Eiginkona sviðsframleiðanda í London vonast til að laga bandaríska söng- og dansmanninn sem leikur í nýjustu þætti eiginmanns síns með kunningjakonu, bandarískri stúlku sem lifir fyrirsætutískuna í samfélaginu. Því miður hefur parið þegar hist á eigin spýtur, þar sem stúlkan hélt að gaurinn væri í raun þáttaframleiðandi giftur vini sínum (sú staðreynd að hann er ekki með giftingarhring ætti að hafa dregið úr öllum misskilningi!). Wafty Fred Astaire-Ginger Rogers söngleikurinn er á endanum dreginn aftur niður á jörðina af hálfvita handriti Dwight Taylor og Allan Scott, sem er fullt af unglingahegðun. Astaire og Rogers hittast ekki bara sætt - þeir hittast á fáránlegan hátt (hann er að steppa eins og brjálæðingur í hótelsvítunni fyrir ofan hana og hún kvartar). Áhorfendum 1935 var líklega sama hvernig þessir tveir ætluðu að ná saman - svo lengi sem þeir gerðu það, og hamingjusamlega. Séð í dag virðast aðalpersónurnar ekki hafa neina hvatningu til að lenda í faðmi hvor annarrar: hann strýkur henni með blómum (eftir að hafa sagt vini sínum að hann vilji vera áfram "fancy free" í ástardeildinni) og hún gefur honum bursta . Ekkert sem smá dans gat ekki læknað! Þessi töfrandi tvímenningur er eins vísvitandi óraunverulegur og umhverfið í London og Feneyjum, en við horfum á einfaldlega vegna þess að aðalhlutverkin eru Fred og Ginger. Þetta er fantasía fyrir þá sem hafa ekki...þá sem hafa ekkert á móti kjaftæðinu. Tónlistarstundirnar brjóta upp einhæfni hinnar tilgerðarlegu atburðarásar, en ná samt ekki yfir kjánaskapinn í kring. **frá ****