Þessa dagana treysta rithöfundar, leikstjórar og framleiðendur meira og meira á „óvart“ endi. Gamla listin að loka kvikmynd, taka allar þær upplýsingar sem við höfum lært í gegnum myndina og koma henni í fallegan endi, hefur glatast. Nú höfum við kvikmynd sem, sama hversu flókin, ítarleg eða léttvæg, er hægt að pakka inn á 5 mínútum. Þetta var allt í hausnum á honum. Sú skýring er öryggisnet forstjórans. Ef allt annað mistekst, eða ef skrifin voru ekki svona góð, eða ef okkur vantaði peninga til að klára myndina, getum við alltaf sagt "það var allt í hausnum á honum" og endað myndina þannig. Áhorfendur munu kaupa það vegna þess að enginn okkar er sálfræðingur og ekkert okkar þjáist af geðklofa (ekki svo við vitum um) svo við tökum söguna og trúum henni. Enda er hugurinn kraftmikill hlutur. Sumar kvikmyndir hafa dregið það af sér. En þessar kvikmyndir eru ástæðan fyrir því að við fáum meira og meira af þessum vitleysu endalokum. Sérhver leikstjóri/rithöfundur telur sig nú geta náð því af því að Fight Club gerði það og það græddi mikla peninga. Þannig að við fáum myndir eins og The Machinist, Secret Window, Identity og þessa mynd (svo eitthvað sé nefnt).