"A Damsel in Distress" er svo sannarlega ekki einn af betri söngleikjum Fred Astaire. En jafnvel slæmar myndir Astaires áttu alltaf góðar stundir. Í "Damsel" er Astaire Jerry Halliday, bandarísk tónlistarstjarna sem er staddur í London á tónleikaferðalagi. Hann hittir Lady Alice Marshmorton (19 ára Joan Fontaine), fallega enska erfingja, sem hoppar aftan í leigubíl sem hann tekur til að flýja hóp aðdáenda. Jerry telur að Alice sé neydd í hjónaband af henni. rík frænka. Hann reynir að bjarga henni úr herragarði fjölskyldu sinnar, en kemst fljótlega að því að starfsfólk hússins er að veðja um það hvaða skjólstæðingur Lady Alice muni giftast. Keggs (Reginald Gardiner) brúðhjónin, og Albert (Harry Watson), brjálæðingur húsdrengurinn, skiptast á um að hjálpa og skemmdarverka ástarsambandi Lady Alice og Jerry til að tryggja að þeir vinni veðmálið. Þessi söngleikur hefur margvísleg vandamál. Fyrst er það söguþráðurinn, byggður á skáldsögu eftir P.G. Wodehouse (sem samdi handritið). Sagan er hæg, sársaukafull og taugaspennt. Þegar Fred er ekki að dansa verðum við að þola endalausar pirrandi atriði þar sem (a) Fred er í rómantík með Joan Fontaine eða (b) Keggs og Albert eru í samræðum á móti þeim og hvort öðru. Butlerinn og húsdrengurinn eru sérstaklega pirrandi. Þetta eru einvíddar skúrkakarakterar, svona gaurar sem þú vilt bara kýla í munninn. Þú vildir að þeir myndu hverfa af skjánum og leyfa Fred að dansa. Astaire þjáist í fjarveru venjulegs félaga síns, Ginger Rogers. Joan Fontaine er dapurleg aðalkona í þessari mynd og er misskilin í söngleik. Hún hefur lítið að gera fyrir sig, karakterlega séð, annað en yndislega andlitið og fallega brosið.George Burns og Gracie Allen eru með í ferðina, sem fréttamaður Jerrys og kurteisi ritari hans. Tvíeykið bætir mjög þörf efnafræði við söguþráðinn og Gracie er með skemmtilegar línur, en hún er líka stundum mjög pirrandi. Leikstjórn myndarinnar eftir George Stevens er ekki vel unnin. Stundum er kvikmyndatakan hræðileg og ekki í fókus. Það er fjöldi útivistarsena á afar þokukenndum götum til að reyna að sannfæra áhorfendur um að við séum í London, ekki Hollywood. (Þeir hljóta að hafa notað tonn af þurrís í þessari mynd.) Það jákvæða er að lögin eftir George og Ira Gershwin eru frábær og eru orðin klassísk söngstaðal. Og auðvitað er dansinn í myndinni einstakur, þökk sé Astaire og danshöfundi hans, Hermes Pan. En söngleikurinn og dansnúmerin eru illa notuð og illa sviðsett. Stundum virðast leikararnir byrja að syngja og dansa vegna þess að það er kominn tími til að þeir fari að syngja og dansa. Tónlistarnúmerin virðast af handahófi sett inn í hlykjandi söguþráðinn. (Á einum tímapunkti stígur þjónninn út fyrir herragarðinn og brýst inn í einleik í óperettu án skýrrar ástæðu.) Tölurnar innihalda:  "I'm Dancing and I Can't Be Bothered Now" -- Fred dansar vel á a Þokufull umferðarfull London gata. Hann stundar frábæran „reyr-snúning“ með rúlluðum regnhlíf - en númerinu lýkur of fljótt þegar Fred hoppar á tveggja hæða rútu sem fer fram hjá. (Í Broadway söngleiknum, "Crazy For You," gerði Harry Groener mun betri útgáfu af þessu númeri með hópi kórstúlkna.)  "Put Me To The Test" - Fred, George og Gracie gera tríótappið dans í ensku sumarhúsi. George og Gracie passa Fred skref fyrir skref, en númerið endar illa með því að allir sparka hvor í annan að ástæðulausu.  "Stiff Upper Lip" (The Fun House Number) -- Í skemmtigarðshúsi, Fred, George og Gracie skemmtu þér við að dansa á gólfinu sem snýst, snýst tunnu og með skemmtilegu hússpeglunum. Þetta er besta númer myndarinnar, en það verður stundum svolítið endurtekið.  "Things Are Looking Up" -- Fred og Joan Fontaine dansa eitt dansnúmerið sitt saman í myndinni og svífa um bakvið skóginn á sveitabýlinu. . Sem betur fer er þetta mjög einfalt dansnúmer því Joan er ekki mikill dansari.  "A Foggy Day in London Town" -- Fred ráfar um þokukennda herragarðinn á kvöldin og kurrar um þokudaginn þegar hann hitti Joan fyrst í London. Stundum lítur hann út eins og hann sé ekki viss um hvaða leið hann er að fara í þokunni -- svipað og söngnúmerið sjálft.  "Nice Work If You Can Get It" -- Frábært lag sem er misnotað í myndinni. Meðan á félagsvist í herragarðinum stendur, dregst Fred inn í kór af ósvífnum söngvurum sem syngja þetta lag af tilviljun. Í hvert sinn sem Fred tekur þátt, horfa hinir söngvararnir á hann eins og þeir vildu að hann færi. (Aftur, Harry Groener gerði betra dansnúmer með þessu lagi í "Crazy For You.")  "Drum Dance Number" -- Þar sem Fred og Joan eru að flýja, þarf Fred að hætta og gera eitt síðasta steppdansnúmer á meðan þeir lemja a trommuhópur. Eins og venjulega er þetta frábært dansnúmer. En það er algjörlega engin þörf á því, nema til að lengja myndina. Tilgerðarlegasta augnablikið í myndinni kemur þegar Fred ákveður að stökkva af háum steinsvölum við sveitabýlið til að sanna ást sína á Joan Fontaine. Þegar hann stekkur af svölunum finnur hann hentugan staðsetta trapisu - það er rétt, *trapeza* - hangandi í nærliggjandi tré. Fred (eða réttara sagt áhættuleikari í fötum hans) grípur trapisuna og sveiflast til jarðar úr henni. Myndin er þess virði að eiga hana á DVD fyrir dansnúmerin einni saman, en þú ert í þakkarskuld við gaurinn sem fann upp Fast Forward takkann á þér. fjarlægur. >>FF takkinn gerir þér kleift að fara í gegnum hinar leiðinlegu atriðin í myndinni til að komast að dansnúmerunum.