Frá nútíma næmni er stundum erfitt að horfa á eldri kvikmyndir. Það er pirrandi að þurfa að horfa á staðalímynda veggblómabókavörðinn þurfa að taka niður gleraugun og verða falleg og heimsk til að vinna mann. Sérstaklega svona grunnur og óstöðugur maður. Hann er augljóslega leikmaður (ég myndi ekki treysta honum til að vera trúr henni) sem vill ekki setjast niður, sem horfir bara á heimskar aðlaðandi konur og kallar þær alltaf "baby" (ick!). Jafnvel eftir að hún gjörbreytir útliti sínu og lífi sínu fyrir hann, fer hann aðeins til hennar eftir að honum hefur (sem sagt) verið hafnað af annarri konu og kemst að því að Connie eyddi öllum peningunum sínum í að gera upp bát fyrir hann. Ég vildi að hún stæði uppi við hann, ekki elti hann á aumkunarverðan hátt! Skyndileg umbreyting hans innan nokkurra mínútna var algerlega óraunhæf og virkaði ekki fyrir mig. Fyrir utan það undirspil þá líkaði ég við myndina. Hvernig geturðu ekki líkað við sjómenn að dansa hver við annan?! (Þú getur sagt að þeir hafi verið frá San Francisco.... ;D) "Rehearsal" dansinn var frábær, að horfa á Ginger Rogers detta markvisst inn og út úr "réttum sporum" var frábært. Síðasta dansatriðið „Face the Music“ með fallegu búningunum og art deco settinu var fallegt. Og ég hafði mjög gaman af "We Saw the Sea" (þó þeir hafi notað það nokkrum sinnum of oft, eins og þeir hafi gert sér grein fyrir að þetta væri þeirra besta lag). Engu að síður var söguþráðurinn svolítið slappur eins og flestir söngleikir (IMO) - og lögin voru í lagi, en dansinn var þess virði að horfa á myndina fyrir. Ég vildi að þeir hefðu getað sýnt nokkrar myndir af San Francisco þar sem myndin átti að vera sett upp. Það er líka skrítið að sjá svona léttúðuga sjóherjamynd með vitneskju um hvað Hitler var þegar að gera á þeim tíma. Ég verð að reyna að fresta allri þekkingu til að sökkva mér niður í tilbúið fantasíuland.