Við höfum séð sögu eins og þessa áður: eiginkona í hjúskaparvandræðum (leikin af Nastassju Kinski) stundar kynlíf með ókunnugum manni (William Baldwin) og vill svo fara aftur til lífsins með eiginmanni og stúlku. Þegar hún kemur heim kemst hún að því að eiginmaður hennar hefur loksins fundið vinnu. Allt virðist bjart. Hins vegar kemst Kinski að því að nýr yfirmaður eiginmanns hennar er í raun ókunnugi maðurinn sem sýnir henni enn áhuga og virðist gera allt til að fá það sem hann vill. Hvað skal gera? Segðu ekkert? Mér líkaði ekki við myndina. Þó að það væri ekki bara slæmt, þá vantaði það greinilega "það eitthvað". Kannski hefði það átt að einbeita sér meira að því sem er að gerast í hausnum á Kinski. Ekkert að segja um leikarana sjálfa (ég býst við að Baldwin hafi verið góður kostur í hlutverk þráhyggju yfirmanns) en persónurnar virtust nokkuð staðalímyndir, leika eins og þú myndir sjá persónur leika í hversdagslegum sjónvarpsmyndum þínum. Loksins eyðilagði endirinn algjörlega það sem hefði getað verið áhugaverður söguþráður. Að mínu mati reyndi myndin að líta flott út, hún var með svolítið skjálfandi myndavélavinnu hér og þar, nokkrar myndir, hröð klipping og glamúr, en á endanum finnst mér hún passar miklu betur við Stafsetningarframleiðslu. Sama á við um tónlistina. Annars leit þetta ekki svo illa út. Sumum gæti líkað þetta en þetta var örugglega ekki minn tebolli. Til að vera sanngjarn, horfi ég yfirleitt ekki mikið á þessa tegund af spennusögum. Þessi fannst mér of langur þótt hann væri bara einn og hálfur klukkutími, ég held að hann hefði getað virkað betur sem klukkutíma langur þáttur í einhverjum sjónvarpsþáttum. Það var algjörlega engin þörf fyrir sum atriðin, sérstaklega sturtuatriðið. Mitt ráð: Prófaðu áður en þú kaupir!