Ég dáist að 'Kissing on the Mouth' fyrir hreinskilni klippingu á kynhárum og sjálfsfróun, sérstaklega frá aðal-/leikstjóranum Joe Swanberg. Þeir voru ekki hræddir við að sýna sannleika hversdagslegs „einka“ atburða. Því miður fellur myndin undir 'The Brown Bunny' sviðið, þó með aðeins þróaðri söguþræði afbrýðisemi. Já, það endurspeglar 'Bunny' með fullt af engu í gangi, eða of margar kvikmyndatökur með fókus (eða einlæglega ófókusar) á nákvæmlega engu fótum, höndum eða kynfærum. Aftur, því miður, get ég séð hvers vegna þessi mynd var gefin út og hvers vegna fólk er að leigja: sanna kynlífssenur og full framan (jafnt, bæði karlkyns og kvenkyns) nekt. Að öðru leyti var þetta algjör tímasóun. Við lærum fljótt af herbergisfélagapari eftir framhaldsskóla þar sem karlmaðurinn ber augljósar tilfinningar til konunnar sem lítur á hann sem vin á meðan hann stundar stöðugt kynlíf með fyrrverandi kærasta sínum. Fyrir utan það, erum við háð hversdagslegum atburðum leiðinda lífs þeirra: hún vinnur fyrir foreldra sína; hann vinnur að einstaklega óáhugaverðu kynlífsvitundarverkefni í tölvunni sinni. Til að þetta virki allt þarf samræðan að vera áhugaverð og leiklistin raunveruleg. Hvorugt virkar og það er jafn leiðinlegt og að horfa á einhvern keyra í klukkutíma, þ.e.a.s. „The Brown Bunny“. Eini leikarinn sem stendur upp úr er Kate Winterich, og meira að segja hún gerir vafasaman leik. (Dvd aukahluturinn með henni fyrir framan hljóðnema er reyndar þess virði að horfa á/hlusta á.) Aftur dáist ég að kvikmyndagerðarmönnunum, sérstaklega Swanberg, fyrir að bera þetta allt saman og vera óhræddir við að afhjúpa sig eða sturtuvenjur, heldur myndina í heildina. fellur flatur. Hún hefur frásagnir sem passa ekki við senurnar, of marga leiðinlega hversdagslega atburði og ósannfærandi leik sem maður veltir fyrir sér, annað en mjúkklámþátturinn, hvers vegna þú leigðir þetta.