Það eina sem er verra en brimbrettalausir öldur er kvikmynd um ofgnótt án öldu. Fyrir áhorfendur sem elska brimbrettabrun verður þessi mynd gífurleg vonbrigði þar sem heildarfjöldi mínútna af brimbrettaupptökum á í erfiðleikum með að ná þremur. Sagan er sneið af lífinu um brimbrettafólk á ströndinni sem bíða ekki eftir hinni fullkomnu öldu, heldur hvaða öldu sem er kl. allt. J.C. (Sean Pertwee) er aldraður ofurbrimfari sem er að daðra með skuldbindingu við kærustu sína Chloe (Catherine Zeta Jones). Rétt þegar hann er við það að finna fullorðinssælu með konunni sem hann elskar, koma þrír gamlir brimbrettavinir upp og sannfæra hann um að skella sér á ströndina í leit að skrímslabylgjum við Bone Yard. Vandamálið er að það eru engar öldur fyrr en í lok myndarinnar, þannig að megnið af sögunni dreifir sér á hlykjandi röð ótengdra strandatburða. Leikurinn er að mestu miðlungs. Sean Pertwee á nokkur kómísk augnablik, en aðallega var leikur hans hversdagslegur. Ewan McGregor var sæmilegur sem eiturlyfjasala villti maðurinn, lang áhugaverðasta og sérkennilegasta persóna hópsins. Líklega fyndnasta frammistöðuna var Peter Gunn sem Terry sem breytti líkamlegum líkama sínum í sífellt sjónarspil. Catherine Zeta-Jones var kynþokkafull eins og venjulega, en persónan hennar hafði í raun ekki nóg kjöt til að sýna mikla leikhæfileika. Það er í raun ekki mikið hér til að tjá sig um. Ég gaf henni 3/10. Þetta er algjör strandagló.