Ég bjóst ekki við kraftmikilli kvikmyndaupplifun "Girlfight". Það er Indie; lággjalda, engir stórir leikarar, nýnemi leikstjóri. Ég hafði heyrt að það væri gott, en ekki svona gott. Karyn Kusama, sem er staðsett í nútímalegu, þjóðernislegu, verkalýðsstétt Brooklyn, hefur unnið ótrúlega vinnu við að fanga hversdagslega baráttu latneskra borgara. Diana, söguhetjan, situr af reiði og slær út á jafnaldra sína í menntaskóla og lendir í vandræðum með skólann og vini sína. Hún er alin upp af einstæðum föður sínum, sem virðist elska hana og bróður sinn, en beitir ströngu, kynbundnu tvöföldu siðferði á börn sín. Tvöfalt siðgæði föðurins er sýnt af því að Tiny, bróðirinn, er að fara í hnefaleikakennslu í líkamsræktarstöðinni á staðnum, en Díönu er neitað um svipaða iðju. Í erindi í ræktina til að hitta Tiny er Díana heilluð af hnefaleikum. Tiny líkar ekki við hnefaleika, svo hann og Díana skiptast á stöðum; hann fær peningana frá pabba og gefur Díönu þá til að taka lærdóminn í hans stað. Þetta er í raun og veru góð mynd, þar sem Díana stækkar og lærir um sjálfa sig í gegnum hnefaleika, hittir gaur og tekur á mjög alvarlegum málum höfuð- á. Það er engin fliss, „allt sem getur farið rétt fer rétt“ upplausn a la „Bend It Like Beckham“. Raunveruleikinn og tilheyrandi persónuleg mál eru of stór fyrir klappaályktanir, en að mínu mati er "Girlfight" betri og fullnægjandi mynd fyrir hana.