Ég er fimmtán ára og hef séð þrjátíu og þrjár kvikmyndir Sinatra (að ótaldar myndböndum af sjónvarpsþáttum og heimildarmyndum) og hef ekki verið hrifinn af aðeins tveimur þeirra. „Till the Clouds Roll By,“ og „The Miracle of the Bells“ teljast hins vegar ekki með í huga að í þeim fyrri er það eina sem hann gerir er að syngja stórkostlegt „Ol' Man River,“ og í þeirri síðari er hann ekki hálf slæm, myndin er bara sorgleg. Uppáhaldsplöturnar mínar, útvarpsþættir, sjónvarpsþættir og kvikmyndir um Sinatra breytast nánast á hverjum degi - allt fær aðra merkingu við hvert áhorf og virðist stundum það besta sem hann hefur gert og stundum það versta þangað til hringrásin kemur aftur, en það eru nokkrir hlutir sem eru ekki hægt að bera saman. Þegar kemur að kvikmyndum, er „Maðurinn með gullna arminn“ efstur á þeim lista. Allir sem vita eitthvað um Sinatra vita að hann hélt að þetta væri hans besta- nokkurn tíma frammistöðu; hann var tilnefndur til Óskarsverðlauna; þetta var fyrsta alvarlega skoðun á eiturlyfjafíkn; o.s.frv., o.s.frv. Djassinn er ógleymanlegur, Kim Novak er viðkunnanlegur þrátt fyrir fáránlegan hreim, Eleanor Parker er pirrandi og voðalega dramatísk, skjaldbakan- eins og Arnold Stang er skemmtilegur í fyrsta skiptið en vandræðalegri í hvert skipti sem út, og Darren McGavin gerir dásamlega slímugan eiturlyfjasala, þá eru leikmyndirnar ósannfærandi - við fyrstu sýn virðist þetta sérkennilegur blandaður poki sem hinn frábæri Otto Preminger hefur hent saman með off- miðstöð sjarma. Svo kemur þú til Sinatra. Eins og allt annað í lífi hans - annað en tónlist - skiptast fréttir af leik hans alltaf í tvennt. Leikstjórar eins og Fred Zinnemann, Frank Capra, Billy Wilder, Stanley Kramer, Martin Scorsese, Peter Bogdanovich og Otto Preminger voru allir sammála um að hefði Sinatra unnið jafn hart að kvikmyndum sínum og hann hefði gert að syngja, þá hefði hann verið í hópi bestu leikara. í heiminum - ef ekki HINN stærsti. Humphrey Bogart sagði meira að segja: „Þessi gaur hefur náttúrulegasta leikarahæfileika sem ég hef séð.“ Ekki slæmt fyrir mann sem aldrei tók leiklistarkennslu á ævinni, var á sama tíma að framleiða diskógrafíuna sem myndi gera hann að „mesta söngvara 20. aldarinnar“ og gerði nánast allar senur sínar í einni töku. Í beinni andstöðu við þetta allt eru þessar aðrar umsagnir og ævisögur sem þefa af hrokafullum hætti af því hvað þessi herra Sinatra var ömurlegur leikari og hversu margar „slæmar“ myndir hann gerði. Spurningunni verður aldrei svarað öllum til ánægju því deilur voru meðal stærstu eigna Sinatra og bæði rökin voru á vissan hátt að spila í hendi hans. Hvað sem því líður, á þessum tíma, í þessu hlutverki, er Sinatra stórkostlegur. Gagnrýnandi sagði seint á fimmta áratugnum: "Sinatra er kannski ekki besti leikari í heimi, en það er enginn meira heillandi að horfa á." Sama hvað Sinatra er að gera í kvikmynd, það er erfitt að taka augun af honum. Þetta er auðvitað „charisma“ sem ég hef aðeins séð hjá örfáum öðrum - Orson Welles, Richard Burton, Marlon Brando, Montgomery Clift - kannski James Cagney. Það er engin raunveruleg skilgreining á því og það gerir það oft erfitt að átta sig á því hvort þú sért virkilega að njóta frammistöðu eða bara töfrandi, en þessi gæði sem hér eru sýnd eru það sem gerir myndina. Sinatra er beinlínis hrífandi, raunveruleg, ákafur - nær yfir áratugi og þúsundir pappírsdúkkupoppstjarna með eitthvað sem kallast gæði. Hvort sem þú vilt það eða ekki, þetta er eins manns sýning með nokkrum persónuleikara sem hanga í bakgrunninum. Hann hylur allar tilfinningar með ótrúlegri næmni, frá ljúfri, einmana eymsli með Kim Novak til hræðilegs áfalls Frank Sinatra (Frank Sinatra!) vælandi og öskrandi í kvölum „kalda kalkúnsins“. Sinatra hafði rétt fyrir sér - þetta er besta frammistaða hans. Engin spurning. Ég var átta ára þegar Frank Sinatra dó. Ég var ekki til í öll árin af bobby-soxers og ''Anchors Aweigh,'' Mr. Ava Gardner og ''From Here to Eternity,'' plötur með ljósastaurum og ''sveiflum' elskendum," Kennedy, Vegas, ring-a- ding ding. Basie og Mia og Reagan og tónleikar frá Madison Square Garden til Suður-Afríku til Hvíta hússins til Sands. Ég get ekki sagt að ég sé hrifinn af Sinatra vegna þess að ég heyrði í honum á Paramount eða vegna þess að ég heyri "September of My Years" sjálfsævisögulega - hinar venjulegu afsakanir. Og afsökunin mín? Þegar ég var ellefu ára horfði ég á mynd sem heitir "On the Town"...