Nemendur spyrja mig oft hvers vegna ég vel þessa útgáfu af Othello. Texti Shakespeares er mjög styttur og myndin inniheldur efni sem fékk hana "R" einkunn. Ég hef nokkrar ástæður fyrir því að nota þessa framleiðslu: Í fyrsta lagi hafði ég ekki séð lýsingu af Mýrinni sem vakti samúð með Othello fyrr en ég sá Fishburne leika hann. Ég sá James Earl Jones og Christopher Plummer leika Othello og Iago á Broadway og það var dásamlegt. Dugnaður Plummer var sérstaklega áberandi. En þrátt fyrir ótrúlega nærveru Jone, bæði líkamlega og raddlega, virtist persónan sem hann lék bara of óvirk til að banna mér algjöra tilfinningahreinsun í Aristótelískum skilningi. Jones, í raun, staðfesti það sem mér fannst þegar hann tók fram í viðtali að hann hefði leikið Othello sem óvirkan - þar sem hann sá Iago sem í grundvallaratriðum að gera hann. Því miður dró þetta úr sorg minni vegna eyðileggingar persónunnar. Þannig fann ég til samúðar með Jone's Moor en ekki hryllingsins vegna spillingar hans af illum manni. Hins vegar er Fishburne's Othello sterk og öflug persóna sem þekkir til aðgerða. Þannig er freisting Iagos til að takast á við það sem Othello er sett fram sem ótrúmennsku eiginkonu hans, öfugsnúning á jákvæðum eiginleikum hershöfðingjans til að vera virkur ekki aðgerðalaus.1 Hryllingurinn við söguna er að þessi góði eiginleiki í Othello verður öfugsnúinn. Lýsing Fishburne er því klassískt harmræn. Í öðru lagi er Fishburne fyrsti svarti leikarinn til að leika Othello í kvikmynd. Bæði Orsen Wells og Anthony Hopkins gerðu fínar kvikmyndaútgáfur, en þeir voru hvítir karlmenn í svörtu andliti.2 Hvers vegna er þetta mikilvægt? Af hverju ætti svartur leikari að vera svarti maðurinn á sviðinu?3 Vissulega á dögum Shakespeares notuðu þeir svart andlit eins og þeir notuðu stráka til að búa til stelpur. Kannski er ástæðan sú sama. Kvenleikarar koma með sérstakan eiginleika í kvenhlutverk á Shakespear sviðinu því þeir skilja best hvað snillingur Shakespeares var að reyna að koma á framfæri. Hæfileikaríkur svartur leikari ætti að leika mýrinn vegna þess að reynsla hans í hvítri ríkjandi menningu er nauðsynleg til að skilja hvað snillingur Shakespeares viðurkenndi: sársaukann við að vera jaðarsettur vegna kynþáttar. Mikilvægt þema í Othello er einangrun af völdum rasisma. Þó það séu mistök að setja amerískan rasisma inn í Shakespear-leikrit, þá er lítill vafi á því að rasismi er enn að virka meðal persónanna. Margir, þar á meðal faðir Desdimonu, halda að samband milli feneyskrar hvítrar kristinnar konu og kristins svarts í Norður-Afríku sé ÓNÁTTÚRLEGT. Í þriðja lagi var Shakespeare aldrei metinn sem G. Hann hefur aldrei verið. Sviðsuppsetningar hans einkenndust alltaf af ofbeldi og sterku máli. En snillingur Shakespeares notar þessa þætti ekki sem tilfinningasemi heldur fyrir listrænan heiðarleika.