ANCHORS AWEIGH sér tvo ákafa unga sjómenn, Joe Brady (Gene Kelly) og Clarence Doolittle/Brooklyn (Frank Sinatra), fá sérstakt fjögurra daga strandleyfi. Erfitt að komast til stúlknanna, sérstaklega Joe's Lola, hvorki Joe né Brooklyn eru með hugann við truflun á litla sjóbrjálaða Donald (Dean Stockwell) og frænku hans Susie (Kathryn Grayson). Brooklyn, sem er óreyndur í kvenkyns- og tilhugalífi, fær Joe fljótt til að hjálpa sér að vinna frænku Susie. Á leiðinni lendir Joe hins vegar í því að falla fyrir stúlkunni sem hann telur tilheyra besta vini sínum. Hvernig ætlar Brooklyn að taka þessum svikum? Og endar Joe með Susie, sem elskar hann líka? Í fyrsta og annað skiptið sem ég sá ANCHORS AWEIGH sá ég það líka á sama tíma og ég gerði ON THE TOWN, Kelly/Sinatra samstarfið frá 1949. Í bæði skiptin fannst mér að ANCHORS AWEIGH væri betri myndin hvað varðar söguþráð og uppbyggingu - allir dansar og lög passa við augnablikið í söguþræðinum og þau þróa persónurnar og söguna frekar en að hamla þeim. Samt, í bæði skiptin, fannst mér ON THE TOWN vera betri myndin í heildina. Eftir að hafa nú séð báðar myndirnar í þriðja sinn stend ég enn við þann dóm. Einhvern veginn er ON THE TOWN, sem kvikmynd og afþreying, bara léttari, hommalegri, hreinlega og einfaldlega *hamingjusamari*. Tölurnar eru svívirðilegri og minna inn í söguþráðinn og samt virkar þetta einhvern veginn betur en allir dansarnir og söngurinn í ANCHORS AWEIGH. Ég er ekki alveg viss af hverju þetta er. Hin dæmigerða röksemdafærsla er sú að síðarnefnda myndin sé of löng: tæplega tvo og hálfan tíma er þetta vissulega réttmæt gagnrýni. Ég fann svo sannarlega fyrir lengdinni í fyrstu tvö skiptin sem ég sá hana! Hins vegar er þetta líka kvikmynd sem vex á þér - því meira sem þú sérð hana, því styttri líður henni og því meira metur þú tæknilega leikni sem felst í gerð hennar. Og samt, eitthvað hangir bara ekki alveg saman. Það er næstum því eins og handritið hafi verið gróft yfir, og *hvert* einasta augnablik þegar Kelly gat brotist inn í dans eða Sinatra í söng var tekið eftir, og það var nákvæmlega það sem gerðist. Ekkert tækifæri til að skófla söngleiksnúmer var gefið eftir... og það er líklega stærsti veikleiki myndarinnar. Það hefur 16 tölur (gefa eða taka nokkrar), og sama hversu mikill aðdáandi þú ert af Kelly eða Sinatra, þetta byrjar virkilega að dofna eftir smá stund. (Sjáðu þetta t.d. saman við tölurnar tíu í ON THE TOWN.) Þér gæti vel fundist að ekki sé hægt að taka hvert lag, hvern dans úr myndinni án þess að það vanti... og það er satt. En það er líka vegna þess að rithöfundarnir voru ekki aðhaldssamari í að bæta þeim við í upphafi. Allur þessi langi formála þýðir ekki að það sé ekkert gott við ANCHORS AWEIGH. Söngleikurinn *er* spretlandi með frábærum lögum sem springa út um allt, eins og dúettarnir milli Kelly og Sinatra ('We Hate To Leave', 'I Begged Her' og 'If You Knew Susie'), söngur Sinatra ('What Makes The Sunset', 'The Charm Of You' og það besta af öllu, 'I Fall In Love Too Easily'), og án efa hinn alltaf frumlega, alltaf hrífandi