"Nýja von rúmenskrar kvikmynda"...ef þetta er nýja vonin, þá myndi ég ekki vilja sjá frelsandi hetju svo afkastamikillar kvikmyndahúss (rúmensk kvikmyndahús, það er að segja). Nú í alvöru, hvar ætti ég að byrja? 1. The vitleysa atburðarás: ertu að grínast, þetta er ekki einu sinni trúverðugt svo ekki sé minnst á það að það er mikil heimska 2. Stefnan: hvaða átt? Þessi mynd hefði átt að hafa sálræna spennu, að minnsta kosti það, þar sem þeir hafa ákveðið að láta hana líta eins drasl út og hægt er. Allt í lagi, ég viðurkenni, Radu Muntean er enginn Polanski, Hitchcock, Fincher eða Lynch (listinn gæti haldið áfram), en að minnsta kosti hefði lágmarks fyrirhöfn verið vel þegin. 3. Tungumálið: Allt í lagi, ég skil ekki hvers vegna (næstum) hver einasti rúmenskur leikstjóri trúir því að ef þú gerir myndina eins ömurlega og ruddalega og hægt er, þá ertu með list. Mér er sama um skýrt orðalag eða slæm myndgæði svo lengi sem endanleg niðurstaða gerir það þess virði. Í þessu tilfelli gerir það það ekki. Það er ekkert við því að segja, þar sem allt sem þessi mynd vill segja var þegar sagt þúsund sinnum, persónurnar eru allt of þunnt sýndar til að verða eftirminnilegar, „átakanlegir atburðir“ sem eiga sér stað eru líka illa myndskreyttir og skipta ekki máli. Þessi mynd byggir aðeins á sjálfsframkölluðum tilfinningum, á "við verðum" hype. Einhver fannst myrtur þannig að "VIÐ VERÐUM" að finnast það sorglegt, hræddur eða læti, einhver fór í gegnum hitt og þetta svo "VIÐ VERÐUM" að líða á vissan hátt. Það er geðveikt. Vegna þess að kvikmynd er skáldskapur er ekkert raunverulegt hér. Þannig að einu sönnu tilfinningarnar eru þær sem þú uppgötvar þegar þú reikar djúpt inn í heiminn (það er að segja kvikmyndarinnar)*/* * * * *