Lars Von Trier er aldrei aftur á bak við að prófa nýja tækni. Sum þeirra eru mjög frumleg á meðan önnur gleymast best. Hann lýsir Þýskalandi eftir stríð sem martraðarkennda lestarferð. Þar sem svo margar borgir liggja í rúst, telur Leo Kessler, ungur Bandaríkjamaður af þýskum ættum, sér skylt að hjálpa til við endurreisn þeirra. Þetta er ekki einfalt verkefni þar sem hann kemst fljótt að því. Frændi hans finnur fyrir honum vinnu sem næturleiðari á Zentropa járnbrautarlínunni. Starf hans er að sinna þörfum farþega. Þegar skórnir eru pússaðir myndast krítarmerki á sóla. Hræðileg rifrildi skapast þegar skór farþega eru ekki krítaðir þrátt fyrir að þeir hafi verið pússaðir. Það eru margar skírskotanir til þýska ofstækisins um að fylgja slíkum heimskulegum smáatriðum. Járnbrautarferðin er eins og myndlíking sem táknar göngu mannsins í gegnum lífið með öllum raunum og þrengingum. Í einni röð hleypur Leó í gegnum bakvagnana til að uppgötva þá fulla af hálfsveltum líkum sem virðast hafa nýsloppið frá Auschwitz. Þessar myndir, svo hræðilegar sem þær eru, eru hverfular eins og í draumi, hver með sínu hræðilegu áhrifum en samt ótengd. Á stöð sem heitir Urmitz hoppar Leo úr lestinni með pakkaða sprengju. Í ljósi margra nærstaddra tengir hann sprengjuna við neðanverðan vagn. Hann snýr aftur í klefa sinn og tengir við tímaklukku. Seinna stekkur hann úr lestinni (á miklum hraða) og liggur í svala grasinu á árbakka. Þegar hann horfir á stjörnurnar fyrir ofan ákveður hann að starf hans sé að byggja en ekki eyðileggja. Í kjölfarið þegar hann sér lestina nálgast risastóra brú hleypur hann á ógnarhraða til að fara um borð í lestina og stöðva klukkuna. Ef þú kærir þig um að greina ástandið er það algjörlega ómögulegt verkefni. Frekar fáránlegt í rauninni. Það gæti bara gerst í draumi. Það er skrítið hvernig maður man eftir litlum smáatriðum eins og röð af bollum sem hanga á krókum og skröltandi í burtu með sveiflunum í lestinni. Þrátt fyrir að þessi mynd sé mikið lofuð kýs ég frekar síðari mynd Lars Von Trier. kvikmyndir (Breaking the Waves og The Idiots). Sprengjusenan sem lýst er hér að ofan setti mig virkilega í taugarnar á mér. Kannski er ég raunsæismaður.