Hvað gerist þegar einhver er með svo mikinn félagsfælni að hann hættir að virka? Hvernig einn getur einn maður orðið? Þegar hversdagslega vitleysan sem við þurfum að gera til að vera hluti af samfélaginu verður of mikið, hvað gerist? Frownland skoðar þessar spurningar. Örugglega óvænt frumraun frá Bronstein. Tónninn er undarlegur og klaustrófóbískur þegar við komumst inn í huga manns að nafni Keith sem er svo ruglaður að hann getur varla myndað almennilega setningu. Við fylgjumst með honum þegar hann reynir að ná sambandi við fólk og starfa dag frá degi. Flest okkar höfum þekkt svona fólk - fólk sem segir "því miður" of mikið eða "ég met það" þegar það er ekkert að þakka. Svo við vitum að það er til svona fólk þarna úti en af ​​hverju ætti einhver að vilja gera kvikmynd um það? Jæja, vegna þess að það er áhugavert og Bronstein og aðalleikarinn, Dore Mann, standa sig frábærlega. Þessi mynd er um það bil eins óauglýsing og kvikmynd getur orðið. Nokkrir vinir tóku það upp á nokkrum árum þar sem þeir söfnuðu pening. Hún var tekin á 16 mm og rispað kvikmyndaútlitið er fallega lágt fjárhagsáætlun. Án dreifingaraðila gæti verið erfitt að finna þetta, ég held að það hafi verið skimað af handahófi síðastliðið ár eða svo. Vonandi kemur það einhvern tímann á DVD. Ég sá hana í Silent Movie Theatre hér í LA. Það voru 10 manns á meðal áhorfenda, þar á meðal Crispin Glover, ef það segir þér eitthvað um hversu skrítin þessi mynd er. Mjög mælt með.