Þegar stífur kemur upp með lungnapest (afbrigði af gúlupest) setur embættismaður bandaríska heilbrigðisþjónustunnar Dr. Clinton Reed (Richard Widmark) strax alla sem hann veit að voru nálægt líkinu í sóttkví. Því miður varð stífan þannig með því að vera myrt og það eru allar líkur á því að morðinginn fari að dreifa plágunni sem leiðir til faraldurs. Kom inn á lögreglustjórann Tom Warren (Paul Douglas), sem er fenginn til að hafa uppi á morðingjann eins fljótt og auðið er og afstýra mögulegum þjóðarslysum. Þó að Panic in the Streets sé gæðamynd þjáist hún af því að vera örlítið einbeittur og aðeins of útbreiddur (Ástæðan mín fyrir því að lækka einkunnina niður í átta). Það flakkar um tegundirnar frá nöturlegum glæpamönnum til læknishamfara, lögregluaðgerða, spennumynda og jafnvel rómantíkur. Þetta er ekki besta verk leikstjórans Elia Kazan, en að segja það er svolítið ósanngjarnt. Kazan ber ábyrgð á meistaraverkum eins og A Streetcar Named Desire (1951), On The Waterfront (1954) og East of Eden (1955), þegar allt kemur til alls. Þessi mynd er á undan þeim, en Kazan hefur sagt að hann hafi þegar verið „ósamsettur“ af myndverinu. Að taka það frelsi of langt getur að hluta til skýrt útbreiðsluna. Myndin gerist í New Orleans, borg þar sem Kazan "ráfaði um ... nótt og dag svo ég vissi það vel". Hann vildi nýta umhverfið. "Þetta er svo stórkostlegt og litríkt. Mig langaði í báta, gufuvélar, vöruhús, djassmót - allt New Orleans". Kazan höndlar hverja tegund af Panic in the Streets vel, en þær gætu tengst betur. Myndin hefði hagnast á því að vera með aðeins eina eða tvær af skapi sínu. Útbreiðsla hvað varðar stillingu hefði samt virkað. Hluti af ógöngunum gæti hafa stafað af því að Panic in the Streets var tilraun til að sameina tvær sögur eftir rithöfundana Ednu og Edward Anhalt, "Quarantine" og "Some Like 'Em Cold". Gangster-efnið, sem endar í staðfastlega á spennusögusvæði með langvarandi eltingarsenu undir lok myndarinnar, er líklega hápunkturinn. Það kemur ekki á óvart að Kazan hefur sagt að hann telji að illmennin séu "litríkari - ég hafði samt aldrei mikla ástúð fyrir góðu strákunum. Mér líkar ekki við púrítana". Nálægt annað er eina efnið sem nálgast „læti“ titilsins - uppgötvun plágunnar og tilraunir til að hafa uppi á þeim sem verða fyrir áhrifum, sáð þá og halda sjúkdómnum í skefjum. Þó að það sé nóg af spennu á þessum tveimur „stemningum“, þá er stór hluti myndarinnar líka frekar einfalt drama, þar sem hraða er dæmigert fyrir þá tegund. Samræðurnar í gegn eru frábærar. Stílfræðilegur munur á mörgum nútímakvikmyndum gæti varla verið meira áberandi. Það er gáfulegt, afhent hratt og vel lýst af hverri persónu. Átök skapast ekki af "heimskum" ákvörðunum heldur snjöllum hreyfingum; atburðir og athafnir persóna eru meira eins og skák. Þegar óvenjulegar afstöður eru teknar, eins og Reed að halda plágunni frá blöðum, gefur hann tiltölulega langan rökstuðning fyrir ákvörðunum sínum, sem aðrar persónur rífast um. Í ljósi þessa er athyglisvert að Kazan taldi að "heiðarleiki, trúarbrögð, siðfræði og miðstéttin er öll að myrða okkur“. Sú hugmynd vinnur sig inn í myndina með breytingum á norminu, eða losunarheimildum frá því, sem sögupersónurnar gerðu. Til dæmis er glæpamaðurinn Blackie (Jack Palance í sínu fyrsta kvikmyndahlutverki) boðið „Get Out of Jail Free“ kortið ef hann ætlar að vinna í baráttunni gegn plágunni. Tæknilegir þættir myndarinnar eru fínir, ef ekkert óvenjulegir, en raunverulegar ástæður til að horfa á eru sýningar, forvitnileg atburðarás og vel skrifuð samræða.