„Sex and the City“ hefur nokkra frábæra hluti í gangi. Vandamálið er að það er fullt af neikvæðum hlutum sem hafa mjög skaðað lokaeinkunnina og umsagnirnar fyrir sex árstíðirnar. Það góða við "SATC" er að mörg samtölin hljóma í raun og veru, rómantísku sögurnar eru áhugaverðar, og persónurnar eru skemmtilegar. Það slæma er að fáar konur láta eins og algjörar hórur. Þessar fjórar konur eiga svo marga maka, jafnvel að verða lesbíur í sumum þáttum, að þú hefur ekkert val en að reka augun í algjöran fáránleika. Karlmenn í sýningunni eru að mestu sýndir sem grunnir, úrkynjaðir, lygarar, svindlarar og fífl. Fölsku orðbragðið sem þessar konur nota er langt umfram það hvað eðlilegt samtal felur í sér. Hvers vegna gera rithöfundar þessa hluti? Augljóslega til að vera yfirvegaður og fá athygli þína. Annað sem truflaði mig (án þess að skemma) er hvernig sum samböndin enduðu. Þeir hringdu einfaldlega ekki í mig eða aðra sem ég ræddi þetta við. En þrátt fyrir að ég hafi gefið þættinum 2 stjörnur, þá er ég ánægður með að hafa horft á þáttinn. Ég hef reyndar horft á hvert tímabil margoft. Ég mæli með þættinum fyrir alla sem verða ekki móðgaðir af sterkum blótsyrðum og mjúku klámi. Ég hefði getað gert minna af móðgandi tungumálinu og nektinni og kynlífsathöfnum en rómantíkin var mjög góð og sagan endar nokkuð vel.