„Enginn þekkir neinn“ er samsæriskenningartryllir um Satanista/hnetusprengjuflugmann sem miðar að trúarhátíðum Sevilla á helgri viku. Hann er líka besti vinur hetju myndarinnar. Söguþráðurinn er settur upp af sprengjumanninum sem tölvuleik, með hann sjálfan og hetjuna sem leikmenn og Sevilla sem sýndarumhverfið. Hinar raunverulegu húsasundir og götur borgarinnar byrja að taka á sig völundarhúsa eiginleika þessara gömlu leikja af Pacman-gerð. Þegar litið er á þennan hátt virðist atriðið þar sem hetjan og kvenkyns hliðarkona hans eru elt af svörtum hettum með geislabyssur kannski ekki eins kjánalegt og það leikur. Frá upphafi erum við meðvituð um að frásögnin er byggð upp sem leikur - hlutverk hetjunnar er að búa til krossgátur fyrir vinsælt dagblað; á einum tímapunkti verður krossgáturnetið á skjánum hans að skákborðinu sem hann er síðar að tefla á móti föður kærustunnar. Vísbendingar eru á víð og dreif, þar sem myndavélin lokar á dularfullan hátt inn á myndir sem aðeins síðar kemur í ljós að hafa verið mikilvægar (t.d. auglýsingin á stikunni). Leynilögreglumennirnir/pappírseltingarþættirnir eru gerðir hluti af leik sem er í gangi, frekar en rannsókn í kjölfarið. Myndin tekur mikið lán í mynstur frásögn 'Se7en' og allir með kaþólska menntun munu væntanlega fá þýðingu ákveðna atburði sem gerast á ákveðnum dögum í aðdraganda páska. Í þessum lestri er leikurinn á frásagnarstigi , þar sem hetjan berst gegn óvini (í þessu tilfelli tölvunni) til að vinna og bjarga deginum. En það er annar leikur, myndin sjálf, sem eyðileggur þann fyrri. Það eru önnur vísbendingar sem benda ekki til fyrirætlana morðingjans, heldur kvikmyndagerðarmannsins og hetjunnar hans. Á fyrstu tíu mínútunum er vísað í skák, rithöfund sem heitir Navokov og sértrúarleiðtogi sem heitir Sarin. Ef við munum eftir því að dulnefni hins skákelskandi Nabokovs frá 1930 var Sirin, sjáum við annan leik í gangi, þar sem okkur grunar ekki illmennið, heldur hetjuna sjálfa. Í Nabokov skáldsögu eins og 'Pale Fire' býr höfundur til texta sem er hannaður til að fela sínar eigin hvatir og vekur upp leik milli rithöfundar og lesanda til að afhjúpa raunverulegan texta. Í gegnum myndina eru atriði sem eru sjónræn brengluð (t.d. myndin dregst saman), eða sem eru óljóst skilgreindir draumar og ofskynjanir sem fá okkur til að gruna sjónarhorn hetjunnar. Opnunartilvísanir í leiki eru allar tengdar honum. Í fyrstu þáttunum er mikið gert úr kynferðislegu og skapandi getuleysi persónunnar, þannig að myndin gæti verið tilraun hans til að ná tökum á lífi sínu, vera sigurvegari, á þann hátt sem hann getur ekki í alvörunni. Ekki fyrr hefur hann unnið leikinn en rithöfundablokk hans hverfur; orðin sem hann skrifar eru titill myndarinnar sem gefur til kynna að hann sé heildarhöfundurinn. Ennfremur, þessi titill á spænsku endurspeglar sjálfan sig á neikvæðan hátt, mjög Nabokovíska þróun sem bendir til hetju, eins og Kinbote, sem er föst í eigin einhyggju. Þetta rugl af póstmódernískum bókmenntum (Borges, Eco, Pynchon o.fl. er einnig vísað til), Fincher, 'X-Files', 'Run Lola Run', Chris Marker (hugmyndin um borgina og sögu hennar sem kort og texta; og sem menningarsögu sem ásækir nútímann), Bunuellan andklerkahyggju og Alex de „sjokk“myndir la Iglesia leiða af sér kvikmynd sem er einmitt það, rugl, hver snjall-snjall vísbending dregur úr síðasta áhuganum sem dreifist. Skortur á skýrleika um reglur leiksins gerir hann óskiljanlegan og að lokum þreytandi. Það er kaldhæðnislegt að í verki af svo ofákveðnum list er aðaláhugamál myndarinnar í heimildarmyndagæðum hennar, sem skráning um frásögn sem gerist í raunverulegri borg með eigin atburði sem eiga sér stað sjálfstætt. Svo óljós þoka staðreynda og skáldskapar getur skapað meistaraverk eins og 'Sans Soleil' eða 'London', en á endanum þarftu að hafa létta snertingu til að passa við gáfur þínar.