Brátt myndu Bandaríkjamenn sveima yfir myrkvuðu, skemmdu Englandi að búa sig undir að ráðast inn í Evrópu, en árið 1937 var myndin af hippa Ameríkönum í sólríkri, örlítið fáránlegri enskri sveit aðlaðandi, friðsæll afvegaleiðing. Bandaríski dansstjarnan og hjartaknúsarinn Jerry Halliday (Astaire), á tónleikaferðalagi um Evrópu og þreyttur á öskrandi kvenhópnum sem myndast af ógnvekjandi áróðri stjórnanda hans (Burns), er óafvitandi fastur í hjónabandsmöguleikum svekktrar erfingja Lady Alice Marshmorton (Fontaine) ). Sagan er flókin vegna veðjapotts meðal Marshmorton-þjónanna sem er rekið af (og tjaldað fyrir) yfirþjónninn Keggs (Gardiner), sem er að veðja á frænda Lady Alice, Reggie (Noble), uppáhald hinnar stífluðu, ráðríku frænku Alice (Collier). . Sagan hefði verið miklu betri sem hálftíma sjónvarpsþáttur. Venjuleg samsæristæki Wodehouse um ranga sjálfsmynd og hrapa að röngum ályktunum slitna þunnt í kvikmynd í fullri lengd. Bæði Alice & Jerry virðast ómögulega (og pirrandi) fávita í seinni hluta myndarinnar. Skemmtigarðurinn og hápunkturinn í kastalanum eru of langir og byrja að dragast. Fontaine er of falleg, of virðuleg og of hljóðlát til að vera dúkkuð ljóshærð, sama hversu aðalsmaður, á meðan ungi fótgöngumaðurinn Albert (Watson) er sársaukafullt hræðilegur. En þó að „Damsel“ sé ansi lítið farartæki fyrir svo mikla hæfileika, þá svíkur hæfileikarnir okkur ekki. Rómantísk gamanleikni Astaires er ekki síður skemmtileg hér en í nokkurri mynd hans með Ginger Rogers og danssenur hans, bæði einleikur og með Burns & Allen, eru á góðu róli, þó að eini dansinn hans við nýliða klaufakonuna Joan sé endilega taminn. Gracie stelur næstum allri sýningunni sem freyðandi ritari George sem er í senn yfirvegaður, samviskusamur og svalur sjálfsöruggur. Atriði hennar með leikaranum Gardiner í hlutverki hins sjúklega snobba Keggs er einstök klassík. Ómetanleg atriði þessa & Astaire með madrigal-söngvurunum gefa „Damsel“ yndislegan lit barnalegra en göfugs anda Bandaríkjamanna í bland við göfuga en daufa Englendinga. Gershwin er á toppnum með "Nice Work if You Can Get it" og "Stiff Upper Lip," sem bera myndina í gegnum veiku punktana sína. Og er til önnur mynd þar sem madrigalar fá Gershwin sveiflumeðferð? "Damsel" er meira en smáatriði fyrir þá sem gætu viljað sjá Astaire án Rogers eða Fontaine áður en hún var alvöru stjarna. Þetta er fín afþreying eins skemmtileg og einhver af vaudevillian tónlistar gamanmyndum sem réðu ríkjum á þriðja áratugnum en verða aldrei gerðar aftur.