Sumir krakkar halda að sniper sé ekki góður vegna þess að hasarhlutinn í honum var ekki nógu góður. Jæja, ef þú lítur á hana sem hasarmynd gæti þetta sjónarmið verið alveg satt þar sem hasarhlutinn í þessari kvikmynd er í rauninni ekki spennandi. Hins vegar held ég að þetta sé sálfræðilegt drama frekar en hasarmynd. Myndin sagði okkur aðallega frá innri tveggja leyniskytta sem höfðu örugglega mismunandi persónuleika og ólíka reynslu. Tomas Beckket, sem var öldungur og var með 74 staðfest dráp, leit út eins og hann væri kaldlyndur. Hins vegar, eftir að Beccet sýndi dagdraum sinn um Montana, sjáum við greinilega mýkt hans innra með sér. Það var hið grimma stríð og fórn félaga hans sem varð til þess að Beccket varð svo kallaður kaldlyndur. Millar, þvert á móti, var nýkominn, græn hönd og var jafnvel ekki hæfur sem leyniskytta. Billy Zane gerði nokkuð vel við að sýna hik og ótta Millar þegar hann reyndi fyrst að „skoða kúlu í gegnum hjarta manns“ (eins og Beccet sagði). Það sem hann hugsaði um sjálfsvígsverkefnið var að það væri auðvelt að framkvæma það og þá gæti hann örugglega snúið aftur og tekið á móti verðlaununum. Þessir tveir strákar voru nokkuð ólíkir í persónuleika sínum og ég held að myndin hafi sýnt muninn og áhrifin með góðum árangri. þeir þurftu hvor við annan vegna mismunar á persónuleika þeirra. Þessar tvær leyniskyttur rifust, grunuðu hvor aðra og komast loks að skilningi með samskiptum og því sem þær höfðu gert til að hjálpa jafnvel til að bjarga hinum. Sniper er ekki góð hasarmynd heldur góð sálfræðileg.