Þessar svona myndir fá bara ekki þann heiður sem þær eiga skilið. Þetta er önnur uppáhaldsmyndin mín allra tíma, (Stand By Me being 1st.) Ástæðan fyrir því að ég horfði á þessa mynd var sú að Wil Wheaton var í henni og hann er uppáhaldsmaðurinn minn í öllum heiminum og mér finnst hann hafa staðið sig ótrúlega vel í þessa mynd og Sean Astin líka. Ég horfði bara á hana í gærkvöldi og hún kom mér bara á óvart. Allt í myndinni er einstakt. Handritið, leiklistin, handritið. Ég var á brún sætis míns 80% af tímanum og ef mamma væri ekki í herberginu hefði ég algjörlega boltað þegar Joey Trotta (Wil Wheaton) dó. ég sá þetta ekki koma!! Alls!! Ég var mjög hissa þegar ég heyrði að það væri ekki vinsælt á tíunda áratugnum. Ég fæddist nokkrum árum eftir að hún kom út svo ég fór að sjálfsögðu ekki í kvikmyndahús, en ég er viss um að ég hefði gert það ef ég hefði verið á lífi. Ef einhver af vinum mínum horfði á þetta myndu þeir vera eins og, "uhh allt í lagi?" en það er bara vegna þess að þeir eru ekki nógu flottir til að kunna að meta vinnu sem þessa. Ef þú hefur ekki séð þessa mynd, eða langar að horfa á eitthvað sem er sprengjan, þá er þetta myndin fyrir þig að horfa á.