Ó, ég heyrði svo margt gott um þessa mynd. Fór að sjá það með bestu vinkonu minni (hún er kvenkyns, ég er karlkyns). Leyfðu mér nú að hafa mismunandi skoðun frá almennum straumi. Eftir fyrstu tvo tugina „farðu úr fötunum“ fannst okkur báðum mjög skrítið sambland af kjánaskap og leiðindum. Við hlógum (að því, ekki með því), við blunduðum (og hefði verið betra að vera í rúminu), við vorum sannfærð um að við hefðum eytt peningum til einskis. Og við höfðum. Söguþráðurinn var samhengislaus og persónurnar voru hópur fólks sem ómögulegt var að hugsa um. Sóun á peningum, sóun á selluloid. Þessi mynd á ekki einu sinni skilið eitt af hverjum tíu atkvæðum, en það er það lægsta sem í boði er. Ég er ekki viss um hvers vegna þessi mynd hefur það orðspor að hún sé frábær; Ég mæli ekki með því fyrir neinn sem hefur jafnvel smá smekk eða gáfur.