Tíminn er dýrmætur. Þessi mynd er það ekki. Ég verð að læra að hunsa gagnrýnendur sem eru mjög hrifnir af litlum myndum eins og Fargo og þessari algjöru tímasóun. Leikhúsið var troðfullt og allir fóru með sömu viðbrögð: Er þetta myndin sem gagnrýnendur eru að rífast um? Hvílík vitleysa! Krókur þessarar myndar er hin hreyfanlega svarta dóttir sem leitar og finnur hvíta ruslið fjölskyldu sína. Náðu þér? Leikurinn er frábær. Framleiðslan (lýsing, leikmynd, klipping, hljóð) er um það bil 2 skrefum fyrir ofan 60 mínútna sögu. Persónurnar eru grunnar og ógreindar. Mér var móðgað yfir því að þetta fólk gat ekki áttað sig á hvort öðru hvað var bersýnilega augljóst fyrir áhorfendur; áhorfendur voru að muldra við kvikmyndatjaldið hvað persónurnar ættu að segja næst. Mér hefur þótt skemmtilegra að þvo þvottinn.