Jæja, þetta tók taugarnar á mér hráar, þeir höfðu rétt fyrir sér. Ég leigði þessa mynd fyrst á níunda áratugnum, þegar vinur minn opnaði myndbandsverslun sem flutti allar sjaldgæfar kvikmyndir sem hann fann. Hann bar líka allar áfall-, hryllings- og arðránsmyndirnar sem hann gat grafið upp og ég fór í gegnum næstum allar þær. Áður hafði ég séð Blood Feast and 2000 Maniacs, and the Wizard of Gore. Þeir voru hræðilegir (sérstaklega fyrir tímabilið) og Galdrakarlinn í Gore varð frekar viðbjóðslegur. Gore-Gore stelpurnar voru hins vegar sú sem ég man eftir að hafi verið ógeðslegasta. Ég leigði hana á DVD fyrir stuttu vegna þess að mig langaði að heyra athugasemdirnar og hélt að hún gæti verið með flottum dansi og fötum. Ég gleymdi því að hún var gerð snemma á áttunda áratugnum, svo tískan hafði farið niður á við þá. Ég áttaði mig líka á því að þetta var mynd sem ég þyrfti eiginlega ekki að sjá oftar en einu sinni. Það voru skemmtilegir þættir, en gaaaah! Það var miklu ógeðslegra en ég mundi. Ég er mjög þreyttur á kvikmyndatöku en nokkrum sinnum varð ég bara of þreytt og varð að líta undan. Þetta var ekki gott val á kvikmynd til að setja á DVD, allt skörp og hreinsuð með betri hljóð- og myndgæðum. Skýringin er skemmtileg á köflum og áhugaverð (ég held að HG hafi sagt að kostnaðarhámarkið væri $6100,00) Kannski leið HG Lewis ekki vel þennan dag, en hann hljómaði þreyttur í heildina og hafði líka taugina til að móðgast þegar spyrillinn frá Something Wild bar saman honum til Ed Wood Jr. Því miður vinur, en þú ert ekki sjálfur Martin Scorsese. Mjög þunnur söguþráður fjallar um röð morða á topplausum go-go dönsurum á nektardansstöðum. Sætur blaðamaður og virkilega óaðlaðandi einkaspæjari taka höndum saman (eins og hann virðist ekki þola hana) til að reyna að leysa glæpina. Henny Youngman á nektardansstað. Fullt af mjög ljótum morðum gerast. Ég ætla að biðjast afsökunar fyrirfram því ég vil ekki hljóma eins og ég þurfi að létta mig, en þessi mynd var svo kvenhatari að hún kom mér meira í taugarnar á mér en „Fyrirtæki af Karlar". Aðallega vegna þess að mikil óánægja aðalpersónunnar og leikstjórans í garð kvenna - og áhorfenda - streymir bara úr hverjum ramma. Það eru ekki bara morðin. Hinn mjög óaðlaðandi einkaspæjari leggur sig fram við að koma fram við kvenkyns blaðamanninn eins og hundaskít við hvert tækifæri, án sýnilegrar ástæðu, (hann er ekki beint ógn við George Clooney, eins og ég sagði) og hún fylgir honum enn eins og hvolpur. Hún fellur í yfirlið þegar hún sér hryllilega limlestan líkama og hann horfir ósmekklega á hana, hellir svo köldu gosi úr dós í andlit hennar til að vekja hana. Seinna hringir hann í lögregluna til að tilkynna glæpinn- "Nei... ekkert að flýta sér...hún virðist bara hafa...týnt andlitinu." Þessi gaur er HETJAN. Þú getur ímyndað þér hvernig hinum persónunum finnst um konur. Ég gæti haldið áfram og áfram en þú skilur hugmyndina. Vinsamlegast athugaðu að ég er að láta þessa mynd hljóma miklu pólitískt réttari (og miklu skemmtilegri) en hún er í raun og veru. Flestir leikaranna eru af þeim gerðum sem þú biður um að muni aldrei fara úr fötunum - ekki of létt fyrir augun, svo ekki horfa á myndina bara til að sjá nektina nema þú sért ekki of vandlátur. Go-go dansararnir líta allir út eins og þeir vilji ólmur láta senuna enda svo þeir geti fengið 10 dollara sína eða hvaða verð sem HG borgaði þeim var og fá lyfið sitt. Allt í lagi, það er ekki alveg svo slæmt, það var ein dansari sem leit út fyrir að hafa verið atvinnumaður og líka einn annar flottur dansari með risastórt afró sem leit ekki eins ömurlega út og restin, en samt ekki of spennt. Einu örlítið skemmtilega hlutirnir voru nokkur augnablik af stuttum óviljandi húmor, eins og þegar lögreglumaður sem er við stjórnvölinn á morðstað öskrar reiðilega „Farðu héðan áður en ég læt handtaka ykkur öll!“ ekki til fullt af fréttamönnum heldur einhverjum öðrum lögreglumanni sem er rólegur í starfi sínu (þeir muldra og rölta þó af stað). Henny Youngman er svolítið fyndinn, eins og Lewis segir, hann sagði línurnar sínar svo hratt að þær þurftu næstum texta (ég er viss um að hann var að reyna að klára allan daginn í flýti svo hann gæti fengið borgað og komist út þaðan, þó hann líti ekki út fyrir að hafa nennt að horfa á nokkrar naktar ungar). Gæti verið þess virði að sjá það bara af sjúklegri forvitni - fyrir tímabilið sem myndin var gerð var hún líklega það ömurlegasta á kvikmynd á þeim tíma- eða ef þú ert mikill HG Lewis aðdáandi og finnst hann eða lágfjárhagsleg kvikmyndagerð eftir einhvern heillandi. Annars, ef þú hefur séð hana einu sinni, hefurðu séð hana og getur farið yfir í aðrar ógeðslegar en miklu skemmtilegri lágfjárhagsmyndir frá því snemma á áttunda áratugnum...þessi mynd kemur ekki einu sinni nálægt, segjum, " Pink Flamingos" þegar kemur að slepptu poppinu. Ef þú hefur aldrei séð HG Lewis mynd þá mæli ég með því að þú prófir "Blood Feast" fyrst í staðinn, þá muntu skemmta þér miklu betur.