Góður leikarahópur (með einni stórri undantekningu) þrýstir sér í gegnum snjöllu ljósádeilu Epsteins. Mansfield var aldrei betri, eða fyndnari, en hún er hér ásamt Walston, sem er öldungur sem er staðráðinn í að verða þingmaður til að komast út úr stríðinu. Hann og félagar hans - þar á meðal hinn gáfaði glæpamaður Grant - fara til San Francisco í leyfi og hefja flottasta partý borgarinnar á meðan þeir sleppa alfarið frá þjónustunni með ræðuferðum um iðnaðarmál. Það eina við þessa mynd sem er ekki unaðslegt er eintóna frammistaða Suzy Parker sem ástaráhuga Grants, sem tekur of mikinn tíma myndarinnar og hægir á hraðanum í seinni hálfleik. Walston og Mansfield hafa góða efnafræði; brellan er sú að hún ætlar sér að elska alla hermenn (að gera skyldu sína fyrir stríðsátakið, auðvitað) en hann er giftur maður sem engu að síður elskar konuna sína. Þeir stela myndinni með litlum vandræðum frá Grant (sem er skemmtilegur hér í fyrri hluta myndarinnar, þegar hann er ekki paraður við mótleikara hans sem ekki er leikari.