Mjög skemmtilegt, mjög hugmyndaríkt og kvikmyndaævintýri allt saman í eitt, Stardust segir söguna af ungum manni sem býr utan fantasíuheims sem fer inn í hann til að sækja dálítið fallna stjörnu til að komast að því að stjarnan er lifandi, ung og falleg. . Ríki þar sem konungur er við það að deyja hefur sagt að konungur leggi af stað samkeppni á nokkra syni sína til að sjá hver getur sótt rúbín fyrst til að verða konungur á meðan tríó norna vill að stjarnan skeri upp og noti til að halda þeim ungum. Þessir þrír söguþræðir vefjast flókið saman í gegnum alla myndina í bland við góðan leik, töfrandi tæknibrellur og líka heilsteypt viðhorf og húmor. Stardust er skemmtileg mynd og hefur skemmtilega frammistöðu frá stjörnum eins og Claire Danes (ég gæti horft á hana í talsverðan tíma) til Michelle Pfeiffer (ég gæti horft á hana af fullum töfrakrafti jafnvel lengur) sem leikur hræðilegu nornina til Robert Deniro sem leika nancy-boy flugræningja til fullkomnunar. Charlie Cox sem aðalhlutverkið Tristan er viðkunnanlegur og trúverðugur og við fáum mjög góða vinnu frá hópi stráka sem leika synina út sem konunga sem eru stöðugt og stöðugt að reyna að drepa hvern annan. Mark Strong, Jason Flemyng og Ruppert Everett leika hlutverk sín vel bæði í lífi og dauða (elskaði allan þennan þráð líka). Peter O'Toole leikur deyjandi morðingjann pabba og horfðu á fyndna manninn Ricky Gervais sem fékk mig til að hlæja meira en allt í allri myndinni á þessum stuttu fimm mínútum (fínum fótum). En hinn raunverulegi kraftur í myndinni er skáldsagan eftir Neil Gaiman og handritið gert út frá skapandi og frjóa huga hans. Stardust skapar sína eigin goðafræði og sinn eigin heim og það virkar.