dans Kelly. Það er líka erfitt að missa af leikarahópi af þessum stærðargráðu. Grayson er ljúf og virðist batna við hverja áhorf (rödd hennar verður töfrandi frekar en ógnvekjandi); Hlutverk Jose Iturbi er skrifað af samúð og hann stendur sig frábærlega með það; jafnvel Brooklyn hans Clarence, Pamela Britton, er sæt og heillandi... eins nálægt og hægt er að komast Betty Garrett án þess að vera Garrett sjálf! Sinatra er yndisleg með þessi bláu augu og krullur hans og leikur saklausan drenginn frábærlega (hlutverk sem hann endurtekur í ON THE TOWN). Söngur hans er, eins og venjulega, einfaldlega gallalaus frá framburði til tímasetningar og orðalags. Einsöngsnúmerin hans kunna að virðast dragast aðeins, en þegar þú hefur fengið rödd aldarinnar, þá er það líklega góð ástæða og önnur til að hægja á restinni af myndinni! Hrein snilld Gene Kelly í þessari mynd er verðug. eigin málsgreinar. Í þriðja sæti á eftir Sinatra og Grayson í sömu röð, ANCHORS AWEIGH er í raun kvikmynd Kelly. Joe Brady hans er trúverðugur, raunverulegur karakter - hann er harður að utan, glettinn og fús til að ljúga þegar nauðsyn krefur til að vinna stúlku, en hann er í raun mesti mjúkur að innan. Kelly gerir þetta heillandi frekar en klúðurslegt, en gefur Joe líka alvöru brún sem þú sérð í atriðinu þegar Joe eltir Brooklyn um herbergið með virkilega morðóða svip á andlitinu og morgunverðarbakkann í höndunum. Og *dansið*--aftur þjáist myndin af „of mikið af því góða skemmir áhrifin“, eins og hún gerir með söng Sinatra. En enn og aftur, ef það er Gene Kelly að gera softshoe, eða banka yfir skjáinn í sjómannsbúningi eða klæddur upp sem ræningjahöfðingi... gæti allt eins skjátlast um að ofleika það! Allir dansar Kellys eru hrífandi, hvort sem það er niðurdrepandi einfaldleikinn í tappanúmerinu hans með Sinatra yfir í „I Begged Her“, „Mexican Hat Dance“ hans með ljúfu stóreygðu litlu stúlkunni eða íburðarmikill dans hans undir spænskum áhrifum“ La Cumparsita'. Auðvitað, klassíska myndin sem eftir er í huga áhorfenda um alla tíð væri Kelly í rauðum, hvítum og bláum sjómannsbúningum sínum, dansandi við Jerry Mouse af „Tom & Jerry“ frægðinni. Vissulega verðskulduð gullkvikmyndaminni - það er ekki oft sem maður getur sagt að maður sé hrifinn af tæknibrellum í kvikmynd sem gerð var árið 1945, miðað við mettun CGI á kvikmyndamarkaði samtímans. En Gene og Jerry líta samt vel út, þar sem Kelly hittir alltaf blettina sína og leitar nákvæmlega þar sem hann þarf að leita. Það *myndi* koma í ljós að nánast eina fólkið sem gæti raunverulega fylgst með Gene Kelly væri Kelly sjálfur (í COVER GIRL) og teiknimyndateiknimynd. Það er vafalaust að þessi fyrsti áræðni, hugvitssami Kelly-dans við Jerry hafi frátekið stað fyrir AKKARA í kvikmyndasögunni og hjörtu sígildra kvikmyndaáhugamanna. En það er líka athyglisvert fyrir að vera fyrsta af þremur Kelly/Sinatra kvikmyndasamstarfi, og þó frekar of langdreginn, samt frábærar klukkustundir af skemmtun. Horfðu á það fyrst, svo aftur og kannski aftur - það mun vaxa á þér áður en þú áttar þig á því! 7,5/10