Ég var bara varkár áhugasamur þegar ég leigði "Allir strákarnir elska Mandy Lane", þar sem ég mundi strax eftir því að hafa heyrt og lesið margvíslegar skoðanir bæði jákvæðar og neikvæðar á stuttum tíma frá stuttri kvikmyndaútgáfu og dreifingu í myndbandsverslun hillur. Talið er að þetta hafi verið sniðugasta og hressasta nýja hryllingsmyndin í mörg ár, með óstaðalímynduðum unglingapersónum og óútreiknanlegum flækjum í söguþræðinum til tilbreytingar. Allt í lagi, grunnhugmyndin hljómar kannski frekar nýstárleg en óumflýjanlega snýr handritið fljótt aftur í sömu gömlu og pirrandi niðurskurðarklisjurnar, og þegar komið er framhjá þeim tímapunkti geta jafnvel sniðug stílvörumerki ekki bjargað myndinni frá hræðilegri meðalmennsku. Upphafsatriðin eru svo sannarlega stórkostleg og bókstaflega baðað í skaplega melankólískri stemningu, sem gerir það í rauninni enn sársaukafyllra að verða vitni að því að myndin sökkva í átt að „venjulegu“ stigi frumlegs slasher-leiks. Eftir hið háleita inngangsatriði, þegar hann sýnir drukkinn macho krakka sem misreiknar stökk sitt af þaki til að vekja hrifningu af fegurðinni, reynist "All the Boys Love Mandy Lane" vera bara enn ein kennslubók og óinnblásin hryllingsmynd um fullt af fávita krökkum sem fá grýttur og kátur á afskekktum búgarði áður en hann var drepinn af ekki svo óþekktum brjálæðingi. Öll tilgerðarlaus uppsetning myndarinnar hrynur hraðar en hrikalegt kortahús: við fáum aldrei almennilega skýringu á því hvers vegna Mandy sjálf hagar sér svona kaldhæðin og hrokafull í garð allra aðdáenda sinna (vegna þess að hún ólst upp sem munaðarlaus, kannski? Ó, úff) , Strákarnir sýna fljótt að þeir myndu sætta sig við kynlíf með hvaða handahófi sem er og ekki eingöngu með hinni „guðlegu“ Mandy og síðasta snúningurinn þó óneitanlega óbeint er einfaldlega tilgangslaus. Miðhlutinn á er frekar leiðinlegur og býður ekki einu sinni upp á raunverulega hryllilega spennu (haglabyssudráp? Plís!) eða ekta þankagang. Mín rausnarlega einkunn, 4 af 10, fer algjörlega í kornóttan og órólegan kvikmyndastíl frá áttunda áratugnum (með fölnuðum litum, furðulegum en fallegum ljósmyndamyndum) og furðu stórkostlegu hljóðrásinni. Leikstjórinn Jonathan Levine valdi hið sígilda Bobby Vinton-lag „Sealed with a Kiss“ til að spila í stiklu og lokaupptökunum, á meðan ég var í upphafi sannfærður um að myndin myndi óhjákvæmilega innihalda óhjákvæmilegt ástarlag Barry Manilow, „Mandy“.