Mig langaði alltaf að sjá ELECTRA GLIDE IN BLUE í mjög langan tíma. Ég hef alltaf verið hrifinn af titlinum, stjörnunni og eyðimörkinni en af ​​einhverjum (nú nokkuð skýrum) ástæðum er þessi mynd aldrei sýnd í sjónvarpi eða ég hef misst af henni ef hún hefur einhvern tímann verið sýnd. Jæja, eftir að hafa horft á DVD-diskinn veit ég núna hvers vegna myndin er sjaldan sýnd: það er vegna þess að hún er ekki svo góð. Reyndar myndi ég segja að þetta væri frekar mikið rugl. ELECTRA GLIDE IN BLUE var gerð af leikstjóra í fyrsta skipti og það sést. Myndin er fyrst og fremst röð af vinjettum þar sem nákvæmlega ekkert heldur henni saman. Meira eins og samansafn af stuttmyndum af tilviljunarkenndum hætti. Myndina má sjóða niður í þetta: intro (morð); lögga og kærasta saman; kynningareiningar; löggan að fara að vinna; brjálaður gaur segir sögu; löggan finnur lík; lögga og yfirmaður og kærasta á bar; eltingavettvangur; o.s.frv.Senurnar renna bara ekki saman. Þeir eru mjög áberandi óháðir hver öðrum og vegna þessa er persónusköpunin veik, á mörkum áhugamanna. Atriðið á barnum með kærustunni, atriðið á bænum með hippunum, atriðið þar sem Big John og höfðinginn öskra á hvort annað voru hrollvekjandi. Ég stöðvaði næstum myndina á þessum (hræðilegu) augnablikum. Skortur á reynslu kvikmyndagerðarmannsins er til marks um alla myndina. Stíllinn, eins og 1970, er út um allt landakortið. Intro kredit atriðið lætur myndina líta út eins og auglýsing fyrir löggæslu. Svo reynir þetta að vera vinarmynd (Big John and Zipper) síðan morðráðgáta; síðan melódramatísk ástarsaga; osfrv. Kvikmynd þarf ekki að hafa einn sérstakan stíl til að ná árangri en ég er hræddur um að stíllinn í ELECTRA GLIDE IN BLUE hafi verið ruglaður. Þú getur greinilega séð að leikstjórinn hafði ekki hugmynd um hvað hann var að gera eða hvert hann var að fara með það. Myndin er ekki algjör hörmung. Þó að innihald ELECTRA GLIDE IN BLUE sé nánast áhugamannalegt er útlitið ákaflega (og villandi) fagmannlegt. Kvikmyndatakan er töfrandi. Sérhver rammi er verðugur sýningar í listasafni. Eða vegna þess að í fyrsta (og síðasta) skipti sem leikstjórinn tók þátt í tónlistarbransanum, verðugt plötuumslag. Fallegt útlit myndarinnar gefur lokaafurðinni meiri trúverðugleika en hún raunverulega á skilið. Og þökk sé leik Robert Blake (af virkilega illa skrifaðri persónu) heldur myndin ákveðnu raunsæi, þó ekkert annað sé skynsamlegt. Það sem er merkilegt við útlit og samsetningu myndarinnar er að hún hefur verið afrituð og afrituð milljón sinnum. Intro eintökin minntu mig á eitthvað eins og TOP GUN, sem var gerð 13 árum síðar. Atriði af Johnny klæða sig upp, með fötin sín á rúminu, minntu mig á bandaríska Gigolo. Það undarlega er að ELECTRA GLIDE IN BLUE hefur mjög nútímalegt yfirbragð, vegna töfrandi myndefnis, jafnvel þótt sagan og hugmyndafræðin á bak við hana sé vonlaust úrelt. Þannig að ELECTRA GLIDE IN BLUE er annars vegar ótrúlega vanmetin og yfirsést kvikmynd vegna þess að hún hafði augljóslega áhrif á marga framtíðar kvikmyndagerðarmenn þarna úti þegar kemur að útliti og samsetningu. Örfáar kvikmyndir geta fullyrt að þær hafi náð þessu og hinn goðsagnakenndi kvikmyndatökumaður Conrad Hall ætti að eiga heiðurinn af því. En á hinn bóginn gleymist EGIB líka verðskuldað vegna þess að lélegar persónur, ruglingsleg saga og ruglað leikstjórn, sem ekkert er þess virði að muna.