Ég sá þessa mynd á Toronto International Film Festival. Þetta er ekki eins hollt og það hljómar, þetta er heimildarmynd í þremur hlutum (hver þáttur er 50 mínútur) með slóvenska ofurstjörnu heimspekingnum/sálfræðingnum Slavoj Zizek. Zizek fer með okkur í ferðalag í gegnum margar klassískar kvikmyndir og skoðar þemu um kynhneigð, fantasíu, siðferði og dauðleika. Það var leikstýrt af Sophie Fiennes, úr hinni fjölhæfileikaríku Fiennes-ætt (hún er systir leikaranna Ralph og Joseph). Ég hafði mjög gaman af þessu, þó ég held að það verði enn skemmtilegra á DVD, þar sem það er svo mikið plokkfiskur af hugmyndir til að melta. Freudísk og Lacanísk greining getur verið frekar þung og að sjá alla seríuna í einu varð dálítið ruglingslegt eftir tvo og hálfan tíma. Það hjálpaði ekki að illa ráðlagt kaffi og blöðrueign leiddi til einhverrar óþæginda síðasta klukkutímann eða svo. Eina raunverulega vandamálið mitt við þetta er að Zizek valdi kvikmyndir sem voru alveg augljóslega fylltar freudískum þemum. Hann eyðir töluverðum tíma í kvikmyndir Hitchcock og David Lynch, ekki beinlínis meistarar í fíngerðum. Ég hefði viljað sjá hann reyna að styðja kenningar sínar með því að nota fjölbreyttari kvikmyndir, þó það sé í rauninni bara ég sem segi að ég myndi vilja sjá hluta fjögur og fimm og sex. Zizek er mjög fyndinn og hluti af húmornum var að horfa á hann kynna það sem jafngilti fyrirlestri á meðan hann setti sig inn í raunveruleg atriði úr sumum myndunum sem hann er að fjalla um. Svo, til dæmis, sjáum við hann á mótorbát á leið til Bodega Bay (úr Hitchcock's The Birds) eða sitjandi í kjallaranum á Bates Motel (frá Psycho). Sem er ekki þar með sagt að kenningar hans séu ekki ögrandi. Jafnvel þegar ég fann mig vera ósammála honum fékk það mig örugglega til að hugsa aðeins dýpra um myndirnar. Sem er einmitt það sem hann er að reyna að ná.