Þú getur ekki horft á kvikmynd eins og "Privilege" eftir Peter Watkins, sögu um arðrán á popptónlistarleikara af stórfyrirtækjum, ríkinu og jafnvel skipulögðum trúarbrögðum, án þess að hugsa um skapandi úrkynjaða vörur eins og Michael Jackson eða Britney Spears, sem hauk fyrirtækjarisa eins og Pepsi eða eitthvað annað eitur fyrir peninga. Eða hvaða fjölda skemmtikrafta sem er, í tónlist eða kvikmyndum, sem verða verkfæri stjórnmálaflokka eða viðskiptalegra trúarlegra hagsmuna eins og Scientology og Kabbalah. Kvikmynd eins og Privilege hlýtur að hafa virst næstum eins og vísindaskáldskapur þegar hún kom út árið 1967, svo frábær var forsenda hennar. Í dag höfum við tilhneigingu til að taka meðmæli frægðarfólks sem sjálfsögðum hlut og hugsa lítið um skelfilegri afleiðingar þess. Sýn Watkins hefur ekki aðeins orðið að veruleika, við tökum þegjandi þennan veruleika sem „eðlilegan“. Íhugaðu nú refsingargarðinn. Þar sem Privilege skorar á áhorfandann að kanna hvað er verið að selja okkur og hvers vegna, þá krefst Punishment Park þess að við reiknum með því hvað er verið að taka frá okkur og hvers vegna. Himnaríki hjálpi Ameríku, og fyrir það efni heiminum, ef stjórnmálamenn samtímans fá þessa mynd í hendurnar. Hún er nú þegar svo nálægt raunveruleikanum að þegar ég horfði á hana nýlega, upplifði ég ósvikna, ógeðslega kvíðatilfinningu. Watkins notar aftur kunnáttusamlega frásögn í heimildarmynd. Þó að í Privilege sáust nokkrar grófar brúnir á þessari tækni, í Punishment Park hefur hún verið slípuð til skörprar, óaðfinnanlegrar fullkomnunar. Tilfinningin um raunsæi eykst með afvopnandi tilgerðarlausum, hagkvæmum, trúverðugum lýsingum af öllum leikhópnum. Þetta er svona leikaraskapur sem Hollywood hefur algjörlega snúið baki við, í óhag, í þágu snyrtifræðilega fullkominna myndvarpa. Leikarahópurinn hefur fyrsta flokks efni til að vinna með í handriti Watkins. Margir kvikmyndahugsjónamenn hafa reynt að hrista áhorfandann upp úr sjálfumglaðri, falskri öryggistilfinningu. Enginn hefur nokkru sinni náð þessum árangri með jafn hroðalegri nákvæmni eins og Peter Watkins gerir hér." Það sem virðist vera alveg ljóst núna er að í stað þess að reyna að koma hinum fráskilda og útilokuðu Bandaríkjamönnum, eins og þessu fólki, aftur inn í þjóðarsamfélagið, Stjórnvöld hafa valið að samþykkja og nýta núverandi sundrungu innan lands og standa við það sem hún telur meirihlutann. Í stað sáttastefnunnar hefur hún valið pólitík skautunar." þarf ekki að kalla þá svín því þeir vita hvað þeir eru. Betri en við.