Godard sagði einu sinni að leið til að gagnrýna kvikmynd væri að búa bara til eina, og líklega hefur Peter Jackson gert það sterkasta sem hægt er að gera um mynd Ralphs Bakshis á magnum ópus Tolkiens, Hringadróttinssögu. Nýlegi þríleikurinn, fyrir mér, eru ekki einu sinni algjör meistaraverk, en þeim er gefið nóg pláss með hverri bók til að anda að sér allri póst-módernísku tækni sem er blandað saman við klassíska frásagnarlist til að gera þær mjög góðar, umfangsmiklar skemmtanir. En sem sá sem hefur ekki lesið bækurnar, endar ég núna á því að skoða útgáfurnar tvær, lifandi aðgerð (að vísu að hluta til líflegur með stórum sjónrænum áhrifum) og hreyfimynd (að vísu að hluta til með raunverulegum lifandi aðgerðum sem ramma) í tengslum að bara grunnsögunni, ekki einu sinni algjörri trúmennsku við bækurnar. Og með útgáfu Bakshi er það næstum ekki sanngjarnt á vissan hátt, þar sem það sem við sjáum er í raun ekki heildarsýn, ekki það sem Jackson hafði í raun og veru (sennilega lokaskurður). Rændur af endurkomu konungsins stóra hámarkshraða sögunnar, og með því að hinir tveir hlutarnir urðu fljótfærnislegir, endaði ég með því að líka við hana meira fyrir það sem hún gerði innan takmarkana sinna, þó sem slíkar sömu takmarkanir gera hana vonbrigði. Það sem er líka áhugavert, eftir að hafa séð Jackson myndirnar fyrst - sem ég sé líka svolítið eftir því að ég gæti hafa brugðist við þessu öðruvísi þegar ég var yngri og fyrir fimm árum síðan - er að grunnþættir sögunnar klúðrast aldrei. Allt sem raunverulega þarf til að segja frá Fellowship of the Ring söguna er í rauninni nokkurn veginn ósnortið, og ef eitthvað er það sem var sennilega enn risavaxnara og epískara í bók Tolkiens er gefið nokkra skýrleika í þessum kafla. Leikararnir sem leika hlutverk hobbitanna og hinar hetjurnar, eru nokkurn veginn fullnægjandi fyrir þættina, þar sem nokkrir hlutir standa upp úr (John Hurt sem Aragorn og William Squire sem Gandalf). Skortur á auka persónusköpun gerir það að verkum að hlutirnir virðast vera svolítið áberandi fyrir þá sem hafa ekki einu sinni séð hinar myndirnar eða lesið bækurnar og geta ekki sett þær í samhengi. En það er alltaf einhver áhugi hjá persónunum og hér er gamaldags næmni innan um stóra aura þess að það sé meira. Þetta er ekki garðafbrigði Disney-aðlögunar- vörtur og allt, þetta er Bakshi-mynd, þar sem neðanjarðar teiknimyndir hans rekast á goðsagnaheim Miðjarðar. Og það sem Bakshi og teiknimyndateymið hans koma með í myndina er eitt sem endar með því að gefa það sem er á skjánum, í allri sinni styttu mynd, áfrýjun þess. Samhliða því að vera ekki algjörlega fullkomin sem kvikmynd, eða sem sögur, er form myndarinnar tilraun til að sjá hvort hægt sé að hreyfa eitthvað algjörlega. Niðurstöðurnar koma á endanum með því sem virðist nú vera retro, en á þeim tíma var auðvitað eitthvað sem var grófur, brjálaður innblástur af hálfu kvikmyndagerðarmannanna. Gæti það hafa verið betra með hefðbundnari teiknuðu hreyfimyndum? Í sumum hlutum, já; það verður dálítið áberandi, eins og einnig var í Ameríska poppinu eftir Bakshi, að aðalpersónurnar hreyfast á þannig hátt sem er svolítið skjálfandi, eins og einhvers konar myndasöguform gert á annan hátt. Samt er margt sem ég dáðist að í því sem var gert. Orkarnir, til dæmis, fannst mér alveg ótrúlegir í súrrealísku umhverfi. Þeir eru kannski besti hlutinn af samsetningu hreyfimyndarinnar ofan á lifandi aðgerð, sérstaklega á hlutum þar sem ekki eru bardagamyndir (það er í raun og veru hinn raunverulegi högg-eða-missa hluti, þar sem það er ekki samfella frá góða og slæma rotoscoping), og chiaroscuro kemur í gegn með stórum formum ofan á hestbaki. Það er hrollvekjandi á góðan hátt. Og bakgrunnurinn, þó að hann sé líka mjög grófur og stundum of skrýtinn, er fallegur með blöndunum og blæstri litanna saman. Það er næstum eitthvað fyrir lista-kvikmyndaáhugamenn eins og fyrir hring-hneturnar.Svo, hvernig myndi ég mæla með þessari hreyfimynd á Hringadróttinssögu? Ég veit það ekki, satt að segja. Það er vissulega gott skarð fyrir ofan hina Tolkien teiknimyndina sem ég hef séð, Hobbitinn (og ég á enn eftir að sjá ROTK teiknimyndina), og það er alvöru list í gangi. Það er líka einhver stæltur valmynd, allt of fljótfært Two Towers-hluti þar sem forvitnilegasta karakterinn Gollum er minnkaður í kannski tvær senur alls. Og að sjá eitthvað eins sundurleitt eins og þetta endar bara með því að styrkja fullkomleika nýrri kvikmynda. Ef þú ert aðdáandi bókanna sem íhugar að skoða þetta, myndi ég segja að það væri þess virði að gefa kost á sér, jafnvel þótt það sé eitt af þessum tækifærum þar sem þú horfir í fjörutíu mínútur og ákveður síðan hvort þú hættir því eða ekki. Varðandi það að hún passi inn í aðrar myndir Bakshis sem ég hef séð þá er það glæsilegt metnaðarfullt og blettótt afrek, þar sem eins og með Lynch's Dune hlýtur það að draga dökka, mordor-líka línu í sandinn á milli þeirra sem hata það af ástríðu og þeirra sem gera það. t. Ég geri það ekki.