Jimmy Cagney keppir stöðugt um augun á þér í þessari sögu um sviðsframleiðanda sem berst kröftuglega gegn væntanlegum "talandi" kvikmyndum. Þessi saga um ást, svik, konur og dans er sett fram á þann hátt að þú sem áhorfandi ert aldrei meðhöndluð á dauflegri stund. Leikstjórn fjöldasena í æfingaherbergjum var gífurlega vel unnin. Sagan týndist aldrei í þessum ofsa hraða. Sumir hlutar af efninu sem hér er kynnt eru orðnir svolítið gamaldags en það skiptir ekki máli því þegar þú horfir á þetta í 1933 tímaramma er stórkostlegt að horfa á þetta við hliðina á mikið af öðrum þáttum kvikmynda sem voru gefnar út á þessum tíma. Jimmy Cagney er sjón fyrir sár augu í þessari mynd, hann missir aldrei jafnvægið sem sívinnandi framleiðandi forsýninga sem gerðar voru fyrir kvikmyndahúsin sem kynningar. Þannig reynir hann að bjarga rassinum frá því að fara á hausinn, hann var broadway framleiðandi áður en hann byrjaði á þessu. Joan Blondell er stórkostleg sem vanrækt ástaráhugamálið, Nan, hún gefur svo kraftmikla frammistöðu sem er svo óvenjuleg fyrir kvikmyndir þess tíma, svo flott að horfa á konu sem er lýst sem sterkri konu til tilbreytingar. Eina vandamálið sem ég hafði með myndinni voru hinar gífurlegu framleiðslu í lokin. Þessir voru stórkostlegir í sjálfu sér, fallega dansaðir og frábærlega framleiddir, en virtust bara ekki passa inn í söguna. Eini linkurinn sem þeir hafa á aðalsöguna er að Cagney þurfti að setja á 3 forsýningar á 3 dögum til að fá samning og það gerði hann. Ég átti erfitt með að trúa því að þetta væri það sem stelpurnar hefðu verið að æfa alla myndina og að þessi leikmynd gæti passað inn í kvikmyndahús. Þannig var "Sitting On A Backyard Fence" miklu meira við hæfi sögunnar. Framleiðslurnar í lokin virtust draga þessa ofboðslega hraða sögu í stopp og það var ekki gott. Ég var þreyttur eftir að hafa séð fyrstu söngleikjaseríuna og þá áttaði ég mig á að það voru tvær aðrar að koma upp. Þessar seríur fengu líka mikið af hlátri frá áhorfendum. Allt í allt frábær mynd með súran endi.9/10