Án efa ein vandræðalegasta framleiðsla áttunda áratugarins, GAOTS virðist virkilega vilja vera eitthvað mikilvægt. Hinn sorglegi sannleikur er sá að það er svo algjörlega einskis virði á öllum stigum að maður getur ekki annað en hlegið. Hún nær í örvæntingu eftir jarðneskum þáttum kvikmynda Ingmars Bergmans og fylgist með degi borgarhjóna í óbyggðum...þau ganga eftir skuggalegum stíg, allt á meðan að páfagarður eins og U.C. Berkeley kaffiklukka. Næstum hver einasta lína af tjöruþræði sem hér er flutt er hrikalega slæm("Mér finnst lífið sjálft samanstanda af jafn mörgum pínulitlum hólfum og þetta granatepli....en er það jafn fallegt?") Eftir það sem virðist vera eilífð af nákvæmlega engu að gerast (jæja...allt í lagi...við erum með nekt og heitt mjúkt kynlífsatriði), það er loksins MJÖG andklimaktísk átök sem taka þátt í par 'Nam dýralæknar sem eru að búa til náttúrusenuna og flytja ansi harðar þjóðlagaballöður með kassagítar. Það gerist alls ekkert viðburðaríkt eða áhugavert Í ÞESSARI KVIKMYNDNI. Mér fannst Larry Buchanan myndin „Strawberries Need Rain“ vera veikt dæmi um Bergman-hyllingu. „Gullna eplin“ er jafn slæmt, en hin stanslausu tilviljunarkennd orðatiltæki sem hún sýnir gerir hana eftirminnilega hræðilega. 1/10