Saga sjónvarps til kvikmyndaaðlögunar er full af frávikum sem sanna nánast með óyggjandi hætti að hefðin hefði aldrei átt að byrja í fyrsta lagi. Það eru þó nokkur dæmi sem ná að draga það af sér, bara. Rising Damp virðist í fyrstu vera síðasta myndaþátturinn sem hentar fyrir stóra skjáinn þar sem þessi bráðfyndna þáttaröð var byggð innan örsmáa marka norðlægrar stofu. Einnig fékk rithöfundurinn, Eric Chappell, ekki nóg borgað fyrir að eyða tíma í að búa til algjörlega frumlegt handrit svo hann safnaði saman slatta af sjónvarpsþáttum og saumaði þá saman til að mynda meginmál myndarinnar. Þetta í sjálfu sér þýddi ekki endilega að handritið myndi mistakast. David Croft og Jimmy Perry gerðu það sama með handritið að Dad's Army og það virkaði frábærlega. Þó, fyrstu þættir Dad's Army, með stöðugum hraða sínum og yfir bogalegum söguþræði, lánuðu sér mun betur til kvikmyndaaðlögunar. Rising Damp þættirnir voru hins vegar orkumál frá fyrstu senu til andlauss hápunkts. Fyrir vikið, þegar einni sögu er lokið og önnur byrjað, verða atriðin í myndinni sundurlaus. Annar gildra fyrir kvikmyndaútgáfu sjónvarpsþáttaraðar er óumflýjanlegur samanburður sem gerður er. Að þessu leyti fölnar myndin í samanburði við frábæra seríu Rising Damp. Þrátt fyrir allt þetta tekst Rising Damp the Movie að vera skemmtilegur og stundum uppnám. Það kemur kannski ekki á óvart að fínustu augnablikin eiga sér stað í þáttum sem eru skrifaðar sérstaklega fyrir myndina. Þetta felur í sér ruðningsleik þar sem Rossiter gerir frábærlega tímasett pratfall. Reyndar, á meðan allir leikararnir höndla hlutverk sín fullkomlega (með undantekningartilvikum afleysingaleikara fyrir seint og sannarlega frábæra Beckinsale), er það Leonard Rossiter sem Rigsby sem skín mest. Reyndar hefði Rising Damp átt að vera gerð sem kvikmynd bara svo Rossiter hefði getað átt rétt á Óskarsverðlaunum, slík er mikilfengleiki leiklistarhæfileika hans. Sannarlega var hann ekki einu sinni tilnefndur. Á endanum tekst myndin ekki að passa við svimandi hæðir sjónvarpsþáttanna á meðan hún nær að halda sínu sem gamanmynd út af fyrir sig með nokkrum fallega leiknum augnablikum. Mælt er með skoðun. Eitt að lokum: Opnunar- og lokatónlistin er sú langversta í kvikmyndasögunni.