Ótrúlega heillandi og grípandi, mér fannst ómögulegt að snúa mér frá þegar ég byrjaði að horfa. Ég er venjulega einn af hörðustu gagnrýnendum en fyrir mér var þessi mynd bara snilld, eins undarlegt og þetta kann að hljóma gat ég næstum fundið lyktina af loftinu og fundið áferð staðanna. Frá kvikmyndatöku fannst mér vera mikil notkun ljóss og áferðar. Allt frá appelsínugulum bjarma sumarljóssins, niður í plastvafða sófann, hafði ég sérstakan raunsæisanda. Frá sjónarhóli persónunnar fannst mér hugmyndin um Victor Vargas sem nánast límið sem tengir söguna vera mjög innblásin, hver af aðrir meðlimir fjölskyldunnar með fullkomnari bakgrunn ollu einfaldlega meiri forvitni í aðalpersónunni sjálfri. Fyrir utan það, eftir að hafa þekkt einhvern alveg eins og ömmuna og hafa verið á móts við slíkar aðstæður, get ég sagt að ástandið hafi verið sérlega raunhæft. Óþægindin, hreimurinn, eldamennskan og jafnvel niður í ummælin fannst mér svo ósvikin. Ég held að þessi mynd hafi virkað fyrir mig vegna þess að ég byrjaði að horfa á hana án væntinga og fannst hún alveg niðurdrepandi og vakti upp minningar um tilfinningar unglinga, vel þess virði að horfa á.