Þrjátíu árum eftir að klassíska myndin 1939 vann Robert Donat Óskarsverðlaun og gerði Greer Garson að stjörnu, „Goodbye, Mr. Chips“ sigraði á fjölda vandamála áður en hún rakst á skjáinn í þessari tónlistarútgáfu. Upprunalegu stjörnurnar Rex Harrison og Samantha Eggar voru skipt út fyrir Richard Burton og Lee Remick, sem aftur á móti fengu heiðurinn í þágu - sem betur fer - Peter O'Toole og Petula Clark. Skor Andre Previn var hafnað og það sem að lokum var notað var samið af - því miður - Leslie Bricusse. Herbert Ross, fyrsta leikstjóranum, fékk það stórkostlega verkefni að umbreyta einfaldri ástarsögu - karlmanns fyrir bæði eiginkonu sína og nemendur - í stórkostlega eyðslu. Að það heppnist eins vel og það gerir þrátt fyrir margar hindranir á vegi þess er til vitnis um tvær stjörnur þess. Arthur Chipping er latínukennari við Brookfield, drengjaskóla í úthverfi Englands þar sem hann var sjálfur menntaður. Innhverfur og félagslega vanhæfur, hann er hollur nemendum sínum en getur ekki veitt þeim innblástur. Fyrir sumarfrí fer fyrrverandi nemandi með hann í tónlistarhús í London til að sjá skemmtun með Katharine Bridges, ungu konunni sem hann vonast til að giftast. Fundurinn eftir flutning er óþægilegur fyrir alla og Chips - eins og hann er almennt þekktur - leggur af stað til að skoða nokkrar af fornum rústum Ítalíu. Óvænt rekst hann á Katharine, sem hefur bókað siglingu um Miðjarðarhafið til að gefa henni tíma til að syrgja misheppnað ástarsamband og velta fyrir sér stefnu ferilsins. Á þeim tíma sem þau eyða saman, uppgötvar hún góðan og blíðan mann undir hinu ruglaða ytra byrði og þegar hún kemur aftur til London eltir hún hann af alvöru. Þegar haustönnin hefst snýr Chips aftur til Brookfield með ungu brúður sinni og þau tvö koma sér fyrir í rólegu heimilislífi. Flækjur koma upp þegar þættir í fortíð Katharine koma upp á yfirborðið, og aftur þegar seinni heimsstyrjöldin ræðst inn í líf þeirra, en Chips er styrktur með stuðningi eiginkonu sinnar og nýfengið sjálfstraust hans gerir hann að uppáhaldi meðal nemenda. Fyrir utan nokkur tónlistarhlé - hið yndislega tónlistarhús framleiðslunúmer "London is London" og ástaryfirlýsing Katharine, "You and I" - flest lög Bricusse, sum þeirra flutt í raddsetningu þar sem persónurnar kanna tilfinningar sínar, eru auðgleymanleg og í engu leið til að bæta myndina. Útrýmdu skorinu algjörlega og "Goodbye, Mr. Chips" virkar nokkuð vel sem drama. Handrit Terrence Rattigan heldur þáttum upprunalega á meðan það er útvíkkað og uppfært um nokkra áratugi. Hann hefur búið til nokkrar senur á milli Chips og Katharine sem lýsa fallega hollustu þeirra við hvort annað, og fyllt á nokkrar með grínisti með leyfi vinkonu Katharine og árgangi, yfirburða leikkonunni Ursula Mossbank (dásamlega leikin af Sian Phillips, O'Toole's). raunveruleg eiginkona á þeim tíma). Hann fangar líka lífið í breskum opinberum skóla - sem jafngildir einkaakademíu hér í Bandaríkjunum - með óbilandi fullkomnun. Ross stendur sig vel sem leikstjóri í fyrsta sinn, stráir myndinni af ríkulegum hætti með hrífandi ljósmyndum augnablikum - upphafsröðinni, á meðan sem skólasöngurinn bergmálar í víðáttumiklum steingöngum skólans, setur fullkomlega tóninn fyrir myndina. Búningar og leikmynd eru í samræmi við tímabilið. Nemendurnir, sýndir af ófaglærðum sem voru skráðir í skólann sem notaður var sem Brookfield, sinna ýmsum litlu aukahlutverkum sínum vel. Mest lof er áskilið fyrir Peter O'Toole og Petula Clark í aðalhlutverkum. O'Toole var löngu rótgróinn sem fyrsta flokks dramatískur leikari, svo frammistaða hans sem tilnefndur var til Óskarsverðlauna hér kemur ekki á óvart. Clark, fyrrum hermaður á annan tug B-kvikmynda í Bretlandi og "Finian's Rainbow" árið áður, er algjörlega lýsandi sem tónlistarhúsið sem gefur upp leikhúsferil í þágu lífsins sem eiginkona skólameistara. Gyllta röddin hennar auðgar lögin hennar og gerir okkur næstum því kleift að horfa framhjá því hversu fáránleg þau flest eru, og hún passar meira en O'Toole í dramatískum atriðum þeirra saman. Efnafræðin á milli þeirra tveggja er áþreifanleg og lætur okkur efast um að þetta er mjög ástfangið par. Þessi útgáfa af "Goodbye, Mr. Chips" er engin klassík eins og forveri hennar, en varla sú hörmung sem margir gagnrýnendur lýstu þegar hún var sleppt. Hunsa skorið, einbeittu þér að sýningum og njóttu andrúmsloftsins sem Ross hefur sett á skjáinn. Það er notaleg leið til að eyða rigningardegi með einhverjum sem þú elskar.