Dóttir auðugs kaupsýslumanns, sem sem ung stúlka fékk gigtarsótt og þjáist nú af mæði, uppgötvar að hjónaband hennar og heillandi ne'er-do-well var skipulagt af pabba (sem hún vísar ástúðlega við sem "Elskan"); verra en það, hún gæti í rauninni átt aðeins nokkrar vikur eftir ólifað, sem gerir eiginmanni sínum frjálst að giftast rómantískum keppinaut sínum. Hrein koja. Handrit Paul Osborns (í gegnum þunnu sögu Jerome Weidmans) dregur fram óþarfa endurlit í síðari hálfleik í stað þess að halda áfram með söguþráðinn, sem dregur þá þegar sápukenndu atburðarás á kaf í grátbroslegu tali. Af hverju að fara aftur á bak þegar við getum fundið út hvað er að gerast fyrir okkur sjálf? Þetta er "kvennagrátur" sem hefur enga trú á markhópnum sínum, svo einföld er uppsetningin. Dorothy McGuire, sem er í loðfeldi að mestu leyti af myndinni, er alls ekki sniðug, snjöll kvenhetja; þegar hún er í uppnámi snýr hún sér inn á við og grýtt. Þegar hún áttar sig á því að hjónaband hennar er í grundvallaratriðum sýndarmennska, skreppur hún frá eiginmanni sínum eins og hin fullkomna mey (jæja, það er möguleiki, hún og Van Johnson sofa í hvorum rúmum eftir allt saman!). Ruth Roman á bestu augnablik myndarinnar sem samfélagshákarl með gildru sinni fyrir Van, en hvað nákvæmlega sjá þessar konur í honum? Johnson getur verið heillandi þegar þess er krafist, en setti hann í melódramatískt umhverfi og hann verður líka grýttur. MGM framleiðsla metur aðeins svo sem svo, hins vegar reynir leikstjórinn Gottfried Reinhardt að bæta smá sjónrænu bragði við flashback segues og hann reynir að hraða líflega í fyrsta hálftíma myndarinnar. **frá ****