Ekkert grín. Já, ég horfði á allt lestarslysið en bara til að ég myndi ekki velta því fyrir mér síðar hvort Cleese hefði komist til vits í síðari hlutanum. (Nei, það hafði hann ekki.) Þetta gæti verið sögulega áhugavert fyrir ykkur unga fólkið þarna úti, að sjá að breskur "húmor" innihélt svarta "brandara" eins og þessa fyrir þrjátíu árum. Það sem kemur mér samt meira á óvart er að lesa athugasemdir hinna gagnrýnenda, sem viðurkenna að þetta sé ekki mjög gott, en snúa svo við og gefa því hátt atkvæði. Ef langflestar gamanmyndirnar sem þú hefur séð eru jafnvel miklu verri en þessi, þá vorkenni ég sannarlega kvalafullri tilveru þinni. Húmorinn í þessari sýningu virðist miða að litlum krökkum, en viðfangsefnið gerir það ekki. Svo fyrir hvern er þetta? Fólk sem hefur gaman af endurteknum og langdregnum tvískinnungum, prakkarastrikum, eiturlyfjabrandara (aðeins áhugavert sem stutt ferð aftur til '77) og annars „lítils“ húmor. The Three Stooges eru enn fyndnir og voru mér líka sem krakki. ÞEIR lögðu sig fram við að láta brandara ganga upp. Þessu er hins vegar sleppt. Ég óttast að það SÉ endalok siðmenningarinnar, ef þetta efni er virkilega samþykkt sem þess virði. Næst muntu segja mér að tabloid TV sé vinsælt. :(