Sagan fjallar um litla stúlku sem ólst upp í nýlenduveldinu Afríku, en hún er svo miklu meira en það. Allir sem alast upp í suðri myndu upplifa það sama. Þrá eftir öðrum, af öðrum kynþætti, sem ekki er hægt að fullkomna. Jafnvel augnaráð er bannað. Það þarf ekki orð. Andlitssvip þeirra segja allt. Þetta er saga svarts þjóns, Protée (Isaach De Bankolé) og hvítrar konu, Aimée (Giulia Boschi). Löngun þeirra í hvort annað er svo sterk að þau pynta hvort annað vegna þess að þau geta ekki átt hvort annað. Litla stúlkan, France (Cécile Ducasse) er einmana og eyðir öllum sínum tíma með Protée. Hún getur í raun ekki séð þennan dans. Einn af pirrandi hliðum myndarinnar er leti nýlendubúa. Þeir geta ekki einu sinni klætt sig af fyrir rúmið sjálfir. Þar er heimurinn að enda; þeir vita það bara ekki ennþá. Kynþáttafordómar þeirra verða þurrkaðir út með nærveru þeirra. Ég held að ég myndi vilja heimsækja þessa Afríku. Það virðist svo rólegt; sérstaklega á kvöldin þegar maður heyrir bara í dýrunum.