Þegar ég var sautján ára trúði ég í alvörunni að Elvis væri konungur rokksins og rólsins, og ég vildi ekki aðeins sjá allar 31 "karaktermyndirnar" hans, heldur var það metnaður minn að eiga þær líka. Þvílík einstaklega léleg afsökun fyrir sautján ára barn sem ég hlýt að hafa verið. Sem betur fer var skynsemin ríkjandi og Live A Little, Love A Little er eina Elvis myndin sem ég á. Kastljósið hefur beinst að þessari nýlega þar sem endurhljóðblandað útgáfa af topplaginu A Little Less Conversation hefur verið gefin út sem smáskífa. (Hann fyrsti til að komast á topp tíu í Bretlandi í 22 ár hans fyrsta breska nr.1 í 25) Jafnvel þegar ég var sautján og í alvarlegri þörf á geðhjálp áttaði ég mig á því að lögin í þessari mynd voru ekki beint fyrsta flokks. Hins vegar er A Little Less Conversation - rollnecks og 60s grooving til hliðar - algjör áberandi. Að finna minna þekkt lag sem aðeins tiltölulega fáir vita af kynnt í almennum straumi framkallar blöndu af tilfinningum. Það er gaman að sjá loksins trúna á laginu sannað, en það er líka leiðinlegt að sjá upplausn eigin einkadýrkunar. (Og hvaða chauvinistic texti líka. Þó hvaða annað Elvis lag inniheldur orðið "procrastinate"?) En það sem virkilega truflar mig við þessa mynd er ekki A Little Less Conversation heldur 84 mínúturnar sem umlykja hana. Reyndar byggð á skáldsögu (Kiss My Firm But Pliant Lips - hvers konar lame skáldsaga væri það?) sér þessi leiðinlegur Elvis í holu með "gaman" hund og nympho. Innan 90 sekúndna eftir að hann hitti hann spyr Michele Carey "viltu elska mig?" Ég er viss um að þú sért nokkuð sammála því. Ég virðist muna eftir því að sumar af fyrstu kvikmyndum Elvis - einkum Jailhouse Rock og King Creole - voru ekki slæmar, en þetta eru bara einstakir hillbilly skósmiðir. Að vera rekinn úr blaðastarfi getur leitt til fimm mínútna karatebardaga við nokkrar piparhnetur, veldur því að hraðbraut hrannast upp er gott til að hlæja og fyrirsætur klæða sig eins og bleikar hafmeyjar. Það er meira að segja draumaröð í guðanna bænum. Kannski er eina heimskulega staðalímyndin sem það passar ekki við að vera ekki með svo mörg lög. Með aðeins fjóra til að velja úr, þar á meðal eininganúmerið, bíðurðu að meðaltali 22 mínútur á milli laga. Sumar bíómyndir myndu verða aumar af því að hafa of mörg lög, en hér gætu þær hafa hjálpað til við að deyfa sársaukann. Af hinum þremur lögum sem eftir eru, þá er The Edge of Reality reyndar ekki svo slæmt, þó að dans Elvis við það hljóti örugglega að hafa verið kallaður "The Bear Trap". Í einum skilningi, fyrir PG vottorðsmynd frá 1968 þá er þetta átakanlega hátt um kynferðislegt efni. Því miður, með talandi hunda, mið-Ameríku sitcom gildi og stífasta dans sem þú munt nokkurn tíma séð, er reisn Elvis afmáð með þessari mynd.