Það er ekki sólskinsdropi í "The Sunshine Boys", sem gerir titil þessarar meintu gamanmyndar Neil Simon að einu kaldhæðnislegu augnabliki. Simon, sem aðlagaði handritið úr leikriti sínu (sem er óviðurkennt), leggur ellina að jöfnu við óskynsamlega hegðun - og það sem verra er, klaufalega, galopna, illgjarna, óskynsamlega hegðun. Walter Matthau er miskunnarlaus við okkur að leika gamaldags vaudeville flytjanda sem talað var um að sameinast fyrrum gamanleikfélaga George Burns fyrir sérstakt sjónvarp (sagt er að þeir hafi verið lið í 43 ár, sem vekur spurninguna "hversu lengi entist vaudeville, samt?") . Burns, sem vann til Óskarsverðlauna í aukahlutverki, lendir í því óláni að koma að myndinni eftir um þrjátíu mínútur en eftir þann tíma hefur Matthau þegar sprengt efnið til helvítis og til baka. Því háværari sem myndin verður, því minna þolanleg og áhorfanleg er hún. Leikstjórinn Herbert Ross vann aðeins traust verk þegar hann var ekki tengdur við eitt af handritum Neil Simon; Hér setur Ross upp kjaftæði eins og dúndrandi áhugamaður, hamrar á stríðsrekstri sem ekki skilar sér (eins og hálf-ósamhengi Matthau sem mætir í bílskúr vélvirkja til að fara í prufu fyrir sjónvarpsauglýsingu). Á þessum tímapunkti var Matthau enn of ungur fyrir þetta hlutverk og hann bætir of mikið upp með því að halla sér og öskra. Það var undir Ross og Simon komið að tóna niður persónuna, til að blæbrigða skapgerð hans til að gefa "Sólskinsstrákunum" smá sól, samt heldur Walter áfram að sýna fram eins og við værum öll heyrnarlaus. Myndin lítur skelfilega dökk út og skríður áfram á andlausum hraða; maður missir vonina um það snemma. *1/2 frá ****