Þar sem ég hef hoppað á milli kvikmynda á SXSW kvikmyndahátíðinni hefur þessi mynd frá opnunarkvöldinu fylgt mér. Forvitnileg, vegna þess að hún er dökk gamanmynd með alveg fáránlega forsendu. Fjölskylda ofstressaðra bókstafstrúarmanna í litlu samfélagi með svipað hugarfar breytist vegna bílslyss. Þrír af fjórum hafa sömu nær-dauðaupplifunina þar sem þeir eru að fullu opnaðir, þar sem hver fær viðsnúning á hugmyndinni um erfðasynd (ég mun ekki spilla þessari senu með sérstöðu). Sú fjórða, klappstýra í gagnfræðaskóla, er ekki bara sá eini sem er líkamlega særður, heldur er hann líka óbreyttur og er nú vitni að því sem er orðið brjáluð, greinilega andlega gjaldþrota, fjölskylda hennar. Hvert nýtt augnablik færir með sér nýja svívirðingu þar sem þau eru orðin sakleysislega nakin og hreinskilin á allan hátt, hrollvekja hana og síðan samfélagið. Forgiving the Franklins hefur fallegasta kynferðislega vakningarsenu milli eiginmanns og eiginkonu sem ég hef nokkurn tíma séð, til Söru Brightman lagið „Deliver Me,“ lag sem getur nú látið mig tárast. Leikarahópurinn er frábær. Robertson Dean sem pabbi, Vince Pavia sem sonur og Aviva sem klappstýra dóttir eru frábær, Mari Blackwell leikur Peggy, spyrjandi nágranna mömmu og besta vinkonu fullkomlega, miklu blæbrigðaríkari, holdugari, raunverulegri karakter en það sem gæti hafa verið ( allir í Mið-Ameríku þekkja Peggy). Og Theresa Willis ljómar jákvætt sem Betty, mamman. Það eru miklar áhættur sem leikararnir sem leika hinar þrjár breyttu persónur taka á sig og þessi áhætta skilar sér. Ég vona að þessi mynd fái breitt útgáfa - ef svo er ætla ég að sjá hana aftur. Mjög nákvæm umfjöllun á: http://www. .fosteronfilm.com/phil/forgiving.htm