Travis (James Franco) er ungur maður sem keyrir lest af viðskiptaástæðum (við eigum að gera ráð fyrir) sem skilur eftir sig ástkæra símann sinn. Það er tekið upp af vændiskonu, Terri (Rachel Miner), og þegar hann fer til borgarinnar hennar til að sækja það gerist röð atburða sem eiga örugglega eftir að vera með honum að eilífu. Báðar persónurnar hafa hindranir sem þeir hafa sett upp fyrir verjast samskiptum. En þrátt fyrir framhlið þeirra er augljóst að báðir eru fúsir til að rífa þá niður. Alls eru um 30 eða svo talaðar línur, en frá því hvernig James Franco og Rachel Miner nota andlit sín gætirðu eins slökkt á hljóðinu, orð eru óþörf. Atriði til að passa upp á er Terri sem starir á sjálfa sig í speglinum. Þú getur bara fundið örvæntingu hennar gegnsýra herbergið. En myndin er ekki fullkomin. Hún er að mestu tekin upp með handfestum myndavélum, sem truflar dálítið. Aðallega vegna leiks Herra Franco og Miner og myndatökunnar, eru gallar handritsins ekki eins mikið áberandi. Stundum virðist samt eins og sagan viti ekki alveg hvert hún vill fara. Allt í allt er þetta sú tegund af kvikmynd sem situr í manni löngu eftir að þú horfðir á hana. Klukkutíma eftir að þú hefur séð það, ertu enn að „hvað-ef“-að gera sjálfan þig fyrir hönd ákveðinna persóna. Það er ekki gallalaust, en lætur þig samt vilja meira, vildi að það væri að minnsta kosti 4x lengri.