Kongó er önnur milljón dollara aðlögun á verkum Crichtons. Eins og Jurassic Park, The Lost World, Sphere, o.s.frv., nauðgaði myndin bókinni af raunverulegri merkingu hennar og kjarna. Ég ætla að gera þetta stutt og kjarngott. Landslagið er fallegt. Leikararnir, það er það besta sem þeir geta gert. Handritið? Prófaðu að þétta hundruð blaðsíðna í eina og hálfa kvikmynd. Þú færð rugl á endanum en hversu sniðugt klúður er það sem gildir og Kongó fellur einhvers staðar fyrir neðan það. Það voru kjánaleg augnablik, eins og hvers vegna ákváðu morðgórillurnar að hoppa út í hraunið? Og Amy, alin upp af mönnum, umkringd mönnum, en getur samt hræða tugi morðingjaapa í kringum hana? Hvers konar útúrsnúningur af skynsemi er það? Sem leiðir mig að þessu. Ef það var pirrandi persóna í hverri mynd, þá er Amy í efsta sæti hér. Þú sérð að Amy er þessi barnalega litla kvenkyns api sem getur talað með sérstakan bakpoka og belti fest við hana. Sniðug hugmynd, en hún verður pirrandi eftir að hafa heyrt hana tala. Kongó er þess virði að sjá og ekki grátlegt, en svo sannarlega ekki eftirminnileg mynd heldur.