Þegar „Girlfight“ kom út lofuðu dómarnir hana en ég komst ekki að því að sjá hana. Ég sá hana loksins þegar hún var gefin út á myndbandi og skil frábæra dóma. Myndin opnar í menntaskóla í miðju gettói. Við kynnumst fljótt nemandanum Diana Guzman (Michelle Rodriguez). Hún er með slæman rasssvip á andlitinu og allar hugmyndir um Díönu sem við gætum fengið út frá þessum svip fást fljótlega staðfestar þegar hún lendir í slagsmálum. Þegar Díana lendir í vandræðum vegna þessa, hittum við föður hennar, árásargjarn týpa í sjálfu sér; Það er greinilega ekki hægt að kenna Díönu algjörlega um viðhorf hennar. En svo tekur myndin við sér, þegar ný hugsun kviknar í huga Díönu: hnefaleikar sem leið til að flýja þessa ömurlegu tilveru. Eldri bróðir hennar hefur þegar farið í hnefaleika, en faðir hennar mun líklegast ekki samþykkja það. Aðeins Díana sjálf getur ákveðið hvað hún á að gera. Bara fyrstu mínúturnar einar og sér bentu til þess að ég væri í mjög grátbroslegri kvikmynd sem ekki var frá Hollywood, en stutt framkoma John Sayles í aukahlutverki staðfesti það sannarlega. Jafnvel áður en þeir komast að einhverju hnefaleikasenum finnst þér eins og þú sért að fá barð í andlitið við að sjá hið ljóta líf sem Díana lifir. Og þegar þeir loksins koma að aðalsögu myndarinnar er ekki aftur snúið. Allt í allt mæli ég hiklaust með þessari mynd. Ég skal viðurkenna að það að nota hnefaleika sem leið til að sýna einhverjum að reyna að gera eitthvað af sjálfum sér hefur verið hálfgerð klisja í kvikmyndum í mörg ár ("Rocky", "Million Dollar Baby"), en ég held samt að þeir hafi gert það. frábær vinna með það hér. Reyndar gæti þetta hafa komið tegundinni á toppinn. Mjög gott. Verst að Michelle Rodriguez sóaði sér í Hollywood kvikmyndir eftir þessa.