Óvenjuleg mynd um mann sem vingast við félagslega andstæðu sína af ótta við fjárkúgun. Peter Boyle gerir þessa mynd með ljótri túlkun sinni á verkamannastéttinni „Joe“ sem er ástfanginn af fortíðinni og hræddur við framtíðina og hefur áhyggjur af nútíðinni. Fyrsta hálftíma þáttarins sýnir frumraun ungrar Susan Sarrandon í hlutverki Melissu Compton, ríkrar stúlku með veikburða vilja sem situr í fátækrahverfi með kærastanum sínum sem tapaði, full af nektarsenu. Kærastinn hennar er veiki blettur myndarinnar, illa lýstur eiturlyfjafíkill og söluaðili sem mætir fráfalli sínu í kjölfar of stórs skammts Sarrandons. Við hittum Joe Boyle á bar þar sem hann vælir út og vælir um minnihlutahópa, glæpi, hippa og eiturlyf, og það er auðvelt að sjá að síðari Norman Lear sjónvarpspersónan Archie Bunker er byggð á hreinsaðri útgáfu af Joe. Samanburðurinn ber jafnvel yfir í eiginkonu Joe og persónulegu lífi og dægradvöl. Joe smygir sig inn í líf Bill Compton, föður Melissu, og þau tvö mynda ólíklegt par þegar þau leita að Melissu sem hefur flúið frá eiturlyfjameðferð og aftur til dópistanna sem hún kallar vini. Leit þeirra leiðir þá að „ár-gee“ eins og Joe kallar það, ókeypis ástarhátíð sem er knúin áfram af fíkniefnum og mikið af nektum og furðu, hinir spenntir Bill Compton og Ultra Conservative Joe taka þátt. Þeir verða rændir og þetta leiðir til ofbeldis. og morðrænn endir sem gefur Taxi Driver í skyn grimman og svalandi endi sex árum síðar. Joe er fyndin mynd sem á yfirborðinu að minnsta kosti er andstæðingur ofbeldis og rasista. Samt verður aðalpersóna myndarinnar, Joe, sjálft verkfæri þess umróts sem hann óttast þegar hann kemur inn og tekur þátt í ólöglegu og taumlausu kynferðislegu óhófinu sem hann rífur yfir sig. Þannig að í þeim efnum skortir myndin að vera öflugur boðskapur og lætur mann velta fyrir sér um hvað lokaútkoman raunverulega snerist.