Ég get ekki alveg útskýrt hvers vegna mér finnst þetta svo aðlaðandi og "The Leopard" ekki; það kann að vera vegna þess að fókusinn hér er á allt það sem var frábært við myndina, þessi innilegu augnablik sem Visconti getur skilað svo stórkostlega. Eins og þessi mynd er tignarlega hægur gangur í henni, en í þetta skiptið er hún ekki of löng. Þetta er svona mynd þar sem ekkert gerist nema tuttugu mínútur líða svona. Ég held að það hljóti að vera að hluta til vegna þess hvernig myndin fjallar um endurlit sem virka sem þeirra eigin smásaga. Eins og "Hlébarðinn," hefur það samúðarfulla forystu sem dregur fram sams konar slitinn patos - þó frammistaða Bogard sé viljugri til að opna sig fyrir að vera óviðkunnanleg, sérstaklega í útliti: hann er með mjög heimskulegt glott sem auðvelt er að mislíka. Það er oft frekar fallegt í rólegu augnablikunum. Það er glæsileikinn í myndum Visconti, glæsileikinn í ballsenunum, sem mér finnst leiðinlegur, þar sem þær skiptast á einstökum skýrleika með mikilli nákvæmni. En hér, það er hluti af punktinum -- Gústaf umkringdur sjónrænu læti. Leiðin sem ástúð Gústafs er kynnt fyrir okkur er alveg ljómandi -- myndavélin sýnir stelpu, stelpu, stelpu, svo þessi fallega, kvenlegur drengur. Þetta er eins og skírskotun til sonnetta Shakespeares og finnst það ekki þungbært. (Það er ekki fyrr en myndavélin skoðar Tadzio að fullu, dregur sig til baka og við sjáum langa, mjóa fætur hans, sem við gerum okkur grein fyrir að hann er ekki strákur, heldur unglingur -- í fyrstu neyðumst við til að efast um aðdráttarafl Gustavs á óþægilegan hátt; Visconti hlýtur að hafa vitað það og hann skorast ekki undan því.) Visconti er einstaklega þolinmóður við Gustav; við fáum tilfinningu fyrir manninum, við þekkjum hann. Þetta er að mestu þögul frammistaða og þegar hann opnar munninn er það til að spúa eitri; Það er engin furða að hann vilji að engilinn, opinskái drengurinn sýni sjálfum sér. Það er munur á Tadzio (við þekkjum hann aldrei, rétt eins og við þekkjum aldrei handfylli af Fellini gróteskum; en það er vegna þess að líf hans er önnur, eigin kvikmynd), en hún er ekki eins daðrandi og hún hefur verið látin virðast (það er ein vettvangur hins vegar þar sem hann snýst um stöng sem er of mikið). Tadzio er ekki endilega að leiða hann áfram - hann horfir á hann; Visconti stækkar bara er allt. Í myndinni er Gustav ekki sagt að hann sé samkynhneigður -- Tadzio er ekki einu sinni karlkyns, hann er falleg útgáfa af strák (viðkvæmur, fölur, með gyllta lokka) sem allir virðast elska (þar á meðal einn glæsilegur, aðeins eldri ungur maður sem hann glímir við). Það sem þeir fara næst því að sýna það sem skilja mætti ​​sem vísun í samkynhneigð Gústafs er hin fræga rakarasena, sem opnar bælda hégóma hans. Það er ekki alveg árangursríkt -- allur kaflinn með Alfreð er sóun, og nokkrar óþarfar senur, fólk sem ber töskur í langskoti, hefði getað verið skorið út. Sumir hlutar eru þungir, eins og þegar báturinn hans Gústavs dregur að og órólegir strákar fara framhjá honum -- andlitið á honum er of augljóst. (En á sama senu kastar Gustav upp köstum, vill fá nýjan róðra, eitthvað svo óútskýranlegt að það bætir það upp.) En það eru nokkrar senur - snerta í fyrsta skipti - sem byggja upp ótrúlegan, rólegan styrk. Tadzio að endurtaka píanólag aftur og aftur, tónarnir titrandi í loftinu, gæti verið besta dæmið um kvíða sem myndin hefur. Það er ein umræða sem inniheldur umræðu sem ég hef sérstaklega áhuga á: Getur list verið andleg ef hún fullnægir skilningarvitunum, eða þarf hún að fara út fyrir þau? (Við getum litið svo á að Tarkovsky, sem metur bæði Visconti og Mann, sé besta dæmið um að einhver fari lengra en aðeins skynjun.) Ég held að þessi nái hvort tveggja. 9/10