Domini Enfilren (Marlene Dietrich) hefur eytt mestum hluta ævinnar í að sjá um föður sinn. Nú þegar hann er dáinn er hún frjáls - en veit ekki hvað hún vill. Boris Androvsky (Charles Boyer) er munkur sem hefur flúið klaustur til að smakka meira af lífinu. Þau hittast fyrir tilviljun í Algeirsborg, verða ástfangin og gifta sig. En hann getur ekki skilið fortíð sína eftir sig og hún getur ekki lifað án hans... MJÖG of mikil rómantík full af hysterískt slæmum samræðum og aðstæðum. Dietrich og Boyer gera sitt besta til að gefa góða frammistöðu en ENGINN komst upp með sumar línur þeirra! Samt er þetta klassískt á vissan hátt. Það er tekið í glæsilegum Technicolor (reyndu að sjá það á DVD) þar sem hver rammi er hrífandi fallegur. Dietrich er alltaf klædd á níunda áratuginn (jafnvel í miðri eyðimörkinni) og tekur sér hysterískar stellingar til að sýna fötin og líkama sinn. Boyer gengur bara um og lítur út fyrir að vera sleginn (ekkert sjokk þar). Samt leiddist mér aldrei. Það var yndislegt á að líta og stanslaus heimskuleg samræða hélt mér í sporum. Í lokin datt ég næstum því úr stólnum því ég hló svo mikið! Nú elska ég krúttlegar rómantíkur og gef þeim nóg pláss en í raun --- þetta er ótrúlegt! Hún tekur líka mjög stuttar 80 mínútur.Sem klassík í herbúðum gef ég þessu 8. Sem alvarleg kvikmynd - 1.