Þegar ég var krakki var tími Lex Barker sem Tarzan. Ég heyrði oft frá eldra fólki að Johnny Weissmuller „væri“ Tarzan og ég skildi ekki af hverju þar sem ég sá nokkrar af síðustu myndunum hans Weismuller í persónunni og mér fannst hann vera eitthvað í ólagi. Það var ekki eftir mörg ár sem ég rakst á "Tarzan and His Mate", og þá skildi ég. Weismuller er í formi á þessari mynd og hefur nærveru og hrikalegt útlit sem persónan krefst ekki samræmd enn af öðrum Tarzans eins og Barker, Gordon Scott, Jock Mahoney, Denny Miller, Miles O'Keefe og Cristopher Lambert. Hvað þessa mynd varðar var ég kom líka á óvart með tilfinningaríkri nærveru fallegu Maureen O'Sullivan, sterkrar, sjálfsmiðaðrar, virkrar og „hindrunarlausrar“ konu sem Jane langt á undan þeim tímum sem myndin var gerð (Tarzan ýtir henni út í tjörn nakin eins og hún er skemmtilegur, einn af landkönnuðunum kyssir hana á óvart og þó hún kyssi hann ekki til baka leyfði hún honum að duga í smá stund og gerir ekkert mikið úr því); slík hegðun var óhugsandi hjá þeim „Janes“ sem komu eins og Brenda Joyce, Vanessa Brown, Virginia Huston eða Dorothy Hart, allt að leika of fullkomnar sætar viðkvæmar konur sem gera það erfitt að trúa því að þær gætu lifað af á fjandsamlegum stað eins og afrískum frumskógi. Glitrandi persónuleiki .O'Sullivan persónu stelur senunni af Tarzan sjálfum, nema auðvitað þegar kemur að hasar og Weismuller tekur auðveldlega forystuna; samsetningin er fullkomin. Annar hápunktur myndarinnar er aukahlutverk Cheeta og ekki sem aðalhlutverkið eins og í síðari Tarzan myndum þar sem hún bjargar oft málunum."Tarzan and His Mate" stendur sig sem fín vara í sinni tegund (Tarzan kvikmyndir) og kannski sú besta. , þó ég verði að viðurkenna að ég hafði líka gaman af "Tarzan's Greatest Adventure" (1959) gert með hærra kostnaðarhámarki og sterku aukahlutverki (og þrátt fyrir bara ásættanlega Gordon Scott í aðalhlutverki með of fullkomna "all gymnasium" hans. líkamlegt útlit sem passar ekki fyrir rustískan apamann). Gott fyrir Jane og maka hennar!