Sniðugt við: Þetta er ein magnaðasta og ákafastasta mynd sem ég hef séð í langan tíma. Fyrsta myndin í mörg ár sem skildi mig algjörlega frá. Ég fann varla leið mína út úr leikhúsinu, ég var svo hneyksluð. Ég hef horft á skjáinn í um fimmtán mínútur og reynt að finna einhverja leið til að lýsa krafti þessarar myndar, og hefur bara mistekist. Að undirstrika einhvern hluta þess -- dagbókarformið í heimildamyndastíl, hina óbilandi lýsingu á atburðunum, krafti persónanna -- virðist bara gera þetta allt léttvægt. Sumum kann að finnast það hlægilegt að hægt sé að lýsa hvaða morðingja sem er eðlilegur. En svo eru ekki allir morðingjar ærandi brjálæðingar sem freyða út úr sér. Margir eru frekar venjulegir, yfirlætislausir. Þær eru bara á annan hátt tengdar. Og það er kannski slappasta tilhugsunin af öllu.