Ég fór nokkrum sinnum framhjá þessum á hillunni, skoðaði ógrynni af risastórum jákvæðum tilvitnunum (með pínulitlum nöfnum) að framan og velti fyrir mér hvort ég væri að missa af einhverju. Annað kvöld var það á einni af kvikmyndarásunum og ég stillti mig inn. Ég missti af engu. Ég verð að viðurkenna að ég horfði bara á fyrstu 30 mínúturnar. Kannski verður myndin gamanmyndagull eftir það. Með hliðsjón af hægum, æðislegum hraða og algjöru hlátri í fyrstu 30, efast ég stórlega um það. Aðalpersónan byrjar myndina í klassískum "Ég veit ekki hvernig ég á að byrja myndina mína" stíl, með löngum, þreytandi einleik um hvernig hann vill ekki verða kærður. Það er ekki fyndið. Það er ekki einu sinni smá fyndið. Aðrir hafa tjáð sig um "San Franclisco" bitann; ok, smá hlátur í fyrsta skipti sem hann segir það. Svo malar hann það í jörðina og brosir í átt að myndavélinni eins og það sé það fyndnasta sem skrifað hefur verið. Komdu yfir sjálfan þig. Reyndar held ég að það að tala við myndavélina hafi verið ástæðan fyrir því að ég mislíkaði myndina strax. Ekki gera ráð fyrir að þú þekkir áhorfendur þína. Þekking er _áunnin_, líkt og virðing. Þaðan hefurðu í rauninni feitan vælandi gaur sem talar á mjög kvenlegan hátt um leiðinlegt líf sitt sem afleysingamaður. Ég áttaði mig ekki á því að hann er gyðingur; það er vanvirðing við grínista gyðinga að kalla þetta "gyðingahúmor". Þetta er bara ófyndinn húmor. Þó þú sért gyðingur þýðir það ekki að þú hafir hæfileika fyrir gamanleikinn. WASP, Spalding Gray, skilar sjálfsgreiningu húmor betur en þessi gaur, svo augljóslega snýst þetta ekki um þjóðerni. Ef eitt af hlutunum sem ég hafði séð hefði virkað gæti ég hafa verið fastur. En einhver klúður í gangi um hversu mikið hann elskar nöfn kvennanna sem hann vinnur með, og skráir þau síðan í fimm langar mínútur, gerir ekki frábæra kvikmynd. Þetta er augljós tilraun til að nýta vinsældir "Office Space" . Ekki láta þig verða fórnarlamb markmarkaðssetningar. Segðu bara nei við "Haiku Tunnel".