Hvenær sem kvikmynd er með dverg eða dverg í áberandi hlutverki eru líkurnar 10 á móti 1 að leikstjórinn henti honum inn vegna þess að hann vissi ekki hvað annað ætti að gera til að halda myndinni áhugaverðri. Í þessu tilviki er litli gaurinn ekki svo slæmur - honum tekst að halda reisn sinni í flest atriði sín (nema hlutann þar sem hann dregur aðalmanninn niður stiga dýflissunnar), en myndin sjálf notar hann eins og hundatyggjandi leikfang. Vandamálið hér er algengt við kvikmyndir með lágar fjárveitingar - það er sýkill af ágætis hugmynd hérna, en leikstjórinn og handritshöfundurinn vita ekki hvernig á að þróa hana. Góður leikstjóri myndi taka hina ýmsu söguþætti - heilaígræðslu, brjálaða lækna með leynilegar rannsóknarstofur og dýflissu, bílaeltingaleik, hnefabardaga, fávita skrímsli Frankenstein-aðstoðarmann, hugarstjórnun, svik og samsæri o.s.frv.. spennandi kvikmynd sem er full af ódýrum spennu og skemmtun. Þess í stað, það sem við fáum hér er hópur af fólki sem hrasar um og rífast á rannsóknarstofu læknisins, svo ógeðsleg aðgerð þar sem sjúklingurinn blæðir tempura málningu, fylgt eftir af sumum af sama fólkinu sem hrasar um og rífast í læknastofuna eitthvað meira, fylgt eftir með því að annar undirhópur upphafshópsins keyrir um og lendir í slysi, fylgt eftir með dýflissuflóttaatriði sem snýst að mestu um konu sem fer í skóna aftur, fylgt eftir með þakeltingu (eiginlega hápunktur myndarinnar), fylgt eftir af ruglingsleg atburðaröð þar sem allir í myndinni sleppa greinilega frá öllum öðrum, í kjölfarið er yndisleg gönguferð um sveitina þar sem allir annað hvort elta, rekast á, ráðast á eða sleppa frá öllum AFTUR, fylgt eftir með, ja, ekki mikið annað. Einhvers staðar hérna inni er skelfileg peroxíð ljóshærð hvítklædd, vel meint hetjuleg týpa sem lítur svolítið vel út, þriggja feta aðstoðarmaður á rannsóknarstofu, stór lúkur með massa af bræddu gúmmíi límt á aðra hlið andlitsins, krakki sem veltir því fyrir sér inn í miðja mynd að útvega meira af „frankenstein factor“, brúnku sem verður ástfangin af hetjunni án sýnilegrar ástæðu, og vitlausi læknirinn sjálfur, sem hlýtur að vera heppnasti maður sögunnar vondir ofur-illmenni, því ekkert gengur samkvæmt áætlun hans, en hlutirnir ganga samt upp hjá honum... og allt vegna þess að hann mundi eftir að stinga rafskauti inn í ígrædda heilann á einum tímapunkti í aðgerðinni. Þetta var alls ekki versta myndin sem ég hef séð, eða jafnvel versta exploitation myndin sem ég hef séð, eða jafnvel versta illa gerða exploitation myndin sem ég hef séð, en hún liggur bara þarna og gust af ódýrleika og athyglisleysi fyrir smáatriðum kl. hvert atriði, og það er engin raunveruleg ástæða fyrir jafnvel slæma kvikmyndaáhugamenn að horfa á hana.