Kannski er það talsetningin, eða kannski eru þetta endalaus atriði þar sem fólk grætur, stynur eða heldur áfram, en mér fannst Europa '51 vera ein ofmetnasta (og þar af leiðandi pirrandi) mynd sem ég hef séð. Myndin byrjar efnilega ef hún er kunnugleg, þar sem mamma Ingrid Bergman er of upptekin til að eyða tíma með dekraða brjálæðingi sínum (Sandro Franchina). Á meðan mamma og pabbi (fúll Alexander Knox) ​​skemmta gestum sínum í matarboði, reynir unglingurinn að drepa sig og hrinda af stað lífsbreytandi röð atburða þar sem Bergman eyðir tíma í að sýna fátækum og þurfandi samúð. Hvatt til af Andrea (Ettore Giannini) dagblaðaritstjóra kommúnista, eyðir hún fljótlega meiri tíma með niðurþrota en með eiginmanni sínum, sem lokar hana brátt inni á geðveikrahæli vegna vandræða hennar. Bergman leikur dýrlingahlutverkið í hástert og endurómar hlutverk hennar sem Jóhanna af Örk árið 1948 og Rossellini gerir frábært starf við að lýsa og kvikmynda hana sem best. Því miður, handritið slær mark sitt með ham-hnefa næmni, þar sem Andrea og mamma skiptast á að lýsa yfir marxískum og kristnum látum. Við síðustu tárvottu atriðið var ég búinn að fá meira en nóg af þessum þreytandi persónum. Raunverulegt skref niður fyrir Rossellini þegar hann steig í burtu frá nýraunsæisstefnunni og aðhylltist enn frekar goðsagnakennd og dulræn þemu Blóma heilags Frans 1950.