Horfði á þetta í gærkvöldi og var yfirvegaður af hjartnæmum söguþræði, frábærri persónuþróun og góðu karma-stemningunni sem stafar af leiklistinni og kvikmyndinni í heild. fer daglega í skrifstofuvinnuna sína sem verður innblásinn til að taka danskennslu. Á leiðinni læra söguhetjan og hinar margvíslegu persónur sem hann hittir í leit sinni að því að vera sléttur á dansgólfinu lexíur um aðra og sjálfa sig. Sagan hefur aðdraganda um hvað dans í Japan táknar félagsfræðilega, svo það er ekki alveg eins einfalt að læra að dansa í Japan og hér í Bandaríkjunum. Myndin er létt í lund; þú munt hlæja upphátt að sumum sjónarspilunum. Samt er það líka virðulegt á þann hátt sem erfitt er að lýsa. Allar persónur myndarinnar eru teknar alvarlega, eins og þær eru, og engin minnkar vegna „ófullkomleika“ þeirra. Ég hef verið að hugsa um að fara á dansnámskeið með nokkrum vinum. Það gerðist svo að vinkona mín lánaði mér myndbandið um að læra að dansa. Er þetta samstillt eða hvað? Ég held það vegna þess að núna er ég virkilega nörd að prófa. Horfðu á þessa frábæru fjölskyldumynd (lítil börn fá hana kannski ekki, en það myndu unglingar örugglega gera það) og brostu að ósvikinni umhyggju sem þú sérð í henni aftur og aftur. Hvers vegna þeir myndu gera endurgerð af Shall We Dance er ráðgáta, eins og það er. fullkomið eins og það er.