Ég horfði á þessa mynd nýlega ásamt systur minni sem líkar vel við frammistöðu Sophiu Loren. Ég er manneskja sem þeir kalla menningarbarbara. Ég hata list í hvaða formi sem er. Rambo er meira mín tegund kvikmynd, hasar, dráp, blóð, hryllingur. Ef þú þekkir þig í þessu forðastu þessa mynd eins og pláguna. Enginn deyr, engin athöfn, engin nekt, ekkert slíkt. Leyfðu mér að gefa þér ferilskrá í nokkrum setningum. Það byrjar á 5 mínútum í svarthvítum áróðri nasista. Sérhver Ítali í íbúðarblokk mæta í skrúðgöngu til heiðurs Hitler, nema húsmóðir, andfasisti og húsvörður. Húsmóðirin sem er svikin af eiginmanni sínum hittir andfasistann. Hún verður ástfangin af honum, vill elska hann, en andfasistinn er samkynhneigður. Þrátt fyrir þetta elska þau hvort annað. Í lok dagsins les húsmóðirin bók frá samkynhneigðum elskhuga sínum og gaurinn sjálfur er vísað úr landi af umboðsmönnum. Endirinn. Viltu enn styttri ferilskrá? LEIÐINLEGT... nógu stutt? Gaurinn hefði átt að nota byssuna sína í upphafi þessarar myndar og skjóta sig, til að bjarga áhorfendum frá þessu voðaverki. Að öðru leyti elskaði systir mín þessa mynd. Eins og ég sagði, ég er menningarbarbari...