Það er svo margt hægt að segja um þessa mynd. Það er ekki dæmigert nöldurið þitt. Auðvitað er nekt og kynlíf með nunnum, en það er næstum því tilviljunarkennd við söguna. Hún gerist á 15. öld Ítalíu, á þeim tíma sem 800 kristnir menn dóu í Otranto. Baráttan milli múslima og kristinna manna tekur mikinn þátt í myndinni. Það var athyglisvert þegar allir voru að hlaupa frá múslimabúðunum að yfirmaður móðurinnar spurði: "Hvers vegna óttast þú múslimana, þeir munu ekki gera neitt sem kristnir menn hafa gert þér?" Vissulega var nóg af pyntingum á báða bóga. Systir Flavia (Florinda Bolkan) er send í klaustur fyrir að ögra föður sínum. Í því ferli verður hún vitni að og þolir ýmislegt: gelding stóðhests, nauðgun á heimakonu af nýjum hertoga, pyntingum á nunnu sem var yfirbuguð í heimsókn Tarantúlutrúarsafnaðarins og písk þegar hún hljóp á brott með gyðing. Pyntingarnar voru sérstaklega hræðilegar þar sem heitu vaxi var hellt yfir nunnuna og geirvörturnar skornar af. Systir Flavia mun örugglega halda áfram að lenda í vandræðum þar sem hún efast um karlkynssamfélagið sem hún býr í. Hún spyr meira að segja Jesú hvers vegna faðir, sonur og heilagur andi séu allir menn. Að lokum gengur hún til liðs við leiðtoga múslima sem elskhuga hans og þeir leggja klaustrið af. Hér er þar sem þú sérð meira hold en þú getur notið í einu. En harmleikur er að koma. Henni tekst að hefna sín á öllum, þar á meðal hertoganum og föður hennar, en kemst að því að elskhugi múslima kemur nákvæmlega eins fram við hana. Hún er kona og það er allt sem þarf til. Ég mun ekki lýsa því hvað heilagir menn kirkjunnar gerðu við þennan villutrúarmann í lokin, en það er á undan pyntingum Saw eða Hostel um áratugi. með góðgæti, en kvikmyndaunnendur munu finna nóg af kjöti til að melta.