Illudere (að blekkja) kemur frá latnesku sögninni 'ludere' (að leika), svo þú ert varaður við 'njósnaleiknum' sem grimmilegri en samt vandaðri og gáfulegri (!) starfsemi sem stafar af flóknu og eins og það kann að virðast fáránleg og hégómleg persónuleg saga, hvað sem hún kann að vera; og samt finnst mér ég heillaður af fyrirkomulagi landráða og tryggðar, hráefni hvers kyns sambands, frá persónulegu til félagslegu; eftir að fyrir mörgum árum gat ég klárað bókina var það opinberun! Í upphafi leiddist mér svo ef ekki fyrir óvæntan stíl skrifanna (ég byrjaði virkilega að ELSKA Le Carre eftir þá skáldsögu). Aðalpersónan er alls ekki að hvika: hann hefur valið að leysa veikleika sinn með því að feta veg trúarinnar til vináttu og kærleika, eða er það ekki? Eftir þessa skáldsögu geturðu greinilega skilið dekkri útgáfuna af 'Our Man in Havana' eftir Green sem LeCarre skrifaði með 'The Tailor of Panama'; það er enginn leikur eftir, þar endar hann annað hvort í harmleik eða á gróteskum kómískum hætti, eða hvort tveggja. Það er enginn broskarl hér til að halda uppi mannsæmandi mannkostum í „þjónustunni“, eða að minnsta kosti þýðir ekkert að kynna hann í þessu máli. BBC hefur unnið frábært verk með þessum þáttaröðum úr skáldsögum LeCarre: leikararnir eru frábærir, sem og staðsetningar og leikmyndir; auðvitað er handritið hér snilldarlega lagað. Varað samt við, jafnvel þótt einhverjum gæti fundist það hlægilegt, þá ER eftirbragðið biturt.