Þessi mynd lék algjörlega gleymda stjörnu frá 1930, Jack Pearl (útvarpið "Baron Munchausen") sem og Jimmy Durante. Hins vegar, 7-1/2 áratugum síðar, er hún talin Three Stooges mynd vegna þess að þeir eru þeir einu í myndinni sem meðalmaður myndi kannast við í dag. Kvikmyndaáhugamenn munu einnig kannast við hina dásamlegu Ednu May Oliver sem og Zazu Pitts. Hvað varðar Stooges, þá er þetta kvikmynd þaðan mjög snemma - áður en MGM hafði hugmynd um hvað ætti að gera við liðið. Á þessum tímapunkti voru þeir þekktir sem "Ted Healy and his Stooges" þar sem Healy var fremsti maður. Sem betur fer fyrir Stooges, yfirgáfu þeir fljótlega þennan viðbjóðslega og frekar hæfileikalausa mann (lestu þér til um hann - þú munt sjá hvað ég meina) og restin er saga. Innan árs voru þeir að búa til mjög farsælar stuttbuxur fyrir Columbia og stjórnendur hjá MGM voru fljótlega að sparka í sig fyrir að missa liðið. Svona hlutur var algengur viðburður á MGM, frábæru stúdíói sem hafði ekki hugmynd um hvað ætti að gera við gamanleik (eins og myndirnar Buster Keaton, Laurel og Hardy, Abbott og Costello og fleiri). Reyndar, þar til þeir fóru til Kólumbíu, setti MGM þá í margs konar skrýtnar kvikmyndahlutverk - þar á meðal að leika með Clark Gable og Joan Crawford í DANCING LADY. Og, einkennilega, í þessari mynd léku þeir ekki sem lið - þeir fóru bara með ýmis aukahlutverk, eins og Larry lék á píanó! Þessi tiltekna mynd byrjar á Pearl og Durante sem týndust í afríska frumskóginum. Þegar þeim er bjargað og þeim komið heim, hrynur öll tilfinning fyrir uppbyggingu myndarinnar í sundur og myndin verður næstum eins og fjölbreytni sýning - með sviðum með aðalhlutverkum hér og þar. Hvað Pearl varðar, þá gat ég virkilega séð hvers vegna hann fór aldrei vel yfir í kvikmyndir, þar sem hann hefur persónuleika snigls (en aðeins minna velkominn). Hvað Durante varðar, þá vissi ég aldrei hvað almenningur sá í honum - að minnsta kosti hvað myndirnar hans varðar - hann var hávær og...hávær! Hann tók sér greinilega frí frá því að hjálpa MGM við að eyðileggja feril Buster Keaton við að gera þessa mynd. Saman treysta Pearl og Durante á fullt af munnlegum húmor(?) og venjum í Vaudeville-stíl sem hafa tilhneigingu til að falla frekar flatt. Að sjá Healy vinna verkið sem Moe vann í síðari myndum sínum er skrítið. Það sem þeir gerðu í myndinni var nokkuð gott, en vegna þess að allir þættirnir voru stuttir kveiktu og slökktu þeir of fljótt á myndavélinni til að leyfa þeim að komast í rútínuna sína. Stooges aðdáendur gætu verið mjög svekktir yfir þessu, þó harðir aðdáendur gætu viljað sjá þetta svo þeir geti náð ævilöngu markmiði sínu að sjá allt sem Stooge - jafnvel rotnu Joe DeRita og Joe Besser myndirnar (ó, og gerðu þeir varð slæm eftir dauða Shemp og Curly). Á heildina litið er myndin frekar daufleg og vonbrigði. Hins vegar eru nokkrir áhugaverðir hlutir sem þarf að leita að í óreiðu. Um það bil 13 mínútur muntu sjá stutt atriði þar sem fararstjóri í rútu syngur. Horfðu vel, þar sem þetta er Walter Brennan í hlutverki sem þú myndir örugglega aldrei búast við! Annað óvenjulegt sem þarf að leita að í myndinni er „Clean as a Whistle“ lagið sem byrjar þegar um 22 mínútur eru liðnar af myndinni. Þetta söng- og dansnúmer er greinilega dæmi um svokallað "Pre-Code" atriði sem aldrei hefði verið leyft í kvikmyndum eftir 1934 (þegar framleiðslukóði var styrktur). Þrátt fyrir orðið „Hreint“ í titlinum er það mjög töfrandi tala með nöktum konum sem sýna fullt af holdi - nóg til að örva en ekki nóg til að sýna neitt! Það er alveg átakanlegt þegar það sést í dag, þó að slíkt óhóf hafi verið frekar algengt snemma á þriðja áratugnum. Að lokum, við 63 mínútna markið, sjáðu Jimmy Durante setja kynþáttasamböndin nokkra áratugi aftur í tímann. Sjáðu myndina, þú munt sjá að ég meina!