Nýlegt andlát Stephen Bach, eins af framleiðendum HEAVEN'S GATE, hefur vakið upp vofa um að minnsta kosti að hluta til upprisu orðspors bölvuðu kvikmyndarinnar. Þar að auki var upphaflega útgáfan, „langa útgáfan“ sýnd nýlega á TCM og afhjúpaði myndina, að öllum líkindum, fyrir stærsta áhorfendahópi hennar nokkru sinni. Ég sá myndina þegar hún kom fyrst út á troðfullri sýningu í 3rd Avenue kvikmyndahúsi handan götunnar frá Bloomingdales. Ég held að það hafi verið gefið út á föstudegi og afturkallað næsta miðvikudag. Kannski var þetta ekki sanngjörn útgáfa en þetta var og er hræðileg mynd. Þegar ég sá útgáfuna í fullri lengd nýlega staðfesti þessi dómgreind og með um þrjátíu ára meiri reynslu af því að horfa á og skrifa um kvikmyndir get ég betur lýst því hvers vegna. Í fyrsta lagi er það ótti orðasambandið "mise-en-scene" sem skilgreiningin er á sama tíma svo einfalt en samt svo formlaust að það púslar jafnvel eftir að hafa verið skilgreint. Í grundvallaratriðum er það allt sem gerist fyrir framan myndavél. Til dæmis mun auka mannfjöldi fá aðgerð, segjum bara að ganga framhjá á gangstéttinni og stað til að byrja á. Þegar aðstoðarleikstjórinn öskrar aðgerð mun aukamaðurinn fara í gegnum aðgerðina. Ef það er annað tekið mun aukahlutinn fara aftur á upphafsstaðinn og fara aftur á "aðgerð". Allir aukaleikararnir gera þetta. Segðu svo að leigubíll keyri upp á gangstéttina og stjarnan stígur út og faðmar annan skólastjóra á meðan á meðan fólkið er að gera sitt. Þetta er mise-en-scene. Í leikhúsinu kalla þeir það blokkun en kvikmyndahús er mun fjölvíddara. Mikilvægi þess að skilgreina mise-en-scene er vegna þess að þegar frönsku gagnrýnendurnir þróuðu kenningu sína um æsifréttamanninn var andstæða æsifréttamanns metier-en-sena, enn frekar niðrandi sem „umferðarlögga“. Ættarhöfundur var náinn þátt í merkingu kvikmyndar og í gegnum verk leikstjórans greindist þema eða þemu. Metier-en-senan var í grundvallaratriðum fyrirtækismaður sem skilaði á filmu það sem honum hafði verið afhent á pappír. Það er munurinn á til dæmis John Ford og Sam Wood. Annað atriðið er hvernig leikstjórinn, Michael Cimino, komst í þá stöðu að leikstýra kvikmyndum. Cimino vakti fyrst athygli þegar hann leikstýrði fyrstu milljón dollara sjónvarpsauglýsingunni. Þetta sýndi Chevrolet fljótandi niður Stóraskurðinn í Feneyjum. Þessi auglýsing birtist aldrei á neinum lista yfir bestu sjónvarpsauglýsingar allra tíma og er áberandi eingöngu vegna þess hversu dýr hún var og hversu ýkt hún var. Áhrifin eru eins og þriggja ára stúlka sem dregin var út til að skemmta félagsskap sem fær sín mestu viðbrögð þegar hún kastar kjólnum sínum yfir höfuðið. Sætur fyrir þriggja ára, vandræðalegur fyrir þrítugan. Þannig að Cimino var snemma hrósað fyrir að eyða gífurlegum peningum í einhverja ofurmynd og svo lærði hann. Fyrsta mynd hans, THUNDERBOLT AND LIGHTFOOT (1974) er með atriði þar sem Clint Eastwood og Jeff Bridges eru farþegar í brjálæðingi. bíll sem ekur fram og til baka, fram og til baka, þar til hann keyrir út af veginum og bílstjórinn opnar skottið fullan af kanínum sem hann heldur áfram að skjóta eina af annarri. Ég hafði það á tilfinningunni að ef framleiðandinn, Eastwood, hefði ekki stigið inn, þá hefði atriðið staðið þar til allar kanínur hefðu verið drepnar. Sem færir okkur að HIMINAHLIÐI. Ég býst við að ef maður horfir á myndina á DVD í snertingum eins og smáseríu getur það verið áhrifamikið. Þetta er vegna þess að senum er leikstýrt með svo þéttri mise-en-senu að hver sena er eins og alfræðiorðabók, það er einfaldlega þreytandi að sitja í gegnum næstum fjóra tíma af þessu. Það er eins og kynlíf, á einhverjum tímapunkti verður það bara písk. Það er opnunartíminn 40 mínútur, sem fer fram í Harvard. Ljómandi ljósmyndað í Oxford, það er eitthvað sem er ekki sequitur. Ég persónulega er hlynnt listrænni leið til að þróa sögu í stað hinnar auglýsingarlegri _"Nú skal ég segja þér hvað ég skal segja þér" í flestum kvikmyndum. Hins vegar er allur formálarinn aðeins einn lína - Kris Kristofferson og John Hurt fóru saman í Harvard. Núna tuttugu árum seinna Allur þessi tími, peningar og fyrirhöfn, svo ekki sé minnst á alla athygli og orku áhorfenda bara til að koma þessum næstum gagnslausu upplýsingum til skila. Svo er það atriðið á götunni milli Kristofferson og Masur sem heldur áfram og áfram með fjölmenna borg af aukahlutum í bakgrunni og hestateiknuðum farartækjum í bakgrunni í stöðugri hreyfingu til að skila örlítið af útsetningarupplýsingum. Það er bara svo þreytandi. Það er bara eitt atriði á eftir öðru eins og þetta. Þetta er eins og að reyna að borða þrjátíu punda pizzu. Svo eru það þessi löngu samtöl um ómarkviss smáatriði og óskiljanlegar, vitlausar samræður, sem halda áfram og enda og eru þreytandi og leiðinlegar. Auðvitað lítur hver einasta sena sem er tekin út ljómandi vel út. Á heildina litið er þetta ríkulegt verk til að spinna lofsverðar greinar um. Sést í snatri með möguleika á að spóla áfram í gegnum leiðinlegu bitana eða slökkva á því ef þú finnur fyrir mise-en-scene þeyttum, það er í rauninni sársaukalaust. En ekki láta neinn segja þér að þetta sé góð mynd. Þegar ég sá það árið 1980 sat strákur fyrir framan mig sem tjáði sig um atriðið þar sem Kris Kristofferson er á hestinum sínum og hann snýr sér aðra leiðina og svo hina og gerir þetta svona sex sinnum. "Þetta er táknrænt," sagði hann, "að hann veit ekki hvaða leið hann á að fara." Það er í grundvallaratriðum, í grunninn, grundvöllur sérhverrar gagnrýni sem er hlynntur Heaven's Gate. Horfðu á hana, ef þú verður, en hafðu fyrirvara, þetta er ekki kvikmynd sem tíminn er kominn, þetta er óþef sem mun lykta um alla tíð. HAMINAHLIÐIÐ er sögulega ónákvæmt í öfgum. Ég mæli með bókinni BANDITTI OF THE PLAINS eftir Asa Mercer um Johnson County War.