Myndin hefst á Julian Sands, liggjandi á bakinu, svartan kettling sem slefar blóði inn í munninn sem bíður hans þaðan sem hann heldur á honum, um tveimur fetum fyrir ofan hann. Þetta var svo ögrandi og ég hugsaði: "Hér erum við komin! Góð vampírumynd!" Og svo dó það. Þetta var bókstaflega eina atriðið sem fangaði nokkurn hluta ímyndunaraflsins. Það var hægur, atburðalaus akstur eftir það. Ég varð fyrir miklum vonbrigðum, þar sem fyrri reynsla mín af leik Sands var mjög skemmtileg. Hins vegar var þessari tilraun augljóslega misbeint og handritið skildi mikið eftir. Jafnvel vafasöm frammistaða Julian Sands gat ekki byrjað að bjarga þessum þegar sokkna pramma af kvikmynd. Hún fær 1,1/10 frá...the Fiend:.