Ég er mikill aðdáandi bæði Emily Watson (Breaking The Waves) og Tom Wilkinson (Normal) og skemmti mér við að sjá þá í uppnámi af Rupert Everett (Dellamorte Dellamore) í þessari átakanlega frekar smávægilegu mynd sem hafði öll efni til að vera svo mikið meira. Of stuttu atriðin þar sem hann túlkar slappan, óendanlega réttan, einskis virðis son ríks Drottins, eru áberandi og skemmtilegar. En fyrir ástarþríhyrning var ótrúlega lítil efnafræði að tala um á milli nokkurs manns. Tónlistin var pirrandi bíómynd vikunnar og raddsetningin ögrandi og algjörlega óþörf. Greinilega starf forstöðumanns í fyrsta sinn með litla fjárveitingu sem annað hvort vantaði eða fylgdi ekki nægilega góð ráð. Verst. Ég get metið hvernig fólkið sem þú hatar í upphafi er það sem þér líkar við í lokin, og öfugt, þannig að það er einhvers konar karakterbogi, að minnsta kosti hvað varðar skynjun. Til dæmis byrjaði persóna Watsons, þó að hún væri hressandi heiðarleg við eiginmann sinn um tilfinningar sínar til annars manns, að níðast á mér undir lokin, sérstaklega þegar hún tilkynnti eiginmanni sínum að hún hefði einfaldlega enga stjórn á gjörðum sínum, og síðar þegar hún lýsti því einfaldlega yfir að hún myndi flytja aftur í hjónabandsíbúð þeirra, án þess að biðja um leyfi, engin afsökunarbeiðni í boði. Og ég fór frá því að mislíka stjórnfrjálsan/siðferðislega afstæðismanninn Wilkinson yfir í að skilja hann og vilja ekki í raun og veru að hann breytist (ólíkt konunni hans). Þessi mynd breyttist óþægilega úr whodunit í "Love Story" eða "Steel Magnolias" veikindadrama. án þess að upplýsa mig nægilega um þá staðreynd, þannig að ég var látinn giska annars hugar á hvað næsta söguþráður gæti verið löngu eftir að þeir höfðu allir verið opinberaðir (var það Drottinn sem ók bílnum? Hundur Drottins?). Atriðið þar sem Drottinn heimsækir Wilkinson og segir frá því hversu hugrakkur Watson er, bestu hjúkrunarkonu sem nokkur deyjandi kærasti gæti beðið um, Florence Nightingale holdgert, o.s.frv., var í lagi þar til hann byrjaði að hágráta eins og barn. Góði Guð! Ef þú spyrð mig þá er hún bara enn ein lítilfjörleg rík manneskja með allt of mikinn tíma í höndunum og svo rekur hún dugnað sinn og veitir maka brjálaðan með óþarfa drama. Skrúfa hennar í kring var bara önnur leið til að hernema tómt líf hennar; þessi deyjandi gaur var aukabónus fyrir hana þar sem það gerði fyrri gjörðir hennar einhvern veginn algjörlega fyrir ofan ámæli. Sjáðu, allir hefðu verið betur settir ef Wilkinson hefði bara yfirgefið hana fyrir ritara sinn, sem virtist kunna að meta hann fyrir hver hann var. Þess í stað hagaði hann sér eins og misnotaður hundur, opinská þrá hans eftir ástúð eiginkonu sinnar eykst með hverju sparki sem hún gefur honum. Ég er ekki andstæðingur PC eða neitt, það hljómaði bara ekki, jafnvel eftir að hafa tekið tillit til allra erfiðra veruleika miðaldra sem við höfum tilhneigingu til að horfast í augu við. Endirinn fyrir mig var (og ekki ætlun leikstjórans ég er viss um) niðurdrepandi. Kvikmyndin eyddi síðustu 80 mínútunum í að sannfæra mig um að þessir tveir ættu bara ekki saman, svo ég fann enga gleði í loforðum um að samband þeirra héldi áfram. Ég er ekki fyrir ofan það að vilja að tilfinningar mínar séu stjórnaðar af sögu, hún verður bara að vera nokkuð trúverðug og ekki hnökralaus. Er það að biðja um of mikið? Einkunn mín: 4/10