Í São Paulo eru efri millistéttarunglingarnir Cristiano, Chico og Gabriel nýkomnir í háskólann og í aðdraganda opnunartímans fara þeir í partý með eiturlyf og áfengi. Daginn eftir, eftir kennsluna, kemur stefnumót Cristiano í fyrrakvöld heim til hans og vinirnir þrír nauðga stúlkunni. Stúlkan deyr, þau örvænta og ákveða að losa sig af líkinu, en móðir Cristiano kemur, skelfur við Gabriel og veltir stiganum og hálsbrotnar. Tríóið ákveður að henda og brenna líkin á sorphirðu, en um nóttina gerast aðrir hörmungar. Pólitíkin og skammarlega „Cama de Gato“ er ofmetin tilgerðarlaus vitleysa um firringu ungs fólks og er vissulega versta brasilíska myndin sem Ég hef séð með í mörg ár. Grunna, harmræna og myrka sagan er í raun svartur húmor-gamanleikur af ósmekklegum hætti. Handritið er ekki fyndið, með heimskulegum línum og samræðum og leiðinlegum, handónýtum og kjánalegum myndum með viðtölum við vitlausa unglinga í upphafi og í lokin. Leikurinn er hræðilegur, greinilega með mörgum spuna, en engum hæfileikum, og ég varð fyrir vonbrigðum með nærveru hins efnilega Caio Blat í þessu rusli. Myndavélin, innrömmunin, kvikmyndatakan og útgáfan eru áhugamannaleg og af mjög lágum gæðum. Hljóðið er hræðilegt og víða ómögulegt að skilja hvað leikarar og leikkonur eru að tala (sennilega er það plús, þar sem þessi mynd er súr). Klíkuhrollurinn er mjög raunsær og notaður til að kynna þessa miðlungsmynd í mjög lélegri markaðssetningu á kynlífsnýtingu. Atkvæði mitt er eitt (hræðilegt). Titill (Brasilía): "Cama de Gato" ("Rúm kattarins")