Best Years of Our Lives er mynd sem rann undir radarinn minn í mörg ár - ég hafði heyrt um hana, en aldrei fengið tækifæri til að horfa á hana. Þökk sé TCM On Demand gat ég horft á hana óklippta og án auglýsinga. Það sem kom mér á óvart við þessa mynd var hversu hratt hún var gerð eftir stríðið. Myndin fjallar hreinskilnislega um fólkið sem særðist í stríðinu, bæði líkamlega og andlega. Það tekst á snyrtilegan hátt að ná yfir næstum allar tegundir stríðsupplifunar í þremur persónum. Við höfum flugherinn, sem var öldungur í fyrstu sprengjuherferð Evrópu. Vegna hryllilegs niðurbrots meðal áhafna sprengjuflugvélanna hafði flugherinn á þeim tíma orð á sér fyrir að svíkja út liðsforingja sem fóru fljótt í röð. Þannig var þetta með þennan náunga sem fór úr lágkúrulegum gosdrykkjum í borgaralegu lífi yfir í skipstjóra og sprengjuhermann á B-17. Hann þjáist líka af áfallastreituröskun, kallaður „bardagaþreyta“ á þeim tíma. Við erum með herinn sem starfaði í Kyrrahafinu og þjáðist af hryllingi þeirrar herferðar. Saga hans er andstæð sögu flughersins að því leyti að hann fer úr virtu starfi sem bankastjóri í lágkúrulegt nöldur í hernum og hækkar í stöðu liðþjálfa. Af röndunum á erminni á honum er ljóst að hann er hæsta stig liðþjálfa, en samt er hann enn í fremstu víglínu. Loks höfum við sjóherinn frá sjóhernum, sem er hluti af andlitslausu stuðningsliðinu, sem almennt er nefnt REMFs (Rear). Echelon MFers) af félögunum á línunni. Það er kaldhæðnislegt að hann verður fyrir verstu líkamlegu sárunum þegar hann vinnur sem vélvirki undir þilfari á sjóherskipi, skip hans verður fyrir barðinu, væntanlega af kamikaze og er sökkt með 400 mannslífum. Hann er dreginn upp úr vatninu en illa brenndar hendur hans eru teknar af og settar gervikrókar í staðinn. BYOOL segir söguna af því hvernig þessir þrír hittast í flutningaflugvél sem þeir hafa farið heim og hvernig þeir aðlagast að nýju inn í borgaralegt samfélag. Það sem heillaði mig mest um þessa mynd er að þrátt fyrir augljós vandamál sem steðja að söguhetjunum þremur, þá fer hún aldrei niður í melódrama. Sjóherinn, leikinn af aflimuðum, er settur í aðstæður þar sem við gætum vorkennt honum, samt sem áður leyfir handritið okkur aldrei að finna fyrir þessari tilfinningu. Herforinginn er greinilega alkóhólisti og sagan bendir á það, en staldrar aldrei við það. Flugherinn glímir við að missa stöðu sína þegar hann neyðist til að snúa aftur í lyfjabúðina sem hann sló í gegn (nú keyptur af stórri keðju) og taka á sig niðrandi starf til að styðja vanþakkláta og óhollustu eiginkonu sína. Handritið leyfir nóg. af tækifærum fyrir allar þessar persónur til að ná einhverjum dramatískum hápunkti varðandi aðstæður sínar, en það kemur snyrtilega í veg fyrir það. En hvað varðar allt of dramatískan hlut, hefur leikstjórinn farið í kringum það að nýta hið augljósa. Í einni senu sem sýnir vel alla myndina á dóttir herforingjans (Frederic March) viðræður við föður sinn og móður um flugherinn. . Þrátt fyrir hjónaband hans hafa þau orðið ástfangin og hún er staðráðin í að slíta hjónabandinu sem er augljóslega erfitt. Núna höfum við séð þúsundir sena sem eru dæmigerðar fyrir þetta þar sem faðirinn blöskrar reiðilega og dóttirin endar á því að hlaupa í burtu inn í herbergið sitt grátandi, skella hurðinni og detta á rúmið. Síðar kemur mamma, huggar dótturina og kemur með orð móðurlegrar visku og allir lifa hamingjusamir til æviloka. Í BYOOL spilar þetta atriði allt öðruvísi en klisjan sem ég hef lýst hér að ofan. Vissulega verður spjallið heitt, en allir aðilar eru sanngjarnir og það er alvarleg og tímalaus umræða um eðli sambanda sem hefur einhverja bestu umræðu sem ég hef séð. Að lokum er BYOOL mjög ánægjuleg mynd, með heiðarlegum frammistöðu frá allan leikhópinn. Tæknilega er hún vel tekin, klippingin og kvikmyndatakan rammi, en skyggir aldrei á grípandi frásögnina. Þrátt fyrir stigið, sem er klisjukennt og ofdramatískt, gef ég þessari mynd hæstu einkunn sem hún á klárlega skilið