Ég myndi segja að þessi mynd sé truflandi. Hrottaleikinn er lýst á mjög sjúkan hátt, þetta er eins og geðrof á 40 mínútum. Á sama tíma er það grimm sjálfsskoðun í mannlegri hegðun. Atriðin eru grimm, byrja á slátrun hestsins og endar á hrottalegri kynlífssenu í eldhúsinu. Sérhver tilfinning er misnotuð til hins ýtrasta, gremju slátrarans, ástin á dóttur sinni næstum sifjaspell, reiðin þegar hann kemst að því að hún hefur verið misnotuð, allar tilfinningar eru svo eðlilegar og svo rangar. Þessi mynd skilar sannleikanum um mannlegt eðli á mjög heiðarlegan og grimman hátt. Boðskapur myndarinnar er sá að líf manns getur breyst á einni sekúndu sem afleiðing af hegðun manns og að frumstæðustu tilfinningarnar séu þær öflugustu og geti ráðið leik manns. Ég hafði elskað einstakan hátt við kvikmyndatöku, einfaldleikann og grimmdina ásamt þögninni þar sem aðeins innri hugsanir streyma í gegn.