Þegar öldruð móðir hans Emily (Jeanne Bates) verður fyrir árás húsráðanda síns Nestor Duvalier (Brion James) og breytist í mannátsskrímsli, þá berst sjónvarpsfréttamaðurinn Clay Dwyer (Mark Thomas Miller) við að koma í veg fyrir að elsku gamla mamman seðji hungrið. Yfirlit söguþráðar hér að ofan dregur fram myndir af drasllegum, yfirgengilegum hryllingstitlum frá níunda áratugnum eins og Flesheating Mothers og Rabid Grannies, Mamma reynist í rauninni vera hressandi frumleg mynd af goðsögnum um varúlf/vampíru/uppvakninga (nákvæmlega það sem Emily verður er aldrei alveg skýrt, en það er ekki sniðugt!), sem og áhrifamikil rannsókn á nánum tengslum móður og sonar: Hollusta Clay við móður sína leiðir til þess að hann yfirgefur allar aðrar skyldur sínar, þar á meðal starf sitt og samband sitt við barnshafandi kærasta Alice (Mary Beth McDonough), á meðan ást Emily á Clay rekur hana að lokum til sjálfseyðingar. Tæknilega séð gæti myndin verið skarpari, með stílhreinari leikstjórn og betri áhrifum (myndirnar af verunni eru hafðar mjög stuttar, svo sem ekki til að valda vonbrigðum), og ákveðnir reyndari meðlimir leikarahópsins svekkja sig með hræðilega töff frammistöðu (Já, Brion James og Stella Stevens, ég á við þig); sem betur fer er sterk tilfinningalega undirstraumurinn í vel uppbyggðu sögunni nóg ein og sér til að tryggja að mamma sé áhrifarík, sannfærandi og stundum átakanleg sagasaga sem ég hika ekki við að mæla með fyrir þá sem eru að leita að einhverju aðeins öðruvísi.