/* smá spillingar */Langt aftur, áður en Evangelion var gert, áður en Hideaki Anno var átrúnaðargoð og heimilisnafn fyrir marga anime aðdáendur, og áður en Gainax hafði náð stöðu aðdáenda, var Gunbuster gerður. Með aðeins Wings of Honneamise framleidd af Gainax á þeim tíma, og frægu Otakon stuttbuxurnar eða námskeiðið, átti Gunbuster erfiðar aðgerðir til að fylgja eftir. Það auðveldaði sjálfu sér ekki með því að velja tegund sem þegar var gerð ótal sinnum áður, geimópera. Sem betur fer ákvað Gainax að setja hana út sem sex hluta OAV (beint í myndband) seríu. Þetta gerir þáttaröðinni kleift að hafa stærra umfang en hefði verið hægt ef kvikmyndin hefði verið gerð. Þetta kemur líka í veg fyrir að það verði of leiðinlegt og of langt, með fullt af tilgangslausum bardögum og fyllingu á leiðinni. Fyrir utan það lögðu þeir sig fram um að halda sig fjarri prófuðu geimóperunni sem notuð er í Macross eða Gundam, og mörgum öðrum vinsælum geimóperum. Fyrir það fyrsta byrja sýningarnar frekar léttar, með Noriko í Okinawa menntaskólanum fyrir vélstjórn. Noriko er dóttir virts skipstjóra sem lést í bardaga þegar hún var enn lítill krakki. Þetta gerir líf hennar í akademíunni ansi erfitt, þar sem sumum bekkjarfélögum hennar fer að gruna að Noriko sé hyllt af prófessorunum. Fyrsti þátturinn er nokkurn veginn gríndrama, með mjög þéttum fókus á persónur og umhverfi skólans. Hlutirnir breytast fljótt þegar tilkynnt er um hótun um innrás geimvera og Noriko og Kazumi (besta stúlkan í bekknum) eru valin til að hjálpa samansafnuðum flota út. aðgerð. Nokkrar persónur í viðbót eru kynntar og hluti af fortíð Noriko er dreginn upp aftur. Fyrir utan það verður geimveruógnin meira yfirvofandi með hverri mínútu og Gunbuster, síðasta von mannkyns, er kynnt. Eins og rithöfundurinn Okada var snjall, innlimaði hann meginreglurnar um útvíkkun tíma, til að krydda hlutina aðeins. Í stuttu máli þá líður tíminn hægar hjá þeim sem ferðast á ljóshraða. Þetta þýðir að Noriko getur verið hluti af stríði sem tekur næstum heila öld að ljúka. Dramatíski þátturinn í þessu er líka áberandi þegar Noriko sér vini sína aftur þegar hún kemur aftur til herstöðvarinnar, sem hafa elst töluvert meira en hún. Vísindin eru kannski ekki fullkomin, en þau eru sett fram á frekar trúverðugan hátt, með jafnvel nokkrum SD vísindaleikhússtuttmyndum á milli þáttanna, þar sem Noriko, Kazumi og þjálfari þeirra gefa stutta lýsingu á þeim vísindalegu meginreglum sem notaðar eru í þáttaröðinni. , fyrir seríu sem gerð var á níunda áratugnum, er örugglega góð. Hönnunin er auðvitað í retro 80s stíl, en hún hefur sinn sjarma. Hreyfimyndir eru nógu fljótandi og persónuhönnunin fín, þó að búningarnir svíki þá hrifningu aðdáendaþjónustunnar sem Gainax mun síðar nýta til hins ýtrasta. Mekanirnar í öllum þáttunum eru líka ansi flottar, með Gunbuster sem fullkomna drápsvél, sterk og víðfeðm. Síðasti þátturinn var að öllu leyti gerður svart á hvítu. Þó að almennt sé talið (en ekki staðfest) að þetta hafi verið gert af fjárhagsástæðum, gefur það seríunni allt annað andrúmsloft, sem hentar fullkomlega fyrir seinni hlutann. Tónlistin er mjög dæmigerð geimóperusýning. Of bombastísk á stöðum, mjög almenn og örugglega ekki þess virði að kaupa. Það passar að mestu leyti við seríuna, en það getur stundum orðið frekar pirrandi. Tanaka er í raun ekki frægt tónskáld og eina hina virðulega þáttaröð sem hann hefur unnið að er Dragon Half. Ef þú hugsar um 80s anime tónlist, þá veistu við hverju þú átt að búast. Eftir því sem líður á seríuna færist fókusinn hægt og rólega frá drama til geimóperu yfir í epískan bardaga, en þannig mun áhorfandinn varla taka eftir þessu. Skref fyrir skref verður dregið úr dramatíkinni og bardagarnir verða í fremstu röð. Hvorugur þátturinn er samt alltaf sleppt alveg. Þegar síðasti þátturinn er í sjónmáli berjast Noriko og áhöfn fyrir frekari tilveru mannkyns, og með síðasta bardaga í sjónmáli eru ákveðnar spurningar lagðar fyrir áhorfendur um stöðu mannkynsins í vetrarbrautinni og hversu langt það getur farið til að tryggja sjálfsbjargarviðleitni. Þó að þeim sé aldrei svarað síðar, bjóða þeir samt fram áhugaverðan umhugsunarefni. Síðasti þáttur er mjög epískur, með ágætum, en nokkuð fyrirsjáanlegum endi, þó að ekki ættu allir endir að innihalda fjölmarga fráleita útúrsnúninga auðvitað. Aftur, það passar við seríuna. Gunbuster gæti hljómað eins og meðaltal geimóperu anime þitt í fyrstu, með innrásum geimvera, risastórum bardögum og persónulegu drama, og að stórum hluta er það svo. En það er einstaklega vel gert til tilbreytingar. Í stað þess að fara í stöðuga blöndu af fyrri þáttum, sex þætti að lengd, kynnir Gunbuster okkur breytingu frá smáskala drama í stóra epíska hetjuskap. Á leiðinni hittum við ýmsar áhugaverðar og vel útfærðar persónur, sem gagnkvæm tengsl breytast mikið vegna tímavíkkunarfyrirbærisins. Sýningin er mjög þétt skrifuð, þó hún hafi tilhneigingu til að renna upp á einhverjum tímapunkti. Auðvelt hefði verið hægt að forðast of dramatískar uppákomur og of cheesy mecha-árásir. Á heildina litið er ferðin sem Gunbuster tekur þig í mjög afslappað, stundum sorglegt, stundum hetjulegt. Það hefði kannski ekki brotið niður mörk og takmörk geimóperutegundarinnar, en að minnsta kosti sveigði það þau aðeins. Mjög skemmtileg klassík anime, en ekki gallalaus.***/*****