Ég þoli ekki þessa sýningu! Hefur það einhvern tíma verið til einn endurlausnandi eiginleiki, ein fyndin punchline eða ein söguþráður sem "var ekki" til þess að venjulegur áhorfandi langaði til að drekkja sér í skál af blautum kornflögum? Raddirnar. Ó, þessar hræðilegu, ömurlegu raddir. Svipað og að draga endurtekið sett af fínum hnífapörum yfir rykuga töflu, hver persóna er einstaklega pirrandi í hæfileikum sínum fyrir skínandi nefsöng. Cosmo hljómar eins og vælandi bræðralag, Vicky hljómar eins og staðalímyndarsnillingur og pabbi Timmy lætur hverja línu hljóma eins og slæma eftirlíkingu af leikstjórnanda (Guy Smiley úr "Sesame Street" kemur upp í hugann). Fjörið er hræðilegt; jafnvel framleiðendur "Yu-Gi-Oh!" hlæja að yfirgnæfandi slæmu listaverkinu á þessari sýningu. Sérhver persóna hefur hundatennur, ferhyrnt höfuð eða höfuð sem er þremur stærðum of stórt fyrir líkama hans eða hennar. Og hvað er að því að láta persónurnar tala hverja einustu línu stóreygð og glottandi, eins og að sitja fyrir á myndatöku með forsetanum? Svo er það staðreynd að hver persóna í þættinum er algjörlega vitlaus. Ekki síðan lúmskur náð Amelia Bedelia, Homer Simpson og Buddy Lembeck í "Charles in Charge" frægð hafa persónur verið sýndar sem svo óraunhæfar heimskar. Venjulega er "óraunsætt" samheiti við "ófyndið", og það er örugglega raunin hér. Það hefur ekki verið svona mikið kjaftæði byggt á hugmyndaleysi síðan "The Naked Gun 33 1/3"...og að minnsta kosti var Leslie Nielson góð í því. Að lokum, forsendur þáttarins (og það er eins í hverjum einasta þætti, svo big time spoiler alert hérna): Timmy óskar sér eitthvað með tveimur "Fairly Oddparents", eitthvað fer úrskeiðis, það er alltaf einhver tilgerðarleg ástæða fyrir því að hann getur ekki strax snúið við stefnunni og óskað eftir tjóninu, og þá kemur allt í lag á endanum. Ó, og til hliðar, foreldrar Timmy trúa honum aldrei þegar hann kvartar yfir Vicky, og þeir halda áfram að ráða hana við hvert tækifæri. Kannski er það bara ég, en svo virðist sem að barnaþáttur sem inniheldur þann fíngerða boðskap að það sé nánast ekkert gagn að segja frá ofbeldisfullri barnapíu sé líklega ekki góð hugmynd. Ef þú ert að skrifa blað og vilt nefna dæmi um hversu langt gæði teiknimynda hafa fallið, þá hlýtur "The Fairly Odd Parents" að vera frábær staður til að byrja. Gott dæmi um sjónvarpsframleiðendur sem henda saman verðlausri vöru sem ætlað er krökkum með lítilli sem engri fyrirhöfn einfaldlega vegna þess að þeir vita að einhver einhvers staðar mun horfa á hana.