Faith Akin hefur fengið mig til að átta mig enn einu sinni á djúpri ástríðu minni fyrir þessari borg sem heitir Istanbúl. Faith Akin hefur verið ávarpað sem borg menningarmósaíka og hefur lagt sitt af mörkum til þeirrar ávarps í gegnum mósaík tónlistarinnar sem flutt er í myndinni. Það sem meira er, hápunktur myndarinnar, að mínu mati, er atriðið þar sem Muzeyyen Senar (tyrknesk tónlistardíva) syngur 86 ára að aldri eins vel og hún hafði gert á sínum yngri árum og veltir raki-glasinu upp í loftið án þess að hella úr henni. einn dropi, sem er hefðbundin athöfn í raki menningu. Hún er bara dásamleg. Sezen Aksu (tyrknesk poppsöngkona) með sitt dulræna og innihaldsríka útlit í lok lags síns sem gefur myndinni tyrkneska titilinn gerir atriðið ekkert minna en hápunkt. Síðast en ekki síst, hið dásamlega landslag Istanbúl getur látið þig finna fyrir nostalgíu ef þú ert í burtu. Varist!