Það kom mér svolítið á óvart að sjá öll hatursummælin hérna. Vissulega er þetta ekki besti krakkaþátturinn, en hættir fólk ekki að fyrirlíta Barney svona mikið eftir fimmta bekk? Allt í lagi, allir hata Barney. Allt í lagi, mér finnst rödd hans og lög vera pirrandi. Allt í lagi, hann er frekar hrollvekjandi og skrítinn. Ég er fjórtán ára svo ég veit nógu vel. En hér er málið. Krakkar? Þeir ELSKA þessa sýningu. Þegar ég var lítill tveggja eða þriggja ára barn eyddu foreldrar mínir meiri tíma í að elta mig um húsið en þeir gerðu nokkuð annað. Ekkert gat haldið athygli minni í meira en tíu mínútur. Horfðu á það, svona eru smábörn. Jafnvel þeir þolinmóðustu geta ekki setið nógu lengi kyrr til að gefa foreldrum sínum frí. Það er of mikið að gera og skoða og skoða, of mikil vandræði til að komast inn í. Og svo kom Barney. Ég veit ekki nákvæmlega hvað það er við fjólubláu risaeðluna sem er svo skemmtileg fyrir börn, en þau elska hana vissulega. Ég veit að ég gerði það. Ég var hrifinn af þættinum og langaði að horfa á hann aftur og aftur. Já, lögin gerðu foreldra mína hálfvita, en að geta fylgst með krökkunum sínum að læra og vera spenntir yfir einhverju sem getur raunverulega haldið athygli þeirra, það er þess virði. Ég lærði ABC og 123, töfraorðin og að bursta tennurnar. Ég hafði auðvitað vaxið upp úr þessu um fimm eða sex, en á þeim tímapunkti var ég að minnsta kosti aðeins þolinmóðari og gaf foreldrum mínum hvíld. Systkinabörn mín gengu öll í gegnum Barney-stigið þegar ég ólst upp, mikið til að gleði móður þeirra. Ég veit hvað heldur Barney á lofti. Hann skemmtir. Auðvitað eru Big Bird, Ernie og Oscar, og þeir eru líka frábærir. En á smábarnastigi virðist sem fleiri krakkar vilji stóru syngjandi risaeðlu. Og það er nóg fyrir mig.