Þessi mynd kom með alveg nýja merkingu í þessa vel slitnu setningu „eins og að horfa á málningu þorna“ því þetta var „eins og að horfa á málningu þorna í miðjum monsúni“. Ég laðaðist að myndinni af staðsetningu hennar á vesturströnd Portúgals. sem ég hef heimsótt. Þetta er hrikalega fallegur staður og svart-hvíta setti alveg nýja vídd í fegurðina. Það var það eina góða. Sagan var hræðilega banal og satt að segja verður maður að hafa einhverja sögu. Kvikmyndateymi verður uppiskroppa með kvikmyndina og allt mannskapurinn þarf síðan að bíða. Jæja, bið er bið. Ég get beðið eftir rútu númer 15 á Princes Street í Edinborg, ég get eytt klukkustundum á afskekktri járnbrautarstöð í miðju hvergi á köldum vetrarsíðdegi á sunnudagseftirmiðdegi. Hins vegar er bið leiðinleg og já, þessi bið var líka leiðinleg. Þannig að leiðtoginn fer til Ameríku til að mótmæla kvikmyndabirgjunum sem ávítar hann fyrir að gera ekki allt í lit. Eftir margvísleg rifrildi hringja tvær blessaðar byssukúlur hvaðan sem er og loksins kemur sá sem beðið er eftir með mikilli eftirvæntingu, og ekki fyrir tímann. Já, ég myndi sjá þessa mynd aftur ef einhver vopnar mig nokkrum dósum af litfilmu svo ég geti henda þeim á skjáinn.