'Gómmynd af biblíulegum hlutföllum!' Þeir meistarar ofgnóttar, kvikmyndamerkjahöfundarnir, á það aftur; framhaldið af Bruce Almighty frá 2003, vekur varla hlátur. Það eina sem vekur áhuga minn á þessari mynd umfram algjört afskiptaleysi er dogmatíski kristilegur undirtónn hennar. Því miður, hafðu það yfirtón. Steve Carrel, sem hunsar skynsemi Jim Carreys til að hafna hlutverki hefndaraðgerðar, leikur Evan Baxter, sjálfumglaðan fréttaþulinn frá Bruce Almighty, sem nýlega var kjörinn á þing. Með nýju lífi í Virginíu og streitu við að flytja inn í hús á stærð við Akrópólis, tekur þrýstingur allra breytinganna sinn toll á fjölskyldu hans. Eiginkona hans (Lauren Graham), sem greinilega var flutt með flugvél frá Stepford, og þrír synir (Jimmy Bennett, Graham Phillips og Johnny Simmons), sem vinna döpur vinnu við að líta dapur á píanóundirleik, biðja fyrir fjölskyldunni að verða nánari og næstum því af sektarkennd, það gerir Evan líka. Í því sem hlýtur að vera mesta áfall allra tíma kemur Guð (Morgan Freeman) í raun og veru fram, en gerir allt hið leiðinlega „vinna á dularfullan hátt“ út um allt með því að segja Evan að smíða Noah-esquire örkina í undirbúningi fyrir mikið flóð í stað þess að gefa honum bara biljarðborð eða og X-box eða eitthvað. Og í sönnum uppátækjasömum guðsstíl neyðir hann Evan líka til að stækka skegg, sítt hár og klæðast slitnum og slitnum skikkjum. Núna á sínum tíma er ég viss um að það hafi verið erfitt að fá rakvélar þannig að skeggið var nokkuð óumflýjanlegt fyrir Nóa, en ég er næstum viss um að það hafi ekkert með andlegt að gera. Sama með skikkjurnar; gríðarlegt byggingastarf er vafalaust gert enn erfiðara með svo ópraktískum fatnaði. Hefði Guð ekki getað töfrað fram stáltástígvél og harðhúfu handa greyinu? Svo virðist sem ekki. Til að umorða Bill Hicks þá finnst mér hugmyndin um að Guð sé að skipta sér af okkur nokkuð óróleg, og það gerir Evan líka sem berst við hann hvert skref á leiðinni. Og hver myndi ekki? Guð rekur hann í raun og veru, rekur ástvini hans á brott, gerir hann að gríni og ógnar honum á einum tímapunkti. Auðvitað reynist Guð hafa rétt fyrir sér og hinn skynsama, dugmikli fjölskyldumaður, sem var að koma sér vel fyrir sig, neyðist til að borða stóra sneið af bitursætri auðmjúkri tertu. Það er næstum eins og að vera í friði af Guði, Evan þurfti að umbera hann og húmorinn. Hvers konar skilaboð eru það? Evan Almighty hefur mjög lofsverða umhverfisáhrif, þar sem undirliggjandi þemað er að alríkisstjórnin er blind á skaðann sem er unnin á heiminum í kringum okkur. Þetta er líka fyrsta myndin til að vega upp á móti kolefnislosun sinni og þetta ætti örugglega að teljast tímamótaafrek hjá kvikmyndaveri í Hollywood. Ef það væri ekki fyrir hinn niðrandi, niðurlægjandi borða amerískrar kristni, sem fljúgaði hátt yfir honum, hefði Evan Almighty getað verið óviðeigandi fjölskyldumynd, með lofsverða umhverfisskrá. En með ruglaðri trúarkenningu sinni og miskunnarlausum „blindri trú“ boðskap, er hún ein viðbjóðslegasta kvikmynd allra tíma.