Þetta er kvikmynd um að gera kvikmynd. Slíkar kvikmyndir geta verið skemmtilegar, en þær þurfa eitthvað efni til að gera það. Það gerðist ekki hér, er ég hræddur um. Herra Coppola erfði ekki hæfileika föður síns, því miður (ekki heldur systir hans, sem getur þó gert kvikmyndir sem maður gæti horft á). Ég velti því fyrir mér hvernig þessi mynd hafi fengið svona frábæra dóma. Við skulum sjá: aðalkarlleikarinn, sem er talinn leikstjóri, er svipmikill eins og frosinn smokkfiskur og rödd hans hefur sama tóninn hvað sem hann segir, aðalleikkonan er með svip á andlitinu sem breytist aldrei, söguþráðurinn er algerlega hluti af hluti með kannski einum tengilið, myndin innan kvikmyndahugmyndarinnar hlýtur að vera gömul en steinsteinn úr steinsteini... Væri það nóg? Ég iðraðist í hvert einasta augnablik sem ég horfði á þessa mynd. Göngutúr með hundinn er miklu betri skemmtun en þessa ótrúlega ömurlegu mynd. Það er eins og söguþræði François Truffaut hafi verið leikstýrt af Dick Cheney...Brasilíu, einhverjar aðrar klassískar SF-myndir? Þú hlýtur að vera að grínast...