Flestar myndir eru vitlausar með hátt framleiðslugildi, þessi er vitlaus án mikils framleiðslugildis. Sem setur það til hliðar við stóran hóp hræðilegra kvikmynda. Eins léleg og þessi mynd var þá þarf ég að bera tilhlýðilega virðingu fyrir Kathryn Aselton sem, ég tel að ef hún fengi rétt handrit, gæti hún líklega skilað nokkuð góðum leik. Hún leikur Emily, kærustu hins ævarandi doofus Josh, sem vísar oft til hennar sem „Dude“ eða „Man“ í ókaldhæðnislegum tón. En hér er málið, Emily er hálftrúverðug persóna sem þýðir að Rhett mun bráðum þurfa að vera það. bætt við leikarahópinn, til að vinna á móti þessari næstum trúverðu persónu með gæja sem er enn ömurlegri en Josh. Þegar við hittum Rhett fyrst komumst við að því að hann er „djúpur“ vegna þess að hann er að taka upp eðlu á myndbandi sem er Sönnun þess að hann sér heiminn „einstaklega“! Rhett sýnir Emily síðan spóluna og á einni af fáum ótrúlegum augnablikum Emily lætur hún vera hrifin af þessari áhugamannaspólu af eðlu, VÁ ég held að sé hvernig hún bregst við enn og aftur án kaldhæðni í kaldhæðni, jafnvel vægast sagt gefið í skyn. með viðvörun um að myndavélavinnan verði vitlaus, opnum við á skjálfta nærmynd af Josh þar sem hann reynir að ná yfir áhorfendur með því að leika FÍFLE! ó hversu áhyggjulaus þessi aðalsöguhetja er að hann muni láta sig vera FÍFINN! haha. Þessi mynd gæti næstum verið dæmigerð rannsókn á því hversu SLÆMAR kvikmyndir geta verið (og hvað það varðar hversu LANGT slæmar myndir geta náð á hátíðarhringnum, þá meina ég með samanburði á flestum hringrásarbrölti, þá virtist þessi mynd líklega vera frekar æðisleg). trúðu því að SXSW hafi veitt þessari mynd smá verðlaun (ó suður með suðvestur, af hverju hveturðu þá, það er bara grimmt). En hér færi ég þessari mynd hrós, hún er sú besta úr mumblecore hreyfingunni. Athugið að allar aðrar mumblecore-myndir voru ótrúverðugar og innihéldu almennt gróteska nekt og óskiljanlega slæman leik, en samt er gott að vera bestur af einhverju. Ég hef ekki séð baghead ennþá, en það lítur út fyrir að þeir hafi kannski náð nokkrum skrefum áfram, forsýningin lét það að minnsta kosti líta út fyrir að vera þolanlegt, þar sem jafnvel Puffy Chair forsýningin gat í raun ekki leynt þeirri staðreynd að hún væri að fara að sjúga. Ég hef farið út fyrir efnið hér, allavega er Rhett líklega alls ekki sýndur af atvinnuleikara, líkt og Josh sé líklegast ekki raunverulegur leikari heldur leikstjórinn (eða bróðir leikstjórans, það eru misjöfn skilaboð þar). Ég held að Rhett hafi verið einhver félagi og þeir sögðu hey afhverju spilarðu ekki þennan gaur sem heitir Rhett í myndinni, sú staðreynd að Rhett er nafn leikarans og persóna þýðir líklega að leikarinn og persónan eru eins, nema mér skjátlast , sem ég er ekki. Ef Rhett rakaði þvottabjörninn af andlitinu á sér myndirðu líklega segja að hann væri aðlaðandi. Þannig að Rhett, Emily og Josh sameinast um að koma Puffy Chair til pabba Rhett og Josh. Sumt gerist á leiðinni, meiri lélegur leikur, lélegir aukaleikarar, vitlaus myndavélavinna, tilraun til þýðinga. Þessi mynd hefði ekki verið slæm ef hún hefði ekki verið svo blygðunarlaust að sækjast eftir djúpu sjálfsvægi. Allt er áhugamannalegt, ef þú getur horft á þessa mynd án þess að borga fyrir hana, eins og ef hún er í sjónvarpi eða til leigu á bókasafninu, þá skaltu íhuga að skoða það, bara til að sjá hvort þér líkar við þennan ofur ódýra stíl kvikmyndagerðar. Mér líkar það sem duplass' eru að gera allt að gera kvikmynd án hugmynda, en ég vildi að þeir myndu gera kvikmynd sem einhver myndi vilja sjá.