Þar sem ég horfði á hana í fyrsta skipti er „Piedras“ í persónulegu uppáhaldi og ein af fáum myndum sem ég gæti horft á aftur og aftur. Hið frábæra handrit lýsir lífi hóps kvenna (allar einhvern veginn samtengdar) með djúpum skilningi og næmni. Ramón Salazar náði sannfærandi mynd í frumraun sinni sem leikstjóri og sannar sig sem duglegur leikstjóri. Ekki það að allar sýningar séu frábærar, þó. Af öllum fremstu dömum eru þær allt frá meðaltali (Najwa Nimri) upp í mjög góðar (Vicky Peña), en lófaklappinu ætti að beina til nýliðans Mónicu Cervera, sem leikur þroskahefta dóttur Antoniu San Juan á sannfærandi hátt. Enrique Alcides er ómótstæðilega heillandi sem karlkyns hjúkrunarfræðingur stúlkunnar og það eru fínar litlar beygjur frá Andrési Gertrúdix, Geli Albaladejo og leikstjóranum sjálfum Ramón Salazar."Piedras" er fallega skrifað og kvikmyndað, þegar ég horfði á það varð ég svo snortinn að ég gat ekki hætt að hugsa um það í marga daga. Ég mæli eindregið með því.