Ég hef horft á þessa mynd fyrir um þrjátíu árum síðan og hún sat í huga mér þangað til núna. Þegar ég rakst á hana á DVD hikaði ég ekki of lengi, jafnvel meira, því ég hef fyrirhuga á snemma Belmondo-myndum. En hvað það kom illa á óvart! Sumar kvikmyndir ættu að fá að segja sig frá opinberri útsetningu, til að varðveita ákveðna minningu og ekki til að hneyksla áhorfendur. Víða hyllt sem eitt af sjaldgæfum tortryggnisverkum Chabrol, eina varanlega hrifið sem ég fékk af því að horfa á hana aftur eru... leiðindi. Sumar kvikmyndir eldast í raun ekki í stíl. En hvað um kvikmyndir sem höfðu alls ekki tilfinningu fyrir stíl? Gallarnir í handritinu, óinnblásinn leiklist - væntanlega vegna leikstjórnarleysis -, eins konar framleiðsluhönnun, sem á ekki skilið nafn sitt, minna en miðlungs ljósmyndun og síðast en ekki síst versta klippingarvinna sem ég hef séð í aldanna rás, gera þetta virkilega erfitt að standast. Mín tilfinning var sú að það væri fullt af fólki með of mikið af peningum og búnaði en augljóslega ekki hugmynd eða hvaða færni sem er. Það kemur virkilega á óvart að þessi endaði ekki skyndilega feril Chabrol. Ekki kenna það við almennt óbragð 70s, þessi er vitleysa út af fyrir sig og verðugur keppinautur um gagnslausustu sóun á selluloid alltaf.