Þessi mynd var ein af mínum uppáhaldi í æsku og ég verð að segja að ólíkt sumum öðrum myndum sem mér líkaði við á því tímabili hefur The Thief of Bagdad haldið í gæði hennar á meðan ég ólst upp. Þetta er ekki bara kvikmynd sem börn geta notið, heldur geta fullorðnir líka horft á hana og notið hennar. Eini gallinn er sá að maður getur ekki séð framhjá „slæmu“ áhrifunum (miðað við áhrifin nú á dögum) eins og maður gat þegar maður var barn. Ég mundi ekkert eftir þessum áhrifum, auðvitað voru um tíu ár síðan ég sá þessa mynd, þegar ég var um ellefu ára. Hver horfir þá á brellur? Maður sækist bara eftir góðum sögum og skemmtun og það er einmitt það sem þessi mynd gefur. Í mínum huga er þessi mynd ein af fyrstu frábæru ævintýramyndum 20. aldar. Þegar ég hugsa um það finnst mér Indiana Jones myndirnar vera alveg eins og þessi mynd. Það er gamanleikur, rómantík og ævintýri allt í einu, sem skapar dásamlega blöndu sem mun fanga mann frá upphafi til enda og þó myndin sé gömul og tónlist og stíll myndanna greinilega ekki nútímalegur, þá tekst það að vera ekki rykugur og gamall. Allt er það aðallega vegna frábærrar sögu, góðrar leikstjórnar og góðrar leikframmistöðu leikaranna. Í þeirri deild skera sig Sabu (sem Abu) og Conrad Veidt (sem Jaffar) upp úr, sem sjá um grínmyndina og hrollvekjandi þætti myndarinnar að mestu leyti. Frábær mynd og þó hún sé „gömul“, þá er hún örugglega „goldie“. Ég vona að einhver hafi hugann og þor til að gefa þennan út á DVD einhvern daginn.8 af 10