Istanbúl er önnur af þessum útrásarmyndum sem Errol Flynn var að gera á síðasta áratug lífs síns til að reyna að framfleyta fjölskyldu sinni og forðast vandræði með IRS. Þetta er endurgerð Fred MacMurray-Ava Gardner kvikmyndarinnar Singapore frá því fyrir áratug. Ólíkt þessari vinnustofu hefur Istanbúl þann kost að vera frábær staðsetning kvikmyndataka rétt við augsýn Gullna hornsins. En Errol Flynn, sem var að eldast á undan myndavélinni í hverri kvikmynd, var allt of gamall til að leika þessar hasar-/ævintýrategundir lengur. Atriði hans með Cornell Borchers skortir í raun sannfæringu. Hvað Cornell varðar, leikur hún fyrrverandi ást Errols sem í gegnum áfallið að vera bjargað úr eldi hefur nú minnisleysi. Hún man bæði ekki eftir Errol og er nú gift Torin Thatcher. En Errol er með viðbjóðslegt fólk undir forystu Martin Benson og Werner Klemperer sem eru á höttunum eftir demöntum sem hafa komið í hans eigu. Verð að takast á við þá líka. Besta ástæðan til að sjá Istanbúl er að heyra Nat King Cole syngja og spila á píanó. Flestir í dag gera sér ekki grein fyrir því að Cole var góður djasspíanóleikari, þeir hugsa bara um hann sem söngvara. Reyndar var hann fyrst píanóleikari, söngurinn var eftirbátur.Istanbúl er venjubundin hasar/ævintýramynd fyrir þá sem eru aðdáendur þessarar tegundar kvikmynda.