Ég las þetta Thornton Wilder leikrit í fyrra í áttunda bekk. Ég neyddist líka til að sitja í gegnum þessa veiku þýðingu á því á skjánum. Leyfðu mér að segja þér, þetta er ekki frábær leikur, það er auðvelt að komast yfir það, en maður, það á skilið miklu betra skot. Leiklistinni var virkilega ábótavant, landslagið-heiðarlegt fyrir Guð leit út eins og það væri hannað úr pappa af hópi þriggja ára barna. Eins og það gæti ekki versnað, þá eru hljóðgæðin ömurleg...það er þetta geðveikt „suð“ þegar leikari talar...og ég gat líka ekki annað en tekið eftir því að efnafræðin milli George og Emily, jæja, er ekki til. Leikararnir virðast allir mjög óþægilegir að vera þarna. Það er engin tónlist. Það er í svörtu og hvítu, sem væri í lagi en það dregur fram cheeseiness af því enn meira. Í öllu falli held ég að ef þú ætlar að gera þér far um að sjá þessa mynd, sem ég mæli eiginlega ekki með, þá skaltu ekki miða miklar vonir þínar. Leikritið, eins traust og það er, er líklega betra.