Fyrr í dag lenti ég í rifrildi um hvers vegna svo margir kvarta yfir nútímakvikmyndum þar sem ég rakst á forvitnilega fullyrðingu: "persónaþróunin í nýrri kvikmyndum er bara ekki nærri eins góð eða áhugaverð og hún var áður." Það fer eftir kvikmyndum sem um ræðir má rekja þetta til ýmissa hluta, stundum almennra tæknibrellna og söguþráðs Hollywood-sorps eins og War Of The Worlds, en ef um er að ræða ofviða, óáhugaverðar tilraunir til félagslegar athugasemdir og örvæntingarfull baráttu við að koma "list" aftur í kvikmyndahús, það er kvikmyndum eins og Dog Days að kenna. Ég hef venjulega mjög mikið umburðarlyndi fyrir kvikmyndum, sama hversu leiðinlegar eða tilgangslausar mér finnst þær (allt frá góðum, löngum eins og Andrei Rublev og Dogville, til þeirra sem ég hef talið sárt að sitja í gegnum a la Alpha Dog og Wild Wild West). Ég slökkti á þessari mynd eftir 45 mínútur, sem er 30 mínútum meira en ég hefði átt að gera. Ég hafði engan áhuga á neinni af persónunum og fann ekkert efnismikið umfram þunna blæju ómarkvissrar svartsýni. Til þess að reyna að segja eitthvað um drasl samfélagsins, fellur þessi mynd of auðveldlega niður í að vera sjálfum sér undanlátssöm, kurteis og arðræn í mjög einlægum skilningi. Að vísu hef ég séð margar truflandi kvikmyndir um sama efni, en það eru til svo margar betri myndir um niðurdrepandi, aumkunarvert fólk (Happiness, Gummo, Kids, Salo, Storytelling, Inreversible) sem innihalda í raun og veru persónur af mikilli tilfinningalegri dýpt og persónuleika. Hundadagar höfðu ekki meira en andstyggð hjá áttunda bekk á samfélaginu, þeir kusu að hunsa allar sannar gáfur um hvernig fólk er í raun og veru og kaus þess í stað að vera leiðinleg, hræðileg og vonlaust ófrumleg tilraun til "listaverks". Þetta er ekki persónulýsing á hinu óþekkta eða snjöll athugun inn í drasl samfélagsins, þetta er bara leiðinlegt og ekkert þess virði að hugsa um.