Önnur þögul ástarþríhyrningsmynd frá Hitchcock, ekki ráðgáta, en mjög ensk, mjög hress og mynduð. Hnefaleikakappinn Bob Corby (Ian Hunter) ræður sirkusboxarann ​​„One Round“ Jack Sander (Carl Brisson) til að vera sparringafélagi hans, að hluta til til að halda hinni fallegu en óbreyttu Mabel (Lilian Hall-Davis) nálægt. Það eru fullt af persónuleikurum og gróteskum í brúðkaupi Jacks og Mabel. Verger, sem stendur í ganginum í kirkjunni, finnur fyrir áfalli við að sjá mjög hávaxna og mjög lágvaxna karlmennina, feitu konuna, samsettu tvíburana sem af auðvitað, rífast um hvoru megin við ganginn á að sitja, og brúðkaupsveislan er skemmtileg. Afganginn af myndinni hefur Jack að missa Mabel og hnefa sig aftur til hjarta hennar, eða eitthvað svoleiðis. Þetta var allt annað tímabil, þar sem áhorfendur voru í síðkjólum og boxararnir klæddu sig líka upp þegar þeir fóru út úr hringnum. Myndavélarhornin, hraðinn, notkun tákna, klippinginallt mjög stílhreint og meistaralegt. Myndavélavinnan og klippingin í síðasta hnefaleikaleiknum er mjög grípandi. Útlit Brissons nýtist vel í þessari; Brosið hans er ekki svo ómeðvitað um hvað er að gerast í kringum hann eins og hann er í The Manxman eftir Hitchcock, og er því ekki pirrandi. En geta boxarar verið með svona dældir?