Það eru nokkur ár síðan ég sá þessa mynd, svo gleymdu flestum smáatriðum. Hins vegar elskaði ég það á þeim tíma og fannst söguþráðurinn ákaflega grípandi, hámarkshjartað hætti. Ég man að ég var bókstaflega á brún sætis míns í leikhúsinu árið 1979. Jane Fonda leikur blaðamann Los Angeles, Kimberley, sem lendir í slysi í kjarnorkuveri á staðnum. Hún vill opinbera söguna með aðstoð hippamyndatökumanns síns (Michael Douglas) sem hefur myndað atburðinn, en óheiðarlegt samsæri reynir að hylja það allt. Jack Lemmon er algjörlega dásamlegur í hlutverki millistjórnanda kjarnorkuversins, sem er tvístígandi á milli hollustu við fyrirtæki sitt og að „gera rétt“ með því að segja frá hættulegu ástandinu. Andlitssvip hans tala sínu máli hér. Burtséð frá hrífandi söguþræði og hrífandi spennu, þá snýst þessi mynd um Jack Lemmon, persónu hans og frábæra leikaraframmistöðu. Hvað Jane Fonda varðar (ég var mikill aðdáandi hennar á þeim tíma), þá grunar mig að hún hafi bara farið frá mótmælum gegn stríðinu yfir í að takast á við kjarnorkuiðnaðinn. Þessi mynd virðist ætluð sem kjarnorkuhræðsluaðferð. Þrátt fyrir Chernobyl og Three Mile Island (það eru mismunandi gerðir af kjarnaofnum), er kanadíski CANDU kjarnaofninn okkar öruggur og vel virtur um allan heim. Ég myndi ekki hika við að búa nálægt kjarnorkuverinu í um klukkutíma akstursfjarlægð, þar sem vinur minn starfar sem mjög hæfur verkfræðingur. Svo virðist sem þeir lokuðu fyrir hvert smá vandamál, óháð fjárhagslegu tapi. Ég efast satt að segja um að þarna séu einhver samsæri í gangi. Maður getur varla ímyndað sér að neinn af stjórnendum eða þrautþjálfuðum rekstraraðilum sé tilbúinn til að hætta á hvers kyns bráðnun eða hvað sem er...þetta er algjört rugl. Auðvitað er siðferðið hér að spara ekki kostnað eða fyrirhöfn, hvorki við að byggja upp aðstöðuna eða tryggja áframhaldandi öryggi hennar. Ef við viljum okkar vestræna lífsstíl verðum við að sækja orku okkar einhvers staðar. Fyrir þá sem halda því fram að kjarnorku sé aldrei hægt að gera fullkomlega örugga (satt, auðvitað), ættu þeir kannski að bjóða sig fram sem kolanámumaður eða fara aftur til raforkuhesta- og galladaga. Fyrir alla muni, njóttu þessarar skemmtilegu og mjög spennuþrungnu kvikmyndar, sem greinilega er byggð (lauslega? skreytt?) á sannri sögu. Þetta er algjör chiller, spennusaga og kannski (?) jafnvel morðingi, en vinsamlegast, ekki fá viðhorf ykkar til reksturs og öryggi kjarnorkuvera frá því.