George Carlin er líklega uppáhalds grínistinn minn. Ég hef séð svo mörg af sérsmíðunum hans og jafnvel fengið tækifæri til að sjá hann koma fram í beinni útsendingu. Hann hafði ákveðna tortryggni sem höfðaði alltaf til mín. Síðustu 2 sértilboðin hans (Life is Worth Losing sérstaklega og Complaints and Grievances) hefur vantað ákveðinn anda og innihald. George virtist of þungur, gamall og þreyttur (svo ekki sé minnst á að koma úr endurhæfingu). "ÉG SAGÐI EKKI AÐ MÁTA ÞAÐ"! Allavega. Lífið er þess virði að missa var sérstaklega hörmulegt þar sem hann var of þungur, óánægður, að koma úr endurhæfingu (þar förum við aftur...) og einstaklega ófyndinn. Ef það var leið til að vorkenna grínista án þess að hrekkja hann af sviðinu náði George því með Life is Worth Losing. Það er eins og New Millennium og Post 9/11 Ameríka hafi verið að troða anda George. The bs var orðið of stórt til að stjórna. Endurkoma er að hluta til vel með It's Bad for Ya! Þessi sérstaka er umbreytingunni lokið. George er ekki lengur að reyna að endurvekja dýrðardaga sína. Hann er í fullri sátt við aldur sinn, að vera gamall og að takast á við yfirvofandi dauðahorfur. Hann hefur sætt sig við að vera gömul SOB og er hrifinn af því. Þetta er betra en fyrri sértilboð hans, en samt langt frá Jammin' í New York. Það er svolítið sorglegt. Athuganir hans eru ekki í fremstu röð lengur og virðast meira Andy Rooney en Lenny Bruce. George er ekki George lengur. Hann er ekki lengur að gagnrýna okkur heldur er maðurinn í háa kastalanum sem bendir á hvernig hlutirnir voru og hversu ólíkt nútímalífið er. Þetta er framför frá fyrri tveimur sértilboðum, en George hefur ekki, sem stendur, endurheimt sína gömlu dýrð (ef nokkurn tíma). Honum hefur verið fækkað úr gagnrýnum félagslegum og pólitískum stingandi athugasemdum í að mestu leyti persónulegar frekjur. Þegar hann fer í pólitík hefur hann enn eitthvað að segja. Það er mjög afleitt (sérstaklega ef þú hefur séð eitthvað af fyrri verkum hans), en það virkar samt einhvern veginn, öfugt við tilviljunarkenndar gífuryrði hans sem skortir ákveðna þýðingu fyrir utan babyboom kynslóðina. Síðustu 25 mínúturnar eru það besta sem þessi sérstakur hefur upp á að bjóða. Í bili mun ég tilbiðja sólina og biðja til Joe Pesci um að George geti endurskapað sjálfan sig sem fremstu sjöttamann. Það eru 50/50 möguleikar. Lífið virðist vera orðið leiðinlegra fyrir George og „list“ hans er nú líf hans. Þetta er skref í rétta átt frá fyrri 2 sértilboðum hans, en er langt frá sínu gamla sjálfi. Hvert fer hann héðan? Hann gæti aldrei endurgreitt sig en kannski getur hann umbreytt/betrumbætt þessa nýju gamlingja rútínu. Hér er að vonast eftir 7 orðum í viðbót sem þú getur ekki sagt í sjónvarpinu eða að minnsta kosti vindmyllu sem hann ræður við.