Eftirfarandi er lítt þekkt bresk kvikmynd frá 1998, sem var gerð með kostnaðaráætlun upp á 8000 pund og er sýningartími í 70 mínútur. Þegar þú horfir á það myndirðu aldrei búast við því að leikstjórinn myndi halda áfram að gera það í Hollywood og verða einn af virtustu og virtustu leikstjórum 21. aldarinnar ja, allir verða að byrja einhvers staðar held ég. Leikstjóri Following, sem þú veist líklega nú þegar að er Englendingurinn Christopher Nolan, sem beint á eftir Following myndi halda áfram að leikstýra hinni lofuðu óháðu kvikmynd Memento; nokkrum árum síðar yrði hann ráðinn til Warner Bros. til að leikstýra nýju Batman seríunni, sem færði honum enn frekar lof, og svo framvegis og svo framvegis. Málið mitt er að allir verða að byrja einhvers staðar jafnvel þótt það sé ekki í undraverðustu frumraun og Christopher Nolan kynnir sig fyrir heiminum árið 1998 með Following. Þegar ég horfði á hana gat ég ekki annað en dregið upp líkindi við aðra frumraun í leikstjórn, Eraserhead eftir framúrstefnuhöfundinn David Lynch. Following er ekki súrrealísk sálfræðileg hryllingsmynd í þeim skilningi, en líkindin eru áberandi; athyglisverðast er að hún er tekin í kornóttu svart-hvítu og hefur andrúmsloft sem gerir það einstakt. Það er erfitt að lýsa því með orðum, en það líkist lauslega reykfylltu andrúmsloftinu sem þú fannst í film noir forðum. Þess vegna má segja að Following sé samtímafilm noir, eða neo-noir. Á heildina litið er þetta blanda af því og sálfræðilegri spennusögu og sagan á best við þessar tvær tegundir. Aðalpersónan er nafnlaus og titill myndarinnar stafar af snemma þráhyggju-áráttueiginleika sem hann bjó yfir að velja fólk af handahófi götuna og fylgja þeim, stundum jafnvel tímunum saman. Í einum af þessum „eltingarleiðöngrum“ tekur einn af þeim sem hann fylgir eftir aðalpersónunni og stendur frammi fyrir henni. Í ljós kemur að „konfrontarinn“ er maður sem er tilbúinn að vingast við sögumann okkar og hann kynnir sig; hann heitir Cobb og er smáinnbrotsþjófur sem býður sögumanni að fylgja sér í innbrotum sínum. Þaðan hrífast aðalpersónan inn í heim Cobbs og hann flækist í glæpi, ástríðu og ofbeldi eftir því sem hann fær meira og meira náinn með Cobb. Eftirfarandi er ekki svo mikið persónurannsókn, heldur mynd sem fylgir stormasamu sambandi þessara tveggja aðalpersóna og þeim hrikalegu afleiðingum sem það hefur á sögumann okkar. Nolan tekst að láta myndina líkjast film noir og líkir vel eftir viðkomandi andrúmslofti. Sem spennumynd er Following stíf og andrúmsloft; þó sem mynd almennt, þá er það nokkur vonbrigði. Ef ekki það, þá mætti ​​örugglega kalla það vanlíðan. Öll myndin er tekin á ótímaröð og ólínulegan hátt og það gerir söguna og kvikmyndaupplifunina einstaka, að einhverju leyti þessi stíll hefur verið gerður svo oft núna að það er næstum algeng tækni og sagan sjálf er einstök að vissu leyti. Hins vegar er Eftirfarandi á endanum óviðjafnanlegt fyrir alla myndina og er vonbrigðum lítt stórkostlegt. Sagan kallar á meiri meiri hasar, meiri spennu og meiri spennu en hún verður of flækt inn í eigin söguþráð og einbeitir sér í staðinn að því að búa til flókna sögu. Eftirfarandi tekst það, en án nokkurra annarra þátta er þetta film noir sem gengur ekki alveg upp; það er tómleikatilfinning sem er ekki mikil, en samt áberandi engu að síður. Ennfremur er átakanleg opinberun myndarinnar í lokin nánast lögboðin venja í film noir sem lætur okkur finnast svikin; hún er óútreiknanleg og kemur upp úr engu, en í tengslum við söguna veldur hún vonbrigðum, þar sem hún lætur í raun og veru fyrri atriðin, og alla myndina, virðast eins og gífurleg tímasóun. En það jákvæða vegur miklu þyngra en það neikvæða, og á endanum Eftirfarandi reynist gölluð en ánægjuleg mynd, Já, einhvers staðar verða allir að byrja. Christopher Nolan gerir það með Following og hann gerir það á fínan hátt. Hljóðlátur, hógvær en fínn háttur. Þetta er ekki undraverðasta myndin og hún er ekki alveg verðug hrósanna sem leikstjórinn myndi hljóta á næsta áratug, en hún er samt góð mynd engu að síður. Þegar þú nefnir Following, finnur þú vel gerða, stífa og andrúmslofti spennumynd, sem skortir áberandi blæbrigði eða nýstárlegan stíl en nær samt að grípa áhorfendur engu að síður.