Ég hefði yfirgefið myndina hálfa leið ef ég hefði ekki verið með fólki sem líkaði við hana. Myndin er byggð á raunverulegum atvikum, en hún er svo yfir höfuð að hún fannst hún alls ekki raunveruleg. Ég hef einhvern sálfræðilegan bakgrunn, umgengst fullt af sálfræðingum og hef þekkt alvarlega brjálað fólk, svo það er ekki það að ég haldi að svona fólk sé ekki til. En í myndinni voru einu persónurnar sem virtust stöðugt mannlegar faðir Augusten (Alec Baldwin) og hinn ungi Augusten (Jack Kaedin). (Þó að Evan Rachel Wood hafi verið forvitnileg afleiðing - mjög kynþokkafull með ógnvekjandi tilfinningu fyrir gaman). Það voru nokkur skemmtileg augnablik, en heildartónn myndarinnar var ljótur, furðulegur og viðbjóðslegur. Þvílík sóun á framúrskarandi leikarahópi! Þegar ég horfði á þá fara í gegnum beygjurnar, leið mér bara eins og ég væri að horfa á leiklistarnámskeið. Þetta kom heim á meðan á tökunum stóð, þegar nokkrir voru sýndir sitja þarna, ekki leika, ekki tala. Þessar fáu stundir voru skemmtilegri en síðustu 2 klukkustundirnar.