Árið 1984 kom Edgar Reitz kvikmyndaunnendum um allan heim á óvart með epíska ópusnum Heimat: A Chronicle of Germany. Átta árum síðar kom hann með framhaldsmynd, The Second Heimat: Chronicle of a Youth, sem er jafnvel enn undraverðari en forverinn. Reyndar er þetta ekki í raun framhald. Það er meira "midquel", þar sem það fjallar um atburði sem áttu sér stað á milli níunda og ellefta þáttar fyrstu Heimat lotunnar. Annað Heimat hefst árið 1960, fjórum árum eftir að Hermann Simon (Henry Arnold) var skilinn við fyrstu ást sína, Klarchen, með kurteisi af óumburðarlyndri móður sinni og eldri bróður (deilan hafði að gera með það að hann væri ólögráða, meðan hún var um 25 ára). Ungi maðurinn, sem er enn reiður yfir þessum atburðum, hét því að verða aldrei ástfanginn aftur (stórkostlegt, ef hrollvekjandi atriði) og ákveður að flytja til München (eins og leikstjórinn sjálfur gerði á um það bil sama tímabili), í von um að verða atvinnutónskáld. eftir nokkur ár í tónlistarskólanum. Hann dvelur í München í tíu ár og þrettán tveggja tíma þættir Heimat 2 ná yfir þann tíma, hver þeirra fjallar um aðra manneskju meðal samnemenda Hermanns, fólk sem eins og hann er að leita að „annað heimili“ land", hvort sem það er tónlist, kvikmyndir eða eitthvað annað, þar sem þeir geta loksins lifað í friði. Eins og fyrsta Heimatið er þessi seinni lota fullkomin sameining kvikmynda og sjónvarps: þáttaröðin og hinar ýmsu rómantísku undirsöguþræðir gera það að verkum að það lítur út eins og a. sápuóperu, í rauninni þarf að skoða Annað Heimat í heild sinni til að hægt sé að taka vel í hana, en sumir kaflar Heimats 1 mætti ​​líta á sem sérstakar sögur (einkum þann sem snýr að unglingsárum Hermanns). Stíllinn og innihaldið er hins vegar hreint höfundarbíó, með kunnuglegum svörtum og hvítum/litum breytingum (reyndar aðeins fyrirsjáanlegri í þetta skiptið) og óljósum persónum, en síðastnefndi þátturinn er undirstrikaður af sambandi Hermanns og sellóleikarans Clarissu. Lichtblau (Salome Kammer): þau elska greinilega hvort annað, samt halda þau áfram í ástarsambandi við annað fólk og fresta því óumflýjanlega þar til það er of seint. Að þessu sinni virðist Reitz vera svartsýnni varðandi persónur sínar (á einum tímapunkti er Hermann svo vonsvikinn að hann segir: "Bítlarnir eru miklu betri en við!"), hann byggir heilu þættina í kringum myrk, umdeild þemu eins og fóstureyðingar og sjálfsvíg. Áratugurinn sem hann er að skoða er ekki við hæfi allra, þar sem sumir eru ör á dramatískan hátt vegna mikilvægra atburða sjöunda áratugarins (sérstaklega '68 byltinguna). Reitz virðist líka hafa gert þessa smáseríu sérstaklega fyrir kvikmyndaáhugamenn, enda hinar fjölmörgu kvikmyndatilvísanir (þar á meðal snilldartilvitnun í Casablanca) og snjöllum brandara (einn þáttur gerist í Feneyjum, en kvikmyndahátíð þeirra átti mikilvægan þátt í velgengni Heimatssögunnar). Og síðan 1992 hafa kvikmyndaunnendur aldrei hætt að þakka honum fyrir að skila 26 af mest sannfærandi klukkustundum sem hafa verið skuldbundnir til selluloids.