Strangeland virðist eiga í ástar/haturssambandi við marga áhorfendur sína. Ég persónulega elskaði myndina og allt við hana. Sums staðar mætti ​​bæta leiklistina, en kvikmyndatakan eykur andrúmsloftið þar sem leiklistin getur það ekki. Á sumum sviðum eru samræðurnar dálítið cheesy og of dramatískar, en í alvöru, við hverju býstu frá seint á tíunda áratugnum? Á heildina litið gerði Dee ótrúlega gott starf við að skrifa það sem ég tel vera eina ógnvekjandi spennusögu sem ég hef séð. Það spilar á ótta margra aldurshópa - fullorðinna, foreldra og barna. Sérhvert foreldri óttast að börnin þeirra muni taka of mikið þátt í spjallrásum og hitta ókunnuga af netinu. Og það *gerast* í hinum raunverulega heimi. Og hvert barn og fullorðinn óttast að vera rænt og pyntað gegn vilja sínum; það gerist líka í hinum raunverulega heimi. Það er það sem gerir þessa mynd að svo viðkvæmu viðfangsefni fyrir marga. Eina viðvörun mín er að ef þú *veist* að þú ert viðkvæmur fyrir hlutum eins og sterku ofbeldi, sýnilegum pyntingum og saurlífi, þá viltu *ekki* sjá þessa mynd. Ef þú ert ekki viss um hvort þessi mynd muni skemmta þér, lestu þá eins marga dóma og þú getur, spurðu fólk sem þú þekkir sem hefur séð þessa mynd og vertu tilbúinn að slökkva á myndinni hvenær sem er ef þú verður fyrir truflunum.