Ég sá stikluna fyrir þessa mynd á áttunda áratugnum þegar ég var varla 16 ára þegar ég horfði á aðra mynd. Ó!!!! hversu spennt ég og besti vinur minn vorum. við gátum ekki beðið í mánuð eða svo þar til það kæmi á. Ég sá þessa mynd 17 sinnum það ár í leikhúsi. Ég elska, elska, elska það. Kris er svo fullkominn fyrir myndina. Hann er skrítinn og frekar drasl en líka feiminn og óviss við Babs og það er svo yndislegt að horfa á það aftur. Þegar þeir syngja sígrænt í stúdíóinu og hann hljómar með skrýtnu röddinni sinni sem er svo allt öðruvísi en hinar fullkomnu nótur sem koma frá henni en mér fannst þetta alltaf ein besta atriði myndarinnar. Hvernig hann lítur á hana og hann er svo stoltur. Ég gæti horft á þessa mynd á hverjum degi. Við reyndum að klæða okkur eins og hún var. þetta kom í sjónvarpinu á réttum tíma og ég fékk dætur mínar til að horfa á þetta, þær voru unglingar og elskuðu það. Kannski er það bara það að ég var svo upptekin af því á aldri þegar allt var öfgafullt veit ekki. Endirinn hefur alltaf grátið í mér enn þann dag í dag.