The Governess var, lang, mjög aumkunarverð mynd. Ég nota þetta orð ekki lauslega, þar sem það var satt að segja léleg afsökun fyrir kvikmynd. Ég kláraði að horfa á þennan þátt með aðeins eitt orð í huganum „af hverju“? Heiðarlega, þú gætir notað þessa spurningu í lok hvers atriðis í þessari mynd og það virðist eins og það passi. Það var svo mikið ósamræmi sem leiddi til skorts á þróun (bæði í sögunni og í persónunum) sem að lokum leiddi til mjög ruglingslegrar kvikmyndar þar sem leikarar ganga í gegnum hreyfingarnar í stað þess að gefa einhverjar skýringar. Atriði myndu eiga sér stað án fyrirboða, skilnings eða drif til algjörs endaloka. Það var eins og ég væri að horfa á nokkrar mismunandi hugmyndir settar saman án nokkurrar upplausnar. Leikarar voru að koma atburðum af stað sem virtust ekki passa við karakter þeirra eða voru í raun leyst. Þetta var mitt stærsta vandamál með þessa mynd. Algjört og algert skipulagsleysi þessarar myndar varð til þess að allir grunnflekkar hrundu niður með ósviknum „gáraáhrifum“ sem fannst í restinni af myndinni. Leyfðu mér að útskýra mig frekar á þessu skorti á samræmi í myndinni. . Ég myndi líkja þessari mynd við skál af kekkjóttum haframjöli sem var með sebrahest í. Það meikaði ekkert sens né var einhver rökfræði á bak við þetta allt saman. Minnie Driver var versti sökudólgur þessa verks. Línur persónunnar hennar voru dregnar mjög óljósar og næstum gegnsæjar. Hún myndi gera hluti eins og að tala um kynlíf allan tímann við systur sína, en samt virtist hún vera mjög opin fyrir kynlífsupplifunum allan tímann. Hún á sína fyrstu ástríðu í þessari mynd og það er enginn sársauki eða spenna. Það gerist látlaust og þetta virtist bara ekki passa við upphaflega samtalið sem við áttum í upphafi myndarinnar við Rosinu og systur hennar. Hún er mjög greind kona sem finnur óvart lausn á vandamáli Wilkinsons og vill allt í einu hafa fullan rétt á uppfinningu hans? Þetta var ruglingslegt og algjörlega tilviljunarkennt. Er það ekki öðrum augljóst að kennsluaðferðir hennar voru ekki til. Hver sem var með réttu ráði gat séð að hún var ekki að kenna dóttur Cavendish neitt. Skyndilega og óþægilega sambandið sem myndast af handahófi milli Driver og Jonathan Rhys-Meyers fékk mig næstum til að hlæja upphátt. Ég hélt kannski að ég hefði uppgötvað einhverja töfra í þessari mynd þar sem Rhys-Meyers bókstaflega „púffaði“ inn í atriðið og olli allt í einu óþarfa drama. Það fannst leikstjórinn (eða rithöfundurinn) halda að upprunalega sagan færi hvergi hratt, þannig að með því að bæta þessari handahófskenndu persónu við gætum við ef til vill fært söguþráðinn aðeins fram (eða rugla minna kvikmyndaáhugafólkið). Jæja, það blekkti mig ekki, ég sá að hann var næstum því "klippa-og-líma" karakter sem notaður var til að styrkja þegar veiklaða sögu. Ekki láta mig byrja á endanum, sem hafði ekkert samræmi við restina af sögunni. Aftur með því að nota „klippa og líma“ aðferðina þurfti höfundur þessarar myndar leið til að enda bara söguna og þetta var eina lausnin sem þeir gátu komist að. Það er leiðinlegt þegar leikarar eru neyddir til að gera hluti úr karakter en ég býst við að það sé nafnið á leiknum í Hollywood. Lagaðu þar til það er alveg brotið, eða að minnsta kosti hægt að bjarga. Það sem eftir var af sögunni var óspennandi dribbling. Það voru kannski handfylli af snyrtilegum kvikmyndatöku augnablikum þar sem þú sást að það var einn sneið af sköpunargáfu að reyna að ná hámarki ásamt nokkrum stangum af sæmilegri, tímabils tónverki, en ekkert til að skrifa ömmu um. Meiri fjölskylduuppbygging með einhverjum sterkari kynningum hefði getað styrkt þessa mynd aðeins meira, en eins og ég sagði áður, með því að skilja opnar senur eftir liggja í kringum alla myndina muntu upplifa sprungu í grunninum þínum. Það sem kann að virðast vera traust saga mun að lokum slitna með tímanum og í lok þessarar myndar fannst mér húsið vera að molna ofan á mig. Wilkinson leikur sitt eðlilega sjálf í þessari mynd, á meðan Driver vildi greinilega ekki verða nakinn, en allir aðrir gerðu það líka (ég verð að fara til læknis eftir að þessar myndir voru brenndar inn í augun á mér eeewwww). Einnig klæddist hún sama kjólnum alla daga. Þetta var ógeðslegt og ég fann lyktina af henni í gegnum sjónvarpið. Kynlíf og óhreinn þvott. Nú er frábær kvikmynd fyrir þig! Það virtist bara vera einhver möguleiki á sveimi hérna, en í staðinn var þetta bara rusl. Engu var svarað, spurningum virtist falla eins og snjór í Alaska og meðalmennskan virtist ráða ríkjum. Á heildina litið hefði þetta getað verið ágætis mynd sem sameinaði kröftug þemu vísinda og ástar saman, en í staðinn var hún bara aumkunarverð. Ég get ekki lagt nógu mikla áherslu á þá truflandi staðreynd að persónur voru að ganga í gegnum hreyfingar án nokkurs konar fyrirframútskýringa. Ég þarf ekki kvikmyndastundir sem eru gefnar mér eins og barni, en eitthvað hefði átt að gera til að byggja grunninn. Mundu bara eftir haframjölinu með sebralíkingu sem ég notaði. Ef þú varst jafn ruglaður með það og ég, þá muntu alveg skilja myndina The Governess, en ef þú vilt frekar sebrahesta í haframjölið þitt þá er þessi mynd kannski fyrir þig! Einkunn: * af *****