Þessi aðlögun slátra á jákvæðan hátt klassík sem er elskuð fyrir fíngerð sína. Timothy Dalton hefur nákvæmlega enga hugmynd um mismunandi blæbrigði persónu Rochester. Ég fæ það á tilfinninguna að hann hafi aldrei einu sinni lesið bókina, rölti bara á settinu í of þröngum buxunum sínum og fékk afhenta persónusamantekt sem á stóð „Grumpy, broy, murky fortíð“. Hann leikur Rochester, hvorki sem persónu né sem alvöru manneskju, heldur sem yfirþyrmandi krakka sem brosir aldrei fyrr en eftir að hann trúlofast og þá breytist hann á undraverðan hátt í pansy. Það er engin efnafræði. Eina tilfinningin sem þessi aðlögun vakti hjá mér var vantrú og líka samúð með Charlotte Bronte sem er örugglega að snúa sér í gröfinni. FARIÐ OG LESIÐ BÓKIN aftur. ROCHESTER HEFUR PERSÓNULEIK. OG VIÐ VEITIN: "ÁSTÆÐURLEG" Ástarsena Þýðir EKKI að þú þurfir að éta andlitið á henni.