Samheldin tónlistarfjölskylda, hláturmildur og velviljaður faðir og fjórar líflegar unglingsdætur, er rótgróin í fyrsta lagi vegna útlits Felix, ungt tónskálds, sem er hrífandi, og í öðru lagi, Mickey, sem er ógurlega aðlaðandi vinur hans sem hljómsveitarstjóri. Það tekur Michael Curtiz smá tíma að koma þessu Americana stykki á flot. Fyrri hlutinn lítur næstum út eins og umbreyting á morgunkornsauglýsingu, ekki án ákveðins einkennilegrar, háborgaralegrar sjarma, og svo kemur John Garfield inn á svæðið sem hinn dæmdi Mickey, sem kemur fram í fyrsta sinn í kvikmyndum, með krullaðar svartar krullur, syfjaður, hangandi augu, dónaleg og ósvífin, alger andstæða Jeffreys Lynn er vel sannfærandi, brjálæðislega heillandi Felix. Garfield er í algjöru, og mjög þörf, mótvægi við restina af heimilinu ("Nothing I would do would surprise me", veltir hann fyrir sér), og skyndilega verður myndin áhugaverð, þó ég sé sammála gagnrýnendum sem telja söguþráðinn ófullnægjandi. Systurnar fjórar eru frekar illa leiknar og alvarlega undirskrifaðar, en Claude Rains sem föðurfjölskyldan hefur sínar stundir. Horfðu á þetta fyrir Garfield, hann er það eina sem varir í raun og veru.