Jæja... Hvað á að segja. Ég held að ég byrji á játningu. Ég hef grátið 4 sinnum á ævinni. einu sinni þegar pabbi dó, tvisvar vegna kærustu í menntaskóla og í lok þessarar myndar. Þessi mynd fjallar um raunveruleg vandamál 6 skólakrakka sem standa frammi fyrir, og neyðir þá frekar óþægilega til að sjá fyrir öllum heiminum. Ég hef aldrei séð kvikmynd sem fjallar um tilfinningalegt ástand mannsins eins vel og þessa. Hér er fjallað um allt frá sifjaspell til þvagleka og ég efast um að það séu margir sem eru óhultir fyrir því að þekkja að minnsta kosti nokkrar senumyndir. Það byrjar með sjálfsvígi. klukkan 14:37. þá, án þess að láta þig vita hver það var sem dó, byrjar sagan að segjast frá upphafi dags. hún fylgist með lífi 6 skólakrakka til klukkan 14:37. það til skiptis, og breytt með persónulegum viðtölum við 6 unglingana, lætur þig vita allt um líf þeirra. ástir þeirra, hatur, draumar, langanir, leyndarmál, skömm, falskt sjálfstraust, sjálfsfyrirlitning, spilling og hroki. heildarniðurstaðan er eins konar „whodunnit“ sem reynir að komast að því hver sjálfsvígsmaðurinn er áður en hann kemur í ljós í lok myndarinnar. án þess að skemma neitt verð ég að láta þig vita. finndu þig ekki svikinn af endirnum. það inniheldur mjög mikilvæga lexíu. Og nú viðvörun. þessi mynd er svo sannarlega EKKI fyrir viðkvæma. Margir gengu reyndar út úr bíóinu hálfa leið þegar ég sá það. Viðbjóð á sumu af innihaldi þess. Eða kannski er það að það er stundum erfitt að horfast í augu við kaldan og harðan sannleika raunveruleikans. Svona er framhaldsskólinn fyrir marga. ég er viss um að flestir væru sammála.