Draugalestin er skemmtun fyrir þá sem kunna að meta dæmigerðan 1940 húmor. Hún fellur seinni heimstyrjöldina inn í söguþráðinn en ekki eins mikið og ég hélt í fyrstu og persónurnar eru einstök blanda sem leika hlutverk sín nokkuð vel. Askey, sem fer með hlutverk Tommy Gander, er það sem lífgar upp á söguna fyrir þá þætti sem gætu verið sýndir sem leiðinlegir eða „dragandi“. Sagan af reimt stöðinni er í raun spaugileg jafnvel miðað við nútíma staðla. Það er einstakt og hvernig persónurnar eiga samskipti við hvern og einn er frábært til að lífga upp á leyndardóminn sem er Draugalestin. Gander er í grundvallaratriðum óþægindi fyrir alla aðra meðlimi á meðan restin kemur nokkuð vel saman. Hann er alltaf miðpunktur athyglinnar og má kalla hann „pirrandi“ en það er af þeim sem kunna ekki að meta 1940 húmorinn. Húmorinn hans er saklaus og barnalegur sem gerir það ljúft að horfa á. Ef það væri ekki fyrir Askey/Gander þá hefði þessi mynd verið styttri í hasar, ánægju og útkoman væri ekki eins áhrifarík að mínu mati.