Var eitthvað jákvætt við þessa mynd? Gagnrýnendur sem vissu ekkert um tölvuleiki gátu komið auga á leikjavillurnar sem gerðar voru. Enginn skaði tekinn þar sem skemmdir eru greinilega sýnilegar í upphafi sem aðaldæmi. Og ég gæti hafa misst af einhverju, en átti Super Mario Bros. 3 ekki að vera leikur sem hafði aldrei spilað áður? Jæja ef það ER raunin og ég missti ekki af neinu... hvernig vissi persóna Fred Savage, og jafnvel stelpan, svona mikið um leikinn nú þegar? Við erum að tala um hluti sem sumir vita ekki um þegar þeir eru í annarri eða þriðju spilun. Fyrir utan staðreynda- og leikjavillurnar eru almennt lág gæði kvikmyndarinnar sjálfrar. Ekkert hér er satt að segja mjög eftirminnilegt. Krakkinn var ekki einu sinni svo góður í að spila tölvuleiki í myndefninu sem það sýndi. Mörg krakkar sem ég þekkti langt aftur í tímann voru verulega reyndari. Ofan á þetta allt saman er leikurinn og söguþráðurinn bara miðlungs á sínum sterkustu stöðum. Persónurnar eru bragðdaufar og algjörlega óáhugaverðar, 'Wizard' (yngsta barnið) er mjög þögul, algjörlega þurr barnaklisja um lítinn krakka sem nánast aldrei talar vegna áfalls. Það er ekki það að þetta sé óraunhæft, það er sú staðreynd að það þurfti að henda því inn í myndina til að byrja í raun að mynda söguþráð sem myndi fara yfir jafnvel 30 mínútur. Satt að segja er eina gildið sem er að finna hér nostalgískt eðli. Ef þú ólst upp við þessa mynd muntu líka við hana hvort sem hún var góð eða ekki. Þetta var um krakka að spila tölvuleiki og á þeim tíma sem þú sást það varstu líklega líka með þráhyggju fyrir NES. En nema þú elskaðir það sem krakki, þá er bara ekkert sem mun halda þér áhuga, og mjög lítið sem kemur í veg fyrir að þú slökktir á því. Nei, herra, mér líkaði það ekki.