Af hverju líkar mér svona vel við ÓSKIPULEGÐA GREPP? Af hverju hlæ ég eða hlæ upphátt hvenær sem ég hugsa um tugi eða fleiri atriði úr þessari mynd? Það er svolítið erfitt að útskýra, en ég ætla að reyna það. Í fyrsta lagi er það mjög fyndið - öfugt við það sem fullt af "opinberum" umsögnum vill að þú trúir. En aftur á móti, það fer algjörlega eftir húmornum þínum, svo það er ekkert vit í að rífast um það. Oft er húmorinn í samræðunum og oft er um aðstæðubundinn gamanleik að ræða. Það er til dæmis þetta mjög svo fyndna atriði þar sem meðlimir gengisins 4 hafa fengið lyft aftan á vörubíl. Þegar bóndinn sleppir þeim þá standa þeir bara þarna við veginn, þaktir kúaskít eða hvað sem er. Þeir eru algerlega óánægðir; þá, þegar þeir átta sig á húmor atriðisins, byrja þeir einn af öðrum að hlæja að sjálfum sér, og Ruben Blades (sem Carlos), lítur (og lyktar örugglega) hræðilega út, tekur látlaust upp munnúða til að að minnsta kosti gera eitthvað í andardrættinum (einfaldlega). Að lýsa atburðarásinni hér fær mig til að hlæja aftur!). Sem leiðir að öðru atriðinu: leiklistinni. Fred Gwynne, Lou Diamond Phillips, William Russ, Ruben Blades og Corbin Bernsen (allt í lagi, sá síðarnefndi ofgerir því stundum) passa allir saman og leika hlutverk sín fallega - reyndar fær maður á tilfinninguna að þeir hljóti að hafa skemmt sér líka þegar tökur á myndinni. Í þriðja lagi er það söguþráðurinn. Jim Kouf, leikstjórinn og handritshöfundurinn, er mjög afslappaður; hann gefur sér tíma til að láta söguþráðinn þróast og láta einstaka persónur festa sig í sessi. Oftar en ekki er engin raunveruleg aðgerð, og samt nýtur þú þessa 4 mjög ólíku fólks - sem reynir að ræna banka þó að yfirmaður þeirra (Bernsen) virðist ekki mæta - nöldra um hvort annað og að lokum, með ólæti , líkar hvert öðru. Myndin er stórkostleg skopstæling á dæmigerðum bankaránsfléttu - algjörlega ómögulegt með öllum sínum útúrsnúningum og tilviljunum, en samt algjörlega sannfærandi í ást sinni á kaldhæðnislegum smáatriðum. Tilviljun, titill myndarinnar er einn sá besti sem ég hef rekist á, því hann dregur saman söguþráðinn á mjög kaldhæðnislegan hátt. Fylgdu því ráðinu mínu: horfðu á þessa mynd, en ef þú hlær ekki, glottir eða brosir fyrstu 10 mínúturnar, gleymdu því - það er ekki þín tegund af mynd. PS. Það eina neikvæða við þessa mynd er að það virðist engin leið vera til að ná tökum á handritinu - ef þú veist hvernig, segðu mér það.