Það var það sem ég spurði sjálfan mig alltaf þegar ég horfði á þessa mynd. Ég meina magn nektar og kynlífs var eitt en annar hluti myndarinnar sem gaf tegund sína til fullorðinsbransans var skortur á söguþræði hennar. Reyndar langaði mig bara að standa upp og fara á meðan á myndinni stóð, en ég hélt áfram. Ég hélt áfram í þeirri von að kannski myndi söguþráðurinn batna, að það gæti verið gott snúningur í lokin. Hins vegar hefði ég ekki getað haft meira rangt fyrir mér. Að lokum hélt ég áfram vegna þess að ég hélt að ég gæti skrifað slæma umsögn um það ef eitthvað er eftir að hafa horft á það. Ég meina ekki misskilja mig, það er ekkert athugavert við fallegar, kynþokkafullar og líflegar konur, en þegar leikstjórinn sýnir bara að ásamt skítasögu sem heldur að það sé það sem áhorfandinn vill sjá, þá móðgar það okkur öll. Að halda að við séum öll svo grunn til að vilja aðeins sjá burlesque frá endurteknum, stórum leikmönnum í kvikmyndaiðnaðinum er fráleitt. Mitt ráð: leigðu aðra kvikmynd.