Þegar ég leigði mig grunlausan A Thousand Acres, hélt ég að ég væri til í skemmtilega King Lear sögu og auðvitað var Michelle Pfeiffer í henni, svo hvað gæti farið úrskeiðis? Mjög fljótt áttaði ég mig hins vegar á því að þessi saga var um A Thousand Other Things fyrir utan bara Acres. Ég fór að gráta og gat ekki hætt fyrr en löngu eftir að myndinni lauk. Þakka þér Jane, Laura og Jocelyn, fyrir að færa okkur svo dásamlega fíngerða og miskunnsama mynd! Þakka þér leikararnir, fyrir að taka þátt og sýna persónurnar af slíkri dýpt og hógværð! Ég þekkti Angry systur; Runaway systirin og systirin í Denial. Ég þekkti móðgandi eiginmanninn og hvers vegna hann var þarna og svo faðirinn, ó ó faðirinn... allt frábærlega spilað. Ég þekkti líka sjálfan mig og þessi mynd var augaopnari, léttir, tækifæri til að horfast í augu við minn EIGIN sannleika og loksins gera eitthvað í málinu. Ég vona svo sannarlega að A Thousand Acres hafi haft sömu áhrif á suma aðra þarna úti. Þar sem ég skildi ekki hvers vegna forsíðan sagði að myndin væri um systur að berjast um land - þær voru alls ekki að berjast hver við aðra - horfði ég á hana annað sinn. Þá gat ég séð að ef maður hefði ekki lifað svipaða sögu myndi maður auðveldlega sakna yfirgnæfandi undirstraums ótta og ótta og djúpu tengslanna milli systranna sem liggur í gegnum þetta allt saman. Það er einmitt ástæðan fyrir því að fólk almennt lítur oft framhjá sannleikanum um nágranna sína til dæmis. En enn ein ástæðan fyrir því að þessi mynd er svona fullkomin! Ég gef ekki rottu rass (afsakið frönskuna mína) um að hve miklu leyti Lear konungur sögu er fylgt eftir. Allt sem ég veit er að ég get sagt í hreinskilni: þessi mynd hefur breytt lífi mínu. Haltu áfram að vinna krakkar, þú GETUR og GERÐU skipt sköpum.