Drottinn góður. Ég ætla að segja strax, ég horfði aðeins á 20 mínútur af þessari mynd. Þar sem ég er harðkjarna Eraserhead aðdáandi, "hvað, þú getur ekki horft á undarlega svarthvíta kvikmynd með litlum sem engum samræðum?" vörn á ekki við. Ég get einfaldlega ekki horft á HÆÐILEGAR skrítnar svarthvítar kvikmyndir með litlum sem engum samræðum. Þessi mynd er það sem gerist þegar þú gefur kvíðafullu goth-barni án hæfileika og ekkert að segja myndavél og fjárhagsáætlun, og leyfir honum/henni setja eins mikið meiningarlaust móðgandi myndmál á skjáinn og hægt er. Það var ljóst frá upphafi að þessi mynd hefði átt að vera 5 mínútur að lengd (að því gefnu að hún ætti yfirleitt að vera til). Myndir sem ættu að endast í nokkrar sekúndur dragast áfram í nokkrar mínútur, vegna þess að leikstjórinn er með "I-Just-Love-The-Sound-Of-My-Own-Voice" heilkennið og neitar að klippa í annað skot fyrr en allt myndbandið. hefur verið skoðað. Frá því að stelpan í grímunni fór að fróa líki "Guðs" (opnunaratriði myndarinnar! gleði!), vissi ég að það væri aðeins tímaspursmál þar til ég slökkti á spólunni. Eftir að minnsta kosti 10 mínútur af öðru líki var dregið í kring, kippandi, á reipi, af hópi klæddra leyndardómsmanna, vissi ég að það væri kominn tími til að gefast upp. Ég gefst sjaldan upp á kvikmynd. Ég sat í gegnum allt Blair Witch 2: Book Of Shadows, að vísu ekki hamingjusamur. Þetta átti ekki skilið þessar 20 mínútur sem ég gaf henni. Ef þú ert Eraserhead aðdáandi, ekki láta einfaldan samanburð við þessa kvikmynd draga þig í leigu á þessu stykki af áhugamannarusli. Leyfðu mér að vísa þér á Tetsuo: The Iron Man, fyrir áhorfanlegt og skemmtilegt stykki af ósamhengilegu svarthvítu furðuverki.