Ef maður sest niður til að horfa á Unhinged, þá er það líklega vegna þess að auglýsingar þess, myndbandskassar, hvað sem er, öskra að það hafi verið bannað í Bretlandi í meira en 20 ár (eins og nánast öll viðbjóðsleg myndbönd gera). Það er satt; arðrán og tabú vekur áhuga fólks og dregur það að sér með loforði sínu um deilur. Þar sem ég er nýtingaraðdáandi var ekkert af þessu nýtt fyrir mér. Auglýsingarnar sem öskra að myndin hafi verið bönnuð í Bretlandi þurfa ekki endilega að fá mig til að horfa á hana; reyndar er það fyrsta sem venjulega kemur upp í hausinn á mér hversu ógeðslega ofsóknaræði breskir ritskoðunarmenn eru. Hvernig ég komst að því að skoða þetta þá er einfalt: það lofaði gore og það var aðeins $6,99. Verðið eitt gerði mér viðvart um að gera mér ekki vonir um að þetta yrði næsta hrekkjavöku, en ódýr bólstrun á DVD safninu þínu skaðar aldrei. Ég neyddi mig hins vegar til að horfa á þetta allt í einni lotu, því mér finnst að það að ákveða að geyma restina í annan dag gerir þig enn minni innblástur til að klára þetta. Svo allavega, eftir 90 mínútur af Unhinged, komst ég að því að ég hafði rekist á ódýrasta svefntæki sem til er. Ég held að dreifingaraðilar gætu grætt örlög ef þeir breyttu einfaldlega markaðstækni sinni. Skipulag Unhinged er af öllum algengum slægjum frá níunda áratugnum. Það eru óþarfa sturtuatriði og arðrán. Það er um það bil. Allavega, það byrjar með því að hópur þriggja aðlaðandi samstarfsmanna keyrir bílinn sinn á leiðinni á tónleika. Þótt tveir þeirra (Terry og Nancy) séu í lagi, þá er önnur (Gloria) alvarlega slösuð og er ekki í notkun það sem eftir er af myndinni. Þeim er bjargað og fá skjól í stórhýsi (sem er auðvitað án síma) með frekar undarlegum farþegum: Marion er miðaldra kona með karlhatandi móður sem sakar Marion stöðugt um að lauma karlmönnum inn í húsið í röð. að sofa hjá þeim (echo of Psycho?). Hún á líka brjálaðan bróður Carl sem býr í skóginum, því hatur móður hennar á karlmönnum er svo mikið að hún neitar að leyfa honum að vera í húsinu. Eftir að hafa hangið með Marion í smá stund ákveða Terry („hetjan okkar“) og Nancy að þau verði að hafa samband við foreldra sína. Þrátt fyrir viðvaranir allra, hugrakkur Nancy hættulega skóginum til að komast að síma (ekki erfitt að spá fyrir um örlög hennar). Eftir það sjáum við Gloriu aftur, sem er þá strax slátrað með öxi. Þegar Terry kemst að því að Gloria er horfin úr herberginu sínu ákveður hún að eitthvað sé ekki í lagi með þessa mynd og ætlar að finna týnda vini sína. Það gæti hins vegar verið auðveldara sagt en gert, með brjálaða Carl í leyni Eftir að hafa skoðað Unhinged las ég yfirgnæfandi fjölda dóma þar sem ég lýsti því yfir að Unhinged virkaði fullkomlega vegna þess að það tók sinn tíma að byggja upp myndefnið sem skapaði raunverulega spennu fyrir augnablikið sannleikans kemur á endanum. Venjulega dreg ég ekki skoðanir annarra inn í umsagnir mínar (sérstaklega þegar þær stangast á við skoðanir mínar), en í þessu tilfelli var ég svo undrandi á viðbrögðum þeirra að ég hélt að það væri rétt að minnast á það. Þetta er vegna þess að í rauninni skríður myndin. Venjulega til að hægt sé að byggja upp taktík, verða áhorfendur að hafa sterka tilfinningu fyrir því að persónurnar séu í hættu. Ó vissulega, við sjáum tvo þeirra verða myrta, en á milli þess eru endalausar samræður og leiðindi. Við erum meðvituð um að það er morðingi á lausu, en það er aðeins einblínt á þetta þrisvar í myndinni; það þýðir að það er engin ástæða til að óttast um fórnarlömbin. Þess í stað eru atburðir myndarinnar ekki útskýrðir af gjörðum persónanna, heldur dregin upp fyrir okkur með eilífu tali. Ef það er eitthvað sem ég get fullvissað þig um af því að horfa á þetta, þá er það að atriði þar sem persónur spjalla bara saman í 75 mínútur eru mjög leiðinlegar. Ekkert af þessu er hjálpað af hræðilega leikaraskapnum. Svo virðist sem þetta hafi verið enn eitt tilfellið þar sem leikstjórinn vantaði leikara og ákvað að safna vinum sínum saman í stað þess að finna einhvern með reynslu. Auðvitað væri ég lygari ef ég segði að það væri ekki einn hluti myndarinnar sem ég hefði gaman af. . Nánar tiltekið var endirinn einn sá besti sem ég hef séð í slasher-mynd; þú átt bara ekki von á því að það gerist. Bara það að vita að leikstjórinn hafði boltann til að gera eitthvað svona er stórkostlegt. Ah, ég mun ekki skemma fyrir þér, né mun ég segja að endirinn bæti algjörlega upp restina af hægfara myndinni, en hann mun örugglega vekja athygli þína. Að öðru leyti koma hinar tvær morðsenurnar með að minnsta kosti hraðari efni, en það er ekki eins og þú gætir ekki sagt nákvæmlega hver myndi deyja fimmtán mínútum í myndina. Sá sem leitar að blóðbaði verður hins vegar fyrir vonbrigðum; þetta eru einu atriðin af gore til staðar. Það og auðvitað getur engin vettvangur bjargað heilli kvikmynd. Ég boða venjulega þá kenningu að svo lengi sem það er hasar, því verri sem kvikmynd er, því betri verður hún. Unhinged nær aðeins einum hluta þessa hugmyndar. Öll myndin finnst bara Luke-heit; það eru möguleikar í lagi, en leikstjórinn var annað hvort ekki nógu reyndur til að láta þetta virka eða vissi bara ekki hvað í fjandanum hann var að gera.