Ég hafði gaman af þessu, því ég get tengt við hana. Einhvern tíma á ævinni var ég að reyna að gera kvikmyndir og upplifði mörg sömu vandamálin sem Mark Borchardt gerði þegar hann reyndi að gera kvikmynd SÍN. Og ég gekk líka í gegnum langvarandi tímabil af sjálfsuppteknum, handteknum þroska, þar sem ég neitaði að vaxa. En svo, fyrir kraftaverk, giftist ég og eignaðist börn. Ég áttaði mig á því að það að vera kvikmyndagerðarmaður í erfiðleikum myndi að öllum líkindum ekki fæða fjölskyldu mína. Þannig að ég fékk ágætis vinnu og gerði það sem ég fann að ég þyrfti að gera til að svo gæti orðið. Það er það sem þroskaður, ábyrgur fullorðinn maður gerir. Mark hefur ekki horfst í augu við þann veruleika enn sem komið er og því er hann þroskaheftur unglingur í þeim skilningi. Af þessum sökum er vonleysi yfir honum. Líkt og Don Kíkóti virðist hann svo óhæfur og blekktur að hann áttar sig ekki á því hversu slæmur hann er í raun og veru. Áhorfandinn finnur til yfirburðar og vorkunnar með honum og hring hans. Mark á börn og fyrrverandi eiginkonu og reikninga til að borga, en myndin sýnir honum að hann sé í rauninni aðeins sama um að elta „listræna sýn“ sína. Þrátt fyrir þetta kemur Mark fyrir í myndinni sem viðkunnanlegur einstaklingur, umkringdur mjög áhugaverðri fjölskyldu og vinahópi. Því miður skortir Mark margt af því sem þarf til að ná árangri bæði í lífinu og á starfsferli: þroska, ábyrgð, menntun, þekkingu, lífsreynslu, forgangsröðun, fjárhagslegt vald o.s.frv. án nokkurrar vísbendingar. Ég býst við að við eigum að finna fyrir uppörvun af sjónarspili „aldrei að segja deyja“ viðhorf þessa göfuga einstaklings, sem berst gegn ólíkindum. Og maður, hvaða líkur eru á því! Kiefer Sutherland, Colin Hanks, Tori Spelling og Angelina Jolie eru öll afkvæmi stórmynda- eða sjónvarpsfólks; eflaust munu þeir allir vilja leikstýra einhvern daginn, ef þeir eru það ekki nú þegar. Hversu mikið pláss er fyrir sjálfstæða eins og Mark? Þetta er eins og að horfa á mann berja sig í höfuðið með bretti, aftur og aftur. Þegar ég hugsa um það, þá er þetta nokkuð nálægt því sem gerist fyrir einn leikara Marks, með eldhússkápshurðina, í einni fyndnustu senu sem ég hef séð í nokkurri kvikmynd. Þrátt fyrir þessar vangaveltur og virðist gagnrýni, hafði ég sannarlega gaman af þessu kvikmynd og mæli eindregið með henni við hvern sem er. Bill frændi er ótrúlegur. Ég á vin sem hitti bæði Mike og Mark og hann sagði mér að í raunveruleikanum væru þessir strákar bara nákvæmlega eins og þeir komu fram í myndinni.