Þessi er rugl. Scene of the Crime, sem er frá 1949, er oft meira eins og Coen Bros. kvikmynd sem gerist á fjórða áratugnum og er tekin upp í svarthvítu, nema hvað eyra rithöfundarins fyrir pastiche hér er ekki alveg svo vel stillt -- kannski getur þetta verið séð í staðinn sem forvera Oscar-beita schlock eins og Road to Perdition. Í hreinskilni sagt er það furða að þessi mynd er ekki álitin klassísk af kvikmyndaprófessorum og gagnrýnendum alls staðar, miðað við hversu mikið hún býður upp á of orðalagaða spennu sem er falsaður í fölsku merkingu (líkt og afa allra slíkra "falska list" kvikmynda , Citizen Kane, eða hvað sem er eftir Murnau. ) MGM er venjulega stúdíó sem getur ekki gert neitt rangt í mínum augum og ég held að allar sögur, hvaða andrúmsloft sem er, jafnvel "smáraunsæi," geti aðeins notið góðs af gróteskri offagurfræði. Það má segja að ég sé lærisveinn Minnelli-skólans. En það þarf ákveðna létta snertingu til að skrifa hegðun harðsnúna samræðu af Dashiell Hammett röndinni, vilji, ef til vill, til að láta kannski eina eða tvær senur líða án línu eins og „Varlega, herra Wiggly, eða þú munt hafa þrettán fiskur til að steikja og enga smá orma til að veiða þá með.“ Ég gerði mest af þessu - "Herra Wiggly," því miður, náði klippingunni - en trúðu mér, samræðan er bara svona ömurlega uppblásin og full af ósequiturs. Jafnvel eiginkona aðallögreglunnar sem leikin er af Arlene Dahl talar eins og hún sé með tungllaga ör undir öðru auganu og skírnarnafnið Rocco. Þegar Van Johnson skilar merkinu sínu með línunni „Ég er dauðsjúkur af dauða og manndrápi,“ muntu velta fyrir þér hvernig upptaka rithöfundarins við íburðarmikil bókmenntatæki - í þessu tilfelli, zeugma - gæti nokkurn tíma hafa verið misskilið sem „gata“. Fyrir þá sem hafa vaxið upp úr The Naked Gun seríunni, þá er þetta fyndnasta lögguna-n-ræningjamyndin í gangi.