Faðir minn var varðstjóri fangelsisins (hann er kominn á eftirlaun núna) sem sýndur er í þessari heimildarmynd og ég hef alist upp í kringum fangelsislífið, þannig að skoðanir mínar verða kannski allt aðrar en allra annarra sem horfa á þessa mynd. Ég segi þetta, kvikmyndagerðarmennirnir sem færðu okkur þetta 93 mínútna kraftaverk eru frábærir listamenn og enn betra fólk. Þeir voru nógu hugrakkir til að A) mæta og segja þessa sögu, B) komast inn í huga og hjörtu þessara fanga og C) gera allt þetta á ábyrgan hátt. Ábyrgur fyrir list sinni og, það sem meira er, ábyrgt gagnvart föngum og starfsfólki Luther Luckett Correctional Complex. Þeim ber að hrósa endalaust fyrir þessa vinnu. Að taka 170 klukkustundir, já Klukkustundir, af myndefni og geta klippt það niður í 93 hrífandi mínútur er ekkert minna en ótrúlegt og þeir bera ýtrustu virðingu. Ég sá þessa mynd við aðstæður sem aðeins mjög, mjög fáir gátu að sjá það. Ég var á fangaskoðuninni. Ég var í sama herbergi með þessum mönnum þegar þeir horfðu á hjörtu sína úthella á skjánum. Ég sá karlmenn gráta í sjónvarpinu grátandi í stólnum fyrir framan mig og ég skal segja ykkur það, þetta var mjög djúp reynsla. Þessir menn hafa framið hræðilega glæpi í sumum tilfellum, en hafa samt fundið leiðir til að reyna að leysa sjálfan sig, jafnvel þótt þeir líti á sig sem óinnleysanlegan. Hversu mörg okkar hafa hugrekki til að gera þetta? Hversu margir gætu gert það sem þeir hafa gert í svona erfiðu umhverfi? Að sjá þá bregðast við myndinni var upplifun sem ég er ævinlega þakklátur fyrir og ég mun aldrei gleyma því. Ég þakka mönnunum sem leyfðu mér þessa innsýn inn í líf sitt, ég þakka föður mínum fyrir að gera þetta ALLT mögulegt og ég þakka Philomath Films fyrir að hafa gefið sér tíma til að hella blóði, svita, sál og tárum í þetta verkefni. mun breyta öllu sem þú heldur að þú vitir um fangelsislífið og fangana í því. „Oz“ er ekki raunverulegt, sjónvarp er ekki raunverulegt. „Shakespeare á bak við rimla“ er.