Eftirfylgni Vincent Price að HOUSE OF WAX (1953), myndinni sem styrkti orðstír hans sem hryllingstákn, snýst á sama hátt um bitur þótt útsjónarsamur sýningarmaður. Þó að það sé endurgerð, er sú fyrrnefnda (skotin í Technicolor) áfram frábær viðleitni; sem sagt, fyrir utan einhverja mótþróa teiknimyndasögu, skyldubundið grípa til ódýrra brella (það var enn ein þrívíddarsýningin) og einstaka frásagnargalla (hvað sem varð um týnda töskuna sem á að hafa komið upp á einhverri lögreglustöð með afskorið höfuð?) , þetta býður upp á meira en nóg af spennu af gerðinni Grand Guignol og heildarverðmæti búðanna (verðið hamlar því í ýmsum dulargervi sem uppfinningamaður blekkinga sem líkir eftir „týndum“ stjörnutöfrum sem höfðu nýtt sér snilli sína) til að standa á eigin fótum fótum. Tilviljun, þátttaka leikstjórans Brahm hér sannar ekki eina tilviljun þar sem frásögnin inniheldur þætti úr tveimur hryllingstitlum (báðir með Laird Cregar í aðalhlutverki) sem hann hafði áður stýrt, þ.e. THE LODGER (1944) og HANGOVER SQUARE (1945). Ungu aðalhlutverkin eru leikin af Mary Murphy (sem aðstoðarmaður Price) og Patrick O'Neal (sem kærasti hennar lögregluþjóns, sem er forvitnilegt að hann myndi sjálfur taka forystuna í svipuðu verki, CHAMBER OF HORRORS [1966], sem ég hef aflað rétt í tæka tíð til að þjóna sem aukaatriði fyrir þessa). Athyglisverð hliðarlína hér er tileinkun þess síðarnefnda á nýrri uppgötvunartækni, fingrafaratöku, sem skiptir sköpum í falli Price (í fyrirsjáanlegu en frekar óþægilegu eldheitu hámarki)þó að viðvarandi njósnir á glæpasagnahöfundi áhugamanna hans eigi að minnsta kosti jafnmikið við. gera með það til lengri tíma litið! Með því að horfa á stjörnuna í sérsniðnu hlutverki kemur myndin mjög skemmtilega fram sérstaklega á 73 mínútum.