Sennilega eitt helsta dæmið um að hafa fylgst með spennuþrungnum, dramatískum þætti (í þessu tilfelli, hið frábæra Balance of Terror) með léttara ástarsambandi, Shore Leave er fyrsta sanna tilraunin fyrir hönd Star Trek rithöfundanna til að framleiða skemmtilegra verk af sci-fi, og þó að formúlan sé ekki alveg rétt ennþá í þessari færslu (hin sanni sigur er Trouble with Tribbles, í seríu 2), þá kemur hláturinn ansi hratt svo lengi sem áhorfandinn er tilbúinn að gera ráð fyrir öllum kjánaskapnum. Með hliðsjón af hefð þáttarins er Enterprise ekki í neinu almennilegu verkefni í þessum þætti. Þess í stað hefur Kirk fundið fullkomna plánetu fyrir áhöfn sína til að eyða tíma í frí: verðskuldað hlé eftir þriggja mánaða stanslausa vinnu. Jörð-eins pláneta (fjárhagstengd staðreynd) er mjög aðlaðandi, en það tekur aðeins nokkrar mínútur áður en eitthvað skrýtið gerist: Dr. McCoy byrjar að sjá fyrir sér hvíta kanínu sem virðist koma beint út úr verkum Lewis Carroll. Fljótlega fer annað fólk að upplifa svipaða hluti: kona kynnist Don Juan-líkri persónu, Sulu á í höggi við samúræja og Kirk stendur frammi fyrir tvöföldum kynnum af fortíðinni, í formi næstum ástar og gaurinn sem notaði að sækja í hann í Akademíunni. Henda inn tígrisdýri sem lítur furðulega út og það er auðvelt að sjá hvers vegna Kirk og Spock eru staðráðnir í að komast að því hvað er að gerast áður en einhver meiðist. Hugmyndin er klassísk: friðsæll staður reynist vera fjarri himneskum. Skemmtileg túlkun þáttarins á efnið er frekar vel heppnuð, væri ekki fyrir myrkur atburðarás sem fer ekki vel með restina (auðvitað gengur allt vel aftur í lokin) og almennan viljaleysi leikara til að sýna fyndnari hlið á sjálfum sér (sérstaklega, og kaldhæðnislega, hinn annars fyndna William Shatner). Og samt á Shore Leave skilið viðurkenningu fyrir að vera enn eitt gott dæmi um að rithöfundarnir reyna nýja, áður óséða hluti: skilgreininguna á velgengni Star Trek.7,5/10