Kynning mín á kvikmyndaheimi Yoji Yamada er í gegnum fræga og nýlega Samurai-þríleikinn hans með The Twilight Samurai, The Hidden Blade og Love and Honor. Ég hafði haft gaman af öllum þremur myndunum og þegar ég lít á hinn afkastamikla, gamalreynda kvikmyndasögu leikstjórans, þá held ég að það taki mig mjög langan tíma að horfa á allar myndirnar hans, sérstaklega Tora-san seríuna. Það er óþarfi að segja að þegar Kabei móðir okkar er loksins komin að ströndum okkar, tók ég tækifærið til að horfa á það sem væri heiður til mæðra alls staðar, til að fagna meðfæddri ást þeirra til barna sinna. Byggt á sjálfsævisögu Teruyo Nogami, Kabei - Móðir okkar segir af samhentri fjögurra manna fjölskyldu Móðir Kayo "Kabei" (Sayuri Yoshinaga), föður Shigeru "Tobei" (Mitsugoro Bando), elstu dóttur Hatsu (Mirai Shida) og yngsta barninu Teru (Miku Sato). Frá upphafi myndi líf þeirra breytast að eilífu, þegar Shigeru verður handtekinn samkvæmt friðarverndarlögum fyrir siðferðilega umdeild skrif sín gegn þjóðinni, sem eiga sér stað seint á þriðja áratugnum þar sem Japan hóf "krossferð" sína í Kína, og í kjölfarið þátttöku þeirra í Seinni heimsstyrjöldin. Svo hefst barátta Kabei við að halda niðri störfum til að fæða fjölskyldu sína, og tíðir, erfiðir fundir með eiginmanni sínum á bak við lás og slá. Hjálp kemur frá ættingjum, sérstaklega af hálfu Shigeru, þar sem pabbi Kabei sjálfs hafði tekið upp „ég sagði þér það“ viðhorf með vali sínu á maka. Einu sinni nemandi Shigeru, Yama (listahúsaáhugamenn ættu að þekkja Tadanobu Asano hér) veitir hlátri sem brjálaður maður sem hægt og rólega verður trúnaðarvinur og staðgönguforráðamaður barnanna, og mágkona Kabei Hisako (Rei Dan) frá Hiroshima, sem ég tel að hefði hljómað. nokkrar viðvörunarbjöllur eftir á að hyggja að óheppileg örlög hennar þegar líður á tímalínuna í myndinni. Þó að myndin snýst fyrst og fremst um hvernig krakkarnir eru að alast upp í návist mömmu sinnar og í fjarlægu sambandi við pabba sinn, þá naut ég þess hvernig smásæir fjölskylduatburðir þróast undir stórsæjum heimsviðburðum sem hafa haft áhrif á almennt fólk í Japan. Það er á móti sögulegu bakgrunni þess að Japanir þrýstu á svæðisbundið yfirráð, og það eru persónur hér sem hylja ekki þann metnað, jafnvel ræða hvað landið myndi á endanum gera ef það myndi ná árangri í að halda sigruðum löndum. Þetta er eitthvað sem ég sé sjaldan í japönskum kvikmyndum, enda svo hreinskilinn í umræðum þeirra um það tímabil, og líka til að fá innsýn í hvernig almenningur þarf að berjast gegn innlendum málum sem er enn erfiðara með fjármagni sem beitt er í stríðsátakið. Leikkonurnar sem hér eru leiknar eru fullkomnar í flutningi sínum og hlutverkum, hvort sem það eru vopnahlésdagurinn eða barnaleikararnir. Leikkonan Sayuri Yoshinaga á skilið sérstakt umtal fyrir hlutverk sitt sem móðurpersónan sem þarf að grafa djúpt og finna þann innri styrk til að bera heimilið í gegnum erfiðar aðstæður, á meðan Mirai Shida og Miku Sato eru elskuleg sem skilningsríku börnin sem þurfa að læra að búa til. gera og gera málamiðlanir. Hver sena með þeim þremur saman gerir það bara ógnvekjandi þegar á reynir, eða fylltu hjarta þitt af gleði ef þeir eru að fagna. Áður en langt um líður muntu fljótlega finna að þú laðast að því að vilja vera hluti af þessari fjölskyldu, þökk sé kraftmiklum leik aðalhlutverkanna, þar sem Yoji Yamada dregur fram náttúrulega frammistöðu frá krökkunum. Kabei - Móðir okkar státar af ótrúlega fallegri liststefnu, og er flottur í því að skila bæði gleðilegum og sorglegum augnablikum án þess að fara yfir toppinn, eða treysta á ódýr melódrama til að ódýra tilfinningarnar sem það leitar frá áhorfendum. Það er fullt af litlum hlutum hér rétt gert sem gerir það fullkomið, þar sem hver sena er ekki sóun og með öllum blæbrigðum sem eru mjög þýðingarmikil við að koma skilaboðum sínum á framfæri, hvort sem það er samúð eða ást. Fyrir utan mjög snöggan endi (ég hafði vonað að að það hefði getað haldið áfram í miklu meira, þrátt fyrir meira en 2 tíma keyrslutíma), er mjög mælt með Kabei Mother Our, og þú munt eiga erfitt með að halda aftur af tárunum þínum eða þeirri hugsun um þína eigin mömmu og hana fórnir sem hún færir þér á hverjum degi. Hverjar þessar fórnir eru ef þú þarft aðra áminningu, þá mun atriðið í lokaútgáfunni minna þig á efni sem þú hefðir líklega tekið sem sjálfsögðum hlut.