Kjarninn í næstum sérhverjum stórbrotnum glæpatrylli er vandlega ígrundaður, aðferðafræðilegur skipulagður ofurglæpur, sem 9 sinnum af 10 er framinn af hópi viðkunnanlegra, gráleitra siðferðisvitringa fyrir hverja lífið er ekki. sanngjarnt, fyrir hvern að koma aftur á manninn er, tja, eitthvað sem vert er að hrósa fyrir. Handrit James V. Simpsons handritshöfundar í fyrsta sinn að Armored nær þessum helmingi rétt. Hann sannfærði sig sérstaklega um að við hefðum ekkert nema samúð með hinum nýlega munaðarlausa, öldunga í Íraksstríðinu Ty Hackett (Stomp the Yard's Columbus Short), sem er við það að láta illan banka taka húsið sitt á brott (bróðir, ég. hef verið þar). Og hann gaf Ty góðan fjölskylduvin í Mike (Matt Dillon) sem er ofboðslega góður og fær honum vinnu hjá brynvarða bílafyrirtækinu sem hann vinnur hjá með Baines (Lawrence Fishbourne) og einhverjum skrítnum frönskum náunga (Jean Reno). Þessir krakkar hafa gaman af því að skemmta sér og leika prakkarastrik, en þeir eru líka alvarlegir brynvarðabílar, svo það þýðir að þeir bera byssur og eru harðir. Eftir stutta stund, þegar maður horfir fræðilega á Armored, gæti maður farið að hugsa eins og ég gerði, að kannski - bara kannski - verður þetta einhvers konar æðisleg, tungu í kinn, kornbolta ránsmynd með einhverjum á-the-nef persónusköpun sem færa söguna á eðlilegan hátt og auka persónulega hluti allra hlutaðeigandi. í von um að afhjúpa virkilega, virkilega snjöll áætlun með fullt af mögulegum „holy sh*t“ augnablikum. Ég meina, tónlistin ein og sér er kennslubókarránskvikmynd - grófir, pirraðir taktar sem vinna yfirvinnu þar sem við fáum nærmyndir af persónum sem segja hluti eins og „Í raun og veru geri ég það,“ og „Ertu brjálaður?? " Í 45 mínútur eða svo hafði myndin mikla möguleika til að flakka um tegund. Síðan byrjar hlutirnir að lykta verulega. Þessir náungar, þessir fávitar, hafa ekkert plan. Það er engin "Ok, here's what we're gonna do..." sena, engin teikningar, engin sprengiefni, engin svartur sendibíll eða skíðagrímur (þrátt fyrir „prófun“ þeirra, eins og sjá má í stiklu). Nei, þessir krakkar ætla að stela 42 milljónum dollara af eigin vörubílum (sem eru aðeins fylgst með Klukkutímasambandi í gegnum útvarpið, þrátt fyrir að vera búnir einhverri flottri, stórkostlegri „GPS tækni“), og þeir eru ekki einu sinni ætla að setjast niður og ræða það. Djöfull segir Mike Ty aðeins frá áætluninni kvöldið áður, sem er algjörlega fáránlegt. En auðvitað hefur Ty húsið sitt til að hugsa um svo lengi sem Mike lofar að „enginn muni slasast,“ er hann um borð. Gettu samt hvað. Einhver meiðist. Hvers vegna? Vegna þess að fyrir utan að keyra vörubílana inn í yfirgefna verksmiðju til að fela peningana, hafa þeir ekkert plan. Það var það. Það var hversu langt þeir hugsuðu hlutina út. Svo náttúrulega byrja hlutirnir að leysast upp. Þessir kettir eiga allt skilið sem þeir fá fyrir að vera svona óundirbúnir. Þetta handrit, satt að segja, finnst eins og það sé eins og afurð einhvers slæms spunaleiks: "Brynvarinn bíll, rændur af eigin vörðum...FARÐU!" Þrátt fyrir hálf-sæmilega uppbyggingu sem hefði kannski getað tekið myndina í nokkrar áhugaverðar áttir, þá er sagan bara alveg að detta í sundur og fljótlega er EKKERT skynsamlegt, eða er jafnvel lítið trúlegt.Þegar kvikmyndagerðarmenn hafa ekki flottan "krók" „Fyrir rán þeirra virðast persónur þeirra heimskar og ruglaðar. Og þegar persónur eru heimskar og rugla saman, þá er erfitt fyrir áhorfendur að fjárfesta í þeim og sögu þeirra. Og þegar það gerist rennur öll spenna út úr botni myndarinnar og skilur eftir hláturmilt, hol hýði. Slepptu því. 3/10