Segðu hvað þú vilt um "Wizard of Gore", Herschell Gordon Lewis, verður að viðurkenna að allt frá fyrstu myndum hans (1963 drasl "Blood Feast" og crackerbarrel fjöldamorðið "Two Thousand Maniacs" frá 1964) til hans síðustu (1972 "The Gore" Gore Girls"), var maðurinn trúr músinni sinni og saxaði glaðlega upp lík ungra karla og kvenna fyrir ánægju myndavélarinnar. Í "Gore Gore," til dæmis, hefur einhver verið að limlesta deiglu og deigklæddu nektardansmeyjarnar í Tops & Bottoms klúbbnum og andstyggilegur fyrrverandi rannsóknarlögreglumaður Gentry er ráðinn af heitum blaðamanni til að aðstoða við málið. Myndin er með ótrúlega pirrandi og síendurtekna bakgrunnstónlist, hræðilega lýsingu, ömurlegan leik, viðbjóðslegar persónur, vandræðalegt hljóð OG, auðvitað, nokkrar af einkaleyfisskyldum senum Lewis. Þannig lætur einn af nektardansmunum andlitinu troða ofan í sjóðandi olíu; einn er með höfuðið rifið upp; önnur lætur strauja andlitið og skera af henni brjóstann; og enn annar lætur rassinn róa með kjötmýrara þar til allur bakhlið hennar er þakinn því sem virðist vera Buitoni tómatsósa. (Ég gæti haft rangt fyrir mér hér; það gæti hafa verið Ragu.) Myndin kastar líka frá sér frekar lélegum húmor, þó sumar línurnar SÉ frekar fyndnar. Til dæmis komumst við að því að hið rétta nafn hinnar drepnu nektardansar Suzie Creampuff var...Ethel Creampuff! Á flösku af sýru stendur "Made In Poland" (veit ekki af hverju, en mér fannst þetta fyndið). Og sumar línur nektardansstaðseigandans Henny Youngman eru auðvitað skemmtilegar. Samt er þetta EKKI myndin til að sýna Ethel frænku eða systur Agöthu. Þetta er eitt það sjúklegasta sem þú munt sjá, með aðeins einu öruggu augnabliki sem gleður mannfjöldann - titilspjaldið í lok myndarinnar sem á stendur "We Announce With Pride: This Movie Is Over"!