Fyrsta „persónulega“ kvikmynd Francis Ford Coppola, fullgerð og gefin út árið 1969, var síðasta myndin sem hann gerði sem að mestu óþekktur, upprennandi leikstjóri á undan The Godfather, og er í algjörri mótsögn við bæði þá mynd og restina af ójöfnu hans. feril. Þetta er að því er virðist vegamynd sem tekur þátt í ótengdri ungri konu sem leiðist heimilislífið og er ólétt af barni sem hún er ekki viss um að hún vilji, flýr úr hinu daufa hjónabandi sínu og fer út á götuna í leit að frelsi. Á leiðinni vingast hún við ágætan mann, fyrrverandi fótboltamann sem hlaut heilaskaða af áverka á höfði, leikinn á óvænt lúmskan hátt af ungum James Caan, og ákveður að „hjálpa“ honum, þrátt fyrir að vera svekktur yfir einföldum aðferðum hans. . Tilraunir hennar til að losa sig við hann mistakast alltaf, annaðhvort af sektarkennd eða tilviljun, og leiða hana að lokum beint í hendurnar á tilfinningalega særðri löggu (Robert Duvall), sem hefur sínar eigin hugmyndir. Söguþráðurinn er þráður, en Coppola gerir frábært starf við að útskýra tilfinningalíf þessara persóna og notar klippingaraðferðir til að miðla sögu sem var alls ekki algengt í bandarískum kvikmyndum þess tíma. Myndirnar eru einfaldar en samt einstaklega áhrifaríkar og miðla bæði skapmikilli auðn hins opna þjóðvegar og tómleika bandarísks úthverfalífs, fyllt með mildri depurð sem kvikmyndaleikurinn gefur. Coppola á líka hrós skilið fyrir að taka á vandamálinu um heimilisóánægju frá sjónarhóli konu á hinum menningarlega órólega sjöunda áratug. Á heildina litið frekar lágstemmd mynd sem er ekki það sem áhorfendur hafa búist við af Coppola, heldur er hún smá sigur á sinn rólega og yfirlætislausa hátt. 7,5/10.