Þessi mynd spilar eins og geðveikur þáttur af VH1 "Where Are They Now", eða "Behind The Music". Í fyrri hluta myndarinnar (sem sýnir „dýrðardaga“ hans) er Abbie Hoffman óviljandi lýst sem eins konar blekkingarrokkstjörnu. Þú þekkir tegundina; forsöngvarinn, fallegi drengurinn, sem samdi ekkert af tónlistinni, hefur ekki hundsvit á því, en fær alla dýrðina fyrir ekki neitt og skvísur ókeypis. Þar af leiðandi tekur hann velgengni sína sem sjálfsögðum hlut, misnotar hann og eyðir honum að lokum ásamt sjálfum sér. Vissulega lauk dýrðardögum Hoffmans skyndilega þegar hann var handtekinn fyrir að selja kókaín, sleppti tryggingu og fór í felur. Seinni hluti myndarinnar fjallar um þann tíma í felum. Í henni sjáum við Hoffman sem sorglegt grátbarn sem kennir endalaust öllum, hverjum sem er, nema sjálfum sér um fall sitt. Að lokum líða tímarnir algjörlega hjá honum; og hann getur aldrei komist að því. Hversu sorglegt. ENDIRINN. Lokaeiningar rúlla og Ó NEI! Við komumst að því að Abbie Hoffman framdi að lokum sjálfsmorð árið 1989. Ég er viss um að þetta er ekki sú ímynd sem kvikmyndagerðarmennirnir ætluðu Hoffman við gerð þessarar myndar. Í ljósi þess að Tom Hayden og Gerald Lefcourt komu við sögu, þá er ég viss um að þeir ætluðu þessa mynd sem einhvers konar virðingu fyrir lífi manns sem var þegar allt kemur til alls, táknmynd sjöunda áratugarins og vinstrihreyfingar gegn stríðinu. Í þessu hefur þeim mistekist hrapallega. Myndin sýnir Abbie Hoffman sem huglausa skopmynd. Okkur er aldrei sagt frá því hvað drífur hann áfram. Hvernig komst hann að skoðunum sínum? Hvernig tókst honum að fanga hugmyndaflug heillar kynslóðar? Hvernig skipulagði hann svo mikla hreyfingu? Hvers vegna tók hann þátt í kókaínsölu á hátindi frægðar sinnar? Hvers vegna? Hver veit, og þar sem kvikmyndagerðarmennirnir virðast ekki gera það, hverjum er ekki sama?