Ímyndaðu þér að þú sért fastur inni í safni myrkra miðalda og upprisin vampíra og brjálæðislegi hliðhollinn hans elta þig. Hvar er alger síðasti staðurinn sem þú vilt fela? Ég myndi segja inni í hinu óhugnanlega pyntingartæki Meyjar frá Nürnberg, því það er mikil hætta á að þú verðir hrottalega spýttur til bana. Og samt hleypur aldraða konan í þessari mynd heimskulega í gaddaða kistu sína. "The Vampire's Coffin" er frekar svekkjandi framhald, þar sem leikstjórinn Fernando Méndez endurskapar ekki gotneska andrúmsloftið frá 1957 frumlaginu heldur leggur áherslu á kómískar aðstæður og samræður. Ekki lengur ógnvekjandi kastalar með óhugnanlegum kóngulóarvefjum og dimmum hvelfingum, heldur ruglaðir læknar og klaufalegir aðstoðarmenn sem vekja hlátur í stað hræðslu. Sagan hefst inni á síðasta hvíldarstað de Lavud greifa, þar sem framúrskarandi læknir og ráðinn aðstoðarmaður stela kistunni til að rannsaka líkið á einkarekinni heilsugæslustöð. Tréstaurinn verður náttúrulega fjarlægður úr hjarta hans og vampírugreyinn lifnar aftur og hnepptir smáþjófinn strax í þrældóm til að vinna óhreina vinnu sína. Vampíran hefur augastað á fallegri kvenkyns sjúklingi á heilsugæslustöðinni og það er undir Dr. Enrique Saldívar komið að bjarga sálu hennar og eyðileggja blóðsuguna. "The Vampire's Coffin" notar takmarkað magn af stöðum og það er mjög lítið um hasar. Öll myndin væri reyndar frekar leiðinleg ef ekki væri fyrir handfylli af eftirminnilegum þáttum og ágætis leikaraframmistöðu. Myndatakan er þó mögnuð með háleitri notkun á skugga og myrkri. Þetta er sérstaklega áberandi þegar de Lavud greifi eltir unga konu um eyðigötur litla bæjarins á kvöldin. Þetta er eina raunverulega verðuga atriði myndarinnar í heild sinni, restin er frekar miðlungs og déjà-vu.