Þetta hafði alla burði til mjög góðrar kvikmyndar -- góðir leikarar (Robert Loggia, Ellen Parker), góður söguþráður (dularfull flugskeyti úr geimnum hótar að brenna upp plánetuna) og fullt af myndefni (ef flugherinn ætti kvikmynd af þotur sem skjóta eldflaugum, það var notað). Því miður er hún eyðilögð af of miklu melódrama og ómögulegri tímalínu. Myndin fjallar um flugskeyti úr geimnum sem Sovétmenn ráðast á og óviljandi beygt inn á lágan braut um andrúmsloftið. Á innan við fimm mílum og á yfir 4.000 mílna hraða gefur það frá sér milljón gráðu útblásturslofti og brennir allt á jörðu niðri, þar á meðal jökla, fjarlæga viðvörunarstöðvar (DEW) og eskimóa. Allar tilraunir til að eyða eldflauginni mistakast.Fyrstu gallarnir í þessari mynd birtast snemma. Þó að við búumst ekki við miklu af lágfjárhagsmyndum, þá má ekki gleyma sumu - eins og smá rannsókn. Til dæmis skjóta bæði Sovétmenn og Bandaríkin eldflaugum sem koma inn á eldflaugina með óbilandi nákvæmni. Hins vegar voru fyrstu árangursríku ABM prófin ekki gerð fyrr en í mars 1961 af Rússum. Það er of mikið melódrama. Dr. Loring (Loggia) og aðstoðarmaður hans Joan Woods (Ellen Parker) leika rómantík sína með um það bil eins miklum viði og bjálkakofa. Persóna Parkers grætur og vælir yfir fórn Loggia eins og hún hafi verið í skjáprófi. Loggia er álíka hetjuleg og leiðinda kaupsýslumaður. Vísindamaður (Phillip Pine) gerir það svo mikið að hann lætur William Shatner líta út eins og þjófur. Rútubílstjóri hrækir stöðugt út heimsenda vitleysu í senu eftir atriði. Eini góði leikarinn er sögumaður kvikmyndarinnar, leikinn af hinum gamalreynda persónuleikara Lawrence Dobkins ("Naked City"). Allt þetta gæti gleymst ef ekki væri fyrir tímalínuna. Eftir að upplýsingar um eldflaugina hafa verið sendar til DC, fær Pentagon hóp vísindamanna. Hershöfðingi (Larry Kerr) tilkynnir að flugskeytin muni ná á New York borg eftir 63 mínútur. Eftir þetta eru umræður vísindamanna og það er banvænt logn þar sem beðið er eftir orðum frá sendiherrum til að kanna hvort flugskeytin séu árás frá Rússum og hvort viðbrögð séu nauðsynleg. Myndin sýnir herinn vera í algjöru rugli. Almannavarnarmenn fara úr vinnu og fara á stöðvar sínar. Átta milljónir manna þeysast í skýli sem falla niður á meðan skólabílar sækja milljónir krakka (og við fáum að sjá hvítustu New York borg sem ég hef séð, þó að við að horfa á 50's sci-fi kvikmyndir virðist sem þetta hafi verið staðallinn). Pressunni er haldið í myrkri í tugi mínútna. Þá tilkynnir maður hjá Pentagon, ótrúlega, að flugskeytin muni ná á Ottawa í Kanada eftir 51 mínútu! Öll fyrrnefnd aðgerð gerðist á 12 mínútum! Síðan, til að bæta eldsneyti á eldinn, hugsar Loggia einhvern veginn leið til að stöðva geimverueldflaugina. Hann framleiðir hægt og rólega hleðslu af plútoni, hleður því í jeppa og fer með það frá DC til fjarlægrar eldflaugastöðvar til að setja það ofan á flugskeyti. Á leiðinni er hann sleginn út af veginum af villtum ökumanni, bilar og síðan er hann rændur. Hann fær loksins plútónið aftur og keyrir að herstöðinni til að vopna eldflaugina. Aftur, allt þetta á sama 63-mínútna tímaramma. Kvikmyndin pirrar áhorfandann líka með því að láta það líta út fyrir að Ottawa gæti verið bjargað, aðeins til að sýna karlmönnum, konum og börnum verða steikt. Þá er flugskeytin sögð hafa fimm mínútur til að ná til New York. Loggia er enn að keyra að stöðinni (4 mílur eftir). Hann kemst að stöðinni og vopnar eldflaugina, tveggja mínútna niðurtalning er síðan tilkynnt. Allt innan fimm mínútna. Hverfi New York hefði að minnsta kosti átt að vera sviðinn. Við the vegur, eldflauginni er eytt ef þú hefur ekki giskað á það. ABM-sprengjuoddurinn eyðileggur hann með gríðarlegri kjarnorkusprengju sem byggir á plútóníum. Fimm sekúndum síðar hverfur sprengingin og allt er ljóst. Já, þeir ollu kjarnorkusprengju sem jafngildir 100 Hiroshimafjöllum í útjaðri New York borgar og ekkert gerist. Myndin hafði alla þá þætti sem nauðsynlegir voru til að vera góð B-mynd, en sóaði þeim. Loggia lék karakterinn hans svo slappa að þér var alveg sama að hann fórnaði sér á endanum. Þér var alveg sama um hinar persónurnar, ekki einu sinni snjalla vísindamanninum sem Pine leikur. Spennan sem hefði átt að færa myndina áfram var bara ekki líkamlega möguleg á leyfðri tímalínu (það væri samt ekki í dag, ekki einu sinni með Jack Bauer). Það er mjög erfitt að finna þessa mynd. Eftir því sem ég best veit hefur það ekki verið endurútgefið á neinum miðli og ekki að ástæðulausu. Ég veit ekki hvort myndin átti að vera það eða hvort það var hefðbundin venja, en það er atriði þar sem stjórnvöld senda alla bestu vísindamenn, hermenn og kaupsýslumenn í djúp skjól og segja að þeir séu of dýrmætir til að tapa þeim. Það er ekki ein kona eða minnihluti í hópnum. Hari Rhodes er eini svarti maðurinn í myndinni og fær smá stund að spila á píanó. Það var verra en „27 Days“ þar sem geimvera gefur fimm jarðarbúum tækifæri til að annaðhvort bjarga eða eyðileggja plánetuna og hann inniheldur enga svarta eða rómönsku. Ég sá þetta á sérstöku Sci-Fi kvöldi í Turner Classic Movies og ég ekki búast við að það birtist aftur. Ef þú finnur afrit af þessu einhvers staðar gætirðu viljað setja það upp á Amazon.com.