Ég beið í smá stund með að birta umsögn um þessa heimildarmynd því þegar ég sá hana fyrst fyrir meira en 10 árum síðan, vildi ég hugsa vel um hvað ég vildi skrifa. Ég fann út frá heimildarmynd að þetta er helvíti góð heimildarmynd. Það gerði það sem það ætlaði sér að gera, sýndi mér eitthvað sem ég hafði ekki hugmynd um og hélt mér áhuga á þessum heimi sem það kannaði. Ég vissi ekkert um Drag-heiminn og að komast að þeim og „Kúlunum“ var bara stórkostlegt fyrir mig. Þetta fólk var bara svo hæfileikaríkt með það sem það gerir og hvernig það gerir það, fyrir keppni. Köttufólkið, kvartendurnir (jafnvel ég var reið þegar einhver sagði dómaranum að úlpan sem Drag Queen væri í væri ekki karlmannsúlpa!), öfundsjúkir, þetta er allt til staðar eins og í hverri annarri keppni. EINS OG ÖNNUR KEPPNI líkar það. Sem mér fannst vera punktur. Þú hafðir eldri dragdrottninguna að tala um hvernig boltarnir "áðu" voru bornir saman við nýrri dragdrottningarnar sem hafa breytt boltunum og búið til fleiri keppnisflokka -- og jafnvel þá sem horfðu á vitandi að framtíð Balls myndi breytast enn meira þegar þeir væru tilbúnir að ganga flugbrautina. Það var áhugavert að heyra að nokkrir keppendurnir bjuggu úti á götu tveimur mínútum fyrir ballið en mættu til að keppa, það skipti þá miklu máli! Svo voru sorgarsögur, sögur af því hver er "hús" og "húsmóðir" sem dró fram þá bestu og skærustu í keppninni. Það var áhugavert. Nú til að bæta við eftir 10 ár að hafa séð þessa mynd, lifði ég í gegnum svokallaða 'Madonnu' æði. Ég kom auga á nokkur kunnugleg andlit úr þessari heimildarmynd sem endaði með Madonnu á „Vogue“-stiginu hennar og réttilega. Ef ekki væri fyrir þá einstaklinga, þá hefði Madonna ekki fengið „Vogue“ áfanga, ég veit það núna. Gefa skal inneign þar sem inneign ber að skila. Fær mig til að velta því fyrir mér, ef einhver annar frá almennum Ameríku myndi horfa á þessa heimildarmynd, þá munu þeir komast að því að þeir eru ekki eins "mainstream" og þeir halda.