Þetta var besta mynd sem ég hef séð um búlimíu. Það snerti nákvæmlega hvað bulimia snýst í raun um og hvernig það snýst ekki alltaf um að vera grannur og í megrun. Það sýndi hvernig fólk með lotugræðgi hefur tilhneigingu til að hugsa um hluti eins og lífsviðhorf sitt, vini og sjálft sig. Besta línan og sá hluti sem raunverulega sýnir hvað vandamálið við lotugræðgi er, er þegar Beth segir: "Þetta snýst ekki um þig!" Sú lína sýndi virkilega margt um persónuna og aðra sem eiga við sama vandamál að stríða. Það sýndi að fólk með lotugræðgi á ekki við þetta vandamál að stríða vegna neins sem hefur með neinn annan að gera. Það hefur með þá og þá bara að gera. Það sýnir að það er kominn tími til að tala um þann sem á við vandamálið að stríða í stað þess að beina athyglinni að sjálfum sér. Það sýndi að Beth þurfti að kalla eftir athygli á því augnabliki og hún þurfti mest á athygli mömmu sinnar að halda á þeim tíma.