Myndin er greinilega byggð á vinsælli frönsku hryllingsskáldsögu, eftir Arthur Bernède, frá 1927. Ekki það að ég hafi nokkurn tíma heyrt um hana áður en Belphégor hefur verið vinsælt viðfangsefni áður í kvikmyndum og smáseríu. Fyrsta myndin kom út árið 1927, samtímis skáldsögunni. Arthur Bernède var hluti af hópi rithöfunda sem skrifuðu og framleiddu kvikmyndir og skáldsögur samtímis. Persónan Belphégor er ein af hans þekktustu sköpunarverkum. Einu sinni var Sophie Marceau efnileg ný evrópsk leikkona sem myndi sigra Hollywood. Hún hefur nú hins vegar horfið aftur til kvikmynda eins og þessa. Ekkert að því að leika í frönskum gæðamyndum, þar sem það er landið sem hún kemur frá en þessi mynd er bara grín. Vandamálið er að mestu leyti að myndin byggir á tæknibrellum sínum til að gera myndina góða og skelfilega. Jæja, hryllingur og tæknibrellur hafa samt aldrei verið góð samsetning, með nokkrum undantekningum hér og þar. Það er ekki eins og tæknibrellurnar séu slæmar í þessari. Sérstaklega fyrir evrópska kvikmynd er hún einfaldlega góð en hún er bara á rangri stað, þar sem myndin gaf þá tilfinningu að hún hefði auðveldlega getað gert það án áhrifa hennar. Það hefði í raun gert myndina betri og skelfilegri að horfa á, enginn vafi á því í raun og veru. Myndin er bara aldrei spennt eða spennandi að horfa á, líka þar sem myndin virðist eiga erfitt með að velja réttu nálgunina. Stundum velur myndin létta og bara minna alvarlega nálgun, en stundum reynir hún greinilega að vera góð skelfileg hryllingsmynd. Þetta er aðallega ástæðan fyrir því að myndin gengur bara ekki upp á neinu plani. Það má segja að myndin sé jafnvel svolítið leiðinleg. Þetta versnar líka örugglega allt undir lokin. Eftir smá stund hættirðu bara að hugsa um þessa mynd og sögu hennar og þú byrjar að óska ​​þess að þú hefðir ákveðið að horfa á eitthvað annað í staðinn. Klippingin virðist algjörlega slökkt. Hún notar of hraðar klippingar, án mikils stíls, á meðan hröðu klippingunni var augljóslega ætlað að gefa myndinni góðan nútímalegan stíl. Tímalínan er líka einfaldlega rugluð stundum, eins og sum atriði hafi verið klippt í rangri röð. Tónleikurinn er líka mjög pirrandi og hljómar stundum ekki einu sinni til að passa við myndina, eins og það sé allt löngu búið. skoraði áður en tökur á myndinni lauk. Ég trúi ekki að tónskáldið Bruno Coulais sé Óskarstilnefnt tónskáld. Tónleikurinn er næstum jafn pirrandi og kvikmyndin hljóðbrellurnar. Myndin er uppfull af mörgum persónum, sem þér gæti hins vegar ekki verið meira sama um. Það virðist líka bara mjög ólíklegt að kona eins og Sophie Marceau myndi nokkurn tíma falla fyrir manni eins og Frédéric Diefenthal. Myndin skartar líka Julie Christie, sem er fín en bætir bara ekki miklu við myndina. Hræðilegt áhorf.3/10