Ég verð að viðurkenna að ég bjóst ekki við miklu að fara í þessa kvikmyndaskoðun í japönsku kvikmyndatímanum mínum, en þessi mynd sló mig alveg í gegn. Leikstjórinn stendur sig frábærlega eftir titli kvikmyndar sinnar og sýnir sannarlega mynd af brjálæði. Ég held að sú staðreynd að þessi mynd er þögul auki á líkindi brjálæðis, hjálpar áhorfandanum að upplifa innri heim persónanna frekar en heiminn utan huga hans. Þessi mynd jók bara á tilfinningar mínar varðandi erlendar þöglar myndir á móti bandarískum, að því leyti að erlendu myndirnar virka miklu meira til að æfa hugann og vekja þig til umhugsunar frekar en að fara í dúnkenndu myndina alltaf með hamingjusömum endi, æfa hugmyndaflugið mjög lítið.