Við hverju býst fólk nákvæmlega þegar það horfir á Al Adamson mynd? Eru þeir að búast við klassískri kvikmyndagerð sem er dásamleg umfram trú og mun skilja eftir varanlegar minningar? Þú myndir halda það með sumum umsögnum. Kvikmyndir Al Adamsons eru drasl og lúmsk og cheesy, ekki mikið meira, svo ef þú ferð inn í þær vitandi að það hjálpar nú þegar, og það er ekki endilega að taka þær á nafn, sérstaklega þegar þær hafa svo mikið óviljandi skemmtanagildi. Í fyrsta lagi byrjar þetta á því að rífa af lokaþematónlistinni frá Outer Limits, svo þú veist að hlutirnir lofa góðu. Þetta er saga einhvers skrítna sértrúarsafnaðar sem býr í hæðunum og á meðan hann reynir að reisa lík fær leiðtoginn hjartaáfall og endar á sjúkrahúsi. Auðvitað sinnir Sherri hjúkrunarfræðingur að þörfum hans og allt það, og þegar þörf er á aðgerð þá hangir hún bara á skurðstofunni þegar gaurinn gengur yfir svo andi hans ræðst inn í hana. Og Sherri hjúkrunarfræðingur byrjar að breytast. Ekki lengur fína hjúkrunarkonan, hún þróar með sér smekk fyrir blóði og beittum hlutum. Það eru nokkrar litlar hliðarsögur í gangi eins og fólk sem reynir að brenna lík látins sértrúarleiðtoga og blindrar fótboltastjörnu sem hefur orðið ástarhlutur eins af vinnufélaga Sherri sem líka bara gerist að dunda sér við vúdú. Þetta er ekki slæmt ef þú ert aðdáandi sértrúarmynda, en það getur verið slæmt ef þú ert "Spiderman" aðdáandi því þér líkar það ekki. Stundum hnykkir þetta í raun í átt að "virðingu" (allavega fyrir Adamson) en þá "leysir það ekki: sjálft sig með einhverjum fáránlegum atburði. Ef þú hefur gaman af kvikmyndum Adamsons og álíka rusli gætirðu líkað þetta, fyrir alla aðra sem gætu verið að leita að glataður fjársjóður, haltu áfram að grafa. 7 af 10.