Ótrúleg heimildarmynd fangaði allan æðislega ringulreiðina og eymdina sem blasti við NYC þennan örlagaríka morgun 11. september. Ákafur, persónuleg og algjörlega hrífandi, 9/11 er kannski mesta heimildarmynd sem gerð hefur verið fyrir slysni, sem gefur henni enn meiri aðdráttarafl. Fram að því um morguninn höfðu kvikmyndagerðarmennirnir Gideon og Jules Naudet fylgst með slökkviliðsliði í New York og einbeitt sér sérstaklega að einum nýliða í litlu verki sem þeir voru að taka til að takast á við stranga þjálfun til að verða slökkviliðsmaður. Út með teymið um morguninn við tökur á enn einfaldri venjubundinni hreinsun lyftir Jules myndavélinni sinni upp til himins rétt í tæka tíð til að taka eina af einu þekktu myndunum af fyrstu flugvélinni sem lendir á World Trade Center, og þaðan var einföld heimildarmynd engin. meira.Áhorfendum er gefið frá fyrstu hendi hvernig það var að vera í og ​​við jörðu núll, þegar ótrúlegur hópur slökkviliðsmanna og einn mjög ráðvilltur myndatökumaður reyna að sigla um þessa hörmung. Án þess að hika fylgir Naudet þessum sjálfvirkt forrituðu hetjum inn í turninn á meðan allur stuðningurinn molnar í kringum þær. Hinn hrái ótti við óþekkt, yfirvofandi dómsvald leynist með meiri lífvænleika en nokkur skáldskaparframleiðsla gæti nokkurn tíma skilið þegar við horfum á minna og minna verða heyranlegt og sýnilegt fyrir þá sem eru innilokaðir. Næstum jafn eftirminnileg er hreinskilin handtaka eldri bróður Gídeons á heilli borg í hópi stærri og áþreifanlegri ótta en allt sem þeir höfðu í sameiningu orðið vitni að. Þegar við fáum að sjá seinni turninn hrynja, þar sem myndatökumaðurinn hlífir sér fyrir heimsendarusli, ættum við allt annað en að vera að skola af okkur óhreinindin af ótrúlega nálægu myndefninu sem tekin var. Ljóst er að kvikmyndagerðarmennirnir eiga aðeins jafn mikið hrós skilið og að vera. á réttum stað á réttum tíma til að skrásetja slíkan óvenjulegan atburð, þó ekki sé nema dást að bræðrunum tveimur í ótrúlegri aðlögun þeirra að slíkum atburði; á nokkrum örvæntingarfullum mínútum verðum við vitni að því að þeir verða eins og slökkviliðsmennirnir sem þeir skrásetja - aðeins í stað þess að bjarga mannslífum vissu þeir að þeir yrðu að bjarga myndefni, jafnvel þótt það kostaði þá eigið öryggi. Eftir að hafa skoðað 11. september og séð að það kom út í 2002, ég finn fyrir miklu meiri gremju í garð nýlegrar flutnings Olivers Stone, stóru World Trade Center sem hefur verið ráðgert. Margir höfðu gagnrýnt myndina fyrir að minnka fókusinn af fáfræði til þessara tveggja eftirlifenda sem eru fastir í rústum, og þó ég hafi notið myndarinnar ágætlega fyrir litla og tilfinningaríka Hollywood fókusinn sem hún leiddi til, gerir 9/11 myndin hans algjörlega úrelt. Ekki aðeins verður þetta algerlega grípandi myndefni áfram eina endanlega safnið frá þeim degi, heldur tryggir háleitur flutningur hvata á miðri leið að þessi heimildarmynd hefur allt það hjarta og karakter sem þarf til að vekja aldrei viðburðinn aftur.