ÁTJÁN eins og Richard Bell skrifaði og leikstýrt hefur kannski of margar sögur til að segja samtímis til að 102 mínútna kvikmynd heppnist algjörlega, en það er svo fín tilfinning fyrir skuldbindingu hjá öllum leikara og hópi að áhorfandinn endar með vilja að myndin virki - og það gerir það. Já, þættir hefðu getað verið fíngerðir ef framleiðendurnir hefðu haft meira fé til að eyða í lokaklippuna, en sem lítil sjálfstæð kvikmynd frá Kanada er þetta blíð, blíðlega gamansöm, mjög áhrifamikil saga um varnarleysi og samskipti og skuldbindingu. Það virkar á mörgum sviðum. Í mjög vel samsettri opnun erum við voyeurs í fjölskyldukvöldverði þar sem augljóslega hefur eitthvað farið úrskeiðis og leiðir til þess að faðir og tveir synir taka á loft í bíl og lenda í slysi þar sem annar sonurinn lést . Með svona kynningu skapast stemningin fyrir eftirlifandi 18 ára Pip son (Paul Anthony - lítur allt of gamall út fyrir trúverðugleika sem unglingur) að yfirgefa fjölskyldu sína og búa á götunni. Hann hittir Clark (Clarence Sponagle) karlkyns vændiskonu sem gefur Pip mat og húsaskjól, Jenny (hinn mjög fína Carly Pope) sem bjargar honum frá árekstri félaga hennar Derek (Ryan McDonell) og flækist á rómantískan hátt við Pip, og föður Chris ( Alan Cumming) í fíngerðu samúðarhlutverki sem prestur. Það er 18 ára afmæli Pip og faðir hans (Serge Houde) rekur Pip niður til að gefa honum gjöf frá látnum afa sínum með leiðbeiningum um að gjöfin ætti að opna á 18 ára afmæli Pip. Pip, þó að hann drekki of mikið og fullur af reiði, veðlar spóluna vél en geymir spóluna og byrjar að hlusta á orð afa síns Jason (rödd Ian McKellen) sem segir frá eigin 18 ára afmæli í seinni heimsstyrjöldinni í Frakklandi þar sem hann (nú mjög viðkvæmi leikarinn Brendan Fletcher) hefur reynslu af særðum læknir að nafni Macauley (Mark Hildreth, líka frábær) og veltir fyrir sér einni nóttu hjónabandi sínu við kabarettsöngkonuna Hannah (Thea Gill af frægð 'Queer as Folk' og fín söngkona og leikkona hér), aðeins fyrir eitthvað til að lifa fyrir í stríðinu : Jason hjálpar Macauley þegar hann deyr, með fallegri endurlausnarmynd fyrir tvo menn í lokin. Hliðstæður Pip og afa Jason spila saman í hvert sinn sem Pip hlustar á spóluna og leiða til þess að Pip breytir á endanum sýn sinni á lífið og ástina. Undirþráður felur í sér einangraða tilveru Clarks sem hræsnara sem er breytt af Jeff (David Beazely - í furðu fínri frumraun í kvikmynd) sem vill einfaldlega vera elskaður; eftir óvænta meðgöngu milli Jenny og Pip; með því trausti sem faðir Chris veitir bæði Pip og Clark á góðan hirða hátt: og með endurliti á bílslysið þar sem Pip hefði getað bjargað bróður sínum Daniel (Paul Dzenkiw) frá ofbeldisverki föður síns, rétt fyrir kl. slysið, en tókst það ekki, opnaði djúpa sektarkennd hans og í kjölfarið töfrandi reiði, sem endurspeglast af upptöldum reynslu afa hans. Hvert þessara undirspila dregur saman í lokin og skapar tilfinningu fyrir lokun fyrir hvern og einn þátttakanda. Það eru þættir þessarar myndar sem láta hana líta út fyrir að vera stórkostleg framleiðsla: söngleikurinn eftir Bramwell Tovey er fluttur af Vancouver Symphony meðlimir, kvikmyndatakan eftir Kevin Van Niekerk er viðeigandi andrúmsloft og almenn gæði leiks þessa kanadíska leikara mjög fín. Þó að Paul Anthony fari vel með hlutverk sitt, hefði það gert söguna miklu betri að fá mjög ungan ungling í aðalhlutverkið, og Richard Bell, með eina aðra kvikmynd „Two Brothers“ á ferilskrá sinni, gefur fyrirheit um ungan hæfileika. að horfa. Þrátt fyrir annmarkana er EIGHTEEN verðmæt mynd og verðskuldar athygli. Grady Harpa