Fegurð þessarar myndar kemur fram í frábærri lýsingu á krafti móðurástar, einstakri frammistöðu, stöðugri útfærslu og nýstárlegu handriti. Myndin segir frá indverskri konu, Nandini, sem býr í Kanada með eiginmanni sínum Shekhar og litla krakkanum Raja. Allt í einu tilkynnir eiginmaður hennar henni að fjölskylda hans á Indlandi (sem hún hafði ekki einu sinni þekkt) sé í vandræðum og hjónin þjóta til Indlands. Þegar þeir koma inn í þorpið verður Nanadini hneykslaður og dauðhræddur við að verða vitni að mjög villtri sveitamenningu; Fjölskylda Shekhar, sem er stjórnað af grimmilegum, mjög tortryggnum og miskunnarlausum föður hans Narasimha, lifir fátækum og mjög ofbeldisfullum lífsstíl sem er fullur af morðum og skelfingu og þar sem konur eru undirgefnar og hjálparvana. Nandini byrjar að nöldra Shekhar um að snúa aftur heim, en hann er fljótlega drepinn af óvinum föður síns. Þegar hún vill fara, neitar Narasimha að láta hana fara með Raja aftur til Indlands. Hér hefst hin ákafa barátta sem kalla má „Nandini vs. Narasimha“. Indland er ekki sett fram í sérstaklega jákvæðu ljósi í þessari mynd, heldur sýnir hún aðeins örlítinn minnihluta landsbyggðarinnar, svo það gæti jafnvel verið rétt. Sýningin er að mínu mati sanngjörn og ekki einhliða vegna þess að jákvæða hliðin er einnig sett fram að vissu marki. Svona skelfilega sjón mætti ​​sýna í kvikmynd um hvaða land sem er í heiminum. Staðsetningarnar eru ótrúlegar, tónlistin er dásamleg og leikstjórn Krishna Vamshi er studd af mjög áhrifaríkri kvikmyndatöku og góðri klippingu. Eitt sem verður að taka fram er mjög eyrnagleðilegt bakgrunnsskor eftir Ismail Darbar, það er fallegt. Persónurnar eru mjög vel skilgreindar þó við fáum að sjá bæði björtu og dökku hliðarnar á mismunandi hlutum myndarinnar. Myndin er raunsæ túlkuð í gegn og flæðir vel og er áhugavert og nokkuð skemmtilegt úr. Samræður hennar eru frábærar og gáfulega skrifaðar og þó að átakanlegur atburðarás geti stundum verið mjög truflandi ná mörg jákvæð augnablik að létta á spennunni. Stærsti styrkur myndarinnar er frammistaðan. Karisma Kapoor er hrífandi og mjög trúverðug sem Nandini. Hæfni hennar til að ná jafnvægi á milli varnarleysis og óhefta tilfinninga er einfaldlega ótrúleg. Hún sýnir svo mikinn styrk, hvatvísi, angist og ákveðni eins og móðirin sem vill fá son sinn aftur að þetta litla barn virðist vera hennar eigin sonur. Faraldur hennar á meðan hún stendur frammi fyrir Nana Patekar sem eru eins og eldgos sýna okkur hvernig einfaldasta konan getur orðið tígrisdýr þegar kemur að barninu hennar. Eftir Fiza er þetta öflugasta frammistaða hennar. Einn mesti leikari sem indversk kvikmyndahús hefur séð, Nana Patekar er ólýsanleg sem Narasimha. Honum tekst að vera hatursfullur sem Narasimha en aðdáunarverður sem leikarinn sem leikur hann. Patekar sýnir grimmd, vitsmuni og jafnvel mannúð af fullri sannfæringu. Hann er framúrskarandi. Önnur frábær frammistaða kemur ekki á óvart frá vanmetnustu leikkonu Indlands, Deepti Naval, sem gerir persónu sína fullkomnari. Sanjay Kapoor er bara fullnægjandi og Shahrukh Khan gefur frábæran grínisti léttir. Engu að síður, horfðu á Shakti - það hefði getað verið betra, en það er örugglega skylduáhorf.