Hlutar: The Clonus Horror er hryllingur allt í lagi. Það er auðvitað slæm tíska seint á áttunda áratugnum. Það er mjög slæmur leikur frá Dick Sargent til Peter Graves. Og svo eru það klónarnir sjálfir. Dagar þeirra samanstanda að mestu af því að hlaupa, hoppa, hjóla og glíma hver við annan. Þegar þeir eru ekki að gera það læra þeir um Ameríku. Ekki hljómsveitin America, eða lag Neil Diamond, heldur Ameríku þar sem þeir verða hluti af stærra samfélagi. En þeim er gefið eitthvað skrítið lyf, svo er búið að tæma allan líkamsvökvann (General Ripper hafði rétt fyrir sér!) og þeir eru settir í frysti og bíða þakkargjörðarhátíðar eða jólanna þegar þeir verða þiðnaðir og steiktir við um 450 gráður eða svo. Úbbs, það er ekki það sem gerist, en það hefði verið miklu áhugaverðara en það sem er sýnt. Mario, af frægð Super Mario Brothers, gerir yndislega mynd sem læknir sem rífur við Dick Sargent.