Ég man að ég sá þetta þegar þetta kom út, í leikhúsi í Palo Alto, og bjóst ekki við miklu. Ég meina - ástralsk kvikmynd? En það fór loksins að mér. Hér er atriði. Richard Chamberlain situr með krosslagða fætur á gólfi í subbulegri íbúð í Sidney, andspænis ástralskum frumbyggjaöldungi að nafni Charlie. Chamberlain: "Þú varst fyrir utan húsið mitt í gærkvöldi. Þú hræddir konuna mína. Hver ert þú?" Og Charlie svarar á vísvitandi hraða: "Hver ert þú? Hver ert þú? Hver ert þú? Hver ert þú? Hver ert þú? ... Ertu fiskur? Ertu snákur? Ertu karlmaður? . . . ... Hver ert þú? Hver ert þú? Hver ert þú?" Þetta er töfrandi sena, allt tekin í nærmyndum, með dásamlega myndarlegu andliti Chamberlain sem fyllir skjáinn í andstöðu við svarta, breiðnefja, skegglaga svip Charlies. Strákarnir tveir gætu ekki verið ólíkari og þessi mynd er sagan af því hvernig Chamberlain hrasar fyrir tilviljun frá hnyttinni lögfræðitilveru sinni inn í óútskýranlegar, næstum óræðar leyndardóma heimsins Charlies. Ég held að ég fari ekki mikið um söguþráðinn. Þetta er eins konar heimsendasaga. En ég verð að segja að sá sem gerði rannsóknir á ástralskum frumbyggjatrúarkerfum ætti að fá plús. Þeir hafa allt hér inni, frá því að benda á beinið að draumatímanum, eins konar samhliða alheimi þar sem draumar eru raunverulegir. Þetta er ákaflega óhugnanleg mynd án tónlistarstungna eða glæsilegra tæknibrellna. Heimur Charly byrjar einfaldlega að troðast inn í drauma Chamberlains, af ástæðum sem aldrei hafa verið alveg skýrar. Ef það er vandamál með handritið, þá er það það. Aldrei er neitt skýrt með öllu. Deyr Chamberlain, sem virðist eiga óvenjulegt samband við frumbyggjana, í síðustu bylgjunni? Gera frumbyggjar það? Er allur Sidney? Grunnforsendan er svolítið erfitt að sætta sig við líka, þó gefið sé að þetta sé fantasía. Frumbyggjar búa yfir þeirri tegund andlegs valds sem Bandaríkjamenn veita bandarískum indíánum, en staðreyndin er sú að goðafræði er goðafræði og þó að hún sé flóknari eða fullnægjandi - glæsilegri og fallegri, ef þú vilt - er goðafræði enn tilraun til að komast yfir venjulega, krefjandi og stundum vonbrigði líkamlegrar tilveru. Dulspeki Charlie er meira sannfærandi en kraftaverk Móse í "Boðorðin tíu" eftir Cecil B. DeMille, en þeir eru bræður undir húðinni. En mér er alveg sama um það. Þessi mynd er tekin sem kvikmynd nokkuð góð og hún er sérstaklega mikilvæg til að marka frægð leikstjórans, Peter Weir, og ástralska kvikmyndaiðnaðarins. Þetta var fyrsta af mikilli bylgju kvikmynda frá andstæðingunum, sumar þeirra háværar, eins og "Mad Max," og sumar lúmskar og dramatískar, eins og "Lantana." Mér líkar við dótið hans Weir, sem líkist Nicholas Roeg í því að vera ólétt af subliminal hræðslu. Prófaðu "Picnic at Hanging Rock" til að fá dæmi um hvernig á að gera virkilega slappa mynd með ekki einum blóðdropa.