Barman leikstýrði Any Way the Wind Blows eins og hann myndi syngja dEUS lag. Stjórnleysi ræður yfir rökréttu og algengu álagi hugsana. Sagan á bakvið þessa mynd gengur bara hvaða leið sem vindurinn blæs. Og það getur sannarlega verið hressandi að horfa á, ef þú ert tilbúinn og viljugur það er það. Áhorfendur sem halda því fram að ekkert sé til að halda söguþræðinum saman hafa rétt fyrir sér. Hver í fjandanum er þessi Windman eiginlega? Samt hafði ég mjög gaman af þessari mynd. Antwerpen er fallegur, iðandi, gerast staður og Any Way fangar þá tilfinningu. Það fangar líka kjánaskapinn, kynþáttafordóminn, skrifræðina, fíknina og ofbeldið sem lifir af óséð í borg sem virðist vinaleg. Myndin er skemmtileg, fyndin og svolítið grunn. Frumraun Barman á skjánum mun ekki hafa jafn mikil áhrif og frumraun hans í tónlist. Í því ljósi gætu sumir orðið fyrir vonbrigðum. En aftur á móti, „Worst Case Scenario“ væri lúmskur texti fyrir Any Way the Wind Blows.