Dirty Dancing, ein besta kvikmyndin sem kom út á níunda áratugnum, var lágfjárhagsleg mynd með háum arðsemi. Með hljóðrás sem fær þig til að vilja fara á fætur og dansa, við ástarsögu sem við viljum öll að við gætum lifað (að minnsta kosti ef þú ert kvenkyns), er þetta kvikmynd sem þig langar að horfa á aftur og aftur. Tónlistin, sem er það sem knýr myndina áfram, er hress og flæðir vel með tilfinningunum sem dragast frá áhorfandanum. Allt frá klassískum 60's smellum eins og "Love Man" eftir Otis Redding og "Big Girls Don't Cry" eftir Frankie Valli til hreinna 80's smella eins og "Hungry Eyes" Eric Carmen og "Overload" eftir Frank Zappacosta, er Dirty Dancing blanda af skemmtilegt og tilfinningalegt, sem sýnir umbreytingu ungrar stúlku úr feimnum unglingi í blómstrandi konu, allt á fallegum bakgrunni sumarrómantíkur sem við öll vonum og óskum eftir að breyttist í meira. Dansinn í "Dirty Dancing" má ekki gleyma . Cynthia Rhodes skín í hlutverki sínu sem Penny, dansari sem gæti skorað á jafnvel fljótustu og liðugustu fimleikamenn. Patrick Swayze gerir meira en frábært starf og sýnir sífellt meira af hæfileikum sínum, ekki bara sem leikari, heldur dansari og söngvari líka. Og Jennifer Gray skín sem Baby, á meðan umbreyting hennar í dansi sýnir einnig umbreytingu hennar í stöðu. Allt í allt er Dirty Dancing ein besta kvikmynd allra tíma og vel þess virði að horfa á hana að minnsta kosti einu sinni. Það er vafasamt að fyrstu taktarnir í "Be My Baby" eftir Ronette í upphafstitilnum muni ekki fanga athygli þína og draga þig inn í töfrandi heim næmandi dans og tónlistartöfra.