'Deliverance' er ljómandi samþjappuð epic hóps rækilega nútímamanna sem leggja af stað í kanóferð til að eiga stutt samskipti við náttúruna og þurfa þess í stað að berjast fyrir geðheilsu sinni, lífi sínu og jafnvel sálu sinni. Myndin hefur elst vel. Þrátt fyrir að hafa verið gerð snemma á áttunda áratugnum, lítur hún ekki sérstaklega út fyrir að vera gömul. Það býr enn yfir innyflum og helgimyndastöðu sem dramatískt heimspekilegt og menningarlegt áfallatæki eftir dauða sjöunda áratugarins. Það eru mjög fáar myndir með svipað yfirlæti sem geta borið sig vel saman við hana, þó að efni hins goðsagnakennda Sam Peckinpah þyrfti að vera þarna uppi. Já, það hefur verið töluverð umræða og umræða um mest átakanlega atriði myndarinnar (sem ég ætla ekki að fjölyrða um hér) - og tvímælalaust eitt mest átakanlega atriði í allri sögu kvikmyndamiðilsins - en það sem kemur á óvart við þessa mynd er hversu sársaukafullt það er stundum. Þetta virðist almennt gleymast (samt eftir á að hyggja alveg skiljanlega). Kvikmyndatakan sem fangar kjarna hinnar hverfandi, viðkvæmu öræfi í fljótinu er oft algjörlega töfrandi og hún vegur upp á móti myndinni þar sem við áhorfendurnir - ásamt persónunum sjálfum - erum á kafi í óvæginn martröð. „Frásögn Deliverance er hæfilega mjó og sinug og það kemur á óvart hversu hratt atburðir þróast frá stofnun, í gegnum kreppu og eftirmála. Þetta gerist allt mjög hratt, sem gefur myndinni mjög brýnt tilfinningu. Umgjörðin er sett á áhrifaríkan hátt í gegnum upphafseiningarnar. Persónurnar eru allar vel teiknaðar þrátt fyrir takmarkaðan tíma í baksögu. Við vitum bara nóg um þá til að þekkja þá fyrir hvers konar manneskju þeir eru, eins og þeir og að lokum óttumst um þá þegar allt fer til helvítis. Átökin og ofbeldið innan myndarinnar virðast blossa upp úr engu, með ógnvekjandi skorti á rökfræði. Þetta er þema höfundarins James Dickey - að hvers kyns ríkjandi rómantík um eðli hinnar skynjulegu innbyggðu 'gæsku' mannsins getur aðeins visnað og dáið þegar varla bæld dýra eðlishvöt hans kemur fram á sjónarsviðið. Það eru engir djöflar eða bogeymen hér. Rándýru hillbillies - sem aðal illmenni myndarinnar - eru bara grófir, skelfilega siðlausir frændur söguhetjanna okkar. Þeir hneykslast vegna þess að illska þeirra er smávægilegur og áþreifanlegur. Myndin hefur engar útlægar persónur. Allt endurspeglar eitthvað um veikleika og óvissu þéttbýlis Homo Sapiens á síðari 20. öld, og allt er mjög raunverulegt og auðþekkjanlegt. Burt Reynolds er dásamlegur í þessari mynd sem hinn grimmilegi og næstum banvæna oföruggi Survivalist, Lewis, og það er synd að hugsa til þess að hann gæti í raun ekki endurheimt stutta stund sína af dramatískri dýrð í restina af því sem hann var enn að spretta upp. -og niður ferill ('Boogie Nights' undanskilin, kannski). Treystu mér, ef þú ert ekki Reynolds aðdáandi muntu verða hrifinn af frammistöðu hans hér. John Voight er vanalega áreynslulaust sjálfið hans og Ned Beatty og Ronny Cox leggja báðir mikið af mörkum. Þetta er einfaldlega frábær leikarakvartett. Að lokum verð ég að velta því fyrir mér hvort og hvenær „Deliverance“ höfundurinn James Dickey, „To the White Sea“, verður gert. Fyrir þá sem höfðu gaman af (?) þessari mynd, þá er TTWS álíka átakanleg saga af baráttu bandarísks flughers til að lifa af eftir að hafa verið skotinn niður yfir japönsku meginlandinu í WW2. Það er meira af hinni dæmigerðu dapurlegu tilvistarstefnu og frumvillimennsku sem er vörumerki Dickey, en hún hefur alla burði til að gera sannarlega stórbrotna, ljóðræna kvikmyndaupplifun. Fyrir nokkrum árum kom ábending um að Coen bræður gætu verið að framleiða hana, en það varð að lokum að engu. Þar sem ég er ákafur Coen-o-fílingur veldur það mér vonbrigðum að hugsa um hvað hefði getað verið ef þeir hefðu fengið grænt ljós á TTWS, frekar en síðustu tiltölulega óþekktar tilraunir þeirra. Þegar ég snúi aftur að 'Deliverance', þá er ómögulegt að ímynda sér að kvikmynd af svo heiðarlegri, óhugnanlegri grimmd sé gerð á þessum tímum, og það er frekar skammarlegt. Við kvikmyndahúsafólkið erum öllu fátækari fyrir þetta.