Þessi mynd var hægari en Molasses í janúar... í Alaska. Maðurinn sem setti forsýninguna saman ætti að fá verðlaun fyrir að hafa náð að setja allar 30 sekúndur sem voru áhugaverðar í forsýninguna. Ég þurfti að vekja fólkið sem ég var að horfa á með nokkrum sinnum. Eftir að þessu var lokið leið mér illa fyrir að hafa vakið þau. Megnið af myndinni er tekið upp á því að vona að eitthvað gerist í raun, en það gerist aldrei neitt. Það var auðvelt að missa tökin á hvötum fólks og persónurnar voru flatar og óáhugaverðar. Í lok myndarinnar vonaði maður bara að allir myndu deyja. Allir hlaupa um annað hvort fyrirlitnir, smásmugulegir eða aumkunarverðir og yfirleitt allir þrír. Og það sem verra er, við horfðum á eina eða tvær mínútur af aukahlutunum, bara fyrir spörk og fliss sem þú skilur, og allt sem við sáum var fólk sem var sjálfsagt um hversu félagslega meðvitað það er. Ef þeir hefðu eytt þeim tíma í myndina sem þeir gerðu að klappa sjálfum sér á bakið hefði það kannski verið þess virði að horfa á hana. Ég var leiddur inn og bjóst við spennu '24.' Ég fékk fyrirlestur um samfélagsvitund með bláum augum sandkarlsins.