Ég er forvitinn af sterkri hylli (eða samúð með!) Sinatra í hinum dómunum hér. Ég hef lesið annars staðar að Sinatra virðist aldrei hafa fyrirgefið neinum fyrir að *ekki* hafa verið ráðinn í hlutverk Sky Masterson. Allt í lagi, svo hver myndi ekki vilja vera ráðinn sem Sky Masterson? það er stór þáttur: hinn karismatíski farsælli fjárhættuspilari sem gerir alvarleg mistök þegar hann leyfir sér að lenda í veðmáli, þar sem hann verður að fara með herforingja hjálpræðishersins Sarah Brown á stefnumót til Kúbu, eða tapa. Það eru ekki peningarnir heldur stoltið, en hann og hún mætast. Á sama tíma þarf Nathan Detroit að tefla langlyndi unnustu sinni, Adelaide, við að reyna að finna stað fyrir vitleysuleik sem mun gera hann ríkan ef hann fjarlægir ekki unnustu sína að eilífu fyrst. Myndin byrjaði lífið sem röð smásagna eftir Damon Runyon : það er einstaka samræða hans sem þú heyrir, og þetta eru frábæru persónunöfnin hans, og það er hestakappreiðar/næturklúbbur/spilaheimur hans seint á kvöldin. Svo varð þetta söngleikur og maður getur ekki annað en fundið að í kvikmyndaformi fór hann eiginlega aldrei af sviðinu. Myndavélin er óvenju kyrrstæð og leikmyndin ótrúlega og ekki ánægjulega flöt og barnsleg. Sem betur fer er tónlistin svo frábær að mér er alveg sama. Það sem er í miklu uppáhaldi hjá mér við þessa mynd er þó söngur og leiklist þeirra tveggja sem ekki eru söngvarar, Brando (sem Sky) og Jean Simmons (sem Sargeant Sarah Brown). ). Auðvitað hefði það skilað betri tónlist að setja atvinnusöngvara í þessi hlutverk; en það sem gleymist vafalaust er að tveir svona frábærir leikarar komu með eitthvað annað í partýið í staðinn: það sem þá vantaði í raddhæfileika bættu þeir meira en upp fyrir í skapi, leikhæfileikum og patos, patos, patos. Þú ert með Sky þegar hann rökræðir við Söru gegn skynsemi, stöðugleika, pípum og öryggi. Þú hefur gaman af því að Söru losar sig undir áhrifum kúbverskrar "mjólkur". Þú finnur algjörlega skyndilega og ástríðu senu þeirra í húsagarðinum með bjöllum sem hringja og klukkutími eftir áður en flugvélin tekur þá heim. Eins og Sky segir réttilega þá er það "efnafræði". Það er ekki endilega hægt að treysta á atvinnusöngvarana, hvort sem þeir eru Broadway belters eða sléttir crooners, til að láta þetta gerast. (Og þeir gerðu það svo sannarlega ekki.) Ég las einhvers staðar að Brando gagnrýndi Sinatra fyrir að hafa ekki lagt sig allan fram í hlutverk Nathan Detroit. Sinatra var aftur á móti brjálaður yfir fjögurra leikaraaðferð Brandos. Sem Brando aðdáandi (sést það ekki?!) á ég örugglega eftir að taka hina hliðina, en ég get ekki ímyndað mér að þessi mynd hefði verið sú vinsæla klassík sem hún er í dag ef Brando og Simmons hefðu ekki verið í það með þeirra frábæru efnafræði; Ófyrirsjáanleiki Brandos; Andlit Simmons, allt bleikar kinnar og brúnt hár, drukkinn og skammaður á kúbverskum bar. Falleg. Ég vil alltaf fá eintak af þessari mynd liggjandi ef mér þarf að líða vel aftur. Þú munt fyrirgefa mér ef þú gefur einhverjum af Nathan (svefn)talandi hlutum 100% bursta burt, er það ekki? Þú gerir það ekki? Ó, vertu rólegur og fáðu þér meira af ostaköku Mindy!