Tim Krabbe er lofaður höfundur 'Het Gouden Ei', skáldsögu sem var sett á skjáinn tvisvar ('Spoorloos' og 'The Vanishing'). Eitt af nýrri verkum hollenska rithöfundarins er 'De Grot', sálfræðileg spennumynd um tvo gjörólíka menn, Egon og Axel, sem hittast í æskulýðsbúðum og, sem kemur á óvart, verða vinir fyrir kæra ævi. Egon er rólegur, frekar daufur maður, sem eyðir tíma sínum í að læra og skrifa landafræðibækur. Axel er aftur á móti karismatískt „partídýr“, ofdrykkjuglæpamaður sem hefur hversdagslega áhyggjur af því að koma konu inn í svefnherbergi sitt. Frá því augnabliki sem þau hittast hefur Axel sterk áhrif á Egon en sá síðarnefndi öfunda hann af því að hann á gott líf án þess að gera neitt í raun (svo sem að lesa þykkar bækur eins og Egon); á endanum er Egon meira að segja dreginn af Egon inn í ólögleg vinnubrögð sjálfur, sem leiðir til banvæns eiturlyfjaflutnings í fjarlægu Asíulandi. Eftir að hafa lesið bókina á síðasta ári kom mér á óvart að gagnrýnendurnir voru nokkuð jákvæðir í garð hennar. Að mínu mati þjáist bókin sérstaklega af flókinni uppbyggingu. Á meðan Krabbe setur söguna fram sem hrífandi mynd af óvenjulegu sambandi tveggja manna, verður söguþráðurinn meira ráðgáta: þættirnir margir eru ekki settir fram í tímaröð, þannig að tvær senur í röð eru sjaldnast í sama þættinum. Vegna þessa finnst sagan furðu fjarlæg: þú þarft oft að þekkja bakgrunn persóna til að sjá um hann eða hana. Önnur kvörtun var sú staðreynd að aðalpersónurnar, Egon og Axel, eru svolítið staðalímyndir. Egon ER „hinn“ daufi menntamaður á meðan Axel ER akkúrat andstæða hans. Í raunveruleikanum er sjaldan til slíkt einvídd fólk; í bókum og kvikmyndum virðast þær alltaf vera til staðar og taka af miklum trúverðugleika. Þrátt fyrir allt þetta kom myndin skemmtilega á óvart enda miklu betri en bókin. Aðlögunin skarar fram úr í fallegri kvikmyndatöku, húmor og leik: Fedja van Huet (Egon) er einn af fáum hollenskum leikurum sem getur látið mann gleyma því að hann ER að leika (sem er að mínu mati það hæsta sem leikari getur náð). Gallar myndarinnar eru hins vegar þeir sömu og bókarinnar: aðallega vegna þess að persónurnar eru einvíðar, þær eru svo fyrirsjáanlegar að það verður pirrandi. Gettu hver skrifaði handritið? Reyndar Krabbe sjálfur. Það er augljóst að þessi hæfileikaríki leikstjóri (það er það sem myndin gerir samt ljóst) er hamlað af ábótavant handriti. Kannski hefði Koolhoven bara átt að velja betri bók.7/10