(r#97) Það er einn góður hlutur við Pokémon þessa fátæka manns (komdu úr því sem þú vilt): upphafsþemað. Þetta hlýtur að vera svalasta þematónlist hvers kyns sleiplega kallaðrar japanskrar gerðar-fyrir-neytenda-úps-ég-meina-ungu-aðdáendur anime sjónvarpsþætti. Því miður þurfti að bæta við einhvers konar sýningu eftir opnunarþema. Og þeir gátu bara ekki fundið upp á einhverju áhugaverðara en fólk að rífast hátt um hvers spil eru betri en spil hinna. Freud myndi halda vettvangsdag, því miður get ég ekki ímyndað mér hvers vegna krakkar myndu vilja sitja í gegnum sýningu þar sem samræður skrifaðar af þúsund öpum á fimm mínútum taka 98% af sýningartímanum.“ My Uber-Fantastic Doomsday Creature of Ultimate Doom mun taka pýramída demantsdýrið þitt í einu höggi! Geturðu ekki séð að þú eigir enga möguleika á að vinna þennan bardaga, fífl þitt?! HAHAHAHHAHHAHA!""Ó já? Jæja, horfðu á þetta! Ég er að fara að nota mína Destruction Force Delta Times Pie Card sem eyðir hverjum einasta Power Muncher þinni og gerir Uber-Fantastical Doomsday Creature þín af Ultimate Doom's Destroy handan allri mikilvægri árás gagnslaus! Ég veðja að þú sást ekki þessa koma!" Í alvöru, það er allt sem þeir gera í þessum þætti, tala. Á meðan í öðrum vitlausum krakkaþætti sem ég horfði á, nefnilega auglýsingafyrirbærinu Pokémon (gæludýr hvers fótboltamömmu), höfðu skrímslin að minnsta kosti þá kurteisi að hertoga það öðru hvoru, "Yu-Gi-Oh" er bara, með rólegum orðum Roger Ebert's A Clockwork Orange endurskoðunar, "látlaus tala og leiðinleg". Svo ekki sé minnst á langdreginn (ég geri mér grein fyrir því að ég er hræsni hérna miðað við setninguna sem ég skrifaði bara). Þessi þáttur heldur áfram að eilífu. Ég veit ekki hvort það er einhver söguþráður, og kyrrstæðu skrímslin hafa ekkert af karakter Pokémon. Jafnvel þegar hún er ekki borin saman við uppáhalds teiknimyndina mína sem krakki, þá er þessi sýning sjúskuð. Það er óviljandi fyndið, en ekki nógu fyndið til að vera þess virði að sjá. Bless bless, sofðu rótt, dreymdu blauta drauma.