Ég held að ég sé ekki einn þegar ég segi að árið 2005 hafi ekki verið sérstaklega gott við hrollvekjuna. Þó að „Cursed“, „Hide and Seek“, „The Ring Two“ og „The Amityville Horror“ hafi öll sýnt áhuga og möguleika, þá hefur meira saknað en smellir. Til sönnunar, sjá: "White Noise", "Boogeyman", "The Jacket", "Mindhunters" og "Alone in the Dark". Ímyndaðu þér undrun mína þegar "House of Wax", þétt skrifuð af systkinunum Chad og Carey Hayes, reyndist vera... ja, á óvart. Carly Jones (Elisha Cuthbert) er ung kona, sem ferðast með bróður sínum sem gerir vandræði Nick (Chad Michael Murray), og kærastinn, Wade (Jared Padalecki). Þeir eru, ásamt Paige (Paris Hilton), Blake (Robert Ri'chard) og Dalton (Jon Abrahams), í von um að fá miða á síðasta fótboltaleik tímabilsins. Á leiðinni lenda þeir í bílvandræðum og neyðast til að fara inn í auðn bæ þar sem ekkert er eins og það virðist vera. Þegar ég heyrði af þessu, endurgerð hinnar klassísku Vincent Price B-myndar, rak ég upp stór augu. Ég vildi ekki einu sinni hugsa um hvaða hörmungar leikstjórinn Jaume Serra hafði eldað fyrir áhorfendur sína. Á tímum þar sem flestar áberandi hryllingsmyndir eru vonbrigði, duld með slæmum skrifum, kyrrstæðum leikstjórn og áhugamannaleik, tel ég mig heppinn að Serra og Hayes bræður tóku að sér að gera góða, gamaldags, hrollvekjandi hátíð. . Ólíkt vonbrigðunum sem ég nefndi áður, dregur þessi mynd enga hnjaski og notar öll kvikmyndabragð í bókinni til að gefa öllum nákvæmlega það sem þeir komu fyrir. Ég er ánægður með að Hayes hafi í raun og veru gefið sér tíma og fyrirhöfn til að skapa viðkunnanlegar og trúverðugar persónur , sem gerir atburðina mun brýnni. Það gefur líka ungu leikarunum sem túlka þá eitthvað grip á. Eins og hún gerði í "The Girl Next Door", sannar Elisha Cuthbert fyrir áhorfendum hvað hún er hæf leikkona. Í endurgerðinni af "The Texas Chainsaw Massacre" árið 2003 þaggaði Jessica Biel niður í neinum með því að skila hráum og tilfinningaþrungnum flutningi, sem setti áhorfandann rétt hjá sér. Hér gerir Cuthbert það sama. Chad Michael Murray ("A Cinderella Story"), í einu af sínum fyrstu þroskaðri hlutverkum, er ekki slakari sem Nick. Murray geislar af karisma og harðri brún, auk þess sem hann er tilkomumikill íþróttamaður. Murray og Cuthbert gella fullkomlega, og hafa áþreifanlega, fjölskyldulega efnafræði. Meira en nokkuð annað, fjölmiðlar og bandarískur almenningur hafa gert vettvangsdag um helstu leiklistarfrumraun Paris Hilton. Eins og ég bjóst við, skammar Hilton sig ekki. Reyndar er hún alveg jafn góð og allir aðrir í myndinni (gerðu með það sem þú vilt). Eins og Cuthbert og Murray hefur Hilton viðveru á skjánum. Hún er kynþokkafull og fjörug. Ég get ekki hugsað um eina ástæðu fyrir því að hún hefur fengið versta viðtökur myndarinnar, önnur en þau eru einfaldlega að níðast á henni. Jared Padalecki (Gilmore Girls í sjónvarpinu) tekst eftirminnilega að sigrast á undirskrifuðu hlutverki sínu. Robert Ri'chard (sjónvarpsþátturinn 'Cousin Skeeter') og Jon Abrahams ("Meet the Parents") hafa ekki mikið að vinna með, en koma verkinu í lag. Með aðeins einu atriði setur Damon Herriman ("Soar") ógleymanlegan svip og nærvera hans hangir yfir restinni af myndinni. Að lokum, Brian Van Holt ("Basic") er frábær og ógnandi í tvöföldu hlutverki. Enn og aftur verða handritshöfundarnir að þakka fyrir að forðast klisjur þegar það er hægt. Þrátt fyrir vinsælar skoðanir er "House of Wax" frekar óútreiknanlegt í meirihluta sýningartíma þess. Tökum þetta sem dæmi: Svo virðist sem morðinginn sé kominn í talningu og Carly beygir sig niður til að ná einhverju upp úr vösum sínum. Hvað býst þú við að gerist? Sjáðu myndina og þú munt skilja hvað ég á við. Það er líka hressandi að sjá hryllingsmynd þar sem persónurnar sýna jafnvel örlítið skynsemi. Ólíkt flestum hryllingsmyndum, truflar hrífandi verk John Ottmans aldrei athyglina. Hins vegar, eins og með aðrar útgáfur Dark Castle, eru sjónrænu hliðarnar á "Wax" verðlaunaverðar og lyfta myndinni upp fyrir tegundina. Hæfileikar kvikmyndatökumannsins Stephen F. Windon, framleiðsluhönnuðarins Graham Walker, liststjórans Nicholas McCallum og ritstjórans Joel Negron leggja áherslu á hryllilega myndmálið. Talandi um myndmál, þá trúi ég því að gore-hundarnir verði hrifnir af þeim fjölmörgu förðunarbrellum og brellum sem eru í boði hér. Hver dauðasena er meira í maganum en sú síðasta. Miðað við fortíð hans í tónlistarmyndböndum og auglýsingum er augljóst að Jaume Serra hefur mikið auga fyrir stíl. „In-your-andlit“ nálgun hans er mikill kostur fyrir velgengni þessarar myndar. Bara þegar þú heldur að myndavélin muni snúa frá, gerir hún það ekki. Hann er líka sérstaklega góður að byggja upp þykk lög af hræðslu og andrúmslofti. Eitt áberandi skot er kynning okkar á morðingjanum, þar sem hann kemur hægt út úr gildruhurð. Í tilfelli eins og þessu myndi ég venjulega viðurkenna þegar ég er í minnihluta (Þegiðu, allt í lagi? Mér líkaði við "House of 1000 Corpses"! ). Í þessu tilfelli er ég staðfastlega að andmælendur hafi farið með rangt mál. Ég er ekki viss um hvers vegna fólk er svona harðneskjulegt við þessa mynd, þar sem hún er miklu betri en nýlegar tegundarfærslur. Kannski eru þeir hræddir við að viðurkenna að hryllingsmynd með Paris Hilton í aðalhlutverki gæti mögulega verið þess virði að horfa á... Hver veit? Þetta er hryllingsmynd og lofsvert stílhrein og áhrifarík. Sem ævilangur hryllingsaðdáandi get ég ekki annað sagt en að ég hafi notið "House of Wax", í allri sinni ógurlegu og sadisísku dýrð. Ég tel það örugglega frábært afrek í nútíma hryllingi, sem og (ásamt "Sin City") fyrsta fullkomlega ánægjulega útgáfu 2005.