Ég tók þessa mynd upp í þeirri von að hún yrði svipuð hinu bráðfyndna "The Gamers" með Dead Gentlemen Productions (sem er mjög mælt með því). Strákur, þvílík vonbrigði! Myndin er tekin í þessum gervi heimildarmyndarstíl sem skrifstofan gerði fræg en hún skilar sér ekki. Ástæðan er að hluta til stífur leikur en aðallega skrif og leikstjórn. Það getur að vísu verið fyndið að nota hverja einustu klisju sem til er um hlutverkaleiki, en hér er það gert á þann hátt að það verður einstaklega fyrirsjáanlegt. Þegar í upphafi hverrar senu veistu um hvað "brandarinn" mun snúast. En kannski er stærsta vandamálið að allt er lýst langt yfir höfuð. Það er engin lúmskur í þessari mynd, ef það væri textinn „LAUGH NOW“ eða ódýrt 80s-stíl falsað hláturslag myndi það ekki skipta miklu. Með sumum senum geturðu ekki varist því að hugsa "Já, ég skil hvers vegna þeir héldu að þetta væri fyndið" en hvernig það er útfært tekur allan skriðþunga úr hugsanlegum brandara.