Jafnvel daufari, ef mögulegt er, en upprunalega (ég vona að ég megi segja það samkvæmt IMDb leiðbeiningunum). FRANSKA TENGSLIN reyndu að minnsta kosti að gleypa evrópsk áhrif, til að flækja hefðbundna skoðun bandaríska lögreglumannsins, jafnvel þótt tilraunin hafi verið stofnuð af tvíhyggju Friedkins, ameríku og almennri óbeitni. (afstætt) listahúsauppsveifla sjöunda áratugarins (sérstaklega með því að vera óljós) leyfði gífurlegum áhrifum frá evrópskri kvikmyndagerð í Hollywood. Þetta veitti þreyttum miðli nýjan kraft og margbreytileika, og, í besta falli (td BONNIE AND CLYDE, snemma Scorcese), nýjan niðurrif á viðteknum æfingum. Upprunalega CONNECTION var hluti af þessari hreyfingu, með erfiðum fjarlægðarstíl og andspæjara. TVEIR er hægri fullyrðing gamla Hollywood á bandarískum gildum. Þetta kemur fram í mjög þreytandi díalektík myndarinnar America vs France. Til dæmis, TVEIR eru skotnir eins og franskur lögreglumaður á sjöunda áratugnum. Það voru auðvitað Frakkar sem kröfðust mikilleika amerískra kvikmynda þegar þær voru hunsaðar heima fyrir og þetta er í vissum skilningi uppgræðsla, viðvörun gegn gallískum fordómum. Þetta má sjá á mynstri myndanna tveggja. CONNECTION lætur franska glæpamenn ráðast inn í New York, með franska stílnum sem kæfir bandaríska spennumyndina - þetta leiðir til upplausnar spæjarapersónunnar og óupplausnar í söguþræðinum - vondi maðurinn slapp. TVEIR hafa Bandaríkjamanninn snúið aftur til Frakklands, þar sem amerísk spennumyndagildi eru lögð á innfædda tegundina - kraftur spæjarans er staðfestur og hefðbundin upplausn er náð. Þetta er frekar dramatískt í sambandi Doyle við franska eftirlitsmanninn Barthelmy, sem hann verður að hrista af sér ríkjandi áhrif áður en hann getur stjórnað söguþræðinum. TVEIR virðast fylgja frumritinu með því að grafa undan spæjarahetjunni. Frá upphafi er mikilvægi Doyle minnkað við hverja beygju. Þrátt fyrir lok CONNECTION er hann talinn hetja. En hann er Bandaríkjamaður í framandi landi, og vanhæfni hans til að stjórna tungumáli eða siðum þýðir að hann getur ekki stjórnað söguþræðinum. Hann mislesar meira að segja merki lögreglunnar, villur uppljóstrara vera glæpamann og drepur hann. Kraftur spæjara kemur frá valdi hans sem viðfangsefni til að sjá og túlka, en Doyle eyðir stórum hluta myndarinnar í að horfa á, stjórna, hlut, líkama (bókstaflega í senunum eftir að Charnier hefur hent honum) til að skoða og túlka. Í TENGSLUM hóf hann aðgerðina, elti glæpamennina, þvingaði fram samsæri; hér er hann aðgerðalaus, bundinn við rúm, læstur inni í klefa, fíkill, háður. Þetta tap á fallískum krafti er fyrirsjáanlega táknað í því að byssu hans tapist, og myndin fylgir niðurdrepandi kunnuglegri ödipal braut. Í heróínröðinni er hann huggaður af gamalli konu sem segir að hann líkist syni sínum. Dópað ástand hans er eins og afturhvarf til móðurkviðar, rændur þrýstingi fullorðinna. Að hún tekur úrið sitt styrkir tímaleysi þessa ástands, sem er tvöfalt þýðingarmikið fyrir mann sem fer eftir tímaáætlunum og nákvæmni. Ödipus var fyrsti leynilögreglumaðurinn og til að forðast örlög sín verður Doyle að hafna þessari fölsku móður sem er að leysa upp sameinaða sjálfsmynd sína og drepa föðurinn (Charnier) svo hann geti tekið viðtekið karlmannshlutverk sitt í samfélaginu. Sálgreiningarkenningar voru vinsælar meðal fræðimanna á áttunda áratugnum (kaldhæðnislega að frumkvæði Frakka, Jacques Lacan), en það er sjaldgæft að sjá kvikmynd svo bókstaflega full af henni. Ef allar þessar staðreyndir höfðu tilhneigingu til að lágmarka Doyle, þá gerir stíll myndarinnar það ekki. Friedkin fjarlægði okkur frá hetjunni sinni með því að hafna samúð eða hvatningu persóna og einbeitti sér að vélfræði söguþræðisins. Hér er Doyle mjög hefðbundin Hollywood-hetja. Í stað þess að týnast í gruggugu langskoti er hann gerður þekktur og skiljanlegur fyrir áhorfandann með hefðbundnum tækjum - sjónarhornsmyndum, nærmyndum, samtengingarskotum osfrv.TWO snýst allt um fall og uppgang Popeye Doyle. Söguþráðurinn í þessu tilfelli er undirgefinn leiklistinni, sem er hinn venjulegi Hackman-glæsileiki. Köldu kalkúnaatriðin eru því ekki truflandi þrátt fyrir þreytu. Okkur er leyft að deila frekar en að fylgjast með köldu; þetta mun minna óþægileg reynsla. Atriðin eru líka skotin í gegn með lachrymose karlmannlegri tilfinningasemi sem er mjög amerísk. Þannig að á meðan CONNECTION reyndi að líkja eftir flóknum spennusögum Jean Pierre Melville, þá gera TVEIR algjörlega hið gagnstæða. Í LE SAMOURAI eftir Melville kom fram glæpamaður sem byrjaði myndina heilan, kraftmikinn, utanaðkomandi tungumál og kortlagði endanlega upplausn hans. TVEIR byrja á upplausinni persónu, sem að hluta til er náð með vanhæfni við tungumálið, en yfirráð hennar hefst þegar hann stígur út fyrir tungumálið - lokahnykkurinn er að mestu orðlaus. Í myndinni eru staðsetningin og tungumálið mikilvægt þar sem þau festu og grafa undan einkaspæjaranum, en þegar hann endurheimtir vald sitt (sem kemur fram í endurkomu byssunnar og brennandi brennandi frumstað varnarleysis, turnblokkinn þar sem Charnier hélt hann), verður Marseilles-umgjörðin óviðkomandi og goðsagnakennd viðnám, sem gæti átt sér stað hvar sem er, tekur við. Berðu saman endir myndanna tveggja: önnur viðurkennir tvíræðni og örvæntingu, hin fullkomna vissu.