Þriggja þáttaröðinni lauk í gærkvöldi á PBS, sem ég tel að hafi verið fyrsta víðtæka útsetning hennar fyrir bandarískum áhorfendum. Glæsileiki textans og einstök gæði kvikmyndatökunnar eru hápunktar. Það virðist mjög nýstárlegt að skoða og heyra hasarleikrit sem notar þjóðtákn í Georgíu Englandi, kvikmyndaðar stofur Jane Austen eru helsta dæmið um þetta málform. Samt er það umfang leiklistar sem yfirgnæfir skilningarvitin sem gerir það að verkum að skrautlegt tungumál passar fullkomlega inn í hverja og eina senu. Slík djörf útsetning fyrir gömlum veruleika vekur athygli á bókmenntarisum eins og Tolstoy eða Shakespeare en skemmtir á sama tíma að hætti C. S. Forester eða Patrick O'Brian sjávarsögu. Algildi mannlegs grundvallarástands er í miðju þess. Sögumaður Talbot, sem leikinn er af leikara með næstum fullkomlega viðeigandi nafni Benedict Cumberbatch (áreiðanlega ekki einu sinni Dickens gæti sigrað þann!) skiptist á milli þrjósks kjaftæðis og mikillar varnarleysis, leiklistarferðalag. afl. Reyndar man ég ekki eftir neinni túlkunarvillu í þessum mjög fína hópi. Þetta er ekki aðeins virðing til leikaranna sjálfra, heldur líka leikstjórans. Áhrifamesta atriðið er hins vegar hversu fullkomlega lífið um borð í stríðsmanni á leið til Ástralíu í upphafi 18. aldar er kynnt. Það á sérstaklega við um hvernig hreyfing skipsins verður nánast að persónu sjálfri, eitthvað sem sjósögur taka sjaldan með í reikninginn nema sem bakgrunn. Allir sem hafa einhvern tíma upplifað mal de mer í eigin persónu munu kannast við það samstundis og meta enn betur hversu erfitt það hlýtur að hafa verið að endurskapa í samhengi við kvikmyndatöku. Þetta eru engir ímyndaðir Pirates of the Caribbean. Það þarf að leggja nokkurt kapp á að öðlast skilning á blæbrigðum þess.