Hræðilegt! Hræðilegt! Hræðilegt! Nei, mér líkaði það ekki. Það var augljóst hver tilgangur myndarinnar var: að fylgjast með gangi og viðskiptum „flutningsmanna og hristara“ sem framleiða kvikmynd. Í sumum tilfellum er þetta fólk sem sýnir sig sem annað en það er. Ég þurfti enga kvikmynd til að segja mér hversu grunnt fólk í kvikmyndaiðnaðinum er. Ég býst við að ég eigi sök á því í rauninni vegna þess að ég bjóst við einhverju eins og "Roman Holiday". Ég er ekki kvikmyndagerðarmaður né tek kvikmyndanámskeið en mér sýndist myndin samanstanda af röð af "tvímyndum" (í aðalatriðum) þar sem leikararnir(!) höfðu fengið lausa söguþráð og þeir áttu að spuna samræðurnar. Henry Jaglon fullyrðir að hann ásamt Victoria Foyt hafi í raun og veru skrifað handritið en tilfinningin var sú að leikararnir, meðvitaðir um almenna leikstjórn myndarinnar, hafi sýnt samræðuna í fortíðinni - og það heppnaðist ekki alltaf. Slíkt dæmi var þegar Ron Silver kom með einhverja athugasemd sem flæddi í raun ekki eftir samtalinu (og ég fer ekki aftur til að leita að því!) og Greta Scacchi brotnaði úr hlátri þótt þeir áttu að gera það. vera í alvarlegu samtali, vegna þess að ummæli Silfurs var svo óviðeigandi. Þú færð líka á tilfinninguna að annar leikarinn reyni vísvitandi að „ranga fót“ hinn leikarann ​​og brjóta einbeitingu hans/hennar. Annað dæmi um þetta er þegar framleiðandi segir Silver að „koma með &*%#@#^ skjölin“ (3 sinnum). Silfur leit út fyrir að vera orðlaus. Ég hef séð eina aðra mynd sem leit út eins og röð af leiklistarnámskeiðum um spuna og það var líka hræðilegt! Sú staðreynd að Jaglon tókst að laða að Greta Scacchi (enginn ókunnugur Ástralíu), Ron Silver, Anouk Ami og Maximilian Schell bendir til þess. var „hæg fréttavika“ hjá þeim. Peter Bogdanovich var alltaf með „hvað-í fjandanum-er-ég að gera-hér“ svip á andlitinu og ég bjóst við að heyra hann segja: "Sjáðu, ég er leikstjóri og handritshöfundur - ekki leikari" - sem hefði verið óþarfi að fullyrða! Faye Dunaway virtist hafa meiri áhuga á að kynna son sinn, Liam. Burtséð frá því að samræðan var hikandi, varð handfesta myndavélin pirrandi, jafnvel þótt það væri fyrir sannleiksgildi - eins og mig grunar að hin "eðlilegu" samræða hafi verið - og áhuginn á skólastjóranum fór saman við áhugann á hinum ýmsu ungmennum sem ganga með þráðurinn að reyna að insinua sig í skot. Það nálgaðist að minnsta kosti Cinema Verite. Þannig að, ásamt pirrandi franska söngnum sem ég notaði slökkviliðshnappinn á meðan, gerði það að verkum að það voru almennt vonbrigði um 90 mínútur. Ég held að við ættum að forðast að svíkja myndir eins og þessa. Það er rangt að reyna að sjá gildi í myndinni þar sem hún á lítinn trúnað til að rökstyðja skynjunarlegt stig við hana. Það var í rauninni ekkert framúrstefnulegt við það. Það kom ekki fyrir sem listaverk og var samt ekki heimildarmynd heldur. Ég veit, þetta var mócumentary en alvöru prófið er hvort það sé skemmtilegt. Mér leiddist upp úr hauskúpunni! Það hafði einn innleysandi eiginleika: það bar fram „Cannes“ rétt svo ég gaf því 3/10.