Sumar kvikmyndir eru ekki fyrir alla. Þetta lýsir nákvæmlega kvikmynd Igmars Bergaman, Skammen (Skam). Þegar ég er aðeins 18 ára er ég enn með það sem ég býst við að þú gætir kallað minniháttar mynd af ADD og jæja, ég horfi á kvikmyndir til að skemmta mér. Shame var kvikmynd með mjög áhugaverðar forsendur, að reyna að koma á framfæri áhrifum stríðs á almúgann, hún náði hins vegar ekki þessu fyrir mig. Ég veit ekki hvort það var textinn, svarthvít tökur, lengd myndarinnar eða sú staðreynd að það tók tvo tíma að læra fyrir risastórt efnafræðipróf, en ég naut þess ekki. Mér skilst að hún sé álitin frábær mynd og mjög mikilvæg í kvikmyndasögunni, en ég held að eins og kennarinn minn benti á, hafi ekki allir líkað við hana eða líkað við hana. Ég býst við að ég vildi bara að það kláraði alla sína fjölmörgu hliðarsögur. Kannski týndi þýðingin eitthvað, en mér fannst það vera óendanlega lítið af skotum sem aldrei náðu niðurstöðu. Þú myndir hitta persónur og aldrei sjá þær aftur, eða virkilega skilja hvers vegna þær voru teknar með í myndinni. Almennt ráðlegging mín um þessa mynd er að hún sé þess virði að sjá hana, en aðeins til að mynda sér skoðun á henni. Hvort sem þér líkar það eða ekki, þá er nauðsynlegt að virða það sem það er að reyna að koma á framfæri.