BATMAN OG ROBIN veita fjárhagsáætlun og tímatakmörkunum við raðframleiðslu, engu að síður sæti nálægt neðsta sæti hvers kyns „cliffhanger“ lista, sem skortir algjörlega stíl, ímyndunarafl og andrúmsloft forvera hans frá 1943, BATMAN. Framleiðandinn, Sam Katzman, var þekktur sem "King of the Quickies" og eins og leikstjóri hans, Spencer Bennett, virtist hann hafa meiri áhyggjur af hraða og skilvirkni en að skapa spennu. (Því miður framleiddi þetta teymi líka Superman seríurnar tvær, með Kirk Alyn í aðalhlutverki, með sínu klípandi flugfjöri, niðursoðnu tónlist og daufum aukaleikurum.) Opnun hvers kafla býður upp á bragð af því sem koma skal: rækilega vitlausa titla ("Robin Bjargar Batman," "Batman vs Wizard"), vélrænni tónlist hljóp áfram og hetjurnar okkar tvær hrasa í átt að myndavélinni og horfa allt í kringum sig, annaðhvort ruglaðar eða eiga í vandræðum með að sjá í gegnum ódýru Halloween grímurnar sínar. Hlíf Leðurblökumannsins, með djöfulshornum sínum og arnargoggi, passar svo illa að áhættuleikarinn þarf að laga hana á meðan bardagaatriðin standa yfir. „Nyttarbeltið“ hans er krumpuð klútræma án hólfs, þaðan sem hann nær samt að draga blástursljós og súrefnisslönguna upp úr á mikilvægum augnablikum! Í öllum tilvikum eru aðalleikmennirnir misskilnir. Robert Lowery sýnir lítinn þokka eða einstaklingsbrag sem Bruce Wayne og er ekki sérlega kraftmikil mynd sem Batman. Hann skapar þá tilfinningu að hann vilji frekar vera einhvers staðar, annars staðar! John Duncan, sem Robin, á í töluverðum erfiðleikum með að höndla takmarkaða samræðu sína. Hann er of gamall fyrir hlutverkið, með enn eldri áhættuleikara sem fyllir skarð fyrir hann. Þeir Lowery og Duncan eru úr búningum álíka spennandi og þreyttir kaupsýslumenn sem eru að fara út að drekka, án þess að einn eyri af efnafræðinni sem var áberandi milli Lewis Wilson og Douglas Croft í þáttaröðinni 1943. Þótt þáttaraðir hafi ekki verið þekktir fyrir persónuþróun, tókst fyrri BATMAN að kynna kraftmeiri leikarahóp. Þessi býður upp á hóp sem fer í gegnum hreyfingarnar, ekki það að kvikmyndagerðarmennirnir veiti mikinn stuðning. Enginn af húddinu sker sig úr og þeir eru leiddir af einum leiðinlegasta illmenni allra tíma, „Galdrakarlinn“. (Frábært nafn!) Reyndar eru þeir leiddir af einhverjum sem er með fortjald, sjal og poka yfir höfuðið, með talsetta rödd sem í örvæntingu reynir að hljóma ógnvekjandi. „Helstu grunaðir“ – sérvitur prófessor, útvarpsmaður – eru einfaldlega pirrandi. Það er erfitt að greina mikla rómantík milli Vicki Vale og Bruce Wayne. Þrátt fyrir hætturnar sem hún stendur frammi fyrir sýnir Vicki nánast engar tilfinningar. Gordon lögreglustjóri er ekkert of bjartur. Ólíkt fyrri þáttaröðinni er Alfred þjónninn aðeins gangandi, en mikilvægasta línan hans er "Histastaður herra Wayne." Þeir eru leikmunir fyrir útdreginn, brella hlaðinn, samhengislausan söguþráð, enn frekar söðlað um óinnblásna, endurtekna tónlist og áhugamannlega framleiðsluhönnun. Ytra byrði Wayne Manor líkist miðstéttarheimili í úthverfum í hvaða sitcom sem er, innréttingarnar á ódýru vegamóteli. Batcave er skrifstofa sem þarfnast endurbóta. (Búningarnir eru geymdir upprúllaðir í skjalaskáp!) Samúð að kvikmyndagerðarmennirnir gátu ekki lagt meiri vinnu í að búa til spennandi ævintýri. Þó að framboð á þáttaröðunum tveimur á DVD sé plús fyrir hvaða alvarlega "Batfan", ætti maður ekki að láta blekkjast af frábærum myndskreytingum á kassanum. Þær fanga meira af ekta stemmningu myndasögunnar en allir 15 kaflar BATMAN OG ROBIN til samans. Núna fyrir góðu fréttirnar - þetta er ekki 1997 útgáfan!