Þetta eru brot úr níu blaðsíðna „Memo to Mr. Cohn from Mr. Welles“, skrifað eftir að Orson hafði séð klippta útgáfu myndverisins Harry Cohn af myndinni (hann tók klukkutíma út): „...The preview title music var samið af fyrsta flokks tónskáldi, George Antheil. Þrátt fyrir að hún sé alls ekki skrifuð fyrir myndina okkar, var þessi tímabundna titiltónlist með andrúmslofti myrkurs og ógnar ásamt einhverju gróskumiklu og rómantísku sem gerði hana ásættanlega...Eina tónlistarhugmyndin sem virðist að hafa dottið í hug þetta núverandi tónskáld (Heinz Roemheld) er frekar þreyttur á því að nota dægurlag - "þemað" - í eins mörgum útsetningum og hægt er. Í gegnum tíðina höfum við tónlistarvísanir í "Please Don't Kiss Me" fyrir næstum hverja brú og einnig fyrir mikið af bakgrunnsefninu. Lagið er ánægjulegt, það gæti gert mjög vel á Hit Parade--en Lady from Shanghai er ekki tónlistar gamanmynd...Herra Roemheld er ákafur hollustumaður af gamaldags tegund af stigagjöf sem nú er nefnd í viðskiptum okkar sem "Disney". Með öðrum orðum, ef einhver dettur niður, þá gefur hann frá sér "fallandi" hljóð í hljómsveitinni, osfrv., osfrv...Ef rannsóknarstofan hefði rispað upphafsstafi og símanúmer út um allt það neikvæða, gæti ég ekki verið óánægðari með Niðurstöður...Rétt áður en ég fór til útlanda bað ég Vi (Viola Lawrence, ritstjóri) um að skera niður sem myndi fela í sér að sleppa næstum slysinu með leigubílnum og einnig talsvert af samræðum. Ég er sannfærður um að þetta hefði verið frábær klipping...að spara bráðnauðsynlegt myndefni í hægu opnunarröðinni (þetta var ekki gert, útskýrt helstu veikleika upphafsspólu myndarinnar)...Það er ekkert til í því að Köfun Rítu til að réttlæta stórt hljómsveitarcrescendo...Það sem skiptir máli er fegurð Rítu... vondu yfirtónarnir sem persóna Grigsby gefur til kynna og ráðaleysi Michaels. Einhver eða öll þessi atriði gætu hafa veitt tónlistinni innblástur. Þess í stað er köfun meðhöndluð eins og það væri meiriháttar hápunktur eða einhver andartak í kjánalegri sinfóníu: pratfall eftir Plútó hvolpinn, eða villt stökk út í geiminn eftir Donald Duck...Það er ekkert hljóð andrúmsloft á bátnum. Smá vinds og vatns er sárt saknað. Það þýðir ekkert að mynda atriði á alvöru báti ef þú lætur það hljóma eins og allt hafi gerst fyrir framan vinnsluskjá...Í upphafi lautarferðarinnar...í bráðabirgðatónlistinni notuðum við mjög forvitinn , kynþokkafullur rómönsk-amerískur stofn...Þessu hefur verið skipt út fyrir geðveikt "dramatískt" framhald - slæmt lagerefni...Þessi tegund af tónlist eyðileggur þessi einkenni undarlegu sem er einmitt það sem gæti hafa bjargað Lady frá Shanghai frá því að vera bara annar whodunit...Það er stór tónlistarútrás eftir línu Grigsby, "Ég vil að þú drepir hann." Þetta er fáránlegt...Hawaiíska gítartónlistin sem kemur út úr útvarpinu... átti að vera nógu krúttleg til að koma með ákveðna ádeilu. Eins og staðan er núna er þetta á sama stigi og restin af stigagjöfinni. Engan í áhorfendahópnum gæti hugsanlega grunað að við séum að grínast...Sædýrasafnið þarf meira bergmál. "Please Don't Kiss Me" er komið aftur!...Slæmt talsetningarstarf og léleg stigagjöf hefur eyðilagt persónuna sem Michael hljóp niður bryggjuna. Allt frá byssuskotinu til símtalsins hafði verið byggt upp vandað mynstur radda með miklum tíma og fyrirhöfn. Einhverra hluta vegna hefur þetta allt verið ruslað í þágu óljóss væls. Fyrir vikið virðist öll röðin leiðinleg...Áhorfendur ættu að finna á þessum tímapunkti, ásamt Michael, að þeir séu kannski að verða brjálaðir. Nýja talsetningarstarfið getur aðeins látið þá líða að þeir séu kannski að fara að sofa...Byssubardaginn við brotandi spegla má ekki styðjast við tónlist...Lokunartónlistin vísar aftur til „Please Don't Kiss Me "...Þessi lokaþáttur er augljós að því marki sem dónaskapur er, og veldur ómetanlegum skaða á frágangi myndarinnar." Allar þessar breytingar frá Orson voru hunsaðar