Seint eitt kvöldið í þætti Tom Snyder „Tomorrow“ horfði ég á Tom spyrja gestinn Henry Morgan hvað hann teldi vera „fullkominn“. Morgan svaraði: "Allt sem er með Glenda Jackson." Og þó að ég telji þessa mynd ekki vera fullkomna, þá staðfestir hún þessa hugmynd mjög vel. Ég var að fara að nota klisjuna um að Hollywood myndi ekki gera svona myndir lengur, en svo sá ég bara "Up in the Air", aðra gáfulega mynd um 2 einstaklinga yfir 35 ára sem verða ástfangnir. Þar endar þó líkindin. "House Calls" er bara hreint út sagt skemmtilegt að horfa á 2 atvinnumenn eins og Matthau og Jackson slá í gegn og virðast algjörlega eðlilegir á meðan þeir eru að því. Ég sá þessa mynd í leikhúsi árið 1978 (við 18 ára aldur) og það tók mig 20 ár í viðbót að ná öllum brandarunum. Sérhver kvikmynd sem getur gert kýlalínur úr tennis frábærum Bill Tilden frá 1920 og Neville Chamberlain, forsætisráðherra Bretlands, myndu ekki leika sérlega vel í megaplex þessa dagana. Ein önnur hugsun: upprunalega kvikmyndaútgáfan innihélt „ganga á ströndinni / verða ástfanginn“ uppsetningu sem settur var á lag Bítlanna/George Harrison, „Eitthvað“. Það virtist dálítið þvingað á þeim tíma, en því lagi hefur síðan verið skipt út fyrir frekar almenna Henry Mancini tónlist fyrir síðari heimamyndband og kapalútgáfu. Verst, því þessi sena liggur bara þarna núna, enn eitt fórnarlamb tónlistarleyfis Helvítis.