Um miðjan tíunda áratuginn virtist ferill teiknimyndatökustjórans Don Bluth vera kominn niður í sögulegt lágmark. Áður hafði Bluth gert röð vinsælra teiknimynda, margar sem eru enn vinsælar í dag eins og „Landið fyrir tímann“ (1988), „Leyndarmál NIMH“ (1982) og „An American Tail“ (1986). En frá og með "Thumbelina" árið 1994 virtust kvikmyndir hans minnka meira og meira í gæðum og vinsældum og ein af mörgum óheppilegum færslum er kassasprengja frá 1995 "The Pebble and the Penguin", mynd sem laðaði ekki að áhorfendur. umfram foreldra og börn yngri en sjö ára. Satt að segja eru þeir síðarnefndu einu áhorfendurnir sem ég get skilið að njóti þessa frekar fáránlega teiknimyndaþáttar. Sagan er fáránleg. Í myndinni leikur illa teiknuð, stamandi og bústinn mörgæs að nafni Hubie (rödduð af Martin Short) sem verður ástfangin af kvenkyns mörgæs með furðu heilbrigt blóm á höfðinu (rödd Annie Golden). SVONAÐ eins og í raunveruleikanum gefa mörgæsir verðandi brúður sinni smástein í staðinn fyrir hring. En þegar Hubie hrífast af straumnum, þá gengur hann í lið með einmana grjóthoppa (James Belushi) með draum um að fljúga og þeir keppa við tímann til að snúa aftur til Suðurskautslandsins áður en það er um seinan. Ástæðan fyrir því að þeir gætu verið of seinir er einn af mörgum vanþróuðum þáttum þessarar veiku sögu sem væri enn veik þó þeir væru þar. Það kemur mjög snemma í ljós hvers vegna þessi teiknimyndaleikur barnasöngleikur virkar ekki og mun ekki virka fyrir neina eldri en segjum sex eða sjö ára. Það hefur bara ekki neina eiginleika sem eru nauðsynlegir fyrir góðan hreyfimynd. Númer eitt, myndin lítur illa út vegna mjög lélegs teiknistíls. Hreyfimyndin í þessari mynd er mjög teiknimyndarík (jafnvel hvað teiknimyndir ná); það er dimmt, drungalegt, það er enginn líflegur í litunum og í ofanálag er hönnun myndarinnar og þættirnir í henni allsvakalegir og hlæjandi. Tökum sem dæmi mörgæsirnar sem leika í myndinni. Með aðeins nokkrum undantekningum í bakgrunni, lítur hver einasta mörgæs nákvæmlega ekkert út eins og fugl. Hubie, til dæmis, lítur fáránlega fáránlega út með breiðar kinnar, stífan gogg, stór augu og þennan fáránlega hatt sem hann er með hvar sem hann fer. Ásamt hand-eins "flippers" hans lítur hann út eins og Chris Farley í mörgæsa föt. Niðurstaða: hann er ljót, illa teiknuð teiknimyndapersóna. En fáránlegasta útlitið og fáránlega hannaða persónan er vonda mörgæsin, Drake, sem í hreinskilni sagt lítur alls ekki út eins og mörgæs. Hann er vöðvamaður með mörgæsagrímu. Hann er með breiðari brjóst en Arnold Schwarzenegger og tennur stærri en tennur hlébarðaselanna og háhyrninganna sem þjóna sem rándýr myndarinnar. Í grundvallaratriðum er hann tvívíður, endurunninn illmenni. Hann býr í helli sem er í laginu eins og höfuðkúpa, er með kápu, hlær mikið og verður brjálaður þegar fólk hlær með honum. Niðurstaða: hverjum er ekki sama? Og það sem er líka slæmt, og kannski verra, er að þetta er hreyfimyndaður söngleikur og það er ekki eitt einasta eftirtektarvert eða eftirminnilegt lag að finna nokkurs staðar innan sýningartíma þess. Upphafssálmur var meinlausekki eftirminnilegur, en meinlaus. En eftir það urðu lögin daufari og daufari og það var sérstaklega eitt sem fékk mig til að grínast alla leið. Það er augnablikið sem áhorfendur ýta á hraðspóluna þegar hann kemur upp. Mér fannst "Grjóstin og mörgæsin" vera léleg allt í kring, nema þau örfáu augnablik þegar Hubie og steinhoppamörgæsin Rocko eru í hættu við kjálkana af hlébarðaselum og háhyrningum, sem sem betur fer fengu engar samræður og voru meðhöndlaðir sem dýr í stað teiknimyndapersóna. En á vissan hátt get ég af þessum sökum ekki mælt heilshugar með þessari mynd fyrir börn. Þetta er ástæðan. Myndin sýnir háhyrninga sem eru náttúrulegt rándýr mörgæsanna. Áhyggjur mínar eru þær að börn sem þekkja til "Free Willy" (1993) gætu móðgast eða niðurdregin við að sjá uppáhalds íbúa hafsins sýnda sem blóðþyrsta kjötætur. Hlébarðaselurinn var betri andstæðingur og var skemmtilegri þegar hann sá hvernig kjálkar hans opnuðust breiðari en skröltorms og hvernig hann virtist brosa á meðan hann urraði. En málið er í raun og veru að þessar stundir með rándýrunumog það eru aðeins örfáareru einu áhugaverðu augnablikin. Og þeir eru ekki gríðarlega áhugaverðir, takið eftir. Niðurstaðan, ég get ekki mælt með þessu við neinn yngri en sjö ára. Mitt ráð: ef þú ert með börn í kringum þá síðu, leigðu hana fyrir þau. Þeir gætu haft gaman af því.