Þetta var mjög gott, fyrir utan tvennt sem ég ætla að nefna í lokin. Hreyfimyndin er frábær, undirstrikuð af Nick Park og vörumerki fyrirtækisins um ýktar tennur og munnur persónanna, sem fá þig til að hlæja næstum í hvert skipti sem þú sérð einhvern. Liturinn var líka stórkostlegur. Besti hluti myndarinnar er hins vegar snjalla gamanmyndin sem fléttuð er í gegn. Þetta er önnur af þessum teiknimyndum þar sem það er svo mikið að sjá og heyra hvern ramma að það þyrfti mikið áhorf til að ná öllum gaggunum. Þetta er bara fyndið ýkt útlit á skrítna „Wallace“ og þögul-og klára hundinn hans „Gromit“. Á leiðinni dregur þetta fólk í taugarnar á sér sem hrífast af matjurtagarðinum sínum, eitthvað í líkingu við hvernig þráhyggjufullir hundaelskendur voru sýndir í "Best Of Show." Einu kvartanir mínar voru tveir dæmigerðir eiginleikar kvikmynda nútímans, teiknimyndir eða ekki: 1 - látum klerkinn í myndinni líta út eins og algjöran hálfvita; 2 - við skulum ofgera lokahasaratriðinu með fyrirsjáanlegri niðurstöðu en allt of mikið. Þar fyrir utan er þetta samt mjög skemmtileg mynd sem ætti að hlæja mikið fyrir marga og kvikmynd til að njóta margoft.