Áður en byrjað er á því hvort þessi mynd sé tímans virði eða ekki, ætti ég að upplýsa þig um að ég hef aldrei séð aðra aðlögun af Carmen, þannig að ef þú ert að leita að umsögn um hvernig hún er meðal annarra, gæti þetta ekki verið mikið gagn. til þín. Í eina skiptið sem ég hef rekist á Carmen var á hljómtæki bílsins þegar ég var að keyra um Spán í fjölskyldufríi þegar ég var unglingur. Ég veitti því ekki mikla athygli því mér líkaði ekki við óperu á þeim tíma og vissi ekki betur. Sagan hefur verið til í 150 ár eða svo. Finnst mér ég hafa misst af þessu eftir að hafa séð þessa mynd? Já, aðallega vegna söguþráðarins, en líka vegna þess að ef allar leikkonurnar sem léku Carmen litu út eins og Paz Vega, myndi ég hafa allar aðlögunarmyndirnar hamingjusamlega í DVD safninu mínu. Leikstýrt af Vicente Aranda (sem einnig endurskrifaði söguna ásamt Joaquim). Jordà), er sagan sögð með augum upprunalega höfundarins Prosper Mérimée, fransks rithöfundar á leið um Spán á 19. öld. Hann rekst á José (Leonardo Sbaraglia), glæpsamlegan hermann og einn af mörgum mönnum sem verða ástfangnir af Carmen (Paz Vega), dúndrandi, kynþokkafullri, töfrandi sígaunakonu, sem hefur munn djöfulsins, skaplyndi eins og " toro' og sem óvarlega leiðir menn til dauða sinnar. Um leið og hún hittir José laðast hún að sér af ósérhlífinni hegðun hans. En hún krækir í hann, spólar honum inn og sleppir honum, margsinnis. Þangað til einn daginn er José eftirlýstur fyrir morð. Carmen fær hann til að slást í hóp sígaunasmyglara. Þau virðast vera að jafna sig, hún er orðin ástfangin af honum, en hún hittir hinn heillandi Escamillo, nautakappann. Getur José haldið afbrýðisemi sinni í skefjum eða eyðileggur hún hann? Þetta er falleg, tælandi saga, eitthvað sem líkist næstum Shakespear eða Ovid söguþræði, með myndum af gríðarlegri ástríðu og tilfinningum sem geta gert okkur eða brotið niður og umbreytt okkur til að gera hluti úr karakter. Það er ljóðrænt, eldheitt og umfram allt druslulegt. Ég var látinn hanga á mér, ég vissi ekki í hvaða átt það ætlaði að snúast. Ég vonaði alltaf að José gæti breytt skítugu litlu háttum Carmen. Ég skal ekki segja þér hvort honum hafi tekist það eða ekki. Yfirlitið hér að ofan er það sem ég tók frá myndinni, en ég var ekki hrifinn af myndinni sjálfri. Það var fyrst eftir að ég horfði á hana að ég kafaði aðeins dýpra í söguna og ég áttaði mig á því hversu mikið glatað tækifæri Aranda hafði notað til að endursegja klassík Mérimée. Það var grunnt, druslulegt tímabils-drama klúður, sem sá Paz Vega eyða miklum tíma að hluta til eða alveg nakinn (ekki það að ég sé að kvarta yfir þessu sérstaklega!). Í fyrsta lagi var leiklistin léleg. Ég var ekki hrifinn af Sbaraglia sem José. Ég er enn í vafa hvort hann hafi verið veikur leikari eða José átti að vera veik persóna, ég hef ekki lesið bókina. Hann á að vera maður með brennandi löngun í Carmen, en hann eyðir miklum tíma í að vera ruglaður, afbrýðisamur og svolítið daufur. Paz Vega var aðeins betri sem Carmen. Ég var sannfærður um harðgerða, vonda karakterinn hennar, þó ég hafi séð sannfærandi frammistöðu hennar í öðrum myndum, eins og Zapping og Lucia y El Sexo. Hún virðist of falleg til að leika sígaunakonu (ekki það að ég hafi rekist á margar andalúsískar sígaunakonur), svo á vissan hátt passaði hlutverkið henni ekki. Hinir leikararnir í myndinni voru heldur ekki frábærir. Þeir virtust gera allt í hálfkæringi. Sagan er ástríðufull, tilfinningaþrungin þeir litu út fyrir hálfgert, eins og þeir gætu ekki beðið eftir að komast út þrönga 19. aldar búningana sem þeir voru í. Hins vegar var ég hrifinn af búningunum - einn af endurleysandi þáttum myndarinnar . Mér líkar við spænska menningu, mér líkaði við einkennisbúninga hermanna, topphattana og flamenco-kjóla kvenna. Þeir passuðu tímann vel. Það er það eina sem ég get sagt um það. Afsakið, aftur að gagnrýninni. Handritið, eins og fram kemur hér að ofan, var samskrifað af Vicente Aranda og Joaquim Jordà, og gert svo illa, svo mikið að það myndi láta Mérimée snúa sér í gröfinni. Það var leiðinlegt. Það nýtti ekki sem best ástríðu Josés fyrir Carmen (eða kannski var það bara leiklistin). Það voru töff línur hrúgað á einn og annan, Satans og djöfulsins merkingar alls staðar, á meðal milljóna blótsorðanna. Ég veit að Spánverjar eru að hluta til fyrir skrýtna blótsorðið, en myndin var full af puta, „hóra“, í bókstaflega hverri línu. Kannski var hún raunhæf í fátækt Sevilla á 19. öld, en sagan sjálf þurfti þess ekki. Klippingin og myndavélavinnan var dauf og venjuleg. Það var aðeins einn hluti sem mér líkaði í raun og veru, og það var þegar myndavélin fylgir flugu nærmynd í háloftunum, sem lendir á andliti Carmen. Það var gott. En restin? Leiðinlegt. Að lokum, það er sorglegt að sjá svona frábæra sögu fara til spillis með ósannfærandi leik og leikstjórn. Ef þú ert bókmenntakennari, láttu bekkinn þinn horfa á þessa aðlögun til að fá hugmynd um söguna. Hins vegar mun aðeins karlkyns helmingur bekkjarins greiða vexti af myndinni, þökk sé Paz Vega. Annars skaltu halda þig við óperuútgáfuna (þó ég hati söngleiki). Ég gef þessari mynd 4, bara fyrir þá staðreynd að ég elska söguþráðinn! Og Paz Vega!