Saving Grace er örugglega einn af fremstu keppendum um verðlaunin „Hvernig á að eyðileggja fullnægjandi kvikmynd á síðustu mínútunum“. Ef þú blandar fallegu þorpi í Cornwall - að miklu leyti byggt af vænum konum á eftirlaunum - við frjálslegan skammt af marijúana, þá verður ákveðin kjánaskapur í gangi. Síðustu sjö mínútur myndarinnar fara hins vegar niður í algjörlega fáránlegan og er ekki einu sinni leystur með því að vera sérstaklega fyndinn. Það er algjör synd, því þessi gamanmynd hefur tilhneigingu til að verða jafn góð og Waking Ned Devine frá 1998, sem sýndi einnig fallegt lítið þorp og einkennilega íbúa þess að reyna að komast út úr erfiðum aðstæðum. Söguhetjan Saving Grace er miðaldra, nýlega ekkja Grace Trevethyn, en arfleifð eiginmanns hennar um slæmar skuldir hefur neytt hana inn á óhefðbundna leið til að afla tekna. Hjálpuð af garðyrkjumanni sínum, Matthew, snýr hún sérþekkingu sinni í garðyrkju að ábatasamri ræktun marijúana. Því miður leiðir þetta hana í átökum við lögregluna á staðnum, lánardrottna eiginmanns síns og franskan eiturlyfjabarón. . . . . . . . . . sem allir mæta í gróðurhúsinu hennar samtímis. Sambandið og sambandið milli Grace og Matthew er vel lýst og Brenda Blethyn fær áhorfandann tilfinningalega í tengslum við viðkunnanlega persónu sína - þú getur virkilega fundið hvað hún er að ganga í gegnum. eru frekar óvenjulega sérvitringar. Hins vegar er umbreyting Jacques eiturlyfjabarónsins í rómantískan áhuga Grace mjög ósennileg og passar alls ekki við tóninn í myndinni. Og vissulega er vatnsræktun ekki slík bylting í heimi kannabisræktunar? Því miður skipta myndin blíður húmor út fyrir slatta og endar á að vera eins fölsuð og marijúanaplönturnar.