Í Súdan ráða arabar og eru stöðugt í stríði við kristna menn og animista sem búa í suðurhluta þessa Austur-Afríkulands. Þessi mynd fylgir hópi Dinka drengja, ættbálks nautgripahirða, sem voru skildir eftir munaðarlausir eftir að þorp þeirra var eyðilagt og fjölskyldur þeirra drepnar í hrottalegri árás arabahersins. Flestir þessara drengja eru nú unglingar og hafa verið kallaðir „The Lost Boys“. Kvikmyndagerðarmaðurinn fylgist með hópi „Lost Boys“ á ferðalagi þeirra, þar sem þeir hafa verið samþykktir sem flóttamenn í Bandaríkjunum, þar sem þeir munu lenda í Houston. Þeir sem hafa verið samþykktir sem flóttamenn fá orðstír, þar sem þeim finnst (eftir því sem þeir hafa heyrt) að Ameríka sé mögnuð. Að ferðast frá Súdan til Ameríku er eins og „að gera ferð til himnaríkis“ segir ungi maðurinn. Stór veisla er haldin fyrir brottför þeirra og þeim er sagt að gera Súdan vel og þegar þeir hafa menntað sig, að snúa aftur til Súdan svo þeir geti lagt sitt af mörkum til Dinka samfélagsins. Þeir eru líka varaðir við því að vera ekki eins og "þeir með pokabuxurnar" sem bera ábyrgð á neikvæðri staðalímynd svartra karlmanna, og líka, sama hvað gerist, ekki gleyma Dinka menningunni. Þú fylgist með þegar strákarnir koma frá þriðja heimsland inn í Ameríku og hvernig þeir reyna að aðlagast bandarísku samfélagi, þar sem þeir hafa farið frá stað þar sem nánast ekkert er í þennan mikla heim þar sem allt er gríðarlega offramleitt og ofneytt. Þeim er kennt um hreinlæti og hvernig á að nota allar þær veitur sem við teljum sjálfsagðar daglega. Það er stundum fyndið, auðmýkt yfir öðrum. Það er mjög áhugavert að hlusta á ummælin sem þeir gera um svarta Bandaríkjamenn og bandarískt samfélag/menningu. Þegar líður á myndina sérðu hvernig amerísk menning byrjar að spilla áður auðmjúkum hugsunarhætti þeirra. Einn drengjanna, Peter, er ekki sáttur við að vinna og búa bara til nóg til að lifa af, svo hann fór upp og flytur frá Houston til Kansas City svo að hann getur stundað menntun. Þegar hinir strákarnir heimsækja hann tala þeir um að þeir komist ekki inn í neina skóla. Aðalástæðan fyrir því að þeir komu til Ameríku var til að mennta sig og segja fjölmiðlar að drengirnir hafi verið fluttir frá Súdan í menntun. Þetta gerist vegna þess að strákunum var gefinn handahófskenndur aldur, sem gerir þá eldri en þeir eru í raun og veru, sem kemur í veg fyrir að þeir geti skráð sig í menntaskóla. Myndin setur myndir frá Houston til Kansas saman. Við fylgjumst með hvernig Peter skráir sig í skólann, þar sem hann vingast við hóp af kristnum íhaldssömum krökkum, og þegar Santiago reynir að keyra í skóla (þótt hann keyri samt án leyfis) og vinnur hjá Walmart. Við sjáum Peter glíma við framhaldsskólalífið þar sem hann leitast við að komast í körfuboltalið skólans síns og þar sem Santiago á í erfiðleikum með að halda í við vinnuna, leiguna, sefa spennuna heima í Súdan og umfram allt að takast á við einmanaleikann. punkturinn þar sem strákarnir vilja snúa aftur til Súdan og segja þeim að allt sem þeim er kennt um Ameríku þar sé lygi. „Þú verður að gera það einn hérna, gerðu allt einn,“ segir einn strákanna. Fordæmandi skilaboð til frjálslyndra kapítalísks lífsstíls, sem sýnir hvernig hann fær fólk til að verða róttækir einstaklingshyggjumenn (stefna sem leiddi til stofnunar bæði nýíhaldssamra og róttækra islamistahreyfinga). Stærsta nautakjötið þeirra með Ameríku er þó að það er enginn tími; tími er peningar og við sóum ekki sekúndu! Þrátt fyrir allt þetta missa strákarnir aldrei tilfinninguna fyrir Dinka menningu. Þeir fagna Frelsisdegi Suður-Súdan, sem markar daginn sem SPLA hóf baráttu í Súdan, barátta sem heldur áfram í dag. Þeir hitta líka aðra „Lost Boys“ á afmælisdegi komu þeirra til Ameríku, þar sem þeir ræða reynslu sína í Ameríku samanborið við aftur í Súdan. Aðspurður segir einn strákur að ef hann gæti lifað lífinu myndi hann frekar vilja búa í Súdan. Það er allt of einmanalegt í Ameríku bætir hann við. Þeir missa aldrei tilfinningu sína fyrir samfélagi, sem hefur verið skilyrt í þá sem hluta af menningu þeirra! Þessi mynd fær okkur til að efast um hvernig við lifum, fær okkur til að efast um gervi hamingjuna sem efnishyggja og eðli samfélaga okkar hefur skapað innra með okkur. Það mun líka breyta því hvernig ég lít á flóttamenn, ég mun aldrei aftur taka sem sjálfsögðum hlut hversu mikið þeir verða að vinna og hvað innflytjendur þýða fyrir land eins og mitt eigið, Kanada. Þetta er dásamleg mynd. Ég hló, ég grét..mjög tilfinningaþrungið ferðalag og mjög vel gerð heimildarmynd. 10 af 10.