Ég vissi ekkert um þessa mynd áður en ég horfði á hana. Þetta virðist vera minna þekktur unglingahrollvekja frá níunda áratugnum. Það sem sló mig var hvernig hún var frábrugðin svo mörgum öðrum myndum frá þeim tíma. Það fyrsta sem ég tók eftir var hversu hægt þessi mynd byggist upp. Það gerir ekki dæmigerða uppsetningu að sýna persónur sem eru myrtar eina af annarri. Það tekur sinn tíma að byggja upp baksöguna og skilja eftir smá dulúð um hvað gæti gerst. Ég var næstum farin að halda að enginn myndi jafnvel slasast í þessari mynd. En allt leiðir til loftslagsröðunar á síðustu 15 mínútunum og þá verður það frekar myndrænt (þetta var slæmur tími til að taka snakk--ég gat næstum ekki klárað pizzuna mína þegar hún byrjaði). Persónurnar virðast líka svolítið meira þrívídd en margar ódýru unglingahræðslumyndirnar. Þar voru samtölin hressandi að mestu leyti jafnlynd, öfugt við þær ofur-the-top staðalmyndir sem þú mátt búast við. Til dæmis er stúlkan sem er vinsæl, snobbuð býflugnadrottning klíkunnar ekki sífellt að móðga alla, heldur er hún fær um að efast og sýna öðrum tillitssemi. Svo til að draga saman þá fannst mér þessi mynd vera nokkuð frumlegt miðað við það sem ég bjóst við, og aðeins betur gert líka. Það dró mig að, hélt mér áhuga og lét mig síðan hafa það. Eins og ég sagði þá er þetta frekar svekkjandi á lokakaflanum en nánast fjölskylduvænt það sem eftir er. Ég þarf ekki að eiga það, en ég er ánægður með að hafa uppgötvað það.