Kennið Guy Ritchie um. Árangur hinnar klisjufylltu Lock Stock og Two Smoking Barrels eftir Ritchie á seint á 9. áratugnum ýtti af stað röð aumkunarverðra glæpamynda sem tegundin náði sér aldrei upp úr. Því miður er Rise of The Footsoldier - sönn saga af Essex harðhnetunni Carlton Leach - ekki líkleg til að snúa þeirri þróun við. Þrátt fyrir ágætis aðalframmistöðu frá Hartnett, verður myndin fórnarlamb alltof kunnuglegra staðalímynda á East End. Þeir eru annaðhvort uppteknir við að blása út gáfur einhvers eða lúta í lægra haldi fyrir fáklæddri ljósku. Allt frá ógnvekjandi fótboltabrölti á níunda áratugnum til lykilpersóna í glæpamönnum undirheima á tíunda áratugnum, Footsoldier sýnir uppgang Leachs í gegnum raðir þrjótanna. Leach yfirgefur veröndina fyrir næturklúbba og verður skoppari þar sem hann hefur gefið blað til að reka vitleysuna út úr hverjum sem er. Hér kemst hann í samband við alræmda leiðtoga klíkulandanna Pat Tate (Fairbrass) og Tony Tucker (Stone) og fer að átta sig á því að glæpahernaður er ekki það sem það er gert. sameinast punktunum yob patois, þar sem hver setning virðist byrja á „I'm gonna fackin'' eða 'You fackin'' eða, einstaka sinnum, „Svo þá fór ég bara í 'fackin'", venjulega niðurstaðan með lögboðnu 'caaaant!' Leikstjórnin lýsir líka af sadisma, sérstaklega hinn augljósa glaðværð sem Gilbey fær af því að taka upp ofbeldisfullar senur í nærmynd og, ef um er að ræða blóðuga haglabyssu-til-and-litið, í þríriti. -and-fall gangster frásögn er ekki það sem mun dæma Footsoldier til óljósrar skjás. Það er heldur ekki sú staðreynd að myndin er hálf leið á pirrandi hlið Leach í þágu atburðanna sem ná hámarki með hinni alræmdu töku á Tate og Tucker. Það er sjúkleg matarlyst Gilbey á ofbeldi sem eyðileggur myndina; hvort sem það er múrsteinn í andlitið eða öxi í höfðinu við illvíga árás á lest, þá er þetta allt óþarflega lengi. Footsoldier lætur ekki svo mikið að sér kveða að þér finnst þú vera brotinn og það sem meira er, rænir þig tveimur tímum af lífi þínu sem þú færð ekki til baka...