Ég hreinlega elska uppistandsgrín. Ég elska að heyra hráar hugsanir uppistandsins á sviðinu, þar sem þeir höfða til áhorfenda jafnaldra þeirra mismunandi lífsreynslu sem þeir hafa fengið, eða hluti sem þeir hafa hugsað upp eða séð sem þeim fannst bara svo **** asnalegt að þurfa að deila því með einhverjum. Það voru áður uppistandar sem tóku á sig persónu sem allir gátu tengt við (Rodney Dangerfield kemur upp í hugann) eða voru bara svo helvíti klikkaðir að maður gat ekki annað en hlegið með þeim eins og þeir hlógu að öðrum (Richard Pryor). Og svo voru það teiknimyndasögurnar sem vekja til umhugsunar eins og George Carlin, sem þrátt fyrir að þykjast vera lúði, var snjallasti strákurinn í herberginu, sem höfðaði til fólks að endurskoða hluti sem það sá þegar það gekk um, og átta sig á því hversu ruglað hlutir voru uppi og hversu auðveldlega þeir gætu breytt hlutunum. Nú virðist þetta ekki hafa neitt að gera með "Mind Of Mencia," sem, eins og ég er sammála flestum fréttaskýrendum hér, er hræðileg lausn Comedy Central á tapinu á " Chappelle's Show,“ en það gerir það. Carlos Mencia eyðir helmingi sýningarinnar í að gera uppistand fyrir áhorfendur sína, stundum um vinsæl efni, oftast í kynþáttafordómum og staðalímyndum kynþátta. Hann reynir að vera allar þrjár ofangreindar tegundir uppistanda. Hann gerir sviðspersónu, hversdagslegan Mexíkóa að nafni Carlos sem, þrátt fyrir staðalmyndir, er bara þinn venjulegi venjulegi strákur. Síðan heldur hann áfram að reyna að hlæja að öðrum, fólki sem hann kallar rasista eða bara þeim sem eru ósammála skoðunum hans. Og loks kynnir hann áhorfendum og áhorfendum teiknimyndir og segir þeim að það muni hjálpa þeim að sjá sjónarhorn hans. Carlos Mencia segir alltaf að hann sé að sýna sjónarhorn sem fólk sér ekki, en samt það sem hann er Í raun er það ekki bara að efla kynþáttafordóma sem þegar eru til og búið er að grínast með til dauða, heldur hvetur hann fólk heimskulega til að heyra þær og gera það eina sem hjálpar til við að halda þeim í kringum sig: hlæja. Að kynna staðalímyndir er venjulega lægsta en samt auðveldast, leið til að fá hlátur í stand-up. Bestu grínistarnir, sem ég óttast, Carlos Mencia finnst hann vera í góðum félagsskap með, þurfa ekki að grípa til þeirra. Þeir tala almennt og biðja þig um að hlæja AÐ fáránleika, frekar en með því, eins og Mencia hvetur. Eftir því sem hann býr til fleiri teiknimyndir eða „raunverulegar“ aðstæður sem kalla á kynþáttafordóma eða svívirðingar á öðrum með því að nota það, segir hann okkur, frekar en að biðja okkur, að hlæja, og setur þessar fáránleika fram sem sannleika, frekar en bara öfgar þess. Sýning hans er móðgun við huga þeirra sem horfa á hann. Mencia gefur okkur ekki gamanmynd og biður okkur að melta hana og taka úr henni það sem við viljum (eitthvað sem, eins mikið og ég hata að bera saman þetta tvennt, var besta gæði "Chappelle's Show") hann segir okkur nákvæmlega hvernig við ættum að líta það og bregðast við því --- sem að hans sögn er að gera heimskulegan svip og segja "Dee Dee Dee!" Þessi sýning heitir réttu nafni. Það er svo sannarlega þáttur um "The Mind of Mencia." Það er hugur Mencia, út í gegn, og er sem slík ekkert annað en heimskuleg skemmtun. Þátturinn er sérsniðinn til að gefa aðaláhorfendum sínum, 14-24 ára, lífskennslu um hversu staðalímyndir eru slæmar, en að kynþáttafordómar séu í lagi fyrir Carlos Mencia og ætti því að vera í lagi fyrir þig!