Í fyrsta lagi verð ég að segja að ég gerði þau mistök að horfa á kosningamyndirnar úr röð. Ég segi því miður, því eftir að hafa séð Kosningar 2 fyrst, þá virðast Kosningar vera nokkur vonbrigði. Báðar myndirnar eru glæpasögur sem eru svipaðar í formi. Og þó að Election sé skemmtilegt bíómynd... þá er það bara ekki nærri því eins gott og framhaldið. Í fyrstu kosningaþáttunum eru okkur sýndir tveir keppendur um formann; Stóra D og Lok. Eftir nokkrar umræður meðal „frænda“ um hver ætti að hafa formannstitilinn, ákveða þeir (nánast einróma) að Lok (Simon Yam) muni stýra Triads. Skemmst er frá því að segja að þetta fer ekki mjög vel með keppinautinn Big D (Tony Leung Ka Fai) og í tilraun til að hafa áhrif á yfirtökuna rænir Big D tvo af frændum til að sveifla kjörstjórninni til hliðar. Þetta hefur hörmulegar afleiðingar og leiðir þremenningana inn í allsherjar stríð. Lok er staðráðinn í að verða stjórnarformaður en verður ekki opinber fyrr en hann getur endurheimt „Drekahöfuðstafina“, sem er efnisleg framsetning á valdi formannsins. Núverandi stjórnarformaður, Whistle (Chung Wang) hefur falið kylfuna einhvers staðar á meginlandi Kína og keppt er um að sjá hver getur endurheimt hann fyrst. Stór hluti myndarinnar er helgaður endurheimt batans. Þar sem báðir upprennandi leiðtogar leita að því verða þeir að forðast lögguna og gagnstæðar hliðar, sem leiðir inn í eitt af áberandi atriðum í Election, sem felur í sér undirmann að nafni Jet (Nick Cheung), machete og fullt af vondum gaurum. Nærvera Nick Cheung vekur vægast sagt athygli... Ég velti því fyrir mér hvort þetta hafi haft einhver áhrif á leikstjórann Johhnie To þegar hann gerði seinni kosningarnar, þar sem hann skilar meira af karakter Jet í framhaldinu. Á meðan Nick Cheung gefur senu sem stelur frammistöðu , Ég má ekki láta hjá líða að gefa vegna restarinnar af leikurum myndarinnar. Election er með frábæran leikhóp með vel ígrunduðum leikjum sem eru bæði lúmskur og áhrifamikill. Simon Yam er hans venjulega glæsilega sjálf og myndin nýtur líka góðs af þungavigtar HK leikurum eins og Louis Koo, Tony Leung Ka Fai og hinni vanmetnu Suet Lam. Það eru í rauninni engir veikir hlekkir í leiklistinni og maður gæti auðveldlega trúað því að þeir séu að horfa á alvöru glæpamenn. Þrátt fyrir að frammistaðan sé frábær er eitt af áhrifamestu hlutunum við Election auga Johnnie To fyrir myndavélinni. Það eru sannarlega sláandi myndir í myndinni og það fer ekki á milli mála að To kann örugglega að ramma inn myndirnar sínar, þar sem áhorfandinn er meðhöndlaður með röð nýstárlegra og alveg snilldar myndavélastaðsetningum og sjónarhornum. Allt þetta gerir Election, umfram allt, að frábærri mynd. Vandamálin mín við myndina koma að mestu leyti upp vegna mikillar fjölda persóna sem taka þátt í Election. Það verður svolítið erfitt að fylgjast með henni vegna þess að myndin er svo full af persónum sem eru ekki óaðskiljanlegar söguþræðinum. Þó að framhaldið kjósi að einbeita sér meira að frambjóðendunum tveimur, þá býður fyrstu kosningarnar upp á kosningaferlið í heild sinni með fjöldann allan af frændum, undirmönnum og lögreglumönnum sem troða saman söguþræðinum. Kannski hefði myndin virkað betur ef hún hefði verið aðeins lengri með meiri tíma tileinkað innri starfsemi þríeyksins, eða ef leikstjórinn Johnnie To hefði rakið nauðsynlega þætti og útskýrt þá meira. Niðurstaða - Allt í allt er þetta dásamlega hrottaleg mynd með frábærum leikarahópi, frábærri leikstjórn og rólegu skeiði sem gefur manni sarp. Þetta er bara aðeins flóknara en það þurfti að vera.