Ef góður ásetningur væri nóg til að framleiða góða mynd, hefði ég metið hinu þögla, þungbæra, augljósa „Fókus“ aðeins hærra en 4. Macy gerir sitt besta, en eins og fyrri veggspjald sagði frá, þá biður litla dæmisagan Millers okkur um að fresta vantrú of oft. Kannski gefur skáldsagan okkur aðeins meiri bakgrunn um Newman, svo við getum skilið hvernig einhver sem augljóslega er ekki greindarlaus gæti verið svo þéttur í að skynja viðhorf þeirra sem eru í kringum hann. Ég er sammála öðrum gagnrýnanda um að ef maður er ekki meðvitaður um hversu stórhuga meðalborgarar voru í Ameríku á þessu tímabili, þá gæti þessi mynd verið augnopnari. Ég ólst upp á fimmta áratugnum og „góðu“ prestunum í lúthersku kirkjunni minni fannst ekkert athugavert við að hafa kirkjuna í lautarferð á verslunarströnd, en skilti þess gaf áberandi til kynna að engir gyðingar né svartir yrðu teknir inn. Það er erfitt fyrir ungt fólk í dag að skilja að þetta var venjan og ekki bara á Suðurlandi. Svo seint sem 1964, þegar ég útskrifaðist úr nokkuð kynþáttasamþættum (en aðskilinn kynferðislegan) menntaskóla í Baltimore, gátu svartir bekkjarfélagar mínir ekki sótt hefðbundna „feðgaveislu“ þar sem hún var haldin á aðstöðu sem ekki viðurkenndi. svartir. Því miður var þetta starfsstöð í eigu gyðingafjölskyldu. Viðfangsefni "Fókus" er mikilvægt, og við ættum aldrei að gleyma, þrátt fyrir langvarandi merki um kynþáttafordóma í nútíma Ameríku, hversu raunverulega fráhrindandi viðhorf fyrri kynslóðar voru.("Stærsta kynslóðin," sannarlega). Svo, kannski er þessi mynd nokkuð dýrmæt til að stemma stigu við nýlegri bylgju tilfinningalegrar vitleysu um fjórða áratuginn frá mönnum eins og Steven Spielberg og Tom Brokow. En á endanum, eins og í "Far From Heaven", er grafið undan góðum ásetningi kvikmyndagerðarmanna með því að hafa söguhetju svo fáránlega ómeðvituð um samfélagssiðvenjur síns tíma.