Það er sjaldgæft að sjá kvikmynd sem slær út á öllum sviðum en "Caligula" hlýtur að bera þennan titil. Ég er ekki viss um hvað er hræðilegra; ofbeldið, kynferðislega ranglætið, leiklistin eða söguþráðurinn (eða alvarlegur skortur á því). Þessir tveir og hálfi tímar fylgja í rauninni eftir uppstigningu hins alræmda rómverska keisara "Caligula" til hásætis árið 37 e.kr. framið meðan hann var við völd. Leikurinn er líflaus og daufur – en það er bara toppurinn á ísjakanum. Augljóslega vissu leikstjórarnir um að það vantaði verulega áhugavert í þessa mynd og ákváðu leikstjórarnir að henda inn eins miklu nektar- og orgíusenum og mögulegt var. En ekki láta blekkjast, þessar senur létta hvorki né taka fókusinn frá hræðilegu myndinni. Myndavélavinnan er léleg, samræðan er hlæjandi í raun og veru, þú þyrftir að óska ​​Malcolm McDowell (sem leikur Caligula) til hamingju með að halda beint andliti í gegnum svona farsískar línur. Og svo er það ofbeldið....Ef þú ert að fara að sjá myndina vertu viðbúinn. Sum voðaverk eru framin í myndinni (ekki bara í gegnum skrifin) heldur með ógeðslegum ofbeldisverkum sem hafa lítinn tilgang eða tilgang nema að hrekja áhorfandann frá. Þetta er aðeins markmið sem þessi mynd náði. Maður hlýtur að velta því fyrir sér hvernig framleiðendur þessarar myndar héldu að dýrahyggja, drepsótt og gelding (svo eitthvað sé nefnt) myndi höfða til allra. Þegar henni lýkur seint eftir tvo og hálfan tíma tekurðu ekkert úr þessari mynd nema nokkrar truflandi myndir og vitneskju um að þú gætir hafa orðið vitni að verstu kvikmynd nokkru sinni. Þú hefur verið varaður við