Ó elskan ó elskan. Það fer virkilega í taugarnar á mér þegar lítið fjárhagslegt, tilgangslaust hryllingsmál reynir að líta áhugavert út á myndunum með því að láta fullt af góðum nöfnum skjóta upp kollinum í leikhópnum, bara til að blanda hverjum og einum í minnstu, tilgangslausustu mögulegu hlutverkin. Í þessari mynd höfum við Richard Lynch í einni senu, augnabliksframkomu frá Martin Kove, stuttan stað fyrir Vernon Welles, aðeins meiri tíma á skjánum fyrir John Philip Law og smá tíma fyrir Karen Black. Þessi hópur af tilviljanakenndum þáttum bætir í raun ekki mikið upp þó að Richard Lynch og Karen Black veki upp nokkur af fáum brosum þessarar myndar með útliti sínu, og hún er frekar sársaukafull í raun, þar sem enginn af aðalhlutverkunum er mjög góður. Ég gat ekki varist því að ef fleiri atriði væru tekin upp með einhverjum af vopnahlésdagnum í b kvikmyndinni fyrir ofan myndi myndin verða miklu betri en eins og hún er þá eru bara örfáir pirrandi innsýn af góðri skemmtun án þess að myndin hafi nokkurn tíma náð miklu. skemmtanagildi. Af aðalliðinu voru einu karismatísku eða viðkunnanlegu frammistöðurnar að mínu mati Steve Wastell, sem Axel og kærasta hans sem ég tel að hafi verið leikin af Elinu Madison (hef aldrei heyrt um hana áður en hún hefur ákveðna nærveru á skjánum og lítur vel út) . Söguþráðurinn í þessari er einfaldur, vondur undead námumaður fer á eftir þeim sem þrá að stela gullinu hans, og það ætti að gera slasher gaman, sérstaklega í ljósi þess að það er leikstýrt af John Carl Buechler, sem hefur gert tæknibrellur fyrir marga af þessum. eins konar kvikmyndir, þar á meðal að hafa unnið á öllum þremur helstu slasher-framboðunum (Halloween, Elm Street og Friday 13th) og svo litlum gimsteinum eins og Mausoleum. Því miður vantar myndina spennu, ljúfmennsku og fullnægjandi glæsibrag. Það eru eitt eða tvö vægast sagt döpur augnablik en ekkert þess virði að horfa á myndina, myndi ég ekki segja. Reyndar, fyrir utan ofangreind myndefni er öll myndin í raun frekar gömul og þröngsýn með persónum sem gátu ekki brugðið sér nógu hratt fyrir mig og óheppilegan skort á raunverulegum áhuga. Mér fannst hún ekki einu sinni skemmtileg í hlægilega slæmri kvikmyndaskilningi, sem er sjaldgæft fyrir mig, þar sem ég elska margar ansi krúttlegar myndir. Ég myndi segja, forðast.