Í fyrsta skipti sem ég sá þessa mynd varð ég ástfangin af henni. Andrúmsloftið var það sem vakti athygli mína fyrst og fremst. Ég bjóst við stórhátíð, en fékk þess í stað að horfa á mjög greindur morðingja klúðra með hausnum á mér í kaldhæðnislegu hljóðrás (það er reyndar hringurinn minn í augnablikinu :P). Sú staðreynd að ég gat ekki spáð fyrir um hvenær hann myndi drepa og hvenær hann myndi hverfa var stór plús í bókinni minni. Fyrirsjáanlegar hryllingsmyndir leiða mig. Nú, ég veit að söguþráðurinn hafði smá misræmi, en ef þú ert eins og ég, þá tekurðu ekki einu sinni eftir þeim fyrr en löngu eftir að myndinni lýkur og þú liggur uppi í rúmi og pirrar yfir því að þú hafir verið vitni að meistaraverki í hreyfing. Að lokum, eins og ég nefndi, er hljóðrásin tímalaus. Þetta er eitt af mínum uppáhalds leikhúsum allra tíma, svo ég var mjög ánægður að heyra að Rob Zombie er að láta það ósnortið í endurgerð sinni. Talandi um endurgerðina, ég las mjög yfirgripsmikla grein um hana og núna þegar ég veit að Mr. Zombie dáir John Carpenter, bind ég miklar vonir við útlit hans á þessari klassík. Þessi mynd er frábær fyrir hvenær sem þú hefur löngun í náladofa í hrygg, en hún er fullkomin viðbót, opnari, lokaþáttur, þú nefnir það fyrir All Hallow's Eve kvikmyndamaraþon. :)