Í hættu á að hljóma örlítið helgispjöll, við fyrstu áhorf, hallast ég frekar að því að setja þetta á par við 'Shaun of the Dead'. Nú þegar ég lít á Simon Pegg sem óumdeilanlegan gamanleiksnilling, þá geri ég mér grein fyrir að þetta er frekar stór krafa. Og að hve miklu leyti þú ert sammála þessari síðustu fullyrðingu gæti verið góð bráðabirgðamælikvarði á hvort 'Fido' muni höfða til þín. Á vissan hátt tekur gamanmyndin áfram þar sem 'Shaun' hætti, nema við erum aftur í upprunalegu 1950 Living Staðalýpískur mið-amerískur smábær á dauðatímabilinu. Uppvakningastríðunum er lokið og uppvakningarnir sjálfir eru að verða betur stilltir, gagnlegri meðlimir samfélagsins. Þetta, svo við erum upplýst í upphafi, er að miklu leyti að þakka vísindalegum framförum sem góða fólkið hjá Zomcom hefur gert - ágætis leikrit um rómantíska gamanmynd kannski? Fegurð myndarinnar felst í því að hún lýsir virðulegu hverfi sem viðheldur kjarnagildum á sama tíma og hún skapar stað fyrir uppvakninga og sérstakar hættur sem þeir hafa í för með sér. Þokkinn og jafnvægið sem það gerir þetta með er nærri nógu fullkomið. Þemu sem þú gætir búist við frá almennari kitsch gamanmynd koma í gegn - spónn góðs hreinlætis, að halda uppi útliti, bældum tilfinningum, ruglaðri foreldragildum, félagslegum skrúða og neyð hins fjarlæga einstaklings. Þetta er saga sögð af glöðu geði og breiðri. aðdráttarafl sem vekur lifandi lífi með sterkum leikarahópi myndarinnar. Þetta er eitt af þessum verkum þar sem það sýnir sig í raun að allir sem hlut eiga að máli fengu kikk út úr því að taka þátt. Það er líka gaman að ímynda sér hvernig Billy Connelly lærði handritið sitt hlýtur að hafa verið...Svo að lokum er líklegt að þú kunnir að meta húmorinn í þessari mynd nema faðir þinn hafi reynt að éta þig.