„Fjórar dætur“ byrjar sem enn ein klón af „Little Women“ melódrama. Einstæður faðir með fjórar tónlistarhæfileikaríkar dætur hafa fullar hendur við að reyna að halda þeim í takt og leiðbeina þeim í tilhögunarathöfnum sínum. Það sem snýr myndinni við er skyndileg framkoma nýrrar Hollywoodstjörnu, sumir gagnrýnendur segja fyrsta andhetjuna löngu áður en James Dean prýddi hvíta tjaldið. Frá því að myrka, fordómafulla mynd Mickey Borden (John Garfield) birtist við hlið Ann Lemp (Priscilla Lane) og skvettir sjálfsvorkunn sinni og dæmda heimspeki yfir restina af leikarahópnum, verður "Fjórar dætur" miklu meira en bara skvísa flick.Þó að Garfield sé aðalástæðan fyrir því að horfa á "Four Daughters", þá eru önnur ljómi til að njóta. Ungverski fæddi leikstjórinn Michael Curtiz, síðar ábyrgur fyrir gimsteinum eins og "Casablanca" og "Mildred Pierce," bendir á ákveðnar myndir með myndavél sinni (aðstoð af kvikmyndatökumanninum Ernest Haller af "Rebel Without A Cause" frægð) sem festast í huga áhorfenda, til dæmis verður skrækjandi hliðið sem fyrsti elskhugi Ann, Felix Deitz (Jeffrey Lynn), sveiflast svo glaðlega táknrænt fyrir breytingar á skapi og væntumþykju þeirra sem nota það. Að Garfield skilar framúrskarandi frammistöðu er augljóst, en restin af leikhópurinn fylgir honum mest alla leiðina. Hinn vanmetni Jeffrey Lynn leikur hlutverk sitt til fullkomnunar, sem vanræktur elskhugi, sem ást á hinni kæru Ann, jafnvel þegar hún er með öðrum manni. Claude Rains, sem er nokkuð misheppnaður sem faðir hinna fjögurra ungu kvenna á fullorðinsárum, sýnir fína lýsingu á leikmynd á ástríðufullum fjölskylduhöfuði sem villast í uppstokkuninni. Lane-systurnar þrjár, sem þegar eru frægar fyrir tónlistarhæfileika sína, breytast í afrekar leikkonur sem leika hlutverk sín vel. Fjöldi aukaleikara, þar á meðal Dick Foran, Frank McHugh, May Robson og Eddie Acuff, gerir þetta allt trúverðugt. Hvernig andstæður laða að er hluti af uppátækinu til að snerta fljótt ímyndunarafl áhorfandans. Ann er hinn eilífi bjartsýnismaður, jafnvel þegar hún og Mickey eru niður og út. Hún lítur alltaf á björtu hliðarnar og eins og svo margir sem lentu í töngum kreppunnar miklu í þá daga sá hún velmegun handan við hornið. Mickey segir upp heilan lista yfir slæma hluti sem hafa komið fyrir hann að leita félags í eymd sinni frá Ann, sem Ann neitar að gera. Mickey býst við að fara út með eldingu sem slær hann til bana þegar hann er að hringja í horn lífsins. Mickey hefur litla hæfileika sem tónskáld; Ann hefur hæfileika til sparað sem söngkona og tónlistarmaður. Ann er mikið fyrir fegurð; Mickey er mikill persónuleiki í brengluðum skilningi. Og munurinn heldur áfram og áfram. Hvernig allt þetta er sætt á endanum er mikilvægur þáttur í myndinni, ekki má missa af. Sjá "Four Daughters" fyrir John Garfield er doozy af frumraun leikara á hvíta tjaldinu. Eina skiptið sem hann hafði betur kom sjö árum seinna þegar hann dáleiddi kvikmyndaáhorfendur aftur með einni bestu sýningarmynd frá upphafi, eins og Frank Chambers í "The Postman Always Rings Twice" á móti hinni jafn karismatísku Lana Turner. En horfðu líka á "Fjórar dætur" til að ná mikilvægum þáttum sem gæti farið framhjá ef of mikil einbeiting er lögð á stjörnu þáttarins.