Einu sinni gerði Theresa Russell nokkrar ágætis kvikmyndir á miðri leið, svo ég held áfram að vona að ein af tilraunum hennar frá síðasta áratug eða tveimur muni hljóta einkunnina að minnsta kosti 6 eða 7 (af 10). DARK WORLD er hins vegar bara það nýjasta í röð vonbrigða. Það er mjög erfitt að horfa á fyrstu 90 mínúturnar. Línurnar eru fluttar af aðalleikurunum eins og verið sé að lesa þær á fyrstu æfingu eða jafnvel leikaralotu (þar sem leikararnir eru að gera það vegna umboðsmanna sinna, en vilja í raun ekki hlutina sem þeir eru fyrir tilviljun lestur). Leikmyndirnar og leikmunirnir virðast einhvern veginn „off“ (hvers konar lögregludeild myndi leyfa einkaspæjara að vera með heilan stofuvegg fullan af skjalahöfum?). Skjárinn er stöðugt troðfullur af tilgangslausum tíma- og dagsetningarlínum, sem birtast án ríms eða ástæðu. Nú, ef handritshöfundurinn stæði hér eftir að ljósin kviknuðu frá kvikmyndahátíð myndu þeir eflaust gráta yfir því hvað allir þessir annmarkar eru MJÖG snjöll vísbendingar um að söguþráðurinn hafi snúist upp á við á síðustu fimm mínútunum í þessari óheppni. Jæja, fyrir þá áhorfendur sem hafa eina aðra kvikmyndaupplifun í sjónvarpi: KVIKMYNDIN og SURFER, DUDE; þeir gætu verið ruglaðir til að kinka kolli til samþykkis. En það er erfitt að trúa því að ALLIR sem hafa séð 10 eða fleiri kvikmyndir um ævina - og er ekki náinn vinur eða ættingi DARK WORLD leikara eða áhafnarmeðlims - gæti fallið fyrir svona lata djásn. Þrátt fyrir það sem d.v.d. box gæti leitt þig til að trúa því að þessi mynd líkist um það bil jafnmikla líkingu við SUNSET BOULEVARD (dautt sögumannstæki) eða Hitchcock (geðklofa söguhetjutæki) og tæmd Jim Beam flaska fyllt með þvagi þarf að drekka!