Þegar ég horfði á "Surrender, Dorothy" frá CBS var ég sífellt að velta því fyrir mér hvers vegna Diane Keaton myndi vilja vera í henni (ekki vegna þess að þetta er sjónvarpsmynd - þar sem skortur er á tælandi hlutverkum fyrir aðeins eldri leikkonur, það er engin furða hvers vegna Óskarsverðlaunin vinna flytjendur eins og Keaton snúa sér að sjónvarpi - en vegna þess að það býður ekki upp á nein tækifæri fyrir Keaton að láta ljós sitt skína). Einstæð móðir, sem syrgir skyndilega dauða tvítugrar dóttur sinnar, þröngvar á – og verður smám saman vinkona – hópi ungmenna sem dóttir hennar var nálægt þegar slysið varð. Þessi fjarleikur er aðlagaður eftir skáldsögunni og gefur okkur hóp sjálfupptekinna persóna sem maður myndi fara yfir götuna til að forðast. Fyrir utan það að vera gróft og dauft, þá er þetta svika fólk ótrúlega ósannfærandi, sem og snyrtilega atburðarásin og bústaðurinn nálægt ströndinni þar sem krakkarnir búa (ungur maður, sem klæðist vöðvabolum til að segja okkur að hann sé hommi, heyrir Diane Keaton segja, " Gefstu upp, Dorothy" og spyr reyndar: "Þetta er úr "The Wizard of Oz", ekki satt?"...nei, snillingur, þetta er úr "Citizen Kane"!). Keaton gæti hafa viljað gera þetta efni byggt á efninu að horfast í augu við dauðann. Hún reynir að breyta þessari greinilega óviðkunnanlegu konu í skugga af eigin persónu (mikið af kjánalegum búningum), en það leggst ekki vel í áhorfandann þar sem Keaton hefur alltaf verið hlýlega viðkunnanlegur og sveigjanlegur á óþægilegan hátt. Hér er hún brjáluð harpa sem lærir ekki margar lexíur á ferðalagi sínu um sjálfsuppgötvun (myndin gleymir fljótt að hún fjallar um látna unga konu og verður ferð fyrir taugaflak móður, sem virðist vera of háður hippi sem hefur aldrei misst neinn nákominn henni). Þetta er svona kvikmyndaleikarar að kynna í spjallþáttum með fyrirvaranum: "Það ætti að hjálpa mörgum syrgjandi mæðrum þarna úti". Ég get ekki ímyndað mér að það hjálpi neinum þar sem það er í eðli sínu niðurdrepandi, ruglað og ruglingslegt. Það er ruglað.