Smáatriðin í því sem felst í því að framkvæma rán er það sem gerir þetta að einni af bestu ránsmyndum. Svo er það ránið sjálft, orðlaus, þrjátíu mínútna naglabítur sem aldrei hefur farið fram úr, á eftir kemur það sem er sennilega áberandi dæmið um vanvirðingu kvikmyndahússins meðal þjófa þegar allt byrjar að leysast á stórkostlegan hátt, og við höfum það sem er tvímælalaust mest allar ránsmyndir. Þetta var hörð og ósentimental mynd þegar hún kom fyrst fram árið 1955 og hún er alveg jafn hörð og ósentimental í dag. (Það sýnir eitthvað af grimmdarlegri grimmd Dassins fyrri „Brute Force“). Það er hvorki slappt augnablik né dónaleg frammistaða í allri myndinni og Dassin fangar umhverfi svæsna klúbba og Parísarbakka eins og enginn annar og síðasta aksturinn í gegnum París af deyjandi manni er ein helgimyndalegasta lokaþátturinn í myndinni. hvaða kvikmynd sem er. Klassík.