Þetta var myndin sem gaf mér fyrst til kynna hvað Martin Sheen er frábær leikari. Hann heldur því hógværlega fram að Charlie sé betri leikari, Charlie getur ekki haldið kerti fyrir honum. Mér fannst það spennuþrungið og naut þess í botn að samtvinna ástarsöguna við aðalsöguþráðinn (og ég HATA yfirleitt ástarsögur). Það er mikill söguþráður í lokin sem fannst mér fullkomlega trúverðugur, sérstaklega snemma á níunda áratugnum, og líklega núna líka. Lokaatriðið hafði mig á brúninni. Þessi mynd sýnir ítarlega að svikum er oft úthlutað af þeim sem við treystum, á meðan yfirlýstir óvinir eiga meira sameiginlegt en þá grunar, og loks að mannlega samúð er að finna þar sem við eigum síst von á henni.irenerose