Söguleg dramatík er eitt af þeim sviðum þar sem ekki er hægt að slá á Breta. Svo þó að ég sé ekki mikill aðdáandi tegundarinnar, þá get ég yfirleitt verið sannfærður um að horfa á eitthvað lítið þetta ef það er breskt og með ágætis leikurum. Ég hef aldrei lesið neitt eftir Söru Waters, sem er auðvitað eitthvað sem ég ætti að gera. Þess vegna vissi ég ekki alveg hverju ég átti að búast við af þessu. Ég hafði heyrt að það yrði lesbísk ástarsaga, en ekki mikið meira. Þegar ég horfði á það fannst mér það vera miklu áhugaverðara en ég hafði búist við. Án þess að segja of mikið eru útúrsnúningarnir í söguþræðinum óvæntir sem og vel gerðir. Þótt það hafi verið næstum of mikið af einhvers staðar tók það mig eina mínútu að fá allt á hreint. Framleiðslugildi eru góð, leikararnir eru mjög traustir og hraðinn er þokkalegur, þó mér hafi fundist hann vera frekar hægur í seinni hálfleik- klukkustund. Það gæti samt bara verið ég, ég á venjulega í vandræðum með að kvikmyndir dragast áfram eftir að söguþráðurinn er nokkurn veginn búinn. Allt í allt eru þetta þó nokkuð skemmtilegir þrír tímar. Ég mæli með henni fyrir alla sem hafa áhuga á sögulegum leikritum.