Undanfarna mánuði hef ég séð mikið af umsögnum um The Italian Job, margar þeirra neikvæðar. Kjarni næstum allrar þessarar svartsýnu gagnrýni er sá að þrátt fyrir allt módernískt bravúr og háfjárhagstækni hefur myndin ekki mikið efni þar sem hún skiptir máli. Sko, fólk, þetta er bara skemmtileg mynd. Þetta er tegund myndar þar sem þú átt að halla þér aftur, slaka á og bara njóta stöðugs hraða kvikmyndarinnar. Eins og Ocean's Eleven (2001) geturðu einbeitt þér að persónunum og söguþræðinum á sama tíma án þess að þurfa að hugsa mikið (heppni fyrir sum okkar). Vissulega er "Ocean" betri mynd, en hverjum er ekki sama? Söguþráðurinn kann að hafa nokkrar göt (það er risastórt um 3/4 af leiðinni), hasarinn er kannski ekki eins ánægjulegur tilefnislaus og trailerarnir gerðu það út til að vera, og sum samræðan kann að virðast tilgangslaus og cheesy, en aftur, hverjum er eiginlega ekki sama? Flottir karakterar, Mini Coopers, stórar sprengingar, Charlize Theron. Hvað viltu meira? Ég held að það sé kominn tími til að sleppa gervi Roger Ebert hittir Gene Shalit leikara og njóta þín í eitt skipti! Ó, og annað, hvað sem þú gerir, ekki bera það saman við frumritið því, til að ítreka það sem F. Gary Gray hefur sagt blöðunum milljón sinnum, ÞETTA ER EKKI ENDURGERÐ!! Mitt ráð - ef þú hefur áhuga á að næla þér í húmorinn og skemmtilega mynd skaltu ekki einu sinni nenna að sjá The Italian Job. En ef þú ert ekki með alvarlega minnimáttarkennd og/eða vilt sjá Ed Norton verða tekinn af fullt af Úkraínumönnum, farðu þá á undan. The Bottom Line, aðrir bíógestir mínir, er: Léttaðu þig og skemmtu þér, fjandinn.