Eitt fínasta sjónvarpsleikrit síðasta áratugar. Í gegnum þessar fimm klukkustundir er stöðugt verið að mótmæla skynjun og samúð þar sem það kannar margar hliðar bresks nútímasamfélags. David Morrisey er eins og venjulega frábær. Kom fyrst fram sem harðhentur kopar í átökum við kvenhetjuna, en reyndist síðan greind og umhyggjusamur, þar sem hann vinnur með henni við að afhjúpa sannleikann. Ég hef aldrei séð Surrane Jones áður. Ég trúi því að hún komi úr heimi sjónvarpssápanna. Frammistaða hennar var stórkostleg þar sem hún heldur húmornum og æðruleysinu á meðan hún reynir að jafna kröfur málsins og álagið sem fylgir umhyggju fyrir móður sinni. Ég gæti haldið áfram og talað um hvern einasta meðlim leikarahópsins sem leggur sitt af mörkum í þessu stórkostlega drama, en viðleitni þeirra myndi litlu skipta án svo hrífandi handrits sem ögrar stöðugt forsendum þínum um hvaða persónu sem er. Það eru þættir sem þessir sem endurvekja trúna á leiklist sjónvarps en gera það á sama tíma nánast ómögulegt að sætta sig við megnið af sorpinu sem fyllir sífellt meira á loftbylgjunum.