Einhver verður að útskýra fyrir mér hvers vegna hver einasta mynd sem sýnir fátækt fólk og tekur upp gervi-snárlegt útlit er einhvern veginn álitinn „raunsær“ af sumum. Ég sá ekkert raunhæft við persónurnar (þótt leikararnir hafi gert sitt besta með mjög slæmir hlutar) eða aðstæðurnar. Þess í stað sá ég þvingaða, sjálfsmeðvitaða viðleitni til að vera „edgy“, „gritty“ og „down and dirty“. Því miður þarf miklu meira en að halda í myndavélina án ríms eða ástæðu og mistakast að kveikja á kvikmyndinni til að ná einhverjum af ofangreindum eiginleikum á einhvern marktækan hátt. Það er sorgleg ummæli um stöðu óháðrar kvikmyndadreifingar að einu myndirnar sem sjá inn í kvikmyndahúsi eru nú á dögum allar kolefnis eintök, með slæmri kvikmyndatöku, myndavélastjórn sem ekki er til. og mikið blótsyrði sem leitast við að framselja sig sem "list". Það er lítil furða að myndir eins og "In the Bedroom" eða "About Schmidt" fái svona raves. Mér fannst þær vera sveimkenndar og í meðallagi, en miðað við núverandi fjölda óháðra klóna eins og "Raising victor Vargas" eru þeir hreint út sagt frábærir og innblásnir. Fyrir nokkrum árum síðan að sjá "óháða" kvikmynd þýddi að þú yrðir líklega meðhöndluð með smá frumleika og mikla orku og umhyggju, og kannski nokkra tæknilega galla af völdum lágra fjárveitinga, nú á dögum þýðir það að líkurnar eru á því að þú fáir enn eina töluna, við skulum-hrista-myndavélina-í kring. -í tvær klukkustundir tilraun til að sefa smekkleysi óháðra dreifingaraðila. Og auðvitað allt það til að þjóna persónum og aðstæðum sem eru algjörlega óraunverulegar og tilgerðarlegar. Kemur það á óvart að sjálfstæði markaðstorgið hefur færri og færri eftirlifandi fyrirtæki? Alls ekki þegar þú sérð myndir eins og Raising Victor Vargas sem gera ekkert annað en að afrita það versta af myndunum sem voru á undan þeim.