Batman og Superman. Táknmynd. Meira að segja aldargamalt. Hver kannast ekki við þessa tvo? Það hljóta að vera óteljandi aðdáendur sem myndu deyja til að gera kvikmynd um þá. Sandy Collora fór á undan og setti saman stiklu fyrir slíka mynd (sem er ekki til, og er ekki verið að búa til, því síður af þessu liði). Það sem þetta hefur kannski mest áhrif á er hversu fágað það er. Í gegn er kvikmyndatakan traust. Klippingin er staðbundin. Framleiðslugildið, jafnvel þótt búningarnir líkist meira kómískum hliðstæðum sínum en þeim í leiknu myndunum sem sýna þessa persónu, er nokkuð hátt. Það lítur alveg "Hollywood", þessi kerru. Líkamlegu týpurnar passa, eftir því sem ég kemst næst, hverri einustu persónu. Línurnar eru þokkalega skrifaðar. Skotin eru vel ígrunduð, vel náð og nokkuð áhrifarík. Hins vegar er þetta vandamál og þrátt fyrir að líta vel út passar það ekki alveg við orku og kunnáttu Grayson (sem átti aðeins við vandamálið að kippast of mikið fram og til baka á milli stuttmyndar og kerru, líka sem taumlausa ástríðu sem leiðir til þess að of margar persónur og hugmyndir eru teknar inn). Leiklistin er kannski hvað áberandi. Það er ekki gott. Jafnvel sumum þeirra sem eru aðeins með eina línu og/eða birtast varla á skjánum tekst að mistekst að skila góðum árangri. Leikararnir sem leika í hlutunum virðast hafa verið valdir frekar fyrir hversu mikið þeir líkjast persónunum sem þeir eru að leika en hæfileika þeirra. Svo er það skrifin. Í alvöru, söguþráðurinn, jæja, hvað það er lítið magn (þetta og þessi persóna sameinast, eitthvað um einhvern vondan söguþráð...) er í lagi. Það er vandamál í persónusköpuninni. Þó að flestar persónur virðist passa, þá er Two-Face, tja, álíka mikill og kalandi brjálæðingur (sem er einfaldlega, eftir því sem ég hef skilið, ekki hver persónan er) eins og hann var í Batman Forever (og hefur Vinna þín við að sýna hvaða þætti sem er í Batman alheiminum samanborið við tilraunir Joel Schumacher getur talist mesta móðgun við aðdáanda). Að setja þessa persónu inn í þetta mun líka valda því að samanburður á milli þessarar stiklu og myndarinnar (heiðarlega sagt, Collora er næstum að *biðja* um hana með svona svipaðri upphaflegri birtingu) verður gerður, og við skulum horfast í augu við það, þetta tapar í hverju virðingu. Michael Antonik hefur örugglega ekki þá skjáinnveru sem Tommy Lee Jones hefur, og förðunin (sem, í fyrrnefndri afhjúpun, er nauðsynleg) er ekki eins sterk og myndin (hvort sem hún var góð eða ekki í myndinni). kvikmynd er annað mál). Það sorglega er að á meðan Fiorella (John, sem skapaði Grayson) virðist vera miklu meira inn í teiknimyndasögunum og fá þær, dýpt þeirra, betri (svo ekki sé minnst á að hafa meiri hæfileika til að koma með sannfærandi söguþráð. Grayson átti nóg efni fyrir hálfan tylft kvikmynda í fullri lengd, eða meira), Collora virðist vera sá sem hefur aðgang að fjármunum og sú sem er líklegri til að hafa samband (vegna þess að hafa ekki-indie-inneign á kvikmyndatöku sinni) til að raunverulega eiga möguleika á að búa til raunverulegan þátt úr kerru hans. Ég ætla að horfa á önnur verk Collora. En Fiorella er sú af tveimur sem ég mun örugglega hafa mestan áhuga á. Ég mæli með þessu fyrir aðdáendur persónanna. 7/10