Af þeirri ástæðu að ég elska kvikmyndir eins og "Central do Brasil" ("Central Station", 1998), elska ég mjög "Chop Shop". Það er engin sykurhúð, það er engin tilraun til að gera líf þessa fólks yfir í eitthvað girnilegra eða fallegra. Það sem þú sérð er það sem þú færð, og það er oft gróft og stundum hjartnæmt. En það er einmitt það sem gerir kvikmynd eins og "Chop Shop" svo frábæra, samhliða því að söguþráðurinn þróast svo glæsilega og lúmskur. Fyrir unga bróður og systur, sem eru um það bil eins nálægt heimilisleysi og maður myndi nokkurn tíma vilja komast, er að vinna (og búa) á bílaverkstæði í Queens, New York eins gott og það gerist. Er þetta gott eða slæmt? Það er spurningin sem þessi mynd vekur í meginatriðum fyrir áhorfandann. Þessi mynd er í raun stórkostlegur sneið af lífinu sem líður stundum eins og heimildarmynd í stað drama, og það er frábært, því hún lítur út og líður svo raunveruleg. Mitt í þessu, svo margar núverandi kvikmyndir byggðar á í raun súrrealískum og oft ósennilegum söguþræði, er það að lenda í „Chop Shop“ eins og að finna lítinn gimstein.