Ég sé ekki svo mikið rangt við þessa mynd. Að vísu eru aðalsöngvararnir kannski ekki Luciano Pavarotti og Maria Callas, en þeir geta vissulega borið með sér lag. Burt Bacharach og Hal David eru hæfileikaríkir lagahöfundar og ég elska lögin þeirra, sérstaklega „The World Is A Circle“, „The Things That I Will Not Miss“ og „Question Me An Answer“. Sumir halda því fram að kóreógrafía Hermes Pan sé hræðileg og að snævi fjallasettin líti út fyrir að vera úr plasti; Ég er ósammála í báðum atriðum. Ég hef séð púðursnjó áður og snjórinn í þessum fjallamyndum fannst mér raunhæfur. Og umfram allt, í vörn þessarar myndar, er hún við hæfi fjölskylduáhorfenda (að minnsta kosti man ég að það hafi verið þannig þegar ég sá hana á aðfangadag fyrir nokkrum árum.) Með öllu upphrópunum yfir kynlífi og ofbeldi í kvikmyndahúsum. þessa dagana finnst mér hressandi að geta þess að þessi mynd á skilið G-einkunnina. Og þeir segja ekki þetta óþekkta „F“ orð á tíu mínútna fresti eins og sumar myndir sem ég hef séð. Guði sé lof. Þannig að þó þessi mynd sé kannski ekki allra tebolli þá hefur hún eitthvert endurlausnargildi og ég gef henni tíu stig af tíu mögulegum. Það er mín saga og ég held mig við hana.