Myndin byrjar á því að Vincent Price er að hefja frammistöðu sína sem töframaður. Hins vegar, mitt á leiðinni í gegnum mjög vel heppnaða sýningu, kemur lögreglan og lokar hann. Svo virðist sem gamli yfirmaðurinn hans hafi svikið hann út af brellunum sem Price hafði búið til - jafnvel þau sem hann gerði á sínum tíma heima. Fyrir vikið drepur Price vonda manninn með réttu. Vandamálið er að á meðan áhorfandinn skildi hvers vegna Price drap og líklegast talið að þetta væri GOTT, því Price var dálítið vitlaus, gat hann bara ekki stoppað við einn (eins og að borða Lay's Potato Chips). Myndin var full. af mjög skapandi og stórbrotnum töfrabrögðum (þar á meðal risastórri hringsög og brennslustofu fyrir sýningarnar), frábærum fléttum á söguþræðinum auk spennandi hasar. Eitt sem þú getur ekki sagt um þessa mynd er að hún er leiðinleg. Þó að það sé líka langt frá því að vera lúmskt, þá er það skemmtilegt í gegn og vel þess virði að skoða. Hefði ég aldrei séð útgáfu Vincent Price af HOUSE OF WAX, hefði mér líklega líkað betur við THE MAD MAGICIAN og fengið það 8 eða 9. Það er vegna þess að þótt THE MAD MAGICIAN sé dásamleg mynd minnir hún mjög á myndina sem var á undan henni (HOUSE OF WAX). Niðurstaðan er sú að þar sem HOUSE OF WAX var svona vel heppnuð, var formúlan endurnýjuð í framhaldsmyndinni. Báðir voru gerðir í 3-D, báðir eru með söguþræði þar sem Price hefur allar réttlætingar til að drepa en hann getur ekki hætt þegar hann hefur framið það fyrsta og bæði er mjög gaman að horfa á. Stærsti munurinn, og þeir eru fáir, er sá að HOUSE OF WAX var í lit og var meira hryllingsmynd og THE MAD MAGICIAN var örugglega meira ráðgáta. Mitt ráð er að sjá þessa mynd AND HOUSE OF WAX (Price útgáfan). aðeins). Þær eru báðar frábærar hryllingsmyndir frá 1950.