Polanski snýr aftur að þemunum einsemd og brjálæði sem hann rannsakaði með svo gríðarlegum áhrifum í Repulsion and Rosemary's Baby, í The Tenant. Andrúmsloftið er vörumerki Polanski - dimmt, pirrandi, pirrandi - en það er eitthvað óþægilegt við þessa mynd og ég er það ekki viss hvort það er vísvitandi eða ekki.Sven Nykvist, sem stóð fyrir nokkrum af fallegustu myndum Bergmans, gerir sjálfan sig ekki alveg rétt hér. Þar sem nafnið hans var eitt af því sem heillaði mig mjög að þessari mynd, varð ég fyrir nokkrum vonbrigðum með hversu fá dæmi um raunverulega áhrifamikla kvikmyndatöku eru í myndinni. Það eina sem raunverulega svíkur myndina er leiklistin. Polanski er vissulega ekki slæmur leikari, en hann virðist hafa bitið af sér meira en hann getur tuggið með hinu erfiða hlutverki Trelkovsky. Sumir aukaleikaranna eru frábærir, einkum Melvyn Douglas sem húsráðandi og Shelley Winters sem móttökustjóri, en aðrir eru slappir og misskilnir. Það er líka erfitt að komast framhjá þeirri staðreynd að allir þessir meintu Parísarbúar eru með amerískan hreim. Alveg óvænt eru fín augnablik af myrkri gamanmynd í myndinni. Allir sem hafa séð The Fearless Vampire Killers vita að Polanski er svo sannarlega góður grínleikari. Hins vegar eru stundum þegar það rennur hættulega nálægt því að vera skopstæling á sjálfu sér. Skyndileg (og nokkuð óútskýrð) „umbreyting“ Trelkovskys er líklegri til að hækka hlátur en augabrúnir, sem dregur úr því sem hefði átt að vera kraftmikið augnablik í sáldramatískri ferð hans. Allt í allt er Leigjandinn skemmtileg og forvitnileg upplifun, ef aðeins of sljór fyrir eigin hag. Það er handfylli af einstaklega slappandi augnablikum og stöðugt óþægilegt og forboðið andrúmsloft en þessi mynd, þó hún sé mjög góð, hittir ekki alveg í markið eins vel og hún hefði getað gert. Því miður, í lok dags, „allt í lagi“ Polanski kvikmynd er samt betri en flestar aðrar 'góðar' myndir. Örugglega þess virði að horfa á, bara ekki búast við að þú verðir hrifinn í burtu.