Ég sá þessa mynd á Alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í Edinborg 2005. Þessi mynd hafði verið borin saman í EIFF prógramminu við Sideways - sem mér líkaði við - svo ég hlakkaði frekar til þessarar myndar. Mér líkaði líka við Garden State, Napoleon Dynamite o.s.frv... þannig að ég hef nýlega reynslu af örlítið skrítnum amerískum indy kvikmyndum. Því miður fann ég að Puffy Chair stenst ekki samanburð við neina af þessum myndum. Ég sat í 35 mínútur og beið að eitthvað skemmtilegt, fyndið, innsæi eða jafnvel vægast sagt áhugavert gerist. Það gerði það ekki - og skjálfti myndavélin var að gera mig veika - svo ég fór. Þetta er aðeins önnur myndin sem ég hef gengið út úr (sú fyrri var "Showgirls") sem veldur smá vonbrigðum. Ég hefði sennilega getað haldið út ef það hefði ekki verið fyrir ógleðiáhrifin af skjálfandi myndinni - en ekkert á fyrstu 35 mínútunum gaf mér þá tilfinningu að ég væri að missa af neinu. Vonbrigði.