Ég sá þessa mynd í gærkvöldi og eftir að hafa lesið alla dóma bjóst ég við góðri og tilfinningaríkri íþróttamynd. Það sem ég fékk var eitthvað klisjukennt og leiðinlegt. Já, mér fannst það leiðinlegt. Ég sá stjörnuna slasast löngu fyrir leikinn. Ég hélt kannski að þeir myndu bíða eftir því að hann myndi hrynja þangað til, þú veist, leikurinn á undan "stóra" en ég býst við að fyrsti leikurinn sé nógu góður. Foreldrasamböndin voru líka mjög klisjukennd, við ríkjandi drukkinn föður (ég mun gera það). McGraw heillaði mig hins vegar) og strákinn sem vill vera áfram og hjálpa móður sinni (veik?) að koma fótboltastrákunum í gang af velli. Ég hugsaði "ok, hvernig virkar þetta aftur inn í söguþráðinn?" Kannski missti ég af punktinum, fyrir utan „Jæja, þeir spila fótbolta í bæ sem elskar það svo stelpurnar henda sér fyrir fæturna“. Íþróttabaráttan hafði nokkra góða punkta, en flest af því var svo flýtt! Ég held að fyrsti leikurinn hafi staðið lengur en uppsetning allra úrslitakeppninnar! Og ég var ekki svo viss um samfellu klukkunnar í síðasta leiknum. Ég býst við að ég gæti séð þessa mynd vinna ESPY fyrir bestu íþróttamyndina ef hún væri sú eina sem kom út. Satt að segja fannst mér þetta vera leiðinleg mynd full af fólki sem er sjúklega upptekið af svínaskinninu. Fyrir betri fótboltamynd, sjá Remember the Titans.