Ég hélt reyndar að þetta væri gamanmynd og sat og horfði á hana og bjóst við að hlæja af mér. fljótlega varð ljóst að þetta er engin gamanmynd, eða að minnsta kosti ekki „Jim Carrey týpa“. það sem við héldum að við horfðum á voru persónurnar - myndin byrjar með ansi ömurlegu, vandræðafólki, sem safnast saman til að reyna að berjast við einn af grunnhræðslu þeirra - ótta við vatn, ótta við sund. við byrjum að komast smátt og smátt inn í líf þeirra, verða vitni að vandræðum þeirra, giska á hugsanir þeirra. Reyndar lét ég það líta út fyrir að vera miklu dekkra en það er í raun og veru, og auk þess sem atburðarásin færir brátt ljós og von í líf þeirra. hefði ekki horft á myndina hefði ég vitað að hún væri ekki gamanmynd heldur drama, en ég skemmti mér vel, hafði gaman af sögunni og mér er sama um að ég hafi eytt um 90 mínútum með henni. Margar myndir fjalla um firringuna milli fólks í vestrænni heimur, þessi mynd sýnir hvernig fólk getur komið saman og hjálpað hvert öðru"og ef þú hittir hana í ljósi dauðadags, ekki láta hana fara framhjá þér og fara, ekki missa hana, hún er gjöf þín frá sólin..."9/10friður og ást