Ég las nokkra blandaða dóma og nokkrir þeirra hreinlega rústuðu myndinni. Ég fékk upphaflega áhuga á þessu verkefni vegna þess að Tony Scott leikstýrði því og ég hef fengið mikinn áhuga á verkum hans eftir að Man On Fire hafði svo mikil áhrif á mig. Áður en ég byrja gagnrýnina mína, leyfðu mér fyrst að segja þetta...það er yndislegt að sjá að þessi mynd hefði getað verið sögð á leiðinlegan og venjulegan hátt, en samt völdu rithöfundarnir og Scott aðra nálgun. Söguþráður: Einfaldlega sagt, hún er ekki leiðinleg . Flestar Hollywood-myndir gefa „reyndar og sannar“ söguþræði sem þær vita að munu tengjast fólki, sem tryggir oft áhorfendum samþykki myndarinnar og skapar meiri líkur á hagnaði. Þessi söguþráður var einn af þeim áhugaverðari sem ég hafði séð í nokkurn tíma. Bara til viðmiðunar horfði ég nýlega á 'The Weather Man' og 'Lord of War' og þó ég segi að þessar myndir séu frábærar, og ég hafði ótrúlega gaman af þeim báðum, þá eru bæði söguþræðir í þessum myndum leiðinlegir og þeim er sagt nákvæmlega hvernig þú myndir búast við að þeim væri sagt. Þeir taka enga áhættu, og þeir eru einstaklega fyrirsjáanlegir eftir að maður hefur horft á talsvert magn af bandarískum kvikmyndum. Söguþráður Domino's er bæði áhugaverður og sögð á þann hátt sem fær mann til að hugsa: "æi maður, þeir eru ruglaðir núna". Og mér finnst það hafa vantað í margar nýlegar myndir. Það hefur mikla dýpt í því, að mínu mati, og gefur þér nóg af hlutum til að spyrja þegar þú horfir á það. Á heildina litið er þetta það sem hélt mér áhuga á myndinni. Persónur: Mér fannst persónurnar vera nákvæmar. Knightley stóð sig frábærlega við að túlka fallega konu, sem var allt annað en innra með sér og vildi láta líta á hana sem það sem hún var. Það var augljóst að hún vildi sanna sjálfa sig og hún tók hvaða ráð sem hún þurfti til að ná því. Choco var líka mjög trúverðugur, notkun hans á spænsku í óviðeigandi aðstæðum, viðbrögð hans við ástleysi Dominos, sem og afbrýðisvandamál hans innan lið...þeir hringdu allir satt við mig, sem fékk mig til að finnast persónan hans vera miklu raunsærri. Persóna Rourke var minnst áhugaverð fyrir mig, en það var samt satt hjá mér. Hann virtist vera venjulegur strákur sem reyndi að ná endum saman. Ég vona að það sé það sem kvikmyndagerðarmennirnir voru að reyna að ná með honum því það er það sem ég fékk út úr þessu. Hann gerði mjög gott starf við að sýna Ed á Average Joe eins konar hátt sem hefur gert mistök sín, en er samt að reyna að lifa. Claremont/Ladies: Ég trúi því að þeir hafi veitt sögunni mjög þarft „hjarta“. Þetta var ekki bara fólk sem er að fá peninga til að kaupa Bentley, þetta var raunverulegt fólk sem átti við raunveruleg vandamál að stríða og leitaði annarra leiða til að ná því markmiði. Þú gætir haft samúð með þeim vegna þess að fyrir þeim var veikindi þessa barns vandamál sem engin önnur lausn var á. Þessar persónur áttu að sýna raunverulegt fólk sem er minna heppið sem lenti í þessu rugli vegna þess að það þurfti hjálp. Mafíósarnir: Þeir létu söguna líta út fyrir að vera óheppileg á þann hátt sem aðeins múgurinn getur. Og mér líkaði mjög vel við þann þátt. Þeir fylltu söguna líka með litlum flækjum sem gerðu söguþráðinn enn áhugaverðari. Christopher Walken/90210 krakkar: Þeir veittu grínisti léttir í annars mjög alvarlegri kvikmynd. Allt frá óþægilegum yfirlýsingum Walken til stanslausra tilvísana í að 90210 strákarnir séu has-beens. Þátttaka þeirra í myndinni gerði hana bara miklu skemmtilegri. Kvikmyndataka....já....kvikmyndatakan. Þetta er þar sem þessi mynd virðist hafa misst marga hugsanlega aðdáendur. En að mínu mati fannst mér þetta snilld, notkun myndavélarinnar til að þýða stemninguna í núverandi ástandi var einstaklega áhrifarík að mínu mati. Ég taldi það vera aðferð sem var almennilega að veruleika en gæti alltaf notað endurbætur, alveg eins og allt annað. Ég bæði fagna og óska ​​Scott, klipparanum, kvikmyndatökumanninum og ljósmyndastjóranum til hamingju með að hafa tekið alvöru sénsa með þessari mynd. Þeir gengu ekki aðeins langt með framsetningu þess, þeir gengu svo miklu lengra. Notkun lita, bæði ákaflega ljósra og afar dökkra, veitti „útlit“ myndarinnar óheiðarlegt og gruggugt útlit sem sýnir nákvæmlega líf mafíunnar, hausaveiðara og þeirra sem minna mega sín á þann hátt sem sýnir að líf þeirra er“ ekki eins ferskt eða „hreint“ og allir aðrir. Ef þú tekur eftir því, á tímum minna álags eða átaka, voru mjög fáar myndavélarbrögð ef nokkur. Þetta sýnir að Scott og áhöfn hans voru að reyna að ná einhverju með þessu útliti og voru ekki bara að gera það fyrir andskotann. Ég geri mér grein fyrir því að flestir sem horfðu á þessa mynd bjuggust ekki við henni og það veldur því að mörgum þeirra var slökkt á þessari mynd en ég held að það hafi verið frábært að Scott tók þessa aðferð. Hollywood-myndir eru orðnar fyrirsjáanlegar og fáránlegar. Flestir þeirra eru skotnir á sama hátt með sömu snúningum og beygjum. Og ég er ánægður með að Scott hafi reynt að gera eitthvað öðruvísi. Vissulega er þessi mynd ekki fyrir alla, en að segja að hún sé rusl og hafi ekkert að bjóða er algjörlega að missa af tilganginum. Ég hafði mjög gaman af þessari mynd og ég er ánægður með að hafa eytt peningunum í hana. Ég myndi mæla með þessu fyrir alla, en ég er viss um að þetta mun bara slá í gegn hjá fáum. Ég hlýt að vera sammála fyrra plakati þegar hann sagði að margir þeirra sem neita að sjá utan „sviðs MTV“ muni ekki meta þessa mynd, en ég held að margir muni gera það. Við ættum öll að reyna að njóta þess fyrir þá staðreynd að Scott og co. tók smá sénsa og reyndi að skila einhverju sem var öðruvísi og einstakt. Og með það í huga held ég að honum hafi tekist ótrúlega vel.