"Baby Face" er forkóða melódrama með mjög ungri Barböru Stanwyck, næstum óþekkjanlegum George Brent, og Theresa Harris í aðalhlutverkum. Hún fjallar um stelpu sem fer í borgina til að gera gott...eða ætti ég að segja að gefa sér tíma. Faðir Stanwycks hefur verið að pimpa hana af einni eða annarri ástæðu allt sitt líf í ógeðslegu, þunglyndu og skítugu Erie í Pennsylvaníu. Eftir að faðir hennar deyr, ráðleggur ein eldri föðurtýpa, sem veit hvað hún hefur gengið í gegnum og er virkilega annt um framtíð sína, henni að fara í stórborgina og nýta tækifærin þar - en ekki þau auðveldu - og taka þjóðveginn í lífinu. . (Athugið að ég sá ritskoðuðu útgáfuna en ekki óklipptu - þessi hluti myndarinnar var endurgerður fyrir ritskoðendurna.) Hún og Chico (Harris) fara til New York þar sem Lily (gælunafn: Baby Face) ákveður að lágvegurinn sé mun sléttari og mun koma henni þangað sem hún vill fara miklu hraðar. Í frægasta atriði myndarinnar færir myndavélin okkur upp fyrirtækjastigann með því að fara með okkur frá hæð til hæðar þegar Lily sefur sig upp á toppinn. Hún loksins fellir stóra manninn sjálfan og getur sagt upp dagvinnunni sinni. Vandræði fylgja í kjölfarið og hún tekur fljótlega þátt í stórum hneyksli. Stanwyck er með mikið af förðun og er mestan hluta myndarinnar svöl eins og gúrka þar sem hún tælir manninn á fætur öðrum án þess að iðrast, og hún er frábær í að leika saklaust fórnarlambið. Í einu atriðinu situr hún og starir á lausnargjald konungs í gimsteinum á meðan hún er í svörtum kjól sem lítur út fyrir að vera skreyttur demöntum að ofan. Síðan biður hún Chico um annað mál, og það er fullt af fleiri skartgripum, auk verðbréfa. Allt í dagsverki. Theresa Harris var áhugaverður hæfileikar - það var hægt að gera hana niðurlæga eða glamúrlausa og hún var hæfileikarík söngkona og dansari líka. Hér syngur hún eða raular þema myndarinnar, „St. Louis Woman“ út í gegn. Hún vann í bókstaflega tugum kvikmynda og er mjög góð hér sem vinur Stanwyck, besta verk hennar var á precode tímum. Sem furðulegur fylgifiskur kóðans var svarturum oft gefið minna að gera í kvikmyndum eftir að hann var settur á sinn stað. Forkóðamyndir gætu verið kynferðislega grófari og virðast því nútímalegri, þó þær séu 70+ ára gamlar. Jafnvel þó þessar myndir þyrftu ekki að hafa siðferðilegan endi, lærir Baby Face lexíur hennar - hvernig lífið er þegar allt kemur til alls. Það voru nokkrir endir á þessari mynd, allir með sama boðskapinn. Sú sem ég sá hafði bætt við senu, en greinilega voru tveir aðrir endir sem stóðust ekki ritskoðunina. (Það var enginn kóði en það voru alltaf ritskoðarar.) Hvað sem því líður, kemur þetta sniðugt á óvart. "Baby Face" er mikilvæg kvikmynd í kvikmyndasögunni - verður að sjá.