Alejandro (Alejandro Polanco), sem er kallaður Ale í stuttu máli, vinnur á bílaverkstæði í því sem er orðið þekkt sem Járnþríhyrningurinn, tuttugu húsaröðum sem eru í hrakandi tuttugu húsaröðum af bíladraslhúsum og brjáluðum bílaviðgerðarsölum nálægt Shea-leikvanginum í Queens, New York. Hér efast viðskiptavinir ekki um hvort varahlutir komi úr stolnum bílum eða hvers vegna þeir geti fengið svona mikla afslætti, þeir leggja einfaldlega frá sér reiðufé og vona að allt sé á uppleið. Slæm útjaðrir eins og þessi eru ekki undirstrikuð í fararstjórunum en íransk-bandaríski leikstjórinn Ramin Bahrani sýnir þá á lifandi sýningu í Chop Shop, kraftmikilli Indie mynd sem vakti mikla ástúð á síðasta ári í Cannes, Berlín og Toronto. Í framhaldi af hinum margrómaða „Man Push Cart“ eyddi Bahrani eitt og hálft ár á þeim stað sem F. Scott Fitzgerald lýsti sem í Great Gatsby sem „öskudalnum“. Þrátt fyrir alla lýsinguna á myrkur, sagði Chop Shop er ekki verk samfélagsgagnrýni heldur eins og Pixote eftir Hector Babenco, hrífandi persónurannsókn þar sem lifun ungs drengs er keypt á verði sakleysis hans. Bahrani, sem tekin var á staðnum á Willets Point í Queens, lætur þér líða eins og þú sért þar, svitandi í heitu og raka New York sumri með öllum sínum hávaða og ringulreið. Áhersla myndarinnar er á hinn heillandi, götusnjalla, 12 ára gamla Ale sem býr á brúninni án nokkurs stuðnings eða eftirlits fullorðinna nema yfirmanninn (Rob Sowulski), raunverulegan eiganda Iron Triangle bílskúrsins. Frammistaða Polanco er hrá og örlítið tötruð en samt vann hann að fullu uppreist lófaklapp sem hann fékk á frumsýningu myndarinnar í Cannes ásamt knúsi frá frábæra íranska leikstjóranum Abbas Kiarostami. Þrönguð inn í pínulítið herbergi fyrir ofan bílskúrinn ásamt 16 ára systur sinni Isamar (Isamar Gonzales) sem vinnur við að skammta mat úr hádegisvagni, Ale er eins og einn af skiptanlegum varahlutum sem hann fæst við. Á meðan hann dreymir um að eiga sinn eigin matarþjónustubíl, í borginni sem sefur aldrei, veit hann að það eina sem gæti orðið „toppurinn á haugnum“ er annar beyglaður fender. Í þessu umhverfi nota Ale og Isi allar nauðsynlegar leiðir til að halda höfðinu yfir vatni á meðan ást þeirra á hvort öðru er stöðug og þau hlæja enn og bregðast við æsku sem var aldrei þeirra. Eins og Barack Obama segir í bók sinni „Dreams From My Father“ getur breytingin komið seinna þegar augu þeirra hætta að hlæja og þeir hafa lokað fyrir eitthvað inni. Í millitíðinni bætir Ale við tekjur sínar með því að selja sælgætisstangir í troðfullum neðanjarðarlestum í New York ásamt vini sínum Carlos (Carlos Zapata) og ýta á DVD diska á götuhornum, á meðan Isi gerir brellur fyrir vörubílstjórana til að spara nægan pening til að kaupa ryðgaður 4.500 dollara sendibíll sem þeir vonast til að stofna eigið fyrirtæki í. Þó að Ale sé „góður drengur“, er hann ekki yfir það að stela veski og hjólhettum á Shea Stadium bílastæðinu, atburði sem myndavél Bahrani fylgist með án þess að dæma. Í Chop Shop hefur Bahrani veitt sannfærandi móteitur við vandalausum velgengnisögum sem draumaverksmiðjan í Hollywood dregur fram, og hefur gefið okkur kvikmynd af töfrandi náttúruhyggju og virðingu fyrir persónum hennar, svipað á margan hátt og frábærar ítölsku nýraunsæismyndirnar. og nýleg írönsk verk Kiarostami, Panahi og fleiri. Þó að útkoma persónanna sé langt frá því að vera viss, sér Bahrani um að við tökum eftir risastóru auglýsingaskilti á Shea-leikvanginum sem á stendur: „Láttu drauma rætast“, sem skilur okkur eftir með vísbendingu um að, í setningu Rumi, „tromman að veruleika það loforð er að slá,“