Jæja, Wright gæti hafa gert grófa lýsingu á lífinu í kringum 1800 - eins og hann heldur svo ítrekað og analítið áfram vegna þess þegar hún var skrifuð öfugt við birt - en hún er ekki hans Austen og ætti ekki að segjast vera aðlögun. Bennett lítur út eins og sveitaþvottakona. Þetta er dekurkona - þeir eru með þjóna (munið þið eftir bókasenunni þar sem þjónninn klæddi hárið o.s.frv.)? En Wright sýnir hana með grófa roðaða húð alla brjóstið, grófar hendur og að vinna í eldhúsinu. Og svínin sem ráfa um! Ef hann vill búklíka ætti hann að prófa Tess.Herra Bennett - handritið er of kelinn og nútímalegt og hunsaði veikleikann í honum. Atriðið þar sem hann hættir Mary að leika á að fá þig til að hrolla - ekki líða á nokkrum sekúndum. Ef það gerir það ekki - ekki láta það fylgja með. MacFadyen er mjög veikburða í þættinum og virðist vera að gera einhvers konar Pride með því að leika tölur. Fyrsta tillagan lítur hann út eins og taugaveiklaður skólastrákur frekar en maður sem sigrast á stolti sínu til að gera tillögu fyrir neðan stöðina sína. Flestar línur hans, hann gæti allt eins verið að lesa innkaupalista. Lydia er hræðileg. Alveg yfir höfuð með óhóflegu öskri og sleppa. Reyndar, Knightley leikur Elizabeth meira eins og flissandi geðveika karakterinn Lydia er í raun í bókinni, stundum.Og Elizabeth. Knightley er greinilega að líkja eftir rödd og tónfalli Ehle helminginn af tímanum - lokaðu augunum til að sjá hvaða eftirlíking þetta er. Og í hlutverki hennar sérðu helstu villu Wright - það eru ENGIR FORDOMAR. Frá fyrstu kynnum við Darcy hefur hún greinilega gaman af honum. Þegar hann tjáir sig við Bingley um aðdráttarafl kvennanna í salnum lítur hún fyrst út fyrir að vera sár - ekki hneyksluð og móðguð. Hið síðarnefnda ætti að setja upp fordómahlið málsins. Og þegar hún og „Caroline“ eru að þvælast um herbergið kemur hún fyrir eins og stríðni, augljóslega um allan hann. Og með því að slíta Wickham nánast út, færðu Elizabeth ekki nægilega fjárfest þar til að setja upp fordómafulla þætti sem falla út úr því sambandi. Og greinilega er það Caroline ekki ungfrú Bingley. Og herra Bingley reikar glaður inn í svefnherbergi Jane. Og og og - Wright getur státað af því hversu frábær hann er með tímabil allt sem hann vill. En nokkrar víðmyndir af sveitalífinu (sem sýna val á Hardy) afsaka hann ekki hrópandi mistökin út um allt. Kvikmyndatökumanninn - sem vill greinilega fá verðlaun - hefði átt að hafa hemil á sér. Hann fór á milli Bronte og Hardy allan tímann. myndin - og var ekki síðasta tillöguskotin/lýsingin frá Tess? Þörfin fyrir að sjá Darcy ganga í gegnum landslaginn með ósléttan skyrtu var bara heimskuleg. En síðast en ekki síst - þegar þeir fara á milli þessara 2 mjög ólíku landslagsmynda gleyma þeir því mikilvægasta - Austen. (Hún hefði hlegið upphátt að Elizabeth = sorglegt, þess vegna = rigning, rennandi út í fagur heimsku, blautt Darcy drasl). Ég viðurkenni að mér fannst ómögulegt að horfa á myndina án þess að nota bókina sem samhengi. Ég var tilbúinn að gefa henni smá svigrúm þar sem hún þurfti að gefa söguna á stuttum tíma. En að gleyma að fullu helmingi kjarna bókarinnar í fordómum og Darcy að líta sífellt meira út fyrir hægðatregðu en stolt, gerði hana næstum óáhorfanleg. Ég gat aðeins litið á þetta sem klúður með almennt lélega frammistöðu (þegar Knightley var ekki að apa Ehle var hún að grenja eða sleppa eða hvoru tveggja og róaðist aðeins nokkrum sinnum til að gefa til kynna að hún hefði eitthvert loforð - en var að bulla um rólur til að koma á framfæri tilfinningar koma ekki í staðinn fyrir lélegt handrit og lélega leikstjórn) - þó að fyrir suma hafi þetta einfaldlega verið um slæmt handrit að ræða. Tom Holland einn myndi sleppa við ámæli. Þó að hann minnti á kómíska hlið Collins, kom hann með mjög áhugaverða nálgun. Dench gerir frábærlega það sem hún getur gert í svefni hvort sem það er hér eða í Oscar Wilde - en þetta átti að vera Lady Catherine De Bourgh EKKI Lady Bracknell. Hún var bara aðeins of geðveik. Stytta lengdina hefði örugglega getað séð um hæfan handritshöfund? Ekki persónur sem fylla í sögueyður og hjálpa áhorfendum út um allt. Elizabeth hefði ekki getað komist upp með 10 þúsund punda töluna. Og þó þeir vildu draga úr tíma með því að hún lærði af þátttöku Darcy í hjónabandi Wickhams, pössuðu línurnar ekki við Lydiu. Þetta var versta tilvikið af ósamræmilegri útsetningu í verkinu. Það er í raun skelfilegt efni. Allir sem rifja hana upp og segja að hún virki vel í samhengi bókarinnar er einhver sem ég trúi satt að segja ekki hafi lesið eða skilið persónulýsingarnar í hlutnum. Wright virðist halda að persónur hans séu á 9. áratugnum, ekki 1709, út frá hegðun þeirra. Ég er ekki sannfærður um að hann hafi lesið bókina - hann skilur hana svo sannarlega ekki. Hann skilur ekki snertanlegt gáfur Austen eða léttleika í snertingu - hann gerði vissulega úr því daufa snertimynd. Það sem er hugsanlega verra var sorgleg aumkunarverð þörf elskhuganna til að þurfa „Ég elska þig, ég elska þig“ út um allt svo þeir geti andvarpað og farið af stað. Sú staðreynd að hún á ekki heima í verki eftir Austen skiptir greinilega engu máli. Einhver sem gagnrýnir hana sem eina kvikmynd? Jæja, erfiðara fyrir mig nema ég myndi taka eftir lélega leikaraskapnum, veikburða Darcy, og grenjandi sleppa geðveikri pirring yfir þessu öllu saman. Ef þú ætlar að aðlagast geturðu breyst mikið - en ef það missir andann og helstu hvatir, þá skaltu ekki móðga bókina með því að taka titil hennar.