Byggt á sjálfsævisögunni "A Many-Splendoured Thing" frá 1952, "Love Is a Many-Splendored Thing" (1955) segir frá Han Suyin, með áherslu á rómantíkina sem Han, ekkja evrasískur læknir árið 1949 í Hong Kong, átti við. giftur bandarískur fréttaritari að nafni Mark Elliott. „Ég vil aldrei finna neitt aftur,“ segir Han við Mark fljótlega eftir að þau hittast, en þau tvö þróa fljótlega gagnkvæma ómótstæðilega fyrir hvort annað og hver getur kennt þeim um? Mark er leikinn af William Holden á næstum hámarki tívolítímabils síns („Picnic“ á næsta ári yrði hámarkið) í þessari, fyrstu mynd af þremur næstu sjö árin sem myndi finna Holden í Kína (1960“ The World of Suzie Wong“ og „Satan Never Sleeps“ frá 1962 þar sem hinir eru). Og Dr. Han er hér leikin af Jennifer Jones, sem, þó hún sé ekki Evrasíubúi (ólíkt ljúffengu Nancy Kwan og fallegu France Nuyen í þessum öðrum framandi Holden myndum), gerir trúverðugt starf við að standast sem ein. Hvort sem hann er klæddur í cheongsam, evrópskan kjól, skurðslopp eða (hubba-hubba!) sundföt, lítur Jones fáránlega glæsileg út hér. Engin furða að austur mætir vestri í þessari mynd svo dramatískt! Með tveimur aðlaðandi aðalstjörnum sínum, stórkostlegu Hong Kong landslagi, fallegu CinemaScope og litum, Óskarsverðlaunabúningum og þessu klassíska, Óskarsverðlauna titillagi sem streymir í gegnum myndina eins og yndislegt reykelsi, snýr „Love Is a Many-Splendored Thing“. út að vera alveg aðlaðandi og rómantísk samsuða. Han sjálf var sem sagt ekki sama um myndina, svo ég get aðeins ímyndað mér að mikið frelsi hafi verið tekið með heimildarefni hennar. Samt naut ég þess. Og ef endir myndarinnar veldur því að tár koma í augun, mundu bara eftir viskuorðum Marks: "Stærsti harmleikur lífsins er að vera ekki elskaður."