Fyrsta ráðgátan er að giska á hvernig upprunalega mynd Welles var. Það gerir þetta að raunverulegu ævintýri -- að sjá ófullkomna beinagrind og nota kvikmyndafræðilega réttarfræði, ímyndaðu þér fallegu konuna sem hún studdi eitt sinn. Ef þú gerir það muntu bæði sjá og upplifa kannski einn af bestu kvikmyndaleyndardómum allra tíma. Eins og leyndardómar fara, er frásögnin frekar venjuleg: Einföld afþreying, einn afbrýðisamur eiginmaður sem rauðsíld. Það sem er frekar kraftaverk er staðsetning Welles á sögunni í gervi auga sem sér dimma, dimma margþætta heim. Fyrsti alvöru noir, en enn dekkri. Þetta er ekki augljóslega snúinn heimur, nema þú hugsir um myndavélina. Það sem við getum séð af eigin raun er að einhver býr til orðaforða sem síðar myndi verða algengur. Fyrir alla hátíðina var Kane vel heppnaður vegna mikils dramatíkar og sögunnar. Auga myndavélarinnar var átakanlegt, en tilraunakennt. Welles myndi fara þaðan til að kanna leyndardómsfrásögnina og sjálfsvísun Shakespeares með þessu auga. Othello og MacBeth eru báðir byrjaðir á þessu tímabili og ég tel þau vera hluti af einni sýn með þessu. Noir-tilfinningin hér byggist á þeirri hugmynd að fólk ráði ekki lífi sínu, jafnvel aðeins - það er stjórnað af tilviljunarkenndum þáttum í umhverfinu. Þannig að þegar hann segir þessa sögu þarf Welles að gera umhverfið að persónu. Nokkrar persónur sem eru grunaðar í leyndardómnum. Þannig höfum við fræga lýsingu, blokkun og horn sem við þekkjum (og höfum síðan séð ótal sinnum). Og við erum með vísvitandi lokuð settin: garðinn, snekkjuna, svæði fyrir lautarferðir, fiskabúr, bryggju, réttarsal, kínverska leikhúsið og skemmtihúsið. Ég er viss um að það sem barbararnir klipptu var mikið og mikið af „ytri“ frásögn sem fjallaði ekki um karakter heldur um þetta undarlega umhverfi. Mín eigin lausn á ráðgátunni er að skemmtihúsið gerði það, meðal annars persónuumhverfisins sem kynnt var sem grunar. Með öðrum orðum, meðferð Black Irish (sem við þekkjum af nótum og einni senu vélritun í verkalýðshöllinni var upprennandi skáldsagnahöfundur) var hvorki: afl mannlegs samsæris (garðurinn eða siðmenntaða útgáfan, réttarsalurinn) né náttúrunnar. (lautarferðin eða siðmenntaða útgáfan, fiskabúrið). Þess í stað var þetta spurning um vísvitandi þvælu guðanna sér til skemmtunar. Þetta er auðvitað sjálfsvísun í það sem Welles er að gera: að setja þetta fólk (þar á meðal sjálfan sig) í gegnum helvíti fyrir okkar eigin þvælu, mál sem er undirstrikað af Peking-óperunni með Welles dópaður. Og auðvitað að leiða til skemmtunarhússins þar sem umhverfið dílar beint við skynjunina. Meira um sjálfsvísunina: vissulega er meðvituð athugasemd um samband hans við bráðlega fyrrverandi fyrrverandi. En ég tel að það séu sterkar undirmeðvitundar athugasemdir við að hann sé að hæðast að umhverfinu sem hann vann í, vinnustofuumhverfinu. Vissulega var Welles jafn mikið ruglaður og á svipaðan hátt og karakterinn hans. Og þessi klúður tók á sig mynd morðsins á þessari mynd og skildi eftir rotnandi líkið sem minnst var á í upphafi þessarar athugasemdar. Þessi greyið Ríta kemur frá Kína tengir allt saman, kínverska leikhúsið, væntanlega nauðgun að ofan, missi af konan. Fjárfestingin í umhverfi umfram allt.