Svo mikil eftirsótt endurgerð á vinsælri tónlistarklassík og svo bitur pilla sem þurfti að taka. Mjög, mjög erfitt að kyngja ... þetta allt saman. Það hafði ekki eyri af trúverðugleika neins staðar. Og þegar þú ert ekki með rós, þá ertu ekki með sýningu. Bette Midler virtist fædd til að leika þennan þátt. Samt, allt sem hún gat framleitt var sæt, fyndin, glitrandi, vörumerki Bette Midler ... íþyngd af öllum kunnuglegum Midlerisms. Roz Russell þarf ekkert að hafa áhyggjur af. Hún getur hvílt sig í gröfinni sinni með því að vita að hún er enn hin endanlega Mama Rose (í kvikmyndinni, samt sem áður). Ég hélt að Midler ætlaði virkilega að setja það yfir í þetta skiptið...til að kasta sér út í það sem er eitt stærsta tónlistarhlutverk allra. tíma...eins og hún gerði í "Rósinni." En, nei, hún spilaði vel. Hún lék sjálf. Hún gerði Rose að algjörri kvöldverðarleikhústeiknimynd. Jafnvel lögin hennar voru óinnblásin. Það var brjálæðislegt að horfa á, vitandi að Midler hefur hæfileika til að rísa upp fyrir peningagræðsluna sína. Hún sýndi loforð aðeins einu sinni í þessu "Gypsy" og það var með "Rose's Turn". En þá var það of lítið, of seint. Einlæg Cynthia Gibb sem kvenhetjan gaf myndinni sinn eina sanna neista og þegar hlutverk Gypsy skín yfir hlutverk Rose, þú veist að það eru vandræði í River City. Risastórt, risastórt hlutverk svik.