Enginn myndi halda því fram að þessi stríðsmynd frá 1945 væri meistaraverk. (Hvernig gæti einhver stríðsmynd frá 1945 verið meistaraverk?) Og samt er þetta ákaflega áhrifarík frásögn af sannri sögu, sögu Al Schmidt, blindaður á Guadalcanal, eins og leikinn er af John Garfield, sem eyddi dögum með bundið fyrir augun til að fanga blæbrigðin. af gjörðum blinds manns. Robert Leckie, í "Helmet for My Pillow", gerir lítið úr vinsældum Schmidts í þágu félaga síns, sem var myrtur, og skrifar að "landið hlýtur að hafa þurft á lifandi hetjum að halda." Jæja, ég býst við að landið hafi gert það. Og þeir áttu einn hér. Það er eitt bardagaatriði í myndinni, bundið við stúdíóið, sem tekur aðeins tíu mínútur eða svo, og gerist innan við hálfa leið í myndinni í stað þess að vera vistuð fyrir hápunktinn, en það er skelfilegasta og raunsærsta lýsingin á mönnum undir eldi sem ég man eftir að hafa séð á skjánum, þar á meðal í "Saving Private Ryan". Menn æpa af hræðslu, öskra hver á annan og á óvininn, og blæðir og deyja, án þess að nota lit, steríóhljóð, svívirðingar eða gore. Einfaldlega frá tæknilegu sjónarhorni er myndin framúrskarandi. Það er ekki bara það að við komumst að því hversu flókið vélbúnaður .30 kalíbera, vatnskæld Browning vélbyssa er, eða að það verður að skjóta af henni í örfáum lotum, eða að henni er ekki veifað um eins og eldi slönguna, eins og í svo mörgum öðrum stríðsmyndum. Tæknileg nákvæmni eykur hrífandi gæði atriðisins. Þörfin fyrir að halda sig við stuttar upphrópanir er skelfileg þegar tugir öskrandi óvina streyma yfir læk fimmtíu feta í burtu með það eitt að markmiði að útrýma þér og tveimur einangruðum félögum þínum sem eru bundnir við litla byssuaðstöðu. Frammistaðan er traust, ef ekki bravúr, þar á meðal stuðningur alls staðar frá 1940, John Ridgeley, og geislandi, unglegri Eleanor Parker. Innrömmun ástarsagan er til vara, en hún virkar og er að lokum nokkuð áhrifamikil. Sláandi draumaröð fylgir. Þetta er ekki Bunuel, en fyrir hefðbundna kvikmynd frá 1945 stendur hún upp úr sem frumleg og áhrifarík. Albert Maltz gæti hafa skrifað yfir handritið, eða það gæti hafa verið breytt af einhverjum öðrum. Það hefði getað notað þá tegund af klippingu sem gæti hafa leitt til mjög nauðsynlegrar tvíræðni. Samt eru skrýtin orðaskil sem hafa óvænt áhrif á áhorfandann - "Af hverju slær Guð mig ekki til dauða?" Og, "Í augunum, Lee. Komdu þeim í augun!" Djúp angist í fáum fáránlegum orðum. Og ótrúlega mikil biturð sem særðir hermenn létu í ljós í stríðsmynd frá 1945. Glósur sem gætu virst rangar fyrir samtímaáhorfanda en ættu kannski ekki: dagsettu þjóðmálið sem erfitt er að trúa að margir af krökkum nútímans gætu haldið að hafi í raun og veru verið talað - "einkamál", "dóp", "drip", "Jæja". "," "þú heimski húlla," "dame," "þrútinn gaur," og "vorkenna sjálfum þér." Við skulum íhuga hið sögulega samhengi og vera góð í dómum okkar. Á þeim tíma var sumt af þessu geggjaða tungumáli í fremstu röð. Raunverulegir veikir punktar? Hinir særðu vopnahlésdagar koma saman og rífast hver við annan um hversu mikla sameiginlega framtíð þeir eiga og rökin eru einfaldlega leyst með niðurstöðu á borð við: „Þegar þú ert með silfurplötu í höfðinu þýðir það ekki að fólk geri það. held að þú sért vond manneskja." Það eru stundum raddir og hljóðar bænir sem eru bæði óþarfar og beinlínis hugmyndalausar. "Vinsamlegast, Guð, leyfðu honum að snúa aftur til mín," og þess háttar. Jæja, kvikmyndaframleiðendurnir voru að starfa innan þeirra tímamarka. Kannski er það ástæðan fyrir því að lokahvarfið er á mynd af Independence Hall og hvetjandi stofnar "America the Beautiful" bólgnast í bakinu. Ekkert af þessu getur afturkallað dyggðir myndarinnar, sem eru talsverðar, sérstaklega áhrifin af þessari skelfilegu bardagaatriði. Það er ekki svo oft í sjónvarpinu. Ef þú hefur tækifæri, gríptu það fyrir alla muni.