Ég vildi að ég gæti sagt þér að þessi mynd er jafn spennandi og kenningarnar sem hún aðhyllist. En ég get það ekki. Önnur tegund hefði getað komið og stökkbreytt á meðan ég beið eftir einhverjum aðgerðum. Fyrir svo umdeildan mann lifði Darwin hinu hefðbundnasta lífi. Ef þú vissir ekki af vitlausu kenningunum gætirðu næstum talið hann vera frímerkjasafnara. Kvikmyndaframleiðendurnir hafa dæmt Darwin sem daufa sem gerir honum óþarfa. Jafnvel þegar hann missir vitið í stuttu máli vegna þrotlausrar kenninga sinnar, var það ekki áhugavert að horfa á. Kannski eru miklir hugsuðir dauft fólk? Ég veit ekki við hverju ég bjóst: sérvitringur sem slær á enni með villt hár og augu sem aðhyllast ást sína á öllu sem er lík, glampi brjálæðis sem streymir frá rúðóttri enni? Langhærður einsetumaður sem babbaði við dýr? Höfuðvöggandi brjálæðingur með augu upplýst eins og sannleiksljós? Allt ofangreint hefði verið frábært. Þetta eru kvikmyndirnar fyrir Scorsese sakir. En það var ekkert af því. Engar eldingar, engar þrumur, engin furða, engin lotning. Bara Paul Bettany og Jennifer Connelly nýkomin frá Subtle as Breath School of Method Acting. Ég ímynda mér að einhver með hugmyndir Darwins hafi verið með heila eins og hraðlest, svo hvers vegna sló þessi mynd bara áfram - chug chug chug - eins og hægur vetur? Vonbrigðin eru ómæld.