Þetta er eingöngu fyrir Pryor aðdáendur. Þó að hann hafi verið frábær, fyndinn strákur þýðir það ekki að þetta sé meira en B-mynd. Handritið er hræðilegt, það snýst bara um að gera stöðugt grín að glæpum og stríðsföngum. Það er jafnvægi á milli gamanleiks og melódrama og fellur sífellt á andlitið og gerir hvorugt réttlæti. Fyrst eru 30 mínútur af frekar óraunhæfum, óinnblásnum stríðsfangatíma í Víetnam gaurinn er að spila körfubolta á einum tímapunkti... Hvernig er meira hægt að hlúa að áhorfendum?... Þessi fangelsistími er leiðinlegur, ósannfærandi og getur nú þegar auðveldlega svæfa einn. Til baka í Bandaríkjunum er gaurinn, án raunverulegrar ástæðu, álitinn „stríðshetja“. Samt gleymist hann auðvitað fljótt af almenningi og virðist vera að lenda í alls kyns vitlausum óhöppum. Eða eru þeir það í alvöru? Við munum fljótlega komast að því. Geisp. Það eru pirrandi klisjur: veik móðir hans, litla dóttir hans sem hann hittir aldrei, háþróuð hóra sem verður ástfangin af hetjunni o.s.frv. Það er mjög skrítið hvernig þessi mynd breytist stöðugt frá harmleik yfir í slatta á einu augabragði. Virkar alls ekki. Á heildina litið er þetta í raun bara slæm gamanmynd og gerir stríðsföngum óþarfa. Bara vegna þess að þessi gaur var frábær uppistandari, lék í nokkrum góðum myndum og dó úr MS er engin ástæða til að vera ekki pirraður á þessari kjánalegu, ósannfærandi og ófyndnu gamanmynd. En ef þér líkar við Richard Pryor muntu líklega verða hrifinn af því að hann lesi 3 tíma af dadaista ljóð.