Ég get ekki sagt til um hvort bresku gamanmyndirnar eftir síðari heimsstyrjöldina sem framleiddar eru í Ealing Studios séu áunnin smekkvísi eða ekki, en ég er algjörlega háður og The Man in the White Suit er ein af þeim bestu. Óþarfi að fara út í hið þekkta söguþráð um þá ógn sem bæði textíliðnaðurinn og textílsamtökin stafar af óslítandi, óhreinindaþolnum trefjum. Skemmst er frá því að segja að ströngurnar og örvarnar sem hinn barnalega hugsjónamaður Sidney Stratton hefur þjáðst af við að elta fjölliðasýn sína gera kómíska ánægju. Mörg af þekktu andlitunum úr heimi breskra persónuleikara - taugaveiklaði Cecil Parker, hinn lúmska Michael Gough og hinn blátt áfram miskunnarlausi Ernest Thesinger - sýndu frábæra frammistöðu. Guinness - eins og alltaf og að eilífu - er frábær, og Joan Greenwood er yndisleg sem Daphne (eins og hún segir orðið „pabbi“, gerir alla myndina þess virði að sjá). „Knudsen!!!!!!!“