Þrátt fyrir að Louis B. Mayer hafi að sögn ekki haft áhuga á að skrifa undir samning við hina ungu Gretu Garbo, leit þessi fyrsta bandaríska og MGM mynd fyrir leikkonuna nokkuð falleg út. Það er augljóst að myndinni var úthlutað ótrúlegum hæfileikum til að kvikmynda framleiðsluna og gera matt málverk, þar sem hún hefur alla þá fínu pólsku og list sem hægt er að búast við af bestu myndum sem stúdíóið gæti framleitt. Það lítur einfaldlega fallega út - jafnvel 84 árum síðar. Eins og fyrir Garbo sjálfa, eins og aðrar mjög snemma amerískar myndir hennar, lítur hún líka öðruvísi út. Þó að hún sé nokkuð auðþekkjanleg, er förðunin hennar miklu mýkri en hún myndi verða aðeins ári síðar - sem gefur henni minna alvarlegt útlit og mildi við hana sem þú sást bara ekki í síðari kvikmyndum. Ég vildi óska ​​þess að þeir hefðu haldið þessu útliti, en miðað við hversu fræg hún var orðin af vörumerkjaútlitinu, hver er ég að segja að þeir hefðu ekki átt að fara þessa leið?! Myndin fjallar um Garbo og hvernig hún og fjölskylda hennar eru neydd á ósanngjarnan hátt frá landi sínu af húsráðanda. Á meðan húsfreyjan, hin mikils metna Doña Bernarda, heldur því fram að það sé vegna þess að bankinn hafi krafist greiðslu, þá er það vegna þess að sonur hennar hefur fallið fyrir Garbo - og hvaða betri leið til að losna við hana en að þvinga þá út á göturnar! Flott kona, ha?! Árin líða og Garbo er nú orðinn nýr söngtilfinning sem er heimsfrægur. Þegar hún snýr aftur til heimabæjar síns árum seinna, sér gamli kærastinn hennar (sem HAFI lofað að giftast henni en þurrkaðist út þegar móðir hans, Doña Bernarda, neitaði að leyfa það) hana. Nýja ást hans á annarri konu er nú prófuð - mun hann láta sér nægja að giftast þessari konu sem er erfingi mikillar svínaauðs eða mun hann vilja gamla logann sinn? Og það sem meira er, mun Garbo jafnvel taka hann aftur eftir að hann hagaði sér svona hryggleysislega? Í millitíðinni skellur á gríðarlegt rigningarveður. Landið byrjar að flæða og heimili eru fljót að skolast burt af flóðinu. Cortez og vinur stíga brjálæðislega á hausinn þegar stíflan brotnar! Í senu þar sem þeir lögðu greinilega árabátinn hans yfir fossandi strauminn, kemst hann að lokum út á lífi og að heimilinu þar sem Garbo dvelur núna. Hún býður þau velkomin inn og þau dvelja hjá henni þar til stormurinn gengur yfir. Síðan viðurkennir hann að hann elskar hana enn og hafi staðið af sér storminn til að ganga úr skugga um að hún væri örugg. Hún segir honum að villast! Næst sérðu Ricardo að fara að giftast öðrum vali sínu, dóttur svínakóngsins. Hann hefur greinilega lítinn áhuga á þessu - og þú vorkennir konunni, þar sem hún gerði ekkert rangt. Fljótlega sést Cortez reika aftur heim til Garbos - hann er ástarveikur og þarfnast hennar. Í þessu atriði er Garbo nokkuð lýsandi og getur ekki sagt honum að fara - þar sem þeir leysast upp í fanginu á öðrum. Enn og aftur segir hann henni frá ást sinni á henni. Þegar Doña Bernarda kemst að þessu er hún ekki ánægð. Augljóslega er svínakjötsdrottning betri afli en alþjóðlega þekktur söngvari. Vegna afskipta þessarar viðbjóðslegu gömlu konu, fer Garbo--viljugur ekki að koma á milli móðurinnar og dónalegs sonar hennar. En Cortez kemur hlaupandi - tilkynnir að hann VERÐI að eiga hana og mun ekki hvíla sig fyrr en hann hefur hana sem eiginkonu. Augnabliki eftir að hafa gefið út þessa yfirlýsingu talar fjölskylduvinur við Cortez og sannfærir hann um að gefa hana upp í þágu ferils síns og orðspors. Svo mikið fyrir "vil ekki hvíla fyrr en hann hefur hana fyrir konuna sína", ha?! Þrátt fyrir að Cortez sé fífl út í gegn getur hún af einhverjum ástæðum ekki stillt sig um að hata hann. Og svo giftist hann svínakjötsdrottningunni og lifir mjög dauflegu lífi. Þegar árum síðar hittir Garbo Cortez aftur, hann er daufur útlítandi miðaldra maður - á meðan hún er jafn falleg og alltaf. Og það kemur ekki á óvart að hún segir honum enn og aftur að villast. Á þeim tíma sem þessi mynd var gerð var Garbo ekki stjarna í Bandaríkjunum og Cortez var það. Svo, í ljósi þessa, kemur það á óvart að þeir gáfu Cortez svo óviðkunnanlegan karakter að leika. Í stað þess venjulega sjálfsörugga Valentino-líka hlutverks sem þeir höfðu verið að gefa honum, hér er hann óákveðinn vesen - STÓR töffari. Og héðan í frá var ferill hans á hægum spíral. Hvað Garbo snertir, þá hjálpaði hlutverkið að festa hana í sessi sem stórstjörnu - þar sem hún var í brennidepli myndarinnar og lék persónu sem líkist síðari persónum hennar. Hvað myndina varðar var nýja tónlistin sem var samin fyrir hana mjög fín, þó svolítið endurtekið. Prentunin, einkennilega, var næstum fullkomin í gegn fyrir utan millititlaspjöldin - sem gætu þurft einhverja endurgerð. Skemmtileg kvikmynd - fagmannlega smíðuð, sorgleg og þess virði að sjá. Og í eitt af fáum skiptum sem mér dettur í hug, hef ég engar raunverulegar kvartanir í þessari frábæru mynd.