Þetta er mjög hrífandi BBC-sjónvarpsþáttaröð sem er lauslega byggð á dularfullu hvarfi ungrar móður, en serían er í raun frekar rannsókn á ýmsum persónum sögunnar, sem stendur yfir í fimm klukkustundir. Þetta er því mjög samspilsverk, þar sem fjölbreytt úrval breskra leikara og leikkvenna getur sýnt hæfileika sína. Raunverulegar persónur sem sýndar eru eru í raun „svona manneskjur sem maður hittir venjulega ekki“, fólk svo leiðinlegt og ólýsanlegt að það er erfitt að dást að því. Til dæmis er aðalpersónan ungur eiginmaður (sá sem eiginkona hans hverfur) sem hefur enga vinnu og engan augljósan áhuga á að finna neina. Hann lifir á dreifibréfum frá tengdaforeldrum sínum. Hann var einu sinni í hernum en virðist ekki hafa minnstu metnað eða áhugamál í lífinu fyrir utan að vera ástfangin af litlu fjölskyldunni sinni. Hann er leikinn af David Oyelowo, sem er frábær í hlutverkinu, kemur fram sem algerlega samúðarfullur einstaklingur, þó að eina starfsemi hans í fimm klukkustundir sé kærleikur og syrgja, sem hann gerir frábærlega, svo að maður vill hugga hann, eins og hann er. svo greinilega góður strákur. Áberandi frammistaða allrar seríunnar er án efa Penelope Wilton, sem leikur hringi í kringum alla aðra í sögunni. Hún er einfaldlega ótrúleg. Hún lýsir mjög ósamúðarfullri konu, raunar eina persónu sögunnar sem allir þekkja alltof vel, nefnilega röklausa, hysteríska, sjálfhverfa, þétta, kvíðafulla, blint elskandi og blint hatandi, aldraða hálfvita-konu. Æ, því miður, við þekkjum þá of vel. Wilton er ein af bestu leikkonum Bretlands (sjá umfjöllun mína um hana í 'Half Broken Things'). Hún tekur persónu sem hefði getað verið tvívídd og gerir hana fjórvídda. Hún er frábærlega studd af gamla atvinnumanninum Patrick Malahide, sem leikur pirraðan eiginmann hennar, og þau hjónin setja háan staðal fyrir alla yngri leikmennina. Janet McTeer, stórbrotin leikkona þegar hún var yngri, er orðin mun minna samkennd manneskja nú þegar hún er eldri, hefur grófst á einhvern hátt og frestað manni, en hún leysir sjálfa sig á síðari stigum sögunnar með því að sýna hversu frábær leikkona sem hún getur verið þegar hún hefur tækifæri með því að draga fram eina sannfærandi og frumlegasta fyllibyttu sem ég hef séð á kvikmynd. Það sem kemur stóra á óvart er hin dularfulla persóna Sarah, leikin af mikilli dýpt og frumleika af leikkonunni Söru Smart. Hún tekur persónu sem hefði getað verið óþolandi leiðinleg og með hreinum leikaratöfrum breytir hún henni í djúpt dularfulla og forvitnilega manneskju, sem við veltum sleitulaust fyrir okkur í heilu fimm klukkustundirnar. Hún er svo góð í því að við erum að spá í Söru Smart, satt að segja. Ég býst við að það sé það sem gerist þegar þú raunverulega sinnir starfi þínu almennilega, að fólk veltir fyrir sér hvar persónan endar og leikkonan byrjar, ef hún þekkir sjálfa sig, það er, og margir gera það ekki. Hún er með djúpt pirrandi brellur með augunum, sem vagga og láta okkur vita að hún sé ekki á hlerunum, en við vitum ekki hvernig eða hvers vegna, þó við komumst að lokum að því að hún átti mjög ofbeldisfulla og áfallafulla æsku. Leikni hennar á tvíræðum svipbrigðum er óvenjuleg. Rory Kinnear er ótrúlega sannfærandi sem virðist vonlaus náungi sem býr hjá mömmu sinni og er ekki upp á marga fiska, en reynist vera með dulda dýpt. (Ég geri ráð fyrir að flestir hafi falið dýpi, en viljum við lóða þær, það er spurningin.) Mamma hans er sannarlega leikin mjög vel af Margot Leicester. Frábær frammistaða er í höndum Lucinda Dryzek, sem leikur snotra, uppreisnargjarna unglingsstúlku af því tagi sem við öll óttumst að hitta, en sem á örlagastundum hrynur saman í hjálparlausum tárum og reynist aumkunarverð, með allan hroka sinn bara í stellingu. Þrjú önnur börn eru líka mjög góð, vinkona Lucinda, og yngri hálfbróðir hennar og hálfsystir. Yngri systkinin kunna að vera mjög dauf sem persónur í sögunni (þau virðast ekki geta sagt neitt sérstaklega skýrt, eru vonlaus vitni að hvarfinu), og fátt til að mæla með þeim nema ljúfa eðli þeirra, en það er komið á frábæran hátt af Lee Massey sem strákurinn og Tyler Anthony sem stelpan. Harriet Walter fer með lítið hlutverk en við fáum ekki að sjá mikið af henni, sem er synd þar sem hún er svo fín leikkona að henni var sóað hér. Maður gæti haldið áfram, en einhvers staðar verður maður að draga línu. Þættirnir ná að vera undarlega heillandi vegna dýptar túlkunar á öllu þessu í raun og veru óáhugaverða fólki sem er lent í vef mikillar kvíða og spennu.