Auk þess að vera lýsing á lesbískri ástarsögu er FIRE líka grínísk ádeila á millistéttar(?) indverska menningu. Mér finnst þetta vera gæði sem er lítið metið við myndina. Þessar tvær tegundir (þ.e. djúp þýðingarmikil óhefðbundin ástarsaga og grínisti ádeila) blandast yfirleitt alveg eins vel saman og olía og vatn gera, en Mehta (einhvern veginn) tekst að ná jafnvægi í næstum fullkomnun. Hegðun þjónsins Jatins, framkoma fjölskyldunnar við hann, stöðug óumflýjanleg nærvera ömmunnar, sem er stöðug og óumflýjanleg, þráhyggja Ashok af kenningum Swami: Þetta eru hlutir sem koma frá menningu svipaðri Indlandi og ég get strax skilgreint sem dæmigerða. Þeir hafa hrópað eftir því að þeim sé bent á og gert grín að þeim. Á meðan hún þróar aðalviðfangsefni sitt tekst Mehta að ná þessu aukaþema af kunnáttu. Raunar stafar mikið af húmornum í myndinni, sem veitir nauðsynlega léttir frá þungum viðfangsefnum tabú lesbískra ástum og kynjamálum, frá þessari ádeilu um hið venjulega. Kvikmyndin flæðir frá teiknimyndasögunni yfir í hið alvarlega af mikilli næmni. Allt í allt, snilldar notkun táknrænna tækja (Radha borið saman við Sita of goðsögnina og kemur út úr Eldinum óskaddaður og þar af leiðandi hreinn; ævilangt þrá hinnar ungu Radha að sjá hafi loksins náð þegar hún öðlast frelsi). Kudos til Shabana Azmi(Radha), ljósaáhöfnina og Deepa Mehta; hæfileikar þeirra mjög ó-Hollywood-líkir (og ó-Bollywood-líkir!) hæfileikar gerðu þessa mynd sérstaka. Ein gagnrýni: fyrstu atriðin virtust frekar sundurlaus að því leyti að þau runnu ekki vel inn í hvort annað. Dómurinn: 9 á móti 10. Ekkert minna fyrir kvikmynd þar sem atriði brenna svo á mér.