Pialat myndar fólk í miklum tilfinningalegum aðstæðum, venjulega með nokkrum ofbeldisfullum atriðum. Í La Gueule ouverte er hann að takast á við hrikaleg áhrif á eiginmann og son konu þegar hún deyr úr krabbameini. Í A nos amours leiðir kynferðislegar tilraunir unglingsstúlkunnar til ofbeldisfullra árekstra við fjölskyldu hennar. Hér höfum við frekar dekraða unga konu sem yfirgefur eiginmann sinn til að takast á við kynþokkafullan fyrrverandi glæpamann. Hvatning hennar er svolítið skýjuð, þar sem Loulou er ófær um að lesa eða ræða eitthvað meira krefjandi en sjónvarpsþætti; á hinn bóginn er hann með stórkostlegan líkama (Ég velti því fyrir mér hvers vegna Depardieu gerði aldrei íþróttamynd til að sýna þessa líkamsbyggingu - hann hefði verið frábær sem ruðningsmaður). Leikarinn er áhrifamikill. Isabelle Huppert er ekki leyft að gefa bragðlausa, ótjánalega frammistöðu (hún hefur gefið marga); Depardieu leikur Loulou með öllum þeim krafti og þokka sem þú gætir viljað - sjáðu atriðið á barnum, þar sem hann er stunginn í meltingarveginn, hleypur í burtu og leitar sér meðferðar og byrjar svo fljótlega aftur með Nelly. Guy Marchand, með þessi kolsvörtu augu og sorglega útlit, leikur eiginmann Nelly fallega; þetta er fín endurtekning á pöruninni í Coup de foudre.