Einleikarinn hefur allt efni til að heilla Akademíuna. Leikstjóri þess, Joe Wright, hefur þegar skrifað umsækjanda um bestu myndina. Aðalleikarinn, Robert Downey Jr., lék í ofurhetjumynd sem hefur verið mikið lofuð. Að lokum er myndin sjálf dramatík. Þegar það var dregið úr útgáfu á dularfullan hátt seint á árinu 2008 voru kvikmyndagestir og gagnrýnendur undrandi. Nú þegar ég hef séð hana, fullvissa ég þig um að Universal seinkaði þessari mynd ekki bara til að kynna Iron Man-Oscar suð. The Soloist er veikt drama án utanaðkomandi átaka sem er miklu síðri en allir frambjóðendur bestu myndarinnar 2009. Ekki er hægt að kenna Downey og mótleikara Jamie Fox um þetta óhapp. Joe Wright er að mestu að kenna en jafnvel hann getur ekki bjargað ævisögu. Margar kvikmyndir eru of flóknar og fjarlægir áhorfendur. Þessi er óvenju einföld. Þetta er kvikmynd um blaðamann, Steve Lopez (Downey), sem vingast við heimilislausan tónlistarmann, Nathaniel Ayers (Jamie Fox). Það er það. Ayers er geðklofi og á ekki við hefðbundna nálgun Lopez á vináttu. Þau tvö verða vinir. Þeir byrja þessa mynd sem kunningjar og eru BFFs í lok hennar. Spennan samanstendur af augnablikum eins og þessum: mun Ayers leyfa Lopez að fara með hann í heimilislausa athvarfið? Þetta efni hefði hentað betur sem sjónvarpsframleiðsla frekar en kvikmynd í fullri lengd. Lopez berst við garðsveigjanlega þvottabjörn í því sem ég lít á sem undirspil. Manstu þegar þetta gerðist í Atonement or Pride and Prejudice? Þessar myndir voru nógu byggðar til að leyfa einstaka brandara en ekkert svo langvarandi. Baksaga Ayers er fyllt út þegar það þarf ekki að vera. Verst af öllu er að þessar senur tengjast ekki og birtast með tilviljunarkenndu millibili. Það er leið til að viðurkenna að aðalsagan hefur litla aðdráttarafl. Nathaniel var fiðlu undrabarn með erfitt uppeldi (ég var það líka). Þetta er uppspuni tilraun til að skapa samúð með Ayers þegar flest okkar höfum hana þegar. Hann er heimilislaus geðklofi fyrir að gráta upphátt! Myndin miðlar að nokkru leyti ást mannkyns á tónlist, eins og Amadeus og Beethoven býr uppi. Það er þó ekki eins áhrifaríkt og hvorug þessara mynda. Öll myndin er háð geðklofa Ayers. Það er að lokum hvernig hann hefur samskipti við alla aðra. Að vera tónlistarmaður er ágætur blær en varla þess virði að hafa það með. Myndin fellur þennan eiginleika ekki að fullu inn í persónu hans. Taktu tónlist úr Amadeus eða Beethoven býr á efri hæðinni og engin kvikmynd er eftir. The Soloist snýst meira um vináttu almennt en tónlist. Nathaniel gæti verið rithöfundur eða kvikmyndagagnrýnandi og fáum línum í samræðum þyrfti að breyta alvarlega. Þetta er aðeins þriðja mynd Joe Wright og hans fyrsta sem er ekki rómantík þar sem Keira Knightley starir. Við skulum vona að þessi mynd sé ekki vísbending um hversu takmarkaðir hæfileikar hans eru. Það eru stílhneigðir til fyrri verka hans en Einleikarinn er mun veikari en hvorugt þeirra. Honum til varnar hefði Universal ekki átt að fallast á að birta þessa mynd víða. Þessi mynd virðist sniðin fyrir Imagine Entertainment (dreifingaraðila Changeling). Ég yrði ekki fyrir svo miklum vonbrigðum með það ef það væri takmarkað útgáfa. Slæm frammistaða í miðasölunni gæti komið í veg fyrir að betri leikritum dreifist á landsvísu.