The Golden Door er saga um ferð sikileyskrar fjölskyldu frá gamla heiminum (Ítalíu) til nýja heimsins (Ameríku). Salvatore, miðaldra maður sem vonast eftir frjósamara lífi, fær fjölskyldu sína til að yfirgefa heimaland sitt á Sikiley, fara í erfiða ferð yfir ofsafenginn höf og búa í landi þar sem árnar eru sagðar renna í mjólk. Í stuttu máli segja þeir að með því að hætta öllu fyrir nýja heiminn muni draumar þeirra um velmegun rætast. Myndmálið um nýja heiminn er bjartsýnt, snjallt og mjög hugmyndaríkt. Silfurpeningum rignir af himni yfir Salvatore þegar hann sér fyrir hversu velmegandi hann verður í nýja heiminum; Sýnt er að gulrætur og laukar sem eru tvöfalt stærri en manneskjur eru tíndar til að gefa til kynna auð og heilbrigði, og mjólkurfljót synda inn og renna í gegnum huga þeirra sem sjá fyrir hvað nýi heimurinn mun gefa af sér. Allt þetta myndmál er á súrrealískan hátt samofið persónunum og hjálpar til við að hrósa hinu grátlega raunsæi sem sagan sýnir áhorfendum. Andstæðan á milli þessa myndmáls og myrkra veruleika sikileysku þjóðarinnar hjálpar til við að veita von á meðan þeir eru um borð í skipinu til Nýja heimsins. Ferðin til Nýja heimsins er tekin næstum í algjöru myrkri, sérstaklega þegar stormar í sjónum öskra og næstum drepa. fólkið að innan. Myrki raunveruleikinn sem ég vísaði til er Gamli heimurinn og ferðin sjálf til nýja heimsins. Gamli heimurinn er sýndur sem nokkuð snauður og frumstæður. Þetta er sýnt þegar Salvatore keppir við að selja þær fáu eigur sem hann á eftir (asna, geitur og kanínur) til að fá viðeigandi fatnað sem hann þarf til að komast inn í nýja heiminn. Mér fannst frekar athyglisvert að þetta fólk teldi sig þurfa að lúta ákveðnum klæðaburði til að vera samþykkt í nýja heiminum; það var næstum því verið að gefa í skyn að fólk yrði að passa við ákveðna staðalmynd eða mót til að vera viðurkennt sem siðferðislega hæft. Öflugasta myndin í myndinni var þegar skipið er að yfirgefa heimalandið og sigla til Nýja heimsins. Þessi mynd sýnir yfirbyggingu af hópi fólks sem virðist hægt og rólega skilja hvert frá öðru og sýnir skilin á milli gamla og nýja heimsins. Þetta skot benti líka til þess að fólkið væri rifið í burtu frá öllu því sem áður var kunnuglegt, vildi skilja við fyrri dimmu lífskjör sín og vildi komast inn í heim sem lofaði meira. Eins og síðar öfugt við hvernig nýi heimurinn lítur út sjónrænt, Gamli heimurinn virðist dimmur og hráslagalegur miðað við hinn bjarta en þó þokukennda nýja heim. Mér fannst sérstaklega áhugavert að Frelsisstyttan sé aldrei sýnd í gegnum þokuna á Ellis-eyju, heldur sé hún falin. Ég held að þetta hafi verið viljandi leikstjórnarval sem virtist afneita tilgangi þess sem Frelsisstyttan stendur fyrir: „Gefðu mér aumingja þína, þreytta, svanga“ virtist vera brandari í sambandi við það sem þetta fólk þurfti að ganga í gegnum þegar koma til nýja heimsins. Þegar þeir komu til Ameríku þurftu þeir að fara í gegnum frekar niðurlægjandi próf (þ.e. aflús, stærðfræði, þrautir o.s.frv.) til að sanna að þeir væru hæfir í nýja heiminum. Þessar prófanir gjörbreyttu sjónarhorni sikileysku þjóðarinnar. Sérstaklega átti móðir Salvatore í erfiðasta tíma að lúta reglum og lögum Nýja heimsins, þar sem hún fannst meira brotið á sér en að hún væri meðhöndluð af virðingu. Þar sem draumar þeirra gáfu einu sinni von og bjartsýni um það sem Nýi heimurinn myndi veita, var raunveruleikinn í því sem Nýi heimurinn krafðist niðurlægjandi og dónalegur. Salvatore breytir ekki miklu öðru en viðhorfi hans til þess hvernig hann taldi að nýi heimurinn yrði á móti því sem nýi heimurinn var í raun og veru fannst honum vonbrigði. Þessu viðhorfi deildu flest allir sem ferðuðust með honum. Persónubogar þeirra fjalla meira um að þykja vænt um draum sé í miklu uppnámi og myrkum veruleika sem varð að sætta sig við. Myndin virðist gefa sterka athugasemd við að búa sig undir að komast inn í himneskt og siðmenntað samfélag. Hreinlæti, hjónaband og greind eru forsendur. Að fylgja þessum reglum er til að koma í veg fyrir að sjúkdómar, siðlaus hegðun og heimska verði allsráðandi. Kannski er þetta skýring á því hvernig Ameríka hefur lært af mistökum annarra þjóða og var því stofnað markvisst til að tryggja að þessar plágur herja ekki og eyðileggjast. Þó reglurnar virtust stífar voru þær til staðar til að vernda og hjálpa fólkinu að blómstra.