Ég vissi alltaf að dagurinn væri að koma. Við vissum það öll. Það er bara svo mikil olía í jörðinni, og einn daginn munum við skorta. En á ekki að vera til nóg af kolum til að nota í staðinn? Og vindorku, eða eitthvað. Hlutir fyrir komandi kynslóðir til að hafa áhyggjur af. Síðan sló þessi heimildarmynd mér á milli augnanna. Olía framleiðir áburðinn sem er ástæðan í fyrsta skipti í heimssögunni að nánast enginn býr á bæjum. Þegar óumflýjanlegur olíuskortur skellur á verður margt -- flugferðir, mörg eiturlyf, plast, líf í úthverfum -- ómögulegt. En vitlausasta innsýn heimildarmyndarinnar er þessi: olía gefur okkur svo mikla orku með svo lítilli fyrirhöfn að án hennar verður líf okkar að breytast. Jafnvel þótt staðgöngum og verndun komi til framkvæmda strax, munu þeir í besta falli jafna lendingu okkar inn í undarlegan heim eftir olíu sem (heimildarmyndin fullyrðir) gæti verið að hefjast NÚNA. Þrátt fyrir drungalegan boðskap er heimildarmyndin oft mjög skemmtileg. Það inniheldur stórkostlegt sögulegt myndefni (edrú myndir af dimmum verksmiðjum í þéttbýli og skemmtilegt efni frá 1950) sem minnir okkur á hvers vegna við fluttum í úthverfið í fyrsta lagi. Það gefur líka von um að gríðarlegt átak sem byrjað er núna gæti bæði auðveldað umskipti okkar frá olíu og gert heiminn að betri stað. Eina kvörtunin sem ég hef um heimildarmyndina er að hún eyðir ekki tíma í leyndardóminn um hvers vegna við erum að finna þetta dót núna . Hvernig getur þetta verið stórt neyðarástand allt í einu? Við vissum á áttunda áratugnum að við ættum að búa okkur undir heim eftir olíu -- og við byrjuðum að undirbúa okkur með rannsóknum á öðrum orkugjöfum og smærri bílum. Ef mistök okkar við að fylgja frumkvæði Jimmy Carters forseta eftir fyrir 25 árum hefur dæmt okkur til harðrar lendingar í heimi eftir olíu, hvers vegna var enginn að hrópa um það á sápukössum? Að lokum fannst mér heimildarmyndin mjög sannfærandi; og það skildi eftir mig hræðilegan kulda að vera dreginn út úr mjög yndislegum draumi. Þetta er nauðsynlegt að skoða fyrir alla sem eru ekki hræddir við að horfast í augu við mjög líklega nálæga framtíð sem við höfum enn tíma til að gera eitthvað í.- Charles