Ég skil ekki. Þar sem ég er ekki gagnrýnandi er ég ekki að meta gæði leiklistarinnar, sem mér finnst trúverðugt, gott. Ruglið mitt liggur við innihaldið. Er enginn annar viðkvæmur fyrir því að þessar tvær ótrúu konur voru að réttlæta framhjáhald sitt við karlmenn sem voru að berjast og blæða til að tryggja áframhaldandi frelsi fjölskyldna sinna og lands síns. Hefði ekki átt að vera formáli þar sem okkur var tilkynnt hvort mennirnir kæmust heim og ef svo væri, hvaða áhrif hafði framhjáhald „konunnar“ þeirra á þá? Á meðan þessar konur voru að sænga skjólstæðinga sína af einmanaleika, töldu þær að eiginmenn þeirra nytu þess að vera skotnir á meðan þeir stóðu frammi fyrir dauða eða sundrun daglega? Þeir hugsuðu alls ekki um eiginmenn sína! Aðeins af sjálfum sér. Fyrirgefðu mér, nema þegar þeir vildu að eiginmenn þeirra deyja.