Fyrir kvikmynd í fullri lengd fylgir söguþráðurinn náið sögunni - eða að minnsta kosti sögulegu slúðri. En þá myndu Kínverjar, sem þekkja söguna mjög vel af því að sjá hana dregna aftur og aftur, aldrei þola hana öðruvísi. Athyglin á smáatriðum er dásamleg, sérstaklega fyrir alla sem hafa lesið frásögn Sima Qian í Records of the Historian. Jing Ke, samkvæmt Sima Qian, gerði svo sannarlega tilraun til líf Qin Shi Huang að beiðni krónprinsins af Yan fyrir sameiningu. Sima Qian nefnir beinlínis bæði höfuð fans hershöfðingja og rýtinginn sem er rúllaður upp á kortið, auk þess sem rýtingnum var kastað í koparsúluna. Þó að Jing Ke sé ekki ókunnugur sverðaleikur, er hann varla hinn ósigrandi stríðsmaður sem Chen Kaige túlkar. Jing Ke er svo sannarlega veikasti hlekkur þessarar myndar. Í raun og veru (aftur, samkvæmt Sima Qian), var hann mikill drykkjumaður og frestaði heimsókn sinni til Qin eins lengi og hægt var og eyddi dágóðum tíma með dömunum í Yan áður en krónprinsinn skipaði honum loks á leið sína. . Hann var í stuttu máli manneskja og hlakkaði ekki til dauða þó hann væri til í að sætta sig við hann. Jing Ke hjá Chen Kaige er hræddur við dauðann, en ekki sinn eigin. Hann er hinn klassíski miskunnarlausi morðingi sem varð vonsvikinn friðarsinni. Ást hans (eða kannski bara væntumþykju) til konu og samúð með nokkur hundruð börnum sem Zheng hafði grafið lifandi (ekki einu sinni tvö þúsund ára fjandsamlegir konfúsískir sagnfræðingar fullyrtu að Qin Shi Huang hafi gert þetta, þó að það sé goðsögn um að hann hafi grafið 460 konfúsíumenn uppi. í hálsinn á þeim og hálshöggva þá) er nóg til að láta þennan fyrrverandi morðingja drepa aftur. Melódraman er ekki sannfærandi og persónan endar bara með því að vera bara leiðinleg. Leikurinn hér er ekki subbulegur, þó ekki mjög áhugaverður miðað við karakterinn. Hvað Lady Zhou varðar, í öllum þeim fjölmörgu sögum sem ég hef heyrt um Qin Shi Huang, hefur hún aldrei komið upp. Allavega, Gong Li er nógu fræg til að Bandaríkjamenn hafi heyrt um hana (þökk sé Zhang Yimou) og það þurfti að vera ástarhugur, svo hér er hún. Það er óheppilegt að frammistaða hennar er næstum eins viðurkennd og persóna Jing Ke. Henni hefur gengið miklu betur (í Qiu Ju til dæmis) í að vera fíngerð; hér ræður hún varla viðveru. En allt er þetta léttvægt miðað við ótrúlega leik Li Xuejian sem Zheng sjálfan. Qin Shi Huang er fyrir Kínverja frekar það sem Satans Milton er fyrir okkur: samþykktur sem illmenni, en göfugur. Afrek Qin Shi Huang geislar af lotningu alla leið yfir tvö þúsund ár inn í nútímann og Li fangar ógnvekjandi vilja hans án þess að skerða mannúð hans. Frammistaða Li er nóg, en umfang myndarinnar er stórkostlegt þó ljósmyndunin sé viljandi dapurleg. Finnst það fornt. Skorið er fullnægjandi, hreyfist varla þó mjög viðeigandi fyrir aðgerðina. Þó ég hafi aðeins séð hana einu sinni, tel ég að Chen Kaige ætti að fá meiri heiður fyrir myndavélavinnu sína en aðrir gagnrýnendur hafa leyft honum. Opnunareiningarnar eru hrífandi. Ef fimm stjörnur eru algjört meðaltal gaf ég þrjár í viðbót fyrir leik Li Xuejian og Chen Kaige sem leikari, rithöfundur og leikstjóri.