Þessi mynd hefur ekkert með Sphinx að gera og titillinn er bara tilkominn. Sagan fjallar um ímyndaða sanna og falna gröf í Konungsdalnum, Seti I konungs, annars faraós 19. keisaraveldisins, Nýja konungsríkisins. Þetta er ekki slæmt garn og mikið af myndinni er tekið á staðnum. Jafnvel atriðin í anddyri Winter Palace hótelsins í Luxor voru raunverulega tekin þar, en ekki í stúdíói. Önnur eining dótið er endalaust, og þeir hljóta að hafa verið látnir lausir á Egyptalandi í margar vikur. Frank Langella er mjög góður sem háþróaður Egypti. Hann ætti að taka það upp sem hliðarlínu. Myndin er í rauninni eyðilögð af einni pirrandi leikkonu heims, Lesley Anne Down, sem fer með aðalhlutverkið. Hún eyðir allri myndinni í að velta því fyrir sér hvernig hún lítur út, eru bláu augun hennar að brjóta ljós í réttu sjónarhorni, gera alla krakkana löngun í hana o.s.frv. Eftir að hafa byrjað lífið sem fyrirsæta tíu ára gömul, hvaða von gæti verið fyrir hana ? Hún sýnir allt sem er uppreisnargjarnast við kvenkyns hégóma og hálfvitalega geðveiki. Og að halda að þessari mynd hafi verið leikstýrt af Franklin Shaffner, sem vann Óskarsverðlaunin fyrir 'Patton'! Hann leyfir þessari hræðilegu leikkonu að væla og malla í gegnum myndina, hysterísk eina stundina, daðra þá næstu, í eins konar fellibyl fávita þar sem hún spólar frá einum manni til annars, annað hvort öskrandi eða gera svefnherbergisaugu, það skiptir ekki máli. Hún á að vera ungur Egyptafræðingur. En hún hefur aldrei komið til Egyptalands áður! Hún tekur leigubíl til Giza og sér fyrstu innsýn í pýramídana, hrökk við í alsælu: 'En þeir eru svo STÓRIR!!!!' Barf! Allt í lagi, svo það var handritið, en hún tekur of fúslega til banality, gefur til kynna að það sé hennar náttúrulega þáttur, sem ég efast ekki í eina mínútu. Þættir sögunnar eru hljóðir. Það er sannarlega alvarlegt vandamál varðandi svartan markað með fornminjar þar. Satt! Vel gert! Skáldsagan eftir Robin Cook, sem ég hef ekki séð, gæti verið í lagi fyrir allt sem ég veit. Það var gaman að sjá nafn Cyril Swern sem hljóðritara á myndinni, enda þekkti ég hann nokkuð vel fyrir löngu. Stjúpdóttur Stanley Kubrick, Katharina, er lýst sem „teiknara“. Ég velti því fyrir mér hvað það þýðir? Kannski vann hún einhverja leikmynd. Engu að síður eru fornminjar í myndinni nokkuð góðar, reyndar. Og við fáum að sjá fullt af Kaíró safninu og fjölmörgum fallegum stöðum. Þeir fara í raun inn í grafhýsi Tutankhamons konungs! Ég ímynda mér ekki að það væri leyft í dag fyrir kvikmynd. Margar óviðeigandi senur gerast í moskum. Það myndi ekki falla vel í dag, en árið 1981 voru slíkir hlutir ekki á dagskrá. Tónlistin í myndinni er alveg skelfileg, verri en Lesley Anne Down í raun! En það voru hljóðlagsþættir sem voru furðu ekta, þar á meðal kakófónía umferðarhávaða Kaíró, sem er nákvæmlega sýnd í bakgrunni, og myndi fá alla sem þekkja Kaíró til að hlæja taugaveiklaðan. Einnig eru hátalararnir til bæna til staðar allan tímann, enn ein snerting af áreiðanleika. Af hverju tóku þeir þetta ekki rétt? Það hefði getað verið gott.