Einstaklega skemmtilegur vestri um miðjan 5. áratuginn sem pakkar heilmiklu í aðeins 96 mínútna sýningartíma. Flestir áhorfendur munu fljótt dragast inn í þessa sögu og munu finna upplifunina mjög skemmtilega. Meira en bara B-Western en í raun ekki epísk, fjárhagsáætlunin var hófleg og leikararnir á viðráðanlegu verði þrátt fyrir nokkur stór nöfn. Glenn Ford var eini drátturinn í miðasölunni á þeim tíma. Edward G. Robinson og Barbara Stanwyck voru á besta aldri og í leit að vinnu var Stanwyck í 10 ár frá nýjum vinsældum í "The Big Valley". Brian Keith og Dianne Foster voru rétt að byrja. Ford leikur John Parrish, lítinn búgarðseigendur sem ákveður að selja sig upp þegar hinn samúðarfulli sýslumaður er myrtur af byssumanni stóra búgarðsins (Robinson). Parrish er fyrrverandi liðsforingi sem flutti aðeins vestur af heilsufarsástæðum. Robinson leikur Lee Wilkison sem á nú þegar mestan hluta dalsins og ætlar að eignast afganginn og stendur við loforð við eiginkonu sína Mörtu (Stanwyck). Lee var örkumla í landstríði sem hann háði 12 árum áður; bróðir hans Cole (Keith) er kominn frá Texas til að hjálpa honum að reka risastóra útbreiðsluna. Lee hefur verið að loka augunum fyrir augljósum tengslum milli Stanwyck og Keith en viðkvæma dóttirin Judith (Foster) er skiljanlega í uppnámi yfir því sem er að gerast á heimili þeirra. John Parrish hefur lofað unnustu sinni Caroline (May Winn) að hann muni flytja aftur austur. Caroline, sem er fyrirmynd Grace Kelly, „High Noon“, slítur trúlofuninni við fyrstu merki um vandræði og hverfur einfaldlega úr myndinni. Þetta skilur leiðina opna fyrir rómantík John og Judith til að þróast. Ofbeldið byrjar snemma og heldur áfram alla myndina, þar sem Parrish getur beitt hernaðaraðferðum gegn óvini sem vanmetur getu hans og staðfestu. Hann á í mjög frumlegum átökum við aðalbyssukappann um miðbik myndarinnar. Ford leikur eina af staðalpersónum sínum; hógværi gaurinn sem afvopnar alla með sjálfsfyrirlitningu, sem er seinn að móðgast en grimmur þegar hann loksins er ögraður (mjög líkt hlutverki hans í "The Sheepman"). Robinson er sömuleiðis frábær sem maður sem heldur persónulegum heilindum þó líkamlega sé aðeins skuggi af fyrra sjálfi sínu. Og hann fær nægilega mikið af línum og skjátíma til að þróa persónu sína á fullnægjandi hátt. Stanwyck er með erfiðasta hlutverkið og hún er einfaldlega ekki sannfærandi sem hin klassíska tvíhliða kona, að því er virðist trygg eiginkona sem ætlar að skipta eiginmanni sínum út fyrir bróður sinn. Að hluta til er þetta vegna þess að henni er ekki úthlutað nægum tíma til að gera neitt annað en að koma á yfirborðinu á hvorri hlið persónunnar. Sem sagt, hæfileikarík leikkona hefði getað unnið miklu betur, jafnvel með þessar takmarkanir.Dianne Foster kemur skemmtilega á óvart. Hún ætti að minna áhorfendur mikið á Carroll Baker, bæði líkamlega og í leikstíl. Þrátt fyrir að hún þurfi að leika Judith í samræmi við venjur 1950 (hún má vera hörð en síðan þarf hún að brjótast inn í ofsagt eftir hverja stóra átök), sýnir Foster gott svið. Hún miðlar vaxandi aðdráttarafl fyrir Parrish en gerir það svo lúmskur að það er aðeins eftir á að hyggja sem hinar ýmsu vísbendingar smella á sinn stað. Raunverulega vandamálið við "The Violent Men" er að það reynir að vera bæði hasarvestra og siðferðisleikrit sem rannsakar persónur. Þar sem svo margt þarf að gerast á skjánum er mikið af hasarnum flýtt og margar persónurnar fá aðeins lauslega meðferð. Þetta er hvorki banvænn galli né ástæða til að forðast myndina, en hún hefði getað verið verulega betri með 20 mínútna sýningartíma í viðbót eða fjarveru óþarfa karaktera eins og Caroline. Enn og aftur, hvað veit ég? Ég er bara barn.