Sérhver kvikmynd sem Bette Davis leikur í er þess virði að upplifa. Áður en Davis lék með Leslie Howard í "Of Human Bondage" hafði hún verið í yfir fjölda kvikmynda. Sagan segir að Davis hafi verið „rænd“ Óskarsverðlaunum árið 1935 fyrir frammistöðu sína sem cockney-talandi þjónustustúlka, ógift móðir og handónýtan kærasta-notanda, Mildred Rogers. Sagan segir að AFI hafi huggað Davis með því að veita henni fyrstu Óskarsverðlaunin fyrir að leika Joyce Heath í "Dangerous". Ég ímynda mér að aðdáendur Davis af „Of Human Bondage“, sem eru sammála Óskarsræningjagoðsögninni, muni hafa andstæðu gagnrýni minnar á myndina frá 1934 sem AFI veitti ekki frammistöðu hennar fyrir og frammistöðu kvikmyndarinnar „Dangerous“ frá 1936. fyrir það hlaut hún 1. Óskarinn sinn árið 1937. Ég hef reynt að skoða allar kvikmyndir Bette Davis, sjónvarpsviðtöl, myndbönd, auglýsingar fyrir seinni heimstyrjöldina og sjónvarpssýningar í vinsælum þáttaröðum. Eftir á að hyggja er auðvelt að átta sig á hvers vegna þessi mynd, "Of Human Bondage", gaf Davis tækifæri til að vera tilnefnd fyrir frammistöðu sína. Hún var aðeins 25 ára þegar myndinni var lokið og rétt við það að ná á rauða dregilinn í Hollywood. Almenningur fór að taka eftir Bette Davis sem stjörnu vegna leiks hennar í "Of Human Bondage". Það er það sem gerir hana að goðsagnakenndri frammistöðu hennar. En RKO sá mikilleika hennar í "The Man Who Played God," og fékk hana lánaða frá Warners til að leika Rogers. Ég ætla að fara með AFI, eftir á að hyggja, um 41 ári eftir skynsamlega ákvörðun þeirra um að veita Davis fyrsta besta Leikkonan Óskar fyrir "Dangerous", tveimur árum síðar. Með því gæti AFI átt stóran þátt í að draga fram það besta í einum hæfileikaríkasta 20. aldar leikara Hollywood. Vegna þess að frá og með „Of Human Bondage,“ vissi Davis fyrir víst að hún yrði að teygja sig djúpt inn í sjálfa sig til að finna sýningarnar sem færðu henni gullnu styttuna. Eflaust átti hún skilið meira en 2 Óskarsverðlaun; kannski allt að 6. "Hættulegur" gefur fyrirmyndar andstæðu í dýpt leiklistarpersónu Davis. Því það er í "Dangerous" (1936) sem hún verður besti leikari 20. aldar. Davis er svo góð eins og Joyce Heath, hún er algjörlega miðpunktur á rauða dreglinum. Í "Of Human Bondage," Davis er rétt út af brúninni, enn á gangstéttinni og tilbúinn til að halda áfram á 60 ára leikferli sínum. Kannski með því að veita henni ekki þennan goðsagnakennda Óskar árið 1935, í stað stjarna fædd, leikari var hvattur til að ná út fyrir stjörnuhimininn inn í sál sína fyrir mesta verk hins hæfileikaríka leikara. Það er vel þekkt að jafningjaandstæðingur hennar samtímans var Joan Crawford; stjarna þar sem frammistaða hennar stenst ekki enn Davis. Meira að segja Anna Nicole Smith var „stjarna“. Howard Stern er „stjarna“ útvarpsstjóra líka. Fullt af fólki á sviðinu og silfurtjaldið eru stjörnur. Fáir urðu frábærir leikarar. Lykilmunurinn á milli þeirra er eitthvað sem Bette Davis gæti skynjað: muninn á lönguninni til að gera frábæran leik eða verða stjörnuhögg. Prófaðu að bera þessar tvær myndir saman eins og ég hef gert, horfa á hverja rétt á eftir annarri. Kannski muntu kannast við hvað AFI og ég gerðum. Davis var á barmi þess að verða einn besti leikari 20. aldar 25 ára og náði markmiði sínu þegar hún var 27 ára. Hún eyddi næstu 50 plús árum sínum í að setja markið svo hátt að það hefur ekki verið náð. . . enn. Hefði AFI sent henni skilaboðin um að hún væri komin í "Of Human Bondage", gæti lífssaga Davis sem frábærs leikara hafa verið leidd inn í stjörnuhimininn í staðinn.