Þessi mynd sýnir hvað þú getur búið til ef þú ert með myndavél, smá málningu til vara og pappa, leikfangaskip, nokkra vini sem léku í samfélagsleikhúsi og þá rangu hugmynd að þú getir gert kvikmynd. Lokaniðurstaðan er óásættanleg tímaeyðsla sem þú munt sleppa í gegnum, nema þú takir það úr DVD spilaranum og kastar því í gegnum gluggann fyrst. ) og leikfangaskipið að „hrapa“ í klettunum áður en inneignirnar eru góð vísbending um hvað þú ert í (með allri froðu, það lítur út fyrir að þessi „sérbrellur“ hafi verið skotinn í eldhúsvaski. Ég býst við að Boyette hafi fattað hann sparar peninga með því að þvo upp diskinn á sama tíma). Hvað varðar slæma kvikmyndagerð þá er það fyndna að "Dungeon of Harrow" virðist hafa innblásið (kannski fyrir tilviljun) snúningalokin á "Manos: The Hands of Fate". Já, þetta er sami kaldhæðni "ég var fórnarlambið, og nú tek ég stað vitlausa illmennisins" kaldhæðnislega endirinn. Stærri kaldhæðnin er sú að tveir óhæfir, hæfileikalausir kvikmyndagerðarmenn gætu gert tvær jafn ömurlegar, Texas-kvikmyndir hryllingsmyndir og komist upp með það. Einlita nördinn Russ Harvey er aðalsmaður í mikilli fjölskyldulínu (af hverju þær voru frábærar er aldrei sagt frá). leiðinlegt okkur á meðan hann harmar dauða ættarlínu hans og merkis áður en skip hans hrapar (við erum líka að dekra við dúndrandi frásögn í gegnum myndina). Því miður erum við ekki svo heppin. Leikfangaskip fjölskyldu hans hrapar ofan í frauðplast í vaskinum og honum er skolað í land með uppblásnum skipstjóra sínum og einhverri konu, þægilega komið fyrir á eyju brjálaðs greifa. Á meðan heimsækir greifann illur andi sem klæddur í Blackstone's Magic Kit. útbúnaður, ræðst á hann með ýmsum brúðum (köngulær, snáka, leðurblökur. . . allt icky dótið). Greifinn (William McNulty) fer verr fram úr sér en Shatner og á greinilega erfitt með að halda beint andliti í gegnum dæmigerða brjálæðismanninn. Ég yrði líka reiður ef ég þyrfti að lenda í þessum hörmungum. Konan er samstundis drepin af grimmum hundum greifans og þrælarnir tveir eru handteknir af þjóni hans. Greifinn sakar þá um að vera sjóræningjar (það er greinilega versti ótti hans), hann lætur þjóninn sinn sleikja mikið um (sýnilega mesta gleði hans), Fatboy verður pyntaður, það er kona sem er þjónn og ein sem er hjúkrunarfræðingur, rotnandi holdsveikinn töffari. -brúðkaupskjól greifynja í dýflissunni (hún grefur Nerdy Noble og er eina áhrifaríka og hrollvekjandi hluturinn í myndinni), mikið af brjálæðislegum samræðum við borðstofuborð, töfrandi skipstjórinn verður drepinn á meðan hann fer í aumkunarverða ferð (að horfa á letidýr berjast við ljónapakka). . . þetta er allt ljótt þoka fyrir mér. Ég eyddi mestum tíma mínum á hraðspóluhnappinum. Engu að síður, skíthæll aðalsmaðurinn og hjúkrunarkonan komast í burtu og halda að þrír strákar verði bjargað af þremur strákum í árabát á vatninu (já, við eigum að trúa því) vatn er hafið). Þeir gera það ekki, þar sem hár nördsins varð grátt og hann fælar tilvonandi björgunarmenn í burtu. Satt að segja held ég að þeir hafi einfaldlega notað tækifærið til að róa í burtu frá þessari hryllilegu mynd á meðan þeir höfðu tækifæri. Þeir fara aftur í kastalann, hjúkrunarkonan byrjar að rotna eins og greifynjan (og maginn þinn, á þessum tíma), og við endum með því að þessir tveir búa sig undir að fara niður í . . . DUNGEON OF HAROW!!!! Blech! Ég elska gamlar, ömurlegar hryllingsmyndir, en þær hljóta að hafa einhvers konar skemmtanagildi. Mér finnst ég vera hrifinn af, jafnvel á lágu lágu verði $5,99 fyrir þetta kex. Mystery Science Theatre ætti erfitt með að gera þetta skemmtilegt. Ég var tekinn af nokkrum brjáluðum gagnrýnendum sem fullyrtu að þessi mynd hefði andrúmsloft og nokkur hrollvekjandi augnablik. Rangt! Forðastu þessa töfra hvað sem það kostar, og ekki einu sinni sóa pening ef þú finnur það í dollaratunnu einhvers staðar. Þessi mynd gerir "The Terror" eftir Corman eins og meistaraverk hryllings og andrúmslofts.