Ég hef gaman af kvikmyndum af ýmsum toga og gæðum. Hvort sem það er dæmigerð venjuleg Hollywood-hasarmynd þín eða Óskarsverðlaunahátíðin þín, þá munu myndir sem uppfylla ákveðinn staðal nánast alltaf vera skemmtilegar fyrir mig. Í Soap Girl fékk ég ekkert nema rugl. Fyrst hittum við Maya, nuddstofustarfsmann sem virðist laða að alla viðskiptavini stofunnar. Meyjarskáld að nafni Harry kemur inn einn daginn og þau verða ástfangin. Eftir það eru ýmsir útúrsnúningar í söguþræðinum sem virðast hvergi leiða. Þó að margir hafi tjáð sig um hið umdeilda mál að asísk vændiskona sé arðrænd af hvíta manninum, hafðu í huga að þessi mynd var gerð af asískum leikstjóra sem vildi varpa ljósi á málið. En hvort honum tekst það eða ekki skiptir ekki máli, því málið er hvort myndin er skemmtileg eða ekki. Fyrir mér stenst Soap Girl ekki staðlinum sem ég býst við af kvikmyndum. Það var erfitt fyrir mig að taka tilfinningalega þátt í þessari mynd, miðað við lauslega söguþráðinn og miðlungs leik. Það sem verra er, það virðist eins og leikstjórinn hafi viljað gera drama þegar tónninn fellur meira í átt að gamanmyndum. Kvikmynd eins og Soap Girl sem tekst ekki að fanga mig inn í töfra kvikmyndarinnar mun alltaf leiðast mér. Í gegnum myndina gat ég ekki annað en hugsað: "Um hvað snýst þetta eiginlega?" Kvikmynd verður að svara þeirri spurningu áður en hún er gerð. Ef ekki, það sem þú endar með er tóm ýta til að heilla áhorfendur. Einkunn: D+