Final Draft - Handritshöfundur (James Van Der Beek) læsir sig inni í íbúð sinni og lætur undan geðrof í tilraun til að skrifa hryllingshandrit. Ekki hræðileg forsenda, en framkvæmdin er hræðileg. Þetta líður eins og fyrsta árs leiðsögn og ritstörf, og er það líklega. Leikstjórinn klippir út úr öllu. Það á að vera ruglingslegt. Það sem það ER er pirrandi. Svo mikið að litlir klumpar af kvikmynd eru ósamhengislausir. Skriftin er fyrirsjáanleg og notar ekki eftirfylgni við flestar hugmyndir sem það býður upp á (poka af appelsínum). Það er eins og þeir hafi orðið uppiskroppa með tíma og skroppið saman fyrir kvikmyndahátíðina í Toronto. Þessi mynd er ekki „ó guð minn góður, hún er svo slæm að hún er góð“ slæm. Það er leiðinlegt vont og pirrar þig í langan tíma á eftir. James Van Der Beek er ekki hræðilegur leikari og heldur skipinu varla yfir vatni. En hann er of eðlilegur fyrir þá tegund geðrofs sem myndin reynir að bjóða upp á. Hann er bara afturhaldinn gaur sem einn daginn sér fólk og ofsjónir, ákveður síðan að bregðast aðeins. Orsök fylgir áhrifum. Kannski er eitthvað í vatninu. Nú er Darryn Lucio, sem leikur "vin" hans, hræðilegur leikari. Hann deilir líkingu við Chris O'Donald og er enn meira pirrandi, ofurmannlegt afrek. Andrúmsloftið sem myndin gefur er gott (dauflega grátt og dapurlegt), en þar sem það er það eina sem myndin nær þá þýðir það ekkert. Þessi mynd vill verða Jacob's Ladder eða The Machinist. Það er ekki einu sinni Secret Window. Það er preppy stúlkan í bekknum sem ákveður að snúa sér að goth. Ekki hræðilega hræðilegt, en hrein heimska í því mun víkja fyrir þér. Ég hef nú þegar lagt meiri hugsun í þessa gagnrýni en kvikmyndagerðarmennirnir gerðu fyrir þetta.D