Legend of ZuI man vel eftir upprunalegu Zu Warriors frá Tsui Hark sem framleiddir voru 18 árum áður. Yfir ein jól, á sjaldgæfri viku þegar Channel 4 í Bretlandi sýndi viku af Hong Kong kvikmyndum, var Zu Warriors svo grípandi fyrir mjög ungan áhorfanda og bróður hans og svo eftirminnilegt að það hefur verið greypt í minningu hinna fullorðnu. up sprog...Reyndar held ég að upprunalega Zu Warriors sé ein af elstu myndunum sem ég sá sem krakki sem ég man greinilega söguþráðinn og hasarsenurnar úr. Og minningarnar um að hafa séð Yuen Biao, Sammo Hung og aðra í klassískum blóma. Svo þegar ég sá þessa endurgerð af Zu Warriors, var einhver kvíðatilfinning. Gæti það sigrað draumkenndu bernskuminningarnar sem ég átti um frumgerðina, eða mun hún fylgja vegi annarra endurgerða og deyja hræðilegri dauða en vondu mennirnir og hálsbrotnir þeirra sem þú finnur í þessum kung fu myndum? Jæja, svarið er ég get' ekki segja. En það var vegna þess að þetta er í raun ekki endurgerð. Sögurnar (og stíll) eru næstum allt öðruvísi. The Legend of Zu segir frá King Sky, einmana stríðsmanni, þar sem húsbóndi hans, Dawn, lýsir yfir ást sinni á honum en líf hennar er tekið frá henni af skrímsli sem heitir Insomnia. Tvö hundruð árum síðar kemur svefnleysi aftur, Dawn endurholdgast sem Enigma og svefnleysi hefur snúið aftur til að eyða Zu. Á meðan reyna White Eyebrows og Red, með hjálp King Sky, að stöðva Insomnia. Söguþráðurinn er ekki fullur af útúrsnúningum, en hafði nóg smáatriði til að halda mér áhuga. En ég get séð þessa mynd sem eina sem þú annað hvort elskar eða hatar. Myndin snýst mikið um tæknibrellurnar, þar sem meirihluti hennar tekur þátt í nokkrum tölvugerðum umhverfi, líkt og The Storm Riders og A Man Called Hero. En ólíkt hinum tveim var þessi mynd ein sem fór ekki fram úr grafíkinni og allt var smekklegt. Ekkert virðist flýtt - ólíkt Hero. Bakgrunnurinn var viðbót við leiklistina og alls ekki yfirgnæfandi atriðin. Sagan inniheldur líka fullt af persónum og blanda svo margra einstaklinga gerir myndina heillandi. Það var hugsanlega á mörkum „of margir kokkar“, en almennt átti hver persóna sinn þátt í sögunni. En sum hlutverkanna virðast vera „útvíkkuð leikmynd“ að mínu mati og ég á einhvern veginn eftir að efast örlítið um nauðsyn þessa. Ekin Cheng og Louis Koo leika mjög aðalhlutverk í myndinni, en ég gæti ekki sagt þessa mynd. sýndu sína bestu frammistöðu. Cecilia Cheung virðist að minnsta kosti hafa þroskast í leik sínum, en hann er samt frekar hrár. Kelly Lin var nýja opinberunin fyrir mig. Þrátt fyrir mjög stutt hlutverk hennar, hef ég beðist afsökunar og viðurkenna að ég hlakkaði! Á heildina litið verð ég að segja að ég hafði jafn gaman af þessari mynd og ég naut „upprunalegrar“. Í ljósi þess að báðar myndirnar eru gerðar af hinum goðsagnakennda Tsui Hark, eru myndirnar tvær saman hluti af annáll sem sýnir hvernig kvikmyndagerð í Hong Kong hefur breyst á tveimur áratugum. Og ein fegurð við það er sú staðreynd að í raun er ekki hægt að bera þessar tvær myndir saman, eins mikið og epli eru epli og perur eru perur. Að lokum eru báðar mjög skemmtilegar myndir í eigin rétti. Og ég ætla aftur að rifja upp minningar með því að horfa á frumritið aftur. Tveir til að horfa á, en ekki bera saman.