14 ára strákurinn í mér er gríðarlega ánægður með að þeir skuli nú geta gert virkilega flottar fantasíumyndir og að þær séu í miklu uppnámi, hvað með Hringadróttinssögu, Harry Potter og The Chronicles of Narnia sem gera fullt af reiðufé í miðasölunni. Á þessu ári munu sjá (og hafa þegar séð) nokkrir fleiri, einkum The Golden Compass, sem er með mest spennandi stiklu sem ég hef séð á þessu ári. Stardust, byggð á skáldsögu eftir Neil Gaiman, birtist í kvikmyndahúsum í vikunni með lítið meira en kíki. Ég sá engar sýnishorn af henni, aðeins nokkrar auglýsingar. Gagnrýnu viðbrögðin eru svona bla. Ég hefði ekki einu sinni séð það ef ekki fyrir þá staðreynd að ég þarf að bíða eftir vini til að sjá The Bourne Ultimatum, og að ekkert annað áhugavert opnaði um helgina. Jæja, ef þú fyrirgefur hræðilega orðaleikinn, hljóta stjörnurnar að hafa verið rétt stilltar, því ég fór að sjá Stardust, og ég elskaði það. Þetta er ekki risastór mynd eins og Lord of the Rings. Söguþráðurinn er mjög undirstöðu fantasíuleit þín (hetjan fer að leita að fallinni stjörnu) full af hindrunum. En innan þeirra grunnlína er sagan lífleg og hugmyndarík. Það er einfaldlega stefnt að því að vera mjög skemmtileg og heillandi lítil rómantík. Og það heppnast frábærlega. Það var fullt af stórmyndum í sumar en engin þeirra var nærri því eins skemmtileg og þessi. Mikið er um að vera en sagan er vel sögð og nær algjörlega heildstæð. Hún er ekki meistaraverk, en hún getur örugglega tekið upp sama vettvang og eitthvað eins og The Princess Bride hefur (þó mér líki hún ekki alveg eins mikið og fyrri myndin). Margt skemmtilegt hér ef þú ert aðdáandi tegundarinnar.