Ég bjóst ekki við miklu af þessari mynd - skemmtileg lítil afþreying. Hægt væri að breyta Wuthering Heights í trúverðuga nútímasögu - fín og sápukennd, melódramatísk og forvitnileg. En þessi mynd ákvað að kasta frá sér hæfileikum fólksins sem tók þátt í simpering útgáfu sem var svo útvatnað úr frumefninu að það er ótrúlegt að þeir höfðu þor til að kalla hana Wuthering Heights. Það hunsar þá staðreynd að þetta er saga af fólki sem er í rauninni óviðkunnanlegt, að mestu ósamúðarfullt og oft grimmt hvert við annað. Það breytir eðli tiltekinna persóna - Isabelle, til dæmis, í skáldsögunni, hafði ekki snjallt bein í líkamanum - þær hafa svipt hana blindri hugsjónahyggju og breytt henni í hóru. Heathcliff er hræðileg manneskja sem pínir flesta sem verða á vegi hans sálfræðilega en í þessari útgáfu endar Catherine á því að skilja dóttur sína eftir í umsjá hans. Samtalið er þröngsýnt og maður spyr sig hvernig leikurunum tókst að skila einhverju af því með beinum andlitum. Í stað dýptar eða raunverulegra tilfinninga vitum við að þær meina eitthvað þegar þær öskra það í andlit einhvers. Ég hef lesið gagnrýni á útgáfuna á fyrri hluta tíunda áratugarins, "Emily Bronte's Wuthering Heights" þar sem Ralph Fiennes og Juliette Binoche voru með, þar sem hún sagði að hún breytti ákaflega dimmri gotneskri sögu í suðkenndan bol. Örlítið gildar athugasemdir, en MTV útgáfan gengur skrefinu lengra og notar grunnuppbyggingu sögunnar til að skila flísarlausum strandhöggum sem hristast í mjög slæma tónlist.