Það er svo margt fleira flókið við söguþráð þessarar frábæru umhugsunarverðu kvikmyndar en bara framhjáhald og hylming um ábyrgð á slysinu. Mér blöskraði upphaflega góðvild eiginmannsins Wilkinson sem vildi að ökumaðurinn, þegar hann hélt að þetta væri Everett, yrði birtur lögreglu og hugarfarsbreytingu (og siðferðisbreytingar) þegar hann komst að því að þetta var konan hans. Var hann líka góður og/eða var hann að reyna að leysa sjálfan sig með því að leyfa henni að fara með Rupert. Svo breyttist hlutirnir og HÚN ákvað að réttast væri að viðurkenna að hún hefði slegið hann. Mikilvægast er að þemað endurlausn (fyrir slysið - vegna óheilnarinnar - á hennar undarlega, gallaða hátt) er sterkast í sjúkrarúmi Watson fyrir Everett. Ég tel að það sé ástæðan fyrir því að hún hafi ráðist í það átak. Þetta virðist vera algengt þema í breskum nútímaskáldsögum: Brideshead Revisited, The End of the Affair koma upp í hugann. Elska það.