Þetta er yndisleg saga um sektarkennd sem rekin er á þráhyggju. Matiss, á einmanalegri næturgöngu í Riga (?) gengur framhjá konu á röngum hlið brúarhandriðsins. Hann gengur framhjá orðlaus. Aðeins skvettan í vatninu sem fylgt er eftir með hrópi á hjálp fær hann til að bregðast við. Og þá aðeins of lítið og of seint. Í myndinni er sagt frá viðleitni hans til að komast að meira um konuna. Á trölli af börum á staðnum finnur hann vasabókina hennar. Hann snýr meira og meira af lífi hennar saman. „Útlit“ hans breytist eftir því sem þráhyggja hans vex. Hann verður að laga hlutina. Í stórkostlega kvikmynduðum samtali við „fyrrum kærasta“ neyðir hann Alexej til að horfast í augu við sektarkenndina sem báðir finna fyrir. Það tekur langan tíma, grátbrosleg hljóðrás til að leggja áherslu á sektarkennd, geltandi hunda. Fótspor. Yndislegur film noir með yndislegu ívafi. Góður Indie endir.