Bandaríkin byggðu kjarnorkusprengjuna til að sýna yfirburða hernaðarmátt sinn og binda enda á seinni heimsstyrjöldina. Kvikmyndin Fat Man and Little Boy er lýsing á viðleitni bandarískra eðlisfræðinga til að finna upp þá tækni sem nauðsynleg er til að búa til sprengjuna, og spennunni sem ríkti á milli vísindamanna og hersins um hugsanlega notkun sprengjunnar og jafnvel ásættanlegt sköpun þess. Vísindamennirnir héldu að sprengjuna ætti að búa til sem fælingarmátt, kerfi sem myndi stöðva stríðið með því að sóa eins litlu lífi og mögulegt er. Í hnefanum litu þeir á sig sem í kapphlaupi við þýska vísindamenn, sem voru að reyna að smíða kjarnorkuvopn sjálfir. Þegar Þjóðverjar voru sigraðir, vonuðust margir vísindamenn til að hætta vinnu við sprengjuverkefnið, þar sem þeir vissu að Japanir höfðu ekki þá tækni sem nauðsynleg var til að smíða kjarnorkuvopn og því stafaði ekki hætta af stórfelldu mannfalli. Þeir sem aðhylltust framhald Manhattan-verkefnisins vonuðust til þess að sprengjan yrði notuð sem sýnikennsla og bauð japanska þjóðhöfðingjanum að skoða dreifingu hennar á lítilli eyðieyju. Þeir töldu að þessi gríðarlega valdbeiting myndi nægja til að vinna stríðið - engin morð þyrfti. Bandaríski herinn, undir stjórn Leslie Groves hershöfðingja, vonaðist allan tímann til að nota sprengjuna sem raunverulegt vopn til að beita gegn óvininum, fyrst gegn Þjóðverjum og síðan gegn Japönum. Vegna þrautseigju japanskra hermanna á litlu japönsku eyjunum ákváðu Bandaríkin að varpa sprengjunni á fjölmennar borgir til að binda enda á stríðið, fyrst Hiroshima og síðan Nagasaki. Sýning þessa mikla hervalds var einnig til marks um heimsbyggðina að Bandaríkin væru ríkjandi herveldi, skilaboð sem beindust sérstaklega að Rússlandi, þar sem vaxandi hernaðarmáttur og efnahagslegt vægi þeirra í Evrasíu ógnaði fremstu stöðu okkar í heiminum. Fat Man and Little Boy var mynd sem hafði góðan ásetning í huga en ruglaði þeim frekar illa með vali á leikara, handriti og kvikmyndatöku. Eitt af meginatriðum myndarinnar var baráttan milli hernaðarsjónarmiða um vísindi til að drepa og vísindalegrar skoðunar vísinda til þekkingar. Lykillinn í þessum átökum er áframhaldandi ágreiningur milli Groves hershöfðingja og Dr. Oppenheimer. Herra Newman vinnur starf sitt í hlutverki hershöfðingjans, brjálaður, gríðarlega reiður og geislar af því að hann er háður velgengni verkefnisins. Dwight Schultz, á hinn bóginn, leggur aldrei mikla mótspyrnu við kröfur hershöfðingjans, lítur alltaf frekar veikburða, útblásinn og látlaus í áhorfendum sínum. John Cusack sýnir ótrúlega ósamúðarfulla persónu í eins flötu hlutverki og ég hef nokkurn tíma séð - það lítur út fyrir að hann sé bara að lesa línur sínar. Laura Dern virðist þjást af sömu sjúkdómnum. Engum persónanna hjálpar handritið, sem er næstum barnalega fáránlegt á þann hátt sem reynt er að útskýra vísindahugtök á óvísindalegan hátt, býður upp á óraunhæfasta sambandið milli herra Cusack og fröken Dern sem hægt er að hugsa sér, gefur okkur ekki einu sinni það ódýrasta. spennan við að horfa á herinn varpa kjarnorkusprengjum á Japan og treystir að miklu leyti á raddsetningartækni sem er vond hvenær sem er, jafnvel þegar útskýrir eru raunverulegar innstu hugsanir persónunnar, eða til að segja frá einhverju sem ekki er hægt að sýna á kvikmyndamiðlinum. , en er notað hér til að lesa algjörlega títt úrval úr dagbók Cusack. Kvikmyndatökumaðurinn býður okkur nokkrar myndir af ógnvekjandi skugga sprengjanna tveggja, sem gæti verið sláandi ef það liti ekki út eins og þær væru pappaúrskurðir í stað sprengju, falsaði kjarnorkueldurinn lítur í raun út sem falsaður - og hvers vegna að nota hann þegar Myndefni við höndina er svo sannarlega töfrandi og raunhæft - og útbreiddur brúni tónninn virðist ekki vera þemafræðilega viðeigandi. Fyrir utan það er þetta ekki slæm mynd.