Arthur er miðaldra ríkur „krakki“ sem drekkur eins og fiskur. Arthur gerir það sem honum sýnist og segir það sem honum dettur í hug. Honum finnst gaman að státa sig af auðæfum sínum og veit að hann er dekraður. Hann eyðir peningum í fólk sem hann þekkir ekki og finnst allt fyndið. Arthur verður að giftast hástéttarstúlku til að erfa stórfé en hann verður ástfanginn af fátæku þjónustustúlkunni Lizu Minnelli (hún lítur mjög undarlega út). Þetta er helvíti fyndin mynd. Ég horfði á þessa mynd vegna þess að mjög fræg indversk kvikmynd 'Sharabee' er byggð á persónu Arthurs. Þó 'Sharabee' sé örugglega innblásið af 'Arthur' þá held ég að þær séu tvær ólíkar myndir. „Arthur“ er bara skemmtilegt. Það er mjög corny stundum. Það eru svo margir frábærir one liners í myndinni. Þetta er ekki grínuppþot en það hefur nokkur frábær augnablik. Uppáhalds atriðið mitt er þegar Arthur hittir föður unnustu sinnar og hann heldur áfram að tala um „elginn“. Duddley Moore hefur vissulega kómíska tímasetningu. Hann er mjög góður í orðum og líkamstjáningu. Ég elskaði atriðið þar sem hann talar standandi við sitjandi par á hótelinu um „lítið“ land og hann heldur áfram að tala við eiginmann og eiginkonu í tvær mismunandi áttir. John Gielgud fékk Óskarsverðlaun fyrir þessa mynd. Ég þekki þennan leikara ekki. Ég held að hann hafi ekki staðið sig frábærlega en ef ég horfi á meira af verkum hans gæti ég verið sammála því í framtíðinni. Kvikmyndin hefur nokkra flata plástra en ekki mjög langa. hlakka til að horfa á framhaldið.