Það sló mig loksins að horfa á VHS minn af jólunum í Connecticut hvaða önnur mynd þessi minnti mig á. Ef það væri ekki fyrir þá staðreynd að hitt var gert 20 árum síðar myndi ég segja að þetta væri endurgerð. Rétt eins og Rock Hudson var falsaður veiðisérfræðingur fyrir Abercrombie&Fitch sem þurfti að fá vinnuþjálfun á veiðimóti , Barbara Stanwyck leikur fertugsútgáfu af Mörthu Stewart. Stanwyck er matreiðsludálkahöfundur sem hefur byggt upp alla þessa mynd af því að búa á litlu Connecticut bæ með eiginmanni og barni að elda allar þessar dásamlegu kræsingar. Vandamálið er að hún er ógift, barnlaus, skrifar pistilinn sinn úr íbúðinni sinni í New York og kann ekki að sjóða vatn. En skrif hennar eru vinsæl hjá almenningi. Vandræðin koma þegar hún er rænd til að elda heimajólamat fyrir stríðshetjusjómann sem leikinn er af Dennis Morgan sem fær að syngja nokkur lög líka. Verður að halda myndinni uppi hvað sem það kostar. Og útgefanda hennar, Sidney Greenstreet, líkar hugmyndin svo vel að hann býður sjálfum sér í matinn. Svo með lánaðan bæ, elskan og Reginald Gardiner, sem vill gera það raunverulegt með Stanwyck, reynir hún að hrinda henni í gegn. Jólin í Connecticut eru nú klassísk jólahátíð og það verðskuldað. Leiðtogarnir eru hlýir og mannlegir og þeir fá frábæran stuðning frá samankomnum leikmönnum. S.Z. Sakall sem ungverski veitingahúseigandinn/vinur Stanwyck sem hún fær upplýsingar um matreiðslu sína frá og Una O'Connor sem ráðskona eiga fína efnafræði á milli sín. Reginald Gardiner og Stanwyck hafa alls enga efnafræði, augljóst fyrir alla nema Reggie og hann er fyndinn í uppstoppuðu skyrtunni sinni. Flestir muna eftir þessari mynd sem einni af fáum verkefnum Sidney Greenstreet í gamanleik. Ef hann er ekki beinlínis illmenni, tortrygginn áhorfandi lífsins eða harðstjóri, þá er Greenstreet fátt annað á skjánum. Jólin í Connecticut gáfu honum sjaldgæft tækifæri til að burlesque eigin ímynd sína og hann nýtti sér það til hins ýtrasta. Í ævisögu Barböru Stanwyck nefnir hún að hún hafi notið þess að gera jólin í Connecticut sem kærkomin tilbreyting frá einhverjum illmenni eins og Double Indemnity she'd verið að gera nýlega. Eitt af því sem gerði myndina svo skemmtilega var að á milli töku myndu leikstjórinn Peter Godfrey og Greenstreet skemmta leikara og hópi óundirbúnar með númerum í ensku tónlistarhúsinu. Gert fyrir afslappað og hlýlegt leikmynd og leikarahópurinn svaraði í samræmi við það. Nú ef bara einhver hefði verið að mynda þessar tölur.