Malefique hefur nokkurn veginn áhorfandann frá upphafi til enda með spennuþrungnu andrúmsloftinu. Næstum öll myndin gerist í fangaklefa sem snýst um 4 persónur, þar af eru transvestítinn Marcus og litli seinþroska drengurinn hans sá undarlegasti. Fangarnir finna fljótlega dagbók fyrri fanga á bak við múrstein sem fjallar um þráhyggju hans fyrir dulrænum og svörtum galdraþemum sem leiða til flótta hans úr klefanum. Héðan í frá snýst allt um að afhjúpa leyndarmál bókarinnar og galdra hennar til að flýja úr fangelsi. Það leiðir til nokkurra slysa á leiðinni út úr klefanum í hið óþekkta ljós. Satt að segja finnst mér sagan frekar léleg og lokahnykkurinn ágætur en fyrir mér eru endarnir frekar lauslega bundnir saman. Allavega var ég himinlifandi fram á síðustu stundu því andrúmsloft myndarinnar er einstakt með lágmarks umgjörð og leikarahóp. Drápin eru hrá og ömurleg... það þarf ekki gorma til að kæla hrygginn og dulræn þemu eru líka unnin mjög vel og minntu mig á helvítis þemu í Hellraiser. Malefique hefur klaustrófóbíska og kalt óhreina tilfinningu með grænleitum blæ. Stundum veltirðu fyrir þér hvort hinn raunverulegi eða dulræni heimur sem sýndur er hér sé ókunnugur... þegar þroskahefti drengurinn missir fingurna og er vaggaður í svefn og sýgur brjóst Marcusar virðist það eðlilegt, svo hversu undarlegt geta glóandi hlið til frelsis verið? Með kostnaðarhámarki sínu skapar myndin einstakt andrúmsloft og kælir áhorfandann á allt annan hátt en flestir hneykslanirnar gera. Ég vildi bara að sagan hefði leitt til samkvæmari lokaþáttar. Nokkrir þættir eins og gesturinn með myndavélina, hinir fangarnir þráhyggja fyrir bókum og leikfangadúkkan sem bendir óljóst til enda passar ekki þétt inn í söguna. Engu að síður, ég mun hafa augun opin fyrir öðrum myndum frá leikstjóranum Valette, þó að það sé snúið að sjá að hann er að gera Hollywood endurgerð af "One missed call" sem var slitin og gagnslaus þegar í Miike-útgáfunni.