Villimaður þegar hún kom út lítur þessi mynd nú vel út og hljómar frábærlega. Veisla snjölls íhugaðs leiks, frá Gielgud, Kenneth Haigh, Harry Andrews og sérstaklega Anton Walbrook, og áhrifamikil miðlæg frammistaða frá hinum fallega og ótrúlega unga Jean Seberg. Preminger hoppar ekki um og lætur sjá sig - langur hægur tími hans hvetur þig til að hlusta og ígrunda, og handrit Graham Greene þéttir Shaw án þess að fórna flækjustiginu. Verkið hefur útlit eins og gert fyrir sjónvarpsmynd og er vissulega bundið í stúdíó en ekkert því verra fyrir það. Of margar samtímamyndir um „söguleg“ þemu geta ekki staðist að tínast niður. Hvað hefði Mel Gibson gert um vinnukonuna? Mörg slefa myndir af henni á grindinni líklega, svo stökkt á grillinu þegar logarnir ná tökum á sér. Preminger gerir ekkert af þessu. Bruninn birtist aðallega með sektarkennd viðbrögðum. Það eru nokkrar veikar frammistöður, en ekki nóg til að valda alvarlegum skaða. Ég náði þessari mynd í sjónvarpinu og bjóst ekki við að horfa á hana í gegn, en ég var hrifinn. Á tímum okkar trúarlegrar bókstafstrúar og fórnfýsi hefur saga Joan óvæntan hljómgrunn.