Sannarlega, sannarlega skelfileg kanadísk-þýsk samframleiðsla, hin sívinsæla Rosanna Arquette leikur leikkonu sem táningsdóttir hennar endurskilgreinir hugtakið „vandræðabarn“ - nokkrum árum fyrir „aðgerðina“ sem barnið myrti föður sinn og mamma tók haustið fyrir afkvæmið. Nú er hún flutt upp til Norðvestur í Bandaríkjunum til að byrja upp á nýtt, en barnið hennar á enn við vandamál að stríða þar sem hún er helguð móður sinni. Svo holl í raun að hún drepur alla sem gætu talist ógn við tengsl þeirra. Því miður myrðir Mandy Schaeffer (sem dóttirin) fleiri en fólk - hún skilar svo hræðilegri frammistöðu að hún þurrkar líka út myndina, þó að handritið sé ósamræmi , gagnslaus leikstjórn og skelfileg tónlist (kíktu á saxófóninn í fyrsta skipti sem hún sýnir bikini-klædda boddið sitt) hjálpar ekki neitt; við eigum að finnast hún kynþokkafull og ógnvekjandi, en hún mistekst í báðum atriðum. Næstum algjörlega óaðlaðandi og ekki einu sinni nógu slæmt til að vera skemmtilegt (svo ekki sé minnst á þá staðreynd að Arquette og Schaeffer sannfæra í raun ekki sem móðir og dóttir), allar samúðarkveðjur til ungfrú Arquette og Jurgen Prochnow, sem báðar eru verðugar miklu meira en þetta, og þær báðar (sérstaklega Rosanna) eru einu skynsamlegu ástæðurnar fyrir því að einhver sitji í gegnum þetta farrago. Eitt framleiðslufyrirtækjanna heitir Quality International Films - ekki síðan þriggja tíma "Love, Lies And Murder" (úr Two Short Productions) hefur verið svona „Þú hlýtur að vera að grínast“.