Eftir að hafa séð kvikmyndina í fullri lengd sem Kieslowski gerði úr þessum þætti af „The Decalogue“ fyrir mörgum árum, kom aftur til þessa áhorfanda þegar við horfðum á heilar tíu vinjetturnar. Eins og með hinar myndirnar er þessi lauslega byggð á fimmta boðorðinu, eða „Þú skalt ekki drepa“. Kryzsztof Kieslowski skrifaði með Kryzsztof Piesewicz og skoðaði huga ungs manns sem fremur svívirðilegan glæp með morði. saklaus manneskja til að fá útrás fyrir sína eigin gremju. Þessi þáttur hefur Dostojevski-persónu sem minnti okkur sífellt á "Glæp og refsingu", eða að minnsta kosti sumir eiginleikar skáldsögunnar eru færðir til stefnulauss ungmenna sem virðist ekki hafa neina endurleysandi eiginleika. Sagan sýnir unga manninn þar sem hann reikar um götum borgarinnar án þess að hafa skýra hugmynd um hvað eigi að gera eða hvert eigi að fara. Eina blíða augnablikið sem hann sýnir er þegar hann heimsækir ljósmyndarann ​​til að biðja um að endurgera gamla mynd af systur sinni. Kieslowski lætur það eftir örlögunum að láta morðingjann fara um borð í leigubíl með það fyrir augum að ræna bílstjórann, en það er reiði hans og gremja sem fær það besta úr unglingnum að drepa mann sem átti ekki skilið að deyja. Síðustu augnablik þessa glæpamanns er ein mest grípandi þáttur í hvaða kvikmynd sem er, fortíð eða nútíð. Hinn þátturinn í sögunni er samband hins opinbera ákærða og glæpamannsins. Ekkert getur komið í veg fyrir að dómstóllinn dæmdi unga manninn til dauða. Lögfræðingnum finnst hann í lokin hafa brugðist skjólstæðingi sínum og fer til dómarans til að sjá hvar hann fór úrskeiðis. Það eina sem ungi maðurinn biður um er að ná í myndina og senda hana til móður sinnar. Frásögn Kieslowskis af því hvernig hann túlkar fimmta boðorðið skapar óvænta kvikmynd sem mun sitja eftir í huga áhorfandans löngu eftir að þessi þáttur gleymist.