The Man Who Knew Too Much frá 1956 er einstök skemmtun. Við þá sem kjósa upprunalega 1934, mun ég segja að þessi er hraðari og fyndnari. Hins vegar, þó að ameríska útgáfan hafi verið (himinninn forði!) mikil fjárhagsáætlun, þá tel ég að hún blási bresku útgáfuna upp úr vatninu. Ég held að þetta sé eitt af 10 bestu afrekum Hitchcocks, ekkert smá ef miðað er við að hann gerði yfir 50 myndir og margar þeirra voru meðal þeirra bestu allra tíma. Mér finnst svo ótal margt að elska:1)James Stewart, uppáhaldsmaður Bandaríkjanna í svo mörg ár, stendur sig frábærlega í hlutverki þjáða föðurins hér. Hann getur gert hvaða kvikmynd sem er skemmtilega og að vinna með svo viðkunnanlegri persónu í svo grípandi sögu, hann fékk mig til að róta mjög á sér. Leslie Banks í frumritinu er ekkert í samanburði.2)Doris Day. Já Doris Day. Þrátt fyrir alla þá gagnrýni sem beint er að henni held ég að hún geri ástríka eiginkonu/móður að einstaklega samúðarfullri manneskju. Ég er ósammála neikvæðum athugasemdum í garð persónu hennar; bara vegna þess að hún er mjúk og blíð þýðir það ekki að hún sé þæg og hjálparvana. Ég vil ekki spilla neinu, en hún gerir mikilvæga uppgötvun sjálf eftir að eiginmaður hennar hefur mistekist. Hún gefur sögunni hitastig sem var bara ekki til staðar í þeirri fyrri og fyrir þá sem láta sig það varða er þessi útgáfa rétta leiðin. Og ég elskaði Que Sera Sera; Mér finnst þetta eitt fallegasta lag sem ég hef heyrt og hlaut Óskarinn verðskuldað. Það lyfti myndinni upp á annað stig.3)Albert Hall röðin. Ég held að það hafi alls ekki verið of langt; Ég held að spennan hafi byggt allan tímann á þessu frábæra crescendo og leikstjórn Hitchcocks í þessu atriði hafi verið algjör snilld. Og morðinginn var sannarlega ógnvekjandi. 4)Endirinn setti virkilega bros á andlitið á mér; jafnvel eftir að áðurnefndu atriði var lokið fannst mér björgunaratriðið vera spennandi og það var frábært að sjá heillandi fjölskylduna saman aftur. Síðasta línan í myndinni er mjög skemmtileg. Ætli myndin hafi ekki farið rólega af stað; Hithcock var að reyna að fá okkur til að kynnast og líka við McKenna-hjónin og hann stóð sig frábærlega. Ég var ekki mikill aðdáandi barnsins sem lék Hank, en ég átti ekki í vandræðum með hann. Þar sem Hank var barn Ben og Jo var mér líka annt um hann; það er ekki eins og hann hafi verið brjálæðingur eða neitt. Ég fann enga stóra galla í þessari mynd og svo margar helstu og smávægilegar dyggðir. Gangi þér vel Hitch!