Lemuel Gulliver (Ted Danson) er læknir sem hverfur á sjó og skilur eftir barnshafandi eiginkonu Mary (Mary Steenburgen). Átta árum síðar mætir hann, ruglaður og að því er virðist brjálaður - spjallar um ævintýri sín í löndum litlu Lilliputians, risastórum Brobdingnags, fljótandi eyju vitsmunamannsins Laputa og Houyhnhnms, kynþáttar gáfaðra, talandi hesta sem hafa til að takast á við Yahoos - kynþátt dýrslegra manna - meðal margra annarra ævintýra. Hinn ekki svo góður Dr. Bates (James Fox), sem hefur hönnun á eiginkonu Lemuels, lætur Gulliver fanga á geðveikrahæli og Lemuel, Mary og sonurinn Thomas (Tom Sturridge) verða að finna leið til að sanna geðheilsu sína. Þessi mynd er stórkostleg aðlögun á ádeiluskáldsögu Jonathan Swift og er stórkostleg aðlögun á svo mörgum sviðum: söguna, ádeiluna, persónurnar, myndefnið, frábæra leikarahópinn. Það er einfaldlega ljúffengt að horfa á hana og hún er næstum ótrúleg í ljósi þess að hún var gerð fyrir sjónvarpsmynd. Myndin stendur sig frábærlega í að fanga illvíga háðsádeilu Swift, sem sker eins og öxl í gegnum breskt samfélag þess tíma, en hljómar samt sem áður. í dag. Hinir vitrir Brobdingnags og Houyhnhnmarnir eru nánast fullkomnir einstaklingar sem eiga nánast ómögulegt að skilja hvers vegna Gulliver talar með slíku stolti um lasta og spillingu samfélags síns. Atriðin þar sem Gulliver á í erfiðleikum með að sýna sig frábrugðinn Yahoo eru kannski bestar, með bitandi háðsádeilu í að lýsa því hvernig þeir velja leiðtoga sína ("þeir virðast velja þann versta meðal þeirra... sem ræður þar til þeir finna einhvern enn verri") , fara í stríð ("Við förum bara í stríð af mjög góðri ástæðu - eins og þeir eru veikari en við, eða við viljum allt landið þeirra"), osfrv. Atriðin sem taka þátt í Laputa eru líka í raun unnin - menntamennirnir eru svo umvafin sérsviðum sínum að þeir hafa engan tíma fyrir neitt annað og búa í rauninni yfir litlu skynsemi. Og viðbótin við söguþráðinn fyrir hælisleitendur eykur söguna til muna - Dr. Bates er sannarlega viðbjóðslegur karakter, og þegar hann heldur ræðu við fyrirspurnina um meinta löst Gullivers, er alveg ljóst að hann er að lýsa eigin mistökum. Myndin notar fallegar og nokkuð sannfærandi CGI-brellur sem sýna mjög fjölbreyttar aðstæður skáldsögunnar með miklum áhrifum. Andstæða stærða er unnin á mjög vandvirkan hátt og allir heimar sem sýndir eru í sögunni eru sannfærandi á sinn hátt. Kvikmyndatakan (sérstaklega sú sem snýr að hælinu) og búningarnir eru frábærlega gerðir. Klipping nútímans með minningum Lemuels er tæki sem gæti verið óþægilegt, en virkar mjög vel. Leikarahópurinn er sannarlega dásamlegur; sannkallaður hver er-hver með breska og bandaríska hæfileika. Ted Danson skilar frábærum, margþættri frammistöðu sem Gulliver, sem sýnir á áhrifaríkan hátt umbreytingu hans frá manneskju sem er ruglaður af undarlegu umhverfi sínu, yfir í brjálæðislega ástandið sem hann var í þegar hann birtist aftur, í skynsamlegan, vitsmunalegan persónuleika hans í lokin. Danson, sem er þekktastur fyrir vinnu sína á sit-com, sýnir að hann er meira en bara Sam Malone með þessum frábæra serio-grínisti frammistöðu. Mary Steenburgen er áhrifarík sem eiginkona hans og James Fox er algjörlega fráhrindandi sem Bates. Restin af leikarahópnum er að mestu leyti skipuð leikmyndum, þar sem Peter O'Toole, Omar Sharif, Warwick Davis, Kristin Scott Thomas, Geraldine Chaplin, Alfre Woodward, Edward Fox og Sir John Gielgud eru eftirminnilegustu - en jafnvel minnstu. þættirnir eru mjög vel leiknir. Þrátt fyrir að bókinni sé ekki 100% trúr, er "Ferðir Gullivers" sigur sögu og mynda. Það má ekki missa af því.9/10