Fannst mitt vera á meðan ég horfði á þetta...en það virðist vera ástæðan fyrir því að geðveiki ríkir í fjölskyldunni í þessari mynd. Það er samt ekki skynsamlegt, eins og aðrir hafa nefnt, þetta var ein af síðustu myndum Karloffs og það er aðeins nærvera hans á skjánum sem gefur henni einhvern trúverðugleika. Það er sorglegt að allar stóru goðsagnir hryllingsmyndanna á hljóðtímanum hafi á endanum verið gerðar í aðalhlutverki í svona lágkúru rusli. Að minnsta kosti komst Boris aðeins betur af stað en aumingja Bela Lugosi en ekki mikið. Boris gerir sitt besta og gef honum kredit fyrir að reyna að halda þessu rugli saman. Hin ströngu bakgrunnstónlist hjálpar ekki og dregur athyglina frá hvaða skýru augnabliki sem er. Fyrir utan Boris er afgangurinn af mexíkóska leikarahópnum talsett í einhvern undarlegan, klipptan, enskan eintón sem minnir á þá tegund sem notuð var í klámmyndum seint á áttunda áratugnum. Ég held að það sé „House of Usher“ eftir Edgar Allen Poe sem þetta er tekið úr en það væri erfitt fyrir þig að finna mikið af Poe í fullunnu greininni. Samt eru miklu betri myndir þarna úti með Boris Karloff þegar hann er bestur, leitaðu þá uppi og gefðu þessu vítt rúm, nema þú viljir bölvun 'minnkandi heilans' líka!