Leikrit Lillian Hellman, aðlagað af Dashiell Hammett með hjálp Hellman, verður forvitnilegt verkefni til að koma út úr grófum Warner Bros. Paul Lukas, sem endurtekur hlutverk sitt á Broadway og vinnur Óskarinn fyrir besta leikara, leikur þýskan neðanjarðarleiðtoga gegn nasista sem berst gegn fasistum. , draga bandaríska eiginkonu sína og þrjú börn um alla Evrópu áður en hann fann skjól í Bandaríkjunum (um Mexíkó landamæri). Þau setjast að í Washington ásamt ríkri móður og bróður eiginkonunnar, þó að vistmaður sem býr í höfðingjasetrinu sé strax tortrygginn í garð nýliða og eyðir miklum tíma niðri í þýska sendiráðinu að spila póker. Það virðist taka heila eilífð fyrir þetta drama að finna áherslur sínar og þegar við gerum okkur grein fyrir því hver kjarni efnisins er (vitur, heiðarlegir, beinir flóttamenn kenna hugmyndalausum, höfuð-í-sandi Bandaríkjamönnum hvernig heimurinn hefur skyndilega breyst. ), það virðist svolítið niðrandi - áhorfandinn er bókstaflega settur í stað ættingja, þar sem hann er fyrirlestur. Lukas er með nokkrar ræður í þriðja þætti sem án efa færðu honum Óskarsverðlaunin, en þó fyrir stóran hluta myndarinnar virðist hann gera lítið annað en að fara inn og út, inn og út. Sem maki hans segir Bette Davis eins og enginn annar og vinnur stór augu sín til góðs, en hlutverkið leyfir henni ekki mikinn lit. Börn þeirra (öll með ólíkum hreim!) eru til skiptis gamansöm og pirrandi, og Geraldine Fitzgerald hefur ekkert hlutverk sem uppsett eiginkona (og óánægða áferðin sem hún kemur með í þáttinn virðist algjörlega röng). Hér var ætlunin að sýna okkur á smekklegan og háttvísan hátt bara vegna þess að maður (seinni heimsstyrjöldinni) gæti verið þýskur, það gerir hann ekki að nasistasamúðarmanni. Við fáum það á fyrstu mínútunum; restin af þessari smekklegu, háttvísu mynd samanstendur af útlistun, varnarátökum og, að lokum, samúð. Það ætti að vera hrífandi blanda, en í staðinn er það frekar þurreygt og óvirkt. ** frá ****