Eftir 21 bíómynd og þriggja ára starf í Hollywood fékk Bette Davis loksins hlutverk sem hún sagði að væri sitt eigið og sem setti hana sem afl til að meta. Sem Mildred Rogers sprettur Davis fram með algjörlega ósamúðarfullu hlutverki druslulegrar þjónustustúlku sem verður skotmark ástúðar Leslie Howard, og þegar hún var fús til að sökkva tönnum í hlutverk eins og þetta, hafði hún engar áhyggjur af hræðilegu hlutunum sem persónu hennar var meint. að gera á meðan á myndinni stóð og þá hræðilegu umbreytingu sem hún myndi gangast undir. Það hefur líka vakið athygli að frammistaða hennar hér, eitt af því fáa sem gerir þessa örlítið ójöfnu kvikmynd áhorfanlega, hefur verið sá sem muna eftir, jafnvel eftir tvær endurgerðir og atriðin þar sem hún rífur í Howard hafa skapað kvikmyndasögu. mínútur, sagan hreyfist á fallegum hraða, segir sögu Philip Carey (Howard) þegar líf hans fer yfir líf hins eyðileggjandi Mildred Rogers aftur og aftur. Efnafræði Howard og Davis er nánast engin -- Davis hélt áfram í í viðtali miklu seinna á ævinni var hún persónulega ekki alveg sama um ísköldu Howard gagnvart henni og það hjálpaði henni að haga sér enn verr (í karakter) gagnvart honum sem Mildred. Að sama skapi virðist þetta tvennt óþægilegt hvert við annað; Atriði þeirra saman haldast stirð, aðeins bjargað af grimmu sýrustiginu sem Davis kemur með í línur hennar og eigin taugaveiklun. Enn og aftur, leikstjórn Cromwells hefur ákveðna stælingu yfir sjálfri sér sem nær ekki að koma í gegn stundum - hann reynir að fylla upp í pláss (þegar Davis er ekki til staðar) með upplausnum og klippingum sem gefa til kynna tímann sem líður (dagatal sem er lagt ofan á breyttan tíma) Frances Dee). Allt mikið í stíl þá. Þetta var áður en tæknileg atriði og flókin myndavélarhorn komu til sögunnar, og í meginatriðum er sjónræn saga einfölduð, nauðsynjalaus þýðing á skáldsögu Somerset Maugham - sem segir mikið, þar sem á 600 blaðsíðum, "Of Human Bondage" myndi hefur reyndar verið erfitt að kvikmynda jafnvel þá. Í sögunni finnst mér að Philip Carey gæti verið eitthvað ofmetinn í refsingu, þar sem það er ekkert greinanlegt, kynferðislegt aðdráttarafl á milli hans og Mildred og til að bæta það leynir Mildred aldrei óánægju sinni frá því að fá. -fara. Frammistaða Howards virðist aldrei ganga í gegnum miklar ytri tilfinningar -- augu hans eru stöðugt sorgmædd, svipur hans víkur aldrei of langt frá því að glatast (hann gæti næstum verið fjarlægur frændi William Hurt í "The Accidental Tourist" -- niðurdreginn, sár, og algjörlega óvirkur), en þetta er hugsanlega hluti af persónu hans og ástæðan fyrir því að hann sér ekki að aðrar konur (leiknar af Kay Johnson og Frances Dee) eru að gera sig berskjaldaðar fyrir óendurgoldinni ást. Athyglisvert er að Norah eftir Johnson, þegar hún áttar sig á því að Carey mun aldrei falla fyrir henni, er sú sem dregur saman söguna með athugun sinni að fólk sé bundið öðru fólki -- hún er bundin Carey eins og Carey er bundin við Mildred og Mildred sjálfa. er bundinn við Miller (eða menn sem passa við hlutverk veitanda). Í stuttu en eftirminnilegu atriðinu sínu er hún sú sem geymir kjarnann í siðferði sögunnar.