Ég sá að "The Foreigner" var raðað í "Bottom 100" kvikmyndaskrána hér á IMDb, svo ég bjóst ekki við miklu þegar ég stillti á hana á USA rásinni fyrir viku, en ég gerði mér vonir. „Belly Of The Beast“ (sem fór í loftið fyrir mánuði síðan) var rugl, en hún var með frábæru landslagi og ljósmyndun og nokkuð flott augnablik á víð og dreif, svo ég hélt að þessi mynd gæti haft eitthvað af því sama. Því miður stenst þessi mynd stöðlunum um grunnáhorfsgetu á nánast allan hátt. Handritið kemur af stað sem bastarð afkvæmi John LeCarre skáldsögu og Richard Ludlum kvikmyndar, en gert af fólki sem hefur enga hæfileika þessara verðugu rithöfunda til söguþráðar og persónusköpunar. Þess í stað er það sem við fengum ljótt, illgjarnt, níhílískt, dulrænt hryssuhreiður af rugluðum hvötum, flæktum bandalögum og skotárásum. Og skotárásir á bringuna. Og sprengjuárásir. Og úthreinsun. Þetta færist yfir í leikstjórnarstílinn, sem byggir á hakkuðum „kornóttum skotum/slowmotion“ skotum á 10 sekúndna fresti, ásamt vírvinnu og ofvirkum stökkklippum. Þessi kvikmyndatæki sem voru gömul fyrir 10 árum þegar leikstjórar MTV notuðu þau fyrir Whitesnake myndbönd og leikstjórinn vinnur þau eins og kýlapressu í von um að dæla einhverjum undarlegum arthouse teknótryllissvölum inn í framsöguna. Segal sjálfur er bara hræðilegur í þessu. Hann eyðir allri myndinni í að tala í hási, hálfhvísli í hálsi og til skiptis á milli tveggja svipbrigða: lítur út eins og hann sé að sjúga sítrónu á meðan einhver veifar lítilli drullu undir nefið á sér, eða lítur út fyrir að vera með hægðatregðu. Og hann er svo chunky (og hégómlegur um það) að hann tekur aldrei af sér hnélengd rykið á myndavélinni. Mér skilst að það sé erfitt að halda ummálinu í skefjum þegar karlleikari eldist (þótt Denzel Washington og Paul Newman virtust aldrei eiga við það vandamál að stríða). En þú tekst á við það með því að vera heiðarlegur um það, og með því að vaxa sem leikari, ekki með því að fela það með vandlega völdum myndavélarhornum og gólfsængum. Þannig að ég get eiginlega ekki sagt til um hvað er að gerast og myndin gefur mér ekki ástæðu til að vera sama um hvað er að gerast og söguhetjan er algjörlega einvídd og sjónrænt óaðlaðandi. Ekki uppskrift að góðri kvikmyndaupplifun. Einkennilega er flest leikmynd og landslag andrúmsloft og sláandi; Reyndar, ef þú myndir frysta myndina á nánast hvaða senu sem er sem var ekki nærmynd af Seagal, myndirðu slá þig af alúð og fagmennsku í lýsingu, litum og samsetningu og hversu fallega Austur-Evrópu. stillingar eru. En að klæða rotið egg upp sem Faberge egg getur ekki gert það ætur. Og málsmeðferðin er rotin í hjartanu. Það eru „flottar“ myndir (eins og „Versus“), og það eru sjónrænt sláandi en tilfinningalega kaldar myndir (eins og „Underworld“) og það eru ofsóknaræðissamsæristryllir (eins og „The Bourne Identity“ og endurgerð hennar með Matt Damon). Og svo er það þessi hlutur, sem getur ekki gert upp hug sinn hvað hann vill vera, þykist vera allir þessir hlutir, og mistekst vegna þess að hann hefur hvorki kjark né sál. Þetta er kvikmynd gerð af fagmönnum með raunverulegt fjárhagsáætlun, svo þú getur í raun ekki sett hana í sama flokk og "Manos", "Killer Shrews" eða "Hobgoblins". En ég vil frekar horfa á allar þessar þrjár myndir bak til baka nokkrum sinnum en að horfa á "The Foreigner" aftur jafnvel einu sinni.