49. PAPERHOUSE (spennumynd/hryllingur, 1988) Sjúk í rúminu með hita 11 ára gamla Anna (Charlotte Burke) hefur aðeins teikningar sínar til að halda félagsskap sínum. Heilsa hennar versnar jafnt og þétt eftir því sem röð dularfullra „black outs“ grípur hana. Í hverjum af þessum þáttum dreymir hana um hús á auðnum akri, þar sem aðeins sjúklega öryrki að nafni Marc (Elliot Spiers) býr í því. Þegar dimm, óþekkt hætta ógnar huggulegu „pappírshúsi“ hennar er lífi Marc í hættu. Líf hennar er líka í hættu þar sem þessir draumar endurspegla heilsufar hennar. Gagnrýni: Draumandi fyrsta frumraun frá breska leikstjóranum Bernard Rose. Hún er tekin úr sögusögn ("Marianne Dreams") eftir Catherine Storr og skilur eftir sig fullt af öðrum „frumlegum“ fantasíuverkum í kjölfarið. Alltaf þegar saga fjallar um drauma og martraðir er erfitt að gefa henni blöndu af sögu og raunveruleika til að láta hana virka í kvikmyndaformi. Leikstjórinn Rose fangar með góðum árangri ímyndunarafl barnanna ásamt myrkri sem leitast við að ræna þeim. Með hitaeinkunna markaskorun af Phillip Glass, veit Rose hvernig á að nota tónlist skynsamlega með faglega tímasettum „hoppa úr sæti þínu“ augnablikum. Flestar spennumyndir eru mjög slappar í þessum mikilvæga þætti að hræða áhorfendur til að vita ekki hvað næsta atriði mun bera með sér. Mér líkar líka við hvernig hann fangar spennuna og sleppir henni aldrei eða höktir hægt inn í næstu atburðarás. Einnig gefur leikni hans í að koma hlutum fyrir innan rammans (eins og í P.O.V.-myndum) kvikmyndatökunni aukna vídd sem það virðist annars vanta. Aðeins í Evrópu munt þú finna staði sem eru jafn ógnvekjandi og þeir sem sýndir eru hér: einmana húsið, akrana, strandbæina, varðturninn o.s.frv. Rose myndi fylgja þessari mynd eftir með "Candyman" (1992), sönnum „hugsandi“ hryllingsperlu. og bona fide cult hryllingsuppáhald.