Varúð-mögulegir spoilerar framundan.. Var að horfa á 'Joe' í annað sinn. Fyrsta skiptið var fyrir 30+ árum síðan á flugherstöð. Mér var bent á það af yfirhöfn flughersins með Tech. Sgt. rönd sem kærastinn/salinn klæddist; við flugmenn hlógum töluvert í fyrsta skiptið sem birtist á skjánum því það er „lífeyrisþegi“ staða. Í gegnum árin hef ég borið nokkrar aðrar myndir úr myndinni. Fremst var hin algerlega fallega og viðkvæma dóttir framkvæmdastjórans. Eins og einhver annar sagði, gat þú ekki tekið augun af henni. Ég áttaði mig ekki á því fyrr en núna að þetta var 20 ára Susan Sarandon í sinni fyrstu mynd. Þvílíkur missir að hún gerði ekki fleiri kvikmyndir þegar hún leit svona út. Ég minnist líka kaldhæðninnar í því að hafa gagnmenningarhetju eins og Peter Boyle í titilhlutverki hægri sinnaðrar byssuhnetu. Ekki ósvipað og George C. Scott leikur hershöfðingja í Dr. Strangelove og Patton. Og auðvitað setti sjokkerandi endirinn varanlegan svip. Fyrir 30+ árum síðan var þetta umtalaðasta myndin sem hefur verið sýnd á stöðinni. Okkur fannst þetta frábær mynd þá og ég hef verið tregur til að sjá hana aftur vegna þess að ég var hræddur um að hún yrði jafn vonbrigðum dagsett og Easy Rider. En þegar ég horfði á hana í dag kom ég á óvart hversu vel myndin hefur staðist. Þetta er mjög sterkt handrit með fáum götum þó maður þurfi að velta því fyrir sér að kærastinn fari strax út úr baðkarinu þegar Sarandon kemur inn með honum. Í leit að skýringu á því hvers vegna þessi mynd er enn svo skemmtileg verð ég að halda að hún hafi eitthvað til að bera. gera með fullkomna líkamlega steypu. Boyle var líkamlega trúverðugur sem Joe (eins og aðrir hafa bent á myndi túlkun hans veita Archie Bunker persónunni innblástur nokkrum árum síðar). Fyrirmyndaði Ted Knight 'Caddyshack' karakterinn sinn-Judge Smails eftir auglýsingastjóra Dennis Patrick í 'Joe'? Þeir líta eins út og hljóma eins. Patrick var fullkomlega trúverðugur sem umvafinn of þéttur yfirmaður í efri millistétt. Og sakleysingi Sarandon með Raggety Ann dúkkuna vekur enn verndandi viðbrögð allra karlkyns áhorfenda - fullkominn leikarahópur. Nektar- og eiturlyfjasenurnar standa í raun (þau voru mjög ögrandi fyrir sinn dag) og eru eins skýr og allt sem er að finna í 'Thirteen'. Um það bil það eina sem dagsetningar þessa mynd er að ofbeldið er ekki raunhæft eða myndrænt. „Joe“ var á svipuðum tíma og „The Wild Bunch“ og tónninn í kvikmyndaofbeldi var rétt farinn að breytast. Önnur ástæða fyrir því að þessi mynd stenst er sú að atburðir undanfarinna tveggja ára hafa dregið aftur mikilvægi þema og samhengis þessarar myndar. Í myndinni eru báðar tegundir 'íhaldsmanna' sýndar sem fullar af ótta og hatri í garð óhefðbundinna hátta mótmenningarinnar; og fylltist öfund af frjálsum og hedonískum lífsstíl þeirra. Mótmenningunni er lýst þannig að hún hæðist að hinni beinu menningu; og þó að þeir séu vænisjúkir í garð íhaldsmanna (réttmætt í ljósi þess að þetta var aðeins nokkrum mánuðum eftir Kent State) geta þeir ekki staðist að flagga lífsstíl sínum til að reyna að andmæla. Pólitískt landslag er ekki allt öðruvísi 30+ árum síðar. Ég er ekki viss um að íhaldsmenn öfunda ungt fólk og frjálslynt fólk eins mikið og árið 1970, en þeir óttast og hata þá meira. Frábær mynd sem kemur á óvart eins vel núna og hún var í upphafi áttunda áratugarins.