Ég ætti ekki að fíla Jackass Number Two. Það ætti enginn. Það er og hefur aldrei verið neitt sérstaklega frelsandi við Jackass. Og samt...þetta er eitt það fyndnasta sem ég hef séð - og ég get einfaldlega ekki útskýrt hvers vegna. Þessi nýja mynd skilur þá fyrstu eftir í rykinu. Það er svo fyndið, svo hræðilegt og svo rangt. Allt liðið gefur allt sitt - með Jackss í aðalhlutverki, Knoxville, sem er fremstur í flokki. Hann er brjálaður. Ég dýrka hann, en hann er geðveikur. Og meiri kraftur til hans. Með gróskumiklum kvikmyndaferil sínum hefði hann getað hallað sér aftur og bara leyft öllum öðrum að vinna skítverkið, en sú staðreynd að hann henti sér, næstum bókstaflega, aftur inn í heim 'assans svo af heilum hug, veldur því að ég ber einkennilega virðingu fyrir honum. Fleiri hrós verða að fara til Bam Margera sem áður virtist ánægður með að halla sér aftur og ganga úr skugga um að allir í kringum hann gerðu nokkurn veginn það sem hann vildi. Hér er Bam ekki kvalarinn heldur sá sem er þjakaður og er öllu betri fyrir það. Ég get einfaldlega ekki sagt hver uppáhaldsþátturinn minn er því ég hló allan tímann. Að vísu horfði ég á mikið af myndinni á milli fingranna, en það hefur ekki verið „alvöru“ mynd sem ég hef séð í mjög langan tíma sem fékk mig til að vera jafn hress og þessi gerði. Elska þá eða líklega hata þá, Jackass-liðið hefur skilað umfram væntingum mínum. En ég er sammála Bam. Það getur aldrei verið Jackass númer þrjú því einhver mun deyja og ég vil að þessir gaurar haldi sig.