Þetta er kannski fáránlegasta drasl sem ég hef horft á. Þrjár ótengdar sögur um algjörlega heimskulega og tilviljunarkennda hluti eru af og til truflaðar af strætó og leiðinlegum einleik um sambönd heimskans manns. Kristur veit hvers vegna svo margir tóku þátt í þessu. Hápunktar: Grænn ísskápsmaður að lesa Jean-Paul Sartre, kvöldverðargest slabbamannsins og hárvörurnar hennar úr hrossaáburði, FÁRÁNLEGA óskynsamleg kona í þriðju stuttmyndinni, sem grunaði mann um ódæðisverk bara fyrir að hafa áhuga á almennum athöfnum sínum, Blásar. Ég þarf að nota nokkrar línur í viðbót, svo ég gæti líka nefnt fleiri asnalega hluti um myndina. Fyrsta myndin felur í sér að maður keyrir talandi bíl um og hlýðir ósanngjörnum kröfum hans af nákvæmlega enga sýnilegri ástæðu. Eina leiðin sem þú myndir horfa á þessa mynd er ef þú værir blindur og hefði aðra lamandi galla í persónuleika þínum og heila. Það er svolítið fyndið á kaldhæðnislegan hátt, en líka einstaklega þreytandi, eins og að vera neyddur til að tyggja mjög lengi á blettaðri teppi.