Ég náði sýningu á þessu á True/False Documentary kvikmyndahátíðinni í Kólumbíu, Missouri, og varð fyrir ansi vonbrigðum. Ég bjóst við flottri heimildarmynd um mótmælin og aktívismana í kringum RNC, en það sem ég fékk var að mestu gölluð, illa leikin, uppdiktuð, illa ofin saga um samsæri. Ég hafði heyrt um nýheimildarmyndatækni þess, "blandað saman bæði satt og ósatt" en ég bjóst við meiru í samræmi við skáldaða söguþráð sem þróaður var til betri persónugervingar og til að skapa tilfinningu fyrir einingu milli raunverulegra viðtala, en það var meira línurnar í hræðilegri sjónvarpsmynd sem er gerð fyrir samsæriskenningar. Leiklistin er í heildina hræðileg nema Rossario, sem kemur ekki á óvart þar sem leikstjórinn á sýningunni sagði að flestar aðalpersónurnar hefðu enga leikaraþjálfun, afsökunin er sú að hann vildi þau að vera raunveruleg. Hér er vísbending, raunverulegt fólk getur ekki leikið, en leikarar geta yfirleitt hegðað sér raunverulegt. Það hefði ekki verið svo brjálæðislega móðgandi ef það væri ekki bersýnilega augljóst hversu mikinn áhuga hann var að ýta þessari afar róttæku samsæriskenningu upp á okkur í heild sinni kvikmynd, hún er sérstaklega hysterísk þegar við fáum atriði þar sem leikstjórinn byrjar að tuða um fáránlega heimskulegar kenningar og leynilegar dagskrár. Myndin gerir líka gott starf við að hlæja að staðalmynda hvert einasta hlutverk, hún reynir svo mikið að rómantisera þessa götuaktivista og stimpla stórt „Gott“ eða „Illt“ á hverja persónu. Slepptu því, finndu þér kannski fallega alvöru heimildarmynd/