Viðvörun: inniheldur spoiler. Geggjað plott og í mörgum tilfellum hræðilegur leikur. Fontaine er frábær, en sumir aðrir, sérstaklega Richard Ney, eiginmaður Ivy, eru afar tré. Ney liggur í rúminu, að drepast úr arseníeitrun, með hvert hár á sínum stað. Samt er myndin svo safarík og svo spennuþrungin. Trúari bókinni en flestar kvikmyndir þess tíma. Að leika Joan Fontaine sem eitrunarefni (og hórkonu, sem var jafn átakanlegt þá - ég er ekki að grínast, krakkar) var meistaralegt högg. Hún er bara hennar venjulega Joan Fontainey sjálf. Eins og morðingjar áttu að gera deyr hún með því að falla „fætur fremst í gegnum gólfið í autt rými“.