Þetta er sá síðasti af fjórum töfrasprotum frá Frakklandi sem ég hef ætlað að skoða á þessari jólahátíð: hinir (í áhorfsröð) voru hinn óinnblásna SVARTI TÚLIPUR (1964; frá sama leikstjóra og þessum en ekki nærri eins góður) , hina furðu áhrifaríku LADY Oscar (1979; sem var upprunnið sem japanskt manga!) og hið glæsilega CARTOUCHE (1962). Reyndar hafði ég horft á þessa fyrir ekki svo löngu síðan í ítölsku sjónvarpi seint á kvöldin og man að ég var ekki sérstaklega hrifinn af því, svo að það kom mér virkilega á óvart hversu gaman ég naut þess í þetta skiptið (einnig með óvæntan skort í huga af eldmóði sem sýnd var í garð myndarinnar hér og annars staðar þegar hún var fyrst tilkynnt sem væntanleg DVD-útgáfa frá Criterion). Tilviljun á FANFAN LA TULIPE töluvert sameiginlegt með fyrrnefndum CARTOUCHE: ekki bara leikara og áhöfn (framleiðendur Georges) Dancigers og Alexandre Mnouchkine, kvikmyndatökumaðurinn Christian Matras, leikarinn Noel Roquevert) en líka sögulega séð í raun er hetjan kvenkyns hermaður (Cartouch Jean-Paul Belmondo hafði líka haft stutta hernaðarálög) sem elskaður er af eldheitri stúlku ( í þessu tilfelli, sígauna Gina Lollobrigida) á meðan hann er sjálfur heltekinn af ómögulegri ást (hér er það engin önnur en kóngsdóttirin)! Eins og í síðari myndinni er Fanfan (helst leikarinn Gerard Philipe sem kaldhæðnislega er svo fullur af lífi hér að maður á erfitt með að trúa því að hann verði sleginn af krabbameini innan 7 ára) hlið við hlið tveggja skemmtilegir en þó huglausir menn (einn þeirra er í raun yfirmaður hans og eigin faðir kvenhetjunnar) og andvígur óprúttnum persónu innan sinna raða (hinn aldna Roquevert, sem hetjan lendir að lokum í þakeinvígi við þar sem hann hefur líka gert það. ástfangin hönnun á sígaunastúlkunni); til þess að meta það, þá mun Lollobrigida ganga aftur til liðs við Philippe í næstu mynd sinni, hinni yndislegu rómantísku fantasíu Rene Clair, LES BELLES DE NUIT (1952). FANFAN reyndist mikill sölumaður á heimavelli sínum og kom jafnvel á óvart (en vel- verðskuldað) Verðlaun fyrir bestu leikstjórn í Cannes fyrir fleiri þekktar myndir eins og AN American IN Paris (1951), DETECTIVE STORY (1951), OTHELLO, UMBERTO D. og VIVA ZAPATA! Reyndar tryggðu vinsældir þess endurútgáfu í tölvulitri útgáfu (væntanlega til hagsbóta fyrir áhorfendur sem myndu ekki snerta svarthvíta vöru með tíu feta stöng) og sjálfur Criterion DVD-diskurinn inniheldur sýnishorn úr þessu afbrigði; þar sem titill er augljóslega á erlendu tungumáli, þá er líka vafasamt val á ensku-talsettri hljóðrás, en jafnvel þótt þetta hafi ekki reynst sérlega sársaukafullt að sitja í huga, þegar allt er sagt og gert, þá kemur einfaldlega ekkert í staðinn fyrir upprunalega! FANFAN LA TULIPE (gælunafn sem ungur Genevieve Page gaf hetjunni sem hin virtu Madame De Pompadour) inniheldur um það bil jafn mikið af gamanleik og (væntanlega) hasar og rómantík; Þó að sumum gæti fundist þetta yfirþyrmandi, þá er ég ekki sammála sjálfum mér þar sem ég naut skarprar ádeilusögunnar og þegar á heildina er litið er þessi samsetning sambærileg við Jerzy Skolimowski, sem er ekki síður sljó, THE ADVENTURES OF GERARD (1970). Sem sagt, sverðbardagarnir hér eru ótrúlega kröftugir fyrir í rauninni létt framtak (sérstaklega slagsmál í skóginum og launsátur í klaustri) og myndin sjálf frekar fullorðin stundum (með fjölmörgum skírskotunum til kynhneigðar sem og gróft orðalag í gegn) þegar litið er á bak til baka með vintage Hollywood fargjaldi eins og ég gerði núna; hápunkturinn, þá er alveg sniðugur: óvinasveitirnar (sem, með skemmtilegum hætti, eru látnar tala í hröðu bulli!) eru tæmdar af hetjutríói okkar einum, konunginum til mikillar undrunar sem, eins og Marcel Herrand lýsir best- þekktur fyrir hlutverk sitt sem leiðtogi undirheima Parísar í CHILDREN OF PARADISE eftir Marcel Carne (1945) er sjálfur eitthvað svívirðilegur.P.S. Ítölsk sjónvarpsstöð hefur hótað að sýna hið efnilega CHAMPAGNE FOR SAVAGES (1964) eftir Christian-Jaque í marga mánuði en þrátt fyrir að hafa verið að dagskrá þrisvar sinnum (með bráðabirgða fjórðu áætluð í næstu viku), hafa þeir enn ekki sýnt það; engu að síður á ég þrjár myndir í viðbót af honum í óhorfðu VHS-bunkanum mínum (jafnvel teknar úr ítölskum sjónvarpssýningum síðla kvölds): þriggja tíma epíkin LA CHARTREUSE DE PARME (1948; einnig með Gerard Philippe í aðalhlutverki), THE SECOND TWIN ( 1967) og LEGEND OF FRENCHIE KING (1971; með Brigitte Bardot og Claudia Cardinale).