Hringurinn var gerður út frá eina handritinu sem Hitchcock skrifaði sjálfur og fjallar það, eins og margar af elstu myndum hans gera, um ástarþríhyrning. Við fyrstu sýn lítur hún út fyrir að vera tortryggnari uppfærsla á siðgæðisgrínmyndum Cecil B. De Mille með ótrúmennsku, en meira en það er þetta fyrsta virkilega hæfa Hitchcock myndin. Jafnvel þótt hann væri ekki enn búinn að nota hugmyndir og mótíf spennuþrungna spennusagna, þá var hann að minnsta kosti að þróa tækin til að skapa spennu með. Auk þess að vera nemandi þýska expressjónistans hafði hrynjandi klippistíll Sergei Eisenstein haft sitt. áhrif á Hitchcock. En hér heldur hann takti ekki bara með klippingum heldur innihaldi myndmálsins. Þetta sést á upphafsskotunum, þar sem tízkuferðir koma frábærlega á sléttan takt. Og eins og Eisenstein, virðist klippingarstíllinn benda til hljóðs , til dæmis þegar sekúndubroti af bjöllunni sem verið er að hringja í blikkar inn, heyrum við nánast ómeðvitað hljóðið vegna þess að myndin er svo ögrandi. Það er líka andstæða, sérstaklega með þöglar kvikmyndir frá Bandaríkjunum, að því leyti að The Ring er ekki troðfullur með of mörgum titlaspjöldum. Eins mikið og mögulegt er er komið á framfæri með myndmáli og Hitch hefur næga trú á áhorfendum til að annað hvort varalesa eða að minnsta kosti álykta um merkingu meginhluta máls persónanna. Og það er ekki gert með tilgerðarlegri táknfræði eða ofvirkni, það er allt gert með því að ná réttum sjónarhornum og réttri tímasetningu, sérstaklega með skotum frá sjónarhorni, sem og sterkum en samt lúmskum frammistöðu. Það eru því miður aðeins of mikið af augljósum expressjónískum tækjum (sérstaklega tvöföld útsetning), sem mörg hver voru óþörf, en það er miklu minna af þessu en það er í The Lodger. Við skulum nefna nokkur heiðursmerki fyrir áðurnefnda leikara. Í fyrsta lagi hinn stórkostlega myndarlega og mjög hæfileikaríka Carl Brisson í aðalhlutverki. Þrátt fyrir hæfileika hans var ég í fyrstu dálítið ringlaður á því hvers vegna hann fékk hlutverkið, satt að segja lítur hann meira út eins og ballettdansari en pugilist! En það sýnir bara hversu mikið ég veit, þar sem það kemur í ljós að Brisson var í raun fyrrum atvinnumaður í hnefaleika og óreyndur í leiklist. Í hlutverki keppinautar hans er hinn hæfileiki Ian Hunter, sem myndi halda áfram að hafa langan feril í aukahlutverkum allt fram á sjöunda áratuginn. Mest krefjandi hlutverk í Hringnum hlýtur að vera það sem Lillian Hall-Davis fékk, rifið á milli tveggja elskhuga. Hún skilar því mjög vel með tilfinningaríkri, vanmetinni frammistöðu, og það er synd að ferill hennar hafi aldrei enst á hljóðtímabilinu. Og síðast en ekki síst, hinn frábæri Gordon Harker veitir smá grínisti í því sem er líklega besta hlutverk hans frá upphafi. Hápunktur bardagasviðsins í hringnum er meðal áhrifamestu augnablika Hitchcock á þöglum tímum. Martin Scorcese gæti hafa haft augastað á The Ring þegar hann leikstýrði bardagaatriðinu í Raging Bull, þar sem lykilorð hans fyrir þessar senur var "Stay inside the ring". Bardaginn í The Ring byrjar með nokkuð reglulegum langskotum, en þegar hasarinn magnast sleppir Hitchcock okkur beint í miðjunni, með nærmyndum og sjónarhornsskotum. Markmið Hitchcock virðist alltaf hafa verið að virkja áhorfendur sína og þetta skipti sköpum á síðari ferli hans þar sem leyndarmál velgengni hans var oft í því að sökkva áhorfandanum niður í ótta eða vænisýki persónunnar. Hringurinn á í raun skilið meiri viðurkenningu en sá óæðri en betri. þekktur The Lodger. Þetta er miklu fágaðra og fagmannlegra verk en fyrri myndin og líklega það besta af öllum þöglu eiginleikum hans.