Ég er ekki einn af þeim sem kveina í hvert sinn sem kvikmynd byggð á gömlum sjónvarpsþætti kemur út. Frekar hleyp ég yfirleitt út og sé hann (Ef ég hefði horft á þáttinn) og reyni að fá nostalgíu. En ef einhverjum finnst gaman að keyra niður kvikmyndir byggðar á gömlum þáttum, þá er þetta sýning A (svo þú getur í raun sagt eitthvað meira en bara "McHale's Navy"). „Mod Squad“ er ömurlegt, þreytandi og sljór. Upprunalega serían var að minnsta kosti óróleg löngu áður en nokkur vissi að unglingar gætu verið svona lúnir, sem gerði hana byltingarkennda. Þetta er bara leiðinlegt. Claire Danes er fín á að líta, en gerir ekkert annað en skapsveiflur og laumast um að njósna um vondu. Umfang Giovanni Ribisi í þessari mynd er að Droopy the Dog lítur út í klukkutíma og fjörutíu og fimm mínútur. Og Omar Epps lítur út fyrir að vilja flýja leikmyndina, en klóstrafælni handritsins hefur fangað hann. Vissulega er framleiðslan fín, þar sem nú virðist skyldubundin „rave“ næturklúbbaopnunaraðgerð og vítaspyrnukeppni í miklu magni. Ó, og krakkarnir æpa og verða reið út í hvort annað og yfirmenn sína líka. Það er eins og að ákveða að nota Scooby Doo Mystery Machine til að fara í fjölskyldufrí til Hollywood með unglingsbörnunum þínum sem þú og maki þinn veist að þurfi mikla meðferð og lyfseðilsskyld lyf. Mig langaði virkilega að líka við þessa mynd og það voru efnileg augnablik, en næsta atriði myndi draga lífið úr henni. Þú getur slegið aðra Spelling endurgerð, "Charlie's Angels", allt sem þú vilt, en að minnsta kosti vissi sú mynd að hún vildi skemmta sér með sjálfri sér. „The Mod Squad“ fær þig til að velta fyrir þér hvert innblásturinn frá upprunalegu þáttaröðinni fór.