Það sem mér fannst svo forvitnilegt við þessa mynd - ég sá alla 4 tíma roadshow útgáfuna, er hversu einkennilega ástríðufull hún er. Fyrir kvikmynd um 2 mjög karismatíska menn - Castro og Che, sem taka þátt í risastórri pólitískri baráttu, er hún nánast algjörlega laus við tilfinningalegt eld. Atriðin milli Benicio Del Toro og Demian Bichir (sem er í besta falli leikari á öðru stigi, með örlítið háa rödd) hafa enga dramatík eða dýpt og kemur í rauninni niður á Castro að segja Che: farðu hingað, farðu þangað, gerðu hitt og þetta , án útskýringa á því hvaða áhrif eða notkun þessi aðgerð hefur í för með sér. Odder er enn að það er leikari í leikarahópnum sem hefur tilskilið vald til að leika Castro--Joaquim de Almeida, en honum hefur verið vikið til hliðar í minniháttar hlutverki seinni helmingur. Án þeirrar spennu eða ástríðu sem þú gætir búist við að reka þessa menn og fylgjendur þeirra verður myndin að dauflegri epískri mynd um loðna, skeggjaða karlmenn sem hlaupa í gegnum ýmsa frumskóga hrópandi og skjóta án sérstaks tilgangs eða enda. Nokkrar dóma sem ég hef lesið lofuðu verk leikstjórans Steven Soderbergh en hunsa leikarana nánast algjörlega. (Maður eyddi reyndar meiri tíma í að tala um nýju stafrænu kvikmyndavélina frá Soderbergh en söguþráðinn eða leikarana eða þá staðreynd að hún er algjörlega á spænsku með enskum texta.) Þetta er skrítið, skrítið að gera þar sem a) Soderbergh var aðeins leigð byssa á myndinni og b) þetta er ekki annað en hæft starf, með ómerkt kink til JFK Oliver Stone í svarthvítu uppskornu myndavélaverkinu þegar Che heimsækir New York. Ef þú getur ímyndað þér Reds leikstýrt af Andrew McLaglen í stað Warren Beatty, myndirðu fá hugmynd um daufa hæfni þessarar myndar.