Það er ekkert mikið til í sögunni. Ung kona stelur peningum úr ömurlegu Vermont kjörbúðinni þar sem hún vinnur, ákveður að flýja til Flórída þar sem hann dreymir um að fara í skóla með Julie vinkonu sinni og rekst á skrítið par á þjóðveginum. Ef þú manst eftir öldruðu hjónunum úr "Rosemary's Baby," hefurðu einhverja hugmynd um hvernig þessi tvö eru. Bill hefur kómískt andlit og er hættur störfum hjá hernum. Sandra er fyrrverandi nektardansari og er nú orðin truckstop hóra, þó við komumst ekki að þessu strax. Þeir eru ástúðlegir, hjálpsamir og fullir af skynsemi. Þeir ættleiða meira og minna stúlkuna, Alice, og lofa að gefa henni far í vandaða húsbílnum sínum, þó þeir séu ekki að keyra "beint" til Flórída. Þetta er þar sem myndin hefði getað farið hundrað prósent rangt. Það eina sem kvikmyndagerðarmennirnir þurftu að gera var að breyta öldruðu hjónunum í persónugervingu hins illa. Þeir myndu fara með meyina Alice (handjárnaða í rúmið eða hvað sem er) og selja líkama hennar til hvers kyns olíubílstjóra sem á fullt af peningum og líkar við gróft kynlíf. (Alice hefði átt brjálaðan tíma að sleppa, með mörgum tilraunum sem hætt var við, fyrir lokaskotkeppnina.) En, nei. Hjónin ER í raun frekar fín og Alice er langt frá því að vera mey. Alice heyrir í Söndru með viðskiptavini, spyr um viðskiptin og reynir að beita bragði á eigin spýtur. Bill kemur í veg fyrir að eitthvað gerist og krefst þess að hún vinni verkið rétt ef hún ætlar að gera það yfirleitt. Þeir tala hana ekki inn í það. Þeir leiðbeina henni. Alice græðir nokkur hundruð dollara, sem er nokkrum hundruðum dollurum meira en hún hafði þegar hún hitti parið. Bill og Sandra geyma peningana hennar í öryggisskápnum þar sem viðskiptavinir munu ekki finna þá. Alice misskilur. Henni finnst hórdómur ekki mjög skemmtileg vinna og hún heldur að hún fái aldrei borgað vegna þess að í hvert skipti sem hún biður um að vera sleppt, svarar Sandra með: "Hvað? Ekki hér, elskan. Ekki í miðri hvergi." Hins vegar, eftir að búið er að tala við hana um að afhenda Söndru byssuna sína, gefa hjónin henni peningana sem hún vill og sleppa henni frekar kærlega til að halda áfram ferð sinni til Flórída. Veistu hvað mér fannst hörmulegasta augnablikið í myndinni? Það hafði ekkert með vændi eða þjófnað að gera. Alice hefur búist við að fá herbergi með Julie vinkonu sinni eftir að hún kemur til Miami. Julie er eftir allt lögmætur nemandi. En þegar Alice hringir í vinkonu sína einhvers staðar í Alabama til að fullvissa hana um að hún sé á leiðinni en verður sein, hikar Julie og segir: "Jæja - móðir mín heldur að þú ættir ekki að vera með okkur. Og til að segja þér satt, Sambýlismaður minn er ekki svalur á því heldur. Ég bauð þér niður, vissulega, en ég hélt að þetta væri bara eins og heimsókn í viku eða eitthvað. Farðu aftur til Milford, Alice" Það er löng þögn áður en Alice leggur á. Aðeins einu skoti er hleypt af (nokkrir hvítir rammar af filmu) og enginn er sleginn. Tár birtast aðeins einu sinni. Enginn slær neinn annan. Enginn bíll springur í eldkúlu. Engin lögga eltir þá niður þjóðveginn. Leikstjórnin er stundum klaufaleg. Of mikil þverskurður á milli Sandra að reyna að afvopna Alice og hönd Alice sem heldur á sveifandi skammbyssunni. Það er varla til neitt tónverk. Það er stutt karlkyns og kvenkyns nekt og það er óþægilegt, eins og það á líklega að vera. Alice er ekki óaðlaðandi en hún er ekki babalicious heldur. Hún skartar asískum augum, eins konar sterkri útgáfu af Molly Parker. Kvikmyndatakan lítur ódýr út og litirnir eru þvegnir út. Leikstjórnin er beinskeytt frásögn, með nokkrum lýsandi endurlitum. Ekkert er sóað. Og það var greinilega allt skotið í kringum Danbury, Connecticut. Borgin situr fast í huga mér vegna þess að ég keyrði í gegnum hana eftir eitt af flóðunum og man eftir bílunum sem voru bakaðir með leðjufilmu alla leið upp að hurðarhúnunum. Ég veit ekki nákvæmlega hvað Alice fann. (Ég óttast jafnvel að HALDA að svarið við gátunni sé að „hún fann sig“.) Leiklistin er alls ekki slæm. Judith Ivey er betri en það. Hún er svo sannarlega þess virði að sjá, róleg og skipulögð mynd sem kemur fram við áhorfendur eins og fullorðna.