Ég sá þennan uppblásna haug af vinjettum í kvöld á forsýningarsýningu og ég var beint í hrifningu af því hversu slæmt það var. Í fyrsta lagi sýndi myndin nánast gapandi blinda bletti. Eru engir svartir eða samkynhneigðir New York-búar ástfangnir? Eða hver þekkir til dæmis hið ástfangna hvíta fólk sem tekur þátt í sjálfum sér? Ég veit að þetta er ekki ást Crash af steðja-bragðandi innifalið en þú getur ekki þykjast hafa kvikmyndalegt New York án þessara nokkuð ríkjandi meðlima samfélagsins. Auk þess, þú veist að fólkið sem framleiddi þetta ish hélt að Crash ætti skilið þennan skinku-Oskar, svo hvar eru allir? Mögulega verra en furðuleg og vísvitandi félagshagfræðileg fáfræði voru móðgandi kaflarnir til hægri (manstu þegar þú varst í menntaskóla og fólk var opinskátt ógeðslegt við ansi ungar konur í hjólastólum? Ég líka). Þessi mynd var á ýmsum leiðum til að vera verst. Slæm leiklist, léleg skrif, léleg leikstjórn -- allt spannar allar mögulegar tegundir sem varða ríkt hvítt fólk sem reykir sígarettur fyrir utan fína veitingastaði. En guði sé lof að þeir náðu loksins kraftaverkunum Hayden Christensen og Rachel Bilson aftur saman fyrir Jumper endurfundinn. Og hliðarathugasemd, Uma forðaði sér frá kúlu; Ethan Hawke lítur út fyrir að vera eyðilagður. Þetta er auðvitað eitt hvað varðar útlit hans, en það bætti ótrúlega hrollvekjandi aukastraumi af hræðilega við skelfilega handritaða senu hans á móti aumingja, yndislegu Maggie Q. Ég átti hræðilegan tíma við að velja minnstu uppáhaldssenuna mína fyrir lok kvikmyndarinnar spurningalista, en það hlýtur að vera Anton Yelchin/ Olivia Thirlby bitinn fyrir smekkleysið, sem hryggir mig því ég er mjög hrifinn af þessum tveimur leikurum. Ég tel mig ekki móðgast auðveldlega, en það eina sem ég gat gert var að hæðast að og líta í kringum mig með viðbjóði eins og 50 ára frænka einhvers. Nálægt annað sæti í þessari ótrúlega þéttu keppni um hræðilega hluti er tóndöff lýsing Shia LaBeouf á því hvað það þýðir fyrir fyrrverandi Disney Channel stjörnu að bregðast við Julie Christie. Ég meina ekki á móti, ég meina á móti. Á móti er eina skýringin. Ég geri mér grein fyrir því núna að fyrri röðin með Orlando Bloom er tiltölulega hápunktur. ATHUNGA. Vinsamlegast hafðu það í huga þegar heilinn þinn byrjar að leka út úr eyranu þínu fljótlega eftir upphafsútgáfurnar, sem virðast vera vísbending um fyrsta New York Real World. Þessi mynd er vandræðaleg, undarlega dagsett, óorðin, áhrifalaus, tilgerðarlaus og að lokum algjörlega skilin við allar raunverulegar hugmyndir um New York. (Aukastjarnan er fyrir Cloris Leachman/Eli Wallach röðina, þar sem hún er í raun frekar sæt, en hún er aðeins einn bjartur punktur í því sem líður eins og klukkustundir af tilgangslausum, sjálfsfróunarkvölum.)