Augljóslega voru svörin hér skrifuð mörgum árum eftir að myndin kom út og ekki er hægt að taka þau í samhengi. Árið 1980 í Englandi eftir fæðingu var þessi mynd hrikalega fyndin. Við glöddumst yfir einhverju til að hlæja að og Rising Damp, með sínum samúðarfulla hæðni að fullkomnu þjóðfélagi, var einn besti breski sitcominn á tímabili sínu, ef ekki nokkru sinni. Það sló í gegn hjá næstum öllum og á sannkallaðan breskan hátt hlógum við að Rigsby í okkur sjálfum. Ameríka hafði ekkert að snerta þessa tegund af húmor því sjálfsníðing var ekki skemmtileg fyrir frændur okkar erlendis. Leonard Rossiter var einn besti leikari Englands, á sviði, í sjónvarpi og í kvikmyndum. Ábyrgð hans og fagmennska var óviðjafnanleg. Richard Beckinsale var, þótt ungur væri, fullkominn grínisti fyrir Rossiter og ætti, að öllu jöfnu, að vera flokkaður sem frábær allra tíma. Hefði hann ekki verið tekinn svona ungur, þá er ég viss um að hann hefði nú þegar verið flokkaður sem einn besti gamanleikari Bretlands. Frances De la Tour fann sitt besta sjónvarps augnablik í Rising Damp og, fyrir mig, mældi hún aldrei ótvíræða hæfileika sína með frekari hlutverkum. Ef þú sást ekki myndina þegar hún kom út, þá ertu ekki hæfur til að tjá þig, einfaldlega vegna þess að þú getur ekki skilið hvers vegna hún var fyndin, húmor augnabliksins.