Yfir GW er næstum bilun í frumraun eiginleika, og ekki vegna þess að það er ekki án þess að reyna ... Reyndar, það er. Það er rugl því meira vegna þess að rithöfundurinn/leikstjórinn/tæknimaðurinn Nick Gaglia gekk í gegnum sama endurhæfingardýrkun og hann sýnir í myndinni. Stundum fer kvikmyndagerðarmaður í fyrsta sinn, fullur af kraftinum sem fylgir því að fá þumalfingur upp eða tvo frá samnemendum í kvikmyndagerð, á hausinn í stíl sem er allt of sundurlaus, óviss og verulega svekkjandi að persónulega hliðin á sögunni, sú afar persónulega. hlið, verður blettur í tilgangi að segja góða sögu. Gaglia, sem var 13 ára þegar hún var sett í hræðilegt prógramm sem í rauninni pyntaði og heilaþvoði „sjúklinga“ sína með brjáluðum hóphræðsluaðferðum, sálrænum hugarf*** tímum sem gætu haldið áfram í marga daga og viðhorfum frá endurhæfingarleiðtogum sem myndu gera flestir nasistar hrökklast, sluppu loksins þegar hann var 15 ára. Ég er ánægður með að hann komst út, þó það gæti hjálpað ef hann fer nú í alvöru endurhæfingu vegna kvikmyndagerðarhæfileika sinna, þó ekki væri nema í nokkra daga, til að læra hluti eins og td uppbygging, rétt lýsing, fljótandi hreyfingar myndavélarinnar, fíngerð leikarar og önnur grunnatriði sem eru alltaf týnd hér. Grein í Newsweek sem vísar til svipaðrar AA sértrúarsöfnunar). Oft veltir maður því fyrir sér hvort ákveðnar persónurannsóknir gætu virkað betur sem heimildarmyndir en frásagnardrama. Þetta er alltaf pirrandi tilfinning í gegnum Over the GW, þar sem það líður næstum eins og Gaglia vilji segja sannleikann en veit ekki hvernig á að miðla honum almennilega í gegnum persónurnar sínar. Persónan sem maður myndi halda að standi honum næst, Bronx táningurinn Tony Serra (Gallagher), sem er tekin af móður sinni á endurhæfingu í New Jersey, væri næst Gaglia, er í raun miklu frekar einvídd vera, þar sem það er mjög lítil baksaga (við sjáum stutt æði, svart á hvítu, á gamla heimilinu hans) og lítil tengsl við móður hans (Moriarty), sem hefur meiri möguleika sem aldrei er slegið til hliðar frá köldum steini sem framselur börnin sín til annars. En það er saga sem fylgir tveggja ára kreppunni hans, býst ég við. Strax í grófum dráttum (nakinn holaleit á fyrstu fimm mínútunum) og fljótlega er ljóst að í stað læknishjálpar er þetta meira eins og kross á milli reiðistjórnunar og einhvers undarlegrar trúarsöfnuðar, þar sem yfirlæknirinn Hiller (Insinnia) er algjör ofstjórnandi lóu. En fljótlega verður systir Tonys Sofia (Donohue) hent inn í dagskrána, og öfugt við endurteknar stundir Tonys af hneykslun og meintum vanskilum, fer hún beint í gegnum hina þrotlausa þriggja þrepa prógramm og er einu sinni sleppt og verður á flótta. Stundum eru hlutir í þessari brotnu martröð, þar sem ein kona, 22 ára móðir sem hefur verið í dagskránni í eitt og hálft ár kemst að því að hún er orðin fangi sem ekki má fara, og þegar faðir aðalsystkinanna kemur. og heimsækir Hiller af reiði þegar Sofia snýr loksins aftur til þeirra, sem innihalda hráan kraft, mjög stutta innsýn í það að Gaglia getur að minnsta kosti náð að afla sér nokkurrar skiptimynts í hreinni melódrama. En þetta eru fáar stundir og langt á milli. Það eru ekki bara misheppnuðu persónurnar, sem eru að mestu leyti minnkaðar í staðalímyndir sem breytast í að vera eins og hysterískur D.A.R.E. uppátæki (kannski myndu sumir þeirra, eins og reiður svartur unglingur, aðgerðalaus-árásargjarnir ráðgjafar, eða jafnvel eldri systir Serra, sem systkinin þykjast hafa tekið högg á lið og næstum hent inn í forritið, hljóma. meira ef meiri tími gafst til að þróa eitthvað af þeim). Það er að Gaglia er svo einbeittur í mörgum hlutverkum sínum á pínulitlum $30.000 fjárhagsáætlun sinni að ekki ein hlið á þeim hugsanlega hæfileikum sem hann hefur getur komist í gegnum. Hann ofnotar blæbrigði, aðallega með skugga sem lítur út fyrir að vera þvaghúðuð), hann sveiflar handfestu DVX myndavélinni sinni eins og hún eigi að vera ákafur ala City of God, einstaka sinnum mun persóna bara skjóta inn í ramma af handahófi, val hans á tónlist er eins og versta val sem mögulegt er frá gervi-indie mjúk-rokkara, og það eru meira að segja ógeðslegar falsaðar viðtalssenur við Nicholas Serra (innblástur?) og Krakowsky sem finnast um eins rangar og mögulegt er. Gæti Gaglia bara ekki fengið nein viðtöl við raunveruleg fórnarlömb hann var með og grípa til tilvonandi listræns hollrar áætlunar B? Niðurstaðan, sama hversu miklar sannar lífssögur frá hjartanu kunna að höfða til þín, nenntu ekki að sjá þær í leikhúsi, eða jafnvel á leigu, nema þú elskar lokasenu með tveimur krökkum sem stara út í stafræna- Hudson ána sólsetur í lit með lokaorðunum: Dedicated to the Kids. Ójá.