Þegar ég sat fyrir framan sjónvarpið og horfði á þessa mynd hugsaði ég: "Ó, hvað Alfred Hitchcock, eða jafnvel Brian DePalma, hefði getað gert við þetta!" Líkurnar eru á því að þú gerir það líka. Það byrjar forvitnilegt. Breskur þjóðgarðsvörður búsettur í Los Angeles (Collin Firth) giftist fallegri, dásamlegri brúnleitri konu (Lisa Zane) sem hann hitti í garði fyrir stuttu síðan. Svo, einn daginn hverfur hún. Lögreglan getur ekki fundið nein gögn um að hún hafi nokkurn tíma verið til og Firth gerir sína eigin leit. Svo langt, svo gott. Rétt þegar hann er að fara að gefast upp, snýr hann sér að kvenkyns besta vini sínum (Billy Zane), og þeir reka sig inn í fyrra líf hennar í ógeðslegum neðanjarðarlestri L.A. af eiturlyfjum, næturklúbbum og kvikmyndagerðarlist, og síðan að sögu hennar um andlegan óstöðugleika. . Á þeim tímapunkti er líf Firth í hættu og myndin fellur í sundur. Engin persónanna úr fortíð Lisu Zane er fjarska áhugaverð. Myndin hreyfist hægt og það er mjög lítið um hasar. Það er undirspil um týnda fíkniefnapeninga, en það er bara kast. Engar eltingar, engar björgunarraðir og engin spenna. Bara leiðinleg barsmíðar og mikið spjall eftir leiðinlegar persónur. Eitt sem vert er að benda á, Lisa Zane og Billy Zane eru bræður og systur, en þau koma aldrei fram í senu saman. Í lok myndarinnar er maður á milli þess að velta fyrir sér hvað gæti hafa verið og að reyna að halda sér vakandi.