Eftir að hafa séð plakatið úr myndinni Smother vissi ég að ég væri að fara að lifa eina af þessum óþolandi kvikmyndaupplifunum sem fá mig til að vilja taka augun úr mér. Hins vegar fann ég fyrir smá bjartsýni því myndin var með traustan leikarahóp sem mér fannst hún vera. ætlaði að bjarga myndinni.Því miður gerðist það ekki.Smother er hræðileg mynd,en hún er ekki ömurleg.Það er það besta sem ég get sagt um hana.Handritið frá Smother (skrifað af sömu strákunum frá License to Wed, eitthvað sem útskýrir að þeir hafa allt annað en hæfileika til að skrifa kvikmyndir) er fullt af ódýrum og fyrirsjáanlegum húmor. Í alvöru, ég hló ekki einu sinni þegar ég horfði á þessa mynd. Þar að auki er heilsteypta leikarahópurinn sem ég nefndi áður algjörlega ónýtur.Eftir mikið magn af rusli hún hefur tekið þátt í (eins og hinu stórkostlega grimmilega og ógnvekjandi Því ég sagði það), gæti sumum fundist ferill Díönu Keaton vera á þrotum. Hins vegar er ómögulegt fyrir mig að gleyma frábærri frammistöðu sem hún hefur skilað undanfarna áratugi, á kvikmyndir eins og Annie Hall eða Baby Boom. Á Smother gerir hún sitt besta með frammistöðu sinni, en persóna hennar er svo hræðilega skrifuð að hún getur ekki gert neitt með hana. Baby Mama og Idiocracy. Hins vegar gerir hann það sem hann getur með persónu sinni. Mike White leggur sig líka vel fram, en nær ekki langt í burtu. Hann er mjög hæfileikaríkur handritshöfundur (eins og hann hefur sýnt í kvikmyndum eins og The Good Girl og School of Rock),svo ég hefði viljað sjá að hann væri einn af handritshöfundunum úr þessari mynd, í stað þess að leika aðeins í henni. Liv Tyler þjáist af sömu aðstæðum og allir áðurnefndir leikarar: að vera sóað. frá Smother er algjörlega leiðinlegt og ófyndið. Handrit þess er ekkert annað en safn af þvinguðum atriðum og aðstæðum sem við höfum séð á sjónvarpsþáttum. Vertu langt í burtu frá þessari vitlausu gamanmynd.