Þetta hlýtur að vera ein af bestu hryllingsmyndum allra tíma. Charles Band gerði bestu myndina af 96' í þessari litla séð gimstein. Mjög raunsæ og ótrúlega stílfærð - með sjónrænan blæ sem David Fincher myndi öfunda, það er ekki erfitt að sjá hvers vegna hljómsveitin hélt áfram að gera sígildar myndir eins og 'Killjoy 2: Deliverance From Evil', 'The Regina Pierce Affair', 'Virgins of Sherwood Forest', og 'Timegate: Tales of the Saddle Tramps'. Með mjög fágaðri sögu - pínulítill líkami með stórt höfuð stjórnar fjölskyldu skrítna sem framkvæma tilraunir á nöktum konum, þessi mynd gæti verið aðeins of mikið fyrir yngri áhorfendur og er aðeins fyrir menntaðasta tegund áhorfenda, en fyrir þá sem sjá það, er Band fær um að koma lúmskum skilaboðum um mannlegt ástand í gegnum meistaraverk sitt. Höfuðið er táknrænt fyrir glataða ást og þrá eftir innra sjálfi manns sem við verðum öll að horfast í augu við á einum eða öðrum tímapunkti, og þess vegna gat ég tengst þessari mynd á djúpt persónulegan hátt. Þrátt fyrir að margir fyrri gagnrýnendur hafi líkt kvikmynd Bands við Re-animator og önnur minni verk, stendur þetta höfuð og hæla yfir restina. Það er grófara, en ekki tilgangslaust. Glætan í þessari mynd er vel unnin og notuð til að auka söguþráðinn, frekar en að fá bara ódýrt öskur út úr áhorfendum. Einnig eru tæknibrellurnar í þessari mynd algjörlega í toppstandi, auðveldlega besta verkið í hryllingsmynd síðan... tja... nokkru sinni! Verkið í þessari mynd lætur brellur Savinis líta út eins og verk blinds, limlauss hobo. Eina vandamálið sem ég á við þessa mynd er mikið magn af fullri framannekt, sem var á endanum óþörf til að ná markmiði tónskáldsins - að búa til tímalausa Epic sem myndi að eilífu fara í sögubækurnar sem mögulega besta mynd allra tíma. Ef það væri ekki fyrir þetta smá vandamál hefði ég gefið þessari mynd fullkomna 10.