Ég elskaði fyrsta Grudge, ég horfði á það í tómu leikhúsi, og satt best að segja varð ég brjálaður. Aldrei áður hafði ég heyrt einstakt hljóð af svalandi hljóðum, það var sannarlega grípandi. Grudge 2 átti þó nokkur góð stökk, en söguþráðurinn var virkilega sóðalegur og ekki alveg trúverðugur og út um allt, með nokkrar senur, (eins og kona sem þvagar sig af hræðslu, eða önnur af ungri konu sem drekkur könnu af mjólk og ælir svo öllu upp aftur) sem var í rauninni ekkert vit og hjálpaði ekki til að auka skriðstuðulinn í kvikmynd. Í þessum atriðum, og nokkrum öðrum, hló fólk í uppseldu áhorfendahópnum upphátt. Þetta var góð vísbending til að sýna hvernig þessi mynd skorti spennuna, hrollinn eða hrollinn. Leikurinn var þokkalegur, tilfinningarnar sem sýndar voru voru trúverðugar, svo hatturinn burt fyrir leikurunum, en ringulreiðinn söguþráður og leikstjórnarleysi hans var eitthvað sem ég gat ekki hrist af alla myndina. Ég var pirraður meira en nokkuð annað, sömu gömlu gruggköstunum, nokkrar snöggar óvæntar senur til að fá mig til að hoppa, en á heildina litið varð ég fyrir miklum vonbrigðum.