Árangur Önnu Kokkinos með 'Head On' fer nú að líta út fyrir að hún hafi algjörlega háð handritinu og frábærri frammistöðu Alex Dimitriades. Að hve miklu leyti þessi nýjasta, „Opinberunarbókin“ er bæði afleit, tilgerðarleg og algjörlega ófrumleg (fyrir utan fína kvikmyndatöku Tristan Milani) virðist bera þetta undir. . Því miður, það hafa nú þegar verið nokkrar ástralskar kvikmyndir sem fjalla um slík þemu, sumar smánar fyrir „kynlífi“ (og/eða grófar kynlífssenur) á áttunda og níunda áratug síðustu aldar og síðar og kannski er þess virði að skoða þær aftur eftir þetta stykki af ló. Að setja allt í ballettheiminn og gera þetta allt ákaflega hægt (og í kóreógrafíu sinni, eins og tilraunanúmeri hollenska ballettsins frá 1960) bendir auðvitað til mikillar listar ef þú hefur ekki ferðast mikið - og þá aðeins ef þú kom aldrei lengra en Art Theory 101. Bættu við tilgerðinni, skelfilega bogadregnu ( "þú munt gera eins og við skipum ...") og allur húmorinn fellur á vel fjármagnað andlit sitt. Svo eru það „kynþokkafullu“ bitarnir: beint frá Dario Argento. Miðað við yndislega en stytta frammistöðu Colin Friels - hvað með alvöru borgarfrumtrylli? Allt í allt, með „Opinberunarbókinni“, hefur femíníska verkefnið verið enn einn áratug aftur í tímann - og með fúsu og djúpri eftirlíkingu (karlkyns rithöfunda eins og Henry Miller, William Burroughs, jafnvel Bukowski) samvinnu einhvers hóps í Melbourne, Oz, sem þjáist af eins konar uppeldis- og hugmyndafræðilegu minnisleysi! Engar opinberanir bíða okkar hér.