Það góða við þetta sem er að minnsta kosti ferskt: Næstum engar kvikmyndir um danstónlist og klúbbalífið (ef jafnvel gert) komst í kvikmyndahús. Og það geislar líka af mikilli orku, allt frá tónlistinni til túlkunar á Ibiza. En aðalvandamálið er að það getur ekki ákveðið hvað það vill vera. Þrátt fyrir að það hafi örugglega gaman af því að vera mockumentary í línunni af This is Spinal Tap, áttuðu framleiðendurnir sér líka að þeir myndu ekki vilja leika eftirlíkingu. Hins vegar misheppnast hún gróflega í bröndurunum því hún er ekki sérlega vel skrifuð og flestar persónur eru vanþróaðar. Og það hefur engan boga í handriti sínu og leikstjórn til að ná því í 90 mínútur, svo hvers vegna ekki að breyta því niður í 75? Framleiðsludeildin og kvikmyndatakan reyna enn að bjarga málunum (t.d. heimili Pauls). Á undarlegan hátt og óvænt svo It's all gone Pete Tong virkar miklu betur sem einfalt drama í línu Almost Famous. Sérstaklega atriðin með Beatriz Batarda bjóða upp á leikarafl. Niðurstaða: þetta er rugl, það skemmtir nokkuð á grunnstigi, en þú ættir að eyða nótt í uppáhaldsklúbbnum þínum.