Hinn eilífi gyðingur (Der Ewige Jude) hefur ekki það sem við í dag myndum kalla merki fræðilegs skjals: frekar en að nefna sérfræðinga eða heimildir til að styðja það sem það segir, segir hann einfaldlega, án andstöðu, því sem hann vill að við trúum (einn mun viðurkenna að bandarískar fréttamyndir frá því tímabili voru einnig mun minna stjórnað en nútíma áhorfendum virðist siðferðilegt, oft settar inn dramatískar senur og afgreiddar þær sem raunverulegt fréttaefni). Bættu við þennan stýrða áróður þá staðreynd að kvikmyndagerðarmaðurinn Hippler var að "predika fyrir siðtrúarmönnum," ekki svo mikið að biðja heiðna Evrópubúa um að hata gyðinga heldur að staðfesta þær tilfinningar sem svo margir þeirra hljóta að hafa haft þegar, til að hafa leyft helförina sem fylgdi í kjölfarið. . Veikasti hlekkurinn í rökfræði myndarinnar sýnir „rottu“-líkingu sína, þar sem hún heldur áfram að útskýra hegðun rotta, og bætir síðan einhverju við áhrifin „Jæja, gyðingar eru líka svona. Á sama hátt einkennir það gyðinga sem ljótt með því að sýna ljótt gyðingafólk í samanburði við aðlaðandi heiðingja; meðfylgjandi trúarstökk er að ljótt er slæmt. Myndin virðist nokkrum sinnum stangast á við sjálfa sig, til dæmis með því að ráðast á vestræna málara sem sýndu persónur Gamla testamentisins sem ljóshærða Evrópubúa; þar með viðurkennir textinn að svokallað „hebreskt“ þjóðerni sé í raun rótgróinn þáttur kristinnar menningar. Það sýnir líka gettógyðinga sem búa fúslega í óhreinindum sem eru sýktir af rjúpum, þrátt fyrir meintan fjársjóð sem þeir hafa safnað, og svífast síðan með því að segja að þessir sömu óæskilegir búi við auð og vellysting um leið og þeir yfirgefa gettóið. Tilviljun, hver myndi ekki? Notkun sena úr þekktri bandarískri kvikmynd, House of Rothschild, sýnir álíka óskýra útfærslu á rökfræði. Fyrst er myndin fordæmd fyrir að vera gerð af gyðingum; síðan er það greinilega notað af Hippler til að sannreyna blekkingar gyðinga (áðurnefnd tilgerð fátæktar hjá gettógyðingum, sýnd sem leið til að komast hjá skattlagningu, þó að "snúningur" Rothschild-persónunnar sé sá að gyðingar séu skattlagðir óhóflega); loksins er Rothschild-myndin enn og aftur dregin fram fyrir að gefa í skyn að hin fræga bankafjölskylda hafi fundið upp tékkareikninginn. Þessi augljósa óákveðni í því hvort bandaríska myndefnið sé sýnt jákvætt eða neikvætt gæti orðið skýrara við endurtekið áhorf, en við fyrstu sýn veldur það gruggugt kvikmyndaáhorf. Fyrir alla ófullkomleika Eternal Jew var ég fyrst hissa á því að IMDb áhorfendaeinkunn fyrir þessa mynd er eins há og hún er, bara feiminn við „5“ hingað til. Ég myndi segja að ástæðan væri sú að heimildarmyndagildi EJ hafi farið fram úr upprunalegum tilgangi sínum og býður okkur, óviljandi, inn í líf evrópskra gyðinga þar sem þeir myndu ekki sjást eftir nokkur ár. Það þarf varla að taka það fram að mjög léleg mynd gefur einnig sögulega innsýn í slæma, eða einfaldlega vonda, kvikmyndagerð sem verkfæri áróðursmeistara. Um þetta leyti ætti ég að búast við því að leikstjórinn Hippler myndi flippa aftur, spretta fram til að segja "Það var það sem ég ætlaði að gera allan tímann!" Atriðin sem sýna slátrun dýra eru sérstaklega hræðileg og sýna það sama og afar ómannúðlegt, þvert á ásetning Kosher-laga til að koma í veg fyrir þjáningar dýra. Ég óska ​​eftir því að einhver sem hefur séð myndina og hefur einhverja þekkingu á þessum verklagi tjái sig um hvort lýsingin sé rétt.