Þetta besta afrek frá tímabilum sósíalraunsæis Georgs Wilhelms Pabst er byggt á harmleik snemma árs 1906 sem kostaði næstum 1100 franska námuverkamenn lífið þegar kolrykssprenging djúpt í námum í Courrieres í Norður-Frakklandi átti sér stað eftir að eldur hafði mjúkt í þrjár vikur og losaði að lokum banvænt gryfjugas sem olli banaslysunum. Hinn virti hönnuður Erno Metzner býr til áþreifanleg leikmynd sem líkir eftir harmleiknum, veitir skynjun á raunveruleikanum, aukið með óviðjafnanlegum hljóðklippingum, þar sem eina tónlistin er framleidd af samþættum hljómsveitum í upphafi og lokahluta verks þar sem hljóðbrellur eru jafn mikilvægar og heillandi myndverk hins virta leikstjóra. Aðferð Pabsts við „ósýnilega klippingu“ sem greinir aðgerð frá skoti til mynda í gegnum hreyfingar leikmanna reynist vel samþætt í þessari tímamótamynd sem sýnir einnig háleita kvikmyndatöku með myndavélum sem festar eru á farartæki, sem gerir leikstjóranum kleift að skipta um í senum án þess að þurfa að klippa. Þrátt fyrir að aðalþema verksins tengist sósíalískum kenningum, er ógleymanlegur kraftur þessarar myndar geymdur í smáatriðum hennar, sprottinn af óviðjafnanlegum hæfileika Pabst við að flétta fjölmörgum söguþræði inn í kvikmyndagerð sem vekur mann til aðdáunar á þýskum björgunarsveitum sem föðurland þeirra er. afar stoltur en ekki síður örvæntingarfullur yfir hörmulegu tjóni fyrir fjölskyldur franskra fórnarlamba; vissulega, öndvegissigur fullkomlega jafn örvandi í dag fyrir kvikmyndasýningu og hún var þegar hún kom fyrst út.