Sem mikill Jim Carey aðdáandi tók ég sæti mitt í bíóinu með bjartsýni. Þegar öllu er á botninn hvolft virtist Fun With Dick And Jane hafa allt hráefnið til að gera þetta enn einn árangur Carey. Eftir fyrstu fimm mínúturnar af góðum húmor virtist sem þessi mynd myndi veita en hún klikkaði um leið og söguþráðurinn hófst. Hugmyndin um að heillandi, heillandi, toppstarfsmaður V.I.P gæti skyndilega fundið sjálfan sig að mæta til vinnu í næstu matvörubúð sinni. er bara svo erfitt að trúa því og þá er það nánast ómögulegt að komast yfir það að þessi gaur sé líka orðinn glæpamaður. Leikararnir virðast líka ruglaðir í aðstæðum. Auðvitað, staðalímynd, ríkur, umhyggjulaus yfirmaður aðgerðarinnar á ekki í erfiðleikum með að draga fram einvíddar persónu sína en fyrir Carey og aðra í kringum hann er starfið miklu erfiðara. Eina mínútuna er litið á Dick sem kjarkmikinn skrifstofumann, heltekinn af eignum, á næstu mínútu er hann ruglingslegur sóðaskapur sem getur varla sett saman tvö orð og á endanum verður hann smáþjófur sem getur, með ánægju, lagt byssu á annan. höfuð mannsins. Jane er jafn rugluð í hlutverki sínu og karakterinn hennar kemst aldrei í gang. Hugmyndin á bakvið söguna er svo góð og það er synd að þessi mynd skuli ekki hafa náð að láta hana virka. Það er skrítið augnablik að hlæja upphátt gamanleikur en það er venjulega meira líkamlegur húmor en eitthvað fyndið eða snjallt. Carey reynir sitt besta á köflum til að bjarga sökkvandi skipi en kómískur hæfileiki hans getur aldrei blómstrað í persónu sem hefur svo mörg gapandi göt á persónuleika hans. Carey ljómar þegar honum er sýnd sterkur, áræðinn karakter (Man on the Moon, The Truman Show, Ace Ventura) sem þessi mynd sýndi honum aldrei, þrátt fyrir bestu viðleitni sína.