Að kalla þennan þátt snilldarlega finnst mér of lítið. Að segja að það haldi áfram frábæru starfi frumsýningar tímabilsins er líka niðurdrepandi, vegna þess að það hefur aldrei verið langt frá því að vera frábær Sopranos þáttur hingað til. Reyndar gæti titillinn verið ljúft boð fyrir þá sem eru ekki raunverulegir aðdáendur ennþá: Vertu með í klúbbnum...Halda upp þar sem Junior hætti (setti kúlu í meltingarveginn á frænda sínum eftir að hafa talið hann vera skúrka sem hann drap í fyrsta þáttaröð), byrjar sagan á því að Tony er alveg fínn. Þar sem hann man ekkert eftir því sem kom fyrir hann, er hann að mæta á einhvers konar ráðstefnu. Hann er bara ekki að tala með sínum venjulega hreim og það virðist vera eitthvað að blöðunum hans: hann er greinilega ekki Tony Soprano heldur Kevin Finnerty, eða það er að minnsta kosti það sem hópur fólks heldur, og þangað til ruglið er komið í lag getur ekki yfirgefið hótelið sitt. Auðvitað, í hreinni Sóprans-hefð, reynist þetta ekkert annað en draumur: Tony er í raun í dái, læknarnir eru í óvissu um örlög hans, fjölskylda hans og vinir hafa áhyggjur af veikindum og Junior neitar að trúa allt þetta gerðist í raun og veru. Því miður gerði það það og Anthony Jr. virðist vera reiðubúinn að hefna tilraunarinnar á líf föður síns. Draumar hafa dúkkað upp frekar oft í seríunni, oft sem einhvers konar andleg réttarhöld fyrir söguhetjurnar (einkum í fimm þáttaröðinni The Test Dream). ). Join the Club tekur hins vegar frumspekilega eiginleika dagskrárinnar, sem þegar var gefið í skyn með því að fyrri þáttur notaði ljóð frá William S. Burroughs, og ýtir undir umslagið á hinn djarflegasta hátt: Tony ofskynjanir um látna vini sína (fyrsta tilvikið) af þeirri tegund var af völdum matareitrunar, fyrir fjórum árstíðum) er eitt, það að vera í raun og veru í því sem virðist vera hreinsunareldurinn er gjörbreytt. Hinn "himneski" hluti sögunnar er stútfullur af allegórískum merkingum, ekki síst nafninu Tony er gefið (eins og ein persóna bendir á, stafsetning þess á ákveðinn hátt mun gefa þér orðið "óendanlegt"), og ekkert af því kemur út. sem yfirdrifið eða langsótt: David Chase hefur búið til verk sem er allt of gáfulegt til að nota skrýtnar uppsetningar bara fyrir eigin sakir; þetta hjálpar allt frásögninni. Að tala um „hjálp að ofan“ í tilfelli Tony Soprano gæti þó teygt það aðeins.