Í mörg ár hélt ég að ég væri eina manneskjan á plánetunni sem hefði séð TEMPEST, og ég er svo fegin að vita að ég er ekki eina manneskjan sem uppgötvaði þennan svefnsófa einhvers staðar í bíóferð þeirra. TEMPEST er byggt lauslega á Shakesperean leikritinu og eltir arkitekt (látinn John Cassavettes, í einni af bestu sýningum hans), leiðinda verk hans og hrunandi hjónaband hans (við raunverulegan maka Gene Rowlads), sem ákveður að henda þessu öllu saman, td. helvítið með rottukapphlaupið og farðu að búa á eyju með dóttur sinni (Molly Ringwald, í frumraun sinni í kvikmynd), og nýju kærustunni Aretha (lýsandi Susan Sarandon). Jafnvel þó að Paul Mazursky sé metinn sem leikstjóri, þá er hönd Cassavettes um alla þessa mynd...löngu atriðin tekin án klippingar, spunatilfinningin í samræðunum..., sjálfumglaður frásagnarstíll, þetta er örugglega sýning hans frá upphafi til enda, og ef þú ert ekki aðdáandi verks hans, mun myndin virðast erfiða löng og leiðinleg en ef þú ert aðdáandi, þá eru verðlaun að fá. Cassavettes er umkringdur fyrsta flokks leikara... senur hans með Rowlands brakandi af styrkleika og óvænt efnafræði hans með Sarandon er algjör andstæða við senur hans með Rowlands. Ringwald skín í frumraun sinni í kvikmynd og það er senuþjófnaður frammistaða Raul Julia sem er látinn sem Kalibanos, þjónn Cassavettes á eyjunni. Julia hættir sýningunni í einni senu og dansar við sauðahóp ásamt Liza Minnelli syngjandi „New York, New York“. Þessi mynd er sorgleg og sorgleg og fyndin og ákafur. Já, hún er svolítið löng og sundurlaus og hún vinnur aðeins of mikið í því að vera öðruvísi (það er meira að segja tjaldvagn í lok myndarinnar), en hún tekst aldrei að halda athygli þeirra sem líkar við eitthvað aðeins öðruvísi í kvikmynd í gangi.