Þegar maður hugsar um sovéska kvikmyndagerð koma áróðursmeistaraverk Eisensteins eða dapurlegar hugleiðingar Tarkovskys almennt upp í hugann. Þetta eru vissulega frábærar myndir, en yfirleitt ekki skemmtilegasta efnið sem til er. Hins vegar höfðu löndin innan járntjaldsins greinilega jafnmikið gaman af söngleikjum sínum á flótta og ríkin. Reyndar, frá 1930 og fram á áttunda áratuginn, voru fjörutíu af þessum söng- og dansþáttum gefin út við mikla tilbeiðslu almennings. Hins vegar eru þeir algjörlega fáheyrðir á Vesturlöndum, þannig að þessi heimildarmynd reynir að leiðrétta þá stöðu. Það gerir frábært starf bæði við að sýna þessar myndir og setja þær í rétt menningarlegt samhengi. Þrátt fyrir að ég hafi aldrei verið aðdáandi söngleikja fannst mér þessi heimildarmynd vera algjörlega sannfærandi frá upphafi til enda. Það sannar að sama hversu margar myndir þú nærð að sjá á ævinni, þá ertu aðeins að renna yfir yfirborðið af því sem er þarna úti. Hvað kvikmyndabútana sjálfa varðar, þá eru þeir mjög skemmtilegir. Þó að sumir söngleikjanna séu hróplegur áróður sem sýnir starfsmenn syngja um hversu mikið þeir elska að vinna undir stjórninni, þá líta sumar myndirnar (sérstaklega þær síðari) út fyrir að vera nokkuð gerðar út frá framleiðslusjónarmiði. Auk þess eru þeir allir ákaflega kjánalegir vegna þess hversu framandi þeir eru vestrænum augum mínum. Það er nokkur líkindi á milli þeirra og amerísku söngleikjanna sem ég er vanur, en tilvist ströngrar framfylgdar stjórnvalda á skilaboðum gefur þeim súrrealískt forskot. Þeir líkjast svo sannarlega ekki söngleikjunum sem gerðir voru á Vesturlöndum. Þessi heimildarmynd er í senn ein furðulegasta og skemmtilegasta mynd sem ég hef séð í seinni tíð og hún er algjör skylduáhugamaður fyrir alla kvikmyndaáhugamenn. (9/10)