Ég fór í bíó árið 1973 þegar myndin kom út, þá var ég 11 ára. Ég man hvað ég hafði gaman af þessu og langaði að búa í Shangri-la, svona barnaleg og ung ég var. Ég rakst nýlega á myndband af myndinni sem ég hafði tekið upp úr sjónvarpi fyrir nokkrum árum. Ég horfði á hana aftur og skammast mín ekki fyrir að viðurkenna að ég hef enn jafn gaman af henni núna og fyrir 29 árum. Mér finnst líka gaman að hlusta á orð laganna, því það fær mig til að hugsa um að einn daginn gætum við búið á stað þar sem byssuhljóð hamast ekki í eyrum okkar og ef við horfum á spegilmynd okkar - þá ættum við að vera ánægð með það sem við sjáum. Þetta er það sem ég kalla "feel good" mynd vegna þess að ég er ánægður eftir að hafa horft á hana. Kannski er ég enn barnaleg en hún gleður mig og ég er viss um að hún mun gleðja þig ef þú horfir á hana með opnum huga og nýtur hennar eins og hún er - góð fjölskyldumynd. Ég hlýt að vera einn af fáum sem eiga þessa mynd á VHS PAL myndbandi - og DVD (sjálfgerð). Ég tók það upp á DVD þar sem myndbandsupptakan úr sjónvarpinu var farin að verða þunn. Ég horfi samt á það af og til.