Physical Evidence er ein af þessum myndum sem þú vilt líka við en ætti í raun að vera miklu betri en hún er í raun og veru. Hann var þróaður sem framhald Jagged Edge fyrir Glenn Close og Robert Loggia og gefur til kynna að allir sem taka þátt hafi aðeins náð því á meðan þeir biðu eftir einhverju betra. Forsendan er fullkomlega nothæf, hún er að mestu leyti tæknilega dugleg ef hún er hræðilega óinnblásin með jafnvel músíkulegu skori Henry Mancini sem er furðu notalegur, en þú getur ekki varist tilfinningunni að hlutirnir hefðu reynst betur ef einn af aðalmönnunum hefði reynst morðinginn (eins og er orðrómur um að hafi upphaflega verið raunin). Eins og upphafssena hans lítt séð, persónulega hörmulega Heat (1986) sýndi, hefur Reynolds alla burði til að vera frábær skjámaður. Eins og er, þá er fátt sem kemur á óvart og tilfinning um hálfkæra kvikmyndatöku eftir tölum þar sem það byggir upp haus af intertia þar sem það streymir áhugalaus í átt að minna en stórum vilja-þetta-gera? final.Reynolds er fínn, siglir í gegn á karisma í því sem er greinilega stjörnufarartæki. Því miður er ekki hægt að segja það sama um Theresa Russell. Áhrifamikil og óttalaus leikkona í kvikmyndum eiginmannsins Nic Roeg sem gerir henni kleift að kafa ofan í myrkari hliðar mannlegs eðlis, hún er föst í þætti sem krefst stjörnugæða frekar en dýptar, og hún hefur það ekki í spaða. Hún lumar ekki á línum sínum né rekst á hina leikarana, en það er um það bil það eina sem hægt er að segja í þágu hennar ótrúlega stæltu og oft á tíðum áhugamannlega frammistöðu sem setur myndina illa niður. Burtséð frá saksóknara Ned Beattys bæta aukaleikararnir við aðeins súrrealískri viðveru í Boston þar sem allir virðast hafa illa dulbúna kanadískan hreim og göturnar líkjast ótrúlega Toronto og Montreal. Sömuleiðis, leikstjórinn Michael Crichton, sem í Westworld, Coma og The First Great Train Robbery sýndu að hann vissi hvernig á að halla áhorfendum upp að sætabrún, virðist takast á við atburðinn á hreint ósvífinn hátt - reyndar, í einni stuttri eltingu passa skotin ekki einu sinni og virðast hent saman nánast handahófskennt. Hápunkturinn sjálft hefur engan blæ og er algjörlega laus við ógn eða hættu og margar senur eru leiknar fyrir mun minna en þær eru þess virði. Það kemur ekki á óvart að fyrir utan óviðeigandi endurtökur á The 13th Warrior, hefur Crichton ekki leikstýrt síðan. Það er nógu áhorfanlegt í sjónvarpsmynd frá níunda áratugnum, jafnvel þótt hún standi aldrei við loforð um opnun hennar. Hvort það sé næg ástæða til að sjá það fer eftir smekk hvers og eins.