Táknfræðingurinn Robert Langdon (Hanks) er kallaður til Rómar til að hjálpa til við að ráða leyndardóminn á bakvið Illuminati áður en ný vísindatilraun sprengir borgina í loft upp. Da Vinci lykillinn sló met árið 2006 en fyrir langflesta fylgjendur Dan Brown gerði hann ekki sitt. verðlaunað bókaréttlæti og þótt það hlaupi á góða 2 og hálfan tíma, virtist það leiðast mörgum. Eftir að hafa lesið bókina var ég kannski einn af fáum sem höfðu gaman af tilraunum Tom Hanks og Audrey Tautou til að leysa ráðgátuna um morðið í Louvre en fyrir Angels and Demons var vogin hækkuð enn og aftur þegar aðalstjarnan og leikstjórinn snúa aftur. Eftir að hafa spurt í kringum sig virðast flestir kjósa Angels and Demons en Da Vinci kóðann fyrir skemmtilegan lestur og það virðist vera gagnrýni og aðdáendur, en samt ekki að fullu réttlætanlegt, kýs þessa nýjustu aðlögun að útgáfunni frá 2006. Þessi Howard mynd hefur vissulega meiri klíníska orku og æfingu þar sem ólíkt Da Vinci, hefur Robert Langdon, Tom Hanks, aðeins eina nótt til að leysa dularfulla athafnir hins gleymda Illuminati í Vatíkanið og vegna tímatakmarkanna, hasarinn og örvæntingin upp á við og skilar spennu sem vissulega slær Da Vinci kóðann en skapar líka fullt af flækjum og töfrandi morðröð. Áhugaverður þáttur þessarar útgáfu frá 2009 er stöðugir þættir sem eru réttlætanlegt fyrir morðin. Jörð, vindur, vatn og eldur eru allt innifalin í harkalegum og kraftmiklum þáttum til að lýsa yfir tilfinningu um heildarkraft í aðstæðum. Þetta réttlætir í raun merkingu spennusögu með stöðugri spennu og skarpri dramatík með málefnin og viðhorfin enn og aftur. alveg að vinna. Rétt eins og fyrir 3 árum eru margar umræður og uppgötvanir á táknum sem einu sinni var talið glatað að eilífu og Langdon er aftur lykilpersónan til að sýna öllum ljósið í og ​​meðal deilna um aðrar brýnar aðstæður. Það er sanngjarnt að segja að Dan Brown sé flókinn rithöfundur; hann hefur svo sannarlega gaman af að troða málum og leikritum inn á meðal hasar og spennandi þátta. Auk þess að reyna að uppgötva Illuminati, þá er líka atburðarás kjörs nýs páfa, samskipti við nýja vísindatilraun og kraftur trúarbragða er aftur til staðar. Allt áhugavert að uppgötva og hlusta á, ef kappræður og samræður hafa tilhneigingu til að láta hugann flakka, en þar sem það er svo margt í skáldsögunni var þetta alltaf líklegt. , skilar sér á kannski versta hátt. Skjótandi myndavélarstíllinn hans sem er alltaf að hreyfa sig gerir ekkert til að halda þrýstingnum uppi og við getum aldrei tekið fullkomlega við því sem er að gerast á skjánum þökk sé þessum hreinskilnislega hræðilega lýsta stíl. Hann er svo sannarlega enginn Paul Greengrass og þetta er alls ekki Bourne. Slétt og stílfært þetta er hraðvirkara og áhugaverðara en Da Vinci