Kannski er það vegna þess að ég fletti upp sögu írsku vandræðanna á 2. áratugnum og síðan hið sorglega borgarastyrjöld sem geisaði í Fríríkinu eftir undirritun sáttmálans áður en ég horfði á þessa mynd. Engu að síður, skyndilega snúningurinn í lokin vakti tár í augunum. Victor McLaglen er ekki eins frægur í dag og hann var þá, og ætti að muna betur eftir honum. Í þessari mynd held ég að hann sé að leika sjálfan sig eins og hann hefði verið án meðfæddra hæfileika hans og gáfur. Sem dæmi má nefna að atriðin þar sem félagi hans í hópnum skorar á menn að berjast við sig minna líklega talsvert á það sem McLaglen gerði í raun og veru á árum áður, þegar hann var heimsklassa hnefaleikamaður. John Ford ber að hluta til ábyrgð á því; IMDb trivia hluti sýnir hvernig hann plataði McLaglen til að fá mjög slæma timburmenn fyrir prufuatriðið. Þessi leikstjóri gæti líka dregið mikið fram í leikurum sínum, jafnvel án slíkra brellna. McLaglen er þó að mestu leyti við stjórnvölinn, sérstaklega þegar persóna hans er næstum algjörlega blotto (sem er erfitt fyrir leikara að gera á trúanlegan hátt), og hann leikur Gypo Nolan með dýpt og tilfinningalegum krafti sem kemur á óvart fyrir þann sem hefur aðeins sá McLaglen síðar á ferlinum, í "The Quiet Man". Ég er sérstaklega hrifin af andstæðunni á milli þessa hlutverks sem IRA-manns og miklu meira augljóslega stjórnaðrar frammistöðu sem hann gaf sem IRA-maðurinn Denis Hogan í "Hangman's House." Í "The Quiet Man" er McLaglen auðvitað landbóndi á skjön við IRA á staðnum. Victor McLaglen var stór og hrekkjóttur, í gamaldags merkingu þess orðs, en hann var líka góður leikari og hæfir vítt svið og fínum blæbrigðum í frammistöðu sem við myndum bara ekki búast við af slíkum manni í dag. Þetta er frekar sorgleg ummæli um okkar eigin væntingar og fordóma. Ford, eins og venjulega, pakkar miklu inn í smá kvikmynd. Allar persónurnar eru frábærar (þó að mestu ameríski hreimur herforingjans sé truflandi) -- ATH: Það eru spoilerar framundan! -- Þegar við vissum að Gypo dró eitt sinn stutt stráið og var skipað að drepa mann en lét hann tala sig út úr því í staðinn, erum við í raun og veru samkennd með manninum sem dregur stutta stráið fyrir að taka Gypo af lífi, og mannúðinni sem hann sýnir, hæstv. sérstaklega þegar þeir fara að taka Gypo í herbergi Maríu. John Ford sýnir virkilega snilli sína hér, tekur það sem hefði getað verið hræðileg en samt búist við niðurstöðu í allri sögunni og notar hana í staðinn til að setja upp algerlega óvæntan en samt mjög ánægjulegan endi sem fær okkur til að hugsa ekki bara um Gypo og hinar persónurnar. , en af ​​fátæku Írlandi á þeim þjáða tíma.