Okkur hefur verið þjónað - hræðileg mynd. Allt í lagi, ég skal viðurkenna að þar sem ég er hvítur og hef enga hagnýta reynslu í "samkeppnisheimi step-danssins," gæti ég ekki verið vald í þessari tegund af kvikmynd. Aftur á móti þekki ég slæma kvikmynd þegar ég sé hana. Og drengur, er ég nýbúinn að sjá hana. Tekin í Low-Budget-Vision og leikstýrt af Ian Iqubal Rashid, ("A Touch of Pink"), "How She Move" segir söguna af því hversu mikilvægt það er að fylgja draumum sínum - jafnvel þótt þessir draumar feli í sér að svífa um í háværri, pirrandi hip-hop tónlist og tala samræður myndi meðalmaðurinn ekki skilja ef hann eða hún væri með alþjóðlegan þýðanda .Ég ætla að reyna að gefa smá samantekt á "söguþræðinum." Í fyrsta lagi eru tveir leikarar sem líkjast LL Cool J sem vinna í bílabúð í Toronto (Mekka kynþáttafjölbreytileikans), en hafa samt tíma til að æfa dans í átta tíma á dag. Það eru nokkrir aðrir strákar í þessu „crew“, þar á meðal hvítur náungi og strákur sem lítur út eins og Denzel Washington í „Malcolm X“. Það eru líka tvær konur í myndinni - önnur líkist Serena Williams og hin lítur út eins og Geraldine úr gamla "Flip Wilson Show". Ein af þessum konum var rekin úr einkaskóla vegna þess að foreldrar hennar eyddu allri kennslu hennar í eiturlyfjafíkn systkina. Hin stúlkan, sem er meðlimur í Salt N Pepa, er án efa einfaldlega ekki góð. Það er annar strákur sem lítur út eins og bókhveiti Eddie Murphy, en enn einn leikari sem er Huggy Bear knock-off. Þessir krakkar eru keppinautar stigdansarar. Augljóslega er þessi starfsemi mjög harðkjarna í hettunni og þau eru öll að æfa sig fyrir stóra „Step Monster“-jammið í Detroit. Þar sem ég gat ekki skilið 90 prósent af samræðunum (kannski hefði einhver texti verið gagnlegur, eins og í Bergman-mynd eða einu tónlistarmyndbandinu eftir Snow), það er erfitt að útskýra hvað gerist, annað en að það er mikið deilt, Serena Williams stúlkan (sem brosir aldrei, by the way) verður sjálfstæður stepper (flytur úr hópi) til hóps), það er nokkur stigdans og mikið af pirrandi hip-hop tónlist. Þetta er dæmigerð tuskusaga; svona eins og „Rocky“ með mjög lélegu hljóðrás, „Rudy“ með pirrandi rapptónlist í bakgrunni, „Cry Freedom“ án grínsins. En hvers vegna þarf kvikmynd - sem hefði getað haft mikil áhrif á svarta áhorfendur - að innihalda eiturlyfjafíkn, slæma foreldra og titil sem hljómar eins og fyrsta bekk sem segir setninguna: "Hvernig hún hreyfir sig"? Ég var "hreyfður" af þessari mynd hins vegar. Flutti til að yfirgefa leikhúsið eins fljótt og auðið er.