Þetta var þriðja tilraun leikstjórans von Stroheim - hún er frekar gróf og sýnir engan þann einstaka hæfileika fyrir myndavélina og klippingu sem hann myndi sýna nokkrum árum síðar með meistaraverkum sínum, GREED og THE WEDDING MARCH. Í meginatriðum erum við með tríó svívirðinga, sem líkjast rússneskum greifa og tvær rússneskar prinsessur sem hafa leigt villu í Monte Carlo. Markmið þeirra er að nota falsaða peninga við spilaborðin og vinna örlög. Hluti af þeirri áætlun er að greifinn (von Stroheim) sýni sig á milli bandarísks sendiherra í heimsókn og „heimsku“ eiginkonu hans, biðji um hana og vonast til að afla sér peninga með því að spila á veikleika hennar. Hann gerir þau mistök að taka líka lífeyrissparnað vinnukonunnar, sem hann hefur lofað að giftast. Þegar hún sér þá saman kveikir hún í herberginu, (von Stroheim og bráð hans eru á svölum herbergisins). Hér staðfestir von Stroheim persónu sína fyrst sem "maðurinn sem þú elskar að hata." Hann er rækilega slæmur og persónugalla hans koma honum á endanum á mjög slæman og verðskuldaðan enda. Myndin er gróf í kvikmyndatöku og klippingu og ekki þess virði að sjá hana nema maður sé heillaður af leikstjóranum. Það er krúttlegt - þegar hann reynir fyrst að hitta eiginkonu sendiherrans, er hún að lesa bók - við sjáum titilinn - FÁLÍSKAR KONUR eftir Erich von Stroheim. Þetta var upphaflega hugsað sem 210 mínútna kvikmynd, stytt niður í 140 mínútur af myndverinu og loks gefin út á 70 mínútum. Endurreisnin á Kino Video endurheimtir eftirlifandi myndefni (skemmst á einhvern hátt í flestum atriðum) úr fyrri útgáfunni til að gefa okkur 107 mínútna prentun.