„Umi wa miteita“ („Hafið er að horfa“) var svansöngur Akira Kurasawa til að kvikmynda: aðlögun hans á sögu eftirlætis skáldsagnahöfundar hans Shugoro Yamamoto í handrit sem hann ætlaði að kvikmynda var lokaeinkunn hans sem hann skildi eftir á frábærum ferli. Leikstjórinn Kei Kumai heiðrar bæði Kurosawa og Yamamoto með því að kynna þessa sjónrænt töfrandi umbreytingu orðs í mynd. Sagan gerist í Japan á 19. öld og kannar líf kvenna í Geisha-húsi sem hafa það eina markmið í lífinu að vinna sér inn peninga með því að njóta ánægju. menn. Húsið er rekið af eldri hjónum sem eru ljúfmenni og geisurnar eru heillandi hópur kvenna sem kunna sitt fag og leggja metnað sinn í ferilinn. Hver og einn hefur ástæðu til að snúa sér að lífi geishu. Oshin (Nagiko Tono) styður fjölskyldu sína sem býr í nágrannaþorpi, Kikuno (Misa Shimizu) á viðskiptavini bæði góða og vonda sem henni tekst að halda uppi með sögum sínum af æðri stétt sinni. Oshin vingast við samúræja í útrýmingarhættu, verður ástfanginn af hógværa náunganum, aðeins til að komast að því að hann má ekki giftast úr stétt sinni og skilur eftir ánægju sína með Oshin til að giftast heitnum unnusta sínum. Hjarta Oshin marmar auðveldlega en er alltaf studd tilfinningalega og líkamlega/peningalega af Kikuno og hinum geishunum. Myndarlegur samúræi Ryosuke (Masatoshi Nagase) kemur inn í líf Oshin og þróar fyrsta trausta og trúaða sambandið við hana. Kikuno á við vandamál að stríða, hann ákveður hvort hann sætti sig við auðmjúka ást gamals manns sem vill giftast henni og tekst á við ríkan en misþyrmandi viðskiptavin. Allt á meðan sjórinn fylgist með og þegar fellibylur eyðileggur geisjuhúsið og götuna, sitja Oshin og Kikuno uppi á þakinu og bíða eftir fyrirheitinni björgun Ryosuke. Sá háttur sem sagan endar á er fórnfýsi, ást og tryggð. Sjórinn fylgist með og mun finna vernd fyrir sanna ást. Ljósmyndin eftir Kazuo Okuhara er hrífandi falleg: nætursenur með glóandi ljóskerum og litríkum geisha-innréttingum passa við endurteknar innsýn í sjóinn, bæði logn og ólgusöm. Leikurinn er dálítið þvingaður fyrir Edo list en persónurnar eru vel skapaðar og halda sögunni trúverðugri. Eina truflunin sem er örugglega EKKI eitthvað sem Kurosawa hefði játað er klístrað vestrænt tónverk sem hljómar eins og ódýrt sápuóperufylliefni fyrir utan einangruð augnablik þegar alvöru japönsk tónlist á ekta hljóðfæri prýðir lagið. En að lokum er nóg af áhrifum Kurosawa til að fylla þessa mynd draumkenndum undrum sínum sem mun alltaf viðhalda mikilvægi hans í kvikmyndaheiminum. Grady Harpa