Vissulega varð hann fljótt misjafn eftir þessa mynd, en frá "Knife In the Water" og til "Leigjandinn" var alltaf hægt að treysta á að Roman Polanski skilaði einhverju heillandi og einstöku. Þrátt fyrir mörg þemu í gangi (firring, ofsóknarbrjálæði) eru engar tvær myndir hans í raun eins. Sagan af þessu er nokkuð lík hans eigin "Repulsion" frá tíu árum áður, en tónninn er allt annar. "Leigjandinn" nær að jafna dekkri fáránleika en myrkan (ég er dálítið hikandi við að kalla það húmor, jafnvel þó að sögupersónurnar hafi furðulega hegðun og samræður hafi stundum verið fyndnar) og sannkallaða spennuofsóknaræði. Polanski var alltaf snillingur í að byggja upp vanlíðan og augnablik í þessari mynd eru nánast óþolandi hrollvekjandi. Skrýtni myndarinnar í heild er líka plús. Auk stórkostlegrar leikstjórnar Polanski, eins og venjulega, býður restin af leikarahópnum og áhöfninni frábært framlag. Polanski leikari fellur oft í skuggann af Polanski leikstjóranum, en frammistaða hans hér fangar svo sannarlega óþægindi og tilfinningu fyrir að vera útskúfaður í persónum hans. Þemu um félagslega mismunun gera þessa mynd meira en bara undarlega sakir þess að vera undarleg. Restin af leikarahópnum býður einnig upp á sterka frammistöðu, sérstaklega samúð Isabelle Adjani, og hæfilega pirrandi Melyvn Douglas og Shelley Winters. „The Tenant“ er oft vanmetið vegna þess hversu tilbúið fólk er til að hrósa bæði „Repulsion“ og „Rosemary's Baby“, en það er alveg jafn ljómandi og annaðhvort þessara sígildu. (9/10)