Ekkert þessu líkt sást í sjónvarpinu á þeim tíma og mun sennilega aldrei aftur. Frá fyrstu myndinni af lögregluljósinu sem blindaði þig og þaðan heyrði þú orðin: „Lögreglusveit - í lit“, þú varst hneykslaður að sjá að þetta var á engan hátt venjulegur myndaþáttur. Einnig til að drepa „Gestastjörnu“ og vísa svo aldrei til hans aftur, hvar hafðirðu séð það áður. Svo byrjaði sýningin í raun og veru og ef þú veittir ekki eftirtekt þá myndirðu missa af nokkrum brandara í bakgrunni. Ekki borga of mikla athygli að einu eða þér þætti leitt. Þetta var sýningin sem myndbandsupptökutæki voru gerð fyrir, langt fyrir Married with Children eða Simpsons. Sögurnar meikuðu engan veginn sens og samræðan var stundum svo skrítin að þú þurftir að hugsa um það í 5 mínútur áður en þú áttaði þig á því að það var grín. Persónurnar Frank Drebin og Ed Hocken komu beint út úr Dragnet og þær voru algjörlega beinar (engar fyndnar kommur eða orðatiltæki) en í staðinn voru orðaleikir og snúnar setningar spilaðar algjörlega dauft. Aðeins einu sinni eins og ég man eftir mér var þáttur spilaður fyrir kjánalega hlátur - atriði sem fól í sér ferð til tannlæknis, sog og fullt af munnvatni. Það voru nokkur leiðinleg augnablik - eins og uppljóstrarinn Johnny og framkoma af einhverjum frægum. Þetta var bara í einu gríni augnabliki en þeir þurftu að nota það í öllum sex þáttunum. Jæja. Allt getur ekki verið fullkomið. Það sem skiptir máli er að það sem eftir var tímans varstu djúpt í hnénu af hlátri. Leslie Nielsen var svo heppinn að þetta endurlífgaði feril hans þegar þeir settu Frank Drebin persónuna í 3 þætti en það hlýtur að hafa verið akkillesarhæll líka. Manstu eftir að hafa séð hann í einhverju nema Naked Gun tegundinni síðan? Og ekki telja hræðilega herra Magoo endurunnið fyrir lifandi aðgerð. Hann þénaði þó sennilega mikið.