Ég hafði lesið um FLAVIA THE HERETIC í mörg ár, en ég sá hana aðeins snemma á síðasta ári, þegar ég fór á geðveikt bíókaupafyllerí, og af hvaða ástæðu sem er, hefur það verið mér hugleikið undanfarið, þó það sé Það eru nokkrir mánuðir síðan ég horfði á hana. Þetta er sláandi mynd sem gerist á Ítalíu einhvers staðar í kringum 15. öld. Örugglega miðaldatímabil (þó ég held að það sé aldrei gefið upp nein ákveðin ártal). Nú þegar kristni ríkir, er öldin tími algjörrar brjálæðis og myndin fangar þetta mjög vel. Flavia, söguhetjan okkar, er ung kona sem lendir í föllnum múslima á vígvelli. Hann virðist hlýr og forvitnilegur náungi og hún er strax tekin með sér. Faðir hennar, hermaður af einhverri fjölskyldu, kemur næstum samstundis og myrtir særða manninn rétt fyrir augum hennar. En hún mun halda áfram að sjá hann í draumum sínum. Faðir hennar sendir hana í klaustur sem virðist meira eins og geðveikrahæli undir berum himni - íbúarnir, sem eru svo harkalega bældir af ósveigjanlegri miðaldakristni, verða hægt og rólega brjálaðir. Flavia er undir áhrifum einnar af nöturlegri nunnunum. En í vitlausum heimi eru bara heilvita vitlausir og þessi félagsskapasystir kannast greinilega við geðveikina í kringum sig. Lýsing hennar á þeim tímum sem þau lifa á snertir Flaviu, sem er ung og virðist í skjóli, er farin að efast um allt um þennan heim sem hún er föst í. Kvikmyndin er óbilandi í túlkun sinni á þessum heimi og sýnir fram á það. mikil óþægindi. Við sjáum hest geldan, herra nauðga einni af konum landa sinna í svínastíu, guðrækilega pyntingu ungrar nunnu. Í gegnum þetta allt fylgist Flavia með og spyr, hafnar að lokum kristnu kenningunni sem skapar slíka skrúðgöngu hryllings í skilmálum sem myndu fá myndina nokkra gagnrýni í gegnum árin fyrir að virðast tímalaus. Ég er ósammála þeirri gagnrýni. Skoðanir Flavia, þó þær séu stundum settar fram á þann hátt sem endurspeglar óljóst, til dæmis, þáverandi femínistaskýringar (myndin var gerð árið 1974), snúast um það sem eru í raun frekar augljósar spurningar. Það er kannski erfitt að trúa því að hún gæti verið svona mikill fiskur úr vatni á sínum tíma, en það er svona smáatriði sem það gerir ekki að þrjóta. Flavia er skrifuð á þann hátt að leyfa þeim sem eru á okkar tímum, eða hvaða tíma sem er, að hafa samúð með neyð hennar. Að festast í slíku máli væri að sakna skógarins fyrir trjánum. Flavia er hughreystandi þegar múslimarnir koma, ráðast inn í sveitina, og hún finnur, í leiðara þeirra, nýja útgáfu af myndarlegum íslamista sem enn heimsækir drauma sína. Hann varð fyrir barðinu á henni næstum samstundis og leyfir henni nánast að leiða her sinn, verða Jóhanna af Örk í fullum vígbúnaði og beina innrásarhernum til að rífa niður kristið samfélag og hefna sín á öllum þeim sem hún hefur séð fremja illt. boðberi nýs og betri heims? Hún kann að halda það, en múslimar á þeim tíma voru heldur ekki mikið fyrir femínisma, því hún lærir fljótt á erfiðan hátt. Eins og sagt er, hittu nýja yfirmanninn...Þetta er í raun bara smámynd af sumu af því sem gerist í FLAVIA THE HERETIC. Myndin er frekar ömurleg og með mjög niðurdrepandi, frekar niðurdrepandi endi. Alls ekki fjöldaáhorfendamynd, að vísu. Það er þó nokkuð gott og á ekki heima á „nunsploitation“-bunkanum sem henni er oft varpað óvarlega á. Ég held að það sé mikið gildi í lokamyndinni og ég er ánægður með að hafa séð hana.