Ég sá þessa mynd í gær á almannaþjónustustöð. Þeir höfðu auglýst hana sem hræðilega bíómynd, og þess vegna var ég hrifinn af því að sjá hana, og ég var ekki svikinn. goðsögnin um berserkjavíkinga. Furðulegir hlutir gerast: eitthvað er í skóginum og fólk fer að hverfa. Það helsta við þessa mynd sem truflar mig virkilega er að sagan á að gerast í Danmörku, þar sem ég bý. Það voru svo margir staðir í myndinni þar sem Hollywood-stíllinn skarast danskan veruleika. Það gerði leiklistina og dramatíkina virkilega fáránlega í mínum augum. Þú sérð aldrei persónurnar hafa samskipti við neitt af umhverfi sínu. Það líður eins og lítill Hollywood í Danmörku og það tekur trúverðugleika myndarinnar í burtu. Þegar þú heyrir einhvern tala "gamla dönsku" hljómar það nákvæmlega eins og nútíma sænska. Mjög slæm rannsókn, miðað við að leikstjórinn er frá Danmörku. Persónurnar í myndinni notuðu GPS og kort og það er mjög fyndið, þar sem Danmörk er á stærð við bakgarðinn þinn. Sama hvar þú ert, það eru aldrei meira en 50 km til sjávar og 500 metrar til siðmenningarinnar. Og ef þú ert í kastala, þá verða ferðamenn alls staðar. Við sjáum mikið af yfirlitum yfir skóga í myndinni og stundum sjáum við það sem virðist vera norður-amerískur gróður(?) Sagan höfðaði ekki beint til mín, kannski vegna þess að leiklistin var svo slæm. Þegar persónurnar sjá mýrarverurnar í fyrsta sinn eru þær ekki einu sinni hræddar. Ég býst við að leikhæfileikar þeirra hafi verið ófullnægjandi til að sýna raunhæfar tilfinningar. Í lokin kemur óvænt útúrsnúningur en það heillaði mig ekki, þar sem mér var alveg sama. Mýrarverurnar eru ódýrar en þær áttu möguleika á að vera skelfilegar. Því miður mistakast þeir þar sem við sjáum þá vel standa í skóginum þegar persónurnar koma í kastalann. Það eru líka engar virkilega ógnvekjandi senur, þar sem bogaverurnar standa að mestu leyti bara í kring. Allavega, niðurstaða: Ef horft er framhjá staðreyndum er myndin dæmigerð B-hryllingsmynd þín. Ég býst við að fólk frá öðrum löndum geti notið þess meira. Svo lengi sem þú ert ekki meðvitaður um raunveruleikann, þá skiptir það ekki máli. Rétt eins og ég lít á Bandaríkin sem eina stóra hasarmyndamynd, þá geta allir aðrir hugsað um Danmörku sem skóg með kastala.. og eitthvað lifandi-dautt fólk í mýri..