Svo virðist sem gríðarstórt höfuðsár sé lækningin við manndrápstilhneigingu, sem breytir morðóðum félagsfót í elskulegan og ófeiminn hundafangara. Einnig (þessi fyrir dömurnar), það virðist sem framhlið geðsjúkrahúss sé heitur staður sem gleymist að hitta hugsanlega maka. Þetta eru bara tveir af um það bil 23 fáránleikum sem við eigum að sætta okkur við til að þessi mynd hafi einhverja merkingu. Ég elska kvikmyndir og ég trúði því, eins og ég geri ráð fyrir að margir Bandaríkjamenn geri (fyrirgefðu mér ef ég hef rangt fyrir mér), að Hollywood hafi reynst besta varan. Ég hef komist að því hversu sorglega barnaleg og heilaþvegin ég var og 2) hversu miklu flóknari evrópsk/asísk kvikmyndagerð er í samanburði við bandaríska hliðstæðu sína. kallaður sjálfsmorðsklúbbur. Þegar myndavélin dofnaði yfir hamingjusömu litlu fjölskyldunni hans Walter Sparrow sem naut gæðastundar í kringum herbergisborðið í fangelsinu (svo ekki sé minnst á hina vænni raddsetningu sem upphefur dyggðina að „gera rétt“), fékk ég skyndilega skýringu. Ég hafði nýlokið við að horfa á kvikmynd sem lét mér líða eins og ég hefði bara fengið mér vatnsglas þegar mig langaði í bjór. Þorsta minn var seddur, en hann var stranglega hagnýtur. Forsagan var vægast sagt áhugaverð, en sagan sjálf, með sínum óteljandi "tilviljunum" (Hvernig útskýrum við að hún hafi fundið bókina? Við segjum bara eitthvað eins og,"...Eða fann bókin hana?." Þeir' Ég mun kaupa það), gapandi söguþráðarholur (af hverju tók wifey beinagrindina?), fyrirsjáanleiki og skyldubundinn hamingjusamur endir, reyndist vera bara enn eitt Hollywood-hakkið. Auk þess var leikarahlutverk Jim Carrey bara röng. Á hvaða augnabliki sem er fannst mér hann vera fær um að brjótast inn í eitthvert skítkast úr einni af heimskulegum gamanmyndum sínum eða In Living Color. Jim Carrey sem húðflúraður harðsoðinn lögregluspæjari sem hefur gaman af ánauð og gróft kynlíf? Keypti það ekki í eina sekúndu. Viltu trufla? Djúpt truflað? Horfðu á Suicide Club. Sagan umlykur dularfullt fjöldasjálfsmorð 54 skólastúlkna. Myndin hefst á því að hópur flissandi framhaldsskólanema veltir fyrir sér á neðanjarðarlestarpalli. Við horfum svo skelfingu lostin á þegar þeir stilla sér upp, haldast í hendur og henda sér glaðir fyrir framan hraðlest. Það þarf varla að taka það fram að mikil ringulreið skapast. Það er eins langt og ég ætla að fara með söguþráðinn því ég hvet lesandann til að sjá myndina. Reyndar er ég ekki viss hvort ég gæti útlistað söguþráðinn þó ég vildi. Það sem byrjar sem beinskeytt leyndardómur fer fljótt niður í geðveikishús gróteskra mynda. Skildi ég myndina? Nei ekki í upphafi eins og margar af þeim erlendu myndum sem kærastan mín hefur kynnt mig fyrir. Svo náttúrulega fannst mér þetta "slæmt". En þessi var í huga mér. Ég fór að sofa og hugsaði um myndina og vaknaði morguninn eftir og fletti henni upp á IMDb. Ég las sum ummæli áhorfenda og var undrandi á 1) innsýninni sem aðrir höfðu fengið úr myndinni og 2) þeirri staðreynd að ég hafði svo rækilega misst af öllu tilgangi myndarinnar. Ég áttaði mig á því að ég var svo vön því að fá „skilaboð“ frá Hollywood með skeið, að þegar ég stóð frammi fyrir kvikmynd sem í raun krafðist þess að áhorfandinn tæki þátt til að hugsa sjálfan mig, var ég algjörlega óviðbúinn. Það er eins og ég hafi verið skilyrt til að "kíkja á heilann minn við dyrnar" í leikhúsinu. Er ég að segja að Suicide Club sé besta mynd sem gerð hefur verið? Auðvitað ekki. Það hefur sína galla, sem margir hverjir voru tilkynntir af hæfileikaríkum hætti af gagnrýnendum IMDb. Er ég að segja að allar amerískar myndir séu slæmar og allar erlendar myndir góðar? Aftur auðvitað ekki. Málið mitt er að það er heill heimur kvikmyndagerðar fyrir utan Hollywood - verk sem vekur áhuga áhorfandans; neyðir þá til að hugsa og efast um kvikmyndir sem sýna ekki söguþráð, fylgja strangri línulegri röð og umfram allt, móðga ekki gáfur þess sem horfir á. Ég hlakka til að víkka út hugann á meðan ég kanna þennan nýja kvikmyndaheim sem „hugsar ekki fyrir mig“.