Já, 2:37 er að sumu leyti rán frá Gus van Sants Elephant. Hún fjallar um nokkra nemendur sem eru að takast á við vandamál sín sem leiða til sjálfsvígs eins þeirra. Já, það er fullt af klisjum, en svona er lífið. Þú getur bara ekki neitað því að hrollvekjandi nördar, fatlaðir einstaklingar eða vinsælir námsmenn sem, þrátt fyrir vinsældir þeirra, eiga í vandræðum, eru til í hinum raunverulega heimi. En það er ekki það sem þessi mynd snýst um. Þetta snýst ekki um lífið í menntaskóla. Þetta snýst ekki um eymd lífsins sjálfs. Ef þú lítur undir yfirborðið, undir sápukenndu félagslegu samböndunum sem sýnd eru, muntu finna grípandi, umhugsunarverða gagnrýni á samfélag okkar. Hvers vegna fremur fólk sjálfsmorð? Skiljum við virkilega hvatir þeirra? Eða erum við bara að reyna að skilja eftir að það er þegar of seint? Og hvers vegna er það alltaf einhver, þú hefðir aldrei búist við því? Þessi mynd svarar ekki þessari spurningu, en hún vekur hana. Og það gerir það á mjög ákafan hátt. Það heldur þér alla leið í því að giska á, hvers blóð það gæti verið, sem þú sérð strax í upphafi. Þú ert að feta slóðir sumra nemenda, sem allir hafa meira og minna góða ástæðu til að binda enda á líf sitt, bara til að neyðast til að horfa á hræðilega athöfnina í lokakaflanum. Vissir þú hver það yrði? Eða kom þér á óvart, eins og í raunveruleikanum? Skilaboðin eru orðuð af einum eftirlifandi krakkanna á endanum. Við erum alltaf svo föst á okkar eigin vandamálum að við gleymum að sjá vandamál annarra. Það gæti verið einhver, samstarfsmaður, vinur, sem vill ekki lifa lengur. En ef þú opnar ekki augun, muntu aldrei vita fyrr en það er of seint. Þessi mynd skilar sér vel. Það gæti haft einhverja galla, en þeir skipta ekki máli lengur, þegar því er lokið. Annað hvort sérðu spegilmynd af samfélaginu eða þú ert blindur fyrir raunveruleikann.