Áður en ég sá laumusýnina í dag af Angels & Demons, hreinsaði ég huga minn af öllum óvissuþáttum sem gætu hindrað mig í að njóta þess; gífurlegt hatur í garð Dan Brown, það að Dan Brown skrifaði hana og vegna þess að nafn Dan Brown er slegið á öll veggspjöldin. Ég fór inn með opnum huga og bjóst við hinu verra, en í staðinn fékk ég 2 og hálfs tíma rómverskan kött og mús leikur með Forrest Gump, og það er alla vega gott skemmtanagildi. Myndin hangir lauslega á raunveruleg skáldsaga sjálf. Harvard-táknfræðingurinn Robert Langdon (Hanks) fer til Rómar eftir skyndilega dauða páfans og endurkjörið í gegnum páfaþingið. Að skipuleggja þetta allt er carmelengo, Patrick McKenna (McGregor). Hins vegar kemst hann fljótlega að nýrri ógn, ógn sem felur í sér að leynilegt bræðralag lætur vita af nærveru sinni, tímasprengju gegn málefnum sem Vatíkanið er nú skotmark með og ræningu á fjórum kardínálum. Langdon, sem notar vitsmuni sína (og treystu mér, þú munt heyra MIKLU af því) fær það verkefni að finna og bjarga þeim með því að nota hina dularfulla Path of Illumination. Aðstoða honum við leitina er CERN vísindamaðurinn Vittoria Vetra (Zurer), sem einnig er meðhöfundur andefnisins. Myndin sjálf keyrir á misjöfnum hraða. Eina mínútuna eru Langdon og svissneski varðliðið á hraðaupphlaupum til að bjarga merktum kardínála, á næstu mínútu leiðist hann með tilgangslausum upplýsingum um hvern tilviljunarkenndan hlut sem hann fer framhjá, og hægir greinilega á hasar-/spennuþáttum bókarinnar sem lengi hefur verið beðið eftir. Það gefur áhugaverða lesningu á pappír, en á skjánum getur það farið á hvorn veginn sem er. Persónurnar eru ágætlega skrifaðar á hvíta tjaldið. Ewan McGregor gerir sannfærandi frammistöðu sem hinn rólegi en fróður Patrick McKenna, frægur hreimur með. Tom Hanks er örlítið liprari, vitsmunalega og líkamlega, síðan hann lék síðast í Da Vinci kóðanum. Stellen Skarsgard leikur herforingjann Richter, hinn beinskeytta leiðtoga svissneska varðliðsins. Því miður eru hvorki frammistaða hans né Ayelet Zurer þess virði og í stað þess að taka þátt í sögunni er þeim bara sparkað til hliðar sem eign. Hins vegar, Angels & Demons framkvæma það sem DVC gæti aldrei; æsispennandi hraðskreytandi kvikmynd uppfull af ánægjulegum sprengingum, fallegum afþreyingum af Péturstorginu og basilíkunni (þar á meðal margar kirkjurnar) og pulsandi sprengju sem telur niður miðnæturtímann. Ron Howard stendur sig ágætlega við að leikstýra þessu seinna Langdon-ævintýri, að þessu sinni tekur við mikilli gagnrýni og skiptir næstum algjörlega út leiðinlegu samræðunum fyrir spennuþrungnar eltingar (næstum því). Þó að nýliðar gætu kallað hana "National Treasure 3" með miklu meiri ógn, þá er enn nóg smitandi spennu-/spennumyndakonfekt og ljómandi kyrrmyndir af Róm til að anda að sér. Aðdáendur bókarinnar gætu fundið öðruvísi fyrir róttækum breytingum í kvikmyndunum , en miðað við magn guðlasts og ónákvæmni sem það veldur, gengur A&D sérlega vel í að halda áhorfandanum læstum við skjáinn í þetta skiptið frekar en á syfjulegri öxl þeirra. Góð bók-til-kvikmynd aðlögun sem mun bæði höfða og skemmta.7.4/10