Í upphafi þessarar myndar segir einn álitsgjafanna að honum hafi verið sagt að hann hafi tvær áföll á móti sér: hann er svartur og karlkyns. En auk þess er hann með þriðja verkfallið: hann er samkynhneigður. „Þú verður að vera sterkari en þú hefur nokkurn tíma ímyndað þér,“ er honum sagt. "Paris is Burning" er heimildarmynd um samkynhneigða svarta og rómönsku karlmenn sem eru töffarar eða transkynhneigðir. Kraftaverkið við "Paris is Burning" er að leikstjórinn Jennie Livingston tekur viðfangsefni sem hefði auðveldlega getað orðið freak show og leyfir fólkinu að komast inn í það er mannúð þeirra. Við lærum viðhorf þeirra til samkynhneigðar, karla, kvenna, vonir þeirra, vonbrigði, drauma. Sumir af þessum draumum eru svo óviðunandi að það er sorglegt. Margt fólkið er alvarlega í afneitun; Þetta er ekki kvikmynd fyrir alla. Það eru myndir í þessari mynd af nektum transsexuellum. Ef þú átt í vandræðum með samkynhneigð, þá er þessi mynd ekki fyrir þig. En ef þú sérð þessa mynd muntu gera þér grein fyrir því að "Paris brennur" snýst í raun ekki um karlmenn sem klæðast kvenfatnaði, heldur hóp fólks sem er reglulega útskúfað af samfélaginu og hvað það gerir til að fá tilfinningu fyrir samfélagi í lífi þeirra. Ég hef horft á þessa mynd fjórum sinnum síðan hún kom út árið 1991, því hún segir svo margt: hún er athugasemd um efnishyggju í menningu okkar, um kynhlutverk, um ríkt og fátækt fólk, u.þ.b. fjölmiðla og hverju þeir fagna, um frægð og aðdáun. „Paris brennur“ er ein mannúðlegasta og ein sorglegasta mynd sem ég hef séð.