Í fyrsta lagi, EKKI kalla þetta endurgerð á '63 myndinni. Jafnvel þó að þessi útgáfa sé sannari sviðsleikritinu er hún afar löng. Leikmyndin var góð með nokkrum undantekningum. Chyna Phillips var ekki góður leikaravalur. Hún var tæplega þrítug þegar hún gerði þessa mynd og það var erfitt að trúa því að hún væri unglingur. Jason Alexander var góður kostur, en eftir smá stund fékk hann mér höfuðverk. Tyne Daly ofgerir hlutverki sínu sem Mae Peterson. George Wendt var fyndinn sem Harry McAffee og sýndi að hann gæti jafnvel haldið lag. Eins og '63 myndin, réðu þeir óþekktum til að leika Conrad Birdie. Marc Kudisch hafði gaman af hlutverki sínu sem Birdie og það sýndi sig. Ég á meira að segja hljóðrásina og ég elska að hlusta á söng hans. Svo hvað gerði þetta að sjónvarpsmatsfloppi? Það var langt fyrir einn. Þeir setja inn ný lög og atriði. Jafnvel þó að sum nýju laganna hafi verið góð (eins og "Let's Settle Down"), var það virkilega nauðsynlegt? Ekki misskilja mig, mér líkaði það, en ég horfi frekar á '63 myndina (sjá umfjöllun mína). Þetta var bara tilfelli af því að sumir leikarar ofleika hlutverk, gera nokkrar breytingar og enn og aftur, LENGTH. Eitt enn sem ég gleymdi að nefna er Vanessa Williams. Hún fer vel með hlutverkið og tónlistina. Gefðu henni hvaða texta sem er og hún gæti sungið þá. Svo hér er ráð mitt frá einhverjum sem hefur leikið nokkra framleiðslu af Bye Bye Birdie: Ef þú vilt horfa á skemmtilega mynd af leikritinu skaltu horfa á '63 myndina. Ef þú vilt horfa á útgáfu sem er sannari leikritinu skaltu horfa á '95 útgáfuna. Taktu því bara í hófi samt. Ekki vera hetja og reyndu að horfa á þetta allt í einni lotu.