Þvílík skemmtileg mynd. Astaire og Randolph Scott eru í sjóhernum. Astaire þarf að biðja um Ginger í San Francisco á meðan Scott verður að sannfærast um að Harriet Hilliard sé þess verðug að vera eiginkona hans. Allt gengur vel. Því er stundum haldið fram, og ég sé hvers vegna, að rómantík Scotts við Hilliard sé óþörf og hægir á söguþræðinum. Sérstaklega sársaukafullt er söngur Hilliards á ljúfum ástarsöngvum. Ég hefði getað verið án þess að hún syngi, alveg rétt, en mér fannst rómantíkin frekar átakanleg. Hilliard kemur inn í myndina sem tónlistarkennari, með gleraugu, enga förðun og ljótustu fötin sem menn eða skepnur þekkja. Engin furða að Scott forðast hana þar til hún snyrtir sig kynþokkafulla undir handleiðslu systur sinnar Ginger og slinky Lucille Ball. Vandamálið er að EFTIR umbreytingu hennar lítur hún út eins og sama óafturkallanlega látlausa konan og áður, bara með glansandi búning. Það er nógu erfitt fyrir heimilislegan gaur. En karlmaður getur að minnsta kosti orðið auðugur og voldugur og vinsæll, þá getur hann safnað konum hvort eð er, jafnvel þótt hann líti út eins og JoJo the Dog-Faced Boy. En hvað gerir látlaus kona? Sömu leiðir til rómantíkar eru henni ekki opnar. Henry Kissinger var með hópa. Gerði Margaret Thatcher? Það hlýtur að vera hræðilegt að vera venjuleg kona í jafn grimmri menningu og okkar. Sem nokkurs konar neðanmálsgrein verð ég að nefna að Randolph Scott var orðaður við tvíkynhneigð af Hollywood-slúðurslúðurum sem þurftu einhverja vitleysu til að tyggja á, og það er svolítið skemmtilegt að hann sé með eftirfarandi línu í þessari mynd þegar hann er að leggja heimilislegan Hilliard frá sér - - "Konur hafa ekki áhuga á mér, systir." Myndin gefur Ginger Rogers líklega meiri gæðatíma en nokkur önnur mynd hennar með Astaire. Og hún er dásamleg. Hún er falleg, kynþokkafull, hæfileikarík leikkona og dansari og handritið gefur henni líka góðar grínistar. „Við skulum kyssast og gera upp,“ stingur Astaire upp á. "Við skulum bara gera upp," segir hún, "það gefur þér eitthvað til að vinna að." Þetta er líka eina myndin sem hún gerði með Astaire sem gefur henni sólónúmer í áheyrnarprufu. (Hermes Pan. Danshöfundur.) Frammistaða hennar er fyrir slysni skemmdarverk af Astaire sem lætur Alka Seltzer eða eitthvað í vatnið hennar, og hún hikstar í gegnum númerið sitt, grenjandi og er of viðkvæmt fyrir tímann. Sem dansari myndi ég gera frábært sirkusfíll þannig að mín skoðun verður að líta á sem áhugamanns, en ég held að dansarnir þeirra saman séu jafnir þeim sem þeir setja á filmu. Fyrsta þeirra, í danskeppni, „Let Yourself Go,“ er sú hrikalegasta af þeim sem ég man eftir. Og eini dramatíski dúettinn, "Let's Face the Music and Dance," hlýtur að vera meðal þeirra bestu. Síðasta skrefið þegar þeir hætta er óvænt. Mér líkar við myndina af ástæðum sem hafa persónulega hljómgrunn. Ég man eftir því að hafa séð það í fyrsta skipti í leikhúsi í miðbæ San Diego, við hliðina á búð sem heitir "The Seven Seas" sem sinnti sjómönnum. Ég var í einkennisbúningi á þeim tíma og var hrifinn af meðferðinni á flotaferli Astaire og Scott. Það sem ég meina er að hér höfum við þessa froðukenndu tónlistargamanmynd sem skuldaði sögulegum veruleika nákvæmlega ekkert, en samt, ólíkt flestum öðrum liðum þeirra, greiðir hún sín gjöld samt. Astaire stökk skip og kallar eftir „vatnsleigubíl“. Ég var nýbúin að taka vatnsleigubíl í land sjálfur. Einkennisfötin eru í samræmi við tímabilið (ólíkt td þeim í "Á bænum"). Og þeir eru almennilega notaðir, hattar niður í tvær fingurbreiddar fyrir ofan augabrúnina og ekki halla aftur. Og það eru tvö atvik þar sem Astaire lendir í vandræðum með flotayfirvöldum og þau eru bæði meðhöndluð af fullri alvöru og eru fullkomlega trúverðug. Lögreglumaður hindrar Astaire í að leiða djasshljómsveit meðan á skoðun stendur og tilkynnir skipstjóranum: "Þeir voru að spila þegar hringt var, herra. Ég er viss um að ekkert agabrot hafi verið ætlað." Það er það sem liðsforingi -- góður liðsforingi -- myndi segja, og enginn hlær. Þættirnir voru að verða svolítið endurteknir þegar „Fylgdu flotanum“ var gerð svo í stað þess að setja Fred í hásamfélagið og smóking, breyttu þeir honum í tyggjótyggjó í staðinn. Það var góð hugmynd. Og dansnúmerin eru í samræmi við hugmyndina.