Það sem Bergman hefur hér er "Hvað ef allt það slæma gerðist hér í Svíþjóð, fyrir gott fólk eins og okkur?" Og það sem hann gefur okkur, á sænsku, með sænskum leikurum, á sænskum stöðum (og með því að nota það sem virðist vera ósvikin sænsk herfarartæki) er það sem þekktist úr stríðsmyndum sem gerast í næstum öllum öðrum löndum í Evrópu - allt það ruglingslegt innrásir og gagninnrásir, pólitískar lygar, fangabúðir, falsaðar játningar, bráðabirgðaaftökur, pyntingar, kápur, "samverkamenn" og svo framvegis. Eins og í nútíma smásögu er það gert í ágripi, án raunverulegra nafna, borga eða landa. En sterkari fylkingin eru „nasistar“: þeir leika um sjálfir sig mikilvæga og sumir ganga í glansandi hnéstígvélum. Maður þeytir meira að segja hluti með reiðrækt (allt í lagi, það er í raun stafur). Hjónin sem urðu fyrir fórninni heita Rosenberg. Burtséð frá skömminni sem þeir finna fyrir að finna skítugari leiðir til að lifa af - og hver myndi ekki gera það sem þeir gerðu? - það sem allt ofangreint bendir til er að titillinn er greinilega ætlað að vísa til raunverulegrar samsekt Stokkhólms við nasista. Reyndar, það sem okkur er sýnt er hvernig Svíþjóð hefði getað litið út ef Þýskaland hefði beðið um aðeins meira en ívilnanir í námuvinnslu. Fyrri hálfleikur er eins og svört gamanmynd. Við sjáum „stríðsþokuna“ frá sjónarhóli kómísks óvirks pars sem hunsar hermennina allt í kring, löngu skipalestirnar, byggingarnar sem sprengdar voru út, fréttirnar o.s.frv. Þeir nenna ekki einu sinni að finna starfandi útvarp. Þeir eru fullkomnir í "Not in my backyard". Þeir tala um vín og lingonber; Á meðan eru vinir á dularfulla herskyldu og vaxandi fjöldi hermanna kemur fram í bænum. Þeir sýna enga forvitni um stríðið sem hefur geisað í kringum þá í mörg ár. Maðurinn (Von Sydow) er menningarlegur, hræddur og naflaskoðari; konan (Ullman) er nokkuð hvatvísari, ástríðufyllri og út á við. Það er fallegt atriði þar sem maðurinn talar um fiðluna sína: framleiðandinn, segir hann óspart, barðist í Napóleonsstríðunum, en áhugi hans hættir við menningargripinn í hendi hans - eða, nánar tiltekið, sem hans eigin hlýju tilfinningar um að eiga það og það öryggi sem það eignarhald gerir ráð fyrir. Ekki í bakgarðinum mínum! En þegar stríð brýst loks inn í siðferðiskennd þeirra, breytist hlédrægni mannsins, pirringur á góðæristíma, í ábyrgð, sem hann endar með því að ofbjóða - eins og oft vill verða - eins og Bergman sýnir lúmskur og fallega. Klárlega þess virði að sjá.