Nú elska ég American Pie 1 og 2 á meðan 3 var frábært bara fyrir frammistöðu Seann William Scott sem Stifler en eftir það hafa gæðin lækkað. Band Camp hélt sæmilega háum staðli með persónum sem þér þótti vænt um en Naked Mile var sami brandarinn og söguþráðurinn endurunninn (kynlífsvandamál Eriks Stifler er eins og Jims). Það voru skemmtileg augnablik eins og fótboltaleikurinn gegn dvergunum og „refsinguna“ frá Coozeman en í heildina vantaði frumleikann og „Mílan“ var bara heimskuleg og vitlaus. Svo ekki sé minnst á pirrandi kærustuna sem vill ekki stunda kynlíf. Allavega nóg um Naked Mile. Ég horfði óttasleginn á Beta House þar sem ég hélt að hún gæti tekið þáttaröðina í nýtt lágmark en það kom mér skemmtilega á óvart. Satt að segja er enginn raunverulegur söguþráður en hann er fullur af heitum stelpum (Ashley er ótrúleg) og nóg af kynlífsbröndurum. Já það er formúlukennt og brandararnir eru gamlir en Dwight Stifler (Steve Talley) hækkar grettistaki með prýðilegri frammistöðu. Gríska ólympíuleikurinn er skemmtilegur sérstaklega næstsíðasta og síðasta viðburðurinn á meðan mynd Christopher McDonalds er bráðfyndin. Það eru þó veikir punktar. Coozeman er jafn pirrandi og hann var í þeim fyrsta, ég er enn hissa á því hvernig hann fékk einhvern tíma hlutverk. Á meðan Coozeman er slæmur er Erik Stifler verri. John White gerði Naked Mile að sársaukafullu að horfa á en í Beta House tekur hann frammistöðu sína í alveg nýtt lágmark. Fyrst og fremst skortir hann karisma, sem er Stifler-forsenda. Þér getur í raun ekki verið meira sama um hann. Eina ástæðan fyrir því að ég var að trufla sambandið hans var svo Ashley gæti verið á skjánum! Hún skín fyrir ofan hann eins og aðrir leikarar. Í alvöru, John White er hinn fullkomni í slæmum leik og hefur um það bil jafn mikið karisma og dauður fiskur. Að segja að myndin skemmti og ótta Coozeman um að stelpan hans sé ekki beint stelpa er ljómandi fyndið. Á heildina litið er þessi mynd þess virði að leigja hana, fáðu nokkra félaga þína inn og hlæja að æluhátíðinni og fá útrás fyrir reiði þína í garð Eriks „loser“ Stifler.