Ég hafði gaman af "American Movie", svo ég leigði fyrstu mynd Chris Smith, sem ég hélt að væri heimildarmynd líka. Á fyrstu mínútu sá ég að svo var ekki, en ég gafst upp. Þvílík blindgata mynd. Að vera sannur til lífsins þjónar þér varla ef þú ætlar bara að skoða leiðindi, esp. leiðindi sem við þekkjum nú þegar. Fyrirgefðu, en mun það koma einhverjum í hug að 1) mörg störf séu sjúgandi og 2) flest þeirra séu vitlaus lágmarkslaunastörf í þjónustugeiranum??? Ég vissi það áður en ég sá myndina. Það gaf samt ekki raunverulega skoðun á því, þar sem á meðan myndin á í erfiðleikum með að líða "raunveruleg" (handfesta myndavél, engin tónlist osfrv.), þá spilar það sem er að gerast varla eins og það myndi gera í "raunverulegum heimi." vinnuveitandi vera svo hress við Randy þegar hann sækir ávísunina sína, eftir að Randy hætti með hann eftir 3 daga þegar gaurinn sagðist búast við að hann yrði 6 mánuðir?? Eða daginn eftir að hann yfirgaf vinnuna sína (og klúðraði vélinni sem hann var að vinna við), að allir yrðu svo léttir við hann?? Stórt vandamál er „hetjan“ okkar(?), Randy. Þessi gaur er tapsár. Ekki vegna þess að hann er fastur í þessum störfum, eða er með ömurlega íbúð eða lítur út eins og slík. Hann er dóp. Hann gefur ekki gaum eða reynir jafnvel í þessi störf. Hann hefur núll persónuleika. Ef ég þyrfti að ráða einhvern myndi hann ekki komast framhjá viðtalinu. Ég hlakka til þess sem Chris Smith gerir næst, en krakkar, sláið af "þetta-er-mikilvæg-mynd" dótið. "American Job" virkar ekki.