Ef þú ert aðdáandi vísindaskáldskapar og hefur aðeins séð þessa mynd einu sinni, vinsamlegast farðu og dekraðu við þig í annað áhorf. Ég gerði það bara, og ég var FRÁBÆR yfir því hversu góð mér fannst myndin vera, öfugt við þegar ég sá hana fyrst fyrir þremur árum. Í fyrra skiptið var ég vissulega hrifinn af stjarnfræðilegu útsýninu sem okkur er dekrað við í þessari mynd, en í stórum dráttum hugsaði ég ekki mikið um myndina í heild sinni. Þetta var geimverabrot og ég hélt að lýsingin á skrímslunum væri um mjög slæm vísindi að ræða. Að þeir væru með ofnæmi fyrir ljósi var eitthvað sem mér fannst sérstaklega fáránlegt. Miðað við fyrstu áhorf mitt gaf ég þessari mynd nýlega einkunnina 5. Nú þegar framhaldið, Chronicles of Riddick, er á leiðinni, og kvikmyndaplakatið fyrir þá lítur út fyrir að vera ótrúlega gott, þá fannst mér betra að hressa upp á Pitch Svartur enn og aftur, svo ég fékk myndbandið lánað hjá vini mínum. Ég er svo fegin að ég gerði það. Það er svo margt af því sem ég taldi mig muna frá fyrstu skoðun sem reyndist ofboðslega ónákvæmt. Ég hélt að flestar persónurnar dóu mjög snemma í myndinni. Þetta var ekki svo. Ég hélt að persóna Claudiu Black væri sú fyrsta sem dó. Þetta var ekki svo. Ég hélt að Riddick væri sá eini sem lifði af. Þetta var ekki svo. Ég sé núna að myndin virkar *einstaklega* vel. Það er ekki óhófleg, þreytandi fókus á skrímslin. Þetta er miklu meira mannlegt drama. Aðalpersónurnar eru aðlaðandi og færar um sannfærandi leik. Og það eru svo mörg smáatriði sem gera Pitch Black alheiminn samfelldan og trúverðugan, svo sem skortur á súrefni í andrúmslofti plánetunnar sem þau hrynja á, og sú staðreynd að skrímslin hafa étið allt á plánetunni, og svo snúa þau sér. á hvort annað.Og ég verð að minnast á stjarnfræðilegu útsýnið aftur. Ég meina, við byrjum að sjá geimskipið fara í gegnum hala halastjörnu, með geimryksbitum sem þeytast í gegnum skrokkinn. Þá komum við að plánetu með þremur sólum. Rétt eins og skipbrotsmenn halda að það sé að fara að dimma, rís blá sól á móti sjóndeildarhringnum og allt er umlukið bláum bjarma. Þegar myrkvinn nálgast sjáum við risastóra, nágranna hringlaga gasrisann rísa um himininn og í lokasenu myndarinnar sjáum við skipið renna skammt fyrir ofan einn af þessum hringjum. Þessar senur eru búnar til með tilfinningu fyrir fegurð, undrun og smáatriðum, og ég held að ég hafi ekki séð neina aðra SF-mynd sem gerði það svo mikið út úr því að taka þessa hluti með. Ég vona að við sjáum miklu meira af því í framhaldinu. Pitch Black fær núna einkunnina 9 af 10 frá mér. Cult classic? Þú veður!!