Þessi mynd var æðisleg. Ég var svo tilfinningalega óhlutdrægur í hverri einustu persónu að stærsti andstæðingur myndanna var í raun ég sjálfur. Ég spilaði það fallega í gegn; lofaði sjálfum mér að ég myndi ganga í burtu, en drekk bara annan bjór í von um að hann myndi sjálfkrafa breytast í eitthvað grípandi á leiðinni. Jafnvel í þessu ástandi gat ég ekki annað en tekið eftir því að leikgerð Kúbu var jafn fálmkennd og dráttarpappír. Þráhyggjufullri vígslu hans í starfi hans var ósannfærandi unnin sem og einn næturfylling hans eftir að hans eigin fávitastaðlar hafa brugðist. Burt kom á skjáinn sem hershöfðingi, það er rétt, hershöfðingi (sem er með of mikið af förðun). Ég lenti í hræðilega hröðu fylleríi til að keppa við Kúbu, nema minn var raunverulegur og ég stingaði í tána. Umbun! Bættu stubbuðu tánni minni!