Árið 1982 komu út tvær myndir innan nokkurra vikna frá hvor annarri sem báðar voru um geimverur. ET eftir Steven Spielberg og The Thing eftir John Carpenter. Af þeim tveimur var ET sá sem vann hjörtu fólks um allan heim, jafnvel þó The Thing hafi frumraun sína. Vegna þess að fólk var svo hrifið af heitri, loðnu feelgood geimverulíkingunni hans Spielberg, hélt það sig frá The Thing í fjöldamörgum. Það er ekki erfitt að sjá hvers vegna. Þetta tvennt er öfugt. Ein er bjartsýn saga sem er hönnuð til að ylja hálsi hins enn sláandi hjarta. Önnur er hörð, málamiðlunarlaus kvikmynd sem málar framandi líf sem eitthvað sem er eingöngu staðráðið í að tortíma okkur. Ég býst við að áhorfendum hafi fundist ET vera miklu sætari horfur en tentacles The Thing og slímhúðað munnvatn! Það hefur tekið nokkurn tíma, en The Thing hefur haldið áfram að vinna yfir talsverða sértrúarhóp. Eins og það á að gera. Vegna þess að The Thing er þetta sjaldgæfa dæmi um frábæra endurgerð. Það tekur alla bestu eiginleika klassíkarinnar frá 1951 og finnur þá upp á ný á undraverðan og hugmyndaríkan hátt. Reyndar vinnur Carpenter starf sitt svo vel að honum tekst í raun að gera kvikmynd sem er í hverjum tommu jafningja sýningarstjóra tegundarinnar, Alien. Og það er enn sjaldgæfara! Mynd Carpenter fylgir upprunaefni sínu af trúmennsku en The Thing From Another World gerði. Það heldur kaldri úrgangi Suðurskautslandsins sem umhverfi, því það er hið fullkomna bakgrunn þegar þú ert að reyna að koma á aukinni tilfinningu um einangrun. En þó að persónusköpunin sé svolítið þunn, kemst endurgerðin beint inn í hugarfar leikaranna og eykur óvissuna og óttann sem umlykur þá hægt og rólega. sem ein af ævarandi andhetjum Carpenters. Hann leikur MacReady, þyrluflugmanninn á rannsóknarstöð á Suðurskautslandinu (það sem þeir eru að rannsaka er giska hvers og eins). Vandræðin hefjast þegar norskur helikopter frá nálægri stöð flýgur yfir MacReady's og reynir að skjóta niður Siberian Husky úr loftinu. Þeir enda á því að deyja fyrir vandræði sín og á meðan búðirnar reyna að leysa ráðgátuna um hvað gerðist taka þeir inn Husky og bæta því við sína eigin. Nema hvað þessi Husky er alls ekki Husky. En geimvera sem breytir lögun. Norðmenn komust að því að það var frosið í ísnum og þegar þeir þiðnuðu það upp, myrti það áhöfn þeirra. Hann getur tekið á móti fórnarlömbum sínum að vild og getur afritað lifandi veru alveg niður í minnstu smáatriði. Fljótlega berst ofsóknaræði og tortryggni í gegnum 12 manna áhöfnina, þar til enginn er viss um hver er manneskja og hver ekki. The Thing er ein af bestu myndum John Carpenter. Reyndar freistast ég til að segja að þetta sé besta mynd sem hann hefur gert. Jafnvel betri klassík eins og Halloween og Dark Star. Ástæðan fyrir því að ég set The Thing efst á lista Carpenter er sú að þetta líður eins og síðasta myndin hans sem sannarlega mætti ​​kalla klassík. Öllum hinum eftir það hefur liðið eins og Carpenter væri að sliga það. Kvikmyndir sem flæddu ekki með svölu fáguninni og tötruðu styrkleikanum sem var svo ríkjandi í fyrri verkum hans. En The Thing hafði John Carpenter á hámarki krafta hans. Aldrei hefur hann skapað spennu í jafn óþolandi mæli. Ekki einu sinni í hinni grimmu árás á svæði 13. Frá þeirri sekúndu sem geimveran lætur vita af nærveru sinni hækkar Carpenter spennustigið án afláts. Og þegar hann gefur höggin sín, koma þau með kvölum stuð. Myndin er blanda af hreinni andrúmslofti og innyflum hryllingi. Nálgun sem oft getur virst á skjön við hvort annað, en í höndum Carpenter fellur fallega saman. Með því að koma með Rob Bottin frá The Howling frægðinni, ber hann einhverja ótrúlegustu umbreytingaráhrif sem þú munt nokkurn tíma sjá í hryllingsmynd. Formlaus form. Hálfmynduð mannleg einkenni voru í algjörri mótsögn við gapandi kjálka, köngulóarfætur og fullkomlega sveigjanlegan tjaldbáta. Reyndar eru áhrif myndarinnar svo mögnuð og hvetjandi að The Thing var gagnrýndur fyrir að vera of raunsæ! Sú hugsun missir algjörlega tilganginn. Það styttir aðeins gildi myndarinnar. Og það eru margir. Carpenter sviðsetur aðeins áhrifamynd þegar hann þarf þess. Það er á rólegri augnablikum myndarinnar þar sem hann virðist vera sérstaklega laginn að sögunni. The Thing er oft ruglingsleg saga um skugga, hvísl og afleiðingar. Persónusköpun hefur aldrei verið einn af sterkustu hliðum John Carpenter, en það virkar honum til framdráttar í The Thing. Vegna þess að við vitum varla neitt um leikarahópinn, gerir það núverandi ástand aðeins meira ruglingslegt. Við erum aldrei viss, frá einu augnabliki til annars hver er hver. Og vegna þessa heldur The Thing sig mjög vel og heldur dulúð sinni við síðari áhorf. Sérstaklega ber að nefna frábæra kvikmyndaþátt Ennio Morricone. Dúndrandi dynkur á tveggja sekúndna fresti. Það skapar skelfilega, skelfilega tilfinningu sem er mjög erfitt að hrista. Öll myndin er dásamleg æfing í ofsóknaræði. Atriðið þar sem þeir blóðprufu hvort annað til að sjá hver er manneskjan er svo handlagin af Carpenter, þú gætir lent í því að naga neglurnar án þess að gera þér grein fyrir því. The Thing er hrein og klár klassík. Jafnvel endirinn skilur þig eftir með óljósan grun um að ekki sé allt leyst. Vanmetin mynd, vel þess virði að endurmeta hana. Og svo miklu betri en ET!