The Sopranos er sennilega vinsælasta sjónvarpsserían frá upphafi, svo eðlilega voru væntingar mínar í gegnum þakið, en samt fór þátturinn fram úr þeim. Ég elska mafíu- og glæpategundina í kvikmyndum og hef gaman af að fylgjast með sannfærandi sögum sem gerast í þessum heimum, en þetta er svo miklu meira. 86+ klukkustundir af efni gefur sögunni tækifæri til að vera ekki aðeins ein af mest spennandi og óútreiknanlegu mafíu-/hasarsögunum, heldur líka að vera frábært fjölskyldudrama, átakanlegt persónunám, hláturmild gamanmynd, snilldarmynd. sálfræðiskoðun sem fjallar um eðli góðs og ills, og vitsmunalegt listrænt samstarf dæmigerðra drauma og ofskynjana allt í einu. Epic þáttaröð David Chase tekst að koma öllu þessu og meira til skila, og setur HBO sem næsta sjónvarp sem kemst næst kvikmyndalegri fullkomnun, sem ryður brautina fyrir fjölda annarra þátta til að halda áfram að slá áhorfendur í burtu. Raunhyggja er til staðar þegar þess er þörf, en Ákvarðanir Chase um að hverfa frá því til að taka gildi við tækifæri fyrir „draumaþætti“ og þess háttar bæta aðeins fleiri lögum við seríuna. Chase – ásamt öflugu ritarastarfsfólki þar á meðal Matthew Weiner og Terrence Winter, framtíðarhöfundum Mad Men og Boardwalk Empire í sömu röð – breytir New Jersey í flókinn alheim fullan af flottustu persónum sem ég hef séð í sjónvarpi.James Gandolfini drottnar yfir þættinum sem Tony, ein byltingarmesta persóna í sjónvarpi. Tony fylgir helmingi staðalímynda mafíósa úr poppmenningunni, en hann ögrar hinum helmingnum algjörlega, og í gegnum fjölskyldusamskipti sín og meðferðarlotur með Dr. Melfi (Lorraine Bracco, sem hann hefur töluverða efnafræði með sem tryggir að meðferðarsenurnar höfum alltaf allt öðruvísi tilfinningu fyrir restina af sýningunni), við sjáum næstum allar hliðar á Tony Soprano og komumst að því að hann er meira hvers manns hugljúfi en búast mátti við. Edie Falco passar við kraftinn í frammistöðu Gandolfini sem Carmela eiginkonu Tonys. Frá blendnum tilfinningum hennar um lífsstíl Tonys, til gruns um morð, til kvala hennar vegna framhjáhalds Tonys, til eigin hugsana um framhjáhald, Carmela rekur tilfinningasviðið í gegnum 6 árstíðir og Falco gerir hana að aðalfarartæki fyrir áhorfendur sem ekki eru mafíu. að hafa augun inn í svona spilltan heim. Atriði á milli Tony og Carmelu bjóða upp á eitthvert hjartnæmasta og sársaukafullt raunsæi drama sem sést hefur í sjónvarpi. Aukaleikarar eru næstum eins stórkostlegir og mikið úrval persóna fyllir leikarahópinn á öllum sex þáttaröðunum, einhvern veginn án þess að neinar uppsagnir séu gerðar. Nancy Marchand stelur senunni sem yfirþyrmandi móðir Tonys, Livia, sem fær innsýn í persónuleikavandamál Tonys og kvíðaköst. Þekking á stanslausum kvörtunum Marchand er næstum skelfileg þar sem hún tekur persónuna svo trúverðuglega langt. Michael Imperioli er Christopher, skjólstæðingur Tonys, en ýmsir lélegir valkostir leiða hann niður á veg sem er sársaukafullt á að horfa en frábærlega útfært. Drea De Matteo leikur kærustu Christophers, Adriönu, og er svo vel meint og ástrík að myrkur bogi persóna hennar tekur þegar hún tekur of mikið þátt í ferli Christophers. Tony Sirico er Paulie, kynntur sem fullkominn staðalímynd mafíunnar og uppspretta myndasögu, en að lokum verður hann einn af samúðarfullustu og flóknustu persónum þáttarins og enginn leikur sanna reiði betur en hann. Og það er bara toppurinn á ísjakanum. Kunnugleg andlit eins og Peter Bogdanovich, Jon Favreau, Ben Kingsley, Lauren Bacall, Will Arnett, Nancy Sinatra, David Strathairn, Robert Patrick, Hal Holbrook, Burt Young og Eric Mangini koma fram yfir á meðan nöfn eins áberandi og Joe Pantoliano, Steve Buscemi og Steven Van Zandt fara með regluleg hlutverk sem aðalpersónur í seríunni. Það eru 50+ frábærar persónur með kraftmikla boga og spennan og spennan sleppir aldrei í neinu af hinum ýmsu undirþáttum í sýningunni. Kómískir þættir og heilir þættir fullir af ljómandi kátínu þynna út dramatískan kraft seríunnar, sem er svo margnota að af einni ástæðu eða nóg, þá skildi innsiglingar næstum hvaða þáttar sem er, mig nokkuð ráðalausa. The Sopranos er öflugasta og ávanabindandi þáttaröð sem ég hef séð í heildina og hápunktarnir eru svo hugljúfir að ég yrði að kalla hann uppáhaldsþáttinn minn þrátt fyrir umdeilanlegar lægðir (sem ég er flestum ósammála). Hvort sem þú elskar eða hatar endir, eða hvað þú gerir um það skiptir engu máli: umræðan sem hún hefur skapað er afrek í sjálfu sér. Hið helgimyndaeðli allrar seríunnar gerir hana að mikilvægum hluta sjónvarpssögunnar. Það eru margir þættir sem allir geta elskað og dáðst yfir í þessari sýningu, þannig að ef þú ert að hugsa um að horfa á eitthvað annað í staðinn, gerðu sjálfum þér greiða og gerðu þér gott.