Þegar tilraun er gerð til að myrða Emírinn af Ohtar, arabískum valdhafa sem heimsækir Washington, D.C., bjargar kokteilþjónn að nafni Sunny Davis lífi hans. Sunny verður þjóðhetja og fjölmiðlafrægð og sem verðlaun er boðin vinna fyrir bókunardeild utanríkisráðuneytis Bandaríkjanna. Óþekkt fyrir hana hafa embættismenn utanríkisráðuneytisins sem bjóða henni starfið falinn dagskrá. Kort sem við sjáum sýnir Ohtar liggjandi á landamærum Sádi-Arabíu og Suður-Jemen, á svæði hrjóstrugra eyðimerkur sem kallast Rub al-Khali, eða tómt hverfi. Í raunveruleikanum myndi ríki á þessum stað hafa nánast núll íbúa og nánast ekkert stefnumótandi gildi, en í tilgangi myndarinnar verðum við að viðurkenna að Ohtar er gríðarlega stefnumótandi mikilvægi í kalda stríðinu og að bandarísk stjórnvöld, sem hafa mikinn áhuga á að byggja þar herstöð, þurfa að gera allt sem þeir geta til að halda sig á góðu nótunum við stjórnanda hennar. Það kemur í ljós að emírinn hefur tekið ástfóstri við aðlaðandi ungu konuna sem bjargaði honum og hann hefur náð samkomulagi við utanríkisráðuneytið; þeir geta haft bækistöð sína að því tilskildu að hann geti haft Sunny sem nýjustu viðbótina við haremið sitt. Nýja starf Sunny er bara bjánaskapur til að tryggja að Emírinn hafi frekari tækifæri til að hitta hana. Söguþráður eins og þessi hefði getað verið tilefni til einhverrar bráðfyndnar ádeilu, en í raun er ádeiluefni myndarinnar frekar niðurdrepandi. Hugsanlega var bandarískur almenningur árið 1984 ekki að skapi fyrir grófa ádeilu á utanríkisstefnu lands síns; þetta var þegar allt kemur til alls árið sem Ronald Reagan bar fjörutíu og níu af fimmtíu ríkjum í forsetakosningunum og harðorð hans við Sovétríkin féllu greinilega vel í kramið hjá kjósendum. (Ef myndin hefði verið gerð nokkrum árum síðar, í kjölfar Íran/Contra-málsins, gæti tónn hennar verið annar). Myndin er ekki svo mikið ádeila heldur tæki fyrir Goldie Hawn til að sýna vörumerki sitt. af sætleika og sjarma. Sunny er dæmigerð Goldie persóna - falleg, ljúf í eðli sínu, barnaleg og ekki of björt. Það eru hins vegar takmörk fyrir því hversu langt þú getur náð með sætleika og sjarma einum saman, og þú getur ekki sjálfkrafa gert slæma mynd góða bara með því að gera aðalpersónuna heimsk ljóshærð. (Reyndar hljómar þetta meira eins og uppskrift að því að gera góða kvikmynd að slæmri). Goldie reynir sitt besta til að bjarga þessu, en tekst aldrei. Hluti af ástæðunni er ósamræmi hvernig persóna hennar er sýnd. Annars vegar er Sunny sæt, saklaus sveitastúlka frá Oregon. Á hinn bóginn er hún 35 ára kona sem vinnur á krúttlegum bar og klæðist afhjúpandi búningi. Áhrifin eru frekar eins og að ímynda sér Rebekku frá Sunnybrook Farm fullorðna og vinna sem Bunny Girl. Mikilvægari ástæðan fyrir því að Goldie getur ekki bjargað þessari mynd er jafnvel besti grínistinn eða grínistinn er ekki betri en efnið hans/hennar, og "Protocol “ er einfaldlega ófyndið. Hvaða húmor sem er til staðar er þreyttur og þreyttur og treystir á móðgandi staðalímyndir um arabíska karlmenn sem, að því er virðist, allir þrá vestrænar konur, sérstaklega ef þær eru ljóshærðar og bláeygðar. Það var margt af þessu tagi um miðjan níunda áratuginn, þar sem þetta var tímabilið sem einnig sá hina hræðilegu Ben Kingsley/Nastassia Kinski mynd "Harem", um svívirðilegan valdhafa í Mið-Austurlöndum sem rænir ungri bandarískri konu, og samnefndri smásería sem sagði nánast sams konar sögu með tímabilsviðsetningu. Kvikmyndaframleiðendur virðast hafa áttað sig á því að mynd þeirra myndi ekki virka sem hrein grínmynd, því undir lokin breytist hún í eins konar síðari tíma "Mr Smith Goes to Washington". Sunny breytist úr ljóshærðri bimbo í uppsprettu pólitískrar visku og fer að segja alls kyns skrípalæti um lýðræði og stjórnarskrá og skyldu borgaranna til að kjósa og Við fólkið og hvernig frelsisverðið er eilíf árvekni bla bla bla, en í sannleika sagt. myndin er ekki farsælli sem pólitísk dæmisaga heldur en sem gamanmynd.Goldie Hawn hefur gert fjölda góðra gamanmynda, eins og "Cactus Flower", "Overboard" og ""Housesitter", en "Protocol" er ekki ein. af þeim. Ég hef ekki séð allar myndirnar hennar, en af ​​þeim sem ég hef séð er þessi skelfilega gamanmynd lang verst. 3/10