Það er erfitt að lýsa því hversu slæm þessi mynd er. Jafnvel á fimmta áratugnum þegar vitsmunaleg leit að tilgangi lífsins var í tísku og beatnik höfnun á líkamlegum þægindum, hreinum fötum, klippingu o.s.frv. var algeng viðbrögð við sjálfumglöðum millistéttarsiðum bæði í Bandaríkjunum og Vestur-Evrópu, myndi þessi mynd hafa verið óþefjandi. Söguþráðurinn er blanda af nokkrum dei ex machina (ef það er rétt latnesk málfræði); leikurinn samanstendur af dálitlum augnaráðum sem eru brotnar af einstaka hysteríu (af karlkyns aðalhlutverkinu jafnt sem kvenkyns); hin óþarfa sýn á brjóst Catherine Deneuve (eða einhvers) er verðug Budweiser auglýsing; hin endurtekna kafóníska hljómsveitaræfing í yfirgefnu byggingunni er vissulega þung í huga leikstjórans en fyrir mér er bara enn eitt heimskulegt táknið kastað inn í þessa tilgangslausu mynd -- ég er að væla vegna þess að tími minn hefur verið sóaður í að horfa á þetta svindl afsökun fyrir listflík. Landslagið er fallegt og kynlífssenan er heit -- en undir fötunum hans hefur þessi konungur ekkert efni.