Þetta er „endurskoðuð“ Riverdance kynning, sett upp í Radio City Music salnum í New York borg. Af þremur írsku „danssöngleikunum“ sem ég horfði á um miðjan og seint á tíunda áratugnum (sem inniheldur fyrsta „Riverdance“ og „Lord of the Dance“) fannst mér þessi bestur. Mér fannst hann betri en upprunalega, haldinn í Dublin á Írlandi, vegna þess að hún bætir við þáttum sem eru að mestu leyti góðir, hún er með fjölbreyttari og litríkari sviðsmynd og sleppti stykki fyrir tvo úr því frumriti sem var ekki gott til að byrja með. Þetta er bara mjög traust sýning með fáa veika bletti. Til að vera viss, þá eru nokkur lög/dansar sem eru bara "sanngjarnir" en engin sem eru léleg, sem er ótrúlegt miðað við að það eru 20 númer í allt. Leikarahópurinn er svipaður og fyrsta Riverdance að undanskildum því að Colin Dunne kom í stað Michaels Flatley sem aðaldansari. Báðir eru einstaklega hæfileikaríkir. Helsti munurinn gæti verið í útliti þeirra með Dunne, litlum, geithærðum svarthærðum gaur á meðan Flatley er ljósrakaða ljóshærða. Ég vil frekar Dunne vegna þess að egó Flatley er svo stórt að hann verður stundum pirrandi. Kvenkyns aðalhlutverkið, Jean Butler, er sem betur fer enn til staðar og er frábært að horfa á: hvílík þokkafull fegurð og hæfileikar! Butler og restin af þessum konum eru með bestu fætur sem ég hef séð á dönsurum. Mér fannst líka gaman að dansa Maria Pages, spænska flamencoleikara, og tvo stráka: Daniel B. Wooten og Ivan Thomas. Eitt númer - þar sem þessir tveir para saman á móti Dunne og tveimur öðrum dönsurum -0 heitir "Trading Taps" og er ótrúlega skemmtilegt að horfa á, kannski hápunktur allrar sýningarinnar. Ég kvarta heldur ekki yfir fiðluleikaranum Eileen Ivers. „Hröðu“ írsku lögin hér höfðuðu mest til mín. Ég kunni að meta að áhorfendur voru ekki í vegi fyrir frammistöðunni heldur með öskrum og öskrum eins og konurnar gera í "Lord Of The Dance" myndbandinu.