Að berjast gegn dauðarefsingum er réttmæt mál. Allir sem eru heilvita í Evrópu myndu halda það. Í Bandaríkjunum er allt öðruvísi. Myndin virðist sýna á fyrsta stigi að réttlæti er hægt að vinna gegn dauðarefsingum kynþáttahatara sem þrá bandarískt réttlæti. Ungur maður er leystur úr dauðadeild þökk sé lagaprófessor sem fór aftur til varnarmála vegna þessa tiltekna máls. En myndin á sér framhald. Réttlæti í Bandaríkjunum er algjörlega stjórnað af hefnd. Réttlætisbrestur er bara það sama stjórnað af hefnd. Einn einstaklingur hjá ríkislögreglustjóra á staðnum lætur lögsækja ungan mann fyrir rangar sakargiftir. Þessi ríkislögmaður fellir niður ákærurnar eftir smá stund og ungi maðurinn gengur út laus. En hann missir háskólanámið sitt og hann er geldur af hefndarfullu fólki sem aldrei er reykur fyrir án elds. Hann felur skömm sína og sver að hefna sín. En hann þarf líka að fullnægja kynlífsþörfum sínum sem eru örugglega meira andlegar en hormóna en jafnvel sterkari því andlegar og ekki lengur hormónalegar og hann getur bara gert það með litlum stelpum. Hann gengur greinilega í lið með öðrum raðmorðingja sem er á höttunum eftir samskonar bráð. Dag einn fylgir löggan á staðnum innsæi sínu, leiddar af einhverjum óljósum atvikum í morðinu á ungri stúlku, og þeir handtaka unga kallinn sem við erum að tala um. Þeir börðu hann og yfirheyra hann í 22 klukkustundir með engu nema höggum og höggum og símabókum og byssum og rússneskri rúlletta. Hann játar. Hann var sendur á dauðadeild og biður ömmu sína að fara að sækja lagaprófessorinn í Massachusetts sem er eiginmaður fulltrúa ríkislögreglustjóra sem lét lögsækja hann fyrir nokkrum árum og hefndin er í lausu lofti. Það mun mistakast en það sýnir að um leið og einn í réttarlínunni, lögreglustarfinu og öðrum öryggissveitum stígur af línu hins algera lögmætis, er einhver óréttlát athöfn gerð sem getur eyðilagt jafnvel besta ákærumálið og getur nært þá verstu. dýpsti hefndarþorsti sem hægt er að hugsa sér. Að ákæra einhvern fyrir atviksþætti er álíka slæmt og að láta atviksþætti eyðileggja starf lögreglu eða réttarfars. Besti ásetningi lögreglunnar er eyðilagður með einhverri persónulegri aðkomu og hefndarhugsun, alveg eins og lífi manns getur verið stefnt í hættu vegna aðstæðna sem eru uppblásnir upp á stærð við sönnunargögn, sem aftur munu setja allt málið í hættu með því að vera bara tilvik, þar af leiðandi auðvelt að farga, með góðum lögfræðingi. Myndin er síðan djúp hugleiðing um nauðsyn þess að virða staðla og reglur á línu lögreglu og réttarkerfis ef við viljum ekki gera mistök, sem aftur á móti réttlætir auðvitað ekki dauðarefsingar þar sem það gengur hvort sem er gegn dýpsta trú sem Bandaríkjamenn eiga að hafa: „Við teljum að þessi sannindi séu sjálfsögð, að allir menn séu skapaðir jafnir, að þeir séu gæddir af skapara sínum ákveðin ófrávíkjanleg réttindi, að þar á meðal eru líf, frelsi og eftirsókn. hamingjunnar." (Sjálfstæðisyfirlýsing) Lífið er ófrávíkjanlegur réttur sem skapari hans gaf manninum, sem þýðir að enginn nema sá sem gaf það getur tekið hann í burtu. Aðeins Guð getur tekið líf manns í burtu. Dauðarefsing er hrokafull eignaupptöku valds sem við höfum ekki. Jafnvel þótt við ákallum ekki Guð, getum við ekki réttlætt dauðarefsingu nema sem hefnd, og hér sýnir myndin að hefnd sé versta mögulega hvatning í framsetningu réttlætis og til að koma á almannafriði. Ef hefndinni er ýtt til hliðar er engin önnur réttlæting fyrir þessari dauðarefsingu. Og það geta alltaf verið mistök í þeirri leit ekki að hamingju heldur hefnd.Dr Jacques COULARDEAU, University Paris 1 Pantheon Sorbonne, University Paris 8 Saint Denis, University Paris 12 Créteil, CEGID