Ég var unglingur þegar þetta birtist fyrst í kvikmyndahúsum og ég sá það í Japan. Söguþráður myndarinnar var ekki minn tebolli sem annar í framhaldsskóla, en ég fór að sjá hana fyrir þrívíddarferlið. Hún hafði verið sögð í blöðum þannig að jafnvel þjónustufólk erlendis hafði heyrt um hana, þó hún hafi aldrei verið sýnd í Post-leikhúsinu. Myndin hóf þá þróun að kasta hlutum í áhorfendur, sem var færð á fáránlegt stig með síðari þrívídd. kvikmyndir.Ég veit ekki hvort þetta teljist spoiler, en þú hefur fengið viðvörun ef svo er. Í mörgum kvikmyndum þess tíma unnu leikarar oft fyrir framan „bakskjá“ þar sem hægt var að sýna bakgrunni til að láta líta út fyrir að þeir væru í öðru umhverfi, eins og frumskógarbakgrunni þegar leikararnir voru í raun á hljóðsvið. Þetta virkar vel á venjulegum myndum, en þegar þær eru skoðaðar í þrívídd líta þær út eins og flatt atriði fyrir aftan leikarana. Það voru nokkrar senur í myndinni þar sem bakvörpun var notuð og það virkaði ekki vel í kvikmyndahúsunum. Ef hún sést í þrívídd mun hún valda öðrum vonbrigðum. Eina mikilvægi myndarinnar er sögulegt, þar sem hún var sú fyrsta sinnar tegundar.