Hollywood hefur gert mikið af undarlegum myndum í gegnum tíðina, en enga skrítnari en þetta. AF HVERJU þessi mynd var gerð mun ég aldrei vita, né hvernig Paramount gat haldið að hún myndi selja einhverja miða árið 1947. Þetta er undarlegasta blanda af tegundum sem ég hef séð í langan tíma, mynd sem veit í raun ekki hvort hún reynir að vera alvarlegt stríðsdrama eða Vínaróperettu gamanmynd. Hún segir frá breskum njósnara sem reyndi að ná eiturgasformúlu frá Þýskalandi á dögunum rétt áður en seinni heimstyrjöldin hófst. Ray Milland, ágætur leikari, er fastur í að leika hlutverkið eins og flóttamaður frá Monty Python, allt mjög ýktar enskar forskólasamræður. Í Þýskalandi hittir hann sígauna, Marlene Dietrich, sem hjálpar honum að ferðast í skjóli sem auðvitað annar sígauna. Hún leikur hlutverk sitt eins og hin dæmigerða Vínaróperettu sígaunaskopmynd, eins og hinir "sígaunarnir" í myndinni. En það eru líka nasistar, sem eru alls ekki fyndnir. Og þá kemst Milland að því að hann er farinn að hugsa eins og sígauna, og það er ekki meðhöndlað sem grín. Stundum er tónlistin fyrir létta gamanmynd, stundum fyrir drama. Í hvert skipti sem nasistar koma fram leikur kvikmyndin Wagner, sem er fyndið út af fyrir sig. Þessi mynd hefði getað verið gamanmynd, eða hún hefði getað tekið neyð sígauna alvarlega og sýnt alvarlega hvernig nasistar komu fram við þá. . Hvort tveggja er gefið í skyn í þessari mynd, en hvorugt er stundað. Það sem við sitjum uppi með er sannarlega undarlegt blanda af tegundum sem hlýtur að hafa skammað alla (nema leikstjórann) sem taka þátt. Skrýtið.