Þegar "Breakfast of Champions" eftir Alan Rudolph rennur inn í kvikmyndahús með litlum aðdáendum og miklum háði fær það mig til að hugsa aftur til ársins 1996 þegar "Mother Night" eftir Keith Gordon kom út. Nú þegar talað er um að Kurt Vonnegut sé „ófilmanlegur“ kemur það á óvart að hann hefur fengið tvær frábærar kvikmyndameðferðir (hin er „Slaughter-house Five“). "Mother Night" er vissulega ein vanmetnasta mynd áratugarins og ég skil ekki hvers vegna. Það er snilld! Hún er næstum algjörlega trú bók Vonneguts (án þess að vera stælt eða of bókmenntaleg) og bætir við hana ljóð sem er eingöngu kvikmyndalegt. Hversu margar kvikmyndaaðlöganir á verkum einhvers höfundar geta fullyrt það? Vonnegut sjálfur setur meira að segja fram leikmynd undir lok myndarinnar og er hægt að biðja um betri stuðning en það? Hún er ekki bara falleg mynd, hún er fallega leikin, skrifuð og leikstýrð mynd og hún er meðal þess sem ég valdi í efstu fimm eða svo bandarísku kvikmyndirnar á tíunda áratugnum. Þetta er sorglegt, innblásið, súrrealískt meistaraverk sem á ekki skilið að vera vanrækt. Ég vil einlæglega hvetja alla til að sjá "Mother Night" - það þarf ekki einu sinni að kynnast verkum Vonneguts til að meta það til fulls (eins og "Slaughter-house Five" gerir stundum). Þetta er kraftmikið kvikmyndaverk sem hefur áhrif.