Ég man eftir að hafa séð þessa mynd í leikhúsi og líkaði við hana. Ég rakst á hana á óttanetinu í síðasta mánuði og horfði á hana aftur og fannst hún betri með aldrinum. Í fyrsta lagi fyrir ykkur sem lýsið þessu sem 80s osti ef þið berið hann á hlutlægan hátt saman við hryllingsmyndir síðustu 2 áratuga, þá stenst hann nokkuð vel ef hann er settur saman við kvikmyndir í sinni einstöku hryllingsundirtegund sem ég myndi kalla hasar/hrylling sem á móti sálfræðilegum hryllingi eins og "The Shining" eða "The Exorcist". Ennfremur fyrir fjárhagsáætlun sína skilar þessi mynd virkilega vöruna (eða í þessu tilviki slæm). Myndin hefur reyndar einhverja persónuþróun og gefur nóg af sögu hins alræmda skrokkhúss til að ná stemningunni rétt áður en persónurnar stíga fæti inn fyrir útidyrnar. Myndin hefur líka nokkra bráðfyndna one liners og gefur viðeigandi stemningu sem hrollvekjandi hryllingsmynd ætti að hafa. Ef þú berð NOD saman við samtíma hryllingsmyndir á borð við "I am legend" (Vincent Price útgáfan var miklu betri) þá stendur þessi mynd virkilega upp úr. Nútíma hryllingsmyndir eru nánast algjörlega undir stjórn CGI. Flestir eru alls ekki með söguþræði eða persónuuppbyggingu og eru algjörlega fyrirsjáanlegar. Tæknibrellurnar ráða yfir þessum myndum frá upphafi til enda og persónurnar eru 24k plast. Ef þetta er 80s hryllingsostur mun ég taka það yfir 95% af núverandi færslum í tegundinni. Þegar ég sá NOD aftur fékk ég mig til að muna eftir hinni fallegu Jill Terashita og velta því fyrir mér hvers vegna ég hef ekki séð hana í fleiri hryllingsmyndum eða á annan hátt. Jill á einstaka möguleika á að þú lest þetta - mér finnst þú vera glæsileg og hefði átt að vera í fleiri myndum. Að lokum, ef þér líkar við hasar hryllingsmyndir, mun þér líklega líkar vel við þessa.