Ég horfði á þessa mynd á þeim forsendum að Amber Benson rokkar og Nick Stahl sé almennt frekar töff - mér datt í hug að hvaða mynd sem er með tvo leikara sem mér líkar við og ber virðingu fyrir gæti ekki verið slæm. Og í þeim skilningi hafði ég rétt fyrir mér - miðað við hina hryllilegu samræður sem þeir fengu, standa þeir sig báðir þokkalega vel. Ekki nógu vel til að koma í veg fyrir að myndin sé sjúguð, skilurðu, en nógu vel til að mér tókst að komast í gegnum 75 mínútur myndarinnar (og það er helsta merki um hræðilega mynd: þegar, eftir 40 mínútur, þú 'er nú þegar að biðja um að því ljúki). Það er erfitt að vita hvar á að byrja með vandamálin í "Taboo". Samræðan er sem sagt skelfileg; tré og algjörlega óeðlilegt. Leikur January Jones er ótrúlega lélegur og þar sem hún er persónan sem við eyðum mestum tíma í að fylgja um húsið er þetta ófyrirgefanleg galli. Söguþráðurinn tekst að vera svo flókinn að hann meikar engan sens á sama tíma og hann er svo klisjukenndur að hann er fullkomlega fyrirsjáanlegur (bókstaflega, ekki einn af helstu "tvistunum" í þessari mynd myndi koma neinum á óvart nema smábarni). Nokkrar áhugaverðar myndir til hliðar, leikstjórinn reynir allt of mikið með allt of litlum árangri, óþægilegum rakningarmyndum og pirruð myndavélavinna sem truflar það litla atriði í sögunni sem er. Þrjár af stjörnum þessarar myndar eru verðlaunaðar fyrir þá staðreynd að hún inniheldur Amber Benson, og þeim síðasta er hent inn á þeim forsendum að einn brandarinn hafi fengið mig til að hlægja svolítið. Ég myndi ekki mæla með þessari mynd við neinn, aldrei, undir neinum kringumstæðum. Forðastu hvað sem það kostar.