Það sem þessi mynd gerir vel er að sameina hasar og hrylling við grín og drama á einstakan hátt sem vekur meiri tilfinningar frá áhorfendum en dæmigerð hryllingsmynd. Því miður, með sundurlausri frásögn, pirrandi söguþræði og misvísandi senum, olli þessi mynd mig aðallega gremju og er varla "mesta skrímslamynd allra tíma." Byrjum á því góða: gamanleik, leik og tæknibrellur. Frá upphafi byrjar þessi mynd hröð og ósvífin. Upphafsatriðið - uppruni skrímslsins - er þröngsýnt og hraðvirkt og hyllir hinar klassísku „umhverfishamfarir“ sem hafa alið af sér svo mörg önnur skrímsli. Hraðinn er hraður, sem var kærkomið frí frá löngu og oft tilgangslausu dramatísku upphafssenunni úr öðrum skrímslamyndum og gerir myndinni kleift að hoppa beint inn í hasarinn. Eftir 10 mínútur færðu 'af hverju', 'hvar' og 'hvernig' dýrsins og ert tilbúinn í aðgerð. Í þessu skilar myndin sér. Eftir aðra stutta og vel myndaða röð eru persónurnar kynntar: lati sonurinn og bráðþroska litla stúlkan hans, góður afi og hæfileikarík systir (frænka) og auðvitað skrímslið. Persónurnar eru kynntar í samhengi hver við aðra og átök þeirra koma strax í ljós, sem gerir áhorfendum kleift að finna fyrir þeim þegar skrímslið birtist skyndilega til að valda eyðileggingu á ársvæðinu þar sem þeir búa og starfa. Skrímslið sem það er sjálft lítur vel út: geimvera en samt kunnuglegt - svona eins og hundur og fiskur sem smokkfiskur kúkar út. Áhrif verunnar eru óviðjafnanleg og þó hún líti undarlega út er hún trúverðug og á engan tíma í myndinni gætirðu „séð strengi hennar“. Jafnvel hreyfingin skrímslsins var hræðilega kunnugleg, eins og vaxandi og spenntur rottweiler á línóleum, skrímslatunnurnar í gegnum mannfjöldann, rann á yfirborði, mylja og éta þá sem á vegi þess voru. Þegar vegur skrímslsins skerast fjölskylduna og harmleikur tekur við er það sannarlega sársaukafullt augnablik og þú getur fundið þörf á hefnd en þaðan í frá byrjar aðdráttarafl myndarinnar að leysast upp. Í kjölfar dýnamítsins sem byrjar missir myndin fljótt einbeitinguna og samfelluna. Söguþráður eru kynntar, síðan yfirgefnar, persónur breyta stöðu sinni án sýnilegrar ástæðu og gamanleikur er fléttaður saman í dramatískar senur með ruglingslegum ásetningi á meðan hindranir birtast og hverfa að því er virðist af handahófi. Hvað gamanmyndina varðar, leyfi ég mér að segja þetta: Ég er til í að sætta mig við að mikið af húmornum er líklega menningarlegt. Ég er ekki kunnugur kóreskum húmor svo kannski týndust hlutir í þýðingunni. Hins vegar, sem asískt nám í háskóla og sem einhver sem hefur búið í Japan síðastliðin 5 ár (enn hér) langar mig að halda að ég hafi betri tök á asískum húmor en meðalhvíti strákurinn. Sem sagt það voru margir hlutar myndarinnar sem mér skildist að áttu að vera fyndnir, en fyrir mér voru það ekki. *********** SPOILER************* Til dæmis: eftir fyrstu árásina þar sem unga dóttirin er týnd er fjölskyldan í jarðarförinni; allir syrgja. Ný persóna er kynnt - bróðir - og spennan eykst enn hærra þegar það verður augljóst að bræðurnir tveir eru á öndverðum meiði. Báðir byrja þeir að syrgja missinn og lenda í því að keppa sín á milli um hver syrgir erfiðara. Þessi keppni er í grunninn fyndin: tveimur bræðrum sem líkar svo illa við hvorn annan að þeir keppa meira að segja í jarðarför - hún sýnir stingandi eðli fjölskylduástar sem er algeng í asískum gamanmyndum. Þessi fíngerða snilldar gamanmynd sem er að grínast með fjölskyldu og helgisiði á að vera fyndin en virtist í raun og veru ekki stað í samhengi við týnda litla stúlku. ************** ENDA SPOILER *************** Svo koma lóðargötin. það eru svo margir punktar sem teknir eru upp í þessari mynd sem eru aldrei útskýrðir, eða, það sem verra er, útskýrt og pirrað yfir aðeins til að sannast að þeir séu getulausir og tilgangslausir á endanum. Að komast að því að hindrun er ekki hindrun getur verið gott fyrir persónu, en þú mátt búast við einhverjum athugasemdum í þá veru. Þess í stað eru áhorfendur bardaga af augnablikum and-hámarks þegar vandamál eru bara 'ekki til staðar' lengur og enginn gefur vísbendingu um að það hafi nokkurn tíma verið vandamál að byrja. Svo ég spyr þig: hvers vegna jafnvel að taka það upp í fyrsta lagi? Þetta var ríkjandi í gegnum myndina þar sem vandamál leiddu til nýrra vandamála og skyndilega fyllist heimur myndarinnar af andstæðum öflum sem aldrei leystu hvort annað. Auðvitað er tímaprófuð sagnahefð að kynna ný og stærri vandamál, en ef innleiðing nýs boga leiðir til þvingaðrar styttingar á öðrum þá myndirðu að minnsta kosti búast við því að nýi boginn fái fulla skýringu. Ekki í þessari mynd. Í staðinn var eins og þú fengir nokkrar sögur, hver einasta útskýrð 20% af leiðinni og að lokum renna hlutarnir aldrei saman til að klára heildina. Aftur, ég er tilbúinn að samþykkja að margt af þessu gæti verið "menningarlegt" .' Kannski er það í kóreskri sagnahefð að setja gamanleik inn í harmleik. Kannski er eðlilegt að sögur fari út um allt eins og barn sem litar fyrir utan línurnar á hverri síðu, en klárar aldrei eina. Kannski er allt í lagi að setja fram vandamál til að þróa söguþráðinn en fjarlægja það vandamál af handahófi án augljósrar lausnar eða kaþarsis. Eða kannski eru þetta allt einkenni slælegs vinnu og slæmrar frásagnar sem ríkir í kvikmynd sem virðist hafa mun betra orðspor en hún á skilið.