Arthur Bach þarf að þroskast en það er því miður ekki það eina sem hann þarf að gera. Samkvæmt einstaklega ríkum föður sínum þarf Arthur að giftast ákveðnum auðugum Susan Johnson, annars er hann lokaður frá fjölskyldufé (750 milljón dollara virði). Vandamálið er að Arthur elskar ekki Susan (þó ég heyri að hún býr til góðan kjúkling) og er nýbúinn að falla á hausinn fyrir þjónustustúlkunni og búðarlyftunni Lindu Marollu í hlutastarfi. Arthur er áhugaverður náungi. Hann er í raun bara stór krakki, fæddur inn í auðæfi með að minnsta kosti ein manneskja sem sér um hann á hverri sekúndu hvers dags. Vinnan nuddar Arthur bara á rangan hátt - honum finnst gaman að skemmta sér, kvenkyns og auðvitað drekka. Drykkja gefur Arthur eins konar Jekyll-and-Hyde flókið; og þó að það komi honum í alls kyns vandræði þá er algjörlega fyndið að horfa á það á skjánum. Dudley Moore er frábær hér í þessari mynd sem Arthur, hlaut Óskarstilnefningu og Golden Globe vinninginn fyrir frammistöðu sína. Moore er frábær með kómíska þætti myndarinnar, breytir þegar fyndnum línum í ógleymanlegt kómískt gull, en hann er líka frábær í að koma Arthur niður á viðkvæmt stig og gera persónuna viðkunnanlega. Moore hefur einhverja hjálp í meðleikaradeildinni - Liza Minnelli er frábær sem Lina, hinn lífsglaða enginn sem Arthur fær ekki nóg af, og John Gielgud er frábær sem Hobson þjónn Arthurs. Gielgud hlaut Óskarsverðlaunin sem besti leikari í aukahlutverki fyrir leik sinn í þessari mynd og það er enginn vafi á því hvers vegna. Hobson er með steinsteypta þurra vitsmuni og fast viðhorf, en hann er alltaf að passa Arthur - og Gielgud er fullkominn í hlutverkinu. Kvikmynd Steve Gordon frá 1981, Arthur, er stutt og einföld, en hlær að miklu leyti.