(SPOILERS innifalin) Þessi mynd er án efa besta Amicus framleiðsla sem ég hef séð hingað til (jafnvel þó ég eigi enn eftir að skoða nokkrar). The House that Dipped Blood er hryllingsbókasafn sem inniheldur fjórar óhugnanlegar sögur sem taka þátt í leigjendum í illvígu, helvítis húsi í bresku sveitinni. Algeng mistök í framleiðslu á borð við þessa eru að sóa of mikilli orku í söguna sem tengir hinar aðskildu sögurKvikmynd Peters Duffels gefur því skynsamlega ekki of mikla athygli. Það fjallar einfaldlega um Scotland Yard eftirlitsmann sem kemur að húsinu til að rannsaka hvarf síðasta leigjandans og svona fær hann að vita um furðulega atburðina sem áttu sér stað þar áður. Allar fjórar sögurnar í þessari mynd eru af háum gæðaflokki og saman mynda þær fullkomna heilnæmu. Miklar væntingar eru leyfðar til þessarar myndar, þar sem hún var alfarið skrifuð af Robert Bloch! Já, sami Bloch og skrifaði skáldsöguna sem leiddi af sér hinn frábæra hryllingsáfanga `Psycho' Við erum líka að marka trausta og mjög fagmannlega frumraun Peter Duffel sem leikstjóra. Sögurnar fjórar kaflar ef þú vilt í House that Dipped Blood innihalda góðan fjölbreytileika í viðfangsefnum, en þeir eru (næstum) jafn slappir og hrollvekjandi. Númer eitt fjallar um hryllingshöfund sem kemur heim ásamt eiginkonu sinni til að finna innblástur að nýju bókinni sinni. Þetta byrjar mjög vel, en eftir stutta stund var hann reimdur og eltaður af illmenni eigin ímyndunarafls. Hugmyndin í þessari sögu er ekki beint frumlegen hún er mjög spennuþrungin og hápunkturinn kemur frekar á óvart. Seinni sagan leikur (Hammer) hryllingsgoðsögnina Peter Cushing sem verðbréfamiðlara á eftirlaunum. Enn reimt hann af myndinni af óaðgengilegri og löngu týndri ást, rekst hann á vaxstyttu sem er nákvæmlega eins og hún. Cushing er ánægjulegt að fylgjast með eins og alltaf og þó að umfjöllunarefnið um vaxsöfn sé ekki nýtt lítur þessi saga út fyrir að vera fersk og nýstárleg. Þessi kafli inniheldur líka nokkur yndisleg áfallastund og það er stöðugt spennuþrungið andrúmsloft. Þetta er frábær upphitun fyrir það sem er án efa BESTA sagan: númer 3. Enn einn goðsagnakenndur leikari í þessari, þar sem Christopher Lee gefur frá sér gallalausa túlkun á skelfingu lostnum föður. Hann er mjög alvarlegur og strangur varðandi unga dóttur sína og heldur henni í einangrun fyrir umheiminn. Ekki að ástæðulausu, þar sem litla stúlkan sýnir undarlega hrifningu á galdra og vúdú. Fyrir utan frábæran leik af Lee og ótrúlega frammistöðu Chloe Franks sem hræðilega barnsins, hefur þessi saga líka frábært gotneskt andrúmsloft! Djöfullegur undirtónninn í þessari sögu, ásamt hrollvekjandi hljóðáhrifum þrumunnar, gera þessa sögu að skyldu fyrir aðdáendur ekta hryllings. Fjórða og síðasta sagan, þar sem hégómlegur hryllingsleikari lætur stjórnast af vampíruskikkjunni sem hann klæðist, er aðeins veikari en hinar þegar kemur að spennu og trúverðugleika, en að of mikið af lúmskum húmor bætir það meira og minna upp. Það er meira að segja smá pláss fyrir skopstælingu í þessari sögu þar sem söguhetjan vísar til mótleikarans Christopher Lee í Dracula seríunni! Eftirminnilegasta atriðið í þessum síðasta kafla er nærvera hinnar glæsilegu Ingrid Pitt! Cult-drottningin úr `The Vampire Lovers' er vissulega einn af mörgum hápunktum myndarinnar, sérstaklega klofningur hennar. Enginn vafi á þvíThe House that Dipped Blood mun njóta mikillar velþóknunar hjá klassískum hryllingsaðdáendum. Ég trúi því sannarlega að með smá undirbúningi sem skapi stemninguna gæti þetta í raun verið ein af fáum kvikmyndum sem hræðir þig og skilur eftir sig mikil áhrif. Greindur og sannfærandi hryllingur eins og hann ætti að vera! Mjög mælt með. Ein auka athugasemd, samt: þessi mynd má ekki endurtaka MÁ EKKI undir neinum kringumstæðum rugla saman við "Svefnhúsið sem dreypti blóðið". Þessi síðarnefnda er mjög pirrandi og ömurlegur neðanjarðar 80's slasher sem á ekkert sameiginlegt með þessari mynd, fyrir utan titilinn sem hún stal.