Er nokkurn tíma hægt að segja að það séu nokkrar kvikmyndir sem hafa enga endurleysandi eiginleika? Svar: Já, og þetta er ein af þeim. Eftir að hafa stjórnað hinu skelfilega „House of the Dead“ hefur leikstjórinn Uwe Boll nú beint minna en hæfileikaríku auga sínu að enn einni tölvuleikjaaðlöguninni. Skilja þessir krakkar það ekki? Fyrir alla sem geta ekki skilið, hér er það með stórum hástöfum fyrir þig: VIDEO GAMES DO NOT MAKE FOR GOOD MOVIES! Leiklistin hér er í besta falli undirstöðu. Leikmyndin og tæknibrellurnar eru lélegar. Ólíkt tölvuleiknum (sem átti sín skelfilegu augnablik) hefur myndin ekkert andrúmsloft yfirvofandi dóms, enga tilfinningu fyrir hættu eða ógn. Hraði og samsæri er ruglað saman og pappírinn sem handritið er prentað á hefði verið betur notað sem klósettpappír. Aðal sökudólgurinn er leikstjórinn. Uwe Boll notar myndavélina af þokka og kunnáttu apa sem notar málningarpensil. Töluverður aðdráttur, svindl og pönnur eru settar inn í allt dapurlega málið á ófyrirsjáanlegum augnablikum sem skilja áhorfendur eftir ráðalausa og leiðindi. Hvers vegna þessi gaur var alltaf látinn nálægt kvikmynd sem gerist í fyrsta lagi hlýtur að standa sem eitt helsta leyndarmál nútíma kvikmyndahúsa. Forðastu hvað sem það kostar.