Það er 1913. Stúdíódrengur njósnar um leikkonuna sem ætlar að verða næsta frábæra kvikmyndastjarna Hollywood og hann er leikstjórinn sem á eftir að láta það gerast. Eftir að hafa fundið upp kökukast og keystone lögguna rætist draumur hans. Þar sem hann er algjörlega upptekinn af kvikmyndagerð sinni tekur hann hins vegar ekki eftir því að hann er að missa aðalkonuna sína til annars manns. Nokkrum offjárhagslegum floppum síðar, er hann þekktur sem ekkert annað en leikstjórinn sem hafnaði Rin-tin-tin. Sem betur fer fyrir hann eru tryggir og samúðarfullir íbúar Hollywood ómengaðir af metnaði og sjálfsmynd. Hann mun vera í lagi svo lengi sem hann á enn vini sína. Þessi mynd byrjar sem brjálæðisleg gamanmynd sem er dæmigerð fyrir tímabilið og í upphafssenunum heldur hún sínu með þeim bestu. Hún hefur leikandi skort á sjálfsvitund sem vantar sárlega í flestar gamanmyndir nútímans. Stuttu inn í myndina hverfur hún hins vegar frá þessum gamanleiksháttum og reynir þess í stað að skemmta okkur með því að nota myndirnar í myndinni. Þetta eru þöglar slatta gamanmyndir, vel gerðar en ekkert óvenjulegar, og þær standa mun lengur en nauðsynlegt er fyrir nokkurn áhorfendahóp sem hefur séð frumritið. Við heimkomuna tekur myndin dramatíska stefnu. Hún er vel skrifuð og leikararnir standa sig frábærlega við að gera umskiptin, en myndin hefði í raun átt að ákveða frá upphafi hvað hún ætlaði að vera. Í lok myndarinnar hefur hún breyst enn og aftur - í þetta skiptið í bíómynd. til glitta í Hollywood. Smábærinn Los Angeles hefur vaxið upp í borgina sem gerir kvikmyndir sem skemmta öllum heiminum. Þrátt fyrir efnilegt upphaf hefur þessi mynd ekki elst sérstaklega vel. Engu að síður hefur hún nokkrar sterkar senur, ákveðna nostalgíu aðdráttarafl og skemmtilegan undirtexta um fólkið sem gerði hana og áhorfendur sem hún var gerð fyrir.