Ég ætla ekki að ljúga. Þrátt fyrir að hafa verið áhugaverð, horfði ég á The Notorious Bettie Page vegna þess að ég hafði heyrt (og það var nokkuð augljóst bara með því að skoða samantekt eða eitthvað um myndina), að Gretchen Mol væri nakin í henni. Ég hef aldrei verið aðdáandi Mols, en ég get ekki staðist að sjá aðlaðandi konu fara úr fötunum. Já, það kann að vera öfugsnúið, en það er þema og tilvalið miðpunktur í kjarna myndarinnar og hjálpar til við að gera myndina miklu sterkari en hún ætti líklega að vera. Myndin fjallar um líf Bettie Page (Mol) frá líkamlegu og líkamlegu lífi hennar. Kynferðislega misnotuð daga sem krakki í menntaskóla í Suðurríkjunum, og á nýja lífið í New York. Hún vill verða leikkona, en hún þarf líka að borga reikninga. Eftir að hafa tekið nokkrar að því er virðist saklausar myndir á staðbundinni strönd, verður Page hægt og rólega að fyrirsætutilfinningu og hoppar fljótt úr hugmyndamyndum yfir í kynferðislega ögrandi pin-up ljósmyndir. Mér finnst stuttleiki myndarinnar (rúmlega níutíu mínútur) vera bæði bölvun og blessun fyrir það. Annars vegar fer myndin aldrei fram úr viðtökunum. Þú kynnist Page á örfáum mínútum og þá fer hún beint inn í fyrirsætuferil hennar og lítur ekki til baka. En það bölvar myndinni líka, því við fáum í raun aldrei tækifæri til að átta okkur á öllu sem er að gerast. Hún hoppar bara á milli módelmynda og deilna sem þær skapa áður en hún hoppar beint inn í stóru öldungadeildina sem tekur að mestu leyti upp lokaþátt myndarinnar. Þú situr bara þarna og reynir að gleypa þetta allt, og meira kemur bara beint á þig. Það er eins og kvikmyndagerðarmennirnir hafi viljað draga of mikið efni saman í of stuttri kvikmynd. Það biður um lengri röð, og biður meira um enn lengri skýringar. Það er ekki skynsamlegt; það er bara ekki allt þar. Annað smá rugl, þó það sé aðeins meira forvitnilegt, er litanotkun í gegnum myndina. Meirihlutinn er í svörtu og hvítu, en oft koma skvettur og litaraðir fram. En þó að þetta hafi verið gert sem táknræn látbragð snemma, þá verður það svolítið truflun þar sem það birtist stöðugt síðar áður en það er skorið aftur í svart og hvítt. Hún verður ruglingsleg og verður frekar leiðinleg truflun en nokkuð annað eftir því sem líður á myndina. Þó að hún geti flækt aðeins með aðgerðunum, heldur myndin áfram með þemu sína. Page, sem ég veit lítið sem ekkert um, er leikin sakleysislega og heimur hennar er nákvæmlega eins. Fyrir utan nokkrar skuggalegar persónur á unglingsárunum eru allir sem hún hittir saklausir og allt sem hún gerir hefur sakleysi við það. Ég hélt aldrei að ég myndi líta á fulla framannekt sem eitthvað annað en dónalegt og siðspillt, en hér er það sannarlega eitthvað til að dásama. Allt í senn er það fallegt og saklaust. Jafnvel kynferðislega öfugsnúnustu augnablikin í myndinni (að vísu tamin miðað við staðla nútímans) hafa saklausa og engla tilfinningu yfir þeim. Það er bara eitthvað við hvernig nakinn líkami Mols er sýndur að hann slær bara á svo annan hljóm en nakinn líkami í öðrum myndum. Það er bara svo eðlilegt og svo undarlegt að ef það væri einhver ástæða til að horfa á myndina væri það að sjá stórbrotnar myndir af líkama Mol þar sem hún leikur Bettie Page. Hin ástæðan er Mol sjálf. Sem Page er hún dæmi um þessa suðurbekkju 1950 sem allir þekkja (eða geta að minnsta kosti ímyndað sér). Þrátt fyrir atvinnu sína er hún enn venjuleg manneskja og lítur enn á sjálfa sig sem trúaða. Mol leikur hana nákvæmlega af þeim tístandi hreinleika sem þarf til að láta þessa persónu líða ekta frá 1950. Hún leikur hana af svo málefnalegum hætti að maður ætti erfitt með að halda að Mol væri í raun og veru Bettie Page sjálf. Því miður hafa aukaleikararnir mjög litlar stundir til að skína og falla algerlega í skuggann af frábærri frammistöðu Mols. Enginn þeirra gerir neitt sérstaklega ánægjulegt og enginn þeirra hefur í raun sama styrk í hlutverki sínu og Mol. Þetta er í raun ekki leikarunum að kenna, heldur frekar því að þeir hafa ekki mikið að vinna með. Margar þeirra þekkjast alveg eins og Óskarsverðlaunahafinn David Strathairn (í hlutverki sem er aðeins of nálægt einni af betri leikjum hans), Sarah Paulson (nýlega tilnefnd til Golden Globe fyrir Stúdíó 60 á Sunset Strip) og persónaleikarinn Lili. Taylor, en þú ættir erfitt með að setja frammistöðu þeirra í því að vera eitthvað annað en í lagi. Engin þessara persóna er í raun þróuð, og þær standa í raun bara sem persónuklippar sem Mol keyrir um þegar hún tekur upp damp í frábærri frammistöðu sinni. Í raun er þessi mynd þess virði fyrir lýsingu á nekt og fyrir frábæra Gretchen Mol. frammistaða Bettie Page. Allt annað er aðeins of ruglað og óþægilegt en það ætti að vera. Hefði meiri vinna verið lögð í að þróa aukapersónur en ekki bara sprengja í gegnum söguna, hefði þessi mynd verið mun betri ævisögumynd. Eins og staðan er, þá er þetta bara farartæki fyrir Mol að rísa virkilega inn í heiðhvolf vinsælda sem leikkona.7/10.