Luchino Visconti hefur orðið heimsfrægur eftir stórkostlega framleiðslu sína HLEPPARÐINN. Kvikmyndaaðdáendur kynntust stíl leikstjórans sem kynnti sig sem einn meðal nýrra raunsæismanna eftir stríð, aðalsmann sem þróaði einstaklingsbundna frjálsa hugsun sína og þar af leiðandi tjáði hann sig sem listamann. Hins vegar, þegar hún er notuð á þessa mynd, MORTE A VENEZIA byggða á skáldsögu Thomas Mann, er það aðeins önnur saga. Öll myndin er, við fyrstu sýn, svo einstök, svo sálfræðileg og undir svo miklum áhrifum frá ýmsum hugsunum listamanns. (bæði leikstjóri og aðalpersóna Gustav von Aschenbach) að það virðist vera "óáhorfanlegt" fyrir marga áhorfendur. Þess vegna hækkuðu slíkar skoðanir um myndina sem „of hægar“, „óþolandi“ eða „endalaus leiðindi“. Hvers vegna? Ástæðan virðist liggja í verulegri skoðun sem er útbreidd nú á dögum: "GÓÐ KVIKMYND ER SAMBÆÐI VIÐ gallalausum aðgerðum." Hér væri við hæfi að segja: "GÓÐ KVIKMYND ER SAMBÆÐI VIÐ ENGAR AÐGERÐIR." Reyndar myndu allir geta sagt eina setningu um allt innihald myndarinnar og það myndi nægja. Allt sem við finnum í MORTE A VENEZIA hefur tilfinningu fyrir óljósum veruleika fyllt af bæði djúpleika og grunnu sem virðist skipta máli fyrir hverja einustu stund. Og það er þannig þegar við tökum eftir geðveikum senum í Feneyjum, þegar við sjáum Gustav á járnbrautarstöðinni, þegar við erum fullar af ákaflega tilfinningaríkum minningum hans. Innsýn í hrörnandi huga hans er stundum svo mikil að eina leiðin fyrir áhorfandann til að halda áfram að horfa á myndina er að gera sitt besta til að finna og upplifa frekar en að sjá og hugsa. Allt er dæmt til að fölna, visna eins og blóm á engi þegar þeirra tími kemur. Með öðrum orðum, allir hafa tilfinningu fyrir missi og dauða án margra atburða eða jafnvel samræðna. Þar af leiðandi er frekar ólíklegt að þú fáir hugmyndina um myndina eftir eina áhorf. Það verður að sjást oftar en tvisvar með huganum sem er stöðugt opinn. Hvort sem þér líkar það eða ekki...það er önnur saga, mjög persónuleg. Listræn gildi eru sá þáttur sem er áberandi við fyrstu sýn og fylgir okkur allan tímann. Fegurð sem eitthvað mjög þroskandi fyrir aðalpersónuna sem virðist koma og fara; hvíld sem eitthvað sem hann stefnir svo illa í og ​​kemur honum á hinn óvæntasta hátt; tilfinning sem hann finnur hjá unglingspilti sem birtist sem fyrirmynd allra drauma og langana, sem bannaðan ávöxt samkynhneigðar losta sem hverfur. Búningahönnuðurinn Piero Tosi stendur sig frábærlega í þessari mynd. Í gegnum fullt af dásamlegum fataskápum gefur hann okkur mjög raunsæja sýn á 1911 þegar atburðurinn á sér stað. Kvikmyndatökumaðurinn Pasqualino De Santis veitir okkur stórkostlega sjónupplifun sem kalla má sannkallaða veislu fyrir augað. Og í bakgrunni kemur tónlist Gustavs Mahlers, tónskáldsins sem veitti Thomas Mann innblástur í lífinu til að kynna persónuna. Frammistaðan er í hæsta gæðaflokki, sérstaklega frá Dirk Bogart sem aðalpersónan, Gustav von Aschenbach, sem vill fá hvíld eftir erfiða listvinnu og reynir árangurslaust að finna hana í troðfullum Feneyjum. Í meirihluta myndarinnar höfum við mikla innsýn í hugsanir hans, tilfinningar og reiði, útblástur og örvæntingu. Þó hann sé stundum niðurdrepandi heldur hann okkur á réttri leið allt til enda án þess að missa vonina um minna hörmulega endalokin... Tadzio (Bjorn Andersen) sýnir fyrirmynd decadentrar samkynhneigðar löngunar en líka fyrirmynd fegurðar og hreinleika sem virðist endast fallega stutt... "Adieu Tadzio, þetta var allt of stutt" segir aðalpersónan. Frábært, þó mjög umdeilt, starf er unnið af Mark Burns sem nokkurs konar „ofurego“ Alfreð sem Gustav ræðir við um hugsjónir eins og fegurð, réttlæti, von, mannlega reisn. Fyrir Alfreð tilheyrir fegurð skynfærunum. Hversu freudísk, en samt hversu hættuleg hugmyndin gæti verið! Og alltaf til staðar í listrænum ítölskum kvikmyndum þess tíma, Silvana Mangano - hér sem glæsileg kona frá Póllandi, móðir Tadzio. Eftirminnileg augnablik eru svo sannarlega sterku hliðar myndarinnar; samt mun ekki öllum áhorfendum finnast þær ógleymanlegar. Þeir, líkt og öll óvenjulega myndin, krefjast mikillar fyrirhafnar til að komast á réttan kjöl í einstaklingsbundnu egói leikstjórans og innan fjögurra veggja sálar hans. Meðal slíkra atriða tel ég strandaröðina frekar mikilvæga, sérstaklega hvernig Gustav fylgist með Tadzio. Líkamleg fjarlægð táknar nákvæmlega skort á hugrekki til að koma nær... Ég met líka skotin þegar Gustav situr í kláfnum og útsýni borgarinnar færist í bakgrunninn - hversu eftirminnilegt getur það vakið tilvistarhugsanir um flutning. Erum við, fólk, ekki eins konar "farþegar" í heiminum, á þeirri ferð sem lífið er. Að lokum verð ég að segja þér eitt mikilvægt atriði. Mér hafði fundist MORTE A VENEZIA afskaplega skrítin þar til ég fór að skoða dýpra hvað leikstjórinn er í raun og veru að reyna að koma á framfæri. Síðan reyndist hvert atriði vera þýðingarmikið í túlkun sinni sem þú þarft ekki að vera sammála (ég er varla sammála neinu sem aðalpersónan gerir) en þú ættir að minnsta kosti að þola þetta sem eitthvað sem höfundurinn vildi illa segja. Hlustaðu á rödd hans, leyfðu honum að segja nokkur orð á einni síðu af raunveruleikanum...Því er langt í að skilja myndina þar sem ekki margar slíkar myndir voru gerðar árið 1971 og eru gerðar núna. Það virðist þversagnakennt að við eigum öll að hafa réttar tilfinningar varðandi þessa mynd til lengri tíma litið svipað og við eigum öll eftir að upplifa einu sinni undarlegan, óumflýjanlegan, venjulega óvæntan veruleika sem dauðinn er... 7/10