Ah, Hitchcock! Það er erfitt að finna slæma Hitchcock mynd fyrr en hann tapaði henni eftir THE BIRDS (1963) og SABOTEUR sannar málið. Eftir að hafa dáðst að mestu af verkum leikstjórans í mörg ár hafði mér tekist að sleppa þessu, kannski vegna áhugaleysis á Priscilla Lane og Robert Cummings sem aðalleikurum. Ég þekkti auðvitað hápunkt Frelsisstyttunnar eftir að hafa séð hana ítrekað í yfirlitsmyndum en ég gerði ranglega ráð fyrir því að sagan sem leið að henni gæti ekki haft áhuga minn. Hafði ég rangt fyrir mér! Spennandi söguþráðurinn nær að elda strax í gegnum tilviljunarkenndan fundur á milli Bad Guy Saboteur og Good Guy Wrongly Accused söguhetjan og heldur áfram að þysja áfram í gegnum röð frekari tilviljunarkenna og þröngra undankomu. Kunnuglegir þættir frá Hitchcock eru allir til staðar: saklausi maðurinn sem var ranglega sakaður um glæp; fólk er ekki það sem það virðist vera; dramatískir eða ólíklegir staðir sem efla spennuatriðið sem leikið er innra með þeim (flugskýli, búgarður, brú sem handjárnaða hetjan kastar sér frá til að flýja lögregluna, glæsilegt góðgerðarball í höfðinglegu höfðingjasetri, efri hæð í skýjakljúfur, og loks kyndill Frelsisstyttunnar). Í gegnum tíðina er húmor veitt af stuðningsleikmönnum, rausnarlegar dúkkur af samfélagslegum athugasemdum fyrri heimsstyrjaldaráranna, augnablik mannlegrar hlýju þar sem þjáð fólk finnur það innra með sér að rétta hjálparhönd til að hjálpa náunga. mannlegur, fær ekkert í staðinn í stuttu máli, það var alltaf grunnmennska í kjarna Hitchcocks, hversu hræðilegt sem það var - tilkomumikill hópur aukaleikmanna, aðallega Otto Kruger sem klókasta illmenni þessa megin við George Sanders (Broadway-inneignir hans). innihalda karlkyns aðalhlutverkið í PRIVATE LIVES Noel Coward og það segir allt sem segja þarf) og vesælan Norman Lloyd sem titilinn skemmdarverkamann, svo ekki sé minnst á Alma Kruger engin tengsl við Otto sem áberandi þjóðfélagsdómara sem tekur þátt í fimmta dálkisfróðleiknum (persóna hennar forskírar móður Claude Rains í NOTORIOUS). Priscilla Lane stendur sig vel með erfiðu hlutverki. Fyrir flestar fyrstu senur hennar getum við ekki sagt til um hvort hún telji hetjuna vera saklausa eða seka og hún virðist stöðugt breyta skoðun sinni og koma ekki til hliðar hans að fullu fyrr en seint í málsmeðferðinni. Það er ekki hægt að ganga úr skugga um hvort leikur hennar sé að kenna eða hvort okkur sé ætlað að halda okkur í óvissuástandi, en söguþráðurinn er svo hröð, skemmtilegur og snjall að okkur er alveg sama hvað henni finnst. Svo eru það sérkennilegu Hitchcock snerting sem hefur ekkert með söguþráðinn að gera. Tvisvar staldrar Lane við til að fá skipti í korter einu sinni til að endurgreiða mannræningjum sínum fyrir ísgos og aftur til að hringja úr símaklefa. Hvers vegna þessar senur voru settar inn er einhver ágiskun, kannski til að láta myndina virðast raunsærri og auka þannig trúverðugleikann og spennuna? Eða kannski til að gefa áhorfendum smá stund til að ná andanum? Sumar persónurnar eru ofarlega á baugi þrjóslausi vörubílstjórinn, hinn óhugsanlega góði og trausti blindi sem býr einn í flekklausum skógarskála, „mannleg beinagrind“ sem spýtir úr stjórnmálaheimspeki og aðrir meðlimir sirkushjólhýsisins sem fela sögupersónur frá eltingamönnum þeirra.