"John Hughesson skrifaði framhaldsskóladrama! Vá!" Ég hugsaði um leið og ég skoðaði upplýsingar myndarinnar hér á IMDb, seint á laugardagskvöldi, eftir að hafa fundið sjálfan mig að horfa á upphafseiningarnar á BBC2. Ég er nýbúinn að horfa á hana, og því miður var það niður á við þaðan. Sennilega er ekki hægt að skemma svona lélega mynd, en ég slepp spoilerunum út úr þessari umfjöllun... Það er óskaplega mikill stíll yfir mjög litlu efni: því miður hefur stíllinn ekki verið nógu góður á þessum átta árum síðan útgáfu þess. Hvað efnið varðar þá reynir myndin að setja fram áhugaverða sýn á eðli stjórnunar í samfélaginu í gegnum míkrókosmos skólalífsins; en undir gljáandi spónninni nær fjarska þýðingarmikil eða viðeigandi rök að veruleika. Persónur eru málaðar í barnslega breiðum dráttum og falla undir almennar staðalmyndir sem faðir rithöfundarins reyndi að efast um í Breakfast Club. Leikstjórinn Kyle Cooper stendur sig ágætlega við að halda hraðanum uppi (að treysta kannski aðeins of mikið á uppsetningar af upplýsingum, sem fljótlega verða þreytandi tæki, en að minnsta kosti ýtir sögunni áfram), en viðleitni hans dregur ekki nægilega mikið af fátækum handrit og furðuleg leikarahlutverk (hvernig einhver á að standa með 'Maddox', þegar Blake Shields slær sig í gegnum hlutann, get ég bara ekki skilið), svo ekki sé minnst á hinar fjölmörgu gapu söguþræðir (ég er allur fyrir skapandi leyfi, en þegar „vondu gæjarnir“ vita deili á „góðu strákunum“ sem gera líf þeirra að veseni, en tekst ekki á nokkurn hátt til að stöðva þá, þá verður þú virkilega að velta því fyrir þér hvers vegna þetta handrit hafi ekki farið í gegnum fleiri nokkrar endurdrög fyrir framleiðslu - las pabbi það meira að segja?). Ég er viss um að yngri áhorfendur gætu fengið einhverja ánægju af þessari mynd (og öllum völdum til þeirra), en þeir eru í raun betra að halda sig við Hughes eldri. framhaldsskólaframleiðsla, og ef hugmyndin um uppreisn skólatíma er það sem raunverulega höfðar til, þá er sígildið "Ef..." frá 1968 mun ánægjulegri skoðun á efninu.