„Röngmaður er oft maður sem hefur látið eitthvað ógert, ekki alltaf sá sem hefur gert eitthvað.“ – Marcus Aurelius keisari DVD-útgáfan af „Watch on the Rhine“ gæti ekki komið á betri augnabliki. Það endurheimtir fyrir okkur stórt Lillian Hellman-leikrit sem Dashiell Hammett hefur aðlagað á skjáinn (hljóðskýringarskýringar Hellman-fræðingsins Bernard F. Dick staðfestir höfundarverk hans). Hún sýnir fíngerða frammistöðu Bette Davis, sem fór með lágt aukahlutverk löngu eftir að hún varð vinnuhestadrottningin á Warner Bros. Það minnir okkur ekki síður á að seinni heimsstyrjöldin hafði tilgang. Jú, segirðu, eins og við þurftum þess. Við höfum heyrt Cary Grant prédika í "Destination Tokyo" (1943) um japanska stráka og Bushido hnífa þeirra. Við höfum horft á jackboots trompa lifandi hæðir í "The Sound of Music" (1965). Við höfum ferðast um England sem þýskt hertekið í „It Happened Here“ (1966). Samt, satt að segja, þurfum við enn að dreifa skilaboðunum. Ég á 81 árs gamlan vin sem bölvar Franklin Roosevelt reglulega. Honum finnst að FDR hafi leitt Bandaríkin inn í utanríkisbaráttu sem við þurftum ekki og þar með valdið dauða uppáhaldsfrænda hans. Hann er hvattur til að djöflast í leiðtogum bandamanna og gera lítið úr stríðinu tvö eftir Patrick Buchanan. Pólitíski dálkahöfundurinn hefur nýlega sent frá sér feita bók sem er full af ítarlegum rannsóknum sem fullyrða að Adolf Hitler hefði ekki skapað frekari ógn við Pólland, Evrópu eða heiminn. ef aðeins Þriðja ríkið hefði fengið frjálsa borgina Danzig árið 1939. Buchanan heldur því fram að ef þessir eigingjarnu Pólverjar hefðu ekki staðið frammi fyrir nasistum og dregið inn heimskulega afskipti af Bretlandi og óviðjafnanlegu Frakklandi, hefði ekkert stríð fylgt Vesturlöndum. Hann trúir því að án hörku alls stríðs hefði enginn í Þýskalandi byggt gasklefa til að veita lokalausn á gyðingavandamálinu. Sumum álitsgjöfum á þessari síðu finnst "Watch" síga undir þunga gamals áróðurs. Kannski. Hins vegar virðast hvorki vinur minn né Pat Buchanan hafa náð tilgangi myndarinnar: Sumir meiða og drepa til að ná í land, vörur og frelsi annarra; slíkt fólk drottnaði yfir öxulveldunum og „nóg“ kom ekki fyrir í orðaforða þeirra. Paul Lukas átti skilið Óskarinn sem hann vann. Hann og Bette Davis settu sannfærandi ástríðu í myndir sínar af flóttamönnum sem berjast við kúgara. Þeir gefa tilfinningalega högg á vitsmunalega málið fyrir að stíga út af hliðarlínunni, fyrir að horfast í augu við pyntendur og morðingja. Bernard Dick bendir á að Hellman hafi ekki hugsað um Lukas sem persónu þar sem hann var ópólitískur. Sem Ungverji hafði hann auðvitað séð blóðugt „einræði verkalýðsins“ frá Bela Kun koma í stað úrelts heimsveldis og steypa síðan undir hægri harðstjórn Horthys aðmíráls. sýnir kaldhæðnislega Wehrmacht liðsforingja af bekknum sem gerir lítið úr brúnu skyrtunum sem hann þjónar. Phili von Ramme hans myndi án efa standa með Rommel markmarskálki árið 1944 í samsærinu 20. júlí gegn Hitler. Í apríl 1940 styður hann hins vegar málstað nasista af raunsæi, þótt hann móðgi Herr Blecher „slátrarann“ og fyrirlítur rúmenska aðalsmanninn Teck de Brancovis fyrir að reyna að koma upplýsingum um neðanjarðarleiðtoga. og vegabréfsáritun til að snúa aftur til Evrópu þar sem hann getur endurtekið brot lífs sem var ónýtt með heimsveldinu stóra stríðinu og meiri efnahagskreppu um allan heim. Hann hefur enga pólitíska sannfæringu, enga samviskusemi um að skipta frelsisbaráttumanni fyrir sína eigin á morgun. George Coulouris, sem útskrifaðist í Mercury-leikhúsinu, lætur tortryggni þessa útbrunnina máls í Gamla heiminum brún örvæntingarfullrar ógnunar. Lucille Watson gefur gestgjafa hins grípandi mannsins stórkostlegan lífskraft, ráðríka gömul stúlku sem veit hug sinn og fær vilja hennar - en hver gerir það ekki kunna að meta börnin sín og árangur þeirra á fullnægjandi hátt utan heimilisins sem hún stjórnar. Hún og fölur skrifstofubundinn sonur hennar tilheyra bandarísku útgáfunni af forréttindategund von Ramme og de Brancovis. Hins vegar hefur þessi fjölskylda ekki séð eyðileggingu og mun aldrei gera það. Þeir eru peningamenn sem gætu þegjandi ýtt undir illsku einfaldlega með því að vera ekki á móti því. Þessi móðir og sonur gætu auðveldlega tekið ákvarðanir sem myndu endurspegla þá andúð í garð þjóðernissósíalisma og fasisma sem blómstrar í dag hjá vini mínum og sérfræðingi Buchanan. „Watch on the Rhine“ er með snyrtilegu tímabilsútliti. Samræður þess endurspegla frægan uppruna þess á sviðinu frekar en að hljóma ferskt af götunum. Samt hefur kvikmynd Hellmans og Hammetts byggt á þörmum. Áhorfendur þurfa enn að heyra og hlýða ákalli þess til vopna gegn gripum án afláts á göngunni.