Miðað við öfugar aðstæður ársins 2009 þar sem raunveruleikinn er að við höfum svartan forseta, fær þessi mynd mjög öfluga sögulega þýðingu. Fyrir skemmtanagildi fannst mér þessi mynd vera bæði aðlaðandi og fráhrindandi. Ég var auðvitað alveg tekinn til baka af hróplegum rasisma þess tíma, en fannst tónlistin og dansinn líka ótrúlegur. Það er líka mjög flott að sjá Sammy Davis Jr sem svona mjög ungan barnaleikara. Hann leikur Rufus Jones, ungan dreng sem er huggaður af mömmu sinni. Honum er sagt „Af hverju einhvern daginn gætir þú orðið forseti“. Þetta var svo fáránlegt árið 1933 að það var gert grín að því og þótti ljúft, heillandi og fyndið. Meginhluti myndarinnar er fantasíuröð af því hvernig ríkisstjórnin væri ef henni væri stjórnað af blökkumanni. Þeir lýsa stjórnarsetum eins og baptistakirkju sem hefur vaknað. Staðreyndin var þegar ég rakst á þessa mynd einn daginn að hún dró mig inn. Hún er virkilega vel gerð og mjög skemmtileg. Ég trúi því að ef við getum horft lengra en rasisminn getum við séð þessa mynd fyrir allt sem hún færir okkur. Reyndar að átta sig á því að það er ekki bara fáránlegt að hafa svartan forseta, heldur að það sé eðlilegt, gerir þessa mynd bara miklu meira viðeigandi. Það markar greinilega augnablik í tíma fyrir sameiginlega meðvitund okkar.