Þar var ég í fríi þegar gestgjafi minn stakk upp á að við tökum þessa B-Movie hátíð í Breda. Ég var mótþróa, þar sem ég hafði ekki farið í ferðina til að sitja í kvikmyndahúsi, en ég verð að viðurkenna að ég sé ekki eftir sekúndu af þessu (sérstaklega með framlagi Stephen Malkmus). Það hjálpaði sennilega að ég hafði ekki hugmynd um hvað ég átti að búast við. SEA OF DUST byrjar eins og dæmigert búningadrama. Við erum með ungan læknanema að fara að hjálpa lækni sem eyðileggur bæinn hans vegna brjálaðrar plágu (sem einhvern veginn felur í sér að hausar springa). Á leiðinni stoppar hann til að heimsækja unnustu sína og faðir hennar fleygir sér af eigninni. Á leiðinni finnur hann stúlku sem liggur á veginum, annað fórnarlamb plága, og fer með hana til læknis. Geisp, hugsaði ég. Þetta virtist allt frekar fyrirsjáanlegt.Og svo varð allt brjálað og það breyttist allt í einu í allt aðra mynd. Tom Savini birtist og lítur út eins og Drakúla, persónur fara að ferðast til „hinu hliðarinnar“ á raunveruleikanum og samræðan verður sífellt fyndnari. Og einmitt þegar ég hélt að hún væri komin í lag breytist myndin aftur, verður virkilega dökk og furðuleg. Ég mun ekki spilla því fyrir áhorfendur sem eru í fyrsta sinn, en það er mögnuð röð um holótt fólk, mikið spjall um misnotkun á trúarbrögðum af hálfu samfélagsins og nokkur ofboðsleg gore áhrif. Og minntist ég á Stephen Malkmus? Þetta er ekki fullkomin mynd (ef þú hefur ekki áttað þig á því út frá útliti hennar á B-Movie hátíð), en hún er vel þess virði tímans virði fyrir ævintýragjarna áhorfendur. Frábær myndefni, flott hljóðrás, fullt af áhugaverðum hugmyndum. Leikurinn er stundum svolítið brjálaður en ég held að það sé málið. Fyndið ég þurfti að fara til Breda til að sjá að finna bandaríska mynd sem leit út eins og bresk hryllingsmynd. Þú áttar þig á því...