Ef þetta er besta Commander Hamilton myndin, hef ég enga forvitni á hinum. Besta verkfæri kvikmyndaleikara eru augu hans, en þegar Peter Stormare vill sýna miklar tilfinningar, lokar hann sínum, svo í fimm eða sex sekúndur fáum við að dást að augnlokin hans á meðan tilfinningar hans eru enn óþekktar á bak við þau. Ömurleg leiktækni.Stormare hrökklast líka stundum við þegar hann skýtur úr byssu, snýr höfðinu frá og lokar augunum. Fylgstu vel með. James Bond getur verið rólegur með samkeppni sem þessa. Það eru áhugaverðar aukasýningar frá öðrum leikurum, en ekki nóg til að hanga heila kvikmynd á. Kvikmyndatakan er myndarleg og gengur vel með að fanga norrænan kulda. Jafnvel Sahara vindur upp og lítur kalt út. Kannski ber Hamilton sitt eigið loftslag með sér. Það eru nokkrar einstakar góðar hasarraðir hér. Því miður, eina húmorinn á skjánum tilheyrir illmenninu, sem gerir hetjuna að stórri pillu. Brandarar James Bond eru kannski ekki sérstaklega góðir, en hann lítur að minnsta kosti ekki út fyrir að vera með hægðatregðu allan tímann. Einn jákvæður punktur í þágu myndarinnar er að geðrænt, brenglað og grimmt hatur á Ísrael í bókum Guillou hefur verið útundan. Það sem hefur verið haldið inni er dýrkun á göfugum, hetjulegum PLO, sem sýnir okkur að starfa í Líbíu án vitundar eða eftirlits einræðisherrans Khaddafi. Þessari fantasíu er erfitt að trúa, þar sem Khaddafi í raun henti PLO út úr Líbíu í fjögur ár í senn. Og í lok myndarinnar gefur Hamilton PLO mjög truflandi gjöf. Hvar munu þeir nota þá gjöf? Hamilton er alveg sama. Við erum langt, langt í burtu frá "For Whom the Bell Tolls" hér. Hamilton yfirmaður verður áfram staðbundið fyrirbæri. Þó að bækur Hennings Mankells selst vel um allan heim, mun Jan Guillou aldrei ná sama árangri. Hvað þessa mynd varðar, bleeeeaaahhhhh.