Eftir að hafa kynnst "The Go-Between" eftir Hartley í dágóðan tíma, bæði í upprunalegu bókarformi og í vonbrigðum Pinter-Losey kvikmyndaaðlögun, var þetta áhugavert efni. "The Hireling" sannar nánast spegilmynd á stundum; gerist á aðeins minna fjarlægu tímabili að mestu leyti, með útsetningu á breska flokkakerfinu, og inniheldur föst leikatriði íþróttaleik (hnefaleikar koma í stað krikket) sem sýnir frekar mikið um . Þetta endurnærir í smæðinni, karakter fókus. Maður „kynnist“ ekki nákvæmlega Lady Franklin og Leadbitter í skáldsögulegum skilningi, en þessi fjarlægð er hæfilega leikin í því að segja líkamstjáningu og beygingu frá leikurunum. Fjarlægð þín frá því að hafa nokkurn tíma fulla samúð með einhverri sönnum persónu endurspeglar sofandi „mismuninn“ sem dregur svo úr miðlægu sambandi. Miles og Shaw eru dásamlega fíngerðir og við sjáum meira í „minna“ þeirra; aldrei einu sinni eru þetta leikaralegar, sýndarframmistöður. Þetta eru hæfilega stanislavskískar túlkanir sem skapa þá tilfinningu að þessar persónur eigi líf utan ramma myndarinnar. Allir aðrir hlutar eru mjög fullnægjandi meðhöndlaðir, þó þeir séu mun minni í þessari mynd en ég geri ráð fyrir í skáldsögunni og reyndar í samanburði við "The Go-Between", töfrandi verk um vonbrigði. Vonbrigðin í miðpunkti þessarar myndar er svo sorglega og á áhrifaríkan hátt miðlað í seinustu atriðum þar sem Shaw kyssir Miles og er hafnað, og síðan þar sem drukkinn Leadbitter stendur frammi fyrir Cantrip og Lady Franklin. Það er grenjandi skömm að það sem hefði verið ótrúlega átakanleg endir á skemmdum, auðnum lífi hvorum megin við skjáinn, er „skreytt“ með afar skrýtnum litlum coda. Maður er algjörlega undrandi yfir stökkinu í tóninum, þar sem Leadbitter Shaw fer í taugarnar á sér og syngur á kaldhæðnislegan hátt „Rule Britannia“ og „God Save the Queen“ þegar hann keyrir bílinn sinn á hlutina. Pólitíski punkturinn er mjög yfirvegaður af þessum sprengjufulla, frekar dónalega óperulokum. Öll tilfinning fyrir lúmsku, sem hefur verið miðlað á svo áhrifaríkan hátt hingað til, glatast, þar sem hinn óbeina punktur er þungur og hávær. Agit-propp á örugglega ekki heima í svona viðkvæmu tímabilsdrama. Á heildina litið má þó ekki vera of harður. Þó að þessi fáránlega lokaþáttur sé stór galli, þá verður að hrósa restinni af myndinni sem viðkvæmri, ögrandi mynd, sorgar og nákvæmrar athugunar á því hvernig breskt samfélag var í fortíðinni. Slæm en kristaltær snerting Hartleys kemur mjög vel fram í gegnum tíðina. Það er bara synd að við lendum ekki á hrikalegri niðurstöðu á fylleríi Shaws. Hinni hörmulegu, blekktu mynd Lady Franklin, Sarah Miles, er skyndilega neitað um sess hennar á skjálftamiðju myndarinnar, þar sem hið frábæra mannlega drama rennur á undarlegan hátt inn í svið pólitískra stiga. Shaw líka - þessi þurra og samt djúpa tilfinning leikara - er svikin af óskaplega óhófinu sem lokar myndinni. Þannig; fínn, smávaxinn sigur er skemmdur; en við ættum að muna marga góða punkta. Einkunn:- *** 1/2/*****