Árið 2004 var ár ævisögunnar með hvorki meira né minna en fjórum myndum sem taka á raunverulegum atburðum, raunverulegu fólki, með mismiklu lofi gagnrýnenda. Af þeim fjórum myndum sem komust í kapphlaupið um Óskarsverðlaunin snemma árs 2005 (KINSEY, THE AVIATOR, HOTEL RWANDA og RAY) varð RAY stór sigurvegari kvöldsins þar sem leiklistarverðlaunin hlaut Jamie Foxx fyrir túlkun sína á R&B snillingurinn Ray Charles. Og það var verðskuldað þrátt fyrir að Leonardo diCaprio kom nálægt því og Liam Neeson var ekki einu sinni tilnefndur. Það sem gerði Foxx að sigurvegara var að hinir tveir voru að spila tiltölulega óljósa sérvitringa, Ray Charles var enn að búa til tónlist alveg fram að dauða sínum árið 2004 og þá var engin sál sem þekkti ekki að minnsta kosti eitt lag sem Charles' hafði skrifað. Það hjálpaði til að Jamie Foxx hækkaði vel yfir myndinni - hún í heild sinni nokkuð veik og lítur oft út fyrir að vera ekki á sínum stað sem sjónvarpsmynd - og túlkun hans er ítarleg þar sem hún er grimm. Hann hefur það viðkvæma verkefni sem er að líkja manneskju niður til blæbrigða og þegar kreppan um heróínfíkn Ray skellur á hausinn, dregur Foxx sig fram og það er ekki erfitt að ímynda sér að hinn raunverulegi Ray gangi í gegnum slíkt. sársaukafull raun. Lágmark myndarinnar er hvernig hún eyðir aðeins of miklum tíma í að útskýra samband Ray við konur. Líkt og FLUGMAÐURINN vill Taylor Hackford koma því á framfæri að Ray hafi átt þetta ólgusöma líf, afurð sinna eigin djöfla og innkomu hans í velgengni á þeim tíma þegar svartur og farsæll hafði mikið af farangri. Af konunum er sú eina sem tekst að koma raunverulegu lífi Sharen Warren sem móðir Rays. Hlutverk hennar er erfitt þar sem hún er ein á skjánum með barnaleikaranum sem leikur ungan Ray en andlits- og líkamstjáning hennar er ógnvekjandi, sérstaklega í augnablikinu sem hún verður að afsala sér fæðingarorlofi til að láta Ray rata um húsið. Svo mikil tilfinning, að standa þarna og horfa á blindan son þinn skríða yfir herbergi og þurfa að neyða hann til að fá þessa dónalegu vakningu til sjálfstæðis. Fallegur flutningur, og einn sem hefði átt að vera viðurkenndur. Frábær mótvægi við RAY er tónlistin sem er í boði. Allir sem þekkja R&B munu hafa jafn gaman af fyrstu upptökum á útvarpssmellum Rays og síðari sem myndu koma honum í fremstu röð dægurtónlistar og Jamie Foxx stelur nánast senunni þegar hann flytur lögin sem Ray. Það eitt og sér mun lifa, jafnvel þegar myndin í sjálfu sér er lítið annað en stíf ævisaga. Ég hefði hins vegar elskað það ef þeir hefðu notað síðasta Adult Contemporary smell hans frá 1993, "Sing my Song for You" í lokaeiningunum. Þegar öllu er á botninn hvolft er það Ray Charles, flytjandi sem hafði mikla vígslu við list sína.