Í þessari mynd eru tveir af uppáhalds leikurunum mínum í Kilmer og Downey. Það státar líka af hinum alltaf skemmtilega Larry Miller í of litlum hluta. Þrátt fyrir þetta fannst mér það næstum óáhorfanlegt. Michelle Monaghan er kannski falleg en hún er næstum laus við karisma og ástæðurnar fyrir þráhyggju persóna Downey fyrir persónu hennar eru alls ekki skiljanlegar með tilliti til upplýsinganna sem myndin sýnir eða hvernig hún er sýnd. Endirinn virðist tilgerðarlegur og þó ætlunin virðist vera sú að áhorfendurnir eigi að hnakka til og blikka myndinni, þá er það ekki þannig að við höfum ekki tekist að koma okkur inn á hlið sögupersóna hennar. Aðdáendur myndarinnar segja það ekki. að þeir sem eru ósammála einfaldlega "skilja það ekki". Ég held að þetta sé ekki svo. Söguþráðurinn var ekki flókinn eða ofar skilningi. Það var einfaldlega óhlutbundið og klaufalegt og augljóslega framleitt. Ég náði því". Mér líkaði það bara ekki. "I Went Down" eftir Paddy Breathnach og "Snatch" og "Lock, Stock and Two Smoking Barrels" eftir Guy Ritchie eru mun betur útfærð dæmi um þá tegund kvikmyndagerðar sem leikstjóranum Shane Black tekst ekki. Ég á afmæli með Shane Black en þegar ég lít á einingar hans (aðallega sem handritshöfundur) fær mig til að vilja aðgreina mig frá öllum öðrum tengslum.