Man To Man reynir mikið að vera góð kvikmynd: hún er með hjartað á réttum stað, hún stefnir að því að vera epísk og hún hefur boðskap sem eflaust allir kunna að meta. En það eru líka nokkur vandamál þessarar myndar. Það reynir svo mikið á að vera góður og koma boðskap sínum á framfæri að stundum hlýtur áhorfandinn að finnast hann vera ómótmæltur. Það er því aðeins fullnægjandi að myndirnar sem eru notaðar í þessari mynd séu einfaldar - Man To Man lætur ekki áhorfandann ákveða hvað honum finnst rétt heldur hamrar boðskapnum í hausinn á honum. Joseph Fiennes er dæmi um þetta í hlutverki sínu: hann gerir sitt besta til að líta áhyggjufullur út, virkilega hrærður og allar aðrar tilfinningar sem þú getur tjáð með einu andlitssvipnum sem efnisskrá hans hefur upp á að bjóða. Bættu við því að myndin er of löng og missir hraðann undir lokin, þú myndir auðveldlega draga þá ályktun að Man To Man sé ekki þess virði að horfa á hana. En það eru nógu margir punktar til að verja það: það er skemmtilegt, hefur nokkrar gamansamar senur og þáttastelandi Kristin Scott Thomas. Auðvitað ættirðu ekki að bera það saman við húmanísk meistaraverk eins og The Elephant Man (David Lynch) en þú ferð sáttur út úr leikhúsinu. Það reynir að grípa hjarta þitt (jafnvel þó heilinn þinn haldi að það sé of augljóst) og tekst oftast.