Joe kom fyrst út í Bandaríkjunum sumarið 1970. Þrátt fyrir virðulegar tilkynningar, sanngjarna miðasölu og Óskarsverðlaun, hvarf hann skömmu síðar og gleymdist allan níunda áratuginn, áður en hann var endurmetinn ákaft, nokkuð óréttlátan, í Bandaríkjunum í seint á tíunda áratugnum. Þökk sé þessari langvarandi ófáanleika hefur orðspor þess haldið áfram að sjá það sett (óútskýranlegt) við hlið eins og upprunalegu Death Wish Michael Winner. Þó að hefnd sé þema, er kvikmynd um árvekni það örugglega ekki. Söguþráðurinn er ekki þess virði að draga saman. Þetta er lúin, hammy og undarlega sviðsmynd um morð fyrir slysni og hið ólíklega samband sem blómstrar út úr því. Það samband og að mestu leyti stéttbundin einkenni tveggja leiða þess eru ýkt í fáránlegar skopmyndir; þessir tveir, og aðstæður þeirra, hafa nákvæmlega engin tengsl við raunveruleikann. Næstum allt við myndina er hræsnilegt og ógeðslega úrelt, sem gerir þetta allt algjörlega heillandi. Hippar eru sýndir sem snjallir og einstakir misanthropes, hörð eiturlyf fá þig annaðhvort til að sofa eða dansa brjálæðislega um með varalit á andlitinu og flestar ungar konur eru tilbúnar að stunda kynlíf með ókunnugum í skiptum fyrir marijúana á flugu. Hún er að miklu leyti kvikmynd sjöunda áratugarins frekar en sjöunda áratugarins, svo hvers vegna sumir iðnaðarmenn eru farnir að láta hana fylgja með í yfirlitssamræðum um upphaf nýbylgjunnar í Hollywood er algjör ráðgáta. Martin Scorcese blandaði sér meira að segja í málið, þó sennilega aðeins til að hnykkja á dimmanum, hraðbláum litbrigðum hinnar ömurlegu borgarmyndatöku, sem nánast örugglega hafði áhrif á Taxi Driver fjórum árum síðar. En Joe virðist mjög eins og trylltur tirade gegn mönnum á borð við Easy Rider og Bonnie And Clyde, frekar en framhald af sama uppreisnarkennda kvikmyndaandanum. Þetta er ekki kvikmynd sem hefur neina raunverulega listræna þýðingu - þrátt fyrir að Joe hafi verið óhemju reiði yfir öllu í heimi hans, er hún saga um nákvæmlega ekki neitt - en gildi hennar sem menningarsafns er fordæmalaust. Myndin var tekin á og í kringum götur New York-borgar á dimmustu tímum Víetnamstríðsins, og á sama tíma og Ameríku (og, umtalsvert, kvikmyndahús hennar) var að gjörbylta til skelfingar gamla varðliðsins, endar myndin, í sinn eigin algjörlega ómeðvitaða og tilviljunarkennda hátt, sem segir meira um það tímabil sögunnar en fjölmargar óendanlega frábærar kvikmyndir sem reyndu beint að fanga það. En sem kvikmynd? Þrátt fyrir virkilega óvæntan og áhrifaríkan sjokkerenda er þetta í rauninni Michael Winner mynd, en ekki eins vel gerð. Hvernig kitlar það ímynd þína? ** Tilviljun, ef þú ert, eins og ég, aðdáandi þess að koma auga á handahófskennda bakgrunnslíkinga, skoðaðu þá Harold Steptoe klukkan 1:22:11 í hippalistagalleríinu.