Þetta er dæmigerð Steele skáldsagnaframleiðsla þar sem tveir einstaklingar sem hafa gengið í gegnum einhvers konar harmleik ná að ná saman þrátt fyrir líkurnar. Ég myndi ekki kalla þetta spoiler því allir sem hafa lesið Steele skáldsögu vita hvernig þær enda ÖLL. Ef þú vilt ekki vita mikið um söguþráðinn skaltu ekki halda áfram að lesa. Persóna Gilberts, Ophelia, er kona af frönskum ættum sem hefur misst mann sinn og son af slysförum. Gilbert þarf að hætta að gera kvikmyndir þar sem þess er krafist að hún hafi hreim því hún, annars góð leikkona, getur ekki með raunsæjum hætti dregið af sér nokkurn hreim. Brad Johnson, líka frábær leikari, er Matt, sem er að jafna sig eftir frekar viðbjóðslegan skilnað. Hann er blíður, sannfærandi og sannfærandi í þessu hlutverki. Þau hittast á ströndinni í gegnum dóttur hennar, Pip, og upphaflega sakar Ophelia Matt um að vera barnaníðingur bara vegna þess að hann talaði list við krakkann. Öll verða þau vinir eftir þennan þátt og þá verða parið ástfangið. Efnafræðin á milli aðalhlutverkanna tveggja er ekki mikil, jafnvel þó að hæfileikar þessara tveggja manna séu ekki spurning að mínu mati. Þeir gerðu sitt besta með fyrirsjáanlegum söguþræði og handriti sem jaðrar við staðalímynd. Tveir menn hittast, harmleikur, stærri harmleikur, leyndarmál kemur í ljós, annar harmleikur, og svo koma þeir saman. Ég vildi að það væri meira til en það, en þarna er það í hnotskurn. Ég vildi hugalausa skemmtun og ég fékk það með þessu. Hvað varðar tegund rómantískra kvikmynda, þá er þessi ekki eftirminnileg. "A Secret Affair" með Janine Turner er miklu betri (ekki Steele bók), eins og nokkrar af fyrri bókum Steele breyttar í kvikmynd.