Þar sem Litla hafmeyjan var ein af uppáhalds Disney myndunum mínum þegar ég var lítil, var ég forvitinn um framhald hennar. Litla hafmeyjan (ein) er klassískt teiknimynd með hágæða öllu, glæsilegu tónlistaratriði og miðar á almennan áhorfendur. Aftur á móti er Litla hafmeyjan 2 fyrst og fremst miðuð við ung börn, vegna þess að hún er sjálfsprottin, endurspeglar sjálfssjónarmið barnsins, tónlistin er skoppari og minna dramatísk og endirinn er eins og hlé. Litla hafmeyjan 2 byrjar þegar Melody barnið er kynnt Ariel fjölskyldunni. Skyndilega án sjónrænna vísbendinga til að aðstoða dramatíkina grípur risastór tentacle barnið. Ég hló, bíddu aðeins það er ekki fyndið, það er verið að ráðast á barnið! Jæja, ég skal hætta að hlæja. Glæpur Morganu um hábjartan dag og sjálfsprottni hennar, tekur burt hugsanlega dramatík þar sem það gerðist svo fljótt. Í gegnum leikinn virðist Melody ofurmannleg, sem ég ver er eins og flest börn sjá sig fyrir sér. Þessi eiginleiki í persónu Melody kemur greinilega fram undir lokin þegar hún berst við Morganu án þess að tommu af ótta á andliti hennar. Eins og fyrsta myndin á Melody við mörg vandamál Ariel, nema hið gagnstæða. Ariel drottning reynist vera eins og faðir hennar með því að takmarka hana frá hafinu, en Tríton konungur takmarkaði Ariel frá yfirborðinu. Ariel og Melody gera bæði uppreisn gegn foreldri sínu. Tónlistin er tilfinningalega áhrifaríkari í fyrstu. Þetta framhald er með fullt af lögum, en ekki fór eins mikil hljómsveitarvinna í hana. Hún er frábær fyrir smábörn, því það þarf enga hljómsveit til að heilla þau. Endirinn í fyrstu myndinni var sterkur og upplífgandi. Framhaldinu lýkur með hoppulagi og allir að leika sér í vatninu. Það er örugglega meira miðað við krakka, því í stað þess að endirinn sé hátíðlegur og skilur þig eftir í fýlu, þá hugsar þessi endir þig: "Það er kominn tími á frí!" Að lokum er þessi mynd skemmtileg fyrir krakka, svo við ættum að leyfa þeim að skemmta sér.