Sjö samstarf leikstjórans Joseph "von" Sternberg og stjörnunnar Marlene Dietrich voru svo aðgreind í útliti og tóni, og svo ólík öllu öðru sem var að gerast á þeim tíma, þau virðast næstum vera eigin undirgrein. Eins og hver tegund hafa þeir sín hreinu meistaraverk, sem og algjöra kalkúna. Tími til kominn að senda Blonde Venus aftur á bæinn. Eftir tælandi smellina The Blue Angel, Marokkó og Shanghai Express, þar sem ungfrú Dietrich staðfesti skjámynd sína sem kabarett-söngkonu-ásamt vændiskonu, ákvað einhver hjá Paramount að það væri kominn tími á Marlene að leika móður. Það er ekkert athugavert við það í sjálfu sér; sem leikkona var hún til í hlutverkið. Það er bara að ekkert annað varðandi sniðið hefur breyst. Þetta er eins og Blái engillinn plús krakki. Sannarlega er sagan af konu sem dregur barnið sitt með sér á sléttum flóttaleiðum góð forsenda fyrir hörmulegu drama, en þannig er þetta ekki leikið. Ferðalag Dietrich er leikið sem einhvers konar ævintýri og notar vitsmuni hennar og vitorðsmenn til að vera á undan lögunum. Þetta er ekki eitthvert ósvífið dæmi um forkóða frjálshyggju það er bara furðulega ósmekklegt. Þó að við getum viðurkennt að Marlene sé ástríðufull mamma, þá er nákvæmlega engin leið að við getum keypt Sternberg sem leikstjóra hlýju og spennu. Þrátt fyrir að þetta sé ein af þeim handfylli af myndum sem hann fékk einnig viðurkenningu fyrir að skrifa, tekst Sternberg einfaldlega ekki að ná söguboganum. Tilfinningalega endurgreiðsla myndarinnar á að vera endurfundir fjölskyldunnar, en jafnvel í upphafi er þetta ekki staðfest sem eitthvað sem vert er að snúa aftur til. Eins og venjulega eru innréttingar Sternbergs klæddar og skotnar til að líta út eins og annað hvort hóruhús eða geðveikrahæli. Heimili Faradays er í raun alveg hrollvekjandi og ógeðslegt umhverfi og það er furða að Johnny litli hafi ekki verið að bleyta rúmið og beðið um að fá að sofa með ljósið kveikt. En eins og allir sem þekkja til þeirra vita, er tilgangurinn með Dietrich/Sternberg. myndin er að láta Dietrich líta stórkostlega út og að þessu leyti er að minnsta kosti Blonde Venus farsæll. Marlene er kynnt þegar hún kemur upp úr skógarlaug í björtu, glitrandi nærmynd, og jafnvel þegar hún er orðin tuskur elskar myndavélin hana enn. Það sama er ekki hægt að segja um restina af leikarahópnum, sem Sternberg hafði tilhneigingu til að líta á sem hreyfanlegt landslag. Hinn venjulega viðkunnalegi Herbert Marshall er hér minnkaður í skapmikla nöldur sem leynist í skugganum. Jafnvel hinn ljúfi og líflegi Cary Grant verður bara leiðinlegur bakgrunnur og virðist ekki nógu áhugaverður fyrir Dietrich að hlaupa með. Einu áberandi augnablikin í Blonde Venus eru söng- og dansvenjur Marlene, sérstaklega hið fræga Hot Voodoo númer þar sem hún skopstælir sína eigin súrrealíska sviðspersónu með því að koma upp úr górillubúningi. En jafnvel þessum finnst þeir hafa verið klipptir og líma úr annarri kvikmynd. Aðdáendur Sternberg kunna að fagna því sem enn eitt meistaraverkið, eins og þeir eru vanir að gera, en fyrir hinn almenna keppanda eru það gríðarleg vonbrigði. Áhorfendur þess tíma slógu ekki í gegn eins og þeir höfðu áður smella hennar, og þetta boðaði upphafið á endalokum blómatíma Marlene. Ári síðar yrði ný drottning á Paramount Mae West.