Hin fallega, heillandi, einstaklega fjölhæfa og hæfileikaríka Irene Dunne er ein af bestu 5 eða 6 leikkonum bandarískrar kvikmyndagerðar. Í Over 21 - eins og í öllum myndum hennar - lýsir hún upp skjáinn með náttúrulegri en þó glæsilegri nærveru. Hún er í senn ekta og mannleg, OG karismatísk, hvetjandi fyrirmynd. Þetta hlutverk er sönn Irene Dunne, full af ömurlegu og fyndni og smá uppátæki. Ég elska allar myndirnar hennar og þessi mynd var frábær ný uppgötvun fyrir mig þegar TCM sýndi hana í gærkvöldi. Ég vona að þeir bíði ekki í mörg ár með að sýna hana aftur. Sömuleiðis er Charles Coburn einn besti karakterleikari alls bandarísks kvikmyndaheims. Að vísu sýnir hann oft afbrigði af sama þema, en ég þreytist aldrei á að horfa á hjartamjúku rjúpurnar hans. Hér er persóna hans hið fullkomna blað fyrir Irene Dunne, og hann er fullkomlega lýst af Coburn. Átök þeirra í þessari mynd eru alveg frábær. Þeir missa aldrei af takti. Að auki tákna þau miðlæga átök myndarinnar og siðferðileg átök eiginmanns Irene Dunne, sem Alexander Knox lýsti. Ég þekki verk Knox ekki eins vel. Hann var auðþekkjanlegur, en það var um það bil allt. Hins vegar, með Dunne og Coburn, heldur hann sínu. Hann skilar fínum, blæbrigðaríkri frammistöðu. Persóna hans hefur göfugar hvatir sem eru gerðar okkur aðgengilegar með frammistöðu Knox og aldrei haldið yfir okkur eins og einhver heilagur gral. Hann er göfugur, en andvígur og efast um getu sína til að ljúka OCS með góðum árangri. Samskipti hans við Dunne eru líka alltaf sannfærandi. Dunne styður hann án þess að vera sírópskenndur eða verða píslarvottur og hann svarar í sömu mynt. Atriði þeirra eru mjög vel unnin. Myndin sjálf er stórkostleg skyndimynd af augnabliki og umhverfi sem ekki er lýst í öðrum kvikmyndum. Ég man ekki eftir annarri mynd sem sýnir Ameríku enn að berjast við seinni heimstyrjöldina, en með endirinn í sjónmáli og fókusinn á stofnun heimsins eftir stríð. Ekki venjuleg WWII kvikmynd! Það er í sjálfu sér áhugavert; það er líka nauðsynlegt fyrir söguþráðinn og boðskap myndarinnar. Öfugt við aðra álitsgjafa fannst mér hápunktsræðan vera í lagi, en ekki frábær. Knox skilaði henni mjög vel, en hún var ekki eins "þétt" skrifuð og uppbyggingin leiddi mig til að búast við. Ég hef heyrt betri kvikmyndaræður sem fjalla um mjög svipuð þemu. Það þjónaði tilgangi sínum. Fyrir mér var meira gildi myndarinnar lýsingin á lífi Dunne og Knox, þar sem hún endurspeglaði dæmigerða OCS upplifun. Samfélagstilfinningin meðal eiginkvennanna sem bjuggu á Palmetto Terrace virtist algjörlega ósvikin - sem og Palmetto Terrace sjálft, þrátt fyrir að augljóslega væri um hljóðsviðsmynd að ræða. Ótrúlega stutt kynni milli eiginkvennanna og OCS eiginmanna þeirra. Þrengsli OCS frambjóðendanna, að ná tökum á erfiðu og flóknu efni sem þeir þurftu að læra. Hið subbulega „grunnhúsnæði“ - augljóslega smíðað í flýti. Þreyttar og slitnar innréttingar. Stöðugir og hrikalega stuttir frestir - til að snúa aftur til stöðvarinnar, til að læra lexíur, til að ná lestum til síðari "staða." Leigjendur rekast stöðugt á forvera sína og arftaka í grunnhúsnæðinu, þar sem þeir voru að flytja inn og út. Já, mig grunar að þetta hafi verið innsýn í alvöru upplifun frá seinni heimsstyrjöldinni - klædd í einhverja gamanmynd, en mjög raunveruleg í kjarna sínum. Ég elskaði það, og ég mæli eindregið með því.