Ég hef lesið allar skáldsögur Jane Austen alveg í gegn einu sinni á ári á hverju ári síðan ég var 9 ára og fékk nútímabókasafnsútgáfuna af söfnuðum verkum hennar í afmælisgjöf. Ég elskaði þessa mynd fyrir rómantíkina og tónlistina, sem hélst, áleitin, í höfðinu á mér. Þetta var auðvitað túlkun, ekki Emmu eða Vit og skynsemi, heldur eitthvað allt annað og eitthvað sem Catherine sjálf hefði elskað. Og ó að vera elskaður af þessum ástríðufullu Henry! Þetta var ímyndunarafl Henrys Katrínar, og hún er rómantíska kvenhetjan sem hún las um í skáldsögum sínum, og sem hin hagnýta Jane Austen lofaði okkur sem segir okkur strax í upphafi að hin ólíklega Katrín verði það sannarlega. Ég velti því fyrir mér hvort Jane hafi verið algjörlega háðsaga í skáldsögu sinni. Kannski gæti hún líka ímyndað sér slíkan Henry. Ég hef ekki séð myndina í mörg ár, að minnsta kosti áratug. En ég hef þráð það síðan.