Eina ástæðan fyrir því að ég gef þessari mynd 8 af 10 er sú að það eru fáar myndir, að mínu mati, sem eru fullkomnar. Þessi litla B mynd er ströng saga, vel sögð. Ég hef alltaf verið hrifinn af Alexander Knox, en hef séð hann mjög fáar kvikmyndir. Hér leikur hann Wilhelm Grimm, sorglegan lítinn mann sem breytist í skrímsli. Hann svíkur allt og alla án eyris iðrunar. Frammistaðan er ein hryllilegasta sýning sem ég hef séð. Frá síðari heimsstyrjöldinni hafa leikarar sem léku nasista eða aðrar vondar tegundir í kvikmyndum stundum verið tilnefndir til Óskarsverðlauna. Ég ímynda mér að þar sem þetta var gert á stríðsárunum hefði Akademíunni fundist eins og að heiðra frammistöðu sem þessa hefði verið eins og að heiðra hið illa. En Knox setur fram svona frammistöðu - maður svo bitur og upptekinn af sektarkennd að honum dettur ekkert í hug að láta aðra þjást. Ég get samt ekki komist yfir það. Marsha Hunt, sem venjulega leikur filbert gibbet eða félagslegt fiðrildi, er steypt á móti týpunni í sennilega bestu frammistöðu sem ég hef séð hana gefa líka. Kannski ekki Óskars verðugur, en sá besti á ferlinum. Ekkert á móti henni; Ég hef notið hennar í þessum "litlu" hlutverkum sem hún lék oft. En hér sannar hún að hún standi við verkefni þyngri leiklistar. Ef þér líkar við mannlegar dramasögur, eða sögur um örlög þeirra sem þjáðust af hendi nasista, mæli ég eindregið með þessari fínu litlu mynd.