Ég trúi því ekki að indverski kvikmyndaiðnaðurinn setji enn út slíkt þriðja flokks sóðaskap eins og Waqt. Til að byrja með er söguþráðurinn algjörlega ósennilegur dekraður syni er hent út af heimili fjölskyldunnar til að kenna honum sjálfsbjargarviðleitni. Svo hvað gerir hann? Hann heldur strax áfram að vinna einhverja innlenda hæfileikakeppni með því að gera nokkur stjörnustökk fyrir framan dómaranefnd (ég er satt að segja ekki að grínast hér). Í millitíðinni er pabbi hans að deyja úr lungnakrabbameini en heldur því leyndu fyrir syninum, en hann lifir nógu lengi til að sjá son sinn verða frægur, sjá nýja barnabarnið sitt og líka búa til nýjan leikfangagíraffa með eigin höndum. Leikarinn er hryllilega verðugur í hörku sinni engin tilraun var gerð til að reyna að leika á nokkurn sannfærandi hátt af neinum af aðalleikurunum í þessari mynd. Eins og venjulega í indverskum kvikmyndum bjó fjölskyldan í risastóru höfðingjasetri og virtist tiltölulega ósnortin af áhyggjum raunheimsins. Satt að segja eru þeir gáfuðu áhorfendur sem hafa gert þau mistök að sjá svona skelfilegar myndir. kvikmynd. Leikararnir, eins og Amitabh Bachchan og Akshay Kumar, verða enn virtir sem guðir af því fólki sem hefur ekkert nema blinda trú á Bollywood.