Ég er einn af þeim sem myndi skríða mílu í gegnum glerbrot til að sjá kvikmynd um Hal Hartley. Frá TRUST og IRIS til HENRY FOOL og (uppáhaldið mitt Hartley) EKKERT SVONA, einstakt tegund kvikmynda Hals er áunninn smekkur. Það virðist vera hans sterka hlið að blanda inn jöfnum hlutum leyndardóms/njósna með grófum gamanleik. Gamanleikurinn er ekki endilega í andlitinu á þér og gengur oft í gegnum heila senu áður en hún verður að veruleika. Og það er raunin með FAY GRIM, framhald Henry Fool. Parker Posey fer með hlutverk Fay Grim, yfirgefin eiginkona Henry Fool og móðir einkasonar Henry, Ned. Fay lifir rólegu lífi þar til hún kemur heim einn daginn til að finna CIA umboðsmann í eldhúsinu sínu. Hann heitir Fulbright (Jeff Goldblum, MAÐUR ÁRSINS) og vill fá glósubækur hans Henry. Það eru margar Henry Fool minnisbækur og áður var talið að þær innihaldi ekkert nema brjálaða flakkara. Það er greinilega miklu meira í þeim. Leyndarmál vopnarannsóknir eða leiðir til hryðjuverkamanna? Hver veit nema Henry. Umboðsmaðurinn Fulbright segir Fay að eiginmaður hennar sé dáinn en það er fljótlega talið að þetta sé brögð að því að koma Fay út úr heimili sínu og leita að Henry (og það virkar ...en ekki eins og þeir hugsa).Fay berst við marga njósnarhringa til að safna saman minnisbækur Henrys og að leita að honum. Hún gerir einnig samning við CIA um að koma bróður sínum Simon (James Urbaniak) út úr fangelsinu (hann hafði hjálpað Henry að flýja landið í upprunalegu Henry Fool myndinni.) Margir skarast atburðir gerast hratt í röð: njósnahringir skjóta hver annan til dauða, kemur í ljós að Henry er í „öryggi“ af jihadist, Fay frelsar bróður sinn en leggur óafvitandi líf sonar síns í hættu og CIA fær stuðning sinn fyrir að setja Fay í hættu. Hal Hartley elskar augljóslega að leika sér með þemu. Og hann gerir það til hins ýtrasta hér. Jafnvel persónunöfn (Grim, Fool, Fulbright, Fogg) hafa óbeina merkingu sem er frekar fyndin. Ofur-the-top njósnamyndir ol' fá líka nægan skjátíma, þar sem byssur loga í stop-motion atriðum, aldrei slá kvenhetjuna okkar þó hún sé rétt í skotlínunni. Nú þegar ég hef hrósað lofi um þessa sköpun mun ég segja að óhófleg túlkun Parker Posey á Fay Grim er ekki besti hluti myndarinnar, sem er synd miðað við hversu mikinn tíma hún er á skjánum. Ég geri mér grein fyrir að þetta var líklega það sem herra Hartley vildi: óheft kona með handahreyfingar til ítalskra öfga. En það var samt sárt að horfa á stundum. Þrátt fyrir það munu aðdáendur líklega éta Fay Grim og biðja um meira. Þó að þetta hafi ekki verið uppáhalds Hal Hartley myndin mín þá veit ég að ég er tilbúinn.