Í Le Million skapaði Rene Clair, einn af frábærum leikstjórum og frábærum frumkvöðlum kvikmyndahússins, gimstein af léttum gamanleik sem þrátt fyrir léttleikann er tímamóta og tæknilega snilldarmynd sem hafði greinilega áhrif á síðari kvikmyndagerðarmenn eins og Marx-bræðurna, Lubitsch, og Mamoulian. Söguþráðurinn, hnyttin saga af fátækum listamanni sem vinnur risastóran lottópott en þarf að leita í ofvæni um allan bæ að miðanum sem vantar, er í rauninni bara tæki til að styðja við röð af dásamlega fyndnum teiknimyndasenum sem gerðar eru í draumaheimi ímyndunarafl leikstjórans. Eitt af áhrifamestu hlutunum við þessa mynd er að þó hún gerist í miðri París og innihaldi ekkert í raun og veru ómögulegt, þá nær hún fram viðvarandi og innihaldsríku ævintýra-/fantasíustemningu, þar sem það virðist alveg eðlilegt að fólk syngur eins mikið og það talar, eða að tuð um stolinn jakka ætti að taka á sig mynd fótbolta. Annar eftirminnilegur þáttur er að Le Million inniheldur hvað gæti verið fyndnasta ópera sem sett hefur verið á kvikmynd (Ó þessi ljóshærða flétta sópransöngkona! "Ég hlæ, ha! ha!") Einnig er unun að leikarahlutverkinu: Clair hefur sett saman hóp ótrúlegra , mjög ólíkir persónuleikarar, hver þeirra myndskreytir af banvænni ádeilu nákvæmni borgaralega franska "týpu", svo að myndin virðist vera eins og Daumier-prentverk lifni við. Það tekur stuttan tíma að koma kátínuna í gang og mér fannst persónur ekki eins tilfinningalega grípandi og þær geta verið jafnvel í léttum gamanmyndum (eins og þær eru t.d. í mörgum Lubitsch kvikmyndum.) Af þessum ástæðum forðaði ég mér að gefa henni hæstu einkunn. En þessir minniháttar skálar ættu ekki að draga athyglina frá áhugasömum tilmælum. Ættirðu að sjá það? Fyrir alla muni. Mæli eindregið með hvort sem þú vilt klassískt og áhrifamikið kvikmyndaverk eða bara skemmtilega gamanmynd.