VÁ! Frekar hræðilegt efni. The Richard Burton/Elizabeth Taylor roadshow lendir á Sardiníu og tengist list leikstjóranum Joseph Losey fyrir þetta ótrúlega vanhugsaða Tennessee Williams fiasco. Taylor leikur ríka, deyjandi ekkju sem heldur vígi yfir þjónum sínum á eyju þar sem hún ræður, mjög hátt, endurminningum sínum fyrir ótrúlega þolinmóðan ritara. Þegar skúrkurinn Burton birtist og segist vera skáld og gamall vinur, áttar Taylor sig á því að tími hennar er liðinn. Fáránlegt í ystu æsar --- það er erfitt að ákvarða hvort Taylor og Burton líði illa EÐA hvort það hafi verið ætlun Williams að gera persónur sínar svona óaðlaðandi. Ef það er raunin, þá er leiklistin snilld! Burton muldrar línur sínar, þar á meðal orðið BOOM nokkrum sinnum, á meðan Taylor öskrar á hennar. Hún er virkilega hræðileg. Það er líka Noel Coward sem trúnaðarvinur Taylor, „nornin á Capri“. Væntanlega snýst BOOM um hversu hverfulur tíminn er og hversu hratt lífið líður --- tvö stöðluð Williams þemu, en það er svo rangt leikið af Losey, að Taylor og Burton hefðu ekki skrifað það út fyrir áhorfendur í mestu vitlausu einleikunum sínum, hvaða efni sem er myndin hefði verið alveg útþynnt. BOOM er með töfrandi ljósmyndun --- myndavélin hefði þurft að vera úr fókus til að klúðra fegurð Sardiníu! Í aukahlutverkum eru Joanna Shimkus, hinn frábæri Romolo Valli sem útsjónarsamur læknir Taylor og Michael Dunn sem viðbjóðslegur dvergöryggisvörður hennar...bæði hann og hundarnir hans gera númer á Burton!