Loksins - ég hef loksins komist að því og náði að sjá "hreint" eintak af Pakeezah! Hingað til hef ég aðeins verið með skrýtna og klóra útgáfa af sjónvarpinu í Dubai einhvern tímann á tíunda áratugnum, með sérkennilegum enskum texta, svimandi breiðtjaldi og fljótandi lit með eigin huga. Eftir að hafa hugsað heiminn af svo lélegu (og stuttu) eintaki finnst mér sú ágætis virði að bíða og allar 140 mínúturnar enn ánægjulegri en ég hélt að væri mögulegt. Þetta var mynd hinnar yndislegu Meena Kumari frá upphafi til enda, og ég tel að hún hafi skipulagt hana frá 1958 og loksins áttaði sig á því 1971. Hvílík skömm að langvarandi alkóhólismi drap hana loksins skömmu síðar, og í raun að hún var of veik til að koma fram í sumum senum í Pakeezah, sem þurfti líkama tvöfaldur. Í sumum atriðum sést álagið örugglega í andliti hennar. Sagan um hreinleika gegn mótlæti get ég aðeins litið á sem skáldskap þar sem ég hef enga reynslu af neinu sem er fjarlægt honum, en mér er leitt að skilja að hún lýsir af trúmennsku heim sem nú er horfinn sem verður að hafa verið algeng á sínum tíma á Indlandi. Þetta er glitrandi og litrík mynd með einföldum miskunnarlausum epískum boðskap, ákafan rómantískan harmleik sem er einhvern veginn samtímis feelgood líka. En fyrir mér er það hin óviðjafnanlega gullna tónlist eftir Ghulam Mohammed eins og hún er sungin af hinum óviðjafnanlega Lata Mangeshkar - sérstaklega Thare Rahiyo - og þáttur hennar í framvindu sögunnar sem gerir þessa mynd svo framúrskarandi. Ég hef sjaldan heyrt jafn alvarlegan, fallegan, ljóðrænan, dásamlega sungið og spilað lög á hvaða kvikmyndatónlist sem er. Singin' In The Rain er kannski uppáhalds tónlistarmyndin mín en Pakeezah á uppáhaldstónlistina mína - samt sagði Lata að lögin sjálf þýddu hana ekkert sérstakt. Eina syndin er að hinn líka einstaki Mohammed Rafi átti bara eina lagið hérna, að vísu klassískur dúett með Lata. Vegna alls þessa, en ekki blind á galla þess, er Pakeezah uppáhalds indverska kvikmyndin mín, tekin á þeim tíma þegar vestræn væðing Indlands var að aukast og horft er á núna þegar vestræn gildi virðast vera ríkisstyrkt og de rigueur. Horfðu að minnsta kosti á Pakeezah til að fá að smakka á því hvað indversk „popp“ tónlist hafði upp á að bjóða heiminum áður en henni var eytt fyrir trommuvélar, Bollywood Beat og bhangra.