Mér fannst þessi mynd vandræðaleg á að horfa. Mér fannst eins og það væri að troða söguþráðinum niður í hálsinn á mér eins og ég gæti ekki tekið upp fínleikana sem ég þyrfti rödd yfir til að stafsetja þá alla fyrir mig stöðugt. Með föður sem ER enn alkóhólisti, fann ég ekki til. þetta var mynd um alkóhólisma sem slíkan. Alkóhólistar, sannir alkóhólistar eru mjög einmana menn að mínu mati auðvitað. Þeim finnst erfitt að eiga samskipti, eitthvað sem aðalpersónan átti í rauninni ekki í neinum vandræðum með, nema að hann átti í vandræðum með að segja að ég elska þig á einum tímapunkti - sem var dálítið veik viðleitni til að koma á kalda persónu hans. Hann var stöðugt umkringdur fólki líka!? Mér fannst ég vera svikinn af því að á engan tímapunkti vorum við í raun ein með persónuna til að fá virkilega tilfinningu fyrir innri einsemd hans og ólgu. Ég gat ekki tengst persónunni og fann alls enga tengingu miðað við föður minn. Ég fann alls ekki fyrir neinu þegar því var lokið, bara léttir yfir því. Appelsínuguli hluturinn í klukkuverkinu var lúmskur eins og múrsteinn. McKidd var of gamall fyrir unglinginn, þeir hefðu átt að fá þrjár mismunandi persónur eða forðast unglingastigið og einbeita sér meira að hinum fullorðna McKidd. Á góðu nótunum fannst mér litli strákurinn leikari vera mjög góður í byrjun myndarinnar!!