Chupacabra: Dark Waters verður að teljast ein fáránlegasta mynd sem gerð hefur verið. Ég hafði búist við að minnsta kosti þokkalegri skemmtun vegna þess að John Rhys Davies tók þátt, og eftir að hafa séð þessa mynd, get ég satt að segja lækkað álit mitt á herra Davies verulega. Hvers vegna? Leiklistin er ótrúlega léleg. Frábær leikari eins og Davies hefði átt að krefjast meira af leikarahópnum og leikstjóranum. Það var sársaukafullt augljóst að herra Davies var bara að horfa á klukkuna og vona að ávísunin myndi ekki hoppa. Að segja að hann hafi bara látið sjá sig væri vanmetið. En hann kom allavega. Restin af leikarahópnum lítur út eins og þeir hafi sent það í pósti frá störfum sínum á hinum ýmsu veitingastöðum í Los Angeles þar sem þeir starfa sem þjónar. Talaðu um hóp óþekktra! Þetta er svona leikarahópur sem kemur aldrei fram í kvikmyndum aftur. Þeir haga sér eins og þeir séu í prufur á meðan þeir bíða á atvinnuleysisskrifstofunni. Hvað með tæknibrellurnar? Í búð sem keyptir voru eldsprengjur, styrofoam, ódýr gúmmíbúning og CGI-brellur sem líta út fyrir að vera úr Atari-leiknum mínum frá 1980. Ég hef séð hræðilegar tæknibrellur notaðar á Sci-Fi Channel kvikmyndir, en þetta leit út eins og klippa og líma sem barn einhvers gerði á leikskólanum. Ég bjóst við að herra krabbar og sponge-Bob myndu mæta í lokin til að berjast við Chupacabra. Svo ekki sé minnst á að allar frásagnir um veruna lýsa henni sem lítilli gremlin-líkri skepnu. Það hefði verið góð mynd fyrir persónu sem líkist Leprechaun. Þess í stað fáum við risastóra grófa veru sem er sýnd gangandi með stopp-aðgerð hraðvirkum áhrifum sem eru hlæjandi. Chupacabra er á einum stað og svo stokkar hann á ofurhraða niður ganginn og það er þess virði að hlæja aðeins til að sjá þetta.