Ég tel að þetta sé ein besta frammistaða Elizabeth Montgomery í kvikmynd og ég hef séð flestar kvikmyndir hennar. Ég sá þetta í fyrsta skipti í sjónvarpi þegar ég var um fjórtán ára og ég var svo hrædd. Ég horfi á þessa mynd á hverjum degi nú og þá, og ég nýt þess enn mjög vel. Ég veit að þessa dagana myndi þessi mynd líklega ekki hræða fólk of mikið. Það sýnir bara að almenningur áhorfenda á kvikmyndum og sjónvarpi hefur séð of mikið grafískt ofbeldi á síðustu þrjátíu ár eða svo. Ég elska kvikmyndir sem sýna ekki grafísk smáatriði, þú lætur ímyndunarafl þitt vinna fyrir þig. Leikarahópurinn í þessari mynd var í toppstandi. Jess Walton, sem lék systurina í sögunni, var mjög góð þótt hlutur hennar væri frekar lítill. Hún lék líka í stórkostlegri gerð fyrir sjónvarpsspennu um sama tíma og heitir You'll Never See Me Again með David Hartman. Ég fékk mesta kikkið út úr frammistöðu Eileen Heckart sem ráðskona. Eileen var svo góð sem kona með mjög slæmt skap. George Maharis, sem lék eiginmanninn, var mjög áhrifaríkur. Þessi saga hafði augljóslega fullt af svokölluðum mistökum í söguþræðinum, en ég elska myndina engu að síður. Ég mæli eindregið með þessari mynd fyrir fólk sem elskar góða spennumynd án grafísks ofbeldis. Ég gaf þessari mynd sjö atkvæði.