Yndislegt! Hún þykist aldrei vera meistaraverk, en hún er lítill gimsteinn breskrar gamanmyndar seint á áttunda áratugnum. Í ljósi þess að framleiðendurnir vildu selja það til útlanda, leikur það bandarískur (látinn karakterleikari Richard Jordan), en hann er að minnsta kosti ekki venjulegur daufur Hollywood-hundur. Í kringum hann er rjóminn af breskum persónuleikahæfileikum, undir forystu hinn dásamlega geitunga og yfirburða David Niven. Ivan the Terrible eftir Niven fær náttúrulega bestu einlínurnar og öll bestu viðbragðsskotin. Honum tekst líka að vera furðu ógnvekjandi og ógnvekjandi hættulegur. Augnablikið í snókerklúbbnum þegar hann sleppir heillandi framhliðinni og hótar Richard Jordan mun koma sem áfall fyrir þá áhorfendur sem halda að Niven sé aðeins létt gamanmyndastjarna í stofu. Hann er fullur af ósviknum krafti og miskunnarleysi þegar við sjáum allt í einu hvernig Ivan fékk viðurnefnið sitt. Því meira á óvart miðað við hversu veikur Niven var á þeim tíma. Stuttu eftir töku þessa framleiðslu missti hann talhæfileika sína vegna Amyotrophic Lateral Sclerosis (þekktur sem Lou Gehrigs sjúkdómur). Þetta er síðasta myndin sem Niven gerði þar sem hægt er að heyra hans eigin rödd, en eftir það var kómíska impressjónistinn Sid Caesar talsettur. Við hlið hans má sjá fjölmörg kunnugleg andlit úr kvikmyndum og sjónvarpi áttunda áratugarins. Elke Sommer (blikkar í brjóstunum í sannkölluðu pólitísku ókorrektu bimbo ham á áttunda áratugnum), Oliver Tobias, Michael Angelis, Brian Croucher, Davy Kaye o.s.frv. hringja. "Hver hringir þú?!....Blóðugur Dial-A-Disc! Glæsilausi töffarinn þinn!" Frábærar myndir af götustöðum í London; sem gerir myndina að tímahylki af rauðum símakössum með stórum handvirkum símtólum með hringskífum, svörtum leigubílum ekið af "Cor blimey, gov!" cockneys, og dömur og herrar að fyrirsæta alls kyns djúpt ósvífnar síða áttunda áratuginn aftur frístundaklæðnað og hárstíl. Ólíkt klassískum Ealing-gamanmyndum fyrri tíma fær „hetjan“ að komast upp með glæpinn sinn og flýja til lífsins í sólinni. Hversu tímarnir höfðu breyst! Siðferðisreglurnar sem alltaf þurfti að sjá glæpamenn í kvikmyndum til að vera refsað eftir voru löngu liðnir á áttunda áratugnum, þar sem andhetjur eins og Pinky Green öðluðust stöðu með ósvífni sinni gegn forræðishyggju og staðráðni í að „sníkja“ á þröngan kapítalista. stofnun be-hentur feitur köttur kaupsýslumaður. Við erum hvött til að fagna þegar Pinky leggur af stað, refsilaus og frjáls eins og fuglinn með illa fengna hagnað sinn. Berðu það saman við lok The Lavender Hill Mob! Mjög skemmtilegur, einkennilega dagsettur í tísku sinni og viðhorfum, og efni síðkvölds sértrúarsafnaðar. Fullkomið að horfa á á miðnætti eftir að krárnar hafa lokað; ef þú ert á ákveðnum aldri, finnur fyrir nostalgíu og hefur alltaf langað til að sjá David Niven í útibúi McDonalds, hræða Bandaríkjamann hljóðlega með því að nota útdraganlegan sjónauka!