Sem aðdáandi fyrri myndar C.J., Latter Days, langaði mig mjög að vera hrifinn af þessari mynd. Það skemmtilegasta sem ég get þó sagt er að þetta er EKKI hræðileg mynd. Það eru góð sýning og nokkrar fyndnar senur. Sérstaklega, Tori Spelling er með nokkrar frábærar senur þar sem hún er að tala við fyrrverandi kærasta unnustu sinnar. Á heildina litið er þetta þó nokkuð vika. Handritið fellur allt of oft til baka á undarlegar tilviljanir og klisjukenndar kvikmyndastundir. (Aðalpersónan fór til Stanford í golfstyrk og félagi hans í menntaskóla veit ekki einu sinni að hann spili leikinn?) Oftast hafði þessi mynd ekki hugmynd um hvert hún var að fara eða hvað hún var að reyna að segja . Það eru fullt af senum sem eru vægast sagt sætar, en reynast á endanum tímasóun. Og þú gætir auðveldlega klippt helminginn af persónunum úr myndinni án þess að tapa neinu. Samt, þrátt fyrir alla gallana, verð ég að segja að þetta er ein af betri hommamyndum síðustu ára. Sem segir mikið um hversu slæmar flestar hommamyndir eru. Ég vona að næsta mynd C.J. verði betri.