„Rauða drottningin drepur sjö sinnum“ eftir Emilio Miraglio (1972) er næstum því fullkomnasta dæmi um giallo sem ég hef nokkurn tíma séð, og blandar öllum nauðsynlegum þáttum í einn óheiðarlegan plokkfisk. Í fyrsta lagi, og afar mikilvæg fyrir mig, hefur hún flókið, snúið plott sem á endanum er fullkomlega skynsamlegt, og morðinginn hér kemur ekki alveg út úr vinstri vellinum í lokin. Sagan, sem snýr að röð óhugnanlegra morða (þú veist nú þegar hversu mörg úr titli myndarinnar, ekki satt?) sem gerist í að því er virðist uppfyllingu fornrar spádóms um tvær systur, er um að ræða og morðingjann, rauðklæddan. mynd með geðveikum hlátri vitlausrar konu, er bæði ógnvekjandi og eftirminnileg. Sérhver frábær giallo krefst yndislegra aðalleikkona, og hér erum við með heilmikið úrval, með hina fáránlega fallegu Barbara Bouchet í fararbroddi sem önnur systranna tveggja og í öðru af fyrri hlutverkum hennar, Sybil Danning, sem lostafullur flakkari í tískuhúsi Barböru. . Annar nauðsynlegur þáttur í yfirburða giallo er grípandi, auðmjúkur skora og Bruno Nicolai útvegar einn fyrir þessa mynd sem ætti að vera með þér í marga daga. Glæsilegt landslag? Athugaðu aftur. Myndin er að mestu leyti tekin upp í Würzburg í Þýskalandi og er svo sannarlega skemmtun fyrir augað. Allt í lagi, allt í lagi, en hvað með þessi morð? Eftir allt saman, er það ekki það sem gialli snýst um? Jæja, það gleður mig að segja frá því að flestir áhorfendur ættu að vera vel sáttir við hinar ýmsu hnífa, skotárásir, hnífa og annað blóðbað sem þessi mynd diskar upp á smekklegan hátt...svo ekki sé minnst á dulmálin, skrítna draumaröðina, rottur og leðurblökur (og MJÖG af þeim líka!), tilvísanir í eiturlyf, nauðgunaratriði, hinar skyldulegu rauðu síldar og, í persónu Ugo Pagliai, dásamlegur fremstur maður fyrir kvenkyns áhorfendur. Eins og ég sagði, fullkominn giallo. Og enn betra, þessi DVD-diskur er frá fína fólkinu hjá No Shame, og þú veist hvað það þýðir: glæsileg prentun og fullt af aukahlutum, til að ræsa! Takk strákar!