The Minion snýst um... ja, minion. Þjónn Satans sem hefur það að markmiði að fá lykilinn sem opnar hurðina þar sem húsbóndi hans er fastur. Hann er einhvers konar djöfull sem býr yfir manneskjum og þegar líkaminn deyr mun hann eignast annan. Sá sem verður andsetinn mun verða berserksreiður. Dolph Lundgren leikur Lukas, meðlim leynilegrar templarareglu, sem er falið að halda lyklinum frá þjóninum. Myndin hefst fyrir þúsund árum, í Mið-Austurlöndum þar sem nokkrir riddaratemplarar flýja undan þjóninum. Svo flakkar áfram til 1999, þar sem lykillinn vindur upp einhvers staðar neðanjarðar í New York. Fornleifafræðingi er falið að rannsaka/grafa staðinn þar sem lykillinn fannst. Það þarf varla að taka það fram að handlangarinn er á höttunum eftir lyklinum og myndin verður langvarandi eltingarsena á milli handlangans og Lukasar og fornleifafræðingsins. Myndin er einmitt þessi, lággjalda B-myndarmynd. Það vantar orku í myndina, og bara þrátt fyrir það. Þú munt fylgjast með eltingaleiknum en þú munt aldrei finna fyrir þátttöku í sögunni sem tekur viljandi hugmyndir úr fyrri kvikmyndum (sérstaklega The Terminator myndunum). Bardagaatriðin með minion eru erfið, að því leyti að þú færð aldrei tilfinningu fyrir því hversu góður eða slæmur stríðsmaður þessi púki er. Það verður „kunnáttusamlega“ að eins manns her þegar barist er við templarasveit en sjúga þegar kemur að einum á mann. Og það á að vera til í langan tíma. Allt þetta sýnir að hvers kyns rökhyggju er bara hent í vaskinn til hægðarauka. Öll hugmyndin um leynileg skipan templara, hurð til helvítis og lykilinn er ekki vel útskýrð. Við eigum bara að sætta okkur við að þeir séu bara til. Myndin virðist hafa verið gerð með það á tilfinningunni að ekki séu miklir möguleikar í sögunni en aðeins nóg til að græða nokkrar krónur. Dolph Lundgren lítur vissulega út eins og hann vildi að hann væri einhvers staðar annars staðar. Dómurinn: 2 af 5 stjörnum.