Ég *elskaði* upprunalegu Scary Movie. Ég er mikill aðdáandi skopstælingar - það er uppáhalds húmorinn minn. Það er stundum talið gáfulegasta form húmorsins. Wayans-strákarnir virtust skilja það hugtak fullkomlega í upprunalegu myndinni og gleymdu því tímabundið við gerð framhaldsmyndarinnar. Ég held að Wayans séu fjölskylda kómískra snillinga. Því miður, jafnvel snillingar gera mistök. Myndin byrjar með fyrirheitum. Mér líkaði „The Exorcist“ skopstælingin, sérstaklega „come on out, ma“ gaggið. Nú, það er Wayans-gæða efni. En að öðru leyti dettur mér bara í hug tvö önnur skipti sem ég hló: 1) þegar Tori Spelling er tældur um miðja nótt af anda, verður síðan viðloðandi og fer að tala um hjónaband við hann. Á meðan er hann að segja: "Þetta var bara herfangskall!!" Þetta var dálítið fyndið. 2) „Save the Last Dance“ skopstælingin þar sem Cindy persónan lemur stúlku óvart á meðan hún æfir nýjar hreyfingar sínar. En jafnvel skammvinnt flissið jafnast ekki á við hliðarhláturinn í fyrstu skelfilegu myndinni. Restin af myndinni er hreint rusl, fyllt með ódýrum grófum gaggum. Brandarar úr fyrstu myndinni sem voru lúmskur eða gefið í skyn eru stækkaðir og ofmetnir. Til dæmis, í Scary Movie I, eru nokkrar ábendingar gerðar til að gefa í skyn að persónan Ray sé hommi. Þetta var fyndið. En í Scary Movie II var allt getnaðarlimsþrengingarsenan með Ray undir rúminu geðdeyfandi og ótrúlega ófyndið. Þetta er mynstur allrar myndarinnar. Sjokkhúmor *einn* tekur bíómynd ekki langt. Þetta var þróun árin 2000 og 2001, því miður. Eins mikið og það er sársaukafullt fyrir mig að gefa Wayans mynd svo lágt, verð ég að gefa þessari 2 af 10.