Í fyrsta lagi, ef þú ætlar að horfa á þetta, vertu viss um að horfa á UNCUT útgáfuna (þó það sé mjög áhugavert að fara til baka og horfa svo á atriðin sem átt var við vegna ritskoðunar), það munar miklu. Þessi mynd fjallar um unga konu, leikin af Barböru Stanwyck, sem frá 14 ára aldri hefur verið þvinguð í vændi af föður sínum. Þegar faðir hennar fellur skyndilega frá getur hún farið út í heiminn á eigin spýtur. Eftir að hafa lesið um lífsspeki Nietzsches notar hún kynhneigð sína til að hagræða karlmönnum til að gefa henni það sem hún vill og skilur þá eftir í rústum og örvæntingarfulla eftir ást sinni. Í gegnum myndina verður hún sífellt efnishyggjumeiri og handónýtari og áhorfendur fara að velta því fyrir sér hvort hún eigi eitthvað eftir af siðferðisvitund. Þegar á heildina er litið er Baby Face mjög átakanleg mynd með hróplegum atriðum um kynhneigð sem flestir myndu ekki búast við að sjá í svarthvítri kvikmynd. Þó að engar kynferðislegar athafnir séu beinlínis sýndar á skjánum, þá er það mjög augljóst hvað er að gerast utan myndavélar. Ég naut þess að horfa á þessa mynd mjög mikið og ég trúi því að flestir nútíma áhorfendur fái að minnsta kosti einhverja ánægju af því ef það er, sérstaklega með sjokkerandi gildi kvikmyndanna. Ég hélt þegar ég horfði á hana að hraðinn virtist svolítið hægur á köflum, en ég held að um flestar kvikmyndir sé fyrst að sjá þær. Reyndar held ég að næstum allar kvikmyndir sem ég hef séð gerðar frá því snemma á þriðja áratugnum hafi verið með smá hraðavandamál eða að ákveðnir hlutar hafi bara ekki "flæði" alveg rétt. Þetta var líklega bara iðn kvikmyndagerðar sem var ekki alveg fullkomin enn það myndi taka aðeins nokkur ár í viðbót. Berðu saman kvikmynd frá 1939 og berðu hana saman við kvikmynd snemma á 30. áratugnum og ég held að þú sjáir hvað ég meina. Enn og aftur er ég mjög ánægður með að hafa getað horft á upprunalega klippuna; það munar virkilega miklu. Aðdáendur John Wayne verða líka hissa á að sjá hann í þessari mynd áður en hann var frægur í óeðlilegu hlutverki.