Ein af lengstu myndum Chaplin fram að þeim tímapunkti, Burlesque on Carmen er snjöll og furðu flókin skopstæling á því sem þá var „Prosper Merimee“ vel þekkt saga um „Carmen“. Ég var svolítið ruglaður með muninn á skráningu IMDb á 1915 Burlesque á Carmen og 1916 útgáfunni. Miðað við keyrslutímann geri ég ráð fyrir að það hafi verið 1915 útgáfan sem ég sá, þar sem þessi frá 1916 er vel 20 mínútum lengri og af því sem ég hef lesið eru þetta 20 óþarfa og lítt áhrifamiklar mínútur. Strax í upphafi er ljóst að Burlesque á Carmen er ein flóknasta og metnaðarfyllsta viðleitni Chaplin til þessa, byrjar á langri baksögu, sögð með millititlum, um hörmulega ástarsögu Carmen. Carmen er send af hópi sígauna ("Hljómsveit sem setti GYP í sígauna.") til að tæla spænskan liðsforingja svo þeir geti stöðvað smygl. Þetta er snjall, Chaplinesque hópur glæpamanna, leiðtogi þeirra, Lillas Pastia, hefur "eytt 50 árum í að læra að stela, og hélt að honum gæti verið boðið starf í stjórnmálum." Til hliðar, ég hef séð nokkur næstum kvenhatur skilaboð og brandara í sumum fyrri verkum Chaplin, en sennilega engin alveg eins augljós og í þessu. Nálægt upphafi myndarinnar, þegar sígaunasveitin er á ferð, er atriði þar sem múldýrin og konurnar eru að hlaða, og millititill útskýrir að „múldýrin eru þeir sem hafa löng eyru“. Ef þú gætir ekki sagt það, held ég. Chaplin fer með hlutverk Don Jose, ógæfumannsins sem Carmen á að tæla. Honum er lýst sem "hugrakkurum hermanni og elskandi kvenna." Ekki beint teygjanlegt fyrir Chaplin sem tók af allan vafa um hæfileika hans til að leika sannfærandi grínistan hermann nokkrum árum síðar í hinu frábæra Shoulder Arms. Og auðvitað þurfti hann ekki að bregðast við því að vera elskhugi kvenna. Það sem er öðruvísi hér er auðvitað fágaður hermannabúningurinn hans og beinn agalegur háttur hans, í bland, að sjálfsögðu, með einhverju af hefðbundnu kjaftæði hans- stafur hreyfist. Hann kemur mér fyrir sjónir sem lítill gaur í yfirvaldsstöðu, sem á í erfiðleikum með að viðhalda virðingu undirmanna sinna með því að beita grófu, traustu ytra útliti. Brátt kemur Carmen ("Elskaður af öllum mönnum undir 96") og hún byrjar strax að daðra við Charlie. Ég ætti að nefna að fyrir góðan meirihluta myndarinnar er hún furðu trú upprunalegu sögunni, sem var full af afbrýðisemi og harmleik. Chaplin er undarlega sannfærandi sem afbrýðisamur elskhugi, fær um að kalla fram afbrýðisama ástríðu sem ég hef aldrei séð frá honum. Það er að minnsta kosti eitt atriði þar sem hann er í raun svolítið ógnvekjandi. Chaplin er með frábærar sjónarspil í myndinni, eins og bráðfyndinn borðdans og klassískan sverðslagsleik undir lokin. Og drengjalegur sjarmi hans og hlutverk hermanns er líka örugglega sigursamsetning, þó það sé annað sérkennilegt glæfrabragð þar sem hópur manna ýtir risastórri hurð fram og til baka sem var ekki mjög áhrifarík til að byrja með en hélt bara áfram og áfram og áfram, líklega um fimm sinnum lengur en það var þess virði. Þó það hafi verið athyglisvert að þegar það loksins datt um koll þá kom það greinilega í ljós sem kvikmyndaleikmunur. Ég þakka alltaf svona innsýn í gömlu kvikmyndasettin. Endir myndarinnar er sterkasti hluti hennar. Það er sláandi líkt við Rómeó og Júlíu, en einmitt þegar þú heldur að Chaplin ætli að gera stóra þematilraun með því að víkja fjarri frá hefðbundnum stíl, þá er fyndið ívafi sem er jafn vintage Chaplin og allt sem ég hef séð. Flott vinna!