Ég hef sjaldan verið jafn pirraður á aðalframmistöðu og Ali McGraw í þessari mynd. Guð er hún pirruð eða hvað?! Hún segir allt í sama tóni og er hræðileg, svo hræðileg í raun að Ryan O'Neal er hins vegar ljómandi. Það er ekki mikil saga. Hann er ríkur, hún er tré, þau þurfa bæði að fórna miklu fyrir ástina. Faðir hans er Stonewall Jackson, hennar er kallaður fornafni hans, ef þú hefðir ekki tekið eftir muninum á þeim tveimur sem þeir sigruðu í nafni ástarinnar. Óskarstilnefningarnar fyrir þessa mynd gefa til kynna að það hafi þurft að hafa verið slæmt ár. John Marley er fínn sem faðir Woodens, en tilnefning til stuðnings? Ali vann allavega ekki. Ég held samt að Katharine Ross hefði átt að leika Jennifer, en aftur á móti, ef það væri undir mér komið, þá hefði Katharine Ross verið í miklu fleiri myndum. Hún er vissulega betri leikkona en McGraw. Ég grét ekki einu sinni þegar hún veiktist, aldrei datt mér í hug að vera sorgmædd. Það var gaman að sjá Tommy Lee Jones líta út eins og hann væri um 15 ára og skorið er gott. En þessi er orðinn svo gamall að hann er með skegg sem er mílu langt og syndin af því er að hún er ekki svo gömul, en hún finnur fyrir henni.