Það hafa verið margar kvikmyndir með Bigfoot, flestar þeirra eru ekki góðar en flestar hafa að minnsta kosti gífurlegan sjarma yfir þeim. Sasquatch Hunters hefur það ekki einu sinni fyrir því. Þetta er bara hrunandi bora. Sasquatch Hunters fjallar um hóp steingervingafræðinga, frumdýrafræðinga og skógarvarða sem hætta sér inn í afskekktan hluta Kyrrahafs-norðvesturskógar. Bein sem tilheyra einhvers konar óeðlilega stórum prímötum hafa fundist á þessu svæði og þar sem apar eru ekki náttúrulegir í Norður-Ameríku til að byrja með leiðir þetta til vísindaleiðangurs. Vissulega uppgötva þeir fljótlega heilan grafreit sem er fullur af beinagrindarleifum þessara gífurlegu apalíku skepna. Ég held að við vitum öll hvað verður um fólk sem raskar fornum grafreitum í bíó. Fyrri helmingur myndarinnar samanstendur af óáhugaverðum, skiptanlegum persónum sem setja saman búnaðinn sinn, ganga um skóginn, stoppa til að hvíla sig, ganga í gegnum skóginn í viðbót, staldrar nógu lengi við til að rannsaka og ræða nokkrar niðurstöður á leiðinni, enn fleiri göngur um skóginn, leita að hópmeðlimi sem er horfinn, enn meira gönguferð um skóginn, grafa í gegnum óhreinindi, af handahófi kenningum og safnast saman við varðeld til að ræða það litla sem þeir hafa gert þann daginn. Þegar Sasquatch loksins birtist breytist það bara í fólk sem hrasar um í myrkrinu á meðan það er valið eitt í einu (gert á örskotsstundu og þú misstir af því og raunverulegt dráp á sér stað utan myndavélar). Allt er þetta ógeðslega leiðinlegt. Myndin vill láta taka sig alvarlega og leikstjórinn er greinilega að reyna að byggja upp spennu en það er enga að finna, þannig að við sitjum uppi með dauflegar, dregnar senur af fólki sem ráfar um skóginn bara til að fá einhvers staðar og ráfaði um skóginn á kvöldin og reynir að vera hræddur. Ég væri að ljúga ef ég segði að ég notaði ekki hraðspóluhnappinn frjálslega til að flýta fyrir þessum senum. Hvað Sasquatch sjálfan varðar, eins og allar aðrar persónur í myndinni, þá hefur það ekki mikið að gera og skortir sérstakan persónuleika. Þetta lítur út fyrir að vera skárri útgáfa af King Kong, sem er ekki svo slæm nema í atriðum þar sem þeir notuðu CGI í stað manns í Bigfoot búningi, sem er sársaukafullt áberandi í dagsbirtu skrímslasenum. Hluti af mér getur ekki annað en fundið fyrir því að jafnvel það að nota tölvubrellur til að koma Bigfoot til lífs sé dálítið helgispjöll. Ef það er eitthvert einstakt kvikmyndaskrímsli sem ég tel að ætti aðeins að vekja líf í gegnum aðstæður, þá er það Bigfoot. Þetta er ein af þessum myndum sem hefur ekki svo mikið söguþráð heldur forsendur. Það er allt sem það er í raun og veru, forsenda sem þeir sem tóku þátt teygðu fram til að gera kvikmynd í fullri lengd án þess að nenna að bæta við öllu hráefninu til að gera verðuga kvikmynd.