Ég forðast að horfa á þessa mynd í lengstu lög. Löngu áður en hún var gefin út hafði ég vísað henni á bug sem ofmetinn, ofblásinn, of rómantískt stykki af Hollywood schmaltz, og ég vildi ekkert hafa með það að gera. Ég horfði aldrei á það í leikhúsi. Ég hristi höfuðið af vantrú á 11 Óskarsverðlaununum - jafnvel þó ég hefði aldrei séð það. Síðan var ég beðinn um að vera dómari í ræðukeppni framhaldsskóla. Ein stúlknanna talaði um þessa mynd. „Þetta var svo frábært,“ sagði hún. „Þér leið í raun eins og þú værir á skipinu. „Vitleysa,“ hugsaði ég. Ég deildi tilfinningum mínum með meðdómurum mínum. Einn horfði á mig og sagði, "þú gætir haft rétt fyrir þér, en ef henni líkaði myndin svona mikið gæti hún viljað læra meira um hina raunverulegu Titanic. Myndin hlýtur að hafa gert eitthvað rétt til að vekja áhuga hennar." „Jæja, kannski,“ hugsaði ég. Svo birtist það loksins í greiðslusjónvarpi. "Allt í lagi," hugsaði ég, "ég skal kíkja á það." Ég vildi ekki líka við það - og ég gerði það ekki. Ég elskaði það! Frábær mynd. Hvar á að byrja? Fyrst - leikstjórnin. Keppandi minn í ræðumennsku í menntaskóla hafði rétt fyrir sér. James Cameron gerir frábært starf við að skapa nánast „þú ert þarna“ tegund af andrúmslofti. Gleði lífsins um borð í glæsilegasta skipi í heimi. Áhyggjuleysið þegar fréttir af ísjakanum berast fyrst; þá vaxandi læti. Þú horfir ekki bara á það; þú finnur það virkilega. Síðan - sýningarnar. Aðalframmistaða Kate Winslet (sem Rose) og Leonardo DiCaprio (sem Jack) er frábær - Winslet er yfirburðamaður, fannst mér, en báðir voru góðir. Þeir voru með ríku stelpu/fátæku strákapersónurnar sínar niður í fullkomið "t" fannst mér. Að mínu mati var það þó Frances Fisher sem stal senunni sem móðir Rose. Hún var fullkomin sem snobbaður aðalsmaður og maður fann óttann og andstyggðina sem hún fann fyrir í hvert sinn sem hún horfði á Jack. Síðan - smáatriðin. Ég er enginn sérfræðingur í því að sökkva Titanic, en ég hef þokkalega almenna þekkingu og þessi mynd gerir frábært starf við að endurskapa söguleg smáatriði nákvæmlega og vefja þau síðan óaðfinnanlega í kringum skáldskaparrómantíkina. Mjög áhrifamikill, reyndar. Síðan - lagið. Hver getur horft á þessa mynd og ekki verið tekinn með flutningi Celine Dion á "My Heart Goes On." Vandamál. Jæja, rómantíkin var kannski of tilgerðarleg, í þeim skilningi að ég sætti mig bara ekki við að Jack hefði getað fært sig svona áreynslulaust úr stýri í fyrsta flokks. (Ég veit að honum var boðið í fyrsta skiptið; en hann virðist halda áfram að komast inn á fyrsta bekk án þess að vera stöðvaður þar til hann hefur verið þar í nokkurn tíma.) Raunveruleikinn um aðskilnað þjóðfélagsstéttanna var mun raunsærri lýst, fannst mér, þegar stýrisfarþegarnir áttu eftir að vera læstir þarna niðri eftir að skipið lenti á ísjakanum á meðan fyrsta flokks fólkið fékk að njóta hálftómra björgunarbáta. Smá pæling samt. Þetta er sannarlega frábær mynd. Eina eftirsjá mín er að hafa ekki séð það í leikhúsinu, þar sem ég held að það hefði verið miklu áhrifameira.9/10