Myndin opnar í stíflum breskum karlaklúbbi fullum af herrum í leðurstólum að reykja vindla. Þetta er heimur Denistoun. Sendiboði afhendir honum lítinn kassa sem hann opnar til að finna gulleyrnalokka. Vefurinn þar sem eyrnalokkarnir eru settir af stað endurminningu um tímann sem hann eyddi í félagsskap sígauna. Restin af myndinni er flashback.Golden Earrings hefur lengi verið í uppáhaldi hjá mér og er líklega rómantískasta mynd sem ég veit um. Dietrich leikur gegn sinni venjulegu týpu. Hér er hún dökkhærð, jarðbundin og ekkert smá dularfull. Í stað þess að vera femme fatale, er hún styrktursturn og ætlar af krafti að nota öll úrræði sín til að hjálpa Denistoun að lifa af og ná markmiði sínu. Til að ganga úr skugga um að hann sé virkilega sannfærandi sígauna, gat hún göt í eyrun á honum og lætur hann klæðast gylltum eyrnalokkum látins elskhuga síns. Með fötunum hans og smá fitu breytir hún honum úr breskum herramanni í villtan og kynþokkafullan mann. Þegar ég var að alast upp heyrði ég lagið „Golden Earrings“ sem er sungið í myndinni. Ég held að lagið sé raulað svolítið af Dietrich. /Það er saga sem sígaunarnir vita að er sönn /Að þegar ástin þín er með gyllta eyrnalokka /Hún tilheyrir þér.