Nótt djöflana er miklu meira en nokkur önnur mynd frá því tímabili og táknar heilalausa og gríðarlega skemmtilega hryllingspastishe. Þetta er óþarflega skemmtilegt með fullt af viðbjóðslegum förðunaráhrifum, glæsilegum útliti (og kátum) unglingum og yndislegum klisjuþáttum. Hópur veisludýra, undir forystu hinnar valkvæðu Angelu, fer til að fagna hrekkjavöku í yfirgefnu útfararheimili sem ber með sér skelfilega borgargoðsögn. Þetta byrjar allt dæmigert og "saklaust" með dansi, drykkju og einstaka daðra á milli ungmenna sem geta ekki haldið hormónunum í skefjum, en fljótlega nær blóðþyrstur púki að eignast gestgjafann. Á snjallasta vegu sem þú hefur séð, er restinni af leikarahópnum slátrað grimmilega aðeins til að snúa aftur sem ógeðslegar skepnur sem leita að blóði. Það sem gerir þessa mynd betri en flestar cheesy 80's hryllingsmyndir er að finna gott jafnvægi á milli ljóshærðra búða og andrúmslofts hryllings. Sumar seríur eru virkilega hrollvekjandi og umgjörð útfararhússins gefur Night of the Demons frábæran tón. Leikstjórinn Tenney nýtir sér leikmyndirnar (kistur, brennsla, endalausir dimmir gangar) og ungir, áhugasamir leikarar hans elska greinilega það sem þeir taka þátt í. Frábærir förðunarbrellur heils teymi listamanna og hönnuða eru af Auðvitað munu augljósir þættir ástar- og hryllingsofstækismanna algerlega elska mikið magn af afskornum útlimum, stungnum augum og muldum hauskúpum! Fullkominn hápunktur er hins vegar bragð Linnea Quigley með varalitnum sem hverfur! Þessi nymphomaniac bimbo troðar heilu túpu af varalit í geirvörtuna hennar og heldur áfram kynferðislegu morðinu sínu! Frábært! Night of the Demons fengu tvær framhaldsmyndir á tíunda áratugnum og þó þær séu enn þess virði að skoða þá einblína þær meira á grín en hroll.