Ég sá þessa mynd í dag á Haifa kvikmyndahátíðinni í Ísrael eftir að hafa heyrt frábæra dóma, en ég býst við að gagnrýnendurnir hafi bara verið að soga í sig Willem Defoe og konu hans (leikstjórann) sem voru viðstödd hátíðina. Þetta er örugglega hægasta mynd sem ég hef séð með mörgum tilgangslausum, fáránlega löngum senum af engu. Fyrir utan Defoe sem var almennilegur, var leikur hinna tveggja og hálfs annarra í myndinni, þar á meðal Giada eiginkonu Defoe, fáránlega hræðilegur (hvernig þeir réðu hlutverki afgreiðslustúlkunnar í bakaríinu er mér óskiljanlegt). Þessi mynd er frekar miklu minna söguþráður með lélegri tilraun til að vera abstrakt og utan veggja. Eina atriðið sem vakti einhvers konar viðbrögð meðal mannfjöldans var dónalegt og kom hvergi eins og til að bæta einhvers konar áfallsgildi við sljóleikann sem þessi mynd er. Afsakið hvað ég er svona hörð, en í raun er þessi mynd dýrmæt sóun á tíma og peningum. Ég kann að meta gott indie kvikmyndahús, en þessi mynd er ekki verðug tíma bíógesta.