Meryl Streep er frábær í blæbrigðaríkri og stóískri frammistöðu sinni sem hin alræmda Lindy Chamberlain sem var ákærð og dæmd fyrir að hafa myrt eigið barn sitt Azaria Chamberlain og notað alibi sitt af gráðugum dingóum sér til varnar. A CRY IN THE DARK er byggð á bókinni "Evil Angels" og heitir svo í ástralskri útgáfu, ljót mynd til að horfa á. Það sýnir atburðarás sem er allt of raunveruleg fyrir okkur í Ameríku: nornaveiðarnar á manneskju sem þykir auðvelt skotmark. Lindy Chamberlain var þessi kona. Þar sem hún var einhver sem sagði hug sinn, einhver sem spilaði ekki samúðarspilinu og einhver sem var bara nógu harðsnúin til að halda áfram með líf sitt þrátt fyrir skelfilega þrautina, var hún stimpluð sem grunuð og hatuð ofar skilningi, jafnvel þegar það var ljóst að hún drap ekki sitt eigið barn. Fjölmiðlar hófu að herða snöru og framsækna innrás í friðhelgi einkalífsins sem fljótlega lét alla þjóðina líma við tökurnar sínar þegar þeir týndu út þessa fjölskyldu smátt og smátt. Og í gegnum þetta allt, var Lindy eins stóísk og alltaf, jafnvel þegar eiginmaður hennar Michael var að falla í sundur. Þessi afstaða er auðvitað kraftur styrks, eins ósamúðarlaus og hún kann að líta út og fólk bregst mjög við því. Þeir vilja sjá þjáða móður gráta og gráta og stöku sinnum dofna í hverri beygju, ekki sitja þarna og líta tómlega út. Fólk skilur ekki að það syrgja ekki allir á sama hátt og þegar einhver ákveður að standa sterkur byrjar það vangaveltur. Meryl Streep lýsir þessari menguðu konu út í ystu æsar og skapar með því kalda, en ekki tilfinningalausa konu, konu sem stóð við sannfæringu sína þótt hún kostaði frelsi hennar. Vegna hennar er Sam Neill leyft að láta persónu sína leysast hægt og rólega upp í örvæntingu -- einhver verður að gera það, annars yrðu Chamberlains of aðskilinn og enginn vill sjá það. Nema skrímslið sem er þegar þetta er skrifað orðið fréttamiðillinn. Þeir munu alltaf éta lestarflök upp og gefa óupplýstum almenningi óupplýsta áburðinn.