Þessi mynd minnir mig á frábærar kvikmyndir sem vekja mig tímabundið við þá áttun að keisarinn er svo sannarlega nakinn. Kosningaferli okkar er óklætt og dapurlegt. Meðvitund mín er aukin og ég vil sjá heiminn breytast. Eftir stutta stund er ég látin vagga aftur til míns litlu sjálfsánægju og "kúlulífsins". Í besta skilningi kvikmyndarinnar mun þetta verk gerjast í ætan plokkfisk fyrir mig og eins og í "Network" vil ég vera dæmdur til að segja: ÉG ER EINS VIÐVEIKUR OG HELVÍTIS, OG ÉG ÆTLA EKKI AÐ TAKA ÞETTA MENGUR! En hverjum? Kraftmikil æskuhugsjón mín hefur hægt og rólega minnkað í áhyggjufullt foreldri með rólegri sannfæringu eða öllu heldur "trú". „Maður ársins“ sýnir hversu mikið ég þrái heiðarlegar og stundum gamansamar útfærslur á núverandi stjórnmálaástandi okkar. Lína Dobbs „Ég andaði að mér vegna þess að ég hugsaði „Hvað í fjandanum, það er kveikt, það er í hendinni á mér, ég anda því að mér.““ var hressandi eða hefði verið þegar Clinton var forseti. Af hverju geta stjórnmálamenn ekki verið heiðarlegir og gefið þann tón í umræðum? Við fólk verðum að gera okkur grein fyrir því hversu mikið spónn er sett fram sem raunverulegt? Ég er þegar orðinn leiður á þessu kosningaferli, einhverjir aðrir? Við skulum taka af okkur slæðurnar og setja dagskrá fyrir kjörna embættismenn okkar og taka þá til starfa (ekki endurkjósa) þegar þeir halda áfram með undanskot og ekki fulltrúa borgara. Þessi mynd getur hvatt okkur til að auka væntingar okkar til stjórnmálamanna sem spúa orðræðu. Frábær kvikmynd!