Eftir að hafa nýlega endurskoðað "Lipstick" í fyrsta skipti í nokkra áratugi, studdi ég það með "Descent" jafnvel þó ég hafi heyrt fleiri neikvæð ummæli en góð frá öðrum kvikmyndavinum með jafn misjafnan smekk og minn. hvernig hinn einstaki sess Rape Revenge myndarinnar hefur þróast á undanförnum 32 árum, allt frá fullkominni töfrandi "I Spit On Your Grave," yfir í hina dásamlegu tilfinningasemi "Lipstick" til smekklegrar meðferðar á málinu í " Hinn ákærði." En „Niðkoma“, þó að það komi fram nokkrum mikilvægum atriðum, býður okkur aldrei raunverulega neitt nýtt hvað varðar opinberunarmerkingu. Nei, "Descent" er svo illa gert hvað varðar mynd- og hljóðgæði að það dregur úr öllum mikilvægum skilaboðum sem það gæti gert sér vonir um að gera --- skilaboð sem, þegar þau eru skoðuð vel, eru ekki svo byltingarkennd. Ég vissi nokkurn veginn að söguþráður að fara inn. Það sem ég vildi sjá *var* „niðurkoma“ eða úrkynjun persónu Dawsons. Þar sem ég var mikill aðdáandi Rosarios, var ég ákafur að sjá lögin vera fjarlægð og sálarlíf hennar snúist hægt og rólega...þú veist, svona mynd sem DeNiro færir "Taxi Driver." Því miður veita handritið og val leikstjórans/höfundarins enga trúverðuga umskipti. Stærsti punkturinn í bilun er annar þáttur. Það varð augljóst hver áform kvikmyndagerðarmannsins var með þessum hluta klúbbahoppa, eiturlyfjaneyslu og þráhyggju fyrir stóra svarta stóðhestinum Adrian (martröð hvers hvíts drengs, natch) úr spurningum og svörum á DVD disknum, en þessi skoðunarferð inn í persónu Dawson er aldrei trúverðug. veitt. Við vitum ekki nákvæmlega hvað í fjandanum hún er að gera helminginn af tímanum, hvað hún er á eftir eða hvers vegna hún er að gera það. Slæm gæði hljóð/myndbandsins hjálpa aftur ekki, en röðin er bara of bölvuð löng og tilgangslaus. Það eyðileggur hvers kyns skriðþunga og fjárfestingu í aðalpersónunni sem settur var upp í annars einstaklega vel gerðum fyrsta þætti. Þegar við komum að lokakeppninni hefur áhugi okkar þegar dvínað. Einn árangursþáttur sem Dawson bendir á í spurningum og svörum er að í lok "hefnd" atriðisins erum við dæld í hefnd, þá gerum við okkur grein fyrir hversu langdregin og ljótur raunveruleikinn er. Þó að það sé vissulega gilt, gerir það atriðið ekki meira heillandi. Ef þú átt DVD-diskinn, skoðaðu þá "bekkjarstofu" atriðið sem var eytt. Þetta er frábær 8 mínútna plús útspil sem spriklar af orku og ögrun (þó allt munnlegt) og sýnir í raun hæga sprungu Dawson að veruleika þar sem hún vekur yndislega hrifningu á fátækum, niðurlægjandi heimavistarráðgjafa greyjunnar Francie Swift. Ef fleiri kynningaratriði eins og þessi hefðu verið bætt við og meira af miðþriðjungi klippt niður gætum við fengið áhugaverða sálfræðilega rannsókn á áhrifum skynlausra ofbeldisverka. Þar sem myndin stendur í lokaklippunni, þá fáum við bara hvað við höfum séð áður, aðeins í myndrænni flutningi. Og hvað?