Þrátt fyrir að Flatliners sé 15 ára þá var í kvöld í fyrsta skipti sem ég sá hana. Ég hafði heyrt um myndina Flatliners, en það var aldrei talað um hana til að fá mig til að fara út og leigja hana eða leggja mig fram um að sjá hana tímabil. Jæja, ég náði henni á einni af úrvalsrásunum og ég verð að segja að hún var mjög góð. Þessi mynd var um nokkra snilldar unga læknanema sem ákváðu að kanna dauðann. Þeir hafa fundið út leið til að láta mann deyja stutta stund og koma honum aftur til lífsins. Fyrir utan stjörnuleikarana átti þessi mynd alvarlegan bita í sér. Bara tilhugsunin um að kanna dauðann er nógu hrífandi, en mér fannst rithöfundurinn og leikstjórinn hafa staðið sig frábærlega í því að gefa öðruvísi en þó hárrétt sýn. Þetta var engin almenn tilraun til að hræða, hræða og láta huga manns hlaupa... þetta var alvöru mál. Í stað þess að gera hana að tómum, yfirborðslegum, stjörnum prýddum spennumynd, hafði þessi mynd efni. Naglabítur, hvítur hnúi, sætisbrún og harðnefstryllir. Ég gef því 8/10.