Í framhaldi af "My Name Is Barbra" frá 1965, og tekin í ljómandi litum, "Color Me Barbra" hefur La Streisand til skiptis nostalgíu, trúðagamanleik, kvenlegan rómantískan kvíða og töfrandi alvarleika fyrir brjálaðan sæng af sýningarbrjálæði. töfra. Hún er klippt og femme fatale, sprite og ráðgáta. Með egypskri augnförðun og síbreytilegum hárgreiðslum er hún líka kameljón. Rödd hennar er rík og áhrifamikil, jafnvel þótt nokkur af lögum hennar séu það ekki ("One Kiss", "Yesterdays"). Sirkusröðin er ekki eins forvitnileg og safnferðin (með þeirri yfirlætislegu að Barbra verði myndirnar í málverkunum, hugmynd sem virkar betur en þú heldur). Sirkus-medleyið (byggt upp úr lögum sem innihalda orðið „andlit“!) er stelpulega krúttlegt án þess að verða í raun heillandi. Samt sem áður er þetta líflegt, djassað sérstakt - ekki alveg eins tilfinningalega pirrandi og "My Name Is Barbra", en vissulega stórkostleg viðleitni í öðru lagi.