Það er aðeins eitt nauðsynlegt til að meta The Indian Runner ítarlega. Renndu niður buxunum þínum. Kíktu inn. Eru vísbendingar um Y litning? Allt í lagi, þú gerir það. Þessi mynd hefur allar karlkyns þarfir: blóð, byssur, bílaeltingar, ástkærar konur, dauða, mörg húðflúr, sígarettur, áfengi, ofbeldi, flugelda -- hverju hef ég sleppt? -- ó, já, blowtorches.Sem kona vona ég alvarlega að Sean Penn líti á þetta sem „þegar ég var barn...“ átak. Þar sem hann bæði skrifaði og leikstýrði hlutnum er hann næstum einn ábyrgur. Misjafn leikarahópur (Viggo Mortensen sýnir að venju frábærlega hvernig verkið á að vera unnið) reynir að bjarga Penn. Of seint. Línurnar og aðgerðin eru til staðar. Jafnvel dyggur, hæfileikaríkur leikur getur ekki breytt þeim. Mér fannst þessi mynd barnaleg og kjánaleg og fyrirsjáanleg. Samræðurnar hrökklast áfram -- Sandy Dennis ber virðingu mína fyrir að reyna að blása lífi í viðarkenndan móðureinræðu án móðurlegrar áreiðanleika. Svo deyr hún. Eftir smá stund gerir faðir söguhetjanna líka, leikinn af Charles Bronson. Fjarvera þeirra er varla áberandi. Með millibili virðast flugeldarnir, o.s.frv., sem bent er á hér að ofan, lífga upp á hlutina og hræða áhorfendur til að halda að eitthvað merkilegt sé að gerast. Ef þú ert karlkyns og undir 25 ára gætirðu dýrkað þessa mynd. Ætla að fara aftur í það 35 ára. Heldurðu að þér líkar það enn? Ég held ekki.