Ég hef bara séð Caribe fyrir nokkrum nætur á hinni árlegu Vistas kvikmyndahátíð sem haldin er hér í Dallas og ég verð að lýsa yfir óánægju minni. Upphafstextinn reynir að segja okkur að myndin sé lýsing á núverandi innrás í Suður-Ameríkulönd (Costa Rica, í þessu tiltekna tilviki) af hálfu norður-amerískra olíufyrirtækja og neikvæðum áhrifum, bæði efnahagslegum og umhverfislegum, af þessari innrás. Aðalpersónurnar eru hjón sem lifa einföldu, notalegu lífi við að halda uppi bananabúi. Strax kemur kona og tilkynnir að hún sé hálfsystir konunnar. Ég ætla ekki að fara nánar út í þetta (og satt að segja finnst mér ég ekki spilla neinu með þessari umsögn), enn eitt lykilatriðið er að fyrirtækið sem þeir dreifa bönunum sínum til sleppir þeim vegna til fjárlagakrafna í slæmu efnahagslífi. Þannig að aðalátökin sem eiga að vera tekin fyrir í myndinni eru eiginmaðurinn á milli steins og sleggju, sem reynir að varðveita lífsviðurværi sitt. Annars vegar hefur Reynolds olíufélagið í rauninni boðið honum atvinnu- og fjárhagsbætur (í grundvallaratriðum mútur) til að beita opinberum áhrifum sínum til að hvetja bæinn til að leyfa fyrirtækinu að hefja boranir í bænum þeirra (sem skerða stöðu hans gagnvart samfélaginu og samfélaginu sjálft). Á hinn bóginn stendur hann frammi fyrir því að vera dauður brotinn, en við hlið samfélags síns að mótmæla borunum. Miðað við lengd þessarar myndar hefði verið nægur tími til að kanna vandamálin sem var lýst, en það gerist bara ekki og ég skal segja þér hvers vegna. Þú munt taka eftir því að þessi mynd hefur unnið til nokkurra verðlauna hingað til, ein fyrir leikstjórn og áhorfendaverðlaun. Ég ætla ekki að greina í sundur leikstjórn Estebans, hún var ekki nógu slæm eða nógu góð til að ég gæti verið svo ástríðufullur að skrifa neitt. Áhorfendaverðlaunin voru á kvikmyndahátíð á Spáni og til að þau hljóti áhorfendaverðlaun þyrfti ég að ímynda mér að Spánverjar grafi bara sápuóperur. Reyndar grafa Mið- og Suður-Ameríka líka sápuóperur, ég veit það mikið. Ég geri ráð fyrir að Esteban hafi annað hvort stefnt að því að nýta sér þetta eða að hann sjálfur grafi sápuóperur, því það er það sem þróast í gegnum þessa mynd, svo mikið að það sparkar öllu söguþræði olíufélagsins til hliðar, næstum því. eins og þeir hafi ímyndað sér hálfa leið með gerð þessarar myndar að hún væri orðin þreytandi, því svo virðist sem að minnsta kosti þrjár aukapersónurnar hafi orðið fyrir alvarlegri skerðingu á baksögu sinni og persónuþróun til að rýma fyrir fleiri kynlífs- og grátsenum. Hið eina sanna illmenni í myndinni er ein af þessum þremur persónum og á engum tímapunkti kemst maður í raun og veru að því hver í fjandanum hann er. Það er næstum eins og þeir hafi stytt skjátímann hans aðeins til að taka hann alveg út úr myndinni. Af og til leika þeir sér með olíuna gegn samfélagsþætti, en þetta eru í besta falli frávik. Það sem við sjáum miklu meira af eru atriði um ástríðu, afbrýðisemi, svik, framhjáhald, o.s.frv. Þessi þemu metta söguna að því marki að „undirbúningur“ olíufélagsins verður óþarfur. Það er næstum eins og þetta hafi verið glæfrabragð til að réttlæta rómantískt drama (sápuóperu) með því að henda inn smá pólitísku mikilvægi. Engu að síður verður myndin svo upptekin af rómantíkinni að hún veit á endanum ekki hvað hún á að gera af sjálfri sér, sem leiðir til þess að endirinn verður svo þröngsýnn að maður veltir því fyrir sér hvað það er sem maður hefur beðið eftir, eða ef það var einhvern tíma eitthvað til að byrja með. Hér er tvennt sem ég held að hefði getað bjargað þessari mynd: Annað hvort skera út hálfsystur eða skera út olíufélagið. Það er augljóst hvor af þessum tveimur þeir höfðu meiri áhuga á. Eða ef Caribe hefði verið klukkutíma lengur hefðu þeir getað unnið þetta allt saman. Burtséð frá því, ég hefði verið í lagi með beinskeytta sápuóperu og ég held að kvikmyndasamfélagið þurfi að taka á efni olíufélaga sem nýta erlendar þjóðir. Caribe er bæði og hvorugt. Þessir tveir vinklar hefðu getað unnið saman ef þeir hefðu verið í jafnvægi í samræmi við það, en með rómantískum söguþræði hlaupandi í hringi og tekur næstum tvöfalt lengri tíma en nauðsynlegt er á kostnað olíusamsæri sem varla hefur verið komið á til að byrja með, þjást báðir aðilar . Það besta af öllu er að rómantíska söguþráðurinn er aldrei leystur. Mig langar að segja að ég myndi horfa á þessa mynd aftur til að sjá hvers ég hef misst af, en ég hef sterka tilfinningu fyrir því að ég viti nú þegar hvað hún er. Hvað mig varðar þá myndi það ekki skipta máli þótt ég sæi Caribe tíu sinnum í viðbót. Ég hef misst af því vegna þess að það er einfaldlega ekki til staðar.