Leikstjórinn / rithöfundurinn Michael Winner er betri yfirnáttúruleg hryllingsmynd en búist var við (þó enn sé vel séð fyrir Schlock), sem í raun fer óséður. Vissulega gæti hún fengið hugmyndir að láni frá öðrum svipuðum þema hryllingsmyndum þessa tímabils, en tekst samt að koma með sitt eigið sálræna spor í reyktjaldefnið (af góðu vs. illu) og einstaka sýn sem hefur sanngjarnan hlut af áhrifamikilli, ef nokkuð arðrænt föst leikatriði. Í heildina er þetta sniðugt, en er samt forvitnilegt með því að koma á ógnvekjandi ákæru án þess að fara í klíkuspil með hræðsluna. Reyndar er alltaf eitthvað að gerast innan um annasama umgjörð hans, en það er frekar niður-leikið með áföllum sínum sem stýra að sápumynstri og andrúmsloftssníða, allt þar til það er lifandi fráhrindandi og hryllilega hámarki með niðursveiflum opinberun. Klædd handverk sigurvegarans gæti verið fótgangandi, en það er leikhópurinn sem heldur því saman þegar þú reynir að koma auga á andlitin. Það er líka nóg. Sumir hafa meira með kerfi hlutanna að gera en aðrir, en það er enginn vafi á því að hver og einn þeirra sé framinn, þrátt fyrir fáránlega gróft eðli alls. Það er áhugavert að sjá nöfn eins og Sylvia Miles (sem er verulega hrollvekjandi!), Beverly D'Angelo (sömuleiðis), Deborah Raffin, Eli Wallach, Christopher Walken, William Hickey (snyrtilegur þáttur), Jeff Goldblum, Jerry Orbach og Tom Berenger í bita. hlutar. Þá fékkstu hógværan Chris Sarandon og hrífandi glæsilega Cristina Raines í fararbroddi. Býður upp á stuðning José Ferrer, Martin Balsam, Ava Gardner, John Carradine, Burgess Meredith og Arthur Kennedy. Handritið kastar í kringum margar persónur, sem og hugmyndir, en fær ósamræmdan hliðarveg með því að reyna að kreista það allt inn. Hins vegar virkar það ruglingslegt loft í þágu þess að staðfesta tortryggni og blekkingar á því sem raunverulega er að gerast hér. Er ástæða fyrir þessu öllu saman og hvers vegna snýst hún um persónu Raines? Áherslan er aðallega byggð á þessu skapmikla sjónarhorni, þar sem það byrjar hægt og rólega að varpa ljósi á innri gang hennar og undarlegu/áhyggjufullu upplifunum sem hún lendir í þegar hún flytur í nýju íbúðina sína. Þetta er þar sem Winner reynir að draga fram skelfilegu tónana, sem varpar upp nokkrum ísköldum augnablikum. Gil Melle var maðurinn sem bar ábyrgð á stórfenglegu, yfirgnæfandi hljómsveitarnótur sem missir aldrei vísbendingu og Richard C. Kratina hljóðfærir hina umfangsmiklu, sviðslíka ljósmyndun.