Ég er núna að flakka í gegnum 'Fall and Decline of the Roman Empire' eftir Gibbon, svo ég hef haft allt sem rómverskt í huga mér. Ég er ekki mjög langt í því ennþá, kannski tvö hundruð plús blaðsíður, en það er ótrúlegt hversu margir af þessum rómverska keisara voru drepnir. Ég tel mig hafa lesið í gegnum kannski 15 keisara hingað til og aðeins Antoníus, Trajanus og Hadríanus hafa ekki verið drepnir eða að minnsta kosti grunaðir um að hafa verið drepnir. Ég hef líka heillast af brjálæðislegu óhófi margra þessara Rómarhöfðingja. Ekki síst iðkandi þessara var Caligula. Þetta kemur mér að því að rifja upp þessa mynd. Ég er að hugsa um myndina á sögulegum grunni eins langt og ég skil hana út frá útskýringum Gibbons á Róm, sem og öðrum rannsóknum frá nokkrum góðum vefsíðum og nokkrum skáldsögum sem fjalla um tímabilið. þessi mynd er eins og hún er talin vera af mörgum talsmönnum hennar. Ég held að siðspillingin sem sýnd er með kynlífi og hræðilegu ofbeldi í þessari mynd geri það ekki rétt. Almennar hugmyndir myndarinnar virðast nákvæmar. Caligula er alinn upp á eyju, útlægur með fjölskyldu sinni og í innihaldsóttum við að verða myrtur af sífellt vitlausari, grunsamlegri og undarlegri keisara Tíberíusar. Hann elst upp ofsóknarbrjálaður og hræddur og getur aldrei vikið frá krúttlega gælunafninu sem gæslumenn hans, Little Boots, hafa gefið honum, þetta hjálpar honum að alast upp og finnst hann vera misnotaður og vanmáttugur. Honum er afhent heimsveldið eftir að Tíberíus deyr, öldungadeildin vonar að hann muni stýra í burtu frá uppljóstrarasveitunum sem drógu dauðann af kappi fyrrum ranghugmynda harðstjórans, og leiða Róm burt frá brjálæðinu sem einræðisherra hafði komið henni fyrir. Caligula byrjar sem almennilegur keisari, en verður veikur, deyr næstum og kemur aftur frá barmi hita dauða sem sannkallað skrímsli. Ranglæti hans við systur sínar byrja hér, ef ekki áður. Hann lætur drepa Macro og marga aðra sem voru upphaflega stuðningsmenn hans. Brjálæðisverkin virtust ekki vera morð á Caligula eins mikið og ný hugsun hans um sjálfan sig sem lifandi Guð. Hann sást tala við styttuna af Júpíter sem jafningi dæmdi hann. Ofbeldisfullir brjálæðisleikir hans hefðu hvort sem er dæmt hann til dauða og þrjú ár virðast hafa verið nokkuð þokkalegt hlaup fyrir arftaka Tíberíusar. Jæja myndin heldur sig í grundvallaratriðum við þessar línur á meðan hún nær að vera samfelld, sem er ekki algengt í heild sinni, hún gerir það á meðan hún reynir að hneyksla áhorfendur á öllum beygjum, í hverri einustu senu biður myndin þig um að hafa ógeð á siðspillingunni frá Róm til forna. Átakanlegu atriðin eru það sem þessi mynd byggir algjörlega á og þar sem hún mistekst algjörlega. Það er bara of mikið að sjá valdhafa í röð láta myrða mann eftir mann, nauðga, pynta án ástæðu nema ímynda sér. Lýsingarnar á ofbeldinu eru mögulega, en ekki líklega, nákvæmar. Morð var vissulega daglegt brauð í Róm keisaraveldi, pyntingar áður voru algjörar. En sýn leikstjórans á þessum dauðsföllum og leiðindaskemmtun sögupersóna þeirra, á meðan aðstandendur horfa á með óbilgirni, ég sé bara ekki að það hafi farið nákvæmlega svona niður. Dauðavélin, hálshöggvarinn, er vissulega eitthvað eins og þú hefur aldrei séð í kvikmyndum, og eitthvað sem þú hefur einu sinni séð muntu líklega aldrei gleyma, jafnvel eins og ég, þú vildir að þú gætir. Víndrykkjan á meðan getnaðarlimurinn er tekinn af er sú sama, þegar þú hefur séð þessa skömm þá er hún þín að eilífu. Þessir hlutir koma mér í opna skjöldu fantasíur leikstjórans og klámsagnans. Þeir spretta upp úr sjúku ímyndunarafli sínu og ekki frá neinum sannaðum metum. Leikurinn er nokkuð góður. Ég held reyndar að Mcdowell sé veikasti hlekkurinn hér. Mirren er alltaf eitthvað að sjá og hér á æskuárunum er hún ægileg og falleg. Lýsingar Nerva og Tiberiusar eru mjög vel gerðar af virtum leikurum þeirra. Myndin hefði getað gert svo miklu betri sögusögu, hún er svo misheppnuð þannig að hún er bara allt annað lag af því hvað þetta var synd. Til dæmis hefði það getað gefið álit á því hvernig og hvers vegna Caligula varð brjálaður, eða sýnt fram á að hann væri vitlaus, ofsóknarbrjálaður fyrir veikindi sín og að hiti hafi síðan rofið andlegt höft sem hann hafði áður búið við. Það hefði getað sýnt veikleika Claudiusar og kraftaverkið að hann lifði Caligula af. Það gæti haft þetta og margt annað en það festist við það eru sorglegar martraðir. Loksins um kynlífið. Það er klám. Það sýnir þessar kynlífsathafnir sem eru gerðar um allar hallir af mörgum. Karlkyns á karl, kvendýr á kvenkyns, karl á kvenkyns. Þetta er ástríðulaust, ógeðslegt kynlíf. Kynlíf sem ef tilgangurinn þinn er að komast út úr því efast ég stórlega um að þú gætir það. Bæði Tiberius og Caligula kunna að hafa verið kynlífsfíklar og orgíur gætu hafa verið nógu algengar en sýnin í þessari mynd virðast minna frekar á grískan tíma en rómverskan tíma. Ég held að slík viðurkenning á samkynhneigð eða orgíur hafi ekki verið algeng fyrr en í hinni undarlegu, siðlausu valdatíð Elgabalusar, og hann var drepinn fyrir það. Sennilega ætti aldrei að horfa á þessa mynd ef þú ert forvitinn um hana , slepptu því. Það er eitthvað, eins og ég sagði áðan, ef þú horfir á þetta muntu því miður halda þessum veiku sýn í huga þínum um ókomin ár. Ég held að þetta sé ekki nákvæm söguleg mynd sérstaklega, jafnvel þó hún sé söguleg í heild sinni.