Bandaríkjamaður í París var á margan hátt hin fullkomna blanda af list og Hollywood-söngleik. Myndin var gerð á hátindi krafta MGM sem tónlistarsafnsins og inniheldur eftirminnilega tónlist frá Gershwin-hjónunum, sem með réttu hafa verið kallaðir ígildi 20. aldarinnar Beethoven og Mozart. Gene Kelly var líka á hátindi krafta sinna í þessari mynd, þó það mætti ​​halda því fram að þessi mynd væri bara upphitun fyrir besta verk hans í Singin' in the Rain (1952). Myndirnar tvær eru í raun nátengdar. Fyrir utan Arthur Freed tenginguna, þá á Broadway Melody þátturinn í "Rain" tilveru sína að þakka hinni ótrúlegu bandarísku í París ballett röð í þessari mynd. Þetta gæti vel hafa verið í eina skiptið sem dansnúmer er sérstaklega nefnt í upphafsútgáfu myndarinnar. Og það átti skilið að vera það, þar sem það sýnir hæfileika Gene Kelly sem dansara og danshöfundar til hins ýtrasta. Leikarahópur myndarinnar er einstaklega framúrskarandi. Leslie Caron, ótrúlega frumraun sína í kvikmynd, sýnir þroska sem fær mann til að halda að hún hafi verið að gera kvikmyndir í mörg ár. Kynningardansröð hennar, og síðar verk hennar við ballettinn, gefur nokkrar furðu kynþokkafullar augnablik sem keppast í MGM Musicals aðeins af verkum Cyd Charisse í Singin' in the Rain og The Band Wagon. Oscar Levant er bráðfyndin sem stóískur vinur Kelly, sem fær tvö af bestu augnablikum myndarinnar: í lokapartýinu (sem ég mun ekki gefa upp fyrir neinn sem hefur ekki séð myndina), og eitt eftirminnilegasta tónlistarnúmer myndarinnar. sem sameinar ótrúlega píanókunnáttu hans við nýjustu tæknibrellur (í bili). Minna eftirminnilegar eru Georges Guetary sem rómantískur keppinautur Kelly, þó að hann fái nokkra tónlistarhápunkta, og Nina Foch sem rómantískur keppinautur Leslie Caron. Maí-desember sambandið á milli persónu Kelly og Ninu minnti mig á sama "kept man" samband sem sést á milli George Peppard og Patricia Neal í Breakfast at Tiffany's. Það eru nokkrir þættir í myndinni sem gerðu hana minna ánægjulega fyrir mig en Singin' í rigningunni. Ballettinn, þó hann sé íburðarmikill og vel framleiddur, passar í raun ekki við restina af myndinni. Án þess að gefa upp söguþráðinn gerist ballettinn bara, án alvöru ríms eða ástæðu. Og ólíkt Broadway Melody röðinni hefur hún í raun ekkert með söguþráðinn að gera -- og í bestu söngleikjunum hafa lögin alltaf einhvers konar tilveru. Það sem gerir illt verra er endir myndarinnar sem gerist strax eftir ballettinn. Þó endirinn ætti ekki að koma á óvart (þetta ER MGM söngleikur, þegar allt kemur til alls), var ég að vonast eftir aðeins meiri ... mynd eftir að ballettinum lauk. Það er eins og leikstjóranum Vincente Minnelli hafi fundist hann ekki geta fylgst með ballettinum með neinu öðru. Kvikmyndin skildi mig bókstaflega í lausu lofti. Að þessu neikvæða til hliðar er Ameríkumaður í París réttilega við hlið bestu söngleikja Hollywood. Það nær ekki alveg hæðum Singin' in the Rain, en það kemur nálægt og það er enn til vitnis um hæfileika Gene Kelly sem einn besti dansari allra tíma.