Þessi mynd var algjörlega og ótvírætt hræðileg. Söguþráðurinn var svo fyrirsjáanlegur og leiðinlegur og handritið svo fyndið og tilgerðarlegt að í lokin langaði mig að stinga augun í augun með næsta penna. Venjulega skrifa ég ekki dóma, en ég var undrandi yfir fjölda jákvæðra dóma sem það fékk. Þó að ég viðurkenni að leiklistin hafi verið í lagi á sumum þáttum, vógu annmarkar handritsins meira en þyngra en almennilegur leikur. Eina ástæðan fyrir því að ég horfði á þetta var sú að nokkrir vinir mínir voru að horfa á hana og kynntu hana sem líklega verstu mynd sem gerð hefur verið, af stiklu að dæma. Við urðum ekki fyrir vonbrigðum að minnsta kosti. Það eina sem bjargar honum er að það innihélt nýju uppáhalds pallbílalínuna mína: BRANDON: Ég vil bara kynnast þér. STÚLKA: Þú vilt bara fara í buxurnar mínar. BRANDON: Ég vil komast inn í huga þinn, hjarta þitt, þitt sál. Ég sé þig ekki vera í neinum buxum í þessari jöfnu. Á heildina litið myndi ég meta þessa mynd sem verstu mynd sem ég hef séð sem tók sjálfa sig alvarlega.