Myndin er öflug sem pólitísk yfirlýsing um óvenjulega flutning, pyntingar og stjórnmál stríðsins gegn hryðjuverkum. Aðrir hafa þegar tjáð sig um þessa og aðra þætti myndarinnar. Umsögnin mín gæti innihaldið spoilera, þannig að ef þú hefur ekki séð myndina gætirðu ekki viljað lesa lengra en þetta stig. Ýmsar spurningar vakna við þessa mynd. Í fyrsta lagi, var söguhetjan sek eða ekki? Það er engin fullnægjandi skýring á því hvers vegna NSA ákvað að láta sækja hann og afhenda hann í fyrsta lagi. Er til saklaus skýring á því hvers vegna hann fékk símtöl frá því sem NSA heldur að sé hryðjuverkamaður? Ef svo er þá virðist myndin ekki gefa neinn og það gerði alla myndina frekar ófullnægjandi fyrir mig. Það er allt gott og gott að koma með yfirlýsingar um hvort pyntingar séu réttar eða rangar, en sannaðu fyrst fyrir mér að þeir hafi pyntað rangan mann, þá tökum við það í næsta skref. Ef söguhetjan var sek, þá hvað náðist með því að sleppa honum? Kannski vorum við vel þjálfuð í að standast upp að vissu marki og þykjast síðan brjóta niður og gefa svör sem hægt er að sanna að séu röng með smá rannsókn og þannig haft tilhneigingu til að leiða pyntendur til að trúa því að þeir hafi pyntað saklausan mann til að játa án þess að vera í raun sekur. Hins vegar er ekkert í myndinni sem sannar að hann sé sekur heldur. Hinir ýmsu aðrir lausu endar þarna úti eru: 1. Svo, fantur CIA umboðsmaður lætur hann lausan og fljúga aftur heim. Hvað kemur í veg fyrir að NSA sæki hann aftur? Smá umfjöllun í Washington Post? Vinsamlegast gefðu mér frí hér... Ef öldungadeildarþingmaður er ekki tilbúinn að leggja hálsinn á sig til að grípa inn í fyrir hans hönd, hvað þarf Corinne Whitman að óttast? 2. Ef NSA hefur fylgst með hvaða símanúmerum er hringt af hverjum, hvers vegna gátu þeir ekki hlustað á sum símtölin til að komast að því hvort verið sé að ræða eitthvað leyndarmál? 3. Söguþráðurinn er samt heimskulegri. Sérhver glæpamaður með meira en tug heilafrumna myndi stunda glæpastarfsemi sína á nafnlausri fyrirframgreiddri farsímalínu, ekki á einn sem má rekja til hans og húss hans. Öll myndin snýst um að toga í hjartastrengi áhorfenda með því að sýna grafískar og óþarfar pyntingarmyndir. En þegar þú hugsar málið af meiri dýpt, þá er ekkert efni í þessari mynd, aðeins nóg af spurningum sem ekki er svarað og tilfinningin um "hvað, er það?!!!" í lok myndarinnar.