Þetta reyndist sjaldgæft tilfelli af poliziottesco gert með breskum styrkjum; Því miður er útkoman ósærleg (nema vegna óþægilegra óþæginda og landamærabúða) þrátt fyrir stjörnur og leikstjóra. Sá fyrrnefndi er undir forystu Franco Nero úr viði og ofur-hammy Telly Savalas sem par af væntanlegum ræningjum (ef einhver getur trúað öðrum hvorum leikaranum sem almennt geislar af svölum sem tvíeyki af brjálæðingum, þá er hann trúlausari en Ég er það!). „Starfið“ þeirra fer úrskeiðis (endar með morði og söðlað með hnífapörum í stað skartgripa!) hins vegar sjá misjafnir glæpamenn opnun á vandamálum sínum þegar þeir „ræna“ syni bresks diplómats óvart. (miskastaður Lester, sem fær meira að segja að sparka í kveikjuglaða Savalas þar sem það er sárt á einum tímapunkti). Samt leysa þeir hann aldrei í raun og veru og eini ásetningur þeirra er að fara yfir landamærin til Frakklands; Ásamt þeim er kærasta Nero (eyðslusamur Ely Galleani): fljótlega hefur hún þó fengið nóg og ákveður að flýja á meðan hinir sofa; hinn brjálaði Savalas tekur eftir þessu og á eftir stúlkunni drepur hann hana. Í millitíðinni hafa Neró og Lester vaknað sá fyrrnefndi heldur að vitorðsmenn hans hafi hugsanlega farið í tvígang, svo hann fer á lambið með drenginn í eftirdragi; eftir stutta töf á sveitabæ ríkrar gamallar konu (sem er með algjörlega óþarfa nektarmyndum aftan af bæði Nero og Lester!), nær Savalas þeim. Þeir halda áfram göngunni, þar sem þremenningarnir lenda í fjölskyldu þýskra tjaldvagna: ástandið hrörnar að því marki að Savalas lokar þá inni í kerru sinni og kastar lóðinni í ána þó að hann hafi sjálfur slasast illa í því ferli; venjulega endar þetta allt með því að „þungu mennirnir“ drepast um leið og þeir eru að fara að komast að landamærunum. Myndin inniheldur því flesta dæmigerða þætti tegundarinnar sleni, sadisma, ofbeldi, eftirför (eftirkvörðun upphafsránsins) þegar flóttabíllinn veldur usla í þröngum bakgötum borgarinnar og truflar jafnvel jarðarfarargöngu er hreint út sagt farsalegt) o.s.frv.; Einn vægast sagt áhugaverður þáttur í því er að í lokin virðist Lester sjálfur hafa verið ákveðið (óafturkallanlega?) merktur af upplifuninni að finna fyrir spennu þegar ofbeldisverk er framið.