Ein ástæðan fyrir því að Pixar hefur þraukað svona vel og verið svo vel heppnuð er sú að þótt kvikmyndir þeirra séu áfram tækniundur og sjónræn mósaík, þá eiga þær sögu sem passar við stíl þeirra. Og oft mjög áhrifamikill stíll á því: áhrifamikill, heillandi og kynslóðabil. Að mikið Anime (tala í stórum dráttum) og mjög mörgum öðrum hreyfimyndum ná ekki að passa tæknilega virtúósíu sína við raunverulegt efni er, held ég (og ég gæti haft rangt fyrir mér) að hluta til vegna þess að annaðhvort eru framleiðendurnir ekki að skipta sér af karakter og söguþræði og einbeittu þér allt of mikið að hljóði og myndum, eða sú fyrirhöfn sem fer í að búa til sumar hreyfimyndir er svo gríðarlega gríðarleg, svo nöturleg að þau hafa ekki orku til að búa til virkilega aðlaðandi sögu. Það sama er ekki hægt að segja um endurreisnartímann. Það eru gallar á söguþræði þess, en ég kem að því síðar. Þessir sömu gallar endurspeglast hins vegar ekki í myndefninu - Renaissance skortir nú töfrandi. Ofurmikil birtuskil (stundum svo mikil birtuskil að ekkert annað en eitt andlit eða einn ljósgeisli sést) og ótrúleg smáatriði eru alltaf áhrifamikil, alltaf ánægjulegt að sjá. Framúrstefnulega París til sýnis er grimmt afkvæmi Blade Runner og Brave New World; dökkt, gruggugt, ansi efnalegt og jafnvel hreint, en hjúpað ráðabruggi, sviksemi fyrirtækja, heltekinn af fegurð (höfuðborg sýningarpallins, þegar allt kemur til alls) og dulbúið vesen og vanrækslu á völundarhúsum göngunum með spón af stórkostlegum, fáguðum byggingarlist. sannfærandi umhverfi, ekki alveg frumlegt, en frábært að sama skapi. Hin margrómaða „hreyfingatöku“ tækni myndarinnar og ótrúlega athygli á smáatriðum manna og hönnunar leiða til mynda sem svart-hvítur ljósmyndari myndi deyja fyrir. Ekki það að smáatriðin komi í veg fyrir skemmtun, því Christian Volckman býr til frábærar hasarmyndir: eltingarleikur fyrir leður, nokkur hræðileg morð, nokkur átök í myrkri og viðbjóðslegt ryk í drungalegri íbúð. . Staðsetningin er líka frábær (ég vil heimsækja næturklúbbinn). Þó að aðalpersónan í Karas sé venjulegur búðarlöggan þín, eru hinar tvær kvenpersónurnar (sem eru systur) hinir raunverulegu mótorar myndarinnar. Þeir koma frá stríðshrjáðri Austur-Evrópu, afurðir stríðs, dreifingar og fjölskylduspjölls og eru sannfærandi myndlíking fyrir Evrópu í heild sinni. Myndin er gríðarlega andrúmsloft, hvimleiðandi, sveipandi gervimyndavélahreyfingar og fullorðinstónn sem skapar mjög spennandi upplifun. Samt sem áður, söguþráðurinn... Hann verður aldrei áhugaverðari en upphafshöggið, þar sem óþreytandi kjaftæði Karas verður að finna Ilona Tasuiev, dauðans glæsilegan og brautryðjandi vísindamann, eftir að henni hefur verið hrifsað af götunni. Hið óheillavænlega fyrirtæki Avalon (er EINHVER fyrirtæki aldrei óheiðarlegt?), sem hún var að vinna fyrir „flokkað“, verkefnin eru í fullu fjöri við að ná henni, og brátt er Karas upp að hálsi í opinberum áminningum, líkum, sígarettum- reykur og naumt slepptu byssukúlum og að verða ástfanginn af systur Ilonu Bislane (sem Catherine McCormack röddaði mjög samúð), þar sem hann pælir í dýpi hinnar ógeðslegu undirhúðar borgarinnar (og hans eigin fortíð). Textabók noir, með öðrum orðum, en þó að ég hafi haft miklu meira gaman af myndinni en Sin City (sem hún er sjónræn líkt) er söguþráðurinn og upplausnin daufleg, þemað ódauðleikann tekið upp en aldrei skoðað, og skítkast hins háttsetta forstjóra Avalon, Pauls. Dellenbach eru líka daufir og draga mikið úr dramatískri spennu. Grundvallarhugmyndirnar eru kunnugleg efni í sci-fi tegund og það er nöldrandi tilfinning að myndefnið og andrúmsloftið sé að dylja hversdagslegt efni. Hins vegar er myndin í heild skýr og fullkomlega samfelld, jafnvel þótt sumar atburðarásin sem persónurnar lenda í. finnst stundum eins og afsökun fyrir birtingu tæknilegra galdra. En það er vörpun lífsins í París um 2054, sýn á samfélag og sköpun annarrar borgar frá grunni sem gerir þessa mynd að einhverju til að sjá. Ég er kannski að taka þetta of alvarlega og ef svo er get ég að minnsta kosti sagt að það sé frábærlega gert, einstaklega skemmtilegt (og frekar þroskað líka) og með andrúmslofti sem er engu öðru líkt.