Í gegnum árin höfum við séð margt ógeðslega gert af rithöfundum þegar þátturinn þurfti bara að halda áfram sama hvað það var, að halda „8 Simple Rules“ gangandi eftir að John Ritter dó, en þetta er líklega í fyrsta skipti Mér var sama. Hugmyndin um að hafa "That 70's Show" án Erics eða í minna mæli Kelso er fáránleg. Þeir reyndu að hylma yfir það með endurkomu Leós og sífellt hneykslanlegri sögulínur, en það var alltaf eins og hvers vegna nenna þegar þú ert ekki með aðalpersónu lengur. Þetta tengdist bara ekki alveg, þetta var fullt af óskyldum hlutum að gerast sem oftast var ekki einu sinni fyndið. Síðasta þáttaröð fannst tímabilið of mikið fyrir hverja einustu persónu, einfaldlega vegna þess að Eric var vanur að taka mikinn skjátíma og nú myndum við verða fyrir barðinu á því hversu gamaldags og endurteknar persónurnar voru. Að einbeita sér að brellunni sem er Fez var algjörlega óáhugavert og persónan myndi einfaldlega hætta að virka, vegna þess að allur samningurinn var sá að hann myndi segja eitthvað skrítið úr engu og þú getur ekki sagt hluti úr hvergi þegar önnur hver lína er þitt. Þeir komu líka með venjulegan frænda Oliver, bara í þetta skiptið var þetta bara ekki krakki. Alltaf þegar þú heyrðir einhvern banka á dyrnar, byrjaðir þú að biðja um að þetta væri ekki Randy, vinsamlegast láttu það ekki vera Randy. Samningurinn við Randy var sá að hann myndi gera mjög hræðilega brandara, venjulega eins og Red sagði, brosti eins og rass og klúðraði fæðingunni algjörlega og Donna væri í saumaskap. Ég held að meira en helmingur síðasta tímabils hafi verið Donna að þykjast vera skemmtileg. Vandamálin höfðu þó byrjað fyrr: það sem einu sinni var sannarlega frábær sýning með jafn frábæru hugtaki sem í eitt skipti snýst ekki um vanvirka fjölskyldu, komst hægt og rólega inn á yfirráðasvæði sápuóperunnar. Allir byrjuðu að vera ástfangnir af öllum, tilfinningaþrungnar senur voru dregnar út af ógleði, með bara einn venjulega lélegan brandara sem settur var einhvers staðar til að dreifa athyglinni að við vorum að horfa á "As The World Turns". Ég giska á að þetta hafi verið persónuþróun, en komdu að þetta var næstum jafn klaufalega skrifað og siðferðislegir lærdómar úr "Family Matters". Til að vera sanngjarnt þá var síðasti þátturinn, líka vegna þess að hann var með mynd eftir Topher Grace (mynd í hans eigin þætti), mjög góður, jafnvel þó ekki svo fyndinn heldur. Við the vegur, enn meiri gagnrýni á seríu 8: hvað helvíti var með upphafsþemað? Þeir notuðu ekki bara sama brandarann ​​tvisvar (karakter sem syngur ekki), Fez hræddi mig. Gaur, ekki opna augun svona langt. En fyrstu fimm árstíðirnar eða svo, meðal bestu gamanmynda sem útvarpað hefur verið.