Ég elskaði þessa mynd. Landslagið var hrífandi, söguþráðurinn hafði fína útúrsnúninga og persónurnar voru vel ávalar. Á tveimur vígstöðvum skoraði "Rob Roy" hins vegar langt yfir meðallagi. Í fyrsta lagi hef ég sjaldan séð "vinsæla" mynd þar sem gæði samræðna voru jafn mikil. Það voru mörg munnleg högg og högg til að fylgja snilldarlega dansað sverðleiknum. Ég gæti nefnt fjölmörg dæmi, en hvers vegna ætti ég að gera það? Horfðu bara á myndina. Í öðru lagi skildi þessi mynd meginreglu sem sjaldan er viðurkennt lengur. Til þess að drama nái árangri þarf ekki aðeins hetju, heldur virkilega trúverðugt illmenni. Ef þú ert ekki með slíkan, þá er ekki mikil gleði í því að róta góðu strákunum. Og "Rob Roy" hefur ekki einn, heldur þrjá - jarlinn af Montrose, handlangara hans Kilairn og Archie. Ekki heldur einvíddar illmenni heldur fullkomlega holdugir og mjög viðbjóðslegir. Það þarf aðeins meiri þolinmæði en "Braveheart" - það er meiri samræða og áherslurnar eru svolítið erfiðar, en það er miklu snjallara og lúmskara verk. (Eins og ég sagði, ég elskaði þessa mynd!)