Nell Shipman reyndi samsæri til að leiða til úrslita um eltingaleik í 'Back to God's Country' árið áður og henni mistókst hrapallega. Í þetta skiptið gengur henni betur þó það virðist tilgangslaust. „Eitthvað nýtt“ er varla með söguþráð fyrir utan eltingaleikinn. Það er stutt forsenda, sem setur hetjuna (meðhöfund og kærasta Shipmans) upp til að þurfa að bjarga stúlkunni (leikinn af Shipman), þá er það ekkert nema spennandi, ósennileg eltingaleikur þaðan. Auðvitað spilar hún eins og klukkutíma löng auglýsing fyrir Maxwell Sedan, en öll myndin er alveg fáránleg. Svo virðist sem hún hafi ekki lært mikið af björgunarmyndum D.W. Griffith eða skopstælingar hennar eftir Mack Sennett og aðra grínista, sem hún er að herma eftir. Eitt athyglisvert er að Shipman skrifar og leikstýrir sjálfri sér inn í myndina sem höfundur sögu myndarinnar, sem hefur rithöfund að aðalhlutverki (Shipman aftur), þó hún gerir ekki mikið annað gáfulegt eða fyndið við það, þó hún reyni það. Aftur höfðu aðrir verið brautryðjendur í gríni rithöfundarins í millititlunum, eins og Anita Loos með 'Wild and Woolly' eða Frances Marion með 'A Girl's Folly' (bæði 1917). Að minnsta kosti gefur Shipman þá tilfinningu að hún taki hvorki sjálfa sig né myndina alvarlega - og ekki ég heldur. „Eitthvað nýtt,“ þrátt fyrir fullyrðingu þess, er hakkað.