Margir gagnrýnendur virðast kjósa upprunalegu útgáfuna af The Man Who Knew Too Much, sem ég hef ekki haft tækifæri til að skoða. Út af fyrir sig er '56 útgáfan mjög vel gerð mynd. Uppgangur Hitchcock-mynda um miðjan og seinni hluta fimmta áratugarins (þar á meðal "Rear Window", "Dial M For Murder", "Vertigo" og "To Catch A Thief", auk þessarar myndar) er eitt af mínum uppáhaldstímabilum í feril sinn. Í The Man Who Knew Too Much kastar Jimmy Stewart sér kröftuglega í hlutverk sitt eins og alltaf. Doris Day er mjög trúverðug í hlutverki óhefðbundins Hitchcock ljóshærðs. Ég hélt að það væri ekkert falskt við frammistöðu hennar. Persóna hennar hefur kannski ekki verið skrifuð eins sterkt og frumritið, en hún er örugglega ekki dregin niður í hlutverk óvirkrar, "Já, elskan", fallegur hlutur á handlegg Jimmy Stewart. Það voru mjög sniðugar línur skrifaðar fyrir Hank (hjónin hans sonur sem síðar verður rænt) í upphafsatriðinu í strætó- það er synd að Christopher Olsen hafi lesið þær svona tré. Það er þó sjaldgæft að sjá góða frammistöðu frá barnaleikara á fimmta áratugnum. Flestir hinir aukaleikararnir í þessari mynd voru mjög hæfir, þó - einna helst morðinginn (leikinn af Reggie Nalder). Nokkrar smá snertingar sem gera þessa mynd óneitanlega Hitchcockíska - notkun á ekki-enskum samræðum, sérstaklega frönskum (eitthvað sem Hitch gerði á miklu stærri skala í "To Catch A Thief"); notkun arabískrar tónlistar á hótelinu þegar morðinginn birtist; Stewart og Day tala saman í kirkjunni og syngja orð sín í takt við sálminn; Albert Hall atriðið, sem sýnir sérstaklega tónlistarmennina og vitorðsmann morðingjans fylgja tóninum, byggja upp spennu, auk þess sem slagverksleikarinn gerir cymbalana tilbúna; og loks byssu morðingjans eins og hún birtist bak við fortjaldið. Það hreyfist svo hægt og nákvæmlega að það hlýtur að hafa verið gert vélrænt (áhrif sem Hitch notaði í lok "Spellbound", líka). Allt í allt er The Man Who Knew Too Much skemmtileg mynd til að horfa á. Hún er ekki eins djúp eða eins þungt hlaðin táknmáli og sumar myndirnar hans ("Vertigo", "Strangers on a Train"), en að sama skapi er hún eitt af fimm bestu Hitchcock-meistaraverkunum mínum.