Hversu óheppilegt, en jafnframt heppið, að tvær kvikmyndir um holur - The Cave og The Descent - skuli koma á svipuðum tíma. Því miður fyrir The Descent var frumsýnd þess í Bretlandi 7. júlí samhliða degi hryðjuverkamanna í neðanjarðarlestar-/neðanjarðarlestarstöðinni í London sem kostaði tæplega 60 lífið og særðu hundruð - ekki sérstaklega góð nótt/helgi til að skella sér í bíó, sérstaklega að sjá ógnvekjandi mynd um viðkunnanlegar konur sem eru fastar í djúpu, dimmu, klaustrófóbísku neðanjarðarhellakerfi. Kvikmyndirnar tvær hafa nánast sömu þættina - hálfan tylft eða svo persónur, týndar í áður ókannuðu hellakerfi, þar sem enginn utanaðkomandi gerir sér grein fyrir því að þeir eru fastir þarna niðri. Mikið af vatni, hellum, hættum... svo á endanum einhverjar illvígar verur sem líkjast manneskju eða af mönnum sem eru staðráðnar í að ræna þeim. Þar sem þetta tvennt er svo ólíkt er að hellirinn er óraunverulegur, algjörlega ótrúlegur, meira geimvera-equire sci-fi fantasíuævintýri en hryllingur eða drama. Breska myndin, sem er tiltölulega lítil í fjárlögum (sem tekin er upp í Suður-Englandi þó að hún gerist í Appalachians) er ógnvekjandi fimm buxur, ógnvekjandi hneyksli sem snýst svo í magann að fólk gengur út af sýningum snemma í áfalli. Það slær stelpurnar af í hvaða gömlu röð sem er - þú hefur í raun ekki hugmynd um hverju þú átt von á næst - örugglega ekki henni! The Descent er líka upplýst á náttúrulegan hátt, sem gerir það enn ógnvekjandi, ólíkt hlægilega upplýstu hellinum sem líkist risastórri töfrandi jólasveinagrotti, með dómkirkjustærð herbergi eftir herbergi töfrandi í glæsilega bláu ljósi frá... hver veit hvaðan, á meðan hellakyndlarnir eru eingöngu notaðir til að lýsa upp listrænar hetjur með granítkjálka (hver brúðulíkari en nokkur sköpun Team America / Gerry Anderson / Thunderbirds). Ótrúlegt magn af búnaði er líka með, en þrátt fyrir þetta gleymdu ómögulega djúprödduðu leikararnir greinilega að taka með sér einhverja tilfinningu fyrir yfirvofandi hættu, drama eða eitthvað sem er verðugt hryllingsmynd - það er stranglega PG metið. Og í þessu tilviki festast leikararnir í nákvæmlega þeirri röð sem allir búast við að þeir geri - ég skrifaði fljótt lista eftir að hafa verið kynntur fyrir hverri persónu og kom Piper Perabo úr röðinni. Cave handritið er algjörlega með tölum, ólíkt Shakespeare myndi herbergi fullt af simpansum að lokum skrifa það á innan við viku... Taktu dæmigerð skipti á milli „góða félaga“ hvíta og svarta leiðarans sem fer; "Hversu oft höfum við verið í þessari aðstöðu áður en bud?" - "of margir" (svarar Morris Chesnut). Ég sver það, þú gætir heyrt áhorfendur mína í úthverfum Lundúna gaspa yfir augljósleikann. Það skelfilegasta við The Cave er að í lokin er skýr opnun fyrir 'framhaldið' - 'The Cave 2: Overground' eða hvað sem er. Vertu hræddur, vertu mjög hræddur... Eða gríptu í staðinn The Descent og vertu virkilega hræddur, mjög mjög mjög hræddur. RR