Ég hugsa til baka til daganna þegar ég hélt á hatti kærasta míns til að finna lyktina af honum inn í tilveruna þegar ég var ein þegar ég var 16 ára. Litlu augnablikin í þessari mynd eru svo nákvæm og í takt við það sem er að gerast í huga og hjörtum ungar stúlkur á unglingsárum. Núna á mínum aldri vil ég prédika fyrir þeim um ákvarðanir þeirra og hvernig lífið á þessum tímum er ekki eins mikilvægt og það virðist allt á þessum augnablikum. Að ef þau geta verið þolinmóð í æsku og beðið eftir að upplifa erfiðleika lífsins bæði ytri og innri að lífið væri svo miklu ljúfara. En aftur á móti stendur ungt fólk í dag frammi fyrir einhverjum breytum sem ég þurfti aldrei að takast á við ungmenni. Aðalpersónurnar þrjár sem eru vel leiknar af öllum þremur leikarunum (Kerry Wahington - Lanisha, Anna Simpson - Joycelyn og Melissa Martinez- Maria) gefa okkur mjög trúverðuga lýsingu á veruleikahluta fyrir ungar stúlkur sem búa við fátækar aðstæður. Þau hafa rýrt fjölskyldulíf sem öll eru alin upp af einstæðum mæðrum með væntingum um Lanisha sem faðir hennar er til staðar en styður hana ekki virkan daglega. Þeir hafa rýrt menntakerfi og skortir bein tengsl við fyrirmyndir. Þessar aðstæður hafa kröftug áhrif á þær og er raunveruleiki þeirra en allt er þetta ekki þunglyndislegt áhyggjuefni fyrir þessar ungu konur daglega. Þær nema neyð sinni og einblína á það sama og ungar stúlkur um allan heim hafa áhyggjur af. Að finna sanna ást í karlmanni, eiga góða vini sem þú getur treyst á, öðlast smá virðingu/ást og ábyrgð frá foreldrum og njóta lífsins. Þetta er þar sem þessi mynd fór yfir kynþáttinn, aldurs- og kynjamuninn sem persónur hennar og umgjörðin sem hún er stimpluð í. Leikstjórinn og rithöfundurinn McKay útskýrir á DVD-disknum hvernig hvert atriði komst inn í hausinn á honum, með því að fylgjast með ungu fólki á þessum aldri sem bjó í svona hverfum. Auk þess bætir þú við þrjár upprennandi leikkonur sem eru ekki svo langt frá þeim tíma í eigin lífi að þú færð virkilega góða samvirkni raunveruleikans og leiklistar eins og hún gerist best. Það eina sem ég veit um (Afríku Bandaríkjamenn og Rómönsku) er að það er alltaf andlegur fjölskyldumeðlimur eða nágranni sem er í forgrunni eða nálægt jörðu sem trúir á betri dag og betra líf og framtíð þrátt fyrir núverandi aðstæður og hlutverk móta það að einhverju leyti. Þetta var aldrei snert í myndinni til að prédika ekki og ég skil það en það þrengir líka menninguna við að eiga ekki von á neinu öðru en sjálfum sér. HOPE FACTOR: Ég hugsa núna um framtíð mína og hvaðan ég er kominn og segi eins og Lanisha: „Í dag er góður dagur.“ Já fátækt er enn til, kynþáttafordómar, kynjamismunir og hver annar ismi sem við getum bætt við. Já sumar athafna þessara ungu stúlkna viðhalda ismunum og eyðileggja sjálfan sig, allt í kringum þær er fátækt en ENGIN af þessum aðgerðum fortíðar eða hvorki nútíð né umhverfi þeirra skilur þær eftir án vonar um bjarta framtíð. Ég sat eftir með sorgmædda von um hverja persónu og dýpri löngun til að vera fyrirmynd í lífi einhverrar ungrar stúlku á mörkum þess að taka eyðileggjandi ákvörðun. Ég býst við að það sé gildi kvikmyndar sem hún ætti ekki aðeins að skemmta heldur fá okkur hvert og eitt til að hugsa, ígrunda og síðan bregðast við á einhvern jákvæðan hátt til að gera þennan heim að betri stað.