Frá og með 1942 var Sherlock Holmes persónan eins og Basil Rathbone túlkaði hann í Bretlandi sem þá var „nútíma“. Margir Holmes-puristar hafa hrósað fyrstu tveimur færslunum í seríunni (framleidd af FOX), en vísað á bug þeim 12 eiginleikum sem fylgdu. Ég fyrir einn var aldrei ákafur lesandi, og þess vegna kann ég að meta þessar myndir eins og þær eru án nokkurrar hlutdrægni í upphafi. Reyndar setur umgjörð síðari heimsstyrjaldarinnar fyrir þessa færslu hana sem tímabilsverk með breskum áróðri sem er augljós í gegnum myndina. Framkvæmd nútíma Holmes er meðhöndluð af miklu meiri varkárni en fyrri færslan (Sherlock Holmes and the Voice of Terror) og gengur mun betur af tveimur ástæðum. Í fyrsta lagi er Roy William Neil til staðar til að leikstýra (og myndi gera það sem eftir er af seríunni), og í öðru lagi þó að Holmes sé keppt á móti nasistum, þá lætur það að vera með prófessor Moriarty þetta meira eins og vitsmunabaráttu tveggja keppinauta. . Frammistaða Lionel Atwill hefur verið gagnrýnd af mörgum fyrir að vera langtum síðri en George Zucco og Henry Daniel, en mér finnst eins og það sé meira handritið en persónutúlkunin. Sérstaklega eftir að hafa séð að Atwill var mjög fær um að vera miklu fjölbreyttari og áhugasamari í öðrum hryllingshlutverkum. Basil Rathbone er aftur á móti óvenjulegur í þessari færslu. Hann virðist njóta sín í hlutverki Holmes, en um það kenni ég skrifunum. Til dæmis: Kynningin á Holmes í rödd skelfingarinnar reynir að reyna að staðfesta strax hversu frábærlega greindur Holmes er um leið og hann er á skjánum, en þessi mynd sýnir frábæra frádrátt Holmes, en einnig galla hans. Jafnvel á hápunktinum hefur Holmes upphaflega yfirhöndina, aðeins til að láta blóðið renna hægt úr líkama hans. Nú eru nokkrir gallar á þessari mynd sem ég hélt að ég gæti bent á. Fyrst opnunin; Eru Þjóðverjar ekki blekktir aðeins of auðveldlega? Kannski er það bara ég, en bókasali röltir bara inn á barinn, segist ætla að fá Tobel til að svara ekki aðeins dyrum hans eftir margra vikna felu, heldur leyfa honum að koma inn og fara svo í göngutúr með sér? Hvað!? Í öðru lagi virðist Tobel vissulega setja alla í kringum sig í hættu. Að skilja leynilega sprengjuhlutana eftir hjá snillingum vísindamönnum. Skilur seðilinn eftir hjá unnustu sinni. Eins og hvað var hann að hugsa? Hann var að stofna þeim öllum í hættu. Ég hélt að hann væri þessi frábæri vísindamaður að reyna að bjarga Englandi? Og er hugtakið „notaðu það á þá áður en þeir nota það á okkur“ ekki svolítið harkalegt. Augljós áróður. Í þriðja lagi, hvernig í guðanna bænum átti Holmes að passa neðst í kistunni? Það er virkilega lítið! Reyndar útskýrir öll aftakan af því að Holmes fann Moriarty í fyrrverandi glæpaforingjanum sig ekki svo vel. Ég hef séð þessa mynd vel yfir fimmtíu sinnum og það eru ennþá svona þættir sem mér finnst vera framkvæmdir á mjög ruglingslegan hátt. Í fjórða lagi, allt í lagi svo Holmes kemst að því að fyrstu þrír vísindamennirnir eru dánir og gerir þá strax ráð fyrir að Moriarty hafi ekki getað vitað nafnið á fjórða manninum vegna þess að hann var ekki dáinn ennþá. Ef Holmes vissi ekki nafnið, hvernig gat hann þá haldið því fram? Gaurinn gæti vel hafa verið með andlitið niður í vatni. Heppinn giska. Í fimmta lagi, aftur með ruglið. Þegar Holmes er að því er talið er að deyja á skurðarborði Moriarty, hvernig getur hann jafnað sig svona fljótt? Hann lét vissulega eins og hann hefði misst nokkra lítra af blóði, en ekki nóg til að koma í veg fyrir að hann bjargaði deginum. En þrátt fyrir þessa galla er þetta mjög skemmtileg mynd. Dulbúningarnir eru vel gerðir, leyndardómurinn um dansandi karlmenn er vel unninn (sérstaklega bakvið bakatriðin af Holmes og Moriarty sem átta sig á því að þeir væru að greina þá of mikið) og Dennis Hoey sem Lestrade eftirlitsmaður er alltaf plús. Og sem lokaathugasemd, yfirheyrsluatriðið truflar mig enn frekar, mér fannst þetta alltaf vera ein vel gerð þátturinn í allri myndinni. Á heildina litið skipar þessi mynd sérstakan sess hjá mér þar sem það var sú sem styrkti Rathbone minn sem Holmes þráhyggju. Klassík. 7/10.