Hvað er hægt að segja um svona aumkunarverða mynd? - Mjög slæmur leikur! Aðalleikkonan virðist aðeins þekkja eitt svipbrigði: ótta í bland við máttleysi. Eins og aumingja barinn hundur... Hin leikkonan (sú sem leikur hinn illa) lítur út eins og tvífari Ozzy Osbourne, með hræðilega rauða hárkollu. Hinir leikararnir eru svo aumkunarverðir að það er ekki einu sinni þess virði að lýsa þeim. - Það er nákvæmlega ekkert plott. Sagan byrjar á möguleikum en nær hvergi: við vitum ekkert um merkingu „11:11“ né hver Rayden er í raun og veru, nema hið einfalda „hún er ill“ eða „hún er Apocalypse-barn“... sem er ekki skýring. Við vitum ekki hvers vegna foreldrarnir hafa verið myrtir, hvers konar hætta er að aukast og hvers vegna Sara varð fyrir valinu. Þegar líður á myndina horfum við bara á gervi-ógnvekjandi atriði, með slæmri tónlist. Þar að auki segir endirinn ekki neitt: við sjáum bara tvo möguleika eins og annar þeirra væri bónusatriði eða klipping leikstjórans... Það er enginn söguþráður, svo engin möguleg túlkun. - "11:11" er bara fullt af klisjum! Það er svo augljóst að ég gat ekki annað en hlegið. Til dæmis: eyðibókasafnið eða baðherbergisenurnar, draugaskuggamyndir sem ganga með vindhviðu, ... það er meira að segja smart "litla skelfilega stelpan" eins og í "Dark Water" eða "The Ring". Aðalpersónan er auðvitað lögð í einelti í skólanum og lítur út eins og steríótýpa gotnesk stúlka (dökkt hár, rauðar varir, mjó, svört föt). Er það skylda að gera hana trúverðuga? Ég held ekki. Sálfræði Söru er svo fáþróuð og svo dæmigerð að hún gerir hana hvorki trúverðuga né hjartfólgna.- Hræðileg leikstjórn: eins og ég sagði, ekkert frumlegt, allt hefur þegar sést þúsund sinnum og er notað hér án raunverulegs tilgangs. . - Það eru nokkur fyndin ósamræmi. Til dæmis, ég veit ekki hvort "draugavísindi", "paranormal course" eða hvað sem er kennt í bandarískum háskólum... Í Evrópu er það í raun ekki raunin: kennarar að tala um neikvæða orku eða nota "óefnislegar" verur skynjara. .. fáránlegt. Einnig: hvernig geturðu horft á kvikmynd sem tekin var á sjöunda áratugnum með Super-8 myndavél á tölvuskjá án þess að eyða tíma af tíma þínum í stafræna væðingu (í myndinni horfa þeir strax á hana á tölvuskjánum) OG hvernig geturðu, á þessa gömlu kvikmynd, einangra örlítið smáatriði og þysja síðan inn og sjá fullkomlega auðþekkjanlegt andlit ? Ég velti því fyrir mér hvort leikstjórinn hafi einhvern tíma reynt að stafræna gamla hliðstæða mynd...Á endanum er "11:11" bara þess virði að horfa á það ef þér finnst gaman að hlæja að kjánalegum kvikmyndum, eða kannski ef þú vilt sofna í sófanum þínum. En það er dýr leið til að sofna!