Ég fór inn í The Straight Story og bjóst við sorglegu/hamingjulegu drama með góðri leikstjórn og góðum leik. Þessar fékk ég. Það sem ég bjóst ekki við var myndlíking fyrir raunir mannlegrar tilveru. Leyfðu Lynch að taka einfalda sögu um 300 mílna ferð á sláttuvél og breyta henni í örkosmos fyrir mannlegt ástand. Ef þú tókst ekki eftir því, horfðu á hana aftur, taktu eftir aldri fólksins sem Alvin hittir, landslagið sem hann keyrir um, viðbrögðin sem fólk gefur honum, hvers konar umræður hann hefur (ein af þeim fyrstu er um meðgöngu og börn, ein af þeim síðustu er fyrir utan kirkjugarð). Síðasti vegurinn sem hann ekur eftir er sérlega áleitinn í þessu samhengi, þar sem hann þrengir og ótti hans og taugaveiklun eykst. Líta má á síðustu vélrænu bilunina sem dauða og kraftaverka endurfæðingu vélar hans sem tengist líf eftir dauðann, þar sem hann nær tilætluðum endurfundi. Ég vona bara að sumir af fólkinu sem stimplaði þetta sem hægfara sappy melódrama gefi sér tíma til að horfa með heildrænni athygli.