Við verðum öll að byrja einhvers staðar, það var í myndum eins og Escape In The Fog sem einhver eins og Budd Boetticher gat lært iðn sína áður en hann skilaði góðum myndum. Reyndar var myndin dagsett áður en hún kom í myndina sem birtist opinberlega 25. júní 1945. Stríðinu við Evrópu var lokið í næstum tvo mánuði, auðvitað gat ekki einu sinni Harry Cohn stjórnað atburðum sögunnar. Svo ég er að velta því fyrir mér hvers vegna almenningur þá ekki efaðist um hvers vegna njósnahringur nasista var að hjálpa Japönum. Önnur mjög slæm söguleg ónákvæmni var sú að FBI hafði ekkert með Kyrrahafs- eða Asíuleikhúsið að gera. Skikkju- og rýtingadótið var yfirráðasvæði OSS í þessum heimshluta. Þegar þú ert FBI-maður eins og William Wright þá er vissulega gott að eiga sálræna vinkonu eins og Ninu Foch. Hann ætlar að fara í leiðangur til Austurlanda til að koma nöfnum helstu neðanjarðarleiðtoga til skila til að hefja almenna uppreisn í Kína gegn hernámi Japans. Þjóðverjar sem hafa verið að bulla í húsi Otto Kruger fá að vita af þessu og öll myndin er eytt með þessum strákum sem hafa þegar tapað stríðinu við að reyna að hjálpa bandamönnum sínum. Sem þeir, við the vegur, vísa til sem „Japanar“. Þegar Foch er dreginn til hliðar af hraðakandi bíl og felldur meðvitundarlaus dreymir hana um hættu Wright og sér hvað er að fara að gerast með hann á Golden Gate brúnni. Hún fer þangað og hamlar söguþræðinum. Allt dótið sem þú gætir búist við af flottri noir-mynd er til staðar, þokuloftið í San Francisco, dauft upplýst leikmyndin, Budd Boetticher reyndi sitt besta sem og leikararnir. En þeir voru bara ekki sannfærandi, líklega vegna þess að þeir trúðu ekki þessu klappi sjálfir. Það er mögulegt, en ekki líklegt að draumur Ninu Foch og sálrænar afleiðingar hans gæti hafa verið þróaðari og þróunin var skilin eftir á skurðstofugólfinu. Ég held að þetta hafi bara verið ömurlegt handrit. Og Budd og Harry Cohn hjá Columbia Pictures áttu hraðvirka atburði sögunnar að ganga gegn þeim hér.