Þetta er ömurleg saga um sjálfsupptekið ástarsamband tveggja óviðkunnanlegra manna, sem önnur er gift einhverjum öðrum. Hún er ofarlega á listanum yfir leiðinlegustu kvikmyndir allra tíma og ég er harður rómantíker. Maðurinn minn hætti eftir fyrsta klukkutímann af þremur, en þá hafði lítið gerst. Eyðimerkurlandslagið er stórbrotið, endalaus sandurinn og sólskinið á gullnu hárinu á Katharine. Hins vegar er kvikmyndataka ekki ljómandi kvikmynd, nema um sé að ræða National Geographic ferðasögu. Hið stórkostlega landslag frá Sahara í þessari vanhugsuðu sögu er eins og að setja ilmvatn á svín. Myndin snýst um illa brenndan, deyjandi flugmann að nafni Laszlo de Almasy greifi, sem er skilinn eftir í umsjá kanadískrar hjúkrunarfræðings, Hana, í heimsstyrjöldinni. II Ítalía. Hann virðist muna lítið úr lífi sínu en í gegnum bók í fórum hans kemur saga hans MJÖG hægt í ljós, með hjálp manns frá fortíð sinni að nafni Caravaggio, sem birtist á dularfullan hátt við dánarbeð hans. Almasy var ungverskur kortagerðarmaður sem starfaði hjá Royal Geographical Society til að kortleggja Sahara eyðimörkina. Hann gekk í ástarsamband við eiginkonu Katherine, landkönnuðar sem reyndist breskur njósnari. Á sama tíma í nútímanum á hjúkrunarfræðingur Laszlo í eigin ástarsambandi við Sikh sem heitir Kip, sem tekur þátt í hættulegu starfi við að afvopna jarðsprengjur. Deilur mínar við þessa mynd eru margar, langar og leiðinlegar til að byrja með. Ég kenna ekki leiklistinni sérstaklega, þetta er einfaldlega ekki góð saga. Caravaggio virðist óþarfur, tenging hans við Almasy er skrítin. Hann gefur upp pyntingarsenu en virðist ekki þjóna neinum mikilvægum tilgangi í myndinni. Kjarnavandamálið er að tveir aðilar þessa máls, Almasy og Katharine, eru grátlega ósamúðarfullar persónur, grunnar og daufir. Þeir eru einfaldlega ekki mjög góðir, þannig að það er enginn til að gleðjast. Almasy er svalur, fálátur, hrokafullur og á endanum ógeðslega eignarmikill eiginkonu annars manns. Katharine er sömuleiðis aðskilin og viðbjóðsleg, svo ekki sé minnst á ömurlegan skort á sektarkennd eða tilfinningu fyrir ófullkomnum en ástríkum eiginmanni sínum ... fyrir utan það að ná einu smáu tári í augnkróknum þegar hann deyr. Þetta er saga um losta frekar en ást, með perlum eins og „Ég get samt smakkað þig“. Almasy orðar á fáránlegan hátt fyrir samstarfsmanni sínum erótíska þráhyggju fyrir inndælingunni í hálsi ástvinar sinnar, sem er örugglega meira til marks um að einblína á líkama Katharine. Fórnarlamb þessa iðrunarlausa framhjáhalds er hinn óheppni eiginmaður, Geoffrey, sem er komið fram við sem lítið annað en óþægilegt ónæði. Þetta er allt frekar ógeðslegt og ógeðslegt, kappleikur Katharine um að vera daufur svo að þessir elskendur geti látið undan sinni margrómaðri taumlausu ástríðu, allt þar sem Silent Night er sungið í bakgrunni. Ég er ekki viss um hvort ætlunin hafi verið að andstæða hreinleika söngleikanna og eigingirni þeirra, en ég var svo sannarlega ekki hrifinn af helgispjöllum undirtónsins. Við erum með fulla nekt að framan með Katharine, en kynlífssenur þeirra þykja kaldar, eigingjarnar, lostafullar og stundum beinlínis hatursfullar...ekki hlýjar, elskandi, gefandi, né einu sinni sannarlega ástríðufullar. Ef annað hvort þessara tveggja finnur fyrir einhverjum tilfinningum til hins, þá er það algjörlega sjálfselskt og örugglega EKKI ást, eins og ég skilgreini orðið. Heimkoma Almasy til sundmannahellisins til að sækja lík ástvinar sinnar kemur fram sem tilgerðarleg frekar en flytja. Katharine hlýtur að hafa verið útrunninn aðeins augnabliki fyrr þar sem hún sýnir frábæran lit og virðist varla blundandi, alls ekki lík. Auðvitað er þetta allt fyrir dramatísk áhrif, þar sem rómantíkerarnir sem horfa á þessa sögu (venjulega væri ég einn af þeim) myndu ekki meta rotnandi, rotnandi lík. Til þess að ná líki framhjáhalds elskhuga síns hefur hann svikið félaga sína og bandamenn með því að gefa kortin sín til nasista, en Englendingar eru dæmdir illmenni verksins. Burtséð frá því hvort hann standi endanlega loforð sitt við Katharine eða ekki, þá er sviksemi hans ekki eitthvað sem ég dáist mikið að. Kip virðist notalegur náungi og Hana almennt viðkunnanleg, en rómantík þeirra er ekki að minnsta kosti grípandi, aðeins stutt stríðsárás með aðilunum sem gefur til kynna lítið áfall við skilnað. Að hreyfa sig fram og til baka á milli tveggja stillinga (framhjá Sahara-eyðimörkinni og núverandi Ítalíu) reyndist truflandi og óþægilegt en í rauninni voru báðar sögurnar leiðinlegar eins og uppvaskvatn. Eini áhuganeistinn á heildarmyndinni var spennuþrungin afvopnunarsena Kip. Þar sem ég var ekki algjörlega hjartalaus, hafði ég nokkra samúð með alvarlega brenndu og deyjandi ástandi núverandi Almasy. Hins vegar er kannski helsta kvörtun mín við þessa mynd líknardrápið í lokin þegar Hana skyldar sjúklinginn sinn með því að gefa honum of stóran skammt af morfíni. Okkur er ætlað að finnast þetta réttlætanlegt og siðferðislega ásættanlegt vegna þess að hún ber augljóslega ástúð á Almasy, grætur á meðan hún er að útbúa banvænu sprautuna og les upp úr meintri ástríðufullri Herodotus bók sinni til að hugga hann þegar hann er að deyja. Meistaraverk hins magnaða leikstjóra Davids Lean ættu ekki að vera móðguð með samanburði við þessa aumkunarverðu, siðlausu sögu. Já, Lawrence of Arabia er líka í eyðimörk, en í Lean kvikmyndum (Doctor Zhivago, Brief Encounter) eru þeir sem taka þátt í málefnum samúðarfullir karakterar sem sýna aðdáunarvert aðhald, sektarkennd og ákveðna tillitssemi við svikna maka, öfugt við algjöra sjálfsupptöku. af þessu pari. Í Ryan's Daughter sýnir brjálæðingur eiginmaðurinn snertandi tryggð og fyrirgefningu. Þessi mynd er meint vitsmunaleg, gríðarlega ofmetin leiðinleg og ógeðsleg dægrastytting sem því miður fer fram sem frábær ástarsaga. Óskarinn sem besta myndin hennar talar ekki vel fyrir akademíuna. Fyrir þá sem velta því fyrir sér hvers vegna fólk er svona harðneskjulegt við þessa mynd er svarið einfalt. Það er hræðilegt.