Nú þegar Che(2008) hefur lokið tiltölulega stuttu áströlsku kvikmyndahúsi sínu (mjög takmörkuð útgáfa: 1 sýning í Sydney, eftir 6 vikur), get ég samviskulaust tekið þátt í báðum gestgjöfum „At The Movies“ og tekið Steven Soderbergh til starfa. Það er yfirleitt ánægjulegt. að horfa á kvikmyndaleikstjóra breyta um stíl/viðfangsefni, en nýjasta óþef Soderbergh, The Girlfriend Experience(2009), vantaði líka sögu, svo frásögn (og klipping?) virðist skyndilega vera helsta áskorun Soderbergh. Skrítið, eftir 20 ár í bransanum. Hann var sennilega aldrei góður í frásögnum, faldi það bara vel inni í „edgy“ verkefnum. Ekkert af þessu afsakar hann þessa núverandi, næstum djöfullegu bilun. Eins og David Stratton varar við, "tveir hlutar Che gera (jafnvel) ekki eina heild". Epic ævisaga að nafninu til, Che(2008) er varla hæfur sem kvikmynd í fullri lengd! Það hefur svo sannarlega enga fætur, að því leyti að nema fyrir óeiginlegri endanlegri upplausn sem sagan hefur þvingað á hann, þá fer 4,5 klst. langur harmur Soderberghs bara hvergi. (HD digital geymsla): "þú ert í skóginum...þú ert í skóginum...þú ert í skóginum...". Ég er líka hissa á að Soderbergh hafi ekki gefið okkur 2,5 klst í viðbót af ÞETTA einhvers staðar á milli núverandi tveggja hluta, því hann skildi enn eftir stóra hluta af „byltingarkennda“ lífi Che! Fyrir ævisögu um mikilvæga en alræmda sögupersónu fjarlægir Soderbergh áhorfendur sína óútskýranlega, ef ekki vísvitandi móðganir, með því1. aldrei að veita mest af sögu Che; 2. að setja óeðlilegar kvikmyndalengdir með aðeins dauflegri endurtekningu; 3. hunsa bæði sanna eftirásýn og frásögn atburða; 4. þróa varla hugmynd, eða persónu; 5. eftir claustrophobically episodic; 6. Hunsa rétt samhengi fyrir atriði --- hvað sem við fáum er grafið í truflandi tímabreytingum; 7. að ryðja öllum áheyrendum úr hópi tungumála (jafnvel spænskumælandi verða ruglaðir við ósamræmdar útsetningar á ensku); og 8. tilgangslaust hvítþvo aðalviðfangsefni sitt í eina vídd. Hvers vegna, á ÞESSU seint stigi? T-skyrtavalið hefur gengið vel! Tilfinning okkar fyrir klaustrófóbíu er vafalaust vegna þess að Peter Buchman og Benjamin VanDer Veen byggja handrit sitt eingöngu á endurminningum Guevara. Svo, eins og fátækur nemandi sem hefur aðeins lesið EINN af úthlutuðum textum fyrir verkefnið sitt, er vara Soderberghs afar takmörkuð í sjónarhorni. Áhorfendum er haldið föngnum í sömu takmarkaðri þekkingu, landslagi og aðstæðum "byltingarmannanna", en það gerir það ekki vekur ekki samúð okkar. Þess í stað rennur upp fyrir okkur að "Ah, Soderbergh er að reyna að hamla áhorfendum sínum eins og latínóbændurnir voru á þeim tíma". En þetta eru SÖMU ólæsir latínóbændur sem seldu óvinum sínum góða lækninn. Hvers vegna telur Soderbergh þörf á að leggja okkur að jöfnu við þá og halda okkur jafn föngnum andlega? Slík spennitreyja áhorfenda hlýtur að hafa tilgang. Hluti 2 er tímaröðari en 1. hluti, en hann er bókstaflega kyrrlátur með síendurteknu kjaftæði, eymd viðhorfs og skorts á fjölbreytni eða karakterboga. Che DelToro hefur engin tækifæri til að