"Refir" er alvarlegt að skoða afleiðingar þess að alast upp of hratt á níunda áratugnum. Og ólíkt unglingakynlífsgamanmyndunum sem skyggðu á hana (Porky's, Fast Times at Ridgement High) stenst myndin tímann vel. Þema hennar um unglingaangur á jafn vel við í dag og fyrir 25 árum og Jodie Foster og sk8er boi Scott Baio (manstu eftir honum?) fara með fínt ungt leikaralið sem er vel þess virði að horfa á. Myndin fylgir fjórum stúlkum í Suður-Kaliforníu þegar þær fara í gegnum rótlausa tilveru kynlífs og eiturlyfja og án foreldra. Unglingarnir eyða dögum sínum í og ​​utan skóla og kvöldin í veislum, tónleikum eða úti á götu. Þeir eru sjaldan heima vegna þess að tafarlaus fullnæging er pilla, veisla eða strákur í burtu. En frekar en að fordæma þá er myndin samúðarfull, kennir fjarverandi, umhyggjulausu fullorðnu fólki um að neyða unglingana til að alast upp einir. Og það er ómögulegt að mislíka karismatískum leikarahópnum. Upphaf myndarinnar langur og ástríkur pönnu - setur tóninn fyrir það sem á eftir kemur. Við sjáum stelpurnar sofandi þegar líður á daginn innan um hlutina sem skilgreina unglingsstelpu, allt frá Twinkies til myndar af ungum John Travola, en "On the Radio" eftir Donnu Summer er skorað fyrir neðan. í skólann og lífið. Annie (Runaway rokkarinn Cherie Currie) er villta barnið sem lifir fyrir næstu veislu eða pillu. Deirdre (Kandice Stroh) er brjálaða dramadrottningin. Madge (Marlilyn Stroh) er feimna stelpan sem er yfir höfuð. Og Foster er sá með áætlunina. Það er hennar hlutverk að halda þessu áhöfn saman nógu lengi til að klára menntaskóla á meðan hún heldur einnig fráskildum og örvæntingarfullum veiðimóður sinni í röð (Sally Kellerman). Þetta er næstum ómögulegt starf og það sem Foster mistekst á endanum. Þrátt fyrir aldur, "Refir “ er enn ánægjulegt að horfa á. Dagsett hár, föt og tilvísanir í Ólympíuskautakonuna Dorothy Hamill hafa ekki skaðað myndina. Kvikmyndatakan er einfaldlega töfrandi, með stórkostlegum síuðum myndum af L.A. vatninu í dögun, rökkri og á nóttunni. Giorgio Moroder bætir við hljóðrás frá níunda áratugnum með mönnum eins og Donnu Summer og Janis Ian. Kannski eru stærstu vonbrigði myndarinnar að ungu stjörnurnar í kringum Foster brutust aldrei út eins og leikarar í "St. Elmo's Fire" (1985) eða "Empire Records" ( 1995). "Refir" sýnir hvers vegna þeir ættu að hafa. En kannski eins og Bowling for Soup lagið „1985“, þá hittu þeir bara á vegg.