Þó að margar hljóðupptökur af frábærum tónlistarmönnum eins og Jascha Heifetz lifi af er kvikmynda- eða sjónvarpsplatan í raun takmörkuð. Þess vegna eru tónlistarframboð eins og „They Shall Have Music“ svo sjaldgæfar gimsteinar. Þó að með nútíma augum og eyrum megi velta vöngum yfir söguþræðinum, ætti skynsami áhorfandinn að setja einstaka yndi þessarar myndar í réttu sjónarhorni. Söguþráðurinn var hannaður til að höfða til bæði unga og aldna áhorfenda á þessum tíma, en það er enn skemmtilegt enn þann dag í dag. Mikilvægur þáttur í upplifuninni af því að horfa á klassískar kvikmyndir er að sjá þær með augum bíógesta á þeim tíma. Ég verð að taka á gagnrýnanda sem kvartar yfir mynd sem er í svarthvítu, eða finnst sér skylt að tilkynna að þeir nemendur lýsa slíkum fyrirvörum. Þetta eru ungmennakvartanir sem endurspegla takmarkað sögulegt sjónarhorn. Fyrir kennarann ​​ætti þetta að bjóða upp á menntunartækifæri til að útskýra einstaka eiginleika svarthvítar ljósmyndunar og stöðu hennar í kvikmyndasögunni. Litur getur í raun komið í veg fyrir góðan söguþráð, eða tónlistina. Til dæmis er svarthvíta ljósmyndin af „Stagecoach“ eftir John Ford, eins og kyrrmyndir af Ansel Adams, listrænt meistaraverk. Hvað varðar Heifetz að vera úr tré gæti ég ekki verið meira ósammála. Ef þú vilt fá augljósa tilfinningalega stellingu skaltu fara á rokktónleika. Hlutverk klassísks tónlistarmanns eins og Heifetz er að hreyfa við áhorfendum, ekki honum sjálfum. Tilfinningar Heifetz er miðlað í gegnum leik hans, ekki með líkamstjáningu hans. Hann hafði sjaldgæfan hæfileika til að draga alla tilfinningalega blæbrigði út úr tónlistinni og flytja hana til hlustenda sinna. Það er hlustandinn sem á að hrífast, ekki listamaðurinn. Tilviljun spurði einn gagnrýnandi um að sjá Heifetz á YouTube spila fyrsta þátt Tchaikovsky-fiðlukonsertsins, með Frank McHugh á meðal áhorfenda. Þetta er úr myndinni "Carnegie Hall" frá 1947, ekki "They Shall Have Music" "Carnegie Hall" er enn meiri fjársjóður margra frábærra klassískra listamanna á besta aldri. Við erum heppin að það voru kvikmyndaframleiðendur sem, að minnsta kosti í þessum takmörkuðu tilfellum, völdu að sýna þessa listamenn. Í var enn tímabil sem ekki var algjörlega yfirbugað af lægsta samnefnari sem við fáum í dag.