Við eigum öll vini. Sum okkar hafa meira en önnur en það eru í raun bara einn eða tveir einstaklingar sem þér líður mjög vel með, fólk sem þú getur sagt að sé eins og bróðir þinn eða systir. Alice (Dönir) og Darlene (Beckinsale) eru svona. Þú getur séð það frá upphafi. Þau útskrifuðust saman, þau fara saman í veislur og þau ákveða að fara saman til Bangkok þegar þau áttu að fara til Hawaii. Þeir verða líka handteknir fyrir að reyna að smygla eiturlyfjum inn í þriðjaheimsríki og það stafar af hörmungum. Restin af myndinni fjallar um að lifa af og gefa ekki upp von. Hún hefur líka sterkan boðskap um mátt vináttu og hvað hún getur þýtt fyrir einhvern.Brokedown Palace er mjög góð mynd, hún er ekki frábær og það er vegna nokkurra mála sem mig langar að tala um. En fyrst vil ég segja hvað er gott við myndina. Og til að byrja með er leiklistin í hæsta gæðaflokki og þú getur ekki leitað lengra en aðalhlutverkin tvö. Danir og Beckinsale eru fullkomnir í hlutverkum sem þeir hafa. Alice er alltaf eldheit og virðist svolítið gróf í kringum brúnirnar, en hún virðist skemmtilegri en Darlene. En stundum getur þessi skemmtun komið henni í vandræði. Darlene er alltaf svolítið íhaldssöm og þó að það geti stundum orðið pirrandi hefði það þjónað stelpunum tveimur betur ef hennar háttur hefði verið fylgt í stað Alice. Bill Pullman er fullnægjandi sem bandaríski lögfræðingurinn sem býr í Tælandi. Myndin er líka mynduð mjög vel. Inni fangelsisins er þó ekki það sama og Shawshank eða Natural Born Killers eða Return To Paradice, en það sýnir nauðsynlegt (en vangert) vonleysi í aðstæðum sem þeir eru í. Leikstjórn Johnathin Kaplan er líka nokkuð góð. Við sjáum stelpurnar tvær berjast við að komast í gegnum hvern dag en þú sérð að andinn þeirra er aðeins meira á hverjum degi. Brokedown Palace er frábært þegar það talar um vináttu og það sýnir hvernig þeir þurfa að treysta á hvort annað til að lifa af. Annað sem ég þurfti að tjá mig um er hljóðrás myndarinnar. Það eykur og hrósar stemningu myndarinnar til fullkomnunar. Lagið sem þú heyrir í stiklunni er líka spilað í myndinni og þegar það spilar finnurðu fyrir neyð kvennanna í þessu fangelsi. Þú getur fundið hversu einir þeir verða að líða og hversu örvæntingarfullir þeir eru að komast út og komast aftur að einföldu hlutunum í lífinu. Og það fær þig líka til að líta í eigin barm og átta þig á því hversu heppin við erum að búa í því samfélagi sem við búum við. Við eigum auðvelt með það miðað við sumt land og trúið því eða ekki að tónlistin er fullkominn hvati til umhugsunar um þetta efni. Sum tónlistin er unnin af hópi sem heitir Delirium ( held ég ) en það er Sara McLaughlin (röng stafsetning, en hvernig stafar maður eftirnafnið hennar? ) sem gerir textann og röddin hennar er falleg og áleitin og hún bætir svo miklu við. til myndarinnar. Það sem ég hafði ekki gaman af við myndina var einhver heimska sem stelpurnar sýna. Ég mun ekki segja hvað það er sem þeir gera en þegar þú sérð það sjálfur muntu vita hvað ég er að tala um. Einnig fannst mér fangelsið sem þeir voru í ekki vera svo slæmt. Þetta leit meira út eins og lágmarksöryggisfangelsi og það gæti verið vegna þess að þegar svipaðar aðstæður eru í öðrum myndum sem fela í sér karlmenn að stunda tíma í framandi landi, þá eru fangelsisenurnar alltaf grimmar og sadisískar. En ég fattaði það ekki hér. Á heildina litið er þetta frábær mynd og hún fær þig virkilega til að spyrja: "Hversu langt myndir þú ganga fyrir vin?" Þetta er erfið spurning og kannski sem ekkert okkar gæti satt að segja svara þar til þú ert í sömu stöðu. Við skulum bara vona að það komi aldrei niður á því.