Þegar ég horfði á That Lady In Ermine var ég að velta fyrir mér hvað Betty Grable væri að gera í verkefni sem virtist ætla Marlene Dietrich að gera. Einhver hjá 20th Century Fox gæti hafa ákveðið að eitt kyntákn sé jafn gott og annað. Darryl F. Zanuck hefði átt að vita betur. Betty leikur ítalska greifynju frá 19. öld þar sem hersveit ungverskra hússara hefur ráðist inn á lénið undir stjórn Douglas Fairbanks, Jr. fræga ættartré, sér ekkert smá líkindi í Doug núna og öðrum innrásarmanni um 300 árum áður sem hún tókst á við þegar herir brugðust. Auk þess hefur núverandi Betty verið gift Cesar Romero og innrásin hefur komið á mjög óhentugu augnabliki, áður en hlutirnir hafa verið fullgerðir. Það mun gefa hverjum sem er slæmt viðhorf, ég ábyrgist. Fersk, heilnæm öll American Betty er EKKI leikkonan til að gera tælandi og dularfulla. Marlene Dietrich gæti hafa sett þetta yfir, en með Betty fellur það flatara en forsetaframbjóðandinn í gær. Hún og Fairbanks hafa alls enga efnafræði, þó að Doug sé eins heillandi og alltaf og einhver sem ég get horft á í hverju sem er. Frederick Hollander og Leo Robin sömdu lagið fyrir þessa mynd og This Is The Moment hlaut Óskarstilnefningu fyrir besta lagið. Það eina tækifæri Lady In Ermine á Óskarsverðlaunum féll í skaut Buttons And Bows. Ernest Lubitsch lést á miðri leið myndarinnar og Otto Preminger kláraði That Lady In Ermine. Ég trúi ekki að Lubitsch hafi haft Grable í huga fyrir forystuna hér. Ekki heldur þú ef þú sérð That Lady In Ermine.