Ég fór inn í þessa mynd, kannski dálítið þreyttur vegna hakk-og-slash-myndanna sem eru allsráðandi á skjánum þessa dagana. Strákur, var ég hissa. Þessi litli fjársjóður var skemmtilega hraður með dimmu, dimmu andrúmslofti. Enn meira á óvart var mjög takmarkað magn blóðs sem sýnd var í raun. Eins og með flestar góðar myndir, þá skilur þessi eitthvað eftir ímyndunaraflinu og Bill Paxton stóð sig frábærlega í leikstjórn. Atriði tekin inni í bílnum eins og vel er gert og eftir að hafa horft á "Anatomy of a Scene" þáttinn í lok myndbandsupptökunnar, var gott að sjá að sumt af fíngerðu en samt dásamlegu hlutunum sem ég hafði tekið eftir voru viljandi en ekki bara "Ó, það lítur vel út, haltu því" tegund af stefnu. Þetta er skapmikil mynd, full af nöturleika. Samt sem áður, fyrir myrka myndefnið, er töluverður hluti þess tekinn upp í dagsbirtu, jafnvel sumt af meira truflandi atriði. Leikurinn er óvenjulegur (Allt í lagi, ég hef alltaf verið aðdáandi Powers Booth) og fer aldrei yfir toppinn. Au Contraire, hún er mjög lágvær sem virkar einstaklega vel fyrir þessa tegund kvikmynda. Ef það er eitthvað svæði þar sem þessa mynd vantar, þá er það í lokin, sem virðist aðeins of tilgerðarlegur, en virkar samt á einfaldara plani án þess að eyðileggja stemninguna eða boðskap myndarinnar. Hver er boðskapurinn? Það er eitthvað sem hver og einn ákveður sjálfur. Þegar á heildina er litið, á skalanum 1-10, fær þessi mynd 8 fyrir þá sem líkar við suðurgotneska tegundina (þ.e. "Body Heat" eða "Midnight in the Garden of Good and Evil"), og um 5 fyrir þá sem gera það. 't.