Eftir að hafa skoðað nokkrar af öðrum athugasemdum hér, hef ég meginkvörtun við þessa framsetningu. Aðalpersónurnar tvær eru aðlaðandi á sinn hátt - fallega „fórnarlambið“ og myndarlega, augljóslega afar „af miðju,“ blákallaða söguhetjan (ef það er bara stutt í „algerlega brjálaða“) - skiptast á að berja fjandann. út af hvort öðru, svona eins og kaukasísk Kabuki atburðarás. Þetta er allt í lagi, og þetta er auðvitað aðallega "snúa-við-borðið" saga. Hins vegar er kvörtun mín sem vísað er til að ég tel að leikstjórinn hafi lent í löngun sinni til að sýna vel þekkta og augljósa líkamlega eiginleika Farrah. Byrjar á því að hún var tælandi klædd þunnri skikkju og með fjölda atriða sem sýna meira en þörf krefur fyrir nokkur dramatísk áhrif - á meðan þau eru afar ánægjuleg fyrir augun, draga þau athyglina frá átakanlegum stigi dramasins. Sambýlisfólk hennar er viss um að gefa sýningar eins og þær eru skrifaðar og leikstýrðar - hins vegar, efasemdir þeirra og histrionískt þvaður og grátur, hljómar ekki satt - byggt á fyrri reynslu Farrah af þessum gaur, augljós sönnun þess að hann hafi komið á húsnæði þeirra með aðeins verstu fyrirætlanir, og að hún hefði nákvæmlega engar forsendur til að ýkja það sem hefur gerst. En þetta er kvikmynd og saga, jafn sannfærandi þrátt fyrir, eins og vegna, verk leikstjórans.