Áður en ég sá þessa mynd bjóst ég við skálduðu drama sem byggist lauslega á hugmyndum úr bókinni; í staðinn er það bókin, rofin með dramatískum atriðum sem sýna hina mismunandi „veikindi“. Það truflaði mig ekki mikið, en það hindraði ánægju mína af myndinni. Ein saga eða jafnvel tvær eða þrjár langar sögur með brotum úr bókinni í gegnum myndina hefðu verið æskileg, að mínu mati. Ef þú ætlar að byggja kvikmynd á sálfræðitexta, þá verður þú að finna áhugaverðari (og helst nákvæmari) texta en þennan. Kvikmyndin dregur á sig hluta þar sem hún er lítið annað en myndbandalfræðiorðabók um kynlífssálfræði 19. aldar og væri algjörlega óþolandi ef hún væri ekki kynferðislegs eðlis (vegna þess að „kynlíf = áhugavert“ fyrir flest okkar, jafnvel mig). Sem betur fer eru nokkrar sögur með raunverulegri persónuþróun sem draga okkur inn. En, vonbrigðum, voru kenningar Krafft-Ebing um kynhneigð óáreittar, að mestu leyti. Ég var að vona að það myndi nota sögur til að sýna hvernig ófullkomleikann í fornri sýn hans á sálfræði sem er enn í dag hjá mörgum. Svo, að lokum, hvað hefur þú? Ítarleg skrá yfir nokkrar fetish og stefnur, með nokkrum vægast sagt áhugaverðum sögum sem sýna raunir og þrengingar nokkurra "kynferðislegra frávika" áður en þeir læknast. Mestan hluta myndarinnar hreyfist myndin með skriðhraða (og skapi) vöku. Og, sem augljóslega lággjaldamynd, er kvikmyndatakan og leiklistin ekki beint í efsta sæti. Þó að ég *var* ánægður með tónlistina, búningana og innanhússhönnunina. Mér fannst viðfangsefni þessarar myndar vera beint upp á við og mér finnst hún enn vera undir meðallagi. Það á skilið 3/10; 4/10 ef mér fannst ég vera mjög örlátur. Ég get ekki ímyndað mér að neinn hafi gaman af þessu ef hann hefði ekki þegar haft áhuga á kynferðislegum fetisisma.