Þessi mynd er algjör lágfjárframleiðsla, en ég ætla ekki að segja neitt meira um það þar sem það hefur þegar verið fjallað um hana. Ég gef þessari mynd lága einkunn fyrir söguna eina, en ég hitti leikstjórann kvöldið sem ég sá myndina og hann gaf mér frekari ástæðu til að mislíka myndina. Hann spurði mig hvernig mér líkaði það og ég sagði honum að það væri ekki auðvelt að líka við það. Mín helsta mótmæli var skortur á grunni fyrir sambandi aðalpersónanna tveggja, ég var aldrei sannfærður um að þær væru náin. Ég sagði honum líka að atriðið þar sem aðalpersónurnar voru kynntar þegar börn urðu vinir væri of seint í myndinni. Hann sagði mér að afturhvarfsenurnar væru ekki í upprunalega handritinu. Að þeim hafi verið bætt við vegna þess að honum fannst eins og mér fannst aðalpersónurnar tvær ekki koma nálægt. Hann hélt áfram að útskýra að þessar senur hafi ekki verið teknar upp til ánægju þar sem þær væru peningalausar. Ég er sammála því að þeir gerðu ekki mikið fyrir myndina. Önnur staðreynd um myndina, sem ég vissi ekki um, er leikarinn sem hafði aðalhlutverkið skrifaði handritið byggt á eigin reynslu. Þetta er venjulega slæm ráðstöfun þar sem sumir rithöfundar taka ekki tillit til tilfinningalegra viðbragða áhorfandans. Sagan er svo nálægt heimilinu að rithöfundurinn gerir of miklar forsendur fyrir viðbrögðum áhorfenda við eigin harmleik. Og sagan er sorgleg. Það virkaði hins vegar ekki fyrir mig þar sem mér var aldrei sama um neina persónu, allra síst aðalhlutverkið. Það sem var lagt fram voru tveir vondir menn til að græða peninga með hvaða hætti sem er, óháð því hver slasast. Þegar persóna fröken Young ákveður að gefast upp á illum hætti virðist hún gera það vegna þess að hún er áhrifalaus, ekki vegna þess að hún veit að hún er að gera rangt. Ef myndin hefur boðskap þá grunar mig að aðeins rithöfundurinn sé meðvitaður um það.