Samkvæmt tölum sögunni um Kid (Prince), söngvara, á leiðinni til að verða stjarna. Svo verður hann ástfanginn af Apollonia (Appolonia Kotero). En hann þarf að takast á við eiginkonu-barði föður sinn (Clarence Williams III!) og eigin sjálfseyðandi hegðun. Ég sá þetta í leikhúsi árið 1984. Ég var enginn mikill aðdáandi Prince en mér fannst stóru lögin þrjú frá þessi mynd - "Purple Rain", "Let's Get Crazy" og "When Doves Cry". Tónleikasenurnar í þessari mynd eru frábærar - fullar af orku og spennu. Því miður er þetta MJÖG lítill hluti myndarinnar. Sagan er hrópandi augljós og hefur verið gerð oft áður - og miklu betri líka. Undirspilin eru, til að setja fallega inn, illa meðhöndluð. Ástarþríhyrningurinn á milli The Kid, Appolonia og Morris Day var svo fyrirsjáanlegur og þreyttur að ég varð eiginlega móðgaður. Það þarf eiginkonu hans að berja föður fyrir söguna, en atriðin eru svo illa meðhöndluð (í leik og leikstjórn) að ég trúði því varla. Handritið er hræðilegt - ömurlegar samræður og nokkrar virkilega sársaukafullar "gaman" venjur. Og það er fullt af kvenfyrirlitningu hér - móðir barnsins verður fyrir barðinu; Krakkinn sem slær Appolonia og (af ástæðulausu) Appolonia klæðir sig og fer topplaus að synda í skítugu ánni. Persónur Williams og Princes koma líka stöðugt fram við konur á hræðilegan hátt. Leiklistin er þar sem þessi mynd mistakast í raun. Appolonia er ljúf og falleg - en enginn leikari. Og Prince er (auðveldlega) VERSTA leikari sem ég hef séð. Autt andlit hans og viðarsamræður eru svo slæmar að ég trúði því varla. Þessi mynd lifnar aðeins við á tónleikasenum en þær eru í raun ekki svo margar. "Dramatísku" atriðin eru svo illa leikin og meðhöndluð að þau gera þessa mynd að verki til að sitja yfir. Þeir hefðu bara átt að gera þetta að tónleikamynd. Ég gef þessu 2 - aðeins fyrir tónlistina.