Þetta er næstum Ed Wood svæði. Já, þetta fáránlega flak af fljúgandi skrímsli lítur út eins og kross á milli kalkúna og slæms dags á tannlæknastofunni. Og þessi hljóðáhrifsöskur lætur neglur yfir töflu hljóma eins og Mozart. Og hvers vegna The Giant Claw þegar kjáni gubbar fórnarlömb sín með vélrænum kjálka. Við fáum stórar nærmyndir af ljóta hænufótinum en ekkert meira. Ég býst við að framleiðendunum hafi þótt réttara titill Big Mouth gæti stungið upp á Jerry Lewis gamanmynd. Og talandi um gamanmyndir, allt þetta „and-efni“ gobbled-gokk er fyndnara en allt í Lewis-mynd. Ég býst við að handritshöfundarnir hafi verið fastir af ástæðu fyrir því hvers vegna venjulegur andaveiðimaður gat ekki séð um flugógn 1950, svo þeir bjuggu til alvöru jór-- andefni frá annarri vetrarbraut. Já, þessi flóttamaður frá KFC á að hafa flogið inn frá annarri vetrarbraut á bak við skjöld af andefni eins og útskýrt er af hræðilegum smáatriðum af einum af snillingum myndarinnar. Í þessu tilviki er það Jeff Morrow flugmaður sem ég safna á frítíma hans ráðleggur Einstein um leyndarmál alheimsins. Því miður er það líka Morrow sem heldur hinu fáránlega málflutningi frá slæmu kvikmyndinni Hall of Shame þar sem hann skilar línum sínum í raun með hreinu andliti. Það sem meira er, hann hljómar jafnvel eins og hann trúi þeim. Þetta er sigursæll kvikmynda af fyrsta flokki. Til fjandans með Óskarsverðlaunin, þá á Morrow skilið bardagaverðlaun fyrir að standa sig umfram það sem þarf við öfgakenndar slæmar kvikmyndaaðstæður. Horfðu á aðalfrú Corday, þá geturðu metið æðruleysi hans undir skoti. Hún lítur út eins og hún hafi bara vaknað inni í vondum draumi og ef hún stendur kyrr, mun enginn taka eftir henni. Ég gerði það varla. Jæja, í fyrsta skiptið sem ég sá þessa innkeyrsluslys var í gegnum bjórþoku á aftari röðinni í því sem nú er húsnæðisþróun. Ég hefði átt að læra mína lexíu og brjóta út annan 12 pakka í annað skiptið.