The Big Knife, kvikmynd um myrku hliðar kvikmyndaiðnaðarins í Hollywood, er kaldhæðnislega miklu meira eins og kvikmyndað leikrit en kvikmynd sjálf. Fyrir utan örfáar mjög stuttar útskýringaratriði, gerist allur hasarinn í stofu hetju myndarinnar, leikinn af Jack Palance. Hann er kvikmyndaleikari sem vill losna undan samningi sínum við vinnustofuna sína vegna skorts á endurleysandi eiginleikum í myndunum sem þeir gefa út. Konan hans á aftur, aftur, burt aftur (Ida Lupino) er líka leið á stúdíóinu, svo ekki sé minnst á ósvífni eiginmanns síns. Því miður fyrir þá báða er yfirmaður stúdíósins (Rod Steiger) algjör bastard. Hann hefur fjárkúgunarefni til að þvinga leikarann ​​sem er sífellt pyntaður til að skrifa undir nýjan samning. En það er aðeins tímaspursmál hvenær hann ýtir manninum of langt. Þessi mynd er ekki, ég endurtek EKKI, film noir. Frekar er þetta einstaklega leikrænt setustofumelódrama. Söguþráðurinn heldur áfram á sniglahraða og er svo flókinn og ruglingslegur að hann er í ofbeldisfullu ósamræmi við kyrrstæða umgjörð og vandlega tilgerðarlega blokkun á raunverulegum atriðum. Leikurinn er yfirþyrmandi í öfgakennd og sveiflast skarpt á milli út og út histrionics og mýkri, en ekki síður lúmskari, einleik sem augljóslega er ætlað að vera átakanlegt en koma fram sem tilgerðarlegt þvæla, sérstaklega í höndum hins grátlega misheppnaða Palance. Aldrich var augljóslega að leggja allt í sölurnar fyrir stílfært „eitthvað“ hér, en ég efast um að jafnvel hann hafi vitað hvað það var, og vissulega gera áhorfendur það aldrei. Ég held að aðal lexían hér sé að kvikmyndir og leikrit eru mjög ólíkir miðlar. Það sem gæti hafa virkað í leikriti þótti ekki einu sinni fjarska eðlilegt eða trúlegt á kvikmynd. Niðurstaðan? Mikil tímasóun. Hér er lítið að njóta.