Mér finnst það hræðilega kaldhæðnislegt að "vinstri væng" Hollywood heldur áfram að verja veðmál sín og gera þessar hræðilegu volgu kvikmyndir sem hvorki fordæma stríðið gegn hryðjuverkum né aðhyllast það. fyrir algera fordæmingu á stríði eins og FÆDDUR FRJÁÐA JÚLÍ eða ALLTAF RÖGUR Á VESTURFRAMMYNDinni, mun þessi mynd virkilega líða eins og rífa. Enginn af þessum hermönnum efast í raun um þetta stríð, eða neitt stríð, eða hugmyndina um stríð. Þeir kvarta bara yfir því að þurfa að fara í aðra tónleikaferð. Á hinn bóginn, ef þú ert þjóðrækinn Bandaríkjamaður sem vill sjá sögu um hugrekki og heiður, mun þessi mynd virkilega líða eins og rífa. Enginn þessara hermanna elskar Ameríku, eða elskar jafnvel þjónustuna. Það hvernig þeir tuða og nöldra gerir það að verkum að þeir líkjast meira úthverfum unglingum en harðsvíruðum krökkum. Það er ekki VIÐ VARUM HERMENN, og það er ekki SANDS OF IWO JIMA. Þetta er ekki einu sinni huglaus hasar, og stríðsatriðin eru minna RAMBO og meira BUFFY. Ryan Philippe getur svo sannarlega ekki borið svona kvikmynd. Þó hann sé hrikalega kynþokkafullur, í grófu viðskiptum, karlaherbergi, tvíkynhneigður, þá er erfitt að sjá hann fyrir sér sem hæglátan Texas strák sem vill standa upp og láta telja sig. Þetta er enginn Sgt. Croft í THE NAKED AND THE DEAD eftir Mailer. Hann er meira eins og Joel í Truman Capote's OTHER VOICES, OTHER ROOMS. Hann getur ekki selt þig á þá hugmynd að hann hafi verið í bardaga og gert sitt, EÐA að hann vilji konuna sína og vilji hana núna. Hann svíður á vígvellinum og í svefnherbergismyndunum og lítur út fyrir að hann myndi frekar vilja beygja sig og taka stífa sókn aftan frá.