Ég er undrandi og hneykslaður yfir fjölda gagnrýnenda á þessari síðu sem skildi ekki tilganginn með Black Snake Moan. Þetta snýst ekki um svart/hvítt sambönd eða gamalt/ungt samband, þó ég held að leikstjórinn Craig Brewer hafi vísvitandi kastað inn báðum þáttunum til að fínstilla ímynduð tabú. Þetta snýst ekki um kynferðisofbeldi eða kynlífsfíkn, þó persóna Christina Ricci, Rae, sé dæmigerð fyrir það. Þetta snýst ekki um þjóðtrú í svarta samfélaginu, þó að trúarbrögð gegni stóru hlutverki. Þetta er ekki ástarsaga þó það séu ekki eitt heldur tvö hamingjusöm pör í lokin. Og það snýst svo sannarlega ekki um suðurlandið, þar sem „allt er heitara,“ þó að það sé í suðri og óneitanlega heitt; heilagur reykur, meira að segja merkishöfundarnir náðu ekki tilganginum.Black Snake Moan er dæmisaga um Mississippi Delta Blues; hver finnur fyrir þeim, hver skrifar þau, hver leikur þau, hvað þau eru að leika um, hvernig það læknar þau. Það er eins og kvikmyndaframleiðendurnir hafi sest niður með autt blað og spurt: "Ok, ef við ætluðum að hjálpa fólki að skilja hvað Bláir snúast um, hvernig myndi það líta út?" Svo þeir settu það í dreifbýli suður. Svo dreymir þau tvær persónur, önnur sem eiginkona hans yfirgaf hann til að búa hjá besta vini sínum, hina sem fer í stríð og illa misnotuð stelpan hans sefur hjá öllum í bænum. Síðan hleypum við inn grátlausri veraldlegri snertingu aðeins af þjóðtrú (þau vita að Jesús vill líf þeirra, og þó þau virði hann, vita þau að þau geta ekki gefið honum það), ofbeldi milli karla og kvenna, og mikið og mikið af rjúkandi kynferðislegum myndum, þar á meðal -- tilbúinn til að fara yfir toppinn? -- svartur maður í ermalausri nærskyrtu sem heldur hálfnaktri hvítri stúlku fanginni á enda 40 punda keðju. Fylltu hann með ekta delta blúshljóðum, gerðu hann um ósvikinn blúsvalara, notaðu tónlist sem helsta lækningaþáttinn í söguþræðinum, smelltu klippum af blúsmanninum Son House á báða enda, og Voila -- þú ert með nútímalíkingu um hvað Blues snúast um. Jafnvel hápunktur myndarinnar er ekki persónuátök, heldur dansar allur bærinn rjúkandi dansa við heitan, hrikalegan blús. Auðvitað er smá vandamál hér. Rae (Ricci) er eyðilagður af óviðráðanlegri losta og læknast af heimilislegri trú Lazarus (Jacksons) og staðföst (og ekki gleyma keðjunni.) En svo er okkur sýnd hin endurreista Rae dansandi dúndur við blús kl. endirinn. Er þetta tjáning á endurreistum, heilbrigðum lífskrafti, eða bara meira af sömu ruslhegðuninni og eyðilagði hana í upphafi? Brewer vill þetta í báðar áttir, en blús snýst í raun um kynlíf og ofbeldi, svo ekki sé minnst á þunglyndi. Ég býst við að hann myndi segja að blús gefi hvoru tveggja heilbrigða tjáningu (kynlíf og ofbeldi) án þess að sleppa því heldur. Ég hef mínar efasemdir. Ekki í fyrsta skipti, Samuel L Jackson leikur svo vel að við gleymum að við erum að horfa á Samuel L Jackson; maðurinn er ótrúlega góður. Hann velur meira að segja nokkur af sínum eigin lögum í myndinni og leikur hans er ekta, óhreinn og heitur. Christina Ricci er yfirleitt ekki svona góð heldur. Vissulega er hálft starf hennar unnið af búningnum sem ekki var þar og slinky mynd hennar, en hún er stórkostleg blanda af tortryggni losta, uppreisn og varnarleysi; bravo til hennar, hún er komin. Ég var hrifinn af sveitapredikaranum, John Cothran, Jr. Ég þurfti að skoða gagnagrunninn til að fullvissa mig um að hann væri atvinnuleikari en ekki ósvikinn landsmálaráðherra. Foreldrar verða að vera meðvitaðir um hvað þeir fá ef börnin þeirra koma með þetta eitt heimili. Tungumálið er ansi langt frá vinsældalistanum, fyrsti hálftíminn er fullur af grafísku kynlífi og brotið er á konum á tugi vegu meðan á myndinni stendur (Lazarus meinar vel og er almennilegur, en satt að segja hlekkjaði konu við ofn?) Auk þess eyðir Ricci hálfri myndinni í kynlífsklæðnaði; ef þú átt unglingsstráka þá sleikja þeir skjáinn hálfa leið inn í myndina. Ég mæli ekki með þessu fyrir börn á hvaða aldri sem er. Aðeins fyrir fullorðna, takk. Sem sagt, Black Snake Moan er fræðandi og nákvæmur um blús, þjóðtrú og kynferðisofbeldi og segir sögu sem er endurlausn á margan hátt. Það er óhefðbundið, en vel þess virði tímans virði. Og guð minn góður, er hljóðlagið heitt.