Ég get ekki áttað mig á Al Pacino. Ég horfi á hann í Godfather, Scarface, Carlito's Way, og ég held að ég sé að horfa á einn besta leikara síðustu þrjátíu ára. Svo sé ég hann í Two for the Money, Any Given Sunday og Revolution, og ég velti því fyrir mér hvað gaurinn er að hugsa. Ég rakst á Revolution fyrir nokkrum kvöldum og hélt að ég myndi fjárfesta næstu tvo tímana í þetta. Hér er fréttaflaumur: Viltu fá fanga til að tala? Þvinga þá til að horfa á þetta aftur og aftur...þeir munu játa hvað sem er. Ég mun ekki rifja upp söguþráðinn þar sem það er enginn samhangandi söguþráður, en hann gerist í bandarísku byltingunni og Pacino leikur ómenntaðan bónda sem gerir það ekki langar að taka þátt en gerir það á endanum. Á meðan hann hefur enga peninga, enga menntun og klæðir sig eins og hellisbúi, verður mjög heit Natasha Kinski ástfangin af honum án sýnilegrar ástæðu, þar sem þau eiga aðeins tvær mínútur af samræðum saman. Hreint út sagt, ef "Al Smith" lék í þessu mynd, í stað "Al Pacino", hefði það eyðilagt feril þeirra. Handritið var hræðilegt, en niðurdrepandi frammistaða Pacino og augljós falshreimur gerði það enn verra. Hlutverk Donald Sutherland var hlæjandi. Ég get eiginlega ekki lýst því. Natasha Kinski er aðalpersóna en hefur svona 5 línur í myndinni. Reyndar talar enginn mikið í þessari mynd. Ein hlægilegasta forsenda myndarinnar er hvernig Al Pacino og Kinski hafa þessa óhugnanlegu hæfileika til að rekast stöðugt á hvort annað á vígvellinum. Það er eins og allt Norðaustur sé Starbucks. "Hey, fyndið að sjá þig hér aftur, á ÖNNUR vígvelli í 100 mílna fjarlægð... sjáumst eftir nokkra mánuði". Ég þarf að gefa þessari stjörnu frá IMDb, þar sem ekkert er hér fyrir neikvæða einkunn.