Upphafsatriði þessarar myndar setur hraðann fyrir allar níutíu mínúturnar. Myndirnar eru almennar, hefðbundnar og af sjónvarpsmyndagæðum. Snjóblauta landslagið er stórkostlegt, en samt hafa persónurnar sem eru með í því svipaða eiginleika og að horfa á ljósmynd af slíku landslagi, yfirgnæfandi tilfinningin er fjarlægðin. Sumt af klippingunni er nokkuð vönduð og reynd fagmanneskja, samræðan er hins vegar klaufaleg og tilgerðarleg, hefur lítið að segja um „raunveruleg“ samtöl að því er virðist. Sérhvert tilfinningalegt innsæi er fjarlægt í þágu blóts, ​​sem er auðvitað leiðin sem allir sýna sanna tilfinningar sínar. Aðgerðin er hæg og yfirþyrmandi, heildartilfinningin er sú að einhver lekur köldu vatni yfir höfuðið á þér, en svo hægt að þú tekur varla eftir því, en á endanum finnur þú fyrir aumkunarverðu og vorkenndi sjálfum þér fyrir að hafa lent í svona óskiljanlegum aðstæðum. af tegundum sem Fessenden virðist hafa reynt að nota; sálfræðileg spennumynd, hryllings- og fjölskyldudrama, þó hún sé lofsverð, þjáist af alvarlegum spennuleysi og áhugaverðum samræðum. Samskipti eiginmanns, eiginkonu og barnatríós eru sérstaklega óraunhæf. Þemu fjölskyldutengsla sem leika í draugalegu umhverfi hefur verið fjallað ótal sinnum áður með langtum yfirburðamyndum, strax dæmi um The Shining (1980). Fjölskyldueiningin hér er rifin af saklausum vandræðum sem erfitt er að skilja eða hafa samúð með með tilliti til hlutfallslegrar tvíræðni handritsins. Fjölskyldueiningunni er varla fylgt í gegnum myndina, Fessenden gerir lítið úr spennumyndarmöguleikum frásagnarinnar í þágu hæglátrar fjölskyldu. drama megnið af sýningartímanum. „Stalker“-myndin Otis hefur fáar augljósar ástæður fyrir hegðun sinni og þrátt fyrir að vera kannski áhugaverðasta og vel leiknasta persónan er hún enn mjög vanþróuð. Aðalpersónurnar eru tóm hýði af fólki sem það var afar erfitt að eiga samskipti við, samband þeirra við hvert annað er sérstaklega laust við neina tilfinningar eða tilfinningar. Þrátt fyrir að vanþekking foreldra hans á ungri persónu Eriks per Sullivan sé væntanlega hluti af sögunni, myndi örugglega einhver skynsamur maður spyrja son sinn ef hann sagðist tala við einhvern sem virðist ekki vera til? Fólk getur samþykkt þessa mynd sem gáfulega vegna hlutfallslegs skorts á hefðbundnum þáttum varðandi hryllingsmyndir sem byggðar eru á skepnum en þessi mynd misheppnast með tilliti til hvaða tegundar sem þú vildir setja hana inn í. Þú getur lesið djúpa sálfræðilega merkingu inn í hverja einustu smáatriði af hverju sem er ef þú ættir svo að óska ​​þess en ég held að fólk væri betra að greina teppið sitt fyrir einhverja djúpa tilfinningalega merkingu, frekar en þessar tómu undirmannlegu sköpunarverk.