Í þeim fjölmörgu myndum sem ég hef séð Warren Oates hef ég komist að ákveðinni niðurstöðu, hér er einn hæfileikaríkur einstaklingur. Ég sá herra Oates fyrst í sjónvarpsþáttaröðinni á sjöunda áratugnum sem heitir Stoney Burke. Upp frá því fylgdist ég vel með ferli hans og fannst honum ætlað stór hlutverk. Það gerðist árið 1974, þegar Sam Peckinpah gaf honum bestu reikninga í kvikmynd sem heitir 'Bring Me the Head of Alfredo Garcia.' Stærsta tilkall hans til frægðar var auðvitað stórkostlegt hlutverk hans í 'The Wild Bunch'. Ég hef alltaf haldið að hann væri alveg fær um að koma með hvaða karakter sem er ákveðinn töfra, það er þangað til ég sá hann í þessu floppi. Myndin heitir "Chandler", sem er virðing til járnhnefa leynilögreglumanna fimmta áratugarins sem Raymond Chandler bjó til. Vegna þess að samantektin sagði að þetta væri um harðnefs Einkaauga, var ég strax áhugasamur. Hins vegar sat ég þolinmóður í gegnum alla myndina og fannst hún vera leiðinleg, óáhugaverð, hægfara, snúin, ruglingsleg saga sem ef hún hafði þema eða söguþráð hlýtur að hafa verið skilin eftir á einhverju dimmu bakherbergissjálfi. Sameiginlega og með nokkrum af bestu aukastjörnum Hollywood, eins og Alex Dreier, Mitch Ryan, Gordon Pinsent, Charles McGraw, Richard Loo og Scatman Crothers, hafði þessi mynd nægan kraft til að ná Mach fimm, en hún svínaði á sjósetjunni og fór ekki hvar. Fyrir vikið festist einn af uppáhalds leikarunum mínum í vanbúnu farartæki sem fór aldrei af stað. **