Myndin hefst með fallegum landslagsmyndum af norðvestursveitinni. Girðingarstaurar sem skaga út úr soðnum jörðu, flutningalest sem fer yfir heyreitir í fjarska, skýjabylgjur, lítil mannvirki við vegkantinn, mótel eða matsölustaður í miðjum hvergi. Yfir þessu spilar lúin en dularfull Twin Peaks píanóútsetning og þetta er allt nægilega stemmandi og andrúmsloft á einhvern amerískan gotneskan hátt. Í gegnum þetta heldur leikstjórinn Jon Jost samt áfram að flétta inn óþægilegum ramma, bókstöfum, opnunareiningum með pirrandi swooshing hljóðum, litaramma sem boða „BLÁR“, tölur sem telja með „12 skrefum að niðurstöðu“ sem tilkynnt er um í upphafsútgáfunni. Það er augljóst á fyrstu mínútunum að þó að Jost sé meira en fær um að fanga landslag og andrúmsloft, þá er honum sama um það. Hann hefur hvorki ástúð á opnum svæðum Pacific Northwest sem Terrence Malick gerir í Badlands og hvorki tíma né tilhneigingu Twin Peaks David Lynch til að vefa leyndardóma og ráðabrugg í kringum tiltekinn stað. sem þjóna eigin tilgangi. Notkun á klofnum skjá er áhugaverð, mér líkar sérstaklega við hvernig við fáum fyrstu myndina af Ricky Lee skipt í tvennt, önnur er að rifja upp bernskuminningar sem skipta hann bara máli, hin er að bölva og berja höfðinu í vegg og yfir gangur myndarinnar seinni Ricky Lee sigrar, hinn macho afslappaði hipster með skuggana sem er vonlaust sjálfum sér og heimskur. Aftur á móti virkar stop motion hreyfimyndin og valið um að spila megnið af myndinni í talsetningu ekki. Það gerir það stundum vegna þess að Jost skrifar eins vel og hann skýtur kyrrstæðum myndum af smábænum American Nowheresville en eintölur Beth Ann, fluttar í flatasta nefsónónóni sem hægt er að hugsa sér, rödd sem hljómar eins og tölvutalforrit Stephen Hawking krossað við vælandi hest, eru svo nöturlegt fyrir eyrað að það gengur ekki á tilganginn með því að reyna að borga eftirtekt. Hvert hjónanna tengir við okkur fyrri reynslu sína, litla sigra og heimsku og efasemdir og fyrri sambönd sem fóru hvergi. Þeir segja mjög lítið við hvort annað og það sem þeir segja segja þeir með tómum andlitum. En þeir hnupla eins og kanínur. Það virðist vera eini samskiptaleiðin þeirra sem er eftir opin, kannski sá eini sem þeir geta treyst með einhverju öryggi. Jost velur greinilega aðalpersónur sínar í Frameup meðal barnalegra og ranghugmynda, þeirra sem amerískir draumur beittu, urðu súrir, en hann setur sig ekki ofar þeim. Hann er ekki niðurlægjandi eða sjálfumglaður í túlkun sinni. Þeir kunna að vera afvegaleiddir en þeir eru prýddir með augnablikum mannúðar, þó óþægilegar séu. Við erum kölluð til að sýna samkennd og sýna ástúð frekar en að benda og hlæja. Þetta er farsælasta Frameup verður; Persónur myndarinnar lifna við jafnvel þó svipbrigðalaus andlit þeirra geri það ekki, jafnvel þegar Jost verður á vegi þeirra með stæltum innrömmum sínum og uppáþrengjandi myndavélaleikjum. Síðan förum við aftur að reiðilegum gífuryrðum um eyðileggjandi áhrif peninga sem spilað er yfir innstungu dollara skoti. bill, við fáum undarlega geðræna röð þar sem myndavél Josts rennur undir stórum laufgrænum trjám sem fljótlega verða rauðrófur rauð þegar Beth Ann veltir ítrekað fyrir sér „rauðviðartrén“ í talsetningunni, við fáum jafnvel skyndilega snúning í átt að söguþræði og tegund þar sem hjónin Beth Ann og Ricky Lee, týpur í smábæ sem hafa hvergi að fara og ekkert til að halda aftur af þeim í blindgötu, koma til Kaliforníu og ákveða að ræna 7/11. Kvikmyndin svífur ekki upp í tilfinningalegt crescendo í kjölfar 11. 7. starfsins, eins og maður gæti búist við af „par á flótta“ vegamynd, hún stöðvast hægt og rólega og þú horfir út á glugga til að sjá að það hefur í raun ekki átt neinn sérstakan stað. Hlutar af ferðinni hafa verið dáleiðandi og hlutar næstum snertandi og fyndnir, en allt annað hefur verið að mestu pirrandi.