Ég var spenntur að uppgötva þessa gamanmynd seint á sjöunda áratugnum með nokkrum af uppáhaldsfólkinu mínu - Maggie Smith, mjög ungum Bob Newhart og auðvitað Peter Ustinov. Vonbrigði mín voru því aukin til að uppgötva að myndin virkar hvorki sem gamanmynd né fullkomin ránsmynd. Ustinov leikur lítinn tímabrjálaðan sem er nýkominn úr fangelsi sem setur síðu sína á stórt bandarískt fyrirtæki með aðsetur í London. Ustinov þeytir sér leið framhjá hinum vitlausa forstjóra Karli Malden og tækninördinum Newhart, lætur út úr sér sem tölvusérfræðingur og skipuleggur samstundis hinn „fullkomna rán“ hluta myndarinnar. Til að gera þetta þarf hann að komast framhjá innbrotsöryggiskerfi sem verndar stórtölvu fyrirtækisins. Og hér er vandamál eitt. Hin fullkomna áætlun hans virkar bara vegna þess að allir aðrir í myndinni eru ótrúlega traustir og heimskir. Höllulegar afsakanir hans eru teknar á nafn og þetta hlýtur að vera eina tölvumiðstöðin nokkurs staðar sem nennir ekki með myndbandsupptökuvélar. Annað vandamálið er ránið (svikið í raun) á fyrstu 30 mínútum myndarinnar og rænir restina af myndinni mikilli dramatískri spennu. Maggie Smith er því miður misheppnuð sem miskunnsamur nágranni/ritari Ustinov sem bara getur ekki haldið vinnu. Ég elska Maggie Smith en hún virðist bara vera of saman hér, of samsett, hluturinn kallaði á meira vitlausan, líkamlegan grínista. Ennfremur hafa Ustinov og Smith enga efnafræði saman, kannski er það aldursmunurinn, en seinna rómantíska sambandið, eins laust við raunverulega rómantík og það er, kemur samt svolítið hrollvekjandi út. Ustinov skrifaði handritið og þótti vel hugsað um það á sínum tíma, en mér fannst það ófyndið, hlykkjandi og leiðinleg sóun á frábærum leikarahópi.