Þetta var líklega ein vel gerða mynd fjórða áratugarins - Warner Bros. þegar stíllinn var sem hæst. Ljósmyndin eftir Sol Polito er án efa hans besta afrek - glæsilegar tónsmíðar og lýsing með viðkvæmum skugga. Max Steiner leggur til einn af sínum flóknustu og fallegustu tónleikum - ímynd klassískrar leitmótífaðferðar hans. Tónlistin bætir mikilli tilfinningu og spennu við söguþráðinn og er stórkostleg og eftirminnileg. Það er athyglisvert að sama framleiðsluteymi og gerði þessa mynd fór strax að gera "Now, Voyager" seinna sama ár - fína mynd sem vann til heiðurs og verðlauna og varð í sögulegu uppáhaldi, einkum vegna þess að Bette Davis lék hana í aðalhlutverki. Að mínu mati er "The Gay Sisters" miklu betri mynd - betur gerð í öllum deildum og áhugaverðari, flóknari og skemmtilegri. Óvenjuleg kvikmynd sem skemmtir þeim sem taka henni eins og hún er, frekar en að varpa fram eigin nútíma sköpunarskyni eða háþróaðri og krefjandi viðmiðum um ofurgagnrýna fullkomnun. Hvern hlut verður að dæma í sinni eigin tímaviðmiðun og fyrir það sem hann er að reyna að ná á sínum eigin forsendum. Flestar kvartanir sem ég hef lesið í þessum umsögnum eru svo barnalegar og vantar algjörlega tilganginn. Ef þú ert svangur í fullkomið filet mignon skaltu ekki fara að bakaríinu og byrja að væla og kvarta yfir loðbrauðinu. Kvikmyndagagnrýni er sannarlega týnd hjá stórum hluta þjóðarinnar. Fyrirgefðu gott fólk - ef þessi mynd hefði fengið einkunn hjá Rolling Stones og hundrað flóknum og sálarleitandi undirspilum, hefðuð þið öll verið glöð. Ég tek gamla bíómynd án nútíma vitsmunalegra tilgerða dag vikunnar!