Fyrir þá sem aldrei sáu A CHORUS LINE á sviðinu og eina útsetning þeirra fyrir sögunni var þessi mynd, þessi mynd er í lagi sem kvikmyndasöngleikir, ekkert sérstakt, bara allt í lagi. Ég hef séð þáttinn á Broadway 4 sinnum og jafnvel farið í áheyrnarprufu fyrir ferðafélag þáttarins einu sinni og fyrir einhvern sem lagði nokkurn veginn á minnið upprunalegu framleiðsluna, kvikmyndaútgáfan frá 1985 er svo hræðileg á svo mörgum stigum að ég veit ekki einu sinni hvar að byrja. Í fyrsta lagi, fyrir þá sem hafa aldrei farið í áheyrnarprufur fyrir leiksýningar, leyfi ég mér að fullvissa ykkur um að þegar þið farið í áheyrnarprufu fyrir leikrit, þá spyr leikstjórinn, framleiðandinn og danshöfundurinn aldrei persónulegra spurninga og gefur ekkert upp um hvers vegna þú vildir að verða flytjandi. Alvöru leikhúsprufa, hvort sem það er fyrir leikrit eða söngleik, tekur sjaldan meira en fimm mínútur. Ef þú ert í áheyrnarprufu sem dansari færðu sýnd 64 takta danssamsetningu einu sinni, þú gerir það og þá ákveða þeir strax hvort þú ert inn eða út. Upprunalega hugmynd Michael Bennett um sýninguna var að bæta líf dansara og kynna fyrir óinnvígðum ástríðu fyrir að koma fram og hvers vegna svo margir fórna svo miklu fyrir svo lítið. Leikritið fjallar um þessa dansara. Í fyrsta lagi tók leikstjórinn Richard Attenborough svo mikla áherslu á dönsurunum með því að styrkja samband Cassie og Zach og með því að skipa Michael Douglas sem Zach. Í leikritinu sérðu ALDREI Zach...hann er bara rödd aftast í leikhúsinu og varla er snert á sambandi hans við Cassie. Cassie sýnd í leigubílnum í umferðinni að reyna að komast í áheyrnarprufu og uppi að tala við Larry (persóna sem er ekki einu sinni í leikritinu) var allt bætt fyrir myndina og tók svo mikinn fókus af því sem sagan fjallar um. Stór tónlistarnúmer voru klippt eða endurhugsuð. Opnunarnúmerið í leikritinu "I Hope I Get It" sýnir alla dansara gera djass og ballett samsetningu og þá er fólk útrýmt. Í myndinni troða þeir þrjú hundruð dönsurum saman á sviðið og sýna þá í nærmynd til að dylja þá staðreynd að þeir hafi leikið fólk í myndina sem getur ekki dansað (er hægt að segja "Audrey Landers"). „Goodbye 12, Goodbye 13, Hello Love“, snilldar raddrannsókn á gulum minningum þessara dansara úr æsku var endurunnin sem „Surprise, Surprise“ aðallega farartæki fyrir hinn látna Gregg Burge sem Richie. Frægasta lag þáttarins, "What I Did for Love", sem í þættinum var áhrifamikil allegóría sungin af öllum leikhópnum um það sem þeir gefast upp við að dansa, verður bara enn eitt venjulegt ástarlag í myndinni, flutt þreytulega af misskipuðum Allyson Reed sem Cassie. Dansmynd Jeffrey Hornaday fyrir myndina er daufleg og hugmyndasnauð og stenst ekki kerti við upprunalega sviðsetningu Michaels Bennetts og þegar þú ert að gera kvikmynd um dansara þarf danshöfundurinn að vera sérstök. Það eru nokkrir góðir dansarar í myndinni, áðurnefndur Gregg Burge sem Richie, Michelle Johnston sem Bebe, og Janet Jones sem Judy, en þeim gefst varla tækifæri til að sýna hvað þeir geta, samt Audrey Landers, sem getur varla að ganga og tyggja tyggjó á sama tíma, fær eitt besta númer þáttarins, "Dance 10, Looks 3." Ég skal viðurkenna að lokaatriðið, "One" er töfrandi, en þú þarft að bíða í tæpa tvo tíma eftir því. Ég myndi segja að ef þú hefðir aldrei séð A CHORUS LINE á sviðinu gæti þessi mynd verið þess virði að skoða, en ef þú ert aðdáandi upprunalega Broadway söngleiksins...vertu hræddur...vertu mjög hræddur.