Þessi norska mynd byrjar á því að maður hoppar yfir neðanjarðarlestina, virðist fremja sjálfsmorð. En næsta atriði sýnir hann koma í einmana rútu inn í eyðimörk. Hann hittir mann og er fluttur til dularfullrar borgar þar sem hann byrjar að vinna á smitgátri nútímaskrifstofu sem endurskoðandi. Vinnufélagarnir virðast ágætir, ef gætt er að hann hittir fljótlega kærustu, en samt virðist borgin algjörlega undarleg, þar sem matur hefur ekkert bragð, áfengi gerir þig ekki fullan og það eru engin börn í kring. Er þetta draumur, eða er hann í paradís eða í helvíti?. Þó að myndirnar líti stundum út fyrir að vera framlengdur þáttur af The Twilight Zone (jafnvel á níutíu mínútum, myndin virðist dálítið löng), þá er það nokkuð umhugsunarvert. Bestu atriðin eru þau þar sem ýkjurnar eru í lágmarki, eins og þegar fólk ræðir banvænar samræður um innanhússkreytingar og hrökklast við að ræða dýpri mál. Ég hélt alltaf að það væri eitthvað ómanneskjulegt í háþróuðum kapítalískum samfélögum, í því hvernig þau reyna að bæla niður grundvallarhvöt mannlegs eðlis. Og þessi mynd er best þegar hún gagnrýnir þennan lífsstíl hrikalega. Því miður endar myndin í langan tíma og leikstjórinn virðist ekki vita hvernig hann á að enda hana, en mest allan sýningartímann er þetta mjög þess virði að sjá hana.