Þetta er ein af þessum undarlegu, mikilvægu, sjálfumglaðu myndum sem reyna of mikið til að vera djúpstæðar. Það er það ekki. Þess í stað spýtur það út klisjum sem reyna að líða fyrir djúpleika. Dæmigert er atriðið þar sem Peter (Kelsey Grammer) útskýrir fyrir söguhetjunni og besta vini Adam (Dwier Brown) hvernig maðurinn byrjar að gefa líf sitt á brjósti, heldur síðan áfram að sjúga brjóstið á kærustu sinni og loks eiginkonu sinni, og dregur þannig að lokum þá ályktun að lífið er sjúgað. . Svo djúpt. Við erum meðhöndluð með ýmsum persónum sem bjóða upp á sjónarhorn sitt á lífið, alheiminn o.s.frv. á ferðum Adams um Mojave eyðimörkina gangandi. (Hann yfirgefur L.A. skyndilega daginn fyrir brúðkaupið og fjölskylda hans, vinir og unnusti gera ráð fyrir að hann sé látinn þegar bíll hans fannst á tilraunasvæði hersins sem sprengd var með eldflaug.) Sumar persónur eru skemmtilegri en aðrar. Langbestur er flótti frá geðsjúkrahúsi sem talar bara í gegnum raddir annarra. Leikarinn, James Kevin Ward, gerir frábær áhrif, þar á meðal Nicholson, Popeye og nokkrar persónur úr upprunalegu Star Trek. En þegar áhugaverðu persónurnar yfirgefa skjáinn erum við aftur föst með Adam og leit hans að hinu djúpstæða. Þetta er langt ferðalag, sem dregur víða. Reyndar er þetta lengsta og hálftíma kvikmynd sem ég hef séð. Og lokaatriðið lætur það varla virðast þess virði. Ég uppgötvaði þessa mynd í spilun á HBO einn daginn með því að vakna of snemma og smella á sjónvarpið. Það lærir mig. Næst mun ég reyna meira að sofa í.