Aaron Sorking varpar fram sömu spurningum og Shakespeare gerði eða gerir. Hvernig gátu þeir mögulega vitað svona mikið um innri virkni hallarlífsins. Hér eins og í The West Wing, opnar Sorkin óvæntar dyr sem eru varla áfall en virðast staðfesta versta ótta okkar. Allt er svo frjálslegt og á sama tíma svo beinlínis ábyrgt fyrir lífi svo margra. Uppblásinn Tom Hanks segir okkur með einum eða öðrum hætti að hægt sé að hagræða hlutum með hálfhreinum ásetningi en án þess að vega að afleiðingunum og Julia Roberts í ljóshærðri suðurhárgreiðslu minnir okkur á kraftana sem innifela hliðarlínuna. Viðfangsefnið er alvarlegt en meðferðin er létt, gáfuð en létt. Philip Seymour Hoffman, sem ósýnilegi milliliðurinn, stelur hverri senu sem hann er í, rétt eins og Charles Laughton gerði í hverri mynd sem hann var í. Samræðurnar eru hraðar en ekki nógu hraðar til að við náum ekki upp og komumst að því að þetta er ekki venjuleg gamanmynd. Hið afslappaða hraða sem virðist fyllt með gáfum og ögrun gefur enn eitt heiðursmerki í safni Mike Nichols.