Undir lok myndarinnar fannst mér hún of tæknileg. Mér leið eins og ég væri í kennslustofu að horfa á hvernig sjóherinn okkar framkvæmir björgun á sjó. Mér fannst gaman að sjá að vélarnar eru með slökkvitæki. Ég býst við að ég hefði átt að fatta það áður, en ég hugsaði aldrei um það. Að nota 747 til að flytja verðmæt gömul málverk með mjög litlu öryggi er skrýtið og ekki raunhæft. Leikurinn var nokkuð góður, þar sem þeir eru aðallega vanir fagmenn, en ef þú ætlar að teygja þig svo langt frá því sem líklegast myndi gerast, þá ætti það að vera meira eins og fantasía, kómísk o.s.frv. Allt var tekið of alvarlega. Að minnsta kosti hafði myndin Felix Ungar sem flugmann, með Buck Rogers, næturránsinn, og Dracula líka innanborðs. Myndin var full af þekktum andlitum. Mér skilst að Hollywood þurfi að ýkja aðeins fyrir dramatík, en það bitnar á gæðum kvikmyndar þegar alvarlegt viðfangsefni er gert að skopmynd. Þess vegna sagði ég að þetta hefði átt að vera kómískara. Gæludýrið mitt við kvikmyndir um flugferðir er að allir hreyfa sig bara frjálslega. Þeir ganga um með drykki, setja þá niður og taka þá upp 5 mínútum síðar, alveg eins og þeir séu í byggingu eða eitthvað, og láta eins og órói sé bara ekki til. Einnig veit ég að þetta er hörmungarmynd, en spennan þarf ekki að innihalda 30 sekúndna hrun eftir að hafa lent í einhverju. Engu að síður, hinir færu leikarar og leikkonur halda því fram að þetta veika handrit hafi ekki verið gert að kvikmynd sem varð í dós eftir fyrstu sýningu. Mér líkar við Lee Grant, en það var gaman að fylgjast með geðrofsmanneskju verða skreyttur...:)