Þessi fjögurra klukkustunda smáseríuframleiðsla er um tveimur klukkustundum lengri en nauðsynlegt er, fyrst og fremst vegna þess að kvikmyndagerðarmennirnir virtust ekki hafa skýra hugmynd um hvernig ætti að laga skáldsögu að skjánum. Þeir virtust ekki vita hvað ætti að geyma inni og hvað væri óhætt að skilja eftir. Myndin hefst á því að Sir Walter les úr Peerage bókinni sem er aðal huggun hans í vandræðum hans. Þetta kynnir fjölskylduna - sem við kynnumst öllum náið næstu fjóra tímana hvort sem er - en þjónar litlum öðrum tilgangi. Sömuleiðis þjóna atriðin þar sem Musgroves harma „aumingja Richard“ engum tilgangi nema að draga söguna niður. Sumum raunverulegum samræðum Austen er úthlutað til mismunandi persóna og sumt af frásögn hennar er endurunnið sem samræður sem falla óþægilega af tungum persónanna. Það er líka einhver útfylling og þetta er einstaklega hræðilegt. Atriðið þar sem Charles Hayter er leiðinlegur Henriettu með áhyggjur sínar af því að fá kurteisi Dr. Shirley var aðeins áhugavert sem frásögn í bókinni; sem sena í þessari framleiðslu er hún þröngsýnn. Atriðið á Cobb, þegar Louisa dettur og er "tekin upp líflaus!", er algjörlega án þess að brýnt sé, og ég velti því fyrir mér hvort lína Wentworths "Er enginn til að hjálpa mér?" gæti hafa verið beint að rithöfundunum, sem og öðrum leikurum. Þessi framleiðsla lítur oft út og lítur út eins og leikrit sem hefur verið tekið upp, frekar en raunveruleg kvikmynd, og það kemur best fram í leiklistinni, sem er andstæðan við fíngerða mynd. : Mikill uppgangur á línum, ýktar bendingar og leikarar sem hafa ekki hugmynd um hvað þeir eiga að gera við hendur sínar, fætur eða andlit þegar þeir eru ekki að segja línur sínar. Charles Musgrove stendur í stofunni sinni, með feta axlabreidd í sundur, og virðist standa út á svalirnar (ef þær voru) þegar hann talar við hitt fólkið í herberginu með honum. Andlit Louisu Musgrove virðist vera í rugluðu kyrrstöðu þegar hún er ekki að sleikja eða flissa. Louisa er svimandi, flissandi og döpur vera, og ég trúði ekki eitt augnablik að Wentworth hefði áhuga á henni. Búningarnir eru blandaður hópur, en flestir hræðilegir, og græni tartan-kjóllinn hennar Anne Elliot er mögulega ógeðslegasti meinti tímabilsbúningur sem hefur verið hugsaður. Okkur er gefið upp dagsetningarnar í upphafi sýningarinnar - það er seint á 17. áratugnum eða kannski mjög snemma á 18. áratugnum - og samt virðast margir búninganna vera af viktorískri hönnun og þar með um 60 árum of snemma! Hárið er bara svo vitlaust að ég mun ekki einu sinni nefna það hér. Nema að segja að ég nefni það ekki. :-) Þessi framleiðsla gerir suma hluti rétt, þó. Frú Smith er gefið viðeigandi mikilvægi hennar, og saga hennar með herra Elliot, útbreiðslu hans og ráðabrugg hans, eru til fulls tekin fyrir. Ég var líka ánægður með að sjá útfærðar "sáttar" atriðin með Anne og Frederick í lokin, sem eru dýrmæt verðlaun fyrir lesandann en var sleppt í framleiðslunni 1995. Ef þú elskar bókina Persuasion, og jafnvel óljóst eins og 1995 kvikmynd, ekki eyða augnabliki (eða eyri) í þessa framleiðslu; þér mun finnast það sárt vantar.