„The Secretary“ er ein af þessum kjánalegu, klisjukenndu „spennumyndum“ sem maður verður fyrir að horfa á á sunnudagseftirmiðdegi, þegar nánast ekkert annað er í gangi. Þó að söguþráðurinn (vitlaus kona verður afbrýðisöm út í alla sem ná árangri yfir henni á skrifstofunni og ákveður að gera allt sem hún getur til að stöðva þá) kunni að vera einstök, þekkti ég óteljandi flækjur í söguþræði, líklega teknar úr öðrum sjónvarpsmyndum sem ég hafði verið beitt af sömu ástæðu. Til að gera illt verra var ég ekki villtur um leikarahópinn. Mel Harris er ein af þessum leikkonum sem kemur fram í svo mörgum sjónvarpsmyndum sem annað hvort „mamma“ eða einhvers konar „fórnarlamb“ ills leiks eða misnotkunar, að maður hlýtur að velta fyrir sér hvers konar lífi hún lifir. Í þessari fær hún þá gleði að leika mömmu OG fórnarlamb sálfræðiritarans Sheilu Kelly, sem var ekki mjög góður kostur sem illmenni. Þó að Sheila Kelly hafi gert nokkur góð skref á ferlinum (Singles, Breaking In, og ég býst við, Law and Order), þá er hún líka umkringd röð aumkunarverðra sjónvarpsmyndahlutverka, og þessi bætir bara við það. Hvað hina varðar, þá á ég engar skýrar minningar um þá, svo það hlýtur að segja eitthvað. Þessi mun spila á Lifetime-netinu (held að ég hafi séð það þar), en nenni ekki að horfa á það, nema þú er of leiðinlegt fyrir orð. Ekki það að það geri þig meira spenntari...