Að mínu hógværa mati fékk þessi mynd ekki þá viðurkenningu sem hún átti skilið. Robert Redford býr nálægt mér hér í Provo, Utah, á Sundance. Ég hef gaman af flestum verkum hans og þetta var uppáhaldið mitt. Mér þykir leitt að fleiri kunnu ekki að meta það. Amma mín var mikill lesandi og las bókina mörgum árum áður en hún kom út á hvíta tjaldinu. Hún gaf mér hana til að lesa eftir að við höfðum séð myndina saman. Kvikmyndin og bókin slógu í gegn í hjarta mínu og ég var grátandi í nokkra daga eftir að ég sá myndina. Stundum er ást ekki nóg til að koma í veg fyrir að ástvinir okkar meiði sig. Við sjáum þetta í okkar eigin fjölskyldusamböndum, samt varir ást okkar og fjölskyldur okkar og sögur þeirra í gegnum kynslóðir. Kvikmyndatakan var fullkomin og hrífandi -- ég var hrifin af fegurð hennar og hversu vel hún lífgaði upp á orð höfundar bókarinnar, Norman Maclean, „En þegar ég er einn í hálfu ljósi gljúfursins virðist öll tilvera. að hverfa að veru með sál minni og minningum. Og hljóðin frá Big Black Foot River, og fjögurra telja takti, og von um að fiskur muni rísa. Að lokum renna allir hlutir saman í eitt og á rennur í gegnum það. Áin var skorin af heimsflóðinu mikla og rennur yfir steina úr kjallara tímans. Á sumum steinanna eru tímalausir regndropar. Undir klettunum eru orðin og sum orðanna eru þeirra. Ég er reimt af vötnum. ." Þessi orð, tekin úr bókinni og sögð í lok myndarinnar (af Robert Redford sem er frásögn sem Norman Maclean), eru í grundvallaratriðum ritning að mínu mati. Allir hugsanlegir gallar sem myndin kann að hafa falla í skuggann af fegurð og þokka sögunnar og kvikmyndatökunnar. Það var fallegt!