Einn af skilaboðaborðunum á IMDb hafði tvær konur að tala um Colin Firth, hvernig þær horfðu á myndina eingöngu hans vegna. Vitanlega voru þetta tvær ungar konur; en það sem sló mig er hversu lítið þessi mynd hefur verið metin af áhorfendum almennt. Snilldar, og ég meina frábæra, frammistöðu Michelle Pfeiffer og Jessica Lange var varla tekið eftir, ekki aðeins af áhorfendum, heldur af akademíunni og flestum gagnrýnendum. Ég held ég viti hvers vegna. Í fyrsta lagi er söguþráðurinn - eða eiginlega bara uppsetningin - eins konar bastardization á Lear konungi Shakespeares með deyjandi, brjálaða ættföðurnum og hinum þrem dætrum sem munu erfa. Nöfn þeirra byrja jafnvel á sömu stöfunum, Regan, Goneril og Cordelia - Rose, Ginny og Caroline. Og ég býst við að "Larry" (Jason Robards) vinni fyrir "Lear". Augljóslega hugmyndin sem Jane Smiley sá fyrir sér í Pulitzer-verðlaunaskáldsögu sinni var að segja Lear-líka sögu frá sjónarhóli dætranna og segja hana eins konar raunsæislegan hátt seint á tuttugustu öld sem Bardinn hafði ekki í huga. Vandamálið er að í sögu Smiley og Moorhouse eru eldri dæturnar tvær mjög mannlegar með styrkleika og veikleika á meðan faðirinn er fyrirlitleg persóna án mikils til að endurleysa eiginleika. Eini styrkur hans var hæfileikinn til að gera búskapinn farsælan; Hins vegar getum við jafnvel dregið úr því þar sem faðir hans og afi á undan honum byggðu bæinn og hann erfði hann. Annað vandamálið - og þetta er eitt sem ég get ekki persónulega vottað, eftir að hafa ekki lesið skáldsögu Smiley - er að myndin er aðeins takmarkaða og að hluta túlkun á þeirri skáldsögu. Samt er það nánast alltaf þannig að frábær skáldsaga, sérstaklega löng og metnaðarfull með mörgum sálrænum blæbrigðum, er ekki hægt að yfirfæra af trúmennsku á skjáinn. Sjónar- og hljóðkröfur kvikmynda yfirvega fínleika frásagnar á meðan tímatakmarkanir leyfa ekki fulla þróun persónu og hvata sem skáldsagnahöfundurinn hefur náð. Að gefnu fimm eða sex klukkustundum hefði Moorhouse ef til vill getað gert kvikmynd meira í samræmi við skáldsögu Smileys. Þriðja vandamálið er kannski eitt vandamál Moorhouse. Hún hóf leikstjórnarferil sinn með mjög vel gerðri áströlsku myndinni Proof (1991) með Russell Crowe í aðalhlutverki. Hún fylgdi því eftir með How to Make an American Quilt (1995) sem fagnaði konum, sérstaklega konum á ákveðnum aldri. Hins vegar var þetta dálítið þungt í vöfum og greinilega og ákveðinn skvísa. Í vissum skilningi A Thousand Acres fer þaðan, sýnir okkur ekki aðeins sjónarhorn kvenna, heldur gerir það á þann hátt sem sumum kann að virðast pólitískir hvatar. Larry Cook er greinilega vondur, vondur pabbi. Hann barði dætur sínar og hann hafði holdlega þekkingu á þeim. Hann stýrði heimilinu með járnhnefa. Jess (persóna Colin Firth) tælir hina óreyndu Ginny og brýtur hjarta hennar fyrir ekkert annað en smá gaman. Og svo fer hann til Rose, sem greinilega á eftir að vera krafturinn á bak við nýja eignarhaldið, og tengist henni, á meðan hann fær eiginmann hennar til að enda líf sitt í ölvunarslysi. Hinir karlarnir eru einvíddar persónur án blæbrigða, eins og þeir birtast oft í rómantískum skáldsögum. Ég held að flestir áhorfendur hafi verið slegnir út af hörku sifjaspellinu, framhjáhaldi og kynferðissvikum sem fléttuðust inn í söguna. Eftir að hafa sagt þetta allt held ég að gagnrýnendur og almenningur hafi rangt fyrir sér. Ég held að stefnan hafi verið hlutdræg gegn karlmönnum, en í þessari sögu þurfti hún að vera það. Mér finnst Moorhouse hafa staðið sig vel í að gera tilfinningaþrungna og grípandi kvikmynd um fjölskyldulíf sem var ekkert of fallegt. Og leikur Pfeiffer og Lange var ekkert minna en tilkomumikill. Þeir virtust nærast hver af öðrum á þann hátt sem mér fannst algjörlega ósvikinn og djúpt áhrifamikill. Sérstaklega var Pfeiffer hrífandi þegar hún varpaði fram beygðri reiði sinni og hatri. Hvernig Moorhouse leyfði persónu sinni að birtast okkur smám saman er virðing fyrir hæfileika hennar sem leikstjóra sem og framúrskarandi frammistöðu Pfeiffers. Og kunnáttan sem Moorhouse stýrði breytingunni á persónu Ginny þegar hún fór úr "ninny", eins og hún kallaði sjálfa sig, í einhvern með sjálfsvitund og einhvern skiljanlega biturleika, var líka frábær. Sú staðreynd að hún fór frá manninum sínum var jafnmikil af skömm eins og allt annað. Hann þurfti að fara að ná í hana og fyrirgefa henni og koma henni aftur. Og Robards í styrkleika sínum og brjálæði var líka mjög góður. Ég spái því að þessi mynd, sem sprengdi í kvikmyndahúsum, verði betur metin á komandi árum þar sem fólk sér hana á DVD. Spurningin mín er, hvað varð um Moorhouse? Hæfileikar hennar eru augljósir, en hún á enn eftir að leikstýra sinni fjórðu kvikmynd í fullri lengd. Þegar hún gerir það vona ég að hún muni eftir því að fara með það sem hún trúir en að vera sanngjörn líka. Ég held að hún hafi í raun verið sanngjörn við aðalpersónurnar tvær í þessari mynd, en veitti hinum ekki næga athygli. Til viðbótar við óbrigðul föðurinn, var Caroline eftir Jennifer Jason Leigh ókláruð, þannig að við veltum fyrir okkur hvers vegna hún gerði sumt af því sem hún gerði. Og eiginmennirnir þurftu að vera eitthvað meira en mannequin. Þeir þurftu að taka þátt og taka þátt.