"Death Machines" tekur nokkuð þokkalega forsendu fyrir hasarmynd (óstöðvandi bardagalistir drápsvélar sendar út til að útrýma andstæðingum glæpaforingja) og breytir henni í óáhorfanlegt klúður. Ég hef sjaldan séð jafn hrífandi blöndu af pínulitlu fjárhagsáætlun, lélegum leik og ósamhengislausu handriti gefið út sem svokölluð „bíó“. Þetta er auðveldlega versta bardagalistir/hasarmiðaða mynd sem ég hef séð í mörg ár, sem myrkar jafnvel "Ninja Holocaust" (sem hafði að minnsta kosti nokkrar góðar orkulegar bardagaatriði). Raunveruleg „stjarna“ myndarinnar er hvíta „Death Machine“ (það er í grundvallaratriðum farartæki hans) svo hann er áberandi í miklu fleiri senum en árgangarnir tveir hans. Hann er í góðu formi og lítur ekki illa út, en sem leikari er hann varla til staðar - hugsaðu Chuck Norris í "The Octagon", aðeins án orku eða tilfinninga. Þetta er augljóslega vísvitandi val af hálfu leikarans og leikstjórans. ..en þú verður að vera Arnold til að ná slíku af stað, og þessi gaur er enginn Arnold. Kvikmyndin (og leikstjórinn) virðist ekki geta fundið tíma (eða fjárhagsáætlun) til að taka upp atriðin sem hefðu svaraði grunnspurningunum sem það setti upphaflega fram, eins og: Hver var skuggalega myndin sem gaf marmaramunnu asísku konunni skipunum sínum? Hvernig endaði "klíkustríðið"? Hvers vegna ákvað asíska konan með kjaftæði að láta drepa uppvakningamorðingja sína? Og hvað í ósköpunum gerðist sem varð til þess að aðstoðarkona hennar dó og hún var með katana eins og kúststaf? Það finnur sér hins vegar tíma til að taka upp algjörlega óviðeigandi bardaga þar sem sjómaður (jæja, hann leit út eins og Popeye) eyðileggur bar vegna þess að spilakassinn virkaði ekki. Það tengist bara restinni af myndinni því í leiðinni er hann líka „hetja myndarinnar“, barþjónn/karatenemi sem var fórnarlamb fyrsta stóra verkefnisins „Death Machines“ (hann fékk höndina höggva af sér á meðan þeir voru að drepa kennarann ​​hans). Það fylgir þessu upp með einni ókölluðustu "ástarsenu" milli hetjunnar og kærustunnar hans sem ég hef horft á. The Segue meikar engan sens - í lok bar-bardaga, hún er grimasing yfir útbreiddur slappur líkami hans, og það næsta sem þeir eru í "smekklegu" skuggamynd af kynlífi og ást sem lítur út eins og það kom frá Hallmark korti. BTW, við sjáum aldrei sjómanninn aftur. Og bíddu þar til þú sérð uppgjörið milli morðspæjarans og skipstjórans hans - það leikur eins og leikstjórinn og handritshöfundurinn hafi í raun og veru aldrei séð bíómynd sem var sett inni á lögreglustöð, heldur hefðu heyrt um þá notaða og ákveðið að taka nokkrar með án þess að vita það í raun. hvernig þeir virkuðu. Kvikmyndin er kennslubók um lélega leikarahópa og leikara á samfélagsleikhússtigi sem flakka án almennilegrar leikstjórnar. "Dauðavélarnar" þrjár koma fyrir sem klossar; „hetjan“ þekkir línur sínar en getur ekki borið myndina, í ljósi þess að persóna hans er áhrifalaus dúlla; kærastan hans er karisma tómarúm; og allir aðrir minni hlutar eru varla hægt að horfa á. Allt þetta gerir það að verkum að myndin er frekar léleg - en "drekakonan" gerir meira til að draga myndina inn í neðanjarðar illa lyktandi svæði en nokkur eða nokkuð annað. Hún lítur fáránlega út; Pínulítið, tjáningarlaust andlitið hennar er yfirbugað af skýjakljúfarhárkollunni, hún klæðist rauða silkikjólnum sínum eins og baðslopp og hún talar við hræðilegan munnafhendingu sem öskrar „þurfti tíma með samtalsþjálfara“. Aumingja konan - hún var augljóslega langt frá essinu sínu og kom aldrei framar í kvikmynd eftir því sem ég best veit. Bættu við þetta lággjalda hljóðgervill sem þegir aldrei og spilar aldrei neitt viðeigandi eða áhugavert; vitlaus filmulager og lýsing; berjast við kóreógrafíu sem er stranglega frá hungri; og hershöfðingi í kringum ömurleika og orkuleysi í blokkun og sviðsbransanum...og þú átt eina lélega mynd. Ég fékk þetta sem hluta af 50 kvikmynda DVD safni, svo það kostaði mig líklega um 50 sent að horfa á hana. Það var ekki þess virði. Feh!