Ef þú hefur séð aðrar svona myndir eru þær líklega betri. Ómega maðurinn kemur upp í hugann. Það er stúdíóinu til hróss að þeir forðuðust hina víðáttumiklu, óþarfa, stóru fjárhagslegu tæknihátíð sem einkennir kvikmyndir af þessu tagi. Að auki var uppsetningin og forsendurnar frábærar: Fjórar manneskjur sem eiga fortíð okkar nánast ekkert við, eru að reyna að komast í burtu frá yfirgnæfandi smitsjúkdómi. Það sem er slæmt er ALLT annað! Ég verð þreytt á endalaust heimskulegum, kærulausum, dónalegum, áhrifalausum, hrokafullum persónum í kvikmynd. Það lýsir nokkurn veginn öllum í myndinni á einhverjum tímapunkti. Ég leigði það og fann sjálfan mig að öskra ítrekað á sjónvarpið, "nei, ekki gera það!", "af hverju ertu svona heimskur", "passaðu þig!" o.s.frv. Sannkallaður skortur á persónuþróun er augljós um það bil hálfnuð. Kvikmynd ÆTTI að veita þér sterk persónuleg tengsl við að minnsta kosti sumar persónurnar svo þér sé alveg sama hvað verður um þær. Þessi gerir það ekki. Einnig hefði átt að vera lengri og innihaldsríkari endir á myndinni líka.