Renee Zellweger er húsmóðir í Kansas en ráðríkur eiginmaður hennar er blandaður í eiturlyfjasmygl. Tveir atvinnumorðingja - Morgan Freeman og sonur hans, Chris Rock, myrða eiginmanninn í borðstofu hans. Zellweger, sem morðingjarnir sjá ekki eftir, verður vitni að þessu og verður fyrir sundrandi viðbrögðum, þar sem hún tekur á sig persónuleika hjúkrunarkonu - samnefndrar Betty - sem er persóna í uppáhalds sápuóperunni sinni. Með því að trúa því að hún sé sjónvarpspersónan fer Zellweger af stað í bíl eiginmanns síns, sem er með fullt af dópi í skottinu, og ferðast til LA þar sem hún vonast til að tengjast annarri persónu í þessu huglausa síðdegisdrama, „Dr. David Ravell “, Greg Kinnear. Hún áttar sig ekki á því að morðingjarnir tveir séu á eftir henni, keyrir til LA þar sem henni tekst að tengja við Kinnear og er í raun skrifuð inn í þáttinn sem hjúkrunarkona að nafni Betty. Nokkrir menn sem þekkja til, þar á meðal sýslumaðurinn á staðnum, átta sig á því sem er að gerast og leita einnig til Zellweger í LA. Endirinn er trúverðugur og grípandi. Ef það hljómar brjálað er það vegna þess að svo er. Og það er á ábyrgð rithöfundarins, John C. Richards. Það forvitnilega er að Richards og leikstjórinn, Neil Labute, með töluverðri hjálp frá flytjendum, ná þessu alveg. Þetta er ekki söguþráður sem hefur verið steyptur í kunnuglegt mót. Neibb. Ég gef því bónusstig fyrir hreinan frumleika. Einhver fór út um þúfur. Einhver tók tækifæri á kvikmynd sem var EKKI eftirlíking eða endurgerð af einhverju sem hafði þénað peninga fyrir tíu árum eða fimmtíu árum síðan. Ég ímynda mér fólkið sem á í hlut, niður á hnén á hverju kvöldi, biðjandi ákaft. Ég veit ekki hvort myndin var arðbær en hún er að mestu vel heppnuð á sínum eigin fagurfræðilegu forsendum. Þetta er það sem mætti ​​kalla „upphaflega forsendur“ mynd. Þú byrjar á einum umbreytandi atburði, í þessu tilviki morðinu á eiginmanni Zellweger og ættleiðingu hennar á raunverulegum nýjum persónuleika, og fylgir rökréttum slóðum af raunsæi. "Groundhog Day" er annað, betra og flóknara teiknað dæmi. "Betty hjúkrunarfræðingur" hefur sínar rökrænu sprungur, þar sem atvik gefa upp trúverðugleika sína. Td í partýi í LA rekst Zellweger loksins á Kinnear, gaurinn sem leikur fyrrverandi unnusta hennar í sjónvarpinu. Hún er agndofa (því þegar allt kemur til alls heldur hún að hún sé Betty, sem missti unnusta sinn fyrir löngu). Hún nálgast Kinnear og nokkra samstarfsmenn hans og kynnir sig sem „Nurse Betty“, persónuna. Hún ávarpar Kinnear með nafni sjónvarpspersónunnar hans, "David Ravell." Hópurinn er undrandi í fyrstu, sannfærir sig síðan um að hún sé upprennandi leikkona sem krefst þess að vera „í karakter“ meðan á samtalinu stendur - og eftir það líka, eftir að Kinnear hefur heillast af henni og hinum leiðist. Kinnear keyrir hana heim og jafnvel þegar hún kyssir hann góða nótt er hún enn í karakter og skilur Kinnear eftir af undrun yfir því hvernig hún fangar persónu Betty. Á næsta stefnumóti skilar Kinnear ástinni sinni. Þessi þróun, sambandið milli Zellweger og Kinnear á þessum tímapunkti, er sprunga í rökfræðinni, af því tagi sem er fjarverandi á "Groundhog Day". Í lok Night One myndi Kinnear, eins og hver önnur manneskja, átta sig á því að Zellweger vantar nokkra trúða í sirkus. Restin af myndinni, sem inniheldur margar frávik, heppnast framar vonum. Samband Morgan Freeman og ósvífns, níhílísks sonar hans er undursamlega lýst. Morgan er gallalaus í reiði sinni. Honum tekst að verða ástfanginn af ímynd Zellweger þegar hann finnur vísbendingar um dvalarstað hennar og athafnir, og í lokin getur hann ekki stillt sig um að skjóta hana. Hún er of sæt til að skjóta. Eftir að hún breyttist í Betty skildi hún eftir miða í Kansas. „Ég vil hjálpa öllu lífi, hvort sem það er dýr, planta eða steinefni. Hver gæti skaðað höfund slíkrar fráleitrar eiginlegs fullyrðingar? Aðdáun hans á henni kemur sem skýring, þar sem hann stendur nálægt einu af flóðljósunum við brún Grand Canyon. Zellweger, klædd eins og Dorothy, eða kannski góða norn austursins - ja, persónur sem, eins og Zellweger, eru hvort sem er frá Kansas - birtist Freeman og hann faðmar hana og kyssir hana blíðlega. Þetta er atriði sem er í senn skelfilegt, rómantískt og svolítið skelfilegt. Ég stóð einu sinni við eitt af þessum ljósum og henti rifnum pappír í uppstreymið frá dimmu gljúfrinu og fann mig umkringd þúsund þyrlandi leðurblökum sem höfðu misskilið flöktandi rifa sem mölur. Hvar var ég? Allt í lagi. Ég var að reyna að verða ekki uppiskroppa með pláss. Frammistaða Zellweger á hrós skilið. Allt sem hún gerir, sérhver hreyfing, sérhver orðatiltæki, er barnaleg og með semingi. Hún ER virkilega viðkunnanleg persóna -- og það þrátt fyrir að hún sé engin glamúrstelpa á Hollywood mælikvarða. En - þvílík leikkona. Berðu saman frammistöðu hennar sem hina brjáluðu 19. aldar hroll í "Cold Mountain". Bara hið gagnstæða. En svo eru allir að týna sér í þessari skemmtilegu mynd. Allyson Jannings stendur sig vel í litlu hlutverki. Horfðu á hana þegar hún segir Greg Kinnear að hún sé að íhuga að drepa persónu hans í sápuóperunni í drukknunarslysi. Kinnear er einn af þessum narcissistum sem klæðist svona tíu þúsund dollara þunnum svörtum leðurjakkum sem voru vinsælir á þeim tíma. Hann hlær og segir: "Ó, einn af þessum skipunarsamningum, ekki satt? Allt í lagi, hvernig kemst ég til baka?" Jannings svarar ekki. Hún brosir bara til hans með þessum gríðarstóru bláu augum og hallar höfðinu hæðnislega. Ekki meistaraverk í kvikmyndagerð heldur gott, frumlegt og faglegt starf af öllum sem málið varðar.