Þessi mynd notar allar listhúsaklisjur (hægur hraða, langar kyrrstæður myndir, lágmarksfjöldi myndglugga) til að reyna að fela þá staðreynd að það er í raun ekkert þess virði að horfa á hér: Það er ekki hægt að tala um söguþráð, persónurnar eru ömurlegar (kvenkyns blý) eða klisja (persóna Tersteeghe), og þeir tala aldrei saman um neitt sem snertir frekar tíðindalaust líf þeirra. Myndin fjallar um konu sem kemst að hórdómi eiginmanns síns. Í stað þess að takast á við hann hefnir hún í hálfkæringi með því að fremja hór sjálf. Eftir slagsmál og sátt við systur sína - sem vissi um framhjáhaldið án þess að segja henni það - biður hún eiginmann sinn að hætta að halda framhjá sér. Þau virðast vera sameinuð aftur sem fjölskylda. Tvær aðrar sögulínur - fyrirhuguð flutningur aldraðs föður konunnar með ungri eiginkonu sinni til Guernsey og samkeppnin við systur konunnar - bjóða ekki upp á neina áhugaverða þróun. Sjálfsmorð samstarfsmanns konunnar sem virðist koma atburðum í myndinni af stað er ekki viðfangsefni í sjálfu sér. Fyrir árið 2005 - eða hvaða ár sem er fyrir það mál - er þetta ekki nóg til að gera áhugaverða kvikmynd. Þar að auki eru þeir litlu möguleikar á dramatískri þróun sem eru í handritinu ekki notaðir eða meðvitað forðast, eins og þegar bæði konan og systir hennar merkja tiltekið húsgagn úr húsi feðra þeirra sem verður selt vegna fyrirhugaðrar flutnings hans. Báðar systurnar vilja þetta tiltekna verk og í ljósi samkeppni þeirra í fortíðinni - um miklu mikilvægari hluti en húsgögn: karlmenn - gæti þetta fræðilega leitt til árekstra. Eða málið gæti verið leyst með því að önnur systir víki fyrir hinni. Hvort heldur sem er, þá væri þetta ekki mjög áhugaverð eða frumleg þróun sögunnar en myndi að minnsta kosti fela í sér einhverja þróun. Myndin setur greinilega þessar aðstæður upp (þar sem báðar systurnar horfðu einbeittar á hvor aðra á meðan á merkingunni stóð og ein systir hefur nefnt að hún vilji ekki draga strá) en hún svíkur okkur út úr hvaða upplausn sem er: atriðið endar einfaldlega og hvernig þetta - í sjálft frekar ömurlegt og efnislegt - málið er leyst, er ekki sýnt. Þótt hún sé nánast algjörlega fjarverandi er samræðan sem er í myndinni afskaplega flöt og hlý. Til dæmis, þegar systurnar tvær ávarpa samkeppni sína í heimsókn til Guernsey, þá er það í þriggja lína glugga sem ber barnalegan „já það er - nei það er ekki“. Bardaga- og sáttaatriðið með systrunum 2 er algjörlega án samræðna - gefur mjög tilgerðarlega, of stílfærða og óraunhæfa mynd og dregur verulega úr áhrifum þess. Hvernig konan loksins - loksins! - ávarpar framhjáhald eiginmanns síns í einni samræðu, þarf að sjá til að hægt sé að trúa því - og er á sama tíma alveg ótrúlegt. Eiginmaðurinn virðist ekki hafa nein áberandi viðbrögð eða ef hann hefur einhver þá er það ekki sýnt. Konan minnist ekki á eigin framhjáhald við eiginmann sinn. Atriðið sem sýnir konuna, eiginmanninn og ungan son þeirra sofandi á farþegaþotu, sem systirin horfði á, er hugsanlega ætlað sem hamingjusamur endir, en hvernig persónurnar tóku á vandamálum lífs síns í því sem á undan er gengið gerir þetta ólíklegt. Vegna þess hægur hraði, óáhugaverð saga, leiðinleg leikstjórn og fáránlegur skortur á samræðum, mér fannst þessi mynd dæmi um allt sem getur verið athugavert við listhúsmynd og algjör tímasóun.