Þessi mynd er stútfull af tilfinningasemi, ófagmannlegu flugi sem fær flugmann eins og mig til að hræðast og óviðkomandi efni. Af hverju að kynna Rachel, til dæmis? Hún hefur nákvæmlega ekkert með myndina að gera nema að leyfa „Fylgdu mér“ vörubílnum sínum að hlaupa villt og rekast á girðinguna hennar Dorindu. Þetta hlýtur að vera ein af heimskulegri seríunni meðal margra í myndinni. Annað er í lokin þegar flugvélin (var það B-26 eða A-26? - báðar merkingar eru notaðar í myndinni) er skilin eftir með leikmuni í hringi og engar klossar á sínum stað. Það þjónar söguþræðinum, auðvitað, en til að sýna það væri að fremja óttalegan spoiler. Eins og staðan er, þá hefði flugvélin verið farin að keyra án eftirlits. Endirinn (aftur, forðast spoilera) felur í sér allt of mikið tal -- eins og í upphafi hljóðmynda á þriðja áratugnum með öllum þessum lokaræðum. Hérna bullar Dreyfuss bara áfram og áfram. Endirinn inniheldur einnig önnur róttæk brot á samskiptareglum flugvéla og nokkra ólíkinda/ómöguleika sem ég mun ekki lýsa. Hvílík leiðinleg og sundurlaus viðleitni!