Þessi mynd hefur farið oftar inn og úr tísku en mínpilsið. Það var sigur á eftirstríðstímabilinu, það var nánast gleymt á áttunda áratugnum nema af kvikmyndanemendum. Nýlega hefur hún farið að hljóta viðurkenningu sem kannski jöfnustu framsetningu á aðlögun hermanna að lífinu eftir stríð sem nokkurn tíma hefur verið gerð (og þar á meðal eru myndir eins og „The Deer Hunter“). mat er einhvers staðar á milli þessara öfga. Sagan er einföld. Þrír mjög ólíkir hermenn sem hafa safnast saman eftir seinni heimsstyrjöldina (The Big One!) fljúga heim til miðvesturbæjar síns og reyna að endurvekja, eða skapa, borgaralíf. Annar er með fötlun, annar er með rólegt starf sem bíður eftir honum og hinn hefur ekkert annað að gera en ákveðni. Það eru góðar en því miður misjafnar frammistöður. Fredric March hlaut Óskarsverðlaunin fyrir besti leikarinn fyrir að leika gamlan liðþjálfa sem snýr aftur til starfa sinna hjá bankanum á staðnum. Persónulega finnst mér Jimmy Stewart eiga það skilið fyrir "It's a Wonderful Life", sem átti líka skilið verðlaunin fyrir bestu mynd, en greinilega snerti þessi mynd taug hjá áhorfendum eftir stríð. Eins og ég sagði, þetta var í tísku. Mars hefur eina stórkostlega senu, gamansama ræðu sem leiddi hugann að dálítið svipuðu atviki þar sem raunverulega hetjan Pappy Boyington úr seinni heimstyrjöldinni kom við sögu, og að öðru leyti er hún heilsteypt en ekki stórbrotin. Hér er ég að fara á skjön, en ég hélt að Myrna Loy, sem lék eiginkonu March, var réttilega hunsuð af Akademíunni. Ég fann varla vott af hlýju frá henni. Reyndar hélt ég alltaf að hún ætlaði að skella Frederic March fyrir að ónáða hana. Hún skarst næstum því í hvert skipti sem þau voru saman. Það vantaði örugglega eitthvað þarna, í þvingaða brosið hennar og andrúmsloftið af umburðarlyndi frekar en gleði. Ég held að öll þessi vitleysa um að hún sé „hin fullkomna eiginkona“ sé aðeins rétt ef þú heldur að ástríðulaus húsmóðir frá 1950 sé hugsjón þín. Þú gætir verið ósammála því, en kjósendur Akademíunnar voru það greinilega ekki. Hún er stórt vandamál með þessa mynd, hræðilega misskilin. Dana Andrews sem fyrrum gosdrykki sem varð stríðshetja, en vindur svo aftur á bak við afgreiðsluborðið, er ótrúleg. Hann á í söðli með eiginkonu sem greinilega giftist honum rétt áður en hann fór í stríðið af öllum röngum ástæðum og framtíð hans lítur svart út. En svo hittir hann Peggy dóttur March (Teresa Wright, í frábærri beygju) og flugeldar springa. Hvort tveggja er frábært, en svo kemur aftur þessi ójöfnuður sem ríkir í þessari mynd. Nokkrar stundir af hreinni sápuóperu brjótast inn í, merkt af klassískri línu allra tíma, "Ég ætla að slíta það hjónaband!" Rómantíkin er upplífgandi og endurspeglar algengt ástand eftir stríðið, að snúa aftur hermenn finna ást þegar þeir snúa aftur. Talandi um upplífgandi, nú komum við að Harold Russell. Hann hefur náttúrulega eiginleika í leik sínum, eða er það ekki leiklist, sem hljómar alveg jafn satt í dag og eflaust þá. Hann er innblástur að taka enga vitleysu í aðstæður sínar. Besta atriði hans, eitt það besta í kvikmyndum, er þegar hann kemur með stelpuna sem líkar við hann upp í svefnherbergi sitt til að sýna henni sannleikann um ástand hans. "Ég er heppinn, ég er ennþá með olnbogana ólíkt sumum strákunum." Sannarlega frábært efni. Myndin hefur nokkur augnablik sem svífa. Það hefur líka nokkur augnablik sem tilheyra síðdegissápunum. Taktu það góða með því slæma og sjáðu þetta fyrir hápunktana.