Ég hætti reyndar í asískum hryllingsmyndum fyrir nokkru síðan eftir að hafa orðið alveg sjúkur á að sjá draugasögu rusl. Hins vegar hef ég farið meira og meira í nýtingarmyndir undanfarið og ákvað því að gefa þeim annað tækifæri. Fyrsta viðkomustaður minn var hámetið „Visitor Q“ leikstjórans Takashi Miike. Ég hafði þegar séð Audition og þótt mér líkaði hún ekki mikið, þá met ég hana sem eina af betri nútíma asískum hryllingsmyndum. Svo fór ég í þetta með skynsamlegar væntingar; og því miður, fann bara leiðindi. Ég býst við að þessi mynd sé í raun mjög sniðug og hún fór bara yfir höfuðið á mér, en það sem mér virtist vera einfaldlega samansafn af ofbeldisfullum og viðbjóðslegum senum með litlu sem engu samræmi á milli þeirra. Allur samanburður við verk Luis Bunuel og David Lynch er guðlast hvað mig varðar; það eina sem Miike hefur gert hér er að gera kvikmynd; allar njósnir í kringum það hafa verið útfærðar af tilgerðarlegum aðdáendum, örvæntingarfullir að finna einhvers konar merkingu. Höfuðverkurinn minn hófst á um það bil 10 mínútum eftir (eftir að faðir hafði kynlíf með dóttur sinni af einhverjum ástæðum), og hann minnkaði ekki fyrr en myndinni lauk; að minnsta kosti tuttugu og fjórum tímum síðar, eða það virðist. Ekki misskilja mig, ég er ekki á móti ofbeldi í kvikmyndum og er í raun og veru að leita að alræmdustu kvikmyndum sem til eru; en þó að þetta sé ofbeldisfullt þá er þetta líka tilgangslaust og leiðinlegt og ég fékk ekki eina eyri af ánægju út úr þessu. Takashi Miike á kannski marga aðdáendur, en ég er svo sannarlega ekki einn af þeim; og ég vona svo sannarlega að þetta sé í síðasta sinn sem ég kemst í snertingu við eina af myndunum hans.