Þessi Night Listener er betri en fólk er almennt að segja. Það hefur veikleika og það virðist vera í sjálfsmyndarkreppu, eflaust, en ég held að hrollvekjandi andrúmsloftið og forvitnilegar frammistöður bæti þetta upp. Allt saman líður eins og ein af þessum eldis "þetta gerðist fyrir vin vinar míns" draugasögur. Ein stór kvörtun við myndina er hraðinn: en hægur og stundum óþægilegur gangurinn er vísvitandi. Allt sem kemur fram í þessari mynd er haldið vel innan sviðs möguleikanna og raunveruleikinn er bara eins og gengur og gerist ekki? Svo það eru engir leiftrandi endir eða jarðskjálfandi opinberanir, engar "showdown" atriði. Þakka himnum. Þú verður að komast í gírinn þegar þú horfir á þessa mynd, gleyma fyrirvörum þínum og væntingum þínum um hvað gerir (venjulega) góða kvikmynd. Williams er ekki frábær, en hann uppfyllir auðveldlega þarfir sögunnar, auk þess sem persóna hans á að vera nokkuð almenn ("Enginn") þar sem hann er Everyman, avatarinn sem við sjálf komum inn í söguna með. Frammistaða Toni Collette ætti að vera tilnefnd til Óskarsverðlauna (jafnvel þó hún ætti kannski ekki að vinna hann). Gefðu því tækifæri. Fyrir gæði og innihald eingöngu er The Night Listener örugglega í efstu tuttugu prósentum kvikmynda sem koma út þessa dagana.