Í stuttu máli er þessi mynd yfirlýsing um listrænt gjaldþrot. Almodovar er auðveldlega mikilvægasti kvikmyndagerðarmaður Evrópu á níunda og tíunda áratugnum. Enginn lifandi leikstjóri hefur mótað stíl og innihald nútíma evrópskrar kvikmyndagerðar meira en hann. Það er því ekki auðvelt að segja að nýjasta viðleitni hans sé ekki bara enn ein vonbrigðin eftir tvær dauflegar myndir, heldur algjör og algjör hörmung sem staðfestir að hann er uppiskroppa með hugmyndir, húmor og það sem verst er, samúð með persónunum. hann skapar. Það er ekki vegna þess hversu flókin sagan er. Allar kvikmyndir Almodovar er nánast ómögulegt að draga saman. Í þetta skiptið er það reyndar frekar auðvelt ef þú þekkir fyrri verk hans. "Broken Embraces" er endurgerð á "Law of Desire", aðeins í þetta skiptið er leikstjórinn beinskeyttur og afbrýðissjúki elskhuginn er milljónamæringur. Fyrir þá sem ekki þekkja myndina, er ég að gera samantekt. Ef þú vilt ekki vita of mikið, vinsamlegast slepptu þessari málsgrein. Blindur maður, sem áður var frægur kvikmyndaleikstjóri, tælir kynþokkafulla konu sem les fyrir sig blað eftir tilviljunarkennd götu (já, í alvörunni, þannig byrjar það). Rétt í þessu fær hann umboðsmann sinn og besta vin í heimsókn. Hann nefnir við hana að hann hafi frétt af blaðinu að ákveðinn milljónamæringur sé látinn, sem tekur söguna 14 ár aftur í tímann. Hann getur enn séð og er að fara að leikstýra næstu mynd sinni. Hann skartar óreyndu ástkonu umrædds milljónamærings í aðalhlutverki, þar sem hann er samstundis hrifinn af henni. Milljónamæringurinn uppgötvar samband þeirra í gegnum þögul myndbönd sem samkynhneigður sonur hans hefur gert, sem hann hefur samstillt af túlk (nokkur frábær atriði: Cecilia Roth). Eftir ofbeldisfullar deilur flýr húsfreyjan með leikstjóranum á strandstað þar sem hann kemst að því að milljónamæringurinn, sem framleiddi myndina, lét gefa hana út í verstu mögulegu klippingu og eyðilagði orðstír leikstjórans. Parið ákveður að snúa aftur, en lendir í slysi þar sem leikstjórinn verður blindur og leikkonan sem tilvonandi deyr. Aftur í nútímanum kemst hann að því að umboðsmaður hans hefur varðveitt neikvæðar myndir myndarinnar og byrjar að endurgera hana. Eins og í "Bad Education" eru ýmsar undirfléttur til að styrkja þessa frekar þunnu sögu, og eins og í "Bad Education", niðurstaðan er meira ruglingsleg en fullnægjandi. Sem dæmi má nefna að sonur umboðsmannsins, sem starfar sem plötusnúður, er með ofskömmtun eiturlyfja fyrir slysni - sem er algjörlega óþarfi fyrir söguþráðinn og líka frekar illa túlkaður. Aðallega er þó ekki við leikarana að sakast, heldur hvernig persónur þeirra eru. skrifað. Blanca Portilla sem umboðsmaður á svo margar beinagrindur í skápnum sínum að ekki einu sinni snilldar frammistaða getur bjargað persónunni frá háði. Lluis Homar er draumur gamals manns um söguhetju, sem býr í gerviheimi þar sem enskt samheiti og nokkur sæt orð geta tælt hvaða ofurfyrirsætu sem er. Og Penelope Cruz er holdgervingur kynlífsfantasíu þessa gamla manns. Karakterinn hennar er algjörlega líflaus. Það er enn óskiljanlegt hvers vegna hún myndi fara úr einum gömlum manni, sem hjálpaði fjölskyldu sinni að minnsta kosti, yfir í aðeins minna gamlan mann, sem er ekki nógu heillandi til að sannfærast sem annað hvort rómantísk hetja eða ástríðufylling. En allir þessir gallar myndu gera það. Ekki gera þessa mynd svona hræðilega. Hins vegar gerir Almodovar það versta sem hægt er að gera þegar leikstjóri (eða hvers kyns sögumaður) verður uppiskroppa með hugmyndir: hann vitnar í sjálfan sig, eitthvað sem hann hefur gert í auknum mæli og gagnast mjög litlu. Kvikmyndin-inni í myndinni, sem "Broken Embraces" notar sem plott-aksturstæki, er í raun "Women at the barm of taugaáfall" (1988), aðeins að þessu sinni heitir hún "Chicks and Suitcases". Þessi frekar hugmyndalausi titill gæti gefið þér vísbendingu um hvernig farið er með þessa ástsælu sígildu hér: á meðan samræðan sem samanstendur af síðustu tíu mínútunum af "Broken Embraces" er æðisleg, yfirþyrmandi skipti á skrúfuboltum í upprunalegu myndinni. , hér er það strangur, litlaus, leiðinlegur viðskiptafundur. Að lokum er þetta D.O.A. hugarfóstur örmagna skapara fyrri undra, nokkurn veginn jafn hræðilegt og vonbrigðum og síðasta Indiana Jones þátturinn. Kannski eru ekki svo margir sammála því, því Almodovar var áður svo mikill snillingur. Ég vil frekar bera virðingu mína fyrir afrekum hans með því að biðja lesandann í auðmýkt að horfa á „Allt um móður mína“ eða „Bindið mig“ eða „Háhæla“ eða „Matador“, sem öll bera vitni um einstakan leik Almodovars. og óviðjafnanlega hæfileika. Nokkrar myndir í viðbót eins og þessa, og arfleifð hans gæti mjög vel verið eytt fyrir fullt og allt.