Þegar þú ert að horfa á Distant veistu að þú ert ekki að horfa á franska mynd, það er lítið kynlíf og það er aðallega sporöskjulaga og fólk talar ekki svo mikið hér, það eru nokkrar línur á víð og dreif hér og þar og nokkur mikilvæg samtöl, bara til að leyfa þér að skilja hvað er að gerast. Þetta lítur heldur ekki út fyrir að vera amerískt, það eru engir bílaeltingar, skotbardagar eða ofbeldi, nema þú lítur á dráp á mús sem blóðgerning eða daglega spennu sem felst í því að komast framhjá niðurdrepandi stórslysi. Stundum gætu tiltölulega langvarandi myndirnar í miðlungsfjarlægð minnt þig á „íhugsandi“ asíska kvikmyndagerð, en minnir þig bara á að leikstjórinn ýtir ekki undir róttækan naumhyggju sumra taívanskra kvikmyndagerðarmanna en aftur á móti, þetta er ekki Tævansk kvikmynd, það er tyrknesk kvikmynd. Ég veit ekki hvað það þýðir, ég veit ekki einu sinni hvort það á að þýða eitthvað. Kvikmyndin hefur ekki almennilegan söguþráð og samt, þessar fáu línur, þessar nokkuð langvarandi myndir og það dró oft úr spennu smám saman byggja upp tilfinningu fyrir því að eitthvað sé að gerast, tilfinningu fyrir „söguþræði“, vegna skorts á betra orði, sem vex á þér. Í lok myndarinnar gætir þú fengið á tilfinninguna að þú eigir eftir að sakna þessara tveggja frændsystkina sem eiga margt sameiginlegt en eru í sundur.