Kvikmynd sem hefur tilhneigingu til að grafast undir fordómum og fordómum - Hún er endurgerð! Doris Day er í því! Hún syngur! - Önnur sprunga Hitchcocks í 'The Man Who Knew Too Much' er vanmetnasta myndin hans og að öllum líkindum fullkomið meistaraverk í sjálfu sér. Þetta er, á fleiri en einn hátt, mynd Doris Day. Hún skilar ekki aðeins bestu frammistöðu ferils síns, meira en að halda sínu striki gegn James Stewart, heldur er öll myndin lúmskur uppbyggð í kringum persónu hennar frekar en hans. Þetta er jú kvikmynd þar sem tónlist er bæði mótíf og söguþráður. Hvað er betra leikarahlutverk en vinsælasta söngkona hennar kynslóðar? Hugleiddu: Jo McKenna frá Day hefur gefið upp feril sinn á sviðinu til að setjast niður með eiginmanni sínum og ala upp son þeirra. Þetta virðist vera gagnkvæm ákvörðun og hún virðist ekki vera óánægð. En sjáðu hvernig Stewart stríðir henni í hestvagninum vegna áhyggjur hennar af Louis Bernard og gefur í skyn að hún sé öfundsjúk yfir því að Bernard hafi ekki spurt hana neinna spurninga um feril hennar. Þetta er greinilega endurtekinn brandari þeirra á milli - hún svarar með „har-de-har-har“ sem gefur til kynna kunnugleika þessa gabbs, sem gefur til kynna að hún hafi ákveðna dulda gremju yfir innilokun sinni og að þau geri sér bæði grein fyrir því. Sonur þeirra hefur verið rænt, Stewart krefst þess að dópa hana áður en hann gefur henni fréttirnar. Þetta er grimmt atriði, frábærlega leikið af báðum leikurum, sem sýnir valdaójafnvægið í hjónabandi þeirra - hann er að reyna að stjórna og hemja viðbrögð hennar, í rauninni að nota faglega þekkingu sína til að bæla niður rödd hennar í hjónabandinu rétt eins og læknisferill hans hefur gert. bældi söngferil hennar. Kraftur þessarar raddar kemur fram í Ambrose Chapel röðinni, þegar hún þarf að ríkja í þrautþjálfuðum skýrleika og hljóðstyrk til að blandast inn í söfnuð kvenkyns druddur - þær virka næstum sem viðvörun um það sem verður af henni ef hún heldur áfram að bæla niður hæfileika sína. Í Albert Hall er það þörf hennar til að gráta, æfa þessi áhrifamiklu lungu, sem bjargar lífi manns, og í lokahófi sendiráðsins er það hæfileiki hennar og orðspor sem gerir þeim kleift að finna son sinn. Aftur á móti er allt karlmannlegt athæfi Stewarts öfugsnúið - heimsókn hans til hjúkrunarfræðings er blindgata, hann verður skilinn eftir í kirkjunni á meðan allir aðrir halda áfram í Albert Hall, og tilraunir hans þar tekst aðeins að fá morðinginn drepinn, þar með svipt lögreglunni hugsanlegum gagnlegum upplýsingum. Það er aðeins þegar athöfn hans er tengd rödd eiginkonu hans, við björgun Hank úr sendiráðinu, sem honum tekst í raun að gera eitthvað gagnlegt. Langt frá því að vera neyddur inn í myndina til að gefa Day tækifæri til að syngja, 'Que Sera Sera ' virkar sem fyrsta tónlistartækið í myndinni, sem fyrirboðar martröðina sem er við það að gleypa McKenna-hjónin; „Framtíðin er ekki okkar að sjá“. Hún undirbýr einnig leiðina fyrir lokaatriðið, þar sem náið samband móður og sonar deilir í gegnum tónlist mun leyfa Doris að bjarga deginum. Frægasta röð myndarinnar gerir tónlist að aðalatriðinu - uppbyggingin að morðtilrauninni í Albert Hall. Þessi langa orðlausa röð gæti verið það einstaka sem Hitchcock lagði sig fram við að kvikmynda, fullkominn tjáning á þeirri trú sinni að kvikmyndir ættu að vera sögur sagðar sjónrænt. Við sjáum fólk stunda samtöl í þessari röð, en við heyrum aldrei orð sem það segir. Við þurfum þess ekki - myndirnar segja allt. Þetta er líka stórkostlegasta spennuþátturinn hans, þar sem verkin færast hægt á sinn stað eftir því sem tónlistin byggist upp. Klippingin er ótrúlega þétt, samræmd tónlistinni fullkomlega. Það er enginn rammi úr stað - allt sem tengist ekki morðinu beint er að gefa áhorfandanum tilfinningu fyrir umhverfinu, landafræðinni sem allt þetta er að gerast í. Það byggist hægt upp, en undir lokin er spennan næstum óbærileg. Þegar Jo öskrar er það ekki bara léttir fyrir hana, heldur fyrir áhorfendur. Ambrose Chapel röðin er hnyttin og sérstaklega áhrifarík fyrir alla sem hafa þurft að sitja í gegnum þjónustu hjá sérlega fast-in-the-drullu nonconformist kirkju. Sendiráðið virðist svolítið flatt eftir Albert Hall sem kom á undan henni við fyrstu skoðun, en í seinna skiptið virðist í raun áhrifaríkara, þar sem lokagangan undir byssuárás nýtur virkilega góðs af frábærri notkun Day-söngsins í bakgrunni, sem minnir á tónlist-sem-umhverfishljóð í 'Rear Window'. Tónleikurinn í heild sinni er lúmskur, sem gerir tónlistinni úr skjánum kleift að vera í forgrunni á áhrifaríkan hátt. Bernard Miles er lágstemmd illmenni, svolítið banal, en með þurra vitsmuni. Brenda de Banzie skartar honum sem eiginkonu sinni, sem gengur á milli illgjarnra og samúðarfullra. Horfðu bara á hvernig hún reykir sígarettu á meðan eiginmaður hennar undirbýr morðingjana - afstaða hennar er hreint glæpasagnamoll, sem svindlar á ytra útliti Mið-Englands, en hún hefur greinilega mjúka hlið og mögulega móðurtilfinningar til Hank.Stewart er frábær, þó ef Hitchcock í raun og veru valdi hann alltaf sem „Everyman“, eins og dóttir leikstjórans virðist halda, þá staðfestir það að Hitchcock hafði tortryggilega sýn á áhorfendur sína. Stewart lék hræsnisfullan menntamann sem aðhylltist fasíska hugmyndafræði í Rope, voða sem fór illa með kærustu sína í Rear Window og þráhyggjufullan drepsjúkling í Vertigo. Dagurinn er ekkert minna en stórkostlegur. Horfðu bara á viðbrögð hennar við fréttinni um að syni hennar hafi verið rænt - hún ofgerir aldrei neinu, en hún selur það ekki heldur. Þetta er ein af áhrifaríkustu myndum Hitchcocks. Hann lætur okkur aldrei gleyma því hvað er í húfi fyrir McKenna-hjónin; þeim finnst þeir vera mannlegustu af öllum aðalpersónum hans.