Í algjörri mótsögn við fyrri fréttaritara hér, fannst mér Shoppen Munich (eins og það var tilkynnt þegar það var sýnt með enskum texta hér í London á þýsku kvikmyndahátíðinni í nóvember 2007) mjög fyndið, mjög vel leikið og frábærlega handritað. Hún er alveg djörf. að hanna 100 mínútna kvikmynd sem samanstendur eingöngu, og stanslaust, af talandi hausum. En ég held að Ralf Westhoff hafi náð árangri með vitsmuni og elan. Engin stöðluð kvikmyndatæki þar sem til dæmis fylgja eftir sálarnæmandi framburði persóna með hugleiðslu moll-sjöundu hljóma tónlist og langmyndum úr náttúrunni. En þegar einhver sagði eitthvað sem afhjúpaði sál þeirra - jæja, okkur var ýtt áfram af manninum með tímamælinum fyrir enn eina yfirborðslega kynninguna. Sem er auðvitað málið: hin hrífandi yfirborðsmennska þrítugs borgarbúa, þar sem allt snýst um snögga spurningu og svar. Kannski eru flestar myndir svo klisjukenndar og heimskulegar að við Englendingar erum tilbúnir að hlæja að hvaða óljósu gáfuðu og vanhugsuðu kvikmyndahúsi sem er. , en ég get lofað þér því að á sýningunni í kvöld (Curzon Cinema, Sun 25. nóvember 2007) öskraði áhorfendur af hlátri mestan hluta leiðarinnar. Þannig að ég var ekki sú eina sem var að bulla! Kærustu minni (sem talar þýsku og hefur búið í Munchen) fannst þetta fyndið. Mér (sem ekki talar þýsku og hef ekki farið til Munchen held ég) fannst þetta fyndið. Ég mæli með Shoppen (München) fyrir alla (sérstaklega pör...) sem eru að leita að snjöllri, fyndinni, frumlegri, viturri mynd um yfirborðsmennsku nútímasamskipta og ráðaleysi kynslóðarinnar sem telur sig hafa misst af hamingjusömum -ever-after stuff first time round.NB Í ensku textasýningunni í London voru textarnir (sem voru mjög góðir) sýndir alveg undir örlítið minnkaðri mynd, ekki inni í henni. Mér fannst þetta gott mál.