The Sunshine Boys er ein af mínum uppáhalds feel good myndum. Ég sá það fyrst þegar það var jólaaðdráttaraflið í Radio City Music Hall þegar það kom fyrst út og elskaði það síðan. Ég endaði með því að sjá hana 6 sinnum í kvikmyndahúsum og ef hún væri sýnd í dag myndi ég fara út til að sjá hana aftur. Núna var talað um frábæra frammistöðu aðalhlutverkanna í mörgum umsögnum hér. Matthau var frábær, en varð fyrir því óláni að vera tilnefndur gegn Óskarsverðlaunaframmistöðu Jack Nicholson á Randall P. MacMurphy í "One Flew Over the Cuckoo's nest. Burns vann þó að Richard Benjiman hafi að minnsta kosti átt skilið að vera tilnefndur líka. Jafnvel sá minnsti. hlutverk voru leikin til fullkomnunar, eins og Fritz Feld í áheyrnarprufu fyrir kartöfluflöguauglýsinguna. Sem færir mig að ástæðu minni til að rifja upp þessa mynd, leikstjórn hins stórlega vanmetna Herberts Ross. Ross sem áður flutti tveggja manna leikrit, "The Owl And The Pussycat" á skjáinn og gerði úr því heila kvikmynd, gerir það aftur. Hann opnar leikritin án þess að láta þau líta út eins og ljósmyndasviðsleikrit. Hann fleirrar söguna og persónurnar. Hér erum við komin 20 mínútur í kvikmynd áður en við komum að atriðinu sem opnar leikritið, þar sem Ben Clark kemur til að hitta frænda sinn og segja honum frá gamanmyndinni. Þótt samræður séu úr leikritinu fyrstu tuttugu mínúturnar, þá er atburðarásin sjálf algjörlega ný. Fyrir nokkrum árum sá ég á breadway endurvakningu leikritsins með Jack Klugman og Tony Randall, sem var dásamlegt. En ég held að Ross og handritshöfundurinn, leikskáldið Simon hafi bætt sig. Þetta er bara dásamleg mynd.