Þetta var í fyrsta skipti sem ég horfði á þessa skammlífu bresku sjónvarpshryllingsseríu, en ég hafði séð nokkrar Hammer hryllingsmyndir (Horror of Dracula, Captain Kronos: Vampire Hunter) og hugsaði nógu vel um þær til að gefa þetta yfirbragð. Fyrsti þátturinn var áfall - ekki fyrir hryllinginn heldur fyrir alla nektina. Var þetta "venjulega" sjónvarp í Englandi árið 1980? Ef svo er sýndi það miklu meiri húð en það sem við sjáum í Norður-Ameríku. Það voru þrjár aðskildar senur sem sýndu naktar konur og brjóst þeirra, eitt atriði þar sem strákur lagði hönd sína á eina, og önnur atriði með karlmanni efst af konu sem falsaði samfarir. Hey, ég er ekki að kvarta. Sagan er einföld: norn sem hvarf á 17. öld kemur aftur í gamla húsið sitt og gerir lífið erfitt fyrir giftan mann. Sá síðarnefndi, Jon Finch sem "David Winter", var ekki mikill leikari, en konan hans var ekki slæm og var virkilega fegurð. Hún var að vera Prunella Gee sem "Mary." Eiginmaðurinn grunaði hana, með réttu, um að eiga í ástarsambandi og það á sinn þátt í þessari sögu. Patricia Quinn var skemmtileg sem hlæjandi nornin „Lucinda Jessup“ sem kemur til baka með illt í sér og hefur gaman af því að kvelja par þar til allt fer úrskeiðis í lokin. Sem karlmaður myndi ég segja að það væri sérstaklega gaman að sjá konurnar tvær fara í þetta! Þetta byrjar hægt en þegar "Lucinda" byrjar að hræra í hlutunum verður þetta mjög skemmtilegt.