Maður freistast til að skilgreina tegund kvikmyndar Gert de Graaff sem "atburður hugsunarinnar" eftir fordæmi Merab Mamardashvili. Söguþráðurinn að nafninu til er ákveðinn kvalarfullur leit Barts Klevers að því hverfula efni sem er kjarni persónuleikans. Handritið að nýju myndinni hans er að mótast samtímis í tölvunni hans og í hans eigin ímyndunarafli. Þessi kvikmyndaeinleikur varð til sem svar við „8 ½“ Fellini og kostaði Gert de Graaff 13 ára vinnu. Í spennuleik með raunverulegum og skálduðum persónum sem og áhorfendum, kemur í ljós duttlungafulla samtengingu hins raunverulega og ímyndaða, þversagnakennda sambúð í tveimur ólíkum vetrarbrautum: Guttenberg og MacLhuen. Í nokkurn tíma erum við til í að standa með handritshöfundinum, sem telur að orsök allrar ógæfu sé bölvaðar staðalímyndir fjöldahugsunar („maður“, „kaþólskur“, „gluggaþvottari“). Og ásamt honum fallum við í gildru þegar höfundur skapari stendur loksins frammi fyrir óleysanlegu vandamálinu: hvernig er hægt að útrýma úr framtíðarmyndinni. Bart Klever? Aðeins fimm mínútum fyrir úrslitaleikinn, þökk sé algengum smávægilegum ásökunum eiginkonu skaparans, sem er djúpt á kafi í vinnu, gerum við okkur grein fyrir því að ásamt aðalpersónunni höfum við aftur verið „rammað“. Í alvöru, hvert er verðið á listinni fyrir þá sök að það er ásættanlegt að afsala sér eigin nafni og daglegri umönnun fyrir ungu dótturina? Svo hver er hann, þessi Bart Klever? Er hann snillingur spámaður eða einhver andsetinn eins og Frenhoffer úr meistaraverki Balzac (alveg eins og hið síðarnefnda sem handritshöfundurinn á endanum strýkur úr tölvuminni allt sem hefur skrifað)? Gert de Graaff leggur til að við svarum þessari spurningu sjálf.