Titill þessarar heimildarmyndar er mjög villandi. Á engan tíma meðan á heimildarmyndinni stendur sýna þær hvernig innleiðing á nílarkarfa í Viktoríuvatn hefur valdið einhverju af þeim vandamálum sem bærinn Mwanza í Tansaníu stendur frammi fyrir. Myndin reynir að setja vandamál Tansaníu á umhverfisástæðu en sannleikurinn í því máli er að vandamálin stafa af sníkjudýru utanaðkomandi afli. Heimildarmyndin er mjög hægfara án nokkurrar frásagnar. Í staðinn byggir það á litlum textabrotum á milli engra tengdra hluta til að birta upplýsingar sem gera lítið til að bæta við eða stækka viðfangsefnið. Það eru aðeins tvær tilraunir til að ræða umhverfisáhrif nílarkarfa fisksins. Einn er lítill hluti um það bil 10 sekúndur þar sem þeir taka viðtöl við verksmiðjustjórana þar sem fiskurinn er unninn og hann nefnir í stuttu máli hvernig fyrir 50 árum síðan var Nílarkarfi settur í vatnið og hann neytti hinna fisktegundanna. Kvikmyndagerðarmaðurinn gerir enga tilraun til að fylgja málinu eftir eða fara dýpra í það. Önnur tilraunin er þegar innan þessarar heimildarmyndar taka þeir upp sýningu annarrar heimildarmyndar sem fjallar um umhverfisáhrifin sem Nile Perch hefur kynnt, og aftur er engin raunveruleg tilraun gerð til að útskýra hversu hrikalegt vandamálið er orðið. Efnið sem þessi heimildarmynd kafar ofan í hefur ekkert með karfafiskinn sjálfan að gera og meira með vandamálin sem flest Afríkulönd standa frammi fyrir. Myndin reynir að tengja kynningu á karfafiskinum við alnæmi, fátækt og mengun í Tansaníu en tengist aldrei beint. Eins og allir gáfaðir einstaklingar vel lesnir með vandamál í Afríku, þá eru vandamálin sem sýnd eru hér ekki einstök fyrir Tansaníu en hafa áhrif á flesta Afríku og hafa ekkert með fiskinn að gera. Það hefði verið frábært ef kvikmyndagerðarmenn hefðu sýnt hvernig staðbundin efnahagur eða líf var áður en fiskurinn var kynntur og hvernig það hefur haft neikvæð áhrif af tilkomu fisksins en þeir gera það ekki. Staðreyndin er sú að margir sem þeir hafa rætt við segja að fiskurinn hafi veitt mörgum störf og tækifæri. Já, hlutirnir eru ALLIR í bænum Mwanza en þeir eru lang verstir í öðrum landshlutum og álfunni hvað það varðar. Veik tilraun heimildarmanna til að tengja fiskinn við hungursneyð í Tansaníu er fljótt vanvirt af heimildarmyndinni sjálfri. Í fyrsta lagi er Tansanía mjög stórt land og Viktoríuvatn er aðeins lítill hluti landsins. Margir viðtalanna segjast reyndar geta farið til Mwanza, fiskibæjarins við vatnið, til að finna vinnu og fæða fjölskyldur sínar vegna þess að allt var svo slæmt í öðrum landshlutum. Þessi heimildarmynd er mjög veik, hefur enga frásögn og gerir enga tilraun til að tengja neitt sem þeir sýna við Nílarkarfann. Það spilar á tilfinningar fólks með því að sýna myndir af eyðileggingu fátæktar, hungursneyðar og alnæmis og gera enga tilraun til að sýna þér hvernig eitthvað af þessu er einstakt fyrir Viktoríuvatnssvæðið í Tansaníu eða beint tengt karfafiskinum. Staðreyndin er sú að flest vandamálin hafa meira með stríð, hnattvæðingu og kristni að gera en umhverfisáhrif karfafisksins sjálfs.