Sumar kvikmyndanna sem Roger Corman's New World kvikmyndafyrirtækið framleiddi á áttunda áratugnum tákna bestu tegund B-mynda, þar sem takmarkanir tegundarinnar virka í raun sem eins konar frjáls áhrif á rithöfunda og leikstjóra slíkar klassískar innkeyrslumyndir. eins og "Deathrace 2000", "Hollywood Boulevard", "Grand Theft Auto" og "Caged Heat" komu upp úr þessu umhverfi. Því miður voru fyrrverandi samherjar hans hjá American International Pictures að klárast á áttunda áratugnum, sérstaklega í fjarveru Jim Nicholson, og þeir framleiddu oft annars flokks eftirlíkingar af myndum Cormans, stundum með sjálfsmíðuðum stjörnum hans. "Black Mama, White Mama" er ein af þessum myndum. Þetta er í rauninni ódýrari eftirlíking af "Stóra dúkkuhúsinu með nokkrum af sömu stjörnunum sem gera mikið af sömu hlutunum. Já, þetta er John Ashley samframleiðsla (já, sami John Ashley og var hinn bráðfyndin Elvis wanna-be). í "How to Make a Monster" og parað við Debbie Walley í "Beach Blanket Bingo") með öllum einkennum framleiðslu hans kvennafangelsi þar sem allir nema kannski 2 eða 3 aðalpersónur, þar á meðal fangarnir og gæslumennirnir eru filippseyskir leikarar í hlutverkum að mestu leyti sem ekki tala, þar sem við sjáum ofurfyrirsætukonur taka að sér hlutverk byltingarsinnaðra vígamanna og þar sem aðalgleði myndarinnar er fengin með frumlegri S&M nýtingu. Prentið sem ég sá síðast var skelfilega ljósskemmt (gott ole Will Viharo lýsti því sem "Yellow Mama, Yellow Mama"), en ég held að jafnvel við bestu aðstæður séu ljósmyndun og leikstjórn mjög venjubundin. Það er líka mjög lítið sjónrænt gildi hér Corman hlýtur ekki að hafa haft mjög mikið með myndina að gera sjálfur vegna þess að hann var alltaf nógu snjall til að gefa myndunum sínum að minnsta kosti auka framleiðslugildi með því að taka upp í frjálsum almenningsrýmum sem myndi gera myndina áhrifameiri. Þessi mynd lítur ekki út fyrir að vera áhrifamikil, hún er ekki með áhrifamikil hljóðrás og maður skammast sín bara fyrir hvern þann sem sýnir sneið af hæfileikum. Eina fjarska áhugaverða frammistaðan kemur frá Pam Grier sem grimmri hóru á leiðinni til að flýja lífið, filippseyska leikaranum Dindo Fernando sem grótesk sjálfs-eftirlátssama pimpla hennar og Sid Haig sem málaliði í kúreka stíl. Sagan setur Grier og mótleikara Margaret Markov í lággjalda kvenútgáfu af "The Defiant Ones", en gerir mjög lítið úr þeim melódramatísku möguleikum sem þessi forsenda gefur. Það er í rauninni bara afsökun til að tryggja að söguhetjurnar tvær geti samt stoppað í góðri drulluglímu á meðan þær eru að reyna að flýja fangelsið saman. Þetta er allt í anda góðrar skemmtunar, en myndin mistekst á endanum jafnvel sem arðrán því það er ákveðinn brún og hráleiki sem ætti að vera til staðar í svona senum sem í staðinn er skipt út undir hendi þessa leikstjóra með eins konar geispandi fyrirsjáanleika. mun hafa lítið gildi fyrir aðdáendur harðkjarna nýtingargildis að minnsta kosti í útgáfunni sem ég sá að það er ekki skýrara en "Faster Pussycat, Kill! Kill!" frá meira en áratug fyrr, og mun minna áhugavert sjónrænt og þematískt. Fyrir þá sem hafa bara gaman af því að hlæja út úr kvikmyndum „svo slæmar að þær eru góðar“, gæti þessi verið skemmtileg en hún er ekki í efri þrepinu. Fólki væri frekar ráðlagt að leita til "Caged Heat" eða einhverra annarra sem gleðjast yfir eigin grimmd að því marki að það verður að herbúðum; þessi er líkari minna metnaðarfullri viðleitni eins og "The Muthers" eftir Cirio Santiago. Því miður er það besta við þessa tilteknu mynd titillinn og nærvera Pam Grier, sem var betri í öðrum myndum um svipað leyti (sérstaklega „Coffy“ eftir Jack Hill. Þessi mynd sýnir kannski miðpunkt í ferð ungfrú Grier frá Corman ritara yfir í B-mynd Queen-For-A-Day, en fyrir utan sögulega „þýðingu“ hennar sem slíka mun hún hafa lítið gildi jafnvel fyrir stóra aðdáendur Grier vegna þess að henni er gefið mjög lítið að vinna með hérna. Verð að sleppa því, nema auðvitað þú fáir að sjá það í kvikmyndahúsi með fullt af vinum og mikið af bjór eins og ég gerði. Og jafnvel þá er gildi þess vafasamt.