Hanna-Barbera sýgur lífið úr annarri frægri eign. Ofbeldið er útvatnað, sögurnar eru formúlulegar, fjörið er slæmt, tónlistin er andstyggileg og endurtekin, og satt að segja er þátturinn bara ekki fyndinn. Á þeim tíma setti H-B allar seríur sínar í gegnum sömu klisjulegu aðstæðurnar , óháð því hvort það passaði heim teiknimyndarinnar eða ekki. Þannig koma Popeye og Bluto fram í endurteknum þætti sem hellamenn ("Hey! Popeye er vinsæll, og Flinstones eru vinsælir. Settu þau saman, og þú mátt ekki missa af!"). Einnig, í augljósri upprifjun á "Private Benjamin," Olive Oyl og Goon hafa reglulega hluti sem sýnir þá sem nýliða hersins. Í alvöru! Hvers vegna? Að bæta við pirringsstuðlinum eru opinberar tilkynningar í hverjum þætti (hefðbundin venja á þeim tíma fyrir teiknimyndir, en samt pirrandi). Popeye fyrirlestrar frændum sínum um að fara örugglega yfir götuna, endurvinna og - ertu tilbúinn í þetta? - hætturnar af reykingum! (Ég sver að ég er ekki að búa það til.) Eini sjarminn sem eftir er af upprunalegu teiknimyndunum er að Jack Mercer, rödd Popeye frá árdögum, heldur áfram hlutverkinu hér. Verð að kíkja einu sinni bara til að fá nýtt þakklæti fyrir gömlu Fleischer stuttbuxurnar. Annars skaltu forðast hvað sem það kostar.