Ég mundi eftir þessu sem ein af uppáhaldsbókunum mínum sem barn og hafði lengi langað til að lesa hana fyrir 5 ára dóttur mína. Ég vissi að myndin væri að koma út bráðum svo við fórum á bókasafnið til að ná í bókina og þeir gáfu okkur forsýningarpassa fyrir næsta dag! Við hlupum heim og eyddum síðdeginu í að lesa bókina svo við gætum borið saman. Var ekki nauðsynlegt. Það eina sem er sameiginlegt með bókinni og myndinni er fornafn aðalpersónanna, að það sé veðjað og heilmikið af ormaáti. Ó já, ég var næstum búinn að gleyma því að krakkinn sem eldar flesta orma finnst gaman að kynna meistaraverkin sín með frönskum hreim. Hvernig krakkarnir þekkja hvert annað, fjöldi krakka sem taka þátt, hvernig veðmálið varð til, fjöldi orma sem verður að borða, tímaramma sem hann þarf að borða orma, hvernig þeir eru eldaðir, framvindu vináttu, hápunktur atriði o.s.frv., EKKERT er eins. En einhvern veginn eyðilagði það ekki myndina fyrir mér. Persónurnar eru allar skemmtilegar og myndin olli mér ekki vonbrigðum. Varúðarorð til foreldra, það var eitt augnablik þegar þú gætir heyrt fullorðna í herberginu draga andann saman og það var þegar litli bróðir Billy talaði um typpið sitt sem „dilly dick“. Vandræðalegi hlutinn kom þegar dóttir mín hélt áfram að spyrja þá sem sátu í kringum okkur: "Veit einhver hvað dilly dick er?" lol. Það og einstaka „þegiðu“ er eins ljótt í munni og þessi mynd verður. Dóttir mín hélt að hún gæti orðið veik í kringum orm 3 og 4 (og hélt á tómu nacho-ílátinu til öryggis) en var í lagi með orm 6. Hún og ég höfðum bæði mjög gaman af myndinni og skemmtum okkur konunglega við að deila reynslunni.