Ég var ekki einu sinni fæddur þegar þessi sería kom út í Bandaríkjunum. Það tók um það bil einn áratug áður en bresk sjónvarpsstöð náði tökum á því. Reyndar var ég svo heppinn að sjá fyrsta þáttinn, þar sem The Lone Ranger var einn af mönnum sem lenti í fyrirsát og var slátrað. TLR var sá eini sem lifði af. Þótt hann væri illa særður var honum bjargað af Indverja sem átti leið hjá, sem heitir Tonto. Ég trúi því að hann hafi tekið að sér að klæðast grímu til að fela sanna sjálfsmynd sína af ótta við hefndaraðgerðir. En í staðinn gerði hann sig enn þekktari. Veit ekki hvort hann klæddist því í svefni. Þetta var laugardagsteið. The fanfare bugles af forleik William Tell forboði þjóta til sjónvarpsins, matur enn í hendi. Þó það varð mjög fljótt endurtekið, fyrirsjáanlegt hokum. Enginn afhjúpaði hann nokkurn tíma. Enginn fékk nokkurn tíma högg, enginn skaut hann út. Hann var aðeins of góður og aðeins of tjaldaður í kjólnum sínum fyrir flesta krakka. Greyið Tonto varð aftur á móti frænka hans Sally. Hann var alltaf að verða slengdur og bundinn og rænt og svoleiðis. Og hvað var hann alltaf að kalla The Lone Ranger? „King Savvy“ var almenn samstaða þar sem ég bjó. Það virtist gefa til kynna „hinn stóra kunna allt“ í indversku máli. En það hljómar eins og eitthvað annað, eins og herra Silverheels væri með talgalla. 'Kemosabe'; hvað í fjandanum er það? Seinna og minna vel seldu tvíeyki sem kallast 'The Range Rider' og 'Dick West' vann að lokum atkvæði mitt. Þetta skartaði Jock Mahoney með nakinn andlit, sem var barinn ansi rækilega í hverjum þætti og var með öllu minna tjald, minna frábær og trúverðugri. Samt; enn í dag get ég ekki heyrt forleik William Tell án þess að búast við klaufahlaupi og innilegu Hi-Oh Silver.Djöfulli fáviti.