Að mörgu leyti hin fullkomna kvikmynd. "Ótrúleg ferð" og Horatio Alger sagan koma saman fyrir jákvæðan snúning um hið venjulega niðurdrepandi efni tilvistarstefnunnar. Í rauninni eru erfiðleikar múppanna bundnir við lokalag myndarinnar: "Lífið er eins og kvikmynd, skrifaðu þinn eigin endi, haltu áfram að trúa, haltu áfram að þykjast." Þeir búa til sinn eigin veruleika, sem hefur allar hliðar hverrar epískrar sögu: háleitt markmið í lok þess sem er endilega hindrunarhlaðinn ferðalag; sífellt stækkandi hópur eins hugarfars einstaklinga fyrir félagsskap; viðbjóðslegur hópur illmenna sem eru ekki handan við alla endurlausn; og stórkostleg Hollywood endir vegna þess að í fjandanum geta þeir það. Aðeins Jim Henson gæti náð þessu. Hann gengur á milli tilfinningasemi og heimspeki án þess að sveigja of lengi eða of hart út í hvorugt. Auðvitað virðist það skrýtið að leggja svona þunga í kvikmynd með leikbrúðum, en á endanum eru þær kannski hin fullkomna brúða til að koma þessum punktum á framfæri. Andrúmsloft myndarinnar gerir ráð fyrir hreinni ánægju af Hollywood draumnum, "hamingjusama" endanum, óþarfa myndasögum og að springa í söng á örskotsstundu. Venjulega eru þessir þættir óvægnir við gæði í kvikmyndum, en sjálfsfyrirlitningin sem sagan er flutt á gerir það að verkum að áhorfið er án sektarkenndar. Ein af fáum myndum sem sannarlega er hægt að kalla "hentar öllum aldurshópum." Hinar muppetengdu myndirnar (þar á meðal "The Empire Strikes Back"), þó þær séu girnilegar, snerta ekki hina einföldu þokka þessarar myndar. Tökum sem dæmi tónlistarnúmerið „Hope that Something Better Comes Along,“ dúett Kermit og Rowlf. Skemmtilegur í vaudevillískum kjánaskap sínum, en bendir samt á bítandi mikilvægan punkt um hvatann á bak við lífsval. Ljómandi.