Þetta gerir blúsnum í raun ekki réttlæti. Það byrjar illa með myndum úr sjófararrannsókninni og Blind Willie McTell (eða var það Blind Lemon Jefferson? Einhver blindur samt) sem greinilega segir frá geimnum (?) og segir okkur lífssögur ýmissa blústónlistarmanna. Eins og það er kjánalegt gæti þetta verið sjónrænt áhugaverðasti hluti þessarar heimildarmyndar. Eftir það er ekki annað að sjá en að leikarar sleppa klassískum tónum, teknir í fölsuðu svarthvítu víxlverki á 20. áratugnum, þar sem menn eins og Beck og Shemekia Copeland nauðga sömu lögunum eftir á. Þetta er gott tæki til að sýna okkur hvers vegna gömlu blúsmyndirnar voru í raun svo frábærar, en það er ekki sannfærandi áhorf. Það er varla neitt hér inni sem gæti réttlætt það að gera þetta að kvikmynd en ekki útvarpsleikriti. Enginn ætti að vera þvingaður til að sjá þessar illa gerðar enduruppfærslur. Það er synd fyrir Wenders, Scorsese og sérstaklega fyrir blámenn. Forðastu hvað sem það kostar.