Ekki slæm mynd. Einhvern veginn var mér gert að grípa til þess að Íranar myndu vinna leikinn sem spilaður var í myndinni þó ég kunni ekkert í fótbolta og sé ekki aðdáandi. Endirinn í rútunni var hrífandi. Myndin sjálf fjallar um málefni kvenna í Íran og hvernig þær mega ekki fara inn á íþróttasvæði meðal karla vegna þess að blótsyrði þeirra er óviðeigandi fyrir konur að heyra. Þrátt fyrir þessi lög reyna sumar konur að laumast inn en margar þeirra verða teknar og handteknar. Það er í raun ótrúlegt að hvaða samfélag sem er gæti enn haft svona úreltar hugmyndir um kyn. Í viðtali segir Panahi að kvikmyndir sínar séu skjöl sögunnar og óréttlætis hennar og að einn daginn í framtíðinni getum við horft á þessar kvikmyndir og séð hvernig Íran lifði einu sinni. Maður vonar að framtíðin komi fyrr en síðar.