Þessi dásamlega sjónvarpsframleiðsla frá BBC 1983 (ekki kvikmynd, eins og aðrir hafa skrifað hér) af klassísku ástarsögunni "Jane Eyre", með Timothy Dalton í hlutverki Rochester, og Zelah Clarke sem Jane, er fínasta útgáfa sem gerð hefur verið til þessa, þar sem hún er sú trúasta skáldsögu Charlotte Bronte bæði í hugmyndafræði og samræðum. Klassík verður sígild af mjög sérstökum ástæðum; þegar kvikmyndaframleiðendur fara að blanda sér í sjálft lífæð klassíkarinnar þá er þeirri klassík eytt. Sem betur fer nálguðust framleiðendur ÞESSARAR „Jane Eyre“ söguna af virðingu og trúmennsku gagnvart frumgerðinni, sem leiðir af sér stórkostlega ávanabindandi samsuða sem er þess virði að skoða margsinnis, til að njóta margra laga hennar af sætleika og ánægju og spennu. Sýningarnar eru yndislegar, tónlistin er alveg rétt, meira að segja gotnesk hönnun hússins og útimyndir eru fallegar og setja réttan tón fyrir framleiðsluna. Eina gagnrýni mín, þó hún sé lítil, er sú að þessi útgáfa, eins og hver önnur útgáfa sem gerð hefur verið af Jane Eyre, hunsar kristna áhrifin sem byggðu upp persónu Jane og höfðu áhrif á siðferðisval hennar. Í nútíma heimi nútímans myndi kona í aðstæðum Jane ekki hugsa sig tvisvar um en að vera hjá Rochester eftir að hafa komist að því að hann ætti geðveika konu og væri enn giftur henni. „Æ, skildu bara,“ sagði hún við manninn sinn, annars myndi hún lifa í synd með honum. En Jane Eyre vissi að hún gæti ekki sætt sig við þennan áfanga í lífinu og virt sjálfa sig. Hvers vegna? Þessi ákvörðun var byggð á grunni kristinnar trúar sem hún hafði verið kennd frá barnæsku, ekki frá hinni hrottalegu Calvinist Lowood Institution, heldur frá kristnu fordæmi sannrar vinkonu, Helen Burns, sem var píslarvætti fremur en ekki að snúa við hinni kinninni. Einhvern tíma myndi ég vilja sjá einhverja útgáfu lýsa þessum áhrifum aðeins betur í aðlögun. Klassísk skáldsaga sem endar á því að kvenhetjan skrifar "Jafnvel svo, kom Drottinn Jesús!" ætti ekki að láta fjarlægja grundvöll þeirrar trúar.