Ég sótti þetta í myndbandabúðinni vegna meðmæla Tarantino ("Ef þér líkar ekki við (þetta), farðu þá f&^% sjálfur!") á kassanum... virtist eins og hringjandi meðmæli... ég bjóst við eitthvað meira eins og "Death Proof"... ekki mikið raunverulegt ofbeldi í þessu eina tho, eða söguþræði, persónu eða samræðum. Horfðu á plakatið. Það er allt þarna. Glæfrabragð og rokk. Það gengur fram og til baka. Vika eða svo í lífi LA-hljómsveitar sem heldur brjálaða töfrasýningu, á stigi sem þú myndir kannski sjá í einu af minna spilavítunum við Strip, og áströlskum áhættuleikara sem er nýr í bænum að fóta sig... Þau vinna, þau hitta stelpur, þau djamma. Enda sögunnar. Hljómsveitin þurfti augljóslega á öllu þessu efni að halda vegna þess að hún er í hreinskilni sagt annars flokks og spilar stíl sem þegar var dagsettur árið 1978. Það verður að segjast eins og er að glæfrabragðið í myndinni er í raun og veru hrollvekjandi - þessi áströlski náungi í raun er eitthvað, og myndin virðist að miklu leyti knúin áfram af ást og virðingu fyrir "listinni". Ég hengdi það þarna upp til að sjá hvaða vitleysu hann myndi gera næst. Vildi bara að hann hefði getað fundið betri bíl.