Ó elskan, ó elskan...Fyrir JM aðdáendur var þetta naglinn á kistunni hvað varðar A-lista Hollywood feril hennar. Eftir traustar beygjur í Girl Can't Help It, Wayward Bus, The Burglar og Rock Hunter virtist Jayne vera á góðri leið með að verða ein heitasta stjarna Tinsel Town. Hins vegar, þráhyggja fyrir kynþáttafordómum og framkoma í þessu klúðri, setti Mansfield á hliðarlínuna, nefnilega ódýr lán á evru þar til Fox gæti fallið frá samningi sínum við fyrsta tækifæri. Þessi mynd er í raun djöfulleg sóun á tíma allra, að undanskildum Suzy Parker sem er það eina í þessari mynd nógu slæm fyrir efnið. Margir kenna aumingja Jayne og frábærri frammistöðu hennar um lélega ávöxtun þessarar myndar í miðasölunni og á meðan hún er sársaukafull í þessari mynd getur hún bara gert sitt besta með efnið. Enda kveikir Cary varla á skjánum er það? Eftir handfylli af mjög góðum dramatískum og gamanleikssnúningum tekur Jayne 10 skref aftur á bak í leit sinni að alvarlegri leikkonu með því að samþykkja (einfaldlega til þess að koma fram með Grant) að túlka þessa öskrandi, fávita ógn. Karakterinn hennar Alice er algjör teiknimyndabíbó og þó hún líti nógu vel út til að borða í ketilsföt, þá fer hver framkoma hennar í myndinni í taugarnar á þér. Við vitum öll að Jayne gæti gert svo miklu betur en þetta slóg og samt er hún hér á ferð eins og verðlaunabúðingur. Algjör synd. Stýrðu frá þessari svokölluðu gamanmynd. Það er meira niðurdrepandi en fyndið.