Days of Heaven er ein sársaukalega leiðinlegasta og tilgangslausasta mynd sem ég hef séð. Á engan hátt, lögun eða form myndi ég mæla með því við neinn...nema þú sért að reyna að svæfa börnin þín eða, guð forði, gefa einhverjum slagæðagúlp. Ef ég gæti farið aftur í tímann og gert eitt myndi ég kveikja í keflunum áður en þær voru sendar í kvikmyndahús. Hvers vegna? Söguþráður Days of Heaven er einfaldur en afar óljós. Langar seríur án samræðna mynda mikið af myndinni. Persónurnar eru of grunnar og fáránlega heimskulegar til að tengjast. Hápunktur sögunnar snertir þig ekki: á þessum tíma hefur heilinn þinn lagt svo hart að þér að átta sig á söguþræðinum og fjölda dulna myndlíkinga að hæfileiki þinn til að hugsa er horfinn. Það eina sem virkar eru augun þín, og því miður, eyrun þín, sem verða að hlusta á hljóðið frá Lindu, litlu stúlkunni í sögunni, sem talar eins og maður. Ég er nú heimskari að sjá þessa mynd. Ekki láta það gerast hjá þér.