Þetta er sennilega óviðkomandi mynd sem ég hef séð. Ég horfði á hana vegna þess að ég er með vægan blett fyrir Leon (allt annað sem Besson hefur gert hefur verið bara hræðilegt, að mínu mati, fyrir utan handritið að Wasabi) og Jean Reno. Það er til marks um hversu léleg þessi mynd er að Reno, einn af mest sjarmerandi og áreynslulausasti leikaranum (að vísu er hann nýbyrjaður hér) getur ekki gert þessa mynd, eða augnablikin sem hann er á skjánum, áhorfanleg. allt mjög kvikmyndaskólakennt: svart og hvítt, engin samræða, fólk að gera hluti án sýnilegrar ástæðu, fólk eltir hvert annað á meðan það er aftur á móti elt af skjálfandi myndavél. Og, fyrirsjáanlega, er ekkert af því skemmtilegt. Þetta er ekki "French Mad Max" eins og sumir hafa haldið fram (reyndar held ég að þeir meini "Mad Max 2") - þetta er yfirborðskenndur samanburður sem byggir aðeins á því að báðar myndirnar hafa post-apocalyptic stillingu, og er bara svona athugasemd sem þú vilt búast við frá einhverjum sem veit ekki hvað þeir eru að tala um. Mad Max 2 var pulsandi, Mad Max 2 var spennandi, Mad Max 2 var tímans virði - Le Dernier Combat er ekkert af þessu. Ég veit að það á að vera töff að hafa gaman af listrænum svarthvítum franskum kvikmyndum og jafn töff að segja þú sást eitthvað í þeim sem annað fólk sá ekki (eða þér tókst að sitja í gegnum það án þess að vera syfjaður), þess vegna myndi ég ekki treysta neinum sem segist vera hrifinn af Le Dernier Combat, því ég sé ekkert þess virði í því af neinu tagi; það biður um svo mikið og gefur ekkert til baka. Ég fann sjálfan mig að reka frá því eftir um það bil fimm mínútur og það gerði aldrei neitt til að ná fullri athygli. Sá sem getur setið í gegnum það án truflunar er ekki mannlegur, eða í mesta lagi geðrof. (Reyndar eru þeir sennilega bara að reyna að virðast "svalir").