Þessi „tragíkómedía“ skrifuð af fræga serbneska leikhús-/kvikmyndahöfundinum Dusan Kovacevic er líklega ein besta mynd sem gerð hefur verið í gamanmyndaflokknum. Og samt tekur útlit þess á leikhúsi sem breytt er í leikna kvikmynd ekkert af gildi þess. Meistaraverk sem þú ættir ekki að missa af að sjá (helst með texta og ekki talsettum). Í gamalli rútu á leið til höfuðborgarinnar Belgrad ræður yfirvofandi stríði hegðun farþeganna. Tveir sígaunatónlistarmenn syngja um sitt ömurlega líf en sjá líka fram á hörmungar; Söngur þeirra bæði sundur og tengir stig í þessari óvenjulegu vegamynd (Kostic-bræður í raunveruleikanum eru áhugaleikarar, en ásamt Stanojlo Milinkovic sem bónda sem hefur plægt veginn gefa hann raunverulegan leik). samfélag sem stendur frammi fyrir stríði, innsýn í sameiginlega persónu þjóðarinnar: allir eru meðvitaðir um að stríð er rétt að hefjast en þeir reyna að lifa sínu eigin lífi eins og þeir geta, í von um að fáfræði gæti afstýrt harmleiknum. Með því að nota einfalt kvikmyndamál, dregur leikstjórinn Slobodan Sijan upp mynd af samfélaginu sem er slitið af fyrra stríði (fyrri heimsstyrjöldinni), en dregur einnig fram persónulegar myndir með góðum árangri: héraðsstefnu söngkonu, reynsluleysi nýgiftra hjóna, alvarleika öldunga í stríðinu mikla sem er á leiðinni til að heimsækja son sinn, sem nýlega var herskyldur, og dökkar spár frá manni sem virðist vera þýskur njósnari. Frábær í frásögn sinni, með eftirminnilegu hljóðrás (sérstaklega Gispsy-lögin) og lagað andrúmsloft, vel myndað og klippt, þessi þáttur (Sijan's frumraun í aðalhlutverki) var aðeins kynning á röð bitur-sætra gamanmynda leikstjórans sem mun skilgreina serbneska kvikmyndatöku níunda áratugarins: "Maratonci trce pocasni krug", "Kako sam sistematski unisten od idiota" og uppáhalds leikstjórann minn "Davitelj protiv". davitelja").