Á pappír leit þetta út fyrir að vera frábært hugtak: Meðalstrákur á endurkasti á stefnumót við þéttan bókhneigðan safnstjóra, sem er virkilega heit ofurhetja sem bjargar heiminum reglulega. Hins vegar, leikstjórinn Ivan Reitman og rithöfundurinn Don Payne (af „Simpson-hjónunum“) misreikna sig næstum því banvænt að láta hetjuna sína G-Girl (leikinn af hinni sláandi Umu Thurman) koma út fyrir að vera algjört kjaftæði sem bæði ofurhetja og leynipersóna Jenny Johnson. Myndin kemst meira að segja að þessu í samtali Jenny og Matt Saunders (Luke Wilson) eftir að G-Girl bjargaði honum frá Frelsisstyttunni. Jenny spyr Matt forvitinn hvernig G-Girl var. Matt svarar: „Hún er soldið brjáluð“ Ég held að ætlunin hafi verið að láta Jenny (Thurman) vera þessa einmana unga konu, sem á engan í lífi sínu, einangruð af miklu líkamlegu kröftum sínum. Thurman gerir sitt besta en Jenny hennar er skelfileg skapsveifla sem þarfnast Prozac. Luke Wilson er allt of hress í hlutverkaskiptum kærasta og ofurhetjuvinkonu." Ofurfyrrverandi kærastan mín" er líka fórnarlamb slæmrar tímasetningar og kemur á endanum á "Superman Returns" sem leikur Ofurhetju beint upp, svo að tala. Með öllum sínum sérkennilegum og ósamræmilegum skrifum fannst mér „My Super Ex-Girlfriend“ samt fyndið og hafði gaman af myndinni. Í ljósi þess að þetta er Ivan Reitman mynd hefði þetta getað verið miklu betri. Reitman byrjar á frábærum forsendum og sóar því í raun. Í fyrsta lagi elskum við öll hetjuna. Hér er hvorki Jenny né G-Girl í rauninni svo viðkunnanleg. Þetta kemur á óvart fyrir Uma Thurman, sem er venjulega karismatísk og kraftmikil nærvera. Í upphafi er Jenny/G-Girl hennar einfaldlega skrítin. Átakanlegt. Vegna þess að ef það er kona sem getur leikið ofurhetju, þá er hún Thurman hún lítur vel út. Aðeins undir lokin verður Jenny hennar samúðarfyllri í stað skopmynda. Þrátt fyrir að „My Super Ex“ sé ekki bein ofurhetjusaga, frekar rómantísk gamanmynd, þá veitir hún ekki það sem sérhver ofurhetjugoðafræði krefst – frábær ofurillmenni. Hér höfum við prófessor Bedlam aka Barry (Eddie Izzard) sem er í raun evil lite. Hann er enginn Lex Luthor. Engin áform um heimsyfirráð. Bedlam heldur að Barry hefur hatur á G-Girl, og væntanlega hefur það að gera með sameiginlega fortíð þeirra. Hvað er skrítið að þú veist ekki hverjum þú myndir frekar eyða tíma meðBedlam eða G-Girl? Matt hans Luke Wilson er bara „einhver náungi“ sem tengist geðþekku ofurhetjunni. Eitt af því pirrandi sem hann gerir er að hann trúir á viðbjóðslega taparvini sínum Vaughn (Rainn Wilson gerir slæma eftirlíkingu). Wilson leikur það stundum aðeins of þétt, og það þynnir út viðkunnanlegan sjarma hans. Þetta virkar hins vegar í grínilegu kynlífssenunni með Jenny. Matt þegar hann deiti Jenny/G-Girl áttar sig á því að hann er ástfanginn af vinnufélaga sínum Hönnu (glöðu Önnu Faris). Svo hvernig hættir Matt með G-Girl? Jæja, það er ekki fallegt og að mestu fyndið. Dramatískar ofurhetjumyndir virka. Rómantískar gamanmyndir með efnafræði. Það sem getur verið erfitt í eðli sínu eru ofurhetjuádeilur dulbúnar sem rómantískar gamanmyndir. Allir elska hetjuna. Hins vegar hetja hneta starf? Kannski ekki. Með öllum hæfileikum Umu Thurman er hún ekki fær um að framkvæma þetta á sannfærandi hátt. Og hún fær ekki nægan stuðning frá Reitman og Payne. Thurman og Wilson hafa nægan sjarma og nærveru til að lifa af frásagnarbresti þeirra. „My Super Ex-Girlfriend“ er skemmtilegt og fyndið. Þrátt fyrir að allir hafi tekið þátt hefði myndin getað verið frábær.