**Attention Spoilers**Í fyrsta lagi leyfi ég mér að segja að Rob Roy er ein af bestu myndum tíunda áratugarins. Þetta var ótrúlegt afrek fyrir alla þá sem tóku þátt, sérstaklega leik Liam Neeson, Jessica Lange, John Hurt, Brian Cox og Tim Roth. Michael Canton Jones málaði dásamlega mynd af þeim heiður og vanvirðu sem karlmenn geta táknað í sjálfum sér. En því miður ... það er stöðugt og ósanngjarnt borið saman við "Braveheart". Þetta eru tvær gjörólíkar myndir, líklega bara svipaðar að því leyti að þær fjalla báðar um Skota í sögulegu Skotlandi. Samt truflar þessi samanburður mig oft því það virðist næstum gert ráð fyrir að "Braveheart" sé betri mynd en "Rob Roy". Mér finnst "Braveheart" mjög gaman, en hugmyndin um að líkja því við "Rob Roy" er svolítið móðgandi fyrir mig. Í einföldu máli, ég elska "Braveheart", en það er fölur skuggi af því hversu mikið ég elska "Rob Roy". Hér eru sérstakar ástæður mínar...-"Rob Roy" fjallar um raunverulegt fólk. Við skulum horfast í augu við það, William Wallace í "Braveheart" er ekki raunveruleg manneskja. Hann er goðsögn, píslarvottur, stærra en lífið. Vegna þessarar lýsingar er hann líka fullkomin manneskja, gerir aldrei rangt og sýnir í rauninni skoska landa sína til fyrirheitna landsins. Þegar hann loksins mistakast er það ekki honum að kenna. Eins og Jesús er hann svikinn af þeim sem hann treysti best. Hann gengur jafnvel í gegnum pyntingar af verstu gerð vegna þess að hann vill svo mikið frelsi. Lýsingin á Wallace er mjög vel gerð og áhrifarík. En það hvetur mig í rauninni ekki eða heillar mig. Mér finnst mannleg tvíræðni miklu meira heillandi en mannleg fullkomnun. Þess vegna er "The Last Temptation of Christ" betri mynd en "King of Kings", og það er líka ein af ástæðunum fyrir því að mér finnst "Rob Roy" betri en "Braveheart". Rob Roy er kannski hetjulegur og hugrakkur, en hann er langt frá því að vera fullkominn. Hann gerir nokkur mistök sem höfðu áhrif á líf margra ástvina hans. Vissulega, að bera ekki rangar kröfur á hendur hertoganum af Argyll var göfgi og hugrekki, en það var líka athöfn eigingirni og sjálfsmiðunar. Gleymum því ekki að frændfólkið sem hann sagðist vernda var rekið heimilislaust í lok myndarinnar vegna þessa athæfis. En Rob gerði sitt besta sem hann gat og það var allt sem þú gætir beðið um af honum. Eiginkona Robs, Mary, er líka venjuleg, tvísýn manneskja. Við skulum samt byrja á því hvernig hún lítur út í þessari mynd. Vissulega er hún falleg, en hún er ekki með förðun og leyfir náttúrufegurð sinni að koma í ljós. Berðu þetta saman við tvær ástir (eða eina, allt eftir sjónarhorni þínu) William Wallace í "Braveheart". Nú eru þessar tvær dömur heitar, en gefa varla merki um hvernig konur litu út á þeim tíma (sérstaklega leikmennirnir). Kannski ekki sanngjarn samanburður, en bara enn eitt dæmið um hvernig tilraunir Rob Roy til að ná nákvæmni eru mun árangursríkari. Í gegnum „Rob Roy“ þarf Mary að lifa með grimmilegri nauðgun sinni af hálfgerðu hræinu Cunningham. Hún finnur sig knúna til að segja Rob frá baráttu sinni, en gerir það ekki vegna þess að hún veit að Rob verður að hefna sín fyrir nauðgun hennar. Slík hefnd myndi örugglega þýða dauða Rob og Mary er ekki tilbúin fyrir slíka fórn. Skúrkarnir í "Rob Roy" eru jafn sannfærandi. Þó að óvinirnir í "Braveheart" séu vel skrifaðir eru þeir varla frumlegir. Robert