Ég viðurkenni að vandamálið sem ég á við hinar margfrægu Ealing myndir sem ég hef séð hingað til gæti verið mitt. Að mínum smekk eru þeir annað hvort svartir og rífandi fyndnir, eða svo léttir í tóni að þeir eru ófullnægjandi sem gamanmyndir eða sögur. Þetta er mikilvæg leið til að segja að ég vildi líka við "The Man In The White Suit" en fann mig í erfiðleikum með að sitja í gegnum stuttan tíma. Textílstarfsmaðurinn Sidney Stratton (Alec Guinness) er kannski hógvær í skapi, en hann er harðlyndur. skuldbundinn til framfara í formi tilrauna hans til að finna upp efnisþráð sem ekki er hægt að brjóta eða gera óhreint. Með því að nota verksmiðjurannsóknarstofu fyrir nýjustu tilraun sína stríðir hann gegn takmörkunum, bæði efnislegum og mannlegum - sá síðarnefndi eru yfirmenn verksmiðjunnar sem skilja ekki hvað hann er að bralla, komast svo að því og verða enn staðráðnari í að stöðva hann. Það eru litlir hugar eins og þú sem standa í vegi framfara,“ kvartar Sidney og æfir í speglinum það sem hann á erfitt með að segja við manninn. Eitt vandamálið við „Man In The White Suit“ er að framfarasýn Sidney er afskaplega lítil- hugarfar líka, meira jafnvel en yfirmenn eða verkamenn sem líka angra vinnu hans. Vandamálið mitt er náttúrulegra: Fyrir gamanmynd er "White Suit" ekki fyndið. Þetta er frekar alvörugefið handrit sem reynir of oft að grafa undan veikum tilraunum sínum til húmors með spýtnatöku, tvöföldu, þreföldu og svimalegu handriti. Besti brandarinn er hljóðið í vélinni sem Sidney stríðir við og segir „Bleep- Blop-Bleep-Bop" endalaust og sækir hinsegin svip frá öllum gestum þar til Sidney annað hvort dregur kraftaverk sitt upp úr því eða sprengir það í loft upp. Eins og hver annar blekkingarhúmor sem virkar sómasamlega í þessari mynd, hefur hann hallað sér of lengi. Ég hef aldrei séð Guinness minna áhrifaríkan í kvikmynd, jafnvel þó að hann líti ótrúlega ungur og alvörugefinn út (þó reyndar um miðjan þrítugt). Hann virðist svo blóðlaus, jafnvel meira en hershöfðinginn með vaxandliti sem hann lék í "Doctor Zhivago" Hann er sami kaldi fiskurinn hvort sem hann er að hunsa sorgarástúð stúlkunnar sem hefur áhrif á myllustúlkuna sem býðst til að gefa honum lífeyrissparnað sinn þegar hann missir vinnuna. (brjáluð Vida Hope í hlutverki Berthu) eða töffari hinnar ungu Daphne Birnley (Joan Greenwood), hans eina raunverulega bandamann í baráttu sinni gegn „sabbatinu og óhreinindum“ eins og hún orðar það, sem lætur þessi orð hljóma eins ómögulega kynþokkafull og Aðeins Greenwood gæti. Stuðningsspilarar láta "White Suit" virka eins vel og það gerir. Ernest Thesinger af "Bride Of Frankenstein" frægð leikur einstaklega viðbjóðslegan fyrirliða iðnaðarins sem lítur út eins og Nosferatu og lætur hlæja eins og dauðahrollur. Howard Marion-Crawford sem annar verksmiðjuleiðtogi er eins eftirminnilegur hér og hann var að leika blikktan lækni í "Lawrence Of Arabia". Svo er það óneitanlega heilla Mandy Miller sem lítillar stúlku sem stelur örfáum augnablikum sínum í myndavélinni beint undir öllum öðrum. En flest atriðin eru leikin svo beint að maður myndi ekki halda að leikstjórinn Alexander Mackendrick hefði nokkurn tíma unnið að gamanmynd áður (fyrri Ealing gamanmynd hans "Whisky Galore" snýr ekki þeirri tilfinningu við, því miður). Leikrit Roger MacDougall setur fram hugmyndina um framfarir í vísindum sem hugsanlega hörmung, en tekst ekki að kynna daufa Sidney í neinu öðru en hinu blíðlega skemmtilegasta ljósum. Samt virðast þeir Ealings sem ég hef séð aldrei gera þetta, þeir vinna aðeins þegar þeir spila árásargjarnt gegn eigin samúð okkar. "Kind Hearts And Coronets" og "The Ladykillers" (Mackendrick aftur, farðu ímynd) eru klassík á þennan hátt. "White Suit" er aftur á móti tilgangslaust röfl sem fellur í sundur þegar það ætti að samræmast, alveg eins og þessi óheppilega jakkaföt.