Sudden Impact hefur tilhneigingu til að vera meðhöndluð sem listrænan mistök Eastwood á þeim tímapunkti á ferlinum þegar hann hafði skapað sér gott orðspor sem leikstjóri. Ástæðan er reyndar ekki myndin sjálf heldur viðhorfið til árvekni sem hún virðist styðja. Sums staðar á hún reyndar meira að þakka Death Wish en upprunalegu Dirty Harry myndinni. Maður gæti deilt um hvort það sé svo - þegar öllu er á botninn hvolft er þetta kvikmynd um sekt, réttlæti og hefnd. Fyrir mér, þegar öllu er á botninn hvolft, er það meira samúð en samúð. Hins vegar, með hliðsjón af öllum þessum rökum, er auðvelt að gleymast að skyndileg áhrif er afskaplega vel gerð mynd. Gleymdu "Go ahead pönk, make my day scene", það er táknrænt en ekki frumlegt. En horfðu á útsýnið yfir San Fransisco tekið úr loftinu, með aðdrætti á borgina. Fyrstu 15 eða 20 mínúturnar eru alveg stórkostlegar. Eða kíktu á hið frábærlega gert atriði þar sem persóna Sondra Locke heimsækir geðveika systur sína á sjúkrahús. Eastwood nýtir sér vel samsetningu andlita. Svo allt í allt er Sudden Impact mjög sjónræn mynd sem sýnir í raun hversu þroskaður Eastwood er sem leikstjóri. Og ef ég man rétt var það í raun í fyrsta skipti sem Eastwood setti þetta á skjáinn þó í hasarmynd um umdeilanlega hugmyndafræði. Einnig held ég að þetta sé fyrsta vel hraða myndin sem Eastwood leikstýrir. Þótt Eastwood hafi gífurlega hæfileika sem leikstjóri hefur dramatúrgía alltaf verið veiki punkturinn hans (sjá Play Misty for me, Breezy o.s.frv.) Hraði frásagnarinnar leiðir til þess að sjónrænir þættir eru vel samþættir í myndina og trufla ekki frásögnina. Það eina sem er virkilega pirrandi er prumpandi hundurinn.