Andrúmsloft og droll-gluggi leysa ekki þessa ofmetnu klassík. Boyer er franskur þjófur sem felur sig í Casbah í Algeirsborg á meðan lögreglan reynir að komast að því hvernig eigi að koma honum út. Á meðan fellur hann fyrir Lamarr og reynir að finna leið til að flýja. Myndin er sein í gang og fer aldrei neitt. Minnir að sumu leyti á Casablanca, það vantar algjörlega stærra þema en eftirlýsta maðurinn sem tælir góða konu. Þetta er allt tal-tal-tal, með endalausum atriðum þar sem Boyer svíður meðal fávitaárganga sinna og Boyer sem biður um Lamarr í skugganum. Persónulega var mér sama um persónu Boyers í eina mínútu, svo spennan var algjörlega engin. Stofnaðir persónuleikarar frá 1930 hrasa í gegnum grófa söguþráðinn sem handlangarar Boyer - krakkar sem eiga greinilega ekki heima í Algeirsborg. Sigrid Gurie er ofboðslega ofvirk afbrýðisöm kærasta Boyer. Frumleg kona hans fyrir framan hana lofar ekki góðu um framtíð sem hann gæti átt með Lamarr. Sérstaklega slæm er löng röð þar sem undirmaður kemur til að segja Boyer frá því hvernig annar handlangari var handtekinn. Það hljómar spennandi... verst að við sáum það ekki fyrir okkur. Endirinn er algjörlega andsnúinn og virðist merkilegur aðeins vegna þess að hann er ekki hamingjusöm endir frá Hollywood; það kemur ekki í veg fyrir að það sé sappy.