Ég kemst ekki yfir gæðin á tónleikunum, bókinni og flutningnum. Þetta er fyrsta framleiðslan sem ég hef séð af Sweeney Todd svo ég hef enga aðra til að bera hana saman við. En áhrifin eru svo sterk að ég get bara ekki ímyndað mér neitt betra. Í fyrsta lagi er það tónlistin -- taktu "Johanna" (2. þáttur), þar sem Sweeney, Anthony og Johanna syngja samofna raddlínu sem inniheldur laglínur úr þremur lögum . Þetta er eins og Bach-kóral í þeim skilningi -- bara meistaraverk í tónsmíðum. Og undirliggjandi hljómauppbyggingin og raddirnar eru svo fullkomnar -- smá depurð, smá nægjusemi, smá þrá, allt tjáir sjónarhorn þessara þriggja söngvara. Síðan -- textinn. Rímurnar eru svo sniðugar. Rímakerfin virðast stundum tilviljunarkennd en leggjast alltaf saman í lokin. (Dvddiskurinn, sem ég horfði á, er með lokuðum textatextum, og þeir eru ómissandi til að meta samræðurnar og textana.) Sondheim á skilið bókmenntaverðlaun fyrir ljóð sín eingöngu. Að lokum, flutningurinn. Ég get ekki ímyndað mér neinn betri en George Hearn. Af hverju hef ég ekki heyrt um hann áður? Söngur hans, einn og sér, er meistaralegur, en leiksvið hans er einfaldlega ótrúlegt. Angela Lansbury kom mér algjörlega á óvart. Lagið um "ég og þú niðri við sjávarsíðuna" -- hver gæti gert það betur? Tímasetning hennar er gallalaus, völlurinn er fullkominn, hver taktur á stiginu er tekinn fyrir; og yfir þessu afreki í tónlistarmennsku er algerlega yndisleg grínisti sending hennar. Þetta er dökk saga en mér fannst hún stundum sæt; og lagið "Johanna" heldur áfram að spila í hausnum á mér.