Einstaklega ljúf endursögn á Shakespeare leikritinu (og mun augljósari um það en Forbidden Planet). Cassavetes er alltaf ánægjulegt að horfa á, og enn frekar þar sem Gena Rowlands deilir sviðsljósinu. Taka hans á Prospero-hlutverkið hentar vel fyrir þá tegund af brjáluðu alvitri tjáningu sem hann kemur með í söguna. Þetta kemur sérstaklega fram í senu þegar hann kemur auga á eiginkonu sína og elskhuga hennar í hraðbát, töfrar fram storm (ásamt viðeigandi úrvali úr „Go“ eftir Stomu Yamashta. Þetta er aðeins eitt af augnablikunum í myndinni þar sem mörkin milli raunveruleika og fantasíu verða fallega óskýr og áhorfandinn situr eftir með þá tilfinningu að töfrar séu mögulegari en maður gæti trúað. Bætið við þetta frábæra frammistöðu Raul Julia, auk góðra verka eftir Susan Sarandon, Vittorio Gassman og Molly Ringwald, og myndin verður að litlum ljúflingum til að taka plássið á bak við augun.