Ég hef blendnar tilfinningar varðandi þessa mynd, sérstaklega þar sem hún er í samanburði við forvera hennar, „Amerískur varúlfur í London“. Sú mynd átti sín skemmtilegu augnablik, hún var samt meira af hryllingssögu en nokkuð annað. Þessi uppfærða útgáfa, sem gerist nú í París, hefur alls ekki þann „brún“ og er einfaldlega ekki í sama flokki....en hún hefur þó nokkra góða hluti fyrir sig sem fyrsta myndin hafði ekki og í heildina litið. það er samt gaman að fylgjast með. Svo, "varúlfa-puristar" til hliðar, sem flestir halda að þessi mynd sé hreint sorp miðað við London útgáfuna, mun ég samt gefa henni ágætis einkunn þar sem mér er alveg sama hvað öðrum finnst. Mér líkaði það þó ég sé sammála "London" er betri og ég vil frekar þá útgáfu líka. Fyrstu 30-40 mínútur þessarar myndar eru stranglega spilaðar fyrir hlátur, þar á meðal hysterísk atriði með „blöðru“ á veitingastað. Hún kynnir einnig aðalkvenpersónuna, leikin af Julie Delpy. Ég sé ekki nóg af þessari leikkonu. Hún virðist ekki gera svo margar myndir, eða að minnsta kosti þær sem ég heyri um hérna í Ameríku. Þessi franska leikkona er með andlit sem er klassísk fegurð, svo myndin fékk stig fyrir að hafa hana í henni og hún lítur vel út. Þegar hryllingurinn byrjar getur hann orðið skelfilegur og tæknibrellurnar góðar. Mér líkaði líka skorturinn á blótsyrðum í þessari mynd, ólíkt þeirri fyrstu: engin f-orð og ekkert nafn Drottins til einskis - ótrúlegt! Hins vegar er fullt af kynferðislegum athugasemdum og það er eitt atriði þar sem gaur rennur út af bar bundinn að krossi sem var mér guðlast. Hljóðrásin er þungarokk sem er ekki aðlaðandi fyrir miðaldra gaur eins og mig heldur. Þessi mynd miðar miklu meira að tvítugum, ef það hjálpar einhverjum. Hún er skemmtileg.....bara ekki búast við að hún standist fyrstu myndina.