Ég er með þessa mynd út af bókasafninu núna og er ekki búinn að horfa á hana. Það er svo slæmt að ég er vantrúaður. Audrey Hepburn var þá algjörlega búin að missa hæfileika sína, þó hún væri nokkurn veginn búin með það í 'Robin and Marian'. Þetta er það versta við þessa hrikalega heimskulegu mynd. Það er í raun aðeins áhugavert vegna þess að þetta var síðasta kvikmyndin hennar í fullri lengd og vegna útlits Dorothy Stratten rétt fyrir morðið. Það er ekkert nema fávitaskapur á milli Gazzara og vildarvina hans. Lítil merki og litlar hneigðir og kinkar kolli að alvöru skrúfubolta-gamanleik þar sem þetta er daufasti og fölasti skugginn. Hver gæti trúað því að það sé meira að segja til eitthvað af sama Manhattan-umhverfi og Hepburn bjó á svo töfrandi og jafnvel goðsagnakenndri mynd í 'Breakfast at Tiffany's' í tuttugu ár. Fyrr? Hljóðrásin af gömlum Sinatra-lögum og Gershwin-laginu sem titillinn er tekinn af er of hávær og augljós - þú þarft örugglega ekki að bíða eftir heimildum til að komast að því að eitthvað var lúmskur ofið inn í kvikmyndatónlist myndarinnar að vita hvenær lögin skullu á þér. 'Reverting to type' þýðir að fara aftur upp og aftur niður, held ég. Í þessu tilviki er flott evrópska konan hennar Audrey Hepburn allt sem þú sérð af einhverjum sem áður var stundum leikkona og alltaf stjarna. Hér hefur hún jafnvel misst hæfileika sína sem stjarna. Ef einhver sem hæfileikar hans héldu áfram að vaxa á tímabilinu, eins og Ann-Margret, hefði leikið hlutverkið, hefði verið líf í því, jafnvel miðað við ótrúlega slæmt efni og aðstæður á mongólíðstigi. Hepburn var frábær manneskja, af auðvitað meiri en flestar kvikmyndastjörnur dreymdu um að vera, og hún var einu sinni einn af heillandi og fallegustu kvikmyndaleikurum. Eftir þessa hræðilegu frammistöðu hélt hún áfram að gera hræðilega sjónvarpsmynd með Robert Wagner sem heitir "Love Among Thieves." Í 'They all Laughed' er eins og hún hafi enn verið að leika sér á fimmtugsaldri. Jafnvel miklu hégómlegar og augljóslega minna gáfaðar leikkonur sem kröfðust þess að gera þetta eins og Lana Turner voru óendanlega áhrifaríkari en Hepburn. Turner tók leiklist alvarlega, jafnvel þegar hún var slæm. Hepburn tekur það alls ekki alvarlega, gat ekki verið að því; meira að segja hárið og fötin eru klístruð. Síðasta virkilega góða verk hennar var í 'Two for the Road', kannski fullkomnasta hennar, ef mögulega ekki hennar besta á margan hátt. Og þessi stelpa sem leikur kántrísöngkonuna er bara veik. John Ritter er hræðilegur, það er einfaldlega ekkert sem mælir með þessari mynd nema að sjá Dorothy Stratten, sem var sannarlega falleg. Annars hefur oft notaða setning gagnrýnandans David Thomsons „að missa hæfileika sína“ aldrei verið skynsamlegri. Ben Gazarra var þá búinn að missa alla kynþokka og því höfum við tvær myndir með Gazarra og Hepburn - hver gæti beðið um minna ? Síðasta, aumkunarverða mynd Söndru Dee, Lost, frá 2 árum síðar, lítil fjárhagur ekkert, hafði meira til síns máls en þetta. Að minnsta kosti talaði fröken Dee með eigin rödd; árið 1981 hljómaði hreim Audrey Hepburn bara asnalega; hún myndi halda áfram að gera PBS „Gardens of the World með Audrey Hepburn“ og þar virkar dálítið pirrandi hreimurinn hennar þar sem hún gengur um enska garða með aðalsmönnum eða vaxi yfirþyrmandi um „það sem mér líkar mest við er þegar blóm fara aftur til náttúrunnar! ' eins og í náttúrulegum blómapottum, en í raunverulegri skáldskaparmynd, hljómar hún bara fáránlega. Að halda að „Breakfast at Tiffany's“ væri svo djúpstæð tegund af létt ljóðræn hlutur með Audrey Hepburn, einni fallegustu konu í heimi - hún var örugglega ein fallegasta skjámyndin í 'My Fair Lady', sem samsvarar Garbo í nokkrum hlutum og Delphine Seyrig í 'Last Year at Marienbad.' Og svo þetta! Og síðasta stutta hlutverk hennar sem engillinn „Hap“ í Spielberg-myndinni „Always“ var bara meira af dömu-dótinu - krúttlegt, vitlaust og kæfandi. Ég fór á minningarathöfn hennar í Fifth Avenue Presbyterian Church, fallega guðsþjónustu innihélt drengjakór sem söng Shaker-sálminn 'Einfaldar gjafir'. Það eina sem ekki var skráð í dagskránni var skyndilega spilun á Hepburn syngjandi 'Moon River' á brunastígnum í 'Breakfast at Tiffany's' og þetta vakti miklar tilfinningar og nokkur alvöru tár í söfnuðinum. Frábær kona sem var einu sinni fín leikkona (eins og í 'The Nun's Story') og ein besta og fallegasta kvikmyndastjarnan í mörgum kvikmyndum á 5. og 6. áratugnum sem varð sannarlega slæm - það er ekki svo algengt. Og ef til vill er það bara mikil mannvera sem, með því að gera hluti eins og kvikmyndasýningar léttvæga, hefur engu að síður þann stóra huga að vilja fá miskunnarlaust bent á þá galla - sem allt seint kvikmyndaverk hennar innihélt í ríkum mæli. Mest umræða um misskilning Hepburn er um „My Fair Lady“. En sú sem hefði átt að vera með upprunalegu leikkonuna í henni var 'Wait Until Dark', sem hafði leikið Lee Remick á Broadway. Aldrei jafn fagnað og Hepburn, hún var betri leikkona á margan hátt (Hepburn var gjörsamlega ófær um að leika neitt virkilega ljótt), þó Hepburn hafi að minnsta kosti verið nógu fullnægjandi í þeim þætti. Eftir það fór allur leikur hennar niður á við.