Sérhver kvikmynd þar sem Brooke Shields leikur Fonda verður bæði frávik og hryllingur. Shields er í raun aðeins slæm vegna þess að hún er ungleg, óreynd og greinilega ekki vel leikstýrð af mótleikara sínum. Peter Fonda er slæmur vegna þess að hann er slæmur. Mér líkaði við hann í Ulee's Gold, árum síðar, en herra að ofan, hann er hræðilegur hér. Ekki það að einhver annar sé góður. Það er ekki ein einasta frammistaða (fyrir utan hina yndislegu leikmynd Henry Fonda) sem er jafnvel viðunandi. Ég hef aldrei séð kvikmynd með jafn slæmum leikjum. Í tilfelli Luke Askew, æðsta illmennisins, er ljóst að þetta er vegna lélegrar samræðu og stjórnunar, þar sem hann hefur unnið gott verk áður. En félagi hans, leikinn af Ted Markland, er vandræðaleg skinka. Skrifin eru bara blóðug hræðileg og ekki er hægt að kenna leikarunum um hræðilega hluti sem þeir hafa að segja. En þeir segja þá svo illa! Klippingin og leikstjórnin eru verri en gangandi. Tökum er haldið allt of lengi án dramatískrar ástæðu, eða klippt af áður en hægt er að átta sig á áhrifum atriðisins. Þessi mynd var miklu verri en ég hafði ímyndað mér og hefði algjörlega gleymst (og líklega aldrei gerð) án þátttöku nokkurra frægra nafna. Einn ljós punktur: Kvikmyndatakan í Miklagljúfri er stórkostleg og fangar fegurð svæðisins á þann hátt sem jafnvel Imax-framleiðsla á stórum skjá hefur ekki gengið svo vel. Og að lokum: annaðhvort er þetta slæm útgáfa af Paper Moon, með elskulegum pabba- og dótturtýpum, eða þá er þetta slæm útgáfa af Pretty Baby, með talsvert meira rómantískt samband milli fertugs og 13 ára- gamall. Það bendir til meira af hinu síðarnefnda en því fyrra og er því frekar truflandi.