Sönn saga spænsks lamaða, Ramóns Sampedro, sem barðist í áratugi fyrir réttinum til að vera aflífaður. Þessi mynd, ásamt verðlaunahafanum fyrir bestu mynd sama árs, Million Dollar Baby, olli uppnámi það ár með lýsingum þeirra af fötluðu fólki sem þráði dauða. Bæði talsmenn fatlaðra og (því miður fyrir talsmenn fatlaðra) íhaldssamir hópar sem berjast fyrir lífinu mótmæltu báðum myndunum og Óskarstilnefningum þeirra. Tilnefningarnar komu líka á meðan Terry Schiavo hrunið stóð yfir, bara til að setja þetta allt í eitthvert sögulegt sjónarhorn. Mótmælin, sérstaklega frá öryrkjahópunum, gegn Million Dollar Baby eru skynsamleg myndin sýndi greinilega, án þess að hvika, lífi lamaðs sem einskis virði. Aðalpersóna myndarinnar, Maggie Fitzgerald, verður lamandi, virðist ekki fá neina ráðgjöf, enga hjálp og vill strax deyja. Myndin er satt að segja frekar heimskuleg og óflókin. The Sea Inside, byggt á sannri sögu, er vissulega miklu hugsi meira um efnið. Líklegast hefur það farið með járnbrautum í sama flokk og Million Dollar Baby án þess að mótmælendur þess hafi einu sinni séð það, ótrúlega algengt fyrirbæri. Myndin gefur tíma til margra ólíkra hliða á röksemdafærslunni. Og það lýsir því strax yfir að óskin um að deyja sé aðalpersónunnar og aðalpersónunnar einnar. Það er samt sekt um nokkra glæpi og ég myndi samt skilja hvers vegna fatlaðrahópar gætu átt í vandræðum með það. Fyrst og fremst er það fundur söguhetjunnar með lamandi biskupi. Ég lít ekki vingjarnlega á hvernig hann er sýndur. Munnstýrður hjólastóll hans er sýndur sem fáránlegur, og það er næstum kómísk röð þar sem kvenlegir, drengjaleikfangaþjónar hans draga hann, í stólnum sínum, upp stigann. Hann kemst ekki einu sinni inn í herbergið sem Ramón er í og ​​einn drengjaleikfönganna neyðist til að bera samtalið á milli sín. Ég varð að hugsa, já, kannski ef Ramón byggi á aðeins hjólastólaaðgengilegra heimili, myndi hann ekki eyða öllu lífi sínu í rúminu og gæti fundið lífið meira lífsfyllingu (hver veit hversu náið myndin sýnir raunveruleikann). Leikstjórinn Amenábar (The Others) inniheldur líka nokkrar hláturlegar senur sem reyna að gera þessa mynd um sjálfsmorð lífsbeygjanlegri, eins og þverskurðarmynd þar sem Ramón lítur út fyrir að vera hugsi og barn lögfræðings hans fæðist. En fyrir utan nokkur ljót augnablik er myndin mjög góð. Það er sárt að einhver skuli vilja deyja þegar hann hefur getu til að færa svo mikla gleði og innsýn í líf annarra. Hins vegar, á endanum, tilheyrir líf okkar okkur. Eigum við ekki að hafa réttinn til að velja? Sterkasta kostur myndarinnar er aukapersónur hennar og leikararnir sem leika þær. Það sýnir hvernig barátta Ramóns og ákvarðanir hafa áhrif á þá sem eru í kringum hann með fallegri nákvæmni. Sérstaklega fjölskyldumeðlimirnir eru frábærir og síðasta brotthvarf Ramóns frá þeim er algjörlega hjartnæm og fékk mig til að tárast. Uppáhaldsframmistaðan mín í myndinni kemur frá Lola Dueñas, sem mér fannst líka gefa besta, eða að minnsta kosti örugglega mest vanmetna, frammistöðu í Volver eftir Almodóvar í fyrra.