„Jag är nyfiken Yellow“ er mjög skemmtilegt. Eins og að minnsta kosti einn annar gagnrýnandi var ég margsinnis að hlæja upphátt. Gulur er kraftmikill, fjörugur, meðvitaður um sjálfan sig, rannsakandi. Ekki búast við Bergman hingað. Þessi mynd fjallar um ungmenni í byrjun til miðs sjöunda áratugarins í Svíþjóð og um málefnin, lesið *mótsagnir*, sem þjóðin og heimurinn stóðu frammi fyrir. Stundum virðist Yellow vera alvöru félags-pólitísk heimildarmynd, þar sem Lena, aðalpersónan, og fleiri taka viðtöl við bæði almenning og stjórnmálamenn (t.d. Olaf Palme heima). Á öðrum tímum virðist Yellow skopstæla svona heimildarmynd. Allt á meðan virkar Yellow sem persónuleg heimildarmynd sem skoðar líf Lenu - heimilislífið, ástirnar, stjórnmálaskoðanir hennar, sýn hennar á sjálfa sig. Hún er algjör manneskja flókin, gölluð, misvísandi, glöð, sorgmædd, forvitin. Og yfir allt þetta er hin dásamlega aukavídd sem leikstjórinn, Sjöman, og áhöfn hans skrásetja sig við að skrásetja Lenu. Það er þetta sem fyrir mér gefur í raun gula vængi. Þeir birtast ekki bara allt í einu á mjög fyndnum stundum og á einhvern fyndinn hátt, og minna áhorfandann á að þetta er skáldskapur og list, heldur er nærvera þeirra sjálft annað lag myndarinnar; þeir eru að mynda sig sjálfir. Mér er minnisstætt Bjork tónlistarmyndband með sömu gæðum tónlistarmyndband um gerð tónlistarmyndbands, að óendanlega, þar sem hver endurtekning verður undarlegri og teiknimyndalegri. Ég held að Sjöman hafi kannski haft eitthvað svipað í huga. Þó að „Jag är nyfiken Yellow“ sé kannski ekki tebolli allra, þá er það vissulega gáfulegt, fyndið, hressandi, frískandi og ekta.