Nokkuð góð mynd frá Preminger; völundarhús á stundum þar sem hún kannar leikmyndir og staði frá ýmsum sjónarhornum og sjónarhornum eins og hún væri náttúrumynd um íbúa nútímaborgar og hvernig þeir lifa. Í þessum skilningi er það sjónrænt og staðbundið ánægjulegt, þar sem hetjan þess, góð lögga með slæmt skap, kemst í mjög heitt vatn þegar hann drepur fyrir slysni gaur með disk í höfðinu. Dana Andrews leikur aðalhlutverkið eins og það væri Hamlet , og hefur aldrei verið betri. Sagan er kannski hrein melódrama en Andrews gefur henni vægi og færir hana næstum upp í harmleik. Sem stelpan hans er Gene Tierney aðlaðandi en ómerkileg. Gary Merrill er mjög áhugaverður illmenni þar sem náttúruleg hlýja hans gefur fallega andstæðu við svala Andrews; Brosandi, vingjarnlegur vondi kallinn hans virðist stöðugt ögra óvini sínum með því einu að vera tilfinningalega opinn, öfugt við þéttsára og siðferðislega lögguna sem er að elta hann. Það er ekkert stórt sem kemur á óvart í þessari mynd, sem virðist tímabundin fyrir alla hlutaðeigandi. Fyrir leikstjórann Preminger eru þetta nokkurs konar endurfundir með Laura stjörnunum hans, Andrews og Tierney, sem voru að fara yfir hátindi ferilsins um það leyti sem myndin var gerð. Aukaleikarar - Merrill, Karl Malden, Neville Brand - eru, skiljanlega, bjartsýnni, þar sem þeir voru allir á leiðinni upp. Preminger, jafn kyrrlátur áhorfandi og alltaf, lætur atburðina þróast án þess að lýsa sterku sjónarhorni, þar sem siðferðilega óljós endirinn veldur nokkrum vonbrigðum, því köttur og mús leikur á milli andstæðinganna tveggja virðist stærri og erkitýpískari en nokkur kvikmynd gæti innihalda, miklu minna einbeitni.