Ég hafði mjög gaman af fyrsta hálftíma þessarar myndar en vá, varð hún léleg, eða ætti ég að segja, "bara heimskulegt." Þetta er bara enn eitt dæmið um gamaldags húmor. Það gæti hafa verið fyndið árið 1940, en ekki núna....ekki einu sinni nálægt. Dick Powell er alltaf áhugavert að horfa á. Mér líkaði sérstaklega við hann þegar hann byrjaði að skipta úr strákalegu útliti sínu og hárri rödd Busby Berkeley söngleikjanna yfir í það sem hann er þroskaður og hljómar líka. sá versti að vera yfirmaður (Raymond Walburn) Maxford House Coffee Company, sem gerði ekkert annað en að öskra allan tímann. Hann var grimmur að heyra og var mikill skaði fyrir myndina.