Þessi mynd kemur sem endanleg vonbrigði í Tsai Ming-Liang fyrir mig. Það streymir leti úr hverjum ramma sínum. Svo ég ætla ekki að greina það rækilega heldur. En nokkrar athuganir: 1. Ef forsendan er þurrkur, hvers vegna fáum við að sjá borgarlandslag með blómstrandi grænum trjám? Ég velti því fyrir mér hvort það hafi átt að þýða eitthvað í myndrænu samhengi myndarinnar (þar sem þorsti lætur vita af þrá eftir nánd og vatnsmelóna hinn léttvæga staðgengill, kynlíf). Eða þetta er bara spurning um ömurlega kvikmyndagerð, engan veginn að vera samfelld.2. Við fáum ekki að vita hvað hafði orðið um klámleikkonuna, hvers vegna hún er meðvitundarlaus eða, væntanlega, látin. Það virðist ekki skipta neinu máli svo framarlega sem boðskapur hinnar æðstu firringar er farsællega (=sprengjandi) komið til skila, en þegar litið er til baka þá reynist óvirkur líkami hennar vera ódýr dramatúrgísk brella, ályktun jafn tilefnislaus og arðræn og starfsemin sem hún er. er ráðinn í.3. Ekkert kemur fram í þessari mynd sem Antonioni hafði ekki orðað betur fyrir 40 árum og án þess að niðurlægja leikara sína að óþörfu.4. Tónlistarnúmerin (endurunnin úr 'The Hole') fannst eins og hugmynd framhaldsskólanema um listræna mótvægi, framkvæmd á því kunnáttustigi í framhaldsskóla. Ef það var meiningin, þá var málið sýkt.