Þannig að á hverju ári er að minnsta kosti ein mynd, sem hefur ekki möguleika á að ná árangri í miðasölu, því frá framleiðslu augnabliki, jafnvel áður en eitt einfalt skot er tekið, eru allir að velja þessa mynd... langur listi af svona myndum, og á endanum eru sumar mjög slæmar (Battlefield Earth (2000)), sumar hafa kannski sína galla en eru mjög skemmtilegar (Catwoman (2004), Elektra (2005)) og svo eru nokkrar, sem í raun eru frábærar fyrir það sem þeir eru, en enginn viðurkennir! Ég meina, guð minn góður, bara vegna þess að fjöldinn þarf að eiga fórnarlamb á hverju ári sem þeir geta valið um, þá þurfa ekki allir að vera með þeim. Svo já, kannski eru þessar myndir ekki fullkomnar, en komdu, hvað eru margar kvikmyndir? Það eiga ekki allar kvikmyndir að vera ný Hringadróttinssögu! Það munu ekki allir hafa gaman af þessum myndum, en ég veðja að það eru fleiri en þeir sem viðurkenna að þeir geri það. Hudson Hawk (1991), sem er bara hysterískt fyndinn, Color of Night (1994), sem er kannski ekki Óskarsverðug, en er örugglega alls ekki heimskuleg spennumynd með flottum tilþrifum, Swept Away (2002), sem mér fannst er frábær blanda af sjúkum húmor og fallegri rómantík, Gigli (2003), sem var frábær skemmtun með nokkrum mjög eftirminnilegum línum og alls ekki illa leikin frá fyrrum "Bennifer"-parinu, og í ár er það "Basic Instinct 2" ! Jæja, þegar ég heyrði sögusagnirnar um framhald af einni af uppáhalds myndunum mínum var ég mjög efins og þótt ég elskaði Sharon Stone virkilega var ég efins þar til ég hef loksins séð þessa mynd. Og í alvöru, það kom mér mjög jákvætt á óvart! Ég get ekki skilið af hverju það er svona slæm pressa og svona slæm atkvæðagreiðsla hér. Það afritar aldrei einfaldlega upprunalega, það hefur nokkuð snjalla sögu, hefur spennu, hasar, húmor og hina algjörlega töfrandi Sharon Stone sem endurtekur hlutverk lífs hennar! Með 47 ár við tökur á myndinni lítur hún út fyrir að vera heitari en margar stjörnur á tvítugsaldri, en það er meira en að hún sé falleg, hún er frábærlega leikin, með öllu sínu útliti, fræga brosi, hvernig hún talar og hreyfir sig... fyrsta ramman sem hún er í þú getur ekki tekið augun af henni. Það er einfaldlega ánægjulegt að horfa á hana sem Catherine Tramell og allir hinir leikararnir skila líka traustri frammistöðu! Þannig að ég get eiginlega ekki séð hvað er að þessari mynd... hún er með dökkt, spennandi, kynþokkafullt og gróft útlit, sterka frammistöðu og manni leið aldrei! Kannski er sagan ekki Óskarsgildi, en hún reynir aldrei að vera það! Þetta er afþreyingarmynd og á þessum staðli skilar hún algjörlega að mínu mati! Svo prófaðu það!