Ég verð að viðurkenna að ég er fyrir miklum vonbrigðum. Þessi útgáfa getur á engan hátt keppt við útgáfuna frá 1995. Ástæðan fyrir því að ég horfði á hana var sú að ég var ekki alveg ánægður með Ciaran Hinds sem Captain Wentworth og hélt að Rupert Penry-Jones líktist miklu meira skipstjóranum sem ég hafði ímyndað mér þegar ég las bókina. Og það var hann líka. Því miður er það eina endurleysandi gæði myndarinnar. Restin er eins ó-Austen-lík og hægt er. Miss Elliot hefði ALDREI hlaupið um götur Bath svona. Það var ekki í karakter hennar og það var bara ekki gert af konu þeirra tíma. Anne Elliot bókarinnar var kona og hún hafði reisn. Það eru önnur sársaukafull tímaleysi en þetta var verst. Þó að það séu 3 mikilvægar tilvitnanir í bókina eru þær á algjörlega óviðeigandi augnablikum og vara þá sem þekkja bókina við því að enn einn mikilvægur hluti bókarinnar muni annað hvort vanta eða gjörbreyta. Og þó þessi útgáfa sé ekki mikið styttri en hin, þá finnst mér eins og allt sé í flýti. Lítið var gætt að því að kynna persónurnar, sýna hugarfar þeirra og hvatir. Mikilvægum atriðum var sleppt. Hvernig gátu þeir mögulega hafa slátrað lokasenunum á þennan hátt? Hörmung! Og það var ekki eins fallega myndað og hitt. Nei, nei, nei. Ef þú elskar Austen, ekki eyða tíma þínum í þetta.