Þegar myndin hefst varar sögumaður okkur við ÖGREGANDI HÚÐKÚPA er svo ógnvekjandi að þú gætir dáið úr hræðslu - og ef slíkt gerist er ókeypis greftrun tryggð. Jæja, ég held að enginn hafi dáið úr hræðslu við að sjá þessa mynd, en nokkrir gætu hafa dáið úr leiðindum. THE SREAMING SKULL er sú mynd sem lætur Ed Wood líta vel út. SKULL er mjög lauslega byggð á hinni frægu sögu Francis Marion Crawford og fjallar um auðuga en taugaveiklaða konu sem giftist óheiðarlegum manni en fyrri kona hans lést við dularfullar aðstæður. Þegar hún hefur verið sett upp á heimili hans er hún þjáð af hálfvitum garðyrkjumanni, illa útfærðri mynd, páfuglum og að lokum höfuðkúpu sem rúllar um herbergið og fær hana til að öskra mikið. Og henni til sóma er leikkonan Peggy Webber að öskra frekar vel. Því miður er hæfileiki hennar til þess hápunktur myndarinnar. Söguþráðurinn er vægast sagt nokkuð gegnsær og þótt leikarahópurinn sé í raun í lagi er handritið hræðilegt og myndin svo óinnblásin að þú munt vera tilbúinn að hlaupa öskrandi sjálfur. Að vísu tekur hluturinn aðeins um sextíu og átta mínútur, en finnst þetta allt miklu lengur. Bættu við þetta virkilega hræðilegum prentgæðum og þarna ertu. Það eru kvikmyndir sem eru svo slæmar að það er gaman að horfa á þær. Það er að vísu rétt að SKRÁKANDI HÚÐKÚPA hefur nokkra væli - en myndin dregst svo mikið að ég gat ekki unnið upp meira en einstaka fliss, og þegar allt er komið yfir höfuð mun þér rúlla af ennui. Ef það væri ekki fyrir leið Peggy Webber með öskri, þá væri þetta örugg lækning við svefnleysi. Gefðu það a miss.GFT, Amazon gagnrýnandi