Þessi saga fjallar um rómantíska þríhyrninginn milli nth. Afrísk karlkyns vændiskona, frönsk kynhneigð vændiskona (Stephanie) og rússneskur þjónn sem talar enga frönsku og virðist aldrei raka sig. Sem kvikmynd er hún leiðinleg, ömurleg og niðurdrepandi, tekin annað hvort á þoku, dimmum vetrardögum eða í illa upplýstum innréttingum, þar sem allir eru baðaðir í undarlegum bláum ljóma. Og já, ég veit, það er vegna þess að hvítjöfnunin var út. Allir eru fölir og niðurdrepnir og líta út fyrir að vera hrikalegir, subbulegir og skítugir. Líkamar eru beinvaxnir og skotnir í svo nærmynd að þeir líta frekar ljótir og óaðlaðandi út. Mól, feitt hár. Yuk. Slæmar fréttir í kvikmynd þar sem fólk eyðir miklum tíma annað hvort nakið eða í kynlífi. Og sagan? Jæja, móðir Stephanie er að deyja. Allar þrjár persónurnar fara aftur til heimaþorpsins hennar Stephanie þar sem við sjáum smá úr æsku Stephanie sem strákur að nafni Pierre í gegnum fullt af endurlitum til eyðilegrar sveita og fyrirsjáanlega óþægilegra innréttinga. Móðirin deyr. Jæja... og það er um það, í alvörunni. Persónuþróun er í lágmarki sem og frásögn sögunnar. Ég býst við að söguþráðurinn sé ekki línulegur (það myndi útskýra margt sem er ekki sequiteurs) en í rauninni, eftir að hafa borgað sjö evrur mínar, þá finnst mér ég ekki þurfa að smíða myndina sjálfur: það er það sem leikstjórinn tekur peningana mína fyrir. Að ætlast til að ég taki þátt í frásagnarferlinu og óhreini hendurnar á mér, ef svo má segja, er að biðja um allt of mikið. Þessi mynd er hrúga af tilgerðarlegu drasli sem er fyrst og fremst gert af löngun til að borða les bourgeois (þ.e. ). Ég get séð hvernig það var skotið inn fyrir kvikmyndahátíðina í Berlín og ég get séð hvers vegna það náði hvergi.