Ekki eru allar kvikmyndir sem gerðar voru árið 1931 jafn hrollvekjandi og sú staðreynd að þetta var „besta myndin“ hlýtur að hafa hleypt enn meiri krafti í þróun sjónvarps. Dæmigert fyrir allar Ferber skáldsögur, það er ekki hægt að koma sögunni í heild sinni til sögunnar. skjár, svo ekki sé meira sagt um að þróa karakter. Dix -- svo þrjóskur í fyrsta þriðjungi myndarinnar -- gerir andlitssögu, en enginn veit hvers vegna og það meikar engan sens. Og hvað er það við Dunne sem gerir hana svona stóíska? Atriði Ednu May Oliver eru ómetanleg, eins og venjulega. Þessi mynd hefur hlutverki að gegna í kvikmyndasögunni en hún er löng og leiðinleg.