Hmmmm. Ég er frekar ráðalaus hérna. Ég meina, ég veit að mér líkaði við Death Bed, ég veit að ég mun dreifa fagnaðarerindinu um Death Bed til allra vina minna og kunningja, og ef þú ert að lesa þetta, þá hvet ég þig til að sjá Death Bed, en ég get það ekki virkilega segja hvers vegna. Kannski er það leyndarmál heilla þess. Söguþráður? Jæja, svona. Það er þetta rúm sem étur fólk (og steiktan kjúkling, epli, blóm, ferðatöskur og allt annað sem kemst nálægt því) með því að sjúga það inn í dýnuna sem er fyllt með meltingarvökva. Meðal nær takmarkalausra krafta sinna hefur Bed þann hæfileika að halda anda Aubrey Beardsley föstum á bak við mynd til að fylgjast með og segja frá atburðum myndarinnar. Ýmsir lenda síðan í yfirgefnu höfðingjasetri Bed (siður Beds að borða allt sem hreyfist gaf staðnum ósmekklegt orðspor), og leggjast niður til að stunda kynlíf, eða fá sér blund, eða vegna þess að þeim líður illa og verða étin, dreymir stundum trippy fyrst. Og á endanum höfum við hina sprengjufullu síðustu árekstra milli Beardsley, mömmu Beds (þú þurftir að vera þarna), og Bed. Virðist frekar einfalt, þegar ég orða það svona, er það ekki - ja, nema Aubrey Beardsley hluti . En eitthvað er stöðugt óviðeigandi og sagan virðist renna syfjulega frá einni senu til annarrar, jafnvel þegar dreginn er út í ódýran hlátur eða undarlega gore-effekta. Ímyndaðu þér að Bunel hafi farið yfir Bergman og síðan látið liggja í bleyti í stóru kari af Herschell Gordon Lewis. Tónn sögunnar færist úr hryllingi, yfir í ævintýri, yfir í gamanleik, í tilvistarhugleiðslu, án þess að stíga skref - ótrúlegt afrek fyrir námsmannamynd án fjárhagsáætlunar sem tekin var á Detroit svæðinu. Allt í allt, ótrúleg lítil mynd sem, mjög líklega, engin endurskoðun getur nokkurn tíma fullkomlega gert réttlæti. Sjáðu það sjálfur.