Í kjölfar Lock, Stock og Two Smoking Barrels varð breski kvikmyndaiðnaðurinn fljótt yfirfullur af slæmum glæpamyndum seint á 9. áratugnum - byrjun 20. áratugarins sem virðast enn örvæntingarfyllri í dag en þá. Í einu af frábæru tilfellum allra tíma um perlur-frá-svínum, settu framleiðendur Rancid Aluminum brjálæðislega fram tilvitnunina „Besta kvikmynd aldarinnar“ úr einni umfjöllun um allar auglýsingar á meðan þær slepptu restinni af setningunni og bentu á að það var aðeins vegna þess að þegar þetta var skrifað var þetta eina myndin sem hafði verið gefin út árið 2000. Þegar litið er á hana í dag er erfitt að ímynda sér hvernig hún var gerð, og sameinaði leikarahóp sem í stuttu máli var talið vera rjóminn af Cool Britannia's Lads Mags Brigade Rhys Ifans, Sadie Frost, Nick Moran og Joseph Fiennes en nú aðeins trygging fyrir kalkún í hvert skipti í ruglaðri uppfærslu á ruglaðri James Hawes skáldsögu. Að söguþráðurinn sé aldrei útskýrður gæti verið niðurstaðan af þeim möguleika að enginn viti í raun hvað það er, eða kannski einfaldlega finnst það ekki skipta máli. Eitthvað sem tengist kaupsýslumanni Ifans að vera settur upp með manndrápsmannlegum rússneskum glæpaforingja Steven Berkoff í peningaþvætti eða fjárfestingarfyrirkomulagi (það er aldrei ljóst hvaða vegna þess að enginn spyr nokkurn tíma) af bögguðum írskum endurskoðanda Fiennes, sem býst við að Rússar drepi burt Ifans svo hann geti tekið yfir fallandi fyrirtæki sitt. Hlutirnir verða sífellt ruglaðari og vanútskýrðir þaðan í frá, Ifans skiptir á milli þess að hrópa um hversu hræðilegt líf hans sé á meðan hann er að fljúga í heimsóknum á frjósemisstofuna og sofa hjá ritara sínum og rússnesku freistarkonu Tara Fitzgerald með fáránlega hreim, Berkoff heldur áfram að segja "Bizniss" og "Francis" Drake" og Fiennes gerir ágætis írskan hreim á sama tíma og hann sannar að þótt hann hafi leikið frábæran rithöfund í Shakespeare in Love þýðir það ekki að hann sé einhver dómari um góð skrif þegar kemur að kvikmyndahandritum. Þegar mest sannfærandi frammistaða kemur frá Keith Allen og Dani Behr, þú veist að kvikmynd er í miklum vandræðum. Þar sem Pólland stendur fyrir Rússlandi fyllt af fólki með pólskum hreim og undarlegum tónleikum sem víkur frá John Barry pastiche yfir í setustofutónlist til Ennio Morricone spaghetti Western á stílfónakostnaði, mistekst það algjörlega í þeim flottu húfi sem það stefnir að og endar í forvitnilegur ofsamsettur en næstum því minni limbó, sem situr þarna eins og brandarabúðarhundur.