Þetta er ein besta mynd sem kom út úr „New Wave“ í Hong Kong sem hófst með „ZU: Warriors of Magic Mountain“ eftir Tsui Hark. Tsui gaf tóninn fyrir nálgun Nýbylgjunnar á bardagalistamyndina sem nokkurn veginn allir leikstjórar Nýbylgjunnar (Jackie Chan, Sammo Hung, Wong Jing, Ching Siu Tung, o.fl.) samþykktu þaðan í frá sem sjálfsögðu; nálgunin á slíkar myndir héðan í frá þyrfti nefnilega meira en smá kaldhæðni, ef ekki beinlínis gamanleik. "Burning Paradise" setti strik í reikninginn allt þetta, og með hefndarhug. Það er ekki það að það sé ekki húmor hér; en það er hreinlega mannlegur húmor, eins og með aldraðan búddistaprestinn í upphafi sem á einhvern hátt nær skyndilegum tilfinningum fyrir ungu vændiskonunni þegar hann er að fela sig í strábúnt. En þetta er alveg eins og menn eru, ekki einu sinni búddiskir prestar geta alltaf verið dýrlingar. Þegar kaldhæðni er loksins komin inn í myndina er hún sú viðbjóðslegasta sem hægt er að koma frá 'ábóta' Rauða Lótushofsins, sem er fræðimaður. í hreinum níhílisma eins og aldrei hefur verið tekið upp á kvikmynd áður. Hann er einmitt holdgervingur Satans Miltons úr "Paradise Lost": "Betra að stjórna í helvíti en þjóna á himnum!" Og ef hann kemst ekki nógu fljótt til helvítis Satans mun hann breyta heiminum í kringum hann í lifandi helvíti sem hann getur stjórnað. Það er mótífið sem undirstrikar hrottalegt ofbeldi í miklu af myndmálinu hér: Það er ekki það að ábótinn vill bara að drepa fólk; hann vill að þeir örvænti, finnist algjörlega vonlausir, viðurkenni níhilisma hans sem alltumlykjandi veruleika. Þannig að það er ákveðin tilfinning í Rauða musterinu að það gæti bara ekki verið neinn annar veruleiki fyrir utan musterið sjálft - hann er orðinn allt sem er í alheiminum og ábótinn, sem segist hafa vald yfir óendanlegu valdi, er við stjórnvölinn. auðvitað endar myndin sem betur fer ekki þar. Þótt tap sé, þá er loksins vilji manna til að vera venjulega mannlegur. (Ef þú vilt vita hvernig, sjáðu myndina!) Samt er enginn vafi á því að þegar við skoðum þessa mynd heimsækjum við helvíti. Vonandi verðum við ekki vitni að okkar eigin eftirlífi; en okkur finnst svo sannarlega vera agnuð af reynslunni - og einhvern veginn betri fyrir hana yfir allt.