Ég man svo margt við að sjá þessa mynd aftur þegar hún var frumsýnd í bíó - eftir Woodstock eftirljómun friðar og kærleika, ásamt spennu ótta og ofsóknaræðis fyrir Watergate. Það er erfitt að trúa því að það séu þrjátíu og sjö ár seinna og ég man enn hugsanirnar sem fóru í gegnum höfuðið á mér þegar ég horfði á myndina með besta vini mínum. Eins og að dásama persónusköpun Peter Boyle á hinum fullkomna rauðhálsi, viss um að mynda hann það sem eftir er af ferlinum (Ó, hversu rangt!), Og hvernig mótmenningin skellti á næmni flestra landsins. Enn þann dag í dag notum við félagi minn línu Joe Curran úr samantektinni minni hér að ofan þegar við stöndum frammi fyrir vandamáli; forvitnilegt hvernig einföld lína eins og þessi getur fylgt þér í áratugi. Það er forvitnilegt að lesa athugasemdir um myndina frá öðrum á þessu borði, sérstaklega þeim sem segja að myndin sé með dagsettum gæðum og hversu ofar persónurnar voru. Samt, ef þú varst til staðar á þessum tíma, gefur myndin nokkuð nákvæma lýsingu á pólunum sem voru til þá, nokkurn veginn hlið við hlið eins og atburðir sögunnar sýna. Ef þú vilt virkilega deita, hvenær heyrðir þú síðast orðin Macy's og Gimbel's í sömu setningu, eða línu eins og Joe - "Komdu, farðu með Pepsi kynslóðinni". Fyrir sögulegt sjónarhorn ertu með þetta frábæra Nixon plakat í einni af bakgrunnsmyndunum - "Myndirðu kaupa notaðan bíl af þessum manni?" Með minniháttar flækjum eins og þessum fangar leikstjórinn John Avildsen margar af fíngerðu en sígildu vísbendingunum um hvernig lífið var fyrir fjórum áratugum síðan. Áhorfið í dag var aðeins í annað skiptið sem ég sá myndina og ég verð að viðurkenna að ég man það ekki. Susan Sarandon í einu af aðalhlutverkunum, en aftur á móti var þetta fyrsta myndin hennar. Atriði nektar og frjálsrar ástar voru í raun nokkuð nýtt og djarft á þeim tíma, sjokkerandi í raun, þar sem kvikmyndagerðarmenn fóru að gera tilraunir með hæfileika sína til að ýta undir hjúp velsæmis og venju. „Joe“ tók stórt stökk í þeim efnum, sérstaklega þar sem þetta var „mainstream“ mynd. Með tímanum var það sem heillaði mig mest við Peter Boyle hvernig hann sigraði staðalímyndina um Joe Curran til að birtast í eða leika í sumum af uppáhaldsverkunum mínum. Ég meina, hvernig ferðu frá „Joe“ yfir í hina bráðfyndnu útfærslu á „Puttin“ on the Ritz“ í „Young Frankenstein“? Og algjörlega uppáhaldsþátturinn minn af 'X-Files' hefur Boyle sem Clyde Bruckman, í bæði blíðri og hörmulegri, fyndinni og alvarlegri túlkun sem snýr taflinu yfir Scully og Mulder oftar en einu sinni. Og sem ferilkappi þarf Frank Barone að vera ein fyndnasta persóna í sögu sjónvarpsins. Jafnvel endurteknir þættir í samsetningu eru fyndnir eins og hann - alltaf þegar öldungur Barone sleppir lausu með einni af athugunum sínum. Hann er einn leikari sem þessi áhorfandi saknar nú þegar.