Upphafsskotið á Consequences of Love setur fullkomlega upp þessa forvitnilegu og hrífandi kvikmynd. Ferðamaður ber hægt og rólega einmana úr fókus í átt að myndavélinni og rekur risastóra ferðatösku á eftir sér. Eins og aðalpersónan í myndinni vitum við ekkert um hann og upphafleg túlkun okkar á honum, starfi hans, innihaldi ferðatöskunnar gæti verið langt frá markinu. Consequences of Love er svona mynd. Af titlinum gætirðu búist við Bergmanesq-krufningu á sambandi. Það sem við höfum í staðinn er aðalpersónan, Titta, sem lifir lífinu í tilfinningalegri útlegð, sem virðist velja að skera sig frá þeim sem eru í kringum sig. Ef hægt er að flokka myndina á einhvern hátt myndi ég kalla hana ráðgátu þar sem við erum að fást við að finna út hver Titta er og um hvað hann er. Það sem við vitum frá upphafi er að hann er fimmtugur, flottur, samsettur og dýrt klæddur. Hann hefur búið síðustu átta árin á glæsilegu svissnesku hóteli, alltaf að borga herbergisgjaldið sitt á réttum tíma en sjaldan sýnt starfsfólkinu eða öðrum gestum áhuga. Einu raunverulegu félagar hans eru par sem hann spilar einstaka sinnum með kortaleikjum. Hjónin, það kemur í ljós, áttu áður hótelið en hafa nú teflt öllu í burtu og eiga aðeins herbergið sem þau búa í eftir. Ást þeirra á peningum, fornminjum og hvort öðru var ógerningur þeirra og Titta virðist samsama sig stöðu þeirra. Einu sinni átti hann allt, en býr nú sem sýndarfangi á hótelinu. Bróðir hans, síðhærður brimbrettakennari, kíkir til hans af og til, en hann lítur á heimsóknir hans sem meira afskipti en ánægju. Þau tala um manneskjuna sem Titta telur vera besta vin sinn, þó hann hafi ekki séð hann í 25 ár. Þessi löngu týndi vinur er nú símaverkfræðingur og gerir við samskiptakerfið sem leiðir svo marga saman. Á sama tíma lýkur Tittas símtölum við konu sína og börn fljótt þegar þau neita að tala við hann. Á miðri leið í gegnum myndina gerir Titta óeðlilega ráðstöfun og byrjar að opna fyrir ungri barþernu frá hótelinu. Með dómgreind sína skýlt af tilfinningum setur hann sjálfan sig á stefnu sem mun að lokum innsigla örlög hans fyrir fullt og allt. Hið hæga framvindu Tittas falla úr náð er og fallega handrit, skotið og skorað. Dúndrandi teknótónlistin gerir mikið til að byggja upp spennuna eftir því sem fleiri og fleiri leyndarmál koma í ljós, síðasta hálftíminn breytist í kenndan spennumynd þar sem Titta lætur grímuna renna af sér og verður enn og aftur að horfast í augu við afleiðingar gjörða sinna. Endirinn, með sjónrænu höfði til Felini, er dramatískur en samt óljós og lætur áhorfendur aftur efast um hvatir hans.Patrick Bliss, 01/06/06