Í fyrsta skipti sem ég sá plakatið varð ég agndofa yfir ró þess og fegurð. Síðan hefur borgin Istanbúl verið áleitin í huga mér síðan. Ekki mikil samræða, ekki mikil tónlist, öll myndin var tekin jafn vandað og fagurfræðilega eins og skúlptúr. Það er sjálft landslag. Reyndar er margt að gerast í myndinni, en leikstjórinn sleppti vísvitandi dramatískum hlutum og lét þá ímyndunarafl okkar og skapaði þannig virkilega flatt líf. **(vægur spoiler)Maður getur séð ástkonu Mahmuts gráta á klósettinu og fara svo út án þess að segja orð en ekki baráttu þeirra; má sjá Mahmut fylgja móður sinni á sjúkrahúsið en ekki baráttu hennar við veikindi. Dramatískasta atriðið í myndinni finnst mér að Yusuf hlær upphátt að leikfangahermanninum sem hann keypti handa frænku sinni,** og það var þegar það braut næstum hjarta mitt að sjá þetta leiðinlega, einmana líf springa út á þennan hátt. léttvægleika lífsins illgresi, sagan sýnir okkur hreinan innri heim allra persónanna, sorg þeirra, kvíða, einmanaleika, eftirsjá...Og þegar sagan þróaðist, fattaði ég loksins örvæntingarfullar aðstæður þeirra þar sem tilfinningar þeirra voru í raun engin. leið út ef engir ytri hlutir gripu inn í, sem er nákvæmlega hver einfari reynir að halda hvað sem það kostar, sérstaklega fyrir óábyrgan listamann eins og Mahmut. Ég er nýbúinn að horfa á aðra. Í gærkvöldi krjúpaði ég í sænginni, fékk mér Vodka við hlið rúmsins og fór í gegnum alla myndina í trans. Mér fannst tvö raunveruleg líf gerast, eitt fyrir utan skjáinn, annað inni á skjánum. Mér fannst ég vera laus við alla þessa einmanaleika og kvíða vegna þess að fólkið inni upplifði það. Ég lét bara fjarlægja mig frá öllum þessum hlutum. Við getum ekki afneitað alhliða samskiptavandamálinu og einmanaleiki setur okkur jafnvel langt í átt að því og það verður grimmur spírall. Ég veðja á að Mahmut hafi samt ekki fundið út hvernig lifa á endanum. Þess vegna steig hann út úr herberginu sínu til að reyna að finna svörin úr hinum ytri heimi, kuldanum og landslaginu.