Ég held að vandamálið við sum viðbrögð við þessari mynd sé að - með fáum undantekningum - einblína þau ekki á aðalaftenginguna, þar af leiðandi aðal klofningurinn í áhorfendum. Annars vegar eru þeir sem eru teknir af sjónrænni hönnun , fallegir búningar og margvísleg atriði sem fara inn í myndina. Sumir aðdáendur barnakvikmynda elska litina og hreyfimyndina og öll óógnvekjandi „töfrandi“ áhrifin, dýr sem breyta lögun og svo framvegis. Sumir menningarhrafnar líkar við flóknar tilvísanir, lagskiptingu ólíkra þjóðsagnaþátta og þá staðreynd að þeir geta horft á Zhang Ziyi syngja og hálfgert hermir, á tveimur mismunandi tungumálum, í því sem í raun var ætlað að vera barnagamanleikur. Á hinni hliðinni , það eru þeir sem segja að barnamynd eigi samt að hafa tilgang, að blanda af þjóðsögum sé alls ekki saga og að það sé auðveldara að trúa á töfra þegar næg hugsun og umhyggja hefur farið í tæknilega þættina til að gera hana. virðast raunverulegar. Með öðrum orðum gætu hugmyndirnar verið yndislegar; en þegar þú setur þá á sviðið verða þeir að skila. Hér gera þeir það ekki. Góð þjóðsaga - hvaðan sem er - hefur skýra sögu, punkt og persónur sem hafa sterk samskipti sín á milli. Þetta vantar þá alla. Nokkrar of fágaðar bendingar til óperu, vestrænna og japanskra, koma ekki í staðinn fyrir traust þema. Sem fantasíuaðdáandi verð ég að segja að ég hef setið í gegnum nokkra kalkúna og elskað nokkra, en þessi reynir virkilega að gera það líka margt - ódýrt. Setti inn Zhang Ziyi til að reyna að bæta við smá glimmeri af framandi blómaheilkenni. Hitt vandamálið er ekki að það er ekkert plott; það er hálfur söguþráður, sem þýðir að þú heldur áfram að draga þig inn og sleppur svo aftur þegar annað ekkert of skarpt útfært dansnúmer hefst. Persónurnar virðast allar vita að þær eru að leika í kvikmynd. Nema þér líkar mjög við að horfa á áhugamannamyndbönd annarra, þá er þetta ekki gott. Mig langar að prófa þetta á alvöru börnum; Ég held að þeir myndu sleppa því fyrir Uproar in Heaven eftir svona 20 mínútur.