Þetta er alveg mögnuð mynd til að horfa á. Með því að nota stafræna tækni hefur leikstjórinn, Rohmer, bókstaflega fest lifandi leikara sína í málað bakgrunn. Oftast virkar þetta ljómandi vel, sérstaklega í byrjun þar sem myndin er eins og sprettigluggabók sem lifnar við. Hún er síður vel heppnuð í nokkrum senum, þar sem hún takmarkar myndavélarhorn (þeir höfðu td ekki málað hlið sumra bygginganna) en það er mjög áhugaverð leið til að taka upp sögulega kvikmynd sem snýst jafn mikið um okkar eigin ranghugmyndir og takmarkaðar skoðanir á sögunni sem sögunni sjálfri. Hún er sögð með endurminningum fyrrverandi freyju hertogans d'Orleans, Grace Elliott. Þannig að atburður sem marxískir sagnfræðingar segja venjulega frá sem sína eigin, sérstaklega í Frakklandi, er hér sagður frá sjónarhóli kvenkyns aristókratísks útlendings. Óhjákvæmilega kemur fram annað sjónarhorn - það getur ekki verið hlutlæg framsetning. Notkun endurminningatækisins gefur myndinni frekar episóísk gæði. Persónulega fannst mér söguþráðurinn í kringum dauða konungsins áhugaverðastur. Sterkur konungsmaður sem hún er hneykslaður þegar hertoginn greiðir atkvæði með dauða konungs (undirstöðuþekking á frönsku byltingunni er líklega gagnleg til að fylgjast með samræðum Grace og hertogans hér. Hann var frændi Louis og lét velja sjálfan sig á þingið, þar sem hann breytti strax nafni sínu í Philip Equality). Kvikmyndatakan af dauða Louis er snilldarleg. Grace og ambátt hennar eru í Meudon, út af París, og horfa frá hæð með sjónauka. Við sjáum ekki aftökuna, við heyrum aðeins athugasemdir vinnukonunnar, eins og Grace. Dramatískasti atburður byltingarinnar gerist utan skjás. Grace þolir ekki að horfa á konung sinn drepinn. Skoðun hennar er aðalsmanns. Sérhver réttlæting fyrir dauða Louis er bókstaflega út fyrir hennar sýn. Þetta er kraftmikil, ákaflega gáfuð kvikmyndagerð. Ástarsagan á milli hertogans og Grace er sögð, aldrei sögð og er kröftuglega áhrifamikil (þó að hertoginn virðist stundum vera hálfgerður fífl; hvað sér hún í honum? Engin grein fyrir smekk). Undirstraumur brjálæðis (einfaldlega til staðar að vera nóg til að vera grunaður) sem hrífa einstaklinga með sér á tímum eins og byltingunni eru sýndar þegar lífi Grace er snúið á hvolf, hús hennar er leitað daglega, en samt skipar hún þjónum sínum að elda hana mat og er ófær um að klæða sig! Ef þú hefur yfirhöfuð einhvern áhuga á fíngerðri, vel sögðu kvikmynd, notar nýja tækni á snjallan hátt til að segja gamla sögu, eða lýsingu á mikilvægu augnabliki í sögu Evrópu sem er sögð af erlendri aðalskonu, endanlegri utanaðkomandi hennar, þá er þetta er vel þess virði tíma þinn. Það er svolítið hægt á stöðum en þolinmæði þín er ríkulega verðlaunuð.