Gamall maður vinnur sem húsvörður á geðsjúkrahúsi til að vera nálægt eiginkonu sinni sem er sjúklingur þar og til að reyna að koma henni út. Þetta er örugglega eitt gleymtasta meistaraverk hins þögla tíma og undarlegt í sögunni. Japansk kvikmyndahús. Langt umhugsunarefni týnt, prentun fannst á áttunda áratugnum og tónlistarhljóðrás bætt við, sem passar fullkomlega við myndirnar. Það gæti hafa verið undir áhrifum frá ráðherra Caligary læknis (leikstjórinn Kinugasa hélt því fram að hann hefði aldrei séð þýsku myndina). Hins vegar fer hún fram úr henni í stíl og í meira sannfærandi (og kuldalegri) mynd af innra andlegu ástandi fanga á hælinu. Til að ná þessu notar myndin hverja einustu kvikmyndatækni sem er tiltæk á þeim tíma: margfaldar lýsingar og huglægt sjónarhorn úr fókus, hallandi myndavélarhorn, hröð og hæg hreyfing, expressjónísk lýsing og yfirsetningar ásamt öðrum. Þetta er líka mjög flókin mynd til að fylgja eftir, þar sem hún hefur ekki fengið millititla. Myndin opnar á samsetningu af skotum af rigningu sem berst um glugga spítalans, vindur hristir tré og þrumur. Hið órólega veður sýnir andlegt ástand sjúklinganna og kynnir einn þeirra: fyrrverandi dansara. Sambland hljóða sem rigning, vindur og þrumur framkalla þjónar sem tónlistin sem hvetur dansarann ​​til að fara í ofsafenginn, næstum dáleiðandi dans. Í annarri röð þar sem sama sjúklingur tekur þátt í öðrum æðislegum dansi eru aðrir fangar að fylgjast með henni. Margvíslegar útsetningar á dansara tákna sjónarhorn sjúklinganna og ruglaða „sýn“ þeirra á heiminn. Þetta eru aðeins tvö dæmi úr þessari mögnuðu kvikmynd þar sem reynt er að tákna undirmeðvitund sjúklinganna og sýn sjúklinganna á „heilbrigðan“ heiminn. Í þremur orðum VERÐUR SJÁ.