Í fyrsta lagi viðvörun. Á undan „How to Marry a Millionaire“ kemur að því er virðist tilviljunarkenndur fimm mínútna hljómsveitarflutningur á 'Street Scene', Gershwin-lite verki meðhöndlað af fullri pompi og viðhöfn Gershwins. Að sitja í gegnum það krefst smá þolinmæði. Ef þú átt DVD-diskinn, vertu viss um, þú getur sleppt áfram. Þú munt ekki missa af neinu. Kvikmyndin sjálf er eitt af ævarandi vonbrigðum Hollywood 50. áratugarins, kvikmynd sem er svo studd af stórum stjörnum, víðtækri mise-en-senu og fullkominni hámynd að bilun virðist óhugsandi. Titillinn einn og sér er fullkominn. Kynslóð eftir kynslóð neyðist hins vegar til að spyrja sig - hvernig er þetta svona slappt? Handritið er albatross um háls framleiðslunnar, dauður, lyktandi hlutur sem kæfir allt og alla áður en þeir geta raunverulega kviknað til lífsins. Það eru engar kómískar aðstæður, bara einangruð augnablik sem leika til hláturs. Alltaf þegar raunveruleg gamanmynd ógnar að þróast færist myndin fljótt yfir á aðra, minna áhugaverða hluti. Dæmi um málið - atriðið þar sem aðalkonurnar þrjár koma hver með stefnumót á sama fína veitingastaðinn. Ein þeirra, skammsýn, neitar að vera með gleraugu sín af hégóma. Ein dagsetninganna er gift. Klassísk Hollywood farsa uppsetning, örugglega, heill með rangri sjálfsmynd, reiðri eiginkonu og sennilega köku í andlitinu fyrir einhvern? Jæja, nei. Þess í stað skerum við á milli dagsetninganna þriggja þar sem dömurnar bregðast „kómískt“ við hlutum sem félagar þeirra segja. Sláðu á punchline og klipptu á næsta slappa brandara. Ef þú ert í vafa, láttu Marilyn ganga inn í vegg. Hvar er Billy Wilder þegar þú þarft á honum að halda? Stjörnurnar þrjár eru næstum fullkomin skýringarmynd af lífsferli hinnar klassísku Hollywood skjágyðju. Þetta var ein af brotamyndum Marilyn Monroe og myndavélin étur hana bara upp þótt handritið gefi henni ekkert að gera. Hún er svo sjálflýsandi að hún virðist næstum nýklædd. Lauren Bacall hafði aftur á móti verið stórstjarna í næstum heilan áratug og hún veit hvernig hún á að drottna á skjánum jafnvel þegar hún er í ramma með Monroe. Hún fær það eina sem stenst fyrir alvöru hlutverk, og skilar fáum góðu línunum með tortryggni smelli - með réttu efni hefði hún getað lífgað upp á þetta. Hún er forvitnilega aldurslaus leikkona - þegar hún lýgur um aldur sinn í myndinni og segist vera fertug, þá er það ekki strax fáránlegt - og mun minna stelpuleg en meðleikarar hennar, sem gefur henni sannfærandi vald. Betty Grable var langt frá því að vera aldurslaus og átti góð átta ár eftir meðleikurum sínum, sem setti hana undir lok Hollywood ferils síns. Það er stundum örvæntingarfullt andrúmsloft yfir henni, strandað á skjánum með ekkert nema tannkremsbros og smá skopmyndatímasetningu, ófær um að leika raunverulegan aldur hennar en blekkja engan sem samtímamann þessarar nýju, skarpari kynslóðar leikkvenna, að treysta á sama gamla schtickið sem hafði þjónað henni allan feril hennar (fyrir Marilyn-efasemdum, að sjá þetta tvennt stillt á hliðina í þessari mynd hjálpar til við að kasta lipurð Monroe og - já - gáfur Monroe í mikinn létti). Hún er líka lummuð í dauðaviðnum hvað varðar karlkyns meðleikara (þótt allir karlarnir - jafnvel hinn frábæri William Powell - séu sekir um lata frammistöðu); hún getur ekki slegið neina grínista af þeim. Betra að hafa gefið hlutverk sitt til hinnar vannýttu Monroe, sem gæti verið fyndin ein og sér, og skilið eftir Grable með endurtekna Mr. Magoo rútínuna. Að myndin sé eins skemmtileg og hún er má rekja til hinnar ljúffengu Hollywood framleiðslu. , sú tegund sem gerir jafnvel tíst eins og 'By the Light of the Silvery Moon' hægt að horfa á. En einhvers staðar, grafin undir lausum brandara og fagmennsku, liggja grófar útlínur skarprar, tortrygginnar gamanmyndar um hjónabandsbransann sem Bacall hefði getað látið syngja - og nýjar kynslóðir kvikmyndaáhorfenda munu setjast niður með 'How to Marry a Millionaire' í von á þeirri mynd, tilbúinn að verða fyrir vonbrigðum aftur.