'The Adventures Of Barry McKenzie' hóf lífið sem háðsmyndasögur í 'Private Eye', skrifuð af Barry Humphries og byggð á hugmynd Peter Cook. McKenzie („Bazza“ til vina sinna) er þröngsýnn, hávær, hattklæddur Ástrali sem hefur tvö aðaláhugamál í lífinu er kynlíf (þrátt fyrir að hafa aldrei átt neinn) og Fosters lager. Árið 1972 rataði hann á hvíta tjaldið í fyrstu ferðina af tveimur. Það hlýtur að hafa verið freistandi fyrir Humphries að leika sjálfan sig sem „Bazza“, en hann fór skynsamlega í starfið til Barry Crocker (síðar til að syngja þemað í sjónvarpssápuóperuna „Neighbours“!). Humphries lék þess í stað mörg hlutverk á sanna Peter Sellers tísku, einkum áberandi frænku Bazza 'Edna Everage' (þetta var áður en hún varð Dame). Þú veist að þetta verður ekki 'The Importance Of Being Ernest' þegar ritskoðunarflokkun þess N.P.A. stendur fyrir „No Poofters Allowed“. Pom-hatandi Bazza er sagt af lögfræðingi í Sydney að til þess að erfa hlut í erfðaskrá föður síns verði hann að fara til Englands til að gleypa breska menningu. Með Ednu frænku í eftirdragi nær hann Quantas flugi til Hong Kong og svo áfram til London. Of duglegur tollvörður lætur Bazza borga aðflutningsgjöld af öllu sem hann keypti þarna, þar á meðal ferðatösku fulla af „túbum af Fosters lager“. Eins og hann orðar það: "Þegar það kemur að því að flísa þig, þá hafa Pomarnir fengið brúnina á sígauna!". Slægur leigubílstjóri (Bernard Spear) hámarkar fargjaldið með því að fara með Bazza og Ednu fyrst til Stonehenge, síðan Skotlands. Götur Lundúna eru skítugar og hótelið þeirra er kofa sem rekin er af lúmskum húsráðanda (Spike Milligan) sem lætur Bazza setja punda seðla í rafmagnsmælirinn á tuttugu mínútna fresti. Það eru þó nokkrar góðar fréttir fyrir hetjuna okkar; hann hittir aðra Ástrala í Earls Court og Fosters er til sölu á breskum krám. Það sem gerist næst er röð af kómískum svindlum sem taka Bazza frá því að leika í sinni eigin sígarettuauglýsingu, setja karrý niður í buxurnar í þeirri trú að það sé einhver form af ástardrykk, undarleg kynni af Dennis Price sem yfirstéttarpervert sem elskar að vera barinn á meðan hann er í skólapiltabúningi, dansleikur ungra íhaldsmanna í Rickmansworth á góðgerðarrokktónleikum þar sem lagið hans um að „kæna“ (uppköst) fær hann næstum til þess. alþjóðleg stjarna, og að lokum til B.B.C. Sjónvarpsmiðstöð þar sem hann dregur niður buxurnar í spjallþætti í beinni sem hýst er af krumpu hins hugsandi manns sjálfs, Joan Bakewell. Eldur brýst út og vinir Bazza koma til bjargar - að lækka dósir Fosters, þeir pissa á eldinn í fjöldann. Þetta er langt frá síðari verkum Bruce Beresford - 'Breaker Morant' og 'Driving Miss Daisy'. Þegar það kom út, var það villt af gagnrýnendum fyrir að vera of „dónalegt“. Jæja, já, það er það, en það er líka frábært ekki P.C. gaman. 'Bazza' er ógeðsleg sköpun en lífsgleði hans er ótvíræð, það er ekki annað hægt en að líka við gaurinn. Hinar ýmsu orðatiltæki hans um þvaglát („beindu Percy á postulínið“) og uppköst („Technicolor yawn“) hafa borist yfir í enska tungu án þess að margir viti hvaðan þau komu. Aðrar gestastjörnur eru Dick Bentley (sem einkaspæjara sem eltir Bazza alls staðar), Peter Cook, Julie Covington (síðar leika í 'Rock Follies'), og jafnvel framtíðarlistakonan Russell Davies. Framhaldsmynd - hinn frábærlega nefndi 'Barry McKenzie'. Holds His Own - kom út tveimur árum síðar. Á frumsýningu hennar notaði Humphries tækifærið til að sprengja gagnrýnendurna sem höfðu eyðilagt fyrstu myndina. Gott fyrir hann. Það sem hlýtur að hafa verið honum meira áhyggjuefni var útgáfan af 'Crocodile Dundee' árið 1985. Hún sýndi líka lúinn, hattklæddan Ástrala sem átti í erfiðleikum með að sætta sig við framandi menningu. Og græddi tonnum meiri pening. Lagið á lokaeiningunum (flutt af Snacka Fitzgibbon) er stórkostlegt. Þú átt ást texta sem inniheldur línuna: "Ef þú vilt senda systur þína í æði, kynntu hana fyrir Barry McKenzie!". Tími til kominn að ljúka þessari umfjöllun. Ég þarf að fara á hausinn til að taka í höndina á atvinnulausum...