Það er ekkert sérstaklega frumlegt við þessa sögu um spillt verkalýðsfélög annars vegar og „yfirlögmanninum“ hins vegar. Hin áþreifanlega en hugmyndalausa lýsing og ljósmyndun stafar af hinu látlausa noir hringrás. Sagan hefði auðveldlega getað verið upp úr Warner Brothers skúffu með George Raft í fararbroddi. Tónleikarnir eru venjubundnir, leikstjórnin flöt og meira að segja leikmyndaklæðnaður óþarfur. (Samsund er sýnt af einum gifsvegg úr múrsteinslíki. Á því er eitt veggspjald. Á veggspjaldinu stendur: „Post No Bills.“) Við kynnumst sögunni og sumum persónunum af hógværum sögumanni sem upplýsir okkur um söguna. að á meðan flest verkalýðsfélög vinna hörðum höndum og heiðarlega að framgangi málefna félagsmanna sinna, eru nokkur spillt. En við fáum í rauninni ekki að vita mikið um verkalýðsfélögin eða hvernig þau starfa, þó ég geri ráð fyrir að þau hafi verið sanngjörn leik eftir velgengni "On the Waterfront" nokkrum árum fyrr. Hér eru þeir bara töframaður til að hengja söguna á. Hinn raunverulegi hringaforingi er lögfræðingur sem rekur hlutina í gegnum þrjá eða fjóra þrjóta. Héraðssaksóknari (eða hvað sem hann er) kemst að því, eins og Dana Andrews gerði í "Boomerang," að rangur maður (Dick Foran) er ákærður fyrir morð og hann eyðir restinni af myndinni nánast einn í að grafa upp sönnunargögn um Foran. sakleysi. Hann lendir í hnefabardaga og skotbardaga eins og hverja ódýra bíómynd. Brian Keith er D.A. Hann hefur sýnt áberandi hæfileika annars staðar, en hér eyðir hann mestum tíma í að tala hljóðlega og stara í gólfið. Elisha Cook, Jr., er viðkunnanleg rommý en getur ekki gert góða fyllerí. Beverley Garland er í lagi en er grafið undan leikstjórninni, sem fær hana til að glápa á næturklúbbi þegar hún ætti að vera leynt. Afgangurinn af leikarahópnum væri hentugur fyrir sjónvarpsseríu. Og engum hjálpar skrifunum. Þegar „B-stelpa“ er um það bil að vera flutt af verkalýðsmúgnum til Filippseyja, ráðleggur einhver henni að hún þurfi aðeins að læra nokkur orð í spænsku. "Ég kann bara eitt orð," segir hún, "Si. Já." Rithöfundarnir hafa ekki treyst áhorfendum til að vita að „si“ á spænsku þýðir „já“. Söguþráðurinn er klaufalegur og göt í honum. Keith heimsækir vitni í íbúð sinni á næturklúbbi. Hann kemur inn um dyrnar og lætur stinga byssu í bakið af yegg, en hann yfirgnæfir þungann og slær hann út. Þá skipar hann einhverjum að hringja á lögregluna. Restin af atriðinu, sem spilað er í langan tíma á næturklúbbnum niðri, gleymir öllu um lögregluna og þeir mæta aldrei, né ætlast til þeirra. Það er ekkert til að skammast sín fyrir og sumir gætu haft gaman af því, en það er svipað efni, betur gert, annars staðar.