Mér líkar við þessa mynd og hef horft á eintakið mitt tvisvar síðan ég eignaðist hana fyrir nokkrum vikum. En þú verður að skoða hana í réttu samhengi. Ég hef ekki athugað dagsetningarnar, en ég veðja að þessi mynd kom út eftir og örugglega á sama tíma og Collier og Walt Disney vinsældir sýn á geimflug sem W kynntu. .Von Braun. Þetta endurspeglast í tilrauninni til að virðast staðreyndarétt og vísindaleg. Hins vegar, þó að ákveðnar hugmyndir séu settar fram (t.d. skrefaukandi) nokkurn veginn rétt, eru aðrir hlutir fyndnir rangir. Til dæmis er okkur sagt að eldflaug fari upp í hæð og snýst síðan níutíu gráður til að komast inn í geiminn ... eins og að ná efst á stiga og beygja inn á stigann! Síðan er okkur sagt að með því að snúa í átt að jörðinni snúist heildarhraði skipsins að sama skapi. Þetta er bráðfyndin misskilningur á því hvað raunverulega gerist. Flestar geimskotstöðvar eru staðsettar eins nálægt miðbaug og mögulegt er þar sem jörðin og allt á yfirborði hennar snýst um það bil þúsund mílur á klukkustund, þar á meðal allar eldflaugar sem fara út í geim, í austurátt (sama og snúningur plánetunnar ). Auðvitað, ef skipið sneri sér til vesturs í geimnum, væri hraði þess meiri miðað við yfirborð jarðar, en það myndi engu bæta við raunverulegan hraða farartækisins. Lýst í þessari mynd sem "lofthraði"! Á sama hátt er okkur sagt að ferðalangarnir finni aðeins fyrir frjálsu falli, eða „þyngdarleysi“ þegar þeir ná einhverjum þúsundum kílómetra frá jörðinni, utan þyngdarsviðs plánetunnar. Aftur, kómískt rangt. Flest áhöfn geimfar ferðast ekki hærra en nokkur hundruð mílur upp, en svo lengi sem þau (og innihald þeirra, þar á meðal áhöfn) ferðast á hæfilegum hraða til að skriðþunga þeirra út á við jafni þyngdarkraftinn inn á við, munu þau sporbraut í frjálsu falli. Auðvitað, ferðast nógu langt frá jörðinni og jafnvel hægur hlutur mun renna vel út fyrir þyngdarafl jarðar, en til að fara úr sporbraut jarðar, út (í átt að tunglinu til dæmis) þarf að ná „flóttahraða“, um tuttugu og eitt þúsund mílur á klukkustund. Þannig að farartækið mun nú þegar hafa náð „brautarhraða“ (og „þyngdarleysi“) samkvæmt skilgreiningu. En myndin hefur miklu skemmtilegra efni en þetta. Einhver ákvað að það væri skemmtilegra ef þeir misstu af tunglinu vegna tæknilegra vandamála, sofnuðu í nokkra daga og vaknuðu svo við að þeir hefðu óvart farið til Mars! Skipstjórinn veltir því fyrir sér að þetta hljóti að hafa verið guðleg afskipti! Á þeim tímapunkti er sérhver tilgerð fyrir að vera vísindaleg rifin í litla bita eins og konfetti og kastað á vindinn innan um gleðidans sífellt krúttlegri söguþráður. Styrkur kvikmyndar sem þessarar er í raun í að sýna „hversu langt við erum komin. ". Ekki síst í viðhorfum til kvenna. Æðruleysið sem kvenkyns áhafnarmeðlimurinn berst yfir er bæði fyndið og líka átakanlegt. Að halda að slík viðhorf hafi nýlega verið „eðlileg“. Eins og ég sagði í upphafi, þá finnst mér þessi mynd mjög skemmtileg, enda slokknar á síðkvöldum. róa í gegnum rómantík ferðast um geiminn, frá sjónarhóli daganna áður en það hafði raunverulega gerst. Mótefni við köldu rútínu geimferða eins og hún er nú orðin á tuttugustu fyrstu öldinni. Ég mun ekki gefa upp endirinn. Það er bæði hugrökkt og átakanlegt fyrir kvikmynd af þessum árgangi og karakter.