Það kom mér skemmtilega á óvart að komast að því að How to Lose Friends and Alienate People var hvergi nærri eins „gjörn“ grínmynd og stiklan hafði gert mér vonir um. Ég varð fljótt niðursokkinn af framvindu frásagnarinnar og var upptekinn allan tímann. Hraði hins sjónræna gamansamara efnis var, fannst mér, staðsetning. (Ég meina, ég fékk á tilfinninguna að ég væri að verða vitni að tilraunum Peggs til að endurheimta glataða stjórn mjög mikið „í rauntíma“, ef svo má segja.) Á öðrum augnablikum gafst tími til að deila hugleiðingum aðalpersónanna (þ.e. Peggs og Dunst) um. hvernig atburðir höfðu áhrif á þá og hvað hafði leitt þá þangað sem þeir eru nú komnir. Allar persónurnar voru vel leiknar, að einhverju leyti áhugaverðar í sjálfu sér og almennt nokkuð viðkunnanlegar. (Sérhver miskunnarlaus metnaður sem sýndi sig hafði tilhneigingu til að mildast með samsvarandi góðviljaðri seiglu.) Skemmtileg, gáfulega handrit, frábærlega leikstýrð og frábærlega leikin mynd sem ég mæli hiklaust með.