Glæsileiki og klassi eru ekki alltaf fyrstu orðin sem koma upp í hugann þegar fólk (að minnsta kosti fólk sem gæti gert slíkt) situr og talar um film noir. Samt ná sumar af bestu myndum tegundarinnar, "Out of the Past", "The Killers", "In A Lonely Place", "Night and the City", sléttri fágun sem lyftir þeim upp fyrir skapmikla grípasetningu. og merkingar þess um forboðna skugga, fedora og femme-fatales. "Where the Sidewalk Ends," kvikmynd sem er frekar erfitt að finna - eina eintakið í kannski best birgða myndbandsbúðinni á Manhattan var gróft tjaldútgáfu frá AMC kapalrásinni - tilheyrir flokki með þessum sígildu myndum. Frá því augnabliki sem Svart ský af upphafsútgáfum rennur framhjá, fortjald dregur um hinn molnandi heim hins svikna einfara einkaspæjara Marc Dixon og eftir því sem augnablikin líða færist hann sífellt nær og ógnar köfnun. Vissulega er hann þessi kunnugi „lögga með myrka fortíð“, en Dana Andrews gefur Dixon hráslagalegt augnaráð og vandræðalegt álag sem gerir þér eins óþægilegt og hann virðist. Og já, hann hefur verið of lengi að þvælast í kringum grunaða, og nýráðinn höfðingi (Karl Malden, í vanalega öflugri og stjórnsamri skemmtun) varar hann við „í síðasta sinn“. Samt hatar Dixon þessa þrjóta of mikið til að hætta núna. Og drengur áttu þeir ekki að hafa það að koma? „Hútar, rykkross, krúsar, nikkelrottur úr þakrennu“ hrækir hann þegar þessi harða hneta yfirmanns lækkar hann og rúllar út öllum kvörtunum sem skrifstofunni hefur borist um hægri krók Dixons. Ráðið er að hann kæli sig fyrir eigin hag. En í staðinn tekur hann málin í sínar hendur. Og hvílíkur heimur vandræða finnur hann þegar hann treystir á eðlishvöt sína og fellur til baka á náttúru sem gæti hafa verið gengin frá kynslóð áður. Hann er strax kominn inn í lögguna, samtökin, sinn eigin félaga. Vafasöm þátttaka Dixons í morð-"rannsókn" ógnar starfi hans, fær hann til að velta því fyrir sér hvort hann sé einfaldlega jafn lágkúrulegur og þeir sem hann hefur heitið að koma með. Eins og Bogart í "Lonely Place", getur hann "flúið það sem hann er?" hefur hvergi annars staðar að snúa sér, kemst hann að því að hann hefur nánast dæmt óvænt samband sitt við serafíska fegurð (hina stórkostlegu Gene Tierney) sem virðist geta breytt tilveru hrjóstrugra ungkarls síns í eitthvað sem vert er að koma heim til. Hraði þessarar frábæru kvikmyndar er stíft og grípandi. Hópur rithöfunda sem lagði sitt af mörkum til framleiðslunnar slípaði handritið í háglans -- samræðurnar eru snarpur án þess að sundrast í gamaldags skopstælingarfóður, ástríðufullir án þess að verða melódramatískir eða sappy. Og öll þessi fyrsta flokks leikstjórn og leikur er ekki of klókur eða slípaður til að losa um tilfinningalegt hald myndarinnar. Englaleg fegurð Gene Tierney með mjúkum fókus er notuð með miklum árangri. Hún sýnir sig vera leikkona af töluverðu sviði og hógvært, góðlátlegt eðli hennar er jafn takmarkalaust hér og geðrof hennar í "Leave Her to Heaven". Atriðin milli Tierney og Dixons eftir Andrews verða sterkari og snertandi því nær sem hann virðist sjálfseyðingu. Nálægt strengi sínu, skorinn, marinn og örmagna Dixon dregur saman hlutskipti sitt: „Saklaust fólk getur líka lent í hræðilegum öngþveiti...“ segir hann. "Ein röng hreyfing og þú ert yfir höfuð." Kannski er það sem gerir þessa mynd svo algerlega sannfærandi sú tilfinning að hlutirnir gætu farið úrskeiðis fyrir næstum hvern sem er - sérstaklega fyrir einhvern sem er að reyna að gera rétt - með einni smá vindbreytingu, einni rangri ákvörðun eða höggi, eða , mest ógnvekjandi, vegna þátta sem þú hefur enga stjórn á. Noir hefur alltaf endurspeglað myrkasta óttann, komið honum upp á yfirborðið. "Where the Sidewalk Ends" gerir það á raunhæfan hátt. (Eitt val til hliðar: Þessi annars frábæra mynd er með skelfilega lélega mynd af ljóshærðri fyrirsætu sem myndi ekki virka úrskeiðis í Mystery Science Theatre. Hversu skrítið.) En Noir aðdáendur -- djöfull, ALLIR kvikmyndaaðdáendur -- Þeir sem hafa ekki séð þessa eiga eftir að fá frábæra skemmtun.