Þetta er, að því er virðist, kvikmynd um margþætta sorg. Sem slíkt ætti það að hreyfa við áhorfendum og gera þá samkennd með neyð aðalpersónanna. Hins vegar gerir pirrandi póstmódernísk stíll hann næstum óskiljanlegur. Myndavélin skiptir stöðugt frá einni senu til annarrar, frá einni persónulegri kreppu yfir í þá næstu, sem skapar skortur, sundurlaus áhrif. Flestar persónur virðast lifa stefnulausu, óskipulögðu lífi, haldið saman af faglegum skuldbindingum sínum. (Það eykur líka á trúverðugleika að maður sem nýlega hefur verið dæmdur sem jafngildir líklegum dauðadómi, myndi glaðlega láta undan í kynlífsleik við konu sem hann er nýbúinn að hitta). Söguþráðurinn (ef það er söguþráður) er erfitt að fylgja eftir. Í heildina eru heildaráhrifin frekar vonbrigði. Þrátt fyrir allt er leikurinn almennt góður og sum atriðin nokkuð kraftmikil.