Þrátt fyrir að hugmyndin um 32 ára konu sem túlkar 12 ára stúlku gæti verið teygja fyrir háþróaða áhorfendur í dag, þá var þetta það sem aðdáendur Mary Pickford óskuðu eftir og bjuggust við af uppáhaldsstjörnunni sinni á 2. áratugnum. Upphafsatriðið sýnir dásamlega persónu Annie sem augljósan leiðtoga fjölþjóðlegra götugengis í grínískri „bardaga“ við keppinautahóp. Það er kannski dálítið gróft að sjá unga stúlku sem er sokkin í kjálkann og sparkað í hana, en atriðið er leikið á þann hátt „Our Gang“ að það væri erfitt að taka neitt af þessu alvarlega. Allavega, Annie getur borðað það upp og tekið það. Þegar Annie snýr aftur á leiguheimilið sitt og skiptir út götudúkunum sínum fyrir stelpulegri klæðnað, verður erfiðara (sérstaklega í nærmyndum) að ímynda sér þessa fallegu ungu konu sem ígulker. Hins vegar, fyrir þá sem geta safnað tilskildri stöðvun vantrúar, þá hefur restin af myndinni verðlaunin. Á milli gamanleiks (klíka Annies setur upp sýningu) til tilfinninga (Annie skipuleggur afmælisóvæntingu fyrir írskan lögreglumann föður sinn) til harmleiks (faðir hennar er drepinn á afmælisdaginn), gefur myndin Mary næg tækifæri til að sýna margvíslegar tilfinningar sem myndi þóknast aðdáendum hennar á hvaða tímum sem er. Auðvitað næst tilskilinn „hamingjusamur endir“ að lokum; illvirkjarnir eru handteknir með hjálp vina og keppinauta Annie og hún sést síðast í félagsskap vina sinna hjóla niður fjölfarinn þjóðveg á sólríkum degi. Sem er góð leið eins og önnur fyrir Mary Pickford mynd að enda.