Þann 17. mars 1974 finnst maður látinn á salernum á Penn Station á Manhattan. Þótt hann sé þekktur er ekki hægt að bera kennsl á hann þar sem hann klóraði út persónuupplýsingarnar í vegabréfi sínu og lík hans liggur ósótt í líkhúsi borgarinnar í þrjá daga. Það reyndist vera líkami þess sem margir telja einn merkasta bandaríska arkitekt tuttugustu aldar, Louis I. Kahn. Hann dó 73 ára að aldri, á leið frá Indlandi, þar sem einu af stærstu verkefnum hans, Institute for Management í Ahmedabad, var að ljúka. Einn áhrifamesti bandaríski arkitektinn eftir stríð, byggingararfleifð Louis Kahn felur í sér húsið. þingsins í Dhaka í Bangladesh, Kimbell listasafnið í Forth Worth, Yale listasafnið, Salk Institute í Kaliforníu og eins konar hreyfanlegur "tónlistarbátur", hannaður til að halda tónleika í höfnum í ýmsum borgum um allan heim. sem arkitekt var mjög lítið vitað um einkalíf hans. Auk konu sinnar Esther og dóttur þeirra, Sue Ann, lét Kahn eftir tvær ástkonur, Harriet Pattison og Anne Tyng, og tvö börn þeirra. Allar þrjár fjölskyldurnar bjuggu í innan við kílómetra fjarlægð frá hvor annarri í úthverfi Fíladelfíu, en leiðir þeirra lágu aldrei saman fyrr en við jarðarförina. Sonur hans, Nathaniel, leikstjóri þessarar myndar, var aðeins 11 ára gamall á þeim tíma og átti aðeins nokkrar minningar frá vikulegum heimsóknum föður síns til Harriet Patterson, móður Nathaniel, í Fíladelfíu. Tuttugu og fimm árum síðar leggur hann af stað í ferðalag til að takast á við föður sinn með því að heimsækja byggingar Kahn, ræða við ættingja og samstarfsmenn og heimsækja staðina sem áttu þátt í lífi Louis Kahn. Ein áhrifamestu átökin eru þegar Nathaniel spyr hann móðir, landslagsarkitekt og ástkona Louis Kahn, hvers vegna hún hélt áfram að spila aðra fiðlu fyrir eiginkonu hans og kom honum aldrei fram við þetta. Tár felldu augu hennar en hún sér ekki eftir neinu. "Það var þess virði." Þetta er svo ákaflega sorglegt augnablik. Hún er augljóslega mölbrotin, komið fram við hana eins og útskúfuna í jarðarför hans, sem henni var meinað að vera við, það er næstum eins og hún hafi lifað afleysingalífi. Finnst þetta allt undarlega óraunverulegt. Annað viðtal við Edward Bacon, arkitektaóvin Kahns, sem sá um endurbyggingu heimalands síns Philadelpia á fimmta og sjöunda áratugnum, fær næstum heilablóðfall á staðnum, þegar hann er minntur á ósmekklegar hugmyndir Kahns um byggingarlist. Sonur hans, Nathaniel, hlustar óþægilega þegar mjög háttsettur Bacon bókstaflega öskrar af reiði í hvert sinn sem nafn Kahn kemur upp. Lokaatriðið er frátekið fyrir glæsilegustu sköpun Kahns, höfuðborgina í Dhaka, Bangladesh. Það tók 23 ár að fullgera, stóra og óvenjulega byggingu, sem Bangladessar eru afar stoltir af. Það er eitt af örfáum þjóðartáknum með vexti í þessari fátæku þjóð. Sum viðtölin við heimamenn færðu tár í augun, sérstaklega þegar þeir komast að því að þeir eru að tala við - Guð forði frá sér - son arkitektsins sjálfs! Myndin er jafn mikið persónulegt ferðalag og hún er frásögn af stórkostlegum byggingararfleifð Kahns og snýst umfram allt um afrakstur myndarinnar sjálfrar og kvikmyndagerð almennt. Kannski hefur Louis I. Kahn svikið sem faðir, en þessir annmarkar í einkalífi hans gera allt áhugaverðara portrett í þessari óvenjulegu mynd. Camera Obscura --- 9/10