Sem aðdáandi rithöfundarins John le Carre hef ég hægt og rólega verið að vinna mig í gegnum bæði bækur hans og aðlögun þeirra. Ég fann þessa 1987 aðlögun af meistaraverki le Carre á bókasafni mínu á staðnum og settist niður til að horfa á það og hélt að ég myndi vita hvers ég ætti að búast við. Það kom mér á óvart að ég uppgötvaði að væntingar mínar voru framar í þessari smáseríu, fínni krossi á milli njósnatryllis og mannlegs drama.Peter Egan skilar frábærri frammistöðu sem Magnus Pym, hinn fullkomni njósnari titilsins. Með því að halda áfram í langri hefð sterkra aðalpersóna le Carre er Pym líka líklega bestur. Egan leikur Pym (sem reyndar inniheldur marga tóna af höfundinum le Carre) sem mann sem er neyddur til að eyða öllu lífi sínu í að ljúga og svíkja, stundum út af aðstæðum og stundum bara til að lifa af með þeim afleiðingum að hann verður "fullkominn njósnari". Egan leikur Pym til fullkomnunar sem maður alltaf á flótta, ef ekki frá öðrum þá frá sjálfum sér. Egan einn gerir sex eða svo klukkustundir þessarar smáseríu þess virði að sjá af frammistöðu hans einum saman. Egan í kringum hann er frábær aukaleikari. Ray McAnally leikur einn af sínum bestu leikjum sem föður Pym, svikuleggjanda, Rick sem (eins og le Carre hefur sagt) byggir sterklega á föður höfundarins sjálfs. McAnally leikur mann sem kemur inn og út úr lífi Pym og er einn af þeim sem bera ábyrgð á því að Pym varð „fullkominn njósnari“. Reyndar ef það væri ekki fyrir frammistöðu McAnally ári eftir þetta í A Very British Coup væri þetta besta frammistaða á því miður of stuttum ferli hans. Restin af stuðningnum er líka frábær. Frá Caroline John sem móður Pym til Alan Howard sem njósnaleiðbeinanda hans til Rüdiger Weigang þar sem vinur unga Pym snéri sér að stjórnandanum til Jane Booker sem eiginkonu Pym, aukahlutverkið er frábært. Sérstaklega ber að nefna ungu leikarana þrjá sem léku yngri Pym (Jonathan Haley, Nicholas Haley og Benedict Taylor) sem stofnuðu unga manninn sem myndi verða maðurinn sem leikinn er svo vel af Peter Egan. Framleiðslugildi smáseríunnar eru sterk. einnig. Eins og smáseríuaðlögunin af Tinker, Tailor, Soldier, Spy og Smiley's People sannaði að þessar sögur eru aðeins sagðar í smáseríuformi. Staðsetningarnar eru frábærar frá enskum stöðum til þeirra sem eru dreifðir um Austur-Evrópu og Bandaríkin, eins og leikmyndin eftir Chris Edwards. Kvikmyndataka Elmer Cossey bætir auknu lagi af raunsæi við heim smáþáttanna. Samt sem áður er hápunktur smáseríunnar í raun handritið. Handritshöfundur Arthur Hopcraft tókst á við það verkefni að laga sexhundruð blaðsíðna skáldsöguna frábærlega. Skáldsagan var að mestu (að minnsta kosti á fyrstu köflum) sjálfsævisöguleg að því leyti að snemma líf Pym endurómaði mikið af lífi John le Carre. Handrit þessarar smáseríu er engin undantekning þar sem hún rekur þróun Magnúsar Pym frá ungum dreng til „fullkomins njósnara“. Aldrei einu sinni víkur smáserían frá tilgangi sínum að segja fínt mannlegt drama í samhengi við heim njósna. Ef maður vill einhvern tímann fá sönnun fyrir því að njósnatryllir geti verið spennuþrungnir og heillandi án þess að hafa nokkurn tíma einn byssubardaga, hnefaslag eða bílaeltingu í James Bond stíl, þá væri þetta sönnunin. Þó að smáserían sé sex plús klukkutíma löng þá eyðir hún aldrei augnabliki og það er því betra fyrir hana. Þó að það gæti verið of langt fyrir suma fyrir þá sem hafa ekki mjög stuttan athyglistíma hér er nauðsynlegt að sjá. Allt frá leik Peter Egan og Ray McAnally til fíns framleiðslugilda og fíns bókmenntahandrits A Perfect Spy er ein besta smásería sem hægt er að búast við að sjá. Þetta er heillandi ferð niður í sögu kalda stríðsins en það er meira en það. Þetta er líka ferð eftir því sem John le Carre hefur kallað „leynilegu leiðina“: leið njósnarans mannsins sem þarf að ljúga og svíkja til að lifa af. Ekki má missa af jafnmiklu mannlegu drama og njósnaspennumynd A Perfect Spy.