Ég áttaði mig bara á því hvers vegna litirnir og leikmyndirnar í "Sakuran" voru svona áberandi og skrautlegar og bara sársaukafullar á að líta. Sagan fjallar um hástéttarvændiskonu sem er þekkt sem oiran á japönsku. Kimonóinn þeirra var alltaf flottari og hressari en aðrir kimonoar svo að oiran myndi standa upp úr. En leikstjórinn, Mika Ninagawa, varð að sjá til þess að leikstjórinn stæði sig jafnvel meira upp úr en aðalpersónan, eða jafnvel sagan. Það sem Anna Tsuchiya gerði í myndinni kom mér bara á óvart. Þú gætir ekki kallað það leiklist. Það var ekkert annað en að koma til móts við aðdáendahóp hennar, sem var útsnúið, menntaskólastúlkur. Hæ Anna, gangi þér vel með þetta þegar þú verður eldri. Já, rétt, óiran sem gróf og dónaleg, ofbeldishneigð, mótorhjólaskvísa. Sáum við þig ekki þegar túlka þessa persónu í viðeigandi mynd? Sagan var sársaukafull leiðinleg og fyrirsjáanleg. Hver er sagan af "Sakuran"? Ógeðsleg lítil tík er alltaf trú sjálfri sér sem er bara það: ógeðsleg tík. Hún kemst að því að á óskiljanlegan hátt laðast karlmenn að henni og að hún hefur óútskýrðan hæfileika til að hagræða karlmönnum og verður farsæl vændiskona í háklassa þótt hún tali og hagi sér eins og hún sé meðlimur í kvenkyns mótorhjólagengi. Það er talað um þennan svokallaða tælandi hæfileika hennar en við sjáum hann aldrei í verki, sennilega vegna óhæfuleika aðal, þykjast-falska-mótorhjólamannsins, ég meina "leikkona." Aðalpersóna myndarinnar gerir ríkan og valdamikinn mann reiðan út í hana vegna þess að hún lætur hann bíða á meðan hún þjónustar miklu lágkúrulegri viðskiptavini. Ekki mjög óiran-líkt, er það? Hvernig gat slík kona nokkurn tíma orðið óran? Ó, vegna þess að fyrri óraninn lét drepa sig og húsið þurfti hóru sem gæti krafist hás verðs. Hver myndi borga hátt verð fyrir svona ódýra druslu? Sögusagnir fara á kreik. Hvernig gat það ekki haft neinar afleiðingar fyrir það sem hún gerði við volduga gaurinn? Vegna þess að handritshöfundarnir eru dúllur. Þeir bjuggu bara til fullt af vitleysu. Þá fellur enn ríkari og öflugri gaur fyrir henni (af hverju?) og hún kastar honum yfir fyrir peningalausan gaur sem er almennt kaldur og fjarlægur í garð hennar en virðir hver hún er í raun og veru (sem gerir það ekki Það er ekki skynsamlegt. Hvernig getur nokkur borið virðingu fyrir einhverjum sem er svona einskis virði?).Talandi um vitleysu, þá er það eins og leikstjórinn hafi hnípið niður og tekið risastóra, geðþekka litaða haug á fagurfræði, menningu og samfélag Edo-tímabilsins. Hvað um hluti eins og sabi, mono no aware, wabi, fíngerð, glæsileika, stíft stigveldissamfélag? Allt skellt á leikstjóra sem kemur fram sem tilgangslaus, nýstárleg parvenu. Hið ótrúlega er að svo margir aðrir Japanir, þegar þeir horfðu á þessa mynd, settu sig niður í kringum leikstjórann og tóku rjúkandi skeiðar af þessu brennandi litalykjandi drasli og hrópuðu út hversu bragðgott það væri. Argentínsk tangótónlist með fiðlu og bandoneon sem bakgrunn fyrir Edo. Tímabil þegar Japan var algjörlega einangrað frá alþjóðaheiminum (fyrir utan 3,7 hektara Dejima)? Af hverju ekki bara að láta Önnu, vonda mótorhjólamanninn Oiran, svara farsímanum sínum og hina ríku og kraftmiklu Daimyo-persónu keyra af stað hvæsandi í rauða Ferrari-bílnum sínum? Tónlistin sem við þurftum að hlusta á var ögrandi og tímabundin (sama og listhönnunin). Undir lokin fannst mér gaman að það væru aðeins tvö eða þrjú pínulítil blóm á kirsuberjatrénu. En áðan, í annað sinn sem hún sagði að hún myndi yfirgefa hverfið þegar það blómstraði, vissum við öll nákvæmlega hvað myndi gerast. Hversu leiðinlegt, að símrita endann svo skýrt. En hver er tilgangurinn með því að gamla tréð blómstri? Þessi ríki og kraftmikli gaur lét nú þegar skemmtahverfin blómstra í kirsuberjablómum eins og fjöllin í Yoshino á vorin. Það heillaði hana ekki neitt? Nei auðvitað ekki. Ég veit það nú þegar um hórur. Strákarnir sem koma vel fram við þá fá spark í punginn. Kannski truflar það hórurnar að láta fólk gera þær hugsjónamyndir þegar það sjálft veit sannleikann um hver þau eru: bara ódýr og einskis virði. Miðað við gullfiskaþráhyggju leikstjórans ætti næst síðasta atriðið að hafa verið af gullfiskaskál á verönd sem var sleginn óvart yfir. Tveir fiskar steypast út í læk sem ber þá burt til að flýja út fyrir veggi skemmtistaðanna, og viðurkenna hvernig gullfiskar eru fastir í skálinni þeirra og geta ekki lifað af úti (alveg eins og samband íbúanna við skemmtihverfið). Annars hefur tal um örlög gullfiska enga merkingu. Í lokasenunni voru kirsuberjatrén í blóma, en stutt blómgun er eitt sérstakt við kirsuberjablóm. Ég gat ekki varist því að hugsa að nógu fljótt myndi rökkrið þurrka burt allan mjúkan bleika litinn og hlýjuna af vettvangi. Himinninn myndi fara hratt úr keim af skugga, í sífellt dýpkandi myrkur og nóttin myndi falla. Það yrði kalt, mjög kalt. Og dimmt. Þetta var í rauninni ekki hamingjusamur endir, var það? Rómantísk ást (á Edo-tímabilinu?) gæti lifað af í ljósi skelfilegrar fátæktar og verið útskúfuð um það bil eins lengi og þessi kirsuberjatré blómstruðu. Kannski nokkra daga, nema það rigndi fyrr. En hin ófullkomna rómantíska ást sem við sjáum hér? Það er tilvera á þessu tímabili er óskiljanleg. Anna Tsuchiya gengur í skónum á Oiran? Hún gat það ekki. Bókstaflega. Skoðaðu atriðið á "göngusvæðinu" hennar þar sem hún virðist vera með réttan skófatnað en hún þarf að halda í öxl einhvers gaurs til að ekki tumlast á rassinum á henni. Ég ætlaði að gefa þessari mynd tvær stjörnur fyrir liststefnuna en þá áttaði ég mig á því hvað þetta snýst um: sjúka yfirburði hjá leikstjóranum. Þessir litir og leikmyndir eru bara eins og leikstjórinn öskrar: "Ég er mikilvægastur hérna! Ég! Þetta snýst allt um mig!!!!"