„Sweeney Todd“ er að mínu mati einn af fáum „fullkomnum“ söngleikjum. Eins og "My Fair Lady" og "West Side Story" hefur það dásamlegt, gáfulegt tónverk. Það býður aðalhlutverkunum tveimur og nokkrum aukapersónum upp á áhugaverð hlutverk. Það hefur tímalaust þema, hefnd. Það hefur góðan húmor og er alveg jafn kraftmikið þegar það er sett fram á einfaldan hátt eða í stórum stíl."Sweeney Todd" segir frá einfaldlega ranglátum manni á iðnaðartímabilinu í Englandi. Það sýnir ómannúð mannsins í garð mannsins, hvernig í eigin orðum Sweeney: "Það eru tvenns konar menn. Það er sá sem situr á sínum rétta stað og sá með fótinn í andliti hins." Í viðleitni til að leiðrétta rangt sem honum var gert, gerir herra Todd áætlun um að hefna sín. Með hjálp frú Lovett, sem á kjöttertubúð undir Rakarastofu Mr.Todd, ákváðu þeir að láta „þeir fyrir ofan þjóna þeim fyrir neðan“. Ég var svo heppinn að hafa séð upprunalegu Broadway útgáfuna átta sinnum (sex sinnum) með Cariou og Lansbury, hinir tveir með Hearn og Loudon). Ég sá endurvakninguna með Bob Gunton og Beth Fowler, og nokkrum öðrum tónleikaútgáfum. Þó að tæknilegu hliðunum í þessari framleiðslu skorti, vægast sagt, tel ég að þessi kvikmyndaútgáfa sé sú besta. Lansbury og Hearn voru tveir bestu í þessum hlutverkum og þeir skemmta sér konunglega. Mjög gott aukaverk eftir Ken Jennings og Edmund Lyndeck. Þó Betsy Joslyn og Cris Groenendaal, sem ungu elskendur hafa nákvæmlega enga efnafræði, og eru í grundvallaratriðum unwatchable.9 af 10