Þessi mynd pirrar mig. Það getur vel verið að ég sé bara heimskur Bandaríkjamaður, en ég fæ eiginlega bara ekki 400 högg. Allt sem ég hef lesið um þessa mynd hefur verið algjört rave, en ég gat bara ekki haldið áhuganum áfram. Ég er viss um að hún var eins byltingarkennd í kvikmyndagerð og allir gagnrýnendur segja, en þegar allt kemur til alls þá er þetta bara virkilega leiðinlegt. Kannski er það tungumálaþröskuldurinn, kannski er ég bara ekki nógu "næmur" eða "listrænn" en hvernig sem málið er þá hataði ég þessa mynd. Sagan sjálf er ekki slæm; hún fjallar um ungan franskan dreng sem fær ósanngjarna meðferð af foreldrum sínum og kennurum sínum og lendir að lokum á unglingastofnun. Það ætti í sjálfu sér að vera áhugavert og var það í fyrstu. Það var ekkert athugavert við samræðurnar, en aftur á móti er erfitt að segja til um það vegna þess að helmingur samtölanna var ekki textaður og án sýnilegrar ástæðu, svo ég vissi ekki alltaf hvað var í gangi. En fyrir samræðurnar sem við gátum skilið, var það nógu skynsamlegt. Leikararnir voru nógu trúverðugir en það er erfitt að segja til um hvað raunveruleg manneskja myndi gera við þessar aðstæður. Svo þú finnur til með aðalpersónunni, en bara í þeim skilningi að þegar hann lendir í vandræðum þá hugsar þú, jæja það er ömurlegt. Söguþráðurinn er ekki einu sinni dæmigerður söguþráður þinn. Í hvert sinn sem hann lendir í vandræðum lendir hann í meiri vandræðum en síðast, en ástæðurnar eru aldrei of mismunandi. Og í gegnum alla myndina áttarðu þig á því að það er ekkert sem aðalpersónan getur raunverulega gert í því. Svo það er meira eins og að bíða eftir að sjá hvernig þetta endar. Endirinn, sem sagt, var algjörlega yfir höfuð. Þetta er allt of listrænt fyrir mig og ég bara fattaði það ekki. Það var nógu auðvelt að fylgja eftir að leiðarlokum. Uppbyggingin var vissulega til staðar, og það var skynsamlegt líka, en allt var í raun dregið út. Miðað við fjölda samræðna og mikilvægra augnablika hefði myndin getað verið klukkutíma styttri. Það bara endaði ekki. Hluti af því voru óþarflega löng skot, engin þeirra voru sérstaklega eftirminnileg; endirinn var til dæmis myndbrot af aðalpersónunni á hlaupum eftir sveitavegi sem stóð í rúmar þrjátíu sekúndur. Nú, ég er viss um að það hafði einhvers staðar dýpri merkingu í þessu, en fyrir hinn almenna áhorfanda hefði ég frekar viljað standa upp til að fá mér meiri mat á þeim tíma. Eða að minnsta kosti gert eitthvað aðeins gagnlegra en að sitja og horfa á þennan strák hlaupa, eins og að þvo þvottinn minn eða fá sér lúr. Lokaúrskurður Tilfinningin í allri myndinni var sú að þetta yrði líklega mjög áhrifamikið og bara ótrúlegt og að þetta myndi kenna mér frábæra lífslexíu, ef ég gæti aðeins fengið það sem leikstjórinn var að reyna að segja með einstökum ákvörðunum sínum. Eins og það var, fannst mér ég bara svikinn út af góðum tveimur klukkustundum lífs míns.