Þessi háðsádeila er bara virkilega dauð og engum hlíft. En þrátt fyrir að þessi mynd hafi nóg af hlátri í kjánalegu sögunni og grótesku eftirlíkingunni af Hitler (hér snjallt endurnefnt sem "Hynkel", og talað á fyndna tegund gervi-þýsku), er almenni tónninn frekar dapur, kannski vegna sæti myndarinnar í sögunni. Og leikararnir eru ekki einu sinni að ýkja það mikið held ég. Ein mesta kvikmyndastund allra tíma hlýtur að vera lokaræða gyðingarakarans, ef hlutirnir hefðu bara getað endað á þann hátt. Það er ekki einu sinni persónan sem talar lengur, það er Chaplin sem segir eitthvað sem hann vildi endilega segja. Ef þú hunsar tæknilegu hliðarnar, finnst myndin hvorki gömul né gömul, hún hreyfist í raun á frekar fallegum hraða. Og skarpur húmorinn sem við finnum alls staðar í þessu verki mun aldrei deyja, það eina sem mér er alveg sama um er slatti, en það kemur bara með tímanum býst ég við. Þetta er ótrúlega djarft, harkaleg sýn á fasisma, hann er svo harður enn eftir öll þessi ár.