Ég hef gaman af kvikmyndum um skrítið fólk. „One Flew Over the Cuckoo's Nest“ er kannski í uppáhaldi hjá mér allra tíma, þannig að maður getur ímyndað sér að ég hafi skemmt mér yfir þessu. Það er örugglega ekki einn til að horfa á ef þú vilt ganga brosandi. Þessi mynd er óútreiknanleg og ákafur. Sum atriði eru beinlínis ógnvekjandi, jafnvel eftir að hafa verið skoðaðir ítrekað (vegna þess að svona hlutir geta raunverulega gerst). Það mun örugglega halda þér á brún sætis þíns alla ferðina. Og eftir að þú sérð endirinn, ef þú ert ekki djúpt truflaður, ættirðu virkilega að athuga sjálfan þig með púls. Leikurinn var stórkostlegur. Marcy, með frekar öfgafullt tilfelli af tourette's, færist úr sérkennilega sætum yfir í algjörlega ógnvekjandi, stundum virðist hún svo stjórnlaus að hún lítur út eins og ódauðir. Seth var líka frábær. Áherslan í myndinni fellur örugglega ekki nærri því eins mikið á hann og Marcy, þó að hann sé sá sem fær mest skriðþunga sem blómstrandi persóna. Þetta er klassísk ástarsaga með nokkrum óhefðbundnum ívafi, og hún er líka uppáhalds ástarsagan mín við hliðina á "True Romance." Það eru tveir slæmir dómar fyrir hana hér uppi, en annar þeirra sem gaf slíka umsögn var ekki með staðreyndir sínar á hreinu og viðurkenndi að hafa ekki séð alla myndina, á meðan hinn var bara að leita að Hollywood-spennu án djúpu persónanna (og var kannski svolítið hent út af því hversu grunnur söguþráðurinn virðist vera, þar sem lokamarkið snýst um að stela svörtum bobbi haus úr leikfangabúð). Málið er að þessi mynd er ekki fyrir þá sem vilja sjá eitthvað "venjulegt" eða "létt í lund". Þessi er rugluð og indie eins og best verður á kosið og lætur þig ekki fara fyrr en á þungum hápunkti.