Þvílík skemmtileg mynd! Ef þú ert Giallo aðdáandi er Red Queen Kills 7 Times sannur sigurvegari. Til að byrja með er erfitt að fara úrskeiðis með Barböru Bouchet og Marina Malfatti í sama Giallo. Báðar eru dásamlegar - sérstaklega hinn stóreygði saklausi Bouchet sem sektarkennd konan sem óttast um líf sitt. Drapssenurnar í Red Queen Kills 7 Times eru sérstaklega fínar og innihalda nóg blóð til að gleðja flesta aðdáendur. Eitt af fyrstu morðunum kemur frekar óvænt og kemur myndinni virkilega vel af stað. Morðinginn, Rauða drottningin, er einn ofmetnasti og áhugaverðasti morðingi sem ég hef séð í ítölskri kvikmynd. 70s settin og tískan eru dásamleg. Reyndar er allt myndefnið áhugavert þar sem hlæjandi rauða drottningin hleypur yfir brúna á kvöldin er eitt af uppáhalds augnablikunum mínum í myndinni. Hin flókna söguþráður hélt áhuga mínum allan tímann. Að lokum má segja að tónverk Bruno Nicolai séu það besta sem ég hef heyrt frá tónskáldinu. Meginþemað er svo eftirminnilegt að ég hef ekki náð því út úr hausnum á mér í tvo daga. Einu tvö tölublöðin sem ég á með Red Queen Kills 7 Times koma í lokaatriði myndarinnar. Í fyrsta lagi er allt of auðvelt að koma auga á þann sem ber ábyrgð á morðunum. Ef þú hefur séð fleiri en par Gialli, muntu ekki eiga í neinum vandræðum með að ákvarða hver stendur á bak við morðin. Í öðru lagi finnst endirinn aðeins of fljótfær og þar af leiðandi svolítið ruglingslegur. Ég er örugglega ekki sá sem þarf að útskýra hvern söguþráðinn fyrir mér, en ég skal viðurkenna að ég er á villigötum til að útskýra þetta allt. Önnur skoðun gæti hreinsað þetta upp.