Í því sem hefði mátt líta á sem valdarán í átt að kynferðislega "byltingunni" (viljandi nota ég tilvitnanir í það orð), skrifaði og leikstýrði Jean Eustache The Mother and the Whore sem ljóðræna, vítaverða gagnrýni á þá sem virðast ekki geta náð. nóg ást. Ef það eru skilaboð til þessarar myndar - og ég vona að skilaboðin kæmu ekki fyrr en eftir staðreyndina um hvað annað þessi Ben-Hur lengd þáttur hefur upp á að bjóða - þá er það að til að elska, satt að segja, þá þarf að vera einhver stigi hamingju, raunverulegs sannleika. Er hægt að eiga tvo elskendur? Sumir geta reynt, en hver er niðurstaðan ef enginn getur raunverulega fengið það sem hann raunverulega vill, eða finnst hann jafnvel geta tjáð að segja það sem hann vill? Hver er sannleikurinn í samskiptum Alexandre (Jean-Pierre Leaud) við konurnar í kringum sig? Hann er tvítugur gervigreindarmaður, ekki með neina vinnu og hann lifir af konu, Marie (Bernadette Lafont) aðeins eldri en hann og er venjulega, ef ekki alltaf, elskhugi hans, síðasta mögulega ást hans. -lífið fór frá honum, og svo tekur hann strax upp konu sem hann sér á götunni, Veronika (Françoise Lebrun), sem minnir hann kannski á hana. Brátt kemur í ljós lúmskasti ástarþríhyrningurinn sem settur hefur verið á filmu, þar sem dregið er í sálfræðilega strengi með grimmustu orðum og minnstu látbragði. Í fyrstu höldum við að allt gæti snúist um hvað verður um Alexandre, en okkur skjátlast. Konurnar eru svo nauðsynlegar í þessari spurningu um ást og kynlíf að þær verða að vera í kringum sig, tala áfram og áfram, til að eitthvað geti sökkva sér inn. Okkur er sagt að hluti kynlífsbyltingarinnar, fræðilega ef ekki algjörlega í reynd (kannski það var, ég get ekki sagt að hafa ekki verið á lífi á tímabilinu til að sjá það af eigin raun), var að frelsi leiddi til skorts á hömlum. En punktur Eustache, ef ekki algjörlega skilaboðin, er að það er nánast ómögulegt að hafa það á báða vegu: þú getur ekki látið fólk elska þig og búast við því að fá fullkominn félagsskap sem kemur með "f***ing", eins og persónur vísa aftur og aftur. Styrkleikar móðurinnar og hórunnar hvað varðar þemað er að tjá þennan ótta undir lauslætinu, skorti á einkvæni, á sama tíma og örva vitsmunina í talsverðasta tali sem þú hefur nokkurn tíma séð í kvikmynd. Á sama tíma sjáum við persónu eins og Alexandre, sem elskar líklega að heyra sjálfan sig tala hvort sem það er um einhverja kvikmynd sem hann sá eða eitthvað slæmt úr fortíð sinni, Eustache gerir það þannig að myndin sjálf er ekki tilgerðarleg - þó það gæti virst sem vera- en að það snýst um tilgerðarleysi, hvað býr undir þeim sem eru að hylja innri galla sína, hvað þeir þurfa að nota þegar þeir eru á endanum einir á morgnana. Ef þú hélst að myndir eins og Before Sunrise/Sunset væru talandi sambönd, hefurðu ekki hitt þetta. En þar sem Eustache gleðst yfir samræðunum sem þessar persónur hafa, stundum léttvægar, eða „djúpar“, eða kynferðislegar, eða hreinskilnar, eða stundum afar (eða á rólegan hátt) tilfinningalegar, þá er það aldrei, aldrei óáhugavert eða leiðinlegt. Þvert á móti, fyrir þá sem geta ekki fengið nóg af *góðri* spjallmynd, þá er hún einstök. Þó að stíll hans kalli ekki á dirfskuna sem fylgdi forverum hans í núvelle vague tugi ára áður, þá er nýbylgjusnerting Eustache við persónurnar og endurómar síðan á þeim. Þetta er raunsæi með toppi af viðhorfi, með hluti á stundum hnökralausa og kaldhæðna, grófa og án blygðunar á svip. Allir þrír leikararnir eru svo límdir við persónur sínar að við getum aldrei litið á þá sem að „falsa“ tilfinningar eða fara yfir í melódrama. Það er næstum OF gott í náttúruhyggju/raunsæi, en fyrir efni Eustache er engin önnur leið í kringum það. Sem betur fer skilar Leaud krúnunni á ferli sínum á tímabilinu, og báðar dömurnar, sérstaklega Labrun sem „hóran“ Veronika (fullyrðingu sem hún vísar á bug í hápunkti myndarinnar í einu óslitnu skoti). Og eins og önnur snerting, öðru hvoru, mun leikstjórinn dýfa sér niður í rólega hugsunarstund, persónu sem situr ein og hlustar á plötu og er í íhugun eða rólegri kvöl. Þetta er líklega mesti áhrifavaldurinn á Jim Jarmusch, sem tileinkaði kvikmynd sinni Broken Flowers Eustache og er sérstaklega með eina senu sem er fullkomlega (og kærleiksrík) í nálgun frá hinum látna Parísarbúa. Sorglegt að segja það, áður en ég sá Broken Flowers, ég aldrei heyrt um Eustache eða þessa mynd og það er orðið töluverð áskorun að útvega hana (ekki fáanlegt á bandarískum DVD og á VHS svo sjaldgæft að það tók marga mánuði að fylgjast með á ýmsum bókasöfnum). Ekki var ein mínúta af þeim tíma sóað; móðirin og hóran er sannarlega fallegt verk, eitt af bestu frönsku sambandsdramunum, kannski bara eitt það furðulega skýrasta sem ég hef séð frá landinu almennt. Það er flókið, það er sætt, það er kalt, það er gleypið og það er mjög langt, kannski of langt. Það er líka ánægjulegt á því stigi sem ég myndi bera saman við senur úr hjónabandi; sannar opinberanir um mannlegt ástand halda áfram að koma upp 35 árum eftir hverja kvikmynd.