Eftir að hafa horft á tvær þöglar stuttmyndir hans, „Elena and her Men (1956)“ er fyrsta kvikmyndin mín í fullri lengd eftir franska leikstjórann Jean Renoir, og ég hafði mjög gaman af henni. Hins vegar horfði ég ekki á myndina fyrir Renoir, heldur fyrir stjörnuna Ingrid Bergman, sem 41 árs að aldri geislaði enn óviðjafnanlega fegurð, glæsileika og sjarma. Allan snemma á fimmta áratugnum, eftir hneykslislegt hjónaband hennar og Ítalans Roberto Rossellini, féll Bergman tímabundið úr almannahag. Næstu fimm myndir hennar, sem eiginmaður hennar leikstýrði, voru misheppnaðar í Bandaríkjunum og mig grunar að nýjasta útgáfa Renoir hafi lítið gert til að auka vinsældir Bergmans hjá enskumælandi áhorfendum {þó endurheimti hún fyrri velgengni sína með Óskarsverðlaunum í sama ár. árs 'Anastasia (1956)'}. Hún fer með hlutverk Elenu Sokorowska, pólsku prinsessu sem lítur á sig sem verndarengil, sem færir efnilegum mönnum alls staðar velgengni og viðurkenningu, áður en hún yfirgaf þá tafarlaust. Á meðan hún vinnur lukku sína til að aðstoða pólitískar vonir hins virta hershöfðingja Francois Rollan (Jean Marais), lendir hún í ást sem hún mun ekki geta gengið frá. Þessi óljós-pólitíska mynd virkar vel sem annað hvort ádeila eða rómantísk gamanmynd, svo framarlega sem þú tekur hana ekki of alvarlega; Þetta er hreint og beint rómantískt ló. „Elena and her Men“, sem er kvikmyndað í líflegum Technicolor, lítur líka frábærlega út, fullt af skærum litum, persónum og búningum. Pólska prinsessan Bergmans er draumkennd og dálítið sjálfhverf, ekki á óviðkunnanlegan hátt, en varla kona með háar grundvallarreglur og sannfæringu. Hún er sannfærð af teymi brjálaðra samsærismanna ríkisstjórnarinnar til að sannfæra Rollan hershöfðingja um að gera valdarán, vísvitandi að nýta ást hans til hennar til að fullnægja eigin ranghugmyndum sem „verndarengil“. Kannski er eina löglega dyggðuga persónan í myndinni Henri de Chevincourt (Mel Ferrer, þá eiginmaður Audrey Hepburn), sem hunsar eigingjarnar aukahvöt allra annarra og eltir Elenu fyrir ást og ástina eina. Þetta, segir Renoir stoltur, er það sem sannir Frakkar gera best. „Elena and her Men“ reynir einnig, með hóflegum árangri, að afhjúpa yfirborðsmennsku franskra yfirstéttarsambanda, með klaufalegum níðingsskap við Eugène (Jacques Jouanneau), sem getur ekki elskað þjóna sína án þess að unnusta hans gangi inn. á þeim. Fyrir þessar seríur var Renoir augljóslega að reyna að fá brjálaðan húmor sem þú gætir fundið í kvikmynd frá Marx Brothers, en myndin sjálf er svo afslappuð og afslappandi að orkan er bara ekki til staðar.