"Batman: The Mystery of the Batwoman" er um það bil eins skemmtileg og teiknimyndir um Leðurblökumanninn verða. Þótt þær séu enn trúar tilfinningum teiknimyndasagnanna er teikningin unnin með léttari anda en í teiknimyndasögunni. Bruce Wayne lítur mjög út eins og hann hefur áður verið, en núna virðist hann eitthvað minna hrífandi. Dick Grayson Robin hefur verið skipt út fyrir minna edgy og unglegri Tim Drake Robin. Kevin Conroy, eins og venjulega, kallar fram rödd Batman betur en flestir lifandi hasarleikarar. Kelly Ripa stóð sig miklu betur en ég var í raddleik. expecting.Eins og í lifandi Batman myndunum, þá lifir eða deyr myndin miðað við gæði skúrkanna. Uppáhaldið mitt allra tíma, Mörgæsin, er hér. Hönnun hans er sléttari en hún hefur birst áður, og hlustar meira á túlkun Burgess Meredith á sjöunda áratugnum en Danny DeVito túlkun á „Batman Returns“. David Ogden Stiers er hið fullkomna val fyrir rödd Penguin. Mörgæsinni er loksins lýst sem slægri háþróaður, rétt eins og hann kemur oftast fyrir í myndasögunum. Rödd Hector Elizondo skapar Bane sem er mun eftirminnilegri en gleymanleg útgáfan í "Batman & Robin." Og að lokum, Batman hefur leyndardóma sem þarf að leysa, og setur „Detective“ aftur í „Detective Comics“ (það er það sem „DC“ stendur fyrir, þegar allt kemur til alls.) Byltingin í leyndardómnum er yndislega lúmskur snúningur. að dularfullu andrúmslofti myndarinnar. Það hljómar eins og blanda á milli nótunnar úr "Poirot" og nótunnar úr "Mission: Impossible." Allt í allt er hún skemmtilegri en meðalteiknimyndin þín.