Nokkrir eiginleikar þessarar myndar eru samstundis í dag. Hljóðið er frekar skelfilegt og maður gerir sér grein fyrir því hversu miklum framförum hefur verið náð í hljóðgerð á næstu árum. Tungumál samræðnanna er frekar furðulegt og óeðlilegt og leikurinn minnir enn á umskiptin frá sviðstækninni. Bette Davis skilar alltaf sterkum leik í öllum myndum sínum eins og hún gerir á þessu fyrsta tímabili mjög farsæls ferils síns. Hins vegar finnst mér að cockney hreimurinn passar ekki við andlitssvipinn. Ég held að það sé hinn áliti cockney hreim sem er ekki satt fyrir mig. Somerset Maughan elskar að kafa ofan í mannleg samskipti af miklum dramatískum styrkleika sem mun þóknast öllum bíógestum. Eins og í svo mörgum persónuhlutverkum sínum getur Bette Davis skipt úr fallegri tælandi konu yfir í nörunga fullan af brennandi hatri. Leslie Howard er vel leikin sem afturhaldssöm enski listamaðurinn með kylfufót sem leitar í örvæntingu eftir maka og gerir slæmt val í ráðgátu lítilli þjónustustúlku. Undir lok myndarinnar hittir ungi læknirinn sanna ást sína á fjölförnum götu. Þeir fara í gegnum umferðina algjörlega óvitandi um fjölda flutna og flauta sem öskra á þá. Þetta atriði er hugsanlega ætlað að vera fyndið, en mér finnst það alveg fáránlegt í þessari annars mjög alvarlegu mynd. Það er líklega túlkað að senda þig heim með bros á vör. Og eftir allt saman eins langt og við getum séð (og vonumst eftir) er það farsæll endir.