Trailerinn kemur hvergi nærri og klórar aðeins yfirborð myndarinnar og með réttu líka, ekki vegna þess að henni ber skylda til að halda raunverulegri frásögn sinni leyndu, heldur vegna þess að það sem raunverulega gerist mun kalla fram allt aðrar spurningar, sem sumar eru pirrandi ekki svarað í myndinni, þannig að þú getur túlkað atburðarásina. Sem þýðir auðvitað nóg af efni fyrir umræður eftir sýninguna. Myndrænt vísar ramminn til þess hvernig okkur mannfólkið hefur tilhneigingu til að hola okkur ómeðvitað inn í aðstæður eða hluti í daglegu lífi og hvernig lokaðar hugsanir okkar hafa tilhneigingu til að sjá hlutina frá ákveðnu sjónarhorni, sjaldan úr kassanum. Það er ræða sem flutt er undir lokin af einni af persónunum sem fær þig til að velta fyrir þér þessari staðreynd, sem ræður grundvelli allrar myndarinnar, og jafnvel þráður um tilvistarstefnu, þar sem líkamar okkar eru aðeins ker fyrir sálina, og frá vöggu til gröfinni sem við settum okkur í fleiri kassa á lífsleiðinni. Það sem mér líkaði ekki við myndina er hvernig hún reyndi að hljóma gáfuð með því að leyna ríkisstofnanir eins og CIA og NSA, eins og það væri eitthvað augljóslega leynilegt. um þessar stofnanir sem við ættum að vera meðvitaðir um. Þær þjóna litlum tilgangi öðrum en að setja hverja athöfn og hverja mann til skoðunar, að engum sé treystandi, eyðileggja í vissum skilningi bæði persónurnar og áhorfendurna þegar við reynum að fylgjast með traustsmálum til að aðstoða við túlkun á frásögn. Þar sem það gerðist árið 1976, gegn NASA bakgrunni mönnuðra geimferða, og í Langley, Virginíu, veitti það einnig þá auknu varkárni sem mun draga úr krafti þínum þegar þú situr þolinmóður í gegnum það. Byggt á smásögunni Button, Button skrifuð af Richard Matheson og gerður að þætti af Twilight Zone, sagan fjallar um Lewis fjölskylduna, þar sem eiginmaðurinn Arthur (James Marsden) vinnur á NASA og þróar gervifót fyrir kennarakonuna sína Normu (Cameron Diaz), og þú myndir halda að það sé öll hamingjusöm fjölskylda með syni sínum Walter (Sam Oz Stone), þar til einn daginn kemur dularfullur maður að nafni Arlington Steward (Frank Langella í andlitsáhrifum innblásinna af tveimur andlitum) sem við erum fyrirgefin í opnuninni, bankar og gefur þeim samning. eða No Deal hnappur í kassa. Stökktu á takkann og þeir fá milljón dollara (við erum að tala í dollurum um sjöunda áratuginn hér) þó að ókunnugur maður þarna úti muni deyja. Ef þeir gera það ekki, þá á samningurinn að renna út. Sagan myndi segja til um að samningur yrði gerður, sem auðvitað kveikir af dularfullri atburðarrás sem þróast, þar sem enn skuggalegri persónur (sem blæðir úr nefi) birtast, sumar sem eru óútskýranlega uppvakninga eins og, greinilega allir undir áhrifum, eða atvinnu, eða Arlington Steward. Hvort Steward is Death, leynilegur ríkisstarfsmaður, sendiboði frá Guði eða fulltrúi Aliens eftir endaþarmsrannsókn, er ósvarað, þannig að hvernig sem á það er litið, þá er eins og hann sé að skila einhverju sem búist er við, bara biðja um að mannkynið muni hristu af sér meðfædda græðgi hennar svo hægt sé að stytta verk hans og snúa aftur hvert sem hann kom. Ef þú þarft smá truflun frá ólíkum atriðum sem mynda frásögnina, þá eru framleiðslusettin og leikstjórnin stórkostleg við að endurskapa sjöunda áratuginn sjáðu, þegar þú reynir að átta þig á leyndardómnum um afleiðingarnar sem stafa af því að skilja ekki smáa letrið til fulls. Það snýst hringinn í þessari athugun á mannlegu eðli, á ágirnd okkar til tafarlausrar fullnægingar, sem sýnir afleiðingu hennar í langtíma sársauka, ruglingi og frekari valum sem við munum taka á grundvelli raunverulegra fórna. Fínar tæknibrellur koma líka við sögu, þó þær gefi bara meira pláss fyrir tegund myndarinnar. Svo er þetta hryllingur, vísindaskáldskapur eða dularfullur spennumynd? Það er í raun og veru allt rúllað saman í eitt, ásamt skvettu af heimspeki. Bara ekki búast við beinni frásagnarmynd með hreinum og auðveldum svörum í lokin þetta er eins og X-Files þáttur um stera.