Einhver kallaði Howard Koch schlockmeister en hann skrifaði handritið að "Casablanca", er það ekki? Eða gerði hann það ekki. Kannski eru fleiri en einn Koch að læðast um í Hollywood, og ég er allavega ekki of hrifinn af "Casablanca". Bíddu aðeins -- já, það er annar Howard Koch sem læðist að Hollwyood. Það var sá sem skrifaði "Casablanca." Skiptir engu. Ég mun leggja jafn mikla alúð í þessa athugasemd og "Howard W. Koch" lagði í þessa framleiðslu, sem er að segja aðeins. Veistu hvernig þetta hljómar? Einhver las Cliff's Notes um „King Lear“ eftir Shakespeare og ákvað, þar sem engar frumlegar hugsanir voru um borð í Inbound Inspiration Express, að uppfæra hana og Hollywoodvæða hana með hamingjusömum endi. Það er munur á því. Lear ákveður að skipta gríðarstórum eignum sínum á milli þriggja systra og áður en hann gerir það spyr hann þær hversu mikið þær elska hann. Tvær systranna kasta sér fyrir fætur hans og brúna nefið á honum til að komast að peningunum hans. Sú þriðja er góða stúlkan og neitar að fara í óperu á Lear. En í leikritinu er Lear enn á lífi til að sjá eftir ákvörðun sinni um að gefa brúðhjónunum tveimur geymslum sínum og svipta heiðarlegu stúlkuna. Hann vindur upp á sig brjálaður og nakinn í hvassviðri á heiðum, setur blóm í hárið á sér og ofsjónir. Krakkar geta gert þér það. (Tökum t.d. barnið mitt. Eftir alla fyrirhöfnina sem ég sóaði í að ala hann upp, sýnir hann einhvern áhuga á að verða læknir eða lögfræðingur? Nei.) Að lokum deyja allir í leikritinu. Í myndinni, augljóslega, systirin góða er ömurleg og sjálfsvígshugsandi en þegar hún reynir að losa sig, stekkur einhver inn og bjargar henni, svo endirinn er meira og minna gleðilegur. Það er munurinn á Hollywood og ósviknum harmleik, nema þú skilgreinir Hollywood sem harmleik sem nægir fyrir sig.