Mig langaði virkilega til að skrifa titil fyrir þessa umfjöllun sem kom ekki út eins og þröngsýnn eða grenjandi en lýsti samt tilfinningum mínum til þessa þáttar. Ég sé núna að það er ekki hægt. "American Family" er einn besti þáttur sem ég hef haft ánægju af að horfa á í sjónvarpi. Nokkrir gagnrýnendur hér á IMDb hafa nefnt orðið „fallegt“ þegar þeir lýsa þessari sýningu. Aldrei hefur orð verið meira viðeigandi. Kvikmyndatakan á þessari sýningu er töfrandi. Sérhver sena og mynd lítur út eins og meistaraverk. Lýsingin, hreyfingar myndavélarinnar, senusamsetningin og litirnir...ég verð að minna mig á að ég er að horfa á sjónvarpsþátt en ekki kvikmyndameistaraverk. Skor Lee Holdridge og Nathan Wang dregur tár í augun. Og síðast en ekki síst, leikur hinnar ótrúlegu leikara er heiðarlegur og einlægur. Mér líður ekki eins og ég sé að horfa á sýningar...mér ​​líður eins og ég sé að horfa á raunveruleikann. Ef bara raunverulegt líf gæti verið svona fallegt "American Family" hefur svo sannarlega hækkað grettistaki fyrir gæðaafþreyingu í sjónvarpi. Ég mæli eindregið með þessum þætti fyrir alla sem eru tilbúnir að horfa á hann. Ég gæti auðveldlega hrakið CBS fyrir að halda þessum þætti áfram, en ég verð að segja að það skiptir mig engu máli hver sendir hann. Ég er bara fegin að það er þarna úti fyrir alla að sjá. Svo ég þakka PBS fyrir að leyfa þessum þætti ekki að hverfa út í ekkert. Sú fyrri var hreinn sköpunarglæsileiki og hreyfði mig til tára. Ég var að bíða eftir að sjá hvort þáttaröð tvö myndi líka enda á skapandi hátt, og svo sannarlega gerði það það. Aftur, tár. Ég þakka öllum þeim sem tóku þátt. Þú hefur sannarlega gert sérstakt listaverk með þessari sýningu og ég meina það í einlægni. Það er synd að við fengum bara tvö tímabil, en kraftaverk að við fengum hvað sem er.