Ég er nýkomin heim eftir að hafa skoðað þetta verðlaunatilnefnda lækni og ég var rækilega snortinn og áhugasamur um að kanna verk þessa náunga sem ég hafði aldrei heyrt um áður. Auðvitað er ég einhver sem er heilluð af fallegum arkitektúr, svo ég geri mér grein fyrir að öðrum er alveg sama. Við getum aðeins ímyndað okkur ef það hefðu verið nokkrir fleiri hugsjónamenn í Fíladelfíu seint á sjöunda áratugnum þegar áætlanir Kahns voru möguleiki, þvílík dásamleg miðborg þar væri. Ef þú veltir því fyrir þér hvort þú eigir eftir að sjá meira um bygginguna í Bangladesh í upphafi myndarinnar, vertu þá þolinmóður, því þar mun það veita hápunkt myndarinnar í lokin. Persónulegar uppgötvanir sonar hans við gerð þessarar myndar eru nokkuð áhugaverðar, stundum átakanlegar og jafnvel fyndnar stundum. Það er eitt kómískasta andskotans gífuryrði sem nokkru sinni hefur verið fangað á myndavélinni. Til að ná góðum tökum á þessu skjali er snertandi söngleikur með frábærri svipmikilli strengjatónlist. Og tjáningargleði er aðalatriðið í arkitektúr Kahns. Athugasemdir annarra arkitekta um andlegt eðli efnis og hvernig byggingar Kahn dró það fram tengja saman heildarupplifun þessarar myndar.