Ungur lögfræðingur frá London, Arthur Kidd, er sendur til lítils strandbæjar Crythin Gifford til að hafa umsjón með búi nýlátinnar ekkju frú Drablow. Þegar hún er viðstödd jarðarför hennar vekur dularfull kona, klædd í svart, athygli hans. Talið er að Drablow hafi lifað einangruðu lífi og heimamenn þögðu frekar um hana. Eftir þetta heldur hann til frú Drablow höfðingjaseturs sem aðeins er hægt að ná á gangbraut í gegnum mýrina á lágfjöru. Þar hittir hann aftur svartklædda konuna í kirkjugarðinum fyrir aftan húsið og allt fer að verða hrollvekjandi þegar skelfileg hljóð fara að berast frá mýrunum. Nú geta eigur frú Drablow og að hlusta á skráðar mjólkurfærslur hennar hjálpað Kidd að komast að þessari drungalegu leyndardómi sem heimamenn óttast að tala um. Oft álitin meðal hryllingsaðdáenda sem ein af hrollvekjandi draugasögum allra tíma og ég get skilið tilgang þeirra. En aðeins í skömmtum dregur það á miðann. Já, eftir því sem þú getur skilið þá var ég „lítið“ niðurdreginn, þrátt fyrir að hafa mjög gaman af því. Ég bjóst við gæsahúð allan þáttinn, en það er líklega það sem búist er við. Aðallega fékk ég svipuð viðbrögð við draugahússpennumyndinni „The Changeling“ frá 1980. Þegar þú heyrir svo marga góða hluti er stundum erfitt að ná því ekki. Hvað sem því líður er það sem breska sjónvarpskynningin á "The Woman in Black" gerir í raun og veru að draga fram sannkallaða gamaldags, hægan bruna sem nístir hryggnum. stemningsfullar staðsetningar, óhugnanlegt andrúmsloft og fyrsta flokks sýningar. Lúmlega teppir sálfræðilega grípandi söguna (aðlagað eftir samnefndri skáldsögu Susan Hill), þar sem hin einfalda leyndardómur opnast á ósvikinn hátt með niðurdrepandi harmrænum tón og einkennir söguhetju hennar með góðum árangri. Lítið virðist gerast og getur verið dreginn út, en viðkvæmt tilviljunarkennd þess grípur þig óvarinn. Alltaf þegar myndavélin einbeitir sér að konunni í svörtu. Sem birtist aðallega sem bakgrunnsmynd, það er á endanum hrollvekjandi. Hún virðist kannski ekki alveg eins mikið, en þegar hún gerir það. Talandi um óhugnanlegt! Það á líka við um þessa fáránlegu niðurstöðu. Pauline Moran, sem leikur svartklædda konuna, fær okkur á hæfileikaríkan hátt í taugum með því að vera ögrandi útliti sínu og skyndilegri staðsetningu. Fölt útlit og þessir smávægilegu háttur virðist bara ásækja þig. Hún er andi sem þú vilt ekki krossast við, en samt ein leyfir henni að sjá þig. Frábær frammistaða hins stórkostlega skapmikla Adrian Rawlins þar sem lögfræðingurinn Arthur Kidd heldur þessu öllu saman. Til stuðnings eru traustar beygjur eftir Bernard Hepton, David Daker, Clare Holman og David Ryall. Að draga þungt í gróðursælan, dimman sveitabæinn og þokukennda strandstaðina eykur meira við raunsæislega hryllilega ástandið og miðpunkturinn þar sem allt þróast í hinni látlausu tíma- slitið viktorískt hús sem kæfir loftið með stöðugum ótta. Leikstjórinn Herbert Wise býr vandlega til ógnvekjandi myndmál sem hylja hægt og rólega eitt leyndarmál í einu í vel útfærðum takti vel dæmdrar tilgerðar. Í stað þess að fara út til að hneyksla okkur, innihalda sumar senur ömurlegan styrk sem sleppir ekki takinu. Hljóðbrellurnar eru notaðar á meistaralegan hátt, með því að umlykja og afvegaleiða loftið. Hrikalegt tónverk Rachel Portman veit hvernig á að komast undir húðina á þessum hræðilegu augnablikum og vera síðan hjá þér. Þessi sjaldgæfa sjónvarpsgáfa er örvandi og yfirnáttúruleg yfirnáttúruleg hrollvekja. Það deilir kannski ekki miklu nýju í undirtegundinni, en það heldur sig vel við styrkleika hennar til að skila því sem skiptir máli í þessari bölvun.