Ein ljóðrænasta frásagnarmynd sem gerð hefur verið, WAGONMASTER er engu að síður erfið mynd til að líka við strax. Ég elska þessa mynd, en ég mæli með að sjá nokkra af öðrum vestrum John Ford áður en þú skoðar þessa. Í fyrsta skipti sem ég sá hana var ég 18 ára og ég hafði ekki séð of marga aðra vestra og ég hataði hana. Mér fannst það ótrúlega leiðinlegt. Ég hélt áfram að bíða eftir að eitthvað gerðist. Það tók nokkur ár fyrir mig að elska þessa mynd. Í fyrsta lagi varð ég ástfanginn af vestrum almennt -- hefðum, persónum, landslagi, aðferðum til að tala o.s.frv. -- og það gerði mér grein fyrir því þegar ég sá WAGONMASTER aftur að það er mikið að gerast í honum eftir allt saman. Ég var líka einfaldlega reyndari bíógesti á þeim tímapunkti og hafði lært að meta sjónræna frásögn og hlusta á það sem hver mynd var að segja mér. WAGONMASTER er mjög sjónræn mynd eftir einn sjónrænasta leikstjóra sem starfar nálægt hátindi ferils síns. Myndin er hátíð lífsstíls og viðfangsefni hennar er tilfinningaríkara og innra en aðrir vestra frá Ford. Reyndar er það ekki í raun eins nákvæmt og að segja að það hafi frekar miklu minni ytra virkni en hinir vestrænu. (Hinir vestrarnir eru með ytri virkni OG innri tilfinningar.) Það setur mormóna frumkvöðla sína á mjög fallegan hátt í samhengi við náttúruna. Það eru margar myndir af dýrum og börnum -- ekki í hvaða yfirborði, frásagnar tilgangi, heldur til að sýna þessa hugmynd. Þess vegna má kalla myndina ljóð. Hún snýst ekki um yfirborðssöguna (sem varla er til) næstum því eins mikið og hún snýst um tilfinningalega hugmynd, og hún kemur þessari hugmynd fram í gegnum tónsmíðar, klippingu, hljóð og tónlist. Reyndar mætti ​​halda því fram að þetta sé hreinna form kvikmyndagerðar vegna þess að myndirnar tjá tilfinningalega hugmynd myndarinnar, frekar en að þurfa fyrst að þjónusta „sögu“. Gefðu þessari mynd tækifæri og leyfðu henni að vera til á henni eigin skilmála, ekki skilmála annarra vestra eða annarra kvikmynda.