Í vafasamri gamanmynd Mel Brooks, "Wholy Moses!" reynir að taka Biblíusöguna af Móse og gera grín að henni, sem leiðir af sér ófyndnasta biblíulega skopleik sem tekin hefur verið upp. Það er engin alvöru söguþráður hér, bara afsakanir til að troða upp traustum gamanleikgáfum í undirskrifuðum hlutverkum. Dudley Moore og Laraine Newman eru í rútuferð um Landið helga, þegar þau rekast á forna bókrollu í helli. Þar lásu þau söguna um Herschel og Zerelda, einnig leikin af Moore og Newman. Líf Herschel er hliðstætt lífi Móse. Hann var sendur niður ána til að finna hann af fjölskyldu faraósins á sama tíma og Móse var. Fæðingarfaðir Herschel, hinn látni James Coco, verður þræll Herschel eftir að Herschel er bjargað af skurðgoðasmiðum og starfar sem myndhöggvari. Að lokum kemur Herschel til að vinna fyrir faraóinn sem stjörnufræðingur, er vísað úr landi og endar með því að sinna sauðahjörð Móse. Herschel og Moses eru mágar, giftast systrum og Herschel heldur að Guð hafi útvalið hann til að frelsa fólk sitt í Egyptalandi. Auðvitað var Móse að taka við guðdómlegu orði, en Herschel misskildi. Ég ætla að staldra við hér til að hlæja hysterískt ... hlé ... alla vega, restin af myndinni er röð af illa skrifuðum senum sem taka þátt í Moore og leikurum sem eru að gera "sérstakt framkoma." Þessar senur knýja söguþráðinn ekki áfram, þær stöðva litla söguna sem er til staðar. Jack Gilford leikur klæðskera. Dom DeLuise hefur kannski þrjár línur þegar hann hittir Herschel í eyðimörkinni. John Houseman er erkiengill, gefur bara sömu línulestur og hann gaf í "The Paper Chase." David L. Lander er falsaður blindur maður „læknaður“ af Herschel. Andrea Martin er ein af systrum Zereldu. Ég var ekki viss um hver Madeline Kahn átti að vera, hún gefur Herschel far og hefur um eina og hálfa mínútu af skjátíma. John Ritter leikur mjög ófyndinn djöful. Richard Pryor er með eina senu sem faraó, en hún var augljóslega tekin á öðrum tíma en vettvangur Moores því þeir tveir birtast ekki saman á skjánum! Á endanum breytist Zerelda í saltstólpa eftir að hafa litið til baka á eyðileggingu Nýju Sódómu, ha ha. Herschel skrifar boðorðin tíu og gefur þeim Móse, sem laugar sig í allri dýrðinni. Í lokasenunum ákveður handritshöfundurinn að reyna að bjarga þessari grunnu mynd með því að láta Herschel beita Guð í rifrildi. Guð kemur fram sem almáttugur hrekkjusvíni sem var að leiða Herschel um sér til skemmtunar og talaði í gegnum hann aðeins til að gefa honum boðorðin tíu. Við höfum meira að segja Zerelda að segja „Guð vinnur á dularfullan hátt,“ og afsakar þar með mjög ókristilega hegðun allra meðan á myndinni stendur. Þessi mynd er ekki fyndin. Það er enginn grín að finna hvar sem er. Að minnsta kosti gerði Monty Python grín að mörgum rótgrónum trúarlegum grunnstoðum í "Life of Brian" auk vafasamrar útfærslu þeirra á lífi Jesú, en hér samanstendur húmorinn af kúk-bröndurum og persónum sem reka stanslaust hausinn. Þetta lætur Mel Brooks líta út eins og Merchant/Ivory. Kirkjugestir munu móðgast, ekki vegna viðhorfs myndarinnar til trúarbragða, heldur yfirlætis sem myndin sýnir, hrifnir af eigin skapi (ég veit, ekki orð) um efni sem þeir vita augljóslega ekkert um. "Alveg Móse!" er algjörlega slæmt og öllum sem að málinu koma til skammar. Ég mæli með að þú lesir bókina í staðinn. Þetta er metið (PG) fyrir sumt líkamlegt ofbeldi, blótsyrði, kynferðislegar tilvísanir og fullorðinsaðstæður.