Sideshow er gott dæmi um í grundvallaratriðum áhugaverð hugmynd sem hefur farið mjög, mjög úrskeiðis. Hvað hryllingsmyndir snertir, og sérstaklega vegna innstreymis unglingakvikmynda um þessar mundir, þá er kvikmynd byggð á fullt af unglingum sem mæta á dularfulla frekjusýningu eitthvað sem þú gætir skemmt þér mjög vel við. Hins vegar ákvað rithöfundurinn að gera mjög bein, mjög leiðinleg, mjög látlaus saga um fimm unglinga sem verða hluti af sýningunni þegar trylltur dvergur Abbot Graves breytir þeim í viðundur með því að nota einhverja aumkunarverða vél sem breytir þeim í skepnur. Unglingarnir fimm eru valdir út einn af öðrum þar til síðast. Gaurinn er eftir, „refsing“ hans er sú að hann getur ekki gengið til liðs við vini sína og þar með „verið einn“. Þvílíkt drasl! 'Leikararnir' eru mjög lélegir, þessi mynd hefur enga gamanmynd (og hún hefði getað verið svo fyndin!), enga sýkingu (og hún hefði getað verið svo dásamleg!), engan hasar og engan hrylling (og hún hefði getað haft svo mikið af af báðum!) Leikstjórinn hefur brugðist þeirri skyldu sinni að reyna jafnvel að gera þetta svolítið áhugavert að horfa á. Reynsla hans af mjúkum kjarna hefur augljóslega slökkt á sköpunargáfu sem hann kann að hafa haft, þar sem allar myndirnar eru eins, með mjög fáum breytingum og lítilli hreyfingu. Gæðin í heildina eru léleg. Ég er venjulega ekki hrifin af nekt í kvikmyndum, en trúðu mér að eina hápunkturinn í þessari mynd var brjóst.