OLIVER TWIST átti eftir að hljóta deilur og velgengni í kjölfar hennar eftir að Dickens birti hana árið 1837. Mynd hans af lífinu í þéttbýlisgettóunum var eitthvað átakanlegt og nýtt og það að gera aðalpersónur skáldsögunnar meðal annars glæpamenn var önnur nýjung. Einn daginn hann var á gangi í London og gekk framhjá ungri konu sem hann hafði verið vingjarnlegur við. Hann sagði halló, en hún var frekar stíf við hann. Hann gat ekki skilið þetta. Nokkrum dögum síðar hittust þau aftur og spurði hann hvað hann hefði gert til að styggja hana. „Jæja, ef þú hlýtur að vita það, þá líkaði mér ekki síðasta skáldsagan þín,“ sagði hún. "Í alvöru, allir aðrir hugsa mjög vel um það." Hann undraðist: "Hvað er að því?" "Ó, Charles," sagði hún, "ég er gyðingur. Hvernig gætirðu búið til svona persónu eins og Fagin?!" Hann hafði ekki búist við þessu: "Jæja...þú veist réttarhöldin yfir Ikey Solomon, þjófaþjálfaranum í fyrra. Hann er fyrirmynd fyrir Fagin og hann var gyðingur." Dickens komst að því að það leysti ekki málin. "Já," svaraði hún, "hann fékk það sem hann átti skilið. En Charles, þeir kölluðu hann ekki "Salómon gyðinginn" eins og þú kallar Fagin "gyðinginn"! Þar að auki skipulagði Salómon ekki morð. Fagin gerir það." Dickens varð að viðurkenna að hann gæti hafa hrifist af. Hann fór og hugsaði um það sem hún sagði. Oliver Twist kom út í nokkrum útgáfum. Dickens reyndi að bæta Fagin aðeins. Svo fékk hann hugmynd. Hann endurgerði kaflann sem heitir „Fagin's Last Night Alive“ og sýndi óttann í manninum þegar hann stóð frammi fyrir hengingu. Hann bætti einnig við nokkrum viðbótarupplýsingum. Hann lét vinkonu sína vita um ásetning hans um að breyta Fagin. Dag eða svo hitti hann hana heima hjá vini sínum. Hún horfði á hann eins og hann væri brjálaður. „Líkti þér ekki breytingarnar?“ spurði hann. „Charles, hvað breytist - hann er enn viðbjóðslegur illmenni sem kallast „gyðingurinn“!", svaraði hún. „Já, ég geymdi þá inni, en sástu ekki hversu hræddur hann var í dauðaklefanum í fangelsinu. Unga konan hafði tekið eftir þessu en fannst hann svo viðbjóðslegur að hann ætti skilið að þjást af slíkum ótta. "Ah...þá hafði ég rétt fyrir mér...og sástu smáatriðin sem ég bætti við?", spurði hann. "Hvaða smáatriði?", svaraði hún. "Þegar þú sérð Fagin fyrst núna er hann að elda sjálfan sig kvöldmat...þú lest það?", Dickens horfði á hana og bjóst við merki um viðurkenningu. Þess í stað virtist frúin ráðalaus. "Ég las að hann væri við arininn, en ég hlýt að hafa rennt yfir kaflann." Dickens brosti eins og hann væri snillingur, "Hann er að elda svínapylsu í kvöldmatinn sinn." "Hvað!" hrópaði hún. "Hann er að borða svínakjöt, elskan mín... sjáðu - hann er ekki góður gyðingur!" Vinkona hans horfði á hann, hristi höfuðið og yfirgaf húsið vinkonu þeirra til skelfingar. Hún talaði ekki við hann í mörg ár. Dickens hristi aldrei algerlega af sér eigin ofstæki, en ástandið leiddi til þess að reynt var að bæta úr síðustu skáldsögu sinni að hluta. Í OKKAR MUTUAL FRIEND (1865) á hann minniháttar persónu, herra Riah, sem er notaður af samviskulausum leigusala til að innheimta háa leigu frá fátækum leigjendum. Húsráðandi telur að herra Riah verði kennt um vegna þess að hann er gyðingur. En herra Riah er góður maður. Hann er mjög góður maður. Hann er mjög, mjög, mjög, mjög góður maður - svo góður að hann er ótrúlegur. Ef Fagin sæi herra Riah í verki myndi hann líklega reka hann í burtu með priki. Gyðingahatursmyndin af Fagin situr eftir enn þann dag í dag. Það er mælikvarði á snilli Dickens sem rithöfundar að skáldsagan sigrar hana. Samt sem áður veldur hún enn vandamálum fyrir handritshöfunda og leikstjóra að setja söguna á kvikmynd: hvernig er hægt, eftir helförina, að gera kvikmyndameðferð á verðugri skáldsögu án þess að kveikja í ofstæki? David Lean sýndi hvernig með því að láta Alec Guiness koma fram í einni eða tveimur senum sem sýna mannlega hlið og takast á við múg í lokin með sannri reisn. Sir Carol Reed, í tónlistarútgáfu sinni af skáldsögunni, gerði það enn betur, vegna umritunar á handriti upprunalega söngleiksins. OLIVER hafði verið gerður að West End tónlistarsmelli um miðjan sjöunda áratuginn og síðan fluttur til Broadway þar sem hann var aftur högg. Með frábæru tónverki eftir Lionel Bart, þar á meðal "Food Glorious Food", "I Am Review the Situation", "Consider Yourself", "Boy For Sale", "Who Will Buy", "As Long As He Needs Me", það átti skilið árangurinn. Reed stóð sig vel í hlutverkum sínum, þar á meðal frændi hans Oliver Reed sem Sykes, Ron Moody sem Fagin, Mark Lester sem Oliver, Jack Wild sem Dodger, Shani Wallis sem Nancy og Harry Secombe sem Mr. Bumble. Það hafði ekki verið mikill söngleikur í Hollywood í áratug - síðasti söngleikurinn til að vinna Óskarsverðlaunin fyrir bestu myndina var GIGI árið 1958. OLIVER vann hann árið 1968. Og Fagin - hvernig á að takast á við hið eilífa vandamál skopmyndarinnar? Jæja í söngleiknum er Fagin ekki tekinn, dæmdur og tekinn af lífi fyrir morðið sem er framið. Enda sýndi Lean að Fagin reyndi að stjórna félaga sínum í gjörðum sínum. En hér áttar Fagin sig á því að hann er að verða of gamall til að treysta á svona tækifærislíf. Þó að hann týni fjársjóðum sínum (þeim stolnu hlutum sem hann geymdi vegna þess að hann þekkti gildi þeirra og dáðist að fegurð þeirra), ákveður hann að hann geti endurbætt. Honum er leyft að gera það, í fylgd með trúföstum liðsmanni sínum, Artful Dodger. Ég held að Dickens hefði ekki kunnað að meta breytinguna (vinkona hans gæti gert það), en nútíma áhorfendur taka hana svo sannarlega sem viðeigandi.