Að horfa á fallegar konur laumast um, leika löggur og ræningja er ein yndislegasta sektarkenndin sem miðlungsmyndin leyfir mér að njóta. Þannig að The House on Carroll Street var ekki algjörlega tímaeyðsla, þó sagan sé tilgerðarleg og handritið óinnblásið og nokkuð pirrandi. Margt er skírskotað til mismunandi Hitchcock-mynda, ekki síst valið á Kelly McGillis í aðalhlutverki. Hún er klædd upp sem Grace Kelly og hún er ekki langt undan. Alls ekki. En persóna hennar er ekki sannfærandi. Eins og hún er kynnt fyrir áhorfendum ætti hún að vera einhver með pólitíska sannfæringu og tilgang í lífinu. Þegar allt kemur til alls fjallar myndin um skýrt afmarkað tímabil, sanna atburði og ákveðið málefni. En sagan hrörnar á fyrstu mínútunum í leiðinlega glæpasögu með ótrúlegum tilviljunum, mikilli fyrirsjáanleika og setti tvívíddar persóna. Þetta er þeim mun grátbroslegra þar sem frammistaða leikaranna er góð, ljósmyndunin og leikmyndin sömuleiðis. Lokahönnunin á Central Station í New York er hrífandi. Það byrjar á neðanjarðarkaflanum og færist síðan upp á þakið. Það má hrósa myndinni fyrir góða notkun á arkitektúr.