Í fyrsta lagi leyfi ég mér að segja að þó ég kunni almennt að meta verk Mike Judge, þá hef ég bara verið kurteis í viðbrögðum mínum við Office Space, King of the Hill og Beavis og Butthead. Ég kýs almennt gáfulegri gamanleik og þar liggur kaldhæðnin með tilliti til Idiocracy. Í framtíðarheimi þar sem holdgervingur skoðana Beavis og Butthead, lægstu eðlishvöt og vitsmunaleg getu eru rammi óskipulegrar, sóðalegra, hálf-Mad Max hálfgerð -Blade Runner samfélag, þar sem fantasía sérhvers trailer-trash gaur verður að veruleika, maður með jafnvel meðalgreind er ógnandi og sakaður um að tala samkynhneigð, og mafíuhugarfarið tekur við. Og þessi heimur er líka ótrúlega fyndinn. Já, það er augljóst að stjórnendur Carl's Jr., Starbucks, Costco og Fuddruckers verða skelfingu lostnir yfir brengluðu gildunum sem afurðir þeirra hafa gefið árið 2505. Það voru nokkur misst af tækifærum með myndinni og sambandinu á milli tímaferðalanganna - hitt er meðalgreind greind kona sem hefur áhyggjur af hefndum kærasta síns (pimp) - hefði getað verið sterkari; efnafræðin er til staðar. Og það virðast ekki vera of margar konur í framtíðinni. Ég fór með bros á vör en upplifunin er aðeins betri en minningarnar. Þannig er þetta mín tegund af poppkornsmynd og það verður gaman að rifja það upp á myndbandi. Mælt með! FYI halda áfram í gegnum kredit fyrir auka atriði.