Það er erfitt að koma orðum að hrikalegri fegurð Traffik, meðal annars vegna þess að ég er enn að átta mig á því sjálfur, nokkrum klukkustundum eftir annað áhorf mitt. Í fyrsta lagi verður að segjast eins og er að Traffik hefur að geyma einhverja óviðjafnanlega og ógleymanlega áleitnustu senu sem ég hef séð í kvikmynda- eða sjónvarpsframleiðslu. Leiklistin er frábær, sérstaklega Bill Paterson sem breskur ráðherra sem glímir við heróínfíkla dóttur sína og samning um aðstoð við Pakistan sem snýst um eiturlyfjamál. Önnur söguþráður lýsir þessum fíkniefnamálum á jarðhæð í Pakistan og snýst um ópíumvalmúabónda í erfiðleikum og samskipti hans við farsælan heróínsmyglara. Þriðji aðalsöguþráðurinn felur í sér saksókn gegn fíkniefnainnflytjanda í Hamborg og misvísandi tilraunir eiginkonu hans og tveggja þýskra rannsóknarlögreglumanna á meðan hann er undir réttarhöldum. Það er djúpt afrek að samspilið á milli þessara sagna finnst eðlilegt, það fer yfir þvingaða söguþráðinn sem oft er að finna í Hollywood kvikmyndum. Það er enn meira afrek að verk sem dreift er yfir þrjú lönd og hálfur tugur aðalpersóna geti verið svo einbeitt og hrífandi, án þess að þurfa að einfalda það of mikið. Það er hrikalegt - hráslagalegt og grimmt en aldrei sinnulaust. Í stuttu máli er Traffik sjaldgæft kvikmyndaverk sem tekur á krefjandi viðfangsefnum af óviðjafnanlega samúð og skýrleika.