Ég sá þessa mynd aftur, trúi ég í sjötta sinn. Ég mun eflaust sjá hana oftar. Þetta er ein glæsilegasta franska mynd sem gerð hefur verið. Þó að myndin sé dularfull, er enn dularfyllra hvað varð um rithöfundinn og leikstjórann, Gilles Mimouni. Í tíu ár hefur hann ekki gert aðra mynd og þetta var hans eina. Saga og framkvæmd þessarar sniðugu myndar eru fullkomin og hún er greinilega að heiðra bæði Hitchcock og Buster Keaton stöðugt. Tímasetning hreyfinganna á sekúndubroti er jafn vandlega stjórnað og atriðið þar sem hlið húss fellur á Keaton í 'Steamboat Bill Junior' og hann er bara ekki drepinn um tommur. Í þessari mynd beygja menn sig og snúa sér og fara framhjá hvort öðru ómeðvitað, og ef þeir hefðu verið eina sekúndu í burtu, hefðu þeir lent í árekstri. Söguþráðurinn gengur því yfir tilviljanakennda atburði í svo miklum mæli að þú getur ekki tekið augun af skjánum í eina millisekúndu, annars muntu missa af einhverju mikilvægu. Hin áleitna, að vísu viljandi endurtekin, tónlist eftir Peter Chase minnir á Hitchcock 'Vertigo' og öll myndin hefur sömu óhugnanlegu gæðin, en þar sem Hitchcock lét eina konu vera tvær konur, lætur Mimouni tvær konur vera ein konu og snýr þar með uppbygging lóðar. Það eru bráðatilvísanir í aðrar Hitchcock myndir, en það er 'Vertigo' sem er aðal innblástur þessarar myndar. Þemað kann að virðast yfirborðslega vera þráhyggjuást, en myndin fjallar í raun um töfra hversdagslegra tilviljunarviðburða, ósýnilegu þræðina á bak við veggteppið, hið ólýsanlega. Allt er ofhlaðinn af ástríðufullri ást og þrá, en löngunin fer yfir hlut sinn og berst í átt að einhverju á bak við og handan hlutsins. Þess vegna er það svo auðvelt að flytja það frá Lísu til Lísu, þegar það verður ljóst að það er Alice sem er dularfyllri en Lísa, og það er Alice sem raunverulega felur í sér eilífa leyndardóminn. Myndin er að lokum „gerð“ af Romane Bohringer. Hún er svo heillandi að hún yfirgnæfir Monicu Bellucci, sem er í raun eitthvað til að draga fram, miðað við að Bellucci er útsláttarfegurð, en Bohringer er það sem Englendingar kalla „plain“. Hins vegar hafði Romane Bohringer meira að segja á þessum fyrstu degi meira en náð tökum á listinni að „persónuleikayfirráð“, þar sem fallegar stúlkur falla við hliðina og ekki verður tekið eftir því vegna þess að Romane er svo heillandi að þú getur ekki tekið augun af henni lengi. nóg jafnvel til að horfa á fallegu stelpurnar, og þú endar bara með því að hugsa um hana. Flest okkar muna, ég er viss um, föður hennar Richard Bohringer liggjandi í baðkari og hlustaði á óperu í myndinni 'Diva' fyrir mörgum árum. Ég myndi frekar horfa á Romane en Richard liggjandi í baðkari, en það virðist vera eitthvert erfðafræðilegt leyndarmál að vera heillandi, því Richard Bohringer er líka töfrandi og hann er ekki einu sinni kona. Romane lítur út fyrir að breytast í Önnu Magnani þegar hún verður miklu eldri, og það þýðir að hún fær Óskarsverðlaun, ef einhver getur skrifað annað 'Rose Tattoo' fyrir hana. Stúlkan hefur svo mikla ástríðu innra með sér að hún gæti kveikt í Signu. Væri það ekki dásamlegt ef hún og Julie Delpy sameinuðust? Þessi mynd nýtti sér staðsetningar í París frábærlega. En hvar er þetta „torg í Lúxemborg“? Það leit út eins og Place Furstenburg fyrir mér. Kannski hef ég misst af einhverju. Ég verð að horfa á myndina sex sinnum í viðbót, bara til að kanna nákvæmni tímasetningar og hver fer framhjá hverjum, og ganga úr skugga um að ég hafi rétt fyrir mér. Allt er þetta eins og tíu risastórar samtímis skákir sem stórmeistari tefldar með bundið fyrir augun. Hversu spennandi þetta er allt! Romane, þú getur horft í gegnum gluggann minn hvenær sem er! Mimouni, komdu, við skulum ræða ómöguleika, ólíkleika, tilviljun, samstillingu, allt sem er að gerast sem er ósýnilegt og hvernig það hefur áhrif á hið sýnilega. Og enn og aftur, við höfum hér anda bretónsku skáldsögunnar 'Nadja' sem felst í miklu frönsku listaverki. Meira! Meira! Meira!