Ég las bókina í sumarbókaklúbbi og okkur öllum þar þótti vænt um hana. Vinir mínir úr þeim klúbbi samþykktu að horfa ekki á myndina, svo að bókin yrði ekki eyðilögð. Ég var ekki sammála því og horfði á það nýlega með yngri bróður mínum og foreldrum mínum. Það kom mér skemmtilega á óvart. Myndin var mjög trú bókinni, án þess að missa sinn eigin anda. „Nýja krakkaþemað“ var sýnt nógu mikið til að við fáum tilfinningu fyrir því, en það er ekki það sem sagan snýst um. Leiklistin var ekki sú besta sem ég hef séð, en hún var samt góð, og sérstaklega krakkarnir hafði mikla orku. Persónurnar voru áhugaverðar og söguþráðurinn var krúttlegur og ekki of ofmetinn. Þetta var krakkamynd sem virkar bara vel fyrir fullorðna eða unglinga líka. Ég vildi að það hefði verið aðeins harðari stelpuviðhorf frá Beatrice, en hún var samt frábær persóna. Mullet Fingers var alveg eins og ég hafði ímyndað mér hann, nema hárið hans var svolítið augljóslega litað, með ljóst hár og dökkar augabrúnir. Roy virkaði mjög vel sem litli strákurinn og nýi krakkinn, sérstaklega samskipti við foreldra hans og vini. Skilaboðin og endirinn (sem ég ætla ekki að ræða öðruvísi en mér líkaði við) sameinuðust um að gera frábæra gleðimynd fyrir rigningardagur. Allt í allt var þetta frábær mynd sem þú getur horft á aftur og aftur hvenær sem þú þarft að minna á að heimurinn er ekki hræðilegur staður eftir allt saman.