Ég sá þetta í leikhúsinu þegar það var frumútgáfu og það var truflandi þá eins og ég er viss um að það yrði enn. Þetta var fyrsti hluti af '68 og þetta var enn að gera sig umferðina í bæjum víðsvegar um Ameríku og það hafði nýlega verið fjöldamorð í heimabæ mínum þar sem ég sá þetta þar sem maður fór í skotárás. Ferskleiki þessa nálægt heimilisviðburðar ásamt þessari dramatísku sönnu sögu skapaði mjög truflandi leikhúsupplifun. Það vakti virkilega líf í frábærum leik Robert Blake og Scott Wilson. Ég þekkti skáldsöguna byggða á hinum sönnu atburði eftir Truman Capote og handrit og leikstjórn Richard Brooks fléttaði atburðinum og túlkun Trumans saman í sannfærandi grófa kvikmyndaaðlögun. Tónlist frá Quincy Jones skorar í raun sögu sína. Ég hef bara séð þetta nokkrum sinnum síðan. Það var of raunverulegt. Næstum eins og að vera vitni að glæpnum sjálfum og hjóla með morðingjunum. Ég myndi gefa þessu 9,0 af 10 mögulegum. Samfélagið er svo ónæmt fyrir ofbeldi og glæpum í dag að þetta virðist sennilega hægt og tamt og gæti verið skoðað með minni áhrifum en fyrir alla yfir 50 mun þetta vera aðalsmerki í skoðun á glæpamanninum sálarlífið.