Ég var mjög hrifinn af frásögn Mörtu og hvernig hún dró í tilfinningalega hjartastrengi áhorfenda sem og hvernig hún hlýtur að hafa haft áhrif á fjölskylduna. Fram- og afturábak hreyfing söguþráðsins var vel gerð og venjulega hef ég ekki gaman af kvikmyndum með flash-back/flash-forward áhrifum. Ég fann á meðan á allri þróun myndarinnar stóð að "áreiðanlega gerði Tommy það". Það skilur þig eftir með tilfinningu fyrir því hvernig þetta fólk lifði lífi sínu nánast algjörlega laust hvert annað og afleiðingum þess að hafa enga löngun til að svara spurningunni: "Klukkan er 10. Veistu hvar börnin þín eru?" Og ennfremur, "Hvað í ósköpunum eru þeir að gera?"!! Eða "Er mér sama?"!! Ríkir, dekrar krakkar komast bókstaflega upp með morð. Eða það héldu þeir.......