Það er alvarlegt atriði í þessari mynd. Atriði sem lætur þig vita að myndin hans mun ekki draga mörg ódýr högg. Hún gerist á troðfullri lestarstöð og söguhetjurnar eru í fyrirsát af morðingjum með sjálfvirkum vopnum. Þeir gera hlé á því og ná rétt að komast út í skothríð. Aðalsalur lestarstöðvarinnar er nú fullur af líkum saklauss fólks sem lentu í krosseldinum. Sumir myndu kalla það of sorglegt og/eða grátlegt til að setja inn í það sem á að vera skemmtilegur hasarmynd. Ég kalla það heiðarleika. Flestar hasarmyndir hafa tilhneigingu til að hallast að „öruggu hliðinni“ að sýna ofbeldi og söguþræði. Þetta þýðir að mestu leyti að þrátt fyrir stórfelldar skotbardaga hefur saklaust fólk tilhneigingu til að deyja ekki eða að minnsta kosti sjáum við það ekki deyja. Ofbeldið er allt eingöngu góðir krakkar á móti vondu krakkar þar sem aðallega vondu krakkar deyja. Smá skynsemi sýnir greinilega að þetta er fáránlegt.Renny Harlin sýndi vísbendingu um þetta í fyrsta (og því miður eina) smelli sínu, Die Hard 2. Skúrkarnir hrapa viljandi í flugvél fulla af fólki til að koma sjónarmiðum sínum á framfæri. Atriðið var einnig tekið upp með varasenu af flutningaflugvél þar sem aðeins fáir voru um borð sem fóru niður, en grimmari og sennilega raunsærri atburðarásin endaði með því að vera notuð. Hins vegar, til að passa anda fyrstu myndarinnar, var Die Hard 2 að mestu leyti „skemmtileg hasarmynd“. Hér er þessi grimmari og sannfærandi brún útbreidd. Ofbeldið er blóðugt. The one liners eru bráðfyndin, en með ákveðnum stíl sem endurómar meira náttúrulega mannlega kaldhæðni en klisjukenndar kvikmyndavitringar á lykilstundum aðgerða. Söguþráðurinn er líka fullur af illgjarnari ásetningi en flestar hasarmyndir. Illmennið er ekki bara einhver fantur í hefndarhug eða vitlaus grípa til valda. Það er minna fáránlegt, en líka meira ógnvekjandi en það. Frá nýlegum myndum kemst "Bourne" þríleikurinn næstum því þangað með minna cheesy en venjulega hasarmyndastíl, en þessi mynd er frá 1996 og 7 árum áður en "The Bourne Identity" með Matt Damon komst á hvíta tjaldið. Annar áhugaverður þáttur er að aðalhetjan er í raun kvenhetja. Og þetta er langt áður en kvikmyndaútgáfan af "Tomb Raider" varð vinsæl. Það sem meira er er að þessi kvenhetja lítur sannarlega út fyrir að geta tekið John McClane niður og síðan tekið enn kveikt sígarettu hans. Þessi mynd markar annað hasarhetjuhlutverk Geenu Davis og hún náði enn ekki að skora högg. Á meðan Angelina Jolie leikur í "Tomb Raider" árum síðar og skorar slag. Ástæðurnar eru handan við mig. Algjörlega. Að lokum er þessi mynd ekki öll dökkbrún. Það eru mörg svívirðileg og stórbrotin leikmynd sem maður getur aðeins séð í hasarmynd. Loftslagssprenging efnasprengju er alveg stórkostleg sýning á flugeldatækni í kvikmyndum, þar sem fleiri en eitt eðlisfræðilögmál taka sér þægilegt hlé. Þannig er formúla hér, en hún er And-formúlan fyrir hversdagslega Hollywood Action Movie Formúluna. --- 9/10BsCDb Flokkun: 13+ --- ofbeldi, blótsyrði