Mig langaði mikið að fíla The Pillow Book. Forvitnileg saga, áhugaverðar útlínur persónunnar, Ewan Macgregor í algerlega glæsilegu að öllu leyti. Því miður hataði ég hverja mínútu af því. Greenaway varð svo hrifinn af því að kynna myndina á einstakan hátt og ekki til hagsbóta fyrir myndina. Ég mun ekki einu sinni komast inn í hina ömurlegu leik Vivian Wu. Þú verður annars hugar frá sögunni með 4 milljarða litlum gluggum og skrautskrift sem rúlla neðst á skjánum og sýnir texta tónlistarinnar sem er í spilun. Svo virðist sem hann hafi misst sjónar á því að kynna raunverulegu söguna og þróa söguþráðinn og flækjast í fífl-fó-skreytingum sem hafa ekkert með neitt að gera. Þetta er svolítið eins og að sýna John Singer Sargeant portrett í chintzy Hallmark ramma sem segir "AMMA ELSKAR MIG!" með stórum glitrandi stöfum. Þessi mynd virðist vera fórnarlamb sjálfsmyndar leikstjórans í stað þess sem hún hefði getað verið - truflandi og hryllilega falleg. Í höndum annars leikstjóra (Jeunet? Coppola?) hefði þetta getað orðið meistaraverk. Í höndum Greenaway er það best að víkja í myndlistarnámskeið sem taka sig líka of alvarlega.