Altman og Scorsese hafa snúið kynlífi saman í einni af stærstu bandarísku kvikmyndum síðustu 20 ára. Boogie Nights sló ekki í gegn í upphafi og ég held samt að það hafi ekki hlotið það hrós sem það á skilið. Strax hrópið í kringum myndina ("Some klámmynd með Marky Mark") var algjörlega ábótavant. Það sem Paul Thomas Anderson hefur skapað er hvorki meira né minna en töfrandi framsetning á leitinni og síðari tapi ameríska draumsins (ef slíkt er enn til). Síðastliðin 8 ár segir Boogie Nights bókstaflega risa- og fallsögu unga Eddie Adams (Wahlberg). Eddie er bara dónalegur krakki frá Torrance í Kaliforníu sem vill fá eitthvað meira út úr lífinu. Herbergið hans er gegnsýrt af vöðvabundinni, barnalegri amerísku. Draumar hans eru miklu stærri en möguleikar hans, en ekki alveg eins stórir og ... sérstök gjöf hans. Sköllóttur suðurríkismaður hans vekur fljótt athygli og augabrúnir hins uppsveifla, alhliða kvikmyndaiðnaðar fyrir fullorðna. Jack Horner (Burt Reynolds sem glitrandi Papa Bear myndarinnar) fær vitneskju um falda hæfileika Eddies og ákveður að setja hann í kvikmynd. Áður en þú getur sagt „deep-throat“ hefur Eddie breytt nafni sínu í Dirk Diggler og afhjúpað hann. stór meðlimur í stóreygðum almenningi. Frægð og frami kynna Dirk, eins og fjöldi staðbundinna klámfrægra. Vinir hans og vinnufélagar verða bráðabirgðafjölskyldan hans, en það reynist fljótlega vera sunnudagslautarferð eins og enginn annar. Þegar vellíðan 70s víkur fyrir kókbættum, myndbandsvænum 80s byrja Dirk & Co. hættulega afturför. Anderson lagði allt sem hann átti í þessa glæsilegu, áhrifamiklu epík. Það svíður og svíður aldrei. Enda er rammi þessarar stórkostlegu myndar til spillis og persónurnar og samræður þeirra lifa með okkur löngu eftir að ELO fjarar út úr hljóðrásinni. Sjá þennan strax. Og horfðu svo á það aftur. Og aftur.