Helsta vandamálið sem ég sé við þessa mynd er skorið hennar, sem öskrar með hverri nótu: "Þetta er ódýr mynd." Það er ekki mikið meira að segja hér. Einkunnin var einfaldlega súper. Annað vandamálið, sem mér finnst vera frekar alvarlegt, auk þess sem það felur í sér að vinda ofan af söguþræðinum undir lok myndarinnar (eitt af peningamyndunum, ef þú vilt), er samræðan milli Mörtu (Adrienne Barbeau) og sólblómamaðurinn (Richard Ziman), þar sem Martha kemur í ljós að hún er leiðtogi tilraunarinnar. Alltaf meðan á þessu samtali stendur er áhorfandinn mjög meðvitaður um að hann/hann er að hlusta á kvikmyndasamræður. Með öðrum orðum, stöðvun vantrúar rofnar hér. Heiðarleika trúverðugrar samræðu tveggja manna er fórnað fyrir uppfyllingu upplýsinga sem kvikmyndagerðarmenn vilja koma á framfæri við áhorfendur. Þriðja vandamálið var leikarahlutverk Adrienne Barbeau. Þó að ég trúi því satt að segja að hún sé stórkostleg leikkona í sköpunarverki sínu, þá finnst mér að þessi þáttur gæti hafa verið of mikið teygjanlegt. Aðalatriðið í frammistöðu hennar sem virtist ekki passa saman var litrófið sem persónan færist í gegnum myndina frá ástríkri móður fjölskyldu í vandræðum yfir í næstum Rambó-konu í trúboði. Þessi þáttur handritsins hefði augljóslega verið teygjanlegur fyrir hvaða leikkonu sem er og því er ekki hægt að kenna Barbeau of mikla sök. Að því marki sem hún lék sinn hlut með sæmilega hæfileika, myndi ég hins vegar aðeins kalla þetta í meðallagi alvarlegt vandamál fyrir myndina í heild. hryllingur blikkar. Mér finnst að myndin hefði notið góðs af meiri skuldbindingu við þessar leiftur sem aðferð til að koma í veg fyrir að skriðstuðullinn brjótist út í seinni hluta myndarinnar. Hver er þá heildræn einkunnagjöf mín á þessu verki? Ég myndi gefa henni traustan C+ til B-, eftir því hversu mikið kredit þú ert hneigðist að gefa framleiðendum fyrir að framleiða þessa mynd á takmörkuðu kostnaðarhámarki. Jafnvel með tvö alvarleg og tvö í meðallagi alvarleg vandamál, er myndin byggð á traustum söguþræði jungísku hliðar dulspeki nasista. Ég sé engin vandamál með söguþræði eða samræmi; samræðurnar, með undantekinni undantekningu hér að ofan, eru hreint út sagt ljómandi á stöðum, sérstaklega mikilvægu lykilatriðið á milli móður og dóttur í upphafi myndarinnar; eins og fyrr segir var skriðstuðullinn vel útfærður, þó nokkuð fúll í síðari hálfleik; og Nicholas Brendan, sem einnig tók þátt í framleiðendum, skilaði frábærri frammistöðu. Allt í allt er þessi mynd svo sannarlega þess virði að skoða --- sjáðu hana með nasista sem þú elskar. :)