Það er svo margt athugavert við þessa mynd að það er erfitt að velja aðeins nokkra. Byrjum á kjánalegu og pirrandi lögunum. Eins og "Ride Little Cowboy" sem hafði bara tilhneigingu til að leggja áherslu á borgarsnyrtilegt útlit Klinton Spilsbury. Kjánalegu kúrekalögin sem voru í gangi í bakgrunninum í myndinni skaðuðu allan trúverðugleika eða skriðþunga sem sagan hafði að gera. hann hafði mjög mjúka, ljúfa og svalandi rödd. Líkamstjáning hans var ekki nákvæmlega það sem fólk mundi eftir sem voru aðdáendur Clayton Moore og Lone Ranger sjónvarpsþáttanna. Spilsbury hjálpaði ekki hlutunum með því að haga sér eins og díva og tala rusl um Clayton Moore eftir að framleiðendurnir fengu lögbann sem bannaði Moore að koma fram á ráðstefnum og öðrum viðburðum sem upprunalegi Lone Ranger. Clayton Moore mátti ekki einu sinni skrifa undir sem „Clayton Moore, The Lone Ranger“. Hann gat aðeins skrifað undir sem „grímuklæddi maðurinn“. Hið ótrúlega magn af neikvæðri umfjöllun sem þessi ráðstöfun veitti myndinni bættist aðeins við hláturmildu viðhorf Spilsbury sem var mjög fljótur að segja fréttamönnum að Clayton Moore myndi fljótt gleymast þegar myndin kæmi út! Því miður, jafnvel eftir að myndin var algjört flopp, neitaði fyrirtækið sem átti The Lone Ranger að aflétta lögbanni sínu gegn Clayton Moore, og honum var aldrei aftur leyft að skrifa undir neitt nema sem „The Masked Man“ og hann gat ekki klætt sig í svart. grímu við hvers kyns opinberar sýningar. Milli dívupersónu Spilsbury og neikvæðu umtalsins sem myndin fékk, hjálpaði það svo sannarlega ekki að hafa góðan áhrif á almenning. Það sem verra er, nokkrum vikum áður en myndin var loksins frumsýnd, var þeim fréttum lekið um að rödd Spilsbury í myndinni hefði verið oftalin af James Keech vegna þess að framleiðendum fannst Spilsbury ekki hljóma mjög sannfærandi sem kúreki. Aðhláturinn og háðsgjörðin sem þessar fréttir leiddu af sér í spjallþáttum og gamanþáttum þess tíma setti síðasta naglann í kistuna. En svo var Merle Haggard að segja frá sér í gegnum myndina. Svo virðist sem framleiðendurnir hafi vonað að macho ímynd Haggard (eins af Outlaws of Country Music) myndi auka trúverðugleika við Spilsbury sem The Lone Ranger. Frásögn Merle Haggard var bara enn ein gremjan sem áhorfendur þurftu að takast á við. Stundum rímar Haggard frásögn sína og það hljómar eins og einhver skrítin krakkamynd. Sameinaðu rímandi frásögnina við "Ride Little Cowboy" lögin og allur trúverðugleiki sem Spilsbury hefði getað safnað var eyðilagður af Haggard og hljóðrásinni. Tonto var leikinn af Michael Horse, og eins og aðrir hafa bent á hafði Horse miklu meiri persónuleika en Spilsbury . Reyndar, kannski vegna meintrar baráttu við Spilsbury við tökur, virðist sem Horse hafi fengið mun meiri samræður og skjátíma en nokkur hefði búist við af Tonto. Tonto tekur við stjórninni og er oft leiðtogi í stað Lone Ranger. Ég bjóst við (eða vonaði) að Billy Jack myndi gera mynd sem bróðir Tonto (það hefði gert myndina miklu betri). Horse er ekki bara áhugaverðari en Spilsbury, heldur segir hann meira og er með betri senur. Kannski var um að ræða að Horse stal senunni frá Spilsbury. Hins vegar, þar sem myndin var svo ömurleg, fékk Horse ekki mikla viðurkenningu. Ólíkt Spilsbury hefur Horse átt mjög afkastamikinn feril í kvikmyndaiðnaðinum. Kannski er síðasta neikvæða við þessa mynd Powder Blue útbúnaðurinn í The Lone Ranger. Efnið sem var valið fyrir Spilsbury var púðurblátt en það sem Clayton Moore klæddist venjulega við útlitið. Þetta litaval fyrir búninginn gerði Spilsbury bara kvenlegra í hlutverki sínu. Teiknimyndasöguútgáfan hafði sýnt The Lone Ranger einnig í rauðri skyrtu og svörtum buxum, og þessi annar búningur hefði hjálpað Spilsbury að líta sannfærandi út þar sem The Lone Ranger. Aukahópurinn sendi að mestu sendingum sínum í pósti. Þeir líta allir út eins og þeir væru að vinna að sjónvarpsþætti og enginn virtist mjög sannfærandi. Jafnvel illmennið, Cavendish missti yfirburði sína vegna fólksins í kringum hann. Á heildina litið vorkenni ég Spilsbury. Hann vann ekki aðeins hræðilegt leiklistarstarf, heldur er augljóst að framleiðslan og kynningin voru hræðileg og skemmdu í raun öll tækifæri sem greyið átti. Jafnvel þótt hann hefði verið frábær staðgengill Clayton Moore, efast ég um að myndin hefði staðið sig vel vegna hinna þáttanna. Eins og staðan er er þessi mynd fyndin á sorglegan hátt.