Myndin olli vonbrigðum. Ég sá það á Broadway með Bernadette Peters og hún var framúrskarandi. Kannski þegar hún, sjálf grípur til enda tónlistarferils síns, lendir örvæntingin hennar í hlutverki sem hún flaggar, finnur upp á ný og sigrar sem sitt eigið. Söngur Bette er alltaf beltur, alltaf flatur og ábótavant til að sýna hæfileika sína sem leikkona. Til að vera skemmtilegur þá var þessi frammistaða að deyja í sterkari forystu og sterkari leikarahóp, svo að hinir yrðu eftirminnilegir í fjarveru Bette. Önnur gagnrýni: hún brosir beint inn í myndavélina í hvert sinn sem hún byrjar að syngja! Ég veit að þetta er tónlistarleikhús, en vinsamlegast skildu eftir smá grace sociale - Middler getur ekki komið fram eins og Liza eða Streisand gæti í yfirlitsferð - úr karakter og úr samhengi.