Eftir að ferli hans sem rómantískur aðalmaður lauk seint á sjöunda áratugnum lék Rock Hudson í mörgum mismunandi verkefnum, þar á meðal sjónvarpsþáttum og minni kvikmyndum. Hins vegar tel ég að "fósturvísir" sé hans eina ferð sem vitlaus vísindamaður og það er líklega gott mál. Ég býst við að hann hafi þurft á vinnunni að halda. Þegar hann keyrir um eina dimma og stormasama nótt, slær hinn ljómandi dr. Paul Holliston (Hudson) og slasar Doberman, sem hann kemur með aftur í rannsóknarstofuna sína (sem lítur að nokkru leyti út eins og rakur kjallari í miðvesturríkjunum). Honum tekst svo að ala upp ófæddan hvolp hundsins utan móðurkviðar, svo hann ákveður náttúrulega að gera það sama við manneskju. Hann elur Victoria (hina fallegu Barböru Carrera) upp frá fóstri á sama hátt. Victoria stækkar á ótrúlegum hraða og blómstrar fljótlega í glæsilega unga konu. Fyrirsjáanlegt er að hlutirnir fara mjög úrskeiðis. Eftir að hún hófst, fer mágkona Hollistons Martha (Diane Ladd) að velta fyrir sér hvaðan unga konan kom og Victoria sjálf byrjar að sýna merki um óstöðugleika og ofbeldi. Lokaþátturinn er einn langur bíleltingur beint út úr "Smokey and the Bandit", en eftir það verður Victoriasem hefur elst á átakanlegan hátt á örfáum mínútum, ráðist af ofsafengnum Holliston, sem reynir árangurslaust að eyðileggja vanskapaða sköpun sína ásamt ófætt barn þess. Öllu þessu fylgir öskrandi dekk, öskrandi vélar, eldur í bílum og mikið af sírenum. Hinn slappi endirinn“ hópur sjúkraflutningamanna sem vinna ákaft að Victoriu á meðan Holliston iðrast af eftirsjá“ er erfiðari en hrollvekjandi. Þrátt fyrir að vera nýkomin árið 1976 er þessi mynd mjög gömul. Eini munurinn á þessu og mörgum vitlausum vísindamyndum frá 1940 er að Hudson leikur aðalhlutverkið frekar en Boris Karloff. Leikmyndin eru frekar ódýr og mjög gamaldags fyrir áhorfendur í dag, að því marki að spóluupptökutæki Hudsons er á stærð við ísskáp. Mikið af athöfninni fer fram á illa upplýstu rannsóknarstofu. Hudson gengur í svefni í gegnum ógeðslega hlutverk sitt og gefur til kynna að hann sé sannarlega uppþvegin kvikmyndastjarna, á meðan Ladd og Carrera eru miklu trúverðugri. Það kemur á óvart að Roddy McDowall birtist stutta stund sem skákmaður. Vegabréfavídeóflutningurinn er mjög ófullnægjandi, lítur út eins og hann hafi verið gerður úr lélegu VHS eintaki með heimilisbúnaði. Ef þú ert með nostalgíu til 1976, horfðu á þetta einu sinni bara til að segja að þú hafir gert það. Annars skaltu horfa á fótboltaleik eða sápuóperu í staðinn.