Kynlíf er gamanleikur, þó ekki sé knúið áfram af stórkostlega hugmyndaríkum söguþræði, einbeitir sér á áhrifaríkan hátt að sambandi kvikmyndaleikstjóra og áhafnar meðan á kvikmyndagerð stendur, á sama tíma og hún tekur á gangverki mannlegra samskipta og nánar tiltekið vandamálum og vandamálum sem leikarar lenda í. tekið þátt í tökum á kynlífssenum. Leikstjórinn, 'Jeanne', er áberandi í gegn, því það er hún sem flytur söguþráðinn áfram, í stað sögumanns, og gefur okkur fjölmargar litlar viskuperlur til að hugsa um. Hún er félagslegur álitsgjafi og tengir aðstoðarmanni sínum og öðrum vandamálum sem hún finnur með nýja karlkyns aðalhlutverkinu sínu með því að tengja hann við karlmannlega staðalímynd. Óljóst samband þeirra táknar eitthvað um mannlegt eðli tilhneigingu til að vera hverful. Annars vegar virðist þetta tvennt náið; þegar hann er ekki í sjónmáli, segist hún hata hann. Jeanne ávarpar líka karlmannlegt stolt sitt ef til vill af femínískri sýn á hlutina. Tabúið um hvað teljist ósæmilegt er tekið upp: innihald kynlífssenanna er ekki talið ruddalegt heldur fallegt, vegna þess að það er falsið sem felur í sér ruddaskap - það er réttlæting leikstjórans. . Þetta er hins vegar tvöfalt kaldhæðnislegt, því myndin sem við horfum á er í sjálfu sér smíði innan byggingar. Það er meira í þessari mynd en bara sambönd, auðvitað. Að horfa á þessa mynd er ekki bara spurning um að greina hana til þess að draga fram einhvers konar merkingu. Maður getur gleðst yfir náttúrulegri lýsingu sem ríkir í myndinni. Þetta gerir það raunhæft og trúverðugt. Stundum er kyrrstæð myndavél notuð til að taka upp þunga samsetningu og stundum virðist myndavélin skjálfandi eins og heimamynd. Ef þú ert að leita að einhverju skemmtilegu til að horfa á á sunnudagseftirmiðdegi sem er ekki of þungt en lætur þig samt hugsa: þetta er það.