Af hverju voru svona margir að fjölmenna á kvöldsýningu á „Up Against Them All“ eftir Roberto Moreira („Contra Todos“) á kvikmyndahátíðinni í San Francisco? „Þetta snýst um leigumorðingja,“ sagði vinur minn. "Jæja ... og það er brasilískt," bætti ég við. Fallegt fjöllitað fólk, suðrænt veður, gróðursælir taktar og hippa glæpagengja? Eflaust nægar tælingar. Einhver gleymdi að segja okkur eitt smáatriði: þetta er mjög slæm mynd, í raun frekar hræðileg og jafn óþægileg á að horfa og hún er illa gerð. Svo hvernig í ósköpunum komst „Contra Todos“ í umferðina. Berlín, Melbourne, London, Manila, Stokkhólmi, Kaíró, Chicago, fjölmargar smærri staðbundnar hátíðir og nú San Francisco? Svo virðist sem vegna þess hvernig kynningarferlið og hringrás kvikmyndahátíðarinnar virka. Í fyrsta lagi vann hún fyrstu verðlaun á kvikmyndahátíðinni í Ríó þar sem hún var kölluð besta brasilíska kvikmynd ársins. Það hlýtur að hafa verið slæmt ár; þeir hafa átt miklu, miklu betri. Næst leiða snöggar samantektir í bæklingum auk ímyndaðs suðs til fjölmennra sala og -- þar sem myndin er hvergi sýnd og þannig forðast nákvæma athugun gagnrýnenda -- heldur hún áfram að ganga hringinn. . Hátíðin í Chicago kallaði „Contra Todos“ „hraðboltakokteil sem var skotinn beint úr Brasilíu“ og vísaði til kærasta Claudiu sem „stúk hins fátækrahverfislíka hverfis“. Soninha er „nymph-eins og unglingsdóttir Teodoros vaxandi kynhneigðar. Kvikmyndin er "tekin af því að nota oft handheld myndavél" og leikstjórinn "vinnir upp ósvikna og áþreifanlega gremjutilfinningu sem stafar af örvæntingu og rotnun innanlands." Áhrifin eru „óþolandi hrá og heiðarleg,“ og myndin þjóta „í átt að niðurstöðu sem er jafn dauð og lífin á sýningunni“. Ekki besta skrifið, en það eykur vissulega spennuna fyrir ákveðna tegund af hugsanlegum áhorfendum."Contra Todos" varðar leigumorðingja, tvo leigumorðingja reyndar og eiginkonu og dóttur og endurfædda kristna kærustu. Hún er tekin -- í afskaplega ljótu stafrænu myndbandi með enga hæfileika á bak við myndavélavinnuna -- aðallega í fátæku úthverfi sem lítur út fyrir að vera hrjóstrugt frekar en í einni af iðandi „favelas“ eða þorpskenndum brasilískum borgarfátækrahverfum þar sem frábærar kvikmyndir eins og „ Black Orpheus", "Pixote" og "City of God" voru gerðar, og ekki í Ríó að þessu sinni, heldur São Paulo. Leiðtoginn með fjölskylduvandamál er Teodoro ( Giulio Lopez) og félagi hans með eiturlyfjavanda er Waldomiro ( Ailtan Graça). Báðir leikararnir hafa smá sjónvarpsreynslu eins og leikkonan sem leikur druslukenndu ljóshærðu eiginkonuna Teodoro Cláudia (Leona Cavalli) og Silvia Lorenço sem leikur dóttur hans, sem er tilbúin til uppreisnar, Soninha. Þessir leikarar gætu komist í gegnum aftari hornin á nokkrum telenovelas. Hver veit? -- í betri leikstýrðri mynd gætu þeir jafnvel verið góðir. Fyrir utan þá eru nokkrir ungir menn sem verða fyrir barðinu á Teordoro eða, þegar hann er upptekinn, glæpagengi. Skólastjórarnir hafa ekki mikla nærveru, jafnvel þó að myndavélin stækki svitaholur þeirra. Nokkrir áhorfendur, einn á Berlínarhátíðinni og einn í London, sáu galla þessarar myndar en því miður eru þeir grafnir í baklandinu á vefnum. Henry Sheehan sagði frá Berlín að „kvikmyndin“ (tilvitnanir hans) væri „versta myndbandsverkin“ sem sýnd var. „Kvikmyndagerðarmaðurinn virðist hafa valið myndband einfaldlega vegna þess að það var ódýr valkostur við kvikmyndir,“ skrifaði Sheehan, „og hefur ekki nýtt sér nýja miðilinn á skapandi hátt“ – né, bætir hann við, gert neitt annað skapandi.Sheehan benti á út fyrstu stóru mistökin í myndinni: hún "byrjar sem heimilisdrama sem á að aukast þegar Moreira, hálftíma í aðgerðina, opinberar að faðirinn og einn vinur hans séu atvinnuleigarar. Að bíða í þrjátíu mínútur bætir engu við. við myndina; þetta virðist vera fullkomlega geðþóttaákvörðun og er að minnsta kosti tímasóun. En að rífa sig upp er það eina sem Moreira gerir, eins og lítill krakki sem hefur fengið verkfærasett fyrir afmælið sitt og fer um að lemja allt í sjónmáli án ríms, skynsemi eða kunnáttu.“ Hrikalegt, en satt. Metin Alsanjak skrifaði um London-hátíðina 2004 fyrir Kamera.com og reyndi að líta á jákvæðu hliðarnar en gaf engu að síður upp skort á endurleysandi eiginleikum með því að kalla frammistöðuna „auðveldlega besta eiginleika myndarinnar“. Já, mjög auðveldlega, í ljósi þess að allt annað er svo slæmt. Alsanjak viðurkenndi að "þessi lágfjárhagslega, ofbeldisfulla og svívirðilega frásögn af löglausum í Sao Paulo er laus við allar viðkunnanlegar persónur og þar af leiðandi vonar. Of dökk og tortryggin til að vera lýsandi frásögn af ástandi mannsins, myndin. er ekki hjálpað af lélegum texta.. ." Það að Alsanjak tengdi Contra Todos við "Dogme" og Mike Leigh hjálpaði ekki til. Fyrir utan þennan tilgangslausa fyrsta hálftíma þar sem ekkert leysir leiðindi bið okkar eftir fyrstu ofbeldisverkunum -- sem, þegar þau koma, eru bara " að lemja allt í sjónmáli án ríms, ástæðu eða kunnáttu“ -- Moreira reynir klaufalega að leysa skyndilega lokaþáttinn sinn með því að bæta við því sem virðist vera útspil strax á eftir honum, á eftir kemur ósennilegt kaldhæðnislegt lokaatriði þar sem ein persónanna giftist. Eflaust hefur leikstjórinn viljað sýna „banality of evil“ lágkúruleikmanna í verkamannahverfum, en hann getur ekki látið persónurnar, sem hann sér almennt séð, lifna við fyrir okkur. Og uppbygging myndarinnar sýnir að hann getur heldur ekki klippt efni sitt. (Séð á alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í San Francisco 28. apríl 2005.)