Það er ákveðin kaldhæðni í því að skopstæling á gotnesku tegundinni er breytt í klisjukúða af kvikmyndagerðarmönnum sem annaðhvort höfðu ekki hugmynd um hver tilgangur sögunnar var eða var bara alveg sama. Öll aðalsmerki meðalfjölskyldumyndar þinnar eru nútíð-brjáluð yngri systkini, pirraður unglingur sem vill ekki hreyfa sig, samúðarlausir foreldrar sem geta ekki séð birtinguna og auðvitað rómantískt undirspil. Myndin á mjög lítið sameiginlegt með upprunalegu sögu Wilde, sem var að mestu skrifuð til að gera grín að melódramatísku gotnesku skáldsögunum sem voru í miklu uppnámi á þeim tíma. Ef Wilde sæi þessa útgáfu myndi hann líklega hlæja - og þá auðvitað skrifa skopstælingu. Það er bara að vona að börnin sem horfðu á þennan bragðdaufa, fjöldaframleidda papa uppgötvuðu á endanum vitsmuni og ljóma upprunalegu útgáfunnar.