Ég sá þessa í sjónvarpinu fyrir svo löngu síðan að ég man ekki hvenær hún var, en hún stendur samt upp úr sem ein skelfilegasta og óspennandi mynd sem ég hef séð. Það er samtímis lúmskur en ákafur ótti framkallaður af svörtu konunni sem leynist við brún rammans, ekki alveg greinilega sýnileg, svo að þér finnst (eins og lögmannshetjan), ekki viss um hvort það sé bara ímyndun eða ekki. Hún er líka ein af fáum myndum sem hefur virkilega gert mig hræddan við að halda áfram að horfa. „Framleiðslugildi“ verði hengd upp, góðar kvikmyndir snúast um hæfileika leikstjóra til að skapa andrúmsloft með kvikmyndum, leikurum, stöðum/leikmyndum, tónlist, athygli á smáatriðum og ... ímyndunarafl. Algjör gimsteinn.