Ef hugsanleg kvikmynd hlýtur einhvern tíma að hafa hljómað eins og hún myndi ekki virka miðað við að lesa handritið á pappír, þá væri það þessi. Hérna höfum við það sem virðist líta út eins og ógnvekjandi, mjúkt klám s&m mynd, heill með risastóru bíóplakatinu, sem sýnir næstum nakta Christina Ricci sem er hlekkjað við engan annan en sjálfan Mr. Bad Ass MF, Samuel Jackson. En ég skal segja þér, ef einhverntíman lifnar kvikmynd á frumu-dúr með sálarkrafti til vara, þá er það endurlausn eftir Craig Brewer af Hustle & Flow, Black Snake Moan. kvikmyndin sogar þig inn með upphafssenunum og heldur áfram að kafa dýpra og dýpra inn með hverjum ramma sem á eftir kemur. Þetta er grunnsaga þín um tvær mjög skemmdar persónur sem finna hvor í annarri styrk og hugrekki til að halda áfram, á jákvæðari hátt, með lífi sínu. Þessi saga hefur auðvitað verið gerð áður, en eins og ég hef alltaf sagt, þá er það hvernig saga er sögð sem gefur henni hjarta, dýpt, merkingu og kraft. Villibarnspersóna Ricci er skemmd af því að hafa misnotuð barnæsku. Jafn sálarsjúk tónlistarpersóna Rae og Jackson, Lazarus, finna hvort annað undir örvæntingarfullum kringumstæðum og Laz tekur að sér að reyna að hjálpa Rae. Þetta er í sjálfu sér tiltölulega einstakt: Hugmyndin um að karlmaður reyni að hjálpa konu sem á um sárt að binda, frekar en að reyna að nýta sér hana frekar, og við vitum frá upphafi að hjarta Laz, og hjarta myndarinnar, er á réttum stað. Kvikmyndin fjallar í grunninn um endurleysandi, græðandi kraft ástarinnar (með tónlist sem seinni sekúndu) og myndin hljómar djúpt við þennan sannleika - sálarlega, listilega og snilldarlega. Ein helsta ástæðan fyrir því að myndin heppnast svo djúpt er vegna hinar grimmilegu, einlægu frammistöður frá Ricci og Jackson. Atriði sem hefðu komið út eins og hláturmild og aumkunarverð í höndum minni listamanna eru þess í stað kraftmikil sem öll útrás. Sérstaklega bogasena myndarinnar, þar sem Jackson syngur og leikur lagið af titlinum einn heima hjá sér, með Ricci, innan um alvarlegt þrumuveður og móðgandi púkarnir úr fortíð Rae hlaupandi í hausinn á henni, sem leiðir hana til að skríða til Lasarusar. og klístrast við fótinn á honum, kemur ekki út eins fáránlegt og tæknilega séð, heldur frekar eins og brjálæðislega róandi. Allar aukasýningar eru frábærar hér líka. Justin Timberlake er fullkomlega trúverðugur sem kvíðafullur kærasti Rae, Ronnie, og hin alltaf dásamlega S. Epatha Merkerson er líka fullkomlega leikin sem persóna sem ber greinilega tilfinningar til Lazarusar. John Cothran Jr. er líka framúrskarandi, sem séra vinur Laz, R.L. (hnakka til blústónlistarmannsins R. L. Burnside, eflaust). Allt virkar við þessa mynd, við skulum horfast í augu við það, þar á meðal tónlistin/hljóðrásin, sem inniheldur Burnside, Scott Bomar, Bobby Rush, Son House, og síðast en ekki síst, Jackson sjálfan, en ég er að hlusta á frábæra útgáfu hans af Stackolee þegar ég semur þessa umsögn. . Það er líka mjög falleg og áhrifamikil útgáfa af "This Little Light of Mine" í myndinni, sungið átakanlega og mjúkt af Ricci. Samuel Jackson hefur sagt í nýlegum viðtölum að hann telji að frammistaða hans í þessari mynd sé sú besta af ferill hans hingað til; Ég gæti ekki verið meira sammála honum. Þetta er verk sem hann getur verið einstaklega stoltur af, ásamt öllum öðrum sem taka þátt í þessari dirfsku, einstaklega vituru og innilega hjartanlegu móður* lukku af verkefni.