"Fata Morgana" eftir fræga kvikmyndagerðarmanninn Werner Herzog er hrífandi óhefðbundin. Þótt persónur komi fram í myndinni af og til er engin raunveruleg saga til. Myndin er heldur ekki fræðandi eða söguleg heimildarmynd. Þetta er kvikmynd án meðfylgjandi handrits. Myndin samanstendur af forvitnilegri bakgrunnstónlist og dálítið órökréttri frásögn VO, sem samsetningin leggur yfir langan streng af myndum frá að mestu, þó ekki eingöngu, Sahara eyðimörkinni. Sumar myndirnar eru ótrúlega skrítnar og óvenjulegar. Myndavélin tekur draugalegar myndir, eða loftskeytamyndir, sjónblekkingar sem töfra og dáleiða. Þessi almenna kvikmyndastefna er sköpuð af einstaka athugunum um brjáluð efni. Til dæmis, í einni röð gefur maður með gleraugu okkur smákennslu um eðlur. Og í því sem fyrir mér var mest grípandi og furðulegasta röðin, lítið innfellt herbergi inniheldur mann með dökk hlífðargleraugu sem syngur með rödd sem er algerlega brengluð af hljóðnemanum sem hann er að nota, í fylgd gamallar konu sem spilar kraftmikið lag á gamalt píanó. Hvorki maðurinn né gamla konan virðast hafa gaman af því sem þau eru að gera. Hversu barokklegt."Fata Morgana" hefur undirliggjandi hugtak, sem sameinar fjölbreytt úrval af undarlegum myndum og rafrænum hljóðum. En þessi hugmynd er svo lúmsk, svo ógagnsæ að þú munt aldrei komast að því án hjálpar. Út frá þessu fíngerða þema er myndin sannarlega skynsamleg. Án þess viðmiðunarpunkts getur myndin hins vegar virst leiðinleg og endalaus, tilgangslaus skrúðganga af tilviljunarkenndum jarðbundnum myndum og dulspekilegum frásagnarbrölti. Óafsakanlegt óþarfi, þematískt ruglingslegt og kvikmyndalega villutrúarlegt, "Fata Morgana" mun líklega annaðhvort fá þig til að svima af ánægju. , eða láta þig kasta upp. Þú munt annað hvort festast við Zen-eiginleika myndarinnar eða freistast til að brjóta DVD-diskinn í þúsund bita. Eitt sem flestir áhorfendur munu vera sammála um: "Fata Morgana" er ... öðruvísi.