All dogs go to Heaven er ein besta mynd sem ég hef séð. Ég sá hana fyrst þegar ég var svona 3 ára. Nú er ég 12 ára og leigði hana, hún fær mig til að hugsa um hluti og vekur upp svo margar minningar, þetta voru „dagarnir“. Ég elska tónlistina, ég elska þegar Charlie er að koma til himnaríkis, ég elska lagið „Let me be surprised“. Ég elska hvernig Charlie lítur út og rödd hans, Bert Reynolds gæti bara spilað þessa frábæru rödd Charlies. Ég elska þessa mynd, sú fyrsta er sú besta því hún er svo frumleg og frábær. Það vekur í raun upp minningar sem enginn getur lýst, ekki einu sinni ég. Bara ef ég gæti farið aftur til þeirra daga. Ég elska persónurnar. Ef þetta er þannig sem minningarnar koma til baka þegar ég er 12 ára, ímyndaðu þér hvernig mér mun líða þegar ég verð svona 19 ára, þá vona ég að ég geti horft á þetta þegar ég verð eldri. Þegar ég sá þetta fyrst vissi ég aldrei að ég myndi virkilega líta til baka á það og líða svona, ég vona að það verði hægt að horfa á það. Ég er svo ánægð með að þessi mynd hafi verið gerð og þessi mögnuðu hugmynd kom upp í huga og hjarta. Á skalanum 1-10 myndi ég gefa henni fullkomna 10. Þetta er mögnuð mynd. Það er svo erfitt að útskýra tilfinninguna, þegar ég verð eldri og ef ég á börn vona ég að þau geti upplifað þessa tilfinningu.