Mér fannst mjög gaman að horfa á þessa mynd í fyrsta skipti fyrir nokkrum árum og alltaf þegar hún verður sýnd aftur einhvers staðar (sem gerist sem betur fer í evrópsku kapalsjónvarpi) upplifi ég það sama, ég er hrærður, skemmti mér og endar með að óska ​​mér þar voru fleiri myndir eins og þessi. Þetta fjallar allt um Leo (Kevin McKidd) og vinahópinn hans sem búa í þéttbýli í London, Leo sem homma sem fylgir vini sínum í bráðfyndinn New Age karlahóp og fellur fyrir beinan strák Brendon, lék með því að hrekja James Purefoy, sem kemur í ljós þegar allt kemur til alls. Inn í sem hliðarpersónur eru hinir jafn frábæru Tom Hollander og Hugo Weaving, en hliðarsögu þeirra ein og sér er þess virði að horfa á myndina, Simon Callow sem leiðtogi karlahópsins og skilaði frábærri frammistöðu sem áður. En það er mjög erfitt að velja fólk hérna, því sérhver persóna, kvenkyns eins og Jennifer Ehle, Julie Graham og Harriet Walter, eru frábærlega leiknar. Kannski lítur Kevin McKidd út fyrir að vera svolítið fölur miðað við meðleikara sína en það gagnast svolítið lágkúrulega karakter hans. Hugmyndin á bakvið þessa mynd er einföld: Það er aldrei bara svart og hvítt, flokkanir eru erfiðar og standast kannski ekki alltaf prófið tímans. Leo skilgreinir sig sem homma en endar með því að falla fyrir konu sem reynist vera táningsástin hans og langvarandi kærasta Brendon. Brendon byrjar beint en kemst að því að samkynhneigður gæti verið meira en bara valkostur fyrir hann og að vera tvíkynhneigður gæti ekki verið svo slæmt eftir allt saman. Darren og Jeremy (Hollander og Weaving) eru samkynhneigðir og elska það og jafnvel beint fólkið í myndinni, eins og Angie, kvenkyns herbergisfélagi Leo, fá sinn skerf af ást og fyndnum augnablikum allt til loka myndarinnar. Gamanmyndin (sérstaklega Tom Hollander sem er bara fyndinn) eru fyndnir og á punktinum og tilfinningarnar eru trúverðugar, eins ruglingslegar og þær kunna að virðast stundum við að lesa þessa samantekt. Það sem mér líkar við þessa mynd er virkilega jákvæð hugmynd hennar. Hvort sem þú ert samkynhneigður, gagnkynhneigður, tvíkynhneigður eða einfaldlega ekki viss, þessi mynd lætur þig líða að það sé bara allt í lagi að vera EKKI viss og að "að vera ekki viss" gæti líka verið eitthvað þess virði að lifa út! Kynhneigð er lýst fljótandi í þessari mynd og engin af aðalpersónunum virðist eiga í neinum vandræðum með það, fyrir utan öll homma/straight camp slagsmálin sem maður fær stundum að borða í öðrum hommamyndum. Ég get bara hjartanlega tekið undir undirtexta myndarinnar, að það sem þér finnst viss um einn daginn, þegar þú heldur að þú sért samkynhneigður, gagnkynhneigður, hvað sem er, getur litið mjög öðruvísi út á öðrum degi. Ég hef aldrei séð (hvað á að kalla það?) tvíkynhneigð eða kannski bara fjarveru þess að aðskilnaðarþörfin fyrir kynlífsflokkun sé sýnd á jafn hugljúfan og líflegan hátt. Þessi mynd þorir að fara þangað sem fáar kvikmyndir fara, samkynhneigðar eða beinar kvikmyndir, með því að spila ekki á merkimiðum og staðalímyndum um kynlíf og treysta á það. Það gengur lengra og gerir ráð fyrir því að það gæti verið líf í kynlífi eftir vel þekkta flokkun og ég held að tímarnir séu meira en tilbúnir fyrir það og aðrar kvikmyndir sem skoða póstmódernísk þemu eins og þessa! Og fyrir alla aðra sem eru ekki sama um það, djöfull er þetta bara fyndin gamanmynd sem vert er að horfa á á rigningarfullu laugardagskvöldi með popp á höndunum. Prófaðu það! Elskaði það!