Kannski átti þessi mynd að vera ekkert nema fyndin. Kannski var það ætlað að vekja unglingsstráka til að æsa sig yfir allri nektinni í henni. En það sem ég fékk út úr því var í rauninni eitthvað sem margir trúa á. Og það er, "Fínir krakkar enda síðastir". Það er lína í Angel Heart frá persónu Lisu Bonet sem segir "Það þarf slæman rass til að gera stelpur hjartað sló hraðar." Að vísu. Líklegast. Konur segja alltaf að þær vilji blómin og nammið og kurteisi og hvaðeina. En (að minnsta kosti á unga aldri) fara þeir á endanum í fallega, slímuga, óvirðulega, ótamaða strákinn. Sá sem þeir vita að þeir geta ekki samræmst trú sinni. Og það er hluti af aðdráttaraflið. Eftir allt saman, hvað er spennandi við strák sem er nú þegar eins og þú vilt að hann sé? Ég held að þetta gæti hafa gerst fyrir Boaz Davidson. Og það sem hann hefur að segja í þessari mynd sem er dulbúin með kynlífi og nektum og veislum og öllu öðru sem unglingar geta tengt við, er að þú munt fá hjartað þitt. Það gerist fyrir alla og það mun gerast fyrir þig. Og það er sterk lokayfirlýsing í myndinni. En að þessu sögðu er myndin skemmtileg. Hún er fyndin og sýnir uppátæki framhaldsskólabarna nokkuð vel. Þetta er sjaldgæf mynd sem er nógu sleezy til að gleðja unglingahópinn sem hún kemur til móts við en einnig nógu gáfuð og átakanleg til að sýna hvernig það er að fá hjartað þitt brotið. Engin framhaldsskólamynd hefur gert þetta betur. Eins og ég sagði þá held ég að rithöfundarnir hljóti að hafa upplifað aðstæður sem þessar af eigin raun. Kannski höfum við það öll. Þetta er gömul kvikmynd, en ef þú rekst á hana safna ryki á hillu í myndbandsbúðinni þinni eitt kvöldið, taktu hana upp, þú gætir orðið hissa. Það er miklu betra en Never Been Kissed.