Frá upphafi til enda er þetta tilfinningalegasta mynd um EKKERT sem ég hef séð. Persónulýsingarnar og samspil titilpersónunnar og Marthe Kller eru hrein pynting. Kappakstursbrautin sem samlíkingabrella er svo yfirspiluð að hún jaðrar við klisju, samt meðhöndlar leikstjórinn Pollack hverja hárnálbeygju eins og hún sé eitthvað afar mikilvægt. Kannski er einhver gildi fyrir MSFT3000 endurspilun sumra atriða, eins og Pacino að komast inn í snerta innri kvenmann sinn, fyrir fífl gildi. En jafnvel svona tilviljunarkennd húmor er erfitt að finna í þessum algjöra kalkúni.