Hinn oft misskildi Zabriskie Point er pólitísk kvikmynd Antonioni, bandarísk kvikmynd Antonioni. Stílfræðilega fylgir hún í kjölfarið á "Blow-Up", sem þýðir að hraðinn er hraðari en fyrri epics, þó vissulega ekki síður sérkennileg. Í grundvallaratriðum eru algeng mistök að myndin vegsamar hippakynslóðina. Ekki svo. Söguhetjurnar tvær koma frá mjög ólíku umhverfi. Mark frá „uppreisnarmönnum“, Daria frá fasteignasölufyrirtæki. En á sannan Antonioni hátt eru þeir báðir firrtir, báðir reyna að flýja umhverfi sitt. Mark yfirgefur fund uppreisnarnema og Black Panthers fyrir vonbrigðum með innihaldslausa innihaldslausa orðræðuna, á meðan Daria heldur áfram að vera á ferðinni með bílinn sinn. Antionioni, meistaraleikstjórinn, eftir að hafa lýst uppreisnarunglingunum sem ráðvilltum og grunnum, flytur síðan til borgarinnar . Umhverfi sem er mettað af corporatism, auglýsingaskiltum, tilgangsleysi, sem þarf að halda áfram að stækka til að mæta svipaðri fjölgun íbúa og skila hagnaði á sama tíma. Það er þetta umhverfi sem sögupersónurnar tvær sleppa úr, þó að það virðist að mestu af tilviljun. Reyndar, þegar Daria stoppar við lítið þorp í útjaðri eyðimerkurinnar, er umhverfið jafn kæfandi og fólkið alveg eins glatað mál, best dæmi um af gömlum hnefaleikameistara, sem nú er kominn í skuggann af sjálfum sér, situr að drekka og reykja og bulla. Töfrandi depurð, sem er enn öflugri með því að taka með nokkur hálf villt börn sem búa í kring, flutt af einhverjum „velgjöra“ en „eyðileggja ósvikið stykki af bandarískri sögu“. Í ekki svo óljósri táknfræði er álit Antonionis á hippunum. Bara hálf-jákvæð innsýn á striga mannlegrar firringu. Og svo er það eyðimörkin, landslagið sem er notað til hrikalegra áhrifa, á annan veg hreint og ógnvekjandi, frumlegt, villt og dautt. Röðin þar sem söguhetjurnar tvær elskast, "blómkynslóðin sameinuð" í fantasíu endurspeglar svipaða röð í "Rauðu eyðimörkinni", þar sem Giuliana segir syni sínum sögu. Það er litríkt millibil í litlausu landslagi. Lífleg hálf-fantasía í kæfandi veruleika. Endirinn tilheyrir sennilega stórskemmtilegum endalokum í kvikmyndum, vestrænni siðmenningu sprengd í sundur. Athygli, útrásarhyggja. Tvær „alþjóðlegar“ myndir Antionioni (hin breska „Blow-Up“ og bandaríska „Zabriskie Point“) eru minni viðleitni en fyrri meistaraverkin, en það er að mestu leyti vegna hraðari hraða og óumflýjanlega tilgerðarlegra umgjörða. (sveifla London, flower-power Ameríka). En þegar upp er staðið er ljóst að hann hefur ekki misst kantinn.