...Alltaf. Þetta er botninn. Ég er ekki að grínast. Leikhúsið hefði átt að fá einhverja viðvörun. „Hleyfið allri von, þið sem komið hingað“ hefðu verið viðeigandi. Ég á ekki orð til að lýsa nákvæmlega helvítinu sem þessi mynd er. Hin lamandi heimska hennar nær jafnvel ekki að skemmta. Þessi mynd er örugglega ætluð einhverjum af hægari skjaldbökum í sandkassanum. Sagan var hreinlega stolið úr 10 mínútna Bugs Bunny teiknimynd og teygði sig síðan eins og Mr. Fantastic upp í 90 afskaplega sársaukafullar mínútur. Ég man þegar Wayans voru fyndnir. Ég býst við að þrýstingurinn frá Hollywood um að framleiða framleiðslu sé að kenna á kúknum sem kemur út með jöfnum hraða. Ég er sorgmædd og móðguð yfir því að þeir haldi að við séum nógu heimskir til að njóta 90 mínútna gríns með þunnu plotti byggða á teiknimynd. Mér líkaði næstum allt við þessa mynd. Ég mun ekki spilla neinu en barnið er í raun dverg með andlit Marlon Wayans illa sett ofan á líkama dvergsins. Það sem mér líkaði var endirinn. Ekki upplausn myndarinnar, heldur raunverulegur endir þar sem við stóðum öll upp og gengum út. Ég gaf þessari mynd eina stjörnu, en hún á greinilega minna skilið. Mér finnst þessar sex mínútur sem þeir eyddu í að skrifa handritið ekki vera stjörnu virði. Þetta á skilið Razzie og ég bið Guð að það takist. Hvenær ætlar fólk að læra; ef þú hættir að borga fyrir að sjá þessa fávita þá hætta þeir að kúka það út. Seppuku er sanngjarn valkostur við þessa mynd. Forðastu það hvað sem það kostar. Þú hefur verið varaður við.