Vöxtur skattasjóða og sölu-og-leiga-til baka hefur leitt til fjölda óseljanlegra kvikmynda sem safna ryki í rannsóknarstofum og hvelfingum um allar Bretlandseyjar vegna þess að þær virðast eingöngu gerðar vegna þess að þær uppfylla fjárhagsleg skilyrði frekar en að hafa nokkurn. hugsanlega áhorfendur. Nokkrir heppnir fá viku á litlum skjá í London áður en þeir fara á lággjalda DVD, en The Riddle skar sig úr með því að fara algjörlega framhjá kvikmyndahúsum, sjónvarpi eða jafnvel leigumarkaði til að frumsýna sem ókeypis gjafadisk í Mail on Sunday. Það er allt of auðvelt að sjá hvers vegna þetta endaði með því að bókstaflega var gefið í burtu. Fyrir utan nokkra hnökra (það sést greinilega í einu skoti) er hún ekkert sérstaklega illa gerð og á meðan Vinnie Jones kemur yfir eins og útgáfa breskrar nútíma kvikmynda af Freddie Mills Mills sem greyhound blaðamaðurinn sem vill komast upp í glæpinn. skrifborðið og burðarliðið víkja úr skinku yfir í óljóst boðlegt, enginn er aðgreina sig hér með því að vera annaðhvort einstaklega góður eða einstaklega slæmur: ​​meðalmennska er frekar normið hér. Raunverulega vandamálið er að eins og svo margar kvikmyndir um sölu-og-leiguskattasjóði, þá er þetta „mjúk“ mynd - það er engin ástæða til að horfa á hana. Það er til vegna þess að aðstæður voru fyrir hendi til að það yrði gert, en það skortir hraða eða áframhaldandi skriðþunga. Það virðist stefna á áhorfendur á sunnudagstekjum (þrátt fyrir að vera skotnir í Scope) en klippir það ekki. Það eru nokkrar góðar hugmyndir í þessari ákveðnu móðgandi sögu um óbirt Charles Dickens handrit og nokkra grunsamlega dauðsföll í Limehouse nútímans, en leyndardómsþátturinn er svo sársaukafullur - eins og yfirnáttúrulegur ívafi á síðustu stundu (þú' Ég mun aldrei giska á hver læsi flakkari Jacobi er í raun og veru. Hvað, giskaðirðu?) - að þú sért næstum því að búast við að Scooby-gengið eða Double Deckers muni mæta til að leysa það. Þetta er mjög misskilin mynd af alls kyns ástæðum: nokkrar Leikarar eru í tvöföldu hlutverki þegar þeir ættu ekki einu sinni að vera að leika eitt, og öll áfallauppljóstran um sannleika Dickens handritsins er algjörlega rugluð vegna þess að það er allt sagt í fyrstu persónu af Dickens frekar en meintri persónu skáldsögunnar. Aðalmorðið í myndinni er á klaufalegan hátt samþætt inn í aðalsöguþráðinn, þar sem persónur minna Vinnie skyndilega á að hann sé búinn að gleyma því, sem boðar sífellt örvæntingarfyllri síðasta hálftíma þar sem ritari vonda verktaki Jason Flemyng setur Rohypnol í drykk Vinnie svo hún geti hafðu sína óguðlegu framkomu við hann og skildu eftir saknæmandi myndir "til að láta þig líta út fyrir að líta út með kærustunni þinni," sem leiðir til þess að hann dreymir þar sem hann talar við Charles Dickens ("Þú ert Charles Dickings" "Hvað er í nafni?" ), sem kemur með þá nokkuð ólíklegri tillögu að "Þú lest of margar bækur." En allt er þetta sem ekkert miðað við lokaatriðið, sem fellur í algjöran fáránleika, þar sem rökfræði og skynsemi fara algjörlega út um gluggann þar sem hann leikur eins og einhver furðuleg hefndarharmleikur Jakobs með skammbyssur á bökkum Thames, með tveggja daga gestastjörnum. Flemyng og Vanessa Redgrave líta út fyrir að vilja miklu frekar vera einhvers staðar annars staðar (Mel Smith mætir í eins dags mynd, svo það er ljóst að „nöfn“ myndarinnar eru aðallega til staðar fyrir auðvelda $ 10.000 eða til að mæta meðlagsgreiðslum sínum) . Lokamynd myndarinnar er þó svo algjörlega fáránleg og tilgangslaus að hún gerir hana næstum þess virði að horfa á hana. Ein forvitni er nokkuð áberandi hlutverk á fyrsta þriðjungi fyrir Vera Day, eins konar frumgerð Liz Fraser og einu sinni máttarstólpi breskra kvikmynda á fimmta áratugnum. - barþjónninn í Hell Drivers, barþjónninn í Quatermass II - hér gerður að kráareiganda, á meðan uppistandsgrínistinn Kenny Lynch mætir stutta stund til að skila bestu frammistöðu sem glæpamaður í gamla skólanum. Ó, og hinn látni Gareth Hunt hneigir sig í síðasta sinn sem - ó kaldhæðnin - dánardómari...Bara til að klára pakkann þá innihélt ókeypis DVD-diskurinn einnig stikla fyrir aðra mynd leikstjórans með Vinnie Jones, Bog Bodies, a naff. -útlit bresks hryllings með vísindamönnum yfir Atlantshafið og Vinnie í Elmer Fudd andaveiðibúningi sem er skelfingu lostin af endurlífguðu 2000 ára fórnarlambi frá næsta mó ("Be wewwy, wewwy qwuiet: I'm hunting dwuids"). Ég get varla beðið...Það eina sem ég get hins vegar ábyrgst er að allir indie-framleiðendur í Bretlandi ætla að eyða næstu vikum í að reyna að komast að því nákvæmlega hversu mikið Mail borgaði fyrir leyfið til að ýta á DVD-diskinn ( þeir borguðu Prince 250.000 pund fyrir nýja geisladiskinn hans). Með svo mörg bresk skattaskjól á hillunni og með peninga sem er svo erfitt að finna í augnablikinu gæti þetta orðið áhugaverður varamarkaður fyrir breska kvikmyndir.