Ég fékk loksins þá ósk mína að sjá þennan í bíó. Ég hafði séð kvikmynd Fritz Lang á myndbandi fyrir nokkrum árum. Ég hafði verið að vona að kjöraðstæður myndu vinna töfra sinn. Aðstæður voru ákjósanlegar í Cinematheque Ontario. Ósnortin prentun í fullri lengd. Millifyrirsagnir í upprunalegu gotnesku letrinu þýsku með samtímis enskri þýðingu, nákvæmur án þess að vera of bókstaflegur. Lifandi píanóundirleikur. Tilvalið. Töfrar myndarinnar töfruðust í smá stund en náði að lokum ekki að ná, að minnsta kosti fyrir mig. Þessi mynd ber engin raunveruleg tengsl við hringrás Wagners eins og ég vissi þegar en sumir ekki. Wagner hafði lagað 13. aldar. Niebelungen leysti eigin tilgangi. I. hluti af stórsögu Fritz Langs - "Siegfried" - hefur þó margt sem hlustendur Wagners munu kannast við." Hefnd Kriemhildar" er saga Kriemhildar eiginkonu Siegfrieds, hjónabands hennar Etzel konungs (Attilu) Húnakonungs og hennar. þrá eftir hefnd gegn Hagen og Gunther, hinum endurskírðu Nibelungum, fyrir morðið á Siegfried. Hinn stórbrotni eldsvoði í þessari mynd þróaðist og stækkaði væntanlega í Wagner-goðsögninni í Götterdämmerung hans, Twilight of the Gods og lok Valhallar. Þessi mynd er enn jarðbundin. Megnið af myndinni er stórbrotið. Hin gríðarstóru leikmynd keppir við „Cabiria“ (1914), sem var innblástur Griffiths „Intolerance“ (1916). Skreyting þeirra setur nýtt viðmið í villimannslegri prýði. Það er gríðarstór hópur af örum, skörpum Húnum og Búrgúndum í skreytistíl. Og bardagar. Bardagar sem virðast aldrei ætla að enda í rauninni. Kriemhild er mjög farsæl í hefndaráætlun sinni. Henni tekst að eyðileggja allt í kringum sig. Hollusta hennar við píslarvottinn Siegfried virðist ekki stafa svo mikið af ást, eða tryggð, heldur af einhverju sem er nær geðrof. Lady Macbeth hrópaði: "Afskafðu kynlíf hér." Hún vissi að hún var tilfinningalega óundirbúin fyrir það sem hún þurfti að gera. En Kriemhild sýnir engar eðlilegar mannlegar tilfinningar og svo sannarlega ekkert sem jafnast á við kvenlega meginregluna. Hún er nú þegar „full af skelfilegri grimmd“, til að fá setningu Shakespeares að láni, frá upphafi. Margarethe Schön og leikstjóri hennar flytja þessu með glæsibrag. Ég vil ekki ýkja, en þessi ljómi er nánast eina tjáningin sem hefur „lífgað“ andlit Kriemhildar. Það er hið fullkomna í flutningi á einni nótu. Það er þó greinilega viljandi, ekki bara um lélegan leik að ræða. Það sem við höfum þá á boðstólum er einvídd skissa af hefnandi Fury. Sumir gætu litið á Kriemhild sem kraftmikla kvenhetju. Ég lít bara á myndina sem kvenfyrirlitningu.