Í The White Balloon and Crimson Gold, hinum tveimur myndunum eftir Jafar Panahi sem ég hef séð, dregur leikstjórinn ótrúlega dýpt í viðfangsefni sem virðast, á yfirborðinu, lítilsháttar. Í Offside, seriocomic virðingu Panahi til íranskra kvenna sem standa vörð um réttindi sín, held ég að hann hafi ekki náð eins góðum árangri. Ekki það að það sem hann er að segja skipti auðvitað ekki máli (og það er verst að Íranar geta ekki séð hana eins og nánast allar aðrar Panahi myndir). En eftir smá stund finnst mér myndin svolítið flöt og hún er löng jafnvel eftir 90 mínútur. Er samt ekki að segja að mér líkaði það ekki. Leikararnir eru allir frábærir og hátíðin í lok myndarinnar er smitandi. En það er ekki mikilvægt verk, að mínu mati.