Djöfull hélt ég aldrei, aldrei, aldrei að ég myndi skrifa ofangreind fjögur orð. En í rauninni er hún hápunktur þessarar litlu myndar. Þar sem myndin var pakkað þegar ég leigði hana er hún að sögn gamanmynd um stúlku sem er rænt en er ekki með lyfin hennar, sem heldur henni stöðugri. Þetta hljómaði eins og krúttlegt hugtak. Í mörg ár var allt sem við sáum af Spelling sem Donna Martin árið 90210 og endalaus skrúðganga af daufum, líflausum sjónvarpsmyndum. Það hljómaði eins og tækifæri fyrir hana til að teygja aðeins úr sér og miðað við að með velgengni hennar í sjónvarpi og ríka pabba sínum gæti hún ekki haft neina fjárhagslega ástæðu til að gera þessa mynd, þá hélt ég að hún tæki þátt því þetta hlýtur að vera lág- fjárhagslega gimsteinn.Rangt. Þess í stað er þáttur Stafsetningar lítill, og hluturinn um andlega ójafnvægið fórnarlamb mannráns er aðeins einn af mörgum söguþráðum. Þegar hún er ekki á skjánum skríður myndin svo illa að ég hefði getað svarið að hún væri lengri en þessar 85 mínútur sem voru skráðar á spólunni. Þetta hefði virkað miklu betur ef söguþráður Spellings hefði verið ráðandi og honum hefði verið breytt í rómantíska gamanmynd með henni og Phil, sem var minnsta pirrandi mannræningjann.