Sagt er að kvikmyndir og stuttmyndir David Lynch muni ekki höfða til allra. Ekki heldur Dumbland, kannski frekar en nokkru sinni fyrr. Ég hef það á tilfinningunni að Dumbland, eins og fólk rekst á það, verði sannkallað merki um „I get it“ eða „hvað í fjandanum“. Þetta er ekki súrrealismi nákvæmlega, heldur fáránlegt að það er ekki aftur snúið. Það er líka mjög, mjög, mjög heimskulegt. En í þessari heimsku getur verið einhvers konar kaldhæðnisleg greind í því, að framleiðandinn viti svo vel hversu barnalegt og viðbjóðslegt þetta er, og þessi sjálfsmeðvitund er plús, ekki tilviljun. Þetta er bara fullt af gróft teiknuðum stuttbuxum - af því tagi sem gæti ekki einu sinni náð árangri í Hertzfeldt og Judge's teiknimyndaþættinum (sem ég gæti bætt við, Lynch hér á margt sameiginlegt með báðum leikstjórunum í verkum þeirra - sem miðast við lummox með Greindarvísitala upp á 20 sem á stöðugt skjálfandi af hræðslu eiginkonu og barn sem lítur út eins og kross á milli piparkökumannsins og/eða geimverunnar. Þættirnir innihalda litlar aðstæður eins og bilað hlaupabretti, sölumann sem getur sagt Gettysburg-ávarpið. , vakir yfir sjúkum mági, mauraofskynjunum og veltir sér bara í sófanum með hávaða út um allt. Allt á meðan er Lynch enn að gera tilraunir, enda var hann stöðugt með góðu eða illu á fimm ára tímabili sem hann gerði á og undan Inland Empire. Fyrir það fyrsta er hann að fara aftur til rætur fyrstu stuttmyndar sinnar, Six Figures Getting Sick Six Times, í notkun á endurtekningu sem leið að markmiði. Þetta virkar stundum afskaplega vel og stundum ekki. Stundum , eins og með þáttinn með því að sitja í kringum húsið að gera ekki neitt þar sem tönnum blæðir og fluga bumar um, fáránleikinn vaxar og dvínar án mikilla góðra áhrifa. Og jafnvel þáttur eins og þegar vinur gaursins kemur yfir er fyndinn meira - svo fyrir Beavis & Butt-head samanburðinn (báðir hlæja eins og hálfvitar og eru jafn uppteknir af því að drepa hluti eins og fiska og kindur). Það sem endar með því að virka er hvernig Lynch sýnir fram á óráð, á grófasta hátt sem hægt er að hugsa sér, og óhóflegt ofbeldi. Í því sem kemur næst súrrealismanum í "maurum" spreyjar gaurinn ranglega gallaspreyi (bara kallaður "Kill", ein af mjög ódýru en skemmtilegu pælingum Lynch á samfélagssáttmála) á sjálfan sig og sér fyrir sér maura í sönglínu, einsöngum. innifalinn. Og eitt það hrikalega fyndnasta sem ég hef séð frá kvikmyndagerðarmanninum er "fáðu prikið", þar sem við sjáum bara strákinn, sem sonur hans fagnaði, fá prik í munninn. Fljótlega brotnar hálsinn, augun spretta út og þegar hann sagði að stafurinn væri fjarlægður gætir hann ekki þess að umferðin vaggist eins og brunahlíf. Önnur augnablik skjóta upp kollinum svona í óvæntum gjám og það er teiknað eins og á ódýran pappír með hvatningu til að sjokkera með ljótu máli (aðallega frá manninum, sem og frá 'ömmunni', sem í einni rödd Lynch f. persónurnar eru dýpstu af öllu), og skjálfandi eiginleiki sem minnir á rjómann frá (snemma) Hertzfeldt. Samt sem áður er ég ekki viss um hvort Dumbland sé eitthvað sem ég myndi leggja í hendurnar á einhverjum ef þeir hafa gert það' Ég hef ekki séð mikið af Lynch en hvað þá neitt eftir hann. Það eru nokkrir litlir punktar um samfélagið með algjörum ýkjum sem kunna að vera eða ekki í huga Lynch nær en við höldum venjulega þeim í raunveruleikanum. Hins vegar er almennt ekki mikið sem ætti að lesa inn í það, þess vegna myndi ég segja að meira en helmingur sem sér það mun hata það af ástríðu. Þeir sem grafa botnlausar gryfjur teiknimynda, vertu viðbúinn að hafa það gott.