Það er almennt viðurkennd staðreynd að kvikmyndir Marcel Carné frá 1936-1946 eru meistaraverk og það er talið kurteislegt að segja að restin sé meðalmennska. Þetta er ósanngjarn skoðun: að minnsta kosti er hægt að horfa á tvær af síðari tímanum: „Thérèse Raquin“, hans. besta verk eftir stríð, og "les tricheurs" (svindlarnir). Það er undarleg þróun frá hinu gullna tímamóti í Prevert til "les tricheurs": í "les enfants du paradis" "quai des brumes" eða "le jour se lève" ,sönn ást er komið í veg fyrir af illmenninu. Í „les tricheurs“ er sönn ást ekki lengur til: við tökumst á við fullt af ungu fólki sem trúir á ekki neitt; að verða ástfanginn væri ósamræmi við þessa ungmenni. Fullorðna fólkið er alls ekki illmennið: bróðir og móðir Mic eru góðir. fólk, en hún er handan valds þeirra. Örfáir fullorðnir koma samt fram. Á tveimur tímum hætta persónurnar ekki að leika sér, dansa, hlusta á djassplötur (tónlist sem var ekki enn hluti af borgaralegri menningu) og mikið drukkið .Þegar tveir þeirra uppgötva að þeim þykir vænt um hvort annað, verður það of seint. Leikarahópurinn er frekar góður, Laurent Terzieff sem tilvistarhyggjumaður tortrygginn og Andréa Parisy sem ríkur krakki standa sig áberandi. Á hinn bóginn, Pascale Petit og aðallega Jacques Charrier (sem giftist Brigitte Bardot sama ár og "les tricheurs") búa ekki yfir þeirri tvíræðni sem hlutirnir þeirra biðja um. Þeir eru allir brosandi, of sætir og of góðir til að vera trúverðugir. Einkennilega, "les tricheurs" var merkt „nouvelle vague“!Þegar þú veist hvað prestum þessa kvikmyndaskóla (eins og Godard) fannst um Carné, þá er það í rauninni góður brandari. En þessi óánægja sem þú finnur í gegnum alla myndina er virkilega truflandi.