Ég er ekkert sérstaklega hrifinn af endurgerðum, eða að stela nútíma hrognamálinu "endursagnir", en þessi mynd pirraði mig sannarlega. Upprunalega Prom Night, þó að mínu auðmjúka mati væri ekki meistaraverk, áttaði sig samt á því hvað það var... hryllingur. Það eru nokkur einföld atriði sem þarf að muna þegar þú gerir hryllingsmynd. Spennan skiptir sköpum til að viðhalda áhuga áhorfenda. Fyrirgefðu gott fólk, en hvít hnúamynd þetta var ekki! Hræðslan var ódýr og boðaði hræðilega. (Gott dæmi um hræðslu sem hefur verið gert til klisjukenndra óhófs núna, er kötturinn sem hoppar út úr skápnum, fylgt eftir skömmu síðar en nú kemur óvænt framkoma af illmenni myndarinnar) Þessi mynd náði ekki árangri, svo hvernig gæti ég búist við því að hún uppfyllti einhverjar aðrar reglur hryllingsmynda. Það þarf að vera viðkunnanleg hetja eða hetja. Þessi mynd er ekki með neinn. Sá sem ég þekkti best var yfirlögregluþjónninn. Róleg framkoma hans, en reglusöm nálgun hans við að flýja morðingja, var það sem fleiri myndir af þessu tagi ættu að hafa. Skynsamleg nálgun á atburði sem eiga sér stað. (Ef þú ert að hlaupa frá öxi sem beitir geðsjúklingi, snýrðu þér og sprettur í gagnstæða átt. Ekki skokka, á meðan þú horfir þrjár sekúndur til baka og athugar framfarir morðingjans, aðeins til að hrasa yfir hverja grein og líflausan hlut á vegi þínum.) Ef vinur þinn hverfur, ferðu ekki að leita að honum einn. Og ef þig grunar að rangt sé, segðu það einhverjum, ekki rannsaka sjálfan þig. Þessar klisjur eru þreyttar og vel yfirspilaðar. Í hryllingsgreininni almennt og í þessari mynd sérstaklega.