Joe D'Amato gæti hafa gert nokkrar aðrar athyglisverðar kvikmyndir á mjög löngum og mjög afkastamiklum ferli sínum - afkastamikill, auðvitað, með því að gera MJÖG ódýrar Z-gráðu kvikmyndir í mikilli nýtingaruppsveiflu Ítalíu seint á áttunda áratugnum snemma á áttunda áratugnum - en klám helförin. er ekki einn af þeim, eða ætti að minnsta kosti ekki að vera það. Að vísu ætti ég ekki að búast við miklu af mynd með slíkum titli, en ég hugsaði með hliðsjón af lýsingu á kassanum að hún gæti verið með skemmtilegum hryllingssenum með "horny, mutant, cannibal zombie". Í ljós kemur að uppvakningurinn birtist ekki fyrr en hálfa leið inn í myndina, og við hverja beygju fáum við í staðinn eins harðkjarna kynlífssenu og hægt er að hugsa sér. Sem er allt í lagi. En það er ekki mjög skemmtilegt, nema á mest "what the f*** er þetta BS" hátt. Það eru hláturmildar umræður þar sem humar kostar meira frá póstpöntun í Japan en í París, heitar, grannar konur leika líffræðinga og dýrafræðinga sem eru í sérstökum kynferðisofbeldi (láta opna hurðina til að vera nauðgað, og tvípóla skemmtun úti af því að verða fyrir hóphöggi). Þetta leiðir allt upp á eyjuna, þar sem "aðalaðdráttaraflið" er gaur sem eyðir snemma algjörlega aumkunarverðum (gleymdu fáránlegum) tíma í að glápa á nýliðana í geislavirku auðninni. skotinn á eyjunni í Karíbahafi, og einu sinni kom í ljós hefur andlit eins og einn af vörðunum í höll Jabba og er með sæta kartöflu fyrir aðalkynfæri. En miklu heimskara en allt áður er það "sambandið" sem myndast á milli skrímslsins og hörundsdökkrar dömu sem hefur óhóflega mikinn tíma til að flýja, en situr bara þarna, tóm í andlitinu, þegar skrímslið kemur með gjafir og fyrir hvað hlýtur að vera kynþáttafordómar af hálfu kvikmyndagerðarmannanna, skrímslið nauðgar AÐEINS og drepur hvítu konurnar, en ekki hana. Og það endar auðvitað með "happy" endi. Ég nota gæsalappir, auðvitað, af hálfgerðu áfalli yfir því að þetta gæti haft hvers kyns lögmætan endi yfirhöfuð. Niðurstaðan er EKKI það sem þú gætir búist við, þar sem mögulega er þetta blóðug hryllingsmynd með fullt af klístruðu en flottu útliti Ítalskir skrímsli-uppvakningar éta mannskjöt. Ef eitthvað er hvað ofbeldi er í myndinni er gert á skóstreng; högg í andlitið er strax skorið í blóðuga eftirköst, sem er eins og eftirköst þess að tómatar lemja einhvern. Svo í raun er síðasti hluti titilsins ætlaður meira fyrir markaðs sakir. Samt sem klámmynd hefur hún lítið að gera nema sem ástæðu fyrir leikara og mannskap til að fá greitt frí til Karíbahafsins (eins og viðtal við George Eastman gefur til kynna var þetta bara ein af nokkrum skyndibitum sem gerðar voru á meðan á myndinni stóð. eyju). Það er fáein eyri-keypt myndavélaverk og álíka leikarar, fullir af kynfærum um 3/4 af öllum tímanum og með ömurlegri varasamstillingu og tónlist eins og Nino Rota neyddur til að gera eitthvað skondið í borðello, og það er ENN stykki af selluloid saur allt það sama; allt þetta gæti verið gríðarleg sektarkennd, en það er það ekki.