Ádeilumyndavefurinn Dateline Hollywood sagði í gríni að „Son of the Mask“ væri allt praktísk brandarastjarna sem Jamie Kennedy lék í New Line Cinema fyrir þáttinn „The Jamie Kennedy Experiment“. Ef aðeins. Og ef myndin hefði aðeins verið helmingi fyndnari en þessi háðsádeila.“The Mask“ var tilvalið farartæki fyrir andlits-andlitið Jim Carrey sem svo margir áhorfendur elska; það gladdi líka karlmenn yfir 12 ára aldri með því að kynna Cameron Diaz. Svo að hafa eftirfylgni mínus báðum var ekki góð hugmynd, auk þess sem þú hefðir haldið að New Line hefði lært sína lexíu eftir "Dumb and Dumberer: When Harry Met Lloyd." En nei... þó til að vera sanngjarn, þá er það í samræmi við upprunalegu myndasöguna að hafa nýjan leikarahóp (þar sem gríman fór frá eiganda til eiganda). Eins og skrifað af Lance Khazei og leikstýrt af Lawrence Guterman, er hins vegar ekkert þar í staðinn, nema stöðugur straumur af óneitanlega ágætis FX frá venjulegum húsasveit (Industrial Light and Magic batnar á "Ally McBeal" dansandi barninu og þeirra eigin. "Baby's Day Out," með Tippett Studio, Giant Killer Robots, Digital Dimension og svo framvegis til stuðnings) og enn meiri stuðningur við teiknimyndaaðdáendur með því að láta hetjuna okkar vinna hjá teiknimyndafyrirtæki (sem ber ábyrgð á gimsteinum eins og "Síamapáfa" ), nefnir persónu sína eftir Tex Avery, og vinnur ekki bara í tilvísunum í klassískar teiknimyndir heldur raunverulegar klippur. Vandamálið er að síðasta nálgun virkar ekki í raun, að hluta til vegna þess að flestar tilraunir til að koma teiknimyndagripum í lifandi hasar falla niður ( sérstaklega bílarnir sem komast í partýstemningu) og aðallega vegna þess að hyllingarnar til Flintstones, Woody Woodpecker, "Duck Amuck" og sérstaklega "One Froggy Evening" sýna hversu veik þessi mynd er í samanburði. Auk þess passar myndin í rugludallur ásamt þvinguðu viðhorfi (undirliggjandi þema sögunnar er fjölskylda; hetjan okkar er ekki tilbúin að eignast son og óvinur hans - Alan Cumming sem norræni guðinn Loki - er langt frá epli Óðins. auga... og það sem Bob Hoskins er að gera hér sem Óðinn, jafnvel eftir "Super Mario Bros.," er mér óviðkomandi), og Kennedy er bara ekki í sömu deild og Carrey í brjáluðu húfi - þó það sé ekki eins og hann fær einhverja hjálp frá handritinu. Athugaðu líka að ólíkt Diaz, þá fær hin mjög sæta Traylor Howard (sem móðir sonar Grímunnar) ekki mikið að gera; Að gefa henni grímuna gæti hafa hjálpað myndinni. Fleiri stig tapast fyrir að henda Cumming, Hoskins, Steven Wright og Magda Szubanski; fyrir grunsamlega styttan sýningartíma (sem myndi gera grein fyrir nokkrum gapandi söguþræði og atriðum sem virðast vanta); og fyrir ótrúlega slæma tilraun til innri brandara þegar hetjunni okkar tekst ekki að selja hugmyndina um "græna strákinn" sem teiknimyndasjónvarpsseríu - "The Mask" varð að teiknimyndasjónvarpsseríu í ​​raunveruleikanum og var mun betri eftirfylgni upp en þetta framhald. Sú staðreynd að þetta hafi í raun verið opnað í Bretlandi fyrir Bandaríkin ætti að segja þér allt... hvað með þetta og "Blade: Trinity," New Line virðist ætla að setja markaðinn í horn með hræðilegum framhaldsmyndum með leikara úr "Two Guys And A Girl". " Hvað næst, "The Butterfly Effect 2" með Nathan Fillion? Einhver hættir þessu.