Forsendan fyrir Circle of Two er forvitnileg. Forboðin ást milli sextugs málara Ashleigh (Richard Burton) og fimmtán ára stúlku Söru Norton (Tatum O'Neill); og spurning hvort slíkt samband sé ásættanlegt miðað við staðla samfélagsins. Vandamálið með Circle of Two er hins vegar að það stenst ekki loforð sitt. Leikstjórinn Jules Dassin og Hedley hefðu átt að hugsa meira um handritið. Þegar ég horfði á þessa mynd bjóst ég við að læra eitthvað nýtt um ást og kynhneigð. Í staðinn fékk ég leiðinlegar samræður, tilgangslausan fyrirlestur um myndlist, skemmtiferðir þar sem Sarah virtist skemmta sér betur í burtu frá Ashleigh og lokasenu svo tilgerðarlega að tilfinningaleg áhrif hennar týndust. Þetta handrit lætur góða leikara líta illa út. Þannig að maður getur ímyndað sér hvernig vandamál myndarinnar bættust enn frekar við leikarahópinn sem var að mestu leyti áhugamaður sem Jules Dassin setti saman. Tatum O'Neill var ekki í essinu sínu. Ég trúði ekki í eina sekúndu að karakterinn hennar Sarah væri ástfanginn af Ashleigh. Frammistaða hennar virtist yfirborðskennd, eins og keppandi í fegurðarsamkeppni. Það var eins og hún neyddi sjálfa sig til að vera hamingjusöm, þegar handritið krafðist þess að hún væri hamingjusöm, og að vera sorgmædd, þegar handritið bað hana um að vera sorgmædd. Eina atriðið sem mér líkaði við hana í var alveg í lokin þegar hún sagði ekkert. Það var sennilega það næsta sem Sarah Norton frá Tatum kom raunverulega. En Tatum var ekki sá eini að kenna. Ashleigh eftir Richard Burton vantaði sjarma, karisma og margbreytileika til að laða að jafnvel konur á hans eigin aldri, hvað þá fimmtán ára. Restin af leikarahópnum var líka dapurlegur. Jafnvel rifrildi þeirra var ósannfærandi, því þeir biðu eftir að skiptast á. Hver gerir það? Michael Wincott sem afbrýðisamur fyrrverandi kærasti Paul var líklega það besta í þessari mynd, en hlutverk hans var lítið. Til að vera sanngjörn við leikarana þá sleppti leikstjórn Dassins öllum; en það er líka rétt að frábær mynd fer út fyrir handritið. Lolita frá Kubrick gerði það með James Mason og Sue Lyon; Runaway Train eftir Konchalovsky fór út fyrir handritið með Jon Voight og Eric Roberts í hlutverkum fanga. Leikstjórar þessara mynda kunnu líka að nota tónlist til að dramatisera myndirnar sínar og segja eitthvað um persónurnar í þeim. Þrátt fyrir sitt eigið skor (sambland af Antonio Vivaldi, Carl Off og Bernard Hoffer) tekst Circle of Two aldrei að gera það. Að lokum er hugmyndin um forboðna ástarsögu milli eldri málara og unglingsstúlku góð. einn, en framkvæmd þess í Circle of Two er hræðileg. Að mörgu leyti er það synd að umdeild saga af Lolita-gerð sem flestir kvikmyndaleikstjórar vilja af skiljanlegum ástæðum helst forðast hafi ekki fengið gáfulegri meðferð; að handrit sem leikarar hefðu gjarnan æft var ekki skrifað; að leikarar, sem voru staðráðnir í sínu hlutverki eða höfðu hæfileika til að gera persónur sínar raunverulegar, fundust ekki; og að leikstjórinn Jules Dassin (sem stóð sig svo miklu betur með myndum eins og Rififi og Topkapi) þyrfti ekki að setja niður fótinn og segja: „Áður en við gerum einhverjar kvikmyndir verðum við að endurskoða ástarsöguna og endurbæta handritið. " Eina silfurhvelfingurinn er að einn daginn verður gáfuð kvikmynd um eldri málara og unglingsstúlku sem verða ástfangin gerð. Ef slík mynd birtist einhvern tímann mun þetta vafalaust vekja deilur, rökræður og spurningar í mörg ár fram í tímann.