Ég horfði bara á myndina fyrir tveimur dögum síðan og fylltist tilhlökkun, þar sem París er önnur uppáhaldsborgin mín í Evrópu og ég eyddi mjög rómantískum 18 mánuðum þar á níunda áratugnum. Ég varð fyrir nokkrum vonbrigðum með að flestar af þessum hópi vinjetta, þótt frumlegar og listilega gerðar, fanga ekki "ljósið" og fegurð borgarinnar mjög vel. Né heldur nóg af rómantíkinni! Við sáum ekkert af trjábreiðunum... Það var of mikið myrkur, ekki bara bókstaflega heldur í óeiginlegri merkingu. Sum söguþráðurinn handleika áhorfandann, að því er virtist, og lét hann/hana falla „flata“ (Marais röðin, klippimyndasala, til að nefna tvö dæmi). Hinar upplífgandi, góðu: Mime röðin, kirkjugarðurinn, Montmartre (þó að það hafi skilið of mikið fyrir áhorfandann að skilja), "kúreka" vinjettuna og Sacre Coeur - virtust fáir og langt á milli, og ég myndi hafa gaman að hafa séð svona frábæran leikara eins og Orlando Bloom vera í einhverju sem hefði sýnt frumleika hans meira.