Þetta er skrítin mynd um fornleifafræðing sem rannsakar menningu hinna fornu Hohokam indíána. Hún tekur múmíu (alveg falska) út úr greftrunarhelli og kemur með hana heim til að rannsaka hana. Jæja, fljótlega byrjar hún að haga sér skrítið og tala við þessa mömmu. Og skömmu síðar verður sonur hennar andsetinn af anda múmíunnar. Jafnvel undarlegri atburðir eiga sér stað þar sem andinn reynir síðan að tortíma fjölskyldu konunnar. Þetta er í raun MJÖG leiðinlegt þegar á heildina er litið, og það mun láta þig sofna í fyrstu skiptin sem þú reynir að horfa á það. En ef þú heldur því áfram gætirðu bara komist til enda. Ahah! Hvert er leyndarmál múmíunnar? Er andi mömmunnar reiður yfir því að hún hafi verið fjarlægð úr hellinum? Þú getur kannski ekki komist að því hver hvatning andans er, en ef þér líkar við óhugnanlegar skíthælar á lágum fjárhag (og hárgreiðslum frá 70. áratugnum!) mun þetta hafa ákveðna hughreystandi aðdráttarafl. Hvernig ég hef lýst sögunni er miklu skýrari en ruglað, leiðinlegt hvernig myndin setur söguna út. Getur leiðinleg kvikmynd virkilega verið heillandi? Jæja...einhvern veginn nær þessi þetta. Kannski er þetta góð mynd í eðli sínu en útfærð á frekar óþægilegan hátt. Ég veit ekki. Það sem ég veit er að ég hafði mjög gaman af henni, þrátt fyrir sljóleika hennar. Aðdáendur "Spider Baby" munu hafa áhuga á að vita að nokkrir tónlistarvísar úr þeirri mynd eru notaðar í þessari mynd (þar á meðal hljóðfæraútgáfa af þemanu lag). Með einni ógnvekjandi og nokkuð vel gerðri röð sem sýnir andsetinn grjót og steina rúlla um sjálfir og ráðast að lokum á fólk í húsbíl. Aðrar senur í myndinni eru bara skelfilegar eða sérkennilegar; en þetta eina atriði er í raun frekar skelfilegt. Sjáðu þetta! Það er skrítið og það er tímans virði. Þú gætir jafnvel viljað hafa einn á hillunni þinni.