Beverly Garland fæddist á röngum tíma. Hún var leikkona á undan sinni samtíð og færði kraft og þokka í jafnvel svona lélegar myndir eins og Corman-myndirnar sem hún lék í. Í Gunslinger er hún eiginkona bæjarfógetans. Honum sleppur, svo hún tekur við starfi hans til að elta morðingja hans. Hún er miklu betri en efnið sem hún er að vinna með. Myndin er grá, stælt og að mestu leyti leiðinleg. Það er einhver (óviljandi) húmor með dekkjaspor alls staðar, fólk hleypur á bak við eina byggingu til að koma skyndilega fram fyrir aðra (ég hef heyrt um falskar framhliðar, en þetta er fáránlegt!), og sannarlega heimskuleg söguþráður hinnar nýlegu ekkju sýslumaður verður ástfanginn af gaurnum sem var ráðinn til að drepa hana. Jafnvel þótt hún hefði ekki elskað manninn sinn, þá voru aðeins liðin vika eða tvær síðan hann dó! Og hún endar með því að skjóta gaurinn til bana á endanum. Engin heppni með karlmenn, þessi. Skúrkurinn í verkinu er önnur kona, salonseigandinn. Hún er að spá í að kaupa upp fullt af landi ef járnbrautin færi í gegn og gerir hana ríka. Aðgerðaráætlun hennar ef hún gerir það ekki er frekar léleg - hún mun bara stela eins miklu úr bænum og hún getur og svindla. Djöfull er það bara hún og leigubyssan hennar í lokin gegn heilum bæ. Ertu að segja mér að þetta fólk sé ekki vopnað? Sjáðu hvað gerðist í alvöru bæjum á Gamla Vesturlöndum þegar bankaræningjar komu inn til að ræna bankann, voru síðan skornir niður í byssukúlu af vopnuðum og hættulegum bæjarbúum. með nokkrum lélegum skotbardögum. Endirinn er jafn grátbroslegur og venjulega í Corman-mynd, þó guði sé lof að það vanti siðferðislega trúboðið í lokin sem var í It Conquered the World. Sýslumaðurinn snýr merkinu sínu til Sam Bass og ríður út í sólsetrið, þó myndin hafi verið svo grá að maður sá aldrei sólina.