Sjaldan sést Refsingargarður Peter Watkins er grimmdarlegt, málamiðlunarlaust pólitískt vopn sem er sett yfir endalaus eyðimerkurlandslag. Óafsakanleg vinstri sinnuð andstjórnarlegri misnotkunarhátíð, flóttaleiðirnar virðast í fyrstu vera svo yfirgengilegar hernaðarlegar og sjúklegar að það gæti komið út sem einhver fjarlæg, frábær dystópísk varasaga, sem Harry Turtledove myndi jafnvel njóta. En þegar við höfum kafað dýpra í og ​​gefum gaum að viðurstyggilegum svívirðingum sem spretta út úr þeim sem sitja yfir dómstólnum sem tjaldað hefur verið, sem og haglabyssunni sem snýr að vörðum sem hafa umsjón með blóðuga málinu, þá opnast augu okkar sannarlega. Allt í einu gerum við okkur grein fyrir því hversu forsækin kvikmyndagerð Watkins er, þar sem mikið af þessu er eins konar nýtrúnaðarmál um unglingamenningu og lögmæti ólíkrar hugsunar sem pólitíkusar velta fyrir sér í dag. Vissulega var mikið af þessu drasl sem helltist út þá líka, en það sýnir okkur í raun hversu lítið hefur breyst og upplýsir um hvernig, að sumu leyti, við erum nær slíkum heimi þar sem refsigarðar væru raunveruleg og ógnvekjandi aðgerð. Aðalleikararnir í næstum hverri senu eru vanir leikarar sem ekki eru leikarar, aðallega valdir fyrir yfirlætislegar pólitískar skoðanir sínar og löngun til að fá þær í myndavél. Þetta gefur fordæmalausan hrúgu af áreiðanleika til allrar upplifunarinnar þar sem við efumst aldrei, jafnvel í eina sekúndu, um raunveruleika alls glundroða. Tekin heimildarmynd í stíl með 16 mm filmu, þetta lítur út eins og gróf heimild um eitthvert fyrirlitlegt prófverkefni stjórnvalda sem var flokkað þar til það fannst árum síðar. Að minnsta kosti virðist það hafa þessa sögu að sér núna, kannski ekki eins mikið þegar það var (varla) gefið út. En þetta gefur öllum málsmeðferðinni aukið vægi og hjálpar til við að draga þig inn í þennan ótrúlega ekki-svo-varaheim pyntinga fyrir dæmda andófsmenn.