Chaplin er djúsdrengur í lokamynd sinni árið 1918, djúsdrengur sem virðist ekki geta komið göngunni beint niður. Hann eyðir tíma „þarna“ í skotgröfum fyrri heimsstyrjaldarinnar. Nokkrir gaggs standa upp úr: Limburger ostur sem bráðabirgðasprengja fyrir einn. Þröngt herbergi herbergisins í skotgröfunum og þegar Chaplin og félagar hans eru skolaðir úr kojum sínum með flóðum eru hápunktar. Chaplin endar með því að handtaka nokkra þýska hermenn einn og hann lemur þýska herforingjann fyrir að neita sér um sígarettu. Aðspurður hvernig hann hafi gert það svarar Chaplin að hann hafi umkringt þá. Chaplin felur sig á bak við óvinalínur sem tré allra hluta og þær senur eru mjög mjög fyndnar. Hann flýr í sprengjulagt hús þar sem hann hittir franska stúlku sem Edna Purviance leikur. Þýskir hermenn elta hann, sleppur aftur frá þeim og Purviance er handtekinn fyrir að aðstoða hann. Chaplin er fær um að draga hraðann með því að boppa hermann og nota einkennisbúning hermannsins. Hann endar með því að bjarga Purviance að sjálfsögðu og fanga Kaiser í leiðinni. Á leiðinni notar Chaplin nokkra sjónglappa og slatta til að snúa þýsku hermönnunum til baka. Með þessari mynd kannaði Chaplin staðsetningumöguleika kvikmyndatökunnar á sama tíma og hann hélt athygli áhorfenda í lengri tíma, eitthvað sem samningur hans við Mutual Film Corporation bannaði honum. Myndin gerði honum einnig kleift að gera grín að óvininum, eitthvað sem hann myndi aftur gera með meiri árangri í The Great Dictator. *** af 4 stjörnum.