Af og til rekst þú á kvikmynd sem fer yfir jafnvel villtustu væntingar þínar. Miðað við IMDb einkunnina 4,0 bjóst ég í raun ekki við miklu með The Brotherhood of Satan. Ég vonaði að þetta gæti að minnsta kosti verið töff gaman eins og The Devil's Rain eða einhver af öðrum Satanískum hryllingsmyndum snemma á áttunda áratugnum. Ég hefði ekki getað haft meira rangt fyrir mér. Það sem ég fékk í staðinn var metnaðarfull og gáfuð mynd með leikarahópi sem ég hafði mjög gaman af. Ef talað er í stórum dráttum til að forðast að gefa neitt eftir, þá er stíll og uppbygging myndarinnar miklu tilraunakenndari en hin beina sögusögn sem var svo áberandi snemma á áttunda áratugnum. Bræðralag Satans slær þig ekki yfir höfuð með söguþræði og skýringum. Það er mikið eftir fyrir áhorfandann að fylla í eyðurnar. Sem áhorfandi veistu að eitthvað er að, en í lengstu lög ertu bara ekki viss um hvað það er. Hið óþekkta hjálpar til við að skapa mun hrollvekjandi andrúmsloft en flestar svipaðar myndir. Endirinn er áhrifaríkur með súrrealísku myndmáli sínu. Ég sat undrandi þegar lokaeiningarnar fóru að rúlla. Þeir sem vilja stórt slam-bang lokaatriði verða fyrir vonbrigðum með einfaldleika endirinn. Minni mynd hefði reynt að rífa allt upp og hefði líklega mistekist hrapallega. Það eru augnablik í myndinni þar sem auðvelt er að gleyma leikstjóranum, Bernard McEveety, sem hafði fyrst og fremst starfað í sjónvarpi fyrir Bræðralag Satans. Það eru nokkrar senur sem eru svo vel uppsettar, upplýstar og teknar að jafnvel hæfileikaríkustu leikstjórar gætu lært eitt og annað. Ég hef til dæmis séð nóg af kvikmyndum í gegnum tíðina til að átta mig á því að leikstjórar geta stundum virst eiga í vandræðum með að taka breiðtjaldsmyndir innandyra. Ekki hér. Atriðið þar sem mennirnir eru að ræða aðgerðaáætlun sína á skrifstofu sýslumanns er ótrúlegt. Við sjáum alla fimm karlmennina í einu hver gera sitt eins og í raunveruleikanum. Í minni kvikmynd gætum við séð alla karlmennina í einu, en hver og einn væri hreyfingarlaus og bíður rólegur eftir að röðin komi til skila til að flytja samræður sínar. Þetta er lítið atriði, en það lítur svo náttúrulega út og er svo fallega tekið að þetta er eitt af uppáhalds augnablikunum mínum í Bræðralagi Satans. Að lokum minntist ég á leiklistina í opnun minni, svo án þess að fara í langdræga ræðu, Ég segi bara að í Bræðralagi Satans eru Strother Martin og L.Q. Jones. Sérhver kvikmynd með þessum tveimur strákum er næstum sjálfvirkur sigurvegari hjá mér.