Hvað mig varðar er þessi þögla útgáfa af The Merry Widow versta útgáfan sem gerð hefur verið. Það er engin blíða eða kærleikur eða andlegheit við þessa útgáfu, þetta er allt saman makaber, germansk, óheiðarleg vitleysa. Það minnti mig á að nasistar yrðu ástfangnir; hverjum er ekki sama? Þessi þögla útgáfa von Stroheims er ekki trú aðlögun á upprunalegu sögunni. Í þessari hlustum við á John Gilbert og bróður ættingja hans, prinsinn, sem þráir þessa kjánalegu amerísku leikkonu, leikin af Mae Murray, með nútímalega hárgreiðslu og ótrúverðugan femínískan hátt sem hrökklaðist frá mér aftur og aftur. Mér líkar rómantíkin mín ljós og falleg, með hæga uppbyggingu; ekki harkalegur og sadískur eins og þessi. Og komdu, þessar býflugu stungnu varir, losaðu þig við þær, stelpa! Farðu og sjáðu sýninguna í beinni ef þú vilt fá alvöru hugmynd um sætleika upprunalegu óperettunnar eftir Franz Lehar. Ef það tekst ekki, bíddu þar til TCM sýnir Jeanette MacDonald - Maurice Chevalier hljóðútgáfuna. Það er miklu betra.