Það var tvennt sem ég hataði við WASTED: Leikstjórn og handrit. Ég veit að ég er að opna mig fyrir háði en leikstjórn Stephen T Kay er of mikið eins og .... eins og .... eins og MTV poppmyndband. Hún er tekin (held ég) á stafrænu myndbandi á móti uppáþrengjandi hljóðrás, oft úr fókus og oft með hraðri krossklippingu. Ef þú ert ekki unglingur muntu finna marga hluta af WASTED óáhorfanlegir vegna stílfræðilegrar nálgunar. Eins slæm og leikstjórnin var var það handritið sem kippti í keðjuna mína. Sagan er sögð fyrir tilstilli Samönthu, fátækrar lítillar ríkrar stúlku sem eyðir stórum hluta myndarinnar í að tala í gegnum raddsetningu (Skrítið hvernig raddsetningin virðist aldrei nógu sérkennileg til að hafa komið frá sömu persónu) og segir okkur frá þrýstingnum í prófunum sínum, þrýstingur á heimilislífinu, félagslegri einveru hennar og það er allt þetta sem varð til þess að hún tók eiturlyf. Það er af svipuðum ástæðum eins og foreldraslit sem tveir karlkyns vinir hennar (ég hélt að hún ætti að vera einmana?) til að byrja að taka eiturlyf. Ó greyið litla Sammi í fína húsinu sínu og vandamálunum hennar hvernig hjartað mitt blæddi fyrir þig og vinkonurnar þínar - EKKI. Það sem WASTED minnist ekki á er að sama hverju einhver er háður, hvort sem það er drykkur, eiturlyf, nikótín eða súkkulaði, þá þarf viðkomandi að vinna við að verða fíkill, hann er ekki fórnarlamb utanaðkomandi afla, hann er að fremja athöfn af frjálsum vilja. Bæði TRAFFIC og TRAINSPOTTING komu þessu mjög vel fram, fólk verður fíkill af því að það vill það. Að lýsa þeim sem fórnarlömbum á nokkurn hátt er rangt verndarvæng og mjög mögulega hættulegt. Við the vegur, ef MTV eru andstæðingur eiturlyfja munu þeir hætta að spila myndbönd frá stjörnum sem viðurkenna fíkniefnaneyslu?