Þegar kvikmynd hneykslar þig með truflandi, pirrandi andrúmslofti og grípur þig um hálsinn með töfrandi kvikmyndatöku, þá veistu bara að þú hefur rekist á góðgæti, meistaraverk kvikmyndar. Þrátt fyrir að með flestar nútímamyndir, einstaklega skemmtilegar eins og sumar eru, þá eru þær sem hneyksla þig í fókus sterkastar, og eru þær sem hljóta mest lof gagnrýnenda og halda þig að mestu við þig alla ævi. Ég segi, stoltur, að ég er aðdáandi kvikmynda sem trufla, ekki bara hryllingsmynda, heldur þeirra sem senda frá sér andblæ hlaðinn forboði. Kvikmyndir eins og Breakdown og The Missing, sem senda hroll niður hrygginn á þér, fá þig til að hugsa "helvíti, það gæti gerst fyrir mig", og tæla þig sjónrænt, eru þarna uppi með nokkrar af mínum uppáhaldsþáttum í kvikmynd. Vegna þess að ég er aðeins 21 árs, ólst ég ekki upp með leikurum eins og Burt Renyolds, Jon Voight og Ned Beatty, þó ég þekki þá, horfði ég ekki á þá vaxa og halda áfram sem leikarar, öfugt við leikara núna eins og Shia LaBouf og Justin Long. Ég verð að segja, eftir langan efla og að hafa orðið vitni að Deliverance í fyrsta skipti, var ég svo dáður af þessum gamalreyndu leikurum í kvikmynd sem gerð var fyrir meira en 30 árum og lifir enn að það er skelfing í samkeppni við nútímamyndir. Burt Renyolds leikur Lewis, macho sjálfskipaðan leiðtoga fjögurra vina hóps á kanóferð niður ímyndaða á áður en stífla er gerð, sem fyllir öll óbyggðirnar í vatni. Persóna Renyolds er reyndur ævintýramaður, svo sem ekkert bull og full af töffari. Þegar ég varð vitni að því að hann túlkaði harða gæjann, fékk mig til að hugsa öðruvísi um hann sem leikara, þar sem ég hef aðeins séð hann sem gamlan gamlan gamaldag eða reiðan stjórnmálamann. Samræðan sem leikstjórinn veitir persónu sinni gefur honum næga illsku til að sannast sem sterkur og jafnvel ógnvekjandi leiðtogi. Ronny Cox og Ned Beatty leika sem nýliði ævintýramennirnir, Drew og Bob, í sömu röð, og taka þátt í kanóferð. Leikarinn sem ég hafði mjög gaman af að horfa á var Jon Voight, enn og aftur hef ég aðeins séð hann sem eldri leikara, hins vegar, ólíkt Renyolds, hefur mér líkað vel við leik Voight (og ég lít ekki á Anaconda þegar ég segi það), td. þjóðarfjársjóðsmyndirnar. Voight leikur Ed, sem, eins og Lewis, er reyndur í ævintýrum en er litið á hann sem hlédrægari karakter, tregara hetju/leiðtoga og skortir svo sannarlega leikmanninn hans Lewis. Myndin opnar í grundvallaratriðum á því að þeir fjórir keyra inn í lítinn bæ á meðan þeir biðja um að finna einhvern til að keyra bílum sínum til botns árinnar á meðan þeir sigla í kanó um flúðirnar og tjalda meðfram árbakkanum. Þú færð strax hrollvekjandi stemningu frá hillbilly-persónunum sem við erum kynntar fyrir, eins og innblandaða krakkanum sem leikur hið alræmda "Duelling Banjo's" í upphafi myndarinnar með persónu Ronny Cox Drew; og meira að segja fjallamennirnir tveir í myndunum mikilvæga og truflandi nauðgunarsenu. Eins og með allar andrúmsloftsmyndir, frá þessari stundu fyllir ótti og rugl persónurnar jafnt sem áhorfendur og það er hér sem við sjáum persónurnar mótast og breyta um form. Kanóferðin sem á eftir fer er skotin af fagmennsku og þaðan eru mennirnir að berjast gegn möguleikum bæði manna og náttúru til að lifa af. Kvikmyndafræði myndarinnar lætur ekki á sér standa og ég styð þá athugasemd með atriðinu þar sem Ed berst við einn nauðgara fjallamannanna með samsettri boga. Þegar Ed fellur á eina af örvunum sínum og tekur eftir því að óvinur hans nálgast hann, beitir riffilnum sínum, aðeins til að skjóta í gólfið þegar hann fellur með ör í hálsinum; var mögulega mesta kvikmyndataka sem ég hef séð í kvikmynd. Í lokin er Deliverance ein mynd, sem hræðsla og andrúmsloft bera stemmninguna yfir og enn til þessa er hún ein besta mynd kvikmyndasögunnar.