Allt í lagi, við skulum horfast í augu við það. þetta er ógeðsleg mynd. Söguþráðurinn (eins og hann er) er hræðilegur, leikarinn verri. En myndin var gerð af einni ástæðu og einni ástæðu, eins og allar þessar hræðilegu Mario Lanza myndir...bara til að heyra rödd stjörnunnar, í þessu tilfelli Pavarotti á besta aldri. Allt í lagi, svo kannski voru Lanza myndirnar líka afsökun fyrir hann að slá á konur, en þessi mynd snýst um að heyra Luciano. Það eitt og sér er þess virði að horfa á myndina. Stór óperustjarna sem er föst á sjálfum sér mætir ótta sínum, finnur auðmýkt og ást á leiðinni og setur fram fullt af höggnúmerum líka. Ég verð að viðurkenna að ég er með fordóma á ýmsum sviðum. Ég er ítalskur. Ég er mikill Pavarotti aðdáandi (er eitthvað við Pavarotti sem er ekki stórt, þar á meðal aðdáendahópurinn hans?). Og þegar ég sá þessa mynd fyrst var ég að fara út á eigin spýtur, sjá hæð og dýpt möguleika lífsins og ástfanginn í fyrsta skipti. Svo eins hræðileg og þessi mynd er, þá nægir fallega röddin og minningarnar til að fá mig til að anda djúpt af lífi og ást á ný. Já, hún er hræðileg og hræðileg. En röddin er ódauðleg og tímalaus og röddin er það sem allt snýst um. Svo ég gef þessari mynd háa einkunn í von um að einhver sem hefur aldrei heyrt Pavarotti áður muni hlusta og horfa á og njóta tónlistar og ástar á nýju stigi, sérstaklega þar sem hann er farinn núna. Eins og ítalskur matur sem þú hefur aldrei prófað áður, prófaðu hann! Það gæti komið þér skemmtilega á óvart, sem Luciano elskhugi eða tilvonandi Pavarotti kíki.