Fires on The Plain (1959) ****Maður sér ekki svona myndir lengur. „Eldar á sléttunni“ er ótrúleg lýsing á lífi hermanna japanska keisarahersins. Meistaraverk Kon Ichikawa fjallar um Tamura, berklasjúkan hermann þar sem hann ráfar um landslag Filippseyja á síðasta ári stríðsins. Hann er sendur í burtu á sjúkrahús af yfirmanni sínum aðeins til að vera neitað um meðferð og því er hann sendur til baka. Yfirmaður hans segir honum að fara til baka og ef þeir neita honum aftur þá er síðasta skipun hans að drepa sig með handsprengju sinni. Honum er aftur hafnað en mætir hópi hústökumanna sem situr fyrir utan sjúkrahúsið. Daginn eftir verða þeir fyrir skotum af bandarískum hermönnum og Tamura flýr, velur að drepa sig ekki, og þaðan reikar hann á milli staða og reynir að komast til Palompon. Hann kemst að því að sumir menn hafa borðað mannakjöt til að lifa af, á meðan aðrir versla eins mikið tóbak og þeir geta fyrir það sem þeir geta fengið til baka. Myndin er uppfull af rólegri tilfinningu örvæntingar og auðn, með vott af geðveiki. Allir sem við sjáum eru húð og bein, þakin óhreinindum klædd rifnum og tættum tuskum. Ichikawa notar myndavélina sína til að ná fallegum myndum af eyðilagða landslaginu og japönskum hermönnum sem ganga um það. Kon Ichikawa var frægur í Japan fyrir að gera margar gamanmyndir og ádeilur og það eru augnablik í Fires on the Plain sem eru bítandi fyndin. Tökum sem dæmi mynd af því sem virðist vera látinn maður sem liggur á andlitinu niður í vatnsbóli; hermaður gengur en og spyr sjálfan sig upphátt hvort þannig muni þau öll enda, sem maðurinn lyftir höfðinu upp úr vatninu og svarar "hvað var þetta?" og fellur svo andlitið enn dýpra í pollinn en áður. Önnur bráðfyndin þáttur felur í sér að einn maður finnur stígvél meðfram göngustígnum. Hann tekur stígvélin og setur þau gömlu í staðinn. Annar maður gengur fram hjá og sér þessi stígvél og skiptir um gömlu stígvélin sín. Atriðið heldur áfram þar til Tamura finnur skiptastaðinn og skoðar stígvélin sem eftir eru án þess að vera með neina sóla. Hann lítur vandlega á sína eigin og á jörðina, og ákveður að þeir séu báðir kaput, fjarlægir hann sína eigin og fer berfættur. Myndin er uppfull af ótrúlegum senum, hvert af öðru. Eins og Mizoguchi og Kurosawa kunni Ichikawa að nota myndavélina sína til að mála fallegar og töfrandi myndir. Það eru margar töfrandi myndir af mönnum á hrjóstrugum tómum sléttum umkringd engu nema reyk í loftinu og dauðum eða deyjandi líkum á brotinni jörð. Það er annað ótrúlegt atriði þar sem tugir japanskra hermanna reyna að fara yfir veg sem Yanks varði við um miðja nótt, allir skríða á höndum og hné þegar myndavélin fylgist með ofan frá. Myndin dregur nafn sitt af reyksúlunum sem stíga upp úr eldum á sléttunum sem sjást í gegnum myndina. Þeir tákna fyrir hermenn lífið aðeins venjulegra; líf japanskra bænda heima við að brenna kornhýði. Vonarmerki þeirra um hið eðlilega líf eru hins vegar í fjandsamlegum höndum. Myndin olli uppnámi á sínum tíma með myndrænu efni. Mikil áhersla er lögð á skelfing stríðs, ekki bara við óvininn heldur innan þinna raða og sjálfan þig. Eldar á sléttunum eftir Kon Ichikawa er ótrúlega ekta og áhrifamikil og dálítið truflandi mynd af hryllingnum sem mennirnir sem eru í neðri röðum keisarahersins verða fyrir. Bréf frá Iwo Jima eftir Clint Eastwood, þótt hún sé mjög góð mynd, kemst hún hvergi nærri því að átta sig á hryllingi stríðsins sem lýst er í Fires on the Plain. (Eastwood var eflaust undir áhrifum frá myndinni, þar sem hann segist vera svona klassískur japanskur kvikmyndaáhugamaður.) Margar stríðsmyndir sýna að stríð er helvíti með augum sigurvegaranna. Í Fires on the Plain er okkur sýnt að stríð er enn helvítis þegar þú ert á týnda endanum 4/4