Bellocchio vísar til þessa sem aðallega pólitískrar kvikmyndar, lýsingu á byltingarhreyfingunni á Ítalíu, en það virðist meira samlíking en raunveruleikinn. Jæja, næstum allt í myndinni virðist vera myndlíking. Byltingarmennirnir, sem við sjáum af og sem við lærum mjög lítið um, gætu allt eins verið mafíósa. Út með hinu gamla og inn með hinu nýja. Pabbi Andreu, sálgreinandi, virðist standa fyrir hefðbundnum, hefðbundnum borgaralegum gildum -- siðferðilega upprétt, óáreitt, hreint og snyrtilegt, rækilega helgisiði. Giullia, kærasta byltingarmanns, virðist tákna hvað getur komið fyrir einhvern sem þarf mjög mikið á málstað að halda til að styðja en getur ekki safnað upp þeirri hollustu sem slík skuldbinding krefst. (Ég giska á það hér.) Andrea, unglingsstrákurinn, virðist vera eini gaurinn í myndinni sem er ekki á einhvern órólegan hátt „upatz“. Hann ber virðingu fyrir föður sínum en líka óhlýðinn. Hann elskar Giulliu, eða svo gerum við ráð fyrir, þó hann sé ekki nógu gamall til að hafa lært hvernig á að stjórna viðbrögðum sínum sem best, en hann yfirgefur hana til að mæta í skólann og klára lokaprófin. Lýsa mætti ​​ferli hans á milli þessara misvísandi lífsstíla sem "fjölmiðla". Hann er maðurinn á milli, sem þekkir merkingu hægfara, sem getur haldið kyrru fyrir á meðan þeir sem um hann eru að öskra. Flest af þessu er dregið saman í munnlegum hluta úrslitakeppninnar þegar hann er beðinn um að þýða og tjá sig um brot úr "Antigone," sem stangar hefðbundið vald guðanna saman við hugmyndina um veraldlega og frjálsan vilja. Það færir okkur - án sérstakrar stefnu sem ég er meðvituð um - til Marushka Detmars. Hún leiðir hugann að teiknimynd frá New York fyrir nokkrum árum. Tveir flóðhestar eru hálsdjúpir í ánni og stara á gasellu að drekka úr bakkanum og annar flóðhesturinn segir við hinn: "Ég hata hana." Hún er góð leikkona. (Leyfðu mér að koma þessu frá mér.) En það eru allir aðrir í myndinni líka. Hún ber með sér, í tali sínu og framkomu, hið ríkulega ljóma hreinnar brjálæðis. Og þetta kemur allt frá leikkonunni líka, ekki frá leikstjórahjálp. Detmars er ekki vitlaus eins og Catherine DeNeuve var vitlaus í "Repulsion". Veggirnir breytast ekki í gúmmí og vaxa hendur. Þess í stað sjáum við hana líflega - stundum OF líflega. Og hún gefur okkur átakanlegum stökkum þegar skap hennar breytist skyndilega og verður ógnandi eins og yfirvofandi þrumuveður ógnar. Gagnrýnandi lýsti henni sem svimandi, en það er líklega ekki orðið sem hann var að leita að. Hún er sannfærandi falleg með dúnkennda brúna hárið, breitt hvíta tilbúna glottið, hvatvísa flissið. Og augu hennar eru eins og augun í málverkunum á veggjum fornegypskra grafa. Kynþokkafullu þættirnir eru frekar erótískir, ekki svo mikið vegna þess að einn þeirra er skýr, heldur vegna þess að við höfum kynnst persónunum sem taka þátt. (Það er áhugaverðara að njósna um brúðkaupsferðahjónin í næsta húsi en að fara í húðflúr.) Reyndar er ekki SVO mikið kynlíf. Það er aðeins ein vettvangur eftir samfarir en leikstjórinn lætur hana leika á því sem virðist vera rauntíma. Að minnsta kosti rauntíma fyrir átján ára strák. Ungi maðurinn sem leikur Andreu er líka fínn, sem er nauðsynlegt, því myndin er nánast algjörlega háð honum og Giullia. Þeir verða að bera það og þeir gera það. Ef það væri ekki fyrir frammistöðu þeirra, þá er ég ekki viss um að þetta væri eins áhugavert eða eins aðdáunarvert leikrit og það er. Það hefði auðveldlega getað breyst í frekar hæga, leiðinlega rómantík. Þess virði.