Ég hefði lesið allar neikvæðu umsagnirnar um "Anna Christie". Þú veist, kvörtunin um kyrrstæða myndavélina, úreltan leik og orðalag handritsins. En þegar ég skoðaði hana í gær fannst mér hún ótrúlega áhrifamikil og skemmtileg. Já, myndavél Clarence Brown er kyrrstæð að mestu leyti og ég er nokkuð viss um að einn af hljóðnemunum hafi verið falinn í ljósi skipsins. Já, það er mikið af samræðum og engar stórkostlegar hasarmyndir. Þetta er snemmbúningur með frumstæðum tæknilegum þáttum. En... svo eru það Garbo, Marie Dressler, George F. Marion og Charles Bickford, sem öll sanna að frábær leikur er tímalaus. Ég tel að "Anna Christie" sé enn ein af merkustu leikjum Garbos. Og það er dásamleg frammistaða frá hinni guðdómlegu, í hlutverki sem er í raun frekar óvenjulegt fyrir hana. Já, við höfum séð Garbo þreytta og næstum barinn, en samt aldrei með poka undir augunum eða að slá til baka skot af viskíi. Garbo lék svo mörg (dásamleg) búningahlutverk að það er heillandi að sjá hana leika samtímakonu. Hún er ekki íþyngd af þungum kjólum eða förðun. Þessi frammistaða virðist frekar hrá frá Garbo. Söguþráðurinn, úr O'Neill leikritinu, fylgir hinni þreytu sænsku fyrrverandi vændiskonu Önnu og endurfundi hennar við ölvaðan sjómannsföður hennar. Anna hefur átt í nógu miklum vandræðum fyrir hvaða stúlku sem er tvítug, eins og hún segir drukkinni, slungaðri Marthy (Dressler) á bar. Hún finnur huggun í lífinu á sjónum og rómantíkinni við grófan, en hjartagóðan, sjómann (Charles Bickford). En fortíð hennar hótar að eyðileggja allt. Charles Bickford er gleymt í langri röð Garbos af (að mestu óæðri) fremstu mönnum. Hann er einn leikari sem getur í raun deilt skjánum með henni og ekki gleyptst af töfrandi nærveru hennar. Þau hjónin hafa mikla efnafræði saman og virtust hafa gaman af því að vinna hvert með öðru. Það er aldrei hægt að saka Dressler um að vera vanmetinn og enn og aftur er stórfrúin komin á sitt gamla bragð, en hún er frábær og sannfærandi í hlutverki sínu, aldrei pirrandi eins og í hinu hræðilega "Dinner At Eight". Ég hef eiginlega aldrei heyrt um George F. Marion áður, en hann var dásamlegur sem faðir Garbos. Þetta er Pre-Code, og frekar gruggy og dökkur á mælikvarða MGM. Ég hafði mjög gaman af því og þó að það kunni að klikka sums staðar er það samt dásamlegt.