Það finnst mér ótrúlegt að besta flutningurinn á þessari mögnuðu sögu sé áfram teiknimynd sem Walt Disney gerði á fjórða áratugnum, en það er satt. Hér er önnur klaufaleg tilraun sem ruglar og fjarlægir myndina áhorfendur með aðdáunarverða skilvirkni á sama tíma og þau koma okkur sem í raun og veru höfum lesið söguna í andstöðu. Upprunalegt verk Irvings er stutt í hvaða mæli sem er og að gera kvikmynd í fullri lengd hlýtur að vera áskorun. Annaðhvort er hægt að endurskrifa söguna algjörlega a la Tim Burton sem er umræða í annan tíma, eða fylla brjóstmynd gömlu stúlkunnar með óviljandi smáatriðum. Hið síðarnefnda er það sem hér er reynt, og ef ég má segja, aumkunarvert. Hugmyndalausar og rækilega nútímalegar nýjar hliðar á persónupersónum eins og trúarofstæki í Crane eða flökkuþrá í gamla góða Bram Bones eyðileggja ásetning sögunnar og svíkja alvarlegan hæfileikaskort kvikmyndagerðarmannanna. Þegar hið fræga hápunkt sögunnar nálgaðist hafði ég algjörlega misst áhugann. Þetta er svona kvikmynd þar sem þú býst við að sjá sviðsmann reykja í bakgrunni.