Þetta er skemmtileg kvikmynd. Það er mjög raunhæft fyrir „dásamlega tónlistarheiminn“ sem ég hef verið þar og gert það. Það sýnir mannlegan þátt í hverri persónu og raunsæið að enginn sé fullkominn. Þessir áhugatónlistarmenn voru ekki svo slæmir spilarar. Karakter Cleavon Little, Marshall Tucker, var leikin mjög vel. Marshall var enginn dýrlingur sjálfur. Hér var hann að fá borgað fyrir að vinna vinnu og hann er að gefa þessum strákum erfitt um allt í sendibílnum á leiðinni þangað. Þú bítur ekki hendurnar sem fæða þig. Ég á erfitt með að trúa því að leikmaður með þá djassreynslu sem hann hefur, segist ekki þekkja neina Dixieland-lögin. Hann hefur gríðarlega tilfinningu fyrir því að spá fyrir um hljómabreytingar á tónum sem hann þekkir ekki. Ekki algengt, en ekki óheyrt heldur. Hann kemur með sannan og hörð skilaboð í lok myndarinnar þegar hann segir við klarinettuleikarann: "þetta er ekki trúarbrögð, tryggð er ekki nóg." Á þeim vettvangi hefur hann rétt fyrir sér, þó ég telji að klarinettleikarinn hefði getað ráðið við starfið. Hann var að æfa rassinn á sér og söngundirleikstónlist er ekki svo erfitt að lesa. Mjög skemmtileg kvikmynd.