Ég hef séð þessa mynd tvisvar, einu sinni fyrir nokkrum árum í háskóla og aftur um síðustu helgi. Þó ég hafi algjörlega fyrirlitið það í fyrsta skiptið ákvað ég að gefa því annað tækifæri. Terrence Malick er greinilega vel metinn leikstjóri og svo virðist sem áhorfendur IMDb, að minnsta kosti, líti mjög vel á myndina. En því miður virðist smekkur minn ekki hafa breyst neitt. Hvar á að byrja? Fyrir það fyrsta er frásögn Lindu Manz skelfileg. Rödd hennar er svo pirrandi með þessum hræðilega New York hreim (vinsamlegast ekki reyna að sannfæra mig um að Chicagobúar tali þannig - þeir gera það ekki). Sjálf viðurkenndi hún að hafa bara setið niður og talað um tilviljunarkennda hluti, sem gerir hana ekki að hæfileikaríkri leikkonu. Hún er ekki einu sinni að leika! Ég kom á IMDb og bjóst við að sjá hana rifna í sundur, þar sem frammistaða hennar er bara svo gjörsamlega hlæjandi, en fólk virtist í raun líka við það! Hún er einfaldlega óaðlaðandi á allan hátt - ég hélt áfram að vona að Malick myndi bara drepa hana. Hinir leikararnir voru fínir, en vissulega ekkert sérstakir. Adams var líklega sterkust í leikarahópnum, en hún átti líka eina almennilega þáttinn. Nema gamli gaurinn - hann var frekar góður. Talandi um leiklist, hvernig gat persóna Shepard verið svona fáránlega heimsk?? Hann keypti "bróður og systur" leikgerðina vegna þess að...uh, af hverju ætti hann að kaupa það? Bill og Abby nýttu hvert einasta tækifæri til að vera viðkvæm, eins og þau gerðu sér ekki grein fyrir því að líf þeirra væri háð því að leika á mjög platónskan hátt. Þetta var bara alveg ótrúlegt. Og loks, eftir talsverðan tíma, áttar bóndinn sig skyndilega á því að: "Guð minn góður, þau eru saman!" Síðan fer hann á eftir Bill með byssu, en virðist þess í stað rekast í höndina á Bill og endar með dauðastungusár. Talandi um það, þá voru örlög persónanna álíka heimskuleg (og, leyfi ég mér að segja, latur). Auðvitað þarf Bill að deyja - gæti það verið leiðinlegra en að verða skotinn í tjörn af hópi lögreglumanna? Abby heldur áfram hamingjusömu lífi sínu, fer í lest og er virkilega ánægð með hvernig hlutirnir gengu upp. Og pirrandi sögumaðurinn finnur af handahófi daufa vinkonu sína og þeir reika út í sólsetrið. En það er allt í lagi, því Malick gaf mér samt aldrei neina ástæðu til að vera sama um persónurnar. Hvað söguþráðinn varðar, þá dregst þessi mynd endalaust áfram án raunverulegra flækinga eða þróunar í söguþræðinum. Ég trúi því ekki að það sé aðeins 94 mínútur að lengd - ég hefði getað svarið að ég hefði setið í sætinu mínu í heila 3 klukkustundir. Skyndileg engisprettuhamfarir voru eins og að kasta Biblíunni í andlitið á mér; Ég er alveg í lagi með samlíkingar og skírskotanir, en þetta var algjörlega yfir höfuð. Skilaboðin voru greinilega: "Ekki giftast fyrir peninga eða slæmir hlutir munu gerast fyrir þig." Mjög frumlegt. Mér skilst að "Days of Heaven", eins og allar myndir Terrence Malick, sé ætlað að vera listaverk. Og ég er svo sannarlega sammála því að kvikmyndatakan er einfaldlega töfrandi og töfrastundatökurnar gefa myndinni einstakan blæ. En ég þarf meira en fínar myndir til að njóta kvikmyndar og þessi gerði það bara ekki fyrir mig.