Ég tók strax eftir því að þessi mynd var í raun ekki byggð á skáldsögu Dodie Smith. Allavega var það góð hugmynd að sonur Pongo og Perdita ætti nú sína eigin hvolpa. Sætastur af Dalmatíumönnum var að sjálfsögðu Snowball litli sem var algjörlega flekklaus allt til loka myndarinnar. Satt að segja vissi ég ekki hvað ég átti að hugsa þegar Cruella de Vil virtist hafa breyst algjörlega góð. Reyndar hef ég oft hugsað um möguleikann á því að hún gæti orðið vinaleg, en núna þegar hún breyttist svo fljótt í "sjálfa sig" aftur og tilkynnti að hún væri Cruella enn og aftur, fór ég næstum að hafa verulegar áhyggjur af Chloe's Dalmatians. Reyndar, atriðið þar sem hvolparnir horfðu á Lady and the Tramp á meðan Chloe og Kevin borðuðu kvöldmatinn sinn, var miklu betri en ég hafði búist við. Ég var líka hrifinn af páfagauknum sem lék sér að því að vera hundur og það var ótrúlegt að hundarnir hefðu lært svona mörg brellur fyrir þessa mynd. Auðvitað var ég sáttur við að í lokin var Dalmatíumönnum bjargað aftur, en ég hefði viljað vita hvað yrði um Cruellu eftir að hún hefði misst allt eign sína. Og hvað í ósköpunum gæti heimili hundanna gert við svona mikla peninga? Að lokum var það alveg átakanlegt að Snowball var líka með bletti í lok myndarinnar.