Þessi myrka gamanmynd gerist í miðstéttarhverfi í hinum ímyndaða bænum Willard á fimmta áratugnum, með léttum leikföngum með amerískum þráhyggju eins og byssuoflæti og ofbeldi, efnishyggju og að halda í við Jones-fjölskylduna, ótta við aðra, þrælahald, golf, og fargun hinna látnu. Já, þetta hljómar allt svolítið þungt, en treystu mér í þessu, það er næstum því létt eins og fjöður. Uppvakninga er áberandi meðal persónanna. Mikilvægar spurningar vakna eins og: hver verður uppvakningur (90% Willard fólksins velja þessa síðustu leið, á meðan aðeins 10% kjósa hefðbundna jarðarför)? Hver á hversu marga zombie til að gera tilboð sín eins og vélmenni (þau eru orðin merki um félagslega stöðu)? Og hver er svið mögulegra samskipta sem hægt er að vinna úr milli lifandi og endurholdgaðra dauðra? Einhvern veginn heldur leikstjórinn Andrew Currie, sem einnig skrifaði hið líflega handrit (með Robert Chomiak og Dennis Heaton), þessu ósennilega efni áfram í eina og hálfa klukkutíma án þess að hiksta einu sinni af því að skorta góðan hlátur. Ofur leikarahópur hjálpar: Carrie-Anne Moss, Billy Connolly, Dylan Baker, Henry Czerny, Tim Blake Nelson, Mary Black og Sonja Bennett eru aðalhlutverkin, með aðstoð unga K'Sun Ray sem Timmy, saklausa barnið með gott hjarta sem virkar sem sanngjarnt vitni um alla vitleysu fullorðna fólksins. (Eftir að hafa bara séð hana í "Memento" og "The Matrix," hafði ég ekki hugmynd um að fröken Moss væri með svona fínar grínistar kótelettur.) Framleiðsluhönnunin og tónlistin er stórkostlega 50s, til að byrja með. Kannski er þetta ekki fyrir alla. Það verður örugglega erfið mynd að vinna fyrir árlegu Bizarro-verðlaunin mín. En gáfulegar gamanmyndir sem haldast fyndnar frá upphafi til enda eru meðal erfiðustu afrekanna í kvikmyndagerð. Fyrir mig alla vega, "Fido" er hoot! Einkunnir mínar: 8,5/10 (A-) (Séð 30/01/07)