Vinnustelpan Kitty (Sothern) er trúlofuð Bill (Kelly), sem vanrækir hana með því að vinna langan tíma í bílskúrnum hans til að spara peninga fyrir hjónabandið. Eftir að hafa verið reist á afmælisdaginn fer Kitty á tvöfalt stefnumót/blind stefnumót þar sem hún hittir stórverslunarerfingjann Bob Hartwell (Hamilton). Hún verður ástfangin, en yfirgefur hann þegar ástarmótmæli hans virðast hylja löngun eftir því að hún verði ástkona hans, frekar en eiginkona hans. Trúfasti Bill kemur saman til að hugga hana og loksins lætur hún undan ítrekuðum beiðnum hans um að endurheimta trúlofun þeirra, að hluta til þvinguð af stuðningi Bill við fjölskyldu sína eftir að hún missir vinnuna. Þegar Bob kemur aftur, sannfærður um að hann vilji giftast eftir allt saman, mun Kitty fylgja hjarta sínu eða samvisku sinni? Þessi mynd var miklu betri en ég bjóst við. Persóna Bill kemur fyrst út fyrir að vera svona hávær grínisti írsk týpa sem Jack Carson lék svo oft. En Kelly (og handritið) fyllir karakterinn af raunverulegri samúð og ást og Bill reynist vera besti maðurinn í öllum hópnum. Áhorfendur gætu lent í því að róta á honum á móti hinum feiknalausa Hartwell! Tónn myndarinnar sveiflast hins vegar á milli léttra rómantíkur og mun dekkri hliðar, sérstaklega í lýsingunni á dansmaraþoni og frekar skelfilegu slysi í bílskúr Bills. , óviðeigandi en ekki enn rækilega andstyggilegur Mickey Rooney sem yngri bróðir Kitty, og Spencer Charters sem aldrei-gera-vel faðir Kitty.