Í fyrstu fannst mér frammistaða Lauren Ambrose ekki vera annað en flöktandi, en eftir því sem persóna hennar þróaðist var túlkunin skynsamlegri. Amy Madigan virtist of þröngsýnn fyrir hlutverk sitt og tengdi í raun ekki persónur dóttur sinnar saman, jafnvel þó að það hafi verið greinilegt að persóna hennar væri ótengd persónunni sem Lauren Ambrose lék. Christopher Lloyd er vinsæll eins og venjulega og fór með hlutverk sitt til hvetja söguþráðinn. Persónuþróun hans varð til þess að áhorfendur veltu fyrir sér hvers vegna hann var refsað af yngri persónunum og hefði mátt ná meira beint með. Yfirgnæfandi límið á þennan nokkuð óljósa söguþráð var leikin af Taylor Roberts. Alhliða sending hennar á einfaldri persónu hélt myndinni saman. Í þessu lykilhlutverki gat Taylor hvatt til raunhæfs fjölskyldusambands á milli persónanna á meðan hún starfaði sem andstæðingur allra hinna samböndanna í myndinni.