Gamanmynd sem virkaði furðu vel var litla breska verkið „The Divorce Of Lady X (1938)“. Það markar fyrsta pörun Laurence Olivier og Merle Oberon, á undan litlu kvikmyndinni um óviðráðanlega ástríðu á ensku heiði 19. aldar. Og þó að Olivier og Oberon séu ekki sérstaklega vel til þess fallin í skrúfað grín, þá rennur þetta allt saman ágætlega. Oberon er Leslie, ung kona sem endar á hótelsvítu Logans (Olivier) skilnaðarlögfræðings með viðbjóðslegri enskri þoku sem kemur í veg fyrir ferðalög. Hún gerir allt sem unnt er til að pirra hann - en, eins og kvikmyndir fara, fellur hann fyrir henni. Og hún fellur fyrir honum. En alvarlegt tilfelli af rangri sjálfsmynd kemur upp þegar „Lady X“ Oberons (það er það eina sem hún skilur eftir Oliver í athugasemd) er talið af Olivier vera gift kona. Til að gera illt verra og skemmtilegra fer Lord Mere (Ralph Richardson) til Olivier og vill skilja við eiginkonu sína sem kæri Larry heldur að hljóti að vera Oberon! Það er skemmtileg samræða milli kynjanna og skemmtileg könnun á kynlífspólitík. Þú getur séð að Olivier er ekki of öruggur með gamanmyndina, en í sannleika Olivier er hann fullkominn fagmaður og skilar árangri. Og hann höndlar skrúfuboltann, kannski ekki með léttúð, en af ​​kappi. Oberon var ekki mikill skjálfti sem leikkona, en hún var yfirleitt nógu hæf og þrátt fyrir álitna óánægju þeirra utan skjásins á henni, vann hún vel með Olivier. Þetta var tekið upp í byrjun Technicolor sem lítur mjög frumstætt út í dag (allir líta enn hvítari út en Michael Jackson), en ef til vill þarf að þrífa prentið.