Ef þú hefur einhvern tíma séð stikluna fyrir kvikmyndina "The Recruit" með Colin Farrell og Al Pacino, þá þarftu aldrei að sjá þá mynd. Því miður hefur Renaissance átt svipaða opinbera kerruframleiðendur. Sagan af Renaissance fjallar um einkaspæjara sem rannsakar rán á ungri konu og læknavísindamanni. Umgjörðin er framúrstefnuleg París og vísindaskáldskaparþættir koma víða við. Það sérstaka við endurreisnartímann er hins vegar sjónrænn stíll en ekki sagan. Renaissance er þrívíddar tölvufjör, eins og Final Fantasy, en mjög stílfærð í svart og hvítt með mjög skörpum andstæðum. Útkoman lítur töfrandi út (þótt vandamálin við þrívíddarhreyfingar manneskjunnar séu enn áberandi frá einum tíma til annars: örlítið vélrænar hreyfingar, örlítið viðarandlitsleikur osfrv.) Sem mjög stílhreinn, fallegur film noir tekst Renaissance að töfra áhorfendur, sérstaklega sjónrænt. Sagan og skrifin eru þó ekki alveg á sama gæðastigi og myndefnið. Þetta er ekki slæm saga (og væntanlega, ef þú hefur ekki séð stikluna, þá er hún miklu meira spennandi en hún var fyrir mig). En það er saga sem er ekki sérlega frumleg, og er á mörkum þess að vera þröngsýn. Nokkrar línur af samræðum voru sársaukafullar, sem lét skrifin hljóma eins og fyrstu tilraunir byrjenda. Ég mun örugglega mæla með Renaissance við vini. Það er ólíkt öllu sem ég hef séð áður, sjónrænt, og ég tel að frumleiki þess einn og sér geri það að verðmætri upplifun. Hún er líka áhorfanleg saga, jafnvel þótt hún sé ekki fullkomin.