Aðlögun leikstjórans Jay Craven á „Where the rivers flow north“ eftir Howard Frank Mosher er ein af fínni umbreytingum frá bókmenntum yfir á tjaldið. Craven er aðdáandi verks Moshers -- hann leikstýrði einnig 'A stranger in the Kingdom'. Leikarahópurinn er frábær -- sérstaklega Rip Torn og Tantoo Cardinal. Torn býður upp á það sem gæti verið besta hlutverk ferils síns - Noel Lord, hinn harkalega sjálfstæða fyrrum skógarhöggsmann sem er miðpunktur þessarar sögu. Lýsing Tantoo Cardinal á heimiliskonu Lord/sambýliskonu er líka dauð. Ég er bæði undrandi og vonsvikinn yfir því að hvorugur þeirra var tilnefndur til Óskarsverðlauna þegar þessi mynd kom út. Viðurkenna ber frammistöðu af þessu tagi. Eina persónan sem er svolítið erfitt að kyngja fyrir mér er framkvæmdastjóri orkufyrirtækisins leikinn af Michael J. Fox. Hann lítur bara of mikið út eins og krakki í þessu hlutverki. Ég býst við að það sé bölvun tengd unglegu útliti, sama hversu mikið fólk vill það. Craven hefur unnið gott starf hér við að koma persónu Vermont snemma á 20. öld á skjáinn -- staðsetningar, horn, leikmynd, allt sameinast til að flytja áhorfanda að tíma og stað sögunnar. Kvikmyndatökumaðurinn Paul Ryan var einstakur. Skorið eftir Horseflies er líka fyrsta flokks -- það passar fullkomlega við stemninguna og landslagið. Og sagan sjálf...? Einn mest sannfærandi lýsingin á hrikalega sjálfstæðum amerískum brautryðjendaanda sem sögur fara af - eiginleiki sem er á undanhaldi nú á tímum. Þegar það birtist í nútímanum er oft litið á manneskjuna með tortryggni og fyrirlitningu. Í Noel Lord höfum við persónu sem við getum dáðst að fyrir gildismat hans og jafnvel fyrir þrjósku hans. Þetta er ekki þrjóskt „tímabilsverk“, heldur lifandi sýn á tímabil sem er liðið og tegund persónu sem hefur allt nema horfið. Þetta eru ekki gullhúðaðar hetjur, heldur alvöru fólk, með bæði styrkleika og veikleika innra með sér. í erfiðu umhverfi að lifa lífi sínu og um leið vera í friði við heiminn sem þeir búa í. Eins og í dag eru þeir sem fara með völd sem hefðu það annars.