Ég er venjulega Spike Lee aðdáandi. Það tekur smá tíma að komast virkilega inn í "mojoið" hans, en þegar þú sérð skýr skilaboðin og hæfileikann til að segja söguna sem liggur honum hjartanlega á hjarta, þá er Lee snillingur. Ólíkt The 25th Hour eða Bamboozled (tvær af mínum uppáhaldsmyndum hans), þá var engin skýr saga í þessari mynd. Ég gat skilið baráttuna á milli Washington og valið um að spila vel eða vera undir áhrifum frá öðrum, en af ​​einhverjum undarlegum ástæðum tókst Lee aldrei að koma sannri tilfinningu út. Washington stóð sig þokkalega með það sem honum var gefið, en það mátti sjá að þetta var ekki uppáhaldsmynd Lee. Lee leikstýrði ekki aðeins þessari mynd heldur skrifaði hana líka. Það mátti segja. Myndavélavinnan var hryllileg og skrifin stuðlaði aðeins að rotnun myndarinnar. Þessi mynd var að koma í hring og hún átti ekki eftir að verða falleg. Lee var ekki 100% á bak við þessa mynd eins og hann var með Do the Right Thing. Af öllum myndum sem ég hef séð Lee leikstýra var þetta sú bjartasta og hógværasta mynd hans. Það var næstum eins og hann hefði búið til Hollywood-mynd í stað kvikmyndar sem var hans eigin. Ég veit ekki hvort hann sá peningana frá Do the Right Thing og hljóp með þá, eða hvað en þessi mynd sýndi ekki sanna hæfileika hans. Fyrir alla þarna úti sem hafa séð þessa mynd og kannski hætt að horfa á allt sem Spike leikstýrir Lee í kjölfarið vegna þessarar myndar mæli ég með að þú gefur honum annað tækifæri. Ekki misskilja mig, ég sé nákvæmlega hvaðan þú ert að koma með þessari mynd og hvers vegna þú myndir vilja leggja þetta á bak við þig, en Lee er fullorðinn. Verk hans verða meira hans eigin og þú getur séð umbreytinguna frá löngun til að græða peninga í að vilja bara gera góðar kvikmyndir. Það tók mig nokkurn tíma að horfa á The 25th Hour, en þegar ég gerði það var það hreinn ljómi. Kannski voru það leikararnir, kannski sagan, en Lee bjó til ótrúlega kvikmynd úr ferð eins manns út í hið óþekkta. Ég býst við að það væri það sem ég var að vona að Mo' Better Blues myndi reynast vera. Þetta virkilega myrka ferðalag inn í líf manns sem í raun aldrei ólst upp, en í staðinn fékk ég bara Denzel sem Denzel. Hann er í raun einn fjölhæfasti leikari þessarar kynslóðar og ég lít á hann sem Sydney Poitier kvikmyndahússins, en þetta var ekki myndin til að sýna hæfileika hans. Annað mál sem ég átti við þessa mynd var notkun systur Spike að leika. eitt af ástaráhugamálunum. Ég veit ekki með þig og fjölskyldu þína, en ég held að ég hefði ekki getað tekið upp kynlífssenu með systur minni. Mér er alveg sama hver leikarinn er eða hversu mikið fé ég fæ borgað, ég myndi aldrei gera það. Það er bara eitthvað sem ég vil aldrei sjá, en það er greinilega öðruvísi fyrir Spike. Hann fór á undan og sýndi alla nektarmynd af systur sinni án nokkurrar iðrunar. Það var sorglegt og það fékk mig meira að segja til að roðna. Ég þarf líka einhvern til að svara mér þessu. Hvað var Flavour Flav að gera við að kynna þessa mynd? Svo ég sit þarna í sófanum mínum, tilbúinn til að hefja myndina, þegar allt í einu heyrist rödd frá fortíðinni sem stafar frá myndverinu sem gerði þessa mynd, þá viðurkennir hann sjálfan sig. Það byggði ekki fyrir sterkri eftirstöðvar sögunnar. Aftur fannst mér Lee vera að sækjast eftir peningum fyrir þessa mynd í stað raunverulegra hæfileika. Kannski var það þannig sem hann hefði efni á bæði Denzel og Wesley í sömu myndinni án nokkurra sprenginga. Það voru tvær frábærar senur í þessari mynd sem gerðu hana þess virði að horfa til enda. Ekki misskilja mig, þetta var mjög slæm mynd, en það er alltaf demantur í hverju húsasundi. Atriðið þegar Bleek gleymdi óvart hvaða konu hann er með var dáleiðandi. Hann fór stöðugt fram og til baka og fléttaði sannleikanum að ruglingi á þann hátt sem sannaði að Lee væri í raun á bak við myndavélina. Þetta var hugsjónaatriði sem sennilega týndist í uppstokkuninni vegna lélegra sena sem eftir voru. Annað atriðið sem var þess virði að horfa á var hvernig Lee kynnti og endaði myndina. Með því að halda sama hraða og stefnu tókst honum að koma þessari hörmulegu persónu í hring og gefa honum tækifæri til að breyta lífi sínu. Fyrir utan þessi tvö augnablik var restin af myndinni algjört drasl, ekki þess virði að skoða nema þú sért við það að verða blindur. Einkunn: ** af *****