**SPOILERS** Fallega ljósmynduð sneið af lífinu á heimavelli seinni heimstyrjaldarinnar ástarsaga með Norman Rockwell málverkum í upphafi og lok myndarinnar um hvernig "stríðshetja" er ekki bara einhver sem drepur fyrir land sitt heldur er líka einhver sem hugsar fyrir sjálfan sig og er ekki spilltur af stríðsáróðrinum sem er sífellt að tromma í hausinn á honum. Marion "Hedg" Hedgepeth, Jan Michael-Vincent, er rekinn úr herbúðum, eftir fimm vikur, og neyddur til að fara í Baby Blue Marine einkennisbúning sem sýnir að hann átti það bara ekki gera Corps. Auðmýktur og lítilsvirtur hvert sem hann fór þegar hann er á leið heim til St. Louis og hræddur hvað fjölskylda hans, sem pabbi hans var í landgönguliðinu í fyrri heimsstyrjöldinni, myndi hugsa um hann að því leyti að hann gæti ekki "Cut the Mustard" sem bandarískur landgönguliði . Hedg stoppar á bar og kemst að því að sitja við hliðina á sér er meðlimur sjóliðsins í hinum óttalausa og banvæna Marine Raiders Richard Gere sem aðdáandi Hedge kaupir bjór. Að tala við Richard Hedge er hneykslaður þegar hann kemst að því að ekki aðeins er hann sendur aftur í Pacific Theatre eftir allar bardagana sem hann barðist í og ​​bardagaverðlaun sem hann fékk, heldur mun hann vera algerlega gráhærður og miðjan þrítugur útlítandi. verða 21 árs í næsta mánuði! Það var það sem að vera í landgönguliðinu og seinni heimsstyrjöldinni gerði honum! Að kaupa Hedge nokkra drykki Richard tekur drukkinn Baby Blue út og slær hann út með Baby Blues og skilur eftir glæsilegan bandarískan sjóliðabúning sinn með smá pening í til að Hedge geti geymt hann. Um leið og Hedge klæðist einkennisbúningi Richards, sem passar honum fullkomlega, stendur hann frammi fyrir þessum stóra drukkna bandaríska fallhlífarhermanni sem kallar sig Cement-Head og vill heyja hnefaslag við Marine Raider. Hedge, sem gerir allt sem hann getur til að forðast vandræði, neyðist af Cement-Head til að belta hann, eftir að hann sjálfur sprungið tvær bjórflöskur yfir sementshausinn á sér, til að hita sig upp fyrir stóra bardagann milli Marine, Hedge, og Fallhlífastiga, Cement- Höfuð. Hedge gólfi ótrúlega stóra sementshausinn sem slær hann út kalt með einu höggi! "Ég býst við að bragðið sé ekki að slá hann ofan í höfuðið á honum" sagði undrandi Hedge við Cement-Heads, félaga sinn í G.I. Hitch-göngu til þessa litla bæjar Bidwell Hedge tekur eftir þessum fangabúðum bandaríska hersins fyrir japönsku- Bandaríkjamenn sem eru þarna vegna þess að þeir eru taldir ógn við öryggi Bandaríkjanna. Það er seinna í myndinni sem Hedge sýnir öllum hvað hann er algjör hetja, ekki hver fólkið í bænum heldur að hann sé, með því að leggja líf sitt í hættu til að bjarga einum af hataða "Japanum" sem hugsunarlaust ásamt tveimur vinum sínum sluppu frá greftrunarbúðirnar, hvert í ósköpunum héldu þeir að þeir væru að fara? Hedge lagði líf sitt í hættu með því að bjarga hinum dauðhrædda japanska-bandaríkjamanni frá því að drukkna í hættulegum flúðum fyrir utan bæinn. Hedge í gjörðum sínum kenndi íbúum Bidwell að ekki allir „Japanar“, jafnvel þeir sem eru bandarískir ríkisborgarar, eru vondir og svikulir banzai sem öskra sjálfsvígshugmyndir eins og blöðin, tímarit og kvikmyndir héldu að þeir væru á þeim tíma. Hedge slær upp samtal við mjög sætu og fallegu þjónustustúlkuna á veitingastaðnum Rose Hudkins, Glynnis O'Connor, sem er bara brjáluð út í hann að jafnvel Hedge heldur fyrst að það sé einkennisbúningurinn hans, ekki hann sem heillaði hana. Seinna þegar Hedge viðurkennir fyrir Rose að hann sé ekki það sem hún og foreldrar hennar halda, A US Marine Raider, að hann sé Rose hafði þá kynnst ljúfu og umhyggjusömu útþvegna sjóliðinu svo vel að það skipti hana engu máli kl. allt það sem hann átti að vera, sjóliðsmaður fallhlífarhermaður eða póstþjónn, það var það sem var innra með hjarta hans sem skipti máli. Í myndinni er fjöldi snertandi og fallegra sena á milli Hedge og Rose sem sýnir hvernig kvikmyndir voru notaðar. að vera gerð fyrir mörgum árum án alls kynlífsins og blótsyrða sem við sjáum og heyrum í kvikmyndum í dag þar sem tveir einstaklingar voru ástfangnir af hvor annarri. Hvernig myndin sýnir nákvæmlega, ekki lygilega, raunverulegar tilfinningar meðal Bandaríkjamanna, þá í 1943, um stríðið almennt og japönsku sérstaklega, hefði ekki verið hægt að gera áreiðanlegri og nákvæmari sem og góðri smekkvísi. "Baby Blur Marine" gerir það er best að vera ekki of pólitískt rétt að sýna ekki hetjunni eða aðalleikurum og leikkonum í myndinni með sömu tilfinningar og hugmyndir þá í seinni heimsstyrjöldinni og flestir hafa nú, sem hefði komið fyrir að vera lygi. sem þriggja dollara seðill, til þeirra sem horfðu á myndina sem lifðu á þessum sögulegu og merku tímum þegar myndin átti að gerast.