" Domino " hefur verið fordæmdur víða á þessari síðu fyrir æðislegan klippistíl og "sjúklega" ljósmyndun. Andmælendur þess vitna í yfirborðsmennsku þess og gagnrýna notkun þess á „stíl yfir efni“. Ég gæti ekki verið meira ósammála. Ég tel að " Domino " tákni algeran hápunkt kvikmyndagerðarferils Tony Scott. Eftir að hafa skapað ríkjandi hasarmyndastíl í Hollywood um seint á níunda áratugnum og snemma á tíunda áratugnum hefur Tony Scott færst smám saman nær huglægari kvikmyndastíl. Strax í "Crimson Tide" notaði Scott stílhæfileika sína til að lýsa innri heimum persóna sinna - klústrófóbían og dramatíkin sem felst í átökunum um borð í kjarnorkukafbátnum fólst í frábærri notkun á löngum linsum ásamt innrömmum með hollenska horninu. Þetta var síðan flutt í gegnum "Enemy Of The State" og "Spy Game" sem sýndu sjónrænt heim eftirlits og njósna í sömu röð. "Man On Fire" var öfgafullt brotthvarf, flutningur yfir í expressjóníska, málaralega fagurfræði. Hér notaði Scott gamaldags handsveifða myndavél og flassramma til að tjá sprengifulla reiði persónu sinnar. Þrátt fyrir að það hafi ekki tekist að fullu, kynnti það tæknina sem áttu eftir að koma fram í fullri birtingu í "Domino"Sófað í innrömmunarbúnaði FBI yfirheyrslu, "Domino" kynnir líf hins alræmda hausaveiðara í gegnum frásagnar sundurlausar minningabrot hennar. Hún grípur minningarnar eins og við gerum öll - í brotum, leiftum og stuttum gripum. Þegar Domino flytur sögu sína munnlega, miðlar Scott henni sjónrænt og sýnir ekki aðeins atburðina sem hún lýsir heldur einnig sjónarhornið sem stýrir þeim. Hún er með "spor af meskalíni" í kerfinu sínu en einstaklingssýn hennar er engu að síður óvenjuleg -sjón konu sem forðaðist lúxuslífinu fyrir hausaveiðar. Það er þegar Domino byrjar að segja frá atburðunum sem leiða til fanga hennar sem Scott lætur virkilega rífa. Ásamt kvikmyndatökumanninum Dan Mindel og tónskáldinu Harry-Gregson Williams skipuleggur Scott póstmódernískan striga af amerískum samtíma. Smám saman förum við að átta okkur á því að óvenjuleg þó hún sé Domino er ekki sundurlausari en „90210“ menningin sem hún hefur hafnað. Þegar hún vaðar í gegnum þessa menningarblöndu gerir Scott áhorfanda sínum meðvitaðri um sakleysið sem það eyðileggur í gegnum fátæku börnin sem frásögnin kynnir. Að lokum sýnir Scott hjálpræði þeirra sem eina flóttann sem við höfum frá þessari súrrealísku ferð. Að gagnrýna þessa mynd fyrir að vera of stílfærð er svipað og að gagnrýna Picasso eða Pollock fyrir að tákna ekki það sem er auðþekkjanlega mannlegt. Eins og öll frábær málverk er merkingin í " Domino" í yfirborðinu og yfirborðið er allt. Ég er ekki á neinn hátt tengdur Scott Free en hef alltaf verið og mun halda áfram að vera mikill aðdáandi verks Tony Scott