Þrátt fyrir tilkomumikla leikara- og mannskaparætt, molnar Gingerbread Man snemma og oft. Söguþráðurinn er óraunhæfur, leikararnir eru með slæma hreim og þátttaka leikstjórans Roberts Altman jafngildir því að innheimta launaávísun. Enn og aftur hefur hann safnað saman glæsilegu leikarahópi (eins og Woody Allen, allir vilja vinna með Altman) sem að þessu sinni er misskilið. En það er aðeins hluti af vandamálinu. Kenneth Branagh er Rick Magruder, öflugur lögfræðingur frá Georgíu, sem í erfiðum opnunarsenum myndarinnar tekst að láta tæla sjálfan sig á furðulegan hátt af dularfullri þjónustustúlku í veitingarekstri sem sannfærir hann um að hún sé í mikilli hættu af fyrrverandi... eiginmaður og ömurlegur pabbi. Með rauðum fánum alls staðar reynir hinn gáfaði lögfræðingur að jafnvel ná að koma börnum sínum í skaða. Slagsmál með byssu og hnefa fylgja ásamt nauðsynlegum bílaeltingaleik og ef það er ekki nóg þá er fellibylur varpað inn fyrir fáránlega lokaþáttinn. Branagh leikur MacGruder með mjúkum og ósannfærandi suðurríkjahreim. Að hlaupa um í trenchcoat í alls kyns veðri er hann blindur á hið augljósa til að halda sögunni gangandi. Hipsterinn Bob Downey Jr. er jafn slæmur og P.I. en með aðeins meiri áherslu á slæma hreiminn. Robert Duvall, sem gamli maðurinn er Boo Radely, ólst upp og ólst upp vitlausari en rúmgalsa sem þjónar þykkum skinkusneiðum en að minnsta kosti er töngin hans trúverðug. Kvenkyns aðalhlutverkin (Embeth Davidtz, Darryl Hannah, Famkhee Jansen) eru grannar og óvægnar. Jafnvel orðstírslögfræðingarnir sem gera cameos (Vernon Jordan) eru tré með þeim fáu kastlínum sem þeir hafa. Auk þess að gefa leikurum sínum litla athygli er mise en sena Altmans, sem drýpur af spænskum mosa, gruggugt og formlaust, teiknimyndasaga hans með hasarsenum. Það skortir óviðjafnanleg snerting hans og athuganir (hann upplýsir áhorfandann um að Stars and Bars veifa enn í Georgíu) sem gerir vel gerðu Altman svo einstakan. Því miður er Gingerbread Man Altman í sínu versta lagi, jafnvel þó launin séu þau sömu.