Nokkrir menn eru skipbrotnir á afskekktri eyju. Þeir eru síðan teknir af geðveikum greifa sem býr þar með litlum hópi þjóna; en í kastaladýflissunni býr hin óheppilega holdsveika eiginkona greifans. The Dungeon of Harrow er nokkurn veginn bíómynd. Áhugaleikararnir ganga allir í gegnum myndina á meðan pirrandi áleitin skora leikur sífellt í bakgrunni. Hinir ýmsu hasarbitar eru allir teknir upp á ótrúlega orkulausan hátt; reyndar er myndin almennt algjörlega sljó. Það virðist bara dragast áfram og áfram. Og jafnvel þó að endirinn sé ekki svo slæmur verður þér erfitt að sjá um það á þeim tímapunkti. Sem dæmi um gotneskan hrylling frá sjöunda áratugnum, þá er þetta algjörlega kjallaradæmi. Ég get því miður ekki mælt með þessum.