Ég var á fullu að fletta kapalrásum eitt kvöldið og rakst á þessa mynd frá um það bil 10 mínútum í byrjun - í hvert skipti sem ég hugsaði meira að segja að fara að sofa, hélt eitthvað áfram að segja mér að halda áfram að horfa á hana þó hún væri langt framhjá mér háttatími. Þessi mynd hefði getað verið önnur auðveld slam dunk andbyssumynd, en í staðinn völdu þeir að skoða eftirverkanir skotárásanna. Og enn betra, myndin hélt áfram með alvöru lífsins - einmitt þegar þú heldur að þeir ætli að taka auðveldu og augljóslega tilgerðarlegu leiðina út, kemur snúningur og breytir öllu viðhorfi myndarinnar. Þessi mynd fylgir ekki bara formúlunni heldur sýnir hún hvernig aðrir atburðir leiða oft til og/eða hafa áhrif á það sem gerist eftir á. Ég vildi bara að kvikmyndagerðarmennirnir hefðu kannað málefnin í kringum þunglyndislyf meira - krakkarnir frá Columnbine sem gerðu það. skotárásirnar voru á þeim í mörg ár og það var ógnvekjandi að horfa á hvernig Deanna sló þá í hvert sinn sem martraðir byrjuðu. Þar til nýlega voru þeir að dreifa dótinu eins og sælgæti og fyrst núna byrja þeir jafnvel að skilja hvaða langtímaáhrif lyfin hafa. Það var mjög hressandi að sjá að geðsjúkdómaþátturinn í sögunni var gefinn talsvert af kvikmynd, með ættingja sem þjáist af geðsjúkdómum, ég get sagt að myndin hafi verið brjáluð á öllum sviðum geðsjúkdóma. Bravó til leikstjórans og rithöfundarins sem greinilega vann heimavinnuna sína í þessum málum. Og fyrir þá sem halda að ákveðnir hlutir gætu ekki gerst á sjúkrahúsi (ég vil ekki segja neinar upplýsingar), þá hefurðu líka rangt fyrir þér - ég hef verið þar. Handritið var svo raunverulegt að það var ótrúlegt. Farðu að KAUPA þessa mynd og sýna unglingsbörnunum áður en það er of seint. Einhvern tíma munu þeir þakka þér fyrir það.