Hvað er hægt að segja um "Pink Flamingos"? Það er handan gagnrýni eða jafnvel útskýringa vegna þess að það stefnir ekki í að vera eins og hver önnur kvikmynd sem þú hefur séð. Þú munt annað hvort fá það, eða þú munt ekki, hlæja að því eða ranghvolfa augunum af viðbjóði (eða hvort tveggja). John Waters er skrýtinn kvikmyndagerðarmaður (svo vægt er til orða tekið), sem blandar saman saklausum, barnalegum húmor og átakanlega móðgandi augnablik sem ætlað er að...jæja, hver veit hver áform hans voru. Þetta er eins og árás, þótt fyndin sé. Það sem gerir húmor Waters svo smitandi og áhrifaríkan er að persónur hans búa í heimi sem getur virst bæði framandi og algjörlega kunnuglegur fyrir áhorfandann, eins og smásamkeppnin sem mynda söguþráðinn. af "Pink Flamingos". Það hafa örugglega allir lent í svona á einhverjum tímapunkti, en næstum örugglega var málið sem var í húfi ekki titillinn „Skítugasta manneskjan á lífi“. Það sem gerir myndina sannfærandi áhorf fyrir mig er hvernig Waters skapar svimandi, sjálfstætt umhverfi og hleypir þér ekki inn í brandarann ​​strax. Fólkið í myndum hans er algjörlega í takt við hvert annað. Til dæmis, þegar Cotton segir Babs að hún vilji ekki fara með henni inn í bæinn vegna þess að Crackers sé að koma með „konuvinkonu“ sína út í kerru, bregst Babs við með vitandi brosi og segir við hana, í samsærisskyni til hliðar: „Það litla skúrinn er bara FULLKOMIN...“ Á þessum tímapunkti vitum við ekki ennþá að Crackers ætlar að fara með „vinkonu sinni“ út í skúr til að stinga lifandi hænum í nakinn líkama hennar á meðan Cotton horfir fullnægjandi í gegnum glugga, en þetta skrítna er algerlega hversdagslegur og skiljanlegur af persónum í hinum ímyndaða úrkynjaða heimi sem Waters skapar. Annað dæmi eru samtöl stúlknanna í kjallaranum og Channing, frávikandi þjónn Marbles. Í fyrsta skiptið sem við sjáum þá, klippir Waters sig af vettvangi á notalegri skrifstofu Connie til Channing sem fer niður í kjallara, þar sem við sjáum að það eru tvær konur þarna niðri, ein dáin og önnur mjög lifandi og brjáluð. Susan er ekki niðurdrepandi fórnarlamb, en hún er reið og móðgandi við Channing og stökk upp til að hefja munnlega árás á fangavörðinn sinn. Þau hafa bæði undarlegan skilning á furðulegu aðstæðum og hún er ekki eins hrædd við mannránið þar sem hún er ofbeldisfull móðguð og réttlátlega reið. Hún sleppir ekki í eina sekúndu á meðan Channing er í sjónmáli hennar og atriðin tvö sem innihalda brjálaða skrípaleik þeirra eru tveir af kómískum hápunktum myndarinnar. Síðar í myndinni, þegar Divine og Crackers brjótast inn á heimili Marbles og uppgötva glæpi þeirra að halda rændum konum í kjallara þeirra, táknar það algjöran skort á stuðningi sem Divine og fjölskylda hennar hafa við þá tegund siðspillingar sem Marmararnir eru að væla yfir. -Hér er eitthvað sem Divine kannast ekki við, spillingu sem nýfundnir keppinautar hennar hafa hugsað sér, og hún fyrirlítur hana. Ennfremur, þótt mannrán virðist ekki vera eitthvað sem Divine myndi hugsa sig tvisvar um, þá er hún reið yfir því að stúlkunum sé haldið niðri og sleppir þeim hamingjusamlega lausar og nýtur hefndar sem þær taka á Channing. Á hinum enda óhreinindasviðsins, Waters minnir okkur stundum á mörkin á milli brenglaðra fantasíuheims hans og hins „raunverulega“ heims. Í fyrsta skipti sem við sjáum Connie er hún að gera lítið úr minniháttar persónu að nafni Sandy Sandstone, sem hefur aldrei heyrt um Divine. Cookie, aftur á móti, bregst við með bráðfyndnu málefnalegu mati á titli Divine sem „skítugasta manneskja á lífi“, sem leiðir í ljós að hún býr líka í þessum heimi ósagðrar og skildu vitleysu. Eitthvað verður líka að segja um leiðina. leikmenn eru í sambandi við hlutverk sitt, sérstaklega Divine, sem missir ekki af nótu. Ekki einu sinni höktir hann í fáránlegu klæðnaðinum og karakternum sem hann hefur fengið, og það færir "Pink Flamingos" á nýtt stig eða skrýtni. Fólk trúði í raun og veru að Divine væri svona í raunveruleikanum og það er auðvelt að skilja hvers vegna, því á meðan þú horfir á myndina ertu í rauninni ekki að hugsa um myndina, þú ert að hugsa um þetta fólk sem gerði hana. Þar sem þeir eru í raun að gera svívirðilega hlutina í handritinu, þá fer maður að hugsa um að þetta sé kannski ekki saga heldur furðuleg heimildarmynd. En enn frekar, "Pink Flamingos" er ekki svo mikið kvikmynd heldur atburður, eða eitthvað sem kemur fyrir þig. Jafnvel þó áfallsgildi hennar sé að mestu horfið hjá mér núna (ég segi aðallega vegna þess að holu-senan og kjúklingaatriðið fá mig enn til að hrökkva til), þá finnst mér þessi mynd samt vera fyndin og vanamyndandi.