Ég sá þessa mynd fyrst þegar ég var um 13 ára. Hún sló mig út þá og gerir það að mörgu leyti enn núna. En ég hallast síður að því að sjá það sem nákvæmt sögulegt verk núna. Það er dýrmæt lítil viðleitni gerð til að skoða og hafa samskipti við kynþáttafordóminn - og þar með tekst ekki að viðurkenna að öflugasta vopnið ​​gegn kynþáttahatri er að skilja hann í innsta kjarna hans hjá þeim sem fremja hann. Það sem við fáum í staðinn er tvískipting - annars vegar beko og skógar í þrívíddarregnbogasýn - hins vegar eru tvívíddar persónur sýndar sem óafsakandi vanhugsandi illsku. Þetta skapar allt saman frábæra kvikmyndasögu, en það veldur mér áhyggjum að fólk lítur á lýsinguna sem „nákvæma“.