Þetta er frábær kvikmynd sem fjallar um hugsanlega arðrænt efni af mikilli næmni. Anne Reid, sem áður var þekktust í Bretlandi fyrir sjónvarpshlutverk sín, þar á meðal 'Dinnerladies' (handritsþáttaröð frá Victoria Wood um veitingastarfsmenn innan fyrirtækisins, ef þú ert að velta því fyrir þér), sýnir vel metna vanmat sem May, seint- Syrgjandi móðir á sextugsaldri tveggja fullorðinna í spjalli í hverfi í miðborg London. Eiginmaður hennar Toots (Peter Vaughan) deyr í heimsókn þeirra til karlkyns af síðarnefndu tegundinni (Bobby) og við sjáum hjónin fá frekar frjálslega heilsað af Bobby og fjölskyldu hans. Kennari dóttir May, Paula (Cathryn Bradshaw) býr hins vegar í nágrenninu og samband May og Paulu virðist í upphafi nánara. Þannig að þegar May ákveður að hún geti ekki búið á sínu eigin heimili og kemur aftur til London, getur hún dvalið í húsi Paulu og sinnt barnagæzlu af þakklátari afkvæmum Paulu. Það er í heimsóknum May til Bobbys sem hún fer í ástarsamband við Darren, vin Bobbys á miðjum þrítugsaldri sem vinnur að viðbyggingu. Í því sem gæti verið fyrsta almenna breska kvikmyndin sem sýnir hana þannig, er það May en ekki Darren (Daniel Craig*) sem hefur frumkvæðið að kynnum og, að minnsta kosti til að byrja með, virðist sem sambandið sé byggt á gagnkvæmri virðingu. Það er ekkert skýrt kynferðislegt efni (að minnsta kosti á DVD-diskinum sem ég sá: munur á IMDb leikaralistanum bendir til þess að aðrar útgáfur séu til), og efnislegur grundvöllur málsins er meðhöndlaður beint en ekki með arðráni. Sterkari lýst er sambandi May og dóttur Paulu, nýlega breytt í „meðferð og sjálfsrannsókn“, sem tilkynnir að mamma hafi aldrei stutt hana. Paula er líka elskhugi Darren og þegar hún finnur skýrar en frekar lélegar teikningar May af Darren og May saman, þá fer hlutirnir niður á við á dramatískan en stjórnsaman hátt. Aðeins í enskri kvikmynd gæti dóttir ef til vill tilkynnt að hún ætli að lemja móður sína, biðja hana kurteislega um að standa upp og velta henni almennilega. Í millitíðinni er May dregin inn í meint samband við ágætis en eldri (af hennar eigin kynslóð) meðlimur í rithöfundahópi Paulu. Andstæðan á milli óæskilegra samfara í kjölfarið og ástarsambands hennar við Darren er greinilega gerð; það er á þeim tímapunkti sem May byrjar að sætta sig við Paulu og ormurinn hans Darren byrjar að snúast (hann upplýsir á kókaíni að hann gæti hafa verið á höttunum eftir peningunum hennar, ef ekki allan tímann, en í einhvern hluta ferðarinnar). May finnur því að hún er óþörf fyrir þörfum beggja barna sinna og snýr loks heim (en fer seinna með þotuflugvél til nýrra haga). Styrkleiki myndarinnar er sá að hún lýsir með óbilandi en samúðarfullum sannleika eðli fullorðinna foreldra og systkina samtímans. sambönd, þar sem missir getur valdið því að eftirlifandi foreldri líður meira einsamall en ef það hefði engan til að sjá um það. Þetta er ekki nýtt, en hreinskilni lýsingarinnar á kynlífsþörf yfir sextugt getur vel verið það. Myrkrið í efni myndarinnar, úr handriti eftir Hanif Kureishi, stendur í mótsögn við hvernig hún er lýst (það virðist vera eilíft sumar), og heildarstemningin er upplífgandi - það hefði svo auðveldlega getað verið enn eitt verkið sett í grátt og rigningasamt England. Endirinn er kannski undirskrifaður, þar sem við vitum ekki hvert May er að fara eða hversu lengi - kannski er hún Shirley Valentine með lífeyri, hún er svo sannarlega enginn Picasso. Anne Reid er hins vegar opinberuð sem fínn leikari en atvinnulíf hans mun örugglega hafa breyst að eilífu. Eins og Julie Andrews í Torn Curtain (sagt af Paul Newman), "There goes your Mary Poppins {read Dinnerladies} image for good".* Já, hann: tilkynnti í október 2005 sem nýjan James Bond.