Leikstjórinn Vincenzo Natali sýndi fyrst hneigð sína fyrir eðlisfræðilega vísindamyndir með stuttmynd sinni „Elevated“ frá 1997, þar sem 3 menn eru fastir í lyftu á meðan óséð skrímsli reika um bygginguna. Framhaldsverkefni hans „Cube“, sem kom út seinna sama ár, hafði mjög svipaða forsendu, að þessu sinni með 6 manns og í stað lyftu var það mikil stækkun á samtengdum kúbískum dauðagildrum. Báðar voru aðdáunarverðar tilraunir til að taka Sci-Fi tegundina skrefinu lengra, með því að neita vísvitandi að sýna nánast hvaða sjónræna örvun sem er, en velja þess í stað að eyða eins miklum tíma og hægt er í að einblína á mannlega þáttinn, hvernig persónurnar bregðast við, bregðast við og hafa samskipti við óskiljanlegar aðstæður. og hættulegar aðstæður. Eftir könnun sína á almennum straumi með "Cypher" frá 2002, hefur Natali snúið aftur til furðulegrar persónu-kvikmyndastefnu sinnar til að færa okkur "Ekkert", nýjustu og lang bjartsýnustu og kómískasta mynd hans á hinum víðfeðma kvikmyndaheimi "What If "Dave (David Hewlett) og Andrew (Andrew Miller) eru ævilangir vinir, sameinaðir vegna gagnkvæms aðskilnaðar frá samfélaginu og skorts á einhverjum öðrum til að vera með. Dave, sem hefur alltaf verið hindraður af eigingirni og dálítið fávitaðri náttúru, býr leigulaust með Andrew í illa staðsettu og illa byggðu húsi hans, þar sem hann notfærir sér oft tauga- og andfélagslega hugarfar Andrews. Þrátt fyrir allt þetta eru hinir óhæfu tveir hamingjusamir saman, þar til einn daginn djúpir persónugalla þeirra, ásamt stjarnfræðilega óheppni, lenda þeim í miðjum ansi alvarlegum, fangelsisdómsverðugum vandræðum. Ofan á þetta komast þau að því að húsið þeirra hefur verið talið óhæft til tilveru og á að rífa það fyrir sólsetur, svo í þokukenndri, martraðarkenndri skelfingu yfir því að allt fari úrskeiðis hjá þeim, óska ​​þau þess að allur heimurinn myndi bara hverfa. Og það gerir það. Ef lengra er farið með samantektina myndi það skerða mikið af hægum (stundum of hægum) uppljóstrun myndarinnar um hvað kom fyrir Dave og Andrew og hvernig þeir takast á við nýja veruleikann sinn. Áhrif Natalíu á því að rannsaka mannlega hegðun undir þvingun (ala fuglarnir) er hér í spaða, en einfaldlega með því að gera aðalpersónurnar vini frekar en ókunnuga, getur hann slitið sig frá spennu- og hryllingsþáttum þessarar forsendu til að opna hana fyrir þægilegra og bjartsýnni stig. Það er næstum eins og hann hafi gert aforíska andstæðu "Cube". Auðvitað er myndin ekki 85 mínútur af hlátri og sólskini. Í samræmi við grundvallarraunsæi verður kraftaverk andhetjanna okkar tveggja oft andstæð, stundum með frekar viðbjóðslegum afleiðingum. Líkt og "Desert Island" leikurinn skoðar myndin hvernig jafnvel bestu vinir, þegar þeir eru skildir eftir einir saman, geta fallið í sundur, en á sama tíma sýnir hún að vinir eru lífsnauðsynlegir gæði tilverunnar. Á mjög snúinn, sci-fi hátt, er þetta tilfinningaþrungin mynd, með gott hjarta og góðan ásetning. Hins vegar eru nokkur vandræði við "Ekkert". Þó aðalleikararnir tveir, Hewlett og Miller, fari vel með hlutverk sín, eru persónur þeirra ekki nærri því eins áhugaverðar og þær hefðu átt að vera, miðað við að það sé algjörlega þeirra að skemmta okkur í rúman klukkutíma. Það er einhver þróun í sambandi og persónuleika Dave og Andrew, einhver bakgrunnur er gefinn, en á endanum ekki nóg. Örlátur áhorfandi mun sitja í gegnum minna grípandi hluta myndarinnar til að sjá hana til enda, en tortryggnir munu líklega gefast upp ansi hratt. Leiklistin, eins og áður hefur komið fram, er fullnægjandi, og miðað við magn „græntjalds“ vinnu. þess hefði þurft, þokkalega sannfærandi. David Hewlett og Andrew Miller, sem báðir skrifuðu handritið í sameiningu, hafa verið vinir Vincenzo Natali í langan tíma: Hewlett hefur í raun verið með í hverri kvikmynd sem Natali hefur gert. Kannski var það skapandi inntak þeirra sem stýrði þessari mynd í jákvæðari átt. Engu að síður hefði sagan getað verið mun innihaldsríkari. Vissulega er þetta tiltölulega skemmtilegt miðað við að (enginn orðaleikur) gerist í raun og veru ekkert, en þú færð á tilfinninguna að í reyndari höndum hefði miklu meira mátt gera með þessari forsendu. Í fullri sanngirni er "Ekkert" áhrifamikið verk á margan hátt. Hugmyndin er áhugaverð, leikstjórnin er frumleg, handritið virkar á mannlegan hátt og umfram allt sýnir það framfarir í skapandi hugarfari Natalíu. Fyrir aðdáendur verka hans mun þetta vera ánægjulegt og fyrir aðra verður þetta góð leið til að eyða smá óæskilegum tíma. Það er bara synd að upptaka leikstjórans á mannlegt drama kom í veg fyrir að þetta væri sú frábæra og skemmtilega mynd sem hún hefði getað orðið.