Eftir að hafa lesið umsagnirnar um þessa mynd byrjaði ég skiljanlega að horfa á hana með miklum efa í huganum um að hún væri í rauninni góð. Hins vegar er þetta ein besta mynd sem ég hef séð í langan tíma. Meirihluti dóma sem ég hafði lesið sagði að flókinn söguþráður gerði það of erfitt að fylgjast með. Og þó að sumir hlutir skilji þig ringlaðan, þá bindur endirinn saman svo marga lausa enda að þér líður eins og að sparka í sjálfan þig vegna þess að þú hefur misst af svo miklu. Það er ekki eins og "Lock, Stock..." eða "Snatch", í þeim skilningi að það er ekki svo fyndið (reyndar er það frekar dimmt) og það er miklu gáfulegra, á þann hátt sem þú sérð hluta af senum frá mismunandi sjónarhornum (og, í einni bestu senu myndarinnar, eyðir Jason Statham fimm mínútum í lyftu í rökræðum við sjálfan sig). Það hvernig hún er svipuð myndunum tveimur sem ég minntist á er að hún er full af eftirminnilegum persónum, nánar tiltekið Statham, sem gefur frábæra frammistöðu sem aðalhlutverkið, og Ray Liotta, sem eyðir mestum hluta myndarinnar í Speedos, en gefur engu að síður frábæra frammistöðu. Ef þú hefur tíma, og hefur tíma á eftir til að hugsa um myndina, og jafnvel horfa á hana aftur, þá byrjar þú virkilega að sjá alla táknmyndina og vísbendingar sem eru settar fram í myndinni. Mér finnst þetta frábært og að Guy Ritchie sé leikstjóri á toppnum.