Það sem áhorfendur muna helst eftir er slæmi höfuðverkurinn sem myndin hefur valdið þeim vegna of áberandi, skjálfandi, myndavélavinnu og hröðu, ruglingslegu klippingarinnar. Ég er ekki á móti svona stílbrögðum ef þau eru unnin rétt eins og Oliver Stone og Steven Soderbergh sönnun með flestum kvikmyndum sínum, en í þessu tilfelli var það ALLT of mikið. Svo virðist sem stökkin og ljósablikin sem fylgdu hverju flugi yfir Mexíkóborg og hvert mikilvæg atriði hafi verið til staðar til að afvegaleiða þig frá því að átta þig á því að sagan er frekar þunn og allt var mjög fyrirsjáanlegt. Mestu vonbrigðin felast í því að þú getur auðveldlega áttað þig á því hvernig allt á eftir að enda. Fyrir kvikmynd sem þykist vera ofbeldisfull, miskunnarlaus og siðspillt er óafsakanlegt að sagan hennar hafi verið sögð svo oft og með miklu meiri dýpt og persónuþróun. Það er annar vonbrigði þáttur myndarinnar. Ef ég vil horfa á ofur-hefðarmynd þarf ég engan rökstuðning, en þessi mynd reyndi að réttlæta drápið á persónu Denzel Washington og mistókst illa að skila trúverðugum frammistöðu. Fyrsta hálftímann eða svo gerist ekkert mikið nema að heimskar erkitýpur og klisjur eru sýndar og þegar hasarvélin byrjar að rúlla er hún svo snögg klippt að maður veit ekki hvað raunverulega gerist. Þannig að myndin virkar hvorki á stigi trúverðugrar drama/spennumyndar, né sem hrein hasarmynd. Auðvitað er myndin ekki eins slæm og sumar algerlega ruglaðar stórmyndir síðustu ára, en ég get alls ekki skilið hvers vegna svo margir halda því fram að þessi mynd sé eitthvað ferskt og svo flott. Fyrir myndbandsbút er það allt of langt og fyrir kvikmynd hefur það of lítið efni.