Í Íran er konum bannað að mæta á íþróttaviðburði karla, að því er virðist til að „vernda“ þær fyrir öllu því bölvandi og ljóta orðalagi sem þær gætu heyrt stafa frá karlkyns aðdáendum (svo þar sem karlar geta hvorki haldið aftur af sér né hagað sér neyðast konur til að þjást. Farðu í hug.). "Offside" segir söguna af hálfum tylft ungra kvenna sem, klæddar eins og karlmenn, reyna að laumast inn í háspennuleik Írans og Barein sem árið 2005 veitti Íran hæfni til að fara á HM (myndin var reyndar tekinn að stórum hluta meðan á þeim leik stóð). „Offside“ er skemmtileg gamanmynd sem mun minna þig á allar þessar frábæru mannúðarmyndir („The Shop on Main Street,“ „Loves of a Blonde,“ „Closely Watched Lestir“ o.s.frv.) sem streymdu út úr Tékkóslóvakíu kommúnista sem hluti af „kraftaverkinu í Prag“ um miðjan sjöunda áratuginn. Eins og með mörg þessara verka, er „Offside“ meira umhugað um að fylgjast með lífinu en að búa til hvers kyns vandaða skáldskaparsögu. Reyndar er það einfaldleikinn í uppsetningunni og náttúruhyggja stílsins sem gerir myndina svo áhrifaríka. Þegar uppvísun þeirra hefur fundist eru stelpurnar settar inn í lítinn penna rétt fyrir utan leikvanginn þar sem þær geta heyrt hrópandi fagnaðarlætin sem stafar frá leikvanginum. leikur inni. Fastir þar sem þeir eru, geta þeir ekki gert annað en að biðja öryggisverðina um að hleypa þeim inn, verðir sem eru í rauninni brjálaðir, góðlátir piltar sem eru neyddir til að sinna skyldu sinni sem hluti af skylduherþjónustu sinni. Jafnvel flestir karlarnir sem fara inn á völlinn virðast ekki vera sérstaklega pirraðir við tilhugsunina um að þessum konum sé hleypt inn. Enn er bannið viðvarandi. Samt, hvernig getur maður ekki verið hrifinn af mjög raunverulegu hugrekki og spunki sem þessar konur sýna þegar þær berjast gegn kerfi sem heldur áfram að framfylgja svo fáránlega afturförum og fornaldarlegum takmörkunum? Og samt er tilgangur þessara kvenna ekki að fylkja sér á bak við málstað eða koma með „punkt“. Þeir eru einfaldlega helteknir aðdáendur með brennandi löngun til að horfa á fótboltaleik og, eins og allir karlarnir í landinu, hvetja liðið sitt. Það er erfitt að segja til um hversu mikið af samræðunum er skrifað og hversu mikið af þeim er ótímabundið, en , í báðum tilvikum, leikararnir, með stórkostlega svipmikið andlit sitt, gera stórkostlegt starf sem gerir það að verkum að hvert augnablik virðist algjörlega raunverulegt og sannfærandi. Mohammad Kheir-abadi og Shayesteh Irani eru áberandi áberandi í einsleitum frábærum leikarahópum. Uppbygging myndarinnar er líka mjög laus og frjáls, þar sem rithöfundurinn/leikstjórinn Jafar Panahi og meðrithöfundurinn Shadmehr Rastin einbeita sér í nokkur stutt augnablik að einni eða tveimur persónanna, fara síðan mjúklega og áreynslulaust yfir á aðra. Með þessari heimildarmyndaaðferð kemur okkur til að líða eins og við séum vitni að raunverulegum atburði sem þróast í „rauntíma“. Mjög oft er auðvelt fyrir okkur að gleyma því að við erum í raun og veru að horfa á kvikmynd. Það var mjög snjöll ráðstöfun af hálfu kvikmyndagerðarmannanna að setja svo mikinn góðlátlegan húmor í myndina (það er það sem tékkneskir kvikmyndagerðarmenn gerðu líka ), því betra að benda á algjöra fáránleika stöðunnar og víkka aðdráttarafl myndarinnar fyrir áhorfendur, bæði innlenda og erlenda. "Offside" er augljóslega ákall um réttlæti, en það er eitt sem er enn áhrifaríkara með því að neita að gera sögu sína að þungbærum harmleik. Þess í stað gerir það sér grein fyrir því að ekkert brýtur niður félagslegar hindranir á eins skilvirkan hátt og húmor og höfða til sameiginlegrar mannúðar áhorfenda. Og er það ekki það sem sönn list á að snúast um? Á sinn rólega, vanmetna hátt er „Offside“ ein af miklu, vanmetnu gimsteinum ársins 2007.