SAMRÆÐIÐ: Trukkabílstjóri (Kristofferson) berst við spilltan sýslumann (Borgnine) með því að fá samferðabílstjóra sína til að sameinast og mynda óstöðvandi bílalest sem teygir sig kílómetra og brátt skapar fjölmiðlabrjálæði á landsvísu. NEIKVÆÐI: Uppsetning myndarinnar er veik og endar enn veikari. Það hefur allar good-ole-boy/trucker klisjur án þess að bæta neinu nýju við í ferlinu. Það endar með því að SMOKEY AND THE BANDIT lítur ljómandi út og innblásin. Kristofferson er allt of afslappaður fyrir aðalhlutverkið og getur ekki borið myndina. Persóna Borgnine er óþægilega lýst. Í byrjun er hann látinn líta út eins og algjör skíthæll sýslumanns sem fer fram úr sér með minniháttar tilþrifum sem kemur þessu öllu í gang. Svo í lokin er hann gerður út fyrir að vera aðeins meira samúðarfullur og jafnvel leynt með Kristofferson, sem virkar alls ekki. Í báðum tilfellum er Jackie Gleason miklu betri leikari fyrir þessa tegund af hlutverkum. Það versta við myndina eru þó tilraunir leikstjórans Peckinpah til að henda inn „alvarlegum skilaboðum“ í þessa kjánalegu hasarmynd sem gerir ekkert annað en að hægja á henni og sprengja í leiðinni. JÁKVÆÐA: Eina góða atriðið í myndinni er bardaga röð inni á vörubílastöðva veitingastaðnum. Leikstjórinn Peckinpah setur fyndinn snúning á „slow motion“ ofbeldi sitt og útkoman er skemmtileg. Því miður byrjar hann að setja alla hasar í slow motion meðan á myndinni stendur þar til það verður að lokum þreytandi. McGraw er alltaf ánægjulegt að skoða, en því miður hefur hún mjög lítið að segja eða gera. LÆGGIÐ: Ef þú hefur lesið samantektina en þú hefur í rauninni „séð“ myndina. Lagið sem þessi mynd er byggð á er nokkuð gott en myndin bætir engu við það og hefði aldrei átt að vera búið til. Þetta er allt mjög óinnblásið efni fyrir slíkan stórleikstjóra. EININ: 3 af 10.