Þessi ritdómur er tileinkaður hinum látnu Keith Moon og John Entwistle. Upprunalega tromma og bassi. Það virðist vera mjög fátt snemma myndefni frá Who um þessar mundir, ef það er meira þá skulum við vera að „hafa það“, nú á dögum hefur það tilhneigingu að vera af allt annarri tegund af Who, skopstæling, skuggi af (miklu) betri árum þeirra. Til að vera sanngjarn, enginn þeirra þarf að sanna neitt fyrir neinum lengur, þeir hafa áunnið sér virðingu sína og með yfirvinnu. Þetta tónleikamyndband fyrir mig er eitt af þeirra bestu. Til að stjórna áhorfendum sem eru um 400.000 auk sterkra hópa þarf kunnáttu, karisma, vitsmuni og heilan helling af góðri tónlist. Við vitum öll um hina þættina á frumvarpinu, The Doors (síðasta sýning þeirra vikum áður en Jim Morrison dó) , Moody Blues, Hendrix, Taste, Free og margt fleira. Aðalatriðið var að hver sem var þarna var það The Who sem meirihlutinn var kominn til að sjá. Þessi sýning var einu ári eftir Hippiehátíðina mikla á sjöunda áratugnum; Woodstock. Kvikmyndin og platan voru komin út og líka besta verk The Who til þessa, Tommy. Hinn sísvangi hópur vildi smakka, fá að upplifa sinn einstaka atburð, geta "Grove and Love" í þeirri vissu að þetta gigg væri þeirra eigin. Til að gera þetta þurftir þú það besta af því sem Rock 'n Roll þurfti að henda í mannfjöldann sem var hungraður beittur. Klukkan tvö að nóttu til í lok ágúst 1970 var M.C. tilkynnir, "Dömur og herrar, lítil rokk 'n ról hljómsveit frá Shepherds Bush London, the 'OO". Líkamsbúningur John Entwistle er úr svörtu leðri, að framan er útlína mannlegrar beinagrind frá hálsi til táar, Roger klæddur í hefðbundinn sviðsbúning sinn með löngu skúfum og sítt flæðandi hár, Keith í hvítum stuttermabol og gallabuxum, þar sem Pete var með hvíta ketilbúninginn sinn og Doc Martins sem hann vildi helst vera í. The Who hætti aldrei árás sinni á High Energy Rock í meira en tvær klukkustundir, og fluttu þeirra og annarra listamanna bestu lögin eins og Young Man Blues, Shaking' all Over, og svo eins og í biðröð, beita Keith mannfjöldann að "Þegiðu, það er blæðandi ópera" með Tommy, Rokkóperan. Krákurinn fór villt. Þetta er það sem þeir voru komnir til að heyra, og hver olli ekki vonbrigðum, beint inn í Overture og komu aldrei í loftið fyrr en á lokatóninum "Tommy can you Hear me?" Ótrúlegt. Að fanga sýningu af þessari stærðargráðu hljómsveitar af þessari stærðargráðu í hámarki á hátíð sem átti að vera sú síðasta sinnar tegundar hvar sem er í heiminum var frábært stykki af kvikmyndasögu. Enska DVD-diskurinn kemur aðeins í hljóðrás af ensku/línu PCM Stereo, voru eins og í Bandaríkjunum, held ég, þú getur fengið það með 5.1 að minnsta kosti, "Check local press for details" um það, allt í lagi. Lengd DVD er 85 mínútur án aukahluti, sem er vonbrigði. Já, fyrir sneið af rokk- og hátíðarsögu myndi þessi DVD-diskur senda þig í nostalgíuferð niður minnisbraut um leið og þú ýtir á play, fyrir bestu Who-tónleikaupptökur eins og þær voru ætlaðar, Live, Raw og in your Face !Ég hefði gefið þessum DVD tíu ef það væri ekki fyrir skort á 5.1, og sumir aukahlutir hefðu verið ágætir. Takk Roger, Pete, John og Keith.