Tom er að hlusta á eina af þessum gömlu útvarpssendingum, eitthvað sem krakkar frá 1950 til nútímans myndu horfa á í sjónvarpinu. Hins vegar sjónvarpuðu þeir ekki þegar þessi teiknimynd var gerð svo fólk fékk afþreyingu sína - allt frá gamanmyndum til tónlistar til skelfilegra sagna - í útvarpinu. Tom er bókstaflega að titra í stígvélum sínum við að hlusta á einhverja sögu um „drauginn“. Hann er í raun og veru að gera allt sem sögumaðurinn er að segja, svo sem „hár standa á endanum, ísköld kuldahrollur rennur niður hrygginn á henni, hjartað slær í hálsinum á henni,“ o.s.frv. Jerry, á meðan, horfir á Tom og hlær rassinn yfir hræðslu hans. - kattabrjálæði. Við fáum síðan smakk af því sem við munum sjá í mörg ár eftir þessa 194- teiknimynd þar sem Jerry pyntar Tom af ástæðulausu öðru en sadískri ánægju. Ef kötturinn biður um vandræði, þá er það eitt, en þegar hann er að sinna eigin málum og Jerry er að misnota hann líkamlega (og í þessu tilfelli, andlega) á ég erfitt með að ná rótum á „litla stráknum“. Þessar fyrstu T&M tilraunir líka voru mínútu lengri en allt sem á eftir fylgdi. Stundum munar þessi eina mínúta. Það gerðist hér þar sem þetta dróst reyndar um stund. Það hefði mátt skera niður í fimm mínútur án þess að missa af neinu því skissurnar stóðu of lengi. Það er venjulega fyrir Tom og Jerry's. Venjulega eru þeir miklu hraðari.