Þessi mynd er afar slæmt dæmi um óinnblásna frásagnarlist, sem reynir að fela sig á bak við „listfilm“ framhlið, sem reynir að hneyksla áhorfendur með ástæðulausu ofbeldi (gegn konum) til að hylma yfir skort á sálfræðilegri dýpt persónanna og innri átök. Allt í þessari mynd er tilgerðarlegt, allt frá þakklætinu til Bela tarr í upphafi, til ljósmyndunar, leiklistar, tónlistar, sögu og klippingar. Þegar þú skyndilega, að ástæðulausu, neyðist til að horfa á nærmyndir af „karismatískum“ ungverskum sveitafólki á bátum sínum, á meðan hljóðrásin er að reyna að sannfæra þig um að þetta eigi að vera dramatískt augnablik, þó það sé bara á leiðinni í jarðarför alkóhólistans á staðnum, það er eitt. Að setja algjörlega áhugalausar nauðgunarsenur sem áfall er allt annað, sem ég hef nákvæmlega engan skilning á. Þessi mynd er að reyna mjög mikið að komast inn í ákveðna tegund listrænna (austur-evrópskra leikmynda) kvikmynda en skortir fíngerðina, athugunarhæfileikana og „sálina“ sem aðrir leikstjórar hafa.