Myndmálið stjórnar þessari kvikmynd. Persónurnar, þótt áhugaverðar séu, setjast á endanum aftur í sætið. Fyrsta atriðið sem ég man eftir er innrömmuð svarthvítt skot af hafinu, sem opnast síðan á allan skjá og lit. Boðlingur vatnsins víkur fyrir lítilli kistu sem brýtur yfirborðið. Þema myndarinnar hér, er að hægt sé að samþykkja dauðann og koma með inn í ríki hinna lifandi. Vatn sem fullkomin meðvitund, sem verkfæri Guðs, er notað hér til að neyða fólk til að koma "húsunum" sínum í lag ( Dómsdagur). Gera þarf grein fyrir hinum látnu og lyfta þeim á betri stað. Það sem maður hefur skilið eftir óleyst eða óuppgert, mun skolast burt. Það er ekkert að halda fast í fortíðina, við grafna minningu um það sem var. Þessari mynd hefur verið líkt við O, Brother Where Art Thou, og ógnin af vatni og notkun þess sem hreinsandi afl er svipuð þeirri mynd. Það sem er öðruvísi í þessari mynd er að koma vatnsins er auðþekkjanleg og svo aftur er áherslan lögð á það sem þarf að gera við hér og nú. Ég er sammála því að sum atriðin minna á verk David Lynch. Tökum sem dæmi kvöldverðarþáttinn með djúprödduðu og androgynu þjónustustúlkunni. Maður fær sama súrrealíska tilfinningu frá umgjörðinni og skrýtnum karakternum og maður gerir með afturábakamælandanum í atriðinu úr Fire Starter. Munurinn er sá að Lynch ræðst á okkur með myndinni til að tjá sálfræðilegt ferli persóna í vandræðum, en þessi mynd virðist nota súrrealísk atriði til að skapa siðferðilegan boðskap. Karlarnir í svörtum jakkafötum mega ekki hafa neitt sem þeir vilja - þeir verða að vera þolinmóðir og sætta sig við það sem er í boði.