Svo eftir ár og ár hef ég loksins fylgst með þessari mynd! Mig langaði að sjá hvernig það stæðist minningar mínar. Ég mundi greinilega eftir skotunum af draugastráknum sem hljóp niður námuna, beið síðan á bak við tvo viðarplanka sem voru krossaðir í námustokknum, starði bara út með fölhvítt andlit. Þetta staka skot var sennilega hryllilegasta skot æsku minnar, ég man að hrollur runnu niður hrygginn á mér. Þegar ég horfi á það núna er það augljóslega hvergi nærri eins skelfilegt, en alveg ómeðvitað skrítið að sjá sömu myndirnar aftur. Ef einhver vill eintak, sendu mér einkaskilaboð. Sagan sjálf er frekar staðlað BCFF efni. Það er undarlegt þó að skilaboðin séu frekar óljós í þetta skiptið - það er enginn raunverulegur siðferðilegur sem slíkur (nema að „draugar eru hér til að hjálpa okkur?“ eða „vertu ekki með fordóma gegn draugum!“) Það var ekki einu sinni græðgi/kapítalískur vinkill hvað varðar að vilja græða á námunni. Hins vegar gríðarlegt ábyrgðarleysi frá skipstjóranum, sem hvetur krakkana tvo til að fylgja óljósum afleiðingum draugs ekki aðeins inn í námu heldur inn í nýja námugöt, sem er algerlega hættuleg. Skipstjórinn hvetur síðan börnin til að klifra niður risastóran stiga, djúpt inn í námurnar, einfaldlega vegna þess að hann heldur að draugurinn vilji þá líka. Það er líka dálítið skrítið að draugurinn velji drenginn til að hjálpa fullorðna fólkinu sem er föst, en ekki bara að hjálpa fullorðnu fólki sem er í gildru. Jæja.