Ég hef haft sjúklega hrifningu af hvirfilbyljum í meira en 40 ár síðan kennarinn minn í 5. bekk, innfæddur Texasbúi, sagði sögur af þeim sem hann sá í æsku. Sem betur fer hef ég búið allt mitt líf í mið-Atlantshafsríkjunum, þar sem hvirfilbylir eru sjaldgæfir og yfirleitt ekki eins ofbeldisfullir og þeir í miðvesturríkjum, en ég hef lent í tveimur nánum kynnum, annað í PA og hitt í NJ, í síðasta áratug. Ég naut fjölskyldusenunnar, sérstaklega átökin milli Jack og Dan Hatch. Þegar hvirfilbylurinn var nálægt vissi Dan flest hvað hann þurfti að gera og hann lærði þetta líklega í skólanum, þar sem ég veit að tundurduflöryggi er mikilvægt viðfangsefni í hlutum Bandaríkjanna þar sem þessir stormar eru tíðari. Hins vegar gerðu persónur í myndinni tvennt sem sumir halda að eigi að gera eða sé óhætt að gera í hvirfilbyljum en á í raun ekki að gera það eða eru óöruggar. Þegar sírenan hljómaði fóru Dan og Arthur í gegnum húsið og opnaði gluggana. Í mörg ár var þetta það sem fólki var sagt að gera, en tundurduflaöryggisvefsíður ráðleggja nú að gera þetta. Einnig var fólk sýnt í felum í þjóðvegargöng. Þessi aðferð var gerð vinsæl með myndbandi snemma á tíunda áratugnum sem sjónvarpsáhöfn gerði í tiltölulega veikum snúningi í Kansas. Hins vegar, í alvarlegustu hviðunum, getur fólk sogast út úr þessum undirgöngum. Þetta gerðist þegar faraldur braust út í Oklahoma í maí 1999. Hvirfilbylirnir í þessari mynd skall á haustið, sem er ekki algengur tími fyrir þá. (Svo aftur, einn af nánum kynnum mínum átti sér stað seint í september.) Einnig fóru þeir frá norðvestri til suðausturs, en flestir slíkir stormar á norðurhveli fara frá suðvestri til norðausturs. Hins vegar er þetta ekki allt svo óvenjulegt. Frægur hvirfilbylur sem reið yfir Joliet, IL, snemma á tíunda áratugnum, ferðaðist í þá átt (eins og sá sem tók þátt í annarri náinni kynni minni). Ég held að myndin hefði átt að gerast í vor. Þessi mynd var byggð á bók sem aftur var byggð á raunverulegum atburði sem gerðist 3. júní 1980. En þetta var samt sannfærandi saga.