Ég sá þessa mynd fyrst á leiðinni heim frá París til Newark um borð í Air France í ágúst 1996. Myndin sjálf tel ég vera algjört meistaraverk. Það er svona kvikmynd sem fólk ætti að gera. Ég held samt að Daniel Auteuil sé einn kynþokkafyllsti leikari sem til er. Í þessari frönsku mynd leikur hann fráskilinn föður og kaupsýslumann sem hefur misst lífsgleðina þar til hann lenti í Downs-heilkennismanni sem býr á stofnun með öðrum Downs-sjúklingum. Leikararnir þar á meðal leikarinn sem er í raun og veru með Downs heilkenni skapa trúverðuga vináttu og samband milli þessara tveggja ólíklegu manna. Líf Daníels og okkar breytist að eilífu með Downs-heilkennismanninum. Hann gerir sér grein fyrir því að lífið er ekki bara vinna og ekki leikur heldur fyrir þá sem lifa og elska og það er það sem lífið ætti að snúast um. Endirinn er samt hálf kjánalegur en ég held samt að þetta sé ein af mínum uppáhaldsmyndum. Það er nóg að koma með tár í augun.