Óþægileg kona og jafn óþægilegur karlmaður verða fyrir ofbeldi og hræðilegri árás af hópi tvívíða geðþjófa í næturfundi á skógarvegi í Shropshire á Englandi. Maðurinn og konan sem ráðist var á, skipuleggja og gera hefndarárás á árásarmenn sína...Algerlega fráhrindandi hluti af voyeuristic rusli, einhvern veginn ímyndað sér sem „hugsunarvekjandi“ drama, á meðan þeir koma í raun fram sem undir-Michael Winner cr*p ( þú veist bara að Oliver Reed og Susan George hefðu verið leikin ef það hefði verið gert svona auðveldlega á áttunda áratugnum). Það sem kemur fyrir Alice (Gillian Anderson) og Adam (Danny Dyer) er skelfilegt og hrikalegt, en samt tekst Dan Reed einhvern veginn að nudda nefið á áhorfandanum í hvern einasta hnút af kynferðislegri viðbjóði hans. Myndavél hans situr hungraður í nöktum líkama Andersons bæði á meðan árásinni stendur og eftir hana, á meðan handritið skilur næstum allar persónurnar eftir í tígusjó tvívíddar klisju. Handrit hans neyðir persónur sínar til að haga sér þannig að þær fjarlægi áhorfandann frekar frá „fórnarlömbunum“ með því að troða skelfilegri aðstæðum í andlit þeirra (tilraun Adams á bæði Sophie og Alice eftir atvikið; árás Alice á Heffer EFTIR sjálfsmorð hans. -tilraun játningar). Vandræðagangurinn kemur frá frammistöðu aðalsöguhetjanna - Dyer er hræðilegur leikari, ófær um ljós og skugga sem unga karlkyns fórnarlamb fyrstu líkamsárásarinnar (hann endar í Eastenders, merktu orð mín), en Anderson er óvenjulegur. Jafnvel þegar hið voðalega handrit neyðir persónu hennar til að hegða sér á siðspilltan og fáránlegan hátt, skilar hún á einhvern hátt óvenju sannfærandi og flókna persónusköpun sem sjálfumglaðan, hrokafullan hedonista sem lendir í slíkum hryllingi og þarf að hefna sín. Viðurstyggð og tilgangslaus mynd þá, næstum því. en ekki alveg bjargað með sannfærandi miðlægri frammistöðu kvenna.