Verkefni Nicolas Roeg eru vægast sagt breytileg en aldrei síður en áhugaverð. „Insignificance“ er augljóslega fyrst og fremst aðlagað sviðsleikrit: það er orðmikið og ansi „herbergisbundið“. EN, það borgar sig að skoða þessa mynd oftar en einu sinni: undirliggjandi þemu eru ekki sett fram á augljósan hátt og það sem meira er, það tekur smá tíma að aðlagast samspili og hlutverkaskiptum söguhetjanna fjögurra: Einstein, McCarthy, Munroe og DiMaggio . Einstein er þjakaður af sektarkennd yfir Hiroshima en ímyndar sér þó einfaldleika kynferðislegs sambands við Munro; Munro er veikur fyrir að vera litið á hann sem bimbo og þráir vitsmunalega trú; Öldungadeildarþingmaðurinn McCarthy er á hátindi nornaveiða krafta sinna en er getulaus sleazebag; DiMaggio er óöruggur um frægð sína, sjálfsupptekinn og viðkvæmur fyrir ofbeldi. Hver þeirra inniheldur fræ eigin eyðileggingar. Hver persóna á sér erfiða, misnotaða/móðgandi fortíð og vafasama framtíð. Smám saman sjáum við að þráhyggja sjálf er aðalþemað. Þráhyggja Bandaríkjanna fyrir menningartáknum sínum og siðum eftir stríð; þráhyggja söguhetjanna um eitthvað sem enginn getur haft: hugarró og/eða hamingju. Samanborið við afstæðiskenninguna, fyrirhugaða sameinaða sviðskenningu og reyndar alheiminn sjálfan, allar vonir og samskipti söguhetja Roegs. virðast ómerkileg. Samt hafa þessir þættir efnislegs alheims (það er allt skammtafræði, trúðu mér!) áhrif á okkur þegar þeim er beitt til að þróa leiðir til að tortíma okkur. Það að Monroe minntist á meginregluna á bak við nifteindasprengjuna (án þess að nefna hana sem slíka) er ekki tímaleysi í sjálfu sér, heldur er aðeins hægt að skilja samtímaáhorfendur. Reyndar eru ALLAR tilvísanir í handritinu aðeins aðgengilegar fróðum áhorfendum: ein au fait með atburði/persónudýrkun frá fimmta áratugnum og hvernig þeir hafa áhrif á okkur á 21. öldinni. Þessi mynd og handrit hennar eru annað hvort mjög, mjög snjöll eða afskaplega ógegnsætt og tilgerðarlegt. Á endanum þó líklega ómerkilegt.lifðu lengi og dafni :)