Trash klassík! Í grundvallaratriðum það sem við höfum hér er saga um nokkra ameríska unglinga (einn karl, ein kvenkyns báðar fallegar manneskjur auðvitað) sem virðast vera andlega tengdir, að því leyti að í hvert skipti sem þeir sofna geta þeir búið í draumum hvors annars og tjáðu innstu þrár hvers annars... held að Mills & Boon uppfylli X-files og þú verður einhvers staðar nálægt markinu. Reyndar er þetta meira eins og óhamingjusamur blendingur á milli einnar af frægu slæmu B-myndum Ed Wood og sérlega kjánalegs þáttar af Melrose Place, svo klár eru tæknibrellurnar og svo áhugamannalegur er leikurinn. Leikararnir sem búa í (ég myndi ekki segja að leika í) þessari mynd segja línur sínar eins og þeir séu að lesa úr vísbendingaspjöldum og stinga upp þegar þeir eiga að sýna tilfinningar, og það kemur ekki sem mikið áfall (eða tap fyrir iðnaðinum) að þeir hafi síðan dofnað í myrkur. Þetta allt saman er bara hlægilega afvegaleidd blanda af stílum sem fara alls ekki saman og lokaniðurstaðan er forvitnileg forvitni sem eflaust verður sloppið af birgjum svo slæmra-þeir-eru-góðra mynda eftir mörg ár að koma. Ég verð líklega eina manneskjan sem tjáir sig um þessa mynd, en ef þú ert að lesa og hefur séð hana vinsamlegast komdu aftur, hún verður frekar einmanaleg hérna...