Þessi mynd hreyfðist allt of hægt fyrir minn smekk. Hugmyndin í sögunni er hressandi öðruvísi að því leyti að hún kannar fjölskyldulífið við að búa með þroskaheftum fjölskyldumeðlim á þann hátt sem ég hef ekki áður séð á skjánum. Framkvæmd hugmyndarinnar var ábótavant. Hver persóna þróaðist að fullu á vettvangi hennar fyrstu framkomu, þá þurfti maður að þola þá tilfinningu að hver persóna væri að troða vatni það sem eftir lifði leiðarinnar. sambönd við aðra í myndinni, sem mér fannst vera form tilfinningalegrar og félagslegrar þroskahömlunar. Ég býst við að þetta hafi listræna verðleika, í ljósi þeirrar kaldhæðni að sagan snýst um þroskaheftan einstakling sem er umkringdur vinum og vandamönnum yfir meðallagi. Leikurinn var hins vegar undantekningarlaust vel unninn. Ég er sammála öðrum gagnrýnendum um að kvikmyndatakan hafi verið falleg. Í stuttu máli tel ég að myndin hafi sterka listræna verðleika vegna fíns leiks og kvikmyndatöku, en misheppnast á tilfinningalegu stigi vegna þeim annmörkum sem lýst er.