Þessi mynd hefur nokkrar góðar línur, en þegar ég horfði á ekki-en-meistaralega Rourke eftirlíkingu Dillons lét mig bara langa til að sjá frumritið. Mér líkar við Marisa Tomei en hún er engin Faye Dunaway. Að mínu mati er líka regla númer eitt í kvikmyndinni að gera aðalpersónuna að einhverjum sem þér þykir vænt um. Þú ELSKAR kannski ekki persónuna, en þér ætti að vera sama hvað verður um hann. Þetta er náð í Barfly með bráðfyndnu hlaupaglugganum um slagsmálin við barþjóninn Eddie. Aðalbardaginn í Factotum er þegar hann, algjörlega tilefnislaus, gengur upp að Lily Taylor persónunni á bar, kýlir hana í gólfið og kallar hana hóru. Allt þetta bara virkaði ekki. Aftur, nokkrar frábærar línur - sumar hlæjandi fyndnar - en sem kvikmynd í heildina er hún misheppnuð. Miðlungs tilraun til að finna upp eitthvað sem var snilld og þú kemst ekki framhjá því. Næst? Endurgerðum Breakfast at Tiffany's með Kate Hudson.