Hefurðu einhvern tíma horft á eitthvað svo hræðilegt að þú verður bara að halda áfram að horfa til að vera viss um að það sé í raun eins slæmt og það lítur út? Þetta er ein af þessum myndum. Gagnrýnendurnir gagnrýndu hana við útgáfu hennar, ekki síst vegna þess hvernig hún var fjármögnuð. Ég náði því í sjónvarpinu í gærkvöldi og lét undan forvitni. Ef svo má að orði komast, þá er það það sem stendur á kassanum, hvorki meira né minna: húmor á lágu stigi, grófur, mjög í „Carry On...“-dúr en með 'fullorðins' tungumáli. Reyndar, það snýr aftur til 60/70 klámiðnaðarins í Bretlandi, svindla veðja með því að lofa raunverulegu kynlífi og skila ekki (koma auga á geirvörtuna?) Allt þetta taugatímabil er endurskapað á ástúðlegan hátt hér en með nútíma kvikmyndatöku. Það hefur ávinninginn af Mackenzie Crook ( The Office, Pirates of the Caribbean og margt fleira) og líka Johnny Vegas. Flísbúðarstelpan er virkilega kynþokkafull. Fyrir utan þessa óvæntu jákvæðu þá veltir það fyrir mér hvað varð um England. Ruslmatur, láglaunavinna, sveitarfélög, örvæntingarfullt líf. Sem bónus eru nokkur flott skot af laufléttu Birmingham. Útlendingum gæti fundist það upplýsandi um viðhorf og vonir Breta. Á heildina litið finn ég samt fyrir vantrú á að ég hafi staðið í gegnum það.