Þó að ég sé aðdáandi Heather Thomas og ég eigi nokkur af gömlu bikiníplakötunum hennar hérna einhvers staðar, þá get ég satt að segja sagt að ef eina myndin sem ég hefði nokkurn tíma séð hana í væri „Cyclone“, þá myndi ég aldrei geta giskað á hvers vegna hún hafði náð eins langt og hún hafði náð í sýningarbransanum. Leikstýrt af Fred Olen Ray (um það bil eins góður fyrirboði og að sjá tígul hringa yfir höfði í eyðimörkinni), þessari sögu um konu (Thomas) sem verður að vernda hátækni. mótorhjól frá óprúttnum týpum er um það bil eins "B" mynd og það gerist (eða í tilfelli Fred Olen, "B mínus"). Leikarahópurinn sjálfur ætti að segja þér eitthvað. Það eru ekki allar kvikmyndir sem sameina Thomas við leikara af stærðargráðunni Beswick, Hall, Combs, Donahue, Tamblyn og Landau (!!). Ef þú ert heppinn, gera mjög fáar kvikmyndir það. Og þó þeir virðast skemmta sér, ætti ekki eitthvað af því skemmtilega að koma til áhorfenda? Ég kýs já, virðist sem þeir hafi kosið nei. Auðvitað, ef þú hefur einhvern tíma viljað sjá Heather bera uppercut til annarrar konu, notaðu "F" orðið og festu þig við rafhlöðusnúrur, þá hefur þú líklega verið að leita að þessari. Sjálfur verð ég sáttur við gamla "Fall Guy" endursýningar. Ein stjarna, gefin í von um að þegar annar "Cyclone" skellur á bæinn, hlaupi Heather í skjól. Ég veit að ég geri það.