Það er aðeins ein notkun fyrir kvikmynd eins og Bulletproof: hún minnir þig á hversu slæmt slæmt getur verið. Við sjáum oft myndir sem við lýsum sem „frekar hræðilegar“ eða „ekki mjög góðar“, en svo rekst maður á svona mynd og sérð að þó allar þessar myndir séu ekki „góðar“ þá eru þær ekki eins illa lyktandi. slæmt sem Bulletproof. Þetta var afmælisgjöf frá einhverjum sem eyddi innan við tveimur sekúndum í að grúska í gegnum DVD-kaupakassann í stórversluninni okkar til að uppfylla skyldur (þ.e. að gefa mér gjöf). Þetta gæti hafa verið siðlaus uppgötvun en svo var ekki: þetta er svo algjörlega klisjukennt, svo illa skrifað, svo illa leikstýrt, svo illa leikið að ég er hissa á að allir sem að málinu komu hafi ekki verið handteknir og sendir niður í 10 ár. Guð, það er hræðilegt. Mig grunaði svo mikið eftir um það bil 30 sekúndur, en hélt áfram vegna þess að stundum - stundum - eru slæmar myndir svo slæmar að þær geta verið skemmtilegar. Þetta er ekki einn af þeim. Það er einfaldlega slæmt. Ég hætti að horfa eftir 45 mínútur og á morgun skal ég henda því í ruslið.