Fáránlegt ló, sem sameinar villu sína með því að reyna að hafa merkingu. Joan, að þessu sinni sem þingkona, Agatha Reed, formaður nefndar sem er tileinkuð „rannsókn á háum matarkostnaði“. Reed, þingkona, segir: "Húsmóðirin hefur verið að fá það of lengi í hálsinn. Ég ætla að halda áfram að berjast nógu lengi til að bandaríska fjölskyldan geti tekið sér frí einu sinni á ári, séð kvikmynd í hverri viku og gefið stöku hnetu til fíll." Hún er allt í viðskiptum, en verður algjörlega pirruð þegar henni er veitt heiðursnafnbót frá Good Hope College, þar sem henni var vísað úr landi fyrir þann glæp að hafa dvalið úti alla nóttina (samsíðan við raunverulegt líf Joan er ótvíræð hér, eins og það er í öllu Joan. Kvikmyndir). Gráðan veldur mikilli undrun á háskólasvæðinu ("Það myndi gera hana að víðsýnustu stofnun í sögu menntunar!") en Joan er ekki meðvituð um þetta þegar hún kemur. Forseti háskólans, Jim Merrill, leikinn af Robert Young, þegar hann er fallegastur, er fyrrverandi kennari Joan og elskhugi. Það var með *honum* sem hún eyddi nóttinni út fyrir öll þessi ár, en Joan fannst betra að hverfa bara frekar en að reyna að útskýra fyrir efasemdaskólanum að þau væru að fara að gifta sig. Að sjálfsögðu verður fjallað um þennan áberandi viðburð í tímaritinu *Life* og hver er ljósmyndarinn? Enn einn af gömlum elskhugum Joan, þennan, hékk hún með í Kína „á stríðinu“ og hann telur að Joan gæti verið á leið í vandræði með gamla logann sinn. Eve Arden, sem leikur aðstoðarmann Joan, „Woodie“, er í fullkomnu lagi og snjöllust í þessari mynd með ósvífnum og óþarfa athugasemdum sínum sem myndu fá þig til að segja henni upp úr starfi, ef þér líkaði ekki svona vel við hana. En þér líkar ekki bara við Evu í þessu, eins og í öllum hlutverkum hennar, þú dýrkar hana. Hún er svo sljó og ekkert vitleysa að þú myndir vilja borga henni bara fyrir að hanga og vera einn af strákunum. Þegar Joan grætur þegar hún kemur að alma mater hennar, segir Eve henni að það líti grimmt út. En Joan segir að kannski sjái aðrir bara safn af byggingum, hún, Joan, sér ungmenni sjálfa 18 ára "áhugasama, eftirvæntingarfulla svolítið hrædda, spyrja 'Hvað er lífið? Hvað er ég?'" En auðvitað, ef við förum í raun í dýpt um Joan 18 ára, sannleikurinn gæti verið aðeins öðruvísi. Fyrir mér er þetta helsta vandamálið við að horfa á hvaða Joan mynd sem er. Þú getur kallað persónurnar hennar hvað sem þú vilt, en það er alltaf Joan, allan tímann. Svo, þar sem það sem við erum alltaf að sjá er að Joan er hún sjálf, þá er auðvelt að sleppa við nöfn persóna. Það er bara ruglingslegt þegar Joan reynir að segja okkur eitthvað sem bersýnilega er ósatt, eins og lýsing hennar á sjálfri sér 18 þegar við vitum að þegar Joan var 18 ára, hafði Joan þegar verið í kringum blokkina nokkrum sinnum. Margir karlmenn myndu hafa lýst henni sem ákafa og að svo miklu leyti sem hún væri væntanleg hafði hún þegar farið í nokkrar fóstureyðingar á þessum tímapunkti. En það er persónulegt vandamál og ég vík frá mér, en ég vildi einfaldlega útskýra hvers vegna ég segi hluti eins og "og svo gerir Joan" þetta eða hitt, eða "Við sjáum Joan sem..." þegar við erum ekki bókstaflega að horfa á heimili kvikmynd. Það er óviljandi fyndið augnablik þar sem Joan fær Clara Bow dúkkuna sem hún skildi eftir sig í háskóla fljótur reikningur segir okkur að Joan og Clara hafi verið samtímamenn og þetta er gagnsætt brella til að fá okkur til að trúa að Joan sé miklu yngri en hún lítur reyndar út. Það mistekst. Það sem mistekst líka er tilraun til pólitískrar rétthugsunar snemma á fimmta áratugnum. Í sögunni hefur Joan skrifað bók um tjáningarfrelsi og gert kvikmynd (nei, ekki um pípulagningarmanninn) og hún vekur athygli róttæks á háskólasvæðinu snemma á fimmta áratugnum, Dr. Pitt, sem á að verða rekinn vegna skoðanir hans, sem eru átakanlega líkar skoðunum Joan. Þetta er þar sem myndin verður á dularfullan hátt að siðferðissögu, að vísu veikburða, en kannski það eina sem kemur í veg fyrir að hún renni í gleymsku.