Ég horfði á myndbandið mitt í gærkvöldi, í fyrsta skipti í að minnsta kosti tíu ár. Mér fannst verkið sjálft og gjörningarnir jafn grípandi og þeir voru í minningunni. George Hearn var auðvitað meistarinn í hlutverki Sweeney; það er aldrei snerting af mýkt í ákvörðun hans um að hefna sín á þeim sem hann telur hafa valdið dauða konu sinnar og hvarf dóttur hans; að minnsta kosti ekki fyrr en undir lokin, þegar hann kemst að því að hefndarþorsti hans hefur orðið til þess að hann myrti eiginkonu sína. Angela Lansbury skapar hins vegar flóknari túlkun eins og frú Lovett. Henni skildist að Sondheim vildi að hlutverkið væri eitthvað "kómísk" hliðstæða Sweeney; og færir meira að segja einhverja blíðu inn í tilhugalíf hennar við Sweeney og uppeldi hennar við drenginn Tobias. Fyrir þá sem eiga langar minningar, þá tekur þessi flutningur mann aftur til frumsýninga hennar í myndinni af Dorian Gray og Gaslight; löngu fyrir Murder, She Wrote. Fyrir aðeins ári síðan sá ég söngleikinn í Lyric Opera of Chicago. með núverandi óperusúperstjörnu Brynn Terfel sem Sweeney. Aðrir hafa tjáð sig um óperufræðileg gæði tónsins. Niðurstaða mín er sú að "Sweeney" virkar betur með leikurum sem geta að minnsta kosti höndlað raddböndin, en með óperuflytjendum sem hafa takmarkaða leikhæfileika. Að lokum vil ég hrósa flytjandanum sem lék Tobias. með blandaðri tryggð sinni og rugli um það sem er að gerast í kringum hann. Það þótti viðeigandi að hann ætti nánast síðasta orðið.