Ljúffeng Candace Bergen sem frumleg viktorísk fegurð, rænt af Sean Connery sem djöfullegur eyðimerkur Sheikh! Hvernig geturðu farið úrskeiðis? Hvernig? Ó, leyfðu mér að telja leiðirnar!!! Jarðneskur, frumstæður Sean Connery, nákvæmlega rétti maðurinn til að temja sér brothætta, flotta fegurð eins og Candace, er . . . jæja, ömurlegt í hlutverkinu. Það er vegna þess að í stað þess að eiga samtal um raunveruleg málefni ("þú ert kona ... ég er karl!") þarf hann að röfla vitleysu um "vilja Allah" og "vindurinn blæs örlögum yfir eyðimerkursandina. " John Milius, leikstjóri sem er þekktari fyrir að dýrka nakta karlkyns líkama og grimmt hervald en nokkurn skilning (eða áhuga) á hefðbundnum mannlegum samskiptum, hefur brjálæðislega leið til að skera sig frá eyðimerkurelskendum sínum í hvert sinn sem það lítur út fyrir að Candace gæti fengið kyss . Í stað þess að horfa á náttúruna taka sinn gang með tveimur stórkostlega aðlaðandi fólki í fallegu landslagi, erum við meðhöndluð með endalausum, (og ég meina endalausar) myndir af Brian Keith sem blikkar með rostungsstærðum hakkavélum sínum og flytur grófar prédikanir um gleði þess að vera Teddy Roosevelt . Ég hef ekkert á móti Teddy Roosevelt, en að horfa á hann prófa nýja riffilinn sinn eða halda ræður um hetjudauða stórs björns vekur mig bara ekki eins og ástarsaga Candace Bergen og Sean Connery hefði gert. . . ef það hefði einhvern tímann farið í gang! Það skrítna er að Milius eyðir mestum tíma sínum í að byggja upp persónur og sögulínur sem hafa enga upplausn. Tvö lítil börn Candace í sögunni fá bæði meiri skjátíma en hún. Það er enginn húmor, engin efnafræði, ekkert suð í neinu af því sem gerist fyrir hana í eyðimörkinni. Nema þér finnist það fyndið að eftir margra vikna hlaup um á hestbaki er hárið enn fullkomið. Eina „raunverulega“ augnablikið í sögunni er þegar Candace Bergen hristir litlu dóttur sína upp úr góðum svefni á mjúkum púðum og seint á kvöldin. segir: "við verðum að flýja." Litla stúlkan snýr sér við og svarar án þess að missa af takti: "en mamma, ég var að sofa!" Þessi eina lína dregur saman það sem raunverulega vantar í söguna. Engin hætta, spenna eða suð í grunnsögunni, af ræktuðum konu í haldi. Hún (og börnin hennar) eru bæði svo hugguleg og vel hugsað um hana að það er erfitt að trúa því að einhver sé upptekin af örlögum sínum. Taktu eftir, ef Candace hefði sjálf sagt línuna þá hefði það kannski virkað betur. Ef spennan stafaði af því að hún naut fanga sinnar, (eða ánægju hennar yfir því að vera í faðmi Sean Connery) og sektarkennd hennar vegna allra vandræða sem rán hennar stafaði, þá hefði sagan haft einhverja spennu. En Milius gerir þá skrýtnu forsendu að áhorfendur séu jafn uppteknir og hann yfir því hvort Teddy Roosevelt fái tækifæri til að sanna karlmennsku sína í þrjú þúsund kílómetra fjarlægð. Að lokum virðast fallega konan og börnin hennar ekki skipta hann neinu máli. . . og þar sem þeir eru í miðju sögunnar virðist allt frekar þurrt og endalaust. . . eins og brennandi eyðisandarnir.