'The 4th Floor' er ákaflega miðlungs mynd með Juliette Lewis í aðalhlutverki sem ungur innanhússhönnuður með helvítis vandamál nágranna. Jane (Lewis) er nýlega búin að erfa frábæra íbúð á 5. hæð frá ömmu sinni og fær fáránlega lágt leiguverð samkvæmt samkomulagi við leigusala. Kærastinn hennar (William Hurt sem hrollvekjandi veðurkarl) vill að hún flytji til sín en hún vill sitt eigið rými. Svo hún flytur inn og skrítið hlutir fara að gerast, og vegna þess að þetta er hryllingsmynd í B-gráðu, þá er heimskuleg ástæða sem er ekki að finna í raunveruleikanum. Þegar hin ekkert of forvitnileg Jane heldur áfram að reyna að segja öðrum - kærastanum sínum, lögreglunni, vinnufélögunum - hvað er í gangi, halda allir að hún sé að missa það. Svo auðvitað þarf hún að horfast í augu við vandamálið - brjálæðingurinn sem býr rétt fyrir neðan hana - ein. Hvorki ógnvekjandi né áhugavert, eini bjargandi náð myndarinnar er Lewis. Hún er mjög fín leikkona en illa notuð hér, sem er ekki þar með sagt að hún sé ekki það besta við þessa mynd - því hún er það. Hún hefur villtan karisma og heldur betur á skjánum en tugi sílikon-bimbosanna sem venjulega fylla þessa tegund kvikmynda. Þessi tegund kvikmynda er henni þó ekki verðug - sem er kaldhæðnislegt, í ljósi þess að hún er líklega eina ástæðan fyrir því að einhver myndi sjá hana.