Eftir að hafa skoðað nokkra þætti af þessari seríu hef ég komist að þeirri niðurstöðu að sjónvarpsframleiðendur séu gjörsamlega lausir við hvers kyns frumleika. Hér er gamall vísindaskáldskapur í biðstöðu, hugvitssamlega vafinn í formi sannarlega frumlegs hugtaks - og samt geta þeir aðeins - næstum - látið það virka. Samtalið er gott! Karlleikararnir eru þokkalega færir í sínu fagi. Flestar persónurnar eru vel dregnar, með sérstökum lofsöng til kappans og meira en viðkunnanlegrar hliðarspyrnu hans. Og flestar söguþræðir þáttanna þykja girnilegar. Svo hvað gæti verið að? Hvað með kvenpersónurnar og snyrtilega fullkomnu leikkonurnar sem eru valdar til að túlka þær. Framleiðendurnir krefjast þess að túlka kvenpersónurnar í þessari - næstum því góðu - seríu, á þann hátt að lokaafurðin virðist vera á villigötum klappstýra. Hvers vegna, spyr ég, hvers vegna? Þættirnir falla allir flatir í hvert sinn sem kvenkyns gestastjarnan eða endurtekin persóna kemur á skjáinn. Þessar leikkonur eru allar algjörlega ótrúverðugar í hlutverkum sínum og þú þarft í rauninni ekki að sjá þær til að vita að þær eru ófær um að sinna leiklistarverkefnum sínum. Það gat blindur maður sagt. Hlustaðu bara á þá tala. Þeir flytja samtal sitt með öllu drama og áhrifum 16 ára barns á menntaskólaballinu. Hver myndi trúa því að þessar konur væru doktorsnemar, öldungadeildarþingmenn, stjórnendur fyrirtækja og læknar? Í stuttu máli, ef framleiðendur hafa val um Stockard Channing eða Morgan Fairchild, gettu þá hvern þeir velja - í hvert skipti? Og auðvitað þjáist serían fyrir það. Leitt!