Þvílíkt óheppilegt klúður er "Shiner." Mig langaði að líka við þennan ofur-the-top, and-film aspirant, og fann í raun fjölda augnablika með kraftmiklum ómun. Því miður eru þessar stundir fáar og langt á milli. Þó að ég kunni að meta sumt af því sem Calson var að reyna, hvers kyns kostur sem stefnt var að með beinum beinum, var engin fjárhagsleg kvikmyndataka eyðilögð með virkilega grimmilegri klippingu sem gagnaðist myndinni alls ekki. Shiner er með ótrúlega slæma frammistöðu sem er næstum sársaukafullt að horfa á. Sérstaklega „beinu“ hjónin Linda og Young Guy. Þetta eru tvær illa skrifuðu persónurnar sem gefa sögunni nánast ekkert. Leikarinn er svo fáránlegur og hvorugur leikarinn virðist geta staðist að brosa eða klikka þegar þeir sleppa línum sínum með skelfilegum skorti á kunnáttu. Snilldar klippingin gefur næstum þá tilfinningu að þessi hlutverk hafi verið algjörlega tilefnislaus og fallið inn til að koma í veg fyrir að myndirnar séu settar í staðalímyndir sem skrýtna hommamynd. Það hefði verið betra sem slíkt. Með allt sem er að fara úrskeiðis fyrir það eru nokkrar sýningar sem virðast fanga það sem Calson var að vonast til að fá. Sérstaklega sagan sem fjallar um Bob og Tim. Þetta eru tvær persónurnar sem mest eru teiknaðar og bjóða upp á mest verðlaun með virkilega hrífandi frammistöðu Nicholas T. King (Bob) og David Zelinas (Tim). Tim er hnefaleikamaður með nokkur alvarleg vandamál. Ótrúlega lágt sjálfsálit er dulbúið með næstum teiknimynd eins og hroka sem hann klæðist eins og brynjahúðun. Er heltekinn af Tim, hinum að því er virðist meinlausa en á endanum hrollvekjandi Bob, eltir hnefaleikakappann á klassískan katta-og-mús tísku. Þegar taflinu er snúið við og veiðimaðurinn verður veiddur, sem leiðir af sér eina ósvikna tilfinningalega þvælu myndarinnar. Í kvikmynd sem er svo tilbúið harðsnúin (það er hrós) VERÐUR ein persóna að hafa þetta opinbera brot í gegn (eða niðurbrot, eins og raunin sannar hér) og lokaátökin milli Bob og Tim veita Zelinas og King tækifæri til að sýna alvöru leikarakotlettur .Eins og þeir Scott Stepp og Derris Nile léku, virðast Tony og Danny vera í brennidepli myndarinnar, og þrátt fyrir nokkur brjálæðisstund (þar á meðal eitt virkilega truflandi atriði sem sýnir kynlífs-/ofbeldisþráhyggjuna), en þeir geta ekki virst að sleppa úr teiknimyndalíkri gervi og það er erfitt að horfa á - eða út fyrir eina nótasinfóníu þeirra og finna allt annað en hið augljósa. Að lokum mætti ​​(og ætti) að nota þetta sama hráefni til að segja þessa sögu á betri hátt. Því miður, það er í raun ekki mikið sem mælir með þessu ennþá, sýningar herra King og Zelinas bjóða í raun upp á eitthvað sérstakt og innsýn í það sem gæti hafa verið og er að lokum þess virði að sjá.