Ekki það að "mynd eftir Ulli Lommel" fyllti mig von, en ég verð að viðurkenna að ZODIAC KILLER náði að sökkva undir mínar lægstu væntingar. Það er nýleg tilhneiging meðal ungra kvikmyndagerðarmanna að nota stafrænt myndband fyrir fyrstu verkefni sín, sem er allt í góðu til að gefa þessum krökkum tækifæri til að skapa verk án þess að eyða öllum peningunum sínum í dýran kvikmyndastofn. En margir þessara ungu kvikmyndagerðarmanna hafa líka gert sér grein fyrir hugmyndinni um að sía fullunna myndina þannig að hún lítur út eins og frumu. Áhrifin eru aldrei fullkomin, en þau hjálpa. Ósíuð stafrænt myndband virkar í raun aðeins fyrir "mockumentary" stíl, því það lítur aldrei út eins og neitt annað en myndband. Þarna liggja aðalvandræðin með ZODIAC KILLER. Að horfa á myndina er eins og að horfa á sápuóperu á daginn um morðingja. Það líður ekki eins og að horfa á kvikmynd. Og það sem er enn ófyrirgefanlegra er að Lommel er EKKI ungur kvikmyndagerðarmaður. Hann ætti að vita betur. Hann ætti að vita að það er nánast ómögulegt að búa til hrylling (eða jafnvel spennu!) á myndbandi. Af ást á guð hefur þessi strákur leikstýrt síðan á sjöunda áratugnum! Hann gæti verið eini leikstjórinn sem hefur mistekist að bæta sig á fjörutíu ára ferli í bransanum. Og sem betur fer skrifaði hann handritið líka! Þannig að þú getur búist við flóknum aðgerðum sem þýðir ekkert, óréttmæta hegðun og að minnsta kosti einu raunverulega tilgerðarlegu söguþræði sem gerir þig algjörlega óánægðan. Vinsamlegast missið af þessari mynd. Þú þakkar mér seinna.