Þetta gerist í Ungverjalandi í nóvember 1956 og er saga hóps erlendra ríkisborgara sem voru að reyna að yfirgefa landið þegar uppreisnin var gerð. Þegar flugvellinum er lokað hefst tígulferðin með rútu sem fer með þá til Austurríkis. Eins og augljóst er, eru þeir stöðvaðir á leið sinni, þar sem þeir mæta hinum nánast gallalausa Yul Brynner, en hervald hans sem majór í Rauða hernum einkenndist af einmanaleika, innri baráttu hans milli rétts og rangs, leit hans að sannleikanum og þörf hans fyrir að finna tilfinningar fyrir öðrum manneskjum. Hann var sorgmæddur yfir þeirri staðreynd að starf hans hafði fjarlægst vini sína og óvini jafnt og hann þráði félagsleg samskipti. Robert Morley leikur hinn einstaka stirða Englending sem, sama hversu alvarlegt hlutverkið er, tekst að viðhalda næstum ljósu. -hjartað rökrétt lífsviðhorf á meðan Jason Robards er með töfrandi frumraun í kvikmynd sem framfylgir ástæðunni fyrir því að hann hafði svo mörg hlutverk á ferlinum. Deborah Kerr, sem aðalkonan, sýnir þá þokka og kvenleika sem við höfum kynnst henni en tekst samt að koma á framfæri þeim styrk og einbeitni sem krafist er fyrir persónu sína. Myndin fjallar um mjög stormasaman tíma í sögu Evrópu en hættir aldrei að minntu okkur á að það er gott í okkur öllum og þú getur aldrei dæmt bók alveg eftir kápunni. Stórkostleg handritagerð tryggir að þrátt fyrir alvarleika viðfangsefnisins geta samt verið frábær einleikur og kómísk tilvik sem bæta við, frekar en að draga úr myndinni. Efnafræðin í kattar- og músleiknum á milli Kerr og Brynner fær mann til að skilja hvers vegna þeir komu fram í fleiri en einni myndinni saman. Allt í allt, alveg hrífandi mynd sem ég myndi örugglega horfa á aftur. 8/10