Ég var ekki hrifinn af graffiti listamanninum, þrátt fyrir listræna (aka. low budget improvisation) skírskotun. Það er lítið um samræður og að minnsta kosti fyrir mig varð ég fyrir vonbrigðum með að það gæfi ekki meiri heiður eða kyndi verk skæruliðalistamanna á borð við þessa. Þess í stað var þetta saga sem nær yfir kunnuglegt svæði. Tveir krakkar sem gera lítið annað en að merkja byggingar verða vinir, merkja maka og að lokum gera tilraunir með samband. Þeir virðast vera andstæður, frekar óþægilegar saman. Lítið er útskýrt um bakgrunn þeirra og hlutirnir á milli ungu mannanna tveggja gerast á miklum hraða (þó ég skilji þetta því það eru ekki nema 70 mínútur eða svo). Það hefur verið óteljandi fjöldi svipaðra söguþráða og framleiðslu á undanförnum árum að því marki að svið óháðrar kvikmyndar er farið að verða jafn mettað af þessari tilteknu frásögn rétt eins og meginstraumurinn er orðinn mettaður af þessu og fleira. Margt af myndinni kann að leiðast áhorfandinn sem þarf tafarlausa samræðu og tilgang. Aðalpersóna þessarar sögu (að minnsta kosti mikið), framkvæmir venjur sínar með næstum engum samræðum, engum innsýn og engu öðru til að bera áhorfandann. Og fyrir stuttmynd vildi ég að þeir hefðu getað komist að efninu miklu hraðar. Það, fyrir utan dæmigerða söguþráðinn, pirraði mig. Samt var eitthvað um augnabliks innsýn í daglegar venjur að minnsta kosti tveggja veggjakrotslistamanna, jafnvel þó að mestur tíminn hafi verið frekar óupptekinn tími. Mælt með ef þú ert þreyttur á almennu vitleysunni og hefur ekkert á móti indie mynd og hefur sumir hafa áhuga á þessu neðanjarðar, borgarlistformi. En þú verður virkilega að horfa á það sjálfur, því þetta virðist vera einn með áunnari smekk. Skoðaðu Transit til að fá nýlegar indie-myndir sem snúast um graffiti listamenn.