Saboteur var einn af fáum Hitchcocks sem ég átti eftir að uppgötva og ég var minna en hálf óvart. Franski titillinn "La Cinquième colonne" (þ.e. fimmti súlan, mjög ögrandi setning fyrir neðanjarðar njósnir og skemmdarverkasamtök) gerði væntingar mínar ansi miklar eins og myndirnar af lokaatriðinu ofan á Frelsisstyttunni. Í grundvallaratriðum er Saboteur jafn mikið létt í lund eins og The 39 steps (athugið að þetta er enn ein ögrandi setningin, jafnvel McGuffin sem titill) en það vantar mestan húmorinn (svo að persónurnar eru frekar jarðbundnar) og hún er örugglega ekki eins hröð. Þegar eltingamynd um Bandaríkin frá LA til NY dregur Saboteur fæturna frá röð til röð. Röðin á yndislegum búgarði illmennisins? Yndislegur búgarður, yndislegur illmenni en á heildina litið frekar taminn, það er í rauninni ekki neitt. Fundurinn með blinda manninum, blöndunin við Sirkusfólk, Soda City röðin, NY ball röðin? Þeir falla flatir og koma með fleiri persónur með mjög lítið aukið spennugildi. Eitt stórt vandamál sem ég get bent á er sambandið milli aðalhlutverkanna Robert Cummings og Priscilla Lane sem er ekki að byggjast upp eins og hjá Robert Donat og Madeleine Caroll í The 39 steps. Þess vegna er öll frásagnarbyggingin fljótandi, allt eftir því að nýjum senum er bætt við. Og nýjar senur færa okkur aðeins nær endalokunum þar sem ekki er ljóst hvort krókurinn er flótti hetjunnar frá lögreglunni, frá illmennunum eða aðgerð hans til að stöðva skemmdarverkin. Í The 39 steps var það greinilega skrifað sem 1/sleppur frá lögreglunni (svo þú veist að hetjan getur ekki bara farið til lögreglunnar) síðan 2/hlaupandi fyrir líf sitt og á eftir illmennunum til að sanna sakleysi sitt. Ef þú vilt a betri Hitchcock úr 40s stríðsáróðurnum Ég myndi ráðleggja þér að velja Foreign Correspondant fram yfir Saboteur. Þær eru báðar eltingamyndir með grípandi lokakafla, í raun grípandi og ekki bara skoðunarferðir í Foreign Correspondant sem og fallega skilvirkar senur (regnhlífamúgurinn, túlípanaakrarnir, undarlegu myllurnar...).