Ég er ekki sviðspúristi. Það hefði verið hægt að gera bíómynd af þessu leikriti og það þyrfti nánast endilega breytingar... comme ci, comme ca. En hógvær ímynd þessa efnis er týnd eða misskilin af höfundum myndarinnar sem eru í fullum „grunnum risasprengju“ ham. Það væri erfitt að ímynda sér verri leikstjóra. Kannski hefðu aðeins Josh Logan & Jack Warner getað eyðilagt þetta á sama hátt og Attenborough gerði. Onstage A Chorus lína var sigursæll verkstæði sem framleiðsluaðferð. Dansarar sem svöruðu símtali í leikarahópnum sátu að þeir sátu í kringum sig og mynduðu vitleysuna um reynslu sína á sviðsferlinum (mjög sjötugur!). Svo tóku Bennett og Hamlisch sér smá tíma, gáfu þeim lag og köstuðu þeim sem sjálfum sér. ...ótrúlegt! Ótrúlega nútímalegt. 'Saga' ACL snýst (aftur á móti) um að svara leikarakalli fyrir leikrit sem við höfum aldrei fulla yfirsýn yfir, því leikritið skiptir ekki máli. Það var meta áður en hugmyndin var fundin upp, 25 árum áður en Adaptation núðlaði með svipaðri hugmynd. ACL var líka annar í afoxunarstefnu sem er enn á lífi, og sem er einkenni nútíma sköpunargáfu: þessi tækni sjálf er sannfærandi... að það er meira drama í lífi meðalmanneskju en þú gætir nokkurn tíma sameinað með uppfundnum persónum. Þvílík snilldarhugmynd. Sviðsleikritið hafði eitt sýningarsvæði (autt sviði) og þrjár mismunandi leiðir til að breyta bakgrunni, draga úr sjónrænum þreytu, ekki til að trufla áhorfendur. Rýmið minnkar og sögur leikaranna eru varpaðar ljósi. Það virkaði bara vel. Það var málið. Allar þessar hugmyndir eru traðkaðar eða bastarðar. Hvað varðar leikmynd, þá var enginn einn, og engir búningar heldur fyrr en dansararnir komu út fyrir síðustu boga sína, þar sem hið hrífandi "One" er loksins, kraftmikið, flutt í fullum (gull)höttum og skottum, með hreyfingum. við gerum okkur grein fyrir því að við höfum fylgst með þeim á æfingum. Hinn innilokaði kvíði leikritsins losnar --- og áhorfendur urðu brjálaðir. Eftir að Grampa höndlar þetta er þetta eins og kyrktur fugl. Hann hefur greinilega fyrri, virta All that Jazz (og sviðsverk Fosse Dancin') í huga þegar hann velur. Skor Hamlisch var oddhvass og áhugavert miðað við tímann, en tíminn hefur ekki verið góður við það. Það er jafn skrítið og „djasshendur“. Og það er áður en Attenborough snertir það. Hann er merkilegur við að finna allt gott sem eftir var, og hamla því. Einföld spurning gæti hafa hjálpað Attenborough við tökur á þessu, "Gæti ég þolað að eyða jafnvel nokkrum mínútum með fólki eins og þessu?" Stórt mál fyrir hverja aðlögun leikritsins er hvernig 4. veggur leikhússins (mikilvægur vegna fjarveru hans í leikhúsi) yrði tekinn fyrir í kvikmyndaforminu. Það hefur aldrei verið meira "framhliða" leikrit. Svarið sem þeir komu með var: "Fyrirgefðu.. hver var spurningin?" Leikarahópnum hefur verið fjölgað úr viðráðanlegum fjölda einstakra frásagna, yfir í mannfjölda sem kæfir hver annan og áhorfendur og blandar sjálfum sér saman. Ég var kominn vel yfir gremjuþröskuldinn minn þegar þessi pirrandi litla rún sveiflast yfir sviðið á reipi og trúði á (fjarverandi) áhorfendur. Leikritið fékk mann til að skilja leikhúsfólk. Þessi mynd lætur mann bara langa til að kæfa þá. Kannski byrjaði pirrandi stefna Broadways þar sem persónur ganga beint á sviðsmiðjuna og syngja sögur sínar fyrir áhorfendur (Les Miz, Miss Saigon) í stað þess að tengjast öðrum persónum hér. En versta hugsanlega endurvakning leikritsins mun láta þér líða meira lifandi en þessi mynd. A Chorus Line er hreint sklock.