Oldboy gerist í Kóreu og byrjar sem drukkinn Dae-su Oh (Min-Sik Choi) er bjargað út af lögreglustöðinni af vini sínum til þess eins að vera rænt, Dae-su vaknar og lendir í litlu herbergi sem hann mun sitja í fangelsi næstu fimmtán árin. Dae-su er gefið og gætt af óþekktum ræningjum sínum en honum er aldrei hleypt út úr herberginu, Dae-su byrjar að þjálfa sig í að hefna sín eftir að hann kemst út sem hann ætlar að gera með því að skrapa sementið úr múrverkinu með matarpinna. Hins vegar áður en Dae-su klárar er hann gasaður og meðvitundarlaus, þegar hann vaknar finnur Dae-su sig laus á þaki hárrar byggingar klæddur og fullur af peningum. Dae-su byrjar samstundis að reyna að komast að því hver fangelsaði hann, eftir að hafa hitt hinn fallega Mido (Hye-jeong Kang) verða þeir tveir ástfangnir og ásamt hjálp hennar finnur Dae-su loksins það sem hann er að leita að en sannleikurinn kemur kl. verð...Þessi suður-kóreska framleiðsla var samskrifuð og leikstýrð af Chan-wook Park og hefur fengið fjöldann allan af frábærum dómum (svo sem dreifingaraðilar geta valið tilvitnanir og sett þær á myndbandsboxið) og jafnvel unnið Grand Grand Prix. Verðlaun dómnefndar í Cannes á meðan hún var einnig tilnefnd til Gullpálmans svo örugglega er Oldboy sannkölluð klassík? Jæja ekki fyrir mig, það er það ekki þar sem ég get ekki skilið hvers vegna það er svona hrifið og ég myndi ganga svo langt að segja að ég hataði það frekar mikið fyrir utan eitt eða tvö einangruð augnablik. Til að byrja með gat ég alls ekki komist inn í söguna, mér líkaði hún bara ekki þar sem mér fannst hún hæg og leiðinleg og á meðan margir þarna úti myndu láta þig trúa því að Oldboy sé með besta átakanlegasta ívafi sem ég hélt að hún væri. frekar látlaus & ekki sérlega vel útfærð heldur. Endalokin þar sem Dae-su fer til Nýsjálensku Alpanna til að láta dáleiða sig finnst hann merktur álíka vel næstum eins og framleiðendurnir vildu einhvers konar hamingjusaman endi. Á næstum tveimur tímum sofnaði ég næstum því að mér leiddist svo, ofbeldið er tamt og það er hugsunin um það sem er að gerast sem ég myndi ímynda mér að flestir ættu í vandræðum með frekar en það sem raunverulega er sýnt. Reyndar er Oldboy með mjög lágan líkamsfjölda, um það bil sjö og eina milda kynlífssenu, það er í raun ekki svo myndrænt eða eftirminnilegt. Ég var ekki hrifinn af neinum af persónunum og á meðan ég sætti mig við að Oldboy er með allt í lagi hugmynd og forsendur þá nær hún ekki og þetta er ein mynd sem ég mun aldrei skilja hvers vegna svo margir virðast vera hrifnir af. Byggt á japönsku manga af sama nefndu Oldboy myndin lítur vel út, það eru eitt eða tvö góð sjónræn augnablik hérna þó að á meðan allir eru að rífast um gangbardagann sem fer fram í einu samfelldu skoti þá var ég frekar óhrifinn og fannst bardagakóreógrafían vera frekar dauf. Raunverulegt ofbeldi á skjánum nemur mjög litlu, Dae-su borðar lifandi Kolkrabba sem er greinilega alveg eðlilegt í Kóreu hvort sem er, það eru nokkur bardagaatriði, afskorin hönd, tennur einhvers eru dregnar út og það er smá blóð kl. endirinn. Fjárhagsáætlunin var að sögn í kringum $4.000.000 markið sem er í raun nokkuð, tekið upp í Suður-Kóreu og Nýja Sjálandi. Leikurinn lítur vel út en það er erfitt að segja til um hvenær leikarar eru að tala öðru tungumáli. Oldboy er mynd sem mér fannst algjört verk að sitja í, ég nenni ekki textuðum kvikmyndum eða erlendum kvikmyndum eða að fylgjast með söguþræðinum þegar ég fylgdist með. málið fullkomlega en mér líkaði bara ekkert af því og það er eins einfalt og einfalt og það. Greinilega sá annar í hefndarþríleik leikstjórans Choi-wook Park sem inniheldur einnig Sympathy for Mr. Vengeance (2002) og Lady Vengeance (2005).