„Allt er upplýst“ er einfölduð túlkun á meira en helmingi skáldsögu Jonathan Safran Foer. Þessi útgáfa fjallar meira um breytingar í Austur-Evrópu frá síðari heimsstyrjöldinni til eftir kalda stríðið og hvernig yngri kynslóðin tengist þeirri sögu sem fjölskylduminningu. Fyrsta leikstjórinn/aðlögunarmyndin Liev Schreiber heldur ákveðnum húmor og tungumálaátökum skáldsögunnar, aðallega fyrir tilstilli hinnar stórkostlegu Eugene Hutz sem úkraínska fararstjórann sem er svikinn af Bandaríkjunum. Hann er svo grípandi að myndin verður meira ferð hans inn í land sitt og fjölskyldu hans þegar hann fer frá þægilegu umhverfi sínu í fágaðri Odessa í hjarta tortryggins, einangraðs lands sem hefur verið eyðilagt af sigurvegurum í gegnum kommúnista og nú kapítalista. , þar sem bæði gyðingar og ekki gyðingar eru til afbrota. Eins fyndnar og upphafssenur hans eru þegar hann kemur upp ósvífinn bravúr, finnum við seinna fyrir fiski hans í eigin landi þegar hann reynir að spyrja jóla heimamanna til vegar. Shreiber notar Elijah Wood, sem bandaríska ferðamanninn, sem þéttan tannhjól í myndrænu yfirliti, þar sem persóna hans er minna munnleg en sem einn af sögumönnum bókarinnar. Hann og Hutz spila vel saman þar til niðurstaðan verður tilfinningaríkari í þessum straumlínulagaða söguþræði. Þegar saga afa tekur við á síðasta fjórðungi myndarinnar, undursamlega og óútreiknanlega leikin af Boris Leskin, virðist yngri kynslóðin ekki gangast undir neina þráhyggju, þar sem hún bara reddar lokuninni. Schreiber gerir frábært starf við að sjá mannlega hvöt að skrá sögu. Einn af ráðgjöfum hans í einingunum er prófessor Yaffa Eliach og stíll hennar að muna shtetl líf fyrir helförina í gegnum gripi var greinilega innblástur útlitsins og það er mjög öflugt og áhrifaríkt. Tékkland stendur fyrir Úkraínu og starfsfólk framleiðsluhönnunar gátu að finna eftirminnileg tákn breytinga í borgum, bæjum og sveitum, þar sem þetta er nú fyrst og fremst vegamynd og langar akstursenur dragast dálítið. Schreiber heldur sumu af táknmáli bókarinnar, sérstaklega tunglsins og ánna, en eftir að hafa klippt út þá hluta bókarinnar sem útskýra þá líta þeir bara fallegir eða ógnvekjandi út fyrir andrúmsloftið og tákna ekki lengur tíma og örlög. Eins og W.C. Fields hefði spáð, hundurinn stelur flestum atriðum hans til að hlæja. Almennt séð fer Schreiber í meira átak en bókin. Hún er ómótstæðilega snertandi, sérstaklega fyrir þá sem ekki hafa lesið bókina, en síður siðferðilega og tilfinningalega sóðalega. Myndin er gífurlega upplyft af stórkostlegu hljóðrásinni, sem spannar allt frá lögum og hljóðfæraleik frá sígaunahljómsveit Hutz til hefðbundinna tóna til samtímalaga til Klezmer fusion-skor eftir Paul Cantelon. Þetta er ekki helförarmynd í sjálfu sér, enda einskonar spegilmynd af "The Train of Life (Train de vie)" sem snýst um minningu um tíma sem er merking nú, en mun hljóma meira hjá þeim sem hafa tilfinningaþrungið tengingu við þá sögu.