Þetta er síðasta hollenska myndin sem Paul Verhoeven gerði áður en hann hélt áfram að gera almennar Hollywood myndir "Basic Instinct", "Robocop" og "Total Recall", meðal annarra. Hann setur sviðið með því að opna þessa sögu með svörtu ekkjukónguló sem grípur bráð í vefnum sínum áður en við hittum Gerard Reve, pirrandi sjálfhverfan rithöfund með sjúklegt ímyndunarafl. Gerard hefur verið boðið að vera gestafyrirlesari á fundi Bókmenntaklúbbsins í sjávarbænum í klukkutíma eða svo frá Amsterdam. Verhoeven lætur okkur sjá hvernig ímyndunarafl Gerards snýr raunveruleikanum. Aðspurður hvort rithöfundar séu dálítið nálægt geðveiki viðurkennir hann þegar hann les blaðið „og það stendur „búm“ ég les „doom“, þegar það stendur „flóð“ les ég „blóð“, þegar það stendur „rautt“ sé ég „ dauður.'“ Þegar hann segir sögu nógu oft fer hann að trúa henni; "Ég lýg sannleikanum." Hann tekur tilboði um að vera næturgestur gjaldkera klúbbsins, fallegs ríks stofueiganda. Þegar hann kynnist henni og kemst að því að eiginmaður hennar er látinn fer hann að ímynda sér að hún sé „svört ekkja“. Er þetta meira af raunveruleikanum hans eða er hún morðingja? Þetta er sálfræðilegt drama og þegar ég rifjaði upp hver af þessum gömlu myndum hefur festst í minninu, komst ég að því að það væri uppáhalds kynið mitt. Þegar litið er á verk hans virðist það vera Paul Verhoeven líka og hann er snillingur í því að láta okkur efast um eigin skilning okkar á raunveruleikanum. Það er ágætis hraðabreyting frá venjulegu Hollywood-fargjaldi. Ég sá hana árið 1983 og þetta er mynd sem „fastur“.