Alone in The Dark er einn af mínum uppáhalds hlutverkaleikjum allra tíma. Ég man að ég eyddi heilum nætur frammi fyrir tölvuskjánum, reyndi að flýja þetta stórhýsi og varð í raun og veru hissa á stundum þegar skrímsli komu á óvart að hlaðast inn. Taktu eftir því - ég er þreyttur á "tölvuleikjagerðum" kvikmyndum. Ég man ekki eftir einni einustu velgengnisögu í þessari nýju Hollywood tegund, þó að sumar séu nógu skemmtilegar til að hægt sé að horfa á þær. Og samt er ég svo mikill aðdáandi leiksins að ég gat ekki staðist. Rökin mín voru sú að ef myndin væri með söguþráð sem líktist svo mikið leiksins þá væri hún í lagi. Maður, þetta voru 90 mínútur (sem virtust vera 300) af lífi mínu sem ég fæ aldrei aftur. Ef ég hefði fengið það tækifæri hefði ég gjarnan eytt þeim í að endurraða sokkaskúffunni minni í staðinn. Þetta er ekki einu sinni í flokknum „svo slæmt að það er fyndið“. Þú myndir halda að jafnvel Christian Slater hefði aðeins meira vit en að taka þátt í þessari óþefur sprengju. Nú, Tara Reid... ég er ekki að kvarta yfir nærveru hennar. Hins vegar, ef tilgangurinn með því að setja þessa skvísu í aðalhlutverk er að hafa kynlífssenu, - sem ég skil alveg og styð (hey, ég er strákur!) - hef ég séð meira af líkama hennar á blaðamannafundum. Það er ekkert plott til að tala um. Mun ekki eyða tíma þínum í að senda þér það. Trúverðugleiki sögunnar sekkur fyrir neðan „Ég stundaði ekki kynlíf með fröken Lewinski“. Leikurinn er aðeins nokkrum skrefum fyrir ofan 'Street Fighter', sem er að vísu ein versta mynd sem ég hef séð, ég mæli með OF þessari. Krakkar, ég mæli með tölvuleiknum. Hún hefur miklu betri sögu, leik og miklu meiri spennu. Hvað myndina varðar, þá er hér spoiler - það STINKER! Bíddu eftir klám útgáfunni.