Henri Verneuil var fulltrúi auglýsingabíósins í Frakklandi á árunum 1960-1980. Verneuil er alltaf sterkur í miðasölunni og segir venjulega dramatískar og spennuþrungnar sögur af spilavítisránum, mafíuuppgjöri og bardögum í síðari heimsstyrjöldinni. Það mætti ​​treysta á að Verneuil myndi gefa okkur tvær heilsteyptar klukkustundir af skemmtun á laugardagskvöldið. Hann vann með rjómanum af karlleikurum samtímans: Gabin, Belmondo, Fernandel, Delon, Sharif, Anthony Quinn. I... comme Icare er eina skiptið sem hann leikstýrði Yves Montand. Þetta er einkennilega kyrrstæð kvikmynd, sem gerist aðallega á skrifstofum og ráðstefnuherbergjum, inniheldur ekki eina eltingarsenu og varla neitt ofbeldi. Montand skilar góðu, þó nokkuð þurru, og hann nýtur góðs stuðnings af hinum leikurunum. Ég gat ekki varist því að velta því fyrir mér hvað Costa-Gavras hefði getað gert við þessa sögu, á grundvelli Z (Lambrakis morðið) og L'aveu (pyntingar á Artur London í Tékkóslóvakíu af stalínistum).