Í mörg ár hefur Madonna reynt að sanna ekki aðeins sjálfa sig, heldur almenning, að hún geti leikið. Því miður blandast ekki vel saman að reyna of mikið á meðan hún er ekki að losa sig við eigin persónu. Henni virðist farnast betur þegar hún er EKKI stjarna nokkurrar kvikmyndar: ef þú horfir á hana í aukahlutverkum í DESPERATELY SEEKING SUSAN (1985) eða A LEAGUE OF SÉR EIGIN (1992) kemur hún í rauninni vel út. Þar sem sagan snýst um aðra leikur er þungi væntinganna sjálfgefið tekinn af herðum hennar. Vandræðin byrja þegar hún er beðin um að vera stjarna kvikmyndar, óháð tegund. Þar sem hún er í brennidepli í söguþræði sem þarf að segja frá á sjónrænan hátt, hvort sem það er gott, miðlungs eða hræðilegt, þarf hún að hafa tilfinningar á þann hátt sem er í ætt við raunverulegan kvikmyndaflutning í stað þess að gera myndband. Þetta er afgerandi munurinn á Madonnu og við skulum segja Bette Davis eða Meryl Streep. Hinar tvær síðarnefndu, jafnvel þótt myndin myndi misheppnast (vegna þess að sjónræn frásögn skorti einhverja skilvirkni í að láta okkur tengjast henni, eða vegna þess að handritið mistekst, eða vegna þess að leikkonan í sjálfu sér var bara ekki á sínu augnabliki), væri aukahlutur í frammistöðu þeirra sem myndi lyfta myndinni úr því að vera algjör sprengja. Bæði Davis og Streep hafa átt sinn hlut: Bette, á lengri feril en Streep, í farsæld eins og BUNNY O'HARE (1971) og WICKED STEPMOTHER (1989); Streep í SHE-DEVIL (1989). En það hefur að minnsta kosti verið þessi náttúruhyggja í því hvernig báðir réðust á hlutverk þeirra sem fékk okkur til að gleyma banality myndarinnar og horfa á frammistöðuna. Madonna er aftur á móti ekki sérlega hæfileikarík leikkona sem er fær um að láta okkur inn í hæfileika sína. að koma á framfæri annarri persónu en henni sjálfri, gengur miklu verr, og jafnvel í höndum einhvers sem Woody Allen í SHADOWS AND FOG (1992), óæðri klassík, virðist hún í klappskjánum sínum stælt og svolítið stíf, kannski jafnvel kvíðin , eins og hún væri meðvituð um myndavélarnar og mannskapinn og gæti bara ekki sleppt takinu. Svo hér reynir hún enn og aftur að sanna að hún geti leikið í kvikmynd sem er í raun tveggja stafa kvikmynd. Guy Ritchie, sem er þekktari fyrir hasarmyndir sem fylltar eru karlmannlegri orku, virðist vera að segja sögu nær einhverjum eins og Michaelangelo Antonioni eða Ingmar Bergman, sem gæti sagt sögu af tveimur einstaklingum með ótrúlegri vellíðan. Og á 89 mínútum gerast atburðir sem gerast á svo ósannfærandi hátt að þegar síðasti hálftíminn rennur upp og sagan tekur dramatískan snúning, finnst hún ekki einlæg. Frá því að vera algjör norn með engin endurleysandi gildi yfir í að vera skyndilega ástfangin, þetta hlýtur að vera ósannfærandi 180 gráðu beygja síðan Laura eftir Fay Dunaway uppgötvaði skyndilega ástríðu sína fyrir Tommy Lee Jones í THE EYES OF LAURA MARS (1978). Jafn ósannfærandi er ósannfærandi snúningur Adriano Giannini um miðja mynd - það vantar allan húmor og finnst hann virkilega geðveikur - og þegar hann lætur undan ást Madonnu er það of fljótt til að hægt sé að trúa því. Að taka þetta upp í hægri tónlist og sjónrænu samsetningu ástarsambands og fallegu landslags eykur ekki eða bætir við þessa „umbreytingu“ frá því sem hefði verið saga um að lifa af á milli yfir í óviðunandi persónur í ástarsögu þar sem báðar uppgötva hvort annað. Reynir að ófullnægjandi endir vinnur líka gegn myndinni -- það fær hana bara til að dragast niður, og þegar það þarf að mynda Madonnu að fara frá von til eyðileggingar í þéttri nærmynd, finnst henni hún vera að reyna of mikið. Margar leikkonur hafa gert betur í að koma svo miklu á framfæri að gera svo lítið. Hennar er frammistaða sem hentar betur leikstílum seint á 20. áratugnum, snemma á 30. áratugnum þar sem stellingin bættist upp sem hlutverk eða tilfinning. Hefði myndin getað verið betri? Auðvitað. Það eru til ógrynni leiða til að hafa kvikmyndað það á þann hátt að það myndi láta áhorfandann finna að þetta fólk gæti að minnsta kosti vonast til að sjá hvort annað aftur -- það hefur verið gert áður, til dæmis í OVERBOARD (1987). Það gæti hafa haft tilvistarlegan undirtón þar sem tvær mjög ólíkar manneskjur þurfa að treysta á hvort annað en ekki endilega breytast (til að tryggja siðferðilegan tón). Það hefði mátt spara mikið af samræðum og óþarfa erótískum atriðum fyrir "þöglara" kvikmyndaútlit -- eins og í PERSONA (1966). Þetta hefði jafnvel getað verið eitthvað spennumynd, að því gefnu að Giannini-persónan sé með lélega rönd eins og Billy Zane hafði í DEAD CALM (1989). Jafnvel þótt það hefði verið gert sem kynlífsfarsi þá hefði það virkað betur fyrir Madonnu sem ofur-stjórnandi frekju sem fékk hana til að koma upp. En með sínum ljóta húmor, án þess að sjá að karakterinn hennar sé með mýkri hlið sem felur sig á bak við grímu tíkar, og án þess að skilgreina raunverulega persónu Giannini sjálfs, verður þetta enn ein misskilningurinn sem reynir að líta út eins og bardaga kynjanna.