Fyrsta myndin af myndinni sýnir fjallshrygg í haustþoku snemma morguns og hugsun mín var: "Þetta er næstum of fallegt." Og það heldur áfram svona: Myndir af landslagi og dýrum sem líta út eins og röð rómantískra málverka, hvert þeirra er fullkomið í hverju smáatriði. Jafnvel herbergi stúlkunnar, bíll föður hennar - allt er nostalgískt, rómantískt, fallegt. Þetta gæti virst úrelt og flóttalegt, en það passar við sögu sem sjálf er þögul fegurð, sem gerist á mörkum lífs og ævintýra, milli Dian Fossey og Le Petit Prince. Ég naut hverrar mínútu. Ofur sparsemi myndarinnar, með einfalda, hægláta sögu, bara einn leikara og varla tæknibrellur, olli sterkum töfrum. Mér finnst því ömurlegt að þessi sparsemi skuli vera gefin upp á síðustu mínútunum, þegar allt í einu koma tveir leikarar til viðbótar (stúlkan sem fullorðin kona og sonur hennar). Annar annmarki er tónlistin, sem er oft uppáþrengjandi, Hollywood-kennd og stundum óviðeigandi: Ég gat ekki komið enskt popplag saman við franska fjalladýrð. Ég fór á myndina ásamt litlum dætrum mínum tveimur, en ég mæli líka með henni fyrir fullorðna í ljósi þess að þeir kunna að meta svona mynd. Það gera það greinilega ekki allir.