Ég hata að lesa dóma sem segja eitthvað eins og: "Ekki sóa tíma þínum, þessi mynd lyktar á ís." Það kemur gagnrýnandanum samt fyrir mig, það kann að hafa einhvern barnalegan sjarma. Ef þér líkar við hinar 'Whistler' seríurnar, þá er hægt að horfa á þessa. Ef þér líkar við 40s noirish kvikmyndir, þá er hægt að horfa á þessa. Þessi mynd er ekki eins góð, að mínu mati, og einhver fyrri þáttaröðarinnar þar sem Richard Dix lék aðalsöguhetjuna. Það er miklu hægara og söguþráðurinn er þröngsýnn. Þú hefur séð þetta sama frásagnartæki notað í mörgum öðrum myndum, og yfirleitt betra. En leiklistin er góð, lýsingin og samræðan líka. Það vantar bara orku og þú munt líklega komast að því nákvæmlega hvað er að gerast og hvernig þetta mun koma út á endanum ekki meira en fjórðungur af leiðinni. 'Whistler' serían er hálf-noir, og karakterinn þar , stemning, lýsing, hreyfing myndavélarinnar og sjónarhorn eru mikilvægari en sagan sjálf. En þessi mynd er ekki noir. Það er of létt og Hollywood saklaust til þess. Hvorki persóna Richards Dix né nokkurrar dömu hans í fyrri myndunum þurftu að ná góðum enda. Maður vissi bara aldrei fyrr en í lokin. En samt, ég mæli með þessum fyrir að minnsta kosti eina skoðun. Ég hef horft á hana að minnsta kosti tvisvar sjálfur og fengið þokkalega ánægju af henni í bæði skiptin.