Á þriðja áratugnum var tíska fyrir heimildarmyndir um afskekkt heimshorn, með áherslu á villt dýr, framandi landslag og frumstætt fólk með óvenjulega menningu. Þrátt fyrir skipulagningu þess að flytja kvikmyndateymi á fjarlægan og hættulegan stað og koma þeim svo aftur á lífi (með kvikmyndaupptökum), voru slíkar myndir oft mun ódýrari í gerð en hefðbundin Hollywood-mynd ... vegna þess að það voru engar dýrar myndir. leikmynd, búninga eða kvikmyndastjörnur á háu verði. Farsælastir framleiðendur slíkra mynda (listrænt og fjárhagslega) voru teymi Martin E. Johnson og konu hans Osa, sem gerðu nokkrar heimildarmyndir (stundum með hróplega sviðsettum atburðum) í Afríku og Asíu. Safari-myndir Johnsons voru gríðarlega vinsælar og ýttu undir nokkrar skopstælingar ... einkum "So This is Africa" ​​eftir Wheeler & Woolsey, þar sem hin mjög kynþokkafulla Esther Muir leikur persónu sem heitir frú Johnson-Martini (í stað Martin E. Johnson) , geddit?). Þó nokkrir aðrir kvikmyndagerðarmenn hafi verið að framleiða safaríheimildarmyndir á þessum tíma voru kvikmyndir Johnsons vinsælastar í þessari tegund vegna þess að þær reiða sig mikið á húmor. Séð frá okkar eigin upplýstu (vona ég) sjónarhorni, er þetta alvarlegur galli í heimildarmyndum Johnsons: það eru of margar senur þar sem fyndna litla brúna eða gula fólkið er gert til að líta út fyrir að vera algjörir hálfvitar sem auðvelt er að yfirbuga af snjöllum white bwana Johnson og kona hans. Einn ákveðinn kostur þessara kvikmynda er nærvera Osa Johnson. Tíu árum yngri en eiginmaður hennar tekst henni að virðast nógu ung til að vera dóttir hans. Þó að hún sé vissulega ekki eins aðlaðandi og hin formföstu ljóshærða Esther Muir, var Osa Johnson algjör brunetta sem sýndi yndislega frammistöðu fyrir framan myndavélina í öllum myndunum sem hún framleiddi í sameiningu með eiginmanni sínum. 'Congorilla' er líklega sú besta af Johnsons. kvikmyndir. Myndirnar af Kongó eru áhugaverðar og hafa nokkurt sögulegt gildi sem sönnun þess hvernig þetta umhverfi leit út árið 1930. Myndirnar af Pygmeyjar og öðrum frumbyggjum eru líka áhugaverðar, þó þær þjáist af hneigð Johnsons til að sviðsetja atburði á þann hátt sem lætur innfædda líta út fyrir að vera „villtir“ og framandi. Besta (og fyndnasta) atriðið í „Congorilla“ er spunamynd þar sem Osa Johnson reynir að kenna djassdans fyrir nokkrar Pygmy-konur. (Dansinn er svarti botninn, ekki síður ... sami dansinn og Bob Hope kenndi fræga Daisy og Violet Hilton, samsettu tvíburana.) Osa Johnson klæddist jodhpurum, reiðstígvélum og hjálm og byrjar að syngja á meðan hún tekur há skref og slær á hnén í tilraun sinni til að kenna afrísku konunum þennan dans. Á meðan standa þeir bara þarna og stara á hana, greinilega að velta fyrir sér hverju þessi vitlausa hvíta kona er að reyna að ná fram. Þetta er mjög fyndið atriði en hefur óþægilegan undirtón. Osa Johnson er að dansa sem var fundinn upp af svörtum Bandaríkjamönnum: merkingin virðist vera sú að svartir Afríkubúar ættu ósjálfrátt að geta framkvæmt þennan dans eftir stutta sýnikennslu (með því að nota náttúrulega takta, býst ég við) vegna þess að hann er í blóðinu eða eitthvað. Ég mun gefa 'Congorilla' 4 stig af 10. Þessi mynd segir svolítið um líf Afríku á þriðja áratugnum og frekar meira um bandaríska menningarviðhorf á sama áratug.