Ég blæs heitt og kalt yfir Carné. Hann getur virkilega verið ráðgáta fyrir mig. Ég held að innblástur hans hafi kannski skilið hann aðeins fyrr en hann gerði fyrir aðra leikstjóra af hans kynslóð. Vissulega virðist maður, sem komst til þroska á þriðja áratugnum með alþýðufylkingunni, illa á sig kominn í Frakklandi fimmta áratugarins, með hömlulausri verslunarhyggju og miklum bandarískum áhrifum. Hann er næstum þrjátíu árum eldri en ungu stjörnurnar hans og það sést. Partíatriðin standa miklu lengur en þeir ættu að gera, eins og hann væri að reyna að kaupa tíma fyrir blóðleysissviðið að virka. Persóna Roland Lesaffre - hann leikur eldri bróður Pascale Petit - virðist vera til aðeins til að fullvissa leikstjórann um að gamlar hugmyndir hans séu enn traustar. Eftir tvær klukkustundir er þessi mynd allt of löng. Leyfðu mér samt að hrósa Pascale Petit fyrir frammistöðu hennar í leiknum; hún var náttúrulega sem hefði átt að skora á Brigitte Bardot um yfirburði sexpottsins, en einhvern veginn villtist af leið. Andrea Parisy er líka frábær sem stelpan sem verður ólétt og vill að Charrier giftist sér og geri barnið sitt lögmætt (já, þau hugsuðu enn þannig á fimmta áratugnum). Laurent Terzieff er eini franski leikarinn sem gæti leikið anarkista á sannfærandi hátt: hann er frábær hér þar sem hann bjargar kött frá dauða, segir síðan að hann þoli ekki ketti. Jacques Charrier minnir mig aðeins á hversu miðlungs hann var sem leikari, með þetta stöðuga litla glott og þessi tómu augu.