Ég er enn að reyna að ákvarða hvort fyrri afborgunin hafi verið verri en þessi, eða öfugt. Þar sem það eru næstum fimmtán ár síðan ég sá þessa mynd, þá lofar það ekki góðu að ég man svo lítið af henni. Kannski er það einfaldlega vegna þess að ég horfði bara einu sinni eða tvisvar, en ég efast um það. Ef það væri eitthvað sem væri þess virði að muna um þessa mynd, þá geturðu verið viss um að ég myndi muna það. Á þeim tíma sem þessi mynd var gefin út var einkaleyfið enn á leiðinni í dauðans áfanga, svo mikið fjölmiðlaumfjöllun var úthlutað til hennar. Það er aldrei gott tákn þegar unglingapopptímarit innihalda skýringar á grunnatriðum söguþráðsins. Ein slík grein þurfti að útskýra að Freddy var of veikburða til að herja á drauma fullorðinna manna, svo hann ákveður að fara á eftir ófæddum syni Alice. Svo langt, svo gott, en þetta er hlutverk rithöfundarins eða leikstjórans að útskýra fyrir áhorfendum. Það ætti ekki að vera eftir einhverri óskyldri útgáfu. Með því að nota smáatriðin sem gefin var upp í þriðja hluta um getnað Freddys, mátti hálfpartinn búast við atriðum sem myndu lyfta þessum brandara úr flokknum „hryllingur fyrir ungbörn“, en því miður, það var ekki að vera. Það sýnir hreina fáránleika bandaríska einkunnakerfisins að hluti af B'harni-kenndu rusli eins og þetta gæti fengið sömu einkunn og raunverulega ógnvekjandi verk eins og upprunalega. Á þessum tíma gæti kosningarétturinn ekki laðað neinn til sín með virkan feril. Sem betur fer, eða því miður eftir því hvernig á það er litið, var Lisa Wilcox til staðar til að útvega hæfileikaríka leikara. Eða kannski lítur hún bara út fyrir að vera hæf í samanburði við restina af leikarahópnum. Hvað sem því líður, í ljósi þess að síðasta hlutverk hennar var í einhverju sem heitir The All New Adventures of Chastity Blade, þá efast ég um að hún hafi í rauninni eitthvað annað að gera fyrir sig. Jafnvel gamli greyið Robert Englund hefur verið í betri framleiðslu en þessi undanfarin fimmtán ár. Í ljósi þess að miðasöluávöxtun fór stöðugt fækkandi, og ekki bara fyrir þetta sérleyfi á þeim tíma, hefði maður haldið að kvikmyndaverin myndu átta sig á geldingu. kvikmyndir þeirra gera þær ekki söluhæfari. Reyndar var þessi tiltekna mynd, eins og nánasti forveri hennar, svo geldur að henni tókst ekki aðeins að laða að nýja áhorfendur, heldur tókst henni að fjarlægja kjarnaáhorfendur sem upphaflega studdi kosningaréttinn. Þrátt fyrir þetta verður fimmti þátturinn að fá einhvern heiður fyrir að hafa ekki þá björtu, lýsandi tilfinningu sem gerði hluta fjórða svo móðgandi að horfa á. Ég gaf A Nightmare On Elm Street hluta fimm einn af tíu. Með því að reyna að höfða til allra, eða hugmynd MPAA um alla, tekst það að höfða til engan. Eins og hluti tvö og fjögur, gæti maður eytt því alveg úr samfellunni og enginn myndi taka eftir muninum.