Hinn frægi kvikmyndatökumaður Freddie Francis (Glory, The Elephant Man) leikstýrir þessari ansi slæmu hryllings-/dramamynd. 19th Century England hefur aðra sýn á hvernig iðkun læknis ætti að vera meðhöndluð en Dr. Thomas Rock, lögin segja að aðeins megi rannsaka og gera tilraunir með lík hengdra glæpamanna. En birgðir þessara líkama er lítill og Rock þarf meira - og hann vill frekar ferskari. Þar sem hann er ofurgestgjafi innan hrings síns byrjar hann að borga fólki fyrir að finna lík fyrir hann til að læra og prófa. Örvæntingarfullir sleazebags Robert Fallon og Timothy Broom fá vitneskju um þetta atvinnutækifæri og byrja að myrða fólk og selja þessi lík til Rock. Aðgerðir af þessu tagi hafa náttúrulega enn verri afleiðingar en að æfa sig á líkum annarra sem ekki eru glæpamenn og leiða til vandræða fyrir alla. Þó að heildarsagan hljómi forvitnileg á blaði er næstum allt við The Doctor And The Devils hlægilega slæmt. Eftir fyrstu fimmtán mínútur myndarinnar ertu þegar farinn að efast um ákvörðun þína um að setjast niður til að horfa á myndina. Allt útlit myndarinnar er bara ljótt. Með hliðsjón af því hvernig myndin gerist í fátækrahverfum Englands á 19. öld, voru kvikmyndagerðarmennirnir líklega að fara í "ljótt" útlit, en þeir gera það ekki á listilegan hátt. Allt frá leikmyndum til kvikmyndatöku er bara ódýrt, veikt og ógeðslegt. Einnig er nánast allt atriði uppfullt af einhverju sem þú getur einfaldlega ekki tekið alvarlega, og oftast hefur þetta að gera með því að einhver (bæði í litlu og stóru hlutverkunum) gerir eitthvað sem lítur út eða hljómar algjörlega fáránlegt. Francis hjálpaði leikurunum sínum örugglega ekki mikið. Jonathan Pryce og Stephen Rea leika brenglaða félaga myndarinnar, Fallon og Broom í sömu röð, og eru mjög sprengjufullir en mjög slæmir. Persónur þeirra eru í eðli sínu klikkaðar, en Pryce og Rea ofleika hlutunum til dauða. Þeir eiga sérstaklega í vandræðum með að halda sama hreimnum frá skoti til skots - Pryce fer sérstaklega frá Cockney til Irish til Long John Silver til einhvers konar lónveru og svo framvegis og svo framvegis. Það er líka gamanmál að sjá Twiggy í þessari mynd yfirhöfuð, hvað þá að leika eftirsótta götuhóru, þar sem hún getur ekki leikið til að bjarga lífi sínu (þó lagið hennar á lokaeiningunum sé ekki svo fyndið). Strákur, hún kom örugglega langt: frá "flower power" til "I'll take me föt úr mér fyrir shillin'!" Eins slæmir og þessir þrír leikarar eru í þessari mynd, þá tekur Julian Sands heim verðlaunin fyrir versta frammistöðu myndarinnar. Hann er alveg eins haltur og það gerist, gerir hverja hlátrasköllótta tilraun á fætur annarri til að sýna reiði, ást, hamingju, kvíða - veldu tilfinningu, hvaða tilfinningu sem er! Það er aðeins eitt gott við The Doctor And The Devils: flutning Timothy Dalton á Dr. Rock. Þrátt fyrir að vera umkringdur kvikmyndaskólpi er Dalton alveg frábært; sem gefur rafræna lýsingu á of drifnum en þó skapgóðum manni. Verst að restin af myndinni hefði ekki getað verið eins góð og herra Dalton....