Um tíma var ég hrifinn af þáttum eins og Ghost Hunters og Destination Truth og svoleiðis, þó að mér fyndist þeir fullir af drasli fannst mér þeir áhugaverðir og skemmtilegir, og þess vegna horfum við á skemmtisjónvarp. Það er gaman að slökkva á heilanum og trúa því að hver skuggi sem er tekinn á myndavélinni sé ekki bara einhver skuggi, heldur kvalafullur andi einhvers geðveikra hælisfanga eða eitthvað, svo framarlega sem þú getur snúið aftur til raunheimsins seinna. Ríki krefst meira en bara að slökkva á heilanum, það krefst þess að þú neytir blýs í stórum skömmtum reglulega á barnæsku þinni, þjáist síðan af endurteknu höfuðáverka, og tekur síðan upp hrífandi málningu á unglingsárunum. Svo verður þú að verða há/drukkinn og horfa á.Paranormal State er handan við gervivísindin (sem ég get notið með ákveðinni gagnrýnni hugsun) sem þú finnur á Ghost Hunters (sem mér finnst samt vera þokkalega áhugavert og skemmtilegt forrit) , það er gervi... allt. Í þættinum er fylgst með ævintýrum hóps nemenda frá Penn State háskólanum (ekki að rugla saman við háskólann í Pennsylvaníu) undir forystu Ryan Buell þegar þeir taka að sér að reka út djöfla og anda með athöfnum frá kl. hvaða trúarbrögð sem virðast mest dramatísk á þeim tíma (allt frá kaþólskum exorcisms framkvæmd af háskóla coed til Wicca galdra sem sett eru af félagslega óþægilega goths, til indíána hreinsunarathafna. Þeim til sóma, þetta eru framkvæmdar af innfæddum Ameríkönum). Ef þú trúir á Wicca eða ert kaþólskur eða fylgismaður hefðbundinna innfæddra amerískra trúarbragða, þá held ég að þú myndir vilja að hreinsunarathafnir þeirra séu framkvæmdar af einhverjum sem... er ekki vanstilltur háskólanemi með smá frítíma. Ég man ekki atriðið í útrásarvíkingnum þar sem prestarnir hentu upp höndunum og sögðu "það er ekkert gagn! Hringdu í frístundaklúbb frá ríkisháskólanum. Þetta er of mikið fyrir okkur. Þeir hafa líklega lesið Wikipedia. grein um fjárdrátt." Sýningin er hreinskilnislega móðgandi við gáfur áhorfandans. Í upphafstitilröð þáttarins er Ryan að tala um PRS (The Paranormal Research Society) og segir að þegar hann kom til Penn State (takið eftir að þú sérð enga þætti þar sem þáttastjórnandinn segir það sama, en í stað Penn State segir hann „ Þegar ég kom til MIT" eða "Eftir að ég fékk fræðilega eðlisfræðigráðu...") fann hann annað fólk með svipaðan áhuga á hinu paranormala. Hann segir að þeir séu stundum „stríðsmenn“. Ég man þegar ég lét eins og ég væri stríðsmaður og ég barðist við drauga. Ég var sex. Þá dregur hinn tilfinningalausi Ryan fram hinn prýðilega og andstyggilega Chip Coffey, sem þykist fara í trans og verða andsetinn af því að níðast á leikarahópnum. Æðislegur. Ég hélt að fólk hefði lært að vita hversu fáránleg hugmyndin um sálfræðinga og miðla er eftir að "Crossing Over" fór úr loftinu. Þátturinn tekur sjálfan sig allt of alvarlega, þar sem þessi litli hópur samfélagsvandræða lætur eins og þeir séu að berjast við einhverja forna, kosmíska illsku. Framleiðslugildi eru lág, sögur eru leiðinlegar, og ólíkt Ghost Hunters, sem af og til munu grípa eitthvað afbrigðilegt (þó líklega útskýranlegt, en áhugavert engu að síður) á búnaði sínum, krefst PS þess að þú trúir því að hávaðinn og brakið sem þeir heyra séu vísbendingar um djöflar, ghouls, og hugsanlega leprechauns. Það eina sem er skelfilegt við þessa sýningu er að það er fólk þarna úti sem tekur hana alvarlega. Það eina sem er óeðlilegt við hann er að fólkið á honum er fær um að gera hvern þátt á meðan þeir halda hreinu andliti. Kallaðu mig þreyttan, en mér finnst eins og hinir miklu leyndardómar alheimsins og lífsins eftir dauðann séu of stórir til að vera leystir í hálfan -klukkutíma sjónvarpsþáttur af blaðamannanámi við ríkisskóla. Að öllu þessu sögðu mæli ég eindregið með því að allir horfi á þennan þátt að minnsta kosti einu sinni, þó ekki af annarri ástæðu en þeirri hreinni skemmtun sem fylgir því að horfa á virkilega hræðilega kvikmynd eða sjónvarpsþátt. Eða þú getur búið til drykkjuleik úr því. Ég held að annað væri æskilegt.