Hversu írskir gagnrýnendur gleðjast yfir þessari mynd fer fram úr mér. Ofleikur af venjulegri hljómsveit írskra leikara sem drógu út fyrir hverja írska kvikmynd. Hræðilegt handrit, með þvinguðum persónueinkenni (brúna sósan). Rómantískt allt sem er slæmt við Dublin. Viðhorfið „ah, það er sorphaugur en vissulega er það ekki frábært allt það sama“. Nóg af fróðleik eingöngu fyrir bandaríska áhorfendur (yfirmaður stórmarkaðarins og hræðilega þvingaða setningaorðið hans). Og naglinn í kistuna var persóna Colm Meaney. Frábær leikari neyddur til að leika þennan þátt sem gæti hafa verið skrifaður af fimm ára manni. Krúttlegt efni. Það besta við þessa mynd er Farrell og hún er slæm þegar maður á að segja það. Jæja, að minnsta kosti var hann ekki að setja upp sinn hræðilega ameríska hreim. Alþjóðlegir áhorfendur verið varaðir við: Vertu heima og horfðu á Snatch and Lock Stock. Þú munt hafa það betra. Hlé er gönguleið