Leyfðu mér að byrja á því að segja að ef þú átt von á lúmskum húmor þá ertu í röngu leikhúsi. Það er lágt í augum og þungt högg. En hann er ekki til í að kitla fyndna beinið þitt. Hann er með sleggjuna og hann hefur teiknað perlu á hlið höfuðsins á þér. En óttast ekki. Eins og bíómyndir fara, þá er þetta frekar mild fræðsla. Ó, líka, þungt fyrir blótunum, en enn og aftur, Mike Judge, ekki Fred Rogers. Var þessi mynd kölluð 'intelliocracy'? F*** nei. Gimsteinninn, kjarninn sem er Mike Judge er sá að hann hefur þann hæfileika að fá fólk til að hlæja að sjálfu sér. Beavis og Butthead voru vinsælastir meðal unglingsstráka, einmitt fólkið sem það var stanslaust gaman að. Með það í huga held ég að húmorinn í þessari mynd sé ekki beint að ofurgreindum. Kannski ertu allt of klár til að fá það. En hann miðar ekki á þig. Hann miðar að meðaltali Jóa þínum. Og hann hefur skilaboð: taktu þig saman og í guðs bænum, lærðu grasafræði! Hún er svolítið sundurlaus og sögumaðurinn verður svolítið pirraður eftir smá stund, en enn og aftur er þessi mynd ætluð fólki sem þarf mikla frásögn ;-) Hún er fyndin. Það hefur boðskap sem það vill tryggja að við skiljum öll. Ég efast um leikarahlutverk Luke Wilson í hlutverki manns með 100 greindarvísitölu. Stundum er hann ekki fær um að gera lítið úr (hvað hefur hann, eins og 104?) upp á stig karaktersins. Svolítið þvingaður stundum.Kudos á Dax Shepard í þessum. Ég man að ég sá hann í Zathura og hugsaði: "Þessi gaur lítur út eins og hálfviti." Í þessari mynd gerir hann mikinn hálfvita. Kannski er ég geðþekkur. Það tók smá tíma að hita upp fyrir Mayu Rudolph, en ég gaf henni smá svigrúm. Enda þurfti hún að leika beinan mann á heila plánetu. En þegar hún fékk smá skjátíma lagði hún sitt af mörkum. Terry Crews lék sömu geðrænu, árásargjarnu persónuna og hann hefur leikið oft áður, en hann er samt sem áður fyrsta flokks forseti. Annar bónus er að staðurinn var nánast tómt. Ef ég tel kærustuna mína og ég, þá voru bókstaflega sex manns í leikhúsinu. Við hefðum getað haft grillgryfju og mariachi hljómsveit. Svo, ekkert pirrandi fólk að tala, eins og virðist vera venja á tímum „tala við sjónvarpið“. Allt í allt, góð forsenda og hæfileg sending, miðað við tilsett markmið. Mikið hlegið var út um allt. Það sem gerði þessa mynd skelfilega var sú staðreynd að þegar við gengum út úr leikhúsinu var eins og myndin væri enn í gangi. Við sáum mikið af fávitaskap í fólkinu strax í kringum okkur, sem kom kannski betur í ljós af skammtinum sem við fengum í leikhúsinu....Þetta eru allir fræbelgir, allir!