Þetta er góður lítill sjokkari; ekki fullkomið af neinu ímyndunaraflinu, heldur þétt, hæft og truflandi. Frábært dæmi um einfalda hugmynd þróaðist í sannfærandi 90 mínútna handrit. Uppsetningin krefst engar bjöllur og flautur, enga langa útlistun eða orðmikla baksögu; Kate (Franka Pontente), ung þýsk viðskiptakona sem býr í London, rekur af stað á meðan hún bíður eftir síðustu neðanjarðarlestinni. Hún vaknar við að finna staðinn í eyði, en kemst fljótt að því að hún er langt frá því að vera ein. Einhver, eða eitthvað, er þarna niðri með henni og fyrirætlanir þess eru algjörlega illgjarnar. Reyndar kynnist hún nokkrum öðrum persónum í leit sinni að lifa af, þar á meðal svívirðilegan vinnufélaga, heimilislaus hjón og skólpstarfsmann í búri, sem allir auka hraða. og efni í söguþráðinn. Það er örlítið óþægileg gírskipti einhvers staðar í miðri myndinni þegar spennutryllir stökkbreytist í gore fest, en ekkert svo klaufalegt að hægja á erilsömu hraðanum. Fyrir ykkur sem eru með veikburða skapgerð er þetta líklega átakanleg ferð; fyrir ykkur sem hafið yndi af vel útfærðum holdlegum hamagangi þá ættuð þið að ýta á alla réttu takkana. Hápunktur myndarinnar er ef til vill ekki eins vel heppnaður en meginhluti myndarinnar, en hún skartar skemmtilegu augnabliki af óvæntum félagslegum athugasemdum sem gefur fullnægjandi niðurstöðu. Sumir kunna að finnast þeir vera nokkuð sviknir af skýrri skýringu á nákvæmlega eðli og sögu ógnarinnar sem Kate og félaga hennar mættu, en fyrir mér var þetta ekki raunin. Hryllingsmyndahöfundur ætti ekki að þurfa að finna sig knúinn til að punkta í hvert i og yfir hvert t, á sama hátt og búast mætti ​​við rithöfundi pólitískra spennusagna. Það eru nægar vísbendingar hér til að gefa þér mjög skýra hugmynd um hvað kom þessari illsku til, sem gerir nákvæma og óyggjandi lausn óþarfa. Það ber að fagna því að halda ákveðinni tilfinningu fyrir dulúð og minnir okkur á að í þessari mynd var ferðin alltaf mikilvægari en nákvæmlega áfangastaðurinn. Mér skilst að kostnaðarhámarkið fyrir þessa mynd hafi verið vægast sagt í lágmarki. , í því tilviki ætti lófaklapp okkar fyrir þessum breska hryllingi að vera þeim mun háværara, því á engum tímapunkti hefur maður á tilfinningunni að horn sé skorið eða brellur skili sér ekki. Ef þetta hljómar eins og þín tegund af mynd þá er það líklegast. Kauptu miða og klifraðu um borð.