já, ódýrt skot ég veit, en þessi mynd er frábært dæmi um hvernig hægt er að sameina samansafn tákna „dýptar“ (pólitískt órói, ást/girnd) á tilviljunarkenndan hátt til mikillar lofs gagnrýnenda (sjá einnig „amerísk fegurð“). Kvikmynd kaufmans ásamt óþarfa kynlífssenum í bland við oft sársaukafullar samræður (í einni senu taldi ég þrjá mismunandi „almenna evrópska“ hreim sem leikararnir hafa áhrif á) og opinberar birtingar gætu runnið út í loftið, en tekst ekki að tengja þær saman í heildstæða hugleiðslu. kundera boðið. og á ofurlöngu þremur klukkutímunum tekst henni næstum algjörlega að glæða franz, fjórða verkið sem vantar í ástarþríhyrningnum sem er kjarninn í söguþræðinum, og fórnar á þennan hátt miðlægum hætti skáldsögunnar til að sýna litróf tilfinninga og af valdatengslum sem verða í ástarmálum. það nær heldur ekki að innihalda táknrænan skjátíma fyrir son Tomas, sem notaður er í skáldsögunni til að lýsa nokkrum af þeim pólitísku sjónarmiðum sem Kunda var að koma með í skáldsögunni. ásamt yfirþyrmandi hljóðrásinni gera þessir gallar þessar þrjár klukkustundir í myndinni óbærilega þungar í tóni en þó léttar að innihaldi.