Þessi heimsstyrjöldarmynd, sem gerist á Borneo, reynir svo mikið að vinna á svo mörgum stigum að það er synd að hún mistekst á þeim öllum. Nick Nolte er Bandaríkjamaður á flótta sem verður vitni að aftökum Japana á félögum sínum. Hann reikar djúpt inn í frumskóga Borneó, týndur. Cue Nigel Havers, sem finnur ættleiddan ættbálk Nolte. Nolte, sem lítur nú út eins og Robert Plant, er orðinn nýr konungur ættbálks síns. Hann sigraði traustan stríðsmann í blóðugum bardaga og var með talandi húðflúr á brjósti sér (dreka). Núna áður en þú ferð út og færð þér sársaukafullt húðflúr og miða aðra leið til Borneo, þá gengur það ekki vel í Nolteland. Havers vill fá aðstoð ættbálksins við að berjast gegn Japönum sem ráðast inn á eyjuna. Hann kennir innfæddum hvernig á að nota vélbyssur, og fjöldinn allur af myndatöku hefst. Eftir því sem ættbálknum gengur betur, lenda þeir á móti nýrri hersveit Japana sem eru ekki eins og hinir. Þessi hópur gerir mannát í þorpunum sem þeir leggja undir sig til að halda styrk sínum uppi (talaðu um sushiið þitt), og þeir fara enn hraðar í gegnum frumskóga en ættbálkurinn. Þar sem við vitum úrslit stríðsins vitum við að lokum að ættbálkurinn sigrar, en með miklu mannfalli. Hér koma spillingarmennirnir: Havers er slasaður og snýr aftur til "siðmenningarinnar." Hann gefur upp staðsetningu konungsríkisins og Nolte er tekinn. Havers gengur síðan í gegnum það vesen að gefa Nolte út og lokaútgáfurnar rúlla. Leikstjórn Milius er vissulega fullnægjandi, en handritið hér er frekar óljóst í hvatningu. Það setur fram söguhugmyndir, yfirgefur þær síðan til að komast að næstu söguhugmynd. Nolte er hræðilegur þar sem hermaðurinn varð konungur, í örvæntingu að reyna að beina anda Kurtz ofursta Marlon Brando. Hann talar um frelsi og fegurð frumskógarins og auðlegð fólks síns og þú munt ekki trúa í eina sekúndu orðunum sem hann segir. Hann er oft óviljandi fyndinn, sérstaklega upphafsgallan hans úti í frumskóginum, og hann eyðir restinni af myndinni í að hljóma eins og hippi. Nigel Havers eyðir myndinni í að horfa á Nolte eins og hann væri Raquel Welch. Óljós samkynhneigð undiralda þeirra tveggja nær út fyrir vináttu, ekki alveg til kynlífs, og kemur sér fyrir í ósögðu sambandi sem hlýtur að hafa haft frumbyggjana að tala. athygli. Breskir félagar hans, sem eru beinir reitir, fara hraðar inn í heiminn en Bounty lendingarpartýið á Tahítí, en það eina sem ég sá um Borneo er að það er mjög rakt og hefur mikið af grænu. Hátíðarsvikin, þar sem Havers gefur upp staðsetningu Nolte, er algjörlega laus við einhver ástæða. Það er ekki ein hugsun í gangi um hvers vegna Havers gerir þetta, nema að halda myndinni gangandi. Ég var reiður þegar Havers og Nolte lenda fyrir tilviljun á sama skipi og fara til Filippseyja, skipið strandaði og Havers hleypur í lestina til að losa nýklippta Nolte. Enginn kveðjukoss, en Havers kveður konunginn og útskýrir titilinn. Ef þú værir að berjast í stríði og óvinasveit væri að éta bandamenn þína, myndi það ekki hræða þig? Þessi japanska úrvalshópur er ekki nógu sýndur, þó að matarvenjur þeirra séu svo hræðilegar að ég myndi verða samviskusömur strax. Sama tegund af draugalegum óvinum var meðhöndluð mun betur í "The 13th Warrior." Aðrar tegundir áhugaverðra hugmynda eru látnar falla. Hvað með þá staðreynd að nútímatækni leiðir til dauða svo margra afturhaldssjúkra? Hvers vegna lét Nolte konungur Breta nota þegna sína án þess að hika? Af hverju getur Hollywood ekki fundið almennilegan leikara til að leika Douglas MacArthur hershöfðingja? Þegar öllu er á botninn hvolft er "Farewell to the King" niðurdrepandi, ekki með sterka forystu, og reynt að vera of margt án þess að hugsa og kanna möguleika þess. Ég get ekki mælt með þessari mynd. Þessi mynd er metin (PG13) fyrir sterkt líkamlegt ofbeldi, sterkt byssuofbeldi, sumt klæði, sum blótsyrði, sumar kynferðislegar tilvísanir og fullorðinsaðstæður.