Í alvöru! Þú verður bara að sjá þessa mynd til að skilja allt sem er að henni. Hún kom út á tímabilinu þar sem allir voru að reyna að búa til fjölskyldumyndir sem allir gátu notið (Litlu ræfillinn; Herra Nanny, o.s.frv.) en það vantaði einhvern úthald eða eldmóð. Hver einasta persóna í myndinni er knúin áfram af reiði, að undanskildri móður Trixie, sem sýnir aðeins versnun og þreytu, hugsanlega á þreytu klisjunum sem þessi mynd nýtur. Einfaldlega sagt var stærsti gallinn í myndinni ekki leiklistin, né kvikmyndatakan, heldur mest áberandi skrifin. Línurnar sem við fáum minna á klassískar Disney-myndir, þó að þessi mynd skorti þá heilshugar sem IL' Walt náði að ná fram. Pabbi Junior, (John Ritter) gerir þig brjálaðan án þess að gera neitt, einfaldlega vegna þess að hann leyfir Junior að hlaupa um án eftirlits, og gefur honum aðeins alvarlega viðvörun þegar hann límdi 200 punda behemoth á krítartöflu. Einnig er afi Junior sérstaklega óhugnanlegur. Fyrir ykkur sem sáuð þann fyrri, fannst hann ógeðslegur og sáuð því ekki þann seinni, "Big Ben Healy" eins og hann er nefndur í þessari mynd, er samt algjör dúlla. Hann hleypur í rauninni óboðinn inn í hús John Ritter, kemur sér fyrir í herbergi Junior, þó hann segist hata Junior, og gerir í rauninni ekkert til að flýta fyrir hraða myndarinnar, eða styðja myndina á nokkurn hátt. Frekar tínir hann til áhorfenda með því að vera latur ókeypis hleðslumaður. Að lokum kynnumst við margs konar nýjum persónum, eins og hinni sjálfumglöðu, andstyggilegu, Trixie, sem er með dýnamít í bakpokanum, sem hún kveikir fyrst á, síðan hendurnar. , til Junior, sem einfaldlega starir stórum augum á. Gilbert Gottfried snýr líka aftur í þessari mynd, í þetta sinn sem viðbjóðslega skólastjórann í nýjum grunnskóla Junior. Ef Gilbert Gottfried er ekki nóg til að koma málinu á framfæri, þá segi ég það einfaldlega: Þessi mynd lyktar! 2/10 stjörnur, því sannfæring leikarans skín í gegnum myndina, þó handritið sé ömurlegt.