Þó að mörgum hafi fundist þessi mynd einfaldlega of hæg og einföld, tengdist ég henni virkilega. Það er enginn söguþráður sem slíkur, frekar er myndin í formi mannlegrar lífssögu um þrjár manneskjur sem eru föst upp í tré með manni að borða krókódíl í leyni einhvers staðar í vatninu undir þeim. Persónulega fannst mér leiklistin að mestu leyti mjög góð, þrátt fyrir hlutverkin voru stundum frekar krefjandi og ég fann fyrir hlýju til persónanna. Ástandið sem þeir voru í var alveg skelfilegt og ég fann virkilega til kvíða fyrir þeirra hönd. Mér fannst öll myndin alveg taugatrekkjandi vegna hreins hjálparleysis í aðstæðum þeirra og sífelldrar ógn við að lifa af. Krókódílabrellurnar voru meðhöndlaðar furðu vel fyrir svona lággjaldamynd, og trúðu mér, ég hef séð minn hlut af tvísýnu. krókmyndir. Veran hreyfði sig vel og hafði mikla ógn af sér og þó að áhorfendur sem ég var með virtust ekki vera of áhugasamir um myndina í heild sinni, þá hoppuðu þeir samt og andkuðu þegar krókódíllinn birtist. Hvað varðar handritið hefði ég gert nokkrar breytingar , sérstaklega undir lokin, en þetta var ekki stórt vandamál. Fyrir aðdáendur hægbrennandi hrollvekju sem gerist á sviðum raunveruleikans verður þetta grípandi mynd en því miður held ég að fyrir marga áhorfendur sem leita að spennuferð og hærra framleiðslugildi úr kvikmyndaupplifun sinni verði punkturinn einfaldlega sleppt.