Þó það sé ekki beinlínis móðgandi, er 1967 útgáfan af "The Perils of Pauline" vissulega vitlaus. Titillinn gæti leitt til þess að þú búist við virðingu fyrir Pearl White (upprunalega Pauline í 1914 þöglu 20 þáttaröðinni) en fyrir það væri þér betur borgið með útgáfunni frá 1947 með Betty Hutton í aðalhlutverki. Þessi 1967 útgáfa er eins og blanda af "Casino Royale" og þeirri veikustu af Elvis myndunum. Það versta af öllu er að þetta er ekki blanda af þessu heldur meira eins og einhver sem hefur teipað saman hluta úr hvorum fyrir sig þannig að hluturinn hoppar fram og til baka á milli tveggja stíla. Það sem er samheldni í framleiðslunni kemur frá því að Pamela Austin (Pauline) og Pat Boone (George Steadman) pöruðust saman, sem passa vel því bæði skortir jafnvel grunnleikhæfileika (ímyndaðu þér að Mandy Moore leiki á móti Dan Quayle). Austin myndi síðar leika á móti John Aston í "Evil Roy Slade", þar sem hæfileikamismunurinn á milli þeirra var í raun sársaukafullur á að horfa. Um miðjan sjöunda áratuginn var hún „Dodge Rebellion“ stúlkan, sem slík var hún sýnd í svipaðri röð af hættulegum aðstæðum - ímyndaðu þér Sandra Dee í dökkbláum samfestingum. Þegar auglýsingastofa bílaframleiðandans skipti henni út fyrir "Dodge Fever" stúlkuna fékk einhver þá björtu hugmynd að sýna hana í leikinni kvikmynd. Hvaða saga er hér hefst með því að Pauline ólst upp í Baskerville Foundling Home sem leikkonan rekur sem lék frú Chatsworth Osborne eldri í "Dobie Gillis". George verður ástfanginn af henni (Pauline-ekki frú Osborne) og eyðileggur nokkur tækifæri sem hún þarf að ættleiða. George fer til að leita auðs síns og hin 19 ára Pauline fær vinnu við að leiðbeina ungum olíuríkum prinsi frá Mið-Austurlöndum. Þegar hann reynir að bæta aðlaðandi ljósku við haremið sitt hleypur hún í burtu og fer frá hættu til hættu. Þar á meðal eru afrískar pygmear, 99½ ára gamall milljónamæringur sem vill frysta hana þar til eins árs barnabarn hans verður nógu gamalt fyrir hjónaband, kvikmyndaiðnaðinn og rússneska geimáætlunina. Allt þetta er ætlað að vera kjánalegt og heillandi en tekst það. bara kjánalega hluti. Nokkuð er reynt að innleiða þögla kvikmyndaútlit í hasarmyndirnar með því að líkja eftir vansveifingu myndavélar (sem flýtir fyrir aðgerðinni). Því miður er allt annað (kvikmyndalager, framleiðsluhönnun, klipping) niðurdrepandi 1960. Ekkert hér nálgast jafnvel myndirnar af Perluhvítu sem er spennt við trjábol sem hreyfist í átt að suðsög eða bundin við járnbrautarteina og bíður eftir lestinni sem nálgast. Og enn og aftur, hvað veit ég? Ég er bara barn.