Maður, ég trúi ekki að mestu leyti hörð og neikvæð ummæli um þessa mynd. Allt í lagi, það er vissulega ekki háþróuð kvikmyndalist. En það er heilmikið skemmtilegt klístrað gaman. Til að byrja með þarf yfirnáttúrulegi morðinginn með titlinum að vera einn af hlægilegasta kjánalega og óhugnanlegu hlutunum sem hrasa fyrir framan myndavél; hann lítur út eins og eitthvað sem þú myndir sjá í fjórða flokks karnival spookhouse. Í öðru lagi er hófsamur töffari fáránlega falsaður og ósannfærandi, þar sem ákveðinn hápunktur á sér stað þegar þessi pirrandi spennuþrungna ofur-íhaldssöm kona fær raflost af brauðrist. Svo er það alltaf kærkomin nærvera hinnar sívinsælu Linneu Quigley, sem er eftirminnilega kynnt að taka góða, langa, algjörlega óþarfa sturtu sem stendur yfir í tvær mínútur. Það ótrúlega er að við höfum líka framkomu látinna Schlock-myndagoðsagna John Carradine sem ills galdramanns og Cameron Mitchell sem hrollvekjusjónvarpsstjóra. Þar að auki eru öskrandi drottningarnar Brinke Stevens og Dawn Wildsmith með hverfula myndasögur. Aðalbarnaleikarinn Ryan Latshaw varpar fram öllum þokka og leikhæfileikum myglaðs gamals trjástubbs. Dökkhærða dökkhærða Rachel Carter skellir upp á toppinn og ber litla sætu brjóstin sín. Grófu tæknibrellurnar eru ábyggilega síður en svo sérstakar. Skorið er hæfilega ofgert. Samt hefur þessi mynd á heildina litið ákveðna ástríðufulla skírskotun sem aftur gerir þetta hunang að algjöru ljúffengu æði að horfa á.