Eins og við er að búast er nokkuð góð ástæða fyrir því að þessi mynd er svo óskýr og óþekkt þrátt fyrir að takast á við alltaf vinsælar forsendur uppvakninga og með B-myndadrottningu frá níunda áratugnum, Lindu Blair, í aðalhlutverki, nefnilega: hún er súr! „The Chilling“ reynir gríðarlega mikið allt of mikið til að vera saga með dýpt og staðreyndarbakgrunn, á meðan það hefði bara átt að vera létt í hausinn og hryllingspökkuð hryllingsmynd um frosna zombie. Það tekur ótrúlega langan tíma áður en eitthvað fjarska áhugavert eða merkilegt gerist. Það er mikið vesen í sambandi við frostefnafræði, sem ég lærði í eðlisfræðitímanum mínum er rannsókn á vörum og hegðun þeirra við mjög lágt hitastig. Svo náttúrulega, í þessari mynd er fjöldi fólks að rannsaka hegðun mannslíka þegar þau eru djúpfryst. Það þarf varla að taka það fram að þetta er einstaklega leiðinlegt, þar til tveir fávitar næturverðir ákveða, við rafmagnsleysi, að það sé góð hugmynd að setja málmsmíðaða svalaklefana úti á hæðum þrumuveðurs. Kælarnir verða fyrir léttingu, augljóslega, og líkin afþíða sjálfkrafa og koma til lífsins til að fara í morðmikið uppvakningahlaup. "The Chilling" er leiðinleg og furðu (fyrir seinni hluta níunda áratugarins, a.m.k.) hryllingslaus hryllingsmynd sem nýtir ekki einu sinni fjórðung af möguleikum sínum. Allar sársaukafullar tilraunir til að byggja upp andrúmsloft spennu og hræðslu mistakast gríðarlega og ég get ekki hugsað um neina ástæðu fyrir því að uppvakningaárásirnar þurftu að vera svona blóðlausar. Jafnvel þrátt fyrir lágar fjárveitingar, hefðu þeir getað gert betur. Leikmyndirnar, förðunarbrellurnar og búningarnir eru aumkunarverðir. Rannsóknarstofan lítur til dæmis út eins og almennileg íbúð á meðan uppvakningarnir gætu ekki litið minna ógnandi út með grænu andlitin sín og álpappírsklædda búningana. Hvernig Linda Blair tókst að blanda sér enn einu sinni í svona vandræðalega lágfjármagna hryllingsmynd er algjör ráðgáta. Hún laðast að ömurlegum B-myndum eins og býflugur eru að hunangi.