Í kjölfarið fer hin vinsæla uppfærsla og skýst sjálfri sér í gegnum höfuðið. Frekar viðeigandi, miðað við sorglegt ástand þessarar myndar, framhald myndar sem greinilega þurfti ekki á henni að halda. Það sem virkilega pirrar Robocop 2 er að framleiðendurnir skildu augljóslega ekki hvers vegna upprunalega var svona gott í fyrsta lagi. Robocop (7) var hnyttin og lifandi ádeila á slæmar hasarmyndir. Robocop 2 er bara léleg hasarmynd. Þunn samræða, sérstaklega í átt að leiðinlegum, skot-út lokakaflanum, vekur hún lítinn áhuga og býr ekki yfir orku eða anda frumsins. Sporaauglýsingarnar, sem nú eru svolítið bragðlausar ("Viðvörun: áframhaldandi notkun mun valda húðkrabbameini") virðast aðeins vera til staðar sem eftiráhugsun. Og að kalla nýtt hönnuðalyf "Nuke" er hvergi nærri eins lúmskt eða eins fyndið og fjölskylduborðspil frumritsins, "Nuke em!" Stop-motion hreyfimyndin veikasti þátturinn í upprunalegu er notaður í meira mæli, á meðan þetta húmorslaus framhald nær ekki að innihalda einingarröð, sem gerir hana enn ódýrari og fljótari. Ah, húmorslaust? Þú gætir sagt. En hvað með fyndna borgarstjórann, eða hvernig Robo er endurforritaður til að útskúfa skrípaleik? Já, þetta eru tilraunir til að létta undir, sem og Robo að herða sig upp með skrúfjárni ("we're only human") fyrir punchline myndarinnar, en engin er líkleg til að vekja hlátur. Eins og restin af myndinni eru þeir staðföst og vitlaus tilraun til skemmtunar. Í þriðju og síðustu myndinni í seríunni (sem heitir Robocop 3; 5) fór Peter Weller og Robert John Burke tók við af honum, sem stendur sig vel í krefjandi hlutverk. Með niðurstilltu tungumáli og ofbeldi var þetta augljós bón til barnamarkaðarins, Robo hasarmynd sem var mikið tengd í gegn. Þar sem félagsleg samviska hennar er of ofmetin og nýfundnir handleggir og þotupakki Robocop verða of kjánalegir, var lokamyndin aldrei ætluð til að verða meistaraverk. Samt er fljótandi leikstjórn Fred Dekker og flæðandi hraða til þess að þetta er skemmtilegt áhorf. Robocop 3 er framhaldið sem þú gætir horft á ef ekkert betra væri til. Sem lætur seinni myndina hanga í miðjunni, óáhorfanleg grátvarp af mynd. Sérleyfisbíll sem hefur ekkert að segja, fyrir utan pundaskiltin sem hringdu. Irvin Kershner er enginn Paul Verhoven, rétt eins og myndasögumaðurinn Frank Miller og félagi Walon Green eru ekki rithöfundarnir sem Edward Neumeier og Michael Miner voru. Sorgleg sóun á góðu, ef takmarkað, hugtak. 4/10.