Eftir að hafa lesið tvær eða þrjár neikvæðar umsagnir á aðalsíðu IMDb fyrir „Pushing Daisies“ og hafði bókstaflega lokið við að horfa á lokaþáttinn fyrir nokkrum mínútum, fannst mér kominn tími til að segja hvað mér fannst um PD. First off, til að takast á við sum vandamálin sem ég hef séð annað fólk hafa við þessa sýningu: eitthvað í þá áttina að "Ég býst við að fólkið sem hefur verið vakið frá dauðum fái raunsærri viðbrögð". Raunhæft, á þessari sýningu? Pushing Daisies er sannarlega hreinn og algjör flótti. Þetta er litaspjaldið, samræðan sem notuð er, atburðarásin, aðstæðurnar, tónlistin: allt er þetta, fyrir mér, bara flótti frá hversdagslífinu. Flótti frá hversdagsleikanum og leiðinlegum. Það er hér þar sem Pushing Daisies fer einstaklega vel fram Pushing Daisies er ekki fyrir alla: Mikill meirihluti sjónvarpsáhorfenda "skilur" það ekki, fyrir sumt fólk er það bara of þarna úti og kjánalegt. En fyrir fólk eins og mig, meira að segja frá fyrsta þættinum sem ég horfði á hann („Frescorts“ frá 2. seríu) og ég var bara hrifinn af þættinum. Upp frá því keypti ég bæði kassasettin og þau hafa varla verið úr DVD spilaranum mínum. Aðrir sem ég þekki þola það ekki, þetta virðist í raun vera eins og Marmite. Í þættinum er fylgst með ævintýrum Ned, Piemaker, með töfrandi fingri, sem endurvekur æskuástin Charlotte Charles, vinnur í samstarfi við einkarannsakanda Emerson Cod. , á Pie-hole og hefur þjónustustúlkuna Olive Snook í vinnu. Aðalleikarar eru frænkur Lily og Vivian, sem Charlotte (Chuck) fær aldrei að sjá. Þeir lifa í fantasíuheimi þar sem hinir látnu eru vaktir til lífsins, allt er sýnt með dásamlega skærum litskvettu og sagt af Jim Dale. Annað en að útlista grunnatriði sýningarinnar get ég í raun ekki hrósað henni mikið meira án þess að segja: Horfðu bara á það. Þrátt fyrir að hafa verið ruglaður af verkfalli Writer's Guild of America, þar sem aðeins 22 þættir verða búnir til, gefur hann dásamlega söguþræði, sögulínur, persónur og aðstæður á sama tíma og gefur (fyrir mig) ánægjulegan endi (já, ég gæti sagt að hann hefði verið sleginn á endanum og flýtt, en ég var samt ánægður með hvernig það fór út). Hvort sem það er skapandi eða bara tilgerðarlegt, fyrir marga (ég þar á meðal) gerði það ávanabindandi og yndislegasta áhorfið og ég vona fyrir framtíð sjónvarps að fleiri þættir sem þessir verði búnir til svo ég sitji ekki eftir með bara 22 , 40 mínútna minningar um hvað sönn skemmtun getur verið.