Samanburðurinn á 1995 útgáfunni og þessari er óumflýjanlegur. Því miður fellur þessi útgáfa langt frá. Maður fær á tilfinninguna að leikstjórinn hafi ekki lesið bókina, þannig að hann skildi ekki persónurnar. Sir Walter Elliot er sýndur sem prýðilegur en ósjálfrátt kjánaskapur hans sem Redgrave fangar frábærlega (í 1995 útgáfunni) er hvergi að finna. Musgrove systurnar eru svo óviðkunnanlegt að maður skilur ekki hvers vegna Wentworth eða nokkur annar myndi gefa þeim aðra sýn. Samband Wentworth og Anne er laust við tilfinningar. Í útgáfunni frá 1995 tókst Hinds og Root að koma á framfæri dýpt tilfinninga þeirra tveggja fannst hver til annars með líkamstjáningu og svipbrigði. Í þessari er erfitt að skilja að Anne hafi eytt árum saman í eftirsjá nema maður hafi lesið bókina. Þessi framleiðsla fangar ekki tilfinningalega flókið samband aðalpersónanna. Í atriðinu þar sem Wentworth gengur inn á Anne og Mary að borða morgunmat. , það sýnist áhorfandanum, eins og Mary heldur, að þeir séu aðeins smákunnugir. Í 1995 útgáfunni, þegar Wentworth gengur inn (í fyrsta skipti sem hann sér hana í mörg ár), er spennan þykk. Gremja kemur frá Wentworth í bylgjum, á meðan Anne er næstum yfirbuguð. Í þessari útgáfu, á meðan Wentworth er að biðja um Lousia, er eins og hann sé sannarlega fjárfestur, undirstraumana vantar. Í útgáfunni frá 1995 sér áhorfandinn reiði Wentworth í garð Anne. Hann er að flagga tilhugalífi sínu fyrir framan Anne, eins og hann ætlaði að segja, "sjáðu hvað þú gafst upp, ég þarf ekki eða vil þig lengur". Samt er honum sama hvort hún þjáist, eins og atriðið þar sem hann spyr systur sína og aðmírállinn til að fara með Anne aftur heim til sín sýnir. Í útgáfunni frá 1995 finnur áhorfandinn fyrir sjokk Anne yfir því að honum væri sama ef hún væri þreytt, við finnum líka fyrir óþægindum Wentworth að honum sé enn sama. Í þessari útgáfu gengur hann bara áfram með Lousia eins og ekkert hafi í skorist. Aðalatriðið þar sem Anne er að spjalla við Harville um hver elskar lengst, karl eða konu, er algjörlega galin. Leikararnir eru bara að segja línur án tilfinningalegrar fjárfestingar. Þegar Anne les bréfið frá Wentworth er eins og hún sé að lesa innkaupalista. Berðu þetta saman við útgáfuna frá 1995, þar sem áhorfandinn finnur fyrir gleði Anne við annað tækifæri. Við erum þarna með henni þegar hún les bréfið. Leikstjórinn lét báða leikarana lesa bréfið og þú heyrir raddir þeirra beggja. Wentworth er full af gremju, ástríðu og von, á meðan Anne er í fyrstu vantrúuð og þróast síðan yfir í gleði. Þessi framleiðsla hefur fleiri atriði eftir opinberunina, líklega vegna þess að það var nauðsynlegt til að útskýra fyrir áhorfandanum hvað gerðist. 1995 útgáfan þurfti ekki að útskýra, við vissum og fögnuðum fyrir persónurnar Það eina sem þessi framleiðsla hefur í þágu er að hún hélt frú Smith undirþræðinum ósnortinn, en 1995 útgáfan gerði það ekki. 1995 útgáfan innihélt hins vegar hluti af upprunalegum endi Austen. Atriðið þar sem Wentworth er skipað af aðmírálnum til að komast að því hvort Anne og herra Elliot vilja flytja aftur í húsið hennar (sem hann og frú Croft eru að leigja) eftir að þau giftast. Þetta er framleiðsla til að forðast hvað sem það kostar.