Þessi skemmtilega og stórkostlega mynd er meira skyndimynd af vinsælasta pinup allra tíma en dæmigerða dregin ævimynd þín, þessi skemmtilega og stórkostlega mynd hefur útlit og tilfinningu tímabilsins með frábæru hljóðrás og öllu sem þú vilt í indie-gerð kvikmynd. Ég held að tilhneigingin væri sú að sýna Bettie Page sem einhvers konar kynlífssjúkling, eins og Jayne Mansfield. En ef þú hefur virkilega horft vandlega á stellingar Bettie, leit hún alltaf út fyrir að vera ánægð. Ekki „þú vildir að þú gætir verið með mér“ hrokafullt útlit, né „ég geri þetta bara vegna þess að leiklistarferill minn gekk ekki upp“ klámstjörnu. Og svo, konurnar sem tóku þátt í þessari mynd (þrjár kvenframleiðendur, kvenkyns rithöfundur/leikstjóri, kvenkyns meðhöfundur og hin yndislega Gretchen Mol, sem ég er viss um að hafa hjálpað til við að móta þetta hlutverk með sínum eigin sykuráhrifum) fanguðu hugmyndina um sæt, dálítið barnaleg, suðræn stelpa sem naut þess að láta taka myndina sína og vonaði að gamla góða JC yrði ekki of pirruð út í hana. Gretchen Mol reynist frábær frammistaða á ferlinum (hún er kannski bara með fullkomnustu brjóst allra tíma), sem ég er ánægður með, því hún hafði bölvunina. Fyrir nokkrum árum kom hún á forsíðu Vanity Fair þegar enginn vissi í raun hver hún var og sagði hana vera næstu It-girl. Og við skulum vera hreinskilin, það var dálítið fordómafullt. Ég meina því miður hefur hún aldrei náð Gwyneth stöðunni, þó ekki vegna hæfileikaskorts. Ef þú tekur fáeinar lélegar kvikmyndaval þegar þú ert frekar ljóshærð í óbreyttu Hollywood gerir þú þig ógleymanlegan, ég er hræddur um. Ef þetta setur hana ekki aftur á A-listann, þá verð ég frændi apa. Bettie sjálf hefur ekki séð myndina ennþá. Bettie yfirgaf pinup partýið á háum nótum og varð ástfangin af gamla loganum sínum, Jesú. Hvað sem flýtur bátinn þinn hunang. Þú varst ein helvítis kona. Ég vona að þú sért hamingjusamur hvar sem þú ert. Til hamingju Mary Harron, þú hefur gert átrúnaðargoð okkar réttlæti.