Þetta var bara útvarpað hér í Bandaríkjunum. Aðrir hafa tjáð sig um trúfesti (eða skort á sama) við skáldsöguna; BBC útgáfan frá 1983 er miklu betri í þessu og öllu öðru. Miðað við umfang skáldsögunnar hefði hún ekki átt að vera þétt í 85 mínútur. Lykilhluta þarf að flýta fyrir eða vísa til eða sleppa; það er varla nægur tími bara til að komast inn í tímaröð atburða, þannig að persónuþróun þarf að fórna: við getum ekki fengið mikla tilfinningu fyrir því hver fólkið er, sem rænir okkur því sem gerir Austen svo frábært. Ein stór neikvæð fyrir mig var kvikmyndatakan, sem mér fannst bara hræðileg, og bókstaflega sjúkleg. Myndavélin er stöðugt að gera ofur-nærmyndir og snýst um og í hringi. Kannski á litlum sjónvarpskassa er þetta í lagi, en á 40" háskerpuskjánum okkar var það svo bókstaflega hvimleitt að bæði konan mín og ég þurftum að líta ítrekað frá settinu (Dramamine-birgðin mín var búin). Auðvitað, þetta dró athyglina frá frekar daufaðri ég-að-bara-lesa-hvað-er-í-handritinu leikaraskap (einangruð atriði eru vel unnin, en ekki nóg til að bjarga hlutunum). Að leggja saman stigið hingað til í Complete J.A. Sweepstakes: Ég myndi meta "Northanger Abbey" vel, vegna yfirburða leikstjórnar og framleiðslugilda (og sagan hentar betur til stuttrar meðferðar), "Fortölur" í lagi (þó ekki eins og aðrar útgáfur, þar sem þétting er aftur að kenna) , bæði langt á undan þessari tilraun. Ég mun vona það betra í tveimur skáldsögunum sem eftir eru í þessari sjónvarpslesarasamsetningu Jane Austen; eins og aðrir, er ég þakklátur fyrir að þeir skildu P & P í friði!