Þar sem Pep Squad fékk að meðaltali 4,7 á IMDb.com, er engin furða að Steve Balderson rægir þessa vefsíðu svo. En staðreyndin er sú að Pep Squad er illa unnin „svört“ „gamanmynd“ (bæði orðin innan gæsalappa af ástæðu). Þetta er kvikmynd full af ofleik (Cherry, móðir Beth), ásamt nokkrum daufum leikjum (kærasta Beth og Julie). Kvikmynd þar sem þú getur fylgst með bílum í tuttugu feta fjarlægð á rauðum jeppa og verður aldrei eftir því tekið. Bíómynd stútfull af ekki svo girnilegum klofningum og nektarmyndum sem fá mann til að velta fyrir sér: "Finnst leikstjóranum þetta fyndið? Eða gáfulegt?" Mest af öllu eru persónurnar svo pappírsþunnar og illa þróaðar að myndin verður frekar óútreiknanleg, en líklega ekki viljandi. Pep Squad getur ekki ákveðið hvort það sé gamanmynd, eða drama eða ádeila (þjóðrækin tónlist, ég skil...). Myndin er ekki alvarleg, vegna þess að hugmyndin um að drepa fyrir hvaða skólastöðu sem er (þetta er Prom Queen) fer yfir strikið í geðveiki (svo ekki sé minnst á skot af fánabrennslu og akstursskotum, léleg tilraun til að vera umdeild og pirruð) , og mistekst að vera gamanmynd, fyrir alla þvingaða og óþægilega setta brandarana (stór rassmamma, "funky" svartur rektor og óhófleg kjaftæði illa skilað af aðalliðinu). Að horfa á heimildarmyndina "Wamego: Making Movies Anywhere" gerði þessa mynd aðeins meira hrollvekjandi, með lofi til hennar af... leikstjóranum og faðir leikstjórans... hmmmmmm. Ekki svört gamanmynd, eða neitt í þeim efnum. Ég býst við að Kansas verði að bíða.