Hrikalegt meistaraverk um hreina brjálæði og örvæntingu stríðs, Fires on the Plain (Nobi) mun ekki falla öllum í smekk: þetta er stríðsmynd í fyllstu mögulegu merkingu þess hugtaks, sem grípur hvorugt til fánaflats. ættjarðarást né sakkarísk tilfinning. Nobi sker djúpt, það er ljótt, tístandi og hráslagalegt eins og fáir hlutir sem nokkru sinni hafa verið framdir á selluloid verða nokkru sinni. Þetta er stríð á bak við fallbyssurnar, með engum sigrum eða hetjum, enga siðferðilega sigra eða ósigra, bara handfylli af ögrandi og hræðilegu útliti mönnum á víð og dreif um land herjað af stríði eins og iðrunarmenn á flótta undan miklum hamförum. Persónurnar ögra siðferðisdómi vegna þess að þær eru verur sem eru umkringdar mikilli vei, vei sem leyfir ekki spurningar af siðferðislegum toga. Stríð og að lifa af. Að setja vilja manns gegn vilja hins á vígvellinum. Sá sem tapar er einfaldlega fjarlægður úr tilverunni. Tamura, hermaður í japanska keisarahernum, er útskrifaður úr sveit sinni og skipað að tilkynna sig á nálægu sjúkrahúsi vegna þess að hann hóstaði blóði og mislíkaði restinni af sveitinni. Honum er sagt að koma aldrei aftur og fremja þess í stað sjálfsmorð með handsprengju ef sjúkrahúsið hafnar honum. Sem það gerir. Spítalinn er ekkert annað en kofi úr tréplankum og sjúkrahúslæknirinn segir honum einfaldlega að ef hann sé fær um að ganga sé hann bara fínn. Það er í þessari subbulegu afsökun sjúkrahúss sem eitt hrikalegasta atriði myndarinnar gerist. Þar sem amerískar flugvélar sprengja teppi á svæðinu, flýja læknarnir og þeir sem geta gengið og haldið sér uppi af sjúkrahúsinu og inn í skóginn. Augnabliki áður en spítalinn er sprengdur í sundur, skríða magaðar og örkumla fígúrur sjúkra og slasaðra út úr honum í hvers kyns stellingum, klæddar í sjúklega hvíta skikkjuna sína, eins og byggingin sé einhvers konar skepna sem spýtir út innyflum og óhreinindum. on the earth.That er mesti árangur Nobi; hin áþreifanlega og gruggandi lýsing á þjáningum stríðsins í einföldum en ögrandi myndum, án melódrama eða gervihetju. Hermenn fara yfir mýri, vaða hnédjúpt í leðju, fara yfir gagnstæða bakkann og inn á akur aðeins til að uppgötva skriðdreka óvina sem fela sig í skóginum, ljósin þeirra skína eins og illkynja augu þegar þeir skoða myrkrið. Ganga slasaðra hermanna, skítuga og hálfvitlausa, fara yfir veg, falla til jarðar við hljóð óvinaflugvéla. Buzzards veisla á hrúgu af líkum. Yfirgefið þorp. Brjálaður hermaður sem telur sig vera Búdda sitjandi undir tré, þakinn flugum og eigin saur, býður upp á handlegg sinn til að láta Tamura borða hann þegar hann er dauður. Þetta eru myndirnar sem Kon Ichikawa töfrar fram fyrir augu okkar, miskunnarlaus og óbilandi í nöturleika sínum en heiðarlegur og hrár. Nobi flýtir sér ekki að komast eitthvað. Það lætur sér nægja að fylgjast með ferðum Tamura um stríðshrjáða landið þar sem hann reynir að komast til endurskipulagningarmiðstöðvarinnar Palompa og fylgjast með brjálæðinu og ósvífni stríðsins. Myndin vaðar í gegnum seyru stríðshryllingsins, hægfara og gruggug, rétt eins og persónurnar sem hún fylgir. Síðustu þrjátíu mínúturnar þegar Tamura leitar skjóls hjá tveimur liðhlaupum sem nærast á „apakjöti“ eru það næsta sem Nobi kemst við að fylgja hefðbundnum frásögnum og þeir eru ekki síður öflugir hvað það varðar. Nobi, sem er sláandi ljósmyndaður í svarthvítu, með frábærri frammistöðu leikarahópsins og öruggri leikstjórn Ichikawa, er Nobi ekki aðeins meðal bestu stríðsmynda sem gerðar hafa verið heldur einnig meðal bestu japanskra kvikmynda.