Í fyrsta lagi er þessi mynd JÖKULEGA hægfara og ég sé að flestir áhorfendur missa þolinmæðina með öllu á fyrstu þrjátíu mínútunum. Efni myndarinnar var eitt sem ég held að myndi vera grunnur að frábærri kvikmynd; það sem mest vantaði hér var söguþráður sem myndi ýta undir undirliggjandi þemu. Það er óheppilegt, vegna þess að í höndum rithöfundar eins og (segjum) Lanford Wilson, held ég að táknfræði eins og fjallaljón sem ræðst inn í skólasvæði gæti tekið á sig mikla, hörmulega hlutföll án þess að vera þungur í hendi. Ég held að með góðu handriti sem styður myndina, sami kvikmyndagerðarmaður, með sama smekk og jafnvel með sömu leikurum (sem fengu í rauninni ekki einu sinni tækifæri til að heilla mig), gæti hafa getað sett fram þroskandi og áhrifaríka lýsingu á sársauka og baráttu sem drengur gengur í gegnum þegar hann þróar kröftugt "crush" á eldri dreng sem hann dáist að. Hins vegar þykir mér leitt að segja það án þessa grunns, og vopnaður með óljóst, dauflegt og gríðarlega óáhugavert handrit, án nokkurs konar söguþráðs í sjónmáli, og skortir hvers kyns skynsamlega uppbyggingu (t.d. eftir að hafa skoðað það, ég trúi því að þú munt komast að því að þú getur ekki bent á hápunktsatriði, og í staðinn, munt þú finna sjálfan þig að telja upp "jæja, kannski var þessi vettvangur, eða þessi, hápunktur...") - niðurstaðan er 95 mínútur af leiðindum. Án góðrar söguþráðar fáum við aldrei mikinn áhuga á neinni af persónunum; Reynsla þeirra og erfiðleikar eru einfaldlega leiðinlegir og leiðinlegir. Án góðrar söguþráðar verða dramatísk tæki og súrrealískt leikstjórnarfrelsi furðulegt og ruglingslegt frekar en að auka söguþráðinn. Ég hefði til dæmis aldrei trúað sköpun "Leah" og ég held að flestir áhorfendur yrðu algjörlega undrandi yfir hefðbundnum hætti sem símtöl hennar voru tekin upp. Eins og myndin er, er ég hrædd um að það sé eitthvað sem ég get ekki. mæli yfirleitt með. Það sem ég get aldrei skilið er hvers vegna mynd eins og ÞESSI er ekki endurgerð af framtakssömum kvikmyndagerðarmanni...í stað allra miðlungs endurgerða kvikmynda sem voru frábærlega góðar í fyrstu útgáfu! Það eina sem til þarf er gott handrit, skrifað af góðum rithöfundum, og ég held að hægt væri að breyta þessari mynd í ógleymanlega klassík um þátt í fullorðinsárum karlmanna sem sjaldan er meðhöndluð í leiklist. Allir þættirnir sem voru svo leiðinlegir og virtust svo eftirsóknarverðir í myndinni (skilaboðin sem skrifuð voru á kvið drengsins, „Leah“ atriðin, fantasíur á sjónvarpsskjánum) gætu orðið ríkuleg ef þau voru undirbyggð með góðri SÖGULÍNA. fáar athugasemdir um að fólk sé að tala um þessa mynd sem einhvern veginn um "gay" efni og ég held að það sé rangt. Augljóslega er „áhrifin“ sem lýst er af nýlega kynþroska drengnum á eldri unglingsstrák, en persóna Logan er allt of ung til að hafa ákveðið að taka sérstakt kynferðislegt val og raunar, í sýndum sjálfsfróunarfantasíum hans, sjáum við alls kyns áreiti, kynferðislegt og ókynferðislegt, eins og við er að búast hjá mjög ungum dreng eins og honum. Ég trúi því að „crush“ eins og Logan sé algengt meðal karlkyns ungmenna sem alast upp við að hafa ákveðið val á kvenkyns bólfélaga.