Ég er ekki viss um hvernig ég missti af þessari þegar hún kom fyrst út, en ég er ánægður með að hafa loksins séð hana. Þessi mynd gerist í og ​​í kringum 19. aldar rauða hverfið Okabasho í Japan. Hún segir söguna um vændi, stéttakerfi og konur sem eru sterkar í samfélagi sem byggir á styrk samúræjareglunnar í Japan. Það er einstaklega Akira Kurosawa! Jafnvel þó að hann hafi dáið áður en hann gat leikstýrt þessari mynd, sýnir aðlögun hans að handritinu. Viðhorf hans til japanska heimsins og stéttakerfisins er frægt og varpar ljósi á hvernig þessi kerfi hafa samskipti sín á milli. Persónurnar snúast kannski hver um aðra, en stéttakerfið helst ósnortið þegar hver persóna hverfur aftur í heiminn sem þær tilheyra. Samúræjakappinn sem rekur inn í heim góðhjartaðrar og ástríkrar vændiskonu fer aftur til lífs hans á meðan hún leggur af stað í annar vegur með manni sem er hluti af kastakerfinu hennar..lægst af lágu. Margir verðlauna heim samúræjanna umfram alla aðra, en samt eru það íbúar lægri stétta sem geta stutt hver annan og geta elskað hömlulaust. Samúræinn í þessari mynd reynist vera sá veiki á meðan hinir stéttlausu elskendur reynast heiðursmenn. Myndin á skilið hærri einkunn. Þetta er saga um að konur lifi af í feudal Japan. Á þessum tímaramma var talið að karlar væru þeir sem lifðu af..þeir sterku á meðan konur voru taldar vera bara hugalausar og veikburða eign. Þessi mynd dregur fram styrk japanskra kvenna og hvernig þær gerðu það sem þær þurftu til að lifa af og hvernig styrkur þeirra gerði japönsku menningu kleift að halda áfram eins og hún hefur gert. Ég mæli með „Hafið er að horfa“ fyrir alla sem eru aðdáendur Akira Kurosawa og jafnvel þótt þeir séu ekki aðdáendur. Þetta er yndisleg, hljóðlát og sálarupplífgandi kvikmynd, sem er dýrmæt í hvaða kvikmyndasafni sem er.