Þegar The Straight Story kom út árið 1999 var henni hrósað fyrir að vera fyrsta kvikmynd David Lynch sem hunsaði reglubundið þemu hans, makabera og súrrealískt. Byggt á sannri sögu af einum manni og ferð hans til að heimsækja fráskilinn bróður sinn á John Deere '66 sláttuvél, við fyrstu sýn er það skrýtin saga fyrir Lynch að leikstýra. Samt þegar sagan þróast geturðu séð nokkur af vörumerkjamótífum Lynch koma í gegn. Einbeiting Lynch á smábæinn Ameríku og íbúa hans er enn jafn ríkjandi og í fyrri viðleitni hans eins og Blue Velvet eða Twin Peaks, en mesti munurinn er sá að undarlegt er dregið úr. Takmarkanirnar sem settar eru þýða að myndin hefur þá athyglisverðu viðurkenningu að vera ein af fáum lifandi hasarmyndum sem mér dettur í hug sem er með G einkunn. Ótrúlega mikilvæg, þessi mynd er sönnun þess að hægt sé að framleiða fallegar og merkar fjölskyldumyndir. The Straight Story var fyrsti þátturinn sem Lynch leikstýrði þar sem hann hafði enga hönd í bagga með að skrifa. Fyrir marga Lynch-unnendur var þetta gríðarlega neikvæður punktur. Eina of neikvæða umsögn James Brundage á filmcritic.com, sem er nánast almennt lofuð, einbeitti sér að þessari gagnrýni, að þetta væri ekki dæmigerð Lynch mynd. "Lynch er í erfiðleikum með G-Rated sögu sem er ekki hans eigin." Brundage fullyrðir, þar sem aðalpersóna hans Alvin Straight „vitnar beint í línur frá Confucious“. Hann heldur því fram að sagan sé veik og samræðan enn verri. Samt er þetta um það bil eina gagnrýnin sem margir munu lesa fyrir myndina. Þó að það sé satt að það sé ekki Lynch í skilningi Eraserhead, Lost Highway eða Mulholland Drive - allt myndir sem ég dýrka líka, þá er The Straight Story með aðra hlið á Lynch sem er alls ekki hræðileg. Ef þú ert Lynch aðdáandi er mikilvægast að aðgreina þá hlið Lynch með þessum eiginleika. Frásögnin er hæg og ígrunduð, sem gefur þér raunverulega tilfinningu fyrir hugsunum söguhetjunnar þegar hann ferðast á áfangastað. Alvin er stöðugt minntur á fortíð sína og samskipti við eiginkonu sína, börn og bróður sinn. Samt sem áður er sérstaklega merkilegt að það eru engin endurlit, sem eykur aðeins áhrifin, sem minntu mig á samtöl mín við ömmu og afa. Niðurstaðan kemur eins og að horfa á bát vera borinn niður hæga hlykjandi á og það er fallegt á að horfa. Náttúrulegt landslag Bandaríkjanna er áberandi og ásamt fallegri hljóðrás Angelo Badalamenti fær mig til að þrá að fara til Ameríku. Frammistaðan er líka frábær þar sem allir leikarar eru trúverðugir í hlutverkum sínum og Richard Farnsworth er sérstaklega frábær. Óskarstilnefning hans var verðskulduð og það var synd að hann skyldi ekki vinna. Burtséð frá því er þetta líklega fínasta svanasöngur allra leikara. Svo á meðan The Straight Story inniheldur engar flóknar frásagnir Lynch eða samræður um vörumerki, er myndin heillandi persónurannsókn um að verða gömul og mjög mælt með henni!