Ég vil skýra nokkur atriði. Ég er ekki kunnugur Ming-liang Tsai kvikmyndum og ég er mjög kunnugur listkvikmyndum; Ég ólst upp á áttunda áratugnum hjá Goddard, Fellini, Bergman, Bertolucci og mörgum öðrum. Listamyndir þá voru í raun LIST; eins og málning. Fólk gerði það til að tjá innri tilfinningar sínar, hafði engar áhyggjur af því hvort annað fólk skildi eitthvað. Þeir voru handan viðskiptalegra verðmæta; líttu bara á einhvern gamlan Antonioni (eða snemma Picasso) og þú munt skilja. Tian bian yi duo yun (The Wayward Cloud) hefur ekkert með það að gera. Þetta er tækifærismynd, ætluð til að blekkja dómara og gagnrýnendur hátíðarinnar, spila margt án þess að segja neitt. Sagan meikar ekkert sens. Skortur á vatni fær stjórnvöld til að stuðla að notkun vatnsmelóna til að vökva. Stúlka í örvæntingu, stelur vatni af almenningsklósettunum. Það er líka klámbyrjun (nágranni) að reyna að gera kvikmynd með leikkonu sem honum virðist ekki líða vel með. Það er einhver rómantísk vakning á milli stúlkunnar og klámstjörnunnar. Klúðrið endar með kynferðislegri senu (ekki klámmynda) sem margir eru hneykslaðir yfir, en ég tel að það sé minna ögrandi en þú getur séð í American Pie eða History of Violence. Aðalpersónurnar tvær tala aldrei saman. Stundum birtist söngleikur númer 60 stíll og útskýrir (með lag) hvað er að gerast í huga persónunnar. Þessum myndskeiðum er mjög fagnað vegna þess að fyrri senan, án samtals eða tónlistar sem aðeins fólk horfir á hvort annað, tekur stundum 4, 5 eða jafnvel fleiri mínútur sem er OF MIKILL í kvikmyndatímum. Það eru líka nokkrir hlutir um „það er erfitt að búa til kynlíf án ástar“, „eigingjörn huga klámiðnaðarins“. Það er augljóst að þessi mynd ætlaði (komast upp með það) að blekkja dómnefndir hátíðarinnar og gagnrýnendur. Það hefur nokkrar gervi-sjokkandi senur (innan marka taívans ritskoðunar) og mörg viðfangsefni eru opin, en ekkert er ályktað eða fer neitt. Þessi brellur, fengu myndina nokkur (umdeild) mikilvæg verð á kvikmyndahátíðum og fá myndina óverðskuldaðan viðskiptalegan árangur (ég sé myndina í Frakklandi og leikhúsið var troðfullt). Hins vegar, vinsamlegast, ekki láta blekkjast. Það er ekkert nýtt eða frumlegt eða jafnvel upprunalega sagt eða kvikmyndað í þessari mynd. Það er leiðinlegt og tómt; í raun svik við almenning. Boogie Nights (sem mér líkaði ekki alveg við), Intimacy og 9 Songs eru miklu betri myndir.