"Átján" (2004) segir frá Pip Anders, þunglyndum og ákaflega tortryggnum ungum manni sem er fjarstæðukenndur óstarfhæfri yfir-/miðstéttarfjölskyldu sinni og býr á götum Vancouver. Á 18 ára afmælisdegi sínum fær hann snælda og spilara frá afa sínum sem er nýlátinn, þar sem hann segir frá endurminningum hans um 18 ára afmæli hans, sem þjónaði með breska hernum í Frakklandi og reyndi að hjálpa dauðasærðum félaga að forðast handtöku hernámsliðsins. Þjóðverjar. Þegar Pip hlustar á upptökuna (Ian McKellen gaf rödd afa síns) sjáum við senurnar sem hann lýsir sem endurlit, til skiptis við daglegar senur úr lífi Pip, auk nýlegra endurlita sem fylla upp myrka leyndarmálið hvers vegna Pip fór að heiman og finnst ómögulegt að treysta neinum sem er góður við hann. Metnaðarfull önnur mynd frá rithöfundinum/leikstjóranum Richard Bell ("Two Brothers"), með fágað yfirbragð, frábæra ljósmyndun, vel þróaðar óstaðalímyndar persónur (með homma og beinlínis meðhöndluð jafnt), og lofsvert viðleitni í tilfinningalega og líkamlega krefjandi hlutverkum frá nokkrum hæfileikaríkum nýjum leikurum (sérstaklega Paul Anthony sem Pip og Brendan Fletcher sem afi hans 18 ára). Það er líka athyglisverð breyting hjá Alan Cummings sem prestur sem reyndi að hjálpa Pip, og lítið aukahlutverk sem Thea Gill („Queer As Folk“) lék. Hin flókna saga - í eigin orðum leikstjórans í DVD-skýringum sínum - er ætlað að knýja fram „hringi tilfinninga“ sem ýtir Pip að brautargengi og hún nær því svo sannarlega. Mín eina gagnrýni er sú að heildaráhrifin séu of „smátísk“ eða tilgerðarleg til þess að áhorfendur geti samsamað sig í raun og veru, stór hluti stuðningssamræðunnar (og endirinn) of tilgerðarlegur og fyrirsjáanlegur og stefnan sem þarf að vera skarpari til að draga úr slökum ofspili í nokkrar senur. Ég mæli með því, 7 stjörnur af 10, þar á meðal aukastig fyrir athyglisverða viðleitni.