Þessi mynd gerði mér sárt í andliti. Ég skil það ekki...hlutirnir gerðust bara, á óútskýranlegan hátt, og þeir urðu yfirleitt til þess að einhver skellti sér í söng- og dansnúmer. Ég skil ekki hvernig fólk getur hrósað þessari mynd með lofi. Það eru B-myndir, og svo eru það B-söngleikir, og svo er það Rockula. Lögin fengu mig til að vilja hlaupa á hausinn í vegg. Eina frelsið er að ein af tónlistarsprengingunum reynist vera tónlistarmyndband, sem léttir sársaukann, en nær samt ekki að réttlæta hvers vegna það þurfti að vera til. Hræðilegasti kafli myndarinnar er skriðdans Toni Basil sem fylgir skrítnu lagi hennar. En á björtu hliðinni getur hún náð að finna nóturnar sem hún er að leita að, ólíkt popptónlistarskynjunum Rockula (aka Rapula) og Mona ... vá, getum við sagt tóndöff. Svo ef þú vilt efast um lífið í um það bil 90 mínútur, sjáðu þessa mynd. Ef þú hatar líf þitt skaltu kaupa það.