Vestrænum má skipta í margar undirtegundir. Ein breiðasta skiptingin er á milli Town Westerns og Plains Westerns. Flestir vestra eru blanda af hvoru tveggja, en í öðrum enda litrófsins eru myndir eins og High Noon og Rio Bravo sem gerast nánast eingöngu í byggð, sjaldan fara út í náttúruna. Í hinum endanum er hægt að fá eins og Wagon Master, þar sem varla er hús til sýnis innan um óbyggðirnar. Leikstjórinn John Ford þrifaðist venjulega á "bita beggja" vestra, tók innréttingarnar með áherslu á að þær væru litlar og takmarkaðar, og svo að andstæða þessu við hið víðsýna ytra byrði, sem virtist bæði spennandi og hættulegt. Wagon Master er með dæmigert Frank Nugent handrit, með einhverju samspili gamalreyndra ungmenna og grænna ungmenna, en samt býður það Ford upp á ferskar áskoranir. Á þessari mynd stafa hætturnar ekki af hörku landslagsins, þær koma innan úr hópnum í formi Cleggs. Það sem meira er, skortur á raunverulegum innri senum þýðir að utandyra gæti tapað áhrifum sínum með tímanum. Hins vegar var Ford algjör meistari þegar kom að því að hagræða rýminu. Hann tekur myndir af tjaldbúðunum eða vagnunum þannig að ramminn er umkringdur og við fáum sömu tilfinningu fyrir girðingu og við myndum gera í ekta innréttingu. Einnig, miðað við aðra vestræna sína, opnar hann í raun ekki rýmið of mikið, lætur vagnslóðina liggja í gegnum gljúfur og framhjá frekar en að fara yfir grófar og auðar slétturnar. Eitt af fáum augnablikum þar sem hann opnar landslagið víða er þegar indjánarnir sjást og það er möguleiki á ógn að utan. Wagon Master sýnir nokkur furðu áhrifarík augnablik af grínisti léttir, og nokkur frábær framlög frá sérkennilegum leikarahópnum. Harry Carey Jr. var að mótast í fínan leikara eins og pabbi sinn og þetta er eitt af betri fyrstu hlutverkum hans. Joanne Dru olli vonbrigðum í She Wore a Yellow Ribbon, en hún virðist vera rólegri sem persóna með smá sass og er reyndar nokkuð góð hér. Jane Darwell, sem vann til Óskarsverðlauna í myndinni Grapes of Wrath sem John Ford leikstýrði áratug fyrr, kemur hér fram með það eina hlutverk að flytja hlaupandi gagg þar sem hún lætur veika gamalt horn. Samt sem áður, með frábærri tímasetningu sinni og hreyfingu lætur hún verkið virka. Francis Ford, í einu af mörgum mállausum handrukkarahlutverkum sem hann lék í myndum litla bróður síns, er upp á sitt besta. Og nú komum við að leiða manninn Ben Johnson. Þó hann hafi alls ekki verið slæmur leikari ætlaði hann aldrei að verða stórstjarna eins og John Wayne. Og samt, með áreynslulausri hestamennsku sinni og léttleik, var hann einn af ekta "vestur" leikmönnum sem til voru. Og þetta færir mig að lokapunkti mínum. Þetta var greinilega eitt af persónulegu uppáhaldi Ford, þrátt fyrir að það virtist frekar yfirlætislaust. Wagon Master hefur ekkert stórt þema eða dramatískan styrk, það er einfaldlega tegundin sem spilar sig. Ég held að þetta sé það sem Ford elskaði við þetta. Þetta er mynd fyrir Ben Johnson og Harry Carey Jrs, ekki John Waynes eða Henry Fondas. Lítil í umfangi, en verðug í sínum flokki.