Áður en ég sá þessa mynd var 1998 útgáfan mín eina upplifun af þessari Dickens sögu. Ég hafði ekki mjög gaman af þeirri mynd, en þessi aðlögun frá 1974 heldur áfram á sérlega þreytandi hátt. Eina persónan sem vakti raunverulegan áhuga fyrir mig var gáfaðir jaggers Anthony Quayle. Hinn svokallaði söguþráður er fáránlegur, en sagan sjálf er frábær. það er alvöru lexía um hvernig brengluð gildi þín og þráhyggjureglur geta eyðilagt þig. lifðu með opnum huga og ekki sama hvað annað fólk segir, þú ert það sem þú ert, ef aðrir geta ekki tekið því, **** 'em. Pip var sagt þetta snemma, en hann hlustaði ekki. stelpan sem furðulega gamla konan ættleiddi minnti mig svolítið á gömlu Kaspar Hauser söguna, ekki á sama hræðilega stigi, heldur hvernig hún mótaði barnið til að búa til framkvæmdaraðili persónulegrar vendetta hennar gegn öllu gagnstæðu kyni sem hún hélt að hefði blekkt sig. Æska pip virtist ekki mikið betri. endirinn virtist ekki passa við restina af stíl sögunnar. settin virtust ódýr, og þegar ég kom á imdb er ég ekki hissa á að sjá að þetta var örugglega sjónvarpsmynd (sem ég hafði ekki hugmynd um þegar ég fékk hana lánaða á bókasafninu).lifðu og lærðu. svo margar góðar kvikmyndir, svo lítill tími. þess vegna eru umsagnirnar hér. svo ÞÚ þyrftir ekki að eyða tíma þínum í svona kvikmyndir.3/10