Lawrence Olivier og Merle Oberon gerðu tvær myndir saman innan tveggja ára. Ein er talin ein af stórkostlegu rómantísku myndum allra tíma og myndin sem gerði Olivier að frábærri kvikmyndastjörnu (og gaf Oberon besta hlutverk sitt): WUTHERING HEIGHTS. Hin er þessi mynd, gerð í Englandi ári fyrr. THE DIORCE OF LADY X er rómantísk gamanmynd (þar sem WUTHERING HEIGHTS er rómantísk harmleikur). Olivier er lögfræðingur, Everard Logan, sem er kraftmikill lögfræðingur, en er líka algjör kvenhatari. Eitt kvöldið skráir hann sig inn á hótel rétt á undan hópi fólks. Þetta er mjög þokukennd nótt (sú tegund af ertusúpuþoku sem London var þekkt fyrir fram að alræmdri „drápsþoku“ á fimmta áratugnum) og mannfjöldinn (sem hafði verið í veislu á hótelinu) þarf rúm. Stjórnendur reyna að fá Logan til að leyfa einni eða tveimur félagskonum að sofa á sófa og sólbekk í herbergjum sínum, en hann neitar. En hann hefur ekki reiknað með Merle Oberon sem Leslie Steele. Hún er barnabarn hæstaréttardómara og tekst að komast inn í herbergi Logan og hagar honum til að samþykkja ekki bara að hún sofi þar, heldur eignar sér rúmið sitt (hann fer upp í sófann - honum til mikillar óþæginda). Daginn eftir deila þau rúmi sínu. morgunmat, og í smáspjallinu er augljóst að þrátt fyrir vantraust hans á konum finnst Logan Leslie mjög aðlaðandi. En hún neitar kettlingalega að segja honum hvað hún heitir. Hún er staðráðin í að læra meira um hann og henni finnst viðhorf hans til kvenna pirrandi. Í millitíðinni er leitað til Logan af auðugum aðalsmanni (Ralph Richardson sem Lord Mere) sem hugsanlegur viðskiptavinur. Mere grunar eiginkonu sína Lady Mere (Binnie Barnes) um að hafa átt í ástarsambandi. Reyndar segir hann Logan að frúin hennar hafi verið með elskhuga sínum á hótelinu sem Logan veit að hann var á á þokukvöldinu. Logan kemst (náttúrlega) að þeirri niðurstöðu að Lady Mere hafi verið dularfullur herbergisfélagi hans um kvöldið. Ég ætla ekki að fara meira út í söguþráðinn nema að segja að Leslie áttar sig á því að lokum hvaða mistök Logan hefur gert og ákveður að nota þau til að kenna honum lexíu um konur. Handritið hefur tilfinningu eins og Wodehouse skáldsögu, en er aðeins minna . Samt sem áður er frammistaða Olivier, Oberon, Richardson, Barnes og Morton Selden (sem afi Oberon) öll frábær. Það sýnir hvað góður leikhópur getur gert með jafnvel minnstu efni. Skoðaðu nokkrar af minniháttar atriðunum til að sjá hvað ég á við: Fyrsta atriði Seldens, þar sem hann kvartaði yfir veikburða kaffinu hans við þjóninn/þjóninn hans, sem segir honum almennilega frá (þeir hafa verið vanir persónuleika hvers annars í mörg ár). Eða Olivier að takast á við ungan skrifstofumann á skrifstofunni sinni, sem er viss um að tvær Lady Meres hafi verið á skrifstofunni tveimur mínútum áður (þær voru, en Oberon og Barnes fóru saman), og endar með því að halda að aumingja skrifstofumaðurinn sé einfeldningur. Eða þjónninn á hótelinu sem skilur ekki hvers vegna leigjandinn í herberginu hans Olivier er sífellt að breytast úr karli í konu í karl. Eins og ég sagði, dálítið heillandi gamanmynd - en hún er mjög heillandi.