Líflegasta andlitsmynd af skrýtni í smábæ sem ég hef séð í langan tíma - og ég er ekki bara að tala um áströlskar kvikmyndir. Þetta verk virðist hafa verið unnið „undir ratsjánni“ og í raun er þetta algjörlega heillandi verk, sem hefur veraldlegan heim sem að mestu hefur ekki sést á undanförnum Aust. kvikmyndagerð. Stundum er hún frekar hæg og undarleg - hún virðist hlykkjast hingað og þangað, ekki alveg viss um hvort þetta sé spennumynd eða „hausmynd“. En töfrandi hlið myndarinnar eftir Alex Frayne er járnhnefa, miskunnarlaus leikstjórn hennar. Það hvikar aldrei, það er mjög stjórnað, nákvæmt og algjörlega sjálfsöruggt. Kvikmyndatakan er einhver sú listfenglegasta, fallegasta og ljóðrænasta sem ég hef séð. Hljóðið er allt sálrænt, tónlistin byggir upp spennuna. Í þriðja þætti er sagan hröð upp og þættir rekast á og renna saman - ekki reyna að púsla saman þraut síðustu 20 mínúturnar, þetta er smá töffari - en á þeim tíma hefur myndin þig dálítið í trans, eins konar dáleiðslu, og þér hefur verið selt gáta - það hefur ekkert raunverulegt svar.