Það sem er oft vanrækt við Harold Lloyd er að hann var leikari. Ólíkt Chaplin og Keaton hafði Lloyd ekki Vaudeville/Music Hall bakgrunninn og hann var ekki náttúrulegur grínisti. Hann kom til Hollywood til að leika; og hann uppgötvaði að hann hafði hæfileika til að leika fyndið - fyrst í stuttbuxum, síðan í myndum. Hann skapaði sér nafn sem "Lonesome Luke", Chaplin knock-off; með "gleraugnakarakterinn" sem gerði hann að al-ameríska stráknum frekar en gróteskum, Lloyd fann skref sitt og kvikmyndir hans urðu einhverjar þær bestu framleiddar á þögla tímum. og hélt þessu í nokkrum af bestu myndunum sínum ("Safety Last", "For Heaven's Sake", "Girl Shy"). Hann var vinsælli en annað hvort Chaplin eða Keaton á tuttugasta áratugnum og hann varð mjög ríkur áður en hljóðið kom. Fyrstu hljóðmyndirnar voru oft hamfarir. Til að fá sem mest út úr „hljóðinu“ var of mikið notað í mörgum kvikmyndum. Leikhæfileikar Lloyds voru, eftir tvo áratugi, ætlaðir fyrir hljóðláta. Hann hafði ekki slæma rödd; Hár tónhæð hennar hentaði "gleraugna" karakternum hans. Og hljóðmyndir hans voru ekki óviðjafnanlegar hörmungar goðsagna. Samt höfðu þöglar bíómyndir verið færðar í háa list (sérstaklega Lloyd's, sem stóð ekki á kostnaðarhámarki og var einstaklega vel unnin); með kynningu á taltölvum urðu kvikmyndir að læra að ganga aftur og þær gerðu nokkur mistök. Þó hann hafi reynt að hreyfa sig með tímanum og umfaðmað hljóð, voru bestu hlutir Lloyds úr fyrstu (of talsömu) talstöðvunum hans enn sjónrænir -- eins og atriðið í "Movie Crazy" þar sem hann virðist vera að hjóla í flottum bíl, en í rauninni "túraði" á reiðhjólinu sínu. Að reyna að endurheimta djarfabrjálæðið sem gerði hann frægan, eins og hann gerði í "Feet First", var misskilningur. (Í "Safety Last", bestu myndinni hans og þeirri sem, verðskuldað eða ekki, ýtti Lloyd í kassann sem "daredevil grínisti", lék hann ákveðinn ungan mann, sem klifraði á toppinn. "Safety Last" hafði eðlilega mannvirki sem stækkaði að persónu hans stækkaði hlið byggingarinnar. Hann var augljóslega hræddur, en ótti hans jók á húmorinn. Í „Feet First“ komst hann óvart í ótrygga byggingarstöðu fyrir slysni; ofsafengin hróp hans um hjálp drógu úr sér. Frá húmornum. Persóna hans var sorgleg og ömurleg, þrá að bjarga hálsinum á honum -- hugsanlega nákvæm staðhæfing þriðja áratugarins, en ekki skemmtileg).Harold Lloyd var ekki fastur í fortíðinni, eins og einhver vitlaus Norma Desmond. Hann tók hljóð og reyndi að taka kvikmyndir sínar í mismunandi áttir, stækkaði og breyttist með greininni. Þegar „Feet First“ mistókst yfirgaf hann djarfabransann og gerði háðsádeilu á hinn talandi kvikmyndaiðnað, „Movie Crazy“. Rétt eins og hann þurfti að flakka í gegnum margar kvikmyndir eins og "Lonesome Luke" áður en hann risti sess sinn í kvikmyndasögunni með gleraugnapersónunni, hafði hann reynt nokkrar áttir í hljóðmyndum áður en hann sló í gegn í hljóðinu, sem hann gerði með "The Catspaw". Í "The Catspaw" leikur hann son trúboða sem alinn er upp í Kína sem verður óafvitandi kjörinn borgarstjóri sem vígi fyrir spillta pólitíska hagsmuni. Þegar hann kemst að hinu sanna setur hann sér það verkefni að hreinsa bæinn. Aðeins á fimmtugsaldri gat Lloyd enn leikið hinn hrikalega unga mann. Samt var "The Catspaw" enn ein misheppnin í miðasölunni og Lloyd gerði aðeins þrjár myndir í viðbót, þar á meðal "The Milky Way". Af helstu keppinautum sínum var Chaplin enn með þöglar kvikmyndir í honum og Keaton var vonlaust illa stjórnað. "The Catspaw" og "The Milky Way" benda til þess að Lloyd gæti hafa náð góðum tökum á hljóðgómleik ef hann hefði verið aðeins yngri, eða ef áhorfendur hefðu gefið honum ávinning af vafanum eftir fyrstu hljóðfrávik hans. hvernig persóna Lloyds hreinsaði upp bæinn, það hentar honum. Frá dögum sínum í "stuttbuxum" langaði Lloyd að hræða áhorfendur sína og hápunktur "The Catspaw" náði því enn og aftur, á óvæntan hátt; Þar til bragðið kemur í ljós virðist það hræðilegt og svo koma hláturinn. "The Catspaw" er litið á sem afurð síns tíma, heillandi og fyndið. Mjög vel skrifuð hljóðgamanmynd, vel leikin af Lloyd. Leikstýrt af Sam Taylor, forvitnileg blanda af drama og slægri húmor gerir það að verkum að það lítur næstum út eins og Frank Capra eða Preston Sturges gamanmynd.