Ein af kröfum vísindaskáldskapar, að minnsta kosti áður en þær fara að verða háðsádeilu, er að þær séu nokkuð trúverðugar. Ég myndi halda að andefnissprengja myndi valda töluvert meiri skaða en ætlað var. En ég læt eðlisfræðingunum eftir það sem gætu hafa séð sólarkreppuna. Það er kreppa sem jörðin stendur frammi fyrir vegna þess að sólblossar eru að fara algjörlega úr böndunum. Þeir eru að nálgast jörðina, svo mikið að það er orðið óeðlilega heitt, eins og öll jörðin væri Death Valley. Svarið er andefnissprengja sem geimskip þarf að fara með til sólar og sprengja það þar. Það mun beina blossunum í átt að td Merkúríus að því tilskildu að það sé ekki í beinu samræmi við jörðina. Hver á að afhenda það, nema fyrirliðinn Tim Matheson og áhöfn hans. Það er ef hann getur haft hugann við viðskiptin sem fyrir hendi eru en ekki á flóttasyni, Corin Nemec. Að sjá um persónulegu hlið fjölskylduvandamálanna er Charlton Heston aðmíráll, faðir Matheson, og afi Nemec. Hér er líka illmenni, Peter Boyle sem er forstjóri fjölþjóðafyrirtækis sem í þessari kreppu er að reyna að stjórna heimsins fæðuframboð fyrir þá sem eftir lifðu. Hugmyndin um að hann gæti ekki lifað af kemur ekki inn í hugsun hans. Hann gerir sitt besta til að skemma verkefni Matheson. Sólarkreppa virðist vera slæm blanda af 2001, A Space Odyssey og Voyage to the Bottom of the Sea. Boyle virðist vera að taka mark á Gene Hackman sem Lex Luthor í Superman, greinilega er hann sá eini í leikhópnum sem áttar sig á því að hann er í kalkúni og framkvæmir í samræmi við það. Restin af leikarahópnum er staðföst, blá og dauf. Nema hugsanlega eyðimerkurrottan Jack Palance sem finnur Nemec og hugsar um hann. Lykilatriðið hér er að myndinni var leikstýrt af þessum þekkta Hollywood birgja flop kvikmynda, Allen Smithee. Myndin fær allt að fjórar stjörnur fyrir leikarahópinn og hún var komin út í tæka tíð fyrir þakkargjörðarútskurð.