Allt í lagi... það virðist eins og hingað til hafi aðeins Barman aðdáendur tjáð sig um þessa mynd - kominn tími á mótvægi. Varist, þessi skrif er *LÖNG*. Fyrir þá sem ekki vita (aðallega þá sem eru ekki Belgar): Tom Barman, leikstjóri þessarar myndar, er forsprakki dEUS, einnar þekktari rokkhljómsveitar seint á tíunda áratugnum hér í Belgíu. Í grundvallaratriðum gerðu þeir nokkrar mjög ævintýralegar og nýstárlegar plötur og náðu fljótt frægð á landsvísu. Svo fór egóið að meiðast og hljómsveitin datt í rauninni í sundur, Barman og nokkrir aðrir voru eftir til að halda áfram að gera plötur undir dEUS-heitinu. Eins og það gerist alltaf í slíkum tilfellum, var dEUS eftir bilun miklu tamara og minna áhugavert en upprunalega. Þeir reyndu að ná alþjóðlegri byltingu með plötu sinni "The Ideal Crash" árið 1999 og sýndu mjög útþynnt form af fyrri lagasmíðum þeirra. Þeir komust ekki alveg. Samt sem áður, egóið var samt frekar stórt að því er virðist: nógu stórt til að Barman telji sig vera nógu listamann til að prófa kvikmyndir. Oftar en ekki eru svona hlutir MJÖG stór mistök og þessi mynd gerir ekki undantekningu. Og Barman fór greinilega í *list* á þessu, önnur mjög stór mistök. Fyrir það fyrsta er hann tónlistarmaður, ekki kvikmyndaleikstjóri. Annars er dEUS best gert skemmtilega og ögrandi tónlist, en aldrei neitt nálægt því sem ég myndi líta á sem *list*. Það sýnir. Svo, um hvað fjallar þessi mynd? Í grundvallaratriðum segir hún söguna af fullt af gjörsamlega óáhugaverðu fólki, sem gerir jafn óáhugaverða hluti á algjörlega óáhugaverðum föstudegi í Antwerpen, þar sem enn óáhugaverðari hlutir gerast hjá þeim þegar þeir eru óáhugaverðir. Persónurnar eru grunnar, söguþráðurinn algjörlega tilgangslaus og myndin hefur bara enga aðra endurleysandi eiginleika til að bæta upp þessa vankanta. Húmor? Öll myndin fékk mig til að brosa (örlítið) um það bil 3 sinnum, og náði í raun að vekja upp einn 5 sekúndna hlátur (ekki alveg hátt). Skap? Myndin virðist bara alls ekki sýna neinar tilfinningar eða tilfinningar. Leyndardómur? Jæja, (*MINOR SPOILER*) hugmyndin um "vindmanninn", sem hvetur nafn myndarinnar, er eins hrífandi og banani piparpizza - ekki mjög, og hefur verið gerð þúsund sinnum áður (hver man eftir Johny Destiny - ein versta framkoma Tarantino á kvikmynd til þessa)(*END MINOR SPOILER*). Og jæja, það er *listrænt*, svo ekki búast við að einhvers konar alvöru aðgerð bæti upp allt það fyrra. Með öðrum orðum, fyrir utan fáu brosin, leiddist það mér út úr stuttbuxunum. Svo hvað er eftir? Jæja, hljóðrásin er nokkuð góð, þó hún þjáist af sumum sömu vandamálum og önnur OST hafa sýnt undanfarið: í fyrsta lagi lætur það myndina líta út fyrir að vera ekkert annað en auglýsing fyrir geisladiskinn. Í öðru lagi gefur það til kynna að Barman sé að reyna að fela veikleika og skort á tilfinningalegu innihaldi í myndinni á bak við innihaldsgæði laganna, sem einfaldlega virkar ekki. Að lokum lætur það myndina líta út eins og ekkert annað en myndskreyting við lögin. Og því miður er það framlag Barmans sjálfs til hljóðrásarinnar sem fær mesta athygli, þó að það sé veikasti hlutinn af öllu hljóðrásinni hvað mig varðar. Allt í allt sýnir það bara að Barman veit meira um tónlist en kvikmyndir. Vinna við myndavél er líka í lagi, þó ekki neitt sem myndi fá þig til að öskra af gleði. Það eina við þessa mynd sem hélt mér að horfa var sjónþátturinn. Þar sem ég er upprunninn í Antwerpen var gaman að spila eins konar "giska á staðsetningu" leik. Ég myndi samt varla líta á þetta sem gæði. Allt í allt tapaðist enn eitt tækifærið fyrir flæmska kvikmynd. Ég held áfram að taka eftir því að undanfarið hafa bestu belgísku myndirnar verið að koma frá franska hluta landsins. Þetta er aðallega vegna þess að þeir hafa að minnsta kosti eitthvað að segja og ná að segja það á hátt sem er bæði skarpt og tilfinningalegt (bræðurnir Daerden koma upp í hugann). Kannski ættu flæmsku kvikmyndagerðarmennirnir að reyna það líka.