Þetta er dæmigerður 70's mjúkur kjarnakynlífsleikur í Russ Meyer tegundinni, þó kannski minna fráleitt en sum verk Meyers. Þessi mynd hefur hærra „framleiðslugildi“ en margir samtímamenn hennar, sem gefur til kynna stærri fjárhag. Það er söguþráður, skrif og leiklist er þó beint út á B-svæðið. Upp á síðkastið hefur þessi mynd orðið uppistaða B-kvikmyndarása (eins og "Drive In Classics") í 500 rása alheiminum. Ef mjúkur kjarni er það sem þú ert í skapi fyrir, þá er þetta eins "gott" og allt annað í B-sviðinu. Ekki búast við Polanski samt, Sarno er bara Sarno. Ekkert meira, ekkert minna. Leikur Jennifer Welles sem "móðirin" er kannski sú besta í leikhópnum. Enginn leikaranna í myndinni öðlaðist meiri frægð, það kom ekki á óvart. Confessions of a Young American Housewife er langt frá því að vera versta dæmið af þessu tagi. Það er hægt að horfa á hana ef þetta er þín gerð af kvikmynd. Fyrir 30 árum hefði þetta verið framúrstefnu- og áhættumynd. Þú getur séð nokkurn veginn sams konar hlut á Showtime/HBO seríum þessa dagana, og á besta tíma.