Fyrir "Miracle on 34th Street" gerðu Maureen O'Hara og John Payne þessa, þessa, þessa mynd. Ég ætlaði að lýsa henni en finn ekki orð yfir hversu illa þessi mynd kom út. Viðfangsefni ættleiðingar barns og veikindi Maureen eru bæði mjög alvarleg og viðkvæm mál, en þrátt fyrir það hefði mátt gera þetta miklu betur en það var. Það var svo öfgafullt í túlkun sinni að það kom alls ekki fram sem raunverulegt. Sennilega byrjaði vandamálið með slöku handriti. Annað dæmi um að handritshöfundur hafi tekið skáldsögu og skrifað veika kvikmynd. (Sjá umsögn mína um „A Stranger in My Arms.“) Hin fallega O'Hara var oft söðlað með svona klungum, önnur var Forbidden Street (Britannica Mews,) sem ég gæti rifjað upp á endanum. Ef þú hefur einhver tilfinningaleg tengsl við þetta frá barnæsku muntu vera vingjarnlegri við þessa frekar líflausu, litlausu og daufa mynd. En fyrir eitthvað í þessa áttina geturðu kannski fundið endurgerð sjónvarpsmynda þess. Það verður að vera betra. Það verður að vera.