Ekki má rugla saman við viðbjóðslega skopstælingu fegurðarsamkeppni Michael Ritchie frá 1975, þetta "Smile" er niðursnúið dæmi um þann góða ásetning sem ryður leiðina til helvítis. Myndin er hliðstæð tveimur sögum: fátækur kínverskur faðir fórnar eiginkonu sinni og syni til að ala upp andlitsvansköpuð munaðarleysingi að nafni Ling (Yi Ding) og Malibu-fjölskylda sem fæddist í sjónvarpi leika „Gidget Get Birth Control“. Katie (Mika Booram, þriðji Olsen tvíburinn) leikur dekraðan, sjálfhverfa menntaskólamann sem er fjarlægur raunveruleikanum. Kennari hennar (Sean Astin) ryður brautina fyrir skólaferð til Kína sem miðar að því að sýna nemendum hvernig á að vinna með vansköpuð börn. Myndin notar aflögun sem spennuaðferð með því að koma fram við Ling eins og Frankenstein-skrímslið. Kramer felur stöðugt vansköpun sína með hattum, hettum og staðsetningu myndavéla. Þessi nálgun nýtir freakshow gæðin sem felast í efninu. Hún kann að vera óþægileg með hvernig samfélagið lítur á hana og svar Kramer er að hylja hana þar til stóra opinberunin. Af hverju að trufla áhorfendur með slíkum óþægindum? Við sjáum andlit hennar stuttlega í lokin og aðeins nokkrum mínútum fyrir lokamyndir af henni eftir aðgerð birtast álft undir héruvörinni. Það er ekki nógu gott að gefa stúlkunni ástæðu til að lifa; Það sem er mikilvægt er að Ling sé jafn heit og vinsæl og Katie. Fjármögnun myndarinnar kom frá sjóði sem látinn Roy Rogers og Dale Evans stofnuðu. Þeir sáu fyrir sér arfleifð gæða fjölskyldumynda. Gefðu mér „Son of Paleface“ á hverjum degi.