Öfugt við titilinn gefur þessi mynd ekkert krydd og þar með er áhorfendum snæddur bragðlausum rétti. Allur húmor virðist þvingaður, leikrænn, vélrænn, sviðsettur, minnir á þessi pakistönsku leikrit sem eru fáanleg á myndbandi, þar á meðal jafnvel framkomuna. Það eru allir að öskra, hrópa og gera skrítna hluti að ástæðulausu. Forsendan lítur áhugaverð út þar sem hún er beint lyfting frá Hollywood Boeing Boeing. John Abraham, sem er svo eðlilegur í næstum öllum myndum sínum, er algjörlega mishæfur hér. Ef við höldum siðferðisþætti til hliðar, jafnvel þá virðast hinir furðulegu atburðir fábrotnir. Akshay Kumar og Paresh Rawal, tveir reyndir trúmenn reyna mikið að lyfta myndinni með því að vera náttúrulegir en til einskis. Að minnsta kosti ætti að gera persónur þriggja stúlkna andstæðar til að koma með áhugaverða þætti en því miður virðast þær allar heilalausar líka hér. , kjaftstoppar (3Bs) sem tala, hegða sér og jafnvel öskra á nokkuð svipaðan hátt. Helsta gatið í söguþræðinum er það sem varð til þess að söguhetjan geymdi stúlkurnar þrjár á sama heimili og þykjast aldrei fá að vita af hvor annarri? Bara að stunda kynlíf, hvað annað? Sama væri hægt að gera á hundruðum annarra vegu. Þess vegna er svo mikið dramabaazi að ástæðulausu ekki eitthvað sem áhorfendur geta auðveldlega melt. En vissulega, frábær holdsýning og freistandi kynningar gefa slíkum myndum alltaf frábæran upphafsstaf . Nú fyrir þá sem kalla þetta aðstæðukennda gamanmynd, þá kalla ég það aumkunarverðan smekk. Kímnigáfa slíkra kvikmyndaáhorfenda er örugglega horfin og brjáluð að því marki að þeir tengjast sadískri, undarlegri og brjálæðislegri tegund af húmor, þar sem það eru ekki persónurnar sem þeir hlæja að heldur að sjálfum sér og sínum eigin. gremju sem lítur út fyrir að vera vitlaus við erum orðin að til að hlæja þurfum við að þola svona hluti?