EKKI pynta andarunga (Lucio Fulci - Ítalía 1972). Örugglega helsti frambjóðandi fyrir geðveikasta kvikmyndatitilinn sem hugsaður hefur verið og það er heilmikið afrek í giallo-landi. Upphaflega hét myndin enn fáránlegri titilinn, „Ekki pynta Donald Duck“, bókstaflega þýtt af ítölskum titli. Lítil Donald Duck mynd birtist stuttlega sem leikfang, en varla nóg til að gefa titil sem þennan, en greinilega var henni breytt af ótta við lagalegar afleiðingar af Disney. Ég var talsvert á móti fyrri LIZARD IN A WOMAN'S SKIN (1971) eftir Fulci, en hér eru öll réttu hráefnin til staðar. Furðu áhrifarík ráðgáta, góður leikari og hugmyndaríkur skot gegn óvenjulegu sveitaumhverfi. Allt klikkar bara. Ég held að henni sé réttilega fagnað sem eitt af afrekum leikstjórans. Sagan gerist á bakgrunni lítillar fjallabæjar á Sikiley, þar sem einhver er að drepa unga unglingsstráka. Meðal hinna grunuðu er augljósasta ung kona, Maciara (Florinda Balkan), sjálfskipuð norn sem sést á grunsamlegan hátt grafa upp beinagrind barns og stinga nælum í líkneski. Guiseppe, þorpsfíflið liggur líka undir grun, þar sem hann gerði veikburða tilraun til að hagnast á hvarfi eins drengjanna og gekk beint í gildru þeirra. Þegar bráðgreindur fréttahundur (Tomas Milian) kemur frá Mílanó til að fjalla um morðin, byrjar hann strax að efast um forsendur yfirvalda, þegar hann hittir tvo aðra grunaða: Don Alberto, prestinn á staðnum (Marc Porel) með háleit viðhorf og Patrizia (Barbara Bouchet), leiðinleg ung kona frá borginni með erfiða fortíð af fíkniefnabrotum, sem líkar vel við að eiga í kynferðislegum samskiptum við unga stráka í bænum. Talaðu um rauða síldina þína. Fulci stangar nútímann og hefðina fallega saman við nýbyggða upphækkaða þjóðveginn sem hlykkjast í gegnum Sikileyjar hæðirnar, framhjá gömlum bæjum þar sem lífið á enn traustar rætur í hefð og hjátrú. Það mætti ​​deila um pólitíska afstöðu myndarinnar sem Norður gegn suður, eða sem athugasemd við dyggðir smábæjar - venjur samfélagsins almennt - sem eru allt of oft hættulega nálægt því að velta yfir í siðferðilega upplausn, glundroða og - að lokum - sjálfsmynd. réttlæti almennings. Myndin hefur oft verið illa haldin vegna and-kaþólskra tóns, en hún er varla mikilvægur þáttur hér, nema af augljósum söguþræði tengdum ástæðum, sem væri að gefa upp of mikið. Það er reyndar frekar tamt miðað við mynd eins og Joël Seria DON'T DELIVER US FROM EVIL (1971). Líklega gæti frekar ósléttur túlkun myndarinnar á Sikileyjum í litlum bæ (þegar annar drengur er drepinn, íbúar á staðnum sýndir sem seinþroska múgur) verið tilefni til móðgunar á Sikiley, en - miðað við erfið samskipti Sikileyjar við hina. Ítalíu - varla vandamál fyrir aðra Ítala, myndi ég halda. Kvikmyndin sigraði allt of fljótt út í myrkrið til að hafa mikil áhrif hvort sem er. Þegar talað er um Fulci er magn glóðarinnar venjulega aðal umræðuefnið. Þrátt fyrir að það sé skortur á augnayndi senur inniheldur myndin tvær mjög grafískar senur. Í grófum lokakaflanum dettur morðinginn fram af kletti og slær andlit sitt meðfram klettunum á leiðinni niður með hræðilegum árangri (að vísu ekki mjög raunhæft). Og keðjuþeytingin með Florindu Balkan í kirkjugarðinum sýnir hneigð Fulci til sadisísks ofbeldis og venjulega er hann ekki að halda aftur af því að sýna myndrænt það sem flestir kvikmyndagerðarmenn myndu bara gefa í skyn. Örugglega eitt hryllilegasta atriðið á efnisskrá Fulcis. Umfram allt er þetta stíf, vel skrifuð, áhrifarík lítil ráðgáta, fallega linsuð af Fulci, með áhrifamiklum hópi af regluspilurum eins og Barbara Bouchet, Marc Porel (ekki mjög sannfærandi sem prestur), Tomas Milian og Florinda Balkan ( munnfrauðandi brjálaður sem norn bæjarins).Camera Obscura --- 8/10