Kvikmynd sem er svo mikil 30's Warners mynd á tímum þegar hvert stúdíó hafði ákveðna útlit og stíl við framleiðslu sína, ólíkt því í dag þar sem einfaldlega að fá áhorfendur er markmiðið. mikil afköst um leið og búið var til gæða, vinnuaðferðir sem voru mjög kröfur leikstjóra hjá Warners, stúdíói sem var eitt af „stóru fimm“ stórum á þessum tíma og framleiddi gæðakvikmyndir fyrir stórar leikhúskeðjur sínar. Jafnvel þó að við höfum Umgjörð yfirstéttarinnar á Long Island þar er hinn almenni Warners stíll innbyggður hér með frásögn sem hefði getað verið "rífin úr fyrirsögnum". Annað dæmi er þegar ljósmyndararnir tjá sig um fætur stúlknanna snemma í myndinni og hún segir að "They're not the trophies" gefi myndinni meira vinnandi mannlegt, jarðbundið tilfinningu, því þetta voru áhorfendurnir sem Warners stefndi á. í kreppunni miklu. (Það er kaldhæðnislegt að Columbia og Universal voru tveir ólögráða einstaklingar undir þessum fimm majórum fram á sjöunda áratuginn þegar þátttaka þeirra í sjónvarpi breytti hag þeirra - þau hefðu gert eitthvað svona mjög ódýrt og án pólsku og frábæru hæfileikanna) Curtiz hefur búið til eftir frábæru handriti kvikmynd sem hreyfist áfram á hröðum hraða en heldur áhorfandanum með frábærum myndavélahornum og hröðum klippingum. Guði sé lof að það er enginn undirleikur ástaráhuga svo gamanið getur bara haldið áfram.