'The Box', sem gerist árið 1976 af ástæðulausu öðru en að halda leikmyndaskápunum uppteknum, var leikstýrt af Richard Kelly ('Donnie Darko'), og leika Cameron Diaz og James Marsden sem Normu og Arthur Lewis, ungt par sem eru talið að hún eigi í fjárhagserfiðleikum þrátt fyrir að þau hafi bæði átt farsælan feril - hún sem menntaskólakennari, hann sem sjónsérfræðingur við Langley, Virginia, rannsóknarmiðstöð NASA. Þau eiga eitt barn, Walter (Sam Oz Stone). Einn daginn finna Lewis-hjónin pakka á dyraþrepinu sínu, sem inniheldur svartan kassa með stórum rauðum hnappi. Það er athugasemd frá „Hr. Steward' sem gefur til kynna að hann muni koma aftur klukkan 17:00 til að útskýra um kassann. Hinn dularfulli Arlington Steward, leikinn af Frank Langella, mætir á tilsettum tíma, snyrtilegur klæddur í glæsilegum Savile Row jakkafötum. Hann er kurteis en viðskiptalegur, en þó er mest áberandi eiginleiki hans andlit hans, en helmingur þess virðist hafa verið blásinn af og farið með rangt mál. Langella er það eina sem er þess virði að horfa á í myndinni, en hann er því miður upptekinn af eigin förðun, sem líkist Harvey 'Two Face' Dent (Aaron Eckhart) úr 'The Dark Knight' eftir Christopher Nolan. Þetta er eins og fíllinn í herberginu: maður getur reynt að hunsa hann, en það er meira en lítið truflandi. Steward útskýrir að hann muni koma aftur eftir 24 klukkustundir til að sækja hnappinn. Ef þeir ákveða á þeim tíma að opna og ýta á hnappinn mun hann gefa þeim $1 milljón í reiðufé. Eini gallinn - og hann er stór - er að einhvers staðar mun ókunnugur maður deyja. Það gæti verið hinum megin við bæinn, það gæti verið í annarri heimsálfu, en Steward fullvissar þá um að fórnarlambið verði einhver óþekktur þeim. Sem sönnun um góða trú skilur hann þá eftir með snjöllum 100 dollara seðli, þeirra til að halda hvort sem þeir ýta á takkann eða ekki. Arthur og Norma eru efins og telja að allt sé svindl eða vandað gabb, hvernig sem það er' ekki löngu áður en þeir fara að velta fyrir sér hvað myndi gerast ef þeir ýttu á hnappinn? Myndu þeir virkilega fá milljón dollara? Myndi einhver virkilega deyja? Norma er þreytt á vangaveltunum og smellir á takkann. Ekkert gerist. Hins vegar víkur fyrstu léttir þeirra fyrir viðvörun þegar Steward mætir daginn eftir með skjalatösku fulla af peningum. Þeir ákveða að hætta þessu öllu saman, en Steward segir þeim að það sé of seint. „Þú hefur þegar ýtt á takkann,“ útskýrir hann. Þegar eðalvagn Steward dregur sig í burtu tekur Arthur eftir leyfisnúmerinu, sem hann uppgötvar síðar að er skráð hjá NSA (National Security Agency). Á þessum tímapunkti byrjar myndin að fara djúpt inn á ófylgjanlegt svæði þar sem aukapersónurnar byrja að blæða blóðnasir og blikkandi friðarmerki . Á sama tíma verður innrás í bæinn af kjaftalausum nördum í slæmum skyrtum sem fara að elta Arthur eins og njósnahópur fyrir uppvakninga geimverunörda. Arthur verður að lokum fastur af ógnvekjandi bókaormum á bókasafninu (?), þar sem snjöll eiginkona Stewards birtist – sem við höfum ekki séð fyrr en núna – og lætur Arthur vita að til að komast út úr bókasafninu verði hann að stíga inn í einn. af þremur lóðréttum dálkum af stafrænum vatnsáhrifum í útliti. „Hvað gerist ef ég vel það rangt?“, spyr Arthur, sem virðist mun minna ráðalaus en hann ætti að vera undir þessum kringumstæðum, og vissulega mun minna undrandi en áhorfendur eru á þessum tíma. „Eilíf fordæming,“ segir spónninn ógnvekjandi. Arthur stígur inn í miðsúluna af stafrænum vökvabrellum, og eftir stutta fjarveru birtist skyndilega, enn í vatnsbólinu sínu, sveima yfir rúmi Normu. Þegar hún vaknar og sér hann springur vatnsbólan og Arthur veltur upp í rúmið í sturtu af vatni sem einkennilega heldur áfram að leka úr vatnsleiðslunum sem er rétt utan myndavélarinnar á meðan blettur Marsden og Diaz flakka um á rúmið. Það er ruglingslegt, ég veit. Við komumst að lokum að því að Steward var einu sinni almannatengslafulltrúi NSA, þar til hann varð fyrir eldingu sem eyðilagði hluta af andliti hans. Hann var úrskurðaður látinn, en vaknaði síðar aftur til lífsins, eftir að hafa verið umbreytt í eins konar ofurmenni sem þjónar nú „þeim sem búa til eldingarnar“ og þar sem kraftar hans hafa gert honum kleift að taka yfir CIA, NSA og NASA allt. sjálfur. Og hver er tilgangurinn með öllu þessu nöldrandi rusli? Eins og gefur að skilja er hlutverk Steward að leggja menn undir eins konar biblíulega eðlispróf (t.d. „Bindingu Ísaks“) til að ákvarða hvort mannkynið sé þess virði að bjarga. Ef nógu margir standast hnappaprófið með því að neita að ýta á það, munu guðlegir yfirherrar Steward hlífa keppninni. Því miður, því fólki sem ýtir á takkann, eins og Norma og Arthur, verður að refsa fyrir siðferðislegt hryggleysi sitt, í þeim tilgangi verða þeir fyrir röð af ömurlegum „Lady or the Tiger“ prófraunum sem spila út eins og ein af þessum „ Sá kvikmyndir,' nema án þess að vera skemmtilegur töffari eða ávinningur af samfelldu söguþræði.'The Box' táknar eins konar tilgangslaust andlegt sjálfsfróun sem nýnemar í heimspeki finnst gaman að blaðra um eftir nokkra bjóra. Slæm æfing Richards Kellys í tilvistarhyggju smáþoku hrynur að lokum undir þunga eigin óskiljanlegs; pyntað blanda af óviðunandi hugmyndum storknar á endanum, eins og með því að blanda saman of mörgum litum, í hvikandi gráan húmor af kvikmynd sem er jafn fáránleg og ein af þessum deyfandi kvikmyndum á flugi sem söguþráðurinn þjáist hvorki meira né minna af því að hafa verið. truflað af hægfara blund. Það er punktur í 'The Box' þar sem Arthur, sem er tæknilega sinnaður strákur, verður forvitinn um hvernig hnappurinn virkar. Þegar hann opnar eininguna er hann svekktur að finna ekkert inni. Eftir að hafa séð The Box veit ég nákvæmlega hvernig honum líður.