Uwe Boll hefur gert hið ómögulega: búa til leikjaaðlögun sem helst að minnsta kosti nokkuð samkvæm leiknum; hann hefur breytt leik fullum af andfélagslegu og móðgandi efni í kvikmynd fulla af andfélagslegu og móðgandi efni. Svo, sem aðlögun, þá er hún vel heppnuð. Því miður er það samt Uwe Boll sem við erum að fást við hér, svo ekki búast við að myndin verði í rauninni góð. Á meðan það hefur sitt augnablik, slitnar "Postal" velkomin mjög hratt og verður sársaukafull að sitja yfir. Í kjarna sínum er Postal ádeila á Bandaríkin, eins og gert er af tólf ára krakka. Boll virðist halda að móðgandi sé í línulegu hlutfalli við gríngildi: því meira móðgandi, því fyndnara og því ýktara því fyndnara. Þetta skilar sér í kvikmynd sem setur nýtt stig smekkleysis á sama tíma og hún er ákaflega vinsæl. Já, sum gaggs virka en það virðist vera algjör heppni. Meðal hápunkta má nefna að leikstjórinn gerir ádeilu á sjálfan sig og fólk verður fyrir mjög harkalegu höggi af vörubílum og öðrum farartækjum. Lágmarkspunktar eru .. ja nokkurn veginn allt annað. Eftir að fyrstu óvæntingu líður, verður Postal einfaldlega leiðinlegt að horfa á. Já, það er góður brandari á hverjum tíu mínútum, en allt annað samanstendur af hjörð af pirrandi persónum sem skjóta og elta hver aðra út um allt í það sem virðist vera eilífð. Þetta hefði líklega virkað sem stuttmynd, en það er bara ekki nóg efni fyrir eitthvað sem endist í meira en 90 mínútur (þó það finnist það tvöfalt lengur). Það eru fínar hugmyndir og flottar tilraunir, en þær týnast vonlaust í endalausum og tilgangslausum hasarsenum og efni sem er móðgandi bara fyrir sakir þess 4/10