Myndin fjallar um tvo bræður sem eiga að vera eins - en er ekki á nokkurn hátt ætlast til að þeir séu klárir - annar er skurðlæknir og hinn er fær um að skrifa tölvukóða. Snillingar eins og þeir vilja kalla sig sem hljómar mjög ýkt ef þú berð það saman við persónuleg einkenni geturðu skynjað út frá efni titlins. Mér líkaði satt að segja ekki stíllinn í myndinni. Ég trúi því að kvíði, ruglingur og djúpur blús sem það hefur í för með sér sé til í tilgangi, en það sem ég skil ekki er hvers vegna það er svona mikið af því. Myndin er ódýr í senum og segir söguna í grundvallaratriðum án mannlegs þáttar í henni. Það gefur myndasögunni eins og upplifun. Hvernig sem það er sjónrænt deyfandi áhorfandann, þá færir það hann einhvern veginn inn í blúsinn með stuttum samræðum, eintónum senum, kraftmiklum klippingu, tónlist og skyndilegum hávaða. Söguþráður myndarinnar er mjög einfaldur, flest það sem er í gangi er dramatísk mynd í langar mínútur, aðallega í ruglingslegu óráði sem líkir eftir áhrifum fíkniefnaneyslu og kraftmiklum niðurskurði. Ég mun segja opinskátt að þessi mynd stóðst ekki mínar væntingar.