Ég býst við að það sé heilmikið afrek að geta kynnt fyrir áhorfendum sannkallaðan hala um veikburða mann; hali þar sem söguhetjan mun eyða meirihluta myndarinnar á bakinu, í rúmi og algerlega ófær um að hreyfa sig. Og samt er afrekið í virkni myndarinnar sem dramatísks verks; sem endurminning um sanna sögu og ég giska á sem rök fyrir því hvers vegna fólk ætti að eiga rétt á að deyja ef það vill. En myndin er ekki pólitísk yfirlýsing og kannski sem betur fer sleppur hún við of mörg umræðuatriði þó hún feli í sér eina til að rökræða hvort sem er. Meira að segja, þetta er ein af þessum erlendu myndum sem sýnir aðalpersónu sína sem örkumla sem getur ekkert gert annað en að tala við fólkið í kringum sig og getur samt reynst grípandi og sannfærandi hvort sem er. Svo frekar en að vera úti og út af rifrildi er myndin frekar ljúft en tímabært dramatískt verk um aðra manneskju sem vill eitthvað eða er í leit að einhverju; Eini munurinn er sá að með því að ná þessu „markmiði“ myndi það þýða að líf einhvers væri hætt og það yrði náð með því að fara ekki líkamlega neitt. Javier Bardem leikur alvöru Galisíumanninn Ramón Sampedro, einstakling sem á miklu eldri aldri kafaði ofan í vatnsrjóður sem var of grunnt fyrir slíka starfsemi. Þetta varð til þess að hann var rúmfastur það sem eftir var ævinnar og ósk hans um að deyja er í brennidepli í mynd chileska leikstjórans Alejandro Amenábar. Við höfum séð svo margar kvikmyndir á ævinni þar sem persónur hafa ákveðin „markmið“ eða markmið sem maður verður að ná áður en myndin lýkur til að veita áhorfendum fullnægjandi upplifun, en hraðabreytingin í The Sea Inside er mild; það felur ekki í sér ungar, duglegar, aðlaðandi hetjur sem fara í bardaga á fjarlægum stöðum heldur raunveruleg manneskja eftir eitthvað sem skiptir hana svo mikið. finndu sjálfan þig í von um að Ramón fái það sem hann vill í lok alls samt. Myndin setur tóninn mjög snemma með því að Ramón heldur ræðu um hvers vegna hann vill deyja fyrir að horfa á fjölskyldumeðlimi, kynna strax aðstæður og háð þeim áhorfendum sem vita kannski ekki um hvað myndin snýst. Athyglisvert er að sumir fjölskyldumeðlima eru „andstæðingar“ því sem hann vill, sem gæti sett hvaða áhorfendur sem hafa sterka tilfinningu fyrir efninu í skónum sínum. En tilgangurinn með þessari uppsetningu er að segja áhorfendum „Nei, þetta er ekki einn maður á eftir einhverju sem fyrir tilviljun hefur alla fjölskylduna sína til að styðja sig til enda“. Auðvelt hefði myndin getað farið á leið þar sem hún er Sampedro fjölskyldan á móti öllum öðrum en sumir eru andstæðingur Ramóns; sumir eru of ungir til að viðurkenna hvað er í raun og veru að gerast og aðrir virðast of pirraðir til að hafa aðra skoðun en þeir vilja bara að Ramón haldi sig aðeins lengur, þeir elska hann þegar allt kemur til alls. The Sea Inside er framhald af sögu sem snýst um í kringum eitthvert fórnarlamb. Ramón er fjórfættur og það er hans sjónarhorn sem við sjáum hlutina frá. Þetta er eitthvað sem getur sundrað áhorfendum eða látið myndina þykja nokkuð skrítið í ljósi þess að okkur er sýnd kvikmynd frá sjónarhóli fórnarlambsins frekar en hvatamanns eða aðalpersónu í kvikmynd sem er alltaf að vekja máls á orsök og afleiðingar drifið. En þetta er engin gagnrýni og það er forstjóranum til sóma fyrir að koma slíkri nálgun á þann árangursríka hátt sem hún er. Myndin spyr spurninga; það býður upp á atburðarás fyrir áhorfendur sína. Ef þú værir í stöðu Ramóns: hvað myndir þú gera, eða hugsa um eða dreyma um eða tala um? Þar af leiðandi eru draumar um lögfræðinginn Juila (Rueda) ekki svo mikið skotnir til ánægju áhorfenda eins mikið og þeir eru alltaf svo lítill gluggi inn í flóttafantasíur eins manns úr vandræðum hans. Rannsóknin á Juliu eflist nokkru síðar þegar hún byrjar að deilir ákveðnum líkindum með Ramón og það er þegar hún byrjar að fá heilablóðföll sem eru afleiðing af hennar eigin sjúkdómi. Þessi eiginleiki virðist tímabær í framvindu sambands þeirra og bætir enn frekar við tengingu ofan á þegar grípandi vináttu. Þetta er vegna þess að Julia finnur fyrir líkamlegum sársauka og takmörkunum, ekki í þeim skilningi að hún geti ekki staðið upp og gengið, en ég held að hún geri sér grein fyrir gildi lífsins miðað við hversu tilfinningalega henni leið áður. Þó að myndin sé byggð á sannri sögu og fjallar um líknardráp, þá er hún meira eins og jarðbundið drama um mann í aðstæðum þar sem hann er tilbúinn að berjast fyrir því sem hann vill en verður að gera það munnlega. Það er hressandi að sjá myndir eins og The Sea Inside þar sem hún vísar ekki aðeins í söguna og gefur okkur innsýn í hana heldur sem sjálfstæð kvikmynd, skilar hún á tilfinningalegum og grípandi stigi.