Mér finnst mjög sterkt að þessi mynd hafi verið alveg eins og Waiting to Exhale með hvítum konum á fimmta áratugnum. Eins og í Waiting to Exhale, blanduðust allar kvenpersónurnar saman við karlmenn sem voru annað hvort giftir eða ekki góðir. Eini munurinn, fyrir utan hið augljósa, var að það var ekki mikill húmor í þessari mynd. Ég myndi jafnvel segja að það væri hörmulegt. Aðeins ein karlpersónanna virtist vera góð og einlæg (gaur Hope Lange), en jafnvel þá voru átök í þessu sambandi. Sagan var um þrjár ungar konur sem deildu íbúð saman og áttu vonir og drauma um velgengni. Því miður fyrir þá virtist rómantíkin ekki vera auðveld þó þau væru ung, greind og aðlaðandi. Það mætti ​​kalla þessa mynd tárast og dapurlegasta þáttinn sem tengist persónu Suzy Parker sem þráhyggja fyrir fyrrverandi kærasta leiðir til harmleiks. Þetta verður að sjá.