"Hvílík táknmynd!" hrópaði kona þegar við gengum út úr leikhúsinu eftir að hafa horft á pólska bróðurinn til Ingmars Bergmans. Einhver táknfræði er þar allt í lagi. En ekki mikið. "Northfork" bætir við fínum leikaraskap sem er veikt af dapurlegri kvikmyndatöku sem nær ekki að gefa neina heildstæða yfirlýsingu og ruglaðri sögu sem pirrar frekar en heillar. Northfork er bær sem stendur frammi fyrir útrýmingu eftir að ný vatnsaflsstífla fer í notkun. Þetta er snemma til miðjan 1950 og hópur eins klæddra ríkisumboðsmanna, sem allir líta út fyrir að vera nýbúnir að svara leikarakalli fyrir „The Untouchables“, hafa það hlutverk að flytja afturhaldssama íbúa sem ekki kunna að meta bæði bráða hættu sína og gjöfin fyrir að flytja. Spennandi kvikmynd gegn þróun er alltaf möguleiki en við skulum verða alvöru: rafvæðing dreifbýlisins er ein mesta framfarir í því að koma á mannsæmandi lífskjörum og auknu efnahagslífi í sögu Bandaríkjanna. Er hægt að reisa stíflur án nauðungarflutninga? Ekki hér á landi. En þessi mynd fjallar minna um bágindi húseigenda en hún er stórkostleg sköpun af ímyndunarafli deyjandi ungs drengs. Nick Nolte er presturinn sem hlúir að drengnum og margt af því sem hann segir gæti hafa verið áhugavert ef hljóðið væri nógu skýrt til að heyrast. Skipti á milli rýmingaraðila í svörtum fötum (vinna fyrir land við vatnið þegar stíflan skapar það verðmæta svæði) og stórkostlegt safn af furðufuglum, myndin þróar hvorki þemað samfellt né jafnvel áhugavert. Kvikmyndatakan er léleg. Útþveginn, niðurdreginn og niðurdrepandi litur gegnsýrir alla myndina í litlum dramatískum tilgangi. Það er engin ástæða fyrir því að þetta víðfeðma landslag sé lýst svona dapurlega. Reyndar hefði andstæða milli að mestu ósnortinnar náttúrufegurðar og gríðarmikilla og grátlegs trausts stíflunnar og virkjana í þróun verið mjög áhrifarík.4/10.