Ég hafði fylgst með framvindu þessara mynda í nokkuð langan tíma svo ég bjóst kannski við aðeins of miklu. Ég tel bæði Gillian Anderson og Danny Dyer vera góðir í því sem þeir gera og hafði áhuga á að sjá hvað Dan Reed gæti fundið upp á en því miður virkaði það bara ekki fyrir mig. Vandamálið liggur í því að myndin gerir það ekki virðist virkilega skilja hvaða tegund það er að falla inn í og ​​sem slíkur nær hún ekki að heilla drama, hryllings- og spennuþætti vegna þess að frekar en að einbeita sér að einum þeirra og gera það vel þá er það dálítið afbragðsgóður og enginn meistari. Forsenda (eins og með flestar hefndarmyndir) er einföld, pör hittast og fara út, eitthvað slæmt gerist og þau hefna sín, þetta er einföld formúla sem margir leikstjórar hafa meðhöndlað af fagmennsku í gegnum tíðina. Því miður í þessu tilfelli er það eins og Dan Reed hafi hugsað: „Það væri frábært að gera eina af þessum hefndarmyndum sem fer aðeins dýpra með því að sýna mannlegri hlið á öllum persónunum og kafa nánar í andlegt ástand þeirra. .." Rangt! Það vantar líka nokkra lykilþætti, í þessari tegund kvikmynda er yfirleitt einhver viðvörun. A ekki gera þetta eða þetta gæti gerst þáttur sem eykur spennuna en það er ekkert slíkt hér. Það gerist bara einfaldlega, svo gerist ekkert í klukkutíma, svo gerist eitthvað áhugavert og svo endar það. Það er mikil og hörð samkeppni í þessari tegund og Dan Reed hefur ekkert mál með leikstjórnarhæfileika hans en í ritunartímabil... ég myndi segja að næst ætti hann að halda sig við formúluna fyrir tegund kvikmyndar sem hann er að gera í stað þess að reyna að vera of snjall og hann verður með gæðamynd í höndunum.