Þessi mynd kom mér sennilega skemmtilegasta á óvart af þeim sem ég hef séð. Þetta var ekki stór framleiðsla og forsenda þess, miðaldra áhugamannadjasstónlistarmenn fá óvænta atvinnuþátttöku á Catskills-líkan úrræði, virðist frekar hóflegt. Það sem er ekki hóflegt er velgengni myndarinnar. Þetta er lítil sneiðmynd sem er skemmtilegust út í gegn. Leikstjórinn Frank D. Gilroy skrifaði einnig handritið og það er fullt af áhugaverðum undirþáttum og óvæntum tilþrifum. Leikararnir eru sveinar sem standa sig vel. Stærsta opinberunin fyrir mér var Cleavon Little. Hann leikur atvinnutónlistarmann sem er ráðinn til að fylla í skarið fyrir veikan hljómsveitarmeðlim. Afstaða hans stangast strax á við hina. Þó að þeir sjái þetta sem tækifæri til stórrar skemmtunar og eitthvað sem gerist einu sinni á ævinni, lítur hann á það sem starf sitt og ekki sérstaklega áhugavert. Þetta leiðir til átaka en þegar hópurinn lendir í vandræðum stýrir hann þeim í gegnum. Little, sem dó of ungur, sýndi mér í raun að hann var fínn leikari með þessari mynd. Þessi mynd er sannkallaður sofandi, sú tegund sem kvikmyndaaðdáandi vonast alltaf til að uppgötva. Ég mæli með því heils hugar.