Það er góð hugmynd að kúla rétt undir yfirborði Showtime. Í raun er þetta meira eins og tvær eða þrjár hugmyndir sem berjast stöðugt fyrir skjátíma. Þessi mynd hefur ekki bara sína köku og borðar hana líka; það hefur allt bakaríið. Leynilögreglumaðurinn Mitch Preston (Robert De Niro) er með eiturlyfjaupptöku sem fjölmiðlar trufla og brjálaðan, löggu-slash-leikara að nafni Trey Sellars (Eddie Murphy). Þegar félagi Preston er skotinn skýtur hann myndavélinni reiðilega úr höndum pirrandi fréttamanns, og tiffinn lendir í nýjum raunveruleikalögguþætti sem Chase Renzi (Rene Russo) framleiðir. Í fyrstu af mörgum villum og undarlegum hlutum í myndinni er aldrei heyrt frá þessum slasaða maka aftur eða vísað til þess sem eftir er af myndinni. Besta gabb De Niro er ræða hans fyrir skólastofu lítilla barna til að opna myndina um hvernig sjónvarpið er. Löggan hagar sér ekki eins og alvöru lögga. Það fyndna er að eftir því sem líður á myndina byrjar persóna hans og Murphys að haga sér meira og meira eins og klisjurnar sem þær eiga að stangast svo hart á við. Í snjallari kvikmynd hefði svívirðing De Niro getað leikið sem kaldhæðnisleg athugasemd; hér sýnir það aðeins til að benda á hversu sannarlega léleg myndin er. Þó að skopstæling á lögguþætti sem byggir á raunveruleika gæti verið fyndinn, virðist teymi rithöfundanna og leikstjórans Tom Dey (sem gerði hið langt yfirburða Shanghai Noon fyrir nokkrum árum; sjáðu myndina í staðinn) vera á óöruggum grunni, og í stað þess að skella á. sjónvarpsiðnaðinum, þeir slepptu þeim í raun (Það harðorðasta sem þeir virðast geta sagt um yfirmenn netkerfisins er að þeim finnst gaman að spila borðtennis í vinnunni). Persóna Russo er með glampa af djöfullegri gleði í augum hennar, en samræður hennar og gjörðir passa sjaldnast ákafa leikkonunnar. Þar sem lítið var á skjánum til að halda athygli minni fór hugurinn að reika, og það er hættulegt í kvikmynd með svona margar söguþræðir. Til dæmis; ef Showtime (nafnið sem lögguþátturinn hefur gefið) er svona vinsæll snilld, hvers vegna virðist enginn þekkja De Niro og Murphy þegar þeir eru í vinnunni? Fyrir það mál, ef verið er að sjónvarpa rannsókn þeirra á smyglaranum og illmenni Vargas, hvers vegna í ósköpunum hefur ekki einhver minnst á það við hann að þeir séu á slóð hans? Svo aftur, miðað við aðgerðir þessa illmenni ætti ég kannski ekki að vera hissa; þetta er sami brandarinn sem er mjög reiður út í félaga fyrir að nota nýju ofurbyssuna sína án samþykkis, stofna samningi í hættu og sendir hann síðan hvernig? Með því að nota um það bil tíu af ofurbyssunum til að jafna allt húsið hans, auðvitað! Það er eins og að slökkva eld með stærri eldi. Einstaka sinnum er hlegið í Showtime, en það er einfaldlega ekki nóg fyrir næstum tveggja tíma sýningartíma myndarinnar. Jafnvel verra, mjög snjöllu gaggarnir benda til þess að þessi mynd hefði í raun getað verið að einhverju, ef þeir hefðu bara sett inn nokkur fleiri drög að handritinu. Murphy krúsar og talar eins hratt og hann getur með lágmarks árangri og De Niro lítur út fyrir að leiðast í gegnum flest þetta. Eftir algjörlega óþarfa hnefabardaga á milli löggu og glæpamanna (sem skilar sér í engum meiðslum og engum handtökum) hrópar persóna Russo "Þetta er frábært sjónvarp!" Kannski er þetta frábært sjónvarp, en það er langt frá því að vera frábær kvikmynd.