"The Bourne Ultimatum" byrjar kæruleysislega í miðjum eltingarleik og springur þaðan í pulsu þegar Jason Bourne (Matt Damon, alveg frábær) rekur hugann á bakvið CIA svart-ops sem breyttu honum í hinn fullkomna morðingja í lokatilraun að læra sanna sjálfsmynd hans. Hrikalega ískaldur David Strathairn sem „maðurinn á bak við tjaldið“ bætist við endurkomuhóp fastagesta, þar á meðal Joan Allen (framúrskarandi) og Julia Stiles (ekki til). Eins og önnur færslan í seríunni, óskaði ég þess að Paul Greengrass væri skjálfandi. handheld myndavél myndi fara í kyrrstöðu að minnsta kosti í nokkrar mínútur af niður í miðbæ. Hins vegar, sem sagt, þá er þetta fullkomin leið til að fanga spennuþrungna, klaustrófóbíska tilfinninguna í nánum bardagaatriðunum og virkar jafn vel í eltingarsenunum sem eru að mestu gangandi og yfir húsþök með einstaka stórum bílahaug. -upp. Hluti af því skemmtilega við Bourne seríuna er stöðugt hnatthopp og meðhöndlun tækni og fjarskipta sem virðast stangast á við lögmál eðlisfræðinnar og núverandi getu. Bourne myndirnar virðast vera til í einhvers konar grátbroslegum ofurveruleika sem er fullur af tæknitöfrum. Það þýðir ekkert að allir virðast vera bara á réttum stað á réttum tíma, en ég verð fordæmdur ef það er ekki sprengja að horfa á þá komast þangað. rithöfundar reyna að skapa einhver tilfinningaleg tengsl milli Damon og Stiles, en hún er svo tóm leikkona að það leiðir aldrei til neins. Samt er hægt að fyrirgefa þetta, því ólíkt „Sjálfsmyndinni“ og „Yfirvaldinu“, þá opinberar þetta „Ultimatum“ allt og loksins lærum við sannleikann um fortíð Bourne. Þetta er skemmtileg og ánægjuleg niðurstaða á þáttaröðinni og ef þeir hafa eitthvað vit á því og Damon fær þá ósk sína verður þetta hinn fullkomni endir á henni.