"Mechenosets" er ein fallegasta rómantíska mynd sem ég hef séð. Nafn myndarinnar má þýða á ensku sem „sverðberinn“. Aðalhetjan (Sasha) fæddist með einstakan hæfileika: hann getur verndað sig með afar beittum sverði sem kemur upp úr húðinni í hendi hans. Í fyrstu getur hann virst enn ein heimskuleg ofurhetja úr hinni tilgangslausu mynd um óraunverulega atburði og tilfinningar. En það er ekki um Mechenosets. Hann er varla hægt að kalla hann andhetju. Ég held að hann sé bara manneskja sem missti tilganginn í lífi sínu og trú á gott, réttlæti og kærleika. Á ævinni hefur hann aldrei hitt einhvern sem gæti skilið hann og elskað hann (nema móður hans). Hvert skref hans er blóðblett; hann hefnir sín á öllum fyrir gjöf sína sem varð honum til fordæmis. Og allt í einu hittir hann hana. Hún þarf ekki aðgerðalausar umræður og skýringar. Hún elskar hann fyrir það sem hann er. Henni er alveg sama hvað hann gerði. Sú staðreynd að hann er við hlið hennar er mikilvægara en nokkuð annað. En fljótlega kemst hún að leyndarmáli hans: hann drepur tvær manneskjur (fyrrverandi kærasta hennar og lífvörð hans) til að vernda hana fyrir augum hennar. Jafnvel eftir það gat hún ekki flúið tilfinningar sínar. Þeir reyna að hlaupa en það er hart að fela sig. Loksins lenda þeir í alvarlegu bílslysi. Hann er í búri; hún er á geðsjúkrahúsi. Þau vita ekkert um hvort annað en hún trúir því að hann muni bjarga henni. Hann fer yfir margar hindranir en finnur hana að lokum. Þeir hlaupa aftur en þeir eru ekki ósárir. Hún er særð, hún þarf að hvíla sig, en lögreglan nær þeim næstum. Hann veit ekki hvað hann á að gera, þeir keyra út í horn, og þá byrjar sverð hans að höggva tré, þyrla í kringum þau, en það er engin þörf á því, því hún er þegar dáin í fanginu á honum, og hann er einmana manneskja í öllum heiminum aftur.