Eftir að hafa horft á þessa mynd nokkrum sinnum hef ég komist að þeirri niðurstöðu að Milos Forman hafi tekið mjög djarfa ákvörðun um að búa til músu fyrir Goya, þegar listamaðurinn lifði það sem flestir myndu líta á sem stormasamt, ástríðufullt líf á meðan franska byltingin og Napóleonstímabilið geisaði. víðsvegar um Evrópu, örugglega einn sem hefði nægilega dramatík til að byggja á. Þó að ég skilji að herra Forman hafi verið að segja frá í örveru harmleiksins í lífi Ines eyðileggingu heimsins á þeim tíma, fannst mér bara svo mikið af Goya vera útundan, svo mikið af mannúð hans. Sterkasta og mælskulegasta punkturinn sem þessi mynd kom með var að vegna fallins eðlis mannsins er hvert og eitt okkar hugsanlegt illmenni í lífsins straumi, hvert og eitt okkar hefur illsku innra með okkur sem við verðum að berjast gegn með hjálp Guðs. Hversu mælskur þegar Goya segir að hann hefði átt að hjálpa Ines meira, hversu satt fyrir okkur öll! Við verðum að verja og vernda saklausa. Hin stórkostlega kaldhæðnislega sena þar sem presturinn, sem einu sinni var fangelsaður, dæmdur til dauða, kveður upp dauðadóm yfir Lorenzo sem fordæmdi hann upphaflega er snilld. Mig langaði í eitthvað meira þegar inneignin rúllaði. Kannski minna af óraunverulegum tilviljunum og meira af innra lífi persónanna.