Mér tókst að forðast að lesa Hemingway í háskóla. Eftir því sem ég gat sagt, ásamt afdráttarlausum orðatiltæki hans, bauð hann upp á afdráttarlausa sögulínur. Þessi kvikmyndaumbreyting á AF2A í einfeldningslega, grátbroslega frásögn, dregur ekki úr grunsemdum mínum: Strákur sem sér varla aðgerðir á evrópska vígvellinum (Hudson) lendir í hjúkrunarfræðingi (Jones) og þeir leggjast á eitt um að eyða tíma saman. Stóra framlag Hemingways til frásagnar var rómantíska ferðasaga? Hver veit hvað þessir tveir elskendur eiga sameiginlegt? Þeir eru svo algerlega almennir. Kvikmyndin dregur ekki einu sinni upp hið fullkomna ábyrgðarleysi sem þarf til að yfirgefa framhliðina í þágu ævintýra elskenda. Þeir tveir eiga vertíð í Ölpunum, beint úr J. Crew vörulista. Ýmsar betri senur eru grafnar undan kornungri, hefðbundinni melódrama annars staðar. Myndin heldur áfram að hrannast upp örsmáum, ósennilegum, ósértækum smáatriðum sem berjast gegn hinni epísku meðferð. Hellusjúkrahúsið sem ungfrú Barkley vinnur á er nánast tómt, svo að engin auka söguþráður getur mögulega dregið athyglina frá fábrotnu aðalsögunni. Flókið, það er það ekki. Vinna myndavélarinnar er betri en meðaltalið, með ótrúlegum staðsetningarljósmyndun. Leikstjórinn Charles Vidor (eða kannski Huston?) gerir sláandi hluti á fyrsta klukkutímann með breiðskjásmyndavél á staðnum... það eru engin önnur eining sem er lögguð. Vidor sýnir gríðarstórar, víðmyndir, pönnur yfir röð af hundruðum hermanna sem herja um fjöllin; og með 90 gráðu snúningi á myndavélinni nær hann sjúkrabíl Hudsons sem slær niður á hann. Hudson lítur vel út. Hann er betri leikari en hann fær kredit fyrir, en með ómótað efni eins og þetta getur hann orðið mjög vélrænn. Mercedes McCambridge leikur einvíddar spónu. Jennifer Jones er þrútin og misskilin í dálitlu kvenkyns aðalhlutverkinu. Myndin er best þegar hún er utan skjásins. Ástarsenurnar eru álíka áhrifaríkar og kaffiauglýsing.