Að horfa á ALIEN EXPRESS vakti tilfinningar um lotningu, lost, samúð og, já, hreinan skelfingu. Að halda að leikarar sem hafa unnið gott verk í fortíðinni ættu að komast að einhverju svona. Hryllingurinn, hryllingurinn. Segðu mér ef eitthvað af þessu hljómar kunnuglega. Lest sem er sérstaklega smíðuð fyrir stjórnmálaherferð er á leið til Las Vegas fyrir stóra samkomu fyrir frambjóðandann, öldungadeildarþingmann frá Texas (Barry Corbin, eini leikarinn með hlutverk bæði ALIEN EXPRESS og NO COUNTRY FOR OLD MEN á sama áratug). Á járnbrautarmótum í Utah brennur loftsteinn bíl sem bíður eftir að lestin fari framhjá. Lestin stoppar. Lögregla á staðnum er kölluð til. Ó, getur það verið? Öldungadeildarþingmaðurinn á yndislega unga konu (Amy Locane frá CRY-BABY og MELROSE PLACE) sem fyrir skemmstu hafði einu sinni verið gift einum yfirmannanna sem svaraði símtalinu í 911. Lou Diamond Phillips (STAND AND DELIVER, LA BAMBA) er fyrrverandi eiginmaðurinn. Á meðan hefur eeeeeeeeeeeeeeeeeeeelu geimverum tekist að geyma sig í lestinni.Lestin fer. Lou fær félaga sinn til að stýra þyrlu svo að Lou geti fallið í lestina sem er á ferð (um 70 mílur á klukkustund) svo hann geti bjargað deginum. Sem verðlaun félaga hrapar hann þyrlunni í fjallið. Sem er enn eitt dæmið um hversu illa skrifað ALIEN EXPRESS er. Aukamaður lögregluhetjunnar verður að deyja, það vitum við öll. En hann á að deyja undir lok þriðja þáttar, venjulega á meðan hann bjargar nokkrum mannslífum. Þegar hann er kominn í lestina tekst Lou að týna skyrtunni svo að hann geti beint Bruce Willis í DIE HARD með því að klæðast stuttermabol. Já, Lou er 46 ára en hann fer í ræktina. Hluturinn sem hann er að leika er ekki þess virði að skipta sér af, en hann er í góðu formi. Öldungadeildarþingmaðurinn ætlar að skemmta sér síðdegis með ungfrú Utah, en geimverur biðjast fyrir og bæði hann og konan sem eru nógu ung til að vera barnabarn hans greiða æðsta verðið. Brátt fáum við sprengjuhótanir, fjölgandi geimverum, og auðvitað fer lestin úr böndunum og flýtir sér í átt að stefnumóti sínu með örlögum á meðan Lou og Todd Bridges (DIFF'RENT STROKES) reyna að bjarga eins mörgum mannslífum og þeir geta. Það er nákvæmlega eitt óvart í allri myndinni. Snemma í sögunni lyfta par vínglösum í tilefni af þrjátíu og fimm ára afmæli sínu, með von um þrjátíu og fimm ár í viðbót. Gaurinn verður sleginn en hann og frúin lifa bæði. Kannski misstu rithöfundarnir rétt á sér. Þetta er svona kvikmynd sem þú myndir elska að vera fluga á veggnum. Þessir leikarar sem hafa unnið betri vinnu (og eiga í rauninni miklu betra skilið en þetta) eru líklega bara ánægðir með verkið. Héldu þeir í raun og veru að þeir væru að vinna að einhverju sem væri þess virði, eða grétu (og/eða drukku) sig í svefn á nóttunni? Í lok sögunnar safnast þeir sem lifðu af (nokkuð margir, allt talið) saman í síðasta bíl lestarinnar sem er losaður. Hinir bílarnir fara yfir kletti en sá sem inniheldur söguhetjurnar stoppar aðeins tommu frá klettinum. Lou og fyrrverandi hans eru sameinuð á ný. Hamingjan ríkir. Ég hefði haldið að það fyrsta sem þeir myndu gera væri að fara úr lestinni svo þeir hefðu fast land undir fótunum, en ég vík. Einhver lítur út um gluggann og sér stjörnuhrap. Sjáðu, óska ​​þér. Síðan annað. Síðan meira og meira. Það er verið að sprengja jörðina loftsteinum sem munu sprunga upp og hrollvekjandi handbrúður með stórar tennur verða alls staðar. Það er komið að því að sjá orðin "The Sci-Fi Channel Presents" í "upprunalegri" kvikmynd segir okkur að við Við munum vera fegin að við höfum Ti-Vo svo að við getum spólað áfram næstu tvo tímana. Eða, betra, farðu bara á undan og þurrkaðu hana út tvær mínútur inn í söguna og eyddu þeim tíma skynsamlegri.