Argentínska tónlistarskáldið, Atahualpa Yupanqui, sagði eitt sinn að sum þjóðlagatónlist endurtekur sig svipað í hvaða landi sem er. Þeir líta eins út en allir líta á þá sem sína eigin þjóðlagatónlist...Þessi mynd, eins og mér finnst hún, fjallar um sömu tónlistina sem endurtekur sig um allan heim einhvern tíma í sögu hvers lands. Fyrst hlusta nokkrir á það spila og reyna að láta hina heyra það. Þá trúa sumir að þeir heyri það en gera það ekki. Þá segir enginn neitt og sumir virðast hlusta á það. Og aðrir viðurkenna að þeir hafa heyrt það, en héldu ekki að aðrir gætu verið að heyra það. Loksins hlusta allir á sömu tónlistina og allt í einu hljómar hún ekki lengur...Ást og ljóð, sem alvöru þjóðernishyggja og arfleifð föður til barna sinna...Af hverju ætti hann að kalla myndina The Dead þegar enginn deyr? Spænska þýðingin á titlinum neitaði að fylgja sömu reglu og við köllum það Dubliners, eftir titli James Joyce...Flott 1900 írskt kvikmyndað póstkort!