Mér líkar fyrri lýsingin á þessari mynd sem lífsljóð. Ég náði þessu algjörlega af handahófi á kvikmyndarásinni í gærkvöldi og var nógu heilluð til að halda mig við það alla leiðina. Það er í raun bara algerlega einstök rödd í myndinni, frásagnarljóð sem er þroskandi án þess að villast út í tilgerð. Það eru líka mörg bráðfyndin augnablik frá dögum Wirey á miðstigi sem eru gróf án þess að vera pottþéttur húmor. Það er sorglegt að þessi mynd sé svona lágt metin. Sú staðreynd að það eru svo margir 1 fær mig til að halda að tölurnar séu tilbúnar - ég get ekki séð hvernig nokkur maður gæti séð myndina sem svo fáránlega. Vissulega er þetta alls ekki týpísk rómantísk gamanmynd, en þetta er mjög einstakt sjónarhorn á mjög einstakt líf, manns sem aðdráttarafl kemur frá því að vera ósammála, óbilgirni sem hann verður að sigrast á áður en hann eyðileggur hann. Gefðu þessari mynd séns. Það kom upp úr engu fyrir mig og mér finnst ég ríkari fyrir það.