Stuttmynd Edwins Porters frá 1903 sem ber titilinn „The Great Train Robbery“ bregður upp á skjáinn af svo mikilli spennu og hugviti að maður býr sig undir að verða hrifinn af annarri brautryðjandi frummynd. Rétt eins og "A Trip to the Moon" eftir Melies, hafa gagnrýnendur fagnað þessu sem kvikmyndinni sem kynnti vestræna tegundina í nútíma kvikmyndagerð. Í mínum augum höfðu þeir rétt fyrir sér. Hún hafði allt frá skipulagningu, raunverulegu lestarráni, morði á óæskilegum borgara og yfirvofandi lokasenu sem fær mann til að átta sig á því að þessir illmenni meina málið þetta var allt stórkostlegt á sínum tíma. Héðan til Eastwood hefur sérhver vestrænn kvikmyndagerðarmaður notað ímynd Porters í einhverri mynd til að búa til sína eigin sögu. Það er ekki hægt að segja að þessi mynd hafi ekki opnað dyrnar, en baráttan kemur frá sögunni sjálfri. Tegundin var skilgreind af Porter, en fyrir utan upphaflega spennuna er í raun ekkert til að glíma við. Kannski er ég þreyttur á klisju nútíma vestra og tilviljunarkenndum skilaboðum þeirra, en hvernig getur eitthvað verið klisja áður en það er klisja? Fyrir mér virtist "The Great Train Robbery" þvingað, órekjanlegt og ekki koma á óvart. Ólíkt Melies segir Porter mjög línulega sögu. Ræningjar breyta um stefnu lestar, ræna henni, skjóta svo á fólk af handahófi bara til að sanna að þeir séu hinir sönnu illmenni, og lokasenan endar eins og hverja fyrirfram ákveðin kvikmynd, án þess að koma á óvart eða bila, og þessi yfirvofandi maður með byssu að þér orðatiltæki andlit. Það er blátt. Mynd Porters er leiðinleg. Í útgáfunni sem ég horfði á var litur bætt við í lokin til að undirstrika tilfinningar, sem fannst ódýrt og var hvorki uppörvandi fyrir kvikmyndagerðarmanninn né áhorfandann. Málið er enn að þó að það sé mikilvægt, kvikmynd Porters hefur verið fengin að láni aftur og aftur, hefur hún í rauninni þynnst út. Sagan sjálf ber ekki það tilfinningalega afl sem hún hefur einu sinni. Ólíkt fyrstu mynd Melies get ég ekki horft á þessa aftur. Ég veit hvað hefur gerst, ég veit að það vantar mjög lítið á bak við tjöldin og að lokum er þetta bara það sem hún hefur ætlað að vera einföld saga sem leiðir frá punkti A til punktar B að punkti C. Þetta mál er ekki aðeins hnökra mín við þessa mynd, en líka sterkasta þátturinn sem hægt er að sjá í svona snemma mynd. Þó að það væri leiðinlegt, þá var sú staðreynd að það sagði svo sterka frásögn að persónur okkar væru persónur með hvatir og drifkrafta, framúrskarandi að sjá. Á tímum þar sem fræðimyndir virtust almennar, braut þetta mótið. Aftur, ekki það að ég sé að stökkva á spámannlega vagninn varðandi þessa mynd hún er mikilvæg mynd hún er bara ekki frábær mynd. Á heildina litið var ég fús til að stökkva inn í þessa mynd til að sjá hvar rætur vestrænnar tegundar væru gróðursett, en ég var jafn ánægður með að skilja þessa mynd eftir. Porter er hæfileikaríkur leikstjóri og G.M. Anderson var greinilega mjög farsæll á hinu skapaða sviði, en ég var bara ekki hrifinn af myndinni. Ég bjóst ekki við miklum fjárhagsáhrifum eins og Melies verk, né átti ég von á afriti af "A Trip to the Moon", en ég vildi sjá sömu sköpunargáfuna, könnunina og frumleikann. Mér fannst Porter spila þetta öruggt, ef hægt er að segja það með svona snemma mynd, en ég fann ekki spennuna þar sem illmennin okkar gerðu ill verk sín. Ég var ekki að pæla í neinum og lokaniðurstaðan sannaði að kitchy-skapurinn í henni hafði fjarað út nokkrum mínútum eftir að myndin hófst. Það var brautryðjandi, en ekki stórkostlegt. "The Great Train Robbery" hefur misst pláss sitt í tímahylki kvikmyndarinnar. Einkunn: ** af *****