Ég held að við byrjum öll mikið af umsögnum með: "Þetta hefði getað gert FRÁBÆR mynd." Heilabilaður fyrrverandi svikari nýuppkominn, snyrtileg úthverfisfjölskylda skotmark hans. Hefnd, hefnd, meðferð. Venjulegur lagning Marty af Karo sírópinu. En því miður kom einhvers staðar í háhýsi Universal minnisblaði: allir hampa því. hennar leið í gegnum atriðin hennar, og Bobby D...jæja, hann er á allt öðru töfrateppi. Hann hefur áhrif á einhverskonar Cajun/Huckleberry Hound hreim blending, chomps feita vindla og kaklar af handahófi grimmdarverkum eins og "Problem Child". Og ég vil að þú ímyndar þér hreiminn sem nefndur er hér að ofan. Ímyndaðu þér nú að það sprauti heila-klungandi trúarlega orðræðu í hámarki eins og hann gleypti sex biblíur, og þú hefur schtick De Niro hér. Það sem truflar mest af öllu er hins vegar OFGERÐA notkun hans á „De Niro-andlitinu“ sem hann er svo hrifinn af. Augu hnípandi, enni hrukkað, varir krullaðar. Crimany, Bob, þú leit út eins og Plastic Man. Sagan byrjaði greinilega utan skjás 14 árum áður, þegar Nolte gat ekki eytt De Niro tíma í stórhúsinu fyrir ýmsar árásir. Þegar hann er látinn laus finnst honum rangt svar Nolte af honum þá réttlæta að hann og ættingja hans séu hryðjuverk. Og við eigum að gefa persónu De Niro örlítið framhjá því Nolte leyndi upplýsingum sem gætu hafa stytt refsingu hans. De Niro er einn af þessum glæpamönnum sem, þrátt fyrir að hafa gerst sekur um ólýsanleg verk, finnst frelsisleysi sitt réttlæta að halda slíkum verkum áfram að utan. Mmm-kay. Hann fer á eftir nánustu ástkonu Notle (í atriði sem sumir gætu viljað hverfa frá), konu sinni, dóttur sinni, fjölskylduhundinum, þú veist. Sem er einn af annmörkum handrits Wesley Strick: Algjör fyrirsjáanleiki. Eftir því sem hver áreitni De Niro verður hræðilegri geturðu nokkurn veginn hringt í restina af aðgerðunum áður en það gerist. Strick á ekki að vera algerlega ófrægur, þar sem hann stjórnar nokkrum sannfærandi samræðudrifnum augnablikum (kátleg orðaskipti De Niro og Lewis í tómu leikhúsi eru besta atriði myndarinnar), en að mestu leyti er þetta allt of sveiflukennt. Teiknimyndaleg ljósmyndaaðferð Scorsese kemur út fyrir að vera þvinguð, svo ekki sé minnst á HORRIBELLEGA úrelta endurgerða Bernard Hermann-tónleikann (ég beið áfram eftir að Úlfmaðurinn kæmi fram með erfðafræðilega stækkaða tarantúlu). Þannig komum við að grínista hluta myndarinnar. Óviljandi kómískt, það er. Þú þekkir þessar senur þar sem eitthvað grafískt skelfilegt er að gerast, en þú getur ekki annað en hlegið út úr augsýn annarra? Þú gerir það hér. Nolte og Lange grenja yfir framhjáhaldi, þumalfingursdaðra De Niro, hann klæða sig í kross og eldhús sleppa á ákveðnu efni sem verður að sjá til að trúa. Og helvítis, óstöðvandi, STÖÐUGA, geðskemmandi, engan enda í sjón, hryllingi Bobs um alla „heimspeki“ sem hann uppgötvaði í fangelsinu. Ég vildi að hann yrði drepinn til að halda kjafti í honum meira en til að bjarga þessari pirrandi fjölskyldu. Ég hata alltaf að fá lánaðar hugsanir frá öðrum gagnrýnendum, en hér er það nauðsynlegt. Þetta er í raun *er* útgáfa Scorsese af Freddy Krueger. Sá háttur sem De Niro gleður, talar, eltir, þolir sársauka, alveg niður í einlínuna sína, er vintage Freddy. Eftir að hafa verið brenndur af potti með vatni sem kastað hefur verið: "Ertu að reyna að bjóða upp á heitt?" Vinsamlegast. Og það er bara eitt dæmi. Nema þú hafir verið aðdáandi upprunalegu kvikmyndarinnar frá 1962 og vilt fá spennu af því að sjá Balsam, Peck og Mitchum næstum 30 árum síðar (eða viltu alvarlega skjálfta kvikmynd), forðastu ferð á Cape.