Þó að hönnunin og staðsetningin og ljósmyndunin séu sterkir kostir í þessari mynd; þetta er þröngsýnt og melódramatískt mál sem sýnir fram á takmörk kvikmynda til að koma sannleikanum á framfæri. Málið er notkun hljóðmyndartónlistarinnar: blanda af Gustav Mahler og Andrew Lloyd-Webber sem spilar stöðugt og hátt og hefði gert Max Steiner grimmilega. á ofnotkun þess þar sem það kennir áhorfendum hversu erfitt; hversu himinlifandi; hversu pyntað það er að vera listamaður. Og svo er það í raun og veru að sagan sleppir smáatriðunum í lokin. Þessi aukna og kitsch hagnýting tilfinninga var einu sinni vel gert að athlægi af Peter Ackroyd um Yukio Mishima bók: Þetta er ekki að skrifa, þetta er Barbara Cartland. Nákvæmlega sömu gagnrýni er hægt að setja á þessa mynd: villandi, móðgandi hégómaverkefni.