Ef þú ert einn af þeim sem kannast við með ánægju svo dularfulla titla eins og 'Book of the Dead', 'Book of Eibon' eða 'Necronomicon', þá ættir þú að líða eins og heima hjá Malefique, mynd sem einnig er með dulrænan tón. , einn með vald til að breyta örlögum allra hlutaðeigandi. Uppgötvuð af fjórum frönskum föngum sem deila klefa, hefur hræðilegi hluturinn verið settur í vegginn þar af Danvers, raðmorðingja sem var fangelsaður á 2. áratugnum; maður heltekinn af endurnýjun og svarta listum áður en hann hvarf skyndilega. Þeir sem finna bókina eru Carrère (Gérald Laroche) fyrirtækissvikari sem eiginkona hans, Lassalle (Philippe Laudenbach) verslaði, sem þráir að vera kona en á sama tíma líkamsbyggingar til að framkvæma flóttaáætlun, hálfvitinn Pâquerette (Dimitri Rataud) sem át einu sinni litlu systur sína og „bókavörðinn“ Marcus (Clovis Cornillac), sem er talinn vera brjálaður af lestri, sem myrti eiginkonu sína. Lassalle minnir áhorfandann á jafn furðulegan og brjálaðan karlmann Meat Loaf í Fight Club (1999) og byrjar sem ríkjandi meðlimur kvartettsins, sá sem er sérstaklega verndandi fyrir hina barnlausu Pâquerette. Með tilkomu bókarinnar og hinni yfirgripsmiklu þörf fyrir að ráða hættulegt innihald hennar, fær Marcus sífellt meiri þýðingu. Í fyrstu var hann viss um snemma tryggingu en á meðan tekur Carrère lítið annað en fræðilegan áhuga á atburðum. Skyndilega þarf hann líka brýn flóttakost og þegar fangarnir gera tilraunir byrjar bók Danvers að sýna nokkra af ógnvekjandi krafti hennar...Sviðsett að mestu í fangaklefa, og á milli fjögurra eða fimm persóna, er Malefique með klaustrófóbíu. loft sem hæfir efni sínu (sem og takmörkuðu fjárhagsáætlun kvikmyndagerðarmanna). Aðeins í upphafi og síðan í lokin fáum við að yfirgefa takmörk frumunnar, nauðsynlega opnun sem er einungis til þess fallin að undirstrika hið dauðadæmda, lokaða eðli málsmeðferðar annars staðar. Meira en allt er þetta mynd um að vera föst, annaðhvort sem fórnarlamb glæpafortíðar þinnar eða dulræna atburða sem eru að gerast núna. „Ég ætla að flýja,“ segir Carrère í upphafi myndarinnar og óskar þess umfram allt að geta sameinast eiginkonu sinni og syni á ný. Hvort sem hann gerir það verður það á hræðilegu verði eða ekki, og hið mikla kaldhæðni myndarinnar er að hið fullkomna form „flótta“ er kannski ekki það sem maður gæti ímyndað sér. Með öllum fjárhagstakmörkunum er það mjög til fyrsta Leikstjórinn Eric Vallette, sem leikstýrir tímanum, þakkaði því að kvikmynd hans heppnist eins vel og hún gerir. Eins og gagnrýnendur hafa tekið eftir, er þetta mynd með sterkum freudískum yfirtónum - einstök brjóstamjólk Lassalle og brjóstagjöf fyrir fullorðna til dæmis; myndin af leggöngum sem lifnar við og þróar auga; fullorðni maðurinn sem leysist aftur upp í fóstur; Upprunalega fylgjufóstur Danvers; myrka fruman sem frumstætt móðurkviði sem beðið er eftir 'afhendingu' úr o.s.frv. Með svo mörgum áhugaverðum hliðum á handritinu setur Vallette varla rangt fyrir sig og honum tekst að skapa raunverulega órólegt andrúmsloft úr því þegar maður kemur að því. það, er bara spurning um fjóra stráka, fjórar kojur, eitt felliborð og bók. Það er ósvikinn, vaxandi, Lovecraftian frisson þegar mennirnir kalla fram hið ónefnda myrkur innan frá síðum sínum, á meðan eitt eða tvö augnablik - áðurnefnd blikkandi leggöngin, eða það sem á endanum verður um Pâquerette - eru óhuggulega eftirminnileg. Hraði margra myrkra atburða í Malefique er af ásettu ráði og hafnar hröðum niðurskurði margra Hollywood-framleiðenda: vídeómenningarnálgun sem dregur oft úr hræðilegu augnaráði í þágu skyndilausnar aðgerða og tæringar. Kannski er þetta sérlega evrópskur háttur, þar sem maður rifjar upp svipaða, yfirvegaða nálgun á átakanlegar ofskynjanir sem tekin var í kvikmyndum eins og The Fourth Man eftir Verhoeven (1983) - mynd sem fyrir tilviljun deilir líka sérlega viðbjóðslegri mynd byggðri í kringum auga sem er að falla. í 1.85:1, Malefique nýtur góðs af frábærri frammistöðu og ef fyrir þennan áhorfanda að minnsta kosti var niðurstaðan ekki eins skýr og hún gæti hafa verið, þá var ferðin að lokaskotinu þess virði að taka. Þetta kemur svo stuttu eftir útgáfu hinnar álíka góðrar viðtökur Haute Tension (aka: Switchblade Romance, 2003), þetta er enn ein ástæða til að vera þakklátur fyrir að góðar hryllingsmyndir séu enn á ný að koma úr franska iðnaðinum, þetta eftir tíma þegar það virtist eina verðmæta varan kom frá Asíu