*SPOILER VIÐVÖRUN: Ég vildi að ég gæti rætt þetta án þess að sýna sérstaka söguþræði, en ég get það ekki. Því miður.*Ég var að leita að IMDb umsögn um George C. Scott myndina þegar ég rakst á samantektina og dóma fyrir þessa útgáfu. Hún fékk svo marga jákvæða dóma að ég ákvað að panta hana jafnvel þó: (a)á meðan hún var klippt og flýtt, fannst mér George C. Scott líkja eftir pyntuðu eðli (og líkamlegu útliti) Rochester bókarinnar upp á T; og (b) jafnvel á meðan ég horfði á forsíðu DVD disksins, hugsaði ég "Er Timothy Dalton ekki of fallegur fyrir hlutverkið?" Síðarnefnda áhyggjuefnið styrktist af því að ég ákvað að lesa bókina aftur á meðan DVD-diskurinn var í bakpöntun. Sem sagt, um leið og ég byrjaði að horfa á þetta, var ég heilluð. Í fyrstu var það óhugnanlegt að heyra samræður frá 1840 talaðar eins og skrifaðar - með litlum sem engum tilraunum til nútímavæðingar - en Dalton og Clarke lögðu sig svo rækilega í það að ég naut þess í raun að millistykkin treystu áheyrendum til að fylgjast með fornaldarlegu tali. . Að hafa svona mikið af bókinni uppi á skjánum var auka bónus. Ég þekki einhvern sem mun ekki horfa á neinar útgáfur af Jane Eyre vegna þess að "hver vill sjá mynd um mann sem geymir aumingja brjálaða konu á háaloftinu?" Í hreinskilni sagt, ef einhver sem hafði ekki lesið bókina lenti í klukkutíma og hálfum eða tveimur klukkutíma útgáfum, myndi hann halda að það væri nokkurn veginn allt sem sagan felur í sér - leyndarmál Rochester og áhrif þess á alla í kringum hann. Sem betur fer snýst þessi útgáfa í raun um allt líf Jane Eyre. Sumir hafa gagnrýnt leikarahlutverkið. Dalton er of hress; Clarke er of hlédrægur. Ég get ekki mótmælt fyrsta atriðinu, en hann er svo „í augnablikinu“ að ég trúi því að hann ER Rochester. Fyrir mér er frammistaða Clarke á markinu. Jane Eyre er róleg, varin. Ef maður man eftir bókinni, kemur svo mikið af eldmóði og ástríðu hinnar fullorðnu Jane fram í einkabaráttu hennar. Sum gagnrýnin kemur mér í opna skjöldu. Gagnrýnendur segja að Clarke sé of lágvaxinn eða ekki nógu fallegur. Bókin fjallar um það óendanlega hversu lítil og látlaus Jane er. Fröken Clarke ætti ekki að vera hávaxin og kvikmyndagerðarmennirnir drógu niður útlit hennar til að gera yfirlýsingar Jane um skort á fegurð trúverðugar. Hún getur varla hjálpað því ef Dalton er hávaxinn. Sumir segja að engin efnafræði sé á milli leiðanna. Hvað?!! Atriðið þegar Jane kemur loksins út úr herberginu sínu eftir brúðkaupsfíaskóið titrar nokkuð af ástríðu og þrá og sorg og eftirsjá - og það er bara fyrsta dæmið sem kemur upp í hugann. Ég er sammála sumum hinni gagnrýninni. Ég saknaði líka fleiri sena með Helen Burns og Rivers systkinunum. Sumt af glugganum var einkennilega stytt. Þegar Rochester lýsir því yfir, "Jane, þú mismetur mig. Ég hata hana ekki vegna þess að hún er vitlaus," beið ég eftir restinni af orðaskiptum þegar Rochester útskýrir hvernig ef Jane myndi verða vitlaus, myndi hann samt elska hana og sjá um hana. Það er kröftugt augnablik í bókinni og ég vildi að það hefði verið með. Ég held að það hafi verið mistök að koma senu með Rochester inn í þann hluta sögunnar þar sem Jane er ein. Það gæti hafa verið gert til glöggvunar, en mér fannst það ögrandi. Ég vildi fá kjánalegan húmor í atriðinu þar sem Jane heldur því fram að eldmóði Rochester muni kólna og hann verði kurteis aftur, en hann gæti "líkað" við hana aftur með og við. Frammistaða Daltons er svo góð að sjaldgæfa mistökin eru áberandi - þegar Rochester grætur á bókasafninu, sá ég hann sem leikara að gráta atriði, ekki sem Rochester. Hvað leikmyndirnar varðar, ef einhver hefur einhvern tíma náð þátt í þættinum „Dark Shadows“ frá 1960, þá veit maður hverju má búast við - mjög gróft og stundum gruggugt útlit. Aðrir hafa tjáð sig rækilega og skorinort um förðunarstarfið Rochester sports í lokin. Jæja! Það er slæmt. Niðurstaðan er of snögg. Eftir alla þessa angist og spennu, vildi ég fá meira ávalt endi. Og á eintakinu mínu af DVD-disknum, að hafa eintök í upphafi og lok allra ellefu 25-30 mínútna þáttanna verður svolítið mikið. Sem sagt, ég er svo fegin að hafa þessa mynd og mun horfa á hana aftur og aftur.