Eina endurleysandi gæði þessarar myndar er að hún sýnir hljómsveitir og tónlist þeirra þegar hún var að breytast í NY '81. Hvað myndina sjálfa varðar hefur hún að minnsta kosti þrjá helstu galla. Í fyrsta lagi er frásögn í gegnum myndina, sem er alls ekki krafist. Á þeim fáu stöðum þar sem einhver skýring er nauðsynleg með því að bæta aðeins við smá samræðum hefði farið langt. Í öðru lagi var engin augljós tilraun til að samstilla eitthvað af hljóðinu, í rauninni er alveg augljóst að meirihluti samræðunnar var tekinn upp síðar án þess að reynt væri að passa við myndina. Þriðji gallinn var í lokin. Ég mun ekki gefa upp endirinn fyrir þær hugrökku sálir sem myndu þola þá pyntingu að sitja í gegnum myndina, en hún fremur höfuðsynd í handritsgerð. Ekki peninganna virði eða tímans sem það tekur að sjá þetta, nema þú sért aðdáandi einhverrar hljómsveitarinnar sem er með fulltrúa.