Myndin er ekki sjónrænt töfrandi í hefðbundnum skilningi. Það sýnir ekki röð af fallegum myndum. Þess í stað er þetta sjónrænt áhugaverð mynd. Það neyðir áhorfandann til að vinna stöðugt úr eða kannski ímynda sér samhengi hinna ýmsu mynda. Svona hlutur er auðvelt að reyna en erfitt að ná árangri í. Myndin neitar að nota hækju tegundar til að hjálpa áhorfandanum sem ekki er fullvirkt að átta sig á því sem er að gerast. Þess í stað snertir myndin og fer í gegnum fjölda mismunandi tegunda. Trikkið við að elska myndina er að geta notið þessarar glettni. Mig grunar að 99% norður-amerískra áhorfenda muni bara ekki fatta það. Ef þú reynir að festa niður frásögn þessarar myndar, heimspekilegan boðskap, eða táknræna uppbyggingu o.s.frv., muntu eyða tíma þínum. Það er ekkert af þessu. Myndin svíður aðeins í átt að þessum tegundum og öðrum stundum. Eini sameiningarkrafturinn í myndinni er tilfinning Claire Denis sjálfs fyrir því hvað passar saman. Það eru svo fáar kvikmyndir í fullri lengd sem komast nálægt því að fullnægja lýsingu Kants á því hvað list er, nefnilega að njóta sjálfs dómsvaldsins í stað þess að leggja upplifun einfaldlega undir hugtök. Kvikmynd fer venjulega auðveldu leiðina og velur einfaldari ánægjuna að skilja hvað er að gerast. Flestar kvikmyndir eru ekki list. Flestar kvikmyndir koma ekki nálægt list. Þegar kvikmynd gerir, eins og þessi gerir, og er enn ánægjuleg af stórum hópi áhorfenda, þá er það kraftaverk. Neikvæða athugasemdin mín er sú að stundum finnst mér myndin vera of einfölduð inn í hina ýmsu frásagnarþræði sem liggja í gegnum hana. Frásögn föður-sonar frá Tahítí, jafnvel þó hún sé ekki beinlínis hefðbundin, endar með því að gera hlutina svolítið skýra og einfalda. Það drottnar of mikið.