Það sem Hopkins tekst með þessari viðleitni sem rithöfundur og leikstjóri er að gefa okkur þá tilfinningu að við þekkjum nákvæmlega engan í myndinni. Hins vegar, kannski þar liggur vandamálið. Kvikmynd hans hefur mikinn metnað og fyrirætlanir hans voru augljóslega flóknar og dregnar mjög djúpt inn, en hún er svo ópersónuleg. Það eru engar persónur. Við vitum aldrei hver einhver er, þannig að það er engin fjárfesting af okkar hálfu. Þetta gæti verið um handritshöfund sem blandar sér við eigin persónur. Er það? Kannski. Með því er ég ekki að meina að Slipstream sé óljós; Ég meina að það sé ekkert að segja. Kvikmynd Hopkins er tilraun. Þegar á allt er litið mætti ​​halda því fram að hún fjalli um handritshöfund sem er væntanlegur, sem á því augnabliki sem hann hittir örlögin gerir sér grein fyrir að lífið er áfall og/eða árangur er blindur tilviljun, eins og hann er kastað í "slipstraum" árekstra milli tímapunkta, drauma, hugsana og veruleika. Engu að síður er það svo stanslaust heilalegt að það gefur ekkert pláss fyrir neina vísbendingu um tilfinningar, jafnvel að því pínulitlu, frekar frumstæða marki að leyfa okkur tengingu við persónur þess. Vinna með byssumyndavélar og klippingu gerði mig óvirkan, en þegar ég hugsa um myndina er ég farinn að átta mig á því að hún hafði mikið með hana að gera. Það eru til svo margar kvikmyndir síðasta áratugar þar sem klippingarnar eða hreyfingar myndavélarinnar hafa hljóðáhrif auk annarra tæknilegra dáða sem versna andrúmsloftið. Ég býst við að í þessu tilviki hafi það verið réttlætanlegt með því að tilgangur þess hafi verið að búa til impressjónísk viðbrögð drauma. Hins vegar vissi ég varla neitt um Slipstream þegar ég horfði á það og ég kom út á sama hátt. Og mér er bara alveg sama, því Hopkins gerði enga tilraun til að láta okkur vera sama. Það eru gagnvirkar kvikmyndir, og það eru kvikmyndir sem sitja í ruggustól og prjóna, ómeðvituð um nærveru þína. Slipstream er hið síðarnefnda.