Þegar ég fór í háskóla snemma á áttunda áratugnum var það einfaldari tími. Fyrir utan stutt atvik árið 1994 hef ég verið algjörlega laus við áhrif ólöglegra efna síðan og ég hef aldrei séð eftir því...þar til núna. DB:TBTE hlýtur að vera besta myndin til að horfa á þegar hún er grýtt. Það skrýtna, draumkennda ástand sem það skapar er mjög skrítið þegar þú ert ekki að reykja neitt, en ég er viss um að það myndi virka fullkomlega eðlilegt eftir stórt dót. (Ekki það að ég sé að mæla með þessu, skilurðu.) Hin róandi frásögn, sem berklafórnarlamb sem er föst í málverki, veitt, eins og hún er venjulega í gæðakvikmyndum, væri tilvalin til að hjálpa steindauðum áhorfandanum að fylgjast með þegar allt gerist. flókið. Auk þess er allt í myndinni frekar lífrænt...frá gamaldags náttúrulegum bringum til fötu með steiktum kjúklingi. Nú er líka engin spurning að ungi maðurinn með (ahem) "handvandamálið" er algjörlega að sigla í burtu í kvikmynd. Á einum tímapunkti VEIT þú bara að hann á eftir að segja: "Hey! Þegar ég hreyfi höndina mína skilur hún eftir sig slóðir!!" Treystu mér...þú munt vita þegar þú kemst að þeim tímapunkti. Það eina sem við þurfum að takast á við er þetta: Hversu góð getur kvikmynd verið þegar að minnsta kosti helmingur kostnaðarhámarks var eytt í að flytja risastóran rúmgrind fyrir innréttingu og utanaðkomandi skot? Örugglega ómissandi fyrir hrollvekjuáhugamenn, en hentar almennum áhorfendum við réttar aðstæður (ef þú veist hvað ég meina, og ég held að þú gerir það). Það fær aðeins fjórar stjörnur því ég get í rauninni ekki sagt að það hafi þurft neina hæfileika til að gera það.