Það er erfitt að gagnrýna kvikmynd með titlinum eins og 'Deathbed: The Bed that Eats' og felur í sér draugasögumann sem er fastur á bak við tvíhliða málverk sem hann teiknaði og rúm sem hrýtur og ef mér skjátlast, fróar sér. (Nú, það er að snúa aftur til mannlegra félaga!) Ennfremur freyðir það upp (í appelsínugulu, af hvaða ástæðu sem er) til að gleypa mat sem liggur á yfirborði þess, þar á meðal epli, vín, steiktan kjúkling og auðvitað fólk. Aftur er nóg að segja, ekki búast við of miklu þegar þú sérð það sem ég býst við að sé magasýra lokaleifarnar af öllu sem appelsínusýran þarf að leysa aðeins upp ákveðna hluti. Það drekkur vínið, en flaskan er í lagi og hún étur kjúklingabeinið, en fötan er bara fín. Heck, rúmið kemur jafnvel í stað ónotaðra íláta. Fyndið, á einum tímapunkti dregur það niður Pepto-Bismol. Ég varð að hlæja að þessu. Ég held að þeir vildu ekki að þú tækir eitthvað af þessu alvarlega. Það er lágt fjárhagsáætlun, og það er mjög auðvelt að sjá hvar þeir lækka kostnað og spara ógrynni af peningum. Ég hugsaði, í heimi þar sem hægt er að vera „Lift“ og „Blood Beach“, gæti þetta „Deathbed“ verið skemmtilegt að horfa á. Af ástæðum sem gætu haft í för með sér kostnað, er 90% af myndinni talsetningu, enginn öskrar eða sýnir mjög lítil merki um hræðslu/rugl um hvers vegna rúm myndi ráðast á (mér dettur í hug eitt og ég var aldrei einn af þessum krökkum sem hoppaði upp í rúmið) og þú verður að fresta vantrú þinni umfram trú. (Fórnarlamb missir allt hold á höndum sér, segir varla „úff.“) Aðeins eitt atriði, sem stóð of lengi, var örlítið spennuþrungið kona reynir að skríða í burtu aðeins til að vera dregin til baka með því að nota lak. Hvar eru MST3k krakkar?