Ég sá myndina á upprunalegu ítölsku. Það verður að segjast eins og er að leikurinn og túlkunin eru mest menguð af þeirri þróun sem sjónvarpið hefur til að tala með alvarlega deyfðri rödd, ekki hreyfingar varir, álagandi tóna, eins og kom fram í "That's real life"-gerðunum og "Við skulum hækka" -áhorfendur-okkar-með-nokkrum-tárum“-handritsgerð. Hinn látni Massimo Girotti gnæfir yfir aðrar persónur fyrir styrkleika, skýra tjáningu og vitsmunalegan heiðarleika. Kvikmyndin hefur nokkrar góðar vísbendingar, en (eins og í annarri athugasemd á undan mér) vantar hana brennidepli og dregur í burtu í mörgum söguþræði sem minna og minna skipta máli, önnur stefna sem dróst inn frá sjónvarpsframleiðslunni, vel þekkt af Ítölum. Nokkrum dropum í stíl væri hægt að hlífa almenningi við, svo sem bakkelsi drag (Sjarmi og fagurfræði matreiðslu auk nautnasjúkra sælgætis, sjá Chocolat, Babette's lunch, Vatel o.fl.) Hammam and the Fairies eru örugglega sannari, virðist sem Ozpetek hefur lært lag Ítalíu í byrjun 2000 og er að raula með... Ég gef honum hins vegar síðasta séns...