Sumt fólk elskaði "The Aristocrats" og aðrir hötuðu það, ganga oft út í miðjunni. Viðbrögðin við Eddie Izzard eru ekki líkleg til að vera svo öfgakennd -- ef þú getur höndlað transvestíta grínista (sem segir að hann sé hrifinn af stelpum) og hefur orðaforða sem gerir, eigum við að segja, nóg að nota "f" orðið sem forritið hans væri eitt langt píp ef það væri birt í netsjónvarpi. Margir af aðdáendum Izzards eru svo dyggir að þeir sjá enga galla á frammistöðu hans. Aftur á móti fannst mér þessi sýning stundum flatari en bringan á Izzard en líka oftar en ekki fyndin og á köflum alveg bráðfyndin. Hann hefur leið til að tengja tilvísanir frá venjum snemma í þættinum við síðari venjur sínar. Hann er ekki sögumaður. Hann er ekki brandarasmiður. Hann er ekki æðislegur fantasíumaður eins og Robin Williams. Hann leikur sér að hugmyndum sem sumar virka og sumar – rútína með San Francisco kláfferjunni og Alcatraz, til dæmis – eru algjörlega ófyndnar. Hann hefur hins vegar leið til að fara þokkalega framhjá floppuðu venjunum og framlengja þær sem tengjast. Ég gaf þessari frammistöðu 7 og gæti verið sannfærður um að hækka hana í 8. En 10? Glætan.