Mér líst mjög vel á þessa mynd. Hún hefur dásamlega efnafræði á milli leikaranna og segir sögu sem er frekar alhliða, sagan um týnda soninn. Sá þáttur sem mér líkar þó best við var hvernig baðhúsið var meira en bara bakgrunnur sögunnar. Þegar faðirinn sagði syninum söguna af fjölskyldu eiginkonu sinnar í norðlægum eyðimörkum Kína, verður vatns- og baðþátturinn að næstum heilögum helgisiði. Vatn var svo af skornum skammti að einfalt bað hafði mikla dýpt og merkingu. Í heildina var myndin mjög áhrifarík. Það komu þó augnablik þegar það var „of“ sætt... jaðrandi við að vera lúin á meðan á sýningaratriðinu í garðinum stóð. En í heildina mæli ég eindregið með þessari mynd.