Persónulegur smekkur ræður ríkjum þegar kemur að því að tala um kvikmyndir eins og þennan dýrmæta litla gimstein. Langt aftur á níunda áratugnum, snemma á níunda áratugnum, uppgötvaði ég þessa mynd, eins og svo margar sem voru gefnar út á þeim tíma, „Night Patrol“ „Bad Manners“ eða jafnvel „King Frat“, listaverkin og útskýringarnar aftan á kápunum freistuðust og stríddu. þú. Að sjálfsögðu þegar þú ert á aldursskeiði, myndir af þessu tagi sem ég hef þegar nefnt sem og efni eins og "Screwballs" og margt annað, fangaði ímyndunaraflið, og sem betur fer man ég mörgum árum síðar eftir sumum með væntumþykju og sumum með fyrirlitningu. kvikmyndir sem hjálpa til við að viðhalda ást minni á slíkum tegundum eins og skopstælingum eða pastiches. Gerð mörgum árum eftir mikla velgengni "Animal House" og eftir að hafa séð hvernig það hafði gengið niður í gegnum árin, ég veit núna að það væri engin leið að þessi mynd myndi eclipse the box office bucks fá fyrrnefnda né myndi það sitja í minningunni, líkt og í National Lampoon's Vacation. Ef ég á að vera heiðarlegur, hefur ekki allt sem hefur borið National Lampoon merkið verið stórkostlegur árangur, þó fyrir mig er Class Reunion enn einn af uppáhaldsmyndum mínum allra tíma, með persónum sem þekkjast samstundis, eins og hinn fáláta Bob Spinnaker sem Gerrit Graham lék til fullkomnunar, svo góður í "Terrorvision" eftir Charles Band sem enn situr í fortíðardýrð æsku sinnar. Eða hvað um Stephen Furst er hrokafullur og ballsy snúa sem menntaskóla lata drukkinn kynlíf brjálaður rassinn Hubert Downs.Sweet as. Sem fær mig til að hugsa. Eins og ég sagði þegar, persónulegur smekkur þolir ekki. Fólk getur verið svo grimmt, þannig að það mun aldrei vinna nein verðlaun eða líkjast jafnöldrum sínum innan grínheimsins. Það hefur þó nokkra kosti. Að vera eitt af fyrri handritum skrifuð af John Hughes, sem síðar átti eftir að gera eitt af mínum eigin uppáhalds verkum hans "Weird Science" auk þess að hafa dásamlegan þematitil sunginn af hinum frábæra Gary U.S. Bonds. Hvað meira get ég segðu, þetta er kvikmynd sem bíður bara eftir að verða enduruppgötvuð, aftur og aftur.