„Priscilla, eyðimerkurdrottning“ er alltaf verið að troða upp sem meistaraverk ástralskrar kvikmyndagerðar. Mér fannst það frekar svekkjandi. Aðalleikararnir eru frábærir - Terence Stamp er að eldast fallega, Guy Pearce ætti að gera meira gamanmál í stað töfrandi hlutverkanna sem hann velur og ég hef verið aðdáandi Hugo Weaving síðan ég sá hann leika Oberon fyrir löngu síðan. Kvikmyndatakan er frábær, en ef þú hefur einhvern tíma farið í ástralska útbyggðina, þá myndirðu vita að loftið er svo tært og ljósið svo ljómandi að þeir hefðu getað tekið það á kvikmynd sem jafngildir Box Brownie og það myndi samt gera það. hafa litið stórkostlega út. Svo hvað er vandamálið mitt? Jæja, þrennt. Í fyrsta lagi er engin vorkunn kvenpersóna í allri myndinni. Kona sem þarf að afla sér tekna með því að skjóta borðtennisbolta út úr séreignum sínum á krá við veginn á skilið samúð okkar. Eiginkona Tick fær ekki mikið betri meðferð. Í öðru lagi er atriðið þegar þau syngja "I Will Survive" fyrir hóp frumbyggja móðgandi. Að reyna að draga einhvers konar hliðstæðu milli baráttu dragdrottninga og trannies og næstum algjörrar eyðileggingar frumbyggjamenningar, sem ég geri ráð fyrir að atriðið eigi að gera, sýnir sögulegan skilning sem er verðugur Paris Hilton. allt saman og mesti galli myndarinnar er að hún er bara ekki nógu fyndin. Talaði Stephan Elliott í raun við einhverjar dragdrottningar þegar hann skrifaði myndina? Allir sem þekkja dragdrottningu (eða þrjár eða fjórar) vita að þær eru flestar með rapier-eins og vit og eru óhræddar við að nota þær. Núna get ég skilið að mikið af dragdrottningaþvælum hefði sennilega orðið til þess að myndinni hefði hafnað flokkun en Elliott hefði átt að geta safnað nægu „fit for the kiddies“ efni til að klára myndina sína. Svo, allt í allt, sóun á góð hugmynd og frábær leikarahópur.