Ef Fassbinder hefur gert verri mynd þá vil ég örugglega ekki sjá hana! Sá sem kvartar yfir því að myndirnar hans séu of orðnar og klaustrófóbískar ættu að neyðast til að skoða þetta, til að læra að meta meiri sparnaðarstíl sem hann valdi í frábærum myndum eins og "The Bitter Tears Of Petra von Kant". Þessi mynd hýsir svo mikið af listrænum, hálftáknrænum myndum að hún lítur út eins og skopstæling á "listamynd". Atriðið í sláturhúsinu og atriðið þar sem vinkona Elviru, sem vændiskonan, rásar á rásum í það sem virðist vera tíu mínútur, eru aðeins tvö af hrífandi dæmum um hvað gerir þessa mynd að alvöru prófsteini á þolgæði áhorfandans. En það sem vekur mig virkilega til reiði við það eru þær fáu senurnar sem innihalda bara Elviru og fyrrverandi eiginkonu hennar og/eða dóttur hennar. Þetta eru einu augnablikin sem sýna raunverulegar mannlegar tilfinningar og sanna að í kjarna þessarar hræðilegu myndar var frábær mynd sem barðist við að losa sig. Þvílík sóun.