Þegar við byrjuðum að horfa á þessa seríu á kapal hafði ég ekki hugmynd um hversu ávanabindandi hún yrði. Jafnvel þegar þú hatar persónu heldurðu aftur af þér vegna þess að hún er svo fallega þróuð, þú getur næstum skilið hvers vegna hún bregst við gremju, ótta, græðgi eða freistingum eins og þau gera. Það er næstum eins og áhorfandinn upplifi einn af lærdómsferlum Christophers. Ég get ekki skilið hvers vegna Adriana myndi sætta sig við ofbeldi Christophers á henni, munnlega, líkamlega og tilfinningalega, en ég verð bara að lesa blaðið til að sjá hversu margar konur geta og þola svona hegðun. Carmella á draumahús, endalaust framboð af dýrum hlutum, en ég er viss um að hún myndi gefa það upp fyrir ástríkan og trúan eiginmann - eða kannski ekki. Þess vegna horfi ég á. Það skiptir ekki máli hversu oft þú horfir á þátt, þú getur fundið eitthvað sem þú misstir af fyrstu fimm skiptin. Við horfum meira að segja á þætti sem eru ekki í röð (horfum á þáttaröð 1 seint á kvöldin með auglýsingum en allt tungumálið, A&E með ritskoðað tungumál, endursýnt á Movie Network) - hvenær sem þeir eru í gangi erum við til staðar. Við höfum verið algjörlega dekra núna. Ég elska líka Malaprop's. „An albacore around my neck“ er í uppáhaldi hjá Johnny Boy. Þegar þessir gimsteinar eru komnir inn í orðaforða fjölskyldunnar er það merki um að ég ætti að eignast líf. Ég geri það þegar seríunni lýkur og ég er búinn að safna öllum DVD diskunum og setja safnið í erfðaskrána mína.