Þó ég hafi stundum verið sá eini í kvikmyndahúsinu sem hló, þá er þetta helsta ánægjan sem ég fékk af fallega myndaðri "Þorsta" - hlátur. Þó svo að stundum virtist sem myndin væri í sjálfsmyndarkreppu og vissi ekki hvort hún væri harmleikur eða gamanmynd, þá skein svartasti húmorinn í gegn með reglulegu millibili. Það hjálpaði auðvitað að leiklistarstaðall allra hlutaðeigandi var dásamlegur og að ég var örlítið heltekinn af stundum vondu aðalkonunni, sem var svakalega glæsileg, sama hversu blóðblaut og illgjarn hún varð. Ég las dóma sem bentu til þess. myndin var of löng. Ég hélt ekki. Reyndar voru síðustu atriðin, áhrifamikil og bráðfyndin (ég meina, brúnu skórnir....) til skiptis með þeim bestu í myndinni.