Mikið af bókum Alistairs MacLean hafa komist á hvíta tjaldið. Sum þeirra (The Guns Of Navarone, Fear Is The Key, Where Eagles Dare) hafa þýtt nokkuð vel; sumir (Breakheart Pass, Ice Station Zebra, The Secret Ways) hafa verið nógu vel við hæfi; nokkrar (River Of Death, Bear Island, The Way To Dusty Death) hafa verið frekar rotnar. Caravan To Vaccares er önnur mynd byggð á einni af vinsælustu metsölubókum MacLean, en því miður er þetta enn ein mynd sem á skilið að bætast við „rotinn“ listann. Í hópi óáhugaverðra karaktera sem lenda í óáhugaverðum aðstæðum og flóttaleiðum er Caravan To Vaccares algjörlega misheppnuð, bæði sem spennumynd og afþreying. Einu hálfuppleysandi eiginleikar þess eru: a) að hún er tekin upp á mjög aðlaðandi stöðum í Provence, og: b) Charlotte Rampling lítur út fyrir að vera algerlega glæsileg (með algjörlega nektarsenum til að byrja með) sem aðalkvenpersónan. Birney) ferðast stefnulaust um Frakkland þegar hann hittir breska ljósmyndarann ​​Lila (Charlotte Rampling). Þau ákveða að fylgja hvort öðru og kynnast á ráfi þeirra dularfulla aðalsmanninum Duc De Croyter (Michel Lonsdale). Hertoginn fær parið til að aðstoða sig við að vernda og fylgja ungverska vísindamanninum Zuger (Michael Bryant), sem er leitað af ýmsum skuggalegum aðilum vegna upplýsinga sem hann er með í höfðinu á sér. Haldið leyndu fyrir Bowman og Lila er sú staðreynd að Zuger hefur uppgötvað leynilega formúlu um að nota sólarorku sem ódýra, hagkvæma orku. Ungverjinn þarf sárlega að koma formúlunni sinni til New York, en leigubyssur hafa verið settar á slóð hans til að fanga hann væntanlega svo hægt sé að fara með hann aftur til einhvers miskunnarlauss glæpaforingja og pynta hann til að afhjúpa ómetanlegt leyndarmál sitt, sem þeir geta síðan seljast hæstbjóðanda áfram. Bowman og Lila finna sjálfan sig og óttasleginn flóttamann sinn á flótta í frönsku sveitinni frá banvænum andstæðingum sínum. Myndin virðist hræðilega ódýr og áhugamannsleg, næstum eins og ofurlítil óháð kvikmynd gerð af leikarahópi og leikhópi sem ekki er fagmaður. Samt var í raun og veru hent sanngjörnu fé í myndina og allir þeir sem að málinu komu hafa, á ýmsum stöðum á ferlinum, unnið mun betri vinnu. Því verður að gera ráð fyrir að myndin sé slæm einfaldlega vegna þess að hún hefur verið skrifuð, leikin og leikstýrt af áberandi skorti á umhyggju og áhuga. Hraðinn er drepleiðinlegur og söguþræðir verða svo erfiðir að áhorfandinn þarf að leggja of mikið á sig óverðlaunað til að halda í við söguna. Frammistaða Birney er óviðkomandi og Rampling veldur aðeins uppnámi vegna nektarsenu hennar persónan sjálf er algjör leiðindi og leikkonan lítur út fyrir að leiðast það með réttu. Fyrir þá sem ná að halda sig við myndina alveg til enda, þá er óvenjulegt atriði með banvænum rodeo trúða og grimmt naut (!) sem, þó að það sé ekki sérstaklega spennandi eða vel útfært, er að minnsta kosti öðruvísi en venjulega. Caravan To Vaccares er mikil vonbrigði í flestum atriðum og enn og aftur hefur sterk skáldsaga eftir afkastamikinn höfund orðið fyrir áfalli þegar hún færðist yfir á skjáinn.