Ég held að það sé rétt að klappa þeim sem setti saman stiklu fyrir nýjustu útgáfu Rogue Pictures, 'The Return'. Ég sjálfur, ásamt öllum öðrum, hefur verið blekktur til að trúa því að þetta sé í raun hryllingsmynd. Þvert á móti er þetta í raun yfirnáttúruleg spennumynd. Verst að það er ekki hið minnsta spennandi. 'The Return' leikur Sarah Michelle Gellar sem Joanna Mills, ung kona sem hefur átt við persónuleg vandamál að stríða síðan hún var ellefu ára. Það var á þeim aldri sem hún fór að sjá draugalegar sýn sem sýndu morð á konu sem hún hefur aldrei hitt. Þegar hún er í Texas í viðskiptaferð, er hún leidd af þessum sýnum til heimabæjar hinnar myrtu konu, La Salle. Þar stendur hún augliti til auglitis við aðra manneskju sem hefur oft birst í sýnum hennar. Maður að nafni Terry Stahl, sem er leikinn af Peter O'Brien. Joanna er nú í örvæntingarfullri leit að svörum. Leit sem gæti á endanum leitt til hennar eigin morðs. Ég veit eiginlega ekki hvar ég á að byrja hérna gott fólk. Hverja ætti ég að nefna fyrst? Hryllilegi leikurinn, ógeðslega leikstjórnin eða hræðilega blákalda sagan? Sama hver ég vel er punkturinn minn á bak við hvert þeirra er sá sami: þeir eru einfaldlega sjúkir. Handrit Adam Sussmans er hreint út sagt fáránlegt. Það er ekki áhugavert. Það er ekki sannfærandi. Það er einfaldlega óþægilegt. Ég hélt áfram að bíða eftir einhverju til að hrinda „myndinni“ af stað (ég hef sett inn tilvitnanir í kvikmynd vegna þess að ég tel að „The Return“ eigi ekki skilið að vera kölluð raunveruleg kvikmynd vegna ranglætis.) og að minnsta kosti gefa henni smá séns. vonar, en aldrei gerðist neitt. Ég var skilinn eftir í óbærilegum kulda til að frjósa. Ekki einu sinni stjörnuleikur leikaranna sjálfra hefði getað bjargað þessari hörmung. Auðvitað vissu þeir þetta líklega eftir að hafa lesið handritið og samþykktu síðan að gera "myndina". Ég geri ráð fyrir að þetta sé ástæðan fyrir því að leiklistin var svona hræðileg. Það er allavega það sem ég kýs að trúa. Ég vona svo sannarlega að leikararnir séu ekki stoltir af frammistöðu sinni. Þeir þurfa tafarlausa læknishjálp ef þeir gera það. Nú var leikstjórnin ótvírætt slæm, en ég get ekki alveg krossfest Asif Kapadia alveg. (Jæja, ég gæti það, en ég geri það ekki þar sem ég er svo góður strákur.) Ég lít á 'The Return' sem próf fyrir Kapadia vegna þess að fyrir ykkur öll sem ekki vita er þetta hans fyrsta fulla lengd. kvikmynd". Hann er bara að koma fæti inn fyrir dyrnar og er enn að læra. Næst, ef það verður næst, þá hefur hann vonandi bætt sig mikið. Það eina sem hann gat áorkað hér var að afrita nánast algjörlega myndstíl endurgerð Marcus Nispel árið 2003 á 'The Texas Chainsaw Massacre'. Það er nú gaman að "myndinni" var gefið það, en því miður mun hann samt ekki fá neina hrós frá mér fyrir það. Að afrita verk einhvers annars er ekki eitthvað sem ég tel vera lofsvert. (Jafnvel þótt hún sé úr kvikmynd sem ég hafði mjög gaman af.) Ég held að bandarísk endurgerð Jim Sonzero á 'Pulse' verði nú að punga yfir titlinum Versta kvikmynd ársins til 'The Return'. Það er tvímælalaust verðskuldað titilinn á næstum alla hugsanlega hátt. Nú efast ég ekki um að þetta muni skila litlum, og ég meina mjög lítinn, hagnað. Sama hvað þó, það mun ekki fara fram úr eða jafnvel samhliða tilfallandi velgengni fyrri leiklistarverkefnis Gellar, 'The Grudge'. Á þeim nótum, það er eitt að lokum sem ég vil bæta við. Ég get með sanni sagt að ég hefði aldrei skammast mín fyrir að hafa sést yfirgefa leikhússal fyrr en ég sá 'The Return'. Það er eitthvað sem ég vil aldrei upplifa aftur, ásamt „kvikmyndinni“ sjálfri.