Ég held að enginn fyrir utan Terrence Malick og kannski Tran Anh Hung geri kvikmyndir á hreinni stigi en Claire Denis. Sem sagt, ég elska þessa nýjustu mynd hennar ekki alveg eins mikið og meistaraverkið hennar "Trouble Every Day" frá 2001 (þó hún komi mjög nálægt), sem sjálf er ein af mínum algjöru uppáhaldsmyndum. Það er það aðeins vegna þess að frásögnin hér er mögulega aðeins of sporöskjulaga fyrir eigin hag. Ekki misskilja mig, sú staðreynd að þessi mynd hefur varla söguþráð er í raun eitt það besta við hana, en ég held að Denis hafi tekið hana um einni gráðu lengra en það þurfti til að fara og þar af leiðandi daðrar myndin við óskiljanlegur og nokkur lykilatriði í söguþræði hefðu átt að skýrast einhvern veginn (eins og að aðalpersónan fari til Suður-Kóreu til að fara í hjartaígræðslu, í stað þess að sýna honum þar allt í einu án þess að útskýra hvar hann er eða hvers vegna hann er þar). Sumar af hinum persónunum virtust líka óþarfar og eins og þær væru bara afsökun fyrir Denis að nota leikara sem henni líkar enn og aftur (sérstaklega er persóna Beatrice Dalle svolítið truflandi vegna þess að maður heldur áfram að búast við því að hún muni hafa einhverja þýðingu). Samt er myndin ótrúlega hrífandi og kvikmyndatakan er meira en mögnuð. Það er örugglega mjög mikið meistaraverk á sinn hátt. Að minnsta kosti jafn gott og hið margrómaða "Beau travail" eftir Denis, ef ekki betra. Claire Denis hlýtur að vera uppáhalds franski leikstjórinn minn á þessum tímapunkti, betri en Leos Carax meira að segja. Ég verð líka að viðurkenna að suður-kóreska þáttaröðin gerir "Lost in Translation" í raun betur en myndin sjálf gerir (og ég, ólíkt sumum, er líka mikill aðdáandi þeirrar myndar).