Einstök kvikmynd sem tekur á þema af frábærum hlutföllum með mjög vel jafnvægi leikstjórn. Dmytrik var mjög góður leikstjóri, að minnsta kosti eftir því sem ég get sagt frá þessari mynd og Murder my Sweet en hann varð fyrir alvarlegum áhrifum af HUAC eins og aðrir kvikmyndaleikstjórar og leikarar. Það er á vissan hátt kaldhæðnislegt að Crossfire fékk engin Óskarsverðlaun, því hún er stórkostlegt dæmi um hvernig hægt er að gera frábæra kvikmynd á lágu kostnaðarhámarki. Allt við þessa mynd er einstakt: vel skrifað handrit sem notar umfangsmikil endurlit, frábær leikarahópur, frábær lýsing sem virðist segja söguna meira en aðgerðirnar. Hvers er meira hægt að búast við af kvikmynd í fremstu röð? Mætti ég bæta því við að hér er noir notað vegna stílhreinleika þess og ég gæti bætt fjárhagslegum kostum við. En þetta sannar enn og aftur að það sem upphaflega var talið vera B-mynd getur haft meiri áhrif í dag en flestar þær þungbúnu A-myndir sem misstu áhorfendur með tímanum. Þessi mynd er ekki noir-mynd í sjálfu sér og þetta vekur upp alvarlegar spurningar um hvað noir sé í raun og veru. Stíllinn er örugglega noir, hvað varðar leikmyndir og sérstaklega ljós en þemað fer fram úr uppskrift "noir tegundarinnar". Þú getur séð hlutina frá öfugu sjónarhorni og fullyrt að Gyðingahatur sé aðeins yfirskin fyrir sakamálarannsóknina, púsluspilið í kringum morðið sé í raun í brennidepli. Þetta hefði verið raunin ef ekki hefði verið fyrir Robert Ryan í frábærri frammistöðu. Hvort heldur sem er, þá hefur myndin upp á margt að bjóða og það er sannarlega leitt að leikstjórinn hafi þurft að þola svo mikið misgjörð fyrir fyrri trú sína á raunverulegu „noir“ tímabili í Ameríku