Ég fékk nýlega tækifæri til að skoða "The Waterdance", og líkaði mjög vel. Ég skil eiginlega ekki af hverju það heitir það þar sem það er í rauninni enginn dans í gangi þar, nema kannski dansinn á nektardansstaðnum undir lokin. Við erum kynntar fyrir aðalpersónunum í gegnum myndina, öryrkja á sjúkrahúsi. Sagan sýnir ástarsamband milli líkamlega systkina og heilbrigðrar konu, sem er mjög sæt saga. Því miður færðu ekki að sjá svona kvikmyndir í dag. Ég er ekki "fastur í tímaskekkja", ég er ekki að segja að allt á níunda áratugnum og snemma á tíunda áratugnum hafi verið betra en í dag, en ég held virkilega að kvikmyndaiðnaðurinn sé að versna og það er margt sem við getum lært af gömlum kvikmyndum - af gömlum kvikmyndum, ég meina allt frá 1920-1998.