Ég gekk reyndar inn á þessa síðu einfaldlega til að skrifa inn um þessa mynd. Ég sat í stofunni minni og þessi mynd kom á einni af staðbundnu rásunum. Ég komst yfir um klukkutíma áður en ég fékk bara nóg. Ég var forvitinn að sjá hvað almenningi með kvikmyndaálitið fannst um þessa mynd, ég fletti henni upp á þessari síðu. Ég var alveg hneykslaður að sjá að það var yfirgnæfandi fjöldi fólks sem fannst þetta frábært. Ég þurfti að segja mitt orð og hér er það: Þessi mynd er algjört sorp. Það var verk að sitja yfir. "Brandararnir" voru óinnblásnar endurtekningar úr öðrum, betri þáttum og kvikmyndum, og oflætis túlkun Leguizamo á þessari andstyggilegu persónu ætti aðeins að höfða til tíu ára og yngri. Það gæti í raun verið ögn jafnvel fyrir þann aldur. Ég er allur fyrir hláturmildi, en það er ekki einu sinni minnsti vísbending um vitsmuni eða gáfur. Ég er með hugmynd, við skulum taka slæma óinnblásna augljósa brandara og spila þá á tvöföldum hraða. Það er nú fyndið. Ha. Ha. Kvikmyndir sem þú ættir að sjá sem taka kjánalegan húmor og bæta kómískri tímasetningu og frumleika: A Night at the Opera eftir Marx Brothers, The Meaning of Life eftir Monty Python, South Park: Bigger, Longer, and Uncut,...og listi heldur áfram. Ekki missa einn og hálfan klukkutíma af lífi þínu á ómeðminnilegu vitleysu. Við the vegur get ég bara gert ráð fyrir að ástæðan fyrir því að David Bar Katz (hinn rithöfundurinn) gerði MJÖG lítið í kvikmyndum eftir þessa mynd er sú að hann var samstundis settur á svartan lista . Ég er reyndar hrifinn af því að Leguizamo hafi náð að jafna sig eftir þetta klúður.