Ég horfði bara á þessa mynd á fyrsta kvöldi hennar af forvitni og einskærri nostalgíu. Mér líkaði (ekki elskað) "Mork & Mindy" sem krakki, aðallega fyrir kraftmikla frammistöðu Robin William. Þessi mynd fékk mig til að muna hvers vegna. Var frumsýningin frábær? Reyndar ekki, en Robin var það svo sannarlega. Sem færir mig að þessari mynd. Það kom mér skemmtilega á óvart, og bjóst við engu öðru en málningu eftir tölur í tímaröð endursagnar á sýningunni (sem það var á vissan hátt). En auðvitað var áherslan í raun á Robin. Það var áhugavert að sjá ferð Robins frá erfiðum götuspjótum til þjóðlegrar sjónvarpsstjörnu og hvernig svo harkalegur munur hafði áhrif á hann og langþjáða eiginkonu hans. Og hatturinn minn er ofan á að leika Chris Diamantopoulos þegar hann sýndi herra Williams af heilindum, næmni og hjarta; ekki bara krúttlegt far, þó það hafi jafnvel verið dautt. (Á óskyldum nótum tók ég eftir því að barátta Robins var að sumu leyti svipuð Andy Kaufman, sem var vanmetinn af netsjónvarpi og hélt aftur af sér skapandi, en það er "Taxi" bakvið tjöldin.) Allt í allt, þetta var mjög skemmtileg mynd þar sem mér fannst ég kynnast aðeins betur manninum á bakvið Orkann. Leikurinn var traustur af öllum - aldrei melódramatískur eins og mig grunaði - og sagan hreyfðist vel. Frammistöður sem voru sérstaklega góðir voru af þeim sem léku Garry Marshall og John Belushi (senan þar sem Belushi hrekkir Robin var æði!). Ekki mikið meistaraverk (ég hefði viljað sjá aðeins meira um Pam Dawber), en örugglega áhorfanlegt, sérstaklega fyrir þá Robin Williams og "Mork & Mindy" aðdáendur þarna úti. Nanoo, nanoo!