14 ára stúlka verður í fyrsta sinn alvarlega hrifin af 17 ára stráknum sem býr í nágrenninu, á sama tíma og hún reynir að vinna bug á tilfinningum sínum um vanhæfi í samanburði við eldri systur sína. Það er einföld forsenda þessarar fallegu, ljóðrænu fullorðinsmyndar frá leikstjóranum Robert Mulligan. Mulligan er frægur fyrir að hafa áður leikstýrt Summer of '42 árið 1971 og To Kill A Mockingbird árið 1962, tveimur risum af aldurshópnum. Hér leikstýrir hann nýliðum í aðalhlutverkum: Reese Witherspoon, í frumraun sinni í kvikmynd, sem 14 ára stúlkan; Emily Warfield, sem eldri systirin; Jason London, sem Court, 17 ára drengurinn. Reese Witherspoon er ótrúlega góð í frumraun sinni í kvikmynd, hún sýnir allar tilfinningar sem 14 ára stúlka finnur fyrir þegar hún upplifir unga ást og sársauka, án þess að slá á rangan tón. Warfield og London eru bæði jafn góð. Kvikmyndin lýsir nákvæmlega hugsunum eða tilfinningum hvers unglings í sambandi við ást af einlægri næmni, og fer aldrei yfir í óhóflegt óhóf jafnvel einu sinni. Kudos fyrir sjálfsævisögulega handritið frá Jenny Wingfield; þetta er ein af örfáum myndum um unga ást sem er heiðarleg og samkvæm í tóni án þess að vera tilfinningalega óheiðarleg eða tilkomumikil. Tónlistin er dásamlega einföld, undirstrikar tóninn og stemmninguna frá senu til senu, en verður aldrei uppáþrengjandi. Hin fallega kvikmyndataka er eftir fræga hryllingsleikstjórann Freddie Francis, sem var á sjötugsaldri þegar þetta var tekið. Tess Harper og Sam Waterston leika foreldra stúlknanna af mikilli nákvæmni fyrir 1957, umhyggjusöm, ströng og tilfinningalega einföld. Gail Strickland er líka góð sem móðir drengsins. Það eru tilfinningar sem þarf að útkljá, lexíur sem þarf að læra og sannleikur sem þarf að horfast í augu við í þessari ljúfu mynd sem er tilfinningaþrungin. Hingað til er þetta síðasta mynd Roberts Mulligan. Þetta er ein allra besta mynd ársins 1991. **** af 4 stjörnum.