Þetta var á sjöunda áratugnum og allir með sítt hár og mjaðma, fjarlægt viðhorf gátu fengið peninga til að gera kvikmynd. Þannig gat Michael Sarne, leikstjóri þessa stórkostlega flopps, fengið starfið. Sarne er einn hæfileikalausasti maður sem hefur fengið dollara til að gera kvikmynd. Reyndar hlýtur allt stúdíóið að hafa verið blekkt til að samþykkja að ráða mann sem hafði gert nákvæmlega eina fyrri mynd, hræðilega dýrmæta 60's mjöðm svarthvíta featurette sem heitir Joanna. Í þeirri mynd lék hin álíka hæfileikalausa leikkona/waif Genevieve Waite í aðalhlutverki sem gat varla talað heila línu án þess að brjótast inn í einhvern óviðeigandi andlitssvip eða kylfu-kenndan twitter. Sarne, sem var sennilega ófær um að leikstýra teiknimynd, skipti ekki máli fyrir stórar Hollywood-myndir, var í miklum mæli yfir höfuð. Bók David Giler er besti staðurinn til að komast að til að komast að því hvernig gervi-ungbarnið hræðilegt Sarne gat dregið ullina yfir augu allra. Ef það er einhvern tímann sögulegt merki sem gefur til kynna yfirborðsmennsku og grunnleika tímabils, þá gefur Myra Breckinridge það merki. Það felur í sér tómleika og hugalausa ofgnótt áratugarins sem oftar er minnst fyrir mikla sjávarbreytingu í pólitíkinni. Breckinridge er prófsteinn annarrar, jafn mikilvægrar æð. Horfðu á þessa mynd og þú munt fá aðra sýn á hið sjaldnar nefnda tómleika andans sem svo oft fór fram fyrir hæfileika á þessum árum. Margir gagnrýnendur hafa talað um klippingu á myndefni úr öðrum myndum, sérstaklega eldri. Sumum líkaði reyndar við þessar klunnalegu „kommentanir“ um það sem var að gerast í myndinni, öðrum fannst þau tilgangslaus, pirrandi og uppáþrengjandi, þó að þar sem myndin er svo slæm sjálf þyrfti öll afskipti að vera framför. Að mínu mati var raunverulega ástæðan fyrir því að Michael Sarne setti svo marga kvikmyndabúta inn í Myra Brekinridge vegna botnlauss skorts á vitsmunum og hugmyndaflugi sem hann bjó yfir. Það er að segja, Sarne var svo ögruð ímyndunarafl að hann henti bara þessum klippum inn til að fylla pláss og taka upp tíma. Þeir voru ekki innblástur, þeir voru örvænting. Ritkunnátta hans var engin og David Giler hafði skynsamlega vikið frá verkefninu eins og maður gæti frá tifandi sprengju, svo Sarne var látinn reyna að gera kvikmynd, og hann gat það ekki. Það var umfram grannur getu hans. Þess vegna kynningin á því sem virðist vera helmingur af myndskeiðum sem eru að verðmæti heilrar kvikmyndar. Draugar rithöfunda og leikstjóra - margir löngu liðnir - voru fengnir til að laga þessa hörmulegu floppu vegna þess að Sarne gat það svo sannarlega ekki. Þetta var það sem hann fann upp á þeim dögum sem hann sat á tökustað og hugsaði í átta klukkustundir á meðan allir leikararnir og hópurinn (svo ekki sé minnst á framleiðendurna og endurskoðendurna) kældu hælana og beið eftir einhverju, einhverjum frábærum ímyndunaraflsnesti, vottur af frumleika, súpu af vitsmunum, til að sprunga fram úr enni Seifs. Um, úps. Enginn Seifur + ekkert ímyndunarafl + engir neistar = milljónir lítilla dollara seðla með pínulitlum vængjum - hver og einn gerður úr þeim hundruðum leyfissamninga sem þarf til að nota klemmurnar - fljúga út um gluggann. Bæ bæ. Hvað sjálfan mig varðar þá hataði ég kvikmyndaklippurnar. Þeir smánuðu hina miklu betri Sarne, gerðu grín að fólki sem hafði hæfileika - jafnvel þeir sem höfðu ekki mikla hæfileika - voru langt umfram hæfileika leikstjórans og sýndu því á endanum hversu skortur hann var í innblæstri, frumleika - og jafnvel hreinni hæfni - borið saman. jafnvel þeim allra ljúfustu.