"Apocalypse Now" eftir Francis Ford Coppola er ekki Víetnamstríðsmynd. Ekki rugla því saman við einn. Það er sett á bak við stríðið, en það er myndlíking útlistun á versnandi áhrifum sem stríð hefur á sálarlíf mannsins. Hún er líka ein djarflegasta mynd sem gerð hefur verið, framleidd eða jafnvel hugsuð (í öðru lagi á eftir Hringadróttinssögu þríleiknum. Að kalla hana meistaraverk væri vanmat á hlutföllum eins metnaðarfullt og framleiðslustig myndarinnar. Opnun án eininga. og í kjölfar eftirminnilegrar fyrstu senu sem spilar við lag Doors "The End" þar sem Benjamin L. Willard, skipstjóri Martin Sheen, ofsjónir með myndum af þyrlum og napalm, er söguþráðurinn í meginatriðum lagður fram á fyrstu 15 mínútunum. Verkefni Willard er að " hætta... með miklum fordómum" Kurtz ofursti (Marlon Brando) sem hefur undantekningalaust farið ÚT í ystu hæðum í frumskóginum í Kambódíu og, eins og hershöfðingi hans sagði, er "þarna úti að starfa án nokkurs mannsæmandi aðhalds, algjörlega út fyrir sjónarsviðið. hvers kyns ásættanleg mannleg hegðun. Og hann er enn á vettvangi og stjórnar hermönnum." Kurtz er blekkingar ofursti sem nú er dýrkaður af stórum hópi fylgjenda sem hafa kallað hann guð. Fyrir Willard virðist þessi leyniaðgerð nokkuð viðráðanlegri en raunveruleg bardaga. , samt, ferðin sem hann er að fara í verður persónuleg leit sem mun ögra takmörkum mannlegrar hegðunar hans. Þeir taka höndum saman með lítilli áhöfn og fara um borð niður víðáttumikið ár árinnar á ógnvekjandi bát. Í leiðinni menntar Willard sjálfan sig um allt sem viðkemur Kurtz. Á meðan Sheen er brjáluð rödd yfir, greinir hann frá hugsunum sínum um gnægð efnisins sem hann les. Kurtz var mjög skreyttur og virtur Græni berettan. Hann var venjulegur maður með fjölskyldu, þar til hluti hans féll fyrir hryllingi mannlegrar grimmd og leiddi sjálfan sig inn á þá braut sem Willard er leiddur. Niðurkoman inn í frumskóginn einkennist af dáleiðandi aura sem endurómar bardagana sem eru háðir ekki langt í burtu. Að lokum þyngist kraftur upplifunarinnar á hópnum þar sem eiturlyf og eins konar einangrunarvist ræðst á skilningarvit þeirra. En Willard virðist óöruggur og ónæmir í leit sinni að finna Kurtz. Þegar hann les um þessa goðsagnapersónu dregst hann að krafti mannsins og hvers vegna hann er orðinn það sem hann er orðinn. Við vitum að hægfara hrörnun Willards mun vera samhliða því sem var hjá Kurtz. Marlon Brando hefur verið virtur í áratugi. Nærvera hans: óviðjafnanleg. Snilld hans: óneitanlega. En fyrir þá sem ekki þekkja leikhæfileika hans og óvanir líkamlegum blæbrigðum hans, má líta á Brando, í augum ósveigjanlegs kvikmyndagesta, sem hakk. Hann er það svo sannarlega ekki. Brando var erfitt að vinna með, erfitt að túlka og ómögulegt að skilja, en hæfileiki hans fyrir óskiljanlegt gífuryrði og óviðjafnanlega eintöl er óhrekjanlegur. Maðurinn vissi greinilega hvað hann var að gera þó við gerðum það ekki. Kurtz ofursti hans er vera endalausra ranghugmynda og stöðugrar djúpsæis. Ef myndin er einhver vísbending um ferðirnar til helvítis þá er raunveruleg reynsla Francis Ford Coppola af gerð þessa meistaraverks sönn frásögn af ofstækisfullri baráttu eins manns við að framleiða kvikmynd. Það er greint frá því að á 200 plús daga aðalljósmyndunaráætlun myndarinnar hafi Coppola íhugað sjálfsvíg. Myndin var ekki aðeins óneitanlega barátta við gerð; þetta er ömurleg mynd að horfa á. Sviti og blóð Coppola síast í gegnum svitaholur hinna rjúkandi heimamanna og hollustu hans síast í gegnum op hins reimða hermanns Willards Martin Sheen. Ég get ekki annað en fundið fyrir heitri nostalgíutilfinningu fyrir þessa tegund kvikmynda. Í dögun alls þess sem var frumlegt og fordæmalaust voru kvikmyndir sem ögruðu jafnt sem örvuðu algengar. Til hliðar af dirfsku er Apocalypse Now hrein kvikmyndagerð. Virðing mín og aðdáun á herra Coppola er í hæsta gæðaflokki. En mér hryllir við afturhvarf til þess sem er orðið normið fyrir staðla nútímans fyrir kvikmyndir: skort á nýsköpun. Það er ekki einfaldlega ófrumleiki kvikmyndaheimsins í dag; það er sú staðreynd að enginn virðist kæra sig um að segja sögu lengur eða segja eina af hjarta. En við eigum samt hina frábæru eins og meistaraverk Coppola, kvikmynd sem baðaði sig af getu sinni til að gefa okkur eitthvað dýpra en það sem við gætum skilið. Þessi dýpt í Apocalypse Now er skrefið í brjálæði. Morðið getur truflað. Sakleysismissirinn getur farið úr skorðum. En það er skaðinn innan frá; óteljandi myndbylgjur sem trufla okkur, trufla okkur og losa okkur við hversdagsheim okkar og minningarnar sem herja á okkar dýpstu hugsanir sem að lokum aðgreina okkur frá mannkyninu og knýja okkur inn á svið eðlishvötarinnar, villimannsins og dýrsins. Ef tilhugsunin um að drepa veitir ekki næringu, veitir morðathöfnin manninum grundvallarkatarsis.