Grey Gardens er heimur út af fyrir sig. Edith og Little Edie búa í næstum algjörri einangrun, borða ís og lifrarmauk í bráðabirgðaeldhúsi í (að því er virðist) sameiginlegu svefnherbergi þeirra. Kettir lúlla á meðan móðir Edith móðgar orðræðu dóttur sinnar. Þetta er leikrit frá Tennessee Williams sem vaknar til lífsins og ætti að veita handritshöfundum og leikskáldum innblástur, þar sem furðuleg og skarast samræða er 100% raunveruleg. Ástandið í húsinu minnir mig nákvæmlega á hvernig amma mín og fimmtug dóttir hennar bjuggu í áratug ( annað en að þeir voru fátækir og hreinir). Þau rifust allan daginn, amma talaði um hina stórkostlega fullkomnu fortíð sína á meðan dóttir hennar kenndi henni stöðugt um glatað tækifæri með körlum, vinnu og tjáningu. . Það er sorglegt og voyeuristic, en kvikmyndaframleiðendurnir gerðu ótrúlega gott starf við að koma Edies nógu vel til að afhjúpa sig svo kæruleysislega. Það er sjaldgæft að sjá hið sanna líf með þessum hætti og þeim mun sérstakt miðað við samhengið - leifar af öflugri fjölskyldu hverfa út í að engu í beinagrindinni á eigin stórhýsi.