Þessi mynd var svo slæm að ég hélt að ég myndi öskra í miðri henni. Það var allt sem ég gat gert til að sitja í gegnum það. Upphaf myndarinnar þar sem þeir eru í stríði lofaði góðu. Það var bara „Saving Private Ryan“ í mér...eða að minnsta kosti tilraun til þess. Bara okkur er sama um þetta fólk. Það var engin uppbygging á persónunum. Ég býst við að barnið sem deyr hafi fengið okkur til að gráta...en einhverra hluta vegna pirraði það bara alla. Svo verðum við að hlusta á línu eftir línu af sappy dialog sem reyndi í örvæntingu að líkja eftir "Wuthering Heights", sem auðvitað var líka vitnað í í myndinni. Farðu ímynd. Það var alls ekkert frumlegt við myndina, það var eins og að sitja í gegnum hversdagslegustu þættina í hverri stríðsmynd sem gerð hefur verið, með smá húmor til að halda í vonina um að hún myndi batna. Því miður gerir það það ekki. 3 tímum síðar fer ég úr leikhúsinu og finnst ég vera svikinn. Anthony Menghilla ætti að vera skotinn fyrir að reyna að afrita enska sjúklinginn, sem var góð mynd í augnablikinu, en nú velti ég því fyrir mér....á ég að leigja hana og passa upp á að ég hafi ekki bara lent í HYPE??? Kannski var ég það, en ég var svo sannarlega ekki upptekinn af efla þessarar myndar. Ég fór virkilega í leikhús og vildi líka við þessa mynd. Ég er harður aðdáandi Nicole Kidman. Sparaðu peningana þína, leigðu það á DVD og hlæðu í gegnum það, eins og ég gerði.