Pickup On South Street er ein snilldarlegasta mynd sem gerð hefur verið. Dæmi um leikstjórn: Þegar Candy (Jean Peters) byrjar að fara í gegnum töskuna sína og tekur eftir því að veskið hennar er týnt, hringir vekjaraklukka í bakgrunni í byggingunni sem hún er í -- eins og það sé viðvörun í höfðinu á henni. Hún er ekki teiknimyndalík -- hún er lúmskur fléttuð inn í bakgrunninn á þann hátt sem slær þig á undirmeðvitundarstigi þar til þú hefur séð myndina nokkrum sinnum og það bara "smellir" að það er viðvörunarbjalla að hringja þegar hún byrjar brjálæðislega að fara í gegnum töskuna sína.Richard Widmark er á toppnum í leik sínum sem snjall-alec -- hann er virkilega frábær -- en hápunktur flutningur myndarinnar var fyrsta atriðið fyrir "Moe", götusala/uppljóstrara, sem leikin er af Thelma Ritter. Seinna, í íbúðinni hennar, ertu ekki að sjá kvikmynd - þú sérð alvöru manneskju. Ég hef aldrei séð neinn „leika“ svo raunverulegan að mér leið eins og ég væri að horfa inn í alvöru herbergi þar til Ritter lék - alveg niður í það hvernig hárið á henni stakkst aðeins út þegar hún fjarlægði hattinn. Um það bil milljón aðrir hlutir *virkuðu bara,* allt frá því hvernig Lightning Louie tekur upp peninga með pinnunum sínum til þess hvernig skartgripir Candy smella þegar hún snýr hendinni á Moe frá nælunni sinni, til þess hvernig Moe fær dollarana og skiptin frá lögreglustjóranum. yfir brjóst FBI gaursins -- og jafnvel hvernig skipstjórinn opnar skjalaskápinn sinn, eins og hann hafi gert það á þann hátt í því herbergi í mörg ár. "Pickup On South Street" er ítarleg hreyfing (leikstjórn) með fullkomnum flutningi (leik) og frábæru nostalgísku myndefni dagsins, eins og pallbílinn, brettin sem leiða að kofanum úti á vatninu, þjónninn, -- og ógleymanlegur staður Skip geymir vasapíningana sína. Dásamlegt efni."Pickup On South Street" er líka ein af fáum kvikmyndum þar sem, jafnvel þó að persónurnar séu ekki fullkomnar, er þér sama um þær - kannski vegna þess að þær hafa verið að einhverju leyti merktar af fortíð sinni á þann hátt sem erfitt er að escape: Slepptu sem "þrífaldur tapari" og Candy sem ung kona sem hefur "bankað um" mikið. Þegar þetta fólk hegðar sér aðeins verr en þú bjóst við, þá er það á eins konar nýstárlegum hætti sem gerir það að verkum að þú sért að horfa inn á fólk sem þú myndir annars aldrei ímynda þér - og samt veistu að það er mögulegt vegna þess að leikararnir gera þau svo auðþekkjanlega mannleg.