Þessi þáttaröð, gerð fyrir Televisión Española (TVE) er í grundvallaratriðum röð kafla í lífi venjulegrar fjölskyldu árið 1968, fyrst og fremst séð með augum yngsta sonarins. Byggt á bakgrunni sögulegra atburða, eins og maí 1968 stúdentauppreisn í Frakklandi, hrörnandi stjórn Franco, stríðið í Víetnam, uppgangur heimsvaldastefnunnar og fleira sem tengist spænsku lífi á því tiltekna augnabliki, mætti ​​líta á þessa röð sem einfalda samantekt af einkennandi veikleikum sem gera sig svo Áberandi í svona afþreyingu. Almennt séð er hún meðhöndluð í léttum dúr þó ekki vanti á ákveðnar augnablik sem kalla mætti ​​dramatískar, þættirnir virðast miða að fólki um fimmtugt sem getur munað þá tíma, eins og það skal tekið fram, hver sem er yngri kýs annaðhvort að hunsa svona uppákomur eða er upptekinn af öðrum hlutum. Það besta sem hægt er að segja um þessa seríu er hlutverk Ana Duato sem þriggja barna móðir: hún leikur hlutverk húsmóður tímans mjög vel, sýnir þá sérkennilegu spænsku hneigð, sérstaklega áberandi meðal kvenna, að láta alla hugsanir sínar og gjörðir berast áfram af krafti hjarta síns, án þess að grípa til notkunar heilans. Eins og við segjum á Spáni er skynsemi ein minnsta skynsemin. Imanol Arias býður upp á mjög lítið, fyrir utan að vera ekki venjulega staðalímyndaður harði lögreglumaðurinn hans eins og í öðrum sjónvarpsþáttum. Reyndar, sem leikari, ætti ekki að treysta honum í neinu sem er ekki sjónvarpssería. Auðlindir hans eru of takmarkaðar; Hins vegar er hlutur hans sem faðir verkalýðsheimilisins alls ekki slæmur. Reyndar ekki mælt með því fyrir aðra áhorfendur, jafnvel spænskumælandi í Rómönsku Ameríku: þemu eru allt of fátæklega tengd ákveðnum stað í spænskri samtímasögu, ss. að ef áhorfandinn bjó ekki hér á þessum tíma mun hann sakna flestra tilvísana. Það er jafnvel líklegt að ákveðnar aðstæður sem valda nokkrum spænskum brosum myndi ekki þýða neitt fyrir aðra áhorfendur.