Boogie Nights fylgir þema sem er einstaklega kunnuglegt fyrir glæpamyndir (þó það passi ekki inn í þá tegund sjálfa) - hækkun og fall. Við sjáum rísa nokkurra einstaklinga, sumir þeirra úr algjörri óskýrleika, til að ná háum hæðum ... og falla síðan úr náðinni vegna óhófs þeirra. Ég tel að þetta sé fyrsti þátturinn eftir rithöfundinn/leikstjórann Paul Thomas Anderson, og það er frábær byrjun! Ég sá hluti af áhrifum annarra leikstjóra, eins og Robert Altman, en myndin heldur sínu striki í frumleika og söguþræði. Persónuþróun er besta þáttur myndarinnar. Ég kannaðist við allar persónurnar og fann sársauka þeirra og velgengni þeirra með þeim. Allar sýningar voru frábærar. (Sérstaklega var gott að sjá lítinn hluta leika af alvöru klámöldungi, Nina Hartley). Í grundvallaratriðum sameinar þessi mynd gamanleik og harmleik, þannig að útkoman er ein af bestu myndum ársins 1997, sem var hafnað á Óskarsverðlaunahátíðinni (líklega vegna til „hressi“ – eins og þeir myndu segja – viðfangsefni, og almennri íhaldssemi Akademíunnar.