John Holmes er svo frægur að hann er frægur (eins og Amigos þrír myndu segja). Þetta er Rashomon-lík saga um atburðina í kringum Undralandsmorðin snemma á níunda áratugnum í Los Angeles. Sagan er sett saman úr endursögn nokkurra þátttakenda. Það er saga frá sjónarhorni vinarins, nefnilega David Lind (leikinn af Dylan McDermott). Hann er þátttakandi í ránsárásinni hjá Eddie Nash (Eddie Nash er alræmdur eiturlyfjasali - og á að vera sama persónan sem Alfred Molina lék í Boogie Nights) og er mikið í eiturlyfjasenunni. Það er sjónarhorn John Holmes (leikinn af Val Kilmer), sem gerir það að verkum að hann er peð sem er fastur á milli tveggja konunga (með alvarlegt tilfelli af kókaínlöngun). Það eru líka bútasaumsminningar eiginkonu Johns (Sharon - leikin af Lisa Kudrow) og kærustu hans (Dawn - leikin af Kate Bosworth) sem fylla upp í bilið á milli sagnanna tveggja. Það er í grundvallaratriðum sami tímarammi og við erum að skoða, bara útgáfa hverrar persónu. Það eina sem vantar er sjónarhornið frá látnu fólki. Boogie Nights eftir Paul Thomas Anderson sýnir John Holmes sem dálítið hetjulegan karakter, með harmrænt en þó kómískt karma. Hann er skopmynd af alvöru manneskju. Hann var meira af minna, blandaður krakki sem fékk það sem hann fékk í gegnum "stóra" styrkinn sinn. Leikstjórinn James Cox slekkur á gamanmyndinni og gerir þennan þátt í lífi John að martröð fyrir okkur öll sem horfum á. Smáatriði morðanna í raunveruleikanum gera þessa mynd enn skelfilegri. Val Kilmer tók það sem hann lærði af Jim Morrison, frá Doors, bætti frammistöðuna fyrir Salton Sea og bætti síðan enn frekar til að færa okkur hrörnun John Holmes í gegnum kókaín. Allir leikararnir draga upp mjög raunsæjar myndir af kókaínfíklum. Frammistaða Josh Lucas stendur upp úr sem ein sú besta í myndinni. Hann leikur Ron Launius (ég held að þessi persóna eigi að vera sú sama og Thomas Jane persónan úr Boogie Nights). Ron var leiðtogi gengisins, elskaði að hafa John Holmes nálægt sér sem nýjung og hafði kókaínlöngun eins og hákarlar njóta blóðs. Kókaínnotkunin virðist svo raunhæf að hún vekur mann til umhugsunar. Notuðu þeir virkilega Splenda ?? Þar sem Boogie Nights er með tyggjópopp tilfinningu (mikið af litum og 70's nostalgía), þá er Wonderland dimmt. Aðgerðin er hröð og tryllt, með mörgum stökkum. Það er kippt og kornótt. Það er engin gamanmynd, bara hraða sem tekur endalausum hætti, eins og leikstjórinn sé að reyna að setja okkur inn í taugaveiklaða, hröðu, pirrandi kókaínhátið til að láta okkur finna hvað persónurnar eru að fíla. Þetta er grafísk kvikmynd. Hún hefur eitt ákaflega ofbeldisfullasta atriði sem ég hef séð í kvikmynd. Það sýnir í raun morðin sjálf (með augum John Holmes í fyrstu og síðan frá sjónarhóli þriðju persónu). Það er svo myndrænt að það lítur út eins og lögreglusönnun um glæp. Ég varð að staldra við eftir þetta atriði og minna mig á að þetta væri bara kvikmynd. Þessi mynd er örugglega ekki mælt með öllum. Ég mæli með því sem góður valkostur við Boogie Nights, fyrir þá sem hafa áhuga á hinum hliðunum á John Holmes.-Celluloid Rehab