Marked for Death (1990) eyðir meiri tíma í hasarmyndir en í að einbeita sér að persónum sínum. Eftir fyrstu tvær glæsilegu tilraunir hans, Above the Law (1988) og Hard to Kill (1989), gerir þessi þriðja Steven Seagal mynd hugmyndina skýra: hverjum sem er á móti honum er ætlað að líta út eins og fífl; vondu kallarnir eru bara til staðar til að láta hann líta vel út. Seagal hafði stöðugt verið að byggja upp áhorfendur sem virtust aðeins stærri en þeir sem fylgja uppátækjum Chuck Norris eða Jean Claude Van Damme. Í Marked for Death, Seagal kastar allri tilgerð til hliðar með stíl og stefnir á fullu gasi í arðrán. Þessi mynd inniheldur fullt af myndrænu ofbeldi, doði og nektum sem virðast vera til staðar af ástæðulausu öðru en að gleðja rómaða bíógesta, sem geta ekki greint á milli hasarmynda sem segja sögu og þeirra sem einfaldlega streyma yfir spennuna án ríms eða ástæðu. . Og hann á skilið alvöru sök fyrir þetta smekkleysi sem framleiðandi "Marked for Death." Seagal leikur John Hatcher, DEA umboðsmann á eftirlaunum sem kemur heim til Chicago, þar sem Jamaíkanskt götugengi ræðst á fjölskyldu hans. húsi systur sinnar, og myndin sannar að það er ekki vesen þegar frænka Hatcher (Danielle Harris) er skotin í krosseldinum. Hatcher verður brjálaður og hann ákveður að ganga í lið með gamla vini sínum, Max (Keith David), leikfimikennara í skólanum, og Charles (Tom Wright), jamaíska löggu. Auðvitað lýsir Hatcher yfir stríð á hendur vonda kallinum, sem er hræddur. -læstur vúdúprestur frá Jamaíka sem heitir Screwface (Basil Wallace), gælunafn sem þýðir greinilega "svívirðileg ofvirkni". Og það er næstum ótrúlegt hvernig Seagal tekur af sér ýmsa meðlimi gengisins: hann stingur augasteini á einum gaur, hann brýtur bakið á gaur og brýtur fjölda handleggja og útlima. Öll rökfræði í þessari mynd er hent út um gluggann- -í gegnum glasið, þ.e. Af hverju eru Hatcher og félagar ekki ákærðir fyrir allt eignatjónið sem þeir valda eða líkamsfjöldann sem hrannast upp? Og hvernig komust þeir í skyndiminnið sitt af sjálfvirkum vopnum frá Illinois til Jamaíka með flugvél án þess að þeir greindust? Seagal er með Clint Eastwood stóusík yfir sér sem aðdáendur virtust einu sinni hafa gaman af og þrátt fyrir þrjár mismunandi persónur sem hann hefur leikið í jafn mörgum kvikmyndum klæðir hann sig hver í austurlenskum svörtum baðsloppum og er með hestahala. Eitt af vandamálunum sem ég á við sumar myndir Seagal er að aðalpersónurnar virðast aldrei vera í alvarlegri hættu og vegna þess að hann er stjarnan getur auðvitað enginn lagt hanska á hann, nema vondi kallinn. Seagal's hetjur eru allar skiptanlegar, eins og flestar söguþræðir og atburðarrásir. Burtséð frá því hvort hann er að gefa sig út fyrir að vera skipskokkur, slökkviliðsmaður eða lögga í L.A. með ástarperlur, þá er Seagal alltaf Seagal, sem er nákvæmlega það sem aðdáendur hans vilja. Reyndar er samsvörun þessara mynda þannig að ef ég vildi gæti ég tekið gamla gagnrýni, skipt um nöfn og fengið nokkuð nákvæma mynd af nýju myndinni. Ekki það að ég myndi nokkurn tímann gera það...