"Kings and Queen" er uppblásið franskt drama sem stendur yfir í óendanlega tvær klukkustundir og þrjátíu og tvær mínútur án þess að sjáanlegur tilgangur eða tilgangur. Í myndinni eru tvær sögur sem virðast óskyldar í fyrstu en tengjast að lokum hver við aðra um það bil hálfa leið. Kvikmyndin. Sú fyrsta snýst um Noru og baráttu hennar við ýmsa karlmenn í lífi hennar, þar á meðal aldraðan föður sem kemst að því að hann á aðeins nokkra daga eftir ólifað. Hin sagan fjallar um ungan mann að nafni Ismael, fiðluleikara sem lendir - á ósanngjarnan hátt, telur hann - á geðveikrahæli fyrir tilverknað óþekkts þriðja aðila. Eftir að hafa ferðast á mismunandi slóðum í nokkurn tíma ná þessir tveir frásagnarþræðir að lokum saman þegar við komumst að því að Ismael er fyrrverandi elskhugi Noru og maðurinn sem hún hefur valið til að ættleiða son sinn úr fyrra, hörmulegu sambandi. Með aðeins meiri einbeitingu og töluvert magn af hagræðingu, "Kings and Queen" gæti hafa verið öflugt, hrífandi drama um nútímasambönd. Það hefur vissulega augnablik af gífurlegu innsæi og tilfinningalegum krafti og sýningarnar eru að mestu flóknar og áhrifaríkar. En þegar á heildina er litið, þá hlykkjast myndin og hnykkja svo mikið að satt að segja byrjar hún að valda þolinmæði okkar tjóni og slíta viðtökurnar snemma. Enn meira átakanlegt er sú staðreynd að þrátt fyrir að við eyðum því sem virðist vera mildri eilífð í félagsskap þessa fólks, þá vitum við í raun ekki alveg hvað við eigum að gera við neinn af þeim þegar sýningunni er loksins lokið. Til dæmis skrifar faðir Nóru, á dánarbeði sínu, þverrandi ásakanir gegn persónu dóttur sinnar sem einfaldlega rímar ekki við konuna sem við höfum verið að horfa á í meira en tvær klukkustundir. Nora er að vísu engin móðir Theresa (þá, aftur, hver er það?), en hún á svo sannarlega ekki skilið skítkastið sem faðir hennar hefur kastað á hana. Það væri hægt að saka Nóru um að vera ráðvillt, óákveðin, dálítið sjálfhverf stundum, en nógu ill til að faðir hennar vildi óska ​​þess að hann gæti gefið henni krabbameinið sitt og látið hana deyja í hans stað? Ég held ekki. Kannski er þessi mynd einfaldlega að vinna á dýptarstigi sem ég gat ekki skilið. En grunur minn er sá að jafnvel rithöfundurinn Roger Bohbot og meðhöfundur/leikstjóri Arnaud Desplechin ættu í vandræðum með að útskýra tilgang sinn hér. Þetta er vel leikin, tilgerðarlaus leiðindi kvikmyndar sem fer með áhorfandann í langa, ráfandi ferð í gegnum haf persónulegra kreppu, ferðalag sem skilur hann ekki eftir sig vitrari eða upplýsta í lokin en hann var í upphafi.