Undanfarna daga hef ég verið mjög hrifin af "Female Scorpion" seríunni og ég held áfram að berja mig yfir höfuðið því ég beið þangað til núna sem er allt of lengi áður en ég keypti allt kassasettið. "Beast Stable" er þriðja snilldartilraunin í röð og óneitanlega helsta trompið í þessari seríu er hvernig höfundarnir komu alltaf með eitthvað alveg nýtt og öðruvísi fyrir hverja afborgun. Aldrei fyrr, eða eftir, hefur verið til nýtingarsería sem bauð upp á jafn mikla fjölbreytni þegar kemur að sögulínum, umgjörðum, þemum og kvikmyndastílum. Frumritið gilti meira og minna sem svokallað "Women-in-Prison" mynd (en þegar óvenjulegt), en þú getur ómögulega flokkað hluta 2 og 3 sem slíka, þar sem þeir innihalda varla neitt myndefni innan veggja fangelsisins. . Og heildartónninn og andrúmsloftið heldur áfram að breytast með hverjum nýjum þætti. Fyrri myndin var hörð og grátbrosleg en sú seinni var geðþekk og hluti þriðji er nær aðallega melódramatískur. Ekki láta þessa síðustu lýsingu draga úr þér kjarkinn, því „Beast Stable“ er enn með meira en nóg af hagnýtingarþemu og truflandi myndefni þrátt fyrir dramatískt andrúmsloft. Opnunarröðin er til dæmis hreint út sagt frábær. Sasori, sem er enn á flótta undan lögreglunni, slær sig bókstaflega út í frelsi í neðanjarðarlestinni þegar ekkert annað er í boði en að skera handlegginn af þráláta lögreglumanninum sem handjárnaði hana. Hlaupið hennar í gegnum borgina með afskorinn handlegg hangandi á henni á meðan textarnir birtast á skjánum, ásamt kunnuglegu þemalagi, er bara hreint og ósvikið arðránsgull! Sagan heldur áfram á sannfærandi hátt með því að kvenhetjan okkar reynir í örvæntingu að lifa nafnlausu lífi í stórborginni, en greyið getur einfaldlega ekki flúið fortíð sína eða jafnvel nýjar gerðir af kvölum. Sasori vingast við vændiskonu, þó án þess að skiptast á samræðum, og tekur að sér starf á saumastofu. Hennar eigin þroskaheftur bróðir (!) dregur vændiskonuna í gegn, á meðan Sasori lendir í vandræðum með staðbundið pimp- og neðanjarðarglæpakerfi. Hún kemur snjallilega í veg fyrir að þrjóti notfæri sér líkama hennar, lendir í fyrrverandi óvini úr fangelsi og hefnir í reiðileysi einnar vændiskonunnar þegar hún fer í villimannslega fóstureyðingu. Á meðan heldur einvopna löggan áfram að þráhyggju þráhyggjulega þráhyggju um göturnar og leita hefnda gegn Sasori. Fjölhæfi leikstjórinn okkar, Shunya Ito, fer ægilega yfir allar þessar sögulínur í kraftmikla heilnæmu og missir aldrei tök á sjónrænu hliðunum eða snjöllum kvikmyndastíl. „Beast Stable“ er með glæsilegustu tónverkum og sniðugum myndavélahornum sem hægt er að ímynda sér, klippingin er gallalaus og staðsetningarnar að utan eru í raun niðurdrepandi. Þeir sem þekkja persónu Sasori svolítið gera sér grein fyrir því að myndin skortir alvarlega eftirminnilegar samræður, en það er alltaf jafn mikið bætt upp með dásamlegum á skjánum og ógnandi grimasum Meiko Kaji. Það er sáralítið kjaftæði, fyrir utan áðurnefndan sifjaspell, en stuttar leiftur öfgafulls ofbeldis eru frábærar og snúinn endir næstum of ljómandi fyrir orð. Reyndar held ég að hluti 3 gæti bara verið besti (eða að minnsta kosti, uppáhalds minn) seríunnar hingað til. Eini lítill og algjörlega óviðkomandi gagnrýni mín er varðandi fáránlega hljóðin sem einn af fuglunum gefur frá sér þegar Sasori er lokaður inni í búri. Þessi fugl hljómar eins og sleggjudóma með magakrampa.