Slaughter High er í eðli sínu táknræna 80s slasher-leikurinn þinn. Hrekk fer úr böndunum og skilur nördamann eftir hræðilega brenndan. Nokkrum árum síðar kemur nördinn aftur og byrjar að drepa fólkið sem særði hann. Nú gæti sagan hljómað forvitnileg og mjög skemmtileg, en það sem gerir þessa hræðilegu mynd svo frábrugðna restinni af niðurskurðarmyndum níunda áratugarins er að hún hefur nokkra húmorslausa galla og framhaldsvillur. Leikurinn er hræðilegur, en reyndar ekki eins slæmur og einn myndi gruna. Þó það hjálpi ekki að sérhver persóna í myndinni er svo gróf og óviðkunnanleg. Aðalhlutverkið, Carol Manning (Caroline Munro) er auðveldlega stærsti kvalarinn af þeim öllum og hún er sú sem við eigum að sýna samúð og rót til. Svo ekki sé minnst á, nördinn er næstum of nördinn og ég held að jafnvel steríótýpískir nördar sjálfir yrðu dónalega brjálaðir og bara beinlínis andsnúnir því hversu nördinn hann er, þannig að þegar hann verður malaður, er einhverjum alveg sama? Það er mikill óviljandi hláturmöguleiki. Skortur á leikarahæfileikum Munro er alveg áberandi, sem setur hana niður á sama stigi og restin af hræðilega leikarahópnum. Hins vegar er mesta skemmtunin þegar myndin reynir illa að stilla Munro, sem þá er um miðjan þrítugt, sem unglingur í hópi táninga. Og svo þegar það kemur að síðari lífinu og Munro er að leika um alvöru aldur hennar, þá líða restin af leikarahópnum ekki sem fullorðnir. Þetta passar allt vel með þemalagi sem er bráðfyndn stelling af þungarokksþrasi ásamt brjálæðislegum hlátri og rödd sem öskrar "I'll get you." Með því að segja þá er Slaughter High í raun ekki mjög góð slasher-mynd, en hún hefur slæmt cheesy skemmtanagildi yfir það. Kannski ómissandi fyrir harðkjarna slasher aðdáendur, en ekki búast við vandræðum, spennu eða trúverðugleika frá því. Hræðilegt!!!