Samkvæmt "Lucien Rebatet" í "Histoire de la Musique" hans (Robert Lafont, BOUQUINS 1973 bls. 338) var persóna Beethovens ekki mjög samhæfð konum. Hann átti allmargar „platónskar ástríður“ með kvenkyns meðlimum „Vínverska aðalsins“ sem hann tileinkaði nokkrar „sónötur“. En tónlistarmenn, jafnvel tónskáld, áttu ekki rétt á eiginmönnum „Fine Ladies“. Haydn var „þjónn“ Prinz Von Esterhazy, Mozart dó úr drykkju eða eitri og Bethoven var samkvæmt Rebatet tíður viðskiptavinur „götuvændiskonna“ í Vínarborg. Breskur ævisöguritari, Newman, segir að Beethoven hafi fengið sárasótt, áður en hann var fertugur. Að hann hafi orðið heyrnarlaus af þeim sökum er mögulegt, en ekki víst. Níunda sinfónían var frumflutt 7. maí 1824 í Kärntnertortheater í Vínarborg ásamt leikritinu. Vígsla húsforleiksins og fyrstu þrír hlutar Missa Solemnis. Þetta var fyrsta tónskáldið sem kemur fram á sviði í tólf ár; salurinn var þéttsetinn. Þótt sýningunni hafi verið leikstýrt af Michael Umlauf Kapellmeister leikhússins, deildi Beethoven sviðinu með honum rólegum. Svo hvað er eftir af þessari "Female Fantasy". Ed Harris túlkun og persónusköpun eru nokkuð góð, en of línuleg, byggð á málverkinu eftir Fernand Waldmüller frá 1823. Ég hef það fyrir framan mig. Það sýnir mann sem fyrirlítur (kannski hatar) heiminn. Með góðri ástæðu.