Það er spartneskur, tilfinningalaus brún á þessari mynd sem gefur okkur nóg pláss fyrir okkur til að taka þátt í hasarnum án þess að nokkur stílfræðileg kvöð segir okkur HVERNIG okkur er ætlað að líða; í 'Bláu' var allt augljóslega sorglegt (víst, kraftmikið eins og helvíti, en samt); í 'White' var það yndisleg duttlunga. En það eru engar slíkar tilfinningalegar vísbendingar, eða vísbendingar fyrir það mál, í þessari. Það er eins og hann hafi loksins látið krafta sögunnar vinna sinn eigin töfra án þess að skreyta. Ég held að það sé það sem gerir það að upphaflega ráðgátulegasta af þessum þremur, en að lokum það yfirgengilegasta og endurleysandi. Aldrei hefur iðrunarlaus og óspart heiðarleiki verið jafn fallegur.