Nei, *Hitch* er svo sannarlega EKKI rómantísk gamanmynd um gallharðan (og svívirðilegan) fyrrverandi-vinstrisinna-trúarmanninn Christopher Hitchens, sem varð viðbragðsfljótur, þó hún hefði örugglega orðið fyndnari mynd. Lítill Englendingur, svartur blettur tennur af sígarettum og Guinness, gelti ráðleggingum – og grófum pólitískum athugasemdum – til ástsjúkra karlmanna: „Horfðu í AUGU hennar þegar þú talar við hana, kjaftæði! Og mundu: að kalla einhvern „neo“ -íhaldssamur' gerir þig að raunverulegum gyðingahatri! Geturðu ekki fengið neitt á hreint, frjálslyndur nærbuxnabúningur?" Jæja. Í staðinn fáum við Will Smith, en áframhaldandi velgengni hans er mér að minnsta kosti hulin ráðgáta. Ég er greinilega einn um þetta. Smith er valdamesti maðurinn í Hollywood þegar þetta er skrifað: Bandaríkjamenn geta bara ekki annað en kastað peningunum sínum í hann. Mér aftur á móti finnst sjálfsgleði hans óþolandi, óvægin af senu hér (skemmt af kerru) þar sem hann verður fyrir róttækum ofnæmisviðbrögðum við sjávarfangi. Við vitum að Smith mun sleppa til baka til þess að vera slappt, vöðvastælt útlit sitt, vegna þess að það er feitur sit-com leikari (Kevin James) sem gerir sjálfan sig að fífli. Við eigum að hlæja hysterískt í hvert sinn sem kjaftæðið byrjar að dansa eins og kjaftæði (ávísun "Everybody Dance Now!" með CC Music Factory), en hvers vegna myndi beinn örvar endurskoðandi haga sér á þennan hátt? Ég hef unnið með nokkrum beinar endurskoðendum í mörg ár, og ég get sagt þér að ef, í eftirminnilegri setningu Norman Mailer, "harðir krakkar dansa ekki", gera beinir endurskoðendur ekki heldur. Er ég að taka þetta allt of alvarlega? Eða - og hér er djörf hugsun - kannski gátu rithöfundarnir ekki hugsað sér röklega teiknaða persónu til að bjarga lífi sínu? Talandi um rithöfundana, þá koma þeir með ömurlega hugmynd að ástaráhuga Smith: rithöfundur fyrir tabloid ( Eva Mendes). Síðan hvenær verðskulda tabloid creep ást? Í hvaða alheimi er ég eiginlega? -- allir hér á IMDb eru í raun að gusa yfir þessari þreifingu. Annað hvort þurfið þið öll að hækka mörkin, hvað varðar skemmtanagildi fyrir peninginn, eða ég er bara skunk í garðveislunni. (Ég og um 150 milljónir annarra langlyndra kærasta og eiginmanna.) Í öllu falli, ef ég má líkja eftir Smith's Hitch og bjóða karlkyns lesendum mínum góð ráð: þegar þú ert dreginn til að sjá *Hitch*, segðu við Better þinn Hálft "Hey, það var nokkuð gott" eftir að myndinni lýkur. Ekki vera of áhugasamur; ekki rífast um það - hún mun vita að þú ert að ljúga að henni. Hrósaðu henni á létt undrandi hátt, eins og myndin væri betri en þú bjóst við og væri ekki sá sársaukafulli tímasóun sem hún var í raun og veru. En hvað er ég að segja, ha, krakkar? -- við náungarnir þekkjum allar hreyfingarnar. 1 stjarna af 10.