Önnur frábær mynd frá landi, þar sem vegna áratuga kúgunar frá bókstafstrúarstjórnum, á ekki í neinum vandræðum með að skapa ástríðufullt efni. Panahi tekur aðra nálgun að þessu sinni með blöndu af kaldhæðnislegri gamanmynd og hjartnæmum, ófaglegum leikarahópi. Þó að hann komist enn yfir boðskap sinn um það sem hann telur vera í eðli sínu rangt við land sitt, gerir hann það án þess að þurfa þungan söguþráð. Það er jákvætt viðhorf til lands, sérstaklega íbúa þess, sem íransmenn þurfa sárlega á að halda. Mesta synd er að hún verður ekki gefin út innanlands. Hin einangraða, ofsóknaræði íranska ríkisstjórn fullyrðir að þessi ágæti kvikmyndagerðarmaður sé aðeins farsæll erlendis vegna þess að hann er hluti af alþjóðlegu samsæri til að skamma þá. Eftir að hafa alist upp innan um byltingu og horft á fræðimenn, listamenn og menntun „hverfa“ á síðustu 25 árum sýnir hann mikinn hugrekki í því að halda áfram að koma verkum sínum á framfæri. Raunsæið sem næst með því að skjóta á raunverulegu undankeppni HM flytur þig virkilega á viðburðinn. Sú staðreynd að hann tók það á 35 mm er ótrúlegt þar sem flestir myndu aðeins reyna þetta verkefni með stafrænu formi. Það lítur frábærlega út. Þráhyggja hans á að nota aðeins ófagmannlega leikara virkar líka í þessari mynd. Flott frammistaða allan hringinn. Eftir að hafa horft á margar kvikmyndir sem sýna vandamálin í Íran og einnig fréttamiðla sem segja frá staðreyndum getum við haft tilhneigingu til að djöflast yfir fólkinu sem og stjórnvöldum. Þessi mynd gerir hið gagnstæða. Það sýnir okkur að þeir elska enn sömu hlutina og að með því að hlæja að sjálfum sér og fáránlegum reglum sharia-laga er kannski breyting til hins betra ekki langt í burtu. Sumir kalla Panahi femínískan kvikmyndagerðarmann en ég held að hann berjist bara fyrir kúgaðasta lýðfræði í Íran. Ungar sjálfstæðar konur.