Þessi mynd er frábær, hafið þið í huga - en bara á þann hátt sem hún segir mjög VÆLA sögu. Stella er svo hræðilega gróf og lærir aldrei betur. Maðurinn hennar er ótrúlega snobbaður og smámunasamur. Hvorugur lærir nokkru sinni betur. Er þetta raunhæft? Einhvern veginn skilur Stella að dóttir hennar skammast sín fyrir glæstan hátt og klæðaburð, en skilur samt ekki að hún þurfi bara að róa þetta allt niður? Ég held ekki. Stella er GÓÐ kona, og MJÖG GÓÐ móðir. Það er ógeðslegt að gefast upp, svo að dóttir hennar geti tengst fullt af ofstækisfullum snobbum. Margt af því sem við sjáum gæti hafa verið eðlilegt fyrir tímann - fólk að fá sér einn bjór eða tvo, njóta þess að spila á píanó, dansa - en það er gert út sem einhvers konar siðferðisleg minnimáttarkennd. "Ég get ekki látið barnið okkar lifa svona!" Hlífðu mér. Þessi saga segir mér eitt: að óþveginn verkalýður getur aldrei gert sér vonir um að sækjast eftir hæðum yfirstéttarinnar. Og það er einfaldlega álag af svínaríi.