Hinn ungi Dr. Fanshawe (Mark Letheren), ákafur fornleifafræðingur, er sendur af safnstjóra sínum til stórs sveitaheimilis Squire Richards (Pip Torrens), þar sem verkefni hans er að finna uppruna og skrá safn fornminja og forvitninnar sem tilheyra. til nýlátins föður Squire. Squire er hissa á komu Fanshawe, hann hafði ekki átt von á honum í viku í viðbót, en hann tekur engu að síður vel á móti honum og fær eina þjón sinn, Patten (David Burke..af Dr Watson frægð), til að sýna sér í herbergið sitt. , þar sem Fanshawe verður að vera yfir í nokkra daga til að klára frekar stórt verkefni sitt. Patten virðist ekki vera af þeim vingjarnlegasta tegund og virðist óánægja með aukavinnuna sem heimsókn Fanshawe mun hafa í för með sér, stóra tóma húsið gefur honum endalaust magn af eldun, þrifum og viðhaldi. Fanshawe er vandræðalegur tegund, mjög snyrtilegur og nákvæmur með allt á sínum stað, hvort sem það eru fötin hans eða bækurnar og blöðin hans og hann er frekar ógeðslegur við óhreinindin í herberginu sínu. Það þarf varla að taka það fram að hann er frekar fús til að hefja vinnu sína, en þegar hann pakkar upp kemst hann að því að sjónaukinn hans hefur skemmst í flutningi, svo hann biður Squire um að skipta um par, The Squire sem er nútíma hugsandi maður en það virðist líka frekar ómenningað með slíkum málum, er líka fús til að losa sig við draslið í kringum húsið, svo hann skyldar og gengur Fanshawe upp á hæðina svo hann geti kannað bú og þorpin í kring, þar vísar Squire honum á áhugaverða staði, þar á meðal Gallows Hill, þar sem heimamenn voru hengdir fyrir glæpi sína og misgjörðir, áhuga hans er einnig hrifinn af staðbundnu klaustri sem Squire lýsir sem rúst, en Fanshawe getur séð í gegnum sjónaukann að það er greinilega ekki, hann rannsakar frekar og borgar heimsókn á staðinn þar sem klaustrið er og er hneykslaður að komast að því að það eru aðeins nokkrar steinleifar? Fanshawe hefur ekki of mikinn tíma til að hugsa um þessa ráðgátu þegar myrkrið fellur á hann finnur að fylgst er með honum, hann finnur fyrir nærveru, hann byrjar að sjá hreyfanlega skugga í skóginum, hræddur hleypur hann heim. Um kvöldmatarleytið lætur hann sveitamanninn fá upplýsingar um erfiðan dag sinn, Patten heyrir söguna og bendir á skýringu á henni.. Sjónauki! þeir tilheyrðu áður heimamanni að nafni Baxter, sem virðist hafa safnað beinum og hauskúpum frá Gallows Hill, soðið þau upp fyrir eitthvað samsuða eða annað, Baxter hafði horfið á dularfullan hátt eina nóttina, látinn Squire hafði eignast eigur sínar, þar á meðal grímu gert úr höfuðkúpu og nokkrum gömlum ætingum af svæðinu. Þessar ætingar heilla Fanshawe þar sem þær sýna klaustrið sem hann sá í gegnum sjónauka sinn, en hann kemst að því að klaustrið hafði verið eyðilagt á valdatíma Hinriks VII og því væri ómögulegt fyrir Baxter að hafa teiknað skissurnar, engu síður eru þær áritaðar. og dagsett af Baxter til nýlegrar fortíðar svo hann kemst að þeirri niðurstöðu að sjónaukinn hafi einhvern sérstakan kraft. Um nóttina dreymir hann hryllilega skæra drauma, þegar hann vaknar, leggur hann af stað með sjónaukann til að skoða klaustrið nánar í gegnum þá, það sem hann finnur kemur honum á óvart en hefur hann stofnað sjálfum sér í hættulega hættu með því? Fanshawe verður loksins fastur í hættulegri þráhyggju sinni, þegar myrkrið fellur á Squire og leitarhópur leitar að fornleifafræðingnum sem nú er týndur, þeir verða varir við af tugum háværra kráka sem hringsóla fyrir ofan Gálgahæðina, þeir auka hraðann, en munu þeir vera tímanlega til að hjálpa eða bjarga Fanshawe frá örlögum sínum? The Ghost Story for Christmas röð kvikmynda sem gerð var af BBC endaði því miður fyrstu kvikmyndasýningu sína árið 1978 með The Ice House, þær voru að mestu byggðar á verkum hins frábæra M.R. James. Árin 2005 og 2006 var þáttaröðin endurvakin í stutta stund og sem betur fer markaði A View from a Hill einnig afturhvarf til verks James, en draugaleg skrif hans hafa ásótt margar kynslóðir lesenda. Leikstjórinn Luke Watson, sem er nýr í seríunni gæti hafa valdið aðdáendum eldri myndanna áhyggjum, en hann snýr aftur til tímabilsins sem síðari myndirnar yfirgáfu, sem setur strax tóninn fyrir frábæra draugasögu, leikstjórn hans er tryggð þar sem hann er trúr myndinni. stemmning meistaranna vinnur og byggir smám saman upp hræðsluþáttinn að skelfilegum hápunkti, á sama tíma og það sem áhorfandinn sér í lágmarki og eykur þannig spennuna og dulúðina. Haustsveitin býður upp á fullt af andrúmslofti, fallandi laufblöð og lágliggjandi sól veita ógnvekjandi bakgrunn fyrir óheillavænlega atburði sem koma. Það verður að segjast að leikararnir eru allir frábærir og eru fullkomlega leiknir í sitt hvoru hlutverki sínu. Hugmyndin á bakvið sjónaukann er einföld en mjög áhrifarík, notkun manngerðra hluta til að sjá yfirnáttúrulegar verur og atburði sem berum augum getur ekki séð, gæti jafnvel hafa haft áhrif á Álex de la Iglesia í kvikmynd sinni La habitación del niño (2006) af árið eftir, sem það ber áberandi líkt við. Ég hafði heyrt misjafna dóma um þessa tilteknu mynd, en ég verð að segja að mér fannst hún alltaf forvitnileg og hún hækkaði jafnvel nokkur hár á höfðinu á mér og gaf mér nokkra skjálfta, eitthvað sem gerist ekki mikið þessa dagana, held ég hvers kyns neikvæðni í kringum myndina má aðeins rekja til hraða hennar, sem í mínum augum er fullkomnun en nútíma áhorfendum verður litið á hana sem dauðans hægt. Nægur tími er gefinn, jafnvel innan stutts 40 mínútna sýningartíma, fyrir persónuþróun og stækkun söguþráðar og ég verð að segja að hún er nýtt uppáhald hjá mér og örugglega ein af betri myndum áratugarins.