Myndin var svo sannarlega trú raunveruleikasögunni sem hún var byggð á. Það var erfitt fyrir mig að finna blaðagreinar um raunverulegar staðreyndir, en þegar ég fann þær gat ég séð að sannleikurinn í þessu tilfelli var undarlegri en skáldskapur. Judith Light var ógnvekjandi vond í hlutverki sínu sem móðirin í þessari mynd, svo mikið að það var erfitt að skilja hana frá hlutverkinu, sem mér finnst frábær frammistaða. Rick Schroder var hæfilega hugmyndalaus sem sonur hennar sem varði hana líka fyrir rétti, dæmi um hversu erfitt það getur verið undir sumum kringumstæðum fyrir barn að sætta sig við gjörðir foreldris, sama hversu glæpsamlegt það kann að vera. Maður getur fundið sök á myndinni, en ekki meðhöndlun hennar á veruleikanum sem hún var byggð á.