Í stað þess að horfa á endurunna sögu "Pearl Harbor" með ekkert nýtt að opinbera nema nokkra raunverulega atburði þar sem nokkrir einstaklingar voru hent inn svo framleiðendur myndarinnar gætu sagt að þeir hafi stuðlað að útbreiðslu sögunnar, ásamt ekkert nema CGI sprengingar fylla upp fyrir safaríkan rómantískan þríhyrning. Maður ætti að fara að sjá Dark Blue World. Þessi mynd gerist á sögulegum tíma í seinni heimsstyrjöldinni þegar tékkneskir flugmenn yfirgáfu heimaland sitt og fóru til að berjast fyrir RAF í stað þess að leggja niður vopn og gefast upp fyrir nasistum. Það var hluti af sögunni sem ætti að minnsta kosti að segja einu sinni til umheimsins. Ástarþríhyrningur á sér stað á milli aðalpersónanna, en ein þeirra deyr ekki á þægilegan hátt eins og í Pearl Harbor, heldur með fórnum fyrir sanna vináttu. Myndin er harmleikur eftir harmleik, með ekki einu sinni bitursætum endi, þar sem hetjan okkar nýtur ekki dýrðar af því að taka landið sitt aftur, endurkomu ástarinnar frá núverandi elskhuga sínum, endurkomu ástarinnar af sameinuðum elskhuga sínum, eða jafnvel endurkomu skilyrðislauss. ást af lífslöngu gæludýri sínu. Hann er algjörlega sár og líður ekki verr í rússnesku vinnubúðunum. Svona endir er eitthvað sem Hollywood myndi líklega breyta ef það væri handritið þeirra. Myndin spilar stundum á tilfinningalífið en sýnir líka mannúð fólks. Á heildina litið, verðug mynd.