Þetta er ekki auðveld mynd að horfa á - hún er rúmlega þrjár og hálfur tími að lengd og er eingöngu samsett úr samtölum. Samt er hún svo ótrúlega sannfærandi og miskunnarlaust athugun á manneskjunni, að hún er, að mínu hógværa mati, ein allra besta mynd allra tíma. Myndin er niðurdrepandi, tortryggin og grimm. (Ef þú vilt eitthvað upplífgandi, skoðaðu þá frábæru Céline og Julie Go Boating eftir Jacques Rivette, sem var gerð um svipað leyti). Það sýnir hugsjónahyggju seint á sjöunda áratugnum að vera ekkert öðruvísi en samfélagið sem það var að reyna að breyta. Það felur í sér frjálsa menage-à-trois milli Alexandre (leikinn af Jean-Pierre Leaud), Marie (Bernadette Lafont) og Veroniku. (Francoise Lebrun). Samt sem áður er sýnt fram á að Alexandre er eins chauvinistic og afbrýðisamur eins og hver annar maður. Konurnar eru afhjúpaðar sem fúslega undirgefnar og skilgreina kvenleika sinn í gegnum karlkyns augnaráðið. Myndin er einstaklega ískaldur endir á hinni mjög byltingarkenndu frönsku nýbylgju. Þessi hreyfing var ein merkasta hreyfing kvikmyndasögunnar og hafði mikil áhrif á kvikmyndagerð eins og við þekkjum hana. Jean-Pierre Leaud var einn af lykilleikurum Nýbylgjunnar, eftir að hafa leikið (meðal annarra kvikmynda) í áhrifamiklu Les Quatres Cent Coups (1959) eftir Francois Truffaut sem uppreisnargjarn unglingur. Leikstjórinn Jean Eustache er ekki eins þekktur og aðrir leikstjórar frá Nýbylgjunni, en hann ætti að vera það. Það er enginn spuni (ólíkt í sambærilegum myndum John Cassavetes sem gerðar eru í Bandaríkjunum) og samræðurnar koma frá raunverulegum samtölum. Myndin er í samræmi við persónulega reynslu Eustache. Til dæmis var Francoise Lebrun fyrrverandi elskhugi Eustache. Eustache framdi sjálfur sjálfsmorð árið 1981 og raunveruleikapersónan sem persónan Marie var byggð á gerði það líka. Reiðin og biturleikinn ná hámarki í hryllilegum einleik eftir Veroniku sem fluttur er beint til áhorfenda og brýtur niður hið köldu hlutlæga eðli sem eftir er af myndinni. Þessi dáleiðandi, persónulega og heiðarlega kvikmyndayfirlýsing er enn ein af mest afhjúpandi kvikmyndum mannlegs eðlis sem til er.