MINOR SPOILERS Misskilin klassík er enn ein af bestu og persónulegustu myndum Hensons. Það kann að virðast fyndið að kalla kvikmynd eins ástsæla og þessa „misskilna“, en fólk virðist muna eftir þessari kvikmynd að mestu leyti vegna hnyttins handrits Jerry Juhl og útsláttarlaga Paul Williams. Þó að þessir hlutir séu óneitanlega frábærir, sem og formleg glettni myndarinnar (handrit-innan-handritið, kvikmyndahlé, o.s.frv.), er það sem aðgreinir 'The Muppet Movie' frá hinum Muppet-myndunum hinn alvarlegi, sorglegi þráður sem liggur í gegnum myndina. Þetta er vegamynd, allt í lagi, en eins og flestar vegamyndir er ánægjan fólgin í því að komast þangað og markmiðum persónanna er náð að mildast af óvissu og þeirri vitneskju að þær geti í raun aldrei snúið til baka aftur. Í gegnum myndina er okkur sýnd niðurhlið sýningarbransans, jafnvel áður en Muppets hafa „gert það“: Piggy yfirgefur Kermit umhugsunarlaust í símtali frá umboðsmanni sínum, Gonzo lýsir yfir einmanaleika og eftirsjá í lífi flytjanda. veginn í draugalegu 'I'm Going to Go Back There Someday' og það versta af öllu, Kermit er stöðugt pyntaður og prófaður af Doc Hopper, sem vill að hann markaðssetji list sína í óheilögustu tilgangi. (Maður getur aðeins velt því fyrir sér hvað Henson hefði gert um stjórnun fjölskyldu sinnar á fyrirtækinu eftir dauða hans.) Kermit sjálfur kvíðir vali sínu í eyðimerkursamræðunum og síðasta „Magic Store“ númerið spyr hvort þetta hafi allt verið þess virði. áður en ég kemst að þeirri niðurstöðu að það skipti líklega engu máli hvort sem er. Allt þetta er ásamt væntanlegum Muppet-kaos og háðsádeilum og ljúffengum hræðilegum bröndurum, og auðvitað myndu alvarlegu atriðin ekki virka ef svo væri ekki. En 'The Muppet Movie' er ekki bara enn eitt grínið, eins og restin af Muppet-myndunum sem lækka aftur á móti myndu verða. Nei, þetta er yndisleg, blíð myndlíking um sambandið á milli listar og skemmtunar og viðskipta, og það er alveg jafn áhrifaríkt í dag og það var fyrir 25 árum. 9,5 af 10.