Þú veist, Robin Williams, Guð blessi hann, er stöðugt að skjóta sig í fótinn undanfarið með öllum þessum asnalegu gamanmyndum sem hann hefur gert á þessum áratug (að undanskildum kannski "Death To Smoochy", sem sprengdi þegar það kom út en er núna Cult classic). Dramatíkin sem hann hefur gert undanfarið hafa verið frábær, sérstaklega „Insomnia“ og „One Hour Photo“. "The Night Listener", þrátt fyrir miðlungs dóma og hraðvirka DVD útgáfu, er meðal hans bestu verk, punktur. Þetta er mjög kaldhæðin saga, jafnvel þó að hún feli ekki í sér raðmorðingja eða neinn sem er líkamlega hættulegur fyrir það efni. Hugmyndin að myndinni er byggð á raunverulegu svikamáli sem enn á eftir að staðfesta opinberlega. Í menntaskóla las ég sjálfsævisögu eftir barn að nafni Anthony Godby Johnson, sem varð fyrir hræðilegu ofbeldi og fékk að lokum alnæmi í kjölfarið. Ég var hrærð yfir sögunni þar til ég las skýrslur á netinu um að Johnson gæti í raun ekki verið til. Þegar ég sá þessa mynd komu rugluðu tilfinningarnar sem Robin Williams lýsti svo ljómandi vel upp í huga mér. Toni Collette skilar sennilega besta dramatíska frammistöðu sinni líka sem á endanum sósíópatíski "umsjónarmaður". Hlutverk hennar var langt frá þeim sem hún átti í kvikmyndum eins og "Little Miss Sunshine". Það voru jafnvel tímar sem hún horfði í myndavélina þar sem ég hélt að hún starði beint á mig. Það þarf góða leikkonu til að leika svona hlutverk og það er þetta vanmetna (en samt vel yfirfarna) hlutverk sem gerir Toni Collette líklega að einni bestu leikkonu þessarar kynslóðar sem hefur ekki einu sinni verið tilnefnd til Óskarsverðlauna (frá og með 2008) . Það er ótrúlegt að það sé að minnsta kosti ein kona í þessum heimi sem er svona, og það er líka skelfilegt. Þetta er góð, dökk mynd sem ég mæli eindregið með. Vertu tilbúinn að vera órólegur, því þessi mynd skilur þig eftir með undarlega tilfinningu í lokin.