De Sica er að verða einn af mínum uppáhalds leikstjórum, en þessi kom mér í opna skjöldu. Smilandi fávitaunglingur verður leiðtogi samfélags ólöglegra landnema á eyðisvæði fyrir utan Mílanó. Þetta er ítarleg og glitrandi saga af saklausum fátækum fjöldanum, heill með illum kapítalista og kveikjuglöðum lögreglusveitum, en hægt og rólega þróast hún yfir í töfrandi fantasíusögu þar sem drengurinn Toto þróar með sér ótakmarkaða ofurhetjukrafta. Ég hafði það hingað til með síbrosandi Toto eftir 10 mínútur, og þegar galdurinn tók við var ég skilinn eftir í rykinu. Það voru svo margar frábærlega skipulagðar myndir, svo margar góðar persónur meðal landnámsmanna, að ég hélt áfram að það væri sóun að myndin væri ekki alvarlegri með efninu. Samtenging nýraunsæis og fantasíu kemur frekar út sem tilraun af „sjáðu-hvað-við-getum-líka-mamma“ en sem fullþróað verk/listaverk.