Sui generis. Gott fólk, ég ætla ekki að ljúga að ykkur; Merhige er eitt eða tvö högg undur, en þvílík mynd (það afsakar næstum því GRUNNA NÚLL). Ég ætla heldur ekki að þykjast skilja það alveg; helmingurinn af því sem gerir það að því sem það er er að reyna að giska á hvað í fjandanum þeir eru að gera á skjánum vegna tjaldæðisins. Richard Corliss segir: „Það er eins og druidískur sértrúarsöfnuður hafi endurflutt, í alvöru, þrjár biblíusögur - sköpun, fæðingin og pyntingar og dauða Jesú á Golgata." Þetta er ekki slæm lýsing, en það virðist vera meira til í því en trúarleg bréfaskipti að því er virðist eins og einn. Það er umhverfisþema alveg upp við yfirborðið -- athugaðu að undir lokin (eftir hrjóstrugt landslag) eru stórar lagnir ekki ólíkar þeim sem eru á byggingarsvæði. Ó nei, hann ætlar að segja sjáið hvernig fólk er að nauðga móður náttúru. Maður sér sjaldan dauða myndlíkingu í verki, og með þessari miklu ofvirkni, en að sjá það framkvæmt er miklu grimmari en tungumálið gefur til kynna. Og já, ef þú vilt bara að eitthvað samstillist við death metal hljóðrás, þá hefur það tilskilin grimmdarverk . En hvað varðar sjálfan mig og aðra eins og mig, þá er þetta mikilvæg listamynd sem ætti að verðskulda útgáfu Criterion safnsins. Raðast þar upp með Murnau's FAUST.~ Ray