Á sinn hátt er Mister Foe (upphaflega, og meira viðeigandi, kallaður Hallam Foe I can't see addressing titilpersónu hennar sem "mister"), virðing fyrir góðan leik. Bæði Jamie Bell, sem Hallam, líkamlega aðlaðandi voyeur/creep, og Sophia Myles, sem Kate, kinky félagi hans í kynlífi og fantasíurómantík, eru sannfærandi. Vandamálið kemur þegar þú reynir að tengja hlutverk þeirra við allt sem gerist í raunveruleikanum. Ungur maður, sem njósnar um náin smáatriði í lífi fólks eins og Hallam gerir, yrði verðskuldaður barinn til bardaga. Og kona í aðstæðum Kate yrði hrakinn og hrædd - hún myndi líklega hringja í lögregluna. Þetta er hins vegar ekki það sem gerist í myndinni. Móðir fátæka Hallams er látin og faðir hans kvæntist konu sem hann hefur átt í ástarsambandi við. Hallam hatar auðvitað stjúpmóður sína og lætur hann vita það. Hún stundar kynlíf með honum. Kate er einhvers konar atvinnumanneskja sem setur Hallam í uppþvottavinnu og spilar kynlífsleiki. Hún lítur út eins og fæðingarmóðir hans. Þetta endar allt hamingjusamlega með því að Hallam „leysir“ „vandamálin“ sín. Fyrir fjörutíu og sumum árum fékk leikmyndin og frábærlega leikin mynd, Who's Afraid of Virginia Woolf, álíka bjartsýnan endi, þar sem persónur urðu vitrari og betri eftir að hafa slitið hvor aðra í sundur. Vandamálið er að það virkar ekki alltaf þannig, sérstaklega þegar engum er alveg sama. Í Virginia Woolf er endirinn trúverðugur vegna ákafa tilfinningalegrar opinberunar. Í Mister Foe gerist tilfinningalega opinberunin í raun aldrei.