Þessi mynd er stútfull af litlum á óvart, margar hverjar fyndnar. Sú staðreynd að hún er skrifuð og leikstýrð af 24 ára manni kemur mér í opna skjöldu. Sum atriðin þar sem menntaskólakrakkarnir nota alsælu olli mér mjög óþægindum vegna þess að ég á barn á þessum aldri og ég gæti séð hana fyrir mér að nota það. Sem foreldri unglings fannst mér myndirnar af samskiptum foreldra og barns vera algjörlega nákvæmar. Ég hafði gaman af mörgum litlu brandara myndarinnar og ég naut þess að ekki var allt með fullkomnu skyni og ekki voru öll vandamál leyst með endirinn. Til að umorða Mark Twain, sannleikurinn er undarlegri en skáldskapur, vegna þess að skáldskapurinn þarf að halda sig við það sem er mögulegt, á meðan sannleikurinn er það ekki. Þetta er kvikmynd sem leikur við áhorfandann og gerir okkur kleift að trúa því að fólk sé það sem annað fólk heldur að það sé. , aðeins til að leyfa okkur síðar að átta okkur á því að fólkið sem við gerðum ráð fyrir að hefðu rétt fyrir sér væri algjörlega fáfróð um raunverulegar aðstæður. Ein sterkasta sena myndarinnar, atriði sem við finnum mjög fyrir léttir og samúð með því sem persónan er að gera, reynist vera byggð á algjörlega röngum forsendum og persónan, þó hún sé aðdáunarverð, er algerlega röng. Það er mjög lúmskt gert, finnst mér. Mjög raunsæ. Mér líkaði lagið mjög -- ég hélt að það hjálpaði myndinni mjög, hjálpaði virkilega til að skapa stemninguna -- myndin er með nokkrum skrúfustundum og bakgrunnstónlistin hjálpar til við að staðfesta það. hálft -- fékk að hlæja mikið! Myndin er virkilega í hausnum á mér núna -- sá hana í morgun. Ætla að reyna að sjá það aftur, tími leyfir. Erfitt er að komast yfir tugi, en traustar níu í bókinni minni.