Glæsilegur rússneskur útlendingur býr til Stanislavsky' kerfið til að vinna á samningsbrú - sem gerir hann og fallegu eiginkonu hans að GRAND SLAM Sweethearts of America. Það sem hefði getað verið enn ein kjánaleg sápuópera er hækkuð af fínu framleiðslugildi og frábærum leik til leiks. staða mjög skemmtilegrar lítillar gamanmyndar. Nokkrum óvæntum snertingum er kastað inn til að halda athygli áhorfandans - hvernig meginhlutverkið er kynnt sem andlit á spilastokknum; kynning á geðveikum loftfimleikum inn í söguþráðinn af engri annarri ástæðu en að njóta smá brjálæðis; og hvernig sýnt er fram á að margs konar mismunandi tegundir Bandaríkjamanna svífast yfir með því að hlusta á útsendinguna frá lokaleiknum. Paul Lukas & Loretta Young standa sig mjög vel sem Bridge Sweethearts - Lukas ljúfur og fágaður og Miss Young ástríðufullur elskandi og falleg (jafnvel þó handritið haldi henni í sígarettu aðeins of mikið). Það er gaman að fylgjast með þeim, jafnvel þó að hegðun þeirra sé ekki alltaf sú trúverðugasta eða sannfærandi. Frank McHugh skilar enn einu sinni góðu frammistöðu sem stanslaust glaðlyndur draugarithöfundur sem dáir ungfrú Young. Hin yndislega Glenda Farrell forðast hina hefðbundnu viturlegu persónu sína í litlu hlutverki sem ósvífni vinkona McHughs. Roscoe Karns annast hraða samræðuna sem látlaus útvarpsmaður. Hin smærri Ferdinand Gottschalk er dásamlegur sem snobbaður bridgesérfræðingur. Kvikmyndafrömuðir munu viðurkenna Dewey Robinson sem herskáan verndara næturklúbba; Emma Dunn sem sob systur blaðamaður; Paul Porcasi sem eigandi rússneska næturklúbbsins; Charles Lane sem rússneskur þjónn; og Jimmy Conlin sem kibitzer í síðasta bridgeleiknum - allt óviðurkennt. Myndin nýtir sér tískuna fyrir samningsbrú sem hafði gengið yfir landið frá þróun hennar á 2. áratugnum. Það ætlast til þess að áhorfandinn hafi grunnþekkingu á ranghala leiksins og gerir enga tilraun til að útskýra neitt fyrir óupplýstum.