Stundum er fyndið að horfa á kvikmyndir springa úr sófanum þínum, en stundum er það bara hræðilega sársaukafullt fyrir bæði augun og huga þinn. House Party 4: Down to the Last Minute er eitt af þessum sjaldgæfu dæmum um þegar bæði augu þín og hugur biðja þig um að slökkva á myndinni. Þessi lokaþáttur í House Party seríunni er lang verst, ekki bara framhald, heldur kvikmynd gefin út af Hollywood. Það kemur mjög í ljós snemma í þessari "eiginleika" að leikstjórinn Chris Stokes elskaði Ferris Bueller's Day Off af ástríðu. Ég segi þetta vegna þess að það verður mjög ljóst að Stokes átti ekki í neinum vandræðum með að lyfta frumleika Bueller af höndum John Hughes og velja að búa til kvikmynd algjörlega lausa við húmor. Þú myndir halda að með því að „stela“ þemum og myndum úr fyndnari kvikmynd, myndi þín eigin kvikmynd að minnsta kosti geta framkallað eitt eða tvö hlátur. Með House Party 4 sannaði Stokes að hann hefur ekki það sem þarf til að leikstýra framhaldsmynd og því síður Hollywood-mynd. Frá ruglingslegri og biturri sögu hans, vanhæfni til að átta sig á persónum sínum og endurunnnum gömul/þreytt klisjustundum, er það eina sem Stokes gerir er að slá stærri naglann í kistuna sem geymir House Party myndirnar. Það minnir mig á þann nemanda sem gleymir verkefninu sínu eftir klukkutíma og skellir hratt saman ofurlími, makkarónum, kattahári, tyggjó og stráum og kynnir það sem „Hannibal Crossing the Alps“. Hún lítur bara hræðilega út og þú skammast þín fyrir höfundinn.Svo, hvar tók þessi mynd fyrst skrefið á svið myndasöguheimsku? Satt að segja held ég að flestir staðir muni ekki leyfa mér að tala svo lengi, svo í staðinn langar mig að snerta nokkur af stærri efnisatriðum sem snerta mig harðast. Til að byrja með get ég samt ekki hrist Ferris Beuller rip-off. Það var eins og leikstjórinn Stokes skammaðist sín fyrir að þurfa að leikstýra öðru framhaldi af House Party og ákvað að koma með algjörlega tilviljunarkennda formúlu (úr fyndnari mynd) og athuga hvort hann gæti klippt og límt þætti úr upprunalegu seríunni inn í þá formúlu. Það voru mikil mistök. Þegar leikstjóri reynir að gera þetta, gerist það að lokum rugl innan áhorfenda. Við höldum að við séum að fara í eina átt, en í staðinn stefnum við í aðra. Það er nákvæmlega það sem þú getur orðið vitni að í House Party 4. Í einu tilviki höfum við John-John að reyna að halda "stærsta partí áratugarins" á meðan hann reynir líka að ná plötusamningi (ok, minnir mig svolítið á upprunalega House Party ), en svo förum við í burtu til þessarar handahófskenndu eyju þar sem Charles frændi er flughræddur, amma verður drukkin og fávitalegar, hugljúfar stundir með meintum morðingja. Aftur byrjum við nokkuð sterkt og endum í óreiðu. Þetta er ruglið sem ég tala í. Leikstjórinn Stokes hafði ekki hæfileika til að halda hendinni á hvorki húmornum né getu til að segja sögu í röð. Hann vill frekar draga úr böndunum, halda brandarunum ódýrum og halda að áhorfendur séu hálfvitar en að reyna að endurvekja steindauða seríu. Maður skyldi halda að þegar leikstjóri væri falið það verkefni að taka upp aðra House Party mynd myndi hann ganga inn í hana og hugsa um að það væri hann/hún sem myndi endurlífga hana eða endurlífga hana, í staðinn vildi Stokes bara fá borgað. geri mér grein fyrir því að ég eldist hægt og rólega eftir því sem dagarnir líða hratt, en ég trúi því að ég haldi mér enn í menningu yngri kynslóðarinnar. Ég hlustaði á rapp og R&B þegar ég var að alast upp, en hópurinn "Óþroskaður" komst aldrei á kassettustokkinn minn eða geislaspilarann ​​minn. Hvers vegna? Ég held að þeir hafi aldrei haft fullt fylgi, en að því er virðist fyrir leikstjórann Chris Stokes, þá væri það til bóta að skipa þeim sem aðalhlutverk í nýju House Party myndinni hans. Var enginn á neinu stúdíói búinn að átta sig á því að þetta yrði frekar fljótt í mínus? Eða hvað með þann kost að láta Stokes sjálfur leika grínískan bílaviðgerðarmanninn, engu líkara en leikstjóri með enga tilfinningu fyrir kómískri tímasetningu sé eina uppspretta mögulegs húmors. Þetta var eitt af þessum fáu tilfellum þegar ég saknaði Robin Harris í raun og veru og ég hélt aldrei að ég myndi finna sjálfan mig að segja það við hvaða mynd sem er. Fyrir utan einhverja hljómsveit sem lék aðalhlutverkið hélt ég líka að afgangurinn af leikarahópnum héldi bara áfram að sjúga lífið úr þessari mynd. Charles frændi var pirrandi þegar hann reyndi húmor. Kim Whitely var algjörlega sóað fyrir senurnar sínar (bæði í bókstaflegri merkingu og óeiginlegri merkingu) á meðan jæja allir aðrir falla nokkurn veginn í þann flokk. Hvar eyddi Chris Stokes megninu af fjárhagsáætluninni fyrir þessa mynd? Ekki fyrir sérstakar gestastjörnur því þó að þessi mynd hafi kannski státað af sumum, þá voru örugglega engir viðstaddir hina „ógleymanlegu“ House Party, né sá mögulegi draumur um að kannski Kid eða Play myndu láta sjá sig í síðasta sinn. House Party 4 fylgdi engri forstilltri hönnun, sem eyðilagði að lokum þennan eiginleika frá grunni og niður. Getur einhver útskýrt fyrir mér hvers vegna það var einhver þörf á að nota rútínuna „morðingja sem var sloppinn sem var löggiltur leigubílstjóri“ fyrir húmor? Stokes var að ná djúpt inn í botn tunnunnar og framleiddi aðeins meira muck í stað efnis. Í eitt skipti get ég viðurkennt að það er ekkert endurlausnargildi í þessari mynd. House Party 4 jarðaði seríuna og á meðan ég heyri að það gæti verið meira í pípunum vona ég bara að Hollywood geri sér grein fyrir því að þessi sería er dáin. Hollywood þarf að láta þessa seríu enda, gleyma fortíðinni og halda áfram í framtíðinni. Ég hugsa um framhald af Who's the Man? myndi koma þeim af stað í rétta átt. Einkunn: * af *****