Maður sparkar hundi 2' í loftið.Kona sparkar kú úr rúminu sínu.Karlmaður sparkar fiðlu niður gangstéttina.Kona sýgur á tá styttu í 15 sekúndur.Karlmaður sparkar blindum manni í magann .Jesús nauðgar ungri stúlku. Þarna hefurðu það. Ég bjargaði þér bara klukkutíma af lífi þínu. Vissulega eru þeir til sem þessi „sjokkandi framvarðarsveit kvikmyndatjáningar“ myndi höfða til. En mér fannst þetta ekkert öðruvísi en barnsleg, ótengd myndbönd sem ég notaði til að taka með vinum mínum í 9. bekk. Nema við áttum aldrei alvöru kú. Eftir að hafa heyrt endalausar prédikanir frá skeggstrjúkandi listunnendum um hvernig þetta er svona mikilvæg mynd, hélt ég að hún væri tímans virði. Ekki mistök, þetta er vitleysa. Ef ég heyri einn mann í viðbót kalla Buñuel „föður kvikmynda súrrealismans“ þá held ég að ég sé að kýla einhvern. Ef eitthvað var, þá tók hann stórt skref aftur á bak frá súrrealískum upphafi sem öldungar hans Fritz Lang (Metropolis), F.W. Murnau (Faust) og Robert Weine (Caligari) voru brautryðjandi 10 árum áður. Þetta gerði grín úr þessu öllu saman, eins og Buñuel hefði ekki sjálfstraust til að meðtaka list sans kaldhæðni, sans l'absurdité. Það myndi taka Buñuel 40 ár í viðbót áður en hann myndi betrumbæta stíl sinn í eitthvað aðdáunarvert. Slepptu fyrstu efninu og hoppaðu beint til 1970 ef þú vilt vera hrifnari af verkum hans. Ég er viss um að hann væri sammála. Árið 1977 sagði Buñuel sjálfur að hann myndi glaður brenna allar prentanir af gömlu kvikmyndunum sínum. Í þessu tilfelli væri ég fús til að hella kveikjarvökvanum.