Vinahópur stendur augliti til auglitis við fjölskyldu ógnvekjandi mannæta á meðan þeir tjalda í fallegri þýsku sveitinni. Hugmyndin um „stökkbreytta mannætufjölskyldu“ er næstum jafngömul og hæðirnar sem innræktaðar viðundur kalla oft heimili, svo hver leikstjóri sem reynir til að blása nýju lífi í tegundina þarf að koma með eitthvað ansi sérstakt til að heilla. Með Barricade reynir Timo Rose að gefa útslitinni rútínu gerandi ívafi með því að flytja aðgerðina yfir í Svartaskóginn og veita þýskri lágfjárhagsmeðferð. Útkoman er mjög blóðug, en algerlega ófrumleg viðleitni sem er nánast óásjáanleg þökk sé hræðilegum leikstjórnarákvörðunumsérstaklega, stanslausri notkun á fínum síum og pirrandi klippitækni. Hefði Timo Rose ekki valið að nýta sérhvert bragðarefur hans. klippihugbúnaður bauð honum, þá gæti Barricade hafa verið hæfilega skemmtileg gore-hátíð: óreyndur leikarahópur hans stendur sig þokkalega; blóðug áhrifin eru hæfilega magaþrungin; og það eru eitt eða tvö hræðsla og jafnvel nokkur vel hugsuð hrollvekjandi augnablik. Allt þetta er hins vegar algjörlega eyðilagt af hræðilegu myndavélavinnunni, ögrandi klippingunni og yfirgnæfandi bylgjunni af sjónrænum brellum sem notuð eru til að gefa myndinni það neyðarlega útlit sem er svo óútskýranlega vinsælt hjá kvikmyndagerðarmönnum nútímans. Ég gef Barricade 3 af 10 eingöngu fyrir fráleita goreið, sem felur í sér sniðuga senu þar sem gaur er neyddur til að drekka sýru, fullt af viðbjóðslegum sárum af völdum margvíslegra beittra tækja og nokkuð sæmilegar haglabyssuskemmdir.