Einn sá besti af „eldhúsvaskunum“. Frábært útsýni yfir London og ómetanlegt brot af lífi verkamannastéttarinnar á sjöunda áratugnum. Auga Loachs virðist fanga allt, en fellur samt engan dóm - bragð af því sem koma skal. Eins og með 'Kes', 'Riff-raff' og 'Sweet Sixteen', þjónar það sem kvikmyndaleg félagssaga Bretlands. Carol White er algjörlega sannfærandi, þú elskar hana, fílar hana, vilt sjá um hana, en heldur hausnum á sjálfseyðandi ákvörðunum hennar og fylgir henni samt í einhverri einskis von. Vel studdur af Terence Stamp, (nýtt af 'The collector', gríp líka 'The Hit') og ofgnótt af enskum andlitum (allt að líta mjög ungt út). Fullkomlega stilltur á dulcet tóna Donovan. Stamp syngur „Yellow is the color“, í yndislegu atriði, endar með því að hann segir „Getting better, ain't I“ (lagið er einnig notað í „The rules of Attraction“ - held ég) Horfðu á Carol Whites skjá mömmu gera sig tilbúinn að „fara út og ná í náunga“, setja á sig fölsku augnhárin við hljóðið „Rosie“ í útvarpinu - ómetanlegt. Fjársjóður fyrir alla sem voru í kring á þeim tíma og áminning um hversu gott lífið er núna í Englandi. Tilviljun notaði Soderburgh klippur úr „Poor cow“ í „The Limey“.