Þó að þetta yndislega listaverk noti nokkurn af kvikmyndalegum orðaforða súrrealismans, er það í rauninni ekkert slíkt. Þetta er pólitísk og menningarleg myndlíking um ferð Mexíkó eftir Kólumbíu, eins og jafnvel þegar horft er á sögu Mexíkó mun bera vott um. Öfugt við "Eins og vatn fyrir súkkulaði" býst "Erendira" við því að áhorfandinn hitti það að minnsta kosti hálfa leið svo að skilningur á því þurfi smá vinnu. (Góður upphafspunktur er að sjá ömmupersónuna sem Spánverja: stolta, fáláta, sorgmæddu og umfram allt í vægi sögunnar.) Endanlegar aðgerðir kvenhetjunnar eru óljósar vegna þess að "niðurstaða" sögunnar ( þ.e.a.s. nútíminn) er alltaf óljós, þar sem við erum of nálægt því til að geta metið heiðarlegt mat. Neitun um að binda snyrtilega lausa enda er eini raunverulegi kosturinn sem leikstjórinn stendur til boða, enda metnaður myndarinnar "Erendira" glæsileg. Stórskjáupplifun væri tilvalin ef þú getur náð henni á listahúsi eða háskólasýningu á staðnum. En ef ekki, þá er VHS betra en að sjá það aldrei.