Þrír rússneskir aðalsmenn drekka í sig rýrnun Monte Carlo, þrátt fyrir að þeir séu komnir niður í síðasta franka sinn. Til að styðja við glæsilegan lífsstíl þeirra nota þau þrjú þjónustu falsara og nota seðlana á spilavítunum í von um að skipta falsa gjaldmiðlinum fyrir gullpottinn. Andrew Hughes, bandarískur sendimaður, kemur til Mónakó ásamt konu sinni Helen og þau þrjú ákveða að eignast vini við gestina í von um fjárhagsaðstoð. Einn af Rússunum þremur, Sergius Karamzin greifi, ætlar að ganga lengra, með stöðugum sókn í átt að Helenu, á sama tíma og hann veldur ambátt greifans, sem elskar Sergius, vonbrigðum. Að lokum spila aðstæður sínar gegn aðalsmönnum þremur. Það er augljóst að Von Stroheim var að reyna að koma skilaboðum á framfæri (með heimsku bandarískra kvenna og óviðeigandi hegðun aðalsmanna), frekar en að segja sögu, og myndin getur virkilega leiðst nútímaáhorfendum, eins og mér, auðveldlega með því að gera það. Jafnvel leiklistin, sem er frábær í síðari EvS eins og Græðgi og brúðkaupsmarsnum, er bara í fullum gangi hér. Myndin hefði getað notað endurbætur á ýmsum stigum. Einkunn, 3.