Orðið „1.“ í titlinum hefur ógnvænlegri merkingu fyrir áhorfendur þessarar myndar en fyrir fórnarlömb glæpa. Að minnsta kosti þurfa þeir ekki að sitja hjá og horfa á þessa óendanlega mynd ná eigin dauða. Fyrsta ætti að vísa til: 1. uppkast að handriti; 1. tökur notaðar í hverri sýningu í lokamyndinni; 1. breyting í eftirvinnslu; o.s.frv., o.s.frv. Kvikmyndin er ekki illa leikin, það er bara það að allt við myndina kemur út fyrir að vera verra en þriðja flokks, allt frá kjánalegu handriti til viðarsýningar. Og á meðan þú þjáist í gegnum þessa steinsteyptu mynd, eftir 2 klukkustunda markið, vilt þú vera rekinn úr eymd þinni. Þegar hún er 160 mínútur að lengd er augljóst að það hefði átt að breyta henni í undir 2 klukkustundir. Það þjónar litlum tilgangi að fara í smáatriði varðandi lélega handritið og leiklistina. Jafnvel í hinu jafn hræðilega, Lake Placid, voru að minnsta kosti sýningar Bill Pullman og Bridget Fonda smíðaðar úr afar veikburða handriti, nógu blæbrigðaríkar til að fá þig til að hlæja að myndinni. Í 1st to Die endar maður á því að syrgja aðeins þann tíma sem tapast í að bíða eftir að sjá hvað gerist eftir upphafsatriði undirbúnings sjálfsvígs kvenkyns aðalhlutverksins. Klippingin er svo slæm að maður er aldrei kynntur fyrir einni af aðalpersónunum, sem Ég held (var aldrei alveg sagt) er D.A. Hún birtist bara í einni senu í miðju samtali. Augljóslega var senan þar sem hún er kynnt fyrir áhorfandanum látin falla á gólf ritstjórans. Og enginn áttaði sig á því að persóna sem birtist upp úr engu var óvenjulegt kvikmyndabragð. Í einu orði sagt, ekki eyða tíma þínum í þessa. Konan mín og ég vildi að við gerðum það ekki. En að minnsta kosti bjuggum við til okkar eigin afleiðingar með því að tjá okkur á ýmsum stöðum í myndinni eins og það væri Mystery Science Theatre. "Á meðan, í Cleveland . . . ." !!!!