Þetta er í raun ekki uppvakningamynd, ef við erum að skilgreina uppvakninga sem dauða sem ganga um. Hér nær söguhetjan, Armand Louque (leikinn af ótrúlega ungum Dean Jagger), stjórn á aðferð til að búa til zombie, þó í raun er „aðferð“ hans að varpa hugsunum sínum andlega og stjórna huga annarra lifandi fólks og breyta þeim í dáleidda þræla. . Þetta er áhugavert hugtak fyrir kvikmynd og var gert mun betur af Fritz Lang í seríu sinni af 'Dr. Mabuse' myndir, þar á meðal 'Dr. Mabuse the Gambler' (1922) og 'The Testament of Dr. Mabuse' (1933). Hér er það því miður undirorpið leit hans að endurheimta ást fyrrum unnustu sinnar, Claire Duvall (leikinn af Anne Heche útlitinu með slæma hárgreiðslu, Dorothy Stone) sem er í raun aðalþemað. Myndin hefur forvitnilegt upphaf, eins og Louque er sendur í fornleifaleiðangur hersins til Kambódíu til að binda enda á uppvakningadýrkunina sem kom þaðan. Á einhverri tegund af húsnæði (þar sem við fáum frábær 30s sett og föt) tilkynnir hann trúlofun sína við Claire, og svo varla fimm mínútum síðar, gefur hún honum hringinn sinn til baka og lýsir yfir ást sinni á vini sínum, Clifford Greyson (Robert Noland). Það er óviljandi fyndið hvernig þeir tala saman án þess að hafa augnsamband. Þetta hefði verið frábær mynd fyrir 'Mystery Science Theatre 3000', ef þeir hefðu ekki þegar steikt hana. Það hefur aldrei verið sýnt hvernig Louque lærir í raun og veru 'uppvakninga' leyndarmálið, en hann notar það síðan til að drepa óvini sína, búa til risa her riffils með hermenn og lífverði. Við munum ekki sjá slíkan viljastyrk fyrr en John Agar í 'The Brain From Planet Arous' (1957). Loksins samþykkir Claire að giftast honum ef hann leyfir Greyson að lifa og snúa aftur til Ameríku. Louque samþykkir, en breytir honum í raun í einn af dáleiddu þrælunum sínum. Á brúðkaupsnótt þeirra áttar hann sig á því að Claire mun aðeins byrja að elska hann ef hann gefur upp „krafta“ sína. Til að öðlast ást hennar gerir hann það og veldur „uppreisn“ titlins, þar sem allir þrælar hans vakna og ráðast á húsnæði hans og drepa hann. Greyson faðmar Claire að sér og við virðumst vera í lok dæmisögu: "Þeim sem guðirnir myndu eyða, gera þeir fyrst brjálaða." Svo í rauninni er þetta ekki svo slæm mynd, þrátt fyrir lága IMDb einkunn sem hún hefur núna. Við endurtekið áhorf (?) má sjá listfengið í vel mótuðu handritinu! Dean Jagger átti enn eftir að þróast í góðan leikara og er næstum óþekkjanlegur í ungdómi hans - er þetta virkilega hans eigið hár? Við minnumst hans meira fyrir sköllótta, gamla karlmannshlutverkin í 'White Christmas' (1954), 'X The Unknown' (1956) og 'King Creole' (1958). Sagan fær mikið af grunnþemum sínum að láni frá Halperin bræðrunum betri, fyrri myndinni 'White Zombie' (1932) þar sem hinn ógæfumaður Robert Frazier (sem Charles Beaumont) notar 'zombification' til að vinna ást Madge Bellamy (sem Madeline Parker) .Ef þú vilt alvöru uppvakningamyndir (sem eru hundruðir af!) myndi ég byrja á 'White Zombie' (1932), 'King of the Zombies' (1941), 'I Walked with a Zombie' (1943), ' Night of the Living Dead' (1968), 'The Last Man on Earth' (1964) og tvær endurgerðir þeirra. Í nútíma tímum flottra kvikmynda eru til 'Horror Express' (1972), 'The Serpent and the Rainbow' (1988), '28 Days Later' (2002) og framhald þess, sem og margar, margar, aðrar líka margs að minnast.Þessi er í raun ekki uppvakningamynd. Miðað við þessa mynd á hennar eigin forsendum er hún meira hálfgótnesk rómantík. Sem slík er hún aðeins fyrir neðan sumar af neðstu B-hrollvekjum Universal frá lokum 30s og byrjun 40s. Svo ég gef henni 5.