Vertu tilbúinn fyrir ferðina til "La pianiste" eftir Haneke...Sálfræðileg veikindi aðalpersónunnar, frábærlega leikinn af Huppert, fara yfir öll mörk sem þú gætir búist við. Það töfrandi við það er að þú byrjar að finna til samúðar með persónunni Eriku. Rusl-kynhneigð (engar nektarsenur þó), ranghugmyndir, masókismi, sifjaspell...Haneke gefur okkur grófa máltíð, þung í meltingu; stundum er eina leiðin til að komast undan öfgum sumra sena að byrja að hlæja að því. „Míse en scène“ er kannski ekki það aðlaðandi í myndinni, hún hefur augljósar austró-germanískar, stundum skandinavískar nótur: kyrrstæðar, langar senur, en aldrei leiðinlegar. Umgjörðin í Vínarborg, franska tungumálið sem er notað, láta heildina líta út eins og evrópsk blanda. Hin varanlega germanska tónlist Bakgrunnur (Schubert) er fallega valinn. Umfram allt eru bæði Cannes-verðlaunin fyrir bestu leikara vel verðskulduð: ein besta frammistaða ársins hjá einni bestu frönsku leikkonu frá upphafi.