Ég sá þessa mynd á True Movies (sem gerði mig sjálfkrafa efins) en reyndar - hún var góð. Hvers vegna? Ekki vegna ótrúlegra flækinga í söguþræðinum eða hrífandi samræðna (sem lítið er um) heldur vegna þess að þrátt fyrir það sem fólk segir að mér fannst myndin vera nákvæm í lýsingu á unglingum sem takast á við meðgöngu. Þetta er EKKI Dawson's Creek, þeir eru ekki þokkafullir. , flottar hnyttnar persónur sem bregða sér í gegnum kynhneigð með áreynslulausri þekkingu. Þetta eru börn og haga sér eins og börn myndu gera. Þeir eru hreinskilnir, óþægilegir og pirrandi ruglaðir um allt. Já, þetta gæti verið óvart og þeir gætu bara verið vondir leikarar en ég held ekki. Dermot Mulroney gefur (þegar hann er ekki að reyna að vera töff) mjög trúverðugan leik og ég elskaði hann fyrir það. Patricia Arquette ER vælandi og pirrandi, en hún var ólétt og unglingur? Samsetningin af þessu tvennu er ekki beint lavender á koddanum þínum. Söguþráðurinn var MJÖG fyrirsjáanlegur og hvað svo? Ég trúði þeim, streitu hans og vanhæfni til að takast á við - hugrökku, samt örlítið afvegaleiddu tilraunir hennar til að færa þau nær saman. Ég held að persónurnar, leiknar af einhverjum öðrum, hefðu örugglega verið pirrandi og ótrúlegar en svo var ekki. Það endurspeglar súrraunveruleikann í aðstæðum sem þau eru í, að hann situr í bekknum og hún gengur á háskólasvæðinu með barnið. Ég var reið út í hana fyrir það, ég var reið út í hann fyrir að vera svona barn og fyrir að kenna henni um. Ég fann þetta allt saman. Að lokum elskaði ég það og myndi mæla með því. Passaðu þig á atriðinu þar sem Dermot Mulroney hleypur frá hörmulegu ráðgjafalotunni - frammistöðu í starfi.