Ég kom hingað til að skoða í gærkvöldi áður en ég ákvað hvaða sjónvarpsmynd ég ætti að setjast að fyrir framan, og þeir sem ég fann létu þessa líta út fyrir að vera ómissandi. Hversu afvegaleidd finnst mér!Í fyrsta lagi þarf að taka það fram fyrir framan að þetta er mjög mikil dagmynd húsmæðra. Sýningarnar eru viðarkenndar, hver einasta setning er tilraun til „áhrifa“ á þann hátt sem dagmyndir húsmæðra og slæmar sápuóperur eru alltaf, og byggir á þeirri fyrirsjáanlegu og troðnu forsendu að karlmenn (sérstaklega hermenn) séu í rauninni ofbeldisfullir og samúðarlaus. Öll myndin fjallar um „drama“ sem birtist á þeim augnablikum þegar karlpersónurnar hóta að þróa aðra vídd. Ef það hljómar þolanlegt (eða jafnvel skemmtilegt) fyrir þig, þá skaltu vara við. Þýskur hreimur Lindu Hamilton, þó nokkuð góður, er sársaukafullur truflun - eins og andlit hennar, af einhverjum ástæðum. Hinar sýningarnar eru án efa varanleg uppspretta vandræða fyrir gerendur sína, þar sem sársaukafullt þunnt og augljóst karakter er daglegt brauð. Það er fátt sem kemur á óvart, en horfðu eftir endalausu framboði 'Monty Pythonesque' af mat og drykk sem birtist á undraverðan hátt úr töskum hungraða hermannanna! Ég bjóst ekki við aðgerðum, en ég hafði vonast eftir fallegu eða áferðarfallegu eða tilfinningaþrungnu. Það sem ég fékk var sérstaklega slæm jólasaga sem mun fá gáfaða áhorfendur til að hrökklast af grimmdinni í þessu öllu saman. Horfðu á hana við eftirfarandi aðstæður: 1: Það er ekkert annað á. 2: Þú ert aðdáandi fyrirsjáanlegrar „húsmóður tekur karlmenn og vinnur“ sjónvarpsmyndir. 3: Eina leiðin sem þú getur metið sanna sögu er þegar Hollywood breytir henni í leikna kvikmynd. 4: Þú hefur neytt nóg til að tilfinningar þínar hrærist auðveldlega af óvandaðri frásögn.