Ég er ekki viss um hvað það er en það virðist vera einhver bölvun þegar kemur að kvikmyndum um hina óviðkomandi Bigfoot. Enn á eftir að vera til kvikmynd sem nálgast viðfangsefnið á skynsamlegan hátt, né sem skapar neina alvöru spennu. Bæði „Legend of Boggy Creek“ (1972) og fyrsta myndin sem ber titilinn „Sasquatch“ (1978) eru orðnar minniháttar sértrúarsöfnuðir, en hvorug var mjög eftirminnileg. Báðar myndirnar voru miðaðar að fjölskylduvænum áhorfendum og hindrað þannig sjálfan sig í að reyna að hræða einhvern. „Harry & The Hendersons“ (1987) var fyrsta stóra kvikmyndin sem notaði Bigfoot með stórkostlegri veruhönnun eftir Rick Baker. Hins vegar völdu þeir líka að stefna að yngri áhorfendum, en að þessu sinni sem gamanmynd (eins og "Bigfoot" gerði árið 1995). Ég hef lengi beðið eftir því að einhver tæki á við efnið sem spennumynd, kannski í líkingu við „Jaws“ eða „Predator“. Þegar ég sá þetta í myndbandsbúðinni minni hélt ég að draumur minn hefði ræst. Strákur, hafði ég rangt fyrir mér! Lance Henriksen leikur milljarðamæring sem leiðir leiðangur inn í Kyrrahafið norðvestur í von um að finna dóttur sína þar sem hún var um borð í lítilli flugvél þegar hún hrapaði í fjöllunum. Forsendan er áhugaverð og lofaði góðu. Sannleikurinn er sá að það byggir aldrei upp neina alvöru spennu. Ég fann mig engan áhuga á neinni af karakterunum þar sem hver þeirra var mjög tvívídd og frekar blíð. Jafnvel hinn alltaf áreiðanlegi Henriksen virðist vera að hringja í frammistöðu sinni. Í hvert skipti sem hann birtist á skjánum lítur hann út fyrir að leiðast. Hann ætti að vera það þar sem ekkert er að tala um fyrstu klukkustund myndarinnar. Hvað varðar veruna, hvar á ég að byrja? Mér datt í hug að við myndum allavega fá flott skrímsli á hlaupum í skóginum, en í staðinn fáum við þennan sköllótta (já, ég sagði „sköllóttur!“) mann með kolsvarta húð og loðbletti hér og þar. Sjáðu fyrir þér kross á milli "Swamp Thing" og Chaka úr "Land of the Lost" og þú munt fá hugmyndina. Ekkert í líkingu við listaverkið á forsíðuboxinu, ég fullvissa þig um. Slök klipping og kærulaus leikstjórn eykur líka á ruglinginn þar sem helmingur tímans virtist allt í ólagi, á meðan hinn helmingur myndarinnar var stöðugt uppgefinn með þessum löngu, hægu útspili (sem meikaði engan sens eða þjónaði neinum tilgangi). Þeir stálu meira að segja öllu innrauðu sjóninni P.O.V frá verunni í "Predator", sem virtist bara of kjánalegt og út í hött til að vera áhrifaríkt. Kannski sannar þetta allt að Hollywood ætti bara að gleyma því að reyna að gera fleiri Bigfoot myndir, þar sem þeir eiga enn eftir að gera eina sem virkar. Hingað til hefur hver og einn verið jafn skelfilegur og þáttur af "In Search Of" 3/10