Þessi mynd fjallar um öldrun Geishu í Tókýó eftir stríð. Okin, leikinn af hinum ótrúlega Haruko Sugimara, lánar tveimur öðrum fyrrverandi Geisha peninga, Tamae (Chikako Hosokawa) og Otomi (Yuko Mochizuki) og þeim er illa við hvernig hún er nokkuð sjálfumglöð yfir því. Tamae á son, Otomi dóttur, sem á meðan á myndinni stendur tilkynnir að þeir séu að fara frá þeim á meðan Okin, sem er aldrei móðir, fær heimsóknir frá tveimur mönnum í fortíð sinni sem, það kemur í ljós, vilja bara peninga frá henni. Þetta er sannfærandi saga um hvaða ákvarðanir þú tekur, hvað þú gerir til að komast í gegnum lífið og hverjum þú ert ábyrgur og ber skylda til. Haruko Sugimara hefur alltaf verið í mínum augum ein mesta karakterleikkona frá nokkru landi og hún leikur að mestu óbilgjarna, síður en svo miskunnsama Okin með yfirburði sem gerir það að verkum að þér líkar ekki við hana, en á sama tíma næstum því öfunda hana. Á þeim tíma þegar frábærar myndir voru gerðar af Ozu, Mizoguchi, Kinoshita og Kurosawa, meðal annarra, er Herra Naruse rétt hjá honum. Ef þú ert með svæðislausan DVD spilara ættir þú að reyna að finna tvö Naruse kassasettin sem gefin voru út í Englandi. Ég held að þessi mynd hafi verið frábær karakterrannsókn á konum sem eiga á hættu að vera óviðkomandi. Að þeir séu það í raun og veru ekki gerir þessa mynd að sannkölluðu meistaraverki.