Eins og raunveruleikaþættir á borð við "American Idol" væru ekki nóg, þar sem dómarar eins og Simon Cowell skjóta skörpum gaddum að keppendum sem reyna að setja svip sinn á tónlistarheiminn - gadda sem oft hafa dregið jafnvel framúrskarandi söngvara niður í tár. eftir það sem þótti „slæmt frammistaða“, hefur „America's Next Top Model“ núna undanfarin þrjú ár ráðist inn í brjóströrið með sinni eigin útgáfu af „að leita að næsta stóra hlut“ í fyrirtæki sem metur yfirborðsmennsku, fegurðarhugtök. , and body dysmorphia. Hugmynd búin til af Tyru Banks, sem einnig er dómari í þættinum, það safnar saman um fimmtán keppendum úr öllum áttum og lætur þá leggja sig fram við óteljandi „verkefni“ þar sem þeir verða að sanna „hæfileika sína“ fyrir framan myndavélina og lúta ekki aðeins að hinni látnu Janice Dickinson (sem er sjálf kallað „American's First Supermodel“) heldur hinum jafn kisandi Jay Manuel og Nore Marin sem gætu einhvern tíma einbeitt sér að því að einni stelpu standi sig ekki vel og rífa blíðlega. hana í tætlur eins og það væri vont morgunkaffi. Eins og í mörgum öðrum raunveruleikaþáttum, er einn keppandi í hverri viku kosinn frá og verður að pakka töskunum sínum og fara strax (sem Tyra minnir á hvern einasta hring). Auðvitað er töfrandi spenna á milli nokkurra kvenna af tegund A, kvenkyns tengsl, tár, dramatísk tónlist á helstu augnablikum og sumra sannarlega hrífandi mynda sem breyta fyrrum venjulegum, fallegum stelpum í óaðgengilegar gyðjur. verð að viðurkenna að þátturinn er guilty pleasure. Kannski er það hugarástandið sem ég er í, en ég var alltaf að velta fyrir mér hvar ællið væri í þeim tilfellum þegar þær sem þegar eru mjóar stúlkurnar þyrftu að kasta sér til að ná skurðinum og líta út eins og dómurum og ljósmyndurum og mörgum hverfulum hönnuðum fannst rétt. í augnablikinu. Þrátt fyrir það hefur það laðað mig að mér þrátt fyrir fyrri málsgrein mína, hugsanlega vegna þess að ég hef alltaf haft áhuga á tískuheiminum og hefur alltaf elskað að horfa á töfrandi konur verða gerðar enn veraldlegri með förðun og fullkominni lýsingu. En ég velti því fyrir mér hvert þeir eru að fara með þessum sífellt erfiðari myndatökum. Það er eins og þeir hafi verið að keppa við "Fear Factor". Tökur sem líta út eins og endurupptökur af bardagasennum í CROUCHING TIGER, HIDDEN DRAGON, myndatökur þar sem fyrirsæturnar þurfa að sitja fyrir neðansjávar eða í næstum ómögulegum aðstæðum, Hvað er næst: að sitja fyrir á meðan þeir eru bundnir við lestarteina þegar leiðtogi á móti öskrar yfir þær í 70 mílur klukkutíma? Eða myndatöku þar sem þeir eru neðansjávar, hlekkjaðir, að reyna að losa sig á mettíma á sama tíma og líta út fyrir að vera mögnuð í siffoni, og aldrei, aldrei gleyma að brosa perluhvítu sinni í þá myndavél? Hvað með "Pit and the Pendulum" útgáfu af myndatöku? Að öðru leyti þarf að hrósa þættinum, og það er á vissan hátt í ætt við "American Idol". Með þessu ætla ég að öllum líkindum að réttlæta hörku beggja þáttanna, og nöturlegir dómarar þeirra -- og í raun ganga gegn upphaflegu málsgreininni minni. „America's Next Top Model“ er þáttur sem er lengri áheyrnarprufa, eins og „American Idol“, og í honum munu stúlkurnar fá þá tegund af prófunarmeðferð sem þær munu fá í hinum raunverulega heimi, þar sem tilvonandi hönnuðir og ljósmyndarar, eins og óskaplega sveiflukenndir eins og þeir geta verið, mun mylja þá í mola ef þeir geta ekki selt sig eins og þeir ætlast til, og þar sem einn er beðinn um að fara mun annar koma í stað hennar með nauðsynlegum kröfum. Sem gerir það furðulegt að einhver stelpa skuli vilja komast inn í svona erfiðan fjölmiðil, en það er það sem draumar eru gerðir úr. Þegar farið er inn í fimmta þáttaröðina hafa það verið mikil vonbrigði með brotthvarf Janice Dickinson; meðan á hlaupinu stóð var hún ansi harður loftvog um hvernig stelpurnar ættu að ganga, tala, tjá sig, tjá sig og að lokum kynna sig sem gangandi, lifandi vöru sem selur. Með hinni köldu viðbót við Twiggy velti ég því fyrir mér hvert það mun fara héðan -- Twiggy getur bara ekki komið í stað hinnar ofurkenndu skapgerðar Dickinson. Þannig að með fjarveru Janice hefur þátturinn misst nokkuð af brúninni og gæti jafnvel hafa gefið til kynna hægfara brotthvarf hans, en á meðan er það enn grípandi ánægja að horfa á, huglausa skemmtun á vikukvöldum, ef yfirleitt fyrir glæsilegt myndefni. Ef eitthvað er þá er það þátturinn sem setti Adrienne Curry í sviðsljósið. Curry hefur getið sér gott orð fyrir staðreyndir sem hafa minna með fyrirsætustörf að gera eins og leikrænt ástarsamband hennar við eitt sinn barnaleikara Christopher Knight í þeirra eigin raunveruleikasápuóperu.