Ég hef séð Jimmy Stewart í öllum reglulegu hlutverkunum, en "Spirit of St. Louis" var sagt vera einn af hans uppáhalds. Þessi mynd var léleg aðgöngumiða þegar hún var frumsýnd, hún er að mestu gleymd í dag. Með því að segja hina þekktu sögu af frægu flugi Lindbergs árið 1927, virðist Stewart vera illa leikin í fyrstu og vel þekkt rödd hans lætur þig aldrei gleyma hverjum þú ert að horfa á; það líður eins og George Baily aftur. En Stewart vann greinilega hörðum höndum við hlutverkið og hann gerir allt rétt, svo fyrr en varir er þér sama um að Stewart hafi verið 20 árum eldri en maðurinn sem hann er að túlka. Lindberg frá Stewart er svo andskotans, al-amerísk, eplaböku viðkunnanleg að þú festir þig í sögunni og þú áttar þig á því að Stewart ætlaði að túlka Lindberg með öllum þeim ógeðslegu, Yankee-kunnáttu sem hann gæti safnað. upp. Lindberg var næstum goðsagnakennd hetja í Bandaríkjunum og Stewart virðist staðráðinn í að halda uppi útliti. Flash-bakmyndir eru snjallilega notaðar til að halda áfram að halda því sem er í raun frekar daufleg saga áfram, og ég var sleginn af fíngerðum tilvísunum í Faith sem var á víð og dreif. kvikmyndin; Lindberg að reyna að kenna vonlausum presti að fljúga, bara til að verða frammi fyrir prestinum á trú hans, eða Lindberg sem neitar að bera úthlutað St. Christopher-medalíu til að spara þyngd í flugvélinni, aðeins til að finna medalíuna falið í nestispokanum hans eftir að hann fór yfir Atlantshafið. Fyrir mér er þetta ekki mynd um epískt ferðalag manns út í hið óþekkta, heldur skilning hans á því að þetta líf er miklu stærra en það sem við getum séð og fundið.