Þessi mynd var ekki um staðalímyndir, né danshreyfingar, né pickup línur, í raun. Þessi mynd fjallaði um viðkvæmni hjörtu fólks. Það var erfitt að trúa því að Kevin James gæti leikið í sannfærandi hlutverki, að Will Smith gæti fullnægt án hasar og að svo þreytt kvikmyndategund gæti náð árangri á þann hátt. Ég ætla ekki að hljóma ýkja vænt um þessa mynd - hún var ekki "byltingarkennd" á nokkurn hátt - en þetta var mynd sem vert er að sjá. Var það trúverðugt? Nei. New York gæti ekki verið svo einfalt og það hefur engin manneskja verið í mannkynssögunni sem hefur "hutzpah" Hitch. Vissulega eru til stangir, en ekki þeir sem geta fengið hvaða skvísu sem er, hvenær sem er - fyrir utan þá sem raka inn sjö tölur, auðvitað. Það sem virkaði best fyrir þessa mynd var raunveruleg einbeiting hennar á dramatíska hlið málsins, ekki bara á gamanleikinn. Þetta voru skemmtilegir tveir tímar, eflaust. En það voru líka tveir tímar sem fengu þig til að setjast í sætið þitt, sokka inn í persónurnar og brosa.