Það er nokkuð ljóst að leikstjórinn og framleiðsluhópurinn ætluðu sér að draga upp síður en svo flattóra mynd af palestínsku stúlkunni og fjölskyldu hennar. Myndin og vefsíða hennar reyna að gefa í skyn að Ayat hafi leynilega ástæðu fyrir því að sprengja sjálfa sig og Rachel í loft upp - kærasta vandamál - kannski þungun. Snyrtilegt er að Ayat hafi sjálf orðið vitni að dauða náins vinar í höndum Ísraelsmanna - rétt fyrir utan heimili sitt. Jæja, af hverju í ósköpunum ætti ung, falleg og greind stúlka með áætlanir um háskólanám að fara og gera slíkt? Getur verið að hormóna- og tilfinningaþrunginn unglingur hafi orðið fyrir áfalli við að sjá einhvern sem hún elskaði deyja fyrir augum sér? Þetta smáatriði verðskuldar allar 5 sekúndur í myndinni. Annað haganlega sniðgengið smáatriði er að Avigail Levy, móðir Rachels, hefði getað komið í veg fyrir eyðileggingu byggingarinnar sem Akhras fjölskyldan bjó í (ásamt 22 öðrum fjölskyldum). Maður fær greinilega á tilfinninguna að hún sé að bjóða þetta sem "ívilnun" - ætti frú Akhras að samþykkja að tala við hana. "Af hverju ætti ég að gera það?" segir hún.(Frá því að myndin var gerð hefur heimilið verið eyðilagt - viðtalið hefur greinilega ekki skilað því sem hún vildi - svo komdu með jarðýturnar) Frú Levy hélt því fram að hún "vildi að myndin væri róandi sem og táknmynd. vonar, tækifæri til að komast yfir rótgróið hatur"- í staðinn notar hún það sem afsökun til að átala móður Ayats, á meðan hún dinglar húsinu sem gulrót. Þar að auki þótt konurnar tvær búi aðeins 4 mílur á milli, er hún svo úr sambandi við raunveruleika hernámsins fyrir palestínska nágranna sína, að hún heldur virkilega að frú Akhras geti bara kíkt niður í kaffibolla? Vinsamlegast. Og hún sleppir einu tækifærinu sem hún hafði til að hitta frú Akhras í eigin persónu og sjá hvers konar líf hún býr.(Akras fjölskyldan kom upphaflega frá Jaffa, en býr nú troðfull inn í flóttamannabúðir aðeins 4 kílómetra frá þar sem Levys búa í tiltölulegum lúxus. Öll samúð sem ég hefði haft fyrir augljóslega vel að gera frú Levy er leyst upp af andrúmsloft hennar af sjálfsréttlátri tík. Aftur á móti kemur móðir Ayats út fyrir að vera góð, hreinskilin og kærleiksrík - þrátt fyrir bestu viðleitni eftirframleiðsluliðsins til að mála hana og fjölskyldu hennar sem skrímsli. Jafnvel tónlistin og hljóðhönnunin var einhliða - ég býst við að muezzinið syngi ALLAN daginn á hverjum degi 4 kílómetra frá heimili Levy fjölskyldunnar, alltaf í skörpum andstæðum tóntegundum frá sappy nýaldartónlistinni sem skorar þessa dapurlegu afsökun fyrir heimildarmynd. Það er líka lítið mál um þýðingar - frú Levy ávarpar myndavélina BEINLEGT á ensku þegar hún hefur eitthvað útbúið að segja fyrirfram, hebresku þegar hún gerir það ekki. Frú Akhras talaði aðeins arabísku sem fékk stundum ÞÝÐING, stundum ÞÝÐING, alltaf óþægilega, og mjög grunsamlega fyrir að meina hlutlæga kvikmynd. Þeir "svitnuðu" hana líka undir ljósunum á meðan frú Levy sat í (loftkældum) þægindum. Rotten klippingu fyrir hluti frú Akhras líka. Ég gaf henni 2 vegna þess að mér líkaði við móður og föður Ayats, sem virtust vera gott almennilegt fólk. Skömm á HBO, framleiðendum og leikstjóra, fyrir að gefa út svona óþefur-sprengju.