Það eru ákveðnir hryllingsleikstjórar sem ég hef byggt upp svo mikla virðingu og aðdáun fyrir í gegnum árin, að þeir geta ekki ómögulega valdið mér vonbrigðum og vita alveg sama hvaða sorp ég á að ákveða að setja á kvikmynd. Lucio Fulci er vissulega einn af þeim, en fjandinn, hann er að reyna að valda mér vonbrigðum með síðari tilraunum sínum! Þú getur auðveldlega leyft þér að sleppa flestum kvikmyndum sem Fulci leikstýrði eða framleiddi seint á níunda áratugnum og einfaldlega horft á "Cat in the Brain" í staðinn, því þessi eini titill safnar saman og endurtekur bestu og algerlega flottustu upptökurnar af hvorki meira né minna en SJÖ öðrum Fulci. -myndir, þar á meðal sjúkustu morðmyndirnar sem koma fram í "When Alice Broke the Mirror". Í heild sinni er þessi mynd örugglega meðal veikustu og tilgangslausustu afreka leikstjórans okkar. Handritið er samhengislaust eins og helvíti, grunnforsenda er með öllu ósennileg og hálf heimskuleg og það er nákvæmlega engin spenna til að njóta. Ég elska titilinn, en hann er í rauninni alveg tilgangslaus. Það er persóna sem heitir Alice í sögunni en það er bara stuðningshlutverk og hún brýtur svo sannarlega enga spegla. Ég býst við að hún gæti brotið hluti með því að nota röddina sína, þar sem hún er óperusöngkona, en hún gerir það ekki. Söguþráðurinn snýst um miðaldra og spilafíkn leikara sem eyðir dögum sínum í að tæla efnaðar ekkjur og drepa þær fyrir peningana sína. Lester Parson slátra dömunum (sem og óvelkomnum vitnum) á hræðilegan hátt, búa til steikur úr safaríkustu líkamshlutum þeirra og gefa köttinum sínum afganginn. Það er líka kjánalegt sálfræðilegt undirspil þar sem hann heldur að skuggi hans sé ábyrgur fyrir morðunum í stað hans. Munurinn á "When Alice Broke the Mirror" og sumum af stærstu hryllingsmyndum Fulci ("The Beyond", "City of the Living Dead", ") liggur í þeirri staðreynd að hann nennir alls ekki að búa til skelfilegt andrúmsloft. Persónurnar, þar á meðal Lester, eru litlausar og leiðinlegar og morðin eru venjulega sýnd; eins og það sé algengast í heiminum að setja höfuð konu í örbylgjuofn eða hlaupa ítrekað fram og til baka yfir mannslíkamann með bíl. Lýsingin er léleg, kvikmyndatakan ofurljót, klippingin klaufaleg og áhugamannaleg og leiksýningin hreint út sagt ömurleg.Ef ég vissi ekki betur myndi ég halda að Lucio hafi vísvitandi gert ömurlega mynd til að mótmæla öllum harðorðum gagnrýnendum sem mislíkar efnisskrá hans, sama hversu mikinn anda og fyrirhöfn hann leggur í hana. Augljósi þátturinn til að njóta hér er einfaldlega svívirðilega svívirðing og blóðsúthellingar, því jafnvel tilraunin til að blanda inn svörtum gamanleik virkar ekki almennilega. Svo lengi sem Lester sveiflast til keðjusög hans og klippir af kvenfæturna, "When Alice Broke the Mirror" er kröfulaus hryllingsskemmtun, en fyrir utan það er ekki mikið til að mæla með.