Celia Johnson er góð sem hjúkrunarfræðingur. Michael Hordern er góður sem Capulet, þó það sé venjulegt grín og væl og ekki plástur á Lear konungi hans. John O'Conor les versið vel sem Friar Laurence þó hann fari aldrei með það neitt. Alan Rickman er góður sem Tybalt, í fyrsta "yuk" hlutverki sínu sem myndi gera hann frægan. Benvolio eftir Christopher Strauli er samúðarfull. Leikmyndin eru falleg, ef ekki töfrandi eins og í sumum öðrum BBC Shakespeares. Og það er það. Restin er veik til hræðileg. Rebecca Saire varð 15 ára á meðan á framleiðslu stóð og hefur ekki hugmynd um hvernig hún á að leika Juliet - hún opnar augun mjög stórt og vælir hverja línu á nákvæmlega sama hátt. Patrick Ryecart passar illa við hana og sjálfsvirðing hans er óútskýranleg. Svalir senan rennur vel og án viðburða án tilfinningalegra eða erótískra áhrifa. Dauði þeirra kemur sem léttir. Ef ég hefði verið með rýting hefði ég boðið þeim hann nokkrum klukkustundum fyrr. Anthony Andrews er ósegjanlegur sem Mercutio, mikið áfall ef þú manst eftir góðu verki hans í "Brideshead Revisited." Hann brýtur spegilinn í vísu Shakespeares í þúsund mola af tveimur eða þremur orðum hvert og hrópar síðan brotin á eins ótengdan og óskiljanlegan hátt og hægt er. Í þessari framleiðslu afsalar Queen Mab sig. Awful.Leikstjórinn, Alvin Rakoff, sýnir aðeins gjöfina með hléum að setja myndavélina þar sem hún mun sýna okkur það sem við viljum sjá. Opnunarbardaginn er sérstaklega ósamhengilegur. Hins vegar er húmor þegar í seinni bardaga, Romeo greinilega knés Tybalt beint í skósmiðum. Tybalt grípur síðan hið móðgaða svæði. Samt sem áður komst það í gegn? R&J er langleikur. Ekki er mælt með þessari útgáfu til notkunar í kennslustofum, eða margt annað.