Nei, þetta var ekki ein af tíu verstu myndum níunda áratugarins, en hún er örugglega einhvers staðar á neðstu 100. Þessi mynd lítur út eins og hún hafi verið lögð á hilluna í tvö eða þrjú ár og síðan gefin út árið 1981. Hvernig myndirðu annars útskýra tæknibrellur fyrir stefnumót „An American Werewolf in London,“ diskó sem enn þykir flott og Ronald Reagan er ekki 40. forseti Bandaríkjanna? Á meðan við erum að því skulum við ekki líta framhjá þessum hárgreiðslum frá 1970 á 1950 og 60. Ég hef séð meira af því hér en í "Happy Days" og "Laverne & Shirley" samanlagt. Eina konan sem lyftir þessari mynd í flokkinn "svo slæm, hún er góð" var hin látna, frábæra Elizabeth Hartman, en varla . Biff leikur sem ungfrú Montgomery, múslíma menntaskólakennarinn sem verður kynlífspottur, staðalímynd sem hefur verið gerð til dauða og er enn í dag dregin út af Hollywood, en jafnvel sem „heit skvísa“ heldur hún músaeiginleikum sínum. Ákall hennar um hjálp er sönnun þess. Hún lítur líka miklu betur út sem Miss Wimp. "Sjö dollarar á snyrtistofunni, skotnir til helvítis." Hún var ekki að grínast. Þetta er ekki þar með sagt að það séu ekki góðir þættir annars staðar, þeir eru bara fáir og langt á milli, og ég er ekki bara að segja það vegna þess að mér líkar við Hartman. Tilviljun, "Teen Wolf" var betri en þetta. "Teen Wolf Too" var betri en þetta, og það var ekki einu sinni svo gott.