Truflandi kvikmynd, þessi, sem nær hámarki, eins og hún gerir, með ákaflega nánum endurfundi á milli nakins manns og ungs sonar hans, en í ruglingslegri uppbyggingu sinni inniheldur hún ljóðrænt ímyndaða sjónræna könnun á sakleysi hugsjónalauss minnisleysis. Söguþráðurinn fylgir tveimur þræði, sá veikari er smám saman opinberun á ástandi Grahams/Pablos. Sár í gegnum þetta er þó falleg lýsing á ástandi hans og hlykkjóttri leið hans í átt að hluta vakningu, knúin áfram af ástarsambandi hans við Irene. safn persóna: Besti vinur Grahams, sem getur upplýst orsök ástands hans í hláturskasti, yfirmaður hans og myndasögu, brjálaður vísindamaður sálfræðingur: allir hafa hagsmuni af því að halda honum týndum og háðum. liggur í átökum þessara tveggja þráða. Önnur er sjónræn, hlykkjóttur og háleitur, á meðan hin er byggð upp eins og óhæfur spennumynd, öll útskýrandi samræða og óuppgerð táknmyndamynstur. Engu að síður hafði ég gaman af Novo. Það heldur áfram að daðra við hyldýpi tabúsins og forðast eitthvað fallegt, eins og í námunni, með kontrabassaleikaranum og konunum tveimur, þegar uppsetning fyrir senu af ódýru klámi verður hluti friðar og endurnýjunar. Ég fæ samt ekki tönnina. Skrýtið, klunnalegt og frásagnarbrestur, en með næstum endurleysandi fegurð.