Í litlu, fallegu þorpi á Sikiley er einhver að drepa unga, kynferðislega forvitna stráka á hrottalegan hátt. Lögreglan á staðnum heldur uppteknum hætti við að reyna að hafa uppi á morðingjanum og smækka listann niður í fimm eða svo helstu grunaða, þar á meðal voyeuristic þorpsþroska Giuseppe (Vito Passeri) og fáránlega, grungy, vúdú dúkku-pott bakviðarnorn að nafni Maciara (Florinda Bolkan) . Það er líka Don Alberto (Marc Popel), myndarlegur ungur prestur sem rekur drengjaskólann á staðnum, Andrea (Tomas Milian), blaðamaður sem hjálpar til við að aðstoða lögregluna, og hin fallega Patrizia (Barbara Bouchet), glæsileg, en alvarlega rugluð- upp dópisti sem virðist hafa eitthvað fyrir mjög (ég meina, MJÖG) unga stráka. Eins og dæmigert er fyrir giallo undirtegundina kemur söguþráðurinn ekki í ljós fyrr en á síðustu rammanum, en ef þú getur hangið nógu lengi inni borgar þessi mynd sig. Handritið (skrifað af Fulci, Gianfranco Clerici og Roberto Gianviti) heldur rauðsíld í lágmarki og mun halda þér áhuga og sagan er studd af frábærri staðsetningarvinnu, kvikmyndatöku (eftir Sergio D'Offizi) og tónlistaratriði (eftir Riz Ortolani ). Leikurinn, sérstaklega Bolkan, er líka mjög góður. Fulci-aðdáendur, sem voru vandir á 80. aldar gróteskurnar hans eins og THE BEYOND og ZOMBIE, munu finna meira listfengi og minna gos til sýnis hér en þeir gætu búist við, en þeir munu samt njóta sérstaklega viðbjóðslegrar keðjuþeytings í kirkjugarði (furðulega, en þó áhrifaríkt, stillt á ballöðu söngkonunnar Ornellu Vanoni "Quei giorni insieme a te") og langa veltu niður grýtta fyllingu sem Fulci líkaði svo vel við að hann endurnotaði hana í kvikmynd sinni THE PSYCHIC (1977). Atriði af börnunum sem eru myrt er aðallega haldið utan skjásins (fyrir utan stutta kyrkingu), en myndavélin hikar ekki við að sitja áfram á líkum þeirra. Myndin var ekki frumsýnd í kvikmyndahúsum í Ameríku og, væntanlega vegna einhverra and-kaþólskra þátta í söguþræðinum, fékk hún aðeins takmarkaða kvikmyndaútgáfu í Evrópu.