Loki, norræni guð spillingarinnar, býr til grímu sem gefur þeim sem ber teiknimyndalíka krafta. Að skipun föður síns, Óðins, eyðir hann restinni af myndinni í að leita að grímunni svo hún geti ekki valdið mannkyninu frekari sorg. Í millitíðinni eignast grímuhafinn barn sem erfir krafta grímunnar. osfrv osfrv. Ef þetta hljómar eins og frekar þunn söguþráður, þá er það. Þegar við bætist að myndin er illa meðhöndluð frá upphafi til enda, þá er útkoman mjög, mjög slæm. Þú getur fundið verri kvikmyndir, en þú verður að leita virkan að þeim. Sonur grímunnar er að mestu sýnd á vitsmunalegu stigi leikskólabarns, en í ljósi atriða eins og grímubarnsins sem þvagar ríkulega í sex mismunandi áttir, þar á meðal um föður hans, virðist þessi forsenda ólíkleg. Ég spurði son minn hver hann héldi að gæti hafa verið markhópurinn fyrir myndina og hann svaraði „dæmdir glæpamenn“ og gleymdi greinilega í augnablikinu að stjórnarskráin bannar grimmilegar og óvenjulegar refsingar. En bara að gera slæma kvikmynd er ekki synd, eða helvíti væri yfirfullt. Það sem gerir það að synd er að 72 milljónum dala var eytt í þetta rusl. Til að setja hlutina í samhengi, daginn eftir að við horfðum á Son of the Mask, horfðum við sonur minn á "Good Night, and Good Luck", kvikmynd sem hlaut sex tilnefningar til akademíuverðlauna (þar á meðal besta myndin) og var fengin fyrir 7 dollara. milljón. Það er rétt. Aðeins einn tíundi af upphæðinni sem varið er í Son of the Mask. Þetta er þá syndin -- að skola góðum peningum niður í skólpið, þegar það hefði verið betur notað til að búa til bíómyndir sem hægt er að horfa á, eða fæða sveltandi börn, eða fyrir það mál, nánast hvaða tilgangi sem er. Framleiðendur ættu sannarlega að skammast sín.