Kommissarinn Mattei(André Bourvil) er einhleypur með litla byssu sem elskar ketti og yfirmaður hans hjá lögreglunni í París er heimspekingur sem veit að jafnvel lögreglan verður fyrr eða síðar sek. Það er það sem myndin snýst um. Og skartgriparán á staðnum Vendome.Corey (Delon) kemur með áætlunina úr fangelsinu, Vogel(Volonté) gengur til liðs við hann og hjálpar honum gegn tveimur harðskeyttum krökkum, sem eru á eftir honum, því hann tók mafíusann Ricos(Andre Eycan) peninga, á meðan Rico tók þegar vinkonu Coreys og skildi hann eftir einn í fimm ár í fangelsi. Corey og Vogel finna þriðja manninn, Jansen(Montand), fyrrverandi lögregluþjón og leyniskytta sem opnar öryggislás með því að skjóta sérstökum handgerðum skotfærum ofan í holu. Fullkomið plan og samvinna, en þeir verða að selja herfangið og þar er Mattei í hlutverki kaupanda í dulargervi. Hringurinn lokast. Hlaupandi til að hjálpa hvort öðru, eru þau skotin af kattarelskunni Mattei og litlu skammbyssunni hans. Það tók Melville 20 ár að gera ránsmynd eftir að honum tókst ekki að fá samning um RIFFIFI. Melville skrifaði handritið og tók upp í Suður-Frakklandi og í París í fyrra. Hinn mikli Henri Decae er eins og venjulega ljósatökumaður. Þetta er fyrri myndin af Melvilles sem lést eftir aðra mynd með Delon árið 1972. Melville vildi reyndar hafa Belmondo í stað Volonté, honum líkaði alls ekki við þennan ítalska, en Volonté-Vogel er frábær flóttamaður og gefur við hlið Bourvil sannfærandi frammistaðan. En athugaðu: Melville tekur fram að Volonté er eðlislægur leikari, undarleg persóna, mjög þreytandi og algjörlega ómögulegur á frönsku setti. Melville líkaði alls ekki við hann og vildi ekki vinna með honum aftur. Melville hefur rangt fyrir sér. Volonté gefa líflegasta karakter í hvergi af ekki svo mörgum áhugaverðum persónum. Þú getur séð hvað honum líður að Mattei og litlu hættulegu byssunni hans og öllum hundum Frakklands elta hann veturinn 70. Villtur leikari. Einnig André Bourvil, sem lést nálægt tökutímanum. Hann var heldur ekki fyrsti kostur, en örugglega frábær varamaður. Hann ber eðli einmans veiðimanns í gegnum alla myndina og fær að lokum tækifæri til að gerast sekur enn og aftur. Jansen er kominn inn í skartgripabúðina á kvöldin með riffil og þrífót en á á endanum á hættu að vel heppnuðu skoti. Þegar hann hittir Delon í fyrsta skipti vitum við nú þegar að hinn glæsilegi Jansen á við alvarlegan drykkjuvanda að etja. Eftir ránið hættir Montand að taka sinn hluta af herfanginu og nefnir við Delon, sem lítur upp til hans, að hann hafi aðeins lent í rauða hringnum, því hann hafi viljað hefna sín á íbúum fataskápsins síns. Delon skilur ekki hvað hann á við. Áhorfendur rifja upp eftir að hafa séð Montand í frábæru atriði í draugahúsinu sínu berjast við hjálparlausar martraðarverur sem koma út úr fataskápnum og ráðast á hann. Á þeim tíma mjög sjaldgæft atriði, maður rifjar upp löngu síðar. Ég veðja á að það hafi verið alltaf svo erfitt að raða og leikstýra því efni á sama tíma og enginn ímyndaði sér næstu daga stafrænnar kvikmyndagerðar. Frábært listaverk þegar list var unnin í höndunum. Við munum örugglega eftir áhöfn eins og leikarunum, en samt virðist þessi vera óvinsælasta af sex spennumyndum Melville, jafnvel eftir 33 ár. Hvað er athugavert við það? Ég er hræddur um að maður hafi ekki mikinn áhuga á þessum þremur leikurum (sem sýnir þrjá glæpamenn) og lögregluveiðimanninum þeirra. Við lærum of lítið um Corey og hina banvænu 5 ár frá fallegu stelpunni sinni (Önnu Douking). Montand er samt frábær leyniskytta, en hvað varð til þess að hann varð drykkjumaður með skemmtilegar verur í fataskápnum. Delon lætur eins og hann sé í fyrra ævintýri samúræjans, Volonté er maðurinn í skottinu á Delons amerískum bíl og frábærlega hreyfanlegur og Mattei er svalur á að líta, frábær leikari á enda lífs síns. En hvernig gæti hann efast um að allir séu sekir? Í viðtali segir Melville að engin kona sé í myndinni. Ekki í mjög rauða hringnum, en ég man vel eftir þessari skemmtilegu myndarlegu konu Önnu Douking (á engan framtíðarferil). Við erum á sjöunda áratugnum. Þar rís í raun kona upp úr rúmi gamals mafíósa klædd engu og gengur hægt að dyrunum til að hlusta á rödd gamla elskhugans Delon. Bardot gerði eitthvað slíkt 10 árum áður. Að þessu sinni leikstýrði Melville. Vel gert. RAUÐI CERCLE hefur vissulega bætt nokkrum en ekki mörgum glitrandi gimsteinum við kvikmyndasöguna. Ránið á Place Vendome og Montands-undrið sló í gegn íbúum fataskápsins og Volonté sem flýði Bouvil í hvítum nærbuxum og bar buxurnar sínar varlega yfir læk. Það er of lítið fyrir frábæra glæpa- og ránsmynd. En þessar 110 mínútur leiðast manni aldrei og þetta er leikur á háu stigi. Og það eru líklega einhver leyndarmál sem þú lærir þegar þú sérð myndina aftur og aftur. Ekkert af leyndarmálunum er að við erum öll sek og hinn látni Francois Perier er einnig áberandi. Michael Zabel