Að vísu finnst mér Al Pacino vera guilty pleasure. Hann var fínn leikari þar til Scent of a Woman, þar sem hann virðist hafa tekið of stóran skammt af sjálfum sér óbætanlega. Ég vonaði að þessi mynd, sem ég hafði nánast ekkert heyrt um þegar ég var að alast upp, yrði fallegur lítill gimsteinn. Yfirséð, á undan sinni samtíð, greindur og grípandi borgarpólitísk spennumynd. Það er það ekki.City Hall er kvikmynd sem skýlir söguþræði sínum með svo mörgum persónum, nöfnum og "raunhæfum" málefnum borgarinnar, að um tíma heldurðu að það sé söguþráður að umfangi svo víðfeðmum og áhrifaríkum að þegar þú kemst að sannleikanum, það mun sprengja þig. Í sannleika sagt leiða þessar undirsögur og frávik að lokum í nokkuð tam og mjög kunnugleg vörumerki í borgarsögum eins og spillingu valds, tvíhliða stjórnmálamenn, mafíu með lögreglutengsl o.s.frv. Og fræðilega séð gerir þessi uppsetning ráð fyrir spennandi spennu óttast að engin persónanna sé örugg og allt gæti gerst! En aftur, það gerir það í raun og veru ekki. Því miður eru einu hlutirnir sem gerast nokkuð fyrirsjáanlegir, og við sitjum eftir með nokkra "játningar" eintölur, sem eru ætlaðar í heild sinni til að mynda nútíma dæmisögu, lexíu í siðferðilega tvíræðni í "raunverulegum heimi" stjórnmála og samfélags. En eftir 110 mínútur af nöfnum og týndum skýrslum og kóngulóarvef lyga og dylgjur, er áhorfendum yfirleitt farið með nokkuð ánægjulega uppljóstrun. Ég held að við sitjum ekki eftir með það í ráðhúsinu og þó að þetta sé mjög full mynd finnst mér hún ekki alveg rík.