Ég hef lesið margar mismunandi skoðanir og dóma um þessa mynd og ég skil hvers vegna margir fá blendnar tilfinningar til Ponyo, hvort sem það er söguþráður, hreyfimyndir, samræður og svo framvegis. Og ég tel að einfaldasta leiðin sem ég get svarað þessu sé sú að þetta sé kvikmynd fyrir miklu, miklu yngri aldurshópa. Aldurshópur sem er miklu yngri en hjá Tonarino Totoro (Nágranni minn Totoro). Þar sem ég er Miyazaki aðdáandi eins og meirihluti ofgnóttar á þessari síðu bjóst ég við frábæru fjöri, tónsmíðum, flókinni frásögn, frábærri stöðugri þróun persóna, hvernig sagan fléttast saman við samfélagið í dag, etc etc etc af dæmigerðri Miyazaki mynd sem við ólumst upp við. Og satt að segja skildi ég ekki alveg um hvað í fjandanum þessi saga átti að fjalla eða hvað í fjandanum væri í gangi fyrr en klukkutími og tuttugu mínútur (með tuttugu mínútur eftir af myndinni), að þessi mynd er EKKI fyrir djúphugsuða og harða Ghibli-ista, heldur fyrir smábörn og ungmenni og hamingjusama gæfu Japana. Einnig tel ég að þessi mynd sé byggð á einfaldleika og skapandi fjöri; beint upp grasrót Ghibli Studios stíl. Sú staðreynd að illmenni er ekki til staðar kom mér mjög á óvart, annað en faðirinn og kannski þessi klikkaða fellibylur. En fyrir utan það er þessi mynd bara skemmtileg; að örva huga unga manns og gleðja góðan tíma. Það er allt og sumt. Hreyfimyndin nær aftur til gamla skólatímans á miðjum níunda áratugnum í kvikmyndum Miyazaki, þar sem mjög sérstök smáatriði voru ekki í brennidepli, ólíkt Mononoke Hime (Princess Mononoke) og þeim síðarnefnda. Ég dáist að einfaldleikanum sem skapaði smá nostalgíu þegar ég horfði fyrst á Ghibli myndir eins og Tonarino Totoro þegar ég var barn. Viðbrögð og hreyfing barnanna eru öll mjög svipuð og hjá krökkum og mikið af líkamstjáningu Studio Ghibli er mjög áberandi. Studio Ghibli bætti við nokkrum skapandi augnablikum og landslagi sem þeir geta aðeins gert með dásamlegum hreyfimyndum sínum, en það mun líklega ekki taka trúarlega Ghibli-ista af mikilli hrifningu. Japanska samræðan hljómaði líka mjög barnvæn og mikið af senum og samræðum eru mjög , mjög afstætt frá því sem japanskir ​​krakkar og mæður myndu segja og bregðast við. Tónlistin ef hún er mjög hoppuð og „fluffy“ gætirðu sagt (svipað og Totoro) frá upphafi til enda. Jafnvel dekkri senurnar virtust ekki ákveðnar. Að lokum er þessi mynd einstök. Nánast allir þættir þessarar myndar eru fyrir börn. Og ég beið í heilar 80 mínútur til að átta mig á því. Hreint út sagt, ég hef aldrei séð kvikmynd sögð eða sýnd hana eins og Miyazaki gerði. Það er hressandi að sjá að Studio Ghibli getur enn sagt sögu fyrir breiðari, og mun ólíkan markhóp áhorfenda, og samt haldið þessum vörumerkja Ghibli áhrifum.