Ég er frekar gamall náungi, nógu gamall til að muna bragðið af Oreos og kók eins og það var fyrir 50-55 árum síðan, þegar allir bragðir fyrir krakka voru ferskir. Ég vildi að ég hefði einhvern veginn lagt eitthvað til hliðar þá er einhver töfrandi upphengdur skápur, svo að ég gæti smakkað þessa hluti í dag. Þessi töfrandi skápur gæti jafnvel hafa stillt efni matarins til að gera grein fyrir því hvernig ég hef rekið, líkamlega og annars, eins konar kraftmikla efnafræði væntinga. Á hálfri öldinni hefðu þeir þurft að laga sig töluvert, því þú sérð að ég hefði vitað að ég lagði þá til hliðar. Að borða einn núna væri hátíð sjálfs og fortíðar, og sögu og vits sem myndi næstum gera árin á milli að væntum verðlaunum. Ég hafði ekki nóg vit til að gera það með upprunalegu kókinu. Og ég hefði ekki getað fundið upp einn af þessum töfrandi sálrænu skápum ekki þá. En ég gerði eitthvað næstum jafn gott. Á áttunda áratugnum stillti ég virkilega inn á Roman Polanski. Hann var undarleg og framandi ánægja þú veist, kvikmyndum smyglað út úr sovésku blokkinni. Kvikmyndir sem eru svo viðkvæmar fyrir fegurð að þú grætur í margar vikur á eftir. Kvikmyndir sem fá þig til að vilja búa með pólskum konum, ein, og ákveða síðan að þær yrðu þær síðustu til að fá það. Hér er það sem ég gerði. Ég tók það sem ég vissi að væri uppáhalds Polanski myndin mín og lagði hana til hliðar. Ég horfði ekki á það. Ég frestaði þar til ég hélt að ég yrði nógu stór til að eiga það skilið. Í gegnum árin hef ég prófað sjálfan mig, hæfni mína til að umlykja fegurð og afmarka hana án þess að taka hana að sér. Það eru líklega fáir Pólverjar sem hafa unnið við þetta og æft til að verðskulda Chopin. Vinna að því að verðskulda kvenleika þegar ég sé hana. Reynt að ná innri frá brúnum. Nýlega náði ég einhverju eins og fullvissu um að það væri kominn tími til að draga þetta út. Ég vissi nú þegar að ég var þegar liðinn þeim tíma þegar þetta myndi virka best, því ég hafði þegar séð og skilið "9th Gate." Ef þú veist þetta ekki, þá er það um mann sem sakleysislega leigir herbergi þar sem fyrri leigjandi (sem sagan er nefnd um) hoppaði út um gluggann, til að deyja síðar eftir að þessi maður (leikinn af Polanski) kom í heimsókn. Það sem gerist er að tíminn rennur saman og hann verður þessi kona. Við erum blekkt til að trúa því að hann sé bara vitlaus. En hvernig við fylgjum honum, er hann það ekki. Hann hefur bara leiftur um að heimurinn sé eðlilegur og að fólkið í kring sé ekki hluti af sáttmála sem brenglar veruleika hans. Sagan skiptir varla máli. Það sem skiptir máli er hvernig Polanksi mótar þennan hlut, bæði hvernig hann býr í augað sem aðeins myndar brúnir og að búa í líkamanum sem samanstendur aðeins af rugluðu holdi. Þau tvö hittast aldrei. Það er ósamræmi sem gæti ásótt mig næstu 30 árin. Þetta er hugmyndin um og innan og utan með engum brúnum yfirleitt nema rauðhærð hárkolla. Ég veit um engan annan sem gæti gert þetta, þennan skets sem er enn skissa, þessi hryllingur sem er náttúrulegur. Til að skilja snilldina af þessu þarftu að þekkja eina bestu kvikmynd sem gerð hefur verið; "Aftur rúða." Snilldin við þá mynd er sú post-noir hugmynd að myndavélin móti heiminn; að áhorfandinn býr til söguna. Það sem Roman gerir er að taka þessa mynd og snúa henni út. Í Rear Window var hugmyndin sú að áhorfandinn á skjánum (Jimmy Stewart) væri akkerið og allt annað væri skáldskapur, ofinn um leið og við horfðum á. Hér er íbúðamaðurinn á skjánum kvikmyndagerðarmaðurinn. Við vitum þetta. Við vitum að allt sem við sjáum er satt vegna þess að hann er sögumaðurinn. Við vitum að það er satt að líkamar breyta um sjálfsmynd, að tímarnir breytast, að orsakasamhengi er plastískt. Við vitum að sögumaðurinn mun drepa okkur. Við vitum að sögumaðurinn mun skilja okkur eftir í ævarandi hryllingi, á þeirri brún sem hann átelur en sýnir okkur aldrei og lætur okkur ímynda okkur. Mat Ted -- 4 af 3: Sérhver kvikmyndalæsi ætti að upplifa þetta.