Louis Khan var einn áhrifamesti arkitekt samtímans og þessi mynd segir sitt um hversu lítið allir vissu í raun. Löngun sonar síns til að komast að því hver, og ekki síður hvað hann var, hreyfir og er tilfinningarík. Þessi mynd fangar andann um hvað arkitektúr snýst í raun um, hvað góð hönnun er og tilfinningalega verðið sem er greitt fyrir hana. Hljóðlagið er jafn áleitið. Ef þú sérð myndina og hlustar síðan á hljóðlagið geturðu skoðað myndina aftur með því einfaldlega að hlusta. Sem starfandi arkitekt í meira en 30 ár, verkjaði hjarta mitt og gladdist yfir myndinni og mjög beinskeyttri, þó tilfinningalega heiðarleika og einlægni. . Daníel kynnti myndina og hann var svo góður að spyrja og svara á eftir. Á allri kynningu myndarinnar átti sér stað ekki hljóð, ekki hósti, ekki ein truflun. Allir áhorfendur sátu dáleiddir og hið sanna skemmtun var að móðir Daníels var viðstödd sýningu myndarinnar. Ég mun alltaf muna myndina og spila hana stöðugt í huganum í hvert skipti sem ég hlusta á hljóðrásina...