Ef þú ert aðdáandi gotneskrar hryllings, þá er örugglega algerlega tryggt að þú ELSKAR þessa dásamlegu ítölsku 60's mynd "Castle of Blood". Við erum í raun að tala um hrollvekjandi hurðir, skelfilegar andlitsmyndir sem virðast vera á hreyfingu, sjálfkrafa deyjandi kerti þótt enginn vindur og reykur komi undan þungum viðarhurðum. Talandi með tilliti til andrúmslofts og stíls er þetta snilldarverk gotneskrar kvikmyndagerðar eitt það besta sem til er; bara ein pínulítil deild fyrir neðan kennileiti eins og „Svarta sunnudaginn“, „The Three Faces of Fear“ og „Curse of the Crying Woman“. Hið áberandi leikstjóratvíeyki Sergio Corbucci ("Þögnin mikla", "Django") og Antonio Margheriti ("Cannibal Apocalypse", "Killer Fish") eru farsælir á öllum sviðum, þar á meðal öflugri söguþræði (sem er sannarlega martröð), ógnvekjandi landslag og tökustaðir, stílhrein svart-hvít ljósmyndun, kaldhæðin tónlist og frábær samkoma af hæfileikaríkum flytjendum. Barbara Steele, stjarna úr áðurnefndum „Black Sunday“ og ítalska goth-músa númer eitt, skín aftur skært sem andlega þjáð persóna og hún er bókstaflega umkringd frábærum meðleikurum. Einn þeirra, Silvano Tranquilli, gefur meira að segja frá sér nokkuð trúverðuga lýsingu á rithöfundinum Edgar Allan Poe. Sagan felur í sér að hann og annar auðugur gestur á krái í sveit skora á grimman ungan blaðamann að samþykkja sjúklega veðmál. Ef hann Alan Foster myndi lifa eina nótt af í hinum alræmda Blackwood-kastala fær hann hin ótrúlegu verðlaun upp á $10 og blaðaviðtal við Poe. Það þarf varla að taka fram að þrautin er miklu hættulegri en hún hljómar, jafnvel fyrir einhvern eins og Alan Foster sem trúir ekki á drauga og vampírur. Nóttin byrjar frábærlega fyrir hann, þar sem hann hittir meira að segja ótrúlega fallegu draumakonuna, en smám saman kemst hann að því að Blackwood kastali er helvítis staður þar sem draugar áður látinna gesta eru fastir um alla eilífð. Ég veit ekki með ykkur, en þetta er í alvörunni ein af mínum uppáhalds hryllingsmyndum allra tíma. Meðleikstjórinn Antonio Margheriti var greinilega líka stoltur af þessari mynd, því hann endurgerði hana sjálfur nokkrum árum síðar sem "Köngulóarvefurinn". Sú mynd var með handfylli af trompum, eins og til dæmis leikhluti hvorki meira né minna en Klaus Kinski í hlutverki Edgars Allan Poe, en almennt séð er þessi frumsaga miklu betri. "Castle of Blood" bókstaflega streymir af andrúmslofti og viðheldur rækilega óstöðugu andrúmslofti í gegn. Þetta er sannarlega ein af sjaldgæfum kvikmyndum sem geta látið hárin á handleggjum og hálsi rísa af ótta ef þú horfir á hana við réttar aðstæður. Horfðu á það seint á kvöldin, helst einn og í kertaljósu herbergi, og þú munt fá hugmynd um raunverulega skilgreiningu á hryllingi.