Ópíumbæli, skítugur lítill drengur (reyndar dvergur), vændiskonur í miklu magni, ofbeldishneigð í kafa, mótel fyrir kynferðisofbeldi, fáklæddar krakkar með mikið klofning, áfengi sem dettur niður stigann, kynþáttablandaður viðskiptavinur í bar þar sem Asíubúar, Afríkubúar og Englendingar fá sömu meðferð, hljómar þetta eins og kvikmynd í verslunarmiðstöðinni á staðnum? Rangt. Þetta eru allt atriði úr söngleik frá 1933. Fyrri hluti "Footlight Parade" er undirbúningur fyrir tónlistaratriði sem tekur til síðasta hluta myndarinnar. Chester Kent (Cagney) er við það að missa vinnuna og missir leikstúlkukonuna sína vegna talandi mynda sem kreista út lifandi söngleiki. Framleiðendur hans fara með hann til að sjá vinsæla ræðu dagsins, John Wayne í "The Big Trail". Fyrir hverja sýningu á myndinni er dansnúmer kynnt sem formáli. Stuttmyndir, fréttamyndir, þáttaraðir og teiknimyndir myndu síðar þjóna tilganginum. Kent fær þá hugmynd að forleikskeðja væri leiðin til hjálpræðis fyrir þverrandi lifandi tónlistarbransa. Kent er í grundvallaratriðum hugmyndamaður í líkingu við danshöfundinn Busby Berkeley. Getur verið að persóna Cagney sé mynstrað eftir Berkeley? Gæti verið. Í undirbúningi fyrir formálana kemst Kent að því að hugmyndum hans er stolið af keppinauti. Hann afhjúpar svikarann, rekur hann, svo án þess að vita af honum er nýjum leka komið fyrir í formi töfrandi freistarkonu. Aðstoðarmaður hans, Nan Prescott (Joan Blondell - bráðum frú Dick Powell) er spenntur fyrir Kent og er staðráðinn í að afhjúpa brögð freistarkonunnar. Nýr söngvari frá Arkansas College kemur fram í formi Scotty Blain (Dick Powell) sem reynist vera algjör uppgötvun og er paraður við Bea Thorn (Ruby Keeler). Þrír formálssöngleikir, sem ómögulega hafa verið sýndir á neinu kvikmyndasviði dagsins, eru eins ferskir og skemmtilegir í dag og þeir voru fyrir meira en sjötíu árum síðan, "Honeymoon Hotel", "By a Waterfall" og "Shanghai". Lil." Sérstök athygli er söngur og dans harðjaxlsins James Cagney. Eins og Fred Astaire og Bill "Bojangles" Robinson, virtist dans Cagney eðlilegur og óæfður, þó að klukkustundir hafi farið í æfingu til að fá hvert skref rétt. Ekki eins góður söngvari og Astaire, söngur Cagney, eins og Astaire, hljómaði eðlilega, ólíkt því sem var svo vinsælt á þeim tíma. Það er ótrúlegt að ein manneskja gæti verið svona hæfileikarík og svo fjölhæf eins og James Cagney. Flestir gagnrýnendur kjósa "Shanghai Lil" hlutann fram yfir hina tvo. Samt er kaleidoscopic choreography "By a Waterfall" ótrúleg. Hvernig Berkeley tókst að kvikmynda neðansjávarballettana og búa til snákakeðjuna hlýtur að hafa verið erfitt því það hefur aldrei verið endurtekið. Nærmyndin í bland við fjarlæg sjónarhorn er ómissandi. Skörp svarthvít ljósmyndun er mun listrænni en hún hefði verið ef tekin í lit. Þrátt fyrir að vera ekki næstum eins félagslega meðvituð og "Gold Diggers of 1933", stendur "Footlight Parade" ein og sér sem einn magnaðasti og svívirðilegasti söngleikur sem settur hefur verið á hvíta tjaldið.