Aftur og aftur virðast grínleikarar Hollywood koma mér á óvart með hæfileikum sínum sem dramatískir flytjendur: fyrst var það Robin Williams {'One Hour Photo (2002)'}, síðan var það Jim Carrey {'Eternal Sunshine (2004) )' sem eitt dæmi}, þá Will Ferrell {'Stranger than Fiction (2006)'} og nú Adam Sandler. Já, það er alveg rétt: gaurinn sem hefur byggt heilan feril á að búa til heilalausar grínmyndir {ég er ekki að kvarta; Ég hef alltaf verið aðdáandi} hefur loksins gefið mér frammistöðu sem hann getur verið stoltur af. Auðvitað kunna sumir lesendur að velta því fyrir sér hvað hafi orðið um 'Punch-Drunk Love (2002),' en ég get bara fullvissað ykkur um að þetta er mynd sem ég er núna að gera ráðstafanir til að sjá sem fyrst, þar sem ég hef heyrt að hún sé frábær. Fyrsta myndin mín frá leikstjóranum Mike Binder, 'Reign Over Me', er snjöll og virðuleg könnun á sorg og vináttu. Þó að það villist stundum inn á allt of kunnuglegt svæði, þá reynist nokkuð fyrirsjáanlegi söguþráðurinn furðu djúpur og áhrifamikill, þar sem bæði Sandler og Don Cheadle gefa eftirminnilegar frammistöðu. Alan Johnson (Cheadle) er farsæll tannlæknir með góða fjölskyldu, þó að honum finnist hann. sjálfur ófær um að eiga fullnægjandi samskipti við eiginkonu sína (Jada Pinkett Smith) og því er hjónaband hans svolítið truflað. Charlie Fineman (Adam Sandler) er fyrrverandi herbergisfélagi Alans, maður sem missti alla fjölskyldu sína í hryðjuverkaárásunum 11. september 2001 og er enn að horfast í augu við yfirþyrmandi sorgartilfinningu sína. Charlie, sem er ruglaður mynd með sóðalegt hár og niðurdregin augu {oft líkt í útliti við Bob Dylan}, hefur yfirgefið feril sinn í tannlækningum og eyðir tíma sínum í einveru: að hlusta á tónlist með heyrnartólum sem skera allt hljóð frá umheiminum, keyra. um Manhattan á vélknúnu vespu sinni, sökkva sér niður í frábæra tölvuleiki og endurinnrétta eldhúsið í íbúðinni sinni ítrekað í samræmi við lokaóskir látinnar eiginkonu sinnar. Þegar Alan og Charlie hittast í fyrsta skipti í mörg ár, kannast sá síðarnefndi ekki einu sinni við gamlan vin, eftir að hafa yfirgefið allar minningar áður en lífsreynslu hans var lamandi. Reyndar, í fyrstu viðurkennir hann ekki einu sinni tilvist fjölskyldu sinnar og missir skyndilega stjórn á skapi sínu í hvert sinn sem einhver bendir á að hann leiti sér ráðgjafar. Upphaflega kann það að virðast dálítið arðrænt fyrir kvikmyndagerðarmenn að nota árásirnar 11. september sem frásögn. tæki. Þegar öllu er á botninn hvolft, væri það ekki jafn hrikalegt ef fjölskylda Charlies hefði látist í venjulegu, hversdagslegu bílslysi? Hins vegar, ef þú telur að ætlun leikstjórans hafi verið að sýna fram á þann gífurlega sársauka sem venjulegir borgarar olli harmleiknum, þá gerir 'Reign Over Me' mjög gott starf. Það er auðvelt að festast svo í tilgangslausri tölfræði að maður vanrækir tilfinningalegan kostnað af hryðjuverkaárásunum; þetta er fyrsta 9/11-stilla myndin sem ég hef séð sem fjallaði sannarlega um þjáningar þeirra sem tóku ekki einu sinni þátt, en eina angist þeirra stafaði af því að missa þá sem þeir elskuðu. Adam Sandler sýnir óvænt svið í erfiðu hlutverki, sem hefði brotnað í sundur hefði hann ekki staðið sig. Charlie Fineman, sem sleppur samstundis á milli glaðværðar, reiði og þunglyndis, er maður sem við getum samhryggt okkur innilega, hol sál sem, þökk sé samfylgd gamallar vinar, getur loksins skyggnst ljós við enda dimmra, hráslagalegra jarðganga.