Tónlist hans, sérstaklega það sem við heyrum af henni hér, er mjög hæg. Allt frá dauða Bachs höfðu tónskáld unnið að leiðum til að koma tónlistinni áfram á hægari og hægari hraða: rúmri öld síðar sömdu Wagner og síðan Mahler verk sem eru um það bil eins hæg og mögulegt er fyrir tónlist að verða. -Auðvitað getur maður svindlað með því að skrifa 4/4 mars og tilgreina svo tempó sem er td semiquaver = 1, en sá taktur væri ekki réttur taktur. Wagner og Mahler sömdu tónlist sem er ALLTAF leikin á sniglahraða. Í ljósi þess að hægt er á engan hátt hljómar of hægt er "sniglahraði" röng tjáning. Gagnrýnandi skrifaði um frægan Wagner hljómsveitarstjóra: "Hann slær ekki tímann, hann slær eilífðina." Fyrir allt sem ég veit var þetta hugsað sem hrós. Ég fæ það á tilfinninguna að í kringum 1970 hafi leikstjórar fundið út hvernig hægt væri að gera sem hægustu myndir: það er "Dauðinn í Feneyjum" og það er "Solyaris". Ég vil miklu frekar hið fyrra. Fyrir það fyrsta stígur "Solyaris" yfir línuna, eða einhverja línu, og verður svífandi; "Dauðinn í Feneyjum" er grípandi frá upphafi til enda. Það gerist ekki mikið, en þetta gerist allt í réttri röð, á réttum hraða, með ljósmyndun geturðu týnst í Önnur leið til að svindla með tónlist er að vísu að skrifa eitthvað sem hefur í raun alls ekki takt. Svona tónlist hljómar hægt en er í raun bara ómúsíkölsk, alveg eins og mörgum kvikmyndum finnst þær hægar vegna þess að þær skortir takt og form. "Dauðinn í Feneyjum" er ekki einn af þeim. Fallegt í alla staði mun það minna þig á tímaleysi og samhengisleysi gæða. Þú þarft enga fræðilega þekkingu til að bregðast við leikni Visconti, eins og þú gerir til að bregðast við vanhæfni minni leikstjóra. Það er frábært verk.