Þessi er ruðningur; margir Trek aðdáendur meta þetta ekki eins hátt og þekktu klassísku þættina frá upphafi vegna þess að það skortir djúpa merkingu eða undirtón þessara frábæru þátta, en þessi er svo vel útfærður fyrir það sem hann er, svo vel heppnaður sem hreinn. skemmtun, það kemur alltaf á minn persónulega lista yfir hálfa tylft þáttanna, sama í hvaða skapi ég er. Nokkrar þekktar framtíðarmyndir ("Westworld") og sjónvarpsþættir (þeir bragðlausari "Fantasy Island") tóku stefnu sína frá forsendur þessa þáttar (þá endurbætti TNG þátturinn auðvitað hugmyndina með holodeck tækninni). Fallega kvikmynduð (sérstaklega áberandi í endurgerðri útgáfu og á DVD) og leikstýrt, gerist hún í fallegu garði eins og umhverfi plánetu sem Enterprise er nýkomið til. Það er skrítið að ekkert dýralíf, jafnvel skordýr, virðist vera til hér (hvernig eru blóm frævuð, til dæmis), en hlutirnir verða mjög skrýtnir þegar meðlimir lendingarflokksins fara að sjá fólk úr fortíð sinni (Kirk hefur mikla fortíð, það kemur í ljós), auk fígúra úr öðrum þekktum fantasíusögum. Sulu finnur meira að segja lögreglubyssu í gömlum stíl (bætir við sverðasafnið sitt, eflaust). Þegar komið er í Trek-seríuna (hálfleiðis í fyrstu þáttaröðina) höfðu aðalpersónurnar orðið nokkurn veginn að gömlum vinum sem við áttum. kynnst á mörgum árum sem gengið hafa. Hér fáum við virkilega að sjá þá slaka á, spjalla og vinna saman að því að komast að þraut þessa þáttar: sterka frásögnin er aftur leyndardómur, og áhorfendur eru með í ferðina þar sem Kirk og félagar leitast við að leysa mjög furðulegt röð atburða sem hafa afskaplega skemmtilegan keim. Það er næstum duttlungafullt, að fylgja eftir áhyggjulausum stílnum sem komið var upp á geimskipinu þegar Kirk var loksins stjórnað til að geisla niður eftir að hafa sýnt ákveðin merki um streitu og þreytu (Enterpriseið hafði, eins og það er lagt til, nýlokið átakanlegu verkefni). Þá er dr. McCoy drepinn af riddara á hestbaki; já, þetta er lokaþáttur Dr. McCoy...bara að grínast. En það er ekkert grín fyrir restina af lendingarflokknum á þessum tímapunkti í sögunni. McCoy er í raun dauður í öllum tilgangi og, eins og bestu Trek þættirnir, stækkar seinni hluti þessa ævintýra yfir í æðislegri, örvæntingarfyllri taktur hasar og spennu. Þetta er allt gefið til kynna með einbeittum viðbrögðum Kirk til Sulu, sem lýsir yfir skilningsleysi sínu á einhverjum af þessum atburðum rétt eftir dauða McCoy - Kirk mun komast til botns í þessu öllu, hvað sem það vill. En það gerist ekki mikið auðveldara fyrir Kirk: það sem á eftir kemur er líklega lengsti sviðsetti mano-a-mano bardaginn í seríunni þar sem Kirk þrætast við óvin sinn frá akademíudögum sínum, barátta sem virðist eiga sér stað á hálfri plánetunni. Samt er á móti þessu mótvægi af óvenjulegri viðkvæmni, með öðrum fyrri kunningja Kirks. Þessi þáttur nær yfir alla mannlega reynslu, frekar viðeigandi í ljósi þess sem við lærum um raunverulegan tilgang þessarar undarlegu plánetu. Það er ánægjulegt að handritið útskýrir í raun allt það sem hefur gerst, öfugt við einhverja vitlausa nálgun sem gegnsýrir margar aðrar fantasíu- og vísindasögur með svipuðum söguþræði (óútskýrð framkoma einstaklinga sem gætu ekki verið þarna). Og það er í raun undirtexti við söguna - að við mannfólkið þurfum að „vinna“ af okkur spennu og þreytu á ákveðinn hátt, annars virkum við ekki á „eðlilegan“ náttúrulegan hátt. Taktu líka eftir útliti hins mjög sæta Yeoman Barrows og skyndilegri fjarveru Yeoman Rand, sem sneri ekki aftur fyrr en í fyrstu Trek myndinni '79. Ég trúi því að eftir þennan þátt hafi enn fleiri Trek aðdáendur ekki getað beðið eftir næstu birtingu allra uppáhaldspersónanna sinna. En ég skil þennan þátt með lokahugsun, kannski hrífandi hugsun: ef McCoy var drepinn (staðfest af Spock), hvernig vitum við að það var raunverulegur McCoy okkar sem geislaði aftur upp að skipinu? Kannski útskýrir þetta hvers vegna þessi McCoy var enn að skoða geimskip um öld síðar og kom mjög vel saman við Data.