Sem heimildarmynd er þetta hlægilegt á kjánalegan hátt - skrautlegt safn af endurgerðum biblíulegum taflum í bland við hátíðleg viðtöl við svokallaða "sérfræðinga". Hugsaðu um það sem upplýsingaauglýsingu sem ýtir undir Jesú í stað lærimeistara. Hins vegar er nákvæma krossfestingarsenan, hvað varðar sögulega nákvæmni, betri en svipuð atriði í svona breiðtjaldmyndum í Hollywood eins og "Ben-Hur", "King of Kings" og "The Greatest Story Ever Told". Í stað þess að draga allan krossinn sinn til Golgata, til dæmis, ber John Rubinstein einfaldlega þverslána sinn bundinn yfir axlirnar upp að útréttum handleggjum sínum. Neglur eru ekki reknar í gegnum lófana heldur í gegnum úlnliðina. Fætur hans eru ekki negldir sérstaklega heldur er annar settur yfir hinn þannig að aðeins þarf að nota eina nagla. Tilviljun, hýðingar Rubinsteins fyrir krossfestingu hans er í 35. sæti bókarinnar, "Lash! The Hundred Great Scenes of Men Being Whipped in the Movies." Auðvitað klæðast Rubinstein og þjófunum tveimur hóflegum lendarklæðum, sem er líklega ekki trúr þeim. skammarlegur veruleiki rómverskra krossfestinga, en þó verður að gera ráð fyrir. Forvitnilegt er að "góði" þjófurinn er staðsettur á vinstri hönd Jesú, sem stríðir gegn langvarandi hefð. Hvers vegna þessi þjófur er leikinn af svívirðilegum, of þungum manni er hins vegar ráðgáta, sérstaklega í ljósi þess að „vondi“ þjófurinn er eitthvað „hunk“.