Núna á þessum tímum þar sem næstum hverri annarri frétt felur í sér umræður um vatnsbretti, myndir af Abu Ghraib eða sögur af nauðungarvistun í Guantanamo-flóa, er „Gending“ Gavin Hood um það bil eins uppfærð og tímabær. kvikmynd eins og alltaf er líkleg til að koma út úr afþreyingarmyllum almennra Hollywood. Hún er ekki, að neinu leyti ímyndunarafl, fullkomin kvikmynd, en ekki heldur verðskuldar hún þá gagnrýni sem hún hefur hlotið af hendi gagnrýnenda alls staðar að úr hugmyndafræðilegu og pólitísku litrófinu. Hugtakið „flutningur“ vísar til hæfileika CIA að handtaka þá einstaklinga sem það grunar um hryðjuverkaviðskipti, síðan að flytja þá í leyni til erlendra ríkja til að yfirheyra þá og pynta þá um óákveðinn tíma, allt án þess að lögregla fari fram. Anwar El-Ibrahimi er egypskur maður sem hefur búið í tuttugu ár í Bandaríkjunum. Hann á bandaríska eiginkonu, ungan son og nýtt barn á leiðinni. Hann virðist afar ólíklegur frambjóðandi hryðjuverkamanns, en dag einn, án viðvörunar eða skýringa, er Anwar handtekinn og færður á ótilgreindan stað þar sem hann verður fyrir hrottalegum pyntingum þar til hann viðurkennir aðild sína að hryðjuverkasamtökum sem Anwar segist ekki vita neitt um. um.Hin neikvæðu hlið, „Rendition“ höktir af og til í frásagnarhæfileikum sínum, bítur oft aðeins meira af sér en hún getur tuggið bæði hvað varðar söguþráð og karakter. Miðpunkturinn sem virðist vera Douglas Freeman, nýliði CIA umboðsmaður sem er fenginn til að fylgjast með „yfirheyrslu“ Anwars í höndum egypskra embættismanna. Vandamálið er að, eins og rithöfundurinn Kelley Sane hugsaði um og Jake Gyllenhaal leikstýrði, virðist Freeman vera of barnalegur „strákur“ til að vera mjög trúverðugur umboðsmaður og hann fær ekki þann skjátíma sem hann þarf til að þróast að fullu. sem karakter. Við vitum lítið um hann í upphafi og enn minna, að því er virðist, í lokin. Hann „fer í gegnum hreyfingarnar“ en við lærum lítið um manninn innra með okkur. Þannig að án þess að hafa sterka þyngdarpunkt til að halda þessu öllu saman, líður myndin stundum eins og hún sé að losna í sundur, með söguþætti fljúga í allar áttir. Svipað vandamál kemur upp með óánægða eiginkonu Anwars, leikin af Reese Witherspoon, konu sem við fáum aldrei að vita mikið um fyrir utan það sem við sjáum á yfirborðinu. Gyllenhaal og Witherspoon hafa báðir reynst ágætir leikarar undir öðrum kringumstæðum, en hér eru þeir bundnir af takmarkandi handriti sem leyfir þeim sjaldan að fara út fyrir eina endurtekna tón í leik sínum. Hvað gerir "Rendition" að endanlega kraftmikilli kvikmynd. , er gríðarlega alvarleiki viðfangsefnisins og hvernig tvær samtímis hlaupandi söguþræðir falla glæsilega inn í hvort annað í lok myndarinnar. Það gæti verið aðeins tilgerðarlegri saga en við hefðum kannski viljað um þetta efni, en hey, þetta er Hollywood þegar allt kemur til alls, og myndin verður að bera nokkra virðingu fyrir væntingum fjölda áhorfenda ef hún á að fá grænt ljós, hvað þá að líta dagsins ljós sem fullklárt verkefni. sem gerir furðu flókna persónu úr aðalspyrjandanum/pyttaranum. Meryl Streep, Alan Arkin og Peter Sarsgaard láta líka að sér kveða í smærri hlutverkum. Sérstaklega ber einnig að nefna hlýja og litríka kvikmyndatöku Dion Beebe. Einfaldar myndin málin of mikið? Líklega. Staflar það þilfarinu í þágu fórnarlambsins pyntinga og gegn illu stjórnarhernum? Algjörlega. (Maður spyr sig hvernig myndin hefði leikið ef Anwar VÆRI raunverulega hryðjuverkamaður). Samt hefur myndin þor til að stíga á umdeilda jörð. Það er ekki hræddur við að varpa fram vandræðalegum spurningum eða hætta á að sumir séu óánægðir með þá pólitísku afstöðu sem það tekur. Það veltir hreinskilnislega fyrir sér spurningunni um hvernig HELDUR þjóð fast við harðunnu meginregluna um „borgararétt allra“ í ljósi hryðjuverka og ótta. Og hversu mikið hugrekki þarf til að fólk með góðan vilja standi loksins upp og segi „nóg er komið,“ jafnvel á hættu að vera stimplaður hryðjuverka-friðþokkafullur og óþjóðrækinn af valdamönnum? (Kvikmyndin afneitar heldur ekki á nokkurn hátt raunveruleika öfgafullra íslamskra hryðjuverka). Þannig að hafna „flutningi“ út í hött væri að leyfa hinu fullkomna að vera óvinur hins góða. „Rendition“ er kannski ekki fullkomið, en það ER gott og það hefur eitthvað að segja um heiminn sem við lifum í núna. Og það eitt og sér gerir það mjög þess virði að skoða.