Ég vissi um leið og ég sá fyrstu stikluna fyrir Black Snake Moan að ég yrði að sjá hana. Ég varð ekki fyrir nokkrum vonbrigðum í myndinni sem var skrifuð og leikstýrð af Craig Brewer, skapara Hustle and Flow. Hún segir frá brotnum blúsmanni og nymphomaniac sem hann stefnir að því að lækna ekki bara hennar vegna, heldur líka hans eigin...en það er svo miklu meira en það. Það er flókið og ríkulegt og það tekst að steypa þér inn í gróft, klístrað, blátt Memphis án þess að láta þér líða eins og þú þurfir bað á eftir. Persónurnar eru (að mestu leyti) margþættar og mjög vel skrifaðar og leiknar. Kommur og samræður voru fluttar óaðfinnanlega. Hins vegar var einn veikur hlekkur í keðjunni: Justin Timberlake. Það besta sem ég get sagt um hann er að hann getur grátið...það er sjaldgæfur karlleikari sem getur grátið sannfærandi. Hins vegar var Ronnie hjá Justin flatur, en sem leikari reyndi hann mjög mikið. Ég myndi örugglega gefa honum annað tækifæri.Lazarus og Rae (Samuel L. Jackson og Christina Ricci í sömu röð) bera mikla efnafræði og mikla virðingu fyrir hvort öðru. Þetta er ein af þessum myndum þar sem það skiptir engu máli hversu góður annar leikarinn er ef hinn er ekki að takast á við verkefnið og sem betur fer voru báðir leikararnir að vinna verkefnið. Tónlistin var svolítið eins góð og þú mátt búast við, sérstaklega þegar herra Samuel L. Jackson syngur blús. Stórkostlegt. Á tæknilegu hliðinni var allt ljómi eins langt og ég gat séð. Þetta var vel klippt, vel tekið og vel blandað...allt var frábært. Persónan og leikmyndin var alveg rétt, leikarahlutverk aukapersónanna (jafnvel Justin Timberlake og sérstaklega Kim Richards) var á hreinu... Elskaði það.