Lítil stúlka býr með föður sínum og bróður í miðri sveit. Þessi litla stúlka Rosalie hefur einhverja geðrofshneigð þegar myndin opnar með því að gefa kettlingum sínum að einhvers konar verum í kirkjugarðinum og hún hefur nýlega misst móður sína sem varð brjáluð en á lífi naut hún þess að vera í skóginum alla nóttina. Forsenda myndarinnar er að ný ung dama kemur til Rosalie til að sjá um hana. Hún kynnist illsku skógarins á meðan hún keyrir og, ímyndaðu þér spennuna hér, upplifir risastóra bláa tunnu falla fram af kletti til að stöðva bílinn hennar á einhvern hátt dauðvona. Þaðan gengur hún að næsta húsi og uppgötvar frú Whitfield sem fer síðan í fullt af útskýringum um Rosalie og fjölskyldu hennar. Það verður að sjá alvöruna sem frú Whitfield persónan gefur frá sér til að trúa henni. Jæja, unga konan hittir barnið og við komumst fljótt að því að hún er ekki bara skrítin heldur eru allir í myndinni mjög furðulegir. Þeir eiga allir eitt sameiginlegt sem er að enginn þeirra hefur nokkurn tíma heyrt um leiklistarskóla. Ekkert af þessu fólki getur leikið - eins og sést af þeim fáu farartækjum sem nokkur þeirra í allri myndinni birtist í fyrr eða síðar - og allir virðast þeir hafa litla hugmynd um hvað er að gerast, staldra við til að muna línur og hafa allar sakfelling fyrir pappírspoka. Leikstjórinn þeysir yfir efnið á rólegum hraða með þessari hræðilegu píanótónlist sem svíður hér og þar á hlutum sem eiga að vera ógnvekjandi. Það tekur okkur smá áður en við komumst að nokkrum morðum af hálfu veruvinanna, en á þeim tíma var mér alveg sama. Morðin eru heldur ekki sannfærandi og satt best að segja lítur öll myndin út eins og einhver í gegnum hana saman á sveitabæ vinar síns með fólkið og hlutina á staðnum. Sem sagt, endirinn hefur nokkrar hrollvekjandi hliðar þó við lærum ekkert um hvers vegna Rosalie er svona eða mikilvægara hver veran með ódýru grímurnar er. Ódýrt byrjar ekki einu sinni að lýsa fjárhagsáætluninni hér með. Þetta eru í rauninni nokkur gömul sveitahús og nokkrir skúrar á endanum og auðvitað skógurinn. Einhver lánaði leikstjóranum nokkra gamla bíla líka. Engar tæknibrellur af neinu tagi og aðeins lágmarks förðun. Það er svo mikið af gúffum/fáránlegum augnablikum til að telja upp, en ég ætla bara að telja upp nokkrar hér sem að minnsta kosti fengu mig til að hlæja af skorti á hæfileika sköpunarkraftanna sem í hlut eiga: 1)Fylgstu vel með líkama garðyrkjumannsins eftir að hann hefur verið " drepinn". Len kemur inn og sér hann slátrað og þú getur séð feita magann hans lyftast af lífi. 2)deyjandi atriðið í lokin þar sem leikkonan sem leikur Rosalie er drepin. Hún lítur út eins og hún sé að hlusta á leiðbeiningar og tekur sinn tíma í að deyja miðað við aðferðina. 3)Hvað með að gaurinn sem leikur föður Roaslie gæfi okkur Andy Griffith sem er fátækur maður. Atriðið þar sem hann er að hlæja að deyja skáta var undarlegt læti. The Child er sannarlega mjög slæm mynd og er mjög slæm jafnvel miðað við staðla 70's osta ef þú vilt. Þetta er ekki B-mynd heldur meira eins og Z-mynd þar sem framleiðandinn Harry Novak græðir á nánast engu.