Ég hef tekið eftir því í gegnum árin að þegar rokkstjarna gerir síðustu plötuna sína fyrir andlátið, þá er sú plata, ef hún er ekki hans besta, yfirleitt afkastamikil á einhvern hátt og verðug hlustun að minnsta kosti. Platan er yfirleitt nógu góð til að festa arfleifð í sessi. Hins vegar, þegar kemur að grínistum, sérstaklega almennum myndasögum sem leika í eigin farartækjum, þá er lokamynd þeirra yfirleitt guð hræðileg. John Belushi átti "Neighbours", John Candy með "Wagon's East", Chris Farley með "Almost Heroes", Phil Hartman með "Small Soldiers" og Rodney Dangerfield átti þessa mynd."Back By Midnight", þó það hafi kannski ekki verið það. Síðasta mynd Dangerfield er veik í öllum skilningi þess orðs. Það var umkringt kvikmyndatöku árið 2002 samkvæmt þessari vefsíðu og það er óhætt að segja að það hefði haldist í hillunum ef Dangerfield væri enn á lífi. Ég hef verið mikill aðdáandi Dangerfields síðan ég var á unglingsárunum og það er sárt að sjá hversu rotin þessi mynd var. Það sem kemur mér mest á óvart er að fjöldi annarra hæfileikaríkra manna tók þátt í kvikmynd með mjög veikum manni. forsenda til að byrja með. Dangerfield, frábær grínisti sem venjulega lék kómíska persónu sína á kvikmyndum, er fangavörður sem hýsir samhentan hóp fanga. Þegar eigandi fangelsisins, ofursti-Tom-Parker-hittir-Sam-Walton milljarðamæringinn Eli Rockwood (Randy Quaid), skera niður fjárframlög til fangelsisins, sendir varðstjórinn hóp fanga til að brjótast út úr fangelsinu og ræna samnefndum sjoppum Rockwood. af neysluvörum og brjótast aftur inn í fangelsi með herfangið. Með því að taka það sem er í sjoppunum eru þeir (að ég held) að taka það sem þeir telja að Rockwood skuldi þeim. Með þessari fábreyttu forsendu svíður myndin og stöðvast oft. Ofan á það eru brandararnir sem þú heldur að myndi verða hjálpræði þessarar myndar ekki einu sinni nálægt því að vera fyndnir, ekki einu sinni frá Mr. No Respect sjálfum. Það eru líka ótrúleg vonbrigði því þú mátt búast við því að kvikmynd með Óskarstilnefndum (!!!) Randy Quaid, Kirstie Alley, Gilbert Gottfried, Ed Begley Jr., Yeardley Smith og fleirum verði að minnsta kosti svolítið fyndin. Þess í stað leikur Quaid persónu sem við höfum séð áður í óteljandi öðrum gamanmyndum, Alley leikur breska erfingja með hræðilegan breskan hreim (hefði þessi mynd ekki efni á alvöru Breta!?!), og hver brandari var illa uppsettur og illa settur. tímasett af nánast öllum meðlimum þessa sveitar. Þetta var bara ekki góð gamanmynd í neinum skilningi þess orðs. "Back By Midnight" var metinn R aðallega fyrir tungumál (og einn vettvangur nektar). Kaldhæðnin í þessari staðreynd er að margir brandararnir eru svo móðgandi áhorfenda að jafnvel krakkar (ef þú breytir tungumálinu) myndu ganga út úr þessari mynd. Líkamlegu gaggarnir eru líka ótrúlega fyrirsjáanlegir, sérstaklega þegar gæluapi Alley kvelur persónu Quaid. Þegar apinn grípur skæri og hoppar í sófann hans Quaid, hver myndi ekki vita hvert þessi kjaftæði var að fara? Þar sem ég var beint á myndband, bjóst ég auðvitað ekki við neinu Óskarsverðlaunaefni hérna. Sannleikurinn er þó sá að Dangerfield hefur áður gert frábærar, tímalausar gamanmyndir. "Easy Money" og "Back To School" eru enn fyndnar og voru svo sannarlega ekki óskarsverðugar í það minnsta. Hins vegar er munur á því að gera heimskulega gamanmynd sem er fyndin og að gera heimskulega gamanmynd. Með síðarnefnda gamanmyndinni virðist sem kvikmyndagerðarmennirnir reyni ekki einu sinni, sem er einmitt raunin með þessa lélegu afsökun fyrir sóun á 90 mínútum. Hvíldu í friði, Rodney, en bættu þessari mynd við hópinn þinn af gleymanlegum gamanmyndum eins og "Meet Wally Sparks" (1997) og "The Godson" (1999). Þessi mynd, þori ég að segja það, er ekki einu sinni þess virði að sjá.