Það er ekki hlutverk allra kvikmynda að örva þig yfirborðslega. Ég mun taka metnaðarfulla misheppnun vegna höggs á fjöldamarkaðnum á hverjum degi. Þó að það sé í raun ekki hægt að lýsa þessu sem bilun, er summa hluta þess óljós. Þessi ólæsilegi eiginleiki vekur mig til að horfa á hana aftur og aftur. Þetta er krefjandi, ögrandi mynd sem pakkar hlutunum ekki vel saman. Vandamálið við myndina er í uppbyggingu hennar. Hinn órjúfandi söguþráður hennar virðist vera að renna upp, rétt eins og annar endir er tekinn á. Þó allt sé tæknilega töfrandi er myndin nákvæmlega of löng miðað við þá einingu. Hápunktur vakningar Leós, sem er löngu seinkun, kemur um 20 mínútum of seint. Frábær kvikmyndataka kemur oft á kostnað ágætis handrits, en hér býður nýstárleg myndavélatækni upp á mikið af sjónrænum hugmyndum. Samsetningin er ögrandi og grípandi; Persóna er varpað aftur á bak en hans eigin hönd í forgrunni er það ekki. Heimurinn sem lýst er er vísvitandi, svikull og fáránlegur. Haltu augum þínum fyrir eftirminnilegt, tæknilega stórkostlegt morð sem mun láta kjálka þína falla. Tónverkin eru töfrandi. Sá sem kaus að gefa út (uppseld) myndbandsspóluna í pönnu og skanna sniði hlýtur að hafa aldrei séð það. Hvar er DVD diskurinn? Það er óskiljanlegt hvernig einhver gæti gefið svona mikinn frumleika slæma umsögn. Þú ættir að sjá það að minnsta kosti einu sinni. Þú færð það á tilfinninguna að von Trier hafi bitið meira af sér en hann gat tuggið, en þessi mynd endar með því að verða ríkari fyrir það. Mig grunar að hann þekki Hitchcock's Foreign Correspondent þar sem slægir Evrópubúar hagræða líka bandarískum blekkingum og nokkrum Welles-myndum sem gleðjast yfir tækni eins mikið og hann. Allar von Trier kvikmyndir kanna bágindi naifsins innan um ófyrirgefanleg samfélög. Eftir Zentropa flutti von Trier sig frá þessari tegund af dirfskulegum tæknitilraunum í átt að ömurlegum, ofmetnum, blæbrigðalausum safa eins og Breaking the Waves og Dancer in the Dark.