Vegna niðurskurðar á fjárlögum er Ethel Janowski (aftur leikin af Priscilla Alden) sleppt af geðveikrahæli (þótt hún hafi drepið sex manns) og afhent Hope Bartholomew áfangaheimilið. Þegar hún er komin aftur snýr hún strax aftur inn í sína glæpsamlega geðveiku hátt og drepur hvern þann sem kemst á milli hennar og matarins hennar.HOLY MOLY! Er þessi mynd ömurleg! Þú veist að þú ert í vandræðum þegar opnu einingarnar byrja og þær eru bara einingarnar úr fyrstu myndinni, greinilega teknar af sjónvarpsskjá. Nick Millard (undir dulnefninu sínu Nick Phillips) ákvað að snúa aftur í heim Crazy Fat Ethel rúmum tíu árum síðar og með kostnaðarhámarki sem sennilega dekkaði kostnaðinn við autt spólu og myndbandsupptökuvélaleigu um helgina. Segjum bara að einstakur stíll Millard skilar sér ekki vel í myndband. Í alvöru, ég hef gert heimamyndir með meira framleiðslugildi en þetta. Og Millard reynir að draga mynd úr fyrstu myndinni (sem lítur út fyrir að hafa verið tekin af slitnu VHS eintaki). Alden er aftur góð sem Ethel en myndin er svo óhæf að maður fer að vorkenna henni fyrir að leika í þessu drasli. Ég meina, að minnsta kosti fyrsta myndin reyndi. Hér höfum við enga tónlist, veikari áhrif (ef það er yfirhöfuð mögulegt), skjálfta myndavélarvinnu, hræðilegt hljóð og klippingu sem lítur út fyrir að hafa verið gerð með tveimur myndbandstækjum tengdum. Forðastu þetta hvað sem það kostar!