Söguþráðurinn hér er einfaldur. Sveitastrákurinn, Lem (Farrell) fer til borgarinnar til að selja hveitiuppskeruna, verður ástfanginn af þjónustustúlkunni, Kate (Duncan) og giftist henni og færir hana heim til fjandsamlegs föður og hóps kvensvangra kornskurðarmanna. Það eru litbrigði af ÞEIR VITU HVAÐ ÞEIR VILDU og MÝS OG KARLAR hérna. Tilhugalífið, sem fer fram í tveimur löngum þáttum á veitingastaðnum, tekur fyrsta hálftímann og er látlaust. Lem er svo veikburða að hann leyfir föður sínum að fara illa með eiginkonu sína, sem Mac (Richard Alexander), einn af klippurunum, hefur ráðlagt að fara með sér. Duncan og Alexander eru það eina góða í þessum leiðinlega pottaketil, sem skortir innsæið og þá kvikmyndalegu fegurð sem við búumst við frá Murnau. Persóna Farrells hefur engan burðarás þannig að við tökum að okkur „alvöru maður“ (Mac) til að taka Kate frá þessu öllu. Með skakka samúð áhorfenda missir myndin frásagnarframvindu sína. Umskipti föðurins í lok myndarinnar eru óraunhæf og ótrúleg, sem gerir það að verkum að það er tilgerðarleg uppsögn. Þessi mynd er eingöngu fyrir aðdáendur stjarnanna og leikstjórann - almennir áhorfendur þurfa ekki að hafa fyrir því.