Þó mér líkar aldrei við að vera sú manneskja sem afneitar persónulegum smekk annars; ef þér líkar eitthvað þá er það í lagi. En þessi mynd var hræðileg og það er engin leið framhjá henni. Mér líkar ekki of vel við Ani Difranco, en hún er frábær gítarleikari og lagasmiður, það get ég viðurkennt. En ég get ekki viðurkennt að það séu einhverjir endurleysandi eiginleikar við þessa mynd. Margir segja að það sé nákvæm lýsing á vandamálum sem framhaldsskólanemar standa frammi fyrir. Kannski, en allt er of langsótt lýst. Það virðist vera reynt að gera "Naked Gun" - eins konar gamanmynd, en tímasetningin er óvirk; það er of mikið bil á milli hverrar leikaralínu, eins og þeir haldi fyrir hlátri (það var enginn). Sá sem skrifaði handritið var út um allt. Þeir reyndu að troða eins mörgum umdeildum málum saman í eina kvikmynd, nánast aldrei fullþroska nein þeirra (sérstaklega stúlkan sem varð ófrísk af kennara). Ég hló ekki einu sinni í gegnum alla þessa mynd. Ég var of móðgaður yfir þessari tilraun til húmors og háðsádeilu til að gera annað en að reka augun í skjáinn.