Eftir að hafa séð The Aristocats: Special Edition í tveggja pakka með The Fox in the Hound ákvað ég að kaupa hana þar sem báðar þessar myndir voru í uppáhaldi í æsku. The Aristocats er klassískt, svo sannarlega. Hún er kannski ekki fimm stjörnu klassík, en hún er skemmtileg kvikmynd og gerir góða kvöldskemmtun. Það er dálítið létt hressing frá dekkri, alvarlegri Disney-klassíkinni. The Aristocats reynir að vera léttleikandi tónlistargamanmynd og ég held að það takist bara. Söguþráðurinn meikar í rauninni ekki mikið sens og mér finnst söguþráðurinn ekkert sérstaklega sterkur, en hann er svo sannarlega ekki veik. Hreyfimyndin og bakgrunnurinn er dálítið rispaður á stöðum, dæmigerður fyrir Disney-myndir á áttunda áratugnum, en hún hefur þó sveitalegan, gamaldags sjarma yfir sér. Sterkustu hliðar Aristocats eru persónurnar, tónlistin og húmorinn. Tónlistin er mjög eftirminnileg - reyndu að fá 'Everybody Wants To Be A Cat' út úr hausnum á þér í flýti! Lögin eru samin af Sherman bræðrunum, sem einnig sáu um tónlistina fyrir The Jungle Book. Það var eitt lag sem hét 'She Never Felt Alone' sem ætlaði að vera í myndinni, en komst því miður ekki í lokaþáttinn. Það er synd, því ég held að það hefði passað mjög vel inn. Persónurnar eru ógleymanlegar. Thomas O'Malley er raddaður af Phil Harris, og er í grundvallaratriðum Baloo í kattaformi. Eva Gabor gefur hertogaynjunni þennan hlýlega og móðurlega tilfinningu og raddir kettlingsins hljóma í raun eins og börn, en ekki leikari sem hermir eftir barnsrödd. Aukapersónurnar eru hér í tugum og samt endarðu með að skilja persónuleika þeirra. Edgar, „illmenni“ þjónninn gegnir svipuðu hlutverki og Cruella De Vil, en hann er meira kómískur en skelfilegur, endar oft í fyndnum aðstæðum. Jafnvel þó að hann sé vondi gaurinn, þá er hann samt elskulegur. Bresku gæsirnar tvær - Abigail og Amelia létu mig virkilega klikka ásamt brjálaða (og fulla) frænda sínum. Mér líkar líka við hundana, sem hafa tilhneigingu til að rífast um hver sé „leiðtoginn“. Ég gæti haldið áfram, en ég mun ekki spilla því. En ég get sagt þér að The Aristocats er fyndið og mun skemmta öllum án þess að þurfa að grípa til frumlegs klósetthúmors. Niðurstaðan - The Aristocats er kannski ekki aðalafrek Disney, eða jafnvel sterkasta mynd þeirra frá áttunda áratugnum (þessi verðlaun eru jafntefli á milli The Rescuers og The Many Adventures of Whinnie the Pooh). En þetta er skemmtilegt djamm og á örugglega eftir að skemmta. Ef þú ert að leita að töfrandi listaverki gætirðu verið betra að horfa á Bambi. En ef þú vilt skemmtilegt kvöld, þá er The Aristocats leiðin til að fara. Þetta er heillandi og elskuleg mynd og það er ómögulegt að mislíka hana. Njóttu! (Og þar að auki er gott að hafa kvikmynd þar sem ekki er litið á kettir sem illmenni).