Þetta er ein af þessum myndum sem kanna menningarárekstra austurlenskra manna í vestrænni menningu. Loving on Tokyo Time er sorgleg mynd um vanhæfni andstæðna til að laða að vegna mikils menningarmunar. Ken, rokk n'roll ofstækismaður, giftist Kyoto, japanskri stúlku, svo hún geti dvalið í Bandaríkjunum þegar vegabréfsáritunin hennar rennur út. Búist er við að hjónabandið verði aðeins tímabundið, það er að segja þar til Kyoto öðlast lagalega stöðu á ný. En Ken, sem virðist vera týndur í hverju sambandi, er hrifinn af Kyoto og reynir mjög mikið að láta hlutina ganga upp. Þetta, þrátt fyrir að vinur hans hafi hvatt til þess að það sé slæmt fyrir rokk n'roll að henda Kyoto og losa sig við allar skuldbindingar við stelpur nema að hvetja til að skrifa lag um brotin hjörtu og allt það. En Kyoto kemur frá ströngu hefðbundnu japönsku uppeldi og gerir það ekki Ekki búast við að vera gift Ken svo lengi. Ekki nóg með það, hún er með heimþrá og vill snúa aftur til Japan. Það er sorglegt að því leyti að þetta er loksins einhver sem Ken heldur að hann geti elskað og verið með og allt það, nema í eina skiptið sem hann heldur að hann hafi fundið einhvern til að líða svona fyrir, þá býst stelpan ekki við að vera svona lengi. Það er ekki það að hún sé ekki hrifin af Ken, það er bara að hún er vön öllu „ekki öðru lífi“. Hún segir: "Ég get ekki sagt honum hvernig mér líður á ensku og Ken getur ekki sagt mér hvernig honum líður á japönsku." Þetta er frekar sorgleg ástarsaga með dásamlegri 80s techno-nintendo hljóðrás. Ég tók upp Loving on Tokyo Time vegna þess að hún minnti mig á eina af uppáhalds 80s myndunum mínum, Tokyo Pop. Og fyrir ykkur sem höfðuð gaman af Loving on Tokyo Time, kíkið á Tokyo Pop (söngvari frá New York fer til Japans og gengur til liðs við japanska ameríska ábreiðuhljómsveit), nema þetta er mynd með farsælan endi.