Þessi mynd er eins og efnið S.E. Hinton var að skrifa á áttunda áratugnum og Copola var að laga sig að skjánum snemma á níunda áratugnum, og hefði Trueblood í raun verið afrakstur af hvoru tveggja, hefði árangurinn verið mun betri (sérstaklega í leiklistardeildinni). Í staðinn fáum við frekar svo slæmt-það-fyndið stykki af meðalmennsku.Jeff Fahey leikur Ray Trueblood, fyrrverandi götubrölt, býst ég við að sé nákvæm lýsing. Þetta var á tímum hasarmynda sem notuðu stráka á 40- og 30 ára aldri og klæddu þá upp í feitari þræði eða einhvers konar kvenlegra úrval af klíkubúningum og þeir börðust við ömurlega 80s tónlist. Engu að síður er Ray eini umsjónarmaður yngri bróður síns, Donny (Chad Lowe í hluta þar sem hann öskrar mikið), sem hann neyðist til að skilja eftir á óútskýranlegan hátt á lestarstöð þegar hann er handtekinn á flótta undan lögreglunni. og neyddist til að þjóna í landgönguliðinu. Snúið áfram til dagsins í dag og Ray er kominn aftur í bæinn og leitar að bróður sínum sem er líka orðinn hluti af götugenginu, þó að í klíku sem var andstæðingur Ray og nú verði að gera upp gamlar aðstæður með ofbeldi (og aftur verður að forðast lögguna og að þessu sinni, heiður dömu varið í hasarmyndaskilningi) áður en Ray getur haldið áfram lífinu á eðlilegum hraða með bróður sínum, Donny. Að mestu leyti er myndin alveg fáránleg. Fyrir mér hefur þetta flest allt að gera með allt of mikið af ofspilun, þó ekki af Fahey eða Sherlyn Fenn sem leikur þjónustustúlkuna sem hann vingast við. Strákarnir í genginu og Lowe sjálfur virðast gera talsvert óþarfa ýktar þegar New York strætið er í erfiðleikum. Þó stærra upphengið sé endurunnar söguþráður og ef til vill einhvers konar kvikmynd sem var langt fram yfir blómaskeið sitt sem afurð 1989.