Ég elska hernaðargamanmyndir (Sgt. Bilko, Stripes, In The Army Now, Major Payne) og Down Periscope er fyndið, en hún hefur líka hjarta. Stingray SS-161 (The USS Pampanito) var glæsileg. Alveg fallegt, listaverk lifnar við. Þannig að þetta var dísilvél, svo hvað? Ég komst að því að flugmóðurskipið USS Ranger (sem stóð fyrir The Enterprise í Star Trek IV), risastórt skip, var „hefðbundið knúið“, sem gæti þýtt að Ranger væri líka dísel. Uppáhalds atriðið mitt: Pascal: Jesus, Buckman , þessi dós hefur verið á stingreykja síðan í Kóreu! Þetta getur rann út árið 1966! Buckman: (Tekur fingurinn fullan og smakkar) Hvað er að, herra? Það bragðast samt eins og rjómalöguð maís.Pascal: (Ökrandi) Nema hvað þetta er DJÖFUÐ SKINKA!! Buckman: Það væri vandamál. Sagan hennar, kannski smá þvinguð, virtist trúverðug. Winslow virti Dodge og virtist vera sama um hann, svo hann vildi gefa Dodge tækifæri. Hann gaf honum slasaðan en samt sjóhæfan Balao-flokks kafbát og felur honum það verkefni að nota dísilkafann til að komast hjá kjarnorkuflotanum og „ráðast á“ Charlston Harbour og Norfolk. Tveggja stjörnu Admiral Graham (með auga á þriðju stjörnu sinni og hatur á Dodge) úthlutaði honum ragtag áhöfnina í von um að þeir myndu klúðra svo Dodge myndi tapa. Getur Tom Dodge komið áhöfninni í gang og unnið sem teymi, og getur hann tekið gamlan, úreltan varakafla og sigrað besta sjóherinn?