Þetta er fyrsta klámmyndin sem ég hef reynt að rifja upp. Það krefst annarrar nálgunar en venjulega, þar sem líkingin mun ekki verðlauna krufningu. "Ég er bandarískur. Ég er prúð mey." "Við erum evrópskir. Við erum menningarlegir og kynlífsbrjálaðir." „Það er gaman þegar við erum öll að klúðra hvort öðru“. Margt að tala um! Jæja, það er í raun og veru, miðað við meðaltalið þitt í 60s topplausu blakinu samt. Og energing patina „klassa“ skilar að minnsta kosti hreinum, nákvæmum tónverkum. En hvað í fjandanum er að segja um klám? Allt í lagi þá: eina atriðið sem ég virkilega (mælskulega séð) komst af var í fyrsta skipti sem Brigitte Maier stígur inn. Það er reynt að kasta inn fallegu úrvali af kynþætti og aldri en hleypa engum tveimur mönnum nálægt hvor öðrum; eini svarti gaurinn verður fyrir ótímabæru ritstjórnarbroti. Og margar tökur eða ekki, einn kannski ólýsanlegur-á-IMDb athöfn lítur út fyrir að vera að hluta til hermdur eftir skurðaðgerðarslöngu. Ég var samt vakandi og klukkan var átta að morgni...en hvað þýðir síðasta skotið?!