Óboðin klassík Bogdonovich (að mestu leyti) er kvikmynd ólík nánast öllum öðrum. Kvikmynd sem hefur tilfinningu fyrir ævintýri, en á traustan jarðveg í raunveruleikanum vegna notkunar á ekta Manhattan stöðum og "sönnum" landafræði, kannski besta tökustað í NYC sem ég hef séð. John Ritter minnir okkur á að með góðum leikstjórum (Bogdanovich, Blake Edwards, Billy Bob) getur hann verið frábær og allur hópurinn er hópur sem þú myndir óska ​​að væri til svo þú gætir eytt tíma með þeim. Ein af fáum rómantískum gamanmyndum síðustu 20 ára sem virðist ekki vera uppástunga af einhverju öðru, þetta er hápunkturinn á frjósömum ferli Bogdanovich eftir „velgengi“, þegar besta verk hans var sannarlega unnið (“ saint jack", "loksins...", "hljóð burt".