Þrátt fyrir að söguþráðurinn sé tekinn úr sögu Rómar til forna, er 'Caligula' ekki gert í stíl við sverð-og-sandalasögur eins og 'Spartacus' eða 'Gladiator'. (Þessi stíll við kvikmyndagerð var í óhag seint á áttunda áratugnum). Heldur líkist hún frekar krossi á milli klámmyndar með mjúkum kjarna og viðbjóðslegs myndbands. Að minnsta kosti gerir stytta 150 mínútna útgáfan það. Ég hef aldrei séð alla 210 mínútna útgáfuna, en til að dæma af lýsingunum á henni á þessari síðu, þá virðist það vera nær kross milli harðkjarna klámmyndar og viðbjóðslegs myndbands. Eins og búast mátti við af kvikmynd framleidd af útgefanda 'Penthouse' er mikið af nöktu holdi að sjá og myndin skráir ástúðlega upp kynferðislegar rangfærslur Caligula, þar á meðal sifjaspell hans við systur sína Drusilla. Það sem er kannski óvænt frá útgefanda tímarits sem er svo nátengdur gagnkynhneigðum karlkyns lífsstíl er að það er jafn mikið af karlkyns holdi og kvenkyns til sýnis og greinilega samkynhneigðir yfirtónar í mörgum senum. Kynlífsþráhyggjan er jöfnuð með jafnri ofbeldisþráhyggju, eins og Bob Guccione, Gore Vidal og Tinto Brass væru að reyna að drepa tvö bannorð í einu höggi. (Það er merkileg tilviljun að leikstjóri svona frjórrar kvikmyndar skuli heita 'Brass' og handritshöfundur slíkrar geggjaðar ætti að heita 'Gore'). Persónur eru teknar af lífi eða limlestar á margvíslegan sadisískan hátt og það er heillandi vettvangur samkynhneigðra nauðgana. Caligula keisari og forveri hans Tiberius voru vissulega þekktir fyrir ósvífna lífsstíl, þannig að einbeiting myndarinnar við kynlíf og ofbeldi er ekki endilega sögulega ónákvæm. Ég efast hins vegar um hvort slík samþjöppun sé nauðsynleg til að hjálpa okkur að skilja þetta tímabil í rómverskri sögu. Bæði „Fall rómverska heimsveldisins“ og „Gladiator“ voru gerð á valdatíma Commodus, keisara sem var alveg jafn grimmur og lauslátur og Caligula. Í hvorugu tilvikinu fannst kvikmyndaframleiðendum nauðsynlegt að breyta mynd sinni í blöndu af 'Up Pompeii!', 'Emmanuelle' og 'The Texas Chainsaw Massacre' og báðar þessar myndir eru listrænt mun betri en 'Caligula'. myndin er ekkert sérstaklega slæm, með nokkrum undantekningum eins og hina skelfilega viðarkenndu Teresa Ann Savoy sem Drusilla. Malcolm McDowell gerir hæfilega geðveikan Caligula. (Hæfi, þ.e. í samhengi þessarar myndar. Hinn raunverulegi Caligula var eflaust bæði grimmur og sérvitur, en sagnfræðingar hafa deilt um hvort hann hafi í raun verið geðsjúkur). Hin mikla ráðgáta er einmitt hvers vegna svo margir virtir breskir leikarar ættu að hafa samþykkt að taka þátt í svona drasli framleiðslu. Í tilfelli Helen Mirren (eina Dame breska heimsveldisins með fortíð sem klámstjarna) var það líklega tengt frekar grátbroslegu tilhneigingu hennar til að skipta á milli háleitar og slyngurs, en himinn einn veit hvað Peter O'Toole og John Gielgud hélt að þeir væru að gera. Ólíkt sumum öðrum frægum sviðsleikurum, eins og Laurence Olivier og Richard Burton, leit Gielgud ekki alltaf alveg heima í bíó, en hér gefur hann virðulega túlkun á hlutverki Nerva, ágætis og heiðurs öldungadeildarþingmanns af gamla skólanum. Því miður, í samhengi þessarar myndar, er öll tilraun til reisn eins út í hött og perla á saurhóli. Guccione heppnaðist greinilega metnað sinn fyrir að þessi mynd yrði eitthvað af sértrúarsöfnuði dekadeníu. (Hvort Brass og Vidal hafi haft alveg sama metnað fyrir myndinni er spurning). Myndin nær þó ekki árangri á neinum öðrum vettvangi, hvorki sem listkvikmynd eða sem rannsókn á stjórnmálum einræðis. Jafnvel séð sem erótík er það annars flokks. 4/10