*****Spoilers hér ***** Hvað hræðir þig eiginlega? Drápshákarlar, eða kannski draugar sem reyna að koma skilaboðum til baka? Kannski keðjusög með geðveiki? Kannski. En þessi ótti jafnast ekki einu sinni við hrylling sem fólk þorir ekki einu sinni að tala um eða íhuga - og það er dauði eigin barns. "Gæludýr Sematary" smellir á þennan grunn, frumhræðslu fullorðinna, og fer síðan með hann á staði sem flestir þoldu ekki að skoða. Ég hef lesið athugasemdir um þessa mynd sem innihalda lélegan leik, persónur sem taka heimskulegar ákvarðanir o.s.frv. Ég er ósammála. Leiklistin er í raun fyrsta flokks fyrir mynd sem þessa. Kannski er ómögulegt fyrir marga að ímynda sér örvæntingu sem stafar af slíkri atburðarás. En atburðir myndarinnar eru ekki bara rökréttar, þeir gætu verið algjörlega óumflýjanlegir ef slík atburðarás væri möguleg. Þetta er hinn sanni hryllingur „Pet Sematary“: Það er ekki það að gæludýr og fólk komi til baka frá dauðum sem vondir morðingjar sem veiða með hnífum og skurðarhnífi, það er að allir sem hafa misst barn gætu orðið svo örvæntingarfullir að fremja glæpina sem Louis Creed gerir. Þrátt fyrir viðvörun, eða jafnvel fyrri sögu. Kvikmyndin tekur þá sem eru tilbúnir til að fara með henni niður í djúp örvæntingarfulls mannshjarta. Hjarta verndara sem reynir að bæta fyrir að geta ekki verndað. Og niðurstöðurnar eru skelfilegar. Reyndar, þegar myndin kafar inn á slasher svæði undir lokin, þá er það næstum svik, þó ég telji að það sé fullkomlega rökrétt hvernig hún komst þangað. gert. Ef þér finnst það ekki, sjáðu það aftur eftir að þú eignast börn.