Ég meina, þú verður bara að elska ítalska kvikmyndaiðnaðinn. Einhver fann upp hasarmynd eftir dómsdaginn („Road Warrior“) og Ítalir voru uppteknir í mörg ár við að gera hverja ránið á fætur öðru. Svo kom einhver annar með vel heppnaða villimannsmynd ("Conan") og Ítalir voru uppteknir... eh, sjá hér að ofan. Fyrir utan óteljandi önnur afbrigði af þema (eitt af mínum uppáhalds er "The Barbarians" eftir Umberto Lenzi með aðalhlutverkinu Paul tvíburar) var Ator serían búin til. Og þetta, það síðara, er líklega það versta (eða best, allt eftir sjónarhorni þínu). Ator er kallaður aftur til starfa af gamla kennara sínum, sem hefur uppgötvað einhvers konar kjarnorku sem auðvitað verður að vera varið svo það komist ekki í rangar hendur. Gamli maðurinn sendir dóttur sína til Ator og eftir nokkrar flækjur halda Ator, hliðhollur hans Tong og stúlkan aftur í kastalann, sem á meðan hefur fallið í hendur einhverjum illvirkja (auðvitað gömlum „bekkjarfélaga“ Ators). Einhvers staðar á leiðinni gleymir hetjutríóið söguþræðinum og upprætir einhverja risastóra snákadýrkandi sértrúarsöfnuð sér til skemmtunar (ekki áður en einhverjum meyjum er fórnað). Rétt áður en brjálæðingurinn missir loksins stjórn á skapi sínu og drepur vitur kennarann ​​muna hetjurnar okkar skyldur sínar, finna upp svifflug og handsprengjur og bjarga málunum. Innifalið: hræðilegur leikur allra þátttakenda (sérstaklega O'Keeffe), ótrúlega fyndnar "brellur" (þú verður bara að dýrka snákabardagaatriðið, sem hlýtur að vera nokkurs konar virðing fyrir "Bride of the Monster"), illa sviðsett bardagaatriði, fjölmargar samfelluvillur (Ator flýgur tveimur mismunandi hangglider í loftslagsbardaga, passaðu þig, bara dæmi) og almennt vanskilning á söguhugtakinu (hellismenn, "siðmenntaðir" barbarar, kastalasmiðir, allt í einni kvikmynd). Ef þú ert, eins og ég, helgaður slæmum kvikmyndum, þá er þetta einn af seríunum til að sjá, þú munt líklega enda á ROTFL. Til að skrásetja: Þriðji hlutinn sem tekinn var á Möltu er í raun nokkuð áhorfandi. Miðað við aðrar tilraunir Joe D'Amato er þetta líklega skemmtilegasta mynd hans, þar sem honum hefur vissulega mistekist að skila áhorfanlegum hryllings- eða erótískum kvikmyndum. En ég hef eindregið þá skoðun að þetta hafi verið algjörlega óvart.