Ég er að tjá mig um þessa smáseríu frá sjónarhóli einhvers sem las skáldsöguna fyrst. Og frá því sjónarhorni get ég með sanni sagt að þótt það sé gaman get ég séð hvers vegna það hefur ekki verið endursýnt nýlega. Nánar tiltekið, þessi lítill hefur nokkur alvarleg vandamál, svo sem: 1) Hann er hræðilega misskilinn. Leikararnir sem léku yngri kynslóðina voru allir 15 til 20 árum eldri en persónurnar. Ali McGraw (45 á þeim tíma) var að leika Natalie Jastrow sem átti að vera um 26. Jan-Michael Vincent (39 á þeim tíma) var að leika Byron Henry sem átti að vera um 22. Hin Henry börnin og Pamela Tudsbury , voru líka leiknir af leikurum alltof gamlir fyrir persónur sem áttu að vera um tvítugt.2) Sumt af leikaraskapnum var alveg hræðilegt. Ali McGraw gerði stundum næstum því óáhorfanlegt að horfa á þessa mini. Ég hef séð sannfærandi leik í framhaldsskólaleikritum. 3) Leikstjórnin var léleg. Til að vera sanngjarn við Ali McGraw, þá var slæmur leikur og persónuþróun líklega leikstjórnin. Lýsingin á Hitler var of mikil. Persóna hans fór að líta út og hegða sér meira eins og teiknimyndaillmenni en hinn karismatíski, stundum heillandi, en alltaf djöfullegi snillingur Herman Wouk málaði hann eins og í skáldsögunni. Sumar af hinum persónunum eru gerðar svo staðalímyndir (Berel Jastrow) að þær ná ekki þeirri karakterdýpt sem Wouk skapaði fyrir þær.4) Þessi lítill er mjög dagsettur. Hokey tónlistin, tilgerðarlega frásögnin (hún hljómaði eins og sagnfræðikvikmynda frá unglingaskóla) og allur sápuóperutilfinningin á besta tímanum í mini gerði hana næstum kómíska á stundum. Einnig eru Byron og Natalie of oft í búningum og farðaðar til að líta út fyrir að vera árið 1979 frekar en 1939. Sá sem horfir á þetta án þess að hafa ávinning af því að lesa skáldsöguna fyrst mun líklega ekki sitja uppi með allt, því það mun koma meira út eins og seint á áttunda áratugnum / byrjun níunda áratugarins "taka sjálfan mig of alvarlega" sápudrama á besta tíma, frekar en sjónvarpsútgáfan af því sem er vissulega nútíma amerísk klassík. Endurgerðir á eldri kvikmyndum og þess háttar eru stundum illa unnar, en þetta er líklega eitt tilvikið þar sem skapandi og innblásinn leikstjóri gæti gert mjög töfrandi, eftirminnilegt og lof gagnrýnenda. Ég sé það aldrei gerast þar sem endurgerð þyrfti að vera jafn löng (15 klukkustundir) eða lengri til að gera það rétt, og miðað við stutta athygli flestra núverandi bandaríska áhorfenda myndi hún ekki fljúga.