Að jafnaði er fátt meira niðurdrepandi en tilraunir Hollywood til að sýna hugrekki. Blanda varkárni saman við þunglyndi og „skilaboðamyndir“ klappa sjálfum sér hátt á bakið fyrir að þora að takast á við stór vandamál. CROSSFIRE er ekki alveg laus við þessa óhreinindi; hún felur í sér prédikun um eðli tilgangslauss haturs sem er vandræðalega augljóst, þar sem gert er ráð fyrir því að áheyrendur séu þrungnir að umhugsunarefni. Svo seint sem 1947 var það mikið mál fyrir kvikmynd að tilkynna að gyðingahatur væri til og að hún væri slæm. (Það var auðvitað óhugsandi fyrir Hollywood að fjalla um hið raunverulega efni bókarinnar sem myndin var byggð á fórnarlamb hennar var samkynhneigður.) Engu að síður, þökk sé góðum skrifum og frábærum leik, er CROSSFIRE áfram sannfærandi skoðun á því sem við myndi nú kalla hatursglæp. Vanlíðan eftir stríð var einn af meginþáttum film noir og CROSSFIRE tekur beint á því. Myndin gerist í Washington, D.C. meðal hermanna sem enn eru í einkennisbúningi en aðgerðalausir, sem eyða dögum sínum í póker og krakkaskíða. Joseph Samuels (Sam Levene), greindur og vingjarnlegur gyðingur, útskýrir að stríðslok hafi skapað tómarúm: öll orkan sem fór í að hata og berjast við óvininn er nú einbeittur og flöskur. Samuels hittir þrjá hermenn á bar: hinum viðkvæma Mitchell, sem er nálægt taugaáfalli, hinn viljalausa Floyd Bowers og Montgomery, hávaxinn og yfirþyrmandi frekju sem gerir ógeðslega lítið úr ungum hermanni frá Tennessee sem heimskan hillbilly. Hermennirnir þrír lenda í íbúð Samuels, þar sem hinn drukkni Monty verður sífellt ofbeldisfyllri og kallar gestgjafa sinn „gyðingadreng“. Samuels er barinn til bana og Mitchell hverfur og gerir sjálfan sig að helsta grunaða um morðið. Að leysa glæpinn eru Finlay rannsóknarlögreglumaður (Robert Young), þurr og eftir bókinni, og liðþjálfi Keeley (Robert Mitchum), hugsandi og reyndur vinur sem þekkir Mitchell er ófær um að myrða. Meðal púslbrotanna eru Ginny (Gloria Grahame), næturklúbbsfreyja sem hitti Mitchell og gaf honum íbúðarlykilinn hennar, og Floyd (Steve Brodie), sem sem vitni að glæpnum skýtur sér skelfingu lostinn í lúðulegu herbergishúsi. Þó að það sé engin raunveruleg „whodunit“ spenna er sagan enn grípandi og gildran sem lögð er fyrir morðingja er einstaklega snjöll. Sterkt noir andrúmsloftið bjargar myndinni frá því að finnast hún kennd eða heilög. Kvikmyndatakan er sláandi skuggaleikur, með blekmyrkri og sterkum ljósum, herbergi oft upplýst af einum lampa síaðan af sígarettureyk. Heimsþreyta er jafn útbreidd og noir lýsing. "Ekkert vekur áhuga minn," segir Finlay hljóðlega; "Að ekki neitt," er skál Ginny á næturklúbbnum. Gloria Grahame, fyrirmynd noir kvenleikans, stelur næstum myndinni með tveimur senum sínum. Platínuljóshærð, lúin og ætandi, hún er aðal B-stelpan, eitruð af „fynjandi ginmyllunni“ þar sem hún vinnur (“fyrir hlátur,“ segir hún biturlega), ljúfa andlitið hrynur þegar Mitchell segir henni að hún minni hann á konan hans. Af og til gægist sorgleg góðvild í gegnum varnarskelina hennar, eins og þegar hún dansar við Mitchell í mannlausum garði og býðst síðan til að elda handa honum spaghetti í íbúðinni sinni. Þegar hann fer þangað hittir hann þreyttan, krumpóttan mann (Paul Kelly) sem virðist svampa Ginny af sér og samtal hans er þéttskipað lygum og fölskum játningum. Gloria slær góðkonu Mitchell af skjánum í atriði þar sem hún er beðin um að gefa Mitchell fjarvistarleyfi. Hún er mjó og veikburða í baðsloppnum, með stelpulegan lund, hún lætur okkur sjá hversu oft Ginny hefur verið móðguð og vísað á bug sem flækingur. Robert Young er ólýsandi leikari og hann á enga möguleika gegn útbreiðslu Mitchums, en hann stendur sig vel. starf við að halda pípu-reykingarpersónunni sinni, söðlað um að koma alvöru boðskap myndarinnar, þessari hlið pompousness. Mitchum fær á sama tíma flottar samræður, en ekki nærri nóg að gera; samt, jafnvel þegar hann er að gera ekkert annað en að lúra í horni geturðu ekki tekið augun af honum. Þriðji Robert, Ryan, býr til fullskyggða og ógnvekjandi sannfærandi mynd af fáfróðum, óstöðugum ofstækismanni; við sjáum falsaða snilld hans, einelti hans, gremju hans í garð allra sem hafa yfirburði, "hef ég rétt fyrir mér eða hef ég rétt fyrir mér?" sjálfsgleði; hversu auðveldlega hann skellir merkimiðum á fólk og hvaða ánægju hann fær af því að fyrirlíta það. Skilaboð CROSSFIRE virðast varkár og dagsett núna, þó ekki nærri því eins og heiðurssamkomulag sama árs. Ræða Finlays um ofstækislöggurnar út með því að ná hundrað ár aftur í tímann fyrir dæmi um hvítt fórnarlamb, sem minnir okkur á að írskir kaþólikkar voru einu sinni ofsóttir; næst gæti það verið fólk frá Tennessee, segir hann, eða menn sem klæðast röndóttum hálsbindum. Eða kannski svertingja, japana, eða samkynhneigðra eða kommúnista? Handritið virðist vera hræddt við að nefna raunveruleg vandamál samtímans. Það sættir boðskap sinn með því að gera fórnarlamb gyðinga heilagt, eins og sakleysi hans væri ekki nóg; og það sér um að frelsa herinn, láta yfirmann lýsa því yfir að herinn skammist sín fyrir menn eins og Montgomery og leggur áherslu á að Samuels hafi þjónað sómasamlega í stríðinu. Það þurfti samt smá kjark til að sýna, strax eftir síðari heimsstyrjöldina, Bandaríkjamann sem gæti hafa verið ánægðari í nasistahernum og grunnforsenda myndarinnar er enn í gildi. Ef Monty væri á lífi í dag hefði hann farið út 12. september 2001 og barið sikh.