the Bruce, maður bæði hugrakkur og huglaus, er þjakaður af siðferðilegum ákvörðunum sem allir þekkja á skáldskaparsviðinu. Ætti hann að taka kröfu sína sem konungur Skotlands, eða ætti hann að svíkja Wallace til að tryggja öryggi ættarnafns síns? Bruce er tvísýnasta persónan í "Braveheart", en frá Brutus í "Julius Ceasar" til Fredo í "The Godfather Part II" eru þessar tegundir af persónum varla frumlegar. Longshanks, þó hann sé sannfærandi illmenni í sjálfu sér, er mjög einvídd. Hann er faraldur hins illa, og harðstjórahættir hans standa í beinni andstöðu við hetjudáð Wallace. „Rob Roy“ hefur þrjá illmenni sem eru dásamlegir í tísku. Fyrst af öllu, byrjum á Marquis of Montrose. Hann er maður sem er svo heltekinn af sjálfsmynd sinni að hann er til í að láta saklausan mann þjást af því. „Gætið þess að ég verði ekki hæddur“ eru uppáhaldsorð hans við „þáttinn“ hans. Hann er maður sem er heltekinn af valdinu, sem er í uppnámi yfir því að maður af miklu göfugu fasi sem hertoginn af Argyll geti talist meiri forsjón en hann. Hann er skammarlega sjálfur heltekinn og óöruggur. Hann er illur aðalsmaður, en á þann hátt sem gerir hann einstakan. Cunningham og Callarn eru samsærismennirnir í "Rob Roy", og eru einnig beinir árásarmenn Roy. Callarn er svo slægur í hugleysi sínu að hann er næstum kómískur. Hann mun gera allt til að viðhalda góðum vilja markvissins, sem felur í sér bakstungu og brögð. Cunningham er sannfærandi persóna að því leyti að hann virðist hafa verið alinn upp til að gera allt sem hann getur til að öðlast stöðu og ástúð Marquissins. Hann þarf pabba, hann veit lítið að markísinn er raunverulegur faðir hans. Þess vegna, þegar tækifærið til að afla auðs kemur frá Callarn, grípur hann það án þess að efast um það. Hann er mjög líkur illsku nútímamannsins, svo sjálfhverfur og hégómlegur að honum er alveg sama um afleiðingar gjörða sinna á aðra. Margir hafa gagnrýnt frammistöðu Tim Roth í þessari mynd sem ofleik. Svínarí segi ég. Það er greinilegt að Cunningham er ekki bara vondur heldur líka geðsjúklingur alla myndina. Í heimi þar sem maður og stjúpsonur hans geta farið um og skotið af handahófi fólki sér til skemmtunar, er Cunningham of ótrúverðugur karakter? Við búum í samfélagi þar sem fólk virðist hafa dregið úr gildi mannlífs. „Rob Roy“ kennir okkur einfaldlega að aðeins aðstæður þessa minnkaða gildis hafa breyst. Það er vandamál í gegnum mannkynssöguna að hégómi mannshjartans leyfir ekki getu til samúðar. Rob Roy og Mary gefa okkur von um að gæskan muni sigra, en snákar munu alltaf vera til í heiminum okkar. Önnur persóna sem mér finnst heillandi er hertoginn af Argyll. Hann er sannur aðalsmaður og gildi hans um heiðarleika og kurteisi eru í beinni andstöðu við markísinn. Hann metur hugrekki Rob Roy og Mary, og hefur beinan gremju fyrir markísinn og þátttakanda hans. Hann gefur heiminum von fyrir fólkið sem veldur. Vonandi eru menn eins og Marquis undantekning en ekki regla.