Crossfire (1947)Frábær boðskapur, frábær táknmynd, mjög góð kvikmynd.Það er erfitt að fara algerlega úrskeiðis með Robert Mitchum, Robert Young og Robert Ryan allir saman sem karlmennina þrjá í aðalhlutverkum, og með leikstjóranum Edward Dmytryk sem dregur saman flókið morð- og leynilögreglugarn. Það er næg ástæða til að horfa á hana einu sinni og jafnvel tvisvar. Þú gætir þurft að skoða hana aftur til að ná söguþræðinum að fullu þar sem hún er útskýrð (of mikið) eða sýnd í flashback (einnig of mikið) vegna þess að hún er svolítið flókin án góðrar ástæðu. En það er skynsamlegt þegar á heildina er litið, og við sjáum snemma (of snemma líklega) hver sökudólgurinn er, og jafnvel hvers vegna. Fyrir utan dramatíkina, vel gert í dæmigerðri noir-lýsingu og uppfull af þessum stuttu gríni sem gera kvikmyndir eftir stríð dramatískar, þar er samfélagsboðskapurinn, gyðingahatursatriðið í þessu öllu saman. Það jaðrar bara við prédikun einu sinni eða tvisvar og það er svo augljóslega góður punktur að láta okkur horfa á það vera gert með samþykki og bíðum eftir að söguþráðurinn og dramatískur leiklistin fari í fremstu röð. Sem þeir gera, sérstaklega Young, sem er ljómandi lakonískur og þolinmóður einkaspæjari, og Ryan, sem er vondur á trúanlega grófan og reiðan hátt (Ryan er góður í því, textagerð hans sanngjarn). Mitchum leikur að mestu útvatnaða útgáfu af því sem hann er frægur fyrir, og fjórða þekkta leikaraflið, Gloria Grahame, er frábær, stutt, nærvera jafnvel þó hún sé örlítið ómissandi. Þó myndin einkennist af atburðarrásinni og boðskapnum. , sem báðir vaxa í krafti eftir því sem við förum, það er mjög auðvelt að horfa á það bara fyrir lýsingu, myndavélarvinnu og leik, þar á meðal klassíska bardagaatriðið sem opnar fyrstu sekúndur myndarinnar, allt gert með skugga. Erkitýpur hermanna sem kynntar eru eru mjög vísvitandi og þetta gæti verið eitthvað sem fólk á þeim tíma þekkti mjög vel og gæti tengst jafnmikið og gyðingahatursþráðnum. Hermaðurinn sem er skelfingu lostinn, gerður hjálparvana (en samt í eðli sínu fær), hógværi unglingurinn án sjálfstrausts (en fær líka), og þreyttur en út á við hæfur öldungur eru allir þarna. Og auðvitað reiði, ofbeldisfulli hermaðurinn sem er afurð stríðsins líka. Þetta síðasta er líka á ábyrgð samfélagsins - jafnvel herinn leggur sig fram um að bæta úr óréttlætinu hér, ekki bara vegna þess að það er glæpsamlegt, heldur vegna þess að það stafar af sliti langrar hræðilegs stríðs. meira en nú, gæti raunverulega fengið, en það er til staðar til að meta enn.