Jæja kominn tími til. Ég var í rauninni búinn að gefa upp alla von um að það yrði stór þáttur meðal þátta þessa árstíðar. Þó að það hafi enn verið allt of mikið af drasl til að hohum færslur, að minnsta kosti þessi þáttur reyndist vel. Það er frekar fyndið að leikstjórinn Rob Schmidt, sem hefur bara ekki slæma ranga beygju til heiðurs hans og rithöfundur John Esposito, sem hans einu handritsverk til þessa hafa innihaldið Tale Of The Mummy og Graveyard Shift skuli vera þeir sem gefa okkur best skrifaða og mesta hugsun. ögrandi þáttur tímabilsins. Í "Right To Die" erum við meðhöndluð með söguna um Cliff and Abbey. Í upphafi þáttarins eiga hjónin samtal. Abbey hefur lent í því að Cliff svindli og hann er í örvæntingu að reyna að vinna hana aftur. Á meðan þau tala lenda þau í bílslysi þar sem Cliff situr eftir með aðeins rispur og marbletti, en Abbey kastast út úr bílnum og kviknar í þegar neisti kviknar og bensín sem hafði lekið á hana kviknar í henni. Og þetta er bara skipulagsfólkið. Þegar hann er kominn á sjúkrahúsið verður Cliff að ákveða hvort Abbey eigi að búa í þessu ástandi með enga húð og aðeins taugaviðbrögð. Það er líka aukaverkun líka. Í hvert skipti sem hún snýr flatneskju fer Abbey í gang sem draugur og veldur alls kyns fólki vandræðum. Svo sannarlega er þetta besti þáttur tímabilsins og er örugglega einn af bestu þáttum allra tíma. Allt frá óhugnanlegum áhrifum til stífu handritsins sem setti inn nokkra snúninga sem ég sá aldrei koma og spennu sem er svo áþreifanleg að þú getur næstum snert hana, Right To Die ætti að hafa rétt á að lifa að eilífu.