Það gæti verið svolítið rangt að opna gagnrýni með því að lýsa kvikmynd með tilliti til annarra kvikmynda, en ég held að það sé besta leiðin til að gefa nálgun á þann sess sem kosningar skipa á vettvangi glæpagengja. Það virkar einhvers staðar á milli yakuza ópussins The Godfather og Kinji Fukasaku The Yakuza Papers (AKA Battles Without Honor and Humanity), að því leyti að hún er í senn bæði rómantísk og raunsæ, dimm og gruggug. En þetta er líka mynd af Johnnie To og ber sem slík einkenni höfundar frá Hong Kong. Á tveggja ára fresti velur HK Triad nýjan yfirmann. Aðeins í þetta skiptið er einn frambjóðendanna ekki ýkja ánægður með niðurstöðuna svo hann ákveður að taka málin í sínar hendur til mikillar óánægju fyrir hina Triads og lögregluna. Þetta er sagan í hnotskurn en vertu viss um að hún hefur miklu meira fyrir stafni en það. Eins og í The Yakuza Papers, þá er mikið um uppátæki, bakstungur og mótun og skiptingu á hollustu (stundum þarf ekki annað en símtal - í einni eftirminnilegustu senu sem ég hef séð í seinni tíð) sem gæti ekki skapar endilega djúpa dramatík en skapar áhugaverðan söguþráð og góð persónuátök. Aðdáendur gangster-tegundarinnar kunna að meta hana í þeim þætti. Kosningar eru ekki eins aðgerðamiðaðar og búast mátti við; þó það ER ofbeldi. Og ég er ekki að tala um gljáandi, glamúrútgáfuna af Hollywood ofbeldi. Þetta er dimmt og ljótt. Myndavél To situr eftir í atriðunum þar sem fólk er beitt ofbeldi á þann hátt sem sýnir bæði mannúð og ómannúð gerenda og þolenda; þegar öllu er á botninn hvolft ER ofbeldi órjúfanlegur hluti af okkur hvort sem okkur líkar það eða verr. Ef þú þekkir stíl To, þá ættir þú að vita hverju þú átt von á. Hraðinn er tiltölulega hægur og vísvitandi. Kvikmyndatakan er frábær, slétt og dökk í jöfnum mæli, með dökkum litbrigðum (brúnt, dökkgrænt og appelsínugult) á meðan sléttu rakningarmyndirnar bæta líflegum gæðum við hana. Að lokum skipa kosningar sérkennilegan sess. Þetta er ekki beint persónurannsókn og ekki hasarmiðuð glæpamynd. Það kannar aðstæður (kosningarnar og eftirköst þeirra), en gerir það með stíl og er bæði raunsæ og rómantísk (sérstaklega eru þríhyrningarnir bergmál af austrænum guðföður).