Allt í lagi, leyfðu mér að byrja á því að segja að á heildina litið hef ég ekki gaman af anime. Ég hef haft gaman af nokkrum af "klassísku" þáttunum sem oft er vitnað í, en lít á miðilinn í heild sinni á nákvæmlega sama hátt og ég geri amerískt sjónvarp: nefnilega að góð 90-95% af því er algjört töff, með afgangurinn fellur einhvers staðar frá "áhorfanlegt" í "sæmilegt." Þegar þetta er raunin er það engin furða að mér líkar ekki við sjálfsfyrirlitningar anime skopstælingarnar þarna úti. Ég skil ekki flesta brandarana og miðillinn sjálfur framfylgir ákveðnum húmorstíl sem höfðar alls ekki til mín - hávær, ofvirkur, lágvaxinn og algjörlega yfir höfuð. Svo þegar ég byrjaði að horfa á þessa seríu að fyrirmælum vinar var ég búinn að búast við vonbrigðum eftir fyrstu tvo þættina. Mér datt í hug að persónurnar áttu að tákna klisjupersónur úr búðarkenndum sögum og aðgerðir þeirra áttu að vera álíka háðslegar. Ég gat nokkurnveginn séð hvaðan þetta kæmi, en hélt ekki að þetta væri allt svo snjallt - fullt af „brjálæðislegum, skemmtilegum háskólum og uppákomum, bara núna erum við að vera kaldhæðnisleg yfir þessu. " Um þriðja þáttinn breyttist skoðun mín verulega. Það var á þeim tímapunkti sem styrkleikar þessarar seríu fóru að gera vart við sig. Einkenni þáttaröðarinnar sem ekki er í tímaröð, nöturleg sjálfsvitund hans og umfram allt snjall húmor með (gáp) vel útfærðum beinskeyttum manni. Í því sem ég tel vera sjaldgæft í hvaða miðli sem er, er þessi sýning sýnir vel ígrunduð, hnyttin samskipti milli þverandstæðra persóna. Ævarandi tilfinning aðalpersónunnar Kyon fyrir óljóst pirruðum afsögn veitir fullkomna þynnu fyrir gjörðir titilpersónunnar Haruhis almenna „anime-eins“ hetjudáða. Þetta er brot frá formúlunni og það virkar ótrúlega vel. Byggt á þessum sterka grunni tekst serían enn frekar upp með sannarlega stórkostlegri athygli á smáatriðum. Eins og áður hefur komið fram eru þættirnir í loftinu í tímaröð. Ég taldi þetta vera brella fyrst en virkar furðu vel. Tíðaröð atburða er rökrétt rökrétt, en útsendingaröð þáttanna fylgir betur hefðbundinni uppbyggingu Aristotelian leiklistar. Röðin sem valin er skilur eftir sig engin frásagnareyður sem ekki er hægt að fylla með einföldum ályktunum (en þó að hægt sé að giska á hvað gerðist í ósýndum „fyrra“ þætti, finnst manni samt vera knúið til að fylgjast nákvæmlega með því hvernig þessir atburðir þróast), og frábær skipulagning kemur í veg fyrir að söguþræðir eða mótsagnir. Ég horfði á þessa seríu í ​​annað sinn strax eftir að ég kláraði hana í fyrsta skiptið og ég var undrandi á hversu vel jafnvel að því er virðist ómarkviss atburðir voru allir tengdir saman. Síðasti punkturinn er til marks um mikla athygli á smáatriðum á öllum sviðum seríunnar. Þó að „anime“ persónuhönnunin rífi svolítið, þá er bakgrunnslistin stórkostleg, raunsæ unnin byggð á raunverulegum ljósmyndatilvísunum. Gæði hreyfimynda eru líka frábær á mikilvægum stöðum. Til dæmis er tónlistarflutningur seint í seríunni þar sem persónurnar eru sýndar í raun og veru að spila lag - þetta kann að hljóma léttvægt, en undirmeðvitundaráhrif þess að horfa á (kvikmyndagæði) hreyfimyndir sem í raun samsvarar hljóðrásinni eru ótrúleg. stutt, ég elska þessa seríu af einhverjum ástæðum. Eðli málsins samkvæmt er þetta eitthvað sem mér líkar almennt ekki við, en framkvæmd þess er svo einstök og vel útfærð að ég get ekki annað.