Þessi mynd er fræg fyrir nokkra eiginleika: læst handrit, í einu sinni í að hluta til trúarlega kvikmyndagerð, eftir Philip Dunne, mjög góða frammistöðu, fyrsta flokks framleiðsla í öllum deildum og gáfuð leikstjórn eftir öldungis Henry King. Ef maður væri að gera kvikmynd, þá myndi það tryggja góða framleiðslu að fá slíka hæfileika eins og Leon Shamroy sem kvikmyndatökumann, Lyle Wheeler sem listleikstjóra og Alfred Newman sem tónskáld frumsaminnar tónlistar. Bættu við leikara þessarar myndar, þar á meðal Gregory Peck og Susan Hayward sem titilpersónur, James Robertson Justice, Raymond Massey, Kieron Moore, Jayne Meadows og John Sutton ásamt dansi eftir Gwen Verdon og væntingar gætu vaknað um að myndin sem útkoman gæti orðið gert að einhverju sérstöku. En í biblíulegu efnishandriti, venjulega undirgrein sem er viðkvæm fyrir órökréttum hvötum og kraftaverka inngripum, myndi allt að lokum ráðast af færni höfundarins. Philip Dunne hér hefur útvegað manneskjur, sjaldgæft afrek í biblíulegum kvikmyndum. Davíð er maður í þessari mynd, marghliða, ekki einhver sem gerir goðsagnakennda verk á pappír í Gamla testamentinu. Gregory Peck gerir hann forvitinn, ástríðufullan, stjórnsaman, sjálfsfyrirlitinn og aðlaðandi. Sem Bathsheba er Hayward varla hið fullkomna val en gefur til kynna heilmikla jarðnesku og tilfinningalega eðlilega skynsemi sem hjálpar manni að sjá hvers vegna Ísraelskonungur myndi hætta svona mikið fyrir hana. Restin af leikarahópnum er traustur og fær á víxl. Hinn kunnuglegi söguþráður gefur þeim lítið til að vinna með, en höfundurinn Dunne og leikarar gera eins mikið og hægt er með mannlegar aðstæður. Sagt er frá æsku Davíðs í flashback; hvernig hann var valinn af spámanni Drottins til að vera konungur Ísraels, og ávinna sér leið til að vera næst konunginum, Sál, með því að sigra Golíat hinn Phiiistine í bardaga þegar allir aðrir eru hræddir við að skegga risastóra kappann. Eftir það er hann loksins rekinn frá hirð Sáls konungs Ísraels, verður frægur stríðsmaður og snýr aftur til að gera tilkall til konungsríkisins og verða dauðafæri Jónatans, sonar konungsins, sem áður var vinur. Stríð hans eru vel heppnuð - myndin hefst í raun með vel heppnuðu árásaratriði; en líf hans er tómlegt þar sem eiginkona hans Michal, Jayne Meadows, er dóttir Sáls og er honum kalt. Hann snýr sér að Batsebu, sem hann sér frá þaki hallarinnar baða sig nakina; síðar viðurkennir hún að hún hafi vonað að hann myndi sjá hana. En hún á eiginmann, Úría; þegar hún verður þunguð, verður Úría nauðsynlegt að koma inn af vígvellinum og eyða tíma heima; hann biður Davíð þess í stað að setja sig í fremstu röð í bardaganum, jafnvel eftir að hafa verið vakinn af dansi Verdons. Davíð samþykkir. Hann er drepinn, stríðshetja; en þetta leysir ekki vantrúarspurninguna. Þurrkar koma til Ísraels og ótrúmennsku konungsins er kennt um fyrirbærið. Að lokum leggur Davíð hendur sínar á sáttmálsörkina, sem nýlega var flutt til Jerúsalem og til húsa í musteri, sem hefur valdið dauða annarra sem komust í snertingu við hana fyrir slysni, og býður guði sínum að refsa sér - og ekkert gerist ...Davíð fer út úr musterinu og kemst að því að rigning er komin í þurrt land hans. Þessi mynd er alltaf áhugaverð, fjölbreytt í senum og líkamlega falleg. Leikstjórinn og höfundurinn nota áheyrnarregluna og eru satt að segja farsælli í manngerð persónunnar en í næstum nokkurri mynd utan hinnar grísku-austurlensku kanónna, þar sem afrekið er aðeins auðveldara þar sem hvorki kraftaverk né trúarleg þemu eru sett í aðalhlutverkið í slík ævintýri. . Vel minnst fyrir glóandi útfærslu, fína frammistöðu og snjöllu samræður, þetta dramatíska átak ber endurtekna rannsókn.