The Devil's Men táknar það sem reyndist vera eitt af síðustu andköfunum í dulrænu þráhyggju hryllingssenu 7. áratugarins skömmu áður en hrekkjavöku kom, rifu upp reglubókina, kveiktu í henni og spörkuðu henni öskrandi í gegnum glerplötu. Gerðu langa sögu stutta, nokkrir framtakssamir grískir kvikmyndaframleiðendur hafa áhuga á að næla sér í nýjan kvikmyndaflokk sem sýnir hina ólíklegu tvöföldu athöfn kvenkyns, viturmælandi bandaríska rannsóknarmannsins Milo og þögla en hjartagóða prestinn faðir Roche. Útlægur aðalsmaður er blandaður inn í djöfulsins pókerí - að fórna ferðamönnum sem fórnir fyrir afar óógnvekjandi líkneski minótársins og aðeins Milo og Roche geta stöðvað hann! Eða eitthvað svoleiðis. Raunveruleikinn er hins vegar hræðilega daufur, pirrandi og hlaðinn ónýtum tækifærum. Mig grunar sterklega að nýbyrjaðir kvikmyndaframleiðendur hafi þeytt megninu af fjárveitingunni til að fá Donald Plesance, Peter Cushing og Brian Eno (fyrir hljóðrásina) um borð og vonaði að það myndi duga til að hrífa áhorfendur í enskumælandi heiminum. Svo er það ekki. The Devil's Men lítur fallega út með öruggri myndavélavinnu og frábærum stöðum. Skor Eno, þó í rauninni sé bara eins strengs dróni sem hann sennilega sleppti síðdegis, er hæfilega andrúmsloft og myndin er hlaðin sprunginni 70's krumpu, þar á meðal áströlsku tegundinni frá Fawlty Towers og hinni heitustu Jane Lyle frá Island of Death frægðinni. En þar endar það jákvæða. Cushing svífur í gegnum það, lítur út eins og hann sé með maískolbu upp í rassinn og Pleasance er að rífast um að gera sitt besta, en koma hlutunum aldrei í lag. Til að gera illt verra er persóna Milo skelfilega þröngsýn og óviðkunnanleg. Allt í lagi, svo það lítur ekki svo vel út. En þaðan neitar myndin einfaldlega að fara neitt. Það er vísbending um að þorpsbúar á staðnum séu andsetnir, en til að vera sanngjarnir við þá gera þeir í raun aldrei neitt annað en að stokka upp um að líta gleraugum út. Kannski voru þeir bara þreyttir? Rétt þegar þú ert viss um að hlutirnir komi í einhvers konar haus, trufla Milo og Roche djöfulsins partý barónsins með hlátri, og senda hann til að hitta skapara sinn. Styttan af minótórnum þagnar og hey presto! Satan er sigraður. Já, rétt. Hin geðveika bjartsýni um að The Devil's Men gæti verið sú fyrsta í röð kvikmynda er hamrað á lokalínu föður Roche aðeins sekúndum áður en endalokin fáránlega flýtt. "Hver þekkir Milo? Kannski mun ég einn daginn kalla þig aftur til að hjálpa til við að sigra andkristinn." Ég er viss um að þú munt hringja hvenær sem er núna Donald.