Einnig þekkt sem Big Spook War. The Great Yokai War er tilraun Miike til fjölskyldumyndar og helvíti fínt starf sem hann gerir líka. Vandamálið er að ég get ekki ímyndað mér að margir foreldrar vilji láta börnin sín undirgangast þessa mynd. Bestu krakkamyndirnar eru þær sem eru ógnvekjandi eða hafa vægast sagt truflandi myndmál, Neverending Story og Return to Oz koma upp í hugann, en í tilfelli Yokai stríðsins mikla tekur Miike hlutina aðeins of langt. Reyndar á sýningunni var ég hjá þeim sem kynnti myndina og ítrekaði það fyrir fjölskyldunum tveimur þar að hún hentaði líklega ekki mjög vel. Myndin hefst með því að unga hetjan í verkinu kynnir sig og útskýrir núverandi fjölskylduvandamál sín. Þetta stutta augnablik hversdagsleikans brotnar verulega þegar kýr fæðir kálf með andlit manns sem öskrar að eitthvað hræðilegt sé að koma áður en það fellur dauður niður eins og viðurstyggðin sem það er (það er alveg mögulegt að hið hreina viðbjóð verunnar sé Einhver furðuleg Quato-hylling. Í kjölfar ótrúlegrar kynningar fyrir illmennið Kato og handlangara hans Agi (furðu aðlaðandi Chiaki Kuriyami), með heimsendauppreisn. Sagan færist í eðlilegt horf í smá stund, en það líður ekki á löngu þar til einhver og öll rökfræði fer í vaskinn og ungi drengurinn gengur í lið með hópi Miyazaki neitar að taka út vonda galdramanninn. Söguþráðurinn í myndinni er tiltölulega einfalt og stundum furðu töff, allt útvaldið virðist bara algjörlega úr lausu lofti gripið í kvikmynd sem brýtur svo reglulega úr klisjum, en nýtur aðstoðar einfaldrar ótti hvetjandi sýn á töfrandi heim. Þetta er í raun Miyazaki mynd sem gerð er að lifandi hasarmynd, að vísu miklu meira og grimmari en venjulega Miyazaki mynd. Myndin er einfaldlega unun að horfa á hönnun Yokai er litrík, og að mestu hagnýt, á meðan hin vonda vélmenni. skrímsli á meðan þeir sýna ekki besta CGI í heimi hafa hagkvæmni og ógn við þá sem skapar þeim mun áþreifanlegri ógn en þú myndir ímynda þér. íhuga að flestir þeirra séu í förðun eða latex jakkafötum. Jafnvel Agi, sem er með fáránlega býflugnabú, þyki þrunginn og banvænn þökk sé furðu frábærum leik frá Kuriyami. Þó að myndin hafi marga þætti sem setja hana þétt inn á fjölskyldumyndasvæði; sætar verur, yngri hetjur, gjörsamlega illt illmenni, tilfinningu fyrir illsku og ævintýrum og áberandi skortur á ofbeldi. Það eru þættir sem vekja mann til umhugsunar um hvort Miike hefði átt að leikstýra slíkri kvikmynd. Vélmennaherinn er raunverulega ógnvekjandi hversdagslegir hlutir sem eru sveipaðir í óskaplega dýr sem líta út eins og T-101 án húðar og með viðbættum keðjusögum. Þessar skepnur rífa persónur í sundur; sjúga verur inn í blóðlitaðan munn þeirra og ræna börnum frá heimilum sínum með því að strjúka þeim beint fyrir neðan nefið á foreldrum sínum áður en þeir láta undan smá ættjarðarmorði. Sköpun verunnar er jafn erfið fyrir unga huga. Yokai, í raun hetjurnar, eru færðar inn í risastóran ofn fullan af vökvaformi haturs sem tærir hold Yokai og neyðir reiðar sálir þeirra til að eiga málmmola. Ef krökkum þótti slæmt að rjúka Anakin, bíddu þangað til þau sjá broddgelti á stærð við mann brenna til bana í keri bráðins haturs í eina mínútu áður en honum er breytt í viðurstyggð mótorhjóls. Það er líka útlimaskurður, í einu tilviki kippist afskorin hönd fyrir framan myndavélina drýpur af blóði, talsverð kynorka (Agi klæðist einum kjól sem er sérstaklega hannaður fyrir aðdáendaþjónustu og virðist bara hafa sofa hjá Kato sem hvatning, á meðan Princess of the Rivers klæðist nánast engu og lætur þreifa á sér lærin af ungu hetjunni í nokkrum atriðum), og almennan húmor sem mun fara beint yfir höfuðið á þeim sem þetta tækniundur virðist hannað fyrir. Spoilers Dæmi um þessa veru að Yokai-hjónin fái aðeins áhuga á lokabardaganum þegar þeir halda að þetta sé mikil veisla. Síðari bardaginn er meira hátíð en nokkuð annað, heill með bjór, brimbrettabrun og moshing. Einnig virðist atriði þar sem Agi slær tjöruna úr sætri loðinni veru hannað til að höfða til fjöldans sem er þrotinn af ofþroska pokémona. Endaspillir Í lok dagsins er The Great Yokai War auðveldlega ein af sterkari nýlegum myndum Miike. Þó að það skorti einhvern öfugsnúinn sjarma eins og til dæmis Gozu eða Ichi, þá er það bara stöðugt að ýta áhorfendum niður á veg almennrar geðveiki. Reyndar er þetta auðveldlega brjálaðasta myndin hans Miike að því leyti að hann tekur á móti töfrum myndefnisins af heilum hug. Vel þess virði að horfa á bara fyrir einstaka leiftur af Gogo rass.