Seymour Cassel gefur frábæra frammistöðu, kraftaferð. Leikur hans sem ætlaður uppþvotta strandhesti Duke Slusarski mun alltaf eiga stað í hjarta mínu. Myndin fjallar um nörd sem var nýkominn á ströndina í von um að heiðra drauma látins bróður síns. Það sem hann fær eru lame brim hijinks. Strákar að svindla, krakkar að slást og krakkar að verða fullir að fara að horfa á brimheimildarmyndir með öllum bænum LA á föstudagskvöldi. Duke tekur nördinn til sín og reynir að kenna honum hvernig blak er eins og að snerta konu. Næst þegar konan mín talar til baka mun ég láta eins og ég sé að slá boltann. Aftur að Seymour Cassel. Endir myndarinnar breytast í gott drama, þar sem fyrri helmingur myndarinnar hafði í raun ekkert vit í. Duke spilar frábæran blakleik, þann besta sem hann hefur spilað í meira en tíu ár. Það hvernig atriðið er tekið er fallegt. Þú getur fundið hjartað sem þessi maður hefur fyrir leiknum og ástina að vera á ströndinni. Þessar fimm mínútur munu fara niður sem ein af mínum uppáhalds allra tíma. 3/10 Bad to Fair, restin af myndinni var léleg.