Það voru fínar persónur hérna inni, leiknar af skemmtilegum leikurum og leikkonum, auk þess sem það var með fræga hljómsveit og nokkra fræga dansara.....en samt virkaði myndin ekki. Þegar þetta var næstum búið var mér dauð leið. Samtalið var asnalegt, húmorinn (aðallega hjá Milton Berle) var hreint út sagt heimskulegur og tónlistin var bara ekki í höfn hjá mér. Ég hef samt aldrei verið aðdáandi stórhljómsveitar og ef ég heyri "In The Mood" einu sinni enn Ég skal æla. Þetta var í fyrsta sinn sem ég horfði á fræga skautaleikarann ​​Sonju Henie og ég hef engar kvartanir yfir henni. Næstum hluti af vandamálinu, að minnsta kosti með húmorinn, er að það er svo dagsett að það er ekki fyndið lengur. Berle, Phil Silvers, Bob Hope, Red Skeleton, Abbot & Costello o.s.frv. o.s.frv. voru fyndnir fyrir mannfjöldann á fjórða og fimmta áratugnum en húmorinn breytist og það sem var fyndið þá er ekki í dag.