Það virðist vera sama í hverju ég sé hana, Christina Ricci virðist full loforða en tekst ekki. Vissulega getur hún grátið og öskrað, en Prozac Nation sér Ricci algjörlega úr dýpt sinni, kannski er ég of harður.... allt í lagi, ég er að færa sökina yfir á leikstjórann. Jessica Lange er svívirðileg og nær næstum Faye Dunaway hæðum stórdramatiseringar. Því miður held ég að Lange hafi náð hámarki með Frances og þaðan var allt niður á við. Það voru allar líkur á að þessi mynd yrði klók og fyndin á meðan hún tækist á við þunglyndi. Það sem við fáum í staðinn er illa leikin hystería klædd upp með steríótýpískum try hard eighties spónn. Ég hafði í raun ekkert vit á bakgrunni kvikmyndanna á níunda áratugnum, þar sem ég var ósáttur við þá lélegu tilraun til að trúa því að þetta væri níundi áratugurinn bara vegna þess að fröken Ricci klæðist kjól sem innblásinn er af Madonnu í tilefni hennar „misst meydóminn“. Komdu allir saman, þið eruð ALLIR betri en þetta. Kvikmyndagerðarmennirnir ættu að hengja haus í skömm og vegna vonbrigða gæti Elizabeth Wurtzel líklega gert búnt ef hún höfðaði mál fyrir „óbætanlegt tilfinningalegt tjón“ vegna fullunnar vöru. áfram lizzie, sue! ég myndi