Giorgino er undarlegur, dökkur, þráhyggjufullur hlutur; leikarahlutverkið er áhrifamikið, söguþráðurinn er kraftmikill, minnti mig á sögur Edgars Poe. Sennilega ekki meistaraverk, en það skilur okkur eftir með minningu um sterkar myndir, fína tónlist, ótta, sorg, rugl og setningu sem segir allt sem segja þarf: úlfarnir eru að koma. GIORGINO er ​​alveg gleymt núna og þegar það kom út virtist enginn kunna að meta það. Það var leitt. Ef þú hefur einhvern tíma tækifæri til að sjá þetta, jæja... prófaðu það.