Ég rannsakaði ekki myndina áður en ég horfði fyrst á hana vegna þess að hún var hluti af Welles kassasetti sem ég hafði nýlega keypt. Kassasett sem ég fékk aðallega vegna þess að ég vildi eiga A Man For All Seasons og endurmeta einnig Waterloo. Svo ég sting Orson og Ritu inn í spilarann ​​og ég er meðhöndluð með klassa og rugli í jöfnum mæli. Á yfirborðinu virtist sagan einföld, maður hittir glæsilega konu og bjargar henni frá nokkrum þrjótum, þeir smella strax og karl fær boð um vinnu í skemmtisiglingu með konu og fræga lögfræðingnum eiginmanni hennar, og svo...............jæja, það verður morðráðgáta um áformaðan djöful og mikið skítkast. Michael O'Hara (Orson Welles} sjálfur veit ekki alveg hvað er að gerast, hann er jafn ringlaður og áhorfandinn er, og það er yndislegt að horfa á það þar sem hann er dreginn út um allt af nánast öllum í myndinni. Augljóslega að vera dreginn af hjartastrengjunum af fegurð fegurðarkonu eins og Elsa Bannister (Rita Hayworth} hefur sín augnablik, en þú veist bara að hlutirnir verða perulaga. Svo margt dásamlegt í myndinni, hún hefur Welles sjón. stíll út um allt, sjáðu atriði í fiskabúr sem er dásamlegt og lokaatriðin í skemmtilegu húsi eru tignarleg á auganu. Frásögnin frá O'Hara er gleðilega sjálfsglaðandi, og við fáum góða ljósléttingu með dómi. Tilfellið með Everett Sloane lýsir töluvert upp á málsmeðferðina. Samt er myndin undarleg og í rauninni er hún ömurleg áhorfsupplifun, því {eins og ég var að komast að því eftir} klipptu yfirmenn myndversins niður myndina um nokkurn veginn heilan klukkutíma, og það er bara ekki bara pirrandi fyrir okkur áhorfendurna heldur ósanngjarnt í sýn Welles. Ég er viss um að frumleg klippa þessarar myndar hefði verið lofuð og dáð í heildsölu, enda erum við með mjög góða og forvitnilega mynd, sem því miður gefur til kynna stórkostlega, en er samt djöfullega heillandi mynd sem ég Ég er feginn að ég á að endurskoða frekar. 8,5/10