Ef þú þarft virkilega að horfa á þessa mynd vegna þess að kærastan þín er í rómantísku skapi, láttu það vera strákur. En undirbúið þig með því að taka með þér hp ef það fylgir útvarpi. Eftir að hafa horft á svo góða mynd eins og Arisan (2003) er hræðilegt að sjá hvað þeir komast upp með aftur í Indónesíu. Svo virðist sem eina hugmyndin sé að græða peninga, en enginn virðist í alvörunni vinna að ímynd Indónesíu í afþreyingarheiminum. Að þetta sé „alþjóðlegur“ heimur virðist ekki koma upp í huga þeirra sem gera kvikmyndir í Indónesíu. Og þar sem indónesískur almenningur gleypir allt sem þeim er kynnt sem „Made in Indonesia“ með keim af vestri, komast þeir upp með það. Allt í lagi, sagan er fín til að byrja með. Og það hefði getað þróast í fallegan leik. En hugsaði leikstjórinn aldrei um þá staðreynd að söngleikur þyrfti fyrst og fremst lifandi tónlist EÐA að minnsta kosti góða spilun og í öðru lagi góða danssköpun? Í þessari mynd er spilunin svo léleg að það fær mann til að gráta þarna í bíóinu. Hvert einasta orð sem þú heyrir er fylgt eftir nokkrum sekúndum SÍÐA af leikaranum eða hverjum sem syngur spilun, og það er mjög pirrandi þegar þú horfir á myndina. Danshöfundurinn er eins og þeir hafi ætlað að gera kvikmynd um morgunleikfimi, en á endanum héldu að það yrði gaman að breyta því í söngleik... Það gleymdist bara að breyta kóreógrafíu. Það er varla að dansa sem þú sérð, þeir hoppa hér og þar, kasta fótunum upp í loftið, og það er um það bil. kvöldmaturinn er miklu rómantískari, GERÐU ÞAÐ!