Þó að heildarhugmyndin um Escape from Atlantis hafi verið forvitnileg, fannst mér myndin vera mun minni en ég hafði vonast eftir við lestur söguþræðisins sumarlega. Kannski er ég of mikið barn á tækniöld: myndin var gerð, eins og hún er núna 2002, embættismaður fyrir fimm árum - eftir að hafa horft á fantasíusögur eins og Hringadróttinssögu og vísindaskáldsögur eins og Star Wars, í heild sinni gæti það ekki borið saman við aðrar myndir af svipuðum slóðum eins og Dinotopia eða The Odyssey eftir Hómer. Nautakjötið mitt er í grundvallaratriðum það að ég gat ekki tengst -- ég er bara á svipuðum aldri barnanna (ungur fullorðinn) , og á ekki í neinum vandræðum með að setja mig í stað miðaldra manns ef það er sá karakter sem er í boði. En myndin leiddi mig ekki á aðra andlega tilveru. Mér fannst ég ekki segja „ACK! Ég hefði gert það SAMMA!'. Það opnaði ekki dyr fyrir ímyndunarafl mitt. Jafnvel án þess að bera það saman við kvikmyndir með háar fjárhæðir eða aðrar sjónvarpsmyndir, ein og sér, fannst mér ákveðnir þættir leiksins vera klisja: Persónuþróun barnanna átti sér stað of hratt fyrir mig, þegar ég sá of mikið af staðalímynda sjálfselska unglingnum -bitur-eftir-skilnað ímynd að breytast í við-erum-stór-hamingjusöm-fjölskylda-við-skilum-aldrei-aðskilin-aftur, sem getur að lokum gert eða brotið mynd til lengri tíma litið. Jafnvel persónurnar sjálfar hefðu getað tekið framförum: dæmigert sett af einni eða hinni staðalímyndum. Það var hin sígilda eigingjarna fegurð sem leit út fyrir að vera uppreisnargjörn, ásamt herra fullkominni mynd af því að sameina íþróttir, gott útlit og gáfur en samt grátbroslegt viðhorf, og loks hinn snjalli litli bróðir sem okkur finnst vera svo algengur þessa dagana. Þó að ég viti að persónuleikarnir ýttu sögunni áfram, þá held ég að það að bæta við meiri einstaklingseinkenni hvað varðar blæbrigði og einstakan mun hefði gert hana að skemmtilegri -- og trúverðugri (að því er varðar persónuna)-- mynd. Ég verð að hækka. glasið mitt í búninginn og leikmyndina --sem gerði það þess virði að klára til enda fyrir mig. Ekki misskilja mig: allar kvikmyndir eru þess virði að sjá sjálfur, og skoðun einnar gæti aldrei skýrt skoðun margra, en ég held að með aðeins meiri dýpt í handritinu og aðeins meira (ég trúi því ekki Ég er að segja þetta) raunveruleiki ég þori að segja að Escape from Atlantis hefði getað verið töfrandi.