Það er ekkert sem ég hata meira í kvikmynd en tilgerðarleysi og þetta er ein tilgerðarlegasta mynd sem gerð hefur verið. Sjálfsvitundin er augljós í hverjum ramma: „sjáið hvað við erum að gera djúpstæða, fágaða kvikmynd,“ virðast leikstjórinn og handritshöfundarnir vera að segja við okkur, og við sjálfa sig segja þeir: „Við skulum sjá hvernig við getum leiðst og ruglað saman áhorfendur enn fleiri." Ég myndi frekar horfa á verstu myndina eftir Ed Wood eða Edgar G. Ulmer en eitthvað svona. Þeir voru að minnsta kosti að gefa okkur heiðarlegt rusl og að minnsta kosti voru myndirnar þeirra, á sinn grimmilega hátt, skemmtilegar. Þessi mynd er um það bil eins skemmtileg og rótarskurður án deyfingar og jafngildir því pyntingum. Hafa þessir handritshöfundar einhvern tíma heyrt orðið „saga?“ Það virðist ekki vera svo. Þeir eru með hugtak, þeir eru færir um að skapa andrúmsloft og þeir gátu safnað saman frábærum leikarahópum og fengið góða frammistöðu frá þeim. Og til hvers? Að leiðast okkur í klukkutíma og 45 mínútur? Það gerist eiginlega ekkert í þessari mynd. Eini spennandi hlutinn, og þetta varir ekki nema um tvær mínútur, gerist þegar einn húseigandans sem bráðlega verður útskúfaður byrjar að skjóta á ríkisstarfsmenn sem koma til að segja honum að hann verði að fara. En ekkert kemur út úr því. Verst að hann hélt ekki áfram að skjóta fyrr en hann sló á handritshöfundana. Einu endurleysandi eiginleikar þessarar myndar eru leiklistin og fallegt ljósmyndað landslag undir lokin. 3/10