Í kjölfar velgengni "Paris, Je T'Aime" ákvað hópur leikstjóra að taka sig saman og gera svipaða mynd í safnstíl með aðsetur í New York. Ólíkt upprunalegu myndinni virðast sögurnar í þessari mynd stundum koma og fara of fljótt - þegar þú heldur að þú sért að komast inn í sögu er henni lokið í of mörgum tilfellum. Og oft byrjar og stoppar og byrjar svo aftur - með sögunum ofið saman. Þar af leiðandi er enginn titill sem gefur til kynna að saga sé fullkomin og hún sé minna formleg í uppbyggingu. Því miður, þó, á meðan "Paris, Je T'Aime" var slegið eða misst (aðallega slegið), mest af "New York , I Love You“ var ungfrú. Sögurnar höfðu tilhneigingu til að vera mun kynferðislegri í eðli sínu en líka miklu minna sætar - og oft frekar hræðilegar. Þetta var ótrúlega leiðinleg og óáhugaverð mynd með aðeins fáum einstakar sögum - og kannski lét hin oft niðurdrepandi tónlist það virka meira. Skil þig núna, þetta var tónlist í góðum gæðum en dapur tónn hennar fékk mig virkilega til að líða eins og að skera mig á úlnliðina! Meðal þeirra betri var sagan um unga manninn sem fór með stelpu í hjólastól á ball, parið sem talaði um að svindla fyrir utan veitingastað (þó þetta hafi verið líka í fyrstu myndinni) og gömul hjónin sem voru á öndverðum meiði. Þetta er allt svo sorglegt vegna þess að ég hafði elskað fyrstu myndina svo mikið - og mig langaði virkilega að elska þessa mynd. Ég bar virðingu fyrir því sem þeir reyndu en líkaði það einfaldlega ekki. Við the vegur, og þetta er í raun EKKI kvörtun, en það kom mér á óvart hversu margir voru að reykja í myndinni. Fyrir nýlega mynd var það óvenjulegt í okkar reykingamenningu. Ef þú færð DVD-diskinn eru tveir þættir með sem aukaefni sem ekki voru með í myndinni. Einn samanstendur af því að Kevin Bacon (klæddur með flottan fedora) borðar pylsu....og nákvæmlega EKKERT meira í tæpar tíu mínútur. Í hinum er unglingur sem eyðir myndinni í myndbandsupptökur um heiminn - þar á meðal mjög óhamingjusöm par.