Sem ævisöguleg kvikmynd er „The Lady With Red Hair“ (sagan af því hvernig leikstjórinn/framleiðandinn/leikritaskáldið David Belasco breytti hinni alræmdu samfélaginu fráskildu frú Leslie Carter í alþjóðlega stjörnu) sannarlega ekki í takt við hina ævisögu Warner um svipaður árgangur, "Yankee Doodle Dandy" (hvað er?), en "Lady" er skemmtileg mynd út af fyrir sig - OG deilir þónokkrum einkennum sameiginlegt með Cagney klassíkinni. Eins og „Yankee Doodle Dandy“, „The Lady With Red Hair“ fyllist af gömlum sýningar-viðskiptabragði. (Meðal annars eru báðar myndirnar með ljúffengum leikhúsatriðunum sem og óumflýjanlegar senur baksviðs og á skrifstofum leikhússtjóra.) Einnig, í "Lady" eins og í Cohan ævisögunni, eru aukaleikarar skipaðir af kunnuglegum og ástsælir karakterleikarar tímabilsins, allir að vinna svona fyrsta flokks verk sem við minnumst þeirra fyrir. Þarf ég að bæta því við að aftur eins og "Yankee Doodle Dandy", "The Lady With Red Hair" lætur ekki sannleikann koma í veg fyrir að segja góða sögu? En, eins og „Dandy“, tekst „Lady“ - glæsilega! - að koma á framfæri kjarnanum í sýningar-viðskiptarisa hetjunni sem er stærri en lífið. Allir vita að Cagney limraði Cohan um alla tíð í frábærri og ástúðlegri túlkun sinni í "Yankee Doodle Dandy" - en fáir bíógestir gera sér grein fyrir því að Claude Rains gerði svipaða þjónustu fyrir David Belasco í "The Lady With Red Hair" - og gerði það Rains-as-Belasco fangar galvanískan persónuleika þessa goðsagnakennda sýningarmanns fullkomlega í allri sinni stórkostlegu dýrð. Rains gefur gríðarlega skemmtilega, frábærlega eftirtektarverða og ótrúlega raunsanna frammistöðu eins og maðurinn á Broadway kallaði einu sinni "Galdrakarlinn". Að horfa á Claude Rains í hasar (lítur í hverri mynd eins og hann skemmti sér vel!) í "The Lady With Red Hair" er að sjá David Belasco stökkva til lífsins á kvikmynd eins og hann geti ekki beðið eftir að hrista upp í hlutunum á Aðalstokknum enn og aftur.