Myndbandsboxið fyrir 'Joyride' segir "Starring second generation superstars", og maður getur ekki annað en verið sorgmæddur. Að vísu hefur Melanie Griffith farið í stærri og betri hluti...en hverjum er ekki sama um restina af leikarahópnum? Þannig að þar sem þetta var aumkunarverður athyglissjúklingurinn á kassanum var ég nógu vitlaus til að kaupa myndina fyrir dollara og hélt að ég væri í landi „svo-slæmar-þeir eru-góðar 70's-myndir“. Eh, ekki svo mikið. Þó svo margar stefnulausar 70's unglingamyndir (eða venjulegar 70's myndir fyrir það mál) reyndu svo mikið að segja eitthvað djúpt og innihaldsríkt, þá reynir 'Joyride' ekki einu sinni. Það er bara stefnulaust. Það er laust við nokkurn áhuga. Hver persóna er svo illa hugsuð að það er engin furða að þessir leikarar virðast vera svo listlausir. Í stuttu máli fjallar myndin um þrjá tvítuga einstaklinga sem fara til Alaska til að stofna fyrirtæki, en verða þess í stað rændir og þurfa síðan að finna vinnu. Þeir verða fyrir barðinu á þeim, borða hundamat, stela bílum, ræna banka. Þetta er allt mjög týpískt en í ofanálag er þetta útfært á hversdagslegasta hátt og hægt er. Það kemur ekkert á óvart og flæðið er svo slæmt og aðgerðir persónanna svo óljósar að þú getur misst af nokkrum senum og er alls ekki sama. En ef þú ert aðdáandi brjóst Melanie Griffith - þá er þetta skyldueign . Það er samt ekki nóg til að fá þetta yfir lægstu einkunn sem ég get gefið.Besta línan: "Jesús, allt er líffræði hjá þér." * úr ****