Ég hélt alltaf að fólk væri aðeins of tortryggt í garð þessara gömlu Andy Hardy-mynda. Nokkrir þeirra voru ekki slæmir. Kvikmyndagagnrýnendur nútímans eru ekki þeir sem kjósa venjulega frekar fallega en viðbjóðslegar, svo góðar tvær myndir sem þessar fá sjaldan lof. Engu að síður get ég ekki varið þessa mynd heldur. Þú getur samt haft dagsettan umræðu en samt hlegið og grátið yfir sögunni. Þegar þú horfir á þetta hristir þú bara höfuðið og spyr sjálfan þig: "hversu heimskur geturðu orðið?" Þetta er krúttlegra en krúttlegt, ef þú veist hvað ég á við. Það er svo þröngsýnt að ég get ekki skilið að of margir sitji í raun og veru í gegnum allann og hálfan klukkutímann. Sagan er í rauninni "Andy" (Mickey Rooney) að reyna að komast út úr sultunni vegna þess að hann býr til einhverja sögu sem tengist einhverjum frumkvöðull frá New York borg eins og það væri hið fullkomna. Fólk var miklu meira félagslegt meðvitað í gamla daga. Þú myndir heyra hugtakið "félagsklifrari" eins og að þekkja ríkt eða fallegt fólk væri hæsta afrek sem þú gætir gert það að lífi. Þetta er auðvitað algjör vitleysa og lítur enn frekar út í dag. Hins vegar er þetta um það bil eins saklaus og hrein saga og þáttaröð (það voru hálfir tugir af þessum Andy Hardy myndum) og þú gætir fundið. Einnig, ef þér finnst gaman að heyra Judy Garland syngja, þá er þetta miðinn þinn, þar sem hún syngur nokkur lög hér inni og hún krækir sig inn í hjarta Andy. Ó maður, ég kasta næstum upp jafnvel að skrifa um þetta!