Ég verð að segja að mér fannst þessi mynd mikil vonbrigði. Já, ég veit að Maltin gaf honum 3 1/2 og öðrum þykir mjög vænt um það. En, jæja, óperuatriðin voru hræðileg. Mér finnst Jeannete MacDonald vera áunnið bragð. Já, í stuttu seríunni sem ég hef séð hana með Nelson Eddy er hún gríðarlega betri en hann. En út af fyrir sig...Guð, mér líkar illa við óperu og fyrirlít óperettu og hún er í rauninni óþolandi. Á einum tímapunkti þurfti ég að hylja eyrun. Gable er bara í lagi og Tracy er hent. Söguþráðurinn er pirrandi í JM segir Gable aldrei einfaldlega að hún elski hann og óperuna og af hverju getur hún ekki gert bæði? Þess í stað þjáist hún þegjandi (eða ekki) með málamiðlunum sem hún gerir. Aukahlutverkið er greinilega ógleymanlegt. Fyrir utan stjörnuna þrjú og Jack Holt (og ég býst við móðir hans), eru þeir allir bara bakgrunnur og gleymanlegir. EQ röðin er það eina sem bjargar myndinni. Og bara. Já, það er frekar stórbrotið og áhrifamikið. En „ó Guð er mikill“ virðist mjög tilgerðarlegt. Ég kýs gríðarlega "In Old Chicago" hvað hamfaramyndir frá gamla tímanum ná. Hlífðu þér við þessu.