Ég sá þessa mynd fyrst sem ungur drengur og keypti hana nýlega á DVD. James Stewart færir mikla dýpt í hlutverk Chip Hardesty, harðduglegur og hollur FBI umboðsmaður. Líf hans á skrifstofunni er samofið fjölskyldulífi hans, sem er ekki allt rosalegt. Eiginkona hans (frábær túlkun af Veru Miles) lifir í ótta við hættulegt eðli starfsins og þau skilja jafnvel um tíma; Besti vinur Chips og umboðsmaður Sam Crandall (Murray Hamilton) er drepinn í skotbardaga; Sonur Chips, Mike, skráir sig í landgönguliðið í seinni heimsstyrjöldinni. Í gegnum þetta allt heldur fjölskyldan áfram af hugrekki og reisn. Hasarmyndirnar eru nokkuð spennandi og hálfheimildastíll myndarinnar virkar vel. Og tónlistin eftir Max Steiner segir allt sem segja þarf; tryggð, hugrekki og heiðarleiki. Þetta land á mikla þakklætisskuld við karla og konur FBI og, já, J. Edgar Hoover líka. Ef fylgst hefði verið með árvekni herra Hoover, hefðum við kannski verið hlíft við 11. september, auknum glæpum gegn börnum og mörgum af hinum siðlausu stjórnmálamönnum sem við höfum þurft að þola síðan hann lést.