Fyrst skal ég nefna þá staðreynd að þrátt fyrir titilinn («Sögur», í fleirtölu), þá er aðeins EIN eldhússaga. Hvort Isak dó eða ekki í lokin er ég ekki svo viss þar sem í einni af allra síðustu senum sést PÍPA HANS liggja á borðinu við hliðina á bollunum tveimur. Á DVD kápunni er vísað í Tati. Þar er því haldið fram að myndin sé «très drôle: rappelle Tati !» („Mjög fyndið: minnir á Tati!“. Hinn mikli Jacques Tati reiddi sig aðallega á líki og þögul deadpan viðhorf til að ná fram kómískum áhrifum sínum og til að koma með gagnrýna ádeilu sína á franska „nútímalega“ samfélag sitt frá 1950. Auðvitað gerir „eldhús“ það gerist á fimmta áratugnum og gefur að vísu nokkrar (frekar daufar) ádeilulegar tilvísanir í fáránleika skrifræðis og það eru nokkrar langar stundir þar sem engin orð eru sögð - en þau eru ekki fyndin. Eru öll þessi litlu smáatriði nóg til að gera « Kitchen" "Tatiesque" kvikmynd? Að þessu sögðu verð ég að viðurkenna að "Kitchen" fjallar um stundum falska hlutlægni vísindarannsókna á móti "sannleika" huglægra tilfinninga manna. Almennt séð var myndin afar hægfara, með ekkert mikið að gerast -- með varla "dramatískri hvatningu" : hlutirnir sem koma við sögu voru settir upp á fyrstu 15 mínútunum eða svo, og á síðasta hálftíma eða svo. Reyndar var síðasti þátturinn -- LOKSINS !!! - - áhugavert og áhrifamikið. Það gæti virst sem þetta væri stutt viðfangsefni, innan við klukkutíma, óþarflega teygt í um 90 mínútur. Nú, um uppsetninguna („vísindaleg“ athugun á hegðun einhleypra karlmanna í eldhúsinu þeirra): í fyrstu virtist hún mjög efnileg –- með kortlagningu á komum og ferðum ungfrúa í eldhúsinu þeirra sem leið til að ákvarða hvaða nýjar uppfinningar væri gagnlegast að koma með. En mjög fljótt reyndist þessi forsenda bara formáli, «afsökun» til að kynna hið raunverulega viðfangsefni sem var aðeins fullþróað undir lokin og sem snerist um einmanaleika og ómetanleg vináttubönd. Samúð! Ég vildi satt að segja líka við þá mynd. Já, það þótti svo efnilegt þegar ég heyrði um nokkrar af óvenjulegum litlum „sögusögum“ þess -- sem voru svo sannarlega til staðar og sem ég hafði gaman af -- eins og að brenna nefhár karlmanns (í stað þess að nota skæri til að klippa það af), „fjárfestingin“ sem felst í því að hafa mikið magn af „verðmætum“ svörtum pipar staflað í hlöðu, hlutverkaskipti (sá athugull verður sá sem fylgst er með), munnur manns gefur frá sér hljóð úr útvarpsþætti. Og það er líka veikur hestur að verða hvati hálf-falinnar mannlegrar örvæntingar, hlutfallslegs mikilvægis hægri eða vinstri hliðar bílaaksturs í Svíþjóð og Noregi (endurspeglar mikilvægi þess fyrir hvert þessara mjög nágrannalanda að staðfesta sérstöðu sína? ). Er ég sá eini sem naut þessarar myndar ekki til fulls? Þýðir þetta endilega að ég hafi rangt fyrir mér? Kannski er nánast almennt lofað að „fínir punktar“ hafi í raun verið „of lúmskar“ fyrir mig? Kannski... Gæti einstakar skoðanir mínar á þessari kvikmynd á kaldhæðnislegan hátt endurspeglað kjarna myndarinnar sjálfrar -- sem væri lífsnauðsyn þess að hafa réttinn til að vera ólíkur, staðfesta einstaklingseinkenni manns og fylgja ekki í blindni stefnur og skoðanir samfélagsins? Hvert og eitt okkar hefur rétt á að hafa mismunandi persónulegar skoðanir og að vera ekki þræll krafna hinna brauðbæru „einræðis“ krafna sinna: oft höfum við aðra kosti sem gera okkur kleift að nýtast okkar samfélaginu á sama tíma og innri lögmál manns eru virt. Í stuttu máli, að vera sjálfum sér samkvæmur - eins og í þeirri mynd endar Folke („vísindalegur áhorfandi“ Isaks) með því að segja upp starfi sínu en kýs frekar að vera í húsi nýja vinar síns Isak og hjálpa honum við verkefnin á bænum hans. ... Og svo, «Vive la différence», eins og Frakkar segja !