Ég er hrifinn af þessari mynd og það pirrar mig að svo margir "gagnrýnendur" raða henni fyrir neðan Peter Jackson þríleikinn. Kvikmynduð skáldsaga er alltaf túlkandi; Sérstaklega byggir teiknimynd á sýn listamannsins og ætti að meta hana á eigin forsendum. Talandi sem puristi er þetta fínni virðing fyrir Tolkien en uppfærða útgáfan. Þó að þessi mynd hafi sína galla er hún sannari upprunanum, sérstaklega hvað varðar persónurnar. Í Jackson útgáfunni er Frodo varla auðþekkjanlegur: frá fyrstu senum er hann sýndur sem veikburða, stöðugt vafasamur, stjórnaður af öflum í kringum hann. hann og aldrei að standa á eigin fótum (þetta er líkamlega og myndrænt satt.) Þú veltir fyrir þér hvers vegna örlögin völdu þetta slappa kex til að bera einn hringinn til Cracks of Doom. Jackson endurskrifar Tolkien ófyrirgefanlega og rænir Frodo sínu fínasta augnabliki þegar hann leyfir Arwen að bjarga sér frá Ringwraiths...Útgáfa Bakshis virðir frumritið og sýnir Frodo sem krefst þess að fá skrautmunina "Farðu til baka og nenni ekki meira!" Bakshi heldur uppi persónu Frodo eins og Tolkien hugsaði hana. Við sjáum hnignun hans þegar þyngd byrði hans eykst. Frodo er svo lykilatriði í Hringadróttinssögu að þú veltir því fyrir þér hvers vegna Jackson tók sér slíkt frelsi (hann gerir það með fjölmörgum persónum) þar sem þróun persóna knýr söguþráðinn að óumflýjanlegri niðurstöðu. Kvikmynd Bakshis kannar betur félagsskap Legolas og Gimli í nokkrum skynsamlegum senum sem vantar algjörlega í útgáfu Jacksons. Á sama hátt sjáum við Boromir á hestbaki með Pippin og Merry, sem ýtir undir hugmyndina um samfélag. Fyrir mér er félagsskapurinn þróaðari í teiknimyndaútgáfunni en lifandi hasarnum. Ljóð Tolkiens er mikilvægur þáttur í skáldsögunum og Bakshi hyllir þetta í einni af uppáhaldssenunum mínum: þegar Frodo syngur „Merry Old Inn“ lagið, mínútum áður en hann lenti í Strider. Gleðilaginu er kaldhæðnislega stillt saman við dekkri þematónlistina þegar Frodo er hættulega berskjaldaður nokkrum sekúndum síðar, ósýnilegur vinum sínum en sýnilegur furðum. Þetta er einn af andrúmsloftshlutum myndarinnar og hrollur mig alltaf þegar ég sé hana. Vel skjalfestu fjárhagsáætlun/tímatakmarkanir takmarka lokaáhrif þessarar myndar en hefði henni verið lokið gæti hún hafa fengið hljómgrunn hjá fleiri áhorfendum. Eins og það er, þá er það þess virði að skoða. Jafnvel andmælendur þess viðurkenna að Peter Jackson hafi fengið mikinn innblástur frá þessari frumgerð.