Bara of mörg ofbeldistilvik. Myndin fer frá einni senu til annarrar og í næstum hverju einasta ofbeldi brýst út. Nú er ég ekki sá sem er hneykslaður vegna ofbeldis og mér vantar eitthvað á kvikmynd án slagsmála í henni. En, vinsamlegast, ekki hver á eftir öðrum. Viðbrögð mín voru hvorki áfall né hryllingur, heldur: „Hér erum við komin aftur.“ Það er einhver svipur á sögu á milli ofbeldisatriða, en tvo þriðju hluta myndarinnar var ég alveg búinn að slökkva á mér og gat ekki beðið eftir endalokunum. Ef þetta er það besta sem kvikmyndagerðarmenn geta gert, þá ættu að finna eitthvað annað við sitt ömurlega líf að gera, eins og að búa til skó eða koma pósti út.