Beware My Lovely er upprunnið í leikriti eftir Mel Dinelli sem virðist hafa gaman af því að skrifa um hræddar konur. Fyrsta og besta tilraun hans var handritið að The Spiral Staircase. Hann gerði líka Loretta Young spennutrylli Cause For Alarm nokkrum árum áður. Leikritið sem Dinelli skrifaði hét upphaflega The Man og það sýndi 92 sýningar á Broadway árið 1950. Þetta var eina tilraun Dinelli á Broadway og með Dorothy Gish og Richard Boone í aðalhlutverkum. Hlutverkin sem Gish og Boone fóru með eru í höndum Ida Lupino og Robert Ryan. Af hvaða ástæðu sem það var hugsaði RKO að útrýma aldursmuninum. Dinelli sjálfur endurskrifaði leikritið sitt fyrir skjáinn svo ég er að velta fyrir mér hvað honum fannst um það. Vissulega var veikleikamálið eytt algjörlega úr sögunni. Það var ekki það eina sem var útrýmt. Fólkið er allt í tímabilsfatnaði frá því í kringum fyrri heimsstyrjöldina, en það er alls ekki vísað til þess tíma sem þessi saga gerist í. Mér fannst það skrítið og seinna þegar viðgerðarmaður símafyrirtækisins kom að heimili Idu Lupino, tók ég eftir því að bíllinn hans var uppskerutími frá sama tíma. Myndin gerist nánast eingöngu á heimili Idu Lupino þar sem hún hefur ráðið ferðalangan ókunnugan í Robert Ryan sem handverksmann. Myndin er frábær lexía í því að ráða ekki ókunnuga án tilvísunar. Það kemur í ljós að Ryan er geðklofi sem fangar Lupino á heimili sínu í um það bil einn dag. Kvikmyndir eins og Beware My Lovely eru það efni sem lítið stúdíó eins og RKO gerði best. Ef þetta væri gert á MGM eða Paramount hefðu gljáandi gripirnir gagntekið trausta sögu.