Ég bjóst við miklu meira en það sem ég fékk af því að horfa á þessa mynd. Það er ekki það að ég mótmæli bókmenntaleyfi, (ef það er það sem það ætti að kalla það) sérstaklega þegar það er engin augljós tilraun til að segja "byggt á sannri sögu." En þessi mynd fjallar um Beethoven -- raunverulega sögufræga manneskju sem er svo víða þekkt og svo djúpt innbyggð í tónlistarupplifun okkar og ég bjóst við að myndin væri sögufræg að minnsta kosti í aðalatriðum. Þessi mynd tók svo mikla undantekningu frá sögulegu meti að hún gæti aðeins valdið vonbrigðum. Tilgátan mín (vegna þess að ég hafði alls ekki rannsakað myndina) var að hún væri sönn. Á miðri leið stoppaði ég myndina til að fletta henni upp á IMDb. Restin af myndinni var ótrúlega öðruvísi upplifun. Mér létti að þetta var ekki rétt með söguna því það var svo erfitt að trúa stórum hluta sögunnar. Til að njóta þessarar myndar þurfti ég að viðurkenna hana sem fantasíu, „hvað ef þetta væri svona“ saga. Það vantaði þennan heiðarlega fyrirvara í myndinni. Það sem olli mér mestum vonbrigðum var skálduð stjórn 9. sinfóníunnar. Sjálft hugtakið sem lýst er í myndinni teygði ímyndunarafl mitt að vantrú. Ég endaði með því að efast um að eitthvað væri satt sögunni annað en Ludwig van Beethoven og samband hans við Karl van Beethoven. Ég hafði mjög gaman af frammistöðu Ed Harris - einstakur leikari sem veit hvernig á að leika hlutverk og halda sig frá því og það var um hana og fyrir það gef ég henni 3/10. Þeir sem segja að þessi mynd sé jafn góð eða betri en Amadeus hafa ekki hugmynd um líf hvors tveggja tónskáldanna og leita aðeins að því hvað þessi mynd er í raun og veru, því í enda var það ódýr skáldsaga af sögu - pulp fiction.