Ponyo on the Cliff by the Sea er sögð vera innblásin af Litlu hafmeyjunni frá Disney, en hann er japanskur teiknimyndameistari, næsta stóra verk Hayao Miyazaki á eftir hinni góðu viðtöku Spirited Away árið 2001 og Howl's Moving Castle árið 2004. Í Ponyo var einkennistíll hans, fjörug fantasíuheimar og barnapersónur eru til sýnis enn og aftur. Sosuke (Hiroki Doi), drengurinn í myndinni uppgötvar „gullfisk“ sem er fastur í glerkrukku á meðan hann leikur sér við sjávarsíðuna fyrir neðan klettinn. Hann er hjá mömmu sinni, Lisu (Tomoko Yamaguchi) fyrir ofan og ofan á því. Sosuke hristir krukkuna kröftuglega til að reyna að ná „gullfiskinum“ út en litli „gullfiskurinn“ er fastur. Hann reynir svo að draga það út en það getur bara ekki losnað. Sosuke settu síðan krukkuna á jörðina áður en þú slærð litlum steini ofan á hana, braut hana í sundur samstundis á meðan hann fékk smá skurð á fingri. Hann athugar síðan forvitinn hvort „gullfiskurinn“ sé enn á lífi. Þegar hann fylgist með því bregst „gullfiskurinn“ við með því að sleikja blóðið skyndilega af fingri hans. Sosuke er spenntur og flýtir sér aftur að húsinu og setur „gullfiskinn“ í litla fötu af vatni í von um að hann lifi af. Það gerði það og hann nefndi það 'Ponyo'(Yuria Nara). Senan hér að ofan myndi tákna það sem koma skal það sem eftir er af myndinni. Það er af samskiptum Sosuke og Ponyo. Og það er einn sem Hayao Miyazaki stóð sig afar vel í túlkun. Hann verður að hafa næma tilfinningu fyrir athugun og skilning á því hvernig börn hegða sér áður en hann lýsir þessari efnafræði samskipta milli aðalpersónanna tveggja. Hegðun barnanna myndi einnig ná inn í restina af myndinni í frekari kynnum þeirra. Ástúðin milli Sosuke og Ponyo jókst eftir því sem leið á myndina frá því augnabliki sem Sosuke kom með Ponyo í skólann í bílnum hennar Lisu. Besta augnablikið kom þegar þeir tveir sameinuðust á ný eftir stuttan aðskilnað þegar faðir Ponyo, Fujimoto (George Tokoro), töfrandi sjóbúi endurheimtir hina villulausu Ponyo áður en hann huldi hana í töfrabólu af góðviljaðri ásetningi. Fujimoto, sem eitt sinn var maður, hefur vaxið að vísa mönnum með andstyggð fyrir að menga hafið og stela lífi þess. En það eina sem Ponyo vill er að vera manneskja og vera með Sosuke svo í annað sinn sleppur hún og tæmir óvart dýrmæta geymslu föður síns af töfraelixír í sjóinn, skapar flóðbylgjustorm og svelgur smábæinn á meðan. eru ævintýri Sosuke og Ponyo í flóðabænum. Er gleði til æviloka í þessum? Myndi sönn ást sigra? Þú kemst að því. Þegar litið er á listina í Ponyo on the Cliff by the Sea, virðist vera frávik frá fyrri verkum Miyazaki hvað varðar flutning. Það lítur ókunnuglega út vegna þess að umhverfið fyrir utan persónurnar sem eru í leik í hverju atriði er ekki litað á venjulegan hátt eins og í Spirited Away (2001) og Howl's Moving Castle (2004). Fagurfræðilega áfrýjunin er lítil frá því sem virðist vera litablýantar teikningar. Hlutirnir og persónurnar eru heldur ekki eins ítarlegar og áður. Þetta er sérkennilegt ef það er tekið á nafnverði en miðað við hvernig sagan er skrifuð og sögð er hugsanlega skýringin sú að Miyazaki leyfir áhorfendum að skoða myndina með barnsblæ, samt að leyfa fullorðnu fólki að rifja upp Japan þegar þeir voru yngri. Þessi ráðstöfun hefði getað komið í veg fyrir að væntanlegir bíógestir, nýir í starfi Miyazaki, gætu séð hana. Trailerinn gerði ekkert til að kynna Ponyo líka. Að fara með málið til Japans væri hins vegar önnur saga þar sem skilríki Miyazaki er langt en nokkur markaðstækni. Í stuttu máli þó heildin var ekki jöfn hlutum sínum. Fyrir utan hæfileika Miyazaki til að leika líflegar og líflegar persónur, skortir myndina spennu og undrun miðað við fyrri verk, sem leiðir til skorts á viðveru á stórum skjá. Neistarnir frá Ponyo og Sosuke náðu ekki að lýsa upp myndina á stóran hátt. en augnablik af hlýju, góðvild og ást má samt finna í því að viðurkenna myndina sem eina sem er ekki gerð fyrir krakkana, heldur krakkana sem allir eru eða voru einu sinni.