Afsakaðu ef ég hef rangt fyrir mér, en "Cronica para un desayuno" gæti verið ein af bestu myndum í mexíkóskri kvikmyndasögu af mörgum ástæðum. Við getum fengið mikið af hráefni fyrir fullkominn mexíkóskan millistéttarfjölskyldumorgunverð: bolla af súrrealískum myndefni Buñuel með smá dropa af Ripstenian auðn atburðarás; kíló af fallustáknum í kringum myndina og erfið sálfræðileg margbreytileiki, meira en kvikmyndir Todd Solondz um Happiness og Dogma hreyfinguna. Það er mikið af dónaskap, svartan húmor, bælda drauma (draum Teodoros um flugu), skortur á eftirliti með sifjaspellum (tengslin milli Marcos og Luzma), samhliða sögur án skynjunar, stakt ofbeldi, anachronisms og smá merki um von (kastarljóst) í Luzma, heimili eiginmannsins og "Un poco Mas" notað fyrir leit-mótíf). Marcos (Bruno Bichir) er heillandi persóna (held ég á Bukoskian hátt), konungurinn-án kórónu sem býst ekki við neinu, nema nefbrotnum. Luzma (Maria Rojo), hin elskulega eiginkona, setti út mörg andlit, en það eina sem hún hafði áhyggjur af er að synir hennar hafi fengið sér morgunmat; hún er tapsár á margan hátt og nautnasjúk á örfáum augnablikum, en þú munt verða ástfanginn af henni. Dragð hljóðrásarinnar (of mikill skógur) nærir skort á tæknilegum kostum, auðvitað viljandi: myndir úr fókus, ofljósar nærmyndir (í innsýnum senum), svimandi pönnur og skyndilegar klippingar. "Crónica" er eitthvað erfitt að melta, það festist í hálsinum og allt hjálpar fyrir það. Það bragðast beiskt, eins og rotinn appelsínusafi og súrt eins og útrunninn mjólk, en þú vilt njóta þess. Ég mæli því með því að fá sér Melox fyrir sýninguna því þú verður ekki svangur eftir allt saman.