Ég hafði aldrei lesið skáldsögu Gary Paulsen, Hatchet, sem 'A Cry in the Wild' er aðlögun að, svo ég get ekki borið neinn samanburð við bókina. Ég mun hins vegar segja að sem kvikmynd ein og sér, aðlögun eða engin aðlögun, þá var þetta vanþróað ævintýri sem gefur enga stóra útskýringu á fáum persónum sínum. Hugsaðu um 'A Cry in the Wild' sem minna lúxus, táningsfjallgöngumann. (var Quincy í Kaliforníu eini staðurinn sem þetta var tekið upp?) Útgáfa af 'Cast Away.' Jared Rushton er 13 ára Brian Roebson, krakki á leið í lítilli flugvél til að heimsækja föður sinn, þar til farkosturinn hrapar yfir eyðifjarlægð fjallasvæði, þannig að barnið verður strandað um tíma og þarf að verja sig. þrír hlutar myndarinnar. Það augljósa er tíu eða fimmtán mínútna kynning á persónunum, nefnilega Brian og mömmu hans. Næsti þriðjungur myndarinnar (sem eyðir í raun næstum allri myndinni) er sá að Brian "grófar hana." Þessar senur innihalda engan sérstaklega ótrúlegan hasar, ekkert stórkostlegt annað en fullt af fallegri kvikmyndatöku af fallegu Yukon landslagi. Ekkert til að setja þig á hausinn, engin raunveruleg kynni (nema hröð átök við ungan) og engin stór vandamál til að koma af stað einhvers konar ánægju eða tengingu við persónuna á skjánum. Þú gætir jafnvel fundið fyrir leiðindum í stuttan tíma þegar við erum vitni að Brian takast á við aðstæður sínar með fyrst frumstæðum leiðum og síðan með betri (með því að nota verkfæri osfrv.) til að lifa af. Það er meira eins og venjulegur tími sem líður ef þú varst í raun fastur í aðstæðum, og það er nokkurn veginn um það. Með öðrum orðum, þeir lögðu ekkert kjöt á orð Paulsen þegar þeir þýddu þau yfir á myndmiðil. Og auðvitað er þriðji hluti myndarinnar björgun hans. Það er undirþráður sem leitast stöðugt við að láta vita af sér á þessum tíma hins vegar. Einhver átök milli Brian og foreldra hans sem skapaði grýtt, óþægilegt samband þeirra á milli. Hins vegar, að mestu leyti, er það aðeins útskýrt í stuttum, hléum, lágmarksskjálflitshvörfum sem líta meira út eins og baksögu fyrir tónlistarmyndband. Á hverri mínútu ætti söngvarinn frá Jefferson Starship að byrja að syngja „Sara“. Annað en það sem áhorfandinn getur dregið af tildrögunum, eða giskað á eigin þörf til að fylla í eyðurnar í frásögninni, fáum við mjög vanþróaða baksögu sem var líklega nauðsynleg til að njóta að minnsta kosti hluta þessarar myndar og skapa tengingu við kvikmyndina. persónur, hvort sem það hafi í raun og veru eitthvað með lífsævintýri Brians að gera í þriðja hluta myndarinnar. Þetta eru gallarnir í frásögninni sem í gegnum áhorfandann í dofnakennd þegar hann á í erfiðleikum með að komast að því hvað í andskotanum fólkið þarna á skjánum er að gera og, fyrir mig, næstum gert að því marki að öskra á sjónvarpið til að segja eitthvað og Segðu mér meira! Þetta var svo sannarlega ekki góð ævintýrasaga fyrir mig. En fyrir aðdáendur Jared Rushton var þetta ein af síðustu kvikmyndum sem hann gerði. Svo, horfðu á það eingöngu fyrir nostalgíu, ef ekkert annað.