Korine's hefur fest sig í sessi sem hæfileikaríkur og áhrifamikill ímyndasmiður. Kynningarplakötin fyrir Mister Lonely innihalda öll áhrifamestu tónverk myndarinnar (þó að það sé eitt sérstaklega sem ég á ekki enn eftir að sjá í kynningarefni: bláklæddri nunna stríða hundi með priki, umkringd grænum skógi með úrhellisrigningu hellast niður). Upphafsmyndir þessarar myndar, af Michael Jackson sem líkist (Diego Luna) á litlu mótorhjóli hringinn í kringum brautina, eru undarlega sannfærandi og fallegar: "Mister Lonely" eftir Roy Orbison spilar á hljóðrásinni og myndirnar birtast í hæga hreyfingu. Það er líka fyndin og stórkostleg röð þar sem sama persónan hermir eftir dansi, án tónlistar (þó útvarp sitji eins og þögull hundur við hliðina á honum), í miðri Parísargötu; Korine splæsir inn hljóðbrellum og stökkklippum sem kalla fram bæði tilgangsleysistilfinningu og harðvítuga frelsun í dansrútínu persónunnar. Fyrsta tilvikið í þættinum sem fjallar um nunnurnar er líka undarlega átakanlegt; Faðir Umbrillo (Werner Herzog) er einræðisprestur sem ætlar að fljúga með nokkrar nunnur yfir og sleppa mat á fátæk svæði í nágrenninu. Í senu sem er bæði létt í lund og áhrifaríkt verður Herzog að takast á við þrjósklega áhugasaman heimamann sem vill fara í flugferðina með þeim til að sjá konu sína í San Francisco. Þegar orðaskiptin þróast dregur Herzog upp úr manninum játningu: hann hefur syndgað og tíð framhjáhald hans er orsök þess að eiginkona hans hefur yfirgefið hann í fyrsta lagi. Þetta atriði, stutt og laggott, fær sérstakt vægi eftir að maður lærir af spuna uppruna hennar: syndarinn er leikinn af óleikara sem var á tökustað þegar Korine og co. voru að taka upp - og framhjáhald hans hafði gefið honum, í raunveruleikanum, varanlega, yfirþyrmandi sektarkennd. Héðan í frá er myndin hit-and-miss; röð áhugaverðra augnablika í eðli sínu sem bæta við léttvæga, ruglaða frásögn. Á meðan Gummo og Julien Donkey-Boy viðhalda fagurfræðilegu og tilfinningalegu vægi sínu með samfelldum burðargrind, líður Mister Lonely eins og fórnarlamb miskunnarleysis í klippiherberginu. Nokkrar senur voru klipptar úr myndinni, sem annars hefði málað fyllri myndir af ákveðnum persónum, vegna samfelluskekkju í búningi - afleiðing, eflaust, vegna skorts á tökuhandriti og tilhneigingar Korine til spuna. Ein eydd atriði sérstaklega - þar sem 'Charlie Chaplin' (Denis Lavant) og 'Madonna' (Melita Morgan) stunda kynlíf - hefði bætt miklu meiri tilfinningalegum átökum við atriði síðar í myndinni (ég mun ekki spilla því, en það er til staðar til að blása burt hvers kyns hlýju eða fagnaðartilfinningu, og eins og það er, tekst það bara hálfgert). Tveir þættir frásagnarinnar, ótengdir bókstaflega, er best að nálgast sem tvær gjörólíkar sögur með sömu allegórísku merkingu; eitt hrósar öðru og öfugt. (Það er eitthvað að gera með átökin milli metnaðar manns og raunveruleika núverandi ástands.) En það er ekki nóg af Herzog senunum til að verðskulda sess í myndinni, og því eru öll tengsl milli þessara tveggja allegóríska tengdu þráða óhjákvæmilega þvinguð - og innlimunin er, eftir á að hyggja, leiðinleg. Þetta er metnaðarfullt skref fram á við frá Julien Donkey-Boy sem þjáist að mestu, að minnsta kosti í útlitsþáttum, af því að hafa allt of margar persónur miðað við lengd myndarinnar, galli sem hefði verið enn verra ef stórstjörnunöfn léku alla (eins og upphaflega var áætlað). Þar sem myndmálið er sjálfstætt fegurð og augnablik af raunverulegum, ósviknum tengslum við hljóðrásina, finnst mér þetta vera miklu meira til þess fallið að vera list. uppsetningu eða ljósmyndasýningu. Sem könnun á mimesis og eðli eftirlíkingar, myndi það engu missa af krafti sínu - reyndar, fyrir mig, væri það kannski áhrifameira. Einmanaleikinn sem fylgir helgimyndalegri frammistöðu (eins og þeim sem bæði táknmyndirnar sjálfar og þeir sem þrá eftir að vera eins og þeir mæta) er vel fangaður í myndum eins og þar sem 'Marilyn Monroe' (glæsileg Samantha Morton) tælir myndavélina með Seven Year Itch situr fyrir í miðjum skógi, eða þegar 'Sammy Davis, Jr.' (Jason Pennycooke) sest, eftir dansæfingu, með bakið að myndavélinni með útsýni yfir ótrúlegt, friðsælt vatn. Eins og það er, augnablik eins og þessi, og öll þau þar sem titlar af handahófi valnum Michael Jackson lögum skríða yfir svæðið, eru gift hvort öðru í kvikmyndasögu sem hefur mun minni áhrif en hún ætti að vera.(Fyrir þá sem sjá hana missti ég alla trú á eggjasöngsenunni seint. Þú munt vita hvaða atriði ég meina því hún stendur upp úr eins og aumur þumalfingur, sem einhvers konar brella tilraun að nýja kvikmyndamálinu sem Korine hefur áður verið hyllt fyrir.)