Þetta er þokkalegur lítill þáttur um hið yfirnáttúrulega þó svo að það finnist eins og Art Bell og hans líkir hafi fundið út hvernig eigi að skera feril út úr því viðhorfi sem Carl Kolchak sýndi. Auðvitað væri líklega ekki til X-Files ef þessi þáttur hefði ekki undirbúið þessa áhorfendur svona vel. Darren McGavin er ekki beint ofurhetjutýpan en hann er trúverðugur (nógu) gaur til að skila hetjudáðum. Skoðaðu verk hans á nokkrum af þessum gömlu Alfred Hitchcock gjöfum. Hér er hann aðal aðdráttaraflið, það virðist ekki vera kærasta eða eiginkona sem truflar. Reyndar er ekki mikið um kynþokka í þættinum. Eitt sem ég tek líka eftir er að skeiðið er í raun ekki spennuþrungið á dæmigerðan hátt. Það er mikill húmor fyrir þessari sýningu. Stundum er bara pæling til að ná hápunktinum. Það er þráður frá þessari sýningu sem kemur alla leið upp að núverandi MAD MEN sýningu hvað varðar stíl. Ekki það að David Chase skrifi Mad Men en fólkið sem unnu undir hans stjórn á The Sopranos hefur örugglega líkt eftir og erft seríó-kómískan tón hans.