Það er níundi áratugurinn og unglingarnir eru tilbúnir að djamma í ógnvekjandi gömlu húsi sem sagt er að draugur Murder McGee sé ásóttur. Eftir að hafa ranglega töfrað hina látnu fram í gegnum ólokið samtal á Ouija borði, neyðast krakkarnir til að berjast til dauða og berjast við hefndarfullan draug sem eignast og drepur alla vini sína einn af öðrum. Hljómar kunnuglega? Það á að gera það. Það er greinilega markaðssett til að heiðra klassíska 80's slashers með tagline: "Óþarfa ofbeldi. Óþarfa nekt. Núll fjárhagsáætlun." Get ekki fengið nóg; Það er hrein skemmtun! Ég hafði gaman af húmornum og því hvernig hann var að grínast með allar hryllingsklisjurnar, en um leið aðhylltist það sem var skemmtilegt við kvikmyndir frá þessum tíma. Það er eitthvað sem þú færð með þessari mynd sem þú fékkst aldrei með gömlu 80's slasher myndunum: góður leikur. Allur leikarinn var mjög hæfileikaríkur og þú sérð það ekki mikið í neinum lággjaldamyndum, nýlegum eða öðrum. Það var mikil efnafræði á milli persónanna. Ég skemmti mér mjög vel í gegnum alla myndina og ég er fullkomlega sannfærður um að rithöfundurinn/leikstjórinn og leikararnir eigi eftir að ná langt á aðskildum ferli sínum. Handritið var mjög vel skrifað og samræðan rann eðlilega fram. Brellurnar voru svolítið áhugaverðar og atriðin voru ekki vel lýst, en sú staðreynd að þessi mynd viðurkennir á forsíðu sinni að það hafi nánast engin fjárhagsáætlun verið, ég veit nú þegar að þetta fer inn. Þessi mynd gerir það einfalt að hunsa galla hennar kurteislega og bara halla sér aftur og njóta. Þó þetta sé ekki Óskarsverðlaunaópus, segist hann aldrei vera það, og fylgir því. Það er mjög gaman. Ef þú hefur gaman af slashers, munt þú virkilega meta þessa mynd. Ef þér líkar við blóð og brjóst, muntu líka meta það.