Fyrst skal ég nefna að ég hafði mjög gaman af fyrri mynd ISHII Katsuhito "Samehada Otoko to Momojiri Onna" ("Shark Skin Man and Peach Hip Girl"). Þrátt fyrir að hún skuldi "Pulp Fiction" eftir Tarentino, þá var leikarahópurinn í Ishii í stakk búinn til að flytja söguna og öll myndin brakaði af orku. Atriðin milli ASANO Tadanobu og GASHUIN Tatsuya voru sérstaklega aðlaðandi. Það var hasar, ráðabrugg, furðulegar persónulýsingar, nóg kynlíf til að halda hlutunum áhugaverðum og algjörlega óútreiknanlegur söguþráður. Svo það var með ákveðinni eftirvæntingu og bjartsýni sem ég fór að horfa á "Party 7". Og ákefð mín vakti svo sannarlega upphafseiningarnar, sem skildu okkur konuna mína í raun og veru agndofa yfir því hversu kraftmikil og spennandi þau voru; blandan af anime og lifandi aðgerð var ljómandi góð! Svo byrjaði hin eiginlega kvikmynd. Reyndar "byrjaði" það ekki svo mikið sem eins konar uppstokkun í hliðarhurðinni og stóð þar, þreifandi í vösunum sínum, virtist óþægilegt. Öll myndin gerist í þremur herbergjum. Einn er framúrstefnuleg voyeur's paradís (fá smá að láni frá "Shark Skin Man..."), önnur er skrifstofa ferðaskrifstofunnar og sú þriðja (og langmest notaða) er róandi hótelherbergi. Í því herbergi hittist hópur af sjö persónum og gerir nánast ekkert. Í alvöru. Ég er ekki ókunnugur "talandi" kvikmyndum. Ein af mínum uppáhaldsmyndum er „My Dinner with Andre“, sú talsömasta allra talandi kvikmynda. "My Dinner with Andre" er miklu meira spennandi og það eru bara tveir miðaldra menn að ræða líf sitt yfir kvöldmat. Lykillinn er að Andre Gregory og Wallace Shawn segja áhugaverðar sögur. Leikarahópurinn í "Party 7" vælir bókstaflega bara út í hvorn annan alla myndina. "Nei, þú gerir það ekki!" "Já ég geri það!" "Nei, þú gerir það ekki!" "Já, ég geri það virkilega!" "Nei, þú gerir það í alvörunni ekki!" Já, ég virkilega..." þú skilur hugmyndina, vona ég. Ég vildi óska ​​þess að leikstjórinn hefði haft."Party 7 er ótrúlega óhugnanleg mynd. Það er aðeins fábrotnasta plottið (peningum stolið frá Yakuza, alveg eins og í "Shark Skin Man..."), ásamt nánast engum aðgerðum. Það er enginn áhugaverður valmynd. Persónurnar eru að mestu óáhugaverðar. Það var eins og Ishii tæki hinar lausu samræðustundir úr myndum Tarentinos og byggði heila kvikmynd í kringum þær. En samtöl Tarentinos hafa alltaf sína eigin innri rökfræði og vitsmuni ("Þeir kalla það 'Royale, með osti'"). Ekki svo með gluggann hér, sem er daufari en þú getur ímyndað þér. Ef það væri ekki fyrir stutta, bráðfyndina þáttinn frá Gashuin (sem er alltaf stórkostlegur) og lágstemmd frammistöðu frá hinum frábæra ASANO Tadanobu, hefði ég gefið "Party 7" eina stjörnu. Það var í raun verk að komast alla leið.