Ég sá þetta á sýningunni á GenCon í Indy. Ég hafði smá tíma til að drepa og ákvað að athuga það. Það spilaði fyrir um það bil 1000 manns í troðfullum danssal sem eingöngu stendur uppi í sal. Vá, þvílík ferð! Handritið var þétt. Aðgerðin spennt. Gangurinn fullkominn. Persónulýsingin frábær. Eitt sem ég kunni mjög vel að meta var að þú vissir þegar þú fórst inn að þetta væri ekki stórkostleg kvikmynd. Samt varð fljótt augljóst að höfundarnir þrýstu settum sínum og áhrifum eins langt og þeir gátu þrátt fyrir takmarkanir sínar. Og það var meira en nóg. Það er rétt að þessi mynd var ætluð ákveðnum áhorfendum - leikurum/borðspilurum - höfundarnir gera enga tilraun til að fela það. En aðrir kvikmyndagerðarmenn gætu lært mikið af þeim. Því að með því að fara á hálsinn í senu eftir senu og hafa ekki áhyggjur af því hvort mamma sem tilviljun er að horfa á "fá það", fengu þeir mesta hláturinn aftur og aftur. En það er nóg algildi þarna til að mamma hlæji líka, jafnvel þótt hún sé ekki með í öllum brandara. Ég held að ég sé of oft kvikmyndir sem reyna svo mikið að lækka markið í lægsta samnefnara svo þær höfði til sem flestra, en myndin endar bara með því að þjást fyrir það. En ekki þessi mynd. Reyndar var þessi mynd svo traust að hún hafði áhorfendur vafið um fingur sér frá upphafsupptökunum. Og þó að áhorfendur í kringum mig vildu *mjög* líka við myndina, þá voru þeir ekki ýttir - spilarar geta verið meðal mikilvægustu sessanna sem til eru. Ég er svo fegin að hafa fengið að sjá þetta í miklum mannfjölda. Að minnsta kosti 10 sinnum skemmtu áhorfendur sér svo vel að þeir brutust út í lófaklapp við brandara eða atriði á meðan á myndinni stóð. Hversu oft gerist það á sýningum? Það ætti ekki að koma á óvart að það var mikið lófaklapp þegar lokaeiningarnar rúlluðu. Fyrir mitt leyti get ég ekki beðið eftir að þetta komi út. Eftir að henni lauk sagði einn framleiðendanna að þeir væru að taka upp samtímis sjónvarps/DVD útgáfu. Sú dagsetning getur ekki komið nógu fljótt.