Sumar kvikmyndir eru bara óheppnar. Þetta eru myndirnar sem augljóslega þrifuðust á miklum velvilja og handfylli af hugsanlegum frábærum hugmyndum, en höfðu einfaldlega ekki fjárhag og/eða faglega leikara og áhafnarmeðlimi til ráðstöfunar til að láta það gerast. "The Strangeness" á svo sannarlega heima í þessum flokki. Maður vill endilega hafa gaman af henni, en jafnvel umburðarlyndustu og kröfulausustu hrollvekjuofstækismenn níunda áratugarins verða að viðurkenna að myndin nær varla meðalmennsku vegna andrúmslofts ódýrar, klaufalegra stop-motion áhrifa og órjúfanlega dimmrar kvikmyndatöku. "The Strangeness" hefur nokkuð frumlegan söguþráð og umgjörð (allt í lagi, það er svipað og "The Boogens" en ég efast einlæglega um að leikstjórinn David Michael Hillman hafi viljandi reifað ómerkilegri 80's B-mynd) og leikararnir skila áhugasömum frammistöðu þó þeir 'eru öll misskilin. Samkoma áhugamanna um leikjafræðinga fer í leiðangur til að kanna hina alræmdu Gold Spike námu. Fyrir mörgum árum síðan dóu nokkrir námuverkamenn þar á dularfullan hátt og staðurinn hefur verið yfirgefinn síðan, en það á að vera of mikið gull falið þar til að vera lokað að eilífu. Stuttu eftir að þeir komust niður í námuna, hitta hópmeðlimir einn af öðrum slímugum höfðingja Gold Spike námunnar; Lovecraftískt skrímsli með tentacles og ótrúlega cheesy leið til að komast áfram. Allan leiktímann er „The Strangeness“ leiðinlegt og óhæft klúður sem erfitt er að fylgja eftir vegna algjörs lýsingarleysis. Persónurnar eru óáhugaverðar og náman er ráðgáta því einu birtuáhrifin koma frá hjálmum leikfræðinganna. Það er mjög lítið af hasar eða hryllingi að upplifa fyrsta klukkutímann, en leikstjórinn Hillman grípur athygli áhorfenda snjallt með því að sýna bita og búta af skrímslinu með reglulegu millibili. Um leið og þú sérð fyrsta innsýn í tentacle skrímslsins ertu dæmdur til að halda áfram að fylgjast með allt til enda. Veran er að veruleika með stop-motion áhrifum, sem ég dýrka og dýrka venjulega, en hér í þessu tilfelli líta þeir afar veikburða og aumkunarverðir út. Sá sem ber ábyrgð á tæknibrellunum hefði átt að gefa verk Ray Harryhousen meiri gaum. Dauðaröðin gerast að mestu utan skjásins og það er mjög lítil spenna í gegnum alla myndina. Hrollvekja með svona umgjörð ætti að njóta góðs af klaustrófóbísku andrúmslofti og óþekkjanlegum hljóðbrellum, en allt þetta vantar í "The Strangeness". Stærsta tromp myndarinnar er tvímælalaust fallegt útlit ljóshærðu leikkonunnar Terri Berland. Hún líkist speleologist jafn mikið og ég líkist móður Theresu, en hún lítur svo sannarlega vel út í þröngum hvítum toppnum sínum og drapplituðum buxum.