Vindskeið!! Ég elska Branagh, elska Helenu Bonham-Carter, elskaði þau saman í "Mary Shelley's Frankenstein" - en ÞETTA - ég get skilið löngun leikara til að teygja sig, til að forðast rómantísku staðalímyndina. Jæja, þeir gerðu það, en í alvörunni - handritið hélt áfram, föt Bonham-Carter voru flott, og einstaka hraðskrúðug "brjálæðis" röð gæti hafa verið útdráttur úr Bítlamynd, eða gamla Rowan og Martin Laugh- Í.Ég fattaði aldrei pointið - aðrir álitsgjafar segja að Branagh persónan hafi verið draumóramaður. Mér fannst það aldrei. Hann var tapsár, og ekki sérlega bjartur, og sannarlega ekki hjartfólginn. Viðskiptin við bankaræningja dulbúninginn voru bara sársaukafull á að horfa. Vissulega ekki skemmtilegt. Raunsæjar tilraunir Bonham-Carter sem raunsærri ræðu voru erfiðara að skilja en fyrstu 15 mínúturnar af Lancashire hreim í "Full Monty." Ljóðræni endirinn, með hann hátt uppi á hæð með hana grafinn undir skrímslinu. flugvélar hans var of skipulögð. Var til englakór, eða bara hljóðrás? Farðu aftur í klassíkina eða eitthvað með hrygg og boga við það. Gefðu þetta til PBS.