Ó, hvað ég hló í þessum fyrstu senum. Þessi kjánalega litla mynd um 11 ára barn sem er með byssu, stelur bílum, rænir verslanir, þjófist inn í hús, kúgar peninga frá öðrum krökkum, brennir hús, skýtur rottur, kaupir eiturlyf, dreifir fíkniefnum til móður sinnar og vina sinna og svo drepur gaur. Þvílík gamanmynd! En það var ekki ætlað að vera gamanmynd. Það var hugsað sem félagslegt drama. Hvernig getur þetta verið? Atvikin í þessari mynd eru fáránleg og fáránleg. Persónurnar eru allar staðalímyndir beint úr óþroskuðu ímyndunarafli 4 ára gamals teiknimyndasögu. Samtalið er hlæjandi; fólk talar eins og vitleysingar. Þetta er mjög heimskuleg mynd. Fyrstu atriðin eru örugglega mjög fyndin, af öllum röngum ástæðum. En óviljandi kátínan í fávitaforsendunni rennur út eftir stutta stund, og eftir það koma hláturinn bara sjaldan; á þeim tíma getur áhorfandinn ekki trúað því sem hann er að sjá og er til skiptis undrandi og leiður á því sem fylgir (ef hann er með að minnsta kosti hálfa heilafrumu). Stuttmynd, en líður eins og eilífð. Kvikmyndin ER í raun og veru tilraun til að sýna heim ungra úrkynjaðra á sama tíma og líkja eftir kvikmyndum sem eru miklu betri en hann, eins og "Fun". Það er bara svo mikill lygi um allt; krakkarnir, fullorðna fólkið, alla skortir trúverðugleika bæði í gjörðum sínum og samræðum. Krakkinn í aðalhlutverki slær sig í gegnum myndina eins og hann hafi séð allar Jimmy Cagney myndirnar að minnsta kosti hundrað sinnum. Og venjulega er krakkinn ekki sýndur sem uppistöðulón hins illa, heldur sem misskilinn lítinn listrænan hæfileika. En auðvitað. Sérhver ungur brjálæðingur er misskilinn - samfélagið gerði hann vondan. Aumingja barnið.Myndin er vandræðaleg; samansafn af þrotlausum, stundum bráðfyndnum klisjum settar saman til að gera kvikmynd sem skortir greind og merkingu. Vitsmunalegt stig myndarinnar er núll.