Vá. Sannarlega frábær „ferð“-mynd sem hefur fullt af ofur-súrrealískum myndum, myrkum ásetningi og svartri, frekar undarlegri tilfinningu fyrir því hvernig teiknimyndadýr verða að sjá heiminn. Hann er byggður af mjög sætum utanheimshópi af persónum sem sveigjast og flæða með skekktum bakgrunni. Eins og með allar flottar fantasíur, er flökkusöguþráðurinn aukaatriði við augnayndi myndefni og við fylgjumst með litlum kötti og uppvakningasystur hans þegar þau lenda í dauði, flóð, vatnsfílar, samúræjasverðsmenn og svín sem veiða. Ég hafði aldrei heyrt um það, en núna elska ég það - líklega vegna þess að það minnti mig á súrrealískt blýantsverk bandarísks teiknara; Bill Plympton. Þetta er heillandi unun fyrir aðdáendur skrýtna, fallegra hluta og það lét mig líma við skjáinn af ótta við að ég myndi missa af einhverju ótrúlegu. Einfaldlega sagt, það er „Hello Kitty“ án „o“.