Hér er dæmi um kvikmynd sem fékk ekki góðar viðtökur þegar hún var gerð, en staða hennar virðist fara hækkandi með tímanum. „Leigjandinn“ er nokkuð áhugavert verk eftir Polanski, einn af þeim fyrstu í útlegð hans í Evrópu. Hún gerist í París og eins og í svo mörgum öðrum útlegðarmyndum gegnir borgin, götur hennar, Signu og sérstaklega byggingin þar sem hasarinn gerist mikilvægu hlutverki. Það er bara þannig að Polanski velur aðalpersónu sína ekki að vera Bandaríkjamaður (eins og til dæmis í 'Frantic') heldur Pólverji, eins og hann sjálfur var þegar hann fór vestur. Það er reyndar mikið af persónulegum athugasemdum í þessari mynd, gerðar á krepputímum í lífi leikstjórans, og sú staðreynd að hann ákvað að leika aðalhlutverkið (og gerir það á meistaralegan hátt) má líka líta á sem einhver tegund af exorcism.Þetta er á vissan hátt hringlaga saga. Hetjan að nafni Trelkovsky leigir íbúð í gamalli Parísarbyggingu, byggð af því sem virðist fyrst vera vel blandað teymi af gremjulegum gömlum eða bara fáránlegum nágrönnum. Fyrri leigjandi reyndi að fremja sjálfsmorð með því að stökkva út um glugga íbúðarinnar og Trelkovsky hefur einmitt tíma til að heimsækja hana á sjúkrahúsið áður en hún deyr og hittir þar unga og fallega vinkonu sína Stellu (Isabelle Adjani með gleraugnagleraugun í sínu fyrsta hlutverki) eftir Truffaut 'L'histoire d'Adele H.'). Fljótlega virðast nágrannarnir ekki vera það sem þeir eru, þetta er samsæri til að gera hann brjálaðan, eða koma honum inn í líf og hlutverk látnu stúlkunnar. Hann berst, reynir að hlaupa, fer inn í leikinn og endar með því að fara inn í hringinn og hægt og rólega verða hún. Hringurinn er lokaður. Þetta er ekki trúverðugasta sagan sem við höfum kannski séð eða heyrt, en styrkur myndarinnar býr ekki í sögunni heldur í smáatriðum sálfræðinnar, í hægfara niðurbroti andlegs ástands hetjunnar, í hinum varanlega jafnvægisleik milli veruleika og blekkingar. Að vissu leyti er það ekki það sem gerist á skjánum sem skiptir máli, heldur hvernig það gerist, sem minnir á klassíska 'Kníf í vatninu' sem gerð var meira en áratug áður, í lok pólska tímabilsins Polanski. Það eru mörg smáatriði sem aldrei eru útskýrð, en svo hljóta dularfullar kvikmyndir að vera og svona er lífið í rauninni stundum. Tilfinningin um klaustrófóbíu mengar hægt og rólega áhorfandann. Því miður eru sum grafísku smáatriðin í síðasta hluta myndarinnar ekki of vel útfærð og enskumælingar (myndin var gerð á ensku) gera nánast heildarandrúmsloftið óvirkt. Hins vegar er mikil þolinmæði þess virði að bíða eftir lokapunktsatriðinu. Þetta er ekki besta myndin sem Polanski gerði en á samt marga góða þætti, hún sýnir hönd og stíl leikstjórans og var mikilvægur áfangi í uppbyggingu hans. feril.