Samstæður óáhugaverðra og óviðjafnanlegra persóna snúast og snúa sér í gegnum fábrotinn söguþráð sem gæti verið áhugaverður, ef aðeins þú gætir látið sjálfan þig standa. Þessi „snúningur“ sem ég tala um vísar ekki til sögunnar (sem inniheldur alla spennu í uppskrift að túnfiskpotti) heldur vanhæfni leikstjórans til að halda andlitum persónanna í miðju í rammanum. Á hinn bóginn er Angie Harmon með mjög fallegar nasir og vinstra eyra. Eina sem kemur á óvart í myndinni eru stóru nöfnin sem þau sannfærðu um að gera það. Þegar þú telur að þessi mynd hafi aldrei verið frumsýnd í kvikmyndahúsum þrátt fyrir að vera með stjörnu leikara, gætirðu hallast að því að eitthvað lykti. Og það gerir það reyndar.