Fyrir mig persónulega fer þessi mynd niður í topp fjórum allra tíma. Engar undantekningar. James Cameron hefur sannað sig aftur og aftur að hann er sagnameistari. Í gegnum myndir á borð við Aliens, The Abyss og báða Terminators er ljóst að hann var frábær og traustur leikstjóri hvað hasar og vísindaskáldskap varðar. Hann sér sögu og bætir undarlegum gæðum við myndina. En Titanic er svo miklu öðruvísi en önnur ljómi hans. Myndin er einstaklega áhrifamikil og gefur pláss fyrir óvæntar uppákomur, þróun söguþráðar og áhugaverða persónuþróun í sögu sem allir þekkja. Sagan af frægu ferðalanginum sem sökk í jómfrúarferð sinni er goðsögn svo áskorunin var fyrir Cameron að gera sanna, áhugaverða og skemmtilega kvikmynd um hana. Leikurinn er dásamlegur þar sem Leonardo DiCaprio sem leikur Jack og Kate Winslet sem leikur Rose urðu stórstjörnur á einni nóttu með útgáfu þessarar myndar og í flestum myndum verð ég pirraður þegar aukapersónurnar fá ekki mikið að gera en í þessari mynd er það markvissari því þegar öldruð Rose (Gloria Stuart) segir sögu sína kemur fljótt í ljós að þetta er saga Rose og Jack ein, enginn annar. Tilfinningalega er það algjörlega ánægjulegt og getur ekki skilið eftir þurrt auga í leikhúsi eða heimili. Tónlistin er orðin táknræn og goðsagnakennd. Þetta er besta hljóðrás tónskáldsins James Horner frá upphafi og vekur svo margt í myndinni og áhorfendum. Lagið eftir svo langan tíma er orðið pirrandi en ég met það samt fyrir það fyrirbæri sem það er og þessi mynd er. Aðeins eitt vandamál, hið venjulega James Cameron vandamál, er samræðan sem er eftirminnileg en á slæman hátt eins og hversu cheesy hún er á punktum en allt til hliðar. James Cameron hefur skilað meistaraverki og rómantískri epík sem hrífur þig í burtu á ferðalagi ævinnar. Hjarta mitt mun ekki halda áfram frá þessu.