Að þessi mynd hafi floppað í miðasölunni, og berst enn í dag fyrir þeirri viðurkenningu sem hún á skilið, er mikil synd – en samt einhvern veginn frekar viðeigandi. Auglýsingasjálfsmorðið sem Monkees frömdu með því að gera þessa mynd endurspeglast af myndlíkingalegu sjálfsmorði sem þeir fremja á skjánum. Að eyðileggja svo hrottafenginn ímynd þeirra sem heilnæmum amerískum valkosti við Bítlana er hugrakkur að því marki að þeir séu yfirlætislausir, sem og að viðurkenna að vera ekkert annað en peð í skemmtanaiðnaðinum, föst (í myndinni, bókstaflega) í sínu eigin. gervi. Sjónvarpssería Monkees var ekki svo hefðbundin, en HEAD er algjörlega plottlaus...þó að á endanum sé í raun einhver hringlaga rökfræði í þessu öllu saman. Óheft af ósviknum söguþráði er súrrealísk atburðarrás aftur á móti bráðfyndin og frekar truflandi. Mesta kaldhæðnin er að Monkees skrifuðu í raun undir dauðadóm sinn sem viðskiptaaflið á þeim tíma þegar þeir voru að ná listrænu hámarki. Könnun þeirra á psychedelia náði hátindi með hljóðrásinni til HEAD (öll lögin eru eftirminnilega fléttuð inn í myndina), sem er ein af merkustu plötum sjöunda áratugarins. The Monkees byrjaði að sundrast eftir misheppnaða miðasölu þessarar myndar, en HEAD þjónar sem göfug arfleifð.