Satt að segja hafði ég heyrt að þetta væri frekar slæmt áður en ég ákvað að horfa á það, en ég er aldrei einn til að láta aðra hafa áhrif á áhorf mitt, í raun er líklegra að ég horfi á eitthvað af ögrun!. Bullwhip hafði samt eitt fyrir mér fyrir áhorfið, sú staðreynd að Rhonda Fleming og þessi glæsilegu augu voru í henni vakti áhuga minn strax. Myndin er ekki mjög góð, og er í raun mjög siðferðilega vafasöm, allar persónurnar eru spilltar og breytilegar á einn hátt eða form, allar knúin áfram af græðgi eða sjálfhverfum sigrum, þetta er allt gott og gott ef myndin í kring getur gert það réttlæti fyrir fullt af fyrirlitlegu fólki og búðu til stífa hápunktsmynd. Því miður gerir það það ekki, og þar sem úrslitaleikurinn fyllir augun þín af sykri geturðu ekki varist því að hrópa út að þú hafir verið svikinn til að horfa á frekar slæma mynd, enginn í leikhópnum kemur út með neina heiður, með aðalmanninum Guy Madison sársaukafullt. tré í öfga. Ekki einu sinni hin yndislega Rhonda getur fengið mig til að mæla með þessu við neinn, 3/10