Ég býst við að þegar "Beat Street" kom á landsvísu kom "Flashdance" á sama tíma. Vandamálið með "Flashdance" er að það var aðeins eitt breakdansatriði og restin var djassdans og ballett. Það var ein af ástæðunum fyrir því að "Beat Street" var betri. Eina myndin sem gæti keppt við "Beat Street" virðist vera "Footloose", því báðar myndirnar beindust að því hvernig dans hafði verið notað af fólki til að tjá ýtrustu tilfinningar sínar. Breakdans atriðin í "Beat Street" koma rétt fyrir miðju. og í lok myndarinnar. Og ég elskaði þau öll. Næstum öll brotabrögðin komu fram í break jam senunum: hamarinn, blysurnar, hausinn snýst, sjálfsvígssiðan, brjáluðu fæturnir, dauðlegir, framsnúningurinn, fígúran fjögur --- næstum allt. Eins og " The Warriors“, „Beat Street“ er að vísu með ofbeldi sem tengist klíkulífinu í hip hop heiminum...en á mun ofbeldisminna hátt en það fyrra. Eina meiriháttar bardagaatriðið í "Beat Street" var þegar veggjakrotslistamaðurinn Ramon (sem í myndinni var skammstafað sem "Ramo") er eltur af keppinautameðlimi á neðanjarðarlestarbrautum New York borgar.....berjast hver við annan. þriðja teininn og báðir deyja af rafstuði á þeim teinum. Jæja, þó að þessi eltingarsena hafi endað á hörmulegan hátt, þá var betra að þeir dóu þannig en að blóð sprakk úr byssuskoti. Flest gengisdótið í myndinni var veggjakrot sem tengist hip-hop menningunni og rapptónlist. Mikið af rapptónlist birtist í myndinni, vegna þess að hiphop-meðlimir notuðu rapptónlist til að afvegaleiða neikvæðar hliðar klíkulífsins. Jafnvel þemalag myndarinnar, sem lokaði fortjaldinu fyrir myndinni, var ekki bara virðing fyrir hip-hop menningu - það var líka virðing fyrir dauða Ramons. Við the vegur, á danssenunni sem kallast 'Tango , Tango', ég býst við því að kvenkyns trommuleikarinn í gryfjuhljómsveitinni undir stjórn leikkonunnar Rae Dawn Chong hafi verið Sheila E. sem kom fram.