Ég hafði heyrt góða hluti um "States of Grace" og kom inn með opnum huga. Ég hélt að "Guðs her" væri í lagi og ég hélt að Dutcher hefði kannski batnað og þroskast sem kvikmyndagerðarmaður. Myndin byrjaði á skjálfandi leik og ég hugsaði: "Jæja, kannski verður þetta betra." Því miður gerði það aldrei. Myndin byrjar á því að kynna tvo öldunga -- mormóna trúboða -- og svo virðist sem áhorfendur muni kynnast þeim og láta sér annt um þá. Þess í stað hrynur sagan í afar ósennilega röð óheppilegra atburða sem varpa ljósi á hróplega óhlýðni trúboðanna (eitthvað sem er óneitanlega til, en sjaldan á því plani sem Dutcher sýnir) og hún verður næstum hlæjandi. Eini árangur Dutcher í þessari mynd er árangursrík firring hans. af markhópi sínum. Með því að lýsa lífi mormónatrúboða á óraunhæfan og ónákvæman hátt áorkar Dutcher engu öðru en að reita áhorfendur sína sem eru aðallega mormóna til reiði. Myndin endurspeglar á engan hátt raunveruleikann. Trúboð eru ekkert í líkingu við það sem Dutcher sýnir (hef sjálfur þjónað mormónatrúboði get ég vottað þessa staðreynd) og klíkulífið í Kaliforníu inniheldur vissulega mun skýrara orðalag en einstaka væg dónaskapur. Niðurstaðan, sem ég geri ráð fyrir að hafi átt að snerta áhorfendur og hvetja þá til að trúa því að fyrirgefning sé í boði fyrir alla, var bæði ótrúlegt (komdu, allt trúboðið safnast saman til að sjá þennan öldung sendan heim -- og mamman og stelpan standa rétt hjá hvor annarri!) og ostur. Næst, Hollendingur, reyndu að búa til kvikmynd sem EINHVER getur samsamað sig.