Öðru hvoru rekst þú á kvikmynd sem skilgreinir gildin þín og sýnir þér sanna dýpt mannlegra tilfinninga sem gerir þig tæmdan. Vivah er bara það kannski meira. Eftir að hafa horft á DDLJ, Saajan og Lamhey hélt ég í alvörunni að Bollywood hefði náð hátindinum og mun aldrei komast upp með neitt slíkt - ALLTAF. Drengurinn hafði rangt fyrir mér! Ég fór út í búð til að kaupa matvöru og ákvað að taka þessa mynd upp ásamt nýju „DON“ (bara svo ég geti borið The Great AB saman við ShahRukh þó að ákvörðunin sé þegar tekin í mínum huga). Eftir að hafa velt því fyrir mér hvort ég ætti að eyða næstum 3 tímum í tilgangslausa mynd ákvað ég að horfa á hana og áttaði mig á því að ég hefði ekkert annað að gera. Þegar ég sá einkunnina U í stað A, var ég ánægður með að það er allavega eitthvað þar sem ég þarf ekki að horfa á fáklæddar konur með slæma leikhæfileika gera ekkert annað en að dansa við hvert tækifæri sem þær fá og gera út við hvert tækifæri. strákur til að sýna að þeir hafa meiri hæfileika í rúminu en Hollywood B leikkona. Fyrstu 5 mínúturnar eða svo hélt ég að ég myndi aftur verða fyrir tilgangslausri sögu með slæmum leik. Þegar öllu er á botninn hvolft vita allir sem hafa séð Shahid Kapor að hann öðlaðist aldrei frægð sína sem leikari. Strákur hafði ég rangt fyrir mér varðandi þessa mynd. Þessi mynd vakti áhuga minn eftir fyrstu 5 mínúturnar og myndi aldrei sleppa henni. Þetta var frábær mynd með góðum söguþráði um hverfandi hefðir samfélagsins okkar. Mér líkaði ekki aðeins að leikstjórinn væri nógu hugrakkur til að gera kvikmynd þar sem yngri kynslóðin tengist kannski ekki hugmyndinni (um skipulögðu hjónabandi), heldur líka að hann gerði það af sannfæringu (að það væri rétt að gera). Ég hef ekki hugmynd um hvers vegna sumir halda að leiklistin hafi ekki verið góð. Mér fannst leikurinn frábær og þó svo að nótnalagið hafi kannski ekki verið talið það besta alltaf var það samt mjög mjög gott. Það góða er að þessi tónlist mun vaxa á fólki með tímanum eins og hún gerði hjá mér eftir að ég horfði á myndina í annað sinn. Hitt gott er að lögin þín eru ekki ýtt inn í handritið eins og við höfum öll séð í svo mörgum kvikmyndum. Þessi lög segja reyndar stóran hluta af sögunni og eru vissulega kærkomin viðbót. Rétt eins og Ajay Devgan fór úr því að vera brandari í frábæran leikara (eftir Company), og Salman fann sitt gróður eftir "Hum Aapkey Hain Kaun"; þessi mynd mun hjálpa Shahid Kappor að komast í hóp betri leikara og skemmtikrafta í Bollywood. Þetta er fyrsta myndin hans þar sem mér líkar við hann og hlutverk hans. Hann virkaði vel og lagaði sig að því að vera fallegur og vel útlítandi ungi ríkur krakki. Já, þú munt ekki finna hann spila körfubolta og skora hvert stig á dunk eins og þú sást ShahRukh í DDLJ (jafnvel þó að hann sé sýndur indverji á Englandi bæði löndin eru ekki stór í körfubolta við the vegur), þá kemur hann fram sem mjög trúverðug sem manneskja sem heldur fast við gildi sín. Amrita Rao, kom í fyrsta skipti fyrir sem einhver til að minnast. Í öllum öðrum myndum sínum var hún að keppa við stór andlit sem var í raun að hindra hana. Enginn vissi hversu góð leikkona hún er í raun fyrr en þeir horfðu á þessa mynd. Sum atriðin þar sem hún þarf að gráta sérstaklega undir lokin sýna virkilega þekkingu hennar og dýpt í leiklistinni. Þó hún hafi verið í annarri mynd er hún eftirminnilegust í þessari. Ég held að þessi mynd muni og ætti að gera kraftaverk fyrir hana. Farðu yfir Rani loksins er önnur stelpa sem ef hún fær almennilegt tækifæri til að vinna með góðum leikstjórum getur gripið af þér kyndlinum. Hún er falleg með frábæra rödd og hefur andlit sem streymir af algjöru sakleysi. Ó að hafa næstum 0% líkamsfitu skaðar ekki heldur (já fólk sem ég mun skora á þig finnur jafnvel 0,1% fitu á henni og ólíkt svo mörgum öðrum eins og Sonali getur hún í raun leikið líka). Ég hélt að ég yrði aldrei hrifin af fegurð neins eftir Madhuri og snemma Kajol, en hún breytti því algjörlega. Shahid og Amrita unnu mjög vel saman og samband þeirra passaði við persónur þeirra og þau stóðu sig báðir frábærlega (þó ég hafi beðið eftir að Shahid myndi breytast í stelpu eins og Salman gerði í hvert sinn sem hann sagði „Hum aapkey Hain Kaun“). Þegar ég var búinn að horfa á þessa mynd varð ég svo tilfinningalaus að ég ákvað að horfa á þessa mynd aftur (strax). Já strax. Það hef ég aldrei gert. Ekki einu sinni með DDLJ, en þessi mynd hafði bara eitthvað sem þurfti að skilja aftur og aftur. Ég mun líklega horfa á þessa mynd í þriðja sinn um helgina bara svo ég geti horft á og endurupplifað hefðirnar sem við ólumst öll upp við. Ég sakna þeirra stunda þar sem fjölskyldur settust niður og skemmtu sér. Þegar foreldrar höfðu tíma fyrir börnin sín og þar sem krakkarnir báru virðingu fyrir því sem foreldrar þeirra trúðu á. Ég veit að margir halda að þessi mynd lýsir ekki raunverulegu lífi en innst inni viljum við ekki öll að hún gerist. Fjölskyldurnar, hefðirnar þínar, ástin og virðingin. Þetta er það sem þessi mynd mun minna okkur öll á. Ég get fullvissað þig um að þetta er einstaklega vel gerð mynd sem þú munt njóta. Ég er viss um að sumt ungt fólk mun ekki líka við þessa mynd en ef þú ert eldri en 28 ára efast ég um að þú verðir einn af þeim.