"The Gig" er þétt, fyndin og hrífandi lítil kvikmynd um vinahóp sem hefur safnast saman reglulega til að leika Dixieland sér til skemmtunar. Hópurinn lendir óvænt í alvöru launaðri vinnu, á tónlistarmannamáli; „gig“. Þeir ferðast til norðurhluta NY í tveggja vikna tónleika á sumardvalarstað að frádregnum einum meðlimi, sem hneigir sig vegna krabbameins. Á síðustu stundu ráða þeir fagmann í hans stað. Hlutirnir verða klístraðir þegar Frankie Valli týpa sem er yfir hæðinni reynir að snúa aftur á dvalarstaðnum og reynir að nýta hópinn sem hljómsveit sína. Viðhorfið sem fagbassaleikarinn gaf strákunum hljómaði. Með því að skrá sig til að spila tveggja vikna tónleikana voru þeir að taka brauð úr munni einhvers sem þurfti starfið til að fæða fjölskyldu sína. Á meðan popp, rokk, rapp, kántrí og vestur og R&B stjörnur græða peninga á plötum. Djasstónlistarmenn þurfa að ferðast til útlanda til að geta lifað. Næstum enginn verður ríkur. Strákarnir sem lifa drauminn kosta aðra líka nauðsynlegar tekjur. Ég trúi því að næstum alla sem geta spilað á hljóðfæri með einhverja kunnáttu dreymi um að spila borgað "gig" einu sinni eða annað, Woody Allen og Kevin Bacon eru tvö vinsæl dæmi um þetta milli áhugamanna og atvinnumanna. Ég mæli sérstaklega með þessari mynd fyrir alla sem hafa einhvern tíma spilað tónlist í atvinnumennsku. Mamma mín, sem var tónlistarmaður, ELSKAÐI það.