Ég gef þessari mynd A+ fyrir hreina herbúðirnar! Eins og Maria Riva, dóttir Dietrich, skrifaði í bókinni um móður sína: "Ef maður sér The Garden of Allah í samhengi við hábúðir, getur það verið mjög skemmtilegt." Og hvernig! Ég hló af ánægju að ofmetnu tónverkinu og ótrúlega, fáránlega, frábærlega melódramatísku samræðunum. Áhorfendur sem hafa lesið frásagnir af túpunni Boyer (hann hélt áfram að losna við hitann) munu hlæja í hvert sinn sem hann kemur fram. Dietrich og Boyer líta sjaldan hvor á annan þegar þeir gefa línur sínar -- í staðinn horfa þeir dreymandi út í fjarska , væntanlega svo hægt sé að mynda andlit þeirra í besta sjónarhorni og með hagstæðustu birtunni (ef þú ert að leika í kalkún gæti það líka litið vel út!). Búningar Dietrich eru ekki úr þessum heimi. Eins og Riva segir í bók sinni, tókst Dietrich að stela Travis Banton frá Paramount og láta hann hanna einhverja guðdómlegustu kjóla, eins og siffon drapplitaðan kjól og kápu. Ég er hjartanlega sammála hinum gagnrýnendum sem eru að fíla Technicolor. Það er í raun erfitt að trúa því að myndin hafi verið gerð árið 1936 -- liturinn er frábær. Í stuttu máli, ef þú horfir á The Garden of Allah með mildu hugarfari og tekur kjánaskap hans, geturðu ekki annað en notið þess.