Þetta er einstök mynd þar sem hún gefur okkur eina tækifærið til að sjá hinn unga Noel Coward í allri sinni kaldhæðnislegu dýrð. Vegna þess að hann virðist svo hlédrægur og aðskilinn er hann fullkominn í hlutverk óelskaðs kylfusveins sem notar alla þá sem eru í kringum hann í raun og veru. Hins vegar í dauðans alvara (enginn orðaleikur) síðasta þáttur, þegar Coward verður að gera eins og Hollendingurinn fljúgandi, er honum mun óþægilegra. En leið hans með epigram er óviðjafnanleg og Hecht og Macarthur hafa gefið honum nokkra gimsteina (Macarthur, í raun - - hann var vitsmuni þeirra hjóna). Myndin er frábærlega lýst af hinum frábæra Lee Garmes, en hefur litla hreyfingu á myndavélinni fyrir utan stormsveiflu. Hecht og Macarthutr var sama um eitt - að fá samræður sínar á skjáinn. (ATHUGIÐ: H&M sjálfir eru með blink-and-you'll-miss-em cameos sem rassar í flophouse senunni). Merkilegasti aukaleikarinn er hinn eini Alexander Woolcott, alræmdur Broadway dálkahöfundur og náinn vinur bæði Macarthur og Coward, sem kemur fram sem einn af töff höfundunum sem alltaf beið í móttökuherbergi útgefandans Coward. Forvitinn að Woolcott myndi samþykkja að gera kvikmynd sem greinilega lýsir hinu goðsagnakennda Algonquin Round Table, sem hann var stofnandi að, og Macarthur eitthvað af aukameðlimur. The Scoundrel vann í raun Óskarsverðlaun fyrir bestu söguna, þó að sigur sé líklega meira til kominn vegna áhrifaríkrar nærveru Coward en hvers kyns ljómi í söguþræðinum. Það er Coward, Woolcott og samræðurnar sem þú manst eftir...