Mér finnst ósammála um þessa mynd - hún er ein fallegasta mynd sem ég hef séð og veitir innsýn inn í glataða menningu. Það var snemma atriði þar sem karlmenn með húfur og yfirvaraskegg sátu í kringum borð, með konu að þjóna, og harmonikkuleik, sem vakti tár í augunum, bara vegna þess hvernig það fangar lífsstíl sem hlýtur að vera óskiljanlegur fyrir marga í dag. Það sýnir líf persónanna sem órjúfanlega tengt lífi þorpsins, enn eitt glatað hugtak í heiminum í dag. Táknfræði er alltaf skemmtileg en virtist svolítið gömul. Afdrifaríkir gallar myndarinnar fyrir mér voru skortur á sannfærandi dramatískri drifkrafti og algjör skortur á húmor. Mér leið aldrei eins og ég þekkti neina persónu umfram mjög almenna hluti eins og að syrgja yfir ástvinamissi o.s.frv. hörmulegt atriði á eftir annarri, án frásagnarþráðs og mannúðar. Fyrir vikið virtist það mjög abstrakt, óviðkomandi lífi raunverulegs fólks. Að lokum leiddist mér of mikið til að klára að horfa á hana.