Ef afleitir og fyrirsjáanlegir nauðgunar-hefndartryllir eru eitthvað fyrir þig, þá ertu með sjaldgæfa skemmtun... Þær höfða í rauninni ekki til mín, svo ég gat ekki fundið neinn einasta hlut til að leysa þessa sérkennilegu sögu. Það virðist vera eitthvað beint upp úr 1980, öðrum aldri þegar þetta hefði farið beint í myndband. Gillian Anderson og Danny Dyer vinna í lagi með veikt handrit og leiðinlega atburðarás. En hvað er Gillian Anderson að gera að taka þátt í mynd sem þessari eftir frábæra frammistöðu hennar sem Lady Deadlock í sjónvarpsuppfærslu BBC á Bleak House í fyrra? Sagt er að leikstjórinn hafi orðið fyrir áhrifum frá því að hafa orðið vitni að næstum nauðgun og vinnu hans við heimildarmyndir, en jafnvel það er ekki afsökun fyrir furðulegu atriðinu þar sem hópur sveitahunda barði Dyer. Ég held að ég hafi ekki verið eina manneskjan í kvikmyndahúsinu sem hló. Það sem ég get ekki skilið er aðkoma fyrirtækjanna á bak við þessa mynd - FilmFour og Verve Pictures. Báðir hafa þeir tekið þátt í nokkrum frábærum sjálfstæðum breskum kvikmyndum undanfarin ár. Verve dreifði Bullet Boy, Code 46 og Red Road - Straightheads á ekki skilið að vera nefnd í sömu andrá. FilmFour og Verve taka eftir: er þetta virkilega það besta sem þú getur gert? Hvað ætla óháðir breskir kvikmyndagerðarmenn að gera um listrænt mat þitt? Það er stór blettur á orðspori ykkar beggja. Hlustaðu vel: heyrir þú þúsundir aðdáenda óháðra breskra kvikmynda gráta í örvæntingu?