Það er hluti af mér sem myndi vilja gefa þessari mynd háa einkunn. Miðað við að hún var gerð árið 1953, þá er þetta mjög hugrökk mynd um transvestíta, sem tekur á málinu nokkuð alvarlega og af samúð (og býður áhorfendum upp á mikið af upplýsingum um efnið) og reynir mjög að staðalímynda. Í myndinni kemur greinilega fram að transvestítar séu ekki samkynhneigðir og að fyrir utan að klæðast kvenfatnaði lifi þeir tiltölulega eðlilegu lífi. Hún fjallar um sársaukann sem fylgir því að vera ekki samþykktur í samfélaginu - söguþráðurinn snýst um það að lögreglumaður (Lyle Talbot) reynir í örvæntingu að skilja málið vegna sjálfsvígs kirtilsmanns fyrir skömmu. Svo þú verður að gefa öllum sem taka þátt í þessari mynd hrós fyrir að taka á svona umdeilt efni (í samhengi við 1953). Að þessu sögðu er mér líka leitt að segja að þessi mynd er alveg hræðileg. Þegar reynt er að lýsa sársauka Glen/Glenda (Edward D. Wood) fellur myndin í kjánalegar (og stundum á óvart - aftur miðað við tímann - nautnalegar) fantasíur sem gera söguna mjög erfitt að fylgjast með. Leikurinn er í besta falli viðurkenndur. Ekkert af samræðunum finnst raunverulegt; leikararnir líta út og hljóma eins og fólk sem les ræður skrifaðar af öðrum. Og - það versta af öllu - það var enginn tilgangur að hafa Bela Lugosi í þessari mynd. Þetta var annað af þeim sífellt vandræðalegri hlutverkum sem þessi fátæka maður tók að sér á síðari stigum ferils síns. „Taktu í strengina, dragðu í strengina,“ persóna greyið Lugosi (kallaður Andinn í einingunum, en kom í raun yfir sem vitlaus vísindamaður) hélt áfram að gráta. Og ekkert sem hann gerði virtist í raun hafa mikil tengsl við restina af myndinni. Fyrir listræna verðleika á myndin í raun ekki skilið mikið meira en 1/10. Hins vegar, fyrir hugrekkið sem fylgir því að setja það út, gef ég því 3/10.