Þetta er besta mynd sem ég sá árið 2002, en ég er vanur almennum kvikmyndum. Hún er rík og gerir fallegan listrænan leik úr þessum 11 stuttmyndum. Út frá tækniupplýsingunum (völdu leikstjórunum) óttaðist ég að það myndi hafa and-amerískan grundvöll, en ... þetta er eins konar (11 sinnum) persónuleg hylling. Veikasti punkturinn kemur frá Y. Chahine: hann nær ekki að „sveljið stoltið sitt“ og lítur á þennan atburð sem vel verðskuldaða refsingu ... Þetta er í raun veikasti hluti myndarinnar, en þetta ber vitni um raunverulegt málfrelsi fyrir allt verkið. Það undarlegasta kemur frá mexíkóskri næstum hugmyndalistamyndinni ... ég er samt ekki viss um hvað A. Gonzalez Inarritu átti við. Hinir 9 eru fullkomnir (K. Loach, S. Penn, S. Makhmalbaf, ...) eða næstum fullkomnir (C. Lelouch) og létu mig annaðhvort brosa eða gráta eða jafnvel gjörsamlega steinhissa. Ég veit samt ekki hvort sagan hans S. Imamura tengist í alvöru eða ekki hörmungunum 11. september, en hún er svo falleg að lokastaður hennar „gerir það“ djúpt.