Vá, ég varð fyrir miklum vonbrigðum. Ég ætlaði í rauninni ekki að sjá þessa mynd í leikhúsi og ég vildi óska ​​að ég héldi mig við þá áætlun. Þetta ætti í raun að vera gerð fyrir sjónvarpsmynd. Ég var svolítið spennt að sjá hana, þar sem ég er mikill aðdáandi Fairuza Balk, en þessi mynd gerði henni ekki rétt. Reyndar er ég svolítið svekktur með leiklistina út um allt. Þvílík hræðileg hylja yfir húðflúrum Fairuza Balk, það truflaði mig í hvert skipti sem ég sá öxlina á henni. Það var ekkert flæði í myndina, það var mjög erfitt að komast inn í hana. Eitt atriði verðum við reið, uppörvandi, við viljum blóð, eftirvæntingin eykst, rétt í þessu fer leikstjórinn með okkur í aðra senu til að sýna ástina milli Annie og Bobby. Það hefði verið skemmtilegra að fylgjast með því ef henni væri skipt upp í þriggja hluta sunnudagspappírsteiknimyndasögur. Það var líka lítil rökfræði á bak við persónurnar sem voru valdar til að leika suma hluti. Gangster-leiðtogarnir voru þröngsýnir krakkar, ekki mjög trúverðugir. Matt Dillon yfirmaður mafíósasamtaka? Komdu, gefðu mér hvíld. Það var bara engin hræðsla þarna. Hljóðrásin.. vá. Ég held að þetta sé eitt versta tónlistaratriði sem ég hef heyrt. Þvílík hræðileg gítarsóló, guð minn góður. Hljóðið af tönnum mínum var meira ánægjulegt fyrir vini mína, ég er viss um. Allavega, það er eitt jákvætt komment sem mig langar að gera um myndina. Stillingar voru vel gerðar. Mér líkaði við litirnir, gott starf við að miðla því tímabili.