Flugvöllurinn '77 byrjar á því að glæný lúxus 747 flugvél er hlaðin verðmætum málverkum og slíku sem tilheyrir ríka kaupsýslumanninum Philip Stevens (James Stewart) sem er að fljúga þeim og fullt af VIP til bús síns í undirbúningi þess að það verði opnað almenningi sem safn, einnig um borð er Stevens dóttir Julie (Kathleen Quinlan) og sonur hennar. Lúxusþotuþotan fer í loftið eins og til var ætlast en flugvélinni er rænt í loftinu af aðstoðarflugmanni Chambers (Robert Foxworth) og bankastjóra hans tveggja (Monte Markham) og Wilson (Michael Pataki) sem slá farþegana og áhöfnina út með svefngas, ætla þeir að stela dýrmætum farmi og lenda á ónýtri flugvélarræmu á einangrðri eyju en á meðan hann er að fara niður lendir Chambers næstum á olíuborpalli í hafinu og missir stjórn á flugvélinni og hrapar í sjóinn þar sem hún sekkur. neðst til hægri smellur í miðjum Bermúda þríhyrningnum. Þar sem loft er af skornum skammti, vatn lekur inn og eftir að hafa flogið meira en 200 mílur út af brautinni koma vandamálin upp fyrir þá sem lifðu af þar sem þeir bíða eftir hjálp þar sem tíminn rennur út...Einnig þekkt undir örlítið öðruvísi flísum Airport 1977 þetta annað framhald snilldar Hörmungartryllirinn Airport (1970) var leikstýrður af Jerry Jameson og enn og aftur eins og forverar hans get ég ekki sagt að Airport '77 sé einhverskonar gleymd klassík, hún er skemmtileg þó ekki endilega af réttum ástæðum. Af þeim þremur flugvallarmyndum sem ég hef séð hingað til fannst mér þessi í raun best, bara. Það hefur uppáhalds söguþráðinn minn af þessum þremur með fallegu flugi í háloftunum og svo hrun (sá hann ekki olíuborpallinn?) og sökkva 747 (kannski voru framleiðendur að reyna að fara yfir upprunalega flugvöllinn með öðrum vinsæl hamfaramynd tímabilsins The Poseidon Adventure (1972)) og í kafi er þar sem það dvelur til loka með áberandi vandamál sem blasir við þeim sem eru fastir inni, ýmist kafna þegar loftið rennur út eða drukkna þegar 747 flæðir inn eða ef einhver af hurðunum eru opnuð og þetta er ágætis hugmynd sem hefði getað skapað stórkostlegan hörmungarleik en slæmar ósamúðarfullar persónur, daufar samræður, sljóar leikmyndir og raunverulegur skortur á hættu eða spennu eða spennu þýðir að þetta er glatað tækifæri. Þó að frekar slakur söguþráðurinn haldi manni afþreyingu í 108 stakar mínútur, gerist ekki svo mikið eftir að flugvélin sekkur og það er ekki eins mikið aðkallandi og ég hélt að hefði átt að vera. Jafnvel þegar sjóherinn tengist hlutunum taka hlutirnir ekki upp eins mikið með nokkrum skotum af risastórum skipum og þyrlum sem fljúga um en það er bara eitthvað sem vantar hér. George Kennedy í hlutverki flugfélagsstarfsmannsins Joe Patroni er kominn aftur en fær aðeins nokkrar senur og segir varla neitt og kýs að líta aðeins áhyggjufullur út í bakgrunni. Heimamyndbandið og leikhúsútgáfan af Airport '77 taka 108 mínútur á meðan bandarísku sjónvarpsútgáfurnar bættu við klukkutíma af myndefni til viðbótar, þar á meðal nýrri upphafsröð, mörgum fleiri senum með George Kennedy í hlutverki Patroni, endurlitum til að útfæra persónur, lengri björgunarsenur og uppgötvunin eða önnur lík, þar á meðal siglingamaðurinn. Þó að ég myndi vilja sjá þetta auka myndefni er ég ekki viss um að ég gæti setið í gegnum næstum þriggja tíma niðurskurð af flugvellinum '77. Eins og við var að búast hefur myndin farið illa saman við hræðilega tísku- og innanhússhönnunarval, ég segi ekki meira en leikfangaflugvélaráhrifin eru heldur ekki frábær. Ásamt hinum tveimur flugvallarframhaldsmyndunum skipar þetta heiðurinn í Hall of Shame Razzie-verðlaunanna þó ég geti hugsað mér margar verri myndir en þessa svo ég tel að það sé svolítið harkalegt. Hasaratriðin eru því miður svolítið dauf, hraðinn er hægur og ekki mikil spenna eða spenna myndast sem er synd þar sem ég tel að þetta hefði getað orðið ansi góð mynd ef hún var gerð rétt. Framleiðslugildin eru í lagi ef ekkert stórkostlegt. Leikurinn er ekki frábær, það hefur tvisvar sinnum Óskarsverðlaunahafinn Jack Lemmon sagt frá því að það voru mistök að leika í þessu, einu sinni lítur Óskarsverðlaunahafinn James Stewart út fyrir að vera gamall og veikburða, einnig lítur Óskarsverðlaunahafinn Lee Grant út fyrir að vera drukkinn á meðan Sir Christopher Lee er lítið að gera og það eru fullt af öðrum kunnuglegum andlitum til að passa upp á líka. Flugvöllurinn '77 er mest hamfarastefnu af flugvallarmyndunum þremur hingað til og mér líkaði hugmyndirnar á bakvið hana jafnvel þótt þær væru svolítið kjánalegar, framleiðslan & blíð leikstjórn hjálpar þó ekki & mynd um sokkna flugvél ætti bara ekki að vera svona leiðinleg eða sljó. Á eftir The Concorde ... Airport '79 (1979).