Eftir að hafa fyrst náð frægð með Drunken Master, var Jackie Chan varpað fram í sviðsljósið enn og aftur með Project A frá 1983, afar skemmtilegri sjóræningjamynd sem endurreisti hann sem stórstjörnu. Þegar Police Story kom út tveimur árum seinna var óvenjulegt efla í kringum Jackie að ná hámarki og mannfjöldi flykktist til að sjá þessa æðislegu blöndu af ógnvekjandi glæfrabragði, hrottalegum bardagaatriðum og vafasömum gamanleik. Hún sló fjölmörg miðasölumet og olli 50% fjölgun lögreglumanna, en 20 árum síðar - er hún góð? Sem hasarmynd stendur Police Story óumdeilanlega upp úr. Það eru nokkrar stórkostlegar bardagaatriði, glæfrabragð sem minnir á það besta frá Buster Keaton, hetju Chan, og sannfærandi ef of ofbeldisfull hápunktsþræta. Frammistaða Jackie er líka mjög sterk og á meðan tíðar sóknir í erfiða gamanmynd gera áhrif myndarinnar aðeins daufa, ber karisma hans það í gegn. Jafnframt, þegar Jackie kynnti hetjuna okkar sem jaðarsálfræðing þar sem kæruleysi stofnar öðrum í hættu, tók Jackie stórkostlegt fjárhættuspil ... þó svo að enginn virðist hafa tekið eftir því! Með því að lofa Police Story sem einfalt „Good vs. Evil“ bardagagagnrýnendur gerðu lítið úr tvíræðni myndarinnar í tóni, og þó að það sé varla The Brothers Karamazov, þá táknaði myndin þó athyglisverða og lofsverða breytingu frá hefðbundnum hugmyndum með því að lýsa slíkri óvissu. þetta er enn gæða „poppkorn“ mynd* (þó þú gætir tæmt magann þar sem fjölmörgum illmennum er stungið á móti eða komið fyrir í glerskápum í lokasenu myndarinnar) - öflug, hávær og skemmtileg hasarmynd sem er í hópi þeirra bestu á tímabilinu.