Ég hafði séð þessa mynd fyrir mörgum árum síðan og hún hafði varanlega áhrif á mig. Því miður, ég hef harðnað við margar kvikmyndir í gegnum árin og bjóst ekki við að verða hrifinn af 'Kaliforníu' þegar ég horfði aftur nýlega. Það gleður mig að segja að hún er jafn óspennandi og áhorfanleg og hún var fyrir tíu árum eða svo. Það er tvennt sem gefur þessari mynd kraftinn. Sá fyrsti er leikarahópurinn. Við höfum ótrúlega truflandi stefnu af ungum Brad Pitt sem Early Grace. Með því að þekkja Pitt, eins og við öll gerum, sem einn langlífasta hjartaknúsara sem Hollywood hefur upplifað, er hressandi að sjá hann leika svona viðbjóðslega, óaðlaðandi persónu. Pitt dregur sýninguna af án þess að grípa til white-trash klisju eða skopstæling, og tekst að vera ósvikinn ógnvekjandi alla myndina. Juliette Lewis er jafn áhrifamikil og hörmulega kærasta Grace, sem leikur persónuna eins og tíu ára stúlku með fertugt líf. reynsla. Lewis nær að vekja meðaumkun (fyrir stöðu persónu sinnar í lífinu) sem og fyrirlitningu (fyrir barnaleika hennar), en hún undirstrikar frammistöðu sína með þeirri næmni sem svo ungur leikari sér sjaldan. Persónulega finnst mér það harmleikur að hvorki Pitt né Lewis hafi verið tilnefnd til neinna verðlauna fyrir frammistöðu sína hér. Duchovony er hæfilega nördaður og barnalegur og Forbes virðist eindregið tortrygginn og lokaður, en báðir leikarar ná að sýna breytingar á persónum sínum á sannfærandi hátt þar sem þær eru jafn forvitnar, fráhrindandi og laðast undarlega að Pitt. þessi mynd grípur okkur í raun um orðtakúlurnar í gegnum gallalausa hraða. Á þeim tíma sem 'Kalifornia' var frumsýnd var Hollywood að gefa út slatta af flottum persónu-reyndar-að-vera-geðrofsmyndum ('Single White Female', 'Pacific Heights', 'The Hand That Rocks The Cradle', 'Blekkt', 'Sofa hjá óvininum' osfrv). Flestar þessar kvikmyndir fylgdu sömu formúlunni, eina afbrigðið var eðli sambandsins milli góðs og vonds. „Kalifornia“ villast í raun ekki of langt frá þessu svæði, en fyrstu tveir þættirnir eru hið fullkomna dæmi um hægsuðuspennumyndina og okkur er haldið á jaðri sæta okkar og bíðum eftir að straumurinn snúist við. Penny lækkar og Pitt er látinn leika brjálæðislega vonda kallinn, myndin skiptir algjörlega um gír og síðustu tuttugu mínúturnar standa ekki alveg undir restinni af myndinni. Sem sagt, aðgerðin er þykk og hröð og upplausnin er hæfileg köld. Baráttunni er lokið, en örin verða alltaf til staðar. Mikið af frásögninni (gefinn af nokkuð vælandi, pre X-files Duchovony) er svolítið tilgerðarleg. Auðvitað er henni ætlað að vera úr bókinni sem blaðamannapersónan Duchovony hefur skrifað, þannig að hægt væri að halda því fram að sjálfsmeðvitaðri frásögninni sé ætlað að vera hnúður að hvers konar tilkomumiklum stíl sem flestir blaðamenn skrifa í. Myndin er að mestu leyti velgengni og er vissulega niðurskurður yfir 90% af spennumyndum síðustu tuttugu ára. Mjög mælt með, en ekki fyrir þá sem eru veikir í maga eða huga. Þessi mynd er truflandi á fleiri en einu stigi. En þá á það að vera.