Það þarf Serba eða að minnsta kosti Balkanskaga til að skilja og njóta margra aðstæðna, persóna og brandara 'Zavet' sem og margra annarra kvikmynda Kusturica. Sjáðu til dæmis upphafsatriðin, með afskekkta þorpinu í serbnesku fjöllunum, með lágtæknitækjunum sem verja heilindi og lífshætti íbúanna, söknuðinn eftir góðum dögum kommúnistastjórnarinnar og vakningu ungur brjálæðingur að horfa á nakinn kennara sinn við hljóma sovéska sálmsins. Kusturica reynir ekki aðeins að hverfa frá hinni hörmulegu sögu Serbíu sem lýst er í fyrri myndum hans, heldur skapar hann heilan heim af sjálfum sér í því ferli. Þetta er ekki pólitísk kvikmynd eða ekki bein pólitísk kvikmynd í öllum tilvikum. Þetta er skemmtileg mynd umfram allt. Kusturica býr til hóp af persónum sem okkur þykir vænt um. Tónlist gegnir virku hlutverki í þessari mynd eins og í öllum öðrum myndum hans. Stíll hans er beinskeyttur og gróteskur, við vitum núna hvað honum finnst um persónurnar sínar og við vitum að hann vill að okkur líði eins. Rýmið sem hann þróar blandar saman nútíð, sögu og töfrum og litirnir virðast vera úr Douanier Rousseau nútíma kvikmyndagerðar. Þetta er heldur ekki fullkomin mynd. Megingallinn er lengdin, einhver klipping og stytting hefði komið að góðum notum, þar sem einhvern tíma virðist leikstjórinn vera uppiskroppa með hugmyndir og endurtekningar birtast. Hún er samt ein mest grípandi, skemmtilegasta og áhrifaríkasta mynd sem ég hef séð undanfarið.