Ég held að þessi mynd hljóti að vera ein áhrifamesta og átakanlegasta mynd síðari tíma. Myndin byrjar í rauninni á sjálfsvígi á skólaklósetti. Þú sérð ekki hver það er, þaðan fer það til upphafs dags, og við kynnumst 6 persónum, og þeir eru að ganga í gegnum nokkuð þunga hluti, engu að síður mun einn þeirra fremja sjálfsmorð. Hef kennt íþróttakennslu í skólum í 8 ár núna og aldrei í kvikmynd hef ég séð jafn nákvæma lýsingu á því sem "í alvöru" gerist í skólalífinu. Myndin er fallega tekin og hljómar ótrúlega. Endirinn er svo átakanlegt , og svo það sem maður myndi ekki búast við, það er eitthvað sem mun ásækja mig um ókomna daga. Þetta er örugglega einn til að horfa á. Ég held að sú staðreynd að leikstjórinn/rithöfundurinn var í skóla fyrir aðeins nokkrum árum sé stór þáttur í þeim hráa heiðarleika sem kemur fram í myndinni. Myndin er tekin í tveimur aðskildum 'hamum' ef þú vilt. Í fyrsta lagi er hnökralaus athugunarstíll þar sem við kynnumst persónunum í skólaumhverfi þeirra þegar þær fara í gegnum dramatíkina sína, en það töfrandi í myndinni er í viðtalshlutunum þar sem við kynnumst sögum persónanna og þeirra. dýpstu, dimmustu hugsanir. Þú heldur áfram að velta fyrir þér, hver á það að vera (hver fremur sjálfsmorð) og þegar dramatíkin þróast heldurðu áfram að skipta um skoðun, þangað til bam, það slær þig í andlitið á síðustu fimm mínútunum. Ég er út um allt í skrifum mínum, en ég er nýbúinn að sjá það á fjölmiðlasýningu í Ástralíu og ég er enn í smá sjokk. Þetta er ein besta áströlska kvikmyndin sem ég hef séð undanfarin ár.