Otto Preminger var einn af frábæru kvikmyndaleikstjórunum. Eins og John Huston var hann persóna úr einni af hans eigin kvikmyndum, eins og Mr Huston var hann dásamleg skinka sem rann inn og út úr frammistöðu af handahófi en lokaafurð erfiðis hans var ótvírætt hans eigin. Með nokkrum undantekningum eru kvikmyndir nú gerðar af fyrirtækjum, ekki einstaklingum, og eru þar af leiðandi yfirleitt mjög fágaðar „pakkar“, vara á svipaðan hátt og golfbolti, dós með hundamat eða bíll er Varan. Þátttaka manna í ferlinu er nánast tilviljunarkennd. Slík er matarlystin fyrir vörunni að það virðist enginn endir á línu velkláruðum, glansandi, yfirborðsskemmtilegum en á endanum innihaldslausum kvikmyndum sem flæða yfir ótal sjónvarpsrásir og kvikmyndir Það er enginn tími fyrir mann eins og herra Preminger að standa aðeins frá straumnum „vara“ og búa til persónulegt listaverk. Auðvitað hefur alltaf verið „List í þágu listar - peningar í Krists sakir“ í kvikmyndagerð, en nú hefur „Ars Gratia Artis“, að öllu öðru leyti en nafninu, verið send á klippistofugólf sögunnar. Í dag væri Otto Preminger heppinn að fá vinnu við að afhenda pizzur í Hollywood. Fyrir hálfri öld, eftir að hafa gert hina gríðarlega áhrifamestu "Laura", "Hvar gangstéttin endar" og "Tunglið er blátt", hóf hann tökur á umdeildri skáldsögu Nelsons Algren, "Maðurinn með gullna arminn" í sérvitringum og einstaklingshyggju sinni. Í stað þess að fara með myndavélina sína út á göturnar dvaldi hann í stúdíóinu og notaði stílfærð nánast expressjónísk leikmynd, sérkennilega leikarauppsetningu (Herra Frank Sinatra - heitt eftir velgengni hans í "From here to eternity", hin unga, óreynda en hrífandi fallega fröken. Kim Novak og herra Arnold Stang, maður sem snýr að sínu eigin hjarta og merkilegt tímabil eftir Elmer Bernstein með rjóma djassmanna vestanhafs. Otto Preminger-mynd var alltaf alhliða upplifun, til að líta á hana sem eina heild frekar en að skipta henni niður í leiklist, leikstjórn, ljósmyndun. Það sem birtist á skjánum var sýn Premingers, sköpun hans og túlkun hans á skáldsögu Algrens, ekki a kvikmynd af skáldsögu Algren, einhver einn af tuttugu hæfum Hollywood-hakkar gæti framleitt það. Frá fyrsta hi-hat cymbalasláttinum sem fylgir helgimyndaðri titilröð Saul Bass dregst við inn í túlkun Premingers á því sem nú á dögum er kallað "Lífið", í sannleika gruggugt svæði sem er upptekið af hræsnum, dópistum, löggum, eiturlyfjasölum, steinspilara, djasstónlistarmenn, konur þeirra og snagar. Línurnar eru óskýrar í "Lífinu" og hundurinn étur hund þarna niðri. Íbúarnir hringsóla hver um annan eins og hákarlar, í leit að veikleikamerki til að nýta. Frankie Machine (Herra Sinatra) er atvinnukortasali, fyrrverandi dópisti og upprennandi djasstrommuleikari er fæddur fórnarlamb. Þegar erfiðleikar verða á fer hann aftur til nál. Þó að hann leggi í vanann með því að fara í kaldan kalkún, þá er nákvæmlega engin trygging fyrir því að hann fari ekki beint aftur á það lengra niður í línuna. Lýsing herra Sinatra á fíkli í neyð frá brotthvarfi hefur sundrað gagnrýnendum, en staðreyndin er sú að jafnvel fimmtíu árum síðar höfum við flest líklega aldrei séð slíkt í raunveruleikanum svo við vitum ekki hversu nákvæm lýsingin er.Þegar ég sá myndina fyrst seint á fimmta áratugnum var ég mjög hrifinn, horfði á hana nýlega á myndbandi, virtist það, til að orða það óvingjarnlega, hammy. Kannski er hann fórnarlamb eigin velgengni eins og margir leikarar "gera" í kjölfarið cold turkey hefur, með liðnum árum, tekið frammistöðu hans og betrumbætt hana nokkuð. Arnold Stang er framúrskarandi sem vinur Machine Sparrow, frammistaða sem hann fór aðeins fram úr í "It's a mad, mad, mad, mad world". Prófaðu að horfa á hana á stóra tjaldinu og líta á hana sem kvikmyndalega sýn á sönnum höfundi, risa meðal pygmea nútímans - Otto Preminger.