Myndin er þess virði að horfa aðeins ef þú hættir henni eftir hálftíma. Það byrjar með fyndnum samtölum á bar og gerir það að verkum að maður ætlast til að góð og fyndin saga eigi eftir að koma. Jæja, ég get sagt þér að það mun ekki koma. Það mun hraka á nokkrum mínútum í kvikmynd sem reynir á þolinmæði þína sem og skammartilfinningar þínar fyrir leikarana að því marki sem þú munt líklega ekki vera ánægður með að verða vitni að. Í viðtali heyrði ég að leikstjórinn vildi tjá í þessari mynd þá tilfinningu um sjálfsmyndarmissi sem að hans sögn meirihluti fólks í þessum hnattvæðandi heimi upplifir. Ég var hissa að heyra það. Bý ég í sama heimi og hann býr í? Allt í lagi, margir ganga um í sömu fötunum og ég og hlusta á sömu tónlist og allt, en það lætur mér ekki líða eins og ég sé að missa sjálfsmyndina. Hvað heldur Khrzhanosvky, að við séum ekki meira en fötin sem við klæðumst og kvikmyndirnar sem við horfum á? Er ég skammsýn eða er hann það? Jæja atkvæði mitt: góð byrjun myndarinnar bjargar henni frá því að fá 1, ágætis 4 er niðurstaða mín.