Þegar fólk talar um að „þeir búa þær ekki til eins og það var áður“, þá er bara að benda þeim á þennan stórskemmtilega og furðulega útlits gamanleikshrollvekju frá rithöfundinum og leikstjóranum Glenn McQuaid. Dominic Monaghan og Larry Fessenden) sem enda á því að grafa upp meira en bara þögul, óhreyfanleg lík. Eftir fyrsta áfallið af þessu átta þeir sig fljótt á því að þeir geta í raun snúið ástandinu sér í hag. Og það er bara það sem þeir reyna að gera. Taktu eftir, það virðist sem hlutirnir hafi kannski ekki gengið alveg eins og þeir ætluðu sér þar sem greyið ungi Arthur (Monaghan) er í raun að segja frá sögu sinni við prest (Ron Perlman) áður en hann var tekinn í gálgann. Horfir á smáatriði kvikmyndasögu hans. , McQuaid virðist hafa tekið kjarnann í fyrstu stuttmynd sinni og stækkað hann í þessa leikjaviðleitni, sem er ekkert slæmt. Fessenden snýr aftur og stendur sig vel, Monaghan er einn af þessum strákum sem getur í raun enn fengið þig til að líka við hann á meðan hann fer í þann illvíga brag að stela frá dauðum og með öðrum uppáhaldstegundum eins og Perlman og Angus Scrimm á staðnum sem þessi mynd er mjög skemmtilegt fyrir aðdáendur tegunda. Það nýtur líka góðs af einstakri og hagstæðu hönnun og útliti, sem stundum færist frá E.C. grínistílspjöldum yfir í lifandi hasar (a la Creepshow) og finnst hann alltaf einhvern veginn alveg ekta í Hammer Horror tilfinningunni. Kannski er allt bara þakið svo miklum þurrís en það er fyrir utan málið. Hvað sem var gert til að fanga allt á filmu, það virkar. Hún virkar vel. Hún hefur kannski ekki raunverulegan hræðslu en þessi mynd er með frábæran svartan húmor og dregur örugglega hverja mínútu af sýningartíma hennar í makabreið efni sem ætti að gleðja alla þá sem hafa þolinmæði fyrir hryllingi sem er aðeins meira róandi og finnst eins og það hefði örugglega getað verið gert aftur á dögum Hammer. Sjáðu þetta ef þú vilt: The Flesh And The Fiends, The Doctor And The Devils, Creepshow.