Ó svo fallegt, ó svo grátbroslegt og svo magnað. Lætur allt virðast svo yfirborðskennt, svo fölt, svo tilgangslaust í samanburði. Systir Helen er ekki sannur dýrlingur. Hún er algjör manneskja - gölluð, hrá og beinskeytt, en ástríðufull og með hjarta úr gulli. Það sem mér fannst áhugaverðast er að þessi handfylli af ömurlegu, ömurlegu fólki fann merkingu og hlátur. Það sem ég elskaði mest er hvernig heimildarmyndin sýndi pólun mannlegs eðlis.