Saga af undarlegri ást og haustþrá. Ljóð um fegurð og fullkomnun hans, ótta og snertingu.Sneið af Visconti, Mahler og Mann. Og kvöl Feneyjar. Ég veit ekki hvort þetta er meistaraverk, ljóð eða spegilmynd af heimi kvikmyndaleikstjóra. Það er algjörlega „memento mori“. og könnun á blekkingum. Gamall spegill marka, tákna og dauðans ljúfmeti. Ferð í gömlu rými, nostalgískt, grimmt og glæsilegt. "Dauðinn" er ferðalag Orfeu í raunveruleikanum. Og kjarninn er tónlistin. Mjúk, ljúf tónlist, eins og hunang eða vetrareldur. Eins og sérhver eftirsjá og hver sorg. Eins og athvarf í djúpri einsemd. Gustav er samkynhneigður fyrir slysni. Hann er rannsakandi síðustu myndar nærveru Guðs. Fegurðin, þessi fegurð sem gefur lífinu tilfinningu, sem er synd og dyggð á sama tíma, gjöf væntinga og þjáninga. Hann deyr vegna þess að hann hefur rétt til að vona, trúa á raunveruleika kraftaverka og á hans hátt. Fórnarlamb? Glætan! Aðeins Tadzio má gefa frelsið eins og óverulega fórn. Hver sá sólina getur vonað að lifa í sama ástandi?