Hér er margt að gleðjast. Leikararnir eru fyrsta flokks og handritið gefur góða mynd sem fangar best andrúmsloft samheldinnar, viðkunnanlegrar fjölskyldu. Hins vegar er myndin ekki sönn af þeim sökum. Við sjáum Leo, sem greinilega frétti af HIV-jákvæðri greiningu sinni, bregðast í meginatriðum við á þann hátt sem er ekki í takt við það stuðningsandrúmsloft sem hann finnur fyrir. Auk þess endar myndin nokkuð skyndilega með því að forðast það sem Leo, bróðir hans og restin af þessari nánu fjölskyldu hljóta að hafa tekist á við í ljósi ástar þeirra á honum. Ungi leikarinn sem leikur bróður Leós, Marcel, er áhrifamikill eins og almennt er aðrir í leikarahópnum. Því miður gátu handritshöfundarnir ekki ákveðið hvort þeir vildu fá innsýna ritgerð um áhrif HIV á starfhæfa, aðlaðandi fjölskyldu eða hver eyðileggingin HIV er á fórnarlambið - svo það gefur aðeins til kynna hvort tveggja. Þó að þessi mynd veiti umhugsunarefni skilur hún áhorfandann eftir að vilja miklu meira en hún skilar.