Þar sem ég var aðdáandi vísindaskáldskapar frá barnæsku minni (langt síðan) hataði ég alltaf ósennilegar söguþræðir. Það er leitt að flestir höfundar vísindaskáldsagna fyrir börn sýni áhorfendum sínum ekki slíka virðingu. Ég grunaði þá alltaf um að hugsa: "börn eru of heimsk til að átta sig á því, svo við þurfum ekki að leggja okkur fram". Höfundur "Science Fiction (2002)" er engin undantekning. Sagan fjallar um strák sem er hvattur af nýjum vinum sínum til að njósna eftir foreldrum sínum, vegna þess að þeir halda að foreldrarnir séu geimverur. Eins forvitnileg hugmyndin þótti mér, eins leiðist mér við framkvæmd hennar. Mér virtist sem kvikmyndagerðarmennirnir hefðu einmitt þessa einu hugmynd og reyndu að teygja hana yfir þessar níutíu mínútur með því að dýfa henni inn í dimmt, stílhreint og vandlega hægt andrúmsloft. Það eina sem hélt mér í sætinu var spurningin „hvernig tekst þeim að komast upp úr þessu ósennilega drasli“? Og svo - bang - reyndu þeir ekki einu sinni. Þannig að ef þú ert að leita að góðri afþreyingu fyrir bæði börn og foreldra skaltu fara og horfa á "Klatretøsen (2002)" í staðinn.