Hvílík skemmtileg mynd er St. Ives. Það minnir mig á gerð kvikmynda sem gerð var á fjórða áratugnum. Klassísk saga, ávalt af persónum og söguþráður sem er hvorki of dramatískur né augljóslega flókinn. Reyndar er það ekki búið yfir neinu. Saga Robert Lewis Stevenson - hér aðlöguð fyrir skjáinn - er eins og Jane Austen fyrir karla. Við fáum sögu sem hefur rómantík í hjarta sínu, en það er nóg af skemmtilegu líka: bardagaatriði (svona), fangelsisflótta, rangar auðkenni, sverðaleikur og fyndnasta línan sem ég hef heyrt í mörg ár: „Aðeins í Skotland yrði tilkynnt um gesti með nafni á grímuballi.“ Það er mikið grín, erfiðleikar og ekki smá ástarsorg þegar St. Ives reynir að berjast og finna leið sína aftur til fjölskyldu og lífs sem hann þekkti varla. titilhlutverk. Anna Friel er hressandi unun þar sem hin úrræðagóða Flora og Miranda Richardson ganga næstum í burtu með myndina þar sem hún er vitur og veraldleg, búin að vera þar og hafa séð það allt frænka Susan. Richard Grant veitir grínisti af hæstu einkunn. Þetta verður ekki besta mynd sem nokkur hefur nokkurn tíma séð, en heillar hennar eru óumdeilanlegir og öll myndin fyllist nokkuð af orku sem springur af lífi.