Þegar ég sá þessa sýningu fyrst fannst mér hún áhugaverð. Ég horfði á það, sá hvernig það snérist um Söru, eins og persónan sér heiminn ... snúast um hana. Ég skildi það, en var ekki að hlæja mjög mikið. Á sviðinu og í þættinum hennar er hún kynþáttahatari, gróf, óviðkvæm og gríðarlega sjálfhverf. Ég náði henni ekki í fyrstu og tók þessu öllu á nafn. Svo fékk ég að sjá myndina hennar, Jesus is Magic. Ég held að þetta hafi verið Sarah Silverman grunnur fyrir mig og útskýrt fyrir mér hvaða "tungumál" hún talar. Hún er eins og Marilyn Manson, vinnur svo hörðum höndum að því að gefa okkur andlit af hræðilegum hugmyndum og myndum, en þú áttar þig á því að þetta er ekki árás, það er yfirlýsing. Og þegar þú skilur það, finnurðu að þú ert ánægður með að einhver skuli loksins gefa þér það beint. Ég er ekki að meina að aðeins klárt fólk skilji, eða að hata þennan þátt er að sanna fávitaskapinn þinn. Þó að ég hafi gaman af mörgum „snjöllum“ þáttum, sé ég enn þann dag í dag ekki húmorinn í Curb Your Enthusiasm. Ég fæ á tilfinninguna að það sé gott, en ég bara skil það ekki. Margir munu aldrei fá Sarah Silverman prógrammið, en ég er ánægður með að ég kom á endanum. Höfundar þessa þáttar leggja hart að sér, hver þáttur er ekki bara hlaðinn samræðum og söguþræði, heldur lögum, eða draumaröðum, framleiðslunúmerum . Þetta fólk er ekki að setja saman eitthvað til að fylla tíma og þóknast auglýsendum, það virðist vera í þeim tilgangi að gera bestu sýninguna sem þeir geta sett saman. Ef ég ætti að spá fyrir um framtíð þessarar þáttar myndi ég segja að hún myndi fara eins og Arrested Development og Freaks & Geeks. Það verður aflýst áður en tími er kominn og lifir áfram í hjörtum aðdáenda og á DVD. En hugsið ykkur, SSP höfundar, áhorfendur eru þarna úti og við munum fylgjast með eins lengi og þeir leyfa ykkur að gera þáttinn.