Ja hérna. Ó, þetta er *alveg* slæm mynd. Leikurinn er algjörlega grimmur, handritið er hræðilegt og ljósmyndunin er einfaldlega hræðileg. Það sem gerir þessa mynd hins vegar áberandi er að þér er aldrei sama um eina sál - góðan eða vondan, lifandi, deyjandi eða dauður - á öllum 87 mínútunum. "Ó, hún/hann dó? Ha... Gerði ráð fyrir að þeir myndu gera það" voru bestu viðbrögðin sem ég gat fengið eftir hvert morð. Persónur eru svo svart-hvítar að með slökkt á hljóðstyrknum gætirðu samt fundið út hver var hver. Þó að raddir leikarahópsins hafi einkennist af eintóna gæðum í gegn, gefa andlit þeirra þá tilfinningu að þú sért að horfa á gamla þögla kvikmynd með miklu augabrúnaflakki, ýktum grettum og „hugsandi útliti“. Hver persóna er húmorslaus, ástríðulaus, einvídd einleikshestur; þegar þeir hafa sinnt hvaða hlutverki sem þeir hafa í þessu misskilningi sem þeir kröfðust sköpunar þeirra, er þeim vísað á bug. Það fékk mig óljóst til að hugsa um hvað myndi gerast ef Thomas Borch Nielsen (leikstjóri/rithöfundur "Skyggen", bandarískt heiti: "Vefstjóri") ákvað að gerði lággjaldaútgáfu af "American Psycho" og varð dálítið annars hugar í leiðinni. Þetta er ekkert sérstaklega hræðileg mynd; kaldir, ástríðulausir leikhópurinn tryggir það. Þetta er ekki móðgandi kvikmynd; leikstjórinn leikur það svo öruggt að enginn gæti mögulega fundið það svo. Hún er einfaldlega og þegar allt kemur til alls, slæm mynd. Forðastu hana. Við vorum ekki svo heppin og borguðum í raun fyrir að horfa á þessa sprengju á Pay-per-View. Sem hluti af iðrun minni er ég að skrifa þessa umsögn. Nóg sagt.