Fyrst og fremst vil ég fullyrða - til að vera á hreinu - að það er ótrúlega heimskulegt að kalla myndina þína "Embryo" þegar viðfangsefnið snýst eingöngu um vísindarannsóknir á fóstrum (dýrum jafnt sem mönnum) á aldrinum 12-16 vikna. Fósturstigi er lokið í lok áttundu meðgönguviku og frá því augnabliki fer ófædda dýrið í fósturfasa. Allt í lagi, í hreinskilni sagt vissi ég ekki allt þetta, en ég lagði mig fram um að fletta því upp og það er líka það minnsta sem höfundar "Embryo" hefðu getað gert. Ekki hafa áhyggjur; Ég er ekki bara að hrasa yfir smáatriðum eða vera ýkt bitur, þar sem það eru nokkrar fleiri ástæður til að fullyrða hvers vegna "fósturvísir" er gríðarlega misheppnaður. Raunveruleg vísindi geta talist leiðinleg og óaðgengileg og því er Vísindaskáldskapur kvikmyndategund sem er sérstaklega búin til til að gera hin annars leiðinlegu, en samt sem áður fræðandi vísindi áhugaverðari og skiljanlegri fyrir stærri áhorfendur. Með því að lýsa metnaðarfullum vísindatilraunum sem fara hræðilega úrskeiðis, eða geimferðum sem lenda í illum geimverum í stað ljósára tómarúms, tekst kvikmyndagerðarmönnum yfirleitt að skemmta fólki með stórbrotnum tæknibrellum og kenna því um leið gagnlegar smáatriði um vísindi. Til þess að gera góða eða að minnsta kosti hálfsæmilega vísindaskáldskapsmynd þurfa rithöfundar og leikstjórar aðeins að fara eftir einni grundvallarreglu: EKKI vera leiðinlegur! Ef þeir geta ekki uppfyllt þetta eina skilyrði gæti áhorfandinn alveg eins lesið fræðilega nákvæma bók. Eitthvað hlýtur að hafa farið úrskeiðis við gerð "Embryo" eftir Ralph Nelson. Grunnforsendan er hugsanlega heillandi og jafnvel áhrifarík, þar sem við erum öll viðkvæm fyrir því að bjarga lífi ófæddra barna. Það voru líka nokkur mjög áberandi nöfn sem tóku þátt í framleiðslunni, eins og aðalstjörnurnar Rock Hudson ("Giant", "Seconds"), Diane Ladd ("Chinatown", "Alice Doesn't Live Here Anymore") og leikstjórinn Nelson bar sjálfur ábyrgð á því. fyrir hinar margrómuðu klassísku "Soldier Blue" og "Charly". Hvað fór þá úrskeiðis? Einfalt. Handritið er óafturkræft leiðinlegt, klisjukennt og allt lítur út fyrir að vera ótrúlega heimskulegt vegna þess að rannsóknarstofulandslagið og vísindabúnaðurinn er greinilega of frumstæður til að ná einhverjum læknisfræðilegum byltingum með. Rock Hudson, í mjög slæmri frammistöðu, leikur lækni sem hefur ekki lagt neina ástríðu í rannsóknarvinnu sína síðan eiginkona hans lést. Þegar bíll hans lendir á óléttum hundi á rigningarnótt kemur ástríða hans aftur og hann gerir allt sem hægt er til að bjarga fóstrum deyjandi dýranna. Honum tekst að halda einu fóstri á lífi, hraðar vaxtarferli þess á áhrifamikinn hátt og þjálfar það í að verða einstaklega greindur hundur. Vegna þess að aðgerð hans er svo vel heppnuð sannfærir Dr. Paul Holliston vin sinn á sjúkrahúsinu um að endurtaka próf sín með fóstrinu úr móðurkviði þungaðrar unglings sem framdi sjálfsmorð. Kvenkynið heldur óvænt áfram að vaxa hratt og eftir aðeins nokkrar vikur er hún fullorðin, hrífandi og ofurgreind kona. Læknirinn góði verður náttúrulega ástfanginn af henni, en hin byltingarkennda nýja vaxtarmeðferð byrjar líka að sýna hræðilegar aukaverkanir... Það gerist nákvæmlega ekkert á fyrstu 45 mínútum myndarinnar, fyrir utan mikið ósennilegt og of melódramatískt kjaftæði. og eitt eða tvö mjög áhrifamikil brellur sem hundurinn framkvæmir. Þessi seinni helmingur myndarinnar inniheldur að vísu svolítið af (grotískum) hasar og spennu, en þá eyðilögðu heimska samræðanna og ósennilegir söguþræðir nú þegar hina hugsanlega stórkostlegu Sci-Fi hugmynd. Það eru nokkrar virkilega flottar senur, einkum skákmótið milli Victoria og Roddy McDowall (í mjög eftirminnilegu og ofurviðbjóðslegu stuðningshlutverki). Stóri lokaþátturinn er fáránlega gróteskur og bókstaflega á mörkum þess að vera fáránlegur, og það er næstum því eins og Ralph Nelson hafi sett þetta síðasta hörmulega skot því það var almenn regla í nútíma spennu- og vísindakvikmyndum. Síðasta þáttaröðin, þar á meðal hræðilega freeze-frame skotið í lokin, passar svo sannarlega ekki við tóninn í fyrri 100 mínútum myndarinnar. En allavega, einlæg aðdáun mín og virðing til hundsins og þjálfara hans. Dýr með slíka vitsmuni og hæfileika átti svo sannarlega skilið að sýna brögð sín í mun betri mynd.