Sumar kvikmyndir eru hannaðar til að skemmta þér bara, aðrar til að fá þig til að hlæja, gráta eða upphefja, aðrar eins og þessar miða að því að ögra, vekja þig til umhugsunar og gera þig reiðan. Ég var reiður á meðan á þessari mynd stóð, ekki við myndina, heldur þeirri staðreynd að það var satt, að Ameríka, hin frjálsa, pyntar í þeirri órökréttu skoðun að hún sé að gera það til hins betra. Pyntingarsenurnar í þessari mynd voru átakanlegar, afskiptaleysi fólks var í molum, myndin var sannfærandi í málflutningi sínum og sýndi hversu rangt það er að pynta fólk. Auðvitað gerir það mig að "blæðandi frjálshyggju" merki sem er troðið upp á fólk af öðrum sem loka huganum við staðreyndir um að þetta gerist og ætti ekki. Fólk sem gerir sér ekki grein fyrir því að eins og sagði í myndinni, fyrir hvern þann sem er pyntaður færðu tíu eða hundrað manns sem rísa upp til að framkvæma hefnd. Þú færð sífellt vaxandi hringrás ofbeldis. Þessi mynd fékk mig ekki til að hata Ameríku, þó ég geti séð hvernig hún gæti gert það, en hún fékk mig til að hata hvernig Ameríka hefur brugðist við í heiminum eftir 11. september. Það er merkileg tilvitnun í myndina, rétt eftir að við höfum komist að því að 19 manns hafi látist og sjötíu og fimm særst í sprengjusenunni er tilvitnunin „einn Bandaríkjamaður er dauður“ - það gerir gæfumuninn. Þú getur ekki drepið Bandaríkjamann, Ameríka getur drepið þúsundir en þú getur ekki drepið einn einasta Bandaríkjamann, eða þeir munu gera allt sem þarf, þar á meðal pyntingar til að framfylgja réttlæti. Þetta er amerísk leið greinilega. Kallaðu mig frjálshyggjumann, kallaðu mig barnalega (þótt ég telji að fólk sem finnst pyntingar í lagi sé barnalegt) kalla mig blekkinga, kallaðu mig hvað sem þú vilt, en þessi mynd er snilldardæmi um hvað er rangt í Ameríku og vesturlöndum í dag. Ég vildi óska ​​að þessi mynd yrði sýnd öllum skólanemendum, að minnsta kosti. Þessi mynd mun fylgja mér lengi, hluti af mér óskar þess að ég gæti gleymt henni, því ég vildi að svona hlutir hefðu aldrei gerst, en ég veit að það gerir það, hinn hlutinn af mér óskar þess að ég myndi aldrei gleyma því, því við þurfum að mundu eftir þessum skammarlegu atburðum til að koma í veg fyrir að þeir endurtaki sig. Hvað sem verður um mig mun þessi mynd fylgja mér í langan tíma og ég mun segja öllum sem ég þekki að horfa á hana, ekki til að skemmta sér, heldur láta ögra okkur, því stundum þurfum við öll að láta ögra okkur.