Að finna ekki réttu orðin er vandamál allra í þessari borgargamanmynd af vaudeville-gerð. Þeir vita ekki hvað þeir eiga að segja og þeir vita ekki hvernig þeir eiga að segja það, sem er ástæðan fyrir því að þeir ráðast í það hugsanlega niðurlægjandi framtak sem er fyrirfram skipulögð hraðstefnumót. Því miður koma þeir allir fram sem pappakarakterar frekar en alvöru fólk. Sagan fylgir hefðbundinni þriggja þátta uppbyggingu: að kynnast stóru leikaranum í sorglegu einhleypingalífi þeirra, raunverulegu stefnumótarásinni og lokaáfangi rómantísks falls, sem sýnir nokkrar af heimsku nýfundnu paranna. Vegna þess að þetta er allt svo fyrirsjáanlegt myndi ég segja að sem frásögn sé „Shoppen“ misheppnuð. Sem gamanmynd er hún oftast of kjánaleg til að vera virkilega fyndin. Þumalfingur upp til Kathrin von Steinburg. Hún sker sig úr hópi sápuóperunnar sem hina fálátu, sjálfstætt auðugu Miriam. Frábær förðun á hana líka (Verena Weißert): Þungur augnskuggi mætir húðlitnum vargljái og skapar róandi og bóhem en samt stelpuleg áhrif. Þumalfingur upp fyrir Stefan Zinner sem ástarvél Bæjaralands og Tanja Schleiff sem heita næringarfræðinginn. Þeir komast framhjá samskiptaáskoruninni með tímalausu líkamstjáningu samskipta.