Hinn frábæri PICK UP ON SOUTH STREET, Sam Fuller, er valið úr hópnum úr fjölda lággjalda noir farartækja undir áhrifum kalda stríðsins snemma á sjöunda áratugnum. Með hlaupalengd undir 80 mínútum er PICK UP ON SOUTH STREET erfiður, gruggugur, sprengiefni og endalaust skemmtilegur.Widmark fer með hlutverk vasaþjófsins Skip McCoy, sem þegar hefur verið sóttur þrisvar sinnum. Samt getur McCoy ekki haldið ráfandi fingrum sínum frá vandræðum - og vandræði eru einmitt það sem hann rennur inn í þegar hann grípur veski glæpamannsins Candy (Jean Peters). Veski Candy inniheldur örfilmurúllu sem er ómetanleg fyrir kommúnistahreyfinguna og það er síðasta verk hennar fyrir fyrrverandi kærasta Richard Kiley að sjá um afhendinguna. Hins vegar, þegar Widmark lyftir henni, verður Peters að gera allt sem þarf til að endurheimta myndina sem hún (upphaflega) veit ekkert um. Þetta er smekkleg uppsetning, með persónu Widmarks, en ekki sálfræði KISS OF DEATH, alvöru lifandi -vír, óútreiknanlegur og sterkur, en samt forvitnilega heillandi. Þegar Bogart eða Mitchum stigu inn í film noir hlutverk vissir þú hvað þú varst að fara að fá: einmana andhetju sem heldur siðferðislegri heilindum og sigrar á endanum (Bogart), eða ofurlítinn gaur sem lætur draga sig í gildru (Mitchum). Með Widmark veist þú bara ekki hvað þú ert að fara að fá og með ótrúlega nútíma leikstíl hans (myndirnar hans standast alltaf vel) er hann ótrúlegur á að horfa. Hér er hann að rífast á milli þess að búa til stórt skor fyrir sjálfan sig með því að selja myndina, eða afhenda hana lögreglu og berjast við "Commies" hægra megin við lögin. Og hann þarf enn að láta eins og hann hafi aldrei tekið Peters í vasaþjóf til að forðast banvæna fjórða rappið á blaði hans. Peters fær sitt besta hlutverk sem moll-með-gull-hjarta-nammi. Ófyrirsjáanleiki Widmarks kemur kannski best fram í senum hans með Peters; Glæsilegi trampinn fellur fljótt (og frekar ótrúlegt - rómantíkvinkillinn er frekar fljótur) undir álög Widmarks, samt skipti Widmark á milli þess að kyssa hana eða lemja hana. Harðbeittur fegurð Peters, en samt skortur á oflakkaðan Hollywood glamúr (Lana Turner hefði aldrei virkað vel í þessu hlutverki), er stór kostur myndarinnar. Candy er ekki saklaus, en samt er hún mjög viðkvæm, hún er sífellt látin ganga á milli og lemjast um af karlmönnum. Widmark kólnar á henni við fyrsta fund og vekur hana með því að hella bjór yfir andlitið á henni, en í lokaatriðinu er hann miklu blíðari við hana (eftir að hún hefur lent í helvítis yfirgangi frá Kiley). Atriðið á sjúkrahúsinu með Peters og Widmark ætti ekki að virka, en það gerir það. Thelma Ritter er frábær sem stoolie Moe, verðskuldar Óskarstilnefningu sína. Frammistaða Ritter, eins og allt annað í myndinni, er grátbrosleg, raunveruleg og átakanlega heiðarleg. Dauðasvið hennar er töfrandi. Myndavélahreyfingar og staðsetningarstillingar Fuller eru sérstaklega áhugaverðar. Fuller elskaði góða nærmynd og PICK UP ON SOUTH STREET er fullt af óþægilegum, klausturlegum þéttum skotum sem auka aðeins spennuna í söguþræðinum. Fuller er ekki hræddur við að láta myndavélina sitja lengur við myndatöku en venjulegt Old-Hollywood raunverulega leyfði, en dregur sig engu að síður frá dauðasenu Ritter til að gefa áhorfendum hámarksáhrif. Þéttbýlisstaðirnir og óvenjuleg, andstæð myndavélahorn gefa PICK UP ON SOUTH STREET, djörf, ósveigjanlega nútímalegt útlit.10/10.