Tuttugu og fimmta kvikmyndin mín um Sidney Lumet, Garbo Talks, sem er sársaukafullt langdregin, gróft og fyrirsjáanlegt drama. Myndin fjallar um áreitinn ungan vinnandi mann að nafni Gilbert (Ron Silver), sem er sonur. til Estelle Rolle (Anne Bancroft), sérvitringur, hress og umfram allt, þráhyggjufullur aðdáandi Gretu Garbo. Þegar Estelle þjáist af heilaæxli ákveður sonur hennar að fara í þráhyggjuleit á eigin spýtur: elta uppi Gretu Garbo og koma henni til móður sinnar. mode hér, svona feisty ol' gal sem myndin elskar, þar sem hún munnar til fólks, og stendur fyrir hugsjónum sínum og endar í fangelsi allan tímann. Hún stendur fyrir utan myndina sem augljós gervibygging og hvert atriði með henni er yuk-yuk lame; hver nóta er röng. Restin af persónunum eru jafn einvíddar, en gríðarlega minna áhugaverðar. Ron Silver er flatur eins og hægt er að vera, og tilraun á ástarþríhyrningi hans er eins og allt annað í myndinni: Hann er að deita hinni auðugu Lisu Rolfe (Carrie Fisher), en verður hrifinn af undarlegri vinnufélaga Jane Mortimer (Catherine Hicks), og Ég kallaði hverja senu þrjár senur áður en þær gerast. Það er hitt vandamálið. Einvíddar persónur geta lifað af ef þær eru settar fram í forvitnilegri og grípandi sögu, en hér er einfaldlega ekkert. Hraði myndarinnar er jökulkenndur, prýðilegur með óviðkomandi efni sem styrkir nákvæmlega ekkert og þegar myndin fer að fylgja línulegum söguþræði er það bæði ærandi og óáhugavert. Það eru fullt af gestastjörnum, ef svo má segja, þar á meðal Harvey Fierstein sem samkynhneigðan New Yorkbúa (ímyndaðu þér það) í enn einu mjög ónauðsynlegu atriðinu. Seint í myndinni reynir hún að gefa hálfsæmilega yfirlýsingu um eðli skurðgoðadýrkunar og hlutverk hennar í lífi okkar, en á þeim tíma var engin persóna til sem raunverulegt fólk og myndin hafði leiðst mér til uppgjafar, svo hún virkar sem allt of lítið, allt of seint. Myndin er tuttugasta og fimmta myndin mín sem Lumet leikstýrði, sem gerir hann auðveldlega mest skoðaða leikstjórann minn, en fyrir utan nokkra hryllilega söknuði (A Stranger Among Us, einhver?), hefur hann ekki pælt í sársaukafullu óáhugaverðu dýpt Garbo Talks .{Einkunn: 4,5/10 (C/C-) / #21 (af 24) af 1984 / #23 af 25 Lumet kvikmyndum}