Ég vissi ekki hvort ég ætti að hlæja eða gráta yfir þessari rangfærslu á kanadískri sögu, sérstaklega óþægindum við sögu fjallgöngulögreglunnar í Yukon. Yukon, og höfundur endanlegrar sögu Klondike gullæðið, Klondike: The Last Great Gold Rush, 1896-1899 til að tjá gremju mína með þessa kjánalegu mynd: Bandaríska hugmyndin um ótamin landamæri, undirokuð af einstökum hetjum vopnuðum sex- byssur, var haldið áfram í The Far Country, önnur saga um kúreka frá vesturlöndum Bandaríkjanna - Wyoming að þessu sinni - að reka nautakjötshjörð sína inn í gullland. Myndin er martröð landfræðilegra ómöguleika, en hið raunverulega ósamræmi er meginforsendan sem söguþráðurinn snýst um að það hafi aðeins verið einn farinn lögreglumaður í öllu kanadíska Yukon á þeim tíma sem gullæðið átti sér stað og að hann gæti ekki tekist á við lögleysunni. Þegar James Stewart og Walter Brennan komast að Yukon landamærunum með nautgripi sína er tollkofinn tómur.“Hvar er lögregluþjónninn? spyr Brennan.“Upp á Pelly-ánni. Vandræði með Chilkats," svarar einhver. Hann er í algjöru erfiðu starfi, þessi lögreglumaður. Hann eftirlitsferð um tíu eða tuttugu þúsund ferkílómetra. Stundum kemst hann ekki heim fyrr en í tvo eða þrjá mánuði í einu." Sögulegi sannleikurinn er sá að Yukon-svæðið á gullæðisárunum var það næsta sem var næst lögregluríki sem Breska Norður-Ameríka hefur nokkurn tíma séð. Lögreglan í Norðvesturbæ var staðsett á yfirráðasvæðinu í töluverðum fjölda löngu fyrir verkfall Klondike. Þeir stjórnuðu hverri leið inn í Yukon og þeir báru enga vitleysu. Þeir innheimtu tolla, oft yfir væli nýbúa, settu geðþóttalög á staðnum um siglingar á ám og sneru mönnum til baka ef þeir áttu ekki nægar birgðir eða ef þeir litu einfaldlega illa út. Á sannan kanadískan hátt settu þeir siðferðislög fyrir samfélagið. Í Dawson var drottinsdagslögunum nákvæmlega fylgt; það var glæpur sem varðaði sekt að höggva við þinn á sunnudaginn; og þybbnar ungar konur voru handteknar fyrir það sem lögreglan með hörku andliti kallaði „að gefa stórkostlega frammistöðu í leikhúsi,“ yfirleitt ekkert annað en að dansa með vísbendingum á sviðinu í of afhjúpandi sokkabuxum. Í slíku samfélagi var byssubelti óhugsandi. Einn alræmdur vondur maður frá Tombstone, sem reyndi að setja vopn á mjöðm hans, var persónulega afvopnaður af ungum lögregluþjóni, sem var nýbúinn að reka hann út af stofu fyrir þann viðbjóðslega glæp að tala of hátt. Vondi maðurinn fór eins og lamb en mótmælti þegar lögreglumaðurinn, þegar hann uppgötvaði að hann var með byssu, sagði honum að láta hana af hendi. „Enginn maður hefur enn tekið af mér byssu,“ sagði Bandaríkjamaðurinn. „Jæja, ég tek það,“ sagði lögregluþjónninn mildur og gerði það, án frekari mótspyrnu. Svo margar byssur voru gerðar upptækar í Dawson að lögreglan bauð þá upp á uppboði fyrir allt að dollar og keyptir sem minjagripi til að geyma á arinhillunni. Árið 1898, stóra árið troðningsins, var ekki um alvarlegan glæp að ræða. eitt morð í Dawson. Andstæðan við Skagway bandarískum megin, sem var löglaus bær sem var rekinn af Soapy Smith, sjálfstraustsmanni Denver, var ótrúleg. En í The Far Country er litið á Dawson sem samfélag án nokkurra laga, sem Soapy Smith persóna frá Skagway hann er kallaður Gannon á myndinni getur auðveldlega stjórnað. (Í raunveruleikanum var einn af mönnum Smiths, sem reyndi að fara yfir landamærin, gerður upptækur allan búnað sinn og var froskgöngumaður strax til baka af lögregluþjóni. Ég er fulltrúi laganna á Yukon-svæðinu. Um fimmtíu þúsund ferkílómetrar af því.“ „Af hverju eruð þið þá ekki fleiri?“ „Því í gær var þetta eyðimörk. . Nú þegar þú ert hér, munum við vernda þig.“ „Hvenær?“ „Það verður stofnað staða hér í Dawson snemma í maí.“ „Hvað gerist á milli núna og maí? Þú ætlar að vera hér til að halda pöntun?“ „Hluta tímans.“ „Hvað með restina af tímanum?“ „Veljið ykkur góðan mann. Eldið honum í eið. Láttu hann gegna hlutverki lögreglustjóra „Myndin sem Mountie fer og birtist ekki aftur á myndinni. Hin undraverða tillaga hans um að bandarískur bæjarstjóri, heill með tinistjörnu, verði svarinn af hópi borgarbúa sem búa undir breskri lögfræði er samþykkt. Auðvitað vilja þeir gera Jimmy Stewart að marskálki; hann passar greinilega við hlutinn. En Stewart er í hlutverki einfarans sem sér um númer eitt og því er annar maður kosinn til að verða skotinn. Og hann gerir það. Aðrir verða skotnir. Jafnvel Walter Brennan verður skotinn. Stewart kemst loks að þeirri tregðu niðurstöðu að hann verði að binda enda á allar myndatökur með einhverri skotárás af sjálfum sér. Hann festir á tinistjörnuna og hann og hrekkjusvíninn, Gannon, sprengja hvern annan í hinu óumflýjanlega hápunkti vestrænna ríkja. Hverjum þeim sem þekkir hið kanadíska norðurland í gegnum tíðina fer þessi sköllótta endursaga sögunnar framhjá skynsamlegri trú. brot úr Hollywood's Canada, eftir Pierre Berton, 1975.