Mamma neyddi mig til að horfa á þessa mynd með sér. Hún mun greinilega horfa á hvað sem er með vampíruráðgjöf í því. Mér leiddist í gegn. Á mismunandi stöðum minnir Underworld: Rise Of The Lycans á Spartacus, Battle For The Planet Of The Apes, The Passion Of The Christ og Mandingo! Það sem það minnir mig helst á eru þessar ítölsku sverð- og sandalamyndir frá sjötta áratugnum (ekki þeim góðu) sem eyða óhóflega miklum tíma í að sýna gríska eða rómverska herforingja í skikkjum tala og plotta stanslaust á meðan þú bíður óþolinmóður eftir vöðvamanninum. hetjan og elskhugi hans, venjulega dóttir hervaldsins, til að gera eitthvað. Þessi mynd vantaði sárlega lit og spennu. Persónurnar voru ansi tvívíðar. Leikmyndin leit út eins og þau væru eingöngu smíðuð úr tin! Ég velti því fyrir mér hversu mörg borgarastyrjöld skáksett voru brætt niður til að gera þessa mynd. Allir þeir sem eru með netsokka á handleggjunum og svörtum varalit, ekki hika við að smella á NEI.