Þetta rusl á heima í kjallaranum á einhverju myglu gömlu stórhýsi þar sem það mun aldrei líta dagsins ljós aftur. Það eina sem var skelfilegt við þetta drasl var aðgangseyrir. Mér fannst bara gaman þegar lokaeiningarnar fóru að rúlla og mér var frjálst að rýma salinn. Þvílík óvægin leiðindi; algjör sóun á 1 og hálfri klukkustund. Þegar ég dey, bið ég að ég geti komið aftur sem draugur og gefið vitleysingnum hita sem skrifaði þetta kjaftæði.