Paul Armstrong er frjálslyndur, skoskur fæddur, prófessor í lögum við Harvard, þekktur fyrir ástríðufulla andstöðu sína við dauðarefsingar, sem er ráðinn til að taka að sér mál Bobby Earl, ungs blökkumanns frá Flórída sem hefur verið dæmdur fyrir nauðgun og morð á Joanie Shriver, ellefu ára hvítri stúlku. Earl heldur því fram að játning hans á glæpnum hafi verið aflað með þvingunum af sadisskum lögreglumanni og að hinn raunverulegi morðingi sé Blair Sullivan, raðmorðingi sem þegar hefur verið dæmdur til dauða fyrir nokkur önnur morð. Armstrong heimsækir Sullivan í klefa sinn á dauðadeild, í von um að sannfæra hann um að játa morðið á Joanie og bjarga þar með Earl úr rafmagnsstólnum. Í fyrstu gengur allt vel. Sullivan játar og Earl er látinn laus úr fangelsi þegar áfrýjunardómstóllinn ógildir sakfellingu hans. Þar sem þessi þróun á sér stað aðeins eftir hálfa leið myndarinnar er það á þessum tímapunkti sem viðvörunarbjöllur fara að hringja í huga áhorfandans. "Viðvörun! Mikill útúrsnúningur framundan!" Og svo sannast það. Væntanlegur snúningur verður fljótlega að veruleika. Earl, kemur í ljós, er í raun og veru sekur um glæpinn sem hann hefur nýlega verið sýknaður af, og sennilega af nokkrum öðrum líka, en gerði djöfullega áætlun ásamt Sullivan til að tryggja frelsi sitt; Sullivan mun játa morðið á Joanie ef Earl mun myrða foreldra sína. (Bara hvers vegna Sullivan vildi láta foreldra sína deyja er aldrei nákvæmlega útskýrt). Armstrong kemst nú að því að hann er sjálfur í hættu vegna mannsins sem hann hefur nýlega bjargað lífi sínu; Earl hefur hatur á eiginkonu Armstrongs, sjálfri lögfræðingi, sem starfaði sem lögmaður ákæruvaldsins í fyrra máli þegar Earl var sakaður um nauðgun. "Just Cause" er dæmi um sjálfvirkan mannát sem Hollywood finnst stundum gaman að láta undan, klippa saman eina kvikmynd með því að endurvinna þemu og söguþræði frá fjölda annarra. Fyrri hálfleikur stendur í augljósri skuld við myndir eins og "Intruder in the Dust" og "To Kill a Mockingbird"; Eini munurinn er sá að sýslumaðurinn sem slær játningu út af Bobby Earl er sjálfur svartur, en í fyrri myndum hefði hann verið hvítur. (Hrottaverk lögreglunnar er nú jafnréttisstarf). Miðpunkturinn í söguþræðinum var fengin að láni frá „Music Box“ eftir Costa-Gavras, þó að í þeirri mynd komi opinberunin ekki fram fyrr en í lokin. Lokaatriðið, þar sem lögfræðingur, eiginkona hans og ung dóttir þeirra eru í lífshættu frá fyrrverandi skjólstæðingi, er augljós ritstuldur á tveimur útgáfum af "Cape Fear", sem einnig gerist í mýrarlöndum Suður-Ameríku. Lýsing Ed Harris á Sullivan sem trúarbrjálæðingi sem vitnar í Biblíuna er bein eftirlíking af persónu Robert de Niro í Scorsese útgáfunni af "Cape Fear", gerð fjórum árum fyrir "Just Cause". (Það er eftirhandrit. Rétt eins og "Just Cause" fékk mikið lánað frá nokkrum öðrum kvikmyndum, sjö árum síðar átti aðalþráður hennar aftur á móti að vera bersýnilega ritstuldur í Ashley Judd farartækinu "High Crimes"). Vandamálið við þennan stíl kvikmyndagerðar eftir tölum er að myndirnar sem myndast eru almennt mun minna aðgreindar en þær sem veittu þeim innblástur. Heildin er venjulega mjög miklu minni en summan af hlutunum og "Just Cause" er miklu minni mynd en nokkur þeirra sem var mannæta til að gera hana. Harris er venjulega hæfileikaríkur leikari en þetta er ein af veikustu frammistöðu hans, að miklu leyti vegna þess að hann er ekki svo mikið að leika persónu eins og að leika de Niro sem leikur Max Cady. Blair Underwood er í lagi sem Bobby Earl, hinn (sem sagt) saklausi ungi maður fyrstu senunnar, en ósannfærandi sem Bobby Earl, morðóði geðsjúklingur þeirra síðari. Sean Connery sem Armstrong og Laurence Fishburne sem svarti Sheriffinn eru frekar betri en hvorugur nógu góður til að bjarga myndinni. (Connery og Harris áttu að leika saman í annarri og betri mynd, "The Rock", árið eftir). Það er annað vandamál með "Just Cause". Fyrri helmingur myndarinnar lítur út eins og venjuleg frjálslynd "issue" mynd, andstæðingur dauðarefsingar, andstæðingur rasista og gagnrýninn á harðvítuga löggæslu. Seinni hálfleikurinn lítur meira út eins og verk harðsnúins afturhaldsmanns, sem boðar boðskapinn um að allir glæpamenn séu vondir skíthælar, að eina leiðin til að takast á við þá sé að steikja þá í stólnum, að frjálslyndir lögfræðingar séu nytsamir fávitar glæpabræðralagi og að lögreglumenn sem berja grunaða menn eigi hrós skilið sem hetjur. Kvikmyndaframleiðendur virðast hafa verið blessunarlega ómeðvitaðir um að söguþráðurinn sem var tekinn inn í miðja mynd þeirra hafði þau (væntanlega óæskilegu) áhrif að snúa pólitískri afstöðu hennar við, eða ef þeir voru meðvitaðir um vandamálið hunsuðu þeir það. Hæfilega flókinn söguþráður var augljóslega talinn mikilvægari en pólitískt samræmi. 4/10