Þetta er léleg skopmynd af "Lonesome Dove" - ​​og Larry McMurtry. Ég elska bækurnar þínar, með "Lonesome Dove" á meðal þriggja efstu. Ég hef dáðst að því hvernig þú lítur á sjálfan þig, í gegnum persónurnar þínar, af svo óbilandi heiðarleika, í jafnvægi með því að taka þetta aldrei of alvarlega. Ég er því dekraður. Hvers vegna hefurðu komið að þessu "Comanche Moon" er ekki í samræmi við kröfur þínar. Ég sé að þú átt heiðurinn af handritsskrifunum, en þetta er svo ólíkt þér að ég vil frekar halda að það sé skrifað af einhverjum öðrum. Samræðurnar gera mig klaustrófóbískan, óska ​​þess að einhver myndi brjótast út með eðlilegri setningu. Hluturinn um „snilld“ var sársaukafullur. McCrae var óþekkjanlegur - aðallega vegna geðveikra orða sem komu út úr munni hans. Jæja, ég sakna Call líka. Mikilvægustu þættirnir sem vantar eru Gus og Call og mennirnir sem þeir eru: málefnalegt hugrekki þeirra; undirliggjandi æð sem samanstendur af siðfræði og heiðarleika; skortur þeirra á sjálfsblekkingu. Harðir menn lifa erfiðu lífi með ákveðinni óneitanlega náð. Einhverja sök verður að fylgja erfiðri stefnu hér og í gegn. Allir leikararnir þurftu mállýsku OG samræðuþjálfun. Þó að ég reyni að ímynda mér Robert Duvall sem McCrae, tala þessa sömu samræður, kemur það betur út - en ekki mikið. Það reynir að hljóma kúreki-af-fáum orðum feiminn, slæg-brosandi fyndinn, en tekst það ekki að hálfu leyti...Hvernig getur það verið svo ólíkt "Lonesome Dove"? Getur rithöfundurinn hafa gleymt persónum sínum? Þú hefur blekkt sumt fólkið, herra McMurtry - en ekki þennan.