Marie Dressler flytur þetta drama frá þunglyndistímanum um vinsamlegan bankaeiganda, sem nýlega var sýnd á TCM í aprílgabbi. Ef þú kemur með von um stóra hlátur með kurteisi frá Dressler-Polly Moran teyminu muntu verða fyrir vonbrigðum, þar sem þetta er í raun mjög niðurdrepandi mynd. Það er líka mjög illa gert, furðu svo miðað við að það kom frá MGM. Kvikmyndataka Leonard Smith er eingöngu frá „settu myndavélinni upp og hreyfðu hana ekki“, oft til skaða fyrir leikara, sem lenda í því að skila línum utan skjás (það er eins og pönnu og skanna prentun áður en slíkt var til! ) eða láta höggva höfuðið af sér. Myndin hefur ekki einu sinni nafngreindan leikstjóra, sem liggur til grundvallar næturflugu eðli framleiðslunnar. Á heildina litið er þetta ófullnægjandi klúður, þar sem Dressler er oft yfir tilfinningum og aðeins þessi furðulega, síðasta spóla þjóta inn á baðherbergið til að aðgreina það.