Fyrst vil ég skýra að vanhæfni meðalnotandans til að meta ímyndunarafl er skelfilegt. Það sem gerir þessa sýningu svo einstaka er ofurveruleikinn sem hún skapar. Þú þarft ekki að vita hvers vegna Ned getur komið fólki aftur frá dauðum, eða hvers vegna það getur aðeins verið í eina mínútu. Hvert er dásemdin yfir duttlungafullum sögum frá æsku horfin, líkt og A Wrinkle in Time. Ég segi að hún sé hressandi frumleg vegna þess að hún er andstæða við fjöldann allan af útbúnu sjónvarpi sem gefur ekkert pláss fyrir ímyndunarafl eða undrun. Það er gaman að bæta smá flótta við sjónvarpsupplifunina. Ofurveruleikinn er uppáhalds þátturinn minn í þættinum. Umgjörð fimmta áratugarins, saklausu og sjaldgæfu persónurnar og landslagið og líkamlegt umhverfi sem ekki er ætlað að líta á sem hreinan veruleika. Þessi sýning hyljar sjúklegt eðli dauðans á meðan aðrir aðhyllast hann. Á meðan þeir hafa verið skemmtilegir hafa aðrir sjónvarpsþættir tekið aftur hillu í þessa seríu. Það hefur sannarlega endurheimt tilfinningu um forvitni, ímyndunarafl og undrun í sjónvarpinu. Pushing Daisies komst fljótt á toppinn á listanum mínum.