Kate er þreytt ung kona sem á í vandræðum með að hitta og deita stráka. Í gegnum myndina færðu að hitta nokkra af tapara kærastanum hennar. Og í gegnum myndina verður þú fyrir tortryggni, neikvæðri skoðun Kate á ást og sambönd. Þessu neikvæðu sjónarmiði er haldið áfram í gegn og sett fram sem fullkominn sannleikur. Ég átti í alvöru vandræðum með þetta. Af hverju ætti einhver að vilja fá fræðslu um ást, lífið og stefnumót frá einhverjum sem er augljóslega svona ruglaður? Það myndi virka ef það væri brandarinn, en svo er ekki. Til þess að brandararnir í myndinni (sem eru hvorki fyndnir né frumlegir) virki yfirleitt, verður þú að trúa því sem Kate er að segja: að öll sambönd enda óhjákvæmilega með slæmu eða engu kynlífi, að hæsta stig sem samband getur þróast í er þegar þú ert fær um að prumpa fyrir framan maka þinn... Þú skilur hugmyndina. Það er engin mynd í nýlegri minningu sem kemst nálægt því að pirra magann eins mikið og ást og kynlíf. Af hverju eyddu kvikmyndagerðarmennirnir tíma sínum í svona rusl? Sérhver brandari í Ást og kynlífi er eitthvað sem ég hef upplifað í annarri kvikmynd eða í mínu eigin lífi. Það er EKKERT frumlegt eða skapandi við söguna, framleiðsluna eða stílinn. Það er kjánalegt, heimskulegt og tilgangslaust. Huga deyfandi!