Samantektin sem ég fékk í kapalsjónvarpshandbókinni minni lét hana hljóma miklu áhugaverðari en hún er í raun og veru. "Slaughterhouse Rock" er langversta hryllingsmynd sem ég hef nokkurn tíma séð, titill sem áður hafði verið haldinn af "Urban Legends: Final Cut". Frá upphafssenu þess gat ég sagt að það yrði mjög slæmt, en mér leiddist svo að mér gæti ekki verið meira sama. Þessi mynd inniheldur hláturmildan leik, sérstaklega eftir gaurinn sem er kvalinn í draumum sínum, ótrúlegur eins og í ótrúverðugum söguþræði, og einhverja vitlausustu tónlist sem ég hef heyrt, og ég lifi á tímabili þar sem fólk eins og Britney Spears og Nsync ráða yfir loftbylgjunum. Stærsta vandamálið við "Slaughterhouse Rock" er að það er ekki fyndið. Maður myndi gera kvikmynd jafn leiðinlega og leiðinlega og svo EKKI skelfileg þar sem þetta myndi reyna að krydda hlutina aðeins með nokkrum fyndnum one-liners hér og þar, en nei. Við höfum sjálfmiðaðan vin Tormented Guy að reyna að vera fyndinn, en fannst hann pirrandi í staðinn. (spoiler) Og vinsamlegast segðu mér, hver í þessum brjálaða heimi er nógu geðveikur og sjálfsfyrirlitinn til að heimsækja hrollvekjandi fangelsi um miðja nótt? Enginn! Ef þú ætlar að gera hryllingsmynd, gerðu hana að minnsta kosti trúverðuga. Þessi er allt annað en.