Ég hef reyndar ekki klárað myndina. Þú gætir sagt að í þessu tilfelli hafi ég engan rétt til að endurskoða það, sérstaklega svo neikvætt. En ég geri það, bara vegna þess að ég hætti því vegna þess að ég gat ekki horft lengur...ég komst yfir hálfa leið og ég komst bara með því að lofa sjálfri mér að eitthvað gott var handan við hornið. Þessi mynd er svo þreytandi, svo daufleg að ég var í raun móðguð. Ég hef ekki lesið margar aðrar umsagnir, svo ég er ekki viss um hvort það séu aðrir samkynhneigðir unglingar sem hafa þjáðst af því, en ég er samkynhneigður, og ég fór í gegnum "svipaðar" opinberanir, dagdrauma, vandamál osfrv. Það voru kannski tvö augnablik þar sem mér fannst í raun og veru að þessi mynd gæti farið einhvers staðar, þar sem mér fannst hún hafa einhverja hugmynd um merkingu eða afstæði, en þessar vonir brugðust um leið og næsta sett af klisjukenndum frásögnum kom. Ég meina, skoðaðu bara tilvitnanir á IMDb síðunni. Því miður geturðu ekki heyrt rispað spilun, né echo-ey dofnar ef þú ert bara að lesa tilvitnanir, því þær eru bara of sársaukafullar/fáránlegar/heimskulegar til að missa af þeim. Ég gaf myndinni þrjár stjörnur og allar þessar þrjár stjörnurnar fara til kvikmyndatökumannsins sem gerði frábært starf við að reyna að breyta þreytu "hugmyndum" Archers í eitthvað sem hægt er að horfa á. Athugið, ég bið þess að hann hafi ekki verið sá sem ákvað að setja inn allar langar myndir af sjónvarpsnærmyndum...önnur óþarfa klisja sem þegar er lokið í myndum eins og Korine's Gummo... Mér finnst það ákaflega viðeigandi að þessi mynd var frumsýnd á Sundance (aðeins vegna þess að Archer hafði tengsl á hátíðinni í gegnum sjálfboðaliðavinnu sem hann vann, við the vegur...) vegna þess að Sundance virðist vera eina hátíðin þar sem klisjukenndur þungur drasl eins og þessi er enn viðurkenndur sem "arthouse". Nei, þetta er ekki listahús, ég er hrædd um að þetta sé bara venjulegt hús. Ekki horfa.