Ég hef hvorki lesið bókina sem myndin er byggð á né bréfin milli Vita og Fjólu. Ef ég kæmi að þessari mynd með einhverjar væntingar, þá var það kannski að Bloomsbury-hópurinn (þar á meðal meðal annarra Virginia Woolf, og sem Nicolson-hjónin voru hluti af) yrði sýndur. Það var það ekki, sem var þó ekki vandamál fyrir mig. Það sem ég er að velta fyrir mér er hvernig fólkinu á bakvið þessa mynd tókst að gera hana að mínu mati svo mjög óáhugaverða og endurtekna og flestar persónurnar flatar, þrátt fyrir frábært efni og nokkra mjög góða leikara. Handritið er einfaldlega ekki nógu gott. Ég er sammála gagnrýni finnska nágranna míns - of margar tilgangslausar kynlífssenur (en bara á milli kvennanna, á meðan það er ekkert afdráttarlaust um hin fjölmörgu ástarsambönd Harolds), of margar tilgangslausar senur almennt, of litlar upplýsingar um bakgrunn persóna . Það virðist skrýtið miðað við gæði framleiðslunnar - á yfirborðinu virðist þetta mjög metnaðarfullt verk, en handritið hefur auðvitað mestu vægi og það er þar sem þessi mynd mistekst. Samband Vita við Harold fannst mér ósannfærandi, þó bæði þeirra haga sér mjög vel, sérstaklega hún. Leiðin sem þau héldu áfram að lýsa yfir skilyrðislausri ást sinni til hvors annars á frekar safaríkan hátt fannst mér, jæja, einfaldlega ósannfærandi. Það er miklu skynsamlegra að það hefði átt að gerast með stöfum, eins og tmmvds bendir á hefði ég líka viljað vita hvaðan gælunöfnin komu - þau rússnesku* sem og Mar - hvers vegna er einhver sem heitir Vita gefið gælunafnið Mar ? Það gæti verið lítið efni, en það skiptir máli í að stuðla að heildarmyndinni.*Ég horfði á myndina með enskum texta á, og þar sem það hefði greinilega átt að standa Mitya, stóð í staðinn Medea. Það gæti útskýrt gremju mína með gælunöfnin að einhverju leyti - ég gat ekki skilið hvers vegna Vita ætti að vera grískt á meðan Violet var rússneskt!