Ef væntingar mínar fóru ekki framar, þá stóðust þær svo sannarlega. "Nancy Drew" virkar bæði sem ráðgáta og gamanmynd. Það er virðing fyrir bókunum sem það var byggt á og skoppar þær um leið. Kvikmyndin byrjar á nærmynd á bókahillu og hreyfimyndinni sem líkist myndskreytingum úr bókunum. Það byrjar þá að tína bækurnar strax. Rithöfundurinn/leikstjórinn Andrew Fleming virðist átta sig á því að hugmyndin um að unglingsstúlka slíti reglulega glæpahringi í litlum bæ er fáránleg, svo hann fer ekki trúarlega fram við þá hugmynd. Hann gerir grín að hæfileika Nancy Drew til að gera hvað sem er, eins og að ná í alla bekki í skólanum, vita hvaða bakaða nammi er fullkomið til að breyta hvaða óvini sem er, búa til fuglahús með tólf fljúgandi stoðum og jafnvel framkvæma neyðarbarkaaðgerð á Partí. Nancy væri alltaf í fullkomnum stíl, ef hún lifði á hinum heilnæma fimmta áratug 20. aldar í stað L.A. í dag, og hún ber með sér „sleuth kit“ með fingrafararyki, vasaljósi, áttavita og stækkunargleri. Auðvitað fráleitt, en ég virðist muna að aðgangur Hardy Boys á hverri stundu að CSI búnaði hafi verið aðeins of þægilegur líka. Og ef hið frjóa pipsqueak einkaauga er aðeins yngra en bókmenntalega hliðstæða hennar, þá er það bara meira kómískar ýkjur af hálfu myndarinnar. Leyndardómur myndarinnar er meðhöndlaður af meiri alvöru. Nancy og lögfræðingur faðir hennar flytja frá smábænum sínum til Los Angeles, þar sem Nancy grafast fyrir um kalt mál sem snýst um morð á Hollywood kvikmyndastjörnu sem bjó í nýja húsinu sínu fyrir áratugum. Nancy leitar að vísbendingum á nokkuð hagnýtan hátt, eins og að vafra um vefsíður eins og Google og þessa og horfa á gamlar myndbandsupptökur af kvikmyndum fórnarlambsins. Þegar hún gerir eitthvað meira óvenjulegt verður maður að dást að útsjónarsemi stúlkunnar. Emma Roberts, óneitanlega sætur krakki, leikur áhugamannasmiðinn á stærð við lítra á fallegan hátt. Hún gerir of fullkomna stelpuna algjörlega elskulega, ef ekki alveg raunsæja. Tate Donovan er líka frábær sem faðir hinnar of fullkomnu stúlku, Carson Drew. Hann er tilvalin föðurfígúra án þess að vera óraunhæft fullkomin og hann sýnir dóttur sinni eðlilega umhyggju þegar hún lendir í hættu. Minna viðkunnanleg er túlkun Max Thierot á Ned Nickerson, kærasta Nancy. Ég vildi frekar túlkun George O'Hanlon Jr. í sjónvarpsþáttaröðinni 1970 með Pamelu Sue Martin í aðalhlutverki sem Nancy Drew, þar sem Ned var óþægilegur, óþægilegur krakki með smá hrifinn af Nancy. Persóna Corky (Josh Flitty), tólf ára gamall sem er hrifinn af Nancy, er mun minna pirrandi en Ned eftir Max Thierot. Amy Bruckner og Kay Panabaker virðast hæfilega leikin sem vinkonur Nancy, Bess og George, en þær gera aðeins stuttar myndir í upphafi myndarinnar. Talandi um stjörnumyndir, Chris Kattan (SNL), Eddie Jemison ("Ocean's 13") og Bruce Willis koma allir á óvart í gestaleik, sem sannar að þú getir aldrei giskað á hvaða mynd Bruce Willis mun skjóta upp kollinum í næst. Myndin stenst ekki einhverja möguleika. Snemma er minnst á að nýja húsið þeirra Drews sé mikið fúlt, en Nancy og faðir hennar eru búnir að lenda í gildrur nokkrum mínútum eftir það. Nancy lýsir líka köldu málinu sem hún er að fara að rannsaka sem morði sem á sér stað í eyðslusamri veislu, sem ætti að skila fullt af mögulegum morðingjum, en hún hittir aðeins handfylli af grunuðum. Og þó að það séu nokkur augnablik af raunverulegri spennu á ævintýrum Nancy, þá kemur lausnin á málinu upp úr engu og á endanum eru allir mögulegir söguþræðir bundnir of þægilega og hverjum er ekki sama hver gerði það. Tónleikur Ralph Sall eykur spennu myndarinnar, en nútíma teenybopper lögin fléttuð inn í hljóðrásina eru léleg. Samt hafði ég mjög gaman af þessari mynd og þó myndin sé fyrst og fremst ætluð stelpum á milli, þá getur fólk á öllum aldri og kyni notið hennar.