Ég reyndi virkilega að líka við "Saw". Sagan var góð og ég dáist að ógnarhraðanum í því hvernig myndin var tekin upp. Hins vegar voru of margar klisjur og þættir að þó að þeir hafi kannski litið „svalir“ út, þá meikuðu þeir í rauninni ekkert sens. Í fyrsta lagi var það sem mér líkaði við myndina var heildartónn sögunnar og mér fannst forsendan frábær. Persóna The Jigsaw Killer var heillandi og minnti mig á vintage Dario Argento. Danny Glover var frábær í hlutverki sínu sem þráhyggjuspæjara og Monica Potter var góð í vanþakklátu hlutverki sem rænt eiginkona læknis. Atriði Shawnee Smith var ótrúleg og ættu bæði Wan og Whannell að fá hrós fyrir að nota það atriði sem kynningu til að fá stuðning við myndina. Öll hugmyndin um að Jigsaw morðinginn finni leið fyrir fórnarlömb sín til að drepa sig er frábær hugmynd, en þegar myndin fór af stað fór rökfræðin að hverfa. Þegar þeir sýndu að Zap var sá sem hélt eiginkonu og dóttur Dr. Gordons í gíslingu. , það var augljóst að hann var ekki Jigsaw morðinginn, og hluti af því. Atriðið þar sem hann setur hlustunarsjá yfir hjarta hinnar skelfingu lostnu Díönu á meðan Allison öskrar á hann í gegnum kjaftshöggið hennar var ein óþarfasta sena sem ég hef séð. Það átti að vera slappt, en stofna ekki neitt. Þar sem Jigsaw morðinginn finnur leið fyrir fórnarlömb til að drepa sig á hann ekki í neinum vandræðum með að skera háls lögreglumanns. Ég býst við að það sé leið til að sýna að hann vilji ekki nást og muni fara í allar nauðsynlegar ráðstafanir til að tryggja að það gerist ekki, en fyrir mér var það bara engin rökfræði, sérstaklega þegar hann sýnir enga iðrun yfir dauði annars einkaspæjara (sem mér líkaði við þessi uppsetning, hefði bara verið betra ef það hefði verið gefið einhverjum sem átti það í rauninni skilið). Mér fannst Leigh Whannell vera fín sem Adam. Þetta var í rauninni ekki glæsilegt hlutverk og hann hefur mikla möguleika sem karakterleikari. Hins vegar var ég ekki mjög hrifinn af leikstjórn James Wan. Sagan kann að hafa verið frumleg, en leikstjórnin var það svo sannarlega ekki. Ég býst við að ég sé orðinn þreyttur á hröðum niðurskurði í MTV-stíl í þágu gömlu nálgunarinnar í leikstjórn, en mikið af atriðum sem tengdust Jigsaw morðingjanum minntu mig of mikið á "Se7en", allt of mikið á það. Eftir því sem leið á myndina var hún farin að verða röð af prufuhjólum eins og "Hey, sjáðu hvað ég get gert." Í stað þess að vera forvitnilegt varð það mjög truflandi. En hey, þetta virkaði. Hann er núna að leikstýra "Final Destination 3" svo hann er á leiðinni til farsæls ferils og ég held að hann eigi eftir að verða frábær hryllingsleikstjóri á komandi árum. Það sem gerði það í raun fyrir mig var endirinn. Eins og ég sagði, ég vissi að Jigsaw var ekki Zap, og mér líkaði hvernig Adam uppgötvaði mini segulbandstækið eftir að hafa drepið hann. Það hefði haft frábæran endi, fyrir utan einn banvænan galla: Mér fannst þeir hefðu átt að skilja það eftir þar sem þú vissir ekki hver morðinginn var. Hvernig það var gert var aðeins gert af einni ástæðu: Strákur, erum við snjöll? Æ, nei. Fyrir mér var það bara ekki skynsamlegt. Sumar af betri hryllingsmyndum eru gerðar af ástæðu, þar sem það er ástæða fyrir ofbeldinu sem við sjáum í sögunni. Þó "Saw" byrjaði mjög vel, byrjaði það að verða óseðjandi vegna óseðjandi þörf kvikmyndagerðarmanna til að vera "svalir" og draga úr vinningssögunni sem þeir höfðu. Kannski ef þeir væru ekki of þrályndir á að gera myndirnar sjálfir og treystu á reyndari hryllingsleikstjóra til að stýra henni, þá held ég að þetta hefði verið hryllingsklassíkin sem hún hefur óverðskuldað fengið undanfarna fjóra mánuði. Ef þetta og "Cabin Fever" eru framtíð hryllingsins er ég mjög hræddur.