Ekki láta taka þig inn því forsendur þessarar myndar eru góðar. Það er, en það, gerir ekki góð mynd. Gamanmyndir krefjast vel slípaðs handrits og meistaralegrar leikstjórnar. Því miður hefur þessi illa útfærða mynd hvorugt. Leconte, góður leikstjóri í öðrum tegundum, skilar sér ekki í kómískum farsum sínum (Les Bronzes serían er annað dæmi). Kómíska tímasetningin er hræðileg. Sumir brandarar eru sendir út. Sumar eru endurhasaðar úr öðrum kvikmyndum. Aðrir sitja bara þarna eins og þeir gefi þér tíma til að hlæja. Söguþráðurinn hefur sóðaleg undirspil (ofnæmisdóttirin, lesbía meðeigandinn) og bara þróast ekki eða umvefur áhorfandann. Hún er ekki fyndin og hún er ekki trúverðug í eina sekúndu. Berðu þetta saman við hvaða gamanmynd sem er eftir Billy Wilder (Some Like it Hot, A Foreign Afair, o.s.frv.) eða eftir samlanda Leconte, Francis Veber, sannkallaðan SNILLINGI í frönskum gamanmyndum. (Le Diner de Cons, Le Placard, Les Comperes, La Chevre, La Grande Blonde o.s.frv.) og þú munt sjá muninn á þéttum handritum þeirra, frábærum grínleik og tímasetningu, þar sem hver brandari leiðir til þess næsta. Mon Meilleur Ami tvisvar væri grimm og óvenjuleg refsing, ekki gott tákn fyrir gamanmynd.