Það er alls ekki margt gott að segja um Underneath, hina ósönnu viðleitni Soderberghs til neo-noir. Soderbergh endurgerir almennilegan noir Criss-Cross eftir Robert Siodmak af trúmennsku, breytir alls ekki söguþræðinum, þó að aðlögunin tæmir hann af sérhverri únsu af nýjustu kvikmynd noir andrúmsloftinu, sem gefur henni sömu sögu og gerist í minnst aðlaðandi staðir, lífsstíll og anachronisms. Soderbergh, sem síðar átti eftir að gera dásamlegar sakamálamyndir eins og Out of Sight and the Ocean's seríuna með frábærum stíl og andrúmslofti, fer hættulega augljósu leiðina til nútímavæðingar með því að endurnýja söguna með ljótustu, daufustu og flattustu tísku snemma á tíunda áratugnum. Á næturklúbbum eru hræðileg, ógeðslega klædd bílskúrshljómsveitir, óáhugaverð útgáfa Peter Gallaghers af andhetju Burt Lancaster er skilin eftir af femme fatale kærustu sinni fyrir að hafa nauðgað kaupa líflaus nútíma tæki eins og hljómtæki, sjónvörp og annan uppfærðan búnað sem dregur úr viðbrögðunum. út úr myndinni. Hún hefði getað verið skemmtilegri og leiðinlegri ef hún hefði fengið nokkrar sparnaðarþættir eins og gott mál, meira hold í persónum hennar, meira en bara William Fichtner sem sýnir frammistöðu sem eru ekki viðurkennd, skárra hraða. Því miður hefur Underneath ekkert af þessum hlutum. Soderbergh, sem er ágætur leikstjóri, nýtir ekki þurrkunarleysi sitt í þágu myndarinnar að þessu sinni. Þessi tilhneiging virkar frábærlega þegar hann er að stjórna glæpamynd með meiri tungu á kinninni eins og George Clooney myndirnar sem áður voru nefndar, eða félags- eða persónudrama eins og Traffic eða kynlíf, lygar og myndbandsupptökur. Með kvikmynd eins og Underneath eykur hún leiðindin sem áhorfandinn upplifir.