Flestar myndir Lorne Michaels virðast misheppnast vegna þess að þær eru í rauninni bara framlengdar útgáfur af sketsa sem tókst varla að koma fólki til að hlæja í fimm mínútna kafla. "Tommy Boy" er persóna rétt úr "SNL" - stór feitur elskulegur (að þeirra mati) fífl sem veit ekki neitt.David Spade fær Thankless Overwhelmed Everyman hlutverkið. Hann er paraður við pirrandi yfirvigt slobinn og þau þola ömurleg ógæfu þegar þau ferðast yfir landið til Save Daddy's Business. Söguþráðurinn, til að byrja með, er virkilega gallaður. Öll forsendan - pabbi deyr og ríkur heimskur sonur þarf að bjarga fjölskyldunni - má rekja til nánast hvaða kvikmynd sem þú vilt. Eins og hver kvikmynd í SNL-stíl er hún minnkað í einfalda hvatningu - tóm, grunn; bara ástæða til að sjá feitan og grannan gaur vera "fyndin" saman. Stærsta "áhrif" myndarinnar er gamanmyndaklassíkin "Planes, Trains & Automobiles" frá 1987. Sú mynd er frábær vegna þess að söguþráðurinn er ekki gamaldags og endurunninn. Það er grundvallaratriði, já - gaur sem ferðast heim á þakkargjörðarhátíð festist með suð. En það er raunverulegt, fjandinn. Það gerir gæfumuninn. Persónurnar eru raunverulegar, aðstæðurnar eru miklu raunverulegri. "Tommy Boy" er hreint út sagt töffari og fáránlegar aðstæður hennar grafa undan persónunum - við finnum ekkert fyrir þeim, og okkur er alveg sama um það sem er að gerast á skjánum. „PTA“ fór varlega á milli svívirðilegs og algjörlega trúverðugs og tengist - „Tommy Boy“ er einfaldlega fáránlegt, með brandara eins og einfaldur dádýr-í-framljós sem breytast í hrun sem breytist í baráttu við dauða dádýr sem er í raun ekki dauður, vaknar svo og eyðileggur bílinn þeirra. Öllu bílnum sem er rústað er stolið algjörlega úr "PTA" og það er skelfilegt hversu mikið efni í þessari mynd líkist í raun og veru Steve Martin/John Candy myndinni.Farley er einfaldlega allt of of ógeðslegt að finnast viðkunnanlegur - ég hef aldrei notið þess að horfa á hann í neinum kvikmyndum og þetta hefur ekki skipt um skoðun. Spade hefur lítið að gera og þjónar sem vanþakklátasta persóna myndarinnar. Dan Aykroyd er ónýtur sem vondi illmaðurinn sem ætlar að eyðileggja fyrirtæki pabba. Endirinn er grín, og ekki á "har-har fyndinn" hátt. Meira eins og "ó guð er þeim alvara?!" leið.Sumir grafa það, það er flott. En ég bara get ekki komist inn í það, né þakka ég allt dótið sem það "fá lánað" frá - ekki bara að telja "PT&A" - án nokkurs kredits.