"Gingerbread Man er fyrsta spennumyndin sem ég hef gert!" Robert Altman Árið 1955 leikstýrði Charles Laughton "The Night of the Hunter", hræðilegri sneið af suðurgotnesku þar sem Robert Mitchum leikur skelfilegan raðmorðingja. Ein af frægari þáttum myndarinnar samanstendur af tveimur krökkum sem flýja frá Mitchum á árabát, krakkarnir róa brjálæðislega á meðan Mitchum lætur vaða á eftir þeim eins og skrímsli. Sjö árum síðar lék Mitchum jafn óhugnanlegan morðingja í "Cape Fear", annarri kvikmynd sem gerist í Suður-Ameríku. Myndin sýndi lögfræðing á staðnum sem reyndi að vernda fjölskyldu sína og endaði sömuleiðis með því að Mitchum hræddi fólk á báti. Árið 1991 endurgerði Martin Scorsese "Cape Fear", bátamynd og allt. Núna höfum við "The Gingerbread Man" eftir Robert Altman, aðra sneið af Southern Gothic í smábænum. Altman segist hafa ráðfært sig við „The Night of the Hunter“ til að fá innblástur og tekist á við slíka almenna kvikmynd eingöngu vegna þess að hann vildi „breiða út vængi sína og prófa poppmynd“, en það sem hann er leynilega að reyna að gera hér er að afbyggja kanónískar kvikmyndir Suðurgotnesk tegund. Þannig að í stað uppgjörs á litlum báti fáum við uppgjör á risastóru skipi. Í stað þess að tveimur krökkum sé rænt, fáum við að skila tveimur krökkum á öruggan hátt til lögreglunnar. Í stað þess að fé sé falið, höfum við peninga sem eru fúslega gefnir með síðasta vilja og testamenti. Í stað hins réttláta lögmanns kvikmyndarinnar frá 1961 og hins ömurlega lögmanns endurgerðarinnar frá 1991, fáum við frekar þrívíddar lögfræðing í Kenneth Branagh. Í stað þess að skrímslið elti fjölskylduna fáum við hetjuna til að elta vondu strákana. Í stað þess að skrímslið brjótist inn í húsbát fjölskyldunnar, höfum við kappann að veiða skrímslið um borð í "hússkipi" skrímslsins. Á sama hátt fáum við saklausan furðumann leikinn af Robert Duvall í stað morðs raðmorðingja. . .etc etc etc.Altman heldur áfram og áfram, snýr öllu aðeins við, togar í brúnirnar og gerir sitt eigið. Snerting hans kemur best í ljós á fyrsta hálftíma myndarinnar, myndin er í óþægilegu rými á milli hefðbundinnar söguþráðar kvikmyndasagna og dálætis Altman á samræðu sem skarast, frjálslegar frásagnir, hreyfingar myndavélarinnar og hvernig persónur eru ekki svo mikið. kynntar þar sem þær eru einfaldlega hluti af því sem er að gerast. Samt, þrátt fyrir besta ásetning Altmans, fer myndin aldrei yfir meðalmennsku. Altman er of bundinn venjum „spennumyndaformsins“ til að gera mikinn skaða, stíll hans er of daufur til að skapa spennu og myndin er einfaldlega ekki nógu róttæk til að vega upp á móti öðrum kanónískum myndum í tegundinni. "Gingerbread Man" er því of almenn til að virka sem hreinni Altman mynd og of Altman til að virka sem almenn spennumynd. Myndin er þó ekki algjör sóun. Robert Downey Junior, Kenneth Branagh og hin vanalega óþolandi Daryl Hannah, skila allir safaríkum leikjum. Myndin hefur líka gott andrúmsloft, stillt á móti fellibyl sem nálgast, og lokaþátturinn inniheldur áhugaverða útúrsnúninga. Þó að það sé ekki algjör hörmung sem "Cape Fear" eftir Scorsese var, þá er myndin samt aldrei nein sérstök. " og "Cookie's Fortune". Ólíkt "Gingerbread Man", taka bæði "Kansas City" og "Cookie's Fortune" við tegundina á breiðari, lausari striga sem Altman var þægilegastur með. "Kansas City" er mikilvægari þessara tveggja mynda, stigveldi hennar í stéttum, stjórnmálum og glæpum, og löngun hennar til að brjótast á róttækan hátt frá dæmigerðum glæpagengjum, myndi reynast áhrifamikil á alla alvarlega 21. aldar kvikmyndaglæpahöfunda (sjá, fyrir dæmi, "The Wire"). Sem sagt, "Cookie's Fortune", þó að það sé mun léttvægari saga, er kannski betri myndin. Athugið: Altman heldur því fram að þetta sé hans fyrsta spennumynd, en hann leikstýrði "Images", listhústrylli, árið 1972. Verð að skoða það eitt.