Superman II - The Richard Donner Cut ætti að vera draumur aðdáanda að rætast. Loksins myndi myndefni sem sést aðeins á myndum og senum sem aðeins voru til á prentuðu síðunni loksins lifna við. Leikstjóri sem gat ekki klárað sýn sína fengi tækifæri til að fá sýn sína endurreist. Það virðist vera sigurstaða. Og svo byrjarðu að horfa á þessa myndefnissamsetningu og áttar þig á því að þessi "esóteríski draumur" er mjög raunveruleg martröð slensku og vanhæfni. Þó að það sé alveg mögulegt að engin kvikmynd gæti keppt við fullbúna fullkomna útgáfu sem hvert og eitt okkar hefur ímyndað sér í gegnum árin, þá hefði það í raun átt að vera æði að sjá þetta verkefni loksins. Og það er aðeins örfá skipti. Þú veist að hlutirnir eru skjálfandi þegar fyrsti textinn á skjánum lítur út eins og heimabruggað tölvugrafík. En svo byrjum við að sjá nýtt myndefni (varalaust úr Superman - The Movie fyrir réttarhöldin) og þetta fyrsta hik fjarar út. Hey, þetta er frekar sniðugt! Hlutirnir eru í lagi á þessum fáu hverfulu augnablikum þar til við sjáum myndefni frá STM blandað saman við nýjar brellur fyrir þetta verkefni, og það sannfærir alls ekki. Og frá þessum tímapunkti hættir það aldrei. Það er sennilega ekki rétt að dæma kvikmynd vegna slæmra sjónrænna áhrifa, en þegar þetta er að sögn bein eftirfylgni myndar sem merkti línuna "You'll Believe A Man Can Fly" er erfitt að trúa neinu sem sést á skjánum hér. Bestu áhrifin í þessu eru frá upprunalegu framleiðslunni. Annað mál með þessa endurklippingu. Margt af því meikar bara ekki sens. Eina ástæðan fyrir því að eitthvað af því virkar í raun og veru er sú að við höfum öll séð leikhúsútgáfuna af Superman II, mynd sem er skynsamleg. Lester's Superman II fyllir upp í götin á þessari samkomu. Hluti af þessu gæti verið vegna þess að Donner náði ekki að klára myndatökuna, hinn hlutinn gæti verið vegna þess að framleiðendur þessa verkefnis ætluðu sér að nota sem minnst Lester efni. Það sem við endum með er samkoma af myndefni sem lætur Superman IV líta út fyrir að vera loftþétt og samfelld. Eftir að hafa skoðað þetta fær maður þá tilfinningu að á meðan Lester var trúr og þægilegur að nota Donner efni, þá voru Michael Thau og teymi hans afar virðingarlaus gagnvart öllu sem tekið var af Lester. Bestu senurnar í The Donner Cut eru þær sem hafa verið lyftar tiltölulega heilar frá útgáfu Superman II. Það felur í sér tunglröðina og matarröðina, ekki kaldhæðnislegt, báðar voru teknar af Donner. En allt annað úr myndinni sem Lester tók upp er endurklippt á svo snöggan hátt að það lætur nú Lester virðast eins og skinkuhnefi veit ekki neitt. Á meðan Lester heiðraði Donner-efnið, er Lester hér hent undir rútuna. Svo er eitthvað gott í þessari útgáfu? Jæja, Marlon Brando er með, og það er sniðugt að sjá. Reyndar er sniðugt að horfa á eitthvað af efninu sem Donner tók þar sem það var allt tekið upp á sama tíma og Superman - The Movie. En það undirstrikar aðeins vandamál þessarar útgáfu. Öll helstu atriðin (eiginlega bara Lois stökk og atriði með Marlon Brando) hefðu verið betri sem fullgerð atriði í eyddum senum hluta. Þess í stað eru þeir týndir inn í vitlausa frásögn með óæðri frammistöðu (margar aðrar myndir eru notaðar úr kunnuglegum atriðum), slælegar breytingar og slæmar ákvarðanir. Horfðu á upphafssenuna á Daily Planet. Af hverju erum við að horfa á bakið á Jackie Cooper þegar hann kallar eftir Lois og Clark? Í lokin, hvers vegna látum við Lois ganga inn í dimmu íbúðina sína bara til að fá það á eftir Jackie Cooper sem gengur inn í dimmt baðherbergi og kveikir ljósin? Ég var upphaflega ruglaður yfir þessu, því ég bjóst við að sjá Lois. Allt þingið er uppfullt af vafasömum valkostum eins og þetta. Bardagaatriði eru líka rugl, án landafræði á milli klippinga. Þetta er bara tilviljunarkennd aðgerð. Að sjálfsögðu voru helstu hasarsenurnar teknar af Lester og efni hans er aðeins notað sem brú yfir í næsta sett af Donner útspilum eða varamönnum. Þeir hefðu átt að nota meira af myndefni Lester, en voru sennilega of stoltir til að viðurkenna það. Slappleikurinn nær einnig til herflugskeytisins. Eins og fram hefur komið annars staðar ber eldflaugin sem sýnd er í The Donner Cut merkingunni „XK 10“ á meðan við vitum öll að það er „XK 101“! Það veit blindur maður í STM! Framleiðendur þessa þings, sem reyndu svo mikið að heiðra upprunalegu myndina, slepptu boltanum innan við fimm mínútum og þessi mistök eru til marks um gæði framleiðslunnar í heild sinni. Þrátt fyrir alla þá meintu aðgát sem var lögð í þetta, þá hefur lokaafurðin skítabragð yfir sig sem er óumflýjanlegt. Allt málið væri líklega auðveldara að melta ef Warner's gerði þetta ekki að sérstakri útgáfu hér í fylkjunum. Eins og það er, er búist við að við borgum fyrir það sem er í raun bónusdiskur með eyddum atriðum með "Play All" valkostinum. Það er í rauninni aðeins þess virði að skoða það eitt svo við getum loksins séð hinar goðsagnakenndu klipptu atriði, en eftir þá fyrstu skoðun býst ég við að þetta verði frábær segull fyrir ryk og lítið annað. Ég veit eftir reynslu mína af því að horfa á þetta, að ég bar nýja virðingu fyrir útgáfu Lester. Það er engan veginn fullkomið, en Lester áttaði sig á annmörkunum sem voru á handritinu sem standa upp úr hér í feitletruðu létti. Honum tókst að gera kvikmynd sem hefur skemmt í mörg ár og mun gera það áfram, á meðan þessi nýja endurklippa verður líklega aðeins minnst sem neðanmáls í þeirri kvikmyndasögu.