Myndin var krúttleg opnun, ég trúði svo sannarlega að ég ætti eftir að eiga eina bestu rómantísku gamanmynd sem ég hef séð í nokkurn tíma... það var eitthvað sérstakt "erlent" við uppsetningu myndarinnar, raunsæ en samt nokkuð abstrakt og dularfullur. En svo fór söguþráðurinn að verða æ óraunhæfari. Að segja að endirinn hafi verið CORNY og fyrirsjáanlegur væri næstum vanmat... Týpískasti rómantíska endirinn þar sem allt fer frábærlega fyrir hverja 'viðkunnanlega' persónu. Atriði þar sem aðalpersónan áttar sig á því að hann hefur gert mistök og eltir „draumakonuna“ aðeins til að játa ást sína á henni fyrir framan samúðarfullan hóp áhorfenda. Láttu ekki svona. Á endanum vinna „góðu strákarnir“, „vondu krakkar“ lausir... Þú skilur myndina. SÖUN á hugsanlega áhugaverðri kvikmynd.