Það er ótrúlegt að sumir hafi litið á þetta sem list. Við sáum hana sem illa kvikmyndaða (skjálfta handheld myndavél og allt), (almennt) illa leikið, óskrifað klúður sem virtist meira eins og framhaldsskólakvikmyndaverkefni þar sem krakkarnir gerðu tilraunir í svarthvítri kvikmyndagerð. Að sprauta ljóðahaugum í stað sögu er ekki myndlistarmynd. Þegar við horfðum á þetta í leikhúsinu var fólk farið að fá hlátursköst (okkar þar á meðal) yfir endalausri heimsku þessa sjálfsundanláta og hvikandi rugl. Og trúðu mér, það virðist endalaust. Ef við hefðum klárað nammið okkar og popp, hefðum við líka gengið út úr leikhúsinu með hinum tveimur tugum manna sem pakkuðu saman og fóru í leit að einhverju áhugaverðara að gera!