Guys and Dolls er kvikmynd sem óskar eftir endurgerð. Það var gert fyrir fjörutíu og átta árum. Tvær aðalstjörnur hennar eru annað hvort dauðar eða 409 pund. Þó að endurgerð, með stórstjörnum núna, myndi ná árangri í miðasölu, myndi hún ekki ná að fanga töfrana sem fór í þessa útgáfu. Það er ekki hægt að endurheimta takmarkalausa orku hennar, né heldur þeirri hreinu gleði sem þú færð þegar þú horfir á eitthvað eins og þetta: risastóra, breiðtjald, stóra afþreyingarmynd. Marlon Brando (sem komst síðast á 409 pund. síðast þegar ég heyrði það) leikur Sky Masterson , einn stærsti fjárhættuspilari í New York. Frank Sinatra er Nathan Detroit, en eins oft-og-hann-finnur-a-auðvelt-fyrir-það vitleysuleik er frægur um alla borg. Hins vegar, þegar eini staðurinn sem hann á eftir til að halda honum er að rukka $1.000, þarf Detroit peningana hratt. Hann veðjar Masterson 1.000 dollara á að hann geti ekki tekið trúboðann Sarah Brown (Jean Simmons) með sér til Havana daginn eftir. Krakkar og dúkkur eru í rauninni ekkert annað en ósmekklegar týpur sem syngja og dansa, sem venjulega, eins og hér er gert, bætast við gaman. Það er augljóst að sjá hvernig þetta var Broadway söngleikur: það voru ekki svo mörg sett og senurnar voru langar. Ef ég ætti að kvarta yfir einu þá er það hversu misjöfn lögin voru. Stundum voru tvö lög í atriði; í önnur skipti liðu þrjátíu mínútur án eins. Krakkar og dúkkur er aldrei leiðinlegt, bara frábær tími. Einkunn mín: 8/10 Ekki metið.