Já, mér leið eins og ég hefði verið sýknaður eftir að hafa séð það fyrst. En ekki fyrr en daginn eftir fór ég að sjá hið sanna ljómi þessarar sköpunar. Ég mun ekki endurtaka mikið af því sem þegar hefur verið sagt af þeim sem kunna að meta myndina, en það er eitt nýtt svæði sem ég vil koma inn á... **SPOILERS** Hvers vegna setti kennarinn glerbrotið í nemandann nákvæmlega vasa? Flestir gagnrýnendur hafa tekið fram að það endurspeglaði aðeins grimmd hennar og viðbrögð við ófullnægjandi frammistöðu. Ég hlýt að vera ósammála. Horfðu á atriðið aftur. Huppert tárast þegar hún horfir á nemanda sinn leika á sviðinu. Nemandinn er frekar svipmikil stúlka (grátandi og kveður ótta sinn) - bara andstæða persónu Hupperts. Það er atriði síðar í myndinni, eftir að stúlkan slasast, þegar Huppert ræðir slysið við móður stúlkunnar. Móðirin, sýnilega í uppnámi, segir „Við gáfumst upp á öllu svo hún gæti lært á píanó“ og Huppert smellir strax „Þú meinar að HÚN hafi gefið upp allt, ekki satt.“ Þannig að það var mín skoðun að Huppert væri einfaldlega að bjarga þessum unga tjáningarfulla nemanda. frá eigin örlögum. Hún vildi ekki að stúlkan endaði eins og HIN, bæld og hert, dæmd til lífs með tónleikum ... smám saman drepa sálina í leit að fullkomnun. Kannski sá hún sjálfa sig á sviðinu fyrir mörgum árum áður en allt fór illa. Kannski vildi hún að hún hefði sloppið þegar hún var á þessum aldri. Er hún að eyðileggja líf nemandans, eða einfaldlega að frelsa hana? Fyrir mér gerði þessi skilningur gæfumuninn í því sem ég upplifði í gegnum þessa mynd. Ljómandi.