Það er sjaldgæft að ég rekist á svona hræðilega mynd, svona pirrandi og svona pirrandi. Þetta er án efa ein versta mynd sem ég hef séð. Söguþráðurinn, þegar hann er ekki þoka af ruglingi og tilgangslausri yfir áberandi klippingu, er fáránlegur. Af hverju varð Domino svona hörku tík? Vegna þess að gullfiskurinn hennar dó þegar hún var krakki og þessi „áverka“ atburður varð til þess að hún var tilfinningalega veik og hataði alla. Þegar samræðan er hvorki klisjukennd né banal þá er hún full af hláturslegum línum eins og: "Það eru þrjár tegundir af fólki í þessum heimi: hinir ríku... fátækir... og allir aðrir". Á einum tímapunkti hafa hausaveiðararnir einhvern gaur bundinn aftan í rútunni sinni sem er með samsett númer húðflúrað á handlegginn. Vegna ruglingslegs farsímasímtals, í stað þess að bretta upp ermina og lesa bara númerið, blása þeir af handleggnum á honum með haglabyssu. Á öðrum tímapunkti fara hausaveiðararnir með sprengju á fund sem mælt er fyrir um með mafíunni og hóta að kveikja á sprengjunni nema mafían sleppi þeim!? Það hefði greinilega verið of auðvelt að fara ekki á fundinn. Keira Knightley er ósannfærandi og hræðilega misskilin. Mickey Rourke tekst að bjarga trúverðugleikanum úr þessu rugli. Ég hef notið nokkurra af fyrri myndum Tony Scott, True Romance er ein, en það eina sem ég gat hugsað á meðan ég þjáðist af þessu drasli var að hún hlyti að hafa verið gerð af algjörum hálfviti.