Mér fannst West Point vera skemmtileg mynd, þó ég efist um að ég myndi horfa á hana aftur. Frammistaðan var sannfærandi, með William Haines sem enn einn ógeðslega skemmtilegur ungur maður sem á eftir að ná sér á strik í lok myndarinnar. Það er erfitt að trúa því að stjörnuhimininn hafi bent Joan Crawford innan við ári eftir að þessi mynd var gerð, enda lítur hún frekar óþægileg út á stundum. Ég myndi líka nota athugasemdina frá öðrum um Ramon Novarro "Huddle" (1932) á þessa mynd. Hér bíður stórkostleg kvikmynd, en það vantar eitthvað upp á. Bakgrunnur og samþætting sveitarinnar var vel nýtt, en ég tók minna þátt en ég hélt að ég myndi gera. Kannski gekk persóna Haines of langt, eða slapp með of mikið. „Iðrun“ hans virtist ekki nógu einlæg; og hvers konar skilaboð sendi það honum að keyra hvert einasta leikrit á síðustu mínútum her-flotaleiksins? Hvar er "The Corps" í því? Hefði alveg eins getað tekið hina tíu mennina út og látið hann gera allt sjálfur. Ég efast líka stórlega um að veika, snjöll persóna William Bakewells myndi nokkurn tíma eiga sér hliðstæðu í raunveruleikanum á West Point. Allt þetta fyrir utan er myndin stundum mjög áhrifamikil og hvetjandi. Það er fín innsýn í daglega starfshætti heiðvirðrar stofnunar. Guði sé lof að hefð þýðir enn eitthvað á West Point líka, ólíkt hinum fáránlegu "hefðum" í Ivy League-skólum, sem eru aðeins hálfkærlega þátttakendur þessa dagana. Hvað varðar stöðuna: það var hæfilega bardagalegt. En það var áberandi ofnotkun á sneriltrommur. Að nota þá til að banka á hurðina, senuskipti, og ALU sem og í vel yfir helmingi senanna varð frekar leiðinlegt. Það dró frekar úr áhorfsupplifuninni. Ég var tilbúinn að segja "ég fæ nú þegar punktinn." Með því skaltu njóta myndarinnar, en ekki búast við of mikilli tilfinningalegri þátttöku.