Ég held að ég hafi unnið „kaup“ keppnina fyrir þessa mynd, þar sem ég fékk hana sem hluta af „Martial Arts Movie Classics“ DVD safni með 50 kvikmyndum fyrir 20 dollara, sem þýðir að ég borgaði eitthvað eins og 50 sent fyrir tækifærið til að horfa á „Black Fist“ útgáfa af kvikmynd sem var gefin út sem „Bogard“. Fyrir einfalda "hefnd" mynd, "Black Fist" er ekki svo slæmt, jafnvel þó að það sé augljóslega hamlað af lágu fjárhagsáætlun. Ein af óformlegu "þumalputtareglum" mínum um að horfa á kvikmynd er að ef aðalleikarinn er betri en framleiðsla hans og handrit fær myndin sjálfkrafa að minnsta kosti þrjár stjörnur. Það er vissulega raunin hér; Lawson hefur nokkra nærveru og einhvern karisma og átti líklega skilið betri kvikmyndaferil en hann fékk. Kóreógrafían á götubardaga (sem virðist ástæðan fyrir myndinni) mun í raun ekki heilla neinn sem hefur einhvern tíma spjarað í bardagalistaskóla eða jafnvel bara verið kýldur í skólagarðsslag. Ég eyddi aðeins um tveimur árum í að læra undirstöðu Kung Fu, en jafnvel ég myndi aldrei falla fyrir framan "stimpil" spörkum, handleggjum og roundhouse kýlum til sýnis hér. En andrúmsloftið er gott - ryk og blóð og hrópandi mannfjöldi, og leikararnir setja einhverja tilfinningu í bardagaatriðin. Minna trúverðug er söguþráðurinn. Persóna Dawsons, "Leroy Fisk", er lýst sem götusnjöllum, beittum ungum manni sem leitar sér að vinnu sem pallbíll í ólöglegum, óviðurkenndum götuleikjum. Samt er hann hissa og reiður þegar hann þarf að borga lögguna? Fyrirgefðu, en ég er alinn upp í smábænum Iowa og meira að segja *ég* vissi (af því að horfa á "Hard Times" með Charles Bronson) að það þarf að borga lögguna fyrir svona aðgerð og að strákarnir sem berjast þurftu festingarmenn til að fá leiki sína og að festingarmennirnir væru peninganna virði. Svo þú verður að horfa á þessa mynd með eins konar vísvitandi stöðvun á gagnrýnum hæfileikum þínum til að samþykkja hana sem "svarta bróðir sem er bældur" mynd. (Flestir aðrir bardagamenn sem ekki eru svartir í hesthúsinu fá hnefahögg í andlitið fyrir sama samning líka, já?). Myndin þjáist af stuttri athygli. Leikstjórinn hafði augljóslega ekki fjárráð til að taka upp sum atriðin sem hann þurfti, svo hann varð að fylla upp í eyðurnar með nokkuð fáránlegum útsetningarsenum („I wined him, I dined him, and then I killed him“ atriðið virkar bara ekki) ásamt raddsetningum og klippingum sem eru klaufalegar og ósannfærandi. Þetta á sérstaklega við um allan rómantískan vinkil sem virðist hafa verið kvikmyndaður eins og um eftiráhugsun væri að ræða. Þetta er svolítið fáránlegt þegar haft er í huga að dauði eiginkonu "Fisks" er ætlað að ýta undir hefndarhug hans. En þegar myndin skiptir alla leið frá "ungur bardagamaður rís í röðum" yfir í hefndarþemað, tekur upp smá damp og spilar af aðeins meiri sannfæringu. Ég er ekki viss um að lokagreiðslan sé uppbyggingarinnar virði - Roger Ebert kallar svona hluti "langan akstur í stuttan dag á ströndinni"..en það bindur hlutina af á sæmilega ánægjulegan hátt. Ef Sylvester Stallone hefði gert þessa mynd með alvöru fjárhagsáætlun og sama leikarahópi, flottari leikmyndum og búningum, og sjálfan sig sem hetjuna, hefði fólk fagnað henni sem næsta "Rocky", sem sýnir þér hvernig aðstæður og tilviljun geta leikið eyðilegging með draumum verðandi kvikmyndagerðarmanna. Þess virði að sjá einu sinni fyrir ýmis ágætis skot og línur og að horfa á Dabney Coleman skamma sig í hlutverki sem er fyrir neðan hann.