Les Visiteurs, fyrsta myndin um ferðalanga miðalda var reyndar fyndin. Mér líkar við Jean Reno sem leikara, en það var meira. Það voru óvæntar útúrsnúningar, fyndnar aðstæður og auðvitað látlaus fáránleiki, sem myndi minna þig svolítið á Louis de Funes. Nú hefur þetta framhald sömu persónurnar, sömu leikarana að miklu leyti og sama tímaferðalag. Söguþráðurinn breytist aðeins þar sem persónurnar eiga nú að vera reyndir tímafararlangar. Þannig að þeir hoppa upp og niður í sögunni, án þess að taka eftir því að það verður sífellt fáránlegra eftir því sem þú ferð í myndina. Hertoginn, Jean Reno, reynir að halda öllu saman með leik sínum, en persóna hans hefur verið tæmd, svo það er ekki mikið sem hann getur gert til að bjarga myndinni. Núna er þræll/hjálpari hertogans, hann hefur í raun alla athyglina . Myndin fjallar bara um hann og að vera klaufalegur / pirrandi / heimskur eða hvað sem hann átti að vera. Staðreyndin er; þessi persóna reynir að framkalla hlátur áhorfenda, en það tekst ekki. Það er eins og einhver hafi verið að segja þér mjög mjög slæman brandara, þú veist það nú þegar, en hann krefst þess að segja þann brandara allt til enda, bæta við smáatriðum, til að gera þjáningar þínar aðeins lengri. Ef þér líkaði við Les Visiteurs, ekki spilla bragðið í munninum með framhaldinu. Ef þér líkaði ekki við Les Visiteurs myndi þér aldrei detta í hug að sjá framhaldið. Ef þér líkaði þetta framhald... jæja, ég býst við að þú þurfir samt að sjá margar kvikmyndir.