Eins og margir aðrir hef ég heyrt um "meira" og mig langaði að horfa á það vegna tónlistar sem Pink Floyd samdi. Ég verð að segja að ég varð fyrir sannarlega vonbrigðum, ekki vegna tónlistarinnar heldur kvikmyndarinnar í sjálfu sér. þetta er leiðinleg fáránleg mynd sem skortir takt. Hvaðan koma þessi vonbrigði? Samkvæmt mér, frá mismunandi hlutum. Í fyrsta lagi, efni myndarinnar, tengist eiturlyfið illa við aðgerðalausa sólríka andrúmsloft myndarinnar. Þessi ætti að hafa átt sér stað á siðlausu svæðum Parísar og hefði til dæmis átt að ala af sér dimmt og hjálparlaust loftslag. Þar að auki, það á að segja til um niðurgöngu til helvítis en þessi niðurleið er milduð og varla teiknuð upp. Barbet Schroeder heimtar ekki nógu mikið dramatíska hlið sögunnar. Þú hefðir getað óskað þér aðeins meira af brjálæði, klippingu. Aftur á móti tekst Schroeder ekki að ná tilfinningum og fylgi áhorfenda fyrir framan neyð aðalpersónanna tveggja. Þú horfir kæruleysislega á tilraunir þeirra með eiturlyf. Á meðan aðalleikararnir tveir eru fullkomlega tjáningarlausir og þróast varla á meðan á myndinni stendur, sérstaklega Mimsy Farmer. Í lokin heldurðu bara fegurð Miðjarðarhafslandslagsins baðað í sólarljósi. Myndin vakti mikla tilfinningu þegar hún kom út árið 1969. Nú á dögum virðist hún gömul. Hippamenningin er ekkert minna en fjarlæg minning.