Ealing gamanmyndirnar mynda sína eigin sérstaka undirtegund í kvikmyndasögunni. Þeir voru röng, drullu hugleiðingar um breskt líf seint á fjórða áratugnum og snemma á fimmta áratugnum. Þeir eru alltaf skemmtilegir en mér finnst það villandi að lýsa þeim sem gamanmyndum. Þeir eru hressir og góðir í húmor, frekar en hlæjandi fyndnir. Hins vegar eru þeir bestu prýddir af vanmetinni háðsádeilu og skotið í gegn af og til með dökkri rák (sérstaklega Kind Hearts and Coronets og The Ladykillers). Ég hef ástúð á þeim öllum, en The Lavender Hill Mob er líklega sá sem ég hef erfiðast með. Í samanburði við hina virðist það nokkuð ósvífið. Fyrir mér er þetta útlínur fyrir kvikmynd, en það sem þurfti að eyða miklu meiri tíma í þróun áður en það var tilbúið til að fara fyrir myndavélarnar. Allt við það er svolítið vaneldað. Engum er til dæmis gefið neitt raunverulegt samhengi eða bakgrunn. Henry er einfaldlega skyldurækinn drusla, sem leynir draumar hans og falinn metnaður verða óviðurkenndur, á meðan Albert er svekktur listamaður sem neyddur er til að væna hæfileika sína með því að gera gjafavöruverslun rusl fyrir lífsviðurværi. Þetta setur ástæðuna fyrir glæp þeirra, en ekkert sem gerist í kjölfarið er afleiðing hvorki af persónum þeirra né áætlun þeirra. Aðrar persónur eru kynntar en leika engan raunverulegan þátt í sögunni. Hinn aldraði íbúi á gistiheimili Henrys gæti (með ást hennar á spæjarasögum) verið gerður að óafvitandi þyrni í augum hans, en er aðeins notaður sem bakgrunnslitur. Á sama hátt eru hinir ýmsu lögreglumenn sem skjótast inn og út úr hasarnum einfaldlega til staðar til að halda söguþræðinum áfram. Fyrir vikið er myndin algjörlega drifin áfram af tilgerðarlegum söguþræði sínum, sem mér finnst bæði pirrandi og smávegis pirrandi. Hið ekki mjög snjalla rán er framkvæmt með lágmarks vandamálum, þrátt fyrir að Albert hafi verið meinað að framkvæma sinn þátt í áætluninni (eftir Clayton eftir Sidney Tafler). Gullið er síðan smyglað til Frakklands án óhappa. Allt hefði gengið snurðulaust fyrir sig ef ekki hefði verið fyrir minniháttar hnökra, ömurlega byggt á frönskum framburði bókstafsins 'R', sem leiðir til þess að sex af gullnu Eiffelturnunum eru óvart seldir einhverjum enskum skólastúlkum. Þetta leiðir til röð af æðislegum eltingarleik þegar Henry og Albert leitast við að ná þeim. Þessar senur eru vel útfærðar, en á hverjum tímapunkti eru samsærismennirnir svekktir í leit sinni að skólastúlkunum vegna röð algjörlega staðreynda slysa. Það er eins og Guð sé vísvitandi að grípa inn í til að gera þeim erfitt. Svona samsæri fær mig alltaf til að gnísta tönnum. Þegar þeir loksins rekja síðasta Eiffelturninn á sýningu í lögregluakademíunni og hrifsa hann undan nefinu á John Gregson lögreglueftirlitsmanninum (af hverju er hann þarna?) allt saman mola af söguþræði. eru yfirgefin. Síðustu bílaeltingarnar eru þá einfaldlega að fylla upp skjátíma þar til við erum komin aftur að innrömmunartækinu sem myndin hófst með. Myndin nennir ekki einu sinni að segja okkur örlög Alberts (Stanley Holloway), Lackery (Sid James) og Shorty (Alfie Bass). Þessi snilldar litla kapper hefur fagmennsku Ealing-liðsins á bak við sig, svo það er langt frá því að vera slæm mynd. Mig grunar að flestum áhorfendum muni finnast þetta töluvert skemmtilegra en ég (og hvers vegna ættu þeir ekki að gera það?), en ég get ekki varist því að það væri miklu betri kvikmynd sem bíður eftir að verða gerð, ef aðeins meiri tími og fyrirhöfn hefði verið eytt í hold. út bæði persónurnar og söguna.Samkvæmt þeim stöðlum sem Ealing setur, er Lavender Hill Mob glatað tækifæri.PS: Ein forvitnileg neðanmálsgrein er að Audrey Hepburn fær heiðurinn af stöku línu sinni snemma, en Archie Duncan er nafnlaus þrátt fyrir mikið meira framlag. Ég býst við að hún hafi bara átt betri umboðsmann.