Í fyrsta lagi ætti ég að segja að ég hef séð '39 útgáfuna að minnsta kosti 100 sinnum; þekki alla umræðuna og hef lesið '36 leikritið, sem er frábrugðið '39 og inniheldur eigin gullmola. Þessi útgáfa er eins flöt og lífstíðarmynd um framhjáhald. Það er ástæða fyrir því að þú hefur ekki séð dýra herferð með sjónvarpsauglýsingum fyrir það. Samkvæmt Entertainment Weekly hataði Bening kattarlegan tón frumritsins og hvernig konurnar eyddu öllum tímanum í stríð hvor við aðra. GETTU HVAÐ??! Það var ætlun Booth. Þetta var klókur, leikrænn útgáfa af slúður, framhjáhald og baktjald meðal hóps vel stæðra félagsmanna frá Manhattan. Fólkið sem gerði þessa nýju útgáfu hafði ekki í hyggju að heiðra upprunalega heimildina. Þeir tína til það undarlega, setja inn hálfa senu hér og hálfa senu þar sem koma úr fyrstu útgáfunni. Bette Midler (sem er í örfáum senum og leikur gamla greifynjuhlutverkið í breiðum, brosandi stíl) hefur ekkert samhengi í þessari útgáfu. Hún nefnir að fara á eftir "Buck", sem er lykilatriði í frumritinu - svo er hann aldrei nefndur aftur. Þessi mynd er svo leiðinleg að ég ætla ekki að ofgreina hana, en hér eru nokkur atriði sem mér fannst ótrúleg: > Mary Haines montar sig við heimilisfólkið sitt: "Ég get sogið neglurnar úr borði!" Rétt. Frábær skrif. Norma Shearer hefði getað lesið línu um það og fengið Óskarsverðlaun, ekki satt? > AUMURKUNN Sylvia Fowler!!!??? Annette Bening fékk það sem hún vildi og myndin hreinlega visnar. Claire Booth notaði Sylviu sem myndasöguvélina sem sópaði í gegnum leikritið. Eins og Rosalind Russell lýsir ódauðlega, var hún fáfróð, illskeytt kona sem skrölti af sér ógrynni af smávægilegum, fáránlegum, ómótstæðilegum samræðum sem enn eru klassískir og hægt að vitna í. Hún var ekki hærra en að bíta Paulette Godard í ökklann. Kvikmyndagerðarmennirnir árið 2008 ákváðu að þessi persóna yrði að deyja. Með því að drepa hana drápu þeir myndina.