Eftir að þú hefur séð nóg af kvikmyndum er mjög fátt sem minnir þig ekki á aðrar myndir. Engu að síður var þetta áhorfanleg ef nokkuð truflandi mynd. Ég þurfti að slökkva á því af og til og koma aftur að því síðar. Eins og "Silence of the Lambs" er það með leitinni að raðmorðingja sem hefur rænt einhverjum og hefur takmarkað hana við hryllingsherbergið sitt, eins og "Flatliners" kannar aðalpersónan draumaheim með tilraunaaðferð. Súrrealisminn í draumatröðunum er það sem gerir þessa mynd, þar sem maður finnur persónurnar í aðstæðum og landslagi þar sem bókstaflega allt getur gerst. Og umfram þessa samfellu og "skynsemi" eru ekki nauðsynlegar, sem gerir það líka að draumi kvikmyndagerðarmanna. Það eina sem virðist svolítið hallærislegt er sú staðreynd að á endanum vonast menn eftir endurlausn raðmorðingja eða útrásarvíkingum. djöfla hans. Maður finnur reyndar til samúðar með litla drengnum innra með manninum, en greinilega er ekki hægt að skilja sakleysi drengsins frá hræðilegum gjörðum mannsins. Einbeitingin snýst eins og best verður á kosið frá því að bjarga manninum til að bjarga fórnarlambinu.