Satan's Little Helper er ein af betri B hryllingsmyndum sem ég hef séð. Þegar ég segi betur á ég við söguna. Myndin setur fram nýjan söguþráð, eitthvað sem er ekki svo klisjukennt í hryllingstegundinni - eitthvað ferskt. En það eru líka fáránlegar spurningar sem fylgja þessu. Spurningar sem þú munt spyrja sjálfan þig í gegnum myndina. Kvikmyndin vakti fyrst athygli mína á meðan ég var að sigla um hryllingshlutann í HMV. Ég var þreytt á öllum svokölluðu „ógnvekjandi“ Hollywood stórmyndum og langaði í eitthvað annað. Forsíðumyndin fyrir Satan's Little Helper vakti strax athygli mína. Eins og þú sérð dregur myndin þig inn - það er slappt! Ég vissi að þetta var beint á DVD útgáfu - en ég tók sénsinn. Ég meina, ég sá "Boogey Man" kvöldið áður - svo það gæti ekki orðið verra! Eftir að ég horfði á myndina var ég hálf sáttur. Ég elskaði söguþráð myndarinnar. Það var virkilega hrollvekjandi hvernig morðinginn var að þykjast vera vinur litlu strákanna svo hann gæti drepið. Á einhvern sjúklegan klikkaðan hátt hélt hann í raun að hann og litli drengurinn myndu verða félagar - dúett skelfingar. Það var frábær hugmynd að setja myndina á hrekkjavökukvöldið. Þannig myndi engum finnast um grímuklæddan mann við hlið lítins barns. Þeir myndu einfaldlega halda að hann væri verndari hans. En þetta er líka þar sem "samsærisgötin" byrja að koma upp á yfirborðið. Ef sonur þinn kom heim með "vin" sem hann hitti bragð eða meðhöndlun - það er allt í lagi. Þú myndir ekki hugsa neitt um það - ef hann væri 9!, eða á svipuðum aldri og hann. Ef hann hins vegar birtist með ókunnugum manni í grímu, yrðir þú hræddur og verndar barnið þitt. Þú myndir biðja manninn að fjarlægja grímuna sína og auðkenna sjálfan sig. Þú myndir spyrja hvers vegna hann væri með syni þínum. Hann þekkir hann ekki. Þú myndir segja honum að fara. Hann er ekki fjölskylduvinur. Hann er ókunnugur. Núna eigum við að kenna barninu okkar að tala ekki við ókunnuga. Í þessu tilfelli er mamma alveg í lagi með það. Ha? Þeim virðist aldrei þykja það svolítið skrítið að „maðurinn“ tali ekki - alls ekki. Þeir héldu að þetta væri kærasti dætranna, en eftir 10 mínútur að hafa ekki talað saman myndirðu draga grímuna af og spyrja hann hvers vegna hann segi ekki orð. Myndin fer niður brekkuna þaðan. Það sem fékk mig mest var að mamma sagði bara "Viltu eplasafi?". Ég get ekki talið hversu oft hún segir þetta í myndinni. Það er eins og, ó þú ert að deyja - við erum þó með eplasafi, það er allt í góðu!! Myndin byrjaði að lofa góðu og náði ekki fram að ganga. Þetta var meiri hryllingur/gamanmynd, og jafnvel enn sem komið er, skilar hún sér ekki. Ég býst við að þú gætir kallað hana "Dud", "Flop" osfrv.. Það besta við myndina er forsíðumyndin. Þó eitthvað segir mér að það sé ekki 12 dollaranna virði!