Jim Carrey er sérstakt húmorsmerki og persónulega finnst mér hann frábær leikari (Eternal Sunshine, til dæmis). Hins vegar er þessari mynd væntanlega ætlað að vera ekkert annað en Jim Carrey farartæki, svo hafðu strax í huga að ef þú gerir það ekki Mér finnst gamanleikstíll hans ekki fyndinn, þú munt sitja með grýttan andlit í gegnum þessa mynd, þar sem hún hefur EKKERT annað til að mæla með henni. Jafnvel þó þér líkar gamanmynd Carreys, þá er ég ekki viss um að þér finnist þessi mynd skemmtileg. Ég fór að sjá hana á laugardagskvöldi klukkan 22:30 og áhorfendur voru svo sannarlega tilbúnir að hlæja. Þeir flissuðu í gegnum trailerana, sem voru ekkert sérstaklega fyndnir, en þegar kom að myndinni, grýttur þögn. Ég held að hún hafi vakið um fimm alvöru hlátur. Vandamálið við myndina er að hún veit ekki hvað hún vill vera. Það getur ekki gert upp hug sinn hvort það er að fara í slapstick eða alvarlegt. Ef hún væri heimskuleg í gegnum tíðina væri hægt að fyrirgefa hana en (ég býst við) hún er líka að reyna að benda á sambandið á milli aðalpersónanna tveggja. Sterka hlið myndarinnar er biðin og það var fullt af möguleikum hér. En þetta byrjaði ekki fyrr en um það bil hálfnað og var að mestu óþróað. Á meðan þarftu að sitja í gegnum fyrstu ógurlegu 40 mínúturnar þar sem líf þeirra hjóna versnar. Fjórir aðskildir hópar gengu út úr þessari mynd á meðan ég var þar, og ef sambýlismaður minn hefði ekki beðið mig um að halda í burtu frá húsinu (kærastan hans hafði nýkomin úr mánaðarlöngu fríi!), ég hefði gert það sama. Og á öllum 25 árum mínum í bíó, hef ég gert það einu sinni áður.