Þegar ég hugsaði um "The Great Escape" leyfði ég huganum að reika aftur til þessa litla gimsteins kvikmyndar frá barnæsku minni. Ég hafði lesið og endurlesið sjálfsævisögulegu skáldsöguna frá 1949 sem veitti henni innblástur, og þegar það kom að eina kvikmyndahúsinu (við notuðum það orð þá reyndar aldrei) í bænum sem sýndi "erlendar" kvikmyndir, var ég fyrst í röðinni til að kaupa miðinn minn. Þegar einhver vakti athygli á stríðsfréttamyndum og áróðurskvikmyndum í seinni heimsstyrjöldinni hafði ég mikinn áhuga á að kanna raunveruleika þeirra átaka eins og endurspeglast í endurminningum og sögum manna sem voru þarna í eigin persónu. Það náði síðar meir í brennandi vilja í gegnum árin til að kaupa hvaða bók sem er um efnið og að lokum til að lesa jafn sannfærandi skáldsögur Hans Helmut Kirst og Erich Maria Remarque, sem veittu enn dýpri tilfinningu. Kvikmyndaútgáfurnar voru hins vegar ólíkar þessari að því leyti að þær skiluðu sjaldan vörunum. Miðillinn svart-hvítur kvikmynd hefur aldrei verið þjónað eins vel og hann var á þessum árum. Ég hef aldrei séð neina tæknilitaútgáfu af stríði sem virðist eins ósvikin og djúpir skjálftar í kvikmyndum eins og "The Wooden Horse." Ef það er satt að okkur er ætlað að vera alltaf fönguð í myndum bernsku okkar, þá játa ég það frjálslega. Og það mun aldrei vera annar eins og Leo Genn sem táknræn breska stríðshetjan á kvikmynd. Ekki einu sinni Sir Alec.