Það hefur svolítið af þessum indie hinsegin brún sem var hipp á 90s og sem setur skýra söludagsetningu á sjónræna stílnum. Persónur eru einsleitar sinnulausar og farsællega dauðar. Götuhúfur í Grikklandi klæðast nýjum fötum úr kassanum án þess að brjóta eða bletta. Þeir virðast allir heimsækja sama sjávarhárgreiðslustofuna. Allir sýna sömu lágu greindarvísitöluna þegar þeir gera ástríðufulla neðanjarðarviðskiptasamninga. Þegar allt fer úrskeiðis er allt vegna þess að þeir eru ekki alvöru Grikkir - þeir eru prestssólskinsdrengir sem eru fangaðir í undarlegum næturborgarheimi. Gerir mikið væl yfir óánægðum innflytjendum en nennir aldrei að rannsaka vandamálin með rússneska/kasakska/albanska menningu. Ef Giannaris hefði rétta yfirsýn yfir þetta verkefni gæti það hafa gert frábæra Bel Ami framleiðslu. Hinn hverfuli innsýn af tónað drengjanautakjöti er eini neistinn í þessum almenna smámafíuforritara.