Þetta virtist vera góð mynd, ég hélt að þetta yrði góð mynd, og alla myndina var ég að vona að hún myndi nýta tímann minn á marktækan hátt, og já, ég verð að viðurkenna að leiklistarhæfileikar Dimple Kapadia og Deepti Naval var sannarlega lofsvert, en þrátt fyrir bestu viðleitni nær þessi mynd ekki að koma á áhrifaríkan hátt á þýðingarmikinn boðskap, sem virðist vera það sem Somnath Sen er að reyna að gera. Lokaatriðið kemur stutt og endirinn virtist hálf ófullnægjandi eftir allt sem gerist; svolítið eins og raunveruleikinn að því leyti en kvikmyndir ólíkar raunveruleikanum lýkur eftir um það bil 2 klst. og endirinn ætti að gera áhorfendur ánægða, ef það var í raun og veru ætlun leikstjórans. Þetta stenst ekki í þeim efnum og það er það sem veldur mér mestum vonbrigðum. Annar þáttur sem varðaði mig var innlend steríótýpa bandarísku persónanna - þær virðast allar vera skornar úr sömu blokkinni. Mér sýnist að flestar bandarískar persónur í indverskum enskum kvikmyndum séu byggðar á því hvernig almennir indíánar sjálfir upplifi að Bandaríkjamenn séu eins og og það er ljóst að ekkert hefur verið reynt að koma neinni dýpt eða flóknu tilfinningu fyrir neinn Bandaríkjamann í myndinni. þættir settir saman sem þeir gera að vonbrigðum sögu.