**VIÐVÖRUN: MÖGULEGT SPOILER**Ef þú kemst hjá afar óþægilegu efninu, þá býður þessi mynd upp á gríðarlega mikið af svívirðilega kampískri melódrama. Það sem kemur á óvart er að þessi mynd hefur verið afrituð og reifuð nokkrum sinnum í gegnum árin, þó að það sé erfitt að átta sig á því að NOKKUR kvikmyndagerðarmaður sé innblásinn af þessu drasli drama. Hvorug Hemingway-kvennanna getur leikið hér (þótt Mariel HEF bætt sig í gegnum árin), Anne Bancroft býður upp á eina snertingu af flokki sem saksóknari og Chris Sarandon er aftur á móti aumkunarverður og óviljandi fyndinn sem brosandi, slyngur vondi strákurinn. verkið.Gamla leikstjórinn Lamont Johnson getur ekki búið til silkitösku úr þessu gyltueyra handrits, sem er troðfullt til að springa af æpandi slæmum samræðum og fráleitum aðstæðum. Til dæmis er lokaþátturinn, þar sem Margaux grípur haglabyssuna sína og eltir Sarandon niður eftir nýjasta átakanlegu athöfn hans, ætlað að vera spennandi en kallar fram djúpar hlátur í staðinn. Bættu við alræmdu skelfilegu og rúmgóðu tónverki eftir Michel Polnareff og þú færð sanna saklausa ánægju, jafnvel þó að þér líði líklega illa og þurfið í heitri sturtu eftir að hafa skoðað það. Ekki segja að þú hafir ekki verið varaður við.