Það er cheesy, það er hrollvekjandi, það er gróft, en það er það sem gerir það svo skemmtilegt. Það hefur yfir höfuð melódramatísk augnablik sem eru hreint út hlæjandi. Það er frábært að gera grín að þessari mynd. Leigðu hana til að hlæja. Kvikmyndin fjallar um þrjár fréttakonur, á tímabili langt á undan farsímum. Þeir fara til smábæjar til að fjalla um hátíð en þeir fá ekki herbergi til að gista á. Og það er þegar þeir hitta Ernest Keller. Hann er hrollvekjandi á sálrænan hátt. Og hann býðst til að leyfa þeim að vera heima hjá sér. En hann segir þeim ekki sannleikann um hverjir búa þar. Frammistaða Stephen Furst er svo mögnuð sem "The Unseen", að hann ber þessa mynd í raun. Megnið af myndinni er frekar leiðinlegt, þó að það sé áhugavert að komast að sannleikanum um fjölskyldu Ernest. Bara að sjá þennan leikara í þessum senum gerir það þess virði að skoða. Barbara Bach og Doug Barr búa til gott augnkonfekt. Ég lít á myndina sem gamla gimstein, erfitt að finna og þess virði að skoða hana.