Prix ​​de Beauté var gert á bardaga breytinga frá þögn í hljóð, sem kom aðeins seinna í Evrópu en í Hollywood. Upphaflega hugsað sem þögul, var það gefið út með hljóðmynd í Frakklandi, með frönsku leikkonunni sem talaði línur Louise Brooks, en var gefin út sem þögul á Ítalíu og öðrum hlutum Evrópu. Ég var svo heppinn að sjá hina gallalausu nýju endurgerð Cineteca di Bologna á ítölsku þöglu prenti á Tribeca kvikmyndahátíðinni. Ég hef ekki séð talkie útgáfuna ennþá, en ég held að það sé óhætt að gera ráð fyrir að þögla útgáfan sé miklu ánægjulegri, þar sem samkvæmt öllum fréttum er talsetningin illa unnin (Louise Brooks er greinilega að tala ensku, svo það er engin leið að varir hennar gætu verið samsvörun.) Einnig er myndin gerð algjörlega í þöglum stíl, með fáum titlum og litla þörf á samræðum. Prix ​​de Beauté segir sögu sína á myndrænan hátt, með spennandi, hugmyndaríku myndavélaverki. Opnunin er samstundis hreyfing, með hröðum klippum senum af borgarlífi og sundfólki að skvetta á almenningsströnd. Í gegnum myndina er áhersla lögð á sjónræn smáatriði, á fatnað, vélar, skreytingar og táknrænar myndir eins og fugl í búri, hrúga af rifnum ljósmyndum, demantsarmband. Þetta er þögul kvikmyndatækni í hámarki. Louise Brooks ber auðvitað ábyrgð á því að bjarga myndinni frá myrkrinu. Að sjá þetta gerir það aðeins meira átakanlegt að endurspegla að þetta var síðasta aðalhlutverkið hennar. Hún er ljómandi falleg, hún drottnar yfir myndinni með karisma sínum og gefur líka fullkomlega náttúrulega en þó mjög hlaðna frammistöðu. Hlutverk hennar hér, meira en í Pabst myndunum sem hún er þekktust fyrir, er kona sem við getum fyllilega skilið og haft samúð með. Hún leikur Lucienne Garnier, vélritunarkonu með eignarhaldssama unnustu, sem þráir að fá meira út úr lífinu og tekur þátt í fegurðarsamkeppni á laun, með strax árangri. Hún er síðan rifin á milli spennunnar í nýju töfrandi lífi sínu og ástarinnar á manninum sem krefst þess að hún gefi allt upp eða missi hann. Allar persónurnar eru teiknaðar með blæbrigðum. Unnustan vekur samúð og er ekki bara dýr: hann elskar Lucienne, heldur er hann takmarkaður maður sem getur ekki ráðið við að hún eigi sér líf fyrir utan hann eða veki athygli annarra karlmanna. Jafnvel "hinn maðurinn" í sögunni er ekki einfaldi slímkúlan sem við tökum hann fyrst fyrir, þó fyrirætlanir hans séu kannski alveg eins eignarlausar og unnustunnar.****************** *******VIÐVÖRUN: SPOILERS NEÐAN ****************** Myndin hefur marga fína leikmynda, þar á meðal sigur Lucienne í "Miss Europe" keppninni, sýnd í gegnum kómísk viðbrögð alls kyns áhorfenda, sem enda upp með að henda kvenhetjunni með blómum; eymd hennar sem húsmóðir, afhýða kartöflur á meðan pendúll kúkuklukkunnar markar tímann að baki; martraðarkennda ferð á tívolí (í þöglu útgáfunni gerist þetta seint í myndinni, eftir hjónabandið) þar sem Lucienne, krömd meðal lágreista og þunglynd af macho uppátækjum eiginmanns síns, ákveður að hún megi ekki fara áfram með núverandi tilveru hennar; og þá sérstaklega lokasenan í sýningarherberginu þar sem hún skoðar talkie screen prófið sitt. Louise Brooks hefur kannski aldrei litið fallegri út en hún er hér, með geisla skjávarpans flöktandi á alabastursniði hennar, axlir í hvítum loðfeldi, andlit hennar glóandi undir svörtum hjálm hársins þegar hún horfir á sjálfa sig syngja á skjánum. Tvöfalt skot af stórkostlega líki hennar og enn lifandi mynd hennar á skjánum er sérstaklega átakanleg: mynd Louise Brooks, eins og Lucienne, er ódauðleg þrátt fyrir pirrandi kvikmyndaferil hennar.