Ég endaði á því að horfa á The Tenants með nánum vinum mínum sem leigðu myndina eingöngu eftir útliti Snoop Dogg (ástríðufullur fetish þeirra) á forsíðunni. Skiljanlega bjóst ég ekki við miklu. Ég hélt að myndin myndi innihalda dæmigerða fjölda Snoop Dogg tengda hegðun og myndefni sem oft sést í klisjurappmyndböndum. Hins vegar var alhæfing mín að mestu leyti röng. Því miður gerði þetta myndina ekki betri. Flestir myndu lýsa myndinni sem dökku alvarlegu drama, á meðan ég myndi lýsa henni sem dökkum alvarlegri leiðinlegri dramamynd. Myndin segir frá tveimur rithöfundum í erfiðleikum (Dylan McDermott og Snoop Dogg) sem eru að reyna að búa til sín eigin aðskildu meistaraverk. Andstæður lífsstíll þeirra endar með því að mynda ólíklega en mjög flókna og taugaveiklaða vináttu. Þessi vinátta færist í gegnum alla myndina eins og villtur rússíbani - sem að mestu leyti stafar af karakter Snoops - minnir á einhvern með alvarlega tilfelli af klofnum persónuleikaröskun. Og þó myndin sé drama, þá var leikurinn - sem hefur sjúklegan og alvarlegan tón - frá Snoop og félögum kómískari en nokkuð annað. Ég myndi ekki mæla með þessari mynd fyrir þá sem eru með skerta athygli því þessi er með mikið af samtal og miklu meira samtal eftir það. Það eru nokkur miðlungs átök, en jafnvel þau eru að mestu bundin af meiri samræðum. Endirinn kom mér þó skyndilega á óvart. Hún var svolítið snúin, nokkuð óvænt og fullkomin leið til að klára kvikmynd sem þurfti að enda. Þegar ég horfði á lokaþættina gat ég ekki annað en ímyndað mér að leikstjórinn hugsaði: „Ó Guð, hvernig í andskotanum á ég að hætta þessu blunda. Við the vegur, leikstjórinn lagði fram vandlega gróðursettar vísbendingar og fínleika sem leiddu til hápunktsins - sem allir eru sýnilegri en Waldo í troðfullri götu mýflugna sem klæðast engu nema svörtum peysum.