Hvers konar heimildarmynd um tónlistarmann nær ekki að innihalda eitt lag eftir listamanninn sjálfan?! Ólíkt „Ray“ eða óteljandi öðrum myndum um tónlistarmenn, þá er hálfa skemmtunin í leikhúsinu (eða í sófanum) að endurupplifa frábæru lögin sjálf. Hér eru öll lögin ábreiður sem óáhugaverðar persónur setja á og þessar útfærslur ná ekki að fanga hægan djassískan stíl Cohens. Oftar eru ábreiðurnar illa sungnar þjóðlagaútgáfur. Yuck. Viðtölin eru jafn mikið eða meira við aðra tónlistarmenn og fígúrur frekar en við Cohen sjálfan. Aðeins sjaldan sýnir myndin Cohen lesa eigin verk (aldrei að syngja) - eins og bréf, ljóð osfrv. Myndin náði í raun ekki mikið um lífssögu listamannsins, heldur, eða um þróun hans í gegnum árin. Mikil vonbrigði fyrir stóran Cohen aðdáanda.