Hjarta þessarar myndar var á réttum stað, sama hvar heilinn var."Árás" er í rauninni skopstæling a la "Airplane!" (tveimur árum áður - ágætt.) af því sem gerist þegar grænmeti, eða í þessu tilfelli ávextir, ráðast á. Í gegnum alls kyns kvikmyndatöfra (stop motion, pappa-mache tómata á hjólabrettum, öfugar kvikmyndir, fólk að horfa utan skjás tómatar, fólk sem kastar tómötum á stærð við körfubolta í leikarana á skjánum), tómatarnir ráðast svo sannarlega á alla í laufléttum tökum. Síðan er það undir Mason Dixon (Miller) og hópi njósnara sem ég myndi ekki vilja af hálfu ríkisstjórnar að bjarga málunum. Auðvitað er blaðamaður sem hefur afskipti af sér (Taylor) sem kemur inn á verstu tímum, dansandi og syngjandi hermenn, japanskir ​​vísindamenn með talsettar raddir, einhver gaur sem dregur í kringum sig fallhlíf og samúræjasverði...og ó já, San. Diego Chicken áður en hann gerði það stórt. Gaggarnir hér eru ekki alveg frábærir. Reyndar gætirðu sennilega bætt þig betur sjálfur eftir að hafa horft á þessar. Sumt af samræðunum er óendanlega slæmt ("Please pass the ketchup" - ekki eitthvað að segja fyrir framan tómata.) og hvað varðar "Puberty Love"...jæja, ég get ekki kennt tómötunum fyrir að skreppa saman á að heyra það. Hvað er gott við það? Jæja, mér líkaði við þemalagið og upphafsinntökin, og það var atriði með fjórum í símanum í einu sem var nokkuð vel útfært. ...það er um það bil. Þrjár stjörnur. Ekki "Killer" gamanmynd, en hún reynir. Rock on, Peace.