Er hægt að gefa kvikmynd NO STARS? Ég býst ekki við. Hvernig sem margar stjörnur IMDb sýna þetta, hugsaðu bara núll og þú munt fá svifið mitt. Leikstjórinn og ljósmyndarinn Timothy Hines var ekki með mikið fjárhagsáætlun miðað við Herculean viðleitni Spielbergs með sama efni (sagt er um að vera dýrasta kvikmynd sem gerð hefur verið), en það þarf ekki að vera óyfirstíganleg fötlun. Ég hef séð dásamlegt verk unnið á samanburðarskóstreng ("Soldier and Saints" er nýlegt dæmi). Með mikilli vinnu, heilindum og umfram allt hæfileikum er vissulega hægt að átta sig á trúri túlkun á skáldsögu Wells -- og fyrir brot af því sem Dreamworks eyddi í "War of the Worlds". Því miður mistókst Hines í öllum þessum deildum. Jafnvel ef hann hefði haft fjárhagsáætlun Spielbergs og Tom Cruise skrifað undir aðalhlutverkið, myndi myndin hans hafa lyktað jafn illa og þetta hlöðudýr sem hann hefur lagt á okkur. Fyrst og fremst virðist Hines ekki geta sagt sögu. Þökk sé stafrænni myndbandstækni getur hann tekið upp myndir og hljóð, en hann sýnir litla hæfileika til að setja saman frásögn með því sem hann tekur upp. Strákur gengur niður sveitabraut, mikið. Hann talar illa aped Received English við einhvern annan gaur. Svo gengur hann niður sömu akrein, aðeins skotinn aftan í þetta skiptið til að sýna að hann er að snúa aftur - snjall, ha? Að ganga og tala, í næstum klukkutíma það er allt sem gerist. Allt í lagi, ég leyfi að ein lengri skoðunarferð frá húsi aðalpersónunnar að áhrifasvæðinu á Horsell Common til að sýna að það er töluverð fjarlægð frá einum stað til annars gæti verið gagnlegt (fyrsta árs kvikmyndanemi gæti sagt frá hagkvæmari mynd og fagurfræðilegri uppbyggingarröð en þetta, btw), en hálf tylft sinnum? Fram og til baka, fram og til baka, o.s.frv., osfrv með einhverju yakkity-yak á milli. Merkilegt. Eina skýringin á þessu ofgnótt af offramboði, önnur en algjört listrænt vanhæfi, er löngun til að púða út þrjátíu mínútur af ömurlega áhugamannalegum CG verkum í eitthvað sem væri hægt að bjóða upp á sem kvikmynd í fullri lengd. Að lokum birtast bardagavélarnar á Mars og gangandi og tala verður að hlaupa og tala, eða öskra. Seinna fáum við að grenja og gráta í eftirrétt. Sem betur fer er mikið af samræðunum lyft beint úr texta H.G. Wells; annars hefðum við ekki hugmynd um hvað er í gangi. En er það ekki tilgangurinn með kvikmyndagerð að lýsa upp texta, gera sér grein fyrir því hvað orð ein geta ekki komið á framfæri? Ef kvikmynd byggir á samræðum eða einleik til að segja okkur hvað við sjáum eða hvernig okkur á að líða, af hverju að nenna því? Af hverju ekki að gera útvarpsleikrit? Orson Welles gerði sig að nafni og gerði einmitt það. Hins vegar heldur Hines að hann sé kvikmyndagerðarmaður, svo hann er sáttur við að segja orðunum í munninn og kyngja merkingunni. Í öðru lagi gat Hines keypt nokkur CG-brellur fyrir myndina sína, en hann hefur ekki hugmynd um hvernig á að nota þá. Nú hef ég fyrir mitt leyti enga óslökkvandi sælgæti fyrir augnkonfekt. Ég tel að gott vísindaskáldskaparbíó þurfi ekki töfrandi tæknibrellur. Sumir mjög öflugir Sci-Fi hafa blómstrað á nánast engum. En "The War of the Worlds" sem kvikmynd krefst ákveðinnar grunnlínuátaks. Wells segir sögu sem fer eftir hlutum sem hægt er að sjá og heyra og jafnvel lykta. Áhrifin þurfa ekki að vera flókin; þær geta jafnvel verið grófar (t.d. bardagavélar á vírum sem renna yfir smágötur eins og sést í George Pal/Byron Haskins 1953 útgáfunni), en það verður að fara vel með þær. Því miður eru áhrif Hines bæði grófar og óhæfar þrífóta bardagavélar hærra en dómkirkjuspíra trampa um og gera hávaða eins og pógóstafur sem skoppar á línóleum smokkfiskar úr Mars, jafnvel þótt þeir séu kúgaðir af fjórfalt þyngdarafl heimaheims þeirra, þjóta og flökta um án skynjanleg áreynsla beinagrindur algerlega lausar úr holdi og vöðvum hryggjast og öskra -- sami fjandans hesturinn og vagninn græjar sig yfir forgrunninn tugi sinnum (snúið til vinstri til hægri af og til í von um að við gætum ekki tekið eftir því) og ógleði. Gróf tækni er fyrirgefanleg. Þannig að þú ert með CG fire effect sem er minna en sannfærandi? Jæja, við getum unnið í kringum það. Bara ekki nota það of oft og sýna aðeins svipinn af því. Lítur þessi trampaða kvenröð meira út eins og mulin plóma? Hentu því. Það er ekki nauðsynlegt. Þú segir að Mars-flugmaðurinn þinn líti út eins og leikfang á bandi? Ef þú verður að nota það, farðu á undan, en vinsamlegast ekki sýna það tvisvar! En nei, Hines hlustar ekki. Við fáum dótið sem lítur verst út notað aftur og aftur. Verð að fá þessar 180 mínútur einhvern veginn, strákur. Næst höfum við leiklist, eða nánar tiltekið of mikinn leik. Hvort sem það er í talhlutverki eða bara borgað fyrir að deyja í biðröð eru allir í þessari mynd að leika sitt litla hjarta. Hines heldur greinilega að hann sé að gera góð kaup -- Fleiri á flótta í skelfingu þarna! Þú, skjálfandi á bak við tréð, við skulum hafa alvöru conniption sem passar við þessa töku. Kallarðu það að væla í kvöl? Vitleysa, amma mín getur hrukkað betur -- Engu að síður lyktar leikhópurinn í heild og hver fyrir sig. Þeir eru ekki einu sinni góðir áhugamenn. En þetta þarf ekki að reynast banvænt. Margar góðar kvikmyndir hafa verið gerðar með þrálátum leik. Til þess eru leikstjórar. Og ritstjórar. Sem dregur upp annan punkt Hver í fjandanum lét Tim Hines breyta þessari ostaverksmiðju? Ef slátrarar í Bandaríkjunum væru jafn færir í kjötskurði og Hines er í kvikmyndaskurði væri næsti hamborgari þinn bara fingur og ekkert nautakjöt. Þrátt fyrir næstum þriggja tíma sýningartíma vantar fullt af dóti í þessa mynd -- ekki raðir, heldur stakir rammar, sem skapar herky-sjokk áhrif sem er ógeðslegt að horfa á. Kannski var ætlun Hines að líkja eftir áhrifum frá handsveifðri kvikmyndavél frá 1890. Ef hann var það get ég sagt að hann veit ekki hvernig á að gera það.