Ég man ekki hvenær ég brást síðast við frammistöðu eins tilfinningalega og ég gerði við Justin Timberlake í "Edison". Ég varð svo tilfinningaríkur að ég vildi öskra af angist, eyðileggja skjáinn, sætta mig við vonlausu óp níhilismans. Timberlake er hrikalega misskilið; í raun er það að leika hann eins og að leika Andy Dick í aðalhlutverkið í "Patton" eða Nathan Lane til að leika Jesú. En það er næstum því fyrir utan málið. Timberlake er einfaldlega slæmur leikari og hann væri jafn hræðilegur í hvaða hlutverki sem er. Ég átti í vandræðum með leikarahæfileika Ben Affleck, en Timberlake lætur Affleck líta út eins og Sir Ian McKellen eða Dame Judi Dench. Með stórkynhneigð sinni (lesist lithp), strákalegu augnaráði sínu og tilfinningalegum svip sem stafa af einhverju eins og "The 25 Cliché Expressions for Actors," eitrar hann skjáinn sem hann er settur á miskunnarlaust, og sama hvernig þú sneiðir hann, ég geri það. ekki og mun ekki kaupa hlutverk sitt sem blaðamaður áhugamanna sem varð krossfarandi fyrir réttlæti. Það einfaldlega mun ekki fljúga. Hins vegar er Timberlake ekki einn um að kenna fyrir mistök hans. Leikstjórinn David J. Burke setur hann ekki aðeins í aðalhlutverkið, heldur setur hann einnig til hliðar Morgan Freeman, Kevin Spacey, John Heard, Dylan McDermott, Cary Elwes og (ég er hissa á að hann hafi verið jafn góður) LL Cool J Ég get ímyndað mér næstum líkamlega þjáningu að horfa á suma af þessum leikara í samskiptum við Timberlake. Það er auðvitað ávinningur við þetta: í augnablikinu sem þessir leikarar eiga samskipti án Justins þar finnst mér það vera tvöfaldur léttir. Ánægja, ef þú vilt. Freeman og Spacey eiga kannski ekki meira en 10 mínútur af skjátíma ein saman, en þessar tíu mínútur eru hamingjusamar öfugt við atriði þeirra með svokölluðu hetjunni okkar. Dylan McDermott er líka ferskur andblær. En nóg af Timberlake bashing - orð eru ekki nóg í þessu tiltekna tilviki til að gera bragðið. "Edison" er mjög, mjög hlaupandi spillingarsaga. Söguþráðurinn er allt frá klisjukenndum upp í einfaldlega fáránlegan. Ég dáist hins vegar að hvatanum á bak við gerð hennar, sem ég túlka sem virðingu fyrir kvikmyndum eins og "Serpico," eða "Donnie Brasco," eða jafnvel "Chinatown." Ekki misskilja mig - "Edison" er ekki einu sinni í sama boltanum og þessar myndir, en ég get teygt stöðvun mína af vantrú til að dást að ástæðu þess fyrir tilveru, kannski til að réttlæta að ég sitji í gegnum hana. Handritið, í og ​​af sjálft, inniheldur nokkur furðu slæm skrif. Já, það er með ágætis skiptingum, en hvaða samtal sem er á milli Piper Perabo (sem er sóað hér) og Timberlake virðist eins og það hafi verið lyft beint upp úr Dawson's Creek þætti. Þetta er dæmigerður alltof-glib-til-raunveruleiki þinn, við skulum-heilla-áhorfendur-með-hversu-vel-við-mögnum (og mistakast) samræður. Þessi samræða, athugaðu, er merkt frábærri tónlist á röngum augnablikum - stundum líður eins og "Edison" vilji breytast í tónlistarmyndband, þar sem tilfinningum senu er ekki miðlað í gegnum leik, heldur einmitt með illa valinni tónlist. og afbrigði kvikmyndahraða (lesið hæga hreyfingu). Þegar ég hugsa um það er "Edison" forvitnilegt. Það er viss um að hann fékk leikara til að drepa fyrir en sýningarnar eru skemmdar af Timberlake sem einfaldlega virkar ekki. Í kvikmyndum eins og í flestum myndlist, ef eitthvað er slökkt, þá finnst allt í lagi. Leikstjórar verða að taka erfiðar ákvarðanir. David J. Burke missti marks hér. Sum atriðin leika vel í sjálfu sér, en í heild sinni virðast þau ekki passa eins og púslbútar úr mismunandi þrautum sem þvingaðir eru í eina ósamhengislausa mynd. Og það er ekkert sérstaklega spennandi þraut til að byrja með.