Þessi mynd hafði líklega einhverja möguleika á einhverju; Ráðvillingin mín er hvernig þessi algerlega prósaíska ófyndnu þemu halda áfram að komast í kvikmyndahús, það er eins og hugmyndir séu endurunnar bara vegna þess að kynslóðir eru það. Sannarlega eru hinir siðlausu óaftur á bak við flestar kvikmyndir eins og hundar, þeir snúa aftur til að innbyrða sína eigin ælu. Jæja, þeir eru 19 dölum ríkari núna mín vegna. Þetta var alls ekki hugmyndaríkt, það var engin frelsandi augnablik, eitthvað fjarska fyndið var sýnt í stiklunni (og ekkert skemmtilegt var í stiklunni), frammistaða var stirð (sérstaklega hjá Molly, algjörlega ósannfærandi). Það sem fræðilega átti að vera einhver kómískur léttir var hómóerótíski vinurinn með hneigð fyrir Disney myndum; ekkert af líkingum hans rataði, litlu siðferðisræður hans voru flatar, ég beið bókstaflega eftir að þeir héldu áfram að segja eitthvað þýðingarmikið, bara til að komast að því að hann væri búinn. Hin svokallaða „harða 10“ er fáránlegasta plastvera sem til er (fyrir utan að hafa hestalíkt andlit með undarlegu brosi); Mér fannst vinkona hennar Patty (nefnd Hamborgarinn) vera miklu flottari en hún. En aftur á móti, herrar kjósa brunettes ;) Jæja, alla vega, öll forsendan er sú að samfélagið er yfirborðskennt og ef ástin er sönn fer hún yfir alla félagslega framhlið; hvernig þeir sýndu þetta, með náunga sem rakaði nára annars manns og ótímabæra sáðlátsrútínu sem var milljón sinnum limlestur-og-barinn-til-dauði (með augljósum skírskotunum til American Pie og Happiness - hið síðarnefnda í ógeðslegu senuuppsögninni sem felur í sér fjölskylduhundurinn). Mér finnst eins og myndin hafi verið eins og samliggjandi fáránlegir brandarar í ómótaða ömurlega kúlu af hráu skólpi. Sýnir að markaðssetning getur ýtt hverju sem er út, skínt hvaða ógeðslega massa sem er og kalla það gull, fólk mun koma (virkaði fyrir mig). Búinn með tirade.