Ég hef alltaf haft gaman af útgáfum Kenneth Branagh af Shakespeare sígildum, þar sem hann stendur sig alltaf mjög vel, en í þessari mynd er sá sem lyftir allri myndinni enginn annar en "alltaf-frábæri leikarinn" Laurence Fishburne . Vissulega hefur hann tekið lélegar ákvarðanir í kvikmyndum, jafnvel þó hann sé dásamlegur leikari, en í þessari er okkur sannarlega gefið hið raunverulega Othello: ástríðuna, styrk afbrýðiseminnar þegar hún verður sterkari samhliða vel lýstri vænisýki Fishburne og ennfremur. , loksins fáum við svartan Othello! Ég held að þeir hefðu ekki getað valið betri Othello. Hver annar hefði getað gefið honum þessa blöndu af samúð/andúð, ást/hatri og, að ógleymdum, þessum eldheitu augum...? Branagh er góður eins og alltaf, en ekki í hámarki, Desdemona eftir Iréne Jacob er nokkuð góð en dálítið dökk, á meðan Laurence Fishburne lyftir henni sannarlega og gerir hana að mjög áhugaverðri og skemmtilegri mynd. Horfðu á það.