sumar fyndnar línur eru allt það sem gerir þessa mynd þolanlega. myndavélin sjónvarpsmyndaleg, leikarinn lélegur (julie Davis er meira en vonbrigði) og leikstjórnin áhugamannleg og/eða ástlaus. en ég get skilið að enginn hafi skemmt sér við að átta sig á ofsmíðaða og léttvægu handritinu.