Það er bara eitt orð yfir þessa mynd. Hræðilegt. Leikstjórinn hefur greinilega hæfileika en eins og karakterinn hans Robert Carmichael kastar hann öllu frá sér. Að vera dreginn inn í smáglæpi og síðan síga niður í siðspillingu er sýn Cray á breskum æsku. Eins og bresku blöðin sýnir þessi mynd ungt fólk án vonar eða virðingar. Cray hrópar eftir athygli, en á enga skilið. Ég var skelfingu lostinn yfir ofbeldisverkinu sem Cray kaus að troða í andlit áhorfenda. Hann gerir ráð fyrir að áhorfendur séu fáfróðir um grimmdarverk heimsins. Eins og ruddalegt veggjakrot á klósettvegg sýnir hann okkur karlrembu með unglingsgleði. Sumir gæðaleikarar eiga litla hluti í þessari mynd. Danny Dyer og Leslie Manville koma bæði stutt út. Leikurinn er að öðru leyti áhugamaður, ungu mennirnir Joe og Ben hrökklast við. Carmichael leikinn af Daniel Spencer er hrollvekjandi. Miranda Wilson leikur Monicu, aðlaðandi eiginkonu fræga kokksins Jonathans (Michael Howe); hvernig hún gat beygt sig í slíka þraut er ótrúverðugt. Myndin er aldrei lúmsk og Monica er meðhöndluð með mesta tilefnislausu ofbeldi sem er skorið niður með stríðsaðgerðum. Stríðsmyndir eru notaðar til að koma á framfæri þeirri hugmynd að ungir menn geti ekki hjálpað sér sjálfir, að ofbeldisverk eigi sér stað innan jafnvel „siðmenntaðra“ landa. Þetta er vissulega rétt og er einkennandi fyrir breytt samfélag okkar þar sem karlmenn hafa sífellt vægari stöðu, en Cray lækkar á stigi villimannanna sem hann leitast við að afhjúpa með því að nota slíkar hrottalegar og ofbeldisfullar myndir. Kvenpersónurnar í myndinni veita engan léttir. Þær eru annað hvort fórnarlömb eða í tilfelli Manville útþvegin móðir. Samfélagið er táknað sem vanvirkt. Þetta er fyrsta mynd Cray. Ég hlustaði á það sem hann hafði að segja á Q and A fundi í Edinburugh og hann er ekki ógreindur, hann skortir einfaldlega reynslu og myndin hans afhjúpar barnaleika hans. Myndin á að koma út síðar á þessu ári, en ég vona að fyrirtækið fari á hausinn þar sem almenningur þarf í raun ekki svona ruglað efni.