Þetta er aðeins fjórða viðleitnin sem ég hef horft á frá þessum leikstjóra (sem ég hitti og fannst mjög sniðugur á kvikmyndahátíðinni í Feneyjum 2004 ítalska B-mynd yfirlitsmynd) og líka, hugsanlega, sú versta. Eins og raunin var með THE BRONX EXECUTIONER (1989), sem var á undan henni, er þetta gott dæmi frá endalokum Euro-Cult tímabilsins – prýðilegt vegna þess að það sýnir djúpið sem áður hressandi stíllinn var fallinn í á þessum tíma! Hér fáum við reyndar söguþráð sem snýst um - ég er ekki að grínast, gott fólk - morðingjasíma! Þokkalega en blíðlega Charlotte Lewis – í þriðju mynd sinni á eftir PIRATES (1986) og THE GOLDEN CHILD (1986) – er fyrirsæta sem, að því er virðist, nýlokið ástarsambandi; hún heldur áfram að búast við því að arkitektaelskhugi hennar hringi í hana til baka en í hvert skipti sem síminn hringir er allt sem hún fær kyrrstöðu ásamt raddum að utan (eða eitthvað slíkt vitleysa). Hún vingast við nýjan leigjanda í íbúðarblokkinni sinni sem, þægilega, veit um yfirvald um óeðlilega virkni (William Berger) - sem, fyndið, útskýrir að neikvæða orkan sem losnar td við fjölskyldudeilur getur birst í heimilistækjum í banvænt afl (ég sver að ég er ekki að búa þetta til)! Meðal hápunkta ... já ... lágmarkspunktar myndarinnar eru: pirrandi barþjónninn sem kvenhetjan hringir nokkrum sinnum frá (það virðist sem aðeins sé hægt að rjúfa atburðakeðjuna með því að láta Lewis fara í gegnum hana hraðar aftur, EXTERMINATING ANGEL (1962) að hætti!), hinar miklu símtöl sem eru til sýnis, búnaður ljósmyndaravinkonu kvenhetjunnar sem laumast að henni fyrir morðið, kaldhæðna löggan sem heilsar Lewis þegar hann segir frá undarlegum atburðum. ("Og hvað er brauðristin að gera, ég velti því fyrir mér?"), nauðgarinn sem verður drepinn af myntbylgju sem skaut út úr símaklefa og blóðugt fráfall Bergers sjálfs (þar sem síminn hafði áhrif á gangráðinn sem hann er búinn og olli hjarta læknisins að springa)! Hápunktur myndarinnar er frekar ruglingslegur og virðist loksins sjá allar „týndu sálirnar“ búa í dúfnahópi og fljúga út um gluggann á „eiginlegu“ skrifstofunni (einmana hjartaþjónusta!). Fyrir það sem það er þess virði er tónverkið – eftir fyrrverandi Goblin Claudio Simonetti ekki síður – nógu áhrifaríkt, þrátt fyrir að gamaldags þungarokksnúmer séu tekin með í hljóðrásinni.