Árið 1943 ákveður hópur RAF foringja, þar á meðal Eric Wiiliams, að flýja úr fangabúðum með því að nota fimleikahvelfingarhest í garðinum. Árið 1950 var ákveðið að taka frásögn hans á filmu og það kom af stað sérkennilegri breskri kvikmyndategund - saga herfangabúðanna sem náði hátindi í Danger Within (1959). The Wooden Horse er ein rólegasta mynd sem ég hef nokkurn tíman. horfði á. Það eru engin stór dramatísk augnablik, en stöðugur söguþráður byggist á endanum upp í hápunkt sem hefur meiri spennu vegna þess að sagan víkur ekki fyrir ólíklegri dramatík, stökkklippum eða upphífuðum (eitthvað að fara að gerast!) tónlist. Það er algjörlega á sínum tíma og virkar prýðilega. Leo Glenn, Anthony Steel og David Tomlinson fara með forvitnilega lágstemmd leikarahóp af aukaleikurum og (mig grunar) óleikurum. Undantekningalaust eru allir stöðugt eintóna og hljóðlátir. Þeir halda tilfinningum frá hlutverkum sínum. Þar sem svo margir voru, þar til nýlega, fyrrverandi hermenn, grunar mig að þeir hafi endurskapað hlutverk sín á stríðstímanum sem „foringjar og herrar“. Þessi tilfinningalausa nálgun dregur ekki úr neinni stórkostlegri spennu. Þvert á móti, ólíkt flestum Wartime Escape Films, endar sagan ekki á gaddavírnum: og sú staðreynd ein heldur mér límdum til enda.