Eina ástæðan fyrir því að ég vissi af Midnight Cowboy var sú að hún var á topp 100 AFI Critic's. Fyrir topp 100 er hún ekki mjög þekkt kvikmynd; reyndar þurfti ég að leita vel til að finna eintak, ég fékk DVD útgáfuna á um hálfvirði. Það kemur á óvart að hún var aðeins metin M15+ (óklippta útgáfan). Ég efast um að margir muni taka eftir þessari umsögn (meira eins og athugasemd) svo ég ætla að gera hana stutta. Þetta er kannski ein undarlegasta mynd sem ég hef séð, að hluta til vegna notkun klippinga, listrænnar kvikmyndatökur (mjög listrænt) og hið óvenjulega þema. Það er margt í myndinni sem ég skil ekki enn (ég hef séð hana tvisvar) og hún gerir það að verkum að hún er tilfinningalega ruglingsleg mynd. Kvikmyndatakan og leikurinn var mjög góður og það eru stærri persónurnar sem gera þetta kvikmynd eftirminnileg. Aðalpersónan er Joe Buck, „kúreki“ frá Texas sem flytur til New York til að verða karlkyns vændiskona. Hann hittir fatlaða svindlið Enrico 'Ratso' Rizzo og auðvitað verða þeir vinir sem ganga í gegnum venjulega flóttaferðir. Það sem gerir myndina áhugaverða er að persónurnar tvær eru svo ólíkar. Mér fannst myndin í raun ekki þróa sambandið milli Buck og Enrico Rizzo til að áhorfendur gætu haft raunveruleg tilfinningatengsl, þó endirinn sé vissulega frekar sorglegur og sorglegur. Þú veist líklega nú þegar hvað gerist með því að lesa umsagnirnar, en það er nokkuð augljóst frá upphafi. Persónulega finnst mér myndin kanna helstu þemu hennar á fallega og áhrifaríkan hátt. Svipting mannkyns (sést af myrkri borgargötunnar, niðurbrotsíbúðum). Flestar persónurnar í myndinni eru til handan lögmálsins (svindlari, giggolo.etc) en þú getur ekki annað en líkað við þær. Joe Buck er hjartfólginn vegna þess að hann er svo barnalegur og bjartsýnn, á meðan við byrjum að vorkenna Ratso síðar í myndinni. Ég held að myndin hafi verið metin svo hátt því hún var vissulega mjög byltingarkennd fyrir tímabilið sitt. Á þeim tíma (Og jafnvel núna) var þetta örugglega ekki dæmigerð kvikmynd (alveg listahús). Á þeim tíma þegar bíóið var einkennist af þreyttum vestrum, söngleikjum og leikritum birtist mynd með svo óvenjulegu þema eins og Midnight Cowboy. Á persónulegu stigi verð ég að segja að mér líkaði myndin mjög vel. Myndmálið miðlaði draumkenndum eiginleikum. Mér líkaði sérstaklega við atriðið í veislunni, tónlistin, myndirnar o.s.frv. sitja í huga þínum í langan tíma eftir áhorfið. Hins vegar, sem kvikmynd til skemmtunar, vantaði dálítið spennu (ekki í rauninni minn kvikmyndastíll). Þetta er mynd sem á að njóta og þakka, frekar en ódýr spennu-hasarmynd. Þó ég myndi varla telja mig hæfan til að greina þessa mynd, voru persónurnar og hvatir þeirra nokkuð áhugaverðar. Eftir því sem ég skil af endurlitunum var Joe Buck misnotaður kynferðislega sem barn af ömmu sinni, þó það virðist enn ekki eiga við söguna. Hann er hamingjusamur ungur foli, sem bælir niður dekkri minningar sínar. Trúarlega merkingarnar í myndinni eru líka undarlegar. Sumir hafa bent á samkynhneigð samband milli Buck og Ratso, þó ég sé ekki hvaðan þeir hafa fengið hugmyndina. Þemað samkynhneigð almennt er meira en snert í samtali þeirra, og síðar í kynnum Joe Buck af einmana gömlum manni, en það hefur lítið með aðalsöguna að gera. Vissulega frá tæknilegu sjónarhorni einn af þeim fínustu myndir áratugarins (það er meira 70s tilfinning en 60s tilfinning) og byltingarkennd fyrir sinn tíma þegar hún snertir efni sem fáar aðrar myndir þorðu að gera. Þó að hún hafi einfalda, tilfinningaþrungna sögu (dulbúin með harðri brún) er fegurð myndarinnar í undarlegum, oft geðrænum þáttum.