- Lokaeinvígið í "Rob Roy" er meira spennandi en 10 af bardagaatriðum í "Braveheart". Eitt sem ég verð þreytt á er að fólk segir mér að "Braveheart" “ er betri mynd vegna bardagaatriðin. Í fyrsta lagi eru bardagaatriðin varla frumleg. Frá "Spartacus" til "Gladiator", Hollywood hefur haft langa hefð fyrir sögulegum evrópskum bardagaatriðum. "Braveheart" er með bestu bardagaatriðin sem hafa verið sett á kvikmynd, en þau glíma við eitt mikilvægt vandamál. Þessar bardagaatriði hafa ekkert samhengi nema baráttuna fyrir frelsi. Nú, ekki misskilja mig, einvígi eru varla frumleg heldur. Reyndar eru sennilega 10 sinnum fleiri myndir með einvígi en það eru með bardagaatriði. En samhengið í einvíginu milli Cunningham og Rob Roy er fegurð að sjá. Þetta er ein merkasta atriði kvikmyndasögunnar. Leyfðu mér að útskýra hvers vegna...Í fyrsta lagi lýsir bardagastíllinn og fas persónanna tveggja í þessu einvígi persónunum fullkomlega. Cunningham er kraftmikill og hættulegur, Rob Roy er sterkur og hugrakkur. Cunningham notar skylmingarsverð á meðan Rob notar breiðsverð. Cunningham berst með snöggum erfiðum hreyfingum á meðan bardagastíll Roy er augljósari. Öll myndin, frá vísvitandi hægum fyrri hálfleik til spennandi seinni hálfleiks, er að leiða til þessa augnabliks. Þetta er kröftugt efni og það er ljóst að Rob verður að útrýma þessari ógnvekjandi illsku sem hefur hrjáð allan heiminn hans. Þegar Rob nær loksins yfirhöndinni (í bókstaflegri og óeiginlegri merkingu) er það eitt mesta augnablik kvikmyndasögunnar. Rob vinnur vegna þess að hann hefur meira að lifa fyrir og heiður hans er öflugri en 10 Cunningham. Tónlistarnotkunin er algjört hrollvekjandi í þessu atriði. Það góða sem sigrar gegn raunverulegu illu er öflugra fyrir mig en að sjá náunga losna bara svo hann geti öskrað „FRELSI!“. En hey, kannski er það bara ég.- „Rob Roy“ er raunsærri en „Braveheart“ Ég veit ekki til þess að fólk í aðalsstéttinni eða Skotar hafi talað eins og fólkið í „Rob Roy“, en mér finnst það greinilega reyna að fanga talmynstur þeirra. Mér finnst mörgum leiðast "Rob Roy" einfaldlega vegna þess að þeir geta ekki skilið hvað persónurnar eru að segja. Ef þetta er raunin, lestu þá Shakesphere eða settu á lokatextann. "Rob Roy" er í raun ein besta skrifaða mynd tíunda áratugarins. Margt af samræðunum í þessari mynd er sniðugt, en kannski þarf að horfa á myndina nokkrum sinnum til að skilja hana. Aftur á móti eru samræðurnar í "Braveheart" varla mjög áhugaverðar. Auðvitað, við hverju býstu þegar aðalpersónan er Skoti sem leikur ástralska? Þetta er þjóðsaga og það var greinilega ekki reynt að fanga mál tímans. Þessi mynd gerist nokkrum öldum fyrir "Rob Roy", og samt tala þeir eins og fólkið í dag. Þannig ástæðan fyrir því að mörgum líkar það betur. Áhorfendur í dag hafa orðið sífellt latir og þeir vilja ekki taka sér tíma eða þolinmæði til að skilja hluti sem eru flóknir. Þess vegna, eins og með margar epískar kvikmyndir, búast þeir við að sjá illmennið tala auðþekkjanlegan enskan hreim á meðan hetjurnar tala á þjóðmáli ekki of langt frá amerískri tungu okkar. Vissulega er ljóst að Wallace er skoskur, en fyrir utan það að hljóma eins og Scotty úr Star Trek og nokkrum "Aye" til viðurkenningar, passa Skotarnir í þessari mynd inn í Hollywood-hefðina um hvernig við teljum að Skotar eigi að hljóma. , sanna þessar lýsingar að "Rob Roy" sé betri mynd en "Braveheart"? Varla. En ef það sannar eitt sýnir það að það er varla almennt vitað að "Braveheart" sé betri mynd en "Rob Roy". Í einföldu máli er „Rob Roy“ kvikmynd sem hefur þemu sem eru mjög viðeigandi í heiminum í dag. "Braveheart" er kvikmynd um goðsögn sem er hvetjandi en varla raunsæ. Þú getur tekið ákvörðun um hvað þér finnst betra...Einkunn - Einkunn - 9