Ég elskaði þetta upprunalega handrit og mismunandi staði sem það fór með mig, tilfinningalega, andlega og einfaldlega kjánalegt efni. Ég lenti ekki í "trúverðugleika" í handritinu eða leikurunum og hugsaði ekki einu sinni um það fyrr en ég las dómana sem skráðir eru hér á IMDb fyrir myndina. Það er virkilega áhugavert að hlusta á Michael Parness tala á spurningum og svörum um hugmynd sína um myndina, að vilja sjá hvernig brjálað fólk, eða „fídað“ fólk, eins og hann orðaði það, verður ástfangið. Ég samsamaði mig því að hafa ekki sögubókarrómantík og fannst gaman að sjá vanvirkni þegar hún er best. Mér finnst gaman að fylgjast með David Krumholtz í öllu sem hann gerir og hef fylgst með ferli hans í nokkur ár núna. Ég tel að þetta sé eitt af hans bestu verkum og segi við hvern sem er, sjáðu þessa mynd til að horfa á ótrúlegan ungan leikara. Ég er sammála því að Guillermo Díaz var í raun senuþjófnaður og það sem hann gerði með persónu sinni er í raun frábær leiklistarkennsla í skuldbindingu. Ég hló og grét bæði í þessari mynd og varð fyrir vonbrigðum með að hún vann engin verðlaun á hátíðinni. Ég spyr hvers vegna það gerðist ekki. Ég gaf Max og Grace tíu vegna þess að þessar áhugaverðu, einstöku, skapandi Indie myndir eiga skilið áhorf. Tæknilega séð er hún virkilega fallega unnin litirnir eru ótrúlegir og að lokum er þetta eitt besta hljóðrás sem ég hef heyrt í kvikmynd í nokkurn tíma.