Kannski var Disney að vonast eftir annarri Mary Poppins en þetta er allt önnur saga og á meðan Angela er yndisleg var hún allt annar flytjandi en hin frábæra Julie Andrews. Að því sögðu er Lansbury fullkomlega leikið og skilar töfrandi frammistöðu. Það er eitthvað ljúffengt við karakterinn hennar og hún fær frábæran stuðning frá David Tomlinson. Tomilinson getur borið lag en hann er svo sannarlega ekki mikill chop sem söngvari. Það skiptir ekki máli að hann var svo hæfileikaríkur leikari sem þú tekur varla eftir. Það eru nokkrar frábærar myndir frá ástsælum stjörnum annars tíma eins og Roddy McDowel sem skilar vinningsframmistöðu og hinni ástsælu Tessie OShea sem gerir mjög lítið en það er gaman að sjá gamla stelpuna aftur. Það er líka yndislegt að sjá Sam Jaffe og konung enska sjónvarpsins Bruce Forsythe í litlum hlutverkum. Á tónleikunum eru nokkur falleg lög, sérstaklega The briny sea og The age of Not Believing. Stóra númerið Portabello Road er teygt til hins ýtrasta en það hefur nóg af leikrænni. Brellurnar líta svolítið klisjulegar út í dag en atriðið með þýsku innrásarhernum fyrir árás villtasta hersins í kvikmyndum er nokkuð áhrifamikið. Krakkarnir eru ekki eins pirrandi og aðrar myndir en maður á í erfiðleikum með að skilja hvað yngsti strákurinn er að segja. Ég elskaði göngusöng heimahersins. Heimaverðir voru mjög mikilvægir fyrir Breta og þetta er hlý heiður. Hreyfimyndin er yndisleg, miklu betri en Pixar sem mér finnst grótesk. Hlýleg og gleðileg mynd og undur að hún sé ekki gerð á sviðinu.