"National Treasure" (2004) er rækilega afvegaleiddur flækingur af flækjum í söguþræði sem fá lánað frá næstum hverri skikkju og rýtingi samsærisklisja stjórnvalda sem nokkru sinni hefur verið skrifuð. Myndin skartar Nicholas Cage sem Benjamin Franklin Gates (hversu dýrmætt er það, ég spyr þig?); venjulegur náungi að því er virðist sem, af engri annarri ástæðu en að vera af ætterni afvegaleiddra gæfuveiðimanna, ákveður að stela „þjóðargersemi“ sem stofnfeður Bandaríkjanna hafa falið. Eftir smá undirtexta og bakgrunn sem spilar hlæjandi (óviljandi) eins og Indiana Jones hittir The Patriot, þá hrynur myndin í hverja afvegaleiddu duttlunginn á fætur annarri þar sem reynt er að búa til 'Stanley Goodspeed' uppblástur Nicholas Cage og koma öllu flóknu klúðrinu áfram með röð háoktans, en ótengdra ógæfa. Mikilvægi og rökfræði í því að láta George Washington og flókna áhöfn hans af föðurlandsvinum grafa lausnargjald konungs einhvers staðar á heimalandi, og fara síðan í gegnum þá nákvæmu áætlun að skilja eftir vísbendingar á víð og dreif um listaverk bandarískra gjaldmiðla. , er eitthvað sem leikstjórinn Jon Turteltaub nær aldrei að útskýra. Gæti Washington ekki fundið betri notkun fyrir slíkan auð við upphaf landsins? Þess vegna sitjum við eftir með leyndardóm sem byggt er ofan á ráðgátu sem er þegar á skjálfandi velli þegar Ben skipar sjálfan sig nýjan vörslumann þessa ómælda auðs. Fyrirætlanir Bens eru göfugar ef þær eru ruglingslegar. Hann ætlar að vernda fjársjóðinn. Fyrir hvern og hvenær? ágiskun þín er eins góð og mín. En það eru nokkur vandamál með krossferð Bens. Í fyrsta lagi ákveður vinur hans, Ian Holmes (Sean Bean) að hann geti ekki beðið eftir að Ben ákveði að stela sjálfstæðisyfirlýsingunni frá þjóðskjalasafninu (ó, já, snilldar hugmynd!). Væntanlega geymir bakhlið þess fræga skjals leynilegt svar við hinni fullkomnu auðæfum. Svo Ian reynir að drepa Ben. Morðtilraunin er auðvitað misheppnuð, ef hún er of melódramatísk. Það gefur Ben einnig tækifæri til að ná í, og tína til, hinn mjög svo svala safnstjóra, Abigail Chase (Diane Kruger). Henni finnst Ben greinilega fáviti að minnsta kosti í upphafi. En í samræmi við athafna-/rómantíkform bráðnar ákvörðun Abby hraðar en þú getur sagt, "er það vonardemanturinn?" Myndin færist yfir í fullan X-File-legan hátt, þar sem FBI, sem trúir því ranglega að Ben standi á bak við þjófnaðinn, hefndar sín á ýmsan góðlátlegan hátt sem leiðir til margra laga aðgerðaþátta sem minna á Mission Impossible meets The Fugitive. Satt að segja, fá þessir krakkar aldrei 'njósnaupplýsingar' sem eru réttar? Þegar öllu er á botninn hvolft er "National Treasure" ekki frábær kvikmyndagerð, svo mikið sem það er bútasaumur af þreyttum gömlum hlutum úr öðrum kvikmyndum, fléttum saman úr brotum, sem álíka myndi láta IL' Betsy Ross roðna. Vista DVD skilar miklu rausnarlegri meðferð en þessi mynd á skilið. Óbreytta breiðtjaldsmyndin sýnir mjög slétta og fínt nákvæma mynd með mjög ríkum litum, náttúrulegum holdtónum, gegnheilum svörtum og hreinum hvítum. Stílfærða myndin er einnig laus við lýti og stafrænar endurbætur. Hljóðið er 5.1 og skilar fallegum hljóðstyrk til hliðar og afturhátalara með styrkleika og raunsæi. Aukaefni má nefna fjöldann allan af kynningarefni sem er frekar djúpt og yfir höfuð í útskýringum sínum á því hvernig og hvers vegna þessi mynd var gerð. Ef aðeins, sem áhorfendur, hefðum við fengið frekari skýringar á því hvers vegna Ben og co. voru að elta á eftir blekkingum fjársjóði, gæti þetta hafa verið ein góð mynd. Aukaefni lýkur með kvikmyndastiklu, hljóðskýringum og eyddum atriðum. Ekki fyrir viðkvæma bara þykkhausa.