Þetta var frábær mynd í öllum skilningi þess orðs. Það tekur á viðfangsefni ættbálka í samfélagi sem er alveg óþolandi gagnvart hvers kyns frávikum frá norminu. Það gagnrýnir mjög marga indverska siði sem mörgum þykja kúgandi -- eins og að skipuleggja hjónabönd af öðrum, mikilvægi stöðu og andlits, trúarleg hræsni, kynjamismunun, mat kvenna með tilliti til getu til að búa til barn, bindandi hugtök. skylda og svo framvegis. Í hjarta myndarinnar er áhrifamikil ástarsaga sem fer út fyrir slíkar takmarkanir samfélagsins sem sögupersónurnar tvær finna sjálfar. Myndin er vel leikin og ósvikin, fullkomlega trúverðug frá upphafi til enda ólíkt flestum Bollywood-myndum. Helstu gallar myndarinnar eins og ég sá hana var fyrst, að elskendurnir tveir virðast dragast að hvor öðrum, ekki endilega af náttúrulegri skyldleika hvors annars eins og þeirri staðreynd að þeir eru fastir í blindgötum hjónaböndum án ástríðu og engrar ástríðu. verðlaun. Þetta getur átt þátt í kynferðislegri vakningu persónanna, en flestir sem eru fastir í sömu aðstæðum munu ekki „sníðast samkynhneigðir“. Það virðist vera ljóst frá upphafi myndarinnar að persónurnar tvær eru frekar gagnkynhneigðar -- þegar Radha gerir atriðið sitt í lok myndarinnar með Aashok, gerir hún það alveg ljóst að „án löngunar var hún dáin“ og vísbendingin var að ef hann hefði óskað þess hefði hann getað fullnægt henni alveg, og líka þegar Sita virtist mjög vonsvikin þegar eiginmanni hennar virtist ekki líka við hana. Slíkar aðstæður breyta fólki ekki í samkynhneigð -- það getur leitað huggunar hjá öðrum í sömu stöðu, en í myndinni kemur alls ekki skýrt fram að þeir séu lesbíur frá upphafi -- þvert á móti. Sumt fólk er tvíkynhneigt, það er satt, en flestir hafa tilhneigingu til að vera annað hvort gagnkynhneigðir eða samkynhneigðir. Í tilfelli konunnar í myndinni voru báðar með óviðeigandi skítkast fyrir eiginmenn. . . ef þetta hefði ekki verið raunin, hefði þeim eðlilega fundist þörf á að tjá löngun sína í sambandi sem þau hefðu annars ekki íhugað? Myndin hunsar þetta. Hin gallinn er nafngift persónanna. . . nöfnin Sita og Radha virðast vísvitandi tilgerðar til að hneykslast og hneykslast (ímyndaðu þér kvikmynd í Ameríku sem sýnir samkynhneigð samband manns að nafni "Jesús" og annars sem heitir "Paul"!) með því að nota nöfn sem tengjast ýmsum hindúarritum. Myndin er nógu sterk til að standa ein og sér og þarf engin slík tæki að mínu mati. Alla vega taka gallarnir ekki mikið frá krafti myndarinnar. Þetta er sannarlega mjög áhrifamikil og kraftmikil saga -- myndirnar og persónurnar munu fylgja þér lengi eftir að þú yfirgefur leikhúsið.