Winter Kills er hræðileg, samhengislaus og mjög svekkjandi samsærisgrínmynd frá lítt þekkta leikstjóranum William Richert. Þegar ég horfði á myndina leið mér satt að segja eins og ég væri keisarinn í hinni klassísku sögusögn The Emperor's New Clothes. Myndin lét mig líða eins og fífl því ég gat hvorki gert haus né skott af serpentine söguþræðinum og vitlausu persónunum. En mér fannst hálf vandræðalegt að viðurkenna fyrir sjálfum mér að myndin væri að binda heilann á mér. Svo ég hélt mig við það allt til enda, í von um að allt flækja klúðrið myndi leysa sig. Þá áttaði ég mig á.... myndin Á að vera slöngulaga, vitlaus og órökrétt, því það er málið. Þetta er ádeila á samsæriskenningar og kenningasmiða, þar sem samsæri söguþráðsins er notað sem myndlíking fyrir að hnýta saman sannleika, hálfsannleika og lygar sem skilgreina hvers kyns samsæri. Jafnvel þegar ég fékk að brandarinn var á mér fannst mér Winter Kills vera frekar hræðileg mynd. Young Nick Kegan (Jeff Bridges) er yngri bróðir fyrrverandi forseta Bandaríkjanna sem var myrtur í Fíladelfíu. Nick er viðstaddur þegar deyjandi maður heldur því fram að hann hafi skotið forsetann og gefur nákvæmar upplýsingar um hvar hann faldi byssuna. Nick fylgir vísbendingunum, en fólkið sem hjálpar honum virðist deyja við dularfullar aðstæður í hverju skrefi. Faðir hans Pa Kegan (John Huston), dónalegur og ógeðslega auðugur kaupsýslumaður, truflar einnig rannsókn Nick. Því dýpra sem hann kafar ofan í morðið, því betur áttar Nick sig á því að hann er að síga niður í vef flókinna lyga og rauðra síldar, þar sem ekkert er eins og það sýnist og engum er hægt að treysta. Myndin er algjör martröð að fylgja eftir, og að mörgu leyti ekki þess virði að reyna að fylgja því eftir af fyrrnefndri ástæðu að hún flækir sig vísvitandi. Leikarahópurinn er stútfullur af óvenjulegum hæfileikum en flestir þeirra eru sóun. Toshiro Mifune fer með eitt stuttasta og tilgangslausasta hlutverk kvikmyndasögunnar; Elizabeth Taylor virðist ekki trúuð og hefur ekki eina einustu samræðulínu; Richard Boone fær það sem virðist vera áhugavert hlutverk en persóna hans fer hvergi. John Huston fer með besta hlutverkið sem hinn kraftmikli ættfaðir og gefur okkur hinar fáu ánægjulegu stundir myndarinnar með æðrulausri sendingu sinni. Anthony Perkins fær líka hrollvekjandi hlutverk og fer vel með það, þó skjátími hans sé allt of stuttur til að gera persónuna fullkomið réttlæti. Sumum nektar- og kynlífssenum er kastað inn af ástæðulausu og þótt þær séu frekar myndrænar og gætu höfðað til ferðafólks eiga þær í raun heima í annarri mynd. Hálfkómískur hápunktur myndarinnar er farsæll og vonbrigði en samt þversagnakenndur eftirminnilegur á sinn undarlega litla hátt. Það er augljóslega áhorfendahópur þarna úti einhvers staðar fyrir Winter Kills.... en ég ætla ekki að telja sjálfan mig með þeim.