Ég sá þessa mynd í kvöld í NYC á Landmark Sunshine. Ég vissi ekki við hverju ég ætti að búast, ég hefði ekki lesið mikið um það þar sem ég vissi að ég myndi sjá það sama hvað á gekk. Allt í allt er þetta mjög vel gert. Það einblínir ekki á alhæfingu "and-stríðs" yfirlýsinga, sem fyrir mér skildi stjórnmálin útundan. Hermennirnir töluðu aðallega um meðvitund sína um eiturverkanir í þjálfun þeirra í boot camp og hversu erfitt það var þegar þeir sneru aftur til borgaralegs lífs. Það var mjög gott að sjá Paul Rieckhoff og Camilo Mejia segja frá erfiðleikunum við að lifa af ekki aðeins stríðið, heldur að neita skipuninni um að fara til baka þegar það var andstætt persónulegu siðferði. Ekki mistök - þetta er ekki stríðsmynd. Sá sem segir það hefur ekki séð það eða lifir ekki með stríðsörin á sálinni.