Flestar kvikmyndir frá Hollywood virðast fylgja einni af fáum fyrirfram mótuðum og mjög fyrirsjáanlegum söguþræði. Þessi mynd gerir það ekki og er fullkomið dæmi um það sem ég horfi á IFC fyrir. Það er strákur, Michael, og kærastan hans skildu eftir orð. Hann vill vita hvað gerðist. Er hún í lagi? Má hann kveðja? Fæ kannski einhverja lokun. Hann hefur ekki getað haft samband við Grace og í viðleitni til að finna hana hefur hann gert kvikmynd þar sem hann biður um hjálp þína. Michael telur að við gætum þurft ástæðu til að hjálpa honum, svo hann segir okkur sögu sína með því að endurlifa samband sitt með hjálpinni vinkonu (Nadia) til að leika hlutverk Grace (kærustunnar sem fór) Hind sjón er 20/20 og það er ekkert öðruvísi fyrir Michael. Með því að segja sögu sína og fá viðbrögð frá vinum sínum gerir hann sér grein fyrir mistökum sínum og hversu mikils hann metur það sem hann hefur tapað. Þetta er því miður lexía sem við öll höfum þurft að læra (eða þurfum að læra) og auðvelt er að samsama sig við það. Það er það sem fær þig til að vilja heyra meira af sögu Michaels og vilja vita hvort hann finnur Grace.