Fólk getur sagt að ég sé harðorður en ég get ekki annað. Myndin er svo léleg að ég var alveg steinhissa. Fyrsta myndin var nógu slæm ef þú spyrð mig. Það var mjög ýkt og kjánalegt en þessi, þrátt fyrir hrollvekjandi atriðin, á sér verulega asnalega sögu. Þeir fóru reyndar djúpt í að rannsaka fortíð Kayako og komust að því að hún átti móður (sem talar ensku á kraftaverki) sem var svíkingakappi og „fóðraði“ dóttur sína illa anda. Heimskur? Jámm. Allt í lagi, þetta byrjaði með Kayako sem var venjuleg húsmóðir sem átti í ástarsambandi við einhvern gaur og dó sjálfa sig. Þessi hluti er enn í lagi. Vegna þessa reiðistundar varð hún hefndarhugur sem drepur hvern þann sem kemur inn í húsið hennar. Viðunandi. Nú fóru dráp hennar að teygja sig aðeins þar sem hún hafði í raun tækifæri til að ferðast um Tókýó bara til að klára fórnarlömb sín. (Fórnarlömb hennar voru á ferðalagi, var það ekki?) Þetta sló mig mjög. Nú ef draugur gæti í raun og veru gert slíkt eins og að ferðast um land án þess að borga fargjöld fyrir almenningssamgöngur, myndi ég ekki hafa á móti því. Biddu einhvern um að koma og drepa mig þá *hrýtur*. Og til að kóróna allt, þá er draugurinn sem eitt sinn var sýndur sem mjög hefnandi (Í Ju-on: The Grudge, sem var miklu betri en þetta rusl) nú sýndur sem einhver draug sem virkilega nýtur sín og fannst hún vera hlutverk hennar að klára fólk. Hlutirnir urðu verri (fyrir mig, áhorfandann) þegar draugurinn kom í formi stórra hára. Ég meina, ??? Ef draugur hefði slíkan kraft, þá er mér alvarlega sama um að vera það. Mér hefur aldrei líkað mjög vel við kvikmyndir sem sýna drauga sem KRÍMI vegna þess að þeir eru það ekki. Heildarniðurstaðan er einfaldlega slæm. Eins og The Grudge 2. Með betri söguþræði og minni ýkjum hefði þessi sýning verið betri