No-nonsense Inspector Hollaway (sannfærandi snúningur eftir John Bennett) rannsakar hvarf frægs þjófnaðarmanns og afhjúpar vonda fortíðarsögu hrollvekjandi gamals húss. Fyrsta og hversdagslegasta sagan, „Method for Murder“ - Rithöfundurinn Charles Hillyer sem vel heppnaðist (vel leikinn af Denholm Elliott) er ofsóttur af myndum af morðóða fjandanum sem hann er að skrifa um í nýjustu bók sinni. Þó að þetta tiltekna skemmtiferðalag sé of augljóst og fyrirsjáanlegt til að vera eitthvað sérstakt, byggir það engu að síður upp á algjöran óvæntan endi. Önnur og hrífandi saga, "Waxworks" - Einmana Philip Grayson (hinn alltaf framúrskarandi Peter Cushing) og jafn einmana vinur hans Neville Rogers (hinn stórbrotna Joss Ackland) verða báðir heillaðir af töfrandi vaxstyttu af fallegri en banvænni morðingja. Þriðja og hryllilegasta vinjetta, "Sweets to the Sweet" - Hljóðláti, hlédrægur og leynilega ekkillinn John Reid (venjulegur frábær Christopher Lee í sjaldgæfu hálf-samúðarhlutverki) ræður barnfóstru Ann Norton (hinn ágæta Nyree Dawn Porter) til að sjá um hans að því er virðist sæta og meinlausa dóttir hans Jane (frábærlega óhugnanlegur og óhugnanlegur frammistaða hinnar krúttlegu Chloe Franks). Þessi áberandi ógnvekjandi þáttur fær umtalsverða truflandi uppörvun vegna óvenjulegs leiks frá hinni hæfileikaríku barnaleikkonu Franks, sem varpar fram sannarlega órólegri tilfinningu fyrir kyrrlátri illsku sem leynist rétt undir villandi sætum og saklausum englaspón. Fjórða og skemmtilegasta garnið, "The Cloak" - Hryllilegi hryllingsmyndastjarnan Paul Henderson (skemmtilega ritgerð að hrokafullum böndum af Jon Pertwee) kaupir dularfulla skikkju sem fær hann til að breytast í vampíru hvenær sem hann klæðist henni. Þessi hlutur gerir kjánalega skemmtun og nýtur enn frekar góðs af hinni ógnvekjandi djúpstæðu nærveru hinnar ljúffengu Ingrid Pitt sem tælandi vampírukonu Cörlu. Leikstjórinn Peter Duffell, sem vinnur eftir ljúffengu og fyndnu handriti eftir þekkta hryllingsritarann ​​Robert Bloch, heldur uppi hraða í gegnum tíðina og leggur sig fram við að skapa hæfilega óhugnanlegt andrúmsloft. Hrós eru líka til fyrir skörpum kvikmyndatöku Ray Parslow og hrollvekjandi tónverk eftir Michael Dress. Mjög mælt með því fyrir aðdáendur umnibus-hræðslufargjalds.