Ef framleiðendur Atlantis höfðu eitthvað til síns máls í þessari mynd var þema hennar (bókstaflega) drukknað með áherslu á "sérbrellur" umfram persónusköpun. Næstum eins og í tilraun til að „fylgjast“ með restinni af hasarmyndasögum sumarsins, hefur Disney hætt við persónudrifna kvikmynda-með-skilaboð nálgun í þágu Star Wars „shoot-'em-up“. með staðalímyndahetjum og illmennum. Listin er teiknimyndarík og framleiðendurnir halda að þeir geti reitt sig á tölvugerðar myndir (CGI) af fljúgandi fiskiförum og kafbátum til að fylla skarðið. Þeir hafa rangt fyrir sér og dagar fallegs, handunninna hreyfimynda flýgur hratt út um gluggann í þágu færibands CGI. Þessi mynd er öll sjónarspil án hjarta. Stundum er myndin nálægt því að vera góð, verðmæt mynd, en missir á gremjulegan hátt marks svo oft með því að losna við að tala um eitthvað þýðingarmikið og velja í staðinn að fara með glæsileikann. Annað vandamál við myndina er hraðinn. Það byrjar ruglingslega og byrjar síðan að skjóta upp kollinum ásamt kröftugum söguklippingarstíl sem er ekki vel þegið. Áhorfandinn er hlaupinn út um dyrnar ásamt Milo Thatch (vel raddaður af Michael J. Fox) og er skilinn eftir að hugsa "Jæja, það hlýtur að vera hræðilega mikið af hlutum sem á eftir að gerast þegar við komum til Atlantis". Því miður gerist ekki mikið. Leyndarmál Atlantis er enn leyndarmál þar sem sögumenn vita ekki í raun hvernig á að útskýra hina goðsagnakenndu eyju/álfu. Þeir eru hræddir við að skuldbinda sig til að segja hvar Atlantis er, jafnvel í skáldskaparsögu. Er það í Atlantshafi? Er það í Miðjarðarhafinu? Hver veit? Engar tilgátur eru settar fram, jafnvel ekki frá sjónarhóli eingöngu út frá fantasíu. Áhorfandinn mun yfirgefa leikhúsið og spyrja sjálfan sig: "Nú, um hvað snerist þetta? Hver var tilgangurinn með myndinni? Af hverju gat eftirlifandi Atlantsbúi ekki munað hvernig á að lesa þegar margir þeirra lifðu hamfarirnar til "nútímans"? Og AF HVERJU sökk Atlantis?" og byrja svo tafarlaust að gleyma því sem þeir sáu. Það er ekkert eftir til að hugsa um eða malla yfir... nema peningatapið í veskinu. Persónurnar og hvatir þeirra eru jafn óskiljanlegir. Frá sérvitringa milljónamæringnum sem stofnaði leiðangurinn með að því er virðist meira fé sem var til á allri plánetunni árið 1914, til (spillandi) sameiginlegrar vitundar sem fer inn í Kida og yfirgefur fólk sitt af sjálfboðavinnu!?! Áhöfnin er safn af sérkennilegum tvívíddar fólki af ótímabundnu (fyrir 1914) P.C. kynþætti og kyni. Niðurrifssérfræðingurinn talar eins og hann hafi komið beint úr Bugs Bunny stuttmynd frá Warner Brothers. Flestir brandararnir eru grófir einstrengingar sem áhorfendur sakna að mestu af tveimur ástæðum: Þeir eru fluttir á leifturhraða og venjulega muldraðir. Það er erfitt að trúa því hvernig þessir stuðningsleikmenn gera siðferðilega viðsnúning undir lok myndarinnar. Á meðan við fögnum Disney fyrir að reyna að búa til teiknimyndir fyrir fullorðna - og þetta er fyrsta Disney sem hefur ekki sæt, talandi dýr eða hluti - það tekst ekki að gera umskipti. Yngri börn verða hrædd við sum hasarsenuna og verða skilin eftir í myrkrinu vegna mikils magns texta (þegar persónurnar tala atlantískt). Á fyrstu fimm mínútum leiðangursins eru um það bil 200 manns drepnir án umhugsunar. Augljóslega heldur Disney að ef þú vissir ekki hver þetta fólk var, hvers vegna ætti þér þá að vera sama? Aftur, myndin hefur engar tilfinningar á neinu stigi. Mulan og Tarzan voru síðustu teiknimyndirnar sem Disney framleiddi sem voru gerðar afar vel. Því miður, Atlantis horfir aftur til misheppnaðra tilrauna í fortíðinni eins og Black Cauldron og Hunchback of Notre Dame. Disney þarf að komast aftur að rótum sínum. Framhald Peter Pan er að koma út á næstunni en það er aldrei að vita hver árangurinn verður fyrr en þú sérð það sjálfur. Og nú þegar Disney hefur uppgötvað vísindaskáldsöguna vonar maður að þeir geri sér grein fyrir því að sú tegund hlýtur að hafa meira en sjónarspil yfir sig. Við vonum líka að væntanleg „Treasure Planet“, sem er vísindamyndagerð af „Treasure Island“ eftir Robert L. Stevenson, muni hafa meira hjarta í sér en hið órannsakanlega „Atlantis: The Lost Empire“.