Bragðið við að búa til góða, trausta leyndardómssögu er jafnmikið spurning um tímasetningu og það er um tilþrif í söguþræði, litríkum persónum eða óvæntum útúrsnúningum. Allir sem hafa nokkru sinni strítt í gremju með ólokanlegri krossgátu á Sunday New York Times vita að öll þraut sem tekur of langan tíma að leysa hættir að vera skemmtileg. Bestu morðgáturnar, hvort sem þær eru á filmu eða á prenti, eru smávægileg mál sem komast að efninu, útskýra vísbendingar þeirra, stilla upp grunuðum og, vonandi, koma okkur á óvart; vera flókið án þess að vera óþarflega ruglingslegt. Og þeir leika sanngjarnt; í annarri, þriðju og fjórðu skoðun á vísbendingunum og rauðsíldinni ættum við að vera jafn ánægð að undrast hversu vel þetta allt kemur saman og við vorum hissa í fyrsta lagi. Reyndar ættu góðir spennumyndir að verða betri við endurtekið áhorf þar sem við sjáum fram á tvöfalda og þrefalda krossa. Gamantryllir Sidney Lumet, DEATHTRAP, sem dregin er úr smelli Ira Levin á Broadway, er frábært dæmi. Það hreyfir sig áfram á snyrtilegu myndbandi, hagnýtir sér með vísbendingum sínum, er (næstum) algjörlega heiðarlegur við okkur (jafnvel þegar það er að ljúga að okkur) og sýnir samt aldrei hvert það er að fara (jafnvel þegar það er að segja okkur hvert það gæti farið) . Hún er síður en svo morðgátumynd í hefðbundnum vanda heldur en kvikmynd um morðgátur, unnin úr leikriti um leikrit. Frekar en að fara aftur á bak -- morð og síðan rannsókn til að útskýra hvers vegna allt gerðist -- leiðir DEATHTRAP okkur í gegnum glæpina skref fyrir skref og gefur nóg pláss fyrir hið óvænta; eins og auglýsingarnar gefa til kynna er það minna "whodunit" en "who'lldoit." DEATHTRAP er oft borið saman (óhagstætt, einkennilega) við leik- og kvikmyndaútgáfur af SLEUTH, þó að í raun og veru eigi það miklu meira sameiginlegt með SCRÆM, sjálfsglöðu ritgerðinni um teeny-bopper hryllingsmyndir. Eins og þessi snjöllu mynd, merkir DEATHTRAP sjálfa sig (spennumynd um spennusögur), setur henni færibreytur ("ein sett, fimm persónur peningasmiður") og heldur síðan áfram að afbyggja tegund sína með því að opinbera sig sem "fáránlegustu og fráleitustu aðstæðurnar nógu skemmtilegt til að sannfæra áhorfendur um að stöðva vantrú sína." DEATHTRAP gefur okkur hugrökk leyndardóm með aðeins fimm aðalpersónum, þar af tvær sem eru lágmarks mikilvægar. Henry Jones sem cagey lögfræðingur er til staðar aðallega til að útskýra (og til að veita okkur hneigð sína fyrir þjóðlegan sjarma) og Irene Worth er öll sérkennileg og grínisti léttir sem geðþekkur-ásamt-spekingur sem virkar sem nafnspæjari. Það skilur eftir þrjár aðalpersónur að vera morðinginn(ar) og/eða fórnarlambið(n): Það er til marks um hæfileika Michael Caine að þar sem Sidney Bruhl, höfundur leyndardómsleikrita, sem ekki er heppinn, skapar hann persónu sem okkur líkar í eðli sínu og treystum, jafnvel þótt við gerum okkur strax grein fyrir því að næstum allt sem hann segir er lygi. Sem aðdáunarverða, ef dálítið siðlaus eiginkona hans, Myra, daðrar Dyan Canon við að vera yfir höfuð með því að fara í rússíbanareið með frammistöðu með persónu sem virðist til skiptis vera veikburða eða yfirþyrmandi, slæg eða hysterísk, huglítil eða djörf og ósveigjanlega ástfanginn af Sidney sem er minna en gagnkvæmur. Þriðji vinkillinn á þessum óvænta þríhyrningi er nýbyrjað leikskáld að nafni Clifford Anderson sem Christopher Reeve leikur á þann hátt að við náum aldrei alveg tökum á hver persóna hans er: áhugasamur preppie wannabe rithöfundur, hálfsaklaust fórnarlamb eða lævíslega heillandi sósíópati. Þegar hinar ýmsu persónur dansa hver í kringum aðra, tekst hinu snjalla, dökku handriti, sem rithöfundurinn Jay Presson Allen aðlagaði, að vera stöðugt skemmtilegur, jafnvel þótt það byggir upp spennu. Og jafnvel eftir síðasta snúninginn (bata á lokakafla leikritsins) er kannski ekki alveg ljóst hver hefur stjórnað hver á að gera hvað. Lumet er alls ekki meistari í gamanleik, svo hann lætur hæfileikaríka leikara sína hafa frjálsa stjórn á fylla út persónurnar og allar gefa þær skarpa, leikræna en samt lúmska verk, þar sem Reeve er sérstaklega eftirtektarverð. En það sem Lumet gerir svo vel er að vinna vel í þröngum aðstæðum. Eins og hann gerði frábærlega í 12 ANGRY MEN, tekur hann leik í einu setti og tekst með lágmarks opnun að láta það sem hefði getað verið þröngt, stíft og staðnað virka endalaust myndrænt og rúmgott. Umgjörðin, sveitaheimili sem breytt var úr gamalli vindmyllu, er tiltölulega lítið, en eins og hann er hannað af Tony Walton tekst það að vera bæði notalegt og heillandi, auk þess sem það er hræðilegt og svikul. Það er svo sannarlega erfitt að segja til um hvar myndverið og hið raunverulega sveitahús fara yfir landamæri að leikmyndin verður að vissu leyti sjötta karakterinn. Og sem vettvangur glæpsins er það sannarlega mjög aðlaðandi dauðagildra.