Fyrir alla sem hafa séð og orðið ástfangnir af sviðssöngleiknum A CHORUS LINE kemur myndin í staðinn. Ekki aðeins eru lög klippt, heldur bætt við óþarfa flækjum í söguþræði, nýjar dansraðir dansaðir, og við skulum átta okkur á því, Richard Attenborough kann bara ekki að kvikmynda dansara. Á sviðinu var A CHORUS LINE eftir Michael Bennett einmitt þessi: Michael Bennett. Hugmynd hans, dans, leikstjórn, gjöf hans til Broadway og umheimsins. Það voru tvær klukkustundir af hörku raunsæi í andlitinu sem fékk mann til að finna fyrir þessum „strákum“ og „stelpum“. Myndin skortir hins vegar samkennd og dýpt: leikararnir líta út fyrir að vera í prufu fyrir A CHORUS LINE frekar en að fara í prufu. Sérhver hreyfing, hver lína í samræðum virðist svo vegin og skipulögð; Michael Douglas, sérstaklega, þar sem Zach er of við stjórnvölinn til að við getum trúað því að hann sé þessi óvenju töff danshöfundur. Jafnvel þegar hann kastar reiðikasti trúirðu honum aldrei alveg vegna þess að sérhver bending, hvert hreim orð, hver litbrigði er svo augljóslega æfð. Og hvað varðar hann að dansa ekki: Kevin Kline fór í prufu fyrir hlutverk Zach á Broadway. Michael Bennett elskaði lestur hans, en Kline gat ekki dansað og missti að lokum hlutverkið. Ég vildi að þeir hefðu gert það sama fyrir Douglas! A CHORUS LINE á að vera þáttur um enga, og fyrir utan nokkur auðþekkjanleg andlit (Vicki Frederick, sem lék Cassie á Broadway, sem Sheila og Khandi Alexander, á NewsRadio sjónvarpsins, sem einn af mörgum prufudönsurum) ertu á ekki að ÞEKKJA neitt af þessu fólki. Vegna þess að þú þekkir þetta fólk. Að hafa stjörnu í einhverju hlutverkanna er hræðileg ákvörðun: þegar þú einbeitir þér að Michael Douglas og væli hans í stað þess að stelpurnar og strákarnir á línunni og sögur þeirra, taparðu einhverju. Það er sannarlega óheppilegt að besta röðin í myndinni. sýning (Montage: Hello Twelve, Hello Thirteen, Hello Love) er klippt verulega til að rýma fyrir hræðilegu nýju lagi sem ber titilinn „Surprise, Surprise“ sem fékk ótrúlega tilnefningu á Óskarsverðlaunahátíðinni. "Spegladans" Cassie er með nýtt lag og hörmulega leiðinlega danshöfund -- maður veltir því fyrir sér hvers vegna þeir nenntu að taka kvikmyndaútgáfu ef þeir ætluðu að klúðra vinnuformúlunni svona mikið. Fyrir aðdáendur tónlistarleikhúss og þá sem nutu leikhússins sviðsútgáfa, þessi mynd er sorglegur hæðni að öllu sem þeim þótti vænt um og elskaði. Fyrir þá sem aldrei fengu að sjá upprunalegu framleiðsluna, hvorki á Broadway né á tónleikaferðalagi, er þessi mynd eina tilvísunin sem þeir þurfa að fara eftir. Og þeir verða að velta því fyrir sér hvernig hann varð langlífasti söngleikurinn í sögu Broadway - þar til lítill þáttur sem heitir CATS náði honum seint á tíunda áratugnum. En ÞAÐ er önnur saga, og ekki einu sinni koma mér af stað þar.