Ekki horfa á þessa mynd á meðan þú borðar eða fljótlega eftir það. Að þessu sögðu mun Begotten halda með þér það sem eftir er ævi þinnar, hvort sem þér líkar það eða verr. Byggt á þeirri níhílísku heimspeki að lífið sé ekkert annað en maðurinn sem krampar ofan jarðar (til að umorða titilröðina/innganginn), mun þetta líklega innihalda ákafar og hryllilegasta myndmál sem þú munt nokkurn tíma sjá í kvikmynd. Það er engin samræða , aðeins mynd eftir mynd sem lýsir hringrás lífsins. Sambland myndarinnar af algjörri svarthvítri ljósmyndun ásamt hrollvekjandi bakgrunnshljóðum vinnur að því að keyra heim skilaboð framleiðandans. Myndin byrjar á því að Guð (myndaður sem bundinn og augljóslega geðveikur maður) sneiðir upp búk hans með rakvél og deyr í kjölfarið. í eigin óþverra. Eftir dauða hans kemur móðir náttúra upp úr líki hans til að gegndrepa sjálfa sig með blóði hans og sæði og fæðir manninn, táknaða maðk af manni sem krampar á jörðinni. Landslagið er hrjóstrugt úrgangur, byggt af gríðarstórum hjúpuðum manngerðum sem að lokum gerast á móður náttúru og manninum. Eftir helling af ofbeldisfullum senum sem sýna nauðgun náttúrunnar og eyðileggingu mannsins, halda þessir manneskjur áfram að hamra leifum líkanna aftur í jörðina og hringrás lífsins hefst að nýju. forsíðumyndina og efla innihaldið, en þetta er örugglega ekki kvikmynd af gerðinni Blockbuster. Ekki búast við frásögn, samræðum eða neinum hnökrum. Þetta er ákaft myndmál byggt á dökku myndefni. Ég gef þessari mynd háar einkunnir fyrir kvikmyndaverkið og hljóðið, en ég held að ég muni ekki horfa á hana of oft, ef aftur. Mér líkar við myndirnar mínar dökkar og einstakar, en þessi er veldisvísis meiri en ég bjóst við.