Hollywood átti alltaf í vandræðum með að sætta sig við „trúarlega mynd“. Strange Cargo reynist engin undantekning. Þrátt fyrir að nýta hæfileika frábærs leikarahóps og framleidd á hámarkskostnaði, með hæfilega skapmikilli ljósmyndun eftir Robert Planck, mistekst myndin afskaplega á trúverðugleikastiginu. Kannski er ástæðan sú að myndin virðist svo raunsæ að skyndileg ágangur fantasíuþátta setur þátttöku áhorfandans í aðgerðina og örlög persónanna í uppnám. Ég átti erfitt með að sitja kyrr í gegnum allar tilgerðarlegu samlíkingarnar, hliðstæðurnar og biblíulegar tilvísanir og ómögulegt að sætta mig við böðuð ljós Ian Hunter sem kristinn persónuleika. Og ritskoðendurnir í Boston, Detroit og Providence voru að minnsta kosti sammála mér. Myndin var bönnuð. Fáir Boston/Detroit/Providence bíógestir, ef einhverjir, kvörtuðu eða ferðuðust til annarra borga vegna þess að það var augljóst af stiklu að Gable og Crawford höfðu einhvern veginn tekið þátt í "skilaboðamynd". Hún floppaði alls staðar. Merkilegt nokk hefur myndin notið einhverrar endurvakningar í sjónvarpinu. Heimilisstemning virðist gera myndlíkingu myndarinnar móttækilegri fyrir áhorfendum. En þrátt fyrir vaxandi orðspor hennar sem undarlega eða óvenjulega kvikmynd, flæðir söguþráður þessarar undarlegu farms eftir fyrirsjáanlegum, mjög siðferðislegum línum sem mun láta engan giska á hvernig aðalpersónurnar munu að lokum sætta sig við örlögin.