Ég man þegar "Ástarvélin" kom fyrst í kvikmyndahús. Ég var aðeins 13 ára gömul, of ung til að sjá kvikmyndaútgáfuna sem var margslungin, en ekki of gömul til að fara með kiljueintak mömmu minnar af Jacqueline Susann skáldsögunni í skólann og græða á „óþokka“ með skólafélögum mínum. Ég er ekki viss um hvert vandamál mitt var svona snemma, en ég var mjög mikið fyrir bókina. Ég keypti og var með „ankh“ hring alveg eins og á kilju kápunni, og ég man eftir auglýsingunum fyrir ilmvatnið „Xanadu“ sem var krossakynnt og kom klaufalega fram í myndinni. Þrátt fyrir slíkan áhuga sá ég myndina ekki fyrr en nokkrum árum síðar. Ég hefði átt að skilja hlutina eins og þeir voru."Ástarvélin" er án efa sú versta af mörgum slæmum kvikmyndum sem eru lagaðar upp úr skáldsögum Susann...sem gerir það auðvitað skemmtilegast að horfa á hana. Gallar þess eru margir: allt frá skoplegu handriti þess sem hoppar ógnvekjandi frá einu atviki til annars með nauman tengiþræði; það er dagsett, kjánalegt (blússarhljóðfæri, ég meina) nótur ersatz Bacharach; íbúðin, fyrstu sýningar; leiðinlega kynhneigð -Ég hef aldrei séð baðsloppa sem eru jafn áberandi í kvikmynd áður. Þetta er eins og fetish! Alltaf þegar kallað er eftir kynlífi, nektum eða einhverju slælegu, þá skýtur einhver út í bláum slopp! Mjög skrítið, það; og svo sannarlega, sirkuslest af hræðilegri 70's tísku sem er til sýnis endalaust. Frammistaða lélegs Dyan Cannon (sem er samt ekki mikil skjálfti, en höfðar yfir restina af leikarahópnum) er stöðugt grafið undan af kjálka-sleppa uppistandinu sem hún er kölluð til að klæðast. Hins vegar er aðalábyrgð myndarinnar hinn stóíski, steinlíki John Philip Law sem (nógu viðeigandi) Robin Stone, ástúð allra stúlkna (og eins yfirthe-top logandi karlkyns ljósmyndara). Law er bara hræðilegt og stendur sig eins og ef hann væri dreginn af götunni, afhenti blaðsíður handritsins í flýti og sagt að halda kaldan lestur á staðnum. Bara lífvana! Ekki nóg með það, heldur virðist hann í sárri þörf fyrir blóðgjöf eða eitthvað. Hann lítur út fyrir að vera sjúkur og sjúkur út í gegn og er nokkrum pundum minni en flestir kvenkyns kapparnir hans. Robin Stone ætti að vera hunk, ekki hankie. Fyrir alla sem finnst myndin erfið (hún er frekar hæg miðað við mælikvarða nútímans) bið ég þig um að halda þig við í hápunkti "bardagaatriðisins." Hér yfirgefur fröken Cannon (jafnvægi 23 kílóa af stríðnu hári) loksins sterkjulegan leikstíl sinn hingað til og sleppir lausu með þessum smitandi hávaðalega hlátri sínum og setur af stað sannarlega eftirminnilegt ókeypis ókeypis fyrir alla sem ættu að hafa orðið hápunktur kvikmyndabúta núna. „The Love Machine“ reynir að keppa við hið alræmda valley of the Dolls og gerir loksins eitthvað rétt. Einstakrar ruslategundar Jacqueline Susann er sárt saknað. Kannski á einhver þarna úti réttinn á "The Lovomaniacs" eftir Rona Barrett og mun endurvekja tegundina.