Við horfðum fyrst á þessa mynd sem hluta af hátíð nýrra argentínskra kvikmynda árið 2000 í Walter Reade. Þó okkur líkaði það fannst okkur þetta ekkert óvenjulegt. Þegar við horfðum á hana í annað sinn fundum við aðra merkingu í þessari sýn á lífið í Buenos Aires. Myndin gerist á einum myrkasta dögum Argentínu, þar sem stjórn DeLaRua var að ljúka. Landið var í uppnámi eftir efnahagslífið, sem hafði blómstrað fyrr á tíunda áratugnum, undir því tilbúna loftslagi sem Menen forseti skapaði. Það var tími þegar bankareikningar í dollurum voru frystir og fólk fékk sjálft sig að lifa martröð. Sagan byrjar á sama tíma og Santamarina, bankastarfsmaður, er rekinn vegna hruns hagkerfisins. Í stað þess að fá samúð frá konu hans lokar hún hann út úr íbúðinni og hann verður heimilislaus maður í öllum praktískum tilgangi. Hann fer út á götur og reynir að ná endum saman. Hin sagan kynnir okkur fyrir Ariel, ungum gyðingi, í viðtali um starf í spænsku fyrirtæki. Það er nánast kraftaverk að hann hafi fengið starfið. Faðir hans, Simon, á lítinn veitingastað í gyðingahverfinu "El Once" í miðborginni. Hlutirnir fara á versta veg þegar móðir Ariel deyr skyndilega. Aðeins Estela, unga konan sem er ástfangin af Ariel, kemur til að hjálpa föður og syni. Santamarina, sem er hreinn maður, þarf að fara í sturtu hvar sem hann getur. Hann velur sér dömuherbergi í einni neðanjarðarlestarstöðinni. Þegar aðstoðarkonan, Elsa, finnur hann nakinn verður hún reið, en hún kemst til vits og ára þegar hún áttar sig á óhamingjusömum aðstæðum þessa manns sem hefur séð betri tíma. Þau taka rómantískan þátt og Santamarina finnur ungbarn í einni af ferðum sínum um götusorpið. Þó Elsa sé hissa vill hún gera rétt. En Santamarina sannfærir hana um merkingu saklauss lífs í lífi þeirra mun styrkja ást þeirra. Ariel, sem hefur hitt hina glæsilegu Lauru í vinnunni, byrjar í ólgusömu og þungu kynferðissambandi við fallega vinnufélaga sinn, sem hann þekkir ekki, er þátt í lesbíamáli. Ariel, sem snýr sér að lausu með því að mynda brúðkaup og önnur tækifæri, finnur fyrir ástríðu fyrir Lauru, en hann gerir sér grein fyrir hverju Estela hefur fórnað til að hjálpa föður sínum og elskar hann enn. furða með þessari mynd. Hlutirnir eru settir í rétt horf eftir aðra skoðun nýlega og við verðum að biðjast afsökunar á að hafa ekki skynjað það í fyrsta skipti. Ef eitthvað er, í annað skiptið, eru blæbrigði skjáleiksins sem herra Burman og Emiliano Torres skrifuðu, skynsamlegri vegna þess að þau endurspegla umrótið í því sem landið bjó á þessum myrku dögum. Daniel Hendler, sem leikur Ariel, hefur unnið með Herra Burman áður að óvæntum niðurstöðum. Hann er ekki „myndastjarna fallegur“ en samt er hann myndarlegur. Þessi leikari sýnir gríðarlegri einlægni í starfi sínu. Enrique Pineyro er annar stórkostlegur óvart. Santamarina hans er að afvopnast. Þrátt fyrir allt það slæma sem á hann hefur fallið heldur hann björtum viðhorfum til allra sem hann hittir. Stefania Sandrelli, hin áhugaverða ítalska leikkona, leggur mikið af mörkum til myndarinnar með Elsu sinni. Hector Alterio, einn besti argentínski leikarinn, leikur litla hlutverk Simon. Hin glæsilega Chiara Coselli er álitin sem Laura og Melina Petrielli kemur fram sem hin göfuga Estela."Esperando al mesias" sannar að Daniel Burman er rödd sem vert er að meta í argentínska kvikmyndahúsinu.