MAÐURINN Í HVÍTA jakkanum, eins og ég er í lagi með JACK, lítur bæði á vinnuafl og fjármagn. Alec Guinness er vísindasnillingur - en sérvitur (hann hefur aldrei náð háskólaprófi vegna...villu...slyss á rannsóknarstofu háskóla). Honum tekst að troða sér inn í ýmsar iðnaðarrannsóknir í textíliðnaðinum. Þegar myndin byrjar er hann í félagsskap Michael Gough og Gough (á eftirminnilegu augnabliki) er að reyna að heilla væntanlegur tengdaföður sinn (Cecil Parker) með því að sýna honum skipsformafyrirtækið sem hann rekur. Þegar hann borðar hádegisverð með dóttur Parker og Parkers (Joan Greenwood), fær Gough skilaboð um nokkur vandamál varðandi óvænt stór fjárhagsvandamál rannsóknarstofunnar. Hann les mikla útgjöld (vegna tilrauna Guinness) og kafnar í kaffinu sínu. Guinness heldur áfram að vinna hjá Parkers fyrirtæki og endurtekur sömu brellurnar og hann gerði með Gough - en Parker uppgötvar það líka. Greenwood hefur uppgötvað hvað Guinness er að vinna að og sannfærir Parker um að halda tilraununum áfram (en núna löglega). Niðurstaðan: Guinness og aðstoðarmaður hans hafa greinilega fundið út hvernig á að búa til gervi trefjar sem geta stöðugt breytt rafrænum tengingum innan sameindabyggingarinnar þannig að (í öllum tilgangi) trefjarnar haldist í snertingu fyrir fullt og allt. Allur textíll úr honum mun aldrei hverfa, verða óhreinn eða slitna - hann endist að eilífu.Guinness nýtur stuðnings kvenkyns trúnaðarmanns, en ekki yfirmanns hennar. Hann lítur svo á að Guinness sé að selja út til hinna ríku. En þegar hann útskýrir fyrir þeim hvað hann hefur gert, snúast þeir gegn honum. Ef allir eiga föt sem endast að eilífu þá þurfa þeir ekki ný föt! Innan skamms verða aðrir textílauðgarar Parkers (undir forystu Gough, Ernest Theisinger - í frábærri frammistöðu og Howard Marion-Crawford) jafn skelfingu lostnir vegna þess sem kann að binda enda á fyrirtæki þeirra. Þeir leitast við að bæla uppfinninguna. Með aðeins Greenwood í horni sínu (þótt Parker hafi eins konar samúð með honum), reynir Guinness að koma fréttum af uppgötvun sinni til almennings. Að lokum er Guinness sigraður af vísindum jafnt sem græðgi. En hann endar myndina með því að sjá villuna í útreikningum sínum, og við giskum á að einn daginn gæti hann enn komið uppgötvun sinni eftir allt saman. Þetta er snilldar gamanmynd. En eru rökin fyrir bælingu gild? Á einum tímapunkti eru erfiðleikar við að búa til textílinn sýndir (þú verður að hita þræðina upp í háan hita til að gera endunum á efninu kleift að sameinast. Það er ekkert sem sýnir að klúturinn mun teygjast ef eigandinn verður feitur (eða samningur ef eigandinn verður þunnur). Eigum við að trúa því að fólk myndi bara vilja eitt sett af fötum að eilífu? Hvað varð um tískubreytingar og nýja stíl? Og klúturinn er bara gerður í hvítum lit (sem gerir Guinness til að líta út eins og hvítur riddara). Okkur er sagt að það þyrfti að bæta við litarefni fyrr í ferlinu. Myndi það ekki hafa áhrif á efnahvörf sem viðhalda uppbyggingu textílsins? Því miður er þetta ekki vísindarit heldur kvikmynd um hræsni vinnuafls og fjármagns í nútíma iðnaði. Sem slík er hún snilld. En þessar spurningar sem ég nefni halda áfram að trufla mig um réttmæti þess að bæla uppfinningu Guinness