Það er alltaf vel þekkt og mikilvægt leikstjórnartæki að setja upp andrúmsloft kvikmyndar á fyrstu 5 mínútunum. Í mikilvægum upphafssenum ætti myndin að gera sig gildandi og fá áhorfendur til að taka eftir og fá áhuga á restinni af myndinni. Hér, í "Mute Witness", finnum við gott dæmi um þetta.*Senuspilari* Á fyrstu 5-10 mínútunum opnast myndin á mjög Hitchcockískri senu af laglegri ljóshærðri konu í íbúðinni sinni, með kveikt á útvarpinu. Hún er að ráfa um, setja á sig varalit, dúkka í sig og hunsa fréttir af raðmorðingja á lausu. Auðvitað er raðmorðinginn í húsi hennar og fylgist með hreyfingum hennar með hníf í hendi. Hún heyrir hávaða, lítur inn í herbergi og þar er félagi hennar í blóðpolli. Á þeim tímapunkti sem hún öskrar snýr hún sér við og stendur frammi fyrir hnífabrjálæðingnum, sem stingur hana ítrekað með hrottalegum og hræðilegu athæfi.......þá gerist eitthvað skrítið. Þegar konan krampar í dauðaköstum sest morðinginn niður og tekur upp sígarettu til að horfa á fórnarlamb sitt farast. Áður en hann finnur kveikjarann ​​sinn er kveikt í sígarettunni hans...frá einhverjum öðrum í herberginu! Myndavélin bregður út og við gerum okkur grein fyrir því að það er sífellt fleira fólk í herberginu, sumir taka glósur, sumir taka upp, sumir taka upp andlátið, og að konan er afskaplega langur tími til að deyja og gerir mjög gott starf. af því líka. Þegar áhorfendur átta sig á hvað er að gerast, og allt atriðið er hluti af kvikmynd, tekur hið spennuþrungna og skelfilega atriði á sig húmor.*End Scene Spoiler* Ég hef bent á þessa upphafssenu af nokkrum ástæðum. Í fyrsta lagi lýsir hún andrúmslofti myndarinnar í heild sinni fullkomlega. Spennumynd í stíl við Hitchcock eða De Palma, með nokkrum mjög ruglingslegum og jafnvel svörtum gamansömum augnablikum. - Hún miðlar miðlægu efni (það er munurinn á „bíómyndardauða“ og „tóbaksmyndadauði“, atriði sem nánar er útfært síðar í myndinni), og að lokum kynnir hún áhorfandann fyrir persónunum, allt eins hljóðlega og hægt er. Söguþráður Mute Witness snýst um Billy Hughes, bandarískan tæknibrelluförðunarfræðing sem vinnur við tökur myndarinnar, en hann er tekinn upp í stóru vöruhúsi í Moskvu. Billy getur ekki talað, en hún hefur samskipti á táknmáli í gegnum systur sína. Eftir að töku kvöldsins lýkur, lendir Billy óvart inni í vöruhúsinu fyrir slysni og í tilraun sinni til að flýja verður hún vitni að tveimur úr áhöfninni sem gerir það sem fyrst virðist vera klámmynd, en reynist vera neftóbak. kvikmynd. Skyndilega er flótti hennar frá vöruhúsinu spurning um líf og dauða. Án efa er fyrri helmingur myndarinnar kraftmikill og algjörlega grípandi. Bjargráð Billy og fötlun hennar er sú staðreynd að hún getur ekki sagt frá sér hljóð. (Reyndar, að mínu mati, er einn besti þáttur myndarinnar sú staðreynd að hún er ekki stútfull af konum sem öskra). Það eru nokkur algerlega truflandi augnablik, og sum frábær leikmynd af alvöru spennu (Göngin og lyftustokkurinn eru fullkomin dæmi). Tímasetningin er fljótandi og allur fyrri helmingurinn er ótrúlega ánægjuleg upplifun í sjálfu sér. Seinni helmingur myndarinnar kynnir ný hugtök. Þó að enn séu nokkur spennustund, er áherslan á söguþráðinn. Nýjar persónur eru kynntar og það er óljóst hvaða hlið þær eru. Þó að það sé ekkert athugavert í sjálfu sér við seinni hluta myndarinnar, þá stenst hún bara ekki alveg fyrri helminginn. Það eru nokkur sniðug augnablik af svörtum húmor sem stillir fullkomlega saman og skartar mjög dramatískum senum, en það eru líka mjög léleg gamanmyndastundir (koma sérstaklega frá systur Billy og unnustu hennar, sem er leikstjóri myndarinnar sem Billy vinnur að ), sem nánast eyðileggja myndina, bara vegna þess að þeir eru illa settir og/eða mistímasettir og eyðileggja hraðann. - Í lokin halda snúningarnir áfram að koma á miklum hraða og hápunktur myndarinnar er, viðeigandi, jafn spennuþrunginn og fyrri hálfleikurinn. Það er ýmislegt sem fær myndina til að virka. Samskiptahindranir sem Billy þarf að horfast í augu við, bæði sem mállaus og sem Bandaríkjamaður í Moskvu, gera það að verkum að jafnvel neyðarkall á hjálp verður hættulegt ástand. Leikkonan sem leikur Billy, Natasha Zudina, stendur sig frábærlega í myndinni, með grípandi viðveru á skjánum og frábærri frammistöðu, og loks leikstjórninni í heild, en sérstaklega í fyrri hluta myndarinnar, sem sannarlega er rannsókn á spennu-/spennumyndatækni Alfreds Hitchcock. Eins og ég hef þegar sagt eru svikin í myndinni þó frá hræðilegum kómískum léttir augnablikum sem í raun þarf ekki að bæta við. Það er nú þegar samfelld og áhrifarík rák af dökkum húmor sem birtist í myndinni án þess að persónur Karen Hughes og Andy Clarke (Systirin og kvikmyndagerðarmaðurinn) þurfi að breyta senum sínum í einhverja óvenjulega sit-com. En þrátt fyrir þessa annmarka er myndin afskaplega skemmtileg spennumynd og tilvalin fyrir hópskoðun á halloween. (Vissulega betri en venjulega slasher hryllingsmyndin...!)