Í upphafssenu "Malta Story" líktist Mr A.Guinness svo óvænt Noel Coward að ég bjóst alveg við því að fyrstu orð hans væru "Certain women need striking regularly - like gongs" eða einhver slíkur heimur - þreyttur bon mot.Því miður Samræða hans er varla dauðalaus prósa og jafnvel meistarinn hefði átt í vandræðum með að koma henni til skila. Reyndar reikar herra Guinness í gegnum myndina eins og hann sé að leita að brennidepli og finnur ekki einn. Og þar liggur banvæni veikleikinn í myndinni. Herra J.Hawkins gefst sömuleiðis upp snemma og endar með því að sýna „Jack Hawkins“ frammistöðu án þess að vera sérstakt. Það hefði getað verið splæst úr hvaða tugi breskra stríðsmynda sem er. Margir venjulegir grunaðir menn snemma á fimmta áratugnum mæta og gera það. schtick þeirra í mjög litlum tilgangi. Luftwaffe mistókst að sprengja Möltu undirgefni á sama hátt og það tókst ekki að knésetja London. Hugrekki maltnesku þjóðarinnar andspænis óstöðvandi hættu var viðurkennt af konungi og eyjan hlaut George Cross.A verðugt efni sem þú gætir hugsað þér fyrir kvikmynd, en "Malta Story" uppfyllir ekki einu sinni hugtakið "verðugt" í sinni verndarvængustu merkingu. Það gefur auga leið að vera steypt saman í skyndi til að standast frest, kannski áður en leikararnir töpuðu lífsvilji.