Þegar einn af vinum mínum mælti með þessu við mig, sem var að fíflast yfir því hversu vel hún var tekin upp, undirliggjandi þemu og almennt stórmerki myndarinnar, bjóst ég augljóslega við magnaðri, að minnsta kosti skemmtilegri mynd. vera mikil vonbrigðasóun á tíma mínum. Mér skilst að þessari mynd sé ætlað að vera súrrealísk, en jafnvel í súrrealískum kvikmyndum er eitthvað sem festir hana niður, jafnvel þótt það sé aðeins hið minnsta. Þessi mynd fannst aftur á móti þvinguð og fölsk. Margar myndirnar voru óþarfar og þegar ég horfði á það hélt ég að leikstjórinn væri að reyna að vera listrænn. Leikurinn var lélegur og tengslin á milli persónanna voru ekki nærri nógu þróuð. Kannski er það bara ég sem vantar eitthvað sem aðrir gátu séð en ég hafði ekki einu sinni áttað mig á því að það væri einhvers konar aðdráttarafl á milli Dae su og Migo áður en þeir byrjuðu á því eins og kanínur af handahófi hálfa leið í gegnum myndina. Svo aftur, kannski var þessi mynd bara slæm. Ég er ekki á móti ofbeldi í kvikmyndum, en í þessari var næstum allt bara óþarfi. Í gegnum öll bardagaatriðin fann ég hvernig ég hrolli yfir því hversu sársaukafullt klisjukennt þetta var. Og söguþráðurinn? Orðið hlæjandi kemur upp í hugann. Mér þætti gaman ef ég hefði ekki eytt tveimur tímum af lífi mínu í þetta vanhugsaða og fáránlega plott. Þrátt fyrir alla galla myndarinnar bjóst ég við einhverju áhugaverðu til að ljúka henni við lok hennar. Ég ætla ekki að ræða endirinn því ég myndi ekki vilja "skemma" myndina fyrir þá sem ekki hafa séð hana. Bara að samlíkingin "Hvort sem það er klettur eða sandkorn, í vatni sökkva þau eins og það sama." er ekki hægt að nota sem skýringu á öllu. Öll þessi mynd var gerð fyrir sjokksgildi og sjokksgildi eingöngu. Ég vona bara fyrr eða síðar að fólk hætti að vera svona tilgerðarlegt og viðurkenni slæma mynd fyrir það sem hún er. Ég hef séð margar aðrar frábærar kóreskar myndir og það dregur mig niður að fólk hafi hampað Oldboy sem þeim bestu.