Í þessari mynd er okkur boðið að fylgjast með niðurgöngunni í siðferðislegt og tilfinningalegt angurvær einhver sem er ekki viðkunnanlegur til að byrja með. Hvað var þá tilgangurinn með að gera myndina? Til að sýna fram á að það hefði verið betra að hafa ekki átt KÖLDBLÓÐI - bók sem ég dáist að, tilviljun - til að hafa haldið heilindum hetjunnar okkar óskertum? Varla. Hann hagar sér í veislunni í upphafi myndarinnar nákvæmlega eins og hann hagar sér eftir sigursælan lestur hans úr bókinni, þannig að niðurlæging hans er spurning um stig. Eigum við að vera nógu annt um Capote til að taka alvarlega fullyrðingu hans um að hann og morðinginn Perry Smith séu skyldir andar, þar sem sá fyrrnefndi hefur haft öll hlé á meðan sá síðarnefndi hafði engin? Vandræði herra Capote snerti mig alls ekki, ég er hræddur um, þannig að ef það var aðalhugmyndin þá var það sóað í mig. En jafnvel þótt ég hefði getað skilið hvers vegna kvikmyndagerðarmennirnir heimsóttu þetta tilgangslausa verkefni um okkur, þá hefði klunnalega frásögnin samt leiðst mér eins og hún gerði. Hoffman gefur hugrekki frammistöðu án tilfinningalegra áhrifa, á meðan Keener og Cooper eru svo hlýir og áhugaverðir að ég þráði meira af þeim. Sorglegt umfram trú.