[***MÖGULEGAR SPOILERS***] Orðspor þessarar myndar er á undan henni, svo það var með eftirvæntingu sem ég settist niður til að horfa á hana í bréfalúgu ​​á TCM. Hvílík vonbrigði. Leikarahópurinn er frábær og framleiðslugildin eru fyrsta flokks, en persónurnar eru án dýptar, söguþráðurinn er þunnur og allt tekur of lengi. Fyrir kvikmynd sem fjallar um alkóhólisma, fjölskylduskiptingu, ótrúmennsku, fjárhættuspil og kynferðislega kúgun, þá er myndin forvitnilega flöt, prosaísk, líflaus og klisjukennd. Eitt dæmi er lýsingin á ótrúmennsku Frank Hirsch: frekar þungbær beiðni hans til eiginkonu sinnar um að „fara upp og slaka aðeins á“, fylgt eftir með fyrirsjáanlegum kröfum hennar um höfuðverk, leiðir - jafnvel fyrirsjáanlegra - til kvöldsamskipta hans við ritara hans. ("hey Nancy, I've got the blues tonight. Við skulum fara í bíltúr"), allt eftir vel látnum formúlu. Okkur finnst þetta ekki vera alvöru fólk, heldur pappaklippur sem leika í marionettuleikriti. Einnig er uppspretta augljósa núnings milli Frank og Dave Hirsch aldrei raunverulega kannað eða útskýrt. Ástúð Dave á á-aftur/af-aftur Gwen er óútskýranleg í ljósi þess að hún getur ekki gert saur eða sleppa úr pottinum. Síðari örvæntingarhjónaband hans og Shirley Maclaine/Ginny persónunnar er, frá því augnabliki sem það var kynnt þessum áhorfanda, alla vega augljóslega dæmt til að mistakast, og það var ljóst - samkvæmt venjum þessarar tegundar sápuóperu - að það gæti aðeins leyst með því að einhver sé drepinn. Um leið og öfundsjúki elskhuginn byrjaði að hlaupa um með byssuna byrjaði ég að veðja við sjálfan mig um hver - Dave eða Ginny - yrði drepinn. Allt þetta var lygi með stóru „P“. Að því sögðu er frammistaða Maclaine og Dean Martin það sem stendur upp úr hér. En þegar á heildina er litið finnst mér áhugi myndarinnar eingöngu vera áhugi tímabils úr sögu Hollywood.