Leyfðu mér að byrja á því að segja að ég elskaði upprunalega Grudge. Þetta var án efa ein skelfilegasta, mest hárrísandi upplifun sem ég hef upplifað í fullu kvikmyndahúsi. Ég er ekki að grínast. Að vera yfirlýstur japanófílingur lét myndina líka líta betur út í mínum augum (ef umgjörðinni hefði verið breytt í eitthvert amerískt úthverfi hefði ég líklega endað á því að hata myndina). Sem sagt... þessi mynd er algjört rugl! Ég segi ekki að hún sé ömurleg, því A) myndin hefur nokkra góða punkta, B) „hún sýgur“ er ömurlegasta niðurfelling í sögu lélegra niðurfellinga. Svo hvað hefur myndin að gera? Jæja, til að byrja með hefur hann ansi flott útlit: í gegnum síur og notkun blákaldra, þvegna lita, endurskapar Takashi Shimizu næstum dásamlegt, kvíðafullt andrúmsloft upprunalega. Nokkrar senur eru virkilega átakanlegar og óútreiknanlegar. Því miður er restin af myndinni einfaldlega slæm. Tímabil. Sagan er út um allt, óþarflega sögð í Tarantino stíl, þ.e.a.s. atriðin eru úr tímaröð. Þessi tækni er tilgangslaus í tilfelli þessarar myndar og hún gerir hlutina bara ruglingslegri. Satt að segja hefði bein söguþráður virkað betur. Upprunalega söguþráðurinn vantaði líka sögulega, en það var skynsamlegt og myndin bætti meira en upp fyrir þunnan söguþráð sinn með miklum hræðslu og virkilega spennuþrungnu andrúmslofti. Grudge 2 hefur ekkert af þessum þáttum og er bara tímasóun. Gleymum ekki leiklistarhæfileikanum í sjónvarpsþáttunum sem láta leikarahópinn í upprunalegu Grudge líta út eins og Emily Watson og Katherine Hepburn. Einfaldlega sagt, myndin virkar ekki. Hún er of hæg, of sljó og bara ekki nógu ógnvekjandi til að bæta upp fyrir ruglingslega söguþráðinn (sem bætir engu nýju við söguna, þannig að ekki einu sinni aðdáendur Grudge verða ánægðir). Ó, og hvað er það með gamall maður að leika japönsku kíki í strætó?? Á þetta að vera grínisti? Listræn yfirlýsing? Eða hvað?