Ég viðurkenni að ég er nokkuð þreyttur á kvikmyndategundinni þar sem ungt barn mýkir hjarta hins trega forráðamanns síns. Ég hef séð nóg af þeim Baby Boom, Kolya, About a Boy, Mostly Martha, og að einhverju leyti Whale Rider til að búast við að leiðast formúluna. Það sem vakti athygli mína í Grímukóngnum var grimmdarlegt umhverfið: smábær Kína á þriðja áratug síðustu aldar. Mikil fátækt tíðkaðist og stúlkubörn voru talin svo einskis virði fyrir fátæka foreldra að þau drápu þau við fæðingu eða gáfu þau hverjum sem vildi fara með þau á svarta markaðinn. Þegar Wang kemst að því að keyptur barnabarn hans, sem hann hefur viðurnefnið „Hundur“, er barnabarn, rekur hann hana í upphafi út, jafnvel þó að hún hafi sýnt mikla loforð sem erfingi í götuleik. Jafnvel eftir að hann hefur tregðu tekið hana til baka er hann ekki í miklu uppnámi þegar henni er rænt. Myndin er þá grátbrosleg og sýnir hversu langt ung, götusnjöll stúlka þurfti að fara til að lifa af í því samfélagi. Aðalsýningarnar tvær eru trúverðugar og seiðandi í samfélagslegu samhengi. Í vestrænu samfélagi mætti ​​búast við að minnsta kosti smá gremju frá Wang yfir því að hafa ekki náð meiri efnislegum árangri. Wang tekur svo rækilega undir stöðina sína sem frægan listamann með lága samfélagslega stöðu að ég gerði það líka. Þó Doggie sýni stig bráðþroska og slægð sem væri grunsamlegt í nútíma úthverfabarni, þá er það fullkomlega trúverðugt í samhengi við barn sem er stöðugt í lifunarham í samfélagi sem kemur fram við fátækar stúlkur eins og rusl. Og eftir að hafa komist að því að fyrri sjö eigendur hennar hafa beitt hana líkamlegu og andlegu ofbeldi, þá meikar grimm tengsl hennar við Wang fullkomlega skynsamleg. Skoðanir á smábæjarlíf í erlendu landi, eðlilegt eðli aðalleikaranna tveggja, óvæntu flækjur í söguþræði og að sjálfsögðu stuðlar hin hugljúfa upplausn öll að mjög áhorfandi kvikmynd.