Hrikalega ójöfn mynd þar sem aðalvandamálið er óþægileg blanda af gamanmynd og spennumynd. Fyrir mér er þessi óvenjulega forsenda greinilega kómísk, og þeir hefðu átt að fara í allsherjar gamanmynd. Til dæmis, Rock hefur nokkrar fyndnar línur en stundum er hann of óviðkunnanlegur fyrir gamanmynd. Atriðið þar sem eiginmaður Betty fær hársvörð er of viðbjóðslegt fyrir það sem hefði átt að vera ofbeldisminna gamanmynd. Enn betra dæmi er vinstrisinnaður rithöfundur í Hollywood sem prédikar fyrir okkur í gegnum persónu Freemans, snemma, um bágindi indíána; Ég meina - geisp! Þeir hefðu átt að gefa Freeman eitthvað fyndið að segja í þeim þætti, en það er auðvitað miklu erfiðara en að skrifa honum bara leiðinlega PC ræðu. Það er enn meira New Age PC-ness í formi endirinn: stelpan ekki fær bara ekki strákinn - hún fær alls engan strák; í rauninni eru skilaboðin þau að stelpan þarf alls engan strák! Svolítið femínísk yfirlýsing þarna. Fyrsti hálftíminn er slakur, en myndin batnar - kaldhæðnislega - þegar Zellweger kemst til Kinnear. Ég segi "kaldhæðnislega" vegna þess að ég er ekki mikill aðdáandi Kinnears, þó hann sé traustur hér. Zellweger er mjög sætur, eins og venjulega; hún er með svona al-amerískt krúttlegt útlit sem ætti að höfða til næstum allra stráka og ég verð að velta því fyrir mér hvers vegna fleiri slíkar konur eru ekki "fulltrúar" nú á dögum, í stað hundanna sem urðu stjörnur á óskiljanlegan hátt, eins og Diaz, Roberts , Aniston, Lopez eða Barrymore. Þar sem myndin reynir stundum að vera mjög alvarleg, þá á ég ekki annarra kosta völ en að gagnrýna persónu Freemans sem er ígildi glæpamannsins krókavélar-með-gullsins í kvikmyndaheiminum. Það er líka nákvæmlega ekkert í sambandi Freeman og Rock sem bendir jafnvel lítillega til þess að þeir hafi verið faðir og sonur.