Stundum færðu nákvæmlega það sem þú býst við. Kvikmynd sem framleidd er og af og sem farartæki fyrir rokkhljómsveit í miðri endurkomu er ekki við því að búast að hún verði ofarlega í listrænum verðleikum - og í þessu tilfelli er það svo sannarlega ekki. Reyndar, eins og við var að búast, er hljóðrásin mun betri fjárfesting en myndin sjálf, sem eins og rokk og ról lífsstíll sjöunda áratugarins sem hún reynir að lýsa, einkennist af óhófi, eiturlyfjum og ofboðslegum uppátækjum, en er það því miður ekki. næstum jafn skemmtilegt. Með því að nota handrit eftir Carl Dupre nógu hræðilegt til að fá náunga handritshöfund til að hræðast, og sóa hæfileikum Edward Furlong, er eini hápunkturinn á þessu rokk- og róltímabilsverki sem fór úrskeiðis tónlistin, sérstaklega vandað endurgerð KISS-tónleika 1978.