Kafka-spennumynd um firringu og ofsóknaræði. Einstaklega vel gert og Polanski stendur sig vel þar sem hinn huglausi innhverfur reynir hörðum höndum að laga sig að dásamlegu Parísarhúsnæði sínu og sambýlisfólki sínu. Snemma hrollvekjandi vegna þess að þeir virðast vondir og sjálfir með þráhyggju meðbræðra leigjenda og skelfilegt síðar þegar hann þróar varnir sínar sem verða að lokum ógildingar hans. Persónulega hefði ég getað verið án cross dressing þáttarins en ég samþykki hnakkann til Psycho og þá staðreynd að það hafði einhverja rökfræði, með söguþráðinn í huga. Engu að síður hefði það getað virkað án og hefði fjarlægt örlítið leikræna þáttinn, en þá var það kannski ætlunin því að húsgarðurinn virðist svo sannarlega taka á sig svip leikhúss í lokin. Ég get ekki að því gert að það séu fleiri en nokkrar tilfinningar leikstjórans sjálfs um að vera ekki „alvöru“ Frakki og gyðingur. Samt sem áður er nóg að njóta hér, þar á meðal frábær frammistaða frá hinni glæsilegu Isabelle Adjani og gamla góða Shelly Winters er áreiðanleg eins og alltaf.