Eins og mörg ykkar er ég mikill aðdáandi alvöru hlutarins - noir-myndanna frá 1940 - en Red Rock West var algjört æði fyrir okkur öll sem þráum fortíðina. Hugtakið „neo-noir“ hefur verið svo oft notað á óviðeigandi hátt á síðustu tíu árum að það hefur misst merkingu sína og áhrif. Kvikmynd Johns Dahls átti hins vegar svo sannarlega skilið að vera lýst sem slíkri. Leikmyndin er fullkomin allt í kring og hefði fundist heima hjá Tay Garnett eða Jacques Tourneur. Söguþráðurinn er svo þéttur að maður er húktur á fyrstu fimmtán mínútunum. James M. Cain hefði kunnað að meta það. Margar samtímamyndir láta mig velta því fyrir mér hvers vegna þær gera þær ekki eins og þær voru vanar, og ég er ekki einu sinni svo gamall. Kvikmyndir á borð við Red Rock West gefa okkur von um framtíðina á sama tíma og við hyllum fortíðina.