Mér líkar við Leslie Howard í betri myndum hans. Samt, einhverra hluta vegna, hefur frammistaða hans í OF HUMAN Bondage aldrei hreyft mig gríðarlega. Ég sá myndina fyrst á háskólasvæðinu mínu árið 1972 og gagnrýnandi háskólablaðsins sagði að á þriðja og fjórða áratug síðustu aldar lék Howard hlutverkin sem Dirk Bogard á að hafa tekið upp sem maðurinn sem fæddist til að verða svikinn. Þetta er venjulega ekki raunin (af hendi ég hugsa um Ashley Wilkes sem mann sem gæti verið svikinn, ef hann og Scarlett O'Hara væri ætlað að vera hlutur eftir Margaret Mitchell - en Ashley elskaði Melonie, ekki Scarlett). Howard gæti leikið hvaða tegund sem er, og hlutverk eins og R. J. Mitchell eða prófessor Henry Higgins er ekki sá sem er svikinn.*(*Það má halda því fram að Philip Armstrong Scott sé svikinn af ókunnugum tveimur sem hann sýnir gestrisni í 49TH PARALLEL, en þeir eru nasistar sem telja hann - frjálslyndan, vestrænan, kanadískan - sanngjarnan leik til að tvístíga á stríðstímum. Það er ekki það sama og tilfinningaleg svik og Howard minnkar ekki fyrir vikið, heldur stendur frammi fyrir nasistum og tekur einn á eftir berja hann upp.) Ég held að það sem gagnrýnandinn hafi meint hafi verið að Howard gæti verið sálarfullur - eða reynt að vera sálugur. Verið vitni að skáldi hans - draumóramanni - flökkumanni í HINN SKÓGINN. En þessi persóna var ekki svikin, nema af sögunni kannski (þar sem honum finnst týpan hans jafn úrelt og glæpamaðurinn sem Humphrey Bogart leikur). Persóna Philip Carey í OF HUMAN Bondage eftir Somerset Maugham er líka sálarrík. Hann er viðkvæmur af ýmsum ástæðum. Hann hefur áhuga á list og reynir að verða málari - en ólíkt listamanninum Strickland í THE MOON AND SIXPENCE hefur hann enga alvöru hæfileika. Hann ákveður því að einbeita sér að læknisfræðinámi, sem er áberandi af kylfuóþoli sem hann er með. Hér er hann maður með lágt sjálfsálit sem er stilltur á að vera svikinn. Philip finnur þessi svik í formi Mildred, Cockney þjónustustúlku (Bette Davis) sem er málaliði og eins eigingjarn og þeir koma. Hvers vegna Philip fellur fyrir henni er í raun ekki fjallað um í myndinni, en honum finnst konan heillandi. Og hún finnur fyrir honum auðveldan máltíðarmiða. Það er kaldhæðnislegt að vera svona hrifinn af þessari druslu, Philip tekur ekki eftir tveimur öðrum konum sem hafa áhuga á honum (Kay Johnson og Frances Dee), og eru hæfari til að vera maki hans. Hann er líka alltaf að fyrirgefa Davis þegar hún á í ástarsambandi við aðra menn (Alan Hale og Reginald Denny - sá síðarnefndi er vinur Howards). Þrátt fyrir að frammistaða Howards fangi dyramottutilhneigingu Philip til Mildred, sýnir hann í raun ekki næga ástríðu (fyrr en seint í myndinni, þegar hann snýr sér að henni). Þess vegna finnst mér mér aldrei hafa verið sama um frammistöðu hans hér - það vantar allan raunveruleika. Seinna pyntaða kröfu hans í GONE WITH THE WIND að hann elski Olivia De Haviland, ekki Vivian Leigh, hefur meira samræmi við ástfanginn mann. En frammistaða Davis sem Mildred gerir myndina mikilvæga. Hún átti mikið úrval af hlutum fram til 1934, eins og kærustu heyrnarlausa píanóleikarans í MANNINN SEM LEIKI GUÐ eða spilltu erfingjan sem verður myrt í ÞÖKU OVER FRISCO eða músalíkur ritarinn í ÞRIÐUR Á LEIKPÍKJA. Eins og Mildred sýndi hún loksins að hún gæti verið stórleikkona með því að leika eigingjarna tík. Það er forvitnilegt að frammistaða hennar var ekki öll á einum nótum. Á meðan hún notar og misnotar Howard í tvo þriðju hluta myndarinnar, sem nær hámarki í því fræga atriði þar sem hún sýnir hversu viðbjóðslegur koss hans á hana gerði hana, sýna síðustu atriðin hennar að hún gæti líka fallið í sundur vegna heilsu hennar versnandi og vanhæfni hennar til að halda einhver heiðarleg störf. Þegar Howard hafnar henni taka áhorfendur ekki eftir því hversu jafn grimmur hann verður (hann spyr hvað hafi orðið um barnið hennar - hún segir honum að barnið hafi dáið og Howard segir snögglega að hann sé ánægður, sem er varla viðbrögðin sem hún bjóst við). Á endanum kemur Howard loksins í lag með líf sitt, en Mildred bindur enda á mannfall (kaldhæðnislega er andlát hennar uppgötvað af gamla kærastanum Denny í læknisskoðun). The Motion Picture Academy of Arts and Sciences tókst ekki að tilnefna Davis árið 1934 (sem leiddi til stærsta skrif - í herferð í sögu hennar og varanlegrar breytingar á reglum hennar), en Davis var stofnað sem stjarna. Á einu ári vann hún Óskarinn sem Joyce Heth í DANGEROUS. Og eftir tvö ár lék hún aftur með Howard (sem jafn stjörnur) í THE PETRIFIED FORREST.