Nahhh! Leila (Grace Mills) er unglingur sem er kveikt á Satan (og LSD) af fornleifafræðingi unnusta sínum Richard. Það er hippa-púkadýrkun í hverfinu sem hangir í hinum forna kastala á staðnum, þar sem Leila og Richard drekka blóð, sleppa eiturlyfjum, taka þátt í kynlífsorgíum, dansa við lélegt geðrofsrokk og taka þátt í svörtum messuathöfnum þar sem strákarnir klæðast buxum, grímum og kápum. og konurnar ganga alls ekki í neinu. Því miður hafa svona utanaðkomandi athafnir skilið Leilu eftir opna fyrir djöfullegum eignum frá hinu óttalega „anda hins illa“. Leila kemur líka úr ruglaðri fjölskyldu, sem hjálpar heldur ekki. Eldri bróðir hennar John er einbýlismaður sem virðist vera ástfanginn af henni. Móðir hennar Patricia (Maria Perschy) er þunglynd vegna þess að hún telur sig bera ábyrgð á dauða föðurins. Til að toppa það, systir hennar (Maria Kosti) er druslulegur hálf atvinnukylfingur sem heitir (gasp!) Debbie Gibson. Það er nóg af ráðnum hjálp í kring líka til að sóa meiri tíma. Tvær vinnukonur (ung sem fer mikið úr fötunum og gömul sem njósnar um alla), auk Udo (Luis Induni), sköllóttur sjónskekkja sem njósnar um að Leilu skipti um föt, tekur nektarmyndir af henni og laumast inn í herbergið. sundlaugarhúsið til að þefa af nýnotuðum sundfötunum hennar. Ó já og Borg, þýski fjárhundurinn. Paul Naschy er faðir Adrian Dunning, efapresturinn (zzzzz) sem byrjar að þvælast um eftir að John og Richard hafa báðir snúið hausnum aftur á bak. Leila segir við hann "Þeir segja að ég sé rangsnúin og ég ætla að sanna að það sé satt!" Í afmælisveislunni segir hún við gesti sína: "Þið gerið mig veik! Ég hata ykkur öll!" og þegar mamma stingur upp á því að láta lækni koma til hennar öskrar hún "Ég vil ekki sjá þennan feita rass!" Debbie stingur upp á því að þeir skuldbindi Leilu í „hreinlætisaðstöðu“ en Leila hleypur af stað og gengur aftur í sértrúarsöfnuðinn. Henni er bjargað (aftur) og komið aftur heim (í þriðja sinn). Þegar hér er komið við sögu í myndinni eru aðeins um tíu mínútur eftir og það eina sem við höfum í rauninni séð eru mjög leiðinlegar senur af persónum sem tala og væla um hversu hræðilegt og fed-up líf þeirra er og hvernig Leila lætur sig undarlega. Það er næstum jafn sárt að sitja uppi eins og Andy Milligan mynd, að frádregnum áreitum og hlátri. En loksins á síðustu mínútunum fáum við myndina sem titillinn gefur til kynna - EXORCIST-eins og eignarmynd. Því miður, það besta við það eru linsurnar sem Leila fær að nota. Nokkrar ódýrar tímaskemmdir birtast á handleggjum hennar, fótleggjum og andliti, hún fær hráðalegar varir og augun líkjast bláum og hvítum marmara. Hún byrjar að lykta af rotnu holdi, spýtir upp tærri byssu, byrjar að tala með rödd látins pabba síns, laumast inn í svefnherbergi mömmu sinnar, slær hana aðeins í kringum sig og kallar hana „skítuga hóru“. Inn kemur faðir Adrian, sem nú loksins trúir því að hún sé örugglega andsetin, bætir við tilraunum hennar til að tæla, ofsjónir froska og álar eru í eldhúsinu og dælir Leilu með heilögu vatni. Hurðir opnast og lokast, spegill brotnar, það eru skyndilega þrumur og rúmið hennar rís upp af gólfinu. Eftir að hún tæklar Dunning og þau tvö rúlla niður stigann er andinn úr henni og inn í - gettu hver? Hvers vegna, Borg fjölskylduskútan! Púkahundurinn snýr sér svo að Adrian og tyggur hann aðeins upp áður en hann pælir hann á eldpóker. Þá fáum við eina pirrandi lokamynd sem hefur verið framin til kvikmynda. Það er Leila á gólfinu að fara frá hræðilegu útliti sínu aftur í venjulegt kynþokkafullt sjálf. En svo eru ÖNNUR tímaskemmdaráhrif sem virðast benda til þess að púkinn hafi mögulega farið aftur inn í líkama hennar. Þetta er svo illa gert að þú hefur í rauninni enga hugmynd um hvað þú átt að gera við það, sem er lokahnykkurinn á alla sem hafa bara áttað sig á því að þeir hafa eytt einum og hálfum klukkutíma í þetta einskis virði POS. Skrúfaðu tengiliðina, 1 út af 10 er það.