The Lady From Shanghai er skrítin, jafnvel á mælikvarða hins virta leikstjóra, Orson Welles, en síðasta Hollywood-mynd hans var fyrir marga tungl. Þetta er eins konar póst-módernískur film noir sem gerður var á tímabilinu þegar hefðbundnari myndir af þessari gerð voru nokkuð vinsælar og snýst um hamingjusaman írskan sjómann (leikinn af Welles) sem lendir í dularfullri konu (Rita Hayworth, sem var gift Welles á þeim tíma), og örkumla, og sennilega getulaus eiginmaður hennar, lék af gáfulegum, illgjarnri yfirvegun af Everett Sloan. Löng sjóferð fylgir, með Welles í eftirdragi sem lífvörður, og söguþráðurinn þykknar upp þegar félagi Sloans (Glenn Anders) mætir og fer að gera vandræði með því að halda skrítnar ræður um sjálfsvíg og önnur sjúkleg efni sem benda til þess að maðurinn sé á barmi. af andlegu niðurbroti. Morðsamsæri kemur í kjölfarið og alls kyns hörmungar fylgja Welles og vinnuveitendum hans, og á þessum tímapunkti fer sagan, óskýr og sögð á rólegum hraða hingað til, af djúpum endanum og síðasti hluti myndarinnar samanstendur af frábærum leikmyndamyndir sem virðast hafa verið hent inn til að gefa myndinni eitthvað af drifkraftinum og brýninni sem saga hennar býr yfir ekki ein og sér og útkoman er mjög áhorfanleg og oft ánægjuleg óskiljanleg klúður. Það er erfitt að veit hvað Welles var að reyna að gera með þessari mynd fyrir utan að endurvekja feril sinn í Hollywood með því að búa til farartæki fyrir konu sína. En sjálfseyðing grípur inn í, eins og oft gerist með Welles, og ungfrú Hayworth hefur aldrei litið minna út. Að hún sé líka leikin sem femme fatale virðist sérkennilegt, þar sem fyrir utan fegurð hennar var mest aðlaðandi eiginleiki hennar sem skjápersóna elskuleiki, eiginleiki sem hún býr ekki yfir í þessari mynd. Leikstjórinn sjálfur er undarlega óaðlaðandi og hammy á O'Hara, hinum (væntanlega) hægláta sjómanni, þar sem Welles, þrátt fyrir allar margar gjafir hans, var ekki þekktur sem auðveldur maður að vinna með. Þetta er hlutverk sem tuttugu eða þrjátíu árum síðar gætu Sean Connery eða Robert Shaw getað blásið lífi í. Welles gerir það ekki. Athyglisverðasta frammistaðan í myndinni er Glenn Anders sem Grisby, svikinn og svikull lögfræðingur Sloans. Anders gerir kraftaverk með þáttinn og er myndaður til að líta furðulega út á meðan atriði hans enda á skrítnum, súrum nótum og eru oft klippt á ögrandi hátt; en þrátt fyrir allt þetta tekst honum að gera brjálæði Grisbys áþreifanlega og truflandi, og spáir, á ljúflegan hátt, fyrir glæsilegri Method-leikara fimmta áratugarins, eins og Timothy Carey. Það er spurning sem pirrar mig um þessa mynd: hvað var Welles að reyna að segja? Hann var mjög hæfileikaríkur og greindur maður og hafði tilhneigingu til að koma með yfirlýsingar í kvikmyndum sínum, sem voru frábærlega settar fram, hvort sem maður er sammála heimsmynd hans eða ekki. Ég held að ég hafi svar, eða að hluta til: Welles var að draga saman kvikmyndaferil sinn. Hann var kominn á endastöð í kvikmyndaverinu í Hollywood sem hann fyrirleit og vissi það. Frúin frá Shanghai er ekki beinlínis kjaftstopp á stúdíómógúlum samtímans, en mig grunar að hún sé, í mynd sinni af siðlausum, keppinautum stórskotalögfræðinga (lesist: framleiðendur) að láta í ljós álit Welles á valdamiðlunum. af Hollywood. Að hann hafi gefið sig fram sem rótlausan sjómann segir það. Welles sjálfur var svo sannarlega óhugnanlegur ferðalangur og sjaldan bjó hann lengi á einum stað. Hann var ráðinn af stúdíói til að útvega henni stóra og virta kvikmynd (Citizen Kane), sem olli eldstormi deilna sem hann náði sér aldrei að fullu af. Þetta er kannski málið sem þorir ekki að segja nafn sitt í þessari mynd, það er að segja persónulega mistök Welles í að komast ekki yfir áfallið af nýsköpun sinni í kvikmyndanýlendunni og vanhæfni hans til að koma vörunum til skila, eins og lofað var. Sú staðreynd að hann mætti ​​í Hollywood, eins og viðvera hans í myndinni, gat ekki komið í veg fyrir hamfarir sem hann hafði ekki stjórn á. Að hann sýndi sig í myndinni sem viðkunnanlegur, barnalegur utangarðsmaður sýnir skort á sjálfsþekkingu hjá Welles. Hann var miklu meiri innri leikmaður en hann lét á sig fá og ég ímynda mér að hann hafi fyrirlitið þekkingu sína á veraldlegri hliðum lífsins og sjálfum sér fyrir að vita svo margt.