Ég er mikill markmaður fyrir tónlist Neil Young, og með því og glóandi lofi sem myndin fékk í mörgum alt-indie pressum, sló ég í gegn á fyrstu sýningu Greendale sem ég fann. Spenningur minn var skammvinn, þar sem þessi þröngsýna söguþráður og veiki ljóðræni skriðþunginn lét flesta kvikmyndaáhorfendur ýmist sofandi eða fyrir vonbrigðum. Neil segir að myndin hafi byrjað sem hljóðrás og persónurnar hafi lifnað svo mikið við að þær hafi bara tekið upp hljóðrásina. Ekki besta leiðin til að búa til sögu. Engin persóna hefur í raun boga og þegar "verulegir" atburðir gerast, þá er áhorfandanum sama, vegna þess að pirrunarstig kvikmyndatækni er svo mikil á þeim tímapunkti. Myndin er öll sönglög og í því skyni muna persónurnar á endanum textann eins og hann er sunginn...tæknin virkar í fyrsta erindinu sem hún er gerð og fer í taugarnar á sér eftir það. Finnst þetta hvorki raunverulegt né falsað, finnst það bara óvelkomið. Hræðilegur leikur þar sem persónur finna eina stemningu og spila hana alla. Stundum léleg lýsing. Eina hrósið sem ég get veitt myndinni er í sambandi við nokkrar senur sem teknar voru sem fréttaflutningur, en tæknin er svo notuð í kvikmyndum í dag að þessi mynd gerði lítið til að bæta hana. Allt í lagi hljóðrás en ekkert sem ég er fljót að kaupa. Slæm mynd.