Ég held að ég hafi í raun aldrei gefið Walter Matthau skyldleika sem grínleikari. Hann hefur vissulega verið dásamlegur í fullt af léttleikandi hlutverkum, en ég býst við að ég hafi alltaf sett velgengni hans undir gremju og miskunnarleysi persóna hans, gróf andstæða við prýðilegan persónuleika hins tíða mótleikara hans Jack Lemmon, og, býst ég við, náttúrulega. framlenging á fyrri verkum hans í dramatískum myndum. Þegar ég horfði á 'The Odd Couple' (1968) eftir Gene Saks, sem var lagað eftir vinsælu leikriti Neil Simon, varð skyndilega ljóst: Matthau er í sjálfu sér algjörlega fyndinn! Upphaflega þótti áhorfendum vera skítugt, gróft og almennt óaðlaðandi, og Oscar Madison hans nær að lokum að maðka sér inn í hjörtu okkar, sem lýkur með bráðfyndni ofleikinni játningu tilfinninga sem Matthau slær út með rödd sem ekki er alveg hans eigin. Jafnframt er samspil hans við Lemmon að sjálfsögðu fullkomið, þó að hann haldi sínu sem grínisti; myndin tilheyrir með réttu báðum leikurunum, sem hafa aldrei brugðist við að lýsa upp kvikmyndatjaldið sjálfir, hvað þá saman. Ég minni á handrit Billy Wilder fyrir 'The Apartment (1960),' þessi Neil Simon gamanmynd byggir sig upp í kringum u.þ.b. frekar sjúkleg forsenda. Þvingandi húsþrifamaðurinn Felix Unger (Lemmon), sem var nýkominn út af eiginkonu sinni til tólf ára, reynir að fremja sjálfsmorð, en hættir hugmyndinni án árangurs eftir að hann braut bakið á sér við að reyna að opna hótelgluggann. Hann er niðurdreginn og kemur heim til góðvinar Oscars (Matthau), fráskilins snáða sem lifir einn á fæði af kartöfluhökkum og grænum samlokum (sem gæti innihaldið annað hvort mjög nýjan ost eða mjög gamalt kjöt!). Oscar býður Felix góðfúslega gistingu, en hann verður fljótlega gagntekinn af fátækum persónuleika vinar síns og stöðugri kröfu um algjöran hreinleika. Parið myndar óvenjulegt hjúskaparfyrirkomulag, þar sem Felix fer með hlutverk hinnar kvenlegu og stöðugt nöldrandi eiginkonu, og Oscar sem slyngur, óþakkláti eiginmaðurinn sem kemur alltaf seinna heim en hann á að gera. Þetta er hjónaband sem endist varla í þrjár vikur og í lok þess getum við haft fulla samúð með fyrrverandi eiginkonu Felix, sem er óséð. „The Odd Couple“ er frábær gamanmynd, mest af öllu vegna þess að hún hefur mikið að gera. af hjarta. Þrátt fyrir alla rifrildi þeirra er augljóst að herbergisfélagarnir tveir hafa mikla væntumþykju til hvors annars, sem er mest áhrifamikið þegar Felix reynir að koma sér út í trylltan tirade, í staðinn kannski óvart endar með því að upplýsa Oscar um hversu „toppur“ hann er. Fjórir pókerfélagar þeirra hjóna (John Fiedler, Herb Edelman, David Sheiner og Larry Haines) eru líka sífellt að bulla hver annan um óljósan pirring, en það er ekki hægt að neita því að þeir hafa haft það besta í hyggju. Ákvörðun þeirra um að koma fram við Felix eins og ekkert hafi komið fyrir hann kann að hafa hljómað fínt í orði, en ef til vill var það ekki alveg rétta lausnin á dapurri tilfinningum Felix um vanhæfi og ómarkvissu að vera hunsuð. Ólíkt sumum gamanmyndum byggðum á vinsælum sviðsleikritum {Ég varð nýlega fyrir vonbrigðum með 'The Seven Year Itch (1955)} eftir Wilder, þá snertir þessi mynd ekki einfaldlega á sama streng í gegn og sambandið milli aðalhlutverkanna tveggja þróast smám saman, þ. tár, hlátur og mikið ósætti.