Ég ætti að segja í upphafi að það er margt, margt sem ég elska við 'Forbidden Planet' og já, ég lít svo sannarlega á hana sem 'klassíska' vísindaskáldsögumynd af mörgum ástæðum. En aðdáunin sem hún hefur fengið í gegnum árin fer svolítið yfir toppinn að mínu mati. Ekki síður yfirvald en Leonard Maltin segir „Forbidden Planet“ „...er ein af metnaðarfyllstu og gáfuðustu kvikmyndum sinnar tegundar“. Metnaðarfullur? Án efa. Greindur? Fer eftir því hvaða hluta myndarinnar þú ert að tala um. Þetta var vissulega virtasta og háfjárhagslegasta vísindaskáldsagnamyndin til þess tíma. Fyrir tæpar 2 milljónir Bandaríkjadala (þetta var 1956, mundu), lagði MGM sig allan fram við að framleiða töfrandi, augnayndi geimævintýri ólíkt öllu sem áður hefur sést á hvíta tjaldinu, jafnvel með listamönnum frá Disney vinnustofunni í sumar. af vandaðri tæknibrellunum. „Heillandi“ er venjulega ekki orð sem notað er til að lýsa tæknibrellum í vísindamyndum, en það er samt það sem virðist eiga best við hér. Jafnvel hið ógnvekjandi 'Monster from the Id' er aðeins vel teiknuð teiknimyndafígúra af Disney-fólkinu, ólíklegt til að hræða neinn eldri en 8. Þegar ég sé hin ýmsu leikmynd og tek eftir listhönnuninni, módelunum, búningunum, o.s.frv., mig minnir ekkert eins mikið og „Galdrakarlinn í Oz“ með sínum svakalega mettuðu litum og vandaðri ef ekki alltaf sannfærandi áhrifum. Svo mikil vinna hefur verið lögð í þessar myndir að maður hneigist til að brosa af aðdáun yfir áreynslunni hvort sem er. „Forbidden Planet“ er dásamlegt að horfa á. Atriðin gerast á augljósum sviðsmyndum sem eru stórkostlega skreytt, matt málverk af plánetum og rými í bakgrunni, og flókið hannað smásandöldur og svo framvegis til að gefa blekkingu af dýpt. Þetta er dálítið eins og að horfa á vandaðasta sviðsleik sem þú hefur séð. Trúverðugustu og sannfærandi atriðin eru sennilega þau sem eru innan hinnar miklu Krell-samstæðu, þar sem myndir sem sýna mikla dýpt og breidd þessa innra rýmis eru vel gerðar og trúverðugar. En svo komum við að leikarunum, fjandinn hafi það. Frammistaðan er næstum einsleit hræðileg, þó í sanngirni verði að segja að samræðan fari varla yfir stig húmors í búningsklefa unglinga, nema í sumum köflum af varla fullnægjandi vísindalegum tækniþulum. Jafnvel stórleikarinn Walter Pidgeon er kominn í það að gefa svona hammy-frammistöðu, það er stundum ömurlegt. Mjög ung Leslie Nielsen fer með hlutverk geimskipsstjórans J.J. Adams, og gefur ekki eyri af trúverðugleika eða sannfæringu í allri myndinni. Hann virðist ósjálfrátt vita, þrjátíu árum fram í tímann, að hans sanna styrkleiki felst í gamanleik, þar sem stundum virðist hann varla geta haldið hreinu andliti við að segja línur sínar. Sérhver þvinguð viðbrögð, hvort sem það er reiði eða ástríðu eða hátíðleg hugleiðsla, líta beint út úr framhaldsskólaleikriti. Anne Francis, líka mjög ung, líður aðeins betur sem hin meinta saklausa Alta, sem við eigum að trúa að hafi aldrei séð karlmann annan en föður sinn fyrr en áhöfn geimskipsins birtist. (Alta Morbius, nú er nafn fyrir þig.) Því miður, jafnvel á þessum unga aldri, virðist Anne Francis um það bil eins mey og barnaleg og Elizabeth Taylor í 'Butterfield 8.' Það er góð saga hér, grafin einhvers staðar fyrir neðan grátbrosleg ummæli skipverja um Alta og enn eitt ungviði um „Cookie“ eftir Holliman jarl, skipakokkinn. (Holliman skilar líka hræðilegri frammistöðu. Ég býst við að allir þessir leikarar hafi farið beint úr þessari mynd í leiklistarskólann.) Byggt á „The Tempest“ eftir Shakespeare, sögunni um dauðan kynþátt, Krellinn og stórkostlegan heim vélanna. þeir skildu eftir sig er það sem flestir hafa tilhneigingu til að muna um 'Forbidden Planet' og ekki að ástæðulausu. Í nokkrar mínútur hér og þar geturðu gleymt restinni af myndinni og verið töfrandi af hugmyndum Disney-listamanna um Krell neðanjarðarsamstæðuna. Er það nóg til að bæta fyrir restina af göllum myndarinnar? Þú verður að ákveða það sjálfur. Ó, og auðvitað er það Robby the Robot, hugmynd hvers 1950 tíu ára barna um hvernig vélmenni ætti að líta út og tala út. Hann er fyndinn. Á stöðum. Svo, 'Forbidden Planet' fyrir mér er mjög, MJÖG blandaður baggi. Hún á hrós skilið fyrir að vera innblástur fyrir heila bylgju vísinda- og sjónvarpsþátta sem fylgdu í kjölfarið, ekki síst „Star Trek“. En ég mæli með því að allir sem halda að þetta sé meira en vel sviðsett teiknimyndasögusci-fi fari aftur og horfi á hana aftur.