Arthur hefur alltaf verið persónuleg kvikmynd fyrir mig af tveimur ástæðum. Góður vinur minn sem vann að myndinni sem aukaleikari og til að hjálpa til við hestana í hesthúsatriðunum lést nýlega. Ef þú lítur hratt geturðu séð Frank Graham á veitingastaðnum í bakgrunninum á meðan Dudley Moore og Jill Eikenberry eru í samræðum. Frank var meistari í hestamennsku og verður saknað af öllum sem þekktu hann. Í öðru lagi þekkti ég í raun og veru Arthur Bach. Hann var ekki alveg eins ríkur og Arthur, en eyddi 47 árum af lífi sínu í grundvallaratriðum sem krakki. Foreldrar hans stjórnuðu veskinu hans vel, en leigu hans og tól voru greidd í kjallaraíbúð í Greenwich Village. Hann eyddi dágóðum tíma sínum í að drekka sig í vímu á ýmsu brennivíni og gera opinbert sjónarspil af sjálfum sér, rétt eins og Dudley Moore gerir. Furðuleikurinn með Arthur er hvers vegna einhver myndi nenna honum auði eða ekki. En það er hinn helmingurinn af jöfnunni. Vinur minn var einstaklega heillandi maður þegar maður kynntist honum. Í raun var það nánast árátta að vera heillandi. Hann gat ekki keypt dagblað eða tímarit án þess að reyna að koma á einhverju sambandi við söluaðilann. Hann eyddi lífi sínu í að vera fullkominn veislugestur. Hugtakið rusl, sem var almennt notað á 19. öld, ætti við um hann. Og það er það sem Dudley Moore er, rusl. Ólíkt vini mínum hefur Moore John Gielgud til að þrífa upp eftir sig. Þetta er fullt starf eins og við sjáum sýnt í Arthur. Vinur minn fann heldur aldrei Liza Minnelli, karlkyns Liza Minnelli reyndar vegna þess að hann var samkynhneigður. Enn er túlkun Moore á Arthur Bach drepfyndin og svo raunveruleg fyrir mig. Arthur, 20. aldar eyðslumaður, er neyddur til að giftast öðru fjársjóðsbarni í Jill Eikenberry. Þar sem hann mun ekki vinna fyrir lífsviðurværi er hættan á að verða klippt af honum alveg raunveruleg. Hann hefur aðeins þjóninn sinn Hobson leikinn af John Gielgud og bílstjórann Bitterman leikinn af Ted Post til að úthella vandræðum sínum yfir. Við ættum öll að eiga í slíkum vandræðum. John Gielgud á næstum öld lífs síns vann vissulega betri vinnu en í Arthur á kvikmynd og í raun er Gielgud þekktari fyrir sviðsframkomu sína. Samt var árið 1981 ár tilfinninga á Óskarstímanum. Akademían veitti Henry Fonda og Katharine Hepburn Óskarsverðlaun fyrir On Golden Pond og Gielgud verðlaun fyrir besta leik í aukahlutverki, aðallega fyrir verk ævinnar. Þessi maður var ótrúlegur, enn í iðn sinni næstum því til enda. Svo til Frank Graham sem vann í myndinni og Jackie Weiss, alvöru Arthur, tileinka ég þessa umfjöllun.