Fyrir 78 árum...frumsýning á "Anna Christie" auglýst með slagorðinu "Garbo Talks!" Myndin stendur í 16 mínútur og áhorfendur ná hápunkti forvitninnar: Greta kemur inn á barinn og kemst í gegnum langþráða flutning frá þögn í hljóð: nokkrar sekúndur loka þöglu tímabilinu sínu og loksins segir Greta Garbo sögulega línu: „Gefðu mér viskí, engiferöl til hliðar og vertu ekki slægur elskan! "Anna Christie" (1930) er myndin eftir Clarence Brown sem kynnti frábæra þögla stjörnu Gretu Garbo fyrir talkies. Nú á dögum getum við aðeins ímyndað okkur hvaða alvarleg flutningur það var fyrir leikara og leikkonur. Ferill margra átti eftir að taka enda - eitthvað sem við sjáum varla eða alls ekki um þessar mundir. Og það var engin tilviljun að það var Clarence Brown sem leikstýrði fyrsta spjallþættinum með sænsku fegurðinni. Garbo treysti leikstjóranum eftir tvær frábærar þöglar framleiðslu hans, FLESH AND THE DEVIL (1926) og A WOMAN OF AFFAIRS (1928): kvikmyndir sem náðu frábærum árangri í miðasölunni, báðar með Garbo í fararbroddi. En við erum í 2008 og þessi staðreynd um myndina, sem er nú eingöngu söguleg, virðist skipta litlu máli. Spurningin fyrir áhorfandann í dag er ekki hvernig rödd Garbos hljómar heldur hvort myndin sé enn áhorfanleg eftir þessi 78 ár. Með öðrum orðum, við reynum öll að svara spurningunni hvort myndin hafi staðist tímans tönn. Hefur það það? Þegar ég horfði á hana nýlega komst ég að þeirri niðurstöðu að, fyrir utan smá tæknilega þætti, þar á meðal kyrrstæða myndavél, er „Anna Christie“ enn mjög skemmtileg. Þetta er annars vegar dásamleg saga um líf, um veruleika sem unga konan stendur frammi fyrir (en byggt er á leikriti Eugene O"Neill), og hins vegar listræna birtingarmynd sannrar stórfengleika á sviði leikstjórn og leik. Leyfðu mér að greina þessa tvo þætti í aðskildum málsgreinum. EFNISYFIRLIT: Chris Christopherson (George F Marion), drykkjumaður, lifir sjómannslífi, á pramma. Þó að dagar hans séu fullir af sorgum er hann huggaður með bréfi frá dóttur sinni Önnu (Garbo) sem hann hefur ekki séð í 15 ár. Hún segir að hún muni koma aftur til hans. Hann byrjar að breyta öllu til hins betra, en gleymir því að dóttir hans er ekki lengur barn sem skortir reynslu en 23 ára kona sem hefur gengið í gegnum ýmislegt á bóndabæ í Minnessota þar sem hún bjó og starfaði. Þar að auki gleymir hann að hún á rétt á að sætta sig við annars konar karlkyns ást í lífi sínu... Þessi stutta framsetning efnisins ekki frá sjónarhóli aðalpersónunnar heldur því sem er kynnt fyrir okkur fyrr en Anna (faðir hennar Chris) gerir þér grein fyrir hversu alhliða það er. Einfaldlega enginn stafur úr öllum textanum sem lífið virðist vera hefur verið eytt eftir öll þessi ár. Mál sem fjallað er um hér árið 1930 eru enn þýðingarmikil og gild...GJÖRUN. Það eru ekki margar persónur í myndinni en það eru tvær sem virkilega skína í hlutverkunum. Það er auðvitað Greta Garbo sjálf sem gerði eitthvað óvenjulegt í 15 ára löngu fyrirbæri sínu, nærveran sem markaði sterka sögu frumkvikmynda (eitthvað sem ég hef þegar fjallað um í mörgum fyrri athugasemdum mínum um myndir hennar). En hér er Garbo aðeins öðruvísi. Ég viðurkenni að það eru augnablik í þessari mynd þegar henni líður ekki vel með hlutverk sitt. Það virðist stafa af nýrri reynslu hennar af hljóði á ensku; frammistaða hennar er þó eins og alltaf ósvikin og einstök. En það er það sem allir hafa búist við frá Garbo. Það sanna undrun myndarinnar fyrir áhorfendur 1930 og einnig fyrir okkur er Marie Dressler sem Marthy. Hún er frábær í svipbrigðum, hreim, í allri túlkuninni á drykkjukonu sem horfir á lífið út frá því að „berja á flöskuna“. Bestu augnablikin hennar eru meðal annars samtalið við Önnu Christie á barnum á undan bráðfyndnu samtali hennar við Chris. Restin af aukahlutverkum er fín en samt ekki frábær (hér bætir þýska útgáfan upp fyrir það). Sérstaklega er Dressler, nema Garbo sjálf, algjörlega gallalaus val. Ef þú spurðir mig hvað mér líkar við "Anna Christie" nú á dögum, þá myndi ég segja þér það: þetta er klassísk kvikmynd. Hins vegar er eitt enn sem ég verð að nefna í lokin. Það er húmor, dásamlegur gáfur sem er áberandi út í gegn. Þótt innihaldið sé nokkuð alvarlegt og „Anna Christie“ beri á engan hátt með sér grínistaanda (eina gamanmynd Garbos var NINOTCHKA), þá eru svona augnablik þar sem þú verður að skipta hliðum þínum. Ekki sleppa til dæmis heimsókn Önnu og Matt í skemmtigarðinn, sérstaklega á veitingastaðnum þar sem hann pantar mjólk handa henni og hugsar um hversu dyggðug og saklaus hún er, bjór fyrir sjálfan sig og þar sem Marthy kemur skyndilega til liðs við þá fyrir tilviljun...“ Anna Christie" er fullkomin mynd fyrir klassíska unnendur og verður að sjá fyrir alla sem hafa að minnsta kosti smá áhuga á hinu sanna glæsileika frammistöðu. Ef þú ert orðinn leiður á mörgum af þessum nútímastjörnum, leitaðu að slíkum kvikmyndum og þú munt vera sáttur. Mjög þess virði að leita! Skaal Greta Garbo! Skaal Marie Dressler! Leyfðu okkur að drekka skál fyrir frábæru verkunum sem þú gerðir í myndinni! Skaal eftir öll þessi ár þegar vín bragðast miklu betur og brennivínið þitt er með okkur í öðrum skilningi...