Á vissan hátt er þetta hörmungin sem Fellini hefur unnið að allt sitt líf. Mörkin á milli fáránlegs meistaraverks og kjaftæðis í frjálsum félagsskap eru mjög lítil og í hvaða flokki myndin mun á endanum falla fer oft bara eftir persónulegum tilfinningum. Sem sagt, „Casanova“ skildi mig eftir í köldu aðdáun á settunum sínum og fátt fleira sem Bukowski er ekki hægt að draga betur saman: „Casanova dó líka, bara gamall strákur með stóran hani og langa tungu og alls ekki í maganum. að segja að hann hafi lifað vel er satt; að segja að ég gæti hrækt á gröf hans án tilfinninga er líka satt. dömurnar fara venjulega í stærsta fífl sem þær geta fundið; þess vegna stendur mannkynið þar sem það gerir í dag: við höfum ræktað hinar snjöllu og varanlegu Casanovas, allar holar að innan, eins og páskakanínurnar sem við fóstra yfir fátæku börnin okkar." Eftir því sem ég kemst næst er þetta afstaða Fellini varðandi viðfangsefni sitt; veitt, með meiri samkennd, en andstyggð engu að síður. Umhverfi Casanova er gert úr rotnun og sifjaspell, þemu sem Fellini fjallaði betur um í "Satyricon". Röð söguþráða er einkennandi fyrir mjúkt klám, bara án samræmis; og Donald Sutherland er ljótur og slímugur að því marki að trufla sig. Samt gæti verið tilgangur í því að sýna Casanova sem óásjálegan fífl. Og ég skora á hvern sem er að móta þetta atriði án þess að vera augljóst; Fellini gat það ekki. Meira en nokkru sinni fyrr virðist hann hér eins og óhreinn gamall maður - vissulega maestro, en sá sem fullnægir hvötum sínum meira en nokkur annar. Ég á erfitt með að ímynda mér áhorfendur sem hafa gaman af þessari mynd. Þetta var saga sem ekki er þess virði að segja.