Snakes on a Plane var svo vel ýkt mynd að það var bæði óumflýjanlegt og svolítið klikkað að reyna að gefa út aðra mynd með nánast sama titli á sama ári hvað þá sömu vikuna. Þegar ég les hinar athugasemdirnar hér sé ég niðurstöðurnar. Margir eru brjálaðir. Vitlaus vegna þess að hann er ekki með bestu tæknibrellurnar. Vitlaus vegna þess að það er ekki með stjörnulið. Vitlaus vegna þess að þeir vildu sjá Samuel Jackson segja "Ég er veik fyrir þessum M^*&*&%-Er F*^(^%-Ing Snakes á þessum M^*&*&%-Er F*^(^ %-Ing Train"! Jæja, þetta er víst ekki Samuel Jackson útgáfan. Og kannski er það gott. Snakes on a Plane tapaðist á milli löggumyndar og hryllings, fjölskylduhasarmyndar og blóðugrar dauðamyndar. Saturday Night Live flytjendur hlógu á meðan Jackson sór það nógu mikið til að láta ömmu hylja eyrun og hvað krakkar snertir, urðu þeir fyrir áfalli vegna ofbeldisins. Snakes on a Train vissi hins vegar nákvæmlega hvað það var. Þetta var ódýr gerð hryllingsmynd á a lest. Vissulega var hún með snáka og vissulega voru margir þeirra meinlausir garðsnákar í vísindaskyni með fölsuðum skröltandi hljóðbrellum. En aldrei missti hún af skrefi í söguþræði sínum eða ætlun þar sem „on a Plane“ útgáfan var að detta um sjálfa sig frá fyrsta atriðið. Ég hafði gaman af ofur skemmtilegu sem Snakes on a Plane hafði upp á að bjóða og ég viðurkenni að "...on a Train" útgáfan var svolítið þurr. En hey, í viðskiptum, það var flott og óvænt saga. Þessi litla hryllingsmynd hefði getað farið miklu meira úrskeiðis en hún gerði. Fyrir þetta fær hún 7 af 10.