Hin einstaklega yndislega Suzy Delair leikur styttan flytjanda sem er heltekinn af því að ná árangri í leikhúsinu. Eiginmaður hennar og undirleikari, leikinn af Bernard Blier, er stilltur en afbrýðisamur maður. Þegar hann kemst að því með ólíkindum að eiginkona hans hafi skipulagt stefnumót við lúinn gamlan kaupsýslumann með það í huga að efla feril hennar, missir hann alla stjórn og hótar kaupsýslumanninum morði. Nú, á þeim tímapunkti, verð ég að hætta að lýsa myndinni fyrir þér vegna þess að hún skautar á svo þunnum ís með sínum útúrsnúningum, opinberunum, tvíræðni og spennu að það að gefa í skyn að eitthvað af henni myndi stofna henni í hættu. Ég er ekki viss um hversu gott eða slæmt það er fyrir þessa frönsku lögregluaðferð sem stafar af söng- og danssamfélaginu, þó það sé vissulega athyglisvert að það sem við vitum í gegnum tíðina er hver gerði það ekki. Við vitum bara ekki hver gerði það. Sagan veltur á því hvernig farið er eftir vísbendingum, hvar hugsjón alibis bregðast og þar sem varkár skapaður tilbúningur og blekkingar sundrast. Athyglisvert er að þetta er spennumynd þar sem spenna myndast þrátt fyrir þá vitneskju sem venjulega myndi finnast of mikið of snemma. Quay of the Goldsmiths er minnst myrkur af myndum Henri-Georges Clouzot. Það er hvergi nærri eins óheiðarlegt og hið átakanlega Les Diaboliques, eins hörmulegt og hrífandi Laun óttans eða eins skelfilegt og Le Corbeau. Kannski er það vegna lífsins í danssölunum og leikhúsum Frakklands fjórða áratugarins, sem allir starfa sem umhverfi þessarar glæpatryllis. Clouzot bæði skilur og samþykkir persónur sínar, jafnvel þær rotnari, þar sem hann hefur meira af a hefndarástand með öðrum myndum hans. Þar sem hann kann að hafa haft skilning á uppátækjasömum konum í Les Diabolique eða vörubílstjórum sem sökkva niður á það stig að hætta á hræðilegum dauða til að hrekja sig úr ömurlegu lífi í The Wages of Fear, þá er ekki endilega stuðningur eða samkomulag um málið. hluti af kvikmyndagerðarmanninum, því þetta eru persónur sem greinilega tóku beinar ákvarðanir sem ráða örlögum þeirra. Allar persónurnar í þessari meira seiðandi mynd eru með atriði og augnablik sem gleðja okkur, meira að segja harði, kaldi einkaspæjarinn sem Louis Jouvet leikur, sem hefur áhyggjur af unga ættleiðingarsyni sínum innan um öll vandræði og örvæntingu sem gerist í lífi hans hverju sinni. Það er húmor og ófeiminn kynþokki, hið síðarnefnda aðallega af hálfu Delair, sem gerir þrýstinginn óvirkan að vissu marki. Clouzot stundaði iðn sína í rólegheitum, þolinmóður þar til hann gerði óvægnar síðari myndir sínar, þar sem hann leyfði áhorfendum sínum enga fyrirgefningu vegna spennunnar.