Þetta var laugardaginn fyrir hrekkjavöku í ár (í dag, þegar þetta er skrifað) og þetta hlýtur að vera besta hryllingssafnið sem til er. Ég er venjulega ekki aðdáandi hryllingsmynda - að miklu leyti vegna þess magns af vitleysu sem nýlega hefur verið gefið út. Hins vegar hefur leikstjóri Campfire Tales spennugáfu Hitchcock-eiginleikans - ólíkt öðrum samtímamyndum, notar hún ekki hvert tækifæri til að hræða þig kjánalega, heldur notar hann fyrirboða og "næstum missir" - atvik sem virðast eins og augnablikið sem hápunkturinn mun eiga sér stað í augnablikinu á undan, en reynast ekki vera það. Ég náði ekki 'The Hook' eða fyrsta aðalhlutanum, en miðað við það sem ég hef lesið hér voru þeir tveir sem þú gætir leyft þér að missa af.' People Can Lick Too' var full af spennu - þessi stuttmynd heldur þér á brún sætis þíns og bíður eftir að eitthvað komi fyrir litlu stúlkuna þar sem hún ráfar um garðinn sinn og húsið að leita að fótboltanum sínum og síðar hundinum sínum. Hún lendir í svo mörgum næstum missirum að spennan nær hjartsláttum hlutföllum fyrir hápunkt stuttu, þegar stúlkan gefst upp og fer að sofa og heldur að hundurinn hennar sé undir honum. Hún teygir höndina niður til að leyfa honum að sleikja hana, og hún finnur fyrir snertingu tungunnar á hendi hennar...áður en hún tekur eftir því að á speglinum hennar, skrifaður í blóði, stendur „Fólk getur líka sleikt“. Ég læt síðustu sekúndurnar eftir fyrir þig að komast að því, lesandi minn, því á þessum tímapunkti hefði stuttmyndin getað tekið hvaða beygju sem er. 'The Locket' var hins vegar hið óumdeilanlega meistaraverk þessarar myndar. Það byrjar á því að maður á mótorhjóli, einfaldlega keyrir...í átt að því sem hann veit ekki, en hann finnur að hann færist nær. Þegar hann er að keyra á eftir kemur stormur og hann neyðist til að finna skjól í húsi mállausrar stúlku. Þau tvö huggast fljótt hvort við annað, en áður en þau geta gert eitthvað fyrir utan að kyssast, opinberar stúlkan með skrifum að draugar búi í húsi hennar. Þau byrja fljótt að pakka saman til að fara, en þau eru gripin í miðri endursýningu á senu sem eru áratugum saman - faðir, sem kemur heim til dóttur sinnar og kærasta hennar að búa sig undir að flýja, myrðir þau bæði og fremur síðan sjálfsmorð. Ég verð að leyfa þér að uppgötva endirinn hér líka - ég gat ekki vonast til að gera söguna réttlæti í öllum tilvikum, og það sem ég hef sagt hingað til er bara stutt samantekt á sögunni - ég gat það ekki vonast til að koma á framfæri blæbrigðum og skynjunarupplýsingum sem bæta við hann. 'The Campfire', sem er tengiþráðurinn á milli allra sagnanna, er nokkuð áhugaverð endursögn á þema bílslysa, og stelpurnar eru mjög aðlaðandi - reyndar, flestar stelpurnar í þessari mynd eru flottar. Allavega, þrátt fyrir að hún sé klippt niður, er sagan gefin réttlæti og endirinn er erfitt að spá fyrir um ef maður er upptekinn af hinum sögunum. Hins vegar, ef þú fylgist nægilega vel með þeim þáttum The Campfire sem dreifast í gegnum myndina, er vissulega hægt að spá fyrir um endinn, sérstaklega ef þú hefur séð kvikmyndir byggðar á sömu forsendum. (MST3k aðdáendur, munið þið eftir Soultaker? Sama forsenda, en án guðs hræðilegs skrifs Vivian Schilling, og megnið af myndinni. Ef þú hefur séð fyrstu 30 mínúturnar af því ættir þú að geta spáð fyrir um endinn.) Allt í allt, besta hryllingsmynd sem ég hef séð í LANGAN tíma, og eina hryllingssafnið sem vert er að kaupa.