Þegar söngleikir voru ekki sýningargluggar fyrir danshöfunda fengum við frábærar myndir eins og þessa. Þar sem ég var mikill aðdáandi bæði Wodehouse og Fred Astaire var ég ánægður að sjá þessa mynd loksins. Ekki alveg blanda af Wodehouse og Hollywood, en nógu nálægt. Sumt af ameríska vaudeville-húmornum, snjallslátturinn ekki fyndinn skríll, stangast á við breska húmor Wodehouse. En þegar á heildina er litið, lætur amerískan stíll amerískar persónur líta út fyrir að vera raunverulegar frekar en pappaskopmyndir. Nokkrar frumlegar sviðsetningar fyrir dansnúmerin, þar á meðal hið frábæra tívolí með snúningsgólfum og skemmtiseglum, bæta meira en upp fyrir skortinn á Busby Berkley yfir toppdansnúmerið. Þeir virðast miklu raunsærri, ef þú gætir nokkurn tíma ímyndað þér að fólk byrji að syngja og dansa sem raunsæi. Skortur á Ginger Rogers og Eric Blore skaðar ekki myndina, í staðinn leyfa þeir mismunandi dýnamík persónunnar að koma fram. Það er líka gott að hafa ekki vitur sprunginn, einlægur ástarhugur. Þess í stað höfum við blíðlegan einlægan ástaráhuga, mun meira í takt við unga aðalskonur Wodehouses.