Kona sem er ástfangin af eiginmanni sínum (hann er í sjálfsvígshugsun) ákveður að eignast barn til að bjarga lífi hans. Hún hefur farið á frjósemisstofu - sem og elskhuginn sem hún tekur - svo bæði vita hvernig tæknifrjóvgun virkar; en í stað þess að nota aðferðina sem þúsundir manna nota á hverju ári um allan heim (5$ kalkúnabasterinn), taka þeir þátt í samlífi. Við eigum líka að trúa því að þó að innflytjandinn sé ástfanginn af unnustu sinni, þá bendir hann ekki á augljósan valkost við samfarir. Jafnframt, jafnvel þó að þetta sé viðskiptafyrirkomulag, þá fer hún úr öllum fötunum í fyrsta skipti sem hún er með sæðisgjafa sínum, eins og það sé tæling. Auk þess tekur eiginmaður hennar ekki eftir því þegar 30.000 dollarar hverfa af bankareikningum þeirra. Virðist allt þetta krefjast viljugri stöðvunar á vantrú en jafnvel flestum Hollywood fargjöldum? Langsótt í alla staði.