Í upphafi myndarinnar segir Ramgopal Verma að "Sarkar" sé heiður hans til Guðföðursins. Finnst þetta meira eins og móðgun. Það fölnar hræðilega í samanburði við klassíska Coppola. Þó að enginn hafi búist við að Ramgopal Verma myndi fylla skó Coppola, vakti myndin miklar eftirvæntingar og suð. Amitabh Bachchan leikur "Sarkar", persónu sem dregur sjálfkrafa augnablik samanburð við indverska stjórnmálaflokkinn Shiv Sena, Supremo Bal Thackeray. Abhishek Bachchan leikur son sinn Shankar sem snýr aftur frá útlöndum og festist í pólitík Sarkars heima fyrir. Rétt eins og Al Pacino í upprunalegu Godfather. Eins og flestir Bollywood-réttir eru atvik og persónur augljóslega einfölduð og laus við hvers kyns traustan grunn. Fljótleg símtöl og skyndilegar tilkynningar snúa myndinni úr einni átt í aðra. Abishek fer til hinnar gruggugu undirheima stjórnmála-glæpatengsla í Mumbai eins og önd tekur vatn. Amithab Bachchan sem Sarkar á að vera stórkostlegur og kraftmikill, hann endar bara með því að líta út fyrir að vera gamall og hugmyndalaus. Mestur leikur hans snýst um að stara stöðugt á mismunandi hluti í kringum kvikmyndatökuna - leikarann ​​fyrir framan hann, gólfið eða í einhverja aðra handahófskennda átt. Hins vegar, Kay Kay stendur sig afar vel sem hinn misrétti eldri sonur Vishnu. Það gerir Zakir Hussain líka sem Rashid, dópsmyglarinn í Dubai sem vill ná fótfestu í Mumbai. Þessi leikari er með frábæra skjáviðveru og getur sent hroll niður hrygginn á þér eins og hann lítur út. Um leið og hann kemur inn á skjáinn viltu hlaupa og fela þig undir rúminu. Þrátt fyrir alla augljósa galla hennar stóð myndin sig vel í miðasölunni. Suðið og stórstjörnuhópurinn hjálpa augljóslega til. Einnig tekst Verma að halda áhuga þínum þó vægast sagt í seinni hluta myndarinnar. Hann er í raun að gera framhald af þessari sem ég er viss um að verður meira af sama farinu.