Sem betur fer, þar sem ég vissi ekkert um þessa mynd, var ég nógu forvitinn til að taka hana upp úr sjónvarpinu. Og svo kláraðist spólan aðeins fimm mínútum fyrir endann! En ég er ánægður með að ég náði að ná mestu því þetta er alveg frábær njósnamynd. Það eru venjulegir leikfangakafbátar og dálítið þokukenndar lóðir, en líka mjög kaldhæðnislegar og jafnvel áræðnar augnablik. Miðað við framleiðsluárið 1969 hljóta þessir smávægilegu lesbísku yfirtónar að hafa vakið nokkrar augabrúnir. Auðvitað kemur það engum á óvart og þær senur virðast í raun ansi fallega unnar. Og það er ekki bara vegna George leikkvennanna tveggja. Bensínárásin virðist koma mjög sterklega niður á hverjum áhorfanda, engin furða, og hún sló mig svo sannarlega. Mjög áhrifaríkt. Einnig gefa sjónarhornin frá báðum hliðum andstæðinganna alla söguna meiri dýpt meðfram venjulegri spennu og hasar. Þetta er ekki bara hetjuleg stríðssaga um eina sigursæla hlið heldur sýnir það hvað býr að baki sigrinum í góðu og illu. Jæja, þar sem stríð er að mestu slæmt. Fyrir aðdáendur tónskáldsins Ennio Morricone er þetta líka nauðsyn. Verk hans eru alltaf frábær, snertandi en aldrei yfir höfuð. Og ég held að ég verði að reyna að ná fleiri myndum með Suzy Kendall. Talaðu um Fräulein! Við skulum vona að þeir fái þetta á DVD fljótlega, svo ég geti haft alla myndina í safninu mínu og fleiri muni kannast við þennan mjög lítt þekkta gimstein.