Kvikmynd sem afhjúpar vanlíðan nútímamanna og -kvenna í lífinu þegar þeir standa frammi fyrir dauðanum. Við erum handan við hina einföldu trúartrú á líf eftir dauðann, og það sem meira er í hvers kyns helvíti eða himnaríki. Trúarbrögð eru dæmd dauð. Samt eru manneskjur með þráhyggju en nokkru sinni fyrr af dauðanum, sérstaklega þar sem við getum ýtt honum frá okkur í nokkuð langan tíma. Það sem meira er, vísinda- og tækniþróun samfélaga okkar fær okkur til að trúa því að við getum útskýrt allt, vitað allt og gert allt. Það var alveg dæmigert fyrir lok 20. aldar. Í dag eru hlutirnir að breytast, sérstaklega þegar sjálfur forseti Bandaríkjanna, Barack Obama, í opinberri ræðu fyrir blaðamenn talar um leit þeirra að sannleika og telur að sannleikurinn sé auðvitað afstæður vegna þess að hann er meira leit en endanlegur endir, markmið eða árangur. Myndin sýnir endalok gömlu, góðu frumspekilegu hugsunarinnar sem var farin að þróast yfir í sannleiksþráhyggju, þráhyggjufulla hugmynd um að sannleikurinn væri einstakur og óafturkræfanlegur. Póstmódernismi hafði ekki náð til Hollywood ennþá, þó að í dag virðist hann hafa náð Hvíta húsinu. Svo sumir ungir læknar og læknanemar ákveða að fara í dauðann og koma aftur. Tæknilega er það mögulegt en niðurstaðan kemur ekki á óvart. Það endurvekur gamlar sektarkennd og gremju sem hafði verið grafin inn í meðvitundarleysið. Einn hefur að gera með eiturlyfjasjúkan föður vopnahlésdags í Víetnam sem fremur sjálfsmorð, annar með ungum dreng sem var grýttur til bana af einhverjum öðrum, sem var með dauðsföllunum, annar enn með unga svarta stúlku sem varð fyrir fórnarlömbum og einelti í grunnskóla. út af kynþáttafordómum, kynjamismun og hatri ef ekki ótta fyrir framan feimni hennar. Það er svo barnalegt að þú gætir grátið af skömm yfir þessu unga fullorðna fólki sem er mjög hæft og hagar sér eins og börn sem gráta eftir flöskunum sínum af ávaxtasafa. Myndin er þó áhugaverð en í einhverju allt öðru. Umgjörðin og myndatakan og hvert einasta smáatriði eða meðferð hvers kyns smáatriði er barokk, sjúklegt, decadent, alveg í stíl við "Death in Venice" eða Greenaway, eða einhver önnur listaverk sem fjalla um að eignast vini við grunnóvininn sem dauðinn er. Auðvitað bjargar það ekki myndinni en það gerir hana að minnsta kosti þess virði að horfa á hana. Dr Jacques COULARDEAU, University Paris 1 Pantheon Sorbonne, University Versailles Saint Quentin en Yvelines, CEGID