Ég sat í gegnum báða hluta Che í gærkvöldi, bak við bak með stutt baðherbergishlé, og ég man ekki hvenær 4 tímar liðu síðast svona hratt. Ég hafði þurft að pæla í mér með viku fyrirvara vegna þess að ég hef raunverulegt „hlut“ um leikstjóra, framleiðendur og klippara sem halda áfram að setja uppblásnar, yfir langar hálfgerða epics fyrir framan okkur og mér finnst að á heildina litið, 2 til 2,5 klukkustundir er rétt fyrir kvikmynd. Þannig að 4 tímar virtust vera að teygja takmörk þolgæðis míns og ég var mjög efins um allt framtakið. En ég mun segja fyrirfram að þetta er fallega ég gæti sagt ástúðlega mynd og ég er mjög ánægður með að hafa séð hana. Leikstjóranum Steven Soderbergh ber að óska ​​til hamingju með skýrleika sýn hans. Bardagaatriðin hljóma eins og þú værir sjálfur að forðast byssukúlurnar. Ef það er manneskja á jörðinni sem veit það ekki, þá var Ernesto 'Che' Guevara argentínski læknirinn sem hjálpaði Fidel Castro að steypa Fulgencio Batista af stóli með kúbönsku byltingunni 1959. Þegar ég var krakki á sjöunda áratugnum var ímynd Che alls staðar; á veggspjöldum í svefnherbergi, á stuttermabolum, á forsíðum tímarita. Ímynd Che þarf að vera ein sú mest ofnýttu sem til hefur verið. Ef treysta á hinar frægu myndir, þá var Che mjög flottur gaur, ímynd byltingarrómantíkur. Hefði hann verið ljótur í rassinn, verð ég að velta því fyrir mér hvort hann hefði einhvern tíma verið svona vinsæll í ímyndunarafli almennings? Auðvitað hjálpar það að deyja ungur. Kvikmyndir hafa verið gerðar um Che áður (einkum hinar frábæru mótorhjóladagbækur frá 2004 þar sem hinn óþolandi sætur Gael Garcia Bernal lék aðalhlutverkið sem ungur Che, á ferð um Suður-Ameríku og sá landlægu fátæktina sem myndaði marxíska pólitík hans) en ég veit ekki. Ég held að enginn hafi nokkurn tíma tekist á við alla söguna frá upphafi til enda og þessi tvíþætti er metnaðarfullt verkefni. Ég vona að það borgi sig fyrir Soderbergh en ég get aðeins ímyndað mér að tafarlaus viðskiptaárangur hafi kannski ekki verið efst í huga hans. Fyrsta myndin (The Agentine) sýnir Che hitta Castro í Mexíkó og fylgist með ferð þeirra til Kúbu til að hefja byltinguna og síðan ferðin til New York árið 1964 til að ávarpa SÞ. Snjall teknar svarthvítar myndir líta út eins og samtímakvikmyndir en eru það ekki. Önnur myndin (Guerilla) tekur við aftur árið 1966 þegar Che kemur til Bólivíu til að hefja nýja byltingarkennda hreyfingu. Önnur myndin gerist nánast eingöngu í skóginum. Eftir því sem ég kemst næst var hún að mestu tekin á Spáni en ég trúi samt að það hafi verið frekar gróft að taka upp kvikmyndina. Benicio Del Toro er frábær sem Che, þáttur sem hann virðist fæddur til að leika. Persónulega fannst mér The Argentine (þ.e. hluti fyrsta) vera miklu auðveldara að horfa á og „skemmtilegra“ í eingöngu kvikmyndalegum skilningi, vegna þess að hann er hress. Þeir eru að vinna; byltingin mun takast. Che er í essinu sínu að leiða ólíkan hóp bænda, verkamanna og menntamanna í byltingarmálinu. Seinni hlutann er mun erfiðara að horfa á vegna óumflýjanlegs ósigurs hans. Á svipaðan hátt og nýleg Valkyrja - þótt hún væri góð mynd - var æfing í að verða vitni að hetjulegum mistökum, þannig að mér fannst það sama um annan hluta Che (Guerilla). Við vitum í upphafi að hann deyr, við vitum að hann mistakast. Það er svekkjandi vegna þess að hvernig sagan er sögð er augljóst nokkuð snemma að byltingin í Bólivíu er dauðadæmd; Það er litið á Che sem erlendan boðflenna og nær ekki að tengjast frumbyggjum á þann hátt sem hann gerði við Kúbverja. Hann heldur fast við, sem er pirrandi að horfa á, því mér fannst að hann hefði átt að vita hvenær hann ætti að gefast upp og fara yfir í önnur, kannski farsælli, fyrirtæki. Myndin gerir hann ekki of mikið rómantísk. Hann drepur fólk, hann tekur af lífi, hann glímir við astma sinn og fylgir týndum málstað löngu eftir að hann hefði átt að gefast upp og halda áfram, hann skilur eiginkonu í friði til að ala upp fimm föðurlaus börn. En í heildina er þetta frábær æfing í klassískri kvikmyndagerð . Ein athugasemd; Þegar ég horfði á bandaríska þjálfaða bólivíska hermenn flytja í fjöldann til að ná í Che og litla stríðshljómsveit hans einn af öðrum, minnti það mig á lokaþáttinn í Butch Cassidy. Ég sneri mér næstum að manninum mínum og sagði það, en hikaði, hélt að honum myndi finnast slíkar hugsanir þröngsýnar og út í hött. Þegar við fórum úr leikhúsinu sneri hann sér að mér og sagði "Hélstu ekki að endirinn væri eins og Butch Cassidy!"