Ég var nýbúin að lesa bók um verk Anitu Loos og myndin í TCM Magazine af MacDonald í englabúningnum hennar leit frábærlega út (áhrifamiklir vængir), svo ég hugsaði með mér að horfa á þessa mynd. Ég hafði aldrei heyrt um myndina áður, svo ég hafði engar fyrirfram gefnar hugmyndir um hana. Fannst þetta hafa byrjað krúttlega með Eddy sem leikstrákinn og MacDonald sem ritarann ​​sem hann veit ekki að sé til. Atriðið þar sem hún mætir í búningapartýið í einföldu englabúningnum sínum með ósamvinnusaman geislabaug og vængi sem haldast ekki áfram var virkilega hjartfólgin. Ég var meira að segja með myndina þegar Eddy fer að sofa og ímyndaði mér hana sem alvöru engil. En eftir smá stund fór þetta bara að hrynja hjá mér. Eddy heldur áfram að "sofna" það sem eftir er af myndinni, svo þetta er allt draumur. Hvað sem gerist þaðan í frá skiptir ekki öllu máli, því hann er bara að dreyma. Restin af því var frekar mikið söguþræði minna og tilgangslaust. Ég varð að þvinga mig til að standa við það. Og lokanúmerið þar sem MacDonald fer frá söngnúmeri yfir í tónlistarnúmer í einhverri vitlausri ofskynjun var einfaldlega æði. Hefði Eddy „vaknað“ fyrr og upprunalega sagan haldið áfram, eða hefði hann raunverulega gifst engli, held ég að það hefði verið miklu meira áhugavert. Mig langaði að sjá meira af alvöru karakter hennar. Það voru í raun ekki nógu mörg tónlistarnúmer til að kalla þetta söngleik. Fyrstu lögin voru góð en jitterbug númerið sem MacDonald flytur var eins og neglur á krítartöflu. Algjörlega rangt fyrir óperurödd hennar. Þrátt fyrir það tekst Eddy og MacDonald enn að skína og sýna hvaða sannar stjörnur þeir voru.