Sherlock Holmes kvikmyndir frá hinu sígilda Universal tímum hafa tilhneigingu til að vera í gæðum. Þetta svið fer frá mjög góðu til yfir meðallagi, þar sem ekkert af framleiðslu þeirra er ömurlegt, eða ótrúlega ljómandi. Sherlock Holmes og The Secret Weapon passa vel inn í milliveginn hvað varðar gæði, og eins og alltaf er þetta skemmtileg skemmtun sem aðdáendur þáttanna, eins og ég, munu hafa mjög gaman af. Í þessari mynd er Holmes í miðri heimsstyrjöldinni síðari heimsstyrjöldinni af vondu nasistunum til að stela uppfinningu svissneskra vísindamanns, sem gæti reynst vera lykilatriði á vígvellinum. Heimsstyrjöldin síðari Sherlock Holmes myndirnar eru yfirleitt ekki eins góðar og þær eins og The Scarlet Claw þar sem Holmes stundar einkarannsóknir, þar sem þær eru venjulega þjakaðar af of miklum áróðri eða söguþræði sem tengist meira stríð en leyndardómurinn. Þessi heldur sig þó nokkurn veginn frá hvoru tveggja og með því að setja fókusinn á Holmes og rannsókn hans virkar myndin mun betur. Kannski sá Universal hvað dró niður fyrri Voice of Terror og breytti fókusnum vegna þess. Basil Rathbone skilar enn og aftur frábæra frammistöðu sem ásaspæjarinn og þó að Nigel Bruce sé ekki eins mikið og venjulega, þá er gaman að sjá hann þegar hann gerir það. Þau tvö eyða ekki miklum tíma saman, sem veldur vonbrigðum því efnafræði þeirra er alltaf eitt það besta við Holmes myndir; en þetta gefur Holmes meiri tíma til að sýna bát í ýmsum dulargervi, sem er alltaf mjög skemmtilegt. Lestrade eftir Dennis Hoey er svo sannarlega í uppáhaldi hjá aukapersónunum og þó að hann sé ekki eins fyndinn og venjulega; Andlitssvip hans eru frábær og nærvera hans hjálpar til við að undirstrika hversu frábær Holmes er. Atriði hans með Watson í bíl eftir málningarfall á veginum er uppáhalds augnablikið mitt í myndinni. Það er gott að sjá óvini Holmes, prófessor Moriarty snúa aftur, jafnvel þótt það virðist sem hann hafi bara verið hent inn fyrir fjandann. Leikur Lionel Atwill er ekki eins góður og George Zucco í Ævintýrum Sherlock Holmes, þar sem hann sannfærir í raun aldrei um að hann sé sannarlega ljómandi hugur; en að sjá hann læsa horn með söguhetjunni er gaman og gaman að sjá hann í myndinni til að vega upp á móti heimsstyrjöldinni sem er aldrei eins áhugaverð og Holmes sjálfur. Myndin byrjar sem meira spennumynd en leyndardómsmynd; en þegar það er komið í gang er erfitt að leggja það frá sér og þetta er meira en traust innkoma í höfundarverk Universal.