Ég fékk nýlega þessa mynd á DVD að gjöf og var í fyrstu ekki viss um hvort hún myndi höfða (þó að einn af uppáhalds leikarunum mínum sé í aðalhlutverki). Reyndar er hún á leiðinni til að verða í uppáhaldi. Í fyrsta lagi: sem betur fer er hún *ekki* sú sama og bókin, en endirinn á henni finnst mér vera of melódramatískur. Í öðru lagi: þetta er ein besta mynd sem ég hef séð um fyrri heimsstyrjöldina. "Hvað?" þú gætir spurt. "Þetta er ekki stríðsmynd!" Satt: Við sjáum enga bardaga eða sprengjuárásir, enga skotgrafir, ekkert gas. En það sýnir kostnað stríðsins, skaðann sem varð á lífi mannanna sem börðust í því og áhrifin sem þetta hafði á þá nákomna. Við sjáum fyrst Helen (Sarah Miles), ekkju barónetsins, bíða eftir lausn frá geðsjúkrahúsi. Allar konurnar í myndinni virðast vera ekkjur: sumar úr stríðinu, en mun eldri eiginmaður Helenar, Sir Thomas (við sjáum hann síðar á mynd) veiktist og lést á meðan hún var í veislu, þar af leiðandi sekt hennar. slegið bilun. Hún er týnd og einmana. Vírinn í kringum spítalasvæðið kallar fram fangabúðir og skotgrafirnar: eins og margir karlarnir í umheiminum þjáist Helen af ​​eins konar skeljasjokki. Þegar hún er komin út af spítalanum þarf hún að finna fæturna í umheiminum aftur: heim sem við upplifum í gegnum augu hennar sem hráslagaðan, auðn og óvingjarnlegan. Móðir hennar getur ekki veitt henni neinn raunverulegan stuðning. Sjálf er hún ekkja og hefur sett upp sínar eigin tilfinningavörn sem hún felur sig á bak við til að forðast að takast á við vanlíðan dóttur sinnar. (Eins og mörgum, sérstaklega á þeim tíma, virðist henni finnast geðsjúkdómar vandræðalegir.) Ledbetter, leigubílstjórinn, verður stuðningsviðvera og hjálpar Helen að byrja að aðlagast lífinu aftur, en hún gerir sér ekki grein fyrir því að hann er að verða hættulegur heltekinn af henni. Þetta er frábær frammistaða hjá Robert Shaw. Ledbetter er fyrrum venjulegur hermaður, fyrrverandi liðþjálfi sem rekur hnefaleikaklúbb og hefur stofnað sitt eigið bílaleigufyrirtæki. Yfirborðslega séð virðist hann harður og sterkur, áreiðanlegur, en það eru sprungur undir yfirborðinu: hann hefur í raun ekki aðlagast borgaralegu lífi. Hann finnur upp (af ástæðum sem hann útskýrir síðar) fjölskyldu- og heimilislíf sem hann á ekki; hann hefur hrottalegar útrásir við samstarfsmenn og kynlíf án ástúðar. Að komast nærri Helen konu sem, jafnvel með auknu félagslegu frelsi eftir stríð, hefði hann ekki getað vonað um að giftast afhjúpar sálfræðilegar bilanir sem rífa hann í sundur. Þessa dagana gæti maður greint áfallastreituröskun. Það sama á við um hinn manninn í lífi Helen, upprennandi stjórnmálamanninn Hugh Cantrip (Peter Egan). Hann er metnaðarfullur, myndarlegur en líka mjög ungur. Það má segja að kærastan hans, Connie (Caroline Mortimer), móðir hann, greiðir hárið á honum og gætir þess að hann hafi hreinan vasaklút áður en hann fer út. Hann er þekktur af bæði Ledbetter og Helen: sá fyrrnefndi hafði þjónað undir hans stjórn í stríðinu og Helen hafði hitt hann í pólitískum hringjum og hafði talið hann „popinjay“. Hins vegar hefja hann og Helen núna samband, þar sem Helen ætlar að styðja stjórnmálaferil sinn, fjárhagslega og tilfinningalega. Peter Egan, nýkominn frá velgengni sinni á sviði sem Stanhope í 'Journey's End' eftir RC Sheriff, gerir Hugh meira en óþroskaðan leikara. Það er afhjúpandi, vanmetið atriði aftan í bílnum á milli Helen og Hugh, þar sem þeir vitna í bók Brooke, "The Old Vicarage at Grantchester". Hún spyr um stríðsreynslu hans: "Var það mjög slæmt?" Hann getur ekki svarað. Hún segir: "Jæja, nú ertu kominn aftur." En hógvært svar hans „Er ég? Stundum velti ég fyrir mér“ er lykillinn að persónu hans. Þegar ljós og skuggi flökta yfir andlit hans, vitum við að það er einhver hryllingur sem ekki er hægt að setja með orðum. Það óhóflega mannfall sem yngri yfirmenn af hans tegund verða fyrir beint úr skóla eða háskóla og búist er við að muni leiða framan af er vel þekkt. Í taugaveiklunarræðu (þar sem Helen fullvissar hann um) fyrir pólitískt fólk á staðnum í matarboði, opinberar hann að hann muni standa sem sjálfstæður, ekki lengur sem frjálslyndur (flokkurinn sem hafði tekið landið í stríðið). Tilfinningalíf hans er jafnskemmt og Ledbetter. Hann getur ekki auðveldlega losað sig frá Connie, sem er háð honum tilfinningalega og fjárhagslega: lesandi á milli línanna er hún líklega stríðsekja (kannski fyrrverandi félagi?) með barn sem við sjáum teikningar á veggnum heima hjá henni. .***SPOILERS***Kreppan milli tríósins byggist hægt upp, með ógnvekjandi atriði milli Helen og Ledbetter í bílnum, og Ledbetter hlustar á Hugh og Connie þegar hann er að keyra þau, þegar Hugh reynir að sannfæra Connie um að, jafnvel þegar samband hans við Helen þróast geta þau haldið áfram sínu; að hann muni að minnsta kosti halda áfram að styðja hana. Afbrýðisemi, þráhyggja og trú hans á að hann verði að vernda Helen fyrir tvísýnum gullgrafara leiða Ledbetter til að takast á við hana og Hugh með ofbeldi á heimili hennar. Endirinn er allt annar en skáldsagan og er betri fyrir það: hann er dramatískur, en minna melódramatískt og heldur tilfinningalausum tóni. Við byrjuðum á því að ein persóna var að jafna sig eftir andlegt áfall; við endum með annarri þjáningu. Maður skynjar að Helen er nú vitrari og sterkari en báðir mennirnir, sem hafa ekki getað aðlagast að fullu hinu svokallaða „landi sem hentar hetjum“ sem þeir sneru aftur til eftir martröð algerrar stríðs. Nýi endirinn er opinn: manni finnst að hún muni að minnsta kosti takast á við það sem framundan er, án blekkinga. Í þessu endurspeglar það vel raunveruleika þess tíma, þar sem konur (Helen, Connie og svo margar aðrar) þurftu að taka upp bita heimsins þar sem of margir karlmenn höfðu dáið eða komu heim með mismikið andlegt og líkamlegt tjón. "Jæja, nú ertu kominn aftur." "Er ég? Stundum velti ég fyrir mér"