Það er ekki ein Scorsese mynd sem ég myndi setja á lista yfir uppáhalds myndirnar mínar. En þetta er það besta sem ég hef keyrt í gegnum DVD spilarann ​​minn í um fimm ár. Þolinmóð útlistun Scorsese á uppáhalds kvikmyndastundum og hvernig Hollywood virkar er ótrúlega náðug, róleg og gáfuð. Það er efni að verðmæti 3 DVD hliðar. Það þyrfti að vera bresk framleiðsla, þar sem allt um bandaríska fyrirtækjamenningu hefði traðkað niður þá rólegu, aðferðalegu, enga veseni, setja-fókusinn-á-efninu sem hér er farin. Og bandarísk framleiðsla hefði krafist þess að hann segist bara hafa gaman af kvikmyndum sem væru vinsælar í uppáhaldi. Ég vildi að allir tækju síðu frá ást hans á kvikmyndum. Þú ættir að elska kvikmyndirnar sem þú gerir af persónulegum, sérviskulegum og sérstökum ástæðum. Ekki bara fleiri "Me-too" atkvæði fyrir The Godfather, o.s.frv.. Fólk hefur ekki hugmynd um hvaða hugmyndir er verið að skoða í uppáhalds myndunum þeirra. Ef þær gerðu það væru kvikmyndir áhugaverðari en þær eru. Scorsese veit EKKI hvaða hugmyndir er verið að skoða og það gerir hann að sannfærandi, þátttakandi ræðumanni um efnið. Ég kunni mjög vel að meta skýr, rausnarleg viðtöl hans síðasta áratug. Á neikvæðu nótunum er Scorsese bestur þegar hann er spenntur að sýna þér einhverja óljósa kvikmynd, frekar en þegar hann kennir þér á fræðilegan hátt eitthvað rótgróið um kvikmyndasögu. Og ég vildi óska ​​að hann rífi þessi þrjú hár úr nefbrúninni. Það er mjög truflandi.