Þessi mynd býður upp á eina bestu upplifun sem bíógestir fá. Hún er alls ekki skemmtileg mynd heldur býður upp á veruleika og tilfinningar sem mannshugurinn hefur kannski aldrei ætlað að snerta. Það opnar leiðir í því hvernig einstaklingur hugsar og mun eftir það breyta manneskjunni að eilífu. Fyrsta skiptið sem ég sá þessa mynd var í kennslustund og strax eftir að ég sá hana þurfti ég að sleppa næsta tíma og ganga um háskólasvæðið til að endurstilla líkama minn og huga. Mér fannst ég vera niðurbrotin og, einhvern veginn óraunverulegt, eins og ég væri ekki til. Það var aðeins nokkrum mánuðum seinna sem ég var að segja einni vinkonu minni frá SKAMMAÐ, og hún spurði: "Ó, er það þegar þú varst í ruglinu eftir að hafa séð það og rakst á mig að tala allt skrítið um það?" Ég mundi ekki einu sinni eftir að hafa rekist á eða talað við neinn á meðan ég var úti þennan dag, ég var undrandi. Í söguþræði er þetta einföld saga um par sem hefur verið rifið í sundur í stríði. Þar er þjáningin meiri en hinna látnu og í lokin...það eru engin orð til að fullkomna þá mynd sem Bergman skapar. Það er eins og hræðilegur draumur sem fær þig til að vakna og breytir þínum eigin veruleika að eilífu. Þessa mynd verður að sjá.