Farsælustu teiknimyndasögumyndirnar eru venjulega háðar því að hafa illmenni sem eru stærri en lífið, tilbúnir til að hoppa af skjánum og kyrkja þig lifandi með brosi eða geðveikri línu eða tveimur í samræðum. Tim Burton Batmans höfðu það, eins og (á enn gróteskari hátt) Sin City. Með Dick Tracy hrúgar framleiðandinn/leikstjórinn/stjörnuna Warren Beatty á illmennin þar til það verður hluti af umgjörðinni. Eins og hávær virðing fyrir glæpamyndum 1930 - aðeins þessi tími ætlaður krökkum öfugt við dekkri Bonnie og Clyde - er Dick Tracy fylltur, glaður, af erkitýpum og skærum grunnlitum, þar sem glæpamennirnir bera tommy-byssur og myndast á þeirra andlit til að móta persónuleika sinn. Skúrkar eins og The Stooge, Shoulders, Lips, The Brow, Mumbles, the Blank, Pruneface, Spud. Chester Gould gaf persónum sínum nöfn sem passa við snið þeirra og gaf hetjunni sinni kjálka sem gat skorið gler. Myndin er framhald af sjónarspilum sem eru fullkomlega tekin alvarlega. Ef kvikmyndir eins og Batman og (vanmetnar) Teenage Mutant Ninja Turtles voru myrkari lýsingar á raunveruleikanum í teiknimyndasöguútlínum, þá er Dick Tracy „gamli“. skóla'. Þetta er saga af löggum og glæpamönnum, eða öllu heldur löggu, einkaspæjara Tracy þegar hann reynir að ræna Big Boy (Al Pacino, í því sem er óumdeilanlega STÆRSTA frammistaða hans til þessa, og í vissum skilningi sá sem er skynsamlegur fyrir stórkostlegan stíl hans) , en án slíkrar heppni. Það er líka lítill krakki, sem heitir einfaldlega Krakkinn (Charlie Korsmo, sem einhvern veginn færir þessum litla krakka meira spunk en hægt hefði verið að ímynda sér), og ást Tracy á Tess. Og svo er það næturklúbburinn „dame“ ​​(Madonna, sem skilar sennilega ekki frábærri leikaraframmistöðu, en kannski hentar það hlutverkinu ágætlega, og hún syngur frábærlega þegar til hennar er leitað), sem ber ekki vitni nema Tracy viðurkenni tilfinningar sem hann gerir. hef ekki fyrir hana. Svo eru það flókin samskipti við að taka Tracy niður og dularfulla grímuklæddan mynd með skrítna rödd. Á meðan, eins og ef hann gerði eftirlíkingu af Howard Hawks kvikmynd í skvettu af sjónrænum áhrifum og stærri sprengingum, bætir Dick Tracy við um blikk-og- hnakka gamanleikur og hasarinn eins og sírópið á háum stafla af pönnukökum. Það er dásemd að horfa á þennan heim, sem er skapaður á þann hátt sem hefur hrifningu á þá sem hefðu þeir verið gerðir í dag væri einfaldlega með umboði tölvu (þ.e. Sin City, sem má með réttu líkja við kvikmynd Beattys). Við erum keyrð í gegnum þennan heim í frábærum stórum skotum og ýtt síðan inn í söguþráðinn, eða hvað sem það er, í stórum klippingum með myndavélarhornum sem virðast koma út úr þessum litlu hallandi spjöldum í myndasögum forðum. Ég minnist næstum á Cotton Club meðan á þessum þáttum stendur, þar sem saga, tónlist, smáatriði og nokkur STÓR kýla og byssuskot fara langt með að sýna hvað þarf að segja, sem er reyndar ekki meira en það þarf. Og það er hellingur af grípandi valmynd úr handritinu (eitt af mínum uppáhalds: "óvinur minn óvinur er... óvinur minn", auk einhverra tilvísana Pacino í aðrar myndir í gæsalöppum). Skoða þetta aftur eftir að hafa séð það fyrir í fyrsta skiptið í kvikmyndahúsinu (og man aðeins eftir smáhlutum) er Dick Tracy harðsoðin fantasía í besta mæli. Hún er full af gleði fyrir krakkana og með nokkuð góðum hasar sem hefur verið eytt án þess að vera með eitthvað af óheiðarlegri ásetningi frænda teiknimyndasögumyndanna (þ. töffari og sterk tilfinning fyrir hinu fádæma. Jafnvel Dustin Hoffman hamrar það og hann segir varla heyranlegt orð!