Ungur vísindamaður Harry Harrison heldur áfram vísindalegum rannsóknum föður síns á endurnýjun útlima með glæsibrag, en yfirráða móðir hans og læknisáhugamaður hennar vilja selja serumið. Þegar hann kemst að því verður slys þar sem Harry missir handlegg. Svo, hann prófar serumið og það sem kemur út er erfðafræðilega brjálaður handleggur sem hefur sinn eigin huga. Ó, við höfum séð þetta ó svo oft áður, en það sem lyftir þessu mjög þétta og alveg gúmmíkennda skíta drasli er frammistaða kvikmyndatáknin Elke Sommer og Oliver Reed. Reyndar er þetta ekki slæm mynd af Fangoria myndum; bara það eru betri þarna úti, sem eru svipaðir í æð. „Servered Ties“ skortir einfaldlega sinn sérstaka stíl. Hið skrýtna eðli og óþægilega splatter minnti á "Re-animator" og jafnvel snerti af slapstick stakk upp úr eins og eitthvað úr "Evil Dead 2". Kómíska sagan er sannarlega slegin út með svörtum húmor, en hún getur orðið melódramatísk og svolítið inn í þurrt í skemmtunarstuðlinum. Óvæntir koma upp, sérstaklega lokaniðurstaða myndarinnar. Sem er vel tekið, þar sem ég hélt að það hefði mátt sleppa við eitthvað aðgengilegra. Fyrir lág-fjárhagsframleiðslu getur FX förðinn litið stífur og mjög kjánalegur út, en það eru nokkur grótesk augnablik sem fá þig til að brosa en í rauninni hrollur. Jafnvel smá kynferðisleg spenna hagræðir sögunni, þökk sé harkalega safaríkri frammistöðu Elke Sommer sem móðirin. Oliver Reed er alveg húmorslega dauður í vondum skilningi og hann nær því einstaklega vel. Þau voru bæði gríðarlega dreifð sem parið sem þú elskaðir að hata. Billy Morrisette er yndislegur í óreglulegri frammistöðu sem Harry. Leikstjórinn Damon Santostefano hraðar kvikmyndina hröðum skrefum og skipuleggur stílhrein atriði af grípandi og grípandi hryllingi. Já, þetta er ungt og í rauninni kjánalegt bull, en þú verður að afhenda hana til að fá óþarfa skemmtun.