Þessi mynd er líklega besta nýja franska myndin sem ég hef séð á þessari öld hingað til. Það hafa verið nokkrar frábærar, þar á meðal Noe's Irversible, Le Pont des Arts eftir Green og Innocence eftir Hadzihalilovic, en enginn þeirra kemst nálægt tímalausri dýrð Les Amants Reguliers. Myndin er lýsing á atburðum 68. maí og því sem fylgdi í kjölfar hennar. og ennfremur er það uppfærsla á og virðing fyrir Nouvelle Vague-myndum þeirra daga. Varðandi lýsinguna á óeirðunum í París er myndin mjög nákvæm (ég er aðeins 19 ára og var ekki þar sjálfur en þú veist hvað ég meina) og næstum rauntíma og mjög löngu óeirðasenurnar settu svið fullkomlega fyrir eftirmála atburðanna á götum Parísar. Óeirðirnar eru ekki vegsamaðar eða fallega ljósmyndaðar eins og þær í The Dreamers eftir Bertolucci (sem myndin er á margan hátt sambærileg við) í staðinn eru þær teknar upp í ljótum svarthvítum myndum með leyfi hins ágæta William Lubtchansky. Ástarsagan sem er helsta áhyggjuefni myndarinnar eftir óeirðirnar árið 68 er tekin upp í töfrandi og mun minna óskýrum myndum og nær að vekja upp sanna tilfinningar um ást og rugling ungmenna mitt í annars pólitísku áhyggjuefni og virðist kalt umhverfi. falleg ástarsaga og það geislar í gegnum hana að leikstjórinn vill lýsa eigin reynslu sinni af þessum goðsagnakenndu seint á sjöunda áratugnum sem gerir myndina enn meira sannfærandi. En myndin er líka virðing fyrir allri Nouvelle Vague kanónunni. Mikið af samræðunum vekur snemma Truffaut og lengdin og aðgerðaleysið og söguþráðurinn minni uppbygging minnir á Eustache eða Rivette. Það eru jafnvel Godard-lík verfremdung-brellur þar sem einstaklingarnir horfa beint inn í myndavélina og jafnvel ávarpa Bernardo Bertolucci beint. Þessi mynd er eflaust svarsöng við The Dreamers eftir Bertolucci og hún er líka Nouvelle Vague virðing en samt stendur hún út af fyrir sig sem falleg og geislandi ástarsaga. Niðurstaða: Þessi mynd er ótrúleg og ef þú elskar franska kvikmyndagerð ættirðu að' ekki sofa á því. Þetta gæti verið besta franska myndin síðan La Mamain et la Putain eftir Eustache.