Eru dvalarstaðir við sjávarsíðuna hinir sorglegu, leiðinlegu staðir sem þeir eru alltaf sýndir eins og í kvikmyndum og skáldsögum? Vissulega sýnir þessi mynd, ásamt næstum-samtímanum „Don't Look Now“, Feneyjar sem sérlega lélega og decadent ferðamannagildru (fyrir léttari nálgun, sjá „Just Married“ með Ashton Kutcher og Brittany Murphy). Að hafa aldrei komið til Feneyjar get ég ekki sagt með vissu, en það er fullkomið umhverfi fyrir þetta dapurlega en íburðarmikla sjónarspil frá Luchino Visconti, einum af frábærum stílistum heimsmynda. Eftir að hafa séð myndina vildi ég nú að ég hefði farið að lesa Thomas Mann skáldsöguna sem hún er byggð á (sem einnig var innblástur fyrir óperu eftir Sir Benjamin Britten). Þar sem ég þekki ekki baksöguna og myndin hefur lítið að segja um söguþráð eða útsetningu, er ég eftir að velta fyrir mér þráhyggju Aschenbach (Dirk Bogarde) um unga Tadzio. Er hann samkynhneigður? barnaníðingur? Eða er þrá hans eftir fallegu æskunni eitthvað saklausari? Kannski minnir Tadzio hann á hvað hann hefði getað verið og veit núna að hann verður það aldrei. Þeir sem kvarta yfir hægum hraða þessarar myndar ættu að halda sig við bílslys og kung-fu: á 2 klukkustundum og 15 mínútum er hún ekkert sérstaklega löng og hún hreyfist á rólegum en varla slökum hraða. Myndin nýtur góðs af hrífandi tónlist Gustave Mahler, sem persóna Aschenbach er greinilega byggð á. Dirk Bogarde sýnir áhrifaríkan leik og myndin prýðir nærveru Silvana Mangano, einnar af miklu fegurð Ítalíu, sem móðir Tadzio.