Þegar við heyrum aftur til „gömlu góðu daganna“ 1971, getum við rifjað upp þegar við fengum heila seríu af Charles Chaplin í kvikmyndahúsinu. Svona kallaði kynningargaurinn það þegar við sáum hann í gömlum spjallþætti einhvers. (Við getum ekki munað hver það var; annað hvort MERV GRIFFIN eða WOODY WOODBURY, einn eða hinn!) Gestur talaði um feril Sir Charles og hvernig myndir hans hefðu verið úr umferð síðan 1952 var útilokað fyrrnefnda " Little Tramp' frá Los Estados Unidos á þeim forsendum að hann væri „óæskileg geimvera.“ (Nei Schultz, hann er EKKI frá annarri plánetu!) CHARLIE hafði verið talinn „undirbrjótandi“ vegna áhuga sinnar og opinnar rannsóknar á ýmsum pólitískum málum. og efnahagskerfi. Allt frá anarkistahreyfingunni frá 20. áratugnum (og fyrr), tæknikratíæðið til sósíalismans í sinni margvíslegu mynd voru sanngjarn leikur fyrir umræður í Hollywood-veislum Chaplins; sem þýddi auðvitað innlimun sovéska stílsins, sem við oft kallað kommúnismi. SAMBANDI Vandræði herra Chaplin voru bæði rugluð af einu smáatriði. Hann hafði aldrei orðið bandarískur ríkisborgari. HVAÐA, nóg af þessum bakgrunni nú þegar! Nægir að segja að hann var orðinn „Persona Non Free“ í Bandaríkjunum af Ameríku. .Það var löngu kominn tími á að ná gömlum myndunum upp úr mýflugunni og aftur út í Kvikmyndahúsin. Það væri örugglega frábært látbragð af okkur sem auðvelt væri að fyrirgefa og gleyma Americanos fljótt. auk þess ætlaði Academy of Motion Pictures Arts & Sciences að heiðra Chaplin með sérstakri heiður á Óskarssýningunni 1972. Þetta væri áreiðanlega grátbrosleg en samt gleðileg umbúðamikil ömurlegheit fyrir að láta Ameríku bjóða Charlie aftur og láta hann koma og taka á móti sérstökum Academy Lifetime Achievement Award fyrir framan sjónvarpsáhorfendur um allan heim sem eru í milljónatali. Að auki væri það eðlilegt til að kynna Chaplin-tímabilið í leikhúsinu! (Mundu að Litli Flækingurinn var eins glöggur og Bu$ine$$ maður eins og hann var sem kvikmyndagerðarmaður!) Dagskráin samanstóð af sýningum á NÚTÍMA, BORGARLJÓSUM, HINN MIKIÐ EIÐASTÓR, MONSEUR VERDOUX, KONUNG Í NEW YORK og að lokum THE CHAPLIN REVUE. Við minnumst þess að hafa verið mjög spennt í aðdraganda kvikmyndahátíðarinnar með mörgum dagsetningum. Í sanngjörnu borginni okkar, Chicago, var hún bókuð í Carnegie leikhúsið á Rush Street. Hátíðarhöldin hefjast með NÚTÍMA og allar hinar voru sýndar einn í einu, hver um sig í hvaða tíma sem er nauðsynlegt til að fullnægja löngun almennings til að skoða hverja mynd. Eins og menn muna var sá allra síðasti á dagskrá CHAPLIN REVUE. Í EFTIRSKIPTI lítum við til baka og óskum þess að þeir hefðu hafið hlaupið með REVUE; þar sem það voru án efa hersveitir bíógesta (líkt og við sjálfar) sem vissu mjög lítið um afrek hans í kvikmyndum, nema Keystone, Essanay og Mutual Silent Shorts sem voru sýndir sem fastir þættir á svo mörgum Kiddy þáttum um allt. landi. Jæja, enn og aftur, enginn ráðfærði sig við mig! Með því að einbeita okkur að heiðursgestamynd dagsins, THE CHAPLIN REVUE, komumst við að því að þetta voru í raun þrjár aðskildar myndir; vandlega bundið saman með því að nota frásögn eftir Chaplin (sjálfur), sumum fjörugum þemum og tilfallandi tónlist (enn og aftur skrifað af Chaplin) og einhverju glaðlegu tali og alvarlegri frásögn (þ.e. eftir Chaplin.) Hann opnar málsmeðferðina með því að nota einhver heimakvikmynd af gerðinni kvikmynd sem sýnir byggingu Chaplin-stúdíósins í Hollywood, auk einhverrar kvikmyndar sem teknar voru frá einhverjum æfingatíma, sem sýnir leikstjórann Chaplin sýna fram á það sem hann vill fyrir hópi leikara. ÞESSI þáttur var vel gerður og vel tekið. af áhorfendum. Bæði byggingarhúmorinn og æfingin voru magnuð upp með því að láta þær virka hraðar. (Æfingin náttúrlega, byggingin með því að flýta fyrir ljósmyndaferli myndavélarinnar. Gamla bragðið lætur líta út fyrir að byggingarnar hafi næstum verið að byggja sig sjálfar. ÞESSI stuttmyndasamsetning innihélt þrjár af stuttum gamanmyndum Chaplins frá starfi hans með First National Pictures.; svona í grófum dráttum 1917 til 1923. Valið var vel ígrundað og gaf okkur fjölbreytt efni og stemningu.FYRST var SHOULDER ARMS (Charles Chaplin Productions/First National Pictures, 1918). Eins og titillinn gefur til kynna er þetta saga um fyrri heimsstyrjöldina. Hún var gefin út í október 1918 þegar um það bil mánuður var til vopnahlésdagsins 11. nóvember, hún var gamanmynd með kómískum herköllum og rómantík milli hermanns Chaplin og franskrar stúlku (Miss Edna Purviance). léttúð er hröð, líkamleg og í hinni stórgömlu hefð að hæðast að óvininum, þýska hernum. Sýnir frábært dæmi um gamla máltækið um börn og hunda sem leiða fólk saman, næsta kvikmynd A DOG'S LIFE (Chaplin Productions/First National, 1918 ) rekur samhliða líf Chaplin's Tramp og nýlega ættleidds villumanns, Scraps. Kvikmyndasagan fjallar um fjölskyldur, tvær þeirra. Einn Homo Sapiens, einn hundur og báðir komu okkur á óvart. SEM lokaatriðið er komið, höfum við THE PILGRIM (Chaplin/First National, 1923) góður kostur til að hafa sem lokaatriði. Það var bjart, létt og þétt. Þetta var skoðunarferð um svæði vestræna skopstórunnar, gamanmyndir af slíkri gerð hafa verið gerðar síðan af öllum grínistum og liðum. "Pílagrímurinn" í sögunni er ekki af þinn staðlaða þakkargjörðarafbrigði; heldur frekar "dude" eða "Tenderfoot", sem hefur vogað sér vestur. The Tramp er ekki aðeins þessi gaur; en persóna hans er fangi sem hefur sloppið og er ranglega talinn vera nýi klerkurinn í kirkju í vesturbænum! Einkunn okkar (það er Schultz og ég) er ****. (Það eru fjögur derby) POODLE SCHNITZ!!