Vegabréf til Pimlico er algjör skemmtun fyrir alla aðdáendur breskrar kvikmyndagerðar. Ekki aðeins er þetta skemmtileg og rækilega skemmtileg gamanmynd, heldur er þetta kvikmyndalegt afturhvarf til liðinna tíma, þar sem viðhorf og atburðarás er því miður aðeins minnisstæð í bresku lífi. Stanley Holloway leikur Arthur Pemberton, íbúa Pimlico, sem eftir að sprenging varð fyrir slysni ósprungna sprengju, uppgötvar auð af miðaldafjársjóði sem tilheyrir 14. aldar hertoganum af Búrgund sem hefur verið grafinn djúpt undir litlu úthverfisgötunni þeirra síðustu 600 árin.Fylgir fjársjóðnum forn lagaúrskurð undirritaður af Edward IV Englandskonungi (sem hefur aldrei verið afturkallað opinberlega) til að fullyrða að þessi tiltekna gata í London hafi verið lýst Búrgandi jarðvegur, sem þýðir að í augum alþjóðalaga eru Pemberton og aðrir íbúar á staðnum ekki lengur breskir þegnar heldur innfæddir í Búrgúnd og pínulitlu götunni þeirra sjálfstætt land. í sjálfu sér og lög út af fyrir sig. Þetta kemur stríðshrjáðum og fátækum íbúum í gott skap þar sem þeir telja sig vera utan enskra laga og lögsögu, svo í fylleríi brenna þeir skömmtunarbækur sínar, eyðileggja og hunsa fatamiðana sína, hunsa bresk leyfislög o.s.frv., lýsa sig fullkomlega óháða Bretlandi. Hins vegar, það sem gerist er alltaf spiv, svartamarkaðsþjónn og óheiðarlegur glæpamaður fylgir í kjölfarið og fer yfir „landamærin“ til Búrgundar sem athvarf frá lögum. og takmarkanir eftir stríð til að selja ósvífnar vörur sínar, og helmingur neytenda í London fylgir þeim til að forðast skammtinn, sem gerir rólega og hamingjusama litla griðastað þeirra, þjófabæli og frekar fjölmennan. þeim er sagt að vegna þróunarinnar sé þetta "nú utanríkisstefna, sem ríkisstjórn hans hátignar er treg til að blanda sér í" sem skilur íbúana háa og þurra. Þeir lýsa hins vegar yfir að svæðið séu lögleg landamæri og setja sem slík upp fullbúna tollstöð við enda vegarins, aðallega til að fylgjast með smygli en til að tryggja öryggi íbúa Pimlico. umsátur, þar sem íbúar Búgúndíu verða hægt og rólega uppiskroppa með vatn og mat, en aldrei síður berjast áfram í sönnum breskum stíl. Eins og einn búgúnskur íbúi vitnar í: "við erum enskir ​​og við vorum alltaf enskir, og það er bara vegna þess að við erum enskir, við erum að berjast svo hart fyrir að vera búgúndar" Viðhorf sem endurómar fljótlega um höfuðborgina eins og þegar restin af London lærir af fátæku búgúndunum, sem þeir eiga í erfiðleikum, finna þeir sig allir knúna til að leggja sig fram og hjálpa þeim, með því að henda mat og birgðum yfir gaddavírsblokkirnar. Mun Whitehall, sem hefur barist við svo að innrásarher í gegnum aldirnar verði loksins knésettur með þessari nýju lotu af útlendingum, sérstaklega þar sem þessir eru enskir!!!! Frábær saga og frábær skemmtun í gegn. Ekki má missa af.