Ég get skilið hvers vegna aðrir brugðust frekar óþægilega við því að hápunkturinn hafi skapað snúning sem í raun er erfitt að taka alvarlega. Ég held þó að uppbyggingin að því gangi frekar vel. Tónlistin, sem er frekar ógnvekjandi og hryggjarðandi, gefur í raun og veru ógnvekjandi aura sem passar við ófyrirgefanlega hljóð símann sem hringir í símann sem knýr ensku leikkonuna Joan Matlin(Jean Marsh) á hausinn. Hún er að fá lánaða fína íbúð vinar síns á meðan hún reynir að hefja feril sinn í New York borg (..borgarbyggingarnar fyrir utan gluggann líta út fyrir að vera álíka raunhæfar og David Letterman) og er óhátíðlega velkomin af hávaðasömum síma sem hringir töluvert, fylgt eftir með háværum skellum í vegg. Í leit að svörum varðandi þann sem ber ábyrgð á slíkri tillitsleysi gagnvart geðheilsu sinni, kemst Joan að því að enginn leigir þetta herbergi og að fyrrverandi leigjandi hafði í raun kyrkt sig. Án aðstoðar stjórnandans mun Joan ákveða að komast að því sjálf hver er að valda henni slíkri angist. Joan uppgötvar að herbergið er tómt og síminn með sérstakri kvenrödd sem mun ásækja hana. Þátturinn held ég að sé túr-de-force fyrir Jean Marsh sem er ein kona þáttur. Hún er eina leikkonan sem sést og við fylgjumst með henni í gegnum kreppuna sem eyðir henni hægt og rólega, síminn og brakið úr hinu herberginu sem veldur henni mikilli vanlíðan sem vex í ótta. Í stað þess að fara, situr Joan eftir, svo hrist af hávaðanum og að því stigi að hún vill bara að síminn (..eða hver sem hringir) hætti. Þátturinn gefur hugsanlegt svar við því hver er að hrjá Joan og hvers vegna. Persóna að nafni Beth kemur frekar seint til sögunnar þar sem Joan á í erfiðleikum með að komast að því hvers kvenrödd það var á hinni línunni sem þekkti nafnið hennar á þessum ótti síma sem hún uppgötvar í herberginu á móti hennar. Örlög Beth gætu bara sagt áhorfandanum hvers vegna Joan er fyrir áföllum. Ég held að þessi þáttur sé æfing í spókum í stað trúverðugleika; sumum líkaði hann ekki sérstaklega, en ég gerði það svo sannarlega. Ég skal viðurkenna að síminn, sem líkamlega ógn sem „skríður“ í átt að Joan, er erfitt að taka alvarlega, svo ekki sé minnst á að það sé árás á hana, en mér fannst hin ákafa opnun tuttugu mínútum áður en þetta væri nógu slappt til að bæta upp fyrir það.