Ég hef séð kvikmyndina Lost Horizons frá 1973 og lesið marga dóma um þessa mynd. Ég er sammála því að flutningurinn hafði mörg tækifæri til umbóta en ólíkt öllum þeim sem eru að leita að hinni fullkomnu mynd með fullkomnu lögum og besta leik, var ég að leita að einhverju aðeins öðruvísi og þessi mynd gaf mér það. Ég horfði á þessa mynd ekki sem gagnrýnandi heldur sem manneskja að leita að smá von, smá glaðværð, smá losun frá hversdagslífi mínu, og þetta er það sem ég fékk. Þú getur verið gagnrýninn á leiklistina, sönginn og samtalið en það er ekki það sem ég leita að þegar ég fer í bíó. Ég leita að smá losun frá daglegu lífi mínu, smá tíma þar sem ég get hallað mér aftur og ímyndað mér betra líf, þar sem fólk elskar annan og hjálpar öðrum. Það er synd að við getum ekki notið kvikmyndar fyrir það sem hún segir okkur og hættum að tína hana í sundur eins og enskukennari að lesa ritgerð í fimmta bekk. Þetta gæti verið mjög einfalt, en í alvöru, væri það ekki gott.