Áhrifamikil könnun á sýndarveruleika þótt ekki sé enn ljóst hversu mikið leikstjórinn sjálfur ætlaði sér. Þessi mynd tekur þig vísvitandi í gegnum nokkur lög af gerviveruleika og skilur eftir aðeins lúmskar vísbendingar um hvaða lag sýndarveruleika þú ert í, sem veldur verufræðilegu rugli fyrir áhorfandann að velta fyrir sér. Einnig er hægt að líta á hana sem háðsádeilu á tölvuleiki - myndin í heild sinni gæti þó fallið í rökvillu eftirlíkingarforms hér. Það virðist ekki geta sloppið frá tölvuleikjategundinni sem það líkir eftir; þannig verður ádeilan vandræðaleg. Ýmsar áhugaverðar hugmyndir ganga þó á milli: líffræðilegi stökkbreytturinn er einn; viðmót tækni og líffræði, netborgarhvötin til að fara yfir raunveruleikann - og heimspekilegar skírskotanir eins og titillinn til Heidegger, ásamt tilvistarspurningum: þ.e.a.s. leikpersónurnar eru að hluta til handritsskrifaðar eða ákveðnar en samt að hluta til frjálsar til að breyta örlögum sínum, og þeir furða sig á því hversu skrítið það er í leiknum. Ein persóna tekur svo eftir því að þetta tilvistarrugl er alveg eins og raunveruleikinn og eyðir þar með aftur út skilin á raunverulegu og raunverulegu. Sömuleiðis með þá athugun að það er óþægilegt að hrasa um í heimi þar sem þú veist ekki hvað gerist næst og þú ert ekki viss um hvernig á að spila þar sem þú þarft að hrasa um bara til að komast að markmiðinu og óþekktu reglurnar. Sýndarleikur í leiknum ber titilinn „TranscendenZ“. Einnig gagnrýni á hvernig sýndarofbeldi gerir það að verkum að við getum ekki fundið fyrir áhrifum raunverulegs ofbeldis. Jafnvel hetjurnar á öllum stigum verufræðilegrar tilveru lenda í rugli varðandi ofbeldi. Þeim líkar það ekki en það er spennandi og hluti af „leiknum“ sem þeir óttast að sé raunverulegur. Leikjahöfundurinn, guð kerfisins, er myrtur á endanum; samt sem áður er þessi atburðarás leikin beint samhliða tölvuleik sem við höfum nýlega orðið vitni að - og áhorfendur telja að það sé enn bara hluti af sýndarveruleikanum. Í lokin leysir myndin ekki vafan um hvort þetta sé "raunverulegt" eða ekki en punkturinn er skýr (fyrir mér alla vega). Existenz þýðir Da-sein: Þú ert þarna. Þú ert hent inn í sett af reglum og leyndardómum á hverju stigi. Verufræðilega endurspeglar sýndarveruleiki raunveruleikann. Og algeng leikjamótíf hennar tjá, eins og konungsleið til hins meðvitundarlausa, eigin hrifningu okkar af ofbeldi. Engu að síður, á meðan Cronenberg staðfestir þessar heimspekilegu vísbendingar í viðtali um myndina, heldur hann því fram að hann sé mjög á móti „Raunveruleikanum ... {neðanjarðarnafn hryðjuverkahóps} sýndur í myndinni bæði í leiknum og á „raunverulegu“ stigi.“ Svo virðist sem Cronenberg hafi sjálfur ekki lagt svo mikla hugsun í myndina, þó að áhrifamikil menntun hans komi í ljós. Viðtalið í Cineaste gefur til kynna miðbrún menntamann sem er að reyna að vera framúrstefnumaður af tilhneigingu. Cronenberg er einfaldlega við hlið frjálsrar ímyndunarafls -- hinnar klisjukenndu borgaralegu módernisma -- þrátt fyrir viðurkennda tvíræðni þar. (Mín tilfinning hér gæti stafað af einu takmörkuðu viðtali.) Cronenburg virðist samt missa af þeim punkti að kvikmynd hans svíkur rökvillu eftirlíkingarformsins (hér hermt eftir tölvuleikjum á meðan hann gerir háðsgagnrýni á þá, en gagnrýni sem er ófær um að „fara yfir“ sama form) líklega vegna þess að hann heldur í raun að það sé „hugmyndaríkt“ og róttækt. Samt er hugmyndaheimur myndarinnar minna bærilegur, og meira jejune, en okkar eigin allt of raunverulegur heimur. Það er enn föst í heimsmynd tölvuleikja.