GBS skrifaði sína eigin skjáuppfærslu á þessu Nóbelsverðlaunaleikriti en lifði ekki við að sjá það framleitt (hann hafði unnið Óskarsverðlaun árið 1938 fyrir frábæra aðlögun sína á leikriti sínu PYGMALION frá 1914). Þegar Otto Preminger setti upp (framleiddi og leikstýrði) þessari framleiðslu árið 1957, sjö árum eftir dauða Shaw, hafði hann tekið eftir breska rithöfundinum Graham Greene sem gerði aðlögunina og það var traust val. Með vísbendingu um handrit Shaws sjálfs notar Greene efni úr kvikmyndinni. svið Eftirmáli til að búa til innrömmun tæki til að sameina tvo þætti leiksins (einn snemma og annar seint í sögu Joan) í sameinaða og ánægjulega heild. Þar sem tónbreytingin á sviðinu er buffuð með hléi, virkar þetta eins vel með endurkomu í svefnherbergi Charles Balois konungs (þar sem maðurinn sem Joan setti í hásætið dreymir um atburðina sem leiddu til núverandi ástands hans), og meira efni úr Shaw's Epilogue - kynning á skugga John Gielgud's Warwick (enska "konungsframleiðandinn"). Meirihluti tungumálsins er traustur GBS, og flutningur frá traustum Shauvians (eins og Felix Aymler's Inquisitor eða Harry Andrews de Stogumber ) að tiltölulega nýliðum (myndin staðfesti feril Jean Seberg) eru fyrsta flokks. Það kann að pirra suma, sem þekkja aðeins hina fjölmörgu kvikmyndaillmenni Richard Widmark, að sjá hann leika veikburða og svolítið kjánalegan Dauphin, en frammistaðan - einkennilega hágæða - er fagmannleg, jafnvel þótt að öllum líkindum misskilin. Táknmynd upphafsins og leikstjórans. Val á því að nota sjónrænan orðaforða svarthvítar kvikmyndatöku þjónar Shaw og sögunni vel. Farðu inn og búðust við gæða skemmtun og þú verður ekki fyrir vonbrigðum.