Kannski var þessi mynd sérstök á sínum tíma. En fimm áratugum síðar virðist þetta einkennilegt, bara enn ein kvikmyndaleg minjar um hræðilega fimmta áratuginn. Staðalmyndir eru margar í þessari dúnkenndu sögu um þrjár kvenkyns gullgrafara sem stofnuðu verslun í þakíbúð á Manhattan, í viðleitni til að laða að ríka eiginmenn. Mér er alveg sama um grunnt þemað. En forsendur myndarinnar eru lélegar. Og framkvæmdin er verri. Þetta er rómantísk gamanmynd en ég fann lítið til að hlæja að. Söguþráðurinn um ákaflega nærsýnan bimbo er um eina snjalla þáttinn í sögunni. Heildarsamræðan er flöt og flutningurinn líka. Og handritsuppbyggingin er óhugnanleg. Söguþráðurinn hoppar stöðugt fram og til baka meðal kvennanna þriggja. Það er eins og rithöfundurinn hafi ekki alveg náð að blanda saman hlutverkunum. Niðurstaðan er söguþráður sem virðist hakkandi. Marilyn Monroe var góður kostur fyrir hlutverk sitt. En Lauren Bacall var of gömul fyrir hlutverkið sem hún lék. Og Betty Grable, með sína típandi rödd og hræðilega hárgreiðslu, var einfaldlega pirrandi. Litakvikmyndatakan er hefðbundin. En það voru fullt af skotum með vörpun á skjá að aftan, sem stuðlaði að dagsettu útliti. Myndefnin verða enn verri vegna búninga sem imaka af cheesy „glamour“ frá 1950; þeir eru bara hræðilegir. Áhorfendur verða að þola tískusýningu, söguþráð sem eykur hvernig leikstjóri myndarinnar var hrifinn af þessum drasllegu glaðlegu tuskum. Og svo er það hljómsveitin. Í því sem er óumdeilanlega versta kvikmyndaopnun kvikmyndasögunnar, er í fyrsta hluta myndarinnar hljómsveit sem spilar eitthvað ömurlega hljómandi lag. Í fyrstu hélt ég að ég væri að horfa á kynninguna á væntanlegum aðdráttarafl. En nei, það er í rauninni hluti af myndinni. Og hljómsveitin spilar áfram, og áfram, og áfram. Það hefur ekkert, nákvæmlega ekkert, hvað sem er með söguna að gera. Hvað voru þeir að hugsa? Ég naut Marilyn Monroe, með hrífandi rödd hennar, þegar hún sló í gegn í gegnum söguþráðinn. En myndin hefði verið miklu betri ef þeir hefðu sleppt hinum tveimur samleikshlutverkunum, hent hljómsveitinni, bætt grínsamræðuna og gert lítið úr þessum glæsilegu, cheesy búningum.