Ef maður lítur framhjá tæknilegum vandamálum þessarar snemma (1930) hljóðmyndar eins og hljóðgæði og einstaka stífleika John Wayne, mun manni finnast þessi mynd vera epík sem er raunsærri en nánast nokkur kvikmynd sem gerð hefur verið síðan. Frá Missouri, stórt hjólhýsi af Conestoga vögnum, fólki og dýrum heldur vestur. Vagnarnir eru dregnir niður risastóra kletta og fara yfir vatnsflóð með töluverðri hættu fyrir ökumenn í vögnunum. Indverjar hitta Wayne og leyfa lestinni að fara í gegnum land þeirra. Síðar safnast indíánar saman vestur af lestinni til að berjast gegn þeim. Vagnarnir mynda risastóran hring með hestum og nautgripum í hringnum og skjóta af rifflum sínum og skapa með hringandi indíánum reykslæðu. Þegar bardaganum lýkur eru hinir látnu grafnir á staðnum og fólkið og vagnarnir fara. Þetta atriði er merkilegt, þar sem myndavélin er með hinum látnu á meðan hinir lifa. Hún er einstök að því leyti að hún tengir áhorfandann við hina látnu og aðskilur áhorfandann frá hinum lifandi. Vagnarnir lenda í miklum þrumuveðri með úrhellisrigningu og leðju alls staðar. Þeir koma loksins á áfangastað nálægt rauðviði eða sequoia skógi í Oregon. Myndin er unnin í 70 mm breiðtjaldi í um það bil 2,0:1 hlutfalli (árið 1930!). Ég hef ekki minnst á söguþráðinn vegna þess að hann er aukaatriði við fallega glæsileikann og þá gríðarlegu vinnu sem fylgir gerð þessarar myndar. Kvikmyndaframleiðendur munu aldrei leggja jafn mikið á sig aftur til að gera slíka mynd eða hvaða kvikmynd sem er. Með hliðsjón af tæknilegum takmörkunum hljóðsins er tónlistin stundum á hreyfingu, eins og þegar Wayne yfirgefur stelpuna sína til að elta morðingja vinar síns og í lokin. Á meðan allir gagnrýnendurnir eru hrifnir af The Searchers og sálfræði Wayne, kynþáttafordómum, stuttu skapi, og flóknar persónur, Stóra slóðin gefur okkur sögu af einföldu fólki sem lendir í óvenjulegum erfiðleikum. Einn besti vestri sem ég hef séð.