Þetta er ein besta mynd sem ég hef séð. Mér finnst mjög snert af þemað sem myndin ætlar að koma á framfæri. Ein setning sem kemur alltaf upp í huga mér er að "sagan endurtekur sig". Lífið er það sem það er sýnt í myndinni: þegar fólk er ungt virðist það ekki skilja foreldra sína, eigin maka; fólk hefur allar afsakanir fyrir því að deila ekki kærustu samverustundum með börnum sínum fyrr en of seint; fólk þarf alltaf að leggja hart að sér til að framfleyta allri fjölskyldunni en er líklegt til að vanrækja fíngerða tilfinningu maka sinna; fólk breytir alltaf um sjónarhorn á mismunandi stigum lífs síns; fólki er alltaf hægt að fyrirgefa ef hjartað er fullt af ást til ástvinar síns; ekkert er mikilvægara en þau blóðtengsl sem fólk deilir í þessum heimi, og maður er aldrei of seinn að tala við fólkið sitt um það sem þeim finnst innst inni í hjarta sínu til að ná betri skilningi sín á milli, svo að þegar lífið hefur til að enda einhvern daginn ætti fólk ekki að vorkenna eða sjá eftir því að það hefur staðið við orð sín og það er alltaf von --- nýtt líf. Leikararnir og leikkonurnar eru frábærar. Þeir hafa skilið ætlun leikstjórans fullkomlega. Þokki myndarinnar liggur fyrir mér í þeim áhrifum að færa áhorfendum hæfileikaríkan og glæsilegan samruna fagnaðar og tára.