Þessi mynd ætti að heita Blame it on the Script. Leikstýrt af Stanley Donen, af Singin' in the Rain frægðinni, er þessi frumu-miðjukreppa ekki slæm. Það er með gróskumiklum atriðum úr Rio de Janeiro og ýmsir fáklæddir aukaleikarar sem tuða hver við annan og leika sér um ströndina við dúndrandi sambahljóð, en það er bara eitthvað við það að horfa á fimmtugan Michael Caine koma sér í lag með vælandi unglingnum Michelle Johnson. það lætur þér líða...jæja, sleipur. Þessi söguþráður er líka algjör teygja. Engir nema öfugsnúnir og hégómlegir gamlir stúdíóforstjórar í Hollywood hefðu getað kveikt grænt á þessari vandræði. Kannski eru þeir svo vanir því að hafa ungar bimbos sem handleggjakonfekt að þeir gleyma að það eru feitu veskið sem halda lykilinn að aðdráttarafl þeirra, ekki risastóru gleraugun í Larry King-stíl og gulu vindlalituðu tennurnar. Það er eitt fyrir ungan kynlífspott að vera hrifinn af eldri manni, en föður bestu vinkonu hennar sem er giftur? Og svo að henda sér í hann blygðunarlaust? Úff! Það er ekkert skemmtilegt við það. Það er frekar ömurlegt og gróteskt. Taktu eftir verðandi *hósta* hæfileika ungrar Demi Moore.