Lokastig (meðaltal af ýmsum klassískum kvikmyndaeiginleikum - leiklist, myndefni, sköpunargáfu, endurgreiðslu, húmor, gaman, osfrv):4,3 (af 10) Hefði „Atlantis: The Lost Empire“ komið út fyrir nokkrum árum síðan. eins og djörf, alvarleg ný stefna í Disney-teiknimyndum. Hins vegar kemur það aðeins ári eftir hinn nýstárlega og næstum snilld „The Emperor's New Groove“ og markar skref aftur á bak í því að losa Disney frá endurtekinni „Disney Formula“. Ég er mikill aðdáandi Disney-teiknimynda í fullri lengd. Verð að sjá þá alla elska það eða hata það. „Atlantis“ er teiknuð afturhvarf til „20.000 Leagues Under the Sea“ og svipuð lifandi vísinda-sci-fi ævintýri 50 og 60s. Vandamálið er að þessi útgáfa inniheldur varla eina frumlega hugmynd. Það líður eins og endurgerð af einhverju, jafnvel frekar en raunverulegum endurgerðum Disney (Tarzan, Hunchback frá Notre Dame). Persónurnar eru lítið annað en gangandi klisjur hinna venjulegu grunaða sem mynda venjulega þessa tegund af kvikmyndum (undirbúningur vélvirki, gung ho hershöfðingi, sassy hörku konur). Fyrir utan Milo Thatch (Fox) og Rourke (Garner) er aukahlutverkið hreint út sagt andstyggilegt. Myndin þjáist líka af hnitmiðuðu hraða. Í stað þess að fylla hana út í epíska sögu, hamast Disney mikið á þeim venjulega stutta tíma sem fara yfir tækifæri til að þróa ... spennu, persónur, hvað sem er í raun og veru. Þeir ýttu okkur inn í þennan nýja og undursamlega heim og hleyptu okkur varla á hausinn. Óþægilega hraðinn gerir stundum ruglingslegt hvað er tiltölulega einföld saga. Hreyfimyndin er dökk og ömurleg og ódýr. Þetta lítur út eins og teiknimynd á laugardagsmorgni. Við skulum vona að þeir hafi ekki gleymt því að hefðbundin 2D hreyfimynd getur samt verið dásamleg. "The Iron Giant" sannaði það meðal annarra. Neikvæð: Myndefnið, hraðinn og hreinn skortur á frumleika.Jákvæð: Mögulega flottasta dauðasenan fyrir Disney-illmenni í langan tíma. Það er skapandi hápunktur myndarinnar.