"2001: A Space Odyssey" gerist árið 2001 og aðalpersónan er HAL. Tölva. Það er rétt, tölva sem talar og hugsar algjörlega sjálf. Þetta var gert árið 1968 og að halda að árið 2001 væri hægt að hugsa sér að tölvur myndu tala er brandari. Ef þetta væri árið 3064 myndi talandi tölva sem hafði tilfinningar og tók sínar eigin ákvarðanir teljast jafn vitlaus og þessi. Það er ekkert í þessari mynd sem vekur einhvers konar tilfinningar. Það vekur tvö viðbrögð og eitt er kallað: svefn. Það byrjar á engu, en kolsvart skot í vel yfir tvær mínútur. Þá er fyrsta skotið sem við sjáum sem hefur einhvers konar lýsingu „The Dawn of Man“ röð. Svo, ef það er í tímaröð, svartan fyrir þetta, er fæðing heimsins? Á meðan á „The Dawn of Man“ seríunni stendur upp úr engu, kemur risastór einlitur úr úr jörðu, af himni, við munum aldrei vita hvaðan hann kemur, en af ​​einni eða annarri ástæðu er hann þarna. Aparnir fara Apesh!t þegar þeir finna þennan einlita sem aðeins maðurinn hefði getað búið til, en það er gripurinn sem maðurinn hefur ekki þróast enn. Svo, hver gerði það og hvaðan kom það? Hver er tilgangur þess? Aparnir finna verkfæri. Aparnir nota bein til að berjast við andstæðan hóp apa. Aparnir með vopnin eru nú ráðandi hópurinn því þeir hafa notað hugann til að ná forskoti. Fullkomnari aparnir, og það sem mikilvægara er, snjallari og nýstárlegri aparnir, eru ríkjandi hópurinn þar sem þeir hafa tekið yfir vatnsholið. Við hoppum fljótt út í geim, milljónum ára síðar, þar sem við sjáum fullt af geimskipum fljóta um í takt við klassíska tónlist . Við getum séð jörðina, tunglið, sólina, alheiminn og fyrir kvikmynd sem gerð var árið 1968 eru sjónræn áhrif töfrandi, en úrelt. Staðan er goðsagnakennd. Kvikmyndatakan er stórbrotin. Klippingin er ömurleg. Það eru óteljandi myndir af geimskipum sem eru í kassanum sem eru í útliti sem fljóta í geimnum í óendanlega langan tíma. Þegar við komum um borð í skipið er ekki mikið að tala um. Næstu klukkustund sýnir Kubrick ýmsar myndir af lífi í geimnum. Kubrick sýnir okkur líf geimfara, sem er mjög leiðinlegt, og við skiljum skilaboðin alveg. Geimskipin að innan og utan eru fyrirferðarmikil og gamaldags útlit. Manstu hvernig fyrsti farsíminn leit út? Ég ekki heldur, en svona lítur framtíðin út árið 2001. Allar persónurnar eru með föt og hárgreiðslur sem líkjast 1968. Stólarnir eru skreyttir í skærrauðum litum og undarlega í laginu því við vitum öll að í framtíðinni munum við verða situr í undarlega útlítandi stólum. Tölvuskjáirnir eru hræðilegir og þetta er augljóslega á undan háskerpusjónvarpi vegna þess að skýrleikinn er hræðilegur. Öll sjónvarpstækin líta út eins og þau séu frá 1968, svo það er ekki allt eins framúrstefnulegt. Eins og allar myndir sem eru settar meira en 20 ár fram í tímann, líta þær hræðilegar og ósannfærandi út. Bara vegna þess að þetta er Kubrick, ættum við ekki að segja: "Jæja, svona myndir þú halda að það líti út." Nei, ég myndi ekki gera það. Bara, eins og ég myndi ekki halda að tölva væri að tala við mig árið 2047. Það er ekki að fara að gerast og ef einhver myndi gera kvikmynd núna, setja 30 ár fram í tímann og vera með talandi, sjálfhugsandi tölvu, myndi ég hlæja að heimskunni í þessu. Alveg eins og ég gerði með "2001". HAL er líflegasti maður, skjóta ég kallaði hann bara mann. HAL er tölva en hann á meira líf en nokkur þögguð persóna í myndinni og heldur í raun að hann sé á lífi. HAL er það eina sem er líflegt og hann lítur á mannfólkið sem viðhaldsmenn sína sem sjá um hann á meðan hann vinnur allt. HAL „les“ varirnar, eins af örfáum samtölum Dave og Frank, og hann „sér“ að þeir ætla að slökkva á honum. Þetta er þar sem eini dramatíski hluti myndarinnar kemur inn - Bardagi í kjölfarið milli rauðs ljóss og gaurs í geimskipi sem reynir að komast inn í stærra geimskipið. Ó, dramað. Þegar HAL heldur að hann hafi yfirhöndina fer Dave aftur inn í geimskipið og sannar hugvitssemi mannsins. Dave heldur áfram að segja upp HAL. HAL, biður fyrir lífi sínu þegar hann hverfur hægt og rólega, sem eins og allt annað, virðist taka eilífð. Lokaþátturinn er jafn leiðinlegur og fyrstu tveir. Enn og aftur birtist einliturinn sem aparnir fundu í lokin. Það kemur úr engu, aftur. Þá fæðist ungabarn í fylgjulíkan skjöld með útsýni yfir jörðina úr geimnum. Hvað er Kubrick að segja? Snýst þetta um umbreytingu? Dave til ungbarns? Er maðurinn að þróast aftur? Er Kubrick að segja að þetta sé endir mannsins og upphafið að hverju sem þessi geimvera lítur út er? Kannski er ég að verða brjálaður að reyna að komast að því hvað þessi klikkaði leikstjóri er að reyna að segja, en því meira sem ég hugsa um, því meira er upphafið og endirinn skynsamlegri. Það er svo mörgum spurningum ósvarað, sérstaklega í tilgangi einliðaleiksins. Ef þú kemst í gegnum myndina ætti það að vekja umhugsun. Að lokum glímir myndin við að komast þangað sem hún vill. Fyrsti þáttur og þriðji þáttur eru sterkir, en annar þáttur hlykkjast um og sveima á einum stað um það sem virðist vera eilífð. Það er forvitnilegt efni í myndinni sem mun vekja umhugsun ef þú gefur henni tækifæri. Þegar byrjun myndarinnar er skynsamleg virkar endirinn miklu betur, jafnvel þótt þú sért enn ekki hvað Kubrick er að reyna að segja, sem ég geri ekki.