Rock n' roll er sóðalegur bransi og DiG! sýnir þetta meistaralega. Kvikmyndaframleiðandinn, sem er metnaðarfullur metnaður og kannski fífldjarfur, getur lagað saman sjö stormasama ára eftirfylgni í kringum tvo ómeðhöndlaða rokkhópa. Að þessu sögðu tryggir gnægð gæðaefnis getu myndarinnar til að töfra áhorfendur. Ef þú hefur einhvern tíma haft áhuga á einhverju sviði tónlistarbransans, þá mun þessi mynd án efa vera hrífandi áhorf. tónlistin í myndinni, þótt hún þjáist lítið af nauðsynlegu klippingu og límingu, er þess virði aðgönguverðið ein og sér. morguninn eftir að ég sá DiG! ég fór beint í plötubúðina til að ná í Brian Jonestown Massacre plötu (ég var þegar byrjaður að hljóma Dandy Warhols). Myndin er fyrst og fremst skilgreind af könnun sinni á rokktónlist og tekst á öðrum djúpstæðum stigum. DiG! er einlæg og nægilega hlutlæg sýn á eyðileggjandi og óstöðugleika sköpunarferlisins og fólksins sem reynir að rífast um þessi öfl.