Af og til kemur í indverskri kvikmyndagerð mynd eins og Sholay sem breytir því hvernig áhorfendur skynja góða mynd. Og den bara einu sinni (vonandi) höfum við RGV ki Aag sem brýtur alla staðla og býr til einn af sínum eigin. Staðall svo lágur að það er aldrei hægt að brjóta hann. Ram Gopal varma tekst að taka suðupott af hæfileikum og búa til rétt svo gamaldags að þú finnur lyktina úr fjarlægð. Að taka klassík eins og Sholay og myrða hana er algjörlega ófyrirgefanlegt og ég trúi því varla að hann hafi næstum kallað myndina RGV ki Sholay. Þó að Sholay hafi mikið af þjóðsögulegum þáttum í henni, tókst myndinni að byggja á söguþræði sínum með því að skilgreina persónurnar svo áberandi að þær lifðu að eilífu. Það sem Aag gerir er að taka þessar persónur og klúðra þeim svo illa að þú þarft keppni til að velja það versta. Raunsæisþáttinn vantar algjörlega og það sem myndin endar á að gefa er fullt af „leikurum“ sem skreppa með í söguþræði sem er minna og virðist ótengd atburðarás. Ein stjarna fyrir þessa mynd er fáránleg sóun á atkvæði. kominn tími til að RGV vakni við raunveruleikann um mistök hans og töfrar fram annan „öðruvísi“ söguþráð sem hægt er að flokka undir kvikmyndagerð.