Það er til marks um ótrúlega hæfileika Gosha í kvikmyndagerð að honum tókst að klára bæði Hitokiri og hið glæsilega meistaraverk sitt, Goyokin, á sama ári, 1969. Og það er til marks um hversu glæpsamlega vanmetinn hann er enn fyrir almenning (miðað við fjölmiðla). elskurnar eins og hinn mikli Akira Kurosawa), að bæði Hitokiri og Goyokin hafi fengið minna en 500 atkvæði á milli þeirra tveggja. , Tatsuya Nakadai. Tosha ættin var hluti af stærra bandalagi sem studdi keisarann ​​gegn hinu flöktandi Shogunate. Söguleg bakgrunnur er nokkuð nákvæmur - með auknum pólitískum óróa Japans milli heimsvaldamanna og Tokugawa og þrýstingi frá Vesturlöndum um að binda enda á 300 ára félagslega og pólitíska einangrun. Það hjálpar mikið að vita eitthvað um japanska sögu og hvað leiddi að lokum til Meiji endurreisnarinnar og afnáms Tokugawa Shogunate, en það er alls ekki nauðsynlegt. Myndin var fyrst og fremst gerð fyrir japanska áhorfendur svo ákveðnir hlutir eru sjálfsagðir en hún flæðir líka mjög vel fyrir þá sem ekki eru innvígðir. Eins og búast má við af Hideo Gosha mynd á gullaldarárunum hans (seint á sjöunda áratugnum) er sjónræn litatöflu stórkostleg. , notkun ytri og innri táknfræði sem felur sig á bak við myndræna fegurð. Stíll er hins vegar aldrei skrautlegur fyrir Gosha - hann er alltaf notaður í þjónustu sögunnar. Og talandi um söguna, Hitokiri einkennist bæði bókstaflega og óeiginlega af pyntuðu aðalpersónunni Izo Okada. Eins og flestar chambara sögupersónur, lendir Izo í siðferðilegu tvískinnungi, rifinn á milli giri (skyldu) og ninjo (náttúrulegra hvata) - þó það taki smá tíma fyrir hann að átta sig á því hvað nákvæmlega giri hans er. Í fyrri hluta myndarinnar er Izo að reyna að efla félagslega sjálfsþróun. Háleitar vonir um félagslega stöðu og hjónaband með dóttur aðalsmanns - mikil framþróun fyrir einhvern sem kemur frá bóndabakgrunni í stífu félagslegu stéttakerfi Japans á 19. öld. Tímamótin hjá Izo eru þegar hann áttar sig á því hvaða kostnað sjálfsframfarir koma, tap á sjálfsmynd og þar af leiðandi tap á sjálfinu. Það er á þeim tímapunkti sem hann gengur í gegnum mjög táknræna umbreytingu frá frægum sverðsverði Tosha-ættarinnar í "nafnlausan" reka án fortíðar eða framtíðar, Torazo flakkara. Þó að það sé ekki tæknilega nafnlaust og ekki tegundarsvipur í mótum Yojimbo, þá er það missir fyrri sjálfs síns og útskúfun sjálfs, metnaðar og sjálfsblekkingar sem gerir Izo kleift að sjá hlutina eins og þeir eru í raun og veru og leysa sjálfan sig. Hitokiri endar (sem ég mun ekki birta hér) á þann besta hátt sem nokkur saga getur endað: bæði jákvæð og neikvæð með djúpt kaldhæðnislegu ívafi sem gefur Izo síðasta hláturinn, síðasta kaldhæðnislega athugasemd andspænis dauðanum.