Ég er hissa á ummælunum á veggspjöldum þar sem fram kemur að Jane Powell hafi gert sömu tegund af myndum sem Deanna Durbin gerði. Þrátt fyrir að þeir hafi báðir verið ungir sópransöngkonur, en Joe Pasternak gerði kvikmyndamyndir sínar, ef marka má þessa mynd, þá voru þeir næstum andstæður. Á meðan, í ÞRJÁR SMART GIRLS, leikur Durbin hvatvísa "Little Miss Fixit", sem eftir nokkur áföll. , tekst að sameina fráskilda foreldra sína á ný, í hálfgerðri endurgerð sinni, ÞRJÁR ÁRÁÐAR DÆTUR, eyðileggur Jane Powell næstum hjónabandið milli skjámömmu sinnar Jeanette MacDonald og nýbakaðs stjúpföður Jose Iturbi þegar hún neitar að samþykkja hann og styrkir yngri systkini sín til að hafna hann líka. Frá Durbin og Powell myndunum sem ég hef séð, myndi ég segja að þessir ólíku eiginleikar gegnsýra fyrstu myndum beggja þessara hæfileikaríku ungu flytjenda. Hvað varðar frammistöðu Durbins í ÞRJÁR SMART GIRLS, þá finnst mér hún algjörlega sigursæl og mest áhrifamikil. Þó að það sé ljóst af stundum skelfilegum og ofáherslulegum línulestri hennar í sumum af orkumeiri senum að þetta er snemma kvikmynd fyrir Deönnu, þegar hún horfir á sjálfsöruggan, vitandi og náttúrulega sprækan hátt sem hún skilar línum sínum og kemur fram í heild sinni, og með þeim lágkúrulega og blíðlegu hætti sem hún varpar upp alvarlegri senum, myndirðu aldrei giska á að þetta væri FYRSTA kvikmyndahlutverk 14 ára stúlku sem fyrri starfsreynsla hennar samanstóð nánast eingöngu af tveggja ára söngkennslu. Í ljósi þess að þessi mynd, og Durbin sjálf, var mikið auglýst á þeim tíma sem „síðasta tækifæri Universal“ hlýtur framleiðslan að hafa verið óhugsandi streituvaldandi staða fyrir kvikmyndabyrjendur á hvaða aldri sem er, en þú myndir aldrei vita það af auðveldinu og fullvissa Durbin birtist á skjánum. Þó að hún sé greinilega enn að þróa leikstíl sinn og framkomu fyrir myndavélinni (þetta átti jafnt við um fyrri frammistöðu mun reyndari samtímamanna eins og Garland, Rooney, O'Connor og Jane Powell), þá varpar Durbin óvenjulegri nærveru og hlýju á myndavélina sem er algjörlega einstök fyrir hana, og jafnvel hér, í fyrstu mynd sinni, tekst henni að vera einstaklega viðkunnanleg þrátt fyrir oft skapbrjálaða hvatvísi persónu sinnar, og þó hún sé af og til skelfileg, varpar hún aldrei í eina sekúndu fram hógværa og bogaeiginleika. sem hrjáði margar barnastjörnur, þar á meðal Jane Powell og nokkrar af hinum ungu sópransöngvurunum sem fylgdu í kjölfar velgengni hennar. Í stuttu máli, eins og allar frábærar söngstjörnur, var Durbin miklu meira en bara "falleg rödd." Á hinn bóginn, þó að hrein textasópran hans Durbin sé sannarlega merkilegt og glæsilegt hljóðfæri, þá var það merkilegasta við það, fyrir mér, hvernig hún er fær um að varpa lögum sínum, án minnstu ástúðar eða "grandnes" sem hrjáir söng fullorðinna óperusöngvara eins og Lily Pons, Grace Moore og Jeanette MacDonald í kvikmyndum tímabilsinsKvikmyndin er líka yndisleg, undir miklum áhrifum frá skrúfuknattleik, hún styður Durbin með creme-de-la-creme af fyrsta flokks skrúfubolta. kostir eins og Charles Winninger, Binnie Barnes, Alice Brady, Ray Milland og Mischa Auer. Sagan er létt og skemmtileg. Það er að vísu varla „raunhæft“ en hvers vegna skyldi nokkur búast við því? Ef þú vilt :"raunhæft" leigðu ÞRÚVUR REIÐINAR eða SIGUR VILJA. Á hinn bóginn, ef þú ert að leita að ósvikinni, sætri, fyndinni og skemmtilegri fjölskyldugamanmynd með dásamlega, sjarmerandi og hæfileikaríkum unglinga „forustu“ og frábærum aukaleikurum, þá mun þessi mynd ekki svíkja þig.