Nýleg heimildarmynd „The Adventures of Errol Flynn“ er ítarleg skoðun á fullkomnu Hollywood-hetjunni. Bogart, Cagney, Wayne og þess háttar voru í grundvallaratriðum blákraga týpur í skjámyndum sínum en Flynn var aðalsmaður í stíl sínum og framkomu, yngri sonurinn ætlaði að móta eigin heiður fyrir sverð, þrumur og rómantíska líkingu sem kaldhæðnislega fannst honum. sjálfur fastur í. Ef hann hefði ekki verið samningsbundinn Warner Bros. hefði hann verið fullkominn í Cary Grant hlutverkinu í Suspicion: fallega sjarmörinn sem 1000 watta brosið blindar mann fyrir þeirri staðreynd að hann er rándýr. Og hann hefði getað leikið með bestu aðalsystur sinni Joan Fontaine. Það var vandræði Flynn, hann var fullkomna skjáhetjan þar til hans eigin venjur og slæmar tímasetningar náðu honum. Grant og Flynn eru á vissan hátt svipaðir en Flynn var sá macho af þeim tveimur; það er hægt að sjá Grant sem Captain Blood en Flynn í The Philadelphia Story. Mr. Blanding Builds his Dream House, or Monkey Business, or Operation Petticoat myndi Ég hef snúið þeim hlutverkum að sameiginlegum eyrum þeirra vegna þess að hann er of fjandinn viss á fætur og kynferðisleg spenna sem hann hefði náttúrulega valdið því að söguþráðurinn vaggar. En þessi vagga ævisaga er bara mýkuð sýn á Flynn og tímabil hans. Það eru tímar þar sem ég bjóst hálfpartinn við að hláturslagið eða áhorfendur myndu "Ahhh" einhvern tíma. Það fer ekki djúpt í líf Flynns bara skjátímaritið. Það er heldur ekki kafað ofan í baráttu hans að vera álitinn meira en töffari. Eins og hreinsaðar ævisögur Lon Chaney (föðurins, ekki úlfmannsins, eða Lenny"Of Mice and Men) og Buster Keaton sem gerð var á fimmta áratugnum er þetta bara tími til að drepa ló.