Í fyrstu var ég sannfærður um að þetta væri gerð fyrir sjónvarpsmynd sem væri ekki verðug primetime. En eftir nokkrar mínútur af heimskulegri lotningu áttaði ég mig á því að það var að minnsta kosti kómískt gildi í ofur-the-top glæfrabragðinu og c-kvikmyndaleiknum. Þessi mynd hefði fengið 1 ef við konan mín hefðum ekki hlegið svona mikið þegar við horfðum á hana í undrun yfir því að leikararnir gætu haldið hreinu andliti. Þetta var eins og minna fyndin njósnaútgáfa af The Big Hit (ég hló svo mikið að ég keypti í raun Big Hit DVD) með enn verri leik. Við urðum fyrir vonbrigðum með að Nick kaus að giftast Elenu, en ekki Jim, eftir allt faðmlagið og háfíflin. Nokkrar romm og kók munu örugglega hjálpa því að lækka það auðveldara.