Sú staðreynd að megnið af fjárveitingunni til þessa hafi væntanlega farið á þéttsetna leikaralistann hefði ekki átt að skipta neinu máli ef hann hefði verið settur á svið af tilþrifum og hugmyndaauðgi og nokkurri samúð með háðsásetningi frumritsins. Þess í stað fáum við ótrúlega lélegar söng- og dansseríur með myndrænum betlurum og hórum, og endanleg firring er náð með því að draga sig til baka til að sýna að hasarinn hefur átt sér stað á sviði tónlistarhúss, nógu viðeigandi fyrir framleiðslu sem er meira Lionel 'Oliver' Blair en Brecht. Leikarahæfileikarnir eru skammarlega misnotaðir: Migenes og Walters eru góðir en þurfa ekki að reyna mjög mikið: Migenes hefur að minnsta kosti frábæra rödd og einhver tilfinning fyrir efninu. Julia lítur fullkomlega út sem Mack, en glímir við persónuna, spennitreyju með fölsuðum plómahreim. Harris's Peachum er vandræðalega háttur og Polly er grimm. Aðlögun texta, handrits og tónlistar eru oft óþægilegar: það var slæm ráðstöfun að byggja myndina á Broadway-útgáfu Marc Blitzsteins í bolta, en að minnsta kosti voru orð hans sönghæf, ólíkt flestu því sem hefur verið blandað inn í trúfesti. Og tilraunin til að sigrast á lágu fjárhagsáætluninni með því að taka upp í klaustrófóbískum sjónarhornum á þokuhjúpuðum settum sem lýst er í skrautlegum bláum og appelsínum eins og af einhverjum kjallara Vittorio Storaro misheppnast algerlega -- myndin lítur bara út fyrir að vera ódýr, léleg og hugsunarlaust gerð. Svívirðilegt.