Ef þú ert að leita að kvikmynd sem tekur sjálfa sig ekki alvarlega... þá er Haggard fyrir þig. Ég verð að segja áður en ég skrifa eitthvað meira, að ef þú hefur ekki séð neitt af CKY (Camp Kill Yourself) myndböndunum þá verður myndin líklegast ekki jafn fyndin. Mitt ráð er að horfa á nokkrar klippur af þessum myndböndum sem Bam og vinir hans gerðu. Haggard tekur sjálfan sig ALLS ekki alvarlega og það var aldrei tilgangurinn. Í gegnum myndina muntu upplifa tilviljunarkennd augnablik sem hafa ekkert með söguþráðinn að gera, sem gæti orðið pirrandi en það er ekkert sem er stjórnlaust. Jafnvel í gegnum allt þetta heldur söguþráðurinn einbeitingu og sagan af persónu Ryan Dunn þróast nokkuð vel. Þessi söguþráður sem mér hefur verið sagt er byggður á sannri sögu (að mestu leyti) af fyrrverandi kærustu Ryan Dunn. Brandon Dicamillo er langbesti karakterinn í myndinni. Hann hefur mikla hæfileika og veit hvernig á að koma fólki til að hlæja. Hann stal myndinni ef þú spyrð mig. Á heildina litið elska ég þessa mynd fyrir einfaldleika hennar og beinlínis undarlega. Þetta er Bam kvikmynd fólk, það verður ekki eðlilegt. Haggard er uppfullur af fyndnum tilvitnunum sem ég og vinir mínir notuðum stöðugt frá því við sáum það í fyrsta skipti. Ég hef séð myndina 6-7 sinnum og finn enn nýja hluti í hvert skipti. Hljóðrásin er alveg jafn góð. Allt frá Gnar Kill til New Order og eitthvað teknó. Farðu bara ekki inn í myndina með miklar væntingar, láttu þetta allt þróast og dæmdu það svo fyrir hvað það er.