Leikstjórinn, Ramin Niami, afhendir vörurnar með Somewhere in the City. Þessi bráðfyndin farsi tel ég vera í hefð Mel Brooks gamanmyndar. Niami gerir grín að samfélagi New York með því að búa til trúverðugar, sérvitur og harmrænar persónur eins fjölbýlishúss sem vekur þá til lífsins frá fyrstu myndinni sem kynnir þær. Frammistaða Peter Stormare sem samkynhneigðs Shakespeares leikara er algjörlega verðlaunaverð og myndin gerir almennt gott starf í að sýna vonleysi og hláturshæfileika sjálfhverfs metnaðar. Sandra Bernhard er fullkomlega leikin sem hinn beina, sjálfhverfa meðferðaraðili. Ég hafði mjög gaman af frammistöðu Söndru, sérstaklega þar sem ég hef í rauninni ekki verið mikill aðdáandi fyrr en núna. Bai Ling, Ornella Muti og Bulle Ogier rjúka af alþjóðlegri ensemble par excellence. Ég elskaði atriðið með Robert John Burke og gengi hans af hálfvita glæpamönnum sem gátu ekki skipulagt rán ef líf þeirra væri háð því. Með framkomu borgarstjóra Ed Koch og traustri frammistöðu Paul Anthony Stewart, byltingarkennda mömmustráksins, skemmtir Somewhere in the City án þess að missa af takti.