Craig Brewer er nú opinberlega rithöfundur/leikstjóri sem ég mun sjá hvaða kvikmynd sem er eftir, sama hversu illa hún kann að líta út. Frumraun hans, Hustle and Flow, var í uppáhaldi hjá mér frá því ári, með tilfinningaþrunginn söguþráð og raunsæjar, skekkanlega persónur. Ég var ekki alveg viss um hvað ég myndi enda á að hugsa eftir að hafa séð þetta framhaldsnám. Leikarahópurinn virtist frábær, stiklan notaði tónlist á áhrifaríkan hátt, hins vegar virtust góðar líkur á að hún færi yfir í fáránleika, og það hratt. Sem betur fer hittir Black Snake Moan öll sín mörk. Leikurinn er stórfurðulegur, skrifin frábær og klippistíllinn, sem og samsett tónlist, heillar alla leiðina. Brewer virðist vera meistari í því að fá persónur sínar til að hafa réttu blönduna af bæði samúð og illsku þegar þær halda áfram á brautum sínum í átt að endurlausn. Fyrsta augnablikið sem ég vissi að ég væri í góðgæti var í styttri inneignarröðinni í upphafi . Eins og hann gerði með Hustle and Flow, leggur Brewer tónlistina fullkomlega yfir breiðskjámyndirnar með einfaldlega titluðum leturgerðum sem koma upp á kyrrstöðu. Fagurfræði sjöunda áratugarins var kærkomin og hjálpaði til að sýna að þetta yrði enn eitt frábært persónuverk til einskis þeirra frá þessum áratug af sumum af bestu kvikmyndum. Héðan héldum við áfram með stutta brotin úr lífi bæði Lazarus og Rae, hver vignettan speglaði aðra á meðan þeir ferðast til þeirrar örlagaríku stundar sem leiðir þeirra liggja að lokum saman. Klippingin á milli þeirra var fljótandi og viðeigandi frekar en að klippa skyndilega áður en atriðið fannst vera lokið með tilgangi sínum. Kærasti Rae fer til starfa í þjónustunni og eiginkona Laz yfirgefur hann fyrir bróður sinn. Hver og einn finnur fyrir einmanaleikanum og hverfur aftur til þess sem þeir vita í þeim aðstæðumRae til kynlífs og Laz í flöskuna. Aðeins þegar Rae er skilin eftir fyrir dauða í vegkantinum og bjargvættur hennar kemur frá bænum sínum til að taka við henni, byrjar loksins að skýrast rökin fyrir gjörðum þeirra. Samuel L. Jackson er frábær sem eldri blúsbóndinn sem reynir að sættast á líf hans með Guði og holdsins og sársaukann sem það hefur valdið honum. Það eru augnablik stóískrar hörku sem og góðhjartaðs við fanga/sjúkling sinn. Maður lítur eiginlega aldrei á uppsetninguna sem kómíska eða óraunhæfa vegna þess að hann selur það sem hann er að gera svo vel. Einnig er persóna Rae ekki hlekkjað mjög lengi, þrátt fyrir það sem eftirvagnarnir myndu láta þig trúa. Ástandið byrjar svolítið óþægilegt þar til við sjáum að keðjan var henni til góðs og er í raun aðeins notuð í einn eða tvo daga. Hvað þessa hlekkjaða stelpu varðar, þá ljómar Christina Ricci virkilega. Ég hef í rauninni aldrei séð hana sem neitt sérstaka, en þetta hlutverk er algjör bylting fyrir hana. Þessi stúlka er svo vandræðaleg að fyrri kynferðisofbeldi hennar hefur valdið henni mjög innst inni. Í hvert sinn sem hún er í burtu frá ástinni sinni byrjar hún að sjá leiftur af manninum sem tók sakleysi hennar í bernsku í burtu og klæjar að vera snert af hverjum manni sem er tiltækur til að láta myndina hverfa. Nymphomania hennar er ekki til ánægju, heldur til að lifa af áleitnum martraðum sem alltaf felast á bak við augnlok hennar. Ricci býr hlutverkið að fullu og sýnir öll tilfinningaleg áföll af miklum krafti og raunsæi. Einnig verður að nefna Justin Timberlake, sem sýnir aftur alvöru leikarahæfileika. Hvaðan þessi gaur kom hef ég ekki hugmynd um, en vonandi heldur hann áfram að taka fleiri kvikmyndir og stýra sér í burtu frá aðallega vitleysu sem hann dregur fram. Þótt hann sé ekki eins traustur og stöðugur og Hustle and Flow, er Moan enn í sömu röð í mínu huga, því þegar það er á er það stórbrotið. Undir lokin höfum við sannarlega hrífandi röð með "This Little Light of Mine" sem syngur út, og áðan sýnir samspil fanga og fanga, þegar keðjan er fyrst kynnt, framúrskarandi verk. Sannarlega töfrandi augnablikið er þó þegar Jackson syngur (já það er hann í gegn, eins og það hafi verið Terrence Howard í Hustle) titillagið á meðan þrumuveður öskrar og ljósin flökta. Ef ég sé ekki fallegri myndatöku allt árið, verð ég ekki hissa. Það sem þessir tveir gera fyrir hvort annað er dásamlegt og sýnir hvers mannkynið er megnugt. Eitt sem ég held að ég hafi mjög gaman af með verkum Brewer er sú staðreynd að hann sýnir ekki syndara verða endurleystar hetjur. Þess í stað sýnir hann okkur að sama hversu slæmt þú hefur verið, eða hversu slæmt lífið hefur verið, geta allir keppt við endurlausn og að vera betra fólk. Við höfum enga dýrlinga hér, heldur rangláta menn sem leitast við að rétta skip sitt. Hvort námskeiðið haldist rétt eða hvort það dettur aftur í myrkur veit í raun enginn, en að minnsta kosti geta þeir sagt að þeir hafi reynt eins og þeir gátu.