Ég er ekki John Cleese fullkominn (þótt ég hafi haldið að "Fawlty Towers væri ljómandi), en ég er aðdáandi, og þegar ég sá þetta sitja, vanrækt, á hillu í stórmyndinni minni, ákvað ég að prófa. Það sem ég fékk kom mér mjög á óvart og ein fyndnasta 50 mínútna áhorfsupplifun sem ég hef upplifað. Skriftin er dæmigerð ensk "goon show" schtick. Reyndar, sem hljóðskemmtun, væri þetta ekki úr vegi á "Firesign Theater" plötu. En útfærslan og tímasetningin er á hreinu og þetta lyftir "Strange Case" upp í þá tegund af töfrandi flutningi sem getur skapað ævilanga breska gamanmyndafanatík. fylgst náið með „tíkum“ um karakter og tímasetningu, og höfundarnir nota bæði til góðs hér. Lýsing Cleese á „Holmes“ virðist eiga mikið að þakka „Inspector Clouseau“ frá Arkin og Seller; hins vegar hefur Cleese svo mikla hæfileika fyrir líkamlega gamanmynd að hann heldur sínu striki.En óvænta skemmtunin hér er Arthur Lowe, sem leikur "Watson" sem snillingur en ósigrandi skilningslaus fáviti með svo frábærri tímasetningu og afhendingu að hann verður besti þáttur myndarinnar. Ég hafði aldrei heyrt um Lowe fyrir þetta (bakgrunnur hans virðist vera vaudeville og tónlistarleikhús), en hann réttlætir allan feril sinn með þessari frammistöðu hvað mig varðar. Sumum er kannski sama um "Strange Case... ", sérstaklega ef breskt duttlunga er ekki þeirra "cuppa te". En ég er ákaflega fegin að hafa fengið að sjá þetta áður en það hvarf úr augsýn.