„The English Patient“ eftir Anthony Minghella er kvikmynd sem tekur okkur aftur til gullára Hollywood. Hún er stórbrotin og áhrifamikil í umfangi, en samt svo hjartnæmandi náin í lýsingu sinni á mannlegri ást og þjáningu. Á Óskarsverðlaunahátíðinni 1997 átti myndin kvöldið og tók heim níu verðlaun úr tólf tilnefningum, mest afgerandi hreinsun síðan „The Last Emperor“ eftir Bernardo Bertolucci árið 1988. Byggð á kanadíska rithöfundinum Michael Ondaatje, sem hlaut Booker-verðlaunin 1992. nafnið, 'Enski sjúklingurinn' er áhrifamikil hugleiðing um lífið, ástina og missinn, þar sem rakin er saga alvarlega brennds manns í kjölfar síðari heimsstyrjaldarinnar. Í stríðinu uppgötvast maður (Ralph Fiennes) í brunanum. leifar af flugvél sem hrapaði. Með andlit sitt óþekkjanlegt og maðurinn sem virðist þjást af minnisleysi, er talið að hann sé hermaður bandamanna, og er einfaldlega kallaður „enski sjúklingurinn“. Eftir stríðið, í námugum hæðum Ítalíu, dvelur góð hjúkrunarkona, Hana (Juliette Binoche), sem hefur greinilega misst alla nákomna sér, í rústuðu klaustri til að sjá um deyjandi manninn. Með tímanum kemur hún til að læra meira og meira um "enska sjúklinginn" sinn, sem er í raun upplýst um að vera ungverskur landfræðingur, Count Laszlo de Almásy. Frekar en að missa minnið í flugslysinu fáum við að vita að þessi örþreytti maður hefur ef til vill kosið að gleyma fortíð sinni, bæði til að verjast ofsóknum og lækna sjálfan sig af hörmulegum minningum um fyrri ást sína. Í gegnum fjölmörg endurlit, lærum við af fyrrverandi hetjudáðum Almásys í Sahara-eyðimörkinni og rómantískum tengslum hans við gifta konu, Katharine Clifton (Kristin Scott Thomas). Það er vissulega auðvelt að sjá hvers vegna 'The English Patient' sló svo vel í gegn á Óskarsverðlaunahátíðinni. Þetta er svo falleg mynd, sem blandar saman rólegri fegurð ítölsku sveitarinnar við endalausa gullna sanda eyðimerkurinnar. Kvikmyndatökumaðurinn John Seale fangar landslagið til fullkomnunar; ekki síðan hið stórbrotna 'Lawrence of Arabia' eftir David Lean hefur sýnt eyðimörkina af slíkri fegurð og mikilfengleika, sem nýtir sérlega vel sópandi loftmyndir úr flugvél Almásys. Jafnvel á innilegri augnablikum myndarinnar fangar frábær notkun nærmynda og lýsingar tilfinningar atriðisins, ásamt frábærri frammistöðu allra leikara. Patient' gæti bara innihaldið fínasta frammistöðu Ralph Fiennes, og miðað við að saga hans inniheldur myndir eins og 'Schindler's List' og 'The Constant Gardener', þá er þetta ekki viðbót sem þarf að taka létt. Laszlo de Almásy greifi hans er í upphafi mjög samúðarfull persóna, en eftir því sem við lærum hægt og rólega meira um fortíð hans, rýrna viðkunnanlegir eiginleikar hans af minna aðdáunarverðri tilhneigingu hans til annarra. "Eignarhald" er aðalþema myndarinnar. Þegar Katherine er spurð um hvað hann hatar mest, svarar Almásy með "Eignarhald. Að vera í eigu. Þegar þú ferð ættir þú að gleyma mér." Hins vegar, þegar lengra líður á sambandið, og Katherine reynir kannski að fjarlægja sig frá honum, sýnir Almásy vott af hroka og fullyrðir að ást hans á henni veiti honum einhvern veginn rétt á að hafa hana hvenær sem honum líkar: "Ég vil snerta þig. Ég vil að hlutir sem eru mínir, sem tilheyra mér." Juliette Binoche, sem fékk Óskarsverðlaun fyrir frammistöðu sína hér, er frábær sem Hana, einmana hjúkrunarkonan sem óttast að elska vegna harmleikanna sem hafa alltaf skaðað þá sem stóðu henni. Eftir nokkurn tíma að hafa séð um Almásy eina fær hún til liðs við sig vafasaman kanadískan þjóf, David Caravaggio (Willem Dafoe), sem missti þumalfingur í stríðinu og grunar að það hafi verið Almásy sem sveik hann til Þjóðverja. Hana stofnar einnig til bráðabirgða ástarsambands við Kip (Naveen Andrews), indverskan sprengjudreifara í breska hernum. Hins vegar, vegna fortíðarsögu sinnar, er Hana hrædd um að það að blanda sér í samband við Kip muni dauðadæma hann, sérstaklega með hliðsjón af mjög hættulegu starfi hans. Á 160 mínútum að lengd vekur 'The English Patient' frábærlega minningar um klassískar rómantísku sögurnar. forðum, með góðum árangri að finna jafnvægi leyndardóms, ástar, gleði og harmleiks. Endir myndarinnar er hjartnæmur og sorglegur en jafnframt upplífgandi á sinn hátt. Þó að sum rómantísk sambönd séu dauðadæmd frá upphafi, hafa önnur mjög góða möguleika á að færa hamingju. Engu að síður, í öllum tilvikum, er alltaf betra að hafa elskað og misst, en aldrei að hafa elskað yfirleitt.