Babette's Feast, fyrir mér, snýst um lækningu: að laga klofninginn milli anda og líkama í rétttrúnaðarkristni. Þetta púrítaníska samfélag í afskekktu Danmörku vantar fullnægjandi þakklæti fyrir allar gjafir Guðs í sköpuninni. Þeir hafa tekið tvíhyggju heilags Páls út í öfgar og leggja áherslu á líf „andans“, ekki líf „holdsins“. Báðar eldri systurnar, í æsku, voru hræddar við tálbeitu ástarinnar og freistingar lífsins fyrir utan einfalda þorpið sitt. Þau, og sóknarbörn þeirra, halda fast við þrönga biblíutúlkun fyrrverandi leiðtoga þeirra og föður systranna. Söfnuðurinn sem er að eldast er orðinn erfiður og deilur og systurnar vita ekki hvað þær eiga að gera. Sláðu inn Babette, frönsk ókunnug kona, og einhvern sem þau geta sýnt góðvild. Þeir hafa enga leið til að vita að hún muni á endanum skila góðvild þeirra og gefa frjóan jarðveg í þurra, rykuga guðfræði þeirra. Babette mun gefa allt sem hún á og í leiðinni mun hún kenna systrunum og hjörðinni þeirra um náð, um fórnir, um hvernig tilfinningaleg reynsla (eins og í brauði og víni evkaristíunnar) getur breytt lífi og hvers vegna sönn list hreyfist okkur svo innilega. Þegar þeir geta fyrirgefið hvort öðru, og sjálfum sér, geta þeir einbeitt sér að kærleika Guðs sem birtist fyrir þeim á áþreifanlegan hátt í núinu. Sem ráðherra og listamaður get ég ekki mælt meira með kvikmynd. Sönn list og sönn náð!!