Það besta sem ég get sagt um þessa mynd er að hún er vel hress. Það féll ekki flatt. Næstbestu atriðin eru aukahlutverk leikarans sem leikur hinn fúla verðandi brúðguma Edward, hinn alltaf stórkostlega Holland Taylor og leikarans sem leikur eiginmann Taylor. Leikarinn, sem hjálpar til við að gagnrýna mögulegan búning Messing á fyrstu sviðsmynd, færir skemmtilega fáránlega en samt sigursæla eiginleika til málsins. Allt í lagi, það er um það jákvæða. Dermot Mulroney, sem ég dýrka, er miklu trúverðugri þegar hann lýsir fyrirlitningu á Messing en í nokkru atriði þar sem hann er að reyna að vera annað hvort viðskiptalegur eða styðjandi. Eins og aðrir tóku fram, virðist hann ekki hafa neina tilfinningalega fjárfestingu í þessu fyrirtæki nema að ljúka því eins fljótt og auðið er. Messing reynir hins vegar af einlægni að bera myndina og skapa blekkingu um efnafræði með Mulroney. Hún er fullnægjandi að gera það, en er einfaldlega ekki nógu sterk leikkona til að ná þessu öllu án hjálpar. Gefðu henni „E“ fyrir áreynslu og „C+“ fyrir árangur. Miðað við skeytingarleysi Mulroney hefði það eina sem hefði getað hjálpað Messing verið frábær frammistaða Irons-equire frá leikaranum sem lék fyrrverandi unnusta hennar, Jeffrey. Þess í stað er frammistaða hans veikburða, mjálmandi og feckless.Ef ég myndi reyna að greina þetta frekar, myndi ég augljóslega vera að borga meiri athygli en flestir sem taka þátt. Það er nógu skaðlaust til að láta tímann líða ef þú hefur ekkert annað að gera og minna andstyggilegt (og minna skapandi) en The Wedding Singer, en þú ert miklu betra að horfa á "My Best Friend's Wedding" aftur.