Eftir að hafa setið í gegnum þessa hrúgu af saur, veltum við hjónunum fyrir mér hvort það væri í raun afurð tilraunar til að sjá hvort tölvuforrit gæti framleitt kvikmynd. Það var svo hógvært og formúlukennt. En áróður Bandaríkjanna sem varpað er í andlitið á þér í gegnum myndina sannar - á vonbrigðum - að þetta er verk manna. Kallaðu mig samsæriskenningasmið, en tilvitnanir eins og: "Við verðum að stela sjálfstæðisyfirlýsingunni til að vernda hana" virðast vera leiðir til að réttlæta aðgerðir eins og innrásina í Írak o.s.frv. Sú staðreynd að Nicholas Cage spúar línum eins og: "Ég myndi aldrei nota sjálfstæðisyfirlýsinguna sem samningsatriði“ með beinum andliti fékk mig og eiginmann minn til að velta því fyrir mér hvort allur leikarinn hafi tekið Valium fyrir tökur á hverri senu. "Röksemdin" á bak við hverja söguþræði og nýja "vísbending" er sannarlega fáránleg og ómögulegt að fara eftir. Og það er líka bónus hliðarþráður um kvenfyrirlitningu, þar sem Dr. Whatever-Her-Nafn-Var verið gagnrýndur af öllum sem hlut eiga að máli fyrir að hafa "aldrei haldið kjafti." Hún er greinilega í myndinni eingöngu fyrir útlit, en þeim fannst þörf á að skella „Dr.“ titil á karakter hennar til að gefa henni smá þyngdarafl. Á einum tímapunkti segir persóna Cage: "Þegarðu aldrei?" og myndavélin snýr að henni og horfir dúndrandi niður á hendur hennar, eins og hún sé barn. Sannarlega gróteskur. Eini kosturinn við þessa mynd var að hún er svo ótrúlega léleg að maður hlær að henni. Það sem er virkilega skelfilegt er að meirihluti þeirra sem horfðu á myndina með okkur virtist hafa gaman af henni. Hrollvekjandi....