Ég var ánægður þegar ég sá að maðurinn minn leigði "Völundarhús ástríðunnar". Ég elska myndir Almodovar. Við elskuðum bæði myndina. Við gátum ekki hætt að hlæja bæði. Við höfðum sérstaklega gaman af atriðinu þar sem transvestítan er að taka ljósmyndaskáldsögu og á meðan hann er talinn vera ógnað af morðingja með rafmagnsborvél, er honum sagt að svara símanum og segja: "Ég get ekki talað við þig núna, ég" ég er að verða fyrir árás sadisísks raðmorðingja. Ef ég lifi af mun ég hringja í þig aftur". (Það myndi gera frábær símsvara skilaboð til að hugsa um það). Okkur þótti líka vænt um að konan sagði við nýfundna ástvin sinn: "Ég fór í orgíu eftir tónleikana en ég gat ekki hætt að hugsa um þig." (Ég er að bíða eftir að nota þá línu á Twitter). "Völundarhús ástríðunnar" er hrífandi farsi með fullt af hávaða, fyndnum samræðum og augnkonfekti fyrir alla. Myndin hefur elst vel: búningar og hárgreiðslur níunda áratugarins auka enn á geðveikina. Ég myndi gefa henni 10 af 10 einkunn en ég gef henni 8 af tveimur ástæðum. Í fyrsta lagi er atriðið sem felur í sér hægðalyf sem felur í sér mynd af konu sem óhreinkar sjálfa sig: algjörlega óþarfa, og það færir tóninn í myndinni niður í grófa grínmynd í Hollywood um stund. Annað er tillagan um að Queti sé að sofa hjá föður sínum: átakanlegt, já, en aftur, það eyðileggur tóninn í myndinni. Samt mæli ég með myndinni fyrir alla sem vilja fágaðan, kryddaðan og skemmtilegan tíma.