Nina Foch skilar furðu sterkri frammistöðu sem titilpersóna í þessum skemmtilega litla gotneska naglabíta. Hún tekur við stöðu sem ritari hjá samfélagsmiðlinum í London (leikinn af Dame May Witty) og hrollvekjandi sonur hennar (hinn krúttlega og pirrandi George Macready). Áður en hún veit af vaknar hún og finnur sjálfa sig í herragarði við sjávarsíðuna sem hún hefur aldrei séð áður, þar sem Witty og Macready kalla hana Marian og reyna að sannfæra þjónana og nærliggjandi borgarbúa um að hún sé vitlaus eiginkona Macready. Auðvitað getur þetta par aðeins verið að skipuleggja svívirðileg verk, og jafnvel þó að við vitum að Julia verður að lokum að flýja gildruna sína, byggir leikstjórinn Joseph Lewis upp alvöru spennu í því að svara spurningunni um hvernig hún muni stjórna því." Ég heiti Julia Ross" hefur ekkert stílfræðilega til að aðgreina hana frá fjölda kvikmynda sem komu út á sama tíma, en það kom mér á óvart hversu vel hún hélt saman þrátt fyrir skó-streng fjárhagsáætlun sína og B-mynda ætterni. Það eru þónokkuð augnablik sem gæti haft þig á brún sætis þíns og ég fann sjálfan mig virkilega að róta á Juliu þegar hún náði tökum á áætluninni og fór að svíkja ræningjana sína. Í hverri annarri gotneskri spennumynd hefði kvenhetjan svínað, öskrað og þagað og beðið eftir að hetjan hennar kæmi og bjargaði henni. Þannig að ég get ekki sagt þér hversu hressandi það var að láta kvenhetjuna í þessari mynd nota heilann og finna út hvernig hún á að bjarga sér.Vel gert.Einkunn: B+