Við skulum skera í gegnum allt í fyrstu málsgreininni. "The Messengers", nýjasta mynd Pang-bræðra (Danny and Oxide), sem hryllingsmynd, er afar slæm. Og alveg eins og kvikmynd almennt, er það mikil vonbrigði. Þetta er ekkert annað en endurhituð „Sixth Sense,“ og svo lengi sem þessi mynd er enn til staðar, þá er engin ástæða til að borga peninga fyrir að sjá þennan kalkún. Undanfarið hafa hryllings-/slasher-myndir eins og „Final Destination“ seríurnar, „ Wrong Turn,“ „Boogie Man,“ „The Ring 2“ og „The Grudge,“ verða sífellt háðari stórum áföllum án þess að borga sig (til dæmis, eitthvað hoppar út í manneskjuna á skjánum, vekur andköf frá áhorfendum , en reynist vera köttur eða kráka eða eitthvað.) Lítið fer í að gera þetta að ósvikinni ógnvekjandi upplifun eins og "Sjötta skilningarvitið" eða "Signs" eða nokkrar af klassískum hryllingsmyndum 1940, 50s og '60s."The Messengers" treystir á sömu gömlu, þreyttu klisjurnar og þessar nýrri, miklu síðri myndir, og eru því gamlar, þreyttar og - mér til undrunar - endaði sem ein leiðinlegasta mynd sem ég hef séð í nokkurn tíma. Söguþráðurinn á sér aðra heimskulega fjölskyldu, leidd af pabba Roy (Dylan McDermott, "The Practice"), mömmu Denise (Penelope Ann Miller, "Awakenings", "Kindergarten Cop," sjónvarpsþáttaröðin "Desperate Housewives"), stóra systir Jess (Kristen). Stewart, "Zathura: A Space Adventure") og smábarnið Ben (Evan Turner), sem flytur til Norður-Dakóta frá Chicago. Ástæðan fyrir flutningnum er aldrei rakin hér, en hún hefur eitthvað að gera með vangetu pabba til að finna vinnu og ölvunarakstur Jess. Við vitum að það verða vandræði strax því þau flytja inn í stórt gotneskt hús í miðri hvergi; lögheimili sem lítur út eins og sumarbústaður Munster. Ó, og fyrstu fimm mínúturnar í kvikmyndasýningunni gerðist eitthvað virkilega hræðilegt þarna. Jess hatar staðinn (hey, hver gæti kennt henni um), en bjartsýnn popp vonast til að gera út úr því að rækta sólblóm (þrátt fyrir óvenju mikið magn af krákum) flögra um). En þegar hann hittir Burwell (John Corbet, "Raising Helen" og lítur út eins og Kevin Costner í kvikmyndaútgáfunni af "My Name Is Earl"), farandrekanda og sérfræðingur í sólblómarækt, þá byrja hlutirnir að taka við sér. En svo skrýtnir hlutir byrja að gerast; Jess er skelfingu lostin af ofbeldisfullu óséðu afli í húsinu (auðvitað, enginn annar en hinn tveggja ára Ben getur séð það, svo hún er merkt flögu) og krákurnar halda áfram að hanga. Ben er líka fær um að greina ójarðnesku verurnar, en þar sem hann er tveggja getur hann ekki orðað það. Atriða eftir atriði þar sem fólk sagði litla drengnum að segja þeim það sem hann sér fékk mig til að hrópa á skjáinn: "Hann getur ekki sagt þér það! Hann er tveggja ára!" Já, að hafa eina söguhetjuna sem getur leyst alla þessa hluti að vera mállaus smábarn er mjög klár. Allavega eigum við eftir að velta fyrir okkur geðheilsu Jess; hvenær og hvort Ben lýsir nokkurn tíma almennilega hinum ofviða sýnum sem hann sér; ef pabbi lætur sólblómamálið virka; ef hálendisrekinn er góður gaur eða slæmur; hver tilgangurinn með fasteignasala sem lítur út fyrir George Plimpton er; hvernig gaffal sem stunginn er í bakið getur aðeins verið holdsár; hvert hlutverk mömmu í fjölskyldunni er; og hvaðan koma allar krákurnar. Allt þetta meðan beðið er og verið að spá í að eitthvað - hvað sem er - gerist. Niðurstaðan er líka í raun og veru ömurleg og vekur enn og aftur þá spurningu hvernig andi sem hefur engan líkama getur valdið lifandi manneskju skaða. Mjög leiðinlegt, tilgangslaust og hræðilegast af öllu, ekki ógnvekjandi í það minnsta. Ó, og það er fullt af krákum í þessari mynd.