Gake no Ue no Ponyo er fallega teiknuð kvikmynd og léttir frá hinum mörgu hjartalausu andlausu CGI kvikmyndum sem verið er að gera. Pastel- og litblýantsbakgrunnurinn kom á óvart eftir að Sen to Chihiro no Kamikakushi (Spirited Away) og Hauru no Ugoku Shiro (Howl's Moving Castle) voru svona svipaðir stílfræðilega. Stíllinn virkaði vel fyrir myndina og var einstaklega vel gerður. Tíminn og fyrirhöfnin sem lagt er í til að koma þessu lífi í lag er mjög vel þeginn þar sem það gefur persónunum svo miklu meira líf, smáatriðin og umhyggjan sem það tekur gera myndina svo miklu betri. Það eru nokkrar frábærar senur í gegnum myndina sem hafa mikla hreyfingu og hasar. Það sem mér fannst skemmtilegast af því að vera vettvangur voru systur Ponyo að breytast í stórfellda öldu eins og fisk á meðan hún hleypur ofan á þær. Sagan er einföld en nokkuð vel skrifuð og leikin. Söguþráðurinn var einbeittur um persónusambönd og þó að hún hafi ekki verið leikin eins vel og í Tonari no Totoro(My Neighbor Totoro) er hún samt frábær. Mér fannst hver persóna hafa hæfilegan skjátíma ólíkt Spirited Away sem var svo fullur af sérkennum karakterum að það hefði verið hægt að teygja hana út í heila seríu.(The Radish Spirit. Það var önnur heil mynd þarna!) Eina raunverulega vandamálið mitt við myndina var endirinn. Það hvernig það er orðað í ensku útgáfunni lætur að minnsta kosti líta út fyrir að Sōsuke verði gefið frábært próf sem reynist bara hann sem lofar móður Ponyos að hann muni elska Ponyo. Þó að leggja meiri hugsun í þetta leiði mig til að hugsa að þýðing sé kannski ekki svo nákvæm miðað við raunverulega merkingu þar sem prófið er loforðið og að innst inni meini hann það í raun. Myndin virtist þó enda snögglega. Að öðru leyti var myndin frábær og ég mæli eindregið með henni.