Mögulegir spillingar Eins og Peter Jackson hefur sýnt svo frábærlega í Hringadróttinssögu sinni, þá er alveg hægt að gera góðar myndir, jafnvel frábærar, innan hinnar hetjulegu fantasíutegundar. Þessi tegund hefur sérstakar forsögur í bókmenntum, allt aftur til riddararómans á miðöldum, einkum Arthurs goðsagnirnar, sem Tolkien og aðrir höfundar hafa byggt á. Fyrir utan „Hringadróttinssögu“ er hins vegar erfitt að hugsa sér neinar aðrar sverð-og-galdramyndir sem eru góðar. Ég er sammála gagnrýnandanum sem sagði að það besta af slæmum hópi væri "Willow" eftir Ron Howard, og jafnvel það náði litlum sérkenndum öðrum en því að vera aðeins miðlungs mynd öfugt við jákvæða slæma. "Rauð Sonja" getur hins vegar ekki náð þeim enn hófsamari aðgreiningu að vera einfaldlega slæm mynd í stað þess að vera skelfileg. Eins og með "Willow" eru margir af söguþræðinum í "Rauðu Sonju" fengnir frá "Drottni". Hringanna'. Vondur stjórnandi leitast við að ná yfirráðum yfir gripi með yfirnáttúrulegum krafti til að ná metnaði um heimsyfirráð, en er hamlað af ýmsum hópi hetja. Myndin, sem gerist á Hyborian Age, villimannslegu tímum í fjarlægri fortíð jarðar, hefst á því að illmenni verksins, hina vondu Gedren drottning, gerir óvelkomnar kynferðislegar framfarir við kvenhetjuna Sonju. Þegar þessu er hafnað bregst Gedren (ekki kona til að taka nei fyrir svar) með því að myrða foreldra og bróður Sonju. (Árið 1985 var það væntanlega enn talið pólitískt rétt að gera æðstu illmennið að konu, heldur einnig að vera ein helsta ástæðan fyrir illmennsku, svekktri lesbískri girnd). Næsta skref Gedren er að fanga Talisman, eins konar flúrljómandi grænan. fótbolta með töfrandi krafti, með því að slátra öllu fáklæddu kvenprestdæminu sem er falið að vernda það, rétt eins og þeir eru að fara að eyðileggja það vegna þess að þeim finnst kraftar þess vera orðnir of hættulegir. Meðal hinna látnu er systir Sonju, eini eftirlifandi ættingi hennar. Sjálf hefur Sonja þó ekki verið aðgerðalaus heldur hefur hún skráð sig í bardagalistaskóla sem hún útskrifast úr með lofi og ætlar að hefna sín. Á leiðinni tekur hún höndum saman við Kalidor, hetjulegan ráfandi sverðarkonung sem líkist Aragorn eftir Tolkien, Tarn prins, spillta barnastjórnanda konungsríkis sem hefur fallið undir vald Gedren, og Falkon, tryggan þjón Tarn. Restin af myndinni er frekar fyrirsjáanleg þar sem Sonja og bandamenn hennar reyna að steypa Gedren af ​​stóli og koma í veg fyrir eyðileggingu heimsins sem ógnað er af stjórnlausum Talisman. Hvað er það sem gerir þessa mynd svona slæma? Jæja, leiklistin, til að byrja með. Arnold Schwarzenegger sem Kalidor sýnir dæmigerðan viðarframmistöðu með póker-andliti sem varð hans vörumerki, að minnsta kosti á fyrri hluta ferils hans, algjörlega með þungum erlendum hreim. Í samanburði við Brigitte Nielsen sem kvenhetju lítur hann hins vegar út eins og Laurence Olivier. Ungfrú Nielsen virðist hafa átt í enn verri tungumálaörðugleikum og skilaði hverri línu í vélrænni, tónlausri rödd einhvers sem hefur nýlokið lexíu þrjú á námskeiði „kenndu-sjálfur-ensku-eftir-bréfaskrift“. Maður spyr sig hvort hún hafi verið ráðin í hlutverkið