Uppfærsla leikstjórans/handritshöfundarins Diane English árið 2008 á klassískri gamanmynd George Cukor frá 1939 sýnir því miður fleiri mýflugur en forverinn. Byggt á snjöllum athugulum leik Clare Booth Luce frá 1936 um samböndin sem þróast meðal stranglega kvenkyns hóps ofdekraðra félagsmanna frá Manhattan, virðist sagan vera þroskuð fyrir samtímaendurgerð. Þess í stað, vegna þematískrar útbreiðslu ensku, kemur framleiðslan fram sem langvarandi meðferðarlota með fámennsku. Það sem meira er, fjölbreyttur lífsstíll kvenna í dag hefur verið minnkaður í staðalímyndir á sitcom-stigi í þessari mynd, og meginhugmynd upprunalega leikritsins um að útrýma karlmönnum úr söguþræðinum virðist enn tilgerðarlegri miðað við þá opinskáu pankynhneigð þróun sem hefur átt sér stað meðal karla sem og konur frá 1930. Til að bæta gráu ofan á svart, þá gerði nýleg aðlögun á stórum skjá HBO "Sex and the City" þessa tegund af kvenfélagsstíl mun betur og með mun beittari vígtönnum. Beinagrind upprunalega leikritsins er eftir þar sem sagan snýst um hina auðugu Mary Haines , sem gaf upp efnilegan fatahönnunarferil sinn til að verða dygg eiginkona fjármálagaldramanns á Wall Street. Eins og "Sex and the City", er hún umkringd þremur bestu vinkonum - Sylvie Fowler, farsælum, niðurlægjandi tímaritaritstjóra í móti Miröndu Priestly í "The Devil Wears Prada" (enn önnur mynd sem þessi endurómar); ævarandi barnshafandi Edie Cohen sem er fulltrúi heimakonunnar; og Alex Fisher, lesbískur rithöfundur sem virðist vera fulltrúi allra kúgaðra hópa sem almennt eru útilokaðir frá slíkri einstakri klíku. Í gegnum kjarkmikinn handsnyrtifræðing komast þau að því að eiginmaður Mary á í ástarsambandi við mannætan Crystal Allen, ilmvatnsstúlku hjá Saks sem er meira en tilbúin að slíta hjónabandinu þar sem hún á í erfiðleikum með að verða leikkona. Restin af söguþræðinum skiptir ekki miklu þar sem þetta verður röð sena sem einblínt er á systurtengsl og rifrildi, ekkert af því mjög upplýsandi og án háðsádeilu sem vakti upp kvikmyndina frá 1939. Meg Ryan lítur undarlega unglega út, 47 ára, leika Mary á þann hátt sem reynir að endurvekja velvildina sem hún vakti á tíunda áratugnum með „When Harry Met Sally“ og „Sleepless in Seattle“. Það er ekki það að hún sé ekki í samræmi við aldur hér, en kunnugleg sprettleiki hennar virðist vera á skjön við aðgerðalaus eðli persónunnar. Annette Bening stendur sig heldur betur í hlutverki Sylvie, sem stelur senunni, Rosalind Russell, því hún hefur reynst dugleg að miðla hörku á sama tíma og hylja varnarleysi, en persóna hennar gengur í gegnum svo tízku umbreytingu að það grefur verulega undan frammistöðu leikkonunnar. Greyið Eva Mendes þarf að leika Crystal sem grunna, gagnsæja búðarstúlku á móti snjöllu, harðsnúnu kexinu sem Joan Crawford fékk að leika. Þær Debra Messing og Jada Pinkett Smith eru á hliðarlínunni sem Edie og Alex, í sömu röð. Miklu betri eru Candice Bergen sem snjöll, stuðningsmóðir Mary og Cloris Leachman sem óvitlausa húsráðskonan. Sennilega endurspeglar það fálmkennd viðbrögð við útgáfu myndarinnar, DVD-diskurinn frá 2008 er ekki með öflugt sett af aukahlutum. Það eru tvær eyddar senur - önnur með Crystal og vinum hennar með stelpukvöld sem andstæða við vandaða garðveislu Mary, og hin framlenging á hlutverki Bette Midler sem fjölgift Hollywood umboðsmaður sem ráðlagði Mary seint á kvöldin. í jógabúðum. Tvær leikmyndir leggja út úr aukahlutverkunum" "The Women: The Legacy" um söguna á bak við myndina úr upprunalega leikritinu frá 1936 og "The Women Behind the Women" sem hefur leikara og áhöfn tala endalaust um sjálfstyrkingu kvenna og sjálfsstyrkingu. Það er kaldhæðnislegt að þessi útgáfa af "Konunum" sem er leikstýrt og handriti af konu lítur svo níðingslega á konur.