Maður myndi halda að með Ingrid Bergman og Warner Baxter að þessi mynd hefði verið miklu betri. Því miður þjáist myndin af karakterum sem erfitt er að trúa ásamt stóru söguþræði vandamáli sem gerir það að verkum að sumar persónurnar virðast heilabilaðar. Myndin hefst á því að Ingrid Bergman kemur til starfa hjá Stoddard fjölskyldunni. Allt er svo rosalega ferskt og þrotið - fjölskyldan dýrkar Bergman og hlutirnir gætu ekki verið fullkomnari. Jæja, það er þangað til móðirin (Fay Wray) deyr, hlutabréfamarkaðurinn hrynur árið 1907 (eyðir auð fjölskyldunnar) og Bergman neyðist til að fara aftur heim til Frakklands. Þessi hluti myndarinnar er svolítið klístraður, en ekki slæmur. Seinna, eftir að hagur fjölskyldunnar hefur batnað, snýr Bergman aftur. Strákarnir fjórir eru nú allir fullorðnir og það er í raun ekki hugsanleg ástæða fyrir því að þeir myndu ráða hana aftur sem ráðskonu. En í stuttu máli er allt að bóla aftur. En þegar fyrri heimsstyrjöldin á sér stað fara þeir fjórir allir í stríð - guð! Mitt í þessu fær einn sonurinn (David) heim nýju konuna sína (Susan Hayward). Persóna ungfrú Hayward er jafn svört og hvít eins og hinir, þó að þeir séu allir góðir og þrútnir, þá er hún augljóslega kjánaleg djöfull. Til að gera illt verra kemur hún til að búa á heimili fjölskyldunnar á meðan Davíð er í stríði. Núna verður myndin virkilega, virkilega heimsk - heila-sjúklega heimsk. Hayward byrjar í ástarsambandi við einn bræðra Davids en þegar faðirinn sér skuggamynd af elskunum kemur Bergman inn í herbergið frá öðrum inngangi og lætur eins og þetta hafi verið hún, ekki Hayward með Jack! AF HVERJU?! Af hverju ætti nokkur heilvita manneskja að gera þetta til að bjarga rassinum á augljóslega vondri og snjallri konu? Þetta var einmitt svona afsökun sem Bergman þurfti til að losna við rjúpuna í eitt skipti fyrir öll! Þetta er bara tilfelli af ömurlegum skrifum og gerði mig brjálaðan...og gerði það líklega líka við áhorfendur árið 1941. Restin af myndinni samanstendur af misheppnuðu tækifæri eftir misheppnað tækifæri til að afhjúpa illsku Haywards. Þetta flýgur bara gegn almennri skynsemi og gerði myndina að kjánalegu melódramatísku rugli. Eins og við var að búast kemur þó sannleikurinn á endanum í ljós og allir eru orðnir þrútnir aftur --- ánægðir með að vera ein stór ástrík og yndisleg fjölskylda að frádregnum druslunni, Hayward. Myndin þjáist af lélegum skrifum. Mál Haywards hafði engan skilning - að minnsta kosti í því hvernig það var meðhöndlað. Og að hafa persónur sem eru svo helvíti góðar eða vondar (með ekkert á milli) sekkur þessa mynd niður í annars flokks sápu. Það eina sem bjargar því yfirleitt er leiklistin --- þeir reyndu eins og þeir gátu með þröngsýnu handriti. Skemmst er frá því að segja að höfundarnir í Columbia Pictures sem gerðu þessa mynd hefðu átt að fá dauðan kjúkling!