Dr. Seuss væri örugglega brjálaður núna ef hann væri á lífi. Cat in the Hat sannar að sýna hvernig kvikmyndaframleiðsla getur tekið klassíska sögu og breytt henni í huglausan haug af drasli. Við höfum Mike Myers sem hinn alræmda kött í hattinum, stór mistök! Myers sannar að hann getur ekki leikið í þessari mynd. Hann hagar sér eins og prúð sýningarstúlka með þúsund brellur í erminni. Það er allt í lagi með krakkana í þessari mynd, einhvers staðar á milli línanna sljór og pirrandi. Sagan er alveg eins og upprunalega með nokkrum klippum og eins og flestar kvikmyndir byggðar á öðrum sögum, klippið aldrei með upprunalegu sögunni! Það var slæm hugmynd að koma með hinn vonda nágranna Quin. Hann er heimskur illmenni sem myndi aldrei komast neitt í lífinu. Þessi mynd er eins og hafnað myndasögu úr blaðinu ef þú hugsar út í það. Myndin lítur svo sannarlega út fyrir að vera klígjuleg! Jú það eru fyndnir fullorðinsbrandarar eins og þar sem kötturinn klippir skottið á honum og ritskoðunin fer af stað áður en hann segir óþekkt orð, vægast sagt fyndið. Að minnsta kosti hafði Grinch-inn spunkað og myndin var í rauninni góð! Þessi mynd er teiknimyndalegt snót með skærum litum og slæmum miðlungsleik. Var Mike Myers meira að segja í þessari mynd? Og annað, fiskurinn. Hvað er með þennan heimska fisk! Í fyrsta skipti sem þú sérð hann er hann raunverulegur fiskur. Næst þegar þú sérð hann er hann allur fjörugur og talar. En hann lítur út eins og líflegur stykki af gúmmídeigi! Þessi mynd er algjörlega ómarkvisst. Góður brandari, slæmur brandari, slæmur, slæmur, slæmur, góður brandari! Ég er hissa á að það hafi meira að segja verið með góða brandara eins og vatnagarðsferðabrandarann, það var gott. Svo vinsamlegast ef þú hefur val, horfðu á Grinch í staðinn fyrir þetta rugl.