Þessi mynd sýnir eins konar samspilsverk sem maður óskar eftir í hverri kvikmynd. Barbara Bain og Donald Sutherland (sem leika eiginmann og eiginkonu) eru jákvæð og kælandi, ræða „fjölskyldufyrirtækið“ eins og það væri matvöruverslun eða fatahreinsun. Macy, Campbell, Ullman og Ritter eru líka frábær. Þeir leika hver annan eins og meðlimir í fyrsta flokks leikhópi, sem gera sér grein fyrir því að gæðavara krefst þess að hver leikari styðji aðra óeigingjarnt. Og að lokum er það Sammy (David Dorfman). Hvílík mögnuð frammistaða frá barni...og þvílíkt óhugnanlegt líkt sem hann á við Ullman, en son hans leikur hann! Við fáum einstaka sögu í "Panic", og það er sjaldgæft á þessum tímum þreytulegs formúlukjaftæðis. Samræðan er skörp og snjöll og þessi tiltölulega stutta mynd hefur engu að síður kraft til að kalla fram alls kyns tilfinningar hjá áhorfandanum. Það eru staðir til að hlæja, vera hneykslaður, hræðast, hryggjast, örva, reiðast og elska. Þetta er ekki kvikmynd sem lætur þig hoppa af gleði, en þegar henni lýkur ertu meira en sáttur við að vita að þú hefur eytt síðustu níutíu mínútunum í að upplifa helvíti gott verk. Fleiri okkar myndu fara í kvikmyndahús ef okkur væri komið fram við gæða fargjald eins og þetta. Hvenær ætla kraftarnir sem eru í Hollywood að vakna? Það er algjör synd þegar eitthvað svona gott nær ekki útsetningu umfram hátíðir og heimili sem eru svo heppin að hafa kapal.