„Markham,“ segir borgarstjórinn, glæpamaðurinn Philo Vance (William Powell) við héraðssaksóknara, „ég er sífellt að trúa því að Archer Coe hafi verið drepinn í þessu herbergi. Þessi póker, þessi rýtingsslíður, núna þessir brot...það er allt hérna.“ "En Vance," segir Markham, "ætlarðu að segja mér að dauður maður hafi gengið upp? „Ég er ekki að reyna að segja þér neitt nema staðreyndir,“ segir Vance. „Þetta er merkilegasta málið að minni reynslu.“ Við erum samúðarfull. Ríki og hrokafulli Archer Coe, sem allir sem þekktu hann líkja ekki við, hafði fundist lúinn í stól í svefnherbergi sínu, skammbyssu í hendi og skotsár á höfði hans. En bíddu. Frekari skoðun sýnir að Coe hafði orðið fyrir barðinu á barefli sem höfuðkúpubrotnaði. Svo er það rýtingsárið í bakinu á honum. Það sem flækir málið er að svefnherbergishurð og gluggar Coe höfðu allir verið læstir að innan. Coe var ekkert sjálfsmorð; þetta var morð. En hvernig gat morðinginn hafa sloppið? Hver var sérstök hvatning þar sem svo margir eru grunaðir? Og hvers vegna fannst bróðir Coe, Brisbane Coe, látinn í skápnum á aðalhæðinni? Kennel Murder Case, nú 73 ára gamalt, gefur enn stílhreint yfirbragð á gömlu klassíkinni whodunit í læstu herbergi. Það sem gerir það að verkum að það virkar eins vel og það gerir er í fyrsta lagi að leyndardómurinn er flókinn og snjall, en samt rökréttur. Í öðru lagi er skemmtileg og örugg frammistaða William Powell. Líttu á verk hans sem Philo Vance sem eitthvað eins og æfingu fyrir frábæra frammistöðu hans sem Nick Charles. Fátt fer framhjá Vance. Hann notar vitsmuni sína til að púsla hlutum saman. Hann er líka góður félagsskapur. Powell var stjarna á tuttugasta áratugnum og hækkaði jafnt og þétt í stöðu og vinsældum þegar talstöðvarnar tóku við. Gáfni hans, stíll og áreynslulaus fágun hafa gert hann að einum af nútímaleikurum fyrri tíma. Það er líka gaman að sjá nokkur önnur frábær andlit. Þar er Mary Astor sem Hilda Lake, hin unga, gremjulega og hugsanlega ríka deild Coe; Paul Cavanaugh sem titlaður Breti á sveimi í kringum Hildu; Helen Vinson með sérlega svalandi og eigingjarnan hátt (horfðu á hana gera hlutina sína í Vogues 1938); Etienne Giraudot, lítill eldri maður sem hinn vandræðalega dr. Doremus, en starf hans sem dánardómstjóri og læknir tekur hann í sífellu frá máltíðum sínum; og Ralph Morgan sem einkaritari Archer Coe. Þessi mynd er með hátt hlutfall miðaldra karlmanna án eyri af fitu sem geta auðveldlega klæðst sniðugum, enskum sniðnum jakkafötum. Mest af öllu er Eugene Palette, með sína göfugu kvið og mölrödd, sem lögreglustjórinn Heath. Heath liðþjálfi og Vance eru gamaldags kunningjar sem virðast í raun vera hrifnir af hvor öðrum.