Ég hef séð rómantískar gamanmyndir og þetta er ein auðveldasta/versta tilraunin. Mikið af atriðunum virkar á „plug-and-play“ hátt sem er sett inn nákvæmlega til að samræmast rómantískum gamanmyndum. Venjulega er þetta í lagi vegna þess að við erum að fást við tegund, en áskorunin felst almennt í því að gera hana frumlega, nýja og frumlega. Þessi mynd gerir það ekki. Það er engin tilfinning um hverjar persónurnar eru í raun og veru, fyrir utan Sylvie Moreau (sem er raunveruleg stjarna þessarar myndar, ekki Isabelle Blais). Þær falla inn í þessa einvíddar klisju og verða ekkert annað en einfaldar leikbrúður sem þjóna þeim tilgangi að vera mjög léttur frásögn. Hraði myndarinnar getur orðið pirrandi, taktur vantar og klippingin er full af óþarfa nærmyndum. Ég ætti líka að nefna of stílfærðar skreytingar sem gera sumar senur gjörsneyddar af einhverju náttúrulega, eða öllu heldur, sem gerir tilraunina til að virðast náttúrulega of augljós. Auðvitað, ásamt því, hefurðu rétta sappy tónlistina sem hljómar því miður oft misjafnlega. Ég trúi ekki að kvikmynd sem gefur augljósar vísbendingar um Woody Allen endi með að vera svona blekkjandi. Ef þú býst við góðri léttúðlegri rómantískri gamanmynd þá er þetta ekki það. Eða réttara sagt, þetta er léleg tilraun til þess. Þú munt aðeins yfirgefa leikhúsið og velta því fyrir þér hvers vegna þessi mynd hefur hlotið svona lof þegar kvikmyndir eru orðnar meira en 100 ára gömul og það eru miklu betri leikstjórar frá Quebecois sem gera betri myndir. Les Aimants er góð mynd fyrir það sem hún er. En það er slæmt ef þú lítur á kvikmyndir sem list og leikstjóra sem höfunda.