Ég ólst upp á tíunda áratugnum; þess vegna verður þú að skilja að ég varð vitni að fyrstu hendi frumsýnda bestu DCOMs. Ég var þarna þegar Brink! birtist, Zenon, Halloweentown, Johnny Tsunami, osfrv, Þessar kvikmyndir eru æskuárin mín. Þegar þessar myndir komu upp, stóð ekki bara ég sjálfur heldur sá sem ég var að horfa á þær með algjörlega agndofa í 1h30, talaði um það í vikunni sem kæmi og náði henni aftur um næstu helgi. Ég held að orð geti ekki lýst hversu mikilli spennu Zoog Disney vakti. Jafnvel þegar ég horfi á þær núna virðist svarglugginn ekki svo slæmur (reyndar svo áhrifaríkur að ég man í raun hluta af samtölum bókstaflega orð í orði, úr kvikmyndum sem ég sá fyrir meira en tíu árum síðan). Persónurnar eru trúverðugar, fyndnar, svolítið staðalímyndir en það er það sem gerir Disney heilla... Ég setti litla bróður minn fyrir framan Disney rásina til að reyna að koma á framfæri og fá hann til að skilja tilfinningar mínar til DCOMs. Enter Stuck in the Suburbs... bróðir minn horfði örlítið undrandi á mig og spurði mig hvort ég hefði alltaf verið hommi. Ég finn fyrir meiri vonbrigðum og svikum núna en, við hvað gæti ég líkt þessu?, þegar Han Solo komst að því að Lando seldi hann upp til Vader... Hálf myndin, og ég er ekki að ýkja, eru flashbacks. Það er enginn hæfileiki í þessum ungu leikurum (sem sumir eru eldri en ég) yfir höfuð. Söguþráðurinn er fáránlegur; það líður eins og fullt af gömlu rotnandi fyrirtækjafólki í Disney hafi setið við borð og spurt sjálft sig: "Hvernig getum við virst hipp fyrir þetta unga fólk?" Allt í lagi, kannski voru allir DCOMs svona, en þeir gerðu að minnsta kosti smá tilraun til að láta okkur ekki gera okkur grein fyrir því að þeir halda að við séum algjörir hálfvitar. Og greinilega virkar þessi tegund af kvikmyndum... Stuck in the Suburbs fær næstum jafn mikið metið og Zenon eða Airborne. Hvernig er þetta hægt? DCOMs urðu enn cheeser og fólk vill þá núna? (þó greinilega að skortur á bölvunarorðum sé nóg til að gefa því 10/10 fyrir sumt fólk) Kristur, þetta er allt önnur kynslóð.