Fyrir alvöru kvikmyndafólk er þessi mynd algjör nauðsyn þar sem hún virkar sem fullkomin lítil allegóría fyrir kvikmyndirnar sjálfar. Vísindi Janos Rukh/Boris Karloff hafa að gera með að fanga og varpa ljósi frá kosmískum fyrirbærum. Þetta ljós getur valdið skaða, eða það er hægt að virkja það til að gera gott. Annars vegar blindar það móður hans, hins vegar er það notað til að lækna blindu („Ég get séð!“ hrópar ung stúlka sem þessu ljósi er varpað á augu hennar). Þegar Rukh/Karloff er sjálfur eitrað fyrir óhugnanlegum krafti þessa ljóss, sjáum við hann gefa frá sér draugalegan ljóma á hendur hans og andlit eins og illa þróuð neikvæða, sem vekur athygli á því að maðurinn sem við fylgjumst með er vörpun, eining sem er skoðuð á filmu (aðeins sýnileg, eins og í kvikmyndahúsi, þegar ljósin eru slökkt). Það er dásamlegur gangur nálægt upphafinu þar sem Karloff/Rukh útskýrir rannsóknir sínar sem upplýsta af þeirri staðreynd að allt sem gerist er fangað í ljósi sem rúllar um geiminn í milljónir ára, þar sem ljósið frá Andrómedu var sent frá þeirri vetrarbraut á þeim tíma þegar jörðin var enn bráðið berg. Það eru kaflar í myndinni þegar þessi nýju vísindi eru sett saman við eldri menningartæki: rithöfundurinn, í persónu Beulah Bondi/Arabellu Stevens; og trúarbrögð, merkt í skúlptúrum í dómkirkjunni á staðnum sem Karloff sprengir með skjávarpa/geislabyssu sinni. Hér þarf að velta því fyrir sér hvort þessari mynd hafi verið ætlað að líta yfir það sem var að gerast í Þýskalandi á þeim tíma, og sérstaklega á notkun Riefenstall á kvikmynd árið áður til að efla stjórn sem vissulega myndi valda miklum skaða:Triumph viljans. Sem betur fer grípur mamma (Violet Kemble Cooper) inn í og ​​minnir Janos Rukh á fyrstu reglu vísindanna. Ef bara fleiri kvikmyndir gerðu þig til að vilja standa upp í leikhúsinu og hrópa: "Ég sé það!"