Þetta snýst í raun ekki um leikfimi; skiptu út einstaka æfingamótum og það gæti allt eins verið um bogfimi, eða örverufræði, eða booger-flick mót. Í staðinn, eins og hver önnur Rocky/Flashdance afleiða sem flæddi yfir 80s markaðinn, snýst þetta um að sigra mótlæti með því að halda fast við það, gera allan félagslegan/persónulegan veruleika óviðkomandi af einmanaleika þínum - með ástaráhuga að sjálfsögðu. Ronald Reagan frá toppi til botns, í stuttu máli; þannig að sem kvikmynd er það niður í smáatriðin. Sumir leikaranna eru nógu skrítnir til að lífga upp á hlutina - sérstaklega ástaráhuginn, sem enginn annar en herra Keanu Reeves færir þér, hita upp fyrir Ted; Hatursfullur alkipabbi og stórhærð stjúpsystir hetjunnar Olivia D'Abo eru áhugaverðari en sjúklega mamman eða algerlega óvirkar tík-fjendur/liðsfélagar hennar, einn þeirra virðist vera úr postulíni. Það er eðlishvöt mín að vera skelfingu lostin yfir grínisti-léttir svörtu strákunum, en á hinn bóginn eru þeir allavega í myndinni. En D'Abo er ekki alveg sannfærandi með óþægilega stelpuskítinu sínu, og þar sem engin önnur frásagnaráhersla er til staðar skiptir áhugaleysið á fimleikunum sjálfum virkilega máli; þetta eru bara líkamar sem þjóta um og ekki bara er úrslitin á stóra mótinu sjálfgefin, þetta er allt framkvæmt af augljósum tvífara.