Michael (leikinn af Steven Robertson) er með heilalömun og lifir rólegu og dauflegu lífi í Carrigmore Residential Home. Þegar nýliði á heimilinu, Rory (McAvoy), vingast við hann, heldur hann áfram að sýna Michael hvernig á að lifa framhjá fötluninni. Þrátt fyrir, eða kannski vegna, lamandi fötlunar Rory (getur ekki hreyft allt nema höfuðið og nokkra tölustafi á hendinni), er Rory mjög sjálfstæður og afar uppreisnargjarn. Áhrif hans á hinn rólega og hlédræga Michael eru stórbrotin og þau tvö yfirgefa fljótlega hjúkrunarheimilið til að koma sér upp lífi í umheiminum, þar sem þau fá aðstoð Siobhan (Romola Garai) sem umönnunaraðstoðarmann. Þessi mynd er ein af þeim. gimsteinar ársins! Líkt og In America á síðasta ári fer myndin úr því að vera einstaklega fyndin, yfir í að vera pirrandi, snerta, pirra og virkilega áhrifamikil án þess að virðast einu sinni sakkarískt sæt. Þar sem O'Donnell veit nákvæmlega hvar á að toga í hjartastrenginn og hvar á einfaldlega að leyfa sögunni og persónunum að gera sitt, hefur O'Donnell búið til dásamlega kvikmynd sem segir okkur öllum að horfa framhjá yfirborðinu og sjá hvað er að innan. styrkleikar myndarinnar koma í aðalhlutverkum. Svo sannfærandi eru persónur þeirra að þú trúir því sannarlega að þeir séu fatlaðir. Að ná frekar að koma húmor og sorg á framfæri ofan á þegar frábærar frammistöður er ótrúlegt. Þau hjónin virðast í raun vera nánir vinir og þegar saga þeirra þróast er þér annt um þau. Þetta er örugglega eitt besta dæmið um kvikmyndir á þessu ári, sem segir mjög viðeigandi sögu á einfaldan hátt. Ef þessi kvikmynd nær ekki að snerta hjarta þitt, þá verður þú að innihalda hreinan ís inni.