Orð ein geta ekki lýst hreinni fegurð og krafti þessarar myndar. Hugsaðu um "Toy Story". Hugsaðu nú um "Toy Story", um 1934. Ímyndaðu þér nú að hreyfimyndin líti út eins og raunsæ og fljótandi. Hugsaðu ekki um myndina sem eitthvað sem fullorðnir og börn geta notið, heldur ímyndaðu þér hana sem filme-noire. Ímyndaðu þér að reyna að gera eitthvað svona aftur árið 1934. Einhvern veginn skilar "The Mascot" sig. Í sögu þar sem leikföng lifna við, og einn þeirra er að reyna að koma appelsínu til sjúks eiganda síns, skilar Starewicz algjörlega óvænt fjör. Það er svo fljótandi að þú munt velta því fyrir þér í langan tíma hvort það sem þú sérð sé raunverulega stop-motion hreyfimynd. Að bera saman "Toy Story" og "The Mascot" er æfing í tilgangsleysi, sögulega séð: á meðan "Toy Story" er barnasaga sem fullorðnir geta notið, er "The Mascot" dimm, kaldhæðnisleg saga sem ætlað er fullorðnum. Sem þýðir, NEI, börnunum þínum líkar það ekki. Eitt bit. Fáðu það samt ef þú getur. Þú gætir kannski fundið það ásamt "Vampyr" á DVD og LaserDisc. Og búðu þig undir að verða agndofa yfir því sem Starewicz gat gert aftur árið 1934 með nokkrum brúðum.