Allt í lagi, einhvers staðar, fyrir nokkrum árum, datt í hug að það væri góð hugmynd að gera 3D IMAX kvikmynd um flugur sem geymast um borð í Apollo 11 og fara til tunglsins. Svo þeir gerðu. Einhver, einhvers staðar, var hálfviti. Ég vil gefa listamönnum leikmuni til að gera heimavinnuna sína í vélbúnaði. Eftir því sem ég kemst næst voru eldflaugarnar og skotbúnaðurinn í gangi. Grafíkin var almennt nokkuð góð - eldflaugaskotið gaf mér hroll, eins og gott eldflaugaskot gerir alltaf (blóðið mitt í Popular Mechanics fljúgandi bílnum er enn sterkt) og þrívíddin var frekar áhrifarík. CG var ekki Pixar-gæði, en það var almennt gott. Flugurnar voru frekar miðlungs mannkynsmyndir, með hálfgerðum persónum seint á sjöunda áratugnum sem voru varpaðar inn fyrir lit (hippiflugur, afró-amerískar flugur með risastórum afrósum og svörtum litbrigðum o.s.frv.) og maðkarnir líktust meira grjóti með hausum af mönnum ( þó þeir hafi gefið frá sér hæfilega gróft svívirðingarhljóð). Handritshöfundarnir gerðu svo sannarlega ekki heimavinnuna sína, studdu sig á móðgandi og úreltar klisjur (kynjapólitík sjöunda áratugarins, þar á meðal aðallega gagnslausar kvenpersónur, kynþáttastaðalímyndir, illir Rússar, feit fluga sem vill bara borða, Gífurlegur húmor á tveimur stigum). Í kvikmynd sem ætlað er að IMAX, slógu þeir í gegn frábæru tækifæri til að lauma inn einhverju fræðsluefni um eðlisfræði og geimferðir - þeir náðu ekki eðlisfræðinni sinni rétt (núll-g í tungleiningunni við lendingarbrennslu? VINSAMLEGAST.) Þeir gátu' ekki einu sinni nennt að lesa upprunalegu útvarpsritin milli Houston og geimfaranna, sem öll eru í almenningseigu; í staðinn skrifuðu þeir sína eigin samræðu, sem hljómar eins og vitleysa. En okkur líkaði við maðkana. Þannig að þeir fá einn og hálfan punkt fyrir eldflaugar og maðka. Úff, já. 1,5/5.