Mér finnst "Anyway..." vera töff mynd. Í alvöru. Tom Barman eyddi eins mörgum árum í að búa hana til, og það sýnir: sérhver sena er fáguð, hefur merkingu,... Ég held að flestir séu sammála um það. Eitt sem margir hafa tilhneigingu til að gagnrýna er „skortur“ á sögu. Ég er hræddur um að það sé afleiðing þess að við séum yfirfull af "hefðbundinni" frásagnarlist, allan tímann. Ég meina: hvað þú getur áorkað með bók, þú getur ekki náð með kvikmynd, hvað þú getur náð með kvikmynd, þú getur ekki náð því með því að segja það við félaga. Vandamálið er að við erum svo vön að kvikmyndir, seríur,... að vera bara kvikmynduð útgáfa af sögu; sjónræn upptaka af atburðum - rétt eins og þegar þú horfir á fréttir - að við búumst við því að hver kvikmynd hafi þessi epísku einkenni: sterkur söguþráður með mörgum óvenjulegum atburðum. Og ég legg áherslu á hugmyndina um „óvenjulega atburði“: flestir sjá í sjónvarpinu í fréttum, í kvikmyndum, seríum,... mjög óvenjulegum hlutum, aðstæðum sem eru einu sinni á ævinni. Og hér, í "Anyway...", eru óvenjulegir atburðir, en ekki á sama hátt í "Hollywood stórsprengingu": gaur er rekinn, par saman aftur, bíl er stolið... og auðvitað mjög venjulegir hlutir . Og það er sterkt: bara að geta metið þetta allt, þennan alheim, það er list. Og ég er sammála því að sérstaklega það sem aðeins er hægt að ná í kvikmyndum, að andrúmsloftið sem myndast af tónleikunum og ljósmynduninni er sett í aðalhlutverkið. En ekki eins og í hefðbundnum sjónrænum kvikmyndum (sjónræn stórmynd eins og Matrix); það þjónar persónunum og er enn djúpt mannlegt. Ég meina, í hverju skoti finnurðu ástina sem Tom Barman hefur til Antwerpen og borgarlífsstílsins. Og hann hefur ekkert vit á þessari mynd, eins og að "læra" okkur eitthvað; og hann hefur enga stóra sögu að segja með ótrúlegum atburðarásum. Hann sýnir bara daglegu fólki hversdagslífið, hann sýnir borg, allar með sínar góðu og slæmu hliðar og segir: þetta erum við, það er borgin okkar, svona er lífið, við skulum njóta þess. Svo í grundvallaratriðum er "Anyway..." ekki bara þessi ofur grófa mynd, hún hefur líka miklu sterkari "boðskap" (það er ekki skýrt, jafnvel ekki ætlað) en flestar kvikmyndir sem ætla í raun að senda skilaboð. Einn galli: núna verðum við að bíða í fimm ár eftir að sjá næstu Barman mynd og allir munu búast við svo miklu af henni...