Það er ekki endilega gott að rifja upp gamlar kvikmyndir sem maður hélt að væru meðalmennsku. Þeir versna stundum. LUTHER THE GEEK, undir forystu Fangoria-búðanna (í Gorezone kölluðu hana „ógnvænlegasta kvikmynd síðan Texas CHAINSAW“um, nei), þróaði LUTHER THE GEEK á óskiljanlegan hátt sértrúarsöfnuð sem „ákafalega“ hryllingsmynd. Reyndar er þetta bara meðalstöng og slashuh, bitfilma sem setur sig í stutta stund til hliðar frá pakkanum með því að sýna morðingja sem klappar eins og kjúklingur. Já, klikkar eins og kjúklingur. Kvikmyndagerðarmanninum til hróss þá létu þeir að minnsta kosti ekki morðinginn hljóma eins og önd a la THE NEW YORK RIPPER. Það væri bara kjánalegt. Frásagnarrökfræði er algjörlega yfirgefin í LUTHER NÆRDINN. Ég er ekki að segja að slasher-myndir séu fullt af rökum, en allavega í HALLOWEEN slapp Michael Myers. Lúther er í raun skilorðsbundinn eftir langa senu þar sem fólk heldur því fram að hann sé endurbættur, jafnvel þó að hann klappi eins og hæna og sé með rakgervitennur (sem hann virðist hafa búið til í fangelsi). Þetta er svona kvikmynd þar sem hjón sjá hurðina troðast inn og stelpan vísar því á bug með því að segja: "Æ, mamma hlýtur að hafa gleymt lyklunum sínum. Hún gleymir mörgum hlutum síðan pabbi minn dó." Svona kvikmynd þar sem hysterísk móðir rekst á lögreglu sem leitar að Luther og segir við hann: "Morðinginn er í húsinu mínu!" Svo hvað gerir hann? Hann grípur hana og dregur hana bókstaflega aftur að húsinu og segir: "Sýndu mér bara hvar hann er og ég skal gera afganginn." Af hverju ekki að hringja aftur? Það er verst að myndin er full af svona hræðilegum hasar og samræðum því Luther persónan er í raun frekar áhugaverð. Stærstur hluti heiðursins á Ed Terry, dauður hringjari fyrir Tom Noonan í MANHUNTER, sem gefur Lúthernum ósvikna ógnaranda. Í höndum réttra leikstjóra gæti LUTHER THE GEEK verið á sama stigi og SONNY BOY eða SANTA SANGRE og verið sannkallaður kvikmyndalegur skrýtinn. En Albright er ekki sá leikstjóri og setur bara heillandi persónu Lúthers í leiðinlegar slægjur.