Heh, ef ég segi þér að bera The Dark Knight saman við einhverja 18 ára gamla teiknimyndasögumynd með einkunnina 5,9, muntu kalla mig brjálaðan? Það er bara til að fanga athygli þína. Á hverjum degi hitti ég fólk sem kvartar að það séu engar góðar kvikmyndir, sem virðast bara þekkja nýlegar stórmyndir. Það er aldrei slæmt að leita og skoða gamlar kvikmyndir, sérstaklega þær sem hafa gott listrænt gildi. Dick Tracy er einn af þeim sem ekki er auðvelt að vera gamaldags, hvað tækni varðar. Neikvæðu dómarnir kvörtuðu aðallega yfir „ruglaðri“ sögu DT. En mér sýnist að söguþráðurinn sé nokkuð skýr og ég átti ekki í neinum vandræðum með að fylgja honum eftir. Ég sá ekki teiknimyndasögurnar, samt er ég ekki mikill bandarískur myndasöguaðdáandi, en ég kann að meta fyrsta flokks kvikmyndagerð og frammistöðu. Kannski voru væntingar flestra of miklar til sögunnar sem það myndi segja. En ef þú sérð kvikmynd þar sem Madonnu og Warren Beatty leika saman, við hverju myndirðu búast. Ég var með nokkrar rispur á höfðinu og get ekki annað en velt því fyrir mér hvort við sáum virkilega sömu myndina? Titilhlutverkið, þó ekki eins hæft og það hljómar, tókst samt að draga hann upp og heilla áhorfendur. Madonna var frekar tjáningarlaus en „andlaus“ í tælandi hlutverki sínu, en bætti miklu skemmtilegu við söguna. Al Pacino var fyndinn og undrabarn við sjálfan sig. Svo virðist sem hann sé nógu djarfur til að vera kaldhæðinn í hlutverkum sínum sem áður hafa náðst vel. Við getum séð blendingur af Scarface, Michael Corleone, Adolf Hitler og Robert De Niro kýla okkur í magann til að fá okkur til að hlæja. Og kærar þakkir til farða. Fyrir mér er það alls ekki slæmt. Súrrealíska tilfinningin fékk mig virkilega.