Leland fylgir sögunni af Leland P. Fitzgerald (Ryan Gosling), óánægðum unglingi sem virðist hafa myrt alvarlega þroskaheftan jafnaldra, bróður stúlku sem hann var með. Málið er ekki hvort hann hafi gert það eða ekki Leland viðurkennir það strax heldur frekar hvers vegna. Athyglisvert er að frekar en glæpadrama verður Leland að sögupersónu sem skoðar hvers vegna fólk gerir það sem það gerir ekki endilega auðveldasta jörðin til að rækta. Og Leland skartar nauðsynlegum indie hópi af rugluðu fólki. Fyrir utan titilpersónuna er líka Pearl (Don Cheadle), sem er kennari hans á unglingafangelsinu og sér beint að Leland er öðruvísi. Við hittum fjarlægan og eigingjarnan föður Leland (Kevin Spacey í útbreiddri mynd), sem virðist aldrei vera tilfinningalega hrærður á nokkurn hátt af því sem sonur hans gerði. En alvöru bragðefnin koma fram þegar við sökkum okkur niður í Pollards, fjölskyldu þroskahefta barnsins. Í fyrsta lagi er það kærasta Leland, Becky (Jena Malone), eiturlyfjafíkill sem getur ekki haldið sig hreinni; systir hennar Julie (Michelle Williams), kannski eðlilegasta manneskja myndarinnar, sem leitast eingöngu við að komast burt frá þessu öllu saman; og Allen Harris (Chris Klein), ungur maður sem býr með Pollards og er kærasti Julie. Að lokum er það Ryan (Michael Welch), sem allir hinir kalla fífl, sem getur ekki tjáð sig og virðist varla meðvitaður um umhverfi sitt. Leland einbeitir sér fyrst og fremst að samnefndri söguhetju sinni, en myndin grefur sig hægt stundum of hægt inn í líf allra og spyr. aðalspurningin, hvers vegna gerir fólk það sem það gerir? Á meðan Leland ræðir það opinskátt í dagbók sem Pearl leyfir honum að halda áfram, skoða hugmyndir um gott og slæmt og persónulega ábyrgð, standa allar persónur á einhverjum tímapunkti í myndinni frammi fyrir augnabliki þar sem þær verða að velja grundvallarval um eigin hamingju eða annarrar, kannski grunnvalið sem nokkur maður getur tekið. Og myndin lítur vel á það sem fer inn í þessi val og afleiðingar þeirra. Í upphafi myndarinnar verður maður einfaldlega hrifinn af dýpt leikarahópsins. Spacey. Cheadle. Gæslingur. Michelle Williams. Jafnvel Chris Klein þetta er fólk sem að mestu leyti hefur tilhneigingu til að upphefja hvaða kvikmynd sem það er í, og að setja þær allar saman gerir það að verkum að bruggið er. Fyrir pláss í miðjunni virðist kvikmyndin stöðvast, sputtering eftir því sem hún þróast; það lítur út fyrir um stund eins og það muni láta sér nægja að spyrja spurninga og gefa engin svör. En þegar við komum að heimaslóðinni og myndin byrjar að slá í gegn og ná saman, verður Leland að hljóðlátu kraftmiklu verki kvikmyndagerðar. Útskýring Leland á heiminum og gjörðum hans, á endanum, færir hverja sögu í fókus og öll fjárfestingin sem þú hefur lagt í myndina skilar sér. Að segja að Ryan Gosling sé frábær er eins og að segja að sólríkur dagur sé góður. Á þessum tímapunkti ferils hans er það óþarfi þetta er einn besti ungi leikarinn sem starfar í dag og það er ánægjulegt að fylgjast með honum búa það sem hefði getað verið óviðkunnanleg persóna í umhugsunarverða söguhetju. Gosling beitir hér slíkum fíngerðum að það virðist varla vera leiklist; hann þarf að horfast í augu við megnið af myndinni á móti Don Cheadle, sem við vitum að á varninginn, og hann heldur ekki bara sínu, heldur lyftir hann leik Cheadle líka. Cheadle sjálfur er í toppformi og útbýr Pearl fullkomnu manneskju til góðs og ills. Spacey er eins konar eintóna, en það er karakterinn, og hann höndlar það frábærlega. Chris Klein kom mér á óvart; með þessu leikstigi hélt ég að hann yrði grafinn í blöndunni, en hann sennilega snýr að ferlinum hingað til. Frábær vinna allt í kring. Leland er dálítið niðurdrepandi, og aftur, það er dráttur á blettum. En það endar sterklega og skilur eftir varanleg áhrif á áhorfandann (á þessum, allavega). Það er líka lúmskur athugasemd um kynþáttafordóma í myndinni (á fyrsta degi Leland í unglingadeild, hann er eina hvíta manneskjan í herberginu) sem, eins og stór hluti myndarinnar, er mjög áhrifarík meðhöndluð. Ég myndi ekki ganga svo langt að kalla þetta nauðsynlega áhorf sumum gæti fundist hún of hæg eða of skrítin en ég hélt að þetta væri ein af betri myndum sem ég hef séð í nokkurn tíma, miklu sterkari og ánægjulegri en flestar farþegar. þarna úti. Ég myndi mæla með því með ofangreindum fyrirvörum ef ekki væri af neinni annarri ástæðu en að horfa á Gosling fullkomna iðn sína enn frekar.