Joan Fontaine hér er algjörlega sannfærandi sem siðlaus fegurð sem er algjörlega ófær um að finna ást til annarra en sjálfrar sín. Eiginmaður hennar (Richard Ney) hefur tapað öllum peningunum sínum vegna blöndu af fífldirfsku sinni og eyðslusemi hennar, og þau eru farin að búa í pínulitlu herbergi, með litla sem enga framtíð. Þau halda áfram að fara í ótrúlegustu fötin og fara út og umgangast eins og ekkert sé að. Hann er heillandi, feiknalaus, en algjörlega viðkunnanlegur náungi. Hins vegar ákveður Fontaine að hann verði að fara, þar sem hann hefur lifað gagnsemi sína. Hún ákveður því að eitra fyrir honum þegar hún áttar sig á því að hann vill ekki skilja við hana, svo hún geti haldið áfram. Hún hefur á meðan átt elskhuga (Patric Knowles) sem hún ákveður að hætta vegna þess að hann er ekki ríkur heldur. Hún kynnist hinum aldraða Herbert Marshall, sem á snekkju með öllu tilheyrandi og meiri peningum en jafnvel Fontaine gæti fundið út hvernig hún ætti að eyða. Hún miðar á hann og ákveður að hann muni standa sig vel. Hann er allt of fús til að verða étinn upp af ungu fegurðinni. Hann er svo sannarlega ekki mjög spennandi og hefur um það bil jafn mikla kynþokka og eggjaköku gærdagsins. En Fontaine er ein af þessum stelpum sem hafa augu eingöngu fyrir peningum, og maðurinn sem stendur á milli hennar og það er gegnsætt, svo að hún tekur ekki einu sinni eftir eða er sama hvernig hann lítur út, hún lítur í gegnum hann og sér hvað hún vill raunverulega og fer í það. Hún heldur áfram að eitra fyrir manni sínum og sendir hann mjög snyrtilega og fullnægjandi, svo að allt fari vel. En eins og alltaf gerist í bíó, og stundum jafnvel í lífinu, fara óvæntir hlutir að fara úrskeiðis og spennan eykst umtalsvert þannig að Fontaine fer að svitna. Fontaine er sérlega góð í að líta illa út og skelfingu lostin og þegar netið byrjar að lokast á hana er vaxandi örvæntingartilfinning hennar áþreifanleg og hefur okkur á brúnum sætanna. Hystería og ótti taka við af flottum útreikningum og slægð. En hún finnur fallstrák fyrir glæp sinn í persónu útskúfaðs elskhuga síns, sem er saklaust fórnarlamb áætlunar hennar um að koma honum á fót. Hann er dæmdur til dauða fyrir morð, vegna þess að dauði eiginmannsins vegna eiturs kom óvænt í ljós. En Sir Cedric Hardwicke, sem leikur grátlega ákveðinn skoska garðeftirlitsmann, heldur að eitthvað gæti verið að, og fer að efast um söguna og gruna Fontaine. Hann lokar á hana og sum atriðin þegar þetta gerist eru innblásnar lýsingar á villtustu læti. En verður lífi saklauss mannsins bjargað áður en hann verður tekinn af lífi? Mun Fontaine orma sig út úr þessu? Mun Herbert Marshall vernda hana til að vernda ást sína? Þessari mynd er leikstýrt af fagmennsku Sam Wood og myndin er virkilega frábær spennutryllir sem ég geri ráð fyrir að henti mjög vel undir lýsingu á frábærri film noir.