Heimur vísindaleikritsins SOYLENT GREEN frá 1973 er ​​það sem við gætum verið að sjá ef við förum ekki varlega. Þetta er heimur þar sem íbúar New York borgar hafa farið yfir 40 milljóna markið árið 2022. Offjölgun, loftmengun, hitabylgjur í ár og matarskortur er reglan. Eina vonin kemur frá matvöru sem heitir Soylent Green. En úr hverju er þetta tiltekna matvæli eiginlega búið til? Sú spurning er kjarninn í þessari að vísu nokkuð dagsettu en samt forvitnilegu kvikmynd, byggð á skáldsögu Harry Harrison frá 1966 "Bjóddu pláss! Búðu til pláss!" Charlton Heston fer með hlutverk Thorne, einkaspæjara í NYPD sem kemst yfir morðið á æðsta yfirmanni fyrirtækja (Joseph Cotten). Eins og það kemur í ljós, var Cotten í stjórn Soylent Corporation, fólkið sem ber ábyrgð á öllum þessum matvælum sem fólkið þarf að neyta í staðinn fyrir alvöru. Heston telur að þetta hafi ekki bara verið garðafbrigði, að Cotten hafi verið rekinn af ástæðu. Hann fær mikla hjálp frá örlítið hræsnu en mjög gáfna "bók" sinni (Edward G. Robinson, í 101. og síðasta kvikmyndaútliti sínu), og nokkrar tímabærar áminningar um hvernig heimurinn var áður. Það sem Robinson kemst að um Soylent Green hneykslar hann umfram allt ímyndunarafl; en áður en hann getur sagt Heston allt það sem hann veit hefur hann sjálfan sig aflífað. Og þegar Heston kemst svo sannarlega að leyndarmáli Soylent Green...jæja, sá hluti er orðinn ódauðlegur í kvikmyndasöguna. Undir mjög faglegri leiðsögn leikstjórans Richard Fleischer (THE BOSTON STRANGLER; FANTASTIC VOYAGE) er SOYLENT GREEN nokkuð góð leiðsögn. ljótt en umhugsunarvert horf á dystópíska framtíð sem mannkynið gæti lifað ef við heftum ekki tilhneigingu okkar til að svipta plánetuna okkar náttúruauðlindum sínum. Reyndar var þetta verkefni sem Heston hafði sjálfur haft í huga við tökur allt aftur til 1968, eftir að hann hafði slegið gull í vísindagreininni með PLANET OF THE APES - staðreynd sem sennilega týnist alltaf þegar ofur-íhaldssamur hans. stjórnmálaheimspeki kemur upp í samræðum (enda er SOYLENT GREEN varla smárit fyrir óheftan kapítalisma). Robinson, eins og alltaf, er hinn fullkomni fagmaður í sínu síðasta hlutverki; röðin þar sem hann er aflífaður (þegar hann horfir á myndband af heiminum frá betri tímum, sett undir tónlist Tchaikovsky, Beethoven og Grieg) er einfaldlega hjartnæm. Myndin nýtur einnig góðs af traustri stuðningi frá Chuck Connors (sem mjög sannfærandi þungur), Brock Peters (sem yfirmaður Hestons) og Leigh Taylor-Young sem konan sem reynir að hjálpa Heston í fyrirspurnum sínum. Það hlýtur að virðast auðvelt þessa dagana. að segja frá SOYLENT GREEN fyrir að vera dagsett. En þeir sem gera það ættu að hugsa sig tvisvar um; því heimur þessarar kvikmyndar gæti endað með því að verða okkar í raun og veru ef við horfum ekki á hvað við gerum við það sem við höfum í dag.