Margar af klassískum kvikmyndum seint á sjöunda áratugnum hafa ekki haldið getu sinni til að trufla og takast á við áhorfendur. "In Cold Blood" hefur ekki misst eyri af krafti. Hún er einstaklega vel gerð en neyðir samt áhorfandann til að hugsa. Sumir hafa kvartað ekki aðeins yfir myndinni, heldur yfir heimild Trumans Capote, „non-fiction skáldsögu“, að miðpunkturinn sé ólúmskur. Það kann að vera rétt, en þetta er örugglega tilfelli þar sem skortur á tvíræðni dregur alls ekki úr myndinni. Það er hressandi, sérstaklega með tilliti til einfeldningslegra og handónýtra siðferðisdrama nútímans, að sjá kvikmynd með sannfærðri pólitískri rödd sem er óhrædd við að neyða áhorfendur til að íhuga sjónarmið hennar. Satt að segja er ég ekki viss um hvort ég sé sammála meginboðskap myndarinnar, en ég dáist engu að síður að dirfsku hennar. Jafnvel þótt þú sért ósammála boðskapnum gegn dauðarefsingum, þá er nóg að dást að við myndina. Leikurinn úr aðalhlutverkunum tveimur er frábær. Scott Wilson (enn einn vanmetnasti leikari sögunnar) er hrollvekjandi sem níhílíski leiðtoginn, sá sem notar karisma sína til að fela veikleika sína. Robert Blake er líka hrollvekjandi sem sá undirgefinn af þeim tveimur og sá með samvisku. Persóna hans hefur augljóslega skynsemisrödd, en er dauðhrædd við að fara á móti Wilson (það er gott magn af hómóerótískum undirtexta af persónu hans). Kvikmyndatakan er stórkostleg, slétt en samt gróf og gefur í raun þá tilfinningu að áhorfandinn horfi á heimildarmynd. Bættu við öðru klassísku skori frá Quincey Jones og þú átt meistaraverk. (9/10)