Já, ég veit að persónan hans átti að vera fyllibytta og hann gæti hafa verið bara fífl. En eitthvað segir þessum gagnrýnanda að Mr. Pleasence hafi í raun verið að drekka mikið og verið ölvaður í senum sínum í myndinni. Í rauninni er allt sem hann segir óljóst og oft óskiljanlegt. Eða kannski var það bara léleg framleiðsla gildi... erfitt að segja. Allavega, The Race for the Yankee Zephyr er mynd sem bara virkar ekki. Það er líka synd þar sem myndin hefur frábæra opnun og almennt áhugaverðan söguþráð. Á endanum eru framleiðslugildin bara of lág og aðgerðin bara of dreifð til að þetta Nýja Sjálandsævintýri geti skilað vörunum. Sagan fjallar um bandaríska stríðsflugvél sem er full af gulli, peningum og medalíum sem hrapar í stöðuvatn á Nýja Sjálandi í seinni heimsstyrjöldinni. Flugvélin er týnd í um fjörutíu ár eða svo þar til hún skolast einhvern veginn í land og drukkinn (Pleasence) bókstaflega rekst á hana. Í fyrstu safnar hann saman öllum fjólubláu hjartamedalíunum og reynir að selja þau í bænum og fær í raun $75 stykkið fyrir þau! Hann veit ekki að þegar hann hefur selt þær, þá hringir skartgripasalinn á staðnum og byrjar að reyna að elta upplýsingar um flugvélina. Áður en þú getur blikkað, þá færir öll athyglin auðugur skíthæll (Peppard) og handlangara hans inn í bæinn og þeir reyna fljótt að þvinga gamla gaurinn til að gefa upp staðsetningu flugvélarinnar þar sem þeir vita að það er miklu meira á henni en bara medalíur . Viðskiptafélagi hins gamla fyllibytta (Wahl) og dóttir hans (Warren) keppast síðan út til að reyna að eignast auðinn áður en vondu kallarnir komast að því. Hreyfingin sem myndast er bara ekki eins skemmtileg og þú myndir vona að hún væri. Leikurinn er frekar hræðilegur, nema fyrir Pleasence. George Peppard reynir að gera einhvers konar (býst ég við) áströlskum hreim, en það er varla sannfærandi. Lesley Ann Warren er ekki svo slæm, en Ken Wahl er mjög slæmur. Hann er í rauninni að gera sitt besta af Michael Pare á sínum versta degi. Og það er að segja eitthvað. Vonandi græddi hann nógu mikið á þessari mynd til að laga framtennurnar sínar sem virtust svolítið skakkar. Ég man ekki hvort hann hefði látið laga þá þegar hann var í Wiseguy. Restin af leikarahópnum er frekar hæfileikalaus. Sennilega aðallega heimamenn sem aldrei gerðu mikið annað. Ég býst við að stærstu vandamálin fyrir mig hafi verið skortur á hasar fyrir stóran hluta myndarinnar og skortur á hættu. Skúrkarnir eru bara of góðir og fúlir til að hægt sé að taka þau alvarlega. Og satt að segja eru ENGIN þyrla í myndinni sem lítur út eins og þær á DVD kápunni. Og enginn af bátunum í myndinni er með tennur málaðar á sér heldur. Myndin hefur þó sína styrkleika. Upphafið sem byrjar sem fréttamynd og verður síðan hluti af sögunni var fínn blæ. Skor Brian May hljómar aðeins of líkt því í Mad Max 2, en hann innihélt fallegan smá mars sem þeir spila fyrir Pleasence í sumum senum. Hljómar alveg eins og sá í Great Escape! Það eru nokkur snyrtileg þyrluglæfrabragð og mikil bátseltingaleikur sem drap greinilega þrjá glæfrabragðamenn við tökur. Landslagið, þrátt fyrir kornótt útlit myndarinnar, er samt nokkuð fallegt. Það sem þú munt muna mest eftir er drukkinn uppátæki Donald Pleasence. Hann var næstum því nóg til að bjarga þessari mynd. Næstum. 4 af 10 stjörnum.Hundurinn.