Ég elska aðra dóma um þessa mynd. Þeir endurspegla viðhorf mitt. Ég er 70's strákur, mínus diskó og "Star Wars" barnaskapur. Það var ekkert frábært við þessa mynd, nema eltingaatriði. Þess vegna var það gott, því það var erfitt, einfalt og hagkvæmt. Roy Scheider bar myndina, sem var byggð á áhöfninni, 7 Ups, sem studdi Gene Hackman í "French Connection". Fólkið í henni var trúverðugt og meðalmenntað, sem brenndi sig í því að hella upp á kaffi, sýndu ótta í eltingarleiknum og misstu hann næstum eftir hrun í návígi. Kannski væri auðveldara að segja þér hvað það vantaði. Það voru engin fín vopn, bara grunnbyssur og óhreinsaðar haglabyssur. Það var enginn harður gaur að heimspeki, ala Tarantino. Það var ekkert kung fu eða samúræja bull og engin fín bragðarefur heldur. Það var enginn snjall gaur sem framkvæmir eitthvað flókið áætlun sem byggir á hundruðum hlutum eins og hann ætlaði sér, þar á meðal viðbrögð allra annarra. Glæpamennirnir voru vondir krakkar en þeir skutu fólk ekki fyrir andskotann. Reyndar var líkamsfjöldi aðeins þrír. eitthvað sem meðalmyndin þessa dagana myndi standast í upphafsútgáfum. Það gæti verið G-mynd í dag! Engum strætófarmi af munaðarlausum skólabörnum var rænt né hótuðu hryðjuverkamenn að drepa helming borgarinnar. Það voru engir hátæknisvindlar, né voru glæpirnir sjálfir mjög áhrifamiklir eða sniðugir, það hæsta tækni sem ég sá var ATT-veggsími með snertingu. Það hafði enga undirsöguþræði eða skemmtilega persónuþróun. Einnig ekkert kynlíf eða konur, nema eiginkona eins mafíósa sem öskraði þar sem Buddy hetjan okkar lét ógnað henni. Það var einhver lítill útgerðarmaður sem nýtti sér tengsl sín við mafíuna á staðnum og lögregluna til að ræna mafíósa á staðnum til að fá auðveld laun. Útgerðarmennirnir. Vito, var leikinn af Tony Lo Bianco sem stóð sig frábærlega, ásamt Roy Schneider, Buddy yfirmanni 7 Ups lögreglunnar, sem hann upplýsti og arðrændi. Hvað kom fyrir Tony Lo Bianco, hann virtist vera Pacino skór, fallegur og hæfileikaríkur? Það sem það hafði var frábært NYC bakgrunn fyrir einfalda glæpasögu. Staðsetningar sem voru svartar og mannlausar án þess að vera félagsfræðileg rannsókn. Það var einfalt plott sem fól í sér þetta mannránsfyrirkomulag þar sem einn af löggunni Buddy lenti óvart í, bókstaflega óvart dreginn inn og síðan skotinn til bana fyrir slysni. Þar sem Buddy og 7 ups hans eru pylsudeild, töldu bæði NYPD Brass og mafíósar að hann væri viðriðinn, þar sem mannræningjarnir sýndu sig sem óeinkennisklæddu lögga til að lokka mafíósana til að fylgja eftir. Augljóslega héldu mafíósarnir að þeir hefðu lögfræðinga og réttindi til að vernda þá fyrir venjulegri lögreglu. Jafnvel mafíósarnir voru látlausir, gamlir og ljótir, engin guðföður-kóngafólk eða sópran-hippin hér. Þetta er góð grunnmynd með áberandi eltingarsenu á milli tveggja 70's d Pontiac. Meira að segja bílarnir voru látlausir og sparneytnir, ekki einu sinni GTO eða Trans Am, eins og leiklistin og sagan. Á tímum Batman uber-hype eða „24“ stigs styrkleika dómsdagssviðsmynda minnir þessi mynd okkur á að minna er betra. Það ætti að sýna kvikmyndahandritshöfundum og leikstjórum sem fyrirvara um að töfra ekki, skemmta okkur svo að lokum móðga okkur með glæfrabragði, græjum og geðrofshegðun trúða í miklu magni.