Ég efast um að þetta verði nokkurn tímann Cult mynd. Ég elskaði Gram Parsons til að vera viss og ég bjóst ekki við miklu af þessari mynd og fékk enn minna. Það sem hefði getað verið snjallt og áhrifamikið var tjaldað. Það var laust við tónlistina sem gerði Gram og hafði meira fylliefni en ódýrt hundamat. Það var enginn bakgrunnur um Gram eða litríka fólkið á þeim tíma. Persónurnar sem sýndar voru þekktu mig ekki, jafnvel sem aðdáandi Grams og allar útgáfur af "ævintýrum hans eftir dauðann" sem ég hef heyrt. Rokk og ról er fullt af sögum, góðar líka en þær ættu að taka með smá saltkorni. Þær geta verið frábærar sögur þó þær séu ýktar. Samt sem áður tók þessi mynd góða sögu og breyttist í þrennu. Það ætti aldrei að vera leiðinleg saga að stela líkum og afleiðingunum í kjölfarið, en þau gerðu það einhvern veginn leiðinlegt. Ég freistast til að stela hverju eintaki af Grand Theft Parsons, fara út í eyðimörkina og brenna þá alla.