Beyond the Clouds er að mörgu leyti undarlegasta mynd sem ég hef séð. Ekki fyrir Cult aðdráttarafl þess, áreiti eða jafnvel fyrir hugmyndir sínar, heldur vegna þáttanna sem sameinast um að gera þetta að meistaraverki kvikmynda. Beyond the Clouds var leikstýrt af Michelangelo Antonioni, einum frægasta leikstjóra Ítalíu. Hins vegar, ef þú gæfir þessari mynd aðeins í skyndi, á aðgerðalausan hátt meina ég, myndi hún virðast ein af þessum melódramatísku og oft tilgangslausu rómantíkum. Þessi mynd á skilið mikla athygli, að því marki að hún nær yfir allan sinn ost. Með osti á ég ekki við sneið, heldur heilan múrstein af cheddar! Tónlistin virðist vera úr einhverju ítölsku klámi, sagan og samræðurnar eins og þær séu úr gómsætri japönskri sápu og myndlíkingarnar eru svo augljósar að þú vilt berja sjálfan þig á hausinn. En þegar þú hefur náð þessu öllu, þá ertu upptekinn af tilvistarlegt listaverk. Osturinn nærist inn í fíngerða kvikmyndatökuna og vekur athygli okkar, fullkomlega, að því sem þarf að vita. Grundvallaratriðið er í fjórum köflum, óskyldum og allt um ást. Það sem við lærum er að það er sama hvað gerist eða hvað er sagt, fólk getur ekki átt samskipti sín á milli. Þess í stað geta þeir aðeins átt samskipti í gegnum hvert annað. Ég býst við að það sé ástæðan fyrir því að samræðan og söguþráðurinn er svona cheesy, vegna þess að samtölin eru of órökrétt með skorti á orsakasamhengi og viðbrögð fólks of melódramatísk. kannski er allt lífið eitt stórt melódrama. Við metum tilfinningar okkar til annarra sem raunverulegar og markvissar. Ég hata, því ég hef ástæðu. En hvað finnst hinum hataða? Kannski halda þeir að hatur mitt sé heimskulegt og handahófskennt. Með öðrum orðum, melódramatískt. Þannig að melódrama er í raun tilvistarhlutverk. Rómantísk rómantík er einfaldlega mannleg samskipti sett undir stækkunargler, sem gerir okkur kleift að sjá tilgangsleysið í því hver við erum og hvað við gerum. Þetta er frábær mynd, ég mæli með henni fyrir alla!