Heildartilfinning mín um þessa mynd er sú að hún hafi verið hægt, langdregin, strúktúrlaus ráfa um sumt af raunverulegum óheppilegum aðstæðum heimsins með smá innlausn og augljósum boðskap. Myndin er að mestu leyti samsett úr frekar óáhugaverðum myndbandsupptökum af löndum sem hann heimsækir með slæmum endurgerðum, allt hægt niður í sniglahraða og lagt yfir með niðurdrepandi tónlist. Vissulega innihalda sumt af efninu og viðtölunum nokkrar sannfærandi sögur, en ólíkt því sem lýsingin á bakhliðinni gefur til kynna var það ekki svo mikið fórnarlambið sem er sagt frá leikstjóranum, herra Ripper, og hann segir ekki frá. það vel. Þessi mynd hefði getað innihaldið lengri og betri viðtöl við fólkið sjálft, leyfa því að segja sögur sínar. Í staðinn dregur herra Ripper söguna af eftirlátssemi að sjálfum sér og gerir hana að einhvers konar persónulegri ferð, og því miður endar hún ekki mikið af því. Ég fékk í rauninni aldrei tilfinningu fyrir neinni vexti þegar hann kannar viðfangsefnið og hann gefur aldrei til kynna hvað um viðfangsefnið dró hann inn í upphafi. Hann dregur okkur bara frá einum stað til annars, burstar létt yfir aðstæðum og persónum, hangir og sýnir of mikið af viðburðaríkum hægfara myndefni af fólki sem gengur bara um göturnar og heldur svo áfram á næsta áfangastað. Hann gerir þetta aftur, og aftur og aftur án nokkurrar raunverulegrar þróunar. Mér fannst eins og þessa mynd hefði mátt klippa niður í 45 mínútur en hún er dregin út í nálægt 2 hrikalega hægum klukkutímum. Okkur finnst siðferðislega skylt að vera sama um efnið, en sjálfumglaður, hvikandi, óinnblásinn flutningur leikstjórans á ferð sinni gerir mann dofinn eftir smá stund.