Önnur ömurleg tilraun til að gera kvikmynd "gritty" og "hugsunarvekjandi" - hvað sem í fjandanum það þýðir. Þeir láta Al Pacino segja mörg orð eins og - "Sjónvarpið drap fótboltann." Já hvað sem er. Þetta er önnur mynd sem sýnir Delusions of Grandeur eftir Oliver Stone. Ef Stone er að reyna að sýna okkur að fótbolti verði okkur að falli eða eitthvað, hvers vegna krefst hann þess að rómantisera íþróttina með stæltum myndavélahreyfingum sínum og Kid Rock lögum? Hann kastar meira að segja Cameron Diaz í slaginn af eingöngu fagurfræðilegum ástæðum. Það er synd að Diaz og Pacino þurfi að hittast í kvikmynd sem er svo slæm. Allt frá "Scent of Woman" hafa rithöfundar og leikstjórar notað Pacino til að gera rómantískar línur sínar. Persónur hans eru ekkert annað en hátalarar - raddir þeirra hylja það sem venjulega væri óþarfi og fábrotið. Hann þarf að finna sjálfan sig upp aftur, sýna hvernig hann getur hagað sér án þess að öskra. Hann þarf að hætta að vorkenna hógværum handritum með töfrandi kennslustundum eins og "Skipulagður fótbolti er í ruglinu," og leika góða sögu.