Lina McLaidlaw er björt, einmanaleg ung kona sem verður óvænt ástfangin af Johnnie Aysgarth, mjög gjaldgengum ungfrú með tilhneigingu til að tapa peningum. Þau gifta sig en Lina verður nánast samstundis háð fíkn Johnnie til að ljúga, spila fjárhættuspil og skuldsetja sig. Þrátt fyrir galla hans getur hún ekki staðist heillandi framkomu hans, fyrr en hana fer að gruna að hann gæti verið með morðhugsanir í áttina að henni ... Þetta er góð mynd, vel gerð, með aðlaðandi leikarahóp, gott handrit og mögulega einn ömurlegasti endir kvikmyndasögunnar. Allt í lagi, það er kannski að ganga of langt, en ekki mikið. Fullt af kvikmyndum breyta endalokum bókar (Great Expectations, The Shining, o.s.frv.) en síðustu tvær senur þessarar ná ekki aðeins að vera hræðilega lélegar, heldur gera allt fyrri söguþráðinn algjörlega tilgangslausan. Sagan fjallar um konu þar sem eiginmaður hennar er knúinn áfram af græðgi hans og siðferðisskorti - og það sem hún veit um hann - til að drepa hana. Það ætti að enda (eins og það gerir í bók Francis Iles / Anthony Berkeley Before The Fact) með því að hann reynir að myrða hana. Ástæðan fyrir því að það gerist ekki er sú að stúdíóið neyddi Hitch til að taka upp endann, eitt fyrsta dæmið um hið ógurlega ferli við að prófa áhorfendur. Hitch var snjall og gerði það sem honum var sagt (þetta var aðeins þriðja myndin hans í Hollywood) vitandi að ef hann myndi spila leikinn myndi hann fyrr eða síðar ná skapandi stjórn á myndunum sínum, sem sést af meistaraverkum hans frá fimmta áratugnum. En það skilur okkur samt eftir með kalkún af endalokum. Þetta er mikil synd því þetta er í raun mjög góð mynd með heillandi þema - þekkir einhver manninn sinn eða eiginkonu svona vel? Handritið er frábært, með mörgum augnablikum sem eru óviðeigandi (eins og þegar faðir Linu deyr og Johnnie gerir ráð fyrir að hún sé að gráta yfir því), fínlega dæmda frammistöðu Grant (sem lék aldrei aftur illmenni) og fína ljósmyndun í gegn sem náði hámarki í frægt mjólkurglasskot. Fontaine hlaut Óskarsverðlaun fyrir þessa frammistöðu, þó persónulega vil ég frekar rugl hennar og varnarleysi í hlutverki hennar sem var fórnarlamb eiginkonunnar í Rebecca. Ég myndi vilja gefa þessari mynd hærra einkunn, en ég get eiginlega ekki fyrirgefið þann endi; þetta er það sem gerist þegar kvikmyndir eru gerðar fyrir peninga, ekki ást, sem ég býst við að sé þema myndarinnar sjálfrar. Leitaðu fljótt að hlutverki Hitchcocks þar sem maður sendir bréf.