Næstum tveggja manna leikrit og þar af leiðandi mun samræðan og flutningur aðalhlutverkanna skipta máli. Hvorugt er sérstaklega gott. Þetta hefði í rauninni verið sterkara ef það hefði fyrst verið búið til sem tveggja manna leikrit og síðan unnið að kvikmynd. Allavega verður kippt vampýra sem virðist örlítið einhverf hrifin af nektardansara (afleiðing af því að horfa líka á) mikið klám á vitlausu heimili sínu). Hann vill láta hana segja sér frá dagsbirtunni. Hann hefði verið betur settur að finna einhvern með dagvinnu eða einhvern sem skarar fram úr í að mála mynd með orðum eins og skáld, en þá gæti hann ekki haft heitan bodskap. Eftir að hann fær hana til að gera hvað sem hann vill (og hann er ekki hræðilega góður í því), ætlar hann að borða hana klukkan 6 að morgni, en þá kemur sólin upp. Mikið er gert úr þeim fresti, þrátt fyrir að hann segi líka að hann megi fara án þess að borða, það gerir hann bara svangari. Auk þess fullyrðir hann að hann geti ekki sleppt nektardansaranum, þar sem hún veit af honum, en hann lætur fjölda annarra fara sem læra hvað hann er. Það er mikið ósamræmi. Af hverju þessi vampýra velur að búa í húsi sem er svo illa klætt að ljós frá götuljóskerum og nágrannabyggingum streymir inn eins og það væri dagsdagur, ég er ekki viss. Með allan tímann í heiminum mætti ​​halda að hann hefði staðið sig betur eða lagað staðinn aðeins. Hann er greinilega ekki auðug vampíra. Þetta er að sögn endurgerð og ég er forvitinn að sjá upprunalegu útgáfuna af þessu, Dance of the Damned. Að vísu leikstýrði Katt Shea og hinar myndirnar sem hún leikstýrði fyrir Corman (Stripped to Kill, StK II) voru frekar slæmar.