Eye in the Labyrinth er ekki þinn meðaltal Giallo...og satt að segja er ég ekki viss um að þetta sé í raun og veru Giallo; en Giallo eða ekki, þrátt fyrir nokkur vandamál er þetta vissulega mjög áhugaverð lítil mynd. Ég er hikandi við að kalla hana Giallo því myndin inniheldur ekki flest það sem gerir þessar myndir að því sem þær eru; en margar tegundarfærslur brjóta mótið og þetta virðist vera ein af þeim. Myndin inniheldur engin hrottaleg morð eins og margir Giallo gera, en þetta er bætt upp með súrrealísku andrúmslofti og söguþræði sem er bara nógu ruglingslegt til að vera áhugavert meðan á henni stendur. Söguþráðurinn virðist nógu einfaldur að því leyti að hann fjallar um lækni sem er myrtur af Julie, sjúklingi hans sem af einhverjum ástæðum lítur á hann sem elskhuga sinn og föður og móðgast þegar hann gengur út á hana. Við flytjum svo í stórt hús sem fjöldi fólks bjó í, en ekkert er í rauninni eins og það virðist þar sem það eru ýmis leyndarmál í kringum ýmsa atburði sem gerðust fyrir komu Julie...Kvikmyndin virðist vera að segja eitthvað um hvernig hugurinn er eins og völundarhús. Þetta kemur aldrei í ljós og ég vildi frekar halla mér aftur og njóta þess sem var að gerast frekar en að hafa áhyggjur af því hvaða punkt (ef einhver) myndin er að reyna að koma með. Eye in the Labyrinth er leikstýrt af Mario Caiano, leikstjóranum á bakvið hina frábæru Night of the Doomed nokkrum árum áður. Hann skapar andrúmsloftið ekki eins vel í þessari mynd og hann gerði í þeirri fyrri; en súrrealískar hliðar sögunnar koma vel út og leyndardómnum er alltaf haldið uppi sem kemur í veg fyrir að myndin verði leiðinleg. Í myndinni er Rosemary Dexter í aðalhlutverki, sem gefur augnkonfekt út í gegn og skilar líka góðum leik. Flesta hluta leikarahópsins er í rauninni ekki þess virði að minnast á, að undanskildum Adolfo Celi, sem er góður sem illmenni verksins og Alida Valli, sem aðdáendur sértrúarsafnaðar munu muna eftir úr fjölda af frábærum sértrúarsöfnuðum. Myndin útskýrir sig í lokin; sem er heppið þar sem ég er viss um að ég er ekki eini áhorfandinn sem var meira en lítið ruglaður þá! Á heildina litið er þetta kannski ekki klassískt efni; en það er nógu gott og þess virði að sjá.