Það er sérstaklega erfitt fyrir leikstjóra að fanga kvikmyndagerð án þess að verða dýrmætur, innræktaður, ofdramatískur eða allt þetta þrennt. Breillat sýnir vel eðlislægar, eðlu-heilaaðferðir kvenkyns höfundar við að draga úr tveimur „nautgripum“ (eins og Hitchcock kallaði leikara) ástarsenu af brennandi nánd. Helsta barátta hennar er við aðalmanninn sinn ("leikari er í raun kona" telur hún), þó að það sé náttúrulega aðalkonan sem mun stela senunni. Ég er ósammála því að þetta sé fyrsta gamanmynd Breillat. „Rómantík“ var á ýmsum stöðum bráðfyndin, en ég tek undir það að franska kímnigáfan getur verið óviðráðanleg fyrir útlendinga; örugglega, tugir IMDb gagnrýnenda fundu enga gamanmynd í Rómantík. Aftur á móti vekur Sex Is Comedy nóg af hlátri, aðallega með því að nota leikmuni leikara sem nær þúsundir ára aftur í tímann til Plautusar og Forn-Grikkja. Við veltum því fyrir okkur, þegar við fórum úr leikhúsinu, hvort "skegg" Roxane væri hárkolla. Yndisleg frammistaða frá Anne Parillaud þar sem Breillat glímir við eigið handrit og lítur út fyrir að vera tíu árum yngri en aldur hennar.