Ég skildi aldrei almennilega hvaða deilur og efla þessi mynd olli. Sérstaklega í frönsku og nágrannalöndunum (í Belgíu, þar sem ég er til dæmis staðsett), var "Baise-Moi" tilkynnt sem átakanlegasta og mest umhugsunarverða samfélagsdrama sem þú gætir upplifað. Já einmitt! Það gæti verið svolítið átakanlegt, kannski (hversu oft sérðu einhvern verða skotinn upp í rassgatið?), en veika og tilgangslausa söguþráðurinn fékk mig svo sannarlega ekki til að hugsa mikið. "Baise-Moi" er önnur af þessum "kenna öllu sem fer úrskeiðis á samfélagið"-myndir og þær eru almennt ekki mjög sannfærandi. Um það bil 99% fólks virkar fullkomlega vel í þessu samfélagi, svo hvers vegna myndirðu kenna þessu nákvæmlega sama samfélagi um viðurstyggilegar og vonlausar athafnir tveggja brjálaðra nymph-stúlkna? Aðalpersónurnar tvær og ömurlegt líf þeirra eru kynntar í sitt hvoru lagi og í leiftursókn. Nadine drap bara herbergisfélaga sinn; Manu skaut bróður sinn og þau tvö hittast á yfirgefinni lestarstöð seint á kvöldin. Þau ákveða að ferðast um Frakkland saman og skilja eftir sig slóð kynlífs og blóðs hvar sem þau stoppuðu. Þrátt fyrir að við verðum stöðugt fyrir klámi og ofbeldi er þessi mynd mjög leiðinleg að sitja yfir. Eins og stelpurnar séu alltaf að gefa sig fram, samræðurnar eru haldlausar og fólkið sem þær lenda í (og drepa) mjög óáhugavert. Ef fólk vill gera klámmyndir, þá er það í góðu lagi af mér, en vinsamlegast ekki láta eins og þetta sé listræn kvikmyndagerð. Ef þú sleppir blótunum og mjöðm myndavélavinnunni er allt sem er að sjá (ekki svo) að vekja klám. Flott hljóðrás samt!