Sumar bakgrunnsupplýsingar þessarar sögu eru byggðar, mjög, mjög lauslega, á raunverulegum atburðum frá því tímabili sem þetta var sett í. Sagan sameinar smáatriði hins fræga Leopold og Loeb máls ásamt smá Aimee Semple McPherson. Sagan byrjar á því að tvær mæður (Shelley Winters og Debbie Reynolds) eru hundeltar þegar þær yfirgefa réttarsal. Mannfjöldinn virðist hafa mestan hug á að skaða þá vegna þess að synir þeirra voru nýlega dæmdir fyrir svívirðilegan spennuglæp. Ein manneskja í hópnum slær greinilega hönd Winters þegar þeir leggja leið sína að bíl sem bíður. Fljótlega eftir að þeir koma heim byrja þeir að fá ógnandi símtöl, svo Reynolds stingur upp á því að þeir flytji báðir til vesturstrandarinnar saman og opni dansskóla. Dansskólinn er árangursríkur og þeir koma til móts við ótrúlega andstyggilega foreldra sem halda að barnið þeirra sé næsta Shirley Temple. Eitt af foreldrum þessara skemmdu krakka er margmilljónamæringur sem er ansi hrifinn af Reynolds og þau byrja að deita. Lífið virðist mjög gott. En þegar ógnandi símtölin byrja aftur, bregst Winters við með því að fletta út - hagar sér eins og hún sé að nálgast geðrofsfrí og hún hörfa lengra og lengra inn í trúarbrögð - hlustar nánast stöðugt á 'Sister Alma' í útvarpinu. Aftur og aftur sérðu Winters á kantinum og það nær að lokum hámarki í mjög slæmum hlutum!! Ég segi ekki meira því það gæti spillt þessari spennuþrungnu og áhugaverðu mynd. Að mörgu leyti er þessi mynd mjög lík Bette Davis og Joan Crawford hryllingsmyndum sjöunda áratugarins eins og "Whatever Happened to Baby Jane?", "Straight" -Jacket" og "The Nanny". Þó að ekkert af þessu sé nákvæmlega vitsmunalegt fargjald, á kitsch-stigi eru þeir gríðarlega skemmtilegir og skemmtilegir. Skriftin er mjög góð og það eru nokkrir fínir snúningar undir lokin sem gera þetta allt mjög spennandi. Winters er frábær sem brothætt og heilabiluð kona og Reynolds leikur einn kynþokkafyllsta 39 ára strák sem ég hef séð – auk þess sem hún getur virkilega, virkilega dansað. Eina áhyggjurnar sem ég hef af þessu öllu er að sumum gæti fundist ofur- trúarbrögð í myndinni svolítið klístruð - eins og ódýr árás á kristna trú. Í fyrstu leið mér þannig, en þegar þú hittir systur Ölmu virðist hún einlæg og ekki er hæðst að henni, svo ég tók trúaráhuga Winters sem merki um brjálæði - sem ég geri ráð fyrir að sé allt sem var ætlað. Vegna þessa er þessari mynd pakkað ásamt "Hver sem drap frænku Roo?"--annar Shelley Winters hryllingsmynd frá 1971. Báðar eru mjög skemmtilegar...og alveg yfirgengilegar!