Þessi mynd var alls ekki góð. Ég náði því á kvikmyndahátíð og kunni ekki að meta efnið sem ég neyddist til að horfa á. Þetta er vel tekin mynd um fjölskyldu sem leitast við að tengjast aftur eftir dauða hornsteins fjölskyldunnar (Gabrielle Union) deyr. myndin leikur Billy Dee Williams sem bróðir Gabrielle's Union. Reyndar lék Gabrielle Union konuna á fyrstu árum hennar, sem ætti að hjálpa til við að útskýra hvers vegna konan var eldri systir Billy Dee Williams. Þetta hlaut að vera versta frammistaða Billy Dee William á ferlinum. Hann leit út eins og hann mundi ekki eftir línum sínum í nokkrum senum. Hann var óviðkunnanlegur, varla samúðarfullur karakter, sem eignaðist dóttur þegar hann var kvæntur hvítri konu sem hann átti líka dóttur með. Dæturnar tvær eru eldri núna og á meðan dóttirin sem hann átti með hvítu konunni (Lucy) var að reyna að tengjast honum, vildi hin dóttir hans ekkert með hann hafa. Persóna Billy Dee var svo aumkunarverð að eina leiðin sem þeir geta fengið hann til að fljúga inn frá París fyrir jarðarför systur sinnar var með því að segja honum að jarðarförin væri þegar liðin og látin systir hans skildi eftir hann með ábyrgð á pappírsvinnu hennar. Hvers vegna þurftu þeir að blekkja hann? Vegna þess að honum líkaði ekki að mæta í jarðarför. Ég veit. Þú ert að spyrja, "en hann vildi ekki vera viðstödd jarðarför systur sinnar líka?" Já! Hann heldur því fram að honum hafi ekki líkað að vera í kringum þvingaðar tilfinningar tilfinninga sem deilt er meðal fólks sem ber virðingu sína. Hann vildi ekkert með það hafa. Nú eigum við að hafa samúð með þessu **gati? Restin af sýningum í myndinni var flatt með jafn flötum karakterum. Leikstjórinn og klipparinn kærðu sig ekki um að huga að hraða myndarinnar. Endurlitin voru sársaukafull á að horfa. Þetta var slæm mynd. Hún virðist þó vera í uppáhaldi á kvikmyndahátíðum svartra; kvikmynd sem upphefur háð Afríku-Ameríku af Kákasíubúum til að finna ást sem þeir geta sætt sig við, jafnvel þótt það sé heilbrigt samband. Þegar lélegar ástarsögur eins og þessi vinna bestu hátíðirnar á svörtu kvikmyndahátíðunum fær það mig til að efast um dómgreind svartra á kvikmyndum. Á þessum sömu hátíðum eru einu myndirnar sem vinna til verðlauna fræðslumyndir um afríska ameríska menningu og svartar myndir leikstýrt af hvítum leikstjórum. Ég er ekki að segja að eitthvað sé athugavert við að hvít manneskja leikstýri sögum sem skrifaðar eru fyrir litað fólk. Vandamálið við þessar myndir er að þær rífast aldrei frá báðum sjónarhornum, sem eru venjulega þær myndir sem í raun tala til fjöldans. Þessar myndir eru oft einhliða form kennslufræði. Þessar myndir mistekst að framkvæma krafta beggja hliða röksemdafærslunnar sem myndin snýst um. Rithöfundarnir og leikstjórarnir semja aldrei atriðin og seríurnar sem stangast á við lokayfirlýsingu þína af jafn miklum sannleika og krafti og þær sem styrkja hana. Þessar myndir halla alltaf rökunum. Það sem ég er að segja er, er fólkið sem stjórnar þessum svörtu kvikmyndahátíðum að dæma kvikmynd út frá hreinu innihaldi, sem fyrir mér þýðir leikstjórn, leik, skrifa kvikmyndatöku, klippingu o.s.frv., eða eru þeir að dæma kvikmyndir út frá nákvæmlega þeim boðskap sem er fluttur. um Afríku-ameríska menningu? Eigum við að búast við því að mynd eins og Constellation verði skotin í heiminum gegn myndum eins og "Million Dollar Baby" og "Sideways?" Hvað varð um að kvikmynd væri skemmtileg? Þegar ég meina skemmtun á ég við helgisiðið að sitja í myrkrinu, stara á skjáinn, setja gífurlega einbeitingu og orku í það sem maður vonast til að verði ánægjuleg, þroskandi tilfinningaupplifun. Af hverju geta þessar hátíðir ekki metið kvikmyndir sem koma boðskap sínum á framfæri án þess að prédika? Af hverju geta þessar svörtu kvikmyndahátíðir ekki viðurkennt kvikmyndir sem eru vel sögð verk sem eru hrottalega heiðarleg og segja sannleikann? "Ég trúi því að við berum enga ábyrgð á því að lækna félagsleg mein eða endurnýja trú á mannkynið, til að upphefja anda samfélagsins eða jafnvel tjá okkar innri veru. Við berum aðeins eina ábyrgð: að segja sannleikann. "--Robert McKee. Það er nú eitthvað sem ég er alveg sammála. Þessar sömu svörtu kvikmyndahátíðir setja niður "Hustle and Flo" eins og það sé þessi hræðilega kvikmynd sem er staðalímyndir svartra. Hins vegar er þetta heiðarleg mynd um bófa með draum. Hólku getur ekki látið sig dreyma? Ég man síðast þegar ég sá alvöru hvolpa að hann var manneskja. Og eru þeir, hallæri og vændi ekki harður veruleiki í samfélagi okkar í heild, ekki bara í svarta samfélaginu heldur alls staðar? Kraftarnir sem eru í „svarta Hollywood“ trúa því að myndir sem þessar séu að láta Afró-Bandaríkjamenn líta illa út í augum annarra, eins og aðrir viti ekki að það séu pimplar í hettunni. Sannleikurinn er sá að þangað til afrískt amerískt fólk í kvikmyndum getur samþykkt sannleikann um sjálft sig og þorir að deila honum með heiminum, þá munu myndirnar okkar aldrei eiga möguleika í heiminum. Þessi mynd var hræðileg. Það besta var kvikmyndatakan og Zoe.