Ég byrjaði að horfa á þetta og bjóst við hinu versta, ég var ánægður að finna að myndin reyndist skemmtileg, svolítið ruglingsleg á köflum, eins og þegar þeir byrjuðu bara allir að syngja. Það gaf mér tækifæri til að sjá Daniel Wu í leik í fyrsta skipti, hann er betri leikari en ég hélt, stundum virtist hann svolítið út í hött. Ég hélt að fjólublái stormurinn ætti skilið útgáfu Hong Kong goðsagna, þar sem hann er öðruvísi en flestar aðrar HK myndir, hún fjallar um tilfinningalega baráttu manns þegar hann glímir við minnisleysi, það kann að hljóma hallærislegt en þegar hann greinir á endanum hvað og hver hann er í raun og veru. það gerir myndina miklu áhugaverðari. Þegar þú kemur inn í myndina muntu finna að hún heldur þér fast í henni, eins og þú missir af einum bita þá mun mikið af myndinni vera skynsamlegt, til dæmis missti ég af smá í byrjun og ég mæli með því við alla sem horfir á þetta þeir missa ekki af neinu af því. Þannig að ég get sagt að þessi mynd var þess virði að horfa á og kom mér á óvart að ég hafði gaman af henni.