Sem venjulegur kvikmyndaáhorfandi get ég ekki sagt að ég hafi notið þess að horfa á þessa. Það er ekki of tilfinningaþrungið fyrir drama, ekki of grípandi fyrir spennusögu, ekki of hratt fyrir hasar. Auk þess eru sum augnablik myndarinnar varla trúverðug. Allt í lagi, ég skil, hermenn verða dálítið vitlausir þarna úti, en það er erfitt að trúa því að einstaklingur myndi hætta lífi sínu, fara inn í miðja fjandsamlega borg, og eftir að hafa verið öskuð á af eiginkonu prófessors, hlaupið í burtu, án þess að hafa spurt (á almennilegan hátt). Það myndi virka hræðilega rómantískt ef þetta væri hreyfimynd eða svo, en þetta á að vera ALVARLEG mynd um stríð.. Það eru nokkrir svona þættir, þannig að heildarmyndin setur svip á að þetta sé bara hrá sýnishorn af kvikmynd, og það þarf talsverða vinnu. Það líður eins og kvikmyndaframleiðendurnir hafi viljað búa til mynd af tilfinningaþrungnum hugrökkum hermanni, en allar þessar „ferlar“ sálfræði hans virðast einfaldlega óeðlilegar. Þessi mynd skildi eftir spurningu í höfðinu á mér: HVERJU? Af hverju gáfu þeir þessu Óskar? Af hverju SIX? Og IMHO er það mest spennandi hluti myndarinnar :)