Á undanförnum árum hefur verið að sjá fjölda ævimynda af frægum söngvurum og "Ray", saga Ray Charles, á margt sameiginlegt með "Walk the Line" sem var gert árið eftir og sagði sögu Johnny Cash. Cash og Charles voru nánast samtímamenn, báðir fæddir snemma á þriðja áratugnum og dóu 2003/04. Báðir ólust upp við fátækt í suðurríkjum Bandaríkjanna. Bæði misstu bróður af slysförum á barnsaldri. Báðir náðu góðum árangri á fimmta áratugnum. Báðir lentu í vandræðum í hjónabandi sínu og voru báðir háðir fíkniefnum. Öll þessi atriði eru lögð áhersla á í báðum myndunum. Það eru líka líkindi með "A Beautiful Mind" eftir Ron Howard. Þó að þessi mynd hafi verið um stærðfræðing frekar en tónlistarmann, lagði hún, líkt og bæði "Ray" og "Walk the Line", áherslu á þann þátt sem eiginkona myndefnisins gegndi í að hjálpa eiginmanni sínum að sigrast á vandamálum sínum. Ray Charles fæddist einhleypur. móðir í fátæku blökkusamfélagi í Georgíu árið 1930. (Hann hét upprunalega Raymond Charles Robinson, en þegar hann var að hefja feril sinn sem tónlistarmaður hætti hann eftirnafninu sínu til að forðast rugling við boxarann ​​Sugar Ray Robinson). Að sumu leyti átti Charles enn erfiðara með en Cash, þar sem hann þurfti að glíma við tvo ókosti til viðbótar í formi blindu sinnar og kynþáttafordóma sem hafði áhrif á alla svarta Bandaríkjamenn, sérstaklega í suðrinu, á meðan hann lifði. Charles átti sérstaklega áfallandi æsku þar sem hann varð vitni að dauða yngri bróður síns George í drukknunarslysi og blindaðist um ári eða tveimur síðar. Hann virðist hafa verið ásóttur af martraðum og sektarkennd vegna dauða George allt sitt líf. Fyrri helmingur myndarinnar er frekar hægur og er staðlað sýningarbíómynd, sem segir söguna af því hvernig Charles ungi er. kennt að spila á píanó, gerist næturklúbbaleikari og öðlast síðan frægð sem stór listamaður og verður á leiðinni ástfanginn af hinni fallegu Della Bea. Bestu atriðin í þessum hluta myndarinnar eru endurlitin frá bernsku Charles. Það er áhrifarík endurtekin mynd af lituðum glerflöskum sem hanga í tré fyrir framan húsið hans; kannski var þetta ein af fáum sjónrænum minningum hans um líf sitt áður en hann blindaðist. Það er líka eftirminnilegt atriði þar sem táningurinn Charles skammar fordómafullan rútubílstjóra til að hleypa honum inn í rútuna með því að þykjast hafa misst sjónina á Omaha ströndinni (Í raun og veru hefði hann aðeins verið þrettán ára þegar lendingar í Normandí). Seinni helmingur myndarinnar verður áhugaverðari eftir því sem hún færist inn á umdeilt svæði, með áherslu á eiturlyfjafíkn Charles, vandamálum í hjónabandi hans sem orsakast af ástarsambandi hans við Margie Hendricks, eina af baksöngkonum hans, og baráttu hans gegn kynþáttafordómum. Snemma á sjöunda áratugnum olli Charles spennu með því að neita að leika fyrir framan kynþáttaaðskilið áhorfendur í Georgíu (þó, öfugt við það sem fram kemur í myndinni, leiddi það ekki til þess að honum var bannað að koma fram í ríkinu). Hann barðist einnig gegn kynþáttaágreiningi innan tónlistargeirans sjálfs, og flutti ekki aðeins hefðbundna „svarta“ tónlistarstíl eins og gospel og rhythm and blues, heldur einnig hefðbundna „hvíta“ eins og country og western (sem margir svartir Bandaríkjamenn líta á sem tónlist af vali rauðhálssamfélagsins). Eins og Peter Bradshaw, kvikmyndagagnrýnandi „The Guardian“, sagði „Ray“ er sólrík mynd sem snýr sér diplómatískt frá dekkri hlið hlutanna. Þar er sleppt að minnast á mál eins og dauða ástkærrar móður Charles, Aretha á unglingsárum hans, stutt hjónaband hans og Eileen Williams snemma á fimmta áratugnum og að lokum skilnað hans við Della Bea árið 1977. Það gerir einnig lítið úr umfangi kvenkyns hans og fjölda óviðkomandi barna hans. Það eru líkindi hér með "A Beautiful Mind" sem einnig sleppti ýmsum umdeildum upplýsingum um persónulegt líf viðfangsefnisins, þar á meðal skilnað. Aðdáendur Ray Charles munu án efa hafa gaman af myndinni fyrir tónlistina, en það er þess virði að horfa á hana jafnvel fyrir þá sem vita ekki mikið um hann, aðallega vegna Óskarsverðlaunaframmistöðu Jamie Foxx í titilhlutverkinu, sem endurskapar framkomu Charles svo nákvæmlega að við höldum að við séum í raun og veru að horfa á blindan mann, þó að Foxx sjálfur sé sjón. (Ólíkt Joaquin Phoenix í „Walk the Line“, söng Foxx hins vegar ekki sinn eigin söng - eflaust var áberandi söngrödd Charles of erfitt að endurskapa). Hann fær góðan stuðning frá nokkrum af hinum flytjendum, sérstaklega Sharon Warren sem Aretha og Kerry Washington sem Della Bea. Myndin er misjöfn og of löng, en engu að síður gefandi. 7/10