Allt í lagi, hér er samningurinn: ef þú móðgast auðveldlega þá gætirðu viljað vera langt, langt í burtu frá þessum. Það eru nokkur sársaukafull fyndin augnablik í myndinni, en sennilega roðnaði ég eins mikið og ég hló. Reyndar roðnaði ég líklega MEIRA en ég hló. Og ef ég var ekki bókstaflega að roðna að utan, þá var ég að roðna að innan. Ef það er nákvæmlega ekkert í þessari mynd sem skammar þig þá skammast þín einfaldlega ekki. Hvort sem það er heiðursmerki eða ekki er í augum áhorfandans, býst ég við. Ég ætla ekki að neita því að ég hló töluvert, en þetta er mynd sem ég get einfaldlega ekki gefið almennilega meðmæli vegna efnis hennar. Ef ég myndi segja: "Þessi mynd er fyndin, farðu að skoða hana!" og einhver sæt, gömul, gömul kirkjukona fer í leikhúsið og fær hjartaáfall í einni af myndrænu kynlífsaðstæðum, jæja, það er bara eitthvað sem ég þarf ekki á samviskunni að halda. Svo hversu frekt er það? Hmm, reyndu um 100 sinnum verra en The Wedding Crashers. Heiðarlega. Mamma mín hefði gengið út á fyrsta atriðinu. Mér finnst það skylda mín að vara þig að minnsta kosti við hverju þú átt von á. Það er einhver snjall gáfuð gamanmynd hérna, en það er það sem ég býst við frá manninum (Judd Apatow) sem átti þátt í bæði Freaks og Geeks og Undeclared. Ég er alveg til í að gera grín að Michael McDonald; eini maðurinn sem er nógu hvítt í hári og skeggi til að Kenny Rogers hlaupi undir bagga. Paul Rudd boðar: „Ef ég heyri Ya Mo Be There einu sinni enn þá mun Ya Mo brenna þennan stað niður,“ er fyndið, en það er eitt af því sem meirihluti áhorfenda mun ekki meta. Og þegar við sjáum stutt 3 sekúndna afturhvarf af Steve Carrell söng með Cameo's Word Up, ég hló í góðar tvær mínútur eftir að brandarinn var búinn, en flestir hlógu og gleymdu því svo. Merkilegt nokk, þrátt fyrir frekjuna, þá er aðdáunarverður siðferðilegur til sögunnar. Myndin sýnir Carrell ekki sem einhvern æðislegan tapara bara vegna þess að hann er mey. Hann er í raun sýndur sem viðkunnanlegur, aðdáunarverður karakter. Jú, hann er svolítið skrítinn. Þegar öllu er á botninn hvolft er hann með innrammað Asíuplakat, „fleiri tölvuleiki en asískt barn,“ og leikfangasafn sem sýnir BOSS Million Dollar Man's, en við erum aldrei leidd til að trúa því að það sé í rauninni eitthvað athugavert við það að hann sé mey. Eins skrítið og það kann að virðast, þá er smá „það er í lagi að bíða“ skilaboð. En maður, ó maður, vinsamlegast hafðu viðvart um að þetta ýtir R-einkunn sinni um eins langt og það getur náð. Það var vissulega ætlun Apatow. Samkvæmt honum lét hann bara suma strákana (sérstaklega Rogen og Malco) bæta sig og tala eins og þeir tala venjulega, allt í því skyni að finna fullt af nýjum leiðum til að vera óhreinn. Ef þú getur séð um það eða talað þannig sjálfur, þá muntu elska myndina. Ég er ekki mikill aðdáandi óhóflegra blótsyrða og kynlífsbrandara. Mér finnst lúmskur, snjall húmor miklu skemmtilegri en um 200 notkun á f-orðinu eða fratboy kynlífsumræðum. En það er ég. Eins og ég sagði, það eru algjör hysterísk augnablik hérna, en þú verður að spyrja sjálfan þig hvort þau séu þess virði að sitja í gegnum eina dónalegustu mynd sem þú munt líklega sjá í leikhúsi. Ég veit bara ekki hversu áhugasamar flestar konur hafa um það sem karlar fjalla um á meðan þeir spila póker. Heiðarlega dömur, þú vilt kannski ekki vita það. Ef þú hefur einhvern tíma verið forvitinn um hvers vegna sumar stelpur halda að krakkar séu grimmir, þá gefur þetta þér góða hugmynd. Þarna kemurðu - auðmjúk, heiðarleg viðhorf mín til hvers er að búast. Vertu þessi leiðarvísir þinn. Það ætti örugglega ekki að sjást með sunnudagaskólabekknum þínum, mömmu, ömmu, fjölskyldumeðlimum af hinu kyninu, börnum á hvaða aldri sem er, eða einhver sem er auðveldlega móðgaður vegna óhóflegra blótsyrða eða skýrra kynlífsspjalla. Ef þú myndir sjá það með einhverju af ofangreindu þá hefur þú greinilega ekki hugmynd um hvað það þýðir að vera óþægilegur.