Don't Torture a Duckling er algjörlega töfrandi giallo-afleiðing fyrir Lucio Fulci. Ólíkt öðrum undirtegundum þungavigtarmönnum eins og Mario Bava og Dario Argento, tekur Fulci ákaflega gróft, jarðbundið og félagslega skynsamlegt nálgun á giallo frásögnina í þessari mynd. Það er ekkert töfrandi við barnamorðin og barnaníðingar á landamærum (gjörn undirspil fyrir árið 1972) sem eru í gangi hér, og Fulci skýtur skynsamlega með föstu og grófu auga og forðast blikk, melódrama og leikstjórnarsögufræði. Framhaldið einkennist af dásamlegum og þegar í stað hugljúfar leikmyndir sem styrkjast enn frekar af ögrandi raunsæistilfinningu Fulcis djúpt truflandi „nornadráp“ atriðið, með sköllótta grimmd sinni, líður eins og neftóbaksmynd. Tónskáldið Riz Ortolani bókar þessar blóðbaðsfullu senur með grimmum óma strengjahljómum. Myndin er lokuð af í senn ljóðrænni og ofbeldisfullri niðurstöðu þar sem guðfræði, siðferði, ofstæki og hjátrú rekast á. Þetta er djúpt áhrifaríkur endir sem hefur getu til að skilja áhorfandann eftir í ruglaðri og afvopnuðum nöldri. Fulci hefði ekki getað valið betri staðsetningu fyrir þessa mynd. Don't Torture a Duckling var mynduð í og ​​við hina fornu borg Matera á Ítalíu. Þar sem Matera heldur áfram að nútímavæðast fram á þennan dag (sem er undirstrikuð af breytingunni frá landbúnaðarhagkerfi yfir í iðnaðarhagkerfi), glímir það við orðspor sitt sem styrkt er af UNESCO sem ílát fyrir dularfulla paleolithic drauga. Áhyggjur hins raunverulega Materani endurspeglast af persónum myndarinnar, sem, með kristni sína á ermum, horfast í augu við hverja framandi jaðarhefð (nefnilega galdra) sem villast út fyrir normið. Athyglisvert er að Matera var líka notað. sem varamaður fyrir Jerúsalem í The Passion of the Christ eftir Mel Gibson. Ef eitthvað er, þá bætir þetta enn meiri kraft við skilaboð Fulci. Kaþólsk sektarkennd og hræðileg víg eru svo hljómandi samsetning.