Ég sá Ice Age fyrst í Subiaco kvikmyndahúsunum þegar hún kom út, '02. Ég var aðeins 13 ára á þeim tíma, en jafnvel þá líkaði mér það. Það var einhvers konar hlýleiki. Við höfum haft það á myndbandi í nokkur ár núna og sama hversu oft þú horfir á það verður það aldrei leiðinlegt. Þetta er vegna þess eina þáttar sem gerir það ólíkt öllum hinum 3D hreyfimyndum sem gerðar voru á þeim tíma - Persónurnar eiga ekkert sérstakt „heimili“ sem þær yfirgefa. Þeir eru hirðingjar og það er virkilega hressandi og upplífgandi að horfa á. Eins virðist hver persóna á yfirborðinu bara vera að þola hvort annað, en þeir eru í raun allir góðir vinir. Eins hafa allar persónurnar sinn sjarma (jafnvel vondu kallarnir). Sid letidýrið er heillandi á sinn pirrandi, of ástúðlega og barnalega hátt. Manny er yndislegur í þunglyndi, einangruðum karakter, og svo framvegis og svo framvegis. Annar frábær punktur við myndina er fegurð hreyfimyndarinnar. Öll umhverfi og persónur voru upphaflega sniðin eftir leir, sem gefur myndinni listrænt forskot. Annar þáttur sem eykur tilfinninguna í myndinni er að kyn þýðir mjög lítið. Það eru varla til kvenpersónur en maður áttar sig ekki á því fyrr en eftir að maður horfir á hana nokkrum sinnum og jafnvel þá hefur það lítil áhrif á hvernig maður horfir á myndina. Vegna þessa er heldur ekkert minnst á kjarnafjölskyldu sem væri í raun aumkunarverð í umhverfi eins og ísöldinni. Allt í allt er Ice Age frábær kvikmynd og er sönnun þess hversu mikið var lagt í þrívíddarteikningar fyrir Shrek 2 og The Incredibles komu út.