"My Blue Heaven" er leiðinlegt. Söguþráðurinn er fáránlegur; persónulýsingarnar og samræðurnar óþefur; tónlistarnúmerin, þó þau séu stundum sett á áhugaverðan hátt, eru ekki aðeins of oft fáránleg, heldur líka textalega þröngsýn, sársaukafull björt og tilfinningalega hol í grunninn. Leiðtogarnir, Betty Grable og Dan Dailey, eru aðlaðandi fagmenn; En þrátt fyrir allar hæfileikaríkar tilraunir þeirra til að lyfta upp hinu dapurlega og ósannfærandi efni mistakast þeir. David Wayne og Jane Wyatt, þrátt fyrir alla sýndu hæfileika sína í öðrum verkefnum, eru meira og minna dulmál hér. Það er í raun aðeins ein ástæða til að horfa á "My Blue Heaven". Ein ástæða...ein stjarna: Mitzi Gaynor, í frumraun sinni í kvikmynd. Heildarskjátími hennar er líklega innan við tíu mínútur, en hvað svo? Hreinn og efnilegur skjápersónuleiki hennar, kattafegurð og einstakur karismi skína í gegn og gera þessar mínútur að áhorfanlegustu, eftirminnilegustu og spennandi augnablikunum í allri myndinni. Ef þú myndir meta tækifæri til að sjá gríðarlega ungan hæfileika í uppsiglingu, skoðaðu þá Miss Mitzi Gaynor í "My Blue Heaven." Tilviljun, ég fyrirlít (og hvet þig til að forðast) oflætis- og áráttuþráhyggju DVD-skýringar Drew Casper. fyrir þessa mynd. Orðmælt, niðurdrepandi, óþarflega vandvirkur, oft illa tímasettur í því sem er að spila á skjánum og stökk í gegn með of mikilli taugaorku, athugasemdir hans eru algjörlega ómeltanlegar.