Ef þetta er ekki uppáhaldsmyndin mín allra tíma þá er hún örugglega í topp fimm. Ég elska þetta. Allt við þetta er fullkomið - fötin, leikmyndin, línurnar - já, það er ekki eins og venjulegt fólk talar, en... Alveg niður í litlu atriðin, sérstaklega í upphafi skrifstofustelpna að skipta um skó , að tína fleyg, vökva plöntuna á skrifstofunni, setja hádegismat í ísskápinn... Sama það sem við skrifstofustúlkur gerum í dag árið 2005. Mér finnst allar aukapersónurnar dásamlegar. Ef einhver eins og Joan Crawford er yfir höfuð er það allt hluti af pakkanum. Ef þú velur margt í myndinni er mjög augljóst að þetta var byrjun sjöunda áratugarins þar sem konur voru farnar að "taka það ekki liggjandi," að minnsta kosti ekki ef þær vildu það ekki. Hvað varðar persónur sem eru mótsagnarkenndar, til dæmis, persóna Suzy Parker sem lætur eins og hún sé öll fyrir hnakka, en festist svo of mikið við persónu Louis Jourdan, er það ekki það sem margir eru eins og - misvísandi? Þeir blanda í alvöru efni við atriði eins og persóna Diane Baker sem finnur ást lífs síns eftir að hafa misst óviðkomandi barn sitt í slysi - liggjandi á sjúkrahúsi með stórt sárabindi um höfuðið. Þetta er líka hluti af pakkanum, það er sjarmi - glansandi flótti. Mér finnst blanda af alvöru sögum sem eiga við í dag (staðalímynda starfsferilkonan sem á bara í ástarsambandi við gifta karlmenn, á því ekki fjölskyldu þegar hún er eldri) og sögur sem fá þig til að óska ​​þér, "ah, ef ég bara gæti fallið í elskaðu lækni og hann mun elska mig þó að hann viti mína dónalegu fortíð og hafi séð mig allt í ruglinu eftir hneykslislysið!!" Svo fékk ég líka DVD diskinn, breiðtjald, hann er enn fallegri en fullur skjár... Jæja!