Stærstur hluti þessarar myndar er til skiptis bráðfyndin og hrottaleg ádeila á nasisma og fasisma, gerð á hátindi velgengni þessara hreyfinga. Því miður, á síðustu augnablikum myndarinnar, hættir Chaplin allri tilgerð um að búa til list (svo ekki sé minnst á gamanmynd) og skiptir algjörlega yfir í áróður. Og ekki áróður gegn nasista heldur, heldur einhver ógeðslegasti og heimskulegasti "framsækna" áróður sem streymt hefur út úr Hollywood. Engu máli skiptir að ekkert sem við höfum séð hingað til bendir til þess að rakarinn sé jafnvel fær um að halda ræðuna sem við sjáum hann gefa (afhent, kaldhæðnislega, með truflandi villieygðu ofstæki); ekki má leyfa slíkum smáatriðum að trufla skilaboðin.