Sagan af Sweeney Todd vekur upp minningar um verk klassískra rithöfunda eins og Charles Dickens, og fleiri samtímarithöfunda eins og Edward Gory. Sem söngleikur verður hann náttúrulega líkari söngleiknum Les Miserables. Hvort tveggja fjallar um hörmuleg áhrif fátæktar í iðnbyltingunni og niðurbroti skipulagðs samfélags. En þessi söngleikur er ólíkur Les Mis í einum mjög mikilvægum þætti: Stephen Sondheim, lagahöfundinum sem getur lagað sig að hvaða stíl sem er. Vissulega hefur hann náð árangri og mistökum, en eitt við sýningarnar hans er alltaf hægt að treysta: Þeir verða eitthvað einstakt. Hverjum hefði dottið í hug að einhver myndi skrifa söngleik um rakara sem klippir fólk á háls og gerir úr því kjötbökur? Sondheim gerði það og hann gerði það frábærlega. Sýningin er öll sett í verksmiðju til að gefa til kynna hörmulegar afleiðingar eymdar þeirra sem eru á botninum í samfélaginu og það þjónar þörfum þáttarins fullkomlega. Göngubrautir og handrið eru færð í gegn til að benda á götur og göngustíga og brýr. Tækni er fengin að láni frá Kabuki og Noh, með sjónrænum sviðsmönnum og leikmyndabreytingum. Síðan, til að kóróna allt, skaltu setja hina frábæru Angelu Lansbury sem hræðilega hagnýta og gamansama frú Lovett og George Hearn, með óperubarítónrödd sína, sem morðóða Todd, og þú hefur fengið þér frábært tónlistarfarartæki. Restin af leikarahópnum flakkar vel í gegnum klisjur ástarsögunnar, fyrir utan Jóhönnu og Pirelli, sem hljóma aðeins of þvinguð. Ef Jóhanna og Pirelli úr Broadway þættinum gætu verið hér væri hún fullkomin. Hearn leikur á meðan hann syngur meira en Len Cariou á OBC plötunni og kommurnar hljóma ekki eins þvingaðar hér. Í gegnum þetta allt mistekst tónverk Sondheims aldrei að undirstrika myrka alvarleika sögunnar. Eins og ég sagði, hann getur lagað sig að hvaða stíl sem er. Í Follies líkir hann eftir sýningarstíl 30s 40s, í Pacific Overtures fangar hann fíngerða list asískrar tónlistar, Into the Woods slær út 32 takta lögin í Disney-stíl og Assassins fjallar um sögu bandarískrar tónlistar. Hér gerir hann hins vegar kraftaverk í því að gera tónverk sitt sérlega enskt, allt frá stofusöngvum til óperudúetta og einleikur til þjóðfélagsvalsa til Gilbert/Sullivan stíls. Samt er sýningin enn dauðans alvara, jafnvel þó hún veki meiri hlátur en nokkur tónlistargamanmynd. Í henni er enn grimm viðvörun um illsku þess að hefna sín. Hér er þar sem þessi mynd gerir mistök, þegar hún klippir einleik dómarans þar sem hann lýsir sjálfum sér af sektarkennd fyrir glæpi sína. Án þess er dómarinn bara hefðbundið illmenni og punktur þessarar myndar er að það eru engin bein illmenni. Bæði Todd og dómarinn læra, of seint, þann hrylling að þurfa að taka ábyrgð á gjörðum sínum og Todd missir allt í þráhyggju sinni. Þetta er vel dregið fram af hryllilegri endurtekningu hinnar grátbroslegu en samt hrikalegu ballöðu um Sweeney Todd, sem lýkur sýningunni með því að Todd og Lovett rísa upp úr gröfinni til að segja okkur að endirinn sé sá sami: í heimi fullum af Sweeneys, verður hefnd aðeins af stað. hefnd. "Sætið söguna af Sweeney Todd. Hann þjónaði myrkum og hefndarfullum Guði. Að leita hefnda getur leitt til helvítis, en allir gera það, og sjaldan eins vel og Sweeney, og Sweeney Todd, púkabarnarinn á Fleet Street."