Athyglisvert hversu miklu raunsærri frammistaða Brosnan er en upprunalegu James Bond skáldsögurnar í samanburði við Bond-myndirnar. Hann er taugaveiklaður, ofsóknarbrjálaður, alkóhólisti og kvensvikari. Þetta er fullkomið hlé fyrir hann, jafnvel svo mikið sem að gera grín að skuldabréfatákninu. „Ég er rugl, skopstæling á sjálfum mér,“ segir hann. Það gerist ekki betra en það. Ég var nýbúin að lesa Dr.No og þetta er mjög hvernig Ian Fleming hafði lýst James Bond. Persónulega líkaði mér aldrei við Brosnan sem Bond vegna þess að hann passaði of vel við táknmyndina. Það var ekkert fyrir hann að sérsníða persónuna með, samanborið við Roger Moore eða Sean Connery. Það er frábært að sjá Brosnan leika persónu bæði byggða á veruleikanum og prýðilega utan veggja. Grunn persóna sem reynir að komast að skilningi á dýpri tilfinningalegum og sálrænum málum sem hann hefur engan bakgrunn að glíma við. Þetta er áhrifamikil túlkun og að hafa Greg Kinear til að jarðtengja sig er bara ljóðræn. Þessi mynd minnir mig dálítið á dýnamík sem komið er á milli aðalpersónanna í "My Blue Heaven", en raunverulegri í viðbragðsaðferðum þeirra.