Allt frá því að ég hitti hina guðdómlegu fröken Merkerson fyrst sem kynlífsmeðferðarfræðing í „She's Gotta Have It“ eftir Spike Lee hef ég verið seldur á svið þessarar afar hæfileikaríku en samt hræðilega vanmetnu leikkonu. Hún fékk Emmy-verðlaun fyrir túlkun sína hér og að segja að hún sé verðskulduð er meistaraverk af vanmati. Hér skín hún einfaldlega sem leiðarljósið og höndin í samfélagi sínu. Þetta var sérstaklega átakanlegt fyrir mig þar sem ég ólst upp á þessu sama tímabili. Framleiðsluupplýsingarnar voru stórkostlegar og vöktu upp váááááááááááááááááááákveðjur minningar um lífið og tímana á fimmta og sjöunda áratugnum og um konur eins og Frú Merkerson sýndi. Henni fylgdi rækilega og hæfileikaríkur, heitur leikari með sýningum sem maður myndi njóta aftur og aftur. Ég sá fyrst nafn Macy Gray í heimildunum og fór að humma. Frammistaða hennar var svo góð að ég þekkti hana ekki einu sinni fyrr en um það bil 3. af leiðinni. Ég er sérstaklega stoltur af augljósri umhyggju og athygli á smáatriðum til að skapa tilfinningu og útlit annars fallegs tímabils í afrísk-amerískri menningu sem er mjög smekklega unnin. Annar mjög áhugaverður þáttur er að verkefnið snerist síður um kynþáttagerð sinnum en óendanlega meira í takt við auðlegð persónanna og tilfinningalega fjölbreytileikann sem þær veita til að sýna að þegar upp er staðið snýst þetta um þær ákvarðanir sem við tökum og að hve miklu leyti við tökum ábyrgð á þeim vali. Þetta er verðug, glæsileg framsetning á Afríku-amerískt líf og er örugglega ætlað að verða klassík. Þú skuldar sjálfum þér að hafa þetta sem hluta af safninu þínu. Ég mæli eindregið með því.