Endalok úthverfa, eins og það ætti að höfða jafnt til almennra borgara og fjöldaneytenda, mun líklega verða menningarumbótastaða. Kvikmyndin notar ofur-kóníska greiningu höfunda, stefnumótenda og félagsheimspekinga á þversögninni sem skapaðist af búsetu í úthverfum - aðallega á tímum eftirstríðsins. Það sem við höfum búið til í Ameríku er staður með "ekkert af þægindum sveitalífsins og ekkert af þægindum borgarlífsins.“ Þetta er lyfseðillinn sem er settur út fyrir úthverfi og kvikmyndin beinist að hugmyndinni um "Oil". Í grundvallaratriðum, í almennum skilningi, að heimurinn er að nálgast eða á hámarki olíuframleiðslu, og þegar við gerum okkur grein fyrir þessu til fulls, munu meiriháttar lífsstílsbreytingar verða í gildi, hvort sem það er af bestu hagsmunum okkar eða þröngvað upp á okkur með ofbeldi af gæðum lifa jafnvel fátækrahverfi-búar Kalkútta gat ekki lýst fyrir okkur. Ef ekkert meira, endir Suburbia mun siphon áhorfandann skola í þörmum þeirra, skapa sjúklega tilfinningu. Þetta hlýtur að gerast. Það er dökk sýn á eðlislæga lífshætti okkar. Tvíræðið liggur einkum í gagnrýnni greiningu hvers og eins áhorfanda á myndinni. Ég sé fyrir mér að margir óundirbúnir áhorfendur halli á myndina sem sjálfumglaðan frjálslyndan áróður - eins og Michale Moore mynd. Það sem þeir taka ekki tillit til er að viðbrögð eins og þessi eru allt of eðlileg þegar slík skilaboð snerta lífsstíl yfirgnæfandi meirihluta fjöldans svo ótrúlega hart. Þetta er sannleikurinn og sem nemandi í Borgarskipulagi get ég sagt þú að við verðum betur undirbúnir núna, því hvaða litlar líkur við höfum á að viðhalda lífsgæðum í þessum þverrandi holræsi auðlinda sem átt er við er að hverfa hraðar en kynþáttur fólks sem hefur þjáðst af svörtu plágunni.