Eins og aðrir, hef ég séð og rannsakað flestar bækur og kvikmyndir sem varða ringulreiðsdrápin, þar á meðal nokkur dramatísk verk sem eru þema byggð á athöfnum og sálargoðafræði þátttakenda glæpsins - þar á meðal Capote sjálfum. Hvað Capote varðar, get ég ekki fyrirgefið honum fyrir að hafa vísvitandi haldið játningar Perry Smith, nánd og skrif frá jafnvel verjendum. Ég trúi því að sannleikur og staðreyndir sem Capote "geymdi" fyrir "bók" sína, sem krafðist fyrir Capote tvo seka dóma og dauðarefsingu, hefði nánast örugglega haldið uppi farsælli geðveikivörn fyrir Perry Smith jafnvel undir gömlu McNaughton reglunni. Sjálfur gæti Capote aldrei skrifað annað stórt bókmenntaverk eftir "In Cold Blood". Skömm og sektarkennd. Að mínu mati hvatti hann fúslega til og skipulagði hina hrottalegu dauðarefsingu til að veita hinn stórbrotna endi sem hann krafðist fyrir bók sína/drama. Fyrir honum þyrftu báðir mennirnir að deyja til að bók hans heppnaðist. Bókin varð að réttlæta sig með því að láta eins og hún væri um hryllinginn við dauðarefsingar. Aðgerðir hans og þögn tryggðu þessa ísköldu niðurstöðu. Bók Capote er ekki sannleikur. Það er ekki staðreyndir eða blaðamennsku. Þetta er drama og melódrama kryddað með hans eigin skapandi geðrænu ímyndunarafli. Það sem flestir telja dyggðir samtíma fyrstu myndarinnar eru áþreifanlegar myndir af huga Capote, sem kann að hafa verið kaldrifjaðasti þátturinn af öllum. Engin furða að áhorfendur kaldhæðnislega en endilega kjósa frammistöðu Blake. Þessi leikari ER martröðin frá óheiðarlegum hugmyndum Capote. Svo hver á að segja hvernig morðingjana tvo ætti að leika? Hver á að dæma hvað gæti gert í rauninni ljóðrænt geðrofsbrot frá óhóflegri kurteisi og góðvild til að „gera það núna“ dráp? Ég tek undir með þeim fáu sem sjá í verkum Erics Roberts stórkostlegan leik, Shakespearean á sínu sviði, en þó leikinn af hjartnæmri einlægni. Anthony Edwards tekur miklu öruggari "viðhorfsham" til að búa til smarmy Hickok; en hann er einvíð og leiðinlegur, með aðeins nokkrar nótur í sjónvarpssviðinu sínu. Roberts er næstum fjórvídd, bætir líkamlegum veikleika og kvölum við öflugan dýralíkama, Frankenstein-veru sem hugsar í ljóðum og veit nákvæmlega hvað á EKKI að gera. Eins og Leopold apropos Loeb, er Perry Smith, sem Robert er, vonlaust ástfanginn af vondum manni. Án Hickok eða manns með sérkenni hans hefði Perry Smith ekki komið geðrænum huga sínum inn í heim hryllings. Hann óttast sjálfan sig meira en hann óttast nokkuð annað í lífinu. Í ljósi þess að Capote hefur frelsi frá dauða Capote í vitund ringulreiðarmorðanna er Roberts og Edwards frjálst að skapa frumlega persónuleika og geðrof til að búa til aðra og nýja framleiðslu á dramanu. Sömu staðreyndir, sumar af sömu línum úr gögnum málsins, en dýpri, flóknari, með greinilega títanískum geðrofsálagi -- reyndar er Roberts svo góður í þessu fljótandi brjálæði að hann sýnir líkamlega og andlitslega á hverri stundu hversu litla vitund hann hefur um hvar eða hver hann er. Það sem mörgum gagnrýnendum okkar líkar ekki við þessa mynd, sérstaklega Roberts, er að kaldrifjað morð er ekki sýnt eins og þeir búast við og hefur verið stjórnað til að krefjast. Það er vegna þess að hér erum við að sjá mun raunsærri "túlkun á lífi og dauða" en Capote gæti nokkurn tíma skapað - alvöru harmleik. Raunverulegur kaldrifjaði morðinginn, herra Capote, og hræsnilega listræn "non-fiction skáldsaga hans" " stjórna ekki þessum túlkunum og gjörningum. Ef "Í köldu blóði" og áhrif Capote á líf, bókmenntir og sannleika skipta eins miklu máli og fræðimenn segja, þá þarf bæði kjark og hæfileika til að sýna sannleikann, eða útgáfu af sannleikanum , það er ekki röðin, huglaus lygin sem dregin er upp úr faðmi Capotes sjálfs hyldýpis.