(Þetta hefur verið klippt fyrir pláss)Nýja mynd Chan-wook Park er flókin mynd sem ekki er auðvelt að flokka. Að nafninu til hryllingsmynd, aðalpersónan er vampíra, myndin hefur í raun þætti af gamanleik, guðfræði, melódrama, menningarlegri innrás (og hliðstæðu þess við veiruinnrás í líkama), rómantík og fátt annað líka. Þetta er mynd sem hefur næstum of mikið í huga. Myndin tekur sinn eigin mál og blandar þeim saman við klassískar evrópskar bókmenntir, í þessu tilfelli "Thérèse Raquin" eftir Emile Zola. Þetta er skrýtin blanda sem hlaupar ekki alltaf en hefur engu að síður ótrúlegan kraft. Hér er næstum sólarhringur síðan ég sá myndina í Lincoln Center (með umræðu eftir kvikmynd eftir leikstjórann) og mér finnst búrið mitt vera sífellt skröltandi. Það er ekki svo mikið það sem gerist er pirrandi, það er meira að víðtæk saga hennar og þemu hringja mörgum bjöllum þegar litið er til baka. Söguþráður myndarinnar hefur vilja elskað prest sem ákveður að besta leiðin til að hjálpa mannkyninu sé að bjóða sig fram í sjálfboðavinnu. læknisfræðileg tilraun til að finna lækningu við hræðilegum sjúkdómi. Smitaður af sjúkdómnum lést hann að lokum og deyr, en vegna blóðgjafar blóðs (það er ekki útskýrt) lifir hann í raun. Presturinn var hylltur sem kraftaverkamaður og snýr aftur á sjúkrahúsið þar sem hann hafði þjónað sjúkum. Því miður er ekki allt með felldu. Presturinn kemst að því að hann þarf blóð til að lifa af. Hann kemst líka að því að hann er með öll dæmigerð vandamál vampíru og það er ekki hægt fyrir hann að fara út á daginn. Hlutirnir verða enn flóknari þegar hann kynnist æskuvini og fjölskyldu hans aftur. Presturinn, sumir af dýraástríðum hans vakna verður tekinn með konu vinar síns. Þaðan fer allt á hliðina. Kvikmynd sem er síbreytileg, þetta er saga sem snýst í gegnum ýmsar tegundir þar sem hún segir mjög mannlega sögu manns sem kemst að því að líf hans hefur verið gjörbreytt vegna tilviljunar og kemst að því að hann er ekki lengur sá sem hann hélt að hann væri. Þetta er mynd sem þú verður að vera með allt til enda því myndin er að eilífu að þróast yfir í eitthvað annað. Hún er líka mynd sem hefur heilmikið í huga og þemu sem hún er að leika sér með eru stöðugt könnuð á margvíslegan hátt. Myndin hefur nóg að gerast til að maður gæti, og fólk mun líklega, skrifað bækur um myndina. sterkustu þættir myndarinnar eru vampíru þættir hennar og rómantík hennar. Vampíru hluti sögunnar er ljómandi. Það er eitthvað við það hvernig það setur fram grunnreglur og eðli "eymdarinnar" sem er svo fullkomið vit að það ýtir gömlu vampíruhugmyndunum til hliðar. Þegar ég sat í leikhúsinu í gærkvöldi varð ég undrandi yfir því hversu vel það virkaði. Ég held að sú staðreynd að það spilaði meira og minna beint sé það sem er svo jarðskjálfti. Hér er vampíra sem vill bara lifa eðlilegu lífi. Það er öfugt við það sem gerist síðar, það gerir ljóst að það að lifa tilveru að veiða menn mun í raun ekki virka. Það er ekki myrkur heimur Twilight eða Lost Boys, frekar eitthvað annað. Ég persónulega held að myndin breyti leikvellinum úr hippa flottri hugmynd eða draumi í eitthvað raunverulegra og áþreifanlegra. (Runin þar sem kraftarnir koma inn er bara mjög flott) Rómantíkin er líka frábærlega meðhöndluð. Vissulega eru kynlífssenurnar rjúkandi og vel gerðar, en það er hitt dótið, útlitið, talið, látbragðið utan kynlífsins sem gerir þetta sérstakt. Ég elska útlitið, rólegu augnaráðið þegar forboðnu hjónin horfa á hvort annað hungrað eftir hvort öðru og ófær um að bregðast við, vonbrigðin og ástarsorg vegna svika bæði raunveruleg og grunuð, og brjálæðislega ástríðu hugsanlegrar fullkomnunar. Þetta er ein af frábæru skjárómönsum allra tíma. Það fangar fullkomlega tilfinningu og tilfinningar djúprar ástríðufullrar ástar (og losta). Ef þú hefur einhvern tíma elskað djúpt þá býst ég við að þú finnir einhvern hluta af heyrninni á skjánum, ég veit að ég gerði það. Fullyrðingin „Ég vildi bara eyða eilífðinni með þér“ hefur sorglegt átak yfir henni. Það er bæði yfirlýsing um hvað var ætlunin sem og dýpt tilfinninga. Hin hörmulega rómantík mun brjóta hjarta þitt. Ég mun ekki ljúga að þér og segja að myndin sé fullkomin og frábær. Það er það ekki, eins góð og verkin eru og næstum öll frábær (sérstaklega leikararnir sem mér hefur óréttlátlega mistekist að fagna sem ótrúlegum) heildin kemur ekki alltaf saman. Hinar ýmsu tegundir, þemaþættir og tónar rífast af og til. Ég var oft að velta fyrir mér hvert myndin væri að fara. Ég hékk þarna inni þó að myndin virtist vera á flakki um stefnulaust. Mér líkaði myndin mjög vel. Ég elskaði verkin meira en myndina í heild sinni. Það hefur verið að pæla í hausnum á mér síðan ég sá það, og ég býst við að það muni gera það í nokkra daga í viðbót. Líka eða ást skiptir ekki máli þar sem þetta er mynd sem virkilega ætti að sjá þar sem hún hefur svo mikið að gerast að hún mun veita þér nóg efni til að hugsa og tala um í marga daga á eftir. Ein kjötmesta og mettandi mynd ársins.