Ég elska sögur Jane Austen. Ég hef aðeins lesið tvær þeirra (P&P og S&S), en eftir að hafa séð þessa aðlögun, er ég að teygja mig í "Persuasion" úr bókaskápnum mínum bara til að hafa vit út úr sögunni, og líka vegna þess að ég neita að trúa Jane Austen hefði getað skrifað svona bull. Fyrir mig hélt ég að ef þú byggir kvikmynd á skáldsögu Jane Austen, þá geturðu í rauninni ekki farið úrskeiðis. Það mun reynast frábært nokkurn veginn sjálfgefið. Ég hafði rangt fyrir mér. Í fyrsta lagi, hvar eru persónurnar sem þú hefur samúð með og líkar við? Þú verður að hafa að minnsta kosti eina viðkunnanlega persónu til að fá áhorfendur til að fjárfesta tilfinningar sínar í þeim, og þetta skilaði ekki árangri. Vissulega vildi ég að Anne og Wentworth kæmu saman, en aðeins vegna þess að það er það sem þú veist að tilgangur sögunnar er, að þau nái saman. Þess í stað þurfti ég að standast hvötin um að kasta tebollanum mínum í sjónvarpið og halda áfram að horfa á það til enda. Anne var algjörlega pirrandi út í gegn og á endanum hef ég í raun ekki hugmynd um hvers vegna Wentworth var svona hrifinn af henni, eins og það virtist að vera ekkert þarna fyrir hann til að laðast að. Hún var hógvær, blíð, sljó, félagslega ófullnægjandi og rakst á hana eins og sauður að fylgja fyrirmælum annarra frekar en að hafa sinn eigin huga. Þetta getur samt virkað fyrir aðalpersónu, ef þú gerir það vel. Þetta var ekki gert vel. Hinar persónurnar sýndu bara ýmiss konar sjálfsvirðingu, þar af var Mary verst, með fullkomna sjálfhverfa persónuleikaröskun. Þar sem frú Bennet í P&P hafði svipaða galla, var hún enn hjartfólgin, en Mary var frekar freak-show. Meira viðbjóðslegt en fyndið.Wentworth var mjög myndarlegur og virtist vera ágætis gaur. Fyrir mestan hluta sögunnar var ég bara að velta fyrir mér hvers konar manneskja hann væri og hvers vegna hann er ástfanginn af Anne, þar sem hann er örugglega sá gaur sem myndi vilja mann sem er aðeins meira ... á lífi? Leikaralega séð, ekki of mikið að segja, þar sem ég brást frekar við að persónurnar væru sýndar frekar en hversu gott/slæmt fólkið sem lék var. Anthony Head var frábær, en um leið og ég sá að hann var í henni bjóst ég ekki við minna. Fannst sagan líka mjög ruglingsleg. Það var ekki fyrr en í lok myndarinnar þar sem svo virtist sem Elizabeth væri ekki stjúpmóðir Anne heldur í raun systir (ég er samt ekki alveg 100% á því). Öll baksagan um Anne/Wentworth var líka svolítið loðin. Þau höfðu verið saman en hættu svo saman og þau eru bæði bitur yfir því? Af hverju? Ég var að velta þessu fyrir mér í talsverðan tíma og skýringin virtist vera að hún hafi hent honum vegna þess að einhver hafi fengið hana til að gera það? En það var sagt á nokkurn hátt „by the by the by the by the by the by the by the by the by the by the by the by the by the by the by the by“ hátt að það væri næstum því sleppt, eins og það væri einhvern veginn óverulegt. Hvernig getur það skipt máli þegar það er kjarni sögunnar?? Það var líka mikið af nafngiftum, en engin raunveruleg tilfinning fyrir því hverjar persónurnar voru. Þessi Louisa manneskja til dæmis, hver var hún? Vinur? Fjölskylda? Hvað? Það kom ekki mjög skýrt fram hverjar þessar mismunandi persónur eru og tengsl þeirra hver við aðra. Lady Russell var þar mikið, en hvers vegna? Frú Croft og Wentworth voru bræður og systur, sem fannst mjög óraunhæft þar sem frú Croft leit út fyrir að vera nógu gömul til að vera móðir hans. Síðasti kossinn, já það var svolítið skrítið að þau kysstust á götunni, en ég hugsaði ekki um það, vegna þess að ég var of upptekinn við að öskra "ÁFRAM ÞAÐ NÚNA!!" í sjónvarpinu, vegna þess að varir Anne nötruðu og titruðu og titruðu í það sem leið eins og aldir áður en þær hittu Wentworth í raun. Hikstu eitthvað þarna, en aðeins í nokkrar sekúndur eða svo, ekki hálfa mínútu. Svo er það vandamálið með myndavélarvinnuna. Sem venjulegur kvikmyndaáhorfandi tekur maður ekki eftir sjónarhornum og slíku nema maður ákveði að passa sig. Ég ákvað ekki að gera það hér, en ég tók samt eftir þeim. Fyrir mér þýðir það að kvikmyndagerðarmennirnir eru ekki að standa sig vel. Mörg samtöl voru með öfgakenndum andlitsnærmyndum, eitthvað sem ætti aðeins að nota þegar það er mjög mikilvægt atriði sem þarf að gera. Í þessari aðlögun var það ofnotað og því skorti merkingu. Handheld tilfinningin einstaka sinnum virkaði heldur ekki í tímabilsdrama. Myndavélavinnan í hlaupaatriðinu fannst á endanum líka of nútímaleg. (Svo ekki sé minnst á hlaupið sjálft.) Þetta var eina Austen aðlögunin sem ég náði í Austen árstíð ITV. Fær mig til að velta því fyrir mér hvort það sé þess virði að horfa á "Northanger Abbey" og "Mansfield Park" eða hvort ég ætti bara að lesa bækurnar og sleppa því. Það er leiðinlegt að segja að þetta er Jane Austen aðlögun sem ég hafði ekki gaman af. Kannski ég horfi á 1995 útgáfuna í staðinn. BBC er þekkt fyrir að hafa gert fallegar Austen-aðlögun áður, þegar allt kemur til alls.