Það eru tvenns konar persónur á SKJÖLDNUM: fólk sem reynir að gera það besta sem það getur og gerir það rétta, og fólk sem stundar miskunnarlaust eigin hagsmuni og drýgir allar dauðasynd sem það getur á meðan það segir sjálfu sér og öllum öðrum að það sé hetjur, og allra eina von. Meira en nokkur önnur sýning fjallar THE SHIELD um hræsni og sjálfsblekkingu. Því miður eru hræsnararnir og sjálfsblekkingararnir sýningarhetjurnar og hafa sem slíkar ósennilegt friðhelgi hinna dæmigerðu skáldsagnahetja fyrir því að verða sigraðir eða teknir og þær koma aftur og aftur út á toppinn og gera alla jafningja að fífli. .Sýningin státar af frábærri myndavélavinnu. Innskot og útspil eru alltaf frábær. Það er í raun listaverk að sjá. Því miður er sagan teiknimyndarík, ofmetin óskauppfylling atburðarás af tilefnislausu ofbeldi, nauðgun og lygum. Hetjan, sem dregur alla með sér í misheppnaða áætlun eftir misheppnaða áætlun, er eins og Warner Bros teiknimyndapersóna, alltaf að flýja og gera grín. af öllum elmer fudds (hverjum sem styður hann ekki í lygum hans og glæpum), laðar sjálfkrafa að sér hverja myndarlega konu í aukahlutverki til að koma í þáttinn, lifir alltaf af allar tilraunir til að draga hann fyrir rétt, og skrapar ALLTAF eyrun með honum óþolandi sjálfsréttlætingar. Ef önnur lögga uppgötvar eitthvað athugavert við eitthvað sem hann er að gera og einhver slasast vegna gjörða hans, kennir hann alltaf grunsamlegum löggunni um, burtséð frá því að uppátæki hans og vandaðar lygar og dauðadæmdar áætlanir eru alltaf orsökin. Í hvert skipti. Eins og 24, byggir þessi þáttur á tilþrifum og óteljandi töfum til að draga sögu sína út tímabil eftir tímabil. Leiðinlegum, ótrúverðugum langtímasögum er sprautað inn í söguþráðinn á hverju tímabili til að skapa beinagrind sem hægt er að hengja blóðuga, öfugsnúna kjötbitana á sem eru spilltar athafnir persónanna og óumflýjanleg yfirhylming. Mest vonbrigði eru þó rithöfundarnir. hybris þegar þeir reyna að breyta samúð áhorfenda fram og til baka, til og frá mynda persónurnar á duttlungum. Stundum vilja þeir að við sjáum Shane sem óvininn. Stundum vilja þeir að við sjáum hann sem aumingja misskilna sál. Stundum vilja þeir að við sjáum Vic sem hættulegan, kynferðislegan dynamo. Stundum vilja þeir að við sjáum hann sem fátækan strák með hjarta úr gulli. Stundum vilja þeir að við sjáum Mara sem lágt svívirðilega Jesebel. Síðan halda þeir að ef þeir sýna henni sitja og tala um drauma sína við Shane, að okkur muni finnast hún vera samúðarfull og sorgleg. Ekkert af þessu tjóni er fullnægjandi til að fá þá samúð sem þeir vilja. Þegar þeir hafa sýnt þessar persónur eyðileggja líf annarra í þeirra eigin tilgangi, þá er það allt. Það er bull að halda áfram að fletta fram og til baka. En svo er það líka vitleysa að framleiða sjö árstíðir af þessum brjáluðu trúðum sem draga allar ofurfyrirmyndir sem til eru upp í rúm og reka glæpasamtök beint út úr lögreglustöðinni, beint undir nefinu á öllum.