Viðvörun: Ef Coen bræður eða David Lynch skilgreina smekk þinn á kvikmynd skaltu hunsa þessa umfjöllun og halda áfram. Já, ég fékk lánaða „einlínu samantektina“ úr bókinni um Ronald Reagan forseta, en meðal annarra dyggða leggur þessi mynd áherslu á hlutverki sem persóna gegnir í lífi heiðursmanna. Þessi mynd er full af heiðarlegu, almennilegu fólki og það hefur heilindi til vara. Í orði, þeir hafa "karakter." Lítil töframaður: Nema þú þekkir sögu seinni heimsstyrjaldar, veistu það líklega ekki, frá komu Captain Correlli á eyjuna til falls Mussolini, 3 og hálft ár hafa liðið. Meðaláhorfandi gæti haldið að rómantíkin væri af „hversvindi“ afbrigði. Svo er ekki. Rómantíkin þróast hægt og rólega sem gefur henni bæði reisn og merkingu. Viljandi hraði myndarinnar gæti verið leið leikstjórans til að marka tíma. Sumir dómar hafa gagnrýnt ítalskan hreim Cage. Ítölskumælandi fjölskyldumeðlimir mínir fullvissa mig um að hreimurinn hans sé nokkuð góður. Sagan var rétt í þessu. Já, Þjóðverjar snerust gegn ítölskum bandamönnum sínum, sem að mestu leyti voru tregir bandamenn frá upphafi. Ef þér finnst þetta átakanlegt skaltu hafa í huga að franski Miðjarðarhafsflotinn var sprengdur í loft upp af Bretum árið 1940, rétt eftir uppgjöf Frakka, svo að hann lendi ekki í höndum Vichy-stjórnarinnar, eða það sem verra er, nasista. Myndin af Ítölum sem menntuð og ræktuð var hrós til menntaðrar og menningarlegrar siðmenningar. Þessi mynd var fallega ljósmynduð og saga hennar var ljóðræn. Handritið var hvorki umhugsunarvert né gáfulegt, en hér var staða þar sem ruglingur og snjallræði var ekki þörf, né hefði verið viðeigandi. Sagan er blíð og boðskapurinn er upplífgandi. Persónurnar eru heiðarlegar, hugrökkar, einlægar, samúðarfullar og viðkunnanlegar. Þetta er fín lítil kvikmynd. 8/10.