Ef þú ert aðdáandi film noir og heldur að þeir geri þær ekki eins og þeir gerðu áður, hér er svarið þitt - þeir gera þær bara ekki lengur í Hollywood. Við verðum að snúa okkur til Frakka til að muna hversu ánægjuleg, fíngerð og stórkostleg vel gerð kvikmynd úr þeirri tegund getur verið. Read My Lips er dásamlega viðbjóðsleg lítil gjöf til hinna trúuðu frá leikstjóranum Jacques Audiard, með skarpri frásögn og fínum leikjum frá Emmanuelle Devos og Vincent Cassel. Grunnþráðurinn hefði getað verið skrifaður á fjórða áratugnum: heimskur en aðlaðandi fyrrverandi svikari og klár. en dowdy femme fatale (sem reynist vera miskunnarlaust metnaðarfull) uppgötva hvort annað á meðan þeir lifa lífinu í blákaldri örvæntingu og þrá, hagræða hvort öðru til að ná sínum markmiðum, þróa flókið ástar/haturssamband, elda upp glæpsamlegt kerfi sem felur í sér rán, tvöfalda krossa , loka símtöl og fullt af peningum. Allar aðgerðir eiga sér stað á niðurdrepandi, kjánalegum og/eða illa upplýstum stöðum. Audiard hefur að sjálfsögðu mótað nokkrar nútímalegar útfærslur. Femme fatale er vanmetin skrifstofustarfsmaður sem gerist næstum heyrnarlaus og notar varalestrarhæfileika sína til að hefna sín á þeim sem jaðarsetja hana. Og þar sem þú gætir búist við rjúkandi ástarsenum uppgötvar þú að báðar persónurnar eru kynferðislega óþægilegar og óþroskaðar. Bættu við smá nútímatækni og tónlist og þetta virðist vera samtímamynd, en ekki mistök - þetta er old school film noir. Hún er eins góð og allar myndir úr tegundinni og auðveldlega ein besta mynd sem ég hef séð allt árið.