Houseboat Horror er frábær titill á þessari mynd. Það er algjörlega spot-on og því eini þátturinn í myndinni sem ég get gefið 10 af 10 fyrir. Það eru húsbátar, það er hryllingur, það er jafnvel hryllingur sem gerist á húsbátum. En ef það væri einhverntíman tagline fyrir kvikmyndaplakatið, þá væri það örugglega „Eitthvað sniðugt svona kemur...“ því Houseboat Horror er auðveldlega versta ástralska hryllingsmyndin sem ég hef séð, svo ekki sé minnst á einn versta hryllinginn myndir sem ég hef nokkurn tíma séð, og frekar óhugnanleg tilraun til kvikmyndagerðar almennt. Góðu fréttirnar eru þær að þetta er svo blóðugt hræðilegt að það siglir beint í gegnum svæði fyrirlitningar áhorfenda inn í undursamlegan heim óviljandi kátínu. Það er þess virði að horfa á *vegna þess að* það er helvíti hræðilegt. Flokkur „versta“ kemur ekki frá söguþræðinum, af þeirri einföldu ástæðu að það er í raun einn: plötuframleiðandi, kvikmyndatökulið og rokkhljómsveit keyra upp að hinum dularfulla nafngreindu Lake Infinity, fagur sveitastaður einhvers staðar í Victoria (í raun og veru Lake Eildon) til að taka upp tónlistarmyndband. Einhver er ekkert sérstaklega ánægður með að sjá þá þarna og, hugsanlega í tilraun til að gera áhorfendum greiða, byrjar hann að tína þá burt einn af öðrum með mjög beittum hníf. Enn meira dularfullt er hversu langan tíma það tekur eftirlifendur að taka eftir þessu, Á yfirborðinu lítur þetta út eins og mjög mýrar-staðall B-mynda slasher. Þú ert með mjög pirrandi ungmenni, óþolandi öldunga, hrollvekjandi heimamenn (einn þeirra, bensínafgreiðslumaður, myndi auðveldlega vinna gurning keppni), og við skulum horfast í augu við það, lýsing mín á morðingjanum gæti auðveldlega verið Jason Voorhees. Ah, en ef aðeins gildi leiklistarinnar og framleiðslunnar væru nokkurn veginn jafn góð og samanburðarmeistaraverkið sem var föstudagurinn 13. hluti VII. Því miður er Houseboat Horror algjörlega laust við bæði þessa hluti. En á endanum gerir þetta bara það sem þú gerir svo fáránlegt og skemmtilegt. Aðdáendur „Late Show“ og „Get This“ meðlimsins Tony Martin verða nú þegar meðvitaðir um nokkrar af raunverulegu samræðuperlunum („Skoðaðu útsýnið...þú munt slá upp!“), á meðan lagið er í raun. að fylgja tónlistarmyndbandinu er svo slæmt að það verður að heyrast til að hægt sé að trúa því - ég get ekki varist því að velta því fyrir mér hvort rithöfundurinn/leikstjórinn Ollie Wood hafi vonað að það myndi í raun verða vinsælt. Hryllingsþátturinn er sambærilegur held ég við B-slashers af tegundinni og sérstaklega tímabilsins, en það komu tímar þar sem ég gat ekki varist því að ímynda mér einhvern bíta í hamborgara utan skjás og sjá blak af tómatsósu úðað á vegginn á skjánum. Reyndar, ef þú hefur verið að hlusta á Tony Martin mæla með þessari mynd sem fyndið drasl eins og ég, þá held ég að þú verðir ekki fyrir vonbrigðum. Allir aðdáendur „svo-slæmt-það-er-gott“ hrollvekju ættu ekki að láta tækifærið fram hjá sér fara. Hvort þú ætlar að „barna“ eða ekki er annað mál. Ef þú ert hins vegar í leit að ósviknu afbragði í áströlsku hrollvekjunni, fáðu þér eintak af hinu óviðjafnanlega 'Long Weekend' og líttu ekki til baka.