Í flestum hlutum banvænt leiðinlegt verkefni, Naach fjallar um þessa dansara/danshöfund (Antara Mali) sem lítur á sig sem einhvers konar höfunda, fyrir utan þær smávægilegu málamiðlanir sem fólk í kringum hana, þar á meðal leikarinn beau hennar (Abhishek Bachchan) byggir feril sinn á. . Fín hugmynd, bara það kemur í ljós að hún er með hryllilega lélegustu hugmyndirnar um búninga og danshreyfingar, efni sem er nógu rotið til að láta jafnvel kraftana á bak við þessa ofuródýru suður-indversku pottkatlana grenjast í mikilli vandræði. Sagan fylgir fyrirsjáanlegu geispandi mynstur...dansari og beau hittast og eiga í ástarsambandi (já, kynlíf innifalið)...beau nær árangri, en hún hneigir tilraunum hans til að hjálpa henni...beau kastar attitude og þau ganga út á hvort annað...dansari hittir afar ólíklegan leikstjóra sem vill að hún „geri það sem hún vill“ ... ósamræmdar áreynslupokar enn ósamræmilegri vinsældir ... tilraunir Beau til að ná til eru hafnar þar til hápunktur er þar sem hann springur út um hvernig hann geti ekki lifað án hennar...D-uh endir. Reyndar bjóst ég ekki við að þessi mynd yrði mikið góð. Svo af hverju horfði ég á það? Vegna þess að ég er með Antara Mali fetish. Hún er leikkona með IMO nægilega hæfileika til að ná háum hæðum að því gefnu að hún hafi tækifæri. Því miður, hlutverk hennar í myndinni lítur miklu betur út á blaði en í raunverulegri framkvæmd, kaldhæðnislegt fyrir mynd sem á að fjalla um ósveigjanlega persónu. Til að gefa heiðurinn af henni leggur hún sig fram við leik, skín vel í þeim fáu senum sem raunverulega spyrja hana sem leikkonu. Ég vildi bara að myndin hefði verið henni meira virði. Abhishek Bachchan kastar líka nokkrum góðum kýlum, síðasta atriðinu bjargað nokkuð með kraumandi beygju sem minnir þig skemmtilega á föður hans. Aðeins mælt með því ef þú getur setið í gegnum gríðarlega hrúga af hundadrapi til að skila nokkrum kornum af góðum augnablikum með kurteisi. aðalleikarar.