Ég velti alltaf fyrir mér hvað gerðist með svona töfratilfinningu sem gömlu slóvensku kvikmyndirnar virtust hafa í sér... Jæja, með tímanum velti ég fyrir mér hvort þessi tilfinning væri bara nostalgía. Eða ákvað þessi „tilfinning“ að pakka saman töskunum og segja „bless“ einhvers staðar í miðri kvikmyndasögu okkar og kom svo aldrei aftur? Eða gerði það? Vegna þess að fyrir mér kom það aftur í fyrsta skipti sem ég sá "Ekspres, Ekspres". Og það var aftur gamalt sjálf. Það eru þrír eiginleikar þessarar myndar sem gera hana að nokkru leyti einstaka og eins skemmtilega og á að horfa á hana - mjúkt flæði sögunnar, hlýjan í litunum og það sem ég kunni mest að meta - skortur á óhóflegri notkun munnlegra samskipta (eitthvað sem margir aðrir (ekki bara) slóvenskir ​​handritshöfundar ættu að minnsta kosti að íhuga). Það er engin not fyrir orð, þegar þú getur skilið hvort annað eins vel (já, eða betur) með öðrum hætti í notkun. Horfðu bara á Bakovic og Cerar. Svo þetta, í aðeins svo mörgum orðum, er ástæðan fyrir því að ég myndi mæla með "Ekspres, Ekspres" fyrir ykkur öll, sem slóvenska kvikmynd sem verður að sjá, óháð því hvað þið hafið heyrt um slóvenskar kvikmyndir (ef þið hafið einhvern tíma heyrt eitthvað , það er...).Ó, og þessi atriði, þar sem Bakovic dansar við tónlist Vivaldi... A treat.Treat yourself. Horfðu á það.