Þegar ég sá Lon Chaney, Jr. og Boris Karloff í leikarahópnum, bjóst ég við að finna dæmigerða „schlocky“ hryllingsmynd frá 1950. Upphafsatriðið (grafreitur með úlfi sem grenjar í bakgrunni) virtist staðfesta þetta. Þegar ég byrjaði að horfa á það, hins vegar, það sem ég uppgötvaði var sniðug lítil ráðgáta um Englending (Richard Green) sem reyndi að komast að því hvað hefði orðið um tvo vini hans sem höfðu horfið í Svartaskógi og, ef nauðsyn krefur, að hefna sín gegn vondi greifinn (Stephen McNally) sem réð yfir svæðinu. Chaney, sem hinn raddlausi Gargon, hafði frekar takmarkað hlutverk (eitt sem minnti mig reyndar á Hunchback frá Notre Dame) á meðan Karloff gegndi nokkru umfangsmeira hlutverki sem Dr. Meissen. Reyndar var Meissen ein af áhugaverðustu persónunum í myndinni og það var erfitt að vita alveg til hins síðasta hvort hann myndi verða góður eða vondur! Kastalamyndin var stórkostleg og jafnvel hin takmarkaða mynd af Svartaskógi var nógu raunveruleg. Hún kom svo sannarlega ekki út fyrir að vera lágfjárhagsleg, miðað við aðrar myndir sem ég hef samt séð. Einu vonbrigðin fannst mér vera frammistaða Ritu Corday sem greifynjan. Hún virtist vera nokkuð þurr og virtist ekki leggja mikla ástríðu í hlutverkið. Fyrir utan það, fann ég að þessi mynd hélt athygli minni út í gegn og það var næg spenna um hvernig þetta myndi allt verða til að gera hana vel þess virði að horfa á. Örugglega mælt með, með 7/10 einkunn.