Þegar þessi mynd var gerð var hippamálið orðið almennt. Hugmyndir mótmenningarinnar voru vel við lýði, þess vegna var hægt að gera svona stóra mynd. Samt hefur það eitthvað að segja og það er mjög fallega sagt. Burtséð frá þeim sem eru aðeins að bíða eftir hinu óþægilega efni, þá er þessari mynd gefið heiðurinn af fallegum atriðum (sem í sjálfu sér er meira en næg ástæða til að sjá myndina) af mestu. Hljóðrásin í þessari mynd, sem reyndar varð vinsælli en myndin sjálf, er annar plús. "Careful with that ax Eugene" eftir Pink Floyd hentar mjög vel við sprengingarnar, fjarvera tónlistar í öðrum senum gefur myndinni notalega rólega stemmningu. En. Það virðist sem flestum hafi litið framhjá skilaboðunum í þessari mynd. Ef þú skildir það ekki, sem virðist vera raunin í flestum tilfellum, skal ég gefa þér nokkrar vísbendingar: Maðurinn (harðjaxlinn, hvað heitir hann alltaf-Mark?) er hluti af "raunveruleikahópi" . Hann yfirgefur þennan hóp og segir eitthvað eins og "Ég er til í að deyja. En ekki af leiðindum" Hann fer síðar í gleðiferð með stolinni flugvél, líklega til að leita að einhverju. Þar sem hann er í loftinu er Grateful Dead's Dark Star (af Live/Dead plötunni) spilað(held ég). Þetta lag inniheldur setninguna "Shall we go you and I while we can", þetta heyrist þó ekki í myndinni.(Kannski að teygja það aðeins of langt sem þýðir að tilvitnunin er nauðsynleg?) Í flugvélinni skoðar hann stelpu (Daria), sem er að keyra í bílnum sínum á ráðstefnu (um að gefa dæmigerðum úthverfafjölskyldum tækifæri til að búa á ofurafslappandi stað í eyðimörkinni, þar sem allt er svo einfalt og gott. Fyrir alla fjölskylduna!), með því að kafa niður, næstum því að lenda í bílnum. Hann lendir flugvélinni og sameinast stúlkunni á leið til Detroit. Þeir stoppa á Zabriskie punkt, þar sem þeir njóta hvort annars sem lifandi verur og náttúrunnar. Seinna er fjölskylda með stóran bíl (af þeirri gerð sem þú sefur í) og hraðbát sýnd í heimsókn í Zabriskie Point, faðirinn segir eitthvað eins og "þvílíkt sóun að keyra alla leiðina hingað upp", og krakkinn sem situr inni í bílnum , brosandi. Ég skynjaði "þetta var ekki mikið betra en á sjónvarpinu"-viðhorfi. Daria fer með Mark aftur í flugvélina sem nú er máluð í geðrænum stíl, með kennitölunni breytt í „ekkert stríð“ á annarri hliðinni og „engin orð“ á hinni. „Bucks Sucks“ stendur líka á flugvélinni. Mark fer með flugvélina aftur þangað sem hann stal henni og segir við Daria áður en hann fer "ég áhættu ekki neitt" eða eitthvað, ein af nokkrum vísbendingum um að honum sé ekki of mikið sama um örlög sín. (Þetta vegna þess að hann hefur það á tilfinningunni að umhverfið í kringum hann gefi honum ekki neitt- "Ég velti því fyrir mér hvað gerist í hinum raunverulega heimi") Á flugvellinum mæta honum lögreglumenn sem skjóta hann þó hann sé nýbúinn að skila vélinni. . Daria heyrir þetta í útvarpinu en ákveður að fara á ráðstefnuna í fína setrinu. Hér líður henni framandi eftir ævintýrin með nýlátnum vini sínum. Henni finnst ferskt vatn renna niður stein, meira en sundlaugina. Inni í húsinu fær áhorfandinn enn og aftur vísbendingu um andefnishyggju -Hún horfir út í gegnum glervegg, heldur höndum sínum á glerinu eins og hún væri föst. Viðskiptamennirnir sjást rífast, annar aðilinn fús til að gera stórmál, hinn hræddur við að tapa peningum. Daria yfirgefur húsið og lítur aftur á það og sér fyrir sér að það blási í loft upp. Eftir húsið springur ýmislegt annað í loft upp, til dæmis sjónvarp. Hún brosir, glöð yfir því að hafa innra með sér eyðilagt það sem hún eftir fundinn með Mark lítur á sem eitthvað neikvætt. Til að draga saman: Mark upplifir augljóslega „raunveruleikahópinn“ sem ekki mjög gagnlegan þar sem þeir sitja bara og tala og gera ekkert. Hann hefur greinilega slæmar tilfinningar fyrir því að hlutirnir séu eins og þeir eru og það virðist eins og honum finnist það ekkert gagn að berjast gegn því. Hann vill fara. Hann hjálpar Daria, sem er „í huga en ekki í verki“ við að sjá sjónarhorn hans. Þar sem tilfinning hans um að vera vanhæfur reynist leiða til dauða hans, má vona að Daria noti hugmyndirnar á þann hátt að þær verði uppbyggilegri. Í myndinni sérðu hvernig bær (LA) er mengaður af auglýsingum (verst að þú þarft að sýna auglýsinguna til að gera málið), þú sérð viðskiptamenn ákveða hvað er framtíðin osfrv., og þú sérð fólk vera óánægt við þessar og aðrar aðstæður sem er hluti af nútímanum. Ég hef bara séð myndina einu sinni, svo ég hef ekki náð öllum punktum, en ég fékk svo sannarlega tilfinningu fyrir því sem þessi mynd hefur að segja og mér finnst skrítið að þetta kvikmynd má kalla tilgangslaus. Ef þú segir að atriðin séu of augljós get ég séð hvers vegna, þessi mynd ætlaði líklega að höfða til róttæklinganna eftir hippa sem "grafa" hugsanir um and-etablishment. Jafnvel þó að það hafi mikið að segja og enn er þörf á boðskap þess í dag, þá þróast hlutirnir nokkurn veginn í sömu átt og fyrir sjöunda áratuginn. Zabriskie Point er virkilega frábær mynd, sem segir sögu um ósköp venjulegt ungt fólk (ekki langt í burtu að hippar rífast um tá á sýru, grafa allt) í leit að því sem þeir telja raunverulegt, óánægt með hið hefðbundna. Og það er gert á virkilega fallegan hátt.