New York, 1953. Eitt heitt kvöld munu fjórar frægar helgimyndir koma saman. Prófessorinn (Albert Einstein) er kominn til NY til að halda ræðu, sem hann er með, öldungadeildarþingmanninn (Joesph MacCarthy) á bakinu. Seinna um kvöldið fær hann óvæntan gest; fræg leikkona (Marilyn Monroe). Hver vill í raun og veru ræða afstæðiskenningarnar. Brátt mætir boltaleikur eiginmaður hennar (Joe DiMaggio) upp á hótelherbergi og biður um að redda málum fyrir hrunandi samband þeirra. Endurlit frá æsku, mikilvægir atburðir, skynjaðar afleiðingar gjörða þeirra læðast inn til að sýna hvernig þessir einstaklingar takast á við örvæntingu og falinn ótta sem bíður þess að brjótast út. Nú er þetta einstakt! "Insignificance" er aðlagað eftir sviðsleik eftir Terry Johnson (sem myndi einnig skrifa handrit myndarinnar) og er skrýtin, sérkennileg, tælandi og beinlínis forvitnileg skálduð poppmenningarbrella í höndum leikstjórans Nicolas Roeg. Þetta innblásna og heilatilraunaátak gæti átt rætur að rekja til sviðsuppruna þess vegna þess að það er leikrænt og að mestu leyti gerist á hótelbakgrunni og einni aðalsvítu. Krampaútlitið jók aðeins skapmikið og rjúkandi andrúmsloftið í New York með miklum árangri. Hins vegar geta þessar takmarkanir ekki innihaldið þær frjóu og áræðnu hugmyndir sem Roeg tekst að storma upp af handahófi sjónrænt og í gegnum innihaldsríkt efni. Leiðin sem hann veltir fyrir sér heimspekilegum ferðum persónanna (sem eru frægar persónur, án þess að þurfa að nefna þær) og túlkun á hugmyndum þeirra er örvandi í andlegum skilningi, þar sem minningarnar streyma inn í nútímann og sýn sýna ótta þeirra um skilning, sem allt eftir því sem þú sérð er annað hvort fallegt eða hrífandi útfært. Það er nóg af umhugsunarefni og vísbendingum í hinu orðræna nýstárlega (ef stundum óþægilega) handriti, með megináherslu á núverandi aðstæður, en endurlitin gefa okkur persónulega uppsetningu (kynlíf, völd, uppljómun og dýrð) af því sem gerir þá hverjir þeir eru og hversu mikil byrði það getur verið þar sem nú þegar krefst mannslífa. Vissulega gæti sagan ekki leitt til neins í lokin og hún getur verið sundurlaus, en draumkennd stemningin og gáfulega uppsetningin straujar þessar fellingar og sér til þess að hún verði aldrei svimandi. Kynferðislega fljótandi ljósmyndun Peter Hannan og hrífandi blústónlist Stanleys Myers falla vel að stílhreinum og rótgrónum leikstjórnarstíl Roegs. Hann lætur líta út fyrir að hann sé að vinna með eitthvað stórt og stórt, en annars er það ekki raunin og lítill lítill alheimur verður til. Vintage búningarnir og staðsetningar tímabilsins koma allir nógu vel út. Það sem gerði myndina fyrir mig hlaut að vera áhrifamikill leikurinn sem hún státaði af frá helstu fjórum. Hin frjóa og dásamlega fallega aðdráttarafl Theresa Russell á kynþokkafullu prjónaleikkonunni er vaxandi túlkun sem hélt myndinni örugglega saman ásamt frábærri og yndislegri frammistöðu Michael Emils sem prófessorsins. Tony Curtis leikur það á frábæran hátt sem öldungadeildarþingmaður fyrir nornaveiðar og Gary Busey er hæfilega góður í stóískum mölinni sem boltaleikarinn. Will Sampson og Patrick Kilpatrick koma fram í minni en skemmtilegum aukahlutverkum. Eftirminnilega sláandi, ferskt og kraftmikið hugleiðslustykki frumspeki sem er tengt saman af fjórum mismunandi öfgum. Sumum kann að finnast það tilgerðarlega framandi og of talsvert, en þessi lét mig vafinn inn í sinn litla einstaka heim til að hafa of miklar áhyggjur af göllum hans.