Yfirskrift myndarinnar er "Þú heldur að þú vitir hver þú ert. Þú hefur ekki hugmynd." Ég hafna bæði þeirri hugmynd að ég hafi ekki hugmynd um hver ég er og þeirri ályktun að þessi mynd segi mér hver fólk er í raun og veru. Ef fólk í raunveruleikanum er í alvörunni svona, þá maður, við erum brjáluð. Gallfull mynd sem ég gekk seint inn í og ​​fór of snemma. Kvikmynd sem er svo bundin því markmiði sínu að verða kappakstursmynd allra tíma að hún missir sjónar á verkfærunum sem kvikmynd verður að nota. Reglur Hollywood eru þannig: ef þú sýnir eitthvað í fyrri hálfleik verður það að vera notað í seinni hálfleik. Þannig mun byssan sem dóttirin hefur áhyggjur af því að faðir hennar kaupi einhvern veginn rata inn í söguna í seinni hálfleik. Reglur Hollywood eru að gera samræður „raunverulegar“ - hugtak sem breytist með hverjum áratugnum. Er þetta „raunverulega samtal“ einhvern veginn minna hlægilegt en „raunverulega samtalið“ Kevin Smith fyrir tíu árum? Reglur Hollywood segja að við setjum sviðsmyndina og þegar hasar rís færist myndavélin nær andlitunum - í þessari mynd fyrst og fremst til að við getum séð meinta skömm, niðurlægingu og yfirskilvitlegt raunsæi persónanna. Strengarnir aukast, rammahraðinn hægir á og hjarta okkar er ætlað að brotna. Þessi mynd er eins hrikalega aðgerðaleg og hún er óljós. Ég hef mína eigin fordóma gegn L.A., sem ég viðurkenni fúslega, svo til að berjast gegn þessum fordómum ætla ég ekki að segja að þetta sé eðlilegt ástand sem stafar af staðsetningunni, heldur líklega frá höfundinum og leikstjóranum. Rithöfundurinn, Paul Haggis, sýndi þegar smekk fyrir pælingum um mannkynið í Million Dollar Baby, sem hafði að minnsta kosti leikstjóra sem skildi hvernig á að láta sýn myndarinnar draga fram það besta úr hugmyndum handrits. Nú þegar Paul Haggis hefur sínar eigin hendur á myndavélinni verður augljóst að hann kann ekki bara ekki að skrifa sanna, náttúrulega mannlega leiklist, hann kann ekki að mynda eða leikstýra því líka. Paul Haggis kemur frá landi sjónvarpsins, við skulum ekki gleyma: landi minnkaðra væntinga. Allt er jafn augljóst og sjónvarpsmynd, einfaldlega sett fram fyrir einfalda huga - Haggis borar í okkur, aftur og aftur, að á meðan á Yfirborðsfólk kann að virðast vera hræðilegt, það hefur leynilegan sársauka falinn. Þetta er fín hugmynd, en svo hógvær framsett að öll samsetning slæms/góðs hefur áhugamannslegt yfirbragð. Byggingarlega séð er myndin brotin upp, í hefð Magnolia og annarra fyrri mynda. Klippingin er eins dæmigerð og hefðbundin "kvikmyndaleg" og gæti verið - ef það er dramatísk hreyfing, eins og hurðaropnun eða bíll sem keyrir framhjá á milli myndefnis og myndavélar, nota ritstjórar þessa öfgahreyfingu til að gefa klippinguna sem á sér stað þar meiri hreyfigetu. Vandamálið er að annað en drifkrafturinn til að halda hlutunum gangandi er mjög lítil greind og hugsun á bak við niðurskurðinn - allt er haldið í bókhaldið. Ekki aðeins er farið illa með brúðurnar í þessum svívirðilega kynþáttahöggi og judy sýningu, heldur eru jafnvel gluggatjöldin dregin niður og upp með vanhæfni. Myndin reynir í örvæntingu að kynna raunveruleikann, en það er bara enginn hæfileiki. Sumir leikaranna eru góðir, sumir leikararnir eru slæmir og allur frammistaðan drullast saman, niðurdreginn vegna lágs og lágs fagurfræði myndarinnar. Við erum með kvikmyndatöku sem er tæknilega skýr: við getum séð vettvanginn, við höfum skýran skilning á því sem er að gerast. Hins vegar er kvikmyndatakan ekki aðeins ómerkileg, heldur er hún hugsunarlaus myndavélavinna og innrömmun sem telur að hún sé í raun innblásin. Niðurstaðan er lítil stílblóm sem maður þekkir en bætir í raun engu við dramatíkina eða patosinn. Til dæmis - og þetta er spoiler - þegar faðir heldur á deyjandi barni sínu (faðirinn gæti verið skotinn líka, ég stóð ekki við til að komast að því) sér myndavélin andlit hans og gefur okkur hið fræga Vertigo lag/aðdrátt. Vertigo skotið!!! Það var á þessum tímapunkti sem myndin varð hysterísk og ég varð bara að fara. Ég varð að fara því það var svo slæmt. Ég fór vegna þess að ég var í miðju troðfullu leikhúsi og mig langaði að tjá áhorfendum að ég væri sjúkur í tómhausa „list“ í Hollywood sem er full af hljóði og heift, en táknar samt ekkert (í orðum Bardsins sjálfs). Ég hata að eyða svona góðum Shakespear tilvísunum í eitthvað svona ótrúlega slæmt.