Margir segja að endirinn hafi ekki verið skynsamlegur, en hann gerði það. Þegar kvenkyns vampíran dó var tengingin við jörðina rofin og skipið fór á loft, eftir að hafa tekið upp mikið af lífskrafti frá hundruðum þúsunda sálna. Nóg til að endurvekja þessar sexhyrndu frumur og búa til nýjar leðurblökuverur. Svo virðist sem þeir stundi ekki holdlegt kynlíf, eins og vampírur þjóðsagna. Vampíru leðurblökur utan úr geimnum geta verið fáránlegar, en að drepa þær með skoti í miðjuna fyrir neðan hjartað er í samræmi. Allt sem þú getur beðið um er samkvæmni. Áhorfandinn þarf að fresta vantrú, jafnvel fyrir scifi. Eina vandamálið er að þurfa að vera sverð eða stikur, ekki byssukúlur. Það setur yfirnáttúrulegt ívafi sem passar ekki við sci-fi. Þannig að það er vandamál. Eina meiriháttar ósamræmið sem ég fann er að drepa karlkyns vampírurnar með sverði, en sál stúlkunnar og Carlsen fara upp í skipið. Ég geri ráð fyrir að karlkyns sálirnar hafi líka farið upp á skipið, en ekki sýnt. Hvað með alla mennina sem voru drepnir? Fara qui kraftar þeirra ("sálir") upp til skipsins sem stakar einingar, eru allir lífskraftarnir sameinaðir í eitt, til notkunar eins og skipinu sýnist? Með öðrum orðum, allar mannssálir sem fóru til skipsins gætu endurholdgast sem leðurblökuverur. Grunnhugmyndin er ekkert fáránlegri en Star Wars "Force" eða jafnvel endurholdgun. Þessi mynd var yfir höfuð, eldhúsvaskur (Dawn of the Dead meets Alien meets Dracula), en á margan hátt djúpstæð. Þetta var líka falleg ástarsaga. Upphafið og endirinn voru náttúruleg. Hún byrjaði bæði ("hvað er að gerast hjá mér") og endaði sem ástarsaga. Mest af gagnrýninni á myndina snýst um að hún sé furðuleg. Hvað þá? Furðulegt er listgrein. Hvað varðar að vera fáránlegur, þá passar þetta allt saman. Pláguhugtakið er miklu áhugaverðara og lúmskari en geimverurnar sem drepa bara fólk. Kannski þurftu þeir ekki blóð Patrick Steward til að mynda mynd af stúlkunni, en þetta var mjög fjarlæg, súrrealískt atriði. Önnur ástæða fyrir því að myndin er hatuð er vegna endalokanna. En endirinn passar fullkomlega við upphafið. Fólk er svo umkringt nektarstúlkunni að það saknar kjarna myndarinnar. Þetta er ástarsaga, frá upphafi til enda. Það byrjar með Carlsen og stelpunni á geimveruskipinu og endaði á sama hátt. Svo það passar fullkomlega. Flestir eru uppteknir af hetjunni sem drepur skrímslið og þessi mynd endaði ekki þannig, þess vegna elska ég hana einmitt. Þess í stað hefur það ánægjulegan endi, þar sem þeir 2 fara aftur til skips, til að endurfæðast. Miklu svalari en hetjan drepur skrímsli enda, en það er einmitt ástæðan fyrir sprengju. Þetta var ekki beinlínis hryllingur eða jafnvel scifi/hryllingur, heldur ástarsaga, með fallegu upphafi og endi. Allar þessar sálir tindra á skipinu. Og kristalsherbergið pulsur af nýju lífi. Flestir geta ekki tekist á við ástarsögu sem er líka Alien meets Dawn of the Dead hittir Dracula.