"Fool for Love" er ein af mörgum nú gleymdum myndum sem Robert Altman leikstýrði á níunda áratugnum. Þessi, skjáaðlögun af Sam Shepard leikriti þar sem Shepard er í aðalhlutverki, er einfaldlega ekki mjög góð. Altman gerði margar ekki mjög góðar myndir á heillandi ferli sínum og oft var sökin honum að kenna. En hér held ég að sökin liggi hjá Shepard fyrir að hafa skrifað svona fábrotið leikrit. Stefna Altmans er tryggð, sýningarnar eru o.k. í ljósi þess sem leikararnir þurfa að vinna með, en þetta ómarkvissu handrit nær hvergi og tekur sinn tíma að komast þangað.Shepard er Eddie, áhættuleikari sem á í ástar/haturssambandi við May (Kim Basinger). Þau tvö berjast endalaust yfir kvöldið á einhverju rykugu móteli í miðri hvergi, á meðan dularfullur maður (Harry Dean Stanton) sem getur verið annað hvort óeiginlegur eða bókstaflegur faðir bæði Eddie og May fylgist hljóðlega með. Randy Quaid fullkomnar fjögurra manna leikarahópinn sem herramann sem hringir. Eina dramatíska krókurinn í öllu söguþræðinum er tillagan um að samband Eddie og May sé sifjaspell. Hins vegar finnst þessi krókur meira eins og brella en nokkuð annað. Handritið kannar ekki samband þeirra í smáatriðum og það notar samband þeirra ekki til að kanna fleiri alhliða þemu. Shepard og Basigner búa til sérvitrar, háttaðar persónur sem verða pirraðar á fyrstu fimm mínútunum; Stanton og Quaid hafa lítið annað að gera en að gefa viðbragðsskot. Síðasti hálftíminn eða svo í myndinni er sérstaklega slæmur, þegar baksögur Eddies og May byrja að leika í flashback yfir eintóna, svefnhöfga rödd. Kallaðu þetta upp í aðra tilraun Altmans sem fór úrskeiðis. Einkunn: C-