Viðfangsefni myndarinnar er hrífandi og mjög raunverulegt. Það gerðist. Það má deila um listrænt frelsi sem leikstjóri og handritshöfundur hefur tekið sér. Viðfangsefnið er það sem lætur myndina klikka - ekkert annað. Ég sá myndina í fyrsta skipti eftir hinn raunverulega Phoolan, var skotinn til bana í Nýju Delí og hafði setið í nokkur ár sem kjörinn þingmaður á Indlandi. Að vísu var hún ekki sú fyrsta ósnertanlega kjörin á Alþingi, eins og sumir gagnrýnendur fullyrtu. Hinir svokölluðu "ósnertanlegu" hafa verið kjörnir á indverska þingið í áratugi í fráteknum kjördæmum. Á meðan Shekhar Kapur sem leikstjóri er hetja margra Indlands, vegna þess að hann gerði alþjóðlegar kvikmyndir sem hafa verið samþykktar í viðskiptalegum tilgangi --- "Bandit Queen" og "Elizabeth " (og þolanleg barnamynd sem heitir "Mister India", sem var samþykkt af meðal indverskum áhorfendum) --- og fékk jafnvel Óskarstilnefningar fyrir Elísabetu, ég set hann ekki sem fyrsta flokks kvikmyndaleikstjóra frá Indlandi. Hann mistekst í öllum deildum sem leikstjóri nema kannski að honum tekst að ná yfir meðallagi frammistöðu frá leikurum sínum. Fínleik, fínleiki, sjarmi er ekki auðvelt að finna í kvikmyndum hans - melódrama er á öndinni í þeim. Hugmynd hans um að nota raddflutning Nusrat Fateh Ali Khan á laginu á fyrri hluta myndarinnar, var ef til vill eitt stórt afrek hans á hinum óþekkta hljóðrás "Bandit Queen". Og svo kannski brakandi hurðirnar í hópnauðgunarlotunni. Annars leit myndin út eins og spagettí vestri með kynlífi og ofbeldi að frádreginni frábærri tónlist sem maður tengir við þá. Ef þú ert að leita að góðum lifandi indverskum kvikmyndaleikstjóra sem gerir raunhæfa kvikmyndagerð af alþjóðlegum gæðum - þá er það ekki kvikmyndir Shekhar Kapur sem þú ættir að sjá; það eru síðari verk þriggja indverskra kvikmyndagerðarmanna Adoor Gopalakrishnan, Mrinal Sen og Girish Karnad og auðvitað "Umrao Jaan" eftir Muzaffar Ali. Það er miður að enginn þessara leikstjóra hafi fengið þann fjárhagslega stuðning sem Kapur þurfti að veita þeim og kvikmyndum þeirra alþjóðlegt áhorf. Sem dæmi má nefna að „Oka oorie katha“ frá Sen, gerð í telúgú, eða „Sadgati“ eftir Satyajit Ray, byggð á „Kafan“ eftir Munshi Prem Chand, eru fullkomnari sem kvikmyndir fyrir greindan áhorfanda sem fjallar um ástand hinna ósnertanlegu á Indlandi. Sen þurfti ekki að grípa til grafísks kynlífs og ofbeldis heldur stakk upp á því. Að sjálfsögðu náði gullmoli Sen ekki fyrirsögnum, á meðan viðleitni Kapur sló í gegn. Kapur er til hróss að hann er orðheppinn og notaði takmarkaða hæfileika sína og hóflega úrræði í kvikmyndaiðnaðinum í Mumbai til að taka vörur sínar út fyrir heimaáhorfendur. Fyrir þá viðleitni kveð ég Kapur. En "Bandit Queen" verður áfram frábært viðfangsefni sem bíður fullnægjandi leikstjóra til að takast á við það.