'The Shop Around the Corner (1940)' er notaleg rómantísk gamanmynd, ekki sú tegund sem ég mun halda mér kært til loka ævi minnar, en engu að síður mynd sem á skilið orðspor sitt. Árið 1940 hafði leikstjórinn Ernst Lubitsch fyrir löngu tekið Hollywood með stormi og fræga "Lubitsch touch" hans var orðið glitrandi vörumerki. Áætlað var að þessi mynd yrði frumsýnd 1939, en tímasetningarátök urðu til þess að James Stewart og Margaret Sullavan voru ekki tiltæk til tökur. Í stað þess að skipta út annarri af aðalstjörnunum sínum ákvað Lubitsch að fresta framleiðslu, á meðan leikstýrði Gretu Garbo í 'Ninotchka (1939).' Þegar henni var loksins lokið virðist 'The Shop Around the Corner' hafa verið mætt með tiltölulega afskiptaleysi, en hún fékk engar Óskarstilnefningar þrátt fyrir frábært handrit eftir Samson Raphaelson og fína frammistöðu tveggja aðalhlutverkanna og Frank Morgan í aukahlutverki. Tíminn hefur engu að síður svikið gríðarleg og varanleg áhrif myndarinnar, með áberandi endurgerðum þar á meðal 'In the Good Old Summertime (1949)' og 'You've Got Mail (1998).' Á yfirborði hennar mætti ​​ætla 'The Shop Around the Corner' til að vera einfaldlega saga tveggja elskhuga, Klöru Novak (Sullavan) og Alfred Kralik (Stewart), sem elska hvort annað án þess að vita af því. Kvikmynd Lubitsch ristir þó miklu dýpra en það. Það er saga Matuschek and Company, glæsilegrar gjafavöruverslunar í Búdapest, og hin ýmsu mannlegu sambönd sem gera verslunina að svo samhentri fjölskyldu. Þegar verslunareigandinn Hugo Matuschek (Frank Morgan) fer að gruna elsta starfsmann sinn um að hafa átt í ástarsambandi við eiginkonu sína, verðum við vitni að því að tvær fjölskyldur sundrast, bæði heima og í vinnunni. Það er nákvæmlega engin ástæða fyrir því að sagan hefði ekki átt að gerast í Bandaríkjunum kannski í blíðskapargötum New York en Lubitsch var viljandi að endurskapa ástríður og minningar fyrri ára sinna í Evrópu, einkenni ástarinnar og lífsins fyrir stríð. leiddi skelfingu og blóðsúthellingar á hverja dyra. Þessi fíngerði undirtexti færir myndina meira þroskandi, persónulegri blæ reyndar, jafnvel á meðan ég skrifa þessa umsögn, er ég farinn að meta söguna enn meira. Sullavan og Stewart eru báðir yndislegir í sitt hvoru hlutverki, en ég held að það eru aukaleikarar sem gera myndina í raun og veru. Hver persóna kemur með sérstakan persónuleika í blönduna og samskipti þeirra eru alltaf trúverðug og skemmtileg. Mér fannst sérstaklega gaman hvernig Lubitsch beindi vitandi vits miklu af samúð okkar til Hugo Matuschek, sem í hverri annarri mynd hefði verið bundinn við vanþróaða, tvívíða mynd. Matuschek hefur ef til vill misst ást fjölskyldu sinnar, en hann endurheimtir hana í ástúð starfsmanna sinna og maður finnur fyrir hjartahlýjan ljóma þegar hann, í nístingskulda snjóstormsins á aðfangadagskvöld, finnur félagsskap í freknandi ungum erindum- strákur (Charles Smith). Þessi ósvikna hlýja í garð aukapersóna finnst mér vera svipuð nokkrum síðari sköpunarverkum Billy Wilder, til dæmis Boom Boom Jackson í 'The Fortune Cookie (1966)' eða Carlo Carlucci í 'Avanti! (1972).' Það þarf auðvitað ekki að segja það, en Billy Wilder lærði af þeim bestu.