Kvikmyndin, þó hún sé ekki trú upprunalegu skáldsögunum, tekst að skapa nútíma gotneska vampírusýn. Einhver reyndi að móðga QotD og kallaði það 1,5 klst tónlistarmyndband. Í raun er það viðbót. Hin sígilda gotneska tónlist ásamt tónlistarmyndbandsmyndum gerði myndina svo stemmandi - og "Queen of the Damned" er stemmningsdrifin saga. Ég skil ekki harðduglega aðdáendur sem kvarta yfir breytingum á sögunni. Söguþráðinum hefur verið breytt til að vera minna ruglingslegt fyrir áhorfendur sem þekkja ekki skáldsögurnar. Persónunum hafði fækkað og ég á ekki í neinum vandræðum með að skipta um framleiðanda Lestat eða sleppa persónu Mekare. Stærsta breytingin - rómantík Lestat og Jesse - virtist vera mjög góð viðbót fyrir mig. Reyndar held ég að trú aðlögun yrði algjörlega misheppnuð. Hin hæga og drungalega stemmning, sem var fullkomin fyrir New Orlean og angist Louis á XIX. öld, myndi ekki passa við uppreisn Lestat og tónlist hans. Og þó að bókin geti verið hæg, lýsandi og sameinað marga þætti en samt skilað þeim vel, getur myndin einfaldlega ekki gert það án þess að verða óreiðukennd. "Vampire Lestat" og "Queen of the Damned" má skipta í að minnsta kosti þrjár kvikmyndir - höfundarnir urðu að velja eitthvað. Sumar tæknibrellurnar, eins og að fljúga eða ganga út úr eldinum, voru það eina sem ég gerði í raun og veru. ekki eins og í þessari mynd. En andlát Akasha var mjög gott. Leikarahópurinn var góður, Stuard Townsend var sannfærandi sem Lestat, sérstaklega á tónleikunum, en ég valdi Banderas sem Armand. Ég elskaði Jesse, Maharet og Marius samt. Og auðvitað var Aaliyah fullkomin með hálf-forn-egypska hreiminn sinn. Þannig að ef þú hefur áhuga á gotneskri tónlist og vampírískum dillemas einmanaleika og eilífðar (og þú telur bækur ekki vera kvikmyndasviðsmyndir) er "Queen of the Damned" ein. af fáum kvikmyndum sem sýna vampírur sem eitthvað meira en blóðsjúgandi skrímsli. En vinsamlegast ekki bera það saman við "Interview" myndina. Hann hefur allt annan stíl, nákvæmlega eins ólíkur og Louis og Lestat voru ólíkir. Persónulega finnst mér spennandi fyrst að horfa á tilveru vampíru frá sjónarhóli Louis "flöskusvangur" og skipta síðan yfir í einn sem er laus við allt siðferði en kemur furðulega út fyrir vampíru, Lestat. Ég myndi gefa "Queen" 8 af 10 þar sem það hafði nokkra tæknilega galla, en ég ákvað að gefa því 9 þar sem það er gríðarlega vanmetið af fólki sem hatar það einfaldlega vegna þess að það passaði ekki við sýn þeirra á bækurnar, sem sést vel með því að skoða sundurliðun atkvæða.