Ég hef eytt síðustu viku í að horfa á John Cassavetes kvikmyndir - byrjar á „kona undir áhrifum“ og endar á „opnunarkvöldi“. Ég er algjörlega hrifinn, sérstaklega af þessum tveimur myndum. frá fyrstu mínútu til þeirrar síðustu í 'opnunarkvöldi' var ég alveg og algjörlega niðursokkinn. Ég hef aðeins upplifað það nokkrum sinnum, en tilfinningin um að þessi mynd væri fullkomin varði frá um það bil tveimur þriðju hlutum í, alveg þangað til heimildirnar komu upp. allt um þessa mynd, allt frá því hvernig hún var tekin upp, ótrúleg frammistaða Genu Rowlands, innréttingarnar, opnunin, tónlistin, söguþráðurinn, dýptartilfinningin, hraðinn, blíðan, frumleikinn, persónurnar, lipurð. litlar stundir.... fyrir mér eru þær sannarlega háleitar. ég gæti ekki verið meira sammála fyrri athugasemdinni um að fara með hana á eyðieyju vegna þess að dýpt þessarar myndar er eitthvað til að sjá. Ef þú ert svo óheppinn að kvikna í húsi, þá ábyrgist ég að í stað þess að gera síðustu tilraun til að bjarga þessum fjársjóði undir rúminu þínu, muntu bjarga eintaki þínu af þessari mynd í staðinn.