Söguþráðurinn í 7EVENTY 5IVE felur í sér háskólakrakka sem spila grimman símaleik sem óvænt (fyrir þá, ef ekki fyrir aðdáendur hryllings) kemur þeim yfir höfuð. SAGAN af 7EVENTY 5IVE er aftur á móti hryllingsmynd sem hafði smá fyrirheit, því miður þyngra en mjög léleg skrif.Hvað hefði getað verið skemmtileg, ef nokkuð kjánaleg, gamaldags slasher saga er. fór snemma út af sporinu vegna rangrar trúar kvikmyndaframleiðenda þess að áhorfendur myndu njóta þess að horfa á hóp af háværum, vælandi ríkum krökkum tíkast hver í annan mestan hluta myndarinnar. Að undanskildum lögregluspæjara sem Rutger Hauer leikur (í minniháttar hlutverki sem er hannað aðallega til að bæta við eina stjörnukrafti myndarinnar) er hver persóna á skjánum mismunandi tegund af ungum A-holu. Karlkyns og kvenkyns, svart og hvítt , bein og samkynhneigð, heill hópur grunnra og skelfilegra háskólakrakka ber megnið af frásögn myndarinnar. Það sem verra er, þar sem sagan fjallar um PARTY leik sem hefur farið út um þúfur, eru atriðin oftast full af þessum litlu b*****ds. Vegna þessa er lítið um hlé fyrir áhorfandann, sem verður að sætta sig við reiðilegt njósnaleikur þunnt teiknaðra söguhetjanna. Jafnvel þó að að minnsta kosti sumt af þessu fólki sé talið vinir, hafa allar persónur alltaf samskipti á mjög fjandsamlegan hátt, löngu áður en raunveruleg átök hafa komið upp. Þetta leiðir til verstu mögulegu niðurstöðu í slasher-mynd: Áhorfendur ætluðu að hugsa um aðalhlutverkin, í staðinn hvetja ekki aðeins nafnlausa morðingjann, heldur óska ​​​​þess að hann væri kominn til að byrja að tína af tómu brjálæðingunum langt fyrr. af þessari lélegu persónulýsingu er að annars átti 7EVENTY 5IVE í raun nokkra möguleika. Sjónrænt er það í lagi. Fyrstu leikstjórarnir Brian Hooks og Deon Taylor vita hvernig á að byggja upp spennuþrungna stemmningu. Þeim tekst líka að skila nokkrum hæfum, ef dreifðum, augnablikum af klassískum 80s-stíl. Það kemur á óvart að leikhópur framleiðslunnar er líka nokkuð fær. Það er ekki það að leikararnir séu ekki færir um að tjá raunhæfar mannlegar tilfinningar; það er einfaldlega þannig að handritið (samið af nýliðanum Vashon Nutt og leikstjóranum Hooks, sem stóð sig mun betur á bak við myndavélina en með lyklaborði) skortir slík augnablik. getur ekki vegið þyngra en óbragðið sem saga skilur eftir sig af óþægilegum persónum. Í þessum lúmska whodunnit er hin raunverulega ráðgáta hvers vegna hverjum sem er ætti að vera sama um hóp af ungu fólki sem getur ekki einu sinni náð að líka við hvort annað.