Þessi mynd vekur upp ýmsar áleitnar spurningar í huga mér. Í fyrsta lagi, hvernig hefur Jennifer Tilly tekist að halda uppi kvikmyndaleikferli í öll þessi ár sem byggist á þessari fáránlegu típandi rödd og mjög takmarkaða úrvali af hammy-andlitssvip sem hún notar? Í öðru lagi... hvað í ósköpunum var fólkið ábyrgt fyrir því að gera þessa móðgandi og djúpt fráhrindandi kvikmynd að hugsa um? Og í þriðja lagi... í ljósi þess að það var fólk nógu öfugsnúið til að ákveða að búa til svona drasl, hefði ekki átt að vera einhver í kerfinu - stúdíóið, dreifingaraðilarnir eða einhvers staðar - nógu heilvita til að koma í veg fyrir að það yrði klárað og gefið út . Þú þyrftir í raun og veru að leita mjög, mjög langa leið til að koma upp annarri jafn ógeðslegri mynd og þessari... og hún er ekki einu sinni talin hryllingsmynd - sem, að svo miklu leyti sem hún getur talist tilheyra hvaða lögmætu kvikmyndategund, það er það svo sannarlega. Myndin veltir sér frá upphafi til enda í sjúklegustu tegund brjálæðis, ofbeldis og misnotkunar og hefur í rauninni enga endurleysandi eiginleika. Ég er reyndar ekki að tala fyrir ritskoðun (sem ég trúi ekki á)... en ég get í rauninni ekki séð hvernig nokkur maður gæti dregið eitthvað jákvætt út úr því að horfa á kvikmynd sem þessa.