Geðrofskynhneigður Bobbi myrðir sjúkling (Angie Dickinson) þekkts læknis (Michael Caine) og eltir síðan hina dýru vændiskonu (Nancy Allen) sem sá Bobbi í lyftunni. Liz (Allen) liggur undir grun um glæpinn og gengur í lið með syni sjúklingsins (Keith Gordon) til að ná morðingjanum. Það má draga það saman í nokkrum orðum: það er mjög kynþokkafullt (Dickinson og Allen líta vel út), það er mjög blóðugur - með tegund af gore sem venjulega er frátekin fyrir splatter-myndir, og drengur er það vel smíðað. Handrit rithöfundarins / leikstjórans De Palma er í lagi en það tekur í raun aftursæti í kvikmyndagerðarhæfileika mannsins. Það er mjög vel heppnað á innyflum stigi og ég tek í raun þátt / áhuga á þessum persónum. Ég get tekið eftir stöðluðum De Palma-hyllingum til / rándýra Hitchcock - að minnsta kosti úr einni af myndum meistarans. Og til að kóróna allt er hún með fagmannlegan og trúverðugan leikara. Þetta var þriðja mynd De Palma með fyrrverandi eiginkonunni Nancy Allen (eftir „Carrie“ og „Heimamyndir“.) Við the vegur, dansarinn sem varð leikkona Rachel Ticotin var einn af aðstoðarmönnum framleiðslunnar. Það er smá trivia fyrir þig. Ég myndi ekki halda að spennumynd gæti verið flott og blóðug á sama tíma en þessi mynd dregur það af sér. Eitt af því besta við hana er venjulega sláandi Pino Donaggio-tónlist.8/10