Byggt á samnefndri skáldsögu Elmore Leonard þjáist Killshot af skorti á einbeitingu, leikstjórn og sköpunargáfu allt sem upprunalega sagan hafði að öllum líkindum, og neikvæðar prófanir neyddu til alvarlegra breytinga, (þar á meðal algjörlega útklippt á persónu) sem skilar sér í kvikmynd sem finnst nánast ekkert eins og Leonard sögu. Allt of margar persónur búa yfir söguþræði sem er of einfalt og einfalt (ekki dæmigerður eiginleiki í verkum höfundar) og fókusinn skiptir stöðugt á milli tveggja leigumorðingja sem erfitt er að líka við og vandræðapars sem veitir ekki samúð okkar. Þó að sagan sjálf veiti dýrmæta útúrsnúninga og beygjur, þá er aðdráttarafl hennar því miður enn ráðgáta í lok myndarinnar. Uppþveginn leigumorðingja Armand „The Blackbird“ Degas (Mickey Rourke) fylgir ströngum reglum í verkefnum sínum sem ósjálfrátt sýrir nýjasta verkefni hans. Hann er nú á flótta frá fyrrverandi vinnuveitanda sínum og gengur tilviljunarkenndur í lið með vanhæfum glæpamanni Richie Nix (Joseph Gordon-Levitt) til að afla sér fljótlegra peninga með því að kúga auðugan fasteignasala. Þegar barátta hjónin Carmen og Wayne Colson (Diane Lane og Thomas Jane) eru meðvituð um klúðurslegt samsæri þjófanna, neyðast þau til að fela sig þar sem brjálaðir morðingjarnir láta ekkert stoppa sig til að þagga niður í vitnunum tveimur. Killshot sannar að það að vera byggð á Elmore Leonard skáldsögu er ekki ástæða fyrir tafarlausri velgengni eða jafnvel efnilega aðlögun. Persónur, aðstæður og jafnvel upplausnir í myndinni eru allar þreyttar og ófrumlegar og gefa bara mjög tilviljunarkenndar í skyn eitthvað meira. Það er ekki það að það hafi ekki verið möguleiki, sérstaklega þegar svartklæddur, rólegur og yfirvegaður morðingi Rourke framkvæmir fullkomlega smell á upphafsatriðinu tilgangi og skólastjórar eru bara stöðugt yfirgefin þegar hver mínúta lætur líða. Stíllinn og hátturinn sem hver persóna er kynnt er mest forvitnileg; sjónrænt eru hlutverk Bird og jafnvel Wayne útfærð á viðeigandi hátt, sem gefur persónum sem endar venjulega í skapandi öngþveiti strax áhuga og dýpt. Pörun hins kalda og reiknandi Black Bird og hinn óræðu og sprengifima Richie er tælandi samsetning (samanburður við Fargo væri ofboðslega góður), nema hvað hver persóna virðist hægt og rólega missa tökin á eiginleikum sem héldu þeim áhugaverðum í upphafi. Þegar Richie byrjar að taka upp venjur reyndari morðingjans, losar Bird um tökin á eigin morðaðferðum. Burtséð frá því hvað hann sér í augnabliks léttúðarkasti sínu við Donnu (Rosario Dawson), þá er erfitt að ímynda sér að endanleg átök hans við skelfingu lostna Carmen myndu kalla fram játningu um sitt sanna eðli og í kjölfarið kæruleysi sem hefur veruleg áhrif á niðurstöðu hans. Líklega eða ekki, þetta er óheppilegt fall Killshot og litla skemmtun er hægt að fá frá þessum persónum sem missa stöðugt frumleika sína með því að stangast stöðugt á við venjurnar sem einu sinni gerðu þær forvitnilegar. - Massie tvíburarnir