Fyrst af öllu, Edison Chen vann frábært og trúverðugt starf sem kambódískur leigumorðingi, fæddur og uppalinn á sorphaugunum og skylmingaþrælahringnum, þar sem hann slípaði iðn sína sem villimennsku til að lifa af, lifa á möntrunni að drepa eða vera drepinn. Í hlutverki sem átti litla samræður, eða að minnsta kosti nokkrar línur í kambódísku/tælensku, er frammistaða hans sannfærandi, líklega það sem hefði átt að vera í Jet Li farartækinu Danny the Dog, þar sem maður er ræktaður í þeim tilgangi einum að berjast, og í taumi einhvers annars. Eins og Danny the Dog, eru hinar margumtöluðu bardagasögur með berum hnúum ekki stílhreinar dansmyndir, heldur frekar hönnuð sem venjuleg, grimm hnefaleikar, þar sem allt fer. Þetta vakti sennilega tilfinningu fyrir raunsæi og gremju þegar þú sérð persónurnar rífa það út í hálsinn á hverri annarri, í að verja eigið líf á meðan að taka það frá öðrum. Þetta er grátbrosleg, grátbrosleg og dimm mynd bæði í bókstaflegri merkingu og óeiginlegri merkingu, og þetta aðgreinir hana frá venjulegum hlaupum frá spennumyndagerð lögreglunnar. Edison leikur leigubyssu frá Kambódíu, sem verður flóttamaður í Hong Kong, á flótta frá lögguna þar sem pallbíllinn hans hafði farið úrskeiðis. Fremstur í eltingaleiknum er liðið undir forystu Cheung Siu-Fai, sem þarf að glíma við ósvífna meðliminn Inspector Ti (Sam Lee), en innlimun og viðurkenning í liðinu hafði með syndir föður hans að gera. Svo byrjar köttur og mús leikur í dökkum tónum og skuggum hinnar seinni hliðar Hong Kong. Sagan sjálf virkar á mörgum stigum, sérstaklega í persónurannsóknum morðingjans og löggunnar. Á gagnstæðum hliðum lögmálsins sjáum við innan hverrar persónu ekki svart og hvítt, heldur gráa tóna. Með leigumorðingjanum sjáum við umhyggjusöm hlið hans þegar hann tengdist og þróaði tilfinningar um ást til stúlku (Pei Pei), sem olli þroska tilfinningu, blíðu og opinberaði hjarta úr gulli. Löggan, með vafasömum aðferðum og viðhorfum, fær mann til að velta því fyrir sér hvernig maður myndi beygja sig þegar hann er tilbúinn að gera allt sem þarf til að vinna verkið. Það eru mörg áhugaverð augnablik af siðferðilegum spurningum, um hvernig andhetju, fyrirlitlegar aðferðir eru teknar upp. Þú munt spyrja, hvað gerir mann og hvað gerir skepnu, og ef við höfum tilhneigingu til að skipta um hlið eftir aðstæðum - höfum við þá dökku innri rák í okkur öllum, sem umbreytist frá manni í hund og hund í maður? Dog Bite Dog grípur þig frá upphafi og sleppir aldrei fyrr en í lokin, þó að það séu punktar í miðjunni sem virtust dragast, sérstaklega á blíðu augnablikunum, og það þjáðist líka af því að vita ekki hvenær ætti að enda. Ef ég ætti að velja uppáhaldssenu, þá hlýtur það að vera sú sem er í matarmiðstöðinni á markaðnum - einstaklega vel stjórnað og afhent, spennuþrungin brún sætis augnabliksins. Hlustaðu líka á söngleikinn og þig dreymir ekki ef þú heyrir urr í hundum. Mjög mælt með því, sérstaklega ef þú heldur að þú hafir séð um næstum allt frá löggutryllitegundinni.