Þetta er lýsandi ljósmyndaður og óvenjulega vel skrifaður vestri af hinum gamalreynda skapara "Rawhide" Charles Marquis Warren. Leikstjórinn Gordon Douglas er aðalhjálp þess í þessu sambandi. Sterka söguþráð hennar má segja í nokkrum setningum. Hinn harðsnúna bók, riddaraliðsforingi, Richard Lance kaptein, fangar leiðtoga indverska óvinarins eftir fjöldamorð í virki. Hann krefst þess að fá manninn aftur til réttarhalda, til að vera sendur til Tucson; Foringi hans sendir annan mann til að reyna að taka fangann fyrir dóm og eftirlitið er þurrkað út. Þetta þýðir að leiðtoginn hefur sloppið og Lance verður nú að leiða aðra eftirlitsferð - og hann velur þá menn sem virkið getur mest hlíft, hóp vandamála - til að verja framfaravirkið sem hafði verið þurrkað út og bjarga skipuninni frá öðru árás með því að stöðva flöskuhálspassann í þeim geira. Sem Lance er ungi Gregory Peck nokkuð sterkur. Aðrir í stórum leikarahópi þessarar myndar sem sýnir raunverulega lífið í riddaraliðsstöð sem lítur út eins og hersetur af ólíkum og deilandi tegundum eru War Bond öflugur sem harðdrekkandi liðþjálfi, Neville Brand og Steve Brodie sem vandræðagemlingar, Warner Anderson og Lon Chaney Jr. sem sálrænir vandræðagemlingar og Gig Young, Art Baker, Herbert Heyes sem liðsforingjar með Nana Bryant sem eiginkonu ofursta. Meira að segja Barbara Payton sem ástvinurinn kemst af í erfiðu hlutverki; Michael Ansara er herfangi herforinginn og Jeff Corey leikur útsendara Fort. Það eru í raun tvær frábærar senur í þessum mjög vel gerða vestra - langi kaflinn við virkið áður en síðasta eftirlitsferðin er send út, og sú langa eftirlitsferð til hins dæmda Ft. Örvar sjálfan sig. Þegar komið er í virkið fær Peck að flytja stórkostlega ræðu þar sem hann segir þeim hverjum og einum hvers vegna hann tók þá með sér, að kröfu mannanna sem hann hefur stillt upp fyrir skipunum. lesa þá galla sína einn af öðrum; þeir segja þeim síðan hvers vegna þeir halda að hann hafi sent besta vin sinn til að deyja í hans stað og taka Indverjann inn í staðinn fyrir að fara sjálfur - og hann sannar að þeir hafi rangt fyrir sér það sem eftir er af myndinni með því að vinna einmana baráttu sína með greind og hugrekki. Tónlist Franz Waxman er góð, framleiðslueiginleikar aðdáunarverðir; rökin um hvað myndi gerast ef Lance tæki stríðshöfðingjann til sín eru sannar; fyrir utan þessi óleysanlegu mistök aðalpersónunnar, þá er þetta frábær vestri. það hefur verið í uppáhaldi hjá mér í fimmtíu ár.