Ég veit varla hvar ég á að byrja að skrifa um þennan gimstein, nema að segja að hún táknar ungan Buster Keaton á hátindi krafta hans og hlýtur að vera í hópi hálftíu bestu stuttra gamanmynda sem gerðar hafa verið. GEITIN er tuttugu mínútur af hnökralausum, faglega ljósmynduðum, fallega útfærðum gaggum; tvær spólur af stanslausri grínisti sem knúin er áfram af ótvíræðri undirstraumi ofsóknarbrjálæðis og leiðir þó einhvern veginn til hamingjusams endi -- sem var ekki alltaf leiðin með gamanmyndum Busters. (Sjá COPS fyrir eitt tilfelli þar sem Fatalism náði yfirhöndinni á endanum, eða EINA VIKU fyrir sigur Defeatism.) Ef ég þyrfti að lýsa þessari mynd í einu orði myndi ég kalla hana "áreynslulausa", en ef mér væri leyft tveimur Ég myndi kalla það „að því er virðist áreynslulaust,“ því vissulega fer mikið erfiðisvinna í gerð hvers kyns myndasögu sem þróast með svo háleitum auðveldum. Samt sem áður kölluðu þeir hann ekki Steinandlitið mikla fyrir ekki neitt: Buster lét aldrei almenning sjá hann svitna. Kaldhæðnislegt titilspjald segir okkur að upphafsröð okkar sé sett „meðfram Millionaires' Row,“ þ.e.a.s. á brauðlínu í a ömurlegt borgarumhverfi, þar sem Buster bíður þolinmóður aftast í röðinni og fær þar af leiðandi ekki að borða. En það þarf að undirstrika að hann leikur ekki eitt augnablik fyrir patos; Buster á samúð okkar en hann biður aldrei um hana. Áður en langt um líður, vegna fjölda slysa, tilviljana og fáránlegs misskilnings, er talið að Buster sé sloppinn morðingi að nafni Dead Shot Dan og er hann eltur af hverri löggu í kílómetra fjarlægð, og þó hann sé greinilega hræddur við þessa atburðarás er aldrei vott af sjálfsvorkunn eða jafnvel óvart; við fáum þá tilfinningu að hann vissi alltaf að þetta væri það sem lífið myndi bjóða honum og að hann hafi ekki tíma til að vorkenna sjálfum sér hvort sem er, hann verður að finna nýjar leiðir til að forðast þessar löggur og flýja úr nýjustu gildrunni .Rétt eins og Buster forðast að leika sér til samkenndar virðist hann heldur aldrei leggja sig fram um að hlæja, sem er sérstaklega áhrifamikið því GEITIN hlýtur að vera ein af hláturfyllstu stuttmyndum sem til eru. Þetta er myndin sem sýnir þessa helgimyndatöku af Buster sem hjólar á kúafangara lestar alveg upp að linsu myndavélarinnar, sem er ekki nákvæmlega kjaftæði en vekur örugglega hlátur á sinn undarlega hátt. Á meðan eru kjaftshögg sem taka þátt í byssum, hundum, löggum, ótrúlega loðnu yfirvaraskeggi og leirstyttu af hesti sem bráðnar undir þyngd Busters (súrrealísk sjón), en sumum stærstu boffunum er bjargað fyrir lokaatriðið þegar Buster er að reyna að komast hjá aðal óvini sínum, Big Joe Roberts, hringlaga löggu sem einnig er faðir fremstu konunnar Virginia Fox. Buster, sem er fastur í borðstofu Big Joe, hoppar yfir hann og siglir í gegnum þverskip, breytir símaklefa í lyftu og þykist hverfa, og notar að lokum lyftuna til að losa sig við eltingarmann sinn og vinna stúlkuna í tæka tíð. í eitt síðasta töfrandi kjaftæði. Að segja meira væri óþarfi fyrir áhorfendur í fyrsta skipti. Ég vildi bara að ég gæti séð þessa mynd í leikhúsi fullt af fólki sem hafði aldrei séð hana áður, og svífið um hláturinn. Lifandi tónlistarundirleikur væri líka fínt; og tilviljun er söngleikurinn sem Kino útvegaði fyrir heimamyndband/DVD útgáfu þeirra af THE GOAT fyrsta flokks, sem þjónar sem rúsína í þegar bragðgóða köku.