Snilldar. Einkennilegt. Ósvikinn. Súrrealískt. Fiðrildavængir? Spyrja mætti ​​hverju öll þessi orð lýsa best og sumir (þeir sem eru í sambandi við alþjóðlega kvikmyndasamfélagið) gætu fljótt sagt Happenstance, en aðrir gætu hoppað um borð í amerískari lestina og hrópað strax, The Butterfly Effect. Skrýtið, ég væri einn af þeim sem öskra eftir þessari vísindasögu Kutcher kvikmynd, aðallega vegna þess að ekkert af þessum orðum sem ég nefndi upphaflega í upphafi þessarar málsgreinar sýnir nákvæmlega Tautou eiginleikann sem ég varð vitni að. Vissulega elskuðum við hana öll í Amelie og héldum að hún væri dóttir Jesú í Da Vinci lykilnum, en í þessari mynd gefur Laurent Firode í fyrsta sinn leikstjórn (að minnsta kosti kvikmynd í fullri lengd) Tautou ekki tækifæri til að láta ljós sitt skína. Því miður gefur hann engum tækifæri til að sýna sjálfan sig í raun og veru vegna þess að hann er of vel hrifinn af augnablikum „tilviljunarkenndra tilviljunar“ til að koma þessari mynd í eitthvað annað en bara ljóma (aldrei sannur suða). Firode hefur nóg, og ég nota "nægilegt" sem lítið orð, augnablik í þessari mynd þar sem hann hefði getað byggt okkur upp stórkostlega sögu, einstaklega duttlungafulla ævintýri um ást og tilviljun, en í staðinn féll hann andlitið á undan í drullu. -fötu af óskipulegum samtvinnun sem yfirgnæfði okkur með ósamræmilegum persónum og sögu sem fékk okkur til að anda eftir minna. Fallegt andlit Tautou prýðir kápuna á þessum kassa, en ekki vera svo tekinn strax eins og ég gerði í því að gera ráð fyrir að þetta væri að verða annar stórkostlegt ferðalag inn í franska kvikmyndahús Tautou. Tautou er í þessari mynd, ekki misskilja mig, en það mætti ​​halda því fram að hún sé ekki miðpunktur þessarar sögu. Starf Firode er að búa til röð af tilviljunarkenndum atburðum sem á endanum munu leiða til áhorfendavæns (þó ruglingslegs) endi sem sýnir þá merkingu hressandi „melódrama“. Hann mistekst gjörsamlega, gjörsamlega. Firode mistekst með því að gefa okkur, áhorfendum, of margar persónur. Með of mörgum persónum gefur hann okkur of mörg tilviljunarkennd inngrip, og í lokin er þér alveg sama hver er hver, eða hvað er hvað, eða hvernig er hvernig; Aðaláherslan þín snýst eingöngu um lokaeiningarnar og tímaáfangastað komu þeirra. Tautou hefði getað bjargað þessari mynd frá hörmungunum sem hún var ef bara Firode hefði gefið henni miðjuna. Því miður gerði hann það ekki, heldur reyndi að þvinga 12 manna hóp í gegnum fræðilega kvikmyndagöt á stærð við eina eyri. Það bara virkaði ekki og við sátum eftir með jam sem við vorum algjörlega föst í. Firode mistekst vegna þess að hann einbeitti sér svo ákaft að smáatriðum að fyrir einn af þessum sjaldgæfu kvikmyndatvikum gleymir hann í raun miðfókusnum. Ég get sagt að það var engin skilgreind miðlæg áhersla á Happenstance. Í upphafi reynir hann að búa til einn með tveimur meintum aðalpersónum okkar og uppgötvar að þær eiga sama afmælisdag og stjörnuspáin þeirra lofar ást við tunglsljósið, en við förum aldrei aftur til þess í gegnum myndina. Þess í stað, aftur, erum við yfirfull af nýjum persónum, stífum senum og tilgangslausu læti sem augljóslega er valið til að beina okkur í burtu frá raunverulegri sögu og fleira inn í heim fullan af "ef, ands, og ens". Ég gat það ekki. Ég trúði ekki þessari mynd. Rithöfundurinn Firode (já, sami gaurinn og leikstýrir þessu sorpi) notar svo frumstæða tækni í þessari mynd að mér fannst strax hætta á henni. Hann hlýtur að hafa gengið út frá því að mörg okkar væru ófær um að fylgja söguþráðinum (eða vísindalegu forsendunum) vegna þess að hann grípur hjálp heimilislauss einstaklings til að fylla í viðkomandi eyður. Ég þurfti ekki á þessu að halda, né held ég að Firode hafi þurft að gera lítið úr áhorfendum sínum í þessu máli. Þó að það væru aðrir þættir sem virtust bara alls ekki virka fyrir mig (aftur, fannst eins og ruglað Parísar klippimynd af rifnum pappír), þá var þetta rúsínan í pylsuendanum. Ég þarf ekki að halda í höndina á mér í gegnum kvikmyndir. Ég mun gefa þessari mynd eina stjörnu fyrir kredit. Þetta er frekar erfið tegund að ná góðum tökum á. Tímaferðamyndir eru sérstaklega erfiðar vegna þess óteljandi magns af möguleikum sem aldrei er gert ráð fyrir, en með Happenstance virkar það vegna þess að Firode kannar hálfpartinn mismunandi leiðir. Þó að ég segi að hann geri það ekki vel, gerði það að minnsta kosti fimm mínútur af ánægju. Mér líkaði hvert Firode stefndi með þessari mynd, hann var með raunverulega skýringarmyndasögu, en lokaútfærslan gerði þessa mynd í tætlur. Firode hefði getað bjargað þessari mynd ef hann hefði styrkt persónur sínar, á sama tíma og létt upp forsendur hans og sögu. Ég held að heildarstemning mín á þessari mynd hefði breyst ef bara þessar tvær einföldu áttir væru teknar. Ó, hvað ég vildi bara að ég gæti tíma ferðast aftur til framleiðslu þessarar myndar til að sýna Firode villur hans. Á heildina litið, í fyrsta skipti (og líklega síðast), var þetta Tautou mynd sem ég verð að segja að olli mér miklum vonbrigðum . Frá ögrandi opnun til sinnulausra endar, fannst mér bara Happenstance mistakast vegna forystu Firode og hræðilegrar markaðssetningar. Markaðssetning er eitthvað sem ég minntist ekki á áður, en af ​​hverju ætti einhver að kaupa þessa mynd með því að halda að hún væri Amelie 2 (samkvæmt titlinum sem gefin var út í Hong Kong), og hvers vegna myndirðu setja Tautou beint á forsíðuna vitandi að hún var alls ekki með þessa mynd. Ég tel að frá fyrstu mínútu sem leið á DVD spilaranum mínum hafi þessi mynd verið í molum. Þó að ég muni fagna viðfangsefni hans, var allt annað langt undir meðalmennsku. Ég get ekki mælt með þessari mynd fyrir neinn. Einkunn: * af *****