Taktu nokkrar dimmar og stormasamar nætur, þoka sem kemur frá ströndinni, þráhyggja og efasemdir, tveir bræður sem hafa dularfulla tengingu sem byggir á hatri, grunsamlegu hvarfi, skór á nóttunni sem malar hljóðlega út glóandi sígarettustubb, og loks , skjálfandi kvenhetju sem finnur sér ógnað jafn mikið af eigin efasemdum sínum og einni - en hverri? -- af mönnunum í kringum hana. Hljómar eins og við gætum fengið góðan 80 mínútna noir. Þess í stað, undir stjórn Vincente Minnelli og með tveimur A-listanum í aðalhlutverkum, Katharine Hepburn og Robert Taylor, verður Undercurrent að næstum tveggja tíma matínée melódrama, langt slag ógnandi kvíða innan um fullkomlega snyrta, snyrtilega og klædda leikara. Þegar þú lítur á úrið þitt hálfa leið í gegnum kvikmynd og með sökkvandi hjarta sérðu að þú eigir annan klukkutíma eftir, átt þú og myndin líklega í vandræðum. Minnelli, í einni af elstu kvikmyndum sínum sem ekki eru tónlistaratriði, er ekki eins mikið á rókókó-hitahúsi og hann var þekktur fyrir að gera síðar. Samt sem áður er það sem er í grundvallaratriðum einföld saga um græðgi, morð og þráhyggju breytt í endalaus Katharine Hepburn farartæki. Hepburn sýnir okkur í vandlega upplýstum nærmyndum hvernig á að sýna ótta, ást, kvíða, svima, hamingju, efa, tortryggni og skelfingu. Robert Taylor er meira og minna með á ferðinni. Hepburn byrjar myndina sem hin dásamlega Ann Hamilton, dugleg ung kona í buxum sem hjálpar föður sínum með uppfinningar hans. Húsvörður þeirra er staðráðinn í að gifta hana. Þegar Dr. Hamilton ákveður að selja mikilvæga formúlu til Alan Garroway (Robert Taylor), er það ást við fyrstu sýn. Garroway er sléttur, myndarlegur, kraftmikill uppfinningamaður Garroway-fjarlægðarstýringarinnar, sem var mikilvægur í stríðinu, og sem hefur breytt honum í harðsnúinn milljónamæringaframleiðanda. Hann er fyrirliði iðnaðarins, eins og einn af mörgum vinum hans í Washington segir. Ann Hamilton, sem nú er Ann Garroway, er kannski enn dálítið af frægunni, en eiginmaður hennar sýnir henni hvernig á að klæða sig og hvernig hún á að vera farsæl félagsleg gestgjafi fyrir alla þá þingmenn og dómara sem maðurinn hennar þekkir. Hún lærir hratt og ákaft. Þau eru bæði augljóslega og hamingjusöm ástfangin. En bíddu. Krabbameinið er að fara að naga. Ann áttar sig á því að hún veit ekkert um fjölskyldu eiginmanns síns. Enginn starfsmanna hans eða vinir virðist hafa tilhneigingu til að tala um þá við hana. Þegar hún kemst að því smátt og smátt að móðir Alans dó á gamla fjölskylduheimilinu í Middleburg þegar hún sat við píanóið, eða að hann á bróður, Michael, sem er horfinn, verður Alan mjög hljóðlátur...og fer stundum í reiði. Hann biðst alltaf afsökunar. En bíddu enn einu sinni. Spilaði móðir hans virkilega á píanó? Dó hún ekki í rúminu? Var Michael ekki gripinn að taka peninga frá fjölskyldufyrirtækinu og Alan sendi hann í burtu? Allt þetta spilar á móti stórkostlegu hótelsvítunum, hinu snyrtilega sveitaheimili í Middleburg með hesthúsinu og smekklega búgarðinum við sjóinn. Allir í myndinni nema starfsmenn eru klæddir í níuna. Boðið er upp á sérstakar kokteilveislur og innilegur kvöldverður fyrir tuttugu. Jafnvel í svart-hvítri kvikmynd getur Minnelli ekki annað en gefið okkur borðstofuborð fyllt með kristal og postulíni, smekkleg og glæsileg húsgögn og fullt af sloppum. Í lok myndarinnar, þegar allt er loksins vitað, þegar Ann á hestbaki er elt eftir háum, einstaklega vel hönnuðum fjallaslóð af vonda kallinum á öðrum hesti, þegar henni er hótað lífláti af grjóti og eltingarmaður hennar hittir loksins dauði á hesti, það er léttir. Jafnvel Robert Mitchum, sem leikur Michael, er ekki fær um að koma með mikla spennu í myndina. Það sem gæti hafa verið í minni höndum, stíf lítil B-mynd, í staðinn með A-listanum er bara of mikið melódrama, of stórt fyrir beinin.