þroskast sem manneskja á meðan hann á í erfiðleikum með að mennta sína eigin illa agaða hermenn. Eina látbragðið er húmorinn þegar Che tekst á við stundum djúpt fáfróða „byltingarmenn“ sína, sem sumir hverja harkalega skortir sjálfstjórn í kringum bændur á staðnum eða mat. Við fáum svo sannarlega enga innsýn í hvað olli ástandinu, né neinar stefnumótandi greiningar á skæruliðauppreisn þeirra, eins og það var. Hræðileg niðurtalning 2. hluta er enn óttalega þáttaskil: aftur, ekkert er símtalað eða sett í samhengi. Þannig eru jafnvel atriðin með Fidel Castro (Demián Bichir) óvænt og óhugnanlegur. Allir valdir atburðir eru sýndir í lágmarki og á latínumiðlægan hátt, þar sem viðtölum hluta 1 er skipt út fyrir tímaskipta fundi milli spillta Bólivíuforseta (Joaquim de Almeida) og embættismanna Bandaríkjanna sem lofa íhlutun CIA(!). Afgangurinn af "skógi" og dagur í hluta 2. -fyrir-nótt bláa sían pirrar áhorfendur bara þangað til þeir horfa á útgönguleiðirnar. Kannski fann DelToro of gremju margra ekki-amerískra latínista yfir því að fá aldrei sanna, óspuna sögu um hetjudáðir Che í eigin löndum. Þegar erlend stjórnvöld munu samt ekki afhenda fólkinu sínu frjálsa pressu – af hvaða ástæðu sem er – þá getur maður séð hvernig vinsæll bandarískur indie framleiðandi gæti ætlað sér að tæla þá sem ekki eru svo vel lesnir („Ég er kannski ekki geta lesið eða skrifað, en ég er EKKI ólæs!"--sbr. The Inspector General (1949)) út í kvikmyndahús þeirra á staðnum. Augljós vanræksla myndarinnar og grófar ofureinföldanir gefa mjög sterkar vísbendingar um að hún miði aðeins að skilningi minna upplýstu SEM TALA ENN LÍTLA ensku. Ef þeir gerðu það, hefðu þeir þegar lesið sögur um efnið og gagnrýnt viðkomandi þjóðfélagsmál sín á milli - lært af sögunni eins og þeir ættu að gera. Slík innsýn er einmitt það sem samfélög þurfa enn - og ekki bara þeir sem eftir eru ólæsir Latínumenn í Mið- og Suður-Ameríku - en það er það sem Che(2008) tekst ekki með glöðu geði. Soderbergh grafar leið sína vegna þess að hann er veikur í frásögn. Ég er hneykslaður af hverju Benicio DelToro valdi Soderbergh vísvitandi í þetta verkefni ef hann vissi þetta. Það eru liðin 44 ár, eftiráhugsun um Guevara var mjög eftirsótt: það var það sem ég fór að sjá þessa mynd fyrir, en leikstjórinn rænir okkur því með djöfullegum hætti. David Stratton, sem skrifaði í The Australian (03-okt-2009) tók eftir því að á meðan Part1 var " ójöfn", Part2 fer í raun " hratt niður á við" þaðan, "kortleggur lokaherferð Che í Bólivíu í ógurlegum smáatriðum", sem "...finnst næstum óþolandi hægur og þögull". Che:The Guerilla aka Part2 er vissulega engin ferðasaga fyrir Bólivíu , mála það mynd af eymd og atavisma. Allur seinni helmingurinn er aðeins endurleystur með áðurnefndum húmor og dramatískri - en samt hörmulegri - töku og útfærslu á efni myndarinnar. Afgangurinn af þessari endalausu kvikmyndaverít er bara ruglingslegt, pirrandi eymd - átakanlegt, fyrir Soderbergh kvikmynd , til að forðast hvað sem það kostar. Það hlýtur að brjóta hjörtu allra sem vita jafnvel aðeins um efnið.(2/10)