Ég mun vera fljótur að fjalla um málefni myndarinnar hér: Þetta var mjög grípandi saga um eyðileggjandi eiginleika allsnærandi ástríðna; ung ítölsk kona sem getur ekki tengst tilfinningalegum tengslum við pólitískt-róttækan unnusta sinn í fangelsi (að hluta vegna ópólitísks viðhorfs hennar og frjálslegrar nálgunar á lífið) finnur huggun og ástríðu í nýjum ungum elskhuga sem hún byrjar í beinlínis kynferðislegu sambandi við. Áhyggjur, reiði, eymsli og ástríður sem þyrlast um í andrúmslofti sögunnar jafnast á við þá ástríðulausu kyrrð sem virðist umvefja þessar tvær leiðir. Það gefur myndinni órólega stemmningu sem gegnsýrir alla pólitísku deiluna sem annars tapast á áhorfandanum (nema þú hafir djúpa þekkingu á ítölskum stjórnmálum á níunda áratugnum). Mér fannst myndin sannfærandi...það sem eyðilagði hana nokkuð er óþarfi munnmök atriði sem leikkonan framkvæmir í karlkyns aðalhlutverkinu...það er ekki hermt og skilur lítið eftir ímyndunaraflinu. Það eru aðrar kynlífssenur í myndinni, sem mér finnst vera nauðsynlegar vegna þess að þær lýsa brjálæðinu og einmanaleikanum sem persónurnar búa í. En munnmöksenan, finnst mér, dregur úr fókusnum á raunverulegu söguna. Það gekk vel fram að þeim tímapunkti og þegar hið alræmda kynlífsatriði birtist (sem olli miklu læti á sínum tíma) er það eins og að keyra á vegtálma. Það er ögrandi og óþarfi og ég er í þeim herbúðum sem trúa því að myndin hefði ekki skaðast ef atriðið hefði verið fjarlægt úr henni. Og það sem er óheppilegt er að þessi tiltekna sena getur fækkað fólk frá því að horfa á þessa forvitnilegu mynd, sem ég tel að sé þess virði að skoða vegna þess að það er svo mikið að gerast undir yfirborðinu, tilfinningar og frekari órói í undirtextanum. Á heildina litið: Dásamleg kvikmynd sem hindrar mjög óþörf kynlífssena.