Þessi mynd er svo djörf að hún reynir ekki að fela líkindi hennar við The Shining. Það skortir frumleika til þess. Og þegar það gerist, undir lokin, reynir það að hylma yfir sögu sína um „faðir fer í geð undir áhrifum frá skrýtnu draugahúsi á framandi stað,“ gerir það það með því að beygja sig undir fullt af öðrum þegar settum venjum og hugmyndum. Með öðrum orðum, það minnkar sig í aðeins klisju. En helvíti, jafnvel ég hef gaman af góðum fyrirsjáanlegum hryllingi eða spennumynd svo framarlega sem það er áhugaverð saga, full af ofbeldi og eymd, einhvers staðar áður en myndin snýr að hinu fyrirsjáanlega og tívolí. Jæja, þessi mynd á ekki góða sögu og ég varð fyrir miklum vonbrigðum með hana. Það sem 'Darkness' hefur að gera er merkileg leikstjórn og kvikmyndataka. Þetta er kvikmynd vel tekin og vandlega smíðuð full af skemmtilegum, hrollvekjandi sjónarhornum og skotum. Það sem 'Darkness' hefur ekki að gera fyrir það er nokkurn veginn allt annað. Til að byrja með smá pælingum - klippingin í þessari mynd er andstyggileg. Það hoppar frá einni senu til annarrar, stundum tilgangslaust. Til dæmis er gamli maðurinn í myndinni (sem ber nokkurn veginn bakgrunnssöguna, síðar fyllt út af annarri persónu) undirstrikaður af hamstur sem keyrir hringi. Ég meina, það lítur flott út í fyrsta skiptið, en af ​​hverju að halda áfram að nota sömu myndina? Ég býst við að þú þurfir að sjá það sjálfur, til að skilja hvað ég á við. Annað vandamál við þessa mynd er persóna Önnu Paquin sem í rauninni vælir í gegnum myndina, grætur og hugsar allt of mikið um allt - hún er misheppnuð tilraun myndarinnar að karakterdrifinni hryllingsmynd. Í myndinni eru atriði af yfirþyrmandi tilfinningasemi og fjölskyldudrama sem hún sýnir er einfaldlega ekki trúverðugt. Í lokin er 'Darkness' ruglað melódrama, með leyndardómi sem ekki tekur þátt í með of einföldum endi. Og það er varla skelfilegt.