Ég horfði á þessa mynd á TCM í gærkvöldi, með mikilli eftirvæntingu, eftir að hafa síðast séð hana (tvisvar) í eftirminnilegu útgáfu hennar árið 1957 í Toronto. Ég sagði konunni minni, sem hafði ekki séð það áður, að horfa á eftir spennandi langa mælingarskot, engin skurð, þar sem Veronika sést í rútu á leið til að finna Boris sinn. Í handfesta ramma sem vissulega er á undan nútíma Steadicam, dregur skotið síðan aftur upp og kranar (orðaleikur óviljandi) yfir götuna þegar hún fer út úr rútunni, og skaust meðal tankanna til að fara yfir veginn. ÞÁ man ég eftir því að, engin skurður, við fylgjumst með henni upp að girðingunni þar sem hún gægist í gegnum, áhyggjufull að leita að honum, en finnum hann ekki. En við höldum áfram að fylgjast með Veroniku þegar hún leitar í andlit harðra ráðunauta og tilfinningaþrungna kvenna þeirra, allir aukaleikarar, og hver og einn gimsteinn af hrollvekjandi hegðun Stanislavski. Hvernig, maður spyr sig, settu Kalatozov og myndatökumaður hans Urusevsky upp þessa ótrúlegu röð. En hvað sá ég í þessari útgáfu? Eftir að hafa farið yfir götuna og forðast skriðdrekana, endaði vettvangurinn skyndilega og skar sig aftur í atriði í íbúðinni, áður en haldið var til hermannanna og fjölskyldna þeirra við girðinguna. Mér sýnist þessi mynd ekki bara hafa verið endurgerð, heldur einnig endurklippt. Þvílíkur dúndur!