Ef þér finnst fallegt að vera með þráhyggju um hver þú ert ástfanginn af, þá get ég ímyndað mér að gefa því góða einkunn... en ég get ekki ímyndað mér að þetta þema um þráhyggju og að bera litla virðingu fyrir öðrum (eins og hvernig Paulie kemur fram við kennararnir sem reyna að hjálpa henni) er allt sem þú myndir vilja kenna börnum þínum. Já, það er líka slæmt hvernig Victoria kom fram við Paulie, en gettu hvað. Það er lífið. Er það ekki mikilvægari lexía að læra hvernig á að komast framhjá þessum vonbrigðum og gera það besta úr lífi þínu? Eða er að detta af þakinu betri lexía til að kenna börnunum okkar? Í öðru lagi, þegar faðir Mary mætti ​​ekki í matinn, og Paulie hjálpaði Mary að losa reiði sína, sagði Mary meira að segja að hún vildi að hann væri dáinn... Einhvern veginn finnst mér þetta ekki vera góður boðskapur heldur sem þú tekur á móti þér. vonbrigði þín í gegnum reiði.