Í alvöru, ég get ekki ímyndað mér hvernig nokkur maður gæti fundið eitt smjaðrandi orð um þessa mynd, og því síður fundið það út af fyrir sig að skrifa glóandi hrósið sem er að finna í þessum athugasemdahluta. Hversu mörg metamfetamín var Bogdonovitch á við tökur á þessari mynd? Var hann að gefa bónus til leikarans sem spýtti línum sínum út með mestum hraða og minnstu beygingu eða hugsun? Samræðurnar eru slæmar, söguþráðurinn grimmur, jafnvel fyrir „screwball“ gamanmynd, og fullyrðingar um að myndin sé virðing fyrir klassískum kvikmyndagamanleik er um það bil það vitlausasta sem ég hef heyrt. Kvikmyndatakan er undir þeim gæðum og nýjungum sem verstu sjónvarpsmyndirnar sýna, leikurinn er hræðilegur (þó ég hafi á tilfinningunni að sökin fyrir því sé algjörlega í fanginu á leikstjóranum), og talandi um það. , nefndi ég að stefnan er svo tilviljunarkennd og órannsakanleg að hún stangast á við skilgreiningu orðsins? Þetta allt saman er hræðilega ófyndið (jafnvel í hinum mikið þjáða heimi svo lélegs-það er fyndið), sálarsogandi, sóun á tveimur klukkustundum af lífi þínu sem þú munt aldrei fá aftur. Vertu hræddur, vertu mjög hræddur...