Ég er að meta 'The Decline of the American Empire' rétt um það bil undir meðallagi þar sem það var ekki hræðilegt, en líka ekki frábært. Mér líkaði mjög opinská samtöl frá fólki svo ótrúlega eigingjarnt og ljótt að innan sem utan. Þetta var sennilega frumlegasti þátturinn kynferðisleg lítil kvikmynd með samræðum með fólki sem er afar langt frá fyrirsætum. Að öðru leyti virðist það kaldhæðnislegt að þessir frönskumælandi Kanadamenn eigi kvikmynd um nágrannasamfélag sem er í „hnignun“ þegar þeirra eigin gjörðir eru þeirra eigin dauða. Hópur vinkvenna og karlkyns vina eyðir hálfri myndinni í að hlæja að óheilindum sínum og viðurkenningu á slíkri hegðun og hinn helminginn „vitsmunalega“ í því að tala um hversu öflugar þær eru fyrir mál sitt og gjörðir. Þetta eru venjuleg skotmörk í dæmigerðum grínþáttum sem aðalpersónurnar gera grín að í veislum sem aðallega eru uppteknar af háskólaprófessorum. Því miður er það ekki "greind" þeirra eða leikni í "sögu" sem truflar mig. Það er pallur þeirra úr sjálfi og sterkari-en-þú viðhorfi sem ýtir mér í burtu og ekki ein persóna gæti ég tengt við, né líkað við. Þegar maður grætur, gæti mér ekki verið meira sama það er rúmið þitt. Þegar maður kvartar þá hrökk ég varla við. Það sem fékk mig til að rífast var ein persóna, eh, pissandi rauður. (Annað dæmi um að leika sér að eldi.) Vissulega skil ég að það gerist hjá sumum, en það var erfitt að horfa á það. Og ég vonaði innilega að hann þvoði hendurnar sínar þar sem hann ætti ekki í neinum vandræðum með að fara strax aftur að elda fyrir alla. Á algerlega öfugan enda kennaranna með nefið, kynna þeir staðalímynda hirðingja. Þetta fékk mig til að hrolla þar sem enginn virtist raunverulegur; allir voru grunnir eins og hláturinn þeirra á samfélaginu. Því miður, þar sem enginn er eftir til að róta, ertu eftir eins tómur og sálir þessara persóna.