Eftir að hafa lesið flest ummælin finnst mér ég líka eiga orð að segja. Það sem truflar mig mest er að flestir hérna halda að þessi mynd sé annað hvort á móti eða á móti dauðarefsingum og hvort hún hafi virkað með þeim. Ég man eftir að hafa lesið grein árið 1995 þegar myndin var birt (já, hún hefur haft svo mikinn áhuga á mér síðan ég heyrði að hún myndi koma út að ég hef ekki gleymt greinunum sem ég las þá) þar sem Tim Robbins sagði að hann vildi ekki gera kvikmynd til að sannfæra áhorfendur um hvorki eitt né annað. Og ég held að það sé alveg rétt. Ég verð að viðurkenna að ég trúi því að á þann hátt sem hann gerði þessa mynd hafi hann hneigst svolítið til andstæðinga dauðarefsinga, en engu að síður er fólki enn heimilt að velja sitt eigið. Og þetta er mjög sjaldgæft í bandarískum kvikmyndum. Ég hef sýnt marga þessa mynd síðan hún kom út og ég hef séð alls kyns viðbrögð. Stuðningsmenn dauðarefsinga urðu andstæðingar eða urðu enn sterkari í trú sinni. Og margir andstæðingar dauðarefsinga (þar á meðal ég) efldust í þeirri trú að dauðarefsingar ættu að afnema alls staðar í heiminum. En ég hef meira að segja séð andstæðinga breytast í stuðningsmenn. Þetta og það að fólk hérna virðist berjast um þetta sýnir mér að það eru virkilega margar leiðir til að skoða þetta. Svo hvaða áhrif það hefur á þig, þá er það mikilvægasta að það fær þig til að HUGSA. Þetta er ein af fáum kvikmyndum sem gefur þér raunverulega valið, sem skorar ekki á einfalda leið með því að gera hinn dæmda annað hvort slæman eða saklausan. Þetta getur verið erfitt fyrir fólk sem vill skemmta sér eða læra lexíu. Það er enginn lærdómur hér sem þú þarft að finna sjálfur. Allir hrósa leiklistinni, leikstjórninni og tónlistinni en þar sem þetta hefur verið sagt svo oft mun ég ekki endurtaka þetta allt aftur. Svo ef þú hefur ekki séð þetta ennþá, gerðu það - ef þú þorir að vera áskorun!