Allt í lagi. Jæja, ég býst við að það hafi verið tíma minn virði að sitja í gegnum þetta *einu sinni* en ég mun ekki horfa á það aftur. Það er ýmislegt við þessa mynd sem pirraði mig. Í fyrsta lagi maður...ég hataði persónurnar virkilega. Ég átti í sama vandamáli með Sid og Nancy. Ég á erfitt með að hagræða því að eyða heilmiklum tíma í að fylgja persónum sem mér er alveg sama um og kann ekki við. Það er ekki það að leikararnir eða skrifin hafi verið tæknilega slæm; það var að persónurnar voru skrifaðar þannig að ég hafði bara fyrirlitningu á þeim og þegar leið á myndina langaði mig næstum því að sjá himininn falla yfir þær. Og þetta leiðir mig að öðru vandamálinu, og spurningu sem ég held að sé kjarninn í þessari mynd: Var ætlunin einfaldlega að skrásetja þessa kynslóð og þessar tegundir bóhema sem voru (býst ég við) að ráfa um Evrópu á sjöunda áratugnum? Var ætlunin að gagnrýna þá og níðast á þeim? Eða var þessi mynd einhvers konar viðvörun? Lokamat mitt á myndinni (það er að segja til að ákvarða hvort eitthvað væri hægt að bjarga hér) byggist á þessari spurningu. Burtséð frá því eru þessar persónur mjög óviðjafnanlegar, og þar af leiðandi er erfitt að gefa neina vitleysu um söguþræði eða hvað verður um þá. Ef þetta var einhvers konar staðhæfing um þessa kynslóð, þá verður myndin aðeins þolanlegri. Það er ljóst að Schroeder er ekki einhvers konar öldrunarstofnunartorg, þannig að leiðin sem hann heldur áfram hér vegur meira vægi en til dæmis hinar óteljandi heimskulegu AIP-myndir sem gerast í eða um mótmenningu sjöunda áratugarins. Að minnsta kosti hefur þessi mynd tvennt í gangi. fyrir það - fyrst, hljóðrásin (augljóslega). Mér líst vel á hvernig Cymbaline er notað hér og aðrir hafa nefnt það líka, þar sem það fer fremst í flokki í myndinni. Ég giska á að ef þú ert Pink Floyd aðdáandi og vilt sjá hana af þeirri ástæðu, þá er ekkert sem þú lest hér líklegt til að hindra þig í að horfa á það samt (það myndi ekki stoppa mig heldur). Forvitnin að heyra Pink Floyd í kvikmynd gæti verið nóg til að koma þér varla í gegnum þetta. Í öðru lagi er fallegt landslag. Ibiza lítur út fyrir að vera góður staður til að heimsækja. Kannski er ég bara leið á því að horfa á Los Angeles, New York og Chicago í kvikmyndum, en evrópskar myndir sem taka tíma til að sýna okkur Evrópu (hið fallega eða ljóta - aðallega fallegt hér) eru alltaf velkomnar. En ég virkilega sé enga sérstaka snilld hér. Engin byltingarkennd myndavél, ekki einu sinni siðferði, tónn, boðskapur, skynsemi eða söguþráður sem hefur eitthvað nýtt að segja. Kannski var það sem var byltingarkennt við þetta bara að það kom frá gaur eins og Schroeder - kvikmynd sem gagnrýndi hugarfar sem að minnsta kosti að hluta gerði kvikmyndir hans markaðshæfar. Að því leyti er hún heiðarleg mynd; það er engin vegsömun á svívirðilegum óhófi sjöunda áratugarins hér, sem er kannski eitthvað sem þú gætir búist við. Reyndar endurspeglar túlkun persónanna í þessari mynd náið (nokkuð brenglað, að mínu mati) nútíma menningarminni þeirrar kynslóðar. Ó já, fullt af (geispum) nektum og kynlífi hér; ekkert nýtt ef þú horfir á svona kvikmyndir frá þessu tímabili. Ætli það hafi verið talið nýstárlegt eða ögrandi eða eitthvað á þeim tíma. Mér finnst það ekki móðgandi eða pirrandi (ég efast um að þú gerir það heldur); frekar lengir það bara sýningartíma þegar leiðinlegrar kvikmyndar. Á sinn hátt er þessi tiltekna notkun kynhneigðar í kvikmyndum þess tíma (sérstaklega evrópskum) orðin hálfgerð klisja. En ég býst við að eftir á að hyggja er ekki hægt að kenna þeim um; þeir gátu bara á þessum áratug „komið upp með það“ og ég býst við (ég giska hér) að tilvist þessarar myndrænnar kynhneigðar hafi verið pólitísk eða félagsleg yfirlýsing í sjálfu sér (það er að kynhneigð var hluti af lífinu sem þessi kynslóð var ekki að fara að vera skrítin um eins og foreldrar þeirra voru). Ættirðu að horfa á það? Ef þú ert Pink Floyd aðdáandi, vissulega...ég held að það sé þess virði að horfa á. Allavega er The Valley betri mynd. Ég fór inn í þessa mynd og bjóst að miklu leyti við því sem ég fékk. Ef þú horfir venjulega ekki á svona listrænar framúrstefnumyndir og veist ekki við hverju þú átt von, þá hlýtur þetta að vera pirrandi. Þetta eru eðlileg, heilbrigð viðbrögð :) Ef þú ert ekki Pink Floyd aðdáandi, þá er ég ekki viss um hvers vegna þú myndir eyða tíma þínum hér. Ég tók eftir því að einn náungi sem skrifaði athugasemd hafði mjög gaman af þessari mynd, svo kannski er ég bara að missa af einhverju. Ég þarf ekki stráka sem hlaupa í hægagangi frá eldkúlum, tæknibrellum, sprengingum eða einhverju slíku til að njóta kvikmyndar. En ég þarf einhvers konar handtök - ég þarf að finna eitthvað sem mér líkar við kvikmynd, og almennt þarf ég að hafa samúð með einhverjum þáttum í vanda persónanna (fyrir utan að einhver kvikmyndagerð skáldsagna virkar; myndavélavinna og svoleiðis fram). Hér er bara ekkert að halda í nema stórglæsileika Pink Floyd. Sem er *bara nóg* til að gera þetta þolanlegt. Að minnsta kosti, ef þú ert Pink Floyd aðdáandi til að byrja með, þá muntu líka við hlutinn með Cymbaline, ég lofa.