(Ég mun gefa til kynna í þessari umfjöllun hvar spoilerar byrja.) Óánægja mín er skipt: 30% tónheyrnarleysi, 70% dauft skrif. 30%: Ég er sammála samantekt fyrsta athugasemdaraðilans um skort á fjölbreytileika í persónunum og umfang sagnanna. Það kom mér á óvart hvernig þessi mynd, í besta falli, styttir hið raunverulega NYC í grófum dráttum með því að setja fram safn af fólki og samböndum svo þröngt að það komi fram eins og það sé einungis byggt af leikara Gossip Girl (þetta kemur frá einhverjum sem hefur gaman af Gossip Stelpa). Nokkrar minnihlutapersónur eru skrifaðar inn í sögurnar, en þær eru með skyldu, á meðan við sjáum gírin undir myndinni svo skýrt, leitast við að „vera fjölbreytt“ en eru alltaf svo stutt. Þessi 70% eru hvers vegna allt fellur stutt. Allar persónur, hvítar auk nokkurra táknrænna minnihlutahópa, eru einvíddar, pappaútklippur af hugtökum fólks. Það sem verra er, samskipti þeirra innbyrðis eru skrifuð á þann hátt að fyrir hverja vinjettu í myndinni er áhorfendum meðhöndlað með það sem ég myndi segja að væri „gagg“: við fáum grunn yfirlæti, svo einhver punchline sem ætlað er að vera snjöll snúa. En jafnvel þótt við stöðvuðum tortryggni um stund til að segja: "Allt í lagi, þetta kom á óvart"...sögurnar eru samt ekki svo áhugaverðar, því þær eru líka grunnar. Þegar þú mótar sögur þannig að tilvera þeirra byggist eingöngu á því óvænta sem endirinn er, ertu að skrifa brandara. Skemmdir hér að neðan...Kvikmyndin reynir fyrst og fremst að segja rómantískar sögur. Það er í lagi. En rómantíkin er ótrúleg, djúp, stundum flókin. Þessar „rómantísku“ sögur innihalda hver um sig stelpu og strák sem á einhverjum tímapunkti deila sama stað og fá að horfa á hvort annað. Orðaskipti, hugsunum er varpað fram með raddsetningu, en þær ná líka aðeins að miðla til áhorfenda að ein manneskja laðast að annarri. Sem þýðir, það er engin tæling (í víðum skilningi), engin spenna og hvorki árekstra né samfélag milli vilja tveggja ólíkra einstaklinga sem reyna að samræma tilveru sína til að koma til móts við hinn. Eina sagan sem felur í sér yfirborðslega „tælingu“ er sögð bara svo áhorfendur verða hissa á því að gaurinn (Ethan Hawke) verði svikinn af stúlkunni sem hann er að lemja á, sem kemur óvænt í ljós að vera krókur. Vissulega eru orð hans þegar hann reynir að ná í hana áhugaverðar að heyra og við skemmtum okkur eins og við værum við hliðina á þeim, en það er ekkert efni í þessari sögu fyrir utan "A þá B". Svo það þróast, ef eitthvað eins og póstkort gæti "afbrotnað", með öllum öðrum sögum líka: A þá B--That's It, eini punkturinn er að þetta gerist "á tökustað" á Manhattan. Við the vegur, eina Brooklyn sem við sjáum er Coney Island skets; eina Queens er flöktandi lestarferð sem persóna fer til West Village. Það er auðvelt að velja kvikmyndir sem spila inn í allar algengar staðalmyndir um kynþátt, kyn, kynhneigð og svo framvegis. _New York, I Love You_ á hins vegar skilið að sæta strangari skoðun vegna titilsins. Við gerum ráð fyrir að sjá hina raunverulegu New York og alvöru New York-búa, en í staðinn höfum við skrúðrað fyrir okkur valinn sneið af lýðfræði, persónum hennar flogið inn frá The O.C., auk nokkurra annarra til að láta það LÍTA eins og við séum að fylgjast með til fjölbreytileika. En þegar við skoðum nánar hverjar þessar persónur eru, verður allt svindlið að móðgun við hugmyndina um fjölbreytileika og þjóðerni og menningu sem myndin sýnir skammarlega ekki. Til dæmis er sagan með latínómanninum með litlu hvítu stúlkuna í garðinum, sem tveim konum skjátlast sem manny (karlkyns barnfóstra) þegar hann er í raun faðirinn. Þrátt fyrir að síðasta atriði þessa hluta hafi verið óþörf út frá dramatískum byggingasjónarmiðum (það hefði verið mun áhugaverðara að binda enda á það þegar móðirin og kærastinn/stjúpfaðirinn eru að strjúka stúlkunni í burtu), þá er satt að segja dálítið ógeðslegt að vettvangur þar sem við komumst að því að faðir stúlkunnar er Latino verður LÍKA að upplýsa okkur um að hann sé kynferðislega eftirsóttur dansari. Hvað, pabbinn getur ekki verið bara einhver gaur frá Suður-Ameríku? Nú þegar hann er augljóslega heitur, eru áhorfendur þá betur í stakk búnir til að sætta sig við að hann hafi átt barn með hvítri milli- til yfirstéttarkonu? Erum við svo barnaleg að krefjast slíks? Eins og mexíkóskur byggingarstarfsmaður væri augljóslega of ósmekklegur. Það er ekki minn staður til að segja til um hvert myndin hefði átt að fara. En í öllum hugsanlegum uppsetningum og söguþræði, stefnan sem tekin er öskrar óbreytt ástand, höfðar til öryggis. Allar þessar sögur hefðu mátt gera áhugaverðari, jafnvel þótt við værum neydd til að halda einvídd persónanna sem búa í þeim, að minnsta kosti með því að velja ekki úr stöðluðum og augljósum staðalmyndum. Asísk stúlka sem býr í Kínahverfinu er hrifin af gamalt hvítum gaur? Hvernig væri að asísk púma elti hvítan háskólabarn í staðinn. Aftur, ég er ekki að segja að það þurfi að breyta allri yfirlætinu. Það er bara að hver. fjandinn. sögu forsenda. er svo niðurdreginn - og þar af leiðandi tekst þeim ekki að segja neitt um hvers vegna maður gæti elskað New York, utan tízku. Raunverulega leiðin til að bæta myndina væri að hafa skrifað handrit sem er þess virði að lesa. Ég skal viðurkenna ánægjuna í hljóðrásinni, góðu hraða myndarinnar (jafnvel þótt það sem verið var að hraða væri, ja, dýpka) og almenningur tilfinningin fyrir mörgum senum. Myndin var bara fín til að sitja yfir og ég myndi ekki fæla neinn frá því. Hins vegar segir það að merkasta virðingin sem ekki er yfirborðskennd er þegar gamli óperusöngvarinn segir (umorðað) "Það er það sem ég elska við New York: allir eru frá öðrum stað." Jæja, þú myndir ekki vita það af því að horfa á þessa.