Með því að vinna eftir handriti sem Nicholas Pileggi skrifaði að hluta, sem er þekktastur fyrir að skrifa bókina Wiseguy, sem hann breytti í kvikmyndina Goodfellas, og fyrir að skrifa bókina og handritið Casino, sýnir leikstjórinn Harold Becker hvernig tengdir hringir klóra hver öðrum í bakið, jafnvel í stjórn tiltölulega virðulegs borgarstjóra eins og Pappas, sem er talinn vera forsetaefni. Þegar Cusack fylgir pappírsslóðinni af reynsluskýrslu hins látna mafíósa, er tortryggni hans æstur. Hvernig fékk þessi ofbeldisfulli ungi maður skilorðsbundið frekar en fangelsisdóm? Við hittum hina leikmennina í söguþræðinum, ekki síst Danny Aiello, pólitískur yfirmaður Brooklyn, og Tony Franciosa, mafíuforingjann en frændi hans var skotinn til bana. Hvernig og hvers vegna þetta fólk tengist læt ég kvikmyndinni að upplýsa, þó að það séu aldrei neinar áhyggjur af því. Frásögnin er almennt sögð með augum Cusack-persónunnar, hugsjónamanns frá Louisiana sem dáist að yfirmanni sínum og vonast til að læra frá honum. Mikið er gert af öllum af skrifræðisþekkingu sem hefur gengið í gegnum kynslóðirnar. Sumt af samræðunum er ósmekklega fræðandi, en miðað við að ég hafi bara lýst byggingareiningum sögunnar sem skrifræðisþekkingu, þá er ekki hægt að segja að hún virki ekki. Skotmálið byggir á kryddi tveggja annarra mála á borði borgarstjórans: ákæru Aiello fyrir neðanjarðarlestarstopp og afleggjara í Brooklyn til að aðstoða nýja bankamiðstöð, og tilboð borgarinnar fyrir næsta þing demókrata. Einstök sérkenni eru einnig könnuð, þar á meðal tilfinningatengsl Aiello við tónlist Rogers og Hammerstein. Mikið er einnig gert úr menschkeit, jiddískri tjáningu, sem, Pappas útskýrir fyrir staðgengill sínum, snýst um heiðursbönd tveggja manna, um það sem gerist milli tveggja handa í handabandi. Þessi tengsl hafa ekki mikla þýðingu fyrir Bridget Fonda, lögfræðing lögreglumannasamtakanna sem ver heiður hinnar látnu löggu og berst fyrir ekkjulífeyri hans, jafnvel þegar sönnunargögn koma fram. Smátt og smátt kemst aðstoðarborgarstjórinn að því að menschkeit er svo áhrifamikil hugmynd að hún fer fram úr lögum hans. Það eru ýmsar sviðsmyndir sem hafa hörð áhrif, þar á meðal þar sem Brooklyn-stjórinn kemur heim í hádegismat um miðjan dag, konan hans. lýsir áhuga sínum í gegnum réttinn sem hún hefur eldað og þá kemur mafíuforinginn óvart. Það er líka sannfærandi, og áberandi getgátur, seint atriði milli borgarstjóra og staðgengils hans. Eitt atriði sem er meðhöndlað af ljúfmennsku samanstendur af ákvörðun borgarstjóra að tala við jarðarför barnsins sem drepið var í Harlem kirkju. Ráðgjafar hans segja honum að hann verði ekki eftirlýstur þar. En hann fer engu að síður og snýr sér upp fyrir óþarfa oflætisleik, Pacino og persónu hans bæði. Það fær áhrifamikil viðbrögð frá söfnuðinum, en borgarstjórinn veit, og staðgengill hans veit, að þetta var tilbúið og hvernig þeir forðast vandlega að ræða það, í eðalvagni að taka þá í burtu, er lúmskur ráðning æðruleysis og innsláttar. Þetta er handrit sem veit að það þarf að útvega Pacino ástæðuna fyrir því að flestir aðdáendur hans fara til hans og fylgir strax kvóta þess með þeim veruleika að þögn hefur miklu eðlislægri merkingu en tal. bíómynd, eldri maðurinn óbrjótandi og meðvitaður, sá yngri er áhugasamur um að læra, en með hugsjónir sem sveiflast ekki. Pacino er meðfæddur jarðbundinn hæfileiki hans til að sameina skynsemi og frumlegt ímyndunarafl, innblásinn hæfileika og málefnalegt raunsæi. Cusack hreyfir sig mjög frjálslega þrátt fyrir myrka varnarhæfileika sína. Þróun Bridget Fonda undirþræðisins er óþörf, en hún er afleiðing af annars snjallri og skynsömri trú hins gamalkunna handritshöfundar Paul Schrader á gildi hverrar persónu, og hver og einn er útfærður í alvöru útfærslur. Aiello, til dæmis, er hápunktur vegna þess að hann kallar fram lífsgleði persónu sinnar og næmni fyrir umhverfi sínu.