Þegar ég lít til baka yfir síðastliðin 28 ár (frá því að ég kom fyrst á sýninguna), þá get ég ekki sagt annað en: Þegar þú færð það, mun það vera hjá þér að eilífu. Ég man að fyrstu viðbrögð mín voru: 1) pirrandi ofspiluð, 2) vanframleidd 3) óviðunandi karakterJæja, tveimur árum seinna horfði ég aftur á nokkra þætti og fannst það ekki nærri eins pirrandi. Ári síðar gat ég náð allri seríunni frá upphafi og varð fljótt upptekinn af bitursætri sögu hennar um mannlega sök og sjónarhorn á hamingju. Já, þátturinn hefur stíl sem er ekki fyrir alla og ég er viss um að það væri erfitt að eiga við dagsett framleiðslugildi núna. En ég hugsa samt um þáttinn að minnsta kosti einu sinni í mánuði með óljósri tárvottri þrá eftir því sem virtist vera einfaldari tímar... BTW ég er giftur maður...(fyrir alla sem halda að þetta sé sýning fyrir konur)