Ég fór að sjá þessa mynd tvisvar á viku og get aðeins dregið hana saman í einu orði (sem ég nota venjulega ekki létt): Dásamlegt! Að mínu mati besta kvikmynd sem gerð hefur verið. Hver á skilið Óskarsverðlaun og önnur verðlaun ef ekki þessi sænska áhöfn sem hefur skapað kvikmyndalega fullkomnun í síðustu senum myndarinnar, þegar allt sem sagt er (og látið ósagt) í gegnum söguna er dregið saman? Rétt eins og persóna Daniel Dareus vekur svo margar tilfinningar og löngu bældar tilfinningar í fólkinu í kringum sig, gerir myndin það sama við áhorfendur sína: Þú gengur út með höfuðið suðandi og hjartað þitt er fullt. Góðir hlutir! Næst þegar þú spyrð sjálfan þig „hver er tilgangur lífsins“ skaltu kannski hugsa um hvernig þér líður eftir íburðarmikla reynslu eins og Eins og það er á himnum: Hamingjusamur, ánægður, fullnægður. Til að segja það með frú Dalloway frá Virginia Woolf: "Svona augnablik eru nóg".