Mér líkaði við allar Lilo og Stitch myndirnar. Sjónvarpsþættirnir voru ekki svo frábærir en ég lagði skoðanir mínar á seríunni til hliðar þegar ég horfði á þessa mynd. Og ég verð að segja... Það var slæmt. Eitt sem mér fannst vonbrigði var hreyfimyndin. Já, þú heyrðir það. Fjörið. Mér fannst gæði hennar verulega skert frá fyrstu myndinni. Gæði hennar voru aðeins eins mikil og sjónvarpsþáttaröðin, eitthvað sem ég bjóst alls ekki við. Ef þú ert að leita að augnkonfekti skaltu ekki búast við miklu hér. Einnig tókst hreyfimyndin ekki að lýsa alvarlegum skapi. Jafnvel í hinum meintu sorglegu atriðum fann ég ekkert fyrir persónunni, önnur niðurfærsla frá fyrstu myndinni. Sú næsta var alveg hræðileg raddleikur. Mér fannst það mjög, mjög ósannfærandi og velti því fyrir mér hvers vegna Disney, með öllum sínum auði og dýrð, hefði ekki efni á raddleikurum með alvöru hæfileika. Hæfni raddleikaranna var alveg jafn pirrandi og sá í seríunni. Ég þoldi þennan í seríunni vegna þess að hey, hver væri ekki þreyttur þegar hann var látinn raddsetja í svo mörgum þáttum? Heck, ég veit ekki einu sinni hversu margir þættir eru (fræðilega séð eru þeir 624, en ég bara trúi því ekki). Hins vegar hélt ég að raddleikurinn myndi batna í myndinni, og ég var settur í andlitið af sannleikanum, að það sem þeir gætu gert í seríunni væri nú þegar þeirra besta. Næst var hræðilega handritið. Það var cheesy handan endurlausnar, og rithöfundar bara reyna of mikið. Þeir reyna að setja inn einhverja brandara en mér fannst þeir bara pirrandi. Kannski var það ekki raddbeitingin, heldur cheesy samtölin sem eyðilögðu hljóðhlutann. (Að öðru leyti var hljóðrásin ekki svo slæm og passaði nokkuð vel við stemninguna.) Í fjórða lagi var vandamálið með söguþráðinn. Ég spáði í allt og söguþráðurinn var það sem gerði persónurnar allt í einu svo ófrumlegar og óviðjafnanlegar. Þú hefur geimverurnar fá nýjar stöður og ábyrgð í geimnum. Eftir upphafshöggið átta þau sig á því að þeim líkaði það ekki og sakna gamla lífs síns. Á sama tíma losnar vondi illmennið út úr fangelsinu eftir mjög „actionpakkaða“ hasarsenu og brýst inn á rannsóknarstofu Jumbaa til að stela tilrauninni hans. Tilraunin var síðan klónuð í 100 aðra og hamsturinn vill sigra jörðina. Þegar aðalpersónurnar komast að því, reyna þær að stöðva vonda hamsturinn en lenda í einhverju voðalegu lokauppgjöri gegn tilrauninni og eiga hann í afar lélegri afsökun fyrir að reyna að láta seríuna líta flott út. Persónurnar gefa síðan upp nýju forréttindi sín og snúa aftur til jarðar til að halda áfram lífi sínu. Í alvöru, hversu margar aðrar kvikmyndir hafa þegar notað þann endi? Þessi söguþráður var mjög stuttur og formúlulegur, svo ekki búast við of miklu af honum. Þannig að Disney hefur mistekist í hljóði, grafík og söguþræði. Eini sjarmi seríunnar voru upprunalegu persónurnar og hvernig þeim tókst að halda „tilfinningu“ persónanna, en jafnvel það tókst ekki að bjarga myndinni. Ég reyndi að líka við það, ég gerði það virkilega, en ég gef því einkunnina 4/10. Enn ein Disney bilunin.