Bróðir minn festi mig í Carlin á áttunda áratugnum. Ég elskaði alltaf athyglisverðan húmor hans. Það er að horfa á hversdagslega hluti og finna húmorinn í því, eins og að spyrja spurningarinnar: "Hefurðu einhvern tíma reynt að henda gamalli ruslakörfu? Þú getur það ekki! Þeir halda áfram að koma aftur til þín!" Og spyrja spurninga eins og hvers vegna er orðið drepa ásættanlegra en "F" orðið, á meðan það er skynsamlegt í umræðunni. Hins vegar var efni hans minna fyndið og reiðara á tíunda áratugnum. Það sem hann virtist vera að gera var að halda spegli upp að andliti samfélagsins og segja "kíktu!" Á þessum tímapunkti voru þættirnir hans minna grínþáttur og meira grínþáttur. En í fullri sanngirni hafði hann alltaf ótrúlega mikið vit. Hann vakti mann til umhugsunar. Hér var Carlin gamall og nýr. Hann byrjar á því skemmtilega sem maður gæti haft með því að verða gamall, og seinna skellti hann á ástand heimsins. Aftur meikar fullkominn sens. Þetta var hans besta síðan „Jammin“ í New York“ og eins og það kemur í ljós hans síðasta. Ég held að „The Shootist“ var fyrir John Wayne, eða „A Prairie Home Companion“ fyrir Robert Altman, „ It's Bad For Ya er til George Carlin. Með kærri kveðju til sannkallaðs stórmerkis. Elskaðu hann, eða hata hann, ég held að hans verði minnst.