Þessi mynd átti að hafa lýst ungfrú sem var tilbúinn og tilbúinn að setjast niður í eitt skipti fyrir öll. Hins vegar var mér sama um verkefni hans að setjast niður, því mér var sama um persónu hans. Ég skil ekki hvað allar þessar fallegu konur sáu í honum. Hann hafði nákvæmlega engan klassa, eða karisma. Hann hefði að minnsta kosti átt að hafa hátt um sjálfan sig sem gerði dömur veikburða í hnjánum fyrir utan saxófónleik hans, en án árangurs. Bara vegna þess að hann er tónlistarmaður gerir hann hann ekki kynþokkafullan. Svo ekki sé minnst á, það sem hann gerði til að ná athygli giftrar konu sem hann varð ástfanginn af á fimm mínútum eftir að hann þekkti hana var algjörlega svívirðilegt og fáránlegt. Hefur þessi maður einhverja skömm? Hefði hann tekið til og hætt að gera og segja heimskulega hluti þá hefði hann verið meira aðlaðandi sem persóna, en því miður var persóna hans blíð og leiðinleg. Persóna Ginu Gershon var óþarflega bresk. Hún hefði alveg eins getað verið þröngsýn utanbæjarmaður með sína reglulegu ræðurödd en lélegan breskan hreim sem stundum dofnaði í gegnum myndina. Einu tvær persónurnar sem mér þótti vænt um voru fiskurinn og froskurinn. Nú voru þessir tveir með efnafræði! Akademíutilnefningar fyrir bæði STAT! Söguþráður, skortur á persónuþróun, hræðilegur leikur, óþarfa dramatík, klisjustundir... Þvílíkt rugl í mynd.