Þar sem ég var lengi aðdáandi kvikmyndarinnar „Moulin Rouge“ frá 2001 og nýlegri aðdáandi kvikmyndagerðar Jean Renoir, vissi ég að ég myndi óhjákvæmilega horfa á „French Cancan“ hans fyrr eða síðar. Myndin segir skáldaða sögu af opnun Moulin Rouge næturklúbbsins. Leikkonan Danglard (Jean Gabin) reynir að breyta Montmartre-þvottakonunni Nini (Françoise Arnoul) í Cancan-stjörnu, án þess að vekja reiði hinnar stormasamu ástkonu sinnar, hinnar magadansandi Lolu (Maria Felix). Þetta er bara einn af nokkrum ástarþríhyrningum í "French Cancan" - í samræmi við staðalmyndina eru þessir frönsku sýningarmenn alltaf að verða ástfangnir. Renoir leikstýrir með dæmigerðum mildum húmor og athygli að aukapersónum, og samdi einnig textann við fallega mynd. valslag sem er áberandi í myndinni. Gabin holdgerir hina öldruðu frönsku playboy hetju fullkomlega. Arnoul er sætur rauðhærður sem heldur sínu striki í dansnúmerunum, fyrir utan nokkur bragðskot þar sem tvífari er augljóslega notaður. "French Cancan" er sögð vera söngleikjakómedía og á meðan það eru fullt af tónlistarnúmerum sem gerast á næturklúbbasvið o.s.frv., aðeins ein persóna, Casimir, brýtur alltaf upp söng í miðju samtali. Leikarinn sem leikur hann, Philippe Clay, er skemmtilegur að horfa á - mjög hávaxinn, grannur ungur maður sem syngur, dansar og dregur úr. Myndinni lýkur með langri cancan röð þar sem allar persónurnar læra að sigra yfir vandamálum sínum. og búa til list saman. Dansinn er mun skærari upplýstur og samfellda klipptur en í "Moulin Rouge"; Reyndar, ef ég er með eina kvörtun um "franska Cancan," þá er það að allt málið sé aðeins of Technicolor. Jafnvel þegar Nini upplifir ástarsorg eða einhver syngur depurð söng, er lýsingin björt og flöt, engir skuggar trufla sig. Já, útkoman er glaðvær og hjartahlý tónlistargamanmynd; það er bara það að ég get ekki varist því að halda að hlutirnir hafi aldrei verið svona litríkir og saklausir í raunveruleikanum.