Þessi mynd hafði engar risastórar stjörnur í henni, en var með mjög góðan leikarahóp fylltan af frábærum aukaleikurum OG Gene Tierney áður en hún varð stórstjarna. Með George Sanders, Reginald Gardner, Harry Carey, Bruce Cabot, Jospeh Calleia og Cederic Hardwicke gætirðu búist við meira af myndinni en hún skilaði í raun og veru. Flest af þessu, grunar mig, sé vegna annars flokks handrits, þar sem leikstjórinn Henry Hathaway var hæfur og rótgróinn maður við stjórnvölinn. Myndin gerist í Austur-Afríku í seinni heimsstyrjöldinni - rétt áður en Bandaríkjamenn fóru í stríðið. . Bretar eru að reyna að stjórna nýlendum sínum í Afríku á meðan niðurrifsþættir nasista reyna að vekja vandræði meðal heimamanna. Einn af hvítu mönnunum í myndinni er tvísali - sem vinnur að eyðileggingu breska heimsveldisins! En yndislega Tierney, sem leikur dóttur sultans(!), er á leiðinni til að bjarga deginum fyrir gamla góða Bretland. Bandarískir kvikmyndaframleiðendur hafa lengi staðið með heimsveldinu og á þriðja og fjórða áratug síðustu aldar sáu ofgnótt af heimsveldismyndum. Nú á dögum, með breyttri tilfinningu, virðist hugmyndin um að sjá hamingjusama svarta frumbyggja deyja fyrir drottningu og land fáránleg - og það væri erfitt að róta fyrir hvorri hlið! Samt sem áður, á sínum tíma, var þetta áróðursverk áhrifaríkt til að tromma upp stuðning við Breta - þó að þegar hún sést í dag þjáist myndin af langdrægu handriti og kjánalegum leikarahópum. Eina bjarta augnablikið í myndinni er lokauppgjör milli George Sanders og umboðsmanns óvinarins. Verst eftir svo öflugt atriði að myndin virtist bara tala og tala - missa eitthvað af kraftinum.