Ég var svo heppin nýlega að sjá nafn Ingrid Bergman fest við kvikmynd sem ég hafði aldrei séð (eða jafnvel heyrt um) á AMC. Þvílíkt heppni. Að dásama gallalausa og óaðfinnanlega frammistöðu hennar er ekki eina ástæðan fyrir því að vaka fram eftir degi og horfa á þessa mynd. Skrifin eru dásamlega kómísk og frammistaðan frábær. Walter Mathau (ekki mitt uppáhald) var næstum því fullkominn og Goldie Hawn (sem kemur á óvart) var stórkostlegur. Stundum blíður, krefjandi, svo bara agalegur. Það eru tímar í myndinni að jafnvel harðsnúnasti kvikmyndaáhorfandi festist í sögunni og gleymir því að þetta er kvikmynd. Það var ótrúlegt að horfa á að Bergman geti stolið danssenu meðal mannfjölda 20 ára. Hún er áreynslulaus þegar hún kemur aftur á skjáinn (54 ára?). Aukahlutverkið var frábært og línurnar... línurnar eru stórkostlegar. Topp 5 rómantísk gamanmynd allra tíma.