Ég er atvinnutónlistarmaður sem fékk innblástur fyrir næstum 20 árum til að byrja að spila á gítar eftir að hafa heyrt Jimmy Page í Led Zeppelin II. Þó að ég leiki ekki í sömu tegund eða stíl, hafa áhrif mannsins verið mikil. Nú, næstum 20 árum síðar, fékk ég loksins að sjá eitthvað meira en hið ekki svo góða The Song Remains the Same. Aftur, ég hef séð SVO margar hljómsveitir koma fram, sumar litlar - sumar núverandi „meistarar“. Engin hljómsveit, engin hvar, engan veginn hefur nokkurn tíma tekist að ná fram þeim töfrum sem þú getur í raun smakkað með því að horfa á þennan DVD. Robert Plant getur stundum verið svolítið mikið og þú getur næstum skynjað gremju Page er fyrir því að hann gleymdi textum, en það skipti ekki máli held ég - sérstaklega fyrir tímabilið. Snilld Bonhams skín meira á þessum DVD en á hvaða plötu sem er með Zeppelin, Band of Joy eða Lord Sutch. JPJ er frekar venjulegur - en galdurinn við þessa DVD er hversu vel þeir fjórir standa sig saman. Heimurinn elskaði að ímynda sér að þeir væru í svartagaldur(k) o.s.frv. - það var aðeins áhugamál fyrir Page. Galdurinn (takið eftir að ég segi þetta mikið), er að þessi DVD-diskur fangar sjaldgæfa sýn á hráleika 4 ungra stráka sem geta spilað frábærlega, sama hversu slappir þeir eru í raun og veru. Það skipti engu máli. Fljótleg sundurliðun. Fyrsti DVD diskurinn af tveimur er þar sem sanni galdurinn er. Þú ættir að geta skynjað kraftinn og hráleikann sem Zep hafði á fyrstu dögum sínum. Í lok annarrar DVD-disksins er Page að berjast við geðheilsu sína meðan á Knebworth-lögunum stendur. (Það er ekkert leyndarmál að á þessum tíma var hann orðinn alvarlega háður heróíni). Svo ég myndi mæla með fyrsta disknum fyrir ALLA tónlistarunnendur og þann seinni fyrir hinn eina sanna Zeppelin aðdáanda. Ég gæti verið að ganga of langt hérna fyrir suma gítarleikara, en ég myndi segja að eftir að hafa horft á þetta er Page vissulega skapandi og frumlegri. en Hendrix. Já, ég sagði það. Og ef þú ert ósammála - horfðu á DVD-diskinn.