The English Patient er ein af þessum myndum sem eiga að mestu leyti allt lof skilið. Ég segi, flest, vegna þess að þessi mynd, þótt hún sé mjög alvarleg, ákafur, djúp og virkilega ígrunduð, hefur enn nokkra galla. Fyrst og fremst, hvers vegna, ó hvers vegna eru nútímamyndirnar svona langar? Þessi endist í meira en tvo tíma og af og til verður virkilega erfitt að einbeita sér og fylgjast með gríðarlega alvarlegu söguþræðinum. Ég segi, ef myndin væri klukkutíma styttri myndi það þjóna henni bara gott. Hins vegar höfum við það sem við höfum. Sigurvegari nokkurra Óskarsverðlauna, The English Patient er enn mjög góður. Það er djúp, innsæi ritgerð um mannssál, ást og svik, stríð og hugleysi, ofbeldi og hugrekki. Ralph Fiennes er frábær leikari. Hetjan hans, taugaveikluð og þögul, er dularfull manneskja, tilbúin í allt aðeins til að bjarga lífi elskhuga síns. Hann er frábær þó hann sé hálfpartinn vanskapaður krypplingur. Hann er sterkasti hlekkurinn hér. Juliette Binoche er eins og venjulega mjög sannfærandi og sæt. Hún bætir miklu við með frábærum leik sínum og ástarsöguþræðinum með þessum Sikh-foringja. Willem Defoe, Colin Firth, Christine Scott Thomas eru öll hér, öll gífurleg og öll mjög sterk. Og svo er eyðimörk Egyptalands, þá er djúpur, skýlaus himinn, grænir lundir á Ítalíu. Náttúran er hér, jafnvel þegar fólk deyr, sprengjur öskra, jarðsprengjur springa. Stríð er hér líka. Það er augljóst, hræðilegt og blóðugt. Svo eru það lík, hræðileg lík, svo nakin lík, framhjáhald og allt. Ég veit ekki hvað skal segja. Svo mikið af glæsilegu leikaraverki, svo mikið raunsæi, svo mikið af grimmd sem stríð hefur í för með sér. Þetta er ekki kvikmynd til að slaka á. Það fær mann til að hugsa.