... Þetta er heldur ekki í fyrsta skipti sem Stanley gerir muninn á milli tegunda óljós. Í Dr. Strangelove varstu með gamanmynd um skelfilegar aðstæður og hér er uppistaðan skelfileg atburðarás sem í raun skilar mjög fyndnum augnablikum. Hægt brennandi brjálæði og tilraun til að drepa fjölskyldu sína er auðvitað ekki fyndið, en samræðurnar eru mjög vita ("fimm mánuðir af friði er bara það sem ég vil...") og það er stórkostlegt drykkjuatriði sem væri uppþot. ef þú færð bara eina tegund af anda með, en er hrollvekjandi þegar þú tekur hina með. Ég er ósammála þeim sem segja að hótelið hafi óveruleg áhrif á Jack Torrance í kvikmyndaútgáfunni. Vísbendingar sem Nicholson gefur áhorfendum sem leikari gefa aðeins vísbendingu um möguleikann á brjálæði, sem styrkist aðeins þegar við komumst að því að höfuð fjölskyldunnar hefur glímt við alkóhólisma og er tilfinningalega fjarlægur eiginkonu sinni og syni. Umhverfið sem hann er í gleypir hins vegar þá persónuleikagalla og losar þá um vitund hans. Á svipaðan hátt og byggingar eru stundum taldar drekka í sig atburði sem þar gerast, nærir hótelið sig á veikleikum vandræðalegs en heilvita manns og notar veikleika sína gegn honum til að koma honum að lokum út fyrir það að ekki sé aftur snúið. Hann kann að hafa sofandi galla í persónuleika sínum áður en hann kemur, en fyrir mér er Overlookið sjálft kveikjan sem setur þá af stað. Kalda og óbilandi nálgun Kubricks við leikstjórn virkar prýðilega fyrir kaldranalega hryllingsmynd og ófyrirsjáanlega náttúruaflið sem Jack er. Nicholson víkur allan tímann á milli þess að fá þig til að flissa og hræða vitsmunina úr þér. Þegar hann springur muntu ekki vera viss um hversu langt hann getur gengið. Saman mynduðu þeir frábært lið og með blöndu af hæfileikum sínum gáfu þeir okkur klassík. Ef þú vilt frábæra útsýnisupplifun, þá er þetta dæmi sem skín vel og sannarlega...