Þessi mynd hafði frábæran leikarahóp: Christopher Lee, Dean Jagger, Macdonald Carey, Lew Ayres -- traustir b-myndaleikarar allir. En þessi niðurhalari kvikmynda nýtti enga þeirra til neinna hagsmuna, þar sem engin persóna þeirra hittist einu sinni á skjánum (þó Christopher Lee fái að leika á móti sjálfum sér í nokkrum senum). Hvatinn fyrir geimverurnar í þessu Kvikmyndin virðist breytast á örskotsstundu. Fyrst vilja þeir bara gera við skipið sitt og fara, síðan kveikja þeir á aðalpersónunni með því að drepa flesta vini hans og sleppa ekki konunni sinni eftir að hann hefur fengið þeim mikilvæga hlutann sem þeir þurfa. Síðan, upp úr engu, ákveður þessi „friðsæli“ kynþáttur að þeir verði að eyða plánetunni vegna þess að hún veldur of mörgum „sjúkdómum“ (þó að þeir bjóði aðalpersónunni og konu hans pláss í samfélagi þeirra). horfa á manninn og eiginkonuna keyra eða ganga eða standa eða sitja við skrifborð að gera ekki neitt. Maður vildi næstum því að þeir hefðu verið teknir út með restinni af plánetunni í lokin, bara í hefndarskyni fyrir að hafa leiðinlegt okkur til dauða. Nema þér líkar mjög vel við Chris Lee eða sjöunda áratugarins lágfjárhagssci-fi, þá myndi ég missa af þessu. . Það fellur undir það þrönga svið af sóun á frumu á milli Star Odyssey og UFO: Target Earth.