Ég veit ekki mikið um rottupakkann og Frank Sinatra fannst mér alltaf vera aðeins of sjálfsmeðvitaður fullur af sjálfum sér. Svo þegar ég kalla þetta einn af mínum uppáhalds, þá er það ekkert að gera með tribute-band hugarfari. Eins og annar gagnrýnandi segir, snýst Mad Dog Time um táknmál, ekki raunsæi. Það er kafkaískt (því miður að Kyle MacLachlan er líklega veikastur af mjög sterkum hópi, þegar hann var svo góður sem Josef K), það er stílhreint, vitandi, kaldhæðnislegt og klókt. Jeff Goldblum flakkar um ýmsar persónur, reynir að verða ekki skotinn og hegðar sér fimlega frekar en dónalega, reynir að fylgjast með því sem hann veit og aðrir ekki, hverja hann getur skotið fram úr og hverja hann getur ekki. Gabriel Byrne og Richard Dreyfuss (besta frammistaða hans) eru með boltann og aukahlutverkin líta vel út. Táknfræðin, stillingarnar (eina hreyfimyndin utandyra þar sem Jeff Goldblum gekk niður tröppurnar virðist mjög undarleg eftir svo mikið setustofueðla), samræðurnar (stíll, ekki hagkvæmni, er daglegt brauð), þetta snýst allt um samskipti persónur, ekki í raun klíkuskapur. Gaman að horfa á, hlýtur að hafa verið gaman að gera. Hvað gagnrýnendur voru að gera er í raun ráðgáta...