Sögur um möguleikann á póst-apocalyptískri framtíð hafa verið til í aldanna rás, allt frá því að vísindaskáldskapur varð til sem tegund í sjálfu sér. Sú staðreynd að samfélagið í dag er ábyrgt fyrir því sem kann að verða af framtíðinni á næstunni og að okkar eigin misnotkun og neitun til að sjá það sem er rétt fyrir augum okkar er miðpunktur allra þessara sagna, hvort sem þær eru góðar eða slæmt.Terry Gilliam er auðvitað eðlilegur fyrir svona kvikmyndir. Hann gefur myndinni decadent tilfinningu út í gegn, sýnir samfélag sem rekið er tötralegt af eigin óhófi og dregur fram tilfinningu yfirvofandi harmleiks þrátt fyrir að hafa augnablik af gamanleik. Heimur hans, heimurinn sem TÓLF APAR gerast í, er staður þar sem vitlausir hlaupa lausir, þar sem borgir hrynja í óþverra og vanrækslu, þar sem allt angar af forviða þrátt fyrir ljóma upphafsröðarinnar, þar sem brjálæðið blasir við í hverju horni. Þetta er mjög dökk mynd, en hans allra besta, línulegasta (þrátt fyrir söguþráðinn sem stenst í athugun) og sú sem verður betri með endurteknu áhorfi. Hörmulegur atburður þar sem banvænn vírus var leystur út í mannkynið árið 1996 og þannig leiddi til útrýmingar lífsins á plánetunni eins og við höfum vitað. Það leiðir til þess að vísindamenn framtíðarinnar reyna að bæta úr örlögum mannkyns á jörðinni með því að ráða yfirgefna borgara - hrúg jarðar - sem naggrísir til að farið aftur í tímann, þar á meðal einn James Cole (undirleikur af miklum áhrifum af Bruce Willis). Cole gæti verið hvaða manneskja sem er. Við vitum ekkert um hann, en á vissan hátt skiptir það ekki máli þar sem hann er lítið annað en einn af mörgum ónýtum sjálfboðaliðum og vísbendingar um persónu hans laumast inn síðar þegar hann kemst nær því að uppfylla hlutverk sitt. Það sem við vitum er að hann er maður sem dreymir, og draumar hans gætu hafa verið veruleiki: Hann gæti hafa þegar verið á vettvangi atburðarins 1996. Það er þessi stöðuga tilfinning um deja vu sem heldur áfram að skjóta upp kollinum í gegnum myndina. Þegar hann var tekinn inn á geðdeild fyrir mistök árið 1990 hittir hann Jeffrey Goines (spastískan leikinn af Brad Pitt, tilnefndur til Óskarsverðlauna hér) sem spúir í ofvæni upp tali um dauða og eyðileggingu, og síðar telur Cole að hann hafi séð Goines í endurteknum draumi sínum sem maður ýtir strák til hliðar á meðan hann sleppur... hvað? Hann veit það ekki. Seinna hittir hann sálfræðing, Kathryn Railly (Madeleine Stowe), og eitt af fyrstu viðbrögðum hennar við honum er að hann sé geðveikur og að hún hafi séð hann áður. Þetta verður hlaupandi hugmynd í gegnum þátttöku hennar í þessari sögu frá aðgerðalausum/ónæmum yfir í virka og jafnvel örlítið brjálaða trú á því að eitthvað hræðilegt sé að koma This Way, sérstaklega þegar hún hittir hann sex árum síðar: hún hefur séð Cole áður. Á sama tíma heldur Cole áfram að tala um draum sem hann dreymir þar sem hún á líka þátt í því að ljóshærð kona hleypur niður ganginn, öskrar á hjálp, eftir að skot hafa runnið út og ákveðinn rauðhærður maður í hestahali ( Jeffrey Goines?) hefur greinilega sloppið, ekki áður en hann ýtti við litla drengnum sem er saklaus nærstaddur. Spurningarnar vakna: hafa þessir atburðir gerst? Ætla þeir að gerast? Hver er í raun og veru hluti af þessu, eða enn betra -- eru allir, allt niður í smæsta leikmann, hluti af meiri samsæri? Eða er þetta allt bragð í efni tímans þar sem tíminn í sjálfu sér er eitt risastórt færiband sem sýnir endurtekningar á brotum atburða sem renna framhjá aftur og aftur? Þessar spurningar eru settar fram í meistaralegri röð sem inniheldur lykilatriði úr meistaraverki Alfreds Hitchcock VERTIGO þar sem Madeleine Elster/Judy Barton syrgir stutta tilveru sína ("Þú tókst ekki eftir því," segir hún, þegar Cole og Railly horfa á úr sætum sínum í kvikmyndahús sem þeir eru að fela sig í). Brot af samræðu frá VERTIGO mynda þynnu við samræðuna milli Railly og Cole og síðar, þegar Cole vaknar af því að hafa greinilega sofnað í leikhúsinu og fer að leita að Railly, kemur hann augliti til auglitis við hana í dulargervi (líkur nánast nákvæmlega út). eins og Eva Maria Saint frá NORTH BY NORTHWEST) þar sem þrútnandi Bernard Herrmann-skorið leikur tilkomu Judy Barton, klædd sem Madeleine Elster. Þetta er heillandi röð, frekar vegna þess að nöfn leikaranna í báðum myndunum eru ólíklegustu: Madeleine Stowe leikur Kathryn Railly sem klæðist ljóshærri hárkollu og grári trenchcoat og kallar sig „Judy Simmons“ á meðan hún hjálpar „geðveikum manni“. " maður að nafni James Cole; James Stewart leikur einkaspæjara sem reynir að hjálpa „geðveiku“ Madeleine Elster sem mun síðar koma fram aftur, ekki einu sinni, heldur tvisvar, fyrst sem brunette Judy Barton, og síðar sem Madeleine. Aðgerð og endurspilun, leik og afturleikur.