Ég held að margir hafi bara afskrifað þetta sem aðra af undarlegu myndum Tom Cruise (Magnolia, Eyes Wide Shut) en Vanilla Sky er örugglega hennar eigin mynd. Margir sögðu það skrýtið; það var það ekki. Þetta var öðruvísi og ruglingslegt en ekki skrítið. Furðulegt er Stanley Kubrick eða Pauly Shore. Öðruvísi er The Truman Show. Ruglingslegt er The Matrix eða The Game. Og ólíkt Kubrick hefur þessi mynd niðurstöðu. Allt er skynsamlegt -- kannski ekki strax, kannski ekki einu sinni í dag, en það mun vera skynsamlegt. Vanilla Sky er ruglingslegt vegna þess að David Aames (Tom Cruise) er ruglaður. Það er tilgangurinn. Það er þar sem hin svokallaða „furðuleiki“ sem vísaði gagnrýnendum frá sér kom inn. Ef þeir hefðu nennt að „opna [sín] augun“ eins og upprunalega spænska myndin frá 1997, hefðu þeir séð það. Og ef það er ekki næg ástæða til að sjá það, farðu að sjá það fyrir tónlistina. Cameron Crowe býður upp á frábæra hljóðrás; hann notar það til að stilla "tilfinninguna" - þessi alræmda þáttur sem margar kvikmyndir skortir. Með lögum eins og „Good Vibrations“ frá The Beach Boys sem spiluðu á dramatískum og tilfinningaþrungnum hápunkti myndarinnar, skapar hann óviðjafnanlega en samt ótrúlega „rétta“ tilfinningu. Dásamleg kvikmynd, í handriti, tónlist, leik og myndum, Vanilla Sky er því miður yfirborðskennd vagnmynd sem gagnrýnendur hníga til að virðast gáfaðir. Frábært: A+