Var bara að horfa á það þá. Það er alveg helvíti æðislegt. Bardagarnir eru frábærir og galdurinn virkilega flottur! Hún er algjörlega eins og tölvuleikur á köflum, með ótrúlegum bardaga í höndunum. Þessi mynd er fyrir aðdáendurna: „Til þeirra sem elskuðu þennan heim einu sinni áður og eyddu tíma með vinum hans, komdu saman aftur og helgaðu þig tími...“ Fyrir utan þessa ógnvekjandi opnun var sagan ekki mjög erfið að fylgjast með og ég hef aldrei spilað Final Fantasy leik. Ég held að það borgi sig að kynnast hlutverkaleikjum almennt; þekking á tegundinni hjálpar þér að skilja sumt af henni betur. Ég held þó að ef þú fylgist með og sættir þig við það sem myndin kastar á þig, þá sé það frekar auðvelt að skilja það. Það er margt sem er ekki skýrt útskýrt, og ef þú krefst þess að það eigi að vera það þá verðurðu líklega ruglaður og pirraður. Að horfa á myndina er eins og að vera látinn falla inn í miðja stóra sögu og þurfa að setja eins mikið af púsluspilið saman eins og hægt er. Mér líkar þessi nálgun; þú festist í leyndardómnum og ruglinu sem allar persónurnar ganga í gegnum. En eins og ég sagði, vertu bara að samþykkja. Ef skrýtið rautt ljón sem talar, kemur upp og byrjar að sparka í rassinn og taka upp nöfn, og hinar persónurnar segja bara að hann sé gamall vinur, sættu þig við það og haltu áfram; þú þarft ekki ævisögulegt flashback, eða segja-allt sit-mig-down. Þú ert áhorfandi hér, eitthvað sem er umfram reynslu þína og óskiljanlegt. Svo: frábær grafík og fjör, frábær raddbeiting, flott tölvuleikjatónlist, sem felur í sér sögu og persónur, og kannski einhver flottustu slagsmál sem þú munt sjá í nokkurn tíma . Það er þess virði að sjá, og þó það ER fyrir aðdáendurna, þá er það fullkomlega aðgengilegt fyrir fólk eins og mig sem hefur aldrei spilað leikina.