Tveir óstarfhæfir bræður (Philip Seymour Hoffman og Ethan Hawke) þreytast á að keppa um hver er stærsti fjandinn og hvern pabbi (Albert Finney) elskar meira, svo þeir setja út hár-heilaráð til að ræna skartgripum mömmu og pabba. geyma þannig að þeir geti hreinsað skuldir sínar og byrjað upp á nýtt. Hljómar eins og frábært plan fyrir utan það að þetta er spennuþrungið melódrama frá 1970 um rán sem fór úrskeiðis, og drengur, gangi allt úrskeiðis hér fyrir óheppna dúettinn okkar og alla sem að málinu koma. „Áður en djöfullinn veit að þú ert dauður“, sem handritshöfundurinn Kelly Masterson hefur samið af grimmd og klassískt framkvæmt af leikstjóranum Sidney Lumet, notar ránið sem McGuffin til að kafa djúpt í fjölskyldudrama. Þvert á það sem almennt er talið er Sidney Lumet ekki dáinn. Þegar hann er 83 ára hefur hann greinilega gert samning við djöfulinn um að senda frá sér eina frábæra mynd. Lumet var á hátindi hans á áttunda áratugnum með myndum eins og "Dog Day Afternoon", "Serpico" og einni af mínum uppáhaldsmyndum allra tíma, "Network". Honum hefur einhvern veginn tekist að gera kvikmynd sem ber öll einkenni sígildrar hans á sama tíma og hann fléttar saman nútímalegum þáttum (grafískri kynhneigð, ofbeldi og leik með tímaramma og POV) í brakandi, lifandi, magra, illgjarna og ögrandi melódrama. . Maður getur aðeins vonað að sumir af stórmennum nútímans (eins og Scorsese eða Spielberg) sem komu fram á sama áratug og Lumet var efstur í leik sínum muni eiga svona mikið eftir þegar þeir ná þeim aldri. Lumet er meistari í að stýra fólki gangandi í gegnum rými til að skapa spennu og þróa persónur. Þegar leikararnir fara í gegnum fallega útbúnar skrifstofur og íbúðir á Manhattan skapar myndavélin sem hreyfist hægt, áþreifanlega kvíðatilfinningu þar sem við vitum aldrei hver gæti verið handan við næsta horn eða hvað þessi manneskja gæti gert í næsta herbergi. Það er líka ótrúlegt hvernig Lumet notar margfeldi POV og breytileg tímaramma nálgun. Samfellda og klassíska framsetningin sem hann notar gerir það að verkum að kvikmyndir furðudýranna Christopher Nolan og Alejandro Gonzalez Inarritu virðast eins og áhugamannastundir. Það sem Lumet er bestur í er að leikstýra mögnuðum leikarahópum og plata þá til að leika innan tommu frá lífi sínu. Philip Seymour Hoffman hefur aldrei verið, og mun líklega aldrei verða, betri en hann er hér. Hljóðlega brennandi túlkun Alberts Finneys af föður sem er svikinn og á enda á reipi hans er meistaraverk til að horfa á þróast. Ethan Hawke, venjulega ólýsanlega fallegur strákur, er fullkominn sem tilfinningalega örkumla yngri bróðirinn sem hefur skautað allt of lengi á sjarma sínum og útliti. Valdaránið er hins vegar röð atriða á milli Hoffman og Marisu Tomei, sem er hryllilega á punktinum sem fljúgandi bikarkona hans. Lumet rekur þá í gegnum tilfinningasviðið sem nær hámarki í senu sem er sú besta sinnar tegundar síðan William Holden svínaði Beatrice Straight beint inn í Óskarsverðlaunin fyrir besta leik í aukahlutverki í "Network". Djöfull hverrar frábærrar kvikmyndar er í smáatriðunum, allt frá því að smella Albert Finney á skottið á bílnum sínum sem lokar ekki vegna hlífðarbeygju, til útlitsins sem Amy Ryan (ný eftir ótrúlega beygju sína í "Gone Baby Gone") gefur henni Fyrrum eiginmaður Ethan Hawke, sem stóð við hið ógeðslega loforð sitt við litlu stúlkuna sína, vita öll þrjú að hann mun ekki standa við, kerfisbundið upprifjun fjölskyldu á svellinu, við umræðuna sem biður um að sértrúarsöfnuðir vitni í það (uppáhaldslínan mín er skemmtilega hótanir "Er þér sama ef ég kalla þig Chico?") við frábæra Carter Burwell skor. "Before the Devil Knows You're Dead" er kvikmynd ársins. Ef eitthvað kemur í ljós, þá vitum við að nokkur önnur tilboð hljóta að hafa verið miðlað við Old Scratch.