Kannski finnst sumum þetta hæga mynd. Hins vegar er það einmitt þessi „hæga brennsla“ sem gerir það kleift að hafa djúpstæð áhrif á áhorfandann. Eins og þessi stórkostlega fyrsta atriði: í fyrsta lagi heyrum við raddirnar; þá fáum við að sjá persónurnar; loksins sveiflast myndavélin hægt til baka og til hliðar og við sjáum aðra persónu, ungan mann sem bara situr þarna, greinilega ekki einu sinni að hlusta á samtalið eða að minnsta kosti er alveg sama. Sú staðreynd að þessi ungi maður verður í aðalhlutverki sýnir stefnu myndarinnar: að leyfa persónunni að þróast og vera ákvörðuð af umhverfinu í kringum sig en án þess að gera athugasemdir við atriðin meira en nauðsynlegt er. Fólk kemur og fer, flæðir inn og út úr lífi hans. Þrátt fyrir að megnið af myndinni fylgi honum (og flestar aukapersónurnar sjást aðeins þegar þær eru nálægt honum, skilgreindar í samræmi við sambandið við hann), þá erum við kölluð til að trúa því að við séum hlutlæg, svo lúmskur er snerting leikstjórans.