Ég hélt að Frakkar gætu ekki gert slæma mynd, en ég hafði greinilega mjög rangt fyrir mér. Eins og áður hefur komið fram notar þessi mynd í raun titilpersónu sína sem útgangspunkt; Lýsing hennar á lífi hennar og persónu hefur lítið sem ekkert með hina raunverulegu Artemisia Gentileschi að gera. Handritið er hræðilegt -- tilgerðarlegt, stælt og vitlaust -- og endurskrif þess á staðreyndum er óvenjulega móðgandi jafnvel í tegund sem allt of oft hefur líf sitt með því að afbaka, frekar en endursegja, sögu. Ásamt nokkuð almennilegum leikmyndahönnun eru líkamlegir sjarmar Valentinu Cervi aðal eign þessarar myndar og það er augljóst frá upphafi að kvikmyndagerðarmennirnir voru meðvitaðir um þetta líka; þeir eyða engum tíma í að búa til ýmsar "erótískar" seríur sem hafa miklu meira með titring að gera en söguþráð eða persónuþróun. Því miður getur áfrýjun þess að sjá ansi unga stúlku í tilgerðarlegri kynferðislegri örvun ekki, og stenst ekki, þessa mynd. Leikurinn er ómerkilegur og tónmálið er allt of almennt þrátt fyrir áhugaverðan hljóm eða tvo. Kvikmyndatakan er í lagi, og það eru nokkrir fallegir litir, en það eru líka ansi fáránlegar seríur með brengluðum linsubrellum sem henta betur fríðu kvikmynd frá 1960 en búningadrama. Í öllum tilvikum, handritið skilur myndavélina allt of oft eftir líkama Artemisiu og allt of sjaldan á málverkum hennar. Allt að segja, nánast algjör bilun. Hún er ekki nógu gáfuð eða smekkleg til að vera alvarleg kvikmynd og hún er of hæg og tilgerðarleg til að virka sem klám með mjúkum kjarna. Þannig að Frakkar geta mistekist, þegar allt kemur til alls!