Cradle of Fear Þetta er ekki kvikmynd þar sem flókin, viðkvæm, smá frásagnarlitbrigði taka athygli okkar. Þetta er ekki mynd þar sem tæknibrellurnar eiga að láta okkur sleppa því að segja þessa tilfinningu fyrir hv. Það sem það er þó er sneið af lo-fi goth hryllingi sem skilur lítið eftir fyrir ímyndunaraflið, skapað í augum leikstjórans, Alex Chandon, sem "afturhvarf til dónalegs '70's ​​og '80's hryllings". upplifun í 2 klukkustundir, þar sem fjórar söguþræðir eru tengdar í gegnum mikið af vatnsblóði, rímum af sundurskornum líkamshlutum og innvortis, bundnar með þörmum hefndar. Framleiðandi slíks skelfilegu ofbeldis er Dani Filth, söngvari málmhljómsveitarinnar Cradle of Filth, sem fer með hlutverk sem honum var ætlað að leika. Eins og aðrir hafa sagt, þá er ekkert nýtt við að vilja hefna dulspeki. Í þessu tiltekna samhengi neyðir dæmdur kynferðislegt rándýr og morðingi, Kemper, faðir djöfulsins hefndarengils okkar, son sinn til að krefjast refsingar á þá sem eru á einhvern hátt tengdir því að sakfella hann í hreinsunareld á geðveikrahæli. Chandon, sem ætti að óska ​​til hamingju með að hafa skrifað og klippt þetta verk, er tækifærið til að láta veikan huga sinn lausan. Hann virðist hafa unun af hugmyndinni um að skvetta blóði inn í op þeirra sem eru á skjánum og í hvern krók og kima sem hægt er að ná í. Við erum líka meðhöndluð með nærmyndum af því að höfuðkúpa er kremuð, djöfullegum nauðgunum og öðru ýmsu myndefni til að vekja áhuga þeirra sem hafa gaman af því að komast nærri og persónulega til skelfingar. Og fyrir suma þeirra sem fylgjast náið með þessari tegund af kvikmyndum, þá er skrýtin röð sem gæti fengið þig til að hugsa: "Sá ég bara það sem ég hélt að ég gerði", því auðvitað er þetta ekki Pretty Woman. Það minnir mig á sumar hátíðirnar sem voru búnar til vegna ítalskrar hryllings fyrir um 20 til 30 árum og fjölda annarra verka þar sem ógeðslegar myndir hafa sett mark sitt á en ekki samhengið sem þær voru skoðaðar í. Fjórða saga leikmyndarinnar. er sérstaklega forvitnilegt þar sem hugmyndin um þráhyggju manns getur að lokum leitt til dauða í leit að netofbeldi í gegnum „Sjúka herbergið“, þar sem notandinn hefur stjórn á því hvernig hægt er að útrýma lífi. Frekari viðurkenningar ættu einnig að fara út á dúndrandi hljóðrás sem gerir Filth kleift að nýta hæfileika sína á daginn og áhrifaríka notkun á trommu og bassa, sem oft er litið fram hjá í kvikmyndagerð sem raunhæft myndefni til stuðnings. Með því að nota borgina London sem bakgrunn með raunverulegu fólki, öfugt við bíómyndir, bætir það einnig stuðning við stjórnandann í myndinni. Allt í lagi, klassískt er það kannski ekki, en blóð, þörmum, þörmum, dulspeki og djöflar á örlítið öfugsnúinn og óvandræðalegan hátt.