Ég og mamma fórum að sjá þessa mynd vegna þess að bróðir minn þjónar í bandaríska friðarsveitinni á sama svæði og hún gerist. Þegar myndin var hálfnuð ákvað ég að í ljósi þess að hún náði ekki að standast það sem hún þykist áorka er titillinn tilgerðarlegur. Viðfangsefnið sem hún fjallar um hefði getað orðið frábær heimildarmynd, en vegna lélegrar framkvæmdar hennar skildi hún mig eftir miklu minna fræðslu um málið en ég hafði vonast til að verða. Ég er sammála laura-jane frá Kanada ("Powerful Message but Lacks Focus"). Ég er líka sammála notandanum sem sagði að þessi frásagnarlausi stíll þessa kvikmyndagerðarmanns sé andstæður stíll Michael Moore, en ég er ekki sammála því að hann setji fram mismunandi sjónarmið og bjóði áhorfandanum að ákveða sjálfan sig. Ég er sammála ummælum eins notanda um að "lærdómur er betri þegar við drögum ályktanir sjálf"; ályktanir okkar geta hins vegar ekki verið annað en illa grundaðar ef við fáum litlar viðeigandi upplýsingar til að draga þær úr. Meginatriði heimildarmyndarinnar virtust vera að 1) Afríkufólkið sem býr nálægt Viktoríuvatni er mjög fátækt og þjást mjög. 2) Innleiðing karfa í Viktoríuvatni, sem Evrópubúar hafa valdið, eyðilagði vistkerfi þess. 3) Samfélögin í kringum Viktoríuvatn eru fjárhagslega háð karfahagkerfinu. Það besta sem ég get sagt um myndina er að hún reyndi að tengja sjónarhorn meðalfólks í Afríku sunnan Sahara, sem því miður er frávik meðal kvikmyndir, og að hún hafi reynt að lýsa fátækt sem afleiðingu óvirks efnahagskerfis frekar en alhliða, óumflýjanlegs fyrirbæris. Mér líkaði kaldhæðnin sem það fangaði í því mikla magni af fiski sem fer úr landi í hungursneyð. Ég kunni að meta lýsinguna á því hversu samband SÞ-liðið sem var úthlutað á svæðinu var ekki við fólkið. Eins og næstum allar heimildarmyndir sem hafa ekki orðið "konur" í titlinum, tekst þessari mynd ekki vel við að tákna raddir kvenna -- meirihluti þess sem talað er í viðtölum er um karla. Kannski þarf ég að horfa á kvikmynd í annað sinn til að ná nokkrum lykilatriðum sem ég gæti hafa misst af, en mér tókst ekki að greina kenningu Saupers um sambandið á milli innleiðingar karfa í Viktoríuvatni og óréttlátra lífsskilyrða Afríkubúa sem búa nálægt vatninu. Ennfremur gæti ég haft rangt fyrir mér, en það sló mig að Sauper gæti gert vel við að bæta viðtalshæfileika sína. Spurningarnar sem hann spurði og svörin sem hann lét fylgja með virtust ekki aðeins handahófskenndar, heldur virtist hann hafa mikla hæfileika til að gera viðmælendur óþægilega og óþægilega. Mest sannfærandi þróunin í myndinni er sú tillaga að útflutningur karfa virki nú til hylja innflutning vopna og að raunhagkerfið sem svíður yfir Tansaníubúa er stríð, ekki fiskveiðar. Því miður forðast Sauper að afhjúpa hugmyndina ítarlega (eða að minnsta kosti lengja viðtalið við blaðamanninn sem virtist vita hvað hann var að tala um varðandi vopnainnflutninginn) og sleppur því með „ákveðið sjálfur“ nálgun. .Ef Martröð Darwins var ætlað að eyða goðsögninni um að arðrán fyrsta heimsins á þriðja heiminum gæfi þeim "tækifæri á betra lífi", þá var það ekki gott starf. Ef það var ætlað að sýna hvernig vopnaframleiðsluiðnaðurinn í Bandaríkjunum og Evrópu ber ábyrgð á miklum vopnuðum átökum um allan heim, þá gerði það ekki gott starf. Ef það var ætlað að sýna hvað knýr fólk til vændis, þá var það ekki gott starf. Ef það var ætlað að varpa ljósi á vanhæfni Sameinuðu þjóðanna til að framkvæma verkefni sitt, þá tókst það ekki vel. Ef það átti að segja að litlar tekjur Tansaníubúar af karfa væru ekki mannlegs kostnaðar virði við að fikta við móður náttúru til að búa til arðbæra vöru, þá gerði það ekki gott starf. Ef það átti að gefa í skyn að Tansanía væri miklu betur sett ef Evrópubúar hefðu aldrei komið, þá gerði það ekki gott starf.