Frá upphafi var ég svo spenntur að sjá þessa mynd. Plakatið er mögulega það fyndnasta sem ég hef séð fyrir kvikmynd. Ég keypti strax einn fyrir heimavistina mína núna í september. Allir þættirnir komu saman í þessari mynd svo fallega. Það er ekki oft sem þú sérð kvikmynd með svo mörgum typpa-, homma- og kynþáttabrandara sem gagnrýnendur hafa lofað. Carell og afgangurinn af leikarahópnum bera hvern brjálaðan brandara með tilkomumiklum hætti. Carell heldur áfram að vera ljúfur í gegnum alla myndina þar sem í lok myndarinnar ertu að leita að honum til að ná árangri í sambandi sínu meira en þú ert til að hann verði lagður. Aukahlutverkið er grimmt, hver þeirra á í einhverjum vandræðum með dömurnar sjálfar. Eitt af því við þessa mynd er gnægð eftirminnilegra atriða sem við fáum. Þetta er það sem gerir það að verkum að auðvelt er að muna kvikmynd með ánægju. Þessi mynd verður oft tekin upp þegar orðin „brjóstvaxið“ og „smokkur“ eru nefnd í samræðum. Þegar ég horfði á hana í leikhúsinu kom mér á óvart hversu margir eldri voru til að horfa á hana. Ég sá hóp af fjórum konum á miðjum sjöunda áratugnum koma inn. Þrátt fyrir eldri áhorfendur fyllti þessi mynd samt allt leikhúsið af hlátri. Ég held að fólkið sem mun líka við þetta séu aðdáendur Office og Steve Carell. Margir brandararnir minna mig líka á tegund brandara sem þú myndir sjá á Family Guy. Myndin er nógu grunn fyrir unglingsstráka og samt nógu sæt og snjöll fyrir miðaldra konur. Ég mæli ekki með því að fara á þessa mynd ef þú ert ekki aðdáandi blótsyrða eða ef þú móðgast auðveldlega. Hins vegar, þegar þú ert í bíó, mundu bara að þessi mynd er öll í góðu húmor. Brandararnir eru ekki „gay brandarar“, þeir eru bara brandarar. Og þeir eru fyndnir.