Auglýsingarnar fyrir RAT RACE létu hana líta út fyrir að vera of ung til að ég gæti notið þess, en þar sem kærastinn minn dýrkar þessa mynd (og hljóðrásina) lét ég loksins eftir liggja og horfði á hana með honum í kvöld. Ég læt hann horfa á David Lynch kvikmyndir og alls kyns óljóst indie dót (ég neyddi URBANIA upp á hann nýlega), svo mér fannst ég skulda honum saklausa Hollywood vöru. Ég vildi ekki særa tilfinningar hans, svo ég bjargaði tíkinni fyrir jæja. Já, RAT RACE hefur sín augnablik, en mikið af því pirraði mig. Byrjum á byrjuninni. RAT RACE var markaðssett sem „fjölskyldumynd,“ svo það kom mér svolítið á óvart að uppgötva að fyrsta atriðið snerist um klámmynd. (Ég heyri það núna: "Mamma, hvað þýðir AFRO HÓRAR?") Þessi sena hefur engan tilgang í þessari mynd nema að troða einhverjum óþverra inn í PG-13 mynd.Og á meðan við erum enn á þáttunum í spilavíti, það er frekar þægilegt að allar persónurnar hafi gerst að spila, innan sama tímaramma, rifa sem geymdu gullpeningana. Hvað hefði gerst ef þeir gerðu það ekki? Myndu þessir milljónamæringar fjárhættuspilarar bara sitja og bíða? Og hvernig náðu þeir þessum gullpeningum í raufina til að byrja með? En ég er að pæla í söguþræði sem er nauðsynlegt til að myndin sé til, svo ég mun halda áfram. Um Whoopi og löngu týndu dóttur hennar: þau eru að hittast í fyrsta skipti, en í gegnum alla þrautina ræða þau ekki hvort við annað um sjálfa sig. Hvers vegna gera samband þeirra svo væntanlega flókið? Hefðu þær ekki bara getað verið td móðir og dóttir í fríi saman? Hvers vegna viðskiptin um löngu liðna ættleiðingu? Og af hverju að sýna dótturina sem harða aksturskonu sem er hlekkjað við farsímann sinn sem þarf aldrei aftur samband við fyrirtæki sitt? Gleymdi handritið bara þessum undirsöguþræði og persónueinkennum? Þetta sýnir helsta veikleika þessarar myndar - persónurnar eru ósamkvæmar og skiptanlegar; það er þreytandi þegar allir eru jafn geðveikir og með engin auðkenni. Og annað - atburðirnir eru ekki trúverðugir. Ó, auðvitað geta persónurnar gert nokkra skrítna hluti, en persónurnar sjálfar verða að vera trúverðugar. Tökum THE NAKED GUN (önnur Jerry Zucker mynd) sem dæmi. Frank Drebin á nokkuð ýkt augnablik, en allt sem hann gerir er fræðilega mögulegt í heimi hans. (Jane er líka fyndin, en hún er annars konar fyndin, sem skiptir öllu máli.) Persóna í RAT RACE sem stangast á við náttúrulögmál með því að stökkva upp í hraðlest eyðir öllum trúverðugleika sem myndin kann að hafa; þetta er greinilega ekki alvöru fólk, svo hvers vegna ætti mér að vera sama um það? Annað vandamál sem ég á við RAT RACE er siðferðilegt vandamál. Persónurnar fá sína ferðamáta nánast alfarið með þjófnaði. Ég veit, ég veit, þetta er bara kjánaleg gamanmynd og sömu gjörðir trufluðu mig ekki fyrir fimmtán árum þegar ég sá MILLION DOLLAR MYSTERY, en það er mikið um lögbrot í RAT RACE og það truflar mig núna. Og ég ætla ekki að kafa ofan í alla skemmdarverkin á flugvellinum öðruvísi en að velta því fyrir mér hvort handritshöfundarnir hafi ekki íhugað raunverulegar afleiðingar slíkrar aðgerða; var þessi vettvangur fyndinn fyrir 11. september? Ég skal sleppa yfir ósmekklegu hlutunum varðandi hjartað, eiturlyf fjölskyldunnar og nasista (sem uppbygging og útborgun þeirra virkaði betur í þætti af "Seinfeld"), og halda áfram að kvarta um leiklistina. Rowan Atkinson byrjaði pirrandi og endaði óþolandi; Ég veit ekki hvenær mér líkaði kómísk karakter minna. Og Óskarsverðlaunahafarnir þrír þurfa nýja umboðsmenn. Whoopi kom best út, en hún hafði ekki mikið að vinna með (elskaði koparperman og fjólubláa varalitinn þó); Hluti Kathy Bates var skelfilegur en miskunnsamlega stuttur; Kúba, var...ó, maður. Kúba, elskan, vinsamlegast rekið umboðsmanninn þinn! Eftir INSTINCT og CHILL FACTOR er þetta þriðja verkið þitt (vertu feginn að ég hef ekki séð PEARL HARBOR eða SNOW DOGS) - það er kominn tími til að gefa Óskarinn þinn '97 besti aukaleikari aftur til réttmæts eiganda (Edward Norton, fyrir PRIMAL FEAR) . Leikari af þinni vexti á ekkert erindi við að hlaupa hálfnakinn í gegnum eyðimörkina og láta kíkja á hann af eftirherma Lucille Ball. Lestu meira að segja handritin að kvikmyndunum þínum lengur, eða ertu að grípa í poka og draga næsta verkefni út af handahófi? Það eru aðrir smáir punktar sem trufla mig (hvernig komust Grisham og krókurinn að ránsfengnum svona hratt?), en í grundvallaratriðum, RAT RACE nemur litlu meira en grunnlotu þinni af persónugerðum sem hindrast af handahófskenndum hindrunum á leið sinni að frekar vanmáttugum og óútskýranlegum endi. Gefa þeir peningana til góðgerðarmála? Hvers konar endir er það?!? Já, það er "göfugt" að gera. Skiptir engu um líkurnar á því að krosskynningar/leyfishafar Smash Mouth (segja þær einhvern tímann nei við að selja upp?) haldi ávinningstónleika í miðri New Mexico eyðimörkinni, en hver myndi í alvörunni gera slíkt? Já, þeir segja að það sé ferðin, ekki áfangastaðurinn, sem geri ferð þess virði, en það er engin ferð án áfangastaðar. Ef það væri einhvern tíma dæmi um „rangan hamingjusaman endi“, þá væri þetta það. Hvílíkur endir á mynd sem ég hafði gaman af, þrátt fyrir að ég hafi verið að pæla hér, (ég játa að hafa notið bitans með kúnni og einhverju af Lucy dótinu ásamt persónunni með tungugötuna - í fyrstu hélt ég að hann væri óleysanlegur tal myndi keyra mig upp á vegg, en hann varð uppáhaldið mitt).En eftir því sem kærastinn minn veit, fannst mér RAT RACE frekar fyndið og heillandi.