Ein af síðustu klassík frönsku nýbylgjunnar. Fyrir leikstjórn sótti kvikmyndaleikstjórinn Jean Eustache frá einfaldleika kvikmyndagerðar á fyrri öld; til sögunnar sótti Eustache á kvalir eigin flókna ástarlífs. Það er svo margt hægt að segja um þessa mynd - athugunarlega ljómandi; self indulgently overlong; stundum fyndið; tilfinningalega þreytandi ... osfrv. o.s.frv. Í mínum huga falla allar kvartanir sem hægt er að beina gegn þessari mynd auðveldlega í skuggann af fjölmörgum styrkleikum hennar. Sérhver kvikmyndanemi, rithöfundur, eða einfaldlega hver sem er tilbúinn að takast á við 3 tíma kvikmynd án skyndilegra klippinga, engin ofstíll í tónlistarmyndbandi, engin sápuóperulíkur söguþráður og engin banal samræða ætti að gera það að verkum að sjá þessa mynd. Allt er til að dást að: skrifin (hnitmiðuð, snjöll, furðu fyndin), leiklistin (allir, einfaldlega, eru fullkomnir í sitt hvoru hlutverki sínu), og einföld leikstjórn (áhorfandinn líður eins og frjálslegur áhorfandi í myndinni) gera þetta kvikmynd ógleymanleg. Þetta er án efa mynd sem fylgir þér.