Það kom mér ekki á óvart að þetta var mjög niðurdrepandi og tæmandi mynd. Enda snýst þetta allt um áhrif stríðs á óbreytta borgara OG það er eftir "konung þunglyndis", Ingmar Bergman. Með öðrum orðum, svo mörg verka Bergmans kafa djúpt í mannlega eymd og angist og því virðist þessi mynd ekki svo óvenjuleg frá þessum leikstjóra. Jafnvel þó að það sé erfiðara að horfa á hana, þá gefur seinni helmingur myndarinnar kannski meiri innsýn í lægra dýpi mannkyns. Það er vegna þess að upphaflega reyna aðalpersónurnar (Liv Ullman og Max Von Sydow) að sigrast á mótlæti og eru í grunninn almennilegt (þó svolítið heimskt) fólk. Hins vegar, eftir því sem svipting á eftir sviptingu á sér stað, verða þeir (sérstaklega Von Sydow) minna og minna mannúðlegir og dýrari - að gera HVAÐ sem er til að lifa af. Skemmtilegt að horfa á, ENGINN FREAKING WAY! En, áhugaverð innsýn í mannlegt eðli. PS--1 sem ég ELSKAÐI við þessa mynd er að hún forðaðist heimskulega kvikmynd. Þegar hjónin settust niður með verslunarmanninum til að drekka glas eða vín, KLURUÐU þau vínið alveg! Í flestum kvikmyndum snerta þeir varla drykkina sína eða láta þá ósnerta. Það gerir mig brjálaðan, þar sem ég myndi ALDREI skilja eftir $4 áfengan drykk án þess að drekka hann nema hann bragðaðist hræðilega eða væri með pöddur fljótandi í honum! BRAVÓ!