Ég er sammála því að Mary Woronov (ritari Murdochs) er eitt af því eina góða við þessa mynd. Hún er uppáhalds leikkonan mín alltaf, hvert hlutverk sem hún leikur er alltaf gert svo vel. Persóna hennar er snjöll, kaldhæðin, snjöll, létt í lund, fyndin og slæg. Hún fer virkilega vel með þetta hlutverk og maður fær góða tilfinningu fyrir því hvað karakterinn hennar gengur út á. Restin af myndinni er frekar slæm. Tónlistin er það skemmtilegasta sem eftir er. Ein persónan er með þetta mjög undarlega hringlaga útvarp sem hún tekur með sér á meðan hún klæðist þröngu sebraröndótta bolnum sínum. Eitt sem var svolítið forvitnilegt við söguna var sú hugmynd að einhver réði þessa þrjá háskólaaldra krakka til að hressa upp á gamalt yfirgefið leikhús. Hann gefur þeim lyklana og segir - farðu í það. Það væri mjög gaman og ég vildi að einhver myndi gefa mér það tækifæri! Ímyndaðu þér að fara inn í gamalt yfirgefið leikhús með tveimur öðrum og þú færð að ákveða hvernig á að skreyta það og laga það. Þú hefur fulla stjórn á allri byggingunni. Það væri svo gaman! Því miður líta persónurnar ekki á þetta sem spennandi ævintýri, þær hugsa um þetta sem mikið verk. Þeir ganga um með löng andlit og berjast við hvert annað allan tímann. Það er hálfgerð bömmer. En það er gaman að velta fyrir sér möguleikunum sem þetta fólk er ekki einu sinni spennt fyrir. Kvikmyndin stendur sig nokkuð vel í því að láta þig líða hjálparvana eða vera svolítið hræddan af leikhúsinu sjálfu. Hins vegar er leiklistin (fyrir utan Woronov.. og mögulega Murdoch, yfirmanninn - bara vegna þess að græða mjög góðan pening svangan falskan broskall, sem aldrei heppnast) mjög hræðilegur og maður endar bara með að vera ósáttur. Auk þess er tilviljunarkenndur slatti svolítið klístur og eyðileggur nokkurn veginn raunveruleikann sem myndin reynir að skapa. Horfðu á þetta ef þú grafir Mary Woronov, angurvær 80's Casio hljómborðsstíl rafræna takta og ef þú heldur að það sé risastórt spooky yfirgefið leikhús fyrir sjálfan þig. yfirleitt forvitnilegt.