Ég las ekkert um myndina áður en ég horfði á hana, fyrir tilviljun, síðasta laugardagskvöld. Og svo, þegar ég var að horfa á það, fann ég eymd Lenu og Boesman inn í beinin á mér. Ég var svo heilluð af leiklistinni og tóninum og kvikmyndatökunni að ég hlustaði aðeins að hluta á samtölin. Maðurinn minn sofnaði fljótlega eftir að við fórum að sofa og ég var svefnlaus, undir áhrifum myndarinnar. Ég vildi vekja hann bara til að segja: „Ef ég myndi einhvern tíma kjósa Óskarstilnefningu, þá væri það fyrir þessa tvo leikara. Ég ákvað að bíða til næsta dags. Síðan las ég meira um myndina á IMDb, og var leiður að heyra að herra Berry dó fyrir útgáfu myndarinnar og að hann hefði líklega aldrei séð síðustu útgáfuna af snilldar meistaraverki sínu. Ég vil samt segja honum að fyrir mér hafi myndin hans verið sönn sjálfstæð mynd, í hugmynd sinni og anda. Það á að hrósa leikarunum ekki aðeins fyrir frábæra frammistöðu heldur fyrir að taka við hlutverki með engum glans, án þess að láta sjá sig, þvert á móti, sýna sanna ímynd mannlegs þunglyndis. Sorglegt en átakanlegt.