Lauslega hugsuð sem ádeila á D.W. Griffith's Intolerance, The Three Ages var fyrsta tilraun Buster Keaton að gamanmynd í fullri lengd. Eina líkindin við Intolerance eru upphafs-"bóka" atriðið og sú staðreynd að svipaðar sögur í gegnum tíðina eru klipptar saman í heildarmynd. Rök Keaton fyrir því að tileinka sér þennan stíl var að ef hún heppnaðist ekki sem kvikmynd í fullri lengd væri hægt að fækka henni niður í þrjár tveggja hjóla. Sem betur fer heppnast The Three Ages frábærlega sem gamanmynd og inniheldur einhverja skemmtilegustu rútínu sem ég hef séð í myndum Keatons. Það er ekkert einstakt eða djarft við söguþráðinn. Þetta eru einföld stráka- hittir-stelpu, strák-missir-stelpa, strákur-fæ-stelpur, en tímabilsádeilurnar eru uppþot og setja viðmið fyrir framtíðarverk eftir Mel Brooks og allar myndir af þessari tegund. Hins vegar trúi ég því ekki að nokkur hafi nokkurn tímann toppað þessa gamanmynd. Enginn getur leikið hinn elskulega fífl eins og Keaton og glæfrabragðið í þessari mynd er eitt af hans bestu. Að auki eykur framkoma Wallace Beery sem keppinautur Keatons enn frekar aðdráttarafl þessarar myndar. Allir sem halda að gamanmynd frá 1920 sé ekki vel þegin af nútímaáhorfendum þurfa að sjá þessa mynd.