Að rífa þessa mynd í sundur er eins og að skjóta fisk í tunnu. Það er of auðvelt. Ég ætla því að skora á sjálfan mig að viðurkenna jákvæðu hliðarnar á Litla manninum. Í fyrsta lagi er ég hrifinn af tæknibrellunum. Það leit út fyrir að höfuð Marlon Wayans væri fest við líkama lítillar manneskju. Ég efaðist aldrei um það í eina mínútu. Í öðru lagi elskaði ég sumt af óvæntu myndunum. David Alan Grier lék pirrandi veitingahúsasöngvara og útfærslur hans á "Havin' My Baby" og "Movin' On Up" voru ómetanlegar. John Witherspoon, sem fyrir tilviljun lék föður Grier í Boomerang árið 1992 (ef þú manst, hann "samræmdi" sveppabeltið við sveppajakkann) leikur nú föður Vanessu í Little Man. Svo það var gaman. Fyrir utan það er þessi mynd álíka trúverðug og White Chicks. Hversu heimskulegt er það þegar jafnvel læknirinn getur ekki sagt að þetta sé 40 ára karl en ekki barn? Hann er kominn með fullt af tönnum!!! Hvernig er það mögulegt að enginn virðist taka eftir því að þetta er ekki barn? Little Man er svo slæmur að það er Rob Schneider-mynd. Og vinsamlegast, ef þú ert nógu heimskur til að eyða $8 í þessa mynd, gerðu mér að minnsta kosti greiða og EKKI koma með börnin þín. Þessi mynd er allt of kynferðisleg fyrir lítil börn (mikið af brandara og tilvitnunum um kynlíf, að fara niður, út að borða o.s.frv.), og ég skammaðist mín fyrir foreldrana sem komu með börnin sín á sýninguna sem ég neyddist til að þola. Ef þú krefst þess að sjá fáránlega kvikmynd, sparaðu börnin þín að minnsta kosti sársauka og þjáningu.