Þetta er kvikmynd frá Toilet Pictures. Ef nafn framleiðslufyrirtækisins er einhver vísbending um hversu óþefjandi kvikmynd er, þá væri þetta það. Ég held að ég sé ekki í raun aðdáandi hryllingsmynda, ekki það að ég sé kjúklingur, heldur bara á þessu ári, ég hef ekki verið raunverulega hræddur við það sem er í boði hingað til, hvort sem það er frá Vesturlöndum eða frá Asíu. 9:56 er ekkert öðruvísi, frábær forsenda, en léleg útfærsla, að treysta á klisjutækni (ég held að þetta séu einu verkfærin í bransanum sem til eru?) til að reyna að kalla fram dúndrandi augnablik.Se-jin (Ko So-young) er einmana starfskona, sem einn daginn tekur eftir því að sumar íbúðir í blokkaríbúðinni á móti henni verða fyrir rafmagnsleysi samtímis nákvæmlega klukkan 21:56 alla daga. Nei, hún er engin voyeur, en röð óútskýrðra dauðsfalla í hverfinu, þar á meðal eitt sem hún lendir í sjálfri neðanjarðarlestinni, byrjar að draga hana dýpra og dýpra inn í leyndardóminn í kringum þessi dauðsföll. Með hryllingsmyndum er alltaf til gervi rökrétt útskýring innan myndarinnar um hvernig spúkarnir verða til. Það er bara um það bil það áhugaverðasta sem gerist í myndinni, að afhjúpa „Sannleikann“, þó það þurfi ekki vana kvikmyndaunnendur til að giska á söguþráðinn hálfa leið. Sem auðvitað gerir það að mjög ófullnægjandi upplifun að horfa á þessa mynd. Það er mýgrútur af persónum eins og hjólastólsbundnu stelpunni og nágrannunum sem skiptast á að sjá um hana, svo og skólastúlku, einkaspæjara, geðfatlaðan dreng og spúkí. lestarsamgöngumaður. En samkvæmt tegundarformúlunni er þetta fólk venjulega til staðar sem fóður fyrir dauðsföll, eða í þessu tilfelli, tilgangslausar rauðsíldarpersónur sem hafa það eina markmið kvikmyndagerðarmannanna að villa um fyrir áhorfendum, engan veginn ef þeir rugla saman eða bæta litlu til að koma söguþræðinum áfram. ekki koma mér af stað með þá tækni sem notuð er hér. Fljótur skurður, skyndileg útlit, sítt hár (ahhhhhhh, svo pass!) sem geta ekki hreyft sig almennilega, mikið blóð eins og það flæðir niður fjall ókeypis, og listinn heldur áfram. En heiður til hljóðverkfræðinganna fyrir að búa til nokkur eyrnagöt, bein krassandi hljóð sem notuð eru í hvert skipti sem spókarnir hreyfast, þó það virðist eins og einn bragð hestur. Ekki eyða tíma í þetta, jafnvel þótt þú sért hryllingsaðdáandi. Það er algjör sóun á efnilegum forsendum og á endanum líður manni eins og maður hafi bara verið tekinn í reiðtúr. Mjög langur og sársaukafullur að þola. Það er kominn tími á einhverja nýjung í þessari tegund, annars mun ein mynd auðveldlega líkjast annarri, með ljótum síðhærðum skrímslum sem hreyfist fyndið en með hæfileikann til að koma fram skyndilega í fylgd háværra hljóða. Ó, og getur einhver smurt þessar hurðir á meðan þeir eru á því líka.