Skrítið með óþarfa söng og bakgrunn. Af handahófi mun mikið af athöfninni gerast á sviðinu sem gefur tilfinningu fyrir óperuflutningi. Ekkert af því útskýrir hvers vegna þetta er svona slæm mynd. Það er tilfinning að annaðhvort hafi ekki verið næg æfing eða að enginn reyndur danshöfundur hafi verið til staðar. Leikurinn er flatur. Jafnvel glitrandi Ziyi Zhang lítur út eins og hún sé bara að bíða eftir næstu hreyfingu eða línu. Þú gætir tekið eftir fróðleiknum á þessari síðu þar sem fram kemur að hún hafi eytt hálfum mánuði í Japan að læra að tákna og dansa. Lestu það aftur þegar 2 vikur eru liðnar og hlutirnir byrja að meika sens. Enn verri eru litlu krakkarnir sem virðast vera að horfa á foreldra sína aftast í stúdíóinu frekar en í myndavélina. Ódýru og glaðlegu sfxarnir eru bara ódýrir og ódýrir. Klippingin er staccato kótelettur pipraðar með sneiðum af bara engu sem bætir við neinu nema pirringi. Ímyndaðu þér bara allar kjánalegu dansatriðin úr nýlegri Zatoichi - sérstaklega lokarútínunni - flutt af leiklistarklúbbi þínum í framhaldsskóla með frægri leikkonu sem talar á öðru tungumáli (en þú færð hana inn einfaldlega vegna þess að hún er svo góð venjulega þrátt fyrir að vera óhentug) , tekið upp á ódýra myndavél og síðan breytt í þrefalda lengd sína í engri listrænni röð.