Ég er mikill aðdáandi Morgan Freeman. 'The Shawshank Redemption' er í efsta sæti yfir uppáhaldsmyndir mínar allra tíma. En ég verð að viðurkenna að ég hef oft velt fyrir mér hlutverkavali hans. Svo margir af titlum hans voru stórar budgetklisjur án hjarta. '10 Items Or Less' fyrir mér markar endurkomu Freeman í hlutverk sem sýnir sannarlega mikla leikhæfileika hans. Freeman leikur ónefndan, áður stóran Hollywood leikara sem hefur ekki starfað í nokkur ár. Honum hefur verið boðið að taka þátt í ótilgreindri indi mynd sem hann er að rannsaka í matvöruverslun í fátækrahverfi í LA. Eftir að hafa verið strandaður þar af flöktum ökumanni sínum, býðst Freeman að fara heim af afgreiðslustúlkunni Scarlet (Paz Vega), sem hann hefur hálfvinkona. Áður en hún getur farið með hann heim, fer Scarlet hins vegar í stórt atvinnuviðtal sem hún þarf að komast í og ​​Freeman samþykkir að taka með í skiptum fyrir ferðina. Myndin fylgir Scarlet og Freeman á nokkra staði, en myndin er í raun bara a karakterverk um samskipti þeirra tveggja. Freeman er hin ótengda Hollywood týpa sem hefur ekki heyrt um Target og veit ekki sitt eigið símanúmer eða hvaða vikudagur það er. Hann sprautar visku frá Dalai Lama sem síað er í gegnum hugarfar hans „allur heimurinn er aðeins leiksvið“ og kallar ítrekað atvinnuviðtal Scarlet „áheyrnarprufu“. Og samt hefur hann lag á fólki, leið til að hafa áhrif á það sem nær út fyrir frægð hans. Hann er aðdáandi mannkyns. Hann rannsakar þau, spyr stanslaust spurninga um þau og hefur ánægju af sérkenni þeirra þar sem aðrir yrðu einfaldlega pirraðir. Í Scarlet sér hann þann þrjóska, stolta einfara sem hann var; Hann sér manninn sem hann var. Vega leikur hlutverkið með tengingu við Freeman sem skautar á línuna á milli næstum dótturástar og líkamlegs aðdráttarafls, þó hún leiki það fallega og það sé alls ekki eins hrollvekjandi og það hljómar. En jafnvel þó að henni finnist tengsl sín við Freeman vaxa, hefur Scarlet næmt auga fyrir raunveruleika ólíkra heima þeirra og sker sig í gegnum Hollywood naut*smell Freemans af skarpri raunsæi sem neitar að sætta sig við neitt nema sannleikann. Myndin er snjöll, fyndin. , og vel skrifað, með samræðum sem er einfalt en áhrifaríkt. Ég las eina IMDb umsögn sem sagði að línurnar væru „stældar“, sem ég held að sé rangtúlkun á raunhæfu tali manna. Hér eru engar stórar einræður, engar djúpar sálarleitarstundir. Og þannig er bragðið, held ég, að sýna hvernig fólk í venjulegu, hversdagslegu lífi getur myndað tengsl sín á milli. Og mér finnst Freeman og Vega taka það fallega upp, mála mynd af tengslum tveggja manna sem glitrar eins og sól á hafinu, himinlifandi og fimmtug. Löngu eftir að það er horfið lifir það áfram í minningum þínum og pirrar þig með því sem gæti hafa verið. Allt í lagi, þetta var svolítið blómlegt, en mér líkaði mjög vel við frammistöðuna og myndina. Ég myndi örugglega mæla með því.