Það áhugaverðasta við Miryang (Secret Sunshine) eru leikararnir. Jeon Do-yeon, sem Lee Shin-ae, aðalpersónan, er kona með ungan son sem eiginmaður hans lést í hörmulegu slysi og yfirgefur Seoul til að búa í Miryang, sem var heimabær hans, með ungum syni sínum. . Andlit Jeon er mjög breytilegt. Hún er stelpuleg, daðrandi, glæsileg, öldruð og sorgmædd, örvæntingarfull og glöð, með það og hræðilega einangruð á víxl, og það er allt í andlitinu á henni. Myndin skartar einnig Song Kang-ho sem Kim, maður sem hittir hana þegar bíllinn hennar bilar þegar hún kemur inn í Miryang, sem rekur bílskúr í bænum og fylgir henni allan tímann eftir það, þrátt fyrir augljósan áhugaleysi hennar. í athygli hans. Song er stærsta stjarnan í Kóreu um þessar mundir, þekktur fyrir störf sín með Park Chan-wook og Bong Joon-ho (Sympathy for Mr. Vengeance; Memories of Murder og The Host). Og samt leikur hann hér kastpersónu, næstum gleymdan mann. En auðvitað gerir hann hann áhugaverðan og forvitnilega aðlaðandi. Hann er nauðsynleg kjölfesta til að koma í veg fyrir að karakter Jeon svífi í burtu. Lee Shin-ae er píanókennari. Hún kemur til nýja bæjarins, sem er hlutlaus staður, eins konar Seúl fátæka mannsins, bær "alveg eins og annars staðar," eins og Kim segir (alveg eins og hann er á vissan hátt alveg eins og hver annar). Litli drengurinn hennar er hress, eins og litlir strákar, en greinilega skemmdur og afturkallaður stundum líka. Faðir hans var vanur að hrjóta og þegar hann saknar hans liggur hann vakandi og þykist hrjóta. Hann fer í skóla og Shin-ae hittir foreldra og nemendur og verslunarmenn. Það er tilfinning um stað í myndinni, jafnvel þó að staðurinn sé í vissum skilningi "hvar sem er." Fólk talar á staðbundinni mállýsku og allir vita allt og strax er tekið eftir uppruna Shin-ae í Seoul. Er lífið virkilega harðara hér, fjarri stórborginni og fágun hennar? Shin-ae virðist ekki átta sig á hættunni sem hún er í. Eitthvað hræðilegt gerist. Og Shin-ae tekur ekki endilega á því á besta mögulega hátt. En það gerist og hún verður að horfast í augu við afleiðingarnar. En hún getur það ekki. Hún fer í sundur. Gerandi er handtekinn en það er engin huggun. Að lokum verður hún svo örvæntingarfull að hún lætur undan og fer á endurfædda kristna samkomu sem kunningi hefur þrýst á hana að mæta. Hún finnur frið og frelsi með þessu. En þegar hún ákveður ekki bara að fyrirgefa gerandanum heldur að fara í fangelsið til að segja honum það, þá er sú reynsla full af kaldhæðni og hún eyðileggur hana aftur. Hún verður bitur og örvæntingarfull og finnur ekki lengur huggun í trúarbrögðum. Og það verður verra en það.Jeon Do-yeon gefur sig allan í þessu afar krefjandi og próteska hlutverki. Lee Chang-dong gæti verið mjög góður leikstjóri. Ef leikari af stærðinni Song Kang-ho lýsir yfir mikilli aðdáun á honum er það sannfærandi. Að sögn Scott Foundas hjá LA Weekly hafa fyrstu þrjár myndir Lee, Green Fish (1997), Peppermint Candy (2000) og Oasis (2002), merkt hann sem "einn af leiðandi persónum nýlegrar endurreisnar kvikmynda landsins hans." En þetta er ekki eins vel heppnuð mynd og annarra kóreskra leikstjóra sem ég hef séð verk þeirra, eins og Yong Sang-Soo, Bong Joon-ho og hins stórkostlega, næstum ranglega hæfileikaríka Park Chan-wook. Það gæti svo sannarlega byrjað eins og Foundas segir sem einhverskonar „Asísk Alice býr ekki lengur hér“ og breytist svo „skyndilega og án viðvörunar“ í „eitthvað spennusögu, og nokkru síðar næstum bressonísk rannsókn á mannlegri þjáningu. " En þessi framganga virðist ekki aðeins tilviljunarkennd og ómeltanleg; myndin sígur og missir skriðþungann undir lokin og svíður svo einfaldlega út, án tilfinninga fyrir endi. Það eru líka veikleikar í aðgerðinni. Shin-ae tekur heimskulegar líkur með syni sínum og tekur slæmar ákvarðanir allan tímann. Ef henni er ætlað brjálæði eins og Betty í Betty Blue eftir Jean-Jacques Beineix, sem gæti útskýrt sérkennilegt og rangt val hennar, er það ekki eitthvað sem er rétt þróað. Þetta er áhugaverð mynd, vissulega truflandi, en sú sem skilur mann eftir í vafa og óánægju, eftir að hafa sett mann í gegnum tilfinningaþrungna vír. af kóreskum kvikmyndagerðarmönnum að undanförnu.