Ég hataði þessa mynd. Upprunalega Phantasm hafði svo yndislegt andrúmsloft og dulúð. Eins og margar hryllingsmyndir frá sjöunda áratugnum, leit hún út og leið eins og einhver hrollvekjandi, ókláruð heimildarmynd. Phantasm II, frá því seint á níunda áratugnum, dældi upp hasarnum, en hélt þessari góðu athygli á skapi. Því miður er Phantasm III bara hræðilegt. Það útskýrir leiðinlega allar undarlegu atburðina í fyrri myndunum, sem dregur frekar úr krafti þeirra en víkkar út. Það dregur blygðunarlaust niður myndmál frá fyrsta Phantasm eins og ódýr endurgerð upprunalega. Það eru svo margar fljúgandi kúlur í þessari mynd að þær virðast meira eins og meindýr á heimilinu en ógnandi dauðakúlur. Hundruð hanga úr loftinu eins og jólakúlur sem sveiflast í draginu. Tók engum - leikmunameistarinn, DP, ritstjórinn, leikstjórinn - eftir því eða var sama um að þeir litu svona krúttlegir út? Jafnvel verra, Phantasm III setur fram hvern lúmskan, ófyndinn brandara á eftir öðrum. Hversu ólíkur styrkleiki fyrstu myndarinnar. Upprunalega Phantasm notaði húmor til að létta linnulausri áherslu sinni á dauðann. Phantasm III notar dauðann til að setja upp óteljandi ódýra brandara um háhyrninga Reggie: nokkrir vísa til „fljúgandi bolta“ myndarinnar ha-ha, ó, ég skil það, bolta. Kannski fékk áhöfnin kjaft úr þessum brandara, en þeir eru á okkur.