Það eru svo margar ástæður fyrir því hvers vegna ég met sópransöngkonurnar svona hátt, einn stærsti sigur þeirra er leikarahópurinn og persónuuppbyggingin. Hver persóna þróast meira og meira í hverri seríu. Einnig hefur hver sería fjölda mismunandi „smátímapersóna“ sem og helstu. Gott dæmi um persónu (sem var aðeins í þremur þáttum) sem þú getur fundið fyrir er David spilafíklaáráttumaðurinn sem Robert Patrick lék frábærlega. Hvert smáatriði byggir upp hina fullkomnu sjónvarpsþáttaröð. Þátturinn snýst um mafíuforingjann Tony Soprano (James Gandolfini) sem reynir að koma jafnvægi á glæpalíf sitt og hlutverk sitt sem tveggja barna faðir. Sýningin er óhrædd við að vera djörf og kraftmikil með samræðum og myndmáli og það er það sem gerir hana svo trúverðuga. Á meðan Tony stýrir hlutunum með Paulie (Tony Sirico) og Silvio (Steve Van Zant) leitar frændi hans Christopher (Michael imperioli) að stöðuhækkun. Í hverjum þætti er einnig að finna aðra fjölskyldu Tonys á einhvern hátt sem inniheldur börn hans og eiginkonu Carmela sópransöngkonu (Edie Falco). Ofan á þessi vandamál er frændi hans Junior sópransöngkona (Dominic Chianese) að reyna að fá það sem hann getur út úr fyrirtækjum Tonys þrátt fyrir að vera í stofufangelsi. Allur leikurinn er kraftmikill og persónur flóknar, en þær tvær sem skera sig mest úr eru; James Gandolfini sem „er“ Tony Soprano. Einnig Michael Imperioli sem leikur Christopher, sem er fulltrúi yngri (20-30) kynslóðarinnar í glæpum. Ef David Chase hefði ekki búið til þetta meistaraverk hefðu nútíma sjónvarpsþættir af slíkum gæðum ekki verið til, eins og The Wire og Dexter. Þannig að Sopranos er örugglega guðfaðirinn, Goodfellas og Pulp skáldskapur sjónvarpsins