Ef þú hefur verið að leita að kvikmynd þar sem stjórnlaus nympho er hlekkjaður við ofn af ákaflega trúarlegum suðurríkjamanni, þá þarftu ekki að leita lengra en nýjustu útgáfu Paramount Vantage 'Black Snake Moan'. Ertu ekki einmitt að leita að því sem ég var að lýsa sem þú segir? Jæja, þá er best að fá vitsmuni um sjálfan þig og Mosey niður í leikhús á staðnum og sérð það samt eins og Lazarus persóna Samuel L. Jackson myndi segja. Svo lengi sem þú ert með opinn huga og tekur ekki allt alvarlega, þá er engin ástæða fyrir því að þú farir ekki frá leikhúsinu ánægður með að hafa séð það. Í þriðja tilboði leikstjórans Craig Brewer erum við tekin inn í djúpa suðurhlutann þar sem tagline við myndina fullyrðir, allt er heitara. Þarna erum við að kynnast hinum guðhrædda blúsmanni, Lazarus eins og áður sagði leikinn af Jackson, og næstum alltaf hálfnöktu Rae; hlutverk sem Christina Ricci tók að sér. Í myndinni krossast þetta ólíklega par nógu lengi til að persónur þeirra geti hvor um sig lært lexíu hver af annarri. Báðar kennslustundirnar koma að lokum þeim skilaboðum til okkar áhorfenda að sama hvað, við erum öll mannleg. Enginn er fullkominn og ef allir myndu gera sér grein fyrir því, þá værum við miklu betur sett. Spurningin um hvort þetta verði skilið eða verði samþykkt af öllum sem sjá myndina er önnur saga. Eitt sem ekki er til umræðu er hversu frábærir Jackson og Ricci eru hér báðir. Maður myndi halda að með hlutverk kynlífsbrjálaðrar konu væri ofleikur sjálfsagður, en nei, ekki hér. Ricci slær í gegn og sýnir sanna hæfileika með hráum frammistöðu sem einnig tvöfaldast sem hennar besta til þessa. Svo höfum við Jackson sem hverfur algjörlega og í fyrsta skipti í langan tíma lætur okkur gleyma hver hann er. Því miður er þriðja stjarna myndarinnar, Justin Timberlake, sem leikur kærasta Rae, sem er bundinn í herinn, ekki alveg frábær. Í byrjun mistekst honum hrapallega þar sem hann virðist vera að reyna of mikið. Seinna hækkar hann eitthvað, samt er hann langt frá því sem hann náði í 'Alpha Dog' í janúar. Annað sem 'Black Snake Moan' státar af er frábært hljóðrás. Inniheldur lög úr The Black Keys, John Doe, stykki úr tónleiknum sem Scott Bomar gerði, og auðvitað fjögur, telja þau, fjögur lög frá Jackson sjálfum. Það er reyndar eitt af lögum hans, aðalflutningur myndarinnar, 'Stackolee' sem er eldsneyti á eldinn í þessu frábæra safni. Það eitt og sér er miðaverðsins virði. Önnur athyglisverð tónlistargleði úr hljóðrásinni eru 'The Chain' eftir Bomar, 'When the Lights Go Out' frá Black Keys, og titillagið sem er einnig meðal eftirminnilegustu atriða myndarinnar þar sem Lazarus syngur Rae á stormasamt kvöldi. .Viðleitni Craig Brewer getur þó ekki farið fram án þess að nefna. Síðasta mynd hans 'Hustle & Flow' sem endaði með því að fara fram úr lágum væntingum og hlaut lof gagnrýnenda kom honum á kortið. Það sem hann hefur gert með 'Black Snake Moan' mun vera það sem aðgreinir hann frá öðrum nýliðum í greininni. Hann leikstýrði ekki aðeins 'Moan' heldur skrifaði einnig handrit þess. Lokaútkoman er saga sem kemur á óvart og snjöll. Þegar þú horfir á það finnst þér þú vita nákvæmlega hvert það stefnir þrátt fyrir hraustlegt æðruleysi. Rétt eins og þú heldur að þú hafir spáð fyrir um næstu hreyfingu skiptir Brewer um gír og fer allt aðra leið. Það eru þó nokkrar blettir í handritinu. Bakgrunnspersónurnar eru ljótar og flatar á meðan endirinn veldur nokkrum vonbrigðum. Það lét mig langa í eitthvað meira spennandi. Eftir svo marga hápunkta býst ég við að lokasenurnar hafi verið frekar slappar miðað við restina af myndinni. Ég ímynda mér að meirihluti fólks sem sér 'Black Snake Moan' muni ekki njóta þess vegna þess að þeir munu ekki geta það hætta að hugsa um hversu ólíklegar aðstæðurnar eru. Það niðurdrepandi við það er að það eru margar aðrar myndir með jafn ólíklegri, jafnvel svívirðilegri atburðarás sem er víða vel tekið. Það eru málefni kynþáttar, trúarhvata og kynhneigðar sem myndin sýnir sem mun hafa meiri áhrif á skoðanir en nokkuð annað. Hugmyndin um að svartur maður hlekki hvíta konu í húsi sínu er nóg til að flestir íhuga ekki einu sinni að sjá hana. Einfaldlega sagt, það er ekki fyrir alla. Eins og ég sagði, til að njóta þess til fulls þarftu að fara inn með opnum huga, annars ertu bara að sóa peningunum þínum. Fyrir ykkur sem getið það þá mæli ég eindregið með því.