Þó að flestir horfi á myndina mun þetta vekur lítinn áhuga, en af ​​mörgum hundruðum kvikmynda sem fjalla um galdra og dulspeki í einni eða annarri mynd er þessi líklega sú besta á margan hátt.From The Golem to The Handverkið virðist vera endalaust áhugavert fyrir kvikmyndaiðnaðinn. Meirihluti kvikmynda sem snerta hana á einhvern hátt gera það barnalega (til dæmis "Witchboard", algjört sorp í alla staði) annað hvort taka yfirskilvitlega þættina sem ódýrar afsakanir fyrir töff tæknibrellur eða pappaútskorin illmenni (sbr. Warlock"). Oftar kemur efnið upp í hysterísku trúarlegu samhengi (í hinum ýmsu kvikmyndum sem snúa að Opinberunarbókunum er andkristur óhjákvæmilega talsmaður einhvers konar nýaldarstílsiðkun). Sjaldan virðist kvikmynd sýna að minnsta kosti einhverja liðna reynslu af töfrum eins og þeir eru stundaðir í raunveruleikanum, en framsetningu dulspekisins í slíkum kvikmyndum má í besta falli lýsa sem allegórískri en ekki bókstaflegri, eða táknrænni, eða ... bara ekki alveg rétt.Ég horfði á þessa mynd aftur eftir mörg ár í kvöld. Ég hafði séð það áður á VHS; þetta er dökkt, stemningsfullt verk, og eftir að hafa horft á það á DVD myndi ég segja að ef þú hefur einhvern hug á að horfa á þessa mynd, horfðu á hana á DVD, ekki horfa á hana á VHS. Myrkrið og skapið eru yfirgnæfandi í VHS en í DVD tekur myndin á sig allt annan tón. Ég held að Weir hafi ýtt viljandi undir dökku hliðarnar til að fá stíl, en þegar myndinni er breytt í neðri litamiðil VHS fer þetta yfir brúnina. DVD vekur myndina aftur til lífsins og ég sá hana öðruvísi. Allavega, þegar ég sá hana eins og í fyrsta skipti, áttaði ég mig á því að meðhöndlun galdra er einstaklega góð í þessari mynd. Það er erfitt að fara út í allar ástæður þess, ég kæri mig ekki um að gefa mér tíma til að gera það. Fyrir alla sem eru forvitnir, hvort sem er, ef þú vilt sjá hvernig það er í raunveruleikanum, þá er þessi mynd bara mjög rétt á óteljandi stigum. Og fyrir alla sem eru það ekki, þú sóar miklum tíma í að lesa til þessa tímapunkts.