Mér finnst ummælin um að sýningin sé töff vera aðeins of ýkt. Þegar einstaklingur kemur til að horfa á sjónvarpsþátt, hverju horfir hann eftir? Það er til að njóta þess að hann horfir á þátt, nema hann/hún sé gagnrýnandi eða manneskja sem greinir sögu. En flest okkar erum það ekki og horfum á þættina til að slaka á og njóta. FULL HOUSE er tilvalinn þáttur til að horfa á eftir erfiðan dag á skrifstofunni/skólanum. Það fær þig til að hlæja og það er ekki bara húmor. Já, Tanner fjölskyldan er fullkomin fjölskylda, fullkomlega ímynduð fjölskylda. Ef einhver slík fjölskylda væri til í raunveruleikanum væri hún okkur fyrirmynd til að fylgja. En þetta er sjónvarpsþáttur, en ekki alvöru fjölskylda, og það er ekkert athugavert við að sýna ímyndaða fjölskyldu í sjónvarpi. Sú staðreynd að þátturinn gæti keyrt svo lengi sýnir okkur að fólk naut þess að horfa á hann, hvernig sem ummælin verða síðar. Annar góður punktur við þáttinn er að hver einstaklingur á hvaða aldri sem er myndi ekki bara njóta þess að horfa á hann, heldur myndi taka til baka skilaboð þó barnaleg sem skilaboðin séu. Þessar viðræður Jesse við Michelle eru ákaflega átakanlegar, ef manni finnst þetta ekki barnalegt. Á heildina litið myndi ég segja að eftir að hafa horft á hverja sýningu á Full House, þá er ánægju í hjarta þínu sem er sjaldan til staðar eftir marga aðra þætti.