Ég sá Chan Is Missing þegar það kom fyrst út, um fjórum árum eftir að hann flutti frá San Francisco til New York. Kannski var þetta sjónarhorn nokkurra ára í burtu, en þessi mynd virtist fanga kjarna borgarinnar og íbúa hennar betur en nokkuð annað sem ég hafði nokkurn tíma séð (ger það enn). Það einbeitir sér að einu tilteknu samfélagi - Kínverjum - en það er allt í lagi, því svo mikið af sál borgarinnar er brotið í gegnum umhverfið, andlitin og kannski umfram allt raddir persónanna. Þetta er ekki San Francisco ferðamanna. . Umhverfið er hógvært og hversdagslegt: Leigubíll, eldhús á kínverskum veitingastað, raðhús í Richmond-héraði, litlar íbúðir í Kínahverfi og skrifstofur fyrir smáfyrirtæki, bryggjurnar, filippseysk öldungamiðstöð. Svona lítur og líður borgin dag frá degi fyrir fólkið sem þar býr - jafnvel núna, á tímum Silicon Gulch borgaruppbyggingar. Ólíkt til dæmis Dirty Harry (á sinn hátt líka frábær San Francisco kvikmynd), er allt tekið upp á götuhæð: Við skiljum sjónarhorn persónanna út frá því sjónarhorni sem umhverfið gefur þeim, ekki frá einhverjum flottum svima. tökur. Wang virðist taka upp í B&W vegna þess að hann hafði ekki peninga til að gera annað, en samt er einn sterkasti sjónrænn þáttur myndarinnar náttúrulega ljósið sem hann nær. Hin oft harka, gegnsæja eiginleiki sólarljóssins er einn af nánustu tengslum mínum við San Francisco: Það virðist afhjúpa allt, færa byggingarnar, hæðir, önnur kennileiti niður í mælikvarða og, á fyndinn hátt, gera fólkið sem þú ferð framhjá. á götum úti virðast persónulegri og hugsanlega nær þér en þeir gætu á öðrum stað. Ljósmyndun Wangs kemur þessu fullkomlega til skila og hjálpar jafnvel sögunni áfram á tímum. Wang fangar tal- og samræðustíl Kínverja og annarra San Fransiskanska manna betur en nokkur nokkurn tíma hefur gert, held ég. Ef það er til eitthvað sem heitir sannur San Francisco „hreim“ er það það sem þú heyrir frá sköllótta leigubílamiðlaranum (held ég) sem birtist tala í síma í einu atriðinu (hlustaðu á hvernig hann hringir í manneskjuna á hinum endanum " ya dingaling!"). Sagan er hrífandi og, þrátt fyrir nokkur mjög lítil mistök, kemur hún fallega fram um þrána sem toga í hjörtu fólks sem býr í gömlum innflytjendasamfélögum - þar á meðal réttmæta pólitíska og þjóðernislega gremju, og fátt kaldhæðnislegt. skemmtanir, sem hjálpa til við að kynda undir þeim. Öllu þessu er miðlað á fínlegan hátt - kannski hvers vegna sumir svarenda hér halda að myndin hlykkjast. Það gerir það ekki - nægir að segja að leit leigubílstjóranna tveggja að Chan verður leit að einhverju persónulegra. Chan Is Missing lýkur með ferðasöguröð frá Kínahverfinu sem studd er af geggjaðri nýjungslagi frá 1930 (að ég held) um San Francisco og allur brjálaður fjölbreytileikinn. Amerísk skopmynd, já, en einhvern veginn ekki alveg út á við heldur.