Mér blöskraði hinn endurmyndaði Battlestar Galactica, þáttur sem hélt mér alltaf að giska og fékk mig til að tárast við oftar en eitt tækifæri. Ég er harðorður Sci-Fi aðdáandi, mér finnst gaman að halda að ég geti valið það góða úr BS, og þetta var gott efni. Sem slíkur, þegar ég heyrði fyrst um möguleika á forsöguseríu fyrir nokkrum mánuðum síðan, fékk ég veikleikatilfinningu í þörmum mínum. Ég var hræddur um að formúlan sem gerði Battlestar svo farsælan yrði endurnotuð í Caprica, sem myndi alls ekki virka. Saga BSG, af sorgmæddu tötraðri hljómsveit eftirlifenda, föst um borð í rotnandi stjörnuskipum og með spámannlega sýn og röð gervikraftaverka að leiðarljósi, var fullkomlega hrósað af óvenjulegri tónlist og betri leikarahópi. Caprica líður öðruvísi. Þar sem BSG gerist eftir fall mikillar siðmenningar, lýsir Caprica þeirri siðmenningu á köldum og decadent blómaskeiði hennar. Heildarstemningin sem ég fékk frá Caprica var svipuð og í Minority Report, að frádregnum óhóflegri og gagnslausri leikrænni. Í sannri BSG-formi hefur Caprica á fyrstu klukkutímunum af dagskrárgerð þegar tekist á við málefni trúfrelsis, kynþáttafordóma, siðferðisins að leika Guð og eðli mannssálarinnar. Leikmyndin fyrir Caprica er líka frábær. Hver persóna er einstök og djúp, frá þráhyggjufullum og fjarlægum vísindamanni sem varð frumkvöðull, til vandræðalegrar og viljandi dóttur hans, hver leikari og leikkona kastar sér í sitt hvora hlutverk. hlutverk í Caprica. Kröftugar rúllandi trommur Battlestar og grátbroslegar dudukar þjónuðu þemu þess mjög vel. Caprica notar meira hljómsveitarhljóð, sem gefur sýningunni sína eigin tilfinningu sem er nokkuð frábrugðin öðrum hvorum forvera hennar. Nýja Caprica er svo sannarlega eigin sýning og dregur aðeins úr Battlestar-framboðinu eins mikið og það þarf. Ég hlakka til seríunnar í heild sinni.