Ég hef horft á þessa mynd að minnsta kosti tíu sinnum. Ég er ekki sammála fyrri athugasemdum. Þetta er tungu í kinn mynd og sumt af leiklistinni er ætlað að vera stælt. Karlar eins og Paul Cowley eru fáir, konur eins og Linda eru því miður tugur. Það sorglega hér er að þó að svipuð sambönd eins og þessi leiði sjaldan til morða og rammleiks, þá er það allt að kunnugleg atburðarás. Strákur dýrkar stelpu, stelpa veit ekki að hann er til, þau vaxa úr grasi, maðurinn sér konu sem hann fantasaraði um niður og út og bjargar henni. Niðurstaðan, hún elskaði hann aldrei - hann kom á réttum tíma og hún notaði hann. Thomas er frábær sem nördinn en fullnægjandi Paul. Lýsing hans er viðkvæm og áhrifarík. Madsen er fullkominn sem femme-fatale. Það sem virkilega hreyfði mig var lokasenan. Paul segist á endanum hafa grátið, en ekki vegna Lindu, konu sinnar, heldur óþekktu stúlkunnar sem hann hafði fylgst með úr fjarlægð fyrir svo mörgum árum..og þráði..og elskaði. Og ég elskaði nærmyndina af Thomas í lokin.