Á þeim tíma man ég eftir að hafa orðið ansi hissa og skemmt yfir þessari mynd. Ég vísaði til hennar sem mikilvægustu myndar sem ég hefði séð í tíu ár og fann sjálfan mig að rekast á fólk sem sagði svipaða hluti. Bernhard er með óvenju skynsöm hegðunarbók. Og hún hefur mótað bitur unglingspersónuleikann sem við öll höfðum, í tærandi, fullorðins heimsmynd. Þetta tvennt saman gefur óvænta blöndu sem gæti verið of pirrandi fyrir suma áhorfendur. (Hæ Skip. Ég vildi að þú værir ekki bróðir minn svo ég gæti **** þig!) Bernhards leitaði að sjálfri sér eftir að hún kom aftur til LA frá New York, leiðir til yfirgripsmikillar prufur af ýmsum persónum (sem allar passa illa). ) okkur til skemmtunar, en nóg af þeim felur í sér að bregðast við til að höfða til „svarts ómissandi“ gildiskerfis þar sem raunverulegur mælikvarði á endurstöðu hennar er hvort svartmenning samþykki hana. (Það er stutt síðan. Nina Simone kemur upp í hugann. Og hún á glæsilegan, sterkbyggðan svartan elskhuga í myndinni) Frekar svört stúlka mætir á sýningarnar og virðist vera að heimila gervisvartleika Söndru, en hafnar henni að lokum. Rétt eins og kaþólikkar telja sig heppna að þjást fyrir Krist, hér lýsir Sandra sjálfri sér þjáningum í höndum svartrar menningar þar sem hún þráir stað; eins og henni þyki vænt um verðleika sína og höfnun sína. Þetta er eina gildiskerfið sem er fólgið í kvikmyndaheiminum, utan Bernhards listræna ruglsins. Fyrir þjóð þar sem aðalmálin eru kynþáttafordómar og peningar, er hressandi að sjá annað af 2 efnisatriðum afgreitt á óhefðbundinn hátt.