Vandamálið sem felst í sérhverri uppsetningu á 'The Merchant of Feneyjum' hefur aldrei verið gervi-umdeildur gyðingahatur, heldur sú staðreynd að það eru tvær sögulínur mjög ólíkar að bæði tóni og innihaldi; froðukennd rómantísk gamanmynd og hrífandi harmleikur. Þótt blöndun tegunda hafi verið í uppnámi á sextándu öld (og hæðst af Shakespeare í Hamlet), tekst það sjaldan að falla í kramið hjá nútíma áhorfendum. Fyrir vikið neyðast flestir leikstjórar til að leggja áherslu á annan söguþráðinn á kostnað hins og það kemur ekki á óvart að ákvörðunin falli Shylock í vil. Eins og svo margar af stóru hörmulegu hetjunum Shakespeare heldur Shylock áfram að heilla. eftir 400 ár því hann er svo erfiður og flókinn karakter. Aumkunarverður, stoltur, reiður, hefnigjarn, veikburða, hrokafullur; Hegðun hans stangast einfaldlega á við greiningu og heldur áfram að deila um það. Hann er ekki gallaður vegna þess að hann er gyðingur, heldur vegna þess að hann er mannlegur. Sjaldan fylla nútímahandritshöfundar sköpunarverk sín jafn ríkulega áferðarfallegum mótsögnum og það er öllum til hagsbóta að við höfum Shakespeare til að sækja sér innblástur. Shakespeares tungumál er villt og brjálað, mettað í margvíslegum merkingum, orðaleik og myndlíkingum. Til að skilja það þarf leikari með styrk og þekkingu að gera það og temja það. Þegar leikari mistakast streyma orðin fram í straumi af óskiljanlegum orðum, en þegar vel tekst til sprettur enska tungan til lífsins með skjótleika og krafti sem tekur andann úr manni. Al Pacino er einn slíkur leikari og sýnir hér ótrúlega skýrleika og stjórn sem, ef réttlæti væri fyrir hendi, myndi sópa öllum verðlaunum í boðinu. Hann stenst þá áskorun að koma Shylock á framfæri og skilar einstaklega lúmskum og blæbrigðaríkum frammistöðu. Það væri glæpur ef við fengum aldrei tækifæri til að sjá hvað hann gerir með Lear konungi. Aukahlutverkið er athyglisvert. Jeremy Irons gefur frumlega mynd af hinum kunnuglega Antonio og sýnir eldri og rólegri mynd sem sýnir ósmekklegar mótsagnir milli riddaraskapar miðalda og ljótra fordóma þess tíma. Joseph Fiennes er opinberun þar sem hann þroskast út fyrir yfirborðslegt augnkonfekt til að búa í persónu í einu sinni. Lynn Collins er einu vonbrigðin. Margar af konum Shakespeares eru undirskrifaðar og krefjast þess að leikari leggi sig virkilega fram við að koma þeim til lífs, og eftirlíking eftir Gwyneth Paltrow eftir Collins virðist svolítið flöt og hentar ekki dekkri tóninum sem Radford stefnir að. Hönnunarteymið verður að fá viðurkenningu fyrir að skapa einstök og rækilega trúverðug sýn á Feneyjar síðendurreisnartímann. Borgin hefur ekki litið svona ógnvekjandi út síðan „Don't Look Now“. Með því að nýta núverandi staðsetningar og náttúrulegt ljós til hins ýtrasta hefur myndin áreiðanleika yfirbragð sem eykur verulega af dökkri og tímaslitnum búningahönnun. Allir eru aftur verðugir verðlaunaviðurkenningar. Fjárhagslegir bakhjarlar kvikmynda á borð við þessa verða að vera hrósir. Með fjárhagsáætlun upp á 30 milljónir dollara verða þeir að fara í slíkt verkefni í fullri og vissri vitneskju um að þeir muni aldrei græða, en samt fjárfesta þeir engu að síður. Við getum öll verið þakklát fyrir það, enda er útkoman merkileg aðlögun sem á örugglega eftir að verða viðmið um ókomin ár.