Þegar ég sá stikluna fyrir þessa mynd sagði ég upphátt við engan sérstakan "þessi mynd á eftir að sprengja." Ég sagði það líka um THE MATRIX og sjáðu hvað gerðist þar. Núna er ég enginn miðasölugúrú en ég hef yfirleitt nokkuð góða tilfinningu fyrir því hvað verður gott og hvað er í alvörunni. Í þessu tilfelli var ég blindaður af algjöru og algjöru sinnuleysi mínu í garð David Duchovney. Leyfðu mér að orða það á annan hátt: Mér líkar ekki við hann sem manneskju (eftir því sem ég hef lesið um hann í viðtölum, þá er hann ótrúlega líkur fyrir madonnu og hann er fullur af sjálfum sér miðað við allt sem hann hefur gert er X -Files) eða sem leikari. PLAYING GOD var virkilega léleg mynd en hann hélt að einhverra hluta vegna ætti hann skilið stórfé á hvíta tjaldinu. En ég er ánægður að segja að jafnvel þó að þessir hlutir séu enn sannir um manninn, þá er Return To Me yndisleg og með hjartað á réttum stað. Bonnie Hunt hefur leikstýrt fallegri sögu og hún hefur sagt hana af klassa og prýði. Þetta er ein rómantískasta mynd sem ég hef séð og jafnvel þó hún virðist vera dálítið sorgleg og fáránleg í forsendum sínum, gefðu henni séns og þú verður húkkt. Það verður að segjast (og þetta er sárt að gera það) svo ) að ástæðan fyrir því að þessi mynd virkar svona vel er vegna sögunnar og leikarahópsins. Duchovney og Driver eru svo yndislegir og trúverðugir hérna að ég vildi satt að segja gráta með þeim. Það er eitt sérstaklega kröftugt atriði þegar Duchovney kemur heim eftir að eiginkona hans er látin og hann hrapar niður á gólfið heima hjá sér. Eins og alltaf lítur fjölskylduhundurinn til dyra til að bíða eftir að konan hans komi gangandi inn. Hún gerir það ekki og með skyrtukragann enn blóðblettur segir Rob ( Duchovney ) honum að hún sé ekki að koma heim, aldrei . Hann kallar síðan hundinn til sín og þau virðast gráta saman. Hundurinn lætur frá sér smá styn og svo grætur Rob. Og þetta er eitt raunsærasta sársauka augnablik sem ég hef séð í nokkurri persónu í hvaða kvikmynd sem er. Maður finnur fyrir sársauka hans og á því augnabliki gleymdi ég að ég væri að horfa á leikara sem mér líkar almennt ekki við og mér fannst ég horfa á einhvern sem ég þekkti morgun missa ástvin sinn. Þetta er kraftmikið efni. Annar styrkur myndarinnar er aukahlutverkið. Bonnie Hunt hefur sameinað þjóðernisbræðslupott af írskum og ítölskum persónum sem eiga sameiginleg tengsl. Þau deila krá sem heitir O'Reilley's Italian Pub. Þetta er ljúffengt nafn út af fyrir sig. Og í höfuðið á þvermálskvarða árekstra menningarheima eru Carol O'Connor og Robert Loggia. Þetta eru tveir stoltir gamlir menn sem elska heimalandið sitt en elska dótturdóttur sína og frænku (held ég að það sé það) í sömu röð. Og það er persónan sem Minnie Driver leikur. Þessi atburðarás er þroskuð fyrir gamanleik og Hunt missir ekki af neinu hér.Bonnie Hunt og James Belushi deila líka skemmtilegum augnablikum saman þar sem miðaldra hjónin og Belushi fær toppstig þar sem hann tekur auðmýkt með þokkafullum hætti og sýnir ríkulega tunnu sína. maga fyrir hlátur. Með fjölskyldu hans sem samanstendur af þremur eða fjórum börnum er mjög lítill tími fyrir hann og eiginkonuna til að hafa gæðatíma. Og aftur höndlar Hunt þetta af fullkomnum glæsileika. Þetta er dásamleg saga um að finna sanna ást, vita hversu heppinn þú ert að eiga sanna ást og kraft vináttu og fjölskyldu. Return To Me er dásamleg rómantík og þó ég hafi enn ekki mikla aðdáun á David Duchovney, verð ég að viðurkenna að hann var fullkominn í þessu hlutverki og ég gat ekki séð fyrir mér neinn annan sem lék persónu hans. Hann var viðkvæmur og trúverðugur og myndin var góð hans vegna, ekki bara hans vegna, heldur bætti hann svo sannarlega við bragðið. þú. 8,5 af 10 Ég mun sjá allt sem Bonnie Hunt setur fram með henni í leikstjórastólnum.