Ég sá þessa mynd fyrst þegar hún kom út árið 1980. Frá öðrum heimildum hef ég komist að því að eina útgáfan af 219 mínútna klippunni var í New York borg, eftir það var hún skorin verulega niður í 149 mínútur. Svo ég býst við að ég hafi séð styttri útgáfuna fyrst sem, á þeim tíma, fannst mér, væri mjög áhugaverður and-vestrænn, ef það væri smá ruglingslegt...Þannig að það var með enn meiri áhuga sem ég fékk loksins DVD af útgáfa í fullri lengd. Ég er ánægður með að ég gerði það vegna þess að þetta annað áhorf hefur staðfest fyrir mér að myndin er sannkölluð klassík og gagnrýni glerungurinn sem hellt var yfir Michael Cimino var ástæðulaus, svo ekki sé meira sagt. Já, þetta er löng mynd, en það hefur líka verið margir aðrir. Til dæmis: Once upon a time in America (1984) á 227 mínútum; Cleopatra (1963) á 320 mínútum; Boðorðin tíu (1956) á 220 mínútum; Spartacus {endurheimt útgáfa} (1960) á 198 mínútum; Gone with the Wind (1939) á 222 mínútur og fleiri. Þannig að það getur ekki verið staðreynd hlaupatímans sem fékk svo marga til að freyða við munninn langt aftur í tímann, þegar Heaven's Gate kom fram á sjónarsviðið. En athugaðu þetta: allar þessar kvikmyndir hér að ofan hafa allt að gera með að styrkja goðsagnir um sögu og hetjur.Not so Heaven's Gate: í þessari frásögn er bandaríska vestrið sýnt í allri sinni grófu og óvægnu hörku, óréttlæti og fátækt. Og það er líklega fyrsta ástæðan fyrir því að svo mörgum líkaði ekki við þessa mynd: hún sagði frá aðstæðum Johnson-sýslustríðsins 1892 í Wyoming og sýndi hvernig hlutabréfaræktarsamtök Wyoming réðu 50 morðingja til að veiða uppi og myrða stóran hóp evrópskra innflytjenda sem sakaðir eru um. af nautgripum sem ryslast; og allt með aðstoð og samráði yfirvalda, allt að forseta Bandaríkjanna. Fyrir ritgerð um það stríð, með bakgrunninum og því sem gerðist, er hlekkur á Wikipedia undir Johnson County War. Mjög fáum finnst gaman að vera minnt á raunverulega skítuga tímabil í sögu lands síns og sem fljúga í snertingu við það sem land á að vera. Hefði þetta verið heimildarmynd hefði hún verið varla smekkleg fyrir flesta; sem afþreying átti hún næstum því að mistakast í viðskiptalegum tilgangi og rifna í tætlur af skelfilegum og illræmdum. Ef horft er frá félags- og pólitískum hremmingum, um stund, sem Cimino hleypti af stokkunum hér, hvað með frásögnina sögu aðalpersónanna þriggja ? Jæja, það var líklega ekki óvenjulegt að karlmenn á þeim tíma féllu fyrir vændiskonu á staðnum, rétt eins og það er líklega ekki óvenjulegt núna. Þetta er nokkuð hefðbundinn ástarþríhyrningur þar sem Ella verður að velja á milli mannanna tveggja, og á endanum ákveður yngri manninn, Nathan, sem, þótt hann hafi ekki farið að grípa til kaldrifjaðra morða þegar honum hentar, sýnir meiri anda og tryggð en eldri James. (eða Jim, eins og flestir í myndinni segja). Fyrir suma þræðir sá hluti sögunnar kannski of hægt; í samhengi við víðtækari frásögnina um stríðið, finnst mér það hins vegar alveg viðeigandi. Og það stríð er lýst myndrænt, grimmt og grimmilega með blóðbaðsenum sem eru stórkostlega sviðsettar og klipptar gallalaust þó í loka fjöldamorðinu milli kl. Samtökin og innflytjendur, ég er viss um að sum atriði þar sem vagnar fjúka í sundur eru endurteknir. Minniháttar atriði og kannski tilkomið þegar 219 mínútna niðurskurðurinn var endurheimtur? Hvernig sem þú lítur á það, þá slær það þig í andlitið með hávaða, ryki, ringulreið og rugli stríðs...Sem kemur mér að annarri gagnrýni annarra: hávaðinn og rykið er slíkt að það er oft erfitt að heyra það. valmyndina og sjá jafnvel greinilega hvað er að gerast. Ég skal viðurkenna að mér fannst þetta svolítið pirrandi í fyrstu, jafnvel að fara aftur í endurspilun hluta til að reyna að ná myndinni eða orðinu þar til ég áttaði mig á því að það var í raun ekki nauðsynlegt ef þú samþykkir ásetning leikstjórans: lífið er óreiðukennt , það er erfitt að heyra og sjá í fjölmennum aðstæðum og í stríði er það forsenda þessa mise-en-senu. Í stuttu máli, það er eins og þú sért sannarlega til staðar í og ​​innan sviðsmyndanna...Og hvað með titilinn? Frá Shakespeare vísar það til myndrænnar nálægðar við Guð og því, ef þú leggur Guð að jöfnu við náttúruheiminn, þá er hið töfrandi landslag sem umkringir myndina og það er töfrandi, áleitin jafnt og í Doctor Zhivago eftir David Lean (1965) er gagnleg myndlíking. Ég hef þó tilhneigingu til að halda að Cimino hafi eitthvað meira að segja, nefnilega þá hugmynd að hugrökkum innflytjendum hið guðhrædda salt jarðarinnar hafi verið meinaður aðgangur til himna á jörðu og frelsi til að byggja sér líf í land sem aðhyllist að vera meistari frelsisins. Var það ætlun Cimino að koma í veg fyrir goðsögnina um bandaríska vestrið? Til að sýna hvernig, í Ameríku, verða aðeins hinir ríku ríkir á meðan hinir fátæku eru myrtir, með einum eða öðrum hætti, í gegnum tíðina? Er það eitthvað nýtt? Reyndar ekki eins og við vitum öll. Þar sem það var hins vegar sárt, er að sýna hvernig Ameríka var ekki og, sem vísbending, er ekki land hinna frjálsu og heimili hinna hugrökku. Þess í stað, eftir að hafa gleypt þessa frásögn, erum við skilin eftir með tilfinningu um að undirstaða Ameríku hafi meira að gera með land þræla sem hefur verið rænt og heimili fyrir þræla...