Grafa! Ég myndi segja við hvern sem er, jafnvel þótt þér líkar ekki við Metallica að sjá „einhvers konar skrímsli“, þá er það heimildarmynd af spinal tap tegund um eina af stærstu hljómsveitum í heimi sem hagar sér eins og geðveikir krakkar í bilun. Það er skemmtilegt og heillandi. Á sama hátt kemur grafa! Kvikmynd um „the Dandy Warhol's“ og „The Brian Jonestown massacre“ tvær Portland-hljómsveitir sem hefja eins konar tónlistarsenu í heimabænum aðeins til að önnur sveitirnar verði risastór og önnur til að falla á hliðina í tónlistarsögunni. bækur. Strax í upphafi toga hljómsveitirnar tvær í gagnstæðar áttir bara vegna getu þeirra til að taka ákvarðanir hvort sem þær eru góðar eða slæmar. Tekið á sjö árum og stundum sársaukafullt að horfa á, sjáum við hrikalega frægð dandysins (þökk sé þeirri vodafonaauglýsingu!) og Jonestown hrynjandi falla úr senuhvötum yfir í þrætufulla wannabes. Eftir því sem hljómsveitirnar verða sundurlausari er spennan teygð á vinskapinn og á nokkrum stöðum lendir í rifrildi og jafnvel slagsmálum á sviðinu. Allt er þetta hálf fyndið og hálf sorglegt og hvort sem þú trúir því eða ekki er rangt hægt að horfa á. Eins og ég sagði í upphafi geturðu horft á Metallica myndina þó þú hafir engan áhuga á hljómsveitinni. Grafa! á hinn bóginn er aðeins öðruvísi og er skemmtilegra og miklu auðveldara að horfa á ef þú hefur bráðan áhuga á annarri hvorri hljómsveitinni. Samt góð mynd og meira vitnisburður um að vera ekki í hljómsveit en að hvetja til þess sem feril. Grafa! Er vitlaus ferð á rokk og ról og gott dæmi um gildrur og ánægju af því að vera eða vilja verða frægur.