Augljóslega má líta á Ponyo sem ekki aðra heimskulega teiknimynd sem stúdíó gæti sett út til að lifa af. Það er langt frá því, og það er auðvelt að lýsa henni sem grípandi, fallegri kvikmyndaupplifun. Miyazaki hefur svo sannarlega annað meistaraverk. Nú hefur mörgum verið sagt að þetta sé minnst afrek hans í kvikmyndagerð, að hluta til vegna þess að "ákveðinn furðuþáttur" hans var ekki til staðar. Það er satt - siðferðið og innsæið sem er ekki alveg eins augljóst í fyrri myndum hans er mjög framarlega í þessari mynd. Ponyo er ekki of erfitt að skilja eða skilja. Hugmynd hans var að mínu mati að gera barnamynd sem hentaði fullorðnum jafn vel og krökkunum og að hún væri ekki of flókin. Honum tókst þetta fullkomlega, og hann tapaði heldur engu efni á leiðinni, sem er ástæðan fyrir því að hún fær 10. Auk þess er myndin sjálf svo hrífandi frá upphafi og framsetning hennar er svo falleg, hún skildi mig stundum eftir af ótta vegna þess að ég mundi hvernig þau voru öll handteiknuð af Miyazaki sjálfum. Ég hef ekki verið jafn upplýstur og glaður eftir að hafa séð mynd síðan ég sá Einu sinni fyrir löngu (önnur mynd sem ekki má missa af). Allt við Ponyo var alveg töfrandi og hrífandi; jafnvel tónlistin fyrir það var hrein fullkomnun. Það eina slæma sem ég hef að segja um það var enska talsetningin. Ekki misskilja mig, þeir voru líka góðir, en ég hafði séð Ponyo um það bil 2 vikum áður en hann kom út á landsvísu og ég trúði því að sums staðar hefði ég viljað að það hefði haldið eitthvað af japönskum samræðum sínum (ekki allt það, þó; hafði líka gaman af „ensku leiðinni“). Allt í allt ættu allir að sjá Ponyo; hún er algjörlega gallalaus og í annarri deild kvikmyndagerðar með öllu. Að lokum, og ekki halda mér við þetta, en það kæmi mér ekki á óvart ef Ponyo fengi tilnefningu sem besta myndin, þar sem það eru nú 10 myndir sem hægt er að tilnefna fyrir hana. Það er bara svo gott.