Að horfa á báðar þessar myndir samtímis er ekki slæm hugmynd til að fá tilfinningu fyrir fyrstu kvikmyndaframleiðslu og leik fyrir myndavélastílana. Ég nefni Garbo (en ekki mikið) með tilliti til eðlis hennar. Robeson er tignarlegur. En sýning hans er stefnt að stóru sýningarleikhúsi. Eitthvað annað sem sló mig var þemu kvikmyndanna um valdeflingu fyrir konur og minnihlutahópa. Engar kvikmyndir hafa enn verið að koma frá Hollywood sem leyfðu raddum jaðarpersóna eins og Önnu og Brútusar að taka forgrunninn. Þetta voru mjög framsæknar myndir fyrir sinn tíma. Það er nokkuð líklegt að O'Neill hafi séð skriftina á veggnum langt áður en allir aðrir gerðu um framtíð Ameríku.