Ein af þessum Þakka Guði fyrir að ég-bý-ekki-þar heimildarmyndum. Þessi segir frá tveimur stríðandi fylkingum í Kólumbíu, skæruliðum og hermdarverkamönnum, og nærliggjandi þjóðum Medellin. Byssur, eiturlyf og dauði eru allsráðandi. Strákarnir, ekki eldri en 22, ekki í miðju stríði eru í fangelsi. Stúlkurnar ekki konur, stúlkur bregðast alltaf eins við þegar ein þeirra er myrt, með tárum og öskrandi. Þú klórar þér í hausnum; við hverju bjuggust þeir eiginlega? Ég veit ekki hvað er meira truflandi: skotbardagar á næturnar og borgaraleg ólga, eða að allir virðast einfaldlega sætta sig við hlutina eins og þeir eru. Eða, að sjá strákinn drekka það sem er augljóslega ekki fyrsti bjórinn hans, vera allur af hverju, 10? Ef þú myndir taka einhvern af þessum ungu mönnum út úr aðstæðum sínum og setja þá á einhvern stað þar sem þeir hefðu tækifæri til að gera meira, vera fleiri, hversu margir myndu velja að vera ekki áfram? Miðað við þessa heimildarmynd, þá er ég hræddur.