Þetta er líklega besta heimildarmynd sem ég hef séð í mjög langan tíma. Jonny Kennedy var og er enn hörmulega fallegur innblástur. Hann lifði ekki aðeins af einum sársaukafulla sjúkdómi sem til er, heldur notaði hann fegurð sína til að sýna heiminum að það er líf eftir dauðann og til að gefast aldrei upp á að ná til fólks og dreifa ást sinni. Að horfa á mínútur af ævilangri baráttu hans var hjartnæmt. Það var hugljúft að hlusta á snjöll rassinn hans og sjá krúttlegu látbragðið hans. Og það var ólýsanlegt að sjá hann brosa. Mér finnst ég heppinn að hafa getað orðið fyrir snertingu við þennan pínulitla risa. Vinsamlegast, ef þú hefur einhvern tíma tækifæri til að horfa á þessa mynd - teldu þig heppinn að hafa hitt Jonny Kennedy.