Ég held að það sé í fyrsta skipti sem ég fer inn í leikhús og fer út svona vonsvikinn. Það voru tvær ástæður fyrir því að ég fór að sjá "Astérix et les Vikings": fyrst sem kvikmyndaáhugamaður og í öðru lagi sem mikill Astérix aðdáandi. Að lokum uppfyllir myndin enga beiðni. Þetta er einfaldlega stórt teiknað klúður og það sannar að Astérix sérleyfið er að versna. Reyndar hefur það verið svona frá dauða fyrsta sviðsmyndaleikarans René Goscinny árið 1977. Traustur samstarfsmaður hans, teiknarinn Albert Uderzo tók sæti hans, en eftirfarandi bækur skorti greinilega þau gæði sem voru til staðar á Goscinny-árunum."Astérix et les Vikings" er byggð á bókinni "Astérix et les Normands", sem kom út á valdatíma Goscinny. Grunnsagan er sú sama: Goudurix, frændi Abraracourcix kemur til þorpsins og Astérix et Obélix verður að breyta honum í alvöru mann, á meðan víkingarnir koma til Gallíu til að uppgötva hvað ótti er, því það virðist sem óttinn gefi vængi. .Hér lýkur líkingunum. Það sem á eftir kemur í bókinni er stanslaus röð af hlátri, kjaftstoppi og fyndnum samræðum með þeim afleiðingum að víkingarnir uppgötva óttann og þeir flýja Gallíu. Kvikmyndin er kjánaleg, ófyndn, hröð, corny... Jæja, nefnið bara sjálfgefið og það á góða möguleika á að vera notað...Munurinn á bókinni og myndinni gæti verið ásættanlegri ef myndin væri góð. En nýju hugmyndirnar hrynja því einfaldlega í botnlausa gryfju. Jafnvel eldri Astérix myndir eins og "Astérix le Gaulois", sem næstum fluttu línurnar eina af annarri án þess að breyta þeim eru auðveldlega betri. Hreyfimyndir hafa sömu gæði og aðrar 21. aldar kvikmyndir, en það hefur sína galla og allir byrjendur kvikmynda gætu fundið mistökin . Besta dæmið eru samfellu mistökin, þar sem dagur fylgir nóttinni eftir sekúndubrot, í sömu röð. Ímyndaðu þér. Þeir tóku teiknimyndastofur frá fjölmörgum löndum og geta enn ekki fengið fullnægjandi kvikmyndagerð. Breytingarnar á upprunalegu sögunni eru einfaldlega óþolandi. Og þeir gætu samt verið það þótt engin frumleg saga væri til. Goudurix, í myndinni, á gæludúfu sem heitir SMS og virkar sem farsími hans (!). Grossebaf, víkingahöfðinginn, á uppreisnargjarna unglingsdóttur sem heitir Abba (!) og hún ögrar stöðugt vald föður síns. Það er líka heimskur víkingagaldramaður, teiknimyndalegur heimskur og vöðvastæltur sonur hans, trúföst brúður Grossebaf sem er heltekinn af skreytingum (hún heitir Vikea!) og... jæja ég þoli ekki svo mikið lengur. Við erum langt frá því upprunalegu gaggarnir úr upprunalegu bókinni. Stærsta vandamálið er erfiðleikarnir við að flytja myndirnar yfir á hvíta tjaldið, aðallega vegna þess að mesta hláturinn í bókunum kemur frá orðabröndurum og sjónrænum bröndurum sem hafa ekki sömu aðdráttarafl á leikhústjaldi. Ég man að mestu augnablikin í bókinni voru Obélix sem hló að nöfnum innrásarmannanna (sem allir enda á „af“) og Goudurix reynir að hræða þá á fáránlegan hátt. Og ef allt væri ekki nóg ákvað einhver í kynningarstarfinu að skrifa á kvikmyndaplakatið að það sé til þegar Céline Dion lag sem myndi koma fram í lokaeiningunum. Ef þetta væri nýtt lag hefði ég getað skilið það. En að nota gamalt lag er bara enn ein sönnun þess að myndin er svo illa gerð að þeir eru tilbúnir að gera hvað sem er til að laða að kvikmyndaáhorfendur. Eini góði punkturinn við þessa mynd er að hún er svo heimskuleg og endirinn er svo slæmt að við getum bara ekki gengið út úr leikhúsinu án þess að vera kaldar. Í sumarútgáfu getur það bara ekki skaðað...Eina ásættanlega punkturinn í myndinni er hvernig Goudurix verður hugrakkur. Sálfræðileg umbreyting hans í bókinni er of sjálfsprottin og ekki trúverðug, á meðan hún er betur sýnd í myndinni og hvatningin er trúverðugri. Þannig að ef þú hefur ekki séð myndina ennþá, ekki eyða peningunum þínum í hana. Gríptu bókina í staðinn. Ó René, hvers vegna fórstu frá okkur?