ein af mínum uppáhaldslínum í Shakespeare.þ.e. *við erum ekki alveg búin með þig* svo ekki aðeins fær Shylock ekki sitt kíló af holdi, eða 3.000 eða 6.000 eða 36.000 (hver af 6 hlutunum var dúcat) ducats, í spurningu um mínútur sem hann er eyðilagður með því að þurfa að fyrirgera öllum eigum sínum. og dóttir hans er löngu búin að yfirgefa hann. Hefnd er réttur sem best er borinn fram kaldur. en tilraun Shylocks til að hefna sín kemur algjörlega í baklás. Mig grunar að þetta leikrit hafi verið og sé vinsælt vegna þess að það kemur til móts við þá ósk sem við höfum um réttlæti. en hinn harði veruleiki er að heimurinn er alinn í óréttlæti og flest stendur. nokkrum stórum nöfnum er hent í fangelsi, pönkarar úr smekkflokkum missa torfu sína til „góðu strákanna“ en í raun og veru er það á hinn veginn.en ekki í þessu leikriti. hin langa væl rasisma og gyðingahaturs gleymir því að það gæti vel hafa verið hvaða annar samfélagslega útskúfaði hópur sem fær viðtökurnar, það er bara þannig að lánveitendur þess tíma voru gyðingar og þess vegna setur þarfir söguþráðarins gyðinginn Shylock í hlutverkið. of villain.Merchant of Venice er þriðja uppáhaldsverkið mitt eftir Shakespeare, 1 og 2 eru Hamlet og Macbeth. þessi framleiðsla gefur frábæra meðferð á siðferði sögunnar. atriðin með jakkafötunum einum er þess virði að horfa á. líka óþægindin í því að nýju eiginmennirnir tróðust og gerðu sem minnst úr því að þeir létu hringina svo auðveldlega renna í burtu að þeir höfðu svarið að halda að eilífu. í raunveruleikanum er þetta bragð það sem makar nota til að minna betri helminginn á að loforð VERÐA að þýða eitthvað og ekki vera léttúðug. það er miklu dýpri þýðing í þessu leikriti en bara gamanleikurinn/dramatíski þátturinn. þetta snýst um hollustu, skuldbindingu og ást. vel þess virði að fylgjast með aftur og aftur.