Ég sá þessa mynd og heyrði rithöfundinn og leikstjórann, Juan Gerard, tala á Santa Barbara Int'l kvikmyndahátíðinni. Það eina sem ég vissi um hana var að þetta var saga 8 ára drengs á tímum kúbverjans. Byltingin árið 1958 og hvernig hún hefur áhrif á heimili hans og fjölskyldu. Opnunaratriði hennar mun leiða hugann að "Cinema Paradiso". Raunar er myndin full af tilvísunum í klassískar myndir: The Roulette Wheel (Casablanca), "chicken cucking" (Rebel Without a Cause), tilvísanir í Bunuel, "Touch of Evil"; þú munt finna meira. Heimilislausi maðurinn (Georg Stanford Brown) er tilvísun í kúbverska þjóðsögu sem oft notar svartan mann sem tegund af grískum kór. Það sem þessi mynd er í raun er hápunktur draums. Ósk Gerards um að heiðra fjölskyldu sína og kvikmyndamiðil sem hann hefur elskað allt sitt líf. Þetta er sönn saga Juan Gerard og allt fólkið í henni er raunverulegt, eins og atburðirnir sem sýndir eru. Gerard er í raun arkitekt og verkfræðingur (og ástríðufullur kvikmyndaunnandi) en draumur hans var að gera þessa mynd. Hann og eiginkona hans ákváðu að lifa þann draum og Harvey Keitel varð "engill" sem trúði á Gerard og samþykkti að framleiða og leika í honum. Keitel heldur skjánum kröftuglega sem hinn dularfulli og leynilega afi "Che". Brown og Keitel eru einu Bandaríkjamennirnir í leikhópnum. Iben Hjejle (High Fidelity) og Gael Garcia Bernal (Y tu Mama Tambien) bjóða upp á sterkan stuðning í lykilhlutverkum. Satt best að segja þjáist fyrri helmingur myndarinnar af stífum sendingum á línum og sumum ofsóknum, en haltu áfram með það. Seinni hálfleikurinn er miklu betri þar sem atburðir byltingarinnar sameinast fyrir bitursætum og heiðarlegum hápunkti. Þetta er fyrsta tilraun Juan Gerards, en það er heiðarlegt eins og hann er og ástríða hans og hjarta koma í gegnum þetta einlæga fyrsta viðleitni. Ég myndi örugglega sjá hana aftur og vona að hann haldi kvikmyndaferil sínum áfram.