Let Freedom Ring var sennilega gert með besta ásetningi, en það sendir út forvitnileg blandaðan skilaboð í lokaafurðinni. Fólkið í vesturbænum þar sem járnbrautin er að komast í gegnum eru óvart með komu innflytjenda járnbrautarstarfsmanna, sem vinna að járnbraut sem er fjármögnuð af ræningjabaróninum Edward Arnold. Það eru nokkrir búgarðseigendur og bændur sem eiga land á braut járnbrautarinnar og þetta fólk er tekið í stuttu máli af leiguliðum Arnolds. Einn maður sem mun ekki gefast upp er Lionel Barrymore, en sonur hans er að koma heim frá Harvard, lögfræðingur og tilbúinn að taka upp málstað búgarðsins. Aðeins Nelson Eddy ákveður að besta leiðin til að berjast er að fara með Zorro á vondu strákana. En fyrir utan Charles Butterworth veit enginn að hann er geitungurinn (mjög áhugavert val á nöfnum við the vegur). Það sem Arnold hefur gert er að beita sannreyndum aðferðum pólitískra yfirmanna austurs, að fá innflytjendur til að kjósa. Hugmynd Nelsons er einföld, ef innflytjendurnir vissu aðeins sannleikann um hvað Arnold er vondur strákur, munu þeir kjósa með upprunalegu landnámsmönnunum og slá út geimveru borgarpólitísku vélina á meðal þeirra. Hann rænir blaðaritstjóranum Raymond Walburn og fer með hann og blaðamenn í fjallahelli þar sem undirróðursblöð eru prentuð og dreift. Járnbrautarstarfsmennirnir eru algjör blandaður hópur innflytjenda, ekki Írar ​​sem vinna í vestri eða Kínverjar sem vinna austur eins og sagan segir. . Þetta eru alvöru Sameinuðu þjóðirnar sem vinna við járnbraut Arnolds. Verkstjóranum Victor McLaglen er haldið í takt við verkstjórann og Nelson hefur það ó öfundsverða verkefni að berja skynsemi í hann eins og John Wayne gerði í The Quiet Man. Af öllum myndunum sem Jeanette og Nelson léku í aðalhlutverkum og þær hafa svo sannarlega komið inn í söguna sem duo, þetta var það versta sem þeir gerðu á MGM. Nelson á eftir að verða hengdur ásamt Barrymore fyrir glæpi sem eru í besta falli óskilgreindir, en vissulega ekkert þess virði að vera hengdur fyrir. Og Virginia Bruce sem leikur kærustu Nelsons bjargar deginum með flutningi á My Country Tis of Thee sem innflytjendurnir taka þátt í. Frammi fyrir uppreisn kjósenda sinna sem greitt er fyrir innflytjendur, pakkar Arnold af skynsemi saman og yfirgefur bæinn til að byggja járnbraut sína einhvers staðar annars staðar. Hver eru skilaboðin, kjósið með landnemunum og missið vinnuna með Arnold? En einhvern veginn kemstu af hérna? Ég velti því stundum fyrir mér hvort 20 árum eftir að atvik þessarar myndar eiga sér stað og bærinn hafi komið sér fyrir í syfjulegu bakvatni fyrir vestan á meðan sumir bæir þar sem járnbrautin hefur farið í gegnum sem eru nú borgir, að góðir borgarar þess bæjar hef ekki hugsað upp á nýtt hvað Nelson Eddy gerði. Ef þeir gerðu það eru þeir líklega að keyra hann út á járnbrautarlest. Nelson er auðvitað í góðri rödd og á margvíslega tónleika og vinsælt verk að syngja, þar á meðal ballöðu til innflytjendanna sem Sigmund Romberg samdi, Where Else But Here. Lagið er hugljúf heiður frá innflytjanda sem gerði það gott í ættleiddu landi sínu. Verst að það var ekki til betri vettvangur. Hin næstum platínu ljóshærða Virginia Bruce er viss um að er kallaður hér. Og ég er viss um að Jeanette MacDonald var jafn ánægð með að hún var ekki með Nelson í þessari vesturferð.