"Þeir töldu báðir að hulin tilfinning hefði sameinað þá. Þessi vissu er falleg, en óvissan er fallegri. Þeir töldu að þeir hefðu aldrei hittst. Ekkert hefur gerst á milli þeirra. En þessir vegir, þessir stigar, þessir gangar fyrir alla þá hefði verið hægt að hitta þau." Þó svo það hafi ekki verið, var þetta svanasöngur. Tvö ungmenni, sem eru nágrannar og hafa aldrei hittst, finnast á sömu stöðum, á sömu tímum, gera oftast sömu hlutina. Þau hittast loksins í hinum dramatíska og frábæra enda sem sameinar þau. Á meðan hefur konan hitt gamlan mann. Samband þeirra er bræðralagslegt. Hann sagði henni líf sitt. Þetta var eins og hjá þeim unga en með betri framtíðarhorfur. Ungi maðurinn getur gert það. hvað sem gamli maðurinn hefur ekki lifað.Hann getur verið ánægður með konuna. Endirinn er óvenjulegur. Það er skipsflak. Einu sem lifðu af eru hetjur „Þrjár lita“. Maðurinn og konan hittast loksins. Atriðið varir í nokkrar sekúndur. Konan þar lítur út eins og myndin sem hún hafði tekið fyrir auglýsing í upphafi myndarinnar; sorglegt í rauðum elskhugi."En hver byrjun er aðeins framhaldið. Bók lífsins er opnuð í miðjunni."