Ég skil ekki brandara. Ég trúi því að þetta sé vandamál mitt með nútíma kvikmyndagerð, eða þær myndir sem eru gerðar fyrir milljónir dollara í von um að það verði næstmesta tilfinningin. Er það ekki skrítið að fólk hlær bara ekki eins mikið lengur, og ég tel að einn af sjúkdómunum í þessu vandamáli sé myndin "Showtime". Það var nákvæmlega ekkert, frá upphafi til enda eintakanna, með öllu bullinu milli Murphy og De Niro, með Russo sem augnkonfekt, með jafnvel stöðluðum klisjum sem fá almenning til að svitna af fyrirfram forrituðum hlátri, það var ekkert í þessari mynd sem kom mér til að hlæja. Það voru alls ekki yfirþyrmandi líkamlega brandararnir eða útreiknuðu andlegu raddbrandararnir í gegnum þessa ógöngu myndar. Frá upphafi keypti ég samsvörun De Niro og Murphy ekki sem neitt annað en Hollywood spennu, í gegnum athugasemdina talar leikstjórinn lifandi um hláturinn og hláturinn í gangi í tökunum hvar var það í myndinni? Þetta fellur annað hvort undir tvö vandamál leikstjórinn hefur í raun ekki tilfinningu fyrir gamanleik eða klipparinn skildi ekki gildi myndarinnar. Hvort heldur sem er, þeir dæmdu báðir allan þann eina og hálfa klukkutíma sem þeir eyddu í Hollywood martröðinni "Showtime". Fyrir utan að finna enga ástæðu til að hlæja var engin ástæða til að fylgja þessum persónum í gegnum hvaða augnablik myndarinnar sem er. Það sást smá húmor með löngun De Niro til að taka upp leirmuni sem áhugamál (en leikstjórinn varð að skrifa KILN á vélina svo áhorfendur myndu skilja HVER GIR ÞAÐ?), en það var sleppt og aldrei þróað. Það var hugmyndin um að Murphy væri leikari, en fyrir utan þennan eina upphafsmónólóg hefði enginn skilið það. Hann leigir herbergi í húsi framleiðanda sem hann hefur efni á á launum lögreglumanns? Þetta var bara ekki reiknað út fyrir Hollywood staðla. Það var vondur strákur sem vildi stóra byssu, en byssan var aldrei þróuð, né var nein sannprófun á vopnagetu jafnvel í lokin. Það varð meiri brandari að hlæja að hreim en muna eftir byssunum. Hvar var sjónvarpsþátturinn í þessu? Russo þurfti að fá leyfi frá þessum tilviljanakennda gaur í upphafi, en það hafði engar afleiðingar. Það var ekkert í miðri myndinni fyrir utan frekari spurningar og tilgangslausa drullu. Tilviljunarkenndar persónur voru kynntar, gleymdar, kynntar aftur og gleymdar aftur. Leikstjórinn og framleiðandinn hlógu að þessu, á meðan við, hinir fátæku áhorfendur, hljótum að þjást af innri brandara og klisjukenndum staðalímyndum. Var ástaráhugi á þessari mynd? Var virkilega óheiðarlegur vondur strákur sem fór í sundur frá grínista tvíeykinu til að koma sannri illsku á skjáinn? Voru einhverjar tilvísanir í poppmenningu sem komu ekki aftur til Robert De Niro? Var tilviljunarkennd ringulreið í þessari mynd? Ef þú þarft svör við þessum, þá finnurðu þau augljóslega ekki í „Showtime“. Sú staðreynd að ég er að pæla í þessari umfjöllun með spurningu á spurningu þýðir aðeins að þetta undir-par (reyndar vel undir undir-undir-undir-par) fyllti engan kvóta eða líktist einhverju sem var verðmætt fyrir kvikmyndaheiminn. Vissulega hét það stór nöfn og ein mjög nett sprenging, en það var alls ekkert efni í þessu. Það var næstum eins og leikstjórinn hefði sagt fyrir tökur að hann vildi klisjur, en ekki venjulegar klisjur fara með þeim slæmu. Lóðin hafði enga línulega uppbyggingu. Brandararnir voru leiðinlegir. Persónurnar voru dapurlegar og vanþróaðar. Þetta er fyrir neðan jafnvel bestu "buddy-cop" myndirnar. Mér finnst gaman að gefa kvikmyndum ávinning af vafa, en ekkert virkaði í þessari mynd. Ekki einu sinni Shatner gat bjargað þessari mynd og hann reyndi meira að segja mikið. Á heildina litið get ég ekki, né mun ég, stungið upp á þessari mynd fyrir neinn með púls. Skýringin staðfestir aðeins sorglegt eðli myndarinnar með augljósum göllum, hræðilegum bröndurum og höfundum sem efast um réttmæti verka þeirra. Ef höfundar geta ekki staðið á bak við „Showtime“, hvers vegna ættum við þá að gera það? Mig langaði ekki í „Lethal Weapon“ þegar ég horfði á þetta, en mig langaði í eitthvað svoleiðis. Mér skilst að það hafi verið einhvers konar gagnrýni á "raunveruleikasjónvarp" og spillt eðli fjölmiðla, en þessi skilaboð komust ekki af síðunni. Reyndar tel ég mig hafa séð "fjölmiðla" fara fyrst úr leikhúsinu þegar ég horfði á þetta. Skömmin ber þunga hönd með þessa mynd og ég get ekki kennt henni um. Murphy var áður stór stjarna, gamanleikur var millinafn hans (sjá „Coming to America“), en upp á síðkastið virðist hann hafa misst brúnina. De Niro vill augljóslega komast burt frá mynd sem ásækir hann, en að gera svona kvikmyndir mun aðeins koma honum lengra aftur. Ein þessara mynda jafngildir einni Scorsese mynd.Slepptu þessari. Ég lofa, það mun gera síðustu kvikmyndadagana þína þess virði. Ó, og ef þú hlóst að einhverjum brandara í þessari mynd þá þykir mér það leitt! Einkunn: * af *****