Ég hef ekki enn lesið skáldsögu Shirley Jackson, eitthvað sem ég hef ætlað mér að gera lengi. Ég er viss um að hún verður að vera skelfilegri en þessi mynd. Ég man eftir að hafa hoppað einu sinni þegar ég horfði á það um daginn, þó ég man ekki atriðið. Tæknibrellurnar eru frábærar og ég horfði á þetta á DVD, en ég er viss um að í leikhúsinu hlýtur þetta að hafa verið æðisleg sjón. Eftir að fyrstu tæknibrellurnar eru búnar var ég að bíða eftir að saga myndi þróast. Ég hélt að þessi mynd yrði að minnsta kosti að vera lauslega byggð á klassísku skáldsögunni, svo góð saga ætti að vera þar, en svo var ekki. Mér var hætt við að glápa á hina glæsilegu Catherine Zeta-Jones persónu í gegnum myndina vegna þess að það var ekkert mikið annað að horfa á. Lili Talor var svo ljót persóna. Mér líkaði ekkert við hana, eitthvað um vælandi fólk. Einnig minnti gaurinn í þessari mynd mig á hinn teiknaða Dudley DoRight með rödd sinni og andliti. Ég gat alls ekki tengt mig við persónurnar. Quigon, ahem Liam Neeson gerði aðdáunarvert starf við að reyna að komast í gegnum þessa mynd með einhverri tegund af leiklist. Hálfan til þrjá fjórðu af leiðinni langaði mig bara til að fara að sjá tjaldsamlegan föstudaginn 13. eða Scream Queenish kvikmynd! Það er allavega einhvers konar skemmtanagildi. Ef það er engin saga þar að minnsta kosti fylla þeir hana upp með svekkjandi dauðsföllum eða aðlaðandi kvendýrum. Þetta hafði ekkert.