Vampíru-"æðið" hefur, að mínu mati, í raun og veru sannað sóma sinn í slíkri illræmdu flokkun. Það voru margar undirtegundarmyndir á síðasta ári frá mörgum löndum. Ég hef rifjað upp marga og á eftir að ræða nokkra í viðbót. Fyrirgefðu eftirlátssemi mína, en þar sem ég hef viðurkennt þróunina sem fyrirbæri (sem hún er og, fyrir tilviljun, er uppáhalds hryllingsgrunnurinn minn). Nú ætla ég að flytja út fyrir Norður-Ameríku í smá stund og kynna fyrir þér vonandi merkingarmyndir sem þú sást ekki eins og er. Af mörgum áhrifum Twilight er sköpun "gaur" og "stelpu" vampírumynda . Ég hata þessa kynbundnu flokkun, sem hefur þau áhrif að heilli kynslóð aðdáenda skautast í "hliðar". Ég held að karlmenn hafi tilhneigingu til að hata verk Stephenie Meyer (og afkvæmi þess) að einhverju leyti vegna þess að þeir finna fyrir svikum að erkitýpa sem alltaf var þeirra er nú frelsuð. Ólíklegt er að konur njóti „hlutlausra“ mynda í framtíðinni þar sem þær ólust upp við járnbeðnar væntingar sem var framfylgt fjórum sinnum. Við þurfum fleiri leikstjóra til að búa til vampírumyndir sem annað hvort kynið getur notið (ójafnt) ef vampírur ætla að lifa af æðið og halda áfram að vera viðeigandi. Cue: Thirst Þessi kóreska kvikmynd var leikstýrt af Park Chan-Wook af Oldboy frægðinni. Það eru tvær leiðir til að kryfja það. Annaðhvort er það á milli væntinga kynjanna og er almennt lítt skemmtilegt, eða það er rugl sem ræður ekki hvaða markhópi það kýs og ætti því enginn að skoða. Ekki láta mig sannfæra þig um að myndin hafi engar tilhneigingar. Leikstjóri þess er maður sem hefur frægð af sögudrifnum hasarmyndum. Söguhetja þess er karlkyns og hefur óbeinar-árásargjarnan áhuga á elskhuga sínum (nánar um þetta síðar). Samt er löngun hans í konu sem hann hefur þekkt bæði fyrir og eftir jarðlífið ekki tilgerðarleg og athygli hans er snúið aftur. Það er karlkyns halli á þessari mynd, samt er hún ekki svo einhliða að konur gætu ekki notið hennar. Það sama er ekki hægt að segja um Daybreakers eða New Moon. Söguþráðurinn fylgir skáldsögu Emile Zola sem heitir Thérèse Raquin, sem ég hef ekki lesið. Samkvæmt Wikipedia fjallar skáldsagan um ástarsamband sem myndast á milli giftrar konu og einhleypra karlmanns. Hann drepur eiginmann hennar í veiðiferð og byrjar að deita hana. Þau tvö eru ófær um að stunda kynlíf þar sem þau sjá fyrir sér lík hins látna á milli þeirra. Þeir eru þannig reknir út í geðveiki en sjá um sjúka móður konunnar. Þegar skáldsagan lýkur reyna þeir að drepa hvort annað, uppgötva áætlanir hvors annars og fremja sjálfsmorð. Skrifaðu nú þessa næstum 150 ára gömlu frönsku skáldsögu inn í nútíma Suður-Kóreu og þú hefur fengið þorsta. Chan-Wook skreytir söguna ekki nógu mikið til að lyfta þessu upp í það sem verður að sjá. Hann hunsar oft margar af eigin hugmyndum sínum í þágu þess að fylgja innblæstri sínum. Ég held að eftirminnilegustu þættirnir séu þegar vandræði hans eru laus við frásögn. Notkun hans á mæðgunum sem filmu fyrir slæma rómantík þeirra er bara fullkomin. Sjáðu það. Söguhetjan er upphaflega heittrúaður kristinn maður sem verður vampíra eftir gallaða blóðgjöf í kjölfar þess að hann bauðst til nýs lyfs. Hann verður þannig guðinn sem hann var einu sinni hrifinn af. Fólk flykkist til hans og lítur á hann sem frábæran lækna. Allt í lagi. Þetta er virkilega flott og hefði getað skapað frábæran grunn fyrir samband hans. Samt fær þessi hugmynd lítinn hugmynd um skjátíma þar sem hann breytist í raunsæismann Krists sem reynir að viðhalda dyggð sinni þó lífsstíll hans krefjist þess að hann afsali sér henni. Í stað þess að horfast í augu við blekkingarfólkið, sýpur hann blóð úr dásjúklingum á sjúkrahúsi. Við skulum halda áfram með kristna vísbendingu. Konan platar vampírumanninn til að drepa eiginmann sinn. Ofverndandi tengdamóðir hennar fær heilablóðfall og varar á endanum vini fjölskyldunnar við svikum tengdadóttur sinnar (fingri vaggar). Maðurinn drepur hana en reisir hana upp. Þau tvö bjóða fyrrverandi vinum heim og konan byrjar að áreita mennina miskunnarlaust. Maðurinn segir nóg komið og ákveður að keyra á ströndina og neyðir hana til að bíða eftir sólarupprás með sér. Þeir deyja báðir, en hann friðþægir fyrir glæpi hennar (og hans eigin en myndin sýnir illsku hennar meira áberandi). Konan er skopmynd og starfsgrein hennar gefur skýringu á hegðun hennar. Hún er húsmóðir án menntunar en maðurinn er prestur sem hafði takmarkandi líf. Vampírismi stækkar einkenni þeirra. Hún verður skrímsli eins og maður myndi búast við af einhverjum án þekkingar. Hann verður hálfguð með anda. Líf hans er hvernig trúleysingjar líta á sjálfa sig og líf hennar er hvernig trúað fólk lítur á þá án guðlegrar íhlutunar.