Eftir að hafa áður séð styttu prentunina sem David Shepard kynnti, náði ég loksins heilli - eða nærri heildarútgáfu, sem var um 56 mínútur samanborið við 30 mínútna útgáfuna sem dreifðist víðar. Shepard prentunin fyrir Image Entertainment er vissulega í hæsta gæðaflokki, og bestu hlutarnir eru til staðar, en það er engu að síður gott að sjá restina af myndinni og fylla út lausa söguenda. Í Shepard prentuninni endar myndin með því að Mary segir: "Sjáðu til, ég hef skipt um skoðun - ég fer aldrei heim." Samt, í heildarútgáfunni, slíta Mary og Kenneth Driscoll sambandi sínu fljótlega eftir það atriði Mary snýr aftur heim til landsins og Driscoll endurvekur samband sitt við Vivian. Þetta viðbótarmyndefni þróar persónuna Vivian, sem átti lítið við í Shepard útgáfunni. Þar að auki, í heildarútgáfunni, byrjar myndin í sveitinni í New Jersey með Mary, þar sem hún les og fantaserar um hinn fullkomna elskhuga sinn. Hún er fyrir vonbrigðum með raunveruleikann um framfarirnar í "starfsstráknum" Johnny Applebloom (persóna sem er algjörlega fjarverandi í Shepard útgáfunni), en eftir ástarsambandið við Driscoll snýr hún aftur til landsins til að verða væntanlega og að lokum bóndakona. prentið, 'A Girl's Folly' er góð lítil kvikmynd frá 1917, gerð af einum af fremstu leikstjórum Maurice Tourneur á tíunda áratugnum. Í henni grípur Tourneur mikið til í eigin viðskiptum, meðal annars með því að leika skopmynd af sjálfum sér - leikstjóra myndarinnar-í-myndarinnar. Aðalhlutverkin tvö gefa einnig góða frammistöðu á fyrstu sviðum skjáleiks: Robert Warwick, leikari sem leikur pils-eltandi stjörnu, og Doris Kenyon, sem teiknimynd sem ætlar sér að leika mynd á skjánum. -að leggja áherslu á myndirnar, voru nú ekkert nýtt. Mack Sennett hafði þegar skopstælt þessa tegund kvikmynda þremur árum áður með 'Mabel's Dramatic Career'. Nokkrir þættir þessa standa þó upp úr. Millifyrirtitlar Frances Marion eru fyndnir, þar á meðal myndskreytingar af leikurunum á skákborði með höndina sem leikstýrir þeim - merkilegt fyrir 1917. Mér líkaði sérstaklega við síðustu titilspjöld myndarinnar þar sem tveir áhorfendur segja um góðan endi myndarinnar: "Jæja, en það er ekki það. rómantík!" Og hinn svarar, "Rómantík, núthin! Það eru kvikmyndir!" Kvenkyns handritshöfundur Anita Loos gerði svipaða sjálfsvísandi niðurstöðu og annarri mynd frá árinu 1917 'Wild and Woolly'. Báðir rithöfundarnir hjálpuðu til við að breyta hlutverki starfsgreina sinna í viðskiptum og list. Sumar ljósmyndir Tourneur og John van den Broek eru góðar, sérstaklega varðandi kvikmyndagerð. Notkun spegla í nokkrum senum er ágætis styrking á sjálfsendurspeglun myndarinnar. Ennfremur er klippingin einstök. Hratt þverskurður í stúdíósenum er sérstaklega áberandi; hún er til þess fallin að setja mark á þann erilsama hraða sem kvikmyndagerðarmenn vinna á, sérstaklega þá.