Kvikmyndin Night Crossing fangar tilfinningarnar sem yfirgnæfandi meirihluti Austur-Þjóðverja upplifðu á tímabilinu 1961-89. Ég bjó í Vestur-Berlín mest allt árið 1967 og ferðaðist í gegnum Múrinn til Austur-Berlínar vikulega. Hvers vegna? Spennan, að fara yfir landamæri inn í sovéskt land, upplifa lyktina og tilfinninguna frá Austur-Þýskalandi, þess vegna er Night Crossing frábært, það fangar þessa tilfinningu og það er spennandi. Ég var handtekinn af Vopos í Checkpoint Charlie og áreittur af manni í leðurfrakka hans og dökku gleraugu sem ég hef trú á að hafi verið Stasi. Þegar ég horfi á myndina finn ég lyktina af ódýrri dísilolíu og matarolíu, ég sé gamaldags farartækin, dapurlegan fatnað sem almenningur klæddist og daufa framleiðslu í búðargluggum. Það vekur upp minningar þegar ég áttaði mig á því hversu heppin ég var að búa í frjálsu landi. Árið 1988 ferðaðist ég um DDR frá austri til vesturs, norður til suðurs. Austur-Þýskaland hafði lítið breyst síðan 1967. Trabantarnir, sem voru stöðugt að brotna niður, voru enn helsti ferðamáti einkavélknúinna flutninga, verslanirnar voru enn með ekkert mikið til að freista mín, einkennisbúningar voru enn algengir, en fólkið, venjulegt fólk var opið og gaman þegar þú hafðir áunnið þér traust þeirra. Horfðu á Night Crossing, hún er eins nálægt sannleikanum og allar kvikmyndir sem þú munt sjá í tvískiptu Þýskalandi, jafnvel nær en tvær aðrar uppáhaldsmyndir The Spy Who Came In From The Cold og Funeral In Berlin.