Þessi mynd er metin sem klassísk út frá tilfinningum en ekki neinum gæðum kvikmyndagerðar. Hún færist frá hinu ólíklega yfir í hið ótrúlega, frá hinu óraunhæfa yfir í hið fáránlega. Hinn ótrúlegi söguþráður snýst um tilraun tveggja breskra hermanna og hindúaforingja til að bjarga þriðja hermanninum sem hefur verið handtekinn af uppreisnarmönnum. Í síðara atriðinu sjáum við fullan herflokk með trommur og sekkjapípur ganga í fyrirsát. Í breska hernum skipar liðþjálfi ekki björgunartilraun og ef þú kemst framhjá því reynir hann ekki með aðeins einum öðrum hermanni og indverskum þjóni þegar fullt hersveit er við höndina. Indversku uppreisnarmennirnir eru svo ótrúlega vanhæfir að það er hlegið...þeir eru hundruðir en þeir geta ekki haldið fanga sínum eða drepið björgunarmennina tvo, auðvitað ekki. Á einum tímapunkti sjáum við bresku hermennina kasta steinkubbum niður úr vígstöðvunum að uppreisnarmönnum, sem eru dreifðir um fjallshlíðina í launsátri...maður þyrfti að hafa eggaldin til að heili myndi halda að þetta myndi skaða. Eftir að Cary Grant sem bjargaði fanganum er skotinn liggur hann á gólfinu og horfir í kringum sig á vatnsdrenginn...varla gjörðir einhvers sem hefur verið skotinn í bakið. Vatnsdrengurinn blæs hugrakkur í pung (sem kemur úr engu) til að hringja í vekjaraklukkuna...þetta gerir hann með því að standa hátt uppi á vegg svo að vondu kallarnir sjái hann og skjóta hann, og við fellum tár meðan hann heldur að reyna að hljóma fleiri nótur þar sem hann er ítrekað skotinn og gallakallið brotnar upp í veikburða hljóð...í stað þess að blása í gallann á meðan hann felur sig á bak við skjól eins og allir með hálfan heila myndu gera. Þetta atriði hefur verðskuldað verið skopstælt í grínskessum. Ef þeir hefðu viljað gera Buster Keaton gamanmynd hefðu þeir átt að ráða Keaton og gera það betur.