Þetta var mjög góð sýning. Ég naut þess að búa til rauntíma og afturhvarf, sjá gömlu grafarana hittast aftur og rifja upp skelfingar fanga þeirra í Changi POW Camp. Helsta vandamálið við það hvernig þátturinn var skrifaður er að senur lífsins í Changi eru meira eins og fríbúðir en það sem staðurinn hlýtur að hafa verið. Ég er nógu gamall til að muna eftir kvikmyndaupptökum af mönnunum sem voru frelsaðir úr Changi og öðrum japönskum fangabúðum. Enginn leikari gæti léttast nógu mikið til að líkjast ástandi þessara manna. Þeir létu gyðinga í Belsen líta út eins og súmóglímumenn. Ég hef hitt nokkra vopnahlésdaga frá Changi í gegnum árin. Margir myndu aldrei keyra á japönskum bíl, hvað þá eiga hann. Líkamlegar og andlegar pyntingar sem þessir menn máttu þola voru of hræðilegar til að þeir gætu jafnvel talað um það. Hversu hátt hlutfall lifði af? John Doyle gæti verið í lagi að skrifa gamanmynd fyrir "Roy og HG" (ég hata það líka) en þetta er alvarlegt sykurlag sögunnar sem hefði aldrei átt að þola. Ég er ánægður með að háðsádeiluhöfundar skrifi "The Life of Brian" og geri grín að krossfestingunni því þetta er augljóslega gamanleikur, jafnvel þó að sumum þyki það illa bragðað. "Changi" er skrifuð sem lýsing á raunverulegum atburði og, sem slíkt, gæti yngra fólk litið á það sem sanna met. Frábær frammistaða af fínum leikarahópi getur ekki leyst þetta létta handrit.