Til að skilja hvaðan þessi 1976 útgáfa af A STAR IS BORN er að koma skaltu íhuga þetta: Lokanúmer hennar er sungið af Barbra Streisand í sjö mínútna og fjörutíu sekúndna nærmynd, fylgt eftir af annarri tveggja og hálfs mínútna frystirammi af Fröken. Streisand - sláandi í Kristslíkri stellingu - á bak við lokaeiningarnar. Meira en tíu mínútur án truflana af áberandi vígstöðvum Barbra, sem fyllir stóra skjáinn af ósveigjanlegu sjálfi. Þetta gæti bara verið einhvers konar kvikmyndaplata. Eða hugsaðu um þetta: Söguþráðurinn í þessum söngleik snýst um ástarsamband tveggja tónlistarstjarna, en samt sem áður, á meðan lög Streisand eru flutt í heild sinni - þar með talið endalausan lokaþáttinn - leikarinn hennar Kris Kristofferson má ekki klára einu sinni eitt einasta lag sem hann flytur. Þeir syngja heldur ekki dúett, þó að hún leyfi honum að leggja örlítið til baka til nokkurra sinna hennar. og fataskápnum hennar (úr skápnum hennar) -- og hún vildi líka að sögn, en tókst ekki að fá samleikstýringu líka. Ein af inneignum hennar var sem framkvæmdaframleiðandi, en framleiðandi lánaði þáverandi kærasta hennar og fyrrverandi hárgreiðslu, Jon Peters. Sem slíkur stjórnaði Streisand lokaklippunni á myndinni, sem útskýrir hvers vegna það er svo heltekið af því að skakka myndina í áttina til hennar. Það sem það útskýrir ekki er hvernig stendur á því, ef hvert tækifæri gefst til að láta The Great Diva líta vel út, að viðleitni þeirra lætur Streisand aðeins líta illa út. Jafnvel þó að þetta hafi verið einn besti miðasölusmellur Streisand, þá er hún án efa versta mynd hennar og inniheldur hennar verstu frammistöðu. Engu að síður, með því að flytja melódrama frá Hollywood yfir í heim kynlífs-fíkniefna-og-rokksins, leikur Streisand Esther. Hoffman, poppsöngvari á leiðinni til stjörnuhiminnar, sem deilir hraðbrautinni um tíma með John Norman Howard eftir Kristofferson, harðrokkara á leið af brautinni til Has-beenville. Í fyrri holdgervingum sögunnar fórnar "Norman Maine" feril sinn í fremstu röð til að hjálpa nýliðanum "Vicky Lester" að ná árangri. Á femínískum áttunda áratugnum vilja Streisand & Co. taka það skýrt fram að kvenhetjan þeirra skuldar karlmanni ekkert, þannig að ferillinn er skekktur; hún mun ná árangri með eða án hans og hann er nokkurn veginn nálægt botninum frá senu eitt; hann er byrði sem hún verður að þola í nafni ástarinnar. Sem slík er augljós viðleitni til að gera aðalkonuna ekki bara harðari, heldur næstum miskunnarlausa, á sama tíma og heiður hennar kemur út eins og töffari. gerir litla tilraun til að gefa mikið af frammistöðu, og einkennilega þjónar það stefnulausu, listlausu persónu hans vel. Streisand sýnir aftur á móti ekki eina stund af heiðarleika allan tímann á skjánum. Allt sem hún gerir virðist, ef ekki of æft, að minnsta kosti of stjórnað. Jafnvel augljós ad libs hennar virðast óþægilega yfirveguð og augnablik hennar af meintri hysteríu kalt vélræn. Þau tvö hafa enga efnafræði, sem gerir aðal ástarsambandið algjörlega ótrúverðugt. Þú gætir gert ráð fyrir því að persóna hans sjái í henni tákn um hvernandi æsku hans og sakleysi, þó að Streisand, 34 ára, virðist ekki sérstaklega ungur eða barnalegur. Eina hugsanlega aðdráttarafl sem hann gæti boðið henni er að hún geti nýtt hann sem hraðari leið til stjörnuhiminsins. Og reyndar, hefði myndin haft kjark til að leika efnið á þann hátt, til að láta persónu Streisands leika opinberlega arðrænt illmenni, myndin gæti hafa haft neista og kannski ástæðu til að vera til. En ég býst við að kvikmyndagerðarmennirnir sjái Esther í raun og veru. sem samúðarfullt fórnarlamb; þeir virðast ekki gera sér grein fyrir því hversu kaldrifjað og sjálfhverf hún er. En næmni er ekki einn af sterkustu hliðum myndarinnar: takið eftir smábrandaranum að gefa Barbra tvo afrísk-ameríska baksöngvara bara svo myndin geti látið undan þeim ömurlega rasisma að kalla tríóið The Oreos. Og myndin gerir mikið úr því að benda á að Esther haldi þjóðerniskennd sinni með því að nota eiginnafn sitt Hoffman, samt hafa kvikmyndagerðarmenn breytt nafni persónunnar á fyrri myndunum úr "Esther Blodgett" svo að Streisand verði ekki íþyngt með nafn sem er of gyðingalegt eða of óaðlaðandi. Svo mikið fyrir þjóðernisstoltið. Baksviðsstungurnar og baktjaldið sem varð til þess að kvikmyndin kom út er næstum goðsagnakennd, svo sú staðreynd að myndin endaði með að líta svo fáguð út er merkileg. Tilnefndur leikstjóri Frank Pierson virðist hafa skilað hráefninu í góða kvikmynd, með töluverðri hjálp frá frábæra kvikmyndatökumanninum Robert Surtees. Og myndin þjónaði tilgangi sínum, framleiddi hljóðrásarplötu með ágætis popplögum (þar á meðal Óskarsverðlaunahafinn "Evergreen" eftir Paul Williams og Streisand). En á heildina litið reyndist myndin vera það eina sem Streisand sagði að hún vildi ekki að væri, hégómaverkefni.