Svo slæmt sem gott - ekki bara handritið er augljóst, heldur er leikurinn ekki bara lélegur, heldur aumkunarverður. Það versta af öllu er skilgreining persónanna: óraunhæft hugvit, áhrifarík viðbrögð, myndavél sem neyðir til að horfa á yfirborðskennda þætti, sem eru kynntir sem lyklar að söguþræðinum. Getur ekki komið í veg fyrir að hlæja þegar, í lokin, aðalpersónan segir að segja eitthvað annað. eins og „dóttir þín spilar engan fótbolta og kann ekki að elda“. Slík brot gegn kvenkyns greind skilgreinir stig þessarar myndar. Er myndin um sálræna hegðun seinni persónunnar?, um áhrif hennar á aðalpersónuna?, eða bara atburðarrás sem sett er til að hita upp fyrir augljósan endi? Plís, búðu til meira af þessu - ég hafði góðan tíma að giska á hvað næst myndi fara úrskeiðis...