Það er besta leiðin sem ég get lýst þessari mynd sem fjallar um nýgift hjón sem flytja inn í hús sem er ásótt af fyrstu eiginkonu eiginmannsins sem lést við dularfullar aðstæður. Það hljómar vel og vel, en það sem spilar upp er klukkutími af hreinum leiðindum. Reyndar er eitt af því fyndna við þessa mynd að það er viðvörun í upphafi myndarinnar sem lofar öllum sem deyr úr hræðslu ókeypis kistu. Jæja, trúðu mér, það hefur enginn tekið því tilboði nema einhver þarna úti sé dauðhræddur við plasthauskúpur, páfugla, skrýtna garðyrkjumenn og hurðir sem bankað er á. Og tónlistin er verst, hún samanstendur af sífelldri túbu tónlist sem hljómar eins og einhver sjötta bekkur spili hana. Og þú munt komast að hinu hræðilega leyndarmáli sem er svo augljóst að þú verður virkilega að velta fyrir þér hvað fólkið í þessari mynd var að hugsa. Einhver deyr á hlaupum og berst í höfuðið og lögreglan er aldrei kölluð til að rannsaka málið. Já á endanum er þetta hægfara (sem er mjög slæmt miðað við að myndin er aðeins rúmlega klukkutími), leiðinleg saga, sem venjulegur maður getur auðveldlega fundið út. Svo virðist sem engin persónanna í þessari mynd hafi verið meðalmaður.