Þessi mynd er án efa ein besta mynd sem gerð hefur verið. Þetta er saga sögð á jöfnum hraða, sögð að mestu leyti ekki með orðum heldur með kvikmyndalegum tjáningaraðferðum. Fullkomin blanda af stórbrotnum tæknibrellum og klassískri tónlist lífgar upp á sköpun mannlegs ímyndunarafls á bæði raunhæfan og ljóðrænan hátt. Sagan sjálf er frekar einföld við fyrstu sýn. Eins og titillinn gefur til kynna er um erkitýpískt ferðalag að ræða, hvöt sem hefur verið endurtekin í þúsundir ára. Þessi hvöt var alltaf notuð til að lýsa ferð í rúmi og tíma og víðar, heldur hafði hún einnig ríka heimspekilega merkingu. Myndin er ljóðræn íhugun á flestum spennandi eilífðarspurningum. Þetta er ekki bara ferð manns; það er ferð tegundar okkar. Kvikmyndin er frábær út af fyrir sig, en í mínu tilfelli mun hrifningin frá henni alltaf blandast inn í bókina. Ég hef lesið hana 10 ára, í rauninni ekki að hugsa um vandamál eins og „hvert er sambandið milli þróunar mannkyns og þróunar mannlegs siðferðis“. En tilfinningin var nógu mikil til að ég féll fyrir allri tegund vísindaskáldskapar. Dagurinn sem ég lærði '2001' fékk aðeins tæknibrellu Óskarinn og var ekki einu sinni tilnefnd sem besta myndin var dagurinn þegar 'Academy Award' varð algjörlega að tveimur orðum þýðir ekkert fyrir mig.