„Herra“ hefur leikið Lear meira en 200 sinnum, en í kvöld man hann ekki upphafslínur sínar. Þar sem hann situr við spegilinn endurspeglar augu hans brjálæði konungsins. Kommóða hans hvetur hann blíðlega, með orðunum í munni. Það ríkir örvæntingarkennd yfir báðum þessum mönnum. Stórleikarinn, sem veit að kraftar hans eru að hverfa, þjónn hans ásamt meiriháttar domo ásamt samvisku ásamt staðgöngukonu - meðvitaður um hnignun yfirmanns síns í brjálæði og vitandi að hann er máttlaus til að gera meira en að létta fráfalli sínu. "The Dresser" er í raun ástarsaga á milli þeirra tveggja. Í gegnum árin hafa þau orðið gagnkvæmt háð hvort öðru að því marki að hvorugur getur hugsað sér framtíð án hins. Það gerist í seinni heimsstyrjöldinni og snýst um örlög annars flokks á tónleikaferðalagi Shakespearean Company sem samanstendur af jafnmörgum has-bes og wannabes undir forystu "Sir", leikhúsriddara af því sem gæti verið kallaður "Gamla skólinn". .Hvaða hlutverk sem hann er að leika hann grípur á miðju sviðinu og öskrar yfir fótljósin, leggur áhorfendur sína í einelti með lófaklappi. En einhvers staðar inni í honum, grafinn oftast djúpt undir skinkunni, diskar hann reglulega upp, enn er einstaka glimmer eftir. af fyrri hátign hans. Það er að sjá þetta sem áhorfendur hans vona innilega eftir. Herra A.Finney einbeitir sér mjög snjallt að skinkunni, oft að marki skopmynda, og einmitt þegar þú ert tilbúinn til að afgreiða frammistöðu hans sem einvörðungu ofgnótt og kjaftshögg mun hann framkalla augnablik stórkostlegrar fíngerðar og varnarleysis sem gerir þér grein fyrir að frábær leikari er að leika frábæran leikara. Það sama á við um herra T.Courtenay. Það er auðvelt að afskrifa túlkun hans á Norman sem æfingu í staðalímyndum. Hér erum við með miðaldra kvenlegan frekar en tjaldleikhúskjóla sem slær sig í gegnum lífið og nýtur félagsskapar „The Girls“ og að elska hið vonda Insider-slúður í "The Theatre". Það voru - og mig grunar að það séu enn - margir menn alveg eins og Norman í The Profession. Óendanlega góðir og þolinmóðir, vita meira um leikritin en margir leikararnir, þeir reka baksviðs af visku og væntumþykju. Ég trúi því að mikill meirihluti þeirra myndi hlæja af velþóknandi hlátri að mynd Mr Courtenay. Ég sá "The Dresser" á sviðinu í London, þar sem "Norman" eftir Courtenay var frekar lágstemmdari en í myndinni, gegn þeirri speki sem litið er á. var eftirminnileg frammistaða sem skyggði á leik herra Courtenay og minnkaði hann frekar í "líka - hljóp" í stað leikara á stigi - innheimtu. Hugmyndin um að "Herra" og "Norman" gætu verið næstum ófullnægjandi án hvors annars hvarf beint úr glugginn. „Norman“ var minnkaður í að vera brúða hans, sem ég er ekki viss um að hafi verið það sem Ronald Harwood ætlaði sér, en gerði fyrir stórkostlegt leikhús. Herrar Finney og Courtenay bæta jafnvægið í myndinni og endurheimta jafnræði í sambandinu. Báðir mennirnir eru komnir langt síðan þeir komu snemma fram í bresku "New Wave" myndunum þegar þeir urðu elskur hinnar óljósu vinstrisinnuðu "millistéttar og skammast sín fyrir það" hreyfingu. Þegar breska kvikmyndahúsið framdi nánast Hari - kiri í Á áttunda áratugnum einbeittu þeir sér hljóðlega að leikhúsinu fyrir utan nokkur hlutverk til að halda úlfinum frá dyrunum. Með endurreisn umfangsmeiri kvikmynda birtust þeir aftur, blikkandi í óvana björtu ljósi." The Dresser" markaði endurkomu þeirra, enn iðandi af orku og hæfileikum, hrópar til alls heimsins „Við erum enn hér“. Þetta er ekki stór mynd en er örugglega frábær.