Sá þetta sem betur fer í flugvél til Singapúr nýlega (hélt að ég hefði misst af þessu á Cinemalaya kvikmyndahátíðinni). Paris, je t'aime er safn 20 stuttmynda (um 5 mínútur hver) eftir 20 leikstjóra sem sýna ást í ýmsum vösum nútíma Parísar. Einn af mínum uppáhaldsþáttum er 'Parc Monceau' eftir Alfonso Cuarn (Great Expectations, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban), sem var gert í einni samfelldri mynd og skartar Nick Nolte. „Tuileries“ Coen-bræðra með Steve Buscemi í aðalhlutverki sem ferðamaður í neðanjarðarlestinni var fyndið! Juliette Binoche og Willem Dafoe í 'Place des Victoires' var áleitin. Fyrir Maggie Gyllenhaal sem bandaríska leikkonu/dópista í 'Quartier des Enfants Rouges' að hafa lýst eftirvæntingu og ástarsorg á svo stuttum tíma var bara frábært.Elijah Wood sem fórnarlamb vampíru í 'Quartier de la Madeleine' var frekar súrrealískt, en Emily Mortimer og Rufus Sewell léku sætt par í 'Pre-Lachaise' eftir Wes Craven. Natalie Portman var falleg eins og venjulega sem leikkona kærasta sjónskerts fransks drengs í „Faubourg Saint-Denis“. En þrátt fyrir margar lýsingar á ungum ástum var þroskaðri framkvæmd Genu Rowlands í 'Quartier Latin' álíka hrífandi. Þessi mynd er fullkomin fyrir þá sem eru með ADHD vegna þess að hver þáttaröð er drifin og vandlega ígrunduð. Það eru líka tölur. af eftirminnilegum tilvitnunum. Einn sérstaklega er þessi frá svikandi eiginmanni sem á endanum yfirgefur húsmóður sína til að vera hjá deyjandi eiginkonu sinni á síðustu dögum hennar: „Með því að þykjast vera ástfanginn maður varð hann ástfanginn maður.“