Valley Girl mun alltaf skipa sérstakan sess í hjarta mínu: Ég myndi segja að þetta væri vissulega það besta af unglinga-kynlífsgrínmyndum níunda áratugarins, en það er bakhent hrós. Þetta er góð mynd, punktur. Það er mjög sérstakt í tíma og stað - næstum tuttugu árum síðar er þetta stórkostleg skyndimynd - en saga þess er enn tímalaus. (Þetta er bara Rómeó og Júlía, að frádregnum dauðanum, þegar allt kemur til alls!) Nicolas Cage er dásamlegur, sýnir öll fyrstu loforð um að, það kemur í ljós, að hann hafi sóað í ofboðið hasarkrapóla. Deborah Foreman er opinberun þessarar myndar og ég trúi því varla að hún hafi ekki átt stærri feril; einhver enduruppgötvaði hana Fljótt. Þetta er sætara og mildara en flestar kvikmyndir þessarar tegundar - tilskilin nekt virðist varpað inn af samningsbundinni skyldu - og þó hún sé ekki byltingarkennd, þá er vissulega gaman að sjá þessa tegund kvikmyndar sem virðir persónur sínar og krossfestir þær ekki. grunnar ungar stúlkur fyrir að skemmta sér - jafnvel bestu vinahópur Foreman, afvegaleiddur af hópþrýstingi, er aldrei sýndur sem illmenni. (Reyndar, vinkona hennar Stacy, sem neyddist til að vera með vini Cage, Fred, skemmtir sér vel þrátt fyrir mótmæli hennar og gerir út með Fred í aftursætinu.) Þetta mun taka þig aftur til fyrri hluta níunda áratugarins ef þú varst þar, en það stenst nokkuð vel í dag. Viðvörun til þeirra sem ekki þekkja myndina: EKKI horfa á eina af sýningum VH1 sem virðist stöðugt á henni - farðu að leigja hana í óbreyttri dýrð sinni. Annars vantar þig einhverja af öflugustu, tímasértækustu samræðum kvikmyndanna. Og það er ekki hægt að skrifa um Valley Girl og ekki minnast á töfrandi hljóðrás frábærra 80's laga - flestir eftir einstaks undrum, sem eru ekki aðeins óaðskiljanlegir tíma- og staðskyni í þessari mynd, heldur þema vel - valin. Sjáðu það - ógnvekjandi smá reynsla! Fer shur!!