Þetta er mynd sem er þekkt fyrir það sem er ekki sýnt eins mikið og fyrir það sem er. Það sem ER sýnt er hin ótrúlega fátækt á Sikiley þegar 19. öld víkur fyrir þeirri 20., lífsstíl sem fékk fólk til að dreyma um „Nýja“ heim Ameríku. Mancuso fjölskyldan býr á stað sem er ekki einu sinni þorp, bara steinbústaður innan um harða, ósveigjanlega steina lands sem getur ekki boðið upp á eitt einasta grænt gras. Í opnunarröð sjást Mancuso-karlarnir skriða berfættir upp brjálaða hlíðina, með steina í munni þeirra til að bjóða í helgidómi efst í skiptum fyrir „merki“ um að þeir ættu að leggja af stað til Nýja heimsins eða vera þar sem þeir eru. Hún sýnir ennfremur lífið um borð í skipinu, þéttan fjöldann, sem þráir að anda lausan, og aðstæður á Ellis-eyju þar sem ferð þeirra er enn ekki lokið, þeir eru yfirheyrðir og skoðaðir til að sanna „hæfni“ þeirra til að komast inn í Ameríku. Það sem er EKKI sýnt er skipið í Longshot, eða í raun NEITT skot sem myndi auðkenna það sem stórt, hafgengið línuskip; það sem er heldur ekki sýnt er eitthvað sem myndi auðkenna Ameríku, ekkert klisjulegt útsýni yfir höfnina í New York og Frelsisstyttuna, svo að Ellis Island gæti verið hvar sem er í hvaða landi sem er. Merkilegasta myndin er kannski myndin úr myndavélakrani sem horfir niður á hundruð manna sem eru saman; hægt, næstum ómerkjanlega byrja tveir þriðju hlutar fólksins á Skjá Vinstri að skilja sig frá þeim þriðja á Skjá Hægri og við gerum okkur grein fyrir því að þeir til vinstri eru í raun um borð í skipinu og þeir til hægri eru á bryggjunni, öflug yfirlýsing um að samfélagið sé sundrað. Það er sterk heimildarmynd í gegn eins og við fylgjumst með raunverulegu skipi fullt af innflytjendum, jafnvel þó að það hafi verið vandlega handritað og er greinilega blanda af dæmigerðum fjölskyldum/aðstæðum á þeim tíma. Þar sem nánast ekkert gerist í dramatískum skilningi er þetta ekki fyrir poppsveitina í Multiplex en fyrir okkur hin er þetta mjög fín mynd.