Margir í bíóinu höfðu gaman af þessari mynd, en mér fannst hún bara misantropical. Ef sjálfumglaðir „vitsmenn“ eru að bulla um pirrandi kynlíf sitt, hljómar allt í lagi fyrir þig, horfðu á það. Mér fannst leiðinlegt, en fegin að ég þekkti svona fólk. Forsenda myndarinnar var sú að eins og með öll samfélög eða stórmenningu, þá eru þau að lokum dæmd til að mistakast. Samkvæmt kvenkyns sagnfræðingnum, sem leiðist okkur með þessa staðreynd, sýnir Ameríka merki um hnignun sína (að vísu fer hún í meiri smáatriði en ég). Næsti hluti myndarinnar snýst um óljósa, fáránlega og asnalega hegðun vina hennar og samstarfsmanna, og hina ýmsu eymd af völdum kynhvöts þeirra, með óljósri tilraun til húmors. Margir voru hrifnir af þessari mynd þar sem ég horfði á hana. Ég gat ekki tengst því.