engir endurleysandi eiginleikar geta mögulega komið fram. ég vildi að ég gæti fengið tímann minn aftur. fallegt höfuðkúpa andlit breitt virkilega bros, bjart í myndavélinni þegar sjúkdómurinn hefur þegar valdið nógu miklum eyðileggingu á illa upplýstu handritinu. ég var ((spoiler)) ánægður með að sjá allar persónurnar dánar eða alvarlega óvinnufærnar undir lokin, sérstaklega veislupússana sem drekka mengaðan safann á leið sinni að meintu sólsetri. Eli Roth ljómar í kannski tíu augnablik og setur fram kenninguna um hversu vel illgresi reykir í skóginum þegar aðrir eru virkilega að djöflast ofan á bjórneyslu. á heildina litið fannst mér flest tilgangslaust, þó ekki án tilefnislauss ofbeldis og ekki nægrar nektar, ánægður með að verða vitni að dauða leikara, þó á vissan hátt, óska ​​þess að sú ferð hafi aldrei gerst (hefði líklega átt að leggjast í staðinn fyrir að horfa á TBS seint nótt, úff).