Frá mjög löngum tíma erum við að sjá kvikmyndir um Gandhi. Og aðallega er ljósið alltaf á því að lýsa Gandhi sem frelsisbaráttumanni eða manni með meginreglur. En þegar ég heyrði að verið væri að gera kvikmynd sem mun draga fram Gandhi sem föður og leggja áherslu á samband hans við son sinn, vakti það athygli mína strax þar sem þetta er eitt landsvæði sem síst er verið að kanna þar sem það hefur sína eigin myrku hlið og minna fólk sýnt hugrekki til að dvelja í því. Sem betur fer gerðu Anil Kapoor (framleiðandi) og Feroz Abbad Khan (leikstjóri) það. Sagan byrjaði á því að Gandhi starfaði í Suður-Afríku og sambandi hans við hvítt fólk og eiginkonu hans. Seinni Akshay (Harilal) gekk til liðs við föður sinn fyrir að verða lögfræðingur en draumur hans varð umturnun þegar faðir hans (Gandhi) ýtti (Eða hvatti) hann til að verða frelsisbaráttumaður. Það sýnir að Gandhi trúir meira á verklegt nám frekar en formlega menntun. Harilal reyndi líka að ganga í fótspor föður síns en mistókst fljótlega þar sem ást á eiginkonu hans, börnum og eigin draumur hans um að verða mikill velgengni breytti vegi hans og hóf síðan mótlætið milli sonar og föður. Hann sigraði föður sinn að lokum með tilliti til þess að elta draum sinn og yfirgefa hann á eigin forsendum. Hann skrifaði aftur til Indlands en byrjaði svo misheppnaðar sögur sínar sem verða stærri og stærri með tímanum. Ég er að fara frá lesandanum til að sjá kvikmynd til að ná frekari sögu...Frammistaða. Fyrst Akshay. Hann hefur skilað bestu frammistöðu sinni til þessa og er algjörlega sannfærandi í túlkun sinni sem Harilal Gandhi. Atriðið þar sem hann kemst inn í herbergið þar sem lík eiginkonu hans er sett er þar sem þú getur séð fínan leikara sem er falinn/þróaður í Akshay. Darshan jariwala er líka góður sem MK Gandhi og getur lifað upp svo stærri en lífskarakter. Hann stóð sig vel og af mikilli léttleika. Shefali Chaya (Now Shah) sem Kasturba er frábær leikkona og hefur þegar sannað mál sitt í sjónvarpsþáttum. Bhumika chawla stóð sig líka vel en leikkona í framboði hennar er sóun í svona hlutverkum. Aðrir leikarar hafa einnig réttlætt frammistöðu sína. Tækni og förðun er líka góð og kvikmyndataka sérstaklega að Duo-tóna litmyndagerð var of góð. Búningaútlit og samhengi við samhengi. Á heildina litið er mynd sem er þess virði að sjá sem er ögrandi hæg í vinnslu og óþolinmóðum fólki kann að finnast hún leiðinleg en gefur þér innsýn í svæði sem er ekki komið á silfurtjaldið til þessa. Eins getur framvinda sögunnar og tenging senu litið út fyrir sumt fólk og sérstaklega fyrir gagnrýnendur, en fyrir venjulegan kvikmyndaáhorfanda eins og mig er það samt nóg til að gera mig upptekinn í sæti mínu til enda.