Fyrsta Disney teiknimyndin án sterkrar þátttöku Disney sjálfs, þessi mynd þjáist af því að sagan er ekki sérlega frumleg eða áhugaverð (þetta er að mínu mati eina Disney teiknimyndin síðan á fjórða áratugnum sem er EKKI byggð á fyrri mynd. bók eða annað verk, en er frekar frumleg saga). Eins og aðrir hafa tekið fram, er söguþráðurinn í meginatriðum kross á milli rómantíkarinnar í Lady and the Tramp og mannránssögunnar/heimferðarsögunnar í 101 Dalmatíubúi. En til að vinna bug á þessum galla hafa kvikmyndagerðarmennirnir notað með góðum árangri marga af betri eiginleikum flestra myndarinnar. Disney teiknimyndir síðustu 10-15 ára: Phil Harris (úr The Jungle Book) kveður eina af aðalpersónunum, fylgir dúett hans með Louis Prima í fyrri myndinni með öðrum hér með Scatman Crothers. Vönduð sjónræn útlit þessarar myndar er nánast flutt frá "Dalmatians" (með nokkrum fallegum kollum til fransks impressjónisma, að því er virðist), og illmennið hér (matþjónninn) minnir líka mjög á handlangana í þeirri mynd. (Þetta er líklega einn minnst eftirminnilegur illmenni Disney.) Aðalsagan fer fram og til baka á milli kattanna, og áframhaldandi erfiðleikar þjónsins við tvo sveitahunda (með frábærri raddbeitingu eftir Pat Buttram og George "Goober" Lindsey"). Hinar ýmsu dýrapersónur þekkjast á sama hátt og þeir sem hafa séð „Tramp“ og „Dalmatians.“ Eigandi kattanna, þó hann sé áberandi líkur hinni vondu stjúpmóður í Þyrnirós, ber ekkert af viðbjóðslegum eiginleikum þeirrar persónu og kemur fram sem mjög hlý og gjafmild. Raunverulegur styrkur myndarinnar er raddvinnan; eftir að hafa fyrst farið í notkun á aðallega kunnuglegum leikurum í The Jungle Book, er taktíkinni haldið áfram af krafti hér með öldungaliði Disney, Harris og Sterling Holloway úr The Jungle Book, og Eva Gabor (sem myndi gera mjög svipaða persónu í síðari myndinni The Rescuers), sem og Crothers og Nancy Kulp. Allar eru frábærar hér, sérstaklega Harris og Gabor í aðalhlutverkum. Persónuhönnunin er eins frábær og búast mátti við, sýna vel margvíslegar tilfinningar. Smærri börn geta verið í uppnámi vegna nokkurra stuttra þátta (flótta af braut hraðlestarinnar, næstum drukknun af hálfu barnanna), en þeir eru ekki sýndir sérstaklega ógnvekjandi eða myrkri. hátt og eru yfir mjög fljótt. Á heildina litið er mjög lítið af þeirri tegund af ógnvekjandi senum sem finnast í mörgum öðrum klassískum Disney-myndum. Einn minni háttar undarlegur er hvernig sumir sjónrænir þættir 60's menningu eru sýndir meðal djass-leikara katta í París, sem talið er að 1910; maður getur ekki annað en velt því fyrir sér hvers vegna sagan var ekki sett í samtímanum, annað en það mikla sem París hafði breytt miklu um útlit sitt í millitíðinni. Það hefði í raun verið skynsamlegra þannig. Lögin, þótt þau séu skemmtileg og stundum mjög skemmtilega flutt, eru ekki sérstaklega eftirminnileg. Engu að síður stuðlar þessi almenna orka sem hér er beitt, frábær raddvinna og fínt fjör til að vinna bug á tiltölulega fáum og smávægilegum veikleikum. Langt frá stórleik klassískra "10" eins og Pinocchio eða Aladdin, og ekki alveg upp í "9" sem maður gæti gefið Þyrnirós eða 101 Dalmatíumönnum, þetta er líklega frekar lélegur 8 af 10; kannski 7.