„Strangers on a Train“ var ein af þessum sígildu kvikmyndum sem ég hafði alltaf heyrt um en einhvern veginn aldrei komist í raun og veru að sjá. Ég horfði loksins á hana fyrir nokkrum vikum og eins og alltaf með allar Hitchcock-myndir stóð hún sig ekki bara tímans tönn heldur fór hún langt fram úr flestum spennumyndum sem gerðar eru í dag. Þú getur séð innblásturinn fyrir framtíðar hasarmyndir hér - hápunktslokin með óviðráðanlegu gleðihlaupinu og illmennin tvö í einvígi hvor við annan minntu mig á stóru hasarröðina í lok Jan de Bonts „Speed. " Auðvitað er "Strangers" meira en fjörutíu árum eldri en "Speed" og inniheldur engar nútíma tæknibrellur, en innyflum spennan er til staðar - Hitchcock var sannur snillingur. Ekki svo lúmskur samkynhneigður hlið Bruno (Robert Walker í ótrúleg frammistaða) hefur tekið á sig mynd í mörgum öðrum geðsjúklingum í framtíðarmyndum. Lítum á hann sem karlkyns útgáfu af Jennifer Jason Leigh í "Single White Female". Hann veit um Guy áður en hann hittir hann í lestinni - við fáum næstum á tilfinninguna að snerting þeirra sé ekki tilviljunarkennd - og er fljótlega algjörlega heltekinn af honum. Hitchcock elskaði ödipíu þættina í kvikmyndum hans (sjá einnig "Psycho" fyrir meira augljóst undirtóna) og það er mikið um það hér. Bruno hatar föður sinn og vill að hann deyi svo hann geti verið hjá móður sinni. Kvenleg háttur hans og augljós samkynhneigð hljóta að hafa runnið út af ritskoðunarmönnum árið 1951, þegar hommum var ekki "leyft" að sýna á skjánum - en samt kemur Hitchcock skilaboðunum í gegn þegar við sjáum Bruno í setustofunni í símanum klæddur ókarlmannlegur sloppur, daðrar við Guy og svarar móður hans. Djúpu lögin í þessari mynd gera hana að hröðum spennumynd en þú getur snúið aftur og aftur í - því miður er verið að endurgera hana sem Hollywood-framleiðsla í stórum dráttum, en eftir Þegar ég sá frumritið get ég satt að segja ekki ímyndað mér að neitt fari fram úr hreinum hvítum hnúum spennu þessarar myndar.