Ég vildi að Depardieu hefði getað klárað bók sína og séð hana verða töfrandi velgengni. Að minnsta kosti hefði hann lent í einhverju. Myndin fannst mér tilgangslaus, brjáluð og mjög stílhrein, eins og sumar aðrar nýlegar franskar myndir. Ekki til að slá það. Nýjustu bandarísku myndirnar eru tilgangslausar og brjálaðar og hafa engan stíl. Við ættum að vera þakklát, býst ég við, fyrir ljósmyndun sem kallar fram evrópska borg í miðri vindblæstri meginlandsvetri og fyrir sporöskjulaga samtöl sem ögra getu okkar til að skilja hvað er að gerast. En það getur verið of mikið af því góða. Golubeva finnst hrasa um nálægt sjónum um miðja frostnótt og halda áfram með slæman hreim um drauma og slíkt. (Það eru nokkrar draumaraðir sem innihalda hluti eins og að synda í blóðfljóti. Þú munt elska það ef þú ert Vlad the Impaler.) Fullt af fólki deyja. Catherine Deneuve deyr í sjálfsvígi á mótorhjóli. Ég veit ekki hvers vegna. Unga stúlkan hennar Golubeva deyr líka og ég veit ekki af hverju hún deyr heldur. Hún verður fyrir barðinu á andlitinu, dettur á gangstéttina og deyr. Talið er að það sé bein kynlífssena líka. Ég verð að taka orð þeirra fyrir það vegna þess að þótt það sé stílhrein myndað þá er það stílhreint ljósmyndað í nánast algjöru myrkri. Ekki hafa áhyggjur af því að krakkarnir séu hneykslaðir. Þeir munu líklega vera sofnaðir á þessum tíma hvort sem er. Depardieu er ekki slæmur leikari. Þegar við sjáum hann hraka úr vandlega snyrtum myndarlegum ungum manni -- jæja, myndarlegur nema að nefið á honum virðist ekki geta farið úr vegi hans -- í haltrandi, morðóða, loðna líkamlega flak, vorkennum við stráknum. Golubeva er með fallegt andlit, með gríðarstór hálflokuð augu og breiðar kinnar, eins og dúkka. Næsta mynd hennar ætti að vera endurgerð Lewtons "I Walked With a Zombie". Svo er það þessi dularfulli strákur sem leiðir hljómsveit. Ég býst við að það sé hljómsveit. Eftir því sem ég kemst næst er hljómsveitin skipuð um tug trommuleikara og tugi tónlistarmanna sem spila á rafmagnsgítara. Sérhverjum áhorfanda mun finnast hljóðið sem myndast áhugavert en óræktaðir hlustendur sem hafa gaman af "auðveldri hlustun" gætu ekki haft gaman af því. Ef þér líkar ekki við tónlistina, þá er það borgun í því vegna þess að óheiðarlega tónskáldið og leiðtoginn er sleginn yfir höfuðið með göngustaf Depardieu. Ég verð að segja að mér fannst það varla þess virði að sitja yfir. (Og það er líka longie.) Stundum var það eins og að bíða í bílnum þínum á járnbrautarmótum á meðan löng löng flutningalest urrar hægt fram hjá, stundum stöðvast alveg. Ég vildi að það hefði verið með nokkra brandara.