Þar sem ég var nýnemi í háskóla, minnti þessi mynd mig á samband mitt við mömmu. Auðvitað eru aðstæður mínar ekki sambærilegar við aðstæður Natalie Portman og Surandon; en ég og mamma höfum alist upp við dæmigerða móður og dóttur slagsmál. Það er alltaf móðir sem segir þér hvað þú átt að gera, eða að vera ekki sú móðir sem þú vilt vera. Ég var með augun á mér í lok þessarar myndar. Viðbrögð Surandon þegar dóttir hennar fór til austurströndarinnar, kílómetra í burtu, eftir allt sem þau hafa gengið í gegnum minntu mig á hvernig mér leið, að vera frá lítilli borg á vesturströndinni, að fara til New York. Myndin er ætluð konum sem eiga börn sem eru nú öll fullorðin. Hún er mjög áhrifarík, ég var snortinn af myndinni. Sérhver tilfinning frá karakterunum í þessari mynd var algjörlega raunveruleg, þú fékkst enga lygilega tilfinningasemi. Ég sat í gegnum einingarnar við sýningu þessarar myndar, einn, og óskaði þess að mamma sæti við hliðina á mér svo ég gæti knúsað hana og þakkað henni fyrir allt. Þessi mynd er auðvitað dálítið þröngsýn, en allt er sannarlega stórmerkilegt. Það snýst allt um hvað mamma getur lært af barninu sínu; og hvað barn lærir af móður sinni. 8/10