Leyfðu mér fyrst að segja að ég er ekki suður frá en ég er Bandaríkjamaður. Ég elska ekki kántrítónlist en ég get þolað hana. Ég myndi aldrei vera með kúrekahúfu en ég er með hatta. Ég bý ekki í kerru en ég borða túnfisksalat og á heimili. Hvað hefur það með þessa athugasemd að gera? Mikið ef þú ert einn af þeim sem segja að aðeins "sveita" fólk elskar þessa mynd. Þessi mynd er lauslega byggð á "They loved and lost" forsendunni. James Bridges leikstýrir bandarískri ástarsögu eins raunverulegri og hún verður. Á tímum hugarfars Jerry Springer og "Lets put it out there" hljómar þessi mynd sannari en nokkru sinni fyrr. Bud er "að verða fullorðinn" og byrjar á sínu eigin lífi með smá hjálp frá frænku sinni og frænda svo hann flytur til stórborgarinnar með þeim. Bud lendir í því að hann er dreginn inn í staðbundinn honky tonk heim fyrir eina flóttann sem blákallaður maður hefur efni á. Hann kynnist fljótt Sissy sem er af svipuðum uppruna og þau tvö eiga í hringiðu rómantík uppfull af sársaukafullum upp- og niðurleiðum. (*Þessi söguþráður tekur svo margar beygjur að maður þarf bara að sitja í nokkrar mínútur áður en þeir festast. Hjónabandið er áhersla hér sem oft er saknað. Snemma í myndinni giftast þau og við skoðum umskiptin frá því að vera einhleypur í gift. Myndin dregur fram suma nútímabaráttu sem kona á í þegar hún giftist gamaldags manni. Hún sýnir líka karlkyns egóið með konum og samkeppni.)Bud er áskorun og er spennt þegar Micky's setur inn rafrænt naut. Sissy fær hugmyndir um að hafa gaman af því líka en er fljótt minnt á að hún sé gift og þurfi að fara að „láta eins og það“. Tilfinningarnar á milli persónanna tveggja eru hráar og svipmikill og söguþráðurinn heldur áfram þaðan sérstaklega þegar þær (ATH ÞETTA ER AÐ LEYFTA SÖGULÍNINN) sundrast og Sissy fellur fyrir fyrrverandi svikara með hneigð fyrir misnotkun og grimmd. Hún áttar sig fljótlega á því að grasið er ekki alltaf grænna hinum megin. Hvernig einhver getur borið Bud við Vinnie Barbirino er mér átakanlegt. John Travolta sýndi einstaka frammistöðu sem var verðug viðurkenning. Hann var trúverðugur og raunverulegur. Atriðið þar sem hann rakar af sér skeggið og þú sérð hann fyrst á barnum..fæ mér samt gæsahúð. Athugið að ég er ekki mikill Travolta aðdáandi, en komdu, ég sé hvers vegna Sissy var að sparka í stígvélin sín svona snemma í myndinni. Deb Winger var svo raunveruleg að þú fann sjálfan þig samúð með henni þegar hún skrifar tilfinningamiða til Bud, eftir að hafa laumast inn til að þrífa húsið hans í sambandsslitum þeirra. Aukahlutverkið var ótrúlegt. Wes leikinn af Scott Glenn sýndi fyrsta flokks frammistöðu sem fékk þig til að hata hann og bölva honum þegar hann misnotaði Sissy. Madolyn Smith-Osborne, sem Buds ástkona/kærasta var svo ekta að stórar brjóststúlkur víðs vegar um Bandaríkin báðu um að vakna flatbrjóst til að klæðast fötunum sem hún klæddist í myndinni. Mínar bestu þakkir fá Barry Corbin og Brooke Anderson sem frænku Bud og frænda. Þau virtust eins og frænka og frændi einhvers staðar í Texas og hversu lítið hlutverk þeirra var, gerðu þau myndina svo miklu stærri og líflegri. Tvær eftirminnilegar senur voru Dolly Parton keppnin og hið ógleymanlega atriði þar sem Bud og frænka hans standa fyrir utan eftir dauða einnar persónunnar. Samtalið á milli þeirra er snertandi. Ef þú getur horft á þetta eins og það er, sönn amerísk ástarsaga. Þá mæli ég með því að þú takir henni eins og hún er...mynd áður en tíminn er kominn sem gaf okkur voyeurism inn í heim sem er ólíkur okkar eigin en nógu raunverulegur okkur til ánægju og skemmtunar. Ef þessi heimur hljómar svipað og þinn þá muntu njóta hans svo miklu meira. Að lokum, tónlistin, hvernig sem hún er dagsett, mun örugglega senda þig aftur í tímann ef þú ert eldri en 30 ára.