Mér líkar við listrænar ljósmyndir David Hamilton af nektarkonum á mörkum kvenkyns, stundum erótískar, þó aldrei klámfengnar. Einhver annar líkaði við þær líka, vegna þess að David Hamilton bókunum mínum var stolið. Í einni bókinni sáust nokkrar myndir af ungum dreng, augljóslega nakinn, nákominn ungri konu eldri en hann, einnig nakinn. Þrátt fyrir að vera næmur var sterk kynferðisleg tenging. Nýtt svæði fyrir David Hamilton sem reyndist annaðhvort vera kyrrmyndir úr myndinni Tendres Cousines eða kannski myndir teknar á tökustað. Listin að mynda ljósmyndun skilar sér því miður ekki sjálfkrafa yfir í kvikmyndatöku. Mjúkur fókus verður úr fókus og stakur horn verða ruglingslegur, kannski vegna þess að ekki er hægt að taka tillit til þeirra á hreyfingu. Annað hvort sérðu það eða missir af því og það er enginn tími til að fylgjast með, skilja. Myndin á að vera farsi og skemmtilegir hlutir gerast, en hún „hangur ekki saman,“ kannski vegna þess að sagan þróast svo hægt og maður getur velt því fyrir sér hvað sé í gangi. Að lokum hefur hinn 14 ára gamli Julien samfarir við frænda sinn, en það er mjúkur kjarni, án kynfærasnertingar á myndavélinni. Þar sem þetta er farsi erum við með vonbrigðamey og vandræðalegan gripinn í gríni og eftir að hafa náð þeim gefur faðir Juliens honum jafnvel sígarettu til að fullkomna upplifunina. Í sanngirni er myndin á frönsku og er í samræmi við frönsk kvikmyndaform, sem gæti bara verið of lúmsk fyrir flesta Bandaríkjamenn, jafnvel með enskum texta til að hjálpa okkur Filistamönnum. Því hefur verið haldið fram að þessi mynd sé barnaklám og það stafar vissulega af loftslagi nútímans. þar sem kynferðisleg misnotkun barna er greinilega alvarlegt vandamál. Enginn með réttan huga vill styðja eða virðast styðja kynferðislega misnotkun á börnum, svo það er nánast ekkert pláss eftir fyrir börn til að sjást í jafnvel mildasta erótísku samhengi án þess að virkja strax viðvörun vegna kynferðisofbeldis og misnotkunar. Krakkar munu hugsa "Lucky Julien!" Jafnvel þótt þeir séu sammála um að kynlíf og börn í kvikmyndum sé „slæmt,“ allt á meðan þeir óska ​​þess að þeir hefðu getað verið Julien á þeim aldri. Konur geta líka haft svipaðar hugsanir, en öllum slíkum hugleiðingum verður að ýta út úr meðvitund manns. Hysterískt eru verstu forsendurnar orðnar sjálfvirkar og börn og kynlíf er stranglega forðast. Verst, þar sem kynferðisleg vakning er raunveruleg mannleg reynsla. Þegar allt kemur til alls, stækka börn og verða kynverur eins og Julien gerir. Þetta er hæfilegt bókmenntaefni, kvikmyndir þar á meðal, en bannorð undir hótun um kynferðisofbeldi gegn börnum. Ég held að David Hamilton hafi verið að taka áhættu að gera kvikmynd um þetta efni jafnvel árið 1980. Honum tókst nokkuð vel að kanna þetta viðkvæma efni og því miður er ólíklegt að við sjáum betur í náinni framtíð af ótta við barnaklámmerki.