Á fimmta áratugnum voru aldurstakmarkanir kvikmynda í Brasilíu eftirfarandi: engin takmörkun, 10 ára, 14 ára og 18 ára. Venjulega var vestranum leyft fyrir tíu ára, þegar þeir voru með aðeins meira ofbeldi fóru þeir í 14, en það var sjaldgæft að sjá vestra takmarkað fyrir yngri en 18. Winchester 73 var einn af þeim, og ég held að þetta útskýri mjög vel hvernig þessi mynd þótti ólík meðaltali. Hetjan, James Stewart, var að berjast gegn eigin bróður sínum sem hafði myrt föður þeirra. Hann var að leita að hefndar og virtist vera frekar slasaður, langt frá því að vera meðalgóður. Anthony Mann reyndi afbrigði af þessari tegund af persónu í næstu myndum sem hann gerði með Stewart. Shelley Winters, aðalkonan var langt frá því að vera dyggðug, hún fylgdi manninum sem sat eftir með riffilinn. Dan Duryea sem Waco Johnnie Dean er einn af þessum miklu illmennum sem verður alltaf minnst. Saga myndarinnar, þar sem alltaf er fylgst með manninum sem situr eftir með riffilinn, er einna best við hæfi vestra. Það átti að gera kvikmynd um Fritz Lang sem komst ekki í gegn. Þegar Mann var boðið það lagði hann áherslu á að byrja aftur á núlli og taka ekki neitt sem var undirbúið fyrir Lang. Með Winchester skapaði Mann aðra hugmynd um vestræna, en hélt samt öllum hefðum sínum. Winchester er samt frábær mynd til að sjá aftur og aftur, en ekkert verður sambærilegt við þá mynd sem hún hafði á þeim sem sáu hana þegar hún var frumsýnd.