Þýski útrásarvíkingurinn og stór-hambone leikarinn Paul Muni, sem sá aldrei atriði sem hann vildi ekki tyggja upp, fer „blackface“ til að leika auðmjúkan mexíkóskan innflytjanda sem býr í Los Angeles og vinnur sig upp í heiminum. Ef þetta brakandi farartæki minnir einhvern á frammistöðu Al Pacino sem ómenningarlauss Kúbu í endurgerð SCARFACE, ekki vera of hissa. Persónurnar eru frekar svipaðar og báðar verða brjálæðislegar þegar handritið kallar á það. Rómönsku íbúar alls staðar ættu að vera mjög móðgaðir yfir frábærri frammistöðu Muni þar sem þessi svimi Mexíkói lifir ameríska drauminn, afleiðingarnar eru fordæmdar. Ég býst við að afi Benicio DelToro hafi ekki verið á lausu. Hin ung, bleikblína Bette Davis leikur eitt af ástaráhugamálum Muni; hún verður að lokum brjáluð af ást á Mr. Meh-hee-can Muni. Algjört kjaftæði, Davis er eina ástæðan til að horfa á þessa kynþáttafordóma. Það er algjörlega óráð undir lokin þegar Muni biður draumastúlkuna um að giftast sér - hvít ungmenni með einn af þessum stæltu, sviðslíku 30 hreim sem Hollywood elskaði svo mikið - og hún kallar hann villimaður og skepna, af „öðrum ættbálki“. Muni breytist strax í herra Hyde og eltir hana til ótímabærs dauða. Í lokasenunni segir iðrandi Muni edrúum presti sínum að hann sé að fara aftur til síns eigin fólks, sinnar tegundar. Lok kvikmyndar. Finis. Það er allt sem hún skrifaði. Muni var sagður hafa ráðið gen-oo-ine mexíkóska sem bílstjóra til að rannsaka talmynstur og líkamlegar venjur þessarar framandi veru. Yowza!