Já, skuldbinding. Segjum að "Fever Pitch" gæti blekkt þig til að trúa því að þetta sé hafnaboltamynd. En nei, þú þarft ekki að vera hafnaboltaaðdáandi til að njóta þessarar myndar frá Farrelly Brothers. En auðvitað, ef þú ert einn, munt þú njóta þess enn meira; með öllum tilvísunum (nokkuð nákvæmar, myndi ég segja) til Boston Red Sox og bitursætu sögu þess; úr bölvun bambínósins og öllu sem henni er kennt, þar á meðal þessi tvö orð sem þú GETUR EKKI borið fram fyrir framan Boston aðdáanda: Bill Buckner. Drew Barrymore og Jimmy Fallon sýna tvær manneskjur sem venjulega gætu hugsað sér að fara í samband: farsælli vinnufíkillinn sem er líka efnaður að hitta skólakennara? Málið er að persóna Fallons vinnur hjarta Barrymore með því að vera fyndin, umhyggjusöm, ljúf og hreint út sagt fullkomin. En vinir hennar spyrja hana rökréttrar spurningar: ef hann er svona markvörður, hvers vegna er hann þá enn á markaðnum? Sláðu inn Boston Red Sox. Hann hefur verið svo skuldbundinn liðinu sínu síðan frændi hans gaf honum Sox ársmiðana sína; hann hefur aldrei misst af Red Sox heimaleik á Fenway Park í langan tíma. Og þetta viðkvæma jafnvægi, hversu mikið er vinnufíkillinn tilbúinn að gefast upp fyrir þráhyggju stráksins síns; og hversu mikið er þessi hafnabolta-brjálaði kennari tilbúinn að gera málamiðlanir til að halda HINNI ást lífs síns, er það sem þessi mynd snýst um. Í fyrstu gætirðu haldið að íþróttaþráhyggjuhlutarnir í myndinni séu ýktir fyrir grínisti léttir. Jæja, það er leiðinlegt að viðurkenna að þeir eru það ekki. Ég get, sem harður Houston Astros aðdáandi, sagt að þeir séu allir sannir. Ég myndi reyna á allar tiltækar leiðir til að sjá alla Stros-leiki; hlustaðu á þá í útvarpinu eða fylgdu þeim á netinu. Ég les íþróttahluta Chronicle á hverjum degi. Og já, herbergið mitt lítur út eins og The Shed, gjafavöruverslun Minute Maid Park; með skáp fullum af Astros-búnaði, þar á meðal 5 treyjum, 20 stuttermabolum og þú veist afganginn. Persóna Fallon hefur meira að segja Red Sox MBNA MasterCard.Fallon var nógu trúverðugur sem hinn ofstækisfulli Red Sox trúr, jafnvel þó að hann gæti dregið það af sér án þess að verða teiknimynd (Guði sé lof, Adam Sandler var ekki í henni); og söguþráðurinn snerist um hvernig þetta par reyndu að stjórna ástríðum hvors annars. Ég myndi segja að þetta yrði klassísk rómantísk gamanmynd. Ekki nóg til að vera meðal bestu kvikmynda sögunnar; en brýtur vissulega mót inn í tegundina og er nógu aðlaðandi fyrir karla og konur.