Þessi mynd er gott dæmi um það sem gerist þegar stúdíó vill fá framhald af fínni kvikmynd út fyrir hliðið hvað sem það kostar. Aðeins með þessari mynd er hún í raun og veru næstum missir af. Allt virðist fyrir hendi til að Robocop 2 verði verðug eftirfylgni af byltingarkenndu fyrstu myndinni. Fullkomið upprunalega leikaralið (fyrir utan mannfallið, náttúrulega) snýr aftur og gefur sitt besta. Verst að brothætt handrit og óhæfur leikstjóri eins gott að gera viðleitni þeirra óvirkan. Irvin Kershner gæti hafa verið kjörinn gaur fyrir George Lucas til að leikstýra Empire Strikes Back. Fyrir gangandi kvikmyndagerðarmann eins og Kershner er ekki mikið að eyðileggja í sjarmerandi kvikmyndaseríu Lucas. Verður arftaki klassíkar eins og Robocop hefði þurft annaðhvort Paul Verhoeven til að snúa aftur, eða leikstjóra með nóg látún til að gefa sinn eigin snúning á það. Kershner veit ekki hvernig á að gefa sinn eigin snúning á neitt (Lucas réð hann til þess) og hann er örugglega enginn Verhoeven. Þannig að það sem við fáum hér er kvikmynd sem fer í gegnum allar hreyfingar til að endurtaka fyrstu myndina, en með engum af ferskleikann, húmorinn eða áræðnina sem frumritið hafði. Kershner hélt sennilega að hann gæti toppað Verhoeven með því að bæta við meiru og tilefnislausu ofbeldi, en í staðinn upplýsir hann hversu mikið hann var að vinna sem leikstjóri í stað ástríðufulls kvikmyndagerðarmanns. Og það er synd, þar sem allt var til staðar til að gera þetta enn eina klassíkina. Eins og fram hefur komið gefa leikararnir sitt besta, en Phill Tippet skilar nokkrum byltingarkenndum stop motion áhrifum og það eru nokkrar frábærar hugmyndir í sögunni eftir Frank Miller, sem fæddist til að skrifa Robocop kvikmynd. Bara ef stúdíóið hefði ráðið leikstjóra sem væri nógu hæfur til að láta alla möguleika ganga í gegn.