Þetta er djúpt og áhrifamikið verk um listsköpun, það sem er einstaklega mannlegt og er ekki hægt að framleiða af náttúrunni, kostnaðinn af snilldinni og leitinni að yfirhöndinni og hvað á endanum er fjölskyldan, þ.e.a.s. við öll. Ég var mjög snortin af fjölskylduumræðunni sem Nathaniel átti við systur sínar um vankanta föður þeirra þar sem hún átti sér stað á fallegu heimili sem virtist geisla af hlýju sem Lou hafði skapað. Og þó að Esther virðist svo köld í umræðunni um vanhæfni Lou til að græða peninga, þá geturðu skilið hvernig hún á mörgum stöðum í lífi hans hlýtur að hafa verið mótvægi við hvatir hans. Nathaniel gerði frábært starf við að sýna hvernig allt fólkið í lífi Lou passaði inn og kláraði það og varð jafn stór hluti af starfi hans og hans eigin snilld. Já jafnvel, eða kannski sérstaklega, mistök okkar gera okkur að því sem við erum. Og auðvitað eru það byggingarnar. Ég hafði aðeins þekkt Lou Kahn með nafni og tengdi nafn hans í raun ekki við verk hans, þau eru sönnun um náð. Kannski verður einhver bygging þar sem við munum öll passa og hún mun örugglega líkjast Lou Kahn byggingu, kannski óbyggða musterinu í Jerúsalem. Kannski er til hjálpræði