Ég er venjulega ekki einn til að setja upp kvikmynd. Ég reyni að sjá góða punkta og einblína ekki á þá slæmu, en í þessu tilfelli eru nánast engir góðir punktar. Að mínu mati, ef þú ætlar að gera eitthvað svona slæmt, af hverju að nenna því? Hluti myndarinnar er tekinn upp með myndum af andliti Anne á meðan hún andar djúpt og fiðlutónlist spilar í bakgrunni. hinn hlutinn er uppfullur af lélegum og viðarleik. Rupert Penry Jones er svipbrigðalaus. Jennifer Higham leikur yngri systur Anne með nútímalegum hætti. Anne er lýst sem hógværri og sjálfseyðandi, sem er fínt í byrjun, en hún er eins alla myndina og þú sérð enga ástæðu fyrir Wentworth skipstjóra að verða ástfanginn af henni. Á heildina litið skortir tímabils tilfinningu í framleiðslunni, með of mörgum mistökum til að líta framhjá, eins og að hlaupa út af tónleikunum, kyssast á götunni, hlaupa um á götum úti án hatta (af hverju var þetta atriði í myndinni yfirleitt? atriðið í bókinni var eitt rómantískasta atriðið sem skrifað var.). Til að draga þetta saman, hræðileg mynd, mikil vonbrigði.