Maverick leikstjórinn Seijun Suzuki gat loksins kvikmyndað draumaverkefnið sitt, "Princess Raccoon" og á vissan hátt er heppið að hann prófaði þetta ekki á sjöunda áratugnum. Tæknibrellur og tölvugrafík gerðu það að verkum að þessi tegund af framleiðslu var auðveldari í framkvæmd en gamla matta kvikmyndatæknin hefði gert. Nokkur þekking á japanskri sögu og leikhúshefðum mun hjálpa til við að njóta þessarar myndar. Eins og kunnugleiki á "The Tempest" eftir Shakespeare myndi hjálpa til við þétta "Prospero's Books" eftir Peter Greenaway. Þessar tvær myndir eiga í rauninni dálítið sameiginlegt þó að "Princess Raccoon" sé miklu litríkari og auðveldara að horfa á fyrir einhvern án bakgrunns til að meta það til fulls. Þó að listhönnun, leiklist og leikstjórn sé í lagi fyrir megnið af myndinni, þá sýnist þessum áhorfanda að orkan sé á síðasta þriðjungi myndarinnar. Flest áhugaverðu settin hafa þegar verið kynnt og myndavélin virðist stíga til baka til að fá meiri upplifun á kvikmyndasviði. Þetta er vissulega einstök kvikmyndaupplifun og ég mæli með henni fyrir alla sem hafa áhuga á öðrum gerðum kvikmyndaflutnings. Það er í rauninni ekki ætlað börnum þó ekkert gerist sem myndi koma þeim í uppnám. Ef síðasti þriðjungurinn væri betri hefði ég gefið honum níu stjörnur.