Það lítur út fyrir að hið frábæra lið Shonda Rhimes hafi útvistað ritun þessa einhvers staðar undan ströndum, kannski til MediocreLand? „PP“ minnir mig á eitthvert af mörgum leiðinlegum, efnilegum í fyrstu en fyrirsjáanlegir innan 1 árstíðar David Kelly-leiks (Picket Fences, Ally McBeal, og nú Boston Legal). Brjáluðu málin sem þeir fá eru svo fráleit, þau vekja varla samúð eða sorg. Og það er í raun og veru það sem lætur góðar læknisfræðilegar leikmyndir merkja - dramatískar aðstæður sem þú ert hræddur við, „Þetta gæti verið ég“ tilfinningu. Þeir eru heldur ekki fyndnir. Leikararnir eru nokkuð góðir, en söguþráðurinn er dauður og ekki hægt að koma þeim aftur til lífsins. Ég er meðferðaraðili, og ég skal segja þér það - Amy Brennan leikur ótrúlega óhæfasta, siðlausa, óþjálfaða meðferðaraðilann. Sá sem skrifar dótið hennar sleppti siðfræðinni og flutnings-/mótflutningsnámskeiðunum í Stanford. Einhver ætti að gefa þeim siðareglur til að lesa (þáttinn með blæðandi eiginkonunni og þátttöku meðferðaraðilans í honum). Engir meðferðaraðilar eru svona slæmir. Konur sem þrá karlmenn sem hafa haldið áfram - höfðu verið drepnir, við höfum allar útskrifast "Sex and the City". Addison í unglegri árásargirni sinni í garð gaursins sem henni líkar við - mjög aldursóviðeigandi, lítur svo óeðlilega út á konu yfir 40, og þessi annars hæfileikaríka leikkona trúir því ekki sjálf og skilar því ekki vel. Eina árangursríka þróunin er Addison sem glímir við ákvörðun sína um að flytja til LA, og "Voodoo Dr" og að takast á við ekkjumennsku. Þetta hugmynd gæti virkað með alveg nýju rithöfundateymi.