Parker (Johnathan Schaech) er upprennandi rithöfundur sem er enn að leita að stóru broti sínu. Í millitíðinni starfar hann sem símaráðgjafi hjá geðlínu Manhattan. Einn daginn, því miður, brennur íbúðarhúsið hans. Parker og kötturinn hans komast lifandi út en eru nú fastir í því erfiða verkefni að finna húsnæði á viðráðanlegu verði í Big Apple. Fréttir koma til Parker um að kona, Samantha (Alison Eastwood) sé að leita að herbergisfélaga en muni aðeins samþykkja samkynhneigðan karlmann. Þar sem Parker er gagnkynhneigður en verðið er rétt ákveður hann að láta eins og hann sé samkynhneigður. Samantha líkar við hann frá upphafi og býður hann velkominn sem nýjan sambýlismann sinn. En aumingja Parker. Sam er yndislegur, greindur og mjög eftirsóttur. Hvernig mun hann geta haldið sínu sanna eðli í skefjum? Þar að auki, á Sam ekki farsælan kaupsýslumann-kærasta? Þetta er sæt, viðkunnanleg og gamansöm mynd með tveimur mjög aðlaðandi stjörnum í Eastwood og Schaech. Söguþráðurinn er náttúrulega strengur af „hvernig get ég haldið þessu rugli“ senum, þar sem Sam biður Parker um sjampó á meðan hún er í sturtu eða biður hann um að halda henni í rúminu þegar hún fær slæmar fréttir. Það er líka nauðsynlegt fyrir Parker að framleiða sinn eigin „falska“ samkynhneigða maka, Boris, þegar Sam krefst þess að koma honum í samband við mann sem hún þekkir. Vonandi finnst hommasamfélaginu þetta ekki of móðgandi þar sem þessum áhorfanda fannst flest mál meðhöndluð af næmni og lipurð. Fyrir kvikmyndir í litlum mæli voru búningarnir, leikmyndin og myndavélavinnan líka ágæt. Þess vegna, ef þú elskar þessar fyndnu sögur um ást, fáðu þér þessa fljótlega. Þú munt líka við það sem þú sérð, ég veit það.