Við sjáum í upphafi Little Dieter Needs to Fly Dieter Dengler, viðfangsefni myndarinnar, þráhyggju-áráttu. Eða það er að minnsta kosti það sem hann virðist vera með því að opna/loka stöðugt hurðum og með stóra matarhauginn sinn í kjallaranum. Leikstjórinn Werner Herzog setur á vissan hátt upp miðlæga spurningu, að vissu leyti, hvers vegna Dieter er svona. Jæja, í rauninni er hann ekki endilega áráttukenndur þar sem hann er bara, vel, undirbúinn. Og hvers vegna ætti hann ekki að vera eftir lífið sem hann hefur lifað? Burtséð frá safaríkustu, dökkustu og hrífandi og ógnvekjandi og bara beinlínis áleitnu sögu um að lifa af sem er kjarninn í myndinni, þá er baksagan að Dieter líka heillandi. Æska Dieters sjálfs, til dæmis, var þegar frá upphafi, að vera í Germnay eftir stríð, fátækur í fjölskyldu án mikils matar eða framtíðar, borða veggfóður fyrir "bláa veggina". En sláðu inn ástríðu, ósveigjanlega löngun (sem auðvitað er hluti af brauði og smjöri Herzogs og ást mannsins í kvikmyndum hans), sem er á flugi, og fyrir Dieter var ekkert annað en að uppfylla þetta. Það sem það endar með að leiða til, eftir að hafa orðið bandarískur ríkisborgari, er meira en hann hefði getað samið um. Dieter er einn mest sannfærandi, sérkennilegasta og samúðarfullasta persóna Herzogs á öllum sínum ferli, maður sem minnir á grimmd. minningar frá því þegar hann var herfangi í Víetnam, þó að það veiti að minnsta kosti einhverja mest sannfærandi frásögn í heimildarmynd síðustu 20 ára. Það er kaldhæðnislegt að frásögnin kemur í gegn - ólíkt The Wild Blue Yonder - að mestu leyti í fjölmörgum útskýringum frá Dieter um nokkur af örfáustu smáatriðum tíma hans í hinum ýmsu fangabúðum (pyntingaraðferðir, pöddur, hrottalega, ömurlega ofbeldi og hótanir eins og með giftingarhringsöguna), og leiðir inn í áhugaverðustu og sorglegustu kaflana með besta vini sínum Duane. Þeir sluppu saman úr fangelsunum en komust að því að ferð þeirra til Kambódíu yrði ekki svo auðveld. Núna, í gegnum mest af þessu, gerir talið eitthvað sem er heillandi, það er að þegar Dieter fer í gegnum sögur sínar og endursýningar af og til (í tísku gæti Herzog aðeins gert, þar sem Dieter þegar miðaldra er leiddur í handjárnum o.fl. í gegnum frumskóginn), getur maður ímyndað sér allt þetta í huganum. Það verður allt enn líflegra að reyna að koma þessum litlu smáatriðum og styrkleikanum saman í form af veruleika. Að Herzog heldur þessum hlutum einföldum og viti hvenær hann á að halda aftur af Dieter í svörum sínum, gerir hann enn meira að lykilmanni sem vekur áhuga. Hann er aldrei algjörlega „venjulegur“, en ólíkt Timothy Treadwell, þá muntu aldrei hugsa um að hlæja að honum heldur. Svo, ásamt hetjunni hans (hvort sem um stríð er að ræða eða ekki er erfitt að segja, þar sem Dieter mótmælir þeirri fullyrðingu og segir að þær sem dóu voru raunverulegar hetjur, dæmigert en kannski alveg satt), Herzog stíliserar kvikmynd sína með blöndu af gömlum myndefni þegar hann greinir frá fyrstu ævi Dieters (tímabilsupptökur af senum WW2 og eftir þýskt rúst er alltaf grípandi sjón, og með Herzog stígur upp í tímasetningu sinni og samsetningu með tónlist) og í því að fanga upptökur af Víetnam í loftsýn yfir frumskóga og akra. Herzog er líka mjög vitur að því að dæla alls ekki pólitík mikið inn í málsmeðferðina, það er ekkert "ég var notað af Bandaríkjamönnum" eða hvað sem er hent í blönduna. Það er meira að segja sú tilfinning að Dieter hafi ekki of mikla reiði við allt sem kom fyrir hann, að það sé bara það sem gerist á stríðstímum (og auðvitað VAR hann að varpa sprengjum á fólk úr flugvélinni sinni). Nú, í gegnum margt af þessu hrikalega - og jafnvel í smærri hlutum sem snerta það sem gerðist í fangelsum, baðherbergjum og matarleifum sem það er alltaf átakanlegt - sem betur fer heldur Herzog líka húmornum í skefjum. Ein af mínum uppáhaldssenum í myndinni, þar sem Herzog slítur sig í smá stund frá Dieter, er þegar hann sýnir „nema“ kvikmynd sem notuð er fyrir bandaríska hermenn sem ætlað er að sýna hvað ætti að gerast ef þeir verða yfirgefnir í frumskóginum einum. .með öllum þeim búnaði sem þeir gætu mögulega haft, þar á meðal hníf, blysbyssu og mjög hraðvirka þyrlu til að koma í kring (og þetta er sett í bráðfyndna raddsetningarvinnu). Samt sem áður augnablikin þar sem maður hlær minnir aðeins á augnablik fáránleikans á tímum algerrar kreppu, og hvernig maður getur aldrei ímyndað sér hvernig það er að vera einn á erlendu yfirráðasvæði umkringdur fólki sem gerir allt til að halda viðkomandi sem tryggingu á stríðstímum. Dieter, fyrir utan að vita að flug og flugvélar eru eini lífstíllinn sem hann myndi nokkurn tíma vilja hafa (og Herzog endar myndina á dásamlega dapurlegum, flottum nótum þar sem hann flýgur yfir stóran flugvöll), veit hvað það er að verða að lifa af hverju sem það kostar. En samt, eins og í mörgum af sögupersónum Herzogs, þá er næstum óbreytanleg andi sem mun halda áfram ef maður er nógu sterkur, jafnvel í gegnum hræðileg augnablik (örlög Dunae) og vandamál alla leið upp til björgunar þyrlan (er hann bandarískur, eða njósnari, spyrja þeir á chopper). Dieter er slíkur maður með anda, og hann hefur í gegnum Herzog veitt frábæra, hörmulega, skapandi, vel skotna, þó kannski of stutta, virðingu fyrir lífi sínu. Og auðvitað dælir það mér enn meira fyrir komandi dramatík Rescue Dawn.