Þvílíkt sjokk. Til að byrja með þoldi ég ekki stöðugt öskur og hávær læti allan tímann. Það gerði mig ekki hrædda, hrædda eða gerði mig samúðarfulla í garð persónanna; það var einfaldlega pirrandi. Skjótandi hreyfingar myndavélarinnar voru líka pirrandi. Söguþráðurinn var sá sami og nokkurn veginn hver annar ódýr hryllingur. Nokkrar aumkunarverðar tilraunir voru gerðar til að gefa persónunum smá dýpt, en það virkaði ekki í restina af söguþræðinum. Og svo er það endirinn. Ég er samt ekki alveg viss um hvað ég á að gera um það. Ég býst við að það hafi átt að vera snjöll útúrsnúningur, síðan varpa ljósi á ástandið, en það var bara heimskulegt. Málið var með nokkrum af þessum litlu verðlaunahafa/tilnefningartáknum á sér, svo ég hélt að það gæti ekki verið slæmt . Ég hafði rangt fyrir mér. Ef þú sérð það ættirðu líklega bara að skilja það eftir á hillunni.