Þessi fáránlega og óhæfa mynd er vissulega villtasta útgáfan af "Hamlet" sem nokkurn tíma hefur náð á tjaldið. Nálgun Branaghs á efniviðinn er aðeins hægt að lýsa sem dónalegri; ganga svo langt eins og að sýna Ofelia í sléttum jakka, láta her Fortinbras birtast skyndilega við sjóndeildarhringinn (líkist mjög hápunkti "Monty Python and the Holy Grail") þegar höllin er greinilega aðeins gætt af Francisco (sem hrópar mjög ó-Shakespeare-ópið um „ataaaaaaaaaaaaaaaack“ áður en þeir voru skotnir niður), og fjöldann allan af stjörnumyndum sem vísa aftur til daga Jimmys Cagney's Bottom og Mary Pickford Kate. Branagh valdi að setja kvikmynd sína í Edwardískt umhverfi en á sama tíma tíminn ákvað að nota nánast óklipptan texta, þannig að oft er samræðan sem á sér fastar rætur í hugarfari Elísabetar ekkert vit í því samhengi sem hún er flutt. Og Branagh hefur ekki áhyggjur af slíkum áferðarflæmleikum eins og tvíræðu eðli sambands Hamlets og Olphelia, þar sem hann dekrar við áhorfendur með dónalegri nektarkynlífssenu milli hjónanna sem kastar öllum tvíræðni beint út um steinda glergluggann. Óklipptur texti gerir Branagh kleift að láta undan uppáhalds kvikmyndaafþreyingu sinni: fleiri myndefni af Kenneth Branagh. Þetta er aldrei eins áberandi og í "How All Occasions Inform Against Me" ræðunni sem lýkur fyrri hluta nítján tíma myndarinnar (að minnsta kosti er það hvernig það líður), sem reynir að leika til dramatísks crescendo í samræmi við Gone With The Wind er "Ég verð aldrei svangur aftur." Þetta þjónar kannski egói Branaghs, en það þjónar hvorki Shakespeare né ræðunni: þegar ég sá myndina í leikhúsinu hallaði ég mér að félaga mínum og hló „Great Moments With Mr. Hamlet“. Branagh bjargar fyndnustu og smekklausustu augnablikinu til hinstu stundar, þegar hann reynir að gera betur en Olivier myndina og réttilega fagnað dauða Claudiusar með því að láta Hamlet hoppa af háum turni upp á konunginn og slá hann með sverði. Dani Branaghs gerir konunginn með því að henda á hetjulegan hátt töfrandi níðingsbyrgi handan við höllina til að hlaupa í gegnum hjarta Claudiusar með ofurhetju auga. Það eina sem bjargaði augnablikinu frá því að vera óþolandi brjálæðislegt var að hún var svo út af veggnum fyndin. Þó að þessari mynd hafi sums staðar verið lofað sem alvarleg lýsing á harmleiknum er hún í rauninni ekkert nema stjörnum prýdd. sýning þar sem áður hæfileikaríkur kvikmyndagerðarmaður er tekinn af eigin sjálfsmynd. Keisarinn á engin föt og þessi Hamlet hefur ekkert fram að færa nema nokkra óviljandi hlátur og skelfilega sýn á egó eins manns úr böndunum.