Það besta við tjaldmyndir almennt er að þú veist við hverju þú átt að búast. Þetta er eins og að horfa á atvinnuglímu eða sápuóperu á daginn eða Jerry Springer sýningu: þú getur strax fylgst með sléttu söguþræðinum, borið kennsl á pappapersónurnar og horft ánægður á meðan allar klisjurnar eru uppfylltar. Hins vegar gerir leikstjórinn stundum eitthvað raunverulegt óvænt. Það getur verið eitthvað einstaklega heimskulegt, eitthvað skrítið eða eitthvað innsæi. Leikstjórinn Makinen er þarna uppi með bestu tjaldleikstjórunum og þetta er besta myndin hans. Í Yon saalistajat virðist allt ætla að koma saman. Það er ekkert gott við það, en tekst samt að vera heildstæð heild. Ekki einu sinni hægir á myndinni - hasarinn flæðir áfram og höggin halda áfram að koma. Það skrítnasta er að það er ekkert tímaskyn: sumar persónur virðast taka mánuði að gera eitthvað á meðan aðrar persónur hafa aðeins eytt klukkutíma á bar. Þetta er að hluta til vegna finnsks sumars þar sem sólin sest aldrei, þannig að þú upplifir alls ekki daginn breytast í nótt. Að lokum: það er söguþráður, þarna, einhvers staðar. Þú gætir þurft að horfa á myndina þrisvar sinnum áður en þú áttar þig á því.