Sri Lanka... ekki land sem ég hef nokkurn tíma hugsað mikið um, verð ég að viðurkenna. Ég vissi ekki einu sinni að það væri nálægt Indlandi, hvað þá að þar hafi verið blóðugt borgarastríð í gangi síðan 1983. Svo virðist sem uppreisnarmenn tamílska minnihlutans hafi átt í viðvarandi átökum við herstjórnina sem stjórnar landinu. í mörg ár, sem olli mörgum dauðsföllum og víðtækum þjáningum á eyjunni. Nýjasta mynd Mani Ratman, A PECK ON THE CHEEK, segir frá ungri stúlku að nafni Amudha, sem er skilin frá foreldrum sínum á Sri Lanka vegna stríðsins og alin upp af ungt indversk hjón. Amudha er björt og uppátækjasöm stúlka, en líf hennar er snúið á hvolf þegar foreldrar hennar segja henni að hún hafi verið ættleidd sem barn. Þótt ættleiddir foreldrar hennar elski hana eins mikið og hægt er og hafi alið hana upp án fordóma ásamt líffræðilegum börnum þeirra, getur Amudha ekki annað en viljað fræðast meira um líffræðilega fjölskyldu sína. Mani Ratman er líklega þekktastur fyrir kvikmyndina DIL SE frá 1998, sem felur sögu um hryðjuverk og stjórnmál inni í ástarsögu (eða er það öfugt?). KINNAÐUR býr á svipuðu svæði, en er kannski metnaðarfyllri í jörðinni sem hann þekur. Meginþemað sem tengir myndina er ást milli allra hinna ýmsu fjölskyldumeðlima, og sérstaklega á milli barns og ættleiddra foreldra hennar. Þetta er frekar heiðarlegt og opið horf á tilfinningar, sem getur stundum verið einstaklega snertandi og hjartnæmt og stundum frekar sársaukafullt. Þetta er tilfinningalega flókin mynd, með persónum sem eru að einhverju leyti hugsjónalausar en hegða sér samt á mjög mannlegan hátt. Myndin snýst um 9 ára gamla Amudha, leikin af þokka og fjöri af ungu leikkonunni P.S. Keerthana í sínu fyrsta og eina leikhlutverki. Hún er prinsessa og skrímsli, lendir alltaf í vandræðum en svo afvopnandi heillandi að enginn getur verið reiður út í hana lengi. Unga leikkonan er fullkomlega valin í hlutverkið og skilar frábæru starfi í hinum ýmsu og oft erfiðu tilfinningalegum senum sem krafist er af henni. KINN Á KINNINN heitir svo saklausu nafni að ég var frekar óundirbúin fyrir ákafa upplifunarinnar. Aldrei hefur svona lítill athöfn haft jafn gífurleg tilfinningaleg áhrif, leyfi ég mér að fullyrða. Myndin er djörf og listræn viðleitni til að kanna málefni sem ekki er oft fjallað um á silfurtjaldinu. Leikstjórn Mani Ratman er frábær, mjög örugg og þroskað - fágaðasta verk sem ég hef séð frá þessum leikstjóra hingað til. Myndin er sjónrænt mjög stílhrein, með frábærri myndavél og myndmáli. A.R. Rahman útvegar hljóðrás myndarinnar, sem er ekki eins góð og klassísk DIL SE eða BOMBAY tónlist hans (að minnsta kosti byggð á fyrstu sýn) en sýnir samt mikla tónlistarhæfileika hans. Ég er ekki meðvitaður um DVD útgáfu fyrir myndina ennþá - ég sá hana á tamílsku með enskum texta þökk sé alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í San Francisco, en myndin var án efa hápunkturinn á henni. Framleiðslan er sannarlega á heimsmælikvarða og ég er viss um að hún mun njóta vinsælda meðal vestrænna áhorfenda þegar hún fer að fá meiri útsetningu. Mælt er með henni.