Þessi óviljandi skemmtilega sjónvarpsmynd um miðjan níunda áratuginn er byggð á þeirri forsendu að kynsprengja Donna Mills (í að mestu leyti skelfilegum fataskáp í gegn) sé vanrækt húsmóðir sem þráir kynþokkafulla fortíð sína sem klappstýra. Hún sleppur úr tómu lífi sínu með því að fantasera um tilviljunarkennd kynferðisleg kynni við einn af mörgum aðlaðandi karlmönnum sem hún rekst á, loksins gefast upp í fantasíum sínum og láta undan dálítið á hliðinni, þó að það eina sem hún vill í raun er að kveikja aftur loga ástríðunnar með henni leiðinlegur eiginmaður James Brolin. Það eru margar hláturslegar hliðar á þessari mynd, fyrsta sókn Mills til að vera meðframleiðandi (síðar, eftir brotthvarf hennar frá Knots Landing, náði hún miklum árangri sem drasl sjónvarpsmyndadrottning í aðalhlutverki í útgáfu-of-the -viku melódrama í gegnum mestan hluta 9. áratugarins - hún lék venjulega fórnarlamb af einhverju tagi, greinilega staðráðin í að þvo hendur sínar af dásamlega vondu og skemmtilegu conniver sem hún lék svo lengi á Knots). Skemmtilegastar eru langdregna fantasíumyndirnar, teknar eins og þær séu ætlaðar til að vera soft-core klám (vind- og reykvélar, baklýsing, klámtónlist), en þar sem þetta er netsjónvarpsmynd eru atriðin öll mjög skírlíf og á endanum ekki mjög kynþokkafullur yfirleitt. Skemmtilegasta (og furðulegasta) atriðið lætur Mills fara í göngutúr á villtu hliðinni í miðbænum meðal oddhærðu pönkaranna (ásamt Robert Palmer hljóðrásinni). Minna hlæjandi er hin hræðilegu samræða sem pappapersónurnar neyðast til að segja frá (vorum greyið Cicely Tyson sem skylda sálfræðingurinn, eða Veronica Cartwright sem skylda besta vinkonan, eða jafnvel fyrir Babs James Brolin með þennan dagdagssápustíl með krepptum hnefa reiði.)Auðvitað, eins og í öllum þessum tegundum kvikmynda, lærum við að öll vandamál er hægt að leysa með sálfræðimeðferð og þá verður myndin bara kjánaleg, þegar við kannum í stuttu máli ástæðurnar fyrir "sjokkerandi" hegðun Mills. (eins og það geti ekki bara verið að hún vilji gott shag!)Vacuous.