Hver með rétta huga spilar ljóðrænt lag á sama tíma og þeir sýna tilfinningaþrungna senu tveggja manna? Þegar Flipper stendur frammi fyrir eiginkonu sinni í búningsklefanum er lagið sem er sungið með ljóðrænu innihaldi jafn hátt og samræðan, svo maður heyrir hvorugt, sem dregur úr tilfinningalegum áhrifum sem atriðið kann að hafa haft. Atriðin þar sem Annabella var barin af föður sínum með hnefunum, lampa og svo belti voru svo teiknimyndaleg að hún var fáránleg. Öll þessi mynd er teiknimynd, hömlulausir fordómar gegn hvítum eru bókstaflega ótrúlegir. Umræða blökkukonanna eftir að eiginkona Flipper kemst að því að hann hefur haldið framhjá henni við hvíta konu - eins og um umræður í kappræðuhópi í Oxford væri að ræða, er fáránleg. Hið hömlulausa rasisma gæti verið hægt að þola, en hljóðrásin og hljóðblöndunin í þessari 'mynd' er of mikil. Þetta var tæknilega illa gerð mynd. Það er enginn skilningur á grunnhandverki kvikmyndagerðar, hljóðrásinni, klippingunni og örvæntingarfullri tilraun frábærra leikara sem reyna að halda þessari mynd á floti. Ég vorkenndi reyndar Anthony Quinn, velti því fyrir mér hvers vegna hann hefði þegið hlutverk í þessari mynd - framkoma hans í þessu er sársaukafull. Þetta er fyrsta myndin sem ég sé eftir þennan leikstjóra og hún verður mín síðasta.