Blake Edwards reyndi mjög mikið að breyta ímynd Julie Andrews í þessari mynd. Hann reyndi að gera hana kynþokkafulla án þess að átta sig á því að hún væri það nú þegar. Ég held að þær hafi báðar enn verið dálítið pirraðar yfir því að Julie hefði ekki verið valin til að kvikmynda velgengni sína á Broadway, Camelot, og að hún hafi ekki verið nógu kynþokkafull. Því miður völdu þeir þetta farartæki til að reyna að draga úr þessari trú. Það kemst á þann stað að það er næstum fyndið að sjá Rock Hudson, sem við vitum öll núna að var samkynhneigður, kyssa Julie á 2 mínútna fresti í þessari mynd. Það virðist nú sem þeir hafi ekki aðeins verið að reyna að fá þig til að trúa því að Julie væri femme fatale heldur að Rock væri straight. Því miður, þeir hafa nákvæmlega enga efnafræði saman og endalaus kossa senurnar byrja að græða einn út. Hin villan sem þeir gerðu með þessari mynd var að vita ekki hvers konar kvikmynd þeir voru að gera. Þetta eru næstum þrjár aðskildar kvikmyndir. Það er dramatík Julie þar sem þýski njósnarinn reynir að fá hernaðarleyndarmál frá Rock. Það er loftstríðsmynd með fullt af upptökum af gömlum flugvélum frá fyrri heimsstyrjöldinni sem svífa um og það eru heimskulegar tilraunir til húmors sem Blake Edwards virðist halda að hann verði að setja inn í hverja mynd sína hvort sem það er viðeigandi eða ekki, í þessu tilfelli , það var ekki. Einu raunverulega endurleysandi eiginleikar þessarar myndar eru að horfa á hina alltaf yndislegu Dame Julie og heyra hana syngja í þessari kristaltæru bjöllulíku sópran. Auðvitað, ef þú elskar hana, gætirðu litið framhjá veikleikum þessarar myndar bara hennar vegna. Þú getur alltaf sagt sjálfum þér, eftir á, að það hafi verið miklu betra en að sitja í gegnum STAR!