Anthony McGarten hefur aðlagað leikrit sitt, Via Satellite, og leikstýrt bestu grínmyndinni sem komið hefur frá Nýja Sjálandi í langan tíma. Chrissy Dunn (Danielle Cormack) er hættur. Hún hefur ekki áorkað miklu á seinni árum sínum og hefur vaxið gremjulega út í fjölskyldu sína eftir játningu föður hennar á dánarbeði. Tvíburasystir hennar, Carol (einnig túlkuð af Danielle Cormack) er að sóla sig í sviðsljósi fjölmiðla þar sem hún er fulltrúi Nýja Sjálands í sundi á Ólympíuleikunum. Miðaldra, óskalaus og örvæntingarfullur leikstjóri (Brian Sergent) og góðláti myndatökumaður hans - sem er einnig einnar næturkast Chrissy frá fyrrakvöldi - Paul (Karl Urban) taka upp stoltustu stund Dunn fjölskyldunnar; að horfa á Carol synda til sigurs. Þetta væri ekki svo slæmt en fjölskylda Chrissy er ímynd vandræðalegrar. Í fyrsta lagi er það maka hins Wellingtonska Dunns, Joyce (Donna Akerston). Hún gerir álfakökur og kokteilpylsur fyrir hið mikilvæga tökulið og neitar að breyta því hvernig hún er. Elsta dóttir hennar, Jen (Rima Te Wiata) er örvæntingarfull að vera eitthvað meira en algengt. Hún á gott heimili (með svefnherbergisveggjum málaða "Blackberry sorbet"), dýran smekk og viðbjóðslegt sníkjudýraviðhorf sem passar við. Hún er líka að nálgast fertugt og örvæntingarfull um barn. Eiginmaður hennar, Ken (Tim Balme) er rafvirki og neyðir sjálfan sig í störf sem þarf ekki að vinna...sem og að vinna störf sem þarf að vinna, þ.e. Jen. Miðdóttirin, Lyn (Jodie Dorday - sem vann sem besta leikkona í aukahlutverki á nýsjálenskum kvikmyndaverðlaunum fyrir þessa túlkun) er „uppsláttur“ tarta sem á sér vafasama sögu með Ken. Báðar eldri systurnar lenda í átökum, móðirin er í ástandi, Ken er eins slæmur ToolTime Tim Taylor, Carol er að ýta undir ólympíuþrá sína og Chrissy er meðvituð um að öllu þessu eigi að skvetta í innlent sjónvarp - af hverju ætti hún ekki að skammast sín? Það er frábært að sjá nokkur fræg nýsjálensk andlit koma fram í úthverfa gamanmyndinni sem hefur hnyttnar línur til hliðar. Ég elskaði spjallið milli Jen og Lyn. Önnur er eins og fullorðin Mona-líffræðileg-klukkan-mín-er-tifkar-í burtu, hin narsissískur flakkari sem á það sem systir hennar þráir - bollu í ofninum. Hápunktur myndarinnar er ansi sentimental og er vel gerð. Sýningarnar eru æði og myndin virkar fullkomlega. Frábær leið til að eyða einum og hálfum tíma.