Ég hef ætlað að skrifa gagnrýni um þessa mynd í nokkurn tíma, en fyrst núna hefur mér tekist að koma hugsunum mínum niður fyrir aðra. Ég hef aldrei haft ánægju af að sjá þessa mynd á "stóra tjaldinu" sem er synd, þar sem það er oft sjónrænt töfrandi, en ég hef endurskoðað það á myndbandi margoft í gegnum árin og notið þess ótrúlega í hvert skipti. Hún er örugglega á mínum persónulega lista yfir uppáhaldskvikmyndir, og fyrir meira en að leika Kiefer Sutherland og Kevin Bacon í aðalhlutverkum, tveir af "leikurum mínum til að horfa á." Kannski kann ég að meta þessa mynd svo mikið vegna þess að hún höfðar til örlítið ósvífinn smekk minn í skemmtun. Mér líkar við kvikmyndirnar mínar svolítið vinstra megin við miðju - óútreiknanlegar og ferskar. Og hvort sem þú „trúir“ söguþræði myndarinnar eða ekki, þá verður þú að viðurkenna að hún er mismunandi! Allir hafa mismunandi smekk og skoðanir, en mín skoðun á sumum neikvæðum umsögnum þessarar myndar er sú að áhorfendur sáu aldrei raunverulega framhjá yfirborðsstigi þessarar kvikmyndar. Þeir lentu í tækniatriðum, "Af hverju væri græn lýsing í neðanjarðarlestinni?" eða "Af hverju myndu læknanemar taka svona heimskulegt glæfrabragð?" og tókst ekki að sjá listræna og sálfræðilega dýpt verksins. Já, það eru nokkrir læknisfræðilegir og tæknilegir þættir sem eru ekki rökrétt, en ef þú ert tilbúinn að stöðva vantrú aðeins, getur þetta verið mjög grípandi kvikmynd. Í fyrsta lagi , athugasemd um listræn gæði myndarinnar. Sumir hafa kvartað yfir gruggugri lýsingu og órökréttu eðli leikmyndanna - en fyrir mig, notkun nýstárlegra ljósatækni, plast- og plötusettin, óvenjulegar stillingar í gömlum byggingum og dökkum, dropandi göngum, notkun styttu. , rigning og bylgjandi gardínur - allt gefur þessari mynd ljóðrænu bragði, draugalega fegurð sem hæfir myrkri spurningunum sem spurt er um lífið, dauðann og fyrirgefninguna. Ég mun einbeita mér að aðeins tveimur dæmum; í húsasundssenu, breyting á lýsingu gerir það að verkum að ákveðnir þættir leikmyndarinnar komast verulega í fókus og hverfa síðan þegar lýsingin er komin í eðlilegt horf. Það er nýstárleg leið til að koma á framfæri breytingu á „veruleika“ augnabliksins og virkar fallega. Okkur er líka leyft að sjá innréttingarnar í íbúðum persónunnar - andstæða hlýja viðinn, skæra litina, gullna lýsingu og ringulreið þægindi herbergja Labraccios við hið sterka, hvíta tómarúm Nelsons. Báðir endurspegla persónurnar sjálfar. Skortur Nelsons á "hlutum" endurspeglar skort okkar á þekkingu á fortíð hans. og vandlega smíðaða grímuna hans sem heldur félögum hans í fjarlægð. Fortíð hans, við komum að því að læra, er ringulreið og átök. Hann hefur ákveðið að skilja það eftir í þágu hreinnar tómleika. Því miður endurspeglar tómið líka samskipti hans við aðra, sem hann kemst að á persónulegu ferðalagi sínu um sjálfsuppgötvun í þessari mynd. Flatliners er ekki dæmigerð hryllingsmynd þín. Það er heldur ekki dæmigerð drama- eða spennumynd. Hún er frekar samruni allra, þar sem bestu þættir allra tegunda eru samtvinnuðir í flóknu, spennuþrungnu söguþræði. Þetta er samspilsverk og leikararnir standa sig frábærlega í að blása lífi í inn í einstaka persónur þeirra. Augljóst tilfinning þín er að persónurnar séu hver um sig fulltrúi rótgróinnar „staðalímyndar“: Kvenkyns ísdrottningin, örlítið taugaveiklaði „læknirinn“, leikarinn og félagslega meðvitaðan „fíni strákurinn“ o.s.frv. Eftir því sem líður á myndina og Persónurnar eru útfærðar frekar, þær taka á sig margar víddir og dýpt. Athyglisverðust af öllu er persóna Sutherlands, Nelson. Nelson er ekki persóna sem auðvelt er að hafa gaman af - hann er reyndar dálítið lúði, snillingur sem setur eiginhagsmuni ofar öllu öðru. Samt leikur Sutherland hann með vott af óöryggi sem gefur honum ákveðna aðdráttarafl. Þegar atburðir þróast, áttarðu þig á því að mikið af óþægilegum persónuleika Nelsons er reyktjald, verndargríma sem leynist mjög óviss og viðkvæmur ungur maður sem er hræddur af hræðilegu leyndarmáli. Með því að afhjúpa brot af flóknum persónuleika Nelsons í gegnum myndina, rithöfundarnir, leikstjórarnir og leikararnir leiða þig smám saman í átt að meiri skilningi og samúð með honum. Persónan sem byrjaði sem "skíthæll" verður mikilvæg og metin í sjálfu sér - þegar þú lærir að "fyrirgefa" fyrri hegðun hans í ljósi nýrra upplýsinga. Uppgötvunarferðin þín með Nelson endurspeglar eigin ferðir persónanna í átt að sjálfsskilningi, þar sem þær átta sig líka á því að allir hafa gildi og „allt sem við gerum skiptir máli“. Sem leiðir til lokakommentar minnar. Þó að mörg veggspjaldanna hér hafi tekið upp þemað að ögra dauðanum.. fáir virðast hafa snert það sem ég lít á sem meginforsendu myndarinnar - mikilvægi fyrirgefningar og nauðsyn þess að vera meðvitaður um allt sem þú gerir, því það skiptir máli.