Scarecrow Gone Wild byrjar sem menntaskólatáningurinn Mike (David Zelina) og félagar hans ákveða að gefa sykursýkissjúklingnum Sam (Caleb Roehrig) „hazing“ sem upphaf af einhverju tagi. Mike og félagi hans ákveða að fara með Sam á kornauk, binda hann við kross við hliðina á skrítnu fuglahræða og skilja hann eftir þar alla nóttina, hljómar eins og gaman ekki satt? Jæja, hlutirnir koma aftur í gang þegar Sam fer í sykursýkisdá eftir að hafa þjáðst af blóðsykursfalli og hefndarhugur Sam fer yfir í fuglahræðuna sem lifnar við og byrjar að elta krakkana sem bera ábyrgð á óheppilegum lífshættulegum vandræðum Sam. Geta besti félagi Sams Jack (Matthew Linhardt) og kærastan hans Beth (Samantha Aisling) bjargað deginum og lífi Sam? Skrifað og leikstýrt af Brian Katkin Scarecrow Gone Wild er þriðja færslan beint í myndbandið í Scarecrow seríunni & while I haven Hef ekki séð annað hvort af fyrri tveimur eftir að hafa séð Scarecrow Gone Wild. Ég er svo sannarlega ekkert að flýta mér að breyta því ástandi, það er á hreinu. Handritið hefur í raun nánast þokkalega forsendu þar sem ranglát sál Sams leitar hefnda og vinir hans verða að halda hinum raunverulega Sam á lífi einhvern veginn en hvernig það er sagt er lélegt og ég býst við að í grundvallaratriðum sé það bara óviðkomandi því að þetta sé kvikmynd um morðingjafælu sem hleypur um og drepur fólk á ekki mjög blóðugan eða hugmyndaríkan hátt. Eftir að hafa sagt að það eru ein eða tvær senur hérna sem bjarga því frá einni stjörnu einkunn, ræfillinn í maísakrinum er fyndinn og eitthvað sem margir óþroskaðir náungar gætu gert (eins og ég), þegar tveir krakkar jarða maka sinn í sandinn & standa svo yfir honum & pissa á hann er líka frekar fyndið í ungum stíl og töff þegar einhver gaur byrjar að syngja hræðilegt lag þannig að fuglahræðan kastar stöng sem pælir hann! Hins vegar eru þessir OK bitar fáir og langt á milli og í heild er þetta kjánaleg, leiðinleg, illa skrifuð unglingaslasher mynd með mjög pirrandi persónum sem pirra. Það er líka mjög fyrirsjáanlegt og hefur heimskulegan snúningsendi sem inniheldur alls ekki fuglahræðuna sem er vandamál þar sem þegar þú horfir á mynd sem heitir Scarecrow Gone Wild þá býst þú við að sjá fuglahræða verða villt og ég verð að viðurkenna að hann lítur út alveg töff eins og hryllingspersóna er að fara. Leikstjórinn Katkin vinnur sanngjarnt starf hérna í rauninni þó hvað í ósköpunum er að frétta af spítalanum í lokin & öll þessi neonlýsing alls staðar & sú staðreynd að það er bara einn sjúklingur þarna & tveir starfsmenn? Kvikmyndatakan er miklu betri en venjulega lággjalda hryllingsmyndin sem er beint á myndband upp á síðkastið og það er fín, ef algjörlega óraunhæf, lýsing. Myndin skortir alvöru hræðslu eða spennu og sum læknisfræðileg hugtök sem notuð eru í gegn er vægast sagt dálítið vafasöm og ég segi það sjálfur sem insúlínháður sykursýki. Það er ekki mikið um kláða hérna, það eru nokkrar senur þar sem einhver leikari er með falsa þörmum sem eru settir á magann á sér til að tákna að þeir séu slægðir en það lítur frekar út fyrir að vera falsað, það er líka brennt andlit og nokkrar spýtur en lítið annað. Það er talsvert magn af nöktum kvenkyns brjóstum á sýningunni ef það er eitthvað sem þú vilt. Tæknilega séð er Scarecrow Gone Wild nokkuð góð miðað við suma viðurstyggð sem ég hef sætt mig við nýlega, því miður er þetta enn léleg kvikmynd í heildina. Minnst sagt um leikaraskapinn því betra. Scarecrow Gone Wild er ekki eins slæm og eitthvað af hryllingsdraslinu beint í myndbandið sem hefur verið að birtast undanfarið, en þegar það er sagt er hún ekki mikið betri og hún er samt slæm mynd þegar allt sagt & gert. Ekki mælt með því, tvær fyrri færslurnar eru Scarecrow (2002) og Scarecrow Slayer (2003) sem báðar fóru beint í myndband.