Guði sé lof fyrir þessa mynd. Þetta er skjal um hæfileika sem, þremur áratugum síðar, virðist enn einstakt og sjaldgæfara þegar litið er til baka. Tónlistin er bara einstök, full af svo miklum hæfileikum í skrifum, flutningi, útsetningum og framleiðslu að hún er algjörlega smitandi. Textarnir og raddskipanin eru ótrúleg. Frammistaða vanmetinna hæfileikamanna eins og Nell Carter og Ren Woods lyftir anda mínum í hvert sinn sem ég heyri þá. Þó að myndin sé kannski öðruvísi en sviðsútgáfan, þá kýs ég frekar hljóðrásina en leikaraplötuna, sem mér finnst sannarlega grátbrosleg og vanþróuð. Hér eru útsetningarnar fylltar út og stækkaðar í kraftmikil verk sem ekki hefði verið hægt að framleiða í sviðsmynd. En tónlistin er ekki það eina ótrúlega við þessa mynd. Samsetning næstum ofraunsæislegra samræðuþátta (minnir mig á Altman-myndir) sambland við æðisleg söng- og dansnúmer, virkar virkilega. Allir hæfileikar þessarar myndar - leikstjórn, skrif, ljósmyndun, klipping, tónlist, dans, leikaralist, leiklist, búninga, leikstjórn - renna fullkomlega saman í eina bestu tónlistarmynd sem ég hef séð. Mér finnst ótrúlegt hversu mikið við vitum um persónurnar í "Hair," byggt á mjög litlum upplýsingum eða söguþræði. Þeir eru ekki teiknaðir sem skopmyndir, heldur sem raunsætt og mjög mannlegt fólk. Við sjáum litla innsýn í hvaðan þær koma, en andlitsmyndin er fullkomnuð með vinjettum sem draga persónurnar upp á yfirborðið í gegnum afrekaðan leik, leikstjórn og klippingu. Það er undiralda þema um kvenfyrirlitningu Berger og Hud sem litar persónur þeirra með því að afhjúpa kærulausa macho-hippa hugmyndafræði þeirra. Vettvangur heimilislífs Bergers afhjúpar mikilvægar upplýsingar um sálfræði hans, og stutt innsýn af heimili Claude segir okkur margt um bakgrunn hans í gegnum einföld, raunsæ og ósvikin samskipti Claude og (væntanlega) föður hans. Ég elska tískuna í þessari mynd . Það blandar ögrandi hugmyndum sjöunda áratugarins við MJÖG sjöunda áratugs útlit (maður þarf að horfa framhjá hárlengingum Treat Williams...). Þetta er skjal um hversu flottur hluti seinnihluta áttunda áratugarins var, þvert á hefðbundna speki um að tíminn snerist eingöngu um óbragð. Drapplitað prjónað bindi Claudes var heitt trend árið 1979 og hár og klæðnaður söngvaranna og dansaranna (sérstaklega þeirra hvítu á Central Park senunni) blandar saman áratugunum á þann hátt sem gefur til kynna tímaleysi þemu söngleiksins. Þessir þættir renna saman við óvenjulega, nýjustu danshöfundagerð Twyla Tharpe á þann hátt sem eykur listsköpun beggja."Hair"er ekki mynd sem verðlaunar tortryggni. Ef þú kemur að því með væntingar, þá ertu líklegast í haldi listamanna sem eru ekki bundnir af reglum þínum. Fyrir mig opnaði það augu mín og eyru og anda fyrir innsæi og ástríðufullum tónlistarsamræðum um stríð, vináttu og fjölskyldu sem er lengra en tíma sinn og er enn þýðingarmikill og viðeigandi fyrir mig enn þann dag í dag.