Yfirsýn er af hinu góða. Frá því að „Star Wars Episode I: The Phantom Menace“ kom út, hafa fullyrðingar og gagnfullyrðingar um hvernig þáttur II og III muni þróast, tekið sviðsljósið af „upprunalegu“ Star Wars myndunum og gert þær að hluta af samheldinni heild, frekar en að skipta eldri og nýju myndunum í aðskilda þríleik. Það sem nýju myndirnar hafa gert er að leyfa ferskum sjónarhornum að vera settar á eldri myndirnar. Þessi nýja sýn gerir okkur kleift að meta betur það sem oft hefur verið litið á sem veikasta upprunalega þríleikinn: „Return of the Jedi“. ROTJ, sem oft er hæddur fyrir of „sætur“ þáttinn, er í vissum skilningi jafn sterkur og upprunalega og aðeins minna áhrifamikill en hið næstum fullkomna „The Empire Strikes Back“. Reyndar er „sætur“ þátturinn í ROTJ, nefnilega Ewoks, enn veikur hlekkur í allri seríunni. Setti George Lucas loðnu mýflugurnar í myndina eingöngu fyrir sölumöguleikana? Aðeins hann getur svarað þeirri spurningu. Til hliðar við þennan sæta þátt er myndin ljómandi hringur OG þróun sögunnar. Í framhaldi af niðurstöðu "The Empire Strikes Back" fylgir Luke Skywalker (Mark Hamill) vinum sínum uppreisnarbandalaginu til Tatooine, heimaplánetu hans, til að bjarga Han Solo (Harrison Ford), geimsjóræninginn gerði uppreisnarhetju sem var tekinn af Jabba the Hutt fyrir gjaldfallnar skuldir.Skywalker er breyttur maður síðan hann yfirgaf Tatooine með Ben 'Obi Wan' Kenobi (Alec Guiness) til að berjast við hið illa heimsveldi. Núna, allt í svörtu, hefur uppgötvun Luke á uppruna sínum gert hann ringlaðan og rifinn. Sálfræðileg samsetning hans er ekki eins sterk og ytra útlit hans gefur til kynna. Þó að hann gæti stefnt að því að aðstoða uppreisnarmenn sína alltaf, þráir hann annað tækifæri til að takast á við hinn illa Darth Vader aftur, þrátt fyrir að hann sé ekki viss um hvort hann muni eyða honum eða snúa sér að myrku hliðinni og ganga til liðs við Vader við hlið keisarans. atriðin í Tatooine eru áhrifamikil, allt frá bæli Jabba, til fljótandi hallar hans og hins „almáttuga Sarlac“ - kraftmikil sem lifir í sandinum. CGI endurbætur Lucas á myndinni árið 1997 versnuðu í raun heildaráhrif Sarlac, sem gerði það að verkum að það lítur út fyrir að vera falsað og ofgert. Bardagaatriðið á Tatooine er framúrskarandi og er ein af þeim eftirminnilegri sögunnar. Luke tortímir næstum einn og sér Jabba og vini hans, og sannar að hæfileika hans sem Jedi er nú næstum lokið. Þegar Luke snýr aftur í Degobah kerfið til að heimsækja hinn sjúka Yoda enn eina ferðina, verður áhorfandinn svikinn af augljósum skorti á skjátíma Yoda. Án efa stjarnan í "The Empire Strikes Back", Yoda er allt annað en þurrkaður út úr sögunni þar sem framvindan af örlögum Luke er leikin á skjánum.ROTJ er í raun kvikmynd Luke, kannski jafnvel meira en upprunalega. Ferðalag hans ber myndina um leið og hann færist nær átökum sínum við Darth Vader og örlög hans. Hinar uppreisnarpersónurnar vinna svo sannarlega í skugga hans. Rómantíkin milli Leiu (Carrie Fisher) og Solo er nánast engin, ólíkt því sem gerist í "Empire". Reyndar er aðeins persóna Leiu þróað í ROTJ, persóna Solo virðist dofna þar sem hliðar persónuleika hans hafa orðið of kunnuglegar í fyrstu tveimur myndunum. Hlutverk þeirra er ætlað að vinna við hlið uppreisnarmanna við að eyðileggja alveg nýja Dauðastjörnu sem er að ljúka . Að þessu sinni hefur keisarinn sjálfur umsjón með lokastigi byggingar. Heimsveldið ætlar að brjóta niður uppreisnina í eitt skipti fyrir öll, á meðan keisarinn sjálfur ætlar að koma hinum öfluga Skywalker til hliðar til að vinna við hlið (eða kemur það í staðinn?) Darth Vader. Keisarinn er annars konar illska fyrir þessa mynd, minna lævís en Tarkin seðlabankastjóri (Peter Cushing) úr "Star Wars", dýpra sálfræðilega dökkari en nokkuð annað. Leikinn frábærlega af Ian McDiarmid, Keisarinn er bara ein af þessum persónum sem þú elskar að hata. Allir hinir leikararnir eru vel rótgrónir í hlutverkum sínum. Hamill kemur á óvart þar sem hinn vitrari Luke, sem gerir framfarir persónu sinnar úr vælandi unglingi, óþolinmóðum nemanda í upplýstan stríðsmann að einni af fáum raunverulegum persónuþróun seríunnar. Hlutverk Ford er þunnt, þar sem öllum sjarma hans og karisma var eytt í fyrstu tvær myndirnar - hann var ALVÖRU stjarna fyrstu myndarinnar þegar allt kemur til alls. Fisher's Leia er meira leikmunur, að minnsta kosti allt til loka myndarinnar þar sem hún lærir hluti um sjálfa sig sem hún var aldrei viss um... Bættu við eftirlæti eins og Alec Guiness sem Kenobi, Yoda og hina elskulegu Chewbacca, C-3PO og R2D2 og serían líkjast fjölskyldu meira en leikarahópi. Þrátt fyrir gríðarlega skógarbardaga myndarinnar þar sem Ewoks og heimsveldið koma við sögu, endar hún vel og inniheldur þríhliða bardaga: á Endor, í geimnum og á Dauðastjörnunni, hver með mjög áhrifamiklar tæknibrellur. Tónlistin, eins og alltaf, er ljómandi góð og fangar stemninguna fullkomlega í öllum tilfellum. Rétt eins og „Blái Dóná“ virkaði fullkomlega fyrir „2001: A Space Odyssey“ er tónverk John Williams jafnmikill hluti af „Star Wars“ þjóðsögunni og ljóssverðin og Force. Lucas skildi endirinn eftir opinn fyrir túlkun, sem þýðir að þar hefði mátt gera fleiri þætti. Reyndar hafa aðdáendur Sci-Fi búið til sínar eigin útgáfur af þáttum VII, VIII og IX í hausnum á sér aftur og aftur. ROTJ virkar þegar tækifæri gefst, og loðin sæt dýr til hliðar er góð frágangur á seríuna. Þegar allir sex þættirnir verða skoðaðir saman gæti þessi saga verið sú besta sem gerð hefur verið. Er það nú þegar? Þegar þáttur I bættist við breytti landslagi seríunnar. Þetta er ástæðan fyrir því að nú er hægt að skoða „Return of the Jedi“ í öðru ljósi og fá alveg nýtt þakklæti næstum 20 árum eftir útgáfu þess.