Bestu árum lífs okkar er oft líkt við It's a Wonderful Life. Þeir ættu aldrei að vera það. Eina sameiginlegt atriði þeirra er löngunin til að gera alvarlegar athugasemdir við stríð sem tók milljónir mannslífa. Það er erfitt að vita hvaða gildi einstaklingslíf getur haft. (Hversu margir vita að 1 af hverjum 22 týndu lífi með ofbeldi á síðustu öld? Þvílík tölfræði sem við þurfum að búa við.) Einnig hafa tilfinningar okkar til stríðs breyst á 60 árum. Við höfum smám saman færst frá því að halda að stríð sé réttlátt ef óvinurinn er sá rétti til að trúa því að ekkert stríð sé algjörlega réttlátt, sérstaklega þau sem hafa verið barist nýlega. Ég hef verið friðarsinni alla ævi. Ég er á móti öllu stríði. Ekki er langt síðan ég lét prófa þá stöðu. Það gerðist á meðan ég var á USS Lexington, sem er varanlega fest í Corpus Christi, Texas. Skipið þurfti áhöfn sem er 3 eða 4 sinnum það samfélag sem ég bý í. Það er kröftug upplifun að hreyfa sig á þilfari hennar. Hún hafði séð mikla aðgerð. Einhver veitti mér réttinn til að vera friðarsinni og það var ekki ódýrt keypt. Ég get ekki horft á bestu ár lífs okkar án þess að hugsa um hluti eins og Lexington. Hver hinna þriggja vopnahlésdaga greiddi sín gjöld. Og þeir borguðu minn líka. Enginn þeirra komst auðveldari af stað en nokkur annar. Sjóherinn, flugherinn og herinn greiddu jafnt þó á mismunandi hátt. Hver þeirra átti í vandræðum sem tengdust stríðinu beint. Og hver og einn þurfti að leggja hrikalega mikið á sig til að sigrast á þessum erfiðleikum. Það þurfti meira hugrekki til að horfast í augu við borgaralegt umhverfi sitt en að takast á við stríð, því hver varð að gera það á eigin spýtur. Hver og einn gat skilið og haft samúð með vandamáli hinna: á endanum gat enginn hjálpað. Hinn áhrifamikill hluti myndarinnar (þetta gæti verið upphafshlutinn af spillingarmyndinni) er það sem kemur á eftir þegar einn af karlkyns aðalhlutverkunum fann einhvern sem vissi nóg til að Gefðu ráð. Augljósa málið er þegar Derry sagði Herald að giftast stúlkunni. Ekki hika, gerðu það á morgun. Það er erfitt fyrir Harold að trúa því að einhver gæti elskað hann þegar hann hafði verið fótboltahetja og íþróttastjarna fyrir stríðið. En það er honum til hróss að Harold hlustar. Hitt er þegar Al segir Derry að halda sig frá dóttur sinni. Merkingin var skýr. Lagfærðu samband þitt við konuna þína venjulegur sýning fyrir 30's/40's kvikmyndir. Derry ræddi ekki málið: honum fannst hann ekki vera hæfur fyrir dóttur Al. Svo hann samþykkti. Sannleikurinn í myndinni kemur í ljós þegar við teljum að dóttirin líti á sama hátt um Derry. Raunverulegar tilfinningar frá raunverulegu fólki. Ég held að tímabil okkar eigi við djúpstæð vandamál að stríða með tilfinningar, tilfinningar og heiður. Ég held stundum að við teljum að þessi gildi séu ekki til. Það er kannski ástæðan fyrir því að fólk sem horfir á þessa mynd á í vandræðum. Al er ekki laus við ráð sem hann vill ekki alveg. Í hvert sinn sem yfirmaður hans talar við hann verður Al bundinn í hnútum. Og það er rétt. Það eru nokkur atriði sem ekki er hægt að dæma út frá stöðlum um starf: það verður að dæma þau út frá stórum almennum óefnislegum hlutum og aðeins einhver sem er prófaður af alvarleika lífsins myndi skilja hvað þessir óefnislegu hlutir eru. Allt þetta leiðir til vettvangs undir lokin þar sem allar flugvélarnar sem börðust svo hetjulega eru afskrúðaðar, staflaðar, geymdar, fargað og brátt endurunnnar: virkni þeirra, verðmæti og stolt eins hálfgagnsær og Derry sjálfur. Hann getur sigrast á þeirri hálfgagnsæi sem hann gerir, sem gerir hann hæfan, í huganum, fyrir konuna sem hann elskar. Ég gaf bestu árum lífs okkar 10 og það eru fáar myndir sem mér finnst svona. Þetta er ekki kvikmynd fyrir popp. Það á skilið athygli okkar. Við erum mikil forréttindi að fá að sleppa við eitthvað svo persónulegt eins og líf þessa frábæra fólks. Við ættum að gæta þess að misnota ekki þessi forréttindi.