Þótt leikararnir standi sig sannfærandi í hlutverki tapara sem fara yfir tjaldið, þá varð sú staðreynd að það er ómögulegt að þekkja þessar persónur til þess að ég horfði á úrið mitt þegar aðeins 20 mínútur voru liðnar af myndinni (og oftar en einu sinni eftir það). Þróun söguþræðisins er sundurlaus og hæg, munnlegur niðurgangur eina vinar aðalpersónunnar er nánast óþolandi, grunngæði flestra aðgerða persónanna og kurteisi hvernig þær eru að meðhöndla er pirrandi. Það er dæmigert fyrir Ventura Pons að setja fram fram krúttlegar andlega fatlaðar persónur. Hins vegar er þessi gervifélagsfræðilega greining stórt skref niður frá CARICIAS eða Caresses, þar sem persónurnar fara illa með og fyrirlíta hver aðra af vel rökstuddum ástæðum sem spila á meðan á myndinni stendur. Í AMOR IDIOTA neyðumst við til að fylgja hvikum raunverulegrar óeðlilegrar upplýsingaöflunar þar sem hann eltir alvarlega þunglynda og aðskilinn konu. Talið er að þetta sé vegna hans eigin þunglyndis en handritið styður það ekki. Ég mun ekki gefa upp restina af sögunni ef það eru einhverjir masókistar þarna úti Er hann læknaður af þráhyggju sinni eða er konan hneyksluð út úr eigin þunglyndi með óbilandi athygli sinni? Jafnvel þó ég hafi horft á þetta allt, þá var mér ekki gert að hugsa um annað hvort þeirra í eitt augnablik. Ef þú getur setið í gegnum alla þessa fordóma, fáfræði, svik, LEGA samræður, fádæma heimspeki o.s.frv., þá var myndavélavinnan nokkuð góð og virðist vera eitthvað innblásið af DOGMA hópnum. Förðunin virtist líka miða að því að sýna þessa leikmenn í hráu og grófu ljósi þar sem hún er sú versta sem ég hef séð Cayetana Guillen Cuervo í kvikmyndum hennar (meðan hún er í raun aðlaðandi í eigin persónu). við ættum að neyðast til að sjá lægri lög samfélagsins svo við getum verið þakklát fyrir að við séum ekki hluti af því þá hefur Pons náð markmiði sínu. Baráttan af næstum eins kynlífssenum var almennileg sóun á kvikmynd (ef leikararnir hefðu verið teknir upp en einu sinni í blágrænum fötum hefði bakgrunninum fyrir aftan þá getað verið breytt í tæknibrelluverinu fyrir smápening). Að vísu heyrði ég mikið af karlkyns áhorfendum krækja í sætum sínum meðan á þessu stóð en hlutlægt áhorf sannar að það var ekki raunverulegt markmið þessara atriða. Bjargið ykkur og horfið á eitthvað annað.