Ef þér líkaði við "Repulsion" eftir Roman Polanski, ættirðu líklega að kíkja á "The Tenant" þar sem það er svipað hugtak, bara með því að Polanski stígur inn og spilar geðklofasjúklinginn. Þetta er í raun ein af mínum uppáhalds myndum hans - næst á eftir "Rosemary's Baby", auðvitað - og er bein leið inn í andlegt hrun manns sem flytur inn í fyrrverandi íbúð sjálfsmorðsfórnarlambs. Aðrir íbúar byggingarinnar eru allir flökurt og klístrar við að halda hávaðastigi niðri - jafnvel minnsti „tittari“ verður mikið mál og Polanski, sem leikur í aðalhlutverki, verður sífellt ofsóknarbrjálaðri og lætur undan fáránlegum ofskynjunum sínum lengra og lengra eftir því sem myndin berst. á. Það kemst að því marki að hann er að klæða sig og haga sér eins og fyrrverandi leigjandi og þú áttar þig á því að það er aðeins tímaspursmál hvenær hann ákveður að endurgera banvæna stökkið hennar út um gluggann... Myndin er svolítið hæg og döpur fyrir a. á meðan, en ef þú hefur einhvern tíma séð Roman Polanski mynd ættir þú að vita að hún endar með hvelli og þessi mynd veldur ekki vonbrigðum. Það er líka best ef þú efast ekki um ranghala forsendu og tekur því bara sem niðursveiflu í brjálæði, því það er frekar trippy súrrealískt stundum. Polanski er mjög góður sem huglítill, brjálaður íbúi sem á einhvern hátt dregur að sér hina sífrægu Isabelle Adjani. Við fáum líka að sjá hann hlaupa um í dragi, sem er truflandi og fyndið á sama tíma! Fjandinn, hann gerir eina ljóta skvísu! Svo, aðdáendur Polanski - sem geta í raun og veru litið framhjá þrjátíu ára gömlum barnaníðingakærum sínum - ættu að njóta "Leigjandans" sem skemmtilegrar sálfræðiferð...