Ég var í fyrstu ógeðslegur við leikstjórann Sun-Woo Jang vegna þess að mér hafði fundist hann svíkja mig. Jang hafði burði til að búa til sterka og tilfinningaþrungna kvikmynd um kynlíf og áhrif þess á fólk, en kaus þess í stað að einbeita styrk sínum að klámþættinum meira en hinum raunverulega mannlega þætti. Ég gat ekki séð persónurnar í fyrstu og slæleg kynning hans sem blandaði saman raunsæi og kvikmyndagerð var í besta falli áhugamaður en samt var þessi mynd í huga mér í marga daga eftir að ég sá hana. Það sem sat eftir hjá mér var ekki sagan, það voru ekki persónurnar, né heldur klámfengið eðli myndarinnar, heldur umskiptin sem Jang sýndi á milli Y og J. Ef þú horfir vandlega á þessa mynd muntu sjá að bæði byrja í könnunarfasa sambandsins, fús til að hoppa út í hið óþekkta, en ekki alveg viss um næsta skref. Þegar þeir halda áfram að hittast, kanna nýjar leiðir til ánægju, hoppa þeir stöðugt á milli árásaraðila og árásaraðila. Jang kannar upphaflega þá hugmynd að J sé sá sem hafi stjórn á aðstæðum, síðan á áleitnanlegan hátt gerist viðsnúningurinn þegar J verður heltekinn af Y. Það er mjög lítil breyting og vegna myndræns innihalds þessarar myndar getur það auðveldlega vera saknað, en það er til staðar. Það kemur greinilega í ljós undir lokin þegar J getur ekki búið með Y, þar sem fundir þeirra verða sjaldgæfari og J reynir að verða hluti af eðlilegu samfélagi. Þetta var risastór og mjög spennandi þáttur í þessari mynd að sjá beint fyrir augum þínum, en því miður var þetta eini þáttur þessarar myndar sem vert er að skoða. Ég mun hunsa þá sem tala um þessa mynd sem ekkert annað en klámfengið, því það eru til mannlegir þættir í kjarna þessarar myndar, eins vanþróaðir og þeir eru, þá eru þeir til staðar. Þetta er kvikmynd um hlið lífs okkar sem er mjög sjaldan kannaður í kvikmyndum eða talað um í blöðum. Hvað gerist á bak við luktar dyr er aldrei vitað eða það ættum við að trúa. Þó að verkið sjálft verði endurtekið eftir smá stund, reynir leikstjórinn Jang að breyta því aðeins með síbreytilegu landslagi. Persónur okkar eru sífellt að flytja frá hótelherbergi til hótelherbergi til að svala sem best þorsta sínum eftir holdi hvers annars. Þetta er gaman í fyrstu, en aftur, endurtekin rák Jangs virðist gera það leiðinlegt en spennandi. Þetta leiðir mig að stærsta vandamálinu sem ég átti við þessa mynd. Jang átti frábæra sögu með Gojitmal, en þar sem honum mistókst (fyrir utan það augljósa val að einbeita sér beint að klámmyndinni) var að hann tók senur, endurtók þær aftur og aftur, án þess að breyta fyrir framan okkur til að leyfa okkur að komast að þekkja persónurnar. Hvert var Jang að fara með þessa mynd? Vildi hann að kynlífið segði sögurnar, eða trúði hann því að persónurnar myndu gera það? Honum mistókst í þessum skilningi vegna þess að í lok myndarinnar vitum við svo lítið um Y og J að okkur gæti verið meira sama hvernig þeir leysa sig. Endirinn virðist nánast tilviljunarkenndur í besta falli þar sem Jang reynir að búa til endanlega upplausn fyrir okkar tvær, algjörlega óþekktu, í þessari mynd. Ég verð að gefa Jang smá kredit fyrir að hafa reynt, en ekki mikið. Hann reyndi að búa til nokkrar undirsögur sem myndu skapa þann persónulega þátt sem okkur vantaði, en þær gátu bara ekki fallið vel saman. Bróðir Y og eiginkona J voru þessir söguþræðir, en aftur, vegna þess að hann einbeitti sér svo sterkt að kynferðislega þættinum, urðu þessar sterkari undirsögur ó eftirminnilegar og hreint út sagt leiðinlegar. Kannski var það bara hvernig ég horfði á þessa mynd, en fyrir utan kynlífsatriðin virkaði ekkert annað saman. Við vissum ekkert um J og Y og þess vegna mistókst Gojitmal. Að lokum vil ég segja að þessi mynd hefði getað notið góðs af því að hafa sterka tóntegund eða fáránlega fjarlægan tónlistarþátt til að færa okkur, áhorfendur, nær tilfinningarnar sem J og Y finna. Eftir því sem ég man, og ég er að reyna að ýta þessari mynd langt frá huga mínum, man ég ekki eftir neinum tónlistarlegum undirtónum. Gojitmal gæti hafa verið sterkari mynd ef Jang annaðhvort stílfærði hana með tónlist eða gerði eitthvað til að vísa til veru persónu okkar. Þó ég skilji að hann hafi viljað að kynlífið tali sínu máli, þá vantaði bara tæknilegan þátt í þessari mynd sem gæti hafa svalað sterkari löngun í meira. Tæknilega séð var þetta léleg mynd. Augljóslega sjálfstæð kvikmynd í eðli sínu, það fannst meira eins og leikstjórinn Jang væri að reyna að gera táknrænar tilvísanir úr engu í stað þess að vera dæmigerður óháður þessu eðli. Ég sá ekki eins mikið af félagslegum skilaboðum eða mannlegum þáttum eins og nefnt er hér að ofan, mér fannst hann bara henda þessari mynd saman á tveimur vikum og skildi að kynlífið myndi selja hana nóg. Þetta var engin Larry Clark framleiðsla; þetta var undir pari og þurfti örugglega fleiri tæknilega smelli til að þróa það sterkara en lokaútgáfan! Á heildina litið held ég að ég hefði getað líkað við þessa mynd og það voru smærri þættir sem ég hafði gaman af, en mér fannst þessi mynd vera flýtt, endurtekin og spilað of mikið í átt að bannorðunum í stað þess að brjóta þau. Augljósar gildrur þessarar myndar má sjá af síðasta atriði þessarar myndar þegar við erum meðvituð um hvernig titill þessarar myndar var hugsaður. Persónur okkar voru tíðindalausar, sagan okkar var vanþróuð og við hefðum getað notað eitthvað eftirminnilegt til að gera það sem var að gerast á milli Y og J að einhverju táknrænara en kynlífi. Fyrir mér var Jang að reyna of mikið að fanga klámmyndir úr listhúsmótum og það mistókst hrapallega. Þetta var ekki kvikmynd þess tíma og fyrirhafnar virði sem það tók að gera. Einkunn: ** af *****