Ég sá þessa mynd fyrst á hinsegin kvikmyndahátíð. 10 mínútum eftir að myndinni lauk kom samkynhneigt par að mér og spurði mig hvort ég þyrfti hjálp - ég sat enn og grét eins og brjálæðingur. Kvikmyndin er cheesy, hún er furðuleg, hún er yfir höfuð, hún er hommi - en hún er ótrúleg. Ég held að sérhver persóna sé trúverðug. Persóna Everett er vond við konu sem reynir aðeins að hjálpa, hann hendir (hræðilegum) vinum sínum á hrottalegan hátt, hann hefur skap, hann getur skaðað flugu, "fluguna" sem drap ást lífs hans, tvöfalt svo. Bates er kraftaverk, hún er fullkomin, alveg eins og hlutverk. Kona sem ást og aðdáun er svo sterk að hún elskar jafnvel samkynhneigðan elskhuga skurðgoðsins síns er fyrir mér kjarni sannrar ástar. Ég skil meira að segja Max (eiginmanninn), honum leiðist líf sitt, hann á í miðlífskreppu. Hann flytur út, reynir að lifa spennandi lífi, bara til að átta sig á a) að hann er virkilega leiðinlegasti hlutinn í sambandinu og b) að hann elskar konuna sína. Ég elska þá staðreynd að hún kemur aftur til hans á endanum því ég held að það gefi myndinni rétta jafnvægið milli draums og veruleika. Því að á endanum er hann eiginmaður hennar og hann er kannski ekki eins spennandi og Victor en hann er raunverulegur, hann er maðurinn sem hún elskar á mjög jarðbundinn hátt. Ég hef horft á hana um 50 sinnum og ég elska þessa mynd, allt um hana skilyrðislaust. BTW, lestu bara sjálfsævisögu Ruperts Everett og UL er eina myndin sem hann talar um sem eina bestu mynd sem hann hefur gert. Fyrir mér er þetta besta mynd sem hann hefur gert.