Íbúar Bay Area muna líklega eftir Paul frá The Diamond Center, ósvífinn huckster seint á kvöldin sem hýði auðveldu lánsfé og ódýru steini í sjónvarpi síðla kvölds allan níunda áratuginn og snemma á tíunda áratugnum. Ég nefni hann aðeins vegna þess að það er leikari í Death Machines sem lítur út eins og hann að leika eiganda ítölsks veitingastaðar. Hann kemur fram í besta atriðinu í þessu jákvætt hræðilega og nánast óáhugaverða glæpadrama um Drekakonu (Mari Honjo, sem viturlega hengdi upp leiklistarsporana sína eftir að hafa lokið þessari mynd) sem stjórnar samtökunum á staðnum. Hetjan okkar (köllum hann ekki Paul frá demantamiðstöðinni) leikur veitingamanninn af allri lúmsku Luigi Simpsons („you lika da spaghetti?“) og virðist óhrifin þegar einn af verndara hans kvartar yfir matnum. Nei, það er engin fluga í súpunni eða hár í sósunni: það er rauð Búdda í pastanu, símakort morðóða glæpaforingjans, sem sendir styttu til hvers væntanlegs fórnarlambs síns. Death Machines er slæmt á hvaða mælikvarða sem er, og frekar leiðinlegt, sem er enn verri glæpur.