Það er eitthvað undarlegt við andfélagslega viðhorfið sem þú getur fundið í einhverju Cheech And Chong efni. Eitt af lagunum í Up In Smoke, ja, ég vildi oft að fleiri lög þessa dagana byrjuðu þannig. En í þessari afsökun fyrir myndbandi sýnir Stoner tvíeykið okkur myndböndin við fjögur lög af plötu sinni í augnablikinu, sem einnig heitir Get Out Of My Room. Þú heyrir talsetningu á upphafsupptökunum þar sem einhver nafnlaus framleiðandi lýsir plötunni sem nýjungarupptöku sem mun bara taka pláss á vinsældarlistunum. Því miður hittir þessi upphafsrödd naglann beint á höfuðið. Flestar tónlistarupptökur, sem RIAA hafa samþykkt, virðast halda við þá reglu að setja besta efnið snemma á plötuna. Oft, þegar maður kemst framhjá fyrsta lagi, tekur glöggur hlustandi eftir því að upptakan hefur lítið ef eitthvað til að halda athygli þeirra. Hljómsveitir sem þverruðu almennar venjur geymdu hins vegar oft sitt besta efni til síðasta eða dreifðu því að minnsta kosti jafnt yfir diskinn. Í þessu tilviki virðist Cheech And Chong hafa ákveðið að verja veðmál sín. Upphafsverkið, Get Out Of My Room, er bráðfyndið lag með ótrúlega slæmu myndbandi. Mörgum áhorfendum tónlistarmyndbands frá 1980 mun slælega leikstjórnin vera nokkuð nostalgísk. Hugmynd Cheech um breskt pönk er líka ótrúlega fyndið. Þar sem allt fer niður á við er annað númerið, I'm Not Home Right Now. Ekkert drepur áhugann á lagi alveg eins og endurtekning, og það er erfitt að verða endurteknari en þessi heyrnatúr. Satt að segja finnur maður fyrir löngun til að skella Cheech í andlitið og segja honum að við fáum hugmyndina, hann er ekki heima núna, svo vinsamlegast haldið áfram. Næsta lag, ásamt þemað um að ást sé undarlegur hlutur, er algjör botn, ekki aðeins fyrir þetta safn, heldur fyrir Cheech And Chong almennt. Það er næstum eins og þetta lag hafi verið gert af þeirri ástæðu einni að fylla út sýningartíma plötunnar. Sem betur fer bjargaði Stoner tvíeykið það besta til síðasta, en það er líka forvitnilegt að hafa í huga að Chong er algjörlega fjarverandi í þessu klippi. Born In East L.A. er einföld tala byggð á gömlu Bruce Springsteen númerinu sem hæðast að sýn Reagans á fjölmenningu. Eins og maður er hrifinn af sögu Cheech, þarf maður að velta því fyrir sér hversu margir fátæklingar sem kunnu ekki orð í spænsku voru fluttir til Mexíkó einfaldlega vegna þess að húð þeirra var ekki sængurhvít. Rasismi var óaðskiljanlegur hluti af menningu Bandaríkjanna árið 1985 og er það enn í dag. Ef eitthvað er, þá hefur það versnað, svo maður hlýtur að velta því fyrir sér hvernig Born In East L.A. væri ef það væri skrifað á núverandi tímum. Því miður, tveir klippingar gera ekki plata, sérstaklega þegar það er svo mikið leiðinlegt fylliefni á milli þeirra . Viðtölin á undan Get Out Of My Room eru til dæmis frekar fyndin. Ekki hliðarskipting eins og mikið af Up In Smoke, en nógu fyndið til að réttlæta tilvist þeirra. Því miður endurspeglast miðlögin tvö í gerð myndefnis. Leiðinlegt lag gerir leiðinlegt fylliefni. Ef þú klippir út miðjan hálftímann af efni úr þessu myndbandi, þá hefðirðu eitthvað verulega betra. Ég gaf Get Out Of My Room þrjár af tíu. Þeir vinna sér inn með fyrsta og síðasta myndbandinu. Ég er nokkuð viss um að stjörnurnar horfi á svona efni í dag og velti því fyrir sér hvað þær hafi verið að hugsa.