Ég var mjög ánægður og á sama tíma nokkuð hissa á öðrum jákvæðum athugasemdum skrifuð af öðrum en Kóreumönnum hér að neðan. Þessi mynd er ótrúlega hjartnæm og sýnir mjög „sorglegt en hlýtt“ sjónarhorn á lífið sem er dæmigert fyrir kóreska fólk. Ég hélt að aðrir útlendingar myndu ekki skilja þessa viðkvæmu tilfinningu og vanmeta þessa rólegu mynd sem leiðinlega, en ég hafði rangt fyrir mér. Aðdráttarafl þessarar myndar gæti verið erfitt að forðast fyrir útlendinga líka. (Jafnvel án texta...)Mig langar til að nefna nokkra punkta sem aðrir hafa misst af. Auðvitað sýnir þessi mynd ást milli karls og konu. Hins vegar er þemað langt umfram það. Í raun snýst þetta um tíma, gildi minningar og dauða. Í þessari mynd er fókusinn ekki á 'ástarsamband' tveggja manna. Eins og sumir bentu á þá kyssast þau ekki, þau faðmast ekki hvort annað, jafnvel án þess að haldast í hendur. Þannig að ástin sjálf er ekki fullkláruð (hvort sem hún er jákvæð eða neikvæð) í myndinni. Frekar, það sem ásækir Jungwon (aðalleikara) er yfirvofandi dauði hans. Hann er að renna út á tíma, hann getur ekki haldið honum, skilur nokkra eftir, þar á meðal föður sinn og auðvitað Darim (mælingaþjónn). Svo vandamálið er hvernig hann getur horfst í augu við dauðann og skilið eftir eitthvað dýrmætt á sinni stuttu ævi, ekki hvernig hann getur elskað með Darim. Svona þema hljómar mjög kunnuglega fyrir okkur. Það eru til fullt af kvikmyndum um sjúklinga með ólæknandi sjúkdóm eins og 'Love Story'. Hins vegar, það sem gerir þessa mynd framúrskarandi er hvernig Jungwon tekur á dauða sínum. Hann er tapsár, en reyndi að gera sitt besta á meðan hann er á lífi, Á ÞÖLGA HÁTT. Hann segir engum í kringum sig frá dauða sínum. Hann felur eitthvað í huga sínum en án reiði, haturs, hefnd. Hann reyndi bara að gera sitt besta meðan hann var á lífi. Þessi takmörkuðu samskipti og hlýðni við örlögin er dæmigert hugarfar Kóreumanna og það sem flestir vestrænir menn skilja ekki eða í besta falli misskilja. Þetta þema er mjög áhrifaríkt tjáð af leikstjóra þessarar myndar (sem kemur á óvart, frumraun hans). Sumir segja að hann sé undir miklum áhrifum frá japanska leikstjóranum Ozu Yasujiro, sem leikstýrði Tokyo Story. Reyndar man ég að ég las í einhverju tímariti að leikstjórinn sjálfur viðurkenndi að hann væri undir áhrifum frá Ozu. Ég er ekki svo fróður að greina stíl hans í samanburði við Ozu, en þeir eiga sumt sameiginlegt og annað ekki. Lágt horn og kyrrstæð myndavél, minna okkur sérstaklega á stíl Ozu. En aftur hvað varðar þemað, þá virðist þessi kóreski leikstjóri hafa nokkuð hlýrri og vongóða sýn. Hún kemur fram á hnitmiðaðan hátt með síðustu mynd Jungwons. Mjög vel gert og virkilega hjartnæm atriði finnst mér. Reyndar fékk leikstjórinn hugmyndina að þessari mynd fyrst þegar hann tók þátt í jarðarför mjög frægrar kóreskrar þjóðlagasöngvara sem lést ungur af dularfullu sjálfsvígi. Þeir segja að hann hafi séð ljósmyndina af söngvaranum við jarðarförina og hugsað um kvikmynd um dauða og minningu. (Og mögulega vona ég eftir leifunum, held ég...)Ég mæli eindregið með þessari mynd fyrir alla sem hafa mikinn áhuga á kvikmyndalist sem og kóreskri menningu. Þessari mynd, að mínu mati, er hægt að keppa við aðrar myndir eins og Tokyo story, og eins konar American Beauty. Það er svo frábært ef það er án tungumálahindrana. DVD útgáfa mun koma á markað í febrúar, svo það gæti verið smá hjálp fyrir útlendinga með enskan texta.