Paris, je t'aime (2006) er kvikmynd sem samanstendur af 18 þáttum. Þú getur reiknað út - 18 hluti á 120 mínútum þýðir að hver leikstjóri hafði sjö mínútur til að segja sína sögu. Myndin byggir á þeirri forsendu að þú getur sannarlega sagt sögu á þessum stutta tíma. Forsendan virkar. Næstum allir hlutir eru öflugir, heilir og fullnægjandi. Hver sýnir annan þátt í Parísarupplifuninni og næstum sérhver leikstjóri dregur fram framúrskarandi frammistöðu frá hópi frábærra og næstum frábærra leikara. Það voru svo margar kraftmiklar lýsingar í þessari mynd að það er erfitt að velja einn eða tvo uppáhalds. Eftirminnilegust fyrir mig var Juliette Binoche sem syrgjandi móðir í þættinum "Place des Victoires", Gena Rowlands sem öldrunarfegurð í "Quartier Latin", Catalina Sandino Moreno sem vinnukona í þættinum "Loin du 16ème" og Margo Martindale sem póstberi í Colorado sem hefur lært að tala frönsku svo hún geti heimsótt París ("14ème Arrondissement" hluti). Sérstaklega verður að minnast Gulliver Hecq, sennilega vondasti litli drengurinn sem nokkru sinni hefur áreitt bandarískan ferðamann á neðanjarðarlestarstöð í París (þáttur "Tuileries"). Þetta er framúrskarandi mynd. Konan mín og ég ákváðum að leigja það eftir nokkra mánuði svo við getum náð nokkrum af fíngerðu punktunum sem við höfum örugglega misst af. Hins vegar er París svo fallega mynduð að ég mæli með að þið prófið að sjá hana á stórum skjá. Í öllum tilvikum, ekki missa af því!