Þar sem ég var vanur aðdáandi ítalskra spennumynda og leikstjóranna Dario Argento, Mario Bava, Sergio Martino og Aldo Lado, hugsaði ég um Lucio Fulci sem ofmetið hakk. Ég hafði séð The Beyond sem mér finnst algjörlega ofmetið, mér fannst The New York Ripper einfaldlega hræðilegur og mér líkaði ekkert sérstaklega við The House By the Cemetery. Þessar þrjár kvikmyndir létu mig draga þá ályktun að Fulci væri síst áhugaverðastur þessara ítölsku kvikmyndagerðarmanna. En þrjóskan hafði yfirhöndina og ég varð að skoða fleiri myndir hans. City of the Living Dead var kvikmynd sem mér fannst mjög áhugaverð en Don't Torture a Duckling er næstum því meistaraverk. Gerist í litlum bæ í ítölsku sveitinni í kúgandi trúarsamfélagi þar sem verið er að myrða unga drengi. Yfirvöld hafa ekki hugmynd um hver stendur á bak við þessa glæpi, sérstaklega eftir að aðal grunaður þeirra hefur verið hreinsaður. Ákafur ungur blaðamaður ásamt frekar druslulegri stúlku (sem tælir unga stráka) rannsaka málið og komast að lokum til botns í málinu. Frábær stemning ásamt góðri sögu og góðum leikarahópum (ekki alltaf tilfellið með ítalska spennusögur frá 70. áratugnum) gera Don' t Torture a Duckling brakandi góð spennumynd. Söguþráðurinn er vel uppbyggður, ekki auðskiljanlegur og lokaniðurstaðan er mjög ánægjuleg. Fulci skapar kraftmikið andrúmsloft kúgunar og sektarkennd í mjög ófyrirgefnu og fáfróðu samfélagi og skapar mjög sterk myndefni, sérstaklega í senu þar sem kona verður barin til bana af sumum bæjarbúum. Samfélagsskýringar Fulci um trúarbrögð og sakleysi eru ansi oddhvassar og vel tekið á öllum þáttum. Þegar maður hugsar um uppvakningaflakk hans og ofurofbeldisfulla giallo New York Ripper hans er ótrúlegt hversu vel hann jafnar gagnrýni sína með skýru ofbeldi og kemur enn sterkari fram. Hingað til hef ég ekki séð neina Fulci-mynd gerða eins fagmannlega og þessa. Þó að það sé ekki hefðbundin giallo-mynd, hefur Duckling mörg af vörumerkjum tegundarinnar. Fulci sýnir fullkomna stjórn á sniðinu, aðeins einu sinni að fara yfir borð með ósannfærandi gore-stund, en á heildina litið virðist hann vera enn betri í að búa til leyndardóma en fullkomnar gore epics. Öfgaatriðin hér eru miklu kraftmeiri og fylla í raun.Hingað til er Don't Torture a Duckling langbesta mynd Fulci að mínu mati. Spennandi samfélagsskýringar ásamt skýrum ofbeldissenum og brakandi góðri leyndardómi.