Forgiving the Franklins er besta mynd sem ég hef séð í mörg ár. Leikurinn var frábær..sérstaklega Mari Blackwell sem var sannarlega merkileg í hlutverki Peggy Lester. Hún vakti Peggy til lífsins með ótrúlegri kunnáttu og gerði hana eins raunverulega og minn eigin nágranna. Ég hafði líka gaman af Robertson Dean í hlutverki föðurins... hann er sannur fagmaður, og tókst að draga fram jafnvel innilegustu atriðin af sjaldgæfum þokka. Frammistaða alls leikarahópsins var mjög góð, frábær, reyndar en hlutverk Peggy eins og Blackwell lék í myndinni. Kvikmyndatakan var fallega unnin í gegn og var hin glæsilegasta. Eina gagnrýnin sem ég hef fram að færa er smá veikleiki í lokasenunum, sem voru of dregnar, endurteknar og aðeins of einbeittar að rangri persónu. Ég hefði viljað sjá hana enda á nótum um fyrirgefningu....en þrátt fyrir þennan smá galla er hún mjög þess virði að horfa á hana og klappa öllum sem taka þátt í gerð hennar.