Svo hvað er 'Batman Returns' samt sem áður? Hún var markaðssett sem hasarmynd og margir sem hafa séð hana virðast halda að þeir hafi horft á hasarmynd - en í rauninni er það ekki svo mikill hasarmynd, og Tim Burton virðist varla hafa áhuga á því. Fólk samræmir það oft við „grýtnari“ ofurhetjumyndasögur seint á níunda áratugnum, en satt að segja, ef þú hefur lesið „The Dark Knight Returns“, þá virðist það aðeins fáránlegt; Ofurhugmyndir Burtons eiga meira sameiginlegt með sjónvarpsþáttunum á sjöunda áratugnum (Mörgæsin keyrir um á risastórri plastönd, í guðanna bænum). Stíl Burtons er oft lýst sem gotneskum, og það er aðeins nær því sem við sjáum á skjár; mörgæsin - vansköpuð, illkynja, með flókna sögu og neðanjarðar bæli - er gotnesk ógn sem klædd er í virðulegri Dickensian föt - Udolfo líkist Uriah Heep. En hvað með Catwoman? Hún er kannski upprisin frá dauðum, en þessi PVC-búningur er áreiðanlega tuttugustu öld og heimur hennar Selinu Kyle er allt stjórnarherbergi og íbúðir - sem minnir á rómantíska gamanmynd frá 1930. Og svo smellur það. Hinn snjalli en niðurdreginn ritari sem einmana milljónamæringur í rómantík? Fylgikvillar í kjölfarið af blekkingum og dulargervi? „Batman Returns“ er greinilega rómantísk gamanmynd í gamla Hollywood stílnum, síuð í gegnum S&M dýflissuskyn Burtons. Hún á meira sameiginlegt með 'The Hudsucker Proxy' (þar á meðal expressjónistasett) en með öðrum ofurhetjumyndum. Eins og margar rómantískar gamanmyndir snýst hún um endurgerð kvenhetjunnar; ekki frá ljótum andarunga til svans, heldur frá dyramottu til dominatrix. Michelle Pfeiffer flytur eina af sýningum á (oft merkilegum) ferli sínum; hún er táknræn kynþokkafull sem Catwoman (aumingja Halle Berry átti aldrei bæn), fjörug og hefndarlaus, eftirminnileg vegna þess að hún veit hvernig á að haga sér með allan líkamann. Eftir á að hyggja eru það þó atriði hennar sem Selinu sem heilla; næstum öll þeirra eru smá kómísk gimsteinn, sérstaklega innsýnin sem við fáum af einmanalegu heimilislífi hennar. Þetta er tragíkómísk frammistaða í fínlega jafnvægi og það er í þessum senum sem myndin kviknar í alvörunni. Ekkert hreyfir mig eins og Selina og Bruce Wayne dansa undir mistilteini við Siouxsie og Banshees, byssu sem haldið er á milli þeirra, samtímis styrkt og föst af alter egó þeirra, dæmd til átaka. Gleymdu auðveldu tilfinningasemi 'Big Fish' eða svívirðilegri tilfinningum 'Edward Scissorhands' - þetta er hjartnæmasta atriðið í öllum myndum Burtons. Ást, hefnd, fatalismi, fetisismi, geðveiki, sjálfsfyrirlitning og ekki smá fyndni, allt í nokkrum stuttum línum og algjörlega neglt af leikurunum - sérstaklega Pfeiffer. Annars staðar er Danny de Vito næstum því í takt við hana og finnur hina særðu reisn grafinn undir þessum sannarlega fráhrindandi langbrjótum. Í ljós kemur að illmenni myndasagnanna er ekkert annað en sýndarmennska; Burton's Penguin er villt vera sem er undirgefin hans eigin, Eliza Doolittle-stíl make-over (nánast bókstaflega „ljótur andarungi“). Þetta er róttækasta - og fyndnasta - enduruppfinning Burton. Max Schreck eftir Christopher Walken lýkur fullkomnum þríþætti illmenna, sem rennur á milli hversdagslegs sjarma og tómra augna geðrofs með óhugnanlegum auðveldum hætti (og er það bara ég, eða leiðir lógó fyrirtækisins hans upp í hugann Mikka Mús? Kannski ættum við að spyrja fyrrverandi Disney teiknimyndatökumanninn Burton) .Batman Begins eftir Christopher Nolan - alvöru hasarmynd - hefur fengið mikið lof sem fyrsta myndin til að gera Batman réttlæti; Ég dáist að myndinni hans Nolan, en það væri leitt ef hún fengi að skyggja á þessa sérvisku perlu.