Þessi mynd sýnir eins og engin önnur ástand ástralska kvikmyndaiðnaðarins og allt sem heldur honum aftur af. Ótrúlegir hæfileikar, framúrskarandi frammistaða (sérstaklega af Victoria Hill), en svikin á nánast alla aðra vegu. Svoleiðis „aðlögun“, það færði Macbeth ekkert nýtt (nei, það er ekki nóg að setja það í Ástralíu í dag), og í raun mistókst algjörlega að réttlæta tilvist þess, fyrir utan (við skulum horfast í augu við það, algjörlega að óþörfu) virða upprunalega verkið. Ef það er eitt verk sem hefur verið unnið (og gert og gert og gert), þá er það Shakespeares. Þannig að sérhver aðlögun, ef hún á ekki að vera sjálfsdáð og tilgangslaus æfing, þarf að minnsta kosti að koma með einhverja nýja túlkun á verkið. Og það er það sem þessi Macbeth tekst ekki. Eins og það var gert hefur þessi mynd enga samtíma þýðingu. Þetta er sama verkið og við höfum séð óteljandi (of oft!) sinnum áður. Nema með byssur og í mismunandi búningum. Fyrir utan grundvallarmistökin (engin önnur leið til að orða það) að halda upprunalegu Shakespear-samræðunni, er eitt af hrollvekjandi augnablikum myndarinnar langvarandi og ótrúlega leiðinleg hægmyndataka undir lokin , þar sem ég stillti mig alveg út, þó ég væri að horfa á skjáinn. Ég hélt aldrei að ég væri með stutta athygli, en þar með. En þar sem Ástralía heldur áfram að framleiða leikarahæfileika á heimsmælikvarða, þurfa kvikmyndaframleiðendur þess að hætta að vera stoltir af því að ná árangri á takmörkuðum kjörum og setja í raun nægilega háa staðla til að sýna að þeir bera virðingu fyrir hvers konar leikarahæfileikum sem þeir vinna með. . Algjör skömm.