Ekkert til að spilla hér en þetta gæti verið SPOILER svo varist. Sérbrellur voru á stigi tölvuleiks -- fyrir um fimm árum síðan, eða kannski upprunalega Star Trek. Leikarinn var bara aumkunarverður - ljóshærð útlítandi ljóshærð sem gekk yfir eyðimörkina á meðan rödd í bakgrunninum keyrði áfram. Og áfram. Og áfram. Þetta var göngu- og drónahelmingurinn sem ég komst í gegnum. Framfarir eru truflaðar af nokkrum slagsmálum. Skip sprengja hvert annað í loft upp af engum raunverulegum ástæðum sem er sýnileg þáttaröð. Aftur, það er ekki það að það sé alvöru slagsmál sem þú gætir búist við af kvikmynd, frekar eins og ódýr tölvuleikur. Boi-ing! Boi-ing! Skip springur. Næsta skip. Svo virðist sem sum skipanna séu að leita að ljóshærunni. Hér í fjarlægri framtíð hljóta skip að vera nærsýn og astrípísk vegna þess að mörg þeirra fara beint yfir framúrstefnulega klæddu stúlkuna í svörtu en sjá hana aldrei. Svo eru nokkrir dansaðir bardagar sem líta út eins og eitthvað sem menntaskólakrakkar hafa sett upp. Aftur er hið grófa tölvuleikjahugsjón áberandi. Bardagamennirnir skipta yfir í „Fight Mode“ með því að velta einhverju á úlnliðum sínum og hávær tölvustýrð rödd bergmálar og blikkar „Fight Mode“. Þetta hlýtur að vera flott hönnun ef þú ert að reyna að laumast að einhverjum. Síðan ferðu í stóra rafstöð sem lítur út eins og raflínuturn í dag og tengir til að hlaða aftur. LOL, ég er ekki að grínast, það er ekki hægt að búa þetta til, þetta er eins og að horfa á æðislegan tölvuleik frá um 2000, aðeins leiklistin er betri í leiknum. Fleiri göngur. Svo mætir hún í "Borgina". (Lame sound trek verður enn lamara hér.) Hún lendir í slagsmálum við vélmenni framtíðarinnar sem getur ekki slegið hana með stóru byssunni sinni, þó hún hleypi beint á undan honum, um fimm fet á undan honum. Augljóslega eru vélmenni fjarlægrar framtíðar um það bil eins gagnleg og brauðristarofnar í slagsmálum. Hún kastar sandi í augu þess og slær hann til bana með því að kasta grjóti í hann. rofl, ég var í um það bil 95% af þolmörkum á þeim tímapunkti, ógleði hringrás mína blikkandi rauður. Í næsta atriði endar hún spennt við eldflaug með einhverju reipi. Ég grínast þig ekki, bundin beint utan á eldflaug. Þetta á að vera háþróað flutningsmáti. Á þeim tímapunkti leysti ég tryggingu. Þessi mynd er algjör skömm fyrir kvikmynd sem gerð er um þessar mundir. Bara ógeðsleg skömm. Það var döpur saga en myndin dró athyglina frá henni - einhver sem var stöðugt að bulla um „móður“. Ég gaf henni tvennt vegna þess að það voru nokkrar senur sem sýndu nokkuð falleg listaverk af vísindaskáldskap eðli sem bakgrunn. Því miður drógu söguþráðurinn, leikurinn, hasarinn, kvikmyndatakan og frásögnin athyglina frá þessu listaverki og niðurlægðu það. Ekki að grínast.