Þú áttar þig á því að þú hefur horft á NÁKVÆMLEGA SÖMU ÞÁTTINA í átta ár, ekki satt? Ég gæti skilið upphaflega forvitni þess að sjá ókunnuga búa saman á eyju, en þú gætir haldið að eftir að hafa horft á ósnortnar, óþefjandi hetjur hlaupa gróft í gegnum runna með egg á skeið í hálfan áratug væri nóg til að fá þú að skuldbinda þig til eitthvað aðeins frumlegra (og áhugaverðara). Og ég er ekki einu sinni að tala um gildi þáttanna sem mér finnst vafasamt. Það er bara erfitt að stöðva vantrú á því að "Bushy Bill" borðar rottu þegar öll áhöfn framleiðenda og myndavélafólks er hýst í loftkældri bráðabirgðahvolf sem dregur í sig frosty mochcinno's með moxy. Hver er áfrýjunin hér? Mér er alveg sama um þetta fólk eða hvikandi líf þess. Ég bara skil það ekki. En ef þú lendir í því að vera heilluð af loðnu, óþvegnu fólki, þá legg ég til að þú slökktir á sjónvarpinu þínu og ferð bara á strætóstöðina þína þar sem þú getur séð fólk eins og þetta í SANNU búsvæði sínu. Þeir kalla þá HEIMLAUSTA FÓLK, og þér að kostnaðarlausu geturðu hallað þér aftur og dásamað ógnvekjandi hæfileika þeirra til að ná í ýmislegt sígaretturusl úr ofgnótt af sorpílátum, að lokum slá í gegn "borga-skít" og búa til heimatilbúið krabbamein að hætti Dr. Frankenstein. -stafur, allt á meðan að biðja fólk um skipti fyrir mat þegar ólyktin af "Aqua Velva" á andanum nægir til að benda til annars. Og það besta? Líkt og Survivor, þá fer einn meðlimur ættkvíslarinnar í hverri viku frá „eyjunni“ þegar þeir eru sendur án athafna til stofnunarinnar á staðnum þegar hið ógnvekjandi lyfjalausa ástand fullkomins geðklofa fer í gang! NÚ ER ÞAÐ SKEMMTUN!