Það var líklega að horfa á þessa sjónvarpsmynd sem vakti áhuga minn á umræðunni um hvort "Anna" væri raunverulega dóttir Nikulásar keisara Anastasíu. Síðan ég sá hana hef ég lagt mig fram um að horfa á ýmsar heimildarmyndir og líka keypt mér bók. Þrátt fyrir sönnunargögnin sem hafa fundist síðan myndin kom út held ég stundum að hún hafi verið það. Slíkur er krafturinn í leik Amy Irving í þessum tvíþætta þætti sem er nokkuð frjálslyndur með sögulegar staðreyndir, en fullur af tárvotandi drama og algjörlega sannfærandi frammistöðu Irvings. hlýtur að hafa séð hana án þess að gera sér grein fyrir því í "Carrie" (önnur uppáhaldsmynd). Í "Anasasia" fann ég aldrei eitt augnablik að "þetta er bara kvikmynd". Fyrir mér VAR þessi kona Anastasia, og þegar fyrsta hlutanum lauk með því að hún hitti meðlimi konungsfjölskyldunnar í járnbrautarvagninum, vissi ég að ég yrði að sjá seinni hlutann, komi helvíti eða hæð. Ég vildi bara sjá hvernig hún myndi sanna að hún væri sú sem hún sagðist vera og þegar leið á söguna fann ég fyrir miklu hatri á persónu Rex Harrison, þó ég dáist mjög að honum sem leikara. Þegar ég sá myndina aftur á lista í sjónvarpshandbókina, ég sannfærði mömmu um að við ættum að horfa á það og eftir það þakkaði hún mér fyrir það, enda næstum jafn áhugasöm og ég hafði verið að horfa á hluta 2. Svo keypti ég myndbandið og get alveg mælt með því. "Anastasia" er ein af þessum sjaldgæfu sjónvarpsmyndum sem þú verður einfaldlega að horfa á til að njóta þess að horfa á besta leik sem ég hef nokkurn tíma séð í sjónvarpi og það skiptir ekki máli hvort þú trúir goðsögninni eða ekki.