Vinsamlegast sjáðu einnig athugasemd mína við Die Nibelungen hluta 1: Siegfried. Seinni hluti af stórkostlegri framleiðslu UFA stúdíósins á Nibelungen sögunni heldur áfram á stílhreinan, sinfónískan og tilfinningalega aðskilinn hátt forvera sinnar. Hins vegar, þar sem fyrsti hluti var ástríðulaus lýsing á einstökum hetjudáðum, þá er annar hluti kaótísk lýsing á blóðtöku á stórum skala. Eins og í fyrsta hluta, heldur leikstjórinn Fritz Lang stöðugum kraftmiklum takti, með hraða athafnarinnar og flókið samsetning mynda hækkar og lækkar mjúklega eftir því sem tónn hverrar senu krefst. Þessar myndir ætti aðeins að horfa á með nótna-fullkomnu Gottfried Huppertz skorinu, sem sem betur fer er á Kino DVD. Nú, með þessari áherslu á fjöldaaðgerðir, stendur Lang fyrir meiri áskorunum í sviðsetningu. Atburðarásirnar í fyrstu einkennum hans voru oft illa smíðaðar, en nú gerir hann þær einfaldlega að hluta af þessu taktfasta flæði, þar sem virknin á skjánum bólgnar upp eins og hljómsveit. En á sama tíma og hluti einn fékk okkur til að verða vitni að ævintýrum Siegfrieds skipta máli- Reyndar og án spennu, annar hluti sýnir hernað sem hrikalegan harmleik. Í báðum myndunum skortir vísvitandi tilfinningatengsl við persónurnar. Þess vegna heldur Lang myndavélinni að mestu utan við atburðinn og leyfir okkur aldrei að líða eins og við séum þarna (og þetta er mikilvægt vegna þess að það að taka áhorfendur með er venjulega greinarmunur á verkum Langs). Það er líka ástæðan fyrir því að sýningarnar eru óeðlilega leikrænar, þar sem leikararnir þvælast um eins og hægðatregða svefngengilsmenn. Engu að síður snýst hefnd Kriemhildar stöðugt um tilfinningar og er í raun djúpt húmanísk. Eina augnablik náttúruhyggjunnar er þegar Atilla heldur á syni sínum í fyrsta skipti og Lang leggur í raun og veru áherslu á eymsli þessarar senu með því að byggja upp í hana með villtum, ofsafengnum ferð hunanna. Málið er að Lang vinnur okkur aldrei til að taka afstöðu og að því leyti á þessi útgáfa meira sameiginlegt með frumsögunni en Wagneróperunni. Hámarksslátrunin er andstæðan við hrífandi bardagaatriði. Hvers vegna gerðu Hitler og co. fá svo tár í augun yfir því, staðreynd sem hefur á ósanngjarnan hátt skaðað orðstír þessara mynda? Vegna þess að óbilandi kynþáttahugmyndafræði nasista gerði það að verkum að þeir líta sjálfkrafa á Nibelungana sem góða krakkana, jafnvel þótt þeir drepi börn og svíki sína eigin ættingja. Fyrir Hitler væri fall þeirra alltaf þjóðernissöm harmleikur, ekki mannlegur. En fyrir okkur áhorfendur sem eru ekki nasistar, er það sem gerir þessa mynd skemmtilega fallega tilfinningu hennar fyrir skrautsýningu og tónlistartakti. Þegar þú sérð þessar fullþróuðu þöglu myndir af Lang, gerir það þér grein fyrir hversu mikið hann var sóað í Hollywood. Frekar en að söðla um hann með lággjaldapottkötlum, hefðu þeir átt að láta hann vinna að nokkrum af þessum sverð-og-sandala-epíkum, myndum sem þurfa ekki að vera trúverðugar og þurfa ekki að hreyfa við okkur tilfinningalega, þar sem það er ljóðrænt. , óperulegur tónn sem hrífur okkur með.