The Brain (eða höfuð) sem myndi ekki deyja er ein af yfirveguðustu kvikmyndum um lágfjárhagsnotkun snemma á sjöunda áratugnum. Það er mjög erfitt að gera sér í hugarlund hvernig handrit sem þessi fráhrindandi kynhneigði hefði getað verið skrifað án ætlunar sjálfsskopstælingar. Og þemu sem kvenkyns aðalhlutverkið, Ginny Leith, tjáir ítrekað - aðskilið höfuð sem haldið er á lífi með vélum, I-V og klemmum - virðast staðfesta að myndinni hafi verið ætlað að nýta og gagnrýna staðalmyndir kynjanna í senn. Shades of the vanmetna Boxing Helena. Kynjaskiptin eru mikil og um það bil jafn pirrandi og her reiðra maura. Samtalið er yfirdrepandi, ofdramatískt og ótrúlegt og leikurinn er bara í lagi (en ekki samkvæmur). Af hverju hef ég gefið þessari mynd 4? Vegna þess að einhver hugsun fór greinilega í það. Ég er í raun ekki viss um hvaða tilgang myndin var að reyna að koma með, en það virðist vera ljóst að hún leitast við óvenju pirrandi og hráan hrylling (án þess blóðs og þors sem áhorfendur í dag búast við). Annar einstakur og áhugaverður þáttur heilans. er sú að það eru í raun og veru engar hetjur í þessari mynd og engin persónanna er sérstaklega viðkunnanleg. Að öllu samanlögðu er þetta frekar sársaukafullt og truflandi sýn á bandaríska poppkynhneigð snemma á sjöunda áratugnum, frá sjónarhóli konu sem haldið er á lífi þrátt fyrir að hún sé týnd. lík eftir það sem hefði átt að vera banvænt bílslys. Ástmaður hennar hótar að sauma ferskan, hágæða líkama á hana og neyða hana til að halda áfram að búa með honum. Hún er skiljanlega óánægð með þetta allt saman og neydd til að vingast við veru sem er næstum jafn ógurleg og kærastinn hennar. Ó, það eru líka óljósar tilvísanir í klisju 1950/60 um illsku vísindanna hlaupa undir bagga. Mælt með fyrir B sci fi unnendur og framhaldsnema í kynjafræði. O/w ekki mælt með.