Þó að það sé ekki eins slæmt og sumar kvikmyndir (eins og hið hræðilega "Atomic Twister"), treystir "Meltdown" samt á algengum ranghugmyndum og ónákvæmni um kjarnorkuiðnaðinn til að koma söguþræði sínum fram. Ég er núna að læra kjarnorkuverkfræði í leit að meistaragráðu og það var auðvelt að benda á galla sem væru augljósir fyrir alla sem taka þátt í greininni. Með falskan ótta um að bráðnun í Chernobyl stíl gæti átt sér stað í bandarískri verksmiðju, Í myndinni kemur fram að öll bráðnun (jafnvel að hluta, að sögn eins gestaskýrenda í myndinni) myndi þýða hörmung fyrir svæðið. Reyndar myndi bráðnun að hluta í amerískri verksmiðju, en eyðileggja kjarnann, ekki skapa neina hættu fyrir nærliggjandi svæði. Three Mile Island varð fyrir bráðnun að hluta og ekkert geislavirkt efni sleppt út í umhverfið, þökk sé náttúrulegum stöðugleika eldsneytis- og kjarnahönnunarinnar sem notuð er hér á landi ásamt verulegri innilokun. Öryggisþrepin sem sýnd eru í myndinni voru kannski sá hluti myndarinnar sem er fjær sannleikanum. Á hvaða mikilvægu stefnumótandi stað sem er - hvort sem það er virkjun, efnaverksmiðja, herstöð, hvað sem er - muntu aldrei sjá starfsfólk bregðast við viðvörun með því að malla í kringum sig og tala eins og um ótilkynnaða æfingu væri að ræða. Þetta á sérstaklega við í kjarnorkuveri, þar sem, þegar viðvörunin hljómaði, myndu kjarnaofnarnir vera krumpaðir samstundis og slökktu á þeim. SCRAMing er hægt að gera með því að ýta á hnapp í stjórnklefanum (þú þarft ekki að setja kjarnann í "shutdown mode" eins og sýnt er í myndinni), og efnafræði kjarnaklofnunar kemur í veg fyrir að kjarni sé færður aftur upp í afl innan um 9 klukkustunda frá SCRAM. Þannig að ef þessi atburðarás myndi gerast í raunveruleikanum, myndu árásarmennirnir ekki geta valdið verulegri bráðnun. Fræðilega séð gætu þeir samt valdið hluta af hitaafgangi ef þeir afhjúpuðu kjarnann strax, en það væri næstum ómögulegt miðað við þau fjölmörgu varakerfi sem eru til staðar í verksmiðjunni -- það eru miklu fleiri en stakar varadælur sem þeir tala um í myndinni. Hvað varðar laugarnar fyrir notað eldsneyti, þá gæti verið hægt að breyta laugunum í óhreina sprengju með því að sprengja þær í loft upp, en þetta er mun erfiðara en að leggja bara vörubíl fullum af sprengiefni nálægt laugunum. Eldsneytið er undir (u.þ.b.) 18 fetum af mjög hreinsuðu vatni. Vatnið getur ekki orðið geislavirkt (engin geislavirk gufa eins og talað er um í myndinni). Agnir uppleystar í vatni geta, en vatnið sjálft getur það ekki; þannig ástæðan fyrir mjög ítarlegri hreinsun. Þannig að eina leiðin til að breyta eldsneytislaug í óhreina sprengju er að ná eldsneytinu upp úr vatninu. Þetta er ekki auðvelt verk þar sem vatn er mjög þungt og laugarnar eru neðanjarðar með mjög þykkum steyptum veggjum. Sprengiefnið þyrfti að vera í lauginni fyrir neðan eldsneytið (sem er tryggilega fest). Og það þyrfti að vera ansi mikið af sprengiefnum, þar sem vatn er *mjög* erfitt að flytja í gegnum sprengingu. Jafnvel þótt þetta kæmi fyrir er notað eldsneyti ekki mjög geislavirkt og sprengingin myndi ekki valda næstum því eins háum dauðsföllum og getið er um í myndinni, sérstaklega í ljósi þess hve lítið magn af geislavirku efni myndi dreifast. Frá grunnmyndarsjónarmiði varð ég nokkuð þreyttur á stílnum sem notaður var. Stöðugt að hverfa inn og út, notkun á grófu svörtu og hvítu, og hröð rekja spor einhvers og skrúfunar leit út fyrir að vera áhugamaður. Persónurnar voru einvíddar, sérstaklega þær sem voru í bandarískum stjórnvöldum. Ég á í nokkrum vandræðum með útúrsnúninginn í myndinni, en mun ekki ræða það þar sem það væri mikil spilling. Á heildina litið, 3/10