Ég hefði líklega ekki nennt að tjá mig um þessa mynd ef ég hefði ekki truflað þær sífelldar tilvísanir sem gerðar eru til hennar hér í Norður-Ameríku sem klámmynd. Þráhyggja okkar fyrir því sem er, eða ætti að líta á sem klámfengið, er enn minjar um „leiðsögnina“ sem Hayes-nefndin veitti kvikmyndagerðarmönnum fyrir mörgum, mörgum árum og það er í raun kominn tími til að við víkjum hana til fortíðar. Hingað til höfum við ekki náð langt lengra en að koma á nokkuð handahófskenndri skiptingu á milli þess sem við köllum nú „mjúkt“ og „hart“ klám, þar sem báðir bera sama klámmerki. Það er kominn tími til að við gerum okkur öll grein fyrir því að hvorki útgáfuútgáfan með R-flokki (mjúkt klám?) af þessari kvikmynd, né óflokkaútgáfan (harðklám?) sem er fáanleg á DVD-diski voru á nokkurn hátt klámmyndir. Í lagalegu tilliti er klám skilgreint af getu þess. að spilla eða spilla. Margar klassískar bækur eins og elskhugi Lady Chatterley, Fanny Hill, Women in Love, The Story of 'O' eða Moll Flanders hafa verið kærðar fyrir klámfengið efni, dæmdar af kviðdómi og hreinsaðar á grundvelli þessarar skilgreiningar, en í reynd eru flestir almennir borgarar hafa ekki áhuga á því sem þeir líta á sem lagalega tvískinnung og beita einfaldara prófi sem er frekar of ströngt þegar það er notað á bækur eða kvikmyndir sem eru mjög nálægt línunni, en þjónar til þess að hreinsa flesta aðra fljótt af klámi. Þrátt fyrir að Hayes kóðann hefði metið AIW sem óviðunandi bæði fyrir nekt og fyrir birtingarmyndir af kynferðislegum athöfnum, þá viðurkenna í reynd flestir að þar sem grunnboðskapur bókar eða kvikmyndar er greinilega hannaður til að hvetja til þróunar stöðugra fjölskyldutengsla til langs tíma. þar sem þátttakendur finna raunverulega uppfyllingu, er ekki hægt að líta á það sem klámfengið (þetta þýðir ekki að verk sem sýna ófullnægjandi eða óstöðug sambönd ættu að vera viðurkennd sem klámfengin, aðeins að þau gætu þurft flóknari mat). Í AIW erum við með kvikmynd um unga kvenkyns bókasafnsfræðing sem hefur fengið frekar skjólsælt uppeldi, og heldur skjólstæðingi sínum á færi sínu vegna tilfinningar um að þetta sé það sem siðferði krefst þess að hún geri. Eftir að hann verður of svekktur yfir þessu og hótar að yfirgefa hana, sofnar hún og dreymir að hún sé flutt til Undralands (nákvæmlega byggt á því sem Lewis Carrol) þar sem allir sem hún hittir eru algjörlega óheft um kynþarfir þeirra. Hún er hneyksluð, en er góð manneskja sem tekur hlutunum eins og hún finnur þá, svo áður en langt um líður finnur hún sína eigin fordóma smám saman að bráðna. Hún vaknar þegar kærastinn hennar snýr aftur til að slíta ástarsambandi þeirra, en viðhorf hennar til hans hefur breyst svo gjörsamlega að samband þeirra er að fullu endurreist og myndin endar með því að þau búa „hamingjusöm til æviloka“ með börnum sínum á heimili með hvítu. grindverk og fjölskylduhundur - endir greinilega beint að þeim rómantíkurum sem eru mjög ungir í huga. Klám? - Varla!.Hefandi útsýni fyrir börn? - Jæja sennilega ekki alveg, nema þeir eigi mjög framsækna foreldra.R einkunn? - PG væri meira viðeigandi í dag. Skemmtilegt fyrir áhorfendur í flestum aldurshópum ? - Já, en myndin hefur sína galla - þær eru ræddar í mörgum athugasemdum hér á IMDb, en flestir fréttaskýrendur kunnu greinilega að meta hana og höfðu gaman af henni. Ég tel að eina klámefnið sem tengist þessari mynd hafi verið tilkynnt fullyrðing baráttumanns gegn klámi. af "vísindalegum sönnunum" fyrir því að tímaritsmynd af Kristin deBell væri ljósmyndasamsetning af myndum af andliti tíu ára barns með ýmsum líkamshlutum fullorðinna fyrirsæta. Þessi og önnur ummæli skaðuðu feril mjög efnilegrar ungrar leikkonu verulega, en í dag virðist myndin vera á leiðinni í að verða klassísk sértrúarsöfnuður. Nokkrar heimamyndbandaframleiðslur hafa verið gefnar út bæði á VHS og DVD formi; sá síðasti var DVD-diskur sem innihélt bæði R-flokkaða og óflokkaða útgáfu af myndinni, gefin út af Subversive Cinema árið 2007. Eintök af þessu voru fáanleg þar til fyrir nokkrum mánuðum, nú eru þau næstum búinn og póstpöntunarsalarnir sem eiga enn eintök á lager eru að selja þá á margföldu upprunalegu verði - ástand sem venjulega leiðir fljótt til þess að ný DVD-útgáfa birtist. Þessi áframhaldandi áhugi næstum 35 árum eftir að upprunalega myndin var frumsýnd bendir til þess að staðan sé nærri klassísk. Gert er ráð fyrir að umsagnaraðilar um þennan gagnagrunn veiti öðrum áhorfendum gagnlegar leiðbeiningar um hvort kvikmynd sé þess virði að horfa á eða jafnvel safna henni - athugasemdir mínar hér voru ætlaðar til að leggja áherslu á áframhaldandi skaða á iðnaðinum sem stafar enn af þrýstingi á helstu vinnustofur um að virða tilmæli um sjálfsritskoðun sem eiga uppruna sinn í Hayes nefndinni. Í þessum gagnagrunni eru svona almennar athugasemdir mjög fljótt merktar af lesendum sem „ekki gagnlegar“ og ég geri þær sjaldan; en sem betur fer hef ég enn pláss til að bæta því við að að mínu mati er þessi mynd frekar óvenjuleg og vel þess virði að horfa á hana eða jafnvel kaupa hana. Hún er gölluð en Kristine deBell skilar frábærri frammistöðu og myndin veitir nokkuð einstaka og gefandi áhorfsupplifun. Á heildina litið myndi ég gefa henni 7 stjörnur og mun kaupa eintak af næstu DVD útgáfu ef og þegar hún birtist. Ef fröken deBell er enn á lífi í dag myndi ég elska að heyra ummæli hennar bæði um tilraunir til að bæla niður þessa mynd og seint viðurkennd sem hún hefur smám saman náð.