Athugið að sjálfum sér - bara vegna þess að kvikmynd er erlend, óljós og í aðalhlutverki Catherine Zeta-Jones þýðir það ekki að hún sé góð. Svona er raunin með 'Blue Juice', breska mynd frá 1995 um ólíklegan hóp brimbrettaáhugamanna á því sem (fyrir heimskan Bandaríkjamann, alla vega) virðist enn ólíklegri staður til að finna brimbrettamenn: Cornwall, Englandi. Þú gætir haldið að þetta hafi burði fyrir skemmtilega, sérkennilega litla gamanmynd. Ef aðeins. Myndin er aðeins rúmlega níutíu mínútur en virðist endalaus. Auðveldasta leiðin til að lýsa því er eins konar bresk útgáfa af 'Grease' frá 90. áratugnum án þess að dansa, en jafnvel það lætur það hljóma betur en það er. Nei, besta leiðin til að taka því er eins og lítill sneið af lífi í litlum bæ. Catherine Zeta-Jones leikur Chloe, unga konu sem býr með brimbrettakennara, JC (Sean Pertwee; þú manst eftir honum). Pertwee er í raun stjarna myndarinnar og persóna hans er eins og brimbrettagoðsögn fyrir lítinn hóp brimbrettaunnenda, hinn nauðsynlega skrýtna hóp frjálsra anda sem óumflýjanlega búa í kvikmyndum sem þessari. Í þessu tilfelli samanstendur það af eiturlyfjasala sem vill verða blaðamaður, fyrrverandi næturklúbbsdj sem vill verða plötusnúður og feitur nördamaður sem í óþarfa útbreiddri senu verður grýttur og missir allar hömlur sem auðvitað reynist það besta sem hefur komið fyrir hann. Ég get satt að segja ekki sagt að allt sem gerist í 'Blue Juice' sé fyrirsjáanlegt, þar sem það er sett á stað og endurspeglar siði og siði sem ég er ekki mjög kunnugur, en það er vissulega ekkert sem kemur á óvart eða jafnvel áhugavert sem gerist þar eða með persónunum. Gamanmyndin ER þó mjög fyrirsjáanleg og þreytt. Maður getur skynjað uppsetningarnar í kílómetra fjarlægð og nánast sagt upp samræðurnar (í amerískri mynd, auðvitað) áður en leikararnir gera það. Sambandið á milli JC og Chloe er jafn brjálað. Hún vill að hann stækki; hann vill að þeir haldist þeir bráðþroska unglingar sem þeir byrjuðu að vera. Hann er hræddur um að missa andlitið með klíkunni sinni; hún heldur að hann vilji þá frekar en hana. Þú færð hugmyndina. Þegar ég barðist við að halda einbeitingu á „Blue Juice“ fannst mér undir lokin, eins og sagt er, að þetta væri klukkutími og hálfur af lífi mínu sem ég myndi aldrei fá aftur.