Hlý, sæt og ótrúlega heillandi mynd um tvo andstæðinga starfsmenn í sömu búð (James Stewart og Margaret Sullavan) sem halda uppi rómantík í gegnum póstkassa án þess að hvorugur þeirra viti af. Lykillinn að velgengni þessarar myndar er sá að Ernst Lubitsch heldur hverri sírópríkri tilfinningasemi fjarverandi og kallar á leikara sína að sýna lágstemmd og óvæginn leik. Fyrir vikið verður þú ástfanginn af þeim öllum. Það er sterk undiralda depurðar í gegnum þessa mynd sem ég kunni að meta. Einmanaleiki er stórt stef, augljóslega táknað í persónu eiganda og stjórnanda búðarinnar, sem Frank Morgan leikur frábærlega. Hann kemst að því að eiginkona hans lætur kúka sig og áttar sig á því að farsælt líf sem hann hefur skapað sér er ekki nóg til að koma í veg fyrir að hann verði einmana þegar hann á ekki maka til að deila því. Þetta gerir huglítil rómantík milli Stewart og Sullavan enn átakanlegri, vegna þess að þeir eru báðir að ná til þessa óséða annars, sem hvor um sig hugsar um sem sálufélaga áður en þau hafa jafnvel hist. Auðvitað vitum við að allt verður rétt á endanum, en myndin lætur þig ekki gleyma þeirri dapurlegu tilfinningu sem hvorug þeirra myndi finna ef þau kæmu að því að raunveruleikinn stóðst ekki fantasíuna. Lubitsch fyllir myndina sína út. með crackerjack steypu sem hefur bátafarm af efnafræði. Litli hópur starfsmanna verslunarinnar vísar til sjálfs sín í gegnum myndina sem lítillar fjölskyldu, og það er nákvæmlega hvernig það líður okkur líka. Þetta er dásamleg, ósungin rómantík. Einkunn: A+