Philippe Garrel lætur okkur anda að okkur gleymdu andrúmsloftinu í Nouvelle Vague, næstum týnt meðal leifar fornrar glæsileika þess en tilbúinn að rísa aftur úr ösku sinni ef rifjað upp úr fortíðinni. Þeir sem eru svolítið kunnugir viðfangsefnum leikstjórans vita hins vegar vel hvernig hann er heltekinn af langvarandi missi hvað snertir hverfulleika raunveruleikans. „Les amants réguliers“ sýna okkur því hliðstæðar sögur af „amour fou“ og af freistinni byltingu sem fór í rúst undir stjórn ungra franskra námsmanna. Fyrsti hluti sögunnar fjallar um dramatíska atburði maí '68. í Frakklandi kallað fram í röð undraverðra skipulagsþátta, eins konar cinema verité stíl, sem setja uppreisn stúdenta í allt annað en öfundsvert ljós gegn kolsvörtum bakgrunni. Það er margt sem hægt er að segja um sérkenni svart- og -hvít ljósmyndun notuð til að lýsa baráttu nemenda og lögreglu, þar sem miklar andstæður veita óraunhæfu andrúmslofti til atburðanna og myrkur lokar æstum líkamanum umlykja þá dulúð. Myndirnar, algjörlega lausar við orð, sýna raunverulegt samhengi goðsagnarinnar, sem byggt er á grófu ofbeldi, sem er meira og meira undirstrikuð af æsandi raunveruleika kvikmyndatökunnar. Einstaklingurinn telur alls ekki neitt hér: hann hefur tilhneigingu til að hverfa í massanum. Það sem raunverulega skiptir máli í þessum bardagaatriðum eru mikilvægi fjöldauppástungunnar, hin blinda reiði unglingaárásarinnar, óheillavænlegar lofræður um vald múgsins, jafnvel þótt hugsaðar séu sem aðskildar einingar fyrir utan hvers kyns tilfinningar, með kulda og fjarlægt augnaráð skordýrafræðings sem ætlar að skrá skordýrasafn sitt. Seinni hluta sögunnar er lýst á rólegri og innilegri hátt. Á sjóndeildarhringnum stendur ömurleg mynd af sjálfhverfðri kynslóð í leit að týndum tíma sínum, algjörlega hrifin af einstökum gildum manna, hneigðist til að snúast um sinn eigin ás milli ópíumgufs og halda jarðarfararræðu í lofi hennar. nýlegur ósigur."Les amants réguliers" virðist af og til kalla fram skugga hins mikla Roberts Bresson, endurskoðaður og leiðréttur af sérstökum næmni Garrels án þess að hverfa frá meginröksemdinni og reyna að víkka út heildarsjónarhorn á efni mannlegrar vonbrigða. þó sársauki geti leitt okkur til sannleikans. Að mínu mati, að reyna að komast djúpt inn í undirlag sögunnar, ef maður lætur fara og leika hluti eftir eyranu, mun hann líklega finna að hann getur dregið fram myrku hliðar sjálfs síns með skelfilegum og óafturkræfum afleiðingum.