Lang gerir Hawks eins vel og Hawks gerir í fyrri hluta þessa óvenjulega vestra, áður en hann settist niður í dæmigerðan ákveðinn, dimman og sektarkennd Lang fyrir lokaþáttinn. Þetta er ein af þessum myndum sem sýnir mikilleika hennar nánast samstundis en um leið. tíma mjög lúmskur. Vance Shaw (Randolph Scott) er á hestbaki og verið er að elta hann, við vitum ekki hvers vegna - hann rekst á særðan Edward Creighton (Dean Jagger) og ákveður að taka byssuna sína og hestinn, en uppgötvar að Creighton er í vondum málum, ákveður að laga hann fyrst. Þetta kemur aðallega fram með svipbrigðum og mjög stuttum, klipptum samræðum - á 2 mínútum vitum við að Shaw er útlagi, en í grundvallaratriðum góður strákur. Shaw endar á því að hjálpa Creighton á leið sinni til siðmenningarinnar, en hverfur síðan. Skerið niður nokkrum vikum eða mánuðum síðar, með Creighton á batavegi og stýrði leiðangri til að leggja símsímavír í vesturátt frá Omaha. Hann ræður Shaw sem njósnara, sem reynir að fara þegar hann kemst að því að Creighton er við stjórnvölinn; en Creighton vill hann samt, borga skuld og skynja eitthvað gæða. Einnig er ráðinn töffari, sonur velunnara verkefnisins, en óvenjulega er austlendingurinn Richard Blake (Robert Young) nokkuð hæfileikaríkur eins og hann sýnir strax í skemmtilegri en spennandi brjóstmynd. Báðar ráðamenn keppa um systur Creightons Sue (Virginia Gilmore) sem - aftur ekki venjulega - virðist alveg eins fær um að sjá um sjálfa sig og allir karlmenn. Félagsskapurinn milli mannanna þriggja, kómískir þættir þar sem óviljandi kokkur og ýmsar grófar og steiktar tegundir, og frábærlega leiknir léttrómantískir þættir ráða ríkjum á fyrsta þriðjungi myndarinnar og minntu mig meira á "Red River" eða "Only" eftir Howard Hawks. Angels Have Wings" en flestir Lang - en þeir eru svo vel leiknir og hasarinn gengur svo eðlilega fram að það skiptir ekki máli og breytir ekki ánægju okkar - ef það breytir kannski væntingum okkar - eins og algengari Langian þemu í reimt fortíðin, myrku leyndarmálin og gríðarleg aðdráttarafl auðveldari, eyðileggjandi og illsku leiðanna koma að ráða seinni hluta myndarinnar. Gömlu vinir Shaw koma aftur til að ásækja hann þegar vagnalestin og vírar hennar fara vestur; árásir aukast á mannskapinn og Shaw þarf að glíma við það, ef eitthvað er, sem hann á að segja Creighton frá pyntuðu sambandi sínu við Jack Slade (Barton MacLane), leiðtoga útlaganna. sviðum til vestrænna staða, þetta er fyrir peningana mína auðveldlega besti vestri Langs og ein af hans bestu myndum, sem miðlar á jafn öflugan hátt og allar myndir hans hörmulega vanhæfni manna til að flýja fortíð sína og byggja upp nýja framtíð. Scott er eins góður og ég hef séð hann, sýnir meira með örfáa auga en margir leikarar geta gert í málsgrein í samtali, og restin af leikarahópnum er einstaklega fín. Hið óumflýjanlega uppgjör á milli fyrri glæpalífs Shaws og hugsanlegrar framtíðar hans er ótrúlegt og kemur á óvart jafnvel fyrir langvarandi Lang hollustu eins og mig; og jafnvel árið 1941 virðist sem enginn staður hafi verið merkingarfyllri á jaðri siðmenningarinnar en rakarastofan og rykug gatan fyrir utan. Þú getur rakað þig, þér getur liðið eins og nýr maður, en þú getur í raun aldrei verið það svo lengi sem gömlu böndin halda aftur af þér. Snilld.