Ég hafði ekki séð þetta í mörg ár. Leikurinn var svo góður þegar ég byrjaði að þessu sinni að ég hugsaði: "Frábært! Önnur mynd sem ég mismat sem vitlaus ungur maður." En svo fór þemað að skýrast og mér leið eins. Þetta var Hollywood, aðsetur glamúrsins; svo hugmyndin ætti ekki að koma á óvart. En þetta er svo niðurlægjandi hugtak að mér finnst eins og ég þurfi að fara í sturtu eftir að hafa horft á það. Í stuttu máli segir það okkur að jafnvel líkamlega ljótt fólk getur virst fallegt hvert öðru og jafnvel fundist aðlaðandi. Dorothy McGuire er viðkunnanleg sem heimilislega kvenhetjan. Hún virðist hafa verið tekin upp með lágmarksförðun. Robert Young slasaðist í stríðinu og finnur fyrir ör. Foreldrar hans þola ekki að horfa á hann heldur. Hann virðist hafa alla sína hæfileika og að hluta til eru hugmyndir um fötlun úreltar. Herbert Marshall er á staðnum sem blindur píanóleikari. Persóna hans talar er rólegur tónn og er alvitur. Besta frammistöðu er veitt af Mildred Natwick sem eigandi titilbústaðarins. Hún er bitur og súr en ekki úr ís. Saga hennar er miklu áhugaverðari og trúverðugri en frá McGuire og Young.