Eftir að hafa lesið nokkuð neikvæðar skoðanir á þessari mynd var ég ekki viss um hvort ég ætti að punga út peningum til að leigja hana. Það kom þó skemmtilega á óvart. Ég hef ekki séð upprunalegu myndina, en ef hún er betri en þetta, þá væri ég í himnaríki. Tom Cruise sýnir sterka frammistöðu sem hinn að því er virðist óstöðugur David og sannfærir mig um að hann sé meira en bros á fótum (aðeins þriðja sinn á ferlinum - hin dæmin voru Magnolia og Born on the Fourth of July). Penelope Cruz er örlítið létt en uppfyllir kröfurnar fyrir hlutverk sitt, eins og Diaz. Einu vonbrigðin eru örlítið blátt áfram Kurt Russell. Í myndinni er það hins vegar ekki leiklistin sem heillar, heldur kvikmyndagerðin. Cameron Crowe skarar fram úr í leikstjórahlutverkinu og veitir sjálfum sér kærkomna breytingu á hraða sínum frá venjulegu sniði hans. Aukin geðveiki myndarinnar er fullkomlega útfærð af Crowe (stutta röðin þar sem Cruise gengur í gegnum tómt Time Square er ótrúlega áhrifaríkt). Hljóðrásin (einkenni Crowe kvikmyndar) er líka háleit. Þú verður fyrir áfalli og áskorun sem áhorfandi. Söguþráðurinn virðist svolítið tilgerðarlegur en málefnin sem eru skoðuð á bak við hana eru endalaust umræða. Kvikmyndin er ekki fullkomin, en hún ætti að vera velkomin hraðabreyting fyrir Cruise og Crowe og fyrir þá sem eru aldir upp við mataræði með Hollywood-glans, ætti að vera opinberun.