In & Out fékk mig til að langa til að æla. Ég hef aldrei séð jafn blygðunarlausa mynd! Það vildi alvarlega segja að það að vera samkynhneigður er eitthvað dásamlegt og gleðilegt, en hefur ekki hugmynd um hvernig á að orða það. Fyrir mér var þetta ekki gamanmynd, nema grimmir, sjúkir brandarar séu eitthvað til að hlæja að þegar fórnarlamb verður fyrir því. Frá því sem ég sá hafði þessi mynd fjóra (4) helstu galla sem byrja á (A) persónu Matt Dillion þegar hann tilkynnir heiminum að fyrrum kennari, Howard Brackett (Kevin Kline) sé hommi. Skiptir engu hversu ótrúlegt það er að Matt Dillion persóna vann Óskarsverðlaun fyrir það sem leit út fyrir að vera alvarlegt hlutverk á mörkum þess. En hvers vegna skyldi hann segja slíkt? Þegar öllu er á botninn hvolft var þetta aldrei vandamál hjá nemendum Howards, vinum hans, fjölskyldu eða fjármálum hans. Enginn. Svo hvers vegna myndi hann segja eitthvað eins og það þegar það var ekki satt? Meira að segja, hvers vegna gefur myndin okkur ekki svar við því hvers vegna hann sagði það? Ástæðan er sú að það er EKKERT svar og til þæginda fyrir lóðina er ekkert gefið upp. Annar (B) gallinn er sá að myndin virðist hafa gleymt hvað samkynhneigð er - aðdráttarafl og kynferðislegt samband við meðlimi af sama kyni. Í þessari mynd byggist samkynhneigð á því að hafa gaman af söngleikjum Barbara Streisand og ástríðu fyrir bókmenntum. Þetta er allt byggt á staðalímyndum! Báðir þessir gallar mætast aftur á þeirri útskriftarathöfn sem verður að sjást til að trúa. Matt Dillion kemst að því um lætin í þessum litla bæ og myndin virðist vera í stakk búin til að láta okkur vita hvað fékk hann til að segja slíkt. Þegar hann kemur í athöfnina segir hann ekkert og ég velti því fyrir mér hvers vegna í ósköpunum hann hafi þá komið þangað. Hann leysti ekki neitt. Síðan þegar allir áhorfendur stóðu til að tilkynna að þeir væru samkynhneigðir, varð ég svo snortinn að ég vildi kasta upp! Þetta fólk stóð upp til varnar Howard að vera samkynhneigður með því að hæðast að öllum þessum staðalímyndum. Það sem myndin gleymdi er að hún var að nota þessar staðalmyndir til að sýna hvers vegna Howard var samkynhneigður. Þeir kvikmyndagerðarmenn skutu sig bara í fótinn! En bíddu það er meira! Við athöfnina virtist(C) Howard vera fyrir rétti til að missa starfið sem kennari, vegna þess að fólk trúði því að hann myndi hafa áhrif á nemendur sína að vera samkynhneigðir. Það sem myndin var að reyna að segja er að samkynhneigðir ráða ALDREI, og að hann myndi ekki hafa áhrif á nemendur sína. En sáum við persónu Tom Selleck ekki endalaust þrýsta á Howard aftur og aftur, jafnvel að því marki að kyssa hann óvænt, til að koma út úr skápnum þegar, í mínum huga, var enginn skápur til að koma út úr? Af því sýnir myndin greinilega að samkynhneigðir eru færir um að ráða sig. Myndin, aftur, skýtur sjálfri sér í fótinn. Og (D) þegar Howard kom út úr skápnum, tók einhver ekki eftir því hvernig handritið þagði fyrir hann það sem eftir lifði myndarinnar? Ég taldi aðeins þrjár línur sem hann átti eftir á: "Já!" til foreldra sinna, "Hæ! til nemanda og "ertu tilbúinn?" til Tom Selleck fyrir síðasta æluatriðið. Ég gæti verið neðarlega einn, en málið er að hann má ekki segja okkur hvað varð til þess að hann ákvað að hann væri samkynhneigður. Mig langaði að vita hvað væri í hausnum á honum, því ég trúði aldrei einu sinni að hann væri samkynhneigður. Sem bónus inniheldur myndin líka nokkrar virkilega móðgandi senur. Einn þar sem Howard er að biðja prest í játningu um ráð um hvað eigi að gera fyrir vin (hann), sem er trúlofaður og hefur ekki enn stundað kynlíf með unnusta sínum. "Ger það hann að homma?" hann spyr. Presturinn svaraði „Ó já, hann er örugglega hommi“. Uh-ha. Eða hvað með atriðið þegar allar gömlu dömurnar eru samankomnar og segja móður Howards að hún þurfi ekki að vera leið yfir djúpu, myrku leyndarmáli sonar síns vegna þess að, jæja... allir eiga þau. Þá játaði konurnar að hún hefði aldrei séð „Brýrnar í Madison-sýslu“. Fyndið? Nei! Vegna þess að myndin sýnir að hún er óviðeigandi og hefur ekki hugmynd um hversu eyðileggjandi það getur verið fyrir fjölskylduna að láta einn af meðlimum hennar tilkynna að hann/hún sé samkynhneigður. Ég veit. Ég á nokkra vini sem eru samkynhneigðir og engin af fjölskyldum þeirra tók því vel. Þetta var léleg leið til að dreifa öllu ástandinu. Síðasta hálmstráið fyrir mig var síðasta atriðið sem sýndi þeim að Tom og Kevin væru að gifta sig. Myndavélin snéri sér hægt niður að framan við kirkjuna þegar... Það var ekki það sem þú hélst! Ég hafði fengið rækilega ógeð á þessum tímapunkti og ég gat aldrei fyrirgefið þennan sjúka brandara. Ég hef ekkert á móti kvikmyndum um að vera samkynhneigður eða samkynhneigð. „Philadelphia“ og „Longtime Companion“ voru mjög heiðarleg og sann í því sem þau höfðu að segja. „In & Out“ er bara að öskra eftir pólitískri rétthugsun, en hefur ekki hugmynd um spillinguna í grunninn. það sem ég fann út úr myndinni er að ef þú ert 99% gagnkynhneigður og 1% samkynhneigður, sem þýðir að ef þú ert með smá efasemdir, þá ERTU ÁNÚRUGLEGA HOMMI. Það er eins og homma sé að verða ríkjandi eiginleiki í erfðafræði. Í raun og veru ef allir segðu þér aftur og aftur að þú værir einskis virði og heimskur, myndir þú að lokum trúa því líka, er það ekki? Þetta er það sem kom fyrir Howard Brackett um að vera samkynhneigður. Ég fór úr leikhúsinu dapur og reiður. Reyndar reiður alla helgina. Þetta var alvarlega sjúk og grimm mynd, sú VERSTA 1997.