Þessi mynd er með fallegustu opnunarröð sem gerð hefur verið. Ég hef séð þessa mynd í fyrsta skipti fyrir viku, síðan þá sé ég opnunina á hverjum degi og í hvert skipti sem ég er jafn spennt og ég fann í fyrsta skipti sem ég heyrði David Niven segja ódauðlegu orðin úr The Pilgrimage eftir Sir Walter Raleigh: Gefðu mér hörpuskel mína af kyrrð, staf trúar minnar til að ganga á, fögnuður minn af gleði, ódauðlegt mataræði, flösku hjálpræðis mína, slopp minn dýrðar, vonarsannleika; Og þannig mun ég fara í pílagrímsferðina mína ()Veistu hvers vegna það væri sannleikur að segja að líf Michael Powell og Emeric Pressuburger sé rækilega réttlætanlegt fyrir að hafa búið til svona frábæra opnun? Vegna þess að þeir höfðu þegar verið teknir inn í Paradís skáldanna löngu áður en þeir gerðu þessa mynd. Ég ímynda mér að þeir standi báðir frammi fyrir réttarhöldum á dómsdegi og segi látlaust við reiðan Guð: Fyrirgefðu, herra. Svo, viltu vita hvað við höfum gert á lífsleiðinni? Jæja, þú munt sjá: Við höfum skrifað leikstýrt og framleitt: I know Where I'm Going, Colonel Blimp, Red Shoes finnst þér það nóg, herra? Það er frekar augljóst að þessir tveir frábæru listamenn höfðu þegar uppfyllt skyldu sína við Guð, Nature the Muse eða hvað sem þú getur kallað hana þegar þeir skutu A Matter of Life and Death. Sú staðreynd að líf annarra væri réttlætanlegt fyrir gjörðir þeirra gæti ekki verið öllum ljóst, þrátt fyrir að mér finnst líf mitt hafa merkingu hefði ég aldrei gert neitt annað en til að sjá þessa mynd. Auðvitað munu gamlir menn freistast til að segja : Þeir gera ekki myndir eins og þessa lengur. Þeir munu vera að hluta til skakkur; þeir gerðu ekki svona kvikmyndir á sínum tíma heldur. Ég hef þegar vitnað í Keats hér, en ég endurtek orð hans: A thing of beauty is a joy forever.