Byggt á sannri sögu tveggja ungra Bandaríkjamanna sem seldu þjóðarleyndarmálum til Sovétríkjanna á hátindi kalda stríðsins, vill "Falcon And The Snowman" vera bæði spennuþrungin og heimspekileg og endar með því að verða skort í báðum deildum. Það er minna le Carré en hverjum er ekki sama. Timothy Hutton fer með hlutverk Christopher Boyce, fyrrum námskeiðahaldara sem, viðbjóðslegur af Watergate og miðstéttargildunum í kringum hann, er líklega rangur gaur til að vera ráðinn af fyrirtæki sem rekur gervihnöttum njósna fyrir CIA. Sean Penn leikur fíkniefnasala vin sinn, Daulton Lee, sem gerir sjálfan sig að hraðboði Boyce og afhendir leyniskjöl til sovéska sendiráðsins í Mexíkóborg. Ótengdur synth-djassleikur, skortur á samúð eða tilfinningalegri tengingu við hvern sem er, og fullt af senum af gaurum sem verða reiðir í herbergjum, sameinast um að drepa það sem gæti haft ágætis siðferðisleg vandamál spennumynd. Þetta er í raun kvikmynd Penns þrátt fyrir seinni reikninginn; Karakterinn hans fær að tala um kalkúnn við Rússa á meðan Hutton leikur sér við gæludýrafálkann sinn. Hutton lítur út fyrir að hafa vakið hann fimm mínútum áður en þeir kölluðu „aðgerð“. Með Penn er þetta algjört kjaftæði hvort sem þú færð frábæra frammistöðu eða ofurframmistöðu. Hér er þetta svolítið af hvoru tveggja, en meira það síðarnefnda, sérstaklega í seinni hálfleik þegar Lee skiptir úr kók í heróín. Hann öskrar. Hann hrýtur. Hann hrundir rússneskum sendiráðsflokkum. Hann verður fyrir barðinu á símabókum. Hann hrækir á sjálfan sig í spegil, stóran fífl sem hann hlýtur að hafa verið að spara fyrir paparazzi. "Ég veit ekki lengur hverjir vinir mínir eru!" hrópar hann. Það er þreytandi að horfa bara á hann.Penn virðist hafa mótað Lee að einhverju leyti eftir Ratso Rizzo eftir Dustin Hoffman úr "Midnight Cowboy", heill með óhóflega neflínu og stöðugum augnskiptum. John Schlesinger leikstýrði þessari mynd sem og "Midnight Cowboy", en hann virðist hafa haft aðra Hoffman mynd í huga, "The Graduate", sem kastaði upp senu eftir senu af Boyce og Lee við sundlaugarbakkann, að reyna að ákveða hvernig þeir lifa lífi sínu í gyllta búrið þeirra. Verst að enginn stakk upp á plasti. Frá upphafsmyndum, fréttamyndir af bandarískri hnignun ásamt Boyce og fugli hans, "Falcon" gerir ljóst að þetta er skilaboðamynd, þó skilaboðin sjálf séu langt frá því að vera skýr, líklega vegna þess að persónurnar koma aldrei í fókus. Á Boyce að vera hugsjónamaður? Eða er hann bara málaliði? Hutton og Schlesinger virðast ekki vita það, sem gerir okkur erfiðara fyrir. Á meðan truflast tækifæri til að koma á spennu, eins og Boyce sem stelur skjölum frá hinu háleynda „Black Vault“ þar sem hann vinnur eða Lee spilar leiki með Rússum, með stökkklippum í senur af parinu með fjölskyldum þeirra og vinum. Það er eðlilegt í sögunni sem Schlesinger finnst áhugavert, en það er síst áhugaverðasti þátturinn fyrir okkur. Gott efni: Það er áhugavert að sjá kvikmynd sem virkar 1970 stemningu svona snemma og þessa, sem vísar til Maria Muldaur og Tang. Dorian Harewood, sem er eftirminnilegur í „Full Metal Jacket“, hefur gott hlutverk sem vænisjúkur samstarfsmaður Boyce, Gene, sem sýnir Boyce hvernig á að búa til smjörlíki með tætara en er með alvarleg 'Nam-vandamál undir djamminu. Macon McCalman er líka fínn á allt annan hátt sem óþarfi stjórinn sem veitir Boyce háöryggisstarfið sitt. David Suchet sem embættismaður rússneska sendiráðsins sem fæst við Lee skapar heillandi blöndu af ógn og vinsemd. En "Falcon And The Snowman" stendur eða fellur á spurningunni um titilpersónurnar tvær, og hvorki leikararnir né Schlesinger geta gert það. minn mikið í svörum. Það sem verra er, eftir meira en tvo klukkutíma í villandi og óhamingjusömum félagsskap þeirra, viltu í raun ekki svör. Þú vilt bara að þessar einingar rúlla.