Ég hélt að þetta væri kvikmynd frá New York: rangt! Þetta er smá bresk sveitaumgjörð. Ég hélt að þetta væri gamanmynd: rangt! Það er drama.... Jæja, allt að síðasta þriðjungi, því eftir að sagan verður algerlega "abracadabrantesque", táknræna orðið fyrir franskt forsetaumboð. Það þýðir, nærri vitleysu, jafnvel þótt hvötin myndi vilja koma með einlæga tilfinningu. Hvað á ég eftir? Kannski gott leikkona tvíeyki: Já, ég veit, þeir eru 3 vinir, en rauðhærða lögreglukonan er svolítið ósýnileg fyrir mig. Hávaxna læknakonan kemur á óvart með höggi sínu og McDowell skilar fínum leik eins og venjulega, allt í fíngerðu, mjúku og næstum þöglu viðhorfi. Þessi hógværð pirrar mig, því eins og aðrir fínir listamenn eða leikstjórar er sama mynstur að endurtaka sig aftur og aftur. Í hennar tilfelli er það eins og hvernig sem myndin er, þá er það alltaf sama persónan sem skilgreint er af tilfinningum hennar, gildum hennar, sem lifir óendanlega mismunandi sögur. Ég veit samt ekki hvernig ég á að setja mörkin (eða samrunann) milli listamannanna og verkanna. Önnur jákvæð hlið þessarar myndar er kvenleg snerting hennar og áhugaverð ólík sjónarmið. Konurnar hafa hver sitt líf, jafnvel þó þær séu allar einhleypar. Það hefur í för með sér mikið umburðarlyndi og lærdóm að verða vitni að því hvernig hægt er að skynja sama og einstaka veruleika á eins marga vegu og fólk. Að lokum er myndin nokkuð áberandi, en hinn frábæri lokaþáttur dregur úr lönguninni til næstu sýn.