Buddy Holly Story opnar á mynd af gulu neon tungli á þaki rúllusvells árið 1956 í Lubbock, Texas. Þegar inntökin hefjast færist myndavélin sig niður frá tunglinu á bílastæðið, inn í rúlluhöllina, framhjá sérleyfinu og yfir svellið að litlum hljómsveitarpalli þar sem lítil hljómsveit er að gera hljóðskoðun. Þetta er mælingarskot sem Welles og Scorcese myndu báðir meta. Það sker í gleraugna andlitið á Buddy Holly sem kíkir niður í spennuþrunginn einbeitingu þegar hann grípur um heyrnartólin og talar við mann sem setur þessa hljómsveit í útvarpið. Ungur Gary Busey leikur Buddy Holly og frammistaða hans er lykilatriði. Hann þarf einhvern veginn að sýna ástríðu sem Holly hafði fyrir tónlist sinni til að láta myndina virka. Þetta er rokk og ról saga án lína af kók eltur með skotum af heróíni og fimmtung af viskíi. Þetta snýst ekki um karlmann með nokkrar konur til að velja á milli í kynlífshneyksluðum, yfirgefinum lostafullum harmleik. Þetta er mynd um fínan Texas strák sem virti foreldra sína og fór í kirkju og átti sömu kærustuna í 5 ár og varð ástfanginn af rokki og ról. Busey finnur þann neista og kveikir í honum, ástríða hans er skýr og smitandi. Hann spilar í alvörunni á gítar í myndinni og syngur, hún er ekki ofdubbuð með upptökum Holly. Busey var ungur strákur í Hollywood á áttunda áratugnum, erfiður leikari og jafn mikið eða meira erfiður rokktónlistarmaður líka. Þannig gefur hann frábæra frammistöðu, því þó hann sé ekki Buddy Holly er hann í svipaðri stöðu. Fyrsta lagið hans er gamla Les Paul klassíkin, "Mockingbird Hill" og hann hefur kántríið til að negla það. Næst kallar krakki eftir smá kjaftæði, og á móti tveimur hljómsveitarfélögum sínum (í rauninni voru Crickets 3 krakkar, en niðurstærðin virkar vel fyrir takmarkaða frásögn myndarinnar) leiðir hann þá grátandi í "Rocking with Ollie Vee". Krakkarnir elska það og foreldrar hata það. DJ á rúllandi svellinu tekur það upp og það er síðar gefið út í New York án þess að Buddy Holly vissi einu sinni að það var nokkurn tíma tekið upp. Þetta leiðir til fyndnasta atriðisins í kvikmynd fullri af gamansömum augnablikum. Magnaður plötusnúður frá Buffalo hringir í Buddy heima. DJ hefur spilað „That'll be the Day“ í 12 klukkustundir og stendur í 24. Löggan er að lemja á girðingardyr stöðvarinnar. Holly er ráðvilltur en þegar rykið sest er hann mjög spenntur. Hann segir strákunum frá því og loftslag þeirra hefst. Dan Stroud sem trommuleikari og Charles Martin Smith sem bassaleikari klára hljómsveitina ágætlega og hafa góða efnafræði sín á milli. Það eru vandamál en ekki yfirþyrmandi drama sem finnast í flestum (allum?) rokkmyndum. Kvikmyndin svíður þig ekki heldur. Tilfinningar þínar svífa, en þeim er ekki stjórnað. Þegar Crickets stíga inn á Apollo sviðið í Harlem, fyrsti hvíti hópurinn til að spila þar, rífa síðan í rafhlaðna flutning á "Oh Boy" og vinna áhorfendur yfir, þá kafnaði ég og grét á rokk og rólinu sem elskaði rassinn á mér. Næst láta Busey og strákarnir „It's so Easy“ hljóma angurværari og sálarfyllri en ég hefði trúað að væri mögulegt. Allir sem hafa jafnvel litla þekkingu á sögu Buddy Holly munu vita hvar þessi mynd endar. Holly lést í flugslysi með Richie Valens og Big Bopper allt of ung. Við, eins og áhorfendur vita það, er myndin samt svo vel skrifuð, leikstýrð og leikin af ástúð að við gleymum henni næstum strax. Myndin fjallar ekki um dauða hans heldur um líf hans og stöðu hans í rokk og ról sögunni. Myndinni lýkur með síðustu frammistöðu hans og það eru góðar fimmtán mínútur þar sem Busey rokkar út, andsetinn af draugnum Buddy Holly. Ég var ánægður að heyra hann enda þetta á „Not Fade Away“, uppáhalds lögunum hans. Kvikmyndin frýs fyrir endirinn með upplýsingum um flugslysið, en ég tók varla eftir því. Ég var enn að hugsa um hversu gott síðasta lag var.