Ég hafði aldrei gengið út úr kvikmynd fyrir þessa. Ég hafði fengið hugmyndina nokkrum sinnum, en í þetta skiptið gerði ég það, laumaðist inn til að sjá lok annarrar myndar, en varð að koma aftur og sjá endann á Rage á meðan ég beið eftir vinum mínum. Þeir sögðu mér að ég saknaði ekki mikils á meðan ég var í burtu, heldur. Ég var almennt móðgaður yfir allri myndinni, á svo stórkostlegan hátt að ég get ekki einu sinni lýst henni. Innihald mitt sagði mér að koma mér út úr leikhúsinu. Þetta voru innyfjandi viðbrögð við hræðilegri kvikmynd. Söguþráðurinn snerist um grimmilegar aðgerðir sumra vítaverðra unglinga gegn varnarlausum og öðrum í vandræðum. Það var enginn ljósgeisli, engin skynsamleg eða viðkunnanleg manneskja til að veita andstæður. Ég komst að því að jafnvel „góðu strákarnir“ í myndinni gerðu ekkert fyrir mig, voru kjánalegir, heimskir, vælandi eða einfaldlega áhrifalausir. Endurteknar, myndrænar sjálfsvígsmyndir voru ofgerðar, óþarfar og ógeðslegar. (Ekki á "ég er auðveldlega grófur út" hátt, heldur meira í lýsingu á lítilsvirðingu fyrir mannkyninu). Og fyrir utan endurtekningu þessarar senu, í hæga hreyfingu, frá svo mörgum sjónarhornum, höfðu hinir sjónrænu þættirnir, (áhugaverð myndavélavinna, osfrv.) möguleika, en urðu bara stundum pirrandi. Ég er manneskja sem elskar kvikmyndir og reyni að finna góða hluti við þær. Venjulega get ég fundið góða hluti til að vega upp á móti því sem er ekki svo gott í hvaða kvikmynd sem er. Ég er ekki að segja að þessi mynd hafi ekki haft neitt gott, en ég er að segja að, hvað sem það kann að hafa verið, get ég ekki munað það með öllu öðru vitleysunni sem gerði mig brjálaðan. Mér þykir þetta mjög leitt líka. Kannski voru bestu hlutarnir klippurnar úr klassíska frumritinu.