Þessi Harold Lloyd stuttmynd var í rauninni ekki mikil; ekki ein af fyndnari tilraunum hans. Auðvitað lít ég aldrei á brjálaða krakka sem neitt fyndið. Það er það sem er meginhluti þessarar sögu, Harold og eiginkona hans, Mildred Davis, pössuðu tengdaforeldra sína tvö ung börn. Annað er barn sem grætur stöðugt og hitt er fjögurra ára skelfing sem gerir allt annað en að rífa húsið. Það var ekki skemmtilegt fyrir mig að láta krakkann búa til eyðileggingu aftur og aftur. Það besta var síðustu fjórar eða fimm mínúturnar þegar hjónin halda að þessi stóri dóni (Noah Young) sé að brjótast inn í húsið þeirra. Helmingur tímans er það gæludýrakötturinn sem hræðir parið, en í heildina er þessi þáttur skemmtilegur með nokkrum góðum sjónbröltum, sem minnir mig á aðra stuttmynd frá Lloyd, "Haunted Spooks." Hins vegar bjargar góður endir ekki heildarmyndinni, sem Ég myndi líklega ekki horfa aftur. Lloyd hefur gert of marga aðra góða hluti til að eyða jafnvel 25 mínútum í þennan aftur. Það er bara ekki svo fyndið.