Jessica Bohl leikur Daphne, kynferðislega bráðþroska úthverfaunglinginn sem glímir við helvítis menntaskólann. Nágranni Daphne er Buddy (Richard Brundage), þunglyndur miðaldra maður sem er enn reiður yfir að missa konu sína. Daphne laðast að heimi vændis vegna þess að það lofar að lækna hana af varla löglegum leiðindum og einmanaleika. Þegar Buddy sviptir Daphne leyndarmálinu sínu, ræður hann hana til að hjálpa sér að sætta sig við missi eiginkonu sinnar. Öll myndin gerist á Hotel Duncan, en samt eru upplýsingar um sögu hverrar persónu afhjúpaðar með samræðum og endurlitum. Ráðning þeirra nær hámarki með lokahnykk sögunnar. Báðir leikararnir skilja sannarlega og verða þeirra sérstöku persóna, sem skilar sannfærandi, einlægri frammistöðu. Efnafræði þeirra á skjánum, sem er mikilvæg fyrir alla myndina, er ósvikin. Samræður myndarinnar eru náttúrulegar, raunverulegar. Rithöfundurinn, Gorman Bechard, vann án efa heimavinnuna sína vegna þess að allar tilvísanir eiga við um iðnað og persónu sem hæfir aldri. Daphne er greind en samt greinilega enn átján ára gömul. Buddy er kannski miðaldra, en samt ekki hin ýmsu barnalegu týpa sem venjulega er sýnd í kvikmyndum. Samtal Daphne og Buddy fjallar fyrst og fremst um örvæntingu þeirra og gremju út í lífið, en er samt kómískt á réttum tímum. Þrátt fyrir að almenn stemning sé mjög afslöppuð hefur samræðan sína eigin fjöru, sem neyðir áhorfendur til að verða samúðarfullir við aðstæður persónunnar og óþægilegar við beinskeyttar dónaskapur þeirra. Ótrúleg hljóðrás fangar svo sannarlega kjarna myndarinnar. Hvert lag ræður tilfinningum, sem í raun stuðlar að senum og persónum. Jafnvel fyrir hendi óháð myndinni, lýsir safnið sannarlega meginþema You Are Alone-- einmanaleika. Þú ert einn er minna hefðbundið verk sem fjallar um hugmyndir sem venjulega eru ekki talaðar. Örugglega þess virði að sjá þetta er svona umhugsunarverð kvikmynd sem neyðir þig til að efast um eigin þröskuld einmanaleika.