Í meginatriðum óþekkt B-mynd sem á dularfullan hátt er leikstýrt af einum af helstu hæfileikum gullna tímabilsins, Fritz Lang. Jafnvel með stjörnunöfnin Lang, Walter Pidgeon, Joan Bennett og George Sanders, vertu tilbúinn fyrir fáránlegan söguþráð, slæman leik, augljóslega svikin leikmynd og misskilning. Fyrir gagnsæis sakir verð ég að viðurkenna að ég er ákafur ekki aðdáandi Walter Pidgeon, sem var heppinn að hafa fundið sér sess í gervi draumaverksmiðjunni MGM, og einhvern veginn unnið í aukahlutverkum, styðja Greer Garson og fleiri. Hann er mjög misheppnaður, leikur í brjálaðan, 30s-Ray Milland brjálaðan gamantón, í hlutverki þar sem líf hans er í hættu og hann er í felum. Cockney hreimurinn hjá Joan Bennett er óhóflegur, en lakkað hárið, fullkomna förðunin og flottur búningurinn stangast á við götuvitrar Cockney fátækrahverfisstúlku. George Sanders er ófær um að leika illa, en hverfur eftir að hin ógeðslega opnun finnur að Pidgeon þykist á einhvern hátt skjóta Adolph Hitler. Ójafnvægi tónsins kemur Fritz Lang á óvart. Mér fannst myndin sveiflast órólega á milli einstaka augnablika í spennuspennu umkringd léttum kómískum samspili. Hitchcock snéri hlutfallinu algerlega við og notaði grínisti til að stilla spennuna af og til. Það er ástæða fyrir því að þessi mynd er óþekkt. Hún þjónaði ekki eða knúði fram feril eða orðspor neins og gleymist því hún er furðu léleg mynd úr slíkum ættbálki.