Myndin er eiginlega of hæg. Það eru nokkrar ágætar myndir en það getur ekki vegið þyngra en að myndin er í raun leiðinleg. Þú sérð kynmök mikið af vatnsmelónum og kynmök á meðan þú borðar melónu og kannski aðeins meira. Það gæti hljómað jafnvel áhugavert fyrir einhvern en trúðu mér að horfa á það í 2 tíma er alls ekki skemmtilegt. Þó þú hlærð nokkrum sinnum en það er í raun ekki nóg og það er kannski frekar af örvæntingu og vantrú heldur en af ​​skemmtun. Til að trufla leiðindin reynir leikstjórinn að setja nokkur kvikmyndamyndbönd inn í myndina. Þetta eru mjög litríkir bútar af fáránlegum lögum kannski frá fimmta áratugnum en það er erfitt að segja nákvæmlega og þeir eru að reyna að vera fyndnir svo mikið að það er virkilega sorglegt. Nokkrum sinnum hefur maður á tilfinningunni að söguþráðurinn gæti þróast yfir í eitthvað, að kraftmikil sena sé að verða til en í lokin gufar hún bara einhvern veginn upp og það er allt. Við hliðina á klippunum eru varla gluggar hvað þá tónlist. Leikstjórinn reynir að vera frumlegur og listrænn hvað sem það kostar. Persónulega get ég ekki mælt með myndinni. Ég trúi því að list sé eitthvað sem ætti ekki að vera leiðinlegt. Á meðan á sýningunni stóð var geisp um allan kvikmyndahúsið sem staðfestir bara stutta umfjöllun mína.