Í „ISOYC, IPOYG“ leikstjórans Eric Stanze eru þrír karlmenn beittir pyntingum af hendi konu sem þeir hafa allir misnotað kynferðislega. Fyrsta fórnarlambið neyðist til að éta sitt eigið drasl, áður en það er skotið til bana. Næsti náungi endar með kúlu í krossinum eftir að hafa neitað að stunda endaþarmsmök með líki fyrsta gaursins. En það er þriðji maðurinn sem fer það verst: hann þarf að horfa á mikið húðflúruðu „stjörnuna“ Emily Haack verða nakin og fróa sér með kústskafti (ó, hann fær líka skaftið upp í rassinn á sér!). Og því miður , það gerum við líka (fáum að sjá hana sjálfsfróa, það er ekki að fá kúst í rassinn á okkur!). Já, 'ISOYC, IPOYG' er ein hörð áhorfsupplifun, ekki vegna stanslauss ofbeldis, heldur vegna þess að Haack, sem er augljóslega undir þeirri afvegaleiddu hugmynd að hún sé með líkama gyðju (öfugt við roadie fyrir Metallica) fær stöðugt nakin fyrir myndavélina. Þetta er ekki falleg sjón. Auk stanslausrar nektar frá Haack sem er með blek, fá áhorfendur líka að sjá hræðilega leikstjórn frá Stanze (sem heldur að endalaus mynd af legsteinum og trjám sé skemmtilegt efni), sum mjög slæm. leiklist og typpið á feitum gaur. Merkilegt nokk gef ég 'ISOYC, IPOYG' einkunnina 3/10, sem er í raun aðeins hærra en núverandi meðaltal þess 2,9. Það er eitt stig fyrir sóðalegu öxarárásina (sem ég hafði í raun gaman af, þar sem ég var hundleiður); eitt stig fyrir bitinn þar sem feiti gaurinn fær andliti sínu þrýst í súkkulaðimús í duld sem saur (fyndið); og eitt stig fyrir hreina taug til að gefa til kynna að þessi mynd gæti einhvern veginn verið framhald af frábærri nýtingarklassík Meir Zarchi, I Spit On Your Grave.