Eddie Murphy, sem framleiddur var á ferli sínum, þar sem hann hafði djús til að gera hvað sem hann vildi, tók að sér að framleiða, leikstýra, skrifa saman og leika í HARLEM NIGHTS, dýrri en á endanum innihaldslausri gangsterasögu um hópur svartra næturklúbbaeigenda/gangstera sem stýrðu skrautlegum klúbbi á þriðja áratug 20. aldar, undir forystu geggjaðs skots (Eddie Murphy) og ættleiddra föður hans (Richard Pryor) og tilraunir þeirra til að forðast að verða yfirbugaðir af hvítum gangsterum sem halda að þeir séu að taka yfir torf. að, að því er virðist, að þeir telji vera réttilega þeirra, einfaldlega vegna litarháttar sinnar. Þetta var hugmynd sem leit líklega vel út á blaði en hún tapaði örugglega einhverju í þýðingunni. Þetta var hégómi fyrir Eddie og ég held að hann sé aðeins of þunnur hérna til að reyna að vera allur þátturinn hérna. Það var að vísu ánægjulegt að sjá Murphy og Pryor saman á skjánum, en restin af stóra aukahlutverkinu, þar á meðal Arsenio Hall, Redd Foxx, Della Reese, Michael Lerner, Danny Aiello, Jasmine Guy, Thomas Mikal Ford, Stan Shaw og Bróðir Eddie, er í raun lítið gefið að gera (þó ég viðurkenni að bardagaatriði Murphys með Della Reese er hysterískt fyndið og líklega besta atriði myndarinnar). Murphy hellti greinilega miklum peningum í þessa mynd og mikið af henni sést á skjánum. Myndlistin og leikstjórnin eru áhrifamikil og stórkostlegu búningarnir hefðu átt að vinna Óskarsverðlaun, en þessi var mikill söknuður fyrir Eddie þar sem hann reyndi örugglega að vera með of marga hatta.