Þessi mynd setti staðalinn fyrir allar rokklífmyndir til að fylgja. Það náði þessu með kraftmiklum frammistöðu aðalhlutverkanna, stöðugleika myndavélavinnunnar (að forðast „rokkmyndband“ klisjur sem reyndar voru fundnar upp fyrir Bítlana í fyrstu tveimur myndunum þeirra), þéttri klippingu og fordómalausri framsetningu á stjarnan sem manneskja frekar en tákn eða guð (eða púki). Já, það eru smá göt á söguþræðinum og tilfallandi smáatriði sem eru svolítið óþörf, og það verður alltaf deilt á milli fjölskyldna þeirra sem eiga hlut að máli um einstök atriði. En málið hér, eins og í miklu nýrri "I walk the Line" eða frægu Elvis-ævisögu Carpenter frá sama tíma, er hvort merking lífs flytjandans, á sínum tíma og stað, sem hvati að hugsjónum aðdáenda og þakklæti, kemur fram í frammistöðunni og það er greinilega raunin hér. Við komumst frá þessari mynd með því að skilja ekki aðeins hvernig Buddy Holly varð stjarna, heldur hvers vegna. Ég sé ekki hvað annað maður gæti viljað af myndinni.