Deliverance er töfrandi spennumynd, alveg eins spennandi og allir góðir spennusögur ættu að þrá að vera en líka maga- ógnvekjandi. Þó hún sé ekki hryllingsmynd er hún alveg jafn skelfileg og hver klassísk hryllingsmynd. Tilhugsunin um að vera venjulegur rauðblóðugur karlmaður sem nýtur ævintýrahelgar kílómetra frá hvers kyns siðmenningu, aðeins til að verða tekinn og sodomized af nokkrum ofbeldisfullum hillbillies, er örugglega versta martröð 99,9% jarðarbúa. Það hefði verið auðvelt fyrir Deliverance að renna sér inn á nýtingarsvæði, en John Boorman hefur snjallt forðast þá freistingu að fara slíka leið og hefur gert kvikmynd sem kannar, efast um og ögrar sjálfri merkingu karlmennsku. Með svo mörgum kvikmyndum kemur þú heim og óskar til himna að þú gætir stígið í spor hetjunnar, framkvæmt hetjudáðir og bjargað deginum og fengið stúlkuna.... en með Deliverance kemurðu í burtu og biður til Guðs um að þú munir aldrei verða að upplifa það sem þessar fjórar söguhetjur ganga í gegnum. Fjórir borgarkarlar - Ed (Jon Voight), Lewis (Burt Reynolds), Drew (Ronny Cox) og Bobby (Ned Beatty) - fara út í óbyggðir til að eyða nokkrum dögum í kanó niður. fljót að stífla fljót. Strákarnir hjóla tveir og tveir saman á flúðina og Ed og Bobby komast óvart aðeins of langt á undan hinum svo þeir draga sig inn að árbakkanum og bíða eftir vinum sínum í skóglendi aðliggjandi. Hér lenda þeir í trássi við tvo skóglendisbúa á staðnum (Bill McKinney og Herbert Coward), sem binda Ed við tré, á meðan annar þeirra klæðir og nauðgar Bobby og segir honum, ranglega, að „svæpa eins og svín“. Lewis og Drew koma óséðir og Lewis, sem er fallegur bogmaður, drepur nauðgarann ​​á meðan hinn hillbilly slær sér í skyndi inn í skóginn. Undir miklu tilfinningalegu álagi ákveða kanósiglingarnir fjórir að leyna atburðinum og komast út af svæðinu. En þeim finnst áin sífellt hættulegri að komast yfir þegar þeir ferðast niður strauminn, og lífshætta þeirra eykst þegar eftirlifandi hillbilly snýr aftur til að skjóta á þá með riffil sínum frá einhverjum óséðum útsýnisstað í klettum við ána. Frelsunin er mjög mikil. kröftug sem lífssaga, en enn öflugri (og truflandi) sem rannsókn á macho viðhorfum sem eru rifin í sundur og skilin eftir í niðurlægðum molum. Þótt allar frammistöðurnar séu ótrúlegar, þá verður maður að taka sérstaklega eftir viðleitni Beatty í hlutverki sem margir leikarar hefðu hafnað. Kvikmyndin er mjög svipuð þema myndinni Straw Dogs frá 1971 - báðar myndirnar fjalla um skelfilegt kynferðisofbeldi á einangruðum stöðum og í báðum tilvikum leiðir ofbeldisfull hefnd sem fórnarlambið framkvæmir ekki af neinni ánægju. Baksvið hinnar hrikalegu sveitar í Deliverance er fallegt á að líta, en það eykur líka á spennuna með því að setja kanósiglingana fjóra í umhverfi þar sem þeir eru upp á náð og miskunn hlíðar og landslags, án þess að treysta á aðra en sjálfa sig. . Þetta er sannarlega spennuþrungin kvikmyndagerð eins og hún gerist best.