Að því er virðist endalaus mynd sem á svo sannarlega skilið núlleinkunn. Forsendan virðist nógu einföld: Yentl, stelpa sem hefur áhuga á að læra Talmud, vill fara í skóla. En aðeins strákar mega læra svo eftir dauða föður hennar ákveður hún að dulbúast sem strákur til að komast inn. Hún gerir það og verður náin vinkona Avigdor sem á að giftast fallegri konu að nafni Hadass. Fjölskylda Hadass kemst að því að bróðir Avigdors framdi sjálfsmorð og brúðkaupinu er aflýst. Yentl, sem nú kallar sig Anschel, er síðan valin til að giftast Hadass. Hún gerir það en það er aldrei fullgert. Yentl/Anschel og Avigdor fara í burtu í nokkra daga og Yentl/Anschel opinberar honum leyndarmál sitt. Myndin endar með því að Avigdor snýr aftur til (og giftist?) Hadass og Yentl fer til Ameríku til að halda áfram námi þó hún verði að halda áfram að gera það í dulargervi. Söguþráðurinn hér að ofan virðist áhugaverður í fyrstu fyrir kvikmynd sem er yfir 2 tíma löng, en það er ýmislegt sem eyðileggur það. Til að byrja með er stöðugur SÖNGUR. (Ég heyri nú þegar gagnrýnendur hrópa.) Já, ég veit að þetta er söngleikur svo það eiga að vera fullt af lögum og dansnúmerum. En myndin hefði mátt bæta ef hún væri leikstýrð og leikin án þeirra. Lögin verða leiðinleg eftir smá stund og það er ekki dansað eins mikið og búast mátti við. Mörg laganna eru gleymanleg, með engum raunverulegum eftirminnilegum textum, og þeim sem hafa einhverja þýðingu hefði hæglega mátt skipta út raddsetningu. Aðeins eitt lag sker sig úr hinum, "Papa Can You Hear Me". Það er augljóst að flestir hinna voru vísvitandi settir svo Streisand gæti einfaldlega haft ástæðu til að sýna raddhæfileika sína á fimm til tíu mínútna fresti. Líklegt er að allir sem sjá þessa mynd viti nú þegar hvað hún er frábær söng- og leikkona, svo lögin eru í raun ekki nauðsynleg. Í öðru lagi gerir förðun Streisand, sem sést á tjöldum hennar sem karlmanns (varaliturinn, augnhárin, augnhárin og leifar af kinnaliti eru allir augljósir) það er erfitt fyrir áhorfendur að trúa á Yentl/Anschel persónuna, að henni sé í raun alvara. , og blekkja nýja vini sína, samstarfsmenn og jafnvel Hadass til að trúa því að hún sé karlmaður. Samt erum við spurð og ætlast til að við trúum einmitt þessu. Það virðist vera mótsögn, eins og persóna hennar talar, eða réttara sagt syngur, um að hún telji sig ekki geta náð því, en er hissa á því að allir virðast hafa blekkjast vegna þess að hún er í karlmannsfötum. Þetta þýðir að þá er ætlast til að við teljum að hinar persónurnar séu svo barnalegar að þær sjái ekki hinn muninn, eins og gjörðir hennar, sem eru augljósar uppljóstranir. Andlitsmunurinn einn og sér er ekki hægt að taka með, þar sem aðrar persónur myndarinnar nefna að sumir karlkyns ættingjar þeirra eða vinir hafi ekki verið með skegg eða annað andlitshár. Engu að síður, á 1900, ef kona klæddi sig eins og karlmaður, en væri í jafnmikilli förðun og persóna Streisand gerði, og reyndi samt að sýna sig sem karlmann eingöngu vegna þess að hún klæddist karlmannsfötum, hefði það verið talið óviðunandi og valdið hneykslan. Líklega er hún neydd til að yfirgefa bæinn, eða jafnvel landið. Þess vegna veitir „kvenlega“ förðunin á Streisand ekki trúverðugleika persónunnar og veikir aðeins söguþráðinn. Ef það hefði aðeins verið sett á til að láta Streisand líta fallegri út, hefði átt að sleppa því. Í þriðja lagi, þegar Yentl/Anschel sjálf opinberar hver hún raunverulega er undir lokin, erum við síðan beðin um að trúa því að hinar persónurnar séu ekki eins klárar og Streisand og aðeins þegar þær læra „sannleikann“ verða þær aðeins vitrari. Núna kemur það betur og betur í ljós að allt söguþráðurinn er svo langt sóttur að það er ekkert annað en sérsmíðuð farartæki fyrir Streisand til að eldsneyta. Að lokum eru þeir sem eru aðdáendur Streisand sem munu ekki finna sök á þessari mynd , söguþráður þess eða lögin. Þeim verð ég að vera ósammála í virðingu. Þó hún hafi framúrskarandi söng- og leikhæfileika er ég ekki „aðdáandi“ söngstíls hennar. Hins vegar hef ég notið margra annarra eiginleika hennar, þar á meðal söngleikja. Það eru meira að segja nokkur lög eftir hana sem mér líkar við, svo ég er ekki „hatari“ né hef lagt upp með að skamma hana. Ég hef skrifað þessa umsögn frá heiðarlegu sjónarhorni, frá einhverjum sem hefur reynt sitt besta til að horfa á þessa mynd - jafnvel nokkrum sinnum - og hefur tekið eftir vandamálunum. Ef Streisand hefði áhuga á að búa til frábæra eða jafnvel trúverðuga mynd hefði hún getað gert það hér með því að setja ekki inn þörf sína til að sýna sig og sanna hversu hæfileikarík, falleg og klár hún er í næstum öllum áttum. Þessi mynd gerir ekkert annað en að skaða hæfileika hennar, láta hana líta út fyrir að vera sjálfupptekin og breyta myndinni þannig að hláturshátíð sem er óverðug fyrir aðdáendur hennar eða áhorfendur.