„Dolemite“ er áhrifamikil saga Dolemite (verður að elska kvikmyndatitla um blaxploitation), fyrrverandi svikara sem ætti líklega enn að vera í fangelsi. Hann lendir í vandræðum með löggur, vini, eiturlyfjasala, konur, vændiskonur og samfélagið almennt. Hann er bara ekki svo viðkunnanlegur gaur. Myndin er það ekki heldur, þó hún sé enn bráðfyndin og þess virði að horfa á hana. Hin fádæma forsendan er sú að Dolemite (leikinn af eins mikilli ákefð og stjarnan Rudy Ray Moore getur öðlast) sé í fangelsi fyrir glæp sem hann segist ekki hafa framið. Þegar eiturlyf lemur eða eiturlyfjabrask eða eiturlyf eitthvað er við það að fara niður, sleppir varðstjóri honum til að stöðva það, eða hjálpa því, eða bara horfa á það. Ekki mjög skýrt. Það eina sem ég veit er að mér var ekki kunnugt um að réttarkerfið leysir sakfellda til að leyfa þeim að sanna sitt eigið sakleysi. Fáfræði mín, býst ég við. Söguþráðurinn er flókinn og ekki mikilvægur, í grundvallaratriðum fer Dolemite um að drepa fólk (venjulega með mjög illa dansað karate), stunda kynlíf og bölva fólki, stundum jafnvel ríma líka. Gleði myndarinnar er algjört vanhæfni hennar og algjört skeytingarleysi í málinu. Ég hætti að telja fjölda skipta sem ég sá boom mike eftir að hún var í einni senu allan tímann (um tvær mínútur af myndinni). Ég hætti að velta því fyrir mér hvers vegna varðstjórinn væri að horfa niður á þar sem Dolemite sat, jafnvel eftir að hann stóð upp og gekk um, þegar þeir skáru aftur til upphafsskotsins og Dolemite sat aftur á óskiljanlegan hátt. Ég hætti að velta því fyrir mér hvers vegna Dolemite klæddi sig svona þegar hann var nakinn á götunni til að skipta um, því hann vildi ekki fara inn í bílinn sinn með ljótu (les: venjulegu) fötin sem fangelsið gaf honum. Og ég hætti að spá í hvar hann lærði karate þegar hann kippir hendinni á magann á gaur og sker hann einhvern veginn upp. Eina skiptið sem ég var örlítið stressaður og spenntur var þegar ógeðslegi, slappi hvíti borgarstjórinn gengur um algerlega nakinn með ekkert nema handklæði hangandi um hálsinn sem hylur hann varla. Þú heldur áfram að segja "Cut away...cut away...cut away" en þegar þeir gera það ertu þegar orðinn tilfinningalega ör. Myndin er fáránleg á allan hátt sem hægt er að hugsa sér. Moore sem Dolemite, er annað hvort fyndinn, flottur eða bæði. Ef þú ert að leita að slæmri kvikmynd hefurðu fundið hana með "Dolemite."