Ég kann að meta svona kvikmyndir: sniðugar og vel unnar, skemmtilegar, hrífandi, vel leiknar og vel leikstýrðar. Enginn - jafnvel Pacino - er að tyggja landslagið*, að reyna að skera sig úr; eitt áhrifaríkasta augnablik myndarinnar (Aielo dregur við ástkæra aftan frá hlaði) er hrollvekjandi einmitt vegna aðhaldsins. , eyra og hjarta. Hvers vegna svona vel úthugsuð afþreying floppar við miðasöluna er einhver að giska á.*Þú veist, Pacino tyggur það upp í einni tiltekinni senu, en einmitt vegna þess að það er nauðsynlegt. Frábær sena líka.