Í fyrsta lagi, til varnar JOAN FONTAINE, verður að segjast að Ginger Rogers hefði verið hræðilega misheppnaður sem Alyce, unga breska konan sem fer með titilhlutverkið. Fontaine gerir hrífandi mynd sem kvenhetjan hér, en leikreynsluleysi hennar sýnir sig illa og betur má sleppa því að dansa. Sem betur fer hélt hún áfram að gera betri hluti. En hér eru það FRED ASTAIRE, GEORGE BURNS og GRACIE ALLEN sem fá efsta reikninginn - og þeir eru frábærir. Aðdáendur Burns & Allen verða hissa á því hversu auðveldlega þeir passa inn í dansrútínuna hans Astaire. Sérstaklega áhugaverð er hin stórskemmtilega húsrútína sem vann danshöfundinum Hermes Pans til Óskarsverðlauna. Þeir sameinast Astaire í því sem hlýtur að vera frumlegasti hápunktur myndarinnar. Því miður er ekki mikið hægt að segja um hæga hraða sögunnar - né sumt af gömlum aðstæðum sem kalla á mikla þolinmæði frá áhorfandanum. Það verður að segjast eins og er að sumt af húmornum fellur niður og hinn venjulega rómantíska misskilningur sem kemur upp í hvaða Fred Astaire mynd sem er á þessu tímabili fær hefðbundna meðferð. Aðeins tónlistarleg millispil gefa sögunni þá lyftingu sem hún þarfnast. Sumir skemmtilegir Gershwin-tónar skjóta upp kollinum af og til en þeir fá ekki allir þá meðhöndlun sem þeir eiga skilið. Í flottu aukahlutverkinu eru Reginald Gardiner, eins og hann gerist bestur í fáguðum kómískri frammistöðu sem samhentur þjónn, Constance Collier og Montagu Love (eins og Astaire faðir Joan túlkaði sem garðyrkjumann). okkur hvað þeir voru fyndnir á útvarps- og sjónvarpsdögum sínum. Báðir eru þeir furðu klárir í að halda í við fótavinnu Astaire. Leikstjórinn George Stevens sér til þess að dansnúmer Joan Fontaine í hlíðinni með Fred sé tekið upp í næði fjarlægð en snjöll myndavélavinna getur ekki dulbúið þá staðreynd að hún er úr essinu sínu sem Astaires. dansfélaga, eitthvað sem hún virðist vera meðvituð um.