Margir hafa gert lítið úr Never Say Never Again vegna þess að hún er ekki opinber Bond-mynd. Engu að síður er augljóst að framleiðendurnir héldu sig við hina frjóu Bond-formúlu. Þó að myndin sé ekki með forútgáfuröð er ljóst að þjálfunaræfingunni við upphaf myndarinnar er ætlað að vera kynningaratriðið. Það hefði verið ómögulegt fyrir EON að koma í veg fyrir að framleiðendurnir létu fylgja með forútgáfu og titillaröð, þó án kynningar á byssuhlaupi. Sean Connery er í fínu formi sem ódauðlegur leyniþjónn og þessi mynd er vissulega betri en Dr No, Thunderball, You Only Live Twice og Diamonds Are Forever. Þó að NSNA sé ætlað að vera endurgerð af Thunderball, þá er það mikil framför. 007 eyðir meiri tíma á terra firma og fjölbreyttara úrval af framandi stöðum er innifalið í myndinni. Það er einhver glæsilegur leikur í þessari mynd. Barbara Carrera er óaðfinnanleg sem hin undarlega Fatima Blush. Eitt besta atriði myndarinnar er valdaránið milli Bond og Fatimu í Nice, en á undan henni fer kraftmikill mótorhjólaleikur um borgina. Klaus Maria Brandauer leikur hinn geðþekka Largo og Max Von Sydow er laus við melódrama sem aðrir leikarar sem túlka Blofeld hafa látið undan sér. NSNA hefur tilhneigingu til að snúast um Connery frekar en persónu Bond. Við upphafið kemur fram að Bond sé að eldast og hafi verið fjarri góðu gamni. Þetta virðist vísa til 12 ára hlés í túlkun Connery á Bond. Bond lofar „aldrei aftur“ að vinna í leyniþjónustunni; skírskotun til túlkunar Connery á Bond. Svo virðist sem framleiðendurnir hafi verið að reyna að skaða opinbera Bond kosningaréttinn. Engu að síður er þessi mynd svo sannarlega þess virði að horfa á hana. Þetta er í síðasta sinn sem Sean Connery lék James Bond, en frammistaða hans sannfærði mig um að kannski hefði hann aldrei átt að segja „aldrei aftur“.