Hef samt ekki lesið eina einasta Dan Brown bók, en ég horfði á allar myndirnar hans. Ég mun ekki falla í leikinn til að meta þennan með fyrri því umfangið er í raun ekki það sama: í raun er þessi spennumynd, kapphlaup við tímann fyllt með þrautum. Söguþráðurinn er mjög snúinn, hugmyndaríkur og Leikarahópurinn er frábær: Ég hef aldrei verið mikill aðdáandi Hanks en hann skilar vel. Ég tók eftir gallabuxnaskyrtunni hans (þeirri sem helltist niður af blóði) því ég leita að einni svona til einskis! Ítalski leitarmaðurinn er ljómandi nýgræðingur fyrir mig en ég fagnaði lýsingu Ewan MacGregor mjög: innri trú hans og ró er virkilega áhrifamikil. Mér líkar mjög við umræðuna milli vísinda og trúarbragða. Aðgerðin sem átti sér stað í Vatíkaninu, það leið eins og frí. Loksins er ég ekki viss um að það hjálpi að bæta nýjum trúskiptum inn í kristni. Með allt gullið og manninn til að sýna, myndi hver sem er spyrja hvað kærleikur þýðir og hvers vegna konur eru svona hafnar af kirkjulífinu á meðan þær standa fyrir helming eða meira af þeim sem trúa.