Ef eitthvað er, þá var William Girdler tækifærissinni sem vildi hluta af hasarnum í sambandi við það sem var vinsælt á þessum tíma. Ég meina, blaxploitation mynd í Louisville, Kentucky..hver myndi hugsa það?!?! Ég get rétt ímyndað mér ákefðina sem hann hlýtur að hafa haft til að fá Pam Grier, alveg heitt atriði, til að leika í myndinni sinni. Ef þú ert nokkuð kunnugur tegundinni, Girdler's Sheba, vill Baby ekki endilega langt frá formúlunni. Þrátt fyrir að skipt hafi verið um vettvang fjallar myndin enn um miskunnarlausan kaupsýslumann sem kallaður er Hákarl sem snýr sér að lánafyrirtækjum og notar hnakka til að hóta þeim til að fá undirskrift þeirra. Grier er Sheba Shayne, fyrrverandi lögga í Louisville sem starfar í Chicago sem snýr aftur heim að beiðni maka föður síns, Brick (Austin Stoker, Assault on Precinct 13). Faðir Sheba, þrátt fyrir eineltisaðferðir Sharks (.. maðurinn hans í bænum er Pilot, glæpamaður, sem er útbúinn glæpamönnum sem eru ekki svo ógnvekjandi, frekar væmin í eðli sínu, svo grannur á hörund að þeir ráða glæpamenn fyrir utan bæinn til að skjóta upp Shayne Loan byggingin), mun ekki gefast upp á fyrirtæki sínu og þetta kostar hann að lokum lífið þegar viðvörun með grófu valdi leiðir til þess að hann er drepinn. Sheba mun hefna sín á öllum þeim sem bera ábyrgð á dauða föður síns. Semsagt, rassinn á Shark er gras..geturðu grafið það? Að sjá Grier með magnum er nóg til að selja þessa tilteknu mynd, það nýja við að umgjörðin sé í Louisville er hluti af pakkanum. Þú færð meira að segja að sjá hraðbátseltingu, Grier í skotbardögum við glæpamenn (..ekki endilega sú fágaðasta tegund sem maður gæti verið vanur að sjá í Chicago eða New York á þessu tímabili í blaxploitation), fullt af blóði sem spratt úr skotum. lík rifin í sundur af skothríð og litríkar persónur (..eins og töff lánshákarl í pimp-kjól að nafni Walker og Pilot sem er einn minnst skelfilegur mafíósa sem þú munt líklega sjá) sem koma fram á meðan á myndinni stendur, hæstv. varð fyrir því óláni að komast í snertingu við mjög reiðan Sheba. Söguþráðurinn sjálfur er ekkert sérstakur, en Grier er alltaf þess virði að horfa á og Girdler skipuleggur fullt af hasarþáttum til að halda markhópnum sínum skemmtun. Hógvær velgengni fyrir Girdler og ein af betri myndum hans.