Ég rakst á þessa mynd sem 8-10 ára gamall á köldum, dimmum nóvember síðdegi. Ég var úti að leika mér allan daginn, ískalt og þegar ég kom inn um 16:00 fékk ég mér bolla af heitu kakói og settist fyrir framan sjónvarpið með teppi. Það kom mér á óvart að horfa á teiknimynd sem var ekki öll glöð og kjánaleg - og í rauninni dökk og siðferðisleg. Það fangaði ímyndunarafl mitt. Ég er viss um að það vantar textann og er skammstafað á öllum röngum stöðum fyrir Tolkien-púristann. En það fangar samt anda sögunnar, valið um að bera byrðar í þágu annarra, afleiðingar eigingirni, skyndilegra ákvarðana o.s.frv. Gæði hreyfimyndarinnar gefur svigrúm til að kvarta. En sá staður þar sem þessi mynd rís greinilega yfir nýju myndirnar eru raddlýsingarnar. John Hurt er frábær í þessu. Ef þér líkar ekki hvernig persónan er teiknuð skaltu líta undan og hlusta bara á hann. Rödd hans er óvenjuleg. Ég hef séð það aftur oft, oft og það færir mig alltaf aftur til þess tíma, sem krakki, þyrstur í eitthvað töfrandi ævintýri. Það er þess vegna sem ég segi „heppinn“, myndin er nostalgísk fyrir mig svo ég lít framhjá göllum hennar. En á milli John Hurt, og fantasíu Tolkiens, náði hún mér enn og gerir enn.