Ég er nokkuð viss um að Poe hefði litið á þetta sem dónaskap. Fyrstu tvær sögurnar eru ágætar, ekkert stórkostlegar. Og svo er það Toby Dammit. Hvað í ósköpunum var Fellini að hugsa? Þetta er brjálað, tilviljunarkennt, dauft verk, sem lítið mælir með. Maður ætti að vera svekktur vegna skorts á baksögu eða niðurstöðu, en það er aðeins léttir að það sé búið.