Eftir að hafa notið Koyaanisqatsi og Powaqatsi hlakkaði ég til þessa þriðja hluta Qatsi þríleiksins og sjá hvaða stefnu hann hafði tekið. Sjaldan hefur kvikmynd eins stórkostlega mistekist að standa undir forverum sínum og villst af leið. Þó að það reyni að tákna "siðmenntaðan hernað" í formi íþrótta, vísinda, viðskipta og annars konar samkeppni, skortir það alþjóðlegt umfang og jafnvel samfellt þróuð þemu forvera sinna. Stríð er glundroði, en jafnvel stríð hafa markmið í huga og þessi mynd hafði litla uppbyggingu og óljós markmið. Naqoyqatsi er gallaður af því að vera óskipulegur blanda af myndum sem gerir lítið til að þróa þema hennar. Það jákvæða var að það forðaðist skynsamlega að nota nokkrar af helgimyndum stríðanna á síðustu öld. Naqoyqatsi er líka svo einangruð að ég þurfti nokkrum sinnum að minna mig á að ég væri ekki að horfa á auglýsingu sem kynnir bandarískan lífsstíl. Kannski endurspeglar þessi einangrun hið yfirstandandi "stríð gegn hryðjuverkum". Þegar táknað var „íþrótt sem stríð“ tryggðu áberandi liðsmerkin að Bandaríkin væru sýnd sem sigurvegari. Þess vegna missti það tækifærið til að sýna nokkrar af mörgum íþróttum um allan heim og sýna að mannkynið er sameinað í notkun þess á íþróttum sem siðmenntuðum hernaði. Fyrir utan fréttamynd virtust upptökurnar hafa verið teknar á fjárhagsáætlun í takmörkunum í New York og það var lítil viðurkenning á "lífi sem stríði" í restinni af heiminum. Andlitasafnið (vaxverkið) gaf aðeins vísbendingu um tilvist mikilvægra einstaklinga utan Bandaríkjanna. Framleiðendurnir misstu af punktinum að hnattvæðing þýðir ekki ameríkuvæðingu. Philip Glass hljóðrásin hljómaði eins og hvert annað Philip Glass tónverk sem ég hef heyrt (að hugsanlega undanskildum Koyaanisqatsi) og í besta falli má lýsa því sem "móðgandi" og bætir ekki við, né draga úr óreiðukenndu myndmálinu.