Þegar ég sá að þessi mynd var aðeins 80 mínútur að lengd hélt ég að við værum í vandræðum. Að þétta risastóra W. Somerset Maugham skáldsögu niður í kvikmynd sem klukkar á innan við eina og hálfa klukkustund virtist vera hörmung sem bíða eftir að gerast. En þú veist, myndin er ekki hálf slæm og hún nær jafnvel að halda miklu af því sem fær bókina til að hljóma svo mikið hjá lesendum sínum. Ég hef heyrt marga kvikmyndaáhugamenn kvarta yfir því að Leslie Howard hafi verið blaut núðla leikara, og hann var, en ég get ekki hugsað mér neinn betur til þess fallinn að leika hlutverk Philip Carey en blauta núðlu, því það er vissulega það sem Carey er. Howard leikur hann vel, sem þýðir að þú vilt hrista hann og lemja hann ítrekað á hvolf, svo loksins taka hann út og kaupa handa honum hrygg. Ah, og svo er það Bette, sem stelpan sem Carey er heltekinn af og kemur með hann. heimurinn hrynur í kringum hann. Ég vissi ekki hvað í ósköpunum aðdráttarafl Mildred var í bókinni, og myndin heldur fast við þessi smáatriði. En eins og Davis leikur þá verður hún mest heillandi persóna sögunnar og ef hún er viðbjóðsleg og óviðkunnanleg er hún að minnsta kosti kraftmesta manneskja á skjánum á hverjum tíma. Frammistaða Davis hér á heiðurinn af því að hafa breytt framvindu skjáleika, svipað og Brando myndi gera næstum 20 árum síðar þegar hann öskraði út „Stella!!“ í þessu lítt þekkta leikriti Tennesee Williams og það er ekki erfitt að sjá hvers vegna. Davis er ákafur að því marki að hann er skelfilegur. Hún gerir enga tilraun til að rífa neina samúð frá áhorfendum og leyfir sér að líta ljóta og óglaða út. Framkoma hennar þegar Carey gengur inn til hennar seint í myndinni til að finna hana látna eða næstum látna af ónefndum sjúkdómi (þó ekki sé gætt að því að fela þá staðreynd að þetta er kynsjúkdómur) er átakanlegt. Auðvitað hjálpar það að þessi mynd tísti út rétt áður en framleiðslukóði tók gildi; ef hún hefði verið gerð ári síðar gætirðu veðjað á að hlutirnir hefðu verið aðeins öðruvísi. Já, mikið af skáldsögunni, og margir af áhugaverðustu hlutum hennar, eru skildir eftir á klippistofunni og sagan snýst í raun um Carey og Mildred og ekki mikið annað. Mér fannst þetta vera minnst áhugaverðasti og leiðinlegasti hluti skáldsögu Maughams, en það er sá hluti sem gefur skáldsögunni titilinn og virðist vera sá hluti sem lesendur eru enn laðaðir að núna, svo það finnst mér skynsamleg ákvörðun um sá hluti kvikmyndagerðarmannanna sem þeir völdu til að aðlaga skáldsöguna eins og þeir gerðu. Einkunn: B+