Mesta meistaraverk sem ég mæli með, ekki bara fyrir undirliggjandi þemu sögunnar heldur líka fyrir hið óviðjafnanlega ljómandi og snjallt myndaverk Angelopoulos, að ógleymdum leik risa, Mastroianni og Moreau, og eftirtektarverðs persónuleiks Ilias Logothethis. Frammistaða Gregory Karr kann að virðast falla í skuggann af „hörðum“ félögum hans við fyrstu sýn en í raun leikur hann persónu sína fullkomlega, sem kemur fram í allra síðasta atriði hans með stúlkunni (Khrysikou) og manninum (Mastroianni), þó áður hafi verið gefið í skyn. (Þess vegna spoilerinn.) Fáðu væntingar þínar á hreint! Þetta er "listkvikmynd" í hvaða merkingu sem þessi setning hefur upp á að bjóða og krefst athygli. Ekki til að eyða frítíma, heldur til að horfa á listaverk með nauðsynlegri einbeitingu eins og í bóklestri eða á tónleika. Vegna heildar ljósmyndastílsins er mælt með því að skoða stóran skjá. Samræður eru notaðar sparlega. En myndin inniheldur - auk hefðbundinna grísku og enskumælandi - brot töluð á albönsku, kúrdnesku og tyrknesku, sem mun vera aðlaðandi fyrir þá sem heillast af fegurðinni við að heyra ýmis tungumál.