Sem "fallinn kaþólikki" sem hafði 11 ár í kaþólskum skóla, en hefur ekki farið í messu í 35 ár fyrir utan brúðkaup og jarðarfarir, hélt ég að ég myndi fá kikk út úr þessu. Og ég gerði það. . . fyrir fyrstu tvo þriðju hluta myndarinnar. Þetta var allt venjulegt efni -- strangar kenningar í þjóðkirkjunni, bæld kynhneigð, osfrv. En svo, skyndilega, varð myndin vond. VIRKILEGA meint. Taktu nú eftir, ég sá þetta áður en barnaníðishneykslið sló í gegn. . . og ef til vill hefði ég ekki móðgast svo mikið yfir svona viðbjóðslegum, hatursfullum uppgröftum í kaþólsku kirkjunni ef ég hefði vitað um þessar viðurstyggð (svona kaþólskt hugtak!) og huldumál. Það eru nokkur ár síðan ég leigði myndbandið, og ég mun ekki fara aftur til að leigja það aftur með nýju sjónarhorni. Það skildi bara eftir svo óhreint, viðbjóðslegt, ljótt bragð í munninum á mér. . . Ég velti því fyrir mér hvaða reynslu allir leikararnir höfðu af kirkjunni, því annaðhvort hata þeir hana *í alvöru*, eða þeir hóru sig fyrir launaseðilinn. Þetta er ótrúlega and-kaþólsk kvikmynd, móðgandi fyrir alla sem hafa glitta í virðingu fyrir kaþólskri menntun. Sem ég geri enn vegna þess að það voru engir betri kennarar á fimmta áratugnum. Hvað sem þær nunnur gerðu annað, neyddu þær mig til að læra að lesa og skrifa ensku. Þeir létu okkur leggja á minnið. (Hversu margir krakkar í dag geta gert einfalda reikninga í hausnum á sér?) Sannleikurinn er sá að það er ekkert nauðsynlegra til að ná árangri í Ameríku. Geturðu lesið? Geturðu lagt saman/dragið frá/margfaldað/deilt? Frábært. Þú getur fengið hvaða framhaldsgráðu sem þú vilt. Og fræðigrein kaþólskrar menntunar mun standa þér vel, ekki bara þegar þú heldur áfram námi, heldur einnig alla ævi, sama hvað þér finnst um kaþólsku "goðafræðina" sem við þurftum öll að læra. Svo frábært leikara, svo ömurlegt, rotið handrit. Mér líður virkilega illa (og nei, það er ekki "slæmt" -- treystu mér, nunnurnar kenndu mér betur) fyrir rithöfundinn og leikstjórann. Ég hélt að ég hefði blendnar tilfinningar varðandi kaþólskan skóla. En þátttakendur í þessu verkefni hljóta að hafa verið þessir vondu (þ.e.a.s. heimsku) krakkar sem sátu aftast í herberginu, ef þeir tóku fúslega þátt í að gera þessa mynd.