Ef þér líkar, eins og ég, að myndirnar þínar séu einstakar, og ólíkt meirihluta annarra kvikmynda, þá mæli ég algjörlega með því að þú kíkir á The Beast. Myndin er gróteskt, erótískt, fantasíuævintýri sem snýst um goðsagnakennt „dýr“ sem er orðrómur um að ráfi um svæði fransks stórhýsi og þráir konur. Myndin er mjög djörf með efniviði sínu og það er eitthvað til að gefa henni heiðurinn. Þemað dýralíf er ákveðið bannorð og ekki að ástæðulausu, gæti ég bætt við; en myndin miðlar því; beint og til marks. Eins og aðrar myndir sem fjalla um bannorð í miðju þeirra, hefði Dýrið getað farið í kringum það og fengið okkur til að nota hugmyndaflugið til að fylla í eyðurnar, en það gerði Borowczyk ekki og er hann hugrakkur í þeim efnum, sérstaklega sem að gera mynd sem þessa mun láta hann vera opinn fyrir alls kyns gagnrýni, en sú staðreynd að hann fór með hana, að mínu mati, þýðir stóran þumal upp fyrir gaurinn. Myndin byrjar með röð sem sér tilviljunarkenndan karlmann. hestur á kvenkyns. Þessi opnari setur upphrópunarmerki á myndina og undirbýr áhorfendur að sumu leyti fyrir þá ótrúlegu erótík sem þeir eru að fara að sjá. Atriðin sem sjá dýrið maka með konunni eru tilefnislaus og átakanleg og hljóta að móðga marga (þess vegna ástæðan fyrir því að það var bannað í meira en 20 ár), en þessar senur eru ekki bara afsökun fyrir Borowczyk til að hneyksla áhorfandann; þessi mynd á sér ákveðinn punkt. Eins og sagt var í myndinni; eini munurinn á manni og skepnu er greind. Bæði maðurinn og skepnan hafa eðlishvöt, aðeins maðurinn veit hvernig á að stjórna þeim. Dýrið kannar þennan mun á manni og skepnu í gegnum kynhneigð; fantasíuröðin sem dýrið birtist í sýnir stjórn mannlegrar löngunar og það er aðeins þegar aðal kvenpersónan sleppir stjórn sinni sem hún getur séð dýrið. Myndin hefur sterk þemu af aldagömlu sögunni um „fegurð og skepna“ sem fléttað er inn í hana, og í heildina er þetta átakanlega sjúklega girndarsaga, en ekki án siðferðis. Margir gagnrýna atriðin í kringum átakanlegar kynlífsmyndir myndarinnar fyrir að vera leiðinlegt, en þessi atriði eru mikilvæg fyrir sögu myndarinnar. Án þessara sena myndum við ekki kynnast persónum eða sögu dýrsins, og síðast en ekki síst; sagan um 'fegurð og dýrið' myndi ekki geta fengið hræðilega niðurstöðu sína til áhorfenda, og þar sem það er einn af lykilþáttum myndarinnar; það væri algjör synd. Fyrir utan það heldur Borowczyk áhorfendum sínum afþreyingu í gegnum þessar senur, ekki með áföllum, heldur með samræðum og yfirstéttarpersónu fjölskyldunnar, ásamt fallegum myndum af jörðu höfðingjasetursins myndi ekki sjást, og þess vegna væri mikil andstæða milli þess og atburðir síðar í myndinni væru ekki til heldur. Á heildina litið er The Beast átakanleg mynd. Það er lýsing á bannorðu efni og átakanlegt hvernig það er lýst mun tryggja að þessi mynd er ekki fyrir alla. Hins vegar, ef hægt er að komast yfir áfall myndarinnar, og faðma The Beast; það sem bíður er kunnátta og fallegt listaverk sem enginn ætti að láta fram hjá sér fara sem er tilbúinn að gefa þessari mynd tækifæri.