Fyrsta verk Luc Besson er einnig fyrsta sókn hans í vísindaskáldskap, tegund sem hann mun snúa aftur til fjórtán árum síðar með "The Fifth Element" (1997). Jafnvel þótt þessi mynd hafi verið undir sterkum áhrifum frá Hollywood kvikmyndum, þá er hún samt mjög skemmtileg. Árið 1983 afhjúpar „le Dernier Combat“ nálgun Bessons sjálfs á vísindaskáldskap. Hann tekur til baka þráðlaust efni og viðleitni hans er greinanleg til að gera stílhreint verk. Tekin í breiðtjaldi og svarthvítu, hörmung hefur eyðilagt nánast allan íbúa af jörðinni og við munum aldrei vita hvað var þessi hörmung og hvers vegna karlmenn geta ekki talað lengur. Sumir villimannahópar mynduðust. Samhliða því býr maður (Pierre Jolivet) sjálfur og kemur til óþekkjanlegrar Parísar þar sem læknir (Jean Bouise) tekur á móti honum. Það eru engin orð í verkum Besson. Aðgerðir persónanna og framvinda atburðanna fara í gegnum útlit og látbragð. Þótt upphafspunkturinn og bakgrunnurinn sé óhugnanlegur hefur myndin aldrei svipur á niðurdrepandi. Svo virðist sem maðurinn og læknirinn reyni að endurskapa bendingar og gjörðir sem tengjast mannkyninu fyrir hamfarirnar. Myndin hefst á því að maðurinn stundar kynlíf með uppblásna dúkku. Seinna reynir læknirinn að fá hann til að tala í gegnum vél og hann er málari í frítíma sínum. Það er þeim mun forvitnilegra þar sem þessar myndir virðast koma frá forsögulegum tíma. Í framhaldi af þessum rökstuðningi mætti ​​halda því fram að skeggjaði risinn (Jean Reno) feli í sér illsku og ógn við viðleitni mannsins og læknisins til að endurheimta það sem að lokum gerði manneskju. Sama fyrir vondu gengið í upphafi myndarinnar. Svartsýnissveinn sem slík mynd gæti miðlað er í raun ekki á oddinum og víkur fyrir vonarglætu. Persónulega hefði myndin getað náð með engri tónlist, nema þeirri sem maðurinn heyrir með kassettutækinu sínu. Luc Besson átti eftir að gera betri og enn hrífandi myndir eins og þessa, hann ýtti líka undir feril Pierre Jolivet sem leikstjóra sem mun skilja eftir sig flókið verk í framtíðinni: "Force Majeure" (1989), "Simple Mortel" (1991) , "ma Petite Entreprise" (1999) eða "Filles Uniques" (2003).