Af hverju myndi Burt Lancaster leyfa sér að leika lélegan hnakka sem er að lokum grafinn undan af femme fatale Önnu Dundee, leikin af Yvonne DeCarlo í 'Criss Cross'? Sama ástæðan fyrir því að Robert Mitchum leyfir sér að vera annar tapari sem fellur fyrir femme fatale Faith Domergue í 1950 noir, "Where Danger Lives". Kannski fannst þeim báðum það góð leið til að sýna fram á að þeir hefðu „svið“ sem leikararað að leika á móti týpunni, hið venjulega „harðjaxla“ hlutverk sem þeir voru þekktir fyrir, myndi auka ímynd þeirra sem leikara sem gætu leikið hvaða hlutverk sem er. En vandamálið var að hlutverk eins og Steve Thompson, hinn sorglegi ástarsjúki milquetoast í 'Criss Cross', gerðu ekkert til að auka feril Lancaster. Ekki aðeins er Lancaster algjörlega misskilið í hlutverki Thompson á einni nótu, heldur er eitthvað í eðli sínu óviðkunnanlegt (og má ég segja, aumkunarvert) við söguhetju myndarinnar í fyrsta lagi. 'Criss Cross' er óendanlega hægvirk mynd. Meðal margra óþarfa sena í myndinni er í upphafi: afturhvarfið sem segir frá árekstrum Thompsons við Dundee eftir Dan Duryea á næturklúbbnum. Allt sem á sér stað í því upphaflega endurliti er útskýrt síðar á myndinni: ólöglegu ástarsambandi Steve og Önnu, stirt samband Steve við Martinez lögguna og illt blóð hans við Dundee. Ef leikstjórinn Siodmark fann sig knúinn til að hefja myndina með endurliti, hvers vegna ekki að hafa hana undir þremur mínútum? Ég held að það hefði verið áhrifaríkara. Í „Criss Cross“ tekur það töluverðan tíma áður en söguhetjan skuldbindur sig og stígur út úr „venjulegum“ heimi fyrsta þáttarins. Það er atriðið þar sem hann „gengur framhjá“ og „rekst á“ Önnu á næturklúbbnum. Og takið eftir því hvernig Siodmak eyðir svo miklum tíma í að skera fram og til baka á milli þess að Anna dansar og Steve starir á hana? Auk krossklippingarinnar, eyðir miklum tíma í að einbeita sér að Esy Morales og Rhumba-hljómsveitinni hans en að flytja söguna áfram. Fram að kreppunni í öðrum þætti svíður sagan ásamt Thompson sem lendir í ýmsum óþægilegum kynnum af Önnu og drekkir síðan sorgum sínum við venjulega vatnsholu hans. . Í miðpunkti annars þáttar kemst hann að því að Anna hefur hlaupið burt og gift sig Dundee. Það er að verða skýrara á þessum tímapunkti að einn af aðal veikleikum myndarinnar er að Dundee er aldrei á skjánum allan annan þátt. Það eru engir árekstrar milli Thompson og Dundee á þessum tíma og við sitjum eftir með frekar óspennandi brögð milli ástarfuglanna tveggja. Eins og það kemur í ljós (og Anna "útskýrir" þetta síðar fyrir Steve), þá var ástæðan fyrir því að hún fór ekki aðeins vegna þess að hann hvarf í átta mánuði en hún fann líka fyrir þrýstingi frá móður Steve sem og beinar hótanir frá Martinez löggunni sem gaf í skyn að hann myndi sjá til þess að hún endaði í kvennafangelsinu. Anna snýr aftur til Steve vegna þess að hún áttar sig á því að hún gerði stór mistök með Dundeeþað kemur í ljós að hann hefur verið að berja hana og hún er nú hrædd við hann. Eitt af kjánalegu tilköllunum sem fleiri en ein persóna í Criss Cross sagði er að þú getur aldrei ræna brynvörðum bíl. En allir verða svo hissa þegar Steve bendir á að það sé hægt að gera það ef það er „innri vinna“! Þú hefðir haldið að Dundee hefði vitað af 'starfi' Steve sem brynvarinsbílstjóra og lagt hann fram fyrirfram. En auðvitað þarf Steve að koma með bónorðið þannig að Dundee drepi hann ekki eftir að hafa uppgötvað ástarsamband hans við Önnu (ef þau eru svo hrædd við að nást, af hverju hittast Steve og Anna í íbúðinni hans þar sem Dundee getur auðveldlega fundið þau ?). Ég fékk virkilega spark út úr Finchley (leikinn af Alan Napier), 'heila' aðgerðarinnar. Dundee er svo heimskur að hann þarf að ráða þessa alkóhólíska fyrrverandi prófessor týpu sem teiknar upp ránið á korti. Ó, það er spurning um að útvega hráefni til að smíða gassprengjur sem notaðar voru við ránið og auðvitað er Finchley góður í því líka! Eina virkilega vel gert atriðið í allri myndinni er brynvarða bílaránið. Klippingin var nokkuð góð þar sem hún sýndi vaxandi aðgerð ráns sem fór illa. Þegar gassprengjurnar springa er grimmd gengisins sýnd í miklum létti þegar Dundee myrðir hinn saklausa brynbílavörð. Hápunktur myndarinnar er jafn langdreginn og restin af myndinni. Af hverju tekur það svona langan tíma þar til einn af dónum Dundee er að ræna Thompson? Þarna er hjúkrunarkonan, svo bíður dúkurinn fyrir utan, svo kemur hann inn og lætur eins og hann sé vinur, Steve sofnar og loks eftir að hann vaknar rænir hann honum. Þegar Steve hittir Önnu loksins í húsinu, veltum við fyrir okkur hvernig Anna fékk peningana í hendurnar. Stal hún því einhvern veginn frá Dundee eftir ránið þegar hann fór út að borða? Það er aldrei útskýrt. Enn verra er að Anna verður skyndilega hin vonda femme fatale upp úr þurru. Áður fyrr er eigingirni hennar og aðdráttarafl til Dundee hægt að útskýra með því að hún hafi litið á höfnun í höndum hótana Steve og Martinez. En eftir að hafa farið aftur til Steve vegna þess að hún óttast Dundee, snýr hún sér að honum á óskiljanlegan hátt þegar hann er viðkvæmastur. Rétt eins og það er „instant coffee“, þá ertu með „instant femme fatale“. Í „Film NoirAn Encyclopedic Reference to the American Style“ eftir Silver og Ward, fagna höfundarnir „Criss by Cross“ sem „einni hörmulegasta og sannfærandi kvikmynd noir“. Ég bið að vera ágreiningur. Til þess að eiga harmleik þarftu persónur sem hafa mikla dýpt og til að vera sannfærandi þarftu sögu sem er trúverðug. Criss Cross hefur hvorugt. Þetta er ofmetin "B Movie" sem hefur einhvern veginn fundið sig í pantheon art house noirs. Enn og aftur hefur hjarðhugarfarið sigrað við mat á myndum liðinna tíma.