Sumir hugsa um Svíþjóð á neikvæðan hátt: of snyrtilegt, of hreint, of alvarlegt, of skipulagt og of norðlenskt. Fólk sem er pyntað af eigin trúarlegum örlögum og sögu, sem stundum leiðir til þunglyndis og áráttu þunglyndis. Þetta þarf ekki að vera vandamál fyrir kvikmyndagerðarmann, þar sem Bergman hefur til dæmis sýnt okkur hvað getur verið kvikmyndalegt mögulegt við þessar aðstæður. Bergman notaði sjálfsmynd sína sem útgangspunkt og tjáði sig ekki beinlínis um þessa sjálfsmynd sem slíka. Andersson gerir hins vegar hið gagnstæða: Hann tjáir sig aðeins um þessa sjálfsmynd og kryfur hér með þjóð sína inn að beini: Í hans heimi er Svíþjóð jafngild helvíti á jörðu. En hann tekur þetta ekki lengra og fyrir mér er þetta bara ekki list heldur aðeins athugasemd. Þrátt fyrir óvenju mikinn tíma sem það tók að gera þennan kvikmyndagerðarmann hafa alvarlegar takmarkanir sem hann getur greinilega ekki stigið út úr. Samanborið við fyrri mynd hans Sånger från andra våningen / Songs from the Second Floor er heldur ekki mikillar framfara að sjá. Ætlunin var að þetta væri aðgengilegra en munurinn er í lágmarki og þær fáu atriði sem reyna að gleðja stærri áhorfendur eru ekki þær bestu í myndinni. Sami absúrdisminn og naumhyggjan á líka enn við, það er einstaks myndavélastaðan og (skorturinn á) hasarnum fyrir framan þessa mynd. Já, myndirnar eru vel gerðar, sumar atriðin virka í raun og litun og staðsetning er mögnuð. En gerir það áhugaverða kvikmynd? Ef ég hugsa á neikvæðan hátt, þá er þetta kvikmyndahús sem er tekið skref aftur á bak. Bakgrunnur Andersons sem auglýsingagerðarmanns skín í gegn í vandaðri uppsetningu, en mér finnst kvikmyndir hans álíka innihaldslausar og þessar auglýsingar. Það er boðskapur um mannkynið, en hann er léttvægur og án mikillar dýptar.