Velkominn í bæinn okkar, velkominn í bæinn þinn? Þegar við erum kynnt í heimi bæjarbúa þess frá 1901 Ameríku, er þetta þriggja þátta leikrit opnað fyrir okkur með hjálp "The Stage Manager", sjónrænum sögumanni ef þú vilt. Eftir fyrstu kynningar hans erum við leidd inn á heimili tveggja tiltekinna fjölskyldna; The Webb's og the Gibb's. Þetta er örugglega mið-Ameríka um aldamótin, og framsækinn lífsstíll ameríska draumsins og sakkaríska yfirtóna hans sem geta virst svolítið hlutdrægir í þessum draumabæ. Hér sjáum við daglegt líf sumra af 2642 íbúum þess í Grover's Corners, New Hampshire, jafnvel þó að það séu líka farandverkamenn í Póllandi sem bæta við 500 til viðbótar við tölur, þeir fá aldrei að líta inn. líf þessara fjölskyldna hefur verið kynnt; eiginkonur að elda, börn heimavinnandi, feður að vinna, börn verða ástfangin og hreinu grindverksgirðingarnar hvítmálaðar, seinni þátturinn hefst þremur árum síðar, á eftir George (ungum og óþekkjanlegum William Holden, þá 22 ára) og Emily hafa orðið ástfangin og ætla að giftast. Blómstrandi ástarfuglar ná til stjarnanna og ná líka tímamótum í eigin lífi, frá hreiðrinu sem þeir bjuggu og nú, inn í kvíða og vesen ungra fullorðinsára, stíga þeir kvíða. Þriðji þáttur er örlítið súrari og fordómafyllri, það er í þessum þætti sem fyrirætlanir kvikmyndarinnar koma í ljós, hér sjáum við ekki líf, ekki hátíð heldur dauða, og það er í þessum vandræðum sem hinir látnu, þegar þeir snúa aftur til að endurskoða og sættast þeirra eigið líf, eru hér til að minna okkur á, til að segja okkur, að lífið og hverja síðustu mínútu, hvern dýrmætan andardrátt megi ekki sóa og sóa. Það er á þessum síðasta þriðjungi sem pólitísk afstaða kvikmyndarinnar virðist líka augljósari. líka, finnst meira áróðursglæfrabragð um siðferðilega fyrirlestra um, og við, Mið-Ameríku og hvernig það ætti að stýra heimili sínu og hvernig það ætti líka að koma því í lag. Þetta snýst ekki bara um bæinn „okkar“, þetta er siðferðisleg orðatiltæki sem miðar að „okkar“ sálum og hvernig Ameríka getur bætt sig ef þjóðir þess, (að undanskildum Pólverjum, Írum, Ameríkubúum og frjálsum þjóðernisminnihlutahópum, og minnihlutahópa almennt, auk burðarásar Americana sem enn hafa ekki átt sanngjarnan þátt í þessari frásögn), eins og millistéttir, geta staðið undir væntingum ameríska draumsins með heiðarlegu, mannsæmandi lífi. Veitendur ameríska draumsins eingöngu með sérstökum boðsmiðum. Ég skemmti mér, lítillega, af þessari mynd líka, en mér fannst frásögn hennar hafa sterkari áhrif en nokkuð annað sem tók þátt í henni, þó að leikurinn, söngleikurinn eða hvernig. jæja, eða ekki, það var gert. Þetta var ætlun kvikmyndarinnar að útiloka aðra hópa, og að taka aðeins með eins og Webb's og Gibb's, í framtíð þróunarlandsins í Bandaríkjunum, góð mynd, en líka svolítið hlutdræg í afstöðu sinni, fannst mér. Tekið úr leikriti eftir bandaríska fædda Thornton Wilder (1897 - 1975) var þetta Pulitzer-verðlaunaleikrit, og sex Óskarsverðlaunatilnefnt kvikmynd, þungamiðjan í ævarandi hreyfingu lífsins og þrjá helstu eiginleika þess; Líf, ást og dauði, þýðing leikritanna á selluloid kemur fyrir sem örlítið til hægri blaðberi félagslegrar meðvitundar. Bærinn okkar byrjar á því sem virðist vera lexía í tilgangsleysi, eins og aðrir bæir, gerist aldrei neitt of spennandi hér, ef eitthvað er, þessi bær hefur bara „rétta tegund af fólki“, þú getur samt skilið bakdyrnar þínar eftir ólæsta hér , við erum að sjá þroskandi líf þessara tveggja fjölskyldna, en það er siðferðileg og félagsleg afstaða þeirra sem er mikilvægari en þær sjálfar. Bærinn okkar hefur kannski bara verið „Hver ​​sem er“, bara svo framarlega sem þú komst úr réttum hluta bæjarins.