Þessi mynd hefur nokkrar góðar frammistöður fyrir sig - og það er allt sem hún hefur að gera fyrir hana. Aðalhlutverkin, sérstaklega Pauley Perrette, eru aðlaðandi. (Þó að sumir bitaleikaranna virðist vera að bregðast við útvarpstæki.) Efnið -- það er vandamálið. Mér finnst eins og handritshöfundurinn/leikstjórinn hafi horft á allan leikinn af Felicity í einni lotu og síðan settst niður til að skrifa handrit án þess að sofna. Það minnti mig virkilega á Felicity -- hugsi ung kona að finna sjálfa sig, finna ástina, með hrista-þeim-upp-og-sjá-hvað-gerast nálgun við persónurnar og sambönd þeirra. Nema það að á meðan ég hafði venjulega gaman af því að horfa á Felicity, þá lét þessi mynd mér kalt. Skriftin er bara hræðileg. Það er ótrúlegt að leikararnir hafi getað farið eins vel út og þeir gerðu, enda er samræðan í besta falli dauf. Í versta falli verður það þröngsýnt, stælt og áhugamannlegt. Hér er ekkert frumlegt, með söguþræði sem eru endurunnin úr brellum sem voru ekki svo ljómandi til að byrja með. (Englar og spákonur? Komdu svo.) Í fyrri hluta myndarinnar rótaði ég í leikarana og vonaðist til að fá verðlaun fyrir þolinmæðina. Í seinni hálfleik vildi ég bara að þetta myndi klárast nú þegar. Samúðarkveðjur til leikara, sem áttu skilið betri farartæki fyrir hæfileika sína.