Fyrst og fremst innilegar samúðarkveðjur til allra sem keyptu sér bíómiða í von um að sjá kvikmynd í sama móti og hina frábæru Gregory's Girl og Local Hero en endaði með því að yfirgefa leikhúsið og fannst hann vera vonsvikinn og óljóst svikinn. Þó að það sé satt að framhaldsmyndir séu venjulega, með undanteknum undantekningum, mistök og séu eingöngu til til þess að veita stjórnendum vinnustofunnar tækifæri til að græða á velgengni fyrri myndar með því að bjóða okkur annað hvort þunnt dulbúna enduruppgerð upprunalegu sögunnar eða Söguþráðurinn er svo fjarri ætlun frumritsins að myndin sem af henni varð meikar engan sens. Í tilviki Gregory's Two Girls hefur Bill Forsyth þann vafasama heiður að ná að drýgja báðar syndirnar - annars vegar endurskoða söguþráðinn í Gregory's Girl, en á sama tíma þjóna hreint út sagt ótrúlegum og vitlausum söguþráði skoskra vopnasala. Skólastrákurinn Gregory er nú kennari við sama skóla og aðeins sextán ára gamall bar hann vonlausa ástríðu fyrir fótboltanum sem Dorothy lék. Þótt hann sé orðinn þrjátíu og fimm, hefur Gregory enn vonlausa ástríðu en núna fyrir fótboltaleikinn Frances, einnig sextán ára, þrátt fyrir þá staðreynd að tónlistarkennarinn, hefur Bel gert það ljóst að hún laðast að honum. Ástríða hans fyrir Frances og löngun hans til að heilla hana leiddi til þátttöku hans í áætlun um að afhjúpa staðbundinn vopnasala sem er líka gamall skólavinur. Það þýðir ekkert að fara lengra þar sem restin af sögunni er gleymanleg og endirinn meikar engan sens. Aðalvandamálið liggur í persónu Gregory sjálfs, að því leyti að það er ekkert merki um hinn elskulega og heillandi sextán ára gamla Gregory sem eltir Dorothy á virkan og kómískan hátt sannfærður um að hann myndi að lokum vinna hana. Þrjátíu og fimm ára er Gregory kynnt fyrir okkur sem frekar dapurlegri og vinalausri veru sem er hvorki virkt né kómískt líf. Utan vinnu fer tími hans í að horfa á myndbönd af Noam Chomsky og lesa tímarit um alþjóðlegt óréttlæti. Þar sem vinir hans og fjölskylda úr fyrri myndinni virðast hafa horfið, fyrir utan tvær tilgangslausar senur með yngri systur sinni, sem gefur honum ekki lengur ráð eða virðist yfirhöfuð hafa áhuga á lífi hans, erum við eftir í ruglinu um hvað það er sem Gregory vill í raun og veru, sem hann er og hvers vegna hann er eins og hann er. Af hverju er hann til dæmis vinalaus? Hvers vegna sér hann aldrei föður sinn, sem er greinilega enn á lífi? Hvers vegna hefur hann snúið aftur til að kenna í skólanum sem hann var einu sinni í? Hvers vegna hefur hann svona mikinn áhuga á Noam Chomsky og óréttlætinu? Af hverju er hann orðinn svona áhugalaus? Hvers vegna laðast hann að Frances? Af hverju laðast hann ekki að Bel fyrr en á síðustu tuttugu mínútum myndarinnar? Hvað í ósköpunum sjá Bel eða Frances í honum þar sem hann er hvorki dásamlegur eða jafnvel áhugaverður? Af hverju heldur hann áfram að reyna að heilla Frances, jafnvel eftir að hann og Bel eru orðnir hlutur og þegar samband þeirra hótar að trufla líf hans algjörlega? Eigum við virkilega að trúa því að skoskur vopnasali sem selur pyntingarvopn opinberlega til kúgandi stjórnvalda gæti tekist að komast hjá eftirliti fjölmiðla en brotið af nokkrum skólabörnum? Heldur Gregory virkilega að það muni breyta einhverju að henda handfylli af tölvum í sjóinn? Til að gera illt verra reynir leikarinn John Gordon Sinclair að endurvekja frammistöðu sína sem unglingurinn Gregory allt niður í andlitssvip og óþægilega líkamstjáningu. Því miður á þrjátíu og fimm ára gamalt barn finnst það bara skrýtið og óljóst hrollvekjandi. Þar að auki er erfitt að finna til samúðar með eða samkennd með kennara sem dreymir erótíska drauma sem fela í sér kynlíf með einum af einkennisbúningum sínum íklæddur nemendum á meðan þeir liggja báðir á haug af líkamsræktarmottum. Frekar en að vera skemmtilegur bragðast það einfaldlega af barnaníðingum. Það er erfitt að vita hvað var að fara í gegnum hausinn á Bill Forsyth þegar hann skrifaði þetta handrit eða hvers vegna hann hélt að aðdáendur upprunalegu myndarinnar myndu tileinka sér sögu sem skorti svo algjörlega sjarmann, gáfurnar og hlýjuna sem breytti fyrstu myndinni í klassík. Ég get bara gert ráð fyrir að áætlunin hafi verið að búa til kvikmynd um mann sem var að neita að vaxa úr grasi og skuldbinda sig til fullorðinslífsins og ef til vill var hamingjusamasta minningin um að vera sextán ára og elta fallegustu stelpuna í skólanum en sem neyðist smám saman. að sætta sig við að líf sem lifað var í fortíðinni er alls ekkert líf. Það hefði að minnsta kosti getað verið grundvöllur kvikmyndar sem var þemafræðilega áhugaverð og gáfuð. Eins og það er, Gregory's Two Girls leggur saman 116 sóaða og tilgangslausa mínútur sem segja ekkert og tákna enn minna. Gregory's Girl var ábyrgur fyrir því að hefja feril Bill Forsyth, hér er vonandi að Gregory's Two Girls muni ekki bera ábyrgð á því að sökkva honum.