Þessi afar veika ástralska afsökun fyrir kvikmynd er eins og Pavlov hundatilraunin meðal hryllingsmynda. Þú manst eftir þessari frægu "Conditioned Reflex" tilraun úr skólabókunum þínum, ekki satt? Rússneski vísindamaðurinn Pavlov sannaði að hundar höfðu tilhneigingu til að sleppa munnvatni áður en maturinn kom í munninn á þeim og þetta með endurteknum venjum sem örva viðbragð dýrsins. Pavlov hringdi bjöllu nokkrum augnablikum áður en maturinn var borinn til hundsins og eftir smá stund varð hann áhyggjufullur og spenntur og byrjaði þegar að munnvatna við að heyra bjölluhljóðið. Hvað í andskotanum á þessi leiðinlega skýring sameiginlegt með slælegri og lággjaldaðri Aussie slasher-leik, heyri ég ykkur halda? Jæja, vinnubrögð hins brjálaða morðingja í "Nightmares" er nákvæmlega afbrigði af tilraun Pavlovs. Á undan hverri einustu morðröð er hrátt hljóð og mynd af morðingjanum að brjóta rúðu, því hann/hún krefst þess að nota beitt glerstykki til að sneiða niður fórnarlömbin. Þannig að þetta þýðir að eftir stutta stund geta athyglissjúkir og leiðinlegir áhorfendur leyft sér að blunda og einfaldlega líta upp aftur þegar þeir heyra glerbrot. Þannig missa þeir samt ekki af neinu sérstöku! Varðandi gæði "Nightmares" sem kvikmyndar get ég verið mjög stuttorður. Þetta er ódýrt, óinnblásið og að mestu ósvífið Aussie reiðufé á hinni vinsælu straumi bandarískra slasher-mynda. Snemma á sjöunda áratugnum verður fjögurra ára gömul vitni að grimmilegum dauða móður sinnar þegar háls hennar verður skorinn upp í viðbjóðslegu bílslysi. Tuttugu árum síðar er sama stúlkan Helen Selleck farsæl sviðsleikkona, en hún á enn við alvarleg andleg vandamál að stríða og þjáist reglulega af hræðilegum endurlitum og áfallalegum martraðum. Hún fer í prufur fyrir hlutverk í svörtu gamanleikriti sem snýst um dauðann og fær hlutverkið. Stuttu eftir stóru frumsýninguna er öllum slátrað sem eru jafnvel lítillega tengdir framleiðslunni. Það er sannarlega seinþroska hvernig þessi mynd reynir að halda uppi leyndardómnum varðandi auðkenni morðingjans og hvatir, jafnvel þó að jafnvel ungbarnsáhorfandi geti áttað sig á því eftir fyrsta morðið þegar. Ég held að ég hafi aldrei séð augljósari whodunit en "Nightmares" og höfundarnir hefðu bara átt að sýna andlit sitt strax og bjarga sér frá vandræðum. Morðin eru skýr og mjög blóðug og það er líka óhollt mikið magn af óþarfa nekt til að „njóta“. Hins vegar eru framleiðslugildin léleg og því er myndin aldrei á einum tímapunkti átakanleg eða ögrandi. Þær fáu klippur sem við fáum að sjá af raunverulegu leikritinu láta það líta út fyrir að það gæti verið það versta sem hefur verið framkvæmt á sviði. Einu jákvæðu þættirnir í myndinni eru persónur leikstjórans og hinsegin blaðagagnrýnanda, sem eru báðar yndislega kaldhæðnar og móðga aðra leikara eins mikið og við. "Nightmares" er hræðilegt stykki af hryllingsbíói með hagnýtingu, en hey, ég gaf þér að minnsta kosti gullna ábendingu til að gera það meltanlegra.