Boogie Nights er fullt af óvæntum, ekkert sem undirbýr mann fyrir sál sína. Já, það hefur sál, á sama tíma og það tekur á viðkvæmasta viðfangsefninu, með bæði hnyttnu brosi og virðingu. Frábær leikarahópur og dásamleg persónaþróun, sýningarnar sameina á einhvern hátt það besta úr sviðsleik og spuna í sannkallaðri kvikmyndastíl. Söguþráðurinn reyndist ríkari en ég bjóst við og undirliggjandi þemum er strítt nokkuð djúpt þar sem hver manneskju í "B-gráðu" er tekin með. , í gegnum kreppu, í sjónarhorn.Draumarannsókn félagsfræðings, myndin endurómar hráan sannleikann um það sem við vitum öll um sjálfsálit, foreldraást og skort á henni, athygli/ástarskort og birtingarmynd hans á fullorðinsárum, örvæntingarfulla þörf á að tilheyra. Eitthvað fyrir alla hér.. nánast dulbúið sem málefni ósnertanlegra og aðskilins umhverfi þeirra en auðvitað eru þau alhliða. Myndin virkar á ýmsum stigum. Kaldhæðna lykkjan er sú að umhverfið sem lýst er er aðeins til vegna voyeur, sem gerist að horfa á myndina...Boogie Nights er ekki fordæmandi um efni hennar og persónur, sjaldgæfur. Það á skilið hverja viðurkenningu sem það hefur náð og meira til.