Uppruni flugvöllurinn (1970) var klassík sinnar tegundar og fyrstu tvær B-myndir eftirfylgnin (Airport 1975; Airport '77) voru í besta falli áhorfandi skemmtilegar, skemmtilegar búðir í versta falli; en þessi krúttlega og vanhæfa lokafærsla skortir nokkurt skemmtanagildi og sýnir áhorfendur sína átakanlega fyrirlitningu. Það er óþolandi og ekki einu sinni gott til að hlæja. Allar þrjár „Airport“-framhaldsmyndirnar voru kvikmyndasýningar gerðar af sjónvarpsálmu Universal en þessi er undir jafnvel hóflegum stöðlum sjónvarpsmyndar á sínum tíma, með cheapjack framleiðslu, gróteskum leikarahópi, sjónrænum ljótleika og bragðlausri, ófyndinni „gamanmynd“. Verkefnið var greinilega dauðadæmt af "skapandi" viðleitni Universal framkvæmdastjóra Jennings Lang sem persónulega framleiddi og fær "sögu" kredit. Allir byrja einhvers staðar, og rithöfundurinn Eric Roth (Forrest Gump) gæti hafa veitt þátt í sjálf-burlesque, eins og fyrri myndirnar (sérstaklega hinn alræmdi Airport 1975), en það er ekkert sem er þess virði að skopast í hinu þröngsýna, samhengislausu handriti Roths og jafnvel gamanmyndinni Airplane! lét þetta ósnortið ósnortið. Það sem gerir The Concorde: Airport '79 sérstaklega móðgandi er móðgandi misnotkun á fagfólki. Versta fórnarlambið er hin afburða hæfileikaríka Cicily Tyson (Sounder; Sjálfsævisaga ungfrú Jane Pittman), miskunnarlaust gerð að uppköstum undirspili sem felur í sér að hún fylgdi frosinni hjartaígræðslu á óheppilega fluginu. Sérstakt spark í nára er frátekið fyrir hinn frábæra George Kennedy, sem er hinn sanni aðalmaður þrátt fyrir að vera grafinn á leikaralistanum. Opinber lukkudýr "Airport" seríunnar og eini leikarinn til að koma fram í öllum fjórum kvikmyndunum, Kennedy hafði meira en unnið sér inn aðalhlutverkið og tími hans í skipstjórasætinu hefði verið eina mögulega ástæðan fyrir þessari færslu fyrir utan það að kreista af einn síðasta pening. Kennedy veitir eina hlýjuna og raunverulega húmorinn í þessu vélræna muckup, leggur stuttlega til hliðar bravúr machismo og sýnir virkilega ljúfa og blíða hlið á sjálfum sér, og elskulegu og hetjulegu persónu hans "Joe Patroni". Því miður megum við aldrei gleyma því hversu feitur og gamall og yfir hæðinni Kennedy er, og hinn ofurgamli, fallegi drengur Alain Delon kallar hann miskunnarlaust „Porky Pig“ sem hluta af félagasamböndum sem falla algjörlega flatt. Jafnvel Parísarrómantík Kennedys, eini mannúðlegi þátturinn í þessu flugslysi, reynist aðeins uppsetning á hatursfullum brandara á kostnað Patronis, Kennedys og áhorfandans.