Raunveruleg glæpasaga í kjarna In Cold Blood gæti virst svolítið „töm“ fyrir þá sem eru hrifnir af klassískum raðmorðingjasögum (Gein, Bundy, Dahmer), eða bara alræmdari tilfellum í Hollywood (OJ, Manson). ). Nauðsynlegar staðreyndir málsins eru ekki neitt voðalega flókið: Perry Smith og Dick Hickock (hér leiknir af Robert Blake og Scott Wilson í sömu röð) mættust af heppni, gerðu samsæri um að ræna bóndabæ manns öruggt úti í Kansas og eftir að hafa myrt fjögurra manna fjölskylda með haglabyssu og rýting kom á brott með 43 dollara. Burtséð frá því að þeir sneru aftur til Bandaríkjanna eftir að hafa flúið stutta stund til Mexíkó, þá er ekki mikil ráðgáta í ályktuninni heldur. Þeir voru gripnir af einhverju kaldhæðnislegu tilviljun (lögga fylgdi þeim og stöðvaði þá fyrir að vera með stolinn bíl eftir að Smith og Hickcock hjálpuðu dreng og gamla manninum hans við að safna flöskum til skiptis) og dæmdir til að hanga á hálsinum þar til þeir dóu. Sagan endaði árið 1965. En það er meðhöndlun sögunnar, augnablik umræða, frammistöðurnar, hreinn kvikmyndalegur blær sem Brooks og algerlega stórkostlegur (hinn seint/mikli) DP Conrad Hall veitir í skörpum breiðtjaldi svarthvítu, og frásagnarstíll sem finnst raunsær án þess að fara út í of mikla náttúruhyggju eða of mikið melódrama (síða kannski undir lokin, sem er fullkomið). Andrúmsloft harmleikanna hangir yfir sögunni, og ekki svo mikið vegna morðanna sjálfra, sama hversu grimm þau eru sem "þriðji" maðurinn sem er galdaður fram, eins og sögumaður sér, af því að Smith og Hickcock sameinast, heldur vegna þess að um óumflýjanleika sögunnar. Maður finnur einhvern veginn fyrir þessum glæpamönnum, sem í öðrum höndum væru bara hefðbundnar persónur eða eitthvað úr B-mynd. Þetta er ekki gott fólk, en þau eru ekki endilega skrímsli heldur, að minnsta kosti alla leiðina í gegn. Þetta er líka frábær „vegamynd“ þar sem við sjáum Smith og Hickcock á leiðinni niður að Clutter bústaðnum (sú nótt). vettvangur glæpsins sem átti sér stað seint í myndinni), síðan áfram til Mexíkó, svo aftur til Ameríku í átt að Las Vegas. Við fáum að drekka í okkur persónuleika þessara tveggja, sennilega jafnvel meira en hjá lögreglulögregluþjónunum sem í fyrstu hafa engar vísbendingar og fá svo loks hlé með fanga. Það er í raun svolítið truflandi að komast svona nálægt þessu tvennu (svona í ætt við markmiðslaus gæði Badlands karaktera Malick), og það er líka merki um áræðni fyrir tímabilið. Það er engin prédikun, eins og "hann gerði þetta útaf hinu og þessu eða hinu." Við sjáum hvernig Smith átti móðgandi, geðveikan föður, en að Smith elskaði hann og hataði hann. Flækjustigið þar er of mikið fyrir myndina, kannski of mikið fyrir bók Capote (sem ég skal viðurkenna að ég á enn eftir að lesa, þó ég ætli að gera það). Og við sjáum að Hickcock er þessi vera með klókt sjálfstraust (þ.e. að fá mál og annað með slæmum tékkum), en án nokkurra rótgróinna skýringa á þessu öllu. Dánarhringurinn í In Cold Blood er einhver sú áberandi á sjöunda áratugnum , og það er heppni Brooks að hafa stjörnur sínar sem Blake í fremstu frammistöðu sinni (þessa og Lost Highway, einkennilega ef miðað er við raunveruleikasögu hans undanfarin ár, aðalverk hans) og bylting Wilsons. áður en hann varð karakterleikari. Þó að þeir séu umkringdir fínu stuðningsverkum, eru þeir sjálfir hryllilega hrífandi, drifnir meira og minna áfram af græðgi og fantasíum um flótta með fjársjóði, og halda sig nokkurn veginn grundvölluð í aðstæðum sínum í gegnum dauðadeildina og áfram í gegnum enda þeirra. Er þetta mórall sögunnar, ef það gæti verið einhver, að það sé skelfilegra að horfast í augu við möguleikann á því að ekki sé hægt að flokka þá sem drepa, að gott og illt sé að blekkjast? Smith baðst afsökunar á glæp sínum áður en hann var hengdur og hann bendir á "en hverjum?" Þetta er saga sem hlýtur að gefa harðsvíruðum aðdáendum sannra glæpa hroll og er mögulega besta bandaríska myndin 1967.