Eftir Watergate, Víetnam og myrka daga Nixon og Jimmy Carter tímanna, það sem heimurinn þurfti var gamaldags kapítulahetja sem tók á móti eitruðum höggormum og illvirkjum í Ameríku 1936 eða frumskógum Suður-Ameríku í röð. af frábærum klettaævintýrum. Því miður það sem það fékk árið 1975 var Doc Savage, The Man of Bronze. Kannski er það besta sem hægt er að segja um lokamynd hins goðsagnakennda framleiðanda George Pal að oft fallega hönnuð en sorglega flata aðlögun hans á pappírsbókum Kenneths Robesons hefur líklega orðið til þess að George Lucas og Phil Kaufman yfirgáfu leikhúsið og sögðu hver við annan: „Við getum gert það. betra en það," og bætir við nautsveipunni, harðgerðri Fedora og nokkrum mjög þörfum persónugöllum við blönduna. Stór hluti vandans er að Doc Savage er á margan hátt jafnvel erfiðara að skrifa fyrir en Superman landkönnuður, ævintýramaður, mannvinur , vísindalegur og vitsmunalegur snillingur í bronsuðum bleikblárri skotheldum vöðvabundnum líkama grísks guðs (eða réttara sagt mynd Tarzan sjónvarpsins, Ron Ely, frekar sljór Charlton Heston klón hér), það er einfaldlega ekkert sem hann getur ekki gert og meira skaðlegt, ekkert sem getur skaðað hann. Maðurinn er sýndar holdgervingur Hitlers aríska ubermensch (það kemur ekki á óvart að DVD-diskurinn er aðeins fáanlegur í Þýskalandi!), þó með al-amerísk gildi. Og bara ef það ætti einhvern tíma að vera eitthvað sem hann hefur yfirsést (ekki að það sé nokkurn tíma) þá hefur hann ekki einn heldur fimm hliðarmenn í fylgdarliði sínu, (minna en) Stórkostlegu fimm. Efnafræðingur, rafvirki og meira að segja fornleifafræðingur get ég sætt mig við, og ég gæti hugsanlega jafnvel gengið svo langt að ég gæti séð mögulega þörf fyrir byggingarverkfræðing, en hvers konar hetja tekur sakamálalögfræðing með sér í ævintýrin? Í raun og veru var heilatraust Doc sennilega bætt við vegna þess að með hetjunni sem var svo þreytandi ósnertanleg og nánast fullkomin á allan hátt myndi jafnvel Kryptonite ekki setja strik í reikninginn - það þyrfti að vera einhver í hættu í sögunum, þó að Paul undanskildum Gleason þeir eru allir svo hrikalega illa leiknir og yfirspilaðir (eins og flestir hlutir myndarinnar) að þú myndir glaður drepa þá alla á upphafstitlunum. Skúrkunum gengur ekki betur, Paul Wexler gefur frá sér alla ógn af landafræðikennara sem Captain Seas, Scott Walker (nei, annar) sem skilar einum versta hreim kvikmyndahússins (er það ætlað að vera skoskur, írskur, velskur, grískur, Pakistanskur eða einhver þjóðerni sem enginn hefur nokkurn tíma heyrt um?) á meðan Marilyn Monroe-íska, hálfvita ljóshærða mollan hennar Robyn Hilton gefur París (engin skyld) kost á peningum sínum í hæfileikalausu bimbo veðmálinu. Jafnvel með þessum göllum hefði þetta átt að vera mikið betra en það er miðað við hin ýmsu innihaldsefni týnda ættbálka, gullpott, hundabardaga með tvíþraut og banvænt eitur sem lifnar við, allt saman í leit að uppgötva hvers vegna faðir Doc var myrtur. Því miður er þetta spurning um tón: á sjöunda og áttunda áratug síðustu aldar voru pulp ofurhetjur ekki brjálaðar persónur sem höfðu tilhneigingu til að nota nýjustu hasarsenur og tæknibrellur, heldur voru þær meðhöndlaðar sem dálítið kómískar persónur í lággjaldabúðaskemmtun með hasarsenum fljótt. Kvikmyndirnar slógu út á ódýran hátt, nánast sem eftiráhugsun, og miðuðu myndirnar eingöngu að matínée-markaðnum: þú veist, fyrir börn. Það hafa lengi verið orðrómar um að upprunalega klippingin hafi verið beinskeyttari og vissulega hefur mikið af verðmæti búðanna bæst við í eftirvinnslu, hvort sem það er Colgate-blikið í auga Doc, kómískur myndatextar sem bera kennsl á ýmsa bardagastíla í síðasta rykinu -upp með Captain Seas eða gung-ho texta Don Black við ættjarðargöngu John Philip Sousa en nóg var til í myndinni til að byrja með. Þegar öllu er á botninn hvolft er erfitt að sjá hvernig einn af undirmönnum illmennisins sem hringdi símtöl úr risastórri, rokkandi vöggu var alltaf ætlaður sem eitthvað annað en brandari sem fellur flatt, á meðan útskýring Doc fyrir Pamelu Hensley á því hvers vegna hann deiti aldrei stelpur gæti verið vettvangur. skrifað fyrir Batman eftir Adam West. Þess í stað eru fyndnustu augnablikin venjulega eingöngu óviljandi, eins og Doc sýnir sjötta skilningarvitið sitt með því að ýja að Adams epli sínu. Kannski er enn stærra vandamál að, þó að það sé lofandi á pappírnum, er aðgerðin meðhöndluð á næstum linnulaust hversdagslegan hátt, hvort sem það er að elta innfæddan morðingja á húsþökum skýjakljúfa í New York eða að flýja úr snekkju fullri af vondum gæjum. Jafnvel vinningshugmyndin um líflega glóandi græna snáka sem þyrlast um loftið þegar þeir eitra fyrir fórnarlömbum sínum nær ekki að vekja neina eldmóð frá leikstjóranum Michael Anderson: eftir að hafa sýnt eigin varnarleysi sínu nokkrum atriðum áður, tekst Doc að senda þá með ekki meira en stól og rafmagnsviftu með því einfaldlega að draga gluggatjöldin á þær. Samt, fyrir utan hina ýmsu farartæki Doc sem öll eru stimplað með lógóinu hans og líta út fyrir að vera meira mótað plast en brons, þá er framleiðsluhönnunin oft frekar myndarleg jafnvel þótt það sé mjög augljóst að L.A. standi fyrir New York á meðan kvikmyndataka Fred Koenekamp tryggir að myndin lítur oft vel út þrátt fyrir lágt fjárhagsáætlun. Og það er gott að sjá ofurhetjumynd sem eyðir ekki mestum tíma sínum í upprunasögu, þó maður sitji uppi með þann grun að Doc hafi sprottið fullmótaðan úr lendum Seifs sjálfs. Þetta er mynd sem mig langar mjög í. að líka við meira, en það líður bara eins og 100 mínútur af glötuðum tækifærum. Engin furða að Doc Savage, The Arch Enemy of Evil, framhaldið sem svo bjartsýnt var lofað í lokaeiningunum, gerðist aldrei.