Þetta er ekki kvikmynd sem þú horfir á þér til skemmtunar, að minnsta kosti myndu flestir sem ég þekki það ekki. Þetta eru svipmyndir af grimmdinni við bæði líkama og huga sem gerist í stríði nokkuð vel, persónurnar virðast trúverðugar, sérstaklega vegna þess að þú "lesir hugsanir þeirra", eitthvað sem finnst oftar í bókum og sjaldan í kvikmyndum, þó gert mjög vel í þessu verki. Ég myndi setja hana við hliðina á „All quiet on the western front“ og „Die Brücke“ með tilliti til þess að skilja eftir varanleg áhrif. Ég vildi að ég gæti sýnt hana í skólanum, ásamt hinum tveimur kvikmyndunum - hvernig sem það sýndi afrit af henni að vera frekar harður - sem er synd.