„óháð“ mynd sem aftan úr kassanum lofar útúrsnúningum, ævintýrum og tilfinningalegu ævintýri sem við munum aldrei gleyma. Þessi mynd blekkir okkur líka til að horfa á hana með því að flagga Rachel Lee Cook með aðalhlutverki. Eftir fyrstu tuttugu mínúturnar áttarðu þig á því að þessi mynd á eftir að gefa þér EKKERT. Sagan heldur áfram stefnulaust og sýnir ekkert nýtt eða mikilvægt til að halda okkur áhuga. Allar þrjár „truflaðar“ persónurnar hafa aðeins smá korn af baksögu til að neyða okkur til að vera sama. Rétt þegar þú nærð endanum breytist allt við söguna og í stað þess að hjálpa áhorfendum að ná sér á strik, ertu eftir með enga hugmynd, og það sem meira er, engan áhuga á "af hverju". Leikstjórinn, sem þótti líka góð hugmynd að vera meðleikari, virðist koma inn í myndina með enga fyrri reynslu eða þekkingu á gagnlegri kvikmyndagerð. Allt verkið lítur út eins og „lista“ háskólamynd sem unnin var af nýnema í kvikmyndanámi sem reynir að fela skort á raunverulegum hæfileikum.