Afkastamikill og mjög áhrifamikill kvikmyndagerðarmaður Martin Scorsese skoðar úrval af uppáhalds bandarískum kvikmyndum sínum flokkað eftir þremur mismunandi gerðum leikstjóra: leikstjórann sem sjónhverfingamann: D.W. Griffith eða F. W. Murnau, sem skapaði nýja klippitækni meðal annarra breytinga sem gerðu útlit hljóðs og lita seinna meir að stíga fram; leikstjórinn sem smyglari: kvikmyndagerðarmenn eins og Douglas Sirk, Samuel Fuller og aðallega Vincente Minnelli, leikstjórar sem vanir að dulbúa uppreisnarboð í kvikmyndum sínum; og leikstjórinn sem helgimyndaþulur: þessir kvikmyndagerðarmenn sem ráðast gegn borgaralegum athugunum og félagslegum stöðvun eins og Orson Welles, Erich von Stroheim, Charles Chaplin, Nicholas Ray, Stanley Kubrick og Arthur Penn. Hann sýnir okkur hvernig gamla stúdíókerfið í Hollywood var, þó þrúgandi, hvernig kvikmyndaleikstjórar komust að því að koma miðlinum áfram vegna þess hvernig þeir voru bundnir af pólitískum og fjárhagslegum takmörkunum. Í klippum hans úr kvikmyndunum sem hann sýnir okkur uppgötvum við ekki aðeins myndir sem við höfum aldrei séð áður sem vekja áhuga okkar heldur erum við líka látin sjá það sem hann sér. Hann metur stílnæmni sína ásamt leikstjórum þáttanna sjálfra. Hugmyndin um kvikmyndakanón hefur verið álitin snobbuð, þess vegna eru sumir kvikmyndaaðdáendur og gagnrýnendur hlynntir því að búa bara til "lista." Hins vegar táknar Canon aðeins „bestu“ og stuðningsmenn kvikmyndakanon halda því fram að það sé dýrmætt verkefni að bera kennsl á og upplifa valið safn af „bestu“ kvikmyndunum, svipað og á spólu með bestu höggum, ef það væri bara sem upphafsleikrit fyrir kvikmyndanemendur. Þegar á allt er litið hefur reynsla manns sýnt að öll skrif um kvikmyndir, þar á meðal umsagnir, virka til að búa til kvikmyndakanón. Sumar kvikmyndakanónur geta örugglega verið elítískar, en aðrar geta verið „popúlískar“. Sem dæmi má nefna að á topp 250 kvikmyndalistanum Internet Movie Database eru margar kvikmyndir sem eru á nokkrum „elítískum“ kvikmyndabókum en einnig eru nýlegar Hollywood stórmyndir sem margir „elitistar“ kvikmynda hæðast að, eins og The Dark Knight, sem nú blandast í topp tíu. innan um fyrstu tvær Godfather myndirnar, Schindler's List og One Flew Over the Cuckoo's Nest, og sveiflur á svipuðum framleiðslu neðar eins og Iron Man, Sin City, Die Hard, The Terminator og Kill Bill: Vol. 2. Leigubílstjóri rithöfundarins Scorsese, Paul Schrader, hefur beinlínis talað um kanónuna sína sem „elítíska“ og heldur því fram að þetta sé jákvætt. Scorsese er aldrei sérstaklega hávær um félagslega og pólitíska hugmyndafræði sína, en þegar við sjáum þessa ákafa og óneitanlega þráhyggjusögukennslu. um fæðingu og vöxt bandarískrar kvikmyndagerðar á báðum hugmyndafræðilegum sviðum, sjáum við að það er í raun engin sérstök dyggð í hvorki elítisma né popúlisma. Elítismi einbeitir allri athygli, viðurkenningu og þar með valdi á þá sem teljast framúrskarandi. Sú mismunun gæti hæglega leitt til sjálfsbjargarviðleitni í líkingu við niðurlægjandi verk Jean-Luc Godard eða ofhagræðingu á framleiðsluháttum kvikmyndagerðarmanns eins og Michael Haneke. Samt kallar popúlismi fram trú um að fulltrúafrelsi sé einungis fullyrðing um vilja fólksins. Eins og áður hefur verið fullyrt um allt umlykjandi ranghugmyndir sem fólk hefur um kvikmyndir, gæti popúlismi verið endir á hugsanlegum krafti og áhrifum kvikmynda. Maður getur bara haldið áfram að sjá kvikmyndir, því það er mikilvæg félagsleg og frumspekileg iðkun. Og það er það sem Martin Scorsese eyðir næstum fjórum klukkustundum hér í að reyna að segja okkur, eitthvað sem ekki er hægt að segja án þess að sjást af eigin raun.