Þegar margir segja að þetta sé „versta mynd sem ég hef séð“, hafa þeir tilhneigingu til að segja það um nánast hvaða kvikmynd sem þeim líkaði ekki. Hins vegar, af næstum 700 kvikmyndum sem ég man eftir að hafa séð þessa, er ein af tveimur sem ég fór í burtu frá því að vera persónulega móðguð og reið. Þetta er fyrsta kvikmyndagagnrýnin mín, við the vegur, og ég skráði mig á IMDb bara til að hrósa fyrir lélega myndinni. Ég fór að sjá það þegar það var í kvikmyndahúsum (ég og tveir vinir mínir voru 3 af 5 manns þar), og eftir 15 ár man ég ekki mjög mörg atriði, en viðhorf mitt þegar ég fór úr leikhúsinu er enn kristaltært. ---Spoiler viðvörun ---Æi, hvar á að byrja. Feitur tapari skilinn eftir fyrir altari, fer á skíðahelgi, hittir ljóshærða sprengju sem hefur áhuga á honum, fer með hann heim til að hitta fjölskylduna, þeir eru allir mannætur og hann er aðalrétturinn, sorgleg tilraun til dramatísks flótta, sparkar í alla þeirra rassar og hleypur af stað með kærustu bróðurins, þau lifa hamingjusöm til æviloka. Puke. Í fyrsta lagi eru gaggarnir svo slæmir að það tók mig smá tíma að skilja að þeir voru að reyna að vera FYNDIR, og að þetta væri GAMAN. Tæknibrellurnar, þær fáu sem þær eru, líta út eins og þær hafi verið gerðar 15 árum fyrr. Stóri dramatíski endirinn var svo hógvær og illa leikinn að það var næstum óþolandi að horfa á það (hann slær út alla mannætufjölskylduna með hrífum sem liggja í grasflötinni, sem standa upp í stíl við Tom og Jerry þegar þeir stíga á þær). Ég er viss um að það er miklu, miklu meira, en ég hef ekki í hyggju að sjá það aftur til að endurnæra mig.