„Terror in the Aisles“ gæti litið út eins og hið fullkomna skemmtun fyrir hryllingsaðdáendur en það hefur í raun mjög fátt að bjóða. Vissulega sýnir hún ágætis og fjölhæft (of fjölhæft?) úrval af hryllings-/spennumyndabrotum sem þykja klassískt en ...hver er tilgangurinn? Þessi heimildarmynd miðar fyrst og fremst að hryllingselskandi almenningi svo við höfum nokkurn veginn séð allar þessar klippur nú þegar, er það ekki? Það eina sem virkilega er lofsvert við þetta verkefni er klippingin. Ef þú hefur áhuga á öskrandi drottningum, eltingarleik af svívirðilegum morðingjum og svoleiðis, þá er "Terror in the Aisles" með flottum samantektum af frægustu þáttunum. Allar þessar ólíku senur hanga saman í lambandi sögu með Donald Pleasance og Nancy Allen sitjandi í kvikmyndahúsi. Á milli tveggja þátta, ávarpar áhorfandann og „útskýrir“ hvers vegna við elskum hrylling svo mikið. Þessar ræður eru náttúrulega svífandi og frekar augljósar (það er í eðli okkar að vera hræddur ...bla bla bla) og ég skil ekki hvers vegna margir elska hugtakið. Þetta er þess virði að kíkja ef þú ert dyggur hryllingsaðdáandi en það er vissulega ekki nauðsynlegt að skoða. Þvert á móti: ef þú þarft enn að sjá klassískan tegundartitil, gætið þess að hlutir af honum hér spilla ekki framtíðaráhorfi þínu. Aðalástæðan fyrir því að mér líkaði almennt ekki við það er vegna þess að það hunsar blygðunarlaust fullt af minna þekktum, en grundvallar (erlendum) titlum sem endalaust einblína á "Halloween". Þetta skilar sér hins vegar í svölum innri brandara þegar Donald Pleasance öskrar á skjáinn yfir eigin persónu.