Eina ástæðan fyrir því að The Duke Is Tops, ein af nokkrum „kapphlaupamyndum“ sem gerð var á tímum aðskilnaðar, væri athyglisverð í dag er sú að hún lék frumraun 21 árs söngkonu að nafni Lena Horne. Hún leikur Ethel Andrews, söngkonu sem þarf að yfirgefa leiðbeinanda sinn, Duke Davis (Ralph Cooper) til þess að komast inn í stóra tímann. Davis þarf hins vegar að falsa að hafa tekið peningana fyrir þjónustu sína fyrir framan hana svo hún muni ekki vorkenna því að hafa gert það. Hann tekur síðan höndum saman við Doc Dorando (Lawrence Criner) fyrir röð lyfjasýninga um allt suðurlandið. Á sama tíma, í New York, hafa nýir framleiðendur hennar sprengt stórar sprengjur vegna þess að þeir gerðu hana allan þáttinn í stað þess einfaldlega að vera sérgrein. Davis kemst að því í útvarpinu og býður upp á þjónustu sína sem framleiðandi og hljómsveitarleiðtogi til að koma með hóp sinn af öðrum sérgreinum, sem margir hverjir koma fram í eina af fáum eða einu kvikmyndaleikjum sínum hér, fyrir tækifæri sitt á stóra stundinni með Ethel við hliðina á hann. Giska á hvað gerist? Þó að söguþráðurinn sé af þeirri gerð sem þú hefur séð í þúsundum annarra söngleikja kvikmynda á þessum tíma, þá gerir sú staðreynd að þetta var gert fyrir ákveðna áhorfendur að þetta er einn af heillandi eiginleikum sem ég hef séð á þessum svarta sögumánuði. Söngur fröken Horne er á góðri sýningu hér og það er áhugavert að sjá hana svo unga áður en fagmennska hennar nær fullum tökum síðar á ferlinum. Meðal annarra stuðningsleikmanna er óstaðfest, samkvæmt IMDb, framkoma Lillian Randolph, Annie í uppáhaldsmyndinni minni It's a Wonderful Life og systir Amöndu Randolph sem ég sá nýlega í söngleiknum The Black Network, sem konuna með sciatica sem kvartar. að hafa ekki læknast eftir að hafa tekið lyfið frá Doc áður en Duke útskýrir að það sé fyrir fæturna! Og sem langvarandi íbúi í Louisiana, langar mig að taka eftir tveimur leikmönnum héðan í þessari mynd: Joel Fluellen frá Monroe sem tonic viðskiptavinur og Marie Bryant frá New Orleans sem kynþokkafulla dansarinn sem birtist nálægt tónlistarhátíðinni. Svo bara fyrir Lenu Horne eina er The Duke is Tops þess virði að sjá að minnsta kosti einu sinni.