Heftig og Begeistret (Intens and Enthusiastic) er heimildamyndaleg saga um karlakór uppi í Berlevåg í norðurhluta Noregs, þar sem veðrið er kalt og fjandsamlegt, dagarnir dimmir á veturna og bæirnir standa frammi fyrir ungt fólk flytur til fjölmennari hluta í suðurhluta Noregs, þar sem loftslagið er hlýrra og tækifærin eru fleiri. Fallegasti hluti þessarar myndar eru mennirnir sjálfir. Fólkið í kórnum, sem er á aldrinum 30 til 95 ára, lifir allt einstakt, litríkt líf og er mjög skemmtilegar verur. Þau einkennast af hörðu loftslagi og samdrætti norðursins og hafa lagað sig að þeim lífsháttum sem krafist er. Í gegnum myndina lærum við svolítið um marga í kórnum og fylgjumst með þeim í gegnum söngva, viðburði í kirkju og á höfninni og í lokin ferð til Murmansk. Ytra umhverfið sem tekið er upp í myndinni er mjög fallegt og einkennist af norskri náttúru. Leikmyndin er líka eðlileg og tekin beint úr kórnum og úr lífi þjóðanna sem við hittum. Þær eru stofurnar, baðherbergið, ketillinn á ofninum; það er ekkert gervilegt við þessa mynd, ekki fólkið, ekki umhverfið, ekki tónlist þeirra og ekki tilfinningar. Allt er eins raunverulegt og hægt er. Það tapar þó öllu þegar kemur að því að gefa sögu. Það er mjög fallegt og raunverulegt, en af ​​hverju sjáum við það? Er það vegna laganna? Er það náttúrunnar vegna? Eða er það einfaldlega bara til að sjá sögu um Berlevåg karlakór, um líf þeirra og sumar ferðirnar sem þeir fara í. Skilaboðin, ef einhver eru, eru þau að þetta litla samfélag tekst á við lífið í gegnum slíka félagsviðburði eins og kórinn. Kórinn hefur haldið fólkinu saman í mörg mörg ár. Þetta er allt fínt, en að vera eins vinsæll og hann hefur verið, séð af næstum 200.000 í Noregi, þá er eitthvað að. Það er ekkert upphaf eða endir á því. Enginn græðir eða tapar neinu, enginn gefur upp nein skilaboð eða reynir að sannfæra áhorfendur um að þetta sé gott eða að lífið þarna uppi sé frábært. Hvers vegna var þessi mynd gerð? Fyrirgefðu. Þetta er fín mynd um gott fólk, en miðað við meðal evrópska, skandinavíska eða norska mynd - á þetta ekki skilið 9 af 10. Hún er nær 4 af 10, og það er það sem ég mun gefa henni. þú sérð þessa mynd í leikhúsi, þú ættir að búast við að meðalaldur áhorfenda sé um 55-60 ára. Það hefur verið sagt að það sé stöðugt hátt í öllum kvikmyndahúsum. Kannski er þetta líka ástæðan fyrir því að hún fékk svo mikið lof í fréttum og góðar einkunnir líka á IMDB: Það er kvikmynd um öldunga, fyrir öldunga. Þetta er kvikmynd um „Ég iðrast ekkert í lífi mínu“ og saga sem segir að það gæti líka verið gott líf að búa í litlum bæ eins og Berlevåg.