Ég sit í gegnum kvikmyndir eins og "Tiempo de valientes" og mig langar að tala um kvikmyndir tímunum saman. Aðdáunin sem þessi mynd olli mér er út fyrir mínar eigin skýringarmörk, vegna þess að ég er að horfa á atriði myndarinnar og leita inni í hugsunum mínum að hugmyndum um kvikmyndagerð og samræðunýjungar sem gætu sprottið upp úr einhverju stærra en huga Damian Szifron. umhverfið, svo ósveigjanlegt, svo einfalt, hugsa ég; þessi maður er snillingur. Engin furða að hann bjó til líklega besta sjónvarpsþáttinn sem Argentína hefur orðið vitni að, og svo fyrsta kvikmynd full af þáttum sem sumir samtímaleikstjórar hafa ekki enn náð. „El fondo del mar“ er nafnið og það vakti (fyrir nokkrum árum), ákefð mína fyrir hversdagslegum kvikmyndagerð okkar. Szifron byrjar ferð sína frá daglegu raunverulegu lífi fólks og fer þangað sem Pablo Trapero gat aldrei í „El Bonaerense“; líf alríkislögreglunnar. Kvikmynd Trapero var ferð inn í huga og reynslu mannsins, ekki inn í þá staði sem hann sá. Já, það var ítarleg þjálfun og fullt af glæpaaðstæðum, en Szifron þarna "inni", hans er meira leynilögreglumaður, eins og þær sem við þekkjum og elskum, með leyndardómum og spennandi tónlist. En það er mikið af mannúð í skrifum sínum og sýnir okkur rannsókn sína með augum aðalpersóna sinna, Alfredo Díaz og Mariano Silverstein. Það er fullt af leikurum af frábærum gæðum í myndinni en þessir tveir leikarar eru þeir sem myndin getur ekki verið án. Fyrsta persónan (Luis Luque) er einkaspæjari sem er nýbúinn að komast að því að eiginkona hans heldur framhjá honum; og þarf að vinna í máli. Sá síðari er geðlæknir sem fær úthlutað meðferð rannsóknarlögreglumannsins. Hann vill umgangast hann á reglulegum fundum en sýslumaðurinn nýtir sér tímaráðstöfunina og stingur upp á því að ganga til liðs við Díaz í venjum sínum: "Þetta er ekkert, venjulega dótið; ekkert mál". En það er stærra en það, og það mun afhjúpa hluta af persónuleika læknisins sem hann þekkti ekki. Ekki er hægt að útskýra sambandið sem þróaðist á milli tveggja leiða nema það sé athugað, vegna þess að það varðar svo flókið sem sýnir hversu hæfileikaríkt eru sumir menn eins og Szifron sem eru að reyna, í dag, að skilja eftir sig undirskrift í sögu okkar. Þegar Díaz hefur náð ótrúlegum sjálfsdáðum við háþrýstingsaðstæður segir Díaz við Silverstein: „Hvernig höldum við áfram meðferð okkar?“ og Silverstein svarar: „Nei, ég er ekki læknirinn þinn. Þú hringir í mig til að borða kvöldmat; ég er vinur þinn": við hlæjum af því að við getum ekki annað. Og við getum ekki annað en hlegið þegar Díaz keyrir bíl á götunni og gefur ekki mikið fyrir það, eða þegar hann fer framhjá öllum rauðu ljósin á götunni, eða þegar hann reykir pott í lögreglunni sinni og Silverstein trúir því ekki (en reykir það svo líka vegna þess að hann er í ruglinu); eða þegar Silverstein reynir að vera vingjarnlegur við ræningjavini Díaz. Galdur frá Diego Peretti er það sem við fáum þar. Hann, sjálfur geðlæknir, sýnir frammistöðu í áætluninni "Locas de amor", en heillar með öllu sínu svið. Luis Luque er aftur á móti kominn á réttan kjöl með frábæra túlkun sem minnir okkur á þann frábæra leikara sem hann er. Það er ástríðu sem ég hef fyrir þessu og eins og ég sagði gæti ég skrifað um það tímunum saman, en því miður ekki eins og það virkar og ég verð að vera nákvæmur og draga saman. Þó að ég þurfi að horfa á mikið af gömlu kvikmyndunum og kynna mér þær gæti ég fullvissað mig um að "Tiempo de valientes" er gamanmyndin sem Argentína hafði beðið eftir og aldrei fengiðÞar til núna.