Mér fannst mjög gaman að horfa á þessa mynd. Ég tók það upp á borði á meðan ég horfði svo ég gæti rifjað það upp síðar. Ég hafði reyndar meira gaman af seinni áhorfinu þar sem ég gat gleypt meira af snjöllum samræðum milli Natalie og Adam, aðalpersónanna 2. Mér fannst það mjög umhugsunarefni hvernig þessi saga þróaðist. Ég varð mjög forvitin um hvernig Natalie ætlaði að eiga samskipti við vini dóttur sinnar, í fyrstu virtist sem hún ætlaði að spýja út mikilli andúð en þegar hún byrjaði að eiga skemmtilegri samskipti þurfti ég að sjá hvernig þessi heimsókn myndi þróast. ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Smám saman fóru leyndarmálin sem Sara hélt fyrir móður sinni að afhjúpa dóttur sem var ekki svo fullkomin, gölluð manneskja eins og við flest sem vildum frelsi hennar frá ráðríkri móður sem taldi sig þekkja dóttur sína en þurfti því miður að læra á mjög sársaukafullur háttur að stundum til að elska einhvern virkilega þarftu að gefa þeim frelsi þeirra. Áhorfendurnir sem héldu fast við þessa mynd allt til enda sáu mjög áhrifamikla frammistöðu frá Diane Keaton (sem er alltaf dásamleg, jafnvel í sumum kvikmyndum hennar sem ekki hafa verið vel sóttar, hugsaðu Town and Country). Lokaatriðið þegar Diane Keaton keyrir heim var vel þess virði að bíða eftir, sem sýnir að allir sem elska aðra manneskju verða að læra að við verðum að lifa okkar eigin lífi, við elskum aðra en eigum þá ekki og á endanum verðum við að leyfa fara. Þetta er erfið lexía en vel þess virði að íhuga það nú og þá. Þakka þér CBS fyrir þessa útsendingu, hún var þess virði að bíða lengi.