Ég er orðlaus. Matty Simmons hefur tekist að gera eitthvað sem ég hélt ómögulegt. Hann hefur látið "The Harlem Globetrotters á Gilligan's Island" líta út eins og "Citizen Kane." Sársaukafullt getur ekki einu sinni byrjað að lýsa þessu stykki af... ég veit það ekki. Taktu eftir, forsendan hljómaði fyndinn, en núna þegar ég hef séð hann er hann fyndinn á þann hátt að það er fyndið að sleppa steðju á náranum þínum. Ég mun ekki nenna að lýsa forsendunni, eins og titillinn segir allt sem segja þarf, ef bara að segja að ég held að það hafi ekki verið bókstaflega einn fyndinn hlutur í þessari mynd, ekki einn, ekki einu sinni apabitið. Hvernig var hægt að gera eina af fyndnustu persónunum í "Vacation" seríunni, hinn slælega hvíta rusl Eddie (Randy Quaid), svona hryllilega ófyndinn? Ég hef aldrei fundið fyrir eins mikilli samúð með leikara á ævinni. Ég vorkenndi sömuleiðis hinum leikarunum sem tóku þátt í þessu „kómíska“ voðaverki, Miriam Flynn (Catherine, langþjáð, en sólríka eiginkona Eddie), Dana Barron (upprunalega Audrey Griswold), Fred Willard og hinn töfrandi Sung Hi Lee (kannski eina ástæðan til að horfa á myndina, þó ekki væri nema með hljóðið slökkt), fyrir utan þennan gamla Commie, Ed Asner (Nick frændi), hann var með hana. Því miður gerðu áhorfendur það ekki. Ég segi bara "thank heaven" að Chevy Chase, sem hefur verið í lægð í mörg ár, stýrði frá þessum niðurgangsslettum, þetta er snjallasta ferill sem hann hefur gert. Ég veit ekki hvort þið eruð trúarleg eins og ég, en ég veit að ég mun biðja til Drottins í kvöld um að bæta 2 klukkustundum (ef ekki 2 árum) við líf mitt til að bæta upp þann tíma sem ég eyddi fyrir framan sjónvarpið sem ég fæ aldrei aftur. Baby segir NÚLL af 10 stjörnum (Ef þú tekur nokkur högg af bonginu OG drekkur vatnið, kannski 1/10 úr stjörnu af 10)