Þessi DVD-diskur er varla 30 mínútur að lengd og er með leiðinlegum viðtölum sem leiða í ljós að meðaltal Slipknotian er með greindarvísitölu um 30. En þessir þættir eru minnst erfiðir hér. Raunverulega vandamálið er að Slipknot er ein hæfileikaminnsta metalhljómsveit sem til hefur verið. selja yfir 100.000 einingar af draslinu sínu. (Eina ástæðan fyrir því að ég segi "einn af þeim" í staðinn fyrir "the" er sú að System Of A Down eru enn verri.) Líkt og vinkonur Ed Gein er tónlist þessarar sveitar sett saman úr aldagömlum metal klisjum, sem eiga að vera finnast bæði í mynd þeirra og ofur-daufa tónlist. Reyndar er ímynd þeirra nokkuð skemmtileg; Myndböndin þeirra eru eins og brot úr töfrandi hryllingsmyndum, þess vegna uppfylla þau að minnsta kosti einhvern tilgang sem skemmtun. Tónlist þeirra samanstendur hins vegar af engu af gæðum - alls ekki: bara fullt af brellu, heyrðu-þeim-milljón sinnum- áður en hún var spiluð -eingöngu-á-gítar-háls riff sem eru á engan hátt tengd hvort öðru og eru samt tilviljunarkennd saman til að mynda "lög" sem hafa enga samheldni, engin hápunktur, ekkert ekkert. En ef riffin eru virkilega léleg, þá er söngurinn enn verri: söngvari Slipknot er með staðalímyndað og þar af leiðandi óáhugavert „illt“ nöldur - eins og 90% allra metalhljómsveita í dag hafa - en það er ekkert miðað við þegar þessi blekkti hick byrjar að reyna að syngja! Samt, við hverju gæti maður búist? Regla nr.39 í "Nu Metal" handbókinni segir alveg skýrt: "Þú munt til skiptis grenja og syngja. Hunsa þá staðreynd að tveir stílarnir blandast ekki vel, því flestir aðdáendur þínir eru svo tónheyrnarlausir að þeir munu elska þig jafnvel þótt þú **** í hljóðnemann." Slipknot eru í algjöru versta falli þegar "söngvari" þeirra byrjar að ropa út "laglínur". En aftur að ímynd þeirra. Það er stolið, afritað, rifið, klippt, fengið að láni, tekið án þess að spyrja frá engum öðrum en Mr.Bungle. Þú hefur aldrei heyrt um þá? Auðvitað hefur þú ekki. Þú hlustar bara á nu-metal, og Mr.Bungle er frekar langt frá því, og fyrir utan alla flokkun hvort sem er. Þeir báru líka grímur - gróteskar, hryllingsmyndir, svipaðar og í Slipknot, gæti ég bætt við - seint á níunda áratugnum og snemma á tíunda áratugnum. Þessi hljómsveit, sem heitir Mike Patton úr Faith No More, sló aldrei í gegn vegna þess að tónlist þeirra var ekki beint að almennum tónlistaraðdáendum (vægast sagt). Þannig að í rauninni eru Slipknot ekki einu sinni frumlegir í mynddeildinni. Þeir hafa alls ekkert nýtt fram að færa og munu því gleymast eftir nokkur ár: þegar grímurnar verða leiðinlegar fyrir hersveitir aðdáenda þeirra, sem eru með brjálaða andlit, sem er þegar Slipknot neyðist til að keppa á tónlistarmarkaði eingöngu með almennri tónlist þeirra. Talandi um Mike Patton, það er athyglisvert að nokkrar nu-metal hljómsveitir telja söng hans oft hafa mikinn áhrif. Fyrirsjáanlega - og sem betur fer - er Patton ekki hræddur við þetta og hefur neitað að vera á nokkurn hátt stoltur af því að hafa haft áhrif á eina verstu metal undirtegund nokkru sinni... Að þessu sögðu, njóttu þessa stutta DVD og ódýra spennunnar sem hann hefur. gæti veitt fyrir óþjálfaða eyrað og leiðinda augað... Og svo pússa þessi Slipknot plaköt, því eftir nokkur ár mun enginn sjá um þau, greyið elskurnar. Eftir að hafa séð Corey í heimildarmyndinni "Get Thrashed", skildu loksins hvers vegna hann er með grímu: hann er engifer með bláeygð barnsandlit og lítur út eins og yngri bróðir Dave Mustaine! Ekki beint ógnvekjandi. Fyrir meira af tónlistarheiminum mínum, farðu á: http://rateyourmusic.com/collection/Fedor8/1Vinsamlegast refsaðu mér hart, mjög HARÐI, ​​með því að smella á "nei" hér að neðan. Það mun kenna mér...