Ég horfi mikið á kvikmyndir. MIKLAR kvikmyndir. Að fá framhaldsnám í kvikmyndum neyðir mann til að horfa á 2-3 myndir á dag í mörg ár. Þetta verður allt mjög þreytandi. Aðallega vegna þess að mér finnst ég hafa séð þetta allt. Svo sjaldgæft er það þegar eitthvað kemur mér á óvart, aðallega vona ég að ég sjái eitthvað eins gott og ég býst við að það verði. Death Bed er svo ólíkt öllu sem ég hef upplifað að ég þurfti í raun að hætta við DVD-diskinn til að tuða um snilld hans .Rynjandi verksins er geðveikur. Það er byggt upp á þann hátt að það neyðir áhorfandann til að vera utan rammans. Það er ekki eins og eitthvað eins og hrekkjavöku með öllum sínum snöggu klippingum og POV skotum; Dauðarúmið kemur í raun og veru fram sem draumkennt. Tilgerðarlegasta leiðin sem ég get orðað það er: þetta er Samuel Beckett sem gerir draugahúsmynd. Ég meina það er oflætis þunglyndi rúm sem étur fólk! Og steiktur kjúklingur! Út í miðju hvergi! Og það eru beinhendur! Ég get varla tjáð tilfinningar mínar um þessa mynd. Og já, ef þú ert að fíla þetta mun það opna þig fyrir háði. En hlutirnir verða alveg eins eftir smá stund. Það er erfitt að vera kvikmyndasnillingur og vera stöðugt trúlofaður. Ég get með sanni sagt að þetta er algjörlega einstök mynd upp og niður. Frá því hvað það er til hvernig það er sett saman. Við þurfum svona kvikmyndir, kvikmyndir sem hrista okkur upp úr sjálfum okkur. Líttu á það eins og tilvistarbúðir. það er skemmtilegt og heimskulegt, en líka ljómandi á sinn undarlega litla hátt. Versta hryllingsillmenni allra tíma? Kannski, en það er allavega ekki gaur í grímu.