Gríðarlega gaman fyrir bæði fullorðna og börn, þessi mynd virkar á fjölmörgum stigum: það er allt frá bílslysum og köku í andlitinu til mjög góðra (en samt lúmskra) brandara fyrir fullorðna. Glenn Close er upp á sitt besta sem Cruella (` kallaðu mig Ella') De Ville. Eftir þrjú ár á atferlisbreytingastofu Dr. Pavlov er hún læknaður af löngun sinni í loðfeld, jafnvel hvolpaskinnsfeldinn sem hún hafði þráð svo heitt. Hún lætur meira að segja allar loðkápurnar sínar koma fyrir í dýflissunni í hinum ótrúlega kastala sem hún býr í. En það væri ekki Dalmatian' mynd án undirferlis og tilþrifa Cruella og þú veist að eitthvað mun breyta hegðunarbreytingum hennar. Og nú vantar hana einn auka hvolp (þar af 102 Dalmatíubúa) til að klára svívirðilega áætlun sína að þessu sinni. Ioan Gruffudd er samstundis aðlaðandi sem hetja myndarinnar sem rekur "Second Chance" hundaathvarfið. Þó hann hafi verið í "Titanic" og í sjónvarpsútgáfu síðasta árs (sem Pip) af "Great Expectations" þekkti ég hann ekki; jæja, hann var Fifth Officer Lowe' í 'Titanic' og ég sá ekki 'Great Expectations' svo ég er ekkert voða hissa. Hann stingur sér og stillir sér upp í furðulegasta og svívirðilegasta loðfatnaði sem þú hefur séð og gerir það vel. „Wicked Witch of the West“ virðing hans er bráðfyndin. Tim McInnerny er frábær, er ekki svo illur handlangari Cruella hann var líka Alonzo, þjónn Cruella, í '101 Dalmatians' og þú gætir líka kannast við hann frá öllum `Black Adder' Brit-Coms. Hann leikur sína venjulegu, góðhjartaða, dálítið fávita persónu með miklum árangri. Óskarsverðlaun fyrir búninga eru yfirleitt gefin fyrir allan búninginn í kvikmynd. Þetta er óheppilegt þar sem klæðnaðurinn sem Glenn Close klæðist er ótrúlegur hann er ótrúlega ítarlegur (takið eftir handjárnum hennar þegar hún er að losna frá Behaviour Modification Clinic) og verðugur svona yfirgengilega persónu. Fatnaður hennar einn og sér verðskuldar að minnsta kosti Óskarstilnefningu. Hreyfimyndir eiga sérstakan stað í hjarta mínu en að bera þessa mynd saman við upprunalegu teiknimyndina er eins og að bera saman epli við órangútana: það er ekki hægt. Skemmst er frá því að segja að `102 Dalmatians' er jafnvel betri en kvikmyndaútgáfan af `101 Dalmatians' sem kom út árið 1996. Hér er margt að gleðjast: allt frá sjónarspilunum, samræðunum og búningunum til leikarahlutverksins - þetta er góð mynd fyrir alla fjölskylduna.