Hvert af stóru stúdíóunum setti djassandi einspilara út á þriðja og fjórða áratugnum (með Universal í fararbroddi). Þó að flestir litu út eins ódýrir á skjánum og þeir voru að búa til, þá gerðu Warner Bros. (sem hættu skyndilega að framleiða þá árið 1946) oft aðgreina sína með óviðjafnanlegum myndavélahornum, speglum og sjónbrellum, þökk sé nokkrum skapandi leikstjórum eins og Jean Negulesco. Það er við hæfi að það besta úr þessari tegund komi frá þessu stúdíói. Það sem aðgreinir "Jammin' The Blues" frá restinni af pakkanum er að það líkist meira framúrstefnutilraun en Hollywood söngleik. Myndin var tekin upp í júlí 1944 og umbreytir venjulegum jamsession í „trippy“ draumflótta frá stríðstímum vandræðum, undirstrikaður með laginu „On The Sunny Side Of The Street“. Gjon Mili og myndatökumaðurinn Robert Burkes (síðar að vinna með Hitchcock) fengu mikið listrænt frelsi, kannski vegna þess að Lester Young var ekki Glenn Miller og hljóðverinu gæti verið meira sama hvernig hann og félagar hans voru kynntir. Ljósprentarinn nýtist vel þar sem margar myndir af sama flytjanda birtast í einu. (Norman McLaren mjólkaði þetta ferli svo sannarlega tveimur áratugum síðar í "Pas De Deux", á meðan teymi Linwood Dunn náði mismunandi áhrifum í "Citizen Kane".) Mikil áhersla á skuggamyndir og kveiktan sígarettureyk var líka á undan sinni samtíð; að sumu leyti var þetta fyrir hinn geðþekka sjöunda áratuginn, en með greinilega fjórða áratugs film noir stíl.