„Home Room“ eins og „Zero Day“ og „Elephant“ var innblásið af nýlegri bylgju skotárása í skólum. En ólíkt hinum tveimur myndunum, fjallar "Home Room" um tvo eftirlifendur (ekki skotmennina eða þá sem fórust) í kjölfar skotárásar. Gerir hana minna nytsamlega og gagnlegri vegna þess að lítilli fyrirhöfn er sóað í að spyrja spurninga sem engin svör eru við. Ekki gefast upp á þessari litlu mynd fyrstu 20 mínúturnar, hún á að setja upp raunverulegu söguna en spilar eins og a hafnaði "Hill Street Blues" þættinum. Hún er léleg en þolir hana, að minnsta kosti leggst hún nógu vel yfir hlaupalengdina til að fá myndina flokka sem leikþátt. Ég mæli með því að sleppa þessu alveg og fara bara á sjúkrahússenurnar - það er ekkert hér sem þú getur ekki tekið upp úr restinni af myndinni. Eins og margar góðar litlar myndir var þetta skapandi einstaklingssýning eins og Paul F Ryan var bæði rithöfundur og leikstjóri. Þó að þetta fyrirkomulag tryggi ekki góða kvikmynd er það yfirleitt gott merki vegna þess að það mun þýða ákveðna einingu í byggingu og framkvæmd sem oft vantar í stórkostlega stórkostlega þætti. Vegna þess að handritið að "Home Room" er raunverulegur styrkur þess er það heppilegt að rithöfundurinn framkvæmdi líka framleiðsluna og tryggði að sýn hans kæmist á skjáinn. Ryan tekur stórt tækifæri með endirnum sem reynir á takmörk tilfinningasemi meðaláhorfandans umburðarlyndi. Hann keyrir það alveg upp að brúninni en gegn allri rökfræði fer maður að gráta í stað þess að grenja. Af hverju endirinn virkar er einhver samsetning af því að áhorfendur þurfa verðlaun í lok svona ferðalags, laginu (Sweet Surrender eftir Sarah McLaughlin) sem hann fer út á og ótrúlegri klippingu á lokamínútunni. Hinn styrkurinn myndarinnar er hlutverk Busy Phillips (Alicia) og Erika Christensen (Deanna) sem aðalsöguhetjurnar. Þrátt fyrir að Phillips leiki staðlaða fjarlæga unglinginn sinn og Christensen greinda dóttur hennar af góðri fjölskyldu, þá koma þau bæði sterkari inn í hlutverk sín en nokkru sinni fyrr. Fjölskyldulíf beggja stúlknanna er meira en viðunandi og lítið áhugavert fyrir Ryan. Það sem er að gerast hér snýst allt um þau tvö þrátt fyrir lélega hliðarsögu um lögregluspæjara sem veltir fyrir sér um bæinn og reynir að binda Alicia við eina skotmanninn. Ef þeir einhvern tíma endurklippa og klippa myndina ætti að draga saman þessa hliðarsögu. Saga um tvær ákaflega ólíkar stúlkur sem tengjast og hjálpa hvor annarri er varla ný hugmynd og Ryan hefði auðveldlega getað stýrt þessari mynd í klisju og fyrirsjáanleika. En í staðinn lætur handrit hans þá taka þátt í heillandi og sannfærandi sparding viðureign, hægt og rólega að slíta hvert annað og deila augnablikum af varnarleysi, aðeins til að hörfa aftur inn í sjálfa sig. "I'm dying inside" línan hennar Deanna rífur mann bara í sundur - ég get ekki hugsað mér augnablik í annarri mynd sem mér fannst jafn ákaft og þeirri. Hún þarf sárlega á tengingu að halda sem Alicia stenst jafn örvæntingu gegn. Deanna tekur aðeins framförum þegar hún hörfa. Áhorfandinn heldur áfram að búast við hópfaðmlaginu sem virðist aldrei gerast. Á endanum veldur þetta ekki bara mikilli spennu heldur lætur þig dást að báðum persónunum og leikkonunum tveimur sem komu þeim til lífs. Og enn og aftur, hvað veit ég? Ég er bara barn.