Forsaga sögunnar er einföld: Gamall maður sem býr einn í skóginum lendir óvart í morði á litlu barni og reynir að sannfæra lögregluna um að morðið hafi átt sér stað. Þrátt fyrir að mjög lítill samræða sé í gegnum myndina, gerði sjónræn frásögn sem sögð var af auga myndavélarinnar eina myndina nokkuð aðlaðandi. Umgjörð gráa skógarins gefur til kynna einmanaleikatilfinningu, sem bætir við kyrrð persónanna sjálfra. Við getum líka skynjað hjálparleysi í vanhæfni gamla mannsins til að sannfæra lögregluna um morðið, sem er samsíða vanhæfni barnsins sem þöggaði til að segja sína eigin sögu. Sannur hryllingur felst í tilfinningum vonleysis, hjálparleysi og rökleysu. Þessi mynd tekur á þessum þáttum með góðum árangri með myndefni einni saman, frekar en að treysta á ódýr hljóðbrellur eða blóð og blóð sem aðrar slæmar hryllingsmyndir nota þegar frásögnin er veik. Á snjöllum hátt þróast sagan á hægum hraða til að byggja upp spennu fyrir nokkra hrollvekjandi og ógnvekjandi augnablik. Endirinn er líka óvæntur og trúverðugur. Þessi mynd minnir á japanskar hryllingsmyndir eins og "The Ring" og "Dark Water" eða enskar hryllingsmyndir eins og "Lady in Black" og "The Innocents" og veitir áhorfendum upplifun af sönnum andrúmsloftshrolli. Ég mæli með því að allir sem hafa gaman af því að kæla sig inn í beinið hræddir við að prófa þessa mynd. Við the vegur, ef þú hefur ekki séð myndirnar sem ég nefndi hér að ofan, gætirðu viljað prófa þær líka.