Einhvers staðar á IMDb er fjallað um mesta leikstjóra allra tíma (Spielberg, Copolla og fleiri eru nefndir þar). Mesta rifrildið var í kringum Spielberg og hvort hann sé frábær leikstjóri eða ekki. Vandamálið með Spielberg er að þó hann sé tæknimeistari, skortir flestar myndir hans dýpt. Saving Ryan er í raun framúrskarandi frá tæknilegu sjónarhorni, en boðskapur hennar er daufur og þó hann sé mjög skemmtilegur, vekur hann þig ekki til umhugsunar. um hvað sem er. AN er besta mynd sem ég hef séð vegna þess að hún sameinar frábæra myndatöku og djúpt heimspekilegt sjónarhorn á svo margt, allt frá stríði almennt, átökum siðmenningar, ástandi hermanns á stríðstímum (er hermaður hetja eða morðingi? Brando segir að hann sé hvorugur, franska konan segir að hann sé bæði ...) og margir aðrir. Vandamálið með sumt fólk er að það reynir að rífast um hvort þessi atriði séu sönn eða ósönn. En frábær kvikmynd, og frábært listaverk almennt, á að kveikja í rökræðum, ekki til að leysa þau ... Kannski hefur Coppola rétt fyrir sér, eða kannski ekki, enginn heldur sannleikanum hvort eð er. Þú getur horft á þessa mynd fyrir ytri fegurð, ótrúlegar senur, frábæran leik og eftirminnilegar tilvitnanir og þú munt vera alveg sáttur. En það sem raunverulega gerir þessa mynd að meistaraverki eru innri gæði hennar. Það er ekki hægt annað en að bera saman við nýlega Fahrenheit heimildarmynd. Bæði Copolla og Moore takast á við svipuð mál, en á meðan Copolla setur málin fram frá utanaðkomandi, hlutlægu sjónarhorni, tekur Moore mjög flokksbundna afstöðu sem í raun skerðir allan tilganginn af heimildarmynd ... Það er í raun synd að mynd eins og Fahrenheit 9/11 hafi unnið virt verðlaun eins og Cannes. En allavega, ef þú vilt byrja að skilja aðeins af Víetnamstríðinu, Íraksstríðinu, seinni heimsstyrjöldinni og hvaða stríði sem er almennt, þá ættirðu örugglega að sjá þessa mynd, en ekki hina ...