Ég sá ævisögu Ed Wood fyrir mörgum árum. Tim Burton vottaði þessum einstaklega hæfileikalausa en samt áhugasama kvikmyndagerðarmanni ástúðlega virðingu. Síðan sá ég Plan 9 og það kitlaði mig reyndar endalaust. Kjánaleg saga, svona slæm framleiðslugildi en samt skemmtileg og jafnvel fyndin. Síðan þetta. Hvað geturðu gert úr því. Jæja, þar sem greint hefur verið frá því að Wood sé kross-dresser er óvænt að sjá kvikmynd sem fjallar um það eins og teiknimynd. Já, það eru nokkrar stungur við að kenna áhorfendum eitthvað um efnið en aðallega er þetta einhvers konar snúin sjálfsskopstæling. Eitt af vandamálum þess er að það hefur hundrað sjónarmið. Annars vegar er það ákall um umburðarlyndi. Annar lýsir transvestisma sem sjúkdómi. Og að lokum segir það við áhorfendur: "Allt í lagi, ef þú ert hneykslaður núna, bíddu þar til þú sérð þetta!" Vandamálið hlýtur að hafa verið að Wood varð að gera málamiðlanir til að hægt væri að gera myndina. Þú getur næstum skynjað það þegar þú sérð upphafstitilinn frá framleiðanda: Persónulega umsjón með... Svo, hvar erum við. Þetta er hvorki alvarlegt efni né algjört kjaftæði. Skemmtanagildið er nánast ekkert. Viðarröddin er vægast sagt skemmtileg en aðeins vegna þess að hún hljómar svo misráðin. Þetta var samt gert á fimmta áratugnum, svo það má halda því fram að það hafi verið hugrakkur að gera kvikmynd sem jafnvel nefndi orðið transvestites. Allt kemur þetta niður á því hvað myndin sjálf er að reyna að mæla gegn. Schock. Nauðgunarsenan, þótt mild sé til staðar, er einfaldlega til þess að gera það. Svo, því miður. Þetta er misskilningur en vanvirðingin er ekki Woods einn.