Margir teiknimyndaáhugamenn telja Wladyslaw Starewicz hinn mikla gleymda snilling einnar sérstakrar greinar listarinnar, brúðufjör, sem hann fann upp nánast sjálfur. . . og eins og það gerðist, næstum óvart. Sem ungur maður hafði Starewicz meiri áhuga á skordýrafræði en kvikmyndahúsum, en misheppnuð tilraun hans til að mynda tvær bjöllur sem berjast leiddi til óvænts byltingar í kvikmyndagerð þegar hann áttaði sig á því að hann gæti líkt eftir hreyfingum með því að handleika bjölluhræ og mynda þá einn ramma kl. tími. Þessi uppgötvun leiddi til framleiðslu á ótrúlega vandaðri, klassískri stuttmynd Starewicz, THE CAMERAMAN'S REVENGE, sem hann gerði í Rússlandi árið 1912, á þeim tíma þegar alls kyns hreyfimyndir voru á byrjunarstigi. flytja til Parísar, þar sem ein af fyrstu framleiðslu hans - fyrir tilviljun? --var dökk pólitísk ádeila sem ýmist er þekkt sem "froskaland" eða "froskarnir sem vildu konung." Svarta gamanmynd er að finna í næstum öllum myndum Starewicz, en hér er hún svo sannarlega dökk, miðuð frekar að fullorðnu fólki sem kann að meta háðsádeiluna en börn, sem myndi líklega finna hápunktinn í uppnámi. (Mér er á miðjum aldri og fannst það sjálfum ansi pirrandi.) Og svo sannarlega fengu prentmyndir af myndinni sem ætluð voru enskumælandi áhorfendum á 2. áratugnum titlaspjöld fyllt með orðaleikjum og orðaleikjum til að hjálpa til við að milda skarpan stinginn í lokaþátturinn. Sagan okkar gerist í mýri, Froskalandssamveldinu, þar sem borgararnir eru óánægðir með ríkisstjórn sína og hafa boðað til sérstaks fundar til að sjá hvað þeir geta gert til að bæta úr málum. Þeir ákveða að biðja Júpíter um konung. Mannfjöldinn er ótrúlega fjörugur í þessari opnunarröð - það hefði ekki getað verið auðvelt að láta svona margar froskabrúður líta lifandi út samtímis - á meðan Júpíter, fyrir sitt leyti, er sýndur sem dillandi hvítskeggjaður gaur í skýjunum sem lítur út. eins og hann vilji frekar sofa. Þegar Júpíter sendir þeim trjálíkan guð sem lítur á þá óbilandi ákveða froskarnir að þetta sé engin framför og krefjast annars konungs. Júpíter er pirraður og sendir þeim stork. Froskarnir eru ánægðir með þennan ægilega útlits nýja konung sem gnæfir yfir þeim og taka á móti honum með sendinefnd formklæddra tignarmanna. Borgarstjórinn stígur fram til að afhenda honum lykilinn að samveldinu þegar fréttamyndavélar taka upp atburðinn. Öllum til mikillar skelfingar étur storkurinn borgarstjórann samstundis og fer síðan í gleðilegt læti og gleypir borgarana af handahófi. Á titilspjaldi stendur þurrlega: "Fréttir um lyst konungs dreifist um allt ríkið." Þegar froskarnir, sem nú eru skelfingu lostnir, biðja Júpíter enn og aftur um hjálp, missir hann stjórn á skapi sínu og sturtar eldingum í samfélag þeirra. Mórallinn í sögunni okkar, sem ógæfulegur froskur skilar rétt áður en hann er étinn, er „Látið nægilega í friði.“ Miðað við tímabilið þegar þessi undarlega litla kvikmynd var gerð og með hliðsjón af þeirri staðreynd að hún var gerð af rússneskum útlendingi kl. þegar borgarastyrjöldin í þessu herjaða landi stóð sem hæst, væri auðvelt að sjá þetta sem dæmisögu um þá atburði. Starewicz kann að hafa haft óróa Rússa í huga þegar hann gerði "Frogland", en hvað sem olli efnisvali hans stendur myndin sem varúðarsaga um alhliða notkun. „Froskaland“ gæti verið Sovétríkin, Ítalía, Þýskaland eða Japan á þriðja áratugnum, eða hvaða land sem er á hvaða tímum sem er sem sleppir verndarhendi og er yfirbugað af harðstjórn. Þetta er heillandi mynd, jafnvel heillandi á sinn makabera hátt, en boðskapur hennar er ekkert grín.