Ég reyndi virkilega að fíla þessa mynd. Hún fjallar um mikilvægt vandamál í hvaða samfélagi sem er: kynlífsfíkn. Í þessari sögu lærum við að þú getur tapað öllu þegar þú ert háður kynlífi. Í þessu tilfelli setur aðalpersónan okkar og hetja, fyrir að stunda stanslaust kynlíf með alls kyns konum (brjálaðar, kinky, taugaveiklaðar) hjónabandinu, starfi hans og jafnvel lífi hans í hættu. Framleiðslugildin eru hræðileg; aðallega leiklistin. Ó, þú munt ekki hafa gaman af NEINU kynlífssenunum, flestar þeirra eru gerðar með mjög lélegum smekk og þú gætir haldið að þú sért að horfa á heimagerða mynd. Í öðru lagi er söguþráðurinn bara vitlaus. Hvernig gat svona klár og falleg eiginkona þolað allt viðbjóðslegt dótið frá eiginmanninum? Hvernig gat hún trúað honum?! Þríhyrningaaðstæður eru ómetanlegar og munu fá þig til að hlæja í smá stund. Einnig er atriðið með svörtu kvikmyndahúsþjóninum bara tilgangslaust og mun láta þig hugsa "wtf?". Atriði eins og þær sem þú munt finna nóg. Forðastu þessa mynd. Vinsamlegast forðastu það; það er ekki mjúkur kjarni, það er ekki heimildarmynd, það er ekki dramatískur þáttur. Þetta er tilgerðarlegt viðleitni frá svokölluðum heimildarmyndaleikstjóra eða hvað sem er. Aðeins fætur frú Kinski til sýnis eru þess virði að horfa á. Ég náði því á HBO og ég er feginn að hafa ekki eytt peningunum mínum í það. En þessar 90 mínútur af lífi mínu koma ekki aftur.