Raymond Burr fer með hlutverk lögfræðings sem lenti í morðinu á besta vini sínum (Dick Foran) þökk sé ástúð sinni í garð eiginkonu vinar síns (Angela Lansbury). Þetta var heilu ári áður en hann byrjaði að gera Perry Mason, svo myndin gæti verið sérstaklega áhugaverð fyrir aðdáendur hans ef hún var innblástur fyrir leikarahlutverkið hans. Það er ekki allt annað hér sem er áhugavert þó. Lansbury er alltaf góð, en persóna hennar hér er mjög einvídd og ástæðurnar fyrir glæp hennar í leyndardómnum eru algjörlega augljósar. Það er áhugaverð frammistaða eftir Lamont Johnson sem málara sem er líka ástfanginn af "femme fatale", en Burr persónan er frekar einföld. Það er satt að segja furðulegt að sjá leikara eins og Burr gera þessar rómantísku senur með Lansbury, og stöðvun sending hans passar ekki mjög vel við persónu hans hér eins og í flestum myndum sem ég hef séð hann í. Það er engin ráðgáta í raun og veru, og öll spennan á að vera í kringum titil myndarinnar og hvernig persóna Burr er að setja Lansbury-karakterinn upp til að blanda sér í sjálfa sig (tvöföld hætta kemur í veg fyrir að hún verði dæmd aftur fyrir upprunalega morðið, væntanlega). Hann gerir það með mjög stórum segulbandstæki sem hún tekur ekki eftir þegar hún kemur inn í herbergið held ég. Nokkrar kannski óviljandi skemmtilegar stundir og í rauninni hefði mátt gera restina af hlutnum fyrir sjónvarpið.