Ég er hissa á fjölda fólks sem hefur metið þessa færslu sem uppáhalds "Chan" (sáu þeir aldrei "...at the Opera" eða "...at Treasure Island?"--- hið síðarnefnda kaldhæðnislega skrifað af John Larkin, sem lét boltann falla hér). Þessi söguþráður er lestarslys og ofhlaðinn tilgangslausum persónum. Í fyrsta lagi þurfa áhorfendur að rifja upp svívirðilegar upplýsingar um morðárás Steve McBirney (leikinn af virðulega þrjótinum og HUAC-squealer Marc Lawrence) árið 1929. Við skulum ekki gleyma því að hann slapp við stórt morðrapp í dómshúsinu með einn lögreglumann á skottinu. Það er líka fórnarlamb sem var veitt upp úr á 11 árum áður sem enginn virðist hafa áhyggjur af. Svo er það stöðvun vantrúar sem krafist er þegar allar persónurnar virðast vera fastar í vaxsafninu (þótt eftirlitsmaður O'Matthews nái að beita feitum blautum afturenda sínum inn um glugga). Af hverju er Joan Valerie (sem aðstoðarmaður Cream) í þessari mynd? Hún ræður ekki einu sinni almennilega við tangir --- ég geri mér grein fyrir að Chan þjáist af sama böbbi en já, hann er 66 ára hér-- (og hefur innan við 10 línur --- og hvatning persóna hennar er of veik til að vera nokkurn tímann nægilega útskýrt (afsakið, þegar ég er í kjaftæði skrifa ég eins og Ricky Ricardo). Persónan Mary Bolton (Marguerite Chapman) er skrifuð sem ákafur stóreygður vitleysingur, sem virðist aðeins vera til fyrir lúmskan rómantískan áhuga hornhundsins. lögfræðingur Tom Agnew (leikinn af frettu-andlitinu Ted Osborne). Af hverju er Willie Fern persóna? Af hverju gat handlangarinn McBirney ekki togað í rofann klukkan 8:20? (ekki spoiler, allt í lagi?!). Maður spyr sig hvernig, með greindarvísitölu lins sem hann nær að klæða sjálfur eða hvers vegna hann hafði ekki stigið fram fyrir strætó fyrir mörgum árum.Toler sjálfur fær aðeins meira leikaraband en venjulega (plús) og alvöru hrós til leikmyndahönnuðarins Thomas Little og Kvikmyndatökustjórinn Virgil Miller sem skapaði virkilega óhugnanlegt andrúmsloft... en þessi færsla hefur minni rökfræði en kvikmynd frá Ritz Brothers. Ég er enn dolfallinn yfir því hvernig tannstöngli er hægt að nota sem blástursbyssu.