LEIGENDURNIR hófust sem stutt skáldsaga frá 1971 eftir hinn látna Bernard Malamud - rithöfund/heimspeking - þar sem hann rannsakaði átök gyðinga og Afríku-Ameríkubúa í hinu brennandi andrúmslofti í Brooklyn á þeim tíma sem bókin var skrifuð. Sem skáldsaga var sagan ógeðslega raunveruleg: eins og hún var umrituð í handrit af nýliðunum David Diamond og Danny Green (sem einnig leikstýrir) er hún meira heila-ritgerð sem smám saman brýst út í aðgerð á síðustu augnablikunum.Harry Lesser (Dylan McDermott) er gyðingur skáldsagnahöfundur með eina bók undir beltinu en er núna að reyna að klára „nýjustu“ bók sína þegar tíu ár eru liðin frá ritun. Sannfærður um að hann verði að klára skáldsöguna í sama umhverfi og hún hófst. hann er eini leigjandi í fordæmdu húsnæði í Brooklyn í eigu Levinspiel (Seymour Cassel) sem reynir stöðugt að 'kaupa út' leigusamning Harrys svo hægt sé að rífa skítuga niðurníddu bygginguna. Inn í þetta andrúmsloft kemur inn annar svartur herskár hálf-gyðingahatur rithöfundur Willie Spearmint (Snoop Dogg) sem Harry vingast við, felur og býður hjálp við tilraun skáldsagnahöfundarins sem er að byrja að skrifa um dauða allra hvítra manna. Tilraunir Harrys til að hjálpa Willie leiða til átaka, ekki síst þar sem Harry hittir kærustu Willie, hvítu gyðinginn Irene Bell (Rose Byrne) á minna en vinsamlegri samkomu herskárra svartra bræðra og systra Willie. Willie og Irene eru á leiðinni og Harry verður smám saman ástfanginn af Irene og þau ætla að yfirgefa New York um leið og Harry klárar skáldsöguna sína. Þegar Willie heyrir um úthlutunina og er gagnrýndur enn frekar af Harry, springur Willie og byrjar niðurleið ekki aðeins viðkvæmrar vináttu heldur einnig samkeppni milli rithöfunda. Endirinn „afhjúpar sleipt eðli mannlegs ástands og mannlega getu til ofbeldis og aðgerðarleysis“. Leikararnir gera sitt besta með handriti sem er svolítið óþægilegt en þrátt fyrir handritslínur sem jaðra við prédikun skapa þeir trúverðugar persónur. Kvikmyndatakan eykur söguna, heldur stemningunni mjúkri og þéttri og er fyrst og fremst bundin við hina fordæmdu byggingu. Tónleikurinn notar á viðeigandi hátt einleiksdjass-básúnu og blúspíanó til að undirstrika spennu og einangrun hverrar þessara tilhæfulausu persóna. Þó það þurfi smá þolinmæði til að komast í gegnum heilabröltið er myndin að lokum þess virði að horfa á hana. Að minnsta kosti er reynt að endurskapa hið undarlega útlit Malamuds á lífið í stórborginni. Grady Harpa