Tíu af 11 stuttmyndum í þessari mynd eru meistaraverk (mér fannst aðeins sú egypska vonbrigði). Ótrúlegt að allir nema mexíkóski leikstjórinn hafi valið að lýsa vandamálum einstaklinga eða hópa í tengslum við 9-11: afganska flóttamennina, heyrnarlausa, Palestínumenn, ekkjur Srebrenica, alnæmi og fátækt og spillingu í Afríku, Pinochets valdarán og blóðbað í kjölfarið. , sjálfsmorðssprengjuárásir í Ísrael, ofsóknaræði og ríkisofsóttir múslima Bandaríkjamenn í Bandaríkjunum, gamalt fólk sem býr eitt og eftirköst seinni heimstyrjaldarinnar í hjörtum asískra hermanna. Þetta gæti sagt eitthvað sorglegt um takmörk samkenndar, á báða vegu: leikstjórum gæti fundist að Bandaríkjamenn hunsi sársauka heimsbyggðarinnar og kæri sig aðeins um eigin hörmungar, á meðan þeir gera það sama með stuttmyndum sínum. sjálfum fannst mér verk Sean Penn vera eitt það allra besta í safninu og ***SPOILER AHEAD*** Ég giska líka á túlkun hans á Ernest Borgnine sem hálfbrjáluðum gömlum manni sem gróður í íbúð í New York og upplifir ekkjulíf sitt. hamingjusamasta augnablikið þegar sólin skín inn um gluggann hans eftir að WTC „hrundi út úr ljósinu“, ég býst við að þetta gæti líka verið eitt það mest móðgandi eins og almennir bandarískir áhorfendur myndu sjá það.