Afvegaleidd þráhyggja Hollywood fyrir framhaldsmyndum hefur leitt til þess að fleiri misbrýndur en smellir. Fyrir hvern „Godfather II“ eru heilmikið af „More American Graffiti“, „Stayin' Alives“ og „Grease 2“. Þó að upprunalega "Grease" sé ekki frábær mynd, þá er aðlögunin frá 1977 af Broadway-slagaranum sem er í langan tíma með lögum sem vekja athygli á sjöunda áratugnum, kraftmikla danssýningu og aðlaðandi leikarahóp. Þegar Paramount hóf að vinna að eftirfylgni komu framleiðendurnir næstum tómir upp um alla þætti sem gerðu frumlagið að stórmynd. Sem betur fer fyrir bíógesta lifði Michelle Pfeiffer þessa reynslu af og lærði greinilega að lesa handrit áður en hún skrifaði undir samninga. Hæfileikar hennar og fegurð voru þegar áberandi hér og Pfeiffer virðist sýna vandræði yfir niðurlægjandi dansrútínum og laglausum lögum sem hún neyðist til að flytja. Maxwell Caulfield skortir þó jafnvel hæfileika til að tjá vandræði og tilfinningar hans fara allt frá dofnum til katatónískra. Hvaða rómantískan áhuga, umfram hormóna, gæti hinn svali og fúli Pfeiffer haft á hinum dauðvona Caulfield? Þessi daufa ráðgáta mun sitja lengi eftir að fáránlega luau lokaþátturinn dofnar í slæmt minni. Aðeins myndasögur eftir vopnahlésdagana eins og Eve Arden, Connie Stevens og Sid Caesar hafa einhverja vitsmuni, þó að Lorna Luft rísi aðeins upp fyrir lélega efnið. Gagnrýnendur hafa kvartað yfir því að vegna þess að "Grease 2" er alltaf borið saman við upprunalega myndina komi myndin upp á vantar. Samt sem áður, jafnvel tekin á eigin forsendum, er myndin klunk. Eftir æðislegt upphafsnúmer, sem greinilega kláraði allan leikhópinn, hverfur orkan. Með fáum undantekningum líkjast frumsömdu lögin lítið við snemma á sjöunda áratugnum og eina fortíðarþráin sem vakin er eftir "Our Miss Brooks" og "Sid Caesar's Comedy Hour." Brandararnir falla flatt og kóreógrafían í kvikmynd sem danshöfundurinn Patricia Birch leikstýrir er klaufaleg að vera kurteis. Hins vegar hafa verri kvikmyndir verið lagðar á áhorfendur og óhæfar framhaldsmyndir verða gerðar svo framarlega sem framleiðendur leitast við að mjólka fljótlegan pening frá því að endurheimta stórmyndir. Því miður er "Grease 2" ekki einu sinni óviljandi fyndið. Þess í stað heldur myndin athygli áhorfandans eins og slæmt lestarslys. Rétt þegar öll líkin virðast hafa verið endurheimt, steypist næsta atriði í enn verra blóðbað.