Níunda kvikmynd David Lynch í fullri lengd, Mulholland Drive, er mjög áhrifamikil saga um svik og afbrýðisemi. Ef eitthvað er, þá stangar það metnað okkar og vonir á hrottalegan hátt við hinn oft bitra sannleika. Sérhver rammi þessarar myndar hefur mikilvægi og tengist öðrum hlutum og sjálfum sér á sama tíma. Ekkert er eins og það lítur út fyrir að vera og þú situr eftir með alvöru púsluspil þegar þú endar með því að reyna að setja saman verkin. Þetta er kvikmynd sem gerir ekki málamiðlanir, né tekst henni að takast að fullu við krefjandi form og myndavélarmál, eins og gæti hafa verið raunin fyrr með Lost Highway. Þótt maður þekki greinilega klassísk lynchian mótíf og tæki, er myndin enn mjög frumleg, jafnvel í ljósi þess að þetta er Lynch mynd. Lost Highway markaði nýja leið til að segja sögu; ræktaði óhefðbundna leið til að koma tilfinningum á skjáinn. Með Mulholland Drive tókst Lynch ekki aðeins að stjórna þessari tækni heldur færir hún hana á ný stig með því að gera hana miklu flóknari og fjölvíddari. Með því skapar hann umgjörð ólíkra laga í tíma og mannshuga. Á blaðamannafundi á kvikmyndahátíðinni í Cannes 2001 sagði David Lynch að leitin að fullkomnun í besta falli gæti gefið niðurstöðu þar sem heildin er meiri en summa hlutanna. Að tala um samlegðaráhrif eins og þetta verður mjög viðeigandi fyrir Mulholland Dr. þar sem mismunandi raðir og mörg smáatriði stuðla að heildinni; draumamyndir og hliðstæður fléttast saman til að skapa söguna. Í sumum listum felst fegurð hennar í einfaldleika hennar. Þetta er ekki raunin með Mulholland Drive, og hefur aldrei verið með Lynch. Það er margbreytileikinn sem litar og byggir heiminn sem Lynch skapar, sami margbreytileikinn og einkennir raunheiminn. Hann verður aldrei þvingaður eins og, að mínu mati, gerir til dæmis Memento, með því að nota frumlegan hátt til að eiga samskipti við áhorfendur. Ef Mulholland Drive er frekar borið saman við aðrar kvikmyndir, þá held ég að það sanni David Lynch sem meistara í því sem hann gerir og brúar list og kvikmyndagerð á þann hátt sem enginn hefur gert. Í samanburði við til dæmis Alejandro Jodorowsky eða samtímamanninn Matthew Barney, þá tel ég að Lynch takist skýrara að láta listamanninn ekki ráða yfir kvikmyndagerðarmanninum eða, líklegast, David Lynch skilur betur og framkvæmir kvikmyndagerð sem listform. Skilningur á söguþræðinum er ekki lítið afrek, en vinnubrögð Lynch með hljóð, sjónarhorn, tímaröð og form málar listaverk svo dökkt og ógnvekjandi að það finnst stundum raunsærra en raunveruleikinn. Lynchian kvikmyndahúsið er oft, og örugglega í Mulholland Drive, bylgja mannlegra tilfinninga. Að vinna með tilfinningar er viðkvæmt handverk sem krefst skilnings og dýpt. Eins og Lynch orðar það: "Aðeins of mikið, og tilfinningin hverfur. Aðeins of lítið, og það gerist ekki." Í Mulholland Drive á David Lynch ekki í neinum vandræðum með að ná þessu jafnvægi. Andlitsmyndir Lynch spanna alls kyns víddir og taka mismunandi áttir og skapa ótrúlega raunsæjar persónur og aðstæður. Að horfa á Mulholland Drive er ferð um undirmeðvitundina. Þetta er sönn og nakin kvikmynd með óumdeilanlega listrænt gildi. Þess vegna elska ég Mulholland Drive og það sem hefur fært það á hátindi kvikmyndasögunnar. Hin fullkomna kvikmynd.