Mishima - líf í fjórum köflum er að mínu mati besta kvikmynd Paul Schrader til þessa dags. Dáleiðandi kvikmyndataka ásamt Philip Glass dulrænum tónleikum bætti algjörlega töfrandi yfirbragði við sögu eins merkasta skáldsagnahöfundar Japans, en frumleiki hans og fagur frásögn er fallega lýst í þessari mynd. Eins og sérhver hæfileikarík persóna átti Mishima í vandræðum með alvarlegar sjálfsátök, þar sem helsta þeirra var átökin milli "penna og sverðs" eins og leikstjórinn orðar það í lokakafla sínum, eða baráttan milli viðkvæma skáldsins með samkynhneigðar tilfinningar, lifandi. í alræmdu karllægu samfélagi með aldalangar stríðshefðir og stækkar þannig bilið á milli hinnar viðkvæmu og hinnar herskáu hefðbundnu hliðar Mishima sjálfs. Allar myndir Schrader (og þær sem hann skrifaði handrit að) eru í grundvallaratriðum sögur af innri átökum innan manns sem á ekki heima í umhverfi sem hann býr í. Það á líka við um Mishima, sem fyrir utan japanska herskólauppeldið er alinn upp við ást á leikhúsi og orðum. Fráfall hans fólst í báðum þessum lykilatriðum í lífi hans, það snerist um orð og leikrænan endi í ævilangri leiksýningu. Mynd sem þessi kemur einu sinni í langan tíma og flestir þurfa að bíða heila ævi til að ná þessari fegurð. 20 af 10!!