Frá þeirri sekúndu jókst tónlistin (seinni ein af myndinni) og það var bíó-hakk tripe, ég vissi að ég væri í mjög langri ferð. Hræðilega klisjukennt - (ég hló mikið og vissi hvernig söguþráðurinn endaði VEL fyrir lokin) - þeir notuðu Louisbourg ekkert sérstaklega vel og búningurinn og hárið var frekar hræðilegt. (Sérstaklega uppáhalds förðunarstundin mín er sú að eina leiðin sem þeir elda Depardieu eins langt og ég gat séð var með því að setja hárkollu með sléttu hári á hann, í stað þess að bylgjast). Ég gæti haldið áfram um fáránlega óhentugleika tónlistarinnar í langan tíma -- myndina gæti verið bætt umtalsvert með 18. aldar tónleikum. (ETA: AH, það er þessi hræðilegi kvikmyndatónlistargaur Patrick Doyle sem er ábyrgur fyrir tónlistinni - segðu ekki meira! Hann ætti EKKI að vera leyft nálægt sögulegum kvikmyndum - hann ætti að halda sig við 20. aldar umhverfi.) "Heimsókn til athyglisverðasta fólksins" var líka fyndið, sérstaklega litla heimsókn hans til frú Pompadour sem var ekki sérstaklega sannfærandi leikin. Ég hélt að eini leikarinn sem virtist vera á öndverðri öld væri Michael Maloney sem James Murray. Hann stal algjörlega senunni allar 30 sekúndurnar sem hann var á skjánum. Það er hörmulegt að hann lét þig sjá hvað myndin hefði getað verið. Ástarsenurnar voru með hita - aðalhlutverkin tvær voru töfrandi saman. Hræðilegasta atriðið fyrir sagnfræðinga er þar sem þeir eru í stóra kvöldverðinum í Bretlandi áður en Wolfe siglir og hann lyftir glasinu sínu og segir fyrstu tvær línurnar af "How stands the glass around" aka "Why soldiers why" eins og það sé ristað brauð. Algjörlega hrikaleg mistök í sögunni, miklu betra að sleppa því. Þúsundir manna þekkja helvítis lagið og þúsundir til viðbótar trúa orðrómnum um að Wolfe og félagar hafi sungið það (líklega drukkið, ekki allir þröngt eins og þessi hópur). Daft.