Ég verð að viðurkenna að þegar ég las lýsinguna á tegundinni á Netflix sem „Steamy Romance“ var ég svolítið efins. "Steamy"? Í kvikmynd frá 1968?? Ég var tilbúinn fyrir vonbrigði. Og þegar ég áttaði mig á því að það var algjörlega tekin í svarthvítu, vissi ég að erótísku vonir mínar voru að engu. Strákur, hafði ég rangt fyrir mér! Þessi mynd hefur ekki aðeins alla þætti rjúkandi rómantíkar -- uppgötvun fyrstu ástarinnar, ótta við að leyndarmálið komist í ljós, skyndilegur óvæntur endi -- heldur var þessi mynd stundum beinlínis erótísk. Þú munt seint gleyma því að hún er tekin í svarthvítu. Kvikmyndatakan á skilið allar viðurkenningar sem hún hefur hlotið í gegnum tíðina. Og frammistaða stjarnanna tveggja (Essy Persson og Anna Gael) er ákafur og eftirminnilegur. Allt í lagi, svo þær eru báðar um tvítugt að reyna að leika skólastúlkur. Það er 1968. Áttu virkilega von á því að unglingar frá sjöunda áratugnum geti á áhrifaríkan hátt kannað lesbíska ástarsögu sem þessa? Margar fullorðnar konur voru enn að reyna að ná tökum á kynhneigð sinni þá. Allir sem eru að leita að alvöru unglingum hér búast við of miklu. Ég held að þessi mynd hafi verið langt á undan sinni samtíð. Erótíkin var óvænt ánægja; en samt tókst henni að skilja mikið eftir ímyndunaraflinu, en í staðinn valdi hann að gefa okkur ljóðrænar lýsingar til að bæta við það sem okkur var sýnt. Ég efast ekki um að lesbíur muni samsama sig persónunum hér. Eins og fyrir ykkur beinustu krakkar sem elskið að horfa á lesbíur í leik: Þó það verði ekki allt sem þú býst við, held ég að þú verðir ekki of, of vonsvikinn.