Aftur á áttunda áratugnum rak WPIX „The Adventures of Superman“ alla virka daga síðdegis í nokkur ár. Öðru hvoru fengum við skemmtun þegar þeir myndu koma í veg fyrir að nágrannaþættir myndu sýna „Superman and the Mole Men“. Ég hlakkaði alltaf til þessara daga. Þegar ég horfði á það nýlega, kom ég á óvart hversu slæmt það var í raun. Það var ekki slæmt vegna tæknibrellanna, eða skorts á þeim. Að vísu var Superman búningurinn hans George Reeves frekar lélegur, brúnir froðubólstrsins voru notaðar til að láta hann líta glæsilegri út og sjást greinilega. Og satt, búningar Molekarlanna voru enn verri. Það sem átti að vera loðinn áklæði hefði ekki blekkt tíu ára barn, þar sem rennilásarnir, ermarnar og illa slípandi efni sem var illa sniðið í bagga búninga voru sársaukafullir. En þetta voru fyrirgefanlegir annmarkar. Nei, það sem gerði það slæmt voru tilgerðarleg plotttæki. Aftur og aftur tókst Superman ekki að gera neitt til að koma í veg fyrir að ástandið versnaði. Er lynch múgur að leita að verunum? Frekar en að safna saman hysterískum mannfjöldanum eða leita að verunum sjálfur, stendur hann í kringum hann og útskýrir hætturnar af ástandinu fyrir Lois og PR-manninum. Verurnar eru í horninu? Aftur stendur hann og horfir á og talar en bjargar þeim ekki fyrr en þeir eru skotnir. Luke Benson, kjaftæði bæjarins, skýtur á hann? Tilraun til að myrða hvaða skynsama manneskju sem er, en Superman sleppir manninum aftur og aftur til að valda fleiri vandamálum. Superman fékk þónokkuð tækifæri til að koma vandanum í botn, en nýtti sér þau aldrei. Sem sagt, bæði George Reeves og Phyllis Coates léku persónurnar sínar vel, virtust samstundis þægilegar í hlutverkunum. Ef þeir hefðu bara fengið betra handrit til að vinna með.