Ég hafði hvorki lesið neina af bókunum né séð fyrstu myndina svo eftir að hafa fengið passa í forsýningarsýningu hafði ég engar væntingar. „Englar og djöflar“ var ruglað, ruglað mynd sem vantaði leikstjórn eða trúverðugleika. Það var mjög lítil persónaþróun og ég fann mig aldrei vera sama um stöðu söguhetjanna; hið gagnstæða var satt, ég hafði meiri áhuga á að sjá hvernig andstæðingarnir myndu ná árangri þar sem fyrri helmingur myndarinnar var nær eingöngu einblínt á hvers vegna Illuminati eru eins og þeir eru. Myndin hoppar frá stað til stað með litlum útskýringum eða rökum og býst við að áhorfandinn trúi því að allir í myndinni séu bandamenn þegar þeir hittast fyrst. Sérhver greiningarhugur mun átta sig á því að þetta er með ólíkindum. Hápunkturinn er afar klisjukenndur og fær mann til að spyrja hvað hafi gerst og velt því fyrir sér hvers vegna enginn hafi hugsað um suma þessara punkta, finnst það mjög áleitið og óþarft. Leikararnir eru ekki sérstaklega trúverðugir í hlutverkum sínum, aðallega vegna þess að ég átti erfitt með að trúa því að vísindamenn, prófessorar og menn kirkjunnar myndu haga sér á þann hátt sem þeir gera án tillits til afleiðinga gjörða sinna. Atburðir sem gerast eru alls ekki trúverðugir og hraðinn í myndinni er vafasamur þar sem persónurnar hoppa um á meðan þær eru í þéttri dagskrá og ég þurfti að spyrja hvernig söguhetjunum tekst að komast á réttum tíma á milli staða, í hvert skipti. ánægjulegur hluti myndarinnar er kvikmyndatakan, mér fannst hún falleg mynd að horfa á en hún var svo mikil rugl að ég fann að það væri ekki þess virði að borga fyrir að horfa á hana í kvikmyndahúsum.