Þetta allt annað en hunsað meistaraverk fjallar um að Monkees verða meðvitaðir um að þeir eru skáldaðar persónur í kvikmynd (Head), og að allt sem þeir gera eða segja hafði þegar verið skrifað í (óséðu) handriti sem þeir virðast fylgja. Head var skrifað af Jack Nicholson, Rafelson og Peter Tork í þriggja daga LSD ferð í svítu á dýru Hollywood hóteli. Hinir þrír Monkees léku aðeins í því. Þeir berjast gegn þessu eins og þeir geta með því að gera hluti sem eru ekki í handritinu. Þeir flúra vísvitandi línur sínar, ganga frá settum, rífa upp landslag, kýla aðra leikara að ástæðulausu; og að lokum, fremja sjálfsmorð með því að hoppa af brú. Til dæmis, ef þú horfir á ramma fyrir ramma, í hröðum blikkum í geðþekkri veislusenu, geturðu séð Rafelson sitja við hliðina á myndavélinni og myndatökumanninum, mjög viljandi að skjóta inn í spegil. Hann er að gefa upp að partýið sé í raun falsað og sé skotinn í stúdíói með leikurum sem falla skyndilega úr karakter og ganga í burtu í miðju samtali þegar leikstjórinn öskrar „cut!“ The Monkees sleppa hins vegar aldrei. karakter því þessar persónur eru líka þær sem þær eru í raun og veru. Það endar með því að vera kjarninn í Opinberuninni sem á eftir að koma. Í hvert skipti sem þeir gera sér grein fyrir sífellt undarlegri gjörðum þeirra voru nákvæmlega það sem þeir áttu að gera í handritsmyndinni sem þeir komast ekki undan að vera í. Þú segir að þeir hafi klikkað og gengið um himininn (sem reynist vera málaður á pappír og hengdur upp úr loftinu sem bakgrunnur leikmyndarinnar)? Ekkert mál! Hey, hey, þeir eru Monkees, og þessir vitlausu krakkar halda bara áfram að apa í kring! Á endanum frelsaði jafnvel dauði þeirra þá ekki. Þannig átti myndin að enda og hreyfingarlausir, vatnssjúkir líkamar þeirra eru veiddir upp úr ánni, settir í annan kassa og staflað í vörugeymslu kvikmyndavera þar til persónurnar eru nauðsynlegar aftur fyrir aðra kvikmyndagerð. Þetta er gert allt því meira átakanlegt af því að Monkees ERU í raun skáldaðar persónur sem þvinguðu sig inn í raunheiminn. Þeir gerðu það í krafti tónlistar sinnar. Það er kaldhæðnislegt að undir lokin hefur Peter Tork það sem hann lítur réttilega á sem gríðarlega djúpstæða opinberun sem leysir vandamál þeirra, en því miður hlustar enginn. Pétur gerir sér grein fyrir: "Það skiptir engu máli ef við erum í kassanum (myndinni)". Hann vill meina að það skipti ekki máli hvort viljinn sé frjáls eða tálsýnn og að "það eina sem skiptir máli er að þú lætur bara líðandi stund eiga sér stað og eiga sér stað... Þú þarft bara að láta 'nú' GERAST, eins og það gerist" , án þess að greina eða meta eða dæma hvort reynslan sé "gild" samkvæmt einhverri óhlutbundinni skilgreiningu. Þegar þú getur ekki einu sinni greint muninn skiptir ekki máli að vera frjáls eða ekki - að binda þig til að komast að því hvort þú sért "raunverulegur" „Þú ert bara tilgangslaus tímasóun. Ég sá þessa mynd á mjög mikilvægum tíma í lífi mínu. Ég var að reyna að komast að því hvernig ég gæti sloppið við að vera bara "þessi nörda, hrollvekjandi stelpa" með því að hugsa um það ákaflega í stað þess að hafa bara gaman (þ.e.a.s. kynlíf) eins og allir aðrir gerðu. En opinberunin í Head braut mína sjálfskipuðu endurkvæmu gildru og hjálpaði mér meira en Rafelson eða Nicholson eða Tork munu nokkurn tíma vita. Í áratugi hef ég horft á "Head" og óskaði þess að ég gæti þakkað Pete. Var þetta góð mynd? Uhh , hvað með, eins og...==< JÁ >==