"Skilyrðislaus ást" byrjar með góðu fyrirheiti. Eins og leikstýrt er af P. J. Hogan virkar myndin frábærlega fram á síðasta þriðjung myndarinnar, þegar hún fellur flatt á andlitið. Skjáleikritið sem Mr. Hogan og Jocelyn Moorehouse skrifuðu sýndi ógrynni af möguleikum sem fjúka í lokin. Svo virðist sem listræna teymið á bak við myndina hafi haft miklar vonir um að hún myndi leika öðruvísi. Raunveruleikinn er að þetta er kvikmynd sem er að leita í mismunandi áttir hvernig á að koma henni í upplausn sem á endanum mistakast. Ekki misskilja mig, myndin er gríðarlega aðlaðandi og á eftir að hljóma hjá mörgum áhorfendum. Miðað við sterka leikarahópinn ákváðum við að kíkja á hana. Hin gríðarlega hæfileikaríka Kathy Bates er hið fullkomna val til að leika Grace Beasley, konuna sem kemst að því í upphafi myndarinnar að allt er ekki með felldu í hjónabandi hennar. Fröken Bates er frábær leikkona sem átti miklu betra skilið, jafnvel þegar karakter hennar er ekki hjálpað af því sem höfundarnir láta hana gera í myndinni. Rupert Everett er alltaf áreiðanlegur til að koma til skila. Hlutverk hans, sem elskhugi hins látna Victor Fox, er vel skrifað, það er að segja þar til Dirk er lokkaður til að koma til Chicago til að finna morðingja Victors. Það er furðulegt og það stangast á við allar reglur rökfræðinnar. Dirk virðist ekki vera fær um að meiða flugu, hvað þá að veiða morðingja með hjálp Grace og tengdadóttur hennar, hinnar ótrúlegu fyndnu, Maudey. Eins og Meredith Eaton leikur er þessi litla kona, Maudey, ein. af bestu hlutum myndarinnar. Hún er hrokafull og segir það eins og hún sér það. Peter Sarsgaard, einn besti leikari sem starfar í kvikmyndum þessa dagana, hefur ekkert að gera í myndinni; hann er algjörlega ónýtur. Dan Aykroyd hefur heldur ekkert að gera. Við sjáum hann í upphafi og í lok myndarinnar og Max hans meikar ekki sens. Hann virðist vilja breytingar á lífi sínu og hjónabandi, bara til að snúa aftur til Grace án nokkurra skýringa, allt fyrirgefið. Ensku leikararnir eru góðir. Lynn Redgrave á betri möguleika sem hin hysteríski Nola. Jonathan Pryce sést í gegnum myndina sem draug sem syngur blíð lög. Julie Andrews kemur með skemmtilegt framlag í nokkrum ómetanlegum senum. Þegar öllu er á botninn hvolft er sjónvarpsþátturinn sem Sally Jesse Raphael hýst er slökktur og bætir engu við myndina. Það besta er að heyra Kathy Bates syngja. Þvílík falleg rödd sem hún hefur! Raunar er fröken Bates besta afsökunin fyrir því að vera þar til yfir lýkur.