Þetta er kannski vínið sem talar en þetta gæti verið besta mynd sem ég hef séð í mjög langan tíma. Að vísu eyddi ég stórum hluta fyrsta hálftímann í að velta því fyrir mér hvað í fjandanum væri í gangi en þegar ég hafði samþykkt að ég myndi aldrei skilja allt út frá textunum gat ég notið myndarinnar. Geturðu virkilega hatað mynd þar sem starfsfólk breytist í fuglahópur sem sýður yfir óvininum? Hvaða máli skiptir persónuþróun þegar hún stendur frammi fyrir lesbískri geimveruprinsesu sem fólkið byggði pýramídana? Af hverju notar Búdda alvarlega blinging demant eyrnalokka? Skiptir eitthvað af þessu máli þegar maður stendur frammi fyrir hreinni íburðarmikill myndefninu og lúmskan húmor persónanna. Öll barátta um hjarta mitt var unnin þegar ég sá aðalsöguhetjuna klædda sem kóngulóarmann - æðislegt! Margir munu kvarta yfir skort á samheldni sögunnar en fyrir skemmtilega kvikmynd til að hlæja að með fullt af félögum geturðu ekki gert betur, sérstaklega ef þú tekur áfengisskot í hvert sinn sem einhver segir "Ég mun elska þig 10.000 ár".