Á yfirborðinu er þetta rómantísk gamanmynd eftir stríð yfir meðallagi. Undir spónninni er þetta MGM-persónaleikara-glæfraleikur eins og hún er fyndnust. Aðalhlutverkin eru einföld, en allir aukaleikararnir eru í miklu uppnámi. Margaret Hamilton (aka Wicked Witch of the West), Edward Everett Horton (fagleg þráhyggju-áráttufjárhagsáætlun) og Sig Ruman (óvini Marx-bræðra í _Night In Casablanca_ og alltaf yndislegu _Night At The Opera_), leika vel- viljandi klíka sem reynir að leiða saman aðalhlutverkin í stað þess að reka þær í sundur eins og „venjulegu“ persónurnar þeirra myndu gera. Það gerir líka grín að mörgum rómantískum gamanmyndasamkomum, sem er enn ein vísbendingin um að þetta gæti ekki verið „beint“. rómantísk gamanmynd, þar sem hún er röng sending af mörgum rómantískum gamanmyndum eftir stríðið og tvívíddar persónur þeirra. Ég hef aðeins séð hana einu sinni, með truflunum, svo ég get ekki verið jákvæð, en þessi mynd gæti verið ein af þeim sem virkuðu betur í samhengi við þann tíma sem hún var gerð, en er ekki eins vel heppnuð núna þegar áhorfendur „sjá“ þessar aukapersónur í gegnum allt aðra linsu. Ég geri ráð fyrir að þetta sé raunin þegar ég gef því 9 stjörnur. Mér fannst það hysterískt.