"Live Together, Die Alone" skiptist í þrjár meginsögulínur og hefði hver og ein þeirra dugað fyrir frábæran þátt. Svo þegar þú setur þær allar saman, þá ertu með frábæran ^ 3 þátt. Það var djörf ráðstöfun að gefa sögupersónu (Desmond) sem hafði aðeins komið fram í 3 þáttum fram að þeim tímapunkti, en það tókst: baksögu hans er alveg heillandi að horfa á, bæði fræðandi um fortíð island & the Swan stöðin sjálf og heiðarlega að flytja. Desmond og Penny virðast töfrandi tengd hvort öðru, jafnvel þegar þau eru á sitt hvorum enda heimsins, og báðar persónurnar eru fallega leiknar (það er erfitt að gráta ekki þegar Desmond les bréf Penny). Aðgerðin inni í lúgunni er spennuþrungin, þar sem Locke er staðráðinn í að leyfa ekki að ýta á takkann aftur, sannfærður um að þetta hafi bara verið sálfræðileg tilraun, Desmond gerir sér smám saman grein fyrir afleiðingum þessarar ákvörðunar, og Eko er læstur úti og reynir í örvæntingu að komast inn aftur. Bráðnun klukkunnar og „I had wrong“ hans Locke eru ógleymanlegar stundir. Aðgerðir utanaðkomandi hafa Jack, Kate, Sawyer og Hurley handtekna af hinum vegna svika Michaels (eftir að þeir hafa gert furðulega uppgötvun sem tengist Perlunni), og endurkomu "Henry Gale" sem leiðtogi hinna. Jafnvel mikilvægasta söguþráðurinn, Sayid, Jin og Sun sigla á ströndina þar sem Hinir eru að sögn að tjalda, hefur að geyma einn mesta goðsögulega leyndardóm sýningarinnar, risastyttuna sem vantar nánast alveg nema fót með fjórar tær. Í stuttu máli: tilfinningar + saga + goðafræði + ævintýri + spenna + hótun um tortímingu + geisli vonar = klassískur LOST þáttur. ***1/2 af 4.