Þegar þú ert að búa til spennusögu um galdra, tel ég að þú ættir að gera allt sem þú getur til að hjálpa áhorfendum að hætta vantrú sinni til að myndin virki. Sumar myndir ("Rosemary's Baby", til dæmis) hafa náð þessu; aðrir (eins og „Necromancy“) hafa ekki gert það og mögulega ógnvekjandi efnið kemur út fyrir að vera hallærislegt og fúlt. Þessi mynd hefur að vísu nokkur andrúmsloft, en um það bil hálfa samræðuna er erfitt að átta sig á (stundum er hún illa tekin upp, stundum bara óskiljanleg) og Orson Welles, sem fær hámarksfjölda, fer með hlutverk sem er svo UNDAN honum að þú hafir að gera ráð fyrir að hann væri örvæntingarfullur í verkið. Eða kannski var hann einfaldlega að skemmta sér.....(*1/2)