Ég býst við að eftir að Leonard Nimoy hafði náð góðum árangri í að leikstýra „The Search for Spock“ og „The Voyage Home“, þá hafi William Shatner talið sig geta leikstýrt líka. Þrátt fyrir að hann sé hæfur leikari sýnir hann hér að hann er bara ekki góður leikstjóri. Í raun er þessi mynd hörð sönnunargögn til að styðja rök Trekkies sem segja að William Shatner sé hrokafullur sjálfhverfur. Því þó að persóna hans, Captain James Kirk, hafi alltaf verið mikilvægasta hlutverkið í upprunalegu "Star Trek", þá virðist í þessari mynd sem hann sé hjarta myndarinnar, tvær aðrar mikilvægustu persónurnar, Captain Spock og Doctor Leonard. McCoy, eru bara til staðar til að styðja hann og hinar persónurnar eru bara til staðar til að bæta grínisti léttir. Söguþráðurinn er sá að einhver tilfinningaþrunginn Vulcan útlagi að nafni Sybok er í huganum með fólki og leysir sársaukann sem er uppsafnaður innra með því frá þeim áfallaviðburði snemma á ævinni. sem breytti þeim að eilífu. Þakklátir sameinast þeir honum í leit hans að því að gera allan heiminn lausan við sársauka og þar með frið. Sybok og fylgjendur hans ráða yfir byggingunni þar sem friðarráðstefna milli mannlegs, klingónskrar og rómúlsks stjórnarerindreka fer fram. Þetta lokkar Enterprise sem enn er smíðað þangað, þar sem ekkert af öðrum skipum Starfleet hefur "reynda herforingja" (satt að segja, með því hvernig Starfleet er rekið, þá ættu Klingons og Rómúlanar að hafa sigrað þá fyrir mörgum árum). Sybok bætir við áhöfn Enterprise, bjarga Spock (sem kemur í ljós að eru leynilegir bræður með Sybok), McCoy og Kirk. Sybok skipar því að Enterprise fari í „miðju alheimsins“ til að hitta „Guð,“ sem greinilega hver kynþáttur á orð fyrir. Hins vegar kemur í ljós að þetta er aðeins minniháttar aðili þegar hann krefst notkunar Enterprise og Kirk spyr, "hvað þarf Guð með geimskipi." Einingunni er eytt, en ekki fyrr en Sybok, sem áttar sig á því að honum hefur verið logið í mörg ár, fórnar lífi sínu og ávinnur sér virðingu Spock í dauðanum eftir að Enterprises ljóseinda tundurskeyti eyðileggja heildina og á óskiljanlegan hátt líka Sybok. Allt í lagi, vísindaskáldskaparmyndir eru ekki þekktar fyrir raunsæi, en á einhverjum tímapunkti verður að framfylgja skynsemi. Af hverju fylgir fólk Sybok bara fyrir að losa um sársaukann? Af hverju eru allir manneskjur skilgreindir af einum áfallaviðburði? Ég hef svo sannarlega lifað áfallalausu lífi. Af hverju reynir Kirk ekki áhöfn sína fyrir uppreisn og landráð eftir að þeir ganga til liðs við Sybok? Hver var tilgangurinn með því að Sybok fórnaði sjálfum sér þegar tundurskeytin ætluðu að drepa aðilann samt? Þannig að söguþráðurinn er veik. Annað vandamál er að Sybok, þótt leikin sé vel af Lawrence Luckinbill, er illa lýst. Bara vegna þess að hann er tilfinningaríkur Vulcan þýðir það ekki að hann ætti að haga sér nákvæmlega eins og trúarofstækismaður. Shatner (sem var meðhöfundur jafnt sem leikstjórinn) hefði að minnsta kosti getað þróað samræður sem passa við tilfinningaþrunginn Vulcan. Ég býst við að honum finnist einhver tilfinningavera tala eins og við. Jæja, ég býst við að það þýði að Klingonar ættu að segja "er ekki" og "ekki" oftar en "er ekki" og "ekki." Og Cardassians ættu ekki að lengja dóma sína því þeim finnst gaman að tala (já, ég veit að það er leiðinlegt að ég viti þetta). Vinsamlegast... sérhver ST keppni notar einstaka glugga. Af hverju er Sybok undantekningin. Það eina sem þarf ekki að kvarta yfir er leiklistin. Ég hef alltaf vitað að "Star Trek" er með frábæra leikara og þessi mynd er engin undantekning. Cudos fara líka til Leonard Nimoy, því það þurfti að vera erfitt að leika hinn ástríðufulla Spock á gamals aldri. Sumt annað sem mér líkaði ekki við: Shatner og hinn látni DeForrest Kelly sýna tvisvar hversu slæmir söngvarar þeir eru með því að syngja "Row, Row, Row your Boat" í þessari mynd. Ég býst við að Shatner hafi viljað þagga niður í andmælendum sínum um sönghæfileika sína. Það sem hann gerði var að sanna mál sitt. Uhura dansar aðdáendadans á meðan hann klæðist engu nema trjáberki til að draga nokkra menn í gildru. Þegar öllu er á botninn hvolft eru draumar okkar allra karlmanna fullir af myndum af miðaldra þykkum konum sem dansa naktar. Gamanleikur er allt í góðu svo lengi sem það hefur ekki of mikil áhrif á eðli "Star Trek" en þegar Scotty rekst á hlutur á Enterprise og KO sjálfum, það er soldið að fara út fyrir borð. Kirk er eini áhafnarmeðlimurinn sem getur hafnað boði Sybok um að losa um innri sársauka og sjá í gegnum blekkingar guðssvikarans. Ekki einu sinni Spock getur stjórnað hvoru tveggja? Ef til vill voru þetta atriði frá Shatner til persóna hans, eins og marga grunar. Hugmyndin um aðila sem þykist vera Guð hafði verið notað í "Star Trek" fyrir þessa mynd oftar en einu sinni. Vertu skapandi, Shatner. Talandi um sköpunarleysi, þá var mér ekki alveg sama um að rífa af tónlist "Star Trek: the Next Generation." Allt í allt, frekar slæm "Trek" mynd. Ef þú ert Trekkie, horfðu á það einu sinni því það er "Star Trek." Annars skaltu horfa á "Star Trek II: the Wrath of Khan." Það er miklu betra.