Það er áhugavert að fylgjast með hvernig samfélaginu seint á fimmta áratugnum er lýst í þessari mynd. Karlar eru svívirðilegir, keðjureykjandi drykkjumenn með eitt í huga (tíminn hefur ekki breytt karlmönnum svo mikið, en "kynferðisleg áreitni" hefur gert það) og konur eru á vinnustaðnum að eyða tíma þar til þær finna eiginmann og koma sér fyrir. Sumt af samræðunum er hryllilegt en samt er það heillandi á saklausan, framhjáhaldandi hátt. Ég elska upphafseiningarnar sem sýna rómantíska, spennandi mynd af Manhattan með Johnny Mathis sem syngur "The Best Of Everything" á hljóðrásinni. Mig langar að hoppa beint inn í sum atriði, tekin á götum N.Y., um 1959 og upplifa tíma sem ég hef aðeins séð á filmu og á ljósmyndum. Sum atriði í þessari mynd minntu mig á "Working Girl" eftir Melanie Griffith. Sérstaklega þegar Hope Lange (sem er kross á milli Grace Kelly og Dolores Hart) verður fyrir sprengju í íbúð myndarlegs Stephen Boyd, hann setur hana inn og horfir bara á hana sofa (eins og Melanie, hún vill vita hvort "eitthvað" hafi gerst á milli þeirra daginn eftir ). Joan Crawford er örugglega sambærileg við hræðilega kvenkyns yfirmann Sigourney Weaver nema hún var út á við viðbjóðsleg (með mjúkan kjarna), en persóna Sigourney var sæt að utan og hræðileg að innan. Mér fannst ömurlegt hvernig Suzy Parker persónan (Gregg) byrjaði sem sjálfstæð kona með ferilmarkmið að verða leikkona, sem á að hafa þurft ekki karl til að fullkomna hana, endaði. Hún verður stalker/brjálæðingur/hneykjandi þegar hún lætur manninn sem hún verður ástfangin af keyra bananana sína eftir að hann er búinn með hana. Ég elskaði karakterinn Mary Agnes, skrifstofuslúðurinn, með sínum þykka New Yawk hreim. Ef þú hefur gaman af myndum eins og "Valley Of The Dolls" muntu líka við þessa.