Ég ætla bara að skrifa meira vegna þess að það er nauðsynlegt. Hins vegar er samantektin sem ég setti efst er allt of orðuð fyrir það hvað þessi mynd var. Þú veist nokkurn veginn hver er í því frá upphafi. Þrátt fyrir tilraunir þess til að flækja söguþráðinn - leikandi "hæfileika" sem reynir mikið að verða fyrir áfalli og skelfingu þegar útúrsnúningur gerist - þarftu í rauninni aldrei að velta fyrir þér "hvernig" í þessari "leyndardómi". Því meira sem ég skrifa, því meira líður mér illa að þurfa að skrifa svona mikið til að geta kommentað, en reglur eru reglur. Mér líður mjög illa að segja þetta, en þetta er það lægsta sem ég hef gefið kvikmynd... held ég. Það fær mig til að velta því fyrir mér í hvað ég sé að spara atkvæði 1 og 2. Hins vegar fannst mér þessi mynd eiga skilið 3, þar sem ég tel að það hafi verið einhver hæfileiki í myndinni. Johanna Watts (eða er það Watson) stóð sig nokkuð vel. Hún var grátandi og pirruð í einum hluta og mér fannst hún koma þessari tilfinningu vel á framfæri. Maðurinn sem lék persónuna sem var „trommuleikarinn“ stóð sig líka vel í stuttu máli. Margir leikaranna stóðu sig „allt í lagi“. En aðalleikarinn, David -gleymdu eftirnafninu sínu (hræðilegt með nöfnum)- var frekar slæmur. Ég held að hann hljóti að hafa haldið að hann væri að gera dramatískar sýningar fyrir 'The Young and the Restless' eða 'Days of Our Lives'. Ef þú reynir geturðu bara séð hann fyrir þér í hvítum rannsóknarfrakka, leika lækni með marga persónuleika á „General Hospital“. Ekki bætir úr skák að myndin er jafnvel tekin upp eins og dagsápa. Þó er ég nokkuð viss um að ég gæti tekið þessa sömu mynd með upptökuvél; þó án hinnar augljósu og sápukenndu hljóðvinnslu. Í fyrsta skipti sem ég hélt að peningarnir til að leigja þessa mynd væru sóun. Hins vegar myndi ég ekki horfa á það aftur, nema ég fengi borgað háar upphæðir.