Mjög skemmtileg kvikmynd, enda veit þú hvernig á að horfa á gamla söngleiki / leyndardóma. Það kemur kannski ekki nálægt Agöthu Christie eða jafnvel Thin Man leyndardómum sem film noir, en það er miklu áhugaverðara en dæmigerði "strákur hittir stelpu" eða "við skulum setja upp sýningu" baksviðs söngleikur þinn. Sem söngleikur er þetta engin Busby Berkley eða Freed eining, en hann getur aukið hið klassíska „Coctails for two“ og hið undarlega „Sweet Marijuana“. Myndin er sýnd í rauntíma á sviðssýningu, opnunarkvöldi "Vanities", þar sem morð - og bráðum annað - uppgötvast baksviðs. Er morðinginn fundinn áður en fortjaldið fellur? Vissulega, en leitin er skemmtileg, þó hún sé nokkuð fyrirsjáanleg og spöruð af kómískum léttir útúrsnúningum (sem betur fer í líki hinnar formföstu gyðju kórstúlkna, Toby Wing). Heimska löggan er aðeins of heimsk, aðalhetjan er aðeins of viðkunnanleg, aðalkonan aðeins of náðug, kellinga prímadonnan aðeins of tík og ástfangin dáin aðeins of fórnfús, en sem staðalímyndir farðu, þeir eru frekar stílhreinir. Það er slatti af virkilega glæsilegum kórstúlkum, sem eru valdar jafnvel betur en stelpurnar fyrir Busby Berkley söngleik frá sama tíma, sem stundum hafa tilhneigingu til að vera dálítið í bústnu kantinum. Já, þessi mynd hefði getað verið miklu betri en hún er, og Duke Ellington númerið er vandræðalegt, en ef þú hefur gaman af því að kafa ofan í gamlar kvikmyndir mun þetta reynast gríðarlega spennandi ferð.