Þessi sýning byggir á hugmyndinni um að hávær + andstyggileg + endurtekning = fyndið. Kómíska skrifin eru engin, reyndar verð ég fyrir alvarlegum afleiðingum með því að bera það jafnvel saman við hvers kyns afþreyingu. Hér er forsendan. Tvær stúlkur fá fyrir tilviljun skelfingarmyndir sínar settar á netið og grínið verður til eftir fyrstu velgengni þeirra, þær koma með þá hugmynd að þær ættu að búa til netvarp til að sýna ljómi þeirra. Allt í lagi, hvar ætti ég að byrja? Byrjum á hláturslagið, sem er oft notuð en aldrei vel heppnuð áminning um að við áhorfendur ættum að hlæja. Samkvæmt foley gaurunum er þessi sýning það fyndnasta á jörðinni. Við ættum öll að vera að sleppa fullt í buxurnar okkar vegna ljómans í húmornum sem er fyrir okkur. Hláturlagið fer alvarlega á nokkurra sekúndna fresti. Það er líklegast að ræna Scooby-doo fyrir ofnotkun á konungi hlátursins. Svo er bragðið í-á-ásjónu-þitt-ofst-í-lungum-brjálaðasta-flokkun-orða-til-að-þykja-kjánalega líka beitt með litlum sem engum árangri. Úff og við skulum ekki gleyma að búa til ný orð til að hljóma fyndið bragð. Það er vef-o-licious og kúk-bragð? Hvað í fjandanum... Loksins, leiklistin. Ég get ekki alveg kvartað hérna. Leikararnir eru ungir og óreyndir en það ætti og má leiðrétta með góðri faglegri aðstoð. Vegna reynsluleysis ætti nick að hjálpa leikarunum að skilgreina handverk sitt. Þess í stað eru leikararnir settir fyrir framan myndavélina á venjulegan hátt og sagt „athöfn“. Sem að mestu leyti er vélræna endursögn á línum, týnd tímasetning og almennt epísk mistök. Skortur á einhverju í þessari sýningu gerir það að ógeðslegri framsetningu á því hvernig ekki á að vera fyndinn. Ekki eyða tíma þínum. Þessi sýning er niðurlægjandi fyrir allt mannkynið