Svo virðist sem Shakespeare jafnast á við hár augnbrún sem jafngildir aftur á móti fullt af fólki sem sér ekki eitthvað eins og það raunverulega er. Á einum tímapunkti í þessari mynd varar einhver (ég trúi því að Pacino framleiðandi) hann við því að myndin sé að fara út af sporinu, að hún hafi einu sinni snúist um hvernig fjöldinn hugsar um Shakespeare í gegnum farartæki RICHARD III. Í staðinn ákveður hann að skjóta upp hakkað leikrit með handahófskenndum athugasemdum stráð yfir. Sumar senur virtust vera með sem heimamyndir fyrir Al (var virkilega EINHVER ástæða fyrir skyndiheimsókninni á fæðingarstað Shakespeares, önnur en að hlæja að einhverju óvæntu sem gerist þar?), og áður en myndin byrjaði í alvöru, höfum við er dekrað við að sjá Al príla í kringum sig og vera sæt og fyndin fyrir myndavélina. Mér fannst kjánalegt athæfi hans með Kay undir lok GODFATHER III með hnífinn á hálsinn vera AÐGERÐ - en greinilega er það hvernig Al hegðar sér í raun og veru. Hér er haglabyssu sem greinir frá því hvers vegna ég komst ekki einu sinni 3/4 af leiðinni í gegnum þetta: 1) tilgerðarlegur - Al veit alltaf hvenær myndavélin er á honum, hvort hann er að koma fram sem Richard eða í "alvöru" samtali við einhvern - þú sérð það í augnkróknum á honum, líka, sumir leikararnir í kringum æfingaborðið losna og vaxa hammy til hins ýtrasta. Ef einhver sem les þetta hefur einhvern tíma eytt tíma með leikarahópi og hefur orðið vitni að svona utan frá er það óþolandi. "Horfðu á mig, tyggja allt landslag!" 2) Winona Ryder. Þegar hún kemur fram sem Lady Anne stöðvast þessi mynd sem hún jafnar sig aldrei á. Hún hefur engu við að bæta í umræðusenunum en myndavélin situr í henni til að koma krökkunum inn. Frammistaða hennar er hræðileg, til að byrja með. 3) það eina sem þú raunverulega lærir af þessu er sagt þér af fræðimönnum sem kvikmyndagerðarmennirnir eru að reyna að halda frá myndinni. Auðvitað lærir maður líka að Pacino ætti ekki að vera að leikstýra kvikmyndum (eða gera Richard í fyrsta lagi). Ég vil frekar horfa á BOBBY DEERFIELD en þetta. Að lokum skaltu lesa leikritið og læra það sjálfur. Farðu út og sjáðu það framkvæmt. Árið 1997 sá ég leikritið sýnt í University of Washington Ethnic Cultural Theatre, og það lét það sem við sjáum í þessari mynd líta út eins og framhaldsskóladrama (fyrir utan óþarfa hálsskurð Clarence! Guð minn góður! Var það nauðsynlegt?!) Það er allt bara fullt af hljóði og heift, sem táknar nada.