Ég get ekki tjáð mig um nákvæmni þessarar framleiðslu, sögulega eða bókmenntalega, en ég get sagt að ég hafi haft gaman af henni. Ef það er til einhver guð þá kemur hljóðlagið út, verk Ilona Sekacz er sannarlega þrekvirki. Eftir tuttugu ár er ég enn hrærður yfir áleitnu þemum þessarar framleiðslu og kem oft til hennar. Sagan umlykur inngöngu Catherine Moreland í samfélagið. Nokkuð óþægileg og með óheilbrigðan áhuga á gotneskum sögum (snemma skáldskapur?), kemur Catherine niður á Bath í félagi við frú Allen þar sem hún hittir Henry Tilney. Henni er boðið að heimsækja Tilney-hjónin í Northanger Abbey, aðsetur hins ægilega (og nokkuð fjárhagslega erfiða) Tilney hershöfðingja, sem hefur þann misskilning að það sé auður í vændum. Þar sem gagnkvæmt aðdráttarafl blandast saman við fjármál fjölskyldunnar eru deilur óumflýjanlegar. Þetta ásamt björtu ímyndunarafli Catherine, leiðir til þess að hún óttast um öryggi sitt. Loks brotthvarf hennar er rýrð af ásökunum og gagnásökunum um blekkingar og samsæri. En aðdráttarafl Catherine og Henry stendur í þessum réttarhöldum. Hann snýr aftur til að veita hamingjusaman endi. Þessi lokasena er sérstaklega sannfærandi, miðað við tilfallandi tónlist Ilona Sekacz. Það getur vel verið að hún sé „slæm“ framleiðsla frá sjónarhóli purista, skrautlegir búningar og skjálfandi flutningur standast ekki, en fyrir mér eru þetta 88 mínútur af sælu.