Ég horfði bara á The Dresser í kvöld, eftir að hafa aðeins séð hana einu sinni áður, fyrir um tugi ára síðan. Þetta er ekki "stór" mynd og reynir ekki að gera mikið úr því, en guð minn góður, ljómi þessara tveggja aðalmynda. skilur mig nánast orðlausa. Albert Finney og Tom Courtenay eru ekkert minna en ótrúlegir í þessari mynd. The Dresser er saga Sir, aldraðs Shakespeares leikara (Finney), og klæðskera hans Norman (Courtenay), eins konar þjónn, sem setja upp framleiðslu á King Lear. á tímum London í seinni heimsstyrjöldinni. Þetta eru tveir menn, hver háður öðrum: Sir er næstum hjálparvana án aðstoðar Normans til að hamla honum, keppa og leggja hann í einelti til að stíga á svið fyrir 227. leik sinn á Lear. Og Norman lifir lífi sínu í staðgengil í gegnum Sir; án þess að herra þurfi á honum að halda er hann ekkert, eða heldur að hann sé það. Þetta er karakterdrifin mynd; söguþráðurinn er aukaatriði í samspili persónanna og sem slíkur krefst það leikara af hæsta gæðaflokki að koma honum til skila. Finney, aðeins 47 ára, er fullkomlega trúverðug sem mjög gamall, fársjúkur, frekjulegur, einelti, en frábær sviðsleikari. Hann hvæsir og svíður að leikfélögum sínum, jafnvel þegar þeir eru að bogna! Og Courtenay er ekki síður sannfærandi sem hakkið, sem hlýtur stundum að vera meira sem móðir en sem þjónustuþjónn fyrir aldraðan vinnuveitanda sinn. Vinnuveitandi er í raun og veru rangt hugtak til að nota. Því þó að tæknilega séð sé samband þeirra milli vinnuveitanda og starfsmanns, þá virka Sir og Norman oftast ekki eins og gömul hjón. Sannar stjörnur eru Finney, Courtenay og hið stórkostlega handrit Ronalds Harwood. Það er ekki þar með sagt að það séu ekki aðrar fínar frammistöður, sérstaklega Eileen Atkins sem hinn langlyndi sviðsstjóri Madge. Það er dásamlegt atriði þar sem Sir og Madge tala um gamlar langanir, gamlar eftirsjár og það sem gæti hafa verið. Þó það sé ekki talað um það þessa dagana er rétt að muna að The Dresser var tilnefndur til fimm Óskarsverðlauna: Besti leikari tilnefningar fyrir bæði Finney og Courtenay, besta myndin, besta leikstjórann (Peter Yates) og besta aðlagaða handritið. Ég hafði munað að þetta væri góð mynd, en ég var ekki tilbúin að vera eins dáleidd og ég var frá upphafi til enda . Ef þú vilt sjá dæmi um hvað frábær leikur snýst um og skemmta þér gríðarlega á meðan, þá hvet ég þig til að sjá The Dresser.