Ég hef séð nokkrar athugasemdir hér um að Brando hafi notað suðurríkjahreim, sumum fannst þetta vera mistök. Þegar þessi mynd var gerð voru kynþáttafordómar og mismunun mjög sterkir á Suðurlandi. Jim Crow lögin voru enn í gildi. Borgaraleg réttindi voru á frumstigi. Gæti þetta mögulega hafa verið lúmsk samfélagsskýring, suðurríkjamaður ástfanginn af konu af öðrum kynþætti? Á sama hátt var MASH lúmsk gagnrýni á Víetnamstríðið? Einhverjar hugsanir? Önnur athugasemd var gerð um að Myoshi Umeki virtist "kaldur". Allir sem hafa verið í Japan myndu skilja það. Japanska þjóðin, að minnsta kosti að mínu mati, hafði ekki tilhneigingu til að sýna tilfinningar fyrir framan ókunnuga. Það voru strangar félagslegar reglur, sérstaklega fyrir karla sem hittu einstæðar konur. Bandaríkjamenn í Japan voru algerlega framandi fyrir þessa menningu og hispurslausar tilraunir til að hitta konur voru átakanlegar fyrir dömurnar. Einn eiginleiki Japana var að brosa þegar þeir voru vandræðalegir eða óþægilegir, sem margir bandarískir hermenn tóku sem merki um að framfarir þeirra væru fagnaðar. Mundu líka að á þeim tíma sem myndin var fulltrúi fyrir var Japan nýlega sigrað og hernámsliðið var meðhöndlað með tregðu samþykki. Mér finnst Myoshi Umeki hafa gefið mjög trúverðuga frammistöðu um hvernig staðan hennar hefði verið. Að horfa á samskipti hennar við bandarísku leikarana vakti upp nokkrar minningar um eigin reynslu mína í landinu. Ég gat hitt par af yndislegum ungum dömum sem, eftir að ég sannfærði þær um að ég væri ekki hinn dæmigerði ameríski karl, kenndu mér tungumál þeirra og menningu á meðan ég var í landi þeirra.