Það er erfitt að lýsa þessari mynd og maður vill reyna að hafna henni ekki of fljótt því maður hefur á tilfinningunni að þetta gæti bara verið hin fullkomna mynd fyrir einhverja 12 ára stelpu...Þessi mynd er með gott hugtak - nútímann útgáfa af Þyrnirós með ívafi. Það eru frekar draumkenndar myndir og fallegar sketsar af sambandi unga drengsins við einstæða vinnandi móður sína og skólafélaga hans... ágætis byrjun má kannski segja, en svo varð þetta svolítið gráðugt, mjög gráðugt, það reynir að vera vísindi skáldskapur, drama, spennumynd, möguleg rómantísk ástarsaga, ævintýri, gamanmynd og allt undir sólinni. Niðurstaðan leiddi bara til þess að áhorfendum fannst þeir frekar ófullnægjandi. Til dæmis, atriðið þegar stelpan (leikin af Risa Goto) vaknaði loksins við koss hans (Yuki Kohara), í stað þess að vera rómantísk, reynir hún að vera skelfileg til að fá okkur til að hlæja á eftir... það er ódýrt bragð, vegna þess að það eyðileggur alla eftirvæntingu og tilfinningar sem það var að reyna að byggja upp fyrir betri helming myndarinnar. Ég hef ekki lesið upprunalegu söguna sem myndin er byggð á (það er vel þekkt verk eftir teiknimyndasögulistamanninn Osamu Tezuka er frægur fyrir forvitnilegar og flóknar sögur sínar) Ég velti því fyrir mér hvort öll vandamálin séu til staðar í upprunalegu sögunni eða kom það fram í aðlöguninni? Það er frekar órökrétt, jafnvel fyrir einhvern sem er vanur „vandalausri rökfræði“ þessara japönsku teiknimyndasagna. Til dæmis, hvernig tókst persónu Yuki Kohara að komast á sjúkrahúsið á augabragði (þegar það á að vera löng rútuferð í burtu) til að flýja persónu Risa Goto fyrir framan sjónvarpsmyndavélarnar rétt eftir að hann sá viðtalið við hana í beinni á sjónvarpið? Það eru líka atriði sem eru beint afrituð (mjög óskapandi!) úr öðrum myndum og þær virðast allar frekar tilgangslaust pirrandi þ.e. hið fræga "The Lion mouth has caugh my hand" atriðið úr "The Roman Holiday"Myndin reynir að vera allt en endar með því að verða ekkert... það tekst ekki að vera ævintýri og það var ekki nóg af brandara til að vera gamanmynd... og undarlega eru nokkrar senur sem virðast jafnvel vera óviljandi „draug“ mynd. Engu að síður ætti maður að þakka því að henni hefur tekist að fanga eitthvað af tilfinningum japanska táningsins. Það er með því að horfa á þessa mynd sem ég hef á tilfinningunni að það gætu verið einhverjar myndir sem hefðu átt að vera með viðvörunarmiða sem sagði "þessi mynd gæti aðeins hentað einstaklingum undir 18 ára", það hefði örugglega verið á plakatinu á þessari mynd.