Þetta snemma Sirk melódrama, tekin í svarthvítu, er minniháttar kvikmynd, en sýnir samt hæfileika þýska leikstjórans í því að bæta þreytta sögulínur í eitthvað sem líkist list. Barbara Stanwyck gerist á 10. áratugnum og er konan sem hefur syndgað með því að yfirgefa eiginmann sinn og fjölskyldu í smábænum fyrir tálbeitu Chicago-sviðsins. Hún uppfyllti aldrei metnað sinn og dregst aftur til bæjarins sem hún yfirgaf með ákaft bréf frá dóttur sinni þar sem henni er tilkynnt að hún hafi líka verið hrifin af leikhúsi (framhaldsskólauppsetning, það er að segja). Heima í gamla bænum lendir hún enn einu sinni í smáhugsun og þarf að takast á við fjandsamlega elstu dóttur sína, ráðvillta (og leiðinlegan) eiginmann (Richard Carlson) og fyrrverandi elskhuga. Söguþráðurinn er ekkert nýr en Sirk sker sig úr með því að búa til þroskandi tónsmíðar, með hverjum ramma vandlega tekinn, og hann nýtur ómældrar aðstoðar með því að hafa Stanwyck sem aðalkonu sína. Hann tekur 76 mínútur, og það er alveg eins gott, því efnið hefur í raun ekki fætur til að fara lengra.