Það er stundum erfitt að segja hvers vegna kvikmynd er svona áhrifarík. Frá því ég rakst fyrst á "The Stone Boy" sagði eitthvað mér að þetta yrði frábær mynd. Þrátt fyrir það virtist mjög ólíklegt að ég fengi nokkurn tíma tækifæri til að sjá það sjálfur. Svo, einn daginn, þegar ég skoðaði netverslun bókasafns míns á staðnum, sá ég að þeir höfðu nýlega keypt DVD útgáfu þessarar kvikmyndar. Sem ég er ákaflega ánægður með, vegna þess að kvikmyndatakan er af ótrúlegri dýpt og gæðum sem gamalt VHS eintak gæti aldrei endurtekið. Og talandi um kvikmyndatökuna, þá verð ég að taka það fram sem mest töfrandi þátt þessarar myndar. Sem ljósmyndari sem stundar næstum nákvæmlega þann sjónræna stíl sem sýndur er í "The Stone Boy", er ég staðráðinn í þeirri staðreynd að frábær kvikmyndatökumaður getur næstum einn-hönd borið kvikmynd. Hér fær hann mikla hjálp frá einstaklega hæfileikaríkum leikara og leikstjóra sem skilur fullkomlega hvað sagan þarfnast. En að hafa Juan Ruiz Anchía á bak við myndavélina gerir nánast hverja senu að einhverju fegurð. Og það er nánast aldrei hægt að segja það. Flestar myndir myndu aldrei búast við slíku af þér. Atriða eftir atriði fangar smáatriði, smá sjóntöfra sem tekur andann frá þér. Leikstjórinn, Christopher Cain, hefur átt langan og áhugaverðan feril. Eftir því sem ég kemst næst er þessi mynd ekki mjög lýsandi fyrir hana. En stundum, til að ná leikstjóra nálægt upphafi ferils síns, fyrir allar stóru fjárveitingar og tap á einbeitingu, er raunverulegur lúmskur töfra að finna. Cain stígur til baka í þessari mynd, lætur hlutina gerast með sínu eigin lífi og svo enn lengra. Líkt og fyrstu kvikmyndir John Sayles, fá persónur rými til að anda, tími til að tala. Hliðarsögur gerast vegna þess að þær gera það, og þannig er lífið. Cain sýnir ótrúlegan, hráan, jafnvel beinlínis sársaukafullan skilning á mannlegu eðli í þessari mynd. Leiklistin tengir mikið af þessari sögu saman. Þegar fólk talar, þegar það er til í þessari mynd, gerir það það sem raunverulegt fólk, ekki haldið aftur af þeirri staðreynd að það er að leika persónur. Handrit Gina Berriault gerir gríðarlega hæfileikaríkum og virtum leikurum eins og Wilford Brimley, Robert Duvall, Glenn Close og Frederic Forrest kleift að eyða tíma í einfaldlega að vera til. Hvort sem hlutirnir sem þeir hafa að segja eru smávægilegir eða hafa djúpa þýðingu, þá kemur þetta allt niður á þyngd hreins veruleika. Þegar þú horfir á leikarana sem taka þátt, eða frábæra hljóðrás James Horner, þá virðist það undarlegt að slík mynd sé mjög næstum gleymt. Kannski var margt af því sem gerir "The Stone Boy" að því sem það er á tímabilinu sem það var gert á. Það er þessi timburmennskutilfinning frá 1970 í þessari mynd sem minnir mig djúpt á mína eigin æsku. Fólk talar um níunda áratuginn hvað varðar nútíma stíl og tónlist, en það er ekki níunda áratugurinn sem ég lifði á eða man eftir. Útlit myndanna, vanmetin og dökk vitandi gæði leiklistarinnar og heildarniðurstaðan ættu að komast undir húð hvers manns sem ólst upp á eða nálægt þessum tíma í Norður-Ameríku. Ég sé mig í þessu. Ég sé hvernig ég sá heiminn. Og kvikmynd eins og "The Stone Boy" sér heiminn eins og hann er. Fyrir meira um þessa tilfinningu, vinsamlegast sjáðu: The Black Stallion (1979), Never Cry Wolf (1983), Tender Mercies (1983), Testament (1983) ), Places in the Heart (1984), Matewan (1987), High Tide (1987), Driving Miss Daisy (1989), The Secret Garden (1993), The Secret of Roan Inish (1994), Wendy and Lucy (2008)