Þetta er mjög sjónræn kvikmynd. Með því meina ég að samræðan er fábrotin, næstum því að vera þögul kvikmynd í nokkrar mjög langar myndir, byrjað á upphafsmyndinni. Þögnin eru hins vegar rofin af töfrandi hljóðrás sem er allt frá ósamræmdum, staccato slögum í draugalega blöndu af fiðlum, og í bland við söng sem hljómar eins og draumar. Þetta er veisla fyrir eyrun jafnt sem fyrir augun, eitt af fyrstu myndunum er maður sem gengur eftir götu, svo upptekinn af áhuga sínum á myndarlegri konu, að hann gengur í ljósastaur: ein af afleiðingum ástar og myndlíking fyrir það sem er í vændum...Fyrir löngu síðan sagði önnur kvikmynd Love Story (1970) að ást væri aldrei að þurfa að segja fyrirgefðu. Þessi frásögn setur þá hugmynd á hausinn á ýmsan hátt, og byrjar á aðalpersónunni, Titta (Toni Sevillo), sem virðist saklaus langtímabúi á flottu hóteli einhvers staðar í Sviss. Daglega, viku eftir viku, situr hann við sama kaffiborðið og nýtur heimsins sem líður hjá, sígarettanna, kaffisins, einverunnar og hann hefur gert það í tíu ár. Hann situr, fylgist með, og einu sinni í viku tekur hann þátt í þremur mjög óvæntum athöfnum sem þú munt komast að þegar þú sérð þetta litla meistaraverk...Ástin er könnuð á annan hátt, í beinu mótvægi við einsemd og hlédrægri náttúru Tittu. : tveir eldri íbúar hótelsins eru enn mjög ástfangnir, en maðurinn vill deyja á stórkostlegan hátt þegar hans tími kemur, á meðan langþjáð eiginkona hans svíður hann fyrir að hafa svindlað á spilum við aðra gesti, þar af einn Titta. Nú veit Titta um deilur þeirra, ást þeirra, framhjáhald mannsins, afsökunarbeiðni við konuna sína og vælið. Hvernig? Á óvæntan og svart-kómedískan hátt...ein af þessum óvæntu athöfnum sem ég nefndi. En þetta er engin gamanmynd í raun og veru, þó hún snerti hugmyndina um mannlega gamanleikinn í Balzacian skilningi: kaldhæðni lífsins og hvað á að gera við það. Sú ákvörðun hafði verið tekin fyrir Titta tíu árum áður þegar hann yfirgaf konu sína og fór að búa á hótelinu. Hann heldur sambandi af og til og það er greinilegt að hann elskar börnin sín enn (nú fullorðin) og sorgin í röddinni talar sínu máli. En, það er eitthvað meira en bara sorg...Svona líf eins og Titta virðist augljóslega vera algjörlega leiðinlegt, og það er í raun frá mörgum sjónarhornum. Það er þó fyrst þegar við komumst að því hvað býr undir næstum dauðalíku svipi hans sem hryllingurinn í aðstæðum hans slær áhorfandann milli augna. En ekki fyrr en við vitum að kvenkyns barþjónninn, Sofia (Olivia Magnani), hefur mikinn áhuga á Tittu og leggur sig fram við að vekja áhuga Tittu á henni. Og það er þegar hlutirnir fara að leysast upp fyrir Tittu: hann lætur að lokum undan kvenleika hennar og með því uppgötvar enn og aftur afleiðingar ástarinnar. Það er kaldhæðnislegt að þegar hann gerir það, áttar hann sig loksins á því hvað hann verður að lokum að gera við líf sitt, og það á mjög stórbrotinn hátt. Ég veit að allt ofangreint er nokkuð dulrænt; en að segja meira myndi spilla myndinni og sögunni fyrir þig. Ef þér líkar við ítalska kvikmyndagerð ég elska það! Ég hvet þig til að sjá þennan. Leiklistin er frábær; hljóðrásin kælir hrygginn; myndavélavinnan er sannarlega nýstárleg; leikstjórnin sýnir þroska sanns listamanns. Ég veit að ég mun sjá þessa mynd aftur og aftur...