Brothættur Carne, rétt fyrir frábært tímabil hans. Þótt henni sé stundum hikandi leikstýrt og lúin af langtímamönnum, er HOTEL DU NORD fullt af dofna sjarma og fegurð sem er dæmigerð fyrir franskar kvikmyndir seint á þriðja áratugnum, auk tiltölulega léttleika í snertingu sem er óvenjulegt hjá þessum leikstjóra. Allar hans miklu dyggðir eru hér: þröngt innanrýmið brotið upp með svifflugi, flóknar, ljúffengar myndavélahreyfingar; depurð dreifing ljóss og skugga; merkileg, þrálát leikmynd eftir Alexander Trauner, sem eru svo áhrifamikil að þau, eins og titillinn gefur til kynna, taka á sig mótandi persónuleika; hljóðlega sorgmædd tónlist Maurice Jaubert; að því er virðist frjálslegur söguþráður um rómantík, harmsögur og dauðsföll sem varpar snöru yfir persónur þess; óvenjuleg frammistaða sumra af bestu leikmönnum allra tíma, í þessu tilfelli Louis Jouvet og Arletty. Reyndar er stærsti galli myndarinnar, og ég verð undrandi (sem einhver sem venjulega, kennslufræðilega, gerir lítið úr mikilvægi hennar) að viðurkenna það, er handrit þess. Hún hefur nóg af vitsmuni og nöturleika, en án ljóðsins og kaldhæðninnar, sem Jacques Prevert, sem Carne-samstarfsmaðurinn, kom með í bestu kvikmyndir sínar, kemst hún ekki hjá því að renna út í klisju (jafnvel þótt það sé bara klisja eftir á að hyggja). Kvikmyndin setur upphafshugmynd sína um samfélag upp með tveimur samtengdum sögum um dæmda ást og tilfinningalega, frumspekilega og raunverulega einangrun. Hin dæmda ástaratburðarás er sú sem virkar síst vel. Annabella er mjög falleg, en ekki mjög góð í að gera hörmungar, á meðan kaldhæðni Aumonts, ljómandi viðeigandi þó hún kunni að vera, kemur í eðli sínu í veg fyrir raunverulega, tilfinningalega rómantík. Kannski er það bara ég, en ég á erfitt með að hafa samúð með pari, svo ungum, svo aðlaðandi, sem, eftir aðeins nokkra mánuði, eru svo uppfull af örvæntingu að þau verða að skjóta hvort annað. Háfleygu línurnar þeirra eru frekar vandræðalegar líka. Auðvitað er þessu máli ekki ætlað að vera trúverðugt - þau eru táknræn fyrir að æskan, vonin og möguleikarnir séu grafnir niður í Frakklandi, eða kannski Frakklandi sjálfu, örvæntingarfullt, sagt af sér, bíður dauðans. Til þess að tákn séu raunverulega öflug verða þau að sannfæra á frásagnarstigi, sem mér finnst þau ekki vera hér. Franskir ​​glæpamenn. Þó að við lærum það aðeins smám saman, er hann morðingi í felum, lifir á hórunni sem Arletty leikur, eftir að hafa dobbað í vitorðsmenn sína. Í fyrra „hlutverki“ sínu - og leikrænni stöðu hans skiptir sköpum - hafði hann eitt sett af eiginleikum; í felum hefur hann gert ráð fyrir algjörri andstæðu þeirra. Hann lifir frekar tilgangslausu lífi, hann er djúpt hristur af sáttmála elskhuga, og verður banvænn, gerir sér grein fyrir heimsku þess að reyna að svindla á dauðanum. Á þennan hátt - að viðurkenna að maður sé minni manneskja en safn af táknum, og að dauðinn er óumflýjanlegur veruleiki sem öflugasta karlmennskan verður að láta undan - Edmond er eins og rómantísk frumgerð af klínískum morðingjum Melville. Með einni undantekningu - hann gefur stutta von, blekkingu sem bara styrkir - ef það er ekki of mikil óbærileg kaldhæðni - banvæn ásetningur hans. Allt þetta hefði getað verið fábrotið ef ekki hefði verið fyrir sannarlega magnaða frammistöðu Louis Jouvet. Ég hafði lært leikhúsverk hans í háskóla, en þetta var fyrsti minn smekkur af hæfileikum hans á skjánum, og hann sýnir sig vera verðugur stórmennanna - Grant, Mastroianni, Clift, Mason, Mitchum, Cotten - sem gefur hljóðlátan aðalsmann í hlutverki sem er meira hugtak (hann, óþarfi að segja, er líka allegórískur) en raunveruleg manneskja. Edmond byrjar myndina sem minniháttar aukapersóna, en kemur fram sem hörmuleg hetja af einhverjum krafti. Eins og allir þessir helstu leikarar, liggur ljómi Jouvet í því sem hann leynir. Á formlegu stigi er það sem undrast að Carne náði tökum á tækni hinna miklu Hollywood melódrama Sirk, Ophuls, Ray og Minnelli, tíu árum áður en hún blómstraði. Þrátt fyrir að leikrænni hans skorti fljótfærni og skýra fegurð þýskra melódrama Siercks samtíma (skoðaðu meistaraverkin ZU NEUEN UFERN og LA HABENERA), þá passar stíll Carne sannarlega við þema hans - að tálma, lömun, uppgjöf. Meginatriði myndarinnar er að af vatni - einingarnar fljóta og leysast upp, hótelið stendur við farveg - en í stað þess að Renoir er opinn ám möguleikans, höfum við síki, staðnaðan og manngerðan, sem fer hvergi. Myndin byrjar eins og henni lýkur og umgjörðin breytist aldrei, fyrir utan eitt stutt millispil sem báðir flóttarnir eru dæmdir til að snúa aftur úr. Persónur geta aðeins sloppið í gegnum dauðann - innilokun þeirra er undirstrikuð af þröngum herbergjum sem þær sitja í, veggjum og römmum sem halda þeim föngnum, gluggunum sem horfa út á flótta sem þær geta aldrei náð. Öll von í lokin er því verulega, ef rómantísk, í hættu.