Fáar kvikmyndir hafa brugðist væntingum og brugðið mér eins mikið og Fire. Myndin er tilgerðarlegt sorp. Það nær ekki neinu á listrænu stigi. Það eina sem það náði að fá er bann á Indlandi. Ef það væri bara vegna lélegra gæða kvikmyndagerðar frekar en málefnalegra deilna, þá hefði bannið verið réttlætanlegra. Nú þegar ég hef náð neyðinni út úr kerfinu mínu, er ég færari um að greina myndina: * Frá upphaf myndarinnar finnst óraunverulegt sérstaklega þegar söguhetjurnar byrja að tala saman á ensku. Leikstjórinn gerði myndina að sjálfsögðu ekki fyrir indverska áhorfendur; hins vegar vanmat það alþjóðlega áhorfendur sína með því að einfalda það of mikið. Að horfa á persónu heimilishjálparinnar tala á fullkominni ensku er of óraunverulegt til að vera satt.* Næst fáum við reglulega innsýn í drauma Radha. Þessar senur eru ekki mjög áhrifaríkar. Þeir koma upp eins og ögrandi og hindra flæði myndarinnar. Ég er enn að velta því fyrir mér hvernig þessi heimspekileg samræða tengdist sögunni. Mér fannst súrrealisminn týndur.* Ástarsenurnar þóttu voyeuristic og eru líklega ætlaðar til að gleðja áhorfendur frekar en að vera kraftmikil yfirlýsing. Í öllu falli ná þeir ekki hvoru tveggja.* Nöfnin sem valin voru á konurnar, Radha og Sita, eru nöfn hindúa guða og voru því valin til að hneyksla áhorfendur. Hins vegar, þar sem myndin var ekki ætluð indverskum áhorfendum í upphafi, er nafnavalinu áfallið ekki ætlað að ná markmiði sínu, sem er fáránlegt.* Gæði leikstjórnar eru mjög léleg og sum lykilatriði og viðkvæmt. atriði hafa verið illa meðhöndluð. Betri leikstjóri hefði getað búið til kraftmikið tilfinningadrama úr viðfangsefninu.* Leiklistin fannst viðarkennd þó Nandita Das hafi hleypt smá lífi í hlutverkið, hinir voru ónýtir. Ég hélt alltaf að Shabana Azmi væri góð leikkona en hæfileikar hennar koma ekki fram í þessari mynd. Karlkyns aðalhlutverkin voru algjört drasl. Ef þú ert aðdáandi Earth og vilt sjá meira af leikstjóranum skaltu halda þig frá þessum. Vinsamlegast.