Ég mun almennt ekki rifja upp kvikmyndir sem ég hef ekki séð í langan tíma, svo ég mun skjóta þeim inn eða leigja þær til að gefa fulla og ferska mynd af myndinni. Í tilfelli „A Sound of Thunder“, mundi ég heit mitt um að sjá þessa mynd aldrei aftur, svo ég ætla bara að halda áfram að minnast. Reyndar hef ég ekki hugsað út í það hversu illa gerð þessi mynd var fyrr en ég las umsögn einhvers annars og mundi eftir reynslunni sem ég varð fyrir árið 2005, þegar ég sá þetta í raun og veru í leikhúsi. Kvikmyndafélagi minn neyddi mig til að sjá hana, þó ég hefði ekki áhuga, og vá. (Síðar neyddi ég hann til að sjá 'Basic Instinct 2' í leikhúsinu, minnti hann á að hann lét mig sjá þessa vitleysu. Svo ég býst við að það hafi gert okkur jafna.) Ég átti svo sannarlega minn hlut af djúpum hlátri (á kostnað myndarinnar , auðvitað,) sem gladdi hann ekki þar sem hann vildi endilega sjá það. Kvikmyndin um tímaferðalög/fiðrildaáhrif var með svo mikið af slæmri grafík, hæsta hláturinn frá mér var alltaf þegar þeir sýndu risaeðluna (Guð, ég elskaði að sjá risaeðluna og þeir voru í raun hræddir við hann það var fyndið!) eða einfaldlega, Ben Kingsley. Það er frábært, Kingsley getur minnt okkur á hvernig mannlegir leikarar geta verið: að fara frá „Gandhi“ og „Schindler's List“ yfir í þetta. (Jafnvel Meryl Streep getur gert „She-Devil“ af og til, svo þeim er fyrirgefið.) Í marga mánuði dró ég MST3k með vini mínum og vísaði stöðugt til þessarar kvikmyndar til hvers kyns lággjalda sci-fi kvikmynda eða Kingsley mynd. Já, myndin væri frábær mynd til að sjá drukkinn (eða á annan hátt ölvaður): hræðilegur yfirburðaleikur, "sérstök" FX sem jafnvel Nintendo64 myndi snúa frá og fáránlegir söguþræðir. Mestu vonbrigðin voru að Razzies tilnefndu þessa mynd ekki einu sinni til neinna verðlauna.