Venjulega hefði ég gefið þessari mynd 6. Hún tekur á mjög mikilvægu efni og hún gerir það tiltölulega vel - þrátt fyrir Katie Wright sem er afrek í sjálfu sér. Ég hef ekki hugmynd um hvort henni hafi í raun verið sagt að leika persónuna svona eða er náttúrulega pirrandi, en hún gerði frábært starf við að gera mér ómögulegt að sjá um Lexi. Það er engin vídd við hana annað en hversu ringluð, hjálparvana og hugmyndalaus hún er og hversu góð hún er að væla. Ég get skilið hvernig ung stúlka sem kennir sjálfri sér um að hafa tapað vinkonu sinni og sem átröskunin hefur farið úr böndunum yrði óörugg, hrædd og með sársauka. Hins vegar er allur frammistaða Wrights byggður á stanslausu væli og nöldri, restin er væl. Ég gat ekki annað en fundið að vandamál þessarar tilteknu stúlku stafaði ekki af púkanum sem er bulimia, heldur af því að hún var ekki með burðarás. Ég efast stórlega um að það sé punkturinn sem myndin ætlaði að koma með.