Fyrsti gagnrýnandinn hefur rétt fyrir sér - Í þessari mynd sjáum við okkur sjálf, hjúfra okkur að meirihlutanum, vera sátt við, reyna að forðast vandræði, bara reyna að lifa lífi okkar, og við sjáum hversu auðveldlega þessir mannlegu eiginleikar, sem eru svo grundvallaratriði í virkni samfélagsins getur leitt til þess að við verðum samsek í miklu illsku. Sagan gerist í seinni heimsstyrjöldinni, þar sem útvarp, dagblöð og kvikmyndir minna okkur á árás Hitlers á gyðinga til að undirstrika kaldhæðni sams konar ofbeldisfullra andstæðinga. semítismi á sér stað í Ameríku. Stundum fannst mér þetta vera svolítið þungt í vöfum. Mér finnst þetta meira leikrit en kvikmynd, en það er svo umhugsunarvert að slíkar þvæla skipta litlu. Kannski minna léttvæg er sú staðreynd að allt söguþráðurinn snýst um eina litla staðreynd sem fannst mér frekar ósennileg. Larry hefur lifað viðburðalausu lífi fram á miðjan aldur; samt sem áður þarf hann ekki annað en að vera með gleraugu fyrir alla - ALLA - til að, við fyrstu sýn, taka hann sem gyðing. Ég stöðvaði vantrú fúslega vegna þess að söguþráðurinn hélt mér áfram, en ósennileikinn truflaði mig alla myndina. (Og satt að segja skildi ég ekki hvers vegna konan hans var líka tekin fyrir gyðing. Larry virtist halda það vegna þess að hún hét "Hart." Og seinna þegar hann giftist henni, þá veit ég ekki hvers vegna nágrannar hans gerðu ráð fyrir hún var gyðingur.) Í fyrsta hluta myndarinnar velti ég því fyrir mér hvort það væru til ímyndunarafl. Yfirlætisleysi Larrys virtist ýkt, næstum því að það var gróteska. Af hverju ekki að hringja í lögregluna þegar hann sá nauðgunina, jafnvel þótt árásarmaðurinn væri nágranni? Og mér fannst lýsingin gefa til kynna eitthvað örlítið óraunverulegt - rauður húsanna virtist of rauður, inngangur Gertrude virtist vísvitandi oflýstur, almennt voru litirnir næstum eins og litir í styrkleika sínum. Í heimildunum sé ég að það var tekið upp á Campbell Avenue og Wallace Avenue í Toronto, svo ég ætla að keyra þangað niður (nálægt Bloor & Dufferin) í dag til að skoða litina. Í alvöru :) Það var gott að minna á að prestastéttin á þessum tíma var oft að leiða illsku kynþáttafordóma. (Manstu hvernig páfi neitaði að tala gegn Hitler og leitaðist aðeins við að fá vernd fyrir kirkjuna? Það var sami páfi sem, þegar Róm var við það að verða frelsuð af bandarískum hermönnum, óskaði eftir því að fyrstu hermennirnir farðu inn í borgina ekki vera svartur. Athugaðu sögu þína.) Ég man ekki eftir að hafa heyrt um þessa mynd áður. Það var leitt. Það er vissulega mjög áhugavert fyrir alla hugsandi manneskju, fyrir alla sem hafa áhuga á bandarískri sögu eða kynþáttafordómum; þetta er ein skýrasta myndskreyting sem ég hef séð af orðalagi Bertrand Russell: "Ekki fara með mannfjölda til að gera illt."