Leyfðu mér að vera fyrsti ekki Ástrali til að tjá mig um þetta :) Ég fékk myndina fyrir Hugo Weaving og horfði á hana til enda. Þetta er ein af þessum "drama of life" myndum, eins og móðir mín var vön að kalla kvikmynd sem sýnir raunveruleikasögu án óvenjulegra atburða og sem er aðallega lýsandi. Mér líkaði við ljósið og stelpurnar. Restin var án of mikillar sök, en án of mikils verðleika heldur. Ég þráði eitthvað eins og The Interview, eða að minnsta kosti einhvern matrix illmenni hér og þar, en ekkert óvenjulegt. Sagan kennir manni að horfast í augu við eigin örlög og slíta sig úr umhverfinu sem aðrir byggja fyrir þig, en þetta gerist þegar lífgefandi ferskjuverksmiðja á svæðinu er að loka, svo ekki þarf mikla áreynslu til að breyta hlutunum. "Snjalla" American Beauty hljóðlíka lagið í bakgrunninum hefði getað verið hluti af stærra hljóðrás, en bara það sem spilaði aftur og aftur varð pirrandi eftir 100 mínútna kvikmynd. Á endanum býst ég við að það hafi gert starf sitt af kynna hluta af áströlsku lífi, en mér fannst það ekki sérstaklega ástralskt (það hefði getað verið sett hvar sem er) og það virtist ekki aðlaðandi sem saga. Ég býst við að maður verði að vera í ákveðnu skapi til að líka við myndina.