Maður hefði haldið, miðað við hvað þessi ofblásna ruslahaugur hlýtur að hafa kostað, að fjárlögin hefðu getað teygt sig upp í almennilegan handritshöfund. Þess í stað virtust þeir hafa valið mýrar staðlaða Hollywood 'Paint by Numbers' hörmungarmyndarsöguþráð og samræður. Eina klisjan sem þeir virðast hafa saknað var Cute Kid. En hver annar er þarna. Þarna er kurteisa hetjan, sem örlögin fleygðu saman með bæði fyrrverandi eiginkonu sinni og fjarlægum föður. Þarna er hinn ástríðufulli pabbi og uppreisnargjarni unglingurinn. Það er „prófessorinn sem allir héldu að hefði rangt fyrir sér þar til í ljós kom að svo var ekki“(Leikinn skelfilega af hinum venjulega ágæta Tom Courtney, sem virðist vera í fanginu á öflugum eiturlyfjum), auk grínista dúettsins. ráfandi um í eyði neðanjarðarlestarbrautinni. Ég settist niður til að horfa á þetta fullur tilhlökkunar. Leikhópurinn er, eins og fram hefur komið, magnaður. Samt varð ljóst á nokkrum mínútum hversu slæmt þetta átti eftir að verða. Dót sem þetta gagnslausa ætti að fylgja með viðvörun. Eitthvað á þá leið: „Þessi mynd gæti hafa verið gerð í Bretlandi en var ætluð bandarískum markaði. Það inniheldur því þreyttar klisjur, almennar persónur, stæltar samræður og söguþráð sem er svo slappt og einfalt að jafnvel George W Bush gæti skilið það.“ Forðastu.