Hvílíkt ótrúlegt haust fyrir Sean Ellis. Þú safnar saman fullt af vinum þínum heima, allir hrifnir af eftirfylgni Sean Ellis. Þú hefur óljósa hugmynd um söguþráðinn, engir spoilerar sem gætu drepið skemmtunina, mjög miklar væntingar. Það er seint á kvöldin, fullkomið andrúmsloft fyrir kvikmynd af þessu tagi. 15 mínútur líða og þú byrjar að segja sjálfum þér að það muni taka við, eftir 25 mín byrjarðu að velta því fyrir þér hvort þú ættir bara að fara að sofa og geyma þetta í annan tíma þegar þú getur fullkomlega metið væntanleg lúmskur snerting sem ekki er til. Eftir hálftíma markið áttarðu þig á því að helmingur af upphleyptum áhorfendum þínum er nú þegar sofandi og kallar það einn dag. Nokkrum dögum síðar þegar þú klárar allt annað efni til að horfa á þig fara aftur í þetta, um miðjan dag að þessu sinni, vona að skapið haldi þér vakandi í þetta skiptið. 10 mínútum seinna finnurðu sjálfan þig að skjóta fram ótrúlega og óþarfa löngu millibreytingum og myndum. Öll önnur dót sem ég hefði nú þegar gefið upp en það er cashback og arfleifð þess. En þessi arfleifð getur bara borið þig svo lengi, þetta er nýtt stig leiðinlegrar kvikmyndagerðar, ímyndaðu þér smásögu sem er útbreidd í skáldsögu með bara lýsingum, þetta er það sem það er. Ágætis leikarahópur er sóað, það er engin kvikmyndataka sem fer eftir þér líkar í ofvæni líka við cashback. Það eru myndir sem pirra þig, það eru myndir sem skortir ákveðna þætti, eða bara cheesy, því miður er þetta bara tímasóun. Lokaorð, vertu í burtu.