Mér finnst það hugljúft og hvetjandi að rithöfundateymið á bak við svona vonlaust almennar Hollywood-myndir eins og INDIANA JONES AND THE TEMPLE OF DOOM, American Graffiti og HOWARD THE DUCK myndu hefja feril sinn á lágfjárhagslegri hryllingsmynd sem þessari. Kannski sem vitnisburður um hæfileikana sem myndu afla Willard Hyuck og Gloriu Katz Óskarstilnefningu síðar á sínum ferli, Messías hins illa hefur möguleika, en því miður verður hann svekkjandi einmitt vegna þess að hann getur ekki safnað hæfileikanum í kvikmyndagerðinni til að ná því fram. .Fyrirsagan felst í því að ung stúlka ferðast til lítillar strandbæjar í leit að málaraföður sínum sem týndist fyrir nokkru. Það tekur ekki langan tíma fyrir sundurleita frásögnina að yfirgefa alla von og kafa á hausinn í sundurlausan fáránleika - og um stund virkar hún prýðilega vel að því marki að maður fer að hugsa um að ef til vill þurfi að endurheimta Messías hins illa úr suðrænu rennunni. Nýting sjöunda áratugarins sem dæmi um listrænan leyndardómshrollvekju. Súrrealískar óraunverulegar hryðjuverkamenn halda áfram að hrannast upp þegar dóttirin rekst á ungt par á lúðulegu hótelherbergi sem er í bænum til að rannsaka goðsögnina um „blóðtunglið“, skrítinn og hálfvitlaus alkóhólisti (leikinn af hinni frábæru Elisha Cook Jr. í ef til vill besta atriði myndarinnar) sem varar hana við föður sínum til þess að finnast að sögn látinn í húsasundi sem „hundar hafa étið“ skömmu síðar, blind gömul kona sem á listagalleríið á staðnum og hefur fjarlægt með óskiljanlegum hætti öll málverk föður síns úr búðinni og síðast en ekki síst þroskaheftan, morðóðan, íkornaætan albínóa. Hluti af sjarma myndarinnar er einmitt þessi tegund af kjallara. listrænn súrrealismi sem stangast á við rökfræði og tegundarvenjur hvert fótmál. Með Lynch er það augljóslega merki um hæfileikaríkan skapara, með Messías hins illa eru mörkin milli „viljandi“, „óviljandi“ og „bjuggust ekki við því að það myndi koma út á þennan hátt en það er nógu gott - WRAP SCENE ' óskýr vonlaust. Tökum sem dæmi tvöföldu frásögnina sem flæðir inn og út úr myndinni á fíkniefnabættan, hitakenndan, meðvitundarstraums hátt, sem kemur frá dótturinni þegar hún reikar á milli staða í leit að föður sínum , og hina sögð með rödd föður hennar þegar hún les dagbók hans. Á meðan við erum enn að tala um „lifandi dauða“ mynd, er Messías hins illa öðruvísi og aðeins lauslega ein - að minnsta kosti með núverandi forhugmyndir um hvað uppvakningamynd á að vera. Uppruni hinna lifandi dánu hér er 100 ára gömul bölvun, veitt bænum af dularfullum 'Dark Stranger' sem kom úr skóginum einn daginn. Í millitíðinni finnur Hyuck sér tíma fyrir brot af fjöldaneyslugagnrýni í kjötátandi matvörubúðarsenu sem er fyrir DAWN OF THE DEAD um góðan fjölda ára (þú getur nú þegar heyrt MST3K línuna: 'maðurinn er dáinn, aðeins hans kapítalíska matur dósir eftir') og fallega hugsað en illa útfært svipað atriði í kvikmyndahúsi. Almennt held ég að súrrealískan virki í varkárum, vel mældum skömmtum - hvernig er fáránlegt að virka ef það er ekki falið innan hins fullkomlega eðlilega? Hyuck virðist bara smyrja því yfir alla myndina og með því ofspilar hann hendinni hættulega. Þegar albínóinn til dæmis tekur upp stúlku sem er á leiðinni í bæinn og borðar íkorna fyrir framan hana, geturðu næstum ímyndað þér leikstjórann blikka áhorfendur merkingarmikið, skemmtilegan og ánægðan með eigin töfrabrögð. Almennt kvikmyndagerðarstig er líka frekar lágt - eftir hálfa leið verður hraðinn ruglaður og sagan þreytandi og gengur greinilega hvergi og heldur ekki sérstaklega hratt. Bættu við því ögrandi klippingu, meðalleik og almennu vanhæfni Hyucks til að fanga sanna andrúmsloft - tómar götur strandbæjar eru misnotaðar á glæpsamlegan hátt - og ég myndi skrá Messías undir "misst tækifæri" en samt sem áður munu grindhouse-áhugamenn finna nóg til að meta - jafnvel þó að það sé ekkert sérstaklega svekkjandi, drasl eða ljótt.