Ég sá þessa mynd á frumsýningunni í London, og ég verð að segja - ég bjóst ekki við miklu, en ég bjóst við einhverju sem var að minnsta kosti vægast sagt skemmtilegt. Upprunalega "Basic Instinct" var engin frábær mynd og er enn eitthvað af a "smut classic" en það var skemmtilegt. Ég man eftir óteljandi sinnum þegar ég fletti í gegnum rásir í sjónvarpinu seint á föstudags- eða laugardagskvöldi eftir að hafa rekist á myndina og fundið sjálfan mig að byrja að gefa henni eftirtekt. Hins vegar hefur þessi slappa, voðalega síðbúna framhaldsmynd ekkert. Er Sharon Stone enn glæsileg? Jæja, við skulum orða það svona - fyrir 47 ára gamall er hún frekar heit. Er hún jafn falleg og hún var í upprunalegu? Nei. Hún hefur líka greinilega farið í lýtaaðgerð á andlitinu og klippingin í þessari mynd er frekar óaðlaðandi. Hún lítur ekki út eins mjúk eða ósvikin eða saklaus eins og hún gerði í frumritinu -- sem er eiginlega tilgangurinn með því að vera ill tælingarkona og hvaðeina. Afgangurinn af sýningum er allt frá slæmum til hræðilegra -- og Michael Caton -Jones (venjulegur öruggur leikstjóri -- sá sem vinnur ekki alltaf frábært verk en tekst að gera verðmætar kvikmyndir) hefur formlega afhent fyrsta sanna kalkúninn sinn; mynd svo vont fólk hló á ákveðnum augnablikum sem áttu að vera alvarlegt. Ég heyri að myndin hafi farið í gegnum margar klippingarlotur og það er mjög skýrt frá upphafi. Ekkert meikar mikið sens. Allt söguþráðurinn er kosmískur klúður og endirinn -- oh my! Talandi um heimskulegt OG ótrúverðugt. (En samt fyrirsjáanlegt.) Ég sá "Gigli", ég sá "Son of the Mask" -- og þó ég sé ekki að leitast við að "smæða" þessa mynd, get ég sagt með eigin valdi (sem þú gerir ekki verð að vera sammála því alls ekki, að ég kýs báðar þessar myndir fram yfir þessa hörmulegu bilun. Við the vegur, Stone fór fimm mínútum áður en myndin hófst og fólk í leikhúsinu byrjaði að henda hlutum í skjáinn á sérstaklega svívirðilegum og móðgandi vettvangur inni á næturklúbbi af orgíugerð."Basic Instinct 2" -- í rauninni er það líka óþefur.