Samsetning hinnar frábæru svarthvítu ljósmyndunar og „Eugene Onegin með ívafi“ söguþræði gerði þetta að algjöru höggi fyrir mig. Andrúmsloftið sem skapaðist af aðallega mjög dökkum myndum, andstæða við einstaka mjög björtu oflýstu hvítu, var grípandi. Það var frábært augnablik þar sem glærur - að því er virðist hefðbundnar hátíðarmyndir en þar sem andlit leikaranna afhjúpuðu persónu og aðstæður lúmskur en samstundis - voru sýnd ásamt hjartnæmri aríu Lenskys úr Tschaikowsky-óperunni Eugene Onegin. góð mynd er sú að hún ætti að nýta tækifærin sem þessi miðill býður upp á, sem þýðir að oft skiptir sagan minna máli en myndmál og andrúmsloft - Last Year in Marienbad er gott dæmi um slíka mynd. Krisana er í sama móti.