Ég er ekki svo gamall að ég man ekki eftir að hafa hlegið að Bobcat Goldthwait nokkrum sinnum. En sums staðar missti hann húmorinn og heilasellurnar á öllum árum sínum í fíkniefnaneyslu. Frá því augnabliki sem þessi mynd opnar geturðu hvorki haft samúð né samúð með kvenkyns aðalhlutverkinu. Þú munt heldur ekki finna neitt smá fyndið eftir að hafa heyrt upphafslínuna. Goldthwait hatar sjálfan sig augljóslega svo mikið að hann þarf að niðurlægja til að líða betur - jafnvel þótt það séu hans eigin ímynduðu persónur sem hann niðurlægir. Ef þú hefur einhvern tíma séð Shakes the Clown veistu hversu ófyndinn Bobcat var fyrir 15 árum...þessi mynd er verri. Þetta var ekki einu sinni fyndið fyrir tilviljun. Það er sorglegt, sorglegt og algjör tímasóun. Megi hendur Goldthwaits verða lamaðar svo hann geti ekki skrifað annað handrit. Berðu tunguna á honum svo hann geti ekki fyrirskipað annað ófyndið atriði. Hann er sorglegur og aumkunarverður og þarf að búa til pláss fyrir nýjan hæfileika sem deyr að komast inn í Hollywood