Þetta er hræðileg mynd og ekki ein sena hefur eyri af sannri tilfinningu. Persónurnar eru óbeygðar, augljóslega teiknaðar, fyrirsjáanlegar og söguþráðurinn er augljós og dæmigerð Hollywood óskauppfylling. William Holden (svo leiðinlegt að sjá hann í þessu hlutverki) var 55 ára þegar þessi mynd var gerð, en hann er að leika einhvern snemma á fertugsaldri og lítur út fyrir að hann sé á sextugsaldri. Kay Lenz var tvítugur og var skrifaður til að finna hann ómótstæðilega aðlaðandi. Ég held að hundurinn sem þeir fundu við vegarkantinn hafi verið kynþokkafyllri og haft meira líf en erótísk tengsl þeirra. Persóna Holdens - á sama aldri og Clint Eastwood þegar hann leikstýrði þessari mynd, (ekki) fyrir tilviljun - er sett með augljósum gildrum af 60s pre-hippie flott: ungfrú púði, sveifla há-fi, hádegismat á Yamashiro. En myndin er fáránlega ótöff, klöngrandi klapp af gömlum þokum sem óska ​​þess í örvæntingu að frjálsu andarnir sem þeir sáu við sólsetur og í Laurel Canyon myndu finnast þeir og stóru týndu bílarnir þeirra kynþokkafullir. Úff. Ungmenningin var aldrei svona örvæntingarfull. Og mér hryllir við að hugsa til þess að Bill Holden hafi verið svo örvæntingarfullur fyrir æsku að hann tók þennan vandræðalega þátt.