Eftir að hafa horft á þessa mynd á leiðinlegum laugardagseftirmiðdegi, gat ég ekki alveg áttað mig á því hvers vegna svona mörgum líkaði við hana. Það var ekki "hjartsláttur" eða "snjall"; þetta var bara blanda af öllum „ósamkvæmu fólki sem kemur saman í fríi og þrátt fyrir hugmyndafræðilegan ágreining þeirra að læra eitthvað um hvert annað“ kvikmynd sem gerð hefur verið. Persónurnar eru staðalímynd bouillabaisse -- Við höfum svarta, rómantíska, gyðinga, Asíubúar og samkynhneigðir -- og þeir gera aldrei neitt nema það sem allir búast við að persónur í kvikmynd sem þessari geri. Svarta móðirin lýsir því yfir að það sé „allt í lagi“ þegar minnst er á að önnur svört persóna sé í kirkju í stað þess að hjálpa til við að undirbúa kvöldmat (vegna þess að allir svertingjar elska kirkju), virðast Rómönsku íbúarnir aðeins geta talað spænsku þegar þeir heilsast eða gera upphrópanir, lesbíurnar gera ekkert annað en að kúra og kyssa (og ein þeirra er með bindi. Vegna þess að allar lesbíur klæða sig eins og Ani DiFranco), og víetnamska fjölskyldan á myndbandsbúð. Í L.A. Ímyndaðu þér það. Ó, og myndin heitir "What's Cooking" vegna þess að hver þjóðarbrotafjölskylda eldar aðra útgáfu af því sem þeim finnst að þakkargjörðarkvöldverðurinn ætti að vera! Svarta móðirin vill maísbrauð og makkarónur og ost, Rómönskubúum eru sýndar rúllandi tortillur, víetnömska fjölskyldan er að djúpsteikja vorrúllur; Ég er hissa á að það hafi ekki verið flaska af Manischewitz á borði gyðinga. Þetta er allt sýnt í gegnum hina gamalgrónu hefð "tónlistar-montagesins", þar sem þeir spila "Wipeout" Surfari, og skipta hratt um hljóðfærin sem notuð eru í laginu til að endurspegla viðkomandi menningu. Er það ekki sætt? Engu að síður, þegar leikstjórinn hefur lokið við að komast að því hversu ólíkir allir eru, reynir hann að sýna innra mannúð sem við, eins og allt fólk af öllum kynþáttum, trúarbrögðum og menningu deilum, með því að finna upp ósennileg og of dramatísk átök fyrir hverja fjölskyldu til að takast á við. . Það væri söguþráður að nefna hver þessara átaka eru, en vertu viss um að þau koma sannarlega á óvart, það er að segja ef þú hefur sofið fyrri hluta myndarinnar. Þemað „að vanvirða fjölskylduna“ er mjög sterkt í gegn. Allt í allt, ef þú ert sú tegund sem hefur gaman af þessum nýmóðins kvikmyndum sem snúast um sögur af ólíklegum persónum sem fléttast saman, jæja, þér líkar samt ekki við þessa kvikmynd. Ef þér líkar við lengri uppsetningar af mat sem látnar eru um borð, þá þarftu að setja þetta í Netflix biðröðina þína. En ef staðalmyndir og klisjur eru þér hugljúfar, vertu viss um að biðja um þetta fyrir jólin. Eða Hanukkah. Eða Kwanzaa.