Þessi mynd er góð til skemmtunar, en hún er ekki sögulega áreiðanleg. Ef þú ert að leita að kvikmynd og hugsar með sjálfum þér „Ó, ég vil læra meira um líf Custer og hans síðustu stöðu“, ekki leigja „Þeir dóu með stígvélin á“. En ef þú vilt horfa á kvikmynd til að njóta eldri vestrænnar kvikmyndar, með smá rómantík og bara fyrir góða sögu, þá er þetta skemmtileg mynd til að horfa á. Sagan byrjar með Custer (Errol Flynn) fyrsta daginn á West Point. Allir elska heillandi persónuleika hans sem gerir honum kleift að komast upp með flest allt. Myndin fylgir ferli hans frá West Point og mörgum bardögum hans, þar á meðal bardaga hans í borgarastyrjöldinni. Myndinni lýkur með síðasta uppáhaldi hans á Little Big Horn. Á milli bardagaatriðin finnur hann ást og hjónaband með Libby (Olivia De Havilland). Errol Flynn túlkar hrokafullan, en lifir George Armstrong Custer vel. Olivia De Havilland leikur hina sætu, sætu Libby mjög vel, sérstaklega í daðursenunni sem Custer og Libby hittast fyrst. Efnafræði þeirra á skjánum fékk þig til að trúa á rómantík þeirra. Leikurinn var almennt áhrifamikill, sérstaklega gamanhlutverkið (þó staðalímyndin) Callie lék af Hattie McDaniel. Karakterinn hennar mun örugglega fá þig til að hlæja.Hetjulega stríðstónlistin dró fram spennuna í bardagaatriðunum. Fallegir búningarnir setja svip sinn á tímabilið. Handritið var stundum fáránlegt, þó að myndin væri samt skemmtileg áhorf. Lýsing leikstjórans á Custer var sem hetja og sagan sýnir að það er umdeilanlegt. Sumir munu horfa á þessa mynd og sjá Custer sem hetju. Aðrir munu horfa á þessa mynd og læra að hata hann. Ég gef henni þumal fyrir þessa vestramynd frá 1942.