Ó drengur. Hvar byrja ég á þessu slímstykki? Þetta er ein af fáum raunverulegum háfjárhagsmyndum á listanum mínum sem mér hefur í raun og veru þótt hæfa til að gefa 1 einkunn, og það er ekki fyrir framleiðslugildin, sem eru frekar há. Þessi mynd ber nákvæmlega enga virðingu fyrir frásögninni í Biblíunni og fer með alla söguna sem hlægilega fantasíu. Ég gat ekki mælt með því við neinn, nema til að sjá hversu lágt sem samfélag við erum orðin...Fyrir það fyrsta var Nói alls ekki vinur Lots. Allir sem raunverulega las Mósebók gætu sagt þér að Abram var sá sem þeir voru að hugsa um. Rithöfundarnir voru bara að reyna að púða út söguna með öllu Sódómu/Gommorah undirspilinu og það virðist ekki vera á sínum stað vegna þess að svo er. Komið er fram við Noah sem prúðan fífl („Þú varst að kyssa! Þú varst að kyssa!“) en það er að minnsta kosti skref upp á við frá bráðfyndnu yfirspili Voight í Anaconda. Hins vegar eru þessi brot létt í samanburði við villutrúarlega meðferð á Guði í þessari mynd. Guð er sýndur sem smávægileg, óskiljanleg vera sem skiptir um skoðun við minnstu duttlunga. ("Ég er einn eilífur fullkominn, en ég get haft rangt fyrir mér") Hvað? Hvaðan fá þeir þetta? Svona Guð...enginn ætti nokkurn tíma að borga neina athygli, því síður tilbeiðslu, lof eða kærleika. Hvað forstjórinn segir í þessu segist ég ekki vita. Ég veit bara að ábyrg meðferð á örkinni hans Nóa ætti ekki að vera svona auðveld leið. Skammast þín fyrir þetta fólk.