Von Trier útskýrði einu sinni hvernig hann skapaði svo sterka þátttöku frá áhorfandanum með kvikmyndum sínum með því að staðsetja kvikmyndaheim sinn um það bil í miðjum raunheiminum og ímynduðum heimi. Þannig að sem áhorfendur höldum við að við horfum á „sanna“ sögu á meðan okkur er í raun rækilega stjórnað, oft að því marki að myndin virkar truflandi (Dancer in the Dark) eða sársaukafull (The Idiots/ Idioterne). Auðvitað virkuðu Dogme-myndirnar aðeins sem burðarrás fyrir þessa kenningu (auk þess að skapa kærkomið kastljós á Von Trier). Sagan er dæmigerð fyrir Von Trier: hetjan okkar er hugsjónaleg, virðist koma á jafnvægi í samskiptum sínum við alla aðra, en verður fljótlega fórnarlamb þeirra vandamála sem aðrir hafa skapað sér í fortíðinni. Hugsjónamaðurinn þarf óhjákvæmilega að hafna samfélaginu til að vera hugsjónamaður og verður hryðjuverkamaðurinn. Mannkynið er spillt og hreinleiki leiðir aðeins til (sjálfs)eyðingar. (Þessir þættir voru líka mjög allsráðandi í Breaking the Waves og Dancer in the Dark.) Myndin er líka full af tortryggni (jafnvel gamansömum) undirtónum um hlutverk Þjóðverja og Bandaríkjamanna í Þýskalandi eftir stríð. Sem tæknilegt afrek er myndin er frábærlega hannað: að skipta og dofna útþvegnir litir, skjáyfirlögn, aðgerð á mismunandi yfirlagi (þar sem tökur á bráðum borgarstjóra eru áhugaverðustu). Í þessari mynd getum við séð hversu vel Von Trier meðhöndlar kvikmynd sem tæknilegan miðil. Í síðari verkum sínum virðist hann víkja frá þessu (eins og hann hafi ekki lengur áhuga á tæknilegum afrekum vegna þess að þau verða svo auðveldlega aðgengileg).