Ég býst við að aðeins útvalinn fjöldi áhorfenda hafi raunverulega áhuga á að fylgjast með því hvernig karlkyns hrekkjusvín í New York starfar en ég væri til í að veðja á að jafnvel þessar hugrökku sálir hafi verið slökkt með pirrandi bútasaumstækni og vísvitandi deyfðu hljóðupptöku á birta hér; sú staðreynd að þessir innbyggðu „gallar“ voru bein afleiðing af lágfjárhags-/neðanjarðar-/tilraunaeðli myndarinnar er, myndi ég segja, fyrir utan málið. Engu að síður, fyrir þá sem eru svona hneigðir, sýnir myndin mikla karlkyns nekt og Joe Dallesandro, skiljanlega, varð neðanjarðar og homma táknmynd! Hið þáttauppbygging sem sýnir daglega rútínu söguhetjunnar býður upp á nokkrar vægast sagt áhugaverðar senur: fundur hans með (og að lokum stillt upp fyrir) sérvitringum öldruðum listamanni; sá þar sem Dallesandro tjáir skoðanir sínar á óvenjulegu starfi sínu og útskýrir sérstaka vinnubrögð sín fyrir nokkrum væntanlegum „kollega“, þar á meðal kannski ólíklegasta hræsnara gleraugnanördi! Kannski, sem betur fer, hljóp myndin í aðeins 89 mínútur gegn fullyrðingum IMDb um að heildarlengd hennar sé 105 (en hið síðarnefnda gæti vel verið mistök)! Ég hafði horft á nokkrar aðrar „myndir“ Warhols og þessi er greinilega ekki eins ánægjuleg og þolanlegasta dæmið sem ég hef lent í, BAD (1977), og aðeins betri en myndir eins og MY HUSTLER (1965) sem voru aðallega álag til að sitja yfir. Sú staðreynd að þetta var aðeins fyrsti hluti þríleiks lofaði ekki góðu en eins og orðatiltækið segir, þú verður að gera það sem þú þarft að gera og hinir tveir „kaflarnir“ þurftu að fylgja fljótt í röð... Þrátt fyrir almennt neikvæð viðbrögð við því, FLESH er engu að síður enn dýrmætt sem tímahylki frá 1960 og sem frumgerð af neðanjarðarsenu þess tíma, bæði kvikmyndalega og í raunveruleikanum. Til þess að athuga, mynd af Dallesandro úr þessari mynd prýðir ermi á sjálfnefndri fyrstu plötu The Smiths frá 1984 og transkynhneigð Candy Darling (sem birtist hér frekar ómerkilega) var ódauðleg í "Candy Says", upphafslagi The Velvet Underground. samnefnd plata frá 1969. Þó að síðarnefnda hljómsveitin sé í miklu uppáhaldi hjá mér, og ein af ástæðunum fyrir því er sú að í gegnum einstaka og byltingarkennda tónlist sína lýstu þeir lífsstíl sem er svo gjörólíkur mínum eigin, þá er þetta sannarlega tilfelli þar sem ég vil frekar upplifa eitthvað hljóðrænt í staðinn fyrir sjónrænt!