Þó að ég beri mikla virðingu fyrir teiknimyndum Disney, hafa þær upp á síðkastið ekki verið það sem ég myndi kalla "must-see". Atlantis leit forvitnilegt út frá fyrsta kvikmyndaplakatinu og stiklu og stóð sem betur fer undir væntingum mínum. Atlantis er "þroskaðri" Disney-mynd í þeim skilningi að það vantar lög (mjög óvenjulegur eiginleiki fyrir Disney-mynd), og er einbeitt meira um hasar og uppgötvun en nokkur önnur nýleg tilboð frá Disney. Heimur Atlantis, falinn undir kjarna jarðar, er stórkostlegur, sýndur sem auðnir hellar með rústum og þróast síðan hægt og rólega yfir í raunveruleg vistkerfi, sem, þó að það geymi venjulega áminningu um hörku, verða sífellt meira forvitnilegt þar til hitabeltisparadísin sjálf er náð. Kynning á einfaldlega landslagi Atlantis og umgjörð, án nokkurs eyðslulegrar glaðværðar söngs, gaf konungsríkinu miklu fallegri og heillandi yfirbragð. Innlimun atlantsmáls, sem og tilraunir til að tengja það inn í goðafræði fornra menningarheima í raunveruleikanum, bætir við þetta og virkar nokkuð vel. Einnig, að undanskildum sumum senum sem fela í sér hagnýta brandara Mole, virtist það ekki að vera mikið "barnalegt" atriði sem ég tengi venjulega við Disney myndir. Þess í stað voru meginþættirnir baráttan við að komast til Atlantis og stöðug uppgötvun sem átti sér stað við Atlantis, þar sem Milo utanaðkomandi gat lært allt sem hann þurfti að vita um staðinn með því að hjálpa Atlantsbúum að uppgötva hluta af eigin sögu þeirra sem þeir vissu ekki um. Hluti af þessu felur í sér „vopnabúnaðinn“ frá Atlantshafinu, sem er notaður í mjög hasarpökkuðum hápunkti sem er, vegna skorts á betra orði, nokkuð spennandi. Að vísu meikar ekki öll sagan fullan sens og myndin ekki eru með allar ótrúlegar nýjar tölvugerðar sjónbrellur, en fyrir utan Toy Story myndirnar er þetta skemmtilegasta Disney mynd sem ég hef séð í mörg ár.