Í fyrsta lagi vil ég taka það fram að mér fannst mjög gaman að horfa á þessa heimildarmynd. Það var ekki bara frábær tónlist í henni heldur voru myndirnar og klippingin líka frábær. Allt þetta jákvæða við myndina breytir því hins vegar ekki að hún spilar undir hina austurlensku „East meets West“ klisju sem truflar marga Tyrkja eins og mig. Allt í lagi, þessi mynd segir sögu hefðbundinnar og samtíma tyrkneskrar tónlistar á mjög stílhreinan hátt sem er gott, eitthvað sem myndi sýna fáfróðum Evrópubúum og Bandaríkjamönnum að þetta land snýst ekki bara um að myrða Armena og Kúrda. Hins vegar er vandamál myndarinnar að hún lítur á það sem hún skilgreinir sem "austur" út frá augum "vestursins". Ég meina, eins og einn djasstónlistarmaður segir í myndinni, kannski er ekkert austur og vestur, kannski er þetta bara goðsögn, lygi sem ríkjandi leiðtogar „vestrænna“ landa hafa búið til til að halda ótta og fjandskap á lífi þannig að þeir gæti haldið áfram að stjórna heiminum og "haldið peningaflæðinu áfram"? Af hverju hugsarðu ekki um það?