Fyrst fannst mér myndin góð. Þetta fannst mér fín gamanmynd með nokkrum kjánalegum augnablikum. Búningahönnuðurinn Albert Wolsky gerði sitt besta!!! Sama og dásamlegi leikmyndagerðarmaðurinn Robert R. Benton - þessi maður var virkilega með mjög góðan smekk!!! En handritshöfundarnir olli mér miklum vonbrigðum. Besti endirinn væri atriðið á stiganum, en í staðinn ákváðu þau að faðirinn og dóttir hans ættu að vera saman. Líkar ekki endirinn. Faðirinn verður kærasti eigin dóttur sinnar og fyrrverandi eiginkona hans veit af því og finnst allt í lagi. Það væri í lagi ef handritshöfundarnir myndu til dæmis segja að nú sé önnur sál í líkamanum, en þeir gerðu það ekki, þeir sviptu hann bara minningum. Leikararnir voru góðir, þeir voru virkilega fyndnir. Cybill Shepherd var heillandi, Robert Downey Jr. var mjög fyndinn í danssenunni : )))... En sum augnablikin spilla jafnvel tilfinningunni um góðan leik. Til dæmis beið Corinne Jeffries, leikin af Cybill Shepherd eftir dauða eiginmanns síns eftir honum í 23 ár (það er langur tími!), hún var honum trú, hún elskaði engan nema hann, og þegar hún hitti hann og var bara um að elska hann, eftir atriði með vini sínum Philip Train (Ryan O'Neal), sveik hún mjög auðveldlega manninn sem hún þráði í svo mörg ár!!! Það væri góð mynd, ef ekki endirinn og einhverjir misstu mannlega sálfræði.