Önnur tilraun menntamanns frá New York á innan við 10 árum til að gera "sænska" kvikmynd - sú fyrsta var "Bróðir Carl" eftir Susan Sontag (sem var gerð í Svíþjóð, með sænskum leikurum, hvorki meira né minna!) Árangurinn? Oscar Wilde sagði það best, með vísan til "The Old Curiosity Shop" Dickens: "Maður þyrfti að hafa hjarta úr steini til að hlæja ekki upphátt að andláti Little Nell." Nánast það sama hér. "Interiors" er stútfullt af hátíðlega innblásnum vælum. („Ég er hræddur við reiði mína.“ Horft í miðfjarlægð: „Mér líkar ekki við þann sem ég er að verða.“) Tilvitnanir í leikstjórn (svo notað sé kurteisilegt hugtak) í Bergman eru nærri skopstælingunni. Ótrúlega sjálfsábyrgð fjölskyldan minnir okkur sífellt á hversu ljómandi og hæfileikarík þau eru, að því marki að hún kyrkist. ("Ég las ljóð þitt um daginn. Það var í - ég veit það ekki - The New Yorker." "Ó. Þetta var gamalt ljóð. Ég endurgerði það.") Langt frá því að vera sama um þetta fólk, samt fannst mér þær frekar fyndnar. Mikið af umræðunni er nákvæmlega eins og fyndið efni úr fyrri myndum Allen - aðeins hann hefur leikstýrt leikurum sínum að leika línurnar beint. Þar sem hann hefur ekki leikið sjálfan sig í myndinni lætur hann greyið Mary Beth Hurt líkja eftir öllum töfrabrögðum sínum, tónum og taugaveiklun, sem gerir hana að vandræðalegri staðgöngumóður (líkt og Kenneth Branagh í "Celebrity"). Grunnatriðið - óstarfhæf fjölskylda með hljóðlega ráðríka móður - virðist vera lyft meira og minna upp úr "Vetrarljósi" Bergmans, grunnmelódrama fjölskyldunnar sem er töfruð upp með miklum tilvistarangi. Þetta kemur allt í ljós í búðarslitnum sjón-/hljóðbragðarbrögðum: ögrandi klóra á blýanti á pappír, risandi brim sem dvergar fólkið sem gengur á ströndinni. o.s.frv., o.s.frv. Seinni "alvarlegar" myndir Allens eru minna vandræðalegar, en líka miklu minna skemmtilegar. Ég tek "Interiors." Woody's hefur sjaldan gert fyndnari mynd.