Þar sem ég var ekki sérstakur aðdáandi vestra, horfði ég á þetta fyrst og fremst vegna þess að mig langaði að sjá Lucille Ball í einhverju öðru en "I Love Lucy" eða "Lucy Show" hlutverki. Hér leikur hún Christine Larson, eiganda stofu á Arizona-svæðinu árið 1868, sem er að fara að giftast hinum óprúttna indverska umboðsmanni (Dean Jagger.) Frammistaða Ball var í lagi - ekkert meira en það; hún sló mig ekki í burtu. Það heppnaðist mér að því leyti að hlutverkið var allt öðruvísi en ég er vön að sjá hana í - það var mjög lítið af hneykslanlegri líkamlegri gamanmynd sem hún varð síðar fræg fyrir, þó myndin hafi reynt að halda blíðlega skemmtilegri tilfinningu út í gegn. (Dæmigerð fyndin lína - "það eru tvær leiðir til að umgangast konur - og enginn þekkir hvoruga þeirra!") Mér fannst sagan ekki alveg sannfærandi, þó ég kunni að meta að Indverjar voru sýndir sem fórnarlömb Indverskur umboðsmaður. Það er dæmigerður skotbardagi og mikið af hestum - þinn dæmigerði vestri með öðrum orðum. Hvað Christine varðar - við getum nokkurn veginn giskað á frá upphafi hvernig fyrirhugað hjónaband hennar mun enda; þetta er bara spurning hvernig hún ætlar að komast þangað. Ef þú fílar vestra, þá væri þetta frekar týpískt með smá húmor. Ef þú ert ekki mikill á tegundinni, þá vantar þetta. Ég er ekki mikill fyrir tegundinni. 3/10