Ned Kelly (Ledger), hinn frægi ástralski útlagi og goðsögn. Svona eins og Robin Hood, með blöndu af Billy the Kid, elska Ástralar goðsögnina um hvernig hann stóð upp á móti ensku aðalskúguninni og sameinaði lágstéttina til að breyta Ástralíu að eilífu. Sú staðreynd að lægri stéttir þess tíma voru um 70% innflytjenda glæpamenn virðist vera lauslátlega skimað í kringum þessa mynd. Reyndar eru allmargar svokallaðar "staðreyndir" í þessari mynd dálítið vafasamar. Ég geri ráð fyrir að grunsemdir hefðu átt að vakna þegar því var haldið fram í upphafsútgáfunni að þessi mynd væri byggð á bókinni, " Sólskinið okkar'. Ef einhvern tíma hefði verið hægt að sjá rómantíska útgáfu af sannleika í nafni á bók, þá var hún þarna. Þetta átti ekki að vera söguleg epík, heldur bara aðlögun á einni af mörgum vafasömum goðsögnum Ned Kelly, þó harkaleg og óspart hrottaleg útgáfa. 'viltu! Sagan slær áfram á ógnarhraða (ógnvekjandi vegna þess að kvikmynd hefur aldrei farið svona hægt!) Dofatilfinningin eftir tvo tíma af hreinum akstri vakti upp minningar um hinn hræðilega Wyatt Earp Costner fyrir öllum þessum árum. Einfaldlega sagt gerist ekkert í myndinni, en það tekur langan tíma að komast að því engu. Þetta hefði mögulega verið aðeins bærilegra ef frammistaðan væri góð (vegna þess að leikstjórnin var það svo sannarlega ekki). Hins vegar, nema þú sért að leita að leik til að finna versta Oirish hreiminn, þá muntu verða fyrir vonbrigðum. Þar á milli, leikurinn „Hver ​​er með heimskasta skeggið?“, „Sjáðu augljósan bakstöng“! (vísbending, þeir eru allir engifer af einhverjum ástæðum), og 'Nature in Australia.including lions', þetta er upplifun svipað og að fletta í gegnum Hallmark, The History Channel, Discovery Channel og Neighbours á meðan þeir þjást af miklum timburmenn. Já, náttúran birtist mikið, til að fylla enn meiri tíma (hugsanlega tilraun til að líta listilega út), myndin sýnir stöðugt tilgangslaus dýralífsmyndir, og þegar allar innfæddu tegundirnar eru sýndar, er hér sirkus til að gera ráð fyrir úlfalda og ljón (sem er notað í einni bardaga til að reyna að láta okkur vorkenna ljóninu meira en fjöldamorðuðu fólki). Þetta er þröngsýnt, tilfinningalaust stykki af sögulegu lói sem hefði átt að fara beint í sjónvarpið. Það er ekki einu sinni eitt gott orð sem ég get sagt um þessa mynd. Jafnvel hinn venjulega frábæri Rush virðist skammast sín fyrir að vera hér. Þegar ein persónan tjáir sig um að það séu aðeins 2 byssukúlur eftir fyrir hann og vin hans, var ég sjálfur að óska ​​þess að ég ætti byssu til að sprengja hvaða minningu sem er um þessa mynd úr hausnum á mér!