Þessi mynd þjáist af þeirri staðreynd að í mörg ár hafði Hollywood enga hugmynd um hvernig ætti að pakka Jackie Chan fyrir fjöldann. Lágfjárhagslegar kvikmyndir hans í Hong Kong voru allar hraðvirkar hreyfispennumyndir sem undirstrika ótrúlega leikfimihæfileika hans og hæfileika fyrir létta gamanmynd. Fyrstu Hollywood myndirnar hans festu hann í sömu kvikmyndum og var verið að pakka fyrir Stallone eða Chuck Norris. Það er ekkert við persónu Chans í þessari mynd sem krefst þess að persónan sé asísk nema að hann sé stjarnan. Í Hong Kong myndum sínum er Chan aldrei sljór, þar sem myndirnar eru hver hröð bardagalistir á fætur annarri, en "The Protector" er líflaus í gegn. Danny Aiello hefur heldur ekki mikið að vinna með og efnafræðin á milli þeirra tveggja er líklega frekar afleiðing af handriti og leikstjórn heldur en hvernig leikararnir tveir náðu saman. Báðar hafa verið betri í verri myndum. Það besta við myndina eru Hong Kong stillingarnar. Það versta er skelfilega hvernig Jackie Chan kemur svona litlaus og dapur út. Það væri ekki fyrr en í Kanada "Rumble in the Bronx" sem vestra myndi loksins finna út hvernig á að gera góða Jackie Chan mynd.