Auðveldlega 9 af hverjum 10 fyrir kvikmynd eftir leikstjóra sem við munum halda áfram að dást að. En ekki horfa á þessa mynd og búast við því að vera "skemmtilegur". Ang Lee lítur hlutlægt á tiltölulega ókannaðan þátt borgarastyrjaldarinnar. Það sem er fallegt við myndina, eins og allar myndirnar hans Lee, er að hann er ekki „hlið“ með persónum sínum. Hann skapar persónur, túlkar þær með lífi, vandamálum og tvískinnungi ... og gefur þeim raunveruleika sem oft hittir mun nær heimili en mörgum líður vel með. Þessi mynd hefur hasar, en hún er ekki fyrir hasarunnandann þar sem ofbeldið er mjög truflandi og langt frá því að vera tilefnislaust ... þ.e. eins og persónurnar, það er raunverulegt. Og eins og þú mátt búast við um eitt af hræðilegustu stríðum mannkyns, þá er ofbeldið skelfilegt. En sem könnun á meiri mannlegri tvíræðni sem vissulega bjó innan borgarastyrjaldarinnar er þetta meistaraverk. Var stríðið um þrælahald og afnámsstefnu? Lee virðist alveg til í að þoka línunni sem er svo vinsæl í myndum eins og bláa og gráa. Hvorugt snýst þó um hugsjónahyggju eins og sést í Gone with the Wind. Það snýst um frelsi, um löngun til að hafa eitthvað sem er þitt og að berjast fyrir því. Þegar þú horfir á persónurnar spyrðu sjálfan þig „hvernig geta þær verið að berjast til að varðveita þrælahaldið? Staðreyndin er sú að ég held að þeir séu það ekki í raun og veru og þar sem myndin sýnir vandamálið um hvers vegna svo margir lentu í hringiðu borgarastyrjaldarinnar. Staðreyndin virðist augljós að margar persónur sem við lærum um eru að berjast af hollustuskyni við "heimilið" þó að þeir hafi kannski aldrei kannað hvað heimili táknar eða hvort þeir aðhyllast raunverulega gildi þess. Bréfasenurnar eru mjög áhrifamiklar en samt lúmskar. Jake og Daniel eru önnur dæmi um hollustu sem er teygð til hins ýtrasta. Og þegar spennan loksins bregst, og þessar persónur finna sig skyndilega "frjálsar" ... sjáum við fæðingu nýrra manna. Allt þetta blandað saman við fallega innlimun Lee á umhverfi mannkyns með stórkostlegu útsýni og römmum. Lee hefur stíl sem er hans, einhvern veginn evrópskur í "list" sinni (hæg myndavél, óþrjótandi), asískur í epískleika og þróun sögunnar og samt einhvern veginn kunnuglegur og aðgengilegur fyrir svo marga í Norður-Ameríku. slepptu forhugmyndum þínum um hvað borgarastyrjöldin er, hvað "vestrænn" sem tegund er, hvernig stríðsmynd ætti að vera ... og láttu Ang Lee fara með þig inn í heim svo viðkvæman, svo harðan, svo raunverulegan að fáir af okkur getum vel séð það. Í þessu heldur Lee áfram því sem hann vann í Ice Storm. Aftur, myndin er hægfara og án augljósrar "stjórnar" ... öruggt merki um getu Lee til að leikstýra án þess að "þröngva" sjálfum sér á söguna eða tjaldið. Leikstjórn hans er magnað upp af því sem hann færir út úr Jewel (já, söngkonunni), hingað til ósannaðri leikkonu sem skilar ótrúlega frammistöðu. Kvikmynd fyrir þá sem elska kvikmyndir og eru ekki elskendur hinnar venjulegu Hollywood-epísku.