Jean Dujardin fær hegðun Connery niður á við: að stilla ermahnappana þegar farið er inn í skemmtistað þegar allar konurnar snúa sér til að dást að honum, látlaust rétta og slétta niður bindið, skrautlegt, stálþungt göngulag. Það er óhugnanlegt og þú áttar þig á því hversu mikið af Bond á sjöunda áratugnum var sköpun Connery en í raun ekki persóna Ian Fleming. Kvikmyndatakan er vísbending um þessar fyrstu kvikmyndir, myndin tekur að mestu leyti upp From Russia With Love og Thunderball. Aðalbrandarinn er hversu ósjálfbjarga hetjan er, ekki bara hvað varðar kynjamismun heldur þjóðernishyggju og nýlendustefnu, og hvernig hann rekur nefið úr liðum þegar hann er sendur til Egyptalands. Hún er ekki fullkomin - um 20 mínútur í henni virðist vera ein brandaramynd og hlutir úr henni minna mann á skopstælingar dagsins, sem það var nóg af. Morcecambe og Wise, The Intelligence Men, höfðu grunaða menn í fez á eftir hetjunum sínum líka og það er að fara aðeins aftur. Ólíkt Clouseau Sellers eða Borat eftir Baron Cohen, gefur Dujardin persónu sinni ekki það lag af raunveruleika eða ósviknum patos - hann er of upptekinn við að fullkomna Connery-hegðun sína. Það dugar ekki nóg með eintökin eða stórt lag, og það er ekkert fyndið eða alvarlegt illmenni, eins og Dr Evil eftir Mike Myers eða Naked Gun óvini Ricardo Montalban, fyrir kappann að berjast gegn. En atriðið þar sem OSS117 vaknar í Kaíró einn morguninn fékk ég mig til að hlæja upphátt í þrífjórðu tómu bíóinu og allt lítur dásamlega út, auk þess sem þú munt aldrei fá tækifæri til að sjá Operation Kid Brother á skjánum, og konurnar eru asnalegar krumpur, mjög heitar . Þetta er Bond skopstæling án þess að falla inn í brjálaða vísindamann/Ken Adam setur eða fyndnar græjur. Alveg mælt með.