Til allra sem ekki hafa séð þessa mynd ennþá, hef ég vinsamlega viðvörun: ekki horfa á "La Casa dell'Orco" og búast við neinum djöflum, því þú finnur þá ekki hér. Þessi mynd er ekki þriðja þátturinn í "Demons" seríunni og hún hefur ekkert með hana að gera, nema það að Lamberto Bava leikstýrði þeim. Reyndar er „Kirkjan“ eftir Michele Soavi einnig þekkt sem óopinber „Demons 3“ og það er villandi titill í því tilfelli líka, svo farðu að hugsa. Það er augljóst að vegna "Demons" kvikmyndanna velgengni; þeir reyndu að blekkja áhorfendur með villandi titlum, þótt augljóst sé að þetta sé ótengd saga. Að þessu sögðu finnst mér það aftur á móti ósanngjarnt að segja að "La Casa dell'Orco" sé ekki þess virði að skoða. Satt að segja er myndin frekar andrúmsloft og jafnvel þó að það séu nokkrar óviljandi fyndnar aðstæður, fannst mér hún virkilega hrollvekjandi í heildina. Engu að síður finnst mér rétt að segja að sagan reyni á einhvern hátt að líkja eftir Lucio Fulci "Húsið við kirkjugarðinn". Auðvitað eru þetta bara vangaveltur sem ég hef, en ég tel mig hafa mínar gildu sannanir. Til dæmis, í báðum myndunum er Paolo Marco maður fjölskyldunnar, í báðum myndunum er lítill pirrandi sonur sem heitir Bobby, í báðum myndunum er konan í húsinu falleg þrítug og virðist vera sú eina. einn að sjá að það er eitthvað virkilega að í nýja húsinu og í báðum myndunum er eitthvað virkilega, virkilega að í kjallaranum. Fyrirgefðu en ég get tengt báðar myndirnar mjög auðveldlega og ég er ekki að segja það sem ásökun. Þvert á móti, ég er að benda á að þeir sem höfðu gaman af "Húsinu við kirkjugarðinn" munu líklega hafa gaman af þessari mynd líka, með það í huga að "La Casa dell'Orco" er mun minna tilgerðarlegt, minna skelfilegt, ekki næstum eins andrúmsloft, en formúlan er enn til staðar. Í "La Casa dell'Orco" fara Charel, eiginmaður hennar Tom og litli sonur þeirra, Bobby, í fríferð í gamlan eyði kastala, staðsettan í hjarta Ítalsk einbýlishús sem heitir Trifiri. Þegar horft er frá fegurð staðarins, skömmu eftir komu þeirra, byrjar Charel að hafa það á tilfinningunni að hún hafi verið þar áður, sem er ómögulegt, miðað við að hún hafði aldrei komið til Trifiri áður. Því miður kemst Charel ekki yfir déjà vu hennar og það versta er að sýn hennar fylgir myndinni af hræðilegri veru á eftir henni. Tom, sem er ekki mjög þolinmóður strákur til að byrja með, ráðleggur henni að sleppa vitlausu ofskynjunum og njóta frísins. Hins vegar verða sýn konunnar æ raunverulegri og kyrrðin og kyrrðin sem þær áttu að njóta breytist skyndilega í lifandi martröð. Gamla martröðin frá barnæsku Charel verður raunveruleg og í þetta skiptið mun hún ekki geta sloppið án þess að horfast í augu við þennan ógnvekjandi ógn fyrst. Eins og við er að búast reynist söguþráðurinn einhvern veginn vera svolítið einfaldur og þar af leiðandi er það erfitt að fylla einn og hálfan tíma. Þetta þýðir að "La Casa dell'Orco" býður upp á meira en nokkrar seríur með ekkert nema algjörri þögn og ímynd aðalpersónunnar, sem gengur um kastalann í nokkrar mínútur, endurvekur myndir bernsku hennar og ekkert annað. Það verður frekar leiðinlegt af og til, en á heildina litið er þetta ekkert alvarlegt. Eins og margar ítalskar hryllingsmyndir sem komu út seint á níunda áratugnum er þessi mynd frekar stílhrein og áhrifarík, en hún býður líka upp á gott úrval af óviljandi fyndnum augnablikum sem gera myndina ógleymanlega á vissan hátt. Til dæmis, þátturinn þar sem Charel er laminn hrottalega af eiginmanni sínum og í stað þess að fara grátandi inn í svefnherbergi hennar eins og ég hefði búist við, slær hún aftur á móti honum með því að kýla hann mjög fast í andlitið og hleypa í burtu í skóginn eins og brjálæðingur. . Það fyndnasta er þó sú staðreynd að tveimur mínútum síðar eru þau hamingjusöm hjón aftur, eins og að kýla hvort annað svona, var eðlilegasti hlutur í heimi. Ég veit að þetta er kjánalegt, en mér fannst þetta algjörlega fyndið. The ogre (sem er augljóslega illmenni sögunnar) lítur hrollvekjandi og fyndið á sama tíma líka og við skulum horfast í augu við það: illmenni sem getur pirrað okkur og fengið okkur til að hlæja aðeins, það er tvöfalt meira fagnað. Þetta minnti mig á Michael Jackson í "Thriller", en auðvitað miklu eðlilegra og mannlegra. En ef einblínt er á hina virkilega góðu þætti sem ég nefndi áður: tónlistin sem Simon Boswell samdi er einn af hápunktunum og jafnvel þótt hún sé nokkurn veginn alltaf sú sama, þá passar hún fullkomlega og það hjálpar til við að skapa frekar dimmt andrúmsloft á augnablikunum af spennu. Þannig að ef ég þarf að gefa lokayfirlýsingu mína varðandi þessa mynd, þá verð ég að segja að ég get ekki annað en elskað hana, þar á meðal litlu gallana og flestir sem hafa gaman af þessum dæmigerðu ítölsku hryllingsmyndum seint á níunda áratugnum, unnu Vertu ekki fyrir vonbrigðum með þennan. Það hefur allar dæmigerðar og alltaf vel tekið klisjur, eins og brjálaði gamli maðurinn sem raunverulega talar sannleikann, reffilega heimakonan sem er sögð vera norn, hrollvekjandi kastali, risastór dimmur kjallari með hræðilegu leyndarmáli og heimafólkið. sem reyna að koma í veg fyrir ferðamanninn með fjandskap sínum, að halda sig fjarri hinum alræmdu löndum. Ég myndi segja að "La Casa dell'Orco" ætti skilið tvo þumalfingur upp og högg í andlit maka þíns, sem leið til að heiðra hetjuna í sögunni. Taktu þessa mynd eins og hún er og njóttu hennar.