Fyrir alla sem búast við hefðbundinni ofurhetjumynd gæti það komið óþægilega á óvart. Þetta er örugglega meira drama frekar en hasarmynd. Það einblínir aðallega á tilfinningar og það er svolítið eins og grísk harmleikur - hvað sem aðalpersónan gerir þá fer það alltaf úrskeiðis einhvern veginn. Það er vegna þess að Sasha, eins og hver ofurhetja, tekur lögin í sínar hendur og samfélagið kann ekki að meta það. Sasha verður útlagi. Þegar hann er á flótta hittir hann fallega stúlku og verður ástfanginn svo hlutirnir verða enn flóknari fyrir hann. Eins og þú sérð er söguþráðurinn sjálfur virkilega dramatískur en myndin skortir dýnamík. Það minnir mig örlítið á frásögnina í nýlegum kvikmyndum Ram Gopal Varma. Allt gerist mjög hægt. Hins vegar, þegar það er hasarsena verður það svo gríðarlega kraftmikið að áður en þú áttar þig á hvað er að gerast, þá er þetta allt búið. En leikstjórinn vill ekki heilla okkur með leiftrandi og áberandi hasar. Það sem er mikilvægara hér er niðurstaða aðgerða Sasha, sem eru að mestu leyti mjög harkalegar. Skorið er mjög af skornum skammti, sem gerir það líka erfiðara að einbeita sér að myndinni. Svo í grundvallaratriðum þarftu að vera mjög þolinmóður til að horfa á hana. Er myndin þess virði? Það er spurning sem er mjög erfitt að svara. Ég held að þessi reynsla hafi ekki auðgað mig svo mikið, en einhvern veginn held ég áfram að hugsa um þessa mynd og finnst gaman að horfa á hana aftur. Aðallega vegna andrúmsloftsins, sem er virkilega þétt, en ekki kæfandi vegna þess að Sasha og Katya hafa alltaf von. Enda er þetta ungt fólk sem á allt sitt líf eftir að lifa. Svo sama hversu erfitt það verður þá er alltaf smá gleðitón þegar þau eru saman.