Líklega hvattur aðdáendum af miklu betri "Orlando" hennar, Potter skilar hér farartæki fyrir sjálfa sig á versta hátt: hún semur, leikstýrir, leikur aðalhlutverkið og er í raun meðhöfundur tónlistarinnar, þar á meðal ógeðslegt ástarlag. Myndin minnir mjög á framhaldsskóla- eða háskólaverkefni eftir ungling sem er sannfærð um að hennar eigin nánu ástir og melódramatískar þráhyggjur séu jafn heillandi fyrir okkur og hana. En persóna Potter er eins ósamúðarlaus og viðfang rómantískrar þráhyggju hennar er óviðkunnanlegt, og öll myndin er vandræðaleg sýning á narcissisma sem er ímyndað sér að vera hátíð tangósins. Ef hún hefði ekki steypt sjálf hefði það kannski virkað. Hún getur bara ekki leikið, hvort sem hún leikur sjálfa sig eða ekki. Tilgerðarlegur, ofmetnaðarfullur, sljór og kjánalegur.