Allir sem þekkja mig í fjarska geta sagt þér að ég elska slæmar myndir næstum jafn mikið og ég elska frábærar, og ég get með sanni sagt að ég hef loksins séð eina af goðsagnakenndu slæmu myndunum: næstum ólýsanlegu ruglið sem er MYRA BRECKINRIDGE. MYRA BRECKINRIDGE, stjörnum prýdd MYRA BRECKINRIDGE, er aðlögun á metsölubók Gore Vidal (hann afþakkaði síðar þessa kvikmyndaútgáfu), svo léleg kvikmynd að hún heldur áfram að vera undarlega skemmtileg frá upphafi til enda. Kvikmyndin með röntgengildi um kynskiptiaðgerðir og Hollywood var algjört stórslys í miðasölunni og var bókstaflega baulað af skjánum bæði af gagnrýnendum og áhorfendum þegar hún kom út. Það kemur ekki á óvart að myndin öðlaðist næstum goðsagnakenndan sértrúarsöfnuð meðal unnenda lélegrar kvikmynda, og ég var reyndar frekar spenntur að sjá loksins í fyrsta skipti. Leikstjórinn Michael Sarne (sem átti aðeins tvær aðrar fyrri leikstjórnareiningar á nafni sínu. á þeim tíma), tók mikið á móti fullbúinni mynd og í hreinskilni sagt lítur það ekki út fyrir að hann hafi haft hugmynd um hvað hann var að reyna að ná. Myndin er oft ósamhengislaus, með heilum þáttum sem eru klipptar saman á svo hálf hættulegan hátt að margar senur verða næstum óskiljanlegar. Það er líka pirrandi brellan við að nota geymsluupptökur úr Fox kvikmyndahvelfingunum og splæsa því inn í myndina með reglulegu millibili. Þetta þýðir að það eru til geymsluupptökur af fyrri kvikmyndastjörnum eins og Judy Garland og Shirley Temple sem eru fléttaðar inn í nýmyndaðar senur af oft svívirðilegum kynferðislegum athöfnum og ferlið virkar bara ekki eins og ætlað var (þetta olli líka smá uppnámi, sem leikarar eins og Temple og Loretta Young lögsóttu stúdíóið fyrir að nota mynd þeirra í leyfisleysi). Kannski er Sarne ekki þeim eina um að kenna, því handrit og leikarar myndarinnar munu líka fá marga áhorfendur til að hrista höfuðið í vantrú. Til dæmis, þessi mynd mun biðja þig um að trúa því að hinn skrautlegi kvikmyndagagnrýnandi Rex Reed (í sínu fyrsta og síðasta stóra kvikmyndahlutverki) gæti farið í kynskiptiaðgerð og komið fram sem hin glæsilega kynlífsgyðja Raquel Welch?! Það verður enn erfiðara að fylgjast með myndinni þegar Welch sem Myra reynir að taka yfir kvikmyndaskóla af lúmskum frænda sínum (leikinn af goðsagnakennda kvikmyndaleikstjóranum John Huston), tæla kvenkyns kvikmyndanema (Farrah Fawcett) og kenna vondan dreng skólans. (Roger Herren) lexíu með því að nauðga honum með strap-on dildó. Fóru allir eftir því? Og það verður enn betra (eða verra, allt eftir sjónarhorni þínu)! Ég á enn eftir að minnast á stjörnu myndarinnar með efstu nöfnum: hið goðsagnakennda skjákynlífstákn þriðja áratugarins, Mae West! Fröken West var 77 ára gömul þegar hún kom fram í þessari mynd (hún hafði verið á eftirlaunum í 26 ár) og virðist enn hafa litið svo á að hún væri ægilegt kyntákn þar sem hún leikur hæfileikaríkan umboðsmann sem á sjúklega karlmenn (þar á meðal ungan Tom Selleck) að kasta sér yfir hana. Eins og þetta væri ekki nógu slæmt, þá flytur tóndöff vestur í raun tvö nýskrifuð lög um hálfa leið í myndinni og ég held að ég hefði kannski mátt þola varanlegan heilaskaða af því að hlusta á þau! Eðlilega líkist ekkert af þessu einu sinni neitt sem nokkur manneskja með skynsamlega smekk myndi lýsa sem "góðum", en ég myndi gefa MYRA BRECKINRIDGE 4 af 10 því það var alltaf sjúklega skemmtilegt, jafnvel þegar ég hafði ekki hugmynd um hvað í ósköpunum væri á að vera í gangi. Einnig reyna flestir leikararnir mjög mikið. Raquel, sérstaklega, virðist svo helvíti beygð í að breyta illa skrifuðum þætti sínum í eitthvað þroskandi að henni tekst ein og sér að gera myndina þess virði að horfa á hana. Ef hún hefði aðeins verið að vinna með ágætis handrit og hæfileikaríkan leikstjóra hefði hún kannski loksins fengið einhverja virðingu frá gagnrýnendum. Restin af leikarahópnum er líka í lagi. Hinn ákaflega yfirvegaði John Huston (sem hefði í raun átt að leikstýra myndinni) á skemmtileg augnablik, Rex Reed er ekki slæmur fyrir ekki leikara og Farrah Fawcett er skemmtilega frískleg og viðkunnanleg. Roger Herren er líka fínn en hann kom aldrei aftur fram í annarri mynd eftir þetta (ætli hann hafi bara ekki getað lifað niður að vera gaurinn sem Raquel Welch rappaði). Og eins og einhver gat giskað á út frá lýsingunni hér að ofan, þá var Mae West algjörlega út í hött þegar hún samþykkti að gera þessa mynd - en það er hluti af því sem gerir hana skemmtilega fyrir okkur sem elskum slæma kvikmyndagerð.