Ég elska sci-fi og er til í að þola mikið. Sci-fi kvikmyndir/sjónvarp eru venjulega vanfjármagnaðar, vanmetnar og misskildar. Ég reyndi að líka við þetta, ég gerði það virkilega, en það er of gott sjónvarpsvísindi eins og Babylon 5 er fyrir Star Trek (upprunalega). Kjánalegar stoðtæki, ódýr pappasett, stælt samræður, CG sem passar ekki við bakgrunninn og sársaukafullar einvíðar persónur er ekki hægt að yfirstíga með „sci-fi“ stillingu. (Ég er viss um að það eruð þið þarna úti sem haldið að Babylon 5 sé gott sci-fi sjónvarp. Það er það ekki. Það er klisjukennt og óinnblásið.) Þó að bandarískir áhorfendur gætu líkað við tilfinningar og persónuþróun, þá er sci-fi tegund sem gerir það. ekki taka sjálfan sig alvarlega (sbr. Star Trek). Það kann að meðhöndla mikilvæg málefni, en þó ekki sem alvarlega heimspeki. Það er mjög erfitt að hugsa um persónurnar hérna þar sem þær eru ekki bara vitlausar, bara vantar lífsneista. Aðgerðir þeirra og viðbrögð eru viðarkennd og fyrirsjáanleg, oft sársaukafull á að horfa. Framleiðendur Earth VEIT að það er rusl þar sem þeir þurfa alltaf að segja "Gene Roddenberry's Earth..." annars myndi fólk ekki halda áfram að horfa. Askan hans Roddenberry hlýtur að vera að snúast á sporbraut sinni þar sem þessi daufa, ódýra, illa klippti (að horfa á hana án auglýsingahlés færir þetta virkilega heim) sem trassar Trabant úr sýningu út í geiminn. Vindskeið. Svo, drepið af aðalpersónu. Og komdu svo með hann aftur sem annan leikara. Jæja! Dallas aftur.