Ég fór í kvikmyndahúsið síðdegis í dag og bjóst við því að vera undirkominn af Scoop. Sem betur fer fór myndin fram úr væntingum, að minnsta kosti aðeins. Það er ekkert þungt, ekkert djúpt -- og hvergi eins gott og nokkur fjöldi alvöru Allen meistaraverka -- en hún er líka fullkomlega skemmtileg sem létt grínmynd. Það er eitthvað einfalt og sætt við það. „Sætur“ var orðið sem ég heyrði frá fólki í áhorfendahópnum þegar það var að labba út eftir sýninguna. Það líður ekki eins og Allen hafi ætlað að búa til meistaraverk hér, það líður eins og hann hafi viljað gera smá gamanmynd og hafa gaman af því. Í samanburði við nánast allt sem Hollywood er að framleiða, hefur efni Allen tilhneigingu til að heilla. Jafnvel dúnkennda dótið. Þessa dagana er bara hressandi að fara á kvikmynd sem gerð er af raunverulegri manneskju.