„The True Story Of Jesse James“ (1957) frá Fox er ótrúlega léleg endurgerð á breiðtjaldinu á hinni virtu Tyrone Power/Henry Fonda klassík „Jesse James“ frá 1939. Ég er ekki viss um hvar sökin liggur en leikarinn í þessari útgáfu af aðalpersónunum tveimur, ójöfn leikstjórn Nicholas Ray og handritshandritið hljóta örugglega að hafa eitthvað með það að gera. Í lok þriðja og fjórða áratugarins er Tyrone Power var fremsti maður Fox en á fimmta áratugnum fór stjarna hans að minnka og Darryl Zanuck, yfirmaður stúdíósins, byrjaði að snyrta nýliða Robert Wagner til að taka sæti hans. Þetta var mikil mistök af hálfu Zanuck þar sem Wagner reyndist síður en svo hentugur varamaður. Með mögulegum undantekningum frá "Broken Lance" (1954) og "Between Heaven & Hell" (1956) er erfitt að hugsa sér að Wagner skeri sig úr í nokkru! Einnig var Jeffrey Hunter ekkert annað en Fox samningsleikmaður áður en honum var falið að leika Frank James við Jesse eftir Wagner í "The True Story Of Jesse James". Einn aðalsmerki leikarans, sem fékk að láni frá kvikmyndaverinu árið áður, var frábær og afhjúpandi frammistaða hans í hinni sígildu "The Searchers" eftir John Ford. En leikur hans hér, ásamt Wagner sem seinni hluta James-bræðra, er ekkert minna en leiðinlegur. Hvorugur leikmaðurinn kemur með neinn persónuleika eða lit í hlutverk sitt. Þeir missa algerlega marks, skortir karisma og aðdráttarafl sem Power og Fonda sýna svo lifandi í upprunalegu myndinni. Myndin einkennist líka af of mörgum endursýnum og með allsherjarhandriti Wagner, sem Robin Hood í bandaríska vestrinu, kemur út fyrir að vera sjarmerandi innhverfur brjálæðingur sem þú getur ekki fundið fyrir neinni samúð með. Það er varla þess virði að minnast á aukaleikarana en það er synd að sjá svona frábæra leikkonu eins og Agnes Moorhead fá varla að líta inn sem Ma James. Besta hliðin á þessum óviðkomandi svo-svo vestra er hin dásamlega Cinemascope/Colour-kvikmyndataka eftir hina frábæru. Joe McDonald og hið frábæra tónverk eftir vanmetna og lítt þekkta tónskáldið Leigh Harline!