Þessi er eins lúmsk og þau koma hugmyndin um gríðarstóran og óslítanlegan geimveran fugl er nú þegar of slöpp fyrir orð, en bíddu þangað til þú færð fullt af fífli eins og hún birtist á skjánum! Ég segi þér að ég hló svo mikið í gegnum þetta að ég missti af sumri útskýringarsamræðunni aftur, sú síðarnefnda er oft svo þung í vísindalegu orðalagi og eðlisfræðilögmálum og slíku (sem ég hef aldrei verið góður í, þrátt fyrir ást mína á sci-fi kvikmyndum) að það skipti samt engu máli! Fuglinn sem fyrst er sýndur sem óskýrt form sem þeysir um himininn en síðan sýndur í allri sinni dásamlegu dýrð er svo háleitur kjánalegur að það myndi ekki klikka í Looney Tunes teiknimynd (vitni að röð mynda sem teknar eru með hléum með veruna í fjarska og endar á hliðarskipandi öfgafullri nærmynd af andliti hennar)! Leikstjóranum Sears hafði gengið mun betur með hinni mynd sinni um UFO, hina fínu EARTH VS. THE FLYING SOUCERS (1956) með tæknibrellum útvegað af meistara, Ray Harryhausen (talandi um það, ég er nýbúinn að gefa frá mér eintakið mitt af þeim síðarnefnda í aðdraganda þess að eignast nýútkominn SE DVD DVD frá Columbia); líka, mér sýnist að sumt af myndefninu sem sýnir fuglafrágang í New York hér hafi verið aflétt frá eyðileggingunni í Washington sem sést í þeirri fyrri vísindaskáldsögu! Aftur eru aðalhlutverkin leikin af fastagestur nefnilega Jeff Morrow (frá THIS ISLAND EARTH [1955]) og Mara Corday (frá TARANTULA [1955]); eins og með áðurnefndu FLUGENDURSÖTURINN, eru þessir titlar mjög virtir og elskaðir af aðdáendum þar af leiðandi eru þeir miklu betri en þessi grátlega viðbót við geimveru-/skrímslnadýrahringinn sem var ríkjandi á blómaskeiði vísinda-fisins og víðar (tilviljun Fljúgandi ógnir komu fram í THE FLYING SERPENT [1946], sem ég hef ekki horft á, og tungu-í kinn uppfærslu Larry Cohen á því sama í Q: THE WINGED SERPENT [1982]). Því miður getur THE GIANT CLAW ekki einu sinni ná ágætis hápunkti sem er svo fljótfærnislegt að það sé "útþvottur", svo vitnað sé í þotuflugmann úr myndinni sjálfri en árás hans með eldflaugum á fuglinn reynist algjörlega árangurslaus (þ.e. áður en Morrow áttar sig á því að hann er varinn af ósýnilega hindrun og þarf síðan að finna út hvernig á að komast í gegnum hana). Þegar öllu er á botninn hvolft, burtséð frá óleysanlegu (og satt að segja leiðinlegu) tæknilegu hliðunum, fær maður tilfinningu fyrir "svo slæmt, það er gott" við að horfa á þetta: þegar allt kemur til alls þá endist það aðeins í 74 mínútur og í öllum tilvikum er fuglinn svo mikill ógleymanlega fáránleg sköpun eins og að setja stórt bros á andlitið í hvert skipti sem það kemur upp!