Það er eitthvað við kvikmynd sem sýnir kvenkyns líkamsbyggingar sem kemur mér fyrir framan skjáinn í hvert skipti. Ég hef séð „Pumping Iron II“, „Aces: Iron Eagle III“, „Raven Hawk“ og jafnvel sjónvarpsmyndina „Getting Physical“ sem sýndi nokkur stór nöfn í íþróttinni. Þeir voru þolanlegir á sinn hátt (aðallega vegna þess að þeir sýndu Rachel McLish. ROWWR!!). Síðan fór ég og horfði á "Nemesis III: Prey Harder", á þeim forsendum einum að það innihélt ljósamenn eins og Sue Price, Debbie Muggli, Sharon Bruneau og Ursula Sarcev. Elska dömurnar, mun alltaf gera það, en eftir þetta er ég nokkuð fegin að hafa misst af fyrstu tveimur "Nemesis" myndunum. Jæja, þá fyrstu, allavega. Mest af myndefninu hér er lyft líkamlega (og sparkandi og öskrandi, myndi ég giska á) úr "Nemesis II". Reyndar virtist þessi maður lítt skemmtilegur út frá sönnunargögnunum sem lögð voru fram hér. En þó að Verð og fyrirtæki sveigjast og sitja fyrir, fá þau ekki mikið tækifæri til að gera neitt annað (eins og til dæmis, ACT!). Í raun er öll þessi mynd æfing (Get it? Ha-ha...) í skáhallri frásögn, óljósum persónum og opinni kvikmyndagerð (hvað varðar kvikmyndatöku sem og söguþráð). Ekkert er skynsamlegt en jafnvel þó svo væri, þá myndu samt vera vandamál - eins og að búa til svona litla hluta fyrir svo stærri konur en þessar. Þvílíkur glæpur.Auðvitað skrifaði og leikstýrði Albert Pyun, svo við hverju bjóstu: samheldni? Aðeins einni stjörnu, með tilliti til allrar vinnunnar sem Price, Muggli, Bruneau og Sarcev augljóslega lögðu í líkama sinn, EKKI "handverkið" sem unnið er innan myndarinnar sjálfrar. Takk, dömur.