"Einu sinni var heillandi land sem hét Frakkland.... Fólk lifði hamingjusöm þá. Konurnar voru léttar og karlarnir létu eftirlætisdæfa sína: stríð, eina afþreying konunga sem fólkið gat notið." Stríðið sem um ræðir var sjö ára stríðið og þegar tekið var eftir því að lík hermanna voru fleiri en hermenn voru ráðningarmenn sendir út til að bæta við röðum. Og svo var það að Fanfan (Gerard Philipe), sem lent var í því að velta dóttur bónda í heyhaug, sleppur við hjónaband með því að skrá sig í Regiment d'Aquitane...en aðeins með því að trúa fyrst framtíð sinni eins og sígauna spáði, að hann mun vinna frægð og frama í einkennisbúningi hans hátignar og giftast dóttur konungs. Því miður, Adeline (Gina Lollobrigida) er ekki sígauna heldur dóttir hersveitarliðsins. Þegar Fanfan hleypur í burtu frá ráðningunum, sabel í höndunum til að bjarga vagni sem verður fyrir árás, sem ætti að vera inni nema Marquise du Pompadour og...konungsdóttir. Hann er nú sannfærður um að hann muni giftast hátt, þrátt fyrir mjög lágskertu blússurnar sem Adeline klæðist. Hún aftur á móti mun fljótlega uppgötva ást sína á Fanfan. Við erum í miðri virðingarlausri kvikmynd um örlög Fanfans, grimmdarævintýri sverðslaganda svindlara og skúrka. Það eru flóttir frá hengjum, sverðslagur á flísaþökum, klúðursbardagar, rómantískir flóttamenn og skemmtilegri derringur en þú getur ímyndað þér. Það sem Fanfan skortir í pólsku bætir hann upp með virðingarleysi og eldmóði. Hann er fljótur stígandi sverðsmaður og hraður elskhugi, en með svo barnalegri trú á örlög hans og svo bjartsýnn eðli, hvernig getum við ekki líkað við hann? Gerard Philipe var helgimynda sviðs- og kvikmyndaleikari (sem Francois Truffaut gerði stanslaust lítið úr á síðum Cahiers du Cinema). Hann gerði flest sín eigin glæfrabragð. Hann var myndarlegur, íþróttamaður, þokkafullur og heillandi. Karlmenn dáðu hann og konur dreymdu um hann. Hann var látinn 36 ára, sjö árum eftir Fanfan, úr lifrarkrabbameini. Allt Frakkland syrgði. Gina Lollobrigida sem Adeline heldur sínu striki. Það eru ekki þessar lágklipptu blússur sem gera leik hennar. Hún er skörp, ástríðufull, ekki alveg saklaus og enginn heimskur. Fanfan la Tulipe syngur bara með endalausum háðsádeilum, áleitnum aðstæðum og góðu eðli. Svo ekki sé minnst á skemmtilegar, grófar samræður. Eftir að Adeline hefur gert ráðstafanir til að bjarga Fanfan frá hengingu hittir hún konunginn í einkaherbergjum hans. „Réttu mér fallegu litlu höndina þína,“ segir hann. „En hjarta mitt tilheyrir Fanfan,“ segir Adeline. "Hver biður um hjarta þitt?" segir konungur: "Eitt sem ég bið um er smá ánægju." „Ég er almennileg stelpa,“ segir Adeline. Konungur segir: "Skuldir þú virðingu mína til verðleika þinna. Þú elskar Fanfan? Þá þakkaðu mér. Duttlungar mínar gera þér kleift að sýna hina mestu sönnun á ást þinni, með því að svíkja fyrir hans sakir þá tryggð sem þú hefur svarið honum." Þetta er nú sniðugt, fyndið efni. Jean-Luc Godard, Francois Truffaut og restin af New Wave genginu höfðu tilhneigingu til að hata vinsælar kvikmyndir sem eingöngu skemmtun (og þeir gerðu árásir sínar persónulegar). Fanfan la Tulipe og forstjóri þess, Christian-Jacques, voru meðal þeirra helsta skotmarka. Þeir misstu sennilega tilganginn með Fanfan, sem er mjög skemmtileg ádeila á tilgangsleysi herja og stríðs. Hversu miklu betra hlýtur það að hafa virst að búa til kvíðamyndir sem aðeins aðrir kvikmyndaleikarar gætu metið. Guði sé lof að sumir þeirra, Truffaut og Chabrol, til dæmis, uxu ​​fram úr þessari barnalegu niðurlægni og komust að því að góð mynd er góð mynd, hvort sem fjöldanum líkar við hana eða bara vitleysingum. Glöggur einstaklingur sem hefur gaman af kvikmyndum kann að meta hvaða sem er, ef kvikmyndirnar eru vel gerðar. Þeir sem lúta í lægra haldi fyrir kvikmynd út frá vinsældum hennar eru jafn niðurlægjandi og þeir sem stæra sig af því að hafa aldrei lesið Harry Potter. Jean-Luc Godard, éttu út úr þér hjartað. Viva Fanfan!