Fyrir mig stóð Pink Flamingos undir orðspori sínu sem átakanlega, ógeðslega, fráhrindandi, ruslmynd sem ég bjóst við að yrði, sem inniheldur í raun allt nema eldhúsvaskinn. Við erum meðhöndluð með næstum tveggja klukkutíma af viðbjóði sem aldrei sleppur: nauðgun, kynlíf, kynlíf með hænur, kynskiptingar, geldingu, morð, mannát og hræðilega sýningu þar sem þú syngur endaþarmsopið. Hún fjallar um undarlegt par sem byrjar í keppni við kerruruslafjölskyldu og reynir að stela titlinum þeirra sem „skítugasta fólkið á lífi“. Divine (feitur strákur í dragi) er ótrúlega viðbjóðsleg manneskja, sem í raun verður sársaukafullt á að horfa. Treystu mér þegar ég segi að þessi mynd gleymist ekki í fljótu bragði, sérstaklega lokaatriðið þar sem Divine borðar hundadrasl af gangstéttinni. Mér hefur alltaf fundist John Waters ofmetinn og ég get ekki sagt að mér líki við þessa mynd, en hún er upplifun ef þú færð einhvern tíma tækifæri til að sjá hana.