Ég náði fyrst Jennifer fyrir mörgum árum þegar ég var úti í bæ þegar hún birtist í sjónvarpinu um miðja nótt; Ég sofnaði áður en það endaði en það sat í mér þar til ég þurfti að hafa uppi á því. Aðdráttarafl þess er að, þó að það sé ekki mikið til í því, vefur það heillandi andrúmsloft, og vegna þess að Ida Lupino og Howard Duff (raunverulegur maður og eiginkona á þeim tíma) sýna aðlaðandi, lágstemmd efnafræði. Lupino leikur konu sem er trúlofuð til að sitja stórt land í Kaliforníu þar sem fyrri umsjónarmaður hennar - Jennifer - reis upp og hvarf. (Shades of Jack Nicholson in the Shining, þó að í þessu tilviki sé það ekki Lupino sem fer, eða varð, brjálaður). Duff er gaurinn í bænum sem heldur utan um fjármál dánarbúsins og tekur skína til Lupino, sem ákveður að leika harðlega. Hún tekur sífellt meiri þátt, að ekki sé sagt heltekinn, af því sem gerðist fyrir forvera hennar í gamla myrka húsinu fullt af stigagöngum og læstum kjöllurum. Andrúmsloftið og rómantíska aukaleikurinn er langbesti hluti myndarinnar, þar sem áhorfendum þykir líklegt að upplausnin sé dálítið léleg -- það er bara ekki svo mikið til í því (nema smá frisson í skottendanum sem sér fyrir Brian Kvikmyndakóðar De Palma). En það er vel gert og aftur, það festist í þér. Aukið aðdráttarafl: þetta er myndin sem kynnti lagið „Angel Eyes,“ sem myndi verða hluti af staðlaðri efnisskrá Ol' Blue Eyes.