The War Between States var kannski myrkasta stundin í sögu Ameríku; stríð sem setti bróður á móti bróður og fjölskyldu á móti fjölskyldu og skildi eftir sig ör sem enn í dag hafa ekki gróið, og mun líklega aldrei gera það. Og eins og í hvaða sögu sem er um hvaða stríð sem er, umfram allt sögulegt mikilvægi er það persónulega ósætti á bak við meiri átök sem skapar tilfinningalega hvatann sem gerir það að verkum. Það er mannlegi þátturinn sem gerir samhengið nauðsynlegt til að gefa því sjónarhorn, sem er það sem leikstjórinn Ang Lee gefur í "Ride With the Devil," borgarastríðsdrama þar sem hann einbeitir sér að persónulegum erfiðleikum í víðtækari lýsingu á stríðinu sjálfu. , og nær í leiðinni að fela í sér athugun á einum blóðugasta kafla stríðsins, hinni alræmdu árás Quantrill og árásarmanna hans á Lawrence, Kansas, sem honum tekst að setja fram nokkuð hlutlægt frá sjónarhóli Samfylkingarinnar. Árið 1863 voru sambandsáhrifin ríkjandi í Kansas-ríki, og jafnvel hinum megin við landamærin í nágrannaríkinu Missouri, eiga þeir sem eru með tryggð sambandsríkjanna sífellt erfiðara með að halda út gegn ágengnum norðlendingum, sérstaklega án aðstoðar þess sem gæti talist reglulegir' Samfylkingarhermenn. Og þegar hlutirnir fara að hitna fyrir alvöru í þeirra eigin bæ, mynda Jack Bull Chiles (Skeet Ulrich) og Jake Roedel (Tobey Maguire) eigin hljómsveit og taka þátt í baráttunni og skaða málstað Sambandsins hvar sem það er framkvæmanlegt. Jack Bull og Jake líkar ekki við stríðið og líkar ekki við að drepa; en þeir standa fyrir því sem þeir telja að sé rétt. Það eru hins vegar aðrir, jafnvel meðal þeirra eigin, menn eins og hinn ungi Pitt Mackeson (Jonathan Rhys-Meyers), sem munu nota átökin sem farartæki í persónulegum ávinningi og sem ekkert annað en afsökun til að tjá eigin ofbeldishneigð með óþarfa grimmd, sem í mörgum tilfellum er framin gegn saklausum fórnarlömbum. Og svo, fyrir Jack Bull og Jake, auk margra rétt eins og þá, verður þetta tími þar sem hollustu og siðferðisdómar verða mjög prófaðir; tími þar sem sálir þeirra verða mildaðar í blóði. Og þeir verða að hjóla með djöflinum sjálfum, gegn því að virðast óyfirstíganlegar líkur. Eins og á við um allar myndir hans, nálgast leikstjórinn Ang Lee sögu sína með nákvæmri, en þó lúmskri skoðun á hefðum, menningarlegum hliðum og siðferðilegum viðhorfum fólks og sinnum sem hann er að sýna. Og með því að gera það veitir Lee áhorfendum sínum að minnsta kosti einhvern skilning á viðfangsefni sínu sem fer út fyrir hina raunverulegu sögu og gefur að lokum dýpri skilning á hvötunum sem knýja áfram persónur hans og dramatíkina sem þeir taka þátt í. Hvort sem það eru hefðir og siðir sem skýra samband föður og dætra hans („Eat Drink Man Woman“), áhrif stéttaaðgreiningar („Sense and Sensibility“), heiðurinn og siðareglurnar sem stríðsmaður lifir og deyr eftir. ("Crouching Tiger, Hidden Dragon") eða siðferðileg tvíræðni sem ýtt er undir af skorti á öllu ofangreindu ("Ísstormurinn"), Lee fyllir kvikmyndir sínar innsýn í mannlegt ástand sem færir þær á hærra plan. Þessi mynd er engin undantekning; og (eins og hann gerir með allar myndirnar sínar), kynnir Lee sögu sína með hjálp stórkostlegrar kvikmyndatöku (í þessari mynd, eftir Frederick Elmes, sem einnig gerði "Ísstormurinn" frábærlega), sem undir hans leiðsögn er ekkert minna en sjónræn. ljóð. Þetta er þessi sérstaki Lee snerting, og það bætir þráhyggju, hugsandi tilfinningu við hverja sögu sem hann er að segja, sem er einn af þeim þáttum sem gera myndirnar hans svo eftirminnilegar. Sem Jake færir Tobey Maguire upphaflega tilfinningu um unglegt sakleysi í myndina sem stangast svo vel á við þann þroska sem hann miðlar síðar þegar sagan þróast, og persónu hans ásamt henni. Mikilvægast er að Maguire bregst á sannfærandi og trúverðugan hátt við atburðunum sem gerast í kringum hann, sem eykur trúverðugleika heildarmyndarinnar og undirstrikar raunsæi framsetningunnar: stóískt samþykki hans á dauðanum og fréttum af þeim sem eru 'myrtir' í hinum ýmsu átökum. og bardaga; siðferðislega velsæmi sem þeir sem hann hittir halda fast við, jafnvel á slíkum erfiðum tímum; svikin, sem vegna eðlis átakanna eru nánast hversdagsleg; og tryggð og trú sem hann og félagar hans halda fast við. Það er allt þetta sem Maguire nær með frammistöðu sinni og það er ekkert smá afrek. Það er hins vegar þannig rannsakaður, vanmetinn frammistaða sem oft þykir sjálfsagður, sem er miður; Verk sem þetta er verðugt lof og ætti að vera viðurkennt. Skeet Ulrich er áhrifarík, eins og heilbrigður eins og Jack Bull, og Jewel (í frumraun sinni í kvikmynd) skilar aðlaðandi frammistöðu sem Sue Lee Shelley. Það er hins vegar Jeffrey Wright sem stendur upp úr í áberandi aukahlutverki sem Daniel Holt, sem og Jonathan Rhys-Meyers, sem kemur hrollvekjandi Christopher Walken-líkri ógn við hlutverk sitt sem Pitt. Mark Ruffalo skilur eftir sig óafmáanlegan svip með mjög litlum skjátíma í því sem jafngildir hlutverki í hlutverki (einni senu). Í aukahlutverkum eru James Caviezel (Black John), Simon Baker (George Clyde), Tom Guiry (Riley), Tom Wilkinson (Orton Brown), John Ales (Quantrill), John Judd (Otto Roedel) og Kathleen Warfel (frú Chiles). Borgarastyrjöldin mun að eilífu verða opið sár á þjóðinni; en vonandi, þegar fram líða stundir, verður það í gegnum hlutlægar íhuganir kvikmyndagerðarmanna eins og Ang Lee og kvikmyndir eins og `Ride With the Devil` sem mun að lokum hjálpa til við að loka klofningnum og stuðla að lækningu. Í ljósi nýlegra atburða er það eitthvað sem er mikil þörf á, um allan heim. Kvikmynd er öflugur miðill; hún getur verið fræðandi jafnt sem skemmtileg og ef til vill munu fleiri kvikmyndagerðarmenn, eins og Ang Lee, í framtíðinni aðhyllast og stuðla að samheldni með næmri lýsingu á atburðum og viðhorfum sem gera okkur að því sem við erum. 8/10.