Aðalatriði myndarinnar, IMO, er sú staðreynd að allt líf Jóhönnu hefur ekki verið annað en röð af framhliðum. Kvikmyndin opnar á því að hún deyr gráu rætur sínar á laun og felur notaða settið í tómum vefjakassa. Það sem er skrítið er að hún er að fela þetta fyrir MANN sínum. Ef hún þarf að fela hversdagslega hluti fyrir ástvini sínum má veðja á að hún sé að fela enn stærri hluti fyrir öðrum sem taka þátt í lífi sínu. Þegar Joanna slær Cory óvart fer hún af vettvangi til að hringja á lögregluna. Þegar hún kemur til baka eru lögreglan og sjúkrabíllinn á staðnum, sem og fólk úr sveitarfélaginu hennar, sem segir: "Hvers konar manneskja lemur barn svo skilur það bara eftir þar?" Hún er vel metin í samfélagi sínu og tekur þá ákvörðun að þegja yfir því sem hún hafði gert. En hún áttaði sig aldrei á því hversu erfitt það væri að halda uppi framhliðunum hennar...Frábær mynd - ég hef séð hana oft!