'The Italian' er meðal þeirra frábæru eða næstum frábæru mynda frá 1915 sem eru fáanlegar í dag. Árið var tímamót fyrir kvikmyndina í fullri lengd, sérstaklega í Ameríku: „Hypocrites“ eftir Lois Weber, „The Cheat“ eftir Cecil B. DeMille og að sjálfsögðu D.W. „The Birth of a Nation“ eftir Griffith setti ný viðmið fyrir listina. Að auki, það ár, gerði rússneski kvikmyndagerðarmaðurinn Yevgeni Bauer tvær af bestu myndunum sínum, 'After Death' og 'Daydreams'. Franska þáttaröðin 'Les Vampires' á líka sína aðdáendur í dag, þó ég sé ósammála þeim. Tilkoma kvikmyndarinnar í fullri lengd var stýrt af Evrópu, aðallega Danmörku, Frakklandi og Ítalíu, en yfirráðin á þessum markaði og að vissu leyti listin færðust yfir Atlantshafið árið 1915. Yfirgnæfandi listræn afrek 'The Italian ' er töfrandi og oft nýstárleg kvikmyndataka hennar. Það eru nokkur fagur sólsetur, hreyfanlegur rammamynd, þar á meðal stutt skot af ítalska kappakstrinum til að kaupa giftingarhring og annað skot af honum haldandi í bíl á hreyfingu, og almennt er skynsamlegt að nota fjölbreytt myndavélarhorn og sérfræðing. lýsing í gegn. Sérstaklega mögnuð mynd er nærmynd af Ítalanum sem er reiður þar sem hann nálgast myndavélina hægt og rólega fyrir öfgafulla nærmynd, með vísan til D.W. 'Musketeers of Pig Alley' eftir Griffith (1912). Hann er svo reiður umhverfi hans byrjar jafnvel að hrista reiði hans. Því miður virðist kvikmyndatökumaðurinn vera óþekktur. Leikstjórinn, þótt upphaflega væri án kredit í myndinni, er nú þekktur fyrir að hafa verið Reginald Barker. Fimm eða svo af öðrum myndum hans sem gerðar voru fyrir Ince eru einnig fáanlegar í dag, en eru frekar ómerkilegar. 'Civilization' (1916), sem hann vann að, var stór framleiðsla, en mjög gölluð mynd. Við the vegur, ég myndi giska á að einn eða fleiri af hinum ýmsu kvikmyndatökumönnum sem unnu að 'Civilization' hafi líka myndað 'Ítalann'. Þar að auki er öll framleiðslan mjög háþróuð fyrir þá. Feneyjar og New York eru vel sýndar þrátt fyrir að myndin hafi verið tekin í Los Angeles (fyrir rómantískar Feneyjar) og San Francisco (fyrir þjóðernishverfi New York). Það eru umfangsmikil endurlit, þó kannski einum eða tveimur of mikið. Mér líkar sérstaklega við snjöll innrömmun frásagnarinnar þar sem hún er lesin í bók eftir persónu sem leikin er af sama leikara, George Beban, sem er einnig aðalhlutverkið í innri, aðalfrásögninni. Lestur sögunnar er frekar stuttlega rammaður inn af opnun í upphafi og lokun í lok gluggatjalda, à la the leikhús, sem endurspeglast í innri sögunni á hefndarhámarki í herbergi barnsins, með opnun og lokun. af gluggatjöldum. Samhliða klippingu, upplausnir í myndavél og lithimnu og slíkt er meðhöndlað af fagmennsku. Að auki leika Beban og Clara Williams, sem eiginkona hans, hlutverk þeirra vel. Á hinn bóginn hefur 'The Italian' nokkra galla. Fyrstu augnablikin í gamanmynd myndarinnar stangast á frekar ósamræmi við síðari hluta harðrar og þungrar melódrama, þó að umhverfisbreytingar frá rómantískri Ítalíu yfir í náttúruvæna New York virki velaðallega vegna þess að hún er studd af lýsingu og ljósmyndun. Hin harkalega upplausn ameríska draumsins í þessari mynd, aukinn af áþreifanlegri ljósmyndun, hlýtur að hafa verið átakanleg fyrir innflytjendastéttina sem samanstóð af óhóflega stórum hópi kvikmyndaáhorfenda á þeim tíma. Corrigan-karakterinn hefði átt að vera meira fyrirmynd; Stuttur kynning hans á herferð fyrir annan stjórnmálamann virðist ófullnægjandi fyrir síðari miðstjórn hans í hefnd Ítalans. Þar að auki voru kvikmyndagerðarmennirnir ýmist læknisfræðilega barnalegir eða kærulausir að útskýra ekki brjóstagjöf barnsins og ástæðulausa trú á lækningamátt kyrrðar fyrir hitt barnið. Fyrir utan gallana á söguþræðinum er 'The Italian' einstaklega vel gert.