Þetta var furðu gáfulegt fyrir sjónvarpsmynd og alveg satt við mína eigin reynslu af lotugræðgi. Það var reyndar vel rannsakað og ég get bara gert ráð fyrir að það hafi verið skrifað af einhverjum sem hefur gengið í gegnum svipaða reynslu, því það hafði öll smáatriðin. Persónurnar voru nokkuð vel teiknaðar og frammistaða Mare Winningham og Alison Lohman frábær. Ég held að það sem mér líkar best við hafi verið að þeir gerðu þá sértæka og klára, og það var engin blekking á ástæðunum fyrir lotugræðgi Beth (það var ekki eitthvað „mataræði sem fór úr böndunum, af völdum þrýstings sem fjölmiðlar hafa sett á stelpur , þrýsting sem við ætlum ekki að taka á..."). Móðir hennar var ekki alveg hugmyndalaus - of oft í sjónvarpi taka þau mál sem ALLIR hafa einhverja vitund um og reyna að segja okkur að sögupersónur þeirra séu síðasta fólkið sem eftir er á jörðinni sem gerir það ekki ("Sykursýki? Hvað er það? Ó, heimurinn minn er allur skakkur, læknir, vinsamlegast útskýrðu þetta allt fyrir mér eins og ég væri lítið barn", o.s.frv.). Það var ljómandi gott að mamma hennar var sálfræðingur og jafnvel hún sá ekki merki þess. Og atriðin þar sem Beth var að kasta upp voru ekki OF melódramatísk og tilkomumikil og einbeittu sér meira að þörf búlímískra fyrir leynd og stjórnleysi þeirra. Atriðið þar sem Beth segir móður sinni að hún sé búlímísk hefði fengið mig til að gráta ef það hefði ekki verið annað fólk í herberginu. Allt í lagi, svo mér líkaði við þessi atriði. Það sem virkaði ekki svo vel fyrir mig var endirinn, sem stefndi aftur til sjónvarpsmyndasvæðisins sem við þekkjum og elskum ekki sérstaklega, en ég býst við að þeir hafi þurft að klára það. "Þú getur líka læknað átröskun barnsins þíns, ef þú átt fullt af peningum og býrð í Ameríku..."Og get ég bara sagt aftur að mér líkar mjög við Mare Winningham. Hún er frábær.