Við skulum byrja á einföldum línum. Frá hlið áhorfandans eru nokkur góð „leikstjóraatriði“, nokkur sjónarhorn á kvikmyndaatriðin sem eru ágæt. Tæknibrellurnar eru nógu góðar, góður leikur/gott landslag líka. En sagan er allt of einföld. Það sýnir hvernig úrvalssprengjusveit hersins lifir, hegðar sér og deyr stundum. Það sýnir dramatík þess að lifa í stríði. Í kvikmyndaupplifun minni sem alvarlegur hasarmynd "fíkill" gaur, missti ég af þessum smelli sem festir augun og huga minn á skjánum. Eitt af því sem þarf að vera til staðar í kvikmynd til að ég telji hana góða er hæfileikinn til að sökkva áhorfandanum inn í kvikmyndaveruleikann og tímann. Það kom ekki fyrir mig. Ég var með "meðvitund" alla myndina. Satt að segja held ég að þessi mynd hafi náð frægð sinni á grundvelli "undirmeðvitundar" aðdráttarafls amerískrar ættjarðarást, heilbrigðri og ósvikinni tilfinningu, en ekki fullnægjandi notkun sem frægð í kvikmynd. rafall. Meira en kvikmynd um stríð, hún eykur vinsældir sínar út frá því. Einföld hugsun: Ef þetta væri kvikmynd um síðari heimsstyrjöldina eða ég myndi aðeins breytast í tíma, þar sem allt var óbreytt, væri þetta verðlaunað? Örugglega ekki. Hvers vegna? Vegna þess að það eru frábærir sem lyfta mörkunum hátt upp. Samanborið við keppinauta sína á Óskarsverðlaunahátíðinni held ég að öll verðlaunin sem hún vann séu ekki rétt veitt.