Einhvers staðar í fræðibók sinni DANSE MACABRE bendir Stephen King á að eitt leyndarmál við að skrifa skelfilegar sögur sé að forðast að sýna lesendum þínum nákvæmlega hvaða hræðilegi hlutur bíður á bak við dyrnar til að fá þær. Ef hurðin loksins springur upp og tíu feta há pöddur slær í gegn getur lesandinn verið svolítið hræddur, en hann hugsar líka: "Jæja, ég get sætt mig við það. Þetta var allavega ekki HUNDRAÐ fet á hæð. ." Það er fátt meira ógnvekjandi en það sem leynist, óséð og óþekkt, bara hinum megin við þessa þéttlokuðu hurð, og bíður eftir að ná þér. RAIKAN er svo algjörlega misskilin að leikstjórinn Jan De Bont byrjar meira og minna á mynd sinni með því að opna myndrænt. þessi hurð sjálfur og öskraði: "Sjáið, allir, sjáið! Þetta er tíu feta há pöddur! Er það ekki Skelfilegt?!" Lögmálið um minnkandi ávöxtun tekur strax við. Í lok myndarinnar er leikstjórinn, ef svo má segja, hoppandi upp og niður, lemur CGI pottana sína og pönnur brjálæðislega og öskrar hás: "Sjáið, allir, sjáið! tíu HUNDRUÐ feta háar pöddur! ... Og nú, hér koma hundrað þúsund feta háar pöddur!" Kvikmyndaframleiðendurnir töldu greinilega að tæknibrellur einar og sér gætu bætt upp fyrir alla aðra galla í þessari viðleitni (og þeir eru margir). Þeir geta ekki og gera það ekki. Í raun, hversu áhrifamikil sem þau eru, eru tæknibrellurnar svo áleitnar og áberandi að annars hugar áhorfandinn horfir á þær - hvort sem er í aðdáun eða gremju - í stað þess að vera á kafi í sögu. Fyrir mér er lágmarkið á þessari mynd. Hrein heimska kemur þegar stytta, með "blóð" streymandi úr munni hennar, reynir að drekkja Liam Neeson (sem Dr. Marrow) í gosbrunni. Kvikmyndagerðarmennirnir vissu greinilega ekki hvað þeir ættu að gera við þessa meintu hugmynd þegar þeir höfðu fengið hana, svo þeir láta Neeson bara þrasa aðeins í vatninu, svífa handleggina og fara í taugarnar á sér. Við næsta atriði virðist læknirinn góði hafa þurrkað sig af og, humm, gleymt öllu um pirrandi atvikið. Skáldsaga Shirley Jackson virðist hafa verið dunduð niður í þetta fáránlega handrit af nefnd lág-IQ unglinga steinara sem hugsaði leiðin til að hræða fólk var að gera öll áhrif stærri og háværari: „Allt í lagi, næst skulum við láta loftið, þú veist, líta út eins og hrollvekjandi andlit, og, uh, koma niður á hana ... og allt þetta oddhvassir hlutir, eins og að fanga hana í rúminu." Eini björgunarguðurinn við DREIÐIN er að hún verður loksins svo hræðileg að það er í raun fyndið. Þegar Owen Wilson (sem Luke Sanderson) datt á gólfið og fór svo í Magic-Carpet Ride O' Death, féll ég sjálfur í gólfið og hló. , og fyllt með klunnalegum samræðum og tilgangslausum senum, þetta tóma HAUNTING er kennslubókardæmi um hvernig eigi að gera hryllingsmynd.