Hversu undarlegur er mannshugurinn; þessi miðstöð starfseminnar þar sem skynjun á veruleikanum er mótuð og geymd, og þar sem sýn manns á heiminn er háð fínstilltri starfsemi heilans, þessum viðkvæmasta og flóknasta vinnsluaðila alls skynjunar. Og hversu mikið vitum við í raun um innri virkni þess, um dýpt þess eða getu? Hvað er það í huganum sem gerir okkur kleift að greina á milli veruleika og draums? Eða getum við það? Kannski er raunveruleikaskyn okkar ekki annað en hughrif af því sem við sjáum í raun og veru, eins og að horfa á málverk eftir Monet, þar sem vanilluhiminn sjónarinnar verður að veruleika okkar. Þetta er hugmynd sem kvikmyndagerðarmaðurinn Cameron Crowe heimsótti í mjög hugmyndaríkri og meðvitundarbreytandi mynd sinni, "Vanilla Sky," með Tom Cruise og Penelope Cruz í aðalhlutverkum. Þrjátíu og þriggja ára gamall erfir David Aames (Cruise) útgáfuveldi sem faðir hans skildi eftir hann. Fimmtíu og eitt prósent ráðandi hlutur hans hefur hins vegar gert hann að einhverju merku manni, þar sem stjórnarmenn hans eru sjö, og hver og einn telur sig verðugari en hinn ungi herra Aames af bróðurpartnum í félaginu. Og að ýta undir óánægjuna er skynjun þeirra að Davíð skorti þá einbeitingu sem starfið krefst. Að vísu finnst Davíð gaman að leika; samt er hann við stjórnvölinn í viðskiptum og gerir það sem honum sýnist, hvort sem stjórninni (hann vísar til þeirra sem `dverganna sjö') líkar það betur eða verr, og enginn hefur nokkurn tíma haft hugrekki til að skora beint á hann. En í glæsilegri afmælisveislu honum til heiðurs varar einn af lögfræðingunum, Thomas Tipp (Timothy Spall) David við því að þeir sjö séu að gera eitthvað fyrir aftan bak hans. Á þeim tíma er það hins vegar það síðasta sem Davíð hugsar; hann hefur átt í óformlegu ástarsambandi við vinkonu sína, Julie Gianni (Cameron Diaz), en jafnvel það færist í lægra haldi þegar hann hittir konu í partýinu sínu sem hann kemst ekki úr huganum. Hún heitir Sofia (Penelope Cruz), og eftir að hafa þekkt hana í aðeins eina nótt, verður hún mikilvægur hluti af lífi hans - sem er við það að snúast á hvolf, þar sem hann tekur ákvörðun morguninn eftir veislu hans. breyta lífi hans að eilífu. Og hann er að fara að læra að stundum er einfaldlega ekki aftur snúið. Leikstjórinn Cameron Crowe hefur hannað og skilað miklu meira en bara aðra kvikmynd með þessari; miklu meira en kvikmynd, "Vanilla Sky" er framtíðarsýn að veruleika. Frá og með fyrstu myndunum sem birtast á skjánum sýnir hann sjónrænt töfrandi upplifun sem hefur bæði áhrif á innyflum og heila. Það er hugarfarsleg ráðgáta sem mun gleypa þig og hrífa þig í burtu; tilfinningalega, það er áhlaup - og það gæti valdið þér þreytu, vegna þess að það krefst áreynslu til að vera með það. En það er þess virði. Hugsaðu um 'Memento' með drífandi rokk n' ról hljóðrás og lifandi litaárás sem dregur fram pensla impressjónista. Það er myrkur og ljós, og hljóð sem hamra og keyra þangað til þú finnur blóðið streyma um æðar þínar og dunda í heilanum. Og allt lék í landslagi sýndarveruleika sem þyrlast undir þessum sífellt stækkandi vanilluhimni. Einfaldlega sagt, þetta er algjör ferð; það er spennandi - og það er hugarfarslegt. Hvað varðar frammistöðuna hér, þeir sem komast ekki framhjá hugarfari Tom Cruise sem Maverick í 'Top Gun' eða Ethan Hunt hans í 'Mission Impossible' eða þeir sem líta á hann sem „kvikmyndastjarna“ frekar en leikara, verða að hugsa aftur í ljósi verka hans hér. Vegna þess að sem David Aames skilar Cruise bestu frammistöðu ferils síns, sem ætti að athuga allar efasemdir um getu hans sem leikari við dyrnar. Hann hefur tekið áhugaverða starfsvalkosti undanfarin ár, með kvikmyndum eins og "Magnolia" og "Eyes Wide Shut" sem eru aðeins upphitun fyrir hina mjög raunverulegu og flóknu persónu sem hann skapar hér. Og gefðu honum líka heiðurinn fyrir að taka að sér hlutverk sem dregur burt hvers kyns hégómatilfinningu; þetta er Cruise eins og þú hefur aldrei séð hann áður. "Jerry Maguire" aflaði honum Óskarstilnefningar og þessi ætti líka að vera - sem og aðdáun og lof jafnaldra hans. Cruise er ekki bara góður í þessari mynd, hann er merkilegur. Penelope Cruz skilar framúrskarandi, ef ekki óvenjulegri frammistöðu, eins og Sofia, draumakonan Davíðs. Það er aðlaðandi sakleysi sem hún færir þessu hlutverki sem virkar vel fyrir persónu hennar og gerir hana aðgengilega og aðgengilega, en samt skortir hana vísbendingu um leyndardóm sem gæti hafa bætt þessu sérstaka „eitthvað auka“ við þáttinn. En Crowe veit hvernig á að ná því besta út úr leikurum sínum, og það gerði hann svo sannarlega með Cruz. Hann vissi líka hvað hann var að gera með Cameron Diaz, sem er algjörlega lifandi í hlutverki Julie. Hún hefur aldrei litið betur út og svíður nokkuð á skjánum. En ekki misskilja, þetta er enginn "gluggaklæðnaður" hluti og Diaz skilar fullkomnum pakka með þessum karakter. Gæði frammistöðu hennar má reyndar mæla í áhrifunum sem hún hefur með frekar takmarkaðan skjátíma. Og það er persónan sem hún sameinar svo fullkomlega meðfæddri fegurð sinni sem gerir Julie svo ógleymanlega. Á heildina litið frábært starf hjá Diaz. Í aukahlutverkum eru Kurt Russell (Dr. McCabe), Jason Lee (Brian), Johnny Galecki (Peter), Armand Schultz (Dr. Pomerantz), Noah Taylor (Ritstj.), Mel Thompson (` L.E.' Man), Jean Carol (Kona í New York) og John Fedevich (Silent Ed). Um það bil hálfa leið getur þessi fengið þig til að efast um eigin raunveruleikatilfinningu; en vertu viss um að í lok `Vanilla Sky' mun allt koma í ljós. Það er raunveruleikinn, að vísu, og villtur; en þetta er spennandi afþreying sem býður upp á ánægjulega-- og einstaka-- upplifun, sem þú verður að sjá til að trúa. Það er ómissandi og alger galdur kvikmyndanna. 10/10.