Á þessari stundu er ég að horfa á þessa mynd í sjónvarpinu hér í Tókýó. Fallegt landslag, falleg sett af biblíulegum hlutföllum, fallegir búningar, fallegir litir, falleg Gina. Frábært hámarksatriði þegar Guð eyðileggur Sheban-goðið og margt fleira með de Milleans þrumufleygum á því augnabliki þegar Yul og Gina eru að fara að fullkomna ást sína. Yul stendur sig hálf vel við að skila línum sínum, þó hann hljómi mjög eins og Yul sem skilar línum sínum sem Ramses eða Taras Bulba. George Sanders hljómar eins og George Sanders sem leikur George Sanders. Í ljósi þess hversu takmarkað leiksvið hún er beðin um að sýna í þessu hlutverki, gerir Gina gott starf, þó að þegar myndinni lýkur sé hún gjörsamlega breytt í dásamlega iðrunarfulla stúlku og lítur út fyrir að vera að leika í ævisögu móðurinnar. Teresu. Ég býst við að þrumufleygur muni gera það við þig, en það er næstum hrífandi hversu fljótt hún sleppir eigin trú fyrir nýja trú sína. Stuðningsleikmennirnir eru flestir hræðilegir, skortir trúverðugar tilfinningar og tímasetningu. Venjulegar stóru bardagaatriðin, það sem fór fram fyrir grimmdardansa árið 1959, og hljómsveit sem sprengdi út fullt af básúnuköllum á bak við risastóran kór sem syngur mikið af "Ah's", en ekkert af því alveg í toppstandi Hollywood. Síðasti sverðbardaginn milli Brynner og Sanders er á hlægilega lágu stigi leikrits í unglingaskóla. Myndin er eitt stórt augnkonfekt en ekki mikið meira.