Það er auðvelt að koma með almennar athugasemdir um kvikmynd sem þessa. Sú staðreynd að þetta er ein af einu japönsku kvikmyndunum sem eftir eru frá þessum tíma veldur því að fólk segir að hún hafi „byrjað japanska kvikmyndagerð“ og hafi verið „ólík öllu sem vestrið hefur gert“. Síðarnefnda þessara tveggja ummæla er sérstaklega rangt þar sem Kinugasa viðurkenndi sjálfur að hafa reifað „Caligari“ oftar en einu sinni. En stíllinn átti að vera til eftirbreytni og tekur ekki af mikilvægi þessarar myndar. Það sem við höfum hér eru tilraunakennd þemu og samsetning byggð á þegar viðteknum sjónrænum stílum, sem opnar dyr fyrir sannarlega ljómandi lagskiptingu frásagna og veruleika. Í þessu skyni er brjálæðishúsið kjörið umhverfi og þetta vissu rithöfundarnir. Þetta er tímamótamynd og ætti að reyna að elta hana uppi. 5 af 5 - Nauðsynlegt