Shohei Imamaura's Black Rain var gefin út árið 1989 rétt við upphaf alnæmisfaraldursins, staðreynd sem gefur myndinni um hæga hrörnun fórnarlamba Hiroshima geislunar aukið álag. Svarta rigningin í titlinum vísar til samsetningar ösku, geislavirks niðurfalls og vatns sem féll einum eða tveimur tímum eftir sprenginguna. Það hafa verið aðrar bækur og kvikmyndir um varp kjarnorkusprengjunnar en engin eins einstök og öflug og þessi. Myndin er byggð á skáldsögu eftir Masuji Ibuse sem safnaði upplýsingum úr viðtölum og dagbókum fórnarlamba sprengju í raunveruleikanum og sýnir hvernig heil fjölskylda verður fyrir áhrifum sálræns og líkamlegs af sprengjunni árum eftir upphaflegu sprenginguna. Þetta er skelfileg sýn en sú sem endurómar djúpri samúð með mannkyninu. Myndin hefst í Hiroshima 6. ágúst 1945 þegar hermenn og óbreyttir borgarar sinna venjulegum daglegum athöfnum sínum. Allt í einu blikkar geigvænlegt ljós og þrumandi hljóð heyrist. Næstum hver einasta bygging eyðileggst eða skemmist óviðgerð. Fyrsta kjarnorkusprengja sem varpað hefur verið á borg er nú hluti af sögunni. Eftirlifendur verða einhvern veginn að endurræsa líf sitt, ókunnugt um hrikalegar afleiðingar sprengjunnar. Sagan er tekin upp í svörtu og hvítu svörtu og fjallar um Yasuko (Yoshiko Tanaka), unga konu sem er lent í geislavirku rigningunni þegar bátur hennar heldur aftur til borgarinnar til að leita að vinum og ættingjum. Í Hiroshima sýnir Imamura okkur óafmáanlegar myndir sem eru eftir með okkur: ungur drengur með húð hangandi af líkama sínum biður bróður sinn að þekkja hann, eldri maður er í tárum yfir vanhæfni sinni til að losa son sinn úr hrúgum af rusli, móðir. er í kvölum þar sem hún ruggar svartan líkama barns síns. Þegar fjölskyldan snýr aftur til sveita sinna breytist líf Yasuko að eilífu. Hún sér vini sína deyja í kringum sig og bíður eftir óumflýjanlegum geislaveikindum sem hafa þegar haft áhrif á frænda hennar Shigematsu Shimuza (Kazuo Kitamura) og frænku Shigeko Shimuza (Etsuko Ichihara). Fjölskyldan þykist aðeins hafa viðskipti eins og venjulega og neitar því að sprengjan hafi haft áhrif á Yasuko. "Hún gleymdi hvernig Hiroshima og Nagasaki voru eyðilögð. Allir gleymdu því. Þeir gleyma helvítis eldinum og fara á fjöldafundi eins og árshátíð. Mér leiðist það," segir vinur Katayama (Akiji Kobayashi). Yasuko innbyrðir harmleikinn, skammast sín fyrir að vera öðruvísi en aðrir og sekur fyrir að hafa verið menguð. Þegar frænka hennar og frændi reyna að finna henni eiginmann neita gjaldgengir mennirnir að giftast henni vegna gruns um heilsu hennar, jafnvel þó Shigematsu hafi afritað hana dagbók til að sanna að hún hafi ekki verið beint fyrir sprengjunni. Eini skjólstæðingurinn sem henni líður vel með er annar skemmdur maður, Yuichi (Keisuke Ishida), sem fær kvíðakast í hvert sinn sem hann heyrir öskur í vél. Í lokin kemur fegurð lífsins alltaf svo hverfult í ljós þegar Yasuko fer að tjörninni og sér sjón sem hún hefur þráð alla ævi, kóngakarpinn hoppar í vatninu, glettnislega eins og að segja að handan örvæntingar enn gleði. Því miður heyrum við í útvarpinu yfirlýsingar stjórnmálamanna um að hafa notað sprengjuna enn og aftur í Kóreustríðinu. „Menn læra ekkert,“ segir Shigematsu. "Þeir kyrkja sig. Óréttlátur friður er betri en réttlætisstríð. Af hverju geta þeir ekki séð?" Svarta regnið frá Immamura hefur vonandi leyft okkur öllum að sjá betur.