Spennandi drama, handrit William Mastrosimone byggt á leikriti hans, þar sem Farrah Fawcett leikur Marjorie, sem nauðgarinn Joe (James Russo) réðst á í bíl hennar. Henni tekst að komast í burtu en löggan tilkynnir henni að það sé ekkert sem þau geta gert. Hún áttar sig hins vegar á því að Joe fékk veskið sitt og veit hvar hún býr. Þegar heimilisfélagar hennar Pat (Alfre Woodard) og Terry (Diana Scarwid) eru í vinnunni, heimsækir Joe hana til að klára það sem hann byrjaði á. Eftir að Joe niðurlægir hana og niðurlægir hana á margvíslegan hátt fær hún tækifæri til að koma höggi á hann og fangelsa hann. Þar sem hún veit vel að hún er í annarri stöðu "hans orð gegn þínum" og að engin nauðgun hafi átt sér stað tæknilega séð, hefur hún ekki í hyggju að taka því rólega á honum fyrr en hann játar fyrir Pat og Terry hver áform hans hafi verið. Myndin jafngildir að lokum uppgjöri. milli tveggja andstæðinga þess. Þegar lengra er haldið sýnir Marjorie slíkt miskunnarleysi að maður þarf að velta því fyrir sér hvort hún sé ekki orðin jafn ósvífin og óvinurinn. Fawcett vinnur nógu gott starf á meðan Russo er sannarlega frábær sem siðspillti skrípan sem gerir sitt besta til að stjórna ástandinu. Með aðeins tvær persónur á skjánum stóran hluta leiktímans hefur myndin innilegt eðli sem gefur til kynna að hún myndi virka enn betur á sviðinu. Leikstjórinn Robert M. Young skorast ekki undan ljótari og arðrænni þáttum ástandsins; myndin verður stundum óþægileg áhorf. Og þegar Marjorie hefur yfirhöndina breytast hlutirnir nógu mikið til að það verður ekki lengur alveg svo auðvelt að hvetja hana til að fara í blóð og maður vonar að Pat geti látið hana sjá ástæðu. nokkuð góð mynd sem að minnsta kosti hélt áhuganum og nokkuð háum styrkleika. Woodard og Scarwid eru báðir fínir í stuðningi (Scarwid á frábært augnablik þar sem Terry sýnir sig vera fórnarlamb nauðgunar) og hraðinn er í samræmi. Vissulega er svarglugginn ekki alltaf mjög skörp, en efnið er sannfærandi hvert skref á leiðinni.8/10