Ég vil bara taka fram að þetta gæti verið hlutdrægt þar sem ég er framleiðandi á myndinni. Hins vegar mun ég viðhalda einhverri virðingartilfinningu. Stjarna myndarinnar, Oscar Ovies, skilar frábærri frammistöðu sem Jeff Grinderlin, nebbískur hypochondriac sem eyðir meiri tíma í að hafa áhyggjur en að lifa. Hann kemur með ákveðinn blæ á persónu sína sem gerir áhorfendum í raun kleift að tengjast honum, með því að segja hug sinn oft og með tilfinningu fyrir harðri gamanleik. Móðir hans, leikin af Christine Haber, er stöðugi stuðningsgeislinn, sem án þess myndi hann molna yfir sjálfum sér. Vinir hans leggja líka hönd á plóg í lífi Jeffs, taka oft ákvarðanir fyrir hann frekar en að leyfa honum að nota frjálsan vilja sinn... sem hann vanrækir oft er til staðar samt. Skriftin eru frábær og samtölin streyma eins og atriði úr Kevin Smith kvikmynd, með helmingi fleiri Ben Affleck töff hátíðum. Myndavélavinnan er á sumum tímum dálítið léleg og hljóðið gæti líka þurft uppörvun, þó sýningar út skína smáatriðin. Það er líka stutt af fallegu hljóðrás með staðbundnum hæfileikum og einstöku tónskáldi. Allt í allt, þetta var skemmtun. Sjaldgæfur gimsteinn, meðal margra gimsteina.