Í upphafi þessarar myndar, sem ég fann sjálfan mig að horfa á á IFC undir morgun, fylltist ég klaustrófóbíu og almennri vanlíðan. Tilfinningin um að vera föst með enga leið til að flýja var svo kröftug að ég vissi ekki hvort ég vildi halda áfram að horfa... þó mér hafi ekki fundist ég hafa mikið val, svo sannfærandi var staðan .Smám saman dvínaði þessi óþægindatilfinning (þótt hún hvarf í raun og veru aldrei alveg) og mér fannst ég dragast inn í vandræði Tessu og Bobbys, og í rauninni bara vonandi gegn von um að þau myndu ná saman aftur. Eiginlega bara áhrifamikil og kraftmikil saga sem passaði. þétt saman í pínulítinn pakka. Ég hafði ekki hugmynd um að Sarah Polley hefði eitthvað með það að gera fyrr en hún var að skoða smáatriðin hennar, svo núna elska ég hana enn meira. Ég mæli hiklaust með henni. ...Ef þú ert svo heppin að ná því einhvern tíma á Independent Film Channel, eða nógu gáfuð til að finna út aðra leið til að skoða það.