Ég get skilið eftir að hafa horft á þetta aftur í fyrsta skipti í mörg ár hvernig þetta er talið eitt versta Laurel & Hardy's. Fyrir mér er það ekki eins slæmt og "Air Raid Wardens" og "The Bullfighters", en það eru ákveðnir miklir gallar á því. Myndin er sett upp til að sýna Laurel og Hardy sem eigendur og leiðbeinendur dansstúdíósins. Hardy er fyndinn sem stígandi aðalhlutverkið í „London Bridge“ dansi, umkringdur 20th Century Fox stjörnum, en í næsta herbergi kennir Laurel byrjendum ballett á meðan hún er í ballerínubúningi. Klaufalegur smiður hellir lími á gólfið, sem leiðir til fyrirsjáanlegs kjaftshöggs þar sem Hardy endar lausari. Síðan, inn kom rabbarnir, selja nú tryggingar sem hylja verndarspaða þeirra. Einn þeirra er mjög ungur og myndarlegur Robert Mitchum. En ekki fyrr leggja þeir strákana í einelti til að kaupa tryggingar, þeir eru handteknir. Þetta er endalok gangsteranna og í síðasta skipti sem við sjáum dansstúdíóið. Restin af myndinni er helguð stuðningi Laurel og Hardy við auðuga verndara Trudy Marshall og kærasta hennar, Robert Bailey. Þeir reyna fyrst að hjálpa þeim að fela samband sitt fyrir foreldrum hennar (Matt Briggs og Margaret Dumont) og vongóðum skjólstæðingnum Allan Lane, sem við getum sagt strax að sé ekki gott svín. Þetta leiðir til þess að falinn bar Briggs verður opinberaður fyrir Dumont, sem er tei, og glaumur þar sem gólfmotta er bókstaflega dregin upp úr auðuga ættföðurnum sem hrynur rúmi hans í tjörn fyrir neðan. Þegar Bailey notar strákana til að hjálpa til við að sýna geislabyssuna sína kemur heimsfaraldur. Hinn dauður þjónn tilkynnir Case og Dumont að húsið þeirra sé alelda. Seinna vill Hardy nota tryggingarskírteinið til að fá peninga til að borga dansstúdíóleiguna sína og vonast til að fá Laurel til að fótbrotna til þess. Ekki er vísað til þess að tryggingasölumennirnir hafi verið glæpamenn og að vátryggingin yrði líklega ógild. (Jafnvel þótt þeir hefðu orðið lögmætur tryggingasali, eftir að hafa verið handteknir, þá hefði leyfi þeirra verið afturkallað). Laurel endar með því að fara út úr rútu sem bílstjórinn hafði yfirgefið vegna hunds sem talið er að hundsviti (aðeins tært frosti, köku sem étur Toto-líkur, eða hugsanlega raunverulegur kútur), sem veldur því að Oliver endar á risastórri strandrúllu- Coaster sem rútan hefur einhvern veginn endað á og passaði hjólin fullkomlega inn á teinana. Rússíbaninn getur verið spennandi, eins og sést í „Abbott og Costello Go to Hollywood“, og þessi er skemmtileg en andsnúningur. Þegar sögunni lýkur virðast öll þessi kjaftæði hafa engan tilgang, sem gefur til kynna að þetta hafi verið einfaldlega röð af einn-reelers sett saman til að gera fulla lengd lögun, vonandi hluti af tvöföldum reikningi. L&H, eins og ég hef nefnt í öðrum umsögnum um síðari myndir þeirra, höfðu misst mikið af ljóma sínum eftir að hafa yfirgefið starf Hal Roach, en furðulegt hér, þá koma þeir ekki út eins gamlir og þreyttir og þeir höfðu gert í kvikmyndum sem gerðar voru á sama tíma. ári. Hefðu gaggarnir ekki verið eins skemmtilegir og raunin var í sumum öðrum myndum þeirra, þá hefði þetta örugglega fengið „2“ í stað „3“.