Þetta er kannski ekki versta myndin sem hefur unnið bestu myndina en hún er þarna uppi. Jæja við aðra umhugsun er þetta líklega versta myndin sem hefur unnið bestu myndina. Samt þó að þú myndir búast við því að hún væri þess virði kvikmynd. Það í raun þó ef vafasamt líka. Myndin inniheldur nánast enga dýpt og er bara "skemmtileg" á eftir "gaman" ef þú vilt kalla það það. Í fyrstu er þetta mjög áhugavert en það virðist eins og allt sé ýkt á svo mörgum stigum. Leikurinn var ekki stórkostlegur á að horfa en það var frekar áhugavert að sjá Charlton Heston í sínu fyrsta aðalhlutverki. Mér fannst margar persónurnar eins og tónninn í myndinni pirrandi eftir smá stund. Sem mér líkaði mikið við var James Stewart sem heimspeki trúðurinn. Hann fyrir mér bjargaði myndinni að því leyti að hann gaf henni mjög þörf aukalag. Því miður var þó ekki mikið annað eftir Stewart. Leikstjórn hinnar virtu Cecil DeMille var mér ekki til. Mér fannst myndin stundum léleg og notkun hans á Betty Hutton var mistök. Útlit myndarinnar var stundum mjög gott en hún skapaði ekki þá töfrandi tilfinningu sem klassík þarf að hafa. Skriftin var reyndar nokkuð góð miðað við hversu grunnt stór hluti myndarinnar var. Úr myndum eins og þessari kom hugtakið "Hollywood Trash" upp. Það er engin dýpt, engin gild tilraun til að draga tilfinningar upp úr áhorfendum og einfaldlega ekkert listrænt gildi í myndinni. Svo auðvitað margar holur á lóðinni út í gegn. Þessi mynd var stöðugt pirrandi og pirrandi. Ég hafði meira að segja það á tilfinningunni í gegnum þessa mynd að margt af því sem ég var að horfa á væri ekki aðeins og ónákvæm lýsing á sirkuslífinu heldur andstæða þess hvernig það er í raun og veru. Hvers vegna þessi mynd vann besta myndin fer ekki framhjá mér en það er ekki eins og í fyrsta eða síðasta skiptið sem Óskarsverðlaunin hafa gert mistök.