Vandamálið við sjónvarpið í dag er að fólk hefur skemmt fyrir "lite" sjónvarpsáhorfi. Þessi tegund af sjónvarpsþáttum jafngildir lyftutónlist eða „auðveldu hlustandi“ djass. Dæmigerð hugmynd áhorfenda um „samfellu“ er að muna hverjir voru kosnir af eyjunni í síðustu viku og velta því fyrir sér hver verður næstur til að fara. Sýndu þeim dagskrá eins og yfirborð, Firefly, Dr. Who, eða eitthvað með söguþræði sem er meira en þrír þættir og...jæja, þeir snúa bara aftur til Survivor.95% kindanna sem horfa á sjónvarpið vilja það ekki að reka heilann. Þeir vilja afsakanir til að hugsa ekki. Þeir vilja ganga úr skugga um að "brjóströrið" standi undir nafni sínu...og þeir vilja ekki sýningar sem reyna að fara aðrar leiðir. Vegna þessa hafa Surface og margir aðrir hágæða þættir sem hefðu átt að endast miklu lengur náð tökum á því. Sjónvarpsáhorfendur vilja ekki sögur, siðferði, heimspeki eða neitt sem er yfir þriðja bekk orðaforða. Þeir vilja að fólk borði ánamaðka, eða ofdramatískar „raunveruleika“ seríur (ekkert svoleiðis! Þú getur ekki fylgst með einhverju án þess að breyta eðli þess sem þú fylgist með) eða hormónasýningar þar sem hópar fólks eru að prófa sig áfram og stæra sig síðan af því við sitt. vinir. Sjónvarpið í dag er ekkert annað en auðn og þeir fáu demantar sem þú getur valið úr rykinu er bara hent út því enginn veit einu sinni hvað demantur er lengur. Yfirborð var einn af þessum demöntum.