Flestar myndir Kieslowskis virðast mér vera þrautir, ætlaðar til að víkka út huga og sál. Persónurnar eru ekki mjög trúverðugar, eru hugsjónagerðar, eru skýringarmyndir. Engu að síður, hvernig Kieslowski sýnir hlykkjóttu leiðir sínar í gegnum lífið, flókin samskipti þeirra við aðra, við alheiminn, með tilviljun eða örlögum, fær mig til að skilja trú, fær mig til að (vilja) trúa á Guð. Að á einhverjum tímapunkti hafi þetta allt þýðingu, ef ekki fyrir mig, þá vissulega fyrir einhvern. Trois couleurs og sérstaklega "Rouge" koma nær því að fá mig til að snerta, finna, upplifa "sannleikann", "merkinguna" en kannski nokkur annar af kvikmyndum hans. Eina vandamálið er að leiðir "þrautanna" sem kannaðar eru eru aðeins of líkar öðrum myndum hans og á einhverjum tímapunkti verða þær nokkuð fyrirsjáanlegar. Hér er enn nóg af gleði. Það er eins og kunnugleg víntegund - þú veist við hverju er að búast og það skilar sér, stundum með nýfundnum vönd sem gæti komið frá öldrun - annað hvort vínið eða þú sjálfur.