USA Kvikmyndin er svona: Þú tekur blund á löngum heitum sunnudagseftirmiðdegi. Það er frábært að loka augunum og láta áhyggjurnar hverfa. Brátt ertu týndur í einum af þessum ákafa skýru draumum þar sem þú veist að þig dreymir en þú getur samt ekki vaknað - ekki að þú viljir það. Þú ferð með straumnum og brátt ertu kominn í einhvers konar undarlega sögu Lísu í Undralandi með persónum sem þú hélst ekki að þú gætir látið þig dreyma um. Þeir eru að segja þér alls kyns brjálaða hluti um stríð og frið á meðan þeir fara með þig í gegnum ferð inn í fortíðina og jafnvel framtíðina. Draumurinn byrjar að þyngjast og þér líður eins og hann sé á leiðinni sem þú getur ekki stjórnað. Kannski viltu vakna svo þú reynir að opna augun en getur það ekki. Nú er eyðilegging og sorg og rugl og skelfilegar raddir sem segja þér hvað gæti verið sannleikur eða gæti verið lygi. Þú sérð myndir sem flökta og breytast og verða svo skýrar, en viltu jafnvel sjá hvað heilinn þinn er að búa til fyrir þig? Loksins ertu týndur í goðsagnaheimi og þú áttar þig á því að endirinn er kominn. Endir heimsins og endir draumsins. Þetta er búið. Við hvað vaknar þú? Hvað gerir þú næst? Kannski skrifar þú niður þann draum vegna þess að þú veist að draumar eins og gerast ekki of oft - og þegar þeir gera það er betra að gefa gaum. Eða kannski skellirðu þér í bjór og gleymir öllu. Slæm hugmynd. Ekki gleyma.