Ég varð þeirrar gæfu aðnjótandi að lesa bókina áður en ég sá myndina. Þetta var epic um unglingsárin, draumur um að sumrin eru farin, stórkostleg indie-mynd eða stórkostlegt drama. Það komst einhvern veginn í hendurnar á hakka, sem greinilega tók minnispunkta þegar hann horfði á Boogie Nights og Rushmore án þess að læra neitt. Handritið missir kjötið af bókinni í þágu þvingaðra tilfinningalegra nóta og lágra augabrúna. Ég vorkenni leikurunum, þar sem persónurnar í bókinni voru ríkar og áferðarfalleg en skornar niður í vandræðalegar persónur í myndinni. Mason Gamble er frábær þegar tækifæri gefst, eins og Dylan Baker, en beinagrindin sem eftir er af sögunni spilar eins og slæmt eftir skóla. Fátækt fólk = GOTT, Ríkt fólk = ILLA. Þó það sé næstum þess virði að horfa á að sjá ströndina í Suður-Kaliforníu þar sem Gary Sinise leggur kerru sinni sem er ætlað að fara fyrir flóa í Delaware. Þetta er góð bók, en vandræðaleg snúningur fyrir leikstjórann í fyrsta sinn, Mills Goodloe. K.