Þegar Braveheart kom fyrst út var ég heilluð, og var óneitanlega einn af ofsastu aðdáendum myndarinnar. Þegar Rob Roy kom út var ég forvitinn og þótt ég hafi haft gaman af myndinni fannst mér hún ekki frábær mynd. Hins vegar, eftir því sem tíminn hefur liðið, hefur þakklæti mitt fyrir Rob Roy vaxið og áhuginn fyrir Braveheart hefur minnkað. Braveheart er frábær skemmtun, að vísu, en það eru líka gallar. Merkilegast að mínu mati er ósmekkleg túlkun á Robert the Bruce, sem var án efa mesti konungur Skotlands. Annað er söguleg ónákvæmni myndarinnar sem svertir myndina í réttu hlutfalli við hinar mörgu sögulegu brenglun. Ég held að ég sé líka að trufla þá staðreynd að það var í þessari mynd, sem sést aðeins (allavega af mér) eftir á að hyggja, að upphaf eigingirni Mel Gibson sést skýrt í fyrsta skipti. Aftur á móti hefur Rob Roy vaxið á mér í gegnum árin. Að hluta til vegna þess að það forðast að mestu gallana sem mér finnst mest í huga í Braveheart. En líka vegna þess að Rob Roy er eins og fínt vín, verður þroskaðra og flóknara með hverri skoðun.