Að sjá "Moonstruck" eftir svo mörg ár er áminning um hversu sæt og tilkomumikil fyndin þessi mynd var þegar hún birtist fyrst. Hver vissi að Cher gæti leikið? Hver hafði nokkurn tíma heyrt um Olympia Dukakis? Nicholas Cage var upphaf ferils síns og Vincent Gardenia og Danny Aiello voru ekki þekktir fyrir grínhæfileika sína, né Norman Jewison leikstjórinn. Eina raunverulega flata tóninn í þessu glæsilega verki er „When the Moon Hits Your Eye Like a Big Pizza Pie, That's Amore,“ lag sem er sungið of oft í myndinni (einu sinni er nú þegar of mikið) og sem átti sér langa ævi í dægurtónlistinni. Cher er - fyrirgefðu - tilkomumikil sem Loretta Castorini, ekkja sem vill giftast og þarf ekki að vera ástfangin af brúðgumanum. Aielo (Johny Cammareri) skyldar með því að bjóða henni upp á bleiku hringinn sinn í staðinn fyrir trúlofunarhringinn og flýtur síðan til Sikileyjar til að vera með deyjandi móður sinni. Hann ákærir Lorettu fyrir að sjá til þess að fráskilinn bróðir hans, Ronny, mæti í brúðkaupið. Loretta stendur frammi fyrir Ronny og verður fljótt ástfangin af honum. Á meðan er faðir hennar (Vincent Gardenia) að halda framhjá móður sinni (Olympia Dukakis), sem Loretta uppgötvar fyrir tilviljun þegar Ronny býður henni í Metropolitan óperuna. Allt gengur upp á endanum, eins og óhjákvæmilega í kvikmyndum af þessari tegund. Í millitíðinni sýkna allir leikararnir sig með prýði og áhorfendur njóta sín vel. Á sinn hátt er „Moonstruck“ það sem Hollywood var áður upp á sitt besta: afþreying sem hefur enga félagslega þýðingu. Ef þeir hefðu aðeins tapað „That's Amore“ á leiðinni, þá hefði það verið fullkomið.