Ég sá þessa mynd án þess að vita neitt um hana áður. Söguþráðurinn var hræðilegur þar sem stórar eyður af upplýsingum vantaði. Kvikmyndin hafði ekki "battle of wits" tilfinninguna fyrir mér. Leikararnir spúuðu bara út úr sér kjaftstoppi af vitleysu og urðu stundum til þess að ég gnísti tönnum af sársauka þegar þeir drönuðu áfram og áfram. Söguþráðurinn var fyrirsjáanlegur fyrir utan magakveisu homo erótíska atriðið í lokin (ég er ekki samkynhneigð en fékk mig líkamlega illt í maganum), jafnvel endirinn var fyrirsjáanlegur. Og þú gætir sagt að spæjarinn var Jude Law í búningi, allt frá fölsuðum hreim, hræðilegri tannlæknavinnu, andlitshár í búningabúð, allt benti til þess að þetta væri dulargervi. Öll myndin leið bara eins og sóun á tíma úr lífi mínu. Þessi mynd hafði tilfinningu fyrir brúðuleik með Jude Law og Michael Caine sem brúðum og húsið sem gluggann til að skoða sýninguna, virkilega böorandi að mínu mati.