Þó að þetta sé örugglega vel unnin kvikmyndagerð, þá er hún algjörlega án nokkurs skemmtunargildis. Ef þú ert þegar þunglyndur mun þessi mynd senda þig yfir brúnina. Ef þú ert eitthvað þunglyndur verður þessi mynd bara eitt enn í lífi þínu til að vera bitur yfir. Þú munt finna að það er bara heppni þín að hafa valið að horfa á kvikmynd sem reynist vera algjör tímasóun. Annars gætirðu komist í gegnum þessa mynd ómeiddur (ég gerði það ekki, BTW), öruggur í vitneskjan um að líf þitt er svo miklu betra en Jims. Þá gætirðu hugsað þér að þú hafir verið að blekkja sjálfan þig og að þú sért í miklu verri stöðu en þú hafðir áður gert þér grein fyrir. Þú gætir verið svolítið pirraður út í Jim fyrir að vekja athygli þína á þessu. Þú gætir viljað skella honum aðeins með blautum fiski. Hinn sorglegi sannleikur er sá að ég vildi líka við þessa mynd... ég hataði hana. Það tók frekar langan ömurlegan veg niður braut gleymskunnar og leit svo skyndilega, án nokkurrar ástæðu, aftur í eigin barm og stoppaði svo. Jim á ömurlegt líf og ömurlega valmöguleika. Hann uppgötvar ekkert sem maður getur tengt við og nær ekki neinum verulegum framförum á ferð sinni um sjálfsuppgötvun. Auðvitað gat enginn á lífi skrifað gleðilegan endi á þessa mynd. Eins og aðrir hafa sagt er þetta engin Hollywood saga, hún er grátbrosleg og raunveruleg. Það er vel gert. Lífið er stundum mikil barátta. Ef einhver ætti að vita "svarið", þá er gott að hrópa það af húsþökum. Samt finnst mér ég svikinn vegna þess að þessi mynd þykist hafa eitthvað að segja. Þú finnur að það muni segja eitthvað, að ef þú þjáist aðeins meira af því, þá hefur það eitthvað að segja. Það fær þig til að stoppa og hugsa. Það gerir það ekki. Aftur, ég segi að þetta sé vel unnin kvikmynd. Og getur því verið mikils virði fyrir kvikmyndanema með hneigð fyrir t.d. lýsingartækni við notkun litaspjalda. Fyrir okkur hin, það er algerlega vanhæft.