Ég sá þessa mynd í kvikmyndaklúbbi í Þýskalandi árið 1970. Flestir þátttakendanna voru frá einkaskólanum á staðnum sem ég kenndi í. Ég hafði séð nokkrar Godard-myndir áður á meðan ég bjó í Frakklandi, og þó þær hafi ekki verið í uppáhaldi hjá mér, gat ég að minnsta kosti skilið þær. Það hjálpaði til að geta talað frönsku. Nokkuð saklaus upphaf "Le week-end" breyttist fljótlega í kaleidoscope af myndum, mjög vel, kannski of vel myndaðar, sem mér fannst fljótt ekkert vit í því. Fyrir mér hljóta kvikmyndir, eins og bækur, að hafa einhverja skýra merkingu. Þetta var ekki fyrir mig. Ég býst við að ég sé ekki "í" listrænum kvikmyndum. Myndir ásækja mig enn úr myndinni. Enn þann dag í dag neita ég að borða kanínukjöt, sem Frakkar elska. Þeir sem hafa séð myndina gætu áttað sig á hvers vegna. Já, efnishyggja sló í gegn, en mannátið, bílslysin og allar aðrar eyðileggingar og hryllingsmyndir urðu mér bara illa við. Ég er ekki viss um að ég hafi gengið út fyrir lokin, en mér fannst það svo sannarlega. Ég lofaði sjálfri mér að ég myndi aldrei horfa á aðra Godard mynd, og ég hef ekki og mun aldrei meðvitað. Einkunnin mín: ekkert. Þetta var ógeðslegasta mynd sem ég hef séð. Aðrir gætu hafa verið vanhæfari, kjánalegri eða heimskari. Ég hef gleymt þeim á meðan atriði úr þessari munu ásækja mig að eilífu.