Nú skaltu ekki byrja að kalla mig nöfnum eins og "óþjóðrækinn", "furðulegur" og fleira. Lengd þessarar myndar (4 klukkustundir .. !!!) eru stærstu mistök hennar. Engin klipping - virðist sem J.P. Dutta hafi orðið of ástfanginn af verkefninu sínu. Meira að segja Lagaan var 4 tímar langt - en það var skemmtilegt og gaf líka skilaboð. Það er byggt á sönnum atvikum og raunverulegu fólki. Til hamingju með það, en var virkilega þörf á endurteknum stríðsmyndum? Ofan á það færðist stöðugt fókusinn frá einni herfylki/sveit til annarrar og ómögulegt var að fylgjast með þeim öllum. Á milli átaka voru lög um einmanaleika, ástarsorg og skyld efni. Það voru skemmtilegar samræður. Í upphafi lét það nokkuð af ofbeldinu en varð svo einhæft seinna að maður gat jafnvel spáð rétt fyrir um hvernig komandi ræðu væri. Hvers vegna gengu hermennirnir um eins og þeir væru ljón í frumskógi, fullkomlega ómeðvituð um að óvinurinn leyndist einhvers staðar nálægt? Og þegar þeir voru skotnir, vakti það samúð en það virtist óhugsandi af þeim að vera svo viss um öryggi sitt til að byrja með. Tónlistin var hljómmikil og textarnir voru sálarfullir en passuðu ekki við myndina. Betra að hlusta á þá á hljóðrásinni frekar en í myndinni. Leiklistin var bjargvættur: Allt frá gamalreyndum hermönnum eins og Sanjay Dutt og Ajay Devgan, til tiltölulega nýliða eins og Abhishek Bachchan og Akshaye Khanna, allir virkuðu eins og atvinnumenn. Manoj Bajpai og Ashutosh Rana eiga skilið sérstakt umtal fyrir að létta upp stemninguna hvenær sem þörf krefur. Samræður voru allt frá ljómandi ("From Madhuri .. with Love!!") til órökréttra / einhæfra ("Pakistan se zyada musalman Hindusthan mein hain"). Og það var í rauninni ekki þörf á svívirðingum sem samanstanda af öllum MC, BC, Cs og F-orðum. LOC Kargil reynir að veita hugrökkum indverskum hermönnum viðeigandi virðingu, en reynir of mikið og mistekst að lokum. Indverskir hermenn eiga svo sannarlega skilið betri virðingu.