Samkvæmt textamynd John Ford, getur skálduð ævisaga af lífi Abrahams Lincolns hafa mestu gallar hans verið þversögn við konuna og hæfileikann til að dansa á „versta hátt“. Myndavél Ford hefur aðeins lofsamlegar skoðanir til að sýna af fyrstu ævi herra Lincoln. En fyrir það sem myndin skortir í persónuflækjum bætir hún upp fyrir fegurð og dýpt sjón. Óeðlilega fallegar samsetningar fyrri kvikmynda, hvað gæti hafa verið röð af glæsilegum kyrrmyndum, Ford hefur einstakt auga fyrir að segja sögu. Myndin syngur um líf vongóðs ungs manns. Henry Fonda leikur hinn íhugulla og sjálfsprottna snjalla Lincoln út í teig, eitt besta hlutverk hans. Myndin fjallar um tvo unga menn, bræður, sem eru dæmdir fyrir morð sem báðir segjast hafa framið. Í klassískum reiði mafíustíl ákveður bærinn að taka réttlætið í sínar hendur og snerta þau hjón, þar til heiðarleg Abe stígur inn í baráttuna. Hann heillar þá með húmornum, segir þeim að ræna hann ekki fyrsta stóra máli sínu, og að þeir séu svo gott sem lynchaðir við hann eins og lögfræðingur drengjanna. Eftirfarandi virðist verða útlínur allra morðdrama í réttarsal eftir það, þar sem Abe yfirheyrir vitni lævíslega til ánægju og húmors dómara, kviðdóms og bæjar áður en hann rekst á týndu hlekkina. Myndin spilar eins og margar John Ford myndir gera: matskeið af americana, ögn af hóflegum fyrirsjáanleika, vott af kaldhæðni sem þú ert ekki viss um hvort þú hafir sett í uppskriftina eða hvort Ford hafi gert það sjálfur. Þrátt fyrir augljóslega „Hollywood“ tilfinningu myndarinnar, og of þjóðrækinn skrílslæti sem vísa til framtíðar forsetatíðar Lincolns, er myndin algjörlega skemmtileg og skemmtilega vel smíðuð, ef þú getur tekið dramatíkina þína með fyrirvara.