Dave gengur í gegnum skilnað og hugur hans reikar aftur til fyrstu ástarinnar. "Wanders" er líklega ekki orðið. Ég ætti að segja að hann festir sig við fyrri kærustu. Hann rifjar upp daginn þegar sambandinu lauk. Draumaröðin skortir aðeins þokuskiptin. Hann rifjar upp uppáhaldslögin þeirra og staði sem þeir fóru á. Ég er ekki ráðgjafi, en þetta hafði kannski eitthvað með hið misheppnaða hjónaband að gera???? Dave fer í stuðningshóp og hittir konu sem er helmingi eldri (einnig fráskilin) ​​sem, í stað þess að vera „slökkt“ af hrollvekjunni, byrjar að fá áhuga á honum. Sagði ég hvað Dave er hrollvekjandi? Hann vísar stundum til sjálfs sín í þriðju persónu. Hann hreyfir ekki handleggina heldur þegar hann gengur. Það er bara skrítið. Gerðu of langa sögu stutta, Dave ætlar að elta Mary (gamla vinkonu) og drepa hana ... rang ... ég meina að horfast í augu við hana. Hann gerir það. Sem var virkilega hrollvekjandi. Hann trúir því að hún sé gift en samt flýgur hann ENN hálfa leið yfir landið til að hitta hana. Hann stingur út úr húsinu hennar til að ganga úr skugga um að hún sé ein, áður en hann „sleppur“ inn á hana. Hann á óþægilegt samtal við hana sem endar með því að hann deilir fagnaðarerindi Krists í um það bil 10 orðum eða minna og flýgur aftur til nýju ungu kærustunnar. Við nutum myndarinnar aðallega fyrir óviljandi kómískt gildi. Ég er enn að skemmta konunni með Dave birtingunum mínum..."Ég heyrði annað Dave & Mary lag!"