Þetta er líklega besta hryllingsmyndin sem gerð hefur verið síðan Ed Wood dó. Ég get ekki spillt fyrir endalokunum því ég hef nákvæmlega ekki hugmynd um hvað gerðist. Ég skal samt reyna mitt besta. Það eru til einhvers konar lesbískar vampírur, en þær halda áfram að skipta um líkama, þannig að hvaða persóna sem er gæti verið eða gæti ekki verið persónan sem þú átt að halda að hún sé, eða hún gæti verið lesbísk vampýra. Hljómar ruglingslegt? Það er ekki eins ruglingslegt og þú gætir haldið, þar sem engin persónanna meikar sens til að byrja með. Það er enginn söguþráður, engin persónaþróun og tilviljunarkennd fólk birtist, talar nokkrar línur og hverfur svo, til að heyrast aldrei aftur. Það eru líka zombie, sem eru *hugsanlega* óvinir vampíranna, en það er líka draumur-innan-draums konar röð á geðsjúkrahúsi, svo kannski gerðist ekkert af þessu í raun, og þetta er allt ofskynjanir aðalpersónunnar . Ávinningurinn? Báðar aðalstúlkurnar fara úr skyrtunum stuttlega. Tæknibrellurnar eru einfaldlega heillandi (mér líkaði sérstaklega við ótrúlega hægu, óþægilegu bardagaatriðin). Allir hafa virkilega kjánalegan kanadískan hreim, sem eykur á almenna kátínu. Vel þess virði fyrir leiguverðið. Við hlógum þar til við grétum.