VIÐVÖRUN! LÍTIL UPPLÝSINGAR um söguþræði KOMIN í ljós! Ég get nánast ekkert jákvætt um þessa mynd að segja. Hún er svo illa skrifuð að sérhver persóna er skopmynd, en samt virðist hún taka sjálfa sig alvarlega. Það er illa leikið, sérstaklega Ralph Macchio (allur barn í andliti, 5 feta-ekkert af honum) sem stríðsmaður. Söguþættir eru allir teiknaðir í svörtu og hvítu, þar sem allar aðstæður stigmagnast næstum samstundis til einhvers öfgahámarks. Hræðilegast af öllu (SAÐLEGUR AÐ VERA AÐ OPNA) er ef til vill tilgerðarlegasta og tilgerðarlegasta nektarsena í sögu hálfalvarlegra þátta. kvikmynd. Maður getur rétt ímyndað sér að kvikmyndagerðarmennirnir hafi sagt: „Við þurfum að JoBeth losi sig við toppinn... hmmm...ég skil! ..þá getur JoBeth notað þessa línu á hann seinna og ALLTAF berð sig á ganginum ... já, það er miðinn!" Ég mun gefa framleiðendum heiðurinn fyrir að takast á við þungt efni árið 1984, sem reyndist allt of þungt í seint á tíunda áratugnum með viðburðum eins og Columbine. Hins vegar er aftakan hræðileg. Þessi mynd hefði getað verið dökk gamanmynd í líkingu við „Heathers“, pólitísk yfirlýsing eins og „Network“ eða alvarleg athugun eins og „Brubaker“. Þess í stað reynir það að vera allt þetta - og endar með því að vera ekkert af þessum hlutum. „Kennarar“ fá F.