Það eru þrjár kvikmyndir með þessum hreyfimyndastíl sem ég man með hlýju frá æsku minni. Þessi mynd, "The Last Unicorn", "Flight of Dragons" og "The Hobbit." Ég á eintök af bæði "Dragons" og "The Hobbit" (bæði frábært) og ég hafði ekki séð "The Last Unicorn" í meira en áratug. Það var þangað til í dag og núna vildi ég að ég hefði ekki gert það. Það sem truflaði mig mest var handritið. Þetta var ótrúlega pirrandi og oft geðveikt. Hlutir myndu gerast að ástæðulausu og annað myndi gerast án skýringa. Við erum ekki bara að tala um litla hluti hér heldur; við erum að tala um lykilatriði í söguþræði! Sagan sjálf er ekki svo frábær til að byrja með, en hún hefði getað virkað hefði handritið verið þokkalegt. Ekki einu sinni nálægt því. Í ofanálag var tónlistin hræðileg! Ég veit að tónlist í kvikmyndum eins og þessum hefur sjaldan það sem maður myndi kalla klassískt verk, en tónlistin í þessari mynd fékk mig til að vilja slá sjálfan mig meðvitundarlausan með keilukúlu. Þetta var ein af þessum myndum sem ég ætlaði að sýna börnunum mínum einhvern daginn, en hún varð bara klippt. Ég held að ég gæti aldrei setið í gegnum þessa vitleysu aftur. Vonbrigði er vægt til orða tekið.