Á hátindi „Stóra bróður“ kynþáttafordóma árið 2007 (þar sem Shilpa Shetty og hinn látni Jade Goody áttu í hlut), fordæmdi ég á netspjalli þá „C.B.B.“. aðdáendur sem lofuðu þættina, eftir margra ára gagnrýni á „rasískum“ 70-þáttum eins og „Curry & Chips“ og „Love Thy Neighbour“. Ég hélt að þeir væru að sýna hræsni og sagði það. „It Ain't Half Hot Mum“ var síðan varpað inn í rifrildi, og sumir bentu á að það hefði leikið svartan enskan leikara í aðalhlutverki. Jæja, já, en Michael Bates hafði búið á Indlandi sem strákur og talaði úrdú reiprennandi. Andmælendur þáttarins horfa framhjá raunveruleikanum sem hann kom með í frammistöðu sinni sem flutningsmaður „Rangi Ram“. Hinn þekkti indverski karakterleikari, Renu Setna, sagði í heimildarmynd 'Perry & Croft: The Sitcoms' árið 1995 að hann hafi verið í uppnámi þegar hann heyrði að Bates hefði fengið hlutverkið, en bætti við: „Enginn indverskur leikari hefði getað leikið það hlutverk eins vel og Bates." Reyndar. „Mamma“ var fylgdarþáttur Perry og Croft í „Her pabba“; Einnig átti sér stað á stríðstímum, róandi enski bænum Walmington-On-Sea hafði verið skipt út fyrir heita, rjúkandi frumskóga Indlands, einkum á stað sem heitir Deolali, þar sem tónleikaveisla hersins stendur fyrir sýningum fyrir hermennina, þar á meðal Bombadier Solomons (George Layton, fyrsta sitcom hlutverk hans síðan "Doctor In Charge"), herbúðar Gunner 'Gloria' Beaumont (Melvyn Hayes), smærri Gunner 'Lofty' Sugden, 'Lah de-dah' Gunner Graham (John Clegg) og Gunner Parkins (Síðan Christopher Mitchell). Í forsæti þessarar glæpahóps var hinn stríðni Williams liðþjálfi (hinn snilldar Windsor Davies), sem leit á þá alla sem „púff“. Gremja hans yfir því að geta ekki leitt menn sína upp í frumskóginn til að taka þátt í bardaga við óvininn gerði hann bitur og einelti (þó hann væri góður við Parkins, sem hann hélt að væri óviðkomandi sonur hans!). Svo var hinn enski ofursti Reynolds (Donald Hewlett) og dónalegur skipstjóri Ashwood (Michael Knowles). Rangi var eins og vitur gamall spekingur, byrjaði hverja sýningu á því að tala við myndavélina og lokaði þeim með því að vitna í óljós hindúaorðtök. Hann elskaði að vera burðarmaður svo mikið að hann fór að líta á sig sem nánast breskan. Vinir hans voru tegerðarmaðurinn Char Wallah (látinn Dino Shafeek, sem hélt áfram í 'Mind Your Language') og reipið sem togar Punka Wallah (Babar Bhatti). Svo alvöru indíánar komu fram í þættinum - annað atriði sem andmælendur hennar hunsa. Shafeek gaf einnig upp það sem lýst var á inneigninni sem „raddartruflanir“ (svipað og 40's lögin notuð sem tilfallandi tónlist í „Dad's Army“). Hverri útgáfu lauk með því að hann barði „Land Of Hope & Glory“ aðeins til að þagga niður með „Shut Up!“ frá Williams. Hið frábæra upphafsþemað var skrifað af Jimmy Perry og Derek Taverner. Þó að það hafi aldrei jafnast á við „Dad's Army“ í ástum almennings, var „Mum“ engu að síður nógu vinsælt til að vera í samtals átta tímabil. Árið 1975 voru Davies og Estelle efst á vinsældarlistanum með forsíðuútgáfu af þessu gamla kastaníuhnetu 'Whispering Grass'. Þeir tóku síðan upp heila plötu af gömlum kastaníuhnetum, sem bar titilinn ( hvað annað? ) 'Sing Lofty!'. Þátturinn komst á kreppupunkt þremur árum síðar þegar Bates lést úr krabbameini. Í stað þess að endurskapa hlutverk 'Rangi', létu rithöfundarnir honum bara gleymast í hljóði. Þegar George Layton fór tók persóna 'Gloria' sæti hans sem 'Bombadier', sem gaf aðra uppsprettu gamanleiks. Í síðustu útgáfu árið 1981 fóru hermennirnir frá Indlandi með báti til Blighty, Char Wallah horfði á þá fara með mikilli sorg ( eins og áhorfendur gerðu). Endurtekningar hafa verið fáar og langt á milli (aðallega á U.K. Gold) allt vegna svokallaðs „dodgy“ orðspors þess. Þetta er skrítið. Fyrir það fyrsta snerist þátturinn ekki sérstaklega um kynþáttafordóma. Ef svartur hvítur maður hefur svo rangt fyrir sér, hvers vegna er kvikmynd David Lean frá 1984 'A Passage to India' enn sýnd í sjónvarpi? (það var með Alec Guinness sem indverja og hlaut tvenn Óskarsverðlaun!). Það var dregið af reynslu Jimmy Perry sjálfs. Sumar persónur voru byggðar á raunverulegu fólki (liðstjórinn talaði í raun um menn sína sem „púff“). Ég er þeirrar skoðunar að ef þú ætlar að setja sögu í sjónvarpið, gerðu það rétt. Að hreinsa fortíðina, sama hversu ósmekklegt það kann að virðast nútíma áhorfendum, er í grundvallaratriðum óheiðarlegt. „Mamma“ var bæði fyndið og satt og áhorfendur sáu þetta. Guði sé lof fyrir D.V.D. segi ég. Tími til kominn að hætta þessari endurskoðun. Eins og Williams myndi segja: "Ég mun ekkert slúðra í þessum frumskógi!"