Þessari fyrstu Adam Sandler mynd mætti ​​líkja við líf hans sem grínisti á sama tímabili árið 1989. Stöðug viðurkenning persóna hans á falinni grínisti og gremju varðandi gamansöm efni virðist koma meira frá Sandler en handritinu. Myndin er ekkert í samanburði við stórmyndir hans í fullri lengd, eins og Big Daddy eða jafnvel hinn krúttlega Billy Maddison. Því miður hafði Sandler ekki enn fundið leið til að tjá sig á samkvæman, farsælan og fyndinn hátt þegar þessi mynd var gerð, líkt og persóna hans. Meirihluti "brandara" myndarinnar kemur frá því að Sandler átti samtöl við sjálfan sig, venjulega vegna óþekkta grínistahæfileika hans og berja sjálfan sig vegna þess að hann er of ljótur og getur ekki fengið konur. Það er líka erfitt að horfa á myndina því hún kemur ekki fram við sig eins og alvöru kvikmynd. Sandler talar við myndavélina og áhorfendur alla myndina og vísar oft til lágrar fjárveitingar eða vafasamt efnis. Myndin er á endanum óþægileg og vandræðaleg á að horfa. Mig langaði strax að gleyma því að ég sá þessa mynd jafnvel eftir að henni lauk, af ótta við að ef fleiri kæmust að henni myndi hún eyðileggja feril Sandlers. Sendu þennan í vídeóbúðina, ég leigði hann ókeypis og það var samt tímasóun.