** INNIHALDUR SPOILERS ** Hinn sannarlega stórkostlegi Sean Young (sem í sumum senum, með hárið uppsett, lítur eitthvað út eins og Elizabeth Taylor) er sláandi á upphafsstundum sínum í þessari mynd. Sitjandi aftan í lögreglubíl og bíður eftir að gefa merki um brjóstmynd, andlit hennar og líkami eru spenntur og annars hugar. Því miður, þegar brjóstmyndinni er lokið, breytist þvinguð framkoma Young aldrei. Þetta er banvæn leikkona. Það þarf aðeins að líkja Young við flytjandann sem leikur vinnufélaga hennar og bestu vinkonu, Arnetia Walker, til að átta sig á því sem vantar í Young. Walker er opinská, tilfinningarík og róleg á öllum tímum ... þar sem það er engin augljós hindrun á milli þess sem hún kann að líða og tjáningar hennar á því. Hún er opin bók. Young, aftur á móti, bregður sér á þann skrítna, sjálfsmeðvitaða hátt sem þú gætir búist við að nágranni þinn myndi bregðast við ef honum var skyndilega hent út í að leika í kvikmynd. Í grundvallaratriðum hefur hún ekki hugmynd um það. Með þetta stóra tómarúm yfirvofandi í miðju myndarinnar, eigum við eftir að íhuga ósennileika sögunnar. Til dæmis, eftir að ungfrú Young er rænt af glæpamanninum sem hún er á eftir og læst inni í skáp, brýtur hún niður hurðina þegar hún er skilin eftir ein. Að vísu er hún bara klædd í brjóstahaldara og nærbuxur, en í svipuðum aðstæðum, með sálrænan fanga sem á að snúa aftur hvenær sem er, myndirðu fara til dyra...eða gefa þér tíma til að fara í gegnum kommóðuna hans, taka fram föt og klæða sig? Ég myndi giska á að þetta og önnur atriði séu að reyna að benda á einhverskonar blendnar tilfinningar sem persóna Miss Young upplifir, en Young getur ekki tjáð þessa tegund af margbreytileika. Það eru nokkur áhrifamikil augnablik í myndinni, eins og stutt lögregluviðtöl við fyrri fórnarlömb glæpamannsins, en á heildina litið er þetta tilgangslaust viðleitni. Verst var að skipt var um ungfrú Young þegar hún var við tökur á teiknimyndasögumyndum sem gætu hafa nýtt sér takmarkanir hennar með einhverjum húmor (BATMAN og DICK TRACY), því það er undarlega átakanlegt að leika hana þegar hún reynir að leika raunverulegt fólk. Að horfa á Miss Young reyna að leika, að minnsta kosti í þessari „spennumynd“, er sorglegt sjónarspil.