Að horfa á QUINTET er ekki ósvipað því að horfa á hóp fólks spila orðaleik á portúgölsku eða einhverju öðru tungumáli sem þú skilur ekki. Þú færð þá hugmynd að þeir séu að spila leik og ef þú fylgist nógu vel með gætirðu bara byrjað að skilja reglurnar. En hvers vegna að nenna því, þar sem það er ljóst að þú getur ekki verið með og þú myndir ekki vilja það ef þú hefðir tækifæri. Leikstjórinn Robert Altman er ekki sá sem biður áhorfendur um að líka við myndirnar hans, hvað þá að skilja þær. Stundum lætur hann þig renna inn í myndina til að vera hluti af hópnum, eins og í M*A*S*H, NASHVILLE og A WEDDING, kvikmyndum sem eru svo fullar af læti og skipulagðri ringulreið að einn eða tveir líkir í viðbót í atriðinu myndu' skipta ekki miklu máli. Og stundum virðist honum illa við að einhver gæti jafnvel verið að horfa á myndina hans; eins og í MYNDUM eða ÞRJÁR KONUR, þar sem sögurnar eru nánast persónulegar einræður gerðar fyrir áhorfendur eins manns, Altman. Með QUINTET virðist Altman viljandi þora hverjum sem er að blanda sér í frásögnina. Það er ekki hægt að treysta á Altman til að gera hið rökrétta eða vænta, sem er stundum það sem gerir myndirnar hans svo ótrúlega helgimyndasögur. En stundum er ekki áræði að gera hið óvænta, bara heimskulegt. Til dæmis, í QUINTET, erum við kynnt fyrir ungri konu sem virðist vera síðasta manneskjan á jörðinni sem getur orðið ólétt, og hún er svo sannarlega með barn. Þessi síðasti vonargeisli í hrörnandi samfélagi slokknar nánast samstundis; Altman bíður ekki einu sinni þar til í lokin með að spila síðasta niðurdrepandi spilinu sínu í þessari vandaða níhílísku og svartsýnu sögu. Hann lætur okkur vita hversu tómlegt og tilgangslaust lífið er strax. Hugrakkur? Kannski. Heimskur? Klárlega. Án tilgangslauss reynir hann að byggja sögu á ört bráðnandi ísjaka, allt á meðan að minna okkur á hversu tilgangslaust átakið er. Til að hafa það á hreinu, QUINTET, getur að minnsta kosti fullyrt að hann sé spámannlegur. Sagan fjallar um sviksamlegan leik sem hin ýmsu leiðindapersónur leika. Þetta er tegund af TAG (morðleiknum): handfylli fólks miðar hvert annað til að útrýma, hver sem tilvonandi morðingi og hver sem tilvonandi fórnarlamb. Tveir eða fleiri geta myndað bandalög til að drepa þann þriðja. Þegar þeir deyja út er nýjum skotmörkum úthlutað. Sá sem lifir, vinnur. Allt þetta gerist á framandi, ógeðslegri auðn. Þetta er að miklu leyti öfgakennd, sci-fi útgáfa af "Survivor" -- að frádregnum auglýsingum og falsuðum "raunveruleika." Þetta er ekki slæm hugmynd fyrir vísindaskáldsögu. Post-apocalyptic umhverfi, míkrókosmos heimsins (leikhópurinn er beinlínis fjölþjóðlegur), leikur þar sem engum er hægt að treysta eða að minnsta kosti ekki lengi, og þar sem enginn vinnur í raun. Bókstaflega kalt stríð. Stáleygður leikstjóri með smekk fyrir dökkum húmor og ofbeldisfullri uppfinningu gæti átt vettvangsdag. Leyndardómurinn í QUINTET er ekki í leiknum eða hvernig hann er spilaður, heldur hvers vegna hann er til, hann er allt. Ef leikurinn "Quintet" er myndlíking fyrir lífið, þá virðist Altman ekki sjá neitt í efninu nema tækifæri til að sýna að lífið sé tómur, tilgangslaus leikur - niðurstaða jafn augljós og hún er ósönn. Í ljósi þess hve hinar fjölbreyttu kvikmyndir hans eru líflegar, að vísu tortryggilegar, þá trúi ég ekki að Altman trúi heldur á KVINTETT. Og ef Altman hefur enga trú á efni sínu, hvers vegna ættum við að gera það?