Ég hef alltaf sagt að í eðli sínu sé ekki hægt að þýða sum leikrit yfir á kvikmynd og þetta er gott dæmi. Sem leikrit er þetta mjög fyndin farsík ádeila á kaþólsku kirkjuna, með rakvélarviti og aðalpersóna sem er svo átakanlega óraunveruleg að við verðum að róta á henni, jafnvel þegar hún byrjar að myrða sóknarbörnin sín (einn þeirra gerði þau afdrifaríku mistök að viðurkenna að hann hefði ekki syndgað frá síðustu játningu, svo henni finnst hún vera að senda hann beint til himna) .Þetta er bara eitt dæmi um hversu langt út fyrir raunveruleikann er leikritið og í trúarheimi leikhússins virkar það. Svona aukinn raunveruleiki virkar sjaldan á kvikmyndum og svo sannarlega ekki hér. Leikstjórinn Marshall Brickman hefur safnað saman fínum leikara sem vinna frábært verk, en með því að setja alla þessa fáránleika fram á raunsæjan hátt verður gamanleikurinn harmleikur og þú ert skilið eftir með tóma tilfinningu í magaholinu. Leitaðu að uppsetningu á sviðsleikritinu í staðinn, þú verður ekki fyrir vonbrigðum.