Þetta er ein af þessum kvikmyndum sem þú finnur þegar þú vakir of seint og er bara með grunnsnúru. Það er erfitt að trúa því að þessi mynd hafi verið gerð árið '95, þar sem hún lítur út fyrir að vera eitthvað frá því seint á níunda áratugnum. Kraftmikil ungmenni með margvísleg heimilisvandamál standa frammi fyrir geðveikum ísmanni sem er í leiðangri til að búa til bestu bragðið frá upphafi: Soylent Cream!!! Þessi mynd er ákaflega heilabiluð og er aðeins skelfileg í því hversu hrollvekjandi og algjörlega, fáránlega gróf hún er. Reyndar er það sem er virkilega skelfilegt við þessa mynd eðli vandamálanna sem þessi börn standa frammi fyrir heima. Sú staðreynd að þessir krakkar komast ekki undan þöglum þjáningum sínum í úthverfum gerir það að verkum að allir tilviljanakenndir lausir lausir í hverfinu virðast eins og göngutúr í garðinum. Það sem er mest hlægilegt við þessa mynd er sú staðreynd að staðalímyndin "feiti krakki" er svo augljóslega grannur unglingur með fjall af bólstrun undir pokabuxunum sínum. Ég býst við að annaðhvort a) þeir hafi ekki fundið upp/ ekki efni á feitum jakkafötum, b) leikstjórnandinn hafi verið of latur til að finna dúlla barnastjörnu eða c) við eigum satt að segja að trúa því að þetta barn sé að svelta og hafi gífurlega útþaninn magi. Svo ef þú ert á fætur klukkan 2 og þarft eitthvað fáránlegt og ógeðslegt til að rífa þig í með ölvuðum vinum þínum, farðu þá og skoðaðu. Persónulega vil ég frekar sofa.