Gat ekki sofnað annað kvöld. Svo ég stóð upp, fletti túpunni og þessi mynd var í gangi. Kvikmyndagerðarmenn bitu meira af sér en þeir gátu tuggið. Alveg jafn metnaðarfullt að umfangi og "Forrest Gump" var. En Gump las eins og ævintýri þar sem einstaklega heppinn maður leiðir okkur í gegnum tíðina. TGMB treystir bara á þreyttar klisjur til að segja söguna. Næstum eins og Broadway-söngleikur þar sem leikarar þurfa að hampa því. Tilgangur hverrar persónu var að fylla kjánalega 60's erkitýpu. Sjáðu hvernig við erum kynnt fyrir Finnegan: Að faðma svörtu vinnukonuna sína og fá innrammaða mynd af MLK. Criminey, talaðu um þungar hendur. Af hverju ekki bara að gefa honum stuttermabol þar sem á stendur "I Heart Black People"? Sunshine: "Er ekki frjáls ást groovay, maður? Ó nei, ég var ekki með blæðingar." Mary Beth: "Ég vil fara til Berkeley, ekki torgsins UCLA." Uh, fyrirgefðu? Það var ekkert flókið við LA á sjöunda áratugnum. Frekar en að gefa okkur tíma til að sýna fram á hvað gerði Berkeley einstakan, heyrum við bara þennan brjálaða væla yfir því að fara ekki þangað. Man ekki einu sinni nafn svarta krakkans. Hann var bara leikmunur sem notaður var til að sýna hversu kynþáttaumburðarlyndi hinir krakkarnir eru. Taktu "Dazed & Confused." Sjáðu hvernig við erum kynnt fyrir fótboltahetjunni, Randall Floyd. Við sjáum hann ekki fyrst á fótboltavellinum. Reyndar sjáum við hann aldrei spila fótbolta. Við erum kynnt fyrir honum í bekknum og bjóðum nördalegum pókerfélögum sínum í partý. Í „Dazed“ er femínismi ekki hversdagslegur fylgifiskur þess að einhver skvísa er slegin upp. Það er miklu lífrænnara, alvarlegra en það. Það er fágað í dömuherberginu yfir flippumræðum um Gilligan's Island. Alvarlegar hugmyndir geta vaxið í hversdagslegustu umhverfi. En raunveruleikinn er svona. Sumar hlýlegu athugasemdirnar hér benda á að þemu í þessari mynd eiga enn við. Ég er sammála! Þess vegna verð ég fyrir svo miklum vonbrigðum með þetta stykki af Baby-Boomer klám.