A Scanner Darkly, Minority Report, Blade Runner, Sin City og Sky Captain and the World of Tomorrow ef þú ert aðdáandi einhvers þessara þá er þetta vel þess virði að skoða. Franska teiknimyndaverkefnið 'Renaissance' tók sjö ár að gera á röngum kostnaði og í kvöld fékk ég loksins að sjá hana á einkasýningu fyrir Alþjóðlegu kvikmyndahátíðina í Stokkhólmi. Sjálfkrafa viðbrögð mín eru lotning; Frekari hugleiðing mín er „ha, sniðugt“ og nánari greining fær því miður hljómandi „meh“. Þetta er svakalegur vísindaskáldskaparsigur á yfirborðinu, en klóraðu í hana eða jafnvel potaðu aðeins í hana og óþarflega flókinn söguþráður hennar kemur í ljós, eins og flatar persónur. Engu að síður er ljóst að fólkið á Onyx kvikmyndum hefur gert eitthvað stórkostlegt við áðurnefnt yfirborð. Myndefnið er yfirþyrmandi. Þeir hafa notað hreyfimyndatöku í beinni hreyfingu sem passar inn í hreyfimyndir með lykilramma, með áberandi kolsvörtum og skærhvítum andstæðum og mjög skyggðum rotoscoped bakgrunni. Fyrir ykkur sem ekki eruð með „tæknilega tungumálið“, þá lítur myndin út eins og Sin City í fullri hreyfimynd. Vökva, gegnsætt, dökkt og stílfært sniðmát hennar bætist við frábærar ógnvekjandi eldingar. Það er sýn. Samt er mikið lánstraust einnig að þakka skörpum hljóðbrellum sem taka á sig mynd af suðandi framúrstefnulegum vopnum, spennuþrunginni tónlist, þungum regndropum og glerbrotum. Þetta er blautur draumur hvers tækninörds...Kvikmyndin snýr að hræðilega upplýstu, dapurlegu framtíðarmynd Parísar þar sem stórfyrirtæki sem kallast „Avalon“ er byrjað að fléttast inn í líf borgaranna með eftirliti (held að vökvinn sé gegnsær). skjáir úr Minority Report) og erfðatækni. Hið síðarnefnda leiðir til dularfulls mannráns á unga vísindamanninum Ilona (raddað af hinni yndislegu Romola Garai). Skerið á harðsoðna lögreglumanninn okkar og söguhetjuna Karas (Daniel Craig) mann sem tekur lögin í sínar hendur sem fær málið til að finna og ná í Ilonu. Meðan á þessu máli stendur nýtur hann aðstoðar systur Illönu sem hann stofnar einnig til ástarsambands við. Mjög hálfgert ástarsamband, ef ég má orða það þannig. Heimur endurreisnartímans er merkilegur. Leikstjórinn Christian Volckman leggur sig fram við að bræða noir þemu og útkoman er borgarfrumskógur fullur af ungum, rottum, femme fatales og einmana leynilögreglumönnum sem fela sig í skugganum í svívirðilegu fátækrahverfinu. Vandamálið er að höfundunum fannst án efa þörf á að hafa mjög skýrar og skýrar erkitýpur í sögunni, annars hefði myndin verið „of súrrealísk“ fyrir almenna áhorfendur, vegna hræðilegs hreyfimyndaforms. Það fylgir því að við höfum fjölda klisjukenndra persóna eins og illmenni hlæjandi illmenni, ljóta glæpaforingja og harðskeytta krakka sem blása reyk við hvert tækifæri sem þeir fá. Það ýtir noir í andlitið á okkur og það er ekki nauðsynlegt. Það sem er verra er að samræðan er svolítið tilgerðarleg. Það virðist sem hver lína sé til af þeirri ástæðu einni að knýja söguþráðinn áfram. Þetta er ekkert banvænt vegna þess að söguþráðurinn er svo flókinn þegar hann er kominn í gang að það þarf einhverja skýra stefnu. Daniel Craig hjálpar hér líka með því að koma með óþarfa viðhorf til harðsnúinnar löggupersónu sinnar. Á einum tímapunkti í endurreisnartímanum sést hann í líflegum bílaeltingaleik sem er án efa ein adrenalíndælandi og fyrsta flokks þáttaröð myndarinnar. Því miður hefur nýjung vísinda- og vísindamyndagerðarinnar slitnað eftir þessa bílaeltingu og 'Renassaince' gæti haft gott af því að vera aðeins styttri. Í stuttu máli, mjög áhugaverð en gölluð framúrstefnuleg myndasöguupplifun.7 af 10