Áður en lengra er haldið verð ég að viðurkenna að ég sá aðeins fyrsta þáttinn af þessum þætti. Ef ég hefði haft tíma hefði ég kannski hugsað mér að horfa á það í hverri viku, þó ekki væri nema til að sjá hvernig tímabilið spilaðist. Hins vegar var mér alveg ljóst frá upphafi að útgáfa Mörtu Stewart af "The Apprentice" passar bara ekki inn. Martha Stewart gerði það að verkum að hún var hamingjusöm heimavinnandi húsmóðir, heimilisdíva eins og Oprah Winfrey og Julia Child. Það var fyrst eftir hneykslanlegar lagalegar vandræði hennar og fangelsun í kjölfarið sem opinber ímynd hennar fór að endurspegla raunverulegan grófleika persónu hennar. Vissulega var hún sannfærandi um stund og öll þessi sería vekur áhugaverða spurningu um hvað það þýðir að vera kona í viðskiptum. Þarf hún að vera köld og hörð? Ætti hún ekki að gera það? En sannleikurinn var sá að þegar Stewart kom út úr fangelsinu áttu tilraunir hennar til að koma aftur opinberlega, þó vissulega væri ástæða til, aldrei að grípa áhuga áhorfenda mjög lengi. Ef til vill hefði sönn endurkoma virkað ef hún hefði snúið friðsöm heim og beðið í eitt ár eða svo eftir að oft spottaða ökklaarmbandið hennar var fjarlægt. Þess í stað fór hún í ofboði með 2 seríur í einu, hin var sambankaþáttaröðin hennar Martha, svipað og gamla þátturinn hennar, en almennari, með frægum gestum eins og Bette Midler. Jafnvel þegar hún var sem hæst var Stewart aldrei almennileg, svo það er til of mikils mælst að bandarískir áhorfendur samþykki strax sókn hennar í raunveruleikasjónvarp. Kannski vill Ameríka að Stewart komi aftur á eigin spýtur frekar en að vera grundvöllur þess. Þátturinn var í rauninni þreyttur endurgerð á „lærlingi“ Trumps, sem heldur enn áhuga mínum, allt eftir verkefnum, leikarahópnum og ákvörðunum Trumps um að skjóta. (oft umdeild - líklega þess vegna). Bréfabitinn var vissulega ekki klisjulegur en viðbjóðslegur í það minnsta. Sú staðreynd að Stewart segir aldrei: "Þú ert rekinn!" - sem getið er um á skilaboðaborðinu á þessari síðu - er sérstaklega pirrandi. Framleiðandinn Mark Burnett ætti að vera dáður fyrir að takast á við fangelsisvist Stewart af heiðarleika á meðan hann reyndi að gera hana að hetju, en sannleikurinn er sá að allir sem horfa geta sagt að hún er í rauninni að reyna að setja upp sýningu um að vera þessi ágæta viðskiptakona. Aftur aldrei almennt, Stewart skortir ánægju og auðþekkjanleika Oprah Winfrey og aðdáunarverða, karismatíska „hörku“ Donald Trump. Já, þetta getur verið kynbundið mat á persónu hennar, en ég meina að þetta snúist meira um eðli hennar. Það kemur ekki á óvart að Stewart hafi verið rekinn, en ég velti því fyrir mér hvort þeir hafi í raun alltaf ætlað það aðeins endast í eitt tímabil?