Þú gætir verið dálítið ruglaður ef þú horfir á þessa kjánalegu gerð frá upphafi, þar sem inneignin sýnir Susan Dey sem „Special Guest Star“. Um, hvers vegna ætti einstakur MOW eins og þessi að hafa gestastjörnu? Jæja, ef þú heldur þig við það muntu finna að þú fylgist með litlu öðru en rassinum á fröken Dey, og sveiflast í blómstrandi bikiníi þegar heimilisbarnið „Partridge Family“ ærslast á ströndinni sem þessi hugmyndaríka titill vísar til. Skýrslan hennar Susan er sérstaklega sannfærandi þegar hún hristir hana í myndavélinni á meðan hún stríðir og kitlar gervióánægðan bróður sinn í einni vægast sagt sifjaspell. Því miður berjast Susie og tush hennar tapaða baráttu: sjónvarpsbrjálæðið sem gæti hafa sett botninn yfir toppinn var í þrjú ár, svo þessi sæta herfang fær bara aukahlutverk. Árið 1976 hefði Fat Freddy Silverman sett það fyrir aftan beint fyrir framan og notað þessa mynd sem áheyrnarspólu Susan fyrir "Charlie's Angels." Eins og er, þá var Susan okkar neitað um ódauðleika ostakökunnar og hún varð að sætta sig við mjög lofsverðan feril við að leika dapurlegar, taugaveiklaðar konur. Útsýnið fyrir utan heinie Susan, það verður að segjast, er ekki mjög sannfærandi. Landslagið er fallegt og myndað á undarlegan, óljósan hátt sem blekkir þig í stutta stund til að halda að það gæti verið einhver sérkennileg skapandi greind að verki á bak við myndavélina. Neibb. Þetta er bara dæmigerður spennuþrunginn 70. aldar sjónvarpsspennumynd sem gerði vikulegum þáttaröðum stjörnum kleift að græða aukapening (og safna smá afgangi af kapal, þó að þær vissu það greinilega ekki á þeim tíma) og sýna „sviðið sitt. " Hér erum við meðhöndluð með kjarnafjölskyldu á sjónvarpsmælikvarða, sem berst gegn sjónvarpsþrjótum sem geta ekki ákveðið hvort þeir séu mótorhjólagengi eða hippadýrkun (þannig skiptu kvikmyndagerðarmennirnir á milli með því að setja þá í sandvagna) og hef aldrei lært eina af helstu lexíum sjónvarps 1970: ekki skipta sér af Dennis Weaver (sjá „McCloud“ og „Duel“). Eini möguleikinn á dýpt í þessari mynd er í fyrrnefndri táningspersónu Steve, leikinn af löngu gleymda (ef maður man einhvern tímann eftir) Kristoffer Tabori, sem á að vera uppreisnargjarn og vandræðalegur og gæti fundið til einhverrar samúðar og aðdráttarafls. að löglausum múgnum sem er (sem sagt) að ógna fjölskyldu hans. En Steve, eins og hann er leikinn af Tabori (gosh, af hverju sáum við ekki meira frá þessu undrakyni?), er í raun bara pirraður og skapmikill og er ekkert smá ágreiningur þegar stóra D verður alvarlegt og dregur línu í orðtakinu (og bókstaflega) sandur. Aðeins fyrir svefnlausa og Susan Deyniacs (það hljóta að vera einhver ykkar þarna úti).