Sem aðdáandi Michael Dudikoff settist ég niður til að horfa á einn af gamaldags leikara hans - ég er enn að bíða. Myndin er byggð á hópi bandarískra herforingja sem reyna að losna við fullt af sýrlenskum hryðjuverkamönnum sem hafa tekið yfir kjarnaofn. Maddie Reese (Felicity Waterman) var enskur meðlimur herstjórnarsveitarinnar og auðvitað varð hún rómantísk tengd Tom Dickson (Dudikoff). Ég hlýt að spyrja síðan hvenær hafa Bretar átt kvenkyns SAS meðlimi - eftir því sem ég best veit hvort þeirra er nokkurn tíma þörf eru þær fengnar frá öðrum aðilum. Jafnvel þótt þeir gerðu það get ég nokkurn veginn tryggt að þeir yrðu ekki eins blautir og Maddie Reese. Ég myndi líka halda að Tom Dickson væri aðeins ábyrgari í sinni stöðu - eða hef ég tapað söguþræðinum?! Ég veit að það er alltaf rómantísk sjónarhorn í þessum myndum þar sem það hjálpar til við að veita feelgood þáttinn, en þarf það að vera í gegn, sérstaklega þegar það er mikilvægara að taka tillit til - eins og kjarnorkuhernaður! Undirritun sáttmálans um Bandarískt flugmóðurskip vakti áhuga minn. "Heilagi penninn" eins og einn af meintum sjónvarpsfréttamönnum bar - er engin öryggisathugun til að komast að því hver eða hvað fer um borð í einu af þessum skipum, sérstaklega með stærð fólks sem var á honum. Hugsaðu þig ef það væri til, ég býst við að það væri engin saga. Ég gæti haldið áfram, en þegar það var komið í "inner body bomb defusion" til að fjarlægja byssukúlu á öruggan hátt gafst ég upp á hasardramamyndinni og naut hennar í gamanmyndin sem hún var í raun og veru. Við the vegur, myndi fréttamaður virkilega segja "Downtown Damaskus"??