SPOILERS: Upprunalega Road House er ein af þessum myndum sem ég veit að er klisjukennd og ófrumleg, en samt hefur hún gengið svo vel að ég skammast mín fyrir að viðurkenna að mér líkar hún mjög vel. Það kemur í ljós að margir vinir mínir, sem ég virði skoðanir á kvikmyndum, hugsa á sama hátt. Svo þegar þeir reyna að gera framhald af því og það er eins og það hafi verið skrifað af einhverjum menntaskólakrökkum sem fengu réttindi til að gera framhald, þá er það bara slæmt; mjög, mjög slæmt. Einkennilega er Johnathon Schaech skráður sem einn af rithöfundunum og ég get bara vona að WGA aðild hans verði afturkölluð. Skrifin voru bara slæm og allir höfundar þessarar myndar ættu að hætta störfum vegna algjörs skorts á frumleika og einhvers versta samtals á þessu árþúsundi. Schaech virðist nú þegar vera konungur framhaldsmyndarinnar beint á DVD (8mm 2, Poison Ivy 2) og núna eftir að hafa séð þetta og 8mm 2 held ég að leikhæfileikar hans séu ekki til staðar. Hann var hræðilegur, bara hræðilegur. Og það eru ekki hræðilegu bardagaatriðin sem gera þessa mynd hræðilega, en taktu það frá mér, þær eru slæmar. Sérhver bardagaatriði er kýla sem gefur hægt (en samt sem áður "wiff" hljóðið í loftinu) sem er síðan lokað af andstæðingnum, sem skilar höggi sem sendir fyrsta strákinn í jörðina. Þetta endurtekur sig alla myndina, verra en nokkur slæm löggusýning frá 1970. Eða þá staðreynd að margir sem taka þátt í slagsmálum virðast vera með munninn fullan af kirsuberjakól-aid af einhverjum ástæðum. Og við eigum að trúa því að Will Patton sé bardagavél; Bardagaatriðin hans líta svo ótrúlega fölsk út að ég skammaðist mín satt að segja. Það er algjör rökvilla í þessari fáránlegu mynd sem gerir hana hræðilega. Til dæmis: Persóna Johnathon Schaech er í bænum í einn dag og segir nú þegar einhverri stelpu sem hann veit varla hverja hann hefur ekki hugmynd á hvaða hlið hún er: "Ég er hjá Feds, en ekki segja neinum." Kvenkyns illmennið, sem berst við góðu stúlkuna í einu bardagaatriðinu með loftfimleikum sem jafnast á við hvaða ofurhetju sem er, en er samt auðveldlega haldið niðri af Will Patton, "gamla stráknum," í annarri senu með því einfaldlega að halda í báðar hendur hennar á meðan hann segir eitthvað fáránlegt. lína (“stungur mig einu sinni, skammast þín, sting mig tvisvar, það er ekki að gerast” úff, það er slæmt) og slær hana svo. Skúrkurinn hans Jake Busey skýtur á alríkislögregluna á meðan hann er gripinn í miðjum eiturlyfjasamningi, en samt fara engir DEA umboðsmenn eða einhverjir einfaldlega á staðinn hans og sækja hann eftir að hann hefur í raun einfaldlega sleppt því "þetta er yfirráðasvæði sýslumannsins." Busey vill fá barinn vegna þess að hann er „á frábærum stað“ fyrir eiturlyfjasamninga, en samt virðist hans eigið hús vera jafn gott og gefur greinilega öll þau fríðindi sem barinn á að hafa. Persóna Johnathon Schaech á að vera sonur persónu Patricks Swayze í frumritinu, samt er eftirnafn persóna Swayze Dalton og Schaech er það ekki (né heldur bróðir persóna Swayze). Og Johnathon Schaech lítur út fyrir að vera fimmtugur í þessari mynd. Ég fletti því upp, hann er 17 árum yngri en Swayze, en hann lítur hræðilega út. En uppáhalds algerlega heimskulega senan mín í þessari mynd var mesta bardagaatriðið sem endaði í kvikmyndum: illmennið er slegið í gegnum glugga á annarri hæð og þegar þeir ég er að hugsa "vinsamlegast ekki segja mér að hann sé spældur á eitthvað..." og svo sannarlega varð minn versti ótti að veruleika. Reyndar gæti ég haldið áfram í hálftíma í viðbót um það sem ég hataði við þessa mynd. Skemmst er frá því að segja að við skulum binda enda á þessar fáránlegu framhaldsmyndir af leikhúskvikmyndum beint á DVD, að minnsta kosti með Johnathon Schaech.