Varla þremur og hálfu ári eftir að hafa klárað mánaðarspilun (7.-31. október 1953) í Broadway's Coronet Theatre (á vesturhluta 49th Street; síðan endurnefnt O'Neill), treysti MGM á fyrri góðan árangur leikritsins í London. að prýða frábæra leikarahópa og - að mestu leyti - "opnuðu" vandlega framleiðslu á sorglega niðurskornu handriti þessarar snjalla niðurrifsgríns í breiðstrætinu og voru verðlaunaðir með hóflegu höggi. Ava Gardner er æ svekktari eiginkona Stewart Granger, sem alþjóðlega vel heppnuð og algjörlega sjálfsánægð "vinnufíkill" (áður en hugtakið hafði verið búið til) sem notar hinn ævarandi svekkta David Niven til að reyna að endurvekja ástríðu hjá maka sínum. Þegar „önnur brúðkaupsferðin“ siglingin sem Gardner dregur Granger inn í skilur tríóið (og hundinn hans Granger) eftir á suðurhafseyju (voru það aðrir sem lifðu af? Það er til síðari þróunar söguþráðar), heldur Granger áfram að stjórna heiminum í kringum sig - að byggja upp stór kofi fyrir sjálfan sig og eiginkonu sína og lítill einn af titlinum fyrir Niven - eða ótengda karlinn. Kjarninn í raunverulegum söguþræði leikritsins fer aðeins í gang um það bil hálfa leið í gegnum myndina þegar Niven leggur til að Granger og hann skiptist á sem leigjendur of the Little Hut - að deila einu kvendýrinu á eyjunni þar sem Granger hefur verið tilbúinn að deila einu skóparinu (sínum). Ástæðan (sem Granger telur sína sterku hlið) ræður ríkjum og gremjan ræður ríkjum - um tíma.David Niven og Ava Gardner er frábær í útnefndum hlutverkum sínum sem tælandi og tælandi tælandi og Stuart Granger - venjulega kallaður bara til að vera myndarlegur og grimmur í hasarhlutverkum og skrýtnu miskasta sérgreininni (gráandi fallegur drengur sem Apollodorus í CAESAR AND Shaws. CLEOPATRA árið 1945) - gefur einn af betri leikaraframmistöðu kvikmyndaferils síns sem eiginmaðurinn sem gæti í raun verið eins klár og hann heldur að hann sé. 33 árum síðar myndi hann aftur sýna þennan ljúffenga þéttbýlismynd á móti Rex Harrison í fyrstu (og BÆÐUM síðustu) Broadway-þátttöku Grangers í endurvakningu á kvikmyndinni THE CIRCLE eftir Somerset Maugham sem endaði aðeins með dauða Harrisons. Við værum mun ríkari ef Granger hefði notað þessa hæfileika oftar. Eins efnilegt og menagetið er, þá er þetta, þegar allt kemur til alls, mjög bresk Boulevard gamanmynd OG Hollywood á fimmta áratugnum sem er að segja að (ólíkt heimildarleikritinu) mjög lítið kynlíf heldur áfram. Til að vera hreinskilinn, ef þú gefst ekki upp á hugmyndunum sem knýja fram tilþrif þá verður það svolítið kjánalegt (sama grunnþráðurinn er þróaður á miklu ánægjulegri hátt þremur árum síðar í Cary Grant/Deborah Kerr/Robert Mitchum/Jean Simmons (eiginleg eiginkona Stewart Granger) GRASSIÐ ER GRÆNRA, byggt á enn minna vel heppnuðu leikriti, en af ​​einhverjum ástæðum mistókst þessi yfirburða smámuni í miðasölunni). Eins stórkostlega og MGM setti verkið, urðu óheppileg mistök - kjánaskapurinn sem endar Dvölin á eyjunni er teiknuð á teiknimyndalegan hátt í því sem hefði átt að vera augnablik ósvikinnar spennu - sökkun snekkjunnar sem SETUR þá á eyjuna. Á endanum fáum við aðeins um það bil þrjá stundarfjórðunga af hinum raunverulega Little Hut, en níutíu góðar mínútur af David Niven, Ava Gardner og Stewart Granger sem gera myndina skemmtilega afþreyingu. Ekki hámenning, en verðug sektarkennd. Við fáum meira að segja mjög fallegt skraut í Walter Chiari (sem er talinn vera raunverulegur elskhugi Ava á þeim tíma). Eins og ein af betri ræðum hans segir: "Boola, boola!"