Það er hræðilegt. Nokkuð hnitmiðuð umfjöllun ég veit, en það er langt síðan kvikmynd hefur skilið mig eftir í svona ráðvillta ástandi - að velta því fyrir mér hvernig í fjandanum svona mynd verður gerð. Síðasta skiptið sem það gerðist var "Mission" á síðasta ári til Mars. Salvatore Coco er fyrrverandi svikari - að reyna að bæta sjálfan sig með sjálfshjálparmyndböndum, endalausum málstofum og endurbótanámskeiðum. Hann lifir eftir þeim orðatiltækjum sem þessi námskeið segja frá. Nýr ferill hans mun verða hæfileikaumboðsmaður - með söngvarann ​​sem sinn eina viðskiptavin. Fjármagnað af gospelsöng hans, lamandi kærustu, leikin af Sasha Horler - setur hann upp búð og reynir að koma ferli Nikki aftur af stað, með hörmulegum hætti. niðurstöður. 'Walk the Talk' er ástæðan fyrir því að Ástralar eru svona fyrirlitnir ástralska kvikmyndagerð. Hún er illa smíðuð, léleg og allt of löng (111 mínútur fyrir gamanmynd sem hefði varla átt að skafa 80 mínútna markið). Sérhver atriði er of löng og mjög endurtekin. Áhorfendum er ekki gefinn karakter til að hafa samúð með; mikilvægur þáttur í kvikmynd eins og þessari sem á að fjalla um „undirhund“ sem gefur henni brautargengi. Hinn niðurdrepandi og hreinskilnislega lélegi endir kemur í lok 30 mínútna af mestu hugarfarslegu samræðum og senum sem fá þig til að hrópa eftir rafmagnsleysi. Þessi mynd er misheppnuð á öllum stigum - gert verra fyrir áhorfendur í Queensland vegna frjálslyndra og ónákvæmrar notkunar á ýmsum Gold Coast/Pálmaströndinni; og hlæjandi notkun þess á Brisbane úthverfisnöfnum eins og Norman Park og Caboolture.