Þú veist að þú ert að horfa á softcore með rangt viðhorf þegar léleg talsetningin truflar þig. Ég er í lagi með vitlausa varasamstillingu en hljóðblandan er í raun líka. Í hvert skipti sem einhver segir eitthvað hljómar það eins og það sé sögumaður. Hvort heldur sem er, þá er þetta nokkurn veginn hreinsunareldurinn á milli leiðinlegrar franskrar atvinnumennsku og himneskrar tígulegs Joe D'Amato-leiks sem felur í sér mannát og hvaðeina. Ekki misskilja mig, það er hæfilegur skammtur af arðráni í þessari, en það er alltaf pláss fyrir meira. Laura Gemser leikur aðalhlutverkið og það er gott því hún er heit. Það er svolítið skrítið hvernig stundum er hægt að sjá beinbyggingu hennar, en hún ræður samt yfir hvítu hliðstæðu sinni. Þú getur líka búið til flottan drykkjarleik um hversu oft hún tekur settið sitt. Oft. Allar ástæður eru góðar. Sérhver manneskja er góð. Sérhver staðsetning er góð. Eitt atriði tekur meira að segja á heilt íshokkí lið, hvað sem það er að gera í Afríku. Stundum fer söguþráðurinn í vegi, og aukahlutverkið samanstendur af virkilega viðbjóðslegu fólki, en það er nóg af Laura Gemser fyrir alla.