Ef trúa má Hollywood þá er það ekkert annað en klúður að vera í sjóhernum. Þótt sjómennirnir kunni að kvarta í kór yfir einhæfni hafsins, þá virðist sem úthafsskyldur þeirra séu algjörlega engar og einhvern veginn finnur Fred Astaire nægan frítíma yfir daginn til að bjóða flota væntanlegra rómantíkura í dansnámskeið. Þannig er heimur Astaire og Rogers. Fyrri mynd Mark Sandrich, 'Top Hat (1935),' hunsaði algjörlega kreppuna miklu sem þá var að knésetja Ameríku og kynnti áhorfendum glitrandi heim hinna ríku og frægu; það var bjartsýnt lífsviðhorf myndarinnar sem ef til vill stuðlaði að velgengni hennar. Sömuleiðis gleymir Sandrich því vísvitandi að líf sjóliðsforingja er erfitt og tæmandi, og í staðinn kemur skyldum sjómanns í staðin fyrir úrval af grípandi léttum tónlistarnúmerum." Bake" Baker (Astaire) og Sherry Martin (Rogers) eru tvær. fyrrverandi dansfélaga þar sem rómantískt samband þeirra slitnaði eftir að sá síðarnefndi hafnaði hjónabandi. Eftir að Bake snýr aftur frá margra ára starfi í sjóhernum, finnur hann Sherry sem dansgestgjafa í óvandaðum danssal í San Francisco. Á meðan fyrrum elskhugarnir tveir reyna til skiptis að biðja og hrekja hver annan, fær látlaus, tónlistarkennari systir Sherry (Harriet Hilliard, sem lítur út fyrir að vera mjög falleg út) algjörlega yfir og reynir að heilla yfirborðskennda sjómanninn Bilge "Bilgey" Smith (Randolph Scott). Það er nóg af venjulegum grínmyndum, nokkrum augnablikum af rangri sjálfsmynd og jafnvel bráðfyndin þjálfaður api sem stelur hverri senu sem hann er í. Sérstaklega skemmtileg er atriðið þar sem Bake eyðileggur áheyrnarprufu flytjanda til að búa til glugga fyrir hann. fráskilin stúlka; því miður fyrir þau bæði er það óheppileg Sherry sem drekkur bíkarbónat gossins og missir hæfileika sína til að syngja. 'Follow the Fleet (1936)' var fimmta sigursamstarfið milli Fred Astaire og Ginger Rogers og það þriðja (af fimm ) þar sem Sandrich leikstýrði parinu. Irving Berlin útvegaði tónlist og texta myndarinnar og hvert söngnúmer er skemmtilega létt og skemmtilegt, jafnvel þótt þau séu ekki alveg eins eftirminnileg og í 'Top Hat (1935),' 'Swing Time (1936)' eða 'Shall We Dans (1937).' Astaire reynir að losa sig við hina dæmigerðu persónuleika auðmanna í bænum, án mikils árangurs, en það er erfitt að ímynda sér flytjandann án þess drengilega áhyggjulausa sjarma sem aðeins gæti fylgt því að vera talsvert ríkur. Hliðarþráðurinn í rómantíkinni milli Connie og Bilge virkar vel með uppátækjum aðalstjarnanna tveggja og Harriet Hilliard (klæddur brúnku hárkollu til að forðast að rekast á ljósa hárið hennar Ginger) er með nokkur tilfinningaþrungin sólónúmer, þar á meðal „Get Thee Behind Me Satan," sem var upphaflega skrifað fyrir 'Top Hat.'