Titillinn segir allt sem segja þarf -- Ed Gein, slátrari Plainfield. Þetta er ekki spennuþrungin hasarmynd sem er gerð fyrir unglinga sem eru háðir orkudrykkjum. Það myndi passa inn í rótgróna tegund, af því tagi sem sumum finnst skemmtilegt, eitthvað í líkingu við „Halloween“ eða „The Texas Chain Saw Massacre“. hljóðlega illt. Það eru fáir höggskurðir, engin sjónarhornsskot skrímsli, engin hávær rafræn skora. Ég veit ekki á hverja það er stefnt - kannski djöflar. Undir myndinni sjáum við nú þegar kyrrmyndir af hauskúpum, skrokkum hengdum upp, skinnum dreypt yfir stólbakið, svoleiðis. Og þeir eru nægilega uppreisnargjarnir til að ég gat ekki annað en haldið að þessi mynd ætti betur að vera nokkuð góð til að bæta upp fyrir þessa Grand Guignol opnun. Því miður er það ekki. Leikurinn er einstaklega hræðilegur eins og í framhaldsskólaleikriti. Handritið gerir sitt besta til að sökkva niður fyrir dónaskap. Ed Gein, sem drap aðeins tvær miðaldra konur og ef til vill bróður sinn, eltir öskrandi, blóðuga unga konu í gegnum Woodland of Weir, og hún er aðeins í nútíma brjóstahaldara og bikiní, frekar en tímabilsnærföt. Gein afhöfðar líka næturvörð, sem hann gerði aldrei í neinum sögulegum skilningi. Leikstjórnin? Þú gætir unnið betur. Á fyrstu mínútunum uppgötva lögreglan yfirgefinn bíl með blóði skvettist um alla framrúðuna. Það er enginn líkami. Hinn myndarlegi ungi aðstoðarfógeti snýr sér að yfirmanni sínum og stingur upp á því að þeir leiti að fórnarlambinu, sem gæti enn verið í nágrenninu og búið. Sýslumaðurinn, sem skortir hvers kyns hvatningu, öskrar á hann: "Nú GLEYMIRðu þessu bara! Ég vil ekki að þú farir hálf brjálaður út í neitt!" Það ætti ekki að vera annað en viðskiptaleg skoðanaskipti. Hvers vegna reiðir forstjórinn sýslumanninn svona? Persónur af ýmsu tagi hlusta á útvarpsþætti eða plötur sem spila gömul djassi popplög - til dæmis "Ain't Misbehaving" eftir Louis Armstrong. Þetta er -- hvað -- dreifbýli WISCONSIN á fimmta áratugnum? Og persónurnar heimta tónlist sem myndi höfða til viðskiptavina Cotton Club í Harlem á þriðja áratugnum, eða menntamanna frá New York eins og Woody Allen. Neibb. Útvarpið myndi spila "Wheel of Fortune" eftir Kitty Kallen eða Theresa Brewer eða, álíka líklegt, Lefty Frizell. Ekki það að truflunin á milli tónlistar og atburðanna bæti einhverju við skilning okkar á því sem er að gerast undir myndunum. Einhver sem tók þátt í framleiðslunni líkaði bara við gömul djassi popplög, það er allt. Auðvitað er bara svo margt sem þú getur gert með lágu kostnaðarhámarki, en það getur verið ljósárum á undan þessu slátrari. Sjá "Ed Gein," með Steven Railsback fyrir dæmi um mun flóknari leið til að takast á við þennan brjálæðing og hneigð hans fyrir lík, og á fjárhagsáætlun sem hefði ekki getað farið mikið fram úr þessu. Þessar athugasemdir eru allar byggðar á fyrstu tuttugu mínútum myndarinnar. Það er um það bil eins langt og ég gæti náð. Ef einhverjum finnst þessi saga vera vel útfærð og heillandi á einhvern hátt ætti hann að reyna að finna smá innsýn í smekk sinn. Það er fyrir neðan mitt - og ég tel mig vera ansi skekktan.