Ég verð að afhenda það skapandi teyminu á bak við þessar "American Pie" myndir. „Beint á DVD“ er venjulega samheiti yfir ódýra, óhæfa kvikmyndagerð. Samt á síðasta ári kom mér skemmtilega á óvart þegar ég fann sjálfan mig rækilega að njóta DVD-framhaldsins „The Naked Mile“. Kvikmyndaframleiðendurnir nýttu tækifærið til að skila skrautlegri en samt fyndinni mynd. Í ár bjóða þeir upp á framhaldið, "Beta House". Þetta er hinn heiðarlegi sannleikur, „Beta House“ lætur fyrstu „American Pie“ myndirnar líta út eins og „Litla hafmeyjan“. Þetta er ekkert haldbært, bragðlaust, hláturmild skemmtun. Vissulega er sagan svolítið þunn, en það er fegurðin við þetta allt saman. Á fyrstu 10 mínútunum kynnumst við öllum aðalpersónunum, nýju aukapersónunum, fáum handfylli af frekjulegum gaggum, hittum illmennin og komum á almennri söguþræði. Þegar allt þetta er úr vegi verður myndin að ótakmörkuðu ferðalagi. Gaggarnir eru nóg og þeir héldu EKKI aftur af sér í þessu. Ég er að tala um karlkyns sæði, þvag, dildó, kjúklinga-með-gæsa, kynlíf með kindum, kvenkyns orgazim sprey og margt fleira. Svo ekki sé minnst á þá staðreynd að ekki líður ein mínúta án brjósts eða kynlífssenu. Aftur á móti úr "The Naked Mile" eru John White, Jake Siegel, Steve Talley og Eugene Levy (í svipuðu aukahlutverki og síðustu myndirnar) . Allur leikhópurinn vinnur fína vinnu. Steve Talley (Dwight Stifler), sérstaklega, hefur mikla orku og skjáinnveru. Ég spái honum góðu. Myndin er líka hlaðin frábærum kvikmyndavísunum fyrir þá sem hafa augun opin. Langstærsti hlátur myndarinnar fyrir mig var „The Deerhunter“ skopstælingin. Classic.The botn lína er, ef þú ert aðdáandi seríunnar, mun þér líða eins og heima með "Beta House". Það ýtir virkilega við mörkum góðs smekks, en er á endanum ansi fjandi fyndið.