Þessi mynd er heillandi dæmi um frásagnarhæfileika Luis Bunuel. Þetta er gamanmynd sem er ekki gamanmynd og samfélagsdrama sem er ekki samfélagsdrama. Þrátt fyrir að mér finnist þetta ekkert sérstaklega fyndið kom það mér til að hlæja. Einnig, þrátt fyrir þá staðreynd að þú getur aldrei tekið Bunuel of alvarlega, vakti myndin til umhugsunar um trúarbrögð og mikilvægi þeirra í lífi sumra. Bunuel segir sögu kaþólsks prests, helgaður trú sinni eins og enginn annar og áhorfandinn verður vitni að því sem gerist þegar ódrepandi skuldbinding prestsins til að þjóna öðrum reynir á. Eins og venjulega er skotmark Bunuels kaþólska, en ég held að hann hafi ekki reynt að hæðast að kirkjunni eins og hann gerir oft. Ég tók myndina allavega ekki sem hæðni að stofnuninni. Ég held að hann sé að reyna að koma með áhugaverðan punkt um hvernig trúarbrögð gætu verið óþægindi í nútímasamfélagi nútímans. Ekki vegna þess að trúin í sjálfu sér er slæm, heldur vegna þess að fólk vill alltaf níðast á hugmyndinni. Skilaboð til hliðar, ég held að þetta sé eitt af snjöllustu verkum Bunuels. Francisco Rabal er frábær sem presturinn. Klárlega ein besta mynd kvikmyndagerðarmannsins.