Venjulega elska ég þessar "Stranger Within" spennumyndir. Nokkur góð dæmi eru "Fatal Attraction", "Single White Female" og "Audition." Vel gert, þeir geta verið mjög skemmtilegir og þess virði að vera klukkutíma eða tvo af traustum áföllum og hræðslu. Auðvitað getur hið gagnstæða verið satt: illa gert, þau geta verið leiðinleg og heimskuleg. "The Hand that Rocks the Cradle" er ein af þeim síðarnefndu. Bartels, Claire (Annabella Sciorra) og Michael (Matt McCoy) bjóða annan meðlim velkominn í fjölskyldu sína. En upptekinn Claire er sannfærður af Michael um að ráða barnfóstru. Dag einn birtist kona að nafni Peyton Flanders (Rebecca DeMornay) og vegna þess að hún virðist fullkomin ráða Bartel-hjónin hana. Auðvitað, þegar hún birtist er hið friðsæla líf þeirra hægt og rólega að leysast upp...Þessi mynd glímir við ofgnótt af vandamálum, en sá stærsti er meðhöndlun illmennisins. Peyton er aldrei trúverðugur. Hluti af þessu hefur að gera með hvernig hún er skrifuð og hvernig hún hefur hagað sér. Hlutirnir sem hún gerir sem eiga að setja okkur á oddinn eru svo tilgerðarlegir að þeir eru hlæjandi. De Mornay hjálpar ekki mikið. Hún sýnir Peyton sem tvær ólíkar manneskjur. Þó að það sé satt að hún eigi að vera hin fullkomna barnfóstra á meðan hún felur geðrofshneigð sína, skapar frammistaða De Mornay skil á milli tveggja hliða persónu hennar. Hinir leikararnir eru hins vegar góðir. Annabella Sciorrra er frábær sem astmasjúklingurinn Claire. Sciorra er mjög eðlileg í hlutverkinu en því miður svíkur handritið hana. Matt McCoy er næstum ósýnilegur. Hins vegar er Julianne Moore yndisleg sem Marlene vinkona Claire. Moore er eldsprengja, en því miður er hún bara á skjánum í alls fimm mínútur. Myndin hefur nokkur ágætis áföll, en hún er illa hröð og hápunkturinn, þó að hún vekur nokkra spennu, er í raun hálf hláturmild. Sem sagt, hann er að vinna með handrit sem í besta falli gæti verið kallað ömurlegt. Þessi hefði átt að fara í ruslið beint í myndbandið.