Fyrrum samtímamaður minn í Cambridge, Simon Heffer, sem í dag er rithöfundur og blaðamaður, hefur sett fram þá kenningu að rétt eins og breskir kvikmyndaframleiðendur á níunda áratugnum voru oft gagnrýndir á það sem þeir kölluðu "Thatcher's Britain", þá hafi Ealing gamanmyndirnar verið hugsaðar sem háðsádeilur á " Attlee's Britain“, Bretland sem varð til eftir sigur Verkamannaflokksins í þingkosningunum 1945. Þessari kenningu var væntanlega ekki ætlað að eiga við til dæmis „Kind Hearts and Coronets“ (sem er, ef eitthvað er, ádeila á yfirstétt Edwards) eða „The Ladykillers“ eða „The Lavender Hill Mob“, hvort tveggja. geta innihaldið einhverja ádeilu en eru ekki pólitísks eðlis. Það er hins vegar hægt að nota það á flestar aðrar myndir í seríunni, sérstaklega "Pasport to Pimlico". Pimlico er, eða var að minnsta kosti á fjórða áratugnum, aðallega verkamannahverfi í London, sem gerist á North Bank of Thames um mílu frá Victoria lestarstöðinni. Það er ekki alveg rétt að segja, eins og oft hefur verið sagt, að myndin fjalli um að Pimlico "lýsi sig óháðan" Bretlandi. Það sem gerist er að forn skipulagsskrá kemur í ljós sem sannar að á fimmtándu öld var svæðið afsalað af Edward IV konungi til hertogadæmisins Búrgundar. Þetta þýðir að tæknilega séð er Pimlico sjálfstætt ríki og hefur verið það í næstum fimm hundruð ár, óháð óskum íbúa þess. Ríkisstjórnin lofar að samþykkja sérstök lög frá Alþingi til að leiðrétta frávikið, en þar til lögin fá konunglega samþykki er svæðið enn utan Bretlands og bresk lög gilda ekki. Vegna þess að Pimlico lýtur ekki breskum lögum, er leigusali hússins. staðbundnum krám er frjálst að opna hvaða tíma sem hann kýs og verslunareigendur á staðnum geta selt það sem þeim þóknast hverjum sem þeim þóknast, óhindrað af skömmtunarlögum. Þegar aðrir kaupmenn fara að flytja inn á svæðið til að selja vörur sínar á götum úti, eru bresk yfirvöld skelfingu lostin yfir því sem þau líta á sem lögleitt svartamarkaðsstarf og innsigla svæðið til að reyna að þvinga „Búrgúndíumenn“ eins og íbúar Pimlico hafa gert. endurnefna sig, til að gefast upp. Margar Ealing-gamanmyndanna hafa að meginþema hugmyndina um að litli maðurinn taki við kerfinu, annað hvort sem einstaklingur eins og gerist í "The Man in the White Suit" eða "The Lavender Hill Mob", eða sem hluti af stærra samfélagi eins og gerist í "Whisky Galore" eða "The Titfield Thunderbolt". Meginþema „Vegabréfa“ er að venjulegir karlar og konur taka á sig skrifræði og reglur sem settar eru af stjórnvöldum sem virtust vera sífellt mikilvægari þáttur í lífi í Bretlandi á fjórða áratugnum. Sérstakt markmið myndarinnar er skömmtunarkerfið. Í stríðinu hafði kerfið verið samþykkt af flestum sem nauðsynleg fórn í baráttunni gegn nasisma, en það varð sífellt pólitískt umdeilt þegar stjórnvöld reyndu að halda því á friðartímum. Það var stór þáttur í vaxandi óvinsældum Attlee-stjórnarinnar sem hafði verið kosin með miklum meirihluta árið 1945 og samtök eins og breska húsmæðradeildin voru stofnuð til að berjast fyrir afnámi skömmtunar. Ég get ekki verið sammála gagnrýnandanum sem fullyrti að aðalmarkmið háðsádeilu myndarinnar væru „spivs“ (svartmarkaðssinnar), sem leika tiltölulega lítinn þátt í hasarnum, eða Húsmæðradeildin, sem koma alls ekki fram. Ádeilunni er mjög beint að embættismönnum, sem eru sýndir annað hvort með "reglur vegna reglna" hugarfars eða löngun til að láta gjaldið og forðast að þurfa að grípa til nokkurra aðgerða. Mig grunar að ef myndin væri að yrði gert í dag myndi það hafa annan endi með því að Pimlico yrði áfram sjálfstæður sem bresk útgáfa af Mónakó eða San Marínó. (Mig grunar reyndar að í dag myndi þetta hugtak sennilega þjóna sem grunnur að sjónvarpsþáttaþætti frekar en kvikmynd). Árið 1949, fjórum árum eftir stríðslok, voru kvikmyndaframleiðendurnir hins vegar ákafir streitu ættjarðarást og bresk sjálfsmynd, svo myndin endar með því að Pimlico er aftur tekinn upp í Bretlandi. Ein þekktasta línan úr myndinni er „Við vorum alltaf Englendingar og munum alltaf vera Englendingar og það er bara vegna þess að við ERUM Englendingar sem við erum að standa uppi fyrir réttinum okkar til að vera Búrgúndar“. Það er skörp andstæða á milli frekar hjartalausrar viðhorfs embættismanna og skynsemi, umburðarlyndis og góðrar húmors Cockneys of Pimlico, sem allir eru settir fram sem bresk einkenni. Megnið af atburðarásinni á sér stað í sumarþurrka og kýli. hitabylgja, en í síðustu atriðinu, eftir að Pimlico hefur gengið til liðs við Bretland aftur, lækkar hitastigið og það byrjar að hella úr rigningu. Hlýnun jarðar gæti hafa breytt hlutunum örlítið, en í mörg ár var hluti af því að vera breskur hæfileikinn til að halda þeirri trú, hvað sem tölfræði gæti sagt um hið gagnstæða, að Bretland væri með óeðlilega blautt loftslag. Hæfni til að gera brandara um það loftslag var ekki síður mikilvægt. Það er góð frammistaða frá Stanley Holloway sem Arthur Pemberton, matvörukaupmanninn og smátímapólitíkusinn á staðnum sem verður forsætisráðherra frjálsa Pimlico, og skemmtilegur leikari frá Margaret Rutherford sem batty sagnfræðiprófessor. Í aðalatriðum er þetta þó, nógu viðeigandi fyrir kvikmynd um lítið samfélag sem dregur sig saman, dæmi um samspil án alvöru stjörnuframmistöðu en allir leggja sitt af mörkum til frábærrar kvikmyndar. Það skortir illvilja og grimmd í mörgum nýlegri háðsmynda, en húmor hennar og háðsádeila eru ekki síður áhrifarík fyrir allt það. Hún er enn ein fyndnasta ádeila á skrifræði sem gerð hefur verið og, að hugsanlega undanskildum „Kind Hearts and Coronets“, er hún persónulega í uppáhaldi hjá mér meðal Ealing gamanmyndanna. 10/10