Mig langaði mjög að vera hrifinn af þessari mynd þar sem ég hef aðdáun á ítölskum rip-off kvikmyndum (sérstaklega Jaws rip-offs!), en staðreyndin er einfaldlega sú að Monster Shark er ekki mjög góður. Öll merki þess að þetta sé mikið rusl eru til staðar; við erum með einn af konungum draslískrar sértrúarbíós, Lamberto Bava, í leikstjórastólnum - einn af bestu fáránlegu sértrúarleikurunum, Michael Sopkiw, sem fer með aðalhlutverkið, og miðlæga veru sem er nógu heimsk til að gefa jafnvel þeim bestu að þetta einhvers konar kvikmynd þarf að bjóða sig fram fyrir peninginn, en einhvern veginn tekst myndin samt að vera frekar gömul. Sú staðreynd að „skrímsli hákarlinn“ kemur ekki of oft fram er líklega gott miðað við hönnunina, en það er aldrei nóg annars staðar til að draga myndina í gegn án hennar. Söguþráðurinn fjallar um dvalarstað undan suðurströnd Flórída (eða réttara sagt, einhvers staðar á Ítalíu) þar sem nokkrir heimamenn hafa mætt í vatnið með handleggi og fætur vantað. Ekki líður á löngu þar til sveitarfélögin ákveða að þessi skepna hafi aldrei sést áður og það er undir flókinni áhöfn ýmissa sjávarsérfræðinga komið að ná henni lifandi! Aðalvandamálið við þessa mynd er að henni finnst hún alltaf mjög tilgangslaus og þar sem lítið er um persónur eða söguþráð, er líklegt að jafnvel minnstu kröfuhörðum áhorfenda fari að leiðast áður en langt um líður. Þessi tegund af myndum er varla fræg fyrir að vera frábær, þó að skemmtilegur þáttur kvikmynda eins og 'The Last Shark' og 'Killer Fish' sé því miður fjarverandi mestan hluta sýningartímans. Það sem ég elska við aðalleikarann ​​Michael Sopkiw er að hann virðist alltaf vera að taka sjálfan sig alvarlega, sama í hvaða mynd hann er í (þó hann hafi bara alltaf gert fjórar). Þetta er svo sannarlega raunin hér, þó að Bava leyfi honum í raun aldrei að kafa alveg ofan í sig og oft líður honum eins og varahjól eins og restin af myndinni. Mikið af keyrslutímanum fer í að horfa á hinar ýmsu persónur sup American lager, og það er ekki mjög heillandi; þó svo að Bava takist að koma sér vel í lokin með skemmtilegum hasarhring þar sem aðalskrímslið fær loksins að valda ræningjum sínum eyðileggingu. Á heildina litið er í raun ekki mikið til að mæla með þessari mynd fyrir. Eins og fram hefur komið, þá líkar mér mjög vel við svona dót og meira að segja fannst mér leiðast við ótal tækifæri. Aðeins fyrir harðkjarna ítalska hryllingsaðdáendur!