Mér skilst að Paramount hafi viljað taka þetta upp með Rodgers og Hart-tónleikunum, en tókst ekki að útkljá höfundarréttarvandamálin, svo Burke og Van Heusen, sem sömdu flest lög sín á milli fyrir Bing Crosby, lögðu til mjög gott tónverk. Ég las Leonard Maltin sagði að þessi mynd „passaði Crosby eins og hanski“ og ég hefði ekki getað orðað hana betur. Nei, þetta er ekki háðsádeila Mark Twain, þetta er Bing Crosby mynd og árið 1949 var Crosby bankahæsta stjarnan í Hollywood. Fyrir einu sinni notaði Paramount technicolor og Rhonda Fleming var aldrei yndislegri á skjánum. Þetta var kona sem technicolor var fundin upp fyrir. Uppruni William Bendix í Brooklyn stendur nokkuð upp úr, en hann hefur góð kómísk áhrif. Tríóið Crosby, Bendix og Sir Cedric Hardwicke skemmta sér afskaplega vel með Busy Doing Nothing. Bing hefur eitt af einkaleyfisháttum heimspekilegum númerum sínum með If You Stub Your Toe On The Moon. Þriðja lagið syngur hann Once and For Always sjálfur og með Rhonda Fleming. Það lag var tilnefnt sem besta lagið en tapaði fyrir Baby It's Cold Outside. Gaman líka að Bing náði að taka upp skorið fyrir Decca með Rhonda Fleming og Bendix og Hardwicke. Eitt sem mér líkar við þessa mynd er að hún sýnir kómíska hæfileika Crosby án Bob Hope. Mér líkar við Road myndirnar, en Bing var kómískur hæfileiki í sjálfum sér og þessi mynd sýnir betur en nokkur önnur. Þetta er Crosby sem er efstur í leiknum.