Leikstjóri og áhöfn hans halda út í einangraða Beal-setrið til að gera lággjalda hryllingsmynd um sjö dularfulla dauðsföll Beal-fjölskyldunnar sem hafa átt sér stað þar á síðustu öld. Jafnvel með viðvörun húsvarðar veitir forstjórinn hinu meinta bölvuðu húsi engan gaum. Einn úr áhöfninni finnur bók sem ber titilinn Tibetan Book of the Dead og notar hluta úr henni fyrir handrit sitt. En þegar þeir gera það, þegar þeir eru rauðir, rísa þeir ghoul upp úr gröfinni. Leiðinlegt, ruglingslegt og klístrað allt saman í eitt, jafngildir þessari peningalausu miðnæturhrollvekju. Það sem líður eins og eilífð, það virðist bara aldrei fara af stað eða sýna fram á eitthvað áhrifaríkt frá nokkuð almennilegum hugmyndum. Jafnvel þó klunnaleg, spennulaus leikstjórn leikstjórans Paul Harrison hafi smíðað nokkur hryllileg, stemmandi og andrúmsloft leikmynd. En leti setti það snemma. Öll myndin innan kvikmyndabyggingar tekur mestan hluta myndarinnar og á þessum tíma gerist lítið sem ekkert af miklum áhuga. Það er heldur ekki gaman. Hugsaðu um Bob Clark, "Children Shouldn't Play with Dead Things (1972)", og nú höfum við eldri leikara í hlutverkinu. Hins vegar fannst mér "Sjö lík" vera síðri. Handritið er snemma í ríkum mæli, áður en það endar með því að vera ljótt, fyrirsjáanlegt og skilið eftir marga óuppfyllta möguleika. Ódýri grunnurinn með takmörkuðum settum hjálpaði ekki heldur, en dapurlegt, dökkt útlit höfðingjans hafði hrollvekjandi loft yfir það. Flutningur úr þekktum b-kasti er aðallega stífur. John Carradine leynir sér að litlu leyti aðallega. John Ireland leikur heitan leikstjóra, uppþvott leikkona Faith Domergue krefst athygli og Charles Macaulay dregur úr því. Hin hægláta forsenda er blandað á milli „Tíu litlir indíánar“ og venjulegu uppvakningauppsetningu þinni. Hins vegar er það ekki allt svo grípandi, jafnvel með dulrænu og yfirnáttúrulegu brúnina. Djöfull kasta þeir meira að segja inn einhverri kirkjugarðsaðgerð, án árangurs. Þegar rotnandi rjúpan birtist loksins, en aðeins seint. Það verður aðeins betra, ef það er mjög ruglingslegt. Rétt eins og innblásna opnunin er endirinn ljúffengur. Verst þess á milli, það dregst stöðugt. Samfellan í mörgum senum er engin, og dauðasenurnar eru meira spennandi og blóðugari (en reyndar illa útfærðar) í myndinni sem þeir eru að gera, en hvað verður eiginlega um þá þegar uppvakningurinn birtist. Almenna tónlistin slær áfram með hrollvekjandi, en hreinskilnum gotneskum vísbendingum, og myndavélaverkið er vægast sagt sviðsett með skorti á hugmyndaflugi. Skjóta og ramma. Skjóta og ramma. Verki lokið. Það er umbúðir.