Mér líkaði mest við samræðurnar, mér líkaði við leikarahópinn, mér fannst hún vel leikin. Ég hafði sérstaklega gaman af hinni fullkomnu frammistöðu Ellenar DeGeneres. Það sem virkaði ekki fyrir mig var: (1) hið langdregna ástarsamband við yngri manninn (of langt, virtist of úr karakter fyrir Helen), (2) hið endalausa ástarsamband. kvikmyndalegar klisjur, aðallega sjónrænar en þar á meðal óendanlega raddaðar yfir endurlestur á ástarbréfinu sjálfu (innihald þess ætti að vera ráðgáta); (3) ung kona femínisti-fræðimaður og, kaldhæðnislega, flugeldaatriði (engin furða að þetta minnti mig á hina hræðilegu How to Make an American Quilt-mynd); (4) bullandi "gotcha" löggan sem lyktar af "dópi" alls staðar (engin klisja þar heldur!); og (5) ógeðslega rómantískt smábæjarumhverfi. Ég hefði kosið að myndin hefði frekar kannað uppsprettu (eða jafnvel vegsamað) biturleika Helen, að hafa tekið miklu meira af persónu DeGeneres, að hafa útrýmt eða dregið úr hinum ýmsu kynslóðabilum. listmuni, og til að vera aðeins minna gagnrýnislaus á smábæjarlífið. Hefði það verið þróað sem leikrit fyrst, þá hefði kannski verið tekið á þeirri gagnrýni áður en efnið var sett í þessa mynd, sem því miður er ákaflega miðlungs.