Sennilega besta mynd ársins fyrir mig. Þessi litla franska kvikmynd fjallar um skrifstofuritarann ​​Carla (Emmanuelle Devos) sem eyðir dögum sínum í vinnu annarra karlmanna, án trúnaðar, og er uppspretta háðs þeirra og hádegissamræðna sem er henni allt of ljóst þar sem hún er að hluta heyrnarlaus. les varir. Breyting er hafin þegar hún ræður nýlega skilorðsbundinn svikara Paul (Vincent Cassel) sem aðstoðarmann sinn. Sambandið sem myndast á milli þeirra er miðpunktur myndarinnar. Gagnkvæmt háð, af mjög mismunandi ástæðum, tengir þá. Carla laðast að Paul og af því að hann lætur hana líða aðlaðandi fyrir, eins og virðist, í fyrsta skiptið. Paul gerir ekkert til að eyða tilfinningum hennar því hann þarf á hjálp hennar að halda. Hann skuldar glæpamanni á staðnum peninga og gerir áætlun um að stela frá honum sem mun fela í sér hæfileika Carlas til að lesa varir. Ég held að aðalatriðið sem ýtir myndinni langt upp fyrir meðalspennu/drama sé mögnuð efnafræði milli stjarnanna tveggja. Í gegnum alla myndina, sama hvaða aðrar persónur eru á skjánum, geturðu fundið fyrir þessu ótrúlega sambandi milli Carlu og Paul. Ég man ekki hvenær ég hef orðið vitni að slíkri kynferðislegri efnafræði tveggja leikara. Emmanuell Devos skilar frábærri frammistöðu (hún vann franska keisarann ​​sem besta leikkona). Þér líður aldrei eins og þú sért að horfa á leik, þetta er í raun Carla. Kameljónið eins og Vincent Cassel er líka dásamlegt. Hann gerir dálítið óaðlaðandi persónu bæði aðlaðandi og aðlaðandi. Ég elskaði þessa mynd vegna þessara tveggja manna og í bæði skiptin þegar ég var búinn að horfa á hana langaði mig að fara aftur í bíó og taka þátt í þeim aftur.