Þetta er fyrsta Jean Renoir Silent myndin sem ég hef horft á og kannski með réttu þar sem hún er almennt talin vera hans besta, auk þess að vera fyrsta stóra verk hans. Á heildina litið er þetta örugglega mjög örugg og tæknilega fullkomin mynd sem stangast á við þá staðreynd að þetta var aðeins önnur viðleitni Renoir. Fyrir aðdáendur leikstjórans er hún full af áhugaverðum vísbendingum um Renoir-myndir í framtíðinni, sérstaklega THE DIARY OF A CHAMBERMAID (1946) og THE GOLDEN COACH (1952) - í lýsingu sinni á lægri flokks femme fatale sem er brjálæðislega eftirsótt af ýmsum aðalsmönnum sem gera sjálfum sér til skammar. fyrir hana – en líka THE RULES OF THE GAME (1939) – sem sýnir eins og það gerir í einni röð hvernig hinir brjáluðu þjónar haga sér þegar baki húsbænda þeirra er snúið frá þeim – og FRANSKA CANCAN (1955) – sést Nana fara á hneykslisdansleiknum á einum tímapunkti. Persónulega myndi ég segja að myndin sé virðulegur fylgismaður G.W. PANDORA'S BOX (1928) eftir Pabst, THE BLUE ENGEL eftir Josef von Sternberg (1930) og LOLA MONTES eftir Max Ophuls (1955) í lifandi endurgerð sinni á ljótu lífi kurteisunnar. Að öllu þessu sögðu var myndin afar gagnrýnin og auglýsing. bilun þegar hún var gefin út - „brjálæðislegt fyrirtæki“ eins og Renoir vísaði sjálfur til þess í endurminningum sínum sem kostaði hann ekki aðeins persónulega örlög (hann létti á endanum fjárhagsbyrðina sem af því fylgdi með því að selja nokkur af málverkum föður síns látins) , en fékk hann næstum því að gefa upp kvikmyndahúsið fyrir fullt og allt! Stílfræðilega er NANA talsvert frábrugðin hljóðverkum Renoir og á sérstaka skuld við FOOLISH WIVES eftir Erich von Stroheim (1922), kvikmynd sem Renoir dáðist mjög að – og, persónulega, kvikmynd sem ég ætti í raun og veru að endurskoða presto (eftir að hafa átt kvikmyndina). Kino DVD af honum og hinum von Stroheims í 4 ár núna). Engu að síður, NANA er vissulega ekki gallalaus: vísvitandi hraða gerir vart við sig á ofur rausnarlegum 130 mínútna hlauptíma þar sem sumar seríur (hestakeppnin í kringum miðpunktinn sérstaklega) standa of lengi. Of háttaður leikstíll á Stundum er líka erfitt að taka sýninguna – sérstaklega eftir Nana eftir Catherine Hessling og Georges Hugon eftir Raymond Guerin-Catelain (einn af hinum ýmsu elskurum hennar)… þó að tæknilega séð séu þær persónur þeirra, þ. þegar hún er bauluð af sviðinu) og óþroskaður veiklingur, í sömu röð. Hins vegar, eins og Anna Magnani í THE GOLDEN COACH, er Hessling (eiginkona Renoir á þeim tíma, við the vegur) bara ekki nógu aðlaðandi til að vera mjög sannfærandi sem „ímynd glæsileika“ (eins og annar aðdáandi lýsir henni á einu stigi) sem er fær að þræla hverjum manni sem hún hittir. Aðrir eftirtektarverðir í leikarahópnum eru „Dr. Caligari“ sjálfur, Werner Krauss (sem heitasti trúnaðarmaður Nönu, Muffat greifa), Jean Angelo (sem upphaflega efins en á endanum hörmulegur elskhugi Nana) og verðandi þekkti kvikmyndaleikstjóri Claude Autant-Lara (sem er talinn Claude Moore og þjónar einnig sem list. leikstjóri hér) sem náinn vinur Muffats en sem er leynilega hrifinn af vanræktri eiginkonu þess síðarnefnda! Prentið sem ég horfði á – í gegnum „Jean Renoir 3-Disc Collector’s Edition“ frá Lionsgate – er að mestu leyti kærleikslega endurreist og fallega lituð sem hafði áður aðeins verið fáanleg á frönskum DVD. Þar sem hún er byggð á klassískri frönskum bókmenntum (eftir Emile Zola, hvorki meira né minna), getur hún ekki annað en verið sýnd á skjánum nokkrum sinnum og tvær athyglisverðustu kvikmyndaútgáfurnar eru Dorothy Arzner árið 1934 (með Önnu Sten og Lionel Atwill og sem Ég á á VHS) og Christian-Jaque's árið 1955 (með Martine Carol og Charles Boyer, sem ég þekki ekki).