Flestir gagnrýnendur virðast hafa vísað þessari mynd á bug, eins og svo mörg önnur Charles Bronson farartæki, sem bara enn eitt bútasaumurinn af hugalausu ofbeldi. Og þó að það sé talsverður hamagangur, þá er DEATH WISH 3 ekki svo hræðileg áreynsla, sérstaklega fyrir aðdáendur seríunnar og stjörnu hennar. Að þessu sinni er hinn aldna Charlie, Paul Kersey, látinn laus af lögreglustjóra sem er örvæntingarfullur til að þrífa upp. grófur hluti af New York borg. Hinn kveikjaglaði árvekni flytur inn í hjarta klíkusvæðisins, þar sem hann verður aftur eins manns her í borgarstríði góðs og ills. Bronson, að minnsta kosti „eldri“ útgáfan, er sannarlega upp á sitt besta. Ég er ekki að segja að DEATH WISH 3 sé klassík. Reyndar hefur það ofgnótt af ófullkomleika fyrir hið misskiljandi auga. Persónurnar eru yfirleitt úr pappa. Ofbeldið er yfir höfuð. Maður sem er kominn vel á sjötugsaldur fram úr og dregur fram tugi ungra pönkara. En í hefð upprunalegu DEATH WISH og síðari mynda eins og FALLING DOWN með Michael Douglas hefur hún ákveðinn mannfjöldansþokka. Hver vill ekki sjá glæpamenn fá sitt? Það eru líka frábær cheesy augnablik og einlínur svo algengar í kvikmyndum 1980. Þegar leigjandi í íbúðarhúsi hans sér Kersey setja upp gildru, til dæmis, segir vaktmaðurinn léttur í bragði að hann sé að „þynna hjörðina“. Lína sem aðeins Bronson getur raunverulega látið virka. Svo þú sérð, lykillinn að því að njóta DEATH WISH 3 er að samþykkja hana eins og hún er. Það er ekki Spielberg og það er ekki list. Svo hentu poppinu í örbylgjuofninn og skemmtu þér yfir því.