Úff. Þessi mynd hefur svo ótrúlega mikið af söguþræði að þeir gerðu það sem hefði getað verið góð mynd í óhugnanlegt rugl. Sagan er hálf þokkaleg en götin í söguþræðinum gera framkvæmdina bókstaflega hlægilega. Við eigum í raun og veru að trúa því að leyniþjónustan myndi ganga gegn allri skynsemi og leyfa forseta Bandaríkjanna að vera í ótrúlegri hættu. Ef þetta er vísbending um þann hugsunarhátt sem fellur undir góða dóma meðal verndara forsetans, þá erum við öll í vandræðum. Roy Scheider skilar sér vel sem forsetinn, en því miður vegur það upp á móti raunverulegum viðbjóðslegum leik Patricks Muldoon (sem heldur áfram að fá störf í Hollywood sem byggist eingöngu á útliti sínu og óhugnanlegu hæfileika hans til að brosa við hvert tækifæri, óháð því. hvort handritið kallar á bros). Kannski mun einhver sjá þetta og fá innblástur til að gera góða kvikmynd út frá forsendunum - eða kannski mun einhver sjá hana og segja: "Hey, ef þeir geta fengið svona slæma kvikmynd, þá get ég það líka!"