Beware, My Lovely er tilraunakennd stúdíómynd frá því snemma á fimmta áratugnum og var leikstýrt af manni, Harry Horner, sem er betur þekktur fyrir leikmyndahönnun sína. Robert Ryan leikur hagleiksmann sem er ráðinn af Idu Lupino til að sinna húsverkum fyrir hana. Vandamálið er að hann er geðveikur morðingi og veit það ekki. Ungfrú Lupino er samúðarfull sál og reynir að vinna Ryan, án árangurs. Hann er ekki sá maður sem samúð gæti hjálpað eða læknað. Þannig höfum við áhugaverða stöðu tveggja einstaklinga sem meina vel, en annar þeirra getur ekki gert vel vegna þess að það er eitthvað að honum. Hann verður fyrir reglubundnu myrkvun þar sem hann fremur ofbeldisverk, sem hann gleymir síðar. Í meginatriðum eru áhrifin sem Ryan hefur á Lupino áhrif veiðimannsins og bráð hans, eða í öðrum skilningi sadista. Áhorfendur komast að því snemma að Ryan er brjálaður morðingi en það tekur Lupino miklu lengri tíma. Þess vegna verðum við að lifa með þessari vitneskju þegar við horfum á greyið ungfrú Lupino reyna allt sem í hennar valdi stendur til að „vinna“ Ryan til að láta hlutina ganga upp, klára verkið, halda áfram með lífið. En að halda áfram með hlutina er ekki í skapi Ryan, þar sem hann er ófær um annað en frumstæðustu gerðir af eðlilegum hætti, og um leið og það opnast skýtur ofsóknarbrjálæði hans fram. Sem rannsókn á geðsjúkdómum er myndin ekki of áhrifamikil. Það sem það er frábært í er að sýna áhrif stórra geðsjúkdóma, með hættulegum geðsjúkdómum í bland, og áhrif þeirra á venjulega manneskju. Í þessu tilliti er myndin raunsæ og samúðarfull, þó vægðarlaus rökrétt að því leyti að við vitum að Lupino getur ekki „lagað“ Ryan, en samt viljum við að hún geri það. Niðurstaðan er sú að, ​​ef vilji er fyrir hendi, getur maður tekið mjög þátt í þessari mynd tilfinningalega ef hægt er að leggja til hliðar, ef svo má segja, melódramatíska uppbyggingu hennar. líður aldrei eins og heimili. Við kynnumst stigagangi, eldhúsi og búri; og við komumst að því hvaða glugga Miss Lupino getur notað til að flýja og hverja ekki.