Ég er alltaf hrifinn þegar leikstjóri (og þessi leikstjóri/handritshöfundur) tekur stykki af klassískum texta - og gerir hann lifandi. Vissulega getur texti Shakespeares gefið þér gæsahúð, jafnvel þegar hann er sleginn út af eigin mikilvægi, en að sjá framleiðslu þar sem sönn hugvit gerir dásamleg orð enn meira - með því að útvega samhengi eða blæbrigði sem ekki er að finna í sviðsleiðbeiningunum er einfaldlega ógnvekjandi . Það er margt óhugnanlegt við leikritið. Þetta er rasískt leikrit um kynþáttafordóma - og það stendur enn. Ég hef aldrei sætt mig við að Jessica hafi yfirgefið föður sinn án nokkurrar ásættanlegrar ástæðu. Ég hef aldrei sætt mig við þá afstöðu kristinna manna um heigulsháttar sjálfsréttlætingu. En, snilldarlega, það er textaformáli sem hjálpar okkur að skilja tímana og pólitíkina sem sagan gerist á, og sem betur fer er mikið af hlutum Jessicu klippt. En ég tók aðeins eftir einni línu sem var klippt í augnablikinu þegar ég bjóst við að heyra hana - og henni var skipt út fyrir útlit sem sagði allt sem segja þarf. Þessi hagsýni og skynsamlega klipping hefur gefið okkur grípandi kvikmynd - ekki bara kvikmynd úr leikritinu. Og loksins eru rök fyrir því hvers vegna Antonio er svo tryggur og gjafmildur við hinn óverðskuldaða/óskylda Bassanio - þú getur næstum fundið púlsinn á Antonio byrja að keppa þegar hann sér Bassanio á leið framhjá í kláfferju, eða kemur í heimsókn. En það er eins lúmskt og það - ekki lengur. Ég var töfrandi. Það voru margir aðrir hápunktar. Mér fannst rifrildið í réttarhöldunum vera hjartnæm. Og réttarhöld svínamanna eru bráðfyndin. Bættu þessu öllu við glæsilega kvikmyndatöku og búninga sem ómuðu samtímann og þú munt skilja hvers vegna ég get ekki beðið eftir að sjá hana aftur. Og aftur.