Ég hef ekki getað ákveðið hvort þessi mynd sé svo léleg að hún sé góð, eða, svo vitnað sé í Enid Coleslaw, „svo léleg að hún er farin framhjá góðu og aftur í slæm. Sama, það neyddi mig til að líta svipað út og haugur af undarlegum lituðum ælum gæti, og það býður upp á fjölda sena sem þú munt ekki gleyma þó þú viljir. Það er hláturmildur ungur Ray Liotta sem segir Piu með grísahala að sköpunarverðlaunabikarinn hennar líti út eins og getnaðarlim. Nokkru seinna er Ray aftur að níðast á Píu, ekki með viðeigandi lagaðan bikar heldur garðslöngu. Það er hörkudugleg Pia sem segir ráðríkri mömmu sinni að hún vilji fara að sofa með föður Ray, Walter. Þarna er leikkonan í grafreitsenunni að grenja úr bestu línu sem Pía eða einhver annar hefur skrifað: "WWWWHHHYYYYYYY!" Þarna er þessi garðslanga aftur, þegar Walter veifar henni andliti Píu og öskrar "Er þetta þér líkara!?" Þarna er Pia og stefnumótið hennar svo kveikt af nærmyndum af hvort öðru tyggjandi salat að þau byrja að rífa fötin af hvor annarri. Þarna er Pia í sturtu en gleymir að taka af sér kjólinn. Það er kannski best af öllu að þarna er ritvélin hennar Píu, en í stað lykla eru örlítið talandi höfuð þeirra sem hafa kvatt hana mest (eftir var ég hrædd við að opna fartölvuna mína). Og að lokum er það Pia á „The Awards“ sem afhjúpar Hollywood fyrir brúsann sem hún er, og spýtir út næstbestu línu allra tíma, „Ætli ég sé ekki sú eina sem hefur nokkurn tíma þurft að **** leið sína á toppinn. " Ég sé að ég hef þegar eytt meiri tíma í að tjá mig um "The Lonely Lady" en ég hef gert á miklu betri myndir, svo ég hætti. Athugaðu samt að þegar þú byrjar að horfa muntu líklega ekki taka augun af skjánum fyrr en tvær klukkustundir af lífi þínu hafa horfið að eilífu.