Samuel Fuller færir þessa siðprúðu, kvoða sögu sína hefðbundna og stílhreina leikstjórn og tekst að búa til eina af óuppgötvuðu gimsteinum kvikmyndahúsanna á fimmta áratugnum. Richard Widmark leikur harðduglegan smáþjóf (hlutverk sem hann fullkomnaði í mörgum kvikmyndum), sem hrifsar veski ungrar dömu (Jean Peters) í neðanjarðarlestinni í New York og með því stykki af eftirsóttri örfilmu. Þetta er 1953, svo auðvitað er örmyndin eign Commie njósnara sem vilja ekkert stoppa til að fá hana aftur. Þegar stúlkan birtist í kofa við sjávarbakkann í Widmark, send af ofbeldisfullum kærasta til að endurheimta myndina, skynjar Widmark tækifærið til að hrista hana og „félaga“ hennar niður fyrir stórfé. Söguþráðurinn þykknar upp, fólk fer að deyja og Widmark og Peters verða ástfangin. Fuller fer klaufalega með ástarsöguna, en meira af afskiptaleysi en slæmum skrifum eða leikstjórn. Það er eins og hann hafi sett ástarsögu með nauðung og gert hana viljandi ótrúverðuga, eins og ástarsögur voru svo oft og eru enn í Hollywood kvikmyndum. Peters skilar eftirtektarverðri frammistöðu sem hörð New Yawk kex, að hluta til gangster moll og að hluta til stúlka í neyð. Þegar ofbeldi á sér stað gegn henni er okkur virkilega annt um líðan hennar og það er dæmigert fyrir fráfallsstefnu Fullers, sem er á undan sinni samtíð, að hamingjusamur endir er ekki endilega sjálfgefið. En fullkominn árangur „Pickup on South Street “ hvílir alfarið á heimsþreyttum öxlum Thelmu Ritter, sem leikur Moe, dugmikla konu sem græðir peninga eins og hún getur, hvort sem það er að selja hálsbindi eða koma fram sem uppljóstrari lögreglunnar. Ritter sýnir frammistöðu ferils síns; Í hrífandi einleik flytur hún án þess að taka það beint beint öllu sorglegu ferli persóna sinnar og vonleysinu sem hún finnur til að vakna á hverjum morgni til heims baráttu, glæpa og erfiðleika. Það er eins og sérhver persóna sem Ritter hefur leikið saman í eitt augnablik til að gefa útrás fyrir allar þær tilfinningar sem þeir fengu ekki tækifæri til að útskýra í þessum öðrum myndum. Atriðið er hápunktur kvikmyndar Fullers og hápunktur kvikmynda á fimmta áratugnum, tímabil. Einkunn: A+