Það sem gerði French Connection að virka svona vel var sambandið milli Doyle (Hackman) og Russo (Scheider). Í þessu stórslysi sem Frankenheimer leikstýrði (sem færði okkur líka gimsteina eins og Raindeer Games og eyjuna Dr. Moreau) fjallar myndin um Doyle og einstaka þráhyggju hans um að ná Charnier (Rey). Hugmyndin um að NYPD myndi leyfa Doyle að ferðast til Marseilles til að finna Charnier með aðstoð frönsku yfirvalda er hláturmild. Leiðréttið mig ef ég hef rangt fyrir mér, en Charnier sleppti ekki bænum með 65 pund af hreinni smokk!!! Gatnaverðmæti upp á 32 milljónir en já, sendum Doyle til að finna þennan gaur, það var hans klípa eftir allt saman. Vinsamlegast!!! Sagan var veik. Leikurinn var hræðilegur (að undanskildum Hackman, sem algjörlega yfirspilaði hlutverk sitt). Stefnan var út um allt. Jafnvel klippingarnar á milli atriða voru hræðilegar. Gerðu sjálfum þér greiða og horfðu á fyrstu afborgunina tvisvar og slepptu þessari.