Ég ímynda mér að þegar Hitchcock fræðimenn og sérfræðingar finna sig saman, þá er ekki talað um frábærar myndir meistarans eins og "North By Northwest" eða "Strangers On A Train", heldur minna þekkt átak eins og þetta frá 1931, óljóst og alvarlega gallað. , sem sýnir hinn frábæra leikstjóra í nýbyrjaðri mynd.Emily og Fred Hill (Joan Barry og Harry Kendall) eru millistéttarpar í London sem reyna að vera á undan. Hann misbýður hlutskipti þeirra; hún tekur undir það. Breytingin kemur í formi bréfs frá frænda þar sem hann segir að hann muni setja þá upp svo þeir geti notið lúxuslífs á heimsvísu. Þeir gera áætlanir um heimssiglingu. En vandamál þeirra eru aðeins byrjuð. Spyrðu bara Richard Hannay, Roger O. Thornhill eða Marion Crane. Jæja, Marion er ógeðsleg í augnablikinu, en þú skilur hugmyndina. Travel og Hitchcock fara saman eins og mölflugur og kertaljós og setja einn upp fyrir hættulega ferð í besta falli. Þetta er kannski fyrsta sókn Hitchcocks inn í þetta þema, og ekki hans farsælasta eða eftirminnilegasta. Hitchcock reynir að blanda saman gamanleik við annan þátt, í þessu tilviki innlendu drama frekar en spennu, en þetta tvennt hangir ekki saman, að minnsta kosti ekki hér. The Hills eru dauft, flatt par, án efnafræði eða persónuleika. Þegar þeir finna sig á Folies Bergère, í formi krossklippingar með myndefni sem lítur út fyrir að vera tíu árum eldri en restin af þessari mynd, eru þeir skammaðir yfir klæðnaði kvenkyns flytjenda. "Tjaldið hefur farið upp of fljótt!" andvarpar Emily. „Þeir eru ekki klæddir.“ Þegar hæðirnar reka hver frá annarri á sjósiglingu virðist það miskunn að drepa meira en hörmulegt, jafnvel þótt fólkið sem þeir eru í samstarfi við séu líka dropar. Maður Emily, Gordon (Percy Marmont) ber í kringum sig ljósmyndir af sér sitjandi við hliðina á tómum stólum, sem hann stingur upp á að Emily fylli. Stúlka Freds, „prinsessan“ (Betty Amann) er með augu Clara Bow og skugga Wallace Beery klukkan fimm. Það er líka ógeðslegur samfarþegi, dónalegur töffari sem Hitchcock kynnir alltaf með teiknimyndakenndu hornspyrnu. Fínleikinn átti enn eftir að koma. Allt er skotið á skyndilegan hátt, með ruglandi blokkun og spennuþrungnum samræðum. Hitchcock reynir snemma gamanmynd með Fred og regnhlífinni hans sem losnar ekki og Kendall virðist ætla að hlæja á meðan Berry leikur sér að tárum. Þegar Fred og Emily hætta saman sjást þau ýtt á par af saman fleygðum rikjum, ein af mörgum klunnalegum tilraunum til tákns. með Gordon, en aðallega vegna þess að hún er meðal þeirra fyrstu af mörgum segulmagnuðum ljóshærðum Hitchcocks, platínuhringirnir hennar þeytast um andlit hennar eins og Botticelli um borð á opnu þilfari kínversks drasl nálægt lok myndarinnar. Málum lýkur með hættulegum aðstæðum sem leikmynd fyrir söguhetjurnar til að ná tökum á, og væntanlega laga samband þeirra. Aðeins þeir eru ekki virkir þátttakendur í ályktuninni, og fyrir utan örlög vinalegs kattar, hljómar ekkert um endirinn. Að minnsta kosti færðu skemmtilegt útsýni yfir London snemma á þriðja áratugnum og tækifæri til að sjá Hitchcock þegar hann var enn að vinna fyrir mat. "Rich And Strange" er Hitchcock að borga félagsgjöldin og læra iðn sína, einn fyrir fræðimenn en ekki frjálslega kvikmyndagesti.