Níu af hverjum tíu gætu virst vera há einkunn að gefa fyrir vísinda-fimimynd beint á myndband sem hefur verið svívirt í bandaríska miðasölunni og harðlega gagnrýnd sem lélegasta myndin á ferli Kurts Russells. Ég hef mínar ástæður. Í fyrsta lagi þegar þú lest neikvæðar umsagnir um þessa mynd byrja þeir venjulega á viðareðli túlkunar Russells á Todd, samnefndum hermanni. Ég ætla að byrja hér líka, með furðulegri yfirlýsingu minni um að þetta sé mögulega besta leikverk sem ég hef séð Russell ná fram. Todd er tilfinningalega örkuml og þjáist af mikilli áfallastreituröskun - þessi mynd, sem var skrifuð áður en fyrirbærið var skrifuð, var jafn almennt viðurkennt og það er núna. Lýsingin er fullkomin. Todd er afturhaldinn, samskiptalaus og einfari. Hann þjáist af óskynsamlegum kvíða - sem er lykillinn að hitastigi með þjálfun sem kennir honum að greina hverja hreyfingu og samskipti við aðra manneskju fyrir merki um svik og hættu. Ofur-fókus hans leiðir með sér vanhæfni til að skilja stærri samfelluna sem verkefnin sem hann fær að sinna sitja innan - það er atriði þar sem hann sker sig niður í sneiðar gulrætur og heldur áfram að vinna óáreittur, ekki að þrífa upp skurðinn eða blóðið. Margir túlka þetta sem merki um líkamlega hörku hans og einbeita sér að starfinu, en það er líka merki um að hann sé einfaldlega að sinna umbeðnu verki af sjálfu sér - að skilja ekki sambandið milli grænmetisins sem hann er að útbúa og matarins sem verður borðað seinna. Samtal Todds er vægast sagt spartanskt - stóru talandi senurnar sem hann fær eru miðlægar í söguþræði myndarinnar og undirstrika báðar hráslagalegt eðli tilveru hans. Ótti og aga er okkur sagt. Alltaf. Óttast að halda honum í ofurviðvörun þar sem minnstu smáatriði fara ekki framhjá honum, halda honum tilbúnum til að bregðast við á hnífsegg. Agi til að halda honum í skefjum í gegnum ótta hans, til að sigrast á honum og framkvæma taktískt. Niðurstaðan er sú að hann hefur engan tíma til að hugsa og hefur ekki efni á tilfinningum. Margir áhorfendur hafa mismunandi túlkanir á viðbrögðum hans við faðmlaginu frá Söndru Nielsen - en ég tel að þú þurfir að túlka það frá sjónarhóli manneskju sem eina reynslan af faðmi er í bardaga - skjálftinn táknar að hann bælir bardaga / flug eðlishvöt við að bregðast við óttanum við að verða fyrir tökum, hreyfingar hans og sjón takmörkuð - Ótti og aga. Svo er það undirtextinn af yfirgefningu hans (Tvisvar í raun) - svo dæmigert fyrir það hvernig samfélag okkar hefur tilhneigingu til að henda fótgönguliðum á ruslahaug samfélagsins þegar þeir hafa þjónað kjörum sínum. 40% atvinnulausra eru fyrrverandi hermenn í OKKAR heimi, í HANS getur það bara verið verra. Russell tekur fljótt upp kápuna um ábyrgð Mace gagnvart eiginkonu sinni og barni - í sárri þörf fyrir verkefni, jafnvel það sem er með svo miklar líkur á dauða hans. Svo er það líka hernaðarlegur undirtexti - átökin milli Busey's Church og hotshot frá Höfuðstöðvar, Mekum. Nýju menn Mekum eru hraðari, sterkari, nákvæmari og árásargjarnari. Hver og einn þeirra gæti slegið Todd í jörðina - en það snýst ekki um verkfærin sem þú hefur heldur hvernig þú notar þau. Hvetjandi Todd, sem hefur frelsi til að beita frumkvæði sínu og athöfnum án deyfandi áhrifa skynjaðra yfirburða, notar fyrirsátsaðferðir og lúmsk brellur til að skera sig í gegnum nýrri eininguna - sendur inn án stuðnings, skjóls eða njósna. Það er áminning um að hervald getur ekki bætt upp fyrir mistök í forystu. Það eru mörg önnur lúmsk þemu. Þegar kvikmynd er tekin og handrituð svo lítið skilur hún eftir sig nóg af hvítu plássi fyrir þína eigin túlkun til að skjóta rótum. Horfðu á Soldier með opnum huga og sjáðu hvað það kennir ÞÉR.