Fólk gagnrýnir teiknimyndir Disney á fimmta áratugnum fyrir að vera of gljáandi, settar í landslag sem er allt of óspillt. Sú gagnrýni er réttlát. Og samt getur það ekki verið öll sagan, því þau tvö sem eru minnst glansandi - "Lísa í Undralandi" og "Peter Pan" - eru líka veikastir. "Cinderella", hins vegar, gerist í heimi þar sem óhreinindin glitra, er klárlega best. Hún lítur EKKI vel út. Bakgrunnurinn er lúmskur og samkvæmur; litirnir eru hreinir án þess að vera of skærir. Fjörið er svolítið mismunandi. Ég skal sverja það að sumir mannanna eru með rótóspeglun - en þá eru rótóspekingarmenn (þar á meðal Öskubuska sjálf) ekki fullblóðspersónur í handritinu, þannig að þessi nálgun virkar nógu vel. Það eru í raun og veru dýrin sem gera myndina. Ég held að stúdíóið hafi aldrei notað dýr á þennan hátt áður, sem totem frekar en hliðarmenn. Mýsnar eru til dæmis verurnar sem draga okkur inn í söguna; en þeir eru í raun fulltrúar eða bandamenn hinnar litlausu Öskubusku. Kötturinn, Lúsífer, er eins konar norn sem hin vondu stjúpmóðir þekkir. (Kötturinn er frábærlega hugsaður og líflegur - ein besta kattasköpun allra tíma. Umsjónamaður var Ward Kimball og hann gerði hann eftir eigin kötti. Ég velti því fyrir mér hvernig hann sætti sig við dýrið.) Þessi nálgun gerir dýrunum kleift að stela senunni án þess að draga athygli okkar frá aðalsögunni. Aðgerðir þeirra vekja hámarksáhuga aðeins í ljósi aðalsögunnar. Meðal stuðningsmanna eru merkilegir menn konungurinn og stórhertoginn. Kóngurinn er persóna á einni nótu - hann vill barnabörn og virðist alls ekki hafa aðrar langanir - en nótan er slegin á ánægjulegan hátt. Stórhertoginn er uppsett persóna sem á skilið að vera lyft út úr sínu sviði eins og Öskubuska gerir. (Þó að hann sé auðvitað ríkari.) "Öskubuska" er endurkoma Disney eftir átta ára hlé, og hvorki með henni né með neinni síðari mynd myndi hann endurheimta hráan ljóma fyrstu ára sinna. Þar að auki gerði hann sjálfum sér erfitt fyrir með því að velja "Öskubusku". Hún er aðgerðalaus kvenhetja og það er ekki mikið sem nokkur getur gert í því. (Kannski hef ég rangt fyrir mér í þessu efni - ég hef ekki séð nýlega „Ever After“.) Engu að síður er merkilegt hversu vel Disney náði að koma þessari óvæntu sögu til lífs, án þess að skera niður anda hennar.