Ein mikilvægasta listhreyfing kvikmyndasögunnar var án efa þýskur expressjónismi, hinn mjög andrúmslofti kvikmyndagerðarstíll sem þróaðist á 20. áratugnum í Berlín. Klassískar myndir eins og "Das Cabinet Des Dr. Caligari." (1920) og "Nosferatu, Eine Symphonie Des Grauens" (1922) voru frægustu beinar afleiðingar þessa þáttar, og þótt hreyfingin hafi ekki átt sér langan lífdag, gætir gífurlegra áhrifa hans á kvikmyndir enn þann dag í dag, sérstaklega í hryllingstegundin. Einn af lykilpersónum þessa stíls væri leikstjórinn Paul Wegener, leikstjóri „Der Golem, Wie Er in die Welt Kam“ frá 1920, því í frumraun sinni sem kvikmyndagerðarmaður, sjö árum áður en þessi klassík var gerð, var hann þegar að gera. tilraunir með expressjónisma í kvikmyndum. Þessi snemma frumgerð þýska expressjónismans var fyrir tilviljun, önnur hryllingsmynd: "Der Student Von Prag". "Der Student Von Prag" ("Stúdentinn frá Prag"), er saga Balduin (Paul Wegener), nemanda með orðspor. að vera besti skylmingamaðurinn í Prag, en lendir alltaf í fjárhagsvandræðum. Dag einn bjargar Balduin hinni fögru greifynju Margit (Grete Berger) frá því að drukkna í stöðuvatni eftir að hestur hennar sleppti henni fyrir slysni. Balduin verður strax ástfanginn af henni og reynir að hitta hana aftur, en fljótlega kemst hann að því að hann verður að keppa við ríkan frænda hennar, Graf Von Schwarzenberg (Lothar Körner), sem vill líka giftast henni. Þar sem Balduin veit að hann getur ekki boðið henni mikið, vill Balduin verða ríkur og það er þar sem galdramaður að nafni Scapinelli (John Gottowt) kemur inn á svæðið. Scapinelli býður Balduin óendanlegan auð í skiptum fyrir það sem hann finnur í herberginu sínu. Balduin samþykkir tillöguna, aðeins til að uppgötva í skelfingu að það sem Scapinelli vill er spegilmynd hans í speglinum. Lauslega innblásin af smásögu Edgar Allan Poe "William Wilson" og hinni klassísku goðsögn um "Faust", sögu "Der Student Von Prag" “ var hugsuð af þýska rithöfundinum Hanns Heinz Ewers, meistara í hrollvekjubókmenntum og einn af fyrstu rithöfundunum til að telja handritagerð jafngilda og hvers kyns bókmenntir. "Der Student Von Prag" er skrifað á þeim tíma þar sem kvikmyndahús í Þýskalandi var enn í þróun sem listform, og sýnir raunverulegan vilja til að nota kvikmyndir til að segja fullþróaða sögu umfram myndavélarbragð eða röð sena. Eins og flestir handritshöfundar síns tíma er handrit Ewers enn undir miklum áhrifum frá leikhúsi, þó "Der Student Von Prag" fari að hverfa frá þeim stíl. Þó að Ewers sé svolítið lélegt í persónuþróun sinni (sérstaklega aukapersónunum), tekst Ewers að skapa áhugaverða og flókna söguhetju í persónu Balduin. Á meðan "Der Student Von Prag" var frumraun Paul Wegener í leikstjórn og önnur mynd Stellan Rye sem leikstjóri. kvikmyndagerðarmaður, það er alveg ljóst að þessir tveir frumkvöðlar höfðu mjög góða hugmynd um hvað kvikmyndahús gæti gert þegar það er gert rétt. Með því að nýta kvikmyndatöku Guido Seebers, skapa tveir ungu kvikmyndagerðarmennirnir kraftmikið gotneskt andrúmsloft sem spáir fyrir um hvað þýskir kvikmyndagerðarmenn næsta áratugarins myndu gera. Wegener myndi læra margar af þeim aðferðum sem hann myndi beita í "Golem" seríunni sinni frá Seeber og Rye. Þrátt fyrir að hafa mjög takmarkað fjármagn tekst Rye og Wegener að búa til ótrúleg og mjög sannfærandi (fyrir sinn tíma) sjónræn áhrif fyrir atriðin með endurspeglun Balduin (leikinn af Wegener líka). Þegar hann var reyndur sviðsleikari við gerð þessarar myndar, leikstýrir Wegener leikarahópnum af miklum hæfileikum og reynir einnig að hverfa frá töfrandi stíl fyrri kvikmyndagerðarmanna. Sem Balduin er Paul Wegener mjög áhrifaríkur og líklega sá besti í myndinni. Það hjálpar vissulega að persóna hans er sú eina fullþróaðri af rithöfundinum, en það er ekki hægt að neita því að Wegener var mjög góður í hlutverki sínu sem fátæka nemandinn sem missir meira en spegilspeglun sína í þeim samningi. John Gottowt leikur hinn óheillavænlega Scapinelli með dularfulla útbreiðslu sem hentar persónunni eins og hanski. Fátt er sagt um Scapinelli í myndinni en Gottowt passar upp á að láta okkur vita að hann sé afl sem þarf að óttast. Restin af aðalhlutverkinu er minna heppinn, þar sem Grete Berger er frekar meðaltal sem Margit greifynja, og Lothar Körner er lélegur Graf Von Schwarzenberg. Hins vegar verður að segjast að Lyda Salmonova var nokkuð góð í svipmiklum karakter og Fritz Weidemann gerði frábæran Baron Waldis-Schwarzenberg sem sýndi þann sóma sem persóna Lörner hefði átt að hafa. Miðað við þær kvikmyndir sem voru gerðar á þessum árum í öðrum löndum og sú staðreynd að endurgerð hennar (gerð 13 árum eftir þessa mynd) er betri á allan mögulegan hátt, það er ekki erfitt að skilja hvers vegna "Der Student Von Prag" hefur ekki staðist tímans tönn eins vel og aðrar fyrstu myndir. Helsta vandamál myndarinnar er örugglega afar lágt kostnaðarhámark hennar, þar sem það leiddi til þess að myndin var töluvert styttri en saga Ewers þurfti til að vera fullþróuð. Þetta gerir það að verkum að söguþráðurinn finnst stundum aðeins of óljós, eða jafnvel ófullnægjandi, eins og eitthvað vanti í frásögnina (auðvitað er líka möguleiki á að prentunin sem fyrir er sé í raun ófullkomin). Hins vegar er "Der Student Von Prag" mjög áhugaverð snemma tilraun til flókinnar sögu um hrylling og spennu í kvikmyndum sem, þó að hún væri síðri en aðrir kvikmyndagerðarmenn voru að gera á þeim tíma, skildi eftir sig sterkan svip í sögunni. þýsku expressjónistahreyfingunni, er erfitt að neita því gífurlega mikilvægi sem "Der Student Von Prag" hefur í sögu þýskrar kvikmyndagerðar, líklega í kvikmyndasögunni almennt. Það kann að líta út fyrir að vera gamaldags, jafnvel fyrir sinn tíma, en miðað við það takmarkaða fjármagn sem leikstjórinn hafði, er hún sannarlega betri en flestar myndir frá þeim tíma. Sem myndin sem hóf feril Paul Wegener, og með þeim þýska expressjónisma, er „Der Student Von Prag“ skylduáhorf fyrir alla sem hafa áhuga á þessari sneið af kvikmyndasögunni. 7/10