Ég hafði upphaflega áhuga á þessari mynd eftir að hafa lesið samantekt og séð nokkur sláandi skjáskot, og loforð um grípandi hryllingsmynd í Dario Argento stíl. Að vísu verð ég að segja að kvikmyndir Argento hafa stundum verið frekar ósamhengislausar og sumum finnst eins og handfylli af sjónrænum áhrifaríkum leikmyndum sem eru lauslega þræddar saman með óljósu samhengi. Þar sem Argento er metinn sem rithöfundur fyrir þetta verð ég að segja að ég er eiginlega ekki hissa. Jafnvel meistaraverk hans Suspiria, þegar það er skoðað, sýnir sömu tilhneigingu til að strengja stundum ótengdar senur eingöngu fyrir fagurfræðilegu áhrifin. Hins vegar hafði Suspiria einnig hag af einstakri aðalpersónu og skýrum andstæðingum, sem og senum sem stuðlað að lokum að endanlega upplausn. Kirkjan hefur aftur á móti ekkert af þessu. Það hefur enga aðalpersónu, enga söguhetju; það hefur ennfremur engan raunverulegan söguþráð til að tala um, og ekkert crescendo, engin hápunktur, engin upplausn og engin upplausn. Þetta er algjörlega holur, ósamhengilegur verk sem lítur á eins og Argento settist niður og hugsaði "hey, það myndi gera áhugaverða senu sjónrænt... við skulum gera það!" Myndin er röð af þessum atriðum. Í upphafi gæti hún verið áhugaverð og leikstjórn Soavi er frábær verð ég að segja. Ekki er hægt að kenna Soavi um efnið þar sem það er gert eins sannfærandi og hægt er. Svo góð leikstjórn vekur hins vegar athygli á hræðilegum göllum handritsins og það er nákvæmlega ekkert vit í því. Tilraunin til miðlægrar sameiningar er ekkert annað en ritstuldur á mynd Carpenters Prince of Darkness. Atburðir gerast eingöngu vegna þess að handritið vill það, og viðbrögð við þeim atburðum eru algjörlega ósennileg. Frásagnarflæðið skemmist óbætanlega eftir punkt, einfaldlega vegna þess að það er engin hæfni til að stöðva vantrú; það er of fáránlegt. Við þetta bætast fjölmargar staðreyndavillur sem eru sýndar svo áberandi að það verður vandræðalegt. Ef það hefði verið augljóslega listrænt og breytt niður í annað verk gæti það hafa verið kaldhæðnislegt eða spennuþrungið. Ef það hefði verið útfært í raunverulega samheldna frásögn gæti það hafa verið grípandi. En það var ekkert af þessu. Það besta sem það tókst var ruglingslegt og stundum pirrandi. Lóðir eru kynntar en aldrei fylgt eftir. Persónur gleymast og þeim er breytt af geðþótta. Engin rökfræði er alltaf beitt við neinar aðstæður. Það gæti hafa verið ógnvekjandi eða áhugavert, en til að kalla fram svona tilfinningu þarf meiri áreynslu af hálfu handritshöfundar ... miklu meira. Þegar allt kemur til alls er Kirkjan ekki þess virði að skoða fyrir neinn nema algjöra áhugamenn um ítalskan hrylling, þ.e. meira stíll en efni. Þetta er stíll Argento þegar hann er verstur og það er sterk réttlæting fyrir venjulegri gagnrýni.