Óskum Christina Ricci til hamingju með að gera þessa mynd og setja mojoið sitt á bak við þetta mikilvæga efni og reyna að gera frábæra mynd. Ricci er uppáhalds leikkonan mín: Hún er svo hæfileikarík, svo náttúruleg, viðbrögð hennar eru fullkomin og svo er orkan sem hún geislar stöðugt frá sér, sem gefur trú á hið oft ranglega notaða hugtak „stjarna“. Myndin missir marks af ýmsum ástæðum, en kannski einna helst vegna þess að sagan virðist ekki aðlagast skjánum til að gera hana að sannfærandi frásögn ... meira um það síðar. Leikarahópurinn við fyrstu sýn er frábær, en þegar ég hugsa um það, Jessica Lang sem gyðingamóðirin er of mótmælendatrú og ekki alveg rétt, Ann Hetch kemur ekki nálægt því að sýna samúð og hollustu geðlæknisins úr bókinni, og Þegar þú gerir kvikmynd, hvernig geturðu réttlætt það að segja nei við Anne Heche og Jessica Lange? En hin raunverulegu vandamál eru í smíði myndarinnar: Í fyrsta lagi í því að ekki hefur tekist að kalla fram hvers kyns varanlega samúð með persónu Elizabeth Wurtzle, og í öðru lagi að segja eitthvað þýðingarmikið varðandi allt of algenga og hræðilega ástandið sem þessi greyið stúlka lendir í. Því miður gera við endurlitsgerðina, Lizzy kemur bara fram sem vissulega áhrifameiri unglingur en flestir, en ekki nærri eins hrikalega veik og hún kemur fram í bókinni. Þetta er stórt vandamál. Þessa sögu þurfti að segja frá upphafi til enda og úr sófa meðferðaraðilans. Hún er aðeins átta eða níu ára þegar þunglyndi hennar byrjar vegna hrikalegra félagslegra þátta, bæði samfélags og heimilis, og þetta er lykilatriði til að fá ekki aðeins rétta samúð með henni heldur einnig þungamáli máls hennar. Hún er svo hæfileikarík og svo viðkvæm og óánægð andi svo snemma að hjarta manns getur ekki annað en leitað til hennar vegna fórnarlambs hennar. Þetta er saknað á myndinni. Á endanum verður maður að sætta sig við það sem myndin er að reyna að segja: hún er ævisaga af einni alvarlegri stúlku, en líka er þetta mynd um þjóð sem getur ekki náð sér á strik. ; það er mjög skýrt í bókinni en athyglisvert ekki í myndinni þar sem útvaldir í Harvard eru jafnvel meira ruglaðir en venjulegur háskólanemi. Myndin er loksins ekki fær um að koma báðum þessum skilaboðum á sannfærandi hátt, og það er verst. Er Prozac góður hlutur eða er hann slæmur hlutur, eða blönduð blessun eða virðist nauðsyn í landi þar sem svo margir geta ekki starfað án efnahækja? Þetta eru erfið og krefjandi hugtök til að vinna með og skrifin reyna í raun ekki að taka á neinu þeirra á meira og minna grípandi hátt. Challenger hörmungin er áhugaverð mynd sem táknar vanvirka Ameríku, en það hefur ekki þau áhrif sem hún á að hafa vegna þverskurðar og ófullnægjandi fyrri þróunar á stjórnandi þemum. Frammistaða Ricci er þétt og hjartnæm og ein sú besta í leikaraferill hennar. Michele Williams er líka frábær í hlutverki sínu.