Mikið vanmetin mynd sem segir frá ungum tónlistarmanni sem lent hefur í síminnkandi spíral heimilisofbeldis. Stundum er erfitt að horfa á hann, en Morris Day er sýndur sem kvenhatari, Prince sem riddarinn á (mótorhjóla)stýri. enn hvatt til að berja konu tvisvar sem hluti af handritinu. Að hann geti þetta og samt komið fram sem gölluð en sannreynd hetja er skrifin til sóma. Prince er svo laus við egó í þessari mynd að hann lýsir ekki aðeins sjálfum sér sem sjálfum sér sem narsissískum stórmennskubrjálæði sem slær konur, heldur er frægasta lagið hans skáldað sem samið af föður hans og Wendy & Lisu. Jafnvel frekar eru tvö af tónverkum hans - Computer Blue (að vísu veikasta lag plötunnar) og Darling Nikki - sýnd sem lög sem drepa áhorfendur. Kannski er eina eftirgjöfin við Princely egóið spil sem sýnir Apollonia (örlítið styttri en Prince) sem 5'6. Næstum fullkomnir áhugamannahópar eru aðallega hljómsveitarmeðlimir sem leika sjálfa sig (og gagnrýnendur sem setja leikarana á þá skilmála að þeir „Hefur aldrei komið fram í öðrum kvikmyndum, missa algjörlega af punktinum), og standa sig fullkomlega vel undir leikstjórn. Morris Day fær flestar hrós fyrir viðkunnanlega skinku sína, þó að Jerome Benton verði líka að fá kredit fyrir að hafa skoppað vel af honum, sérstaklega sviðsframkomu þeirra, sem er fyndið. Day og Benton ganga jafnvel svo langt að gera Abbott og Costello rútínu fyndna, sem þarf að gera. Að lokum er Prince. Þó að ég viðurkenni hlutdrægni, þá finnst mér hann í raun vera ansi góður leikari með tilliti til þess að geta túlkað lágstemmda útgáfu af sjálfum sér. Leiklist ER EKKI hans fag, þetta var kvikmynd gerð til skemmtunar, þannig að allir sem benda á að gaurinn í aðalhlutverkinu sé ekki Robert DeNiro og halda að þeir séu að gera eitthvað er því miður blekktir. Ég vil ekki að þessi gagnrýni sé niðrandi árás á ummæli annarra, en ég hef meira að segja talið að þessi mynd hafi lágt fjárhagsáætlun og dökkt upplýst. Hvernig væri þá kvikmynd um heimilisofbeldi tekin upp? Með fullum kastljósum og CGI risaeðlu sem gengur inn í ramma? Myndin virkar næstum eins og fullkomin skyndimynd af neonljósinu og horuðum binditímabilinu þar til þú manst eftir því að hún var í raun gerð í heimi krullaðra perma og tinny synths, og þetta er ekki einhver afturafþreying. Besta mynd Prince með Óskarsverðlaunatónlist, hún sér hann á hátindi hans og það er sorglegt að átta sig á því að þó hann myndi gera nokkrar fínar plötur myndi hann aldrei aftur ná þessu hámarki.