Hinn harðskeytti David Innes (trausti Doug McClure) og dónalegur læknir Abner Perry (dásamlega dónalegur Peter Cushing) bora sig inn í kjarna jarðar í snjallri mólavél sinni. Tvíeykið uppgötvar forn forsögulegan heim sem er byggður af hættulegum risastórum dýrum og manneskjum sem eru notuð sem bæði mat og þrælar af illum fjarkenndum pterodactyl mönnum. Leikstjórinn Kevin Conner, sem vinnur eftir hrikalega kjánalegu handriti Miltons Subotsky, heldur stöðugu hraða út í gegn og meðhöndlar hina einstaklega heimskulegu forsendu af undraverðri alvöru og gefur þar með þessari mynd ákveðinn klunnalega alvarlegan eiginleika sem er bæði skemmtilegur og hjartfólginn. Elskulega hóký (ekki svo) tæknibrellurnar eru alveg (óviljandi) fyndnar. Sérstaklega eru hinar ósléttu skepnur sem eru á lágu verði jákvætt í hliðarskiptingunni: grófir krakkar í augljósum skítlegum gúmmíjakkafötum pterodactyl karlmönnum, álíka krúttlegir villimenn apamenni og bráðfyndin og hlægilegur eld-ropandi froskur sem blæs. upp mjög gott. Einn hápunktur í þörmum gerist þegar McClure blandar því saman við feitt og klaufalegt risastórt skriðdýr. Önnur ómetanleg sena sýnir risaeðlu sem grípur dúkkuna í þrælkjálkunum. Þar að auki fáum við líka hrífandi grófan hnút og spennandi þrælauppreisn. Það er algjört æði að sjá Cushing gleðjast með því í sjaldgæfum breiðum grínþáttum og verða ólíkleg, en áhugasöm örvar-slengjandi hasarhetja á síðasta þriðjungi myndarinnar. Hin sívinsæla Caroline Munro lítur jákvætt ljúffenglega út sem hin aðlaðandi Día prinsessa, auk þess sem Cy Grant sem kappsfullur stríðsmaður Ra ​​og Sean Lynch sem svikulur hugleysingi Hoojah er með góðar hliðarbeygjur. Hið fjölbreytta tónverk Mike Vickers skiptast á ljúfri hljómsveitartónlist og dúndrandi hljóðgervlaefni. Skörp kvikmyndataka Alan Hume bætir gljáandi gljáa við smitandi geðveikt mál. Algjört campy uppþot.