Ef þú, eins og ég, leitar virkan að sjaldgæfustu og skrítnasta (og oft hræðilegasta) sem heimsbíó hefur upp á að bjóða, þá ættirðu ekki að leita lengra en yfirnáttúrulega hryllingsútgáfu Hong Kong í upphafi níunda áratugarins. Oft blandar furðulegum svörtum töfrum saman við kung fu og kjánalega gamanmynd, og venjulega fullt af hrollvekjum (ormum, ormum, álum, margfætlum o.s.frv.), eru þessar myndir eins furðulegar og þær verða. fjallar um fjallaættkvísl þar sem konur koma í veg fyrir að karlar þeirra villist með því að beita óþægilegum álögum yfir þá (það ættu þeir að fara, láta þá fyllast af hrollvekjandi verum og deyja kvalafullum dauða), nokkrar svo-svo bardagaíþróttir og fullt af alvöru lífdýradráp (sem margt er framið af nördi sem kemur sögunni nákvæmlega ekkert við), þessi mynd er hreint út sagt undarleg. Langvarandi sena þar sem ættkvíslkonurnar veiða snáka og skordýr og henda skepnunum frjálslega í körfurnar á bakið þeirra, er alveg heillandi; ættbálkaveisla sem sér fátækan uxa basta á höfuðið og síðan rifinn í sundur er algjörlega ógeðsleg; og augnablikin sem sýna orma sem skríða í opnum sárum og kasta upp á gólfið munu valda því að hinir svölu missa matarlystina um stund. Hins vegar er það lifandi dýrið að maula sem gerir Succubare í raun hæfur til að verða goðsagnakenndur meðal aðdáenda kvikmyndagerðar úti. . Það er algjörlega viðbjóðslegt á að horfa á og samt undarlega sannfærandi: nördinn chomps á snák, ýtir niður feitri, safaríkri tösku (viðbjóðslegur!), og hungraður étur mús (bítur af henni höfuðið og ýtir svo hinum inn á eftir). frábær mynd (djöfull er hún ekki einu sinni miðlungs mynd), Succubare er aðeins mælt með fólki sem heldur að það hafi séð hana alla. Þessi fær 4 af 10 frá mér, sem er sennilega meira en það á skilið, en ég virði hana ógeðslega fyrir að geta látið mig líða örlítið illa.