Þegar George C. Scott lék titilhlutverkið í "Patton" sá maður hann stýra skriðdrekum með hnefadælum, skjóta á þýskar köfunarsprengjuflugvélar með byssu og blóta yfirmenn jafnt sem undirmenn. Mesta hasarinn sem við fáum frá Gregory Peck sem „MacArthur“, mynd úr sama stríði um eflaust meiri afrek, er þegar hann slær á kortatöflur með fingrinum og lyftir þeirri frægu augabrún sinni. Að bera saman frammistöðu Peck og Scotts getur verið ósanngjarnt. Samt er staðreyndin að "MacArthur" var gerð af sama framleiðanda og skoruð af sama tónskáldi á hliðstæður, sem og sú staðreynd að báðar myndirnar eru opnaðar með hershöfðingjunum ávarpa kadetta í West Point. Mér er ljóst að kvikmyndagerðarmennirnir ætluðu að líkja eftir Óskarsverðlaunamyndinni nokkrum árum áður. En á meðan Peck lítur út fyrir að vera hlutinn meira en Scott nokkru sinni, þá kemur hann út fyrir að vera að mestu bragðdaufur í sögu sem finnst minna eins og dramatík en Wikipedia um síðari feril MacArthurs.“ Enn þann dag í dag eru þeir sem halda að hann hafi verið hættulegur lýðskrum og aðrir sem segja að hann hafi verið einn mesti maður sem uppi hefur verið,“ segir í upphafstitilskriði. Þetta er týpískt uppþvottaefni eftir Víetnamsfróðleik um þá sem leiddu her Ameríku, mjög mikið af sínum tíma, en það sem við fáum hér er hvorug skoðun. MacArthur, eins og hann er sýndur hér, vekur ekki reiði eða innblástur eins og hann gerði í lífinu. Leikstjórinn Joseph Sargent, sem hélt áfram að stýra hinum fræga kalkúni "Jaws The Revenge," er málað eftir tölum með blíðum bardagauppsetningum og nokkrum augljósum notað (eins og þegar Kínverjar ráðast á bandarískar hersveitir í Kóreu), á meðan handrit Hal Barwood og Matthew Robbins spreyta sig á MacArthur sem kemur út fyrir að vera skapgóður að því marki að hann er blíður, aðeins of fastur í opinberri mynd sinni, en aldrei minna en sæmilegt. Hér sérðu hann stíga af lendingarfarinu og snúa aftur til Filippseyja. Þarna sérðu hann ávarpa þingið í "Old Soldiers Never Die" ræðu sinni. Í langan tíma situr hann í kvikmyndahúsi í Toyko og bíður eftir því að Norður-Kóreumenn fari yfir 38. breiddarbaug svo við getum haldið áfram með söguna á meðan fréttamyndir segja frá því hvernig Japan rís úr öskunni undir upplýstu stjórn hans. Meðleikarar Pecks, Marj Dusay sem dygga eiginkona hans ("þú ert besti hermaðurinn minn") og Nicolas Coaster sem tryggur aðstoðarmaður, brenna tárvot augu í átt að stórfengleika félaga þeirra en afla sér engan áhuga á eigin spýtur. Jafnvel þegar hann rífast við aðra, Peck hækkar aldrei röddina og vinnur að mestu rök sín með þrumandi mælsku. Þegar Nimitz aðmíráll stingur upp á því að fresta endurtöku Filippseyja, sem er persónulegt stolt og taktískt áhyggjuefni fyrir MacArthur, kemur MacArthur aftur með athugasemdina: „Núna, þegar ég hlustaði á áætlun hans, hélt ég að ég sá fána okkar fara niður. ." Eflaust hefði hinn raunverulegi Nimitz haft eitthvað um það að segja, en persónan í myndinni hneigir bara höfuðið og tekur blíðlega við móðguninni í viðurvist Roosevelts forseta. Eini maðurinn í myndinni sem MacArthur er alvarlega ósammála er Harry S Truman , sem Ed Flanders vinnur vel með þrátt fyrir gervi nef sem lætur hann líkjast Toucan Sam. Það ætti að vera dramatískt hápunktur þegar Truman rekur MacArthur, en hér gerist það í rólegu kvöldverðarspjalli, þar sem Peck leikur MacArthur sem ekkert minna en snilldar píslarvott. stjörnur; hann skilar frábærri nærveru en skortir margbreytileika jafnvel í mörgum af sínum þekktustu hlutverkum. En það er ósanngjarnt að leggja hann svona mikið í bryggju hér, þar sem hann fær litla hjálp við að skilgreina MacArthur sem allt annað en málþóf. Fyrir utan tvær senur, eina þar sem hann mótmælir uppgjöf Filippseyja ("Hann sló Old Glory og hljóp upp í rúmföt!") og önnur þar sem hann lendir í smábilun á meðan hann bíður innrásar Bandaríkjanna í Inchon, þar sem hann ræðir gegn grafa undan kommúnistum. hann í Hvíta húsinu, Peck leikur í raun Peck hér, ekki flókna persónuna sem innblástur var hinn fræga edrú "American Caesar." Hinn raunverulegi MacArthur gæti hafa verið verðugur slíks samanburðar. Það sem þú færð hér er minna verðugt Shakespeare en Shakes the Clown.