Tveir bestu leikararnir mínir eru í þessari mynd - Robert Ryan og Robert Mitchum. Ryan gat leikið allt frá Shakespeare til Arthur Miller og spilað það stórkostlega. Í þessari mynd þegar hann byrjar ræðu sína "... fólk með nöfn eins og Samuels og aðrir með nöfn sem erfitt er að segja" - það er hrollvekjandi að horfa á hann. Robert Young leikur lögreglumanninn sem er kallaður til að rannsaka morðið á Samuels ( Sam Levine), borgari, sem er að spjalla við nokkra hermenn á bar. Mitchell er hermaðurinn sem leitað er eftir í tengslum við það - veskið hans hefur fundist í íbúðinni. En Mitchell er blíður hermaður, sem vantar aðeins konu sína. Sagan er sögð frá mismunandi sjónarhornum. Mitchell og Samuels ná vináttuböndum og fara aftur í íbúð Samuels. Samuels virðist vita einmanaleikann sem Mitchell finnur fyrir. „Í mörg ár hefur þú einbeitt þér að einni hnetu og nú er hún horfin, þú veist ekki hvað á að líða,“ segir hann um stríðið. Ryan er frábær sem Monty, geðrofsrasistinn. Robert Young (ásamt Dick Powell) var frábær. leikari en ferill hans var endurvakinn af film-noir. „Crossfire“, „They Won't Believe Me“ og „The Other Woman“ eru frábær dæmi. Robert Mitchum er venjulegur afslappaður sjálfur hans sem heimspekingurinn Keeley. Gloria Graham og Paul Kelly sem „oddvita parið“ eru líka framúrskarandi í stuttum en umtalsverðum hlutverkum sínum. Þetta er líklega besta mynd um rasisma sem gerð hefur verið.