Með ýmsum Bogdanoviches og Gazzara á víð og dreif um leikarahópinn og hópinn er "Þeir hlógu allir" er mjög fjölskyldumál. Ef þú bætir við þeirri staðreynd að B. Gazzara og Miss A.Hepburn áttu í stuttu en ástríðufullu ástarsambandi á fyrri myndinni. af næstum einkakvikmynd sem gerð var til ánægju þátttakenda og að skemmtun breiðari hóps áhorfenda væri aðeins aukaatriði. Ef þetta er allt saman keim af sjálfsánægju í „í brandara“ sjálfsánægju verður þér ánægjulegt að heyra að herra Bogdanovich siglir vel á hreinu. af þeirri tilteknu hættu og skilar ljúfu og frekar saklausu "I love N.Y." paean sem er líka altari þar sem við getum tilbeðið himneska fegurð hinnar látnu ungfrú Hepburn. Gerðu ekki mistök að þetta er myndin hennar. Herra Gazzara viðurkennir það fyrir sjálfri sér - afdráttarlaust í öllum atriðum þeirra saman. Söguþráðurinn - leynilögreglustofa blandar sér of persónulega í mál viðskiptavina sinna - skiptir litlu máli, það er frammistaða aðalhlutverkanna tveggja sem ræður ríkjum í myndinni. Sigur Bogdanovich er í því hvernig myndavélin hans virðist elska leikarana sína, allt frá „Targets“ og áfram. Það er ljómi yfir hverri kvikmynd hans sem aðeins sérstakir listamenn geta tínt til úr líflausum sjónbúnaði. Fröken Hepburn hefur sérstakt gagn frá þessari ást. Auka innsýn í verk hans er hægt að fá með því að lesa útgefin söfn ritgerða hans um stjörnur og leikstjóra, aðallega „Hver ​​í fjandanum er í því?“, sem nýlega voru eftir í bókabúðum í Bretlandi. Hljóðrásin í "They all laughed" er breytileg frá tónleikum Louis Armstrong í New York Town Hall árið 1947 til Sinatra til Country til latínu, jafn rafræn og borgin sem hún sýnir. "Golden Boy" ímynd Mr B átti örugglega eftir að sverta, því slíkt er eðli kvikmyndabransans, en það er ekki síður viss um að einn dagur verði endurreistur, og þegar sá dagur kemur verður "Þeir hlógu allir" viðurkennt fyrir fín vinna sem það er.