Ég dró niður VHS kassa úr miklu safni mínu - margir óséðir - og valdi kvikmynd, byggða á kassalistinni, sem ég hélt að væri skemmtileg, og já, slæm. Fangelsið hafði þetta 80s cheesy útlit um allan kassann. Ég settist niður og horfði á, og sjá! og sjá!, komumst að því að stundum setjumst við svo sannarlega niður í kvikmynd með fyrirfram gefnar væntingar í huga. Sem betur fer sneri ég mínum fljótt við og áttaði mig fljótlega á því að ég var ekki bara að setjast niður á fína mynd heldur frekar góða mynd í heildina. Fangelsið segir frá því að gamalt, niðurnítt fangelsi var opnað aftur til að spara á fjárhag. Það lítur út fyrir að vera hrollvekjandi þar sem allt er tómt og fullt af föngum. Fangelsið sem notað er sem leikmynd er ótrúlega andrúmsloft og auðveldlega mikilvægasta persónan í myndinni. Sagan sem notar fangelsið sem miðlæga umgjörð segir í formála af manni sem var drepinn í rafmagnsstólnum. Við sjáum Lane Smith sem vörð - að rífa í burtu krossfestingu áður en hann sendir manninn til skapara síns. Við förum síðan til dagsins í dag, fyrst með ríkisstjórn á fundi sem ákvað að opna fangelsið og senda fallegan lækni inn til að ganga úr skugga um að aðstæður séu viðunandi þar sem hún barðist kröftuglega gegn endurupptöku gamla fangelsisins. Svo sjáum við nýja varðstjórann, Lane Smith, ásóttan af martröð í rúminu - og fengið það nýja starf að opna fangelsi sem hann hefur ekki verið í í mörg ár. Jæja, restin fylgir í kjölfarið: fangar og verðir koma með fullt af staðalmyndum. Okkur er gefið smá karakter dýpt og nokkrir fanganna eru áhugaverðar persónur. Leikurinn er betri en búast mátti við þar sem Lane Smith vinnur eins og alltaf vinnu. Viggo Mortenson sem mjög öðruvísi fangi enda traustur. Tom Everett, Tiny Lister og Ivan Kane að kanna í raun mörk staðalímynda persóna sinna. Chelsea Field er í lagi sem kvenkyns aðalhlutverkið. Besta frammistaðan er eftir Lincoln Kilpatrick, vanmetinn persónuleikara, sem Cresus - fanga sem hafði verið í sama fangelsi fyrir mörgum árum þegar "maðurinn" hafði verið tekinn af lífi" með einhvers konar hræðilegu leyndarmáli. Fangelsið er ekki það næstbesta. hlutur til brauðsneiða eða eitthvað slíkt, en það er svo sannarlega þess virði að skoða og örugglega betra en flestir myndu búast við af því. Það kom mér skemmtilega á óvart hvernig leikstjórinn Renny Harlin skapaði sögu svo sjónrænt andrúmsloft. Myndin er spennuþrungin og stíf. hraða og Harlin veit hvernig á að byggja upp senurnar sínar. Það eru nokkrar óhóflega skotnar gore senur - þessi með gaddavírnum var svolítið mikið eins og var með allar pípurnar. En þessar senur eru sjónrænt skapandi og áhugaverðar. Leikurinn er einsleitt þokkalegt. Handritið er í raun miklu samhæfðara en maður fær venjulega úr myndum eins og þessum. Það má að hluta til þakka Irwin Yablans sem skrifaði söguna. Þú manst kannski eftir því að hann kom með þá hugmynd að gera hrekkjavöku skelfilega sem hátíð. Hér gerir hann fangavistina miklu hræðilegri en hún er nú þegar. Gefðu fangelsinu frí (fáðu það).