Draugur Víetnamstríðsins hefur fylgt bandarískri sálarlífi í þrjátíu ár núna. Ef ekki vegna þess að tugþúsundir bandarískra hermanna fóru í MIA í Víetnam, eða hvernig farið var með þá sem sneru aftur, þá vegna þess að það var fyrsta stríðið sem segja má að Bandaríkin hafi tapað. Margir menn komu heim úr stríðinu skuggi af fyrra sjálfu sínu og upprunalega fyrsta blóðið tókst að veita smá innsýn í vandamál þeirra þegar þeir reyndu að snúa aftur inn í heiminn, eins og sagt er. First Blood Part II er aftur á móti lítið annað en hnefafylling sem sýnir hversu sár Ameríka getur verið, bæði í sigri og ósigri. Stallone skilar sér í annarri slaka frammistöðu sem titlaður sérsveitarliðssveit, á meðan Richard Crenna reynir að halda uppi alvarlegum leikarahlutfalli. Þar sem allt kemur til baka er í handritinu sem gerði ekki betur þegar það hét Missing In Action og var með Chuck Norris í aðalhlutverki. Sú litla líkneskja af rökfræði sem var í frumritinu er nú horfin, þar sem kvikmyndagerðarmennirnir ákveða að mála stórt S á risastóra brjóst Rambós. Myndin tekur við sér stuttu eftir lok First Blood. Myndin, það er að segja - skáldsagan gerði ekki ráð fyrir möguleika á framhaldi. Í þessari miðlungslegu eftirfylgni hefur Rambo verið settur í vinnu við það sem virðist vera einhvers konar námu undir berum himni. Þar sem hann er að brjóta steina og svitna, dregur fangavörður hann í burtu til að fara og eiga spjall við Trautman ofursta, sem ráðleggur honum að ríkisstjórn hans sé reiðubúin að bjóða honum að sleppa honum snemma ef hann fer í leynilegt verkefni. Rambo, sem aldrei víkur frá ofbeldisverkum erfiðs dags, samþykkir og er tafarlaust fluttur á leynilega bækistöð í því sem virðist vera Kambódía eða Tæland (ég gleymi hvoru). Þaðan er honum falið að leita að búðum þar sem talið er að bandarískir MIA séu í haldi og mynda þær. Erindi hans tilgreinir alveg skýrt að hann á ekki að gera neina tilraun til að tryggja lausn þeirra. Rambo, þar sem Rambo er Rambo, hefur hins vegar aðrar hugmyndir þrátt fyrir hugsanlegar pólitískar afleiðingar þeirra. Auðvitað fara hlutirnir nokkuð á versta veg þegar í ljós kemur að fólkið sem skipar verk Rambo hefur meiri áhuga á að tryggja að engin amerísk MIA finnist. Þetta er aldagömul samsæriskenning og biðst ekki afsökunar á því að hafa misnotað neyð margra bandarískrar fjölskyldu sem var skilin eftir án sonar á þeim tíu árum sem opinbera Víetnamstríðið hafði geisað. Auðvitað, með jingoisma sem var eðlislægur í bandarísku samfélagi á níunda áratugnum, gátu þeir ekki annað en unnið í samsæri um að víetnamski herinn væri í rúmi með því sem virðist vera ein herfylki Rússa. Saman reyna andstæðingarnir tveir að ná þeim upplýsingum sem þeir geta frá Rambo, en það kemur aftur á móti þeim í orgíu af byssukúlum, örvum, eldflaugum og eyðileggingu. Það eina sem vantar er augnablikið þegar Rambo drekkur úr kaleik sem líkist gral og lýsir sig ósigrandi. Satt að segja er First Blood Part II vel ljósmyndað og vel dansað hasarsýning. Handtökin við stærri rússneska herforingjann eru ein af fáum bardögum í myndinni sem hefur einhverja dramatíska spennu. Restin er einfaldlega dæmi um að aðalleikarinn og leikstjórinn byggi upp fantasíu sem Bandaríkjamenn geta dælt í. Sem betur fer dó þessi tíska Ameríku über alles hasarmynda fljótlega þegar innsýnari og gáfaðari stríðsmyndir eins og Platoon fóru að slá í gegn. Sum drápanna sem sýnd eru hér eru frekar skapandi, þrátt fyrir öll vandamálin. Víetnamski herforinginn tekur enda sem margir hasarmyndaillmenni myndu öfunda. Rússneski herforinginn bítur hann á jafn stórbrotinn og fáránlegan hátt. Aðeins í hasarmynd frá 1980 myndi maður sjá LÖG vera notuð innan úr þyrlu. Vissulega hafa verið hasarmyndaklisjur sem eiga rætur að rekja til mótsagna um staðreyndir, en aldrei svona fáránlegar áður. Ég gaf Rambo: First Blood Part II einn af hverjum tíu. Það er svo slæmt að það er fáránlegt og svo fáránlegt að það er oft fyndið. Maður þarf ekki einu sinni að hafa þjónað í hernum til að vita hversu heimskulegar sumar aðgerðasögurnar eru. Eina áhættan sem það tekur er að reyna að koma með heimskulega pólitíska yfirlýsingu með það sem er hjartnæmt efni fyrir þá sem eiga beinan þátt í. Haltu tungunni þétt í kinninni og það gæti verið hægt að horfa á hana.