Þetta er ein af bestu myndum Alfreds Hitchcock og ein af hans vanmetnustu myndum. Ég tel að það fari vissulega fram úr 'Psycho' eða 'The Birds' fyrir tæknilega list og ljómi. Þetta er makaber, spennuþrungin, dökk húmorísk vara sem mun skilja þig eftir af lotningu í talsverðan tíma. Robert Walker býr til einn af eftirminnilegustu illmennum Hitchcocks sem föðurhatandi, móður-fasta (en eru ekki flestir illmenni Hitchcocks mömmustrákar). ?) Brúnó. Þetta er truflandi, töfrandi frammistaða sem lýsir upp alla myndina. Persóna hans er þráhyggjufull, virðist samkynhneigð (horfðu á þessi vísvitandi kvenlegu tengsl og heyrðu hvernig honum er lýst sem „evrópskum“), undarlega heillandi og hættulegt að fara yfir. Farley Granger veit þetta svo sannarlega þar sem hann flækist í ljótum vef Bruno eftir að parið hittist í lest. Bruno, sem veit nokkrar innherjaupplýsingar um málefni Guy, leggur til að morðin tvö „breytist“ í þágu hvors annars. Walker mun drepa druslusama konu Grangers, sem hindrar hjónaband hans og fallegu Anne, á meðan Granger mun myrða föður Bruno, sem hann hatar svo innilega. Allir ánægðir, ekki satt? A win-win, eins og Bruno fullyrðir? Rangt. Granger gleymir hinu ósæmilega bónorði, en þráhyggjufullur Walker gerir það ekki. Hann fremur morð sitt og er staðráðinn í að elta Granger þar til hann klárar líka sína hlið á samningnum. „Strangers“ verður hrífandi, spennuþrunginn leikur kattar og músar í færum höndum Hitch. Hitchcock var alveg ótrúlegur í að búa til forvitnilegar smápersónur og byggja upp atriði. Við erum með hóruna Miriam, fráskila eiginkonu Granger ólétt af öðrum manni. Hún dregur í sig fallískri ísbollu á meðan hún étur Bruno opinskátt með augunum. Barbara Morton, systir Anne, er villandi sæt en samt klár og slæg ung stúlka sem kemur út með grófustu athugasemdir sem þú munt heyra frá gleraugnastelpu á myndunum á fimmta áratugnum. Öldungadeildarþingmaðurinn Morton er valdsmaður og sjálfum sér upptekinn. Þetta er ein djarfasta mynd sem Hitchcock hefur gert og hún er, dæmigerð fyrir Hitch-mynd, lúmsk kynferðisleg í smáatriðum. Þetta passar inn í film-noir flokkinn með áherslu á morð, lygar og svik og skuggalega kvikmyndatöku. Walkers hneta er einn fyrir aldirnar og Granger gerir sannfærandi vandræðahetju. Roman er kannski veikari en hinir tveir og ég trúði aldrei sambandi hennar við Granger. Samt sem áður, yfirgnæfandi jákvæða hluti aflétta litlu neikvæðu og það er óhætt að segja að þetta sé ein af BESTA bandarísku myndunum sem gerð hefur verið. Sjáðu bara hvað Hitch gerir hér - frumleikann, tæknikunnáttuna. Við sjáum morðið á Miriam speglast í möluðum gleraugum hennar. Tennisleikur breytist í eitt mest spennandi og ákafara atriði sem þú munt sjá. Saklaus tívolí breytist í staður morða og illvígra atburða. Walker skýtur blöðru ungs drengs með kaldhæðni (Hitch líkaði greinilega við það sem hann sá í 'The Third Man!'). Ánægja barna við að ríða hringekjunni breytist í öskrandi, hröð skelfingu. Hitch dregur undan eðlilegum, hversdagslegum atburðum eins og enginn annar. Myndavélavinnan hér er með því besta sem sést hefur í Hitchcock-mynd og forsendan er til að deyja fyrir. Það er klókt, streymir af fágun og djöfullegum sjarma. Þverskurðurinn á milli persóna Walker og Granger er stórkostlegur - tennisleikur Granger er jafn mikilvægur og þegar illmennið Walker bjargaði sönnunargagninu sem týndist niður í holræsi. Hitch byggir aftur illmenni sitt upp í viðbjóðslegt, fráhrindandi en samt samúðarfullt og einkennilega heillandi (Finnst einhverjum öðrum hann undarlega aðlaðandi, frekar en Granger?) verk - við erum alveg jafn spennt og Walker í von okkar um að hann geti fengið léttara. upp úr holræsi. Við þurfum samt á honum að halda. Hann hefur lykilinn að sögunni. Þú munt aldrei sjá nálgun ókunnugs manns á sama hátt aftur eftir að hafa séð þessa mynd. Ótrúlegt.10/10.