Sumarið 1979, þegar þessi mynd var fastur liður í þessum nýja kvikmyndamiðli sem heitir HBO, var Gas Line Summer & Iranian Hostage Crisis Summer. Hugarfarsbreyting var um það bil að binda enda á lág-fjárhags-, einfara-í-trúboðsbílamyndir, þó að "Smokey & the Bandit" hafi haldið hraðaþörf myndum áfram sem lifandi Roadrunner-teiknimyndir í nokkur ár í viðbót. „Corvette Summer“ er eins sérkennileg og önnur fyrri mynd eins og „Vanishing Point“ eða „Dirty Mary, Crazy Larry,“ ef hún er léttari og kynþokkafyllri en flestar. Nýútskrifaður, bílasnillingurinn Kenneth (Hamill), sem er nýútskrifaður, fer á túr til Vegas í leit að bílþjófnaðarhringnum sem reif af honum Shop Class meistaraverkið hans, ofursérsniðna Vette með hægri stýri. Í andlegu limbói I-15 eyðimerkurinnar (sjá "Fear & Loathing in Las Vegas") sest hann inn í sérsniðinn sendibíl (já, þetta var líka endirinn á sendibílaæðinu) svikinn út sem hreyfanlegur bordello og ekinn eftir hina asnalegu, upprennandi krókakonu Vanessa (Potts), á leiðinni til Sin City til að gera hana, ja, hvað sem það er metnaðarfullir krókarar gera. VANessa, skilurðu? Feiminn, saklausi Kenneth er í leiðinni yfir höfuð í Vegas, með aðeins al-amerískt einbeitni hans og nýi vinur hans til að hjálpa honum, þó að hin harðsnúna unga kallstúlka sé fyrirsjáanlega minna heimsvís en hún virðist í fyrstu. Hvers vegna, á „ég er kona“ tímum, fjárfesti Vanessa hæfileika sína, peninga og framtíð í elsta en virðulegasta starfsgrein heims yfir til dæmis háskóla eða jafnvel hárgreiðslu, má útskýra af ungum körlum sem vilja halda að allt konur íhuga að minnsta kosti gleðina á þeirri starfsbraut. Mundu eftir markhópnum, ekki satt? Hamill er góður kostur fyrir hvítbrauðið Kenneth (bíllinn tilheyrir ekki einu sinni honum persónulega, heldur skólanum hans), sem mun ekki láta fæla frá markmiði sínu með ofbeldi, peningum eða jafnvel ást - fyrr en hann kemst að því hvers vegna bílnum var virkilega stolið. Potts kemur fram með stæl og orku en Vanessa er of ótrúleg til að hægt sé að kaupa hana inn í aðra en krúttlegasta testósterónvélina. Vondu kallarnir eru gerðir furðu mannlegir, sérstaklega af hinum alltaf fína Brion James. En það er ekki mikill hasar og þetta er ekki sú tegund kvikmynda sem hægt er að bera með samræðum, fléttum í söguþræði eða þungum þemum. Þú gætir alltaf teygt þig upp, snúið sjónvarpsskífunni og stungið „Pong“ stjórnborðinu í samband. Svipaða en illgjarnari Chris Mitchum farartæki „Stingray,“ sem birtist á svipuðum tíma, var með slakari leikaraskap en meiri húð, hraða og óreiðu. Bestu eiginleikar hverrar myndar gætu hafa framleitt Vette kvikmynd sem vert er að muna. Þannig var Trans Am látinn stjórna vöðvabílasýningarsalnum. Önnur gleymd bílamynd sem dregin var upp frá dauðum með góðri helgarseríu „Speed ​​Channel“, Lost Drive-in.