Andy segir: "Enginn slasast, allir vinna." Áður en hann segir það vitum við að hið gagnstæða er satt: Allir meiðast, enginn vinnur. Þetta er nýr þráður í amerískum kvikmyndum, eða kannski gamall þráður sem loksins er kominn til baka. Hugsaðu um "Austurloforð", "There Will Be Blood", "No Country for Old Men". Þessar myndir eru dökkar, alvarlegar, einstaklega vel gerðar og er sama um hamingjusama enda. Ég elska þau. "Áður en djöfullinn veit að þú ert dauður" passar við almenna lýsingu, en skapar alveg sitt eigið andrúmsloft. Frumraun handrit Kelly Masterson er eins nálægt grískum harmleik og Hollywood-mynd mun nokkurn tíma komast. Sidney Lumet, þar sem hann heiðrar hinn gamalreynda leikstjóra, Stanley Donen, breytir hinni dapurlegu sögu af fagmennsku og edrú í framúrskarandi, gamaldags karakterdrama. Upphafsskotin, þó að offitusjúklingur endurskoðanda sé hundslegur í eiginkonu sinni á bikarnum, hafa útlit og tilfinningu eins og málverk hollensks meistara. Aftur á móti lítur íbúð eiturlyfjasala meira út eins og strengur af Mondrians. Frábær frammistaða í alla staði. Aðeins persóna Alberts Finney, Charles, er svolítið ofspiluð, augun breiður og munnurinn slappur nánast allan tímann. En þá er hann í vandræðum djúpum, dýpri en nokkur af þeim vandræðum sem við munum nokkurn tímann vita. Fyrir bætur er Marisa Tomei ofurheit. En þú þarft auðvitað ekki að ég segi þér það. Hvers vegna persónan hennar Gina myndi vilja vera með gaur eins og Andy, er okkur aldrei sagt, en það er allt í lagi. Aðgerð er karakter, þegar allt kemur til alls. Einstök og töfrandi snerting tónlistar Carter Burwell gerir þessa fínu mynd að meistaraverki. Ekki missa af því.