The Wayward Cloud er pirrandi mynd til að horfa á. Það er pirrandi ráðgáta, það meðhöndlar hvert skot eins og listaverk. Maður fær á tilfinninguna að samsetning hvers skots hafi verið hönnuð og unnin af mikilli vandvirkni sem jaðrar við þráhyggju; Myndavélin hér hreyfist varla fyrir utan í búðunum og litríkum söngleikjum, sem tjáir hversu langt kvikmyndagerð hefur gengið frá því fyrstu myndirnar voru settar á markað á nítjándu öld og líkja eftir byggingu þeirra. Umhverfishávaða er haldið í lágmarki og varla orð er talað. Þetta forvitnilega en áhrifaríka tæki neyðir áhorfendur til að einbeita sér að sjónrænu áreiti einum saman þannig að jafnvel þegar sagan heldur áfram á sniglahraða finnum við að við erum að verða á kafi. Því miður, fyrir mig að minnsta kosti, byrjar þessi dýfa að leysast upp einhvers staðar í kringum klukkustundarmarkið. Mér fór að líða eins og myndin væri að skora á mig að halda áfram að horfa á meðan hún varð erfiðari eftir því sem mínúturnar drógust þannig að það eitt að horfa á baráttu um vilja. Hefði innihald þessarar myndar ekki verið eins kynferðislegt og það er. eflaust verið enn óljósari fyrir vestræna áhorfendur. Eins og það er, þá er gnægð af nekt kvenna og kynferðisofbeldi á meðvitundarlausri (eða hugsanlega látinni) konu sem er svo viðbjóðsleg að þó að það kunni að segja sitt um þá niðurlægingu sem klám verður fyrir bæði karla og konur (notendurnir) og það notaða) það er svo ofurkappslegt á þann hátt sem það kýs að koma á framfæri sínu til að gera það í raun áhrifalaust. Auðvitað munu verstu og áhugasamustu þátttakendur sprengingarinnar í tiltæku klámiefni leita að þessari mynd af öllum röngum ástæðum og horfa á hana með klístraðan fingri á hraðspólunarhnappi fjarstýringarinnar. Fyrir öll vandamál hennar er myndin örugglega dvöl og því meira sem þú hugsar um það því skynsamlegri virðast ákveðnir þættir í því vera. Það er kaldhæðnislegt að fyrir kvikmynd þar sem svo lítið gerist, myndi áhorfandinn líklega fá hlutfallslega verðlaun með því að horfa í annað eða jafnvel þriðja sinn. Fyrir mér var þó einu sinni nóg