Getur þú fanga augnablikið? Hvenær heyrirðu fyrst rigningu á þaki? Sumir hlutir eru handan summu hluta þeirra, tjá ljóð lífsins. Hlutirnir sem skipta máli. Skáldið Dylan Thomas fanga hið ólýsanlega „Gott ljóð hjálpar til við að . . . auka þekkingu allra, á sjálfum sér og heiminum í kringum hann“. (Bob Dylan nefndi sig eftir honum). Svo hvers vegna hefur það tekið svona langan tíma að gera mynd af hinum frábæra Dylan Thomas? Einföld ævisaga hefði getað misst af tilganginum. Rithöfundurinn Sharman Macdonald hefur tekið aðra og betri nálgun. Í The Edge of Love skapar hún heim ástríðna og margbreytileika sem fylla ljóðin svo við getum synt í þeim. Líf fjögurra vina. Dylan, sem þráir og elskar til fulls. Eiginkonan Caitlin (Sienna Miller), hans feiku stuðningur. Stríðshetjan William (Cillian Murphy), sem bjargar honum frá götuslagi. Og svo er það æskuástin hans. Vera. Kæra Vera. Taktu andann frá þér Vera. Hún er nánasta vinkona Caitlin. Kona Vilhjálms. Og eins og músa, „stjarnan“ á dimmum himni Dylans. Þetta byrjar allt í London Blitz 1940, með sprengjuskýlum í neðanjarðarlestinni. Sláðu inn Veru (áhrifamikil Keira Knightley) undir bráðabirgðasviðsljósum. Hún hittir Dylan í fyrsta skipti aftur í mörg ár, hjarta hennar roðnar. Augu þeirra skína í gegnum reykinn í herberginu. Hreinleiki fyrri ástríðu þeirra. Dylan (mælandi velsku, Matthew Rhys) er ekkert helgað, sótthreinsað skáld. Meistari lasta sinna verður hann að upplifa þá alla að fullu. Hann kynnir ástkæra eiginkonu sína og heldur síðan áfram að biðja um Veru. The Edge of Love er sjónræn skemmtun. Hljóðrásin lætur þig langa í meira. Frammistaðan er mögulega sú besta hjá þessum leikurum á ferlinum. Sem gróskumikil ástarsaga er hún nokkuð góð. Sem innsýn í Dylan Thomas og raunveruleika ljóðsins í lífi okkar allra, alls ekki slæmt. Og sem virðing fyrir frábærum manni, hvetjandi. Framleiðslan hefur reynt að varpa fram anda Dylan Thomas án þess að skerða sögulega nákvæmni of mikið. Dramatísk spenna felur í sér tog á milli listræns frelsis og hefðbundins siðferðis. Áhorfendur sem leita að upplifun byggða á þeirri síðarnefndu gætu orðið fyrir vonbrigðum. Og það mun leika minna vel fyrir áhorfendur sem eiga mörkin við Albert Square. Sharman Macdonald virtist vera meðvitaður um hið einlæga eðli listræns frelsis og takmörk þess þegar hún talaði við framleiðandann Rebekah Gilbertson (barnabarn hinna raunverulegu William og Veru). "Hugsaðu um allt það sem þú vilt ekki að ég skrifi um," sagði hún, "því ég verð að hafa carte blanche." Fyrir Macdonald voru takmörkin hvort hún ætti að móðga minningu Dylans. En fyrir marga listamenn, sérstaklega karla, eru takmörkin þau sem eiginkona og fjölskylda gætu sett þeim. Kona ætlar ekki að láta háleitar hugsjónir trufla hagnýt skynsemismál, og mun jafnvel setja hagsmuni barna sinna framar sínum eigin (Þetta gerist stundum á hinn veginn, eins og þegar háa snillingurinn Virginia Woolf neitaði að láta elskandi Leonard draga hana niður til earth - in The Hours). Þrátt fyrir spennuna milli Caitlin og Veru verða þessar tvær konur nánustu vinir. Það er eitt helsta (og mjög fallega) þema myndarinnar. Litir myndarinnar segja sögu út af fyrir sig. Í dapurlegu Bretlandi á stríðstímum eru Caitlin og Vera skær hápunktur í gráu hafi. Stuttu eftir að við hittum sviðspersónu Veru sem er upplýst í ljósum, hittum við Caitlin í gegnum brennandi blá augu hennar, glitrandi í myrkvuðum járnbrautarvagni. Dramatísk rauði kápan hennar sker sig í gegnum götur litlausrar einsleitni og sigrar á fallegum stiga þegar hún sameinast Dylan á ný. En rauði varaliturinn hennar Veru er minna varanlegur. Fyrir hana er hjónabandið næstbest, jafnvel þegar hún hefur orðið andsetin af einlægri ást til eiginmanns síns. Framúrskarandi kvikmyndataka nær til þess að nota klippingu til að setja myndir saman, á svipaðan hátt og ljóðasamsetning óskyldra orða til að skapa frekari merkingu. Hræðilegar stríðsmyndir í Þessalíu eru blandaðar með öskrum Veru á meðgöngu. Fæðing eða er það fóstureyðing? Okkur er ekki sagt strax. Sársauki er alhliða og nær út fyrir tíma og stað til okkar daga. Stöðug bergmál af ljóðum Dylans í gegnum myndina leiða okkur út fyrir jarðneskar andstæður. Það minnir mig á Marlon Brando að lesa TS Eliot í Apocalypse Now. Ljós handan hryllings heimsins. Öðruvísi leið til að sjá hlutina. „Ég fer með þig aftur til þess tíma þegar engar sprengjur féllu af himni og enginn dó nokkru sinni,“ segir Dylan við Veru þegar þau ganga meðfram ströndinni. Annars staðar rifjar Caitlin upp barnæskuna með Veru: „Við erum enn saklaus í Dylan,“ segir hún. Það er kominn tími til að skilja nærbuxurnar eftir heima eða deila alhliða sígarettu. (Ekki bókstaflega, kannski.) Tími til að fá innblástur. Njóttu þess sem er mögulega besta breska kvikmynd ársins.