Ó-svo kunnugleg gamansaga um lágstemmda, ágæta strákinn Paul (Jason Lee), sem vaknar upp í rúmi með Becky (Julia Stiles), aðlaðandi ljóshærð sem hann hitti kvöldið áður, eftir kvöldið í sveinapartýinu sínu. Eftir að hafa logið um það að unnustu sinni Karen (Selmu Blair) neyðist hann til að segja fleiri og fleiri lygar til að hylja slóð sína. Ég er viss um að flest okkar hafa orðið vitni að sögu eins og þessari að minnsta kosti einu sinni áður...á kvikmynd eða í sjónvarpinu. Kvikmyndin er formúlukennd og MJÖG fyrirsjáanleg, með endi sem þú gætir séð koma í kílómetra fjarlægð. Að minnsta kosti veitir leikarahópurinn áhuga og heldur því áhorfandi. Lee er bara í aðalhlutverki og Stiles er mjög skemmtileg í léttleikandi grínhlutverki sem er öðruvísi en þau mjög alvarlegu hlutverk sem hún leikur venjulega. Becky er frjáls andi sem virðist skipta um vinnu eins oft og annað fólk skiptir um föt. En þú veist, þetta er ekki beint vel skrifað. Að minnsta kosti einni spurningu er ósvarað: Fyrir HVAÐ nákvæmlega er Ray (Lochlyn Munro), grimmur fyrrverandi kærasti Becky, rannsakaður af I.A.? Og mér líkaði ekki við persónu Buck (David Koechner), stjúpföður Pauls; hann er ofboðslega andstyggilegur vitleysingur sem fór svo fljótt í taugarnar á mér að ég var að grátbiðja einhvern um að kýla hann. Bættu við annarri debet: óþarfa, óviðurkenndri mynd eftir grínistann/leikarann ​​Larry Miller, enn og aftur að leika grúsk (í þessu tilfelli er það a. lítið réttlætanlegt - persóna hans er ofur-íhaldssamur ráðherra). Alls ekki gott, en eins og venjulega fyrir mig gef ég henni þrjá af hverjum tíu miðað við viðleitni leikara einn.