Þessi mynd er samt í uppáhaldi allra tíma. Aðeins tilgerðarlegur, húmorslaus vitleysingur myndi ekki hafa gaman af þessari frábæru mynd. Þessi mynd líður eins og sneið af volgri eplaköku toppað með frönskum vanilluís! Ég held að þetta sé besta verk Cher frá upphafi og trúverðugasta frammistaða hennar. Cher hefur alltaf verið blessuð með karisma, góðu útliti og öfundsverða þunnri mynd. Hvort sem þér líkar við að syngja hana eða ekki - hver hljómar annars eins og Cher? Cher hefur svo sannarlega slegið í gegn í skemmtanabransanum og verður minnst löngu eftir að aðrir hafa komið og farið. Hún er einn af sérstæðustu listamönnum sem til eru. Það er fyndið, því hverjum hefði dottið í hug að Cher væri svo náttúrulega hæfileikarík leikkona? Hún ber höfuðið yfir hinar svokölluðu kvikmynda "stjörnur" nútímans. Cher er alvöru leikari á sama stigi og Debra Winger, Alfre Woodard, Holly Hunter, Angela Bassett og nokkrir aðrir, að því leyti að hún virðist aldrei vera að „leika“, hún verður karakterinn á sannfærandi hátt. Hún hefur meira en áunnið sér virðingu jafnaldra sinna og almennings sem fara í kvikmyndir. Allt við Moonstruck er dásamlegt - persónurnar, landslagið, samtalið, maturinn. Ég þreytist aldrei á að horfa á þessa mynd. Í hvert skipti sem ég horfi á atriðið þar sem þau sitja öll við kvöldverðarborðið heima hjá Rose, hlé ég fjarstýringuna til að sjá nákvæmlega hvaða dýrindis mat Rose er að bera fram. Ég sá spaghetti, sveppi (held ég), en ég get ekki gert mér grein fyrir því hvort þeir séu að borða ravioli, ziti? Hver er þessi aðalréttur? Það lítur dásamlega út og það gerir mig geðveika! Allir í þeirri fjölskyldu voru vinnusamir einstaklingar og báru virðingu og umhyggju hver fyrir öðrum. Afa var ekki ýtt til hliðar og umburðarlyndi, hann var ómissandi hluti af fjölskyldunni og á hann var hlustað og virt fyrir aldur sinn og visku. Hann virtist líka vera ansi heilbrigður, sjálfstæður gamli kósí. Mamma Lorettu var ekki "bara húsmóðir", hún var límið sem hélt fjölskyldunni saman og var fyrirmynd um hvað eiginkona, móðir og heimilisstjóri ættu að þrá. að vera. Hún var stolt af lífsstílnum sem hún hafði valið sér en hún lét það ekki skilgreina hver hún var. Öflugir kaupsýslumenn eru ekki eins þægilegir í húðinni og Rose Casterini var. Taktu eftir því hvernig hún sagði: "Ég eignaðist ekki börn fyrr en eftir 37 ára aldur. Það er ekki búið fyrr en það er búið." Maður fékk það á tilfinninguna að hún hefði verið ung kona sem gerði nákvæmlega eins og hún vildi og komst leiðar sinnar án þess að hinn aðilinn gerði sér grein fyrir hvað hafði gerst. Hún var heillandi, fljótfær og mjög klár. Þvílík frábær mamma! Mér líkaði reyndar ekki við Lorettu strax vegna þess að hún virtist vera hálfvita--það-allt sem var í raun ekki eins ævintýragjarn og eins með stjórn á sjálfri sér og hún vildi að aðrir héldu. Hún gat sagt öðrum frá sjálfum sér og hvar þeir höfðu farið úrskeiðis, en hún beitti í rauninni ekki skynsemi í eigin lífi. Hún ætlaði að giftast miðaldra mömmustrák einfaldlega vegna þess að hún vildi eiginmann og tilfinningu fyrir sjálfsmynd og tilgangi með lífi sínu. Hún var hefðbundnari en eigin mamma. Hún klæddi sig og bar hárið eins og húsfreyja í fangahúsi og virtist húmorslaus og leiðinleg, en undir niðri skynjaði maður að hún var viðkvæm og einmana og hafði mikla ást til að gefa rétta manninum. Hún myndi á endanum líka verða frábæra mömmu. Ég gæti séð í framtíðinni fullt hús af háværum, öskrandi glöðum krökkum Loretta og Ronnie og Rose og Cosmo njóta hverrar mínútu.