"Herra Harvey kveikir á kerti" er undirstaða frábærrar frammistöðu Timothy Spall. Þó að við getum spáð fyrir um að títtnefndur, þéttur kennari hans muni verða fyrir einhvers konar niðurbroti eða katarsis byggt á einhverju djúpu leyndarmáli úr fortíð hans, hvernig tilfinningar hans eru afhjúpaðar kemur á óvart. Tilfinningasvið Spalls er nokkuð áhrifamikið og meira en hann fær venjulega að lýsa sem hluta af efnisskrá Mike Leigh. Þó að væntanleg leiðinleg skólarútuferð hafi aðeins verið notuð í grínistum tilgangi, svo sem í "The Simpsons," þetta miðlæga ástand. af heimsókn í Salisbury-dómkirkjuna í handriti Rhidian Brook er vel innihaldið og uppbyggt í dramatískum tilgangi og er næstum formlega skipt í þætti. Við erum kynnt fyrir breskum þéttbýlishópi barna sem eru ólíkir kynþátta- og trúarbrögðum (með einkennisbúningunum sínum, ég gæti' Ekki segja til um hvort þetta sé „einkaskóli“ eða „opinber“ skóli), þar sem þeir safna saman rappandi svörtu krökkunum, alvarlegum Suður-Asíubúum og múslimum, hvítu hrekkjusvínunum og vondum stúlkunum en tjáð sig á eðlilegan og einstaklingsbundinn hátt. Ungu leikararnir, sem ég þekkti suma úr bresku sjónvarpi eins og „Shameless“, voru ákafir í að tákna venjulegan fjölda félagslegs þrýstings á unglingastigi. Celia Imrie leggur meiri hlýju í hlutverk umsjónarmanns en martinets sem hún þarf venjulega að leika. Hlé á ferðinni leiðir til umbreytandi kreppu fyrir suma á meðan aðrir eru skemmtilega gleymdir. Við höldum, eins og kennarinn sem Ben Miles lýsir af „Coupling“, að við fáum skeið mataðri kennslustund um trúarlegt umburðarlyndi, en það snýst miklu meira um trú á fólk sem og Guð, þess vegna sýndi BBC það í Englandi um páskana og BBC America sýndi það í Bandaríkjunum um jólin. Nathalie Press, sem var líka svo góð í "Summer of Love," hefur lykilhlutverk í endurlausn herra Harvey sem hefði verið hægt að leika fyrir kvikmynda-of-the- viku prédikun, en er hjartnæm þar sem þeir ná til hvors annars á óvæntan hátt (því miður sá ég ákafa senu þeirra rofna af auglýsingum). Þó það sé svolítið þungt í vöfum að kalla þessa vegferð afdráttarlaust „pílagrímsferð“. þessi hljóðláta mynd var besta boðskapurinn um „góðan vilja gagnvart karlmönnum“ en ég hef séð í flestum sjónvarpsmyndum með hátíðarþema.