Eftir að ég sá þetta komst ég að þeirri niðurstöðu að þetta væri líklegast skvísa; eftir það komst ég að því að móðir Keira skrifaði handritið svo það staðfesti það nokkurn veginn. Hins vegar getur skvísa höfðað nokkuð til karlmanna; þessi höfðar ekki og virðist í raun ekki heldur höfða svona vel til kvenna (séð á dapurlegu miðasölukvittunum). Eitt atriði sem ég tel að bæði kynin séu sammála um er heimska atriðisins í myndinni, þar sem líking er gerð á milli sársauka við fæðingu og sársauka þess að útlimur sé tekinn af án svæfingar. Þó karlmenn þjáist ekki af sársauka við fæðingu skiljum við að það er sársaukafullt ferli; samt er þetta náttúrulegur sársauki en aflimun er það svo sannarlega ekki! Konur skilja þetta enn betur. Mig grunar að einhver kona hafi verið að reyna að koma með femíníska yfirlýsingu sem er léleg. Reyndar er margt í þessari mynd á mjög lélegum smekk. Þó að kvikmyndir nú á dögum séu þekktar fyrir að vera með lélegan smekk, þá „skakar hún framúr“ í þeirri deild. Þetta hefði getað verið góð mynd sem sýnir baráttu Dylan Thomas í seinni heimsstyrjöldinni; og hversu sterk viðhorfin voru í garð manna sem á einhvern hátt tókst að forðast herþjónustu þá. Skjámóðir Keira reynir að sýna hvernig þessi tilfinning var notuð gegn Dylan en ruglar þessu virkilega. Í staðinn fáum við smámynd um hvernig tvær ungar mæður tengjast saman; eiginlega. Á vissan hátt. Kannski. Einhvern veginn. Athygli vekur að hermaður (eiginmaður vinkonu Dylans) er sendur heim eftir að hafa þjónað í bardaga; samt er óljóst hvort stríðinu sé lokið!! Margt við þessa mynd er álíka óljóst; og þó að ég hafi lýst því yfir að ég muni nú þegar gera það aftur þar sem það virðist vera aðalatriðið í þessu rugli.