Öfugt við annan gagnrýnanda held ég að þetta sé VEL skrifað, sérstaklega því skáldaðra sem það er, því meira hugmyndaflug þyrfti til; og vel leikið, því það voru engar aðrar persónur sem hægt var að deila áherslum þessara tugi mínútna plús, vel gerðu einleiks með. En ég er bara ekki að skemmta mér af svona hátíðlegum, guðrækum minningum. Allir hafa sína sögu að segja og sumir eru áhugaverðari en aðrir. Allir hafa vandamál og sumir eru ákafari en aðrir. Þetta eru aðeins tíu, ekki mjög óvenjulegar sögur og vandamál, sem sýna hvernig líf hvers manns (eða hluti af því) er fóður fyrir kvikmyndir. Svo aftur, ég hugsa illa um raunveruleikaþætti í sjónvarpi líka. Svo ef þetta er taskan þín gætirðu líkað við þetta. Það er svona dót sem myndi gera gott 'síma- og/eða netslúður; en algjörlega án annarra athafna en munnlegra athafna. Og þó að hver fyrirlesarinn sé kvenkyns ætla ég að sleppa kyni utan þessa.