Spænskar myndir eru í, ef ekki gullna, örugglega silfuröld. Piédras er annað dæmi um kvikmynd sem tekur fólk og átök þess alvarlega. Þó tilfinningarnar séu sterkar eða næstum á lífs- eða dauðastigi eru þær samt ekki í raun melódramatískar. Þetta gæti gerst. Hér eru mismunandi sögur sem tengjast. Ein fjallar um þroskaheftu stúlkuna, sem þorir ekki að fara framhjá götunni í næstu blokk. Önnur fjallar um miðaldra konu sem finnur elskhuga lífs síns í fótfótbolta. Önnur fjallar um stúlkuna sem glímir við eiturlyfjavandamál sem elskhugi yfirgefur hana. Enn önnur fjallar um frú vændishúss sem (næstum) finnur sanna ást. Örugglega þess virði að sjá. Það er á Spáni sem kvikmyndagerðarmenn taka konur alvarlega.