Skrítið hvað minna en 2 tímar geta virst vera ævi þegar maður situr í gegnum svona flatan, óhugsandi drif. Ef saga er eins persónuleg og hún á að vera fyrir Sally Potter, myndirðu þá ekki búast við að smá ástríðu komi fram í frammistöðu hennar? Leikur hennar var algjörlega aðskilinn og mér fannst engin efnafræði á milli Sally og Pablo og tangósenurnar, sem hefðu átt að vera eldheitar miðað við eðli danssins, voru þess í stað óþægilegar og sársaukafullar að horfa á. Augljóslega getur verið skelfilegt að afhjúpa svona persónulega sögu á kvikmynd og sem slík hefði Sally Potter verið skynsamlegt að láta betri leikara taka að sér verkefnið frekar en að láta ástríðu sína verða fórnarlamb eigin sauðleysis.