Ef „Love Me Tonight“ er „söngleikurinn fyrir fólk sem fílar ekki söngleiki“ verður að segjast að „The Gay Desperado“ er svo sannarlega ekki söngleikur fyrir fólk sem fílar ekki óperu. Reyndar - þrátt fyrir að vera greinilega byggð á kómískri óperettu - er þetta í rauninni alls ekki söngleikur heldur skopstældarsaga með innskotnum óskyldum aríum til að sýna rödd einnar persónu; og þvílík rödd. glæsilegur gylltur tenór sem stíll hans hefur ekki verið í dag síðan hann var tekinn upp. Trillingar og læti sumra samtímamanna hans í tónlist tilheyra horfinn tísku, en það er mjög auðvelt að sjá Chivo fyrir sér þegar hann slær „Nessun Dorma“ út fyrir mannfjöldann á HM og trónir á toppi vinsældalistans í leiðinni. Því miður er hann algjörlega ófær um að leika og syngja á sama tíma þótt hann hafi grípandi glott og ágætis dramatískt svið. Niðurstaðan er sú að myndin, sem er annars hröð, stöðvast í hvert sinn sem Chivo leggur höndina á brjóstið á honum og byrjar að segja frá, og umburðarlyndi áhorfandans við útkomuna er líklega háð mati hans á óperuframmistöðu. galli, myndin er skemmtileg ádeila á Hollywood-siðvenjur og staðalímynd mexíkóska ræningjanna sérstaklega, sem nær því mikilvæga markmiði allra slíkra skopstælinga að gera persónur sínar nógu áhugaverðar í eigin rétti til að halda áhuga áhorfandans þegar brandarinn myndi annars eru þau orðin gömul. Bandithöfðinginn og hliðhollur hans eiga í hefðbundnu tvöföldu sambandi, þar er dularfullur peon með útskorið tekkandlit og lífsglöð kvenhetja (ung Ida Lupino) sem framkvæmir almenna „þú segir að þú hatar mig en þú elskar mig“ virkilega" rútína með hressandi ívafi. Á heildina litið er myndin skemmtileg og frekar fyndin og mér finnst ég hafa fengið peningana mína -- en því er ekki hægt að neita því að tónlistarleg millispil, þótt aðdáunarverð á sinn hátt, kynna alvarlega skeiðvandamál.