Almennt séð kýs ég hryllingsmyndir sem svífa mig svo mikið að ég er hræddur við allt næsta dag eða svo, ekki þær þar sem fólk lætur heimskulegt sig og verður drepið af óslítandi skrímsli. Þetta er ein af þessum kvikmyndum. Chupacabra goðsagnarinnar er grængrátt skrímsli með hundsvip eðluskinn sem hoppar eins og kengúra, er með vígtennur og klær, með röð af hvössum hryggjum sem standa út af bakinu og sýgur blóð úr búfé. Eins og í mörgum hryllingsmyndum, góðum og slæmum, tekur þessi mynd frelsi með goðsögninni. Það ræðst ekki aðeins á menn, heldur étur það þarma þeirra og hefur skothelda, næstum óslítandi byggingu. Svo segðu mér, hvernig getur sprautunál farið í gegnum húðina þegar byssukúlur geta það ekki? Og hvers vegna, þegar landgönguliðarnir komast að því að brynjagöt byssukúlur geta skaðað það, skiptast þeir í sundur svo chupacabra geti tekið þær af sér eina af annarri? John Rhys-Davies skilar frammistöðu sem rís yfir slæmu myndina og Chelan Simmons og Dylan Neal eiga heiður skilið fyrir frammistöðu sína líka. Annars var restin af leiklistinni léleg til slæm, alveg eins og restin af myndinni. Einkunn mín er byggð á Rhys-Davies, Simmons og Neal.