Einhvern veginn tapaði CHANGI í AFI-verðlaununum fyrir MY BROTHER JACK. Sú síðarnefnda, vönduð aðlögun á ódauðlegri skáldsögu George Johnstons, var framúrskarandi – en að mínu mati ekki eins góð og CHANGI. Ég hef heyrt að margir gagnrýnendur hafi vísað á bug að CHANGI sé óviðkomandi, ómikilvægur, sögulega ónákvæmur eða jafnvel vanvirðandi. Hver og hvar eru þessir gagnrýnendur? CHANGI er framúrskarandi. Meira en það. Ljómandi. Þetta á ekki að vera heimildarmynd - vissulega get ég fyrirgefið raunverulegum eftirlifendum Changi (eða reyndar öllum eftirlifendum fangabúða) fyrir að hafa orðið fyrir vonbrigðum með framleiðsluna - en fyrir okkur hin, táknar CHANGI ótrúlegan kraft maka á tímum gríðarlegt mótlæti. Það inniheldur hluta af ástralskri menningu sem virðist vera að minnka eftir því sem tímarnir verða auðveldari og minna krefjandi, en sem við ættum aldrei að gleyma: Ástralar voru virtir um allan heim eftir Gallipoli og WW2 fyrir félaga sinn og húmor. Einkunn: 96/100. Sjá einnig: GALLIPOLI; PARADÍSVEIGUR; SÍÐASTA KÚLAN; SYKURVERKSMIÐJAN.