Af einhverjum óútskýranlegum ástæðum virtust Jerry's-myndir oft koma til greina fyrir svívirðingar úr ákveðnum áttum þó þær hafi sjaldan verið vonbrigði í miðasölunni. Það er mér ein af stóru ráðgátum lífsins því myndirnar hans hafa alltaf haft „feel good“ þátt í þeim fyrir mig. En þessi mynd er ekki bara ekki slæm: hún er ákaflega góð og snjöll gamanmynd. Þeir sem kunna að kitla af „nútíma“ grófum eða grimmum húmor, ekki sjá þessa mynd: Það er ekkert í henni og þú munt eyða tíma þínum. Ég hef aðeins séð þessa mynd einu sinni í sjónvarpinu. Síðan hef ég beðið eftir að sjá hana aftur og það eru nokkur ár síðan. Þú myndir halda að hugmyndin um hrokafullan milljónamæringa kaupsýslumann á leiðinni til að vinna stríðið gegn nasistum með sinn litla einkaher af undirgefni starfsmanna væri leiðinleg er það ekki? Jæja, aðeins Jerry Lewis myndi þora að prófa svona söguþráð fyrir út og aftur gamanmynd og það virkar, ég verð að segja, frábærlega. Ég held að, eins og með 'The Nutty Professor' og flestar aðrar myndir hans, sé þessi mynd vitnisburður um kómíska snilld hans, bæði í hugmyndafræði og útfærslu. Ég held að Buddy Love gæti hafa sagt: "Þú veist, sönn gamanmynd getur ekki aðeins gert sex ára gamlan hysterískan, hún mun gera það fyrir pabba hans líka." Kannski myndu nokkrir nöturlegir hershöfðingjar nasista með einoka og haltra mislíka þessa mynd, satt að segja. Ef þú sérð bara eina grínmynd í viðbót í lífi þínu, sjáðu þessa. Farðu samt varlega, þú gætir dáið úr hlátri. Og ég er ekki að grínast!