Fyrsta ást. Unglingaást. Við höfum öll upplifað það jafnvel þótt það hafi ekki verið eins sætt og það sem sögupersónurnar deila. "Friends" gæti talist aðlögun á klassíkinni "Bláa lónið", upphaflega frá 1949, og endurgerð þess frá 1980 (sú vinsælasta, með Brooke Shields) og 1999 (með ungri Millu Jovovich). Á meðan "Bláa lónið" setur ungu elskendurna tvo á eyðieyju, án snertingar við siðmenningu, fer "Friends" þveröfuga leið og hún mun örugglega hljóma miklu sannari og verða erfiðari kvikmynd með samtímaáhorfendum. Paul og Michelle sem af mismunandi ástæðum snúa baki við fjölskyldunni og fullorðinsheiminum til að búa saman í litlu sumarhúsi í Suður-Frakklandi. Með því að hafa aðeins hvort annað og sakleysi þeirra í bernsku þróast vinátta þeirra hægt og rólega í miklu meira þegar þau berjast við að viðhalda sjálfum sér, í þessari ljúfu fullorðinssögu. Þessi mynd enn þann dag í dag er umdeild þar sem leikararnir eru unglingar og þeir líta vissulega út á þeim aldri sem tilgreindir eru í myndinni (15 og 14 1/2). Kvikmyndin inniheldur vísbendingu um barnaníð, nekt, lýsingar á unglingakynlífi og unglingsþungun. En hin raunverulega ágreiningur er ekki viðfangsefnið heldur sú staðreynd að ást Paul og Michelle er sett fram sem eðlilegt og heilbrigt samband. Þó að þetta hafi virkað vel fyrir strandaða elskendur á öðrum tíma og á eyðieyju, þá býður það upp á mjög erfið siðferðisleg vandamál að hafa þá í nútímalegu umhverfi. Lög sem banna samþykki kynlífs milli ólögráða barna eru í gildi í næstum öllum löndum og skortur á kynfræðslu hjá unglingum er talin ein af orsökunum fyrir fjölgun óæskilegra þungana og fóstureyðinga. Er kvikmynd eins og þessi bara barnaklám eða kjaftshögg til að láta okkur horfast í augu við eigin hræsni, varðandi nútímasamfélag sem kemur ekki til móts við táningsforeldra og lög sem klárlega ganga gegn mannlegu eðli og hormónaþroska en sem þarf til að koma í veg fyrir barnaníð? Er hormónaþroski samhliða tilfinningavexti? Þetta eru ekki auðveldar spurningar og flestum okkar mun líða óþægilegt með þær. Sem listrænt verk er þessi mynd í raun gleymdur og grófur gimsteinn. Handritið þróast af mikilli einfaldleika, að vísu nokkurri gleði, en dregur aldrei neina kýla til að koma skilaboðum sínum á framfæri, þó að það sé nokkuð hægt miðað við nútíma mælikvarða. Myndatakan er falleg og hún hefur mikla fegurð. Leikur söguhetjanna tveggja er breytilegur frá því að vera hræðilegur í sumum atriðum upp í stórkostlega saklausan og trúverðugan í öðrum. Popptónlist, ólíkt flestum framleiðslu nú á dögum, er notuð á smekklegan hátt og stundum tala textarnir hugsanir söguhetjanna. Á heildina litið er þetta yndislegt verk, jafnvel þótt siðferðisgildin séu ekki í samræmi við þitt eigið.