Nú er ég að vísu enginn ákafur nemandi í tegundinni. Reyndar hef ég alltaf haft tilhneigingu til að forðast vesturlandabúa vegna þess að þrátt fyrir allt þeirra gagnrýnisverða sem frumsögur Ameríku (eða hvað sem er), þá virðast mér þær að eilífu breytast í þreytandi afturhvarf, annaðhvort „skjóta upp Injuns," "stóra byssubardaginn," eða "Hey, við skulum mynda posse!" Með öðrum orðum, mér fannst þetta alltaf vera tegund svo rætur í og ​​bundin við hefð, að hún skildi eftir dýrmætt lítið pláss fyrir undrun eða frumleika. (Og já, ég HEF séð að minnsta kosti suma af hinum svokölluðu „frábæru“ og raða þeim án afsökunar í þetta neikvæða mat - þar á meðal Stagecoach, Rio Bravo, My Darling Clementine, og auðvitað hinn frægi [en djúpt daufa] Clint Eastwood -Sergio Leone kom saman á sjöunda áratugnum.) En þegar ég sá þessa mynd í sjónvarpi - sem hluta af minningarhelgi Jimmy Stewart eftir andlát hans - GET ég það loksins: Ég skildi, að minnsta kosti í orði, hvað vestræna goðsögnin þarf að gera. bjóða upp á sem alvarlega þemahugmynd (fyrir utan bara hasar og spennu). Það er ýta á milli lögleysis og reglu; Bandaríska vesturveldið táknaði frelsi, en einnig horfur hins villta, ótaminna. Virðulegt fólk gæti slasast þarna úti. Sem þýddi auðvitað að kannski - bara kannski - það var ekki ætlað virðulegu fólki, og að einu íbúarnir ættu að vera siðlausir og siðlausir, þeir sem útgreiða réttlæti stranglega úr tunnu byssunnar sinna, og þar sem drepa eða vera drepinn væri alltaf lögmál landsins. Í slíku umhverfi eru hinar sönnu hetjur auðvitað þær sem eru nógu skrítnar og frjálsar til að vera þarna úti í fyrsta lagi (og hafna því „samfélagi“, að minnsta kosti eins og það birtist á austurströndinni), og hafa samt næga réttlætiskennd til að trúa því að samfélag sem byggir á glundroða og ótta ER EKKI RÉTT. Að grípa og skoða misræmið á milli laga og óreglu Í AÐALPERINSINNI SJÁLFUM tel ég (eftir að hafa séð þessa mynd) æðsta og sannasta markmið allra vestrænna. Því miður er það svo oft ekki, þar sem hvítu hattarnir eru alveg hvítir, þeir svörtu alveg svartir (og við skulum ekki einu sinni byrja að tala um indíána, allt í lagi) og það eru dýrmætir litlir gráir tónar á milli. þessi. Jimmy Stewart leikur hróplegan gæfuveiðimann sem fylgir slóð námuverkamanna á undan honum inn í óbyggðir Alaska til að leita að gulli. Hann fær til liðs við sig félaga sinn til lífstíðar, leikinn af Walter Brennan (kannski vestræna klisjupersónan til að binda enda á þær allar - en engu að síður skemmtilegur hér, eins og alltaf) - og enginn annar. Þeir eru beinlínis út fyrir sjálfa sig, og á meðan Stewart sýnir einkaleyfisþokka sinn (koma svo, við gætum aldrei líkað við gaurinn, nú er það?), erum við eftir með lítinn vafa um að hann sé í grundvallaratriðum sjálfhverfur, sjálf-miðaður. áhugasöm persóna: ekkert af "Gosh" eða "Oh golly gee" húmanismanum hans fær að koma í gegn. Eða réttara sagt, það verður að vinna sér inn, í lok myndarinnar, á þann hátt sem ég lýsti hér að ofan. Hann verður að horfast í augu við lögleysuna í sjálfum sér og vega það á móti þörfinni fyrir reglu og réttlæti sem svo bersýnilega skortir í landamærabænum sem þjónar sem upphafspunktur námumannanna á gullryksslóð þeirra. Þessum bæ er stjórnað af óguðlegum sýslumanni, herra Gannon, sem John McIntire leikur í einni bestu „vonda gæja“ sýningu sem ég hef séð. Hann kemur með svo mikinn þokka og húmor og á svo afslappað og áhugavert samband við Stewart að það tekur í raun nokkurn tíma að átta sig á því að hann *er* vondi gaurinn - þannig að þegar það loksins sekkur inn, þá gerir það það með tvöföldum afl. Ennfremur, með því að koma á tegund af hlátri (ef þess þarf nauðsynlega) félagsskap milli McIntire og Stewart, spilar myndin upp hugmyndina um hversu náin skapgerð þeir eru í raun og veru - og svo hversu langt siðferðilega fjarlægð Stewart verður að ganga í lok myndarinnar .Ég mun ekki fara í gegnum allar krókaleiðir sem söguþráðurinn tekur - sjáðu þær sjálfur (sem og hrikalegt og glæsilegt landslag frá Alaska - tekið upp á staðnum, takið eftir, ekki ódýrar málaðar kyrrmyndir sem myndverið bjó til). Það sem er lykilatriði hér er hversu mikið þessi saga einbeitir sér að karakter, með frábærum samræðum og persónusamskiptum sem koma í stað byssuleiks mikið af tímanum - þó myndin hafi bara nóg af hasar og ævintýrum til að koma í veg fyrir að hún verði nokkurn tíma kyrrstæð (lesist: "talky"). Klárlega ein magnaðasta frammistaða sem ég hef séð frá Stewart, sem sýnir að hann gæti leikið afbrotamanninn, "mannsins" alveg jafn sannfærandi og almennilega og réttláta náungann í næsta húsi. Ef eitthvað er, þá gefa eiginleikar hans „hvers manns“ meiri styrk til persónusköpunar hans, sem gerir það að verkum að hann virðist minna goðsagnakenndur eða uppblásinn - eins og til dæmis Eastwood eða John Wayne - og meira þrívíddarpersónu. Samband hans við Brennan er vel leikið: vanmetið, en engu að síður snertið (með daufri tillögu um George og Lenny úr "Of Mice and Men" - allt önnur tegund af "vestern"). Ég hef vissulega fleiri vestra að sjá, en þetta er í augnablikinu uppáhaldið mitt og mælikvarðinn sem ég mun endilega dæma alla hina eftir. Það á skilið að vera mun betur þekkt og metið en það er.