Myndin byrjar nógu lofandi, notkun myndefnis og einfaldar stuttar klippur flytja stærri söguna, sem myndi venjulega þurfa talsvert hærri fjárveitingu en hér. Hins vegar fór það að valda mér áhyggjum þegar það hélt áfram, ásamt annarri óhóflegri Max Payne tegund rödd yfir myndinni var farið að líta ekki svo vel út. Ég vonaði að þetta væri bara inngangurinn að sögunni. Sagan er það sem heillaði mig í raun og fór með mig í þessa mynd. Hugmyndin um að vísindamaður hafi búið til vírus sem raunverulega verndar frumurnar sem hann sýkir gegn annarri sýkingu var áhugaverð vísindaleg hugmynd. Síðan að einstaklingar sem voru með furðulegustu sjúkdómana leituðu til vísindamannsins og buðust til að vera mannlegar tilraunir hans fékk mig til að halda að þetta gæti verið ein mjög góð lítil kvikmynd. Samt hafði kynningin ekki gengið vel. Það virtist vera hraðabreyting þar sem myndin sneri sér að upptökum viðtölum við fjórar aðalpersónur myndarinnar, prófunaraðilana. Þótt leikurinn hafi ekki verið frábær, virtist vera mikið svigrúm til persónuþróunar í myndinni og upptökurnar voru gerðar nokkuð vel með fjölbreyttri blöndu af persónum. Hins vegar dofnuðu þetta í gegnum myndina. Þær voru ekki notaðar aftur eftir nokkra stutta búta og mér fannst það vera glatað tækifæri til að veita frábæra persónuþróun með því að endurspegla þær, en svo átti ekki að vera. Myndmálið verður sífellt meira aftengt sögunni, oft endurtekið til að tákna eitthvað sem er enn að gerast. Þetta sambandsleysi og endurtekning endurspeglast í pirrandi og truflandi athugasemdum. Það byrjaði að segja orð hvert á eftir öðru. Stuttar, tilgangslausar setningar og segja engar mikilvægar eða áhugaverðar vísindaróður. Ef það væri eitthvað til að lýsa væru notuð fjögur eða fimm orð, það væri of langt, endurtekið, hringlaga, hringlaga,...þú færð hugmyndina. Nú gæti þetta hafa verið til að endurspegla ruglið og persónuna , festist hægt og rólega í eigin hugsunum, rölti vegna skorts á mat og vatni. Það sem það gerði var að fá mig til að slökkva algjörlega á röddinni og á lokastigum myndarinnar fann ég að ég hafði ekki verið að hlusta á sumt röflið. Nokkrum sinnum sem atburður á sér stað sýnir myndavélin allt persónurnar hver á fætur annarri fyrir viðbrögð þeirra sem virðast vera einhvers staðar á milli ruglaðra og hugsandi. Það eru endurteknar hverfa frá sömu senu til sömu senu, til dæmis hverfur persóna sem sefur yfir í svart og hverfur svo aftur inn í karakterinn sem sefur aftur. Sko, við vitum að karakterinn er sofandi, við vitum að tíminn er liðinn, vinsamlegast haldið áfram. Á heildina litið eru bara of margir andrúmsloftsklippingar og langar, hangandi myndir til að fylla tímann. Leikurinn var ekki slæmur og persónurnar voru í lagi, en ekki nýttar og þróaðar. Þegar þau voru í samskiptum voru nokkur virkilega ömurleg augnablik. Til dæmis þegar einn þeirra spyr hvort þeir séu svangir lítur myndavélin á hvern þeirra og snýr aftur í hópmynd, þeir gera hlé, líta hvort á annað, snúa aftur að myndavélinni og segja hægt "Nei". Það vakti eitt eða tvö hlátur. Samtalið þeirra var hægt, glansandi og annað hvort vantaði það alveg eða algjörlega óþarft, það virtist enginn meðalvegur vera þar sem samræðurnar slógu í gegn. Hins vegar voru nokkrar góðar senur, en þær voru mjög erfitt að finna nema þú hafir skoðað þær í einangrun, og svona lítur nánast út fyrir að hafa gerst með þessari mynd. Litið hefur verið á myndina sem röð sena en ekki sem heila sögu. Hvergi sést þetta frekar en í aðalsöguþræðinum. Persónurnar eru sýktar af veirunni sem hefur verið að drepa dýrin, þeirri sem var verið að hanna fyrir þau. Okkur er sagt að það þróast í áföngum yfir í eitthvað dramatískt, og því er það sem við búumst við. Það sem við fáum eru persónurnar sem borða fullt saman, allar kasta upp einu sinni saman, vatn streymir úr munninum á þeim í ósannfærandi lækjum, svo sofna þær allar, þetta eru fasarnir sem allir gerast mjög snemma í myndinni. Síðan segja þeir allir "Góðir" saman þegar þeir eru spurðir hvernig þeir hafi það, og það er allt. Það er vírusinn búinn, ekkert annað gerist. Það hefði mátt gera svo miklu meira með þessari mynd, svo miklu meira þróað með vírusnum og það verndar þá fyrir alls kyns skaða. Það hefði getað rannsakað alvarlegar breytingar á þessum persónum þar sem það sýktist og tók yfir þær, það hefði getað þróað þessar persónur, sýnt þeim að taka ákvarðanir og gera hluti sem tengjast persónunni þeirra sem sýndar voru í endurlitum við viðtölin. Endirinn er ekki jafnvel ruglingslegt, forvitnilegt eða vekur til umhugsunar. Það sýnir bara eitthvað sem gerist og það er það, þó í langan, útdreginn stíl með pirrandi röddinni fyrir ofan. Ég átti mjög erfitt með þessa mynd og horfði á fjölda Press-meðlima ganga út (þar á meðal einn frægur sjónvarpsgagnrýnandi sem fór á fyrstu tuttugu mínútunum), ég varð eftir, en sá eftir týnda tímanum.