Myndin hefst á því að Bill Coles (Melvyn Douglas) segir sögu um hvernig besti vinur hans - gerir þann viðskiptavin - Jim Blandings (Cary Grant) og fjölskylda hans eru þétt saman í lítilli íbúð í New York, með ekki nóg skápapláss og allt of fá baðherbergi. Þegar eiginkona Jims, Muriel (Myrna Loy), vill gera upp íbúðina, verður auglýsingastjórinn Jim ástfanginn af (eða fellur fyrir!) auglýsingu um hús. Þegar hann hefur keypt húsið, hrannast reikningar og gremja upp án afláts þar sem allt sem getur farið úrskeiðis við byggingu „draumahúss“ Jim fer úrskeiðis. Eitt af þremur samstarfsverkum Grant og Loy, þetta er heillandi lítill gamanleikur - ekki mjög skattalegur , með engin raunveruleg frábær skilaboð, en frábær leið til að eyða klukkutíma eða tveimur. Hláturinn er til staðar strax í upphafi, þegar vekjaraklukkan hringir og Jim reynir að slökkva á henni, en Muriel hindrar hana í hverri beygju. Tímasetningu og útsendingu grínlínanna og aðstæðna geta aðeins nokkrir vanir fagmenn gefið okkur, og það er bara það sem Grant og Loy gefa okkur: fágað frammistöðu, einföld efnafræði og margt skemmtilegt. Myrna Loy er í ansi vanþakklátu hlutverki (það er augljóst að persóna Grants Jim fær stærstan hluta línunnar og leiksins, og Grant, eins og alltaf, dregur bæði af sér af ótrúlegri yfirvegun), en hún gefur Muriel lit, líf og bit. að aðeins Myrna Loy getur gefið karakter. Melvyn Douglas spilar líka skrítna skemmtun til fullkomnunar og slær aldrei eina ranga tón. Ein af uppáhalds senunum mínum hlýtur örugglega að vera þegar Bill lokar sig inni í „geymslunni“ og Jim fer að „bjarga“ honum... aðeins til að fá alla föst inni! Sérhvert smá vandamál sem kemur upp fyrir endurbótaverkefni Blandings - þar á meðal smá afbrýðisemi og auglýsingaherferð fyrir 'Wham' - virðist sameina allt sem *gæti* farið úrskeiðis við að byggja nýtt hús en gerir það trúverðugt og skemmtilegt úr. . 8/10