Þessi mynd átti að verða stórmynd, og er það í raun og veru. Þetta er tegund kvikmynda sem er gerð til að borða popp og horfa á áberandi grafík. Með það í huga skilar myndin sig, kannski ekki eins vel og hinn ofur áberandi Iron Man, en nógu vel. Fyrir utan poppkornsglaðandi hasar og tæknibrellur dettur myndin hraðar fram af kletti en Wile E. Coyote. Margir áhorfendur, þar á meðal ég, munu kvarta yfir því hvernig flestum persónunum var breytt verulega, en það gerir myndina bara lélega aðlögun, ekki léleg mynd. Þessi mynd er ófullnægjandi af öðrum ástæðum. Framleiðendur einbeittu sér meira að því að gera það aðlaðandi fyrir augað en hugann. Persónurnar sem lengi hefur verið beðið eftir og kynntar eru minnkaðar í 4 sviðsmyndir. Aðalpersónur Wolverine, Victor Creed (aldrei kallaður Sabertooth í myndinni) og Colonel Stryker eru vel þróaðar. Frammistaða Liev Schriber kom mér skemmtilega á óvart. Restin af persónunum er hent út á hliðina til að rýma fyrir öllu mikilvægu augnkonfektinu. Persóna Wolverine er fullþroskuð eftir 30 mínútur, eins og Sabertooth, þó Victor komi nokkuð á óvart seint í myndinni. „Endanlegur stjóri“ myndarinnar er snúin og rangsnúin aðlögun á upprunalegu persónunni og fær varla neina þróun til sýna bara hvers vegna hann er eins og hann er. Kvikmyndaframleiðendurnir töldu augljóslega að það eina sem þeir þyrftu að gera var að búa til vondan karakter sem gæti allt sem þeir vildu og skellti á nafn vinsælrar persónu. Mjög vonbrigði...