Ég sá þessa mynd fyrst þegar ég var um 10 ára. Því miður gat ég ekki horft á hana til enda því hún var sýnd seint á kvöldin. Núna keypti ég hana á DVD því ég man að mér líkaði hún. Þetta er í rauninni ekki venjuleg hryllingsmynd. Það hefur nokkra hryllingsþætti en ég flokka það frekar sem fantasíu. Mér líkaði það en ég vonaðist eftir aðeins meiri hryllingi og ógnvekjandi senum. Sérstaklega er atriðið þegar pabbi Önnu kemur inn í pappírshúsið og reynir að drepa hana svolítið stutt. Nú að söguþræðinum. Þessi mynd fjallar um unga stúlku að nafni Anna sem veikist. Á meðan hún er veik og þarf að liggja í rúminu sínu vegna þess að hún er lægri fer hún í að klára teikningu sína um hús - pappírshúsið. Þegar hún sofnar, sem gerist oft undarlega strax, finnur hún sig nálægt húsinu á stórum grænum túni. Hún áttar sig á því að húsið er nákvæmlega eins og það sem hún hefur teiknað og að hvert nýtt smáatriði birtist líka í draumum hennar. Dag einn dregur hún strák inn í húsið til að hafa einhvern til að tala við. Þar sem hún gleymir að draga fæturna á honum (vegna þess að hann situr á bak við glugga) getur drengurinn ekki gengið. Seinna er henni sagt frá lækninum, að strákur sé líka með þennan undarlega sjúkdóm og hún áttar sig á því að með stráknum sem hún hefur teiknað hafi hún líka fengið þann dreng inn í sína óhuggulegu drauma. Hún tekur líka eftir því að það verður erfiðara og erfiðara fyrir hana að vakna af draumum sínum. Þar sem hún saknar föður síns sem er oft erlendis dregur hún föður sinn inn í húsið. Hún gerir mistök og faðir hennar er mjög reiður á málverkinu. Hún reynir að gúmmí hann út en áttar sig á því að hún getur ekki breytt neinu sem þegar hefur verið teiknað. Og næst þegar hún sofnar byrjar hryllingurinn. Faðir hennar er vitlaus og blindur (vegna þess að hún dregur skít á höfuðið á honum til að merkja hann sem „ógildan“) og reynir að komast inn í pappírshúsið og drepa Önnu og vinkonu hans. Draumar hennar urðu að hræðilegri martröð. Þeim tekst að flýja og drepa föður hennar og Anna getur loksins vaknað. En Anna finnur sjálfa sig á spítalanum þar sem foreldrar hennar sitja við hliðina á rúminu hennar. Læknarnir héldu að hún hefði fallið í dá eða svo. Þau segja Önnu að hinn drengurinn hafi dáið og að þau vilji ferðast til sjávar til að komast yfir þessar hörmulegu atburði. Anna teiknar varðturn og tekur eftir því að sama varðturn er að finna nálægt hótelinu sem þau ferðuðust á. Hún hleypur að varðturninum og hittir drenginn (ég er bara ekki að nefna nafn hans því ég man það ekki og vil ekki fara aftur á fyrri HTML síðu) og getur sagt bless við hann og gleymt þessum hræðilegu draumum að eilífu. voru nokkur atriði sem ég skildi ekki í myndinni. Fyrst og fremst var það endirinn sem mér líkar algjörlega illa við. Mér finnst hún of langur á meðan aðalhluti myndarinnar verður aðeins of stuttur. Hvernig flýgur drengurinn þyrlu og talar við Önnu þar sem hann á að vera dáinn? Af hverju þurftirðu að setja svona heimskulegt útvarp upp á vegg? Ég hataði þetta atriði að það var svo asnalegt fyrir mig. Það eyðilagði næstum aðal hryllingssenuna. Það sem mér líkaði við var atriðið með ljósmyndinni af pabba Önnu sem var fyrsta alvöru skelfilegt og hryllingsatriðið. Mér líkaði við strákinn. Leikarinn var æðislegur. Hann var jafnvel betri en Anna. Mér fannst líka gaman hvernig Anna reynir að ná pabba sínum út úr málverkinu á meðan hún er sofandi og hvernig hún er að leita að því í sorpinu. Á heildina litið góð mynd. Ég gef því 8 af 10.