"Ég er teiknimynd!" "Þú ert líking!" hvað á það að þýða?! Þessi söguþráður gæti ekki verið verri þar sem strákur, sem er hræddur við allt, verður mjög hugrakkur í lok myndarinnar vegna þess að hann fór inn á bókasafn. Eini tilgangurinn með þessari sóun á selluloid var að hvetja bandarísk börn til að lesa, þegar ódýrari og áhrifaríkari leið til að gera þetta hefði getað verið röð af auglýsingum! Jafnvel hæfileikar Macaulay Culkin (sem barnsins), Christopher Lloyd (sem svo fyrirsjáanlegs „að hann sé blaðameistarinn“), gætu bjargað þessari tilgangslausu mynd frá daufa söguþræðinum. Jafnvel raddir Whoopi Goldberg, Patrick Stewart, (jafnvel) Leonard Nimoy, eða Hollywood-guð raddanna, Frank Welker sem teiknimyndapersónur bjarga því aldrei. Ég get aðeins lýst henni sem 1990 sem jafngildir jafnvel hræðilegri aðlögun Water Babies frá 1978, vegna þess að bragðdaufa hreyfimyndin gerir myndina verri, en bætir ekki daufa söguþráðinn!