Allir sem heimsóttu innkeyrslur á fimmta, sjöunda og áttunda áratugnum hljóta að hafa séð eina eða tvær kvikmyndir eftir American International Pictures, dreifingaraðila sem líktist risastórum Cannon Films frá níunda áratugnum. Hvar sem kvikmyndagestir hættu sér, væri AIP til staðar til að útvega nýjustu en tísku titlana - á fimmta áratugnum komu hryllingsmyndir eins og 'Voodoo Woman' og 'The Undead;' á sjöunda áratugnum voru Frankie Avalon-Annette Funicello strandgamanmyndir og mótorhjólamyndir eins og 'The Glory Stompers;' og fram á áttunda áratuginn tæmdi AIP rusl á grindhouse-stigi eins og 'Cannibal Girls' og 'Sugar Hill.''Dillinger', sem kom út árið 1973, er ein af 'hábrúnari' AIP tilraunum sem fanga sannan anda innkeyrslu. kvikmyndagerð; þetta er ein af þessum ójöfnu, yfirþyrmandi myndum sem svala þorsta fjöldans eftir skemmtun, handverki og skynsemi. Á heildina litið er 'Dillinger' dæmigert fyrir tímabil sitt: skemmtilegt og nokkurra klukkustunda virði, en vissulega ekki eftirminnilegt. „Dillinger“ var þungt í hasar og stutt í bæði leiklist og sögulega staðreynd. „Dillinger“ var sanngjörn viðleitni handritshöfundarins og leikstjórans John Milius („Magnum Force“) en skildi vissulega eftir pláss til að bæta sig á umfangsmiklum ferli sínum. 109 mínútna „Dillinger“ - Epic fyrir umfang AIP - fylgir leit Melvin Purvis, yfirmanns FBI í miðvesturríkjum, sem leikinn er af Óskarsverðlaunahafanum Ben Johnson. Purvis var rannsóknarmaðurinn sem leitaði hefndar fyrir fjóra FBI fulltrúa sem voru drepnir í fyrirsát í Kansas City árið 1933 sem hjálpaði glæpamanninum Frank Nash að flýja réttvísina. Á lausu voru mennirnir sem ætluðu að skipuleggja þetta brot, þar á meðal sérfræðingur bankaræningjans John Dillinger (Warren Oates), Pretty Boy Floyd (Steve Kanaly) og sálfræðingsins Baby Face Nelson (Richard Dreyfuss). Dillinger gekk að lokum í lið með Floyd og Nelson og tók með sér Homer Van Meter (Harry Dean Stanton) og Harry Pierpont (Geoffrey Lewis). Hann tengdist líka Billie Frechette (Michelle Phillips), vændiskonu af frönskum og indverskum uppruna. Þrátt fyrir að gerast í nokkra mánuði á árunum 1933-4, er 'Dillinger' í grundvallaratriðum eltingamynd, þar sem föruneyti Purvis leitast við að hlaupa niður og drepa mennina sem J. Edgar Hoover eftirlýsti. 'Dillinger' hefur heimildarmynd, skráir dagsetningar og sæti á meðan Johnson gefur lausa frásögn sem Purvis. Milius heldur heiðarlegu þunglyndisútliti og notar ekta tísku, bíla, vopn og byggingar; hann stráði líka svart-hvítum ljósmyndum og myndefni af skotbardögum glæpamanna. Myndin er aldrei leiðinleg, hún hreyfist á hröðum, ef tilviljunarkenndum, hraða. Hasarsenurnar eru sterka hlið Dillingers, klippt af Fred Feitshans Jr í síðasta atvinnuátaki hans. Þúsundir auðra skotfæra hljóta að hafa verið notaðar til að gera þessa mynd, svo ekki sé minnst á kíló af sprengiefni. Þessi mynd er svo sannarlega ekki fyrir þá sem eru pirruð, þar sem fólk verður skotið og fallið dautt út um allt. Ofbeldið, þó að það sé tilefnislaust, vekur skilning á ringulreiðinni sem skipulögð