Eina ástæðan fyrir því að ég gef þessu 9 er sú að hinir krakkaleikararnir sem léku kvalarana hans Tadashi voru ekki í vinnunni. Ég geri ráð fyrir að þetta hafi bara verið krakkar sem voru á réttum aldri og handlagni, en þeir voru ekki vel þjálfaðir og atriðin þeirra voru smá gremja. Ég segi að dæma þetta ekki eftir bandarískum stöðlum vegna þess að það er fullt af tvískinnungum og hvers kyns tvískinnungum sem japönsk menning tekur fúslega að sér, og er ekki skylt siðferðislegum takmörkunum með svörtum hatti/hvítum hatti sem bandarískar krakkamyndir eru venjulega háðar. Það er til dæmis afar fyndið augnablik þegar lítil hljómsveit Tadashi af yokai félögum verður svikin og yfirgefin af hinum yokaí, og Shojo – hinn frægi Kirin boðberi – gerir það sem margir stressaðir japanskir ​​fullorðnir myndu gera. Ábending: þetta myndi ekki gerast í Disney kvikmynd. Þessi mynd er líka með bestu vörustaðsetningu fyrir bjór sem þú munt nokkurn tíma sjá í krakkamynd. Snemma kemur augnablik þar sem skólakennari lemur nokkra hrekkjusvín í höfuðið með mætingarbók sinni. Það var sjónvarpsauglýsing í Japan nokkrum árum áður en þessi mynd kom út. Þetta var stop-motion leirfjör um krakka sem er þunglyndur og spilar á gítar og syngur blús í herberginu sínu. Mamma hans öskrar á hann niðri til að halda kjafti. Svo gefur einhver honum nammistykki og hann hressir og syngur gleðilegan tón, en mamma hans kemur inn og segir honum að halda kjafti aftur og gefur honum dópsmell sem skilur eftir dæld í ennið á honum. Ég nefni þessa auglýsingu, vegna þess að hún þótti fyndin, og ég heyrði engin mótmæli við henni á meðan ég var þar. Það er miklu meiri blóðsúthellingar og líkamleg grimmd á skjánum í "The Great Yokai War" en maður myndi finna í Disney mynd. Sem foreldri, ef þetta væri bandarísk kvikmynd, þá væri ég í uppnámi um slíkt, þó ekki endilega siðferðislega lærdóminn sem dreginn er í lok myndarinnar, sem auðvitað er heldur ekki svarthvítt. Þar sem þetta er japönsk kvikmynd, samþykki ég að þessi menningarleg viðmið leyfa myndefni sem myndi ekki komast framhjá stöðlum og venjum lögreglunnar í bandarískri framleiðslu. Hins vegar myndi ég líklega vera dálítið órólegur með því að taka unga krakka til að sjá það án þess að gefa þeim einhvers konar kynningarfundi fyrir sýningu og/eða skýrslutöku eftir sýningu um ofbeldið og annað ólitað efni, annars myndi ég bíða þar til þau eru eldri til að sýna þeim það.