Ef þú heldur að píanókennarinn Erika Kohut (Isabelle Huppert) í kvikmynd Michael Haneke "LA PIANISTE" sé fullkomin gráðu í persónugervingu brjálæðis, ranghugmynda og myrkurs, þá hef ég fréttir fyrir þig: píanókennarinn í skáldsögu Elfriede Jellinek "LA". PIANISTE“ (sem myndin var byggð á) er tvöfalt „fráhrindandi“, „viðbjóðslegur“, „brjálaður“ og jafnvel meira heillandi – þó það séu ekki til orð til að þýða það stig listrænnar kunnáttu sem Isabelle Huppert hefur náð. hér, umfram allar aðrar dauðlegar leikkonur í starfi í dag. Og hver annar hefði getað leikið þessa persónu af slíkum tilfinningalegum krafti, fullkomlega með bestu píanóleik/talsetningu sem leikari gæti skilað? Í skáldsögunni eins og í myndinni eru tveir stórir andstæðingar "hetjunnar" Kohut: hennar eigin móðir ( dásamlega, flakrödduðu Annie Girardot, í hluta sem upphaflega var ætlaður Jeanne Moreau) og Austurríki sjálfu. Móðirin persónugerir skynjun Jellinek á heimalandi sínu Austurríki sem landi sem ýtir undir blekkingar og ranghugmyndir sem hvetur til kynþáttahaturs/fasista (eða að minnsta kosti auðvalds) hegðunar, kynferðislegrar og tilfinningalegrar kúgunar, og við skulum segja übermensch hugsjónir sem ómögulegt er að halda í dag án hættu á andlegt niðurbrot."La Pianiste" fjallar líka um mjög kröftugt og viðkvæmt mál: hversu hættulegt það er að opinbera innstu fantasíur þínar fyrir þeim (þú heldur) sem þú elskar. Við höfum tilhneigingu til að halda að okkar eigin kynferðislegar fantasíur hljóti að vera jafn spennandi fyrir aðra og þær eru fyrir okkur sjálf, sem gætu reynst gríðarleg, vandræðaleg og stundum hörmuleg mistök. Hér lærir Kohut (?) lexíuna á sársaukafulla og niðurlægjandi hátt. Þess verður að geta að Elfriede Jellinek er einn þekktasti og lofsamasti höfundur Austurríkis og Evrópu (jæja, nú hefur hún fengið Nóbelsverðlaun!) og að álykta megi um sjálfsævisögulega kafla í skáldsögu hennar, þar sem hún var sjálf píanóleikari og átti að sögn erfitt samband við móður sína. Skáldsagan inniheldur einnig langa kafla um bernsku- og unglingsár Kohuts svo þú skilur hvernig hún breyttist í þá sem hún er núna. Haneke kaus að fela þessar upplýsingar í myndinni og neyddi okkur til að velta því fyrir okkur hvernig hún gat verið svona (þekkjum við ekki öll Eriku Kohut þarna úti?). En hann varðveitir mjög efni bókarinnar í kvikmynd sinni: óþolandi heiðarleika, að því marki að leynilegustu, "hræðilegustu" tilfinningarnar koma fram með sársaukafullum hætti - öfund, grimmd, ofbeldi, öfund, hatur, eymd, sadismi, masókismi, eigingirni, öfugmæli o.s.frv. Allt ótvírætt mannlegt. Mér fannst "La Pianiste" vera mjög áhrifamikil mynd, mjög truflandi og umhugsunarverð, með handfylli af ógleymanlegum senum, og það er bara það eina sem ég bið um kvikmyndir. Það varð líka til þess að ég keypti bókina og varð hrifinn af bókinni, uppgötvaði frábæran höfund sem ég hafði ekki lesið áður og hlustaði aftur og aftur á Schubert - svo þakka ég Haneke, Jellinek og Isabelle!!! Á hinn bóginn, ef þú ert að leita að léttri skemmtun, vinsamlegast vertu í burtu. Atkvæði mitt: 9 af 10