Á vissan hátt er Corridors of Time velgengnissaga vegna þess að myndin nær markmiði sínu: að vera séð af þúsundum. En það tekst ekki að koma þeim til að hlæja...Les Visiteurs hefur náð góðum árangri, því viðfangsefnið var frumleg leið til að íhuga tímaflakkið: gleymdu Back to the future eftir Zemeckis, hér kemur gamli Frakkland, miðaldra riddarinn og næstum villimannsleg lífsstíll hans. Fullur af stolti, fyndinn þökk sé fornu orðunum sem hann notar, Montmirail getur stundum verið ógeðslegur en hann heldur heiðurnum. Svo kemur framhaldið. Enginn hafði séð gífurlega velgengni Les Visiteurs, þess fyrsta, fyrir. Og það þýðir ekkert að vera kvikmyndasérfræðingur til að átta sig á því að Gangar tímans hafa verið gerðir fyrir peninga. Almenna sagan hefst eftir lok Les Visiteurs og reynir strax að réttlæta framhaldið með tímaþversögn sem hefði þurft að endurskoða. . Skýring: það þýðir ekkert að reyna að ná aftur skartgripunum sem Jacquouille hefur stolið; manstu ekki eftir þessum flotta rauða glansandi og dýra bíl sem hann keypti í lok 1. þáttar ? Hvar heldurðu að hann hafi fundið peningana? Að selja skartgripina... Og það er aðeins eitt af mörgum holum sem Poiré reynir að forðast... og mistekst. Við skulum kíkja á persónurnar: Montmirail breytist ekki, hann er bara aðeins leiðinlegri. Varðandi Frenegonde... það er önnur saga : Valérie Lemercier ákvað að gera ekki málamiðlanir í þessu framhaldi til að forðast að festast í borgaralega hlutverkinu. Og Muriel Robin reynir að líkja eftir henni á þann hátt sem mér fannst svo aumkunarverður að ég fann næstum sársauka fyrir hana. Og Poiré gerir sér ekki grein fyrir því að hópur húmorista er ekki nóg til að gera góða gamanmynd. Gleymdu tímaferðunum, stafrænu áhrifunum, einbeittu þér að sögunni og þú munt sjá að það er nóg pláss á póstfrímerki til að skrifaðu hana 10 sinnum. Aðaláhugamál þessarar myndar er landslag. Kvikmynd fyrir ungt fólk, segjum allt að 13 ára.