Síðustu árin sem Ron Miller (tengdasonur Walt Disney ásamt framleiðanda) ríkti, dró hann út lifandi kjaftæði á priki með oft mjög leiðinlegum Dean Jones í aðalhlutverki, en allur ferill hans var byggður á svona ljósi, tómlegt fargjald. Aðrar hræðilegar myndir frá sama tímabili eru Pete's Dragon, the Last Flight of Noah's Ark, Unidentified Flying Oddball og hinn ótti Condorman. Ég nefni ekki Tron vegna þess að mér fannst hún metnaðarfull og Miller var aðeins aðalframleiðandi á henni, svo hann hafði lítið að gera með raunverulega framleiðsluna. Samt sem áður var hann í fullu gildi þegar þetta guðhræðilega mannlega drasl var rekið úr iðrum sköpunargáfunnar. Herbie fer til Monte Carlo. Annað framhald hinnar ástkæru Love Bug saga finnur Herbie ástfanginn af öðrum bíl sem hefur líka heila og hjarta. Það er kapphlaup, einhverjir lélegir vondir, demantur og Barney Fife. Myndin er tekin í Frakklandi og er í raun fallega mynduð og sveitin yndisleg. En maður fær þá hugmynd að myndin hafi verið gerð svo allir sem taka þátt gætu fengið þriggja mánaða frí í Frakklandi. Restin af myndinni er brak. Prat-fall, töffari þjófar, vondir þýskir keppendur í kappakstri og ansi skoppandi femínisti falla allir undir flokkinn hlutabréfaframboð. Stærsta móðgun myndarinnar: Þegar þeir reyna að þróa frekar persónuleika elskhugans Herbie með hristingum, pípum, blikkandi ljósum og hreyfingum sem benda til hornsjúks sautján ára, gera höfundar Disney óréttlæti við litla sæta VW okkar. Þá myndi ég halda að það væri erfitt fyrir hvern sem er að toppa Helen Hayes að keyra Herbie um skýjakljúfa stall í seinni skemmtiferðinni.