Þetta er hryllileg mynd og hún hreyfist stanslaust. Samt er hún algjörlega einstök meðal stríðsmynda að því leyti að hún einblínir eingöngu á borgaralega reynslu, tap á mannkyni sem venjulegt fólk verður fyrir á stríðstímum. Ungu, giftu tónlistarmennirnir tveir ganga í gegnum hægfara niðurbrotsferli af hendi beggja aðila borgarastyrjaldar. Kvikmyndin er algjörlega svipt tilfinningasemi og býður upp á dökka sýn á nútímann og ég tel að sé sérstaklega þekkt fyrir marga Evrópubúa. Með hugrökkum, ákafir frammistöðu Liv Ullmann (aldrei betri) og Max von Sydow (líka). Fyrir peningana mína, óafmáanlegasta mynd sem Bergman hefur búið til.