Annar einn fyrir Babes & Bullets mannfjöldann. Sagan er mun oddviti en nokkur annar söngleikur sem ég hef séð: fallbyssur sem eru faldar upp á týnda fætur kvenkyns, og staðsetur hverja kynslóð á annan hátt á þann hátt sem kemur nær gáfulegum athugasemdum en við gætum búist við fyrir staðinn. Áhrifaríkari en nútíma 'drama.' Það er erfitt að bera kennsl á konu sem heldur fallbyssu uppi í buxunum - í legghlíf. Nokkuð merkilegt ef miðað er við samhengið. Þrátt fyrir að fallbyssan upp á fótinn hafi komið 90% á óvart, segir þessi mynd líka hvernig græðgi tekur við af öllum öðrum hugleiðingum í lífi hóps yakuza sem elta konu sem heldur uppi fætinum. falinn fallbyssu/eldflaugaskoti (þar af leiðandi engin hópsturtuatriði eða töng) Falda skotfærin sem er dregin út fyrir aftan söguhetjurnar til baka, að því er virðist frá engu, í Miike's Dead or Alive (1999), The torch born framth out of þunnt loft frá kvenhetjunni undir lok upprunalegu Tomie (2000), eða hrífandi logakastarsenu í Sunny Gets Blue (1992), allt vitnar um næstum þriðja heims Cantinflas-eiginleikaáhrif í japönsku nútímabíói, af sem ég á erfitt með að útskýra, en get ekki kvartað. Þú munt ekki sjá góðar kvikmyndir af þessum kjarna gerðar í Hollywood, þær eru allt annað en útdauðar og með ódýru vitleysu sem þær dæla út fyrir ódýran spennu, er allt annað en hlæjandi. Þetta er sannkölluð mynd og þótt hún sé frábær í heild sinni er endirinn snilldarlegur, ef ekki ósvífinn uppdráttur á ákveðnum Sergio Leon myndum, sem felur í sér fallbyssur þar sem fæturnir ættu að vera og á svo sannarlega við!