Komandi frá sama leikstjóra og hafði gert "Candyman" og "Immortal Beloved", er ég ekki hissa á því að þetta sé góð mynd. Það er kaldhæðnislegt að "Papierhaus" er mynd sem ég hafði aldrei heyrt um fyrr en nú, en samt hlýtur hún að vera ein af bestu myndum seint á níunda áratugnum - að hluta til vegna þess að það er á endanum versta kvikmyndatímabilið undanfarna áratugi. (Talandi ekki um íranska eða sænska "bíó" hérna...) Leikurinn er ekki ljómandi góður, heldur bara heilsteyptur - ólíkt því sem sumir hérna halda fram (þeim hlýtur að hafa dreymt þennan "dásamlega leik", líkt og Önnu). Sagan er áhugaverð fantasía sem endar ekki á snjallan hátt sem bindur alla lausu endana snyrtilega saman. Þessum spurningum sem ekki er svarað er sennilega skilið eftir viljandi, látið það eftir túlkun einstaklingsins og það er ekkert athugavert við það með þema sem þessu. "Pepperhaus" er nokkuð óvenjuleg blanda af barnamynd og hryllingi, með áhrifaríkri notkun hljóðs og tónlistar. Mér líkar við þá staðreynd að aðalpersónan er ekki þessi týpíska kvikmyndaklisja þín, ofur-feimin-en-leynilega-ljómandi félagsleg útskúfuð stúlka, heldur venjulegur, venjulegur krakki; mjög hressandi. Ég er þreytt á rithöfundum að varpa sinni eigin vanhæfu æsku inn í bækur sínar og á skjáina, eins og einhver kæri sig lengur um að horfa á eða lesa um enn eina ömurlega, einmana æsku, eins og það sé allt sem er til eða eins og svoleiðis af karakter bakgrunni hefur einokun á góðum möguleikum. Atriðið með Önnu og stráknum að "snögga" (í töluverðan tíma) var svolítið mikið - vakti bæði óljós viðbjóð og skemmtun - miðað við að hún átti að vera aðeins 11, en fyrirsjáanlega kom í ljós að Burke var 13 eða 13 ára. 14 þegar þetta var tekið upp. Ég hef ekki hugmynd um hvers vegna þeir uppfærðu ekki aldur persónunnar eða fengu yngri leikkonu. Það var alveg augljóst að Burke er ekki svo ungur. Af hverju leikstjórar leika alltaf krakka sem eru eldri en þeir leika, þar af leiðandi útþynna raunsæið, ég mun aldrei vita.