Smelltu, brakaðu, popp! Hið ögrandi hljóð af hverri breytingu á myndavélarhorni. Og svo ekki sé minnst á hvítu blikkana og klipptu endalokin á næstum hverri talaðri setningu. Hvað í ósköpunum voru þeir að gera í klippistofunni? Eða gæti verið að þessi nálgun hafi verið viljandi? Svo sannarlega ekki. Hvaða tilgangi gæti það þjónað? Þrátt fyrir alla tæknilega annmarka er þetta áhugaverð mynd sem sýnir dag í lífi Joe, hrekkjusvín, staðráðinn í að vinna sér inn 200 dollara fyrir barnshafandi vinkonu konu sinnar. Joe Dallesandro er framúrskarandi sem hæglátur, aðgerðalaus, afslappaður ungi maðurinn sem er tilbúinn að láta hinn aðilinn tala mest á meðan hann hlustar með fjarlægu augnaráði. Sagan er fábrotin og skrítin og skrásetur óvissa líf sem leidd er af manni sem treystir á frjálslegt kynlíf á götum úti til að styðja unga eiginkonu sína og barn. Eitt er víst að Joe er óhamingjusamur þegar kemur að því að afklæðast fyrir kynlíf eða sitja fyrir listamanni. Það er skiljanlegt, því hann er með myndarlegt andlit og álíka fallegan líkama. Það er atriði í myndinni sem er ótrúlega áhrifaríkt. Það er ekkert hljóð, engin samræða. Joe nakinn húkir á gólfinu og gefur litla barninu sínu tertumola. Það er fallegt æðruleysi og blíða fangað á þessum rólegu augnablikum. Önnur vettvangur af skemmtilegum áhuga er sá þar sem Joe leitar í örvæntingu eftir 100 dollara láni hjá vini í líkamsræktarstöðinni og kemst að því marki að hann spyr í mjög hringlandi nálgun. Joe reynir að lítur áhugasamur út en er hikandi í samtali sínu þegar listamaður gefur honum stanslausa ferilskrá af grískri og rómverskri list. Það er undanfari annars tækifæris þegar Joe losar sig við fötin sín og stillir sér upp sem diskuskastarinn í sönnum klassískum stíl. Í lok myndarinnar fáum við þá tilfinningu að við höfum kynnst Joe nokkuð vel. Eftir allt saman hefur hann afhjúpað meira en sál sína.