Orðin „sænsk“ og „hasarmynd“ blandast ekki saman. Það verður meira og meira augljóst með hverri tilraun sem gerð er í tegundinni. Þetta er enn ein misheppnuð tilraun. Lasse Brunell (Shanti Roney) vinnur á herflugvelli með háleynilega tölvukerfi. Dag einn hóta erlendir glæpamenn að særa fjölskyldu hans ef hann gerir ekki það sem þeir segja honum. Þeir vilja leynibúnaðinn og munu gera allt til að fá hann. Þessi mynd hefur sínar hæðir og hæðir. Og venjulega í sænskum hasarmyndum eru engin „ups“, bara „downs“. Svo ég býst við að eitthvað í þessari mynd hafi sýnt einhver gæði. Til að byrja með jákvæðu ummælin get ég nefnt að myndin er tæknilega vel gerð. Upptökur af flugvélum og þyrlum sem fljúga eru vel teknar og líta mjög vel út. Leiklistin er mjög misjöfn. Shanti Roney gerir ágætis frammistöðu á meðan Maria Bonnevie er stíf og óeðlileg eins og venjulega (ég velti því fyrir mér hversu lengi sænskir ​​leikstjórar ætla að halda áfram að nota hana þó hún hafi leikhæfileika eins og viðarplanka?). Stefan Sauk er hlæjandi sem „svali“ sérsveitarmaðurinn sem kemur til stöðvarinnar til að rannsaka. Og hvað með hasarsenurnar? Eins og ég sagði hér að ofan eru tjöldin þar sem flugvélar og þyrlur fljúga fínar. En fyrir utan það er ekki mikið að tala um. Og það er algengt vandamál með sænskar hasarmyndir. Það er bara ekki nóg aðgerðir í gangi. Kannski er þetta fjárhagsvandamál, kannski er þetta kvikmyndamenning. Ég veit það ekki, en það hefur neikvæð áhrif á upplifunina. Vegna þess að í hreinskilni sagt er sagan og leikurinn ekki nógu góður til að þessi mynd geti treyst á það. Ég gef þessu 4/10 fyrir áreynslu.