Þegar breska kvikmyndastofnunin bað Martin Scorcese um að búa til bandaríska hlutann af Century of the Cinema seríunni sinni, greip hann tækifærið með báðum höndum. A Personal Journey through American Movies er heillandi, víðfeðmt og, eins og titillinn segir, mjög persónulegt útlit á Hollywood kvikmyndahús. Saga Scorcese fjallar fyrst og fremst um leikstjóra Hollywood leikara, framleiðendur, handritshöfunda og aðra samstarfsmenn fá varla minnst. Hann segir strax í upphafi að fyrir honum sé fyrst og fremst ágreiningur innan kvikmyndaiðnaðarins á milli framtíðarsýnar leikstjórans og hagnaðarsjónarmiða dreifingaraðilans, milli listar og viðskiptalegs hagkvæmni. Hann opnar meira að segja með bút úr The Bad and the Beautiful eftir Vincente Minnellis, einni af elstu myndunum til að kanna þessa mótsögn opinskátt. Þetta ræður uppbyggingu heimildarmyndarinnar. Scorcese skoðar hvernig tegundir hafa myrkvað og klisjur hafa orðið fyrir áskorun, hvernig öfgamenn hafa ögrað framleiðslukóðanum og hvernig ákveðnir kvikmyndagerðarmenn féllu frá þegar þeir þorðu að vera öðruvísi. Hins vegar fellur Scorcese aldrei í þá gildru æsifréttamanna að segja upp leikstjórum sem voru stöðugt ánægðir með yfirmenn stúdíósins (hann hrósar Cecil B. De Mille), eða þá sem höfðu minna þekktan stíl en voru engu að síður handverksmeistarar kvikmyndahússins. ekki endilega að einblína á algjöra uppáhalds leikstjóra sína heldur (Orson Welles og Alfred Hitchcock, tveir af stærstu áhrifavöldum Scorcese, eru aðeins nefndir í framhjáhlaupi). Þess í stað lítur hann á einstaklingana og kvikmyndirnar sem eru til þess að segja sögu hans. Til dæmis sýnir hann okkur röð John Ford kvikmynda til að sýna hvernig vestrænn þróaðist. Hann lítur á verk Vincente Minnelli (sennilega sá leikstjóri heimildarmyndarinnar sem oftast er vísað til) til að sýna fram á hvernig meint heilnæm tegund eins og söngleikurinn gæti einnig haft dekkri undiralda. Ég get ímyndað mér að ef þetta verkefni hefði ekki verið bundið við Ameríku hefði Scorcese líka elskað að tala um, til dæmis ítölsk áhrif sín eða bresku hetjuna Michael Powell. Eins og það er, teygir hann skilgreininguna á bandarískum kvikmyndum þannig að hún nái yfir bæði Hollywood-myndir innflytjendaleikstjóra á borð við FW Murnau, Billy Wilder og Douglas Sirk, sem og verk bandarískra kvikmyndagerðarmanna sem voru framleidd annars staðar eins og Stanley Kubrick. Í stað þess að segja bara sögu Hollywood í tímaröð, ber Scorcese saman kvikmyndir frá ýmsum tímum til að takast á við ýmis efni. Í kafla sínum um tungumál og verkfæri kvikmyndahússins byrjar hann á DW Griffith, horfir á komu hljóðs, lita og breiðtjalds og endar óhjákvæmilega á því að fara yfir tölvugerðar brellur sem, þó að Scorcese sé ekki hrifinn af þeim, er hann jafnvel... nóg afhent til að innihalda klippur af George Lucas og Francis Ford Coppola sem verja þá. Hins vegar lýkur hann ekki bara kaflanum hér eins og þetta sé endirinn á honum. Þess í stað spólar hann síðan aftur til fjórða áratugarins til að sýna hvernig lágfjármagns hryllingur eins og The Cat People getur náð áhrifaríkum árangri með einföldustu og ódýrustu þáttum. Persónuleg ferð í gegnum amerískar kvikmyndir þarf að vera ein besta kvikmyndaheimildarmyndin sem gerð hefur verið. . Þarna var fjöldi framúrskarandi leikstjóra og mynda sem ég hefði aldrei uppgötvað án, og jafnvel reyndustu kvikmyndaáhugamenn myndu líklega finna eitthvað nýtt í víðu umfangi þess. Scorcese hefur einnig komið jafnvægi á gleymdar eða vanmetnar myndir. Það gladdi mig að sjá að þegar hann talar um Kubrick í „Iconoclasts“ kafla sínum horfir hann á Lolita og Barry Lindon, fyrir mér tvær vanmetnustu myndirnar hans. Virðing Scorcese fyrir miðlinum er til sýnis á þann hátt sem hann leyfir klippum að spilast að fullu, frekar en að gefa okkur örsmáa bita, og hann truflar þá með talandi hausum (sambland af skjalasafni og nýjum viðtölum) aðeins þegar þörf krefur. Það er smá hlutdrægni í átt að 40 og 50, en það kemur varla á óvart þar sem það er tímabil þar sem Scorcese ólst upp og uppgötvaði kvikmyndagerð. Og þegar öllu er á botninn hvolft, þá held ég að þessi heimildarmynd hefði ekki getað náðst ef þetta hefði ekki verið persónuleg ferð. Eitt orð til viðvörunar þó, þegar hún er skoðuð ítarlega á ákveðnar myndir, þá inniheldur þessi heimildarmynd þónokkrar spoilers.