Ég geri mér grein fyrir því að það er alltaf erfitt að koma með skáldsögu á hvíta tjaldið. Það er það eina jákvæða sem ég get sagt um þessa sannarlega hræðilegu aðlögun. Hefurðu lesið "Wise Blood?" Það er mögnuð bók. Flannery O'Connor skrifaði um suðurhlutann eins og enginn annar. Sjálf var hún sunnlendingur, trúr kaþólikki og einstaklega hæfileikaríkur rithöfundur. Í fyrstu skáldsögu sinni fléttaði hún saman myrkri og mjög truflandi sögu um trú, efa og endurlausn með makaberri kímnigáfu og óvæntri jafnrétti. Persónur bókarinnar kunna að þykja svívirðilegar fyrir þá sem ekki hafa búið í sveitinni suður, en ég get fullvissað þig um að slíkt fólk er til. Þeir eru ekki bara til, þeir eru manneskjur með fjölskyldur, tilfinningar og áhyggjur eins og hver annar. Fyrirætlanir Flannery voru svo oft misskildar - hún var ekki að lúta í lægra haldi fyrir þessum ofurhuga áköfum - hún sá í þeim fallega virkni þess sem hún hefði kallað „náð“... jafnvel við ofbeldisfullustu, ömurlegar og brjálæðislegar aðstæður. Að lesa 'Wise Blood' er að skolast yfir með tilfinningu fyrir ótta og yfirvofandi dauðadómi. Að lokum er það að hugsa lengi og vel um dóma okkar og forhugmyndir - alla heimsmynd okkar. Ekkert af þessu kemur fram í "Gilligan's Island"-líkri aðlögun John Huston. Enginn. Það er farsi. Slæmur farsi. Öll myndin er mettuð af hávaða sem snýr maganum. Leiklistin er léleg, suðurlandshreimarnir eru fölsaðir og móðgandi. Kvikmyndagerðarmennirnir sýna enga innsýn í hugsun trúaðra sunnanmanna. Ákafur prósar fröken O'Connor er minnkaður í sjónarspil og ódýrt áhugaleikhús. Hljóðrásin er blanda af heyfræjakjáni og 'Clockwork Orange'-stíl ostabolta rafeindatækni sem passar ekki við söguna eða jafnvel KVIKMYNDIN. Ég fékk ókeypis aðgang að þessari mynd og gekk næstum því út. Sannarlega, sannarlega hræðilegt. Til hliðar er ég ekki sammála trúarskoðunum fröken O'Connor, og á meðan ég var alinn upp í djúpu suðri, lagði ég leið mína norður fyrir mörgum árum og hef ekki litið til baka. En suðurlandið er fallegur staður fullur af heillandi einstaklingum (eins og hver annar staður á jörðinni), og teiknimyndaskemmtunin sem sunnlendingar og viðhorf þeirra fást við í þessari mynd jaðrar við móðgun. Ef þú ert að móðgast (sem ég er ekki), þá fer þessi mynd örugglega yfir strikið. Mér líkar ekki að tala vitleysu um verk listamanns - John Huston var maður sem ég þekkti ekki, og ég' Ég er viss um að hann hafi verið einlægur og hæfileikaríkur kvikmyndagerðarmaður, sem virtur sess hans í kvikmyndasögunni ber vott um. Skoðanir mínar eru greinilega skekktar með því að hafa lesið (og elskað) verk Flannery O'Connor. Svo ég segist ekki vera að koma frá öðru sjónarhorni. Kannski virkar hún sem sjálfstæð kvikmynd fyrir kvikmyndatökumenn. En fyrir aðdáendur Flannery O'Connor - og, ég gæti bætt við, fyrir sunnlendinga sem bera virðingu fyrir sjálfum sér og opinskáa einstaklinga af öllum tegundum - er þessi mynd tímasóun.