Tilraun til crossover til að höfða til þeirra sem kunna ekki að meta óperu, nýta sér frægð eins merkasta óperusöngvara allra tíma, misheppnast illa. Allt sem er eftirsóknarvert í þessari mynd er óperan og best er að finna upptöku af Pavarotti að gera það sem hann gerir best. Söguþráðurinn snýst um rómantík við lækni sem læknar háls hans sem er skyndilega orðinn erfiður. Aðeins vegna þess að það kom út fyrir svo löngu síðan er það að mestu gleymt. Eins og flestar óperustjörnur er Pavarotti ágætis leikari og hefur sviðsframkomu fyrir utan sönghæfileika sína og ekkert sem hann gerir í þessari mynd neitar þeirri skoðun. Sök hans liggur í því að hafna ekki hræðilegu handritinu. Kannski vegna þess að frábærar óperur geta haft kjánalegar sögur að hann þoldi þessa. Hver veit nema þeir sem hlut eiga að máli? Þurfum við að vita það? Söguþráðurinn er veikburða og þröngsýnn. Þessi mynd er eins og að troða sér í gegnum kaldan leðju til að ná í nokkra safaríka hluti (óperutónlistina) sem hanga fyrir ofan leðjuna. Við höfum aðrar leiðir til að meta hinn mikla Pavarotti, og þessi er ekki ein af þeim. Fáðu bara eina af mörgum frábærum óperu- eða söngtónleikum hans og viðurkenndu meistaratenórinn þar sem hann hentar best. Það væri ein af 100 verstu kvikmyndum IMDb ef fleiri mundu eftir henni og gæfu henni nokkur atkvæði; það myndi passa vel á lista sem inniheldur nokkrar tilraunir söngvara, leikara, fyrirsæta og íþróttamanna til að nýta vinsældir sínar í gegnum kvikmyndir. Mjög oft fer allt illa útaf óhæfum leik eða hræðilegu handriti. Pavarotti hefði verið ágætis leikari hefði hann ekki sýnt svona frábæra rödd. Hversu áhrifarík hann er sem leikari (ópera krefst þess), hefði ekki einu sinni Jimmy Stewart getað bjargað þessum kalkúni af handriti. Ég gef honum kurteislega 3 af 10 vegna þess að einhver gæti hafa orðið aðdáandi söngs Pavarottis og óperu vegna þessa. kvikmynd.