Þessi saga um vandræðin sem ofeiginleg, yfirgnæfandi, ráðrík og samviskulaus móðir (Laura Hope Crews) veldur fyrir tvo uppkomna syni sína og stúlkur þeirra, er sterkur farkostur fyrir stjörnuframmistöðu Irene Dunn (nýju dótturdótturinnar í- lögfræði), Joel McCrea (sonur númer eitt), Eric Linden (sonur númer tvö) og Frances Dee (unnustu sonar númer tvö). Hér er sýningin á hreinni harðstjórn afbrýðisemi og eignarhalds móðurinnar hlaupa í rúst þar sem fjórum góðu fólki finnst líf sitt skemmt, áætlunum þeirra breytt og eigin sjálfsmynd í hættu. Irene Dunn er frábær í hlutverki sínu. Frammistaða Joel McCrea er opin og skýr og Laura Hope Crews er meistaraleg sem móðirin. Samt finnst þessum gagnrýnanda frammistöðu Frances Dee best af öllu. Hennar er fyrsta persónan í sögunni sem sýnir styrk innri tilfinninga hennar. Lýsing hennar í senu hennar með sorgarbroti er ógnvekjandi og jafnvel hrá. Dee kippir áhorfandanum í kring og rekur þig inn í sársaukann án þess að sýna andlit sitt! Frances Dee, eins og Laura Hope Crews, hefur of lengi verið gleymt og er nú næstum gleymd sem stórkostleg leikkona sem hún var. Engin leikkona sem byrjaði í kvikmyndum eftir seinni heimstyrjöldina hefur haft eitthvað að tala um á Frances Dee. Ef þú ert svo heppinn að sjá The Silver Cord, sem aldrei var gefin út fyrir sjónvarp, munt þú finna þetta "gamla stofudrama" að vera framúrskarandi mynd sem sýnir mjög vel 74 árum eftir að hún kom út árið 1933 vegna þess að hún er full af frábærum frammistöðu.