Miðað við þessa mynd og THE STRONG MAN, gerð sama ár, myndi ég ekki setja Harry Langdon í efsta sæti listans yfir frábæra þögla grínista. Það er einfaldlega ekki nóg til. Kannski var hann á leiðinni að þróa stíl sinn en skemmdi sjálfan sig með því að taka fyrstu stóru velgengnina of alvarlega. Í öllum tilvikum minna öll brögð hans á fyndnari karlmennina, en hann skortir loftfimleikahæfileika Keaton og stórkostlegt hugvit Lloyds. Hann grefur líka undan eigin persónu með því að klæða sig og ganga eins og trampópersóna Chaplin. Vörumerki hans eru barnslegt sakleysi, hlédrægni í nálgun og tilhneiging til að bregðast of lítið við hörmungum með því að líta ráðalaus út, berja augun eða snerta saman varirnar með vísifingursoddinum. Gamanmyndin í myndum Langdons stafar af því að örlögin kasta ýmsum hindrunum á vegi hans sem hann reynir að yfirstíga á voðalegan eða barnalegan hátt eða með lágmarks líkamlegum hætti, eins og að kasta grjóti í tundurdufl sem nálgast er til að hrekja hann í burtu, stinga upp hrynjandi byggingu með tveir og fjórir eða forðast grjót með því að lyfta fæti þannig að þeir rúlla undir hann. Í þessari sögu, um son skósmiðs sem tekur þátt í gönguhlaupi í gönguferð til að kynna skófatnað samkeppnisfyrirtækis, tekst honum að sigra með einskærri heppni. Það er ekkert hér sem hefur ekki verið gert miklu betur af stóru þremur.