Ég gekk inn í bókabúð í Brentwood, Tennessee. Ég ætla ekki að segja nafnið því ég er hollur viðskiptavinur. Ég hef verið ánægður með hvern hlut sem ég keypti þar á undan þessum. Til sýnis fyrir framan verslunina var The Bell Witch Haunting. (Má ég nefna að þetta er eina verslunin sem ég hef séð hana til sölu í.) Ég hafði heyrt um söguna einhvers staðar og mundi að hún átti að hafa gerst í alvörunni. Ég var mjög spenntur og gat ekki beðið eftir að horfa á það. Ég hafði miklar væntingar til þess. Ég trúði ekki því sem ég sá þegar ég horfði á það. Þetta leit ekki út eins og alvöru kvikmynd. Það leit út eins og heimamyndband. Mér fannst þetta vera hryllingsmynd. Ég meina myndin átti að fjalla um norn sem ásækir þú veist. Þetta er engin hryllingsmynd. Þú munt ekki hoppa úr sætinu þínu við að horfa á þessa mynd. Ég gaf myndinni öll tækifæri í heiminum til að verða betri eftir því sem leið á hana. Ég sver að ég gerði það. Það varð aldrei betra. Það voru nokkrar senur af þessum litla krakka sem fékk kúk og pissa kastað á hann. Mér fannst þetta alls ekki skemmtilegt. Ég horfði á alla myndina með vantrú á því að búðin myndi í raun selja mér þetta. Ég býst við að það sé hversu slæmt þetta hagkerfi hefur farið. Ég hef þetta að segja við leikara og mannskap. Ekki sýna þessa mynd sem efni til að fá önnur kvikmyndastörf. Ekki gera það. Ég meina það í einlægni. Ég hrósa þér fyrir að reyna. Fyrir fólk sem hefur keypt þetta. Ég segi þetta. Ekki selja einhverjum eintakið þitt. Þeir gætu orðið mjög pirraðir. Eigið góðan dag allir saman.