Sá sem segir að Lucio Fulci sé ekki eitt mikilvægasta nafnið í sögu splatter er líklega vitlaus. Ítalski leikstjórinn er goðsögn meðal harðkjarna-hrollvekjuaðdáenda og verk hans fara yfir múra tegundarinnar (hver getur gleymt sínu vestra, glæpamyndir eða fantasíumyndir). Þetta er sennilega dásamlegasta myndin hans, og því miður ein sú síðasta. Hryllingsleikstjóri (Fulci sem hann sjálfur) fer að ofskynja sér um hræðileg morð. Hann fer til geðlæknis sem fær hann til að trúa því að hann sé glæpamaðurinn. Á þessum tíma byrjar læknirinn langa keðju raðglæpa. Með slíkum söguþræði hefði myndin átt að fyllast af einhverju. Og það eru rotnandi lík, hrunin eða bráðnuð höfuð, hnífstungur, afhausanir, sundurskurður keðjusagar og margt fleira. af leiðinlegum stundum, myndinni er bjargað með óhóflegu ofbeldi sem mun örugglega gleðja gore fíkla.