Að mestu leyti hef ég bara gaman af þeirri tegund kvikmynda sem gerir manni kleift að flýja núverandi tíma inn í framtíðina eða fortíðina. Þessi mynd er hreinn flótti. Dansinn byrjar nánast samstundis og Debra Paget í „fjólubláa harem“ bikiníkjólnum sínum á sér einfaldlega engan líka í kvikmyndum að mínu mati. Dans hennar, á meðan hún er södd, er betri en dans hennar í Tiger of Eschnapur eftir Fritz Lang, fáanlegur á DVD, þar sem hún lék musterisdansarann ​​Seetha. Eitt vandamál við myndina er lokuð umgjörð. Það eru fáar utanhússenur teknar og þær eins og aðrar senur eru dálítið klaustrófóbískar. Sömu staðirnir eru notaðir aftur og aftur, en með áhugaverðum leynigöngum og vatnaleiðum. Leynileg tvöföld sjálfsmynd hennar er algjörlega ótrúverðug með fegurð af þeirri stærðargráðu. Debra beitir meira að segja sabel og heldur 2 óvinahermönnum í skefjum á stiga, hún gæti allt. Það sem virkar er Debra Paget sem prinsessa. Með fegurð sinni myndi hún vissulega vera miðpunktur athygli hvar sem er hvenær sem er í sögunni. Þessi mynd, þegar hún verður vonandi fáanleg á DVD, verður skyldukaup. Á heildina litið, tekið með smá húmor, ég elskaði það.