Sumir muna ef til vill eftir að hafa séð myndina Juno atriði þar sem Ellen Page fær smá lof fyrir Suspiria eftir Dario Argento, uppáhalds hryllingsmyndina hennar. Persóna Jason Bateman spyr síðan hvort hún hafi einhvern tíma séð kvikmynd frá Herschel Gordon Lewis, og til að segja á hann eintak af kvikmynd (ég gleymi því í augnablikinu) og sýnir henni hana. Á þeim tíma sem ég sá Juno hafði ég séð Suspiria og nokkrar Argento myndir en ekki Lewis. Nú get ég séð að þetta er ekki bara enn ein af "in" tilvísunum í poppmenningu Diablo Cody, heldur eitthvað sem í raun er vísbending um smekk persónanna og, kannski meira huglægt, hvernig á að dæma þær út frá smekk þeirra. Með öðrum orðum, orðstír Herschel Gordon Lewis er viðhaldið nokkrum árum eftir að hann hætti að gera stórmyndir sínar - og það er orðstír Schlock-Meister, hvorki meira né minna. Reyndar minna. Þá er áhugavert að taka Argento sem samanburðargrundvöll, því báðir kvikmyndagerðarmenn nálgast svipað efni, að minnsta kosti í tilfelli Gore Gore Girls og, tja, hvaða Argento mynd sem er. Þar sem Argento er einstaklega meðvitaður um iðn sína og lætur áhorfendur pakka sér inn í hvaða litlu sögu sem er fyrir krafti hreyfingar myndavélarinnar og tónlistar og stíls, þá fer Lewis auðveldu leiðina til að ná til áhorfenda, sem er með óþroskuðu handriti. og (létt sagt) daufa stefnu. Gore Gore Girls sýnir kvikmyndagerðarmann sem hefur ekki áhuga á að skemmta áhorfendum sínum á raunverulegan sannfærandi hátt sem hryllingsmynd, heldur sem aukasýning eða hóruhús. Hann getur ekki leikstýrt leikurum sem eru alls virði, hann kveikir eins og þetta sé klámmynd, og fyrir hverja mögulega snjöllu eða fyndna einlínumynd eru tíu sem annaðhvort er algjörlega óþefjandi eða eru of klárir um helming eða ekki nógu sniðugir. , kannski það besta efnislega sem hægt er að segja um The Gore Gore Girls, leyndardómsmynd um einkaspæjara (2. flokks Sherlock Holmes gaur sem leikinn er af nokkuð skemmtilegum Frank Kress) og blaðamann (fúll Amy Farrell) sem rannsakar röð morða á go -go dansarar, er að það þjónar sem sniðmát fyrir ótal fleiri myndir í Troma-stíl. Kannski er þetta þó dauft hrós og í raun og veru er það besta sem hægt er að segja að Henny Youngman- "Take my wife, please!"- á nokkrar senur og stelur hverri þeirra án þess að þurfa að reyna mikið. Það er sorglegt, þar sem þetta gæti verið svona mynd sem gæti skemmt á ótrúlega slæmu plani. En jafnvel á þeim nótum getur maður hlegið meira af vandræðum fyrir framleiðsluna, sumir leikaranna (þ.e. þessi strákur sem leikur lögguna, guð minn góður) en af ​​einhverri guilty pleasure ánægju. Jafnvel goreið sjálft er nokkuð niðurdrepandi. Í fyrstu heldur maður að Lewis sé að minnsta kosti að skila þessu, sýna þessar konur myrtar á vitlausan og grimmdarlegan og ýktan hátt. En með drápunum gengur þetta allt lengur en nauðsynlegt er; Ég er ekki að meina þetta út frá lost gildi, fyrir það er það í lagi. En það þarf að vera eitthvað annað til að láta þetta „fast“, að það að sýna andlit kvenna krufin og augun stungin er í lagi ef þú ert 12 ára og lítur á þetta sem eina af þér fyrstu „hryllings“myndum. Það verður, þori ég að segja það, leiðinlegt. Hættulega leiðinleg fyrir svona "áræði" svokallaða kvikmynd. Þetta var síðasta mynd Lewis þar til 30 árum síðar kom verðugur svanasöngur með framhaldi kvikmyndar sem hann gerði áðan kom honum frá því að hætta í kvikmyndum og vinna við að skrifa bækur um hvernig eigi að gera það í viðskiptum. Samt sem áður, hvaða reynsla sem hann hafði af þessu kemur ekki fram. Það er ekki bilun, en það gæti hafa verið, og það er bara einfaldlega... schlock. Taktu það eða slepptu því.