Þessi sýning meikar nákvæmlega engan sens. Í hverri viku fara tvær dömur í bú til að sinna garðyrkju og í hverri viku lenda þær einhvern veginn að morði. Vegna þess að allir sem eiga stórt hús með stórum garði taka þátt í morði, ekki satt? En jafnvel þótt þeir lentu einhvern veginn á morð eftir morð, væri þá ekki skynsamlegast að segja lögreglunni frá því? Þú veist, fólkið sem getur raunverulega gert eitthvað í því... En í hverri viku fara þessir tveir fífl um, menga sönnunargögn, fremja eigin glæpi og, í sumum tilfellum, valda fleiri morðum. Þegar þeir hafa leyst morðin á undraverðan hátt er engin leið að morðinginn verði dæmdur sekur. Öll sönnunargögn hafa verið skemmd. Og þú myndir halda að fólk sem er að hylma yfir morð myndi hugsa um að ráða ekki þessa tvo, er það ekki? Jæja! Við höfum leyst morðið! Nú, eins og hverja aðra viku, skulum við fara og horfast í augu við morðingjann sjálf og, án stuðnings, segjum þeim að við vitum um það. Það er engin leið að við gætum lent í neinni hættu, er það? Rosemary and Thyme er einn versti þáttur í sjónvarpi og örugglega sá fáránlegasti.