Þar sem Douglas MacArthur hafði áhrif á fleiri mannslíftil hins betraen nokkurn annan Bandaríkjaforseta sem ekki var kjörinn forseti, átti hann skilið betri kvikmyndaævisögu. Ekki það að "MacArthur" frá Universal sé slæmt. Það er bara ekki allt sem það hefði átt að vera. Merkilegt nokk var möguleikinn fyrir hendi. Frá mjög snemma "Star Trek" þættinum "The Corbomite Maneuver" (1966) til nýlegra HBO kvikmynda "Something the Lord Made" (2OO4) og "Warm Springs" (2OO5), hefur leikstjórinn Joseph Sargent komið fram sem einn af þeim bestu svipmiklir mannlegir leikstjórar í kvikmyndum, maður sem er fær um að móta á lúmskan hátt tilfinningalega skuggamyndir leikara sinna og bera áhorfendur nákvæmlega þangað sem hann vill að þeir fari. Framleiðandinn, Frank McCarthy, gaf okkur líka "Patton" (197O), hinn goðsagnakenndi Jerry Goldsmith skoraði báðar myndirnar og Universal hélt því víða fram að myndin væri "fjögur ár í undirbúningi og framleiðslu." Samt er "MacArthur" fullkomlega fullnægjandiog ekki mikið meira en það. Kvikmyndin hefst snemma árs 1942, skömmu áður en hershöfðinginn var skipaðuraf Franklin D. Roosevelt forseta (Dan O'Herlihy) að flýja Filippseyjar til að forðast handtöku Japana. Þess vegna sleppir þessari mynd: · Fæðingu MacArthurs árið 1880 í landamæraherbergi í Arkansas sem enn er undir árásum frá innfæddum amerískum ættbálkum og staðfestir þannig að merkilegt líf hans spannaði fjarlægðina frá boga og örvum til hitakjarnavopna; · útskrift hans frá West Point fyrst í bekknum 95, · hvernig hann gekk til liðs við frægan föður sinn, Arthur MacArthur hershöfðingja (sem hafði unnið sér inn heiðursverðlaunin á Missionary Ridge í borgarastyrjöldinni) í verkefnum í Japan, Kína og mikilvægur, á Filippseyjum; · hetjudáðir hans í skoðunarferðinni 1914 til Veru Cruz; · hvernig hann stökk um skotgrafir fyrri heimsstyrjaldarinnar eins og fjallageit, oft særður og gerður með geigvænlegum hraða til herforingja; · þjónusta hans eftir stríð sem yngstiog framsæknastaforingi West Point; · þátttaka hans í herréttardómi Billy Mitchell árið 1924; · stjórn hans á Bónusgöngumönnum árið 1932; · viðleitni hans til að halda uppi gremjulega undirfjármögnuðum her sem hershöfðingi í upphafi 1930; · starfslok hans frá bandaríska hernum til að verða Field Marshal (!) í her Filippseyja; · og endurvirkjun umboðs hans af FDR skömmu áður en síðari heimsstyrjöldin braust út. Öllu þessu er sleppt í þágu langvarandi myndefnis af MacArthur að reyna að berjast gegn sjóveiki á meðan hann var fluttur á brott með PT-bátþannig vitum við að "General Mac " er goðsögn, en ekki hvers vegna; Við getum heldur ekki skilið hvers vegna ásakanirnar um hugleysi voru svo særandi á "Dugout Doug"og svo augljóslega ástæðulausar. Það sem eftir er af ferli hans er eins og er: eyjahoppandi "Hit 'em where they ain't" herferð hans, uppfyllingin. af loforði sínu við Filippseyinga „Ég mun snúa aftur!“ kórónaafrek hans, að vinna friðinn í Japan eftir stríðið, síðan skoðanamuninn við Harry Truman forseta (almennilega eldhress Ed Flanders) um framkvæmd Kóreudeilunnar. sem leiddi til þess að hann var hleypt af stokkunum og loks yfirlýsingu hans til þingsins um að „gamlir hermenn hverfa einfaldlega í burtu“, eftir það gerði hann einmitt það. Allt nokkuð sögulega nákvæmt, og allir settir fram með mjög vísvitandi skorti á athugasemdum.Sargent og framleiðendur fjarlægðu sig næstum sársaukafullt frá því að prýða sögulegar heimildir með eigin samþykki eða vanþóknun: Ef aðgerðir MacArthurs virðast göfugar, látum þær vera settar fram sem slíkar; ef þær virðast sjálfhverfar eða sprengjufullar, leyfðu þeim hugmyndum að skrá sig án athugasemda. Þar sem Joe Sargent er mjög sérfræðingur í að hagræða viðbrögðum áhorfenda sinna á lúmskan hátt, sjáðu Warm Springs, þessi neitun til að gefa athugasemdir virðist frekar viljandi. Sögulega gæti það verið lofsvert, en það dregur næstum því úr viðleitni áhorfandans til að setja þennan óvenjulega mann í hvers kyns skynsamlegu sjónarhorni. til "Midway," gefið út um svipað leyti. Báðar myndirnar voru dæmdar til "sjónvarps" leikstjóra - Sargent í þessu tilfelli, Jack Smight í "Midway," og báðar hafa sjónvarpsútlit. Jafnvel göngu Jerrys Goldsmiths, þótt hún sé fullkomlega nothæf, skortir fíngerðan undirtón og glæsileika „Patton“ þema hans - bara enn ein leiðin þar sem venjulegur kvikmynd er minnisstæður fyrir stærri mann. Það var hégómi og smámunasemi í þessi maður, óumdeilanlega; það var líka mikilfengleiki og elska hann eða hata hann, menn verða að viðurkenna þá staðreynd að MacArthur gerði það sem enginn herforingi á undan honum hafði gert: hann vann friðinn. Að lokum er "MacArthur"eins og svo margar kvikmyndaævisögur a. góður staður til að hefja rannsóknir á þessum merka manni, en lélegur staður til að enda þær.