Ef þú vilt virkilega vita hvernig flestir leikarar og leikstjórar í Hollywood-senunni „komust“ þangað sem þeir eru, munu langflestir segja þér (að því gefnu að þeir segi það) að undarleg tilviljun hafi átt sér stað. Þeir hittu rétta fólkið á réttum tíma og komust í rétta verkefnið sem leiddi til annarra tengsla og annarra verkefna. Quinten Tarrantino fór á leiklistarnámskeið þar sem kennari þekkti Harvey Keitel. Kevin Spacey lyfti baksviðspassa frá sofandi gamalli konu á fyrirlestri frægs leikskálds sem hjálpaði honum að landa mikilvægu hlutverki. Og Robin Williams þakkar feril sinn Gary Marshallson sem, eftir að hafa séð "Star Wars", lagði til við föður sinn að geimvera ætti að heimsækja Cunninghams í "Happy Days". Þessar tilviljanir, sem margoft er litið á sem hreina heppni, mótar margan ferilinn í Hollywood í dag. Eða er það hrein heppni? Er hugsanlegt að eitthvað annað sé í gangi? "Grand Canyon" skrifað og leikstýrt af Lawrence Kasdan, leggur til allt aðra skýringu á hinu óútskýranlega, öðru nafni undarlegu kraftaverkatilviljuninni. Myndin fjallar um nokkrar mismunandi persónur sem líf þeirra skerast vegna jákvæðra en samt óútskýranlegra atvika. Kevin Kline, miðaldra faðir, lendir í bilun á einu af hættulegri svæðum LA. Eftir að hann hringir í dráttarbíl kemur ungt gengi að honum. Þeir hóta ofbeldi ef hann yfirgefur ekki bílinn sinn. Rétt áður en átökin geta stigmagnast birtist Danny Glover sem dráttarbílstjórinn og dregur úr fyrirætlunum gengisins. Þó Glover neiti því síðar, bjargaði hann líklega lífi Kline. Framleiðandi (Steve Martin) ódýrra ofbeldismynda verður skotinn í fótinn og eftir deild upplifir hann andlega reynslu. Hann tilkynnir síðan að hann hætti að framleiða blóð og gore skemmtun. Og eiginkona Kline, Clair (Mary McDonnell), á morgunskokki, finnur barn falið í einhverju laufblaði. Hún heldur því fram að barnið hafi grátið yfir henni og að „björgun“ hennar á barninu hafi verið fyrirhuguð. Kvikmyndin kannar frekar niðurstöður þessara undarlegu tengsla sem leiða til frekari sambönda, enda á samböndum og nýju upphafs. Og allan tímann birtist undarlegur heimilislaus maður í gegnum myndina eins og hann sé einhvern veginn líka tengdur öllu sem er að gerast. Það er mjög sjaldgæft í Hollywood, eða fyrir kvikmyndir almennt, að kanna svo hreint dulspekilegt viðfangsefni. Það eru nokkur augnablik sem virðast nokkuð ótrúverðug, en kannski er það málið. Það sem fær myndina til að virka er frábær leikur leikara. Þótt kraftaverkin og tilviljanirnar kunni að virðast fjarstæðukennd, fá leikararnir þig til að trúa því að þeir séu að upplifa þennan nýja veruleika. Kannski er þetta efni sem við ættum að skoða oftar.