Fyrrverandi uppljóstrari frá Austur-Þýskalandi lýkur í Mexíkó eins og njósnari nemendahóps árið 1971 þar sem hún verður ástfangin af einum aðgerðasinnanna. Þetta er fyrsta samframleiðsla Mexíkó með Þýskalandi, og þó hún sé góð mynd af þeim hugsjónum sem settu mark sitt á, og halda áfram að marka (að minnsta kosti fyrir CGH), æsku, endar jafn mikið að vera eitthvað fáránlegt síðan við innri vandamálin sem það blasir við dökkbrúnt (Noethem) eins og ástríðu hugsjóna hans sem Adela finnur fyrir (Campomanes), um leið og þeir sjá, í tilfelli hans, vil ég ætla, af hindrun tungumálsins; og í tilviki hennar vegna reynsluleysis. Ástæða þess að á endanum er áþreifanleg samsömun við einhverja þeirra ekki til, sem veldur því að það sem gæti hafa verið kvikmyndir sem jafnvel þjónuðu sem skjal eins og Red Dawn, enduðu að verða enn ein kvikmynd; þó ég vilji taka það fram að í herberginu voru margir aðstoðarmenn spenntir í samtalinu við leikstjórann, sem segir mér að þeir séu ekki lengur svo ungir eða hugsjónir mínar hafa breyst.