Halló allir - fyrir hvers virði það er, ég er í doktorsnámi um indónesísk stjórnmál og sneri aftur á þessari önn eftir um eins árs vettvangsvinnu, mest í Jakarta. Ég er almennt mikill kvikmyndaaðdáandi, svo ég fór eins oft út eins og ég gat og keypti fullt af staðbundnum VCD diskum á meðan ég var þar. Þessa sá ég í leikhúsinu, þar sem hann opnaði á meðan ég var þar og lokaðist sem betur fer skömmu síðar. Hverjir voru ætlaðir áhorfendur fyrir þessa mynd? Skemmtilegar eiginkonur og dætur indónesísku ofurelítunnar, þar sem uppátæki þeirra eru veik og áhrifalaust skopstæl? Mikill meirihluti Indónesíubúa sem hafði aldrei efni á einu sinni einn rétt, hvað þá fulla máltíð, á miðlægum veitingastað myndarinnar? Eða samkynhneigðir indónesískir karlmenn, þar sem vandamálið í múslimaríku samfélagi landsins er minnkað í fáránlega einfalt, hvernig á að bera virðingu fyrir sjálfum sér. Ef allt þetta var ekki nógu slæmt, þá var hljóðrásin annaðhvort tekin upp eða blandað svo illa að jafnvel innfæddir Indónesar gátu ekki heyrt margar línurnar. Í stuttu máli, ef þú ert að leita að háþróaðri kvikmynd með hommaþema frá svæði í heiminum sem virðist með minnstu líklegustu til að framleiða slíkt dýr, gleymdu því. „Westler“ frá því snemma á níunda áratugnum, eða „My Beautiful Laundrette“ frá sama tíma, tekst mun betur að setja glaðari svip á að takast á við hómófóbíu og gera það með því að sýna ekki frásagnarkennd í gegnum stanslausar, orðaríkar senur. Á heildina litið, óheppileg sóun á peningum í landi sem enn getur ekki menntað öll börn sín né haldið þeim heilbrigðum.