Þessi mynd er sannarlega leiðinleg afsökun fyrir kvikmyndagerð. Hraðinn er lélegur, fjárhagsáætlunin hlýtur að hafa verið niðurdrepandi lág og leiklistin er niðurskurðarhlutfall (þ.e. fyrir utan Bela Lugosi). Hljóðið á þessum tímapunkti er líka hræðilegt, með svo miklum auka hávaða í bakgrunni að mér hljómaði eins og þota væri á lofti alla myndina. Ef þessir hlutir trufla þig, skaltu ekki horfa á þessa mynd. Ef þú kemst framhjá þessu muntu hins vegar komast að því að hugmyndin á bak við myndina er mjög góð. Þýskur lýtalæknir (Bela Lugosi) var ráðinn af Japanum til að gera aðgerð á nokkrum japönskum umboðsmönnum og breyta þeim í líkingu uppreistra bandarískra kaupsýslumanna sem Japanir hafa rænt og drepið. Eftir að hafa lokið starfi sínu var hann svikinn af Japönum og varpað í fangelsi. Síðar flýr hann og ferðast til Ameríku til að hefna sín á sjúklingum sínum í gegnum röð af morðum sem hafa verið mjög kynnt. ógleymanlegt og töff. Aðalleikkonan endaði með því að vera frekar leiðinleg og staðalímynd, á meðan lögregluþjónninn sem var úthlutað til máls hennar var hinn almenni, chauvinistic og alltaf rétta ráðandi karl sem er að finna í mörgum kvikmyndum þessa tíma. Ég fann líka að myndavélavinnan var algjörlega óinnblásin og tók oft nákvæmlega sömu sjónarhornin af nákvæmlega sömu herbergjunum aftur og aftur. Eftir nokkurn tíma hefur þetta tilhneigingu til að draga myndina niður og setur mjög hægan hraða fyrir "hasarinn", sem er meira og minna engin hvort sem er. Fyrir mér er hugmyndin heillandi, og með betri rithöfundi, leikstjóra , handrit, búnaður og leikarar gæti hún orðið frábær kvikmynd. Því miður halda þessi fötlun myndinni aftur í bili og ég get ekki mælt með henni við aðra en þá sem eru opinskáustu kvikmyndaunnendur.