Mismunandi kvikmyndaleikstjórar frá mismunandi löndum hafa lagt mikið af mörkum til kvikmyndamiðilsins með hugsunum sínum. Fyrir vikið höfum við upplifað mismunandi tegundir þegar miðillinn á við. Jafar Panahi, ólíkt J.L. Godard eða F. Truffault, trúir á einfalda sögu; Skematic Narratives er eitt af aðaleinkennum leikstjórastarfs hans. Hann treystir á sjálfvirka og gagnrýna greind áhorfandans; honum finnst engin þörf á að fara í Alienation eða slíkt til að ná til áhorfenda. Hann er jafn áhrifaríkur þrátt fyrir að vera hefðbundinn. Offside (2006), er önnur skýringarmynd frá honum, þar sem kynjaundirskipun Mið-Austur-Asíu verður smám saman ljóst fyrir öllum eftir því sem líður á einfalda en grípandi sögu myndarinnar. Nú á dögum, þegar við öll erum að hrópa á kvenréttindamálinu, læðist þessi mynd rólega inn í huga okkar og verður á endanum hnúfu fyrir gagnrýna greind okkar með því að flytja skilaboðin um að jafnræði mannréttinda sé ekkert annað en blekking góð, útópía. Faðerni mun aldrei leyfa konunum að efla vald. Mikilvægur knattspyrnuleikur þar sem þjóðin tekur þátt, unglingsstúlka sem skilur leikinn vel, elskar þjóð sína á ekki rétt á að fara inn á völlinn til að hvetja landið sitt. Henni er aðeins heimilt að hlusta á lifandi athugasemdir. Nafnið hennar gat ekki virkað fyrir hana. Fyrir vikið þurfti hún að ganga í gegnum nokkrar niðurlægjandi aðstæður. Strax í upphafi hljóp áhyggjufullur faðir hennar hingað og þangað fyrir dóttur sína. Í lok dagsins urðu fagnaðarfundir þar sem þjóðin vann leikinn sem stúlkan gat ekki séð þar sem hún var í haldi utan á vellinum á leiktímanum. En hátíðin getur ekki bælt niður spurninguna um réttindi kvenna sem eru eftir í hverju horni heimsins með mismunandi sniði. Jafar Panahi hefur með góðum árangri bent á þetta mál um kynjamisnotkun frá í ramma hefðbundinnar kvikmyndagerðar og feðraveldi líka. A Global Tragedy hefur verið tekist á með auðveldum hætti og stundum með húmor sem aftur á móti stríðir veru okkar stöðugt.