Nokkrir fréttaskýrendur hafa tekið eftir því hversu ósennilegt söguþráðurinn er, sérstaklega hversu gríðarmikið vandræði Fr McKenna hefði þurft að fara í, og hreinlega ómögulega suma útreikninga sem hann hefði þurft að gera, þar á meðal að Langdon væri að fara. að ráða hverja vísbendingu á mínútum. McKenna er vörumerki; nokkrum sekúndum síðar gefur hann skipanir og nokkrum mínútum síðar er hann að hlaupa (bókstaflega) um og stjórna aðgerðunum -- í raunveruleikanum væri hann í sjokki. Og eins og venjulega í spennumyndum, drepur morðinginn ekki hetjurnar og gefur sem eina lélegu skýringu sína að þær hafi ekki verið á listanum yfir þá sem á að drepa, eins og hver annar saklaus nærstaddur sem hann skaut væri. Ég hef alltaf notað Independence Day sem aðalsmerki sannarlega hræðilegrar kvikmyndar (Forseti Bandaríkjanna stjórnar þotu og slær geimverur á braut, ha ha), og þetta átak kemur henni nærri. Fyrir svo ótrúverðuga mynd inniheldur Angels and Demons ótrúlegan fjölda fyrirsjáanlegra atvika. Hver hló ekki vitandi vits þegar morðinginn fór að sækja verðlaun sín í Volkswagen? Mér leið eins og að hrópa: "Þú verður sprengdur í loft upp". Hver vissi ekki að kvenhetjan ætlaði að finna lík í rannsóknarstofunni? Hver kom ekki auga á vondann? Tæknilega séð var myndin líka hræðileg. Samræðurnar voru oftar óleysanlegar en skýrar á meðan hlaupin yfir Róm til næstu kirkju fylgdu heyrnarlausri tónlist. Þar að auki litu margar senur út eins og aur. Eina endurleysandi eiginleikinn voru myndirnar af Róm og því sem leit út eins og Vatíkanið -- afrek, því ég er viss um að embættismenn Vatíkansins hefðu ekki viljað þetta slakskot í og ​​við Péturskirkjuna -- og innréttingarnar voru sannfærandi. Róm er töfrastaður og ég naut þess að sjá hann hverfult.