Fagnaðarerindið um Lou var mér mikil vonbrigði. Ég hafði fengið tölvupóst frá leikhúsinu sem sýndi að þetta væri frábær og hvetjandi mynd. Það var hvorki frábært né hvetjandi. Kvikmyndatakan var ansi vafasöm með alla myndina. Margar atriðin voru leifturmyndir sem voru gerðar á þann hátt að stundum var ekki hægt að segja til um hvað þær snerust um. Raddirnar voru oft afbakaðar að ástæðulausu. Einnig var margt fólkið í myndinni langt sótt. Sambandið sem hann hefur við fyrrverandi sinn og son er aldrei skýrt. Einnig hefur öll myndin hann einn veg, og svo allt í einu BAM, hann er læknaður og hvetur fólk. Öll myndin virðist sýna að hnefaleikar eru eitt af því sem er slæmt í lífi hans, sem gerir það að verkum að hann lifir lífi sínu eins og hann lifir því, en þegar hann breytist yfirgefur hann ekki hnefaleika, hann kennir öðrum hvernig á að kassa. Þumlar niður.