Eins og flestir hafði ég áhuga á "Meira" eingöngu vegna Pink Floyd hljóðrásarinnar, sem hefur reynst vera eina Pink Floyd platan sem ég hlusta enn á eftir öll þessi ár. Það kom nokkuð á óvart að rekast á myndina í staðbundinni myndbandsbúð, í stafræna endurgerðri útgáfu. Það kom enn meira á óvart að finna að þetta er nokkuð góð mynd. Sjónrænt séð er hún nokkuð falleg, sérstaklega þegar aðalpersónurnar tvær eru að velta sér upp í klettunum á spænsku eyjunni Ibiza. Og notkunin á hljóðrásartónlistinni, sem eftir því sem ég kemst næst er eingöngu eftir Pink Floyd, er frábær. Það var ánægjulegt að horfa á myndina með eintakið mitt af plötunni mér við hlið, og tikkaði andlega af hverju lagi eins og það var notað í myndinni. Stutt „A Spanish Piece“ eftir Dave Gilmour var það eina sem ég heyrði ekki og nokkur lög eru notuð nokkuð áberandi, sérstaklega „Cymbaline“, „Main Theme“ og „Quicksilver“. Síðarnefnda lagið er leiðinlegt á hljóðrásarplötunni en virkar mjög vel í titillaröð myndarinnar og birtist að minnsta kosti einu sinni síðar. Kannski get ég nú metið það á plötunni, núna þegar ég hef eitthvað myndefni til að fylgja henni í huganum. Söguþráðurinn í "Meira" er stundum svolítið erfitt að taka, sérstaklega í upphafi, þegar myndin virðist vera aðeins farartæki til að sýna fram á mjöðmleika þeirra sem taka þátt í gerð þess. En á endanum sannar myndin að hún hefur miklu meira en það að bjóða þar sem söguþráðurinn verður markvissari. Af hverju tekur Stefan heróín? Hvers vegna tekur ENGUR heróín, með fulla vitneskju um hugsanlegar afleiðingar? Myndin reynir ekki að svara þessari spurningu beint, en heróínnotkun Stefans virðist rökrétt framlenging á einhuga leit hans að hreinni ánægju. Ég mæli eindregið með þessari mynd fyrir alla Pink Floyd aðdáendur sem kunna að meta hið gríðarlega vanmetna "Meira" hljóðrás. Ég mæli líka með henni fyrir alla sem hafa áhuga á mótmenningu sjöunda áratugarins og hvernig henni var lýst í fjölmiðlum. Ég hef ekki hugmynd um hversu raunsæ þessi mynd er, þar sem ég er of ungur til að hafa upplifað sjöunda áratuginn af eigin raun, en hún virðist fanga tíðarandann á þann hátt sem engin önnur mynd gerir.