Enn og aftur afhendir Doctor Who vörurnar með fötu. Það hefur húmor („Þú ert bara að gera það upp um leið og þú ferð!“ „Já, en ég geri það snilldarlega“), hasar, skrímsli (í þessu tilfelli enn meira spark-ass netmenn), harmleikur og hræðsluaðferðir. Í stuttu máli, bara það sem læknirinn pantaði (orðaleikur ætlaður). Það hvernig tilfinningarnar færast frá einum til annars er gert svo vel að það er engin tilfinning um að "halda áfram með það". Svo, krítaðu upp 3 af síðustu 4 þáttum sem hafa fengið þig til að hlæja, síðan fengið þig til að gráta og fengið þig til að fara "eek". Hvað varðar persónuþróun, þá er þetta klárlega hápunkturinn fyrir Noel Clarke Mickey (og Ricky). Þar sem þú ert einn af félögum læknisins veistu að hann mun gera það rétta og gæti jafnvel grunað hvernig hann gerir það. Hins vegar er það enn tilfinningaríkur skiptilykill þegar hann staðfestir framtíðarleið sína. Á meðan "The rise of the Cybermen" hafði meira af óheillavænlegri uppbyggingu til skelfingar, er "The Age of Steel" algjör sprengja. Eins og "Alien" miðað við "Aliens" - bæði sannkölluð klassík, en á ólíkan hátt. Getur þáttaröðin haldið því áfram á þessu stigi? Við skulum vona það.