Anna Christie (1931) Á eigin forsendum er þessi útgáfa af Garbo's Anna Christie, tekin ári seinna á þýsku með alveg nýjum leikarahópi, bara niðurhalað og nógu fágað til að virka betur en enska útgáfan (bæði eru amerískar MGM framleiðslur) . Garbo er ef eitthvað meira stjórnandi (eða fallegri sem viðvera á skjánum) og leikur hennar er hófsamari. Og hún virðist í hreinskilni sagt vera rólegri, líklega af mörgum ástæðum, en við getum velt því fyrir okkur að hún hafi ekki lengur verið að gera sína fyrstu talandi mynd, svo hún hafi aðlagast fljótt. Án þess að bera alltaf eina kvikmynd saman við aðra, þá er þessi Anna Christie ennþá sami O'Neill leikur sér með of mörg orð. Þemu hans um konu sem þráir ást án þess að missa sjálfstæði sitt eru hér, en það kemur út sem undarlega gamaldags samt. Það vantar nokkrar senur - Coney Island hlutinn er styttur og er ekki eins góður - en í heildina er þetta beint bergmál af fyrstu myndinni. Leikstjórinn, Jacques Feyder (Belgískur-Franskur), er einfaldlega að endurtaka það sem þegar var gert, sem ég geri ráð fyrir að hljóti að vera svekkjandi upplifun. Það er áhugavert að sjá báðar myndirnar í röð vegna þess að þær eru lokaðar á nákvæmlega sama hátt (ekki aðeins leikmyndirnar) , en skotin eru öll eins). Það er einstaka atriði sem er tekin úr fyrri myndinni - eitthvað af storminum, skiljanlega, en líka stutt atriði þar sem Marie Dressler (úr enskri útgáfu) gengur með vinkonu sinni á planka yfir síki, drukkinn eins og hægt er. . En þetta eru bara skuggamyndir og þegar næsta atriði sýnir andlit þeirra sjáum við þýsku leikarana taka þátt í þeim. Vissulega kemur enginn í stað Dresslers, en fyrir mér er þýski faðirinn trúverðugri og heiðarlegri í frammistöðu sinni. Greinilegt er að þemu - innflytjendur, villugjarnir feður, dætur sem snúa sér að vændi og vandræðin við að finna sanna ást - eru sterk. straumar þá, sérstaklega með evrópskum þráðum (Garbo, viðeigandi, leikur sænska unga konu).