Þann 28. desember 1895, á Grand Café í París, var kvikmyndasaga að skrifa sig sjálf á meðan Louis Lumière sýndi stuttmyndir sínar, allar stakar myndir, fyrir borgandi áhorfendum. 'La Sortie des Usines Lumière' var fyrsta myndin sem var leikin og ég vildi að ég væri þarna, ekki bara til að sjá myndina, heldur líka viðbrögð áhorfenda. Við byrjum á lokuðum dyrum Lumière verksmiðjunnar. Eins og gefur að skilja, þar sem myndin virðist vera ljósmynd, hélt fólk að það væri bara að fara að sjá myndasýningu, ekki eitthvað sem það var að vonast eftir. En svo opnast dyrnar og fólk streymir út, á leið heim. Fyrst fullt af konum, svo nokkrum körlum og einn karl á hjóli með stóran hund. Þegar þær eru allar úti lokast dyrnar aftur. Hvort sem þetta er fyrsta myndin eða ekki (sumir segja að 'L'Arrivée d'un Train à la Ciotat' hafi verið fyrsta myndin sem Lumière var tekin upp), þá er þetta áhrifamikið verk úr fyrstu kvikmynd. Að leiðast þetta er næstum því ómögulegt af mörgum ástæðum. Ein einföld ástæða: það er aðeins fimmtíu sekúndur að lengd. En líka fyrir fólk sem venjulega hefur bara gaman af tæknibrellumyndunum hlýtur að vera eitthvað áhugavert hér; maður fær ekki að sjá svona sögulega hluti á hverjum degi.