Ég horfði á þessa mynd í gær og varð fyrir miklum vonbrigðum. Heather Graham og Tom Cavanaugh þurftu í rauninni að bera þetta óþægilega ótrúlega handrit í fimm klukkustundir (eða hversu lengi sem það var í raun). Frá upphafi er hver einasti þáttur þessarar myndar ótrúlegur. Þessi mynd fékk mig til að hlæja nokkrum sinnum, en þeir voru aðallega af áfalli yfir því að leikstjórinn/rithöfundurinn bjóst við að við myndum trúa hinum mörgu sóðalegu dreifðu þáttum sem reyndu að púsla þessari mynd saman. Áhersla myndarinnar er Gray (Graham) og vandamál hennar með nánd. Hlutirnir verða áhugaverðir þegar hún áttar sig á því að hún og bróðir hennar eiga óvænt ALLT of mikið sameiginlegt. Áhugavert, forvitnilegt. Hins vegar, í stað þess að leysa þessa sögu upp í eitthvað trúverðugt og girnilegt, heldur leikstjórinn áfram að taka Gray inn í þessar fáránlegu útúrsnúninga sem meika í rauninni aldrei neitt sens. Þar sem hún er LGBT einstaklingur virtist þessi mynd enduróma það sem allir gagnkynhneigðir halda að við göngum í gegnum í útkomuferlinu. (Ég verð móðgaður ef rithöfundurinn er hinsegin.) Ef það hefði ekki verið fyrir krúttlega efnafræði Cavanaugh og Graham (sem, við the vegur, var skiljanlega þvinguð), myndi ég gefa henni neikvæðar 3 stjörnur.