Ef ég myndi setja þessa kvikmyndahugmynd fyrir nokkrum stórhugurum í Hollywood, þá er ég viss um að hún myndi hljóma svona: ÉG: "Fjórir strákar í einkaskóla eru góðir vinir, OG þeir eru nornir." Hollywood: "Þetta hljómar eins og" The Craft." ÉG: "Nei, nei, ég sagði fjóra stráka, ekki fjórar stelpur." Hollywood: "Þetta hljómar samt eins og "The Craft", bara með strákum í stað stelpna." ÉG: "Allt í lagi, en það er þetta fimmti óþekkti strákurinn sem kemur inn í myndina og hann vill meiri kraft." Hollywood: "Enn ekki mikill munur, því ein af stelpunum í "The Craft" vildi líka meiri kraft. ÉG: "OK, OK... I'll gerðu þessa stráka að hluta af „í hópnum“, þeir verða ríkir, OG skólinn er á austurströndinni. Hollywood: „Nú hljómar þetta frumlegt. Þetta er ekkert eins og "The Craft", hér er milljarður dollara." Þessi mynd var svo klisjuleg og óinnblásin. Jafnvel framleitt drama á milli Chase og bræðra Ipswich var mjög blasét. Fullt af ríkum krökkum, þar sem stærsta vandamál þeirra var hvað litur Bentley sem þeir vilja fá í 18 ára afmælið sitt (og 18 ára bílinn), vekur alls ekki áhuga á mér, jafnvel þótt þeir hafi krafta. Hver einasti krakki í þessari mynd leit út fyrir að hafa stigið út úr tímariti, og auðvitað varð að vera til. óþarfa karlkyns nekt og kvenkyns 80% nekt bara til að keyra heim hversu úr formi þú ert. Mig langaði að endurnefna myndina "The Witches of O.C.". Oooh, rík börn og vandamál þeirra... leyfðu mér að þykjast vera sama. Þetta myndin var algjörlega hugmyndalaus og fyrirsjáanleg. Lokabardaginn var slakur og dróst út og endirinn var mjög and-loftslagslegur. Þetta var mynd sem best var eftir á gólfinu í klippiherberginu.