Satt að segja hef ég ekki séð þessa mynd í mörg ár, en í þau fáu skipti sem ég hef haft tilhneigingu til að láta hluta hennar festast í minni, eins og allir sem hafa séð hana skilja. Ég sá hana fyrst sem barn í Hrekkjavökuveislu KFUM í byrjun sjöunda áratugarins og hún hræddi okkur krakkana á skemmtilegan hátt. Ég man að ég hafði ósvikinn kvíða yfir því óþekkta sem leyndist í völundarhúsinu. Ég get ekki átt á hættu að gefa upp endirinn, nema að segja að hann kom vægast sagt á óvart. Ég man óljóst eftir því að allir áhorfendur ungra drengja slepptu frá sér stóru hræddu öskri og hló í kjölfarið þegar hræðilega leyndarmálið var opinberað. Endirinn hefur verið talinn af flestum áhorfendum sem einn mesta óviljandi fyndna hápunkt kvikmyndar í kvikmyndasögunni, en samt einkennilega áhrifamikill, á vissan hátt. Þú verður að sjá það sjálfur, sem er ekki auðvelt þessa dagana. Ég veit ekki hvort það er fáanlegt á heimamyndbandi eða ekki, en það myndi samt gera frábæran hrekkjavökueiginleika fyrir bæði börn og fullorðna.