Þó að þessi mynd hafi vissulega óþefur af slæmri mynd, þá er hún furðu áhorfanleg á nokkrum stigum. Í fyrsta lagi, fyrir gamla kvikmyndaaðdáendur, er áhugavert að sjá aðalhlutverkið sem Dean Jagger leikur (engin tengsl við Mick). Þó Jagger hafi síðar farið í mjög virðulegt hlutverk sem aukaleikari (hafði meira að segja Óskarsverðlaunin í þessum flokki fyrir 12 O'CLOCK HIGH), hér er frammistaða hans sannarlega einstök þar sem hann er í raun með fullt hár (ég sá hann aldrei svona áður) og vegna þess að hann var lang versti leikarinn í myndinni. Þessi mynd sýnir bara að ef leikari getur ekki leikið í fyrri myndum sínum þýðir það ekki að hann geti ekki á endanum lært að verða frábær leikari. Annað gott dæmi um þetta fyrirbæri er Paul Newman, en fyrsta myndin hans (THE SILVER CHALICE) er talin ein versta mynd 1950. Önnur ástæða til að horfa á myndina er svívirðingin í henni. Skriftin er léleg, leiklistin léleg og tæknibrellurnar lélegar. Til dæmis, þegar Jagger og ónefndur Kambódíumaður vaða í gegnum vatnið er augljóst að þeir eru í rauninni bara á sínum stað og bakgrunnurinn er illa varpað fyrir aftan þá. Auk þess þegar þeir fara úr vatninu eru búningarnir þeirra 100% þurrir!!! Hræðileg samfella og hugsunarlaust léleg samræða er mikil í gegnum myndina - svo mikið að það er erfitt að ímynda sér hvers vegna þeir báðu ekki Bela Lugosi eða George Zucco um að leika í myndinni - þar sem báðir léku í mörgum Z-hrollvekjum. . Að mörgu leyti væri þetta fullkomið dæmi fyrir kvikmyndanámskeið um hvernig á EKKI að gera kvikmynd. Þannig að þótt að gefa henni 3 sé sennilega aðeins of rausnarlegt, þá er gaman að hlæja að og stutt svo það er þess virði að skoða vondir kvikmyndaaðdáendur.