Klassískur leikstjóri Jackie Chan POLICE STORY (1985) er meðal áhrifamestu og yfirgengilegustu lögreglumanna nútímans sem komið hefur frá Hong Kong. Jackie vildi einfaldlega gera kvikmynd sem myndi innihalda venjulega kung fu og einnig grimman byssuleik og annan „þéttbýlis“ hasar sem síðar átti eftir að verða mjög vinsæll og dæmigerður meðal HK leikstjóra eins og John Woo og Ringo Lam. POLICE STORY blandar þessum tveimur hasarþáttum og stílum saman og útkoman er eins villt og hún hljómar. Jackie leikur Chan Ka-Kui, lögreglu sem fær að vernda mikilvægt vitni (Brigitte Lin) sem myndi brátt bera vitni gegn öflugum glæpaforingja og hans. hringur glæpastarfsemi. Kærasta Jackie er leikin af ungu og sætu Maggie Cheung, sem er ekki eins villt hér og hún væri í síðari hlutverkum sínum eins og Heroic Trio (og framhaldinu) eftir Johnnie To, Savior of the Soul eftir Corey Yuen og David Lai og margir margir aðrir. Söguþráðurinn í POLICE STORY er mjög einfaldur en það er hasarinn hvers vegna þessi mynd var gerð til að byrja með. Jackie gerði auðvitað öll glæfrabragð persónu sinnar sjálfur og meiddi sig líka ansi illa í nokkrum senum, sem sumar eru líka í fullkominni mynd eins og í lokin þar sem Jackie slær hausnum (nálægt auganu) í gegnum mjög viðbjóðslegt útlit skarpt gler. Einnig drápust liðsmenn Jackie næstum sig við tökur á þessari mynd. Atriðið þar sem rúta stoppar rétt á undan Jackie, sem spýtti mannræningjunum í gegnum framrúðuna, fór mjög illa þar sem rútan stoppaði of snemma og áhættuleikararnir flugu ekki eins og þeir áttu að gera. Þeir áttu að fljúga á bílnum sem var lagt fyrir framan rútuna en flug þeirra var of stutt og lentu þeir í gegnum malbikið með áverka á sjúkrahúsi. Á lokaútgáfunum er bakvið tjöldin og myndir af þessum særðu leikurum og þetta lítur allt mjög illa út og nánast bragðlaust, en sem betur fer dó enginn eða slasaðist of alvarlega. Hasarinn er meira en mikill og hugmyndaríkur eins og hægt er að vera. búist við af (aðgerða) leikstjóranum Chan. Hin goðsagnakennda strætósena og verslunarmiðstöðvasenan í lokin eru líklegast meðal villtustu sena sem nokkur hasarmynd hefur getað skilað. Jackie segir alltaf hversu mikilvæg klipping er (sem er satt) og það sést í raun í hasarsenum hans og tímasetningu þeirra sem er fullkomin og lætur myndirnar líta svo ofurhreyfanlega út í samanburði við Hollywood tilraunir, til dæmis. Það eru varla hæg augnablik hérna og líka þessi augnablik eru áhugaverð og myndin verður aldrei leiðinleg eða erfið á að horfa. En það er aftur einn neikvæður punktur sem ég þoli ekki í HK hasar gamanmyndum, sem er þessi gamanmynd sjálf. Gamanleikurinn er ekki fyndinn sérstaklega þegar villurnar og áhugamannaþættirnir í handritinu eru ekki þarna fyrir tilviljun heldur vegna þess að rithöfundurinn vildi bæta þeim við þar, án þess að skilja endilega að þær eru merki um slæmt handrit og heimskulegar samræður. Ég meina þessar senur eins og hnífstungu morðtilraunina í upphafi þegar morðinginn bara öskrar og öskrar og gerir andlit og hagar sér eins og drukkinn trúður úr einhverri slapstick martröð, og hann er þarna til að "myrða" þá stelpu. Svona leikur er heimskulegur og óhæfur og ég myndi ekki vilja sjá hana í mynd sem er annars mjög frábær í sinni eigin tegund. Persónur segja líka hugsanir sínar sem er líka merki um slæmt handrit vegna þess að þessar "háværu hugsanir" eru bara til að gera hlutina skýra jafnvel fyrir heimskasta áhorfandann og gera þannig hlutina allt of einfalda og "létta". Jafnvel þótt myndin sé kómísk og ekki svo alvarleg, ætti svona heimska ekki að vera til staðar og það er ekki hægt að fyrirgefa hana of auðveldlega. LÖGREGLUSAGA er hraður hraði, fullur slagkraftur, boltar á veggjum hasarævintýrakraftaverk frá Hong Kong og frá þegar Jackie var mjög leiður vegna slæmrar niðurstöðu sem hann fékk með The Protector sem framleiddur var í Bandaríkjunum þar sem hann hafði ekki sömu hugsanir um myndina og leikstjórinn James Glickenhaus hafði og þar með gladdi útkoman ekki áhorfendur og Jackie og hann sneri aftur. til Hong Kong til að gera persónulegri og frumlegri kvikmynd. Það gerði hann svo sannarlega og útkoman er jafn villt í dag og þá á níunda áratugnum. Þetta er meðal geðveikustu hasarmynda allra tíma og hún væri nokkuð fullkomin án gallanna sem ég nefndi. 7/10