Það er athyglisvert hvernig 90% af umsögnum með háum atkvæðum eru allar samsettar af "*random notendanafni*" frá "Bandaríkjunum" (ekkert ríkisstolt??) sem allir segja meira og minna nákvæmlega það sama með nákvæmlega sama málfræðistíl og allir með nákvæmlega sama algjöra smekkleysið á kvikmyndum. Ég myndi kafa frekar ofan í þessa grunsamlegu þróun, en því miður, þetta er gagnrýni á myndina, en ekki dómarnir sjálfir. Leyfðu mér að byrja á að segja að ég er bæði kristinn og sannur ákafur kvikmyndaaðdáandi. Þetta þýðir að ég hef séð mjög margar myndir, allt frá góðum til slæmum, og get fullyrt af heilum hug að Facing The Giants sé í raun EKKI góð mynd. Hún hefur góðan ásetning, en stenst ekki marga (ef einhverja) grunnstaðla sem ég tengi við góða upplifun í kvikmyndagerð. Að heyra að flestir hafi greinilega verið sjálfboðaliðar kemur mér alls ekki á óvart. Samtalið: Klaufalegt, óþægilegt, handritið kemur út fyrir að vera löng útgáfa af einhverjum ógeðslegum teiknimyndum sem þú myndir sjá flutt í sunnudagaskólanum eða ungmennahópnum. Rave Review Vélmennin gleðjast yfir því að vera ekki til „merkingarlausra orða“, en hinn kaldur harði sannleikur er sá að slík orð eru hluti af hinum raunverulega heimi og algjör fjarvera þeirra er áþreifanleg. Segjum bara að hinn vondi yfirþjálfari liðs í State Championship leik hefði miklu meira að segja en "Ó NEI!" þegar hlutirnir eru ekki að ganga hans. Söguþráðurinn: Geðveikt fyrirsjáanlegur. Því hefur verið tjáð að þessi mynd sé „ekki Hollywood-klisja“, og samt er eins og hún hafi verið dregin beint úr Making An Underdog Sports Movie For Dummies (þar á meðal skyldubundið hálfrómantískt undirspil fyrir dömurnar) og var bara með kristilegt þema. lag af málningu slegið á það. Ég er ekki að ljúga eða monta mig þegar ég segi að ég hafi fest nánast öll helstu smáatriðin í bæði söguþræðinum og undirþræðinum strax við upphaf þeirra. Aðeins einhver sem hefur aldrei séð almennilega íþróttamynd á ævinni myndi verða tilfinningalega hrifin af sögunni sem hér er kynnt. Leikstjórn/klipping: Hún var líka mótuð næstum nákvæmlega eftir almennu Underdog Sports Movie sniðmátinu. Samt sem áður voru ekki margir áberandi fífl, svo að minnsta kosti var Facing The Giants tæknilega hæft. Skilaboðin: Spyrðu Jesú og hann mun uppfylla allar óskir þínar. Hluti af mér vonaði að þessi mynd myndi enda með tapi liðsins að lokum til að leggja virkilega áherslu á allan „Ef við töpum, lofum við þig“ hlutann, því í hinum raunverulega heimi mun þér mistakast á einum tímapunkti og það er gott að vera tilbúinn. fyrir það. En í heimi Facing The Giants, ef þér mistekst, þá er greinilega einhver annaðhvort að rugla saman eða svindla. Önnur áhugaverð spurning er, hvað ef Eagles kæmust yfir annað lið sem hafði fengið trúarbrögð? Myndu þeir festast í endalausri lykkju af kraftaverkaleikjum og bjarga á síðustu stundu, eða hefði alheimurinn einfaldlega sprungið? Niðurstaðan: Fyrir harðkjarna íhaldssama Christian Parents mannfjöldann sem harmar illskuna í Hollywood, Facing The Giants verður önnur miðlungs-í besta kristna myndin til að halda uppi á stalli sem valinn fyrirmynd nútíma kvikmyndagerðar. Fyrir alla aðra munu áhrifin vera allt frá leiðindum til brennandi löngunar til að horfa á eitthvað annað. Og viðvörun: Allar tilraunir til að sýna ókristnum mönnum þetta mun ekki leiða til trúskipta, heldur til háðs. Ég gef þessu tvær stjörnur, eina fyrir eina atriðið sem fékk mig ekki til að reka upp augun og aðra fyrir grunntæknikunnáttu á lágu kostnaðarhámarki.