„Superchick“ (1973) stingur upp á ekkert minna en kvikmyndaútgáfu af sjónvarpssmellinum „Love, American Style“ frá áttunda áratugnum, prýdd nektarleifum, og er létt í lund sem á einhvern hátt enn að skemmta. Og aðalpersónan hér, Tara B. True, ER í raun einhvers konar ofurkjúklingur. Flugfreyja (ekki flugfreyja) sem er svo myndarleg að meira að segja sjálfstýring flugvélarinnar hennar hefur farið framhjá henni (!), og með æðislegan kærasta í hverri höfn, setur þessi sveiflukennda, sveiflukennda stúlka „lá“. í "layover". Hvað með germaphobe skurðlækninn sinn í New York, leikstrákinn hennar með gangster vandamál í Miami, og skapandi áskorun rokkstjörnu náungi hennar í L.A., Tara heldur örugglega uppteknum hætti. Og þegar hún er ekki að tæma alla karlmennskuna sína, eins og áhorfandinn kemst að, þá er líklegt að hún fari á karatenámskeið, kílómetra hátt í klúbba, bætir leiftur og nauðgara af sér, fer í gróf pottpartý OG hættir tilraun til að ræna flugvélinni sinni. . Eins og ég sagði, létt skemmtilegt og örugglega gott kvöld þegar maður er eitthvað heiladauður og langar bara að borða grænmeti fyrir framan túpuna. Verðandi stjörnuspekingurinn Joyce Jillson færir hlutverki sínu sem Tara einhvern tóman sjarma og myndin lítur nógu vel út til að þóknast. Það er vonbrigði að hinar ömurlegu uppáhalds frá áttunda áratugnum Uschi Digard og Mary Gavin (aka Candy Samples) eru eytt hér í mjög lítil hlutverk, en fá samt að gera það sem þau gera best - sýna kisturnar sínar! Þó myndin sé aldrei hávær fyndin og í raun og veru ekki margar hugsanir í myndrænum hausnum, tekst henni að vera stöðugt skemmtileg, og ég býst við að það sé eitthvað. Skrítið að lokaeiningarnar skuli vekja athygli á líkama Fröken Jillson; held ég hafi aldrei séð ÞETTA áður!