Part Two tekur við... ekki þar sem síðasta myndin hætti. Sem hluti af hálf-hefðbundinni epískri 4+ klukkustund atburði Steven Soderbergh, eru tvær sögur Che sagðar sem klassískar „Rise“ og „Fall“ atburðarásir. Í öðrum hluta fer Che Guevara, sem hættir embætti sínu sem embættismaður á Kúbu og eftir misheppnaða tilraun í Kongó (aðeins í framhjáhlaupi sem minnst er á í myndinni), niður til Bólivíu til að reyna að koma af stað annarri byltingu í gegnum frumskóginn. . Hlutirnir ganga alls ekki eins vel skipulagðir, líklega vegna þess að Che var þá alræmda sem kommúnisti og byltingarmaður, og að hluta til vegna þátttöku Bandaríkjanna við hlið bólivísku ríkisstjórnarinnar, og auðvitað að Castro var ekki Það er í rauninni til baka fyrir Che. Eins og gengur, er seinni hluti Che dapurlegri, en að sumu leyti vitrari en fyrri hlutinn. Sem er skynsamlegt, þar sem Guevara þarf að þola lágan móral frá mönnum sínum, svik frá þeim sem eru í kringum hann, stöðug mistök nöldurs og nærliggjandi bænda, og á endanum af umlykjandi, stærri herafla. En það sem er enn sorglegra er að Guevara, sama hvað, mun ekki gefa eftir. Maður getur litið á þetta sem ótrúlegan styrk eða banvænan galla - kannski hvort tveggja - en það er líka ljóst hvernig maður byrjar að sjá Che, ef ekki fullkomnari ávöl, þá sem eitthvað meira samúðarfullur karakter. Að vísu drap hann og tók af lífi og fannst hann réttlætanlegur alla leið. Og samt fer það að virka á áhorfandann í merkingunni frumstig samúðar; atburðarásin þar sem heilsu Guevara versnar án lyfja, sem leiðir til hneykslanlegrar hnífstungunar á hesti, er ein eftirminnilegasta og ánægjulegasta kvikmynd allrar kvikmyndar á þessu ári. Aftur er vald Soderberghs á frásögnum sterkt, ef það er stundum örlítið tregt. (skiljanlegt vegna mikils sýningartíma), og einni eða tveimur senum finnst það bara algjörlega skrítið (Matt Damon?), en þetta eru minniháttar skuldbindingar. Ef ég fer að þessu sinni í beinu litamyndavélaraðferðina, er þetta næstum eins og hrein stríðsmynd að hætti hermanna, sögð af mikilli alúð fyrir mennina í hópnum, sem og Guevara sem Drottinn yfir þessum hópi, og hvernig hlutirnir minnka niður lokasenuna. Og eins og alltaf er Del-Toro á toppnum í leik sínum, í hverri senu, hverju slagi með því að þekkja þennan gaur svo vel - með góðu og illu - að hann kemur eins nálægt útfærslu og mögulegt er. Á heildina litið mynda þessir tveir hlutar Che glæsilegan pakka: Saga sem drama í sannfærandi stíl, góð fyrir áhorfendur jafnvel þótt þeir þekki Che ekki eða, betra, ef þeir hugsa ekki mikið um hann. Það er svo sérstakt. 8,5/10