Þetta er svo frábær mynd, vestur um sjálfumhyggjufullan mann (Jimmy Stewart) sem fer upp á Klondike eftir gulli. Á leiðinni lætur sýslumann á staðnum í Alaska (John McIntire, sem gefur dásamlega vonda frammistöðu) þræta um hann, sem hann þrætar til baka. McIntire hótar að hann verði dauður maður ef hann kemur einhvern tímann aftur í gegnum bæinn sinn, sem er því miður eina leiðin aftur til Bandaríkjanna. Meginhluti sögunnar fjallar um friðsæla borgina Dawson í Klondike sem er snúið á hvolf af nýjum íbúum frá bænum McIntire. Ruth Roman, til dæmis, sem hefur komið með Stewart og tveimur félögum hans (Jay C. Flippen og Walter Brennen, sem leikur besta vin Stewart), byggir saloon (Hollywood framhlið fyrir hóruhús) og reynir að reka veitingastað bæjarins og afdrep staður í rekstri. Hún ryður brautina fyrir McIntire og dóna hans til að koma upp líka. Árið 1953 gerðu Jimmy Stewart og leikstjórinn Anthony Mann einn af toppum vestrænnar tegundar, The Naked Spur. Fjarlandið er aðeins minna og hún inniheldur 99,9% af því sem gerði myndina svo sérstaka án þess að finnast það auðvitað ódýrt eintak. Eins og The Naked Spur státar The Far Country af fallegri kvikmyndatöku á staðnum. Landslagið er glæsilegt. Stewart skilar einum af sínum bestu frammistöðum (nánast jafn stærsta velgengni hans árið 1954, Rear Window). Ég býst við að það gæti talist klisja, þar sem hann byrjar sem eigingjarn einfari og lærir hvernig svona tilvera spilar á endanum. Samt sem áður, Stewart leikur þetta svo fjandi vel, hann gerir þessa persónu mjög mannlega. Og aukasýningarnar eru alls staðar frábærar. Auk þeirra sem ég hef nefnt er hin yndislega franska leikkona Corinne Calvet mjög góð. Og ég ætti líka að nefna Walter Brennen. Hann virðist hafa sérhæft sig í að leika bestu vini. Samband hans við Stewart er mjög átakanlegt, þar sem hann er í fyrstu eina persónan sem getur dregið fram einhverja mannúð í tortryggnum manni. Handritið er mjög vel skrifað og leikstjórn Manns er óaðfinnanleg. Meistaraverk. 10/10.