Ég hlakkaði mikið til að sjá þessa mynd, eftir að hafa eytt nokkrum (frábærum) háskólavikum í Barcelona sjálfur. Forsendan er rétt áðan - ruglaður og óreglulegur ungur einstaklingur fer inn í heim jafn ruglaðra og óreglubundinna ungra einstaklinga. En veika töfrabrögð leikstjórans í táknmáli, heimspeki og samfélagslegum athugasemdum voru algjörlega út í hött og það skilur okkur, áhorfendum, rugluðum og óreglulegum. Bravó. Ef þessi mynd hefði verið kynnt sem evrópsk „American Pie“ mynd, þá hefði ég getað slökkt á heilanum og farið með í ferðina. En strax í lokin vekur leikstjórinn dýpri skilningarvit okkar með því að kynna táknmynd hinna snúnu þjóðvega og tvískiptingu „innra sjálfs“ vs „opinbera sjálfs“ („móðurmál“ manns á móti „einkamáli“ manns) . Ennfremur kafar það djarflega í efni kynþátta/þjóðlegra staðalmynda. Byrjaði áhugavert, ha? RANGT. Það er svo langt sem það nær. Þessi áhugaverðu efni eru varla nefnd aftur nema í tilgerðarlegum eftirmálalokum sem virtist vera leið leikstjórans til að flakka til að komast aftur að efninu. Það minnti mig á hvikandi ræðu sem nær hvergi, en ræðumaðurinn endar á því að segja: "Svo að lokum, ég vona að þú sjáir hvernig þetta tengist upprunalegu hugsuninni minni!" Ennfremur, eins og aðrir gagnrýnendur hafa bent á, tortryggni í staðalímyndum. svíkur sjálfan sig. Ef málið er að gera grín að notkun þjóðlegra staðalímynda, hvers vegna kynnti leikstjórinn þá cockney-mælandi, bjórsælan enskan brjálæðing sem skopmynd af fordómum? Hvers vegna sýndi leikstjórinn Bandaríkjamanninn sem neanderdalsmann (sem sló bókstaflega í brjóstið á sér og gerði apahljóð á einum tímapunkti) á meðan Evrópubúar þoldu hann af ofurmennsku? Hvers vegna er það breska stúlkan sem sekkur niður í að segja rógburð (kalla Frakka „froska“ og slátra frönsku) á meðan allir aðrir eru ofar öllu þessu? Svarið er að þetta er ekki djúp eða vel ígrunduð mynd. Þetta er einfaldlega andsvar Anglophobe til Anglofíla. En í raun og veru er það ekkert öðruvísi en fordómarnir sem það reynir að gera grín að! Núna er fyndið kaldhæðni sem þarf að huga að. Allt í lagi, heimspeki, listsköpun og félags- og stjórnmálaskýringar til hliðar, mér leiddist samt mjög við þessa mynd. Það er eitt mjög fyndið gabb sem gengur út á að blekkja kærasta einn af stelpunum, en fyrir utan það skemmti ég mér varla. Eina ástæðan fyrir því að ég horfði á hana til enda er sú að mig langar að hressa upp á frönsku og spænsku. (Þú sérð, við eintyngdu Bandaríkjamenn gætum verið heimskir, en við reynum.)