Sharpe's Honor for the uninitiated, er fimmta færslan í röð sjónvarpsmynda sem fjallar um riffilmann í enska hernum í Napóleonsstríðunum og byggð á bókum Bernard Cornwell (sem ég mæli eindregið með að lesa). Ef þú myndir samt byrja á því að horfa á þessa tilteknu mynd, myndirðu fá á tilfinninguna að Sharpe sé ekki svo mikill hermaður heldur miðflóttaaflið sem restin af hernum snýst um. Ef það er raunin, myndi ég mæla með því að byrja á fyrri köflum eins og Sharpe's Eagle eða Sharpe's Company, en þetta er verðugt val fyrir aðra skoðun. Sagan að þessu sinni snýst eingöngu um njósnahlið málsins. Þar sem franski herinn hörfa í upplausn frá Spáni, majór Ducos, sér hinn slímugi njósnameistari tækifæri til að snúa dæminu við. Með því að festa morðið á spænskum Marques á Richard Sharpe, hetju breska hersins, mun brothætt bresk/spænska bandalagið fara að molna og hlutirnir snúast við aftur. Þegar spænsku aðalsmennirnir koma til Wellington grátandi eftir blóði Sharpe, er enski hershöfðinginn síður en svo til í að hengja besta hermann sinn svo að hann falsar dauða hans og brátt fer hann í leynilegt verkefni á bak við óvinalínur til að komast að því hver hafi skipulagt söguþráðinn. Það sem kemur á óvart fyrir Sharpe mynd líka, það er glæsileg kona sem verður bjargað á leiðinni, ímynda sér það. Það sem þetta leiðir af sér er auðvitað meira ævintýralegt nálgun. Einbeitingin snýst minna um vinnubrögð enska hersins með Sharpe sem oddvita og einbeitir sér meira að flóttaferðum sínum í sveitinni, að forðast franskar eftirlitsferðir, nöldur við spænska skæruliða og taka þátt í áræðin flótta frá víggirtum hernaðarstöðum. Harper liðþjálfi, dyggur hægri hönd hans fylgir honum eðlilega en restin af byssumönnum er áfram í búðunum án þess að vita að leiðtogi þeirra sé enn á lífi. Það undarlega þó að þeir fái í raun meiri athygli en venjulega þar sem þeir lenda í eigin undirspili sem felur í sér fæðingu Harpers barns. Þessi örlítið öðruvísi nálgun skapar forvitnilegan þátt en er bara gott til lengri tíma litið. Og ætti einhver að hafa áhyggjur af því að það verði ekki hefðbundinn bardagi á hápunkti fret not, því enn og aftur fá aumingja gömlu Frakkarnir rétta sparkið. Ennfremur gerir Ducos frábæran arftaka Obadiah Hakeswill sem vonda kallinn sem þú elskar að hata. Hann er tvísýnn, illgjarn og algerlega illur sonur kvenkyns hunda og minnir líka undarlega á svartklædda strákinn úr Raiders of the Lost Ark. Annars staðar er Hagman nokkuð áberandi þar sem hann fær tækifæri á meiri skjátíma og kemur fyrir sem tegund af manni sem þú vilt fæða frumburð þinn, jafnvel þótt hann líti út eins og meðlimur Iron Maiden sem lenti aftur á bak í tíma fyrir slysni. Í stuttu máli þá, annar sterkur kafli í Sharpe seríunni. Sharpe er enn jafn hetjulegur og alltaf en töluvert bitrari og reiðari að þessu sinni miðað við atburðina í fyrri myndinni. Þetta er ekki besta kynningin ef þú hefur ekki séð neinn af hinum köflunum en hún sýnir hlið á Sharpe sem við fáum venjulega ekki að verða vitni að: hasarhetjunni frekar en atvinnuhermaðurinn. Og ef það er ekki nóg til að láta þig freista, þá er líka þess virði að horfa á bara fyrir frekar súrrealískt sjónarspil af trylltum Sean Bean sem sveiflar lifandi kjúklingi að hópi nunna.