Við erum í litlum bæ, heimilisleg ekkja (Ida Lupino) ræður handverksmann (Robert Ryan) til að sjá um húsið sitt. Hún byrjar fljótlega að sjá eftir því þar sem Ryan verður óreglulegur með klukkutíma fresti, svo virðist sem hún sé gestgjafi hættulegs geðklofasjúklinga og nú getur hún ekki sloppið úr húsi sínu. Varaðu þig, My Lovely er unnin úr sögu Mel Dinellis {The Spiral Staircase}. og leikrit sem heitir "Maðurinn". Myndin er nokkurn veginn eins sett mynd og tveggja persóna knúin verk, myndin státar af tveimur frábærum miðlægum sýningum og býður upp á áhugaverða sýn á geðsjúkdóma. Maður ætti hins vegar ekki að láta blekkjast til að halda að þetta sé ofbeldisfull og taugatífandi mynd, því það er það ekki. Það er ljóst frá upphafi að Howard Wilton eftir Ryan er hættulega vandræðalegur maður, en þetta er annars konar „hættumynd“. Einn sem varpar upp annarri stefnu um geðrof og gerir því erfitt að hata hættulega söguhetjuna okkar. Ryan og Lupino eru frábær samsetning, þeir höfðu líka gert hið frábæra, og miklu betra, On Dangerous Ground þetta sama ár. Þannig að þar sem báðir leikararnir eru greinilega þægilegir saman, kemur fram fínstillta persónusögu sem öll er byggð á takmörkunum eins húss, um: fangelsi. Ryan er sérstaklega sterkur þar sem persóna hans flakkar inn og út úr brjálæðinu, sum atriðin eru kröftug og stundum vekja ótta og stundum fá djúpa samúð. Leikstjórnin frá Harry Horner er örugg {hann þarf í sannleika ekki að gera mikið annað en að láta leikara sína hlaupa með sig} og kvikmyndataka George E. Diskant inniheldur snjöll og áhrifarík sjónræn tilþrif. Með einum sem felur í sér jólatrésbauble afar eftirminnilegt. Falla einhvers staðar á milli þess að vera í meðallagi og frábær, Beware, My Lovely hefur nóg um það til að gera það að meðmælum fyrir aðdáendur landamæra og auðvelt að fylgjast með Film-Noir. Fyrir aðdáendur Roberts Ryans er þetta eitthvað ómissandi útsýni, ó já, og svo eitthvað. 7/10