Með því að vinna 26 af 28 verðlaunum sem hún var tilnefnd til, er enginn vafi á því að þessi mynd mun standa sem ein af þeim bestu ársins 2007. Sú staðreynd að hún var gerð með fagfólki sem var þjálfað í leiklist og dans gerir hana miklu meira sérstakt. Þetta er ekki Bollywood framleiðsla, heldur um list. Stúlka í lægri stétt vill syngja og dansa. Hún vill komast upp í samfélaginu en það eru takmörk. Það geta ekki allir verið forsetar á Indlandi, það er stéttakerfi og þröngir hugarar leyfa ekki að það sé brotið á því. Vanaja (Mamatha Bhukya) hættir í skóla 15 ára og fer að vinna fyrir húsfreyjuna (Urmila Dammannagari), sem var einu sinni afreksdansari. Eftir nokkurn tíma að vinna með dýrin er henni kennt að syngja og dansa. Myndin er sláandi falleg með ríkum litum. Það er ótrúlegt hvað hægt er að gera fyrir $20.000, þar sem þessi mynd var meistaraverkefni handritshöfundarins. Sonur húsfreyjunnar (Karan Singh) snýr aftur frá Ameríku til að bjóða sig fram og verður fyrir barðinu á stúlkunni. En hún er lægri stétt og getur aðeins verið ker fyrir girnd hans. Það er ekkert betra heima þar sem faðir hennar drekkur og borðar og stelur peningunum hennar. Hún endar ólétt og þarf að selja húsfreyjuna barnið. Á endanum rís hún aldrei yfir stétt sína, en sagan var heillandi og leikurinn var mjög góður.