Eftir að hafa séð heimildarmynd Carlo Lizzani um Luchino Visconti var ég bundinn við meiri væntingar áður en ég horfði á þessa mynd sem gerð var þremur árum síðar af Adam Low. En áhorfandinn eins og ég varð óánægður... Ég stóð frammi fyrir þörf fyrir gagnrýna skoðun, sem mér líkar almennt ekki við að gefa vegna þess að það eru engar heimildarmyndir sem munu fullnægja hverjum áhorfanda. Það eru heldur engar heimildarmyndir sem munu skoða þema algerlega. En þegar ég las umsagnirnar sem þegar voru skrifaðar um þennan titil, fannst mér líka svolítið ruglað. Fólk veit stundum ekki hvað það á að gagnrýna. Þess vegna, svo það sé á hreinu, mun ég skipta þessari mynd í tvo meginhluta sem eru talsvert ólíkir: sá fyrri um Visconti fyrir leikstjóraferilinn og síðari um Visconti leikstjórann. Aðallega bakgrunnurinn, öll áhugamálin, auðurinn sem ungur Luchino upplifði og naut kemur skýrt fram. Áreynsla hans í kappreiðar er nefnd sem og samband hans við móður sína svo mikið truflað eftir skilnað foreldra hans. Við fáum líka mjög nákvæma hugmynd um hvar Luchino var alinn upp sem raunverulegur greifi í Mílanó: í miklum auði, með fóstrur, matreiðslumenn með aðgang að öllu, í SÖNNUM ARISTOKRATÍI. Til dæmis sanna hið glæsilega einbýlishús föður hans í Grazzano og aðrar stórkostlegar einbýlishús það. Einnig er lögð áhersla á mikilvæga heimsókn Viscontis til Parísar á þriðja áratugnum þar sem hann hitti öndvegisfólk ("vinstri vængmenn") sem síðar höfðu áhrif á stíl hans og boðskap í myndlist. Það skýrir greinilega hugmyndina um kommúnista með aðalsuppeldið (andstæða við fyrstu sýn). Hins vegar er hluturinn um leikstjóraferil hans, sem hófst með OSSESSIONE í seinni heimsstyrjöldinni og endaði með INNOCENTE rétt fyrir dauða leikstjórans árið 1976, illa útfærður. Ekki er vel fjallað um kvikmyndir hans. Hvers vegna? Vegna þess að það eru mjög fáir sem hafa raunverulega eitthvað að segja. Franco Zeffirelli, leikstjóri, man eftir verkunum á LA TERRA TREMA og það er allt í lagi. Einnig eru nokkur viðtöl við Franco Rosi. En síðar eru svona myndir eins og IL GATTOPARDO, LA CADUTA DEI REI, LA MORTE A VENEZIA eða LUDWIG aðallega ræddar af Helmut Berger. Þó mér hafi líkað vel við leikarann ​​í hlutverki Ludwigs, þá líkaði mér ekki við viðtölin við hann. Þar að auki eru sumar hugsanir sem hann sýnir ekki nákvæmar í slíkri heimildarmynd... Það er ekkert minnst á mikilvæg verk Visconti eins og CONVERSATION PIECE, það eru engin viðtöl við framúrskarandi leikara Burt Lancaster. Einnig ætti að minnast á Silvana Mangano og Romy Schneider. Það er eitt myndefni viðtal við Maria Callas sem virðist vera áhugavert en það er aðeins stutt. Franco Zeffirelli, þó ég kunni að meta hann sem leikstjóra, gerir grín að þessu öllu frekar en að segja eitthvað virkilega dýrmætt. Til dæmis nefnir hann atburðinn þegar Visconti skildi við hann eftir margra ára þjónustu. Þess vegna segi ég: einfaldað og ófullnægjandi. Það sem mér finnst sterkur punktur hér eru myndefnisviðtöl við Visconti sjálfan. Fyrir vikið getum við fengið eigin skoðun á verkum hans. Til dæmis kann ég mjög að meta þau orð sem hann segir um dauðann sem lítur á hann sem eðlilegan kafla lífsins og eins eðlilegan og fæðinguna sjálfa. Hann ræðir einnig heilsufarsvandamál sín eftir heilablóðfallið við tökur á LUDWIG. Ég tel að það sé betra að sjá LUCHINO VISCONTI (1999) eftir Carlo Lizzani en þennan lækni. Þó hún sé styttri og þétt í heild sinni færðu betri hugmynd um leikstjórann. Visconti yrði reiður yfir því og reiði hans breytti yfirleitt tilfinningum og sjónarmiðum fólks í stein... 4/10