Myndin er fantasía. Söguþráðurinn er þunnur en þjónar sem uppbygging sem nokkur dásamleg lög eru sungin og fallega sungin. (Ég trúi því samt ekki að svona myndarlegt og aðlaðandi fólk gæti sungið þetta vel.) Sumt af umræðunni er dásamlega snjallt. Búningarnir létu mér líða eins og ég væri að horfa á hátískusýningu frá 1942. Kvikmyndir eru hannaðar til að þjóna ýmsum tilgangi. Þessi er hannaður til að skemmta og gerir það svo sannarlega. Ef ég er með eina neikvæða athugasemd þá væri það að Nelson Eddy væri aðeins of gamall til að vera hinn myndarlegi hrífandi greifi. Sumar nærmyndirnar olli mér óþægindum. En hann gat samt sungið og sungið stórkostlega. Hins vegar var Jeanette MacDonald alveg jafn töfrandi og alltaf. Hún býr til stórkostlegan engil. Þessi tegund er langt á undan mínum tíma og ég nýkominn í Jeanette MacDonald/Nelson Eddy myndirnar og tengdar samræður. Tónlistin í þessari mynd er falleg. Eins mikið og ég elska klassíska rokktónlist sem fyllir flestar nútíma kvikmyndir, þá er engin spurning í mínum huga að þessi tónlist er einfaldlega og greinilega eftirminnilegri, yndislegri, betur smíðuð. Stjörnurnar í þessari mynd eru hæfileikaríkari en stjörnurnar sem ég sé í kvikmyndahúsunum í dag. Og Jeanette MacDonald, án hagsbóta fyrir lýtalækna frá Beverly Hills, var fallegri en stjörnurnar sem ég sé í dag. Mér er óljóst hvers vegna svo mörg önnur plaköt biðjast afsökunar á því að hafa gaman af þessari mynd og almennt þessum hópi kvikmynda. Þeir segja að það sé dagsett og reyna að útskýra hvers vegna þetta er eins og það er. Og þeir sem líkar ekki við það segja að það sé ekki mjög gott en miðað við hvað? Ég held að þessi mynd eigi eflaust eftir að skemmta fólki þegar svo margar aðrar myndir eru löngu gleymdar. Það eru bara of mikil gæði á allan hátt í þessari mynd til að það sé ekki hægt að muna eftir henni og njóta hennar. Ég mæli með þessari mynd án fyrirvara fyrir alla sem kunna að meta mikla hæfileika, mikla fegurð og frábæra tónlist.