George Cukor leikstýrir þessari hágæða spennusögu í leikhúsheiminum með sinni venjulega næmu en þéttu snertingu. Frammistaða Ronalds Colman, sem skilaði honum Óskarsverðlaunum, stendur enn uppi þrátt fyrir nokkur ofmetin augnablik það er erfitt að gleyma draugalegu ásjónu hans þar sem hann þeysir stefnulaust um félagslegar aðgerðir og reynir að finna tilgang í lífi sínu. Það er fjöldi áhugaverðra undirtexta og Cukor gerir frábært starf við að gera þá skýra án þess að þvinga neitt of mikið. Handritið eftir Garson Kanin og Ruth Gordon er frábært, blandar saman hinum svæfða leikhúsheimi við svívirðilegan heim götunnar og notar ítarlega þætti úr "King Lear" Shakespeares sem tilvísun í bæði meginþema myndarinnar um afbrýðisemi og þráhyggju persónu Colmans um sjálfsmynd. . Ýmislegt áhugavert við þessa mynd yfirborðslega mætti ​​vísa henni á bug sem of fáránlega meðferð á hversdagslegum vandamálum leikara. Með öðrum orðum, ef leiklistin krefðist slíkrar fullkomnunar á einstaklingseinkennum, þá myndum við fljótlega fá útbrot af geðrænum leikara sem elta göturnar. En ég held í rauninni ekki að aðaláhugamál þessarar sögu sé leiklist eða starfið/leiklistin í sjálfu sér. Ég held að barátta Anthonys tákni víðtækari tilvistarspurningu, djúpt grafna óvissu um sjálfsmynd. Það er lykill, finnst mér, í sambandi hans við fyrrverandi eiginkonu sína Brittu (Signe Hasso). Hann segir að hann hefði aldrei eða hefði getað orðið góður leikari án innblásturs hennar. Og á öðrum tímapunkti segir hann beinlínis að mikil samsömun hans með hlutverkum sínum hafi byrjað þegar hann giftist henni. Ég er ekki viss um hvað ég á að gera um þetta en mér sýnist þetta mikilvægt, sérstaklega vegna þess að það er þráhyggja hans í garð hennar og afbrýðisemi í garð hennar sem að lokum ýtir honum yfir toppinn. Kannski er vísbendingin um að Anthony hafi sett sjálfan sig í hættu með því að fara í alvarlegt samband. Hjónaband felur í sér „sameiningu sálarinnar“ í hefðbundinni hugmyndafræði. Það er óvenjulegt að karl- og kvensöguhetjurnar séu skilin í upphafi myndarinnar. Það er ekki alveg fordæmalaust (gamanleikur Hawks, "His Girl Friday" kemur m.a. upp í hugann), en hún er óvenjuleg og sennilega merkileg, sérstaklega í ljósi þess að þau lenda ekki í því að leysa rómantískan aðskilnað sinn. Á vissan hátt gæti myndin verið að gefa í skyn að afbrýðisemi sé önnur tegund af sjálfsást.