Því miður fyrir mig var fyrsta Busby Berkeley myndin sem ég horfði á "42nd Street." Þá bjóst ég við að allt dótið hans væri svona gott. Ég komst að því að það var ekki endilega raunin, jafnvel hér, með uppáhalds klassíska leikaranum mínum James Cagney. Ó, söngleikjanúmerin í lokin eru eins stórbrotin og alltaf, en sagan er eins og mörg önnur. og frekar þreytandi. Þeir virðast alltaf fela í sér öskrandi, óánægða þáttaframleiðendur. Í þessari mynd er það Cagney sem á endanum hrópar svo oft að hann gefur mér höfuðverk eftir smá stund og karakterinn hans verður þunnur....hratt! Jafnvel lögin hér eru nálægt "42nd Street" flokki, lög sem þú gætir hum í mörg ár - áratugi ætti ég að segja. Lögin í þessari mynd eru ekki eftirminnileg. Nei, þetta er ein af fáum fyrstu Cagney myndum - og Berkeley myndum - sem mér líkar algerlega og varð fyrir miklum vonbrigðum með meðan ég horfði á.