Sem krakki trúðum ég og vinir mínir allir að Gymkata væri ofbeldisfyllsta, blóðugasta mynd sem gerð hefur verið. Ég er ekki viss um hver byrjaði þann orðróm. Það er líklega fæddur út af gremju 10 ára barna sem máttu ekki sjá það af einni eða annarri ástæðu. Mörgum árum eftir að Gymkata kom út varð hún ævarandi kaðallmynd seint á kvöldin og fyrir vikið hef ég getað bætt upp glataðan tíma. Ég hlýt að hafa séð atriði úr þessari hræðilegu afsökun fyrir kvikmynd meira en tugi sinnum og ég get alltaf komið auga á það frá 1-2 sekúndum af skjátíma. Hins vegar, fyrir utan þvingaða tengingu fimleika og bardagaíþrótta, slæma talsetningu, stífa samræðu og svívirðilega erfiða söguþráðinn, þá hefur myndin ýmislegt fyrir hendi. Með allt sem er slæmt við myndina sjónrænt er hljóðið í raun frekar skemmtilegt. Aldrei áður hefur högg eða spark lent af jafn litlum krafti og jafn miklu magni! Niðursoðnu kung-fu hljómarnir eru ósvífnir, en hæga og stilla tónlistin og næstum 5 mínútna hægmyndaatriðin eru sannarlega skrítin. Eltingin um borg heilagra, blóðþyrsta þorpsbúa er ekki jafn spennuþrungin og hún er pirrandi, og það eru nógu margar slæmar hárkollur og aukapersónur sem líta allt annað en í myndavélina og veifa til að gera þetta lestarflak svolítið skemmtilegt. . Gæti það verið á leiðinni í sértrúarsöfnuð? Hvar er MST3K þegar við þurfum á því að halda?