Hvað geturðu sagt þegar þú sérð góða franska kvikmynd sem reynir að draga upp spennusögu í takt við félagslegan bakgrunn persónanna? Aðalatriðið er að við trúum á þessar persónur og þegar þær hafa hitt hvort annað viljum við að þær haldist saman. Það er einfalt og virkilega skilvirkt. Bakgrunnssagan skiptir minna máli. Hvers vegna fer handritið á hliðina á hálfgerðri spennusögu? Það hjálpar að festast ekki í þessum félagslegu sýningum sem flestir franskir ​​kvikmyndabrjálæðingar hafa gaman af. Ekki of mikill metnaður, ekki satt: Sur mes lèvres er aðeins skemmtileg frönsk mynd með góðri persónusköpun. Fyrir alla snjöllu noir punktana í handritinu er endirinn allt of auðveldur. Það gengur alveg eins auðvelt og í Rear Window (augljós tilvísun og örugglega ekki noir mynd) en með minna sannfærandi samhengi. Þar sem ég er undrandi er að sjá að karakter réttargæslumannsins hefur ekki verið eytt. Hann kemur mjög litlu til sögunnar; þegar hann birtist einn veltum við því fyrir okkur hvort við höfum ekki misst af hluta áður. Jacques Audiard er ekki nýgræðingur ennþá. Skrítið og skrítið.