RUMORS er eftirminnileg færsla í stríðstíma röð kennsluteiknimynda með "Private Snafu." Kvikmyndunum var beint að hermönnum og var leikstýrt, teiknað og skorað af nokkrum af fremstu hæfileikum Warner Bros.' Termite Terrace, þar á meðal Friz Freleng, Chuck Jones og Carl Stalling. Hinn ómetanlegi Mel Blanc gaf Snafu röddina og sögurnar og rímnalegar frásagnir margra myndanna voru útvegaðar af Theodor Geisel, þ.e. Dr. Seuss. Hugmyndin var að koma grunnhugtökum á framfæri með húmor og lifandi myndmáli, með því að nota persónu Snafu sem fullkomið neikvætt dæmi: hann var dópið, litli túrpann sem myndi gera allt sem þú átt EKKI að gera. Samkvæmt Chuck Jones þurfti að samþykkja handritin af embættismönnum Pentagon, en herinn leyfði einnig teiknimyndatökumönnum óvenju mikið frelsi varðandi tungumál og brjálaða brandara, örugglega meira en leikhúsritskoðun þess tíma leyfði - allt til góðs, Auðvitað. Eins og titillinn gefur til kynna er þessi teiknimynd lýsing á skaðlegum krafti sögusagna. Sögusviðið er herbúðir. Einkamaðurinn Snafu situr við hlið annars hermanns í salerni (eitthvað sem þú munt ekki sjá í neinum öðrum Hollywood myndum á þessum tíma) og afslappað samtal þeirra byrjar boltann. Við fylgjumst með að óviðeigandi athugasemd um sprengjutilræði er rangtúlkuð, síðan ýkt og síðan breytt í sífellt ógnvekjandi orðrómi sem gengur yfir búðirnar. Myndmálið er svo sannarlega lifandi: heili eins áhyggjufulls hermanns er sýndur sem sígandi pottur, en hituð tal annars er birt sem rjúkandi heitt loft, þ.e. „blöðrusafi“. Hermaður "skýtur munninum af sér," í fallbyssu-stíl, og áður en þú veist af flýgur raunverulegur loftbelgur í allar áttir. Vængjaður baloney, að því leyti. Panikaðir hermenn segja hver öðrum að Brooklyn-brúin hafi verið mulin, Coney Island þurrkuð út, óvinahermenn hafi lent á grasflötinni í Hvíta húsinu og Japanir séu í Kaliforníu. Myndefnið verður sífellt súrrealískt og martraðarkenndara þar til loksins eru búðirnar settar í sóttkví vegna „Rumor-itis“ og einkamaðurinn Snafu hefur verið lokaður inni í bólstraðri klefa. Þetta er mjög áhrifaríkt verk. Kvikmyndagerðarmennirnir leikstýrðu þema sínu af hnyttni og óvæntum krafti og boðskapurinn er enn í fullu gildi. Á undanförnum árum höfum við séð að hörmungaratburðir (raunverulegir eða ímyndaðir) geta alið af sér alls kyns villtan orðróma sem dreifast hraðar en nokkru sinni fyrr þökk sé framförum í samskiptum. Vegna þess að tæknin hefur batnað geta Private Snafus okkar tíma útvarpað eigin blöðrusafa í gegnum tölvupóst, farsíma og blogg. Þar af leiðandi er RUMORS sjaldgæft dæmi um fræðslumynd á stríðstímum þar sem nauðsynlegur boðskapur finnst alls ekki dagsettur; í raun gæti það verið tímabærara en nokkru sinni fyrr.