Ég greip tækifærið til að horfa á þessa mynd óklippta og óslitið, muna raes og raves fyrir hana. En hvar sem það virtist ætla að verða virkilega skelfilegt, bakkaði það og fór eitthvert annað. Vatnið sem drýpur um allt húsið, svarta rigningin, spádómsdraumarnir, að taka ranga beygju í hráu skólpi var sleppt áður en þeir gátu unnið upp öskur. Þvílík vonbrigði. Næstum svipbrigðalaus andlitsgríma Chamberlain bauð upp á litla en ruglaða vantrú, eitthvað sem ég fann sjálfan mig að spegla þegar leið á myndina. Það sem hefði getað verið óhugnanlegur söngur frumbyggja og hljóðfæri í bakgrunni voru þess í stað kakófónía sem virðist hönnuð til að berja skelfingu í höfuðið á manni. Hugmyndirnar um að nútímafólk geti líkt við forna guði, að frumbyggjar trúi því að rauðhærðir hvítir karlmenn hafi verið fyrstu prestarnir, og margir aðrir möguleikar eru framseldir meira eins og innkaupalisti en vísbending um aðra vídd (draumatímann).[ SPOILER] Í lokasenunni var mér ekki ljóst hvað leikstjórinn var að reyna að segja. Er mikil bylgja? Og hvað? Hversu stór? Flóðbylgja? Já, allt í lagi. Það er hrikalegt en ekki heimsenda. Er það heimsendir? Af öldu? Síðasta bylgjan? Það hlýtur að vera ansi stór bylgja. Hvers vegna? Var heimurinn svona slæmur staður? Það virtist ekki svo hræðilegt í þessari mynd. Reyndar hélt ég að bylgjan færi ekki af, þar sem skugginn yfirgaf andlit Burtons sem var varpað af öldunni. Var það aðeins heimsendarás Burtons? Heck, það gerist á hverjum degi fyrir fólk sem missir það. Það var ekki áhugavert ef það væri aðeins hann. Hræðilegasta atriðið, og það sem gefur bestu vísbendingar um möguleika Weir, var í íbúð Charlies þar sem Burton hefur farið til að takast á við gamla manninn fyrir að hræða konu Burtons. Charlie spyr hann í sífellu "Hver ert þú?" og það verður virkilega truflandi eftir smá stund. Því miður fylgdi myndin aldrei í kjölfarið.