Talið er að leikstjórinn William Shatner hafi verið með mun „dekkri“ mynd í huga þegar kom að „Star Trek V: The Final Frontier“ en jakkafötin hjá Paramount, þegar litið var á risastórar miðasölukvittanir sem forveri hans, fullur af húmor, tók inn, krafðist þess að nýja myndin hefði nóg af hlátri líka. Þannig að það sem við fáum er án efa það veikasta og heimskulegasta af Star Trek myndunum sex með upprunalega leikarahópnum. Það eru nóg af slæmum hugmyndum, ásamt nokkrum góðum, og ef þú ert í góðgerðarskapi gætirðu horft á 'The Final Frontier' á sama hátt og þú myndir gera svoleiðis þátt í sjónvarpsseríunni. Það jákvæða er að Laurence Luckenbill er fínn leikari og gefur eina bestu „gestastjörnu“ frammistöðu í hvaða Star Trek sem er, stóra sem smáa skjáinn, sem er í efsta sæti með Commodore Decker eftir William Windom. Lýsing hans á Sybok, hálfbróður Spock, lyftir myndinni stöðugt þegar hún hótar að sökkva, sem gerist allt of oft. Charles Cooper er líka góður sem feiti gamli klingonski hershöfðinginn Korrd; verst að hlutverk hans er ekki eins stórt og hann er. Ef sagan um fyrirætlanir Shatners er sönn, þá skulda ég honum afsökunarbeiðni, því ég var reiðubúinn að leggja sökina á stanslausa kjánaskapinn og ekki mjög sannfærandi hasarsenurnar beint við leikstjórafætur hans. Ástæðan er sú að mér hefur alltaf fundist að af öllum venjulegum Trekkmönnum hafi Shatner verið minnst „stillt“ á allt sem gerir Star Trek að virka og það sem gerir það sérstakt fyrir aðdáendur sína. Eftir að hafa lesið Trek endurminningar sínar er mér mjög ljóst að hann taldi sýninguna aðra hasarævintýraseríu sem gerðist fyrir tilviljun vísindaskáldskaparumhverfi. Hann valdi sýn Gene Coon fram yfir sýn Gene Roddenberry; Coon var þekktur fyrir vinnu sína við hina vinsælu vestraþáttaröð, "The Wild Wild West". Shatner nefndi líka að uppáhalds Star Trek þáttur hans væri 'A Piece of the Action', kjánalegur þáttur á annarri þáttaröð sem Coon samdi. Svo, loksins að fá tækifæri til að leikstýra Star Trek kvikmynd í fullri lengd, myndi Shatner ekki fylgja eðlishvötinni og framleiða hasarfulla mynd með miklum húmor? Jæja, einhver gerði það, því það var það sem „The Final Frontier“ endaði á að vera. Shatner sjálfur snýr örugglega aftur í form sem The Great Ham og, eins og Leonard Maltin bendir á, þjáist myndin af slæmu máli um „sætur“. Í opnunarsenunni í Yosemite þjóðgarðinum er erfitt að segja til um hvort er verra, ofur-cheesy tæknibrellurnar eða ógurlega samræðan. Hlaupandi gabb um bilaðan búnað á Enterprise hefur keyrt alla leið frá 'Wrath of Khan' og með þessu, fimmta Trek-myndin, hafa þeir rekist í jörðina. Svo hefur hugmyndin um „beinagrind áhöfn“. Ein ný þróun er augljóst rómantískt samband Scotty og Uhura og nægir að segja að maður skynjar ekki nákvæmlega ástríðuloga loga á milli þeirra tveggja. Það er tilgangslaust undirspil og bætir engu við. Hátíðarsenan þar sem 'Guð' er að hitta bætir heldur ekki miklu við; Það má deila um hvort þetta hafi verið góð hugmynd í upphafi eða ekki, en atriðið sjálft meikar ekki mikið sens. (Hæfi 'Guðs' skepnunnar virðist vera mismunandi eftir því sem þörf er á í augnablikinu.) Um það bil helmingur þessa er þreyttur afturhvarf á hápunktinum úr 'The Search for Spock.' Leonard Nimoy tekst að bjarga heilindum Spock, jafnvel á meðan hann sprautar svona ó-Spock-líkar línur eins og "Fáðu tökum á þér, læknir." Og DeForest Kelley, eins og venjulega, er betri en bæði Shatner og Nimoy; hann kom virkilega inn sem leikari í síðustu Trek myndunum. Svo þetta Trek skemmtiferð er ekki hræðilegt, það er bara ekki mjög gott. Það átti að vera enn ein frumleg mynd Trek myndarinnar áður en stafurinn var færður til „næstu kynslóðar“ og hún hentaði miklu betur verkefninu en „Star Trek V: The Final Frontier“.