Á leiðinni til smábæjar sem liggur langt utan alfaraleiðar (en lítur grunsamlega nálægt hraðbraut) rekst kvenkyns blaðamaður á undarlegan ferðamann sem samþykkir að hjálpa henni að beina henni á áfangastað. Undarlegi maðurinn segir síðan frá nokkrum óhugnanlegum sögum sem tengjast svæðinu: Í fyrstu sögunni ætlar framhjáhalds par að drepa eiginmann konunnar, en hljóta að lokum mun verri örlög sjálf þegar uppvakningur ráðist á þau; og í annarri sögunni styttist hópur tjaldferðamanna í fríið þegar ódauður útlagi er svívirðilegur yfir því að láta pissa á gröf hans. The Zombie Chronicles er tilraun rithöfundarins Garrett Clancy og leikstjórans Brad Sykes til að búa til safnbók með uppvakningaþemaa ágæt hugmynd, en með aðeins tveimur sögum, þá fellur hún grátlega stutt. Og það er ekki eina leiðin sem þessi lágkúruleikur tekst ekki: Leiklistin er ömurleg (með Joe Haggerty, sem sagna Ebenezer Jackson, sem gefur eina undarlegasta frammistöðu sem ég hef séð); staðsetningarnar eru óinnblásnar; handritið er ömurlegt; það er kynlífssena án nektar; og endirinn... jæja, þessi betlaratrú. Til að vera sanngjarn, þá er sumt af skapandi myndavélaverkum Sykes áhrifaríkt (þótt brellutæknin sem notuð er þegar persónur hlaupa í gegnum skóginn sé svolítið ofnotuð) og ódýrt efni Joe Castro er. áhugasamur: eyrað er bitið af, augasteinar tíndir úr, andlit fjarlægt, heili er týndur og það er sóðalegt afhaus. Þessir jákvæðu þættir gera myndina bærilega, en varaðu þig við, The Zombie Chronicles er ekki gönguferð í garðinum, jafnvel fyrir vana áhorfendur á z-gráðu rusli. Ég gef The Zombie Chronicles 2/10, en hækka einkunnina mína rausnarlega í 3 þar sem ég fékk ekki að skoða myndina með ávinningi af þrívídd (þó ég hafi laumandi grun um að aukavídd hefði ekki skipt miklu máli).