Seint á fjórða áratugnum var stuttmyndasería sem bar titilinn „Flicker Flashbacks“ þar sem brot úr þöglum leikmyndum með Mary Pickford og Blanche Sweet voru leikin til hláturs. Klóra klippur úr úreltum gömlum kvikmyndum var endurraðað, varpað of hratt og fengið yfirbragð af skrítinni tónlist og ömurlegum kvíða. Viðhorfið sem kom fram í þessari hrottalegu meðferð dró nokkurn veginn saman viðhorf Hollywood um miðja öldina á fyrstu dögum þess: þögul kvikmyndagerð þótti hógvær, blómleg, svolítið vandræðaleg og aðeins gott til að hlæja. Á fimmta áratugnum tók þetta viðhorf smám saman að breytast af ýmsum ástæðum. Fræg ritgerð James Agee frá 1949 um þöglu trúðana fyrir Life Magazine kom þar við sögu en sjónvarpið átti stóran þátt í að kynna áhorfendur aftur þöglar kvikmyndir. Að vísu fóru sjónvarpsstöðvarnar stundum með efnið jafn gróflega og „Flicker Flashbacks“ fólkið, en hátónaðar þáttaraðir eins og „Silents, Please“ komu fram við myndirnar af virðingu. Annar áfangi var safnþáttur Roberts Youngson, THE GOLDEN ALD OF COMEDY, sem reyndist nokkuð óvænt þegar hún var frumsýnd í kvikmyndahús seint á árinu 1957. Ég veit ekki hvort Charles Chaplin var meðvitaður um kvikmynd Youngsons eða velgengni hennar á kvikmyndahátíðinni. miðasölu, en það var um þetta leyti sem hann ákvað að hefja leikræna endurútgáfu á þremur af bestu stuttmyndum sínum, A DOG'S LIFE, SHOULDER ARMS (bæði gerð 1918) og THE PILGRIM (gerð 1922 og gaf út næsta ár). Þessar þrjár kvikmyndir virkuðu vel sem tríó þar sem þær eru fallega andstæðar í söguþræði, þema og umgjörð. Að auki eru öll þrjú með kunnugleg andlit frá hlutabréfafyrirtæki Chaplin, sem sum hver leika mörg hlutverk í hverri stuttmynd. Við endurútgáfuna höfðu myndirnar ekki verið sýndar opinberlega í meira en þrjátíu ár, þannig að Chaplin hafði kannski áhyggjur af því að viðhalda orðspori sínu hjá nýrri kynslóð bíógesta, sérstaklega þar sem besta verk hans var sjaldan sýnt í sjónvarpi í Fyrstu dagar nýja miðilsins. Því miður komst Chaplin greinilega að þeirri niðurstöðu að kvikmyndirnar hreyfðust of hratt á gamla þöglu vörpuhraðanum, þannig að ákveðið var að "teygja-prenta" þær, sem þýddi að annar hver rammi var prentaður tvisvar. Kannski vildi hann forðast „Flicker Flashbacks“ útlitið, en þetta var ekki besta leiðin til að fara að því. Fagurfræðilega séð var útkoman hræðileg og nánast eyðilagði hasarflæði kvikmyndanna, en engu að síður var það hvernig THE CHAPLIN REVUE kom í kvikmyndahús árið 1959, og það er útgáfan sem var flutt yfir á myndband og gert aðgengilegt í auglýsingum af Playhouse Video á níunda áratugnum. . Ég keypti mér VHS eintak af myndinni á sínum tíma og varð fyrir gríðarlegum vonbrigðum með hrynjandi, stöðva-og-byrjun taktinn í myndunum. Það er sérstakt ánægjuefni að komast að því að endurgerð David Shepard á safni Chaplin (upphaflega framleidd fyrir laser-diskinn) sniði) er mikil framför frá Playhouse Video útgáfunni. Að mestu leyti hefur vörpuhraðinn verið leiðréttur. "Teygjuprentunin" er hvort sem er farin, þó að aðgerðin virðist dragast svolítið á stundum. Til dæmis: í A DOG'S LIFE á óþægilegum dansi Ednu & Charlie á Green Lantern Cafe, virðast berir handleggir Ednu sýnilega óskýrir; á öðrum tímapunkti, á skurðarsenunni í SHOULDER ARMS þegar Charlie er leystur frá varðvaktinni, virðist aðgerðin einkennilega hægja á sér í nokkur augnablik, en þetta gæti verið afleiðing af aðgerðum kvikmyndagerðarmanna til að ná yfir smá niðurbrot. . Á heildina litið eru myndgæði frábær miðað við aldur kvikmyndanna sjálfra. Aðrir bónusar: REVUE hefst með sjaldgæfum bakvið tjöldin sem tekin eru í Chaplin myndverinu. Þetta felur í sér myndir af augljóslega sviðsettri, skemmtilegri æfingu þar sem Chaplin dregur úr smáleikaranum Loyal Underwood, sem og atriði af Charlie við snyrtiborðið sitt að farða sig og snyrta yfirvaraskeggið fræga. Þessum atriðum fylgir frásögn Chaplin, sem flutt er á hraðri mynd. Chaplin samdi einnig nýtt tónverk fyrir safnið og að mínu mati eru þemu hans fyrir REVUE með bestu tónverkum hans, sérstaklega verkin sem notuð voru við kaffihúsaröðina í HUNDSLÍFI. Eina undantekningin er lagið sem samið var fyrir THE PILGRIM, gervi-Singin' Cowboy númer sem heitir "Bound for Texas" sungið 'Fifties-stíl eftir Matt Monro (hljómar frekar eins og Gene Autry), sem er truflandi tímabundið og út í hött. Annars, alla restina af REVUE, hentar tónlistin fullkomlega að hasarnum og andrúmsloftinu. Það líður eins og myndaútgáfan af THE CHAPLIN REVUE sé í vissum skilningi löngu frestað frumraun sinni og kynnir þessar klassísku gamanmyndir á þann hátt sem þeim var ætlað að sjást allan tímann. Í þessu formi er REVUE í hópi endingargóðustu og skemmtilegustu verka Chaplin.