Þessi mynd er léleg. Bara slæmt. Í algjöru tilliti, slæmt. Glugginn hoppar af skjánum og slær þig í andlitið með rækilega tilbúnu kjaftæðinu, og dregur svo úr getu þinni til að greina jafnvel snefilmagn af fíngerðum. Rasismi er slæmt. Rasismi í Los Angeles getur verið sérstaklega slæmur. Ég bý í borginni Angels, ég get vottað það. Það sem er svo hræðilegt við ofstækin í Los Angeles er lævís eðli hennar. Það læðist að þér með vitandi augnaráði, eða kyngt orði. Þangað til bara á brúninni á fullri hnefabardaga, Það kemur næstum aldrei beint út og segir, "af hverju þurfti hann að vera svartur!" Ég sé alveg glöggt að bíltjakkarnir eru svartir, félagi rannsóknarlögreglumannsins er spænskur, lögreglumaðurinn er hvítur. Svo lengi sem það er kvikmynd sem rúllar í gegnum skjávarpann get ég látið myndefni, tónlist og orð leiða mig að þeirri niðurstöðu án þess að segja mér bara niðurstöðuna. Persónur hafa tilfinningar og við lesum á milli línanna til að gera tengingar og ályktanir. Það er samstarf og traust milli kvikmyndagerðarmanns og áhorfenda. Þessu trausti er nauðgað af þessari mynd. Góð kvikmynd dregur þig í áttina sem áhorfendur og hún stýrir þér með vísbendingum til að keyra að einhverju marki. Þessi mynd slær þig niður með tilgangi sínum og móðgar þig og gáfur þínar í leiðinni. Ósvarað spurningu minni er, hvers vegna sögðum við sem samfélag sameiginlega, "þakka þér?"