Síðan ég sá þriðju eða fjórða áhorfið fyrir nokkru síðan hef ég haldið mig frá La Maman et la putain á meðan ég bíð eftir DVD disknum. Í millitíðinni hef ég lesið franska handritið sem og einbók Alain Philippon um Jean Eustache. Sú síðarnefnda endar með pirrandi kvikmyndatöku, ellefu kvikmyndum, skáldskap, lækni og þar á milli, ómögulegt að sjá eða, í tilfellum Mes petites amoureuses og Le Père Noël..., endurskoða. Nokkrar spurningar sem slógu mig þetta augnablik: Franska pólsku Véroniku er mikið talmál (un maximum d' "un maximum d'"). Þrátt fyrir það, hefur hún hreim? Ég held ég geti sagt að hún gerir það. Hverju bætir skortur á litum við, sérstaklega á einum stað sem jaðar borgarinnar sést? Hvernig er þessi jaðar frábrugðinn svefninum og ferðalaginu sem aðskilur heima Óveðursins og Vetrarsögunnar? Sama Alphaville. Við gætum ímyndað okkur að árin sem liðin hafi verið síðan hafa gert það, en afmarkar Eustache vísvitandi umhverfi myndarinnar? Er þetta töfrandi eyja? Er Alexandre ævintýri? Alexandre er alltaf að dansa sjálfan sig, hafa áhyggjur af því hvernig eða hvar hann á að standa eða ganga, hvað hann á að segja hvenær, tilkynnir þessar ákvarðanir þeim sem þarf að hugsa minna en hann gerir það sem hann gerir. Eða er þetta hans leið til að reyna að dansa aðra með því að gera það við sjálfan sig? Hversu ólíkur er hann frá Vertigo's Scottie? (Ég segi, held ég, mjög.) Hver er munurinn, og er einhver, á milli Leaud eftir Eustache, og Truffauts og Godards? Hversu ólíkur er núverandi Leaud? Er hann ekki enn að gera það, hvað sem það er, í nýlegum hlutverkum, Irma Vep, Le Pornographe, hvað sem er, að nálgast háan aldur? Einu sinni kom ég snemma í eina í röð af aðallega Antoine Doinel (persóna Léaud) Truffaut kvikmynda. Í langan tíma, á þriggja eða fimm mínútna fresti, kom tuttugu og eitthvað karlmaður í trefil, tvílitinn feld, Léaud hár, með stefnuleitandi nef, niður ganginn. Ég hef ekki hugmynd um hvort þetta hafi verið meðvituð eða ómeðvituð eftirlíking. Ég var á þessum aldri en hef ekki hugmynd um hvernig ég sjálfur leit út þá. Enginn trefil, allavega. Ég á þó bróður sem virðist hafa lært vagninn sinn af Bresson.