Hin óvenjulega „Secret Sunshine“ eftir Lee Chang-dong er tilfinningalegasta upplifun ársins. Þetta er samstundis edrú, hrottalega heiðarlegt persónuverk um enduróm tapsins og þokkafulla minningargrein sem endurómar af sláandi þéttleika hugsunar, en er samt jafn órannsakanleg og tilfinningarnar sem það fylgist með. Með lagskiptri náttúruhyggju sinni og töfrandi grófri sýn á gangverki smábæjar, afbyggir Lee óbeint hefðbundið kóreskt melódrama með því að rífa í sundur kvikmyndagerð óhófsins og rífa í tætlur bogana sem móta persónur þess og gera atburðarásina í algjöru möl stóísks raunsæis. „Secret Sunshine“ er enn gríðarlega sannfærandi, fljótandi verk alla 142 mínútna sýningartímann. Fyrsti klukkutími hennar er uppfullur af undirtextalegum tilsvörum, merkilegum fyrirboðum og duglegum viðsnúningum á tóni af völdum húmanískrar duttlunga. Lee, sem er aðlagað eftir smásögu, fyllir myndina næmni sinni fyrir háleitum þversögnum lífsins, sem síðast sást í hræðilega kómísku og óvirðulega „Oasis“ hans. Með því að skilja hvernig persónulegar byltingar verða til þegar viðhorfum til alheimsins okkar er breytt, sér Lee ekki aðeins tilfinningalega hörmungar sorgar ekkju í gegnum rannsakandi svið heldur finnur hann einnig fyrir stormasamum tilvistarstraumum sem liggja til grundvallar myndinni þegar trúarbrögð verða að frásagnarblandinni í að skilja svívirðingin. af mannlegri reynslu. Verðlaun Do-yeon Jeon ("You Are My Sunshine") sem besta leikkona í Cannes árið 2007 er verðskulduð. Frammistaða hennar sem ekkja Shin-ae er enn óvægin ráðgáta. Þar sem persóna sem er dregin í sundur af öflum sem hún hefur ekki stjórn á, þá er mikilfengleiki þessarar frammistöðu miðlægur í ólgusömu eðli myndarinnar. Þegar Jeon skrifar hverja hringrásarhrinuna á fætur annarri ríkir skelfileg tilfinning um hrun sem myndin, til heiðurs hennar, nálgast aldrei. Þess í stað finnur hún viðkvæmt jafnvægi sem dregur úr hlaðinni leikrænni og síðari banalísku frá venjulegum harmleikjum og afleiðingum þeirra. Hún verður miðpunktur alheims myndarinnar sem og okkar. Kvikmyndin er tekin upp í glæsilegu handheldu CinemaScope og eyðir kvikmyndaleika ramma og tónverka með því að verða sjónrænt áberandi rétt eins og hún er hljóðlega hrífandi þegar myndavélin gefur aldrei upp augnaráð sitt frá Shin-ae á tímum hamingju, sektarkenndar og iðrunar. Lee fangar smáatriði lífsins í litla, grunsamlega bænum Miryang óþægilega samfélagsaðstæður, óþægilegar þögn þess og eyðileggingu þess spunnið upp úr persónulegum leikmyndum. Samskipti Shin-ae við bæjarbúa veita sjaldan arð, sérstaklega þegar þau eru eingöngu unnin af skyldu til að passa inn fyrir sakir sonar hennar, Jun (Seon Jung-yeop). Einn sem endurtekur sig er Jong-chan (Song Kang-ho), vélvirki í óvissu sem hjálpar henni á leiðinni til Miryang í heillandi opinni röð myndarinnar sem stillt er upp á grípandi sólarljós. Song hefur komið sér fyrir sem kómísk andhetja í stærstu kvikmyndum Suður-Kóreu en blæbrigðarík, lágstemmd sending hans hér gefur til kynna að leikstjórinn þurfi aldrei að segja meira en nauðsynlegt er. . Og Lee finnur margbreytileika í framfærslu. Þegar Shin-ae reynir að stíga sáttarleiðina til að standa frammi fyrir aftur ólýsanlegum ástarsorg, notar hún samfélag evangelískrar kristni án árangurs sem þynnku fyrir sorg sinni. En Lee veit betur en það þegar hann skilur að trúarbrögð, í samhengi mannlegs striga deilna og eymdar, eru aldrei einföld lausn. En Lee ávítar aldrei kjarna trúarbragða þar sem hann gerir sér grein fyrir gildi hjálpræðis fyrir suma í gegnum æðri mátt, jafnvel þótt það þjóni einhvers konar afneitun hjá öðrum. Atriðin í seinni hluta þess sem fjalla um trúarbrögð leyfa sér ekki að verða árásargjörn fyrirlitningu, sem er afrek út af fyrir sig miðað við hversu margir kvikmyndagerðarmenn láta kraftinn í efninu taka við af því sem þeir þurfa að segja til að vera sannir sögu þess. og persónur.Fyrsta kvikmynd Lee frá því hann tók við embætti sem menningar- og ferðamálaráðherra lands síns er ósveigjanleg ritgerð um mannlegar þjáningar. Í kvikmynd sem er svo listlaus og ósvikin, kemur það í ljós að það er ekkert eins einfalt og tilfinningaleg kaþarsis, bara bæling og linun kvöl. „Secret Sunshine“ skilur okkur eftir með blíðri miskunn sem er dregin út úr hverfanda og bendir á djúpstæðan skilning á örvæntingu og trú.