Eins og oft vill verða tilkomumiklir og sprengjandi stiklur asískra kvikmynda upp á ekkert annað en dauflegar sögur. Svipað og Unleashed (sem var frábært,) Dog Bite Dog segir sögu þar sem menn eru aldir upp sem grimmir villihundar sem framkvæma boð húsbónda síns. Aðalpersónurnar, tilfinningalega óþróaður, siðlaus morðingja sem er jafn óstöðugur lögreglumaður, eru fjarri þeim algengu hetjum og illmennum sem við sjáum oft. Reyndar, í lokin, missirðu yfirhöndina með hverjum þú átt að hafa samúð með, finnur ekki einu sinni minnstu tilfinningu til annars hvors karlmannanna hvort sem það var mistök leikstjórans eða kannski undirstrikunarskilaboðin sem hann var að reyna að segja er þitt að ákveða.Þrátt fyrir að upphaf myndarinnar hafi verið uppfullt af fróðleik og ófyrirsjáanlegum, þá hallaði hún niður í hálfgerða sögu um að lifa af og hefna sín. Spennan, sem var augljós í fyrstu, hvarf fljótlega vegna gróflega misjafnrar tónlistar sem dró niður hugsanlega áhrifaríka frásögn. Og á endanum fannst þér allar þessar ítarlegu bakgrunnsupplýsingar og sjálfsskoðun aðalpersónanna á einhvern hátt mjög óþörf. Það jákvæða er að umskiptin í sögu frá a-lið til b-liðar voru frekar óhefðbundin miðað við bandarískar kvikmyndir svo þeir sem ekki þekkja asískar kvikmyndir og eru orðnar þreyttar á fyrirsjáanleika Hollywood ættu að kíkja á það. Hvítjafnvægið virtist vera í ólagi megnið af myndinni. Það var eins og að horfa á mynd sem var tekin á flúrljómun þegar hún átti að vera stillt á wolfram. Kannski er ég sá eini, en það reyndi á augun á mér. Myndin hafði líka gaman af því að bregðast við þér áhugaverð uppbygging gaf mér von um hægfara söguna þar til henni var vísað yfir á lágan kostnað og lághraða eltingarsenu. Og einmitt þegar þú heldur að þú sért að fara að fá ósvaraða indie-endi með blöndu af Shakespeare-harmleik, áttarðu þig á því að þetta er alls ekki endir, heldur umskipti yfir í vitlaus sveitatónlistarsamsetningu um frið og æðruleysi. hræðilegar kæfunarsenur, endurlausnarstund sem kom óvænt aftur inn í villimennskuna og aftur í hina áttina, hrifning Asíubúa á líkamsvökva og hræðilegt tónlistaratriði sem passaði ekki við myndina, og þú færð meðaltalslausan asískan spennumynd .Ég skil bara ekki hvers vegna hvert bardagaatriði var lagt yfir með klippum af öskrandi ljónum Ég hélt að þau ættu að tákna hunda? Að lokum, á endanum, erum við minnt á sannan morðingja sem enn leynist á meðal okkar stífkrampa.4/10