Þessi mynd, ein sú besta sem ég hef séð, fjallar um samskiptaleysi. Það gerir það að sökkva okkur niður í hrífandi Taipei, litað í köldum litum, þar sem rigningin fellur án afláts; rakur heimur. Það gerir það að sýna okkur sögu tveggja einstaklinga sem búa í þessum heimi, karl og konu. tilviljun, eða örlögin, tengja tilveru þeirra saman, en þeir geta ekki opnað hvert fyrir annað með orðum. Persónur eru spegill erfiðleika samfélags okkar varðandi mannleg samskipti. Samskiptaleysi sem hér er tekið út á ystu mörk. allar persónurnar skiptast aðeins á nokkrum orðum meðan á myndinni stendur, samræður eru nánast fjarverandi og þegar sum orð eru sögð eru þau oft veik og tóm, langt frá því að lýsa raunverulegum tilfinningum fólks. Svo, framvinda sögunnar, opinberun tilfinninga persónunnar er þróuð (snjöll hugmynd!) af tónlistarlegum frávikum, aðeins að því er virðist tilgangslausar, sem flekkja á myndinni. Framgangur þessa tilfinningalega atburðar, og dramatík kvenkyns söguhetjunnar, leiða okkur að glæsilegum endi, mjög táknrænum. Kvikmynd sem er allt önnur en venjulega, snjöll framkvæmd af frábærum leikstjóra. PS. Fyrirgefðu lélega málfræði mína!!