Af hverju, ó af hverju, er þetta rusl talið klassískt? Ég hef séð hærri líkamsfjölda í þáttum af The Simpsons. Nánast ekkert gerist í þessari mynd og mikið af sýningartíma hennar er fyllt með næstum óþolandi melódrama beint úr lággjalda sápuóperu. Trenton fjölskyldan gengur í gegnum erfiða tíma og þegar pabbi er í burtu fara mamma og litli drengurinn að sækja bílinn fastur. En þegar þeir koma að búgarðinum uppgötva þeir að varðhundurinn er orðinn brjálaður. Það sem eftir er af myndinni er bara þau sem sitja í bílnum á meðan hinn kjaftstoppi heilagi Bernard hringir um þau aftur og aftur. Varðandi krakkann, ég hef aldrei, aldrei séð meira pirrandi barn í kvikmynd á ævinni. Og augljóslega er hann algjörlega arískur þar sem ljóshærðir og bláeygðir krakkar, eins og sá sem er áberandi á pökkum af Kinder súkkulaði, eru greinilega samúðarsamari en fólk með brún augu og dökkt hár, eins og ég. Það eina sem hann gerir er að gráta og væla. Sama á við um mömmu. Hún fer út úr bílnum, hún fer inn í bílinn, hún fer út í bílinn, hún sest inn í bílinn. Ég veit að þetta var gert árið 1983 en ég er bara dauðsjúkur af hryllingsmyndum þar sem persónurnar taka heimskulegar, órökréttar ákvarðanir. Ef mamma notaði bara einhverja skynsemi þá myndi hún geta komist í burtu frá illgjarna hundinum. Það er mjög illa skrifað og það er engin spenna. Ef þú vilt sjá góða "bad dog" mynd, skoðaðu þá mynd John Lafia Man's Best Friend. Það er fyndið, frumlegt, er með betri hund, hærri líkamsfjölda og sögu sem tekur meira þátt. Látið þetta sorp vera.