Ég legg til að ef þú hefur þegar séð upprunalega American Graffiti, ekki sjá þessa mynd. Ef þú hefur ekki séð frumritið mæli ég samt ekki með þessu, en það verður miklu minna sársaukafullt að horfa á. Persónurnar úr fyrstu myndinni eru frábærar og í lokin komst maður í samband við þær. Þessi mynd ætlar að sýna hversu slæmt líf þeirra er orðið. Það er verk að horfa á það! Gerist á gamlárskvöld 1964, '65, '66 og '67, við höfum fjórar sögur um persónurnar úr fyrstu myndinni. Árið '64 höfum við John Milner (Paul Le Mat) sem er nú atvinnumaður í dragracer. Hann kynnist erlendu stúlkunni Evu og þótt söguþráður hans nái í raun hvergi er hún sú besta af þeim fjórum. Árið 1965 höfum við Toad (Charles Martin Smith) sem er fastur í Víetnam og meira en allt vill hann út. Hann reynir að finna leiðir til að meiða sjálfan sig eða gera heimskulega hluti til að komast út. Árið '66 höfum við Debbie (Candy Clark), stelpuna sem Toad tók upp í fyrstu myndinni. Nú er hún pottreykingandi hippi og í rauninni er ég ekki viss um hvað söguþráðurinn hennar var. Það var hún að fara á tónleika... það gerðist ekki mikið af neinu. Að lokum, árið 1967, eiga Steve Bolander (Ron Howard) og Laurie Bolander (Cindy Williams) í hjónabandsvandamálum sem endar með mótmælum gegn stríðinu og lögregluaðgerðum. Engin af þessum sögum er mjög góð. Handritið í sumum hlutum inniheldur mjög, mjög slæmar samræður. Þessar lélegu persónur sem ég hafði svo gaman af í fyrstu myndinni, enduðu þar sem þær eru hérna...af hverju? Hvers vegna var þetta framhald gert? Ég býst við að ef framhald yrði gerð, þá þyrfti hún að innihalda Víetnamstríðið, hippa og lögregluaðgerðir, en raunin er sú að þessi mynd hefði ekki átt að vera gerð. Leikstjórnin var stílhrein, en hún kostar bara mikinn höfuðverk. . Hver saga hefur annan stíl. Milner's er bara venjulegur (fer eftir því hvernig þú horfir á hann) breiður skjár og er tekinn upp eins og restin af myndinni ætti að vera. Söguþráður Toad var tekinn í 16 mm, og það sem það jafngildir er léleg mynd, sem er á stærð við lítinn kassa á miðjum skjánum. Söguþráður Debbie er tekinn á fjölskjá. Á einum tímapunkti gæti hafa verið einn skjár, en fyrir góðan meirihluta er hann allt frá tveimur til tuttugu skjár upp í einu. Nenni ekki að reyna að fylgjast með skjánum, þar sem það er samt ekkert að gerast. Söguþráður Steve og Laurie er með undarlegasta kvikmyndastíl. Stíll hans þýðir í raun ekki neitt, og er heimskur og tilgangslaus. Í stað þess að vera bara fullur breiðskjár, þá er þetta þéttur breiðskjár sem lítur út eins og fullskjár útgáfa af breiðskjá. Þó ég sé ekki hrifin af hinum, þá skil ég að minnsta kosti hvað þeir voru að fara, þessi meikar bara ekki sens. Tónlistin er bjargráð þessarar myndar, ekki það að hún gæti bjargað þessu! Bob Dylan, Simon og Grafunkel, Stevie Wonder, Marvin Gaye og tugir annarra eru með fín lög hér. Þeir vista ekki eiginleikann, þeir gera hann aðeins betri en hann er. Það er samt vont! Á heildina litið er þetta tilgangslaust framhald. Allir aðdáendur upprunalegu myndarinnar ættu að forðast þessa dapurlegu framhaldsmynd! Einkunn mín: * 1/2 af ****. 110 mín. PG fyrir tungumál, fíkniefnaneyslu og ofbeldi