Ég hef lesið „Anne Frank: Dagbók ungrar stúlku“ þegar ég var í menntaskóla og fann mig algjörlega upptekinn af sögu hennar og einnig í Broadway leikriti lífs hennar í Secret Annexe. dálítið ráðvillt yfir því hvernig fólk hefur litið á dagbókina hennar og hana sem persónu, séð hana sem litla dýrlinga eða eiga vonarboðskap fyrir heiminn. Ég held að það hafi ekki verið upphafleg ætlun dagbókar hennar. Hún skrifaði það aðallega fyrir sjálfa sig, jafnvel þó að hún hafi gert nokkrar strangar endurskrifanir áður en íbúar leynilegrar viðbyggingar voru sviknir, og ætlaði að birta hana einhvern tíma. En ég sá hana aldrei sem dýrling eða sem boðbera vonar...en sem mjög hæfileikaríkur rithöfundur sem gat tjáð hugsanir sínar mjög vel og á mjög skemmtilegan hátt í dagbók. Hún var eflaust mjög aðlaðandi rithöfundur og hún hafði einstaka hæfileika til að tjá sig með orðum. Maður kynntist henni svo sannarlega vel í gegnum dagbókina hennar. En mikilvægi dagbókar hennar liggur í þeirri staðreynd að hún er vitnisburður og mikilvægt sögulegt skjal um sönnun þess að helförin hafi átt sér stað. Það færði líka harmleik helförarinnar nær heimilinu, að missa einhvern sem við gætum sett kunnuglegan andlit og persónuleika til, á svo ungum aldri...bókstaflega að hafa ungt líf hennar rifið burt frá sér og frá hinum farþegunum sem voru myrtir í helförinni. Þetta er áberandi ákæra á kerfisbundið morð nasista á yfir 6 milljónum gyðinga og því má ekki gleyma. En það er leiðinlegt fyrir mig að dagbók hennar sé svo rangtúlkuð sem eitthvað meira en það. Þegar ég leita að von er ég með Biblíuna... fyrstu mest lesnu fræðibók í heimi. Orð Guðs í Biblíunni eru eilíf...en dagbók Anne er dagbók ungrar stúlku við óvenjulegar aðstæður, og það er það. Hún er ekki einhver sem á að tilbiðja eða tilbiðja hana, því hún var venjuleg stúlka með marga galla, sem bjó yfir ótrúlegum hæfileikum sem rithöfundur og lést 15 ára að aldri úr taugaveiki í Bergen-Belsen fangabúðunum. Hún var fórnarlamb helförarinnar og eins og þessi annars ágæta heimildarmynd hefur svo glöggt vitnað um, var hún frægasta fórnarlamb Hitlers. Fyrir utan sögu Önnu Frank... voru sögurnar frá fjölskyldumeðlimum hennar og vinum og eftirlifendum helförarinnar hrífandi, lifandi og kraftmikill. Ég hafði sérstaklega gaman af vitnisburði Miep Gies og undrast að hún er enn sterk og á lífi í dag. Vitnisburður Hönnu Goslar var líka mjög áhugaverður. Og mér fannst líka gaman að heyra frá Otto Frank. En ég er líka sammála því að hin áhrifamikla mynd af ungu stúlkunni með dökka hárið og kunnuglegu stóru augun í lokin var sérstaklega eftirminnileg. Annað varðandi helförina sem ég er soldið ósammála heimildarmyndinni...er að ég trúi því ekki að þetta hafi bara verið spurning um mismunun... heldur eitthvað dýpra og dýpra, og þetta var bara illskuverk. . Hrein illska. Ekkert annað en hrein illska.Frábær heimildarmynd um Önnu Frank og helförina sem ætti að horfa á.