„The Running Jumping & Standing Still Film“ er ekki kvikmynd sem slík, heldur er hún stutt röð af klippum með kómísku slapstick þema. Þessi 'mynd' fékk Richard Lester viðurkenndan og ruddi brautina fyrir hann að leikstýra fyrstu Bítlamyndinni: 'A Hard Day's Night'. Richard Lester leikstýrði og skrifaði tónlistina fyrir sína fyrstu mynd árið 1959. Þessi mynd bar titilinn The Running, Jumping , & Standing Still Film. Einungis þeir sem aðstoðuðu við framleiðslu hennar áttu að horfa á hana. Þar sem Lester og félagar hans áttu að horfa á myndina einir, var lítið magn af peningum og tíma fjárfest. Eini tilgangurinn þessarar myndar er afþreying, en aðalástæðan fyrir tilveru hennar er sú staðreynd að hún var tilraun til að vinna myndavélina. Myndin kostaði 70 pund í gerð og hún var tekin upp í sepia-tóna kvikmynd á sviði á akri. nokkra sunnudaga. Allar myndirnar sem voru teknar voru með í fulluninni framleiðslu; fullunnin framleiðsla er ellefu mínútur að lengd. The Running, Jumping, & Standing Still Film er gamanmynd um enska sunnudaga og litlu áhugamálin sem fólk stundar til að láta tímann líða. Allir atburðir þessarar myndar gerast úti á akri. Nokkrir af þessum skemmtilegu atburðum eru ma kona sem skrúbbar grasflöt, karl sem hleypur í kringum trjástubb með nál til að spila plötu, ljósmyndari sem framkallar filmu í tjörn, listamaður með aðstoð við að mála með tölunum á andliti fyrirsætunnar, maður sem byggir tjald, íþróttamaður keyrir yfir tjaldið og einvígi milli manns með hníf og manns með byssu. Myndin gerir ekki aðeins grín að áhugamálum sem fólk gerir til að láta tímann líða, heldur er hún líka grín að enskri menningu miðað við bandaríska menningu. Annar einn af nokkrum atburðum í þessari mynd inniheldur hóp manna og flugdreka, sem hefur verið smíðaður úr fána Bretlands. Annar mannanna stekkur inn í flugdrekann á meðan hinir mennirnir reyna að fljúga honum og krílinn brotnar. Samkvæmt Neil Sinyard, höfundi The Films of Richard Lester, táknar þessi atburður Bretland sem minna í krafti og tækni miðað við Bandaríkin á geimöld. Samkvæmt þessu atriði fljúga Bretar frumstæðum flugdrekum á meðan Bandaríkjamenn, heimsveldið eftir seinni heimsstyrjöldina, fljúga mjög háþróuðum eldflaugum og geimskutlum.