Galaxy Express 999 (Ginga tetsudô Three-Nine). Gert 1979. Leikstjóri Rintaro. Byggt á upprunalegu verki Leiji Matsumoto. Það litla sem ég veit um sögu GALAXY EXPRESS 999, það var fyrst gefið út sem vinsælt manga á áttunda áratugnum og var búið til af Leiji Matsumoto. GE999 gerist í sömu Star Wars-gerð geimheimsins og annað fræga geimmanga Matsumoto: CAPTAIN HARLOCK. Reyndar koma geimsjóræninginn Harlock og aðrar persónur úr því manga (þar á meðal Queen Emeraldas og Tochirô Oyama) fram í GE999. GE999 sló í gegn sem manga og fljótlega fylgdu vinsælar anime seríur sem innihéldu yfir 100 þætti. Hún var sýnd árið 1978. Ári síðar kom þessi anime mynd, sem er ekki framhald af seríunni, heldur dregur saman aðalatriði sögunnar í tveggja tíma langri mynd. Sagan gerist í óþekktri Star Wars-gerð framtíðar þar sem ferðalag til mismunandi pláneta hefur orðið möguleiki. Fólk framtíðarinnar getur haft sjálft sig vélræna líkama sem þeir geta lifað í hundruð ára, jafnvel að eilífu. Söguhetjan, Tetsurô Hoshino, er ungur drengur sem verður vitni að því hvernig grimmur Mecha greifi, sem allur líkami hans er gerður úr vélrænum hlutum, drepur móður Tetsuró. Tetsurô sver hefnd og er sannfærður um að hann geti aðeins náð því með því að hafa vélrænan líkama. Til að fá það verður hann að ferðast til fjarlægrar plánetu með geimlest Galaxy Express 999. Hins vegar, þar sem Tetsurô kemur úr fátækt, á hann enga peninga til að fá dýra miðann. Fyrir tilviljun kynnist hann fallegri ungri konu, Maetel, sem er lík látinni móður sinni. Maetel býður miða á Tetsurô með því skilyrði að hún fylgi honum á ferð hans. Og þannig hefst ferðalagiðÉg sá þessa mynd fyrst í október síðastliðnum, um hálft ár eftir, og aftur í gær. Mér finnst að ég verði fyrst að segja frá því sem truflaði mig mest í þessari mynd: hún virðist mjög fljótfær. Þá aftur við hverju er hægt að búast af 2 tíma langri kvikmynd sem reynir að segja frá aðalatriðum yfir 100 þátta langrar seríur? Hvað sem því líður þá breytast aðstæður með miklum hraða og Tetsurô hittir aðrar mikilvægar persónur sögunnar að mestu fyrir tilviljun. Mér finnst að framleiðendur hefðu annaðhvort átt að sleppa einhverju eða hafa 30 mínútur í viðbót. Hins vegar er ekkert að deila um að GE999 hafi verðskuldað sess sem klassík anime. Hreyfimyndin sjálf, mjög trú Manga-stíl Matsumoto, er ítarleg og falleg á að horfa. Jafnvel eftir næstum 30 ár frá útgáfu þess er hreyfimyndin ekki orðin „úrelt“ en setur margar síðari anime-myndir til skammar. Það er gaman að hlusta á tónlistina í gegnum myndina, jafnvel þótt hún sé nokkuð "gömul" þessa dagana (það var 70's þegar allt kemur til alls). Ég hef ekki heyrt neina enska talsetningu af þessari mynd svo ég get aðeins tjáð mig um japanska hljóðið sem er gott. Raddleikarar gefa persónum sínum líf, eftirminnilegustu eru Masako Nozawa (aðallega þekktur sem rödd Goku í gegnum alla Dragon Ball söguna) sem hinn spennta og unga Tetsurô og Masako Ikeda sem hinn rólegi og dularfulla Maetel. Aukapersónurnar eru ekki skildar eftir í skugganum heldur eiga þær líka sitt eigið líf, mér er minnisstæðast að vera afgreiðslustúlkan Claire. Sagan sjálf hentar bæði þeim sem eru að leita að skemmtun í nokkra klukkutíma, sem og þeim sem reyna að finna dýpri skilaboð. GE999 er skemmtileg ævintýramynd en einnig má líta á hana sem ferðalag Tetsuró frá drengskap til karlmennsku. Öll myndin er sögð frá hans sjónarhorni þannig að við neyðumst til að finna það sem honum finnst. Ég held að margir geti tengt við Tetsurô, því þrátt fyrir fantasíuþættina er hann mjög raunsæ persóna: ungur, heitur í kollinum, óþægilegur og barnalegur. Við fylgjumst með honum þegar hann byrjar að sjá mun á mönnum og vélum og komast að niðurstöðu hvort hann vilji vélræna líkamann eða ekki. Maetel er aftur á móti áfram sem ráðgáta í myndinni og jafnvel þegar hún opinberar hver og hvað hún er í raun og veru, svarar það ekki miklu. Líta má á Maetel sem draum uppvaxtar ungs manns, alltaf nálægt en bara utan seilingar. Það er hið undarlega en fallega samband Tetsurô og Maetel sem vekur enn tal og spurningar og heillar eftir áratugina. Fólk hefur deilt um hvort samband þeirra sé samband tveggja vina, móður og sonar, eða tveggja mögulegra elskhuga (sem vekur mikla gagnrýni þar sem aldur Maetel er óþekktur og Tetsurô hefur ekki einu sinni náð kynþroska sínum). Án nokkurra leiða til að hljóma djúpt, held ég að besta hugtakið til að lýsa þeim sé "sálarfélagar". Það er engin spurning að þau tvö finna til hollustu, umhyggju og kærleika til hvors annars, en samt er það lengra en vinátta, fjölskylda og elskendur. Ég held að ef samband þeirra yrði troðið í einhvern af þessum flokkum myndi það taka eitthvað út úr allri myndinni og persónunum. Endaatriðið, jafnvel þó þú vitir nú þegar hvað er að fara að gerast, er samt mjög snertandi og eftirminnilegt. Allt í allt, þrátt fyrir hraða söguþráðinn og nokkrar skondnar senur, heldur GALAXY EXPRESS 999 sess sem klassískt anime meðal kvikmynda eins og AKIRA eftir Katsuhiro Otomo (1988) og GHOST IN THE SHELL eftir Mamoru Oshii (1995). Myndinni er leikstýrt af Rintaro, sem hafði fyrri reynslu af verkum Leiji Matsumoto þar sem hann hafði unnið í CAPTAIN HARLOCK seríunni. Síðar leikstýrði Rinatro stórkostlegu útliti METROPOLIS (2001) sem einnig efast um muninn á mönnum og vélum. GALAXY EXPRESS 999 (1979) er klassík sem allir anime aðdáendur ættu að sjá að minnsta kosti einu sinni.