Í lok umfjöllunar minnar um Cache skrifaði ég að ég væri forvitinn um Haneke sem kvikmyndagerðarmann. Þetta var það sem varð til þess að ég fékk mér DVD-diskinn fyrir La Pianiste, sem ég var nýbúinn að horfa á fyrir um hálftíma síðan. Það hefur allt komið fram hér á IMDb og í mörgum ytri umsögnum - hin hræðilega snúna meinafræði sem myndi „skapa“ Einstaklingur eins og Erika eftir Huppert, sem er enn að reyna, eftir ár og ár, að þóknast móður sinni, á kostnað allra og alls annars í lífi hennar, og byrjar á sjálfum sér. Hún hefur bælt allt sem myndi frelsa hana frá sjálfskipuðu ánauðinni, þar á meðal auðvitað kynhneigð hennar, sem hefur bókstaflega hrundið upp, upp í brjálæði, þar sem hún getur ekki einu sinni byrjað að skilja hvað raunverulegri ástríkri hvatningu myndi líða. like.Þetta er myndræn mynd af alvarlegum tilfinningalegum örkumla, sem fann aldrei styrk til að komast út úr barnæsku aðstæðum sínum og verða starfhæfur fullorðinn. Ég held að þetta viðfangsefni tengist okkur öllum - við erum öll að sækjast eftir sjálfræði, en það eru þarfir, svo margar andstæðar þarfir, sem flestar eru ekki einu sinni á meðvituðu stigi. Hún fjallar líka frábærlega um andstæðuna á milli þess sem maður fantaserar um, kynferðislega, og raunveruleika þessara fantasíu, sem og afleiðingum þess að velja að deila kynferðislegum fantasíum sínum með annarri manneskju. Persóna Hupperts fær það sem hún biður um á meðan á myndinni stendur og það er varla sú frelsandi reynsla sem hún hafði ímyndað sér að hún væri. Varðandi hið margumrædda atriði á baðherberginu: Ég kunni mjög vel að meta hvernig þessi þáttaröð hafði alla mögulegu erótísku hleðsluna (fyrir áhorfandann, ég meina) sogað út úr henni vegna fyrri atriðisins, þar sem hún stakk glasinu í vasa stúlkunnar. Þegar hún er að leika sér við skulum-sjá-hvort-þessi-gaur-er-verður atburðarás á baðherberginu, höfum við þegar komist að því að hún er hættulega trufluð og svo það er ekki að kveikja á, litla yfirráðafundurinn hennar með aumingja okkar grunlaus blekking. Ég held að annað ótrúlegt afrek þessarar myndar sé að ég gleymdi alveg að hún var ekki á ensku, um það bil hálfnuð, að ég var að lesa texta. Það hefur aldrei gerst áður, í neinni erlendri mynd, og ég hef séð töluvert margar. Í þessari mynd, eins og Cache, er endirinn ekki allur vafinn inn í fallega, snyrtilega slaufu, en ólíkt Cache fáum við að minnsta kosti einhverja tilfinningu fyrir endanleika, þrátt fyrir að við vitum ekki einu sinni með vissu hvort persóna Hupperts sé lifandi eða dauður. Eftir að hafa upplifað La Pianiste, þegar kemur að Michael Haneke, er ég, óþarfi að segja, meira en smá forvitinn.