Í fyrstu hélt ég að 'nasaan ka man' gæti verið ein af þessum framsæknu nýju filippseysku myndum. Eins og einhver tók fram áðan, lítur myndin ekki illa út. það er greinilegt að leikstjórarnir notuðu dýrari myndavélar til að mynda, betri sjónarhorn, betri hljóðbúnað, myndarlega leikara og flottari staðsetningar. Endurbæturnar eru þó allar eingöngu yfirborðskenndar. ef það væri ekki fyrir allar pólsku og dýru síurnar, myndi 'nasaan ka man' líða alveg eins og dæmigerða annars flokks staðbundin kvikmynd þín - - ofvirkt drama, fyrirsjáanlegar söguþræðir, "já, satt!" augnablik, grátur, öskur og persónur sem þér gæti verið sama um, allt ýtt niður hálsinn á þér. Nokkrir hlutir pirruðu mig við þessa mynd. Í fyrsta lagi, síðan hvenær er í lagi að stunda kynlíf með ættleiddri fjölskyldu? þessi rök sem ekki tengjast blóði skipta ekki máli. Í öðru lagi, myndi kona virkilega ekki segja neinum í 40 ár að henni væri nauðgað, einfaldlega vegna þess að faðirinn sagði henni að halda því leyndu? og hvar í fjandanum voru ljósin í þessari mynd? Ég veit að leikstjórinn reyndi að láta hlutina líta ofurdramatíska út, en ég neyddist einfaldlega til að hækka birtustigið í sjónvarpinu mínu.