Mér hefur fundist Rupert Grint hafa mikið fyrirheit um það hlutverk sem allir þekkja hann af. Þannig að jafnvel þó ég hefði aldrei heyrt um þessa mynd áður, þegar hún birtist í kapalsjónvarpsskránum mínum, skipti ég strax yfir á þá rás. Ég er svo ánægð að ég gerði það! Ég hef lesið frá öðrum gagnrýnendum að þeim líkar almennt ekki við fullorðinssögur; Ég aftur á móti alveg. Ég er einn af þeim sem er alltaf að verða fullorðinn; Ég hef verið það síðan ég var 12 ára, ég er 52 núna og mun líklega halda áfram þar til ég verð 92. Að verða fullorðinn er ekkert annað en að skyndilega átta mig á þeim möguleikum sem annar dagur býður upp á. Skyndileiki skilningsins, umfang hennar, kemur okkur stundum í uppnám. Ef við reynum að verja viðkvæmt sjálf okkar fyrir því, þá já, ég sé hvernig fullorðinsárin geta endað. En ef við einfaldlega dustum rykið af okkur og komum okkur fyrir í nýju stefnunni sem við höfum uppgötvað, þá erum við allt í einu á nýrri braut, og við erum alveg jafn lifandi og við vorum í gær, aðeins sterkari, bjartari og Ég leyfi mér að segja, meira áhugavert. Svo það var það sem þessi mynd var um. Þetta var fullorðinssaga allan hringinn; ungi Ben, faðir hans, faðir Robert, og svo sannarlega Dame Evie... gengu allir í gegnum stórkostlega umbreytingu. Reyndar gerði herra Fincham það líka, er það ekki?! Mig grunar að allir hafi gert það, nema reyndar móðirin, þrátt fyrir gífurlegt tækifæri hennar til að gera það, sem atburðir í lok myndarinnar veittu. Maður situr eftir með þá tilfinningu að hún muni halda áfram á nákvæmlega sömu braut og hún hefur verið á, bara með kannski öðrum aukahlutverkum. Svo frábær mynd, sem gæti ekki hafa verið gerð í Ameríku, sem er alveg niðurdrepandi að hugsa um, en guði sé lof að við eigum stöðugt framboð af kvikmyndum sem gerðar eru annars staðar sem við fáum að sjá af og til. Ég mæli hjartanlega með þessari mynd, svo framarlega sem þér er sama um að krækja í gegnum þá hluta hennar sem við öll þekkjum allt of vel og brosa í gegnum alla restina af henni.