Ég var viðstödd eina af frumsýningunum í gærkvöldi og hef eftirfarandi athuganir: 1. Bara vegna þess að þú hefur leikstýrt fullt af tónlistarmyndböndum gerir þig EKKI hæfan til að gera kvikmyndir. Myndin var með ofgnótt af langvarandi skotum sem meikuðu ekkert sense, hræðileg sjónarhorn og hræðileg lýsing. Klippingin hjálpaði þessu rugli alls ekki. Þegar "Dixie" mætir of seint í minningarathöfnina segir móðir hennar um hönd hennar en það er aldrei ljóst hvað í fjandanum hún er að tala um.2. Söguþráðurinn lofaði góðu, en handritið var þunnt og fullt af Ford Truck stórum holum. Við fáum aldrei að skilja hvað drífur persónurnar áfram, hvað er raunverulega á bak við átökin sem þær eiga í hvort öðru eða nákvæmlega hvernig þær leysa þau. Sextán ára fjarlægð er þurrkuð út á 4 dögum að því er virðist fyrir töfra. Djúpu samtölin einkenndust af heimskulegum klisjum. (Reyndar var allur bærinn ein stór klisja af suðrænu lífi.) Helmingur áhorfenda stundi þegar Toby dró "Ya got my blood runnin through your veins gurl"...og við fengum þessa fáránlegu línu ekki einu sinni, heldur TVISVAR sinnum ! Uppljóstranirnar voru geispandi og hinar dramatísku játningar lágu saman í "ég var heimskur og þrjóskur".3. Leikurinn var í lagi miðað við flakið af handriti sem þeir þurftu að vinna með. Toby var dimmur og pirraður megnið af myndinni, en þegar hann brosti og létti af var hann heillandi. Það er synd að hann hafi ekki haft meiri skjátíma eins og þetta. Leikarakótelettur Kelly Preston eru frekar ryðgaðar og það sést. Lindsay Haun er hæfileikarík og það er svo sannarlega ekki henni að kenna að rithöfundarnir gerðu persónu hennar svo óviðkunnanlegan í upphafi að þú sakar ekki föður hennar um að hafa ekki komið til að leita að henni. Burt Reynolds og Tess Harper gátu gert meira úr þessari mynd en virtust samt meira og minna glataðar. (Og reyndar týnast persónur þeirra í þessari mynd!) 4. Ef þú ert Toby aðdáandi muntu elska lögin. En oft leið á myndina eins og atriði væri þvingað inn bara svo þau gætu haft eitt af lögum hans - eða listamenn plötuútgáfunnar hans. Til dæmis er opinbert ástarlag myndarinnar „Crash Here Tonight“. Maður myndi halda að þetta myndi spila í kringum blíðlega ástarsenu, en nei...við heyrum um 45 sekúndur af því þegar hann er á leið á minningarathöfn. Það var eins og þeir sögðu "jæja, við verðum að nota þetta lag einhvers staðar". Lagið "Broken" er áleitið og það besta sem kemur út úr þessari mynd. Í stuttu máli... efnilegur söguþráður þróast aldrei að fullu og myndin er hræðilega misjöfn þar sem hún reynir með valdi að vera farsæll fyrir tónlist og vörustaðsetningu Toby Keiths. fyrir Ford Trucks. Hún fer frá því að fjalla um fólk sem endurreisir brotnar brýr yfir í að reyna að snúast um mátt tónlistarinnar en sagan er svo illa sögð að báðir punktar glatast í þessu ofvaxna tónlistarmyndbandi. Ég er hrifinn af Toby og langaði mjög að vera hrifinn af "Broken Bridges" en fólkið sem hann treysti á til að gera þessa mynd sleppti honum og á skilið eitt af frægu stígvélunum hans, þú veist hvar.