Þetta er róleg mynd. Þetta er einföld saga um rithöfund sem getur ekki skrifað sögu sína og kemur aftur til heimabæjar síns til að byrja en í staðinn tengist hann vináttu við undarlegan eldri mann sem ytra líf hans táknar kannski innra ástand rithöfundarins - þetta er safn ókláraðar hugmyndir, gamaldags búnaður og "ónýtt" fólk. Það eru engar óvenjulegar aðstæður eða miklar hreyfingar í söguþræðinum. Þetta er kvikmynd um innri breytingar. Þar sem aðalpersónurnar eru fastar í lífi sínu sem eru ekki að þróast mikið, fá aðalpersónurnar að hjálpa hver öðrum að umbreyta, hætta að yfirgefa drauma og ná einhverju eða að minnsta kosti fá breytingu og gefa lífi sínu þá nýju stefnu sem óskað er eftir og langþráða. hlið kvikmyndagerðar Mér dettur aðeins einn veikleiki í hug sem gæti líka talist eiginleiki - við fáum ekki mikið af persónulýsingum eða innsýn í innri heiminn. Það er mjög frásagnarefni á hlið hugsana og atburða og við verðum að giska á raunverulegar tilfinningar þeirra sem eru frekar huldar en samt geturðu séð þær, og þetta er það sem lætur þinn eigin huga vinna, reyna að átta sig á þeim, til að skilja hughrifin. gert af þessu fólki, og það er ekki tómt að neðan - leikararnir halda örugglega vel innri ástandi sem hæfir persónum þeirra. Það er nálægt raunveruleikanum þar sem þú þekkir oftast aldrei einhvern nógu vel til að skilja hann að fullu og þetta snýr okkur við og setur fyrir okkar eigin tilfinningar og val. Það sem er mikilvægast fyrir mig er að þessi einfalda næstum flata saga lætur þig velta fyrir sér. á eftir, um þitt eigið líf, um þína eigin drauma og afrek, eru einhverjir eða erum við föst í rútínu og ánægju, förum 100% af stað eða dreymir aðeins um það, gætum við gert meira og flutt eitthvert sem við viljum frekar að vera en bara að yfirgefa okkur sjálfum og öðrum að fæða sögurnar eins og "ég geri þetta einn daginn" - ekki hreyfa einn fingur til að láta þetta gerast í raun, eða "mér líður vel þar sem ég er" vegna þess að það er auðveldara að fara eftir venjunum en að gera raunverulega breytingu? Að minnsta kosti er það tilfinningin sem hún skildi eftir mig og hún var mjög tímabær fyrir mig, sem eykur þakklæti mitt á þessari langt-frá-frægu mynd. Ég mæli hiklaust með henni fyrir alla sem hafa gaman af kvikmyndum sem ætlaðar eru fyrir hjartað en þeir sem þurfa uppákomur og aðgerðir ættu að halda sig fjarri.