Skiptir engu þótt 'National Velvet (1944)' sé dálítið töff og stundum ósannfærandi, þá er hestamannasaga Clarence Brown hugljúf og mjög viðkunnanleg saga með góðan móral. Eftir að hafa náð hóflegum árangri með framkomu sinni í 'Lassie Come Home (1943),' fékk unga Elizabeth Taylor, 12 ára, fyrsta aðalhlutverkið sitt sem Velvet Brown, ástríðufull skólastúlka með hestaþráhyggju. Þótt hún sé tekin upp í Kaliforníu, gerist sagan - aðlöguð eftir skáldsögu eftir Enid Bagnold - í litlu bæjarfélagi á enskri sveit, og tækniljósmyndunin er nýtt til fulls til að sýna lifandi og myndarlegt landslag bláa himins og grænna runna. Mickey Rooney tekur á sig hámarksfjöldann sem Mi Taylor, afvegaleiddur fyrrverandi hlaupari með ranghugmyndir, en samband hans við unga Velvet vekur aftur virðingartilfinningu hans og opnar nýjan, bjartsýnan kafla í lífi hans. Þó að hann eigi áberandi í erfiðleikum í einni röð, þegar hann verður að viðurkenna áfallaupplifunina sem leiddi til ótta hans við hesta, er Rooney skemmtilegur sem hrottalegur en ástríðufullur ungi maðurinn sem verður að sanna gildi sitt. Það er kannski gott að Elizabeth Taylor átti þessa heillandi fjólublá augu, því leikhæfileikar hennar, á þessum unga aldri, voru frekar takmarkaðir. Tilfinningafyllri röð hennar, þar sem hún sýnir hugrekki og heilindi í mótlæti, finnst manni frekar holur, og sú snertandi barnalega hugmynd að einfaldlega að „trúa“ muni gera allt er það sem hefur síðan verið endurtekið með ógleði með nánast hverja óminnilega hvetjandi íþróttamynd sem gerð hefur verið. Engu að síður er Taylor björt og áhugasöm og vinnur vel með Mickey Rooney, sem var ekki ókunnugur því að vera barnastjarna. Anne Revere gegnir mjög mikilvægu hlutverki sem móðir Velvet, sem eitt sinn var frægur íþróttamaður, sem synti ekki aðeins Ermarsundið heldur var þjálfuð af kærleika af engum öðrum en föður Mi Taylor sjálfs. Mér líkaði að Mi var ekki sagt frá þessu fyrr en á síðustu sekúndum myndarinnar, þar sem frú Brown ákvað rétt að ungi maðurinn þyrfti fyrst að þróa sína eigin velsæmistilfinningu, frekar en að nýta minningu látins föður síns í fjárhagslegum ávinningi, eins og hefði hann án efa gert í upphafi myndarinnar. Myndin nær hámarki á Grand National Sweepstakes þar sem Velvet hefur á síðustu stundu ákveðið að fara á eigin hesti, Pi, í hinni heimsfrægu keppni. Í skjóli lettneskrar karlmanns heldur hún áfram, eins og við var að búast, til að vinna keppnina, en er síðar dæmd úr leik - annaðhvort vegna þess að hún er stelpa, eða vegna þess að hún féll af hestinum áður en henni var leyft að stíga niður (þvílík heimskuleg regla! ). Þessi útbreidda keppnisröð er afar vel gerð og fangar í raun taugaspennu þessara taugaspennandi sekúndna fyrir keppnina og ruglið í atburðinum sem setur okkur í sömu stöðu og persóna Rooney, strandað á bak við hávaxna áhorfendur og bíða spennt eftir einhver til að veita nákvæma uppfærslu. Það skiptir í raun ekki máli að við vitum að þetta er glæfraleikur sem gerir flestar erfiðu reiðmennskuna - í nokkrum senum getum við greinilega séð hrollvekjandi mann með hárkollu - en jákvæðu skilaboðin eru þau sömu. Ég ætla að veðja á að „National Velvet“ hefur kynt undir hugmyndaflugi milljóna ungra stúlkna á síðustu sextíu árum og kraftur hennar til að hvetja hefur lítið minnkað með tímanum.