Brand Hauser (John Cusack) er morðingi fyrir CIA. Honum er skipað að fara til landsins Turaquistan, þjóðar sem Bandaríkin hafa „frelsað“, og drepa kaupsýslumann að nafni Omar Shariff. Þetta er vegna þess að bandaríska samsteypan, Tamerlane, sem er að setja landið "saman aftur" mun ekki standa fyrir Shariff, olíumann frá nágrannaríki, sem leggur sína eigin leiðslu í gegnum stríðshrjáða Turquistan. En þegar þangað er komið lendir Brand í erfiðleikum. Í fyrsta lagi hittir hann ákveðna blaðamann, Natalie (Marisa Tomei) sem vill segja bandarískum almenningi hina "sönnu" sögu af átökum á svæðinu...og Tamerlane. En Brand er agndofa að átta sig á því að fallegt andlit og skarpur hugur Natalie neyðir hann samstundis og ómeðvitað til að missa einbeitinguna á verkefni sínu. Einnig neyðir forsíðu hans sem viðskiptasýningarstjóri hann til að hitta poppsyngjandi prinsessu landsins, Yonica (Hillary Duff), sem ætlar að gifta sig á ráðstefnumiðstöðinni. Hún er ung díva en brúðkaupsfyrirkomulag hennar snýr einnig athygli Brand frá komandi morði. Mun Brand vera fær um að framkvæma verkefni sitt, með öðrum óhæfum undirmönnum og flækjum, til ánægju fyrir STÓRA yfirmann Tamerlane, fyrrverandi varaforseta (Dan Ackroyd)? Gott hjá þér John Cusack að gera þessa mynd þó hún haldist ekki alveg saman. Myndin í Serbíu er verðug sýn á hvernig Írak í dag hlýtur að vera, land sem er snúið á hvolf. Í einu orði sagt er græna svæðið hér kallað "The Emerald City" og það er viðeigandi, því þetta Oz-líka hverfi reynir að halda utan um stríðshrina sem er í gangi annars staðar í stórborginni. Leikarahópurinn er mjög fínn, Cusack stendur sig vel og Tomei, Joan Cusack, Ben Kingsley, Ackroyd og fleiri styðja hann með stæl. Duff, sérstaklega, gerir frábæra beygju sem þungur hreim, mikið smíðuð, pottþétt söngkona. Afþreyingin í stríðshrjáðum Bagdad er svo raunveruleg að það er sárt á meðan búningarnir og önnur framleiðsluverðmæti eru í hæsta gæðaflokki. Hvað handritið varðar, þá er það ekki alltaf samheldið en það hefur vissulega stórkostlegar samræður og atriði. Til dæmis býðst ungur Turaqui-strákur til að sýna Brand óvinaheilsu, í skiptum fyrir peninga og nammi. Brand framleiðir peningana en þar sem hann á ekkert nammi brennir drengurinn farartækið sitt samt. Snilld! Þá er leikstjórnin ekki einstaklega vel heppnuð en dregst ekki mjög oft. Nei, ef þú hefur íhaldssama tilhneigingu muntu líklega ekki líka við þessa mynd. En ef þú ert með opinn huga og vilt sjá háðsádeilu á "stríðið gegn hryðjuverkum", þá er þetta alveg ágætis sýning. Reyndu þess vegna að skoða hana, þar sem þú munt styðja þá kvikmyndagerðarmenn sem kjósa að gera kvikmyndir langt í burtu frá þessum gömlu „formúlum“ stúdíósins.