-Mjög falleg rauðhöfðuð kona sem bíður eftir flugvélinni sinni hittir heillandi ungan mann sem hún tengist. Þegar þau tvö fara á flug og setjast við hlið hvort annars verður ungi maðurinn Jack banvænn þar sem hann hótar Lisu að annaðhvort skipta um herbergi sem stjórnmálamaður og eiginkona hans munu dvelja í, eða láta föður hennar deyja. Sjáðu núna, það er það sem þú gerist þegar þú flýgur þjálfara, svona hlutir gerast aldrei á fyrsta farrými.-Annars en að eiga í átökum sem eiga sér stað í flugi, hitt sem þessi mynd deilir með "Flightplan" er hreinn ótrúlegur *ef það er orð* sögunnar. Tilgangurinn með heildinni er að fá aðalpersónuna til að breyta herbergi stjórnmálamanns svo hægt sé að myrða hann sem er frekar sennilegt plan, en mun það ekki hafa verið auðveldara fyrir Jack að finna bara einhvern sem var tölvukunnugur og láta þá hakka sig inn í kerfi hótelsins? Unglingar í dag geta í rauninni gert hvað sem er með tölvur, svo ég er nokkuð viss um að það hefði verið auðveldara fyrir hann að einfaldlega fá einhvern til að breyta því með tölvu í stað þess að ganga í gegnum það vesen að njósna um Lísu og koma henni í þann vanda sem hún lendir á í myndinni.-Auk eitt sem kom mér mjög á óvart var hvernig enginn á áætluninni heyrði eitt einasta atriði sem þeir voru að tala um. Þetta er mjög lítil flugvél sem verið var að tala um hér og þar sem rödd þeirra var hæst af og til þá sýnist mér eins og aðrir farþegar hefðu átt að heyra eitthvað. En ég er 100% viss um að ég sé að lesa allt of mikið í það. Myndinni er ætlað að vera eins raunsæ og þáttur af "24" svo maður getur ekki verið ráðvilltur yfir slíkum flækjum. Þrátt fyrir allar kvartanir mínar er þetta samt mjög skemmtileg mynd sem skilar verkinu. Þetta er ekki nákvæmlega sú tegund sem þarf að loka heilanum á þér, en á sama tíma þarf hún ekki mikla greind til að njóta þess að fullu.-Mig þætti vænt um að sitja hér í þægilega stólnum mínum og rabba um frábæran leik í myndinni. en eiginlega get ég það ekki. Ég elska Rachel McAdams, ég elska Cillian Murphy og ég er hrifinn af Brian Cox, en þeir teygja ekki leiklistarvöðvana hérna. Það er í rauninni ekki mikið vandamál þar sem þetta er ekki myndin sem kvikmyndaver vonast til að vinna til margra verðlauna og leiklistin er ekkert smá hræðileg, bara ekki frábær. Wes Craven er ekki beint sá fyrsti sem kemur upp í hugann þegar maður hugsar um svona mynd, en hann stendur sig mjög vel miðað við þann tíma sem þeir fengu til að taka myndina og skort á dýpt í handritinu. Það var örugglega mikil framför á vonbrigðum „Bölvaður“ og eins mikið og mér líkaði að hann gerði eitthvað öðruvísi með þessari mynd, þá myndi ég samt elska að hann færi aftur að gera það sem hann gerði í fortíðinni, sem eru frábærar hryllingsmyndir, þ.e. talaði um áratugi eftir að hún kom út.-Eitt gott við myndina sem ég kunni mjög vel að meta var hversu stutt myndin var. Það er frábært að sitja og horfa á skemmtilega þriggja tíma eða svo mynd af og til, en nú á dögum er eins og sérhver mynd sem kemur út finnst of löng, þar sem þessi mynd fannst hún bara vera í réttri lengd. Ekki of langt og of stutt. Þeir eyða ekki tíma í að reyna að þróa persónurnar of mikið því þeir vita að þetta er ekki myndin fyrir það og með því gerðu þeir mjög flotta stuttmynd. Þar sem ég er mikill kvikmyndatónlistarnörd, verð ég að segja að besti hluti myndarinnar er ofursvalur söngur eftir Marco Beltrami. Það er virkilega gaman að sjá Beltrami fara frá því að skrifa hið fyrirsjáanlega efni yfir í frábæra tónlist sem hann er að gera núna. Ég er virkilega flott teknó/hljómsveitarefni sem hann gerir fyrir helstu titla. Verst að ég finn hvergi hljóðrásina, hefði virkilega elskað að hlusta á titlana hvenær sem ég vildi í stað þess að þurfa að skella inn DVD-disknum þegar ég vil heyra það.-Í heildina er þetta fínt fyrir það sem það er og á meðan það er langt frá því að vera frábært kvikmyndahús, ætti samt að sjá fyrir einhverjum litlum skemmtilegum og hálfum klukkutíma