Það frægasta við þessa mynd er að þetta var í fyrsta skipti sem Garbo talaði í kvikmynd. Fyrir utan þennan „áfanga“ (ef þú vilt kalla það það) er þetta kvikmynd sem fer ekki lengra en í brjálaða melódrama, þar sem Garbo reynir sitt besta til að sofna ekki. Söguþráðurinn felur í sér að Greta Garbo snýr aftur til föður síns eftir 15 ár erlendis. Faðir hennar, sem er skipstjóri á pramma, er ánægður með að sjá hana, þó að hún sé dálítið kjánaleg. Hún verður fljótlega ástfangin af gráhærðum sjómanni, sem tekur líka eftir því að eitthvað, hindrun ef þú vilt, heldur aftur af henni. Engu að síður, félagarnir tveir eru ekkert sérstaklega hrifnir af hvor öðrum og koma brátt á hausinn yfir Garbo, þegar hún dreifist ástandið með því að afhjúpa stóra leyndarmálið sitt sem kemur okkur ekki á óvart, ef þú hefur lesið myndbandsboxið (fjandinn MGM!!) Garbo er ekkert annað en vopn í þessari mynd, hún bregður fyrir og lætur svífa handleggina um og verður pirruð fljótt. Tveir karlkyns aðalhlutverkin eru í lagi. Besta frammistaðan kemur líklega frá hinni sígildu þöglu leikkonu Marie Dressler, sem leikur enn drukknari kærustu hins drukkna skipstjóra. Þvílík frammistaða! Það er verst að slagorðið gæti ekki hafa staðið "Dressler talar!"