Þetta er sérstök mynd ef þú þekkir samhengið. Antonioni, á áttræðisaldri, hafði fengið heilablóðfall. Mállaus og hálf lamaður, vinir hans - sem eru að vísu þeir bestu sem kvikmyndaheimurinn hefur - útvegaði honum að "leikstýra" síðustu mikilvægu kvikmynd. Hugmyndin er sú að hann geti töfrað sögu fram með því einu að skoða hana. Þannig að við höfum kvikmynd: um leikstjóra sem töfrar fram sögur með einfaldri athugun. Og málið með sögurnar (fjórar) snýst um hvernig sjónrænt ímyndunarafl skilgreinir ást. Kvikmyndin kemur fram með því að gefa okkur tæki til að koma henni til í gegnum okkar eigin ímyndunarafl. Niðurstaðan er hreinn kvikmyndaheimur: sérhver einstaklingur (nema leikstjórinn) er yndislegur í svip eða hreyfingu. Sumar þessara kvenna eru ofsalega yndislegar og þær eru til í draumkenndum þokukenndum heimi munúðarfullrar kynnis. Það er enginn blæbrigði, engin vísbending um að neitt sé til nema það sem við sjáum; engin löngun er að verki önnur en það sem við sköpum. Ég veit um enga aðra kvikmynd sem hagnýtir okkur með svo góðum árangri sjónrænni þrá okkar að láta okkur skapa heiminn sem við sjáum. Hann skilur eitthvað í því að snerta ekki. Enginn skilur Van Morrison sjónrænt eins og hann. Keltnesk geimtónlist Morrisons byggir á nákvæmlega sömu hugmyndinni: hinni siðlausu snertingu sem felur í sér en snertir ekki líkamlega. Rauðhærð eiginkona Antonioni kemur fram, viðeigandi sem verslunareigandinn og hún leikstýrir einnig dauflegri „gerð af“ kvikmynd sem er á DVD-disknum. Mat Ted -- 3 af 4: Þess virði að horfa á.