Jæja, þetta er um það bil eins gott og þeir koma. Það eru deilur um hvort Hitchcock hafi aðeins verið „meistari í viðskiptaspennu“ eða kannski „áráttutæknimaður“ - eða hafi hann virkilega verið „djúpur“. Enginn veit nákvæmlega hvað hugtök eins og þessi þýða, en það er réttmætt að spyrja hvort hann, þegar hann er bestur, hafi ekki getað verið allt þrennt í einu. Í þessu virðist hann vera í hámarki. Það er varla neitt í henni af tilviljun. Það er fullt af efa, tvíræðni og vitsmuni. Og sagan er hrífandi, Patricia Highsmith er greinilega með fléttur svipaðar og Hitchcock sjálfur. Ég er viss um að söguþráðurinn hefur verið rækilega útlistaður annars staðar svo ég nenni ekki að fara út í það. Ég ætla bara að benda á fimm atvik á skjánum sem Hitchcock ber án efa ábyrgð á. Bruno Antony (Walker) hefur fylgt Miriam (Laura Miller) og tveimur kærastanum hennar á karnival á kvöldin í þeim tilgangi að myrða hana. Hún hefur tekið eftir athygli hans og er sakleysislega stælt af henni.1. Laura og tvær vinkonur hennar leigja rafmagnsbát til að fara í gegnum The Tunnel of Love og síðan á eyju í miðju vatnsins. Walker er beint fyrir aftan þá, brosandi, í bátnum sínum - Plútó. "Plúto." Það er ekki skírskotun til Walt Disney teiknimyndapersónunnar. Það er tilvísun í Plútó, einnig kallaður Hades, guð undirheimanna í grískri og rómverskri goðafræði. Þessi litla snerting getur ekki verið slys. Og "undirheimurinn" sem Walker táknar er ekki bara bókstaflega helvíti, heldur undirheimar mannshugans. Ég hata að segja að hann sé „skuggi“ frá ungum en það er það sem hann er. (Sá Carl Jung þessa mynd? Hann var á lífi þegar hún kom út - en líklega ekki.) 2. Nú, þetta er dauðans alvara, ekki satt? Walker er brjálæðingur sem ætlar að myrða konu sem hann þekkir ekki einu sinni. Ímyndaðu þér hvernig þetta hefði verið sett upp af flestum leikstjórum. Næturganga í gegnum fjölmennt karnival, stela frá skugga til skugga, morðinginn gægist bakvið strigaveggina og svo framvegis. Hvað sýnir Hitchcock okkur? Þegar Walker kemur fyrst inn um hliðin og einbeitir sér að fórnarlambinu hleypur lítill drengur í kúrekabúningi, heldur á blöðru, upp og öskrar: "Bang! Bang! Þú ert dáinn!" Walker kippir höfðinu aftur á bak undrandi og horfir reiðilega niður á krakkann. Og þegar krakkinn byrjar að ganga í burtu, kastar Walker sígarettunni sinni að blöðrunni og skellir henni, heldur svo áfram eltingarleiknum án þess að líta aftur. Það er ein leið Hitchcock meðhöndlar yfirvofandi dauðadóm.3. Hin fræga kyrking endurspeglast í föllnum gleraugum, sem hefur verið apað ótal sinnum.4. Miriam og vinkonur hennar stoppa við eitt af þessum tækjum sem þú slærð með stórum hamri og sendir eins konar íshokkípúkk upp á skaftið til að mæla styrk höggsins. Einn af kærastanum hennar slær það og púkkinn nær ekki bjöllunni efst. Undir glaðværu og aðdáunarlegu augnaráði Miriam brosir Walker og nuddar hendurnar saman, tekur svo upp hammerinn, skellir honum niður og púkkurinn slær í bjölluna. Hún er himinlifandi. Hann setur hammerinn frá sér, horfir á hana, glottir og GALT AUGABRÚNUM SÍNUM til hennar eins og tíu ára gamalt sýningarhald! 5. Eftir uppgötvun á líki Miriam, á meðan flautað er og fólk hrópar, yfirgefur Walker karnivalið og hittir blindan mann sem bíður við kantsteininn. Walker tekur í handlegginn á gamla náunganum og leiðir hann yfir gatnamótin og heldur upp hendinni alvarlega til að stöðva umferðina. Mákaber brandari. Þessi atvik og önnur gerast öll á tíu eða fimmtán mínútum karnivalheimsóknarinnar. (Frammistaða Robert Walker er einstök í gegn.) Þetta er í raun eins konar boð um að vera nöturlegur. (Sbr.: "Ride the Pink Horse") En ógn atriðisins er dregin undan með kröfu Hitchcocks um kaldhæðni og fjarlægð. Engin af kunnuglegu noir-tækninni er notuð. Það er ekkert virkilega "creepy" við það. Og morðið sjálft er varla villimannslegt. Ég held að enginn leikstjóri annar en Hitchcock hefði höndlað þetta eins og hann gerði. Þetta hefði allt verið ógnun og skuggar, felustaðir, misgáfulegar tilraunir, húllumhæ í stað glotts. Ekki það að þetta sé algjörlega gallalaus mynd. Gallalaus kvikmynd er ekki enn hjá okkur. Sumt af miðkaflanum gengur svolítið hægt og Farley Granger, þó hann sé ágætur strákur, er stæltur, daufur og frekar heimskur. Nýja vinkona hans er bara leiðinleg. Hitchcock átti að meðhöndla rangfærslu sektarkenndar af banvænni alvöru í "The Wrong Man." Ég er ekki viss um að Hitchcock hafi nokkurn tíma hugsað um muninn á lagalegri sekt og siðferðilegri sekt. Hið síðarnefnda var þröngvað upp á hann á unga aldri vegna kaþólskrar menntunar hans. "Frumsynd" - þú ert FÆDDUR með hana - og allt það. Í kvikmyndaviðtölum útskýrði hann alltaf hræðslu sína við lögregluna og almennt við yfirvöld með því að segja sögu um að faðir hans fór með hann á lögreglustöðina til að hræða hann eftir smá peccadillo. Það er réttlætanlegt að spyrja hvort það hafi aðeins verið það sem sálgreining kallar „skjáminni“. Ég vona að þú náir orðaleiknum. Ég veit ég veit. Það er þvingað og óhæft en ég eyddi miklum tíma í að hugsa það upp.