Það er stutt síðan ég hef séð Sleuth (1972) með tveimur frábærum leikurum Michael Caine og Laurence Olivier. Michael Caine er kominn aftur, en hann er nú eiginmaður og Jude Law elskhugi eiginkonu sinnar. Sagan er enn sú sama og þetta er frábært leikrit. Á meðan á myndinni stóð hafði ég alltaf á tilfinningunni að horfa á leikrit. Það er ein af ástæðunum fyrir því að mér líkar ekki við þessa endurgerð af klassík. Þegar ég horfi á kvikmynd að leikriti þá hlýt ég samt að finna fyrir því að sjá kvikmynd en ekki bara leikrit. Leikstjórinn Kenneth Brannigan gerði nokkrar stórkostlegar myndir á sínum tíma, en í þetta skiptið missti hann af. Önnur ástæða var útlit myndarinnar. Hönnunin var nútímaleg, stílhrein hrein, óþægileg og köld. Ég hef aldrei á tilfinningunni að einhver hafi búið í því húsi. Myndatakan var ekki slæm en lýsingin var hræðileg. Stundum var blátt ljós, dökkt, grænt ljós, til að rjúfa það upp, ekki vingjarnlegt fyrir augun. Leikurinn var mjög góður. Michael Caine og Jude Law standa sig með besta móti. Ég myndi virkilega vilja sjá þessa 2 stráka spila saman á sviðinu. En ég verð að viðurkenna að ég hef aldrei verið aðdáandi Jude Law. Veikasti hlutinn var miðhlutinn. Ég man að í frumritinu var þessi þáttur enn mjög dularfullur og bara stórkostlegur leikstýrður. Ég reyndi að horfa á hana tvisvar og alltaf í miðjum hlutanum fannst mér ég sofandi. Lokahlutinn er betri og áhugaverðari. Sleuth (2007) er ekki hræðileg, en hún virðist vera frekar kvikmynd fyrir gagnrýnendur en fyrir áhorfendur. Sleuth (1972) er enn meistaraverk og mun skemmtilegra en Sleuth (2007).