Sem einn af fáum álitsgjöfum sem hafa ekki séð fyrstu myndina fannst mér þetta mjög vonbrigði. Já, hún hefur skemmtilega óþægilega tegund af húmor ef þú getur staðist (mjög) siðferðilega vafasömu forsendurnar. Hins vegar misheppnast það gríðarlega á mikilvægum sviðum. Það er þunn og vitlaus söguþráður sem tekur þátt í örlátum vini Gordons Sinclairs sem gæti verið eða kannski ekki fléttað saman í samsæri um að útvega hættulegum rafeindabúnaði til þriðja heimsins - hugsanlega í ókeypis tölvum ... eða mögulega ekki. ekki. Óljóst, langdrægt og ófullnægjandi. Skortur á verulegum endi er svo pirrandi og það sem er til staðar er hávært og algjörlega órökrétt. Finnst myndin hálfklárað. Það er afar erfitt að stöðva vantrú þegar maður verður vitni að mjög aðlaðandi kvenkennara (Maria Doyle Kennedy) sem draga má að óáhrifaríkri persónu Gordon Sinclair, sérstaklega þegar hann bætir framför hennar. Hlæjandi. Það versnar seinna í myndinni þegar hann nær rómantískum metnaði sínum og kastar því öllu í burtu fyrir einhverjar hugsjónir byggðar á mjög litlum vísbendingum um óljóst gildi. Ekki margar myndir láta mig líða svikinn, en mér fannst tíma mínum stolið.