bara til að láta Arnie líta vel út í samanburði. Hinar persónurnar, þó þær stundi ekki sína eigin baráttu gegn enskri tungu, eru einfaldlega teiknimyndasögur, sérstaklega Tarn prins sem hlýtur að vera einn viðbjóðslegasti unglingur á skjánum. nánast algjört ímyndunarafl. Þetta er sérstaklega áberandi galli í fantasíumynd, þar sem kvikmyndir af þessari tegund þurfa að treysta á hugmyndaauðgi þeirra til að sannfæra áhorfendur um að stöðva eðlilega vantrúartilfinningu sem stórkostlegur söguþráður myndi kalla fram. Þegar við horfum á meistaraverk Peter Jacksons getum við sannfært okkur, að minnsta kosti næstu þrjá tímana, um að við séum í Miðjörð, að álfar, galdramenn og hobbítar séu til og að örlög heimsins séu í raun háð eyðileggingu töfrahringur. Þegar við horfum á "Rauðu Sonju" erum við ekki sannfærð um neitt nema að við erum að horfa á fullt af leikurum með slæma hreim berjast hver við annan í hlíðinni um að eiga lime-grænan fótbolta. Þessi skortur á hugmyndaflugi byrjar meira að segja með titli myndarinnar. Breski vísindaskáldsagnahöfundurinn Brian Aldiss svaraði, þegar hann var ögraður um framandi nöfn sem persónur hans voru gefin, að það væri lítill tilgangur að búa til skáldað framandi samfélag með sína sérkenndu menningu ef þú ætlaðir að spilla áhrifunum með því að kalla hetjuna Joe . (Að vísu gat Tolkien komist upp með að gefa einni af aðalpersónum sínum nafnið Sam, en það var vegna þess að Hobbitar áttu að vera hughreystandi kunnugir, miðjarðar-ígildi tweedy, pípureykjandi Englendinga). Að sama skapi er eins viðeigandi að gefa kvenhetju sögu sem virðist eiga sér stað á löngu horfnum villimannstímum algengt stelpunafn eins og "Sonia" (sem er hvernig nafnið "Sonja" er borið fram) eins viðeigandi og að kalla hana "Betty" eða " Mary-Jane'. Kvikmyndin virðist hafa verið gerð á mjög litlum fjárhag, sem fær mig til að velta fyrir mér hvers vegna þeir nenntu þessu yfirhöfuð. Fantasíur þarf að gera á sannfærandi hátt, eða alls ekki. Það var augljóslega skotið í afskekktu fjallasvæði, með litla sem enga tilraun til að gefa til kynna sérstaka menningu. Þær fáu byggingar sem við sjáum, eins og musteri Talismansins eða höll Gedren, eru augljóslega ódýrar. Við komumst að því að höfuðborg Tarn hefur verið eyðilögð af Gedren með því að nota kraft Talismansins, en við sjáum í raun ekki þennan atburð; það eina sem við sjáum er það sem gæti verið þrumuveður sem á sér stað hinum megin við hæð. Í fyrstu veltir maður því fyrir sér hvernig Sonja ætlar að steypa heilu ríki með aðeins nokkrum bandamönnum, en þegar maður sér hversu lítinn her Gedren hefur yfir að ráða verður það skiljanlegra. Þegar jarðskjálfti hótar að eyðileggja höllina veltirðu fyrir þér hvort þetta sé Talisman að verki eða bara áhafnarmeðlimur sem hallar sér óvart upp að leikmyndinni. Ef við getum notið þessarar myndar fyrir ekkert annað, getum við að minnsta kosti notið hennar fyrir óviljandi húmor; fínt dæmi um svo slæman-það-fyndin skólann í kvikmyndagerð. Ed Wood hefði verið stoltur af þessum. Ef hún hefði verið sýnd í sjónvarpi í Kaliforníu kvöldið fyrir innköllunarkosningarnar væri Gray Davis enn ríkisstjóri. 2/10.