Ég var mjög spenntur að sjá heimildarmynd um einn af uppáhalds ítölskum leikstjórum mínum. D'Amato hefur dundað sér við allt frá hryllingi, post-apocalyptic til harðkjarna klám. Hann hefur nokkrum sinnum snert snilld með myndum eins og Buio Omega og Emmanuelle & The Last Cannibals. Þessi heimildarmynd er löng og fræðandi leiðarvísir um kvikmyndir D'Amato. Rætt er við hann í gegn með enskum texta sem rúlla yfir neðst á skjánum. Brotin úr kvikmyndum hans eru sögð af sögumanni (með enskum texta). Heimildarmyndin reyndist sérlega áhugaverð þegar hún greindi hið oft ritskoðaða „Emmanuelle In America“. Hér útskýrir D'amato fölsuðu „snuff“ atriðin í smáatriðum og rifjar upp skemmtilegar sögur. Reyndar er gamli Jói mjög hlýr og fyndinn út í gegn, alltaf með bros á vör og reykir sígarettu. Eina ógeðfellda hlið þessarar heimildarmyndar er að hún eyðir litlum tíma í hryllingsmyndir D'amato eins og Anthropophagus og hinn frábæra Buio Omega. Það eyðir of miklum tíma í erótísku kvikmyndahúsið og snertir varla post-apocaplyptic myndirnar. En ég get ekki kvartað. Það er yndislegt að sjá D'amato fá þá virðingu sem hann á skilið. Mjög mælt með fyrir aðdáendur D'amato. Megi hann hvíla í friði.