„The big goodbye“ kynnir okkur fyrir fyrsta holodeck-ævintýrinu, í þessu tilviki Captain Picard sem gerir sig að einkarannsóknarmanninum Dixon Hill. Þessir þættir búa til einhvers konar staðlað mynstur, endurtekið nokkrum sinnum á TNG sem og DS 9 og Voyager. Eftir að hafa farið inn í holodeckið fer eitthvað úrskeiðis og persónurnar þurfa að takast á við forritið við aðrar aðstæður en að spila leik (táknað með bilun í öryggisáætlun holodecksins). Þetta hugtak er notað til að auka möguleika Star Trek og gera eins konar tegundablöndu. Dixon Hill sögur Picards eru dæmi um glæpasögur 1940 og framsetning þeirra á skjánum er kölluð Film Noir með staðalímyndina andhetju í fararbroddi (sjá t.d. Marlowe sögur Chandlers eða klassíska "Chinatown") frá Polanski. Star Trek einbeitir sér aldrei að sögunni (aðallega er þetta einföld „hvernig-kom-við-komum-út-héðan“ atburðarás) heldur gerir leikurunum kleift að taka aðra nálgun á persónur sínar. Þessir Holodeck "leikir" eru almennt notaðir til afþreyingar og endurspegla einkahagsmuni áhafnarmeðlima. Þess vegna er tæknilega þátturinn alltaf vanræktur og frá því sjónarhorni eru sögurnar aldrei hljóðar (en hafði Star Trek einhvern tíma tæknilegan, vísindalegan punkt á það, ég meina fyrir utan einhver útópísk hugtök?). „The big goodbye“ sýnir afslappaðan Patrick Stewart, McFadden sem leit varla betur út í Star Trek þáttum (að minnsta kosti þeim fyrstu) og Data eru líka með frábærar senur (þó að ég eigi erfitt með að trúa því að það hefði í raun og veru getað kippt lampatenginu úr veggnum. kom honum á óvart vegna þess að hann hafði rannsakað það tímabil og siði þess). Wesley heldur áfram að breyta friðsömum Trekkies í mögulega morðingja (af hverju fóru þeir ekki með hann á holodeckið og létu glæpamenn klára hann?) en allt í allt er þetta skemmtilegt...