Ef þú átt slæman dag eða slæma viku. Ef þú ert að leita að kvikmynd sem fær þig til að hlæja og gleyma vandræðum þínum. Ég held að fyrirmyndir séu ekki þessi mynd fyrir þig. Myndin fjallar um Danny (Paul Rudd) og Wheeler (Seann William Scott) Tveir djúsaframleiðendur, sem fara í skóla til að kynna vöruna, segja krökkum að halda sig frá eiturlyfjum og fleira. safi. En Danny á verstu vikuna frá upphafi og keyrir fyrirtækisbílinn sinn, með Wheeler í sætinu við hlið sér. Fyrrverandi kærasta hans, Beth (Elizabeth Banks), sem er lögfræðingur, tekst að komast hjá því að fá þá í fangelsi, með því að sinna tíma í samfélagsþjónustu, sjálfboðaliðastarf á stóra bróðurstað sem heitir Sturdy Wings undir forystu Gayle (Jane Lynch). Wheeler er úthlutað til Ronnie (Bobb'e J Thompson) sem er 10 ára og er með ljótan munn eins og hann sé Chris Rock. Danny er úthlutað til Augie (McLovins, Christopher Mintz-Plasse) sem finnst gaman að klæða sig eins og riddara og berjast eins og hann er á miðöldum. En mun þetta vera gott fyrir Danny og Wheeler, eða munu þeir hafa það betra í fangelsi? Allt í lagi, ég ætla ekki að slá í gegn, þessi mynd var mjög óþægileg á margan hátt. Það var nefnilega mjög átakanlegt að heyra þessi vondu orð koma frá svona ungum krakka. Ef hann væri aðeins eldri hefði það ekki skipt eins miklu máli. Ég meina hvað foreldrar hans voru að hugsa þegar þeir skráðu hann á þetta. Persónan Elizabeth Banks er svo óáhugaverð, kannski átti ég að vorkenna persónunni hennar, en ég fann ekkert, því hún er pirrandi fyrirsjáanleg sýnd sem kona sem myndi verða leikin í svona gamanmyndum. Og Jane Lynch, sem er verst af þeim verstu. Hún skilar yfirdrifnustu frammistöðu allra tíma. Að leika fyrrverandi fíkniefnaneytendur, sem lætur eins og hún sé enn á fíkniefnum. Þegar ég hlustaði á hana gefa allar þessar pirrandi samræður, fékk mig til að langa til að kasta höfðinu upp við vegginn. Seann William Scott leikur enn og aftur aðra Stifler-líka persónu, hann ætti virkilega að reyna að aðskilja sig og þessi mynd mun ekki gera það. Og því meira sem Scott reynir að vera fyndinn er það sem kemur í veg fyrir að hann sé fyndinn. Núna ætla ég hins vegar að skilja mig frá hinum í myndinni, því hann nær að skila traustum frammistöðu, þó hann fær ekki meiri hlátur, en hann er áhugaverðasti karakterinn af hinum. Vegna þess að Rudd ofvirkar ekki og reynir ekki svo mikið. Atriðin með honum og Mintz-Plasse eru áhorfanleg. En restin af myndinni er svo heimskuleg að hún tekur við sér stundum. En það verður svo fyrirsjáanlegt og óáhugavert. Það er áminning um að þessar tegundir af gamanmyndum reyna ekkert nýtt, þar eru þær að sama skapi, þær taka enga áhættu. Fyrirmyndir eru dæmi um það.