Það er skrítið að sjá kvikmynd þar sem sumar atriði virka frekar veikt (þó ekki nema í samanburði við aðrar myndir í arfleifð sinni), og aðrar í „undirplotti“ eða aukasögu eru furðu ögrandi og sterkar. Sudden Impact er eitt af þessum tilfellum þar sem Clint Eastwood sem stjarna/framleiðandi/leikstjóri sýnir hvenær hann getur verið upp á sitt besta, eða á sínum tíma þegar hann er að fást við glæpasögu/leyndardóma/spæjara í Dirty Harry frægð sinni. Við fáum þessa „make my day“ línu og ólík í fyrstu myndinni þar sem „do I feel lucky“ ræðan hans var fjörug og flott í fyrra skiptið og í seinna skiptið í lokin hörð eins og naglar, hér er skipt um. Hann lendir í öðru rugli með deildinni, eins og venjulega, þegar hann reynir að berjast gegn glæpum á „sínum“ hátt, einkum með rán á veitingastöðum (innblástur fyrir Pulp Fiction?) og með háhraðaleit með eldri borgara rútu. Honum er sagt að „taka sér frí“ og það er það síðasta sem honum dettur í hug. Allt þetta aðalatriði er ekki mjög sannfærandi fyrir utan eftirvæntingu sögunnar og línanna, sem eykur bara á gremjuna. En fljótlega rennur saga hans saman við undirþráðinn sem Eastwood þróar frá upphafi. Farðu inn í persónu Söndru Locke, Jennifer Spencer, sem við lærum fljótlega eftir nokkrar (viðeigandi) dularfullar senur að hún og feimin systir hennar hafi verið fórnarlömb grimmdar, óréttlátrar kynlífs. líkamsárás (villa, bein nauðgun), og er sléttur, leynilegur, að hefna sín. Atriði hennar og saga eru sterkustu hlutar myndarinnar, ákafastir, og loks þegar hún fer inn í söguþráð Callahans (hann er að fá staðreyndir í sama smábæ og hún er í um morð), finnur myndin loksins fókus á milli klassísks forms Eastwoods. skýrt skilgreint gott vs. illt (þó stundum óskýrt, að vísu). Eastwood kvikmyndar endurlitin, svo ekki sé meira sagt um þau, af fagmennsku, í ferskum, tilraunakenndum stíl; vörumerkið Lalo Schifrin skorið er algjörlega andrúmsloft í þessum senum og öðrum. Það virðist næstum því nokkrum sinnum að listhúsnæmni hafi smeygt sér inn í beinskeyttan frásagnarstíl Eastwood, sem hjálpar til við að gera myndina áhorfanlega. Það er samt synd að á endanum fer hún meira fyrir það sem vænta má (eða kannski ekki væntanlegt) ) stig, og fram að þriðja þætti hefur Callahan ekki mikið að gera nema venjulega „það er smiður...Wesson...og ég“ shtick hans. Hins vegar, með Locke, fær hann út úr henni mjög góða frammistöðu (lúmskari og snertandi en sá í Gauntlet) og spennandi hápunkti í skemmtigarði. Á vissan hátt geri ég og er ekki sammála ummælum Eberts um að þetta sé eins og "tónlistarmyndband" í stíl Eastwoods hér. Ég viðurkenni að það er samanburður við einfaldleika beggja, beinskeyttleikann, en atriðin þar sem Eastwood brýtur form eru betri en hvaða tónlistarmyndband sem er. Það er cheesy, það er harðsnúið, það er ekki í samræmi við fyrstu tvær 'Harry' myndirnar, en hey, það gætu verið verri leiðir til að eyða nokkrum klukkustundum með meistara .44.