Þetta er mynd sem hefði átt að vera smásería þar sem reynt er að fá of miklar upplýsingar á of litlu rými. Stöðugt er verið að sprengja alla söguna af undirfléttum, kynningu á persónum og tilgangslausum upplýsingum sem hvergi fara. Það er undirliggjandi söguþráður þar sem strákur hittir stelpu, hún hefur efasemdir en giftist samt og þá koma efasemdir hennar upp og hún fer að athuga hvort þær séu raunverulegar. Þau reynast ekki vera það en maðurinn hennar mun ekki trúa því að hún hafi ekki verið ótrú og næstum kærastinn hennar vill hana ekki þar sem hún var ekki ótrú eiginmanni sínum. Að því sögðu eru hvorki meira né minna en 1000 undirfléttur og persónukynningar sem gera þennan söguþráð nánast óskiljanlegan. Á fyrstu 15 mínútunum er maður fullur af svo mörgum hlutum og aðstæðum að maður hættir bara að vera sama. Þér er alveg sama um ruglaða og ruglaða leikarahópinn sem svífur inn og út úr sögunni eins og hrægammar sem nærast á líki. Hver og einn kemur inn og tekur einhvern áhuga frá áhorfandanum. Eftir hálftíma, og algjörlega áhugalaus, sat ég og horfði á þá tvo og hálfa tíma sem eftir voru af einskærri sjúklegri forvitni. Ég gat ekki ímyndað mér hvert það væri að fara en eins og að stara á eld gat ég bara ekki staðið upp og slökkt á honum. Framleiðslugildin eru frábær en myndin sem útkomin er tímasóun; þvoðu sokkana þína í staðinn.