Svekktur miðaldra aðstoðarhéraðssaksóknari George Maxwell (fín frammistaða eftir George E. Carey, sem einnig framleiddi þessa mynd) þolir ekki lengur nöldursömu, kaldhæðna eiginkonuna sína Edith (fullkomlega kelling Anne Bellamy). Það sem verra er, aumingja George er enn frekar söðluð með nýfætt barnsól og illgjarna lesbíska táningsdóttur (sjúklega brunettuna Sheri Jackson). George er í framhjáhaldi með yndislegri, tælandi og frjálslegri sveiflukenndri hippabarnapíu Candy Wilson (skemmtilega leikin af kynþokkafullri yfirvegun af dásamlegu ljóshærðu rothöggi Patricia Wymer). Fylgikvillar koma upp þegar George lendir í fjárkúgun af biturri Juliu Freeman (fásamlega eitruð beygja af Kathy Williams), sem vill að George láti geðveikan mótorhjólamann kærasta hennar Laurence Mackey (ógnvekjandi Robert Tessier, sem er með höfuðið fullt af hári hér) frá. fangelsi. Leikstjórinn Tom Laughlin (jájá, sami náunginn og túlkaði Billy Jack!) og handritshöfundurinn James McLarty troða saman stórkostlega sléttu sögunni með aðlaðandi og mjög skemmtilegum afgangi af dýrindis nekt kvenna, snarkandi kynlífi með mjúkum kjarna og hráu ofbeldi. Þar að auki tengja þeir nákvæmlega allt villt'n'easy óheft næmni 60's æskumenningarinnar og tengja söguþráðinn á þröngum 75 mínútna sýningartíma og tryggja þannig að þessi mynd verði ekki of velkomin. Einn ákveðinn hápunktur á sér stað þegar Candy býður krúttlegum vinum sínum yfir Maxwells húsið í óundirbúna kjallarabash fullkomið með pottreykingum, grátandi rokktónlist og að sjálfsögðu heitum naktum dansandi skvísum. Angurvær skor Robert O. Ragland hittir á hnífjafnan punkt. Áþreifanleg svarthvít kvikmyndataka Stanton Fox bætir aukalega grófum brún við ógeðslega skondið atvik. Það besta af öllu er að þessi mynd er stórkostlegur sýningarskápur fyrir hina algerlega heillandi og ferska njósnu Patricia Wymer, sem lýsir upp á skjáinn með ljúfum, freyðandi persónuleika sínum og grípandi fegurð. Algjört drasl dekur.