Við skulum hafa það á hreinu frá upphafi: Ég er rassgat með tilfinningalegt næmi kúbiksteins. Þess vegna lít ég á leikmyndir af fötluðu fólki, félagslegum fordómum eða hvaða kvillum sem það hefur og grát áfram og áfram um það sem heimskulegar kvikmyndir með lélegan smekk. Ég meina, ef þú ert með skilaboð geturðu sagt það án aðstoðar sjúks eða aumkunarverðs fólks. Hins vegar líkaði mér við þessa mynd. Hún snýst um fólk með ótrúlega óheppni eins og persónuleg heilsa gengur, en þau gráta ekki yfir henni, þvert á móti, þau reyna að lifa og fólk reynir að "vernda" eða "gæta" um það með því að fjarlægja það á virkan hátt frá alvöru. lífið. Skilaboðin eru að lifa lífinu til hins ýtrasta, jafnvel þó endirinn sé eins sorglegur og mögulegt er. Niðurstaða mín: eins og dramatík fyrir sjúkt fólk er, þá er þessi vörður. Það er sorglegt en samt vonandi. Mér líkar við James McAvoy, jafnvel þótt hann virðist alltaf leika hrokafullan uppreisnarmanninn. Ég segi líka að Steven Robertson hafi spilað mjög vel. Annaðhvort það eða að hann er í raun með lömun að hluta. :)