Taka eftir leikarahópnum, ég horfði nýlega á þessa mynd á TCM, í von um vanmetna gimstein, þar sem ég lít á margar kvikmyndir frá 30. áratugnum. Þetta er enginn gimsteinn - ekki einu sinni hálfdýrmætur. Ótímabundinn klæðnaður og Rolls Royce eðalvagn frá 1930 slógu strax í gegn. Leikmyndin er líka undarleg. En aðallega eru of mörg heimskuleg og óþörf plotttæki. Þessi mynd er með fullt af góðu hráefni og grunnfléttu sem lofar góðu, en íhlutunum er ekki blandað eftir réttri uppskrift. Þetta kemur einfaldlega ekki saman eins og það ætti að gera. Og það er synd. Með nokkrum frekar augljósum, en smávægilegum breytingum, gæti þetta hafa verið mjög góð mynd. Myndin fjallar um bandaríska sýningarstúlku (Jean Harlow) sem leitar að ríkum breskum eiginmanni - helst frá aðalsmönnum. Hún hittir Franchot Tone og félaga hans, sem eru á lerki í Rolls Royce í eigu vinnuveitanda félaga hans. Harlow gerir ranglega ráð fyrir að Tone sé Drottinn sem á Rolls og hún setur mark sitt á hann. Þessi fyrri hluti myndarinnar er létt gamanmynd sem er ekki í raun og veru. Hins vegar afhjúpar Tone óafvitandi þá staðreynd að vinnuveitandi hans er í raun þýskur 5. dálkahöfundur í aðdraganda fyrri heimsstyrjaldar, og það er þegar myndin breytir algjörlega um tón og byrjar að falla í sundur. Tone og Harlow eru giftir, en rétt þegar brúðkaupsferðin byrjar, er hann skotinn niður af Mata Hari-týpu (Benita Hume), og Harlow flýr af vettvangi, með nærstadda sem sakar hana um morðið á Tone. (Reyndar jafnar Tone sig af sárunum.)Harlow flýr til Frakklands, þar sem hún verður ástfangin aftur - í þetta skiptið með auðugum frönskum leikara (Cary Grant). Tone, sem nú er í hernum, og Harlow eru óvænt leiddir saman á sjúkrahúsherbergi Grants þar sem hann er í endurhæfingu eftir flugslys. Í eftirfarandi atriði sakar Tone Harlow um að hafa yfirgefið hann vegna þess að hún er í rauninni gullgrafari. Harlow útskýrir aldrei fyrir því að vitnið hafi sakað hana um morð og læti hennar! Þetta er eitt af þessum óraunverulegu bilunum í sögunni, kvikmyndasöguþræði og tæki. Þá er Tone einnig komið aftur í samband við konuna (Hume) sem skaut hann. Hún er við höndina til að fylgjast með félaga sínum, Grant, prófa nýju flugvélina sem Tone hefur afhent honum frá Englandi. Ótrúlega, bæði Hume og Tone kannast dauflega við hvort annað, en geta einfaldlega ekki staðist hvaðan! Allt í lagi, svo Tone var skotinn og dó næstum; kannski er minnið hans svolítið út í hött. En hversu marga menn skaut Hume til að hún myndi gleyma einu af merkjum sínum? (Hún virðist ekki vera að falsa minnishrunið.)Þetta er óútskýranlegt og óþarft. Hume hefði algerlega átt að þekkja hann, en lék það hógvær þegar hún áttaði sig á því að Tone gat ekki komið henni fyrir. Það hefði verið mun betri meðferð á því máli. Lokaatriðið er líka mjög ófullnægjandi. Kvikmyndin, eins og hún er gerð, hefur Tone og Harlow samsæri um að varðveita góðan orðstír leikmannsins, Grant, sem leiðir til sviksamlegrar greftrunar hans sem hetju. Svo ganga Harlow og Tone bara í burtu. Það er göfugt að varðveita skynjun fransks almennings á þjóðarstríðshetju sinni, en mjög ófullnægjandi sem ástarsaga! Það sem myndin biður um er þetta: Harlow útskýrir að hún hafi flúið í ofvæni vegna ásakana um morð; Tone fyrirgefur henni og kveikir hljóðlega ást sína til hennar; hann ber síðan kyndil fyrir hana, jafnvel á meðan hann hjálpaði henni að ráðast á slysstaðinn til að varðveita orðstír Grants. Á sama tíma viðurkennir Harlow Grant loksins fyrir þann sem hann er. Eftir að hafa séð Tone fyrir hugrakka og göfuga mann sem hann er, endurvekur Harlow tilfinningar til hans líka. Í lok myndarinnar verða þeir tveir sáttir jafnvel þegar þeir vinna saman að því að svíkja út útlitið á dauða Grant. Eftir greftrun hetjunnar Grant, sjáum við þá faðmast og kyssast við að hverfa út. Það hefði gert góða litla kvikmynd. Fyrir Cary Grant aðdáendur hefði það verið enn betra ef Tone hefði leikið franska kylfinginn sem er drepinn og Grant hinn langlyndi fyrri eiginmaður, sameinast Harlow. Það er óskiljanlegt að Franchot Tone sé ráðinn í hlutverk Írans sem býr í Englandi, en Cary Grant er ráðinn sem Frakkinn. Þessi mynd hefði verið miklu betri ef þeir hefðu snúið hlutverkum við. Það hefði líka verið meira til þess fallið fyrir myndina sem hefði átt að vera...