Sennilega fyrsta portúgölska myndin sem ég hef séð á ævinni og ég hafði gaman af henni. Söguþráðurinn er tengdur því hvernig ungu herforingjarnir tóku völdin í Portúgal árið 1974, til að sigra fasistastjórn Caetano endanlega og einnig að ljúka stríðinu í nýlendunum, þ.e. Mósambík, Angóla og Gíneu (Bissá)-Grænhöfða. Flestir atburðir sem sýndir eru í myndinni endurspegla af nákvæmni hegðun herforingja og hermanna við að framkvæma valdaránið, kúgaðs fólks, sem var mjög ánægð með þessa nýju þróun og frelsi, andspyrnu manna Caetanos, og einnig í lúmskur háttur flestra íhaldssamra embættismanna, þar á meðal Spinola, sem tók við sem nýr forseti. Portúgölsku byltingunni er hægt að minnast vegna framkomu nokkurra ungra foringja, en fyrir mér var áhugaverðasti þátturinn í myndinni þegar ungi skipstjórinn lýsti því yfir að Portúgal ætti að þróa sig lýðræðislega og þetta er það sem landið náði nokkrum árum eftir þetta valdarán. eða byltingu. Myndin sýnir líka að herforingjarnir og hermennirnir vildu aldrei drepa neinn; jafnvel alvarlegustu óvinir voru virtir í lokin.