Með miklu sólskini, grófu ljósi og skugga sem síast í gegnum glugga og inn í herbergi, fylgjast með myndum sem fara í gegnum mannfjöldann með handheldri myndavél, hraðvirkri klippingu og öfgafullum nærmyndum hér og þar, ljósmyndunin er málið í þessari áhugaverðu, listrænu unnin mynd. Söguþráðurinn í þessari mynd byrjar á því að vera dálítið kjaftæði um fegurðarsamkeppni. Myndin hefst á hlýjum sunnudegi við sundlaugina á staðnum, þar sem við hittum hina yndislegu Lucienne aka Lulu (leikinn af Louise Brooks) - smá sýning fyrir framan gáfandi karlmenn við sundlaugarbakkann, hún ákveður fljótlega að fara inn sjálf. að vera fulltrúi Frakklands í Ungfrú Evrópu fegurðarsamkeppninni, til mikillar gremju fyrir mjög afbrýðisama, fast-í-leðju unnusta hennar (sem er frekar pirrandi náungi, eiginlega). Þegar keppendur þeytast niður flugbrautina sýna tíu keppendur sig í sundfötum, en sigurvegarinn er valinn sá keppandi sem fær lengsta klappið (ég var að spá, gætu stelpurnar ekki bara gengið hægar til að lengja tímann - og þar með klappið - á tískupallinn?!). Lulu er brátt elt af prins og maharaja, en heithausinn hennar líkar ekki við athyglina sem aðrir karlmenn eða dýrkandi almenningur veitir henni, ef það er málið (ég býst við að hann vilji bara fá hana heima hjá sér, elda máltíðir hans, og að halda sig utan sjónar, ha?!). Louise Brooks er falleg og heillandi, nærvera hennar hjálpar til við að bæta þessa mynd, en það er í rauninni hvernig hún er ljósmynduð sem vakti mestan áhuga minn. Dálítið truflandi er skrítið talsetta hljóðið, sem er svolítið slökkt. Prentið á þessari útgáfu virtist þó mjög skýrt og fullt af fallegum andstæðum. Þegar ég horfði á þetta reyndi ég bara að horfa framhjá hljóðvandamálunum og horfa á myndina sjónrænt og mér fannst myndin frábær, vel þess virði að sjá hana.