Fyrst og fremst, sem enginn aðdáandi þessarar tegundar, er "The Bourne Ultimatum" hrífandi, virtúós, frábær hasarmynd. Í öðru lagi er hún kjánaleg malarkýja af teiknimyndagerð ofurhetjuefni. Í þriðja lagi ber myndin flókið, mikilvægt atriði, um glæpamenn sem breytast sjálfir í glæpamenn. Engin vísa er til Abu Ghraib eða svívirðilegra innanlandsárása framkvæmdastjórnarinnar á stjórnarskrárbundin réttindi, engin er nauðsynleg. Þannig að það nýjasta í "Bourne" seríunni, í höndum Paul Greengrass (af "Bourne Supremacy" 2004 og síðasta árs "United 93"), er umtalsvert afrek, kannski haldið aftur af en í rauninni er ekki dregið úr óhjákvæmilegum óhófi tegundarinnar. "Hrífandi" hér að ofan er ætlað bæði sem ókeypis lýsingarorð og lýsing á líkamlegri tilfinningu: í meira en klukkutíma frá fyrsta ramma virðist áhorfandinn halda niðri í sér andanum, ýtt aftur á móti stólnum af krafti vægðarlauss, hnatthlaups, algerlega spennuþrungins aðgerða. Það er ekkert slökun, engin breytileiki í takti og aðdráttarafl myndarinnar, og samt verður hún aldrei einhæf og þreytandi eins og sum ættkvísl tónlistarmyndbönd gera eftir aðeins nokkrar mínútur. Kvikmyndataka Oliver Wood er að gera það besta af handriti Tony Gilroy úr skáldsögu Robert Ludlum frá 1990 (sem stenst ekki vel á móti "Bourne Identity", sem skrifað var áratug fyrr). Matt Damon er enn og aftur hinn óumflýjanlegi, óbætanlega Bourne, banvænasti af CIA-fantasíu-umboðsmönnum, að þessu sinni. takast á við alla stofnunina í leit að sjálfsmynd sinni, fortíð sinni og dularfulla stofnunarforritinu sem hefur breytt honum í drápsvél. Ekkert líkist hinum hljóðlega hetjulega Edward R. Murrow hans, hinn alltaf dásamlegi David Strathairn er viðbjóðslegur æðsti embættismaður stofnunarinnar, sem berst gegn Bourne í að reyna að fela ólöglegar stefnur um „taktu-enga-fanga“ og hrottalegar aðferðir. Joan Allen leikur það sem virðist vera vera Good Cop gegn Strathairn's Bad One. Og þar er Julia Stiles sem umboðsmaður sem enn og aftur kemur Bourne til hjálpar; sambland af leikstjórn Greengrass og Stiles leikara leiðir til óvæntra áhrifa af að mestu þöglum karakter, samskiptaleysi hennar og tóm tjáning er meira heillandi en kílómetra af samræðum. Svo gott er "The Bourne Ultimatum" að það sleppur við það gamla. -maður-gegn-heiminum biti, að þessu sinni teygður upp í fáránlega óhóf, þar sem Bourne stangast á við landafræði, tíma, þyngdarafl... og eðlisfræði almennt. (Geturðu flogið aftur á bak með bíl ofan af byggingu? Hvers vegna ekki - það lítur vel út.) Allir þessir "raunverulegu" töfrar - stökkandi frá landi til lands á nokkrum sekúndum til að komast á einhvern óþekktan stað nákvæmlega eins og hvenær , og hversu þörf - yfirgnæfir tæknibrellur og ofurhetju teiknimyndir. Og samt, aðeins hugmyndalaus pedant myndi leyfa "staðreyndir" að trufla skemmtun-undirstaða alsælu Bourne fantasíu.