Þvílík snilldarmynd. Ég skal viðurkenna að það er mjög metnaðarfullt, með efnið. Hún er rúmar tvær og hálfan tíma og er líka mjög löng mynd. En hvorug þessara ábendinga eru gallar á nokkurn hátt. Cry Freedom, þrátt fyrir smá galla sem hún kann að hafa, er kraftmikil, áhrifamikil og sannfærandi mynd um sögu svarta aðgerðasinnans Steve Biko í baráttu hans við að vekja Suður-Afríku til skelfingar aðskilnaðarstefnunnar. Það er rétt, að fyrri hálfleikur er sterkari en sá seinni hvað varðar tilfinningaleg áhrif. Fólk hefur líka kvartað yfir því að myndin þjáist af of miklum Woods ekki nóg Biko. Það kann að vera að ég hafi rangt fyrir mér, en þó að þetta sé saga Biko er hún sögð í sjónarhorni Woods, svo Woods er mikilvæg persóna í að koma sögu Biko á framfæri við heiminn. Cry Freedom lítur sjónrænt ótrúlega vel út. Með stanslausri kvikmyndatöku og töfrandi suður-afríku landslagi var þetta sjónræn veisla. Sérstaklega voru upphafssenurnar frábærlega teknar. Tónlist George Fenton færði flestar senur alvöru dramatískan þunga. Það var lúmskt í senum í seinni hálfleik, en hrífandi og dramatískt í mannfjöldanum. Handritið var einstaklega gæðalegt, atriðin í réttarsalnum með Biko voru nóg til að fá mann til að halda virkilega vá þetta er alvöru gæðaefni. Fyrri hálfleikur með Biko sem aðalatriðið hafði stöðugt eitthvað til að vera tilfinningaþrungið yfir, hvort sem það var árás lögreglunnar á suður-afríska borgarana eða dauða Biko. Síðari hálfleikur sem fjallar eingöngu um Donald Woods hefur minna tilfinningaþrungið högg, en það er bætt upp með því hvernig hann er tekinn, fluttur og skrifaður. Og það eru líka þættir sem eru virkilega spennandi. Frammistaðan var einstök af öllum leikhópnum, frá minniháttar persónunni til tveggja aðalhlutverkanna, það var ekki ein einasta slæma frammistaða. Burtséð frá hreimnum sem er, en það fyrirgefast svo auðveldlega með því hversu mikið sýningarnar draga þig að. Denzel Washington í einni af vanmetnari frammistöðu sinni skilar sannarlega sannfærandi frammistöðu sem Biko og Kevin Kline sýnir að hann getur verið eins góður í leiklist eins og hann er í gamanleik, því hann gaf hæfilega lúmskan frammistöðu til að passa við það sem Washington gerði. Og efnafræði mannanna tveggja er trúverðug og slær aldrei rangar nótur. Penelope Wilton er yndisleg sem Wendy eiginkona Donalds og hún er samt frábær leikkona. Af aukasýningum, og það gæti verið einhver hlutdrægni, tveir stóðu upp úr fyrir mig. Einn var Timothy West, sem elskar hlutverk sitt sem Captain DeWet. Hinn var hinn alltaf óvenjulegi John Thaw í ljómandi svalandi cameo-hlutverki sem Kruger. Leikstjórn Richard Attenborough lávarðar er einbeitt og stöðugt næm eins og venjulega. Á heildina litið er sannarlega dásamleg mynd. Metnaðarfullt og langt er það, en hættir aldrei að vera sannfærandi, kraftmikið og sársaukafullt. Öruggur sigurvegari frá Richard Attenborough lávarði og á miklu meira lof skilið. 10/10 Bethany Cox