Er þetta sama Kim Ki Duk og leikstýrði hinni hrífandi, lífstíðarsögu um "Vor, Sumar, Haust, Vetur og Vor"? Sami Kim Ki Duk og leikstýrði hinni stórkostlegu, næstum þöglu, hjartnæmu þrá "3 Iron"? Sami Kim Ki Duk og töfraði okkur með yfirþyrmandi harmleik „Landhelgisgæslunnar“ og fékk okkur til að grennslast fyrir um ljótleika lauslætis vændis á unglingsaldri áður en hann sneri aftur til nánast einkaleyfisbundinnar náttúrumyndar sinnar til að leyfa okkur öllum (persónum og áhorfendum) að upplifa endurlausn. í "Samaritan Girl"? Ég virðist bara ekki finna hann í þessari mynd. Ó, vissulega, náttúrumynd Kim er enn til staðar. Myndin gerist að öllu leyti á stöðuvatni umkringt fjöllum og á veiðiflotum sem hvíla rólega á yfirborði kyrrláts vatns. Já, það er Kim Ki Duk, allt í lagi. Kim lýsir jafnvel myndinni sem "fallegri" í viðtali sem er í sérþáttum DVD disksins. En ég er ekki viss lengur hvað það þýðir eftir að hafa skoðað þessa rotþrungnu kynningu. Hvað er fallegt við reiðar vændiskonur, girnilegar, ofbeldisfullar og kjaftstoppar fiskimenn, ágirnilegan mállausan kaupmann, beinlínis pyntingar á dýrum, röð af sjálfslimlestingum og hraða sem sveiflast ógeðslega á milli dýrslegs holds og hugalausrar grimmd? Þetta eru einu þættir mannkyns sem koma fram í þessari algjörlega ruglingslegu og á endanum tilgangslausu mynd. Ef það er byggt á sögusögn eða hugsað sem dæmisögu eða ætlað að vera táknrænt fyrir eitthvað meira, er þessi gagnrýnandi ókunnugur heimildarefnið. Það hefur verið vel borið saman við "Audition" eftir japanska leikstjórann Takashi Miike (Kim til mikillar ánægju), en fyrir utan ótrúlega góða frammistöðu, sérstaklega í ljósi þess sem þeir þurftu að vinna með, af aðalleikurunum Seo Jung og Kim Yoo Suk, finnst mér lítil ástæða til að mæla með þessari mynd. Ég hef ekki séð "Audition" en ég efast um að það myndi á nokkurn hátt breyta sýn minni á "The Isle". Ofbeldi þess er klámfengið og tilgangslaust sadisískt. Kynlíf þess er ekki klámfengið, heldur ástríðulaust og masókískt. Persónur haga sér á pirrandi hvöt vegna þess að það er ekkert plott. Aðalatriðið er annaðhvort ekki til eða, ég skal viðurkenna, glatað innan um kóreska menningarleg einkenni sem ég skil ekki. Eina fegurðin er í kvikmyndatökunni, sem er klassísk Kim: þokuklæddir bátar sem hlaupa hægt yfir kyrrlátt stöðuvatn, fjalllendi. ríkjandi í bakgrunni og hugmyndarík og leikandi litanotkun. Stundum virðist sem áhorfendur séu lokaðir inni í stóru Kim Ki Duk-herbergi. Sum snerting, eins og dularfulli og tælandi mállausi kaupmaðurinn sem Jung leikur og skemmtilega skrýtin notkun mótorhjóla, eru forvitnileg. En sem kvikmynd er þessi viðleitni beinlínis ruglingsleg og á endanum móðgandi fyrir skilningarvitin, ekki endilega næmni. Maður vonar að Kim skilji svona kvikmyndagerð eftir í ruslahaug fortíðar sinnar, því við vitum að hann er fær um svo miklu meira.