Fyrir nokkrum árum fékk vinur frá einum af öðrum vinum sínum myndband með Michael Mann myndinni „Heat“ á. Eftir að við kláruðum myndina, og vorum að fara að standa upp, sáum við að það er önnur mynd rétt á eftir, hörð á umslagið á snældunni sem eigandinn skrifaði hana ekki upp. Samt vorum við öll límd aftur í sætin okkar vegna sérstakrar opnunar þess, sem vantaði inneign. Um tveimur tímum síðar sat ég bara og velti fyrir mér: hvernig gæti ég ekki hafa heyrt um þetta meistaraverk áður?...Þessi mynd var Evrópa. Lars von Trier vakti film noir frá dauðum, afbyggt veruleikann með viljandi augljósum leikmyndum, en samt var oft áleitin líkindi með þýskum ljósmyndum sem ég sá eftir stríð. Og svo erfiðu klippingarnar! Sagan sjálf er erfiður siðferðisferð sem á sér engan hamingjusaman endi. Ungur amerískur friðarsinni af þýskum ættum kemur til Þýskalands eftir stríð og ætlar að gera eitthvað gott til að borga fyrir sprengjurnar sem landar hans vörpuðu. En hann mætir aðallega vantrausti og sjálfseyðandi ögrun. Hann ræður hjá Zentropa, veitinga- og svefnbílafyrirtæki (að fyrirmynd Mitropa), en eigandi þess er einn af samstarfsaðilum nasista sem hernámsmenn hvítþvo. Hetjan okkar verður ástfangin af dóttur sinni - sem síðar kemur í ljós að hún er meðlimur Varúlfsins, hryðjuverkamanna nasista eftir stríð. Þegar hann skilur ekki heiminn (eða bara Evrópubúa) lengur, sprengir hann í bræði sinni járnbrautarbrú undir lest sem hann var nýbúinn að bjarga. Sem lokaathugasemd, til sögulegrar réttmæti: í ​​hinum raunverulega heimi voru Varúlfurinn hvergi. eins mikilvæg og myndin gefur til kynna voru þær að mestu leyti lokaáróðursbylting nasista. Eftir að SS-sveit myrti majórinn í Aachen, sem hertekið er af bandamönnum, tveimur mánuðum fyrir uppgjafartakið, tilkynntu nasistar um stofnun heilra hersveita skemmdarverkamanna og hryðjuverkamanna sem munu vera tilbúnir til að berjast á bak við línurnar, Varúlfinn. En aðeins nokkur hundruð, aðallega Hitler-ungmenni, fengu einhverja þjálfun, og á meðan sumir voru tvisvar eða þrisvar sendir til að myrða grunaða kommúnista eða nauðungarverkamenn í bæverskum þorpum til að prenta varanlegan ótta á íbúa, með dauða Hitlers og stríðinu lauk. féll í sundur. Hins vegar hafði Varúlfaáróðurinn mikil áhrif á hernámsmennina. Þeir óttuðust Varúlfinn alls staðar, grunaði hann á bak við öll alvarleg slys - en undantekningalaust fannst önnur orsök síðar (hundsuð af sumum nýlegum gervisögumönnum). Til dæmis þegar bensínstútur sprakk í höfuðstöðvum lögreglunnar í Bremen sem var sprengd, eða þegar sovéski herforinginn lést í vélhjólaslysi í Berlín. Áhrifin voru sterkust á Sovétmenn, sem handtóku tugþúsundir (að stórum hluta börn!) 'fyrirbyggjandi' vegna gruns um að vera Varúlfur og lokuðu þeim af í fangabúðum þar sem mörg þeirra dóu.