*****Spoiler eða tveir, ekki það sem skiptir máli******Tvennt stendur upp úr við þessa mynd. Í fyrsta lagi hefur hún verið titluð bæði „Bruno“ og „Klæðaburðurinn“ og ef þú hefur séð þessa mynd muntu ná kaldhæðninni í því. Í öðru lagi er hún að taka á vandamálum algjörlega utan veggja. Ævintýri krossdressara í grunnskóla er ekki eitthvað sem það var grátandi þörf fyrir kvikmynd um, né efni sem ég held að flestir myndu hafa áhuga á. Shirley MacLaine tekst að ganga í kringum málefni kynjanna með því að binda saman löngun Bruno að klæðast kjól fyrir trúarbrögð, sem sennilega opnar enn þyrnari dós af ormum - hvað var hún að hugsa? Já, það er einhver húmor og hann er ekki beint móðgandi, en svona órólegur tilfinning í upphafi heldur bara áfram að vaxa. Það gerir ekki mikið til nema að endurtaka frjálshyggjuþuluna um að það eigi að samþykkja (eða kannski undanskilja?) "ólíkt" fólk sama hvað. Sem er allt í lagi ---- en til þess að fólk geti lifað í samfélagi þurfa allir að gefa smá til að ná saman. Bruno vill ekki bara vera í kjól, hann vill mæta eins og lítill Gladys Knight á verðlaunakvöldinu og lokabúningurinn hans lætur hann líkjast Cabbage Patch Cowgirl Doll. Samt klæða sig allir hinir krakkarnir og haga sér eins og venjulegir krakkar. Svo hvað gefur? Ef það kæmi niður á því gætum við öll lýst okkur sérstök eða öðruvísi og hegðað okkur eins og okkur líkaði og niðurstaðan yrði algjör ringulreið. Þetta samþykki fólks sem er "öðruvísi" er líka frekar þröngt skilgreint, ég efast um að við munum nokkurntíma sjá mynd um krakka sem finnur sitt rétta sjálf og vill klæðast alklæðnaði, veiða gæsir og fara í dráttarvélar og heimta alla aðra bara samþykkja hann eins og hann er. "Bruno" er ein heimskuleg mynd og algjör tímasóun.