Svo margir hafa tekið myndir á Platoon og Born On the Fourth of July meðal annars og kallað þær „vinstrisinnaða áróðursmynd“. Nú er komið að mér að taka pólitískt skot í kvikmynd. Fyrir mér er þessi mynd mjög áhrifamikil á ákveðin trúarskoðanir og pólitískar skoðanir hennar. Leiklistin og skrifin voru svolítið klisjukennd að mínu skapi. Mel Gibson virðist hafa gaman af að leika í þessum óþarfa ofbeldismyndum og sannar það enn og aftur með því að taka þátt í samstarfi við félaga sinn Randall Wallace fyrir enn eina. Í gegnum þessa mynd var þessi sorp-frummynda „Segðu fjölskyldunni minni að ég elska hana“ eða „Segðu Ronny að biðja áður en hún fer að sofa“ línur. Það var svo ofhlaðinn af þessum sorpuppgerða línum að mér fannst ég þurfa að æla. Hvað með það atriði þar sem eiginkona Gibsons fer að þvo þvottinn sinn og þetta „engir litir“ á við um hvað á að setja í þvottavélina. Það var um miðjan sjöunda áratuginn var hún einhvern veginn föst undir steini og tók ekki eftir rasismanum í kringum sig. Önnur sena er þar sem dóttir Gibson spyr hann hvað stríð sé og atriðið er tekið í svo léttvægu máli. Leikstjórnin sýndi þetta allt fullkomlega. Óteljandi atriðin af Gibson og fjölskyldu hans eða hermönnum að biðja. Mér finnst allt í lagi að sýna það einu sinni eða tvisvar en eftir smá stund velti ég því fyrir mér hvort myndin sé að reyna að troða einhverju inn í hausinn á mér. Hversu margar senur með bandaríska fánanum á sínum besta tíma voru teknar með melódramatískri tónlist á. Leikstjórinn lætur líka líta út fyrir að við höfum unnið einhvern sigur í Víetnam. Hvað nákvæmlega var unnið þeirra. Kvikmyndatakan var verst af því þar sem hægt var á atriðum þar sem bandaríski fáninn í fjarskanum var dreift út um allt. Ég elska Ameríku en svona kvikmyndir virðast upphefja allt sem við gerum. Þetta kann að virðast eins og kjaftæði og kannski er það en ég þoli það ekki þegar kvikmynd eins og þessi gerir það að verkum að fólk sem er ekki trúarlegt er ekki svo ættjarðarást að það sé sammála með öllu sem landið þeirra lítur illa út. Þessi mynd finnst mér þröngsýn og takmörkuð á svo mörgum sviðum. Fyrir mér segir það ef þú ert ekki kristinn að þú hafir rangt fyrir þér. Myndi Guð eða Jesús vilja að fólk drepi ég held ekki. Fyrir mér var þessi mynd móðgandi. Í fyrstu var þessi mynd fyndin með óteljandi klisjum og ofspiluðum atriðum en svo þegar ég horfði á hvað þessi mynd var að reyna að segja eða ekki sagði að það væri mjög pirrandi að horfa á hana. Ég held þó að það sé mér að kenna að ég hafi valið að horfa á þessa mynd. Ég vona að enginn taki þessum ummælum móðgandi vegna þess að ég er ekki að gagnrýna trú eða ættjarðarást heldur eitthvað af þröngsýnu fólki sem er svo áhugasamt um hvort tveggja og gefur öllum öðrum afslátt. Ef þú vilt raunverulega mynd af Víetnamstríðinu skaltu horfa á Platoon, Born On the Fourth júlí, Apocalypse Now, The Deer Hunter eða The Killing Fields. Meira að segja Full Metal Jacket sem ég gjörsamlega hataði var betri lýsing. Ég hef lesið tilvitnun sem í samhengi segir að sannur ættjarðarvinur fari ekki með allt sem ríkisstjórnin eða landið gerir heldur efast um það þegar það er rangt. Raunverulegur föðurlandsvinur elskar landið sitt of mikið til að sjá það gera slæma hluti.