Leikstjórinn F.W. Murnau hélt viturlega fast við þögla kvikmyndamiðilinn sem hann þekkti svo vel til að fjalla um þessa sögu um líf innfæddra eyjamanna í suðurhöfum. Heimildarmyndastíllinn virkar mjög vel í fyrri hluta myndarinnar. Landslagið er fallegt og daglegt líf eyjabúa áhugavert að fylgjast með. Myndin missir þó skriðþunga þegar hún fer að einbeita sér meira að frásögn tveggja dæmdra elskhuga. Söguþráðurinn verður bara aldrei svona áhugaverður, þrátt fyrir að Murnau hafi höndlað hann vel. Hlaut Óskarsverðlaun fyrir bestu kvikmyndatöku, þó verðlaunin hefðu líklega átt að vera fyrir besta landslag. Þú getur í rauninni ekki þakkað DP fyrir að fá að skjóta á svona fallegum stað.