Horfði bara á Hair eftir 20 ár. Það sló heim. Fyrir okkur sem reyndum að standa á herðum borgararéttindahreyfingarinnar og berjast gegn reglu forréttinda og valds; sem stóð gegn fasisma Johnson/Nixon stjórnanna; sem nú, sem vopnahlésdagurinn í borgarastyrjöld, háðu stríðið í Víetnam á hverjum einasta degi þar til að lokum bandaríska dýrið dó og flúði; fyrir alla sem sögðu nei á marga mismunandi vegu -- það er merkilegt hvað við vorum misheppnuð. Hversu stórt var alvöru borðið sem Treat dansaði á. Hvernig rekinn galdramaðurinn á bak við fortjaldið. Við vorum 20, 22, 24. Við vissum ekki eðli óvinarins. Stærð skrímslsins sem næstu þrjátíu árin og ótalmargt myndi halda áfram að éta heiminn. Hvernig gátum við það? Jafnvel með reyk og kylfu (kylfu!) í hendinni, eins og Treat, vorum við of ung, of miðstétt, of fjárfest, of hluti af aðgerðunum sem við hötuðum. En það var augnablik. Eins og Andre Gregory fylgist með í My Dinner With. . . , það var augnablik eða tvö einhvers staðar þarna í lok sjöunda áratugarins og snemma á sjöunda áratugnum þegar við hefðum kannski getað fundið eitthvað fyrir utan gula múrsteinsveginn. Eitthvað sem Bechtel, fangelsin, Enron og Dick ekki kynda undir. Eitthvað í samvinnu. Eitthvað saklaust og krítískt í senn. Eitthvað með dans. En við misstum af því. Eins og Kong að beygja burðarbelti, var „byltingin“ snúin inn á sjálfa sig. Inn í kynjamismun. Rasismi. Hómófóbía. Og bekkjarminni pólitík. Þangað til við komum að "W". Treat hefði hatað "W". Og Írak og sjúklegu lygarnar. Ef þeir væru í þeirri mynd. Þá. En augnablikið leið og "W" var nánast óumflýjanlegt. Alhliða vanhæfni hjólar drukknum, ofsafengnum nautum inn í árósa, líf barna og Kínaverslanir. Við hefðum átt að gera eitthvað meira. Eitthvað betra. En við vissum greinilega ekki hvað. Hvað núna?