Lucille Ball var stórveldi í sjónvarpi allan 1950 og 1960, en hún gerði samt einstaka kvikmynd, einkum THE LONG, LONG TRAILER og THE FACTS OF LIFE. Þrátt fyrir að sjónvarpsferill hennar hafi haldið áfram að vera sterkur, þegar áttunda áratugurinn hófst, virtist kvikmyndaferill hennar vera að renna út - en Ball var staðráðin í að fá eina síðustu stóra tjaldið, og verkefnið sem hún valdi var söngleikurinn MAME frá 1966. Að mörgu leyti virtist hlutverkið klæðskerasaumuð: byggð á hinni vinsælu skáldsögu sem gaf tilefni til tveggja mismunandi Broadway leikrita, Mame Dennis er vitlaus, ofboðslega óheft kona sem "erfir" munaðarlausan frænda sinn Patrick - og leiðir hann í villtan skoðunarferð um möguleika lífsins, skoppar frá einni myndasögu í aðra. Tónlistin, sem innihélt lög eins og „Open a New Window“ og „If He Walked Into My Life Today,“ var meðal bestu verka Jerry Herman. Aukahlutverkið, sem innihélt Robert Preston og Bea Arthur, var best af þeim bestu. Væntingar voru miklar; Opnunarkvöldið var gríðarlegt; myndin var hörmung. Gagnrýnendur voru agndofa og áhorfendur sátu slakir. Sama hvað harðir Lucy aðdáendur kunna að segja, MAME er misskilningur, svo mikið að það er erfitt að vita hvar á að byrja. Henni er illa leikstýrt, illa kvikmyndað, illa leikið og þar er Lucille Ball í miðju alls, ófær um að dansa, getur ekki sungið og glottir eins og vaxmyndabrúða á meðan ótrúlega léleg dansmyndafræði þyrlast í kringum hana. En hörmungarnar eru varla af henni sjálfar; burðarliðinu gengur ekki betur. Bea Arthur og Jane Connell endurgera sviðshlutverk sín Veru Charles og Agnes Gooch; hið fyrra er stigvaxið, hið síðara er dapurlegt. Robert Preston nær að syngja með bros á vör, en hann er nokkurn veginn einn og greinilega enginn of ánægður með það. DVD-diskurinn færir myndina frá VHS pan-and-scan útgáfu á breiðtjald, en það þýðir bara að það er meira hræðilegt að sjá . Allir elska Lucy, en aðeins minnsti aðdáandi gæti elskað MAME Lucy; þó ég myndi ekki segja að það væri nógu slæmt til að láta þig vilja stinga út úr þér augun, gætirðu viljað að þú hefðir það. Ekki mælt með.GFT, Amazon gagnrýnandi