Ég hef laðast undarlega að þessari mynd síðan ég sá hana á Showtime einhvern tímann snemma á níunda áratugnum. Ég segi undarlega vegna þess að þetta er frekar fáránlegt ló, tegund sem ég hef engan sérstakan áhuga á. Samræðurnar eru háleitar og vitlausar heimspekilegar (sem er án efa skynsamlegt, aðeins fyrir fransk-ítalska framleiðendur) og lóð algjörlega óviðkomandi. Það sem það nær er dásamlega dáleiðandi og rækilega notalegt skap. Landslagið (fögru Filippseyjar), nekt í mjúkum fókus og dásamlegt skor stuðlar allt að undarlegri og ákaflega áhorfandi æfingu í eins konar kvikmyndagerð sem sjaldan sést í dag. Það er sannarlega ein af mínum miklu "guilty pleasures". Ég var svo heppin að finna hana á gömlum laserdiski og hef horft á hana oftar en ég held að sé hollt. Verðmæt stemmning.