Ég hafði alltaf horft á tilraunir ítalska hryllingsmeistarans Dario Argento sem framleiðanda með ákveðnum grunsemdum og þær voru aðeins staðfestar eftir að ég hafði horft nokkuð nýlega á hina hræðilegu DEMONS eftir Lamberto Bava (1985); sú staðreynd að þetta átti að vera þriðja þáttur hennar hljómaði alls ekki lofandi en ég ákvað að gefa myndinni leigu burtséð frá því núna þegar við erum í fullum gangi með hrekkjavöku. Ég skoðaði kvikmyndastikluna á Anchor Bay DVD-disknum áður en ég horfði á aðalþáttinn óneitanlega sláandi myndefni vakti forvitni mína til að vera viss, en svo myndin sjálf (sem er ekki skynsamlegra en það sem er kynnt í þessum æðislegu tveggja mínútna klipping og eftir á að hyggja má sjá að hann hefur tekið saman flest af hápunktum þess á skynsamlegan hátt) reyndust algjört svindl! Opnunin er nógu lofandi með miðaldaformála beint úr Alexander NEVSKY (1938), hún fer hratt niður vegna þess að hún treystir of mikið á súrrealískt myndmál á kostnað frásagnar. Þar af leiðandi taka nokkrar persónur af handahófi miðju sviðinu í gegnum með óþolandi karlkyns aðalhlutverkinu sem lúta snemma undir myrkuöflunum, hinn óheiðarlega útliti biskup (Feodor Chaliapin) sem leiðir af sér aðeins rauða síld, hinn dularfulli svarti prestur öðlast smám saman hetjulega eiginleika, leiðandi. konan er af hvaða ástæðu sem er rænd af geitlaga púka (sem nær hámarki í kynferðislegri sið sem framkvæmt er fyrir framan hina sértrúarsöfnuðina sem er alltof augljóslega lyft upp úr ROSEMARY'S BABY [1968]) og hæfilega áhrifamikill 13 ára gamall Asia Argento sem hina uppreisnargjarna en viðkunnanlegu sakrístansdóttur (sem kemur upp sem sú eina sem eftir lifir af í lokin). Tilviljun, hinn eldri Argento skrifaði einnig sögu myndarinnar og handritið ásamt leikstjóranum Soavi og (undir dulnefni eftir að þeir greinilega lentu í baráttu við Dario á fyrstu stigum framleiðslunnar) upprunalega helmarinn Lamberto Bava og afkastamikill rithöfundur Dardano Sacchetti (sem ég hittist á 61. kvikmyndahátíðinni í Feneyjum árið 2004). Í afar ringluðum seinni hluta myndarinnar er hópur fólks þar á meðal óumflýjanlegir unglingar en einnig dillandi enskt par (sem stöðugt rifrildi fær skemmtilega viðbjóðslegan punchline) á sama hátt lokað inni í byggingu í greipum illra anda (kirkjan er grafreitur satanísks sértrúarsöfnuðar)ekki það að þessi hryllingsferð sé líkleg til að eyða minningum um hið háleita súrrealíska THE EXTERMINATING ANGEL (1962) eftir Luis Bunuel! Að lokum veldur myndin þeim mun meiri vonbrigðum (þó að ömurleg áhrif Sergio Stivaletti séu a.m.k. athyglisverð) í ljósi þess að ég hafði notið rækilega eina Soavi titilsins sem ég hafði horft á CEMETERY MAN (1994), sem ég á í gegnum R2 SE DVD. Sem sagt, mig langar samt að ná í frumraun hans STAGE FRIGHT (1987) og framhaldsverkefni leikstjórans að THE CHURCH, sem ber titilinn THE SECT (1991)...