Að sjá þessa mynd var það skemmtilegasta sem ég hef gert í bíó í langan tíma. Hins vegar get ég ekki sagt til um hvort þetta sé góð eða slæm mynd, því svo einföldum hæfileikum er einfaldlega ekki hægt að beita. Þessi mynd hefur allt sem hvaða kvikmynd gæti haft. Hún hefur einkenni rómantískrar gamanmyndar, stjórnmálaskýringar, spennumyndar, drama, hasarmyndar, söngleiks og absúrdískrar sjálfsmeðvitaðrar listamyndar. Þetta er allt þarna inni og bætir við goðsögn. Grunnforsenda þess er um indversk hjón, Nandini (Karishma Kapoor) og Shekhar (Sanjay Kapoor), sem búa hamingjusöm í Kanada, sem flýta sér til Indlands til að heimsækja foreldra eiginmannsins eftir truflandi fréttir skýrslu. Restin af sögunni gerist á Indlandi, þar sem hjónin lenda í miðri samsæri um bræðravígi. Á einum tímapunkti er sagan fengin að láni frá "Not without my baby," en að kalla Shakti endurgerð af hverju sem er væri óréttlæti. Söguþráðurinn, sem virðist vera, tekur aftursætið í fjölda ótrúlegra truflana, þar á meðal draum Shah Rukh Khan um Aishwarya Rai sem kemur eins og úr annarri mynd. Stjörnurnar tvær eru reyndar á öllum veggspjöldum en þær birtast mjög seint í myndinni og aðeins Shah Rukh endar með að vera alvöru karakter. Samt bætir hann upp fyrir það með hressri og sannarlega óvæntri frammistöðu. Karishma Kapoor er sú sem á mest verk fyrir höndum í þessari mynd og hún skilar aðdáunarverðu starfi þar sem hún þarf að tengja saman útúrsnúninga myndarinnar og sýna trúverðugar tilfinningar. . Önnur athyglisverð viðvera er Nana Patekar, sem leikur Narsimha, harðstjórnarföður eiginmannsins Shekhar. Nana Patekar drottnar yfir hverri senu sem hann er í með ógnvekjandi en blæbrigðaríkri persónu. Myndin er ekki laus við raunsæi. Ofbeldi er hömlulaust, en sannarlega truflandi í misnotkuninni sem flestar kvenpersónurnar hafa orðið fyrir, þar sem Karishma hefur verið barinn í mörgum tilfellum. Stundum er þetta ofbeldi greinilega truflandi en á endanum verður það súrrealískt þar sem hverri dramatískri röð er venjulega fylgt eftir af svo kómískum og stórbrotnum snúningum að heildaráhrifin eru ekkert annað en heillandi. Ég hef séð hluti af Bollywood útgáfum og blöndun tegunda og ótrúlegar söguþræðir eru vissulega norm þeirra. En "Shakti" lyftir grettistaki með því að gleypa í sig enn meiri masala án þess að verða fáránlegur. Þetta er mynd sem nær glæsileika Shakespears harmleiks, þar sem áhorfendur lýðs og kóngafólks njóta jafnt. Þetta er hreint og óþarft kvikmyndahús og leikstjórinn Krishna Vamsi hlýtur að hafa átt sér góðan draum með því að henda inn öllum brellum í bókinni. Ef til vill voru þessi mikilvægu skilaboð um ofbeldi sem aflaði ofbeldis og hvetjandi umfang móðurástarinnar ekki hugrenningin í huga mér, en ég kom út úr því að horfa á "Shakti" hress. Það getur verið það skemmtilegasta í heimi að gera kvikmyndir!