Ég býst við að mér hafi alltaf fundist Hotel du Nord vera bundið stúdíói, hreyfingar fólksbíla og myndavéla voru bara of áreynslulaust og sviðsettar til að hafa verið teknar upp á staðnum. En ekkert mál - þetta er samt mjög vanmetin yndisleg tónsmíð frá Marcel Carne. Söguþráðurinn virðist stundum dálítið ögrandi, eins og þeir hafi verið að búa það til þegar á leið, en vegna þess að það er óútreiknanlegt heldur athyglinni að bitra endanum. Peningaskotin þegar elskendurnir tveir eru einir í herberginu sínu eru hlaðnir frekar stæltum samræðum, en það er allt svo yndislegt að falla í geðveiki sem hægt er að sætta sig við. Eru þetta 2 unga fólk tákn um krabbameins vonleysi í Frakklandi fyrir stríð eða einfaldlega fávitar? Sjálfsvígssamningar eru nokkuð algengir; ef sjálfsmorðsmennirnir eru ungir og heilbrigðir með líf sitt óheft á undan þeim, myndirðu halda eitthvað annað en að þeir væru bara afvegaleiddir fífl? Arletty lék hlutverk vændiskonunnar vel - hún hélt rennilásnum á kjólnum sínum upptekinn allan tímann! Ég hef aðeins séð nokkrar kvikmyndir með Jouvet - hann er áhrifamesta uppfinningin sem pimp í HDN - vandræði mín eru grunn: í hvert skipti sem ég sé andlit hans hugsa ég um Sonnie Hale í Evergreen! Einstaklega andrúmsloft, vel leikin og ljósmynduð kvikmynd með svo mikið að gerast að það þarf nokkrar skoðanir til að koma þessu öllu á sinn stað. Annabella og Aumont bjuggu til einstaklega falleg hjón; Francois (Heurtebise) Perier í annarri mynd sinni átti lítinn skemmtilegan þátt sem hommi. Allt í allt: yndislegt.