Það er erfitt að leggja mat á þessa eða aðra sambærilega kvikmynd á fyrri tíma hljóðtímans í skilmálum sem menn gætu notað fyrir venjulegar kvikmyndaskýringar. Stundum ríkir næstum örvænting, þar sem margir kvikmyndapersónur þögla tímans reyna við hljóðið og óttast örugglega að þeir verði skildir eftir (eins og gerðist fyrir suma), Rin-Tin-Tin. var hins vegar fullkomlega eðlilegt. Í slíku vaudeville óskyldra raða, voru sumir vissir um að standa upp úr. Einleikur Johns Barrymores frá Richard II er augnablik sem er sannarlega þess virði að varðveita. Í stórum dráttum voru aðeins þeir sem voru með fyrri stigs þjálfun sem sýndu sjálfstraust. Hins vegar er þetta allt saman þokkalega skemmtilegt og nauðsynlegt fyrir "kvikmyndaáhugamenn" sem hafa sérstaklega áhuga á hljóði yfir í hljóð.