MGM reyndi að para saman og koma unga menn með hinum guðdómlega til að gefa þeim útsetningu og prófa þá sem leiðandi menn. Gable og Garbo voru með efnafræði í SUSAN LENOX en þetta var ömurleg mynd. Hér í INSPIRATION er engin efnafræði á milli Garbo og Robert Montgomery og handritið er líka lélegt. Hvað voru þeir að hugsa? Hinn nútímalega, hraðmælandi, vitur-brjálaða Montgomery og langlyndi Garbo? Þetta er saga eins og CAMILLE. Ungur nemandi fellur fyrir konu heimsins og hrekkur frá sér af því að læra af fortíð sinni, hafnar henni, tekur hana til baka, hafnar henni .... þú færð myndina. Garbo er fullkomlega trúverðug sem fyrirmynd Parísarlistakonu í fremstu röð og algjörlega heima þótt hún leiðist, með líf sitt á toppi samfélagsins innan um listræna vini sína og lauslátu siðferði þeirra. Allt í einu heillast hún af þessum saklausa. Hún gefur að lokum líf sitt fyrir hann og sekkur í fátækt, aðeins til að bjarga henni og koma sér upp í eigin húsi. Það er kaldhæðnislegt að hann ætlar að giftast og halda henni á hliðinni - svo mikið fyrir hina hreinu siðferðislegu siðferði hans frá fyrri tíð. Atriðin eru ótrúlega dauf og leiðinleg og ekkert mikið að gerast. Aðeins Marjorie Rambeau sem Lulu er fær um að hleypa lífi í málsmeðferðina með setningum eins og "Því miður hafa veikar konur sterka lyst" og "Odette, hvar er broddur þinn?" Aðeins fyrir aðdáendur Garbo.