Að muna eftir óhreinum hlutum þessarar ógeðslegu ómerkilegu „kvikmyndar“ er í ætt við að grafa í brjóstholið með ryðgaðri, saltðri skeið. Kannski var "Home Alone 2: Lost in New York" (1992) dálítið í fyrirsjáanlegu kantinum, en þessi aumkunarverða afsökun fyrir kvikmynd er bara eitt það blygðunarlausasta tilboð í markaðssetningu sem ég hef heyrt um. Drengur sem berst við njósnara/hryðjuverkamenn þegar hann er einn heima í úthverfi Chicago með hlaupabólu? Fáránlegt! Hvers vegna þurfti að gera þessa mynd? Ég er sú manneskja sem trúir því að jafnvel hræðilegar kvikmyndir séu ekki tímasóun, heldur lærdómsreynsla. Hins vegar er þetta í raun tímasóun. Það ætti að forðast það hvað sem það kostar.