Stærsta vandamálið við þessa mynd er að hún er engu lík Bruce Allmighty. Fyrsta myndin spilaði á ímyndunarafl hvers dagdrauma um að geta stjórnað umhverfi sínu eins og manni sýnist. Reynsla Evans er þó allt önnur. Hann hefur enga stjórn á því sem Jim Carrey fíflast með og í staðinn snýst sagan um kraft trúarinnar. Nú hefði þetta verið allt í lagi, þar sem fyrsta myndin var að prédika sama boðskapinn. Vandamálið er að framhaldið er að prédika á kostnað teiknimyndasögunnar. Og til að bæta gráu ofan á svart kastar það líka pólitík inn í söguþráðinn. Maður fær þá ákveðnu tilfinningu að það séu skýr skilaboð með þessari mynd og aðalmarkmiðið er að fá mann ekki til að hlæja. Til að draga hlutina saman er þessi mynd misheppnuð blanda af „The Distinguished Gentleman“ eftir Eddie Murhphy og „The Ten Commandments“ eftir Charlton Heston. Ég er ekki viss um hvort Steve Carrell sé hér að kenna, þú færð það á tilfinninguna að það sé karakterinn hans sem takmarkar hæfileika hans sem grínista, fyrrum fréttaþulurinn Evan Baxter á ekki að vera fyndinn, hann er í rauninni mótleikari gerður að söguhetju. sem í þessu tilfelli eykur aðeins á ruglinginn um hvað þessi boðskapur kvikmyndarinnar á að snúast um.