Ahista Ahista er einn lítill lítill snillingur. Ég byrjaði að horfa á það og í byrjun leiddist mér svolítið þar sem hraðinn var hægur og meginhugmyndin um að einn strákur hitti stelpu sem er týnd var í raun ekki ný. En þegar leið á myndina fór ég að verða sífellt meira og smám saman upptekinn af myndinni, frábæru skrifunum og heillandi rómantíkinni. Myndin var einstaklega einföld og eðlileg og eftir nokkurn tíma fannst mér ég vera að horfa á alvöru heimildarmynd af lífi eins gaurs. Það er ein mjög góð ástæða fyrir því að myndin fékk þessa tilfinningu, og það er ferski hæfileikinn sem heitir Abhay Deol. Hann er einstaklega sannfærandi sem hinn einfaldi, góðhjartaði og erfiði Ankush, en ný ást hans hvetur hann til að bæta úr og berjast fyrir betra lífi. Í gegnum myndina er hann sýndur sem venjulegur uppátækjasamur prakkari, en einnig sem hjálpsamur og ástríkur einstaklingur, sem eins og hver annar mun gera allt til að vernda ást sína. Deol túlkar alla mismunandi litbrigði persónunnar sinnar, hvort sem það er jákvæð eða neikvæð, á náttúrulegan hátt og með fullkominni vellíðan. Leikstjórn Shivam Nair er mjög góð. Lýsing hans á lífi fólks í dreifbýlishverfinu er frábær, en það sem verður enn áhrifameiri er lýsing hans á samskiptum Ankush við mismunandi fólk sem umlykur hann, þar á meðal vini hans og ástaráhuga hans Megha sem hann er tilbúinn að gera. hvað sem er fyrir. Mér líkaði líka mjög vel hvernig Nair lýsti samskiptum sínum við háværa og búna móður vinar síns sem hann kallar „khala“ (frænka). Honum finnst gaman að gera hana brjálaða og ónáða hana við hvert tækifæri, en samt sjáum við að hún skipar mjög sérstakan sess í hjarta hans og er honum eins og móðurmynd eins og sést í nokkrum senum. Fyrir utan Abhay stóðu restin af leikarahópnum sig vel. Þó Soha Ali Khan hafi ekki staðið upp úr að mínu mati var hún góð og hafði einhvern sjarma móður sinnar. Leikararnir sem léku vini Ankush voru mjög góðir sem og leikkonan sem lék „khala“ Ankush. Fyrir utan frammistöðuna voru skrif myndarinnar framúrskarandi. Samræðurnar voru eins konar venjulegar en samt frábærar og handritið var líka frábært. Það er aðallega vegna þess að þrátt fyrir ekki svo nýja sögu var hún aldrei ofgert eða melódramatísk og það voru engar tilraunir til að láta hana líta út fyrir að vera stærri en lífið. Stærsti veikleiki myndarinnar var óhugsandi tónlist Himesh Reshammiya sem hentaði ekki þessari mynd. Annars var Ahista Ahista yndisleg úr og það varð bara betra með hverju atriði. Hugmyndin er kannski ekki ný af nálinni en myndin nær að líta ferskt út og verður sífellt hugljúfari eftir því sem líður á söguna. Endirinn var sársætur, frekar dapur en samt bjartsýnn. Í stuttu máli þá stækkar þessi mynd manni hægt og rólega, og það má auðveldlega rekja þetta til dásamlegra skrifa, áhrifamikilla augnablika, heillandi rómantíkur, raunsæis framkomu og auðvitað eftirminnilegrar frammistöðu Abhay Deol.