Ég fór nýlega á Sundance eins og ég hef oft gert undanfarin ár og var meðhöndlaður með litlum nautnum af spennuþrungnu smá indíum, gnægð myrkra gamanmynda og nú fyrirsjáanlegum myndum af vanvirkni. En svo sá ég 'Northfork' eftir Mark og Michael Polish og ég mundi hvers vegna ég varð svona ástfanginn af myndunum í upphafi. „Northfork“ svífur yfir skjáinn með hugsjónaríkri áræðni og snýr aftur að frumkvæðisverkum Terence Malick og tilvistarlegu landslagi Antonioni. Það er ómöguleg mynd sem auðvelt er að útskýra sem er einn af mörgum styrkleikum hennar. Það er nóg að segja að þetta er ævintýri fyrir fullorðna með mörg vandlega lagskipt merkingarstig. Það vakti aftur ímyndunarafl mitt og varpaði töfrandi skugga á allar aðrar myndir sem ég sá á þessu ári. Þetta er vandað handverk og fágun ritunar sem ekki sést í flestum bandarískum kvikmyndum. Ég ætla að endurskoða þessa mynd nokkrum sinnum þegar kemur að hverfisleikhúsinu mínu. Því þetta er töfra- og leyndardómsverk, draugalegt verk þar sem hægt er að reika um sléttur Montana í leit að engla og eðli himins og jarðar. Leikarahópurinn flytur þetta lýsandi verk af sláandi sannfæringu, sérstaklega James Woods og Nick Nolte sem minna okkur á taugina og áræðið sem birtist á ferlinum. Kannski mun „Northfork“ hjálpa okkur að finna nýja bylgju bandarískrar kvikmyndagerðar þar sem afburður í handverki og ritlist verður frekar norm en undantekning. Sjáðu það þegar það kemur á vegi þínum og taktu vini þína því spurningarnar verða margar og hugsanirnar og tilfinningarnar sem ýta undir að sjá 'Northfork' munu vekja upp minningar um frábæra kvikmynd sem einu sinni hefur sést í fortíð þinni og nú er vonandi að snúa aftur með tilkomu Pólskir bræður.