Kappamynd Meville er ekki eins góð og frægasta myndin hans, hin yndislega stílhreina "Le Samourai (1968)." Ég held að þetta sé ekki einu sinni besta dæmið um hina ástsælu ránsfeng undirtegund. Aðalatriðið á móti myndinni er langur sýningartími. Meville hefur þessa tilhneigingu að einbeita sér að of mörgum léttvægum smáatriðum. Hann hefði getað sagt sömu söguna á tiltölulega stuttum tíma, en af ​​ástæðum sem ég skil ekki virðist myndin halda áfram og halda áfram. Samt er myndin aldrei leiðinleg. Leikstjórn Melville heillaði mig og leikhópurinn er mjög góður, sérstaklega Alain Delon sem mjög „svalur“ meistaraþjófur. Litaljósmyndun myndarinnar sem verður að sjá er mikill kostur og Melville notar hljóð (eða skort á hljóði) á mjög áhrifaríkan hátt. Frá tæknilegu sjónarmiði er myndin nánast gallalaus. Stundum hefur maður á tilfinningunni að Meville sé bara að láta sjá sig, en þegar einhver er eins hæfileikaríkur og hann hefur maður litla ástæðu til að kvarta. Mér líkar samt aðeins betur við aðrar ránsmyndir (Topkapi (1964) eftir Jules Dassin, svo bara eitt sé nefnt), en því er ekki að neita að þessi mynd er góð skemmtun og gott dæmi um það sem fólk vísar til. sem "flott" kvikmyndahús.