Fido er mjög skrítin mynd. Og að mörgu leyti mjög góður. Fyrsta hugsun mín eftir að hafa skoðað, var hvernig í fjandanum þeir ætla að markaðssetja þetta? Ef Shaun of the Dead er rómantísk gamanmynd með uppvakningum, þá er Fido strákur og hundasaga hans blandað saman við nostalgíu gamanmynd frá fimmta áratugnum með uppvakningum. Snýr ekki beint af tungunni. Fido hefur lítið af blóðbaði Shauns, hryllingi og magahlátri. Þetta er allt annað dýr (fyrirgefðu orðaleikinn). Fido byrjar með svarthvítri upplýsingamynd sem útskýrir baksöguna - menn hafa unnið stríð gegn uppvakningum með því að þróa stjórnkraga sem gerir holdæturna undirokandi í mállausa þjóna. Í fyrstu hélt ég að við værum í vænisýki skopstæling í kalda stríðinu á fimmta áratugnum a la Matinée, en okkur er fljótlega hent inn í heim skærra grunnlita og fimmtugs millistéttarnostalgíu. Ungur Timmy Robinon er einmana krakki sem passar ekki inn í skólanum. Mamma hans er væntanlegur félagsklifrari og pabbi hans er kvíðin og aðskilinn. Mamma (Carry-Anne Moss) hefur eignast uppvakning þegar hún er að reyna að halda í við Jones hjónin. Jimmy er áhugalaus í fyrstu, en „Fido“ (Billy Conelley) reynist fljótt frábær vinur fyrir Jimmy. Þangað til kraga hans fer á blikuna...Fido er EKKI hryllingsmynd, en vandamál mitt við myndina er að átta mig á nákvæmlega hvað hún ER. Mikið af húmornum er af léttu fjölskylduafbrigði, og stundum er söguþráðurinn of þungur treysta á strákinn og hundinn hans/fjölskyldustundir. Samt er myndin skotin í gegn með dásamlega dimmum, sannarlega fyndnum augnablikum, sem þó þau séu velkomin, munu tryggja R-einkunn fyrir það sem er, í langan tíma, fjölskyldugamanleikur. Myndin lítur glæsilega út. , og er frábærlega leikin af öllum sem taka þátt. Þrátt fyrir erfið tónvandamál vona ég að þessi mynd finni sér sess, þar sem hún er frekar lítill gimsteinn í flóðbylgju kvikmyndabrjálæðisins í ár.