Það er sársaukafullt ljóst að öll viðleitni í þessari mynd var beint að kvikmyndatöku og mjög lítilli athygli að öllu öðru. Augljósustu mistökin eru misskilningur á öllu kvenkyninu. Margir þeirra eru mjög reynslumiklir og hæfileikaríkir, en þeir virtust allir út í hött og það hjálpaði svo sannarlega ekki að hafa áhugaleikstjóra. Sagan er mjög algeng Geisha saga og persónur hegðuðu sér mjög ósamræmi og gerði það því mjög erfitt fyrir mig að tengjast kvenhetjunni. Þema þessarar myndar er "nútíma vændi", en samt var það pirrandi hvernig aðalpersóna Tsuchiya Önnu hélt áfram að tala eins og kvenkyns mótorhjólagengismeðlimur á meðan allir aðrir töluðu á gömlu japönsku sem hæfir þessari umgjörð. Þessi mynd er með mjög fallegum líflegum litum, svipað og „Hero“ eftir Zhang Yimou, en áhorfendur geta auðveldlega séð að hún er tekin upp í ódýru, vandað setti. Seríurnar tvær með innskotslögum Shiina Ringo voru samt mjög fínar, í miðjum hluta myndarinnar . Mér líkaði reyndar mjög illa við tónlistina hennar áður, en hún passaði fullkomlega í þessa mynd. Þó Ninagawa Mika sé algjörlega misheppnuð sem kvikmyndaleikstjóri, þá hefur hún mikla möguleika í framleiðslu á PV (tónlistarmyndböndum). Ég tel að sagan hafi fundist mjög látlaus vegna þess að leikstjóranum tókst ekki að einbeita sér að persónuþróun og vegna þess að ósannfærandi leik Tsuchiya Önnu sem leikari. Oiran. Hefði þessari mynd verið leikstýrt af þekktum Jidaigeki leikstjóra ásamt annarri þekktri leikkonu í Japan, hefði hún átt möguleika á að verða meistaraverk.