Ekki misskilja mig, ég elska Stephen King! Og þetta er frekar góð mynd í heildina. Hinn ofsótti Cujo er mjög skelfilegur og myndin er spennuþrungin. En eftir fyrstu mínúturnar sem Donna greyið og Tad litli sonur hennar var haldið föngnum í Pinto-inu sínu af hinum ofboðslega St. Bernard, fór ég að velta fyrir mér hvers vegna hún gerði ekki eitthvað til að hjálpa sér. Hún hefði getað stungið fótinn út úr hurðina og ýtti bílnum afturábak (ég meina, þetta var Pinto fyrir Pete sakir og þeir voru í brekku) og rúllaði í öryggið, en þá hefði þetta verið mjög stutt mynd. Þegar hún kom bílnum í gang, setti hún hann í bakkgír og vonaði að hún gæti komist að minnsta kosti hálfa leið niður innkeyrsluna? Nei, hún reynir að ná þriggja stiga beygju í bíl með lélegan alternator. Henni tókst að fara út úr bílnum og líta í kringum sig í 45 sekúndur eða svo á einum tímapunkti til að reyna að komast að hafnaboltakylfu sem lá á jörðinni nálægt - þvílík tímasóun! Ég meina, ef þú ætlar að hlaupa fyrir kylfu, gerðu það og þú munt allavega hafa eitthvað til að lemja hundinn með. En, gleymdu kylfunni. Voru engin verkfæri í bílnum eins og dekkjajárn eða eitthvað? Ég sá hana ekki horfa í varadekksholuna á bílnum. Í alvöru, af hverju að bíða þangað til þú ert bitinn og veikur af vökvatapi og sonur þinn fær krampa áður en þú tekur afstöðu gegn dýrinu? Í lok myndarinnar var hún barin og rifin, en í guðanna bænum var hún enn í háum hælum!