Er þetta framtíðin sem bíður okkar? Ofbýl, ófyrirgefanleg auðn með helvítis, óæskilega tilveru? Þessi mynd leiðir hugann að vandamáli sem enn hrjáir okkur, tvöfalt svo síðan myndin kom út árið 1973. Við skulum vona að heimurinn endi ekki svona...Soylent Green er villt mynd sem ég hafði gaman af mjög mikið. Það hafði viðkunnanlegar persónur, hálf-apocalyptíska umgjörð, sannfærandi og umhugsunarverða söguþráð og macho-machó-maðurinn sem til er: Charleton Heston. Richard Fleischer gaf myndinni mjög óþægilegan, óhreinan blæ. Maður er næstum kafnaður af fnyknum frá borginni og skítugu íbúum hennar. Persónurnar eru dásamlegar. Charleton Heston, sem er orðinn einn af mínum uppáhaldsleikurum, IS Thorn. Maðurinn skapaði þetta hlutverk ljóta, en þó viðkunnanlegs harðjaxl. Ég gæti alveg sett mig í spor Thorn. Hann sér að eitthvað er ekki í lagi, en allir í kringum hann annað hvort hlusta ekki (meira eins og borgað er fyrir að hlusta ekki) eða vilja hann deyja. Edward G. Robinson (í síðustu mynd sinni, R.I.P.) leikur hinn elskulega gamla Sol, sem hefur fengið nóg af þessum viðbjóðslega stað. Allir aðrir eru frábærir, sérstaklega Leigh Taylor-Young sem Shirl, "húsgögn" sem fylgir íbúðinni sem hún býr í. Tæknibrellurnar eru frábærar, jafnvel fyrir 1973. Soylent Green verksmiðjan, framúrstefnulegu íbúðirnar og sérstaklega „scoops“ (jarðýtur sem losa sig við fólk) voru frábærar. Mengað loftið fyrir utan lítur ógeðslega út og mjög viðbjóðslegt. Tómu borgargöturnar sem eru fullar af viðurstyggilegu og rotnuðu fólki eru mjög órólegar. Ein lokatónan er endirinn, sem enn núna hneykslaði mig. Þetta er ömurlegt, en ef þú hugsar um það, þá er það frekar góð hugmynd. Niðurstaðan: Frábær 70's vísindaskáldsögumynd sem fær þig til að hugsa og lætur þig líða mjög órólega.