Tónarnir eru besti þátturinn í þessari sjónvarpsmynd sem hefur að vísu betri framleiðslugildi en meðaltal, en mjög yfirborðslega og örlítið breytta ævisögu. Dramatiserar uppgötvun Richards á "We've Only Just Begun" og hjónabandsvandræðum Karenar á aðdáunarverðan hátt („Superstar“ uppsetningin var fín snerting), en skilur þó sérstaklega út ágreininginn við Neil Sedaka, framlag gítarsólóa Tony Peluso, o.s.frv. Gibb er ljúf í Karen-persónu sinni, en hún felur ekki í sér dásamlegar og sterkari hliðar persónuleika hins raunverulega Carpenter. Anderson er í fínu formi sem hinn skapandi og stjórnandi Richard og Fletcher setur svip sinn á sig sem hin ástríka en yfirþyrmandi Agnes. Mest áleitna augnablikið í upprunalegu útsendingunni er notkun "Goodbye to Love" í bakgrunni auglýsingar sem sýnir lystarstol.