Ég skal viðurkenna að ég var hlutdrægur þegar ég rifjaði þetta upp þar sem þetta var inngangur minn að seríunni. Ég sá þessa mynd í fyrsta skipti í ~2005 seint á kvöldin „Fear Friday“ á AMC, sem dregur oft svona óljósa gimsteina úr frystigeymslum fyrir nýjar kynslóðir. Ég gerði það að verkum að horfa á alla Amicus safnritaröðina áður en ég rifjaði upp einhverja þeirra hér til að vera viss um að ég hefði yfirsýn. Þegar ég lít til baka, þá met ég ennþá The House That Dipped Blood sem mitt uppáhald, þar á eftir koma Tales From The Crypt og síðan Asylum. Mér finnst allir þættirnir sem gera þessa seríu heillandi --- uppskerutími 60/70 kvikmyndagerðarinnar, hrollvekjandi til fyndnar, langsóttar sögur og alger breskleiki í þessu öllu saman í baktónlistinni ---- kom betur saman hér en nokkur hinna í heildina. Myndin fjallar um mjög gamalt enskt sveitahús og ógæfuna sem steðjar að öllum sem þar búa. Fyrsta sagan fjallar um hryllingsrithöfund og eiginkonu hans, sem fluttu inn á þennan afskekkta stað til að fá frí frá borginni svo hann gæti einbeitt sér að sínum ástríðu. Hann býr til morðóða persónu sem heitir Dominic og fer fljótlega að lenda í miklum erfiðleikum með að greina raunveruleikann frá skáldskap. Það er lúmsk physchedelia hér í gegnum kvöl hans sem mér fannst skemmtileg en samt hrollvekjandi. Ó og þessar hræðilegu stuðningstennur (þá eru þetta aftur breskir leikarar, kannski voru þeir ALVÖRU!!!) Önnur sagan er sagan um einmana gamlan mann (Peter Cushing) sem hefur flutt hingað til að komast undan einmanaleika sínum, en það versnar bara þar sem hann er ofsóttur af týndri ást. Hann virðist hafa fundið mögulega hjálpræði á staðbundnu (mjög hrollvekjandi) vaxsafni, en það kemur í ljós að hann hefði verið miklu betur settur einn.......Þriðja sagan inniheldur frábæran Christopher Lee (uppáhalds breski hryllingsleikarinn minn ) sem einstæður faðir með frekar truflaða og rækilega hrollvekjandi unga dóttur. Hann er stöðugt á varðbergi gagnvart því að hún lendi í hlutum sem hún ætti ekki að gera --- eins og galdra! Hún hefur náttúrulega hæfileika til þess, með góðri ástæðu. Lee er frábær hér sem ískaldur agamaðurinn, sá maður hefur sanna hæfileika til að leika persónur sem eru gjörsamlega lausar við hlýju!! En þrátt fyrir sitt besta, lærir litli vandræðagemsinn í raun og veru forboðna þekkingu og slæmir hlutir fylgja í kjölfarið......Þessi lokasaga er saga um tortryggilegan gamlan gamaldags leikara sem finnst ungi leikstjórinn sem hann er að vinna með ekki vera hæfur til að fanga almennilega vampírumynd, allt niður í gæði búninganna og sérstaklega skikkjuna hans. Svo hann fer í gamla forvitnibúð um miðja þokukvöld til að fá eitthvað meira "ekta". Lítið veit hann að hann hafi tekið upp alvöru ekta vampíruskikkju! Að setja hann á um miðnætti hefur frekar áberandi áhrif. Þegar ég var komin að þessari fjórðu og síðustu sögu var klukkan orðin 3 að morgni og ég gat ekki alveg haldið mér vakandi í fyrstu tilraun (ekki af leiðindum). En ég upplifði eitthvað sem ég hef mörg hundruð sinnum, forvitnilega tengingarupplifun sem ég upplifi við kvikmyndir eða tónlist þegar ég svaf inn og út úr svefni og myndin/tónlistin verður hluti af draumi mínum!! Frábær skemmtun!! Þessi undarlega saga var fullkomin fyrir það og virtist miklu skelfilegri í fyrsta skiptið en hún var í raun vegna þess að ég vaknaði strax þegar hann var svífinn af krafti kápunnar og gat ekki alveg skilið hvað gerðist í fyrstu. Stuttu seinna kom hin yndislega Ingrid Pitt, leikkona á kvikmyndasettinu sínu, í heimsókn og hann varaði hana við að fara í kápuna á miðnætti --- en hann þurfti ekki að hafa fyrir því, því hún var algjör vampýra sjálf. Hringjandi lyklaborðshringurinn sem fylgdi þegar hún flaug í áttina að honum á stiganum var einfaldlega hysterískt!! Og aftur í hálfsofandi ástandi mínu, virtist frekar ruglingslegt! Til hliðar: Gakktu úr skugga um að þú náir Lee og Pitt ásamt hinni töfrandi Amicus stjörnu Britt Ekland í klassísku kvikmyndinni The Wicker Man (1973). Veikasti hlekkurinn hér var fléttun á milli sagna, en miðað við sögurnar sjálfar er þetta klassík! Hlutlægt myndi ég segja að þriðja sagan væri best, en mér líkar sú fjórða mest vegna þess að hún fær mig til að brosa svo mikið. Mjög mælt með fyrir hryllingsaðdáendur og ef þú ert breskur hryllingsaðdáandi er það skylda! Ég myndi segja að það væri þess virði að skoða seríuna í tímaröð ef þú getur. Síðasta myndin í þessari seríu, Monster Club (1980) er vissulega sú veikasta. Mér finnst fyrstu 3-4 myndirnar fyrir utan hina stundum miðlungs Torture Garden (1967) bestar, en ef þér líkar við einhverja þeirra ættirðu að horfa á þær allar að minnsta kosti einu sinni. Þú munt líklega koma aftur oftar til að horfa á eftirlætin þín.