Ég hef aldrei skrifað umsögn áður, en ég varð að gera það fyrir þessa mynd! Þessi mynd er SVO léleg, ég fann sjálfan mig að reyna að réttlæta hversu slæm hún er með því að reyna að hugsa um hana sem kitsch eða skopstælingu. En það ER EKKI. Það er sannarlega, ómeðvitað SLEGT. Þetta er alvarleg tilraun sem floppar glæsilega. Aðrir gagnrýnendur hafa bent á marga galla myndarinnar, svo ég ætla að reyna að endurtaka þetta ekki, en ég hvet þig til að sjá þessa mynd. Allan tímann var ég annaðhvort orðlaus, bókstaflega gaspandi af vantrú eða rúllaði mér á gólfinu í hysteríu. Ég hef ekki skemmt mér jafn vel við að horfa á kvikmynd í mörg ár. Reyndar ætla ég að reyna að fá alla vini mína til að sjá hana því þetta er svona mynd sem þarf að deila. Uppáhaldshlutarnir mínir: -- Þegar Arthur fer í prufur til að vera go-go strákur (dansinn hans er ótrúlegur ) -- Hin óþarfa nektin (leikstjórinn/aðalleikarinn þurfti bara að fá nektarmynd inn) -- Predikaransskrifstofan með pappa- og krítarútgáfu Krists -- Auðvitað, fræga brúðkaupsenan með pálmatrjánum og hinu gleymda hringir (hvaða frásagnarhlutverk spilar þetta?!?) -- Glíma fyrrverandi eiginkonunnar við Ben til að eignast byssuna sína -- Nákvæm röð þar sem Arthur drepur predikarann; hann brennir hann greinilega upp með þessari ótrúlega fátæklegu samsvörun -- Já, samkynhneigði trúarofstækisbróðirinn með aflitað hárið sitt og WeHo tísku -- Og, uppáhaldið mitt, notkun Joplin "The Entertainer" sem upphafshljóðrás og "Pachebel's Canon" í D-dúr" sem lokahljóðrás! -- listinn heldur áfram og lengist -- VERÐUR SJÁ!!!