Þessi heimildarmynd var hvorki faglega né málefnalega gerð. Allt þetta gerðist eins og samsæriskenning hjá IBM um að vinna umræddan leik bara til að græða peninga. Garry Kasparov á við sjálfsvandamál að stríða. Hann var uppblásinn fyrir leikinn og þegar hann tapaði þá líkaði honum það ekki. Ég man að ég tefldi við tölvur á níunda áratugnum og það var ekki erfitt að vinna. Eftir því sem tíminn leið fór ég að tapa og líkaði það ekki. Í dag spila ég einfaldlega ekki lengur á móti tölvum því þær eru bara of góðar. Ekki nóg með það, leikirnir eru óáhugaverðir og skortir aðdráttarafl mannlegra leikja, þar sem báðar hliðar eru líklegri til að skjátlast og opna leikinn fyrir spennandi möguleikum. Þessi heimildarmynd sýnir okkur sífellt myndir af Tyrknum sem er forn skák sem teflir sjálfvirkum skák sem var í raun stjórnað af manneskju. Frá upphafi til enda erum við leiddir til að trúa því að IBM hafi ekki bókstaflega falið mannlegan erfðabreyttann aftan á tölvunni sinni í skápastærð. Ég er tölvunarfræðingur og hneykslast á þeirri hugmynd að bara vegna þess að Garry tapaði þá hljóti IBM að hafa svindlað. Ég veit hvernig tölvur spila skák. Það er ekki galdur og það er engin ráðgáta. Þeir geta verið þjálfaðir, hafa mikla skákþekkingu og þeir sjá örugglega stöður og möguleika í áður óþekktum smáatriðum miðað við menn. Það kemur í raun ekki á óvart að Deep Blue hafi unnið. Kannski á þeim tíma sem það var. Ef það gerðist í dag, miðað við sívaxandi vinnslugetu véla; fólk myndi varla blikna. Ef vél gæti að minnsta kosti ekki teiknað með GM í dag myndi fólki finnast forritið veikt.