Ég var um tvítugt, nýbúinn að útskrifast úr háskóla þegar þessi mynd birtist. Að sjá hana hafði mikil áhrif, ekki aðeins vegna hágæða myndarinnar (eins og sést af mörgum verðlaunum hennar), heldur vegna stað hennar í sögulegu samhengi 1959. Vegna félagslegra framfara síðan þá er það næstum ómögulegt. að átta mig á því að háskólinn minn hefði aðeins byrjað að taka inn (varlega sýnda) svarta nemendur árið 1953. Almennt, háfjárhagslegt ýkjuverk með næstum algjörlega svörtum leikarahópi var áberandi nýjung árið 1959. Kvikmyndin var sýnd í lúxus roadshow (átekið sæti) kynningu aðeins í bestu kvikmyndahúsunum, ásamt minjagripadagskrá sem útskýrir þá ríkulegu aðgát sem hafði verið gætt með lýsingu og litum, marglaga steríóhljóð o.s.frv. Næstum hver einasti svarti skemmtikraftur sem við hvíta fólkið vissum um var í myndinni. Tónlist Gershwins, frábærlega flutt, og alhliða mannúð sögunnar var gríðarlega áhrifamikil. Nýlega tókst mér að fá fölnað eintak af tveggja tíma klippingu af myndinni og endurtekið áhorf hefur staðfest skoðun mína. Tíminn hefur gert það að verkum að það sem virtist rjúkandi kynlífssenur árið 1959 virðast frekar tamt, en tónlistargæðin hafa ekki minnkað. Sammy Davis og Pearl Bailey eru meistaraleg í túlkun sinni. Þvílíkur glæpur að ungu blökkulistamenn nútímans geti ekki séð þessa flytjendur á hátindi ferils síns!