Sá þennan notaða DVD ódýran og fékk hann fyrir grín. Ég hafði nýlega líka fundið "The Octagon" á DVD og keypti hann til að rifja upp, eftir að hafa séð hann í leikhúsi sem unglingur og elskaði hann á þeim tíma. Vandamálið núna við að „fara aftur“ í þessar amerísku karatemyndir er að ég hef síðan þá séð svo margar Hong Kong og taílenskar hasarmyndir, þar sem bardagaatriðin eru löng, hröð og hrífandi. Ég er sérstaklega að hugsa um bardaga eins og Jackie og Benny „The Jet“ í lok „Dragons Forever“ eða hringlaga bardaga Tony Jaa úr „The Protector“. Kung-fu tilboðin í Hollywood eru bara ekki „rétt tekin“ og láta jafnvel einhvern með vottaðan hæfileika, eins og Chuck, líta óþægilega út stundum. Og hvað er verra en að berjast í hægagangi? Þá veistu að það leit brjálæðislega út á venjulegum hraða, svo þeir hægðu á því fyrir áhrif. Það undirstrikar í raun hversu fáránlegur andstæðingur lítur út þar sem þeir standa og BÍÐA eftir að fá spark í brjóstið. Greyið Chuck, hann hefur bara enga styrkleika í þessari mynd, né heldur hann fram neinni réttlátri ógn. Berðu það saman við fyrrverandi mótleikara hans Bruce Lee, sem hafði sjarma og viðhorf til að brenna. Þegar Bruce fór á móti einhverjum andstæðingum gætirðu næstum séð loftið í kringum hann brakandi með því sem var að fara að gerast. Í "Breaker, Breaker" virtist Chuck óvart vera að sparka í fólk, með algjöru óbilgirni. Þegar dómarinn kemur til að sjá hann í fangelsi og dæmir hann til dauða, starir Chuck af sorgarsvip, og ég hugsaði „Allt í lagi...hann er að gera þetta „þriðja auga“ einbeitinguna og ætlar að grípa dómarann ​​með því að kl. hálsinn og farðu út úr þessu“, en hann gerir ekkert nema að horfa upp með dúkkueygðum augum. Hræðilegt. Og þó að DVD hulstrið gefi þér von og sýnir aksturstíma upp á 1 klukkustund, 5 mínútur, þá er það í raun 1 klukkustund, 25 mínútur, svo það eru 20 mínútur í viðbót af áhorfsverkjum. Fyrir frábæra bardaga, farðu að horfa á Jackie Chan í fyrstu "Police Story"....bardaginn í verslunarmiðstöðinni í lokin er skíragull......