Þessi mynd byrjar aðeins rólega en fer fljótt í gríngír. Hver „unglingsstúlkna“ þriggja býður upp á sinn trúverðuga, áberandi, ákveðna og skemmtilega persónuleika. Ég hafði sérstaklega gaman af samræðum og samskiptum Keith og Lisu. Ef litið var út fyrir yfirborðslega „aðgerðina“ sem átti sér stað, þá tók persóna Keiths „afblæðingunni“ Lisu af blíðu og yfirvegun. Kómíska þróunin sem fylgdi var líka dregin inn af fagmennsku að mínu mati. David Boreanaz skilar frábærri frammistöðu sem fullorðni karlinn sem kemur sér greinilega í meiri vandræði en hann ræður við. Samræðan var snörp, fljót og flæddi vel. Leikstjóri og rithöfundur þessarar myndar sýndi glöggt hvernig engin aðalpersónanna fékk að gera tilkall til siðferðislegs hámarks eftir allar þær svívirðingar sem þær drógu til sín. Þrátt fyrir að myndin virðist létt á yfirborðinu endurspeglar hún öll gráu svæði þess að verða fullorðinn, mannlegar tilfinningar og löngun.