Þegar þetta var gefið út hélt ég að þetta væri ein svívirðilegasta mynd sem gerð hefur verið. Hins vegar, þökk sé Martin Scorcese og nokkrum öðrum kvikmyndagerðarmönnum eins og honum, hafa verið til aðalmyndir verri, tungumálalega séð, en þetta....en þetta er frekar hrottaleg árás á eyru manns. Hey, ég get tekið mikið af því, en þetta varð fáránlegt. Á fyrstu sex mínútunum einum heyrði ég hálfan tylft notkun á nafni Drottins til einskis ásamt ómældum fjölda f-orða. Ég velti því fyrir mér hversu margir gengu út úr leikhúsinu og horfðu á þetta árið 1990? Ég hefði ekki getað verið sá eini. Það kemur ekki á óvart að sumir af aðalleikurunum voru Jennifer Jason-Leigh, Burt Young, Jerry Orbach og Rikki Lake. Eftir þessa mynd virðist Stephen Lang hafa bætt ímynd sína, að minnsta kosti að leika hinn guðlega „Stonewall“ Jackson í „Gods and Generals“. Hlutverk Langs hér er bara hið gagnstæða: kannski versta ruslmanneskjan í myndinni og persóna sem verður ástfangin af transvestít í lok myndarinnar. Þunglynd, drungalegt, hálfklámískt, fráhrindandi: þetta eru aðeins nokkrar af þeim. Lýsingarorð sem fólk notaði - jafnvel sumir frjálslyndir gagnrýnendur - við að lýsa þessari sögu, sem er enn verr máluð í skáldsögunni. Sumir af þekktari gagnrýnendum, allir öfgafullir Libs, lofuðu auðvitað myndina. Þeir voru þó þeir einu. Flestir gagnrýnendur voru ógeðfelldir, sem og næstum öllum borgandi almenningi. Það er ótrúlegt að einhver geti lofað svona óþverra og sorp. Treystu mér í þessu: það eru engar góðar og viðkunnanlegar persónur í allri þessari mynd. Þetta er vond, sjúk mynd: ein sú versta á „nútímanum“. Það er að segja, nema þú hafir gaman af því að sjá barnamisnotkun, eiturlyfjamisnotkun, unglingavændiskonur, af og til - tvær klukkustundir í röð af engu nema grimmdarverkum og einfaldlega illsku fólki. Nei takk.