Þessi 1973 sjónvarpsendurgerð af Billy Wilder klassíkinni er síðri en upprunalega. Furðu! Í fyrsta lagi góðu hlutirnir. Lee J. Cobb gerir frábæran Barton Keyes. Hann er auðvitað ekki eins góður og Edward G. Robinson, en hann er eina ástæðan til að horfa á þetta. Eina framförin í þessari endurgerð frá frumgerðinni er að hún dregur úr hlutverki Lolu Dietrichson, stjúpdóttur femme fatale, Phyllis Dietrichson. Og það er það fyrir góða hluti. Slæmu hlutirnir eru margir. Leikstjórinn tekur allt upp á afskiptalausan hátt: ef þú horfir á myndina með hljóðið þöggað þá færðu varla á tilfinninguna að eitthvað sérstaklega áhugavert væri að gerast. Vegna ósmekks nútímans verður myndin að vera í lit í stað svarthvítar. Vegna slæms smekks á áttunda áratugnum eru öll settin truflandi ljót. Sérstaklega er dýr íbúð Walter Neff hryllileg. Nútímaumgjörðin er sár á margan hátt. Lestarferðir voru aðeins óvenjulegari á áttunda áratugnum en á þeim fjórða, þannig að ákvörðun Herra Dietrichsons um að taka lest virðist frekar tilgerðarleg. Karlmenn hættu að vera með hatta, sem kemur í veg fyrir að Walter hylji brúnt hár sitt á meðan hann gerðist hvíthærður herra Dietrichson. Konur í sorg hættu að klæðast slæðum, sem rænir Samönthu Eggar leikmuni sem Barbara Stanwyck nýtti sér prýðilega í lykilsenu. (Skrítið er að Lola er enn með línuna þar sem hún sýnir að stjúpmóðir hennar var að reyna á svartan hatt og blæju áður en hún þurfti á þeim að halda.)Stephen Bochco heldur mikið af Billy Wilder-Raymond Chandler handritinu óbreyttu. En hann gerir mikið af örsmáum, óútskýranlegum breytingum á samræðunni sem gerir handritið örlítið slappt þar sem það var einu sinni magert og vöðvastælt. Hneykslislega er hið fræga mótorhjólalöggugaman farið, en líttu vel og þú munt sjá hvað lítur út eins og eftirvinnsluklippa þar sem þessar línur hefðu átt að vera. Það er ekki víst að Bochco sé um að kenna. Richard Crenna er liðtækur sem Walter Neff. Það sem gæti hafa gert þessa útgáfu þolanlega er virkilega glæsileg Phyllis Dietrichson. Í staðinn fáum við Samönthu Eggar, sem kemur út eins og staðlað illmenni úr "Barnaby Jones". En hver getur kennt Eggari um? Með leikstjóra sem virðist varla hafa áhuga á því sem er að gerast fyrir framan myndavélina, hvernig gat Barbara Stanwyck sjálf hafa komið vel út?