Miðað við fjölda farsælra kvikmynda Christophers Nolan, þá er það ekkert mál fyrir mig að vilja kíkja á kvikmyndagerð hans og horfa á frumraun leiksins, sem er tekin í svarthvítu á Englandi, sem er innan við 70 mínútur að lengd, gert með litlum fjárveitingum, en inniheldur öll þau einkenni sem hafa gert hann að kvikmyndagerðarmeistara og sögumanni. Þó hún sé stutt, er myndin ekki síður grípandi með hvikandi söguþræði sínum sem mun láta mann gáta, því forsendurnar klóra ekki einu sinni yfirborð þessarar sögu, sem er fallegt. ótrúlegt miðað við dýptina í uppbyggingu og persónusköpun frásagnarinnar. Eins og sagt er fylgjumst við með rithöfundi þegar hann heitir Bill (Jeremy Theobald) sem byrjar á vanalegri þráhyggju að fylgjast með tilviljanakenndu fólki sem hann fílar á götum úti á voyeuristic hátt, sem í fyrstu gæti verið hugsað sem rannsóknir, áður en hann byrjar að búa til sína eigin. reglurnar og brjóta þær. Hann hittir hinn sjarmerandi Cobb (Alex Haw) sem reynist vera ræningi með sérkennilega næmni og vinnubrögð, og lendir fljótlega í því að hanga með honum þegar þeir fara að brjótast inn og fara inn og spekúlera um lífsviðurværi fórnarlambsins, eins og leitin að kvenkyns fatale blondu (Lucy Russell), mafíósa sem hafnar öllum framgangi hans. Sagt á ólínulegan hátt sem kemur með senum sem ekki ganga alveg upp í upphafi, þetta setur myndina upp fyrir margvíslega áhorf á meðan þú rannsakar hvernig Nolan heldur uppi þeirri spennu og forvitni með þér þar sem áhorfendur búast við og vilja meira, sem er réttilega skilað. Það er nóg af flækjum hér sem snýr myndinni í svimandi crescendo, þar sem lausir endar byrja að renna saman og ljómi stjörnusögunnar byrjar að skína í gegn. Það er líka ótrúlegt hvernig, sem fyrsti þáttur tekinn á ódýran hátt, að eitthvað að snjall og fágaður sé hægt að hugsa út frá eigin reynslu af því að hafa verið brotinn inn, þar sem Nolan kemur við sögu á hverju stigi framleiðslunnar, allt frá skrifum til myndatöku, framleiðslu og leikstjórnar, eftir að hafa unnið að verkefninu í eitt ár þar sem tökur geta aðeins átt sér stað um helgar. Ég býst við að hér sé dæmi um auðmjúkar rætur farsæls kvikmyndagerðarmanns, sem ætti að þjóna sem innblástur og hvetja nýja kvikmyndagerðarmenn þangað. Nú mun ég bíða þolinmóður eftir Christopher Nolan's Inception sem kemur út síðar á þessu ári, en stiklan hans er nú þegar svo mikil stríðni.