Venjulega þegar ég sé ekki þátt á frumsýningu, finn ég hana seinna á kapal og átta mig á því að þetta er gimsteinn. "Gimore Girls" er ein af þessum sjaldgæfu undantekningum. Ég er ánægður með að hafa misst af því. Ég fyrirlít sannarlega þætti sem fylla hverja mínútu leikaranna af rösklegu, heimskulegum, leiðinlegum kjaftæði. Þetta er ein klukkustund af því. Móðirin, Lorelei, fékk mig til að velta því fyrir mér hvort hún væri geðhvarfasýki og ekki með litíum. Hún hætti aldrei að tala; hverri mínútu, hverri sekúndu, að tala við hverja manneskju sem hún hafði samskipti við. Það sem verra er, tal hennar er barnalegt og svoooo, eins og Valley Girl. Hún talaði um stráka, hárið, mömmu sína, fötin. Eins og, hvað er töffið?? (fyrir aðstæður). Ég hef horft á þennan þátt þrisvar sinnum og skil enn ekki tilganginn með þessari seríu. Þetta er ekki gamanmynd, það er ekki drama, það þýðir ekkert annað en að láta þrjár kynslóðir kvenna í einni fjölskyldu líta út eins og „stelpurnar“ frá Planet Mars. Karlarnir til samanburðar eru klárir og gera sýninguna nokkuð áhorfanlega. Ef Lorelei hefði einhvern tíma verið til og reynt að festast í mér með samræðum, þá yrði ég að gera hana í hálsi til að losna við hana. Hún veit greinilega ekki hvernig á að taka lúmsk vísbendingu um að hætta að tala og byrja að hlusta á einhvern annan. Hún veit heldur ekki hvernig á að taka eftir tilvist annarra. Í einni sýningunni kemur Lorelei heim eftir stefnumót nálægt 22:00. Hún fékk stefnumótið eftir að hafa elt gaur sem hún hitti á uppboði. Hún fer inn í herbergi dóttur sinnar þar sem dóttirin spyr hvernig hafi gengið. Hún heldur því fram hversu leiðinlegur gaurinn hafi verið. Stefnumót hennar fékk einhvern veginn nokkur orð í brún. Lorelei kvartaði yfir því að maðurinn hætti ekki að tala (kæfa). Vonandi lærði stefnumótið hversu heppinn hann var. Einn annar hér tjáði sig um hvernig móðirin hagar sér eins og unglingur og dóttirin er fullorðinn persónuleiki. Lorelei klæðir sig meira að segja eins og barnið sitt. Þessi augljóslega 40-eitthvað mamma klæðir sig og lítur út eins og hún hafi farið í verslunarmiðstöðina með menntaskólavinum sínum í eftirdragi. Ég hélt að þessari sýningu hefði átt að vera fylgt eftir með "Skjótu mig bara," því það var nákvæmlega það sem mér leið.