Í fyrsta lagi vil ég segja að ég er á engan hátt að afneita mikilvægi viðfangsefnisins - þvert á móti. Ég er pólskur og hef verið meðvitaður um Katyn fjöldamorðin í nokkuð langan tíma (reyndar dóu tveir af fjölskyldumeðlimum mínum þar), svo ég hlakkaði til þessarar myndar. Því miður varð ég fyrir vonbrigðum. Ég held að aðalvandamálið liggi í handritinu, sem nær yfir of margar undirþættir og persónur, en engin þeirra er almennilega þróuð. Persónurnar eru sársaukafullar einvíddar; sögur þeirra eru samofnar, en skortir heildarmerkingu. Að mínu mati hafa leikararnir í raun ekki tækifæri til að sýna getu sína. Undantekningin er Andrzej Chyra, sem túlkar Jerzy - eina áhugaverða karakterinn. Ég vildi að sagan væri meira einbeitt að honum. Fyrir vikið vantar tilfinningar í myndina. Áður en ég sá hana hélt ég að ég yrði hrærð, þó ekki væri nema af tilfinningalegum ástæðum - en í raun horfði ég á hana með undarlegri tilfinningu fyrir aðskilnaði í gegn, nema fyrir lokaaftökuatriðið. Hún er vel unnin og staðsetning hennar er áhugaverð og gefur hámarks endi, þó að hugmyndin um að faðirvorið sé borin fram í sameiningu af aftökum liðsforingjum virðist dálítið langsótt. Að lokum geri ég ráð fyrir að myndin hafi eitthvert fræðslugildi fyrir þeir sem ekki þekkja til sögulegra atburða sem lýst er, en misheppnast að mínu mati sem kvikmyndaverk.