Ég hef horft á þessa mynd nokkuð reglulega mestan hluta ævinnar og hún verður aldrei gömul. Þrátt fyrir öll svívirðileg ummæli og móðgun (aðallega frá David Spade), hefur "Tommy Boy" risastórt hjarta. Og það er það sem heldur þessari mynd fyndinni eftir öll þessi ár. Tommy Callahan (Chris Farley) er sonur Big Tom Callahan (Brian Dennehy), bílavarahlutasölumeistara, og hefur keyrt á því allt sitt líf. En eftir að hann lést á brúðkaupsdegi hans kemst Tommy að því að fyrirtækið er í skuldum og að það verði keypt af Ray Zalinsky (Dan Akroyd), eiganda risastórs bílavarahlutafyrirtækis. Svo til að bjarga fyrirtækinu þarf Tommy að fara á götuna til að selja nýju bremsuklossa fyrirtækisins. Með í ferðina, þó ekki að eigin vali, er Richard Hayden (David Spade), fyrrverandi bekkjarfélagi Tommy sem var hægri hönd Big Tom. Kvikmyndin byggir á efnafræðinni milli SNL stjarnanna tveggja (og bestu vina í raunveruleikanum) Chris Farley og David Spade. Tvíeykið hefur næga kómíska orku á milli sín til að knýja heiminn. Það er stóri, heimski gaurinn á móti klári litli gaurinn. Það virkar og sum atriði þeirra eru ógleymanlega fyndin. Farley og Spade eru reyndar ágætis dramatískir leikarar líka. Þó myndin sé fyrst og fremst gamanmynd, þá hefur hún sinn skerf af drama, en Spade og sérstaklega Farley eru alveg jafn góðir þar og þegar þeir eru að koma áhorfendum til að hlæja. Fyrirgefðu, en ég verð að tala aðeins meira um Chris Farley . Ég las ævisögu hans („The Chris Farley Show: A Biography in Three Acts,“ fyrir alla sem er sama) og skilningur á því hver Chris var í raunveruleikanum gerði þessa mynd sérstæðari fyrir mig. Chris Farley var virkilega góð manneskja sem barðist og tókst að lokum ekki að sigrast á fíkn sinni. Þó að þetta hafi verið fyrsta myndin sem hann fór með stórt hlutverk í er þetta besta myndin hans. Það sýndi í raun hver hann var og hversu mikla hæfileika hann hafði. Að þekkja sögu Chris bætir enn einu lagi við þessa mynd, þó það geri hana ekki síður fyndna. Rob Lowe er hæfilega slímugur sem „nýi bróðir Tommys“ og Bo Derek er traustur sem stjúpmóðir hans. Brian Dennehy er frábær sem Big Tom. Dennehy gerir það auðvelt að trúa því að þau séu faðir. Big Tom er alveg jafn brjálaður og sonur hans, þó hann sé klárari og þroskaðri. Dan Akroyd sýnir einn af sínum bestu leikjum sem Zalinsky og gefur Tommy hinn harða sannleika á bak við auglýsingar. Julie Warner er líka góð sem ástvinur Tommy, Michelle. Fyrir mér er Peter Segal einn af frábæru gamanleikstjórunum. Hann heldur hraðanum hratt og ötull, en síðast en ekki síst, hann veit hvernig á að gera gamanmynd fyndna. Hann gerir ekki lítið úr brandarunum og skilur að fyndnir leikarar vita hvað þeir eru að gera og hann leyfir þeim að gera það. En Segal gengur skrefinu lengra. Hann gefur "Tommy Boy" vinalegan, næstum nostalgískan tón sem bæði togar í hjartastrenginn (einstaklega) og kitlar fyndna beinið. Gagnrýnendum líkaði ekki við "Tommy Boy." Skammist þeirra. Kvikmynd þarf ekki að vera ofurfáguð eða niðurrifsvitsmunaleg til að vera fyndin (Guð forði Farley og Spade neyddir til að gera þöglaða gamanmynd a la "The Office"). Þetta er frábær mynd og ein af mínum uppáhaldsmyndum.