Fyrir ungling sem hefur aldrei lesið Austen gæti þessi aðlögun verið fín. En bara fyrir þá. Þetta er sundurlaus "Cliff Notes" útgáfa af Mansfield Park, og ef þú hefur ekki séð aðra útgáfu eða lesið bækurnar væri hluti hennar í hausnum. Hvers vegna hefur verið svona erfitt að gera góða aðlögun að þessari bók? Bókin á tíunda áratugnum tók sér slíkt frelsi að það virtist varla vera sama bókin - hugarfarið var algjörlega nútímalegt og prúðt. Hér höfum við Billie Piper sem lítur út eins og falleg sveitakona. Hún hefur heillandi persónuleika sem þróast vel - en hún hefur dáið ljóst hár, með svartar augabrúnir og - í gegnum stóran hluta myndarinnar - dökkbrúnar rætur. Svo mikið um óspilltan frænda. Það er ótrúlega truflandi og restin af leikarahópnum er í fitu hári, krumpuðum fatnaði sem sýnir raunverulegt virðingarleysi fyrir nákvæmni á tímabilinu. Eitt er gott hér - Haley Atwell er besta Mary Crawford af öllum útgáfum. Hún er fullkomin nótur, daðrandi án þess að vera yfirhöfuð nútímaleg eða hugmyndarík, ósvífn og algjörlega án nokkurs siðferðislegrar eða siðferðilegs áttavita. Henry hér er í raun nógu vel útlítandi til að vera smá freisting fyrir kvenhetjuna okkar.Jemma Redgrave fer með eitt áhugaverðasta hlutverk sögunnar og tekst að gera hana leiðinlega fram að síðasta atriðinu hennar - allt of skynsamlegt. Þetta er bara framleiðsla sem missti marks, algjört lágmark fyrir Austen-aðdáendur. Eina nothæfa útgáfan er sú sem er með skrýtna önd (fullkomin fyrir hlutverkið) Sylvestra La Touzel (þrátt fyrir mjög mjög samkynhneigðan Henry Crawford - hann er bara hlæjandi) .