Gillian Holroyd (Kim Novak) er norn. Í leyni laðast hún að eðlilega nágranna sínum Shep Henderson (James Stewart). Hún leggur álög á Shep sem neyðir hann til að henda unnustu sinni og falla fyrir henni. Hlutirnir ganga nokkuð vel þar til Gillian kemst að því að henni þykir virkilega vænt um þennan dauðlega mann. Hún ákveður að segja honum leyndarmál sitt. En hvernig mun Shep bregðast við þegar hann kemst að því að hann hafi verið „svikinn“ til að verða ástfanginn af Gillian? Hvað varðar léttar gamanmyndir frá 1950 eru Bell Book and Candle góðar en ekkert stórkostlegar. Það er nógu skemmtilegt úr og ætti að höfða til næstum allra sem setjast niður með það. Bara ekki fara inn í myndina og búast við því besta síðan brauðsneið. Kvikmyndin er krúttleg, stundum fyndin og að lokum áhrifarík. Kim Novak og James Stewart gera sitt besta og hafa alvöru efnafræði. Novak (eins og aðrir hafa bent á) lítur alveg ótrúlegur út á vanmetinn hátt. Aukaleikarar með Jack Lemmon, Hermione Gingold og Elsu Lanchester eru oft hláturmildir og stela miklu af sviðsljósinu frá Novak og Stewart. Stærsta vandamálið sem ég sé er að Bell Book og Candle geta ekki alveg ákveðið hvers konar mynd það vill vera. Er það grínmynd? Er það rómantísk gamanmynd? Er það yfirnáttúruleg gamanmynd? Hefði leikstjórinn Richard Quine verið fastur í einni nálgun hefði myndin kannski verið enn betri og eftirminnilegri.