Meðan á framleiðslu stóð, bar þessi LWT sería titilinn „Rocket To The Moon“, titill sem öllum á tökustað á þeim tíma fannst nógu töff. Svo bárust orð um að það hefði verið endurtitilinn „Náðu til tunglsins“, eins og þessi viðbót þessa nýja orðs myndi kalla fram þunga myndlíkingalega merkingu sem felur í sér sambönd og væntingar persónanna. Þessi sami þungbæri skortur á lipurð og skilningi er skýr í gegnum efni allrar seríunnar, og sami þreytti og leiðinlegur söguþráður ástarþríhyrningsins er í raun teygður yfir 7 þætti! Sérhver sjónvarpsþáttur sem ákveður að nota „ástarþríhyrninginn“ söguþráðinn fyrir jafnvel einn þátt er að ýta undir það, en að smyrja því yfir sjö þætti er ófyrirgefanlegt. Hins vegar er ástæða til að horfa á, þar sem landslag eyjunnar Wight gefur vissulega fallega umgjörð og að því er virðist áreynslulaus frammistaða Lyndu Bellingham slær öll réttu marka gamanleikanna. Þetta er hins vegar ekki nóg. Ýmsar sýningar eru áberandi, sérstaklega þegar þær eru settar gegn kyrrstæðu og tilfinningalausu auðninni sem Jonathan Kerrigan vísar til sem andlit sitt. Ég hef þegar minnst á Lyndu Bellingham í hlutverki „vandræðalegrar móður“ (já, það snertir persónuþróun og baksögu), en ég var hrifinn af leikaranum Maurice Roeves (sem er lang reyndasti leikarinn í leikarahópur, eftir að hafa komið fram í allt frá klassískum kvikmyndum eins og Richard Attenboroughs 'Oh What a Lovely War' og 'The Eagle Has Landed' og sjónvarpi þar á meðal Baywatch, Holby City, The Bill, Eastenders, Cheers, Doctor Who á níunda áratugnum, Star Trek, og jafnvel að fara til Hollywood með Sylvester Stallone í Judge Dredd frá 1995) en frammistaða hans minnti mig mjög á raunverulega kennara sem ég hef kynnst - oft óhæfir karlmenn, en líf þeirra er einkennist af sorg. Það er hressandi að sjá að Roeves er enn að fá vinnu, en hann kom einnig fram í bresku myndinni 'The Acid House' árið 1998 og enn nýlega ásamt hinum frábæru Maria Bello og Sean Bean í 'The Dark'. Ástæðan fyrir því að horfa á þessa seríu, þó að framkoma hans sé mjög fá. Annar leikari sem reynir af fremsta megni að upphefja dagskrána, er Ben Miles, í hlutverki kynvitlauss „týpísks karlmanns“ bróður (enn og aftur, þvílík frumleg persóna!). Eins og með Roeves segir ferilskráin allt sem segja þarf. Eftir að hafa hækkað þetta hefur Miles síðan komið fram í Hollywood-myndinni 'V for Vendetta' og stjörnum prýdd myndinni 'The Affair of the Necklace' frá 2001, ásamt Brian Cox, Adrien Brody, Christopher Walken og Jonathan Pryce. Því miður eru þeir nokkuð færu leikarar sem ég hef nefnt látnir gegna tiltölulega litlum hlutverkum í samanburði við dramatískan rekavið sem eru Kerrigan og Saira Todd, sem báðar virðast hafa verið í Casualty of lengi og hafa ekki enn lært að leika. Jafnvel hin þolanlega Frances Gray er látin þjást í viðurvist slíkra leikrænna fósturdúka, og því miður fyrir hana er varanleg minning sem ég á um hana frá tökustaðnum frá AD sem biður um aðra töku af tiltölulega flóknu skoti því á meðan Taktu, hún dró ómeðvitað buxurnar sínar úr sprungunni!'. Kunnugleg andlit birtast í hverjum þætti - barnaleikarar úr CBBC þáttum, og leikrit eins og '2 Point 4 Children' og aðrir fastagestir úr auglýsingum eins og Mr Ben's ("þeir munu muna eftir mér fyrir þetta"), Lynda 'the Oxo lady ' Bellingham og aðrir sem ég vil ekki einu sinni muna. Hver þáttur reynir í hálfkæringi að „takast á við málefni“ eins og unglingsþungun, truflandi nemendur og eldflaugabyggingu(!)... hluti sem Grange Hill var að gera betur þegar foreldrar mínir voru ungir! Á heildina litið var þessi þáttaröð vonbrigði og ónýtt tækifæri til að búa til virkilega áhugaverða og vel þróaða dramaseríu. Því miður fóru þeir auðveldu leiðina, bæði í skrifum og (að mestu) í steypu. Ég myndi mæla með bæði 'Waterloo Road' og 'The Street' fyrir aðdáendur góðrar dramatíkur - sérstaklega hið síðarnefnda sem tókst þessu. Ef þér líkar við Isle of Wight skaltu ekki 'ná eftir tunglinu', náðu í fríbæklinginn í staðinn - hann inniheldur líklega meiri persónuþróun!