Ég get ekki annað en gleymt þessari ótrúlegu senu í Alien, þegar geimveran braust út úr brjósti eins mannanna. Eða jafnvel í Predator þegar ósýnilega skrímslið laumaðist að ráðvilltum hermönnum og skar þá í sundur. Báðar þessar kvikmyndir lýstu heillandi hugmyndum um hina gangandi veru. Snúðu aftur til tímum cheesy B-mynda og horfðu á stóra menn í fölsuðum jakkafötum fara um að drepa fólk í litlum bæjum. Viðurkenndu nú að kvikmyndirnar tvær hér að ofan gjörbyltu þessari tegund. Hellirinn gerir ekkert til að bæta úr því. Það reynir ekkert nýtt, og það versta af öllu, Hellirinn hefur ekki einu sinni góða gore. Skammastu þín, skammast þín öll. Einvíddar persónur The Cave fara um í kynþokkafullum spandex. Öllum virðist sama þegar þeir verða vitni að dauða samstarfsmanna sinna. Þeir rölta bara með, án þess að vita af illu verunni sem leynist í myrkrinu. Söguþráðurinn er mjög auðskiljanlegur. Svo þú fékkst bræðurna tvo, svarta gaurinn og kynþokkafulla kvenvísindamanninn. Restin (með restinni meina ég að allir þessir lenda í hræðilegu andláti) eru enn óspennandi en hinir. Við erum með kóreska aðstoðarmanninn, áhættusömu útivistarstúlkuna, rússneskan vísindamann og tvo kafara, sem báðir skortir tilfinningu og eru nógu heimskir til að ráfa um sjálfir. Þessi mynd er ofboðslega klisjukennd, þar sem allir nema svarti gaurinn, einn bræðranna og kvenkyns vísindamaðurinn taka enda. Svo virðist sem aðeins Bandaríkjamenn geti lifað hryðjuverkin af, þar sem Rússar og Kóreumenn deyja. Ekki móðgast ef ég gef upp smáatriði. Það kemur samt ekkert á óvart. Til að vera beint áfram finna þeir þennan helli. Þeir fara í hellinn. Þeir festast í hellinum. Þeir byrja að deyja í hellinum. Einn þeirra smitast í hellinum. Fleiri deyja í hellinum. Þeir komast út úr hellinum; aðeins til að uppgötva að einn þeirra er með sníkjudýr sem mun breyta þeim í hræðilegt skrímsli, sem virðist í raun ekki trufla þá. Það er einfaldleikinn í fádæma söguþræðinum. Það reynir ekki einu sinni að vera frumlegt. Það hefur jafnvel þann þátt að þeir ákveða að leiðtogi þeirra sé ekki fær og skipta sér upp. Við höfum bara séð þessa leið oft áður. Ég veit að í svona mynd er fólki alveg sama um frammistöðuna en það er rétt að minnast á hversu slæmar þær voru. Allir eru bara svo leiðinlegir. Cole Hauser var sérstaklega óvandaður og kem mér ekki í gang með Eddie Cibrian, sem er oft miklu betri. Morris Chestnut er án efa það besta í myndinni. Frammistaða hans er reyndar þokkaleg. Hann sýnir manninn sem róar alla. Allir aðrir leikarar eru í besta falli í meðallagi. Í sýningu sem þessum er það í raun ekki slæmt. Nú að ástæðunni fyrir því að við förum í þessa tegund kvikmynda; aðgerðin, auðvitað. Jæja, mér til eftirsjá var aðgerðin dauf. Dauðaatriðin eru öll leiðinleg, helvítis myndin var það. Það er varla neitt blóð. Það er annað hvort að þeir hverfa og finnast síðar eða þeir verða fyrir árás og deyja án marbletti. Að sjá dauða Kóreumannsins var eina spennandi aðgerðin sem ég fann. Það er alveg ótrúlegt. Slæmu hlutirnir yfirskyggja flest það sem er gott. Gott dæmi er að segja að tæknibrellurnar hafi verið vel gerðar, sem þær voru. Það eina sem er rangt er að þar sem allt gerist í helli þá verður dimmt. Mér fannst mjög erfitt að greina á milli hellisvegganna og skrímslanna. Svo það var frekar erfitt að sjá skepnurnar. Þó mér hafi líkað vel við tæknibrellurnar þá var ekkert frumlegt við skrímslin. Þeir líktust allir hver öðrum og voru alls ekki ógnvekjandi. The Cave markar frumraun Bruce Hunt sem leikstjóra. Ég sé ekki hverju hann var að reyna að ná með því að gera þessa mynd. Hann gerði augljóslega stór mistök. Næstum allt við þessa mynd lyktaði eins og óþefur sprengja. Óþefur sprengja er líklega enn ánægjulegra en að horfa á þetta rugl aftur. Aðeins fyrirgefnasta bíógesta mun finna þetta fyrirgefanlegt. Ég gaf upp alla von í miðri mynd þegar ég heyrði setninguna „what the hell was that“, í þriðja sinn.