Fyrir þá sem hugsa um Dame May Witty sem vingjarnlega, örlítið slatta, gamla konuna úr The Lady Vanishes eftir Hitchcock, þessi mynd þarfnast aðlögunar. Hér er hún allt annað en vingjarnleg eða krúttleg. Þess í stað er sonur hennar, George Macready, sá brjálæðingur. Bara ekki gefa honum hníf, annars lýsa augu hans og enginn húsgagnapúði í húsinu er öruggur. Nú vitum við hvað hann hefur í huga fyrir hina föstu Ninu Foch ef hann kemst bara undan ráðríkri hendi móðurinnar. Virkilega þétt lítil kona í hættu mynd sem heldur spennunni á lofti allan tímann. Handritið víkur aldrei frá vandamáli Fochs. Hún hefur haldið fanga í stóru gömlu gotnesku húsi á brún reiðs sjávar. Þeir ætla að drepa hana, en hvers vegna. Vandræði hennar meikar ekkert sens. Spennan eykst þegar hún reynir hvert flóttabragðið á fætur öðru, en jafnvel ókunnugir virðast á móti henni. Við byrjum að finna fyrir hjálparleysi hennar og vaxandi ofsóknarbrjálæði þegar heimurinn snýr sér frá henni. Leikstjórinn Joseph H. Lewis tók stórt skref í átt að sértrúarsöfnuði með þessari mynd og það er skiljanlegt. Horfðu líka á Foch hlaupa lúmskt í gegnum tilfinningasvið án þess að fara einu sinni yfir toppinn. Witty skín líka sem virkilega ógnvekjandi matriarch sem veit hvað hún vill og hvernig á að fá það ef hún getur bara haldið skrítnum syni sínum í röð. Eini fyrirvari minn er hápunkturinn sem virðist of tilgerðarlegur miðað við tímasetningu atburðanna. Engu að síður er þetta góð, taugatrekkjandi leið til að eyða rúmum klukkutíma, með kurteisi í Columbia vinnustofum.