Getin er vissulega upplifun, og óvenjuleg upplifun í því skyni. Litanotkun er heillandi og stundum pirrandi. MARGT af því sem gerist á skjánum er ótrúlega erfitt að átta sig á. Útsýnið þitt er annað hvort hulið af skyndilegum undarlegum breytingum á lit og tón, persónum í leiðinni og tilviljunarkenndum skurðum til himins. Hljóðið er mjög áleitið og kærkomin viðbót. Það hjálpar virkilega við níhílískan og vonlausa tóninn sem kæfir þessa mynd. Hvað varðar það sem Begotten snýst um, þá finnst mér kenningin um "nauðgun umhverfisins og endurfæðingu" nokkuð nákvæm. En ég myndi ekki eyða miklum tíma í að einblína á merkinguna, hún skiptir nánast engu máli. Það er ljóst að leikstjórinn vildi ekki útskýra neitt. Hann setur það einfaldlega fram eins og það er, og ef þú vilt leita að merkingu er það undir þér komið. Að horfa á Begotten er svo sannarlega ekki gönguferð í garðinum, en ég var heilluð frá opnuninni. Það er í raun eins og að horfa á verstu martröð manns. Það sem við sjáum er stundum sorglegt og mjög óþægilegt, en það er súrrealísk draumkennd fegurð þarna inni. Ef þú ert aðdáandi listahúss/tilrauna og hefur ekki enn séð Begotten, settu það þá í forgang. Ég efast um að þú gleymir því nokkru sinni. Ég veit alveg að ég geri það ekki.