Þessi mynd er fyndin ef þú ert heiðursmaðurinn sem sat um það bil þrjár raðir fyrir aftan mig (endurtekið hverja kýlalínu, hló þegar það var ekkert kjaftæði á skjánum og gefur út gróft „haaaa“ við hvert atriði sem tengist tölvu eða fartæki) .Fyrir alla aðra er þetta illa meint, rugluð „gamanleikur“. Myndin fylgir nákvæmlega formúlunni frá síðari "Scary Movie" myndunum, sem og "Epic Movie" og "Meet the Spartans," þó án flóðsins af hjartalausum poppmenningarvísunum sem gerðu seinni tvær svo pirrandi. Samt sem áður, ljósgáfa vitsmuna- og friðarsinna um allan heim gerir það ljóst að myndin þekkir áhorfendur sína: fólk sem öfunda heilakraftinn. "Superhero Movie" er sérstaklega og stöðugt viðbjóðsleg við Stephen Hawking, kynnir hann sem kynlífssveltan eiturlyf og notar fötlun hans sem farartæki fyrir slapstick. Söguþráðurinn er byggður á "Spider-Man," með "Batman Begins" og "X -Men" hent inn bara til að flytja líkamlega gamanmynd. Stór hluti myndarinnar er slatti, en ekki á neinn uppörvandi eða áhugaverðan hátt. Lengsta gaggið er ræfilbrandari og snemma virðast handritshöfundar trúa því að það að láta aðalpersónuna henda í áberandi hrúgur af gervidýrakúki lífgar sjálfkrafa upp á annars óinnblásna endurtekningu á köngulóarbitsenunni úr "Spider-Man". Kannski er eini endurleysandi eiginleiki þessa eiginleika orkan í honum, sérstaklega fjarverandi í öðrum nýlegum skopstælingum. Kvikmyndagerðarmennirnir láta eins og þeir séu að gera eitthvað nýtt og áhorfendur geta fundið áhrifin í því hvernig leikararnir skoppa um skjáinn. Einstaklega styttri lengd (um klukkutíma og fimmtán mínútur) og spennan í framsetningunni gerir "Ofurhetjumynd" þolanlega frekar en skelfilega.