"Það er allt undir þér komið, Ed?" "Nú færðu að spila leikinn." Daginn sem pabbi fór frá mömmu fór hann með mér að sjá þessa mynd með nýju kærustunni sinni, á opnunardegi í Cinerama Dome í Hollywood. Ég var aðeins fjórtán ára. Ég var ekki einu sinni alveg viss um hvað ég var að sjá, en ég mun aldrei gleyma því, sérstaklega atriðinu með Ned Beatty. Þegar ég horfi á það í dag, þrjátíu og sex árum síðar, gefur það mér enn skjálfta. Faðir minn var mikill Burt Reynolds aðdáandi , þess vegna ástæðan fyrir því að standa í röð í næstum klukkutíma til að horfa á það sem átti að vera 'hasarmynd'. Ég hafði séð tvær myndir í Dome áður en þetta var: "Grand Prix" og "The Song of Norway." Jæja, þetta var ekki beint Mario Andretti eða The Brady Bunch. Eftir að ég yfirgaf leikhúsið fékk ég skelfingu lostinn. En jafnvel á þessum unga aldri kunni ég að meta listsköpunina...og eftir að hafa séð aftur í dag er ég hissa á því að ég stóð enn eftir að hafa séð þessa mjög truflandi en samt einstaklega vel smíðaða mynd .Það er nóg að segja að þetta var áfallaleg reynsla fyrir fjórtán ára barn sem átti enn eftir að kyssa fyrstu kærustu sína. Ég ásaka föður minn ekki fyrir að hafa tekið mig, en það var svolítið mikið fyrir barn að verða vitni að því. Sem fullorðinn maður finnst mér þetta enn frekar truflandi en samt er ég mjög hrifinn af gæðum kvikmyndagerðar.Burt Reynolds sem algjört undur, eins og öll lögmálin...frá Billy Redden sem innræktaða gítarundrið, til Ronny Cox sem skelfingu lostinn tryggingasölumaður...allir standa sig aðdáunarvert. Hljóðgæðin eru óviðjafnanleg, allt frá típandi fuglum til tifandi klukka. Ljósmyndin, kvikmyndatakan...allir tæknilegir þættir þessarar merkilegu kvikmyndar eru fyrsta flokks. Siðferðisspurningarnar sem vakna eru, allt frá því að myrða kynferðislega árásirnar til eftirmála þess að takast á við að drepa manneskju, eru enn jafn djúpstæðar í dag og þær gerðu þegar þessi byltingarkennda kvikmynd var gefin út. Og hinar klassísku röð tilrauna til að lifa af í eyðimörkinni eftir að hafa tekist á við slíka ófyrirséða grimmd eru lífsbreytandi. Þessir fjórir menn, borgarmenn, sem skyndilega standa frammi fyrir aðstæðum sem aldrei hafa ímyndað sér, hækka griðina frá hasar til hryllings. Það er klassískt að vísu. Og endalaust hefur verið vitnað í setninguna „þú ert með fallegan munn“, allt frá Saturday Night Live til óviðjafnanlegra athugasemda um vatnskælir í vinnunni, þessi mynd er án efa stór hluti af samfélagslegri poppmenningu okkar... jafn mikið og „Make my day“ eða „I'll be back“ voru nokkru sinni. Svo hvað myndir ÞÚ gera ef þú fyndir vini þína verða fyrir kynferðisofbeldi með byssu af fjallmönnum fjarri lífi þínu í borginni, notalegt rúm, eiginkona og börn? Og ef þú myndir gera ráðstafanir sem Burt Reynolds gerði (og ég hefði gert það sama) myndirðu grafa líkið undir vatninu sem bráðum verður, eða standa fyrir rétti og taka áhættuna þína? Niðurstaðan er: Frelsun skilar. Þú getur farið með það í bankann. Ef þessi mynd kemst ekki undir húðina á þér, þá ertu ekki mannlegur. Jafnvel þótt þú hafir séð þetta áður, leigðu hana aftur og spyrðu sjálfan þig ofangreindar spurningar. Uppáhaldshlutinn minn í myndinni er sá sami: Ed failing to kill the dádýr...þá að breytast. Lífið og ófyrirsjáanlegar aðstæður geta breytt manni. Og ég býst við að það sé það sem þessi mynd snýst um Jon Voight, sérstaklega þar sem Ed skilar bestum árangri hér. Og hann er enn einn af hæfileikaríkari leikurum í sögu Hollywood, frá Midnight Cowboy til mjög vanmetinnar frammistöðu hans sem Franklin D. Roosevelt í Pearl Harbor, leikur hans lyftir myndinni upp á annað stig. Klífur í klettunum í rökkri, skelfingu lostinn og staðráðinn í að gera það rétt. Það þarf að sjá til að hægt sé að trúa því. Ég ábyrgist að hjartsláttartíðni þinn hækki á nýtt stig. Hröðugur, spenntur, spenntur og þétt dreginn eins og banjóstrengur, þetta er siðferðisleikrit sem spyr spurninga sem enn eru eftir í dag. Tímarnir breytast, en val okkar sem manneskjur hefur ekki gert það. Tíu af hverjum tíu stjörnum.