A CRY IN THE DARK A CRY IN THE DARK var mynd sem ég bjóst við að myndi bjóða upp á stórkostlegan leik frá Meryl Streep og trausta, ef ómerkilega mynd. Þessi forsenda kom frá þeirri staðreynd að fyrir utan tilnefningu Streep sem besta leikkona, fékk myndin litla athygli frá helstu verðlaunahópum. Lítið bjóst ég við því að A CRY IN THE DARK yrði svo hrífandi drama, vel smíðað á öllum stigum. Ef þú spyrð mig er þetta vanmetin klassík. Myndin opnar frekar hægt og leyfir áhorfendum að koma sér fyrir í Chamberlain's á rólegum hraða og taka virkilega eftir því að í grunninn eru þeir ótrúlega ástrík, einföld fjölskylda. Fred Schepisi (leikstjórinn) velur tilviljunarkenndar augnablik til að fanga fjölskyldu í fríi sem gefa yfirvofandi tilfinningu fyrir komandi harmleik, á sama tíma og sýna þá athyglissælu sem Lindy (Streep) og Michael (Sam Neill) Chamberlain sjá um börnin sín. Þó að hin fræga lína "A Dingo Took My Baby!" er orðin að einhverju leyti punchline þessa dagana, myndin kemst aldrei nálægt hlátri. Raunverulegur dauði Azaria er hryllilega tekinn. Hún er lúmsk og raunsæ og skilur áhorfendur eftir skelfingu lostna og spyrja spurninga. Meirihluti myndarinnar gerist í réttarsölum og fjallar um stöðuga baráttu Chamberlain til að sanna sakleysi sitt fyrir fjölmiðlum og dómstólnum, sem grunar Lindy um morð. Okkur er ljóst frá upphafi að þeir eru saklausir sem gerir spennuþrungnar raunir enn grípandi. Sem áhorfandi var ég að fullu fjárfest í neyð Chamberlain... og var virkilega reiður og sár og sorgmæddur þegar fjölmiðlar létu þá líta svo hræðilega út. En að sama skapi er fjölmiðlar/álit almennings skiljanlegt. Ég elskaði hvernig fjölmiðlar voru á engan hátt gerðir til að sýna samúð, en þeir höfðu alltaf gildar ástæður til að halda skoðunum sínum. Lokalínan í myndinni er mjög djúp og fangar fullkomlega miðpunktinn sem gerir þessa mynd svo ólíka öðrum réttarsalardrama. Hvað varðar frammistöðu þá eru þeir einu sem skipta raunverulega máli í þessari mynd Streep og Neill... og þeir skila sér á allan hátt. Fyrir mig er þetta einn af (ef ekki #1) bestu frammistöðu Meryl Streep. Þrátt fyrir allt sitt vald sitt á mismunandi áherslum (sem auðvitað eru mjög áhrifamiklar í sjálfu sér), missir Streep aldrei hjarta og sál persóna sinna. Mér finnst þetta vera ein af lúmskari sýningum Streep og hún slær það út úr garðinum. Og Neill, leikari sem hefur aldrei heillað mig umfram það að vera heillandi og aðlaðandi í JURASSIC PARK, er fullkomin mótvægi við frammistöðu Streep. Eftir því sem ég hef séð er þetta án efa besta verk Neill til þessa. Það er synd að hann var ekki viðurkenndur af akademíunni með tilnefningu í aðalleikara til að passa við Streep's... b/c þeir tveir leika hvort annað frábærlega. Tilfinningalega grípandi en flestar myndir, og líka ótrúlega spennu... A CRY IN THE DARK fór langt fram úr væntingum mínum. Ég mæli eindregið með því að fólk sem þekkir myndina bara sem mynd þar sem Meryl öskrar "The dingo tók barnið mitt!" horfðu á myndina og sjáðu hversu miklu meira er í A CRY IN THE DARK en þessi eina lína.... A ...