Quentin Tarantino sagði einu sinni að til að ná árangri í kvikmyndaiðnaðinum yrðir þú að búa til þína eigin Pulp Fiction eða Reservoir Dogs. Rithöfundurinn/leikarinn/leikstjórinn Larry Bishop virðist hafa tekið þessi ráð aðeins of bókstaflega með Hell Ride og búið til sóðalega virðingu sem fær allt of mikið lán í myndefni sínu, tónlist, myndavélavinnu og tímabreytandi frásagnarlist. En til að líkja almennilega eftir Tarantino-mynd þarf maður að hafa lag á að byggja upp skapandi samtöl; Því miður er helsti afsporaþátturinn í Hell Ride grimmdarlegt rugl og dónalegar einræður sem virka aðeins til að viðbjóða og rugla áhorfendur á sama tíma og kalla fram samúð leikaranna bara fyrir að taka þátt. Andhetju sögupersóna mótorhjólamannagengið, The Victors, samanstendur af nokkrum veðruðum vökumönnum. sem koma með eigin vörumerki blóðþyrsts réttlætis á löglausa vegi. Leiðtoginn, Pistolero (Larry Bishop), er helvíti reiðubúinn að hefna sín og slökkva elda. The Gent (Michael Madsen) reynir bara að halda jafnvægi á óskipulegri, geðrofssínfóníu sinni lífsins með því að setja blý í hvern þann sem fer á hausinn, og Comanche (Eric Balfour) fylgir á eftir með grimmilegri tryggð og dularfullri fortíð. David Carradine) er snillingurinn sem skipuleggur úr fjarska, þó ekki nógu langt, og Billy Wings (Vinnie Jones) spýtir eitri og svívirðilegum skýringum á húðflúrunum sínum á meðan hann er með skutlubyssu og almennri fyrirlitningu á lífinu. Þó að þessar persónur gætu hljómað áhugaverðar á blaði, þegar þær eru neyddar til að væla í hræðilega vanhugsuðum samræðum hverfa öll ummerki um svala hraðar en fjármögnunin ætti að gera fyrir næstu mynd Bishop. Á meðan Hell Ride er full af ófullkomleika og glötuðum tækifærum, er aðalhliðin ógilding þess liggur í illa upphugsuðum samtölum. Og vegna þess að helstu áhrifavaldar Bishop eru umræðumyndir Tarantino, þá eru þær margar. Fyrstu tuttugu mínútur myndarinnar eru næstum óskiljanlegar og myndi líklega gera eins mikið vit í þöggunni. Þegar aðalpressa Pistolero er kynnt og ákveðnar setningar eru ofnotaðar að ógleði, muntu biðja fyrir bæði dauðanum og hæfileikanum til að slökkva á hljóðinu. Jafnvel Dennis Hopper á í vandræðum með að vera svalur á meðan hann slær út svona asnalega samræður. Hefur þú einhvern tíma endurtekið orð eða setningu við sjálfan þig svo oft að það hljómar bara ekki rétt eða jafnvel meikar sens lengur? Bishop byrjar þar og heldur svo brjálæðinu gangandi þar til þú öfunda persónurnar á skjánum að láta höggva höfuðið af sér. Og þegar samræðurnar loksins draga sig í hlé, erum við meðhöndluð með innskotum af nakinni kvenkyns olíuglímu og skorin á hálsi. Ég er ekki viss um hvaða áhrif Bishop vonaðist til að ná, en ég efast um að hann hafi fundið þau. Hell Ride vill heiðra Quentin Tarantino kvikmyndir, kvikmyndir Robert Rodriguez og sérhverja kvikmynd sem dáir ofbeldisfull og djöfulsins viðhorf mótorhjólamanna. . En þó að fyrirætlanir þess séu göfugar, kemur hræðilega hryllilega verðug samræðan og ofur-stílfærð tímalínu-mangling klipping í veg fyrir að áhorfendur verði fjárfestir með almennum harðjaxla persónum. Þegar við komumst að leyndardómnum á bak við hvatir persónanna (og það gæti liðið nokkurn tíma áður en þú áttar þig á því að það er ráðgáta sem þarf að leysa), þá er bara of erfitt að vera sama lengur. Og þó að allir á skjánum skemmti sér greinilega, hafa þeir algjörlega vanrækt að þýða eitthvað af þeirri skemmtun fyrir áhorfendur.- Joel Massie