Þetta er ein af fáum myndum sem mælt var með fyrir mig sem algjör snilld, það er í raun. Ef þú gefur þessari mynd lágt nótur en þú misstir raunverulega af tilganginum. Þú gætir lýst Foscu sem manipulatorískri, en hvað ef það er virkilega alvarlegt, að hún veikist þegar ástinni sem hún er viss um er ekki svarað. En hvað myndir þú gera þegar þú ert viss um að hinn elski þig, og er 'aðeins' hafnað af því að þú ert ljót. Myndirðu ekki berjast fyrir því. Að minnsta kosti held ég að það sé betra að berjast fyrir því sem deyja í biturð. Og það minnir mig á þá staðreynd hvernig ég sem maður bregst við við fyrstu sýn algjörlega á líkamlegan ljótleika Foscu og horfi ekki frekar á manneskjuna sem hún er eða gæti verið. Þessi mynd setur mig fram við mjög hátíðlegar spurningar um virðingu, traust, tilfinningu fyrir því að hafa verið stjórnað og svo framvegis. Hvernig geri ég núna ef einhver sýgur við mig eða er bara að reyna allt til að ná sambandi? Það sem mér finnst vera mest áberandi í þessari mynd er að Ettore Scola gerði það alveg trúverðugt að Giorgio yrði ástfanginn af Fosca.