Sem fróður aðdáandi mæli ég með þessari mynd sem trú staðreyndum og vel leikin. Þegar ég var 11 ára og bjó í Istanbúl heyrði ég nokkra vini tala um nýja tónlistartilfinningu sem fékk stelpur til að öskra. Ég hugsaði hmmmm, ef stelpum líkar við þær hljóta þær að vera vitleysur. Einu plöturnar mínar fram að því voru Haley Mills, The Everly Brothers & Ricky Nelson. Fljótlega eftir að ég var í fríi með fjölskyldunni á kaffistofu hersins í Ismir heyrði ég lag (sem ég lærði seinna að var 'Love Me Do') og var niðurdreginn af muninum á því og hverju lagi sem ég hafði heyrt fram að því. Þegar ég heyrði 'Meet The Beatles' plötu eldri bróður míns var ég hrifinn af ævinni. Eftir að hafa lesið endanlega bók um upphaf þeirra (eftir Davis) var ég hissa á því að þessi mynd fylgdi staðreyndum mjög vel að undanskildum því að sleppa mestu kynlífi og sumu af fíkniefnaneyslu (hún snerti notkun metadríns/dexadríns) ). >