Þetta var bara enn ein stórkostleg kvikmynd Berlínarhátíðarinnar. En ólíkt "Yes", eftir Sally Potter, sem ég hafði séð nokkrum dögum áður, þar sem eftir að ég fór úr kvikmyndahúsinu fann ég sterka löngun til að faðma allan heiminn og var bara ánægður með að vera á lífi, í þetta skiptið gerðist hið gagnstæða. : það var eitthvað sem dró mig niður og loftið fannst allt í einu kalt og erfitt að anda. Það var eins og allt í einu væri ekkert eftir, öll von, öll framtíð hefði verið flutt á dauðan stað. Líf Nínu virtist vera dapurlegt og læst, en svo, einn yndislegan dag, birtist svona birtu sem opnar sjóndeildarhringinn og fær hana til að trúa á uppfyllingu drauma sinna. Það var enginn við hlið hennar en skyndilega finnur hún félaga, bara úr engu, einhvern sem gat deilt huldu tilfinningum lífs síns. Þessi manneskja var Toni, flakkari stúlka sem virðist ekki eiga sér neinar rætur, alveg eins og hún sjálf. En titill myndarinnar er "Draugar", og draugar birtast og hverfa eins og þeir vilja, það er engin leið að halda þeim Draugar tákna líka duldar fantasíur um fólk, undarlegar hugmyndir sem taka huga þinn og eru aðeins skynjaðar af þér sjálfum, í felum frá öllu öðru fólki. Françoise, frönsk kona, er fórnarlamb slíkra drauga. Hún missti einu sinni barndóttur sína í Berlín, sem virðist hafa verið rænd frá henni í stórmarkaði, á aðeins einni stundu af athyglisleysi. Nú er tíminn liðinn og Françoise er aftur til Berlínar, enn að leita að týndu barninu. Nina gæti verið það barn, þegar allt kemur til alls hefur hún fengið sama örið á ökklanum og hjartalaga fæðingarblettinn á milli herðablaðanna sem virðist sanna. hennar sanna sjálfsmynd. Og Nina tileinkar sér þá hugmynd, þegar allt kemur til alls er hún ekki bara í sárri þörf fyrir félaga, hún þráir líka móður. En á endanum er hún tómhent, Toni er horfinn með manni og meint mamma hennar reynist vera veik kona. „Marie er dáin,“ ​​segir eiginmaður Françoise að lokum og yfirlýsingin gæti ekki verið meira vonbrigði. Nina er bara "niña", stúlka án nafns, það er engin von um guðlega uppfyllingu. Það er engin Marie í þessum heimi til að fylgja einmana lífi okkar. Því að lokum sjáum við Ninu eina, við það að ganga eftir veginum sem hefur opnast fyrir henni, inn í framtíð sem virðist gleðilaus og óviss.