Ég sá þessa nýlegu Woody Allen mynd vegna þess að ég er aðdáandi verka hans og ég geri það að verkum að reyna að sjá allt sem hann gerir, þó að umsagnir um þessa mynd hafi orðið til þess að ég bjóst við vonbrigðum viðleitni. Þeir höfðu rétt fyrir sér. Þetta er rugluð mynd sem getur ekki ákveðið hvort hún vilji vera gamanmynd, rómantísk fantasía eða drama um miðjan lífskreppu kvenna. Alice (Mia Farrow) er eirðarlaus miðaldra kona sem hefur gifst til mikillar auðs og lifir stefnulausum lúxuslífi með frekar leiðinlegum eiginmanni sínum og tveimur litlum börnum þeirra. Þetta frekar hversdagslega plotthugtak er lífgað upp með slíkum ólíkindum eins og gamall kínverskur alþýðulæknir sem gerir hana ósýnilega með einhverjum töfrajurtum og draug fyrrverandi elskhuga (sem hún flýgur yfir Manhattan með). Ef þessar viðbætur hljóma of frábærlega fyrir þig, hvernig væri þá eitthvað meira prosaic, eins og ástarsamband við saxófónleikara? Ég var aldrei alveg viss um hvað þessi blandaða rugl var að reyna að segja. Það eru aðeins örfáar virkilega fyndnar augnablik í myndinni og endirinn er virkilega fáránlegur snerting af Pollýönnu. Leigðu 'Glæpur og misgjörðir' í staðinn, frábærlega vel gerða mynd sem tekst að sameina gamanleik við alvarlega íhugun á siðferði og siðferði. . Eða farðu aftur í "Annie Hall" eða "Manhattan".