Mjög spennuþrungin, furðu gáfuð mynd um fimm læknanema sem svífa sig og síðan endurlífgaðir til að deila reynslu sinni af dauðanum og því sem er handan. Joel Schumacher leikstýrir af nokkurri kunnáttu - skapar nokkrar mjög hryllilegar senur sem og sérstaklega fallegar. Sýnir dauðans eru ekki það sem áhorfendur gætu búist við né það sem bíður okkar allra þegar við förum - þökk sé handritshöfundinum Peter Filardi sem gerði frábært starf við að búa til þessa sögu. Þó að sköpunarkraftur sögunnar sé áhrifamikill, hefur sagan líka mörg göt, sérstaklega í rökfræðideildinni og trúverðugleikaþáttum. Þrátt fyrir allt þetta er Flatliners góð áhrifarík mynd vegna handritsins, leikstjórnarinnar sem er stundum mjög súrrealísk og leiksins sem sameinar fjóra mjög hæfileikaríka leikara og William Baldwin. Þessi kjarni leikara bregst mjög vel við hver öðrum. Keifer Sutherland gerir mjög áhrifamikið starf sem yfirmaður hópsins - sá sem kemur með þá hugmynd að deyja og fæðast aftur. Honum tekst líka að sýna mann - ungan mann - með skaðlegt, eyðileggjandi leyndarmál úr fortíð sinni. Kevin Bacon er fínn sem raunsærasti og efasamasti hópurinn. Oliver Platt er virkilega góður sem rödd skynseminnar og mannlegs ótta. Platt er með mjög góðar línur og spilar ofsóknaræðið vel. Já, Julia Roberts er hér líka og mjög góð. leikararnir standa sig þó best með því að leika hver annan og láta okkur trúa því að þeir séu svo góðir vinir. Ég var tilhlýðilega hrifinn af miklu af Flatliners en meira en nokkuð annað hafði sagan mest áhrif á mig. Atriðið með hundinum sem sullaði um götuna, bara ein af þessum kraftmiklu myndum, vakti eins og margar „flashback“ atriðin.