Ég fór að sjá "Evening" vegna leikarahópsins. Ég hefði farið að sjá "Norman's Room" af þeirri ástæðu -- myndin sem býður upp á Diane Keaton, Leonardo De Caprio og líka Meryl Streep -- og hafði elskað hverja mínútu af henni. Sama fyrir "The Notebook" þó að það hafi verið chick-flit lite. Og mín tilfinning var sú að allt sem býður upp á frammistöðu Vanessa Redgrave, Meryl Streep, Patrick Wilson og Glenn Close væri að minnsta kosti jafn gott. Þess í stað fann ég stundum að jafnvel bestu leikararnir gætu ekki sigrast á fábrotnu, einfeldningslegu og - einu sinni - sannarlega móðgandi efni. Nú var ég ekki í neinum vandræðum með hvernig myndin var byggð upp. Ég hef reyndar gaman af kvikmyndum sem skera fram og til baka í tíma til að segja sögu...svo lengi sem eitt tímabil lýsir upp annað og vísuorð. En á meðan persóna Vanessu var á dánarbeði sínu og rifjaði upp fyrri atburði sem henni fannst „væru mistök“ var hrífandi, stundum gerir sá hluti sem sýnir raunverulega hvað þessi „fyrri mistök“ var ekkert til að skýra málið. Reyndar lætur það það virðast tilgangslaust á kjánalegasta "stelpa hittir strák, stelpa fær strák, stelpa missir strák" tísku, og á ótrúlegasta, klisjukennda og ranglátasta hátt sem mögulegt er. huga ættir þú að halda áfram að lesa. Í fyrsta lagi var Claire Danes hrottalega misskilin. Ekki nóg með að hún fari ekki einu sinni að líkjast Vanessu Redgrave sem ung kona, hún hefur hvergi nærri kótelettu þegar kemur að leiklist. Ekki misskilja mig, hún getur verið góð í rétta hlutverkinu - bara ekki þetta. Og Patrick Wilson var misskilinn, þó að hann hafi leikarakot til að ná því næstum. Hann hefði hentað betur hlutverkinu sem Hugh Dancy lék - hinn ríka ruglaður WASP - en ekki viðfangsefni kynferðislegrar aðdráttarafls að öllum; hann er aðeins of WASP-y til þess. Hugh Dancy? Ein athugasemd -- "Ég er pyntaður fyllibyttur og bíddu þangað til þú kemst að því hvers vegna." Og "af hverju" (ég er skápamál í kynferðislega bældum heimi, svo ég þarf að drekka í óhófi og gera mig að fífli fyrir framan alla sem ég þekki) var svo móðgandi fyrir mig og hvernig hann dó (eins og þú vissir að hann myndi gera vegna þess að það er það eina sem getur gerst fyrir fífl á fimmta áratugnum) svo fáránlegur, ranglátur og illa meðhöndlaður, ég henti næstum því nammi mínu á skjáinn. Hvað varðar nútímahlutann milli Toni Collette og systur hennar , ótti hennar við skuldbindingu, afbrýðisemi hennar út í "fullkomið líf systur sinnar", systir hennar að velta því fyrir sér hvort hún hafi tekið réttar ákvarðanir, óléttan og of fullkominn kærasti hennar (sem í raun hefði getað verið áhugaverðari og þýðingarmeiri ef leikin var af Patrick Wilson, og Ebon Moss-Bachrach hefði kannski verið áhugaverðari Harris, miðað við draumkenndu augun hans) -- alla vega var allt þetta eytt á áttunda og níunda áratugnum. Og í miklu meiri dýpt. Þurfum við VIRKILEGA að kynna hana, aftur, og allt eins og hún væri fersk og stórmerkileg? Og til að toppa það þá kemur Meryl Streep ekki einu sinni fram fyrr en á síðustu tíu mínútum myndarinnar, allt í kerlingaförðun sem leynir mörgum af svipbrigðum hennar. Hún er enn góð, en aðeins vegna þess að hún er Meryl, og Meryl getur fundið leið til að ná fram jafnvel kjánalegustu umræðum undir þyngstu förðun. Svo til að orða það einfaldlega, þessi mynd á sér hverja klisju í kvikmyndabókinni "raunverulega merkingarbær skilaboð", og það bætir við nokkrum sem raunverulega áttu ekkert erindi í að brokka út, aftur. Tveggja klukkustunda löng og hlaðin „Lifetime Movie-of-the-week“ tónlist sem er ábyrg fyrir að nudda þig hráa, er hún algjörlega misheppnuð bæði hvað varðar „merkingarríka“ og „kvikmyndagerð“. Ég gef því aðeins „3“ vegna Meryl og Vanessa. Nú, ef allt sem þú þarfnast úr myndunum þínum er töff, vinsamlegast setjið athugasemdir mínar um „Kvöld“ til hliðar og hafðu tíma lífs þíns. En ef þú vilt virkilega innihaldsríka upplifun að vera framreidd af frábærum leikurum og kvikmyndagerðarmönnum sem vita hvað á að gera við einfalda sögu um lífið og dauðann og alla vitleysuna sem hún hefur í för með sér, leigðu "Norman's Room" og komdu að því hvað raunverulega frábær leikur er.