Myndin hefst með friðsælu skoti af hefðbundnu japönsku húsi með stráþaki sem situr á hlið lítillar hæðar og skjátexti birtist sem á stendur „KUSHIATA KYOTO, JAPAN 1840“. Ungur japanskur Samurai nemi að nafni Masanori (Toshiya Maruyama) gengur upp hlykkjóttan stíginn að húsinu, inni bíður Otami (Mako Hattori) sem hann á í ástarsambandi við á eftir eiginmanni sínum, Shugoro (Tsuiyuki Sasaki sem Toshiyuki Sasaki) sem gerist vera kennari Masanori. Shugoro kemur óvænt heim og finnur að eiginkona hans og nemandi eiga mjög náin samskipti sín á milli. Heiður hans eyðilagði reiði Samurai á hrottalegan hátt, bæði Otami og Masanori, áður en þeir frömdu sjálfsmorð. Rúmri öld síðar og Ted Fletcher (Edward Albert) kemur til Japan í vinnufríi með eiginkonu sinni Lauru (Susan George) og ungri dóttur þeirra Amy (Amy Barrett). Náinn vinur þeirra Alex Curtis (Doug McClure) sem vinnur hjá bandarísku ræðismannsskrifstofunni hjálpar þeim með því að finna þeim stað til að vera á, þú þarft mig ekki til þín hvar! Hann segir í gríni að þetta sé svo ódýrt vegna þess að það sé draugalegt, sem bæði Ted og Laura hlæja að þar sem þau trúa augljóslega ekki á drauga, að minnsta kosti í bili. Myndin fer nánast strax í klisjuham. Ljós kveikja og slökkva af sjálfu sér, Laura hefur órólega tilfinningu fyrir staðnum og Zen-munkur á staðnum (Henry Mitowa) gefur þeim ógnvekjandi viðvörun fyrir þá að fara áður en það er of seint sem þeir hunsa auðvitað. Andar Otami, Masanori og Shugoro voru dæmdir til eilífðarnóns til að vera innan veggja hússins vegna bölvunar Majyo norna (Tsuyako Olajima) sem lögð var á þá. En það gæti verið leið til að brjóta bölvunina, því miður fyrir Fletcher fjölskylduna gæti það hugsanlega kostað þá hjónabandið, dótturina og jafnvel líf þeirra. Leikstýrt af Kevin Connor Mér fannst þetta frekar meðalmynd, allt í lagi að horfa á hana einu sinni ef maður hefur ekkert betra að gera en eftir einn eða tvo daga ertu líklega búinn að gleyma henni. Ekkert festist í minningunni sem sérstaklega slæmt en á hinn bóginn er ekkert sérstaklega gott við myndina heldur. Handrit Robert Suhosky úr skáldsögu James Hardiman er svolítið í dauflegri kantinum og algjörlega eftir tölum, margt draugalegt gerist í gegnum myndina en ekkert af því er mjög áhugavert eða spennandi og flatar persónur og stefna hjálpar ekki hlutunum. Það eru nokkrar kjánalegar myndir eins og risastór plastkrabbar sem reyna að ná í Amy og barnapíuna hennar, Noriko (Mayumi Umeda). Og það er atriði þar sem Zen-munkurinn rekur húsið út og draugunum er vísað út fyrir utan geta ekki komist inn aftur, þó það er þangað til Ted einfaldlega opnar hurðina og þeir ganga bara strax inn aftur, einhver útrás! Eitt enn, ég held að það hafi verið slæm hugmynd að láta Doug McClure sem var 47 ára þegar hann gerði þetta, reyna fyrir sér í Kung-Fu og austurlenskum sverðbardaga! George dregur úr brjóstunum sínum nokkrum sinnum, þar á meðal mjög óerótísk kynlífssena með McClure, þó að mikill sársauki og nokkur rúmföt sem festast við þau eins og ofurlím hafi verið tekin til að tryggja að nekt fyrir neðan mittið sé ekki til staðar. Burtséð frá nokkrum afhöggunum að mestu leyti utan skjás er ekkert blóð, saur eða ofbeldi til að tala um. „Gagsæju“ draugaáhrifin eru í lagi en þau munu ekki heilla marga þessa dagana. Hún er nógu fagmannlega gerð og lítur ágætlega út en möguleikunum í japönsku umhverfi og goðsögnum er sóað þar sem þessi mynd hefði getað verið gerð í Ameríku, Englandi eða hvaða vestrænu landi sem er án þess að þurfa að breyta neinu. Allt í lagi tímasóun.