Rohmer snýr aftur að sögulegum leikritum sínum í raunverulegri sögu Grace Elliot, enskri konu sem dvaldi í Frakklandi á hápunkti frönsku byltingarinnar. Maður grunaði alltaf að Rohmer væri íhaldsmaður, en hver vissi að hann væri svona rauðblóðugur afturhaldsmaður. Ef hægt er að leggja til hliðar óbilandi vörn Rohmer fyrir konungsveldinu (og það er ekki auðvelt að gera, í ljósi þess að til dæmis franska lægri stéttin er sýnd hér sem ógeðsleg lúða), þá er þetta í raun glæsileg, gáfuð og fáguð mynd . Þar sem Rohmer skortir peninga fyrir stóra kvikmyndaafþreyingu í Frakklandi á 18. öld, lætur Rohmer leikarana leika gegn augljósum máluðum pappa. Þetta er bersýnilega tilbúið hugarfar, en það virkar einhvern veginn. Og nýliðanum Lucy Russell tekst að gera sympatíska persónu sem ætti ekki að vera.