Ég elskaði fyrstu 15 mínúturnar og ég elskaði sumt af samræðunum í dómstólnum - sem reyndust vera besta sýningin á leiktækni leikstjórans á undan sinni tíma - en þessi mynd veldur að lokum vonbrigðum. Jafnvel þegar hún er eingöngu skoðuð sem myndlíkingu af dýnamík kúgara/kúgaðs sem var og er ríkjandi í samskiptum bandarískra stjórnvalda og "óhlýðnari" þegna þeirra, þá skortir það enn slag og trúverðugleika og lét mig að lokum horfa á úrið mitt í von um að augljós endir myndi gerast nú þegar.Og til að takast á við: þrátt fyrir hömlulausar sögusagnir um hið gagnstæða hefur þessi mynd aldrei verið bönnuð í Bandaríkjunum (ég get ekki tjáð mig um sögusagnir um ritskoðun í Bretlandi, en ég er grunsamlegur). Hollywood neitaði að dreifa henni eftir fyrstu sýningu kvikmyndahátíðarinnar og ég er meira en fús til að trúa því að Nixon ríkisstjórnin hafi haft einhver áhrif á þessa ákvörðun; En sú staðreynd að hún birtist aldrei í bandarísku sjónvarpi er aðeins endurspeglun á frekar varkárri og auglýsingadrifinni tísku þessa miðils að stunda viðskipti. Hvað nútíðina varðar geturðu fengið þitt eigið eintak af DVD disknum sent heim að dyrum í gegnum Amazon eftir nokkra daga.