Árið 1976 býr móðir að nafni Norma Lewis (Cameron Diaz) með syni sínum Walter og eiginmanni sínum Arthur (James Marsden). Eitt kvöldið er kassi settur á dyraþrep heimilis þeirra og morguninn eftir klipptu þau upp kassann til að koma í ljós hnappabúnað sem verður að opna með lykli. Seint eftir hádegi kemur maður með hræðileg ör í andliti til þeirra og býður Normu. Þessi maður er Arlington Steward (Frank Langella) og hann tilkynnir að ef þeir ýti á takkann mun einhver í heiminum sem fjölskyldan veit ekki deyja og þeir fá milljón dollara í reiðufé. Ef þeir ýta ekki á það gerist ekkert og tilboðið færist til einhvers annars. Norma og Arthur mega ekki segja neinum, þar á meðal syni sínum, frá þessum samningi. Hvati fjölskyldunnar til að ýta á takkann eykst vegna fjárhagserfiðleika þeirra. Arthur, sem er núna að vinna fyrir NASA, tekst ekki að taka við nýju starfi sem hann sækir um og Norma, sem er kennari, kemst að því að verið er að skera niður fjárframlög til deildar hennar. Ánægju manns af þessari undarlegu vísindatrylli, byggðri á smásagan "Button Button" eftir Richard Matheson, mun ráðast af því hversu langt þeir eru tilbúnir að taka þessa fáránlegu forsendu. Opnun myndarinnar er sérstaklega erfið þegar hún byggir sig á raunsæi við heimilishaldið. Fyrri kvikmynd Richard Kelly, Donnie Darko, notaði snjall ástand geðklofa til að réttlæta skoðunarferð sína inn í paranormal virkni og samhliða alheima. Án draumalegs ástands þessarar miklu betri myndar, er The Box og tilhugsunin um tæki sem getur drepið hvern sem er í heiminum, algjörlega ósennilegt. Að Norma myndi líka taka við einhverjum inn í húsið sitt sem hefur næstum sömu ör og Two-Face úr The Dark Knight og trúi þessu tilboði, virðist álíka tilgerðarlegt. Ef þetta hljómar ólíklegt hingað til er það sem á eftir kemur enn fáránlegra, sem felur í sér samsæri um einhvern sem varð fyrir eldingu, möguleikanum á að framandi líf eða einhver önnur guðleg vera hefði áhrif á þessar aðstæður. Atriði sem felur í sér gáttir sem opnast á almenningsbókasöfnum, tilviljunarkenndar blóðnasir og huglausar drónar sem elta Lewis fjölskylduna, verða næstum óviljandi kómísk í fáránleika sínum. Að vissu leyti mætti ​​kalla myndina heillandi eingöngu til að sjá hvert hún stefnir. Kelly er stundum snjall í hæfileika sínum til að halda athygli okkar í gegnum margar tilvitnanir kvikmyndanna. Í einu atriðinu er Norma að kenna bekk og er síðan spurð af ókunnugum dreng um fótinn á henni. Hann grínir hana vegna þess að hana vantar fjórar tærnar. Síðar, á æfingakvöldverði fyrir brúðkaup sem Norma og Arthur eru í, kemur þessi sami nemandi fram sem þjónn og virðist vera að elta þá. Samt er að lokum réttlætingin fyrir þessum öllum þessum undarlegum hlutum vafin inn í mjög tilgerðarlega vísinda-fimi opinberun sem mörgum mun finnast ósennileg og erfitt að kyngja. Það sem veldur mestum vonbrigðum við myndina er að þegar ýtt hefur verið á hnappinn furðu snemma, margir af þeim siðferðilegu afleiðingum sem upphaflega var lofað eru minnkaðar í stóran hluta myndatímans. Endirinn, sem ekki verður spilltur hér, vekur aftur þessar siðferðilegu spurningar í von um að enduróma grískan harmleik. Þótt líkindin sjáist á þessum tímapunkti, í ljósi þess hve ólíklegt er að svo mikið af myndinni sé og misjafn sýning, þá er lítil ástæða til að vera sama. Suðurlandshreimur Cameron Diaz gæti verið óþarfur en það er furðu langella sem veldur mestum vonbrigðum í myndinni, með mjög ólúmskt skrifuð hlutverk, sem dularfulla örlagaða maðurinn, sem virðist vera að fela herstöð sem myndi gera Dr. Evil stoltan. Þetta er í raun bara skuggi af frábærri frammistöðu hans í Frost/Nixon. Það er ekki mikið fyrir marga af hinum leikurunum í myndinni að gera; Sérstaklega var ekki hægt að líta á bæði Normu og Arthur sem persónur heldur málpípur fyrir hugmyndasamsetningu Kellys. Vanþróuð og stutt samtöl, eins og þar sem Norma hefur samúð með Arlington vegna vansköpunar þeirra og einnig þegar Norma og Arthur spyrja hvort þau þekkist í raun og veru ef hnappurinn drepur annan hvorn þeirra, undirstrikar þetta. Síðan 2001 hefur Richard Kelly mistekist að gera kvikmynd sem hefur staðið undir gæðum og hugmyndaflugi Donnie Darko. Þó að þessi mynd gæti verið forvitnileg í smá stund, þá er hún of fáránleg og ósennileg til að hægt sé að njóta hennar til fulls og hún myndi sannarlega ekki gefa tilefni til margra áhorfa miðað við frekar órökréttar opinberanir myndarinnar. Vísindaskáldsagnaaðdáendur gætu kannski metið það eitthvað meira og dregið sínar eigin ályktanir, en það sem Kelly er í raun að reyna að segja undir yfirborðinu er enn dulmál. The Box er ein mynd í ár sem hefði átt að leggjast á hilluna.