Áður en þetta litla svart-hvíta var, komst hið viðkvæma efni glæpsamlegra nauðgana aldrei á bandarískan skjá. Það var fullt af þessum efnum sem Hollywood og framleiðslureglurnar geymdu huldar fram á uppreisnargjarnan 1960. Það er því ekki að undra að það þyrfti lítið sjálfstætt fyrirtæki eins og kvikmyndagerðarmenn Ida Lupino til að vekja máls á þessu. Niðurstaðan er vel meint en þó nokkuð í hættu, sem kemur ekki á óvart þar sem leikstjórinn Lupino þurfti að vinna með kröfum Code til að fá myndina út. Athyglisvert er að aðalvandamál Ann Walton (Mala Powers) í kjölfar árásarinnar er ekki hvernig aðrir gætu séð hana, en hvernig hún sér sjálfa sig. Og það er þungur byrði sem hún ber. Mun hún nokkurn tíma geta tengst karlmönnum aftur? Munu þeir líta á hana sem "spillta vöru" (enda er þetta 1950)? Lítil furða að hún flýr frekar en að mæta þessum kvíða heima og í vinnunni, jafnvel þó að fjölskylda og vinir styðji almennt. Á heildina litið er þessi fyrri hluti alvörugefinn og vel gerður. Eftirförin er spennt fyrir því að koma einhverju hasar inn í söguþráðinn, en svo er þetta kvikmynd - takið eftir því hvernig forvitni nágranni bregst ekki við túttandi horninu nálægt lok eltinga. Hefði þetta verið viðvörunaróp frá Powers í staðinn, hefði skortur á viðbrögðum nágrannans vakið áhugavert en þó flókið mál. Seinni helmingurinn er nokkurn veginn gefinn undir framleiðslukóðanum í tilfinningaríkri persónu séra Ferguson (Tod Andrews). Það er hann (svo vitnað sé í setningu) sem „gefur henni hugrekki til að horfast í augu við lífið á ný“. Það er nokkur viðleitni til að manneskjulega hann - er það Ann eða vandamálið hennar sem hann hefur mestan áhuga á. Hins vegar kemur mild og skilningsrík nærvera hans yfir sem aðeins of kraftaverk og aðeins of Hollywood. Sem betur fer kemur endirinn í veg fyrir venjulega Hollywood-sigur með því að leggja aðeins áherslu á vonina um hamingjusama upplausn fyrir Ann frekar en vissu hennar. Gefðu Lupino helling af kredit fyrir að takast á við efnið í fyrsta sæti. Miðað við heildarniðurstöðurnar býst ég við að hún hafi fjallað eins heiðarlega um efnið og henni var leyft. Ég býst líka við að áhorfendum í dag finnist meðferðin vægast sagt áhugaverð, aðallega vegna frábærrar frammistöðu Powers sem dregur fram hið hreina mannlega drama. Hins vegar virkar myndin best núna sem skjal síns tíma og það sem menningarvörðum þess tíma þótti viðeigandi fyrir fullorðna áhorf.