Við vitum öll hvernig er þegar við eigum slæman dag á skrifstofunni, ekki satt? Jæja, þessi Neil Simon gamanmynd lítur á hvernig það er þegar þú hefur það versta allra daga að reyna að komast á skrifstofuna. Stundum er það bara ekki þess virði að fara, veistu hvað ég meina? Og stundum er það bara ekki þess virði að gera eitthvað þegar það hefur þegar verið gert áður, árið 1970, með Jack Lemmon og Sandy Dennis... og miklu betra líka. Það er ekki það að Steve Martin sé ömurlegur grínisti eða rangt fyrir hlutverkið sem harður og stressaður auglýsingastjóri; þvert á móti, í báðum atriðum. Og það er ekki það að Goldie Hawn sé jafn óhæfur heldur; Verk hennar hefur verið stöðugt gott, ef ekki frábært, alveg frá því ég sá hana fyrst í sjónvarpsþáttunum Rowan og Martin's Laugh-In á sjöunda áratugnum. Vandamálið við þessa mynd er að hún snýst alls ekki um ógæfu hjónin: hún snýst í raun um New York og hvers vegna allir ættu að koma til New York til að lifa og elska líf sitt í hjónabandssælu eins konar í stærstu borg í heimi. Það er ef þú ert New York-búi...Sjáðu, myndin frá 1970 er samt frábær gamanmynd sem rannsakaði á raunsæjanlegan hátt allt það sem getur farið úrskeiðis þegar þú ferð einhvers staðar, og innihélt flestar aðstæður og sjónbrellur sem þú getur ímyndaðu þér hvað getur komið fyrir þig í undarlegu umhverfi. Þessi 1999 útgáfa fer því miður í óþarfa snertingu sérstaklega fyrir áhorfendur þessa dagana sem búast við eða vilja sjá of mikið. Til dæmis, ekki sátt við stjörnuáfrýjun aðalleikmannanna, það er mynd (tiltölulega löng líka) frá Rudy Giuliani, þá borgarstjóra New York, eins og við vitum öll. Hvað Giuliani bucking fyrir forseta jafnvel þá? Það sem verra er gangandi talandi auglýsing fyrir ljúfara andlitið í New York. Og svo höfum við John Cleese, sem endurtekur hlutverk sitt sem Basil Fawlty en í þetta skiptið, sem sprækur kross-dresser einnig enn og aftur augnabliksberandi hótelstarfsfólk, sogið í sig ríkir viðskiptavinir og almennt láta sig líta út eins og fávitinn sem hann er, í þessu hlutverki. Og, í því ferli, að gera stórtjón á minningu Fawlty Towers, að öllum líkindum besta breska gamanþáttaröðin, en engin...Hvers vegna var þessi mynd gerð 1999? Á áttunda áratugnum var New York deyjandi borg, á margan hátt. Það var næstum bókstaflega gjaldþrota. Svo, þegar hún var gerð árið 1970, þá var þetta borgin sem þú sást: ömurlega, dimm, skapmikil, óróleg og ekki staðurinn sem áreitnuðu hjónin völdu loksins fyrir nýtt líf sitt saman í Stóra reyknum (eins og það var þá, mengað og allt) . Árið 1999 voru hlutirnir orðnir betri: Glitrið var aftur, New York blómstraði, það var Stóra eplið, tilbúið fyrir þig að bíta í, ef þú ættir moxie...Svo náttúrulega komast hjónin í þessari endurkomu að því að moxie innra með sér og að lokum taka þátt í stórkostlegu baráttunni til að halda áfram ameríska draumnum um lífið, frelsi og leitina að hamingjunni. Þess vegna er þessi mynd sannarlega kómísk en ekki af ástæðum sem framleiðendurnir höfðu kannski séð fyrir sér. Eins mikið og ég er hrifinn af Steve Martin og Goldie Hawn í gamanmyndum, þá er þessi mynd svívirðing við þá miklu betri sem gerð var með hinum frábæra Jack Lemmon. Ef þú hefur séð hið síðarnefnda, þá skaltu örugglega ekki nenna þessu.