Þessi mynd fremur það sem ég myndi kalla tilfinningalega nauðgun á áhorfandanum. Kvikmyndin vakti að sögn töluverðu fjaðrafoki meðal gagnrýnenda í Cannes, en fyrir mér var lokasenan bara aumkunarverð tilraun fyrir nýliða leikstjóra til að láta taka eftir sér. Varla rödd í umræðunni um málefni ofbeldis, eiturlyfjamisnotkunar eða unglingaafbrota (eða nokkurt annað mál, ef svo má að orði komast). Umbreyting aðalpersónunnar frá góðum, en vandræðalegum dreng til illvígs nauðgara er nánast engin, en nauðgunarsenan. (að vera ofdregin, ýkt útgáfa af nauðgunarsenunni úr "A clockwork orange") er óþolandi og ég neita að tjá mig um fagurfræðileg gildi hennar. Það eru nokkur atriði sem listamaður ætti ekki að gera til að reyna að ná markmiði sínu. Að minnsta kosti að mínu mati. Til að ljúka þessu: átakanlega grimmur, uppreisn æru og EKKI TÍMA ÞÍNS virði. Sjá "A Clockwork Orange" eða "Le pianiste" í staðinn.