Já, þetta er ein af betri gerðum sjónvarpsmyndum og ég myndi ekki búast við minna af Joe Sargent. Eitt fyrir þennan gagnrýnanda er að ég var líka mikill aðdáandi The Carpenters, ég fékk að syngja allt efni þeirra í grunnskóla- og miðskólakórnum og ég fékk að gera mikið af einsöngsefninu sem Karen söng í aðalhlutverki. Mér fannst hún ein dásamlegasta poppsöngkona 7. áratugarins - og að vera barn/unglingur að syngja þessi lög og læra tónlist - það eina sem ég hlakkaði til var að hitta þessa konu. Ég komst aldrei, hún dó þremur vikum áður en það átti að gerast. Og já, það hafði áhrif á mig því ég vissi ekkert um lystarstol - og gat ekki skilið alveg hvað gerðist. Þegar þessi sjónvarpsmynd var framleidd fékk ég mikinn skilning. Kannski er ekki allt í lífi Karenar og Richard opið sjónvarpsáhorfendum, en við að opna þá þætti sem sýndir voru fékk ég að skilja margt úr tónlistarbransanum þess tíma. Það sem fer í taugarnar á mér er að ég er að skrifa "þess tíma" og sé "nú". Enginn hefur lært neitt, jafnvel þó að þetta hafi verið mjög fræðandi og hugljúf innsýn í vandamál fjölskyldunnar í tónlistarbransanum. Þessar myndir eru ekki gerðar til gamans, þær eru gerðar til að opna dyr og sýna okkur eitthvað. Hér var yndisleg kona sem lenti í þeirri hugmynd að hæfileikar hennar byggðust á þyngd. Hún var fín. Vissi það ekki. Hún fékk misvísandi skilaboð um þyngd sína frá bróðurnum sem hún elskaði, foreldrunum sem hún elskaði og tónlistarbransanum sem hugsaði meira um útlit hennar/þyngd en hæfileikana innra með sér. Með upphafi MTV versnaði þetta. Með 'American Idol' er það eins og kisa sem svíður með enskum hreim. Dásamleg sjónvarpsmynd, ég er viss um að síðar gæti einhver farið í HBO-meðferð en hvort sem er, margt sem þarf að læra og fjarveru annars frábærs hæfileika.