Í sumum atriðum í Regnfólkinu, undanfara Francis Ford Coppolas blómatíma hans á áttunda áratugnum, er merki um svipaðar aðstæður og Easy Rider frá 1969, en ekki nákvæmlega í sama viðmiðunarramma. Hér er drama um fólk sem er ótengt samfélaginu, á einhvern hátt fjarlægt vali eða takmörkunum sem sett eru af einum eða öðrum hætti. Þetta er eitt af þessum sjaldgæfu upprunalegu leikritum þar sem sum atriði standa ein og sér sem algjört rothögg. Jafnvel með svo lágt kostnaðarhámark og mjög frjálslegt, ef svo má að orði komast, viðhorf til kvikmyndatökunnar, er Coppola fær um að fanga allt sem þarf að segja í gegnum þessar skýrt afmarkaðu persónur og bogadregnar, óvæntar gráður einnar persónu á móti hjálparleysi annars, eða öfugt, eða hvort tveggja. Og eins og maður gæti verið hneigður til að sjá hvernig hún snýst að miklu leyti um brot úr úthverfalífi sjöunda áratugarins, þá hefur hún þann flótta frá myndinni sem áður var nefnd, en áþreifanlegri, næstum tímalausri gæðum með dramatíkinni og undirliggjandi vandamálum. . Á vissan hátt, ef Bergman væri á leiðinni sem hálfgert skæruliða, 20-eitthvað kvikmyndagerðarmaður til að komast að undarlegum sannleika hversdagslegra utanaðkomandi, gæti þetta verið það. En ásamt allri beinu og stundum sjálfsmeðvituðu ljósmynduninni (þó líka með heimildarlegri nálgun á stundum, í ætt við óákveðna persónur hennar), passa leikararnir allir á sinn stað. Shirley Knight, leikkona sem ég þekki ekki of vel, hefur flókið, ólíkt hlutverk sem ólétt eiginkona sem flýr í einhvers konar tilvistarhyggju um hvað lífið er til staðar. Það eru augnablik af ótrúlegum leik eftir hana og eitt af mínum uppáhalds (ef ekki uppáhalds) er þegar hún er í síma að hringja í manninn sinn í fyrsta skipti. Svo spennuþrungin sena á báða bóga og í hverri litlu látbragði og beygingu orðs er svo mikið talað um hana með svo litlu. Það er óvenjulegt á þann hátt sem endurspeglar aðra í kvikmyndum Coppola. Svo kemur í persónu 'morðingja' sem James Caan leikur. Þetta er líka hættuleg persóna að taka á sig, enda blanda af barnalegri ráðvillu og skemmtun með örum minningum. Hugsaðu þér Forrest Gump ef hann komst ekki framhjá fótbolta og vitsmunum. Það er einn af hans bestu, í raun, með því að vera mest lægstur - fyrir strák sem er venjulega að leika harðjaxla í kvikmyndum, hér er einn sem er líka hluti af kjarna sögunnar og karakter Knight. Einnig mjög góður í aukahlutverki er Robert Duvall sem lögga með grófa hlið og frekar köflótta fortíð; svona snemmt sýnishorn af öðrum týndum persónum sem hann myndi leika síðar á ferlinum. Þannig að persónurnar og það sem Coppola á á hættu að lenda í óróleika í þeim, eru í raun og veru það sem samanstendur af myndinni, þar sem hvaða saga sem hún er er hún örugglega ekki leyst á venjulegan hátt sem þú gætir hugsað eða búist við. Síðustu tíu mínúturnar eða svo eru eins og aðrar í verkum Coppola, þar sem sértæku harmleikarnir á öllum hliðum eru undirlagðir af tilfinningalegum og sálrænum afleiðingum sem þetta mun skilja eftir á meginreglunum eru magnaðar upp í hið háleita og dapurlega. Þetta er, fyrir sinn tíma, hugrakkur af hálfu þess sem er að reyna að koma fram (bæði í frelsi sem og galla og tvíræðni) í viðfangsefninu. Og stíll myndarinnar bætir sundurlausri sýn yfir þetta allt með snöggum endurlitum sem eru myndræn og sjálfstætt í andstöðu við lengri myndirnar í sumum mikilvægum senum. Þetta er vegamynd síns tíma, en hún fékk líka miklu meiri áhrif en hún myndi gera hjá öðrum kvikmyndagerðarmanni með minni möguleika á að taka á sig eðli þessara útskúfuðu persóna. Ein besta mynd ársins 1969.