Þetta er mjög undarleg mynd - og það er EKKI slæmt. Hún er sambland af nýraunsæislegri kvikmynd um heimilislausa OG ævintýri. Ég er viss um að einhverjum kann að finnast þessi mynd aðeins of undarleg, en ég elskaði hana. Enn og aftur, þessi leikstjóri safnar saman dásamlegum leikarahópi hversdagsfólks (ekki leikurum) og fær frábæra frammistöðu í samspili. Þótt þær séu ekki næstum því eins sorglegar og Umberto D, þá hafa báðar myndir mjög svipaðan tilgang - þessi gerir það bara á mjög fáránlegan hátt. Hunsa cheesy tæknibrellurnar - þegar allt kemur til alls var hún gerð snemma á fimmta áratugnum og tæknibrellur eru hvort sem er ekkert voðalega mikilvægar (eða að minnsta kosti ættu þær ekki að vera í kvikmyndum). Í staðinn skaltu halla þér aftur og njóta hinnar mjög undarlegu og kjánalegu ferð. Nema þú sért algjör kurl, munt þú hafa boltann. Við the vegur, síðan ég fór fyrst yfir þessa mynd, hef ég séð aðra DeSica leikstýrða mynd sem er algjört skylduáhugamál og það er BÖRNIN ERU AÐ HORFA OKKUR. Þó það sé ekki fantasía eða ljós í anda eins og MIRACLE IN MILAN, frábær mynd engu að síður.