Ég fór í þessa mynd í von um það besta. Ég hef almennt gaman af söngleikjum á stríðstímum. Dick Powell og Lucille Ball stóðu sig vel með hlutverk sín; hins vegar gáfu rithöfundarnir þeim leiðinlegar samræður. Ástaráhuginn milli þeirra beggja var ekki gefinn neinn raunverulegur vöxtur; bara allt í einu var það þarna. Ég hugsaði ekki mikið um tónlistina; besta númerið var brotið sem við heyrðum af Spike Jones með „Der Fuhrer's Face“. Eina heila númerið sem Spike Jones gerði hafði lítið af hans frábæru tónlistargamanleik; frekar tamt efni, jafnvel með apanum. Gamanmyndir Bert Lahrs voru óendanlegar. Það voru þættir til að njóta: Lucille Ball var frekar útlitsgóður og það var gott úrval af bitaleikurum sem áttu virkilega skilið meiri tíma á skjánum.