Góð, fyndin, beinskeytt saga, frábær Nicole Kidman (mér líkar næstum alltaf myndirnar sem hún er í). Þetta var gott „farartæki“ fyrir einhvern sem er hæfur í gríni og drama þar sem það eru þættir í hvoru tveggja. Rómantísk gamanmynd sveipuð tveimur glæpasögum, frábærar lokalínur. Chaplin, mjög góður hér, var líka góður í annarri góðri en óvinsælri rómantískri gamanmynd ("Truth about Cats & Dogs"). Kannski eru þeir of ósennilegir. Ebert skrifaði ekki einu sinni umsögn um þetta. Hinar frábæru "screwball" gamanmyndir voru augljóslega með öllu ósennilegar ("Bringing up Baby" o.s.frv.). Ef þú hefur séð eina ósennilega gamanmynd, hefurðu séð þá alla? Eða kannski er fólk tilbúið til að halda áfram frá 1930. Skrítið. Birthday Girl er mynd sem ég hef notið nokkrum sinnum. Nicole Kidman gæti verið „drápsforritið“ fyrir heimamyndband.