Ég tjái mig venjulega ekki um kvikmyndir á IMDB, en í þessu tilfelli finnst mér eins og ég ætti að gera það. Ég elska kvikmyndir, og ég vil gera þær, og þessi mynd er fullkomið dæmi um fína kvikmyndagerð. Þetta er ein af fáum kvikmyndum sem ég hef séð á litla tjaldinu (upphaflega sá ég hana sýnd á AMC, tel ég, og síðan á DVD-diskinum sem ég horfði á) sem fékk mig til að fá þessa magatilfinningu. Þessi litla nagandi tilfinning sem leikstjórinn myndi vona að þú finnir fyrir þegar þú horfir á spennumynd hans. Leikur Jack Lemmons er fínn og Jane Fonda og Michael Douglas fylgja á eftir. Ég fann svo mikla samúð með Lemmon, sem er persóna Jack Godell, sem vildi bara að fólk hlustaði á viðvörun hans. En það sem heillar mig mest við þessa mynd er skortur á skori, og þetta er líka það sem gerir hana fallega fyrir mig. Fyrir utan opnunartitlana er engin bakgrunnstónlist til að auka spennuna, því þess þarf enga. Og á meðan eintökin keyra, hvítt á svörtu, í þögninni rekur það punktinn heim. Ég nota myndina sem fyrirmynd fyrir alla sem segja að tónlist geri myndina. Ég held að myndin ætti að gera myndina og tónlistin ætti bara að magna það. En fyrir The China Syndrome er tónlist ekki nauðsynleg til að komast yfir raunsæið og brýnina sem hér er lýst. Persónurnar lýsa þessu öllu miklu betur en tónlistin hefur nokkurn tíma getað. Ég mæli eindregið með þessari mynd, hún er ein af mínum uppáhalds. Ef þú hefur gaman af kvikmyndum verður þú ekki fyrir vonbrigðum. Ef þér líkar betur við kvikmyndahljóðrásir, gætirðu ekki viljað gefa þetta út.