"Af hverju gerðu þeir þá svona stóra? Af hverju gáfu þeir ekki bara peningana til fátækra?" Spurninguna um dómkirkjur spurði nemandi til Herra Harvey í skólaferð til Salisbury dómkirkjunnar. „Þetta er góð spurning,“ svaraði hann. "Að hluta til til að hvetja þá - til að fá þá til að líta upp með lotningu." Ég er ekki viss um að dómkirkjur hafi þessi áhrif á alla, en þessi mynd hafði svo sannarlega þessi áhrif á mig. Það var æðislegt! Það byrjaði ekki þannig. Um tíma virtist þetta vera lítið annað en lýsing á - ja - skólaferð til Salisbury-dómkirkjunnar. Ef þú hefur einhvern tíma farið í menntaskólaferð einhvers staðar er þetta í rauninni það. Þú ert með hóp af að mestu áhugalausum krökkum sem eru bara ánægðir með að vera frá skólanum í einn dag, strætóbílstjórann sem hefur verið brjálaður af þeim og sumir kennarar sem reyna í örvæntingu að halda öllu í skefjum. Hef verið þarna, gert það, fengið stuttermabolinn voru fyrstu viðbrögð mín. Ég hélt að á endanum yrði þetta dæmigerð saga um kennara sem tækist að veita hópi áhugalausra nemenda innblástur. GAPAÐ! En það kemur í ljós að það er svo miklu meira! Timothy Spall var frábær sem herra Harvey - dapurlegur, broslaus kennari með undarlega hrifningu á dómkirkjum. Meðan á myndinni stendur kemur saga hans hægt út og verður þungamiðja sögunnar. Við kynnumst líka nokkrum nemendum í vandræðum - einkum Helen, einnig frábærlega leikin af Nathalie Press, sem er í sjálfslimlestingu. Þetta er ekki trúarleg kvikmynd, en hún inniheldur nokkrar kröftugar hugleiðingar um trúarleg þemu. Þegar samstarfsmaður Harvey Jonathan (leikinn af Ben Miles) segir "Mér er alveg sama hverju einhver trúir svo lengi sem þeir reyna ekki að þvinga það upp á neinn annan" svarar Harvey, "það er ekki umburðarlyndi - það er afskiptaleysi!" - sem er í raun (að mínu mati) það sem oft gengur fyrir trúarlegt umburðarlyndi í samfélagi okkar. Það eru sviðsmyndir um sættir á milli ýmissa persóna og lokaatriði myndarinnar var frábært. Þegar Harvey klifrar aftur upp í rútuna lætur leikstjórinn Susanna White myndavélina sveifla hægt upp á við, þannig að lokaskotið er einfaldlega af himni - og hlustar aftur á ummæli Harvey um að tilgangur dómkirkjunnar sé að fá fólk til að líta upp með lotningu. Dómkirkjan nær markmiði sínu. Við horfum upp í alheiminn með lotningu, leitum að einhverju sem er stærra en við sjálf, hvernig sem við veljum að skilgreina það. Þetta er mjög kraftmikil og mjög hvetjandi mynd. 9/10