Ég sá þessa mynd aðeins einu sinni fyrir aldarfjórðungi, en áhrif hennar hafa aldrei yfirgefið mig og ég man enn í dag eftir viðbrögðum mínum við henni. Ég var hissa á því að bandarískt stúdíó gæti framleitt svona evrópska kvikmynd með hægum hraða og ómarkvissri söguþræði. Skortur á sterkum karakterum fannst mér vera galli en ég reið yfir algjörlega óþarfa endalokum snekkjunnar sem virtist vera fest á hana til að gefa einhvers konar samheldni í söguþræði og sem var algjörlega á skjön við stíl restarinnar af snekkjunni. mynd. Það var líka hressandi að sjá vestra sem gerði enga tilgerð um grimmdina og arðránið sem svo oft var óheppilegur skaði ameríska draumsins. Vestrænu senurnar og leikmyndirnar höfðu líka áreiðanleika sem var algjörlega nýr fyrir mér og sem var forspár nýleg Deadwood sería. Myndin var gríðarlega klippt fyrir bandaríska áhorfendur og það er mjög raunveruleg ósk mín að á þessum dögum Director's Cuts að Michael Cimino fái tækifæri á nýrri klippingu í ljósi íhugunar - klipping sem gæti gert þetta illa. örlagaríka kvikmynd í meistaraverkið sem hún átti möguleika á að verða. Ég hef nú séð upphaflega fyrstu klippuna og tengslanetið er svo miklu skynsamlegra, þó að Christopher Walken sé aðallega ábyrgur fyrir því að bera þetta af. Ef aðeins De Niro en ekki Kris Kristofferson hefði leikið aðalhlutverkið! Það var enn mikil upptekin af því að skapa raunveruleikann og andrúmsloftið til skaða fyrir gott handrit. Engu að síður var myndavélavinnan meðhöndluð svo snjallt að stundum gat maður næstum trúað því að maður væri sjálfur inni í hasarnum. Og það voru mörg sérstök augnablik. Allir sem rifust í salnum á mismunandi tungumálum og reyndu að sigrast á þjóðerniságreiningi og leitast við að sameina aðgerðir í ljósi yfirvofandi hamfara gáfu raunverulega innsýn í erfiðleikana sem standa frammi fyrir samsuðu Bandaríkjanna: sérstaklega þegar ógnin stafaði af blöndu af gamla elítan og peningana. Hvikandi nálgun Nate til Ellu þegar hún heimsótti kofann hans fyrst stóð í algjörri mótsögn við ofbeldið sem átti eftir að fylgja og var annað. Ég var með sérstaka sýningu með stórum hópi félaga til að sjá nýju klippuna og við nutum þess öll á meðan við höfðum mismunandi fyrirvara. Þessi endurskoðunarútgáfa og miklu nær sannleikanum af atburðum var líklega of mikið fyrir Bandaríkjamenn að taka þegar myndin var fyrst. gefin út en okkur fannst hún öll hafa gífurlega verðleika og að staður hennar í kvikmyndasögunni væri einnig til mikillar endurskoðunar