Eftir að hafa horft á þessa mynd nákvæmlega í samræmi við einkunnir gagnrýnenda kom ég skemmtilega á óvart. Þótt það sé greinilega lágt, ber það merki um snjallt hugvit. Til dæmis, þegar Julia vaknar í undarlega húsinu og horfir út um gluggann, fann ég að ég hugsaði um að einangrunartilfinning hennar myndi aukast með ytra skoti sem fókusaði á andlit hennar og færist svo aftur á bak til að innihalda húsið og einangraða staðsetningu þess. Og sjáðu! næsta atriði var einmitt síðasta myndin af húsinu sem stóð einmana á bjargbrúninni við vatnsbakkann. Fleiri dæmi eru um hvernig snjall leikstjóri getur lyft mynd sinni upp í mjög skemmtilega spennumynd. Glöggir áhorfendur munu örugglega koma auga á þá en þeir ættu að vera vissir um að þeir verða ekki fyrir vonbrigðum. Hvað sýningarnar varðar, þá er George Macready hans venjulega hrollvekjandi sjálf, sem heldur varla ró sinni á meðan hann gefur til kynna getu til óblandaðs ofbeldis. Nina Foch var furðu góð sem ekkert vitlausa vinnustelpan sem ætlar ekki að gefast upp án baráttu. En Dame May Witty, ó drengur, hún fékk mig meira að segja til að efast um mín eigin augu og trúa því að hún gæti komist upp með illu ráðin sín.