Þetta er mynd sem sýnir fram á að stemmning og tónlist og áferð er ekki nóg til að gera góða mynd. Vissulega, áhorfandinn er meðhöndlaður í fjölmörgum fínum atriðum frá Los Angeles á þriðja áratugnum - mér líkaði sérstaklega við útsýnið af vagninum sem nálgast göngin og sporvagninn sem rís upp hlíðina - en að vissu leyti er þessi fína kvikmyndataka sjálfstætt. , vegna þess að það skapar stemningu að "eitthvað sé að fara að gerast" - og ekkert gerir það. Handritið heldur áfram að þvælast fyrir einhverjum söguþræði eða aðgerðum eða áföllum - og af og til skilar það ekki. Ekki einu sinni að skila (að ég geri ráð fyrir) þema myndarinnar, ómissandi vanhæfni persónanna. Aðalleikararnir, báðir of fallegir fyrir hlutverk sín, gáfu enga bælingu eða kvöl, og handritið afhjúpaði okkur ekki fyrir neinu. Nú, Donald Sutherland? Það er önnur saga. Karakterinn hans var svo vel mótaður, svo fullkomlega leikinn, að ég vildi að myndavélin fylgdi honum.