Í fyrsta lagi, láttu það vita að ég kom inn í þessa mynd ekki fyrir tónlistina; reyndar finnst mér það ógeðslegt. Í alvöru, ég hafði áhuga á sálfræði pönk undirmenningarinnar. Að þessu leyti gekk heimildarmyndin nokkuð vel. Einn óþægilegur þáttur var fjölmörg atriðin þar sem lög eru spiluð og upphleypt hljómsveit og stríðinn mannfjöldi sýndur hlaupandi amok. Ef þú hefur séð fyrstu slíku atriðið hefurðu séð þá alla. Þessi ofgnótt er veisla bætt upp með því að prenta texta við sum lögin. Með þessum geta áhorfendur tengst hljómsveitinni að einhverju leyti andlega. Textarnir eru mun meira áhugaverðir en hrærið af hljóðum sem varpast út úr hátölurunum. Ég veit ekki hvers vegna allir textarnir voru ekki prentaðir. Atriði án texta hægar (kaldhæðnislegt ha?, miðað við margar tilvísanir í hraða tónlistarinnar) flæði myndarinnar. Einnig voru innsýn í viðtölin við aðdáendur og hljómsveitir, þó að það sé niðurdrepandi þegar viðtöl síðarnefndu sveitarinnar reynast ekki nærri eins hrífandi eða gamansöm og þau fyrstu tvö. Á heildina litið góð mynd sem ég er ánægður með að hafa séð. Ég mun kíkja á framhaldið ef ég fæ einhvern tíma tækifæri.Uppáhaldstilvitnun: Hann reyndi að fela þá staðreynd að hann gæti ekki leikið sér með því að nudda hnetusmjöri yfir sig og brjóta glas. Víðtæk pönk alhæfing: Þó að svívirðing þeirra, skortur á orðaforða og hreinlæti og gleymska af völdum eiturlyfja sé oft fyndið, þá skilst að lokum að pönkarar séu bara aumkunarverð ungmenni sem gera uppreisn bara í þágu uppreisnar eins og sést í gegnum siðfræðitexta og barnalegir textar. tilraunir til að heimspeka og pólitíska (að ekki sé tekið tillit til Black Flag, sem eru aðeins minna afvegaleiddir en jafnaldrar þeirra).