Sérhver Bandaríkjamaður sem heldur að hann eða hún skilji seinni heimsstyrjöldina ættu að sjá þessa mynd. Fáar kvikmyndir í Hollywood um stríðið hafa mótmælt staðalímyndinni um japanska hermenn sem tilfinningalausar skepnur sem hlýða skipunum án umhugsunar. Okkur finnst gaman að halda að sérhver Japani hafi verið reiðubúinn og fær um að berjast til dauða, alveg fram á daginn sem við gerðum sprengjum í Nagasaki. „Eldar á sléttunni“ sýnir annan raunveruleika: hermenn voru ömurlega undirbirgðir, siðblindir og sveltir allt að mannáti. Þeir vísa til mannakjöts sem "apakjöt". Kvikmyndin og skáldsagan sem hún var byggð á drápu líka goðsögnina um að japanskir ​​hermenn vildu allir dauða en að gefast upp: Þeir höfðu góða ástæðu til að trúa því að óvinir þeirra væru ekki í neinu skapi til að taka fanga. Fyrir mér vekur það spurningu sem flestir Bandaríkjamenn myndu frekar forðast: Ef japanski herinn var svo barinn niður á þessum tímapunkti stríðsins, hvers vegna var nauðsynlegt að sprengja Hiroshima kjarnorkuvopn?