"House Of Games" er svo sannarlega ekki gallalaus - söguþráður, stífur leikur, lokasenur - en þær draga lítið úr því gaman að horfa á spennumynd sem fer í hausinn á þér. "House Of Games" gerir nánast allt sem góð spennumynd á að gera. Auðvitað er þetta ekki stórt afrek miðað við þá staðreynd að við erum að fást við heim sjálfstrausts karla og galla sem þeir valda. Það liggur því í augum uppi að við vitum í raun aldrei hvað er að gerast, þó að við höldum að við gerum það. En það er það sem gerir myndina þess virði fyrir þá sem eru í leik; kvikmynd þar sem endurtekið áhorf er eftirlátssemi í staðinn ef nauðsyn krefur. Hún hefur ákveðna Hitchcock tilhneigingu til þess. Kvikmyndin byggir á svipuðum þemu og fannst viðleitni hans „Marnie“ frá 1964, álitinn misskilningur þegar hún var gefin út en nú talin vera eitt af meira umhugsunarverðu verkum meistarans. Það mætti ​​auðveldlega líta á hugmyndina um að persónu Lindsay Crouse væri sú sama og Tippi Hedrin...tíu árum síðar kannski. Báðir eru viljasterkir einfarar, báðir með áráttuhegðun sem neyðir þá til að ganga of nálægt hákarlalauginni. Eins og bæld og þétt persóna Crouse segir: "Hvað er líf án ævintýra?" Settu raunveruleikatékkið þitt á lága stillingu og njóttu þess að synda með hákörlunum!