Jonathan Rivers (Michael Keaton) verður skyndilega ekkill þegar eiginkona hans deyr. Stuttu síðar er leitað til hans af Dr. Price, sérfræðingi í rafrænum raddfyrirbærum (EVP), sem heldur því fram að hann hafi fengið skilaboð frá látinni eiginkonu Jónatans Önnu í gegnum ýmsar rafrænar græjur. Er Anna að reyna að segja Jónatan eitthvað? Er þetta aðeins vísbending um eitthvað á stærri kosmískan eða annarsheims mælikvarða? Það er gott að sjá Keaton í aðalhlutverki, en sagan sem hann er fastur í er snúin og fáránleg á köflum; það er eins og myndin viti ekki hvernig hún á að svara neinum af þeim spurningum sem hún vekur, svo hún truflar bara athygli áhorfandans með nýjum, ótengdum spurningum. Keaton sjálfur er nokkuð góður, sannfærandi hlutverk syrjandi ekkjunnar sem reynir í örvæntingu að eiga samskipti við hann. látin eiginkona. Hann hefur þroskast töluvert sem leikari og skilur eftir sig bróðurvingjarnlega waacky-hijinks hlutverkin sem hann lék 15 árum áður eða svo. Hann lítur aðeins út fyrir að vera brjálaður, með kannski aðeins fleiri hrukkum en búast mátti við, en hann hefur ekki misst af þeim sviksemi og elju sem hann hefur sýnt á aldarfjórðungi sínum í Hollywood. Þannig að það er ekki það að Keaton skili miðlungs frammistöðu, það er að handritið sjálft er undirmálsgrein. Söguþráðurinn er skrifaður af Niall Johnson og verður ruglingslegri eftir því sem lengra líður, hver hlykkjóttu leiðin endar á annarri hlykkjóttu leið. Þetta er allt í góðu ef leiðin liggur í einhvers konar viðunandi upplausn, eitthvað sem tengir meira og minna allt saman og útskýrir... eitthvað. En ekki White Noise; Ég vissi minna um hvað hafði gerst við Jonathan en áður en ég sá hann fyrst. Keaton er í raun eina ástæðan til að horfa á þetta drasl, þó að hann fái góðan stuðning frá Ian McNeice (sem Dr. Price) og Deborah Kara Unger sem nauðsynlegan ástaráhuga.