Ég er algjörlega ósammála ummælum eins af gagnrýnendum á undan mér sem gagnrýndi myndina. Eftir að hafa lesið bókina, verið hrifinn af henni þó að þetta sé einhvers konar bókmenntir sem þú getur ekki líkað við (svipað og skrif Huberts Selby) bjóst ég við að verða hneykslaður en áhrifin voru lúmskari en þetta. Isabelle Hubert er snilldar leikkona sem tekst að miðla marglaga karakter. Það eru margar senur sem einblína algerlega á hana og fíngerðar breytingar hennar og ég get ímyndað mér fáar leikkonur sem myndu standa sig svona vel, með svo mikilli virðingu fyrir eigin orðspori eða ímynd. Það er þessi kuldi, fjarlægð, grimmd og á sama tíma er þetta hjálparleysi, sársauki og sársauki. Það er manneskja sem stjórnar og stjórnar á sama tíma. Kannski er þetta ekki raunhæft - þó þegar þú lest blaðið muntu lesa um miklu verra en þetta - en það er sannleikur í því sem er mjög erfitt að bera. Mér finnst þetta frábær mynd en ég naut þess ekki að horfa á hana. Hún er ekki leiðinleg en stundum vildi ég að hún myndi enda. BTW, karlkyns hliðstæða hennar er líka mjög vel leikin (og mér finnst líka vel valin).