Þetta er mynd sem fær mig virkilega til að hlæja. Árið 1951 voru MGM og Looney Toons að gera nokkrar af sínum bestu teiknimyndum - með ótrúlegu fjöri, óvenjulegum bakgrunni og frábærum sögum. Síðan, seint á fjórða áratugnum, byrjaði að birtast nýr stíll í hreyfimyndum (eins og "Crusader Rabbit" seríurnar í sjónvarpinu) - hreyfimyndir með einstaklega einföldum listaverkum til að spara peninga. Því miður virkaði tortrygginn uppátæki Columbia Picture!! Í stað þess að almenningur hataði tónana (eins og þeir hefðu átt að gera) þáðu margir þá og Óskarsfólkið (AMPAS) veitti þessari mynd í raun og veru verðlaunin fyrir bestu teiknimyndasöguna - sem gaf lögmæti fyrir óæðri vöru. Því miður, í dollara og skilningsríkum heimi Hollywood, byrjaði þetta fljótlega að læðast inn í vörur lögmætra stúdíóa - sem leiddi af sér frekar vitlausar teiknimyndir. Seinna versnaði þetta enn frekar þar sem auk ömurlegs fjörs og bakgrunns urðu sögurnar sjálfar nánast óþolandi fyrir fullorðna að horfa á. Snilldin og stíllinn í klassísku teiknimyndunum var horfinn. Og fyrir þennan harmleik kenni ég að hluta til GERALD MCBOING-BOING - einum af afa ódýrra teiknimynda. Sagan er ekki svo slæm en hreyfimyndin er hryllingur og það er sársauki að hlusta á krakkann segja „boing-boing“ endalaust.