...Afastund okkar. Meira en glæpamennirnir, þetta er ítarleg lýsing af bandarískri fjölskyldu um 1930: faðirinn, stoltur af starfi sínu sem hefur áhyggjur af syni sínum sem er hættur í menntaskóla, mömmu sem allir myndu vilja eignast, dóttirin sem gleymir kvöldmatnum í fanginu á sér og tvíburarnir sem eru alveg elskulegir ("Ekki fara að sofa fyrst, plís!"). Og það er afinn sem spilar Yankee-doodle á flautuna sína. Hefurðu tekið eftir því þetta lag gegnir sama hlutverki og "Que Sera Sera" eftir Doris Day í "The man who knowed too much" eftir Hitchcock (1956)? Og það er þessi afi sem er loksins hugrökkasta manneskja fjölskyldunnar. Svo gamall að hann segir það ekki einu sinni. þú á hans aldri, en stoltur af landi sínu og þolir hatursfulla fjárkúgun glæpamannsins. Góð mynd eftir Wellman.