Omega kóðann var fyrirmynd kvikmyndafræðilegs ósamræmis. Það var svolítið (en dýrmætt lítið) af góðum leik, fyrst og fremst af spámönnunum tveimur og Rostenberg, sem kom aðeins fram einu sinni og hafði engar línur. Að öðru leyti var leikurinn afar lélegur. Söguþráðurinn var frekar veikburða og aðeins að hluta til byggður á vafasamri biblíutúlkun. Svo sannarlega ekki einn af þeim bestu í ár.