"Footlight Parade" er heillandi á svo mörgum stigum. Það er engin leið að hinir meintu sviðsettu "leikhúsforsögur" hefðu auðvitað verið framleiddir í hvaða leikhúsi á jörðinni sem er. Hugsaðu um risastóru laugarnar og þriggja hæða háa gosbrunnana fyrir "By A Waterfall", til dæmis. (Berkeley leikstýrði John Garfield í "They Made Me a Criminal" sex árum síðar og lét Dead End Kids syngja "By a Waterfall" þegar þeir fóru í sturtu sína.) "Shanghai Lil" er besta framleiðslunúmer myndarinnar. Þetta er listi yfir viðkvæmni Warner Bros. Taktu eftir afrísku strákunum sem blandast inn í atriðið með hvítum og asískum vændiskonum. Þú myndir aldrei sjá svertingja samþætta félagslega senu í öðrum myndum á tímabilinu nema þeir væru burðarmenn í lest eða þjónustustúlkur í stóru húsi. Hér sitja svörtu strákarnir á barnum og syngja með hinum. Ég fæ líka hrifningu þegar herdansararnir gera "kortahluta" kynningu á mynd Roosevelts. Það er líka NRA örninn - merki hinnar umdeildu National Recovery Administration of the New Deal. FDR var nýr forseti og vonir voru svo miklar að hann myndi draga þjóðina út úr kreppunni. Þú myndir aldrei sjá eitthvað svo verkalýðssinnað koma út úr MGM, auðvitað. Warner Bros. studdi heilshugar upplyftinguna sem F.D.R. stjórnsýslu. Kæra litla ungfrú Ruby Keeler var aldrei betri en hún er að leika kínversku krókaspilarann, "Lil." Hún fylgist varla einu sinni með fótunum þegar hún dansar, sem var einn af einkennandi göllum hennar. Forkóða dótið er skemmtilegt. "Við foss" númerið er dásamlegt í þeim efnum. Stúlkurnar skipta yfir í sundfötin í troðfullri rútunni sem keyrir um Times Square með öll ljós kveikt. Dreifðu arnarstelpurnar sem synda yfir myndavélina gefa af sér svona krossmyndir sem myndu ekki sjást í 35 ár. Eftir nokkra mánuði myndu framleiðslureglurnar útrýma slíkum óþægilegum nautnum.