Hollywood Hotel var síðasti kvikmyndasöngleikurinn sem Busby Berkeley leikstýrði fyrir Warner Bros. Leikstjórnarstíll hans hafði breyst eða þróast á þann veg að þessi mynd inniheldur ekki einkennismyndir hans í loftinu eða mikla framleiðslutölu með þúsundum aukaleikara. Á síðustu árum þriðja áratugarins voru stórsveitir í sveiflustíl að taka upp vinsælustu smelli ársins. Swing Era, einnig kallað Big Band Era, hefur verið dagsett á ýmsan hátt frá 1935 til 1944 eða 1939 til 1949. Þó að það sé ómögulegt að benda nákvæmlega á augnablikið sem Swing Era hófst, trúlofun Benny Goodman í Palomar Ballroom í Los Angeles í síðsumars 1935 var vissulega ein af fyrstu vísbendingunum um að sveifla væri að koma inn í vitund almennra ungmenna Bandaríkjanna. Þegar Goodman sýndi swing-efnisskrá sína frekar en danstónlistina í samfélaginu sem hljómsveitin hans hafði verið að spila, fór unglingurinn í áhorfendahópnum brjálað. Það var upphafið, en þar sem útvarp, tónleikar og munntónleikar voru aðal aðferðirnar sem voru tiltækar til að dreifa fyrirbærinu, tók það nokkurn tíma áður en swing náði sér á strik til að framleiða stóra smelli sem birtust á vinsældarlistum. Á Hollywood Hotel bendir framkoma Benny Goodman og hljómsveitarinnar hans og Raymond Paige og hljómsveitarinnar hans í myndinni til þess að kvikmyndaiðnaðurinn hafi verið tilbúinn að nýta sér breytinguna í tónlistarsmekk (myndin var aðeins í framleiðslu í eitt og hálft ár eða svo eftir Palomar Ballroom trúlofun Goodmans). Það eru nokkrar áhugaverðar tónlistarstundir hér og þar á Hollywood Hotel, en fyrir utan "Sing, Sing, Sing" eftir Benny Goodman og hljómsveitina hans er ekki mikið til að hrósa. Annars eru áhugaverðustu tónlistaratriðin upphafssýningin „Húrra fyrir Hollywood“ og „Let That Be a Lesson to You“ framleiðslunúmerið á innkeyrsluveitingastaðnum. Kvikmyndin er áhugaverðast að sjá og heyra Benny Goodman and His Orchestra leika og Dick Powell og Frances Langford syngja.