Robert Altman er uppáhalds bandaríski leikstjórinn minn. Ég verð að viðurkenna að ég hef haft gaman af myndunum sem venjulega eru fyrirlitnar: „Quintett“, þó ekki væri nema fyrir að hafa veitt mér þá ánægju að sjá fullorðna og fallega Brigitte Fossey, sem var ógleymanleg sem litla stúlkan í „Forboðna leikunum“; "HealtH", fyrir að hafa Lauren Bacall, Carol Burnett, Alfre Woodard og Glenda Jackson, öll í sama leikarahópnum; "Popeye", fyrir þennan frábæra og súrrealíska heim, Olive Oyl eftir Shelley Duvall og hina dásamlegu staði á Möltu; "O.C. & Stiggs", fyrir tillögu sína um andstæðing-"unglingamynd"; „Beyond Therapy“, fyrir alla brjálæðið og fyrir nærveru Genèvieve Page, sem fyrir alla viðleitni hennar til að líta út fyrir að vera parísísk flottur er tekinn fyrir skrautkvikmyndir... Ég hef meira að segja notið einþátta sjónvarpsmynda hans, eins og „The Dumb Waiter " og "Þvottahúsið". Þegar það er ekki mikið plott til að þróa í myndum hans, þá ertu með frábæra frammistöðu, frá Burnett, John Travolta, Kim Basinger eða Jane Curtin. Ég skynja og nýt þeirrar ólíku nálgunar og lýsingar sem hann gerir á mörgum ólíkum menningarheimum Bandaríkjanna. Það er synd að snilld hans er sjaldan metin og að hann gleymist alltaf þegar tími er kominn til að veita bandarísk verðlaun og viðurkenningar. Hann er ekki þinn dæmigerði almenni birgir fantasíur. Hann er meiri töffari. Þannig að það kemur mér ekki á óvart að finna svona mörg slæm ummæli hér um „Piparkökumanninn“, mest „almenna“ viðleitni hans til þessa og að mínu viti. Ég vissi ekki að það væru svona margir sem hugsuðu eins og Leonard Maltin, sem líkar alls ekki við Altman. Í þessu tilfelli kann manni að mislíka "Piparkökumaðurinn", en fyrir mér hefur ástæðan meira með Grisham að gera en leikstjórann-handritshöfundinn. Sum vörumerkja Altmans eru hér: spunasamræður, frábærar frammistöður, fyndin lögfræðingaskrifstofa með dæmigerðum óvirðulegum móttökustjóra og ritara. Þó að sumum finnist þetta leiðinlegt fannst mér fyrsti þátturinn heillandi, takk líka fyrir frábæra kvikmyndatöku Changwei Gu, mannsins sem tók "Red Sorghum", "Ju Dou" og "Farewell My Concubine". Hann hefur lag á að sýna okkur sömu hluti og við sjáum í öðrum bandarískum kvikmyndum, en undir öðru ljósi. Í gegnum "útlendinga augnaráðið" virðist nánast allt nýtt og öðruvísi. Í þessum fyrsta þætti voru hlutirnir svo rökréttir og sannir! Bíddu þangað til þú verður eldri. Þú gætir lent í vandræðum ef þú fellur undir álög einhvers yngri og fallegs eins og Embeth Davidtz. Ég veit sjálfur hvað ég hef gert heilluð af einhverjum sem er yngri en ég! Þá ertu með fráhrindandi, ógnvekjandi og dularfulla persónu Robert Duvall á meðan þessi Geraldo-stormur ógnar Savannah. Annar þáttur verður svolítið lygilegur og jafnvel fyndinn, því Altman gæti hafa stjórnað honum með glotti. Ég man að ég hló upphátt í nokkrum tilfellum með kaldhæðnislegum athugasemdum hans. Ég held að hann hafi verið að beita Brecht dálítið, fjarlægja okkur, undirbúa okkur fyrir þriðja þáttinn, sem er venjulegur Hollywood-pastisj. Altman gerir það af sérfræðiþekkingu. Þar sem hann var vitur maður og greindur leikstjóri féll hann sem betur fer ekki í gildrur hasarmynda nútímans. Hann leikstýrði sögu um losta, græðgi og dauða. Ég varð ekki fyrir smá vonbrigðum með myndina. Ef ég gef henni níu í stað 10, þá er það vegna Grisham. Bandaríski lesandinn hefur gert hann að metsöluhöfundi. Svo hvers vegna kvarta? Kannski ættum við að þakka Altman fyrir að sýna okkur saumana í sögunum sínum, sljóleikann, flatneskjuna og kjánaskapinn í þeim öllum. Hins vegar gerir hann það af svo mikilli yfirvegun og húmor að ég get ekki annað en verið ósammála neikvæðu athugasemdunum. Fyrir mig sáu þessir einstaklingar aðra mynd... Og öfugt.