Í dag, á forsetadegi, fengum við konan mín "The Notebook" DVD-diskinn til að tékka á staðbundnu bókasafninu okkar. Þetta er kvikmynd sem gefin var út árið 2004 og féll undir radarinn okkar þar sem við erum miklir bíógestir. Ég er útgefinn höfundur og vonast til að ég geti leikið fyrstu bókina mína. Ég hafði tekið eftir tilvísunum í "The Notebook" í umsögnum um aðrar kvikmyndir og þess vegna tók ég það upp um að við horfðum á og í morgun gaf ég hið fullkomna tækifæri. Okkur líkaði það báðum mjög vel. Það fékk konuna mína til að gráta; við gátum tengst mörgum hlutum í henni með okkar eigin, áframhaldandi ástarsambandi og meira að segja ég barðist á móti við að kafna. Nú síðdegis, eftir mikið húsverk, garðvinnu og borðhald, ákváðum við að grípa í alvöru matínée. Þegar við komum í leikhúsið, eftir að hafa séð flestar af núverandi hópi kvikmynda í gangi, völdum við að sjá "Victoria Day" sem einhverra hluta vegna var ekki í leikhúsinu, jafnvel þó að bæði IMDb og símamyndirnar mínar sýndu það þar. Svo, í staðinn skoðuðum við plakatið fyrir "Dear John" og að það var skrifað af sama rithöfundi og "The Notebook", sem gerir það að augljósu vali þar sem við nutum 'TN' svo mikið. Þvílík vonbrigði! Í fyrsta lagi höfðu persónurnar ekki sama trúverðugleika eða tilfinningu fyrir samúð og 'TN'; og við héldum áfram að tjá okkur í gegnum öll líkindin - tveir tugir eða svo - sem varð til þess að við áttuðum okkur fljótt á því að þessi mynd var ekkert annað en, eins og annar gagnrýnandi sagði, "glósubók fátæks manns!" Það hafði raunverulega „cash cow“ tilfinningu, sem þýðir að Sparks hentu einfaldlega sögu saman, byggða á nákvæmu sniðmátinu „TN“ einfaldlega til að græða fljótt. Ekki nóg með það, eftir „bug-eyed“ trollið, sem er með ólíkindum „Dear John's-John“ fyrir krabbameinssjúklinginn, gerðum við grín að myndinni með hverri og sendum sápukenndu heimskulegu línuna alla leið til enda. Við vorum aðeins um 6 í leikhúsinu á þessu mánudagskvöldi klukkan 16:45 og konan mín sagði mér meira að segja að halda því niðri svo ég myndi ekki eyðileggja það fyrir hinum...það var svo slæmt.Að sjá þetta á hælunum af 'TN' tryggði að rífandi líkindin væru auðþekkjanleg og Sparks ósvífni, ódýr tilraun til að skrifa sniðmát, sársaukafullt augljóst. Við vildum bara að við hefðum getað séð "Victoria Day" í staðinn...sama hversu slæmt það hefði verið eftir að hafa séð þessa lélegu innkomu í bíó. Og ó..., síðustu 30 mínúturnar hélt ég áfram að segja "...ekki gefa þessari kú myntina ...ekki gefa kúnni myntina?"