Allt í lagi, þú hefur: Penelope Keith sem Miss Herringbone-Tweed, B.B.E. (Backbone of England.) Hún er drepin í fyrsta atriðinu - það er rétt, gott fólk; þessi þáttur hefur engan burðarás!Peter O'Toole sem Ol' Colonel Cricket úr fyrsta stríðinu og nú hinn tignarlega herrahöfðingi.Joanna Lumley sem töfrandi konan á herragarðinum, 20 árum yngri en ofurstinn og 20 árum á undan henni sjálfri. prime en samt glamourous (Bret stafsetning, ekki mín) nóg til að hafa toy-boy við hliðina. Það er allt í lagi, þeir hafa fulla vitneskju og samþykki Col. Cricket (þeir koma meira að segja í heimsókn um jólin!) Samt er hún nógu tillitssöm við ofurstann til að hafa sagt leikfangastrák á hennar aldri (þvílíkur galningur!)David McCallum eins og sagt var. leikfangastrákur, jafn tilgangslaust glamúr og kreistan hans. Pilcher gat ekki fundið upp á neinum skjóli fyrir hann í sögunni, svo hún veitti honum þegjandi starf í Sirkusnum. og að lokum: Susan Hampshire sem ungfrú Polonia Teacups, virðuleg skólastjóri hins virðulega stúlknavistarskóla, sem þjónaði te á skrifstofunni sinni með skömmu af djúpum, átakanlegum ráðum fyrir lífið í umheiminum rétt fyrir útskrift. Besta ráðið hennar: "Ég hef aðeins einu sinni komið til Nancherrow (staðbundins ríkisheimili Englands). Mér fannst það mjög fallegt en einhvern veginn ekki hluti af hinum raunverulega heimi." Jæja, við getum ekki sagt að þeir hafi ekki varað okkur við. Ah, Susan - tíminn var kominn, persónan þín hefði stjórnað allan þáttinn. Þeir skrifa þær ekki svona lengur. Okkar tap, ekki þitt. Svo - með leikarahópi og umgjörð eins og þessari, hefurðu endurgerð "Brideshead Revisited," ekki satt? Rangt! Þeir tóku þessi einvíðu aukahlutverk vegna þess að þeir borguðu svo vel. Þegar öllu er á botninn hvolft er leiklist eitt elsta tímastarfið sem til er (Þú nefnir annað!)Fyrsta viðvörunarmerki: mikið og mikið af baklýsingu. Þeir komast í kringum það með því að skjóta utandyra - "hey, það er bara sólarljósið!" Annað viðvörunarmerki: Leading Lady grætur mikið. Þegar hún grætur ekki eru augun rak. Það er lögmál rómantískra skáldsagna: Leading Lady er „daggvætt“. Héðan í frá mun Leading Lady vera þekkt sem L.L. Þriðja viðvörunarmerki: L.L. er í raun með stjörnur í augunum þegar hún er ástfangin. Samt sem áður mun ég gefa Emily Mortimer verðlaun bara fyrir að þurfa að bregðast við með sviðsljósinu í augum hennar (ég velti fyrir mér. notuðu þeir tengiliði?) Og að lokum, fjórða viðvörunarmerkið: engin kvenpersóna á skjánum er "frú." Hún er annaðhvort „ungfrú“ eða „kona“. Þegar öllu var á botninn hvolft gat ég samt ekki sagt þér hver var að elta hvern og hvers vegna. Ég gat ekki einu sinni sagt þér hvað var sagt og gert. Til að draga saman: þau lifa öll í gegnum seinni heimsstyrjöldina án þess að neitt komi fyrir þau. Allt í lagi, í lokin kemst L.L. að því að hún hefur misst foreldra sína í japönsku fangabúðirnar og elskan systir kemur heim með þrjósku. Á meðan (það er alltaf „á meðan“) var einhver ungur gaur L.L. hrifinn af (þegar, ég veit það ekki) kemur heim af erfiðum stað á stríðstímum og finnst hann búa á götunni hjá Lady of the Manor (hlýtur að vera einhver götu ef HÚN ætlar að finna hann þar.) Báðir stríðsfallarnir eru fluttir á brott til að jafna sig á Nancherrow (EINHVER verður að "fælna" EINHVERSTAÐAR í þessum rómantísku sögum!)Frábært drama.