Í fyrsta lagi er sagan ekki svo einföld eins og margir fyrri gagnrýnendur hafa tilhneigingu til að leggja áherslu á, hún er í raun mjög flókin saga, ólíkt öðrum myndum Bergmans sem eru frekar að beygja sig í átt að persónufræði. Í Skammen erum við með tvær aðalpersónur en þar sem við erum hent frá upphafi í miðju stríði höfum við ekki hugmynd um hver er að berjast og hvers vegna, allt er opið fyrir hvaða lausn sem er. Þetta skapar mikla spennu og gerir hvern viðburð þroskandi. Þegar sagan þróast kynnumst við fjölmörgum persónum, sem er breytt í tákn mannkyns, bæði myrku og lýsandi hliðar þess. Við höfum dæmi um saklausa nærstadda sem reyna að komast af í fáránlegu stríði, tortrygginn læknir sem gerir grín að sjúklingum sínum og gefur eina bitra húmorinn í allri myndinni, rangsnúna tækifærissinna sem reyna að gera það besta úr voðalegu atburður (persóna Björnstrandar), saklausu dánu börnin, nafnlausu fígúrurnar næstum breyttar í dýr úr bátnum o.s.frv. Öll eru þau einhvern veginn séð með augum Jan (von Sydow) og Evu (Ulmann), persónur þeirra eru afturhaldssamari en þá. í öðrum Begrman myndum (En Passion) og það er einmitt vegna þess að það sem skiptir máli hér er sagan, hvernig ytri atburðir hafa getu til að gjörbreyta mannlegu eðli. Orð sem persóna Liv Ulmann hefur sagt er áberandi, ekkert. Það er það: merking listarinnar og tilgang lífsins, hið síðarnefnda er ekkert annað en leikrit sem inniheldur öll leikrit. En hvað með stríð? Og sérstaklega hinar tortímingar á XX'th öld. Í Persona er eina raunverulega tilfinningin sem persóna Ulmann þjáist af þegar hún sér fórnarlamb Víetnamstríðsins breytast í kyndil. Í Skammen er sú hugmynd útvíkkuð yfir í flókna greiningu á mannlausu eðli stríðs. Í nafnlausu svæði í nafnlausu landi (við gerum bara ráð fyrir að það sé Svíþjóð) berjast tvær fylkingar sem tala sama tungumál í fáránlegu stríði. Jan og Eva eru tveir draumórar sem eru gripnir á miðjunni en draumar þeirra eru ofnir í eins konar mótvægi. Jan er í fyrstu hugsjónamaður, ófær um að bregðast almennilega við heiminum og háður vilja eiginkonu sinnar. Undir lokin breytist hann í gjörólíkan persónuleika, fær um að myrða ástæðulaust, viljasterkur, miskunnarlaus (fylgstu vel með sjálfsvígshugleiðingunni á bátnum.. einfaldleikinn í verknaðinum er hrífandi). Á hinn bóginn missir Eva smám saman samband við raunveruleikann og í lokin er hún algjörlega upptekin í sínum eigin óuppfyllta draumi. Frá tæknilegu sjónarmiði kemur öll myndin boðskap sínum til skila á mjög áhrifaríkan hátt. Bergman setur áhorfandann við hlið persónunnar, setur myndavélina í bílinn með leikurunum eða í mikilli nærmynd fyrir aftan leikarann. Nykvist stjórnar óvenjulegri stjórn á myndavélinni, það eru nokkur meistaraleg "handheld" brellur, mjög góður í að láta allt virðast "raunverulegt". Myndirnar þegar persónurnar eru teknar af hernum líta ótrúlega út fyrir að vera heimildarmynd. Handritið er mínimalískt en sagan er frekar flókin hvað það varðar. Í raun er öll myndin þversagnakennd, hún hefur styrkleika í myndefninu sem er í mikilli andstöðu við kuldann og skort á tilfinningalegri þátttöku sem hún er leikstýrð og kvikmynduð af. Hér er ekkert melódramatískt, það er engin samúð, engin von og engin sýnileg endurlausn. En eins og í draumi Liv Ulmann í lokin er þetta allt svo fallegt að maður getur ekki annað en verið undrandi á því...Þetta var ekki svo hræðilegt þar sem það var svo fallegt!