Þetta var í rauninni tilraun til að gera það sama með "Batman" og gert var með "Gilligan's Island" í "Surviving Gilligan's Island." Fyrir ykkur sem misstuð af því (og skömm!) var "Surviving Gilligan's Island" (fullur titill: "Surviving Gilligan's Island: The Incredibly True Story of the Longest Three Hour Tour in History") sérstakur frá því fyrir nokkrum árum, þar sem Bob Denver ("Gilligan"), Dawn Wells ("Mary Ann") og Russell Johnson ("The Professor") sögðu söguna um stofnun þáttarins, afpöntun, enduruppgötvun og endurfæðingu. Á leiðinni voru sögur leiknar með leikurum sem sýndu upprunalega leikarahópinn og áhöfnina. Það var mjög vel gert. Þetta var fyndið, vel leikið og kom fyrir sem ósvikið skjal sýningarinnar."Return to the Batcave: The Misadventures of Adam and Burt" er í svipuðum stíl. Endursagnin á sögu sýningarinnar, endurupptökurnar, almenn tilfinning er allt eins. Það sem vantar er beinskeytta nálgunin sem „Surviving“ tók. Í „Return“ fá Adam West og Burt Ward báðir boð á bílasýningu sem þeim var ekki ætlað að bjóða á. Eftir að hafa verið leyft að vera verða Adam og Burt vitni að þjófnaðinum á miðpunkti þáttarins: hinum goðsagnakennda Batmobile! Adam og Burt ákveða að elta það sjálfir og leiða þá í gegnum vísbendingar sem fá þá til að hugsa um sögu þáttarins. Þetta leiðir að lokum til opinberunar um hver stal Leðurblökubílnum og hvers vegna. Að velja að nota þessa yfirlæti (reyndar að hafa samsæri) er stærsti niðurstaðan í þessari sýningu. Ólíkt „Surviving“ neyðir „Return“ áhorfandann til að fylgja minna áhugaverðum söguþræði (þjófnaðurinn á Leðurblökubílnum) í stað þess að beina allri athygli sinni að því sem áhorfendur hefðu mestan áhuga á (sögu þáttarins.) Það er sögulegir kaflar sem virka best. Leikmyndin (eins og í "Surviving") er frábær. Jack Brewer ("Adam West") og Jason Marsden ("Burt Ward") fanga tilfinningu leikaranna án þess að líkjast þeim *of*. Brett Rickaby ("Frank Gorshin") líkist viðfangsefni sínu sterkari, en fangar ekkert af sjarma hins látna Gorshins, aðeins persónusköpun hans. Lýsingar annarra leikara eru stuttar og hagnýtar, þar sem enginn er sérstaklega góður eða slæmur. Margar sögurnar hafa verið sagðar áður, en þær leika að mestu skemmtilega, með bara einstaka og klunnalega framsetningu. Annar dásamlegur hluti úr sögulegu köflum var notkun á prufuupptökum af tilraun Lyle Waggoner fyrir hlutverk Batman. Eini staðurinn þar sem endurlitin misheppnast er þegar þeir setja inn augljóslega tilbúna söguþráð til að koma aðalsögunni áfram. Þetta dregur úr nákvæmni endurlitanna að óþörfu. „Aðal plottið“ (ef það er það sem við verðum að kalla það) er auðvitað fáránlegt. Þetta er í raun ekki galli í sjálfu sér, en það er bara ekki borið nógu vel af stað til að hylja skortinn. Sterk frammistaða og góð skrif geta bætt upp fyrir kjánalegan söguþráð (sérstaklega í svona hlutum) en við fáum í raun hvorugt, hér. Sýningar West og Ward virðast nokkuð flatar (jafnvel fyrir þá); svarglugginn of vandlega skrifaður til þess að hann teljist eðlilegur. Aftur, ég held að samanburðurinn við "Surviving Gilligan's Island" sést á því að dialoginn er að mestu leyti bara til að setja upp flashback. Í "Surviving" er það allt sem það ætlar að vera. Í "Return" reynir það að gera tvöfalda skylda og mistekst, því miður, oft. Gorshin og Newmar standa sig vel (þó að ég sé sammála öðrum um að Gorshin hafi ekki elst vel og að Newmar hafi gert það - og hvað tekur Wagoner til að líta svona vel út?) en fá ekki nóg að gera. Aftur, ég held að þeim öllum hefði verið betur borgið með einfaldri framsetningu en þeirri sem valin er hér. Annar skrítinn punktur um "Return". Þessi sérstakur fjallar um "Batman" sjónvarpsþáttaröðina og sögu hennar, en samt sem áður eru öll klippin sem sýnd eru úr leikhúsmyndinni. Jafnvel Wagoner myndefnið er tæknilega séð kvikmyndaupptökur. Ef þú veist að þú ert "Bat-history", þá veistu að upphaflega var áætlað að myndin yrði gerð fyrst, aðeins til að fresta henni í þágu sjónvarpsþáttarins þegar CBS þurfti að fylla tímann hratt. Svo þegar Wagoner og West voru að prófa fyrir hlutverkið var það fyrir myndina, ekki sjónvarpsþáttinn. Hvers vegna „Return“ notar eingöngu kvikmyndaupptökur er óljóst. Líklegast hefur þetta með réttindamál að gera, en það er áberandi truflun fyrir þá sem vita: að sjá Julie Newmar í nútíðinni, en aðeins myndefni af Lee Meriwether sem Catwoman í fortíðinni. Á heildina litið líkaði mér við sýninguna, aðallega vegna endurlitin. Ég hefði kosið stílinn sem notaður var í "Surviving Gilligan's Island", en ég get skilið hvers vegna þeir myndu vilja meira sögumiðaða verk miðað við efnið. Auk þess líkar mér við þetta fólk. Það er gaman að sjá þá úti á landi, enn að skemmta sér með einu af frábæru afþreyingarsögunni. Ég vildi bara að þeir hefðu gert það aðeins betur og þegar meira af upprunalega leikarahópnum væri enn á lífi að vera þar.