Ég veit, ég veit, "Plan 9 from Outer Space" er versta myndin, eða kannski "Manos, the Hands of Fate." En ég get ekki pirrað mig á þessum sokka-apa myndum. Þeir eru *auðvitað* slæmir. Hvernig gætu þeir verið góðir? En ef þú ert að tala um kvikmyndir með virðulegt framleiðslugildi og bankahæfileika, þá verður T. rex allra kalkúna að vera "Yentl." Allur svikahrappurinn, öll sjálfsupptekin geðveikin, sem blettir allt sem Barbra Streisand hefur gert síðan 1964, nær hámarki í þessari mynd. Frá einmana tindi sínu hræðilega lítur „Yentl“ aftur til „A Star is Born“ og fram á „The Mirror has Two Faces“. Það er ekkert annað eins og það. Hvaða tilfinningaþrungna taum dró Streisand út til að gera þessa mynd myndi ég helst ekki spá í, og hvaða áhorfendur hún var að spila fyrir get ég ekki ímyndað mér, þó ég veðja á að það séu níu af hverjum tíu líkur á að þú sért ekki meðlimur í henni. Nóbelsverðlaun -sigurvegari og heilagur verndari jiddískra bókmennta Isaac Bashevis Singer var svo hneyksluð á því sem Streisand gerði við sögu sína að hann sprengdi hana á almannafæri fyrir það. Það er virðing fyrir órjúfanlegum dónaskap Streisand að hún framdi ekki bara ekki sjálfsmorð heldur hélt áfram að gera hræðilegri kvikmyndir.