Þessi epíska Cecil B. DeMille frá gamla vestrinu inniheldur hvað gæti verið besta frammistaða Jean Arthur, sem hysteríska, sérvitringa, ólæknandi siðlausa, en dyggilega dásamlega Calamity Jane. Hún náði því virkilega! Gary Cooper er hvað mest þögull, en nær þó nokkrum stöku orðum: „Slétturnar eru stórar, en slóðir fara saman ... stundum.“ Sagan er pastiche til að enda alla pastiche. Allar kúrekahetjur vestrænnar fróðleiks virðast vera þarna inni á einhvern hátt nema Jesse James. Jafnvel Abraham Lincoln opnar söguna í eigin persónu (eða að minnsta kosti, DeMille myndi láta okkur trúa því). Það er ekkert pláss fyrir neitt svo hverfandi sem lúmskur, þetta er „stökkva þeim í andlitið“ saga fyrir fjöldann. Það merkilega við þessa mynd er hins vegar að hún er mjög snemma árás á það sem Eisenhower var að lokum að nefna „hernaðariðnaðarsamstæðuna“. Þetta er ekki bara saga um byssuhlaupara, heldur um að vopna hvern sem er fyrir peninga og gera það frá hjarta Washington. En við skulum ekki fara út í pólitík, við skulum skilja það eftir DeMille, sem hægt er að tryggja að sé yfirborðskennd. Aðaláhugamál þessarar myndar öll þessi ár síðar er að hún notar fyrsta kvikmyndatónleikinn sem George Antheil samdi, sem hefur mikið að segja um starfið í ævisögu sinni, „Bad Boy of Music“. Antheil virðist hafa átt uppruna sinn í „stóra hljóðinu“ sem allir síðari Vesturlandabúar tóku upp, þar sem slétturnar syngja með röddum og hljóðum óteljandi kúreka á himni, fagna opnu rýmunum og flétta saman algengar laglínur. Þess vegna hljómar það alls ekki óvenjulegt, því við höfum heyrt það þúsund sinnum. En hann virðist hafa verið sá fyrsti til að kalla saman samsvörun allra vitringabursta inn í þessa sinfóníu hins opna himins, sem hefur gengið inn í bandaríska goðsagnafræði, og gefið henni hljóðrás sem hefur aldrei verið breytileg síðan þá, hversu kornótt sem hún er. vera, en eflaust viðeigandi. Það er skemmtilegt að sjá Anthony Quinn koma snemma fram sem Cheyenne-indíáni. Gabby Hayes er þarna einhvers staðar, en þú saknar hans í hópnum. Gary Cooper yfirgnæfir þá alla, yfirvofandi stórir, - en hvenær varð hann lítill?