Þessi mynd hafði svo góðar forsendur til að byrja með. Spennan, slashers, leynifélag, og maður gat í rauninni ekki fundið út hverjir vondu kallarnir voru fyrr en á síðasta korterinu af myndinni. En hún innihélt svo margar heimskulegar klisjur úr verstu gömlu bandarísku slasher/hryllingsmyndunum. Núna elska ég slasher/hryllingsmyndir, en það eru allar gömlu klisjurnar sem eru löngu horfnar úr bandarískri kvikmyndagerð. Til dæmis gamla klisjan „Ég heyri hljóð í kjallaranum og ég er ein heima og kjallaraljósið virkar ekki, svo ég fer niður til að rannsaka“ klisjan. Þrjú dæmi um þessar klisjur fóru bara mjög í taugarnar á mér. endir: 1) Þegar Potente kemst að því að það gæti verið leynifélag að störfum í læknaskólanum að skera upp lifandi lík, heldur hún áfram að spyrja spurninga og segja ÖLLUM -- mjög opinberlega. Í meginatriðum er hún að segja: "Ég fann þig. Komdu og drepðu mig því ég er að segja öllum leyndarmál þitt." Og svo veltir hún því fyrir sér hvers vegna hún finnur blóði strokið um allt rúmið hennar og er færður afklipptur fingur sambýlismanns síns í handklæði.2) Jafnvel eftir að einn gaur sem hún hitti fyrir tveimur vikum lendir á krufningarborðinu og hún kemst að því að þetta leynifélag hafi losað sig við iðrum. lifandi fólk, hún fer á rannsóknarstofuna þar sem öll líkin eru geymd 2-3 sinnum í viðbót AF HIN SJÁLF AÐ NÓTTI til að rannsaka.3) Sambýlismaður hennar verður drepinn. Hún er elt af morðingjanum, sem hún þekkir, tilkynnir hann hvorki til háskólans né lögreglunnar, yfirgefur síðan skólann til að fara heim til foreldra sinna. Svo snýr hún aftur í skólann og heldur greinilega að þessi gaur sem reyndi að drepa hana muni láta fortíðina vera horfin og ekki reyna að drepa hana, þó hún viti leyndarmál hans. Hún hafði auðvitað rangt fyrir sér. Fyrir einhvern sem átti að vera svo klár (hún var að læra til læknis í besta skólanum í Þýskalandi), virkaði hún eins og klisjabimbo í hryllingsmynd. Þessir hlutir gerðu bara mögulega góð mynd mjög pirrandi og fékk mig til að óska ​​þess að endirinn kæmi enn fyrr. Þegar myndin var hálfnuð hætti ég að leita að henni og óskaði þess að hún myndi lenda á krufningarborðinu líka.