Greta Garbo leikur í 'Anna Christie', mjög snemma 1930 MGM 'talkie', í fyrsta sinn sem 'Garbo Talks'. 'Anna Christie' er kraftmikil mynd en ekki fyrir alla. Kvikmyndin er tekin upp eins og sviðsleikrit, stutt í leikmynd og kvikmyndatöku, lengi í samtölum og dramatískum persónusköpun. Eugene O'Neil sem skrifaði leikritið 'Anna Christie' er þekkt fyrir myrk verk sín og persóna Garbos, Anna Christie, er blökk persóna með pyntaða fortíð. Hljóðgæðin á DVD disknum voru miðlungs. Það hjálpar ekki til við að George F. Marion sem leikur föður Önnu, Chris Christofferson, sem er fráskilinn föður Önnu, er munnlega erfitt að skilja. Marion sýnir góða frammistöðu sem gamli drukkinn sjómaður sem er geðveikur með upptöku sína á hinu illa „djöflahafi“. En samræða hans er skrifuð með mjög þungum sænskum hreim, þetta á við upprunalega leik O'Neils. Samræður Marie Dressler sem Marthy Owens er jafn erfitt að skilja. Dressler sýnir á trúverðugan hátt niðurbrotna gamla drukkna konu, „bryggjurottu“. Samtal hennar er líka trú upprunalegu leikriti O'Neils sem og Charles Bickford sem írska sjómanninn, Matt Burke sem eltir Önnu í vandræðalegu sambandi. Garbo er í raun auðveldast að skilja. Sterk hlið myndarinnar er Greta Garbo. Hún skilar magnaðri frammistöðu sem fórnarlamb vanrækslu og misnotkunar, sem leiðir til lífs í vændi. Garbo var risastjarna á þeim tíma og talin ein fallegasta konan í Hollywood. Hér er útlit hennar ekki töfrandi, það er pyntað. Líkamsstaða hennar tvöfaldast næstum af kvöl. Hún skrapar í andlitið til að verða aumkunarverð skepna á skjánum. Garbo miðlar þessum kvíðafullu tilfinningum til áhorfandans til að sannfæra okkur um eymd sína. Þetta er myrkt efni og Garbo vekur það til lífsins. Þetta eru ekki léttir réttir, ekki skemmtilegir, ekki fyrir alla. ‘Anna Christie’ er sterkar tilfinningar dýpkaðar upp úr djúpinu til skoðunar, þetta er ein helvítis ferð.