Amy Poehler og Rachel Dratch eru meðal fyndnari kvenna sem hafa verið í "Saturday Night Live". Það er óheppilegt að þær, ásamt Tina Fey og Maya Rudolph, voru á SNL á lengsta tíma ófyndnar skrifum og skissugerð (um 2002-2006) sem þátturinn hefur nokkurn tímann haft. Samt vita þessar tvær konur sérstaklega hvað er fyndið og þær kunna að skrifa fyndna kvikmynd. Þú munt taka eftir því á myndinni af þessari mynd að Dratch og leikstjórinn Ryan Shiraki skrifuðu söguna fyrir "Spring Breakdown", en hver skrifaði raunverulegt handrit, sem samanstendur af samræðum og öllu því mikilvæga útfyllingarefni sem gerir sögu að margvíddarmynd? Já, bara Shiraki. Bara einn strákur skrifaði samtalið fyrir þessa mynd og engar konur hafa greinilega skrifað handritið með honum. Útkoman er ansi klisjukennt vorfrísmynd sem svindlar ekki svo mikið á gervihátíðinni eins mikið og nýtir hana jafn mikið og MTV gerir á hverju ári. Ef Dratch, Poehler og jafnvel mótleikari Parker Posey hefðu getað lagt sitt af mörkum með rithönd sinni. að handritinu hefði það verið mun minna klisjukennt. Forsendan er frumleg, um þrjár þrjátíu og eitthvað konur sem voru óvinsælar í menntaskóla (og greinilega háskóla líka) sem aldrei fóru í þá skemmtilegu vorfrísferð sem þær eru sagðar hafa dreymt um. Ég segi "að sögn" vegna þess að maður veit aldrei alveg hvað er gaman við þessar persónur. Þeir fóru í hæfileikaþætti í fortíðinni þar sem þeir syngja gamaldags kvenkyns söngva eins og „True Colors“ og eyða kvöldunum sínum saman og halda pizzuveislur sem þeir búa til. Jafnvel þó að enginn þeirra sé sérstaklega óaðlaðandi virðist umheimurinn koma fram við þá eins og þeir eru. Það er atriði þar sem blindur nemandi Poehlers (leikinn af eiginmanni Poehlers í raunveruleikanum, Will Arnett) biður hana út á stefnumót, aðeins til að snerta andlit hennar og skipta strax um skoðun. Ef persóna Poehler á að vera óaðlaðandi réðu þeir augljóslega ranga leikkonu. Myndin heldur áfram að sýna fyrirheit, jafnvel þó að við höfum efasemdir um aðalpersónurnar, þegar yfirmaður Posey, öldungadeildarþingmaðurinn 'Kay Bee' Hartmann frá Texas (Jane Lynch, fyndið eins og alltaf) ræður Posey til að vaka yfir óvinsælu dóttur sinni á háskólaaldri (Amber Tamblyn, sem leikur enn eina konu sem er aðlaðandi í raunveruleikanum, en ekki í augum neinna persóna í þessari mynd) á meðan hún fer í Laguna Beach-líkt frí. sæti fyrir vorfríið. Poehler og Dratch koma með, þeir verða treglega sveltir, djamma eins og þeir greinilega ættu að hafa þegar þeir voru í háskóla, og svo kemur hið fullkomna uppgjör við kvenfélagstíkurnar undir forystu Sophie Monk. Sophie Monk er ótrúlega aðlaðandi kona með líkama bæði konur og karlar myndu drepa til að hafa af mismunandi ástæðum. Því miður byrjar kvikmyndaferill hennar illa með hinu viðurstyggilega ófyndna "Date Movie" (2006) og vonbrigðum "Click" (2006). Hér leikur hún suðurríkjabjöllu, þótt rödd hennar hljómi eins og hún hafi stolið raddboxinu hennar Delta Burke. Hún hamrar þetta aðeins of mikið, reynir of mikið að leika snjalla tík sem hún er eins og skopmynd af skemmdum háskólakrökkum eins og restin af aukahlutunum."Spring Breakdown" var gefin út beint á DVD þrátt fyrir stjörnukraftinn af Amy Poehler, en það er rétt því sagan er allt of klisjuleg. Það gæti eins hafa verið kallað "National Lampoon's Spring Breakdown", og tímaritið hefði líklega ekki kært fyrir vörumerkjabrot vegna ókeypis kynningar. Ef leikstjórinn Shiraki hefði gefið að minnsta kosti einni konu skapandi inntak, sérstaklega Rachel Dratch, þá hefði þessi mynd verið frábær og ekki nærri því eins rándýr og gamanmyndir sem við höfum séð áður. Ég veit að Dratch mun koma með annað fyndið hugtak, og vonandi fá hún að fylla út restina af handritinu sjálf. Hún er nógu fyndin og á betra skilið en þessa hálfgerðu gamanmynd sem myndi taka bróður Stifflers opnum örmum.