Ráðandi átök eru á milli nokkurra ágætra leikara (Huppert og Dutronc) og hræðilega handritsins. Augljóslega töpuðu leikararnir, þar sem leikstjórinn/handritshöfundurinn Claude Chabrol neyddi að lokum aðalhjónin til að fylgja þessu einskis virði sjúka ímyndunarafl út í sarpinn. Sem betur fer bæta kraftmikil frammistaða Huppert og Dutronc verulega heildargæði myndarinnar, sem á undraverðan hátt öðlast dýpt og húmor. Hvað varðar þrautseigju Chabrol við að halda myndinni blíðri og órökréttri, þá nær hún hámarki í lokasenunni, sem er svo ótrúlega léleg að maður veltir fyrir sér hvaða pillur hann var að taka sjálfur þegar hann leikstýrði henni.