Í upphafsröð "Hvar er Poppa?", rís George Segal úr rúmi sínu einn morguninn, rakar sig, sturtar, klæðist górillubúningi og fer inn í svefnherbergi móður sinnar, við gerum okkur grein fyrir síðar, til að gefa henni stórt hjartaáfall sem mun drepa. hana og komdu henni út úr lífi hans að eilífu. Þetta snýst um það húmorstig sem hægt er að búast við af flestu af þessari mynd: geðveiki, blandað saman við það sem gæti talist sjúklega áræði. Segal leikur lögfræðing í New York sem býr með móður sinni, sem er talið öldruð, (Ruth Gordon), en líf hennar er lengra. Það er flókið þegar hann ræður hjúkrunarfræðing til að sjá um gömlu töskuna og hittir draumastúlkuna, hina skemmtilega frumberja Trish Van Devere, skreytt eins og Florence Nightingale. Vandamálið hans: hvernig á að samþætta yndislegu hjúkrunarfræðinginn í lífi hans og leiðinlegrar móður sinnar. Frammistaða Segals er um það bil það eina sem heldur myndinni saman. Óánægju hans, viðbrögð hans, kómísk tímasetning hans er næstum jafningjalaus (hvað sem kom fyrir þann gaur?); þar sem myndin mistekst er á öðrum sviðum. Lýsing Ruth Gordon er hræðileg sem móðirin. Í upphafi geturðu ekki áttað þig á því hvort persóna hennar sé elliær eða bara að vera vísvitandi óljós til að koma í veg fyrir að sonur hennar flytji út. Þegar upp er staðið er ljóst að hún er bara brjáluð. Þegar Segal kemur með Van Devere heim til að hitta hana, rifna augabrúnir Gordons og hún fær illgjarnt og óheiðarlegt útlit. Hún vill að boðflennan í lífi sonar síns verði fjarlægður; hún er að reikna. Þetta er ekki háttur ellilífeyrisþega. Þú ert ekki að ná stöðugri frammistöðu alla myndina, sem er líklega leikstjóranum (Carl Reiner) að kenna ekki síður en Gordon. Gamla konan hennar Ruth Gordon í "Rosemary Baby" er miklu farsælli vegna þess að með þvílíkri innilegu, klúðrandi persónu sem Ruth Gordon leikur almennt, svara áhorfendur henni sem pirrandi. En þegar Mia Farrow er of huglítil til að berjast á móti, verður Gordon meira lúinn, vígtennurnar grafa dýpra og dýpra og við erum hrædd um Farrow; svona álögur eru virkilega skelfilegar. Hérna erum við beðin um að hlæja að því sem okkur myndi venjulega finnast pirrandi, og ef Gordon spilaði það sem hjálparlaust nöturlega alla leið, gætum við það. En hún er eigingjarn og vond líka, og það dregur úr því hversu lítill húmorinn er. Það eru þó nokkur góð hlegin. Dómsatriði með Barnard Hughes sem herforingja og Rob Reiner sem mótmenningarpönkara er frekar fyndið og Vincent Gardenia gerir gott hlutverk sem þjálfari Lombardies í fótbolta. Það er líka innblástur hluti þar sem bróðir Segals (Ron Liebman), sem hefur verið klæddur nakinn af múgæsingum á leiðinni til Segals, biður hann um eitthvað til að vera í heima - og hann gefur honum górillufötin. En mikið af handritinu. er illa hugsuð og meikar einfaldlega ekki sens. Af hverju býr New York lögfræðingur með sína eigin starfsstofu jafnvel heima? Hvers vegna reynir Segal, ef móðir hans er elliær, að rökræða við hana á rökréttan hátt: "Ef þú skemmir þetta fyrir mig, þá kýla ég í hjarta þitt." Af hverju heldur Liebman áfram að skera í gegnum garðinn ef hann veit að hann verður rændur? Af hverju tekur hann leigubíl eftir að hafa farið frá Segal með górillubúning? Af hverju var hann ekki að taka leigubíla allan tímann? Fyndnara hefði verið Liebman, sem górilla, að hræða ræningjana. Af hverju kemur Van Devere sífellt aftur - eftir að fyrsti eiginmaður hennar var fífl, hvers vegna vill hún taka þátt í þessum hópi? Ég býst við að ef ég leggi þetta fyrir Carl Reiner, myndi hann segja: „Þetta er brjálað fólk, það þarf ekki að hafa vit á því. Sem er þægileg leið til að afsaka ömurlegt handrit sem er fullt af götum. Hegðun persónanna frá augnabliki til augnabliks þarf kannski ekki að vera skynsamleg, en hvatir þeirra gera það, og þar er "Hvar er Poppa?" fellur í sundur; aðstæðurnar eru búnar til bara til að hafa gaggið, og gaggarnir eru að mestu leyti einstakir, þeir byggja ekki upp í neitt.Carl Reiner er sekurastur í öllu þessu fiaskó. Hvernig hann hefur öðlast þennan lofsamlega orðstír sem stoð gamanleiks vekur furðu mína; í rauninni hefur ferill hans verið að halda hljóðnema fyrir framan Sid Caesar og Mel Brooks á meðan þeir tala fyndnum röddum. Sonur hans Rob hefur tíu sinnum meiri kunnáttu og gáfur sem leikstjóri. Í show-biz skilmálum, Reiner ýtir á hnappa; api gæti unnið vinnuna sína. Og það sést best í umgjörð hans á athöfninni. Hvers vegna er öll New York tekin í þéttum myndum og í nærmyndum, en atriðin í landinu eru öll fjarlæg og víðsýn? Það er hugarfarið í leikstjórn Carls Reiners, klaustrófóbískt fyrir borgina, staðbundið fyrir landið. Í síðasta brjálæðisatriðinu á elliheimilinu er myndavélin svo langt í burtu að þú getur ekki einu sinni greint hvað er að gerast. Skyndileg endirinn gefur til kynna ályktun sem Segal hefði auðveldlega getað komist að fyrir níutíu mínútum síðan; það bendir líka til þess að Reiner hafi ekki fundið út hvernig á að enda myndina. Svo hann klippti það bara, sem enn eitt dæmið um "brjálæði". Reiner virðist halda að heimska jafngildi brjálæði og brjálæði án rökfræði er alltaf fyndið. Það er það ekki og höfundar "Where's Poppa" eru jafn vitlausir og Ruth Gordon að setja Pepsi í Fruit Loops hennar.