Þegar ég var 10 ára (nú 14 ára), hét ég því að sjá aldrei kvikmynd sem ég vissi að myndi ekki hafa góðan endi. Og þar til fyrir nokkrum vikum hafði mér gengið þokkalega, fyrir utan Shakespere í enskutíma... o.s.frv.. var samt bara að horfa á hluti sem enduðu hamingjusamlega. En svo sá ég Ramola Garai í Havanah Nights, sem var krúttleg, ekki góð en nógu skemmtileg til að horfa á. Eftir að hafa séð þetta nokkrum sinnum í tvö eða svo ár síðan ég sá hana fyrst, fór mér að líka við hana, sérstaklega tónlistina. Svo ég leitaði á henni og fann IMDb ... ég sá "Inside I'm Dancing" og gerði ráð fyrir að hún hefði gert aðra dansmynd og skoðaði hana yfir. Það var seinna í myndaleit (af Rory, að leita að Gilmore Girls plakat fyrir skáp) ég tók mynd úr þessari mynd...ég leitaði síðan að stiklu, fann stikluna og þegar ég sá spítalann og heyrði í Rory segðu "Þú hefur framtíðina" Ég mundi heitið mitt og áttaði mig á því að þetta yrði ekki góð mynd fyrir mig. En það var bara í bakinu á mér þar til við vorum í myndbandsbúðinni og þar var hann notaður á $5, svo ég fór og keypti hann. Eftir að hafa séð það vildi ég bara hafa það úr hausnum á mér því það var svo sorglegt. Ég myndi samt ekki fara nálægt því fyrr en ég væri með heilalömun sem orðatiltæki. Svo varð ég bara að sjá hana aftur og í þetta skiptið gerði ég ekki annað en að hlæja, jafnvel á sorglegustu stöðum var ég ekki lengur þunglynd því ég áttaði mig á því að yfir allt var þessi mynd gleðileg og upplífgandi...ég elska hana og hún er núna ein. af mínum uppáhalds, ég er viss um að þetta er versta athugasemd sem þú hefur lesið. En horfðu á myndina það er þess virði.