Kraftmikil kvikmynd sem hefur endurheimt mikið af merkingu sinni á þessum seinni hluta ársins 2007 eftir nýjar örvæntingarfullar hreyfingar Búrmabúa gegn harðstjóra sínum. Ég fann fyrir flókinni blöndu af tilfinningum til fólksins þar, eitthvað eins og samúð og aðdáun á sama tíma, ásamt smá reiði vegna þess að mér finnst enginn, hvorki lönd heimsins né þau sjálf, gera neitt árangursríkt til að enda þessa skömm. Ég held að þessar tilfinningar hafi orðið beint úr myndinni og að þær hafi verið ætlaðar þegar hún var gerð, þannig að þetta er vel heppnuð mynd. Þráin eftir friði, leitin að uppljómun, virðing fyrir lífinu leiðir stundum til undirokunar. Í raun er það búddísk menning í Búrma sem hefur skilið dyrnar opnar fyrir einræðisherrum sínum. En hvernig geturðu verið reiður út í þetta aumingja fólk?