Ég missti föður minn mjög ungur. Svo ungur að ég man ekkert eftir honum. Í gegnum árin hef ég lært margt um hann. Eitt af því var að hann elskaði vestra og að horfa á Bonanza á hverju sunnudagskvöldi var algjör helgisiði fyrir hann. Ég man sjálfur eftir endalokum þáttaraðarinnar, enda var hún 8 ára þegar framleiðslu þáttarins var hætt árið 1973. Að horfa á þennan þátt í gegnum árin færir mig einhvern veginn nær forðum týndum föður mínum. Hann hefur alla réttu þættina til að gera sýningu vel heppnaða; hlátur, tár, spennu í sæti þínu, og það reiddi þig jafnvel stundum. minning um upphaflega sýningu þáttarins, kom stuttu eftir andlát okkar ástkæra „Hoss“ Cartwright, Dan Blocker. Einn ákveðinn þáttur, og lok lokaútgáfunnar, birti mynd af Blocker og varð svart, og ég get líka man eftir elstu systur minni með tár í auganu við að sjá þetta. Ég man þetta eins og það hafi verið í gær. Fyrir hönd látins föður míns, sem er ekki hér til að segja það sjálfur, elskum Bonanza. Lengi lifi Cartwrights .