Chan-wook Park, þú verður að gefa gaurinn það. Í mínum augum er hann ekki bara frábær leikstjóri heldur snilldar leikstjóri sem getur snúið hendinni að hvaða tegund sem er og gefur oft eitthvað hressandi en samt að lokum fullnægjandi. Þyrsti er í rauninni vampírusaga en saga sem spilar hratt og lauslega með sumum af "reglur" undirtegundarinnar. Kang-ho Song leikur föður Sang-hyeon, mann sem gefur sig óeigingjarnt fram við rannsóknaráætlun og fær svo óeigingjarnt sjúkdóminn sem þeir eru að reyna að lækna, deyr og kemur aftur. Allt að þakka blóðinu sem honum var gefið. Þar sem hann er sá eini af fimmhundruð sem lifir af, verður hann frægur fyrir þá sem þekkja hann og allt sem hann vill er að komast aftur í eðlilegt horf. Eðlilegt felur hins vegar í sér núna að geta hoppað miklar vegalengdir án meiðsla, viljað drekka blóð og orðið mjög heitt undir kraganum þegar sólargeislar komast á húð hans. Það líður ekki á löngu þar til hann býr hjá frekar vanvirkri fjölskyldueiningu sem þekkti hann í æsku og á meðan hann felur nýja, undarlega lífsstílinn finnur hann sig dreginn inn í flókinn ástarþríhyrning, verður ásættanlegri af dekkri hugsunum og rennur niður hála brekku sem gæti leitt hann frá manni til skepnu til skrímslis. Með því að blanda saman ýmsum tegundum fannst mér mynd Park mun ferskari og frumlegri en Hleyptu hinum rétta inn (svo notað sé nýlegt dæmi) og heillaði mig virkilega með nálgun sinni á efni sem hefði hæglega getað liðið eins vel slitið og endurtekið og allar aðrar vampírumyndir sem við höfum séð í gegnum tíðina. Þetta er blanda af hryllingi, melódrama og gamanleik ásamt því að velta fyrir sér hugmyndum eins og trúarstyrk, vald yfir lífi og dauða, galla ódauðleika o.s.frv. persónulega fannst þetta lífleg, skemmtileg og alltaf skemmtileg mynd með frábærri miðlægri frammistöðu frá Song sem pínda prestinum og frábærum beygjum frá aukahlutverki án veikra hlekkja. Margar persónur fá að hreyfa sig í gegnum margvíslegar tilfinningar og allar gera það af kunnáttu og trúverðugleika, sérstaklega unga konan (leikinn af OK-vin Kim) sem verður viðfangsefni ástar, losta og væntumþykju prestsins. Aðdáendur asískra kvikmynda (og Park sérstaklega) og líka aðdáendur Poes "The Tell-tale Heart" (horfðu og lærðu) ættu að skella þessu upp, þetta er enn ein flott mynd frá manni sem virðist taka öllu með jafnaðargeði og nær alltaf að setja út ekkert minna en traust skemmtun. Sjáðu þetta ef þú vilt: Cronos, Near Dark, Dellamorte Dellamore AKA Cemetery Man.