Hún fylgir BLOCK-HEADS og A CHUMP AT OXFORD, tveimur myndum sem erfitt er að toppa. Ekki það að SAPS AT SEA sé slæm mynd - hún er síðasta góða gamanmyndin (nema maður heimti JITTERBUGS eða aðra af síðari myndunum) sem Laurel & Hardy gerðu. Það er bara að þetta er lítil kvikmynd sem er kastað af stað, án brjálaðs eyðileggjandi crescendo BLOCK-HEADS eða ótrúlegrar sýn á "raunverulegum" persónuleika Stans í A CHUMP AT OXFORD til að gleðjast yfir. Eftir 57 mínútur er hún styttri en hinar tvær kvikmyndir svolítið, en það er reyndar ekki slæmur punktur fyrir það. Það hefur bara nægan tíma til að slá á réttu nóturnar. Það er bara ekki eins sérstakt og hinir tveir. Stan og Ollie vinna í verksmiðju sem framleiðir horn. Mig grunar að það hafi verið smá Chaplin áhrif í þessari röð (maður rifjar upp svipað færibandsatvik í MODERN TIME aðeins fjórum árum fyrr). Taugar Ollie bregða loksins og hann fer á fullt. Hann fer heim og (eðlilega) herbergisfélagi hans Stan hjálpar ekki - Stan fer í tónlistartíma með sérvitringum prófessor á hljóðfærinu sínu (þú hefur það - básúnu). Eftir að hafa barið greyið prófessorinn á Ollie í vandræðum með óhæfa húsvörðinn/verkfræðinginn (Ben Turpin í stuttu máli) og snýr svo frammi fyrir lækninum sínum (Jimmy Finleyson) og taugaprófara hans (blöðru sem blásast upp þegar þú ýtir lofti út úr maga Ollie). Finleyson tilkynnir að það sé slæmt tilfelli af "horniphobia" og Ollie þarf frí með nóg af rólegu og geitamjólk. Þau fara á endanum á skip en Ollie og Stan vita ekkert um sjómennsku - svo þau ætla að sofa á skipinu. Því miður nagar geitin strenginn þar til hún slitnar og skipið siglir af stað. Um borð er líka, því miður, Richard Cramer, hættulegur glæpamaður sem slapp. Þetta verður ekki friðsælt frí. SAPS AT SEA (eins og A CHUMP) gætu hafa verið þrjár stuttbuxur, einn í verksmiðjunni, einn í íbúðinni og einn á bátnum. Hver þeirra hefði verið vel heppnuð stuttmynd og þau gera allar skemmtilega kvikmynd - en það sýnir sig hvernig hlutunum er saumað saman. Það eru mjög skemmtileg augnablik í myndinni - uppgötvunin á því hvernig vanhæfni Turpins veldur ýmsum óhöppum með vatnskrana og ofna í íbúðinni; óvart ummæli byggingarstjórans Charlie Hall þegar Stan eða Ollie hlaupa framhjá honum og biðja um leið ("Geturðu hjálpað mér að finna kjallarann?" spyr Stan - "Auðvitað, þú getur ekki missa af honum - það er niðri!", segir Hall , sem áttar sig á því hvað hann var með heimskulega athugasemd); og illa meðferð Cramers á tveimur gíslaþrælum sínum. Hann kallar Ollie „Dizzy“ og Stan „Daffy“ (vísun til Dean Brothers í St. Louis Cardinal liðum 1930 - sjá THE PRIDE OF ST. LOUIS eftir Dan Dailey). Cramer lætur strákana elda fyrir sig mat - og þeir búa til gervimáltíð (t.d. stígvélareimar fyrir spagettí) til að fá hann veikan til að yfirbuga hann. Þegar hann áttar sig á því hvað þau hafa gert neyðir hann þau til að borða máltíðina sjálf. Viðbrögð þeirra eru ljómandi góð.SAPS AT SEA er ekki á pari við topplínu Laurel & Hardy kvikmynda, en þetta er góð mynd í heildina og góð niðurstaða á bestu árum kvikmyndaferils þeirra (1927 - 1940) þegar þeir voru með Hal Roach. Á næstu árum áður en það virtist sem strákarnir og Roach áttu í alvarlegum vandamálum sem fólu í sér framleiðslukostnað (SAMSKIPTI OKKAR, þar sem Stan var framleiðandi á myndinni), listræn vandamál (senur úr SWISS MISS voru skornar marklaust niður) og samningsrök (sem leiddu til Ollie kemur fram með Harry Langdon í ZENOBIA). Stan og Ollie slógu til baka með THE FLYING DEUCES, þar sem framleiðslan var ekki Roach heldur Boris Morros. Loksins lauk tveggja mynda samningi af A CHUMP AT OXFORD og SAPS AT SEA rifrildi og vandamálum - og á háum nótum yfirgáfu strákarnir Roach. Því miður fundu þeir aldrei síðari kvikmyndasamband við framleiðanda eins fullnægjandi og þetta hafði verið.