glæpastarfsemi steypti í bandarískt líf. Þessi mynd fer þó aldrei fram úr arðráni sinni, vegna þess að nauðsynleg skrif eru einfaldlega ekki til staðar. John Milius, sem er nokkuð ofmetinn sem kvikmyndagerðarmaður, leggur allt of mikla áherslu á hasar. Hasarsenurnar (aðallega blóðfylltar tökur) eru áhrifamiklar og sambærilegar við allar helstu glæpamyndir á sínum tíma, þar á meðal 'Bonnie and Clyde' frá 1967. En við fáum einfaldlega ekki að vita mikið um Dillinger og klíkumeðlimi hans sem fólk; Það mikilvæga samband sem myndast á milli Dillinger og Frechette er varla snert, þar sem parið hittist á bar á einni senu og svífast sem elskendur aðeins tíu mínútum síðar. Melvin Purvis virðist líka reika inn og út úr söguþræðinum og verða aðeins áberandi persóna þegar Milius þarf að koma í veg fyrir að myndin leysist upp. Allt of oft tekur myndin á sig skjóta persónu þegar hægt hefði verið að kanna persónur hennar í smáatriðum. Fyrir utan þetta er aðalglæpur myndarinnar vanþekking á sögulegum staðreyndum. Þó að margir segi að 'Dillinger' sé bara kvikmynd, þá eru það myndir eins og þessi sem búa til fabúlur og gera þær varanlegar. Þeir sem þekkja til glæpasögunnar munu benda á að John Dillinger var ekki sá síðasti í hringnum sínum til að deyja eins og handrit Milius og heimildarmyndastíll myndarinnar hvetja okkur til að trúa. Raunar dó Dillinger fyrir Baby Face Nelson og Homer Van Meter; hann var líka sagður ekki vera með byssu aðfararnóttina sem hann lést, né hafði hann Billie Frechette í eftirdragi. Þó að þessi ónákvæmni gæti valdið mikilli dramatík, þá er engin ástæða fyrir því að Milius hefði ekki getað haldið sig við staðreyndir og skrifað frábæra sögu í kringum þær. Frammistaða Warren Oates sem Dillinger er nokkuð góð, þó hann líti stundum ósannfærandi út. Oates er gamansamur og sýnir vel hvernig Dillinger varð upptekinn af ímynd sinni sem er stærri en lífið í bandarískum blöðum; hins vegar finnum við aldrei fyrir þeirri ógn sem hann kallaði fram á ævi sinni. Ben Johnson gefur Purvis líf, blíður en frekar flatur. Michelle Phillips vekur tilfinningar til Billie Frechette persónunnar og það er í rauninni verst að handrit Milius hafi ekki fyllt út samband hennar við Dillinger. Við fáum aldrei að vita hvað dró hana að kaldrifjaðri morðingja, annað en staðalímyndina um hægláta stúlku sem laðast að mönnum í hættu. Aukahlutverkin með Kanaly, Dreyfuss, Stanton, Lewis og Cloris Leachman sem birtist í stuttu máli eru ásættanleg fyrir slíka hæfileika. Sem hluti af arðráni 1970 virðist 'Dillinger' vera dæmdur til að fara í sölutunnur, sem er einmitt þar sem ég tók upp. DVD útgáfa MGM fyrir $4,99. Myndin er vel sett fram á breiðtjaldi (nauðsynlegt fyrir innkeyrslumyndir) með texta á frönsku og spænsku. Leikhúskerru Dillinger er afhent sem aukahlutur. Myndin er að mestu gleymd nema af aðdáendum glæpamynda og áhugafólki um innkeyrslu, myndin kallar í raun ekki á mikið annað í efnisatriðum. Fyrir aðdáendur tegundarinnar er það svo sannarlega þess virði að skoða.** af 4Roving Reviewer - www.geocities.com/paul_johnr