Kannski villtasta útúrsnúningurinn á ferli Alfred Hitchcock er þessi beinskeytta gamanmynd leikstjórans, sem parar Carole Lombard við Robert Montgomery þar sem par sem uppgötvar mistök hafa ógilt hjónaband þeirra. Hvar standa þau í raun og veru hvort við annað? Öfugt við það sem aðrir segja, þá ER spennuþáttur hér: Hugmyndin um að þessir tveir ömurlegu menn gætu sloppið hvort af öðru, frjálsir til að valda öðrum, óverðskulduðum maka sínum hræðilega. tjáir sig hér um það hversu ömurlega Ann Smith frá Lombard leikur sér í þessari mynd, því hlutverk Montgomery er jafn mikið á hælunum. Hann höndlar Ann, grípur til vitna, skammar skjólstæðinga - bara svona lögfræðingur sem lætur fagið sitt heita. Ann er að sjálfsögðu yfirlætisleg líka, sú tegund eiginkonu sem heldur manninum sínum í gíslingu frá vinnu í sex daga vegna lítils deilna, og kemur með hluti eins og það sem hann gerði í París þegar hann var tvítugur og hafði ekki einu sinni hitt hana ennþá. "Ég fyrirgaf þér það!" segir hún, eins og það hafi verið stórt af henni. Fyrir Davíð er ógilt hjónaband tækifæri til að hafa smá ólöglega ánægju með „húsmóður“ sinni áður en hann hnýtir hnútinn fyrir fullt og allt. Fyrir Ann er þetta tilraun til kynlífs fyrir hjónaband sem verður að hrekja frá sér með kampavínsflösku upp að höfðinu, fylgt eftir með brottrekstri úr íbúð þeirra og lífi hennar. Æxlin virðist ekki falla langt frá trénu, þar sem móðir Ann er hneyksluð í apóplexíu þegar hún kemst að því hvað Davíð reyndi að draga: "Ó, greyið barnið mitt! Guði sé lof að faðir þinn er dáinn!" Þetta er sjaldgæf góð lína í þessari hláturlausu, óviðkunnanlegu gamanmynd. Þú getur kallað þetta dæmi um "endurgifta gamanmynd", þar sem hjúskaparböndum er mótmælt til að vera áréttað. Þú getur líka kallað þetta dæmi um það sem Roger Ebert kallar „fávitasamsærið“ þar sem söguþráðurinn er háður því að aðalpersónurnar hagi sér eins og hálfvitar. Hitchcock virðist hlæja að ströngu bandarísku siðferði, en getur í raun ekki gert mikið meira við það en grínlausa senu þar sem eldri hjón eru hneyksluð af háværum pípulögnum. Lombard lést innan árs frá útgáfu þessarar myndar; það var síðasta myndin hennar sem hún lifði til að sjá. Þvílík synd að það hefði ekki getað verið eitthvað betra! Hún var líka yfirþyrmandi í „My Man Godfrey“, en á svo viðkunnanlegan hátt þurfti maður ekki bara að fara með henni heldur vildi maður það. Hér spilar hún fyrir hlátur sem er ekki til staðar á meðan hún brýtur kótilettur Davíðs aftur og aftur á sadískan hátt. Montgomery rekur augun mjög líkt og Groucho, rannsókn í smugitude. Það eina almennilega almennilega í þessari mynd sem varir í meira en nokkrar sekúndur er Gene Raymond sem lögfræðingur Davids Jeff Custer, sem gerir leikrit fyrir Ann og leikur með sóma og velsæmi. Raymond undirspilar mörg viðbragðsskot sín, og jafnvel drukkinn senu, allt til góðs.***SPOILER***Svo almennilegur gaur er Jeff að Ann endar með því að hafna honum fyrir að berjast ekki við David eftir að hún ýtti honum í árekstra og hringdi í hann. Custer "hlaup af hlaupi". Jeff fer af vettvangi og skilur Ann og David eftir saman fyrir framtíðarmorð-sjálfsmorð þeirra. Hér er einn Custer sem tókst að flýja fjöldamorð!***SPOILER END***