Ég er ekki að trufla slælegi þáttastjórnendurna, né heldur tortryggni, sjálfsréttláta afstöðu sem höfundar þessa vitleysu taka. Það sem mér er illa við er að langflestir þættirnir eru falsaðir. Það kæmi mér ekki einu sinni á óvart ef ALLIR þættirnir væru settir á svið. Þess vegna er þetta ekki raunveruleikaþáttur heldur eitthvað mun verra jafnvel en Oprah: sorpsjónvarp með núll kommu núll skírskotun. Eins og dagleg sápuópera í sjónvarpi en með meiri hasar og slagsmálum og minni söguþræði. Forsenda þess hefði reynst frábær - ef hún hefði bara verið framkvæmd án þess að svindla á áhorfandanum. Ef þessi hugmynd væri aðeins laus við allar lagalegar flækjur/gildrur sem myndu örugglega hljótast af því sem myndi gerast með raunverulegt fólk, og því sem að lokum kemur í loftið. Þess vegna var eina leiðin til að búa til þennan """raunveruleikaþátt""" að fá frekar örvæntingarfulla leikara og láta þá spuna (og hvað þetta er aumkunarverður og ósannfærandi spuni oftast!). Ætti þetta ekki að vera augljóst öllum sem hafa lokið grunnskóla? Flestar umsagnir sem ég les hér nefna ekki einu sinni að eitthvað af þessu sé falsað, hvað þá að allt gæti verið það. Óskhugsun eða bara takmarkalaus barnaskapur? Leikararnir sem ráðnir eru í þennan aumkunarverða þátt eru eins konar atvinnulausir leikarar sem bíða ömurlega á borðum og bíða spenntir eftir símtali úr spjallþætti (eða þessu rugli), sem er þegar þeir fá loksins tækifæri að græða nokkur hundruð kall. Ég þekkti meira að segja eina leikkonu (í hlutverki "svindlara") sem ég sá árum áður í "The Jerry Springer Show". Og ég sá bara 6-7 þætti af "Cheaters". Hversu margir fleiri af þessum tapleikurum eru það sem komu fram í Springer og "Cheaters" sem ég veit ekki einu sinni um? Hins vegar að bera "Cheaters" saman við Springer er ekki sanngjarnt við þann síðarnefnda. Springer sýningin er ekki öll fölsuð; Stór hluti þáttanna er ósviðsettur - þess vegna oft mjög skemmtilegur. Það er ekkert gildi að finna í "Svindlara", nema þú sért erfiður leikari og viljir fá ábendingar um hvernig eigi að bregðast EKKI fyrir framan myndavélina. Framleiðendurnir nota ýmis (mjög ódýr, gagnsæ) brellur til að skapa blekkinguna raunveruleikans, til að gefa myndefni þeirra þann fáránlega heimildarmyndatilfinningu. En þetta er allt í óefni. Á endanum situr hinn gáfaðri lestarflak-leitandi áhorfandi eftir með algerlega hnján. "Professional wrestling" hefur meiri trúverðugleika en þetta.