Þessi þáttur átti möguleika. Grunnforsenda konu sem býr í næsta húsi við tóma íbúð (en síma sem hringir stöðugt) er nokkuð áhugaverð. Og þegar hún skoðar hávaðann kemur fram ósvikin spenna og ótti. En heimskuleg handritsskrif eyðileggja öll loforð sem þátturinn hafði. Í fyrsta lagi viðurkennir konan fúslega að hafa séð hluti sem myndu láta flest okkar hlaupa í hina áttina (t.d. „Það er fyndið að hurðin skelltist þó að það sé enginn vindur; " "Þessi hurð hefur alvarlegar skemmdir á henni sem var ekki hér fyrir mínútu síðan;" "Hurðin opnaðist af sjálfu sér, án þess að ég snerti hana," o.s.frv.). Miðað við þessi yfirnáttúrulegu fyrirbæri, auk þeirrar staðreyndar að kona framdi sjálfsmorð í herberginu, myndi hún ekki gera nokkrar varúðarráðstafanir áður en hún fór inn í það? Kannski gæti hún rannsakað það á daginn. Eða kannski gæti hún rannsakað íbúðina með einhverjum öðrum. Eða kannski gæti hún Kveikt LJÓSIN!!! Á meðan hún er í draugaíbúðinni ákveður hún að hringja fjölmörg símtöl við símafyrirtækið og lendir í rifrildi um hver hafi vald til að aftengja símann, og þá byrja þeir að ræða smáatriði sjálfsvígsins. TAÐU BARA SÍMANN úr sambandi! Símafyrirtækið þarf ekki að vera með. Gakktu að símanum og taktu hann úr sambandi. Málinu lokað. Að lokum var það bara fyndið að sýna símann flakka yfir gólfið eins og hann væri á lífi. Ef leikstjórinn hefði viljað að konan yrði kyrkt af símakortinu hefði hann getað gert það á þann hátt sem virtist ekki vera teiknimyndasögur. Brave Little Toaster einhver?