Þetta er ekki góð mynd en mér finnst hún samt góð. Kötturinn Clovis er gull í krukku sem og forsenda kattanna sjálfra - í eðli sínu andstæður vondu Svefngöngufólkinu. Ég held að það sé meira við þessa mynd en fólk gerir sér grein fyrir, í grunninn er hún mjög hörð, en þessi brösuleiki getur stundum verið góður. Það er með brjálæðislegu línurnar, skyndilegan endi og kómískan þátt sem brjálaðir lögreglumennirnir miðla. Fannst einhverjum sifjaspell-þátturinn svolítið truflandi? Þegar öllu er á botninn hvolft er þessi mynd afleit og tilviljunarkennd, sem er alveg áhrifarík, ég líki henni við Psycho - samband móður og sonar, skipting á söguhetjum. Ég held að skyndileikinn virki líka, þetta er ekki mynd sem þú vilt að þær lengja, hún virkar bara ef hún er stutt. Ég er samt ekki viss um hvort leikstjórann vantaði dýpt, eða hvort hann gerði þessa hluti af ásetningi, við vitum Stephen King hefur hæfileika, samt hef ég ekki einu sinni lesið bækurnar hans, aðeins séð sumar kvikmyndir hans. Allavega, mér líkaði það. Ef þér líkar við grófar bíómyndir með 80's yfirtónum skaltu bara horfa á hana. en ekki búast við of miklu. Það er í raun svo slæmt að það er gott.