Slök byrjun, traust miðja, frábær endir. Það er allavega mín tilfinning af þessari mynd. Mér líkaði við Simon Pegg í myndunum tveimur sem ég hef séð hann í --- Hot Fuzz og Shaun of the Dead. Hlutverk hans hér tók hins vegar allt aðra stefnu. Sýnir svið hans sem leikara, en engu að síður líkaði mér mjög illa við persónuna eins og hann var sýndur í upphafi. Það er til eins konar húmor sem ég kalla "græju gamanmynd." Meintir „brandarar“ og gáfur þess eru í raun ekkert annað en sársaukafull og óþægileg augnablik. Líkt og Bean persónan Rowan Atkinmson leikur. Það eru nokkrir aðrir grínleikarar sem túlka svipaðar persónur líka. Ég er ekki að meina að skíta á þá hér, svo mun ekki gera það. En vertu varaður við að ef þú ert eins og ég og þér líkar illa við krúttlegir og brjálæðislega ruglaðir fávitar, sýnir Pegg einmitt slík einkenni fyrsta þriðjung þessarar myndar. Það batnar hins vegar. Ég las einhvers staðar að þetta væri byggt á sannri sögu. Hmmm. Kannski. Saga myndarinnar hætti að vera pirrandi og varð eins konar sigurgangur „litla stráksins“ á síðasta þriðjungi. Ég þarf ekki að allar kvikmyndir séu sykur og ljós --- en fyrir tilviljun, þegar þessi mynd varð betri, fór hún líka að vera meira og meira hamingjusamur endir. Það var líka ánægjulegt að sjá gamla uppáhaldið, Jeff Bridges , gegna hlutverki svo meistaralega. Ég var hrifinn af "Iron Man" en var hryggur yfir því að persóna Bridges væri illmenni. Hreint persónulegur smekkur, auðvitað, þar sem leikur hans í því var frábær. Engu að síður var hann undraverður hér sem Bigger Than Life maður framtíðarinnar, útgefandi Sharps. Það var gaman að sjá hann í hlutverki sem ég gæti notið. Á heildina litið þá líkaði mér það! Ég vildi bara að ég hefði komið 40 mínútum of seint og misst af byrjuninni.