Sem betur fer þarftu ekki mikið "bókanám" til að skilja hvert þetta stefnir... Augljóslega er fátækraflokkur sem greiðir peninga inn á stóra smellinn THE WOLF MAN frá Universal (sem var gerður bara einu ári fyrr), þetta finnur alltaf -áhorfandi George Zucco í öðru einkaleyfis „vitlausa læknis“ hlutverki sínu sem ljómandi, hefndarhugsandi vísindamaður Lorenzo Cameron. Cameron, sem hefur komið sér upp búð djúpt í mýrarlöndum, sem ég geri ráð fyrir að sé Louisiana Bayou, ætlar að hefna sín gegn fjórum fyrrverandi jafnöldrum sínum sem bæði niðurlægðu hann og neyddu hann til að segja upp fyrra starfi. Þú sérð, þeir hæðst að fullyrðingum hans um að geta blandað manni við dýr til að búa til óstöðvandi her af úlfaverum sem kæmu sér vel á stríðstímum. Sem betur fer hefur Cameron fundið hið fullkomna prófunarefni fyrir úlfablóðsprautuna sína - gríðarlega barnalega hálfvita að nafni Petro (Glenn Strange). Petro er frekar hugmyndalaus um hvað er að gerast, spyr ekki of margra spurninga og lætur lækninn festa sig við borð og skjóta hann upp með því sem gerist í sprautunni hans. Þetta leiðir til þess að tími-lapse breyting á manni breytist í varúlf. Cameron hleypir honum út úr höfðingjasetrinu með því að nota leynilegan gang, þannig að þú færð í rauninni stóran gaur (Strange var 6'5") klæddur í galla með kjarrmikið skegg, loðnar loppur og sett af of stórum plasttönnum, hlaupandi um í skógurinn meirihluta tímans. Eftir að sjónarvottur sér dýrið og lítil stúlka er drepin, grípa heimamenn rifflana sína og skipuleggja pössun til að veiða það. Dr. Cameron, sem getur stjórnað dýrinu með svipu og hefur einnig Handhægt móteitur til að snúa áhrifunum við, dregur líka Petro með til stórborgarinnar til að reyna að hafa uppi á prófessorunum sem höfðu gert grín að upprunalegum kenningum hans og eyðilagt orðspor hans í leiðinni. Einnig hangir dóttir Camerons Lenora ( Anne Nagel), ásamt hinum forvitna blaðamannskærasta Lenóru, Tom (Johnny Downs), sem hefur fyrst og fremst tilhneigingu til þess að þeir séu að fást við upprétta forsögulega veru (!) Þó að PRC-myndin sé að mörgu leyti dæmigerð chintzy, með áhrifalausum leikmyndum, Kvikmyndataka og förðun, auk frekar bragðdaufs aukahlutverks, er enn áhorfanlegt þökk sé sögufrægni stjarnans George Zucco. Ég hef ekki hugmynd um hvers vegna Downs fékk toppinnheimtu; hann mætir eftir hálftíma og hefur í rauninni ekki mikið að gera, né er hann svo áhrifamikill að gera það. Þetta er sýning Zucco alla leið og hann er frábær að væla og röfla, tala við sjálfan sig á meðan hann fantasarar um að hann sé að tala við jafnaldra sína ("ég hef ekki áhuga á ósvífnum munnmælum þínum!") og rennur tímabundið inn og út af geðheilsu. Strange virðist hafa mótað frammistöðu sína sem hinn bráðfyndna barnalega og hægmælandi hálfþroska kántríhögg um allt verk Lon Chaney Jr., allt frá því að hann varð Lenny í OF MICE AND MEN, til leiks hans sem fyrrnefndur ÚLFMAÐUR. Hvað sem því líður, þá standa Strange og Zucco nokkuð vel í að spila saman. Uppáhaldsþátturinn minn er þegar Zucco kallar hann „naggrísinn“ fyrir framan samstarfsmann á meðan Petro situr bara glottandi og starir á hurðarhún. Sumar þokufullu mýrarsenurnar eru líka ansi andrúmsloftar.