Leyfðu mér að byrja á því að segja að þetta lítur ekki út fyrir eða líður ekki eins og kvikmynd. Þetta virðist vera bara enn einn sjónvarpsþátturinn um vinsælar stúlkur og stráka án raunverulegs kvikmyndatungumála. Myndavélahornin eru svo beint fram að sagan er sögð á einfaldasta hátt og hægt er að láta almenning aldrei tengjast henni. Þessi mynd fer með okkur þangað sem engin kvikmynd sem ég hef séð hefur gert áður: til ríkis þar sem kvikmyndahúsið verður hlýr miðill sem gefur almenningi alla þætti túlkunar. Of augljóst. Stóri kvikmyndatjaldið er aðeins notað sem stækkað sjónvarp þaðan sem við getum séð alla eiginleika þessara kvenna í stærri en lífshætti. Undanfarið virðist sem ungir leikstjórar séu að skerða listina við kvikmyndagerð fyrir sölu. Þetta er mjög skelfilegt. Iðnaðurinn er að spilla listinni í kvikmyndum. Við verðum að fræða okkur sjálf og börnin okkar um hvað kvikmyndagerð og tungumál hennar snýst í raun um. Ekki bara sölu og skemmtun, heldur leið til að miðla tilfinningum, ástríðum og jafnvel menningu. Ekki sem kynningarvettvangur fyrir unga dívur og djóka.