Þessi lélega endurgerð á klassíkinni frá 1963 byrjar þokkalega vel og kemur síðan spennu í staðin fyrir ruglaðar og tilgangslausar tæknibrellur. Til dæmis, í frumritinu, gerist eitt af hrollvekjandi augnablikum þegar Nell og Theo liggja hlið við hlið í tvíbreiðum rúmum og hlusta skelfd á hávaðann fyrir utan herbergið þeirra. Nell segir Theo að sleppa hendinni af því að hún sé að meiða hana. Nell lítur þá yfir á Theo, sem er nokkrum fetum í burtu og áttar sig á því að það var ekki Theo sem hélt í hönd hennar. Í nýjustu útgáfunni liggur Nell ein í rúminu, þegar hún skyndilega kafar út og rennir sér yfir gólfið. Það er aðeins þegar hún segir óséða aflinu að hætta að toga í hana að við gerum okkur grein fyrir hvað hefur gerst. Og getur einhver útskýrt hvað lokaorð Nell þýða - "Þetta snýst um fjölskylduna. Það hefur alltaf verið um fjölskylduna"? Eina endurleysandi þátturinn er frammistaða Lili Taylor, en jafnvel þetta getur ekki bjargað myndinni. Catherine Zeta-Jones sýnir enn og aftur að undir fallegu ytra útliti hennar er lítil dýpt. Í frumritinu lagði Claire Bloom lúmskt til kynna að hún væri lesbískur. Zeta-Jones þarf hins vegar að útskýra það, til dæmis með því að spyrja Nell hvort hún eigi kærasta - eða kærustu. Klárlega einn sem ætti að vera send í tilgangslausa endurgerðakirkjugarðinn.