Kóresk kvikmyndagerð getur komið mjög á óvart fyrir vestræna áhorfendur, vegna þess hversu margvíslegir tónar og tegundir er að finna í sömu myndinni. Í Coreen-drama eins og þessu „Secret Sunshine“ finnurðu líka kómíska þætti, spennuatriði og rómantíska tíma. „Það er ekki bara harmleikur í lífinu, það er líka harmleikur,“ segir á einum stað í myndinni sem persónan túlkaði af Song Kang-ho og dregur saman blöndu myndarinnar. En ekki misskilja mig, þessi misleitni í þeim tegundum sem myndin fjallar um, bætir sannleiksgildi við upplifunina sem þessi ríkulega mynd býður áhorfendum sínum upp á. Það þýðir ekki að það skorti einingu: þvert á móti er sjaldgæft að sjá jafn þétta og djúpstæða mynd af konu í sársauka.Shin-ae, sem er í leit að rólegu lífi með syni sínum í heimabæ hennar látinn eiginmaður, gefur þessari mynd í raun einingu, með öllum mismunandi andlitum þjáninganna sem hún er að ganga í gegnum. Raunhæfur hluti hans er þurrkaður út með sálfræðilegum lýsingum á öllum stigum sem greyið móðirin gengur í gegnum. Afneitun, týnd, reiði, trú, raunveruleikinn: myndin fellur öll skref sem persónan fer yfir og lítur út eins og sálfræðileg skrá yfir öll þjáningarstig sem kona getur upplifað. Eina málið er að sætta sig við það sem kann að líta út eins og hugmyndafræði upplifun (konan klæðist grímu harmleiksins, maðurinn táknar kómískan millileik) og að láta listir myndarinnar snerta þig. Ég verð að segja að sumir hlutar myndarinnar hreyfðu mig virkilega (sérstaklega í upphafi), sérstaklega þeir sem varða vanhæfni Chang Joan til að hjálpa þeim sem hann elskar í alvöru, en líka að uppsöfnun þjáninga þreytti mig tilfinningalega undir lokin. Engu að síður eru sumar kvikmyndahugmyndir virkilega hrífandi og koma á óvart (senan þar sem lík uppgötvast í stóru skoti er til dæmis ótrúlegt). Svona atriði gera "Secret Sunshine" að meló ígildi "The Host" fyrir hryllingsmyndir eða "Memories of murder" fyrir spennumyndir. Þessar kvikmyndir koma svo sannarlega á óvart, frumlegastar, fagurfræðilega ótrúlegar og ná að gefa öðrum vídd í þær tegundir sem þær fást við. Það eina sem "Secret Sunshine" gleymir, þar sem "The host" gleymdi að vera skelfilegur, er að láta áhorfendur sína gráta: slæmur punktur fyrir melódrama, en góður punktur fyrir góða mynd.