Að mínu mati hlýtur þetta að vera ein besta frammistaða Barböru Stanwycks. Hún var einn af örfáum leikurum, fyrr og nú, sem gat sagt meira með einu augnabliki en heilri síðu af samræðum. Og ég var svo heppinn að sjá upprunalegu og óritskoðuðu myndina, með 4 mínútum til viðbótar af myndefni. Verst að myndin er svona stutt. Lily er ung kona sem heldur því varla saman og vinnur fyrir föður sinn í ólöglegu speakeasy hans. Eini hlekkurinn hennar við neitt er góð vinkona hennar, Chico, sem Theresa Harris leikur frábærlega. Þó að Chico sé Afríku-Ameríku (og að láta hvíta konu verða bestu vinkonur svartrar konu á þriðja áratugnum var jafn umdeilt og efni þessarar myndar) og Lily er það ekki, þá hafa þau sérstök tengsl. Og það er ekki kynferðislegt. Bara 2 konur festust, eða ýttu, inn í aðstæður sem þær hafa ekki stjórn á. Eftir að faðir Lily deyr, og hún veit ekki hvað hún mun gera, er henni sagt að hún hafi vald til að komast út og fá það sem hún vill. Já, það er siðlaust, en það er allur tilgangurinn með þessari mynd. Þá þurftu „þeir“ að fara og eyðileggja síðustu mínúturnar. Þannig að allt fram á síðustu mínútur myndarinnar er þetta frábær mynd og þess virði að horfa á. „Lærdómurinn“ af myndinni er enn í fullu gildi í dag og hún var þá og ég er viss um að verða eftir 100 ár. Konur, það er hræðilegt hvað Lily gerir til að fá það sem hún vill, en það virkar. Menn, takið eftir.