Þetta er blíðlega skemmtileg gamanmynd sem kemur frá seinna, þroskaðara tímabili skrifum Neil Simon. Þrátt fyrir að það sé nóg af vitringum til að fara í kring, þá er þetta ekki eitt af þessum Neil Simon verkum þar sem hver persóna hrópar út einlínu brandara í 2 klukkustundir eins og þær séu gestastjörnur í Bob Hope sérstökum. Það eru líka dramatískir þættir (sumir vinna, sumir eru óhóflegir) sem gefa sögunni nokkurt vægi. Frammistaðan er góð yfir alla línuna, sérstaklega Blythe Danner sem móðirin (þótt hún og Judith Ivey hafi undarlega verið WASP-legt val til að leika gyðinga konur). Ég hef aldrei verið aðdáandi Jonathan Silverman, en ég ætla að segja að hann slær á réttu nóturnar sem andstyggilegur, skrítinn og algerlega horaður unglingssögumaður/söguhetja sögunnar. Myndin er mjög svipuð í tóni og "Radio Days" eftir Woody Allen en sú síðarnefnda er miklu hugmyndaríkari og fyndnari en þessi.