Við fyrstu skoðun fannst mér þessi saga að minnsta kosti vera minna pirrandi en aðrar Cannon Movie Tales. Eftir margt fleira finnst mér það einna best. Sum laganna eru frekar léleg, sérstaklega ástarlagið, en tvennt stendur upp úr sem gerir myndina, jafnvel sönginn, þess virði. Ein er liststefnan. Eins og hinar Cannon Movie Tales er þetta fallega skreytt tímabilsverk; sérhver klút og gimsteinn (sem báðir eiga stóran þátt í söguþræði þessarar myndar) líta ferskt og nýtt út og andstætt venjulegum fötum bænda. Jafnvel á meðan ástarsöngnum stendur finnst mér ég vera að rannsaka kjólinn og hárið á prinsessunni, frábærlega gert. Annað er kómíska tímasetningin. Margt af myndinni er töff, en hégómi keisarans (og hann að gera grín að sjálfum sér á endanum), grunsamlega vörðurinn, vörðurinn sem eltir Nikulás og heimski prinsinn, voru allir frekar fyndnir og virðast vera fáránlegir viljandi. . Og röðin í laginu Weave-O bætir upp fyrir lögin sem voru ekki svo góð.