Hjón eru skilin í sundur í fríi. Fyrstu atriðin leiða okkur til að trúa því að Barney, persóna Jeff Bridges, hafi rænt stúlkunni í óútskýrðu en yfirveguðu brottnám. Myndin gerist nokkrum árum síðar þar sem Jeff (Kiefer Sutherland) er staðráðinn í að leysa hvarf hennar, þrátt fyrir nýjan ást. frekar fáránlegt verk. Allt í lagi þá erum við komin. Mannránssenan - fyrir utan tvær stórar samfelluvillur er staður þar sem Sandra Bullock og Kiefer Sutherland eru látin framkvæma lítið undirritað-gæludýr-ást-ritúal sem er drukknað í of tilfinningasemi upp í það að vera ógleði. Við vitum að þau eru ástfangin; „Ég sver hátíðlega að yfirgefa þig aldrei“ ræðan aðeins nokkrum augnablikum áður var nóg að þakka. Vélmennahreim Jeff Bridges er annað dæmi. Til hvers er það? Starman er kominn aftur og svo virðist sem eftir áratug á plánetunni sé hann orðinn viðbjóðslegur. Allt söguþráðinn er síðan hægt að leysa með því að kynna óþarfa persónu sem, með frekar heppnum örlagasnúningi, hefur alveg kraftaverk til að athuga. Hátíðarröðin sjálf hefur í raun verið gerð áður, aðeins miklu, miklu betri. Það er fullt af frekari pirringi og enn eitt geigvænlegt samfellumistök. Ég gæti haldið áfram en eitthvað jákvætt þarf að segja. Kiefer Sutherland er í raun sá eini sem bjargar andliti með nokkuð þokkalegri frammistöðu. Samnefndu frumriti 1988 (breytt úr hollenska titlinum 'Spoorloos' fyrir enskumælandi áhorfendur) var mælt með mér, aðeins til leigu á netinu fyrirtæki til að senda mér þessa síðari Hollywood útgáfu fyrir mistök. Það kom mér á óvart að báðar hefðu verið leikstýrðar af George Sluizer og hefði áhuga á að vita hvata hans fyrir endurgerðinni. Mér er áreiðanlega og sem betur fer upplýst að það sé í miklu meiri gæðum á öllum sviðum, þar með talið lóð. Horah fyrir það, en það þarf í raun ekki mikið að gera.