Það er erfitt að ímynda sér að "The Battle of Elderbush Gulch", leikstýrt af hinum goðsagnakennda D.W. Griffith, var gerður langt aftur árið 1914. Það er sýningarskápur fyrir nýjan stíl Griffith. Sagan fjallar um hóp landnema sem kallast Cameron-bræður og fjölskyldur þeirra, þar á meðal er ungur waif (Mae Marsh) send úr austri til að búa hjá frændum sínum og ungri eiginkonu (Lillian Gish) sem er nýbúin að fæða. Hópur indíána reynir að fanga gæludýrahunda waifsins og er hrakinn burt af karlmönnum. Í átökunum er sonur indíánahöfðingjans (Henry B. Wathall) drepinn. Indíánahöfðinginn ætlar að hefna sín og gerir árás á litla samfélagið Elderbush Gulch. Það er þessi árás, sem er frekar hrottaleg og myndræn fyrir þennan eða annan tíma, sem myndar kjarna myndarinnar. Indíánarnir slátra fólkinu í bænum, konum og börnum jafnt og reka þau út úr bænum í átt að bústað Cameron. Nýfædda barnið verður aðskilið frá móður sinni og allt helvíti losnar. Einhver leitar eftir hjálp og kemur aftur á skömmum tíma með Golgata. Bardagaatriðin innihalda myndrænt ofbeldi. Til dæmis sjáum við konu vera í hársvörð á lífi og það er líka röð þar sem við sjáum hest vera skotinn niður. Ég hef aldrei séð dýr vera drepin á jafn sannfærandi hátt á skjánum. Herra Griffith var að verða meistari í að setja upp bardagaatriði í stórum stíl, hæfileika sem hann myndi nota mikið í epísku borgarastyrjöldinni sinni, "The Birth of a Nation" sem kom út árið eftir. Jafnvel þó að hún taki tæpar 29 mínútur, er "The Battle of Elderbush Gulch" engu að síður spennandi og söguleg kvikmyndagerð. Athugaðu hvort þú getur séð Lionel Barrymore og Harry Carey í bitahlutum.