Í Austur-Evrópu nútímans er lífið erfitt og fyrir ungar konur er vændi einn af þeim starfsvalkostum sem Melania tekur, með tregðu. Hún vekur athygli Bandaríkjamanns, Seymour, sem verður heltekinn af henni og borgar sífellt meiri pening fyrir tíma með henni þar til hann vill að lokum kaupa hana. Hún á tvo tjald sem eru með ólík tilfinningatengsl við hana og hún er yfirleitt látin fara framhjá henni eins og einhver farangur án eigin tilfinninga. Hins vegar erum við á yfirráðasvæði „nútímalistahúsabíóa“, þannig að venjur eins og frásagnaruppbyggingu, lýsingu á myndefninu þannig að það sést, myndavélatækni sem bætir við frekar en truflar athyglina frá hasarnum og óljóst samkvæmur söguþráður er hægt að yfirgefa. Oft hafði ég ekki hugmynd um hvað átti að gerast og mjög sjaldan var mér sama. Fólk byrjaði að yfirgefa sýninguna næstum því áður en síðasti seinagangurinn var kominn og ég held að ég hafi aldrei séð jafn marga ganga út. Myndir eru mikilvægar fyrir leikstjórann - persónur koma hægt fram af eða hverfa inn á myrkan skjá, við verðum lengi langvarandi myndir af engu sérstöku og ein kynlífssena gerist í innrauðu. Reyndar fyrir svo óhefðbundna mynd voru kynlífssenurnar ótrúlega venjulegar; Trúboðastöður á milli naktra manna í rúminu voru ríkar og engin eiturlyf eða skyldur furðuleiki. En það er kannski óhefðbundið að vera venjulegur þessa dagana. Á heildina litið nánast algjörlega án verðleika.