Það er gaman að þessir þrír ungu leikstjórar hafa framleitt kvikmyndir með gott framleiðslugildi og ágætis leik. Það er gott verk hér. Því miður þjást þeir af því sem hrjáir mikið af nútíma kvikmyndagerð samkynhneigðra; endurunnar söguþræðir, of kunnugleg tæki (ég hef séð "laug" stillinguna alltof oft í hommamyndum) og töff handrit. Hræðilegasta af öllu er "Dorothy" en fráleit forsenda þess er að sætur ungur strákur eigi í vandræðum með að vera lagður í NYC vegna skorts á auðkennanlegum samkynhneigðum strákum í nágrenni hans. Hvað varðar kvikmyndahús leika þessar stuttbuxur eins og klístrað lítil homma eftirskólatilboð . Ekki mikið ímyndunarafl í skrifum þeirra eða framkvæmd; í grundvallaratriðum fylgja þeir aðferð við að benda og skjóta, skot/viðbragðsskoti/meistaraskot sem verður sársaukafullt dauft eftir fimm mínútur eða svo. Það er von um hinsegin kvikmyndahús í verkum Todd Haynes, Sadie Benning og hins látna, frábæra Marlon Riggs...en ekki hér. Þessar myndir eru ótrúlega millibrún, einstaklega hvítbrauð og gildi þeirra snúast í grundvallaratriðum um samkynhneigða borgaralega næmni. Sem er líklega ástæðan fyrir því að þeir spila svona vel á kvikmyndahátíðum samkynhneigðra.