Þetta er vægast sagt MJÖG vanmetin mynd. Eins og bent hefur verið á í fyrri færslum hefur þessi mynd nokkuð lauslegt og mjög ósennilegt handrit en þú finnur sjálfan þig að segja "Hverjum er ekki sama?" meðan þú skýtur mjólk (eða settu drykk að eigin vali hér) í gegnum nefið á þér. Það var sannarlega vegna sjaldgæfrar blöndu leikara í takt. Þó að Kelsey Grammar sé augljóslega hæfileikaríkur leikari (tilvísun í 'Frasier', þessi mynd) leika aukaleikararnir/leikkonan hlutverk sín nokkuð vel. Mér fannst áhugavert hvernig þeir hentu inn þættinum um Duane Martin sem sprengdi skotið í 'stóra leiknum' fyrir körfuboltalið Navy; ef einhver ykkar er körfuboltaaðdáandi munið þið eftir Martin úr 'White Men Can't Jump' og 'Above the Rim' og þú munt vita að Martin átti stuttan tíma í NBA-deildinni með Knicks. Gaman hvernig þeir hentu inn trúverðugum karaktereiginleikum eins og þessum. Endaþarms-heldur karakter Rob Schneiders var hið fullkomna mótvægi við rólega framkomu Grammar. Lauren Holly lék kjarkmikil kynlífssexpot-með-heila nógu vel til að láta þig vilja að hún nái árangri. Þetta er mynd sem mun fá þig til að hlæja þó þú hafir séð hana oft áður...grínisti bitarnir í þessari mynd endast örugglega. Ég er enn að hlæja 12 árum síðar."Er þetta ein af hænunum mínum?" "Uhhh...nei. Þetta er páfagaukur....frá Karíbahafinu." "Jæja, ekki láta það fljúga í burtu ... það er kvöldmatur." "Arrrrr.....arr."