Fyrri helmingur þessarar myndar var nokkuð góður. Það var áhugavert og spennandi. Seinni hálfleikur var frekar slæmur. Hefndasagan teiknimyndasögunnar sló í gegn og við sjáum fullt af kómískum nasistapersónum og nokkrum illa leiknum „góðum krökkum“ blása þær í burtu. Það er mikið ofbeldi í þessari mynd. Ég er ekki hræddur um ofbeldi en ég held að það ætti að minnsta kosti að hafa einhvern tilgang í kvikmynd. Það var lítill tilgangur með ofbeldinu hér nema að búa til tegundarmynd þar sem við sjáum fullt af fólki sem er slegið niður með rifflum. Við eigum einhvern veginn að skemmta okkur yfir þessu. Ég horfði á Reservoir Dogs nýlega. Það var kvikmynd þar sem ofbeldi var beitt á áhrifaríkan hátt. Það var raunhæft í heiminum sem myndin skapaði. Það voru aldrei nein yfirgnæfandi hljóðáhrif. Þetta var glæpamynd sem lék hana beint. Inglorious Basterds hefðu átt að spila þetta beint en gerði það ekki. Ég rak augun í hvernig ofbeldið var ýkt með hljóðbrellum og aukakúlum í höfuðið og andlitið. Ekkert af baksögu hvers Basterds er í raun útskýrt heldur, þeir eru einfaldlega nasistaveiðimenn. Við fáum í raun ekki að vera hrifin af neinum þeirra heldur vegna þess að þeir eru of uppteknir við að skera hársvörðinn af og skjóta fólk í andlitið. Þetta snýst allt um "hefnd" og mjög lítið annað. Það var 2 1/2 tími til að vinna með hér en fáir af Basterds voru virkilega skoðaðir ítarlega. Þetta lítur út fyrir að þetta hafi einfaldlega verið hefndarmynd hrein og klár. Við sáum það í síðustu mynd Tarantinos, „Death Proof“ sem mér var heldur ekki sama um. Það varð fyrir sömu vandamálum. Persónurnar voru nánast skiptanlegar. Fyrri hálfleikurinn var aftur nokkuð góður. Mig langaði að sjá hetjudáð Inglorious Basterds um alla Evrópu. Mér var sýnd mun slakari mynd um andspyrnuhreyfinguna sem ætlar að hefna sín gegn einhverjum teiknimyndasögunasistum þegar þeir fara allir á eina kvikmynd í Frakklandi.