Þessi mynd kom sem gjöf - tilboð seint á kvöldin út í bláinn - svo ólíkt öðrum gagnrýnendum hafði ég engar forhugmyndir. Ég fann sjálfan mig límdan við sætið mitt þegar myndin skipaði hægt og rólega sinn eigin takt, sína eigin framvindu. Ég laðaðist að því að viðurkenna mína eigin djúpa ást og mannúð eins og ég vildi að "góða" myndi sigra - en neyddist líka til að viðurkenna með svívirðilegum hætti að ég væri stundum við hlið "vondu" strákanna. Myndin er frekar falleg - orðið „elegísk“ kemur upp í hugann og það frekar en vegna þess að myndin byrjar og endar í elegíu. Langt frá því að vera niðurdrepandi eða andspænis mér, þá viðurkennir myndin djúpa þjáningu - og síðan, vegna hringlaga eðlis hennar - með fæðingum og endurfæðingum sem og dauðsföllum - fagnar myndin þeirri staðreynd að til að vitna í ástralskt skáld. er "stundum gleði." Guð, mér líður eins og ég hafi nýlega skrifað ástarbréf til þessarar myndar - en þarna er hún. Halló!