Þetta er ein and-hefðbundnasta stríðsmynd sem ég hef séð um. Í stað hinna dæmigerðu kvikmynda sem leggja áherslu á dýrð og ef til vill ofurmannlegar persónur (eins og John Wayne), er þessi mynd akkúrat andstæðan - leggur áherslu á af-mennskunarvæðinguna sem LÍKA á sér stað í stríði. Sagan snertir Japana sem eru strandaglópar á Filippseyjum eftir að Bandaríkin sneru aftur seint 1944-byrjun 1945. Þegar myndin hefst hafa Japanir greinilega verið barðir en vegna geðveikrar rökfræði Bushido geta þeir ekki leyft sér að íhuga uppgjöf. Á einni af mörgum átakanlegum augnablikum er aðalpersónunni sagt í upphafi myndarinnar að mæta á sjúkrahúsið þar sem hann er ekki fær um að berjast vegna berkla síns. Vandamálið er að sjúkrahúsið mun ekki taka við honum, svo yfirmaður hans segir honum að fara aftur á sjúkrahúsið - og ef þeir vilja ekki samþykkja hann ætti hann að sprengja sig í loft upp með handsprengju! Jæja, þetta gerist bara á fyrstu fimm mínútum myndarinnar - miklu verri hlutir koma fyrir þennan hermann og hina fáu eftirbáta vegna þess að þeir gefast ekki upp. Auk þess er tilfelli í myndinni þar sem hermaður reynir að gefast upp en er skotinn niður. Þetta gerðist miklu seinna í stríðinu vegna þess að japönsku hermennirnir, sem gefast upp, voru svo oft í gildru til að sprengja í loft upp þegar þeir komu nálægt. Auk þess sýnir myndin líflegustu lýsingu á hungri og meðfylgjandi brjálæði allra kvikmynda sem ég hef séð. Auk þess fylgir mannát, hugleysi og svik allt saman þessari afar gráhærðu, raunsæju og niðurdrepandi raunsæju mynd. Þú hefðir einfaldlega ekki getað gert betri mynd af þessari gerð. Hræðilegt en frábært.