Þrátt fyrir alvarleika viðfangsefnisins og sennilega góðan ásetning kvikmyndagerðarmanna um að gera kvikmynd sem fjallar um yfirburði hvítra, gerir ósamræmi aðalpersónunnar Bronson Green, upprennandi New York-leikara, auðveldlega svikinn í L.A., erfitt að taka söguna alvarlega. Green, sem er stöðugt hafnað af leikara í Los Angeles fyrir að vera úreltur (þ.e.a.s. líka New York þegar níunda áratugurinn er að leita að stórum, ljóshærðum og heimskum), hann finnur að velgengni kemur auðveldlega þegar hann er tilbúinn að láta undan því að falsa ímynd sína. Því miður, nýja hárlitunin og friðsælt "brimbretta" viðhorf gefur honum tækifæri til leiklistar hjá Jeríkókirkjunni, sem er áskrifandi að hvítum yfirburðakenningum arísku þjóðarinnar. Green er reiðubúinn að gleyma fortíð sinni auðveldlega, og sérstaklega að snúa baki við unga blökkuvini sínum til tíu ára, til að verða nýr talsmaður kirkjunnar. Þetta meikar engan sens, þar sem persónan okkar er í grundvallaratriðum í upphafi. Það er þessi skyndilega og lausa breyting á karakter, ásamt skyndilegri afturhvarf aftur til hins harkaða, DeNiro-áráttu (sem leigubílstjórapersónan hans) form sem getur barist við illmennin. Göfug tilraun á kvikmyndagerðarmennina, en á endanum kemur í ljós að hún er allt annað en alvarleg. Hinar persónurnar eru líka ansi pirrandi og það sem við neyðumst til að viðurkenna í þeim kemur of auðveldlega -- geðræn vænisýki kirkjuleiðtogans, Kærustu leikkonunnar með eigin hagsmuni (fyrsta kærastan sem Bronson á þegar hann er í L.A.), og nýju ljóshærðu kærustuna sem karakterinn skortir svo mikinn þroska, hún er að mestu leyti bara gangandi, talandi tóm. Við eigum bara að sjá þá á hverfulum augnablikum þar sem eitthvað af handahófi neyðir okkur til að gera forsendur um persónurnar. En það er í raun lítil þróun á neinum þeirra. Annað vandamálið við þessa mynd er sá óguðlega langur tími sem persónurnar taka þátt í mjög litlum mikilvægum athöfnum. Mikið af byrjuninni snýst augljóslega um að kynna persónurnar og síðar sjáum við erfiðleika Bronsons við að brjótast inn í leiklistarsenuna í L.A. og gremjuna sem stafar af stöðugri höfnun. En eftir að hann breytir fúslega útliti sínu og persónuleika til að verða samþykktur, þá eru að minnsta kosti góðar tuttugu mínútur til þrjátíu mínútur af sóun á kvikmynd þar sem mjög lítið af neinu gerist. Fyrir myndir sem leitast við að vekja athygli á óskynsamlegum ótta á bak við rasismi, þetta var ekki gert af nægum trúverðugleika.