Ég skil ekki marga góða dóma hérna. Mér fannst ljósmyndunin og landslagið fallegt og aðalleikararnir tveir aðlaðandi, en það er fátt annað hér sem mælir með þessari mynd. Mest pirrandi eru falsaðir suðurlandshreimir og illa skrifaðar samræður. Þetta hljómar ekki eins og alvöru fólk fyrir mér. Þó það sé hressandi að sýna karlmönnum að kanna ýmsar tegundir kynhneigðar án venjulegra merkinga og staðalmynda persónueinkenna, þá er megnið af sögunni án hvata eða rökfræði. Það eina sem er mjög skynsamlegt er ábyrgðin sem Griffith ber gagnvart geðsjúkri frænku sinni, sem Karen Black hefur ofspilað gróflega. Lee er áhugaverð persóna sem hefði verið meira sannfærandi ef samræðan sem hann var látinn tala um hefði verið eðlilegri og hvatir hans skýrari. Já, ég skil vel að hann sé rekamaður, en gjörðir hans þegar myndin dregur að skyndilegum niðurstöðum er alls ekkert vit. Þessa mynd er þess virði að skoða, fyrst og fremst vegna þess að hún hefur gott andrúmsloft yfir henni, en hún er hægt á hreyfingu og mjög gölluð. Alvarleg endurritun og betri klipping hefði kannski bjargað því, þar sem forsendur og sögusvið lofa góðu.