Að lokum, eftir margra ára bið eftir nýrri kvikmynd til að halda áfram kynferðislegri ringulreið „Basic Instinct“, höfum við fengið frábæra framhaldsmynd sem er stútfull af réttum þáttum sem þarf fyrir sérleyfi eins og þetta! Ég man allt um frumgerðina, gufuna, rómantíkina, kynlífið, yfirheyrsluna, tónlistina (eftir meistarann ​​Jerry Goldsmith) og allt annað frá ofbeldi og morðum, til hörðra árekstra af öllu tagi! Gerðu ekki mistök, "Basic Instinct" var alvöru sigurvegari fyrir áhorfendur alls staðar. Ég man eftir því árið 2001 þegar okkur var fyrst tilkynnt um svona framhald. Fimm árum síðar höfum við það. Aldrei hefði mér dottið í hug að þetta myndi enda svona. Þegar það var lýst yfir fallið verkefni gat tíminn örugglega ekki sagt hvort það væri nokkurn tíma raunverulegur möguleiki til að byrja með. Jæja, ég býst við að við vitum núna að allt er mögulegt í þessu tilfelli. Jafnvel þótt upprunalegi leikstjórinn, eða rithöfundurinn sé ekki til staðar, þá þurfum við bara hinn glæsilega, alltaf áreiðanlega Sharon Stone, og við höfum gert samning! Endilega heyrðu í mér...Þegar fólk segir að þessi mynd sé léleg held ég að það sé bara vegna þess að stíllinn er öfgakenndur, og örlítið dagsettur. Ég nota orðið „dagsett“ eingöngu vegna þess að við höfum ekki séð ákveðna kvikmynd af því tagi í mörg ár og áhorfendur hafa aðlagast tilgangslausri, leiðinlegri frásögn sem sést í öðrum kvikmyndum sem raunverulega græða peninga, og eina ástæðan fyrir því að þeir gera slíka stórar tölur eru vegna þess að þessar myndir eru fjölskylduvænar. Hver þarf holu og hreint? Auðvitað er það notalegt að hafa, en komdu! Escapeism er í raun sjaldan þessa dagana og "Basic Instinct 2" gefur okkur alvöru aðdáendur það sem við höfum búist við. Þessi mynd er ekki Óskarsverðlaunahafi, né reynir að vera það. Það skilar hörðum aðdáendum einfaldlega því sem þeir hafa búist við. Þetta er kvikmynd til skemmtunar. Kvikmyndir í dag virðast taka sjálfar sig allt of alvarlega, en þessi mynd er bara lauslát og skemmtileg, tekur sjálfa sig ekki alvarlega, ekki of alvarlega samt. Að því sögðu skal ég meta myndina. Myndin er hröð mynd frá fyrstu sekúndu, þar sem við sjáum Cathernine Tremell í bíl, keyra á 110 MPH - og njóta lostafullrar spennu. Kannski blandast kynlíf og akstur ekki saman, því kynþokkafulli skáldsagnahöfundurinn okkar tekur slæma beygju og...jæja, hún sleppur ómeidd af en þéttum maka hennar gengur ekki of vel. Enn og aftur er Tremell aðal grunaður um slysið og verður hann settur undir sérfræðing og geðlækna. Dr. Michael Glass (Morrissey) laðast sjálfkrafa að henni frá fyrstu stundu sem hann hittir hana. Eins og annar glæpamaður á undan honum er hann heilluð og tældur, hægt og örugglega. Afneitun hans á þessu öllu byrjar að molna í kringum hann þegar hún vefur álög sem hún hefur aðeins vald til að gera. Tramell er hugsanlega hættulegri núna en hún var áður, en eins og sú fyrsta, þá munum við aldrei vita það, er það? Þegar tælingin er komin á hreyfingu kemur afbrýðisemi, reiði, eiturlyf og hellingur af erótísku landslagi! Þessi mynd endurnýtir ekki þá fyrri, heldur minnist á fyrri kvikmyndatvik stuttlega af og til. Þetta er gott mál. Það lætur okkur sem áhorfendur vita að handritið hefur verið skrifað til að hækka stigið um eitt eða tvö stig. Sharon Stone töfrar okkur aftur, eins og 14 ár séu ekki liðin. Önnur umferð hennar um svikula skáldsagnahöfundinn er á staðnum eins og áður. Bara æðislegt! David Morrissey er vel leikin og leikur nokkuð vel. Sú staðreynd að óvinsæl stjarna var valin gerir frammistöðu hans enn skemmtilegri vegna þess að við sem áhorfendur höfum engan bakgrunn um hann, bara það sem við sjáum hann flytja. Lokahugsunin mín - 8,5 til 9 af 10. Þannig að þetta er ekki sá fyrsti og getur heldur ekki staðið undir verðlaunasæti fyrstu. Hún getur hins vegar staðið undir þeim stöðlum sem fyrsta myndin setur, og það gerir það gott fólk! Það gerir það.