Myndin byrjar alveg með forvitnilegu atriði, þrír menn drekka og tala saman á bar. Allir eru þeir að búa til dálítið svívirðilegar sögur. Þegar líður á myndina kemur í ljós að svívirðilegasta sagan er sönn. Hins vegar er myndin ekki mjög áhugaverð nema fyrir atriðið á barnum og atriðið þar sem aðalleyndarmálið kemur í ljós. Þessi opinberun gerist varla hálftíma inn í myndina og satt að segja er ekki mikið eftir að sjá. Það sem eftir er af tímanum dvelur leikstjórinn í guð yfirgefnu rússnesku þorpi fullt af aumkunarverðum og hrollvekjandi gömlum dömum. Vissulega eru þetta heillandi og dálítið átakanlegar myndir, en að dást að þeim tekur allt of langan tíma og fórnar hugsanlegri söguþræði eða persónuþróun. Mér fannst þessi mynd annaðhvort dæmi um ömurlega eða lata kvikmyndagerð, þar sem kvikmyndaframleiðendur einbeita sér að undarlega heillandi myndefni í stað þess að reyna að búa til áhugaverða sögu og í gegnum nokkrar nánast ótengdar sögur (tilfelli - saga kjötkaupmanna) að láta áhorfandann finna út allar líkur og endir. Á yfirborðinu hefur það listrænt yfirbragð, en í þessu tiltekna tilviki er ekkert annað en skortur á hæfileikum.