The Midnight Hour AKA: Tell Me No Lies (eins og finnast í sumum myndbandabúðum) er hægt að dæma á tvo mismunandi vegu. Önnur af henni er Merritt sem kvikmynd, heill með söguþræði (engin göt), góð saga og trúverðug niðurstaða og hin er af húðflökunni sem hún er að reyna að vera. Þetta er svo sannarlega ekki annað en B-kvikmynd, sem hefur það eina markmið að sýna hverja stelpu í myndinni í of langri kynlífssenu að minnsta kosti einu sinni. Ef þú reynir að meta þetta sem venjulega kvikmynd, þá er þetta neðst á línudrifið. MIKLAR söguþráður eyðileggja hvaða söguþráð sem það hefur að gera. Til dæmis, ef vinnufélagi er drepinn, myndirðu hringja á lögregluna eða fara heim og skella sér í heita pottinn? Miðað við þessa mynd af húðinnihaldi hennar er hægt að horfa á hana... varla. Stelpurnar eru að mestu leyti allar fallegar en augljóslega auknar. Kynlífssenurnar voru þó allar langar og yfirdrifnar, og það gerði það að verkum að gæðin eru aðeins leiðinleg. Amber Smith gæti líklega verið ágætis leikkona ef hún vildi. Hún var ekki eins hræðileg og þú gætir ímyndað þér eða kannski við hliðina á restinni af leikarahópnum, hún virtist miklu betri en hún var. Zoe Anderson, sem lék rannsóknarlögreglumanninn Arraya, ætti ekki einu sinni að horfa á kvikmynd og því síður að leika í einni. Hún leit þó vel út, svo við vitum hvers vegna hún var þarna. Á heildina litið myndi ég ekki mæla með þessu við neinn. Jafnvel ef þú ert að leita að góðri húðflís, þá eru til miklu betri þarna úti. Ég gef þessu 4 af 10