Heillandi heimildarmynd um eiginmann og eiginkonu og hjónaband þeirra sögð með augum sonar þeirra. Okkur finnst öllum gaman að hugsa um að foreldrar okkar hafi lifað hamingjusömu lífi, að hjónaband þeirra hafi verið fullt af lífsfyllingu, ást og ánægjulegum minningum. Því miður vita mörg okkar að þetta á ekki við um fjölskyldur þeirra og foreldra þeirra. Þessi dásamlega litla heimildarmynd er sögð með myndavélarlinsu og tilfinningalegu sjónarhorni sonar fjölskyldunnar sem hefur nýlega upplifað dauða móður sinnar. Sonurinn, sem er heimildarmyndagerðarmaður, hefur kvikmyndað eldri fjölskyldu sína í mörg ár, eins og hann segir „afkomendur“. Þremur mánuðum eftir andlát móður sinnar giftist faðir hans aftur með ritara sínum sem var lengi. Skyndileg þessi atburður slær fjölskylduna og ýtir soninum til að grafa sig inn í fyrra líf móður sinnar og föður. Það sem hann afhjúpar er heillandi innsýn í líf tveggja frekar venjulegs fólks sem eins og svo margir af þeirra kynslóð giftu sig snemma af röngum ástæðum og lentu í því að vera fast í fjölskyldulífi þar sem þeim fannst að þeir yrðu bara að "ná að sér". Eiginkona sem fann sig stundum biturlega einmana og óelskuð og eiginmaður sem grafar sig niður í starfi sínu. Hún og vitsmunalegur í hjarta, hann er miklu einfaldari einstaklingur sem virðist finna flestar ánægjur sínar í rólegri einveru vinnunnar. Þeir hafa augljóslega rangt fyrir hvort öðru, þetta er ljóst. Samt halda þeir því út, til hvers? Jæja, það er hluti af leyndardómnum, þeir sýna greinilega ástúð fyrir hvort öðru stundum ef ekki alltaf mikla ást. Þú munt ekki finna neinar virkilega átakanlegar uppljóstranir hér, fyrir utan framhjáhald á báða bóga, sem er að miklu leyti það sem gerir þetta að svona gimsteini. Þér finnst í raun og veru að þetta gætu verið þínir eigin foreldrar ef aðstæður væru aðrar og fær mann svo sannarlega til að efast um líf eigin foreldra.