Steven Vasquez leikstýrði og samdi með James Townsend, stjörnunni, þessari undarlegu litlu drama ásamt hryllingsmynd með greinilega mjög góðum hugmyndum og fyrirætlunum: Gerðu samkynhneigða kvikmynd sem tekur annan söguþráð en venjulega og gerðu drama sem vill vera dæmd eftir verðleikum sem spennumynd. Svo hvers vegna virkar það ekki? Til að byrja með missir myndin stefnu frá upphafsrammanum og flakkar frekar stefnulaust um alla myndina, alveg á leiðinni að búa til spennutryllir en fer á hliðina til að fullnægja áhorfendum sem vilja sjá nektarfundi. Ekki það að það sé slæmt: það getur vissulega bætt sumar kvikmyndir sem hafa náð árangri í Hollywood. Myndin reynir líka að tala um upplifun ungra karla og kvenna, sambönd, truflað uppeldi, klúbbsenuna með öllum villtum uppátækjum sem fylgja slíkum atburðum - og morð. Það er allt svolítið mikið að troða sér í 96 mínútna mynd. Devon (James Townsend) er að öllum líkindum farsæll krakki með góðri kærustu Jennu (Sarah Kelly) en hann hefur auga fyrir strákum og heimsækir bar þar sem hann hittir Brian (Alex Wilson) sem hefur verið á sömu braut og getur boðið Devon aðstoð á öllum stigum. Þau tengjast, Devon kemur út og leyndardómarnir hefjast: stráka er saknað í hverfinu, stjúpfaðir Devons sálfræðingur Dr. Kirk Tyler (Dan Swett) er alls ekki það sem hann virðist vera og þrátt fyrir huggunarmóður Devon Donna (Sonja Fisher) Devon er varpað á göturnar vegna nýja sambandsins. Svo virðist sem Dr Tyler sé í myrkri viðskiptum með Cunningham (Earl McDougle) leynilögreglumanni sem virðist vera að rannsaka týndu strákana... Devon safnar auðlindum sínum frá skilningsríkri kærustu sinni Jennu og vinkonum hennar og saman afhjúpar hópurinn myrkur gjörðir Dr. Tyler og leynilögreglumaður hans. Og í gegnum þetta allt geislar Donna af hlýju og skilningi sem hin fullkomna móðir hinsegin drengs o.s.frv. Sumir leikaranna gleðja augað (og það er mjög fátt sem augað skoðar ekki oft!) en hversu mikil leiklistin er. í sögulegu lágmarki. Það eina sem fær okkur til að fyrirgefa það (og í sumum tilfellum er það bara of lélegt til að fyrirgefa) er tilfinningin fyrir skuldbindingu allra sem taka þátt. Já, þetta er lággjaldamynd og já, leikstjórinn þarf tíma til að læra fagið sitt. En á endanum er eitthvað að segja fyrir viðkomandi fólk að reyna að færa hommamynd á annað plan. Kannski verður næsta þeirra fágaðra. Grady Harpa