Lykillinn að The 40-Year-Old Virgin er ekki bara að Andy Stitzer sé 40 ára mey, heldur frekar hvernig Steve Carell sýnir hann sem einn. Hinn 40 ára gamla Virgin býður upp á litríkan leikarahóp og gáfulegt, hjartnæmt handrit sem notar söguhetju sína ekki sem rass í tegund af grófum „gamanleik“ sem hefur einkennst af skorti á húmor og grípandi persónum. af grimmum brandara. Að Andy sé enn mey á fertugsaldri er reyndar ekki eins mikið grín, heldur forvitni. Carell, öldungur í Team Ferrell í Anchorman og fyrrverandi leikari í Daily Show, notar hugmyndina um myndina til að auka persónu hans við fáum að skilja hvers vegna Andy er eins og hann er. Það eru litlu hlutirnir sem gera þessa mynd að virka. Þegar samstarfsmaður Andy í raftækjaverslun spyr hann hvað hann hafi gert um helgina, lýsir Andy misheppnuðum tilraunum sínum við að elda. Þegar Andy hjólar í vinnuna gefur hann merki um beygjur sínar. Hann prýðir ekki bara heimili sitt með hasarmyndum, heldur málar þær og talar við þær og upplýsir að sumt af hinum raunverulegu gömlu hafi tilheyrt honum frá barnæsku. Minni gamanmynd myndi ekki einu sinni byrja að einblína á alla þessa hluti. Söguþráðurinn er frekar einfaldur Vinnufélagar Andy komast að því að hann hefur aldrei stundað kynlíf og þeir gera það að persónulegri leit sinni að koma honum í rúmið með konu . Þetta er barnaleg hugmynd og myndin gerir enga tilraun til að leyna ungdómi hennar. Vinir Andy eru viðbót við taugaveiklun hans: David (Paul Rudd) er hættur með kærustu sinni fyrir rúmum tveimur árum en er enn heltekinn af henni Jay (Romany) Malco) er kvenkyns karlmaður og Cal (Seth Rogen) er húðflúraður kynlífssjúklingur. Tilraunir þeirra til að fá Andy í sekkinn koma aftur í tímann og í hvert sinn verður Andy minna og minna bjartsýnn. Loksins hittir Andy einstæða mömmu Trish (leikinn af Catherine Keener) og til mikillar gremju fyrir áhyggjufulla vini hans sem halda því fram að mæður séu ekki þess virði, hann verður ástfanginn af henni. Þau hefja samband og samþykkja að fresta kynlífi í tuttugu daga Trish veit ekki að Andy er ennþá mey. The 40-Year Old Virgin var leikstýrt af Judd Apatow, manninum sem framleiddi Anchorman og The Cable Guy, og byrjaði skammlífi sjónvarpsþátturinn Freaks and Geeks. Apatow er þekktur fyrir einstaka kímnigáfu sína og handritið sem Carell skrifaði í sameiningu býður upp á nóg. Hins vegar er þroski þess að lokum áhugaverðasti og (reyndar furðulegasti) þátturinn í The 40-Year Old Virgin. Núna er þér sennilega vel ljóst að myndin fékk frábæra dóma gagnrýnenda og meira að segja ég var hissa á hlýjum viðtökum hennar. En eftir að hafa séð myndina er auðvelt að skilja hvers vegna. Okkur líkar við Andy. Okkur þykir vænt um hann. Hann er ekki bara einhver kynlífsgrínklisja úr pappa, hann er raunveruleg, lifandi manneskja sem andar. Taugaveiklunareiginleikar hans sameina það besta frá Woody Allen og barnalegri barnaskap. Vinir hans eru ekki óviðjafnanlegir skíthælar og rómantík hans er stormasamur og bitursætur. Hún slær í gegn hjá áhorfendum. Þrátt fyrir að þetta sé langt frá því að vera fullkomin mynd og innihaldi örugglega frekar grófar ábendingar og kynferðislega húmor, þá móðgar hún ekki í þeim mæli sem aðrar tegundarfærslur gætu haft vegna þess að við berum væntumþykju til fólksins á -skjár. Bestu kynlífsgamanmyndirnar virka á þennan hátt frá áhættusömum viðskiptum til American Pie og það er helsti munurinn á einhverju eins og The 40-Year-Old Virgin og 40 Days and 40 Nights.