Rómantísk og rækilega röng sýn á atvinnuleysi frá millistéttar "listamanni" með þægilegt uppeldi... Það er ljóst að rithöfundur-leikstjórinn varð aldrei fyrir atvinnuleysi beint og hefur svo sannarlega enga persónulega reynslu af því. Ef þú ættir að trúa þessari algjörlega fáránlegu sögu, haga atvinnulausir karlmenn á öllum aldri eins og unglingar, hafa enga reiði, enga ótta, enga gremju o.s.frv. Allar persónurnar lifa daginn í gegnum hrekk, drengilega brandara. Þeir leita aldrei að vinnu, þeir upplifa nánast aldrei höfnun eða angist o.s.frv. Að lifa á tánum er bara eins og sumarfrí frá skólanum... Fáránlegt. Sérstaklega ef þú berð það saman við nútíma meistaraverk frá eins og Ken Loach o.s.frv.