Ef ég geri ráð fyrir að þú vitir um hvað þessi mynd snýst, þá neyðist ég líka til að gera ráð fyrir að þú sért kominn í þessa umfjöllun vitandi að þú munt líklega horfa á hana, sama hvað ég segi. Ef allt þetta hljómar satt - lestu áfram - er líklegt að þú finnir einhverja samsvörun við að minnsta kosti hluta þessarar umfjöllunar. Ef þú ert óákveðinn, eða í raun ekki alveg viss um hvað gerðist seint á áttunda áratugnum og snemma á níunda áratugnum í tónlistarmenningu ungmenna í borgum og úthverfum, ættirðu líklega að lesa eina af gagnrýnunum sem þykjast vera hlutlægar í staðinn. Þó ég hafi gert það. Þegar ég ólst upp í Kaliforníu var bandaríska pönksenan fyrsta tónlistarsenan sem ég bjó í. Á hátindi harðkjarnans sem ég var á kafi í frá um 1979-1981 áttu allir hljómsveit og einu samnefnari hljómsveita og reyndar meðlima. af áhorfendum þeirra voru:* höfnun á samræmi* umburðarlyndi og ánægju af mismun* löngun til að skemmta sér - harðar og hraðar Hárgreiðslur, pólitík, mislíkun á yfirvalda og ofbeldisfullir sleggjudómar voru ekki hluti af því sem ég upplifði, þó það væru vissulega klíkur eða fylkingar sem höfðu tilhneigingu til að vera óþolandi gagnvart þeim sem klæddu sig ekki, töluðu eða sýndu ekki nógu "pönk". Og oft var ákveðið magn af óunnnu lánsfé veitt frá sumum af þessum klíkum til þeirra sem reyndu mjög mikið til að lifa undir fasískri hugmyndafræði stjórnleysislegra, sjálfslimskandi, reiðra ungra löggahatara. Þrátt fyrir að viðtölin við áhorfendapönkara í frábærri Cal-Punk heimildarmynd Penelope Spheeris, "Decline of Western Civilization" sýni mjög þrönga sýn á undirmenninguna sem sum okkar nutum, eru viðtölin við hljómsveitirnar, klúbbeigendur, verkefnisstjóra og jafnvel öryggisfólk. miklu meira dæmigert fyrir að minnsta kosti mitt eigið sjónarhorn og minningar um 'senuna'. engu að síður er möguleiki fyrir þá sem nálgast þetta með fordóma um hvað pönk sé að upplifa þessa mynd án þess að fá forhugmyndir sínar í efa. Þó þetta sé óheppilegt, þá er sökin á þessu eingöngu á þeim sem kynna, trúa á eða líða vel með staðalmyndir - ekki kvikmyndagerðarmenn. Ekki kenna sendiboðanum um. Tónlistin sem hér er kynnt er ekki fyrir alla - né heldur flesta. Þetta er ekki grófasta dótið sem til er, en það er hávært, viðbjóðslegt, hratt og minna umhugað um tækni heldur en hráorku. Fyrir mig var að sjá snemma Black Flag með Ron Reyes syngjandi, X, Fear and the Circle Jerks miklu meira virði en kostnaðurinn við þessa erfiðu kvikmynd. Eins mikið og mér líkar við The Germs, að sjá Darby Crash fyrir sóðaskapinn - og ágæta gaurinn - að honum var skilið svolítið kalt eftir mér. Engu að síður voru atriðin af Darby að leika sér með tarantúlu sína á meðan „Shut Down“ keyrði áfram og áfram í bakgrunninum dýrmæt. X viðtalið er líka frábært. Einfaldur heimildarmyndarstíll Spheeris bætist við villtar pönnur og aðdrætti meðan á tónlistarþáttunum stendur. Í viðtölunum er innrömmun notuð mjög vel til að skapa samhengi fyrir það sem sagt er. Miðað við reynslu sína og fjárhagsáætlun gerði Spheeris eins vel og allir gætu haft með þessari mynd. Mælt með fyrir þá sem kunna að meta hvað þessi mynd fjallar í raun og veru um og fyrir þá sem hafa gleymt þessum nokkurra ára skemmtilegu, heiðarlegu, stefnulausu uppreisn áður. Amerískt pönk var tekið inn í enn eitt flæðið í tónlistarlífinu og staðalmyndirnar urðu mikilvægari en grunnheimspekin.