Það er 1969. Phoebe(Camilla Belle) er 11 ára stúlka sem alast upp með hugsjónasýn á 19 ára systur sína Faith(Cameron Diaz). Trúin er gerandinn, sannleiksleitandinn, sá sem lagar allt ranglæti í heiminum. Svo einn daginn fá Phoebe og móðir hennar Gail (Blythe Danner) þær fréttir að Faith sé dáin. Faith hefur drepið sig. Bæði Phoebe og Gail eru óvart yfir þessum fréttum og þó hún sé sorgmædd syrgir Gail. Phoebe getur ekki sleppt því. Phoebe ákveður að fara til Evrópu og komast að því hvað gerðist. Nú er árið 1977. Phoebe(Jordana Brewster) er 18 ára og ákveður að fara til Evrópu vegna andmæla móður sinnar til að komast að sannleikanum. Þegar hún lifði var Faith óaðskiljanleg frá manni sem hún kallaði „Úlfur“ (Christopher Eccleston). Þó Wolf segist ekki vita neitt um síðustu daga Faith, sannfærir Phoebe hann um að segja henni allt. Innan nokkurra daga áttar Wolf sig á því að hann hafði ekki sleppt fortíðinni heldur og hann sameinast Phoebe í pílagrímsferð hennar til Portúgals. Að lokum getur Wolf sagt frá því hvernig Faith fór í fíkniefnaneyslu og sekt hans um að hafa ekki komið í veg fyrir sjálfsvígið. . Þótt hún sé reið, áttar Phoebe sig á endanum hversu mannleg og viðkvæm Faith var í raun og veru. Mér líkaði við þessa mynd. Ég er nógu gamall til að muna eftir bankaránum Rauða hersins og ég var 10 ára árið 1969. Þessi saga var mér kunnuglegur jarðvegur. Ég man enn eftir að ungir menn reyndu að ákveða hvort þeir ættu að fara til Kanada eða ekki til að forðast uppkastið. Sagan er einföld, en hefur líklega átt sér stað nokkrum sinnum í raunveruleikanum á því tímabili. Camilla Belle var skemmtileg og skemmtileg á að horfa þegar hún sýndi ungu dýrkandi systur spennta yfir því sem var að gerast í kringum hana. Jordana Brewster renndi sér auðveldlega inn í hlutverk hinnar eldri Phoebe. Blythe Danner var alltaf stuðningsmóðirin, hlutverk sem hún þekkir alltof vel í bandarísku sjónvarpi, því miður. Ég hefði viljað sjá hana með sterkara efni til að vinna með. Cameron Diaz lék hinn óþroskaða anarkista fullkomlega. Þó að stundum virtist frammistaða hennar af aðgerðasinni frá 1960 fara af göflunum. Af öllum persónunum var það Úlfur Christopher Ecclestons sem vakti mestan vöxt. Þegar við erum kynnt fyrir persónunni í upphafi myndarinnar getum við séð að hann er veraldlegur maður. Hann er þolinmóður og góður maður fylltur reiði yfir óréttlæti heimsins. Á endanum áttar hann sig á því að stefnan sem hann og Faith eru á er röng og byrjar að „vaxa upp“ og ákveða að hann ætti að berjast gegn óréttlæti á sinn hátt. Faith neitar að vera með honum í þessu og það leiðir að lokum til dauða hennar. Eccleston's Wolf er raunverulegust allra persónanna. Ég mæli með þessari mynd. Það var ánægjulegt og umhugsunarvert. "The Invisible Circus" er metið TV-MA, en það er mjög lítið um bölvun, kynlíf eða ofbeldi í því. Efni myndarinnar er ástæðan fyrir einkunninni.