Þú þarft ekki að vera Notre Dame fótboltaaðdáandi til að hafa gaman af þessu, því ég er það ekki....en, sem fótboltaaðdáandi almennt, var gaman að horfa á þetta. Það gerir mig næstum því að Fighting Irish hollustu. Ef þú getur ekki fest þig í tilfinningunum í þessari mynd, hvort sem þú ert aðdáandi eða ekki, þá er betra að athuga púlsinn þinn því þetta er tilfinningaþrungin mynd með mjög áhrifamiklum atriðum. Sem íþróttaaðdáandi elskaði ég að horfa á klassíska myndefnið snemma háskólaleikir. Þeir áttu nokkuð villt spil á þeim tíma með mörgum hliðarleikjum. Þeir blönduðu þessu myndefni með Pat O'Brien sem sýndur var sem Knute Rockne, þjálfari, á hliðarlínunni og nokkra af leikmönnunum, eins og George Gipp (Ronald Reagan). Reagan fær nokkuð góða reikninga í þessari mynd en hlutur hans er í raun ekki svo stór. O'Brien er eini leikarinn með stórt hlutverk hér. Afgangurinn - allir að leika flottar persónur - eru Gale Page sem eiginkona Rockne "Bonnie;" Donald Crisp, sem "Faðir John Callahan" eftir Notre Dame; Albert Bassermann sem efnafræðiprófessor "Faðir Nieuwland" og Reagan, sem Gipp, kannski hæfileikaríkasti og frægasti leikmaður Notre Dame frá upphafi. Það sem þessi mynd gerir vel er að koma persónulegri sögu í jafnvægi við fótboltann. Hvorugt hornið er ofgert. Persónurnar hérna eru allir sem þú getur rótað til, þar sem það eru engin illmenni. Þegar ég horfði síðast, var áhugavert að uppgötva Johnny Sheffield - son Tarzans - sem lék Rockne sjö ára gamall og að sjá George Reeves, Superman sjónvarpsins, sem einn af leikmönnunum. Það hafa verið mjög fáar fótboltamyndir gerðar í Hollywood, einhverra hluta vegna, og fáar góðar. Þetta er einn af þeim.