Ég er bara að fá tækifæri til að grafa mig ofan í fyrri Austen-myndir og ég tók þetta upp vegna þess að Persuasion er, hefur verið og mun alltaf vera uppáhaldsverkið mitt eftir Jane Austen, og Anne Elliot uppáhalds Austen-hetjan mín. Svo það var með mikilli eftirvæntingu sem ég skellti disknum í spilarann ​​minn. Ég varð heldur ekki fyrir vonbrigðum. Ég vissi að það væru áreiðanlega einhverjir gallar, svo ég segi þá og reyni að vera ekki of þykkur um þá. Anne Elliot er innhverfust persóna Austen; hún er minnst viðræðugóð og minnst fyndin. Það eru kaflar í bókinni þar sem Anne segir ekkert - aðeins tilfinningum hennar er lýst. Þetta virkar fínt á prenti, en hvernig á að flytja þetta yfir á stóra skjáinn? Ef þú gerir ekki ígrundaðar raddsetningar (sem myndu verða leiðinlegar á fjórum klukkustundum) þá situr þú eftir með langa röð mynda þar sem kvenhetjan segir lítið sem ekkert og verður að tjá allt með svipbrigðum sínum. Þetta getur skilið eftir tilfinninguna að myndin sé hæg og tilgangslaus. Ef þig vantar augljósari stíl Austen, þá er þessi mynd vissulega ekki fyrir þig; en ef rólegur er þinn stíll og þú hefur tilhneigingu til að taka upp ósagða „strauma“, mun þetta uppfylla allar væntingar. Anne Firbank (sem Anne Elliot), er, sem betur fer, leikkona sem andlit hennar getur sagt margt. Hún leit út eins og ég hafði alltaf ímyndað mér að Anne Elliot myndi líta út: ekki rothögg - Anne átti ekki að vera sú glæsilega í fjölskyldunni - né á fyrstu unglingsárum hennar - sem er líka undirstrikað af og til með lýsingu og förðun. Það sem þú sérð er einhver sem er mjög líkur persónu Austen: einhver sem þú gætir farið framhjá einu sinni; en heyrðu hana tala og athugaðu betur, og verður hún aðlaðandi eftir því sem þú þekkir hana betur. Þetta er Anne Elliot, eins og hún vakti til lífsins af Anne Firbank. Lýsing Wentworth skipstjóra er hæfileikarík af Bryan Marshall. Biturleikinn er að því er virðist aldrei augljós (síðan á tónleikasenunni); og já, ég átti erfitt með að trúa því að honum þætti Louisa Musgrove áhugaverð eins og hún var sýnd. En það er annar punktur í bók Austen: honum fannst hún ekki áhugaverð, hann REYNDI að finna hana áhugaverða, og að lokum mistókst (andvarpa léttar). Þannig að þetta passar líka við upprunalegu sögu Austen. Mér líkaði sérstaklega við túlkun Lady Russell, sem ég hélt að í bókinni væri ekki lýst sem ALVEG slæm; þetta kemur líka fram í þessari aðlögun. Þannig að þetta er ein mynd sem fylgdi bókinni vel; Ég gæti skrifað miklu meira um hversu trúlega allt var afritað, en ég myndi verða uppiskroppa með pláss hér. Charles Musgrove var áfram ein hressasta persónan (góð skemmtun), Mary mest pirrandi (mig langaði í að láta hana halda kjafti - en ég hafði þessa tilfinningu þegar ég las bókina líka), skipstjórar og aðmíráll sem mér fannst heillandi .Kvikmyndatakan fannst mér smá stíf. Það var lítið eða nánast engin hverfa frá einum skjá til annars - kannski er þetta vegna þess að þetta er sjónvarpsmynd. Ein atriði - CHOP! - næsta atriði, leikararnir fara inn frá hægri, halda áfram til vinstri og - CHOP! - önnur atriði, þar sem það sama gerist. Þetta var eini hluti myndarinnar sem mér fannst svíkja mig svolítið. Lágt kostnaðarhámark verður að sýna sig einhvers staðar, býst ég við. Og eins og ég sagði áðan, ef þér líkar eitthvað við að fara með Jane Austen, ekki nenna þessu, því þér mun finnast það allt of hægt. Ég naut þess þó gríðarlega, þar sem hún færði ógrynni af smáatriðum (settin voru ríkulega glæsileg!) í frábærri aðlögun á uppáhalds Austen skáldsögunni minni. Ég mæli eindregið með því!