Að segja að ég hafi ekki búist við miklu við að setjast niður til að horfa á "The Couch Trip" er vægt til orða tekið. Ég hafði ekki hugmynd um hvað hún snerist - ég hélt að þetta yrði ferðalag inn á svið kynhneigðar þegar ég heyrði Chevy Chase leika smokkakarl og titill myndarinnar felur í sér orðið „sófaferð,“ *blikk, blikk.* Svo komst ég að því að þetta hafði eitthvað að gera með geðstofnun og að sjúklingur slapp. Væntingar mínar lækkuðu enn frekar. Ég bjóst bókstaflega við grínmynd - týpan þar sem maður glottir einu sinni og gengur út og er svolítið svikinn. Og á vissan hátt er þetta ódýr gamanmynd - hún er ekki með mestu gaggunum, söguþráðurinn er fáránlegur, en veistu hvað? Ég var með stórt heimskulegt bros á andlitinu allan tímann sem ég horfði á það. Dan Aykroyd leikur John Burns, sjúkling á geðsjúkrahúsi sem gæti verið geðveikur eða ekki. Hann gefur geðlækninum, Lawrence Baird (David Clennon), nóg af sorg og eymd, sem fær okkur til að trúa því að hann sé heilvita manneskja eftir allt saman. Eftir smá uppþot í mötuneyti geðstofnunarinnar bíður Burns eftir tungu- sandi frá Baird á skrifstofu sinni þegar síminn hringir. Burns tekur það upp, þykist vera Baird og kemst að því að sá sem hringir á hinni línunni, Harvey Michaels (Richard Romanus), vill að hinn raunverulegi Dr. Baird komi til að fylla út útvarpsmann að nafni George Maitlin (Charles Grodin), sem er í fríi með eiginkonu sinni, Veru (Mary Gross). Michaels vill Baird svo mikið að hann hefur meira að segja pantað honum miða í flugvél. Burns flýr stofnunina með aðstoð móttökustjóra og keyrir til O'Hare. Hann fær miða Dr. Baird, sest í flugvélina og situr að lokum fyrir í loftinu sem Dr. Baird. Sýning hans er stórkostlega vel heppnuð. "Fólk elskar hann!" segir annar maðurinn og hinn svarar: „Það er vegna þess að honum er í raun og veru annt um þá.“ Donald Becker (hinn látni, frábæri Walter Matthau) er fyrrverandi geðsjúklingur sem viðurkennir að föt Burns séu buxur og skyrtur sem hafa verið gefin út í sæng. Til að halda honum rólegum lofar Burns Becker prósentu af tekjum sínum. Leyndarmálinu er haldið lokuðu. Á meðan lenda Maitlin og kona hans í rifrildi. Hann flýgur heim til að enda fríið sitt stutt og áttar sig á því að maðurinn í spjallþættinum hans er í rauninni ekki Dr. Baird eftir allt saman, en enginn trúir honum. Hann fær hinn raunverulega Dr. Baird, en því miður hefur hann týnt skilríkjum sínum þannig að lögreglan tekur þeim sem brjálæðingum og hlustar ekki á söguna þeirra. Leyfðu mér að nefna aðeins nokkrar af söguþræðinum sem ég tók eftir þegar ég horfði á þessa mynd: Burns poses sem Dr. Baird, en er aldrei beðinn um skilríki, jafnvel þegar hann krefst flugmiðans hans (hann var rændur, segir hann, en þeir myndu samt ganga úr skugga um að hann væri Baird). Ef Burns verður svona frægur, hvernig stendur á því að hinn raunverulegi Dr. Baird í Chicago heyrði aldrei fólk tala um hann? Orð ferðast. Og að lokum, hvers vegna myndi lögreglan nokkurn tíma handtaka Maitlin og Baird (hinn raunverulega Baird, það er) án þess að fylgja eftir sögum þeirra? Ef ég á að vera hreinskilinn þá gæti mér ekki verið meira sama. Ég fór inn í þessa mynd með lokuðum huga og hún kom mér á óvart - mér líkaði hún mjög vel. Það skemmti mér. Hugmyndir þess eru í rauninni fáránlegar og alls ekki raunhæfar, en Dan Aykroyd gefur sannarlega kraftmikla frammistöðu sem hálfkák sem gerir "The Couch Trip" að ferð sem vert er að fara í. 3,5/5 stjörnur -John Ulmer