Það er aðeins hægt að gera ráð fyrir því að Robert Osborne sé samningsbundinn til að láta í ljós ánægju yfir jafnvel minnst aðlaðandi kvikmyndum á TCM bókasafninu þar sem það myndi útskýra að hann lofaði „dyggðir“ þessarar „heillandi“ kvikmyndar á kynningu sinni þegar ég sá þetta í kapalsjónvarpi. Þar sem einhver gömul mynd á IMDb fær „klassíska“ stöðu frá fjölda geggjaðra áhugamannagagnrýnenda, hélt ég að það væri brýn þörf á heiðarlegri umsögn um þessa mynd. Þetta er ekki „Shop Around the Corner“ hans föður þíns. Þrátt fyrir allar deilur mínar um 'You've Got Mail', þá er þetta samt sem áður en þetta endurgerð á nokkurn veginn allan mögulegan hátt. Fyrir þá sem hafa séð frumritið verða gallarnir bara þeim mun augljósari. Úr einni ömurlegustu Meet Cute seríunni sem ég man eftir að hafa séð (sorgleg tilraun til „húmors“), fer þessi mynd á rangan hátt og það kemst aldrei aftur í takt. Þessi 'söngleikur' flokkast aðeins sem einn í fátækustu merkingu hugtaksins. Það er stráð af tónlistarnúmerum sem gleymast þegar í stað og svo er Judy að syngja "I Don't Care" á meðan hún slær handleggina um eins og hún væri í flogakasti. Jólalagið sem hún syngur í búðinni er líklega eitt af betri númerunum hennar hér. Miss Garland var dásamleg í fjölda tónlistarmynda, en hér virðist hún hræðilega misskilin. Upphaflega átti June Allyson að gegna hlutverkinu og Judy er örugglega ekki fær um að fylla skóna í gamla hluta Margaret Sullavans. Van Johnson skilar líka frekar bragðlausri frammistöðu sem annars flokks Jimmy Stewart týpa. Aðalhlutverkin ná aldrei efnafræði Stewart/Sullavan eða jafnvel Hanks/Ryan. Þetta er mynd sem þekkir (sumar) nóturnar, en ekki tónlistina. Það virðist í raun ekki skilja hvers vegna frumritið virkaði og finnst jafnvel þörf á að bæta við öðru mögulegu ástaráhugi fyrir persónu Van Johnson til að flækja hlutina að óþörfu. Endurgerðin kemur í staðinn fyrir óheilindisþátt frumritsins er töfrandi söguþráður sem felur í sér ómetanlega fiðlu. Það er næstum vandræðalegt á að horfa og líður eins og það hafi kannski verið lyft úr þætti af Three's Company af einhverjum með DeLorean og flux þétta. Það er í rauninni bara afsökun fyrir Keaton pratfall. Jafnvel stóra upplausnarsenan á milli rómantísku aðalhlutverkanna er misráðin. Eftir að hafa séð báðar myndirnar skilurðu hvers vegna þeir kölluðu hana „Lubitsch Touch“ og EKKI „Robert Z. Leonard Touch“. Forðastu þetta og endurhorfðu annaðhvort upprunalegu myndina eða eina af fyrri myndum Judy Garland nema þú sért helgimyndastormandi. sem nýtur þess að sjá einu sinni mikla stjörnu falla niður á jörðina.