GUERNSEY (Maria Kraakman - Belgía/Holland 2005). Hin músa Maria Kraakman leikur Önnu, konu á þrítugsaldri, sem kemst að því að eiginmaður hennar (Fedja van Huet) er að halda framhjá henni en hún þorir ekki að takast á við hann. Hún forðast með sársaukafullum hætti hvers kyns árekstra við manneskjur, foreldra sína jafnt sem systur, þannig að við erum með aðalpersónu í leikinni kvikmynd sem gerir alls ekki mikið. Við vitum varla neitt um bakgrunn hennar eða hvata hennar. Bara kona sem virðist vera föst í blindgötu, ekki bara í þessum erfiða þætti lífs hennar. Hún þjáist greinilega af einhverju, en hvers vegna þurfum við í áhorfendum að þjást líka? Ég gafst næstum upp á kvikmyndagerð eftir að hafa séð þetta óásjáanlega klúður. Þetta voru mjög leiðinlegar og sársaukafullar 90 mínútur. Venjulega reyni ég að forðast að eyða orku í slæma kvikmyndagerð. Ég tek slaginn og rúlla með höggunum, en í þessu tilfelli er sanngjörn viðvörun á sínum stað. Hvernig í ósköpunum fékk Nanouk Leopold fjármögnun (að stórum hluta úr opinberum fjármunum) fyrir þennan kalkún? Augljóslega var ekkert handrit til að segja frá. Það gæti snjall kvikmyndagerðarmaður með kvikmyndahugmyndir eða leikarahópur með aðeins meiri aðdráttarafl. Ekkert, bara óljóst skilgreint hugtak, "mig langar að gera eitthvað frá sjónarhóli konu". Niðurstaðan er móðgun frekar en virðing fyrir kvenlegu sjónarhorni á lífið. Til að gera illt verra er ekki áhugavert skot að finna í allri myndinni. Mér dettur ekki í hug leikarahópur sem hefði getað kryddað þennan, en Johanna ter Steege er (lítið) ljós í myrkrinu, ef hægt er með þennan hrikalega efnisskort. Ég er að reyna að ímynda mér hvernig Leopold reyndi að leikstýra Maríu Kraakman: "Maria, líttu á sjóndeildarhringinn, við myndum þig í þrjár mínútur, tjáðu bara sorg". Fullkomin lækning við svefnleysi. Fáðu þér eintak og horfðu á þetta seint á kvöldin, tryggt að þú svæfir líka. Camera Obscura --- 1/10