Hrúga af mannakjöti liggur sofandi á rauðum kodda. Þetta er hnúinn af nöktu kjöti sem er „Little Joe“, New York-snáði sem býr með tvíkynhneigðum eiginkonu sinni og barni. Myndin fylgir degi í lífi hans, eftir að hann er vakinn af svefni af eiginkonu sinni og krefst þess að hann fari út og geri hið hefðbundna karlmannsstarf - að vera fyrirvinna. En tilgangurinn sem hún vill setja brauðið í er að borga fyrir fóstureyðingu nýju kærustunnar. Við erum svo sannarlega ekki í hefðbundinni fjölskyldueiningu hér...Eftir að hafa leikið við barnið sitt fer Joe út á götuna til að sigla fyrir Johns. Viðskiptavinirnir koma þykkir og hratt: hinn venjulegi samkynhneigði sem vill hitta hann aftur vegna þess að þeir "vinna vel saman", gamli enski klassísku fræðimaðurinn sem borgar 100 dollara fyrir að sjá Jóa stilla sér upp eins og forngrískur íþróttamaður; kvenkyns topplausi dansarinn sem blæs Joe stærir sig síðan af því að hafa verið nauðgað; öldrunarræktarkanínan sem heldur ekki að það sem hann og Joe gera saman sé hinsegin. Eftir erfiðan vinnudag snýr Joe örmagna heim, aðeins til að verða niðurlægður af eiginkonu sinni og kærustu. Hann fer aftur að sofa á meðan þeir harpa og grafa undan honum. Holdið er heillandi þar sem það tekur það sem er hefðbundið klassískt almennt skipulag - það hefur hvetjandi atvik (féð fyrir fóstureyðinguna) og uppsetningu, árekstra og upplausn (að vísu mjög niðurdrepandi), jafnvel aðalsöguhetja með sterklega hvatt markmið, og heldur síðan áfram að einbeita sér að smáatriðum daglegrar rútínu þessa fólks sem er fullkomlega venjulegt fyrir sjálft sig en óvenjulegt fyrir flest "almennt" fólk. Þetta virðist allt mjög ekta og eðlilegt - það er erfitt að sjá leiklistina, leikararnir eru svo fullkomlega að vera hlutverk sín - en samt er þetta allt saman slægur listi - fallega teiknuð portrett eða flókið útskorin stytta. Leikstjórinn Morrissey gróðursetur hvert atvik vandlega, sérhver kynni í kringum þema hans um mannskjöt verða pakkað verslunarvara en með svo slægri handahófi að þú tekur næstum ekki eftir því að hann geri það. Eiginkonan „pakkar“ kynlíffæri Joe, gömlu Englendingarnir harma löngu horfina klassíska fegurð sem skapaði list og ljóð úr holdlegri mannlegri fegurð, transvestítuvinir nektardanspakkans sjálfir sem konur á meðan þeir lesa Hollywood tímarit þar sem „alvöru“ konum er pakkað sem vörum; líkamsræktarkanínan kaupir vináttu og ástúð Joe, heldur að gervi klám sé raunverulegt og getur ekki sagt, eins og við getum ekki, að Joe sé að sýna vináttu sína og nánd fyrir peningana. Kvikmyndin sjálf sýnir sig sem ne plús ofurraunsæi kvikmyndaveruleikans en það sem við gætum allt eins verið að fást við hér er myndlist eða snemma dæmi um hugmyndalist. Snilldin - orð sem ekki er létt notað - í Morrissey var að finna leið að taka listrænar tilgátur Warhols til kvikmyndagerðar, sem voru vissulega áhugaverðar en leiðinlegar eins og helvíti, og gera þær að söluvænum vörum sem eru enn á meðal forvitnilegustu kvikmyndalistverka sem framleidd hafa verið - auglýsingadósir merktar "Flesh" og "Trash" og " Heat" með vörumerki - "Andy Warhol" - sem selur hugmynd um vöruna jafn mikið og vöruna sjálfa. Samt á sama tíma og þú hristir af tortryggni Morrisseys, þá ertu töfraður af hæfileika hans til að halda enn hæstu stöðlum og dýpt merkingar. Stöðugir, sem virðast eins og myndavélarflassar, vekja stöðugt athygli á kvikmyndalegu eðli þess sem maður verður vitni að, en samt dregst þú inn í blekkinguna að sama skapi - Flesh er án efa einn óvenjulegasti kvikmyndagaldur sem hefur heillað áhorfendur.