Ég verð að segja að það var svik. Á heildina litið er frábært að sjá hvernig Aparna Sen hefur tekið á geðklofa, ég er ekki mikið fróður um þetta og fékk hvað sem það var lýst í A Beautiful Mind, og hér líka áhugaverða lýsingu þess. En það sem olli vonbrigðum fyrir ég var gervi samræður og ofnotkun á ensku. Það er rétt að nýr flokkur er að myndast/ hefur verið stofnaður á Indlandi sem talar á ensku jafnvel heima, en ég er viss um að hann er ekki eins formlegur og í myndinni. Þar að auki virtist Waheeda Rehmaan ekki mjög þægilegt að tala allt á ensku. Samræður Charu í Bihari tóni virtust mun raunsærri og meltanlegri. Annað atriðið snýst um abstrakt bragðið sem hún hefur reynt að gefa myndinni. Ég hef almennt gaman af kvikmyndum með opnum endi, en hér voru margir lausir endar. Það er eins og klipptir bitar séu tengdir saman til að gera myndina. Einnig virtist ekkert miðlægt þema í myndinni. Geðklofi var vissulega aðallínan en blandast saman systur-systur, móður-dóttur, bætti við lækni-azmi sambandi, engin raunveruleg notkun á bróður, Bose - konu Bose samböndum..... allt var ekki krafist og gerði áhorfendur lausa eftirlit með hvað reyndi hún í raun og veru að sýna. Á heildina litið er úr fyrir fólk sem hefur gaman af óviðjafnanlegum kvikmyndum, sem verður að forðast fyrir þá sem líta bara á kvikmyndir sem afþreyingartæki.