Ég reyndi. Guð má vita að ég reyndi að hafa gaman af þessum svissneska osti úr kvikmynd, en sagan var of full af holum, sum nógu stór til að keyra hestvagn í gegnum. Leiklistin var í heildina jöfn og persónurnar nógu yndislegar til að maður sjái eftir því að þær dóu eins og nýlega úðaðar rjúpur, tvístruðust til að deyja sinn eigin hræðilega dauða. Á heildina litið var það hins vegar ekki mjög ógnvekjandi. Eftir allt saman höfum við séð hryllilega fljótt hreyfingar tölur í bakgrunni síðan "The Brood" hvers vegna aftur þegar / og það var skelfilegt þá bara stutt. Þessi mynd leysti bara aldrei grundvallaratriði söguþráðsins og það er starf rithöfundarins. Eðlilega mátti búast við því að leikstjórinn taki upp á því að sagan hafi ekki verið skynsamleg. Eins og hver var leyniherbergið á bak við fataskápinn, hvers vegna dó blóðsvangi draugurinn ekki þegar hún fékk neglurnar eins og mælt var fyrir um í bókinni sem þeir lásu áðan? Af hverju sagði tölvan „game over“ fyrir persónu Frankie þó hann lifði? Listinn heldur áfram og áfram. Mér finnst í rauninni ekki þægilegt að mæla með þessari mynd þar sem hún lætur þér líða eins og þú hafir sóað tíma þínum og það var ekki nóg af launum á virkilega skelfilegum augnablikum.