Hvar hefði Hollywood verið án Fredric March sem Robert Browning eða Dennis Price sem Lord Byron, fræga elskendur á sínum tíma? Jafnvel leikari eins venjulega þröngsýnn og Michael Redgrave kom einu sinni með skapmikinn sjarma í túlkun W.B. Yeats. Líf rithöfunda er endalaus uppspretta innblásturs. En af öllum skáldum var það Dylan Thomas, hinn hressilegi og frjálslyndi Walesverji sem naut einn hálfan lítra eða tvo (og drakk sig til bana í New York, 39 ára að aldri), sem var næst kvikmyndaiðnaðinum í anda. Í seinni heimsstyrjöldinni framleiddi hann handrit að breskum áróðursheimildarmyndum. Hann skrifaði meira að segja handrit að fáránlegu melódrama sem heitir The Three Weird Sisters, þar sem þrjár gamlar vinnukonur í velsku þorpi leggja á ráðin um morðið á ríka hálfbróður sínum. Allt sem er nú fyrirgefið. Í The Edge of Love eftir John Maybury er Thomas leikinn af velska leikaranum Matthew Rhys. Þetta er ekki ævisaga í fullri stærð. Myndin nær yfir fjögur ár í lífi skáldsins í seinni heimsstyrjöldinni, þegar það bjó með tveimur konum: eiginkonu sinni Caitlin (Sienna Miller) og fyrrverandi elskhuga Veru Phillips (Keira Knightley), sem hann hitti aftur fyrir tilviljun í stríðinu. Svo virðist sem hann hafi elskað þau bæði. Samband þessara óvenjulegu kvenna -- við Thomas og hver aðra -- er kjarninn í hrífandi kvikmynd Maybury. Hvernig hún varð til er saga næstum jafn merkileg og sagan um elskendurna sjálfa. Rebekah Gilbertson, framleiðandi myndarinnar, er barnabarn Veru Phillips og William Killick. William, stríðshetja (leikinn í myndinni af Cillian Murphy), giftist Veru á meðan hún var enn ástfangin af skáldinu. Gilbertson fékk innblástur til að gera myndina þegar hún uppgötvaði bók um ömmu sína og afa, Dylan Thomas: A Farm, Two Mansions and Bungalow, eftir David Thomas, sem lýsir flóknu lífi þeirra. Sharman Macdonald, sem skrifaði handritið, er móðir Knightley. Hluturinn krefst þess að Knightley syngur og móðir hennar setti lög sérstaklega fyrir hana. Það er víst engin kvikmynd með svona heillarík fjölskyldutengsl skilið annað en að ná árangri. Við byrjum í London á tímum Blitz. Sprengjur falla, sírenur væla og Phillips syngur í skjóli fyrir mannfjölda í neðanjarðarlestarstöð. Á krá, fyrir tilviljun, hittir hún Thomas og uppgötvar eftir öll þessi ár að hann á konu og barn. Phillips og Caitlin mynda vináttubönd án afbrýðisemi eða reiði og eru fljótlega að deila rúmum og baðkerum, hlusta á Thomas lesa ljóð sín, skiptast á innilegum leyndarmálum og reykja hausinn af sér eins og allir gerðu á stríðstímum. Caitlin reynist reyndari í háttum heimsins ("My first was Augustus John, he seduced me when I was 15"). En það er hinn fágaði og sálarfulli Phillips sem hrærir í dýpstu viðbrögðum Thomasar og lætur að lokum undan töfrum hans. Í millitíðinni hefur hún treglega gifst Killick, sem hefur séð hana í neðanjarðarlestarstöðinni og verið samstundis hrifinn af fegurð hennar (ef ekki söng hennar). Þetta er ákafur og undarlega falleg mynd, þó að Thomas sjálfur sé kannski minnst áhrifamikill karakter hennar. . Hans er helst minnst fyrir Under Milk Wood, vísuútvarpsleikrit hans um dag í lífi hins goðsagnakennda velska þorps Llareggub, en nafnið sem var skrifað aftur á bak var ekki eitthvað sem kurteisir enskukennarar vöktu athygli á. Ég átti einu sinni vínylupptöku af Richard Burton að lesa ljóðið (hann kom fram í kvikmynd af Under Milk Wood árið 1971), og ég hef aldrei gleymt rjómalöguðu, tælandi eiginleika röddarinnar. Hin goðsagnakennda karisma, segulmagn mannsins, er eitthvað sem ég saknaði í flutningi Rhys. Thomas kemur fram sem undarlega björt, jafnvel aukapersóna, miðað við konurnar í lífi hans. Í fyrri mynd sinni, Love Is the Devil, kannaði Maybury ólgusöm líf listmálarans Francis Bacon og sadómasókískt samband hans við elskhuga sinn og fyrirsætu, George Dyer. The Edge of Love finnst mér ríkari og ánægjulegri mynd. Ef þú spyrð hvaða innsýn það veitir í uppsprettur skapandi innblásturs Thomasar, þá yrði ég að segja Llareggub. En sem innsýn í egóisma hans, rjúkandi skap hans og almennt afskiptaleysi hans gagnvart tilfinningum annarra, er það dásamlega sorglegt og afhjúpandi. Thomas átti í góðu stríði, drekkti og skrifaði á meðan aðrir menn (þar á meðal Killick) urðu fyrir áfalli vegna hryllingsins. af bardaga. Í einni senu undir lokin virðist hegðun Thomas í garð vina sinna ófyrirgefanlega ömurleg. En þetta er þegar allt kemur til alls ekki kvikmynd Thomasar. Murphy gefur okkur stórkostlegt nám í dæmdri ástríðu og tilfinningalega veikingu stríðs. Miller er heillandi og aumkunarverð sem eiginkonan. Og Knightley virðist næstum of stórkostlega viðkvæm til að vera raunveruleg (eins og hún gerði í Pride and Prejudice). En þetta er líklega besta frammistaða hennar. Og í alla staði er myndin henni verðug.