Undanfarið ár hefur Uwe Boll sýnt lítilsháttar framfarir sem kvikmyndagerðarmaður, með því að setja fram hina hæfu „Í nafni konungsins“ („Hringadróttinssögu“ klón) og hina stoltu dónalegu, eftir 11. september, „Postal“. ." En svo kom „Seed“ og teljarinn var núllstilltur og hélt tilboði hans um lögmæti og virðingu mun lengra utan seilingar. Og ég er aðdáandi gaursinsmyndir hans sýna einstaklega skrúfótta sýn og eru aldrei sljóar. Af gremju hans yfir villimannslegum tilkynningum sem fyrstu myndir hans fengu, er "Seed" gríðarlega afvegaleidd tilraun til félagslegra athugasemda, og enn verri tök á því að búa til helgimynda slasher goðafræði (Boll virðist oft vera að taka síðu frá vel heppnaðri endurræsingu Rob Zombie á "Halloween"). Andstæðingurinn er Maxwell Seed (Will Sanderson), mállaus, gríðarlegur skepna sem hefur drepið 666 manns og situr á dauðadeild og bíður aftöku; eftir að hafa steikt dýrið án árangurs, rís hann upp úr gröfinni til að hefna sín á þeim sem settu hann þar...og þannig byrjar röð algjörlega tilefnislausrar óreiðu. Reynir að búa til ný árþúsund slasher í æð Michael Myers eða Jason Voorhees , Max Seed er of óljós og leiðinlegur til að skilja eftir sig, hann líkist að lokum uppþvegnum atvinnuglímumanni sem gerir "The Toolbox Murders" á röð jafn leiðinlegra fórnarlamba. Persóna Seed og „skilaboð“ Boll eru ennfremur gagnstætt hvort öðru: dauðarefsingin er röng, vissulega, en er í alvörunni ætlast til að við höfum samúð með sálarlausum morðingja sem hefur skilið eftir nokkur hundruð lík í kjölfarið? Ég held ekki. Á meðan virkar Michael Pare eins og sljór, löngu týndur bróðir persónu James Remar í "Dexter": lögga sem situr mikið við skrifborðið sitt, þumlar í gegnum blaðaúrklippur og horfir á tilgangslausar stop-motion senur af niðurbroti. dýr og fólk fast í bæli Seed. Þegar hann og fullt af pappalöggum ráðast inn í felustað Seed er röðin orðin svo langdregin, vanhugsuð (lýsingin er nánast engin) og óspennandi (þrátt fyrir heilbrigðan skammt af sóðaskap) að það kom mér næstum því í opna skjöldu. að sofa. Sjúkleg kvikmyndagerð einskorðast ekki við aðeins þá röð: "Seed" virðist hafa verið skotið af drukknum kvikmyndatökumanni, þar sem myndavélin gubbar og vefst endalaust, tækni sem er meira maga-snúið en gomurinn sjálft; þessar langdregna tökur á því að fátt gerist vekur aðeins athygli á hlykkjóttri, nánast enga frásögn. Þegar 90 mínútur eru liðnar er myndin nógu útbreidd til að teljast tegund pyntinga, sem gæti hafa verið ætlun Boll allan tímann. Hrein snilld...ég býst við að brandarinn sé á mér.