Ekki láta hina gagnrýnendur blekkjast. Þrátt fyrir að þessi mynd hafi að geyma glæsilegan fjölda hæfileika, skilur efnið sem þær kynna mikið eftir. 3 tölur Nat King Cole eru frekar lélegar og ekki einu sinni nálægt tilraunum hans síðari tíma, þó hann heilla með píanóleik sínum. Mabley 'mömmur' er ekkert smá fyndin þó ég man eftir henni sem mjög skemmtilegum spjallþætti frá æskuárunum. Reyndar eru bestu frammistöðurnar frá nokkrum feitum strákum sem heilla með fjörugum steppdansi og Four Tops flugtaki, og djasshljómsveitinni sjálfri, sérstaklega í númerinu með bassaleikaranum. Prentið sjálft er frekar léleg gæði og hið dásamlega Butterfly McQueen er algjörlega sóað í söguþræðinum.