"A Christmas Story" er ein af ástsælustu myndum margra allra tíma. ACS tókst að fara með áhorfandann til tíma og stað á þann hátt sem mjög fáar kvikmyndir hafa nokkru sinni gert. Það hafði sætleika og velvilja yfir það sem er sjaldgæft. Svo ég beið (og beið) eftir framhaldinu, "It Runs In The Family". Myndin var næstum gefin út nokkrum sinnum, en var dregin í hana á síðustu stundu. Þegar það loksins kom út var IRITF (og er, býst ég við) algjörlega misheppnuð. Leikmyndin og kvikmyndatakan var bara fín, en leikstjórnin missti algjörlega marks. Myndin var ekkert annað en sjóðstreymisformúla af latum leikarastörfum, latum skrifum og ótengdum leikaraskap. Sögumaðurinn, Jean Shepard, sem var einn af helstu húmoristum og sögumönnum Bandaríkjanna, þvingaði upp á okkur falska endurtekningu á hlýju vitsmunum. hann notaði í ACS. Hann var ofsóttur og hvers vegna hann gerði það mun ég aldrei vita. Honum tókst einhvern veginn að verða pirrandi, yfirþyrmandi skopstæling á sjálfum sér. Skrifin og leikurinn í IRITF er óeðlilegur og þvingaður. Leikararnir gætu hafa séð ACS, en hvaða gáfur og blæbrigði sem voru í ACS má alls ekki hafa skráð sig á neinn þeirra. Leikarinn var vandræðalega slakur og laus við einhvern þurran húmor Shepards.ACS mun alltaf vera algjör fjársjóður, en að kalla IRITF framhald er að móðga alla aðdáendur Jean Shepard og ACS.