Væntingar mínar voru frekar miklar til þessarar myndar. Allir sem ég þekki sem sáu þessa mynd í bíó sögðu mér að allir þarna héldu sig í gegnum tökurnar vegna þess að þær voru svo snortnar. Væntingar mínar hefðu ekki getað verið hærri, allt annað en dásamlegt hefði valdið mér vonbrigðum. Ég varð allt annað en vonsvikinn með þessa mynd. Ég elskaði hvernig hún fjallaði um erfið efni án þess að fara í gegnum venjuleg skref sem Hollywood-mynd hefur tilhneigingu til að innihalda. Í þessari mynd unnu persónur sig í gegnum vandamál sem þær höfðu glímt við í áratugi, þær unnu í gegnum fordóma, þær lærðu að opna sig. En það kom ekki auðveldlega, og ekki bara með því að syngja eitt lag eða tvö. Það var sárt, það þurfti rifrildi, það þurfti árekstra. Það leið eins og í raunveruleikanum. Eitt atriði sem sló í gegn fyrir mig var atriðið þar sem Gabriella syngur lagið sitt. Helen Sjöholm er ein af mínum uppáhalds söngvurum, röddin hennar er yndisleg og það mátti sjá að hún var ekki bara að varasamstilla við fyrri upptöku við tökur (sem ég finn oft í öðrum kvikmyndum), hún söng í raun af öllum líkamanum og sál. Maður fann hvað Gabriella var að finna í þessu atriði. Hefði þessi mynd verið gerð í Hollywood hefði lagið hennar líklega verið sungið undir lokin, og það hefði fengið manninn hennar til að opna augun og sjá villu hans, auk þess sem fólkið í þorpinu gerði sér grein fyrir einhverju. eða tveir. Þess í stað kom það hálfa leið og það leiddi engar lausnir. Eiginmaður hennar varð ekki óvart og áttaði sig á því hvað hann er að setja hana í gegnum, og það virtist ekki gera neinn annan í þorpinu opnari huga. Það var fallegt, það var hreint og það var snertandi en það leysti ekki öll vandamál hennar með töfrum. Þetta fannst mér raunverulegt, það er líklega það sem hefði gerst í raunveruleikanum. Öll myndin fannst mér vera raunverulegt líf, ekkert snyrtilega pakkað inn en allt með tilfinningu fyrir gleði og hamingju. Maður finnur sjaldan kvikmynd sem finnst svo raunsæ. Það voru nokkrir hlutir sem trufluðu mig, en hey, engin mynd er fullkomin. Ef þú hefur ekki gert það nú þegar ættirðu að fara að sjá "As it is in Heaven" og fyllast lífsgleði, vonartilfinningu og þeirri tilfinningu að þú hafir verið snert á þeim vettvangi sem kvikmyndir ná sjaldan. Þú verður sorgmæddur, sársaukafullur, glaður og tugur annarra tilfinninga. Einhver sagði einu sinni að ef sérhver manneskja í heiminum myndi syngja í kór yrðu engin stríð lengur. Eftir að hafa séð þessa mynd gæti ég þurft að vera sammála.