Ég vissi að ég myndi sjá þetta þegar ég sá fyrstu sýnishornið. Dennis Quaid var ein ástæðan, en þemað að halda í drauma sína talar til mín. Fólk talar um þetta sem kvikmynd fyrir krakka, en ég held að þetta sé kvikmynd fyrir barnabúa sem eru að sætta sig við öldrun, veikburða foreldra, okkar eigin dauðsföll, börnin okkar sem vaxa úr grasi og yfirgefa okkur og allt hitt sem okkur datt aldrei í hug. myndi gerast hjá okkur. Myndin fellur ekki í gildru harmleiksins; það snýst um hvað það þýðir að lifa drauma þína þegar þú átt raunverulegt líf. Quaid er of lítill fyrir könnu en hann lætur það líta vel út og Rachel Griffiths gerir lítinn þátt sem eiginkonan í yfirvegaða, lagskiptu frammistöðu. Myndavélavinnan er hæg og ljúf. Þegar þeir settu þessa mynd saman, slepptu þeir öllu sem var ekki nauðsynlegt. Mjög fínt.