Til að vera sanngjarn, sá ég ekki mikið af þessari sýningu. Sennilega vegna þess að það var ekki eins gott og upprunalega M*A*S*H, en ég virðist muna að þeir hafi flutt það um á vikuáætlun. Sumar sýningar eru bara ekki þess virði að fylgjast með í hverri viku. En ég reyndi virkilega fyrst, svo það var ekki alslæmt. Kannski hélt ég bara áfram að búast við því að það batnaði, en ég get ekki gefið þessari sýningu 1. Í hreinskilni sagt get ég ekki gefið henni meira en 2 heldur. Það var ekki MASH (ég ætla ekki að skrifa þessir heimsku * í hvert skipti). Og það var að reyna að vera MASH án þess að leggja sig fram, eins og það myndi bara gerast með töfrum. Jæja, gettu hvað? Engir töfrar. Það besta sem ég get gert hér er að bera það saman við aðrar sýningar. Trapper John, M.D. var miklu betri sýning. Hins vegar hefðu þeir átt að kalla það B.J. Hunnicut, M.D. því Pernell Roberts leit nákvæmlega út eins og eldri BJ, en alls ekki eins og Trapper John. Haltu öllu öðru óbreyttu, breyttu bara nafni hans og nafni þáttarins. Presto! After MASH var ekki eina framhaldið til að sprengja og vanvirða frumritið algjörlega. Archie Bunker's Place var slakur eftirfylgni af All In The Family. Það hafði ekkert hjarta, engin átök, enga dýpt allt það sem gerði Allt í fjölskyldunni svo eftirminnilegt. Sömuleiðis var MASH fyndinn vegna þess að læknarnir voru að bregðast við hinum ómögulega fáránleika stríðs. Fjarlægðu stríðið og þú fjarlægir drifið fyrir 99% af húmornum. Potter getur ekki öskrað á Klinger fyrir að vera í kjól, því Klinger er ekki í kjól, því hann er ekki að reyna að láta reka sig út úr hernum, því hann er þegar farinn úr hernum, því stríðið er búið. (anda) Allir brandararnir urðu þvingaðir vegna þess að það var engin hvatning fyrir neinu. Áhorfandinn var minnst áhugasamur um að vera í kring og horfa á þáttinn. Og eftir því sem ég man virtist allur þátturinn vera Potter, Klinger og Mulcahy sem stóðu þarna á óeðlilegan hátt og horfðu frammi fyrir áhorfendum eins og tríó Vaudeville flytjenda. Þetta minnti á Good Times, þar sem þeir eyddu 90% af sýningunni í að standa á bak við sófann og tala við áhorfendur, og reyndu að láta það líta út fyrir að þeir væru í eðlilegum samræðum. Þeir voru það ekki. Og það fannst mér enn óeðlilegra á After MASH. Önnur handahófskennd fróðleikur sem ég man eftir er að fólkið sem bjó til MASH fékk aldrei nein höfundarlaun af spuna. Stúdíóið notaði þá fáránlegu afsökun að After MASH væri í raun útúrsnúningur af kvikmyndinni MASH (sem þeir áttu) en ekki sjónvarpsþáttaröðina. Fín tilraun, en Mulcahy var sá eini af þremur í myndinni og hann var aldrei heyrnarlaus. Ég býst við að yfirmenn stúdíó geri allt fyrir peninginn. Allt annað en að gera verðugt framhald, þ.e.