Cult-leikstjórinn Lucio Fulci er líklega frægastur fyrir dásamlegar Zombie-myndir sínar frá níunda áratug síðustu aldar sem færðu honum réttan orðstír sem „Guðfaðir Gore“. Algerlegasta mynd Fulcis er hins vegar frá árinu 1972 og þó hún sé örugglega grátbrosleg og ofbeldisfull er hún ekki nærri því eins blóðug og margar aðrar myndir hans. "Non Si Sevizia Un Paperino" aka. "Don't Torture A Duckling" frá 1972 er ekki bara langbesta mynd Fulcis, þessi hrífandi og algerlega ljómandi Giallo er einn af algerum hápunktum tegundarinnar. Töfrandi andrúmsloftið og hrífandi spennan, frábæra sizílíska umgjörðin, forvitnileg saga, snilldar frammistöður eða ákafur augnablik af hreinu áfalli - ég veit ekki hverju ég á að hrósa mest við þennan snjalla Giallo! „Don't Torture A Duckling“ skilar sannarlega kvikmyndalegri fullkomnun á öllum sviðum, sem gerir hana að algjöru meistaraverki ítalskrar hryllingsmynda. Öfugt við aðra Gialli eru það ekki tælandi fegurðardrottningar sem eru drepnar ein af annarri, heldur litlir strákar sem falla. fórnarlömb morðingja á lausu. Lík lítilla drengja finnast í sveitum Sikileyjar. Á meðan lögreglan leitar í örvæntingu að morðingjanum er litli bærinn í rauninni fullur af undarlegu fólki og bæjarbúar öskra á sökudólg...Myndin er ótrúlega spennuþrungin og ósveigjanleg alveg frá upphafi, með grófu, myrkri og stöðugt spennuþrungið andrúmsloft sem á enn eftir að finna jafningja. Leikaraframmistaðan er meðal þeirra bestu í ítölskum hryllingsmyndum. Tomas Milian (einn af mínum persónulegu uppáhaldsleikurum) er frábær í aðalhlutverki, sem blaðamaðurinn Andrea Martinelli sem er að rannsaka glæpina. Sexy Barbara Bouchet skilar bæði augnkonfekti og frábærri frammistöðu. Jafn framúrskarandi frammistaða koma frá Irene Papas og Florinda Bolkan, sem er algjörlega frábær í hlutverki sínu. Hið frábæra tónverk eftir Riz Ortolani eykur snilldarlega spennuna og andrúmsloftið og myndin er snilldarlega tekin í heillandi sikileysku landslagi. Þótt hún sé ekki eins grátleg og margar aðrar Fulci-myndir, þá er þessi mynd örugglega grátbrosleg og ósveigjanleg í ofbeldi sínu, með nokkrum átakanlega hrottalegum senum."Don't Torture A Duckling" hefur allt sem ljómandi hryllingur krefst. Þetta er ekki alveg eins auðvelt að ná í og ​​flestar aðrar Fulci-myndir, en ég fullvissa mig um að leitin á því mun borga sig. Allir hryllingsaðdáendur VERÐA að sjá þetta persónulega uppáhald mitt og ég mæli eindregið með því að allir sannir kvikmyndaunnendur missi ekki af þessu. Meistaraverk!