Það hljómar dálítið óþægilegt að kalla kvikmynd um stríð og helför átakanlega þar sem mörg okkar þekkja aðeins of vel þann hrylling sem stríð og ofbeldi hafa í för með sér. Með því að nota lýsingarorðið „sjokkandi“ ætla ég ekki að gefa í skyn að ég sé hissa á því sem sagt er frá í þessari mynd eða að ég hafi ekki vitað af þeim áður, það er bara að ég er mjög hrifinn af því hvernig þessi mynd er sýnir hversu brjálað og óskiljanlega hræðilegt það er að drepa hvort annað, annað hvort með eða án „ástæðu“. Fyrsti hluti myndarinnar fjallar um farsæla þátttöku Hönnu í ungversku andspyrnukeppninni. Maruschka Detmers hefði aldrei hlotið Óskarsverðlaun fyrir þessa frammistöðu, vegna ósamkvæmrar leikstjórnar, en samt sem áður er leikur hennar nógu traustur og hún hefur gífurlegan karisma. Hún er mjög vel leikin sem Hanna og á strax samúð okkar. Mjög fallegt útlit hennar hjálpar auðvitað, en það hefur ekkert með hana að gera að hún sé einfaldlega góð leikkona, sem spilar góðan þátt. Ákveðið ósamræmi heldur áfram að koma upp í stríði Hönnu. Stundum fæ ég þá hugmynd að leikstjórinn Menahem Golan (oft fyrirlitinn fyrir The Gianni Versace Murder) hafi verið á hraðferð og hefði í raun átt að leyfa nokkrar fleiri myndir í senu. Aftur á móti er ég mjög þakklátur fyrir að hann gerði þessa áhrifamiklu og umhugsunarverðu mynd og þar sem ég er mjög jákvæður fyrir henni finnst mér hann hafa staðið sig vel. Seinni helmingur myndarinnar er sá áhugaverðasti og hörmulegasti. Hún fjallar um þjáningar Hönnu (varaðu þig á skelfilegri túlkun Donalds Pleasence á hinum grimma og kaldhæðna skipstjóra Rosza) og sýnir ákaflega óréttlætið og hryllinginn sem fylgir hatri og ofbeldi og stríði. Ég tek á móti stríðinu hennar Hönnu, sérstaklega seinni hálfleikinn, sem sterka andstríðsmynd og fyrir það eitt á Golan hrós skilið. Það er líka þessi seinni hálfleikur þar sem hæfileikar Maruschka Detmer koma fram, sem skapar persónu sem fer inn í kvikmyndasöguna sem ein af þeim sterkustu, sterkustu og hörmulegust sem lýst hefur verið. Það er líka frábært að sjá Ellen Burstyn, en útlit hennar og leikstíll minnir mig alltaf á Romy Schneider, sem -hefði hún verið á lífi og leikin - hefði lagt svipað áhrifaríkt framlag til stríðs Hönnu. Hörmuleg áhrif seinni hálfleiks og Örvæntingarfull spenna sem stundum er skipt út fyrir vongóðar horfur og góðar fréttir leiða til fjölda lokasena sem sýna eitthvað svo óvænt, svo áhrifamikið og ljóðrænt í harmleik sínum að það sló mig eins og sprengju og skildi mig í tárum. Og þegar ég áttaði mig enn og aftur að þetta var ekki einu sinni skáldskapur, þetta gerðist allt í raun og veru, ég fann mig í enn fleiri tárum. Myndin af Hönnu sem Maruschka Detmers dregur upp verður í huga mér að eilífu.