Síðast þegar ég athugaði, unnu nasistar ekki seinni heimsstyrjöldina - ekki það að þú myndir taka eftir því. Þegar öllu er á botninn hvolft var Þriðja ríkið ansi mikið í því að gefa út skipanir og krefjast kaldrar, vélmennalegrar hlýðni frá almenningi, og það er nokkurn veginn það sem við erum að söðla um í dag. En hvernig pantanir eru afhentar hefur breyst. Í stað þess að vera gelt að með þýskum hreim í gegnum hátalara, eru þeir dulbúnir sem áhyggjufullir ráðleggingar sérfræðinga og svífa undir nefinu á þér í hvert skipti sem þú kveikir á sjónvarpinu eða flettir upp dagblaði. sjálfstyrking, hvíslaði á vindinn."Þú borðar of mikið. Þú borðar ranga hluti. Þú drekkur. Þú reykir. Þú hreyfir þig ekki. Þú getur líklega ekki einu sinni *pípt* almennilega. Þú munt deyja ef þú breytir ekki háttum þínum. Heilsan þín mun þjást. Hefurðu enga sjálfsvirðingu? Horfðu á þig. Þú veikir mig. Ég vorkenni þér. Ég hata þig. Við hatum þig öll. Guð hatar þig. Ekki skilurðu það? Þetta er svo leiðinlegt, það sem þú ert að gera sjálfum þér. Þetta er bara svo hrikalega sorglegt." Það er mantran. Og það fer ekki á milli mála að fólkið sem segir það er reglulega lýst sem dýrlingum. Á síðasta ári féllu fjölmiðlar á hnén til að gefa Jamie Oliver sameiginlega blástur yfir skólakvöldverðarþáttaröðina sína, þar sem hann barðist fyrir því að fá hollari mat á matseðla skólans. Miðað við bakslagsviðbrögðin, þá væri þér fyrirgefið að halda að hann hefði persónulega bjargað 5.000 börnum úr kjálkum barnaníðings sem þrælaði. Engu að síður var þáttaröðin afar vel heppnuð. Reyndar var aðeins einn raunverulegur galli, hvað varðar sjónvarp,: það var ekki hægt að skila honum. Þegar allt kemur til alls, þegar þú hefur bjargað hverju barni þjóðarinnar frá vissum dauða einu sinni, geturðu í raun ekki gert það í annað sinn. Eina lausnin er að finna nýja ógn, sem færir okkur að Ian Wright's Unfit Kids (miðvikudagur, 21:00, C4), vikulegt „útgáfuhald“ forrit þar sem fyrrum knattspyrnumaður og frægur óvinur málfræðinnar neyðir hóp af of þungum ungmennum til að taka þátt í einhverri utanskóla PE. Þetta er í rauninni eftirlíking af Jamie Oliver sýningunni, með meiri svitamyndun og færri skotum af nemendum sem mauka ferska basilíku með stöpli: upplífgandi dæmisögu þar sem Wrighty mótar hóp sinn af misfitum í maga, meint. , æfa vél - berjast gegn sinnuleysi og deyfð, horfast í augu við lata foreldra og reyna að breyta þessu öllu í landsvísu mál sem mun fá Range Rover mömmur alls staðar til að dempa brækurnar sínar af hreinni helgi á milli ferða í Conran búðina. Ó er það ekki einfaldlega hræðilegt, hvað þessir plebbar gera við sjálfa sig? Ekki Josh okkar, þú skilur: hann borðar ekkert nema lífrænt spínat og mætir á lacrosseæfingar sex hundruð sinnum í viku. Veðja á að hann gerir það, litli skíturinn já, það er hugljúft að horfa á slappa, óþægilega krakka breyta sér með smá einfaldri hreyfingu. en það er eitthvað við undirliggjandi boðskapinn um að borða-þitt-grænu sem festist mjög í krílinu á mér, ef þú hefðir ekki giskað á það. Hvað varð um hugmyndina um VAL, þú *pípur* Svo smá skokk gæti aukið lífslíkur þínar - og hvað? Það jafngildir bara nokkrum árum í viðbót á hjúkrunarheimilinu - úff. Og þar að auki vil ég frekar deyja á morgun en að eyða því sem eftir er af lífi mínu í að deila plánetu með fullt af sjálfum sér til að reyna að bjarga hver öðrum. Í þætti tvö eru tölvuleikir og internetið sérstaklega illmenni í stríðið á flab: þeir gera börn of kyrrsetu, sérðu. Merkilegt nokk, sjónvarp, sem er jafn kyrrsetu, og ólíkt þessum tveimur athöfnum, hvetur þig virkan til að láta hugann rýrna ásamt líkamsbyggingu þinni, sleppur án þess að kippa sér upp við það. Fyndið það. Jæja, hlustaðu hér, Rás 4 - í stað þess að neyða krakka til að borða bracken eða gera hnébeygjur, hvernig væri að kenna þeim að hugsa víðfeðmara, svo þau hafna hinu snjalla og grátlega eðli dagskrár sem þessa? Eða væri það herferð of langt?