Stikla þessarar myndar einbeitti sér svo mikið að keðjunni (auðvitað, vegna þess að hún er svo tilkomumikil) að hún missti af megninu af myndinni, sem fjallar um þróun, þó frekar einfaldlega teiknuð, samband milli Lazarus og Rae þegar þeir reyna að jafna sig eftir Fortíðarverkir sín á milli. Auðvitað, með forsendu nymphomaniac í keðjum, kemur það ekki á óvart að það sé nóg af óbeint kynlífi við sögu. Hins vegar, í grunninn, er Black Snake Moan grunnsaga um endurlausn og lækningamátt þess að hjálpa annarri manneskju. Kannski er það samt bara ég, en ég held að aumingja Lazarus hefði átt að einblína á söguna sína meira. Hann er særandi maður eftir að eiginkona hans yfirgefur hann, en við sjáum aldrei hvernig það læknar hann líka að hjálpa Rae við að leysa fyrri sársauka. Það er bara gefið í skyn að það geri það - í rauninni leikur hann galdramanninn sem hjálpar ungu Rae að sigrast á bölvun sinni, í gegnum stóra gamla keðju og blús. Mér líkar sagan, en ég vildi að hún væri aðeins jafnari og gerði það. þarf ekki að treysta á hið tilkomumikla. Hliðarpersónurnar voru nokkuð þokkalegar, ef þær eru einfaldar og mér fannst tónlistin góð. Leikurinn var nógu góður, þó ég geti ekki verið viss um hvort Rae persónan sé fullkomlega trúverðug. En það gæti bara verið barnaskapurinn minn. Allt í allt fannst mér myndin góð, en ég var ekki þvinguð af henni. Kannski er það vegna þess að ég er of gagnrýninn, en sagan virðist aðeins of þægileg til að vera fullkomlega trúverðug og svo þótt þetta virtist allt mjög flott gat ég aldrei keypt hana. Keðjumálið var aðeins of langsótt fyrir mig. Samt sem áður getur þetta veitt smá skemmtun fyrir þá sem eru að leita að dramatískum endurlausnarsögum með blússkoti. 7/10