Þessi fádæma smáóperetta með Eddy-McDonald frumgerð í Valentino atburðarás er svo slæm að hún verður að þrekæfingu eftir fimm mínútur. Það er kjánalegt frá upphafi þar sem þessi stutta stund opnar tvo hermenn sem ræða um skort á karlmennsku í syni eins yfirmannsins. Á innan við mínútu er hann fluttur til Marokkó þar sem hann lifir tvöföldu lífi sem Rauði Skugginn; leiðtogi arabísks ættbálks sem vill frekar syngja en berjast. Alexander Gray og Bernice Clare búa yfir fínum léttum óperuröddum (með litla leikhæfileika) og það er ágætis bassi þarna líka en leikurinn er svo tilviljanakenndur senu svo illa undirbúinn að maður verður tilfinningin um að þeir séu að búa til hlutina eftir því sem á líður. Þessi tveggja spóla var hluti af stærri sviðsframleiðslu sem telur upp sex rithöfunda. Þar sem meira pláss var til að skopast að og svindla gæti sýningin haft nokkur skemmtanagildi en þessi fljótfærni er lítið annað en móðgun við áhorfendur sem bíða eftir kynningunni.