Ekki misskilja mig, ég elska að sjá hálfnaktar ungar sveiflast um. Það er hluti af skemmtuninni á marokkóskum veitingastað: að horfa á magadansarana. En það gerir ekki mikið úr söguþræði. Fyrsta stóra vandamálið mitt er tónlistin. Ég hef það á tilfinningunni að þegar Ann Rice skrifaði "The Vampire Lestat" þá hafi Cure verið frekar stíll tónlistarinnar sem hann hefði viljað (þó ég gæti haft rangt fyrir mér). Ég veit að það gæti hafa þótt góð hugmynd að tengjast núverandi „goth“-tónlist, en þeir gerðu hræðilegt starf við að innlima hana. Lestat var leikari með væntanlega nokkuð góða söngrödd. Að þeir hafi valið Jonathan Davis sem sviðsrödd hans er hjartnæm. Í öðru lagi, og einhver annar sagði það, er slæm hugmynd að mauka tvær mjög flóknar bækur í eina vitlausa mynd. "Lestat" hefði getað verið kvikmynd út af fyrir sig, og helvíti góð ef rétt var gert. Mér finnst satt að segja "Queen of the Damned" ekki henta kvikmynd mjög vel. Þó ég myndi gjarnan vilja sjá kvikmynd sem inniheldur sköpunarsögu, þá er of mikið, hvernig á að orða þetta, "aðgerðaleysi" í bókinni til að það sé mjög áhugaverð mynd. Og endursögnin sem þeir gerðu óhreinkuðu það frekar illa. Nú, það er langt síðan ég hef lesið hana, ég hélt alltaf að "Lestat", "Tale of the Body Thief" og "Memnoch the Devil" væru miklu meira hasar og hefðu gert betri myndir. fullt af fólki (hey, ég þar á meðal) sem líkar við mikið af cheesy vampíru vitleysu sem hélt að þetta væri algjörlega versta tegundin til að vera meiriháttar kvikmynd. Ég er gjarnan sammála þeim þar. Aaliyah var samt með fínan líkama.