Jafnvel þótt það sé ekki merkt sem Slasher flick, þá hefur það alla þættina. Sú staðreynd að slashers eru vel þekktir fyrir lágt kostnaðarhámark, lélega söguþráð, cheesy áhrif, og allt sem þú getur bætt við, það þýðir ekki að það geti ekki verið til góðar slasher-myndir. "Ópera" fyllir lýsinguna. Jafnvel þó að það sé hluti af ítalska giallo; sem er langt frá því að vera slasher undirtegund.Dario Argento sannar að hann á skilið merki eins besta leikstjóra í Horror. "Opera" er ein af stílhreinustu hryllingsmyndum síðustu 30 ára. Þó myndin gerist á fallegum, skínandi stað; aðstæðurnar og eymslan gerir það að einum skelfilegasta stað sem hefur verið notað í hryllingsmynd. Ég hugsa um "Opera" sem stílhreinan Slasher þó að það sé ítarleg söguþráður og persónuþróun. Ostastuðullinn sem oft er notaður í flestum Slasher-myndum er ekki til staðar hér en í staðinn fengum við spennuþrungna, sjónrænt töfrandi gore-sögu. Söguþráður myndarinnar er einfaldur (eins og í hverjum Slasher). Það er geðsjúklingur í óperunni sem er nokkuð heltekinn af aðalleikkonunni/söngkonunni og neyðir hana til að horfa á hræðileg dauðsföll. Dauðaatriðin eru einstaklega hræðileg og eru það besta við myndina. Hin alræmda „peep-hole“ dauðasena er hápunktur myndarinnar að mínu mati. Þetta er stórkostleg dauðasena sem enginn annar en Argento gæti gefið út. Hnífurinn í gegnum hálsinn (og munninn) er annar óhugnanlegur vettvangur en minna ofbeldisfullur en skæri dauðinn. Glætan í "Opera" mun þóknast hinum óguðlegu og unnendum ofbeldis. Það sem mér líkaði ekki við myndina er skortur á samræmi eða rökfræði. Ég meina, eftir að hafa horft á fyrsta dauðann fær aðalkonan, róleg eins og ekkert hafi í skorist, far heim og gerir lítið úr því sem hún sá. Einnig er hún skilin eftir ein heima og gerir ekki öryggisráðstafanir. Samt lætur spennan í myndinni þig gleyma skortinum á rökfræði. Argento veit hvernig á að skapa spennu og hvernig á að hræða undirmeðvitundina. Til dæmis, þegar vinkona Betty segir henni að einhver hafi fylgst með henni utanfrá, þá fer hún í taugarnar á sér og setur spennu ef eitthvað gerist. Leikstjórn myndarinnar er frábær. Fyrir ítalskan giallo er það frábært. Skapandi POV skot Argento eru áhrifamikill. Hrafnarnir bættu líka hrollvekjandi tilfinningu við myndina. Argento bætir við sínu einstaka kryddi. "Ópera" er ein sú vanmetnasta en vinsælasta í hryllingssamfélaginu af þessum ástæðum, að mínu mati: -dáðasenan í kíki í holu (snilld) -hrafnarnir ráðast á endanum - óperusviðið -hnífinn í gegnum hálsinn og munninn -þungarokkslagið ásamt óperutónlist (þessi tónlist hneykslaði mig aldrei áður) -grimmd morðingjans Það eina sem mér líkar ekki við "Opera" eru þungarokkslögin sem notuð eru í dauðasenum. Það er í lagi að trufla áhorfendur en ég held að óperutónlistin hefði getað bætt við hrollvekjandi tilfinningu. Samt sem áður er „sjokkandi“ notkun þungarokks einstakur truflandi þáttur í myndinni. Horfðu á „Opera“ jafnvel þó þér líkar ekki við gore. Það er mikil spenna og spenna sem gæti hræða þann efasemdamann. Þetta er engin „Suspiria“ en hún á skilið að vera meðal bestu Argento.