Þegar ég tók þessa mynd fyrst upp var ég forvitinn að grunnhugmyndinni og spenntur að sjá hvað myndi gerast. Ég er aðdáandi hreyfimynda og elska það þegar það hefur tekist að sameinast lifandi myndefni. Hins vegar var hreyfimyndin í þessari mynd um allt sem ég hafði gaman af. Þó verður að segjast að frammistaða leikaranna hafi verið frábær. Sjónræna útlitið - þar á meðal hreyfimyndin - gaf verkinu dásamlega pirrandi loft. Samt sem áður var þessi eiginleiki óþæginda glataður í yfirblásnu myndmáli, bæði sjónrænu og handriti, sem þú varst nánast hamraður yfir höfuðið með. Mest pirrandi við þetta var hlutfallslegt skortur á mikilvægi söguþræðisins. Svo virtist sem söguþráðurinn væri hornaður með óreglulegu millibili sem gaf stam áhrif sem dró verulega úr flæði verksins. Röddin frá Felisberto - sérstaklega sá í lokin - fannst mjög eins og örvæntingarfull tilraun til að fylla upp í gapandi göt í söguþræðinum sem höfðu verið hunsuð í þágu hliðarmála eins og allt maurið (og jafnvel það var ekki rétt tekið á). Ég er hræddur um að allt verkið hafi reynst í besta falli „sanngjarn fyrstu tilraun“, eftir ungling sem hefur eytt allt of miklum tíma í að lesa DH Lawrence. Alls ekki það sem þú býst við frá reyndum kvikmyndagerðarmönnum.