Eins og TALK RADIO, er THE BOOTH í raun frekar fyrirsjáanlegur (TALK RADIO vegna þess að við vitum sannleikann um það sem gerðist í gangi, THE BOOTH vegna - við skulum horfast í augu við það - tegund og grunnuppsetningu). Það er ekki endilega slæmt í þessu tilfelli. Það þýðir í rauninni að kvikmyndagerðarmennirnir pönka ekki á endanum eins og þeir gætu hafa gert í, segjum, bandarískri útgáfu af þessari sögu. BÚSINN hreyfist óumflýjanlega í átt að (fyrirsjáanlegum) niðurstöðu sinni, en er svo fallega hannaður á öllum stigum að maður getur notið ferðarinnar eins og maður gæti farið í kunnuglega siglingu eftir vel ferðalagðri (mjög fallegum) vegi. Það minnir mig á spooky smásögu Harlan Ellison, FLOP SWEAT. Klaustrófóbían er stundum næstum áþreifanleg. Þess virði að líta vel út í langan tíma.