Spoiler viðvörun þó að ég telji að þessi hafi verið skemmd úr dósinni Það er erfitt að ímynda sér að kvikmynd með þessum stjörnum, úr þessu stúdíói, gerð á þessum tíma, gæti verið svo hræðileg, en hún er það. Það er langstærsti galli myndarinnar að hún meikar bara engan sens. Bandaríski ríkur ekkjumaðurinn Penn Gaylord lætur litlu dóttur sína „í stjórn“ og fer til fyrri heimsstyrjaldarinnar þar sem hann er drepinn. Síðan blikkar fram í dag (1942) og algjört rugl. Systurnar þrjár eru fyrir rétti þar sem þær eru sagðar hafa eytt síðustu tuttugu árum og einhver skíthæll að nafni Barclay er að reyna að taka heimili þeirra frá þeim. Þetta er bara byrjunin á endalausri röð ósvaraðra spurninga sem samanstendur af handritinu, fleiri göt í því en The Warren Report. Hvað varð um Gaylord örlögin? Ef viljinn er hálfs milljarðs virði, hvers vegna hefur heimili fjölskyldunnar farið úr glæsilegri höll í húsið á The Munsters? Hver í fjandanum er þessi Barclay trúður? Og hvers vegna er hann fær um að taka heimili einhvers frá þeim? Spurningarnar hrannast bara ofan á fleiri spurningar. Hinn venjulega vingjarnlegi og heillandi George Brent er að leika Barclay, sem á óskiljanlegan hátt er algjört torf sem trompar um alla, tekur hvað sem hann vill, sama hverjum það tilheyrir og án samviskubits ; samt virðist enginn nema Fiona (Barbara Stanwick) vera sérstaklega hrifinn af þessu kretin. Hvers vegna? Engum þessara spurninga er nokkurn tíma svarað. Í staðinn fylgjumst við bara með lífi Fionu frá einu lestarslysi til annars, hinn vondi Barclay tekur á brott heimili hennar, auðæfi hennar og jafnvel barnið hennar. Hvað gerir hún? Skjóta hann? Kveikja í honum? Nei, of rökrétt. Í algjörlega ósennilegum uppgjöri, þessi kona, sem hefur aðeins áður rómantísk afskipti af Barclay var, fyrir utan tæknileg atriði hjónabandsins, nauðgun, ákveður skyndilega miðja setningu (bókstaflega) að hún hati hann ekki, hún elskar hann. Og þau munu lifa hamingjusöm til æviloka. Allt í einu, að ástæðulausu í heiminum, er þessari fyrstu kvenkyns fyrirmynd sjálfstæðis og valds umbreytt í venjulega hjálparlausa ökklabeygjuna sem er algengari í kvikmyndum þessa tíma. Já, auðvitað, steldu öllu í heiminum sem tilheyrir mér og ég mun verða ástfanginn af þér. Á hvaða plánetu gerist það? Ég get aðeins giskað á að ástæðan fyrir því að ég heyrði aldrei um þessa mynd áður en ég lenti í henni á Turner er sú að hún var jafn glataður áhorfendum samtímans og hún er í dag.