Í gær var dagur jarðar (22. apríl 2009) í Bandaríkjunum og öðrum löndum og ég fór að sjá kvikmyndaútgáfuna af „Earth“ af DisneyNature í fullri lengd. Ég býst við, eins og bílaframleiðendurnir, að Disney sé að reyna að sannfæra okkur um að þeim sé sama um jörðina. Kannski er þeim alveg sama um plánetuna, ég veit það ekki, en ég held að það þurfi ekki sérstaka einingu með orðinu „náttúra“ í henni. Ég veit að yngsta dóttir mín elskar Mikka Mús og hver er ég að segja eins árs barni frá persónulegum tilfinningum mínum um Disney? Fyrir utan ótrúlega kvikmyndatöku voru þetta dæmigerð Disney vonbrigði fyrir mig. Á undan eru hálf tug Disney-kvikmyndastikla, full af Disney-klisjum ("lífsins hring", "fallandi með stíl"), ofdramatískri tónlist, endurunnið myndefni (Disney heldur fram "40% nýtt myndefni"). Ég var meira að segja farin að halda að frásögn James Earl Jones væri að verða svolítið leiðinleg. Mér líkar við James Earl Jones, en verk hans fyrir Disney og Morgan Freeman, sem gera allar frásagnir Warner Brothers, fer að verða þunnt. Ég held í alvörunni að Disney hafi keypt náttúruljósmyndun frá BBC sem var svo stórkostlega unnin að þeim fannst hún selja sig sjálf ef þeir skelltu einhverri hljómsveitartónlist og auðþekkjanlegum hljóðbitum á hana. Og hver er þráhyggja Disney við að sýna rándýr elta og drepa dýr? Það voru hálfir tugir slíkra atriða, heill með blásandi ungum á barmi þess að fá hálsinn rifinn úr þeim. Ég held að Disney þurfi að viðurkenna að dýr eiga ríkulegt og áhugavert líf fyrir utan lífs- og dauðabaráttu sem höfðar til hasarmyndamiðaðra unglinga sem voru dregnir í þessa mynd af foreldrum sínum. Ég var líka meðvitaður um hvernig Disney hætti við að gefa í skyn að maðurinn hefði eitthvað með loftslagsbreytingar að gera. Eru þeir svo hræddir við lítinn minnihluta afneitenda að þeir halda að það sé enn umdeilt efni? Ég mæli með að sleppa þessu og leigja Blue Planet DVD diskana á Netflix. Náttúrumyndir virðast best gerðar af Bretum um þessar mundir.