Frábær P.O.W. ævintýri, aðlagað af Eric Williams eftir eigin bók (kilja eintak af sem er hluti af bókasafni föður míns) sem var innblásin af sönnum atburðum; hún gæti vel verið fyrsta myndin sinnar tegundar og hefur því margt að svara fyrir ekki bara álíka stífum dæmum eins og ALBERT, R.N. (1953; sem ég mun horfa á núna), THE COLDITZ STORY (1955) og DANGER WITHIN (1959) en áberandi útgáfur frá hinum megin Atlantshafsins, nefnilega STALAG 17 (1953) og THE GREAT ESCAPE (1963) . Þetta setur því grunninn nokkuð traustan: Breskir hermenn, sem eru í fangelsi í þýskum herbúðum, búa til sniðuga flóttaáætlun, fá lánaða síðu frá grískri goðsögn grafa undan stökkhesti sem notaður var við líkamsrækt og í augsýn handtaka þeirra! Í raun er myndinni haganlega skipt í tvo helminga: sá fyrri fjallar um hægan ferli við að grafa göngin, sem nær hámarki í flóttanum sjálfum, en síðari stigin sýna örlög þeirra fyrir utan búðirnar þegar þeir reyna að komast til hlutlauss Svíþjóðar. Dæmigert í þessum bresku kvikmyndum sýnir leikarahópurinn nokkrar rótgrónar (Leo Genn), núverandi (Anthony Steel) og væntanlegar (Peter Finch, David Tomlinson og Bill Travers) stjörnur, svo ekki sé meira sagt um óteljandi áreiðanlega persónuleikara (Anthony Dawson). , Bryan Forbes, Michael Goodliffe og Walter Gotell). Leiðtogarnir þrír eru Genn, Steel og Tomlinson: á meðan þeir fyrstu haldast saman fer sá síðarnefndi sínar eigin leiðir til að rekast á hina þegar þeir eru komnir í öryggið. Eins og búast má við felur frásögninni í sér mikla spennu og spennu; eins og hjá flestum karlkynsmiðuðum P.O.W. Sögur líka, áhugi kvenna er í lágmarki. Leikstjórinn Lee átti ekki langan feril með þetta og nokkuð svipaða (þó með breyttum bæði umgjörð og sjónarhorni) A TOWN LIKE ALICE (1956) hans athyglisverðustu afrek en hann mjólkaði vissulega allar grípandi aðstæður í þessu tilfelli ( Jafnvel þó að tafir á kvikmyndatöku, að sögn, hafi leitt til þess að Lee hætti færslu sinni ótímabært og yfirgaf framleiðandann Ian Dalrymple með það verkefni að binda saman lausa enda!). Engu að síður, þess virði að sérstaklega sé minnst á stórkostlega lýsinguna (sérstaklega á nóttunni) í gegn.