Eins og Arabian Nights leikur þessi mynd með frásagnarvenjum til að láta okkur finnast að það sé til söguþráður, söguþráður og fleira: hún opnar með því sem virðist vera rammatæki blinds manns sem segir sögu lífs síns, steypist síðan inn í afturhvarf sem tekur okkur alveg upp í nútíð blinda mannsins, þar sem við komumst að því að um helmingur sögunnar er ókominn. (Það verður að viðurkennast að seinni helmingurinn stenst ekki alveg fyrirheit þess fyrri.) Eins og Arabian Nights er reynt að troða eins mörgum mið-austurlenskum þjóðlagamótefnum og hægt er inn í verkið. Frelsaður snillingur, falleg prinsessa, fljúgandi teppi, frábær vélræn leikföng, sjóferðir, fjölmennur markaðstorg, vondur vezír, gimsteinar ... ég veit ekki hvers vegna þetta virkar allt, en það gerir það. Allt er bara svo fallegt. Settin eru falleg. June Duprez er fallegur. Skor Rozsu er sérstaklega fallegt. Eins og venjulega hljómar það ungverska; en einhvern veginn tekst honum að sannfæra okkur um að hann sé ungverskur á persneskan hátt.