Þessi umsögn inniheldur spoiler að hluta. Grunnt frá upphafi, 'D.O.A.' byrjar að minnsta kosti eins og þetta gæti verið klókur, skemmtilegur vitleysa eins og 'The Game' eftir Fincher. Aðalpersónan (Dennis Quaid) þjáist af martraðarkenndri atburðarás sem virðist vera að setja upp snúna og slæglega spennusögu. En söguþráðurinn skröltir áfram á of miklum hraða, sem leiðir til dramatísks snúnings ekki hálfa leið, þegar persónan kemst að því að eitrað hefur verið fyrir honum og á aðeins 1-2 daga eftir að lifa. Og þetta, einfaldlega, er of stór útúrsnúningur til að bæta við sögu. Þegar þetta hefur gerst er eini möguleikinn á velgengni myndarinnar ef hún lítur á sálfræði einhvers í þessari stöðu sem aðalatriði hennar, reyndar eina efni hennar: en 'D.O.A.' heldur áfram eins og þetta væri bara venjuleg opinberun eins og hver önnur sem þú gætir venjulega lent í í spennumynd. Vandamálið er tvíþætt: í fyrsta lagi sannfæra aðgerðir Quaid ekki þar sem það er líklegt að aðstæður hans muni gera; og í öðru lagi, jafnvel þótt þeir hafi sannfært, þá er erfitt að hugsa um hvað gerist næst þegar mikilvægasta atriði söguþráðsins hefur þegar verið leyst ótímabært. Restin af myndinni er frekar staðlað fargjald fyrir mynd af þessu tagi, en gert leiðinlegra en venjulega vegna örlítið meðhöndlaðra vandræða persónunnar, sem rökrétt dvergar atburðina sem myndin hefur áhuga á. Dennis Quaid, í aðalhlutverki, gerir það ekki. Ekki sannfæra hvorki sem útbrunninn prófessor né sem maður sem á að deyja: Meg Ryan er eins og oft döpur og pirrandi. Annar neikvæður eiginleiki er ljót 80s hljóðrásin. Horfðu á 'The Game' í staðinn, sem frá svipuðum rótum er áfram þétt og karakterdrifinn, en 'D.O.A.' rekur inn í þróun sem grefur aðeins undan eigin forsendum. Þar sem forsendan er í sjálfu sér ansi forvitnileg, er synd að sjá það drukknað í afgangi af ofsoðnu söguþræði.