðinni þar sem menn hófu stríð aftur á saklausari tímum mannlegrar siðmenningar. Þessi gamanleikur hjálpar einnig að undirbúa leiðina fyrir trúskipti Lili allt frá gagnrýnislausri viðurkenningu á skyldu við þýska ríkið til viðurkenningar á raunveruleika þess sem hún er að gera og hugsanlega því sem hún gæti verið að valda. Þetta er sjaldgæf „sense-of-life“ mynd um „Americanization“ Lili, fullyrðingu hennar um sjálfa sig í hinum raunverulega heimi og svo meðal annarra áður en harmleikur getur gerst. Það er draugalegt, finnst mér, og fallegt á margan hátt. Ég tel það vera leikstjórnarverk Blake Edwards; og undir titlinum „The Americanization of Lili“ tel ég að með varla breytingum gæti hún hafa verið viðurkennd sem fáður safír kvikmyndar sem hún er á öllum stöðlum sem ég þekki.