Ég er ósammála því að kalla þetta stoner-mynd bara vegna þess að gras kemur líka fram. Ég get ekki ímyndað mér að þetta nálgist einu sinni „stóner klassík“. Það væri eins og að kalla Singles „grunge mynd“. Kvikmyndin er svo sannarlega í takt við gruggugan söguþráð. Stundum velti ég því fyrir mér hvort handritið hefði annað hvort verið sleppt og stokkað eða hvort þeir týndu því alveg og reyndu bara að vængja það. Að horfa á þessa mynd minnti mig á að horfa á börn leika sér og búa til söguna eftir því sem þau halda áfram. Persónurnar eru viðarkenndar, samræðurnar eru skattlagðar og öll sagan virðist vera algjörlega ótengd. Hver var drepinn? Hvenær? Hvað? Og svona hagarðu þér þegar vinur þinn tekur of stóran skammt? Algjört tilfinningaleysi og algjörlega sambandsleysi við raunveruleikann. Hvað varðar dúndrandi gítarhljóðrásina sem fylgir hverri senu: nóg! Það var eins og að horfa á opnunarvalmyndarskjáinn þar sem sama lagið hringist endalaust í bakgrunninum, hvorki áfram né aftur. einbeita þessu rugli inn í samhangandi kvikmynd. Eftir 112 mínútur gerðist það aldrei.