Þetta er erfiður þáttur að horfa á. Það er ekki eitthvað til að halla sér aftur og slaka á. Það hélt mér á brúninni á sæti mínu í nokkur tímabil. Fólki er ruglað, nauðgað, pyntað og deyr eins og flugur. Það eru karlkyns líffæri alls staðar, það er saur, uppköst og blóð. Oz er hugrakkur þáttur. Það dregur upp mál eins og kynþáttafordóma, samkynhneigð, raunveruleika fanga og mest af öllu; -dauðarefsingu. Það er að mínu mati líka farsælt að gera það, ólíkt til dæmis einlaga "Medium". Það leiddist mér stundum. Það voru skrýtnar sögulínur og þær eyddu of miklum tíma í persónur sem vaktu bara ekki áhuga minn. Merkilegt nokk fannst mér 1. sería vera frekar leiðinleg. Ef ég hefði horft á hana á meðan hún var sýnd þá held ég að ég hefði ekki haldið áfram að horfa á hana. Ég elska þáttaröð 2 - 4. Það er hægt að horfa á 5. og 6. þáttaröð (þó ég telji að það ætti ekki að vera leyfilegt að segja orðin „Cyril“ og „Death Row“ í sömu setningunni) Það eru svo margar dásamlegar persónur til að róta í. . Gömlu strákarnir Bob og Busmalis, sem ég varð algjörlega ástfanginn af frá fyrsta degi. Said, Adebesi, Pancamo og Schillinger, fjórir mjög sterkir og karismatískir leiðtogar á sinn hátt. Augustus Hill, eintölur hans tengdu þættina svo vel saman. Starfsfólkið með fólki eins og Pete systur og Ray Mukada - líka frábært. Einnig minniháttar persónur sem voru aðeins í nokkra þætti eða nokkrar árstíðir, en skildu eftir sig góð áhrif líka. Uppáhalds mínir eru O'Reily bræður. Samband þeirra var það ömurlegasta og hlýlegasta sem ég hef séð í sjónvarpi. Ef það er eitthvað sem ég mun alltaf muna um þessa sýningu þá eru það þeir. Það verður aldrei önnur "pörun" eða hvað á að kalla það, sem mun gera mig svo sárt. Þess vegna, þegar endar koma fyrir þá líka, var það næstum því sárt. Ég vildi að það hefði aldrei gerst. Ég vildi að ég hefði aldrei horft á hana. En góð Fontana. Ég mæli með því.