Eins og aðrar myndir frá versta leikstjóranum, Ed Wood, er þessi mynd mjög slæm en fyrir vikið er hún líka mjög fyndin. Er kannski ekki fyrir alla, en ég hló mikið. Það er skrítið þegar maður hefur gaman af slæmri kvikmynd. Hvernig meturðu það? Sem kvikmynd mjög lág, sem skemmtun að minnsta kosti aðeins hærri. Myndin reynir að útskýra hvað transvestite er og hún gerir þetta í gegnum vísindamann (Bela Lugosi) og eftirlitsmann (Lyle Talbot) sem talar við lækni (Timothy Farrell) hver veit um þessa hluti. Læknirinn segir rannsóknarlögreglumanninum tvær sögur og það er það sem við, og greinilega vísindamaðurinn, sjáum. Læknirinn segir þessar sögur vegna þess að látinn transvestíta finnst, sjálfsvíg og vegna fyrirsagnar í fréttablaðinu um kynskipti. Fyrsta og lengsta sagan fjallar um Glen (sjálfan Ed Wood) sem er ástfanginn og að fara að giftast Barböru (Dolores Fuller) en hann hefur aldrei sagt henni að honum líki að klæða sig sem konu, þegar hann heitir Glenda. Myndin segir það sama aftur og aftur, sérstaklega þá staðreynd að transvestíti er ekki endilega samkynhneigður. Myndin segir næstum því að það sé ekki slæmt að vera transvestíti, en að vera samkynhneigður er það, þar sem hún segir okkur stöðugt þá staðreynd að transvestíti er ekki samkynhneigður. Önnur sagan fjallar um transvestíta sem vill endilega skipta um kyn og vill ekki bara klæða sig upp sem konu, heldur er hún miklu styttri og minna áhugaverð. Nokkrir hlutir gera þessa mynd mjög slæma og því hlæjandi. Hvernig sagan er sett fram er það fyrsta, hvernig sömu hlutirnir eru sagðir aftur og aftur og niðurstaðan af þessu öllu er önnur. Þetta er ekki þar sem það endar. Leikurinn er mjög slæmur, sérstaklega Dolores Fuller virðist vera að lesa línur sínar beint af litlum skjá einhvers staðar. Allt sem hún segir er fyndið. Öll samræðan hló mig í raun og veru. Það er líka röð þar sem einhver gengur inn í herbergi. Hurðin stendur hálfopin og við sjáum eitthvað hanga á veggnum, ekki alveg beint. Þá er hurðin, í því sem virðist vera sama skot þó við vitum að svo er ekki, aðeins minna opin og allt í einu hangir hluturinn á veggnum beint. Ed Wood hafði ekkert á móti því að skilja eftir svona samfelluvillur í mynd sinni. Getur verið gott, því í grundvallaratriðum er þetta bara enn einn hláturinn fyrir nútíma áhorfendur. Ég held að þú skiljir að þetta er slæm mynd og ég held að það séu miklar líkur á því að þú hlæir líka að fáránlegu mistökunum.