Á hvaða tímapunkti verður kvikmynd svo slæm að hún er góð? Darkhunters, sem er sannfærandi í hræðilegu máli sínu, stendur upp úr sem skínandi dæmi um kvikmyndatöku og fyrir það eitt, á líklega einhvers konar verðlaun skilið. Söguþráðurinn snýst um aldagamla bardaga himins og helvítis fyrir ósóttar sálir nýlátinna. . Í tilfelli Darkhunters koma fulltrúar góðs og ills fram á mismunandi hátt sem kattahjörð, hettuklæddur Grim Reaper-fígúra með flöktandi loga svipað og rafmagnseldur með kolaáhrifum, Philip Marlowe-a-líkur með alvarlega slæm handsnyrting og kvenkyns sálfræðingur sem virðist vera í dagútgáfu frá Kwik-Save. Söguhetjurnar keppa um sál nýlátins kennara sem eyðir mestum hluta myndarinnar í að hlaupa um þokukenndan völl og furðulega, borðkrókur í tilraun til að komast hjá eltingamönnum sínum. Söguþráðurinn er þynnri en samloka megrunarkúra án persónuþróunar eða tilraun til að byggja upp spennu. Leikurinn er hláturmildur, sambærilegur við skólaleikrit - þó það væri móðgun við marga menntastofnanir. Og samræðan .......... ó, hvað mér var illt í hliðunum! Þar sem ótilkalluðum sálum hinna látnu er lýst sem „lífsins óæskilegum gúrkum“ af logandi púknum, veltirðu fyrir þér hvort helvíti sé í raun McDonalds. En það er furðulega sannfærandi, þú finnur sjálfan þig að horfa bara til að sjá hversu slæmt það getur orðið - á rúmlega 80 mínútum er það þess virði að eyða tíma í óviljandi fliss.