Sex GI, um það bil að vera send heim og útskrifaður, verða fullir og laumast inn á sértrúarsöfnuð í Asíu. Umkringdir hettuklæddum fígúrum þykjast tveir karlkyns dansarar berjast. Fyrir aftan þá, á altari, opnast ofin karfa og fram kemur mynd máluð og byrjar að líkja eftir snáki og bítur loks einn dansaranna í hálsinn. Eftirlíkingarsnákurinn er klæddur í flekkóttar sokkabuxur. (Þetta er örugglega kvenkyns eftirlíkingarsnákur.) Sértrúarmeðlimurinn sem hefur laumað þeim inn á leynifundinn hefur varað sexmennina ítrekað við því að ekki megi rjúfa athafnirnar og örugglega ekki taka myndir eða að öðrum kosti verða þeir veiddir niður og drepinn. Að sjálfsögðu taka GI-ingarnir leifturmynd, senda sértrúarsöfnuðina í reiða móðursýki, stela körfunni sem inniheldur „snákinn“ og hlaupa af stað með hann inn í asíska nóttina. Einn af strákunum, sá móðgandi og snarlegasti, deyr af völdum kóbra bítur á hálsinn, þó enginn geti útskýrt hvernig snákurinn komst inn á sjúkrahúsherbergið hans. Til baka í New York virðast þetta allt frekar gamlar fréttir þar sem útskrifuðu mennirnir koma sér fyrir í borgaralegu lífi sínu og halda enn böndum sín á milli. Störf þeirra eru allt frá stjórnanda keiluhallar (David Janssen) til útskrifaðs rannsóknarnema (Richard Long). James Dobson, Jack Kelly og Marshall Thompson eru einnig hluti af hverfinu. Richard Long á fallega ljóshærða vinkonu. Kelly er dálítið kærulaus kvenskörungur. En þau ná öllum nógu vel saman og þau virðast öll hamingjusöm. Þá birtist dökk, dularfull kona (Faith Domergue) sem lítur ekki út og Marshall Thompson líkar við hana og lætur hana inn í hópinn. Giskaðu á hvað gerist. Fyrst verður Janssen dauðhræddur við skugga í aftursætinu og deyr í bílslysi. Svo fær Kelly heimsókn frá Domergue. Eitthvað hræðir hann svo að hann veltist inn um gluggann og deyr þegar það fellur á gangstéttina. Long og Dobson byrja að gruna það sem áhorfandinn veit þegar - að Domergue hafi haft eitthvað með dauðsföllin að gera. Þeir telja líka að kannski sé hún að breytast í kóbra, sem er raunin. Dobson mætir henni með grunsemdir sínar og hún sannar mál hans. Á þessum tíma eru Long og Thompson rækilega pirraðir, sérstaklega Thompson, sem er ástfanginn af Domergue og hefur uppgötvað að hún laðast líka að honum, þó að hann verði að útskýra fyrir henni hvað "ást er. Skiptir engu. Síðasta kærulaus árás kóbrakonunnar gegn vinkonu Long - ekki einum af sex frumbrotamönnum - og Thompson verður að henda snáknum út um gluggann. Á gangstéttinni fyrir neðan breytist líkaminn í Domergue. Endirinn. Ég held að ég sleppi flestum spurningum sem söguþráðurinn vekur. Ég nefni aðeins einn af þeim meira prosaíska í framhjáhlaupi. Hver borgaði fyrir Domergue fargjaldið einhvers staðar í Asíu til New York? Hver er að borga reikninga hennar á hótelinu? Hver borgaði fyrir stórbrotna fataskápinn hennar? Hvernig stendur á því að hún talar ameríska ensku svona vel? Hvað í fjandanum er í gangi? Rithöfundarnir og leikstjórinn hafa greinilega séð nokkrar af hógværum hryllingsmyndum Val Lewton og þó að ekki hafi verið lögð mikil fyrirhöfn í þessa framleiðslu, hafa þeir ófeimnislaust stolið nokkrum brellum frá Lewton. Í „The Cat People“ eftir Lewton er konan til dæmis umbreytt í svartan hlébarða, en með einni örlítilli undantekningu er ógninni alltaf haldið í skugganum og er þeim mun hræðilegri fyrir hana. Flestar umbreytingar hér nota skugga líka, en ólíkt Lewton, eru skuggarnir klaufalegir og ótvíræðir. Lewton notaði líka af og til það sem hann kallaði "rútur". Fyrsta "rútan" Lewtons var bókstaflega. Hugsanlegt fórnarlamb flýtir sér eitt í gegnum dimm göng Central Park með aðeins fótatakhljóð. Eitthvað eða einhver fylgir henni. Hún frýs af hræðslu undir götulampa. Eitthvað ryssar í greinum runnanna fyrir ofan hana. Hún lítur upp. Það er hávær, öngandi öskur sem fær hárið til að rísa. Það er rúta sem notar loftbremsurnar sínar til að stoppa fyrir hana. Framleiðendurnir notuðu að minnsta kosti tvær „rútur“ í þessari mynd og þær jafngilda engu. Gaur gengur annars hugar yfir gatnamót, til dæmis, og það heyrist skyndilega gnýr vörubíls sem lendir næstum á honum. Það er engin uppsetning á skotinu. Það er fast í skóhorninu. Ég kæri mig ekki mikið um kvikmyndir sem viðhalda staðalímyndinni um höggorma sem slímugar, ljótar, eitraðar og fallískar. Reyndar eru engir snákar slímugir, flestir eru skaðlausir og margir einstaklega fallegir. Ennfremur eru þau kvenlegri en karlmannlegri í snáðalegum hreyfingum og snáða nálgun að markmiðum. Viltu skriðdýrstákn fyrir karlmennsku? Prófaðu sex-lína racerunner. Þetta er mjög hröð eðla. Þegar það sér eitthvað að borða, hleypur það upp og gubbar það niður. Engu að síður, ef þú vilt sjá fínar, ógnvekjandi kvikmyndir, ekki nenna þessari. Finndu "The Cat People" eða eitt af öðrum minniháttar meistaraverkum Lewtons, sem þetta er augljós eftirlíking af.