Ó, af hverju þurfti þetta að enda svona? Síðasta mynd Laurel og Hardy, allt frá hræðilega uppskrúfuðu Cuckoo þema (með röngum kredit til Hal Roach) til loka "Nice mess"/"I couldn't help it" schtick, þetta er tvíeykið sem grótesk skopstæling á sjálfum sér. . Þess á milli er samband þeirra nú eingöngu byggt upp af óvissum leikaraskap, asnalegum samræðum og hálfkæringi. Fólk ákveður konung í New York, en lokahnykk Chaplin var hvergi nærri eins óvirðuleg og þessi. Það sem er virkilega sárt fyrir einhvern sem elskar Laurel og Hardy er útlit grínistanna tveggja. Myndbandaforsíðan sem ég er með sýnir þau á besta aldri, öll drengileg bros og glóandi húð, með blurb á bakinu sem á stendur „Ljósmyndin á þessari ermi er eingöngu til lýsingar og endurspeglar ekki endilega innihald myndarinnar. " Nauðsynlega? Það kemur ekki einu sinni nálægt því. Í raunverulegu kvikmyndinni sjást þau að minnsta kosti fimmtán árum eldri en ljósmyndirnar sem prýða ermina, með Ollie í yfirþyngd. Þetta er ekki húmorískt, eða kómískt, feitur, eins og hann myndi venjulega líta út, heldur illa útlítandi og á barmi offitu. Hann myndi deyja sjö árum eftir að þessi mynd var gerð, eftir nokkur heilablóðfall. Stan, á meðan, þjáist af kvíðavandamálum og kransæðasjúkdómi, lítur út fyrir að vera hryllilegur þar sem þyngd hans hefur hrunið verulega. Í hvert sinn sem eitthvað slæmt kemur fyrir hann, eins og að troðast á milli björgunarbáts og borðs, óttast þú um líf hans. Jafnvel Ollie að gefa honum hefðbundna smellu gerir þig hræddan um að hann gæti verið drepinn. Hann myndi endast í fimmtán ár í viðbót eftir að þessari mynd var lokið og lést að lokum úr hjartaáfalli árið 1965. Það er skelfilegt að hugsa til þess að svona ástsælir flytjendur eldast og deyja sársaukafullum dauða. Og það er átakanlegt að horfa upp á versnun þeirra, bæði hvað varðar heilsu og frammistöðu, á skjánum. Þegar mér, og ég er viss um, næstum öllum öðrum, finnst gaman að hugsa um Laurel og Hardy, þá hugsa ég um Way Out West, Busy Bodies eða Our Relations. Að sjá þá í svona líkamlegri vanheilsu og framkvæma skelfilegar venjur í lok ferils þeirra er skaðleg minning mín um þá. Viðvörunarmerkin eru skýr strax í upphafsbókinni, þar sem ekki aðeins eru skráðir fjórir rithöfundar, heldur einnig einhverjir. að koma með hugmyndina, og heiður fyrir "gags". Svo ef Monty Collins var að skrifa "gags", hvað voru þá hinir fjórir að skrifa? Og í því tilfelli, hvers vegna var Monty Collins greitt þóknun, í ljósi þess að engar vísbendingar eru um eitt einasta "gag" í allri myndinni? Yfir 40% af myndinni fara í ferðalög til samnefndrar eyju, þar sem við upplifum einhver sársaukafullt ófyndnustu senu sem strákarnir tóku þátt í. Þegar ég sá leðurblökusenuna langaði mig til að hrynja saman og deyja, svo frábært var það. barnalegt vanhæfi. Samt sem drepur myndina steindauða er að allir stuðningsmenn eru talsettir, geta ekki talað ensku. Þetta gerir myndina ekki bara sundurlausa, heldur dregur það mjög úr viðbrögðum Stan og Ollie við meðleikurum þeirra. Hreint leikstýrt með skelfilegum kvikmyndabirgðum og algjörlega hræðilegri klippingu, þetta stangast algerlega á við þær sögusagnir um 2 milljónir dala sem var eytt í það. Í hreinskilni sagt lítur þetta hræðilega út og þó að DVD-útgáfa gæti hreinsað myndina, eru hljóð- og myndgæðin miklu lakari en nokkur af Hal Roach verkum þeirra. „Vinir Stan og Ollie“, Giovani og Antoine eru karismalausir leiðindi sem standa sig mikið út á móti úreltri efnisskrá Laurel og Hardy. Þetta er annað stórt vandamál með myndina, að því leyti að engin aukapersónanna er fyndin, eða inn í saklausu hugarfari strákanna. Hin kallaða hörku sem L & H sýndi („þú - feiti“) gerir það að verkum að þau standa upp úr sem einangraðir félagslegir miskunnir, frekar en elskulegir undir-anarkistar. Það eru vísbendingar um einhverja dekkri pólitíska ádeilu - þó að Duck Soup sé það ekki - og hugmyndin um eyju án reglna er áhugavert umræðuefni. Kannski meira viðeigandi núna en nokkru sinni fyrr, kvikmynd sem skoðar vandamál innflytjenda og bandarísku stjórnarskrárinnar verður skyndilega mest málefnaleg árið 2003. Því miður er það hins vegar ekki skemmtilegt atriði þar sem Stan er kjörinn „fólkið“. virkilega fara hvert sem er. Og þessi dálítið svarti húmor hefur sínar hörðu brúnir - eða er Laurel and Hardy mynd þar sem nauðgun er beinlínis gefið í skyn og Stan hótar manni með flösku, bara til að glerja einhvern í andlitið óvart, hugmynd þín um góðan tíma? Eftir öll árin sem Stan og Ollie deildu rúmi fáum við líka ákveðna tilvísun, þar sem Stan kyssti hann óvart - Ollie þurrkar af sér kossinn með andstyggð. Einnig er áhyggjuefni að ólöglegur innflytjandi vinur Stan og Ollie, Antoine, lætur enda líf sitt vera étið af ljóni. Taktu eftir, ég hélt heldur aldrei að ég myndi sjá Laurel og Hardy mynd þar sem átti að hengja þau. Þörfin fyrir uppáþrengjandi og ófyndnar frásögn er enn frekari vísbending um hversu sóðalegt allt málið er, þar sem bandaríska útgáfan (sama útgáfan er til á myndbandi) slær út 16 mínútur í einskærri tilraun til að bæta hana. Næstum algjörlega óáhorfanlegt, þetta hræðilega gerð, vægðarlaust ófyndinn kvikmynd þjónar aðeins til að sverta orðspor Stan og Ollie - forðast hvað sem það kostar.