Greyið Jane Austen ætti að vera fegin að hún er ekki til að sjá þetta hræðilega flak aðlögunar. Svo margar frábærar Jane Austen myndir hafa komið út nýlega að þessi á skilið að vera grafin til frambúðar ásamt tveimur öðrum myndum sem ég fyrirlít-The Man in the Grey Flannel Suit og 1969 útgáfunni af David Copperfield. Helsta nautakjöt mitt við myndina er að hún missir algjörlega tilgang bókarinnar. Jane Austen var að pæla í gotnesku oflætinu í samfélagi sínu og mikið af skáldsögunni er tunga í kinn. Myndin er hins vegar alvarleg og kemur hræðilega melódramatískt yfir. Hið létta, skemmtilega bragð af skrifum Austen er algjörlega og áberandi fjarverandi í þessari þungbæru sókn inn í hrollvekju mætir tímabilsdrama. Atriði ímyndunarafls Katrínu eru bæði tilefnislaus og óáhugaverð. Henry Tilney er líka hræðilega óaðlaðandi. Af hverju, spyr ég, skyldi einhver falla fyrir honum? Ef þú ert að leita að skemmtilegu Jane Austen kvöldi skaltu horfa á Emmu í staðinn!