Biodoc um hinn dularfulla söngvara/lagahöfund sem, samkvæmt frásögnum vina, eyddi síðustu 15 árum af tiltölulega stuttu lífi sínu að því er virðist í sjálfseyðingarverkefni. Hann lést 52 ára gamall, of þungur og farinn úr hjartasjúkdómum, eftir langvarandi upphlaup af nánast stanslausu ofneyslu áfengis, sígarettu, marijúana og kókaíns, brjálaðs djamms og grófrar misnotkunar á raddhljóðfærum sínum (hann játaði vini sínum að hann hrópaði texta hans á einni sýningunni af slíkum krafti að sprottin blóð var skilið eftir á hljóðnemanum). Allt þetta þrátt fyrir að hann hafi verið: (1) almennt talinn búa yfir ef til vill hæfileikaríkustu poppsönghæfileikum sinnar kynslóðar; (2) árangursríkur, eftir margra ára viðleitni, hvað varðar lof í iðnaði - Grammy, Óskarsverðlaun, ágætis upptökusamningur við toppútgáfu og að minnsta kosti tvær stjörnuplötur - 'Nilsson Schmilsson' (frumrit) og 'A Little Touch of Schmilsson in the Night' (staðlar); og (3) mjög hamingjusamlega giftur (í þriðja sinn), með yndislegri ungri fjölskyldu sem hann virtist dýrka. Styrkleikar myndarinnar byrja með því að frásögn hennar af lífi Nilsson er fullkomin, þar á meðal góð notkun á kvikmyndaupptökum úr geymslu og mörgum kyrrmyndum af Nilsson; ritstjórarnir standa sig sérstaklega vel við að koma hreyfingu á kyrrstöðuna. Við lærum af nánum tengslum hans við John Lennon og síðar Ringo Starr (Lennon sagði oft að Nilsson væri uppáhalds bandaríski tónlistarmaðurinn hans). Enn áhrifameiri eru talandi höfuðin, oft veikasti þáttur heimildarmyndar. Hér fáum við fólk eins og Perry Botkin, Jr., Ray Cooper, Mickey Dolenz, Terry Gilliam, Mark Hudson, Eric Idle, Rick Jarrard, Randy Newman, Van Dyke Parks, Jimmy Webb og Robin Williams, sem allir segja ótrúlegar sögur um Nilsson margar óheyrilega fyndnir, aðrir innilega aumkunarverðir - og allir láta í ljós djúpa væntumþykju sína til hans. Jafn fræðandi og áhrifamikill eru viðtalsþættir við eiginkonur Nilssons Annie og Una, son hans Zach og frænda Doug Hoefer. Besta sett af hausum sem ég man eftir í lífdoktorum. Hrikalegasti annmarki myndarinnar er að hún þröngvar út tónlist Nilssons. Jafnvel flutningur á stærsta smelli hans, "Without You," er skorinn niður eftir um 8 takta. Arrrrgh!! Það er engin afsökun fyrir þessu, ekki í ljósi þess að myndin er í heila tvo tíma eins og hún er. Misstu nokkur höfuðskot og við hefðum getað heyrt að minnsta kosti þetta lag í gegn, og kannski eitt eða tvö í viðbót, eins og "One" eða Óskarsverðlaunaábreiðu hans af "Everybody's Talking." dulspeki og ekki nógu gaum að tónlist sinni. Einkunnir mínar: 7,5/10 (lágt B+) (Séð á Reel Music röð NWFC, 01/07/07)