Ég sá þessa mynd fyrir tilviljun í flugi frá París til Boston og hún minnti mig á matinn í flugvélinni: almennur, bragðlaus og óljós. Franska kvikmyndahúsið virðist hafa hallað undan fæti þessa dagana og er þetta gott dæmi um hvernig brosótt handrit getur sóað snilldarleikurum. Þó að sumum gæti fundist „glettni“ handritsins vera í samræmi við fyrirmæli evrunnar eftir módernisma, þá virðist allt verkefnið meira eins og líkja eftir dauða gullára Euro-cinema og sannarlega stórkostlegra hæfileika --- einn er óljóst minnt hér á Bunuel en án sjarma eða vitsmuna.