Að segja söguna væri alls ekki tilgangurinn, er það? Barnens ö, stafsett næstum eins og "booné aww" er titill þessarar snilldar skáldsögu seint á áttunda áratugnum sem hneykslaði marga, þar á meðal sjálfan mig. Barnaeyjan er titillinn, og þvílík eyja. Í bókinni, Raine, hefur aðalpersónan The Guiness World Record Book sem sína eigin Biblíu. Og hann hefur mikinn áhuga á að slá ný met sjálfur. Sérstaklega yngsta manneskjan undir vatni í þrjár mínútur. Sagan er, eins og flestar sænskar kvikmyndir og bækur þess tíma, djúp, meðvitað ögrandi og ótti hvetjandi. Bergman var að hefja lokamynd sína og Cries and Whispers var varla komin út. væntingarnar til sænskra kvikmynda voru ansi miklar. Þeir kenndu okkur þá að frábært leikhús, frábærir leikarar, frábærir rithöfundar og hæfileikaríkir leikstjórar mynduðu sannkallað teymi fullkomnunar í kvikmyndagerð. Allt þetta sagt, Barnens Ö er saga uppgötvunar. Það er líka saga firringar: borgir eru að firra sig og búseta í einni þeirra gerir okkur að geimverum flestum íbúum hennar. Þetta er saga um opinberanir og skyndileg kynni af okkar eigin örlögum. Þetta er kvikmynd yfirþyrmandi vonar og örvæntingar. Af tilfinningum grafnar undir lögum og lögum af einangrun og einangrun frá heimi sem gæti ekki verið meira sama...Þessi nálgun, í sjálfu sér, er frekar erfið leið til að vefa sannfærandi frásögn. Hér, meistaralega leiðsögn Kay Pollak um handrit Ola Olsson að skáldsögu P C Jersilds, snýr því ekki aðeins í möguleika, heldur í einu af þessum meistaraverkum kvikmynda. Ég gæti verið dálítið ósammála einhverjum sem sagði að þetta verk væri allt annað en gleymt. Það er ekki. Jafnvel þegar ég skrifa þetta árið 2009 eru umræður um sögu PC Jersild um allan heim og myndin sýnd í mörgum kvikmyndaskólum og litlum leikhúsum. Hvers vegna? Það væri erfitt að vaxa heimspekilega á þessu öllu og margir hafa þegar gert það fræðilega með skrifum og fyrirlestrum. Ástæðan fyrir því að Barnens Ö var og ER sérstök saga er sú notalega tilfinning sem maður fær frá upphafi þegar maður uppgötvar að allt er sagt með augum lítils barns. Og þar endar það líka. Kannski er það klínísk skoðun, eins og einhver annar benti á. En mjög truflandi, hrífandi og ánægjulegt. Hugmyndin er djúp: svo lengi sem við höfum ekkert kynhár getum við samt lifað einn dag í viðbót sem engill. Síðan verðum við það sem Raine endurspeglar sem kólófon reynslu sinnar: „Men are Pigs“. Hann finnur ótta sinn þegar hann er óttalaus. Hann finnur ástina þegar heimurinn er að molna í kringum hann. Hann finnur ástæðu til að haga sér ekki eins og fullorðna fólkið vegna þess að hann forðast að fremja glæpi. Hann sleppti innri hreinleika sínum og trausti til annarra án fyrirvara, bara til að læra hversu rotin sál mannsins getur verið. Þar sem ást er væntanleg finnur hann hatur. Þar sem samúðar er þörf finnur hann fyrir tortryggni og köldu hjarta. Þetta er mynd myndlíkinga. Kvikmynd til að hugsa og vekja upp spurningar sem erfitt er að spyrja en erfiðara að svara. Á endanum er ánægjan við að verða vitni að svona frábæru verki (sem jók í raun og veru fyrir hverja aðra sænska kvikmynd eftir) gleði og von. . Vertu meðvituð um að þetta er kvikmynd full af myrku hliðum náttúrunnar okkar. En, því miður!, kvikmynd vonar og djúprar gleði. Reine verður enn eyja í Stokkhólmi, en það er mikil von um að lifa í dag að fullu, jafnvel þegar við fundum fyrstu merki okkar um kynþroska.