Ég varð tálbeitt af titlinum... ég bjóst við innsæi og forvitnilegu ferðalagi inn í alkóhólisma, í staðinn fékk ég frekar leiðinlega og lítt hvetjandi sögu um rómantískan Skota. Aðalpersónan fær ekki mikla sálfræðilega dýpt, nema þú sért til í það flokka cheesy unglinga-ljóð sem sálfræði. Það var synd, því kjarni sögunnar hefði getað verið góður, með betri viðleitni til að lýsa innri tilfinningum manns sem þurfti að búa við áfengi og ofbeldi frá æsku. Því miður , almenna hugmyndin virðist vera meira eins og "ég er eins og ég er því þannig er ég". Og hin hlæjandi slæma tilraun til að gefa lágstéttarmanni einhvers konar ljóðrænt forskot gerir illt verra. Að grípa til ofnotaðrar klisju „poète maudit“ angar af skyndilausn, ódýr leið til að láta daufa kvikmynd líta út fyrir að vera klár, listræn og innihaldsrík. En „16 ára áfengi“ er ekki mikið gáfulegt, listrænt eða þroskandi. Aðalpersónan þróast alls ekki og hin veikburða tilraun til að breyta mistekst án góðrar skýringar. Rétt eins og upphafstilraunin gerðist frekar út í bláinn. Kvikmyndin tekur mikið lán frá sígildum eins og A Clockwork Orange og Trainspotting, en hún nær ekki að endurheimta mikilfengleika þeirra, ekki einu sinni í nokkrar sekúndur.Jobson lagði of mikla áherslu á listrænt efni. hlið málsins, og vanrækti afganginn og gaf okkur kvikmynd sem er skemmtileg fyrir augað en fáránleg fyrir heilann.