Þetta er lang fráhrindandi og grimmdarlegasta útgáfa af The Scarlet Pimpernel sem hefur verið hugsuð upp. Sem Pimpernel aðdáandi var ég einlæglega móðgaður yfir því sem þeir gerðu við persónurnar - en þetta voðaverk er ekki þess virði að horfa á, jafnvel þótt þú þekkir ekki söguna. Percy Blakeney myndi til dæmis aldrei stinga fólk í bakið bara til að komast niður ganginn. Chauvelin myndi aldrei hafa röð kvenna í rúminu sínu. Marguerite átti aldrei í ástarsambandi við Chauvelin, né Armand við Minette, hver svo sem hún er. Chauvelin myndi ekki skjóta Tony af handahófi í höfuðið. Chauvelin heitir ekki, og hefur aldrei verið, Paul. Þeir hafa algjörlega útrýmt allri tilvísun í dulbúninga Pimpernelsins og skipt þeim út fyrir James Bond-líka græjur og gizmo í staðinn. Hvað myndina sjálfa varðar... Förðunin er hræðileg. Konurnar líta út eins og trúðar. Fegurðarmerki Elizabeth McGovern reikar um andlit hennar af handahófi. Aumingja, aumkunarverðu leikararnir hafa ekkert handrit til að vinna með, svo það er í rauninni ekki þeim að kenna að persónur þeirra eru þunnar eins og blautur pappír. Samræðan... ó, samræðan. Samræðan er óbærileg. Og sá sem ber ábyrgð á öllum þessum litlu myndatextum neðst á skjánum ætti að neyðast til að horfa á þessa mynd sem iðrun. (Ég taldi 13 myndatexta á fyrsta hálftímanum áður en ég gafst upp. Eins og við getum ekki komist að því að vatnið á milli Englands og Frakklands sé Ermarsundið.) Myndin - ef ég get stillt mig um að kalla það það, þar sem það er í rauninni bara myndbandsspóla með síu - er algjörlega án endurgjalds. Ekki eyða tíma þínum og heilafrumum í þetta þverrandi drasl - farðu í staðinn að horfa á útgáfuna af Anthony Andrews/Jane Seymour frá 1982, eða Leslie Howard kvikmyndinni frá 1934, eða reyndar ALLT nema þessa.