Leikstjórinn Kinji Fukasaku er kannski þekktastur, að minnsta kosti í heimalandi sínu, fyrir japanskar glæpamyndir sínar, þáttaröð sem þessi mynd deilir ýmsum einkennum með. Ofbeldi og pólitískir ráðabrugg eru þemu í bæði Samurai Shogun og Battles Without Honor and Humanity, og báðir eru með aðalpersónu sem finnur fyrir svikum á hollustu hans. Báðar myndirnar eru líka með fjölda persóna sem virðast hafa lítinn tilgang en að deyja og þar sem svo lítið er gert til að þróa þær hefur dauði þeirra lítil áhrif þegar þeir koma. Þessi mynd hefur líka aðra galla. Förðunin, búningarnir og hljóðhönnunin eru truflandi léleg og bardagaatriðin voru líka ófullnægjandi, síðri en aðrar samúræjamyndir fyrri ára (Sjö samúræjar koma upp í hugann). Sonny Chiba leikur Sonny Chiba-persónuna í Shogun's Samurai, sverðsverðsmeistarann ​​sem er ekki vitlaus og stígur í gegnum myndina og hlær ógnvekjandi. Þvílíkur gaur; hann fær meira að segja að vera með augnplástur. Ef þú bjóst við að sjá hinn goðsagnakennda Toshiro Mifune gætirðu orðið fyrir vonbrigðum; Útlit hans jafngildir litlu meira en myndefni, og einmitt þegar það virðist sem persóna hans gæti gert eitthvað áhugavert, hverfur hann fyrir fullt og allt. Á heildina litið eru styrkleikar myndarinnar saga hennar, sem er óendanlega skiljanlegri en þessar glæpamyndir, og þær áskoranir sem hefðbundin hugtök um gott og illt steðja að. Tveir bræður eru að keppa um hásæti föður síns sem er nýlátinn, sem gæti hafa fengið aðstoð á leiðinni út. Snemma lítur út fyrir að við munum standa frammi fyrir nokkrum persónum sem gætu ekki verið skýrari góðar og vondar; enda stamar eldri bróðirinn og er með fæðingarbletti, öruggt merki um illmenni. Að lokum kemur hins vegar í ljós að í baráttunni um völdin sem sigurvegarar tekur allt eru engar hetjur og illmenni, aðeins sigurvegarar og taparar.