Ég sá þessa mynd í fyrsta skipti fyrir milljón árum (5 ár til að vera nákvæmur) síðan. Í ljósi nýlegra atburða þar sem ástralska konan Schapelle Corby var fangelsuð í Indónesíu fyrir svokallaðan smyglpott ákvað ég að horfa á þessa mynd aftur. Ég sleppti því að gráta af hjarta mínu vegna þess að ég er sjúkur fyrir heitar stelpur í neyð (lestu bara umsögn mína um 'árásarsögu Laurie Show'). Eitthvað rakt slapp úr augum mínum, en það voru varla fötufylltar af tárum. Hvers vegna? Ekki vegna þess að kvenhetjurnar tvær væru ekki algjörlega dýrkandi og hjálparvana, ekki vegna þess að myndin var ekki hjartnæm við að sjá þessa tvo krakka í blóma lífsins lokuð í nánast ómannlegum aðstæðum. Hvers vegna þá? Af hverju grét ég ekki? Mig langaði að gráta! Þegar ég leigi svona bíómynd, nema ég að vera hrærður, að gráta eins og enginn sé morgundagurinn, að líða ömurlega og líka við það. Þessi mynd var einfaldlega of stutt til að gera þetta. Það var alveg eins og handritið væri dregið niður í aðalþættina í söguþræðinum og á meðan þetta var gert var sálfræðilega þættinum hent til hliðar. Clare Danes og Kate Beckinsale stóðu sig frábærlega við að lýsa tilfinningum vinanna tveggja, en þessi mynd öskraði bara á meira myndefni af þessum stelpum í niðurdrepandi (og kúgandi) umhverfi þeirra. Hugarferðina vantar hér af einhverjum ástæðum. Þú færð aðeins að sjá helstu augnablikin í henni (sem eru mjög snertandi, ég viðurkenni það), líklega vegna slæmrar klippingar. Stundum fannst mér þessar stelpur ganga um á póstkorti. Sambandið við fjölskyldumeðlimina hefði líka mátt nota aðeins meiri athygli. Hvað er að frétta af samskiptum stúlknanna og foreldranna (sérstaklega milli Alice og pabba hennar)? Maður sér hana, en myndin býður ekki alveg upp á heildarmyndina, því miður. Engu að síður var þetta frábær mynd og í lokin þurfti ég meira að segja að bíta aðeins í vör. En ég býst við að þetta hafi meira með leikhæfileika (og útlit) leikkvennanna (og tónlistina) að gera en verðleika leikstjórans. Satt að segja vissi ég varla hver Kate Beckinsale var áður en ég horfði á þessa mynd (aftur). Nú er ég aðdáandi! Frábær mynd, svo lengi sem þú býst ekki við því að hún verði klassísk kvikmynd.