Ef það var eitthvað sem Akira Kurosawa gerði rangt við að búa til Dodes'ka-den, þá var það að gera það með samstarfinu sem hann myndaði við "riddarana fjóra" (hinir þrír voru Kobayaski, Ichikawa og Konishita). Þeir vildu fá stóran risasprengju til að hefja samstarf þeirra, og í staðinn flutti Kurosawa, að öllum líkindum höfuðostur hópsins, abstrakt, húmaníska listamynd með persónum sem bjuggu í niðurbrotnu fátækrahverfi þar sem margar persónur hennar stóðu frammi fyrir myrkum harmleikjum. Hefði hann gert það á sjálfstæðari grundvelli eða farið í aðra vinnustofu hver veit, en það var vegna þessa, meðal annarra fjárhagslegra og skapandi vandamála, sem einnig stuðlaði að sjálfsvígstilraun hans árið 1971. Og samt, í lok dag, sem listamaður hætti Kurosawa ekki að skila því sem hann er frægur fyrir með leikritum sínum: styrkleika mannsandans í andspænis mótlæti. Það ætti ekki að líta fram hjá því að bakgrunnur þess er aðeins óvenjulegri en flestir aðrir, en það er alls ekki Kurosawa að kenna. Efnið í Dodes'ka-den er hrífandi, en ekki á þann hátt sem maður finnur venjulega hjá leikstjóranum, og aðallega vegna þess að það er knúið áfram af karakter í stað fléttu. Það er ýmislegt sem kemur fyrir þetta fólk og áskorun Kurosawa hér er að flétta það saman í samræmda heild. Persónan sem byrjar í myndinni, einkennilega (þó sem betur fer þar sem það er ekki mikið pláss fyrir hann til að vaxa), er Rokkuchan, heilaskemmt karlbarn sem fer um allan daginn og gerir lestarhljóð („smellið“ af titillinn), stoppaði aðeins stundum til að biðja fyrir móður sinni. En svo kvíslast við: það eru feðgarnir, þeir síðarnefndu sem sníkja veitingahús fyrir mat og sá fyrrnefndi sem heldur áfram með staðbundnar lýsingar á draumahúsinu sínu; eldri maður hefur dauðasvip og við lærum síðar að hann hefur misst miklu meira en hann mun segja flestum, þar á meðal konu sem á fortíð með honum; feimin, hljóðlát kona sem vinnur í ánauð við ættleiðingarföður sinn (eða frænda, ég er ekki viss), sem nauðgar henni; og hógvær strákur í jakkafötum sem er með stöðugt andlitsmerki og stóra vonda eiginkonu - fyrir þá sem eru félagslyndir. Það eru líka smá merki um fólk í kringum þessar persónur, eins og tveir fyllibyttur sem halda áfram að hrasa um á hverju kvöldi, eins og klukka, gera miklar kröfur til maka sinna, stundum (óviljandi) skipta þeim! Og það er góður sakesölumaður á hjólinu sem hefur sætt en undarlegt samband við feimna rólegu konuna. Og auðvitað er hópur af slúðrandi dömum sem kúra í kringum vatnshol í miðju fátækrahverfinu og hafa ekkert of fallegt um neinn að segja nema það sé um eitthvað erótískt með strák. Fyrst að athuga með þetta allt er hvernig Kurosawa setur myndina; það er svolítið post-apocalyptic, lítur ekki út fyrir neinn sérstakan tíma eða stað (það er þangað til við sjáum nútíma bíla og götur í nokkrum myndum). Þetta er jaðarsamfélag, en áhyggjur þessa fólks eru þó í hörmulegu umfangi, ætlaðar til að afbyggjast með stórkostlegu valdi. Líkt og Bergman er Kurosawa til í að kryfja sundurleitar tilfinningar fólks, með einni senu sérstaklega þegar maðurinn sem lítur út fyrir dauðann, sem hefur hol og sorgmædd augu, situr og rífur kjaft í þögn á meðan kona fer með það. Stundum er sjarmi, og jafnvel smá hlátur, til að hafa með þessu fólki. Ég naut meira að segja, kannski kaldhæðnislega, litlu augnablikanna með Rokkuchan (sérstaklega með mynd Kurosawa sem málara á götunni), eða óþægilegu þögnunum við manninn með andlitsglöggurnar. En á meðan Kurosawa leyfir leikurum sínum smá svigrúm til að spuna, eru hreyfingar myndavélarinnar enn eins og þær hafa alltaf verið - þolinmóður en vakandi, með breiðum tónverkum og klaustrófóbískum myndum, málarasýnum og andlitum, stundum með stíliseringu þöglu drama sem ætlað er að gráta. . Innan um þessar stundum furðulegu og áhrifaríku sögur, þar sem sumar þeirra (þ.e. feðgarnir í bílnum) eru sérstaklega sorglegar, lýsir Kurosawa upp kvikmynd sína og hannar litasamsetninguna sem sína fyrstu í Eastmancolor eins og það sé eitt af málverkum hans. Gróðursæll, útbreiddur, hellist stundum yfir saumana en alltaf með einhverri stjórn, þessi staður er ekki endilega „léttari“; það er eins og ágripið sé komið af fullum krafti inn í atriðið þar sem hlutirnir líta líflega út en eru miklu dekkri að neðan. Þetta er ljómandi, erfiður tvíeggjað sverð sem gerir ráð fyrir draumkenndum tónum með svo þungu leikriti. Með sætu „kvikmynda“ skori Toru Takemitsu (einnig ábyrgur fyrir Ran), og frábærri frammistöðu leikaranna, og nokkrum óafmáanlegar senur á frábærum ferli, Dodes'ka-den er á sinn hátt smáverk frá leikstjóranum, en engu að síður nærri fullkomið á sínum eigin forsendum, sem eins og með mörg Kurosawa drama eins og Ikiru og Red Beard heldur hörðum sannleika um mannlegt ástand án of mikillar tilfinningasemi.