Ég held að ég ætti að byrja á því að segja að næstum hvaða vinnustíll sem er getur verið skemmtilegur á köflum. Hið sanna próf er hvort það sé gott frá upphafi til enda, sem er ástæðan fyrir því að ég gaf hliðstæðan titil fyrir þessa umfjöllun. Flest okkar myndum vera sammála - jafnvel þeir eins og ég, sem hafa gaman af því að lesa mörg blogg - að blogg geti ekki borist saman við góða skáldsöguskrif af ýmsum ástæðum. Sömuleiðis getur FEM ekki borið sig saman við góða kvikmyndagerð af ýmsum ástæðum og ég tel reyndar að það sé lélegt dæmi um óháða kvikmyndagerð. Frá upphafi til enda líður FEM eins og samsett vlogg. (Heck, jafnvel MySpace fær smá pimping.) Ef ég vildi sjá klukkutíma af lonelygirl15 - ég geri það ekki - myndi ég fara að horfa á það. FEM, þótt vissulega sé grófara en tyggjóbólga andrúmsloftið í fyrrnefndum fjölmiðlum, er það svo persónulegt að það er án áhugaverðrar sögu. Þetta er eins og að horfa á hversdagsleika lífsins, sem ég held að flestir séu sammála um að sé náttúrulega mjög leiðinlegt. Og samt vilja höfundar FEM að við fögnum henni, mjög póstmódernísk mynd þeirra um gerð kvikmyndar. Heyrðu geispinn minn. Að lokum kem ég í burtu og er ekki sama um neitt af því. Ég er hneykslaður að ég hafi í raun áhuga á að gefa mér tíma til að skrifa þessa umsögn, jafnvel. Það er ekki það að FEM sé beinlínis slæmt, því það er það ekki; það eru nokkur augnablik þar sem ég bros eða hugsa að kannski - bara kannski - eitthvað áhugavert sé að fara að gerast. Það er frekar að það sé bara hreint út sagt...miðlungs. Mér finnst það svo áhugalaust um það að það er næstum því viðeigandi oxymoron: ástríðufullt afskiptaleysi. Ég vona að höfundarnir/„leikararnir“ í myndinni losni úr skuldum frá viðleitni sinni. Þeir munu líklega þurfa á því að halda þegar einhver þeirra flytur út og heldur áfram með lífið. Sjáðu þessa mynd ef þú hefur tíma til að eyða og ekkert mikið sem þú vilt gera; annars skaltu fara framhjá því og ekki hafa áhyggjur af því að þú hafir misst af frábærum, óuppgötvuðum hæfileikum. Þú hefur í raun ekki.