Ég örvænti sannarlega fyrir kvenkyninu þegar þeir ræða þennan brandara dagskrár eins og hann sé vitsmunalega grípandi og stuðli að kvenfrelsi og sjálfstæði. Þessi sýning er mesta móðgun við konur við hliðina á öllum þessum kynhvöt hip-hop myndböndum. Ef að tala eins og hópur kærulausra unglingsstráka yfir 100 dollara hádegismat á flottum veitingastöðum, versla óþarfa tísku og hoppa upp í rúm með næsta karlmanni á staðnum er talið styrkja, gætu örlög vestrænna kvenna verið dauðadæmd þegar við tölum. skaða sem það veldur kvenkyninu, Sex and the City er EKKI SKEMMTILEGT. Það hefur ekki einu sinni verið fyndið, grípandi, spennandi eða frumlegt. Þættirnir spila einhæft. Hver persóna eru verksmiðjuframleidd mannequin sem hegða sér á sama hátt í hverjum þætti. Ekki einu sinni hefur einhver af þessum grunnu, óaðlaðandi konum þróast. Verst er kannski aðalpersónan Carrie Bradshaw. Fyrir utan að líta hræðilega út, er hneigð hennar fyrir ofgreiningu á samböndum hryllileg. Ofan á þetta allt saman sýnir þátturinn karlmenn sem fullt af tómum hausum sem geta ekki skuldbundið sig til heilbrigðra samskipta. Jafnvel þegar það er almennilegur maður, er hann einhvern veginn málaður sem illmenni. Alger skortur á samkennd með körlum er greinilega verk einhvers „framsækinna“ gervifemínista. Sorglegasti hluti sýningarinnar er að þessar konur lifa óheppilegu ömurlegu lífi. Hvaða gáfuð kona myndi aldrei öfunda þá. Þetta er banal sýning með enn banalari karakterum. Ferðamannaráðið í NYC hlýtur að hata hvernig þetta sorp er að birtast annars fína borg þeirra! Sem betur fer er þetta lestarslys búið! Litið er á Desperate Housewives sem viðeigandi staðgengill fyrir SATC. Þó að DH geti verið frekar langsótt, þá kannar það að minnsta kosti konur á margþættari hátt. Auk þess kemur það fram við karlmenn af meiri virðingu og það er í raun skemmtilegt!