Ég algjörlega fyrirlít þessa mynd. Ég vildi elska það - mig langaði virkilega til þess. En maður, ó maður - þeir voru SVO lausir við Söru. Og faðirinn sem lifði var ansi cheesy. Þetta er beint úr Shirley Temple myndinni. Ég mæli eindregið með BÓKINNI. Það er ótrúlegt. Í bókinni er Sara virðuleg og almennileg og hún gerir rétt... ÞVÍ ÞAÐ ER RÉTT. Hún er ekki með grimmt bein í líkamanum. Í myndinni er hún illgjarn og illgjarn. Hún gerir litla hluti til að komast aftur til Miss Minchin. Í bókinni er Sara ofar slíku. Hún stenst EKKI ungfrú Minchin. Hún segir sannleikann og er ekki kúguð af henni. En hún gerir ekki þá heimskulegu og grimmu hlutina sem Sara í myndinni gerir. Það er í raun frekar órólegt fyrir mig að svo margir hérna segja að þeir hafi elskað bókina og þeir elska myndina. Ég get ekki annað en velt því fyrir mér... lásum við sömu bókina? Allur tilgangur bókarinnar var persónuleg ábyrgð, að hegða sér af heiðri og heilindum, segja ALLTAF sannleikann og takast á við mótlæti af æðruleysi og heiðarleika. Sara hefur farsælan endi í bókinni - ekki fáránlega eftirlifun föður síns, heldur samfylgdina með honum. maka sem hefur verið að leita að henni. Í bókinni er hún tekin af þessari nýju föðurfígúru sem elskar og þykir vænt um hana og Becky. Og ungfrú Minchin er EKKI strompssópari - sá hluti myndarinnar var í raun heimskulegur. Að sjá allt þetta lof fyrir þessa ömurlegu mynd er að trufla mig. Við erum að lofa kvikmynd sem vegsamar smánarlega, grimmdarlega hegðun með nokkrum ábendingum um góðvild? Sara í bókinni var góð inn við beinið og full af heilindum. Ég kannast ekki einu sinni við hana í myndinni... hún er ekki í henni. Eins gott að frú Burnett er ekki á lífi til að sjá þennan hræðilega hlut. Það er hræðilegt og óverðskuldað að bera titil bókar hennar.