Mér líkaði mjög vel við fyrri hluta þessarar myndar í Afríku í um klukkutíma eða svo þar til dýraníð siðmenntaðra manna í Skotlandi náði til mín í seinni hálfleik og gerði mig svo sorgmæddan að ég gat ekki horft á sumt af henni. Hins vegar gerði kvikmyndagerðarmaðurinn þetta til að benda á að snemma náttúruvísindamenn eyðilögðu allt lifandi sem þeir skildu ekki með því að "stúlka" það bókstaflega til dauða án þess að huga að réttindum og þægindum dýranna sem rannsakað var, sem við vitum núna að ætti ekki að rannsakað hvar sem er nema í náttúrunni sem þeir búa í, og eins lítið áberandi og hægt er. Ég mæli þó með þessari mynd þar sem hún var að mestu leyti alvarleg og heiðarleg saga Tarzan og gerði sér far um að sýna grófa dýraníð sem ríkti í vísindaheimi 19. aldar sem og hreint og einfalt, fallega frumstætt líf sem Tarzan lifði sem ungur maður sem fannst sem barn og alinn upp af simpans eftir ofbeldisdauða foreldra sinna í afríska frumskóginum. Christopher Lambert var dásamlegur og mjög sálarfullur í lífi sínu sem Tarzan hlutverk, eins og Ralph Richardson í síðasta kvikmyndahlutverki sínu sem ofursæta Tarzans. -ríkur, göfuglyndi í Skotlandi. Andy MacDowell var fallegur og ansi góður sem Tarzans uppörvandi og siðmenntaða "Jane" í sínu fyrsta kvikmyndahlutverki. Af karismatískri vinnu hans í þessari mynd og mjög áleitandi augum hans, get ég ekki skilið hvers vegna Lambert varð ekki síðar stór stjarna, en mjög slæmt kvikmyndaval hans síðar gæti hafa gert hann í. Hinn frábæri Ian Holm, sem særður Frakki í Afríku hjálp frá Tarzan og sem síðan fylgdi Tarzan aftur til áður óþekkts, forfeðra heimilis síns í Skotlandi, var frábær eins og alltaf. Ég er svo fegin að Tarzan varð veikur og dvaldi ekki í dýragrimma siðmenntaða heiminum á þessum tíma og fór heim til Afríku á endanum til að lifa lífinu með sínum blíðu og ástríku apa "ættingjum" sem ólu hann upp í stað þess að vera áfram í Skotlandi og lifa eins og kóngafólk, sem hefði eyðilagt hann ef það hefði ekki drepið hann fyrst.