Jæja, ég skal vera hreinskilinn: Þetta er ekki beint Sholay. En þú getur ekki fengið Sholay í hverri viku. Reyndar gætirðu séð sérstakar undirskriftir "ekki án dóttur minnar" (Sally Field, 1991) í þessari mynd. Hins vegar, eins og flestar „innblásnar“ myndir fara, var þessi vel innblásin, vel meðhöndluð og vel unnin. Nana Patekar, eins og venjulega, hefur tilhneigingu til að ofgera oflæti sínu, en allir aðrir eru lofsverðir. Sérstaklega um Dipti Naval: Sá hana eftir langan tíma, en hún hefur ekki misst neitt af þokka sínum. Hún hefur reyndar staðið sig miklu betur en þegar ég sá hana síðast. Önnur af Bollywood stjörnunum sem virðast verða fallegri með aldrinum? Allt í allt, gott úr.