Hversu mikið lengur eigum við að halda áfram með þessa gölluðu trú að þegar leikstjóri framleiðir frábært, tímamótaverk, getur öll framtíðarvinna "ekki verið svo slæm, þegar allt kemur til alls, hann gerði svona og slíkt". Mulholland Drive er dæmi, og er í rauninni óvægið rusl. Frammistaðan er frábær, sérstaklega frá Watts og Theroux, en góð mynd sem þeir gera ekki endilega. Það sem Lynch hefur greinilega gleymt er að það að gera kvikmynd óþarflega skrítna virkar bara þegar það kemur áhorfendum í opna skjöldu. Þegar áhorfendur búast við því að myndin sé ekki skynsamleg, þá verður myndin að hafa eitthvað efni til að halda áhorfendum áhuga. Lynch tekst á fyrri hluta myndarinnar, með morðgátunni sett upp með fullt af flækjum og rauðum síld, og svo ... plopp! Sagan hnígur niður í mýri furðulegra hugrenninga og tilgangslausra töfra. Held að Lynch hafi áttað sig á því hversu ruglað myndin var að verða og henti lesbískum og mastobatory senunum til áhorfenda vakandi, og til að hindra karlkyns áhorfendur í að standa upp og fara. Þegar ég horfði á myndina á forsýningunni var ég umkringdur Lynchophiles sem höfðu enga meiri hugmynd um hvað var að gerast en ég, en skildi leikhúsið eftir að tjá sig um "lög og lög" í kvikmyndagerð Lynch. Fyrirgefðu en þetta fólk er sama nötur og stendur í listasöfnum og starir á striga sem hafa verið málaðir hvítir og tjáir sig um "hugrekki listamannsins við að mála svo hugrakkur verk". Kvikmyndir sem þessar eru gerðar vegna þess að (a) Lynch er í viðskiptum um fyrra verk hans; og (b) vegna þess að fólk sannfærir sjálft sig um að óskiljanleg kvikmynd sé list og þurfi því að vera góð. Ég spurði fjölda Lynchophiles um hvað þeim í raun og veru líkaði í myndinni og einu svarið sem ég fékk sem var ekki breitt „lag“ tegund af svari var að þeim líkaði það þegar „kjúklingarnir tóku af sér búninginn“, sagði Nuff.