Þegar ég var yngri hafði ég mjög gaman af því að horfa á lélegt sjónvarp. Við höfum öll gerst sek um það einhvern tímann, en afsökun mín fyrir að horfa á hluti eins og "Buck Rogers in the 25th Century" og "Silver Spoons" er þessi: Ég var ungur og barnalegur; fáfróð um hvað gerir sýningu virkilega þess virði. Sem betur fer kann ég nú að meta góða hluti. Stargate SG-1 er ekki gott. Ég, sem er 12 ára, myndi elska hvern einasta bita af því, hverja línu af stæltum samræðum, hvern einasta bita af óþarfa tæknibrölti. Skriftin er handan fáránlegs; svo blíður og óinnblásinn að það fær mann til að sakna Star Trek: Voyager. Ef þátturinn þinn fær mig til þess að langa í verstu Trek-sýninguna nokkru sinni, þá ertu í vandræðum. Kvikmyndin Stargate er dásamleg sektarkennd, með tveimur traustum sýningum eftir James Spader og Kurt Russell, fulla af heillandi egypskum arkitektúr og menningu, frábærri tónlistaratriði og flottar sci-fi hugmyndir. Fyrir utan smá af upprunalegu tónlistinni birtist ekkert af því sem gerði myndina skemmtilega í þessari sýningu. Meira að segja Richard Dean Anderson, sem gerði MacGyver áhorfanlegan og Legend áhugaverðan, virðist vera hálfsofandi í flestum þáttum. Fjárhagsáætlunin hlýtur að hafa verið mjög lág því leikmyndirnar líta stundum út eins og kjallara einhvers. Kvikmyndatakan er ekki mikið betri, jafn vanillu og daufleg og handritin. Það kemur mér á óvart að þættir með miklu meiri stíl (eins og Farscape) og efni (eins og endurmyndaða Battlestar Galactica) hafa minni, minna ofsafenginn aðdáendahóp en þessi pabbi. Það á það bara ekki skilið.