Cliff Robertson sem uppátækjasamur eiginmaður kvæntur ríkri eiginkonu skilar hrikalega verðugum frammistöðu hér ef einhver hefur verið; það er eins og leikstjórinn Michael Anderson hafi haldið áfram að hrópa „símtalið það niður; hugsaðu uppvakning, aðeins minna líflega“ í gegnum litla bullhornið sitt þegar hann þjálfaði viðleitni Robertsons. Restin af leikarahópnum er varla betri; Jennifer Agutter frá LOGAN'S RUN frægð er varla séð í því sem hefði átt að vera útfært sem lykilhlutverk. Ef gæði leiklistarinnar voru þrisvar sinnum betri; ef einhverjar af gapandi lóðargötunum væru fylltar; og ef hraðaupphlaupið væri gefið adrenalínsprautu, þá gæti þessi geispi verið færður upp í staðal sem ásættanlegt er fyrir mannfjöldann á Hallmark\Lifetime sjónvarpsstöðinni. Eins og er þá er einkunnin svo óútskýranlega há að maður getur ekki varist því að halda að krónískir svefnleysingjarnir noti DOMINIQUE til að ná smá blundartíma. Kannski missa sjónvarpssímasölumenn seint kvöld af stóru tækifæri í því að skila því ekki sem slíku.