Ég hafði heyrt áhugaverða gagnrýnendur um þessa mynd. Ég trúði því að þetta væri ástarsaga en ég var ekki viss um hvað söguþráðurinn snerist um. Svo, þegar ég loksins sá það, fann ég mig í miðju ástarsambandi milli fyrrverandi samherjunnar Isabel (Isabel Ampudia) og fíkilsins Rufo (Sebastián Haro). Svo, ástarsaga en ekki líklega það sem ég bjóst við. Myndin fjallar um Isabel þar sem hún á í erfiðleikum með að komast aftur inn í samfélagið. Hún vill ekki snúa aftur til hverfisins síns og hún finnur að hún er án heimilis eða hvar sem er að fara. Svo, á meðan hún upplifir þessar fyrstu stundir frelsis eftir að hún var látin laus úr fangelsi, rakst hún á Rufo, gamlan sýknudóm yfir henni sem á meðan hún var í var orðin dópisti og býr á götunni. Hún hefur ekki hvert hún á að fara og án peninga eða hagkvæmrar tekjulindar ákveður hún að ganga til liðs við Rufo á búsetu hans: yfirbyggðu svæði við einmana götu. Sagan ein og sér er áhrifamikil. Það útskýrir hvernig hið ómögulega samband Isabel og Rufo verður dýpra þar til næstum síðasta snúning myndarinnar er. Myndin er sannarlega þess virði að horfa á. Sebastián Haro er frábær í hlutverki sínu sem dópistann. Einstaklingur sem getur bæði verið saklaus og blíður gefandi og miskunnarlaus götuskít. Það fer bara eftir því við hvern kemur honum. Ég trúi hlutverki hans. Á hinn bóginn trúi ég ekki alveg hlutverki Isabel Ampudia. Þrátt fyrir að myndin reyni að sýna biturleikann innra með henni í gegnum nokkur atriði, þá er hún ekki fær um að fá mig til að trúa því. Hún er á vissan hátt of sæt og of heiðarleg til þess að ætla mætti ​​af einhverjum í sömu aðstæðum. Myndin reynir að sýna ást í örvæntingarfullum aðstæðum. Það er skemmtileg kvikmynd. En tilfinningin sem ég fæ þegar myndinni lýkur er sú að Isabel, með þann hugsunarhátt og leikaraskap sem hún hefur, hefði aldrei komist í þessar aðstæður. Erfitt er að trúa hlutverki hennar, að hluta til vegna handritsins, að hluta til vegna leiksins. Mér líkar sérstaklega vel við endirinn og vegna þess hef ég hækkað einkunnina mína um eitt eða tvö stig. Mér líkaði við beiskju hennar og þá staðreynd að sýna að stundum er lifunareðli ofar öðrum andlegri sjónarmiðum eins og ást. Samantekt, áhugaverð mynd, en það vantaði einhvern slag til að vera algjört "verður að sjá".