Þessi er talin lykilmynd fyrir forkóða frá leikstjóranum sem síðar gerði söngleikjalífmyndina THE JOLSON STORY (1946), en einnig hina ofsóknarkenndu sci-fi INVASION U.S.A. (1952)! og fer með eitt af bestu fyrstu hlutverkum Barböru Stanwyck. Hún er studd af fínum leikarahópum sem inniheldur vinsæla leikara og virta persónuleikara samtímans George Brent, Douglass Dumbrille, Edward van Sloan, Nat Pendleton og John Wayne (á einum tímapunkti ávarpaði Stanwyck með titluðu gælunafninu, dregið af dægurlagi sem heyrist stöðugt í gegnum tíðina) í fyrri flokknum og í þeim síðarnefnda, Robert Barrat (sem faðir Stanwyck), Donald Cook (sem hörmulegasta landvinninga hennar), Alphonse Ethier (sem aldraður hennar leiðbeinandi meira um þetta síðar), Arthur Hohl (sem svívirðilegur stjórnmálamaður) og Henry Kolker (sem yfirmaður Cooks og tengdafaðir, sem Stanwyck tælir líka). Merkilegt er að senum þar sem Walter Brennan kom fram var síðan eytt að hans eigin beiðni þegar myndin lenti í vandræðum með ritskoðendurna! Undirstýrð af brakandi þ.e.a.s. dæmigerðum harðsoðnum samræðum og raunsæjum Anton Grot leikmyndum, inniheldur frásögnin óvænta yfirtóna af Nietzschean heimspeki. kvenhetja okkar í smábænum eftir menntamanninn Ethier (Stanwyck kvartar snemma við hann yfir því að hún sé engin „eldbolti“ sem stangast auðvitað á við síðari gamanleik hennar leikstýrt af Howard Hawks og meðleikari Gary Cooper með því nafni!) . Undir skjóli Ethiers blómstrar hún fljótt í í raun hjartalausri persónu sem er ákveðin í því að ekkert skuli standa í vegi hennar til velgengni; hin táknræna lýsing á vexti hennar hjá fyrirtækinu í New York sem hún er loksins ráðin hjá minnir á svipaða kaldhæðni sem tengist valdaþrá metnaðarfulls stjórnmálamanns í Október (1927) eftir Sergei Eisenstein! Félagsfræðilega er það líka athyglisvert að Stanwyck sést stöðugt reka hálsinn út fyrir svörtu þjónustustúlkuna/félaga sína. Fyrstu tveir þriðju hlutar myndarinnar eru einfaldlega frábærir; í fyrstu fannst mér seinni stigin nokkur vonbrigði vegna þess að ég bjóst við að sjá Stanwyck fá framgöngu sína með því að falla fyrir seint kynntu George Brent persónunni á meðan hann hunsar hana en, rétt eins og hinir, er hann bráðum á töfum hennar! Við annað áhorf fannst mér þessi þáttur hins vegar minna ögrandi þar sem augljóst er að Stanwyck hefur orðið fyrir áhrifum af þeim tveimur dauðsföllum sem eigingjarn hegðun hennar hefur valdið og að starfstími hennar í París hefur mildað hana (jafnvel þótt hún reyni að halda fast við hana aflað auðs eins lengi og það er hægt). Kvikmyndin er gefin út á DVD af Warners sem hluti af BANNAÐI Hollywood 1. bindi þeirra. Kvikmyndin er sýnd í tveimur mjög ólíkum klippingum forútgáfuútgáfa sem nýlega hefur verið grafin upp og prentun á kvikmyndaútgáfunni. Meðal umtalsverðra mynda sem klippt var úr þeim síðarnefnda eru samræður sem tengjast lífi Stanwycks sem landgöngumanns frá 14 ára aldri (þó það heyrist í meðfylgjandi stiklu!), á meðan margar aðrar senur hafa verið styttar (þ. sem þróast á milli Stanwyck og Hohl eftir að hún hefur staðið gegn framgangi hans; tælingin við járnbrautarvagninn; atriðið þar sem Dumbrille er hissa með Stanwyck eftir Cook; skotárásin og síðan sjálfsvíg (aðeins skot heyrast í styttri útgáfunni); Stanwyck að hugsa um landvinninga sína á meðan hljóðritarinn er í spilun (aftur, aðeins Brent kemur fram í útgáfunni sem gefin er út í kvikmyndahúsum) o.s.frv. Það síðarnefnda notar því aðra tökur fyrir sum atriði og felur í sér staðsetningarmynd af borginni sem vantar í lengri útgáfan; hins vegar fáum við líka augljóslega glaðlegan endi (Forútgáfuútgáfan lýkur skyndilega á mjög áhrifaríkum opnum nótum) og jafn ósannfærandi viðvörunarbréf sem Ethier sendi til Stanwyck í New York sem hefur í grundvallaratriðum hlutverkið. að skipta út öllum tilvísunum í Nietzsche!