Taktu 4 pör sem voru þegar á höttunum eftir og settu þau í paradís á eyju þar sem 26 einhleypir freista þau. Þetta var forsenda þáttarins, einföld en svívirðileg og fyndin. Leyfðu Fox að henda siðferði út um gluggann og láta lauslætið flæða. Þetta var eins og raunveruleg útgáfa af Melrose Place. Það góða við sýninguna er að það snerist ekki um að fólk væri að rugla og hagræða hvort öðru til að fá peningaverðlaun. Þetta var um losta og freistingar, hreint og beint og hið fullkomna próf fyrir samband. Annað hvort elskaði fólk þáttinn eða hataði hana. Það var eins og að hægja á sér til að horfa á skelfilegt umferðarslys. Þú veist að þú ættir ekki að horfa, en þú getur ekki annað en horft. Drama til hliðar var mikið af augnkonfekti.