„Class tous risques“ er ein besta „gangster“-mynd sem Noir hefur framleitt. Fullkomið leikaralið: Lino Ventura, ungur Jean -Paul Belmondo (sem gerði „a bout de souffle“, hlutur Godards sama ár), Marcel Dalio og fínn aukaleikari ;glæsilegt handrit eftir José Giovanni -sem skrifaði líka "le trou" meistaraverk Beckers sama ár! Þvílíkt ár fyrir hann!; dásamleg svarthvít kvikmyndataka eftir Ghislain Cloquet.Og stífur hasar, fyrsta flokks leikstjórn Claude Sautet, sem fer fram úr Jean-Pierre Melville. Á meðan síðarnefndu myndin glæpamynd með frumspekilegum tildrögum, sem tekur stundum meira en tvær klukkustundir, leikstýrir Claude Sautet mönnum af holdi og blóði, og nærvera barnanna tveggja bætir augnablikum óvenjulegra. pirringur sem Melville hefur aldrei getað framkallað. Og Sautet forðast ömurleika, óhóflega tilfinningasemi: síðast þegar Ventura sér börnin sín, er hann að koma niður í neðanjarðarlestinni (neðanjarðarlestinni) hámarki takmarkaðra tilfinninga. myndin hefst. Hann heldur að hann geti reitt sig á fyrrverandi kunningja sína, en þeir eru allir huglausir - við erum langt frá því að vera karlmannleg vinátta sem Jacques Becker er kær ("touchez pas au grisbi") sem Melville átti að halda áfram á sjöunda áratugnum - stundum stutt með vondum konum (film noir kvenfyrirlitningu par excellence), sem búa í rotnum míkrókosmi, tilbúnir til að upplýsa um -við erum langt frá einfeldningslegri hegðun Jean Seberg í "opus" Godards-.Cloquet gerir kraftaverk með myndinni: atriðið á ströndinni á stjörnulausri nótt þegar börnin tvö sjá móður sína deyja eftir skotbardagann við tollverðina er algjörlega heillandi. Það er góð notkun á talsetningu, sem Sautet notar bara þegar nauðsyn krefur; þannig gera síðustu línurnar endar enn sterkari en ef við hefðum verið viðstaddir atriðin. Claude Sautet hafði fundið sér góðan sess og fylgdi reglum „classes tous risques“ nokkuð vel með eftirfylgni sinni „l'arme à gauche“ (1965) sem sýndi Ventura aftur. og nýtti sér eyðieyju og skip vel. Hefði hann haldið áfram á þeirri braut, hefði Frakkland átt Howard Hawks. Í síðari verkum hans sýndi aðeins "Max et les ferrailleurs" (1971) eitthvað af þeim snilld sem hann sýndi. á fyrri hluta sjöunda áratugarins. Hann var orðinn, frá og með "les choses de la vie" og áfram, kvikmyndaleikstjórinn sem var vanur að einbeita sér að blíðlyndum borgaralegum í verkum eins og "Cesar et Rosalie" (1972)," Vincent François ,Paul et les autres" (1974) eða "Mado" (1976)