Í fyrsta lagi er það leynilögreglumaður: „légitime defense“ eftir belgískan Stanislas André Steeman, en „l'assassin habite au 21“ hans Clouzot hafði þegar verið flutt á skjáinn árið 1942, með Pierre Fresnay og sömu leikkonunni Suzy Delair. Steeman kvartaði um aðlögun Clouzot fyrir báðar myndirnar. Kvikmyndin frá 1942 var frábær, en "spæjarasögu" hliðinni hafði verið haldið, svo hvers vegna kvarta? Hvað varðar "Quai des orfèvres", var Clouzot nú á nýjum áfanga á frábærum ferli sínum. eftir að hafa leikstýrt "le corbeau" og verið settur á svartan lista, hafði hann miklu meira að segja en einfaldur whodunit. Steeman kvartaði í meginatriðum yfir lélegum leynilögreglulokum, sem ég mun að sjálfsögðu ekki segja frá, en Clouzot einbeitti sér að félagslegum vinjettum, á persónur sínar. sálfræði, og hann gaf lítið fyrir þrautina à la Agatha Christie. Með því verður hann raunverulegur forveri Claude Chabrol sem hefur alltaf verið nær honum en Alfred Hitchcock sem hann dáist þó mikið að. Suzy Delair er með frábæra viðveru á skjánum og þú munt elska lagið sem hún syngur í raun (hún var líka söngkona) "avec son tralala". Bernard Blier lætur eins og alltaf lítið af bendingum og orðaflutningi og hann gerir það svo sannarlega .Tvær persónur eru sérstaklega áhugaverðar og truflandi: sú fyrri, Dóra, ljósmyndarinn: hún tekur myndir af kvenkyns fyrirsætum og Clouzot, með lúmskum snertingum, sýnir okkur að hún er lesbía. Orðið er auðvitað aldrei sagt (Hvernig gat það vera árið 1947?) Lögreglustjórinn (stórkostlegur Louis Jouvet) segir við hana: "Þú og ég, VIÐ erum ekki heppin með konur." Andlitsmyndin af þessari löggu er mjög ítarleg: við lærum ýmislegt um hann, ekki nauðsynlegt að tengjast honum. með Delair/Blier söguþræðinum: hann er ekkill, með son sem hann dáir og lendir í skólaerfiðleikum, sérstaklega í rúmfræði. Þannig að við kynnumst öllum persónunum ítarlega. Ein mikilvægasta stefnuskrá franskrar kvikmyndagerðar eftir stríð. .