Mjög „beint“ fín gömul kona, örvæntingarfull eftir peningum til að bjarga húsinu sínu og eigum, ræktar „pott“ í húsinu sínu, reykir það með nokkrum gömlum vinum og selur það svo. Það er sagan í þessari lágstemmdu gamanmynd, sem leggur áherslu á fáránleika ástandsins og einhvern húmor sem vandræðin hafa í för með sér. Fyrir stóran hluta myndarinnar virkar það. Húmorinn er ekki af hlátri og hlátri en hann skemmtir manni í einn og hálfan klukkutíma, svo ég býst við að hann þjóni tilgangi sínum. Það ERU skemmtileg augnablik og Brenda Blethyn er skemmtilegt að horfa á í aðalhlutverk. En endirinn eyðilagði virkilega „sæta“ mynd með móðgandi slæmum skilaboðum sem aðeins ofurfrjálshyggjumenn kvikmyndaheimsins myndu vilja sjá gerast. Eins og flestir myndi ég líka vilja hamingjusaman endi, en það ætti ekki allt að hlýna og óljóst fyrir þá sem brjóta lögin með augljósum hætti. Hér eru líka dæmigerð (1) börn utan hjónabands en það er ekkert vandamál og þykir í lagi; (2) klerkar sýndir sem siðferðilega veikt fólk; og (3) jafnvel læknir sem verður grýttur líka! Halló? Og gagnrýnendur hér sprengja Hollywood? Þetta er sýning A hvernig veraldlegt samfélag hefur lækkað viðmið í Bretlandi og Evrópu almennt. Hey, fólk: að minnsta kosti hafa snefil af siðferði í stað ekkert nema Timothy Leary "Ef það líður vel, gerðu það" skilaboð.