Þegar ég horfði á "Kroko" hefði ég viljað fara úr kvikmyndahúsinu í fyrsta skipti á ævinni. Ég myndi ekki mæla með því að horfa á þessa mynd: flatar aðalpersónur - nákvæmlega engin þróun t.d. Kroko, þýska vandamálabarnið, er enn hrein myndlíking án nokkurrar hæfni til jákvæðrar þátttöku þrátt fyrir nokkur tækifæri til að gera það í söguþræði. Óinnblásnir leikarar, söguþráður sem ekki þróast. Ég býst við að myndin hafi reynt umhverfiskönnun en ekki tekist: myndavélin virtist skjálfandi frekar en áhugasöm. Myndirnar voru litlar - birtuskil, gráar og dökkar - ég er viss um að viljandi en þættirnir gáfu ekki sannfærandi mynd af félagslegu umhverfinu. Sagan hafði þó ákveðna möguleika, hún hefði getað orðið góð smásaga.