Eins og annar gagnrýnandi, langaði mig virkilega að hafa gaman af þessari mynd. Ég fór með föður mínum sem var mesti elskhugi og hvatamaður klassískrar tónlistar en hvorugt okkar þoldi þessa mynd. Ég myndi ekki einu sinni kalla það kvikmynd. Betri lýsing gæti verið skrá yfir nokkur kammertónleikaverk. Að mig minnir hreyfðist myndavélin aldrei. Frekar sat ég bara á þrífóti fyrir allt hvert stykki. Einu tilraunir til dramatískra áhrifa voru í lok hvers verks þegar myndin skarst í tré sem veifuðu í vindinum eða litlar bylgjur sem skullu á ströndinni. Ég er viss um að leikstjórinn hefði kosið að hafa notað upptökur af stórum öldum sem hrundu, en það besta sem hann gat fundið voru nokkrar sentímetrar á hæð við eitthvert nærliggjandi vatn og aftur með kyrrstæða myndavél. Sannarlega sorglegt. Ég get ekki ímyndað mér hvernig einhver gæti réttlætt að gefa þessari mynd hærri einkunn en fimm. Þegar við gengum út vorum við feðgar alveg dularfullir um hvernig hægt væri að gera svona slæma mynd. Ég veit ekki um neinar góðar kvikmyndir um Bach. Heimurinn þarf virkilega á slíku að halda, en bara vegna þess að hann er ekki til er ekki ástæða til að sjá þennan. Einhver mun búa til einn daginn. Þangað til þá er bara að halda áfram að horfa á _Amadeus_.