Allt í lagi, við skulum komast rétt að efninu. Við erum með fimm nýútskrifaða háskólanema (verður að hafa verið með F-orðið) sem fara út í útilegu um helgina. Þeir rekast á einhvern sem þarf á aðstoð að halda en í stað þess að reyna að aðstoða hann ákveða þeir að kveikja í honum í staðinn. Flottur hópur af fólki. Næst byrja sumir þeirra að veikjast - hlýtur að vera eitthvað í vatninu í klefanum sem þeir gista í. Hins vegar virðast nágrannarnir vera í lagi. Jæja, þegar hlutirnir fara að verða mjög slæmir, þá loka þeir einn félaga sinn inni í stað þess að fá hjálp (reyndu nágranninn við the vegur). Sumir heimamenn eru ekki hrifnir af þeim. Þeir elta einn á miklum hraða í gegnum skóginn í marga kílómetra, þar til vörubíllinn bilar. Einhvern veginn tíu mínútum síðar birtist hann í skálanum (hvernig hann gat fundið hann og hvernig hann gæti ferðast á ljóshraða til að komast þangað er ráðgáta). Annar af heilaskurðlækninum í klefanum áttar sig á því að eitthvað er að svo hann felur sig í helli til að láta þetta blása yfir. Hann ákveður síðan daginn eftir að fara aftur í klefann og trúir því að það hljóti að vera einhvers konar helgidómur. Hann er svimi af létti yfir því að hafa lifað af (hann hélt víst að þetta væri 24 tíma galla). Því miður er hann mættur af ekki svo vingjarnlegum lögregluþjónum. Annað par ákveður að stunda kynlíf á meðan holdátandi pöddan vinnur sína töfra og þá átta konurnar sig á því að hún þarf að raka fæturna (þarf að taka mikið af sjúkri húðinni með rakkremi). Allavega færðu hugmyndina. Hér er ekkert skynsamlegt. Þetta eru fimm manns sem ég myndi ekki vilja vera vinir með. Ég var að róta í holdætandi bakteríum. Aðrar persónur voru kynntar sem voru líka nokkuð skemmtilegar en algjörlega óviðjafnanlegar líka. Níutíu mínútur af góðu lífi sóað hér.