Þó að upprunalega 1932 útgáfan, með Preston Foster, hafi verið góð, þá er engin endurgerð verðugri en þessi frá 1959, eða ómögulegt að finna hvar sem er, rétt eins og mig grunar sterklega að Mickey Rooney hafi haft eitthvað með það að gera. Aldrei hefði bara flutningur getað verið jafn meistaralega ljómandi, eða handrit meira umhugsunarvert, sem og endurbætur á upprunalegu. Mörgum árum eftir síðustu áhorf mitt á þessa mynd, árið 1970, las ég grein þar sem Mickey Rooney var að segja frá heimsókn sem hann hafði farið á dauðadeild, og sem greinilega hafði mjög harkalega útrýmt hvaða tilfinningu um persónulega auðkenningu sem hann hafði. d fannst með fólki í svipuðum aðstæðum. Greinin var um það bil eins stutt og aðalpersónan hér og fjallaði ekki um margt, annað en að hve miklu leyti var lögð áhersla á mikla vonbrigðum hans með gæði fanga sjálfra, jafnvel á tungumáli sem ég myndi ekki kæra mig um að vitna beint í hér. . . . . . Eitt helsta vandamál mitt við dauðarefsingar er að þeim er auðvitað ekki beitt jafnt og óhlutdrægt, rétt eins og margir saklausir eru allt of kærulausir, þannig óþarflega sendir til að mæta þessum tilteknu örlögum. Annað vandamál sem ég á við það er að það er ekki beitt nógu hratt, eða, fyrir það mál, jafnvel nógu opinberlega! Biblían bendir sérstaklega á, í slíkum tilfellum, um einn af mikilvægari tilgangi slíks, sem fælingarmátt, að vera ómarkviss hylja, að frádregnum, ekki aðeins opinberri skoðun, heldur einnig beinni þátttöku allra! Hvað varðar þá sem segjast sanna, tölfræðilega, að slíkt sé ekki áhrifarík fælingarmátt? Auk þess að eiga í vandræðum með áreiðanleika gagna þeirra, efast ég lítinn ef nokkurn hlutlægan afsannaðan efa um að margir séu á bak við lás og slá núna vegna þess hve slíkt fælingarmáti vantar. Hins vegar er ég í vandræðum með það að Robert Duvall í The Apostle hefði yfirhöfuð verið refsað fyrir sérstakan „glæp“ hans eða að eina vonin um vægð fyrir einn eins og hann þyrfti að vera byggð á "tímabundin geðveiki" vörn, eins og það væri eina ásættanlega afsökunin í hans tegundartilviki. . . . Til viðbótar við ýmsar aðrar spurningar um ástæður Mickey Rooney fyrir þá tilteknu heimsókn sem hann hafði sagt frá, og um svörin sem ég get aðeins reynt að geta sér til um, grunar mig að sú helsta hafi verið af afgerandi trúarlegum toga. Ég veit ekki nákvæmlega hvenær hann var orðinn hinn játandi kristni, hann gerir það að sérstöku atriði, þegar mögulegt er, að leggja áherslu á að hann sé það; en, eins og allir ættu að vera meðvitaðir um, þá hefur þessi tiltekni flokkur fólks tilhneigingu til að vera mest ákafur eftir blóð, þegar kemur að því að draga auga fyrir auga. Hins vegar hef ég ekkert sérstakt ágreiningsefni um það, eins og það er enginn vafi, ritningarlega séð, að ekki verði öllum, og kannski ekki einu sinni flestum, hlíft við sömu endanlegu örlögunum, af hendi Drottins sjálfs, vegna fórnar hans á krossinum. Hins vegar er vandamál, fyrir mig, varðandi andann eða viðhorfið sem flestir játandi kristnir leggja áherslu á ákefð sína fyrir dauðarefsingum; Því að öfugt við Drottin sjálfan, sem myndi elska að sjá alla hólpna (Esekíel 18:32) (2. Pétursbréf 3:9), virðast þeir fara hefndarlega út af leiðinni til að finna ástæður til að fordæma! . . . Það sem flestir, hvoru megin við þetta frábæra síbrennandi mál, virðast ekki geta gert sér nægilega grein fyrir, er að Drottinn er eins kraftmikill og fáránlega mjúkur í eðli sínu og hann er harður. Þessar tvær hliðar eðlis hans virðast vera svo í eðli sínu ósamrýmanlegar að hann verði andlega brjálaður, að minnsta kosti miðað við hvers kyns mannlegt álit. Samt, burtséð frá því hversu hrikalega óskiljanleg þessi kraftaverka kraftmikla blanda vatns og olíu í eðli hans vissulega er, þá getur enginn vafi leikið á því að allt sem er undir henni, eða eitthvað ofstækisfullt og einkennandi annaðhvort til hliðar við þessa jöfnu, fellur. ófullnægjandi og óviðunandi skortir allan réttarsannleikann. Reyndar hef ég séð mesta blóðköstandi þorsta í það sama koma fram, nógu mótsagnakenndur, í alltof mörgum tilfellum, í hvert sinn sem talsmenn andvígra dauðarefsinga standa frammi fyrir, jafnvel í skynsamlegasta jafnvægi. með þeirri staðreynd að þó að Drottinn hafi dáið fyrir alla, munu ekki allir þar með bjargast. Þegar öllu er á botninn hvolft, til þess að hljóta aflausn, verður maður, til að endurtaka sama hugtakið, teygja sig fram og taka á móti því, það er að segja að iðrast (Lúk 13:3-5). Gæti eitthvað verið skynsamlegra? . . . En hvað með skipun Drottins um að fyrirgefa, jafnvel ef um er að ræða óvini manns, þeim sem fyrirlíta og ofsækja þig án réttlátrar ástæðu eða ögrunar? Einn af allt of ríkjandi erfiðleikunum við tilfinningasemi af þessu tagi, eins og hún er rangtúlkuð almennt, er hvernig hún ofeinfaldir raunverulega merkingu fyrirgefningar. Fyrirgefningin þýðir í sjálfu sér ekki það sama og að afsaka skilyrðislaust þann sem er fyrirgefið. Þegar maður tekur skýrt edrú, skynsamlega vel yfirvegaða skoðun hér, frá sjónarhóli Guðs eigin viðhorfs, er það eina sem það felur í sér heita ósk um að þeim sem fyrirgefur muni á endanum takast að rata, sjá ljósið og verða veittur. miskunn. Þessi afstaða er auðvitað algjör andstæða við, segjum, Jónasi, sem var í raun og veru óánægður með það þegar Guð sagði honum að prédikun hans til Nínívebúa myndi leiða til iðrunar þeirra. Jónas vildi ekki að þeir iðruðust, en vildi í hefndarhug að þeim yrði eytt. Hversu sjálfréttlátur, kaldrifjaður líkur flestum játandi kristnum mönnum, fyrir utan að jafnvel ástæður hans voru án efa betri en flestir! Ég öfunda Jónas næstum jafn mikið og hann myndi gera mig! Hins vegar, að frádreginni iðrun þess sem er fyrirgefið, mun öll fyrirgefning sem hann fær frá sannkristnum manni ekki gera honum gott. Í slíku tilviki er sá eini sem gagnast er hinn raunverulegi kristni sjálfur!