Áhorfandinn hefur lengi verið hrifinn af áhorfendum, að því leyti sem hann vekur tilfinningu fyrir skjótu, öruggu réttlæti; hið góða sigrar hið illa og vondi maðurinn fær eyðimerkur sínar. Það er reyndar eitt af því sem hefur gert persónu Dirty Harry Callahan (eins og Clint Eastwood leikur) svo vinsæla. Hann er með merki og starfar innan lögmálsins, en í hjarta sínu er Harry árvekni, sem uppfyllir réttlætið á „sínum“ hátt, sem setur hann oft í átökum við sína eigin yfirmenn, sem og glæpamenn sem hann er að elta. En það er það sem dregur áhorfendur; allir sem hafa einhvern tíma lent í skrifræðisvitleysu af einu eða öðru tagi, gleðjast yfir því að sjá einhvern skera í gegnum skriffinnskuna og halda áfram með það - jafnvel þótt það sé bara á skjánum. Og þessi ánægja sem fæst með því að sjá réttlætinu fullnægt - og fljótt - er einn af þeim þáttum sem gerir "Sudden Impact", leikstjórn og með aðalhlutverki Eastwood, svo vel heppnað. Í þessari fjórðu þáttaröðinni, þegar Harry vinnur að manndrápi, lendir Harry í trúnaðarmanni í vinnunni - einstaklingi sem líkist réttlæti sínu, með einni undantekningu: Hver sem það er, hann er örugglega ekki með merki. Callahan eftirlitsmaður hefur á sinn óviðjafnanlega hátt enn einu sinni endað illa í deildinni og er skipað að taka sér smá frí. Svo gerir hann það; eins og aðeins 'Dirty Harry' getur. Í litlum bæ norðan við San Francisco lendir Harry í miðju morðmáli, sem hann tengir fljótt við nýlegt morð í San Francisco vegna einstaka M.O. ráðinn af gerandanum. Að ósekju mætir Harry andspyrnu frá lögreglustjóranum á staðnum, Jannings (Pat Hingle), sem ráðleggur honum að fara með stórborgaraðferðir sínar og aðferðir annað. Enginn til að láta aftra sér, Harry heldur áfram rannsókn sinni, sem á endanum felur í sér fallega og hæfileikaríka unga listamann, Jennifer Spencer (Sondra Locke). Smám saman uppgötvar Harry tengsl á milli fórnarlambanna; brennandi spurningin er hins vegar hvar Jennifer Spencer passar inn í myndina? Eastwood er í toppformi hér, bæði fyrir framan og aftan myndavélina, og hún er án efa sú næstbesta af fimm kvikmynda seríunni, rétt á eftir upprunalegu myndinni. "Drullu Harry." Sjö ár voru liðin frá síðasta „Harry“ tilboði („The Enforcer,“ 1976), en Eastwood stígur strax aftur inn í karakterinn með aðstöðu og endurnýjuðum krafti. Og þessi græðir svo sannarlega á því að hafa hann í leikstjórastólnum, þar sem hann er fær um að endurheimta kjarnann í, ekki aðeins eigin persónu, heldur þessa "anda" sem gerði þessar myndir svo vel heppnaðar, og hann gerir það með því að þekkja landsvæðið og koma á samfellu sem eyðir nánast út sjö ára bilinu á milli #s 3 og 4. Eins og með allar myndirnar sem hann leikstýrir, setur Eastwood vísvitandi hraða sem virkar fullkomlega fyrir þetta efni og skapar nægilega spennu til að halda því áhugavert og innihaldsríkt frá upphafi að enda. Handritið, eftir Joseph Stinson, er vel skrifað og mótað að þessum sérstaka "Dirty Harry" stíl; samræðurnar eru snarbrotnar og sagan sjálf (hugsuð af Charles B. Pierce og Earl E. Smith) er sú mest aðlaðandi síðan upprunalega 'Dirty Harry', þar sem hún reynir að spila á mjög persónulega þætti dramasins, frekar en algjörlega á aðgerðinni. Persónurnar eru vel teiknaðar og sannfærandi, og auðvitað er þetta myndin sem gaf okkur eina bestu grípandi setningu Harrys: `Áfram, búðu daginn minn...`Sem Harry, er Clint Eastwood fullkomlega innblandinn af öllu þættirnir sem gera þessa persónu svo vinsæla: Hann lifir eftir persónulegum siðferðisreglum, sannur einstaklingur sem er gerður úr því efni sem við sjáum fyrir okkur sem frumherjanna sem byggðu þetta land og gerðu Ameríku að því sem hún er í dag. Harry persónugerir þá tilfinningu fyrir frelsi og réttlæti sem við öll sækjumst eftir og erum svo kær, hugsanlega meira í dag en nokkru sinni fyrr. Sama hver við erum eða hvaðan við komum, það er óneitanlega hluti af okkur sem vill vera Harry, eða að minnsta kosti hafa hann nálægt. `Dirty Harry' er táknmynd kvikmyndahússins og það er ómögulegt að sjá fyrir sér að nokkur annar en Eastwood túlki hann; með góðu eða illu, Eastwood „er“ Dirty Harry, án nokkurs vafa, rétt eins og Sean Connery er James Bond og Basil Rathbone, Sherlock Holmes. Sondra Locke er algjörlega áhrifarík hér í hlutverki Jennifer Spencer, ungrar konu sem er beitt órétti og ætlað að hefna sín. , eða eins og hún sér það, `réttlæti.' Henni tekst að færa karakterinn sinn harðorða ákveðni með varnarleysi, með sannfærandi, sjálfssýn nálgun sem er langt umfram það sem er dæmigert fyrir "action" tegundina. Jafnvel innan um ofbeldið heldur Locke einbeitingu sinni að Jennifer og áfallaviðburðunum sem hafa komið henni á þetta stig lífs síns. Lýsing hennar er fullkomin viðbót við Harry eftir Eastwood og verður, í heimspeki og verkum, eitthvað af hliðstæðu hans. Í aukahlutverkum standa tvær sýningar upp úr: Paul Drake, sem Mick, skapar besta „sálfræði“ síðan Andy Robinson sýndi kraftmikla túlkun á raðmorðinginn í upprunalegu `Dirty Harry. Með í raun mjög takmarkaðan skjátíma, kemur Drake á raunverulega truflandi nærveru sem er trúverðug og sannfærandi, sem bætir miklu við hreint innyfjandi viðbrögð áhorfenda. Þetta er gaurinn sem þú getur ekki beðið eftir að sjá Harry sjá um á endanum. Einnig áhrifarík er Audrie J. Neenan, sem gerir persónu sína, Ray Parkins, að fyrirmynd hins orðtakandi „lágveldis“, sem er að finna á hvaða bar sem er í hvaða borg sem er. Þetta er frammistaða sem kallar fram viðbrögð á stigi og eykur verulega á trúverðugleika myndarinnar, þar sem hún hjálpar til við að veita nauðsynlega tilfinningu fyrir raunsæi. Í aukahlutverkum eru Albert Popwell (Horace), Mark Kevloun (Bennett) og Nancy Parsons (frú Kruger). Með fullkominni blöndu af leiklist og hasar, dreifir `Sudden Impact' réttlæti sem er fullnægjandi frest frá raunveruleikanum; hið fullkomna réttlæti í ekki-svo-fullkomnum heimi, sem skapar ánægjulega kvikmyndaupplifun. 9/10.