Þegar ég fór að sjá Bon Voyage bjóst ég við góðri og snjöllu fjölleikriti af tegundinni Grand Hotel (1932) og Les Enfants de Paradis (1944). Það var betra en það. Með fáum undantekningum var engin persónanna algerlega góð eða algerlega vond - alveg eins og í raunveruleikanum. Leikurinn var dásamlegur, sérstaklega þeir sem léku Frédéric, Raoul og Camille. Myndatakan var mögnuð, ​​þar sem hún endurskapaði tímabilið fullkomlega og tókst að taka hana í/við Bordeaux á tímum nýrra opinberra verka en náði „útliti“ júní 1940. Búningar og förðun voru nákvæm. Það er svo margt í þessari mynd að það er þess virði að sjá hana í annað sinn. Það er spennandi, fyndið og að lokum áhrifaríkt. N.B. - Vertu viss um að sjá það í leikhúsi með góðri vörpun. Það er á breiðtjaldi, og í leikhúsinu þar sem ég sá það (Clairmont í Montclair) voru fyrstu 30 mínúturnar með textana neðst í brennidepli en andlit leikaranna svolítið loðið! Þetta leiðréttist á endanum en dró úr ánægju myndarinnar.