Myndin átti að vera sýnd hér í Bangkok með miklum látum og meira að segja í leikhúsi, hún mistókst hrapallega. Svo virðist sem söguhöfundurinn heldur ekki vatni. Það vantaði örugglega eitthvað. Að mínu mati hlýtur fólk að hafa ástæðu fyrir því að það horfir á hana aðra en sögulega innsýn í fortíðina. Nákvæmni sögunnar er ekki það sem við leitum að í afþreyingu. Myndina skortir bara eitthvað efni. Eina leiðin til að gera þessa mynd rétt var einhvern veginn að gera breytingar þar sem hún stendur sem einhvers konar goðsögn í stað þess að vera bara saga. Og goðsögn mun hafa ákveðna þætti sem reyna að segja þér eitthvað sem fólk hefur gleymt í gegnum tíðina, svo sem merkingu fórna, þjóðernishyggju o.s.frv. ?Að minnsta kosti hefði einhver undarlegur goðsagnakenndur fljúgandi fílar, sálarkóngur, eða sérvitringur konungur eins og "Kóngurinn og ég" verið yndisleg, eitthvað hefði bætt verulega við aðdráttarafl kvikmyndanna. Ég býst við að það hafi ekkert verið aðdráttarafl annað en venjuleg vanillumynd. Þegar þú hefur fengið áfrýjunina, þá er sagan það næsta sem við einbeitum okkur að. Í markaðslegu tilliti köllum við það „verður að sjá“. Þegar fólk heyrði titil myndarinnar sagði fólk: Ó, ég verð að sjá hana. Hvar er nú áfrýjunin í Kingmaker? Af hverju ekki bara að endurtaka titilinn og kalla hann "Hvernig á ekki að vera konungur?" og gera svarta gamanmynd frá gömlu síamísku tímunum, í stíl við "Dr. Strangelove". Það hefði verið miklu áhugaverðara. Frásagnarlík reynsla af veikleikum konungsins frá fyrstu persónu gúffum hefði gert myndina afar fyndna. Flestar kvikmyndir í dag hafa þessa "must see" skírskotun, eins og Spiderman, Men X, þessir titlar tala sínu máli. Ef þeir eru ekki með kunnuglegar persónur, höfðu sumar aðrar kvikmyndir eins og The Island, áfrýjun þegar auglýsingin spyr „Trúirðu enn að það sé eyja?“. Eða fyrir myndina, endurtitilinn "Hvernig EKKI að vera konungur" gæti spurt spurningarinnar: "Svo viltu samt vera konungur?" Parhat