Eftir að hafa búið í Ontario allt mitt líf, í sama bæ og Marlene Moore ólst upp í, hef ég heyrt sögur af henni frá foreldrum mínum, afa og ömmu og fjölskyldumeðlimum. Svo þegar ég komst að því að þeir myndu taka upp kvikmynd um hana og að byrjunin yrði tekin upp á götunni minni og húsið hennar alveg nálægt mínu varð ég spenntur. Ef þú lest bókina Rock a Bye Baby, sem er um Marlene Moore þú færð nokkuð aðra mynd af henni sem manneskju, hún þótti óþægilega falleg af fólki sem átti virkilega möguleika á að þekkja hana að undanskildum eigin fjölskyldu hennar sem misnotaði hana oft sem barn, að undanskildum einum af bræður hennar. Einnig, ef þú býrð á mínu svæði og ert nógu gáfaður til að hlusta á þá í kringum þig sem þekktu hana úr skóla, þá myndirðu komast að því að hún var sannarlega særð áður en hún steig fæti inn á stofnun, hún var alltaf í vörn og það sem virðist eins og tregða til að læra í skólaumhverfi var í raun vandræði vegna þess að hún gat það ekki. Marlene átti ekki skilið lífið sem henni var gefið, með skort á hjálp sem hún þurfti sárlega að fá. Það var ríkisstjórnin og fólkið í kringum hana sem hjálpaði enn frekar við dauða hennar með því að reyna ekki að skilja þarfir hennar og hvers vegna hún gerði það sem hún gerði. Ég er enn reið yfir því að hún hafi verið sett í fangelsi fyrir sjálfsvörn frá manni sem reyndi að nauðga henni. Eins og bróðir hennar sagði einu sinni: "Þeir vissu ekki hvað þeir ættu að gera við hana svo þeir lokuðu hana inni og það drap hana." Ég trúi á það af öllu hjarta. Hvíl í friði Marlene, þú átt það svo mikið skilið.