Tim Burton er í eðli sínu expressjónískur kvikmyndagerðarmaður, áhugalaus um víddar persónuleika og heltekinn af gotnesku umfangi, velur stíl fram yfir efni án afláts allan feril sinn. Hins vegar, þar sem stíll hans er svo hrífandi hjartfólginn, fyrirgefa ég, eins og margir bíógestir, alla þá óteljandi galla sem finna má í mörgum kvikmynda hans og verð upptekinn af listmyndum sem eru í rauninni hundrað milljón dollara. Þetta er næstum vandræðalegt fyrir mig. að sjá ljóðrænan anda sem tekur þátt í tilfinningum í annarri afborgun miðlungs sérleyfis, sérstaklega þegar markhópur þessarar sérleyfis er hálfvitar 15 ára strákar. Batman Returns hefði átt að vera jafn auglýsing og forveri hans, tryggja að það hafi verið jafntefli í miðasölu og ódýrt (reyndar mjög dýrt) spennu, að vera skemmtilegt án þess að hafa nokkurn tíma raunverulega þátt í áhorfendum sínum. Hefði þetta verið niðurstaðan hefði Tim Burton örugglega verið krafinn um að leikstýra þriðju þættinum. Þess í stað skilar Burton einhverju sem aðeins er raunverulega hægt að skilgreina með orðasambandinu „þarna úti“. Af depurðlegu opnuninni þar sem hásamfélagshjón kasta fangelsislíkri kerru sem inniheldur nýfædda vanskapaða barnið sitt í ána, er ljóst að Batman Returns, er engin lautarferð í Buckingham höll. Skerið niður í þrjátíu og þremur árum síðar, á meðan á pólitískri ræðu flutti af viðskiptajöfurmanninum Max Shreck (dásamlega túlkað af Christopher Walken), réðst sirkusgengi Rauða þríhyrningsins á Gotham City. Batman (Michael Keaton snýr aftur í hlutverkið) kemur í fyrsta sinn fram með nýju lógói, sem bjargar málunum að lokum. Shreck er fljótlega rænt af sirkusgenginu og svindlað til að styðja pólitíska endurkomu barnsins, sem nú er fullorðinn mörgæsamaður (Danny DeVito í ógeðslega fullkomnum förðun), en ástæðurnar fyrir endurkomu eru aðeins grunsamlegar fyrir Leðurblökumanninn. Shreck reynir að losa sig við forvitna og óþægilega aðstoðarmann sinn Selinu Kyle (fullkomlega leikin af Michelle Pfeiffer sem átti satt að segja skilið meiri viðurkenningu fyrir frammistöðu sína) sem breytist í hina dásamlega kynþokkafullu og geðveika Catwoman, í hefndarskyni og hafnar, af einhverjum óútskýrðum ástæðum, banvæna. vendetta gegn Dark Knight. Batman Returns er dökk. Framleiðsluhönnunin er hrífandi og skilar köldu draugalegu Gotham City með enn heimsendalegri tilfinningu en forverinn. Skor Danny Elfman styður myndina frábærlega, allt frá hressandi til harmræns. Tónninn og leikstjórnin í allri myndinni sjálfri er ákaflega pirrandi, tekin eins og sorgleg martröð, leikstjórn Burtons skyggir á það sem er í sanngirni djöfullegt handrit með nánast algjörlega óviðkomandi söguþræði og samt fullkomið fyrir sjónrænan stíl Burtons í kvikmyndagerð. . Og á meðan hasarmyndir Burton berjast fyrir spennu, liggur raunveruleg spennan í stefnuvalinu sem sýnir fall hverrar aðalpersónu hennar, fráfall Mörgæsanna, andlegt ástand kattarkonunnar og einmana örlög Bruce Wayne. var blandað. Enda vildu þeir fá Batman-framhald, ekki skrýtna, dálítið hræðilega hryllingsmynd, þar sem vansköpuð geðsjúkur munaðarleysingi reynir að ræna og drekkja hópi barna, á meðan hann ælir því sem aðeins er hægt að lýsa sem grænu slími. Framleiðslufyrirtækið vildi fá áhorfendavænan þátt, eitthvað fyrir McDonald's ættin til að kynna ánægjulegar máltíðir sínar með, ekki kvikmynd um skelfilega óbætanlegar persónur, þar á meðal kynferðislega bældan ritara sem er ýtt úr skýjakljúfi og endurvakinn af kattagengi sem vekur hana upp úr meðvitundarleysi með því að tyggja á blóðugum ísköldum fingrum hennar. Það er auðvelt að skilja fjölda vonbrigðin sem fylgdu útgáfu Batman Returns. Myndin fannst aldrei eins og Batman stórmynd. Það er spurning hvort Burton hafi raunverulega vitað hver Leðurblökumaðurinn var í raun og veru eða jafnvel hvort honum væri sama um persónuna eins og honum væri sama um að myndin passaði inn í venjulega þemu hans, fallega áleitin listleikstjórn og rangtúlkaðar, einmana persónur sem sjaldan samræmast stöðlum samfélagsins og væntingum. Þetta er ástæðan fyrir því að Burton mistókst að búa til frábæra Batman mynd. Hann gerði það hins vegar; búa til nostalgískan og töfrandi, geggjaðan bíómynd sem er áfram í persónulegu og nostalgísku uppáhaldi hjá mér. Þetta er kannski ekki frábær Batman-mynd. En þetta er frábær Tim Burton mynd.