Opnunin blómstraði fékk mig til að grenja af ánægju yfir hugvitssemi þeirra - breyttri útgáfu af merki Archers, inngangsfyrirvari, hvernig myndavélin svífur yfir alheiminn. Það er skrítið til þess að hugsa að `It's a Wonderful Life' hafi komið út á sama ári. Engin mikil tilviljun: fjórði áratugurinn var fullur af kvikmyndum himins og jarðar; en glóandi bómullarþokurnar og sætu englarnir í keppninni líta út fyrir að vera slitnir, eitthvað sem best er farið framhjá í hljóði, þegar það er sett við hlið sýn Alfreds Junge. Það heldur áfram að líta vel út alla leið í gegn, þar sem fleiri og fleiri sláandi hugmyndir spretta upp á okkur . Ég er ekki mikill aðdáandi þess að blanda lit saman við svart og hvítt almennt. Annað af tveimur sjónrænum kerfum lítur næstum alltaf ljótt út þegar það er sett við hliðina á hinu. Ekki svo hér. Powell leysir upp lit í einlita og einlita í lit eins og það sé eðlilegasti hlutur í heimi, aðeins breyting á litatöflum. Bæði litmyndatakan og svarthvíta gætu staðið á eigin spýtur. Hvað söguna varðar ... gæti þetta verið besta handrit Pressburger, eða að minnsta kosti hefði það verið ef niðurstaðan hefði verið rökréttari niðurstaða fyrri atburða. Fyrir utan það er það þétt, en samt meira í gangi en ég get mögulega vísað til hér. Var hið himneska efni raunverulegt eða ímyndað? (Eða bæði? Kannski dreymdi Carter fantasíu sem var, eins og það gerðist, sönn.) Allir segja að okkur sé ætlað að hvorki spyrja né svara þessari spurningu, en ég sé ekki hvers vegna. Ég er viss um að okkur er ætlað að spyrja spurningarinnar. Myndin gefur okkur meira að segja vísbendingar um hvert svarið er - reyndar er vandamálið að það eru of margar vísbendingar og þær virðast í fyrstu benda í mismunandi áttir. Það að aðrir hlutir ættu líka að taka athygli okkar þýðir ekki að þetta eigi ekki að taka okkur líka. Það er, eins og ég hef sagt áður, mikið að gerast. Lítum á atriðið þar sem Abraham Farlan (lögmaður ákæruvaldsins í himnaríki) leikur útvarpsútsendingu af krikketleik og segir fyrirlitlega: "Rödd Englands, 1945." Dr. Reeves (vörnin) viðurkennir sýninguna með mikilli vandræði og framleiðir síðan eitt sinn: blúslag frá Ameríku, sem Farlan hlustar á eins og hann sé með sítrónu í munninum. Reeves lítur vel út. Snobb? Ja, ég sé ekki hvers vegna það er snobbað að fordæma blústónlist - og það er ekki það sem Powell og Pressburger eru að gera, alla vega. Þegar lagið er spilað fáum við mynd af bandarískum hermönnum sem hlusta á það: nokkrir þeirra kinka kolli í takt við taktinn, fullkomlega heima. ÞEIM finnst það ekki óskiljanlegt. Það er eitthvað dýrmætt við lagið og hvorki Reeves né Farlan vita hvað það er. Reeves gerir sér líklega grein fyrir því. Allir enskir ​​áhorfendur (og allir áhorfendur frá Ástralíu, Indverjum o.s.frv.) vita án þess að vera sagt að það sé eitthvað verðmætt í krikketútsendingunni líka; og að á meðan Reeves skilur ÞAÐ getur hann ekki útskýrt það fyrir Farlan - þess vegna blús útsendingin sem sýnir að fólk getur skilið hvort annað án þess að deila skilningi á öllu öðru. Þetta er snjöll sena. Eitt að lokum. Mér fannst David Niven dálítið kaldur, án þess karisma sem hann myndi öðlast síðar á ferlinum; en þrátt fyrir það held ég að kvikmynd hafi ekki gripið hjarta mitt svona fljótt eftir að hasarinn hófst, eins og þessi gerði.