Spuni var notaður á byltingarkenndan hátt í þessari mynd, en hann virkar aðeins sem nýjung. Enginn meiri sannleikur um ástandið fæst með því að biðja leikarana um að impra. Frammistaðan er ekki bætt með spuna, því leikararnir hafa nú tvöfalt meiri áhyggjur: ekki bara hvort þeir séu að skila línunni vel, heldur hvort línan sjálf sé eitthvað góð. Svo þess vegna eru frammistöður í mörgum Robert Altman myndum oft mjög hikandi - vegna þess að leikararnir eru ekki mjög öruggir með að segja línur sem þeir hafa búið til og eru því ekki vissir um að séu góðar. Og satt að segja, oft er það ekki mjög gott. Oft fylgja samræðurnar ekki í rauninni frá einni línu til annarrar, eða passa við umhverfið. Hún klikkar af óútreiknanlegri, unglegri orku - en satt að segja átti ég erfitt með að fylgjast með og einbeita mér að henni hlykkjast svo illa. Engu að síður, heillandi hráefni stykki af filmu, og lofsvert 100% fyrir að taka vald yfir græna ljósinu inn á götuna. Það eru sumir almennt frábærir hlutir í henni. Þessi brandari, til dæmis: Ég er dansari. Hvers konar dansari, eins og ballettdansari? Ó nei... framandi. Og allt veislusenan er komin inn, eftirfarandi ferð í garðinn og atriðið þar sem strákarnir fara að skoða styttur.2/5. Ég myndi samt ekki segja að þeir séu tveggja tíma virði af tíma þínum.