Darcy og unga dóttir hennar Pamela eru á leið út til landsins þar sem kærasti mömmu hennar Peter yfirgaf læknisstöðu sína í borginni til að gerast rithöfundur og laga gistiheimili með morgunverði. Þó að þetta gistihús eigi sér hræðilega fortíð og Pamela lærir af einni stelpunni sem býr í bænum að vansköpuð norn hafi einu sinni búið í því húsi. Þeir kölluðu hana „Tannálfið“ þar sem hún myndi drepa börn eftir að hafa fengið síðustu barnatönnina. Þetta verk við gistihúsið hefur vakið 'Tannálfið'. Nú hefur hún augastað á Pamelu og síðustu barnatönninni hennar, en ef einhver verður í leiðinni standa þau frammi fyrir sömu örlögum og Pamelu bíður. Gamla þjóðleg goðsögn þessarar myndar um 'Tannálfin' málar hana ekki á mjög rausnarlegan hátt eins og þú myndir trúa þegar þú varst barn. Elska þau ekki bara að breyta gleðilegum æskuminningum í martraðir! Annað sem féll í sama flokk var "Darkness Falls (2003)". Ég get ekki borið saman hversu lík þau eru í húsnæðinu, því ég hef ekki séð það síðarnefnda, en ég las aðallega að þeir hafi í grundvallaratriðum sömu hugmynd. Fyrir aðeins beint á DVD kvikmynd lítur þetta DTV viðleitni vel út og hefur nokkrar efnilegar myndir sem umlykja tilgangslausa og hefðbundna bóksögutækið. Það er þörf á lágum væntingum, þar sem ég myndi ekki flokka það sem árangur, en mér fannst það vera of lítið skemmtilegt. Saga Cory Strode og Cookie Rae Brown eða bakgrunnur þessarar 'Tooth Fairy' persónu er algjörlega nakin þar sem hún hallast meira að a skárra farartæki en nokkuð yfirnáttúrulegt. Kjánalegt er góð leið til að lýsa því sem er að gerast í þessari illa handrituðu sögu, en hún er í raun aldrei eins og ævintýrahrollur. Samræðurnar geta virst frekar óþarfar og siðferðilega hunsaðar. Þó að leiklistin sé einfaldlega undir í takt við hinar bragðlausu persónur sem þær þurfa að vinna úr, en leikstjórinn Chuck Bowman býður upp á frumlega blóðslettu og hræðilega viðbjóðsleg stökk. Þetta bætir dálítið upp skortinn á spennu, núllhræðslunni og almenna tóninum. Leikstjórn hans er þokkalega alvörugefin og sjónrænt fær, þar sem hann fær einhverja andrúmsloftslýsingu sem stangast vel á við flotta ljósmyndun. Hin efnilega upphafssenan er hrollvekjandi áhrifarík. Hraði hans getur hægst á köflum og það er skrýtið og óþarfa hægfara atriðið sett inn, en engu að síður verður það aldrei of þröngsýnt þegar eitthvað virkt gerðist sem sá til þess að mér leiddist ekki. , þar sem það er nóg af fráhrindandi grjónum og útlit tannálfunnar er sérstaklega klísett. Tannálfurinn getur litið ógnandi út í svörtu skikkju sinni, freyðandi förðun og snöggum hreyfingum. Að vera á staðnum hjálpar til við að skapa náttúrulegri tilfinningu og getur orðið ríkur í andrúmsloftinu í tilfinningu sinni fyrir hryllingi. Barnaleikarar geta verið ótrúlega pirrandi en Nicole Muñoz var sæmileg í sínu hlutverki. Lochlyn Munro og Chandra West eru nokkuð traust, en geta verið aðeins of orsakasamur í frammistöðu þeirra sem Peter og Darcey. Hin geislandi glæsilega Carrie Anne Fleming er ein af gistiaðilum þeirra. P.J Soles kemur að litlu leyti fram sem hjátrúarfullur nágranni sem reynir að vara þá við illskuna sem leynist á gistihúsinu. Ég hélt að þetta væri allt í lagi tímasóun sem er með hljóðhugmynd, sem er bara ekki nógu vel útfærð og framkvæmd er frekar kennslubókarefni. Áhugaverð vitleysa en á sama tíma einstaklega gleymin.