Að gera myndina eins dökka og sjónrænt óljósa og hægt er til að hylja fjárlagagalla er oft notuð stefna í lágfjárhagslegum hryllingsmyndum, en þessi tekur það of langt. Það er SVO illa upplýst og gruggugt (og það gerist nánast eingöngu á nóttunni, til að ræsa) að þú endar oft með því að horfa nánast á svartan skjá (þó kannski að slæmur myndbandsflutningur hafi líka haft eitthvað með það að gera). Því miður er „murky“ líka besta orðið til að lýsa söguþræði myndarinnar. Kvikmyndagerðarmennirnir henda inn fjölbreyttum (og ófrumlegum) hryllingshugmyndum án nokkurrar rökfræði, og þegar leið á leið fær maður á tilfinninguna að þeir hafi rétt um það horfið frá tilrauninni til að gera góða hryllingsmynd; þú veist það þegar þú sérð persónur sem eiga að vera í lífshættu (eða, í sumum tilfellum, jafnvel dauðar) tala saman....(*1/2)