"Midnight Clear" hefur frábæra forsendu. Hópur ofmenntaðra, of bjartra GI-manna er sendur út af óhæfum leiðtogum í óljóst verkefni til að eftirlitsferð um einangrað sveitabæ í aðdraganda orrustunnar við bunguna. GI-menn lenda í hópi bardagaþreyttra þýskra fastagesta og það verður ljóst að þeir vilja ekki berjast lengur. Þarna liggur vandamálið. Það er í raun frekar einfalt. Ef Þjóðverjar vilja gefast upp þá gera þeir það og þar með lýkur myndinni. Ef Þjóðverjar vilja berjast þá gera þeir það og þar með er myndinni líka lokið. Svo í stað þess að gera annað hvort GI og Þjóðverjar spila leiki sín á milli, jafnvel kasta snjóboltum á einum tímapunkti. Áhugavert fyrir eina eða tvær senur, en það verður fljótt mjög pirrandi. Enda eru þetta Þjóðverjar. Óvinurinn. Ekkert í þessari mynd fær mig til að halda að það eigi ekki að taka þá til fanga eða skjóta. Myndin gerir þær mannlegri. Reyndar vakti margt af því sem þýsku persónurnar gerðu til þess að MIG langaði til að skjóta þær, þar á meðal eitt atriði þar sem þýski liðsforinginn neitar að eiga við gyðing eða að gefast upp fyrir bara útskrifuðum manni! Af hverju ætti mér að vera sama um slíkar persónur? Bara skjóta þá og við skulum halda áfram í Battle of the Bulge. Það er samt miklu áhugaverðara. Eitt gott atriði: GI-menn eru að snúa aftur eftir skoðun á þýsku stöðunni, þar sem þeir höfðu Þjóðverja í sigtinu en skutu ekki. Þegar þeir ganga yfir rjóðrið átta þeir sig á því að hópur Þjóðverja er með Mauserana sína að jörðu. Þjóðverjar eru í um 100 metra fjarlægð. GIs gera svo eitthvað sem ég hef ALDREI séð neina GI gera í neinni Sillywood mynd. Þeir kasta niður rifflum sínum og kasta upp höndunum! Þó að þetta sé óvenjulegt í kvikmyndum eru það algjörlega skynsamleg viðbrögð við því að hafa riffil beint á þig úr þeirri fjarlægð. Þó að það virðist langt, þá er það í rauninni algjört svið fyrir þá riffla. Ég ætla að fullyrða að einhver sem vann að þessari mynd hafi verið rugludallur!