The Quick and the Undead er loksins fyrsta myndin sem gerir eigin söguþráð að engu. Þetta er í rauninni ein risastór söguþráður. Fyrir utan það var leikurinn frekar slæmur, persónuhvötin engin eða ótrúleg og það var ekki ein persóna sem var þess virði að hengja hattinn á. Áhugaverðasti leikarinn (sem átti mikla möguleika á að vera aðalpersóna dimmu hestsins) var sýknaður á miðri leið í gegnum málsmeðferðina. Það sem Quick and the Undead DOES þjónar sem er frábært dæmi um hvernig á að gera góða litatíma. Það leit frábærlega út, þegar tekið er tillit til fjárlagasjónarmiða. Því miður spilar þetta út eins og gaur hafi fengið hundrað þúsundkalla í hendurnar og horft á nokkra vestra (sérstaklega The Good, The Bad and The Ugly) og kastaði síðan bara fullt af þáttum tilviljunarkennt inn í kvikmynd... "þú veist, þeir eru með kvikmyndir þar sem persónur gera ÞETTA! Passar þetta hérna? Nei, en hverjum er ekki sama! Þeir gera það í öðrum myndum svo ég ætti að gera það hér!" Kannski gott útsýni fyrir stækkandi kvikmyndatökumenn og litalistamenn (kvikmyndaskólanema á fyrsta ári). Annars er það ómissandi.