Þessi mynd dregur þig inn frá byrjun vegna þess að hún vekur athygli okkar með því að viðurkenna, já, að þessi saga er að hefjast með klisju jarðarför. Í öðrum höndum en Judi hefði ég ekki gefið henni 8 þar sem þetta efni hefur verið gert aftur og aftur: Stórkostlegir endurfundir einu sinni frægu, vinsamlegast veljið einn, lið, herdeild, leikhóp, söngvara, hljómsveit. En þessi mynd hnígur aldrei til ódýrrar tilfinningasemi, og þegar þú heldur að hún sé að fara til burt í aðra átt. Dæmi um það eru blómin sem aðdáandi sendir til Judi. Hljómsveitarmeðlimir eru áhugaverður hópur og fara yfir klisjur líka. Einn er í fangelsi, einn hefur fundið trú, einn er alki og einn hefur sokkið í heilabilun. En lífsgleðin sem Judi enduruppgötvaði, kveikt af áhuga barnabarnsins hennar, ber okkur með og fær okkur til að líta framhjá hinu stundum einfeldningslega eðli söguþræðisins. háir tónar, síðasta frammistaða frá Joan Sims, brava Joan, daðrandi krúttlegur Ian Holm með ball, og Olympia Dukakis sem peningagrípandi fráskilnaðarkona sem býr á hálendi Skotlands með ghillie og viskíið sitt, Lokaatriðið. er venjulegt Hollywoodland fargjald, dæmandi börn stjörnunnar breytt í skemmtilega stuðningsmenn, gömlu elskendurnir sameinuðust á ný, ungmennin sópuð að sér í tónlist gamla tímans. Lífið ætti að vera svona einfalt. En ég myndi horfa á það aftur, og ætla að gera það, með mínu eigin barnabarni. Því í réttum höndum, stundum elskar maður þessar frekju gömlu klisjur. 8 af 10.