Fyrir mér eru Ofviðrið og persónur þess (sem ég á við hinar aðdáunarverðu) eins og gamlir vinir. Allt frá því að ég byrjaði fyrst að upplifa leikritið í gegnum leiklistarnámskeið (ég lék Ferdinand) fann ég mig strax upptekinn af þeim frábæra heimi sem Shakespeare skapaði. Ég man vel eftir einum nemanda sem ákvað að leika ekki Ferdinand eftir allt saman, og því steig ég á svið og fékk þann heiður að leika á móti frábærri Miröndu. Ein af kostunum sem frábær vinur hefur er að þú getur aldrei þekkt þá til fulls - þar er alltaf eitthvað sem þú getur uppgötvað um karakter þeirra. Kvikmyndaframleiðsla á Ofviðri gæða er því eins og heimsókn til gamlan vinar, sem manni þykir vænt um: hver heimsókn gefur manni nýja sýn á minninguna sem við áttum um verkið. Með bókum Prospero var lögð áhersla á helgisiðið og glæsileika leikritsins, hina ríkulegu hátíð listarinnar innan listarinnar. Hér sjáum við sýn sem dulspekileg dulspeki, með kærleiksríkum innréttingum fullum af kertum og krítarskýringum á gólfum, meira Aleister Crowley en Napólí aðalsmaður. Það fékk mig líka til að endurskoða - hvers vegna var það sem Prospero var rekinn frá Napólí? Töfrakraftur hans er svo áþreifanlegur í þessari framleiðslu að það fær mann til að velta fyrir sér hvort það hafi bara verið pólitík sem dæmdi Prospero í útlegð, heldur staðreyndin um að hann væri ólíkur jafnöldrum sínum. Svo, í hinum raunverulega heimi, þjáðist hann. Var rekinn út, máttlaus til að breyta röngu til hægri. Öll illmennin í þessu leikriti, hvort sem þau gera sér grein fyrir því eða ekki, starfa í samræmi við að skapa sársaukafyllri, helvítis heim - það er alltaf í þágu kúgarans að gera lífið á jörðinni nær helvíti. En Prospero tekst að koma þessum jarðnesku illmennum inn á eyjuna sína, ríkið þar sem hann hefur (algert) yfirráð.Shakespeare kemur með áhorfendur sína í leikhúsið, ríkið þar sem Shakespeare ræður atburðunum, orðinu, úrslitunum. Shakespeare er auðvitað Prospero - en það sem þessi kvikmyndaaðlögun gerir sem heiðrar textann í raun og veru er að gera Prospero svo sympatískan að slíkri skynsemismynd, þrátt fyrir að hann sé umkringdur því sem samfélagið kallar óskynsamlegt (stjörnufræðitextar, gullgerðartákn, töfrandi skýringarmyndir osfrv.). Er skynsamlegra að vera manneskja og manndráp, eða að vera villutrúarmaður og vinna að leiðréttingu ranglætis? Prospero ER villutrúarmaður, því ástæðan fyrir því að hann yfirgefur töfra sína er ekki vegna þess að bækurnar munu missa gildi sitt í Napólí, heldur vegna þess að þær eru ekki nauðsynlegar lengur - heimurinn sjálfur - er orðinn töfrum bókanna. Í Hamlet kynnir Hamlet a spila fyrir jafnaldra sína. Leikritið sakar félaga sína um samsæri gegn öðrum fyrir eigin framgang. Viðbrögð áhorfenda eru mismunandi: Á meðan Ophelia er undrandi bregst Claudius við með undrandi áfalli. Þetta gerist innan leikritsins og síðan lætur Shakespeare þetta leikrit flytja fyrir menn síns tíma. Fylgdi Shakespeare eftir viðbrögðum þeirra? Í storminum lifir Prospero leikritið sem hann er að smíða og við lifum því með honum. Hvernig bregðumst við við? Bregst þú við með einfaldri gleði við hamingjusöm endi? Ertu í uppnámi og hneykslaður yfir því undarlega í þessari framleiðslu, sem er alveg viðeigandi miðað við heimildarefnið? Finnst þér leiðinlegt yfir því að þetta litla líf, leikritið, er ásamt svefni, jafn skammvinnt og það er eilíft? Harmleikurinn er sá að Shakespeare skapar paradís skynsemi og vonar fyrir líf mannkyns á jörðinni en maðurinn er veikur og vill ekki gera sér grein fyrir því í þágu lítillar valdabaráttu. Við eigum Claudiuses. Eins og góður vinur er þessi mynd ekki gallalaus. Ég er ósammála því vali að mála sum atriði algjörlega í bláu. Dans sjómanna er frekar snertandi. En í hjartanu er þetta sannarlega The Tempest og eitt af mörgum andlitum þess.