Ógeðslega töff brjálæði um hraun sem spýtist úr La Brea tjörugryfjunum í Los Angeles. Jafnvel þó þú reynir að stöðva vantrú með því að hunsa þessa fáránlegu forsendu, muntu samt grenja af hlátri yfir vitlausum samræðum, vitlausum söguþræði og ofboðslega kærulausum vísindalegum söguþræði sem fara yfir skjáinn. Ég hef kenningu: sérhver farsæll leikari er dæmdur til að koma fram í að minnsta kosti einni slæmri mynd einhvern tíma á ferlinum. Þetta var röðin að Tommy Lee Jones. Þó að hann geri þokkalega tilraun er handritið bara svo aumkunarvert að hann fari í bál og brand (úbbs, afsakið það). Flestir aukaleikararnir eru líka kæfðir af lúin skrif; nokkrir leikaranna hringja einfaldlega í hlutverk sín. Anne Heche á skilið sérstaka viðurkenningu Hall of Shame fyrir óþægilega túlkun sína á vísindamanni. Hún er um það bil jafn sannfærandi í þessu hlutverki og Pee Wee Herman, og jafnvel hann hefði að minnsta kosti skilað betri leiklist. Þar sem vísindalegu söguþræðirnar eru of margar til að telja upp hér, myndi ég í staðinn mæla með því að þú sýndir myndina með vinum, og spilaðu "Finndu vísindalegu fáránleikana." Sá sem tapar gæti neyðst til að hlusta aftur og aftur á upptökur af krúttlegum línum úr myndinni eins og "Allir líta eins út". Hér er sýnishorn af þeirri tegund af vitleysu sem þú getur búist við: áætlun til að sprengja byggingu er úthugsuð, hannað og dýnamítið sett og sprengt allt á innan við 20 mínútum. Gleymum ekki skyldubundnum hamfaramyndaklisjum: fráskildum pabba, vísindamönnum sem allir verða hunsaðir af, viðbjóðslegum löggum, hörku götukrakka, brjáluðum unglingum, gráðugum fjárfestum o.s.frv.; allir eru til staðar og í gnægð. Myndin slær þig líka yfir höfuðið með linnulausum bardaga pólitískrar rétthugsunar. Aðeins fyrir aðdáendur osta og kjánaskapar. Allir aðrir áhorfendur: varist.