Paulie hljómar eins og mest sakkarín, lachrymose og sentimental sorp sem þú gætir fundið, en það er í raun miklu betra en þú gætir búist við. Fáránleiki söguþráðarins hefði svo auðveldlega getað gefið tóninn fyrir alla myndina, en reyndar í flestum öðrum deildum er myndin heillandi. Ef þú ert að velta því fyrir þér þá er Paulie páfagaukur. Paulie er keypt fyrir litla stúlku sem á erfitt með tal og verður besta vinkona hennar og fer alls staðar með henni. Hann situr meira að segja á öxl hennar í talþjálfunartímum og verður að lokum sjálfur ofurgreindur ræðumaður. Paulie er hins vegar sendur í burtu af móður litlu stúlkunnar og hann eyðir restinni af myndinni í að reyna að komast frá N.Y.C til L.A til að sameinast henni aftur. Svo, hvers vegna heppnast þessi hræðilega hljómandi mynd tiltölulega vel? Í fyrsta lagi státar það af áhugaverðum og áhrifamiklum animatronic áhrifum. Í öðru lagi (og mun meira markvert) hefur það hugrekki til að tileinka sér fáránlegar forsendur sínar og segir virkilega áhrifaríka, oft gamansama sögu án þess að hafa of miklar áhyggjur af augljósum göllum sögusviðsins. Í þriðja lagi hefur hún nokkrar furðu sterkar frammistöður, þar á meðal Jay Mohr sem snjall krókur, Gena Rowlands sem góð gömul kona og Cheech Marin (já, dópreykinga Cheech Marin!) sem tónlistarinnflytjandi. Það er kannski ekki klassískt, en Paulie er hljóð skemmtun fyrir börn á öllum aldri.