Mjallhvít er að mínu mati slæm mynd á listrænu sjónarhorni. Söguþráðurinn er frekar fyrirsjáanlegur, persónurnar eru staðalímyndir, klippingin of ýkt. Allavega, myndin virðist ekki hafa mikinn listrænan metnað. Þess í stað held ég að þetta sé hreinn viðskiptalegur hlutur. Að taka með persónu frá franska hluta Sviss (leikarinn ER leiðtogi hljómsveitarinnar sem hann er á tónleikaferðalagi með í myndinni - hljómsveitin heitir SENS UNIK) virðist stefna að stærri áhorfendum. Bein þýsk-svissnesk mynd hefði ekki selst í franska hlutanum - og öfugt. Það sem fór virkilega í taugarnar á mér voru vörustaðsetningar um alla myndina. Sumt er atriði sem muna eftir auglýsingaklippum! Ég held líka að umræðuefnið „ungt fólk sem tekur vímuefni án nokkurra annarra skotmarka í lífi sínu“ sé útbreiddur veruleiki í Zürich. Þess vegna ætti að útfæra það af meiri varkárni. Ég vona að Samir hafi fengið nóg af peningum með Mjallhvíti, til þess að næsta mynd hans muni sýna sanna listhæfileika hans.