Til að vera alveg hreinskilinn þá hryggir mig vinsældir þessa þáttar. Inuyasha er svo sannarlega ekki hræðilegt - það hefur nokkur góð augnablik, einstaka leiftur af snjöllum húmor og, ólíkt svo mörgum teiknimyndum, reisn. Hins vegar skortir það algjörlega á grundvallarþætti verðmætrar sögu. Frá upphafi er forsenda þess dæmd til að vera staðalímynd. Aðalsöguþráðurinn snýst um að safna saman brotnum gimsteinum áður en illt getur eignast þá, og er, eins og mann grunar, algerlega almennt epískt fantasíumál. Sagan fylgir kunnuglegu mynstri að berjast á móti ýmsum óvinum um skartgripi og er því nokkuð fyrirsjáanleg, skortur á flækjum og auðvelt að missa áhugann á. En eins og svo mörg teiknimyndir hafa sýnt, er hægt að bjarga lélegri forsendu með djúpum , raunsæjar persónur. Því miður bjargar enginn sögunni um Inuyasha. Kagome, aðalpersónan, er staðalímynda anime kvenhetjan (og minnir allt of á Akane, aðalpersónuna í fyrra verki upprunalega myndasöguhöfundarins Ranma 1/2); hún er góð við aðrar konur, en kemur fram við marga karlmenn, sérstaklega ástaráhuga sína, af ósanngjarnri, ófeiminni, óafsakanlegri grimmd. Inuyasha er hörku-að-ytri-en-sætur-að-inni-týpa, og Miroku er grátbrosleg persóna „pervertsins“. Gallarnir halda áfram með það sem gerist við þessa söguþráð og þessar persónur - þ.e. ekkert. Þrátt fyrir sífelldar aðgerðir, gengur sagan ekki áfram. Þrátt fyrir reglulegar rómantískar stundir gerir aðalsambandið ekki heldur. Þrátt fyrir nægan tíma breytast persónurnar aldrei. Og til að bæta kirsuber við sundae meðalmennsku er öll þessi stöðnun teygð í um það bil 150 þætti. Síðasta gagnrýni mín á þetta anime er hreyfimyndin. Þó að það sé vissulega ekki ljótt, sýnir það næstum vanvirðandi leti af hálfu skaparanna. Hreyfileikararnir virðast gleðjast yfir löngum atriðum þar sem Inuyasha hoppar um loftið með vindpístri þar sem þeir hafa lítið að gera en að færa bakgrunn. Í stuttu máli, með allar fallegu hreyfimyndir heimsins innan seilingar á lyklaborðinu, nákvæmlega engin ástæða til að horfa á Inuyasha.