Með því að ná yfir sýndarveruleika, möguleika tölva, samskipti við fortíðina, áframhaldandi baráttu við að tjá sjálfsmynd þína í þvingandi samfélagi og hina heillandi Ada Byron Lovelace sem hin heillandi Tilda Swinton túlkaði, hefði þessi mynd átt að vera frábær. En það er ömurlegt, hræðilegt ef þú telur möguleikana! Leikarinn - fyrir utan Tildu Swinton og Karen Black - breytist úr þolanlegum yfir í grimmilega. Söguþráðurinn er vægast sagt óþægilegur - nútímaforritarinn er daufur persóna á einni nótu, en helmingur myndarinnar fer í að stilla persónu hennar upp og svo þegar Ada kemur loksins fram er það til að segja frá atburðum lífs hennar, ekki að koma með grípandi sögu (Swinton dregur þetta þó næstum af sér). Þú kynnist henni aldrei að fullu sem raunverulegri persónu, bara táknmynd úr sögublaði útskriftarnema. Stafrænu áhrifin, eins og stafrænn hundur og fugl, eru ömurleg og truflandi, miðað við að það hafi verið 1997 en ekki 1985. Og að lokum , handritið er bara lélegt. Slæm, oft tilgerðarlaus samræða - sérstaklega slagsmálin á milli forritarans og kærasta hennar, sem fengu mig til að pirra mig - kaldar og fjarlægar persónur, og engin tilraun til að skapa undrun. Forritaranum tókst að hafa samband við mann í fortíðinni! Ótrúlegt! En það virðist varla koma neinum á óvart og kærastinn hennar segir: "Jæja, farðu varlega." (Þó að við höfum ekki gefið neina vísbendingu þá eða síðar hvers vegna það gæti verið hættulegt, og það virðist aldrei vera í raun hættulegt.) Einnig, þrátt fyrir að vera um tölvur og Ada Lovelace og ást hennar á stærðfræði, er ljóst að enginn tekur þátt í handritið hafði einhverja þekkingu á stærðfræði EÐA tölvum - allar tilvísanir í þessi efni þykja algjört kjaftæði sem stangast á við hverja stöðvun vantrúar. Eitt atriði, undir lok myndarinnar, er nokkuð gott, einleikur eftir Tildu Swinton sem lýsir sorg sinni á viðkvæmni lífsins en gleði hennar í því lífi. Áhrifamikil, ástríðufull og innsæi, hún virðist vera komin úr annarri mynd. Svo ég er vonsvikinn með þessa mynd, því hún er glatað tækifæri fyrir heillandi litla sértrúarmynd. Ef þér finnst viðfangsefnið áhugavert gætirðu viljað leigja það, en vertu varkár. Sjáðu Orlando fyrir aðra, miklu miklu betri skoðun á kynhlutverkum í sögunni með frábærri Tildu Swinton frammistöðu.***spoiler/spurning: * *Í lok myndarinnar biður Ada að minningar hennar verði ekki varðveittar (í því sem ég hélt var besta atriði myndarinnar). En svo virðist nútímaforritari gera það engu að síður, flytja minningarnar yfir í litlu stelpuna sína (þaraf er titill myndarinnar). Er það rétt hjá mér að forritarinn hafi brotið óskir Ada án þess þó að vera að berjast við það? Eða er þetta enn einn ruglingslegur söguþráður sem ég er að misskilja?