Roger Corman óepic frá 1957 þar sem ýmsar persónur lenda í blýfóðruðum dal (sic) rétt eins og myndefni úr kjarnorkuvopnum er sleppt úr læðingi. Það er heimsendir. Fjórir karlmenn með byssur, tvær konur, (annar ógift mey, hinn sýningargjörningur í Las Vegas sem drekkur og reykir - gettu hver kemst í lok myndarinnar?) Tíminn líður, spenna myndast (eða á að gera það). Eitthvað er í skóginum að borða geislavirkar kanínur. Stökkbreytt skrímsli! Sjö vikur af geislavirku ryki hefur framkvæmt „milljón ára þróun“ (á nú þegar lifandi manneskju) niðurstaðan er hlægilega slæmt, rennilegt gúmmískrímsli að aftan sem er undarlega hræddur við eina uppsprettu ferskvatns síns. Það rignir. Skrímslið leysist upp. Hinar tvær persónur, Hunk og Virgin. lagði upp með að endurbyggja heiminn þar sem textinn „Upphafið“ fyllir skjáinn eftir að í ljós kemur að stutt rigning hafi skolað alla geislavirkni í burtu og leyst upp öll skrímslin sem hlaupa um „þarna“. Það eina sem vekur athygli um þetta er ótrúlega mikið af 'gardínuleikjum' sem fer fram í þessu. Einn af meginþáttum lélegrar kvikmyndagerðar á tímabilinu var mikil notkun gluggatjöld í leikmynd. Það var ódýrt. Búinn með eina uppsetningu? Dragðu fortjald yfir, slepptu öðru húsgögnum fyrir framan það og þú ert kominn á annan stað á nokkrum mínútum án þess að þurfa að hreyfa myndavélina eða breyta lýsingu. 'Gjaldaleikur' er færni sem leikarinn fær að tjá sig um hvað er að gerast fyrir utan hvaða byggingu sem hann er í ("It looks like Rain", eða "Here they come now, and it looks like they've got the sheriff with them!", svona dót). Hann gerir þetta með því að standa öðrum megin við gluggann - teygja sig þvert yfir líkamann og lyfta fortjaldinu frá glugganum en meðfram skotásnum - þ.e. í átt að myndavélinni - þannig að hann getur þykjast líta út og segja okkur hvað er að gerast utan skjásins, án þess að láta áhorfendur sjá að hann starir á vegg stúdíósins í þriggja tommu fjarlægð frá nefinu á bak við ódýr flauelsgardínur. Það var mikið um það í þessari mynd.