Þetta er ekki djúpstæð kvikmynd; Flestir þættir söguþráðsins eru frekar fyrirsjáanlegir og „reyndir og sannir“ en hún var vel leikin og kom með nokkra áhugaverða punkta um það sem við gætum séð eftir („mistökin“ okkar eins og myndin kallar þau) þegar við lítum til baka yfir líf okkar. Ég hafði ekki lesið bókina svo ég vissi ekki mikið annað en að þetta væri saga deyjandi konu sem á sterkar minningar frá löngu liðnum tíma sem hún hefur í raun ekki deilt með neinum. Sem betur fer fengu þeir úrvalslið....Dóttir MerylStreep, Mamie Gummer, leikur hina ungu Lilu, og svo kemur Meryl fram í lok myndarinnar sem gamla Lila...auk þess að ótrúlega líkist (duh! ) yngri leikkonan stóð sig frábærlega (kannski ekki alveg í samræmi við mælikvarða mömmu sinnar, en hver er það?) Allar aðrar í þessari mynd voru fínar, þó ég vildi að það hefði verið meira af Glen Close og fannst Buddy karakterinn aðeins of dramatísk . Þetta er frekar stelpumynd en fyrir strákana, en gott að sjá með mömmu þinni eða dóttur þinni og kannski byrja á einhverjum samræðum. Hversu erfitt er að þekkja foreldri sem „manneskju“!