Það ánægjulegasta við „Dan in Real Life“ er að sambandið milli Dan (Steve Carell) og Marie (Juliette Binoche) er skynsamlegt og er fallega raunsætt. Valið á Óskarsverðlaunahafanum Juliette Binoche í hlutverki ástaráhuga Dans var frábær ákvörðun; hún er einstaklega hæfileikarík, greind, náttúrulega aðlaðandi og guði sé lof, hæfilega gömul fyrir hlutverkið! Hefði þessi mynd verið gerð með Jessicu Alba eða Scarlett Johansson hefði hún verið hörmung. Annar dásamlegur þáttur í "Dan in Real Life" er að hún er fullkomin mynd fyrir fullorðna sem hafa áhuga á þroskaðri gamanmynd sem sleppir þeim þremur stoðir „frat pack“ formúlunnar: heimskir krakkar, chauvinistic gaurar og sleipur brandarar. „Dan í raunveruleikanum“ er hnyttinn og hlær skemmtilegan og greindur út í gegn. Á meðan aðrar gamanmyndir innihalda eða eru nánast eingöngu byggðar á bröndurum sem hneyksla áhorfendur til að hlæja, eru brandararnir úr „Dan in Real Life“ eðlilegri og snjallari og fela í sér einhverja hugsun af hálfu áhorfenda. Eina vandamálið mitt með „Dan“ í raunveruleikanum“ er að hin uppreisnargjarna miðdóttir er leikin of svívirðilega af leikkonunni Brittany Robertson. Það er erfitt að segja til um hvort þetta hafi verið persónulegt val af hennar hálfu eða val leikstjórans. Hvað sem því líður er karakter hennar óraunhæf og pirrandi. En þetta er aðeins minniháttar galli á myndinni og tekur ekki frá sögunni í heild sinni. Allt í allt er "Dan in Real Life" frábær mynd, frábær flótti frá offramboði móðgandi og heimsk- dúngrínmyndir. Gæði handrits, leikstjórnar, leiks og (sérstaklega) kvikmyndagerðar eru frábær. Þetta er einfaldlega falleg og létt gamanmynd.