Þessi veikburða tilraun til að snúa dæmigerðu blíðu japönsku hryllingsmyndinni þinni meira í átt að hrollvekjandi sértrúarsöfnuði hafði ekki það skotfæri sem þurfti til að halda áhorfandanum við efnið. Þýtt yfir á hvirfil, snýst Uzumaki einmitt um það - óskynsamleg og ofgnótt virðing til hinnar undarlegu niðursveiflu niður í ekki neitt sem virðist hafa heillað heilan smábæ í vitglöpum sem eru þráhyggjufullir. Þó að þetta geri vissulega ánægjulega b-mynd á yfirborðinu, mun hefðbundinn þreytandi leikur, leikstjórn og handrit fá alla nema asíska hryllingsáhugamenn til að hrista höfuðið af skelfingu. Það sem hefði í grófum dráttum getað þýtt á japönsku jafngildi snemma Davids Lynch-verks, varar í staðinn út að það er spíralbrella áður en það hefur jafnvel tækifæri til að útskýra sig - sem það gerir auðvitað ekki. Burtséð frá nokkrum snjöllum aðferðum sem beitt er, tengir myndin sjaldan svimandi þema við daufa handritið, sem kemur að lokum yfir sem ódýr arðrán í sértrúarflokknum, sem kemur í staðinn fyrir ósvikið efni í holu myndmáli. Þegar myndinni var lokið var varla neitt sem fékkst út úr samskiptum, nema örfáar senur eða myndir sem risu upp fyrir eina nótu kvikmyndina. Ég fagna framleiðendum fyrir að minnsta kosti að reyna að taka tegundina inn á yfirnáttúrulegri, frumspekilegri sviðum og skilja grófa tapið sem tapast í þýðingunni, en með núll efni til að styðja við eitthvað af frekjusemi þess mun þetta líklega falla niður í hylja fanboy bong. -riðið kjallara.