Ég leigði þetta skjal nýlega, eftir að hafa munað eftir því að hafa heyrt um það frá IMDb.com og verið forvitinn af forsendu. Ég vissi mjög lítið um hvora þessara hljómsveita, en ég man eftir því að hafa heyrt „Not If You Were The Last Junkie On Earth“ með The Dandy Warhols fyrir löngu síðan og haft gaman af því. Sem sagt, þetta er sjónarhorn mitt á lækninn: Eitt sem mér fannst ótrúlegt við þessa mynd er að það er engin þörf á að hafa fyrirframþekkingu á hvorri þessara hljómsveita. Leikstjórinn (Ondi Timoner) eyðir engum tíma í að virkja áhorfendur og kynnast fólkinu í þessari mynd. Ég varð fljótt hrifinn af lífinu bæði Anton og Courtney sem og hljómsveitir þeirra, The Brian Jonestown Massacre og The Dandy Warhols. Ég held að það sé hluti af því sem gerir þetta skjal svo gott og það sem gerir Ondi Timoner að svona meistara heimildarmanni. Ég elskaði líka hvernig „sagan“ þessara hljómsveita var sögð. Flest af því sem þú sérð er af hljómsveitunum á ferð. Báðar hljómsveitirnar byrja að spila á litlum stöðum og eiga í erfiðleikum með að ná árangri í upptökubransanum. Í gegnum myndina leitast hver hljómsveit við að vera einstök og stjórnlaus af norminu. Hins vegar er það þetta sem gerir þessar tvær sveitir svipaðar og þar með hið frábæra sjónarhorn á hvernig tvær fjaðurbönd geta farið í svo ólíkar áttir. Ég myndi í rauninni mæla með þessu fyrir ALLA sem fíla kvikmyndir almennt. Þú þarft ekki að hafa sérstaka ást á heimildarmyndum, eða hvorri hljómsveitinni. Þakklæti fyrir tónlist hjálpar, en tónlistin sjálf tekur aftursætið í ástar/haturssambandi The Brian Jonestown Massacre og The Dandy Warhols.