Þessi kvikmynd. . . Ég veit ekki. Hvers vegna þeir myndu taka svona óafmáanlega persónu eins og Pippi Langstrump og leika hina einstaklega sjarmerandi Tami Erin, mun ég aldrei vita. Af hverju þeir myndu eyða peningum í liststefnu og einhverjar alls ekki svo slæmar tæknibrellur, nenna svo ekki að klippa það almennilega, ég mun aldrei vita. Af hverju leikmyndir og búningar eru stundum í tímabilum, og stundum furðulega ekki, hvers vegna þeir pöntuðu SVO léleg lög, hvers vegna handritið meikar engan sens (ekki einu sinni á kjánalegum barnamyndastigi). . . . hvað voru þeir að hugsa?? Ekkert við þessa mynd er alveg eins og það á að vera. Hver einasti hluti er talsettur (og alltaf illa), hver hljóðáhrif eru örlítið röng, hver breyting er á röngum stað, hver flutningur er slæmur á einhvern hátt. Hún nær að vísu að skapa viðeigandi andrúmsloft, þrátt fyrir öll vandamálin, en hún fangar ALDREI töfrana sem er sköpun Astrid Lindgren.