John Sayles, hvað hefur þú gert?“Silfurborg“ átti augnablik þar sem ég gat séð glitrandi von um góða sögu, vel teiknaðar persónur, umhugsunarverða samræður. Og þá myndu þessi augnablik fljótt falla undir lag af lélegum skrifum, klaufalegri leikstjórn og ömurlegum leik. Ég elska svo sannarlega næstum öll verk John Sayles, en „Silver City“ er hræðilegt. Ég fékk á tilfinninguna að Sayles gæti hafa verið að vinna að upphafi góðrar sögu sem fól í sér söguþræði ólöglegrar vinnu og iðnaðarspillingar, en svo fékk hann hljóp og festi efri söguþræðina sem satíru Bush-stjórnina á hana. Sögurnar tvær tengjast í raun ekki hver annarri og veikari þættir pólitíska þemaðs ráða ríkjum í fyrstu 3/4 myndarinnar, sem veldur því að ég missi þolinmæðina með öllu málinu. Hinn stóri gallinn er leiklist Danny Huston. Samtal hans í hverri senu er flutt með glottandi glotti, burtséð frá því hvort það hæfi stemningunni. Ég hataði þennan gaur í lok myndarinnar, eftir að hafa verið minntur á alla slæma leikara í hverju framhaldsskólaleikriti sem ég hef nokkurn tíma séð. Eftir að hafa ekki séð Huston í neinu öðru veit ég ekki hvort ég á að kenna honum um eða kenna leiðbeiningum Sayles um hann meira. Burtséð frá því þá er hann óheppilegur miðpunktur mjög óheppilegrar kvikmyndar. Alveg niður í síðustu sleggju-lúmsku lokasenuna varð ég fyrir vonbrigðum með "Silver City." Sayles þegar hann er bestur, eða helvíti, jafnvel Sayles í miðlungi, getur verið svo miklu betri en þessi mynd. Sjáðu EINHVER önnur verk hans í staðinn. Þetta er ekki einu sinni þess virði að leigja.