Rómantísk gamanmynd er ekki rétta leiðin til að lýsa „Hvernig á að missa vini og fjarlæga fólk“. Undirliggjandi rómantík í söguþræðinum er, að mestu leyti, hrakinn af mun áhugaverðari "rags to riches" sögu. Þótt miðlína sögunnar sé nokkuð fljótfærð yfir, í nokkrum skjáskotum, hefur hún tilfinningu fyrir; að koma „snyrtilegu“ úr vegi, einblína á þessi lykilsambönd sem gera „skrifstofupólitík“ og nota þessar næstum óviðkomandi senur, eingöngu notaðar fyrir grínisti. Samt virkar það svo vel, sérstaklega með Pegg í framsætinu. Myndin er á endanum mjög snjöll, spilar vel í sambandinu yfir Atlantshafið sem Pegg deilir með meðleikurum sínum og sameinar krossinn milli há- og láglífssamfélagsins nokkuð vel og nokkuð hressandi í söguþráði sem þrátt fyrir fyrirsjáanleika er nokkuð einstakur. ferð. Mismunandi persónur myndarinnar koma vel fram og leikarahlutverk er svo sannarlega plús punktur í myndinni. Bæði "viðskiptastaða" sambandið milli Pegg og Huston og "ást, hata" sambandið milli Pegg og Dunst virkar svo vel í sögu sem er, vegna þess að það vantar betra orð, heillandi. Jafnvel Fox, sem er aðalkostur hans að sjálfsögðu kynþokkafullur, hneykslar með því sem reynist vera frekar dökk karakter og bregður sér vel í þetta „bimbo“ hlutverk. Hún er ein af þessum myndum þar sem hvert smáatriði er virðing fyrir frábæru verki. Allt frá transsexuellum nektardansmærum til ótrúlegrar hljóðrásar, þetta passar allt vel inn í það sem aðeins er hægt að lýsa sem snjöllum gamanleik.