Þetta er uppáhaldsmyndin mín allra tíma. Og ég hugsa alltaf um það sem endursöng John Hustons. Ég hlýt að hafa séð það að minnsta kosti 20 sinnum og þreytist aldrei á því. Stemningin, handritið, söngurinn, kvöldmaturinn, þetta er eins og að vera boðið inn á heimili einhvers og fylgjast með atburðunum og geta ekki tekið þátt þó að þú viljir... Þetta er sjaldgæfur fjársjóður, þessi mynd og ég get ekki skrifað nóg lof fyrir það. Það er ótrúlega vel leikið, með allmörgum Abbey Theatre andlitum og einnig frábærri tenórrödd Frank Patterson. Ljóð Lady Gregory sem kveðið er upp í myndinni er eitt það áhrifamesta sem skrifað hefur verið. Atriði Anjelica þegar hún gengur niður stigann þegar hún hlustar á lagið er einn besti flutningur sem sést hefur á kvikmynd. Ég græt í hvert skipti sem ég sé hana..af öllum réttum ástæðum.Við höfum öll misst ástina á unga aldri og grátum yfir ungu vongandi sjálfum okkar.Donal McCann lék í allt of fáum kvikmyndum fyrir minn smekk, hann elskaði bara sviðsverk og héldum við það, og það er missir okkar að við höfum ekki meira af frammistöðu hans á kvikmynd þar sem hann gerir svo mikið með þessu viðkvæma hlutverki með tjáningu og lýsingu á djúpri ást til konu sinnar sem aldrei verður endurgoldið og hann miðlar þvílík innri sorg yfir því að vita þetta. Ef þú vilt að bíómyndirnar þínar séu fullar af hasar og söguþræði, forðastu þetta, þá er í raun ekkert upphaf, miðju eða endi bara linsa á persónurnar í matarboði í Dublin fyrir 80 árum og öll litlu blæbrigðin og skyggingarnar af persónuleikanum sem lýst er svo fallega. Bravó til allra sem tóku þátt í þessari framleiðslu. 10 af 10.