Ég býst við að þetta sé ekki besta mynd sem gerð hefur verið en ég kaus hana með 10 stjörnum að sama skapi. Aðallega vegna tilfinninga minna í lokin. Ég og allt fólkið í kringum mig vorum einfaldlega snortin. Þetta er eitthvað sem maður finnur ekki oft fyrir. Við erum öll að verða dálítið tortryggin og fá nóg af of mikilli tilfinningasemi, letilegri meðferð eða prédikun í nútímakvikmyndum. Saga myndarinnar fjallar um Jane, unga konu á síðustu stigum MND og vináttuna sem myndast milli hennar og Richard, karlmanns á barmi bilunar. Þetta hefði svo auðveldlega getað verið dauft og verðugt verk en það er svo gamansöm, manneskjuleg og tilfinningalítil að hún vinnur mann algjörlega og þvert á móti er góð mynd. Leikurinn frá Branagh og Bonham-Carter er frábær, sérstaklega sá síðarnefndi sem er alltaf trúverðugur og sterkur í hlutverki sínu. Efnafræðin á milli þeirra tveggja lyftir líka myndinni. Titillinn kemur frá meistaraverki Richards, flugvél úr drasli og gömlum málverkum hans. Að fljúga hingað er tákn fyrir bæði Richards og Janes sem lifa lífinu til fulls þannig að annar geti haldið áfram og hinn geti horfst í augu við endalokin. Falleg og skemmtileg mynd sem ég mæli með fyrir hvern sem er. ekki láta efnið aftra þér.