Panahi, en fyrri myndir hans á borð við The Circle og Crimson Gold hafa virst vera allt frá daufum til ljótum, hefur framleitt í nýju Offside hans fyndið, þrjóskandi, gleðilega óskipulegt samspil sem endar á nótum frelsunar og innilegrar skemmtunar enn myndin. fjallar um efni alveg jafn krefjandi og viðeigandi og allt annað sem hann hefur gert. Með því að einbeita sér að hópi ákafa fótboltaaðdáenda sem hafa lent í því að laumast inn í leik Barein og Íran fyrir HM í Teheran leikvanginum, dregur Panahi fram málefni þjóðarsálar og sjálfstæðishugsunar, og mótsagnir og hreinn fáránleika trúarbragða stjórnarinnar. kynjaaðskilnaðarstefna í heimi nútímasamkeppni með meirihluta ungmenna og stúlkur í þéttbýli sem hugsa í auknum mæli fyrir sjálfar sig. Þegar myndin er opnuð sameinumst við andlaus einni af stelpunum í strætó, með föður að elta týnda dóttur. Þessi er með dulbúning og hefur þjóðlega liti sem stríðsmálningu, en við hryggjumst með henni í vitneskju um hvað er að fara að gerast: hún er samt auðvelt að koma auga á hana. Málið er að flestum karlmönnum í kring er alveg sama. Samt eru reglur reglur og þegar þær reyna að komast í gegnum hinar ýmsu eftirlitsstöðvar á leiðinni inn á stóra völlinn er þeim tilvonandi fótboltastelpum, eða einhverjum þeirra alla vega, safnað saman og þeim haldið í litlu samstæðu uppi á vellinum. af einhverjum aðallega ungum, grænum og sveitalegum hermannalöggum sem hafa ekki hugmynd um hvernig eigi að takast á við sjálfstæðar hugmyndir þessara stórborgarstúlkna og vilja frekar horfa á leikinn hvers öskur við heyrum stöðugt í bakgrunni sjálfar. Hver stelpa er öðruvísi táknar mismunandi ástæður fyrir því að vilja brjóta reglurnar og mismunandi leiðir til að gera það. Einn klæddist hermannabúningi og komst inn í liðsforingjadeildina. Ein er hörð og karlmannleg og háðsleg og ögrandi (hún gæti staðist fyrir fallegan strák og gefur það stríðnislega í skyn: „Ertu stelpa eða strákur?“ „Hver ​​myndirðu vilja að ég væri?“). Manni er ekki alveg sama um fótbolta en fór til að heiðra látinn félaga. Einn (Aida Sadeghi) er sjálf eldheit fótboltakona og svo framvegis. Þessar Teherani stúlkur eru þrjóskar og klárar og þær ganga um allt hinn þétta sveitaforingja sem sér um þær (Safar Samandar). Einn af dreifbýlislöggunni (Mohamad Kheirabadi) fer með fótboltastúlkuna á karlaklósettið (auðvitað eru engar dömur) og neyðir hana til að vera með veggspjald af ítalskri fótboltastjörnu sem grímu. Gamanleikur um villur og ringulreið kemur í kjölfarið þar sem stúlkan sleppur. Seinna kemur skrautlegur sendiferðabíll með lögreglumanni sem vísar lögreglunni á að fara með stúlkurnar á varadeildina brot á reglum um kynferðislega aðskilnað flokkast sem löstur. Karlkyns blandast inn í þau krakki sem er langvarandi sekur um að smygla flugeldum í leikina. Sendibíllinn reynist ekki vera svo geggjaður: útvarpsloftnetið er bilað. En ein löggan heldur henni á sínum stað svo hún geti hlustað á fréttirnar sem verða sífellt hjartastoppari. Lögreglumenn og fangar eru allir sameinaðir í sameiginlegri spennu núna. Það er ekkert skor, leikurinn fer í vítaspyrnur og sigurvegarinn fer til Þýskalands. Í bakgrunni í gegnum allt þetta er alvöru leikur, alvöru leikvangur og alvöru fjöldi ungra manna sem eru brjálaðir yfir úrslitum þessa atburðar. Spennan er gífurleg og göturnar eru troðfullar af bílum og fánum og múgur stuðningsmanna sem biður um sigur Írans og sameinaðir í spennu sinni. Það sem gerir þessa mynd svo góða, eins og kannski er ljóst núna, er að hún er tekin á meðan kvöld í alvöru leik með alvöru lokakafla sem snýr öllu við. Þetta, öfugt við fyrri mjög útreiknuðu frásagnarferil Panahi, er sjálfsprottinn vérité-kvikmyndagerð sem spuna í takti með fangaðri bakgrunni raunverulegra atburða og hrífur þig inn í spennu sína á mjög spennandi hátt. Kjarninn í Offside er sambandið á milli Nútímafótboltabrjálæði og aftur-íslamísk félagsleg bönn sem bæla konur hið síðarnefnda á tímum þegar ungar íranskar konur eru að verða hluti af alþjóðlegum heimi þar sem konur taka þátt í íþróttum og taka þátt í eldmóði landsliðsanda. Hvernig nákvæmlega samræmir þú metnað landsins til að verða nútíma heimsveldi og félagsleg viðhorf sem eru miðalda? Margt af Offisde er ótrúlega raunverulegt, þar á meðal hvernig allir reyna að tala sig út úr öllu. Ákvörðun leikstjórans um að dæla ungum leikurum inn í raunverulegan stórviðburð í íþróttum leiðir til ótrúlega áhrifaríkrar blöndu af heimildarmynd, pælingum og skáldskap sem er of kraftmikil til að virðast hafa bein að velja, og sem endar á frábæran hátt og áhrifaríkt. .Ég hef áður haft fyrirvara á kvikmyndum Panahi, en þessi slær í gegn. Panahi gerir eitthvað merkilegt hérna. Hann gagnrýnir samfélag sitt, sýnir óvenjulegt drama og snertir hjörtu okkar með tilfinningu fyrir vonum þjóðar.