„The Sentinel“ (1977) státar af svo áhrifamiklum leikarahópi að það virðist næstum vera „Mad Mad Mad Mad Mad World“ hryllingsmyndanna, en samt sem áður í raun hrollvekjandi mynd sem fjallar um tiltölulega óþekkta leikkonuna Cristina Raines. Í þessari leikur hún tískufyrirsætu, Alison Parker, sem flytur inn í Brooklyn Heights brúnn stein sem er (og ég held að ég sé ekki að gefa of mikið frá mér núna) mjög nálægt hlið helvítis. Og sem leigjandi í þessu húsnæði býr hún við miklu verri aðstæður en lekar pípulagnir og einstaka vatnsgalla, vægast sagt! Reyndar er atriðið þar sem Alison lendir í hávaðasömum nágranna sínum á efri hæðinni sannarlega ógnvekjandi og ætti vissulega að senda ísvatnið streyma niður hrygg flestra áhorfenda. Þrátt fyrir kvartanir margra gagnrýnenda um leikhæfileika Raines fannst mér hún bara fín, meira en hæfileikarík í senum með Ava Gardner, Burgess Meredith, Arthur Kennedy, Chris Sarandon og Eli Wallach. Myndin er í raun og veru skelfileg niðurstaða og þó að sumir söguþræðir séu óútskýrðir, var ég meira en sáttur. Eins og bókin „DVD Delirium“ orðar það, „hver bíómynd með Beverly D'Angelo og Sylvia Miles sem topplausar mannátslesbíur í jakkafötum getur ekki verið slæm“! Til hliðar, í gær gekk ég yfir á 10 Montague Terrace í Brooklyn Heights til að kíkja á Sentinel House. Já, það er enn til staðar, og þó að það sé klippt úr þungum feldinum af Ivy og skorti blindan prest/nunnu við gluggann á efstu hæð, lítur það svipað út og það gerði á þessari mynd. Ef þetta hús raunverulega situr ofan við innganginn að helvíti, þá held ég að helvíti sé... Brooklyn Queens hraðbrautin. En við New York-búar höfum vitað ÞAÐ í nokkurn tíma!