Í fyrsta lagi vil ég benda á að þessi mynd hefur nákvæmlega ekkert að sjá með hollensku þjóðsagnasögunni um draugaskipið sem einnig er kallað FLUGENDURINN. Í þessari mynd muntu ekki sjá einn einasta seglbát. Þú munt ekki sjá sjómenn, drauga eða neitt smá spennandi. Þetta er ekki sagan af draugaskipinu og ég vildi óska ​​að þeir hefðu látið vita af því í aðalupptökunum annars hefði ég ekki horft á það, því ég hélt virkilega að þetta væri myndin um goðsögnina. Það virðast margir halda að myndin tengist goðsögninni um draugaskipið, þar sem myndin er skráð á Wikipedia síðuna fyrir "Flying Dutchman" goðsögnina... ég skil ekki hvers vegna. Það er kannski byggt á þeirri þjóðsögu sem líkist "The Wandering Jew"? Eða kannski aðlöguðu þeir bara verstu hluta goðsagnarinnar? Myndin byrjar á bardagaþáttum sem myndi leyfa hverjum sem er að vona að myndin verði með bardagaatriði. Því miður er þetta eina bardagaatriði myndarinnar. Svo sérðu Daniel Emilfork (sem var Krank í City of Lost Children) í um það bil tvær sekúndur, og það myndi leyfa hverjum sem er að vona að myndin hafi góðan leik. Því miður er hann mjög slæmur í myndinni. Það sama má segja um ítalska leikarann ​​Nino Manfredi, sem var einn besti leikari Ítalíu frá upphafi, og sem hér er dæmdur til að vera ímynd brjálaður fuglakappi án baksögu sem hefur það eina markmið að virðast vera "vitringurinn" kvikmyndin. Og drengur, þarf þessi mynd visku! Önnur persóna sögunnar virðist hafa gaman af því að synda í saur, öskra, pynta aðra (í saur), hórast (í saur) eða leggja sig í saur bara til gamans. Það virðist vera svo skemmtilegt að hver persóna sögunnar fær að vera sturtuð í saur á einhverjum tímapunkti. Ef þú kemur frá hollenskum leikstjóra gætirðu haldið að mikill óhreinindi og átakanlega raunverulegur óþverri séu nauðsynlegir þættir í tímabilsverki, þættir sem áttu þátt í að gera kvikmynd hollenska kvikmyndagerðarmannsins Paul Verhoeven, "Flesh + Blood", að svo frábærri mynd. Tilhugsunin um "Flesh + Blood" myndi leyfa hverjum sem er að vona að mynd álíka skítug og sjónrænt beinlínis væri góð. Því miður, og ólíkt „Flesh + Blood“, er engin dramatísk framvinda, engin slagsmál, enginn góður leikur, og einfaldlega ekkert „Flesh and Blood“. Myndatakan er vel unnin og aðlaðandi eftir því sem upphafsþátturinn þróast. Þetta hættir líka mjög snemma í myndinni. Tónlistin, frá Nicola Piovani (af frægð „La vità e bella“) er endurtekin og pirrandi, þegar hún skiptir ekki máli (það gefur stundum til kynna að það sé mikilfengleiki í röð, á meðan leikararnir skvetta í fljótandi saur). Allan fyrsta "þátt" myndarinnar, sem tekur hvorki meira né minna en klukkutíma (!), gerist myndin innan sama jaðarsins, sem er í kringum bæinn þar sem aðalpersónurnar búa. Persónurnar leika sér mikið með saur, drukkna í honum, leika sér í honum. Langur tími líður í gegnum fjölda sporbauga til að aðalpersónan, ungur drengur sem elskar að leika sér í saur, verður eldri og leika sér í saur meira. Fuglamaðurinn talar mikið til að segja heimskulega hluti á ítölsku. Spænskir ​​landvinningarar tala frönsku. Ekkert meikar sens. Allt er ruglað og tekur marga klukkutíma að gerast. Svo er annar þáttur sem kallast "skipið", þar sem við sjáum hvað gæti hafa verið skip, fyrir löngu síðan, en sem er nú leifar af skipi (þakið saur nefndi ég?). Aðalpersónan, þegar hún gengur aðeins lengra frá bænum, lendir bara í honum og ákveður að hann sé mjög flottur svo við skulum búa í honum. Hunkbakurinn sem bjó í því áður er að reyna að drepa hann, en honum er alveg sama því (var ég minnst á?) hann er ekki mjög bjartur. Hann heldur að skipið geti siglt og vonast til að sigla á því, þar til fleiri landvinningarar birtast (að minnsta kosti virtust þeir vera landvinningarar vegna hatta í Don Kíkóta stíl en eins og ég hef sagt er það mjög ruglað hver er hver), gera Hollendinginn að fangi, ásamt þroskaheftum hnakkanum, og þeir brenna skipið til grunna. Síðasti hluti myndarinnar, sem er virkilega erfiður fyrir áhorfandann vegna þess að hann samanstendur bara af enn meiri saur með enn þroskaheftri miðaldra bændur sem berjast í honum, gerist á vitlausu hæli. Enn meiri pyntingar og að drekkja hvort öðru með saur. Enn meira vesen fyrir leikstjórann, sem virðist örugglega hafa gefist upp á starfi sínu, eða farið yfir á annan aðstoðarmann myndavélarinnar til að sinna restinni af starfinu. Á endanum deyja margir af hinum andlega erfiðu nýju „vinum“ sem Hollendingurinn eignaðist. Konan sem hann stundaði kynlíf með sem var eiginkona bróður hans til að byrja með reynir að fá hann til að hitta son sinn. Hollendingurinn og sonur hans tala saman. Myndinni lýkur eftir tvær klukkustundir af dúndrandi myndum og hörmulegum leik og tæknilegum frammistöðu. Svo rúlla tökurnar og áhorfandinn fellur gífurlega laus við að þurfa að horfa á voðalegar kvikmyndir án söguþráðar sem þykjast vera eitthvað spennandi eins og fantasíumyndir byggðar á goðsögnum, á meðan þær eru ekkert annað en skráning á því hversu fullar af saur sumar myndir geta orðið þegar þeir hafa ekki nægjanlega fjármögnunarvald til að setja bardaga í staðinn eða jafnvel hesta.