Á ári af tilgerðarlegu veseni eins og "Synecdoche, New York", kvikmynd sem fæddist út af sjálfsdegð Charlie Kaufmans sjálfs, kemur mynd sem er álíka erfitt að horfa á en um þrisvar sinnum mikilvægari. "Frownland" er ástarverk af áhöfninni, leikarunum og kvikmyndagerðarmanninum, tekin í gegnum árin af vinum. Það rekur mann sem getur ekki átt samskipti í gegnum algjörlega ekta, ALVÖRU heiminn í Brooklyn. Fólkið sem þú sérð er skrefi lengra en jafnvel stílisering "mumblecore" hreyfingarinnar. Þeir eru raunverulegt fólk, sársaukafullt föst í eigin taugaveiklun, óviljugt að breyta, ófært. Raunveruleikinn fyrir þeim er þeirra eigin ranghugmyndir og vegna þess að þetta er mynd um fólk sem er svo djúpt í sambandi er mjög erfitt að horfa á hana. Þetta er 16 mm kvikmyndagerð án almennilegs ljóss, peninga eða einhverra annarra þátta sem myndu gera kvikmynd „slétt“, en ekki er hægt að vanmeta heiðarleika hennar, staðreynd sem myndi valda því að herbergi fullt af fólki hætti og fyrir Richard Linklater að veita því verðlaun eins og hann gerði á SXSW. Þetta minnir á myndir eins og „Naked“ eða það besta úr „mumblecore“. Þetta er kvikmynd sem er ekki fyrir alla, en mynd sem skorar á þig að horfa á og vex á þér eftir því sem þú hugsar um hana lengur.