*** Viðvörun - þessi umsögn inniheldur „spildur“, þó ekkert gæti „spillt“ þessa mynd frekar en hún er nú þegar. Það ER í raun svo slæmt. ***Áður en ég byrja, vil ég láta alla vita að þetta er örugglega ein af þessum svo-ótrúlega-lélegu-að-mað-yfir-hlæjandi kvikmyndum. Ef þú ert í léttu skapi og þarft mjög dásamlegan hlátur, þá er þetta myndin fyrir þig. Nú, án frekari ummæla, umsögn mín: Þessi mynd fannst í kauptunnunni á Wal-Mart. Það ætti að vera fyrsta vísbendingin um hversu góð kvikmynd hún er. Í öðru lagi leikur hún hina ömurlegu hasarstjörnu Dolph Lundgren. Það ætti að vera önnur vísbendingin um hversu góð kvikmynd hún er. Ég er samt hneykslaður á því að það hafi jafnvel verið sett á DVD (hver myndi eyða peningunum sínum í slíkt?), þó eins og þú gætir ímyndað þér, þá eru engir aukahlutir eða bónusupptökur á DVD disknum. Í raun er ekki einu sinni matseðill; myndin byrjar bara að spila. Í fyrsta lagi á höfundur þessarar myndar skilið að vera pyntaður og drepinn. Það er með eitt versta handrit sem skrifað hefur verið og er plagað af hræðilegum einstrengingum; ótrúlega ótrúverðug, fölsk samræða; og óviðeigandi ummæli (eins og ummæli Lee um Lundgrens. err. karlmennsku, sem ég mun minnast á síðar). Það er ekki ein einlæg lína í allri myndinni. Samræðan og söguþráðurinn haldast í hendur, þar sem handritið og söguþráðurinn þróast bæði á algjörlega vitlausan hátt. Löggurnar tvær hata hvor aðra án sýnilegrar ástæðu í upphafi, og svo aftur af alls ekki ástæðu, persóna Lee dregur sig út í vegkantinn, hleypur um hinn hlið bílsins og segir „Ég er ætla ekki að láta þig fara einn, því þrátt fyrir sjálfan mig líkar mér við þig! Og ég vil ekki sjá þig drepinn!' . eða eitthvað að því marki, alla vega. Það eru ógeðslegir einstrengingar, aðallega sagði Lee. Til dæmis, þegar hann ræðir það með vondum gaur, segir Lee „Þú hefur rétt á að þegja. Þú átt rétt á að vera dauður!' Að lokum nefni ég hina algjörlega óviðeigandi og vitlausu athugasemd sem Lee gerir um neðri svæði Lundgren. Þegar vondu krakkar byrja að ráðast á eftir ástarsenu Lundgren og Carrere, sem virðist af handahófi, og Lundgren ákveður að berjast við þá í nærbuxunum, segir Lee við hann: „Ef við deyjum, vildi ég bara láta þig vita að þú ert með stærsta Dick sem ég hef nokkurn tíma séð á gaur.' . Já, hann segir það reyndar. Það meikar ekkert sens og er ekki einu sinni mögulegt (Lee sér aldrei Lundgren nakinn, svo hvernig myndi hann vita það?), en rithöfundurinn henti því í handritið samt. Öll myndin lítur út eins og einhvers konar hasar tölvuleikur og Lee viðurkennir það meira að segja. Eftir að Lee og Lundgren, sem er eingöngu með nærfatnaðinn, sigra alla þessa vondu, gerir Lee athugasemd sem er líka sannarlega falleg: „Vá, þetta er eins og tölvuleikur; við sigruðum bara fyrstu bylgjuna!'Í öðru lagi er söguþráður þessarar myndar fyrirlitlegur. Það þjáist að mínu mati aðallega af því að það er bara ekki til. Stikla þessarar myndar - sem IMDb hefur að vísu tiltækt til áhorfs - lætur það hljóma eins og myndin sé um tvær löggur sem reyna að koma í veg fyrir að hinn japanski Yakuza taki yfir Lost Angeles. Þetta er hins vegar afar villandi þar sem myndin hefur nánast ekkert með það að gera. Þeir vísa mjög stuttum, óljósum til Yakuza-hjónanna sem reyna að stofna metamfetamínviðskipti við staðbundna eiturlyfjasala, en öll myndin snýst í raun um illa skrifaða tilraun Kenner (persóna Lundgrens) til að hefna dauða foreldra sinna, sem Yakuza leiðtogi (sem heitir Yoshida) myrtur þegar hann var aðeins 9 ára gamall. Hægt er að draga saman söguþráðinn í heild sinni á þessa leið: Yoshida vill að Kenner sé dáinn, Kenner vill að Yoshida sé dáinn og tveir reyna að drepa hvorn annan. Og auðvitað á meðan kaldhæðni hliðarinn hans Kenner (sem heitir Johnny og leikinn af Brandon Lee) hagar sér eins og fáfróður hálfviti og Tia Carrere verður nakin. tvisvar. Leikurinn er einn versti þáttur allrar