Þetta er óvenjuleg Laurel & Hardy gamanmynd með eitthvað klofinn persónuleika: Stundum líður henni eins og tvær kvikmyndir sem gerðar eru í mismunandi stílum sem eru splæst í eina stuttmynd. Sem betur fer er hver þáttur fyndinn út af fyrir sig og trúðaskapur drengjanna, að því er virðist, áreynslulaust, ber daginn og sameinar ólíka þætti myndarinnar í skemmtilega heild. Þó að ég hafi aldrei heyrt aðdáanda vitna í DIRTY WORK sem uppáhalds Laurel & Hardy gamanmyndina sína, þá virðist hún engu að síður vera gamanmynd sem allir virðast vera hrifnir af. Sagan okkar gerist á heimili prófessors Noodle, sem táknar einn lykilþátt sögunnar- lína: ofboðslega skopstæling á atburðarás Mad Scientist. Þetta markar sjaldgæft verkefni inn á vísindasvið fyrir L&H; Abbott & Costello og The Three Stooges flæktust mun oftar við vitlausa lækna en Stan & Ollie. Í öllum tilvikum er prófessorinn heltekinn af því að búa til endurnærandi sermi sem getur gert fólk yngra, á meðan kaldhæðni þjónninn hans, Jessup, lýsir tortryggni áhorfandans með rúlluðum augum og einstaka þurru gríni. Á meðan eru Stan & Ollie strompssóparar sem mæta á heimili prófessorsins sama dag og hann fullkomnar lausn sína. Hluti "þeirra" af myndinni samanstendur af einkennandi (en fyrsta flokks) slatta sem felur í sér strompinn, þakið, skóflur og fjölda óheppilegra óhappa. Ef þú hefur ekki gaman af því að horfa á þessa stráka klúðra verki þá mun þér líklega ekki líka við DIRTY WORK, en fyrir aðdáendur liðsins er þessi mynd veisla. Hápunkturinn kemur þegar Ollie hrapar í gegnum strompinn, lendir í arninum og er síðan stungið í múrsteina sem falla í höfuðið á honum með brjálæðislegri taktnákvæmni, einn af öðrum. Mér líkar líka við myndin af Ollie veltast af þakinu inn í gróðurhús; aðferðavinnan er svo slöpp að mig grunar að þetta hafi verið eitthvað innanhússbrandari, eins og W.C. Kvikmyndir Fields myndu innihalda heimsins verstu baksýnisskjái. Slappstick-dótið er stórskemmtilegt, en það er brjálæðislega vísindamannsmótífið sem gerir þessa mynd óviðjafnanlega og tveir aukaleikarar eiga skilið þjórfé af keiluhattinum: afkastamikill leikari Lucien Littlefield er frábær sem prófessorinn, skilar ofþroskuðum línum sínum af ánægju og grenjandi með hammy gleð, á meðan Sam Adams er sauma í minna áberandi hlutverki Jessup þjónn. Eins frábærir og Stan Laurel og Oliver Hardy voru á besta aldri, þá er alltaf rétt að taka fram að aukahlutverk þeirra í Hal Roach Studio veittu myndunum sínum gífurlegan uppörvun. Svo gerði bakgrunnstónlist Le Roy Shield líka, en DIRTY WORK markar sjaldgæft tilefni frá þessu tímabili að Roach gamanmynd hefur alls engan tónlistarundirleik eftir upphafsútgáfur. Stemmningatónlist hefði ef til vill eflt framgönguna, en sama; þetta er allavega mjög skemmtileg gamanmynd og gott dæmi um hvað gerði Laurel & Hardy svo vinsæl á sínum tíma.