Byggt á skáldsögunni The Dismissal eftir Ermanno Rea, í meginatriðum fjallar sagan um hæga vináttu sem myndast milli ítalska viðhaldstæknimannsins Vincenzo Buonavolonta (Sergio Castellitto, sem má líta á sem illmenni konunginn í Prince Caspian, og var aðalhlutverkið í Bella Martha ) og kínverska þýðandann Liu Hua (Ling Tai). Þeir lögðu af stað á röngum fæti, þar sem sá fyrrnefndi aktaði hina síðarnefndu fyrir ónákvæmni hennar og hægar þýðingar á því sem hann vildi segja kínverskum fulltrúa sem hafði keypt búnað sem er gallaður. Vincenzo vill gera hið rétta, sem er sjaldgæft nú á tímum, og það er að segja væntanlegum kaupendum fyrir fram gallana sem og ranghala sem kaup þeirra myndu hafa í för með sér, og í ljósi þess að hann er truflaður yfir því að samningurinn gekk enn. framundan, tekur hann sér frí til að búa til íhlut sem myndi laga hlutina. En það þýðir líka að ferðast til Kína í leit að hinni fimmtugu vél, sem reynist vel falin, og virðist hafa horfið sporlaust. Með fyrstu tregðu hjálp Liu Hua, lögðu þeir af stað í þessa fjársjóðsleit frá borg til borgar, sem færir okkur til fábreyttra staða í Kína, í burtu frá Peking og Shanghai, til borga eins og Wuhan, með iðnaðar eins og bakgrunn eins og t.d. stálmyllur og kjarnorkuver með reykhöggunum sínum í kringum landslagið. Hin volduga Yangtze-á kemur líka fram. Á leiðinni koma venjulegir gripir slíkra ferðasögumynda við sögu, svo sem að læra menningu, hugsjónir, mat og í rauninni skilningur á því að heimurinn sé án ókunnugra, ef aðeins maður reynir að reyna að tengjast. Þó að vísbendingar séu um einhverja rómantík milli aðalhlutverkanna tveggja, gerði það sig sjaldan að umtalsefni, fyrr en kannski seint í myndinni (hey, andstæður laða að, ekki satt?) Fyrir utan helstu iðjuver og verksmiðjur fáum við að sjá ýmsar sumarbústaðaiðnaður, eins og saumakonur sem vinna í svitabúðum eins og umhverfi, og ég trúi því að Cotton líka, ásamt núðlugerð. Sem kvikmynd veitti hún mér tækifæri til að ferðast án þess að yfirgefa sæti mitt til að fylgjast með, og heiður fyrir að hafa ekki dæmt af siðferðilegum háum vettvangi um arðrán og þess háttar. Og hrósa líka fyrir myndina að taka þátt í samræðum byggða á móðurmáli persónanna, frekar en (og ég skal ekki nefna nöfn hér) einhverri annarri kvikmynd/þvermenningarsamvinnu þar sem samræður eru þvingaðar talsetningar og komu út óeðlilegar, og sannarlega pirrandi. Sumum gæti fundist aukapersónurnar líka vera of góðar og opna alltaf faðm sinn og dyr fyrir útlendingi, en ég myndi ímynda mér að kannski í dreifbýlinu hafi fólk almennt tilhneigingu til að vera einlægara, vingjarnlegra og í rauninni ekki lent í rottukapphlaupinu til að traðka á öðrum, eða láta traðka á sér. Ef það er einhver skilaboð til að taka með úr myndinni, fyrir utan þá staðreynd að ég nefndi að heimurinn væri án ókunnugra, minnir ég sjálfan mig á að sumt af efninu Mér finnst mikilvægt, gæti ekki verið svo fyrir aðra. Mikilvægi er eitthvað sem maður leggur á eitthvað annað og grundvöllur þess fer í raun eftir því hvernig við skilgreinum mörkin sem við setjum. Þannig að miðað við takmarkaðan líftíma okkar, þá held ég að ég ætti að létta mig aðeins meira, lifa og leyfa mér að lifa, og stundum sóla mig í þeirri blekkingu að fáfræði gæti verið sæla.