Sjáðu Dick vinna.Sjáðu Jane vinna.Dick og Jane eru gift.Þeim gengur vel.Þau eiga son. Þeir eiga fínt hús.Þeir eru með latínska húsráðunaut. Húsráðskonan kennir syninum spænsku. Sonurinn talar spænsku.Ha-ha.Sjáðu Dick fá stöðuhækkan. Hinn dásamlegi forstjóri er skúrkur.Sjáðu Dick taka fallið fyrir prúða forstjórann .Jane hættir í vinnunni sinni.Úbbs.Sjáðu Dick og Jane án vinnu.Dick og Jane snúa sér að glæpum.Sem söguþræði ákveða þau að ræna forstjórann.Sjáðu ránið verða bilað.Sjáðu Dick & Jane fjármagna lífeyrisáætlun fyrirtækisins með peningana frá ráninu.Yay. Sjá lokaritin. Allt í lagi, svo þú ert með söguþráðinn. Fyrir utan það, Dick og Jane skipta sér af einni senu til hinnar. Einn tengist varla við þann síðasta eða þann næsta. Allt málið er hræðilega episodic í eðli sínu. Jim Carrey nennti ekki að koma með "A" efnið sitt, hann virðist bara leiðast og skammast sín aðeins fyrir þetta allt saman. En djöfull, þegar þú ert að fá borgað 20 milljónir dollara plús, af hverju að nenna því. Tea Leoni er æði. Ég býst við að ég myndi vera brjálaður að fá ekki kennt um þetta flopp. Það er bara eitthvað ógeðslegt við Dick & Jane. Carrey og Leoni eru ekki fyndin og hafa litla efnafræði. Handritið er ekki fyndið. Og það er ekki vel samsett. En það gæti verið stærra en það. Raunveruleiki Dick og Jane er kannski aðeins of raunverulegur. Kannski er það bara ekki fyndið fyrir fólk að missa vinnuna í Enron-líkum aðstæðum, þegar raunveruleikinn vantar enn hamingjusaman endi.