Fallega gert með frábærri frammistöðu frá Gretchen Moll sem fangar svo ryðfría látlausa hamingju í verkum sínum, og endurgerðin á litlu kvikmyndunum og ljósmyndunum eru fullkomlega gerðar og oft bráðfyndinar. Að sögn Harron notuðu þeir kvikmyndavörur sem eru ekki lengur framleiddar og stúdíólýsing í fimmta áratugnum, jafnvel fyrir utanaðkomandi staði til að gefa litahlutunum sérstakt útlit. Bettie Page sá myndina heima hjá Hugh Heffner (hún er núna áttatíu og þriggja ára) með framleiðendum þar, en ekki leikstjóranum, ef ske kynni að það yrði óþægilegt ef henni líkaði það ekki. Henni líkaði það greinilega fram að opinberu fyrirspurninni, sem henni fannst óhugsandi. Flottir búningar líka. Hugmyndin að myndinni hófst árið 1993, en þetta var þess virði að bíða. Andlitsmyndin af henni virðist aldrei vera röng með vísan til allra þessara mynda og brota af (ógnvekjandi) kvikmyndum sem mörg okkar hafa þegar séð. Það myndi verða áhugavert fylgiverk með Goodnight og Goodluck, en mun skemmtilegra áhorf!