Þessi mynd var hörmung frá upphafi til enda. Í bland við sýningar frá "næstu kynslóð fallegra tapara" eru viðtöl við Bono og The Edge auk flytjendanna sjálfa. Þetta gefur lítill tími fyrir klippur af Leonard Cohen sjálfum, sem gnæfir yfir alla aðra í myndinni með sinni stjórnandi en þó mildu nærveru, visku og húmor. Hinir eru of uppteknir við að reyna að taka hann í dýrlingatölu sem heilagan Leonard eða einhvern Gamla testamentisspámann. Margar sýningar eru gleymanlegar oftúlkanir (sérstaklega Rufus & Mörtu Wainright) eða bragðdaufar undirafrek. Aðeins Beth Orton og Anthony komust í sláandi fjarlægð frá eigin útgáfum Leonards með því að nota smá aðhald. Pirrandi litlum gervi-framúrstefnu-bendingum er stráð um alla myndina - eins og fókuslausar yfirsetningar á rauðum kúlum yfir margar tónleika- og viðtalsmyndirnar, skjálfandi óskýr myndavélavinna, notkun stafrænnar seinkun á sumum athugasemdum Leonards Cohen (sem gerir það erfiðara til að heyra hvað er verið að segja) og ógnvekjandi, tilgerðarlega lágan dróna undir mörgum viðtalsþáttum (tilraun til að auka þyngdarafl?). Fyrir alvöru, sjáðu Songs From The Life Of heimildarmyndina sem BBC framleiddi árið 1988.