SPOILERS Allt of oft skemmta Shakespeare-aðlögun Hollywood kvikmynda. Fallega teknar þær eru vel fluttar og trúar textanum. Kvikmyndir þar á meðal "Henry V" eftir Branagh og "Much Ado About Nothing" frá 1993 eru kraftmikil verk. Að horfa á "Love's Labour's Lost" eru því mikil vonbrigði að væntingum sé svo hrikalega hent. Því miður er "Love's Labour's Lost" hræðilegt! Konungur Navarra (Alessandro Nivola) og vinir hans hafa yfirgefið drykki og konur í þrjú ár til að einbeita sér að náminu. Áætlanir fara hins vegar að hrynja þegar hin dularfulla Frakklandsprinsessa (Alicia Silverstone) og fylgdarlið hennar koma. Brátt er ást í loftinu og heimspeki er ekki í huga prinsins. Frá upphafi áttarðu þig á því að þessi mynd er ekki alveg Shakespeare. Fljótlega flutt inn í söngleik frá 1930 eftir Ken Branagh, söguþráðurinn er enn til staðar og handritið er eftir, en nú hefur því verið fórnað í þágu skelfilegrar tónlistarsmekks. Klassískir þættir eins og „The Way You Look Tonight“, „Let's Face The Music and Dance“, „I'm in Heaven“ eru öll eyðilögð af veikum söng og sterkri tilfinningu um að þeir eigi bara ekki heima hér. Fyrir utan veikburða söng, við erum líka meðhöndluð með sífellt meiri fjölda óþægilegra leikja af venjulegum stjörnum. Ken Branagh og félagar gætu haft gaman af því að gera þessa mynd, en þeir veita okkur magakveisu af hlutverkum. Aðalleikararnir átta (fjórir karlar og fjórar konur) eru allir jafn skelfilegir og það eina jákvæða fyrir þeirra hönd er mikil framför á hinn sannarlega hræðilegi Timothy Spall. Reyndar fer aðeins einn einstaklingur frá myndinni sem verður lofsvert og það er hinn stöðugt stórkostlegi Nathan Lane. Lane hefur sannað í gegnum árin að hann er grínsnillingur og í þessum þætti bætir hann enn einu sinni húmorinn í grínið Costard. Það er lítið annað hægt að segja í rauninni. "Love's Labour's Lost" á væga lof skilið fyrir upprunalega útfærslu Branaghs á gamalli sögu. Því miður endar þó það jákvæða. Veiklega leikið, leikið, sungið og smíðað, "Love's Labour's Lost" er kannski veikasta Shakespeare aðlögun síðustu fjörutíu ára. Það ætti að forðast eins og pláguna og hefði aldrei átt að vera búið til. Lélegt, vonbrigði val hjá Branagh og hér er að vona að næsta tilraun hans sé betri.