Algjörlega fyndið. Virðing John Waters til fólksins sem hann elskar mest (Baltimoreans) er brengluð lítil þvæla með nóg að horfa á og hlæja að. Það er eins og að vera laus í kitschsafni! Ég hef ekki hlegið jafn mikið í leikhúsi síðan Serial Mom. Ég elskaði að sjá gamla vini frá dögum Draumalandsins, Sharon Nisep og Susan Lowe, aftur fyrir framan myndavél Waters. Leikarahópurinn er einfaldlega dásamlegur (sérstaklega Edward Furlong og Martha Plimpton). Notar bestu þætti fyrri grimmdarverka Waters (sérstaklega vanmetna Polyester) og fullt af nýjum óvart. Gerði mig veikan, á frábæran hátt. Takk, John!