Áframhaldandi í strengnum af "stalker/slasher" flökkum í æð "Wolf Creek", "Hostel", "Joy Ride" o.s.frv., kemur "Rest Stop". Sú ófrumlegasta og gagnslausasta af þeim öllum. Við byrjum, nokkuð efnileg, á ofbeldisfullum dauða ansi ungrar stúlku á skítugu salerni. Hér er áhugi okkar horfinn. Við flytjum þá til klisjulegu vegaferðahjónanna, á leið til LA með augun á leikarastjörnunni. . . sem þeir ná aldrei með því að gera svona kvikmyndir. Allt frá kynlífsleiknum í garðinum keyra parið, rífast alla leiðina, á mannlaust og ógeðslegt hvíldarsvæði fyrir stelpuna til að nota baðherbergið. Nógu skaðlaus þangað til hún fer út og finnur að kærastinn hennar er týndur og áttar sig á því að hún er elt af lamaðri útgáfu af Rusty Nail frá "Joy Ride". . . aðeins að keyra um í Mater úr "Cars". Satt að segja, ef þetta hefði verið leikstýrt/skrifað/framleitt/leikið af einhverjum öðrum, þá hefði það kannski verið nokkuð gott. En nei. Því þá kemur draugasagan. Já. . . þú giskaðir á það. Nóg af "ó, ég skal hjálpa þér, en bíddu, þú ert dauður" til "bíddu er þessi stalker manneskja, skrímsli eða draugur?". En bíddu? Hver kemur til bjargar til að bjarga lífi stúlkunnar og hugsanlega myndinni? Þennan Lawerence bróðir. Æðislegt. Við erum vistuð. (kaldhæðni) Ó bíddu, nei við erum það ekki. Þú veist. . . ef þú vilt hlæja af frekar slæmu, eða ef þú færð ókeypis leigu eins og ég, prófaðu það. Ef eitthvað er, muntu læra hvernig á að gera EKKI kvikmynd.-AP3-