Myndin fer aðeins í kvikmyndahús í Indónesíu á þessu ári (2007), tveimur árum eftir að hún kom út opinberlega og eftir að margir ólöglegir DVD diskar höfðu ratað til almennings. Svo virðist sem vinsældir ólöglegu DVD diskanna hafi leitt til útgáfu í kvikmyndahúsum, þar sem enn almenningur kemur til að horfa á. Kvikmyndin er frábær epic, sem færir japanska menningu inn í húsið þitt á spennandi hátt. Á stundum húmorískan hátt er sagan sögð um leikhúsrithöfund sem skrifar sögu fyrir leikhúsið sitt, þar sem venjuleg Kabuki-leikrit er eitthvað sem honum finnst leiðinlegt. Í fyrstu gætu áhorfendur verið svolítið ruglaðir um hvaða sögu við erum á eftir, en þegar sagan rennur upp sjáum við að ást milli karlmanns og kvenpúka leiðir til frábærrar sögu fyrir nýtt Kabuki leikhús. hafa gerst í japönskum hefðum og goðafræði, en það skiptir ekki máli. Hvernig sagan er sögð með ást á leikhúsi, tjáningu, skærum litum, húmor og harmleik, gerir þetta að frábærri ferð í rússíbananum í japanskri kvikmyndagerð. og leikhús. Slepptu þér alveg þegar þú horfir á þessa mynd, reyndu að sjá hana í kvikmyndahúsi í stað þess að vera í sjónvarpinu heima. Einn mikilvægur punktur samt: hljóðrásin er stundum svolítið pirrandi. Þó að flest sé frábær tónlist, þá eru nokkur augnablik í myndinni sem mér finnst að þeir hefðu átt að velja dramatískari tónlist. En kannski gerði það að verkum að sagan inniheldur skopstundir til þess að leikstjórinn valdi líka léttari augnablik í tónlistinni.