Ef þú metur líf þitt á einhvern hátt, form eða form, þá muntu sýna sjálfum þér kurteisi og fara framhjá þessari "áhugaverðu" kvikmynd á DVD rekkanum. Ég veit hvað þú ert að hugsa, "Ég sá forsýninguna og hún leit út. FRÁBÆRT!" Hins vegar, kaupandi varist, ég féll í sömu gildru. Ein vinkona mín lýsti ákveðinni tregðu við að horfa á þessa mynd, en ég neyddi hana til að sitja hjá. Ó, hvað ég sé eftir þeirri ákvörðun. Eins og flestar hryllingsmyndir, byrjar myndin fjörlega á sólríkum mexíkóskum dvalarstað þar sem tvö pör eru lokkuð að fornu Maya-rústinni af öðrum ferðamannastað. Þegar þangað er komið truflast útlit tveggja frumskógarfólks sem er allt annað en óvitandi um kveðjuhróp þeirra. Eins og þetta sé ekki nógu ógnvekjandi, þá varpar ferðahópurinn stórum plöntuvexti til hliðar og segir ónotaðan slóð sem neytt er af dýralífi fullkomna leið á áfangastað. Ég býst við að það væri ekki mikil bíómynd ef þeir notuðu skynsamlega ákvarðanatöku og sneru við rétt í þessu, en, jæja, þetta var samt ekki mikil kvikmynd. Eftir nokkra göngu komu sexmenningarnir (dvalarstaðurinn með vini). ) rekast á rústirnar og þegar í stað eru efasemdir þeirra eytt með fegurð hennar og sögu. Þ.e.a.s. þangað til ofsafengið ættbálkafólk kemur upp úr frumskóginum vopnað hefndarhug án sérstakrar ástæðu, hrópandi á óleysanlegu tungumáli. Síðan hvenær eru hrottalegar munnlegar árásir mildaðar með rólegu, yfirlætislegu orðalagi - ekki spyrja mig - en engu að síður reynir leikarinn samt, án árangurs, augljóslega. Skyndilega er sjötti slóðameðlimurinn, Dimitri, stunginn með nokkrum örvaroddum frá Maya og allt helvíti brotnar laus. Byssuskot lýkur verkinu og skelfingu lostnir ferðalangarnir hörfa hratt upp rústina. Nú, ef það var einhvern tíma söguþráður í þessari mynd, þá endaði hún hér. Kynningin tók í mesta lagi 20 mínútur og voru því miður bestu 20 mínútur myndarinnar. Ofan á rústirnar átta sig fimmmenningarnir á því að þeir eru strandaglópar af morðóðum heimamönnum og taka ótal góðar ákvarðanir, ein þeirra er að nota visnað reipi til að lækka einn meðlim sinn í iðrum rústarinnar. Það þarf ekki að taka það fram að ævintýramaðurinn er alvarlega slasaður og er síðan fastur í rústunum og kærusturnar tvær eru alvarlega slasaðar við að reyna að bjarga honum. Restin af myndinni heldur áfram plottlaust, án raunverulegs hryllings, aðeins blóðs og saurs, eins og sést þegar einn stúlkan rífur plöntu sem vex inn í hana út, streymir út blóðstraumum og svo aftur þegar fætur einhvers eru skornir af, bara til að láta sama platan kyrkja hann síðar. , sem leikur Jeff McIntire, verður sífellt pirrandi og kvíðari og situr nógu lengi til að ganga úr skugga um að næstum allir leikararnir deyi hræðilegum, hræðilegum dauða. Líkamleg sársauki þeirra virðist vera fullnægjandi bætur fyrir þann tíma sem var í þessari mynd. Sagan segir að rústin sé fornt hús hættulegra anda með illri, holdætandi plöntu til að bægja frá og neyta óheppna gesta. Því miður fékk ég enga slíka viðvörun frá öskrandi blóðþyrstum plöntum og það eina vonda sem tengist þessari mynd sem ég er virkilega hræddur við er handritshöfundurinn.