Gamlir kvikmyndaáhugamenn munu vita hvers vegna ég myndi kalla þessa „Maðurinn í gráu flannel-sloppnum“. Flestar biblíutengdar kvikmyndir eru í grundvallaratriðum schlock - það sem gæti kallað fram bros og hlátur hér er hvernig Peck reynir að vekja meðvitund um margvísleg sálfræðileg og félagsleg vandamál með spjótinu sem ber Neanderdalsmenn um sig. Sem mikil rómantík fellur það flatt eins og ósýrt brauð. En það er eitthvað grípandi við þessa mynd. Af öllum stóru biblíumyndunum í Hollywood lýsir hún á áberandi hátt tvísýnu viðhorfi meðal Bandaríkjamanna til trúar á biblíulegan Guð. Ritgerð Billy Sunday dregur það út með andstæðu H.L. Mencken í gegnum handritið. Hver hefur betur í Heavenly Chorus-studd synthesis fer eftir sjónarhorni þínu. Að öðru leyti státar D & B af góðri frammistöðu Peck (sérstaklega í loka iðrunarsenunni) og Jayne Meadows sem bitur fyrstu eiginkonu hans Michol, lifandi, skapmikið andrúmsloft (góð hugmynd að setja mest hasar í dögun eða nótt), og hrífandi flutningur tuttugasta og þriðja sálmsins í lokin.