"Magnolia" er fáránleg, ruglingsleg leiksýning sem bætir mjög litlu við. Eins og "Eyes Wide Shut" er "Magnolia" stefnulaus þáttaröð án nokkurrar áhyggjur af samræmi. Myndavélin svífur í gegnum ganga og ganga og sér dapurlegar persónur. Hvar er ástæðan til að hugsa um þetta fólk? Algengt þemað virðist vera fólk sem öskrar mikið, getur ekki hugsað um aðra (nema persónur John C. Reilly og Philip Seymour Hoffman), og eru sjálfseyðandi skíthælar sem ýmist eru að detta í sundur eða deyja. Mér var bent á hversu illa mér líkaði "Shine" vegna óafturkræfa skrímslis föður sem Armin Mueller-Stahl lék. Það eru svo margar óaðlaðandi, óaðlaðandi persónur hér, af hverju ættum við að vilja eyða tíma með þeim? Að þessu sögðu er ekkert haldið aftur af "Magnolia." Hugmyndum Paul Thomas Anderson er skvett á striga hans með yfirgefningu. Það eru einkum tvær hugmyndir sem sprengja. Hvort tveggja gerist á síðustu klukkustund þessarar 188 mínútna myndar. Maður lætur myndavélina fletta frá einni persónu í aðra á meðan hver og einn syngur eitt af kaffihúsaþjóðlögum Aimee Mann. Ljúft, en áhrifalaust þar sem við getum ekki séð hvað setur þá alla saman. Hin hugmyndin sem ég vísa til er ekki hægt að opinbera öðruvísi en að segja að hún sé algjörlega óvænt og algjörlega fáránleg."Magnolia" er með mikið af frábærum leikaraskap. Sérstaklega Tom Cruise sem gefur frá sér gjörning sem ég vissi ekki að hann ætti í sér. Og John C. Reilly leikur kannski almennilegasta og sannarlega góða löggu í seinni tíð. En þetta er allt saman að engu. Þegar leynilegi óvænti atburðurinn gerðist gat stelpa fyrir aftan mig í leikhúsinu ekki lengur haldið því inni og sagði: "Þetta er heimskulegt!" Mín tilfinning er að meirihluti bíógesta sé sammála.