(MJÖG vægt spoilerish) Ég verð að byrja á að segja að ég er yfirleitt ekki hrifinn af vísindaskáldskap, svo Pitch Black (2000) kom skemmtilega á óvart. Það hafði mig húkkt frá upphafi með takti, styrk og sjónrænu útbroti sem gerði mig heillaðan og límd við sætið mitt. Ég er mjög ánægður með að segja að þessi mynd var besta (allt í lagi, að minnsta kosti *eitt* besta) vísindaskáldskaparverk sem ég hef séð í langan, langan tíma. Söguþráðurinn í stuttu máli gæti hljómað einfalt -- a (geim)skip hrapar á plánetu sem talið er að hafi verið í eyði og skipstjórinn, Caroline Fry (áhrifamikil Radha Mitchell), verður að leiða eftirlifendur í öryggi. Í fyrstu gæti kaldrifjaður morðingi, Riddick (Vin Diesel, sem leikur hlutverkið með mjög trúverðugum varastíl), virst vera stærsta vandamál hópsins en þegar rökkrið fer að skríða inn, byrja verur næturinnar að vakna... Þetta leiðir til örvæntingarfullrar tilraunar til að flýja frá blóðþyrstum rándýrum, sem, eins og við öll getum giskað á, leiðir ekki til hamingjusamrar fjölskyldulautarferðar. ef þú dregur það niður í grunnatriðin er það ekki *það* upprunalega -- heldur færnin sem það er sagt í. Sagan flæddi áfram, skildi mig ekki eftir geispandi (allavega ekki mikið) á neinum tímapunkti. Leikstjórnin var stórkostleg vinna. Þetta var mjög sjónræn, jafnvel falleg mynd; fjólubláa nætursýnið var algjört æði. Þó að „fallegur“ sé kannski ekki rétta orðið til að nota; já, myndirnar sem sýndar voru voru nammi fyrir augað, en þær bættu líka við ótilgreindri grótesku, hrollvekju, eins og eitthvað væri rétt við það að springa út undir kyrrlátu yfirborðinu. (Svo ekki sé minnst á að skrímslin voru mjög vel gerð, þau litu raunsæ út, sem virðist vera sjaldgæft nú á dögum [kannski getur fólk bara ekki nennt að láta þau líta út fyrir að vera raunveruleg...])Ég naut ekki aðeins sjónrænu hliðarinnar á kvikmyndina en líka sálfræðilega hlið sögunnar. Í myndinni fáum við að sjá persónurnar leysast upp -- sumar hverjar falla, sumar rísa -- en það sem heillaði mig mest var þróun persónu Riddick. Ég naut þess að horfa á breytingarnar á honum í gegnum myndina. Til að ganga enn lengra, hitt sem ég hafði mjög gaman af með Riddick var ótrúlega vel og upphaflega framkvæmd UST (Unresolved Sexual Tension) á milli Fry og hans sem "gerði það ekki" (þú munt fatta hvað ég á við þegar þú sérð það) . [Það er ekki hægt að neita því að þeir höfðu efnafræði. Ekki einu sinni reyna eða ég mun leita til þín og láta þig hlusta á mig spila Chopsticks þangað til þú öskrar *bros*] Þetta var ferskt. Eins og Radha Mitchell orðaði það einu sinni (breytt tilvitnun), "Pitch Black er virkilega kynþokkafull mynd án kynlífs", sem er það sem gerir hana enn áhugaverðari. Svo til að draga saman þá mæli ég með þessari mynd -- jafnvel þótt þú' er í raun ekki aðdáandi "geimsögur". Spennan var geymd þar til yfir lauk og það sem er mikilvægt, við vorum (eða að minnsta kosti mig) eftir að vilja meira. Ef þú getur ekki nennt að hugsa um sálfræði, undirtexta og slíkt (eins og ég er slæmur vani), þá finnst þér Pitch Black samt mjög skemmtilegur. Skelltu þér bara úr skónum og njóttu.