Ég hef jafn gaman af vísindaskáldskap og næsti maður en hvað í fjandanum var það? Greinilega tekin á aðeins þremur dögum með því að nota of mikið af kvikmyndabirgðum af fyrri mynd hans, 'Nana (1926), þessi stuttmynd af Jean Renoir er ruglingsleg framúrstefnuleg ádeila, framleidd á kostnaðarhámarki sem hefði ekki getað verið mikið meira en núll. Árið 2028, eftir mikið stríð, er Afríka orðið siðmenntaðasta svæði jarðar og það sem áður var Evrópa hefur verið nefnt „Terres Inconnues (óþekkt land).“ Afrískur landkönnuður leikinn af Johnny Huggins, svartur maður klæddur upp sem hvítur maður klæddur sem svartur maður, ef þú fylgir mér ferðast til rústa Parísar í kúlulaga flugvél sinni og lendir fyrir utan bæli villimanns í París. (Catherine Hessling, þá eiginkona leikstjórans) og prímatafélagi hennar, kannski hrollvekjandi apabúningur sem ég hef séð. Villimaðurinn, sem hluti af einhverjum furðulegum kynferðisvígsluathöfn, byrjar að sýna landkönnuðinum Charleston-dansinn, sem hann er ánægður með að læra sjálfur. Það hjálpar ekki myndinni að Hessling, sem var dásamlegur árið eftir í 'The Little Match' eftir Renoir. Girl (1928),' er ekki mikill dansari, þó að mikil notkun hæga hreyfingar bæti keim af súrrealisma við athöfnina. Ennfremur er ég alveg hneykslaður yfir því að Renoir skuli misnota eigin eiginkonu sína sem svo augljósan kynlífshlut það kemur ekki á óvart að heyra af skilnaði þeirra aðeins þremur árum síðar! Það jákvæða er að mér líkaði almennt vísinda-fimihugmyndin á bak við myndina og slæglega háðsáhrifin á því að snúa við kynþáttahlutverkunum sem venjulega eru dæmigerð í sögum sem þessari. Hins vegar, hvers vegna Renoir ákvað að klæða svarta leikarann ​​sinn upp sem leikarann ​​mun vera ráðgáta um alla tíð. Kjánalegt, gróft og alveg tilgangslaust, 'Charleston Parade (1927)' er kvikmyndalegur skrýtinn frá einum virtasta leikstjóra kvikmyndahúsa og er kannski tilraun sem hann hefði viljað gleyma. DVD útgáfan kom án tónlistarhljóðrásar, en ég gerði málamiðlanir með úrvali af verkum frá Dmitri Shostakovich.