þessi mynd er svo flókin að hægt er að gefa henni hvaða lýsingu sem er og samt rúlla með henni. þú ert með óörugga, vandræðalega og heillandi aðalpersónu (leikinn af Jean-Pierre Léaud) sem er föst á milli tveggja (nei, þriggja) kvenna. við hlustum á félagslegar, heimspekilegar og siðferðilegar sérkenni hans í endalausum eintölum, við sjáum hann vinna galdra sína í kringum konurnar þrjár sem hann elskar. þetta gæti verið forsenda fyrir fuglamynd, full af stífum, köldum, óáhugaverðum athugasemdum. samt tekst leikstjóranum Jean Eustache að halda henni ferskum, kaldhæðnislegum og fyndnum. enda svo löng mynd er ekki hægt annað en að springa úr hlátri þegar Jean-Pierre Léaud öskrar allt í einu í símann eftir 2 tíma kurteisislega ræðu úr myndinni. svona aðstæður eru eingöngu kvikmyndalegar og ekki hægt að endurheimta þær að fullu í athugasemdum. né getur einhver endurheimt hinn hörmulega og sársaukafullt fallega eintal Françoise Lebrun undir lok myndarinnar. 3 og 1/2 klukkustund og hverrar mínútu virði.