Jafnvel þó ég hafi reynt að forðast þýskar kvikmyndir nýlega, lokkuðu jákvæðir dómar mig til að leigja þessa. Þar læt ég blekkjast aftur af þýskum fjölmiðlum sem hafa verið að hlaða innlendum kvikmyndum aftur og aftur. Fyrir mér er það engin furða að enginn erlendis vilji sjá þessa vitleysu. Hugmyndin um að gera þessa mynd er alls ekki hugmynd (ég býst við að einhver bjáni hafi lesið grein í kvennablaði um hraðstefnumót). Í stuttu máli: Persónurnar (sem eru engar), samræðan og innihaldið eru svo ótrúlega léttvæg, fábrotin og klisjukennd að ég hélt áfram að horfa því ég trúði varla því sem ég sá. BTW að kalla flötu ritgerðirnar sem tölurnar (áreiðanlega úr fyrrnefndum tímaritum) skila vélrænt fram, væri einfaldlega rangt. Leiklistin er svo yfirgengileg að ég man ekki verra en það á skjánum í langan tíma. Þú verður að giska á að leikstjórinn hafi/hefur alls ekki hugmynd. Það ótrúlega er að dreifingaraðilar og framleiðendur um landið velti því enn fyrir sér hvers vegna þýskar kvikmyndir (með sjaldgæfum undantekningum) vekja engan áhuga um allan heim. Hvers vegna? Vegna þess að það er sóun á tíma og peningum.