Þessi gamanmynd frá 1981 glitrar enn þökk sé samhentri viðleitni rithöfundarins/leikstjórans Steve Gordon og aðalhlutverkanna Dudley Moore og John Gielgud. Því miður dó Gordon, aðeins á fimmtugsaldri, fljótlega eftir að hafa lokið þessari, einu leiknu mynd sinni. Það er sérstaklega óheppilegt tap þar sem hann sýnir sannarlega fimleika í karakterdrifnum farsa sem gerir alla myndina ómótstæðilega. Hún spilar næstum eins og 1930-stíl skrúfubolta gamanmynd endurbætt fyrir nútímasmekk. Söguþráðurinn fjallar um Arthur Bach, drukkinn, smávaxinn milljónamæringaleikstrák sem á á hættu að missa 750 milljóna dala arfleifð sína ef hann giftist ekki hinni dónalegu og leiðinlegu Susan Johnson, erfingja sem var handvalin af gamla peningaföður sínum og dásamlegri ömmu. Auðvitað elskar hann hana ekki og rekst fyrir tilviljun á Lindu Marollu, þjónustustúlku úr verkamannastétt (og auðvitað upprennandi leikkona) eftir að hún rændi Bergdorf Goodman bindi fyrir föður sinn. ástríðufullur háttur með fullt af áfengiseldsneyti útfært með klassísku élan eftir Moore. Að hann geri svo spillta persónu viðkunnanlega er ekki aðeins til sóma fyrir kómíska hæfileika hans heldur hraustlegum, súrri snúningi Gielguds sem Hobson, dyggur en raunsættur þjónn Arthurs. Það er sú tegund af hlutverki sem hann gæti leikið í svefni, en Gielgud gerir Hobson að svo sannarlega eftirminnilegri persónu að örlög hans í myndinni koma með kærkomna innspýtingu af átakanleika í málsmeðferðinni. Í sennilega viðkunnanlegustu kvikmyndahlutverki sínu, afhendir Liza Minnelli karlkyns meðleikurum sínum myndina með því að draga úr venjulegum töfrandi persónuleika sínum og gera Lindu alveg ósvikna í hvatningu. Fyrir "LA Law" Jill Eikenberry leikur Susan rétt við kl. hægri passív-árásargjarn nótur, á meðan Barney Martin (pabbi Jerrys í "Seinfeld") stelur öllum senum hans sem slyngur faðir Lindu, Ralph. Eina flugið í smyrslinu er hin gamalreynda leikkona Geraldine Fitzgerald, sem ofgerir sérvitringum ömmunnar. Og ég verð að viðurkenna að ég þoli ekki enn mjög dagsetta, ofspilaða Christopher Cross lagið sem hlaut óhjákvæmilega Óskarinn fyrir besta lag ársins. Því miður hefur 1997 DVD-diskurinn, sem vissulega þarfnast endurgerðar, enga aukahluti sem vert er að taka eftir nema nokkrar myndir og framleiðsluskýrslur.