Þetta er eina myndin sem ég gekk næstum út úr og hefði gert ef vinir mínir hefðu ekki verið með mér í kvikmyndahúsinu. Venjulega, jafnvel þótt mér líki ekki kvikmynd, þá held ég að það sé samt þess virði að sitja í gegnum hana til enda. Þannig geturðu raunverulega fullyrt að þú hafir gefið því öll tækifæri til að leysa sjálfan þig. En með The Million Dollar Hotel var þetta svo hræðilegt að ég vildi bara að upplifunin myndi enda eins fljótt og hægt var. Ég held að ég hefði sennilega ekki orðið fyrir svona sársaukafullum vonbrigðum ef þessi mynd hefði verið gerð af minni leikstjóra, sem mér líkaði venjulega ekki svo vel við. En frá Wenders var það þeim mun meira átakanlegt að sjá. Ég þekki Bono frá U2, sem er góður vinur Wenders, sem skrifaði handritið að þessari ömurlegu mynd og ég velti því fyrir mér hvers vegna Wenders leyfði honum að vera eins félagi og þeir tveir kunna að hafa verið. „Haltu þig við dagvinnuna, Bono“, er setning sem kemur auðveldlega upp í hugann þegar þú skoðar þetta rugl. Tilgerðarleg, sundurlaus, blanda af öllum mögulegum staðalímyndum kvikmynda, barnaleg og gagnsæ tilraun til að þykja fyndin og áræðin, með pirrandi persónum sem ég hef séð, sérstaklega aðalhlutverkin, Jeremy Davies, Milla Jovovich og Mel Gibson, engan þeirra sem mér líkar venjulega ekki við. Hamingjulegasti endirinn sem ég hefði getað óskað mér hefði verið að kjarnorkusprengju væri varpað á sameiginlega höfuð þeirra til að klára þetta allt eins fljótt og auðið er. Á jákvæðu nótunum eru fyrstu fimm mínútur myndarinnar einstaklega góðar, með einstaklega hrífandi hljóðrás frá U2. En upphafsskot myndarinnar gera restina af myndinni (sem tekur stórkostlega nefköf upp frá því) enn meiri vonbrigðum þar sem þau eru loforð um kvikmyndagæði sem eru bara aldrei efnd, ekki einu sinni nálægt.