Ég tjái mig venjulega aðeins um kvikmyndir sem mér líkar, og reikna með „hverjum að eigin smekk,“ en hér vil ég gera undantekningu. Forsenda þessarar myndar, sem einhvern veginn virðist týnast í uppstokkuninni, er að þessir tveir sjálfhverfðu fullorðnu hafa fullkominn rétt til að fara til Las Vegas, verða drukkinn, gifta sig og beita ómældri þjáningu hvorum sínum fyrir sig. börn. Jafnvel ef gert er ráð fyrir ölvuninni sem er viðurkennt af menningu, þá hafa þeir hvorki hugrekki né ábyrgðartilfinningu til að vakna morguninn eftir og afturkalla það sem þeir hafa sett af stað. Eftir allt saman, "ást" er allt sem er mikilvægt, er það ekki? Til fjandans með alla aðra. Hvort hlutirnir „lagist á endanum“ er í raun ekki aðalatriðið; það er reyndar alveg óviðkomandi. Málið er að virðingarleysi fyrir öðrum, sérstaklega ef þeir eru ungir einstaklingar, og sérstaklega ef þeir eru í ósjálfstæði, er gert lítið úr og þar með styrkt af þessari mynd. Það eru mun skaðlausari hegðun sem þessir „foreldrar“ hefðu getað framkvæmt sem hefði komið her félagsráðgjafa á hausinn í hjartslætti.