Þegar ég horfði á John Cassavetes kvikmyndina, Opening Night, rifjaðist upp fyrir mér eitthvað sem Quentin Tarantino sagði einu sinni í viðtali um persónulega reynslu af því að vera skapari listar eða leiklistar. Hann vísaði til dæmis í dæmi um, til dæmis, ef hann keyrði á hund á leiðinni til að leika í leikriti, að það væri ekki endalok lífs hans heldur að það hefði áhrif á hann, og að án efa, hann þyrfti að koma með þá reynslu með sér á sviðið þótt um létta gamanmynd væri að ræða. "Annars," eins og hann sagði, "hvað er ég að gera?" Ég gat ekki annað en hugsað um orð hans þegar ég horfði á persónu Genu Rowland, Myrtle Gordon, sem í næstum heila viku eða svo gengur í gegnum mjög svipaða atburðarás. Það er auðvitað meira um þetta í mynd Cassavetes, þar sem hún snýst um hvernig leikhúsið virkar í kringum stjörnuleikkonu, hvað tilfinningar og mannlegt eðli þýða þegar horft er á að leika persónu og hvernig maður lifir þegar allt sem maður á (eins og Myrtle Gordon ) er leikhúsið. Nálægt upphafi myndarinnar, eftir að hafa hætt í sýningu, skrifar Myrtle undir eiginhandaráritanir og einn slíkur aðdáandi að nafni Nancy kemur að uppáhaldsstjörnunni sinni og úthellir hjarta sínu til Myrtle. Þetta er snertandi lítið augnablik, en það endist ekki þar sem hún þarf að setjast inn í bílinn (grenjandi rigning og allt). Hún horfir svo skelfing á þegar stúlkan, sem stóð rétt hjá bílnum þegar hann ók af stað, verður fyrir öðrum bíl í bílslysi. Hún er í raun ekki viss um hvað gerðist, en kemst svo að því daginn eftir að stúlkan hafi í raun dáið af völdum höggsins. Upp frá því hefur hún orðið dolfallin yfir þessu, jafnvel eftir að hún heldur að þetta sé út úr kerfinu sínu. Í fyrstu sést þetta í smáatriðum, eins og þegar hún æfir atriði með félaga sínum (leikinn af Cassavetes) og virðist ekki þola að verða fyrir höggi - hún kennir því um skort á dýpt í persónunni (höfundurinn: "Hvað finnst þér vanta leikritið?" "Von," segir Myrtle) - en þá byrjar Nancy að birtast henni, svipur sem fyrir Myrtle er allt raunverulegur, þar til hún er skyndilega farin. Cassavetes, eins og í fyrri myndum, er eftir leit að því hvað það þýðir að hafa tilfinningar, að virkilega finna fyrir einhverju og finna fyrir því, eða skorti á því, og hvernig það hefur áhrif á aðra í kringum manneskjuna. Þetta er ekki alveg ný jörð fyrir Rowlands, sem áður lék konu á mörkum sjálfrar sín í Woman Under the Influence (í því tilviki vegna áfengis), né væri það framandi landsvæði fyrir kappann Ben Gazzara, sem var nýkominn með aðalhlutverkið. í Killing of a Chinese Bookie. En leikararnir tjá allt sem er nauðsynlegt fyrir persónur sínar í hverju atriði; Cassavetes segir þeim ekki hvernig eigi að komast frá A til B í atriði, og hann þarf þess ekki. Það er stemmning í Cassavetes-mynd sem trónir á stundum grungy myndavélaverki. Þú veist að Myrtle ætti til dæmis að vera sátt einhvern veginn, jafnvel þó það sé ekki með söguþráðinn. En hún er reimt og er ósátt við skort á dýpt karakter sinnar og tón leiksins ("Aging, hver fer að sjá það?" spyr hún leikskáldið), og það byrjar að hafa áhrif á þá sem eru í kringum hana líka. Spurningin verður fljótlega þó ekki það sem er vanalegt. Hefðbundinn leiklistarmaður myndi gera átökin „Mun hún geta farið á sviðið, heldur sýningin áfram?“ Þetta er ekki mikilvægt fyrir Cassavetes, jafnvel þótt það sé til staðar, eins og spurningin 'Verður hún í lagi?' Ef til vill gæti það að fara í gegnum jafn gróft leikrit eins og „The Second Woman“ hjálpað henni að vinna úr sínum persónulegu djöflum og að hún missi tökin á raunveruleikanum (að sjá Söru og ráðast á hana fyrir framan algerlega ókunnuga, sem velta því fyrir sér hvað í fjandanum sé í gangi)? Eða mun vonleysi leikritsins þenja allt annað rangt hjá henni? Dýptin sem Rowlands gerir með persónu sinni er mikil og hryllileg, og að það sé búist við því þýðir ekki að hún sé eitthvað daufari en Woman Under the Influence - ef eitthvað er, þá er hún alveg jafn góð og þessi mynd í því að vera heiðarleg um mann í þessu fagi, og þar af leiðandi eru hinar sýningarnar alveg jafn sannar, frá Gazarra til Nancy sem leikin er af fíngerðri Lauru Johnson. Cassavetes svör við spurningum hans sjálfs eru ekki auðveld. Einn af alvöru unaður Opnunarkvöldsins, ásamt því að sjá frábæra leikara flytja ótrúlegt handrit, er að sjá Cassavetes takast á við leikhúsið eins og hann gerir. Við sjáum leikritið sýnt - og það er greinilega alvöru leikrit - og við vitum aðeins um hvað það snýst. Þegar við sjáum leikarana á sviðinu leika það, vaxum við og dvínar á milli þess að taka þátt í því sem melódrama er í gangi (sambönd rugl og mál og einstaka smellu og heimilisofbeldi) og spuna leikaranna. Ég velti því fyrir mér þegar ég horfði á hversu mikið var raunverulega spunnið, hversu mikið Cassavetes leyfði hinum leikarunum að gera í senum þar sem Myrtle byrjar að svífa eða, á hápunktinum, er algjörlega mölbrotin. Hann er líka á sviðinu, svo það hlýtur að hafa verið eitthvað fyrir þá að vinna úr því fyrirfram og láta það gerast sem myndi gerast. Þetta er fyndið, óhugnanlegt, kaldhæðnislegt, og dótið á brúninni, sumt af bestu leikhúsum- senur á kvikmynd sem hafa verið settar í kvikmynd, og við sjáum línurnar milli leikara á sviðinu, leikara á kvikmynd, leikara með leikara, óskýrast frábærlega saman. Opnunarnótt er kröftugt drama sem er fullt af hreinskilnu tali um dauða og brjálæði, raunveruleika og skáldskap, þar sem ástin er á milli fólks, og í raun, að lokum, hvað þýðir 'leiklist'?