Það er ekki að neita að fyrsta Azumi myndin var auglýsing vara; það var aðlögun á vinsælu manga og hafði leikarahóp af ungum, aðlaðandi leikurum og vantaði svo sannarlega ekki í fjárlagadeildinni. Samt var það meira en skemmtun fyrir það sem það var, og ég get ekki neitað því að ég naut þess gríðarlega."Azumi 2" vantar nánast allt sem gerði frumlagið svo frábært. Það fyrsta sem ætti að láta viðvörunarbjöllur hringja er fjarvera hinn frábæra Ryuhei Kitamura við stjórnvölinn. Með sér virtist hann taka ekki aðeins sinn eigin sjónræna hæfileika og hreyfileika, heldur upprunalega stílinn, fegurðina og síðast en ekki síst hjarta þess. Þó að sá fyrsti hafi einfaldan „hitlista“ söguþráð, þá er þessi með korkatappa sögu, með of margar dauflegar persónur sem stinga hver aðra í bakið svo oft er möguleikinn á einhverri samúð eða patos afmáður. Horfið er áhrifaríkt samspil aðalpersónanna; Azumi og árgangar hennar eru oft minnkaðir í hóp af svölum unglingum sem rífast í skógi. Einkenni er engin; ef einhverjum sem horfir er alveg sama hver lifir og hver deyr þá verð ég hneykslaður. Sama á við um illmennið hér. Lokabardaginn - reyndar allir bardagarnir - eru algjörlega lausir við hvers kyns spennu. Sú staðreynd að þær eru illa samdar og afleitlega leikstýrðar - svo ekki sé minnst á fáa - er gert að hliðarlínu vegna þeirra eigin tilgangsleysis. Skúrkarnir sjálfir reyna allt of mikið til að vera tjaldasamir, og jafnvel þótt þeir væru allir sameinaðir, eru þeir ekki í innan við sveitakílómetra fjarlægð frá Pete Burnsian uppátækjum Jo Odagiri í frumritinu.####Major Spoiler í lok málsgreinarinnar. !##### Aya Ueto reynir sitt besta, það verður að segjast eins og er, og hún náði líka að halda hárinu í góðu standi á milli mynda. Azumi er nú fullgildur morðingi, sem þýðir að hún getur veifað sverði sínu í hægagangi; Því miður, nú er karakterinn innrættur eins konar Man With No Name stíl dularfulla, fyrirmynd Ueto verður enn óviðeigandi. Ég veit að þetta á að vera meiningin, en þetta ásamt áhrifaleysi allra hinna í myndinni, heimsku söguþræðisins og almennt vanhæfni myndarinnar gerir það að verkum að það er hreint út sagt ómögulegt að komast að baki persónu hennar í þetta skiptið. . Því minna sem talað er um Chiaki „Remember me from Kill Bill“ frammistöðu Kuriyama því betra; það nægir að segja að "beygja" hennar frá góðu til hins illa er álíka lúmsk og napalm. Á heildina litið voru þetta bara gríðarleg vonbrigði. Allir kostir sem hafa var gert tíu sinnum betur í fyrstu myndinni. Lett, ófullnægjandi - og almennt beinlínis leiðinlegt - klúður.