Þessi stutta stuttmynd heillar mig algjörlega. Það eina sem ég hef séð eins og þetta er eitthvað af verkum Sam Brakhage, skapara Dog Star Man. Hins vegar, þar sem Brakhage er að reyna að draga úr taugum með því að „læta okkur að læra hvernig á að sjá aftur“ og veita okkur svívirðingu höfuðverks sem veldur björtum litum og blikum (sem ég er samt alveg að grafa og aðhyllast sem hálist...), þetta kvikmynd sem ég myndi lýsa sem mjög afslappandi og dáleiðandi. Almenn notkun Man Ray á hlutum/myndavélum sem snúast skapar ekki svo mikla svimatilfinningu heldur hlýtt flæði skynfæra, blandast saman og fara í takt við þyngdarafl heimsins á hreyfingu í kringum okkur. Athyglisverð hugleiðing þessa örstutta verks er að eins og það heldur áfram, hlutir verða meira og meira auðþekkjanlegir þar til við endum á naktum bol (sem mér finnst vera minnst kvenlega vel ávalar brjóst sem ég hef séð). Hringir og spíralar skugga og ljóss yfir bolnum gera hann að hlut súrrealískrar fegurðar, eitthvað sem þú gætir hengt upp á vegg og kafað yfir að eilífu. Það er vegna þessarar og annarra mynda í þessari mynd sem ég þurfti að horfa á hana aftur og aftur (á endanum alls sjö sinnum) bara vegna þess að hún heillar mig algjörlega.--PolarisDiB