Þetta er hræðilegt. Persónan Ben Affleck er sjálfhverf og glaðlega sadisísk - kýldu-í-nefið frá fratboy-sadistum. Og hann er hin rómantíska HETJA! Teiknimyndapersóna hans breytist ekki frá upphafi til enda, en peningar hans gera honum á endanum kleift að kaupa hamingju. Ef ég væri sósíalisti myndi ég trúa því að ég gæti ekki trúað því, en ég er ekki sósíalisti. Okkur kapítalistum líkar við smá jólagaldur af og til til tíma. Þetta er ekki galdur. Ég veit ekki hvað það er. Það er bara hræðilegt. Og það er hryllileg sóun á hæfileikum. O'Hara hefur fengið mig til að hlæja hysterískt síðan seint á áttunda áratugnum. Gandolfini. Applegate. Þetta fólk var allt vannýtt. Ef Ben væri utan jöfnunnar, gæti þetta fólk hafa látið sig dreyma um eitthvað frábært.