að gera upp áhorfendur á bíó - ég er vissulega agndofa yfir fjölda jákvæðra athugasemda sem þessi ömurlega mynd hefur fengið hér. Ég get ekki trúað því, get ekki annað en verið tortrygginn, hvað það varðar, um greiðslur í baksundi til gagnrýnenda sem eru að hrósa Annette Bening fyrir Óskarsverðlaun; gatið í eldhúsloftinu gæti verið meira viðeigandi að rekja til landslagsins hennar tyggja. Hún er dásamleg leikkona en þetta er því miður ójafnvægi frammistaða, þar sem vantar nauðsynlega gæðakvikmyndaleikara að ná tökum á handritinu og viðhalda því á meðan á ósamræmdu brjálæðinu sem kvikmyndataka stendur yfir. Ég vil eiginlega ekki gera það. kenna ungfrú Bening eða flestum öðrum flytjendum um (jæja, Gwyneth Paltrow hefur enga afsökun fyrir drullusama verki sínu), því þetta er hræðileg aðlögun, klassískt tilfelli af rangþýðingu (ég er tilbúinn að gera ráð fyrir. Ég hef ekki lesið bók og held ekki að ég geri það eftir þetta). Handritið hleypir okkur inn í miðja/drullu óviðráðanlegrar hegðunar og öfgakenndar tilfinningaþrungna sem spýtur frá dularfullum persónum sem hafa þróað sambönd hvorki við okkur né hvor aðra. Þetta verður fljótt grótesk óhófleg flóðbylgjuárás sem svíður jafnt persónur og áhorfendur og skildi mig eftir eins og eftirlifandi og hristi höfuðið yfir afganginum sem eftir er í lok hvers endurtekins þáttar. Áfall og lotning myndi lýsa viðbrögðum mínum við ofsafengnum, tvípóluðum skapsveiflum á milli kjaftæðis og ó-svo-hljóðlátrar næmni, hið síðarnefnda símtalað með einni pirrandi, handónýtustu, dúndrandi hljóðrás sem ég hef heyrt - það er, þegar allt þetta er ekki verið að stilla á fáránlega ósamræmdan tóna - tímabilsefni, þú veist, en valið með ótrúlega lítilsvirðingu fyrir tóninum í senum. Hvernig þessi fína leikarahópur blandaðist inn í þetta veit ég ekki - ég trúi því ekki að þeir sá handritið áður en hann skrifaði undir. Þeir beita svo sannarlega kunnáttu sinni af festu - ég vorkenndi svo hinni dásamlegu Jill Clayburgh, söðluð í teiknimyndatöskubúningi og hárkollu, og reyndi einskis að rífa eitthvað mikilvægt úr sketchy og klisjukenndum samræðum. Aftur á móti, einhvern veginn, rís Alec Baldwin yfir efnið til að skila stöðugum, blæbrigðaríkum, raunverulegum frammistöðu. Getur einhver gefið þessum manni aðalhlutverk efnis, vinsamlegast? Og hvað með Rachel Evan Wood - eða Joseph Fiennes? Það mætti ​​halda að iðnaðurinn gæti nýtt hann betur, og án þess að koma fram eins kurteis og Elliot Gould í M.A.S.H. Mitt atkvæði? Uppistandari, allt í lagi, en engin tengsl við himnaríki.