Þegar ég horfði á þessa mynd þegar ég var krakki skildi ég ekki forsendur Hitchcock-mynda og myrkra gamanmynda. Nú þegar ég er um miðjan 20. er það miklu meira sens. Ég held að ástæðan fyrir því að ég fíla þessa mynd svo mikið sé sú að gamanmyndardúettinn Billy Crystal og Danny DeVito búa til áhugaverða gamanmynd, bæði slatta (steikarpönnu og steikarpönnu) bílasenur) og munnleg (deilurnar/samtölin um morð og skrif). Sagan snýst um Larry Donner(Crystal), baráttuglaðan rithöfund sem lætur meistaraverki sínu stela af sér af eiginkonu sinni Margaret (leikin af furðu geislandi Kate Mulgrew, aka. Janeway skipstjóri úr Star Trek: Voyager). Á meðan hann skiptir á milli rithöfundablokkar og kennslu í skapandi skrifum hittir hann nemanda Owen Lifts(DeVito), upprennandi rithöfundur og ofvaxinn mömmustrákur sem því miður hagar sér enn eins og krakki. Hann er með leikfangalest, þarf ég að segja meira? Hugsaðu um Failure to Launch, aðeins Matt McConaughey er lágvaxinn, feitur og sköllóttur. Owen er fastur í eigin lífi, með kröfuharðri vondri móður (Anne Ramsey) sem hann þolir ekki. Hann leitar ráða hjá Larry um hvernig eigi að komast út úr þessu og þegar hann segist fara að sjá Hitchcock-mynd fær Owen ranga hugmynd um að ef hann drepur eiginkonu Larrys muni hann skila greiðanum og drepa mömmu sína fyrir hann. Hilarity fylgir á meðan þau tvö reyna að takast á við vandamál hvors annars. Owen fer út í öfgar til að drepa Margaret á meðan Larry, sem neitar að samþykkja að gera "hluta sinn af áætluninni", er brjálaður af móður Owen. Í gegnum myndina myndast Larry og Owen hægt en örugglega vináttubönd sem eru sjaldgæf í myndinni. dökk gamanmynd nú á dögum. Einn hluti myndarinnar sem ég elskaði mjög var þar sem Owen sýnir Larry myntasafnið sitt, og við skulum bara segja að það sé meira sentimental safn en nokkuð annað. Aðalstjörnurnar tvær til hliðar, hin látna Anne Ramsey er bráðfyndin sem Mama, og banvæn með þessum staf. hennar. Hún er mun kómískari í þessu munnlega og líkamlega öfugt við hlutverk hennar sem Mama Fratelli úr The Goonies. Svo hún bölvar eins og sjómaður og gerir lítið úr syni sínum í hverri beygju, en það er það sem gerir karakter hennar svo lifandi. Hún gerir persónuna sína að þeirri manneskju sem þú elskar að hata. Annað skemmtun í þessari mynd er tónlist djass frábærs Brandfords Marsalis, sem leikur nágranna Larry og vin Lester. Það er frábært augnablik í myndinni þar sem hann spilar djass fyrir Larry, sem er þunglyndur og þarf á góðum tónum að halda til að lina sársaukann. Jazz getur gert það. Að lokum vildi ég óska ​​þess að Billy Crystal og Danny DeVito myndu gera aðra góða mynd saman, en þeir eru orðnir of gamlir fyrir leikinn er leiðinlegt að segja. Þetta er ein af þessum sjaldgæfu myndum þar sem báðar stjörnurnar skína á sinn fíngerða hátt. Barnsleg gamanmynd DeVito og skarpur gáfur Crystal gerðu þessa mynd fyrir mig. 5 stjörnu gamanmynd.