Hitchcock væri stoltur af þessari mynd. Jafnvel þegar ekkert gerist er það spennuþrungið. Leikstjórinn David Lynch ofnotar nokkur ódýr spennubrögð hér og þar, en hann blandar þeim saman við aðra kvikmyndatækni til að koma í veg fyrir að hún verði þrjósk. Þessi mynd er algjörlega súrrealísk, þessi mynd er eins og að vakna og muna mest af draumi en ekki nóg til að gera hana skynsamlega . Ég er enn að reyna að átta mig á þessu öllu og mun líklega þurfa að sjá það aftur til að ná hlutum sem ég missti af og sem gætu hjálpað mér að skilja það betur. Þetta er mjög ítarlegur söguþráður sem kemur mjög hægt saman, svo þú verður að vera þolinmóður og fylgjast með. Taktu baðherbergisferðina þína úr vegi áður en hún byrjar. Samt er söguþráðurinn í skugganum af þemað, stemmningunni, persónuþróuninni og kvikmyndatækninni. Tvö hlutverk aðalleikkonunnar, Naomi Watts, sýna gífurlegan hæfileika hennar. Það er að segja þegar ég gat tekið augun af meðleikara hennar. Þvílíkt leikarapar.Lynch kemur á óvart alla myndina með óvenjulegum myndavélarhornum, lengd/tímasetningu klippinga, hoppa fram og til baka á milli atriða. Ásamt snjöllri notkun á tónlist og hljóðum hjálpar þetta allt til að byggja upp spennu í huga okkar, eflaust meginmarkmið leikstjórans. Jæja, hann hélt mér á brúninni, lét mig meira að segja tala við leikarana til að fara varlega hér og vera ekki svona barnaleg þar. Þú veist, svona hluti sem þú vilt lemja börnin þín fyrir að gera í bíó.