THE ODD COUPLE eftir Neil Simon setti upp fyrirmynd að mörgum síðari leikrita hans. Felix Unger og Oscar Madison voru óviðeigandi pöruðu herbergisfélagarnir í frumritinu, sá fyrrnefndi var vandlátur og snyrtilegur, sá síðarnefndi slenskur og lauslátur. Simon myndi endurskrifa (minna farsællega) leikritið á tíunda áratugnum sem NÝJA ODD PAR, með kvenkyns herbergisfélaga. Hann gerði það að blönduðu pari (kona með dóttur sinni og karl) í THE GOODBYE GIRLS. Hann gaf henni einnig auka ívafi árið 1973 með THE SUNSHINE BOYS, Broadway-smelli með Jack Alberson og Sam Levine í aðalhlutverkum sem Al Lewis og Willie Clark, hinir öldruðu, hálfgerðu Vaudevillians. Hér er "íbúðar" vandamálið minnkað í hóp tveggja manna sem þola ekki hvor annan. Kvikmyndin frá 1976 lék Walter Matthau í hlutverki Willie og George Burns sem Al. Reyndar hugsar Al líklega ekki algerlega illa um Willie - Willie er sjúklegur varðandi Al. Fyrst hafði Al litlar venjur, eins og að spýta óvart örlítið þegar hann sagði orð sem byrja á bókstafnum „t“ og stinga aðeins Willie með vísifingri á sviðinu. Í öðru lagi lét Al af störfum þegar eiginkona hans dó. Willie var ekki tilbúinn til að hætta störfum (og hefur verið að neyða frænda sinn og umboðsmann, Ben (Richard Benjamin) til að reyna að fá honum vinnu í auglýsingum. En Willie man ekki línur nema þær séu fyndnar og heldur áfram að tuða yfir þeim. Þannig að hann sjaldan er fær um að vera til loka æfingu fyrir auglýsingu. Ben er beðinn um að ná þeim tveimur aftur saman fyrir lifandi atriði af frægasta skets þeirra í sjónvarpsþætti um amerískar gamanmyndir. Hann kemur Al með til að sjá Willie og neistar byrja að fljúga, þar sem hvorugur getur fundið út hvað hinn er að gera (og þetta er bara á æfingu. Ofan á það er Willie að krefjast breytinga (minniháttar, en þeir henda Al) eins og að segja "ENTER!!! " þegar Al bankar á dyrnar. Upphafsæfingin er misheppnuð, en Ben tekst að koma þeim á upptöku af þættinum. Spurning hvort þeir nái að klára atriðið í fullbúnu prógramminu eða muni Willie fara í hálsinn á Al? Leiðtogar, Matthau, Burns og Benjamin, standa sig mjög vel með einlínumyndirnar, sem minna oft á vaudeville-smellur (dæmi: „Brjóstverkir...ég fæ brjóstverki Willie frændi. Á hverjum fimmtudegi kem ég hingað og fæ brjóstverk!" "Svo, komdu á föstudögum!"). Benjamín reynir að sanna djúpa ást sína á frænda sínum, þó að gróf ytri skel Matthau geri það erfitt (hann sléttast aðeins þegar hann ræðir dýrðina dagar í vaudeville). Matthau hefur aðeins betri tök á raunveruleikanum (í fyrstu) en Burns, sem virðist aldraður með því að endurtaka sjálfan sig - en í raun og veru er tilfinning Matthau fyrir höfnun frá heiminum sem einu sinni klappaði honum lof í lófa gerir hann síður tilbúinn til að haga sér almennilega. Burns er ekki aldraður - hann tekur hlutunum rólega. En hann virðist mun ánægðari með að sætta sig við starfslok sín. Ég kalla þetta loka "Voyage of Discovery" fyrir nútíma Lewis okkar og Clark. Al og Willie fara fram úr gömlu myndunum sínum, þar sem þeir enda smám saman á endanum átta sig á því að þeir eiga meira sameiginlegt á gamals aldri en þeir héldu. Jafnvel hinn grimmilegi Willie viðurkennir að Al gæti verið (fyrir honum) sársaukafullt, en hann var fyndinn maður.Burns var ekki upphaflega valið fyrir hlutverkið af "Al Lewis" (sem sagt Dale í liðinu Smith og Dale). Jack Benny var. Benny hefði líklega staðið sig vel, en heilsuleysi neyddi hann út (hann lést árið 1975). Burns (sem síðast var þátttakandi í kvikmynd var í THE SOLID GOLD CADILLAC árið 1956 sem sögumaður) skilaði svo frábærri frammistöðu að hann fékk "Óskarinn" sem besti leikari í aukahlutverki og átti að hafa feril í kvikmyndum á næsta áratug í kvikmyndum eins og Ó GOD!; Ó GUÐ, ÞÚ Djöfull; og FARA Í STÍL. Hann lést árið 1996, 100 ára gamall, eftir að hafa sannað að hann var meira en bara ljómandi hreinskilinn maður fyrir eiginkonu sína Gracie Allan.