Þó að það sé lítið annað en skemmtileg 11 mínútna söngleikur (það er réttilega kallaður „Tabloid-söngleikur“) er ALLIR sunnudagur eitt frægasta og dýrmætasta skjal kvikmyndasögunnar, þar sem það gefur ómetanlega sýn á vaxandi hæfileika tveggja af Hæfileikaríkustu og ástsælustu tónlistarflytjendur skjásins: Deanna Durbin og Judy Garland. Þrátt fyrir að oft sé nefnt sem skjápróf af tegundum, framleitt af MGM til að prófa unglingsáfrýjun stúdíósamninganna Durbin og Garland, sem sögð hafa verið í endurnýjun valkosta. er ekki alveg nákvæm. Þegar ALLIR sunnudagar voru framleiddir í júlí 1936 var samningur Deanna Durbin við MGM fallinn úr gildi og hún hafði strax verið undirrituð af Universal mánuði áður, í júní 1936. Hins vegar, ákvæði í MGM samningi Durbins heimilaði kvikmyndaverinu kostur á þjónustu sinni í allt að sextíu daga, að því tilskildu að hún hafi ekki enn hafið vinnu við mynd á nýju vinnustofunni sinni. Þar sem frumraun ökutækis Durbin, ÞRÁR SMART GIRLS, var enn ekki tilbúin til að hefja tökur, valdi MGM að nýta sér valrétt sinn og þó að Durbin væri opinberlega undir samningi við Universal á þeim tíma, fann Durbin sig aftur á MGM-svæðinu við að taka upp þetta skemmtilega stutta efni með unglingur syngur vongóður, Judy Garland. Þetta, ásamt miklu víðtækari reynslu/þjálfun Garland í starfi (sem innifelur framkomu í nokkrum fyrri stuttmyndum), gæti útskýrt hvers vegna ALLIR sunnudagar virðast oft hygla Judy Garland fram yfir Deanna Durbin, sem gefur Garland fleiri línur til að tala og frumsamið lag ("Americana") til að syngja, en Durbin býður upp á hið vinsæla klassíska listlag, "Il Bacio" eftir Luigi Ardiiti. Vissulega, það væri fullkomlega skynsamlegt að MGM myndi vilja hygla einum af eigin samningsleikmönnum sínum fram yfir annan frá samkeppnisstúdíói. Það er kaldhæðnislegt, þó að persóna Garland sé augljóslega forvirkari stúlknanna tveggja í þessari stuttmynd. vera dugleg og hvatvís "Little Miss Fixit" skjápersóna Durbin hjá Universal sem myndi knýja hana upp á tafarlausa ofurstjörnu á heimsvísu sem fyrsta "Teen Idol" heimsins með frumraun farartækis hennar, ÞRÁR SMART GIRLS, á meðan aðgerðalausri, óvirkari veggblómamynd Garland unglingsmynd. myndi sjá hana almennt í aukahlutverkum á móti hinum tíða skjáfélaga Mickey Rooney og (í ZIEGFELD GIRL) hinni upprennandi Lana Turner. Ekki fyrr en fimmtánda MGM þátturinn hennar, 1942' FOR ME AND MY GAL (sem var líka fyrsta fullorðna hlutverk hennar) myndi Garland ná sólóinu yfir titlinum og "solo aðdráttarafl" stöðu sannrar stórstjörnu sem Durbin hafði náð. samstundis sex árum áður. Það er því algjörlega ónákvæmt að halda því fram að Garland hafi verið eina "stórstjörnu" aðdráttarafl stúlknanna tveggja, þar sem Durbin náði þessari stöðu hjá press 'n public, næstum áratug á undan MGM keppinaut sínum. Bókstaflega á bannlista þegar hún skrifaði undir, benda sönnunargögnin á skjánum eindregið til þess að Universal hafi verið miklu fljótari að átta sig á fullum stórstjörnumöguleikum Deanna en MGM með Judy, og það er rétt að hafa í huga að næstum hvert athyglisvert afrek sem Garland náði á MGM, allt frá stórstjörnureikningum. , að hafa fengið bíla í aðalhlutverki sem eru sérstaklega skrifuð til að sýna hæfileika sína og höfða, að vera boðið að planta fótspor hennar í forgarði Graumanns kínverska leikhússins, til að taka á móti "heiðurs" Óskari" sem viðurkenningu fyrir hæfileika sína, Deanna Durbin fékk löngu áður en hún var hæfileikarík. MGM contemporary. Í öllum tilvikum er ALLIR sunnudagur yndisleg, algjörlega tilgerðarlaus söngleikjastuttmynd. Söguþráðurinn (Durbin og Garland nota sönghæfileika sína til að bjarga afa Durbins frá því að bæjarstjórnin láti af störfum með valdi frá því að halda sunnudagstónleika hans í garðinum) , lýsir söguþræðinum í báðum "Let's Put On a Show" söngleikjum Garland með Mickey Rooney og 100 MEN AND A GIRL eftir Durbin. Ólíkt síðari BABES myndum Garland, tekur stuttmyndin aldrei efnislausa söguþráðinn alvarlega, og þar af leiðandi, ellefu mínútur í gangi. tíminn flýgur framhjá. Auðvitað er hinn sanni töfr HVERJA sunnudags í því að fylgjast með þegar ótrúlegum leikhæfileikum/skjáviðverum Durbin og Garland strax í upphafi goðsagnakennda ferils þeirra. Báðar stelpurnar, jafnvel á þessu frumstigi, höfðu ótrúlega skjáinnveru og eru algjörlega eðlilegar og óbreyttar í framsetningu sinni sem bæði söngkonur og leikkonur. Garland springur þokkalega af skjánum af lífskrafti þegar hún bókstaflega kýlir út textann við hið ljúfa "Americana". Þegar hún slær í gegnum númerið með viðeigandi handbendingum, virðist Judy bókstaflega vera að tyggja orð lagsins þegar hún skrúfar upp munninn og slær út augun í mikilli ákefð sinni til að sýna hvað hún getur. Aftur á móti er framsetning Durbins. af "Il Bacio," er mun látlausari og lágværari. Þótt hún sé fullkomlega viðeigandi fyrir "klassíska" valið hennar, er flutningur Durbin á vals Arditi miklu meira af hefðbundnu "stand 'n sing" afbrigði en líkamlega tilfinningaþrungin snúning Garland. Engu að síður, þó að „smádívan“ Deanna geri ekkert til að vekja athygli á sjálfri sér, með hreinskilin augu, töfrandi bros og listlausa sendingu, heldur hún auðveldlega á skjáinn með „djassbarninu“ Judy og yndislegum dúett þeirra á „Americana“ í stuttmyndinni. lokaþátturinn fær mann til að sjá enn meira eftir því að framleiðandinn Joe Pasternak hafi aldrei getað rætast draum sinn um að para saman Durbin og Garland í leikinni tónlistarmynd (vegna þess að Universal neitaði að lána "Number One Asset" Durbin út). Ómetanlegt skjal um hæfileikana sem eru að byrja af tveimur merkilegum og algjörlega einstökum hæfileikum. Sjáðu þennan ef þú færð tækifæri!