EINU sinni voru mismunandi gerðir af kvikmyndum. Þessar ólíku kvikmyndir bjuggu saman þó að hver og ein hefði eitthvað öðruvísi að bjóða....Þetta virðist augljóst í fyrstu, en ég hélt að ég myndi benda á það í þessari umfjöllun vegna þess að það virðist sem nokkrir gætu hafa gleymt. Þetta er bara skemmtileg mynd fyrir Pavarotti aðdáendur. Það er allt sem það er. Það segist ekki vera neitt annað eða neitt stórfenglegra. Fólk sem hæðir það sem eitthvað sem stóðst ekki loforð sér ekki heildarmyndina - bókstaflega. Enda gerir Hollywood alltaf kvikmyndir sem eru blygðunarlaus farartæki fyrir fólk (Bodyguard eða The Preacher's Wife w/Whitney Houston eru 2 dæmi sem koma upp í hugann.)Fyrst langar mig að fjalla um myndina sem farartæki fyrir Pavarotti. Það eru verri hlutir í þessum heimi - og verri kvikmyndir. Söngurinn er stórkostlegur og úrvalið af aríum skemmtilegt. Myndin hefst á Ave Maria eftir Schubert og síðan Matinatta eftir Leoncavallo. Pav syngur aríur úr La Gioconda, Manon Lescaut og Turandot en syngur einnig dægurtónlist eins og "I left my heart in San Francisco" og lagið sem var tilnefnt til Óskars og Golden Globe, "If we were in Love" m/ tónlist eftir John Williams & texti eftir Alan & Marilyn Bergman- allir 3 fyrri Óskarsverðlaunahafar. Sagan er ekki svo slæm. Það var smíðað fyrir Pavarotti þannig að það verður auðvitað ekki eitthvað sem er djúpt eða almennt viðeigandi fyrir venjulegan kvikmyndaáhorfanda. Þetta er saga af frægum óperusöngkonu sem varð fyrir áfalli eftir slæmt kvöld í óperunni fyrir mörgum árum. Þegar hann er beðinn um að syngja aftur á sama stað, „MET“ í NYC, missir hann röddina af ótta. Læknirinn Pamela (eða Pah-MAY-lah á ítölsku:)) leikin af Kathryn Harrold- gefur honum tækifæri til að lækna sálfræðileg viðbrögð hans. Hann býður henni tækifæri til að vera með honum og hún samþykkir tregðu. Þau hefja ástarsamband, hún veit að hann er giftur og lofar að verða ekki ástfanginn af honum og hann heldur að hún verði bara önnur kona. Þrátt fyrir allt verða þau ástfangin (svona lagið, "IF we were in love") og með hjálp hennar sigrar hann ótta sinn og fer aftur til MET þar sem hann sigrar. Ég mun ekki segja hvernig það endar, en það er frekar fyrirsjáanlegt. Sem er ekki alltaf slæmt. Frammistaðan í þessu er ekki svo slæm. Pavarotti (sem leikur Giorgio Fini) er ekki leikari, þannig að ef þú átt von á frammistöðu Spencer Tracy eða Tom Hanks, þá ertu blekktur, ekki Pavarotti. Hann veit að hann er ekki sálfræðingur. Það sem hann er er sætur, heillandi og heillandi. Hann er sjálfur að skemmta sér og ef þú getur bara leyft þér að skemmta þér líka, þá er það ekki svo slæmt. Ein fyndin lína er þegar hann segir Pamelu (Harrold) að hún sé "þyrst planta, Fini getur vökvað þig!" og auðvitað segir hún: "Ég vil ekki láta vökva mig á Fini!" Kathryn Harrold er mjög sæt og stendur sig vel sem hálfgerð kona sem lærir af þessum eyðslusama manni að lifa aðeins. Ein af uppáhaldslínunum mínum í myndinni er: "Lífið þarf aldrei að vera í lífsstærð." Og það er Eddie Albert sem vinnur venjulega góða vinnu sína sem stjóri Fini. Það eru nokkrir „sig“-myndir eftir alvöru hljómsveitarstjóra, söngvara o.s.frv. og það er tekið upp á staðnum í Metropolitan-óperunni í Lincoln Center. Ef þér líkar við óperu, ef þér líkar við Pavarotti, eða ef þú getur bara sleppt þér og notið "smá flings" eins og hann stingur upp á í myndinni - þá geturðu notið þessarar myndar eins og hún er. Ég veit að ég geri það - í hvert skipti. :)