Það er mjög auðvelt að átta sig á því hvers vegna The New Professionals var fífl, að minnsta kosti á Nýja-Sjálandi: það fylgdi ekki bara í fótspor frumritsins, heldur fylgdi það Bodyguards, sem jók sýninguna töluvert með yfirmanni sínum og- formúla tveggja umboðsmanna. Cmdr McIntyre var síðari tíma George Cowley: harður í liði sínu, en sá sem myndi verja þá til dauða gegn öðrum. Skugginn sem þátturinn varpaði var gríðarlegur. Jæja, ekki eins stór og hann hefði átt að vera í Bretlandi. Hér var það tengt á besta tíma. Það var meira að segja markaðssett í kynningunum sem „Þeir eru fagmennirnir“. Einhver annar tók greinilega eftir muninum. Við vorum svo heppin að hafa þessa sýningu ekki gefna út á mismunandi svæðum á mismunandi tímatímum. Það var há framleiðslugildi sem innsiglaði samninginn fyrir mig. Eins og aðrir gagnrýnendur hafa tekið fram, fylgdi það hinni miklu bresku hefð um einn klukkutíma actioner, en blandaði inn persónulegum þáttum á sama tíma. Það er smá undirstraumur af einhverju að þróast á milli Liz og Ian, þó að það hafi aldrei truflað mann frá alvöru söguþræðinum. Flestir þættirnir voru byggðir á æsandi diplómatískum atvikum, þess konar hlutum sem hjálpar Spooks af og til. Ólíkt mörgum 2000 sýningum var söguþræðinum ekki fórnað á kostnað flottrar buxnamyndatöku eða of stílhreinrar leikstjórnar. Leikstjórar eins og Christopher Young héldu uppi hraða og unnu vinnuna sína. Þeir nýttu sér góða staði, sem gerði lífverði sléttari en ef það hefði verið skotið á bakvegum og götum. Það var samtímans, það myndi standa sig fallega enn í dag, og það var eitt af betri dæmunum um breska aðgerðamanninn á tíunda áratugnum, sem sýndi að Bretland getur enn gert þá betur en nokkur annar. Kannski nema Þjóðverjar og Cobra 11 þeirra .