Sagan byrjar hægt og ekkert fyndið gerist í smá stund. Allur hasarinn er á endanum, en þú þarft ekki að hlæja vegna þess að myndin er fyndin, heldur vegna þess að sagan er aumkunarverð. Það fyndnasta er þegar Harvey „I'm not Paranoia“ Keitel missir það í alvörunni og dómarinn byrjar fjöldamorð. Óskarsverðlaun fyrir þennan gaur!