Ég varð 13 ára þegar Elvis sló á stóru tímunum árið 1956 með fyrsta RCA högginu sínu. Ári síðar kom Buddy Holly inn til að veita konunginum smá keppni. Einn af helstu hæfileikum Buddy, fyrir utan einstaka söngstíl hans og lagasmíðahæfileika, er oft gert lítið úr. Buddy var líka hæfileikaríkur gítarleikari og þróaði einstakan rokkabilly stíl á Fender Strat hans. Gary Busey reynir að fanga þennan þátt í persónu Buddy. Það voru aðrir samtímameistaragítarrokkarar á sama stigi, eins og Chuck Berry, Carl Perkins og Eddie Cochran, en oft er litið framhjá hæfileikum Buddy. Eins og aðrir hafa tekið fram er Busey drifkrafturinn á bak við velgengni "The Buddy Holly Story". " Handritið leikur ekki aðeins með staðreyndir í lífi Buddy, heldur skýtur það jafnvel inn nokkrum anachronisms fyrir þau tvö ár sem Buddy var vinsæll, í grundvallaratriðum 1957-1959. Eitt sem kemur upp í hugann er atriðið þar sem Buddy og Maria eru að horfa á þrívíddarmynd. Buddy er hrifinn af þessu öllu og segir Maríu að það muni aldrei endast. Það er bara tíska. Í raun og veru voru engar þrívíddarmyndir í umferð á þeim tíma. Blómatími þrívíddar var snemma á fimmta áratugnum. Árið 1955 hafði tískan þegar dofnað. Enn eitt dæmið þar sem aðeins smá rannsókn hefði dugað til að gera söguna trúverðugri. Stundum er erfitt að greina það sem raunverulega gerðist frá borgargoðsögnum um feril Buddy. Sagan um hvernig Krikketarnir fengu nafn sitt gæti verið apókrýf eða ekki, en hún gerðist vissulega ekki eins og hún er sett fram í myndinni. Annað vandamál við myndina er hvernig foreldrar Buddy eru sýndir. Vissulega studdu foreldrar Buddy tónlistarferil hans. "Maybe Baby" er eign móður Buddy og hún hafði inntak í ritun lagsins. Það er gott að stærstu smellir Buddy voru notaðir í myndinni, en ég sakna þess að heyra einn af mínum uppáhalds, "I'm Looking For Someone to Ást." Ég er stoltur af því að vegna þessarar myndar var tónlist Buddy endurútgefin fyrir nýja kynslóð að heyra. Arfleifð hans er ein sú allra besta frá fyrstu dögum rokksins. Rave on, Buddy, Rave on.