Hér er hið fullkomna dæmi um hvað á ekki að gera þegar þú ert með frábæra hugmynd. Það er vandamálið er það ekki? Hugmyndin er fersk og full af möguleikum en handritið og útfærslu þess skortir alvöru efni. Það ætti að grípa þig frá byrjun og draga svo aðeins í tilfinningar þínar, vekja áhuga þinn og fjárfesta í persónunum. Þessi mynd hefur ekki það sem þarf til að taka á loft og halda uppi flugi og hér er ástæðan. Í fyrsta lagi er þér alveg sama um persónurnar því þær eru ekki settar fram á þann hátt að fólk geti tengt sig við, ég meina þetta er ekki Superman eða Mission Impossible hérna, þetta á að vera um venjulegt fólk sem er sett í streituvaldandi aðstæður. Þeir eru ekki trúverðugir hvað varðar framkomu og samskipti. Dæmi: Jeffrey Combs sem lögga yfir því að tyggja er tyggjó, hryggur og ákafur allan tímann er ekki leiðin til að fara hér. Ég meina hvað er það?, hann lítur út eins og hann sé á klósettinu eða eitthvað. Ég elskaði hann í re-animator og hvernig hann lék hinn ákafa/taugatuga, ómetna læknissnilld, átti rétt á peningunum. En ekki fyrir þetta, hann reynir of mikið að bæta upp með því að líta svo ákafur og á brún en á samt mildan taugaveiklun, það er ekki eðlilegt, ég er hissa á að hann hafi ekki farið úr kjálkanum við tökur. Myndin er í grundvallaratriðum á lífsleiðinni, hún hefur varla púls og hún lét mig bíða eftir einhverju sem myndi aldrei koma.