Sem afþreyingskylfingur með nokkra þekkingu á sögu íþróttarinnar var ég ánægður með hversu næm Disney var á flokkamálum í golfi í upphafi tuttugustu aldar. Kvikmyndin lýsti vel sálfræðilegum bardögum sem Harry Vardon háði innra með sér, allt frá áfalli í æsku þegar hann var fluttur út til eigin getuleysis til að brjóta glerþakið sem kemur í veg fyrir að hann sé samþykktur sem jafningi í ensku golfsamfélagi. Sömuleiðis gengur hinn ungi Ouimet í gegnum eigin stéttabaráttu, enda bara kylfuberi í augum Bandaríkjamanna í efri skorpunni sem hæðast að tilraunum hans til að rísa upp fyrir stöðu sína. Það sem ég elskaði best er hins vegar hvernig þetta þema kennslunnar birtist í persónum foreldra Ouimet. Faðir hans er dróni úr verkamannastétt sem sér gildi erfiðisvinnu en er hræddur við yfirstéttina; móðir hans kannast hins vegar við hæfileika sonar síns og þrá og hvetur hann til að elta draum sinn um að keppa á móti þeim sem telja hann vera síðri. Að lokum eru golfsenurnar vel myndaðar. Þrátt fyrir að völlurinn sem notaður var í myndinni hafi ekki verið raunverulegur staður sögulega mótsins, þá dregur það litla frelsi sem Disney tók sér ekki fyrir fegurð myndarinnar. Það er ein lítil Disney stund við biljarðborðið; annars hugsar áhorfandinn í raun ekki um Disney. Endirinn, eins og í "Kraftaverkinu", er ekki einhver Disney-sköpun, heldur ein sem aðeins mannkynssagan hefði getað skrifað.