Joe Don Baker er einn af handfylli leikara sem er oft betri en efniviður hans og nánast alltaf vanmetinn. Hann hefur verið í ógrynni af kvikmyndum annað hvort sem þungur eða hetja, og hefur þá tegund af sterkri, traustri nærveru sem Wallace Beery gerði hálfri öld á undan honum. Baker getur sent frá sér efni sem myndi hljóma fáránlega frá öðrum leikara og það er það sem er svo frábært við hann. Hann virðist í raun meina það sem hann er að segja, burtséð frá því hversu klisjukennt, augljóst eða kjánalegt, sem setur hann í deild með Tommy Lee Jones, Oliver Reed og Don Stroud. Það er það sem gerði WALKING TALL þríleikinn svo vel að verki, og þessi sami töfrar eru hér í FINAL JUSTICE. Þetta sló í gegn í kvikmyndahúsum og á myndbandi á níunda áratugnum og hefur elst mun betur en margar af kannski þekktari hasarmyndum tímabilsins. Með því að færa hasarinn frá Texas til Evrópu eru raunveruleg tímalaus gæði sem trufla þig ekki frá hasarnum á skjánum. Satt að segja hef ég alltaf haft gaman af myndum Greydon Clark, sem er óþarfi leikstjóri í sama anda og Clint Eastwood frá 1970, og þetta er ein af hans bestu. FINAL JUSTICE er ein af týndu gimsteinum seint á níunda áratugnum, líkt og MAN ON FIRE í sínu sanna grettistaki og ofbeldi. Ég geri ráð fyrir að ef þeir endurgera þetta með The Rock, þá muni alveg nýir áhorfendur elska það eins mikið og ég.