Þessi saga hafði góðan söguþráð um fjóra aldraða menn sem deila banvænu leyndarmáli um unga konu sem þeir hittu fyrir 50 árum. Eftir allan þennan tíma snýr unga konan aftur til að hefna sín á mönnunum. Þessi saga fékk mig stundum til að kinka kolli í myndinni í miðri þreytulegri lyftutónlist og alltaf svo stöðugum þrumuveðri. En það er vel þess virði að bíða á endanum þegar við komumst að því hver leyndardómskonan er sem heldur áfram að plaga gamla karlmenn í draumum sínum og trufla líf ungs manns. Það sem mér fannst skemmtilegast í þessari mynd var spennan þar sem unga konan birtist karlmönnum rétt fyrir dauða þeirra. Tæknibrellurnar voru eitthvað. Í hvert skipti sem ég heyrði hana kalla til þeirra hugsaði ég "Ekki þetta andlit aftur." En þetta var góð mynd, ég vildi bara að hraðinn væri ekki eins hægur eða leikurinn ekki eins þreytandi. Og það sem mér líkaði líka við myndina var afturhvarf 20. aldar, mjög ekta auk þess sem búningarnir voru frumlegir.