Svo oft eru þessar „Lifetime“-myndir einvíddar, með yfirgnæfandi persónusköpun og frammistöðu, og með tilgerðarlegum söguþræði og hápunktum sem ætlað er að skipta út hvers kyns raunveruleika fyrir leiklist. En umfram allt, margar af þessum klippum. útvega persónur þar sem erfitt er að finna snefil af samúð eða samkennd með jafnvel „góða stráknum/góða stúlkunni“ persónunum, og enn síður þeim „vondu“. Hins vegar var frammistaðan öll góð, persónurnar raunsæjar og tengslin á milli aðalhlutverkin þrjár (ásamt fyrrverandi eiginmanni/föður og konunum tveimur) voru sannar í gegn. Kærasta móðurinnar var sýndur sem um það bil hálfur aldur milli móður og dóttur, og leikararnir voru í samræmi við þetta miðað við aldur. raunverulegum aldri þeirra. Engin persónanna var sýnd á öfgafullan hátt - annaðhvort allt gott eða allt slæmt - og allar giltu. nokkur samúð með honum án þess að draga sökina til baka. Hvorki móðir né dóttir voru fullkomin, hvorki góð né slæm, heldur einfaldlega tveir einstaklingar sem virtust raunsæir og ekki tilgerðarlegir af handritshöfundinum. Ævintýramyndir - jafnvel þær sem byrja á einhverju eðlilegu - oft enda með því að brjálaður karakter sveiflar útskurðarhníf eða slíku. Aðrar sögur virðast þurfa að veita „allir lifðu hamingjusamir til æviloka“ nálægt. Þessi mynd setti fram raunhæfar forsendur, sögu og upplausn, frá upphafi til enda - kærkomið tilbrigði við norm þessarar tegundar/