Aðalpersónan, Pharaon, hefur misst eiginkonu sína og barn í fortíðinni fyrir kvikmyndina. Hann tekst á við með því að loka bara tilfinningalega. Of löng bíómynd, of mikill tími sem varið er í tjáningarlaust andlit Pharaons, of mikill „vegatími“ (eitt af bönkunum sjónvarpsins: fylla tímann með bílum á ferð, lestum o.s.frv.) Langar senur af honum að gera léttvægar - stundum algjörlega óútskýranlegar, ómálefnalega léttvæg - aðgerðir með hvorki skynsemi né tilfinningum. Bestu vinir hans Joseph og Domino eru ekki mikið fleiri, samband þeirra byggt á kynlífi (þessi mynd gefur ef til vill nýja merkingu í setninguna „óþarfa kynlíf“); Domino og móðir Pharaon eru persónurnar tvær sem sýna nokkrar tilfinningar, en ekki miklar. Það er erfitt að segja til um allar persónur þessarar myndar: er þetta áhugalaus leiklist, áhugalaus skrif eða einfaldlega áhugalausar persónur sem eru sýndar með góðum skrifum og góðum leik. Persónur í þessari mynd tala mjög lítið við nokkurn mann; það er lítil furða að þeir séu tilfinningalega einangraðir, sem er þeim mun furðulegra vegna þess að það er ljóst að þeir búa í hverfi þar sem fólkið er vingjarnlegt og þekkir hvert annað.