Ef þér líkar við Star Wars/Trek, komdu að sjá hvaðan þeir fengu allar hugmyndir sínar og kvikmyndatæki. Þetta eru 2 bestu uppáhaldsmyndirnar mínar allra tíma, annars veraldleg-framúrstefnuleg og sálræn spennumynd. Styrkur rótarefnisins („The Tempest“ eftir Shakespeare) fellur ekki í skuggann af whizbang brellu (a la síðar Lucas). Og bara vegna þess að það var gert árið 1956, ekki gera ráð fyrir að þú getir "séð strengina" halda fljúgandi diskinum uppi. Þetta var fyrsta myndin þar sem þú GATTIÐ EKKI. Kraftaverk það var gert á "A-kvikmynd" mælikvarða, hagfræði og smekk á þeim tíma var staflað mjög gegn því. Og fyrri „smell“ leikstjórans Wilcox var „Lassie Come Home“. Þar til ég fletti honum upp, gerði ég ráð fyrir að 'Fred Wilcox' væri dulnefni yfir leikstjóra sem var þegar eða síðar orðinn frægur, en vildi á þeim tíma ekki vera tengdur við sci-fi, sem var stranglega "B" tegund þá. Þetta var annaðhvort mjög MJÖG hugsjónaframleiðsla, eða mjög tilviljunarkennd „mistök“ af hálfu fólksins sem setur Hollywood í reikninginn. Það eru gríðarstórir mattar með lifandi aðgerð næstum smásjárlega settar inn sem Lucas notaði mikið. Það eru greindar vélar sem fara yfir staðalímynda „notendaviðmótið“; "tölvur", eins og þær hafa verið sýndar mun minna framúrstefnulega í síðari verkum. „Transporter“ Star Trek er þarna, sjónrænt, nánast óbreytt af Roddenberry 10 árum síðar. Og ef Trek/Wars technobabble slekkur á þér, eru vísindalegar tilvísanir FP ekki ofgert og allar nákvæmar, jafnvel í dag. „Skipið“ leikmyndin er yfirgripsmikil, glitrandi raunsæ, eins góð og allt sem þú hefur séð síðan, og meira sannfærandi en nokkuð sem „Trek“ hefur gert, fyrir sjónvarp eða kvikmyndir. Við fengum ekki að eyða eins miklum tíma þar og ég hefði viljað. Ef þú hefur einhvern tíma velt því fyrir þér hvernig kvikmyndir komust út í geiminn svo hæfileikaríkur, að horfa á FP mun útskýra allt það. Það er örugglega ekki 'Wagontrain to the Stars'.