Mér finnst ég vera snillingur; Mér líður eins og ég sé sá eini sem hafi séð í gegnum þessa gervimynd. Ég horfði á hana þrisvar sinnum, einu sinni með athugasemdum, og mér fannst ég verða pirruð á öllum nærmyndum, í öll skiptin sem skjárinn verður bara svartur, og það versta af öllu, mér finnst myndin í rauninni aldrei leysa neitt. Já, presturinn deyr, en hann virtist ekki vera sáttur við bæinn sem veitti honum svo mikla sorg, eða við sjálfan sig. Það og hann var hálfviti. Ef það væri ekki fyrir athugasemdina eftir Peter Cowie sem útskýrði ekki aðeins myndina heldur bókina sem hún kom úr, þá hefði ég alls ekki getað þolað hana. Ég hef gaman af frönskum kvikmyndum, en þetta var algjörlega fáránlegt. Diary of a Country Priest er tekin upp í fallegri svarthvítri ljósmyndun en það eitt og sér getur ekki bjargað þessari dauðans dauflegu þreifingu. Atriða eftir atriði af öfgafullum nærmyndum þar sem persónur segja ekki neitt fyrr en myndavélin klippir í burtu og fer í myrkvun, búa EKKI til áhugaverða eða viðeigandi sögu. Hvernig þessi mynd varð sígild er óhugnanlegt: hún minnir mig meira á The Emperor's New Clothes.Já, frammistaða Claude Laydu er hjartnæm og umhugsunarverð, ef þú ert sadisti, en þessi mynd lét mig líða tóma því í heildina er hún veik mynd af kaþólska prestdæminu, sem er ógnvekjandi og dýrðleg stofnun spillingar. Sigur unga prestsins yfir stolti greifynjunnar er veik sena en 90% myndarinnar mun draga þig niður með sinni dapurlegu sjálfsskoðun og gluggi inn í depurðar hugsanir unga prestsins. Þessi prestur kemur ekki fram við að vera auðmjúkur heldur bara aumkunarverður. Þar sem ég tala hvorki né skil frönsku hlakkaði ég til að gera enskan UNDIRTILT til að hjálpa til við að skilja myndina. Jæja, enska UNDIRTILTINN er stundum ómögulegt að skoða/lesa og textinn rennur svo hratt fram hjá að það var margt sem ég gat ekki lesið (og ég er ekkert sérstaklega hægur lesandi - ég kláraði Dostoyevsky á 3 dögum). Mig langaði virkilega að fíla þessa mynd. Ég prófa allt sem „valið“ er af viðmiðunarsafninu, og get samt ekki séð hvers vegna þessi á margan hátt verðskuldar einhvers konar gagnrýna hnakka. Hins vegar sat ég í gegnum alla þessa tveggja tíma kvikmynd og þráði að finna einhvers konar samúð með aðalpersónunni og það varð aldrei að veruleika. Hann virtist bara vera fórnarlamb frekar en bardagamaður. Og fyrir það, ég segi að það var óþægilegt.