Myndin er sjónrænt töfrandi: allt frá rykugum innréttingum kirkjunnar með upplýstu eldavélinni, í gegnum súlda götuna og niðurníddan bílskúrinn til eldsins sem er hápunktur myndarinnar. Hún hefur líka dásamlega tímaskyn, bæði 1950 (opnun myndarinnar) og 1960. Allar sýningar eru í fyrsta flokki, sérstaklega Mathew MacFadyen sem geðrofspredikarinn og Gerard McSorley sem faðirinn sem finnur að eigið umburðarlyndi magnast skelfilega af syni sínum. Því miður er sagan svona fáránleg. Til að byrja með, með því að einbeita sér að sambandi Gabriel (McFadyen) og fjölskyldu hans, tekst það algjörlega ekki að sýna hvernig honum hefur tekist að hafa svo mikil áhrif á samfélagið. Í kirkjunni sjáum við fimm eða sex af aðalpersónunum að framan, og aðrar tvær eða þrjár aftast, en restin af söfnuðinum gæti allt eins verið mannequin: þær sýna engin merki um að heyra hann, hlusta á hann eða vera andvígur. frá honum; í hanabardaganum segir enginn já eða nei þegar hann truflar málsmeðferðina, en heldur ekki klappa eða fordæma þegar Caroline kastar hálfum lítra yfir hann; ástand sem leiðir til þess að steini kastað í gegnum kráargluggann leysist á dularfullan hátt með því að fæðingarverkir koma fram. Í öðru lagi, Middletown (sem er í raun ekki bær, heldur pínulítið þorp) virðist skorta nauðsynlega þjónustu, eins og lögreglu og slökkvilið: morð er aðeins hægt að takast á við af fjölskyldumeðlimi með kúbein; íbúar horfa á helvítis sem hótar að svelta allan bæinn eins og þeir væru í bíó. Fyrir það efni eru hversdagslegir hlutir eins og símar og dagblöð áberandi fjarverandi, sveitasamfélagið er undarlega laust við húsdýr eða hveitiökrum, og það sem er mest undarlegt fyrir "dæmigert" Norður-Írland umhverfi, það er aðeins eitt kristið samfélag - ekki einu sinni nokkrir anglikanar til að krydda blönduna. Jafnvel þótt þú sért tilbúinn að fresta vantrú, er sagan sjálf frekar þráð, föl eftirlíking af A.J. Cronin melódrama. Og tónlistin? Jæja, það er fallegt fyrstu tvær mínúturnar, en þegar sömu fjórir hljómarnir eru endurteknir stanslaust í 90 mínútur verður það meira en lítið pirrandi. Mitt ráð: horfðu á þetta með slökkt hljóð.