Þetta er síðasta myndin í þríleik eftir hinn frábæra tyrkneska leikstjóra, Nuri Bilge Ceylan, en síðasta mynd hans Mayis Sikintisi -sem var mjög Cehovian- var sýnd á virtum kvikmyndahátíðum. Frábrugðin fyrri myndum hans, gerist sagan af 'Uzak' í Istanbúl sem er ein fjölmennasta borg heims. Hins vegar, í mynd Ceylan, sjáum við aðeins minniháttar ummerki um þennan mikla mannfjölda. Frekar kýs hann að einbeita sér að tveimur persónum, einni ljósmyndara og einum af ættingjum sínum sem kemur frá litla þorpinu sínu til að finna vinnu á skipum yfir Atlantshafið. Ljósmyndarinn, sem - við skiljum það - hefur líka flust til borgarinnar, virðist vera í siðum borgarlífsins, ekki aðeins í efnislegum skilningi. Í sambandi hans við ættingja sinn, sjáum við hann fyrst sem umhyggjusaman og umburðarlyndan, en þegar hann gat ekki fundið vinnu, byrjar úthverfapersónan okkar að vera trufluð fyrir að deila einka „rými“ sínu með einhverjum sem fer óljóst. Ég mun ekki gefa upp hvaða tækni hann þróar til að draga ættingja sinn út úr lífi sínu til að koma í veg fyrir skaða á áhorfsánægju þinni, en það er nóg að segja að Ceylan sýnir okkur þá taktík sem við tileinkum okkur í rútínu úthverfalífsins; 'taktík' til að halda okkar eigin einkarými, 'taktík' til að eiga ekki samskipti við annað fólk, 'taktík' til að koma í veg fyrir að sambönd okkar fái flókið eðli (þar sem okkar eigin reynsla, við teljum að, sé nógu flókin). Kvikmyndin sýnir skýra mynd af því hvað mannvera verður innan landamæra nútíma (eða póstmódernísks ?) borgar með því að sýna persónurnar tvær á ólíkan hátt. En hann fordæmir enga karakteranna tveggja fyrir að gera þetta, heldur notar hann kraft kvikmyndamálsins til að undirstrika þennan mun. Til dæmis, í leit að nýjum tækifærum, sjáum við persónuna alltaf koma frá þorpinu í opnum rýmum. Jafnvel innan hússins vill hann frekar svalir sem uppáhaldsplássið sitt. Á hinn bóginn sjáum við ljósmyndarann ​​alltaf innan lokuðu rýmisins, og almennt heima hjá honum. Þó að það séu meira en 10 milljónir manna þarna úti, og fullt af ævintýrum, fullt af áhugaverðum hlutum að uppgötva (eða er eitthvað til?) þá vill hann frekar sitja heima, horfa á sjónvarpið o.s.frv. Heimili hans er eins og musteri hans, eins konar heilagur staður. Allir sem búa í stórborg og meðvitaðir um þá reynslu sem hann býr við munu finna eitthvað sem tilheyrir sjálfum sér í Uzak. Ef þér líkar við þessa mynd er ég viss um að þér líkar við hinar tvær myndir Ceylan, Mayis Sikintisi (The Clouds of May) og Kasaba (The Town). Farðu og finndu þá!.