Þetta er lágfjárhagsleg skopmynd af njósnategundinni. Til að hjálpa til við að móta væntingar þínar ættir þú að vita að: (1) Leikarinn er ofboðslega þungur. Stjörnurnar skemmta sér konunglega við að skila línum sínum með óhóflegum augnhreyfingum, tíðum handabendingum og ótæmandi skeiði. (2) Handritið skortir vísvitandi samfellu og trúverðugleika. Oft eru línur snögglega ögrandi og fyndnar vegna þess að þær eiga nákvæmlega ekkert við fyrri þætti í söguþræði. (3) Myndir eru oft rammaðar inn í sjónarhornum sem eru ekki í jafnvægi og grínast með óhóf tegundar. (4) Jeff Goldblum með popp-eygð flytur flókna og klassískan fráleita samræðu á kaldhæðnislegan hátt. Myndin hefur leiðbeinandi gáfur sem byrjar vísvitandi á söguþræði sem stolið var úr B-myndum þriðja áratugarins: leynikóði með uppbyggingu. það myndi stangast á við skýringar Carl Sagan. Ofurleikur myndarinnar er aðallega notaður fyrir grínáhrif fyrstu 90 mínúturnar. Í bráðahlaupi er Ned, syni Fay Grims, svo oft sagt að fara að þú getur ekki hjálpað að hlæja á meðan hann vorkennir stráknum. Fallega dansað fall Parker Posey úr rúminu hjálpar einnig til við að setja húmorískan tón snemma í myndinni. Hægur gangur myndarinnar eykur ekki gamanþættina eða dramaþættina sem síðar koma fram. Áhrif myndarinnar sem dramatík minnka verulega af fyrstu gamanmyndinni. Þar að auki er erfitt að taka of mikið þátt í persónunum og örlögum þeirra þegar fyrstu hlutar myndarinnar eru svo kaldhæðnir. Tónleikarnir eru viljandi þungir og mér fannst þetta (og óviðjafnanlegu myndavélarhornin) meira pirrandi en gamansöm. Ofurleikinn, ósennilegur og næstum óskiljanlegur söguþráður samsæri/mótsamsæri og hægur gangur mun bitna á mörgum áhorfendum. Myndin er allt of löng, 158 mínútur. Sem sagt, aðdáendur sem eru móttækilegir fyrir kaldhæðni myndarinnar gætu viljað horfa á hana aftur ... nota lokaða myndatexta til að ná sem bestum gáfulegum fáránleika umræðunnar. Myndin var of hæg fyrir mig og kaldhæðnin fannst mér þungbærari en létt í lund. En gamanmyndin gæti vel höfðað til þín. Myndin er þess virði að skoða fyrir þá sem hafa gaman af sjálfstæðum kvikmyndum, aðdáendur leikstjórans Hal Harley eða unnendur Parker Posey (sem hefur mestan tíma í myndavélinni).