Ég hafði heyrt um þessa mynd, en sá hana ekki fyrr en dóttir mín, sem sá hana í flugi til Ástralíu, sagði mér að hún væri frábær mynd. Ég hafði áhuga á að sjá hvort Rupert Grint, fjarri Harry Potter, væri að sýna loforðið sem þú sérð í Potter myndunum. Ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Hann er orðinn fínn leikari og sýnir allt frá því að vera feiminn drengur sem er laminn niður af ofboðslegri þráhyggjumóður til ungs manns sem finnur sjálfan sig vera verðugur eigin og annarra. Þegar farið er yfir línur úr leikritum og ljóðum með vinnuveitanda sínum, sem er aldrað leikkona, er augljóst að hann er tilbúinn að taka að sér mun flóknari hlutverk í kvikmyndum og á sviði. En gimsteinn þessarar myndar var Julie Walters. Ég hafði séð hana áður í Potter myndunum, Billy Elliott og Calendar Girls, og elskaði hana. Í Ökukennslu, eins og hún gerir línur úr ljóðum og Shakespeare, var ég hrifin af tímasetningu hennar, vald á tungumálinu og líkamstjáningu. Ég vona að þetta hafi verið förðun/búningur, þar sem hún sýnir eldri konu með beinþynningu, þó ekkert sé minnst á það í myndinni - sem hjúkrunarfræðingur get ég sagt að hún hafi gert þetta fullkomlega, túlkað konu á barmi ellinnar, en loðir við hina glitrandi fortíð sem hún dáðist af. Þetta er ein besta mynd sem ég hef séð í langan tíma, og ég vildi að ég hefði séð hana í leikhúsi fyrst - en ég efast um að það hafi nokkurn tíma spilað einhvers staðar hér í Albuquerque. Við missum af svo mörgum af þessum tegundum kvikmynda hér.