Titillinn er tilvísun í eyðileggingu leifar uppskeru, eins og hrísgrjónshýði, af bændum sem brenna þau og búa til eld á sléttunum. Þetta er dapurleg saga um eyðileggingu japanska hermannsins. Sagan gerist á lokadögum herferðarinnar á Filippseyjum sem hermaður með berkla sem snýr aftur af sjúkrahúsi því þar sem hann getur gengið hafa þeir ekkert pláss fyrir hann. Yfirmenn hans vilja ekki hafa hann í kring þar sem hann er í raun of veikur til að vinna eða berjast. Misnotaður af yfirmanni sínum er hann sendur aftur á sjúkrahúsið með skipun um að annaðhvort verði lagður inn eða drepið sig. Þeir munu samt ekki taka hann og hann er fljótlega skilinn eftir til að ráfa um stríðshrjáða landslagið og reyna að finna hjálp eða gistingu eða jafnvel bara mat. Þetta er hráslagalegt ferðalag með enga von í sjónmáli og aðeins dauðann og ómannúð mannsins í garð mannsins á hverri braut. Þetta er líka mjög fyndin mynd sem er hryllileg ferð inn í myrkt hjarta mannsins og stríðsins. Þetta er ekki þar með sagt að það sé ekki hræðilegt, það er stundum, en það er líka dökk kómískt. Hvernig gat það ekki verið? Hér er mynd þar sem brjálæði og geðveiki er allsráðandi, fólk er stöðugt að reyna að hrúga tóbakslaufum sér til matar, reyna að fá aðeins betri skó, reyna að vera japanskur hermaður andspænis fáránleikanum með því að ganga stöðugt en fá aldrei hvar sem er og þú getur ekki annað en hlegið. Til að vera viss um að hlutirnir verða dekkri þegar það verður ljóst að mannát er kannski, bókstaflega og í óeiginlegri merkingu, eina leiðin til að lifa af, en á sama tíma er eitthvað óþægilega fyndið við mannlega gamanmyndina. Hún er lofuð sem frábær andstríðsmynd hennar áberandi ljósmyndun. stíll skýrir geðveiki stríðs, jafnvel þó hann töfrar auga okkar með fegurð sinni. Hér sjáum við landslag fullt af líkum sem innihalda hermann og borgara. innan um túnskóga og tré sem annars væru, og eru að einhverju leyti enn, nokkuð falleg. Það er skelfileg tilfinning. Það sem er forvitnilegt er að ég las að þetta sé byggt á skáldsögu um endurlausnarmátt kristninnar. Leikstjórinn fjarlægði allar trúarlegar tilvísanir í von og hjálpræði og notaði hana í staðinn til að sýna fram á að lífið lykti, stríðið lykti verra og að það er að lokum engin von. Vitsmunalega dáist ég að myndinni, tilfinningalega ekki. Hluti af því er þróttmikið niðurlag sem fyrir mér undirstrikar það sem við erum að sjá á skjánum. Það er næstum því að gylla liljuna þar sem myndmálið er svo sterkt að það þarf ekki í raun að hafa tónlistina til að þvinga þig til að líða á einn eða annan hátt. Er þetta frábær mynd, það ert þú að ákveða. Vissulega er hún ólík öllum öðrum stríðsmyndum, blóðug, hryllileg og raunveruleg á þann hátt sem stórar kvikmyndir segjast vera en eru aldrei. Þetta er ekki fyrir þá sem eru skaðlegir við blóð og blóð þar sem það er hér í spaða. Örugglega þess virði að skoða.