Þó að ég hafi notið Bing Crosby í öðrum myndum, þá finnst mér þessi mynd vera sérlega smekkleg. Kannski vegna þess að ég er frá öðrum tímum og öðru landi, en mér fannst sífelldar tilvísanir Crosbys í Good Old USA skemmtilegar í fyrstu, þröngsýnir eftir smá stund og svo að lokum pirrandi. Ekki misskilja mig - ég er alls ekki and-amerísk - en það virtist sem Englendingar gætu ekki gert neitt rétt og/eða þurftu á þessum hugrakka, ó svo snjalla bandaríska gest að vísa þeim veginn. Þetta er saga „fiskur úr vatni“ en ólíkt flestum kvikmyndum af þessu tagi er það „fiskurinn“ sem hefur yfirhöndina að þessu sinni. Til að vera sanngjarn við bæði sjálfan mig og myndina hef ég horft á hana nokkrum sinnum í nokkur ár og fæ sömu áhrifin í hvert skipti.(Ég horfði á aðra Crosby mynd í gærkvöldi - The Emperor's Waltz - og það framleiddi líka sömu viðbrögð hjá mér. Og mér til undrunar þótti meira að segja konunni minni - sem er bandarísk fyrir hvað það er þess virði - "in your face" viðhorf Bandaríkjamannsins Crosby vera pirrandi. Einni of miklu tilvísun í Teddy Roosevelt, eins og hún orðaði það.) Hvað forsendur myndarinnar varðar, þá er hún nógu einstök fyrir sinn dag og aukahlutverkið er auðvitað mjög gott. Landslagið og tónlistin er líka góð, eins og frábærir búningar - þó ég sé sammála fyrri gagnrýnanda um að hárkollan á William Bendix lítur skelfilega út (mynd Moe of The Three Stooges). Allt í allt fyrir mig væri þetta miklu meira skemmtileg mynd án viðhorfs Bing Crosby en vegna þess að hann er í nánast öllum myndum er frekar erfitt að sitja í gegnum þessa mynd.