Mér hefði kannski líkað betur við þessa mynd ef ég væri ekki svona tengdur persónunum í Henry Fool. Fyrir þá sem hafa aldrei séð Henry Fool, ég myndi ekki hafa áhyggjur. Eins og Hartley sagði í gríni í kynningu sinni á myndinni á TIFF, þá hefur myndin fullt af útlistun og skýringum. Þessi mynd er mjög þung í söguþræði, sem heldur myndinni gangandi. Það eru mörg gamansöm augnablik og myndin hefur sannarlega einkennishúmor Hartleys og samræðutakta. Á heildina litið tæknilega vel gerð mynd og mun örugglega fullnægja nýjum aðdáendum Hartley sem eru að byrja að kanna verk hans. Hvað varðar eldri aðdáendurna sem elskuðu fyrri verk hans eins og Trust og Amateur, þá gæti þessi mynd farið á hvorn veginn sem er. Ég hef blendnar tilfinningar til myndarinnar og síðari kvikmynda Hartleys almennt. Það sem Hartley gerir best er að setja sögur sínar í litlar aðstæður, með áherslu á náinn og sérviskulegan hátt sem persónur hans hafa samskipti sín á milli. Frá því seint á 90. áratugnum og fram eftir aldri hafa kvikmyndir hans breikkað að umfangi hvað varðar viðfangsefni. Fjölmiðlar í No Such Thing, Religion in the Book of Life og nú Terrorism in Fay Grim. Ég veit ekki hvort hæfileikar Hartleys henta svona stóru viðfangsefninu eða hvort hann sé fær um að gera það réttlæti. Merkilegt nokk má samt draga myndina niður í náin sambönd, einföld ástarsaga um konu sem fer til að leita að eiginmaður sem hún elskar. Eina vandamálið er að ég hef séð Henry Fool og allir virðast ótrúlega út í hött í þessari mynd. Þú getur sagt að þessi mynd var skrifuð löngu eftir að Henry Fool kláraðist án þess að nokkur áform væri um framhald. Einhvern veginn finnst hryðjuverkasamsærinu á þægilegan máta með því að nota játningarbækur Henrys sem macguffin (í hitchcockískum skilningi). Hvatir Fay til að finna Henry virtust eingöngu vera hvattir af þörfum söguþræðisins frekar en því að vera trúr því hver Fay var sem persóna í Henry Fool. Ég býst við að ég sé fyrir smá vonbrigðum með myndina vegna þess að hún er ekki sönn við persónurnar í Henry Fool. og það virkar ekki beint sem spennumynd. Það er of mikil kaldhæðni og ranglæti í nálgun Hartleys á svo stóru efni eins og hryðjuverkum. Það virkar einhvern veginn og virkar ekki á sama tíma. Það eina sem ég gæti sagt, þú myndir annað hvort elska eða hata myndina eftir því hvernig þú lítur á verk Hartleys og hversu vel þú þekkir verk Hartleys. Aðdáendur Henry Fool, verið alvarlega varaðir við vonbrigðum. Fyrir rest, velkominn í heim Hal Hartley og njóttu ferðarinnar.