Byrjum á þessum tímapunkti: Þetta er ekki kvikmynd ætluð almennum áhorfendum. Algjörlega furðulegt, einhvern veginn óskiljanlegt, algjörlega óútreiknanlegt, það heldur þér bara í steininum þegar þú horfir á skjáinn og reynir að komast að því hvað gerist næst. Ef það eitt og sér gerir þig ekki sammála um að þetta sé frábær mynd, farðu þá aftur í "fjölskyldu" myndirnar þínar og gleymdu MOTORAMA. Hún hefur efni til að teljast sértrúarmynd, hún er hægt að setja í sama flokk með kvikmyndum sem vinna til verðlauna í Cannes eða öðrum vitsmunalegum kvikmyndahátíðum, en því miður hefur Hollywood þegar látið falla í gleymsku, einfaldlega vegna þess að hún er ekki auglýsing. Frammistaða hins unga Jordan Christopher Michael er kannski ekki Óskarsefni, en hann gefur sögunni réttan blæ. Jafnvel tegundinni er erfitt að lýsa; þetta er ekki gamanmynd í eiginlegum skilningi, maður veit ekki hvort maður eigi að hlæja að undarlegu aðstæðum sem Gus lendir í. Þetta er meira eins og ómögulegt ævintýri sem sum börn gætu viljað upplifa, en ekki leyfa þeim að horfa á það heldur... þetta er ekki kvikmynd fyrir börn. Svo, ef þér líkar við Disney kvikmyndir eða ert að leita að „Home Alone“ stíl, þá er þessi algjörlega ekki fyrir þig. En ef þér finnst gaman að lesa Edgar Alan Poe eða verk Tim Burton, þá muntu líka við Motorama. Svo, hoppaðu í rauða Mustanginn þinn, fáðu þér húðflúr sem stafar „Tora“ og ferð um Strangeland með Gus. Ég myndi vilja það...