Ég sá þessa mynd í fyrsta skipti í gærkvöldi. Ég er búin að vera að hugsa um þetta í alla nótt og í morgun. Ég get ekki sagt að þetta hafi verið uppáhaldsmyndin mín, að minnsta kosti ekki ennþá. Ég þarf að sjá það aftur. Kvikmyndatakan er töfrandi. Hvert skot hefur texta sem búast má við í kvikmynd sem hefur nafn Wim Wenders fest við sig. Það er alltaf freistandi að sjá de Chirico í hvaða mynd sem er af röðum sem hverfa í myrkrið, en í þessu tilfelli passar líkingin. Á margan hátt endurómar mynd Malkovich sem gengur í gegnum þoku og vind Ferarra skugga styttunnar sem er utan striga sem ásækir Mílanó í helstu verkum ítalsk-gríska málarans. Hann er örlítið ógnandi, nærvera sem horfir á og hefur áhrif á alla söguna í hlutverki sínu sem kvikmyndaleikstjóri. Hinn dyggi Wenders aðdáandi getur ekki annað en hugsað svolítið um Damiel og Cassiel sem ráfa um götur Berlínar og horfa á allt en ekki beint samskipti við íbúana. Og í kjölfar Himmel Uber Berlin myndlíkingarinnar fær engillinn (eða í þessu tilfelli Malkovich leikstjórinn) að hafa samskipti við eina af sögunum. Á þessum tímapunkti verð ég að beygja mig fyrir því að taka þessa gagnrýni of langt. Ég þarf að sjá myndina aftur. Ég er nokkuð viss um að þetta er þráðurinn sem mun leiða einleik Malkovich saman. Kannski eru pælingar hans og pælingar tilgerðarlausar, tómar samræður sem hljóma vel en er ómögulega hægt að flokka í raunveruleg samskipti. Kannski er það allur tilgangurinn með þessu. Enginn getur kveðið upp þann dóm með nokkurri vissu eða yfirvaldi fyrr en hann hefur unnið heimavinnuna sína. Við verðum að vera varkár þegar við fleygum orðunum „tilgerðarlegur“. Það er auðvelt að afskrifa allt sem lýsir greindinni sem tilgerð, en það leiðir til skelfilegt andlegt ástand, þar sem eina samtalið sem er talið ósvikið, jarðbundið eða ekta er banalt. Þegar við forðumst alla umræðu um heimspeki, Guð, tilveruna, merkingu og allt þetta heilakonfekt, erum við að stilla menningu okkar upp til að deyja hægum, heimskum og ljótum dauða. Kannski er þetta viðvörunin sem Wenders og Antonioni gefa okkur. Það er vissulega ekki eina þema myndarinnar, en ég held að það sé ekki hægt að hunsa það. Hitt (og augljósasta) leiðarefnið er ánægju. Það er margt um það hér og ítarleg endurskoðun á öllum næmni og afleiðingum þróunar þessa leitmótífs myndi fara vel yfir 1000 orða mörkin fyrir þessa umfjöllun. Mitt ráð er að sjá myndina. En ég býð upp fyrirvara: þetta er ekki sjálfstæð kvikmynd (að minnsta kosti held ég það ekki ennþá). Sumar kvikmyndir hafa svo mikil samskipti við vitsmunalega og listræna hugsun samtímans að áhorfandinn þarf að hafa bakgrunn í Zeitgeist áður en hann nálgast myndina. Par-dela les nuages ​​er ein af þessum myndum.