Ung leikhúsleikkona tekur treglega við fyrsta stóra hlutverki sínu í uppsettu leikriti sem Lady Macbeth þökk sé óhappinu þegar dívan í uppsetningunni datt fyrir bíl á ferðinni. Betty (Christina Marsillach) hefur náð lofsöngum sínum og finnst í staðinn hryllingur þar sem sá sem ber ábyrgð á því að koma henni á þennan stað skelfur hana á grimmilegan hátt. Fyrst er sviðsstjórinn, Stefano (William McNamara) stunginn grimmilega með hnífi á meðan hún hefur til að horfa á, bundin í reipi við stoð í stóru höfðingjasetri frænda síns, og koma í veg fyrir að augu hennar lokist þökk sé nálum sem eru teipaðar undir augunum, með stingandi afleiðingum ef hún blikkar. Betty leyfði henni að flýja og lendir aftur í þessari óheppilegu stöðu þegar ákveðin gullkeðja finnst á Lady Macbeth fataskápnum hennar sem brjálæðingurinn hafði rifið í tætlur eftir að hafa drepið röð kráka sem sluppu úr búrinu sínu í tækjaherberginu. , eftir fatahönnuðinn sem er fyrst sleginn í gólfið af járni og í kjölfarið stunginn svívirðilega með skærum(..til að loka á þetta viðbjóðslega atriði dettur keðjan í hálsinn á henni með því að morðinginn þarf að skera upp hálsinn á henni. finna það; þó að Dario hafi ekki útfært þessa athöfn sérstaklega, notar Dario rífandi hljóð skæranna til að ná sem bestum árangri þar sem myndavélin snýr sér oft aftur að dauðu andliti fórnarlambsins). Þar sem Alan Santini hefur hvergi að snúa sér, lofar eftirlitsmaðurinn Alan Santini (Urbano Barberini, leikur hann kaldur og blíður að beiðni Dario) að ná geðsjúklingnum þar sem Betty treystir á nokkra vini sína sem eftir eru til huggunar, leikhússtjórann Marco(Ian Charleson, frá GHANDI & CHARIOTS OF FIRE sem myndi seinna deyja úr alnæmi; Sorgleg neðanmálsgrein sagði Dario í viðtali að Charleson hafi tilkynnt honum í lok myndatökunnar að hann væri HIV jákvæður) að reyna á sviðið eftir farsælan hryllingsmyndaferil þrátt fyrir að hafa verið hafnað af gagnrýnendum og vini. Mira (Daria Nicolodi, fyrrverandi kreista Dario), umboðsmaður hennar og sjálfsörugg. En raðmorðinginn er frekar drifinn og uppgjör á milli þeirra mun að sjálfsögðu eiga sér stað í leikhúsinu þar sem Marco hefur bætt við áhugaverðri breytingu á framleiðslunni með því að nota krákurnar sem hann hefur yfir að ráða. . Þrátt fyrir að hann hafi vissulega gert síðar óhugnanlegar myndir (..eins og Masters of Horror færslur hans og SLEEPLESS myndi gefa til kynna), þá eykur þessi mynd virkilega upp á móti í hreinu ofbeldi gagnvart fórnarlömbum geðlæknisins. Aðferð hans til að neyða Betty til að horfa á var óneitanlega kjaftshögg af Dario varðandi þá tegund áhorfenda sem vilja líta í burtu frá hræðilegri hlutum hryllingsmynda. Mér fannst ég nudda augun í hvert sinn sem hún þarf bara að blikka (.. snilldarlega, Dario skýtur stingingunni frá sjónarhorni og nær kvalarfullum áhrifum frá okkar sjónarhorni eins og við værum þau með límbandi nálarnar með augun opin. ). Mér líkar við hvernig Dario mun sýna stór augu Betty, skelfingu lostin yfir því sem hún er neydd til að horfa á, þar sem lítið blóð rífur niður nálarnar þegar hún hefur ekkert val en blikka. Ljósmyndaverk Ronnie Taylor eru óaðfinnanleg, eins og sjónarhorn krákunnar í leikhúsinu í lokin þegar hún leitar að morðingjanum. Eða þegar myndavélin „ferðast“ um herbergi í leikhúsinu á eftir morðingjanum sem vill sjá músina sína úr kassasæti. Eða draumaröðin þar sem við erum tekin inn í minningu Betty um atburð varðandi dauða móður hennar af tilteknum morðingja, klæddur sömu grímu og hanska og sá sem olli áverka hennar um þessar mundir. Hápunkturinn, að mínu mati, er atburðarásin með skotgatinu, meistaralega sviðsett af öllum þátttakendum þar sem myndavélin fylgir byssukúlu sem skýst í gegnum auga fórnarlambs, springur aftan á höfði hennar, fer í gegnum síma sem Betty ætlaði að nota til að kalla á hjálp. Við fáum meira að segja kráku sem goggar augasteininn frá morðingjanum(..til að bæta við þetta illvíga atriði er krákan sýnd með augasteininn rúllandi í gogginn á sér). Eini þátturinn sem mér var alveg sama um, oft bent á af neisendum myndarinnar, er „loka“ endirinn sem mér persónulega fannst vera svolítið óþarfi, en ég býst við að Dario hafi viljað benda á að Betty var svo sannarlega ekki eins og móðir hennar, kona með sadómasókískar tilhneigingar sem tengjast í snúningi hvers vegna morðinginn kvelur hetjuna okkar. Rokktónlistin sem notuð var í ofbeldisenunum truflaði mig ekki, því mér fannst þessi augnablik illvígra grafískra árása þurfa ögrandi dúndur sem þungarokkurinn getur oft veitt.