Rétt eins og allur leikarinn og áhöfnin veit allt um kvikmyndagerð. Þessi mynd fjallar um ævintýri og vandræði nútímans cockney vampírumorðingja, og aldagömul hrækti á vampíruáhugamann sinn sem virðist vera lúinn. Sá söguþráður í sjálfu sér angar af klisjum og loforðum um leiðindi þegar kvikmynd er á jafn litlum mælikvarða og þessi, og það er einmitt það sem þú færð. Í fyrsta lagi vil ég segja að ég hafna kvikmyndum alls ekki vegna þess að þær eru B-myndir, reyndar sumar af uppáhaldsmyndum mínum eru B-myndir eins og Jesus Christ: Vampire Hunter, en þessi missir marks um einn mílu. Allir sem hafa einhverja þekkingu á litlum lággjaldamyndum munu vita að leiklistin er sjaldan grípandi og tilfinningaþrungin, en Razor Blade Smile skapar a alveg ný vídd við að hamra það á skjánum. Sumt af svokölluðum leikaraskap er bara ólýsanlega lélegt, þar sem persónur spúa út kjánalegum eintökum sem falla flatt og orðræða sem tjáir um það bil jafn miklar tilfinningar og sannfæringu og lýkur eftir nokkrar hestaróandi lyf. Stór hluti myndarinnar er einnig tekinn upp. af vampírupersónunum, ekki síst söguhetjunni, sem blaktar að óþörfu, sýnir fáránlega stórar vampírutennur sínar og andar mjög hátt frá sér. Það verður bókstaflega að gerast í næstum hverri senu að minnsta kosti einu sinni og varð fljótt pirrandi og tilgangslaust, eins og þessi mörg útlit af slökum kjálka, sem talið er að ógnvekjandi vampíruandlit, hafi verið notað til að fylla aðeins tíma og púða út restina af þessari drullusamloku af kvikmynd. Öfugt við það sem sumir hinna gagnrýnenda trúa hér, þá finnst mér þessi mynd (sérstaklega leikstjórinn) vera að reyna að taka þessa mynd alvarlega í mörgum hlutum. Mikið magn af of dramatískum hasarmyndum og öfgafullum nærmyndum virðist benda mér til þess að leikstjórinn hafi virkilega viljað að fólk fyndi þessa mynd og gerði hana lögmæta fyrir tegund hennar en ekki skopstæla hana, og honum mistókst það hrapallega. Tilraunirnar að meintum smekklegum kynlífssenum koma út sem kómískar og kjánalegar og hasaratriðin eru stundum einfaldlega heimskuleg. Einnig var endir þessarar myndar ein veikasta og aumkunarverðasta niðurstaða sem ég hef séð á kvikmynd, B-mynd eða ekki. Þegar kvikmyndir á borð við þessa neyða þig til að sitja í gegnum klukkutímana af sjálfum sér aðeins til að vera verðlaunaður með „ó, þetta var allt leikur“ enda er það í raun sjúkt. Það finnst niðurstaðan í "samsærinu" eins og eftiráhugsun leikstjórans að hann hafi áttað sig á síðasta tökudegi vegna þess að þeir voru búnir að líða undir lok kostnaðarhámarks síns. En ég hef ekki metið þessa mynd sem eina stjörnu þrátt fyrir yfirþyrmandi vitleysa, og þetta er vegna eina plúspunktsins sem ég get raunverulega gefið þessari mynd. Viljandi eða ekki, það var fyndið. Ég er nokkuð viss um að hlutirnir sem mér fannst fyndnir voru ekki ætlaðir til að vera, og mér fannst flestar tilraunir til ósvikinna gaggs vera árangurslausar, en þegar hún er horft á með vinum er hún góð mynd til að taka Mikka úr.