Eina kvörtunin sem ég heyrði um þessa mynd var að hún væri hæg. Þó er þetta kannski málið. Persónurnar tvær rekast á með fyrirgefningu og hægt er að byggja upp spennu á milli þeirra sem veldur kvíða. Flóknar og fíngerðar bendingar og lágmarks samræður færa spennuna á það stig að annars eðlileg rifrildi hneykslar áhorfendur. Istanbúl og úthverfin eru draumkennd, landslag grípandi og söguþráðurinn er spennandi - þó ekki á þann hátt sem „sjáið, hetjan sprengdi enn einn bílinn í loft upp og hann flýgur núna með mótorhjólið sitt“. Ég fékk hroll niður hrygginn á mér þegar persónurnar færðu sig inn og út úr sviðum hvors annarrar og horfðu á þokuna gleypa Istanbúl.