„Að hætta“ gæti snúist jafn mikið um að hætta við fyrirfram ákveðna sjálfsmynd og um fráhvarf fíkniefna. Sem dreifbýlisstrákur sem kemur til Peking hlýtur flokkur og velgengni að hafa komið auga á þennan unga listamann sem ákall um að skilja sig frá rótum sínum og fara langt fram úr leiklistarárangri bændaforeldra sinna. Vandræði koma hins vegar upp þegar nýi maðurinn er of nýr, þegar hann krefst of mikils fráviks frá fjölskyldu, sögu, náttúru og persónulegri sjálfsmynd. Ágreiningurinn sem fylgir, og ruglingur á milli hins ímyndaða og raunverulega og ósamræmið milli hins venjulega og hetjulega eru efni í þörmum annars vegar eða algjöran flótta frá sjálfum sér hins vegar. Hongshen smeygir sér inn á hið síðarnefnda og langur og einmanalegur vegur hans til baka til sjálfs síns getur verið grátbroslegur. En hvað leikstjórinn Zhang Yang og leikarar hans hafa einstaklega sannfærandi sérstöðu, heiðarleika og skynsemi, og leikarar hans, koma með í þessa ferð. Engar klisjur, engar staðalímyndir, engin stíf kynjahlutverk, engin nauðsynleg kynlíf, rómantík eða ofbeldissenur, ekkert tilskilið götumál og, til að ræsa, engir áætluð peningar til að fleyta persónugerðum og duttlungum. Hongshen Jia er um miðjan aldur. Hann er hæfileikaríkur leikari, hrifnæmur, hégómlegur, hugsjónamaður og kannski tilfinningasveltur. Hin fullkomna uppskrift fyrir aðila hans. Bráðum er hann „svali“ leikarinn, dáður af æsku. "Hann var heitur í byrjun tíunda áratugarins." „Hann þurfti alltaf að vera í tísku.“ Hann þarf öfgar og fer í þungarokk, tekur upp eyrnalokka og trefil. Leikur hans þýðir listir, vini - og hlutverk, en ekki sú tegund sem býður upp á persónulega áskorun eða inntak. Og sjálfsgagnrýni hans, sem er sljó af því hve fljótt árangur næst, opnar dyr að óskynsamlegum sjálfsefa, sjálfshatri - "ég vissi ekki hvernig ég átti að bregðast við" "mér leið eins og fölsun" - og til að vera fús. tiltæk lyf til að vinna gegn þeim. Hann segir "Ég varð að verða hár til að gera það sem leikstjórinn vildi." Svo grunna sjálfsmynd hans sem leikara verður, með eiturlyfjum, flótti frá sjálfsmynd. Afnám Hongshens frá eiturlyfjum og falskt líf hans er mjög smám saman, með hléum - og harðneskjulega hans eigin. Einsemd, rými, hugleiðsluhugsun, tal neitun, skiptimeðferð. Ágripið er komið út. Og mikið af breytingum hans á sér stað utandyra --- ekki á hugsjónum stöðum heldur aðallega á grænum blettum undir hraðbrautum, brúm og háhýsum í Peking. Líkamlegheitin eru næstum rómantísk, en er það ekki. Hjólatúrarnir í Ritan Park, löngu sjálfsprottnu göngutúrarnir, rennandi sólin og rigningin, grösug lautarferðir, himinmynstrið og flugdrekarnir sem gleypa hugleiðingar hans eru mjög sérstakar. Hann svífur til að koma, allt á meðan að taka upp vísbendingar um raunverulegri og raunsærri sjálfsmynd. „Ég byrjaði að opna mig“ segir hann um þetta tímabil eftir á. Og snertingin virðist byrja með sléttum líkama hans sem varpar fram eins konar staðsetningu dansarans (klaufaleg, þokkafull, gamansöm, segja) við núverandi aðstæður. Ef huga eða anda vantar geta fætur hans þvingað hann til að ganga alla nóttina. Aðalatriðið í endurkomu hans er höfnun settra hlutverka. Til að koma auga á endalok leiklistarinnar og ákveðni hans í að fá nýja sjálfsmynd brýtur hann í sundur myndböndin sín og sjónvarpið og ber höfuðið blóðugt við „John Lennon Forever“ plakatið sitt. Hann hefur svikið helgimynda listamanninn sinn gegn stofnuninni --- en hann er eini raunhæfi leiðsögumaðurinn sem hann þekkir. Hann ímyndar sér meira að segja að hann sé sonur Johns (Yoko Ono) og tileinkar sér „Móður Maríu“ sem fyrirbæna á „myrkursstund“ og „þröngum tíma“. (hinn hrollvekjandi, skjálfandi sársauki í garðinum - ofskynjanir og skitzoid prófraunir) "Tónlist er svo miklu raunverulegri en leiklist," segir hann. Og talar um áhrif Lennons sem „sýni mér nýja leið“. Á geðstofnuninni endurspegla lífsbjargandi eplin (mótstöðu, næring) nærveru Lennons, sem og þörf Hongshens til að hengja upp veggspjald hetju sinnar í endurinnréttaða herberginu sínu. Ef áhrif Lennons eru andleg, eru áhrif föður Hongshens jarðbundin. Þó feðgar séu bæði leikarar og notendur (fíkniefni og drykkur) er það munurinn á Fegsen og syni sínum sem undirritar breytingar hans. Því að faðirinn er öruggari í sjálfum sér: hann viðurkennir að hann sé Kínverji, bóndi í röð bænda, leikhússtjóri á landsbyggðinni. Og hann hefur stjórn á bæði vana sínum og tilfinningum. Það er þessi auðþekkjanlega sjálfsmynd sem knýr Hongshen til að koma fram við hann eins og hljómborð, stundum með reiði og reiði, stundum með húmor (bláu gallabuxurnar, Bítlarnir) og aðgerðaleysi. Í brjálæðislegustu og ofbeldisfullustu orðaskiptum sínum við föður sinn þar sem hann sakar hann um að vera lygari og falsa, afhjúpar hann meira af sjálfum sér en föður sínum: „allar gjörðir sem ég gerði áður voru kjaftæði... lífið er kjaftæði. " Og við eindregið Hongshens "þú ert EKKI faðir minn," svarar hann lágt, "af hverju getur bóndi ekki verið faðir þinn?" Undir þessum tveimur kennurum og með mikilli viðbótarhjálp frá móður sinni, systur, vinum, föngum á endurhæfingarstöðinni, gerir hann áþreifanlega tengingu við raunverulegt (ekki heilt) sjálf. Eftir því sem langtímaáhrif lyfja minnka, þá minnkar gamla sjálfsmynd hans. Skuldsetning kemur í stað stolts, trausts vantrausts. Heiðarleiki rekur svarta skýið hans. Allar brúnir hans mýkjast. "Þú ert bara manneskja" endurtekur hann endalaust eftir að hafa verið leystur úr ólinni sem hann fékk fyrir að neita lyfjum. Aftur heim er sviffeiti bændasápa í lagi með hann núna. Og einu sinni „sjaldgæfa og sönn vinátta“ hans byrjar aftur eins og sést í bakinu á hrífandi girðingarsenu með tónlistarmanni sínum. Hongshen segir um þessa mynd: "það er gott tækifæri til að hugsa um líf mitt." Og ég gæti bætt við, orðið nýr leikari, einn sem er bundinn list og lífi. Eins og Lennon hefur hann náð árangri án þess að tapa sjálfsmynd.