Ég fór að sjá þessa mynd í kvikmyndahúsi vegna mögulega áhugaverðs efnis hennar, góðra leikarahópa, leikstjóra sem hafði áður leikið hina hámetnu "Once Were Warriors" og mætur mínar á nórískum kvikmyndum sem gerast í L.A. Á fjórða og fimmta áratugnum. Ég myndi halda því fram að það sé þokkalega auðvelt að þóknast mér í þessum kvikmyndaflokki; Ég kann að meta klassík tegundarinnar en ég mun sitja uppi með og njóta hálfsæmandi ef afleitt átak líka. Hins vegar fannst mér þessi mynd algjörlega óbærileg. Þrátt fyrir góðar aðstæður til að staðsetja söguna, virðist enginn gera eða segja neitt fjarska áhugavert eða skemmtilegt á heilu tveimur klukkutímunum plús þessu miður rugli. Góðum leikurum er eytt í endalausar samræðuatriði, allt frá banal til vandræðalegra. Frásögnin er slök og dregur óþolandi og engum atburðum sem hún sýnir er farið nógu vel með til að gera annað en að leiða áhorfendur til dauða. Það er ekkert drama, engin stemning, engin spenna, nákvæmlega ekkert skemmtanagildi og í lokin var mér einfaldlega sama hvað gerðist því ég trúði ekki á neitt í myndinni.L.A. Confidential kom út ári síðar og burtséð frá því hvort ein útgáfa sögunnar sé raunsannari, þá fær síðarnefnda myndin verðskuldað öll lof fyrir ágæti sitt í hverri deild. Mulholland Falls misheppnast aftur á móti í öllum deildum, staðreynd sem er enn hörmulegri vegna fjölda hæfileika sem í hlut eiga. Ef þeir sýna þetta einhvern tímann í flugvél mun ég samt ganga út.