Þessi mynd virðist vera eins og einhver hafi fengið krúttlega hugmynd að kvikmynd, hugsað um tvo eða þrjá fyndna möguleika, ráðið góðan leikara, síðan snúið þessu öllu yfir á virkilega lélegan handritshöfund og jafnvel verri leikstjóra. Leikstjórinn tók upp rómantíska gamanmynd eins og hún væri dökk, listræn kvikmynd --- undarleg myndavélahorn, bláar myndir, langvarandi, nærmyndir af regndropa. Steve Zahn var góður eins og alltaf. Ben Affleck var heillandi, ljúfur, næstum feiminn; hann var fullkominn fyrir rómantíska gamanmynd. Sandra Bullock barðist hetjulega saman við persónu sem átti að vera geðveik en vitleysa hennar fólst í hlutum eins og að kyssa eiginmann sem hún hataði brjálæðislega, yfirgefa barnið sitt, fara í karnivalsferðir, bjóðast til að klæðast fyrir peninga og fara í far með samfarþega flugfélagsins. Handritið hafði mjög fáar skemmtilegar línur; það var engin líkamleg gamanmynd; það var leiðinlegt. Það kynnti hugsanlega fyndnar aðstæður og klippti þær síðan af áður en þær gátu þróast. Til að kóróna allt var „tvistið“ í lokin kjaftshögg fyrir alla sem áttu von á skemmtilegri rómantískri gamanmynd. Ef þú sást stiklu fyrir myndina og líkar við hana, eins og ég gerði, þá er mitt ráð: ekki fara á myndina. Það mun aðeins spilla fallegri kerru.