Þessi mynd (og já, þetta er kvikmynd - hún var tekin upp sem tvíþætt, en tveir hlutar samanlagt eru aðeins meira en 2 klukkustundir) er eitt af ósungnu meistaraverkum heimsmyndarinnar. Mjög vel siðuð, en þó á sama tíma algerlega villimannsleg fordæming á sovésku stjórninni og þeirri manngerð sem blómstraði undir henni, myndin er trú aðlögun á samnefndri bók Míkhaíls Búlgakovs sem lengi var bannaður. Leikmyndirnar eru gallalausar og leikstjórinn tók þá snilldarákvörðun að taka upp í einlita sepia, sem bætti við tilfinningu fyrir áreiðanleika þar sem útþveginn litaleikur seint á níunda áratugnum hefði allt annað en eyðilagt myndina. Ég skal ekki hafa mörg orð um söguþráðinn, sem á skilið að áhorfandinn sjálfur uppgötvaði, en sýningarnar eru sannkallað Óskarsefni; Sérstaklega er minnst á E. Evstigneev, sem leikur gamla prófessorinn af svo mikilli nærveru, þyngdarkrafti og góðri visku að með varla orði eða látbragði endar hann á því að stela hverri senu sem hann er í. Annað er auðvitað Creature/Sharikov , sem V. Tolokonnikov lék til skelfilegrar fullkomnunar, er mun ógnvekjandi karakter en Hannibal Lecter, því hann er ekki bara til í raunveruleikanum - heilu löndin hafa verið rekin af mönnum eins og honum í gegnum tíðina, með öllu sem því fylgir. Þó að þetta sé félagspólitísk myndlíking, þá er rétt að minnast á að myndin er líka full af húmor, þó dökk sé - það eru margar beinlínis gamanmyndir sem hafa ekki fengið mig til að hlæja eins mikið og þessi mynd. Það sem meira er, þegar hlegið er að þessari mynd, þá er tilfinningin ekki aðeins kátína heldur skilnings og samkomulags, sem er alltaf plús. Það er varla að kvarta yfir þessari mynd - eini smá gallinn er tónninn í vitsmunalegum/ borgaralegt snobb sem ég náði stundum frá "upplýstu" persónunum. En það er smá pæling. Því miður virðist þessi mynd hafa farið framhjá vestrænum leyfisfyrirtækjum. Það er grátbroslegt að ein alhliða besta kvikmyndin sem til er er óendurgerð og óþýdd (sem ætti ekki að vera ótrúlega erfitt - þó að allar menningarlegar tilvísanir og byltingarkennda hugtökin muni endilega dofna í þýðingunni, þá ættu meginþemu myndarinnar að vera öllum aðgengileg). Á meðan við bíðum með krosslagða fingur eftir Criterion útgáfunni er ég að íhuga að búa til enskan texta sjálfur. Mun sjá hvernig það tekst.