Niðurstaða: mjög, en mjög, mjög leiðinlegt, samt horfði ég til loka, í von um einhver áhrif á hvolf, en endirinn var verri, því hann var ekkert. Gamli svart/hvíti leikurinn hjálpaði ekki neitt, hann hjálpar yfirleitt sálfræðimyndum, en svo var ekki. Handritið, söguþráðurinn, o.s.frv. var línuleg, hafði ekkert efni, ekkert í gangi. Þegar þú fjallar um sálfræði, þá ertu að takast á við greiningu, þar af leiðandi með smáatriði, þessa einingu-fjölbreytileika formúlu....það var enginn kjarni, engin smáatriði. Bara saga, það eru margar sögur að segja, en eitthvað gerir þær einstakar og erfitt að fyrirgefa með verkfærum og sköpunargáfu kvikmyndagerðarmanna...jæja, þetta er ekki sú eina.