Fyrir stuttu síðan rakst ég á þennan DVD þegar ég var að vafra um Netflix, og með svo áhrifamikinn leikarahóp ákvað ég að prófa. Aldrei áður hef ég séð kvikmynd reyna að vera ný útgáfa af frábærri kvikmynd sem fyrir er (Scarface) og mistakast svo stórkostlega. Aðalatriðið virðist vera algjör misskilningur á því hver sagan ætti að vera. Í Scarface var Tony Montana sjálfskipaður „vondi kallinn“. Stórbrotið uppgangur hans og að lokum fall var ekki leiðinlegt, það var frábær (og eini rökrétti endirinn) á einhverjum sem lifði slíku lífi. Damian Chapa, sem leikstjóri, rithöfundur og aðalleikari, lítur á Kilo sem einhvers konar hetju, eða allavega flókinn gaur. Hins vegar vill hann ekki gera það nöldursverk að skapa raunsæja, samúðarfulla persónu. Hann var alinn upp af hvítri móður, fyrir utan sex mánuði æsku hans þar sem faðir hans, sjálfur glæpamaður, sýndi honum líf sitt. Af ástæðum sem aldrei hafa verið útskýrðar að fullu eða jafnvel raunverulega getið, ákveður hann að hann vilji verða eiturlyfjasali, og keyrir í raun í slæma hluta bæjarins, nálgast tvo sölumenn og segir: "Hæ, mig langar að kaupa eiturlyf." Hann sleppir nafni föður síns og á skömmum tíma eru þeir ekki bara ríkir, strákarnir tveir sem útvega honum eru að sýna honum undirgefni af ástæðum, aftur sem aldrei hefur verið útskýrt. Chapa vill að þér líði illa þegar persóna hans er dæmd í fangelsi þegar uppljóstrari lögreglu lýgur um hann. Hins vegar, þar sem hann hefur dreift miklu magni af fíkniefnum áður, hvers vegna ætti maður að hafa samúð með því að hann fari í fangelsi fyrir það í þetta skiptið? Augljósasta tilvikið um að Chapa vill vera góði gaurinn er aftöku hans á hvítum yfirvaldi/nauðgara í fangelsi sem Gary Busey leikur. Í Scarface drepur Tony Montana einhvern í fangelsi vegna þess að hann þarf að gera það til að upphefja sjálfan sig, það er búið, hann heldur áfram. En í þessu tilfelli verða þeir að gera Busey ekki bara að nauðgara/barnafílingi heldur einnig hvítum yfirburðamanni. Svolítið of mikið, finnst þér ekki? Ég ætla ekki að fara út í smáatriði í þessum efnum of mikið meira, en örvæntingarfullur boðskapur þeirra um "PLÍS LÍKA við MIG! ÉG ER FLÓKNUR GANGSTER!" mistekst á öllum stigum. Eins og þeir reyndu, mér leið ekki illa, var ekki í átökum eða samúð þegar félagar hans eru drepnir (eftir skotbardaga), konan hans er líka drepin (skömmu eftir að hún kallaði hann út fyrir að vera ömurlegur faðir, og meðan á flóttatilraun stóð þegar hann ákvað að það væri í lagi að hjóla rétt við hliðina á bíl fullum af byssumönnum á meðan konan hans er í bílnum), og að lokum andlát hans. Það er nóg að segja að leiklist hans má frekar draga saman sem ömurlegan, eina afrek hans sem skilar honum. hugtakið "tré" til að stjörnuhimna nýjum hæðum. Busey ætti að eiga heiðurinn af því að hafa lagt sig fram í fáránlegu hlutverki sínu. Tiny Lister stóð sig vel. Stacy Keach er að leika varðstjórann sinn úr Prison Break hlutverki. Robert Wagner er að leita að launum. Faye Dunaway, þótt hún sé dramatísk, skilar enn betri frammistöðu en þessi mynd átti skilið. Brad Dourif er í myndinni í um tvær mínútur og gerir það sem hann getur. Og til að gefa myndinni viðurkenningu, þá gerir hún Scarface á einn hátt - Jennifer Tilly ber nú titilinn "Fáránlegasta tilraunin að rómönskum hreim." (Fyrirgefðu Robert Loggia.) Í stuttu máli, þessi mynd hafði áhugaverðar forsendur, en lélega söguboga, ósamúðarfullar persónur og frammistöðu sem sló í gegn. Ég myndi ráðleggja herra Chapa að slaka á þvinguðu samúðina næst - í raun þurfum við ekki að líka við karakterinn þinn, við þurfum bara að hafa áhuga. Gangi þér betur næst.