. . . Og það er slæmt, því að minnsta kosti ef þetta hefði verið Troma-mynd, þá hefði hún haft óvarlegt ofbeldi og meiri tilfinningu fyrir stjórnleysislegri yfirgefningu sem gæti hafa hækkað einkunnina mína aðeins. Þannig að það sem við höfum í staðinn er mjög tamt ( metinn PG), varla volgur, lágt fjárhagsáætlun (Roger Corman framleiddi það með óþekktum leikstjóra sem hefur í kjölfarið verið óþekktur) Gremlins (1984)/Critters (1986)-wannabe með næstum eingöngu flatri húmor, lítið af þeirri rökfræði sem fékk Gremlins til að vinna svo jæja - fantasíurökfræði eða ekki, engin spenna, engin ævintýratilfinning og ekkert ofbeldi eða nekt til að bæta upp fyrir það. Þó ég sé viss um að sum vandamálin við myndina séu fólgin í handritinu - við skulum horfast í augu við það, enginn gæti komið þessum brandara til skila svo að þeir væru fyndnir - það virðist sem stærsta sökin hljóti að falla í fang leikstjórans, Bettinu Hirsch. Í hæfari höndum hefði Munchies getað verið skemmtilegur. Enda byrjar hún eins og margar frábærar ævintýramyndir. Simon Waterman (Harvey Korman) og sonur hans Paul (Charles Stratton) eru í Perú við fornleifauppgröft. Simon er dálítið brjálaður fornleifafræðingur sem er alltaf fljótandi með kenningar um tengsl fornra staða og framandi siðmenningar. Til dæmis telur hann sig sjá vísbendingar um að leysir hafi verið skorið á forna steina. Þeir eru því í Machu Picchu að leita að frekari sönnunargögnum um kenningar Simons þegar þeir lenda í leyniklefa. Inni í þeim finna þeir fljótt dýrið sem þeir kalla seinna „Arnold“, einn af titluðu munchies. Þeir fara með Arnold heim til litla eyðimerkurbæjar síns í Kaliforníu. Simon, sem heldur að Arnold sé sennilega geimvera, þarf að fara á fyrirlestur samstarfsmanns síns og hann ætlar að segja kolleganum að hann sé loksins kominn með geimverusýni. Paul og einstaklega sæta kærasta hans, Cindy (Nadine Van der Velde), eru skilin eftir í stjórn Arnold, en þar sem þau hafa ekki sést í langan tíma skilja þau Arnold eftir eftirlitslaus á meðan þau hoppa í sekkinn. Á meðan, Simon's bróðir Cecil (einnig leikinn af Korman í tvöföldu hlutverki), eigandi farsæls snakkfæðisfyrirtækis, er fús til að kaupa heimili og land Simons - þau eru við hlið hans eigin. Simon vill ekki selja, svo Cecil fer í ráð til að stela Arnold. Hlutirnir fara smám saman úr böndunum og muncharnir, sem hafa slæma rás til að fara í takt við löngun sína í ruslfæði, byrjar að yfirbuga bæinn. Það les betur í samantekt en það spilar á skjánum. Bestu myndirnar í myndinni eru þær með náttúrulegu landslagi í bakgrunni, eins og þegar persónur keyra í útjaðri eyðimerkurbæjarins. Innréttingar, að heimili Cecils undanskildu, hafa tilhneigingu til að líta út eins og illa skreyttar, ódýrar settar, og það sem meira er, þær sýna að Hirsch er ekki sérlega fær í að blokka og setja upp skot. Einkennilegt, miðað við fátækt framleiðsluhönnun í heildina, er heimili Cecils algjör gimsteinn, gegnsýrt eins og það er í yfirþyrmandi 1980 stíl niður í minnstu smáatriði, og stjúpsonur Cecil, Dude (Jon Stafford), var skemmtilegur mótvægi. Verst því að hann skuli vera farinn úr myndinni svona fljótt. Allavega er Korman skemmtilegur leikari, en hann kemur mun betur út hér sem Simon heldur en Cecil. Því miður endar Simon með því að vera fjarverandi megnið af myndinni. Cecil, sem er líkamlega aðgreindur með fáránlegri hárkollu og andlitshár, er ekki aðeins „vondi kapítalisti“ myndarinnar, hann er ein af klassískum ótilhugsunarlausum, rándýrum persónum Kormans - það var ein af sérkennum hans, sem oft var notað í „Carol“. Burnett Show" (1967) skets. Ólíkt "The Carol Burnett Show", sem hafði tilhneigingu til að heppnast vegna þess að leikstjórarnir Clark Jones og Dave Powers höfðu rannsakað aðferð til að ýta teikningum alveg á barmi glundroða, þá stjórnar Hirsch Korman allt of langt og Cecil-karakterinn gerir það bara ekki. vinna eins og það ætti að gera. Það eru fullt af öðrum leikstjóratengdum vandamálum, ekki síst sem er töfrandi taktur og klipping, sem algjörlega dregur úr allri mögulegri spennu eða sannfærandi dramatískum áhrifum frá myndinni. Jafnvel atriði sem hefðu átt að vera tilvalin til að auka dramatíkina - eins og þegar matarboðin eru að áreita gamla konu á leiðinni - eru settar saman allt of óþægilega til að hafa mikil áhrif. Það eru líka alvarleg rökfræðileg vandamál með sagan eins og hún liggur fyrir. Hvaðan kom munchie í salnum í Machu Picchu? Stikla myndarinnar virðist sýna svar við þessu en henni var klippt út úr lokaklippunni. Alvarlegra vandamál er að ólíkt gremlinum er engin skýr ástæða fyrir munchies að fara úr sætum, kelnum loðkúlum yfir í ógnvekjandi skrímsli. Það gerist bara. Ennfremur, vegna þess að Munchies var haldið PG, og ofbeldið er enn í lágmarki, þegar skepnurnar eru í skrímslafasa sínum, eru þær aldrei mjög ógnandi. Þeir eru líka auðveldlega sendir, að minnsta kosti tímabundið. Að vísu er kjarni myndarinnar ekki spenna, hryllingur, sannfærandi drama eða eitthvað af því annað, heldur húmor. Það er meira hugsað sem skopstæling af Gremlins og óteljandi rip-offs í kjölfar þess. Eina vandamálið við það er að myndin er bara ekki fyndin þó ég hafi hlegið nokkrum sinnum. Furðu hátt hlutfall brandara eru blákaldar klisjur. Of mikið af efninu sem eftir er samanstendur af lausafé. Miðað við slæma tímasetningu frá Hirsch þá fellur þetta allt saman. Það var möguleiki á að gera kvikmynd sem þótt hún væri skopstæl, væri bæði fyndin og ógnvekjandi, fyndin og truflandi, cheesy og spennuþrungin, allt á sama tíma, ala Killer Klowns from Outer Space (1988). Verst að Munchies komi engu nær því.