Þjófurinn frá Bagdad er fjársjóður. Fyrst og fremst er þetta góð saga. Þó að aðalútsetning barna minna fjögurra á þessari sögu, frægustu sagna Arabian Nights, komi frá Disney Corporation, hélt þjófurinn í Bagdad áhuga þeirra allt til enda. Sagan gengur áfram á góðum hraða og felur í sér eitt eða tvö ívafi sem minnkaði fyrirsjáanleika. Sabu, sem leikur unga þjófinn, Abu, er líka á við einhvern af unglingsleikurum nútímans í áfrýjun, miðað við fjölda skipta sem ég heyrði elstu dóttur mína segja: "Hann er c-u-t-e!" Árið 1940 hlaut myndin Óskarsverðlaun fyrir kvikmyndatöku og tæknibrellur. Í dag virðast þessi áhrif auðvitað mjög gamaldags ("Sjáðu, það er Barbie sem flýgur í loftinu," sagði dóttir mín þegar andinn fljúga). Samt falla þeir vel inn í söguna. Myndin er jú rúmlega 60 ára gömul. Brellurnar passa við handritið. Ennfremur, það sem þeir sjá í Þjófnum frá Bagdad hélst nokkurn veginn nýjustu næstu tuttugu og fimm árin. Það þarf aðeins að bera saman upphafsklippuna úr Star Trek þætti frá 1967 til að sjá þetta. Í því var þetta heilmikið afrek. Þetta flokkast sem fjölskyldumynd, þó að það séu nokkrar hnífstungar undir lokin. Leiklistin er svo augljós og sárin svo blóðlaus að þessi atriði eru næstum eins gervileg og hreyfimyndir. Allt í allt, skemmtileg mynd sem vert er að horfa á annað hvort fyrir kvöld af hreinni skemmtun eða fyrir sögulegt gildi áhrifanna. Ég mæli með því.