Þetta var sjónrænt töfrandi, áhrifaríkasta, ótrúlegasta og ótrúlegasta saga sem ég hef upplifað. Í hreinskilni sagt, jafnvel þessi lýsingarorð geta bara ekki lýst því. Ég get ekki bara valið eina senu sem stóð upp úr fyrir mig. Ég geri ráð fyrir að ef ég þyrfti að telja upp nokkrar væru það viðbrögð slökkviliðsmannsins við hrunhljóði fórnarlamba hoppandi; viðbrögð fólks sem var fast í lyftunni, sem var ekki meðvitað um hvað var að gerast, þegar það loksins kemur fram á hið skelfilega atriði; áfall og vantrú áhorfenda; og að lokum þögnin. Þennan dag, og jafnvel núna, er ég minntur á Star Wars (1977). Obi-Wan segir: "Ég fann fyrir mikilli truflun í hernum, eins og milljónir radda hrópuðu skyndilega af skelfingu og væru skyndilega þögguð." Það er ótrúlegt hvað það er svo nákvæmt í lýsingunni. Það var sannarlega truflun í Force.Þessi heimildarmynd sýnir þessa truflun vel. Tilfinningarnar eru svo ótrúlega sjónrænar. Reiðin, gremjan, sjokkið, óttinn, þreytan og átta sig á umfangi hennar. Það er allt þarna. Engu er saknað. Þetta er kraftmikil og áhrifamikil heimildarmynd og verðskuldar Emmy-verðlaunin. Ekki bara vegna þess að það skráir 9/11 heldur vegna þess að það er einfaldlega allt sem það ætti að vera. Ef þú ætlar að horfa, vertu viss um að grípa kassa af vefjum. Þú þarft þá. Ég veit að ég gerði það.