Ég myndi ekki líkja því við Le Placard, sem IMHO var með fleiri kómísk augnablik, en Romuald & Juliette, á meðan þeir voru hægir ræsir, héldu vissulega athyglinni gangandi alla myndina, taktu fallega og náðu hjartahlýjandi niðurstöðu :) Það voru mörg stórkostleg kómísk augnablik , einhver ljómandi patos og raunhæfar aðstæður sem allir leikarar leika. Þetta var dæmigerð frönsk mynd, þar sem á meðan tekist var á við fordóma og fælni, sem aftur fékk áhorfandann til að horfast í augu við eigin galla! Ég er svo sannarlega ánægður með að hafa þetta á bókasafninu mínu og mun eflaust horfa á hana aftur og aftur, sem fyrir mér er merki um frábæra kvikmynd.