Henry Fool eftir Hal Hartley var sjálfstætt kvikmyndameistaraverk og vissulega besta verk hans. Hún hefur gríðarlega karakterdýpt, fíngerðar, flóknar samræður og frábæran, tilfinningaþrunginn endi sem grípur. Ég man að ég staldraði nokkrum sinnum við í fyrstu skoðun minni til að gleypa það sem ég sá og fann. Henry Fool var algjör kvikmynd frá upphafi til enda og þurfti enga framhaldsmynd. Þess vegna varð ég hissa þegar ég heyrði um Fay Grim. Fay var ekki ein af aðalpersónum fyrstu myndarinnar og virtist frekar vera til sem vandræðaleg hégómi og fáfræði sem bróðir hennar Simon neyðist til að takast á við þegar hann þroskast. Í sinni eigin mynd þroskast Fay sjálf, þó að þroski hennar fari á allt annan veg. Símon fór úr nærri einhverfu einangrun yfir í aðeins dálítið innhverfan snilling. Fay byrjar fullorðinsferð sína sem óþroskað, fullkomlega eðlilegt, dekrað barn og bregst við árásum fáránlegra aðstæðna með því að verða þroskaður, fullkomlega eðlilegur, reyndur fullorðinn fullorðinn sem hefur enga kosti. Hún tekst á við vandamál eins og hver maður gerir, af einurð, smá hugsun og þreytulegri fyrirlitningu. Á meðan Simon lærði að stjórna huganum lærir Fay að stjórna tilfinningum sínum. Kvikmyndin inniheldur nokkra þætti í forsögu hennar sem minnst er á, en er mjög ólíkur í tóni að mestu leyti. Henry fífl sýndi þér harðan, leiðinlegan, fáfróðan heim sem var andstæður innri ástríðu og sköpunargáfu Simons. Í Fay Grim er heimurinn líflegur, brjálaður, tilfinningaþrunginn staður sem sýnir kjánaskap ungs lífs hennar, og í gegnum andstæður grafir upp hina innri vituru konu sem hafði ekki áður verið þróuð eða ræktuð af álíka veiku móður sinni. Myndin er í tveimur hluta, sá fyrsti fjallar um upphaf baráttu Fay og harðnun í kjölfarið vegna einræðis fjandskapar, og sá síðari fjallar um baráttu hennar við að mýkja aðeins nógu mikið til að endurheimta Henry. Í fyrstu gætu aðdáendur Henry Fool lent í því að velta því fyrir sér hvernig myndin geti jafnvel talist framhaldsmynd og halda að það sé svívirðilegt að fylgjast með svona ákafa mynd með njósnaleikjabrjálæði og líkamlegri gamanmynd. En þetta er þar sem fíngerð Fay Grim liggur. Framhaldið fjallar um ferð Fay, og eins og ég sagði áður, þá er hennar það að finna lífgefandi geðheilsu í óreiðu, ekki skapandi óreiðu í stöðugri röð. Parker Posey er frábær leikkona sem fangar tungu Hal Hartley í kinnhúmor fullkomlega. Elina Löwensohn myrkar kannski í tilfinningalegri skuldbindingu við hlutverkið, sem gerir Parker kleift að leika bæði beinan mann og grínisti á móti hinni líflegu, sviðslegu gamanmynd sem gerist í kringum hana. Þegar Henry kemur inn í myndina byrjar myndin að taka edrú beygju. . Kvikmyndir Hal Hartley eru allar leikrit og hvert leikrit verður að snúast í hring. Í lokin er þér sýnt að nýþróuð persóna Fay og heilindi eru afsprengi tíma hennar með hinum banvæna ákafa Henry, en stingandi heiðarleiki hans og einstaka ástríðu kveikir neista í hverjum sem hann hittir. Fay Grim er frábær mynd sem fer ekki fram úr Henry Bjáni, en sýnir í gegnum svið Hals að blæbrigði listar hans eru sönnunin um snilli hans. Satt að segja held ég að allir sem hrista þessa mynd hafi ekki aðeins misst af punktinum um mílu (og sérstaklega fíngerðina í leik Parker Posey), en gæti ekki hafa haft mikinn áhuga á myndinni Henry Fool.