Þó að það séu fullt af kunnuglegum "sjónvarpsnöfnum" tengd "A Man Called Sledge", þá er ekkert óvenjulegt við myndina sjálfa eða við neina sýningu. Reyndar er það eina sem aðgreinir hana frá 1960-70 sjónvarpsþáttum eins og „The Rat Patrol“, stærri leikhópur og miklu meira ofbeldi. James Garner er stærsta stjarnan og hélt greinilega að hann ætti að reyna að slíta sig frá öllu því léttu gamanmyndaefni sem hann hafði verið að gera ("Maverick", "Support Your Local Sheriff"-"Gunfighter" o.s.frv.). Því miður vinnur jarðbundið viðmót hans gegn honum, þar sem Sledge er húmorslaus persóna sem skrifuð er til að græða á vinsældum spaghettí vestrapersónunnar Clint Eastwood. En efni Eastwoods var ekki svona flatt og óáhugavert. Ég býst við að "A Man Called Sledge" gæti flokkast sem spagettí vestri þó að hraðinn sé of hægur til að passa í raun og veru undir þá undirtegund. Aðdáendur hinna hæglátu "Combat" sjónvarpsþáttar munu finna fyrir samstundis tengingu þar sem Vic Morrow leikstýrði myndinni og skrifaði handritið ásamt Frank Kowalski. Henda inn einhverjum þá töff slow-mo skotum og krossupplausnum, sem vekja athygli á sjálfum sér frekar en að þjóna sögulegum tilgangi. Söguþráðurinn er venjulegur „stóra rán“ hluturinn (settu inn „The War Wagon“ hér) þar sem Sledge er að skipuleggja hvernig eigi að ræna 300.000 dollara gullsendingu. Í hópi hans eru Claude Akins og Dennis Weaver. Vandamálið er að á meðan á ferðinni stendur er sendingin gætt af 40 útgöngumönnum og á meðan hún er stöðvuð er hún læst í hvelfingu inni í landhelgisfangelsinu. Ég held að það hafi verið þáttur af "Alias ​​Smith og Jones" með sama söguþræði. Sagan myndi gera ágætis klukkutíma í sjónvarpi en eldast mjög hratt sem mjög bólstrað kvikmynd í fullri lengd. Garner lætur engan af sjarma sínum leka inn í persónusköpun sína og myndin skapar ekki næga spennu til að halda áhuga áhorfenda. Málið hrynur loksins og logar skömmu eftir ránið þegar klíkan tekur þátt í tilgerðarlegum og algerlega órökréttum kortaleik. Þá aftur, hvað veit ég? Ég er bara barn.