Það er mikilvægt að átta sig á því að Eisenstein var staðráðinn marxískur kvikmyndagerðarmaður sem hafði mjög ákveðnar og sérstakar kenningar um hvað kvikmynd gæti náð og hvernig. Það er einfaldlega aðgerðalaust að bera Alexander Nevsky neikvætt saman við eitthvað frá svipuðu tímabili í Bandaríkjunum; þessi mynd kemur frá elsta kvikmyndaskóla í heimi, frá annarri heimsálfu, frá allt annarri nálgun á kvikmyndagerð. Til að meta þessa mynd aðeins meira skaltu prófa að kynna þér kenningar Pudovkins og Kuleshovs um montage, til dæmis, eða lesa Wikipedia færsla um Marxist Film Theory. Ef þér finnst þú virkilega djarfur gætirðu jafnvel rannsakað þríhyrningar hegelískrar díalektíkar. Það leiðir af því að ef þú horfir á þessa mynd án nokkurs skilnings á hugmyndum Eisensteins og hugsjónum muntu líklega ekki fá hana. Í Alexander Nevsky eru aðalpersónurnar ekki að leika sjálfar sig, þær eiga að vera eimingar á persónu þjóðar sinnar. Nevsky og hershöfðingjum hans eru vísvitandi sýndir stærri en lífið, vegna þess að þeir tákna stílfærða, hetjulega þætti alls rússnesku þjóðarinnar. Það táknar allt annan skóla en náttúrulegri, frásagnarstíl sem Hollywood var fljótt að tileinka sér. Kvikmyndir Eisensteins eru sérstaklega hannaðar *ekki* til að vera raunsæjar. Ef eitthvað virðist nokkuð „augljóst“, hvort sem það er lýsing eða tungumál eða stelling sem leikari slærð, á það að vera þannig. Eisenstein var einn af fyrstu talsmönnum kvikmynda sem listforms, ekki bara sem skemmtunar. Ef klippingin virðist stundum samanstanda af myndátökum, þá er það hugmyndin. Skotum er ætlað að vera andstæða hvert við annað, myndir Eisensteins innihalda og fela í sér þætti pólitísks/heimspekilegrar röksemdafærslu, nefnilega marxískrar díalektík. Svo hallaðu þér aftur, hrópaðu húrra fyrir Rússa og verjendur þjóðhetjunnar hennar, baulaðu á huglausa aðalsmennina og innrásarher Teutons. , og njóttu mismunarins.