„Tycus“ er næstum eins slæm og vísindaskáldskaparmynd getur orðið. Ég get varla fundið eitthvað gott að segja um þessa mynd. Forsendurnar eru algjörlega rangar. Halastjarna á að reka á tunglið og valda hörmulegum skemmdum á jörðinni, en enginn trúir vísindamanninum sem spáir þessu. Heil neðanjarðarborg ásamt skotpalli fyrir kjarnorkuvopnaðar eldflaugar er byggð í Kaliforníufjöllum án þess að nokkur taki eftir því. Þegar halastjarnan nálgast jörðina berast fréttirnar í sjónvarpið og dagblöðin varla degi fyrir atburðinn. Og svo framvegis, og svo framvegis ... Engar tilfinningar komast heldur á skjáinn. Er snillingurinn sem uppgötvar halastjörnuna og byggir neðanjarðarborgina frelsari mannkyns eða skepna? Leikstjórinn eða Dennis Hooper sem fer með hlutverkið virtist ekki ákveða sig fyrr en myndin var gerð og í rauninni breytir það engu því leikur og leikstjórn eru svo ruglingsleg að maður endar á því að velta því fyrir sér hvað þessi mynd reynir að segja. Tæknibrellurnar eru svo ódýrar að þær geta ekki bara verið sannfærandi á tímum tölvubrellunnar heldur gætu þær ekki hafa verið sannfærandi jafnvel á fimmta áratugnum, fjórum áratugum áður en þessi mynd var gerð. Algjör tímasóun.