Þegar HULK kom í kvikmyndahús árið 2003 leið ekki á löngu þar til DVD-diskar af gamla Incredible Hulk sjónvarpsþættinum skutu upp í loftinu til að reyna að ná tökum á æðinu. Við sáum svipað atvik ári áður þegar Spider-Man teiknimyndir birtust á DVD til að falla saman við frumraun þeirrar hetju á stórum skjá. Fyrirtæki stökkva á tækifærið til að hjóla á fjármálakápum heits vörumerkis. Þannig að sú staðreynd að þessi mynd kom aldrei upp í hillur Wal-Mart þar sem helstu hetjur hennar komust í kassann sumarið 2005 segir mikið. Ég geri ráð fyrir að allir sem taka þátt myndu bara frekar gleyma. Til að vera sanngjarn, þá er THE FANTASTIC FOUR ekki eins slæmt og allir segja. Leyfðu mér að umorða það. Það er ekki eins óskemmtilegt og allar neikvæðar umsagnir þess gætu gefið til kynna. Gamli sjónvarpsleikarinn Alex Hyde-White (nei, þú manst ekki eftir neinu af hlutverkum hans) fer fremstur í flokki sem Reed Richards, hinn frábæri vísindamaður sem ásamt áhöfn sinni, öðlast undarleg völd eftir óhapp í geimnum. Hann á eftir með hæfileikann til að teygja og beygja líkama sinn í svívirðilega lengd. Tilvonandi eiginkona hans, Sue Storm (Rebecca Staab), getur allt í einu orðið ósýnileg, á meðan bróðir hennar, Johnny (Jay Underwood), gæti nú kveikt í sjálfum sér að vild. Svo er það aumingja Ben Grimm (Michael Bailey Smith), hinn elskulegi töffari sem breytist í massa af bröndóttu, appelsínugulu bergi. Rétt eins og vinirnir eru að venjast þessu öllu eru þeir kallaðir til að bjarga heiminum frá ákveðinni ringulreið. Svo virðist sem gamli samstarfsmaður Reed, Victor von Doom (Joseph Culp) standi undir nafni, og þessi illmenni Jeweller (Ian Trigger) sé ekki beint að hjálpa gömlum dömum yfir götuna heldur. Geta hetjurnar okkar bjargað deginum? Auðvitað geta þeir það; eins og allar ofurhetjumyndir er þetta bara spurning um hvernig og hvenær. Það sem er sláandi við THE FANTASTIC FOUR er hversu áhugamannaleg hún er í nánast öllum þáttum. Samtalan er svo þreytt og þreytt að það hljómar eins og hann hafi verið skrifaður af leiklistarbekk á unglingastigi. Leikurinn er svo óslípaður að þriðja flokks síðdegissápuópera líkist Shakespeare. Tæknibrellurnar eru furðu góðar miðað við lítið fjárhagsáætlun, en það eru samt nokkur jákvætt vandræðaleg augnablik. Þegar The Human Torch kveikir í líkama hans, til dæmis, breytist öll myndin í stutta stund í teiknimynd. Ég heyri bara þann framleiðslufund. "Ó, enginn tekur eftir því. Þeir verða of forvitnir af aðgerðinni!" Ég meina í alvöru, teiknimynd? Að minnsta kosti gefðu mér mannequin í eldi sem haldið er uppi með streng! Þar áður var atriðið þar sem fjórmenningarnir koma til jarðar eftir að geimskip þeirra hrapaði, hreint unglinga-í-bakgarðsmáltíð. Áhöfnin fann einfaldlega akur og kveikti í óljósum geimskipslíkum hlut. Það er eina leifin af svona stórslysi? Auðvitað var ekki mikið að vinna með í handritinu. Hér er nokkuð heildstæð saga, en hún er öll svo einfölduð. Þegar Reed og Ben ákveða að fara út í geiminn koma þeir einfaldlega inn í húsið hjá Stormunum og spyrja hvort þeir vilji vera með. Er það virkilega svona auðvelt? Krefjast svona hlutir ekki, ó, ég veit ekki, margra ára þjálfun og sérfræðiþekkingu? Ekki í heimi þessara rithöfunda, sem virtust vera innblásnir af vanmetinni snilld sem sýnd var í FULL HOUSE endursýningum. En eins slæmt og það kann að vera, getur ekkert borið sig saman við hversu sársaukafullt klisjukennt Dr. Doom er. Hann var dreginn beint út úr þessum hræðilegu ofurhetjuteiknimyndum frá sjöunda áratug síðustu aldar, alveg niður í vonda hláturinn og skellti krepptum hnefanum niður í borðið til að merkja orð sín. Engin teiknimyndabók, allra síst Fantastic Four, hefur nokkru sinni sýnt illmenni svo ruddalega einvídd. Að lokum er THE FANTASTIC FOUR bjargað frá því að vera algjör kalkúnn vegna þess að hann er bara svo helvíti saklaus. Þú getur sagt við fólkið sem tók þátt, eins litla hæfileika eða reynslu og þeir höfðu, reyndu virkilega. Þeir vissu ekki að lokaniðurstaðan yrði svona vandræðaleg. Þeir voru á því að þetta væri þeirra stóra frí, að fólk myndi flykkjast í leikhúsin. Það ber að endurtaka að þeir höfðu nánast enga peninga til að vinna með (og ég er viss um að helmingurinn af því var étinn upp af flotta Thing-búningnum). Að öllu óbreyttu stóðu þeir sig vel og fyrir marga galla er fullunnin vara nokkuð skemmtileg fyrir myndasöguaðdáendur.