Þegar hin göfuga Hanabusa ætt er útrýmt af Samanosuke ættinni, sem rænir Samanosuke ættbálknum, flýr tryggur verndari Kogenta (Jun Fujimaki) ásamt átta ára syni herra síns, Tadafumi, og dóttur hans, Kozasa. Þeir eru í skjóli hjá prestskonunni Shinobu (Otome Tsukimiya), sem þjónar guði Hanabusa ættarinnar, Majin, hefndarhyggju sem er fangelsaður í risastórri vexti sem er útskorinn í hlið staðbundins fjalls. Tíu árum síðar reyna Kogenta og Tadafumi (Yoshihiko Aoyama) að hefna sín gegn Samanosuke lávarði (Yutaro Gomi), en eru handteknir í tilrauninni og dæmdir til dauða. Prestakonan Shinobu, sem reynir í örvæntingu að bjarga húsbónda sínum, hótar Samanosuke óánægju guðsins, aðeins til að vera höggvin til bana fyrir tilraunir sínar. Samanosuke, hégómi, grimmur og þröngur maður, fyrirskipar að styttu Majin verði eyðilögð, til að mylja niður allar síðustu leifar vonar meðal hinna Hanabusa-hollustumanna sem eftir eru. En guðinn Majin, sem hingað til hefur verið óaðfinnanlega þögull, hefur aðrar hugmyndir...Daimajin er hrífandi, tímalaust, djúpt áhrifamikið ævintýri. Hún er prýðilega framleidd á virðulegu kostnaðarhámarki og er kvikmynd um gildi: gildi göfugleika, réttlætis, velsæmis, hollustu, fórnfýsi og kærleika. Þetta snýst um stigveldi og reglu og um afleiðingar þess að standa ekki undir þeirri ábyrgð sem reglunni fylgir. Þetta eru hlutir sem ekki er mikið talað um á okkar demótísku tímum, nema með því að krota tófur eins og William Bennet, en eiga engu að síður við og Daimajin sýnir okkur hvers vegna. Daimajin er fullkomið dæmi um hvers vegna japönsk kvikmyndagerð er svona glæsileg. Gildin sem talin eru upp hér að ofan hafa áþreifanlega þýðingu fyrir þá sem taka þátt í þessari mynd, eins og fyrir marga japanska kvikmyndagerðarmenn. Hér er engin kjaftæði, engin niðurlæging, engin kaldhæðni. Þess í stað er ósvikið viðleitni til að töfra fram heim þar sem þessi gildi geta aftur fengið líf og til að sýna hvað gerist þegar þau falla niður. Berðu bara saman Daimajin, eða Lone Wolf and Cub seríuna, eða hvaða Kurosawa-mynd sem er við hinn ógeðfellda Tarantino Kill Bill b*llshit, til að sjá hvað ég á við. Í mynd þar sem framlagshæfileikar eru svo einstaklega framúrskarandi vil ég aðeins benda á út glæsilegt skor meistara Akira Ifikuba, hæfileika og fegurð leikaranna Jun Fujimaki, Yoshihiko Aoyama og Miwi Takada; og töfrandi túlkun Otome Tsukimiya. Dauðaatriði hennar er eitt það áhrifamesta og merkilegasta sem ég hef orðið vitni að.