Eftir að hafa ekki séð þessa mynd í langan tíma, náðum við henni ekki alls fyrir löngu á vel yfirfærða Criterion DVD. „Le cercle rouge“ er mynd sem á öðrum kvikmyndum mikið að þakka, þar sem hún minnir okkur sífellt á „Rififi“, „The Asphalt Jungle“, meðal annars, því þær fjalla allar um kapers sem eru í aðalhlutverki í myndinni og fjölfalda. það í mjög smáatriðum. Því miður þekkir maður það gamla orðatiltæki að glæpir borgi sig ekki og frá upphafi eru þessir menn sem taka þátt í þeim dauðadæmdir frá upphafi. Jean-Pierre Melville var leikstjóri fárra orða. Hann fyllti myndirnar sínar ekki með miklum samræðum eins og raunin er hér. Samt, fyrir að vera ekki „talky“, höfðu þeir sinn eigin stíl eins og sannaðist meðal annars með „Le Dolous“, „Le Samurai“ og meistaraverki hans „Bob le flambeur“. Herra Melville hafði tilfinningu fyrir stíl sem kemur fram í öllu sem hann gerði. Í þessari mynd, í samstarfi við kvikmyndatökumann sinn, Henri Decae, tekur hann okkur með í ferð um götur Parísar sem sýnir hina líflegu borg aðallega á nóttunni og dapurlegan vetur í Frakklandi. Tónleikurinn er eftir Eric Demarsan sem leggur áherslu á djassaða tónlist sem fylgir megninu af hasarnum. Þrátt fyrir að myndin sýni Alain Delon, sem Corey, í miðju athafnarinnar, er það hins vegar hinn snjalli eftirlitsmaður Mattei sem er raunveruleg hetja kvikmynd. Eins og leikinn af hinum mikla Bourvil er hann maður sem sýnir mikla þolinmæði því hann hefur frá upphafi reiknað út hvernig hann ætti að ná Vogel, og í því ferli blandar hann sér í rannsókn á gimsteinaráninu þar sem hann þekkir manninn sem flúði. hann er með skottið stórt fyrir aftan það. Bourvil gefur gríðarlega ánægjulega frammistöðu þar sem Mattei sýnir jafnmikla ákveðni og blíðu, eins og raunin er með kettina þrjá sem hann dýrkar. Alain Delon brást alltaf við með áhugaverðum frammistöðu í myndum Mellville. Hér inni er hann Corey, maðurinn sem sést fyrst yfirgefa fangelsið og lofa sjálfum sér að fara ekki aftur, en hann getur ekki staðist gott þegar hann ákveður að halda áfram og taka þátt í ráninu. Samband hans við Vogel og Jansen skilar sér í því hvernig þeir vinna verkið, en það mun einnig reynast mistök að því leyti að þeir munu ekki geta fargað ránsfengnum þar sem girðingin sem þeir hafa reitt sig á hefur skipt um sinn .Gian Maria Volonte og Yves Montand eru talin Vogel og Jansen, í sömu röð. Þetta voru frábærir leikarar sem blandast vel inn í hasar myndarinnar. Báðir leikararnir voru á sínu besta augnabliki þegar þeir fóru með hlutverkin í myndinni og það sýnir sig. Herra Montand hefur flóknari persónu að leika þar sem við verðum vitni að honum á fyrstu stundu hans fyrir framan myndavélina sem maður með marga djöfla inni í höfðinu. Jean-Pierre Mellville náði frábærum árangri frá leikara sínum og áhöfn í kvikmynd, finnst hann þó aðeins lengri, en tekst samt að sýna stíl sinn í einni eftirminnilegustu mynd frá leikstjóranum.