Ef þú þjáist af svefnleysi þá væri Radiant besta leiðin til að senda þig í 7 ára dá. Myndin er svo ofboðslega yfirþyrmandi og hversdagsleg að það er erfitt að ímynda sér að leikstjórinn Steve Mahone gæti horft framhjá svona augljósri sljóleika. Sagan hefur útlægan lækni (sem við fáum aldrei að sjá) flytja út í eyðimörkina til að búa til bóluefni sem mun lækna allt. sjúkdóma með því að fylla gestgjafana fulla af mótefnum sem geta barist við hvaða sýkingu sem er (já, alveg eins og þessi þáttur af Futurama). Bóluefnin virka ekki og naggrísir manna verða sýktir af vírus sem drepur innan 48 klukkustunda. Að vilja ekki vera veiddur af stjórnvöldum í grímubúningum fer inn í eyðimörkina í skjóli í von um að sólskinið drepi vírusinn . Allt þetta er sagt af Michael, sá eini í kvartettinum sem er ónæmur fyrir sýkingu. Og það er leiðinlegasta frásögn alltaf. Þeir hefðu getað leikið einhvern með áhugaverða rödd en í staðinn fáum við einhvern með minni raddpersónuleika en Clive Owen. Ofan á þetta krefst klipparinn að klippa meira en hálfa myndina út, gefa henni undarlegan draumkennda tilfinningu og auka áhorfendur vilja fara að sofa. Það kemur ekki á óvart að helmingur áhorfenda hafi gengið út úr þessu, ég var ekki einn af þeim af einhverjum ástæðum. En ég ætti að hafa það. Endirinn á að vera átakanleg og snjall og forboðinn. En það er augljóst og einfaldlega ekki. Léttir já, en ekki dramatísk að minnsta kosti. Algjör ódýrleiki þessarar framleiðslu og deyfðu hljóðið sem gerir mikið af samræðunum óskiljanlega örkumla það sem hefði getað orðið áhugaverð sci-fi saga ef hún hefði haft betri leikara, svalari staðsetningar og tilfinningu brýnt. Eins og það er þá er Radiant snoozefest.