Fjórar unglingsstúlkur í úthverfi Los Angeles lenda í alls kyns vandræðum: veislur, eiturlyf, löggur, ruglaðir foreldrar, eldri kærastar. Jodie Foster, eins konar hænamóðir hópsins, reynir að halda öllum saman eins og „fjölskyldu“ (eins og fjölskyldueiningunni sem hún hefur aldrei átt), og það sem er hjartnæmt við myndina er að hún getur það ekki. Hægt og rólega stækka allir og hverfa. ÞESSI nákvæmi söguþráður, þó hann sé undirstrikaður í gegn, er því miður átt við. Þurftum við virkilega langa röð þar sem Scott Baio keyrði fram úr bíl fullum af þrjótum á hjólabrettinu sínu? Eða enn lengri röð - líka með Baio - þar sem Foster hefur undarlega eintölu um "sársauka blekkingar". Sumt af samræðunum er í rauninni beinlínis lúkkandi og ég var ekki mikið að spá í klippingu seint í myndinni sem snýst klaufalega frá dauða til brúðkaups. En þetta eru hnökrar í því sem er í grundvallaratriðum mjög viðkvæm saga um tap á þéttum böndum. Og andlit Jodie í lokin talar sínu máli. Ef áhorfendur verða kæfðir í lokin hefur myndin unnið þetta. Það dregur ekki tár eða biður um samúð. Það sýnir okkur dæmi um vináttu og vonir sem við skiljum. *** frá ****