Eftir að hafa setið í gegnum þessa guðs-hræðilegu 82 mínútna afsökun af kvikmynd, og hafa áður viljað reka úr mér augun eftir að hafa horft á annað rugl sem James Toback leikstýrði sem heitir „When Will I Be Loved“, hef ég komist að þeirri niðurstöðu að hann er með besta umboðsmann í heimi. Hvernig er annars hægt að búa til þessi hræðilega skrifuðu, sársaukafulla leikstýrðu ruslbrot. Mér líkar vel við Robert Downey Jr., en ef til vill hefur það að vera í þessari mynd ýtt honum í fíkniefnaneyslu. Heather Graham þarf að skammast sín fyrir uppvakningaframmistöðu sína. Helminginn af tímanum sem myndavélin er á henni er hún bara að horfa framhjá í svima. Svo vitlaust handrit. Undirbúðu þig fyrir ótal nafngiftir í Hollywood (dæmi: fimm mínútna hvikandi umræður um leik Denzel Washington ... osfrv.) Það er frábær persóna í skáldsögu Joseph Heller Catch-22 sem heitir Dunbar. Hann eyðir mestum tíma í skáldsögunni að skjóta skeet, sem hann hefur andstyggð á. Þegar hann er spurður hvers vegna hann skýtur skeet allan tímann ef hann hatar það svo mikið svarar hann að það líði tímanum og hann muni lifa lengur. Jæja....ef þú vilt virkilega líða að tíminn líði hjá, horfðu á þessa mynd! Ég sver það...þessar 82 mínútur munu líða lengri en 4 tíma David Lean epic. Það heldur áfram og áfram og áfram og áfram...ég vona að ég horfi aldrei aftur á James Toback mynd aftur. Ef ég gæti gefið þessu ENGAR STJÖRNUR, myndi ég gera það.