Ég náði þessari kúbönsku mynd á í kvikmyndaklúbbi. Hún var sýnd skömmu eftir teiknimyndina Silly Symphony árið 1935 þar sem Isle of Symphony er sátt við Isle of Jazz. Hvað með hinn nýlátna Ruben Gonzalez sem fór í gegnum hátalara í þessum gamla bíó-ballsal og kúbverskan fána sem hékk í flagnandi stucco rocaille mótífum, vettvangurinn var settur fyrir rífandi hátíð þátttakanda kvikmyndagerðar og samstillt hvæsandi að fávitaskap Helms-Burton. En svo byrjaði myndin. Og flögnandi málning kvikmyndahússins varð smám saman áhugaverðari en óþægilega klúðrið á skjánum. Söguþráður Nada Mas lofar miklu. Carla er leiðinleg umslagsfrímerki á kúbversku pósthúsi. Eini flóttinn hennar frá algjörlega lúmskum tilveru er að tálga stafina og endurskrifa þá, umbreyta grundvallar mannlegu nöldri í Brontëan útbrot af andlausum tilfinningum. Taktu eftir fjölmörgum myndum af myndrænum Kúbönum sem streyma fram af gleði, sorg, meðaumkun, skelfingu og þess háttar. Vandamálið er að einfaldleiki frásagnarinnar er skaðaður af endalausum skoðunarferðum um list í kvikmyndaskóla, latínskar skopmyndir, marx-bræður og jafnvel - á meðan Sérstaklega yfirþyrmandi klippingarbrellur - selluloidið sem klórast af skaðræði skólakrakka á andlit persónunnar. Það er mikið um einvíddar persónur. Cunda, yfirmaðurinn á pósthúsinu, er húmorslaus dominatrix-nosferatu. Yfirmannseygur vitorðsmaður hennar, Concha, bendir ýmist fingur, hlerar og öskrar. Cesar, metalhausinn og rómantískur áhugi, afhjúpar falinn rithæfileika þegar Carla fer til Miami. Eltingarsena (í ó-svo-fyndið hraðspólu) er hent inn í góðar sakir. Allt þetta væri fínt í Mortadello og Filemon teiknimyndasögu, en í svart-hvítu núll-FX fletti með hárbrow tilgerð, ahem.Nada Mas reynir að þræða stílinn einhvers staðar á milli „einkennilegra-hetju-matchmakes-strangers“ af Amelie og 'ljóð-sem-mikill-lausnara' þema Il Postino. Eins og Amelie er söguhetja hennar sérvitur einhvít kona sem berst gegn yfirvofandi spunatrú með því að reyna að koma töfrum inn í líf ókunnugra. Og líkt og Il Postino hrökklast myndin ekki við viðvarandi ljóðatónlist og póstmaður á reiðhjóli tekur rómantíska forystu. Því miður tekst Nada Mas ekki að fanga grósku og yfirgengi hvorrar myndarinnar. Það er tvennt sem gæti verðskuldað að horfa á þessa mynd í sjónvarpsþófi seint á kvöldin. Fyrsta er upphafsskotið af Cörlu á köflóttu gólfi, sem sker í krossgátuna sem hún er að vinna að. Annað er að sjá Nada Mas sem varúðardæmi: þráhyggja okkar í Buena Vista Social Club fyrir kúbverskri listrænni framleiðsla getur oft leitt okkur til að samþykkja hvers kyns skít sem inniheldur bongó á hljóðrásinni. Þessi mynd ætti ekki að hafa verðskuldað alþjóðlega útgáfu - myndir eins og Waiting List og Guantanamera ná mun betur yfir svipað þemasvæði.