Söguþráðurinn fyrir Black Mama White Mama snýst um tvo kvenfanga í kvennafangelsi á Filippseyjum. Einn svartur og einn hvítur. Þessum tveimur konum er hent saman í fangelsinu. Pam Grier er Lee Daniels Lee er fangelsaður í helvítis kvennafangelsinu, fyrir að dansa sem haremstelpa. Kærasti Lee skuldar henni hluta af hagnaði sínum, af eiturlyfjasölu. Lee hefur aðallega áhuga á að brjótast út úr fangelsinu til að ná fíkniefnapeningum frænku sinnar, svo hún geti yfirgefið Filippseyjar og öðlast betra líf. Margaret Markov leikur Karen Brent, hvíta konu af forréttindagrunni, sem er líka byltingarkona. Karen hefur gengið til liðs við hóp byltingarmanna, staðráðinn í að breyta spilltu stjórnmálakerfi Filippseyja. Hún er handtekin af yfirvöldum í Filippseyjum og haldið sem pólitískum fanga. Söguþráðurinn fer af stað þegar Karen og Lee brjótast út úr fangelsinu sem þau voru saman í. Þeir tveir voru líka hlekkjaðir saman við úlnlið. Þegar þeir flýja berjast þeir líka hver við annan, vegna þess að þeir hafa mismunandi markmið að sækjast eftir. Auðvitað hata þeir að vera hlekkjaðir saman. En þeir gera sér líka grein fyrir því að þeir verða að leggja ágreininginn til hliðar, til að hjálpa hvort öðru að lifa af á meðan þeir komast hjá handtöku. Ef þessi mynd virðist mjög lík The Big Bird Cage, er það vegna þess að stór hluti leikarahópsins í myndunum tveimur er eins. sem staðsetning þeirra á Filippseyjum. Roger Corman hefur alltaf verið með stöðugt leikarahús sem hann notaði í öllum B-myndum sínum á sjöunda áratugnum. Auk Pam Grier voru Sid Haig, Roberta Collins, Claudia Jennings, Betty Anne Rees og William Smith einnig meðal margra leikara sem voru oft látnir leika í AIP kvikmyndum Corman. Eins og The Big Bird Cage treystir Black Mama White Mama á of mikið gróft ofbeldi til að það sé smekklegt. Pam Grier miðlar sinni venjulegu hörku persónu í þessari mynd og sýnir hæfileika sína sem kvenkyns hasarhetju. Margaret Markov hefur minni áhrif í túlkun sinni á byltingarkonunni Karen. Hún virðist bara viðkvæm og vel látin, vera hollur pólitískur skæruliði. Fyrir utan Sid Haig, sem hinn litríka Ruben, er restin af leikarahópnum gleymanleg. Þessi mynd hefur lítið afþreyingargildi, nema óhófleg, viðbjóðsleg ofbeldisverk séu þín mál. Aðeins frammistaða Pam Grier og Sig Haig gera þessa mynd þess virði að horfa á hana.