Þetta er myndin á miðju tímabili Antonioni sem flestir gagnrýnendur hafna fljótt, sem „gölluðu“ sjónarhorni á bandaríska unglingamenningu/pólitík sjöunda áratugarins. Fyrir hvers virði það er, fannst mér það meira snerta og eftirminnilegt en meira lofað myndir hans eins og L'AVVENTURA, kannski vegna þess að hann sýnir meiri tilfinningar og samúð hér en nokkurs staðar annars staðar. Sagan er einföld, en hún er notuð sem rammi fyrir frábærar athuganir Antonionis á og gagnrýni á bandaríska neyslumenningu, stúdentalífið, gagnmenninguna og alla andstöðu og stríðsandstöðu sem var svo áberandi þá. Jafnvel frá hreinu tæknilegu sjónarmiði er þetta ótrúlega unnin kvikmynd; allt frá upphafsröðinni til hinnar furðulegu eyðimerkurást, til notkunar auglýsingaskilta, og alveg niður í töfrandi, hrífandi lokaþátt sem notaði 17 myndavélauppsetningar (á sinn hátt, jafn kraftmikil og hápunkturinn af The Wild Bunch). Einnig valdi Antonioni eina helvítis fremstu konu með Daria Halperin, eina þá fallegustu sem hefur prýtt skjáinn. Það er ekki mikið um „leiklist“ að ræða, þar sem þetta líður meira eins og docu-drama, og því virkar notkun ófagmanna sem aðalparið nokkuð vel í því samhengi. Og hljóðrásin er ekki bara full af dásamlegri tónlist, heldur er notkun hennar áhrifamikil líka (ég get ekki gleymt byrjun myndarinnar, aðallega vegna úrvals tónlistar - eftir Pink Floyd - sem snyrtir myndefnið svo vel). að almennum áliti er þetta heilmikið afrek í kvikmyndagerð og ég mæli eindregið með því fyrir alla sem hafa smekk eða umburðarlyndi fyrir off-beat. Vel þess virði að leita að, og ein af þessum lykilmyndum sjöunda áratugarins sem krefst endurgerð/útgáfu DVD.