Á fyrstu tuttugu mínútunum hrífast við með nokkrum sterkum tilfinningum: kæfandi og yfirþyrmandi móðir á í ofbeldisfullum rifrildum við 40 ára gamla dóttur sína sem býr í; Ást píanókennari (og tónlistarprófessors) til nemenda sinna sem birtist í óbilandi gagnrýni; gleðina sem tónlist getur veitt bæði hlustanda og flytjanda. Á þessum stutta tíma hefur verið ráðist á skynfæri okkar á sannfærandi hátt með mjög raunverulegum persónum. Við hrífumst líka af kraftmikilli tónlist og sýndum muninn á frábærum og miðlungs flutningi með mikilli athygli á blæbrigðum. Slíkt efni eitt og sér hefði verið grunnurinn að framúrskarandi kvikmynd með víðtæka aðdráttarafl. En stefnan í franskri kvikmyndagerð er sú sem hún er, hún fer dýpra, kannar bælda kynhneigð kennarans, tjáningu kynfrelsis og síðari niðurbrots í samhengi ástríðufulls aðdráttarafls og óumflýjanlegrar hringrás raunverulegrar misnotkunar. Við laðast að þjáningum hennar og að minnsta kosti í upphafi veltum við því fyrir okkur hversu miklar þjáningar gætu tengst afrekum snilligáfu, sérstaklega hjá tónskáldunum sem hún dáist að. Píanókennarinn inniheldur myndrænar samræður og myndir af kynlífi og grimmd í senum sem sumir gætu helst ekki horft á. Atriðin eru ómissandi fyrir þær ógöngur sem myndin leitast við að vekja upp og er því varla hægt að kalla óþarfa. Það kann að vera frábær mynd, en almennt áhorf er það ekki.