Þessi rafmögnuðu söngleikur hefur meira en keim af egóisma frá stjörnunni sinni, tónlistarsnillingnum sem er Prince. Myndin er 90 eða svo mínútur af stellingum en í sannleika sagt er auðvelt að sjá hvers vegna hún er svona klassísk sértrúarsöfnuður. Líkt og aðrar myndir sem snúast um unga tónlistarmanninn sem er í erfiðleikum með að reyna að vera stór, hefur þetta keim af dramatík í sér. bæta vídd við tónlistarnúmerin. Þó að þessi mynd sé ekki eins góð og 8 mílur eins og nýlegt dæmi, þá er þetta skemmtilegt engu að síður og hljóðrásin er miklu betri. Á dramatísku hlið málsins snýst sagan um Krakkinn (Prince) ungan listamann og fastan stað á klúbbi. Eigandi klúbbsins er svekktur yfir hroka krakkans og lítið veit krakkinn um að hann gæti brátt verið rekinn og keppinautur í hans stað. Annars vegar eru foreldrar krakkanna í vandræðum þar sem pabbi hans misnotar hana ofbeldi. Á meðan á myndinni stendur lærir krakkinn nokkrar lexíur í lífinu og lærir að meta vini sína meira. Þetta er auðvitað allt efni sem við höfum séð í fullorðinsleikritum, en þetta er sameinað sem söngleikur, mjög stílfærður söngleikur. Leikarahópurinn er góður. Prince er reyndar nokkuð góður í dramatíkinni, þegar hann er ekki að slá neina stellingu. Hann virðist mannlegur og skyldur. Clarence Williams er líka mjög góður sem móðgandi faðirinn. Appollonia Kotero fer í góða frumraun sem kynþokkafullur ástarhugur Princess. Helsti styrkur myndarinnar er hins vegar frábær hljóðrás. Tónlistarnúmerin eru vel sviðsett og rafmögnuð. Prince er eflaust músíkalskur maestro, þó mjög sérvitur. Þegar hann er innblásinn er hann frábær en á bakhliðinni mun hann oft gera lög sem eru eingöngu fyrir hans eigin smekk, og einstaka sinnum geta tilraunir hans farið framhjá, en það er það sama fyrir marga tónlistarsnillinga. Hljóðrásin fyrir þessa mynd er þó frábær, þar sem aðeins Sexshooter er veikur punktur. Sýningarstöðvandi frammistaða Purple Rain er þó áberandi. Það er eitt af mínum uppáhaldslögum allra tíma. ***