Þegar hún kom út var þetta frekar háþróuð tónlistarkvikmyndaskemmtun. Enn þann dag í dag er hún skemmtilegri en flestir aðrir, að miklu leyti vegna þess að James Cagney er með James Cagney í aðalhlutverki sem tónlistarformálaframleiðandi með fjölda frests og í skjóli fyrir öllum stormum af traustu „girl Friday“ hans sem Joan Blondell leikur. Einnig eru tónlistarnúmerin undir lokin, sem Busby Berkeley setti saman, nokkurn veginn útúrsnúningur hvað það varðar. En þetta er frekar undarleg mynd. Ég meina í einni af þessum tölum hefur þú fengið Billy Barty til að hlaupa um og þykjast vera elskulegt smábarn, gera alls kyns skrýtna hluti. Ruby Keeler virðist alltaf vera með sjúklegt bros á andlitinu, en að minnsta kosti þarf hún ekki að hegða sér eins og í sumum síðari óheppilegu kvikmyndum hennar. Þú myndir aldrei giska á að Dick Powell væri einhver harðjaxl eftir að hafa séð hann í þessari mynd; greinilega var allri hörkuorkunni úthlutað til stjörnunnar Cagney. Hvað Cagney varðar, þá eru háhraðaþrá hans um tónlistarþætti og svo framvegis kærkomin og pirrandi á sama tíma. Eftir smá stund verður þetta aðeins of mikið. Þú býst við því að hann gangi út og segi: "Hey! Ég er með frábæra hugmynd að formála! Konurnar eru sígarettur og þær koma upp úr pakka af reyk! Ó nei, við gerðum það í síðasta mánuði!" Það er fyndið en það verður svolítið endurtekið. Á þeim augnablikum þar sem hann þarf að vera harður við vondu stúlkuna, Ruth Donnelly, kemur eitthvað af hinni rótgrónu Cagney glæpamanni fram. Reyndar er tíður B glæpaforstjórinn William Keighley talinn hér með samtalsþjálfun, og það virðist stundum sem Cagney og Blondell séu að kalla fram eitthvað mjög "götu" þó að persónurnar séu ekki glæpsamlegar. Tónlistarnúmerin... hvað geturðu sagt ? Þeir standa einir og sér sem skemmtun, hvernig Berkeley notar mannslíkamann og rúmfræði er virkilega óvænt. En ekkert þeirra þýðir í rauninni neitt. Það þýðir "brúðkaupsferðahótel", í raun og veru ekkert meira eða minna. Og öll tilgerð samþættingarinnar fellur strax í sundur, þar sem persónurnar í sýningunni eru að gera hluti sem ekki er hægt að meta af leikhúsáhorfendum eins og myndin sýnir. Til dæmis á einum tímapunkti sýna þeir smáa letrið á dagblaði, svona hluti. Þetta allt gæti bara verið til á kvikmyndum, þannig að tilhugsunin um að frumleikirnir séu í raun og veru lifandi sýningar er fáránleg. Ég get aðeins gert ráð fyrir að áhorfendur þess tíma hafi verið eitthvað minna gagnrýnir á hluti sem þessa en þeir myndu vera tíu árum síðar eða svo, því þetta er mjög fáguð framleiðsla. Það er frábært að sjá Cagney sjálfan sýna frábæra danshæfileika sína og hann getur í raun deilt sviðinu með dansara eins og Keeler. Cagney og Blondell eru með frábæra efnafræði og senur þeirra fara mjög vel. Tónlistin myndi ég segja að sé aðeins miðlungs, en að mestu ánægjuleg ef hún er endurtekin. Leikstjórn Bacons er almennt mjög heppileg en aldrei áhugaverð. Skemmtanagildi myndarinnar er ótvírætt og hún hefur líka öðlast nokkurt nostalgíugildi í leiðinni. Það er skurður fyrir ofan flestar „við skulum setja á sýningu“ kvikmyndir á þriðja áratugnum.