Á heildina litið vildi maður að þetta væri betri mynd, en hún hefur nógu mikinn kraft til að gera hana þess virði. Peck gerði þessa mynd á sama tímabili og hann gerði The Gunfighter, áður en hann greinilega ákvað að hann væri minnismerki frekar en leikari. Skömm! Hann var fínn leikari, fullkomlega tilbúinn að takast á við persónur sem voru ekki mjög viðkunnanlegar og gera þær einstaklega vel. Persónan sem hann leikur hér er drifin og, þegar á þarf að halda, miskunnarlaus. Í ljósi þess verkefnis sem persónunni hefur verið úthlutað og „karlanna“ sem á að gera það með, eru þessir eiginleikar nauðsynlegir. Án þess að vera spillir, hugsaðu um þessa mynd sem snemma, grittari dæmi um The Dirty Dozen tegund. Samtalan í þessari mynd er svolítið skinkukennd en hún er andrúmsloft og ákafur og segir örugglega sögu sem er þess virði að segja frá. Það inniheldur gott verk eftir alla persónuleikarana og jafnvel Barbara Payton skilar trúverðugum frammistöðu. Þessi er ekki oft sýnd í sjónvarpi þannig að staðbundin myndbandsverslun gæti verið eini staðurinn til að finna eintak. Gjörðu svo vel! Gefðu henni kvöldstund. Það er tímans virði!