Ég sá þessa mynd þegar hún var ný. Seinna leigði ég hana í Japan eftir að hafa verið hér í þrjú ár, hræddur um að ég myndi hrolla um þegar ég skoðaði hana í hörðu ljósi aukinnar alþjóðlegrar reynslu minnar. Myndin kom mér skemmtilega á óvart með því hversu nákvæmlega hún sýnir menningarátökin milli Japans og Pennsylvaníu (þar sem ég er frá). Ekki er allt efni í rauninni á hreinu, en tónninn er fullkominn. Ég er enn í Japan mörgum árum seinna, og ég held áfram að njóta þessarar myndar fyrir réttláta meðferð hennar á báðum hliðum sögunnar. Athyglisvert er að þrátt fyrir að japönsk-amerísku leikararnir töluðu japönsku í frumritinu, er svarglugginn endurdubbaður í japönsku útgáfunni til að hylma yfir augljós afhendingarvandamál á öðru tungumáli. Ég tók eftir því að einn gagnrýnandi notar þetta á japönskutíma. Ég held að þú getir lært meira um hvers má búast við af kynnum við Japan með því að horfa á þessa mynd en með því að lesa einhverja af "alvarlegu" bókunum um málið (sem flestar voru skrifaðar á níunda áratugnum og fjármögnuð með áróðursherferð frá japönskum fyrirtækjum).Don Ekki láta blekkjast af draga á meðaleinkunn af völdum einnar stjörnu gagnrýnenda sem meðal annars töldu ósennilegt að Japanir myndu vilja smíða bíla í Bandaríkjunum. (Auðvitað reka Japanir margar verksmiðjur þar til að vera nálægt viðskiptavinunum og forðast viðskiptanúning.) Þetta er mjög hlý og fyndin mynd sem ég myndi gefa hærra einkunn ef það væru ekki nokkrar 80s klisjur, eins og dansinn til cheesy rafræn diskótónlist. Michael Keaton hefur aldrei verið fyndnari.