Síðasta haust (2001) fór ég á kvikmyndatíma sem leikstjóri þessarar myndar (Mark Hoeger) kenndi. Mikil þekking hans á kvikmyndagerð, hæfni hans til að kryfja hvaða senu sem er úr kvikmynd og að vinna Óskarsverðlaun í einhverjum óskýrum flokki virtust veita honum meiri trúverðugleika en hinn almenni óháði kvikmyndaleikstjóri þinn. Þegar hann minntist á það á einum af tímunum sínum að hann hefði nýlokið við að leikstýra kvikmynd sem heitir "Full Ride" og væri á eftirvinnslustigi, vaknaði áhugi minn. Hins vegar væri það síðasta sem ég myndi nokkurn tíma heyra um það kvikmyndaverkefni. Þar til í síðustu viku...Í síðustu viku sá ég í sjónvarpsskrá að "Full Ride" væri að fara að sýna á WB netinu. Þetta dró strax upp rauðan fána, þar sem ég get ekki annað en tengt WB við teensploitation þætti eins og Dawson's Creek, Charmed, o.fl. PLÚS, það að Full Ride skyldi koma beint í sjónvarpið var í sjálfu sér ekki of flattandi. . En engu að síður tók ég þann tíma til hliðar og settist niður til að horfa á sköpun fyrrverandi kvikmyndakennarans míns. Eftir að tveir tímar liðu og lokaeiningarnar fóru að rúlla hugsaði ég lengi og vel um það sem ég var nýbúinn að sjá. Það sem ég var nýbúinn að sjá var dæmigerður WB-gæða sýning sem teygði sig upp í tvær klukkustundir. Reyndar virtist næstum eins og þessi mynd væri gerð með það eitt fyrir augum að sýna aðeins á WB netkerfinu. Að gagnrýna þessa mynd verður í grundvallaratriðum eins og að gagnrýna dæmigerða WB þátt. Hvar á að byrja? Persónurnar eru grunnar, sagan er klisjukennd í öllum skilningi þess orðs, atriðin algjörlega tilgerðarleg og persónuþróunin þvinguð og ótrúverðug. Þessi mynd öskrar bara „ófrumleg“. Aðalpersónan, Matt Sabo, er einhver heitur skot frá röngum hlið brautanna (bókstaflega) sem spilar traustan framhaldsskólafótbolta sem bakvörður, en fer svo út í glæpalíf. Honum býðst síðan tækifæri á fullri ferðastyrk í stað þess að fara í fangelsi. Augljóslega, án þess að hafa mikið val, samþykkir hann að spila fótbolta með stjörnu fótboltaliði, en er ekki undanskilinn meðal jafningja vegna lélegs liðsanda og slæms viðhorfs. Svo kemur ástaráhuginn. Auðvitað! Hvar væri þessi fyrirsjáanlegi fanfari án ástar? Hún kemur í líki Amy Lear (leikin af hinni fallegu Meredith Monroe). Hún er í raun viðkunnanleg persóna, öfugt við hinn alltaf svo nöturlega Matt Sabo, svo við klappum henni næstum því þegar hún hafnar honum í fyrstu. En auðvitað kemur hið óumflýjanlega að. Hún fellur fyrir honum, breytir viðhorfi hans til alls, og allt virðist gott og hamingjusamt. En nú er kominn tími á átök! Fyrr í myndinni gerir Amy það ljóst fyrir Matt að hún vilji ekki skora með honum, því það væri „skömm“ fyrir hana og móður hennar. Þetta er Matt til mikillar óánægju og fótboltafélagar hans (já, þeir hita hann upp á endanum) sem veðjuðu á hann að hann fengi enga. En auðvitað kemur Matt að lokum til að samþykkja þessa skilmála og ákveður að hann sé ekki allur í nikkinu. Hér þykknar spennandi söguþráðurinn. Ef þú vilt ekki að ég eyðileggi þessa óvæntu, slepptu þá áfram.[BYRJA SPOILER]Matt kemst að því frá nokkrum heimamönnum að greinilega reynir Amy Lear alltaf að skora með strák á hverju ári úr stjörnuliðinu svo að hún geti reyndu að nota hann til að flýja litla bæjarlífið hennar þar sem hún vinnur á kaffiteríu (sem er óhugnanlegt í fyrsta lagi) og komast í stórborgina. Þegar Matt áttaði sig skyndilega á því að hann hafði verið notaður og að ást hans væri sýndarmennska, freistaði hann þess að snúa aftur til glæpalífs og yfirgefa fótboltabúðirnar fyrir "stóra leikinn." Amy reynir að fullvissa hann um að hún hafi verið virkilega ástfangin í þetta skiptið, en hann er of heit í hausnum til að kaupa það. Svo hvað mun Matt gera? Mun hann taka hana aftur? Eða mun hann fara aftur að ræna bensínstöðvar og vera alhliða skíthæll? Ég mun ekki eyðileggja fyrir þér ofur-ofur-óvæntan endi.[END SPOILER]Svo, ef ég fékk þig einhvern veginn í uppnám fyrir þessa mynd, vinsamlegast gerðu þér grein fyrir því að þetta var kaldhæðni mín en ekki ósvikinn eldmóður. Þessi mynd er óinnblásin útgáfa af 'Varsity Blues' eða 'Summer Catch'. Og það segir ekki mikið. Það er varla grínmynd til að bjarga því og persónurnar eru of grunnar til að kæra sig um. Svo hvað átt þú eftir? Ekki mikið. Það sem mér líkaði mest við myndina var hversu ósmekkleg mynd Hoeger málaði af Nebraska í gegnum þessa mynd. Svo virðist sem hann hafi verið að reyna að fanga kjarna sveita Nebraska og unglingalífsins í smábænum, en nálgun hans er allt of staðalímynd og grunn. Miklar vonir persónanna um að skapa sér í „stórborginni“ og aðgerðirnar sem þær grípa til til þess eru mjög ýktar, og það undirstrikar bara enn frekar staðalímyndina um að Nebraskans sé hópur af hönkum sem búa í bændasamfélögum. Ég er ekki viss um hvort fyrirætlanir Hoegers hafi verið góðar í að reyna að setja heimaríki sitt í sviðsljósið, en ég held að hann hafi endað með mjög skammarlega vöru. Ef Hoeger hefði viljað túlka Nebraska í hagstæðu ljósi, hefði hann átt að taka nótu eða tvær frá Alexander Payne. Á meðan Payne velur einfaldlega að nota Nebraska sem bakgrunn fyrir kvikmyndir sínar, fléttar Hoeger það inn í söguþráðinn í Full Ride og flækist svo í meðvitund sinni um hvar hann er að mynda að hann endar með því að hnoða út yfirborðslegu sorpi sem virðist koma frá utanaðkomandi. Ef Hoeger byggi hér í raun og veru, myndirðu halda að hann myndi vita betur en það. Allt í allt er ég algjörlega vonsvikinn með fyrstu stórmynd Hoeger og ég vona að næst geti hann sameinað þekkingu sína með smá frumleika til að skapa eitthvað öðruvísi og umhugsunarvert.