Ég hef alltaf verið dálítið undrandi yfir upprunalegu THE HOWLING (1981) eftir Joe Dante svo ég hafði engan sérstakan áhuga á að kíkja á framhald hennar; fyrir nokkru síðan náði ég HOWLING III: THE MARSUPIALS (1987) eftir sama leikstjóra og þessi og fannst það hægt að horfa á hana en ekkert sérstakt. Önnur þátturinn er hins vegar með frekar slæma endurtekningu og ég vissi að ég' ég myndi skemmta mér vel við að horfa á hana fyrst og fremst til að velta sér í augum kæra en prýðilega hryllingstáknisins Christopher Lee sem tróð sér upp í þessu öllu saman (stjarnan á þokkafulla aldri hefur margsinnis fullyrt í viðtölum að hann hafi ekki gert það. komið fram í hryllingsmiðuðum farkosti frá síðustu mynd hans fyrir Hammer Films árið 1976!). Engu að síður, þessi mynd hefði átt að bera undirtitilinn "Your Movie Is A Turd" enda ótrúlega óhæf í öllum deildum (að byrja með mikilvægu varúlfaförðuninni)! Söguþráðurinn (og samræðan) er ekki bara hræðileg, heldur hefur hún hin slappustu tengsl við mynd Dante furðulegt nokk, höfundur upprunalegu skáldsögunnar Gary Brandner skrifaði þetta sjálfur! Samt sem áður er einn af óumdeilanlega hápunktum myndarinnar (eða...lágpunktur) tilgangslaus sporöskjulaga klipping sem reynir að gefa heildinni svip á stíl, en er aðeins til þess fallið að undirstrika vandræði hennar! Sömuleiðis fölsuð (og grátbrosleg) eru hókey umskiptin á milli atriða, geðveikt pönk-rokk þemalagið og cheapjack tæknibrellurnar á hápunkti! Hvað með persónurnar þá?: Lee er náttúrulega varúlfasérfræðingurinn, sem öllum finnst klikkaður þangað til þeir komast í snertingu við skrímslin, þ.e. að minnsta kosti verður maður þó að dást að hugviti (eða galli) framleiðenda við að búa til heimskulegan texta með tvíþættri merkingu! Tilviljun, Sybil Danning (sem Stirba, Werewolf Bitch undirtitillinn sem þetta er þekktur undir í Bretlandi!) er alveg hrífandi í úrvali af svívirðilegum S&M búningum...en karakterinn hennar fær nánast ekkert að gera (nema að stjórna henni) kynlíf af fylgjendum og stunda einstaka og fyndna þríhliða lycanthrope kynlíf!); Tveir kurrandi lútnantarnir hennar (annar þeirra er drusluleg svört stúlka) eru sérstaklega pirrandi. Aðstoða Lee við hlið hins góða eru yuppie-hetjurnar tvær (hann er bróðir Dee Wallace-persónunnar úr fyrstu myndinni og hún samstarfsmaður hennar) og tötruð skæruliðahljómsveit Transylvíubúa (samt tekst þeim almennt áreynslulaust að sigrast á frekar mállausum varúlfum Dannings!). Athyglisverð meðal þeirra er hnífakastandi dvergur sem verður fyrir sérlega viðbjóðslegu (en um leið hliðarsklofandi) fráfall; hann er síðar endurlífgaður, undir stjórn Stirba, til að lokka Lee (með því að gera barnalegar grín að honum um allar götur þorpsins) í gildru. Síðarnefnda atriðið hlýtur að vera lágmark fyrir þennan virta og áhrifamikla leikara, annaðhvort þetta eða fyrri þáttaröðin á diskótekinu þar sem Lee er látinn klæðast ofursvölum sólgleraugum til að virðast lítt áberandi meðal djammandi ungmennanna! Að lokum, ef ég væri neyddur til að nefna þætti í þessu sem voru ekki alveg óánægðir, held ég að ég gæti sagt að beinmyndasettið (þar sem kvenhetjunni á að fórna í) sé áhugavert, eða að blendingurinn varúlfur/leðurblökuvera (Gæludýr Dannings sem finnst gaman að 'búa' í líkama fórnarlamba sinna) er bara of skrítið til að vera fyrirlítið...