Ég náði þessu á IFC í síðustu viku og mér fannst þetta vera dæmigert fyrir stuttmyndina: þung í stíl, lítið um efni og frumleika. Kemur það nokkuð á óvart að væntanleg kvikmynd skartar óvenju aðlaðandi (og ljóshærður að stígvél) strák með 70s töff hár og of flott fyrir skólaföt? Auk þess veltir þessi mynd sig í flottu seint á áttunda áratugnum, sem virkar fyrir suma („The Virgin Suicides“ eftir Sofia Coppola kemur upp í hugann) en ekki fyrir þennan leikstjóra. Annar gagnrýnandi bar þetta saman við verk Harmony Korine og ég er sammála því. Samt lít ég ekki á þetta sem jákvæðan hlut (hvað hefur HANN samt gert undanfarið?). „Bobbycrush“ er í rauninni bara sóun á tíma og orku fyrir alla sem taka þátt. Ef þú sérð það seint á kvöldin í kapal skaltu snúa rásinni og horfa á eitthvað annað í staðinn.