Ég viðurkenni að hafa verið aðdáandi upprunalegu sviðsframleiðslunnar. Ég sá aldrei kvikmyndaútgáfuna fyrr en mjög nýlega á kapal og horfði á hana með eftirvæntingu, til að sjá minningar mínar lifna við aftur, því ég dýrkaði upprunalega þáttinn. Ímyndaðu þér óánægju mína. Þetta hlýtur að vera versta þýðing á Broadway-þætti sem kvikmynd hefur verið gerð. Þeir breyttu sögunni, þeir breyttu lögunum, þeir misstu sálina. Ég bjóst við ferð niður minnisbrautina, syngjandi við hina einstaklega snertandi Music and the Mirror, At the Ballet, og Hello Twelve, Hello Thirteen. Ekki! Ekki nóg með að þeir svívirtu tónlistina að næstum óþekkjanlegum punkti, heldur klúðruðu þeir söguþræðinum, bættu við lögum og ytri söguþræði (sæll Cassie og Michael Douglas) sem ekki var til í frumritinu og sprautuðu "drama" þar sem það var ekki nauðsynlegt. Frumritið átti nóg af patos eitt og sér. Ef þú varst aðdáandi upprunalega Broadway sýningarinnar, ekki nenna því. Mér þykir það leitt að ég hafi eytt tíma mínum og þynnt út minningar mínar við að horfa á þessa þreifingu.