Eins og venjulega hlakkaði ég mikið til nýrrar sjónvarps/kvikmyndar um uppáhaldsefni mitt - gerir skemmtilega breytingu frá *furðulega kunnuglegri* heimildarmynd um Kursk eða Stalíngrad á History Channel. Ég hlakkaði ákaft til Pearl Harbor og Enemy at the Gates - en var dónalega komið niður á jörðina með því að átta sig á hinum illgjarna, heimskulega uppbyggjandi krafti Hollywood - og getu þess til að eyða algerum fjármunum í þrek. Svo enn og aftur varð ég spenntur fyrir 'The Rise of Evil', sérstaklega þar sem ég heyrði að Ian Kershaw hefði verið með, þar sem ég hef haft gaman af bókunum hans. Ég sé hvers vegna hann hætti. Til að vitna í einhvern gaur sem ber ábyrgð á þessu drasli: "Kershaw bókin var fræðilegt verk," sagði hann. "Það var frekar þurrt. Við þurftum fleiri atvik." Atvik? Eru þeir alveg brjálaðir? Ekki er hægt að segja að líf Hitlers sé án „atviks“ - já, tveggja binda Hitlersævisögur Kershaws voru langar og ítarlegar, en þær áttu að vera það. Ritgerðin á bak við „Rise of Evil“ virðist vera: Hitler var mjög slæmur maður - nei hann var MJÖG vondur maður, sem HATAÐI gyðinga, og ef þú missir af þessu, þá ætlum við að leggja áherslu á þá staðreynd í ÖLLUM senu í myndinni. Það var engin tilraun til að reyna að útskýra stemningu þess tíma, og hvers vegna Hitler gæti hafa tileinkað sér þær skoðanir og stefnu sem hann gerði. Óþarfur að taka það fram - ólíkt hinum almennt ágæta 'nasistum - viðvörun frá sögu' - vanrækti þessi mynd að benda á þá staðreynd að næstum allir leiðtogar kommúnistauppreisnarinnar í München voru gyðingar og að það gæti hafa litað skoðanir hans á þessu efni. - og tengsl hans á gyðingum við bolsévisma - algjörlega mikilvægur þáttur til að skilja mikið af nasistatímanum. En það var ekki mikill skilningur að gera - kvikmyndaframleiðendurnir ætluðu ekki að fara þangað, svo við fengum bara allt það sem við vissum hvort sem er. Við fáum svo sannarlega ekki þá heillandi staðreynd sem Kershaw vísar til, sem gerir það að verkum að Hitler er stuttlega sósíalisti/kommúnisti strax eftir WW1. Það væri auðvitað allt of flókið fyrir myndina að takast á við það og gæti jafnvel dregið úr hinni linnulausu „hann var mjög slæmur“ þulu sem slær í burtu án afláts. Við vitum að hann var vondur maður. Hins vegar vitum við líka að hann var dáleiðandi persóna bæði sem ræðumaður og í persónulegri aðstæðum. Hann gat verið kurteis og jafnvel samúðarfullur, og að sjálfsögðu aðhylltist nokkrar skoðanir eins og grænmetisæta, áfengis- og reykingar sem margir lesendur Guardian gætu verið sammála. Hann var líka frægur hrifinn af dýrum, þess vegna var þessi algerlega uppfundna hundahýðingarsena svo fáránleg. Hann var líka, af öllum frásögnum sem ég hef séð, hugrakkur hermaður í WW1. Þó að við sáum hann með járnkrossinn sinn, fáum við aldrei að sjá hvernig hann vann hann (hugrekki var ekki í handritinu, óþarfi að segja). Við fáum heldur enga innsýn í hvers vegna hann var svo upptekinn af stríðsreynslu sinni, á meðan Sassoon, Owen, Brook, Remarque og svo mörgum öðrum fannst það svo fráhrindandi upplifun. Og aftur, eins og punkturinn hér að ofan um gyðinga/bolsévika hlekkinn, er þetta mikilvægt fyrir skilning hvers og eins um efnið. Hvers vegna elskaði hann stríð svona mikið? Hvers vegna taldi hann að það væri alltaf góð hugmynd, þrátt fyrir miklar sannanir um hið gagnstæða? Af hverju var honum ekki sama um kollega sína sem dóu? Eða kannski gerði hann það - en dró samt rangar ályktanir. Þessi mynd hafði svo sannarlega ekkert áhugavert að segja um þetta heldur. Eins og alltof oft þessa dagana er myndin klassískt dæmi um að „gera sögu við nútímann " og finna upp efni eða skilja eftir óþægilegar staðreyndir til að passa inn í "nútímann" - sem er alltof oft til að koma til móts við lægsta samnefnara, þar sem þú treystir ekki áhorfendum þínum en tommu, svo þú slær bara dótinu niður í hálsinn á þeim , vitandi (því miður rétt) að þú munt alltaf komast upp með það vegna þess að það eru svo margir heimskir fífl í heiminum. Sagan snýst í raun um að gera okkur viðeigandi fyrir fortíðina og sjá hvernig hún litar nútímann okkar, með góðu og illu. Þetta drasl var frábært tækifæri, tapað aftur. Þeir eyddu milljónum í það og staðsetningarnar og stóru atriðin voru áhrifamikil, en sögðu okkur alls ekkert sem við vissum ekki þegar, og ýttu undir engan skilning á þessu myrka tímabili í mannkynssögunni.WT