Að vísu er Parsifal ekki ópera sem getur höfðað til allra, þó hún sé í uppáhaldi hjá mér, Knappertsbusch, 1951, sérstaklega. Öll nálgun Syberbergs er svo kyrrstæð. Alltaf þegar tónlistin byrjar allt í einu að bólgna ... Syberberg heldur leikarahópnum á hreyfingu á sama hraða. Tökur á Amfortas og Klingsor eru endalausar. Hvað varð um kvikmyndaklippingu? Útkoman er líkamlega þreytandi á að horfa. Áhorfandinn er aldrei andlega fluttur. Hvatning þín er að flýta sér heim og spila upptöku aftur til að staðfesta að Wagner hafi haft rétt fyrir sér, Syberberg hafi rangt fyrir sér. Og þetta sett skraut með þessum "snjöllu" áminningum um gyðingahatur Wagners - mun það einhvern tíma vera áhorfandi á þessa mynd sem hefur enga fyrri þekkingu á Wagner?