Söguþráður myndarinnar er klappaður og fallegur. Tvær konur ferðast um miðausturlönd og uppgötva sjálfar sig. Því miður, ef þú ert að leita að kvikmynd um Mið-Austurlönd og Mið-Asíu, er þetta alveg hræðilegt. Framleiðendur myndarinnar annaðhvort gerðu enga rannsókn eða voru ótrúlega latir við tökur á henni. Til að byrja með, og mest áberandi rangt, voru Nuristanis, eins og þeir voru þekktir á þriðja áratugnum, og reyndar síðan 1890 og kröftug umskipti þeirra af Abdul-Rahman Shah frá Aghnaistan, ekki hirðingjar. Reyndar hafa þeir ekki verið hirðingjar síðan innrásir Aría í Mið-Asíu fyrir rúmum þremur millenium síðan. Í öðru lagi, borgin sem er tekin upp sem Teheran er ekki Teheran, sem er skiljanlegt, en landafræði svæðisins í kringum borgina gæti ekki verið meira sláandi ÖNNUR en borgin Teheran, sem er umkringd öllum hliðum af stórum fjallgarði, sem er allsráðandi í öllum borgum. Í þriðja lagi heyrist persneska, þrátt fyrir að hún sé töluð í Íran og Afganistan, aldrei í kvikmyndum. Þegar það eru móðurmálsmenn sem tala ekki á þýsku tala þeir á arabísku. „Persísku“ verðirnir við landamærin segja í raun hver við annan „Ma hadha rujal“ (Þetta er ekki karlmaður) en ekki „í mard nist“ eins og það væri á persnesku. Einnig er ástarsöngurinn milli indversku prinsessunnar og einnar aðalpersónunnar augljóslega á spænsku. Þegar hún er að tala í garðinum segir ein aðalpersónan að Kóraninn noti orðin „Ferdos“ og „jehaan“ og vísar í eftirmála fíkniefna. Þessi orð birtast vissulega aldrei í Kóraninum þar sem þau eru persneska fyrir paradís (reyndar eru Ferdos og Paradís mjög fjarlæg skyld milli tungumála okkar) og 'Heimur' í sömu röð, þó Jehaan sé að vísu nálægt 'Jehennan' sem er helvíti á arabísku. Þegar þeir hitta hirðingjana í eyðimörkinni er tungumálið sem talað er einnig arabíska, þetta þrátt fyrir að ENGIR séu arabísku að móðurmáli í Íran og Afganistan og notkun hennar er fyrst og fremst trúarleg, með nokkurri notkun í menntun á þeim tíma. stöðvað í Íran áður en þeir komast að afgönsku landamærunum, fólkið sem þeir hitta er algjörlega ólíkt öllum írönskum hópum. Tjöld þeirra eru venjulega bedúín með teppi sem skreyta veggina og áberandi. Í Íran er líka afar óalgengt að fólk klæðist túrbanum nema það sé klerkur. Tungumálið sem talað er er greinilega arabíska frá fyrstu kveðju 'Ahlan wa Sahlan.' Þegar þeir koma til Kabúl er eyðimörkin sem þeir lenda í sand, algjörlega ólíkt bergmoldinni sem er að finna í þurrum hlutum Hindu Kush fjallgarðsins. Það er skortur á ljósgræna kjarrinu sem þekur jörð á sumrin og vorin. Svæðið er heldur ekki að fullu upptekið af öfgafjöllum fjallgarðsins sem hlaut nafn sitt, The Indian Killers, vegna erfiðs og takmarkandi landsvæðis. Í stuttu máli er söguþráðurinn það eina í þessari mynd sem heldur vatni og það er enn veikur og algengur staður. Það skortir raunverulegt aðdráttarafl í það, það er aðeins sagan af tveimur konum sem reyna að læra um sjálfar sig þegar þær komast til Nuristan, en jafnvel það er andvana fæddur og engin raunveruleg þróun finnst, sem skilur persónurnar eftir á endanum þar sem þær voru í upphafi og ekkert hefur breyst nema að seinni heimsstyrjöldin hefur brotist út. Í stuttu máli þá er þetta mjög léleg mynd sem ég hefði gefið eina stjörnu fyrir utan gott myndefni af Bedúínum og eyðimörkum Levant, jafnvel þótt þeim sé ranglega kennt.