Mér fannst 'Still Crazy' vera dásamlega skemmtilegt, og ekki aðeins fyrir okkur sem lifðum í gegnum þetta hrikalega tímabil síðla sjöunda áratugarins, byrjun sjöunda áratugarins. 15 ára dóttir mín horfir á það með mér í hvert skipti sem ég dreg fram DVD-diskinn (ekki hafa áhyggjur, það hefur bara verið þrisvar) og hún elskar það líka. Þetta er sannarlega ástríkt, átakanlegt og fyndið hneigð til tímabilsins, og hvert einasta leikari slær nóturnar sínar af fullkomnun. Þetta var fyrsta kynning mín á Bill Nighy og ég er ánægður með að nokkuð svipaður þáttur hans í 'Love Actually' vakti meiri athygli á honum. Bruce Robinson var ótrúlegur sem Brian og vakti raunverulegt líf í því sem hefði getað verið skopmynd af staðalímyndinni sem er skemmd af rokkaranum. Það var áhugavert að sjá að Robinson hefur getið sér gott orð sem rithöfundur. Ég bý í Sherman Oaks, Kaliforníu, og eftir að ég sá myndina í fyrsta sinn rakst ég á Billy Connolly í verslunarmiðstöðinni (hann bjó hér á tíma) og sagði honum að þetta væri ein af fimm uppáhaldsmyndum mínum allra tíma. Hann bauð mér að setjast niður í matarsal með sér og við ræddum myndina í nokkurn tíma. Við töluðum meira að segja um hugmyndina um bandaríska endurgerð áður en við höfnuðum því skynsamlega. Af hverju að skipta sér af upprunalega?Eina vandamálið mitt með 'Still Crazy' er að það var ekki gríðarlega vinsælt í kvikmyndahúsum og of margir hafa misst af frábærri upplifun.