Ég tel mig í rauninni ekki vera íhaldssöm, þannig að ég var ekki persónulega móðgaður út af þessari mynd, en það var nokkuð ljóst að söguþráðurinn og persónusköpunin í þessari mynd var aukaatriði við boðskapinn. Og boðskapurinn er sá að allir íhaldsmenn eru annað hvort vondir eða heimskir (eða bæði). Persónurnar eru einvíddar -- ýmist góðir, frelsiselskandi Bandaríkjamenn, eða heilalausir, gráðugir, vondir íhaldsmenn. Það er ekkert gáfulegt eða skapandi, bara and-íhaldssamt. Mér er alveg sama um pólitíska hlutdrægni sjálfa, en það ætti ekki að vera eini tilgangurinn á bak við myndina. Og það er greinilega það. Á jákvæðu hliðinni er leikarahópurinn dásamlegur og tilfinning Chris Cooper af W er fyndin fyrstu tvö eða þrjú skiptin, en eftir það er þetta bara sami gamli brandarinn sem er sagður aftur og aftur. Svo ef þú hatar virkilega íhaldsmenn, þú munt líklega hafa gaman af þessari mynd, en ef þú ert að leita að einhverju með raunsæjum karakterum og sögu sem er minna svart-hvít, þá væri betra að horfa á eitthvað annað.