Sannarlega mögnuð mynd, hugmyndin sem hugsanleg spámannleg framtíðarsýn er ógnvekjandi. Heimur gríðarlega offjölmennur, óbærilegur hiti vegna skemmda ósonlagsins og allra náttúruauðlinda okkar. Í þessu martraðarkennda úrkynjaða samfélagi höfum við hinn frábæra Charlton Heston sem viðkunnanlegur einkaspæjara í kvikmyndagerð sem reynir að átta sig á sannleikanum á bak við morð, á móti film noir goðsögninni Edward G Robinson sem skilar fínum síðustu gjörningum. Ein af myndunum sem mun alltaf haldast Með mér úr þessari mynd er fjöldi fólks sem byggir stigagangana og hvernig Thorne (Heston) þarf að hoppa í gegnum þá í hvert sinn sem hann notar þá. Notkun myndarinnar á tónlist er líka athyglisverð, þó hún innihaldi ekkert tónverk. í venjulegum skilningi, Opnunarstefið er gott, og eftirfylgjandi tónlist sem við hér í íbúð Simonson, og sérstaklega Beethoven-verkin í líknardrápi heilsugæslustöðinni, eru einstaklega andrúmsloft.