Eins og ég nefndi áður, er sígild John Carpenter frá 1978 ein af fyrstu tveimur myndunum sem ég man eftir að hafa séð og verið undir miklum áhrifum frá (hin er hin klassíska Conan the Barbarian). Það hræddi mig svo sannarlega að eina skrímslið undir rúminu mínu var Michael Meyers, sem ég vingaðist að lokum (ímyndaður vinur) til að koma í veg fyrir að hann drepi mig í svefni. Nú er það skelfing fyrir 10 ára ungling. Þetta er klassísk hryllingsmynd og ég er viss um að hógvær umfjöllun mín mun ekki gera það réttlæti sem hún á skilið. Það sem kemur mest á óvart af öllu er að myndin virkar enn, kannski ekki í nálægum viðbrögðum heldur meira vitrænum möguleika eða strax undirmeðvitund. Þetta gæti allt gerst. Það er ekki á vettvangi ómöguleikans eða staðsett í framandi landi (eins og flestir nútíma hryllingar eru, t.d. Hostel, Touristas, Cry Wolf, Saw, o.s.frv.). Stundum er það myndrænt á meðan restin er sett í ímyndunarafl okkar. Ég trúi því að það sé þessi þáttur sem heldur fólki skelfingu lostið eða að minnsta kosti á varðbergi gagnvart því að fara út á kvöldin með einkennandi hljóðrásina enn ljóslifandi í höfðinu. Það virkar samt vegna þess að við getum skipt út óbeinu eða háskóladrápum fyrir allt sem er ógnvekjandi sem hugur okkar getur búið til. Þannig að við sjálf erum að stuðla að okkar eigin ótta og kvíða. Carpenter vefur einfalda sögu um hversdagslegt, millistéttar-, úthverfis- og tiltölulega góðkynja barn sem smellir á hrekkjavöku og drepur systur sína. Hann eyðir síðan næstu 15 árum á stofnun (sem við upplifum sem betur fer ekki) aðeins til að flýja og snúa aftur til heimabæjar síns, hins alræmda Haddonfield. Á leið sinni drepur hann og drepur. Barnið heitir Michael Meyers, þó hann sé ekki manneskja. John Carpenter notar Michael Meyers sem myndlíkingu gegn meintu öryggi millistéttarúthverfa. Í vígi bandarísks öryggis og öryggis getur ringulreið enn komið upp. Michael hætti að vera manneskja þegar hann drap. Hann er ekki raðmorðingi, manneskja eða geðsjúklingur. Hann er eins og óstöðvandi afl. Almenni gallarnir, bleikt-hvíta Shatner gríman og skortur á öðrum samræðum en öndun, hjálpar til við að gera manneskjulausa og fullkomna kynslóð Michaels. Þetta er uppspretta alls máttar hans. Hann er andlitslaus, orðlaus og ómerkilegur á nokkurn hátt nema sem uppspretta óbilandi óreiðu. Þessu hjálpar kvikmyndatakan (póstkortaáhrif), skortur á upplýsingum/hvatningu/skýringum og öldungis frásagnarreynslu Donald Pleasence (Dr. Loomis). Ofurframmistaða hans og óróleiki selur "the Shape". Þetta er líka fyrsta kvikmyndaframmistaða Jamie Lee Curtis sem Laurie Strode, saklausu stúlkuna sem hindrar ringulreið í ljósi yfirþyrmandi líkur (að minnsta kosti í smá stund). Þó að þetta sé ekki fyrsta myndin af þessum nýja sess hryllingsmynda (Black Christmas kom út 4 árum fyrr), þá er hún sú farsælasta og minnkar ekki við skoðun. Ef þú hefur ekki verið hræddur við hryllingsmyndir í langan tíma (eins og ég), mun þetta líklega láta hárin aftan á höfðinu á þér grenja við fyrstu hljóma einkennandi hljóðrásarinnar. Ég mæli eindregið með þessari mynd sem ómissandi hryllingsmynd og sem einn af hápunktunum á ferli John Carpenter.