Frumraun Dustin Hoffman er ekki eins slæm og hún er talin vera; spænsk/ítalsk samframleiðsla tekin á Ítalíu með leikstjóranum sem notar dulnefnið "Dan Ash"(!), myndin er misjöfn en almennt afvegaleiðandi og fjallar um ofgnótt af skuggalegum persónum í leit að $1.000.000 sem glæpamaðurinn Cesar Romero () sem þrátt fyrir að vera þriðji reikningurinn - eftir Elsu Martinelli og Hoffman sjálfan - rennur út áður en inneignarröðin hefur jafnvel rúllað!). Frammistaða Hoffmanns er augljóslega hvergi nærri eins blæbrigðarík og í síðari myndum en tekst að forðast vandræði með því að leika það sem í rauninni nemur. til viðkunnanlegs klúts - bandarísks fjármálaráðherra af sikileyskum uppruna (sem er að nafni Puzzu, sem enginn virðist geta gert rétt!) sendur út af fyrirtæki sínu til að ná í peningana og sagt að vera "óáberandi" en í staðinn, er að lenda í vandræðum að eilífu - þó að hann reynist á endanum ótrúlega útsjónarsamur með því að finna ránsfenginn, koma í veg fyrir glæpamennina og vinna stúlkuna (Martinelli sem dóttir Romero, sem er svolítið sóun hér)!! Bestu augnablik myndarinnar er samt sem áður veitt af hinni snjöllu glæpamanni Riccardo Garrone: fyrir utan hina tilvonandi harðsoðnu persónu hans og bráðfyndna mállýskunotkun, þá er hann hliðhollur tríói nitwits sem oftar en ekki reynast hindrun í uppfyllingu hin ýmsu kerfi hans! Í ljósi þess að sagan gerist í Róm er líka skrítið að lögreglumaðurinn sem rannsakar málið sé Spánverji (eflaust nauðsyn samframleiðslusamningsins)! Í gegnum árin hef ég misst af annarri ítölskri gamanmynd Hoffmans - ALFREDO, ALFREDO (1972) - nokkrum sinnum (aðallega vegna þess að Leonard Maltin gefur henni aðeins *1/2 í "Movies & Video Guide" hans. ...en svo, MADIGAN'S MILLION fær sprengju!); með Pietro Germi sem leikstýrir og fer með hina ljúffengu Stefaniu Sandrelli í aðalhlutverki, heimildir þeirrar myndar eru vissulega virðulegri og ég vona svo sannarlega að hún komi aftur í ítalska sjónvarpið fljótlega...