Maléfique er mjög áhugaverð mynd. Það er vanheilög blöndu af sigrum og mistökum. Aðalhugtakið er frábært, þrír fangar með undarlegan persónuleika fá til liðs við sig sá fjórði (sem áhorfendur samsama sig) og þeir reyna að flýja úr klefa sínum með því að nota töfrabók sem þeir finna innan veggja klefans. Andrúmsloftið er gott. -ofið, minnir mig á að lesa um fangavist Edmonds Dantes í Château d'If (áður en hann varð greifi af Monte Cristo). Leikstjórinn setur upp þá tilfinningu að persónurnar séu bundnar við klefann, sérstaklega persónuna sem okkur er ætlað að samsama sig (Carrere - hvítflibbaglæpamaður sem ekki er tilgreindur glæpur, en það er skáhallt gefið til kynna að gæti verið svik). Einhverju sinni kippist Carrère við þegar hann yfirgefur klefann til að æfa sig og lætur loka klefanum á sér; við förum aldrei úr klefanum, klaustrófóbían er órofin. Það eru heldur engar myndir af fangelsinu fyrir utan klefann og útsýnið í gegnum rimlana er langþráð sólsetur yfir almennum fangelsisvegg. Svo þó að myndin virðist vera mjög nútímaleg, þá hefur hún mjög gamlan heim tilfinningu fyrir fangelsun. Persónurnar eru forvitnilegar. Við höfum Marcus, ofbeldisfullan transsexuell fyrir aðgerð sem leikur móðgandi móður fyrir Pâquerette (franska fyrir Daisy) mjög þroskaheftan ungan mann. Pâquerette finnst gott að borða allt sem honum finnst fallegt, og því miður var þetta meðal annars barnasystir hans, þar af leiðandi núverandi vandræði hans (mér líkar þessi athugasemd um innbyrðis, mjög frumstæð). Lasalle er afturhaldinn, andsetinn eldri maður, sem þarf að myrða eiginkonu sína á hrottalegan hátt. Meginboðskapur myndarinnar er að langanir þínar munu tortíma þér, og það er trúarsiður sem fylgir því. Ég held að það sé það sem truflar mig mest, að sjá fólk eyðileggja sig á trúarlegan hátt. Það er raunverulegur hringur í honum. Nokkuð einfalda hljóðrásin styður þetta vel, hverju skrefi dýpra inn í kviksyndið fylgir daufur hringingur gongs. Ég er reyndar að heyra gonguna núna í hvert skipti sem ég geri eitthvað sjálfseyðandi. Ég held að eitt af söguþræðinum sé að endar persónanna styrkja ekki boðskapinn stöðugt, sérstaklega með Carrère, líka hugmyndina um bókina virðist breytast í gegnum myndina, ekki hvað varðar opinberun í röð. Ég held líka að sumar myndirnar sem við sjáum séu svolítið áhugamannalegar, meira að hönnun en framkvæmd, eins og hið fræga „leggöngaauga“ og sódómían Lasalle, fyrir mér, algjörlega holar myndir. Í lok myndarinnar finnst mér það eins og leikstjórinn sé að flýta sér að klára þetta og sumt virðist ekki rökrétt, til dæmis höfum við verið látin trúa mismunandi hlutum um barn Carrère. Þetta breytir þó ekki þeirri staðreynd að það sem við höfum hér er þessi sjaldgæfi fugl, "hrein" hryllingsmynd. Það er enginn kómískur slóg eða tegundarsegueing, eins og Cube (1997/Natali), augljós kvikmynd til að bera hana saman við, þetta er algjör upplifun þar sem þér líður eins og þú sért í klefanum með persónunum. Þessi síðasta athugasemd sem ég geri um að þetta sé "hrein" reynsla held ég að sé eitthvað sem aðrir hafa líka nefnt svo það er nokkuð einróma punktur. Á persónulegum nótum er uppáhalds hluti myndarinnar þegar Lasalle talar um fortíð sína sem bókavörður. . Hann lýsir mjög lifandi senu þar sem hann fer að vinna einn daginn og sest á sínum venjulega stað í miðju herbergi þar sem öllum bókunum er raðað í hring í kringum hann. Bækurnar virðast kyrja fyrir honum að hann muni aldrei innihalda þekkingu þeirra. Þetta fær Lasalle til að verða geðveikur. Það er í raun vandamálið við þráhyggju um skilning og þekkingu. Það er eitthvað sem ég sjálfur hef fundið fyrir. Ein loka athugasemdin er sú að tvær af þeim athugasemdum sem hafa verið mjög góðar á töflunni hafa ruglað saman nöfnum persónanna. Til að sannfæra sjálfan þig um að Lasalle sé eldri bókasafnspersónan, smelltu einfaldlega á síðu Philippe Laudenbach og þú munt sjá að hann fæddist árið 1936.