Ég hef engan áhuga á rappi og í gettómenningu, ég er hvítur og líkar við klassískt rokk, það kom þó ekki í veg fyrir að ég kunni að meta þessa frábæru gamanmynd. Hún er nokkurn veginn framhald af This Is Spinal Tap í þeim skilningi að þetta er sama myndin, bara um rapp í staðinn eða rokk. Samt er það fyndið. Það eru margir fyndnir brandarar en ekki án nokkurra brandara sem falla bara flatt. Persónurnar eru allar mjög fyndnar og trúverðugar. Ég horfði bara vegna þess að hún kom mér til að hlæja klukkan 3 að morgni og allar kvikmyndir sem geta gert það ábyrgist að minnsta kosti prufusýningu. Ein af ástæðunum fyrir því að þessi mynd var svona fyndin var sú að hún gerir grín að rappi frá öðru. Rapp í dag hefur áhyggjur af röngum hlutum og kemst af með hljóð í stúdíó og litla hæfileika. Þessi mynd kemur frá tímum þar sem rapparar áttu meiri heiður skilið. Á heildina litið er þetta fyndin kvikmynd með mörgum brandara um kynþáttafordóma, kynlíf og tónlistarmenningu meðal augljósari þema húmorsins. Þetta er mjög mælt með því fyrir alla aðdáendur This is Spinal Tap. Þetta eru í rauninni sama myndin, bara um ólíka heima, og já, sömu brandararnir virka í báðum myndunum.