"Der Todesking" er ekki beinlínis sú tegund kvikmynda sem gleður mann Annað Cult minnismerki Jörg Buttgereits í röð, sem er í raun miklu betra en hið alræmda "Nekromantik", samanstendur af sjö stuttum þáttum einum fyrir hvern dag vikunnar. snúast um sjálfsvíg óskyldra fólks. Á milli þessara þegar mjög truflandi þátta setur Buttgereit inn sannarlega skelfilegar myndir af alvarlega rotnandi karlmannslíki. Þættirnir eru ekki allir jafn kraftmiklir en, sem heilnæmur, er "Der Todesking" nokkuð ofarlega á listanum yfir niðurdrepandi listhúsmyndir allra tíma. Sérstaklega þættirnir á miðvikudag, þar sem karlmaður útskýrir kynferðislega gremju sína fyrir algerlega ókunnugum manni í garðinum, og sá á sunnudaginn, sem fjallar um yngri mann sem níðst á sjálfan sig til dauða, eru ákaflega ákafir og hrikalegt að fylgjast með. Það má deila um virðisauka þessarar myndar, eða annarra áfallamynda álíka, og ég er ekki einu sinni viss um hvort Buttgereit hafi haft einhvers konar skilaboð til að koma hér á framfæri. Það er óljóst að minnast á skelfilegt keðjubréf sem hvetur lesendur þess til að fremja sjálfsmorð en að mestu leyti erum við óupplýst um hvata þessa fólks til að binda enda á líf sitt svo stórkostlega. Alveg ólíkt því sem ég bjóst við, "Der Todesking" er ekki arðrænt eða fráhrindandi myndrænt! Þvert á móti hefði ég aldrei getað vonað að Buttgereit væri svona lúmskur og hugsi varðandi lýsinguna á hreinni mannlegri eymd. Fimmtudagsþátturinn er fullkomið dæmi um þetta, þar sem hann sýnir á stílhreinan hátt mismunandi sjónarhorn af frægri þýskri brú á meðan nöfn, aldur og störf þeirra sem stukku af stað birtast á skjánum. Framleiðslugildin eru óumflýjanlega léleg og oft vantar fagmennsku í klippingu, en það er ekki það sem skiptir máli í þessari tegund kvikmynda. Viðfangsefnið er sterkt og neyðir okkur til að velta fyrir okkur hinum minna glaðlegu en líka ómissandi hliðum lífsins. MIKIL notkun á hörmulegri tónlist líka!