Ég sá þetta snemma á áttunda áratugnum (þegar ég var 16 ára), og þrátt fyrir langa hæga uppsetningu, fundi, óeirðir o.s.frv., þegar eyðimerkurhlutinn byrjaði féll allt í samhengi og ég elskaði það. (Ger það samt, það hefur elst mjög vel.) Þá var ég í því sem virtist vera lítill minnihluti. Öll gagnrýni virtist einbeita sér að skorti á aðgerðum og frásögn. Sem betur fer er ég ekki lengur í slíkum minnihluta. Hún sýnir fimlega (á dálítið spámannlegan hátt) pólitíska klofninginn, óróleikann, árekstrana, hrottalega kúgunina, markaðsvæðinguna og blekkingarnar sem framundan voru. Þakklæti fyrir þessa skáldsögumynd hefur farið vaxandi og ég fagna því.