Fame kom út í Bandaríkjunum ári áður en ég fæddist; Ég var of ungur til að muna eftir upprunalegu útgáfunni af Fame - en samt heyrði ég og las ýmislegt um hana. Svo sem sú staðreynd að hún varð til af sjónvarpsseríu og að hljóðrás hennar var leidd af Irene Cara, Giogio Moroder smellinn, 'Fame'.Fame var að öllum líkindum sá fyrsti sinnar tegundar til að sýna og sýna heim sviðslista í formi kvikmynd í fullri lengd. Lífið, baráttan, hindranirnar sem nemendur og sumir kennarar ganga í gegnum sjálfir voru undir augum áhorfenda. Frammistöðurnar voru frábærar, en samt sem áður vakti athygli mína var Gene Anthony Ray, sem lék hinn erfiða en efnilega Leroy. . Reiður, svekktur og í fyrstu dónalegur, persóna hans varð síðar minna reið og svekktur og skuldbundnari til náms - ekki bara með því verklega í flutningi heldur í fræðilegu líka. Irene Cara var góð sem Coco - atriðið þar sem hún tók af sér blússuna á meðan einhver geggjaður leikstjóri var að mynda hana var frekar óþægilegt að horfa á - sem og Paul McCrane fyrir ótrúlega túlkun sína á viðkvæmum en lokaðri samkynhneigð sem reynir að takast á við lífið og að skrá sig í sviðslistaskóla í New York, eftir að honum hafði verið rekið úr hernum þegar hann sagði þeim að hann væri samkynhneigður. Ralph, leikinn af Barry Miller, var áhugaverður en stundum fór karakter hans í taugarnar á mér. Danssköpunin var frábær, það voru nokkur góð dansnúmer við sögu og „heitur hádegisverður“ atriðið í mötuneytinu var þess virði að horfa á. Annað atriði sem var frábært var þegar 'Fame' lagið var spilað og allir krakkarnir fóru að þjóta út á götur New York og dönsuðu villt og umhyggjulaust í heiminum. Þetta var götudjamm eins og engin önnur. Eina stjarnan sem nokkurn tíma hefur raunverulega notið góðs af þessu til lengri tíma litið var og er Debbie Allen - hún varð síðar framleiðandi, leikstjóri og stjarna - þó hún hafi aðallega unnið á bak við tjöldin í þáttum eins og Everybody Hatar Chris og The Fresh Prince of Bel Air. Paul McCrane fór síðar að leika við hlið Peter Weller í myndinni 'Robocop' þar sem hann lék illmenni og E.R. sem dómharðan, viðbjóðslegan Doctor Romano. Breski leikstjórinn Alan Parker tók þetta mjög vel - hann leyfði flytjendum að dansa, leika , syngja af hjartans lyst án þess að vilja trufla og hafa áhrif á stíl þeirra. Á meðan á myndinni stendur sjáum við hin ýmsu stig sem nemendur lenda í á 4 árum sínum - frá prufum til nýs árs, alla leið fram að útskrift í High School For The Arts.Fame í New York er ein af þessum kvikmyndum sem sinna eða er ætlað tilteknum áhorfendahópi sem er ekki endilega hið almenna samfélag sem elskar kvikmyndir - hún er örugglega EKKI fyrir alla. Ég hafði gaman af því vegna þess að ég hafa áhuga á listum - ekki tæknilega hvað varðar að vera flytjandi því ég er ekki einn heldur sem einhver sem metur að sköpunargáfu og listræna tjáningu er hægt að beina með vinnusemi, skuldbindingu og ástríðu gagnvart því sem maður gerir með hæfileikum þeirra. Þess vegna, ef þú ert upprennandi dansari, leikari - eða bara einhver sem er skapandi, gætirðu haft áhuga á kvikmynd eins og þessari - þó hvort atburðir í Fame séu eitthvað eins og það er í sviðslistaháskóla/skóla í alvöru. lífið, þá er það allt annað mál. Endurgerð þessarar myndar árið 2009 var gefin út nýlega og satt best að segja bliknar hún nánast í samanburði. Hvað upprunalegu frægðina varðar, næstum 30 árum síðar, þó já, hún sé dálítið gamaldags en hún er samt frábær mynd, engu að síður. Hún er ekki beinlínis klassísk heldur sem 80s sértrúarsöfnuð, í takt við aðrar 80s danssmellir, ss. Footloose og Flashdance, Fame hittir á punktinn. Er það ekki tilviljun að allar þessar dansmyndir byrja á bókstafnum 'F'? Grín, áhrifamikill og heillandi, þessi er þess virði að horfa á.