Það hysteríska við þessa mynd er að, að sögn leikstjórans, á hún í erfiðleikum með að finna dreifingaraðila í Bandaríkjunum vegna þess að flestir þeirra sem horfðu á hana gátu ekki samræmt að því er virðist misvísandi skilaboð um kristni og ameríska angist. Tilhugsunin um að einhver líti á þetta sem trúarlega kvikmynd er hvort sem er hlæjandi. Vegna þess að ráðherra í trúboði biður með heimilislausum eða óskar einhverjum „Guðs hraða“ gerir þetta hana að „kristinni“ mynd? Maður gæti túlkað að það sé í raun og veru að hæðast að trúarbrögðum því að í "Nægðalandinu" með öllu sínu efnislega ofgnótt er það besta sem skipulagt trúboð getur gert er að útdeila súpuskál og biblíuvers. Margt óheppilegt eða niðurlægt kannski? Nóg af gagnslausum heimilislausum verkefnum? Hvað með fullt af geðlæknum frá Víetnam? Eigum við að halda að Ameríka sé „Land of Plenty“ ofsóknaræðis þjóðernissinna, sem lifðu af ranghugmyndum sem lifðu af umboðsmanninum „bleiku“? Kannski eigum við nóg af geðsjúklingum? Vissulega höfum við ekki fullt af fólki sem hefur áhyggjur af palestínskum stjórnmálum byggt á símasamtal aðalpersónanna í myndinni. Auðvitað ef þú vinnur í þýsku athvarfi fyrir heimilislausa þá myndi það óheppilega vera miklu meiri áhyggjur af friði í fjarlægu landi en þeirra eigin persónulegu afkomu þar sem heimurinn veit hvernig Evrópa er "meginland gnóttarinnar" þegar kemur að fágun. sammála titlinum á endanum þar sem Bandaríkin eru "Land of Plenty" og í þessu tiltekna tilviki er átt við gnægð lélegra handrita, áhugamannaleiks og ástríðufullrar leikstjórnar kvikmynda. Lífið er of stutt og maður, jafnvel Bandaríkjamaður, hefur ekki „nógan“ tíma til að eyða í að horfa á þetta verk.