Fyrri helmingur þessarar útgáfu var sá besti sem ég hef séð (og ég held að ég hafi séð allar útgáfur af Jane Eyre sem hafa verið gerðar). Þróun bernsku og karakter Jane var einstök. Þá var eins og einhver hefði sagt „ææææ, þetta er of lengi í gangi,“ og hakkaði restina af sögunni í tætlur. Helstu atriðin, þegar þau eru tekin með yfirhöfuð, eru gljáð yfir, sameinuð og sett úr röðum á þann hátt að þær gjörbreyta söguþræðinum. Það voru svo lítil umskipti eða jafnvel senuþróun að það væri erfitt fyrir alla sem ekki þekktu söguna að fylgjast með. Stóru vonbrigðin voru að byrjunin opnaði svo mikla von, og svo gerði endirinn að engu.