myndarinnar. Samræðurnar eru svo óraunhæfar og algjörlega óeinlæg lýsing þeirra á henni undirstrikar þetta enn frekar. Þú myndir samt búast við lélegum leikaraskap frá hasarstjörnum, en þessi mynd dregur fram einhvern ólýsanlega lélegasta leik sem tekinn hefur verið upp. Að lokum komum við að kjarna niðrandi myndarinnar: hinu augljóslega slæma hasar. Það eru svo margar ótrúlega slæmar, óraunhæfar hasarmyndir í þessari mynd, það er hreint út sagt áhrifamikið að þær náðu að passa þær allar inn. Þó Lee eigi líka sinn hlut af slæmum senum, þá kemur flest hinn raunverulega hræðilega hasar við Lundgren. Til dæmis tekur Lundgren látlaust á móti fjórum eða fimm kung fu vondum mönnum með annarri hendi, án þess að hella niður teinu sínu. Síðan, þegar hann kemur á móti hraðakandi bíl, hoppar Lundgren yfir hann. Eða hvernig væri þegar hann nær GEGNUM lokaðar dyr, grípur illmennið hinum megin, dregur hann aftur inn um hurðina og lemur hann? Eða þegar hann tekur upp Tia Carrere, gengur mjúklega (ekki hleypur) afturábak í gegnum glerhurð sem brotnar í kringum hann og hoppar niður eina hæða hæð með Tia enn í handleggnum, en lyftir svo upp heilum bíl án minnstu fyrirhafnar og notar það sem hindrun til að verja þá fyrir skotum? Allir blygðunarlausu skotbardagarnir eru líka hræðilegir, þar sem Lundgren og Lee drepa hvern einasta vonda gaur samstundis, á meðan skotregnið frá fimmtíu árásarmönnum þeirra virðist aldrei lenda í neinum þeirra. Það er auðvitað þangað til síðasta bardagaatriði myndarinnar er. Lundgren fær skot í beru brjósti sínu á svæði sem jafnvel þótt það tækist að missa af hjarta hans, myndi samt strax byrja að fylla lungun af blóði og drepa hann á nokkrum sekúndum. Þrátt fyrir þetta er Lundgren enn í toppstandi og tekst að hertoga það út í miðri skrúðgöngu með Yoshida, hinu illa ofurillmenni. Og auðvitað er fólkið sem liggur framhjá í skrúðgöngunni klæddur sem samúræi með ALVÖRU, fullbeittar katana sem þeir nota til að berjast gegn sverði. Nú auk skotsársins fær Lundgren nokkrar djúpar sneiðar í brjóstið og handleggina. Stöðvar þetta hann? Nei auðvitað ekki! Reyndar, nokkrum sekúndum síðar eftir að hafa auðveldlega drepið hinn illa Yoshida (sem festist við píluborðslíkt hjól og brýst svo í eldi að ástæðulausu), gengur Lundgren af ​​lausu lofti með Tia og Lee eins og hann hafi alls ekki verið slasaður. . Guð, það er hræðilegt. Öllum þessum þáttum er síðan blandað saman við algjörlega óþarfa, óþarfa nektarsenu á fimm mínútna fresti, þar á meðal topplausar konur í veislu, afhausun á topplausri konu, konum á nektardansstað, naktar konur á japönskum heilsulind, og tilgangslausa heita pottinn og ástarsenuna með Tia. Svo ekki sé minnst á ferðina á furðulega sushibarinn, þar sem ríkir japanskir ​​karlmenn borða sushi af nöktum konum. Sem, við the vegur, fær Lee til að segja með mikilli fölsku eldmóði að eftir að hafa sigrað vondu strákana muni hann og Lundgren "fara að borða fisk af þessum nöktu ungum!" Sem er að sjálfsögðu fylgt eftir með truflandi high five. Og við getum heldur ekki gleymt hræðilegu klippingunni, eins og þegar illmennin eru að mylja mann sem er fastur í bíl í ruslagarði og ritstjórarnir skildu eftir í mjög augljósum innsýn í leikmunabrúðu. Í einingunum er líka gífurlegur listi yfir glæfrabragðastarfsmenn, sem gefur til kynna að mikið af hasarnum hafi sennilega ekki verið gert af kvikmyndastjörnunum eftir allt saman. Í lokin fer þessi mynd ítrekað fram úr sjálfri sér með ósvífni. Það er órökrétt og ómögulegt og þar af leiðandi ótrúlega skemmtilegt. Ef þú ert að leita að einhvers konar ígrunduðu kvikmyndahúsi mun þessi mynd fá þig til að vilja deyja. Ef þú ert að leita að góðu hlátri og skemmtilegum tíma til að hæðast að slæmri kvikmyndagerð, mun þessi mynd gleðja þig. Sem raunveruleg kvikmynd verð ég að verðskulda þessa mynd 0,5 af 10. Sem skemmtileg leið til að sóa klukkutíma og átján mínútum, tekur þessi fegurð kökuna.