Leikstjórinn Douglas Sirk sagði eitt sinn að „mjög stutt er á milli hálistar og ruslsins, og rusl sem inniheldur brjálæði er af þessum eiginleikum nær listinni“. Þessi yfirlýsing skilgreinir kvikmyndahús hans fullkomlega, mjög einstakt verk sem inniheldur klassískar sviðsmyndir, ævintýra- og stríðsmyndir, vestra og auðvitað frægu melódramurnar hans. Melódram Sirks voru, eins og orðið táknar, drama með tónlist. Tónlistin setur tóninn fyrir meistaralegan stíl hans og hvert pensilstriki hans (Sirk var líka málari) skilur eftir sig kraftmikla mynd á striganum sem snýr að skjánum. En þetta er ekki líf heldur framsetning þess, eftirlíking af lífinu. Sirk reyndi aldrei að sýna raunveruleikann, þvert á móti. Enginn af leikstjórum hans kynslóðar nýtti betur öll tæknitækin sem Hollywood útvegaði (einkum Technicolor) til að greina gervi frá alvöru. Við skulum muna að gullna tímabil hans fellur saman við þann tíma þegar Hollywood-myndir sneru athygli sinni að félagslegu drama (Blackboard jungle, Rebel without a cause). Sirk vissi alltaf að kvikmyndahús væri ætlað að vera eitthvað annað. Önnur fullyrðing Sirks dregur þetta saman: „Þú getur ekki náð, eða snert, hið raunverulega. Þú sérð bara spegilmyndir. Ef þú reynir að átta þig á hamingjunni sjálfri hittast fingurnir aðeins gler'. Ég ögra öllum sem hafa séð Skrifað á vindinn til að telja magn spegla og mynda sem endurkastast á skjánum. Maður endar með því að gefast upp. Þess vegna erum við í sal fullum af speglum þar sem enginn munur er á raunverulegu og fölsku afriti þess. Enginn getur sagt að Hadley séu alvöru fólk. Sá bær er heldur ekki raunverulegur, með þessar hrikalegu olíudælur út um allt. Svo á þessu sviði hefur leiklistin áhrif, skreytingin er fölsuð, bragðið er sýnilegt. Öllu er ýtt aðeins út fyrir mörkin (kynferðisleg merking Dorothy Malone með olíuturninum, til dæmis). Sirk var að gagnrýna og kenna í senn.`Vinklarnir eru hugleiðingar leikstjórans; lýsingin er heimspeki hans'. Í Skrifað á vindinn fylgjumst við með falli hefðbundins lífshátta bæði á rúmfræðilegan hátt og hvað varðar ljós og skugga. Hadleys-húsið, með mismunandi stigum sínum tengdum hringstiganum, starfar á stranglega myndrænan hátt. Hús sem líkist grafhýsi, sem enginn aðili getur hresst. Þegar harmleikur þróast frá björtu dagsbirtu til skugganætur, verður ljósmynd Sirks framlenging á innra ástandi persóna hans og litir fötanna sem þær klæðast líka. Leiklist er þannig felld inn í alla þætti í þjónustu handverks leikstjórans. Sirk taldi sig vera „sögubeygjanda“, vegna þess að hann beygði staðlað efni sem honum var úthlutað að stíl sínum og tilgangi. Skrifað á vindinn er gott dæmi. Það myndi ekki virka í neinum öðrum höndum. Hinn leikstjórinn sem notaði svipaðar aðferðir var Frank Tashlin, sem var fyrir 50's gamanmynd eins og Sirk var fyrir melódrama. Kvikmyndir þeirra eru fullar af vélum bandarísks lífs -auglýsinga, sjónvarpstækja, glymskratta, þvottavéla, sportbíla, ryksuga - til að sýna tómleika þess og rotnun. Ég hallast að því að myndir þeirra hafi verið litið á annan hátt af samtímaáhorfendum. Leikurinn var spilaður af báðum liðum og því var tjaldað. Nú lítum við á þá sem „dýrkun“ eða „furðulega“, því við erum ekki þessir áhorfendur lengur. Þess vegna breytist virðing Todd Haynes `Far from heaven' í pastiche, því hún endurskapar verk Sirks nú á dögum eins og ekkert hafi gerst á milli. Þá breytist Sirk einmitt í það málverk sem hangir í listasafninu sem Julianne Moore og garðyrkjumaðurinn ræða í fyrrnefndri mynd.Sirk skildi þætti melódrama fullkomlega. Það voru alltaf óhreyfanlegar persónur (Rock Hudson og Lauren Bacall hér) sem hann gat sett saman röð af klofnum. Jafnvægi hans í gegnum andhverfu er eftirtektarvert og ekki að undra að við rótum í klofnu persónunum, því þetta eru þær sem Sirk hefur líka áhuga á. Þegar Robert Stack flýgur flugvélinni og ,freistar' Lauren Bacall með alls kyns hversdagslegum þægindum heimsins fyrir neðan sig (augljós Faustian bergmál) erum við líka furðulega heilluð af honum, eins og þegar hin djöfullega nýmfómaníska litla systir vekur sársaukafullt fram fortíð sína með Mitch einn við ána. Í alheimi Sirksins hafa „hamingjusamir endir“, sem oft eru settir í stúdíó, engin neikvæð áhrif. Reyndar virkuðu þeir bara frábærlega. Sirk var hrifinn af grískum harmleikjum og taldi hamingjusöm endi vera Deux ex machinea samtímans. Þannig að lokaatriði réttarsalarins passar vel og menn verða líka að muna að öll myndin er sögð í flashback, þannig að við vitum alveg frá upphafi að harmleikur mun engu að síður falla yfir Hadley deilunni. Bent var á margt líkt með Written on the Wind með guðföðursögunni. Ég er alveg sammála og ég er viss um að hliðstæðan er ekki tilviljun. Báðir deila þemað um gamla volduga föðurhausinn sem reynir að halda heimsveldi sínu gangandi á meðan hann verndar fjölskyldu sína. Hinn skapmikli sonur sem Robert Stack túlkar hefur ótrúlega líkamlega líkingu við Sonny Corleone eftir Jimmy Caan. Aðgerðin að berjast við karlkyns vin systur sinnar er samhverf. Ósonurinn sem gamli maðurinn lagði traust sitt á er einnig algengur í báðum myndunum, þar sem báðar fjölskyldur bera nöfn síns bæjar. Jafnvel smáatriði eins og hliðið sem veitir aðgang að eigninni og umhverfi hússins þakið laufblöðum benda til þess að Coppola hafi skrifað á vindinn í huga þegar hann setti meistaraverk sitt. Vegna þess að báðar myndirnar fjalla um viðfangsefni valds: öflun valds, meðferð þess og arfleifð (jafnvel ófrjósemi Kyle Hadley, atburðurinn sem flýtir fyrir óróanum, er mál sem auðvelt er að tengja við meginþema valdsins, í þessu tilfelli, veikleiki í kynferðislegu valdi). Hin frábæra myndin sem fjallar um völd og notar bandarískt líf sem framsetningu sína er Citizen Kane. Maður myndi í fyrstu ekki hugsa um líkt með myndum Welles og Sirk en þær eru margar, byrjar með bensínviðskipti sem uppruna auðæfa fjölskyldunnar og endar á því að Mitch Wayne (Rock Hudson), sem Charles Foster Kane. , var ættleiddur af kennara, með sinn eigin föður á lífi. Það ótrúlega er að sami leikari (Harry Shannon) leikur bæði feður Wayne og Kane. Þessi smáatriði geta ekki verið tilviljun. Written on the Wind er meistaraverk á öllum sviðum, í útfærslu og sýn, í stíl og tækni, hápunktur á ferli þessa frábæra leikstjóra. Sumir segja að þetta sé besta mynd hans. Að mínu mati eru `Stórkostleg þráhyggja`, `Allt sem himnaríki leyfir`, `Það er alltaf morgundagurinn` og `eftirlíking af lífinu' alveg eins góð. Og fyrir þá sem setja Sirk í stigi Dallas eða Dinasty, þá óska ​​ég þeim ekki hamingjusams enda.