Tveir sjómenn eru í leyfi - dömur Joseph Brady (Gene Kelly) og feiminn saklausi Clarence Doolittle (Frank Sinatra). Þau hitta fallegu Susan Abbott (Kathryn Grayson) og verða bæði ástfangin af henni. Það er meira en þú hefur líklega giskað á það. Sagan (jafnvel fyrir söngleik frá 1940) er fáránleg og allt er svo gott og heilnæmt - verður pirrandi frekar fljótt. Einnig er þessi mynd allt of löng. Þetta eru 140 mínútur og það er allt of mikið fyrir svona kjánalega sögu. Það eru líka leiðinleg númer eftir Jose Iturbi og hljómsveit hans. Þetta er samt þess virði að grípa.Þegar Kelly er að dansa eða Sinatra eða Grayson syngja verður þetta töfrandi. Ekkert laganna er sérstaklega eftirminnilegt en Sinatra var með svo fallega rödd að þér er alveg sama. Hún er tekin í ríkulegum Technicolor með öllum þeim glans sem MGM hafði. Leiklistin er í lagi - Kelly er í lagi (þó að sjá hann sem dömumann ýti undir það) og Sinatra er bara frábær (þó að sjá HANN sem feiminn gaur hafi verið að ýta undir það líka!). Grayson fær ekkert að gera en hún er ótrúlega falleg á að líta. Sumar myndir af henni tóku bókstaflega andann úr mér! Það er fullt af hápunktum hér: Stóra dans- og söngnúmer Sinatra og Kelly; Sinatra syngur hvað sem er; Tvö lög Grayson og hin réttilega fræga hreyfimynd þar sem Kelly dansar við Jerry - hreyfimús! Tom gerir skemmtilega mynd líka. Það er líka Dean Stockwell litli sem stelur hverri senu sem hann er í. Þannig að hún er of löng og söguþráðurinn bara stenst ekki en það er samt þess virði að ná honum. Þetta sló í gegn á sínum tíma.