Út frá titlinum, merkinu, söguþræðinum á DVD-diskinum o.s.frv., bjóst ég við einhverju að minnsta kosti örlítið epísku, þar sem sögulegur skáldskapur og rómantíkin sameinast um að gleðja þig; það gerðu þeir til dæmis í Last of the Mohicans og ég held að þeir hafi staðið sig frábærlega. Kannski hafði ég of háa staðla fyrir þessa mynd og gaf henni ekki sanngjarnt tækifæri. En landslagið var varla í lagi (hvernig gátu þeir ekki fundið upp eitthvað fallegra þegar þeir hafa svona landslag til að vinna með?), elskendurnir tveir höfðu enga efnafræði, og söguþráðurinn var bara svo fyrirsjáanlegur að það fannst eins og það hefði verið búið til á 5 mínútum eftir tólf ára barn -- og ekki mjög hugmyndaríkt. Nouvelle-France er ástarsaga sem gerist á viðburðaríkum söguöld. En saga Nouvelle-France er varla aukaatriði og ástarsagan er banal og mistekst verulega að láta áhorfandann sjá um örlög elskhuganna. Það kemur á óvart að einu góðu þættirnir um myndina komu frá einhverju algjörlega óvæntu og óauglýstu: sambandi Marie-Loup, kvenhetjunnar, og barna hennar (eitt náttúrulegt, annað ættleitt). Ef þau hefðu aðeins einbeitt sér að fjölskyldu hennar og gleymt ástarsögunni, þá hefði þetta verið miklu betri mynd. Foreldrar Marie-Loup hefðu átt að fá meiri skjátíma og persónuþróun, pólitíkin sem væri í gangi í Bretlandi hefði átt að vera meira en þriggja mínútna sviðsmynd með varla tengingu við restina, rotna illmaðurinn hefði átt að vera annað hvort þróaðari eða fjarlægður úr handritinu algjörlega (af hverju að ráða leikara eins og Vincent Perez, Tim Roth eða Jason Isaacs til að misnota þá svona illa?) Slæmt verk í heildina.