Alex Benedict (John Cassavetes) er hljómsveitarstjóri í leynilegu sambandi við píanóleikara sinn. Þegar hún hótar að afhjúpa hann og skapa hneyksli ef hann yfirgefur ekki eiginkonu sína sér hann að hann hefur ekkert val en að myrða hana og láta líta út fyrir að hún hafi framið sjálfsmorð. Verst fyrir hann að hrollvekjandi rannsóknarlögreglumaðurinn okkar, Lt. Columbo (Peter Falk), er í málinu. Stephen Bochco hefur skrifað annan hnífjafnan þátt fyrir seríuna og fylgt eftir stórkostlegum smáatriðum með stórkostlegum smáatriðum. Við horfum á illmennið fremja morð sitt og setja upp fjarvistarleyfi hans í um það bil tuttugu og fimm mínútur, og við erum algjörlega upptekin. Síðan þegar Columbo birtist á vettvangi verður það enn betra. Við sjáum Columbo fyrst eftir morðið (eins og venjulega). Að þessu sinni er hann hjá dýralækninum með nýja hundinn sinn. Atriði af hreinum kómískum léttir eru venjulega þær veikastu í sýningunni (hugsaðu óþægindi Columbo yfir nektarfyrirsætunni í "Suitable for Framing"). Columbo er fyndinn þegar hann er að tuða eða tuða vísvitandi til þess að hrasa upp í námuna sína; en of margir rithöfundar gera þau mistök að sýna hann í fáránlegu ljósi þegar hann er með ekki grunuðum. Bochco, aftur á móti, sýnir Columbo dálítið óþægilegan með nýja gæludýrið sitt í handfylli af lágstemmdum senum sem eru fyndnar og listilega samþættar sögunni. (Og ég er þakklátur fyrir að hann hafi ekki reynt að þrýsta á kýla í leit Columbo að gefa hundinum nafn. Eftir því sem við lærum er hundurinn enn nafnlaus.) Bochco gefur Columbo nokkrar af sínum bestu augnablikum í þessum þætti, og Peter Falk nýtir sér þá til hins ýtrasta. Hann er sérstaklega góður í einleik þar sem hann lýsir vantrú á að hver sem er gæti drepið sig, og því síður þessi ljómandi og fallegi ungi píanóleikari. Og hann er enn betri í senum sínum að spila kött og mús með Cassavetes. Að þessir tveir gamalgrónu vinir og samstarfsmenn myndu spila glæsilega út af hvor öðrum, má búast við; og það er það sem við fáum. Taktu eftir því hvernig Alex Benedict getur ekki annað en dáðst að hinum blekkjandi fávita Columbo, jafnvel á meðan hinn snilldar spæjari er að herða snöruna um hálsinn á honum. Bochco nýtir sér allar aðstæður í handriti sínu. Þegar Columbo fer að yfirheyra snotuga vélvirkjann Benedikts, auðvitað auðvitað! hann biður manninn að líta á sína eigin barðahrúgu. Og þegar Benedikt finnur Columbo í Hollywood Bowl fyrir æfingu, auðvitað auðvitað! hann er á píanóinu að spila "Chopsticks." Og hvað ætti hinn djarfi undirforingi okkar að hafa með sér nema ritvél fórnarlambsins með falsaða sjálfsvígsbréfið enn í rúllunni. Columbo hefur líka góðar senur með bráðþroska lítilli stúlku (Dawn Frame) og hinni yndislegu Blythe Danner, sem leikur eiginkonu Cassavetes. Það er gaman að sjá Myrna Loy mæta sem móðir Danners, þó hún geri lítið úr minniháttar hlutverki sínu. Leikstjórinn Nicholas Colasanto (sem einnig lék, einna helst sem Coach í "Cheers") gerir fullkomlega lofsvert starf, þó hann fylgi aðalhlutverkinu. af næstum hverjum öðrum "Columbo" leikstjóra með því að bæta við einum eða tveimur kjánalegum blómamyndum. Atriði enda á því að fara úr fókus og byrja á því að komast í fókus. Svo er það hluti þar sem Cassavetes sér nellikuna sem hann lét falla á vettvangi glæpsins og við sjáum aðdráttarmynd af henni sem speglast í sólgleraugu hans. Það er líka eitt atriði með Myrnu Loy og hópi af gömlum þokum sem er voðalega leikið af öllum nema Cassavetes. Þetta eru samt pælingar. Þetta er stórskemmtilegur þáttur, svona sem gerði mig að "Columbo" aðdáanda.