Caroline Bender (Hope Lange) er bara að drepa tíma í að fá vinnu. Raunverulegur metnaður hennar er að giftast Eddie og eignast barn. April (Diane Baker) er of saklaus til að vera svona lengi og verður of auðveldlega ástfangin, hættulegt combo. Greg (Suzy Parker) er afreksmaður og vill verða leikkona. Allir þrír eru dæmdir fyrir dramatík í 'The Best of Everything', sápuóperu/siðferðisleikriti/stundum heilsteyptri kvikmynd frá 1959 sem er að eldast á seinni. of the Dolls" en ekki eins vanillu og "Three Coins in the Fountain." Mennirnir í blöndunni - Brian Aherne, Stephen Boyd, Louis Jourdan og Robert Evans - eru klókir, vel klæddir og ekki góðir, að mestu leyti. Aherne er kynferðisafbrotamaðurinn í heimabyggð - mun klípa allt sem gengur hjá og gerir óæskilegar framfarir til hægri og vinstri. Karakterinn hans er móðgandi eins og helvíti, en hún er alls ekki leikin alvarlega. Áreitni hafði ekki enn verið uppgötvað, býst ég við. Boyd vinnur þar líka, þó maður sjái hann aldrei gera neitt. Hann er of upptekinn af því að vera eldri, vitrari og ölvaður. Evans er erlendis bara svo Diane Baker geti þjáðst með stæl - hann er ríkur krakki sem hefur komið henni í „vandræði“ þannig að í stað þess að giftast henni, eins og lofað var, fer hann með hana til að fara í „aðgerð“. Jourdan er leikstjóri sem á í ástarsambandi við Parker fyrir mistök. Þeir deila bardagaatriði sem er nokkuð bannað, í kvikmynd sem þessari engu að síður, en atriðið er á endanum eyðilagt af sögufrægnum Parker. Hún endar næstum því að elta hann, og hún átti í raun ekki skilið svona ömurleg örlög, þrátt fyrir slæma leikaraskap hennar. Joan Crawford andar eldi sem Amanda Farrow, "nornin" sem er sjálfkrafa dónaleg og gerir lítið úr einhverjum af ritaraherdeildum sínum. . Jæja þeir eru yngri, er það ekki? Er það ekki næg ástæða til að hata mann? Caroline heldur ekki, enda stendur hún með aðdáunarverðum hætti upp við ungfrú Farrow hvert tækifæri sem hún fær. Crawford lætur bara einu sinni sleppa lausu, þegar hún segir við giftan kærasta sinn „þú getur, konan þín með kanínu-andlit getur bæði farið til helvítis“ og skellt í símann. Þú færð aldrei að sjá aumingja sálina sem þorir að fara yfir hana. „Söguþráður“ Mörthu Hyer er sem sagt afar veikburða og hún er sársaukafull yfir höfuð sem ógift móðir. Þar sem hún er ekki með risastórt „W“ (fyrir „hóra“) á peysunni sinni, gengur hún um eins og aumkunarverð klúður megnið af skjátíma sínum. Það sem verra er, henni er ekki gefin sú kurteisi að hafa þetta allt „bundið“, með einum eða öðrum hætti, í lokin. Það mun ekki skipta svo miklu máli, en samt.. Það er sársaukafullt augljóst að þetta gerðist allt í allt öðrum heimi. Fólk var best við hvert annað að mestu leyti og vinnan var ekki dragbítur heldur eitthvað spennandi, hvort sem er fyrir stelpu utan NYC. Ein ósannfærandi fyllerí til hliðar, Hope Lange hjálpar því að virðast nokkuð raunveruleg sem Caroline, sem hefur að minnsta kosti meira en önnur hlið á karakter hennar. Ég dáist að því að konur sjáist hafa skoðun, tækifæri og val. Ekki það að það sé ekki vafinn í fallegan boga, en það gefur nokkur stig fyrir jafnrétti. Árið 1959 var það líklega athyglisvert og hugsanlega umdeilt. 7/10.