Franskt kvikmyndahús er ömurlegt! Niður með allar þessar geðrænu sýn með minn-Guð-er-ég-ræktaða áberandi viðhorf þeirra! Drepsótt af yfirlætisfullu táknrænu kvikmyndamáli og ógegndræpum chiffres! Ég mun ekki lengur hafa hug á því! Léos Carax, hefur þú einhvern tíma hugsað um, að samtal í kvikmynd gæti verið eðlilegt og lifandi??? Kannski er ég of algengur til að skilja þig? Eða hafði það verið þitt verkefni að staðfesta allar klisjur Frakka sem heimurinn getur haft? Guillaume hinn verðandi guilliotíni kemur í heimahöll sína, Mme. Deneuve, sem er ekki á myndinni, leikur á flautu: "Hér er ég, elskan!" Á þessari stundu vissi ég að hún er í baðkarinu og við munum sjá hana liggja þarna inni bráðum. Ekki misskilja mig, ég er ekki prúður og kynlífssenan með sifjaspell var hápunktur myndarinnar. En þetta er, í Berlín, segjum við "etepetete", það sem þýðir eitthvað eins og "être-peut-être", snobbisti, sjálfsánægður og, það versta, sést sem oft í frönskum kvikmyndum get ég sagt! Annað dæmi: Hún, falleg og viljug, horfir á sjálfa sig í spegli, greiðir hárið og villtskeggði og skítugi ungi sérfræðingurinn hennar hleypur inn í herbergið, andvana hrópandi: "Það er engin undankomuleið, það er ekkert undan!" Fjörutíu árum eftir tilvistarhyggju Sartres og félaga - hvað er nýtt, hvað er spennandi við? Guð minn góður, þarna er þessi kona og hún elskar þig og dáist, hvað væri eðlilegra að vera ánægð með líf þitt? Og þegar þú ert það ekki, vinsamlegast útskýrðu miklu betur, hvers vegna!! Fæddur franskur þýðir að þú þarft að lifa lífi í eyðslusemi, engin undankomuleið, er það málið?