Ég hef ástúð á þessum útúrsnúningum á breskum félagslegum viðmiðum og það er sjaldgæft að maður missi mig. En Okkar betri misstu mig svolítið. Þetta er saga um félagsklifrara og gleði þeirra við að brjóta reglurnar en persónulega fannst mér það svolítið leiðinlegt. Mér líkaði við hertogaynjuna þó að hún væli aðeins of mikið og Constance Bennett gegnir vinsamlega hlutverki Lady Greyston, hlutverk sem Bette Davis hefði getað leikið aftur á bak. En myndin lifnar við í þriðja þætti þegar Ernest bætir við. Hann er svo líflegur og skemmtilegur (og í sannleika sagt er hann sennilega meira farðaður en Lady Greyston). Hann fær síðustu línu myndarinnar og það er gas!