Ég hef undanfarið vanið mig á að kaupa hvaða áhugaverða DVD sem Criterion fyrirtækið gefur út. Ég geri ráð fyrir að jafnvel þótt mér mislíki myndin, þá útvegar Criterion venjulega nóg aukaefni til að bæta upp fyrir galla í myndinni. Ég las mig til um þær og kaupi þær sem eru áhugaverðastar fyrir mig. Le Million eru nýjustu kaupin mín og ég verð að segja að ég varð ekki fyrir vonbrigðum með myndina. Það er hress, fyndið og rómantískt. Allt um það er alveg frábært. Lögin eru dásamleg. Ef ég skildi frönsku myndi ég líklega raula þá og syngja allan daginn. Leikurinn er mjög góður fyrir svona kvikmynd. Bandarískir söngleikir frá hinu sígilda Hollywood-tímum byggðu meira á söng og dansi en raunverulegum persónum og sögu, en í Le Million eru persónurnar frekar vel þróaðar og söguna, þó að hún sé ekki neitt einstaklega áhrifamikil, vantar alls ekki. Ég elskaði þróun samböndanna, sérstaklega sambandið milli bestu vinanna Michel og Prosper. Rómantísku augnablikin eru líka mjög vel þróuð. Leikstjórnin er næstum fullkomin, með nokkrum mjög eftirminnilegum augnablikum. Líklega gerist fullkomnasta atriði myndarinnar rétt eftir að aðalparið hefur rifist. Þau fela sig á sviði óperusýningar og óperusöngvararnir syngja línur sem hjónin, Michel og Beatrice, túlka að eigin aðstæðum. Þetta er örugglega einn af hápunktum kvikmyndasögunnar. Atriðið náði að fá mig til að hlæja, vakna yfir mér með mjög ljúfri rómantík og fá mig til að brosa yfir því hversu snjall leikstjórinn var. Ég gef þessari mynd 9/10.P.S. - Nokkrar upplýsingar fyrir alla sem hafa sömu trú á Criterion og ég og ætlar að kaupa það. Meðal Criterion diska sem ég á núna, inniheldur Le Million fæsta eiginleika. Það eina sem það hefur er myndagallerí (ekki svo gagnlegt; maður gæti flett í gegnum það einu sinni) og sjaldgæft sjónvarpsviðtal við Rene Clair, leikstjórann. Þetta stykki er áhugavert. Hann var einn af fjölmörgum leikstjórum sem höfðu byrjað í þöglum kvikmyndum og þegar talnaþættir komu fyrst fram sagði hann að þeir táknuðu dauða kvikmyndarinnar. Ég held að flestir kvikmyndamenn skilji hvað þessir leikstjórar meintu þegar þeir sögðu þetta, en það er áhugavert að heyra hann útskýra það. Einnig, ef þú hefur lesið lýsinguna á þessari mynd á Amazon.com, vinsamlegast hafðu í huga að þær voru rangar í einu mikilvægu tilliti: ekki er hver lína í myndinni sungin. Í rauninni eru ekki fleiri lög en venjulegur söngleikur. Hún er í raun miklu meira eins og Chaplin eða Buster Keaton eða Marx Brothers mynd. Gagnrýni mín á diskinn er ekki svo mikilvæg. Heck, Criterion hefur rétt á að lemja mig fyrir að koma með þessar kvartanir. Staðreyndin er sú að fólkið þeirra eyddi sennilega hundruðum klukkustunda í að laga kvikmynd sem aðeins 20 (nú 21!) manns hafa kosið á imdb, og aðeins um hundrað manns, ef það, mun nokkurn tíma sjá myndina. Heck, ef þú skoðar Criterion vefsíðuna er Le Million hvergi að finna. Ég hef ekki hugmynd um hvers vegna ekki. Það er eitthvað sem þeir ættu virkilega að vera stoltir af (auðvitað er vefsíðan þeirra furðu hræðileg). Þeir stóðu sig vel í þessari mynd. Bravó! Þeir eiga skilið alla peningana sem ég þoli til að gefa þeim!