Alfred Hitchcock hefur gert margar frábærar spennumyndir og margar þeirra hafa verið hylltar sem bestu myndir allra tíma. Ein mynd sem hefur tilhneigingu til að villast nokkuð undir Vertigo's og Psycho's er þessi mynd; Strangers on a Train, mest sannfærandi mynd sem Hitchcock hefur gert. Sagan fjallar um Guy Haines, tennisleikara og karl sem á að ganga í hjónaband með dóttur öldungadeildarþingmannsins, ef hann fær skilnað við núverandi eiginkonu sína. Dag einn, á leiðinni til konu sinnar, hittir hann hinn andlega óstöðuga Bruno Anthony um borð í lest og dregur sig fljótlega inn í morðáform sem hann getur hvorki stöðvað né stöðvað; og einn sem gæti á endanum kostað hann lífið. Samtalið um borð í lestinni milli Bruno og Guy er eitt það forvitnilegasta og umhugsunarverðasta kvikmyndahússins allra tíma. Hvað ef tveir einstaklingar „skipta“ um morð og leysa þannig af sér allan grun um glæpinn og gera ástæðu þeirra óviðkomandi? Gæti þetta virkilega verið hið fullkomna morð? Það sem gerir þessa mynd enn ógnvekjandi er að atburðir sem Guy er leiddur inn í gætu gerst fyrir hvaða, venjulega hversdagsmann sem er. Allir eiga einhvern sem þeir vilja losna við, svo hvað ef þú hittir geðveikan mann um borð í lest sem drepur þig fyrir þig og neyðir þig síðan til að gera sitt? Líkurnar á að það gerist eru ólíklegar, en það er hugmyndin um að hver sem er gæti verið morðingi sem er miðpunktur boðskaparins Strangers on a Train; og í þessari stöðu gæti hver sem er. Er einhver leikari á jörðinni sem hefði getað túlkað persónu Bruno Anthony betur en Robert Walker? Maðurinn var einfaldlega fæddur fyrir hlutverkið. Honum tekst að fanga alveg réttu skapið fyrir persónuna sína og stjórnar algjörlega hverri senu sem hann er í. Persóna Bruno er brjálæðingur, en hann er ekki brjálæðingur; hann er reiknandi, samviskusamur maður og Robert Walker gerir persónuna trúverðuga. Frammistaða hans er ákaflega illgjarn, en samt nógu vanmetin til að halda persónunni þétt innan sviðs raunveruleikans. Því miður lést Robert Walker aðeins einu ári eftir útgáfu Strangers on a Train og ég tel að það sé mikill missir fyrir kvikmyndagerð. Enginn í leikarahópnum ljómar eins mikið og Walker gerir, en þess má geta að mótleikari hans Farley Granger. Granger heillar aldrei eins mikið, en frammistaða hans er nógu góð og hann heldur sínu striki gegn Walker. Einnig er athyglisvert við frammistöðu hans að hann sýnir persónu sína sem mjög eðlilega manneskju; og þannig á það að vera. Ruth Roman er eiginkona Guy. Hún er í rauninni ekki nógu inni í myndinni til að hafa varanlegan svip en hún gerir það besta úr því sem hún hefur. Dóttir Alfred Hitchcock, Patricia, fer með síðasta hlutverk fjögurra aðalhlutverkanna sem Barbara, systir unnusta Guy. Hún er hæfilega yndisleg í þessu hlutverki og hún hefur tilhneigingu til að stela mörgum senum sem hún er í. Leikstjórn Alfred Hitchcock er alltaf háleit, og það er mjög svo í þessari mynd. Það er eitt skot sérstaklega, þar sem morðið á myndinni er framið í spegilmynd sólgleraugna. Þetta er algjör snilld og mynd sem skapar frábæra stemningu fyrir atriðið. Leikstjórn Hitchcocks er stemmandi í gegn og samræmist mjög film noir stílnum. Hápunktur myndarinnar er bæði stórbrotinn og spennandi og ég held að enginn annar en Hitchcock hafi getað náð því fram með þeim frábæra árangri að hún var sýnd í þessari mynd. Það er sannarlega yfirþyrmandi, og út af fyrir sig frá restinni af myndinni; en það virkar. Það er ástæða fyrir því að Hitchcock er oft nefndur sem besti leikstjóri allra tíma og ástæðan fyrir því er sú að hann notar ekki aðeins handritið til að segja sögu myndarinnar, heldur notar hann líka myndavélar til að gera það líka. Strangers on a Train er ein mesta spennumynd sem gerð hefur verið. Saga hennar er bæði forvitnileg og umhugsunarverð og mun án efa gleðja alla kvikmyndaaðdáendur. Meistaraverk.