Það kunna að vera spillingar! Charlie Fineman (Adam Sandler), sem missti fjölskyldu sína í harmleik (hryðjuverkaárásirnar 11. september), syrgir enn dauða þeirra. Hann rekst á fyrrverandi herbergisfélaga sinn í háskóla, Alan Johnson (Don Cheadle), og þeir tveir endurvekja vináttu sína. Alan hét því að hjálpa gamla vini sínum að sætta sig við þennan hræðilega missi. Þetta er einföldun á grunnsögunni Reign Over Me. Þessi mynd er hins vegar saga um hvernig örlögin blandast inn í líf okkar þegar við sjálf gætum verið máttlaus við að gera eitthvað varðandi okkar eigin tilveru. Alan er fastur í lífi sem hann veit að er ekki lengur fullnægjandi. Honum finnst hann vinalaus og ekki í sambandi við eigin veruleika. Hann getur ekki átt samskipti við eiginkonu sína og félaga sína í vinnunni. Hann getur ekki tjáð tilfinningar sínar og finnst hann þar af leiðandi glataður og fjarlægur eigin heimi. Hann hittir Charlie á götum Manhattan þegar hann keyrir frá vinnu sinni. Að lokum hittir hann og kemst að því að Charlie, (sem upprunalega man ekki eftir Alan), lifir í fölskum eigin veruleika. Charlie hefur snúið aftur til tíma í lífi sínu þegar hann átti enga fjölskyldu. Hann lifir eins og hann væri enn nemandi að spila í rokkhljómsveit, safna vínylplötum sjöunda og sjöunda áratugarins og spila tölvuleiki. Hann hefur flúið til betri og öruggari tíma í lífi sínu þar sem engir vondir eru til og hann hefur miklu minna að tapa. Allir í þessari mynd verða fyrir áhrifum á einhvern hátt af harmleiknum sem hefur haft áhrif á Charlie og eftirgjöf hans á fyrrum annan og betri (?) stað. Húsráðandinn hans er verndari hans og mikill hjálparhella. Tengdaforeldrar hans eru dregnir frá lífi hans vegna þess að þeir myndu taka hann aftur til þess veruleika að fjölskylda hans er nú horfin úr lífi hans. Og Alan hefur mest áhrif á hann vegna þess að Alan vill (í fyrstu eigingirni til að flýja frá eigin veruleika) vera með Charlie sem leið til að draga sig frá eigin kæfðum veruleika og síðan vill hann finna leið til að hjálpa Charlie að byrja að jafna sig eftir sektarkennd sína og afneitun á tapi. Það er í gegnum þetta samband sem Charlie getur ekki aðeins byrjað að lækna sjálfan sig heldur lærir Alan í raun að eiga samskipti og seðja sannar langanir sínar við félaga sína í vinnunni og að lokum getur hann viðurkennt fyrir konu sinni að hann hafi ekki verið fær um að miðla raunverulegum tilfinningum sínum til hennar en að hann vilji það mjög vegna þess að hann elskar hana. Það er í raun hrífandi augnablik í myndinni þegar efnið hefur lent í aðdáandanum og Charlie stendur frammi fyrir raunveruleikanum að vera settur í burtu að hann og Alan eru að tala um ástandið saman yfir "kínversku" sem Charlie segir að hann sé í. hafði áhyggjur af Alan en ekki sjálfum sér. Þessi mynd mun, ef þú leyfir henni, fara með þig í gegnum fljót tilfinninga og láta þig hugsa. Það mun fá þig til að hlæja að því hvernig Charlie notar orð sín, eins og fólk gerir í daglegu lífi, til að koma með kómíska staðhæfingu um raunverulegar aðstæður. Það mun skilja þig eftir á barmi tára, (í mínu tilfelli raunveruleg tár), þegar Charlie mætir sorg sinni og byrjar að takast á við gífurlegan missi hans. Og að í raun og veru er hörmulegur veruleiki sekt hans og missir hefur í raun aldrei yfirgefið hann og hann tókst á við það á þann eina hátt sem hann þekkti: afneitun. Það mun fá þig til að bölva yfir köldum, vanhugsandi gjörðum ungs saksóknara sem reynir að vinna "málið" sitt (eins og ég gerði reyndar við yfirheyrslur Charlies!) Og það mun fá þig til að brosa að skynsemi gamals og viturs, strangs dómara , (Donald Sutherland, sem er frábær í sínu stutta einstaka hlutverki og skilar bestu frammistöðu viturs, strangs manns í lögfræðistéttinni síðan Wilford Brimley lék aðstoðardómsmálaráðherra í fjarveru illsku.) Þessi mynd var líka ótrúleg fyrir mig fyrir a. nokkrar aðrar ástæður: (1) Ég horfði aldrei einu sinni á úrið mitt meðan á sýningu myndarinnar stóð. Sem þýðir að það hafði mig frá upphafi til enda, (2) Þótt leikarahópurinn hafi verið á milli kynþátta, þá var þessi staðreynd ekki mikilvæg til að leika hlutverk persónanna í myndinni. Race var ekki þáttur í frammistöðu hlutverkanna í þessari mynd. Ótrúlegt fólk getur í raun haft samskipti án þess að þessi staðreynd sé dregin fram! og (3) eina raunverulega tilvísunin til 11. september er þegar fjármálalögfræðingur Charlies vísar til harmleiksins vegna taps Charlies sem "það sem Charlie var orðið 12. september". Tíminn verður sannur prófsteinn á hvernig þessi mynd mun standa upp úr í framtíðinni en ef tilgangur kvikmyndar er ekki bara að skemmta heldur að vekja mann til umhugsunar og láta myndina vera hjá þér löngu eftir að þú yfirgefur leikhúsið þá Reign Over Me heppnaðist stórkostlega hvað mig varðar. Ég hef ekki enn gleymt þessari frábæru umhugsunarverðu mynd og ég mun bíða með óþreyju eftir þeim degi sem ég get keypt hana sem DVD.