Crossing the Bridge: the Sound of Istanbul fékk eitt mesta lófaklapp áhorfenda þegar henni lauk og mjög verðskuldað. Ég bjóst ekki við of miklu af tónlistarheimildarmynd en myndin reyndist miklu meira en það. Þetta var líka sjónræn heimildarmynd um Istanbúl með sterkum andstæðum gamals og nýs, vestræns og austurs, fátækra og ríkra, nútíma og hefðbundins. Svarthvítar ljósmyndir af gömlu Istanbúl eftir heimsfræga armenska ljósmyndarann ​​Ara Guler voru einstakar. En auðvitað var aðalþemað tónlist, og guð hvað það var fjölbreytt! Það var á vissan hátt svipað og Bueno Vistas Social Club; ást og virðing viðmælandans -Alexander Hacke kemur hér í stað Ray Cooder- fyrir tónlistarmennina streymdu af skjánum og gleypti okkur öll. Tónlistin var að mestu mjög áhugaverð. Djassstundin hjá hópi rómanskra sígauna í litlum vestur-tyrkneskum bæ var hugljúf. Það kemur mér ekki á óvart ef ferðaskrifstofur byrja að fá hópbókunarbeiðnir fyrir Kesan eftir að myndin kemur út. En mér þótti mest vænt um Muzeyyen Senar sem leit ótrúlega glæsileg út á nokkurs konar burlesque hátt og á meðan hún gaf „Raki“ sína ábendingu lýsti ég yfir hugrökk: „Rödd mín og ég erum 86 ára!“ Vel gert Faith Akin. Ég veðja að það eru miklu fleiri tyrkneskir tónlistarmenn sem finnast útundan: Farðu í Volume II takk.