Leikstjórinn og FX-maðurinn John Carl Buechler þarf ekki að gera mikið til að hræða mig; það eitt að sjá nafnið hans í einleikunum er nóg til að koma ótta í hjarta mitt. Grátlegt beint á myndbandsúttak hans á níunda áratugnum sat á neðri hillunni í hryllingshlutanum í leigubúðinni minni á staðnum; tuttugu árum síðar, og DVD diskarnir hans taka sama pláss. Svo virðist sem því meira sem hlutirnir breytast, því meira haldist þeir óbreyttir. Þú getur reitt þig á gamla JCB til að afgreiða drullu, hvernig sem sniðið er og án tillits til framfara í kvikmyndagerðartækni. Í þessu fyrirlitlega tilboði ferðast hópur vina til afskekkts bæjar þar sem þeir uppgötva leynilega fjársjóðinn Jeremiah Stone, AKA fjörutíu og níunda illi, kröfustökkandi, mannátsnámamaður sem olli usla um miðjan 18. aldar. Áður en hann lést bölvaði Jeremiah öllum sem ættu að finna gullið hans og það er ekki langt þangað til morðinginn sem beitir axarax er kominn aftur og rekur hina ömurlegu fjársjóðsleitendur. Með hræðilegu handriti sínu, áhrifalausum förðunarbrellum og illmenni í Scooby-Doo stíl. , 'The Curse of the Forty-Niner' er par fyrir námskeiðið fyrir Buechler. Aðeins tegundatrúarmennirnir Keren Black, Richard Lynch og John Phillip Law veita þessari mynd nokkurn trúverðugleika, en restin af leikarahópnum sýnir frammistöðu allt frá slæmum til hræðilegra (þó ég fyrirgefi Alexöndru Ford, sem er algjör snillingur). Jafnvel aðdáendur. af slæmum Schlock hryllingi verða fyrir vonbrigðum þar sem flestar konurnar halda fötunum sínum og mörg dauðsföllin eiga sér stað utan skjás (sem er líklega ekki svo slæmt þar sem dauðsföllin á skjánum eru sorgleg).'The Curse of The Forty-Niner' er annar í langan lista yfir dúllur fyrir John Carl.