Þegar ég fer út í myndbandabúðina til að leigja mynd, treysti ég yfirleitt skoðunum IMDb á kvikmynd og hafði aldrei séð mynd með einkunnina 7,0 eða hærra fyrr en í þessari mynd á síðunni sem ég hafði ekki gaman af. Sidney Lumet, goðsagnakenndur leikstjóri sumar af bestu myndum 20. aldar, hafa virkilega rangt fyrir sér hér með því að gera ein stærstu mistök sem kvikmyndagerðarmaður getur: að fylla leikarahóp kvikmyndar af gjörsamlega óviðunandi persónum sem hafa enga raunverulega endurleysandi eiginleika. dökkur persónuleiki einhvers er að við höfum öll smá ljós þarna líka, við erum öll grátóna með sumum dekkri eða bjartari en öðrum. Herra Lumet fór yfir þessa línu með því að fylla þessa mynd af algerlega ósamúðarfullum og næstum masókískum kolsvörtum persónum. Hank frá Ethan Hawke er þrítugt vælandi, óþroskað, óábyrgt karlbarn sem er skilið frá hjónabandi með konu sem hatar hann og dóttur sem heldur að hann sé tapsár, sem hann er mjög. Óákveðni hans og vilji til að láta aðra vinna skítverkin fyrir sig vegna þess að hann er of huglaus til að gera það sjálfur leiðir beint til þess að bankaránsáætlun þeirra hrynur og móðir drepst. Þegar hann stendur uppi við eldri bróður sinn í lok myndarinnar er það sorglegra en upplífgandi. Ethan Hawke leikur persónu sína vel, en er ekki gefið mikið að vinna með þar sem hann er sýndur sem einhver með stígvél sem er sífellt stimplað á andlitið á sér og honum er alveg sama um að það sé þarna. Talandi um að eiginkona persónu hans er jafnt jafn slæmt. Næstum því hvert einasta skot af myndinni sem hún er í er að hún gagnrýnir hann munnlega fyrir leigu og meðlagsfé og malar enn frekar í sjálfsvirðingu hans sem þegar er ekki til með móðgunum. Í alvöru, það er nánast allt sem persónan gerir. Harpý-lík hegðun hennar jaðrar við illmennsku. Albert Finney leikur föður þeirra Charles, og á meðan herra Finney hefur verið frábær leikari í marga áratugi eyðir hann um 90% af þessari mynd með sama munninn opinn og hálf-grimmur á andlitinu eins og hann þjáist af verstu hægðatregðukasti í heimi. Fyrir einhvern sem hefur verið leikari eins lengi og herra Finney, þá heldurðu að hann væri hæfari í tilfinningum. Jafnvel þó að hann sýni það ekki mikið, er persóna hans að sögn sorgmædd og reiðifull. Og þegar hann kæfir Andy í lok myndarinnar er það í ætt við að Dr. Frankenstein hafi sett skrímslið sem hann hjálpaði til við að búa til úr eigin eymd. Marisa Tomei hefur ekki mikið að gera með persónu sinni. Fastur í óhamingjusömu hjónabandi með Andy og átti í ástarsambandi við bróður sinn af einhverjum óskiljanlegum ástæðum. Þegar heimur Andy byrjar að fara úr böndunum, þá hoppar hún rökrétt af skipinu, en það gerir hana í rauninni ekki minni eigingirni eða sjálfselsku en nokkur önnur persóna í myndinni, en líklega sú sem hefur mesta skynsemi að minnsta kosti.Og loksins komum við til Andy, leikinn af hinum alltaf góða Philip Seymour Hoffman, er eina ástæðan fyrir því að ég gaf þessari mynd 3 í stað 1. Frammistaða hans á heróínfíkillinn, fjársvikarstjórinn sem er „fullkominn glæpur“ að ræna foreldri sitt. vátryggð skartgripaverslun fer úrskeiðis er dáleiðandi. Uppkoma hans frá rólegum skipuleggjanda með gölluðu skipulagi yfir í óstöðugan, brjálaðan manndrápsbrjálæðing er trúverðug og sorgleg. Persóna Hoffman endar með því að vera æðsti illmenni myndarinnar, en það er erfitt að róta gegn honum þar sem valkostirnir eru tilfinningalega geldur litli bróðir og faðir sem hefur viðurkennt lélegt uppeldi snemma leiddi til geðrofs sonar hans og óbeins, óviljandi morðs á móður sinni. .Á endanum er þessi mynd í raun aðeins þess virði að horfa á fyrir frábæra frammistöðu PSH og það er fjölskyldu lestarflak eðli. Ekki búast við því að það séu neinar persónur sem vert er að hrósa fyrir, því það eru þær í raun og veru ekki.