Red Sonja er feril-skref-í-ranga átt fyrir Arnold Schwarzenegger. Eftir að hafa gert nokkrar sverð 'n' galdramyndir (sem Conan) hafði hann farið yfir í aðeins alvarlegri leikhlutverk í myndum eins og The Terminator og Commando, aðeins til að snúa aftur til sverðs 'n' galdrategundarinnar fyrir þetta 1985. . Það er erfitt að átta sig á því hvers vegna hann nennti því þetta er veikara en báðar Conan myndirnar í öllum mögulegum deildum. Að sögn átti þetta að hafa verið þriðja Conan myndin, en af ​​einni eða annarri ástæðu var áherslan færð yfir á aðalkvenpersónuna, rauðhærða hausinn, og gamli greyið Arnold fékk ótrúlega dauft aukahlutverk. Hugsaðu líka um leikstjórann Richard Fleischer sem hafði gefið heiminum klassík eins og 20.000 Leagues Under The Sea, Fantastic Voyage, The Boston Strangler og 10 Rillington Place. Í þessari - næstsíðustu mynd sinni - hefur Fleischer einnig stigið risastórt skref aftur á bak á ferlinum. Illa drottningin Gedren (Sandahl Bergman) vill stjórna heiminum og hún þarf ómetanlegan og öflugan talisman til að gera það. Hún og grimmur her hennar ráðast inn á varðstöð byggða prestskonum og stela umræddum talisman og myrða hjálparlausu prestskonurnar þegar þær fara. Ein af hinum látnu prestkonunum á systur sem heitir Sonja (Brigitte Nielsen), eldrauðhærða stríðsmann, sem þegar hún heyrir dauða systur sinnar sver hefnd á hinum illa Gedren. Sonja ríður yfir landið í leit að bæli Gedrens. Á leiðinni sækir hún ferðafélaga í líki drengs prins, Tarn (Ernie Reyes Jr) og lífvörð hans Falkon (Paul Smith). Hún hittir líka vöðvastæltan kappann Conan - því miður, ég meina Kalidor (!) - sem býðst til að taka þátt í leit sinni. Upphaflega vill Sonja ekki hjálp Kalidor (Arnold Schwarzenegger), heldur vill hún frekar sanna að hún geti tekist á við og sigrað óvini sína ein, en að lokum hlýnar hún honum og þiggur aðstoð hans. Rauða Sonja er ótrúlega léleg mynd, allt meira þegar maður veltir því fyrir sér að hún hafi verið gerð árið 1985 þegar sword 'n' sorcery tegundin var undir lok. Það virðist svo einfalt og amatörískt að það gæti hæglega verið talið að það sé snemma dæmi sinnar tegundar. Frammistaðan er léleg á heildina litið, allt frá vandræðalega OTT illmenni Bergmans til ótrúlega pirrandi dekraðar brjálæðingur Reyes til viðarkenndrar og óáhugasamrar hetju Schwarzeneggers. Nielsen er örlítið betri sem kvenhetjan - væntanlega full af eldmóði við tilhugsunina um að vera í sínu fyrsta aðalhlutverki - en hún er mjög svikin af heimsku handrits Clive Exton og George MacDonald Fraser. Kvikmyndin er full af fíflagangi, þar á meðal atriði þar sem Schwarzenegger sést í nærmynd að hakka niður vonda menn en í langmynd í sömu röð er ekki lík í sjónmáli. Tæknilega séð er það mjög óhæft líka, með ófullnægjandi tæknibrellur og skelfilega vélræn skrímsli. Það eru nokkrar bætur, eins og skemmtileg tónlist Ennio Morricone (Morricone eyddi miklum hluta níunda áratugarins í að útvega góða tónlist fyrir hræðilegar myndir, t.d. The Island, Treasure of the Four Crowns og Hundra). Önnur bótagreiðsla er þegar Giuseppe Rotunno lætur auga á staðsetningarnar - í rauninni er miklu meira ánægjulegt að horfa á fallegt landslag en leikarana sem standa í forgrunni! Það voru mjög fáar sverð 'n' galdramyndir eftir Red Sonju, svo að sumu leyti gæti hún farið í sögubækurnar sem myndin sem eyðilagði sína eigin tegund.