Varist skoska leikritið! Í hrífandi og hrífandi óperu sinni snýr Dario Argento aftur í klassískt form og endurheimtir æðruleysið sem hann missti við tökur á flóknum og óráði geðsjokkum eins og Tenebre og Phenomena. Reyndar, byggð á einfaldri frásögn sem vegur upp á móti vönduðum leikmyndum, hugmyndaríkum hrottalegum morðþáttum og fágaðri ljósmyndun, líður myndin eins og Argento sem við þekktum einu sinni. Eina raunverulega brot Óperunnar er skortur hennar á tónleikum eftir Goblin, sem bjó til óvenjulega, helgimynda og tímalausa tónlist fyrir margar af bestu kvikmyndum Argento (óperuvalið sem notað er hér er hins vegar dásamlegt). Framleiðslan er fyllt út af nokkrum hæfum leikurum. Á meðan hún er engin Jessica Harper, þá nær Annabella Sciorra-líka Cristina Marsillach nóg af tökum og samúð til að átta sig á hlutverki pyntuðu kvenhetjunnar. Ian Charleson er áhugaverður sem hryllingsmynda-helmer- sem varð óperuleikstjóri Marco. Og Daria Nicolodi er frábær eins og alltaf, jafnvel í tiltölulega stuttu hlutverki sínu (horfðu á gerð featurette á DVD-diskinum til að fá bráðfyndið viðtal við Nicolodi um hlutverk hennar -- greinilega brjáluð og gremjuleg þegar samband hennar við Argento lauk!) Aðdáendur af Stage Fright (annar frábært giallo frá 1987, leikstýrt af Michele Soavi, sem starfaði sem annar leikstjóri Óperunnar) mun varla kannast við lokastúlkuna úr þeirri mynd, Barbara Cupisti, sem sviðsstjóra hér (ég held að það séu gleraugun sem gera það ).Hjá mér eru það oft litlu hlutirnir sem skipta máli og hrifning/árátta Argentos á eintómum martraðarmyndum gerir hann að kjörnum kvikmyndagerðarmanni. Óperan er full af smáatriðum sem lét mig brosa. Til dæmis elska ég að við sjáum aldrei andlit "The Great" Mara Czekova. Ég elska líka atriðið þar sem morðinginn er að skafa oddinn af banvænum rýtingi sínum yfir sjónvarpsskjá sem sýnir frammistöðu Betty sem Lady Macbeth. Að lokum, ég ögra jafnvel grátlausustu vopnahlésdagnum til að hrökklast ekki við þegar „pinnagrindar“ eru settar yfir augu Betty. Í stuttu máli er Opera hrein, spennuþrungin og stíf spennumynd. Með traustri frammistöðu, skýrri einbeitingu og læsri kvikmyndatöku, biður hún um að vera í sömu deild og Deep Red og The Bird With the Crystal Plumage. Gæti Opera verið síðasti frábæri giallo?