Önnur kvikmynd Amy Heckerling, Johnny Dangerously, er skopstæling á glæpamyndum 1930 sem gerðar voru að hætti Warner-bræðra. Michael Keaton fer með aðalhlutverkið sem miðaldra glæpamaður sem horfir til baka yfir líf sitt í hörðum höggum þegar hann grípur krakka sem reynir að stela einhverju úr gæludýrabúðinni sinni árið 1935. Móðir Keaton (Maureen Stapleton) hefur viðvarandi heilsufarsvandamál, svo Keaton lendir í glæpum á snemma í gegnum Peter Boyle. Á meðan leikur fargan Richard Dimitri glæpaforingja sem keppir við Boyle og Keaton rís að lokum í röðum. Joe Piscopo hefur bráðfyndið hlutverk Danny Vermin, já það er rétt, Vermin! Griffin Dunne er yngri bróðir Keatons sem varð héraðssaksóknari, Glynnis O'Connor eiginkona hans og Marilu Henner leikur moll Keatons. Myndin lítur út fyrir að vera alræmd ódýr, sem gerir það að verkum að hún lítur út eins og sjónvarpsþáttur í stað leikhúsmyndar. Myndin byrjar frábærlega og hægist svo á eins og búist var við eftir fyrsta hálftímann. Vegna samsetningar samræðna og gaggs heldur myndin sér uppi fyrri hálfleikinn, en svo missir hún hratt dampinn og fer niður í meðalmennsku og dónaskap í seinni hálfleik. Keaton tyggur landslagið og gerir sitt besta af James Cagney. Stapleton hefur nokkrar dónalegar línur sem eru aðeins andstyggilegar, ekki fyndnar. Piscopo gerir "einu sinni" bitinn einu sinni of mikið. Nokkrir aukaleikarar reyna að halda uppi virkinu eins og Danny DeVito, Dom DeLuise, Ray Walston sem götusali, Alan Hale, Jr. sem skrifborðsþjálfari og Sudie Bond sem samviskulaus ræstingakona. Síðari hálfleikur þróast yfir í sjónvarpsþætti sem snýr að eða ekki og jafnar sig aldrei. Lokaatriðið sem notar The Roaring Twenties er tímabundið eins og The Call Of The Wild Clark Gable myndin sem sést á tjaldi fyrr í myndinni. Ég held að Heckerling hefði átt að vita betur, þar sem markhópurinn myndi örugglega vera meðvitaður um raunverulegan útgáfudag The Roaring Twenties árið 1939. *1/2 af 4 stjörnum.