October Sky er mjög lofuð mynd og það er auðvelt að sjá hvers vegna. Sagan er auðskilin og mörg þáttaskil eru grípandi, leikarar og leikkonur standa sig nokkuð vel, sérstaklega Jake Gyllenhaal og Chris Cooper, hetjan fær loksins það sem hann vill og þetta er sönn saga. Í hreinskilni sagt held ég að afrek leikstjórans sé ekki sambærilegt við neistaflugið og hitann sem upprunalega sagan skapar. Við sjáum enga sérstaka frásögn eða kvikmyndatöku; kraftur myndarinnar byggir mikið á hrífandi söguþræði og erfiðu aðstæðum sem unga hetjan er föst í að flestir áhorfendur munu finna sig samsama sig persónunum. Við finnum fyrir löngun Hómers til að vinna sér inn viðurkenningu föður síns og skapa sína eigin framtíð og seiglu hans vinnur virðingu okkar. ¡§October Sky¡¨ minnir mig á síðari japanska framleiðslu árið 2001 á litlu seríunni ¡§Rocket Boy,¡¨ sem gæti skuldað einhverju af innblástinum frá þessari mynd. Reyndar veita þessi tvö verk sem tekin eru frá tveimur ólíkum menningarheimum áhugaverðan samanburð. Þegar October Sky segir frá ungum manni sem grætur upphátt til að krefjast réttar síns yfir eigin örlögum, býður ¡§Rocket Boy¡¨ upp á málamiðlanaðri lýsingu sem gæti stundum verið hörð gagnrýni á nútímasamfélag. ¡§Rocket Boy¡¨ í aðalhlutverki hjá hinum framúrskarandi leikara Yuji Oda, einbeitir sér að þremur eins venjulegum mönnum og hægt er: ferðaskrifstofu sem á sér draum um að verða geimfari, hrokafullur auglýsingamaður sem er á barmi þess að verða sundur og sundur. minnimáttarkennd stafaði af mikilli velgengni föður hans og eldri bróður (eins og það sem Homer líður í fjölskyldu sinni), og starfsmanns matvælafyrirtækis sem er að fara að gifta sig en er hræddur við þessa hugmynd. Hin safnaða samfélagsvitund leggur skilgreiningu sína á velgengni ofan á íhluti sína og skrefum lengra til að þvinga þá til að kæfa drauma sína með því að segja þá ¡§ómögulega. s kallaður ¡§Galaxy.¡¨ Þegar skjólstæðingur hans bregst honum og kærastan hans ákveður að yfirgefa hann finnur hann loksins styrk í orðum föður síns, sem hafði ákveðið að verða sjómaður en fannst síðar lífið á sjónum minna aðlaðandi eins og hann hafði gert ráð fyrir. ¡§En ég sé ekki eftir því,¡¨ sagði faðir hans við Kobayashi, ¡§að minnsta kosti reyndi ég.¡¨ Það er játning föður hans sem hvetur hann til að segja upp starfi sínu og sækja um geimfarastörf þrátt fyrir að hann meiðir fæturna og þarf að hreyfa sig í hjólastól. Viðleitni Kobayashi mistekst að lokum og hann fer aftur til ferðaskrifstofunnar. En ¡§brjálaður¡¨ hugrekki hans hvetur vini sína og allir elska hann meira. Rétt fyrir lok seríunnar er Kobayashi í starfi sem leiðsögumaður í geimbúðum sem ætlað er að leyfa börnum að læra meira um geimfara. Eftir að túrnum lýkur sjáum við hann halla sér upp að tré, brjóta upp veggspjald sem hann rífur af auglýsingatöflunni sem segir: ¡§Geimfarar óskast fyrir 2004.¡¨ Kobayashi horfir á blaðið og hlær og hlær, alveg eins og krakki að skoða miðann sinn til Disneyland. Kobayashi fær kannski aldrei það sem hann vill, en hann þorir örlögum sínum og ¡§gerir það bara.¡¨ Þessi þáttaröð er svo grípandi ekki vegna þess að hetjan sýnir hvers kyns hetjudáðir, heldur hversdagsleika hans og óstöðvandi löngun til að láta draum sinn rætast okkur undrun og öfund. Ólíkt Dilbert eða öðrum kaldhæðnum skrifum, þá upplýsir þessi sýning okkur og kennir okkur eitthvað. Homer og Kobayashi eiga báðir drauminn og þeir gera það sem þeir geta þrátt fyrir skoðanir annarra. Ég mæli með öðrum IMDB notendum að sjá japönsku sjónvarpsþættina. Ef þú ert níu til fimm ára muntu finna fyrir meiri snertingu. Mér þykir leitt að IMDB hafi ekki gögnin sín, kannski geturðu beðið einhvern frá Japan um að hjálpa þér.