Ég giftist japanskri konu fyrir 14 árum. Við erum enn saman. Hins vegar hefði það aldrei verið eins auðvelt á fimmta áratugnum. Lífið í hernum hafði verið ræktað fyrir hasar, drama og gamanmyndir í mörg ár á þessum tímapunkti. Minnt til dauða. Blönduð sambönd gáfu því nýjan völl. Þetta er gamall hattur í dag, en þá...? Að giftast asískum þá þýddi að þú skuldaðir einhverjum eitthvað eða að þú værir einhvers konar viðundur. Þetta snerti báða möguleikana ásamt þeim þriðja. Kannski ER það ást? Brando gerði sitt venjulega góða starf. Garner stóð sig betur en hann gerir venjulega. Hann er góður en þetta sýndi hversu góður hann gæti verið. Umecki-chan átti helvítis frumraun hér og á meðan ég held að hún hafi unnið sér inn styttuna sína þá teygði hún sig ekki alveg. Þetta var hlutverk sem enginn sem ekki hafði verið erlendis hefði kannast við og það nýja var korkarinn. Rauður senuþjófnaðurinn var rauður hnappur. Rautt var það besta í þessari mynd. Banka á það. Japönsk lífsstíll var líka sýndur í aðdáunarverðu ljósi. Klassísk.