Einhvers staðar, á þessari síðu, skrifaði einhver að til að fá bestu útgáfuna af verkum Jane Austen ætti maður einfaldlega að lesa þau. Ég er sammála því. Við elskum hins vegar aðlögun frábærra bókmennta og rithöfundaverkfallið sem nú stendur yfir leiðir hugann að því að án góðra rithöfunda er erfitt fyrir leikara að koma hlutverkum sínum til skila. Núverandi útgáfa af PERSUASION eftir Jane Austen sýnir okkur hvað gerist þegar þú hefur ekki góðan grunn í vel skrifaðri aðlögun. Þessi útgáfa stenst ekki samanburð við útgáfuna frá 1995 með Amöndu Root og Ciaran Hinds, sem var vel leikin og hélt kjarna tímabilsins og takmörkunum á persónunum (að undanskildu furðulegu skrúðgöngunni og kossunum í götumyndinni í Bath) . 2007 útgáfan sýnir töfrafulla Anne sem virðist óttaslegin. Hinar persónurnar voru ekki mjög þróaðar sem er glæpur, miðað við hvernig Austen gat málað svona dásamlegar persónur með vandlega völdum vanmati. Atburðarásin sem var skynsamleg í skáldsögunni var gjörsamlega kastað um koll og frú Smith, rúmliggjandi og fátæk skólasystir Anne gengur um í Bath - - tvitandi í burtu, eins og margar persónurnar virtust gera. Persónustyrkur og greind Wentworth skipstjóra, sem olli því að Anne elskaði hann í fyrsta lagi, virtist ekki vera skrifuð inn í Wentworth eftir Rupert Penry-Jones. Ciaran Hinds hafði meira efni og gat sagt svo miklu meira með útliti en P-J gat gert með stellingum sínum. Allt í allt olli 2007 útgáfan vonbrigði. Það virtist minnka skáldsöguna í handhöndlaða, búninga melódrama af umdeilanlegum virði. Ef þeir vildu koma nútíma tilfinningalegum eyðslusemi okkar inn í verk Austen, hefðu þeir átt að gera það sem þeir gera með aðlögun Shakespeares: aðlaga það að nútímanum. Að minnsta kosti var "Bride & Prejudice" tekið út úr sögulegum & staðsetningum og var gaman að horfa á það, eins og "Clueless". Þetta var ekki fortölur, en þeir vissu ekki hvað annað ætti að kalla þetta.