Ég horfði á þetta í gærkvöldi á Sundance. Altman hlýtur að vera besti leikstjórinn sem hefur verið mestur í sögunni. Þessi þáttur, þrátt fyrir „stjörnumátt“ sín, er algjörlega ekki sannfærandi, og pólitísk innsýn hennar - sem ég sem stoltur frjálshyggjumaður er engan veginn ósammála - er grunnt og klunnalegt og virðist rifið úr fyrirsögnum USA Today, þrátt fyrir sú staðreynd að það er að koma út úr munni einhvers sem er jafn virtur og Mario Cuomo. Dramatíkin sem slík er ekki mjög dramatísk og gamanmyndin ekki fyndin. Einu áhugaverðu atriðin eru í raun og veru að sjá hvernig New York-búar lifa lífi sínu og tryggð leikara og áhafnar til að setja saman sýningu sem heldur áfram að halda áfram að hafa einhverja sértrúarsöfnuð frá 1988. Stundum virðist sem eina framlag Altmans til kvikmyndagerðar hafi verið listin að láta alla leikarana tala í einu, áhrifin af því eru að manni líður niðurdrepandi eins og þeir séu ókunnugir í brúðkaupi.