Leikstjórar frá Hong Kong sem fara yfir til Hollywood til að gera kvikmyndir er ekkert nýtt, með tímabundnum fólksflótta eins og Tsui Hark, John Woo, Ringo Lam á tíunda áratugnum. Af sameiginlegri framleiðslu þeirra höfðu aðeins nokkrar kvikmyndir (eða má ég segja bara ein?) áhrif á miðasöluna. Samstarfið með Andrew Lau og Alan Mak hefur verið afl í nýlegri kvikmyndasögu HK, sérstaklega með fræga Infernal Affairs þríleik þeirra sem var endurgerður í kvikmynd Martin Scorsese, The Departed, svo það kemur ekki á óvart þegar Hollywood bankar á dyrnar. Samstarfsmaður Mak, sem hefur venjulega handrits-/söguskyldur, hvernig gekk Lau með rithöfundunum Hans Bauer og Craig Mitchell? Þetta er eins og X-Files án X, í því hvernig sagan er unnin, persónurnar og hliðstæðurnar dregnar með Chris Carter seríunni. Richard Gere og Claire Danes para saman ala David Duchovny og Gillian Anderson, aðeins að þau tilheyra ekki neinni alríkisrannsóknarstofnun sem ber vopn, heldur eru starfsmenn verndarþjónustunnar, sem hefur aðalhlutverkið að tryggja að kynferðisleg rándýr sem tilheyra þeirra lögsögu, er haldið öruggum frá samfélaginu þegar þeir eru leystir frá því að hafa afplánað tíma. Þess vegna eru þeir hirðarnir sem hlúa að hjörðinni sinni, aðeins að hjörðin þeirra þjáist af sjúklegri kynferðislegri röskun með tilhneigingu til ofbeldis. Samsvörunin í persónusköpun eru svo bersýnilega augljós að það er bara snyrtilegt að utan. Líkt og Fox Mulder er Erroll Babbage eftir Gere undarlegur, einmana maður, upptekinn af þráhyggju sinni í leit sinni að því að áreita hjörð sína af hörku til að ná strikinu. Babbage er sár vegna misheppnaðrar tilraunar til að bjarga týndu barni, rétt eins og Mulder sækist eftir týndu systur sinni, og er sniðgengin af samstarfsmönnum og gefin göngufyrirmælin dulbúin sem starfslokaáætlun. Hann hefur djúpstæðan andstyggð á fólkinu sem hann fylgist með, veikur fyrir glæpum þeirra og því sem þeir standa fyrir, að hann sé ekkert að því að beita óhefðbundnum aðferðum, nema að fljúga út af handfanginu á meðan hann útdeilir ólöglegum, fyrirbyggjandi refsingum. Á sama tíma hefur hann líka sterkar hvatir sem hann þarf að berjast gegn, til að fara ekki yfir strikið til að verða eins og þeir sem hann hatar. Sem hluti af venju, skannar hann einnig dagblöð og blöð að vísbendingum og leiðir í átt að markmiði sínu, því að leita lokunar, hjálpræðis fyrir sjálfan sig og hafa sterka trú á því að sannleikurinn sé enn þarna úti og hann vill trúa. Allison Danes Lowry er aftur á móti ingénue sem kom í stað Babbage. En í millitíðinni á meðan hún lærir á reipið í starfinu næstu 18 dagana, þarf hún að njósna um hann og tilkynna um skítkast hans, nokkurn veginn eins og Dana Scully var falið að gera með Fox Mulder. Þar sem hún er vantrúuð á fyrirhyggju og heldur fast í þá hugmynd að þeir sem eru útskrifaðir aftur til samfélagsins hafi læknast af freistingum sínum, fer hún hægt og rólega að sjá hvað Babbage sér og skilur að það þarf miklu meira en að vera bara skrifborð og stjórnunarstörf. starf ef hún vill raunverulega hjálpa fólki. Og það er þessi uppgötvun á heimi fetish og frávikandi kynlífshætti, sem við opnum öll augu okkar fyrir, svipað og hvernig 8mm með Nicolas Cage í aðalhlutverki kom neftóbaksmyndum í sviðsljósið. Þetta er ágætis rannsóknardrama með venjulegu rauðu síldunum, og minn, eru þær virkilega góðar þar sem það fékk þig til að velta því oft fyrir þér hvort ágiskanir þínar séu réttar, og þú finnur fljótlega að þú skjótir úr mjöðminni þegar þú reynist rangur á skelfilegri tíðni, þó ég trúi þessu ekki fyrir þrönga frásögn, heldur meira frá víðfeðmum fjölda persóna (passaðu þig fyrir leikmynd Avril Lavigne) og undirsöguþræði. Atriðið í myrkvuðu vörunni/verslunarhúsinu var í ætt við David Mills og William Somerset eftir Se7en þegar þeir réðust inn í íbúð John Doe og fundu fullt af furðulegu inni, þó að hér, miðað við eðli viðfangsefnisins, hafi það ekki verið lengi að þvælast fyrir. ákvað einhvern veginn að kvikmyndataka Enrique Chediak væri nógu góð, þrátt fyrir mjög undarlegan stíl að hafa engan stíl, notaði næstum öll brellurnar í bókinni til að reyna að endurskapa tilfinningar þess að horfa á aðra Se7en, aðeins að þetta var djúpt gegnsætt af brúnum blæ, frekar en hörmungar svarts. Það tekur smá tíma að venjast þessu og ég setti þessi áhrif sem áhrif sem í raun dregur athyglina frá því sem er að gerast í sögunni. Ekki mjög góð ráðstöfun þó, með nokkuð tíðum endurtekningum á senum sem fela í sér flashbacks. En The Flock gerir samt ágætis afþreyingu, þó að X-fílingum þarna úti myndi líklega eiga erfitt með að sjá uppáhaldsleikara sína ekki í aðalhlutverkum, enda svo mikið líkt. í karakter. Gere og Danes setja fram smá efnafræði sem gamli þoka (heh) og skjólstæðingur hans, og þó að það sé ekki beint frábært, tókst Andrew Lau að knýja fram eitthvað skemmtilegt.