Boogie Nights er kannski eitt besta dæmið sem einhver væntanlegur kvikmyndagerðarmaður ætti að skoða vel. Jú, þú gætir eytt fullt af gæðatíma í að rifja upp klassíkina frá Hitchcock til Scorsese; en við skulum fylgja fordæmi nútímakynslóðarinnar og læra í hálfkæringi. Hvar á að byrja, ég býst við að hægt væri að líta á myndina sem einfaldlega sögu, kannski jafnvel dókúdrama sem fjallar um klámiðnaðinn seint á áttunda áratugnum - og þvílíkur iðnaður það var! Hinn helmingurinn gæti einbeitt sér að ótrúlegu smáatriðum sem einn snillingur kvikmyndagerðarmaður getur náð með því einfaldlega að nota pólýester og *ahem* gúmmí. En satt að segja færir Boogie Nights til baka hina hreinu, no-bul!shi$, í andliti þínu eins konar kvikmyndahúsum sem ég hef ekki upplifað síðan stórmyndirnar á áttunda áratugnum ... kaldhæðnislegt ... eða snilld. Sagan er full af ríkulega ítarlegum persónum, sem þú getur annað hvort tengt við líka, elskað eða hatað; en áhrifin eru augljós - þú finnur eitthvað fyrir þeim. Meðal persónanna tveggja sem standa upp úr eru: Burt Reynolds sem leikstjórinn Jack Horner og Mark Wahlberg sem Eddie Adams/Dirk Diggler. Julianne Moore er líka frábær, eins og Heather Graham...en ef ég einbeiti mér að einhverjum leikara þá hlýtur það að vera John C. Reilly. Frammistaða Johns er fullkomið jafnvægi á kómískri tímasetningu og karakterdrifnum tilfinningum...Ég er hrifinn af línunni "Séðu alltaf kvikmyndina Star Wars?...Fólk segir að ég líti út eins og Han Solo." Engu að síður, útlit myndarinnar er ótrúlegt, ljósmyndastjórinn og leikstjórinn/rithöfundurinn/framleiðandinn hafa komist með líflegan lit og áberandi stíl sem er í samanburði við Martin Scorsese og Stanley Kubrick (hvað varðar fullkomnun hans í handverki sínu. ); en með því að skapa sitt eigið einstaka útlit og ýta á brúnina með lengsta staka skoti sem ég hef nokkurn tíma séð...það er áramótapartíið. Tónlistin, eins og í hvaða frábærri kvikmynd, er karakter út af fyrir sig. Stundum eyðir það sjálfum sér af sorg eða sorg...en aðallega snýst allt um að skemmta sér, dansa og hafa það gott; anda áttunda áratugarins. Allt í lagi, aftur að sýningum. Burt Reynolds leikur persónu Jack Horner, klámleikstjóra sem finnur fyrir byrðinni af því hvað framtíð "kvikmynda" þýðir fyrir tegund hans. Hræðileg umskipti frá myndatöku á filmu yfir í upptöku á segulbandi. Tapið á list sinni, eins og það var...og hugarfarsbreytingar hjá fólkinu sem hann vinnur með. Walhberg bætir við hinni fullkomnu blöndu af sakleysi og kynferðislegu brauði sem þarf fyrir persónuna. Fyrir alla þá einstaklinga sem hafa séð Apaplánetuna eftir Burton, gefðu enga gaum að frammistöðu Wahlbergs í þeirri mynd ... leigðu boogie nætur og sjáðu hvaða mun gott handrit getur gert! Julianne Moore leikur tilvonandi móður að allt, og þar með fylgir kvölin og angistin, sem hún finnur, þar sem lífið líkir eftir listinni; og hún missir alla þá sem eru nálægt henni. Heather Graham er augnkonfektið, en heldur seinna sínu og stelur sumum atriðum frá jafnvel hinum frábæra Herra Reynolds sjálfum. Hver persóna er margvídd, lífrík og leikin af leikurum sem virðast vera fullkomnir fyrir hlutverkið. Kvikmyndin sjálf er oft fyndin, sorgleg, spennandi og gefur ósveigjanlega innsýn inn í órólegan lífsstíl hins hraða sjöunda áratugar síðustu aldar. Það gerir engar afsakanir og segir engar lygar; og býður áhorfendum upp á ferð til baka. En enn mikilvægara er að myndin gefur okkur frábært dæmi um hvernig kvikmyndir ættu að vera gerðar; og nýr leikstjóri sem djarfur sýn endurvekur list í kvikmyndum.