Ég horfði á þessa mynd með mömmu. Hún er 81 árs og er alin upp til að vera ofurgestgjafi. Hún viðurkennir þetta meira að segja. Ég held að hún hafi ekki alveg skilið hvað var að gerast, hún var búin að ákveða að krakkinn væri sekur. Skelfilegt. Ég fann til með þessu barni og fjölskyldu hans. Hvaða pyntingar sem þeir fóru í gegnum og voru trúir. Það er sönn trú. Aftur að kvikmyndinni. Ég var ógeðslega hrifinn af lögreglunni og vanhæfi þeirra. Ég fagna því að þessi almannavarnarmaður hafi verið valinn til að vinna þetta mál. Það var mjög heppilegt fyrir þessa fjölskyldu að þau áttu mann sem var nógu umhyggjusöm til að sjá í gegnum vitleysuna sem honum var veitt. Ég sá þegar einn löggan var að ljúga. Hann myndi ekki horfa í augu varnarmannsins. Augu hans færðust til hliðar þegar hann svaraði spurningunum. Það er óheppilegt að svartur maður þurfi að vera refsað vegna húðlitarins. Ég las bókina um að svarti maðurinn var dreginn á eftir vörubíl af þremur hvítum mönnum. Þeir voru loks fundnir sekir eftir mörg ár. Ég man ekki titilinn, en það var sama forsendan. Hvítir gera hvað sem þeir vilja við svarta. Ég er viss um að barnið í myndinni verður fyrir áföllum í langan tíma, ef ekki að eilífu. Ég benti móður minni á að flestir raðmorðingja og barnaníðingar eru hvítir. Engin athugasemd frá henni. Ég vil hrósa leikstjóra og framleiðanda þessarar myndar. Mér finnst útsetningin sem þeir gáfu þessu hróplega óréttlæti vera nauðsynlegt verkefni. Ég er ákafur áhorfandi á indy kvikmyndir. Mér finnst þær vel skrifaðar og innihalda efni. Ég er ánægður með að ég skyldi grípa þessa mynd á hilluna. Ég fann mig knúinn til að skrifa athugasemd vegna þess hve mikið ég hef fyrir myndinni og þeim fordómum sem eru áfram til staðar í nútímasamfélagi okkar.