Dauði Viscontis í Feneyjum telst vera ein fallegasta mynd sem gerð hefur verið. Á meðan við horfum viðurkennum við að við erum í höndum hugsjónamannsins. Endalaust ríkulegur Dauðinn í Feneyjum er það vissulega; en á annan mikilvægan hátt er þetta ófullnægjandi mynd. Thomas Mann skrifar af fyrirlitningu og úr fjarlægð um bókmenntaferil von Aschenbachs og framleiðslu; af yfirgengilegum hætti hans, lag-á-lagi af forritaðri, sjálfsmeðvitaðri hegðun. Þegar Tadzio birtist og þráhyggja kemur upp er augljóst að Aschenbach hefur ekki minnstu hugmynd um hver hann er fyrir neðan gyllt aldursmuni hans og vandlega lifað lífinu. Reyndar, þegar hann sá Tadzio, klofnar 'eininginn', eins og Mann stundum kallar hann, í tvennt. Aschenbach nr. 1 gleypir sjónina á fallegum 14 ára dreng og reynir síðan að vinna úr svimandi blóðþrýstingsstuðinu eins og hann myndi gera listaverk - „guðdómlegt“ listaverk. En Aschenbach nr. 2, kemur fram sem eltingarmaður sem tekur við stjórninni og kemur síðan í stað hinnar skynsamlegu Aschenbach nr. er enn fjarlæg hugsjón. Thomas Mann hefur enga miskunn fyrir þennan leik. Sérhver snefill af sjálfsþekkingu kemur of sterkur og of seint; spennan við kynferðisroða er of mikil til að standast. Að Feneyjar séu haldnir sjúkdómum þýðir ekkert fyrir Aschenbach - nema að leikur hans hefur nú meiri húfi. Þegar hann loksins hvíslar undir öndinni „Ég elska þig,“ veit hann að allt er glatað og hyldýpið bíður. Er eitthvað af þessu filmanlegt? Kannski, og Visconti býr til sjónræna veislu sem ómögulegt er að líta undan. En það eru villur: Hann og Dirk Bogarde skapa Aschenbach sem samúðarfullan; Mann, aftur, gerði það ekki. POV Aschenbach er allsráðandi í myndinni og búist er við að við þekkjum hana. En hvergi á skjánum er maður að rífa í sundur að innan. Bogarde skiptir á milli hins háleita stjórnaða og fáránlega skapmikla með auðveldum hætti - en hvað er undir? Viðbragðsframmistaða Bogard hefur enga festingu. Mann skrifar persónu sem er í ímyndunaraflinu að dansa Dans slæjanna sjö, allt of meðvituð um afleiðingarnar sem slíkt frelsi býður upp á, en er samt ófær um að standast. Einnig skapar handrit Viscontis persónu sem er ekki í frumritinu - Alfred, vinur Aschenbachs - til að dramatisera umfjöllun Manns um list og listamenn. Þessar senur eru illa skrifaðar hörmungar og leikarinn sem túlkar Alfreð er erfiður áhorfs. Einnig er Aschenbach eftir Visconti gyllt-aldar Teutonic tónskáld, sem ég held að virki fyrir myndina; og sinfóníur Mahlers koma í stað skáldsagna Aschenbachs. Frábær tónlist Mahlers er því miður illa tekin upp og mjög illa leikin. Þannig að Dauðinn í Feneyjum, eins og Visconti afhendir okkur hann, er ekki fullkominn árangur sem hann gæti hafa verið, en sem eingöngu sjónræn upplifun er ekki hægt að afneita krafti hans. Allir nemendur í kvikmyndum, sérstaklega kvikmyndatöku, vilja kíkja.