Ég sá Bandit Queen árið 2005, rúmum áratug eftir að hún var gerð innan um víðtækar deilur á Indlandi. Tungumálið, áþreifanleg meðhöndlun og náttúrulegi leikurinn (af tiltölulega óþekktum leikara á þeim tíma) gæti hafa verið enn meira átakanlegt á þeim tíma fyrir indverskan almenning sem kunni betur við fantasíukvikmyndir. Myndin, leikararnir og Shekhar Kapoor, eiga hrós skilið fyrir byltingarkennd viðleitni. Söguþráðurinn er ekki mjög frábrugðinn dæmigerðu hefndardrama sem gert er í ýmsum myndum á Indlandi. Reyndar hafa verið nokkrar skáldaðar frásagnir af þessari tilteknu sögu sjálfri. Ástæðan fyrir því að þetta sker sig úr er sú að þetta á að vera fyrstu persónu frásögn af einhverjum sem í raun og veru fór í gegnum þetta allt og margt annað sem finnur ekki stað á skjánum og lifði af til að segja söguna. Lifði nógu lengi til að sjá sögu hennar gerð að kvikmynd að minnsta kosti. Phoolan Devi lifði ekki mjög lengi eftir að hann var látinn laus úr fangelsi árið 1994. Myndin skorar á nokkrum atriðum. Kvikmyndatakan er snilld. Tónlistin er viðeigandi. Leikarahópurinn, sem mörg hver urðu kunnuglegri nöfn síðar, er mjög góður. En handritið er misjafnt. Hlutirnir gerast of hratt og stundum í rykkjum. Það er samt skiljanlegt, því það eru bara of margir þræðir sem þarf að binda saman til að þetta sé allt saman. Eða kannski fannst mér það vegna þess að ég hef lesið bók Mala Sen, sem er ítarlegri og betri, þó augljóslega ekki eins átakanleg og sjónræn, frásögn af erfiðleikum Phoolan Devi, og sem er talin vera ein helsta heimild myndarinnar. .Það eru líka óljósar staðreyndir. Samkvæmt Phoolan Devi var hún ekki viðstödd þegar fjöldamorðin í Behmai áttu sér stað og þrátt fyrir að segjast vera frásögn Phoolan sjálfrar er sýnt fram á að hún taki þátt og hafi í raun frumkvæði að fjöldamorðunum. Síðan sýnir lokasenan þar sem Phoolan gefst upp hvernig hún snertir fætur æðsta ráðherrans, á meðan hún hafði í raun gefist upp fyrir mynd af Mahatma Gandhi. Aðeins táknrænt gildi, en sýnir að Phoolan vildi ekki sýna lifandi, venjulegri manneskju ánauð. Það hefði verið gaman að sýna aðalráðherranum að líkjast Arjun Singh, sem margir muna að var stjórnandi Madhya Pradesh þá. En þetta eru litlir hnakkar í þessari einstaklega vel gerðu mynd, sjaldgæfur gimsteinn sem kemur út úr almennur indverskur kvikmyndaiðnaður, gerður af manni sem áður fyrr var þekktastur fyrir fullkomna masala-mynd seint á níunda áratugnum - Mr India.