Enginn ætlar að misskilja THE SQUALL fyrir góða mynd, en hún er vissulega eftirminnileg. Þegar þú hefur tekið á móti frammistöðu Myrnu Loy sem Nubi heita sígaunastúlkunnar er ekki líklegt að þú gleymir upplifuninni. Þegar þessi mynd var gerð var hin framandi fallega ungfrú Loy enn í hlutverki erlendra víxla, oft asískra og yfirleitt óheillavænleg. Hún er svo sannarlega augafull hér. Svo virðist sem húð hennar hafi verið dökk og hárið krullað. Í flestum atriðum er hún berfætt og klæðist lítið öðru en pilsi og lauslegri bóndablússu, en í einni senu klæðist hún engu nema mynstruðu handklæði. Ég býst við að ég sé að einbeita mér að útliti ungfrú Loy því hún er langbesta ef ekki eina ástæðan til að stilla inn á þennan krípandi forngrip og halda áfram að fylgjast með. Þú munt örugglega ekki laðast að samræðunum, sem er vonlaust. Í einni dæmigerðri leið horfir Nubi út um gluggann á brottfararhjólhýsið og er ljóðrænn: "Alltaf sígaunarnir, þeir syngja. Skrítið og sorglegt. Þegar stóra sólin hefur eldanda sem brennur, og þegar fölt tunglið horfir á bak við skýið. og anda að sér lofti köldu eins og dauði, syngja þeir." Ljóðrænt, eða hvað? Unnendur fjólubláa prósa verða með vettvangsdag. Ég get þó ekki annað en velt því fyrir mér hvort ungfrú Loy hafi á efri árum frekar viljað muna ekki eftir þátttöku sinni í þessu verkefni. Eins og svo margar fyrstu spjallþættir var þessi aðlögun að velgengni á Broadway á dögunum. Sviðsútgáfan var opnuð í 48th Street Theatre í nóvember 1926 og stóð í rúmt ár. Leikritið vakti frægan þátt þar sem húmoristinn og leikhúsgagnrýnandinn Robert Benchley var þekktur fyrir að hafa andúð á persónum sem töluðu á þykkum mállýskum eða pidgin-ensku. Samkvæmt margendurtekinni sögusögn skaut Mr. Benchley óþægilega í gegnum upphafshluta þessarar sýningar. Spænska þorpsumgjörðin (flutt til þorps í Ungverjalandi vegna myndarinnar, af einhverjum ástæðum) gaf leikurunum svigrúm til að æfa hreiminn með misjöfnum árangri, en þolinmæði Benchleys náði takmörkunum þegar hurð sprakk í kvöldverði fjölskyldunnar. opinn og leikkona klædd eins og sígaunastelpa flýtti sér inn í herbergið og hrópaði "Hjálp! Hjálp! Hann kýlir mig!" Hún kastaði sér síðan fyrir fætur húsfreyju heimilisins og hrópaði "Me Nubi! Me good girl! Me stay here!" Á þeim tímapunkti stóð herra Benchley upp og tilkynnti félaga sínum: "Me Bobby. Me bad boy. Me go now," og yfirgaf leikhúsið. Kvikmyndaútgáfan býður upp á fjölmörg dæmi um óviljandi húmor en kemst aldrei nálægt gáfum Benchleys. Melódramatíska söguþráðurinn snertir Lajos fjölskylduna: föður Josef, móðir Maria og sonur Paul, nemandi við háskólann í nágrenninu. Við myndum líta á þessa velmeguðu fjölskyldu sem „efri-millistétt“ þar sem þeir eru landeigendur með þjóna og öll lífsþægindi, en þægileg tilvera þeirra er skyndilega steypt í uppnám þegar sígaunahjólhýsi kemur í þorpið og innrás er á heimili þeirra, já , Nubi hina nubile sígaunastelpa. Hún kemur að dyrum þeirra í storminum á titlinum - táknar stormandi tilfinningar, leyfi ég mér að fullyrða. Stúlkan er að flýja ofbeldissamband og biður um helgidóm. Eftir að hafa íhugað málið samþykkir Lajos fjölskyldan að fela hana fyrir reiðum elskhuga sínum, sem birtist skömmu síðar en er vísað frá. Nubi verður þjónn á heimilinu. Góðvild hvetur til ákvörðunar fjölskyldunnar um að taka hana að sér, en fljótlega hefur Nubi verið að svíkja saman litla snáðann og hafa greitt þeim til baka með því að tæla alla vinnuhæfa karlmenn í nágrenninu, byrjað á þjóni Lajos, Peter, og síðan unnið sig upp til sonar Páls. Nubi slítur samband Pauls við unnustu sína Irmu (leikinn af Loretta Young, sem er enn unglingur), lætur hann hverfa úr skólanum og hvetur hann síðan til að kaupa skartgripi hennar með því að stela sparifé Lenu (ZaSu Pitts) þernu fjölskyldunnar. Lena, fyrir sitt leyti, syrgir enn missi eigin unnusta síns Peter, tæld og hent til hliðar af Nubi þegar hún beindi athygli sinni að Paul. Á endanum setur Nubi markið á faðir fjölskyldunnar Josef, og ég geri ráð fyrir að ef sýningartíminn hefði verið lengri hefði hún líka farið á eftir Dani frænda, Maríu, þorpsprestinum og Guð má vita hverjir aðrir. Atburðarás eins og þessi lætur sig auðveldlega af skopstælingu, en á fyrri helmingi hennar hefur THE SQUALL engu að síður óneitanlega hrifningu dagsápu: við horfum á, dáleidd, þegar vonda stúlkan beitir töfrum sínum á karlmennina og veldur eyðileggingu eins og ómótstæðilegur maður. náttúruafl (næstum eins og - stormur! Ah-haa, önnur myndlíking!). En eins og söguþráðurinn malar á tjaldsvæði gaman dofnar. Í seinni senunum er dregið úr áherslunni á Nubi og fókusinn fer yfir á óvirka gangverk Lajos fjölskyldunnar og eftir nokkurn tíma verður þetta fólk algjör dragbítur. Sérstaklega hegðar sér sonurinn eins og alger hælur, samt viðurkenna foreldrar þetta aldrei eða horfast í augu við eigin bresti; Okkur er sagt að allt sé Nubi að kenna, þessum ógóða flakkara. Fyrir utan Miss Loy er eina leikkonan sem ræður við að koma fram í taltölvum ZaSu Pitts, frábær eins og venjulega. Móðir Lajos heimilisins er leikin af Alice Joyce, löngu þögulli stjarna sem var úr essinu sínu með talhlutverk og fór á eftirlaun skömmu eftir þetta. Fersk fegurð Lorettu Young gefur fallega andstæðu við myrkri töfra Nubi, en línulestur hennar er svo óþægilegur að það er dásamlegt. Nei, það er aðeins ein ástæða til að horfa á þessa mynd, og það er Nubi sjálf. Ég get ekki hugsað mér aðra leikkonu sem hefði getað leikið þetta kjánalega hlutverk og náð að sleppa helmingi meira. Ég er hins vegar ekki hlutlægur áhorfandi. Ég er mjög hrifinn af Myrnu Loy og mun fylgjast með henni í hverju sem er, jafnvel THE SQUALL.