„Her Faraós“ stangast á við formúlu. Í stað þess að selja upp á klisjur og stórstjörnur byggir hún algjörlega á frábærum leik frá sterkum leikarahópi, styrk velskrifaðs handrits og heillandi og biturri sögu. Útkoman er hrá og raunsæ kvikmynd sem gengur hratt áfram, með þungum tilfinningastraumi. Ein sú besta sem ég hef séð um borgarastyrjöldina og ég held að hún megi þakka það ánægjunni af því að vera sjálfstæð mynd (ef þér líkar við þessa mynd, reyndu þá að sjá álíka ljómandi indie borgarastríðsmyndina "Wicked Spring" líka). „Faraó“ segir einfaldlega sanna sögu af litlum leiðangri/fóðurteymi af Union-mönnum sem hjóla inn á bóndabæ í sambandsríkinu til að taka vistir, en endar þar fastur vegna slyss eins mannanna. Spenna myndast og sambönd myndast og rofna. Ekkert gerist eins og Hollywood myndi skrifa það; þessi mynd kemur frá huga einhvers sem er í raun og veru annt um gæðakvikmyndir og að segja sögu. Frábærar samræður og söguþráður flæða um kvikmynd sem lítur mjög fagmannlega út, en finnst oft ekki eins og þú sért að horfa á kvikmynd, frekar á þann hátt að heyra sögu. Myndin státar af ótrúlegri frammistöðu frá Chris Cooper sem sýnir ótrúlega fjölhæfni í könnun á hlutverki sínu. Hann umbreytir, en er alltaf á hátindi trúverðugleika og á auðvelt með að tengjast tilfinningalega. Patricia Clarkson er jafn stjörnu og raunsæ í hlutverki sem margar leikkonur myndu hrynja í. Hún deilir áhugaverðri efnafræði með persónu Cooper og þar sem hún er alvarlegri persónurnar, er enn jafn auðvelt að samsama sig henni. Restin af leikarahópnum er mjög fær og fyllir hlutverk þeirra vel. Listahönnunin og leikmyndin eru dásamleg og persónulega elska ég kvikmyndatökuna. Það hefur allt tilfinningu fyrir borgarastyrjöldarmynd með myndavélinni sem sýnir sterka andstæða liti og skugga og tinlíkan málmblæ, en heldur alltaf náttúrulegu útliti sveitalegu umhverfisins. Þeir virðast hafa notað náttúrulega lýsingu, en allt sem þeir notuðu virkar fallega. Allt lítur út fyrir að það eigi heima þar sem það er, finnst það tímabil, eitthvað sem mér finnst sjaldgæft í bandarískum tímabilsmyndum. Leikararnir leika á 19. öld, ekki eins og 20. aldar fólk í gömlum fötum. Umfram allt er þessi mynd mjög persónuleg. Ég held að sem indie hafi það efni á því. Myndin er nánast gallalaus með framúrskarandi handriti sem skapar og kannar áreynslulaust samband og persónuleika þessara persóna og lætur þær vaxa við aðstæður, eins slæmar og þær eru. Það mistekst ekki í því að koma sínum tilgangi á framfæri, og það kemur málinu fram án venjulegrar og ofnotaðrar tækni sem notuð er í öllum stríðsmyndum þessa dagana. Það er hugrakkur. Það byggir á persónum sínum, frábæru handriti, mannlegum tilfinningum og þeirri köldu og hörðu staðreynd að borgarastyrjöldin var ekki eingöngu CGI, stórstjörnur og pils.