Ég var aðeins vopnaður barn þegar George Lucas var að heilla heiminn með sögu sinni úr þessum heimi þar sem hann segir frá ævintýrum hins unga Luke Skywalker og hins alræmda Darth Vadar, en jafnvel í dag eftir 20 ár get ég metið snillinginn sem er Lucas og hinn ótrúlegi. ímyndunarafl sem hann hefur verið blessaður með. Í nýrri von Lucas sýndi nýja leið til að segja sögur þegar hann kynnti okkur fyrir svo eftirminnilegum persónum eins og hinni snjöllu prinsessu Leiu, hinum hrikalega Han Solo og hinum lífsglaða Luke Skywalker auk þess sem best elskaði illmennið, hinn óheillavænlega Darth Vadar. Í The Empire Strikes Back lagði hann sig allan fram til að sýna okkur að tæknibrellur geta bætt við sögu og tókst eitthvað sem engum datt í hug að þú gætir gert á skjánum. Hann gerði kvikmynd án sérstaks endi eða upphafs og hún fór í lukkupottinn. Return of the Jedi er viðeigandi endir á sögu sem mun standast tímans tönn. Þegar The Empire Srtikes Back endaði með því að hjúpa hinn elskulega Rouge Han Solo í Carbonite til að verða afhentur Jabba the Hut og unga Luke sem spóluðu eftir uppgötvunina á hræðilegur sannleikur um föður hans við sátum eftir með þá tilfinningu að hlutirnir væru að fara á versta veg. Vadar virtist hafa unnið daginn. Hvernig spurðum við hvort uppreisnarmenn gætu nokkurn tíma jafnað sig eftir þetta högg? Í töfrandi og grípandi lokakafla Lucas er okkur haldið á brúnum sæta okkar frá áræðinni björgun Han frá höll Jabba til loka bardagans á Dauðastjörnunni milli Luke og Vadar þar sem Luke glímir á milli þess að uppfylla skyldur sínar sem Jedi og uppreisnarbardagamaður. og að reyna að endurvekja hið góða sem hann telur að sé enn í sál föður síns. Gamlir vinir eins og hinn sléttmælandi Lando Calrissian og hinn sívinsæli Chewbacca sameinast aftur í eina lokabardaga til að binda enda á allar bardaga þar sem nýr dekkri hættulegri óvinur kemur fram í formi Keisarinn sjálfur (leikinn af hinum snilldarlega Ian McDiarmiud. Hvernig hann missti af Óskarsverðlaunum er ráðgáta.) er örvæntingarfullur að snúa Luke að myrku hliðinni, jafnvel þótt það þýði að svíkja lærlinginn sinn Darth Vadar. Allur í svörtu með rauðu augun, draugalega hvít afskræmt andlit og óheiðarlegur hlátur hann er sannarlega skelfileg viðbót við söguna og er óumdeildur meistari atburðanna sem gerast. Nýja og endurbætt Dauðastjarnan hans veldur hörmungum fyrir uppreisnarmennina en hugrakkir hópur gerir eina örvæntingarfulla árás til að binda enda á valdatíma heimsveldisins fyrir fullt og allt. Lucas tókst að fella inn þrjár mismunandi sögur í einu og halda uppi hasarnum þannig að áhorfendur eru hnoðaðir. Við horfum spennt á þegar Han og Leia reyna að ná niður skjöldinn í kringum Dauðastjörnuna úr skóginum Moon of Endor með hjálp krúttlegra Ewoks (sem ég trúi í rauninni alls ekki að taki úr myndinni. Reyndar finnst mér þeir veita eins konar frest frá spennu bardaganna við og í Dauðastjörnunni) og hindrað af hersveitum Stormtroopers og Imperial Officers. Við gleðjum Lando og hina flugmennina þegar þeir taka á móti hinum volduga keisaraflota og hætta lífi og limum til að fljúga inn í Deatn Star til að eyða henni í eitt skipti fyrir öll. Og við horfum á í hálsinum þegar Vadar og keisarinn reyna að snúa Luke að myrku hliðinni á meðan hann reynir aftur á móti að snúa föður sínum til baka. En fyrir mér eru erfiðustu og samt sannfærandi bardagarnir þeir sem eiga sér stað innan Darth Vadar. Því að ROTJ er barátta tilfinninga og tilfinninga. Vadar er fastur á milli tryggðar sinnar við keisarann ​​og heimsveldið og föðurlegra tilhneiginga hans til Lúkasar. Aldrei datt mér í hug að gríma gæti sýnt tilfinningar en einhvern veginn getur maður ekki annað en séð ruglið og sársaukann á andliti Vadars á lokasenunni þegar keisarinn snýr sér að Luke. Það er meiri dýpt og tilfinningar í Vadar en ég trúði illmenni, sérstaklega ein vél í viðbót en maðurinn gæti haft og það held ég að sé það sem gerir hann svo aðgengilegan. Hann er í átökum. Lærlingurinn jafn mikið og meistarinn. Fórnarlambið jafn mikið og illmennið. Án þess að eyðileggja endalokin of mikið er lokasena Vadars það átakanlegasta og yndislegasta í þríleiknum. Svo að lokum, hvað get ég sagt. George Lucas er meistari sögunnar. Star Wars er mest sannfærandi og grípandi saga sem ég hef séð í langan tíma og ég hef ekki enn séð aðra Saga keppa við hana. Return of the Jedi hefur allt það hráefni sem þarf til að veita lokameistaraverkið sem Lucas á skilið. Þetta er hasar, spenna, rómantík, harmleikur, endurlausn, gleði allt saman í eitt og eftirminnilegar persónur, dásamlegar tæknibrellur og grípandi tónlist gera bæði frábæra mynd út af fyrir sig og endi sem Lucas getur verið stoltur af.