Það sem gerði hugmyndina um að sjá þessa mynd svo aðlaðandi var vonin um að hún myndi standa undir ljóma Charlotte Bronte af upprunalegu klassísku sögunni. Ég varð fyrir miklum vonbrigðum að komast að því að þessi mynd, sem virtist annað hvort skrifuð eða kvikmynduð í miklum flýti, hafði ekki þá eiginleika sem gerðu upprunalegu skáldsöguna svo kraftmikla. Mikið af hnyttnu fram og til baka á milli aðalpersónanna, Jane Eyre og herra Rochester, virtist annaðhvort vanta í handritið eða skilið eftir á gólfinu í klippiherberginu. Einnig vantaði hina karismatísku sjálfsvitund Jane Eyre, sem gerði henni kleift að þjást í gegnum óróa sína og sigur yfir öllu. Upprunalega Jane Eyre var hetja. Konan í þessari mynd virtist ekki hafa mikið að sigra, þar á meðal einn af stærstu hlutum sögunnar þegar Jane flýr frá Thornfield og herra Rochester. Barátta hennar við að finna mat og skjól, skömm hennar yfir að þurfa að betla brauð, hótun um að frjósa til dauða í kuldanum, allt til að komast í burtu frá manni sem hún elskaði voru að mínu mati átakanlegir hlutir sögunnar sem voru einfaldlega sleppt úr þessari mynd. Titilpersónan virtist þurr og óinnblásin. Sagan var óaðlaðandi og fyrir þá sem ekki lásu bókina get ég ekki ímyndað mér að þessi saga væri að minnsta kosti áhugaverð. Handritið og leikstjórnin áttu lítið sem ekkert heiðurinn af klassísku sögunni.