Átta akademíutilnefningar? Það er ótrúverðugt. Ég get bara hugsað mér að þetta hafi verið mjög slæmt ár - jafnvel á Hollywood mælikvarða. Með Huston sem leikstjóra og Jack Nicholson og Kathleen Turner í aðalhlutverkum hefði ég líklega gleypt beitu og horft á þetta hvort eð er, en Óskarstilnefningarnar seldu mér það í raun og mér finnst ég greinilega svikinn fyrir vikið. Þannig að þetta er svört gamanmynd. ? Getur einhver sagt mér hvar húmorinn er til heiðurs Prizzi? Það er vissulega ósmekklegt (skotið í höfuðið á eiginkonu lögreglumanns er bara enn einn grínistinn millileikur í þessum ætlaða farsa um mafíulífið) en að undanskildum brandara um „uppáhalds mexíkósku vindlana“ (sem ég ímynda mér að sé gamall brandari að Bandaríkjamönnum sem hefur opinberlega verið bannað að kaupa eitthvað kúbverskt síðustu 50 árin) Mér tókst ekki að koma auga á neitt af kómískum toga - og ég reyndi. Það er mikið af mafíuklisjum en klisja er ekki húmor í bókinni minni. Er þetta rómantísk gamanmynd? Aldrei. Persónurnar og sambönd þeirra eru svo algjörlega ótrúleg og grunn að þær eru á pari við Ben Afleck og Jennifer Lopez í Gigli. Er þetta sniðug upphugsuð skopstæling um mafíuna? Ekki eftir milljón ár. Söguþráðurinn er bara tilgangslaust fáránlegur frekar en kómískt fáránlegur og hefur yfirleitt bara tilfinningu fyrir virkilega slæmri (og ódýrri) mafíumynd. Það er meira eins og virðing en skopstæling. Með einvíddar persónur og lítinn húmor sem er skrifaður fyrir þær, eru leikararnir skildir eftir að gera dónalega kommur og draga andlit. Jæja, það er ekki nóg; Jafnvel þegar þessi meistari kómíska andlitssvipsins dregur í andlitið, Jack Nicholson (endurtekið með uppblásinni efri vör ... nú á þetta að vera skopstæling á bólstruðum kjálkum Brandos í The Godfather?... Ó! Hverjir er ekki sama?... allt sem ég veit er, það er ekki fyndið). Kasta í hæga, pirrandi leikstjórn (þessi mynd dregst á langinn í 2 klukkustundir), einhverja vonlaust fáránlega og klisjukennda samræðu eins og; "Þú manst eftir Camora? Jæja, við erum miklu stærri, við eltum þig hvert sem þú ferð", og klisjukennd hegðun og þú munt teygja þig í hraðspóluhnappinn áður en þú getur sagt "capiche?". Prizzi's Honor er langt frá því að vera "meistaraverk" Huston og er frekar lélegt síðasta verk. Það er örugglega eitt verk í hinni miklu leikstjórakanónu sem ætti að fá steypta yfirhöfn og henda í Hudson ána.