Ef þú gerir spennumynd er dálítið mikilvægt að "illmennið" sé ekki meira samúðarfullt en "fórnarlambið". Og þetta misheppnast hrapallega. Það var svo hræðilegt og svekkjandi að horfa á að ég var í raun fluttur til að skrá mig og tjá mig. Allt í lagi, þannig að eiginmaðurinn er ríkur og frekur. Það eru verri löstir, og skjólstæðingurinn og eiginkonan sýna nóg. Eiginmaðurinn er skíthæll vegna þess að hann - um, samþykkti ekki að cabana-strákurinn réðist á þá konu - nornin sem hafði nákvæmlega ekkert með söguþráðinn að gera. Cabana drengurinn ógnar eiginmanninum og reynir ítrekað að tæla konuna. Hann þvingar sig svo upp á hana - sem konunni finnst svo heitt að hún hættir að hugsa um nauðgun og fer að halda að hún vilji hann. Uh ha. Kvennahatur, minnimáttarkenndar flóknar hugsanir sem leikstjórinn sýnir eru bara uppreisnargjarnar. Það er eitt þegar fín mynd eins og American Psycho reynir vísvitandi að fá okkur til að samgleðjast illmenninu en á Survival Island leið mér eins og ég væri að horfa á mynd um Ted Bundy en leikstjóranum tókst ekki að gera hann ólíkan og lét okkur í staðinn hata hann. fórnarlömb. Hvað var hann að hugsa???