Einhver skilgreindi einu sinni hvað er skilgreiningin á INTELLECTUAL sem að vera: "Manneskja sem getur hlustað á "The William Tell Overture" án þess að hugsa um LONE RANGER! Í þessu erum við hjartanlega sammála! Það væri vafalaust mikil aðgerð að ná þessu, og það myndi Leopold Stokowski, Arturo Toscanini eða .Leonard Bernstein allir telja nánast ómögulegt að gera. Og í þessu er engin svívirðing. Útvarpsþættirnir og sjónvarpsþættirnir, ásamt nokkrum kvikmyndaþáttum, leiknum kvikmyndum, teiknimyndasögum og teiknimyndasögum, gerðu allt sitt til að gera „grímuklædda maðurinn á sléttunni og trúr indverskur félagi hans, Tonto“ að frumefni af sameiginlegri sálarlífi okkar og bókmenntalegum þjóðsögum. Eins og með flestar goðsagnir byrjaði þetta allt smám saman, fyrst með röð útvarpsleikrita, skrifuð til staðbundinnar notkunar í Detroit yfir útvarpsstöðina WXYZ. Skaparinn var einn George W. Trendle og aðalhöfundur þáttanna var mágur Mr. Trendle, herra Fran Striker. Árið var 1933 þegar Ranger reið fyrst út til „sléttunnar í fyrstu vestur Bandaríkjanna! The Lone Ranger, Tonto og útvarpsserían leiðbeindu allir Bandaríkjamenn á þunglyndistímabilinu með góðum árangri um miðjan og seint á þriðja áratugnum fram að og í gegnum seinni heimsstyrjöldina. En eftirstríðstímabilið fann landið í miðri Super-Nova sprengingu uppfinninga og tækni. Það hafði verið nýr fjarskiptamiðill sem stóð tilbúinn í vængjunum en gat ekki farið fyrr en bæði VE-degi og VJ-degi hafði verið náð. Þegar þetta var náð og heimurinn og Ameríka voru tilbúin að setjast að bæði friði og velmegun. „Nýja tæknin“ var auðvitað SJÓNVARP! Og við þyrftum örugglega eitthvað annað en „Roller Derby“ og „Wrestling From Marigold Arena“ til að fylla útsendingartímana. Og þó í fyrstu, þegar sjónvarpsstöð var með eitthvað á, nema þessi mynd af þessum Mohican Chief (prófamynstur, Schultz!) Mjög fljótlega og með fljótfærni, byrjuðu netkerfin að slá á núverandi náttúruauðlindir sínar, núverandi dagskrárefni! Nánast allir væru tilbúnir til aðlögunar að sjónvarpsskjánum. Svo, fólkið hjá Lone Ranger, Incorporated var mjög áhugasamt þegar framleiðendurnir Jack Chertok, Harry Poppe, Sherman Harris og Jack Wrather komu til þeirra með samning um að setja The Masked Man og Tonto á sjónvarpsbylgjunum, sem og útvarpið. Strax fóru þeir í vinnuna og gáfu okkur fyrsta þáttaröðina, sem nýtti sér töluverðan bakdag útvarpsdrama, allt hugsanlega aðlagast sjónvarpsþáttum. Þeir réðu Clayton Moore, ágætum aukaleikara í mörgum kvikmyndum, og með um tugi ára reynslu. Hann hafði líka unnið nokkur verk í Serials á „Thrill Factory“ frá Republic Pictures, sem væri ómetanleg reynsla í að gera „THE LONE RANGER“. Með hlutverk "trúa indverska félaga" hans og félagi við að koma réttlætinu til ýmissa hluta landamæranna, náðum við algjörri fullkomnun í hlutverkaleikaranum Jay Silverheels.** Við verðum að minnast á að það var þessi gjá um '53, þegar Clayton Moore gekk og var skipt út fyrir John Hart. Eftir eitt tímabil eða svo var Mr. Moore kominn aftur inn - eftir að hafa verið saknað svo mikið! Nú, aftur að sögunni okkar !! Fyrstu tökuárin gáfu þáttunum allt sitt yfirbragð og hljóm. Þeir nýttu sér Narrator utan skjás vel, sem gaf þessum þáttum tilfinningu fyrir áreiðanleika og einstaka, áberandi og einstaka seríu. Leikararnir sem voru starfandi voru allir vopnahlésdagar kvikmynda frá seint þöglu tímabilinu fram á þriðja og fjórða áratuginn. Margir þeirra höfðu nánast eingöngu verið „Cowboy Movie“ leikmenn. Gott dæmi um þetta er hlutverk Glenn Strange (barþjónninn Sam í "GUNSMOKE") sem hinn grimma, morðóða klíkuleiðtoga, Butch Cavandish. Og það var fjöldamorð Cavendish-gengisins á Texas Rangers sem leiddi til uppruna John Reid (sem talið var að hefði verið drepinn með hinum Texas Rangers) sem "LONE RANGER". finna fullt af nýjum og væntanlegum hæfileikum (þá) í leikarahópnum. Við sjáum fólk eins og Phyllis Coates, Dwayne Hickman, Denver Pyle og fleiri í leikarahópnum frá viku til viku. Allt þetta, ásamt því að kalla alltaf á sanngjarnan leik, réttlæti og frið í vestrænum heimi. Síðustu tímabil leiddu til stórra breytinga. Fyrst var notkun á litmyndatöku. Það skipti engu þar sem litasjónvarpstæki var enn langt í land fyrir heimilið okkar. Annað var nýtt sett af tónlistarþemum og biðröðum. (Að öðru leyti en Rossini's Finale úr "U NO Wutt!") Nýja tónlistin var okkur aldrei mikil, þar sem við vildum frekar "gamla útvarpsefnið". Með þessari seríu og tveimur kvikmyndum sem gerðar voru á þessu tímabili, THE LONE RANGER (Warner Brothers, 1956) og THE LONE RANGER AND THE LOST CITY OF GOLD (United Artists, 1958), hefur persónan verið varanlega og óafmáanleg hrifin af sjálfsmynd okkar sem fólk, við Bandaríkjamenn!