Því miður tilheyrir Jean Eustache (1938-1981) eins og svo margir einu sinni fremstu franskir ​​kvikmyndagerðarmenn nú á dögum hinna miklu óþekktu sem erfitt er að finna kvikmyndir þeirra og eru ekki gefnar út á alþjóðlegum DVD-diska. Þar sem við erum með gamaldags myndbandabúð í Tucson, fékk ég tækifæri til að horfa á þetta 3 1/2 tíma maraþon meistaraverk sem er ekki leiðinlegt í tíu sekúndur. Þar sem við tölum hér um eitt það mest rædda (og mest kvikmyndir allra tíma sem hafa verið ræddar á umdeildum árum, leyfi mér að segja ykkur að hinir endalausu samræður, sem upphaflega voru dæmigerðar fyrir fyrstu "Nouvelle Vague" af Jacques Rivette eða Alain Resnais, virðast næstum fáránlegar í þessari mynd. Samræðurnar eru í grundvallaratriðum eintölur, aðallega þeir lengstu sem Jean-Pierre Léaud talaði. Einkennandi eiginleiki er að skurðpunktur ræðu tveggja manna er næstum núll. Léaud, eða persónu hans, Alexandre, vill segja meira um sjálfan sig en um þau efni sem hann virðist tala. Því er varla hægt að tala um samskipti í þessari mynd. Það er vel mögulegt að leikstjórinn hafi haft stórkostlega háðsádeilu í huga gegn aðgerðalausri gangsetningu hinna einu sinni svo heitt ræddu pólitísku og félagsfræðilegu hugmynda, en manngerðin Alexandre er til allra tíma, við finnum hann þegar í "Satiricon" eftir Petron, sem verkið er í rauninni mjög líkt "Móðirin og hóran". Alexandre gerir ekki bara ekki neitt, heldur hefur hann þróað eigin tegund frumspeki um fjarveru leiklistar, að minnsta kosti í skilningi ábyrgðar gagnvart samfélaginu sem hann er hluti af. . Hann hæðast að fólkinu sem hleypur í vinnuna klukkan 7 á morgnana, þegar hann er bara á fullu að fá sér síðasta drykkinn áður en hann fer að sofa í íbúð einnar kærustunnar hans sem hann lifir af peningum. Hann getur ekki talað eina setningu án þess að vitna í einn af helstu hugsuðum Nietzsche og Bernanos. Sérstaklega Sartre, sem er sýndur hratt á franska vitsmunakaffinu "Aux Deux Magots", þar sem Alexandre situr líka allan daginn, hlýtur að vera afsökun fyrir lífsstíl Alexandre og samstarfsmanna hans, vegna þess að þeir þjást af tilvistarkreppu af borgaralegri ógleði . Hins vegar virðast vitsmunalegar ræður Alexandre vera frekar gervi-vitsmunalegar og setningarnar og spaugarnar sem hann vitnar í virðast frekar koma úr tilvitnanaorðabók en frá raunverulegum lestri hans á viðkomandi bókum. Það er satt: Þessi kvikmynd krefst afar víðtæka evrópska þekkingu, sérstaklega kunnáttuna um franska tilvistarheimspeki og afleiðingar þess fyrir 68 stúdentabyltingarhreyfinguna, en ef þú hefur þessa þekkingu muntu njóta 215 mínútna lífs þíns með því að stara undrandi inn í sjónvarpið og gráta af hlátri eins og þú. hef líklega ekki gert það í langan tíma.