Amanda Bynes er gríðarlega hæfileikarík leikkona og ég hef haft mjög gaman af öllum hlutverkum hennar í fortíðinni, sérstaklega í hinu frábæra "She's the Man." Af þeirri ástæðu einni var „Sydney White“ mikil vonbrigði fyrir mig. Raunverulega ástæðan fyrir því að mér líkaði ekki við þessa mynd er léleg persónunotkun. Í skemmtilegri unglingagamanmynd er fullkomlega í lagi að hafa leikarahóp af öllum frekar raunveruleikatengdum unglingapersónum. Í "Sydney White" er þessari hugmynd hent út um gluggann. Amanda Bynes gerir góða Sydney, en hana skortir í raun mikið af því sem venjulega lætur hana glitra sem leikkona. Ég kenni þetta um handritið, sem gerir karakterinn hennar of blíður og aðhaldssamur, og hár-/förðunardeildinni, sem gefur henni andstyggilegt plastútlit og pirrandi hárgreiðslu. Þeir sjö „dórkar“ sem Sydney vingast að lokum eru miklu verri. Þeir eru svo dónalegir að það er ómögulegt að líka við þá eða jafnvel virða þá sem persónur. Þeir eru í rauninni fráhrindandi gaggfóður. Sömuleiðis "Prince Charming", sem er algjörlega ótrúverðug sem persóna og er um það bil eins töff og hægt er að vera. Kannski er stærsta verðandi stjarna myndarinnar (að Amöndu Bynes mögulega undanskilinni) Sara Paxton, sem er í raun mjög góð eins og hin samsöngva Rachel Witchburn. Það er bara synd að handritshöfundarnir gerðu hana ekki aðeins gráari en svörtu. Söguþráðurinn er í grundvallaratriðum eins og "Mjallhvít." Það sem drepur það er að það er of bitlaust og augljóst að endurmynda það. Tengslunum við "Mjallhvít" er kastað svo mikið á okkur í gegnum myndina að þau eru á endanum pirrandi og yfirþyrmandi. Prince Charming er óraunhæft heillandi, "nornin" er allt of viðurstyggilega norn, "dórkarnir" sjö eru of dónalegir og Sydney er bara of hjartahreint. Nú er ekki þar með sagt að myndin sé öll slæm. Þó að Bynes sé þvinguð niður vegna handritsins, á hún samt sínar stundir. Sömuleiðis Sara Paxton, sem færir líkamlega gamanleik í hámarki í senum sínum. Herbergisfélagi Sydney, sem heitir "Dinky" er líka frábær skemmtun sem persóna. Þetta er á köflum dálítið fyndin mynd sem er á endanum bara of cheesy og klisjukennt til að mæla með.