Bæði Robert Duvall og Glenn Close léku hlutverk sín af svo mikilli trúverðugleika að ég einfaldlega grét. Hlutverk Glenn Close sem Ruth sýndi að hún vildi takast á við ástandið, en hún var undir yfirráðum eiginmanns síns. „Leyfðu honum að hugsa um hvað hann gerði,“ sagði persóna Robert Duvall, Joe, staðfastlega. Sagan sýndi sveitafjölskyldu sem glímdi við dauða sonar fyrir slysni af hendi bróður síns, kallaður "The Stone Boy", sem þýðir að hann var svo pirraður og óvart yfir því sem hann gerði að hann varð tilfinningalega lamaður. Svo undir lokin þegar persóna Jason Presson, Arnold, lét ókunnugan mann útskýra þetta allt, var ég svo niðurbrotinn fyrir hans hönd að ég hugsaði í raun um sumt af hræðilegu hlutunum sem ég gerði í lífi mínu. Ég persónulega og samsamaði mig persónu hans. Hlutverk Frederick Forrest og Gail Youngs, bættu EKKI miklu við myndina. Ég hugsaði um Frederick Forrest, sem lék andstæðinginn, kvenkynsbróður Ruth, Andy, sem skíthæll sem gerði ekkert til að reyna að hjálpa ástandinu. Eiginkona hans, Lou, sem Gail Youngs leikur, virkaði eins og brjáluð kona sem sló Arnold í kring um sig af gremju yfir eigin vandamálum án samúðar og kenndi honum um vandræði sín. Ég gæti eiginlega EKKI vorkennt þessum tveimur. Þrátt fyrir að Lou hafi reynt að halda hjónabandi sínu saman, tókst henni ekki. Bæði tókust EKKI við vandamálum sínum á áhrifaríkan hátt. Þeir gerðu eiginlega EKKERT fyrir myndina og voru algjörlega fáránlegir. Minniháttar hlutverk Wilfreds Brimleys sem afinn var, snertandi því hann var eina persónan sem sýndi Arnold nokkra athygli. Mér fannst hlutverk hans hefði átt að vera útfært. Leikmennirnir voru bara að gera það sem þeim fannst vera fullnægjandi og nægjanlegt. Hins vegar fannst mér endirinn svo góður að ég brosti og grét gleðitárum. Mér leið vel. Hillermans voru aftur fjölskylda. Mig langaði eiginlega að vera hluti af þessari fjölskyldu. Þeir voru svo raunsæir.