Claire Denis hefur ítrekað sýnt fram á að kvikmynd þarf ekki að segja sögu, að hún nægir til að skapa upplifun sem gerir áhorfandanum kleift að taka innihaldsefnin og gera úr þeim það sem þeir vilja. línuleg kvikmynd er eldri maðurinn sem býr á landamærum Frakklands og Sviss, maður helgaður hundunum sínum, sem á enn elskhuga, en hjartaástand hans ógnar lífi hans í auknum mæli. Hann á son með litla fjölskyldu sem hittir hann sjaldan, en þegar hann kemst að því að hann þarfnast hjartaígræðslu velur hann að fara til Tahítí í gegnum Japan til að fá hjartaígræðslu á svörtum markaði og endurvekja löngu glatað samband. með syni sem hann eignaðist konu frá Tahítí fyrir mörgum árum. Það sem Denis gerir við þessa útlínu sögu er að nota myndavélina sína til að kanna einmanaleika sálarinnar, víðáttu náttúrunnar, samskipti mannsins við fólk á móti dýrum o.s.frv. tíma sem „kvikmyndin“ meikar ekki sens, en það er vegna þess að við reynum of mikið að tengja saman alla punktana sem liggja fyrir okkur í fallegum myndum. Lífið er svona: við horfum, sjáum, fylgjumst með, samþættum, vinnum og gerum það að því sem við viljum. Með því að nota þetta form kvikmyndagerðar (líkt og hún gerði í hinni undarlega fallegu 'Beau Travail') hefur Claire Denis þróað undirskriftartækni. Hvort áhorfandanum finnst fullunnin vara gefandi eða ekki hefur mikið að gera með einstökum aðferðum okkar við vinnslu sjónrænna og hugmyndalegra upplýsinga. Þetta er áhugaverð og sjónrænt grípandi mynd, en mörgum áhorfendum mun finnast hún of löng ræða um mjög lítið. Kannski mun það breyta því að horfa aftur. Grady Harpa