Þessi mynd byrjaði mjög efnilega með sögunni um leikstjóra sem missir sjónina og blinda konu sem á eftir að hjálpa honum. Hins vegar, einhvers staðar í miðjunni virtist sem handritshöfundarnir vissu ekki hvert þeir ættu að fara þaðan. Einn ótrúlegur atburður fylgdi þeim næsta (Rússland hlýtur að vera mjög lítið því þeir eru allir að rekast hver á annan allan tímann), hvatningin fyrir kvenkyns aðalpersónan skiljanleg (af hverju fylgir hún honum enn eftir að þau fóru úr skipinu? Af hverju reynir hún ekki að fá lánaðan farsíma á skipinu til að hringja í einhvern?), hliðarsögurnar voru algjörlega fáránlegar (var sagan með móðirin og kærastinn áttu að vera fyndnar? Og um hvað var sagan með yngri systur?). Samt með allt þetta geðþótta sem söguþráðurinn virðist, tókst myndin að vera fullkomlega fyrirsjáanleg. Það sorglegasta við hana er að það voru miklir möguleikar. Eins og ég sagði þá var hugmyndin að myndinni góð, myndefnið og leikmyndin mjög falleg og leikarar aðalpersónanna líka góðir. Þannig að þetta hefði getað verið mjög góð mynd... en svo var það ekki.