Það er þunn lína á milli þess að vera leikrænn og að vera bara þvingaður. Þvinguð leiklist. Þvinguð tekur. Þvinguð samsæri. Jafnvel þvinguð ljósmyndun. Það er fólk sem segir "myndin þróast þannig vegna þess að hún er frá Asíu" en ég sé ekki neina þvingaða þætti á Seven Samurai eða Sonatine. Það er þunn lína á milli þess að vera skáldskapur (og hvert listaverk sem það er, á sinn hátt, skáldskapur) og þess að vera bara ólíklegt. Á persónulegri hátt finn ég bara ekkert fyrir myndinni, hún tekur mig ekki hvar sem er, og ég bara trúi ekki á skáldskaparheiminn sem það er lagt upp með. Finnst það bara ekki rétt, það er eitthvað í því eða í gegnum það sem bara klikkar ekki.