Það er mér hulin ráðgáta hvers vegna ég hef ekki náð þessari meistaralegu kapermynd frá fimmta áratugnum sem breyttist í brjálaðan noir fyrr en núna, en það er vissulega gaman að segja frá því að hún olli ekki vonbrigðum. Ég hef ekki séð neina af bandarískum myndum Jules Dassin í nokkur ár en miðað við þetta mun ég líklega fara aftur og horfa aftur á "Brute Force" og "Night and the City" alveg bráðlega. Jean Servais, nafn sem er óþekkt fyrir ég en andlit sem er frekar kunnugt í heimsþreytu sinni og kulda, hefur nýlega lokið langri dvöl í fangelsi og eins og er í þessum myndum (hey, annars væri engin saga) að takast illa við beinu lífið. Tækifæri býðst: Auðvelt margra milljón dollara skartgriparán sem hægt er að gera á kvöldin án þess að óttast að fáir menn uppgötvist. Stíf tökur á ráninu, hálftíma alger þögn, er það sem fólk muna auðvitað helst um myndina og reyndar nokkuð merkilegt; en mér líkaði hálfklárað staðsetningin á lokaskotkeppninni, þegar ránið hefur farið í súginn þökk sé stórum munni eins þjófsins; hinar frábæru lýsingu á grófu hliðum Parísar í algjöru svörtu og hvítu; og rás Servais á bæði Eddie Constantine og Humphrey Bogart í sparilegum en hrottalegum frammistöðu hans. Kannski er þetta aðeins of sentimental í lokin, en þetta er ein af þessum sígildu sem raunverulega stendur undir orðspori sínu alveg eins hrein skemmtun, jafnvel þótt hvað það hefur að segja um mannlegt ástand er ekki beint djúpt eða umhugsunarvert; Módernískt, rómantískt og djasskennt tónverk eftir George Auric er annar hápunktur.