Sem leikur get ég ekki sagt að mér líki við þessa mynd. Staðreyndin er sú að ég hata það alveg. Ég reyndi að horfa á það með eins opnum huga og hægt er, en þegar það kemur að því finnst mér það frekar móðgandi fyrir þjóðfélagshópinn minn. Fyrir mér eru nokkrar ástæður fyrir því.1. Persónurnar virðast óeðlilegar. Ég hef hitt fullt af leikmönnum, úr öllum mismunandi stéttum þjóðfélagsins. Ég þekki engan sem hagar sér eins og einhver af persónunum í myndinni. Það er eins og framleiðendur myndarinnar hafi tekið verstu hliðarnar á verstu staðalímyndum og sett þær allar í 5 manns. Flestir spilarar eru frekar félagsmenn, sumir með frekar virkt líf.2. Stíllinn virkar ekki. Mockumentary stíllinn hentar illa efni myndarinnar. Raunveruleg heimildarmynd um leikmenn myndi í raun virka betur. Þó það sé fallegt (þ.e.a.s. hreinlega sett saman), þá er það ekki mjög gott.3. Samræðan finnst þvinguð, óeðlileg. Það virðist líka skorta raunverulegt samhengi. Leikmenn sverja, ég skal viðurkenna það, en við erum ekki með Tourette-heilkenni.4. Það vantar húmorinn. Þó að sjálfsfyrirlitinn húmor sé uppistaðan í hópnum mínum og nokkrum öðrum hópum sem ég hef kynnst, þá er þetta minna sjálfsfyrirlitning og meira eins og klósetthúmor. Sömuleiðis er stór hluti leikjahúmors fullur af bröndurum og sögusögnum, ekki klósetthúmor. Flestir spilarar myndu hneigjast og sniðganga alla sem gerðu slíka brandara.5. Stærsta vandamálið fyrir mig er í grundvallaratriðum þetta: Nákvæmni. Ég meina ekki reglur, heldur dýnamík. Þessari mynd verður undantekningarlaust líkt við myndirnar með enn lægri fjárhag The Gamers og The Gamers: Dorkness Rising, sem báðar sýna leikmennina sem raunverulegt fólk sem spilar raunverulegan leik. Munurinn er sá að Gamers: The Movie sýnir aðstæður þar sem þú vilt sigra leikmennina tilgangslausa á móti Gamers, þar sem þú getur sagt eitthvað eins og: „Ha, ég þekki svona gaur... Já, þetta er örugglega eins og Gary. "