Ef ég væri spurður hvernig ég myndi skilgreina orðið „Shallow“ myndi ég svara „Horfðu á Jerry Bruckheimer framleiðslu“. Ef ég væri spurður hvernig ég myndi skilgreina orðasambandið "Wasted potential" myndi ég svara "Horfðu á Jerry Bruckheimer framleiðslu". Bruckheimer framleiðslur eru næstum alltaf öruggar í miðasölunni en fá næstum alltaf gagnrýnar athugasemdir frá gagnrýnendum. Ofan á hausinn dettur mér bara í hug AN OFFICER AND A GENTLEMAN og BLACK HAWK DOWN fá mikið lof gagnrýnenda. CRIMSON TIDE fékk líka óviðeigandi lof gagnrýnenda, þetta er vissulega ein af betri myndum Bruckheimer sem segir því miður ekki mikið. Vandamálið sem ég átti við er atburðarásin sem setur söguna upp: Rússar berjast við Tsjetsjena og átökin dreifast um allt Rússland sem leiðir til þess að ofurþjóðernissinnaður Rússi tekur yfir kjarnorkueldflaugastöð og hótar Vesturlöndum ef þeir trufla sig. Kannski hafði endalok kalda stríðsins allt með það að gera en mér fannst þetta uppsetning mjög ósannfærandi. Það hjálpar ekki við nokkrar villur í landafræði eins og að franska flutningaskipið Foch er í miðríkinu (Myndi ekki Foch vera betur staðsettur í svarta hafinu?) eða að útsetningarfréttamyndin samanstendur af kunnuglegu myndefni sem sýnir átök frá Balkanskaga, fyrsta Persaflóastríðið og jafnvel Víetnam. Enn og aftur læddist lýsingarorðið "Mjög ósannfærandi" inn í huga minn. Sagan batnar nokkuð þegar sagan sjálf - Viljabarátta um skipanir milli kjarnorkukafbátaforingja og númer tvö hans - fer af stað. Leikstjórinn Tony Scott gerir sitt besta eins og leikararnir, en vandamálið liggur samt í ósannfærandi atburðarás. Það versta er að ef þetta hefði verið gert um miðjan níunda áratuginn þegar WW3 var raunverulegur möguleiki - Nei líkur - þá hefði þessi mynd hræddur mig, en eftir að kalda stríðinu lauk höfðu hætturnar af kjarnorkustríði sem þýðir að CRIMSON TIDE hefur lítið áhrif .