Þetta er saga af Winchester Rifle Model 1873 „The Gun That Won The West“ Fyrir kúamenn, útlaga, friðarforingja eða hermann var Winchester 73 dýrmæt eign. Indverji myndi selja sál sína til að eiga einn... Winchester 73 er ​​fyrsta samstarfsverkefni leikstjórans Anthony Mann og leikarans James Stewart, dúett sem myndi halda áfram að búa til úrval af frábærum vestrum sem bættu nýrri, sálfræðilegri dýpt við tegundina. . Sagan sér Stewart sem Lin McAdam að elta manninn sem myrti föður sinn. Þegar Lin hjólar inn í Dodge City með traustum vini sínum, Johnny Williams {Millard Mitchell}, rekst Lin á hollenska Henry Brown {Stephen McNally}, manninn sem hann vill. En þar sem Wyatt Earp {Will Geer} hefur tekið allar byssurnar af þeim sem koma inn í bæinn, geta báðir mennirnir ekki átt skotbardaga sem þeir eru tilbúnir í. Mennirnir mæta í staðinn í keppni um að vinna Winchester 73 riffil, keppni sem Lin vinnur að lokum. En áður en hann getur yfirgefið bæinn með stórfenglegu verðlaunin, leggur Dutch fyrirsát á hann, stelur riffilnum og sleppir bænum hratt. Þegar Lin leggur af stað í hatursfullri leit að bæði mönnum og riffli mun riffillinn skipta um hendur nokkrum sinnum og í hvert sinn bætir við annarri vídd sem dagur uppgjörs fyrir allar aðferðir. Mjög mikið viðmið fyrir það sem varð þekkt sem svo Winchester 73, sem kallast „sálfræðilegur vestur“, er í grundvallaratriðum saga af almennilegum manni sem er rekinn til geðveiki á landamærum vegna atburðar í fortíð sinni. Tho tekin í svörtu og hvítu {sá eini vestrænna tvennanna sem var} landslagið er enn hrífandi veisla fyrir augað. Tónninn er settur með upphafssenunni þar sem Lin og Johnny eru á hestbaki, og í skuggamynd, þeysast yfir hlíðina þegar þeir leggja leið sína til Dodge City. Það er bara upphafspunkturinn sem myndi sjá Mann nota útsýni sitt sem leið til að hlaupa samhliða tilfinningalegu ástandi persóna sinna. Stewart sýnir eina af sínum bestu og ákafari frammistöðu sem McAdam, og sannar í eitt skipti fyrir öll að hann var einn af bestu og bestu Ameríku og fjölhæfustu leikarar. Stuðningshópurinn er heldur ekki slæmur. Shelley Winters er frábær sem eina kvenkynið í machismo, á meðan Mitchell, McNally, Geer og hinn alltaf frábæri Dan Duryea bæta enn frekar flokki við málsmeðferðina. Það eru meira að segja hluti fyrir Tony Curtis og Rock Hudson hérna inni, þó að sá síðarnefndi leikur indverskan hugrakkur er of langt. Upphaflega var myndin verkefni fyrir Fritz Lang, sem var meira að segja með handritið tilbúið. En Lang gekk í burtu frá því, eitthvað sem reyndist blessun fyrir vestræna aðdáendur. Því að eins frábær leikstjóri og Lang var, þar sem Mann leikstýrði {og með nýtt handrit frá Borden Chase og Robert Richards í höndunum} setti það hjólin í gang til að breyta gangi tegundarinnar. Ekki aðeins með frekari viðleitni sem Mann & Stewart framleiddi, heldur einnig með hverjum þeir höfðu áhrif. Menn eins og Budd Boetticher, Nicholas Ray og Sam Fuller voru allir að taka glósur og glaðir fyrir vestræna purista fylgdu þeir í kjölfarið og báru sálfræðikyndilinn enn lengra. kvikmynd sem heldur enn í nútímann. 9,5/10