Þetta er mögulega versta myndin sem öll gerð, sem tók sjálfa sig alvarlega. Og ekki vegna leiksins, því þar sem ég er leikari, verð ég að segja að Rickman og Stowe urðu að vera upp á sitt besta, bara til að sleppa við að þurfa rafkrampameðferð eftir að aðalljósmyndatökunni lauk. Þar sem ég er einn af þeim 57 sem sáu þessa mynd í bíó, verð ég að segja að ég hef hvorki fyrr né síðar upplifað kvikmynd þar sem myndin endaði, kvikmyndir rúlluðu, húsljósin kviknuðu og enginn hreyfði sig úr sætum sínum. Um það bil fimm mínútum eftir að húsljósin kviknuðu fór fólk að koma úr dái til að líta í kringum sig og ég held að flest okkar hafi hugsað, allt í lagi við skiljum það, þetta var grín, ekki satt?, þeir ætla að sýna alvöru kvikmynd núna . Að lokum, eftir að varðstjórarnir gáfu út dulargervi, og við sórnum þagnareið um að viðurkenna aldrei að við værum þarna, fannst okkur óhætt að fara og biðjum þess að við myndum ekki sjást yfirgefa salinn. Ég hef séð ansi slæmar kvikmyndir á mínum tíma, (ég á Cinemax í guðanna bænum), en ég er samt bitur yfir því að ég muni aldrei, nokkurn tíma geta endurheimt þessar tvær eða svo klukkustundir lífs míns sem ég missti af því að horfa á Closet Land.