Að vísu eru til einhverjir fífl, fyrir þann sem vill finna þá. Þeir eru þó ekki mikilvægir. Aðaleinkenni þessarar myndar er að horfa á gamalreynda sérfróða leikara gera iðn sína. Kristin Scott Thomas er falleg og fer vel með hlutverk sterkrar konu en þó sár. Sama fyrir Harrison Ford, sem fyrir dömurnar er alveg jafn falleg og Kristin er belle fyrir okkur strákana. Sársauki þeirra í höndum framhjáhalds maka þeirra leiðir þá saman á óþægilegan hátt, en þar sem þeir finna stuðning hvort í öðru . Hvernig þeir kalla fram særðar tilfinningar sínar og mannúð sína á skjánum er ástæðan fyrir því að þetta eru svo eftirsóttir flytjendur. Áhorfandinn getur ekki annað en fundið það sem honum finnst, né heldur getur maður hjálpað þeim að vilja gleðja þá þegar þeir eru saman. Já, það eru nokkrar hasarsenur þar sem reiðar spilltar löggur taka þátt, en þær krydda það aðeins og eru ekki mikilvægar hluti af myndinni. Fyrir tónlistarunnendur býður Dave Grusin upp á frábæran djassbakgrunn, með trompetleikaranum Terrence Blanchard. Eins og leikararnir sýnir Grusin hvers vegna hann er einn eftirsóttasti tónlistarráðgjafi kvikmyndabransans. Blanchard sýnir hvers vegna hann er einn af frumsýndu trompetleikurunum á vettvangi. Ekki kvikmynd fyrir unnendur iðra, blóðs og sóma. En fyrir þá sem vilja sjá mikið af því sem lætur okkur líða innra með okkur, horfðu á fallega enska leikkonu með stór svipmikil blá augu sem getur leikið, eins og Harrison Ford, við endalausa róandi undirleik með leyfi Dave Grusin og Terrence Blanchard, þetta er farðu til að horfa með einhverjum sem þú elskar. Helst í rúminu. Mér fannst það eiga skilið að minnsta kosti 8.