Langt aftur í tímann var X-Files greindur, umhugsunarverður þáttur. Stór hluti af aðdráttarafl þess var að rithöfundarnir litu til þjóðsagna og vísinda fyrir hugmyndir sínar og bundu söguþráðinn við spaugilegu hliðar raunveruleikans. Ég var ótrúlega á varðbergi gagnvart 8. þáttaröðinni þegar hún var sýnd. Þátturinn hafði þegar gefið tvo fullkomlega góða þætti til að lúta í lægra haldi fyrir ("One Son" og "Requiem"), og á sjöunda þáttaröðinni hafði verið mikil fjölgun þátta sem skafðu tunnuna eftir hugmyndum sem voru langsóttar, ósennilegar, eða hreint út sagt kjánalegt. En ég hugsaði með mér, hey, gefðu því ávinning af vafa, kannski eru þeir að koma með það aftur vegna þess að þeir hafa fengið nokkrar frábærar hugmyndir í röðinni. "Roadrunners" var virkilega í uppnámi. Í kjölfar "Patience", sem að minnsta kosti bauð upp á áhugaverðan vinkil á vampíruþjóðsöguna sem þátturinn hafði gert vel í að forðast, sést í þættinum undarlegan (geimveru?) sníkjusniglu með krafti hugarstjórnunar sem dýrkaður er af sértrúarsöfnuði kristinna manna í bakgarðinum. Ó, og þeir halda að það sé endurkoma Krists, en þú finnur það bara á síðustu tveimur mínútunum. Í alvöru. Það er aldrei *einhver* tilraun til að átta sig á þessu, til að útskýra hvað snigillinn er, hvers vegna eitthvað sem er að gerast er að gerast eða eitthvað. Jafnvel á fyrstu árum þáttarins - reyndar *sérstaklega* þá - mátti búast við aðeins meiri dýpt, smá bakgrunni, eða ef ekki það þá hið gagnstæða - smá dulúð, einhverri óvissu um hvað þetta snýst um . Það er Scully sem drepur það samt. Þú gætir sætt þig við kjánaskapinn í forsendunni, en að láta persónu sem hefur þróast í góð 7 ár sem skynsamur efasemdarmaður breytast í auðtrúa manneskju eingöngu í þeim tilgangi að koma söguþræðinum áfram er furðulegt að horfa á. Þér líður eins og þú sért að horfa á einhvern ógeðslegan unglingahrollvekju, nema hvað það er kona sem er langt á þrítugsaldri sem kastar sér inn í svona hrollvekjandi einangrað samfélag sem hún hefur eytt besta hluta áratugarins í að afhjúpa hinn óheiðarlega kvið, annaðhvort svikinn af mjög staðalímyndir eða algjörlega áhugalaus um eigið öryggi. Ó, og við the vegur, Doggett, nýi Mudler, er ekki til. Scully ráfaði bara út í eyðimörkina til að skoða hrottalegt morð á eigin spýtur án hans. Hann mætir í lokin til að bjarga málunum - ég man ekki einu sinni af hverju - en fyrir utan það þá er hann ekki í rauninni. Aftur: í fullri alvöru. Í stuttu máli, það líður eins og annað hvort almennt handrit skrifað fyrir aðra sýningu, eða gæludýramyndaverkefni einhvers sem þeim hefur verið leyft að troða eins og stökkbreyttri blóðsugi inn í hrygginn á núverandi, langvarandi sýningu í einu þegar það var sem viðkvæmast. Það gæti hafa virkað á minni sýningu, þar sem persónurnar eru erkitýpískari og áhorfendur búast við minna. En X-Files hafði gott af sér og Scully var ein sterkasta og sérkennilegasta sjónvarpspersóna tíunda áratugarins. Það er tilgangslaust að ákveða að þú ætlir að breyta persónuleika hennar vegna sögu sem þeir hljóta að hafa gert á Star Trek um fimmtíu sinnum eða svo.