Nafnið "Lucio Fulci" safnar upp myndum af grafískum dauða og limlestingum í hugum maíaðdáenda. Þökk sé kvikmyndum eins og „Zombi 2“, „City of the Living Dead“, „The Beyond“ og „The New York Ripper“, hefur Fulci orð á sér fyrir að vera einn geggjaðasti leikstjóri sögunnar. Og þó að margar af síðari kvikmyndum hans réttlæti vissulega orðstír hans þar til "Zombi 2" kom út árið 1979 innihéldu myndir Fulci ekki nærri því magni af blóði og þörmum sem hann þekkir til, þá voru þær í raun að mestu lausar, í staðinn treysta á hefðbundnari áföll og truflandi myndmál til að virka. „Don't Torture a Duckling“ inniheldur varla neina gorm, en er samt sem áður hans besta.“Don't Torture a Duckling“ gerist í litlum sikileyskum bæ þar sem hjátrú ræður ríkjum í stað rökfræði. Bæjarbúar eru mjög tortryggnir í garð utanaðkomandi og annarra og forðast þá oft. Eftir röð barnamorða leita þó margir til bæjarins, þar á meðal Andrea Martelli (Thomas Milan) sem reynir að afhjúpa sannleikann um morðin á meðan þau halda áfram að gerast. Þetta er merkileg mynd. Hún er mjög vel gerð með frábærum leikarahópi sem er fyllt með mörgum uppáhalds ítölskum nýtingarkvikmyndum. Það inniheldur einnig traustan stig sem og margar skapandi myndavélarhreyfingar með kurteisi eða Lucio Fulci. En hið raunverulega aðdráttarafl "Don't Torture a Duckling" er truflandi eðli myndarinnar. Litlum krökkum, um tólf ára, er sýnt að hæðast að þroskaheftu fólki, heimsækja vændiskonur og kynlíf af eldri konu. Það inniheldur líka mjög bitandi athugasemdir um millistéttina og kaþólsku kirkjuna. Það er af ástæðum sem þessum sem "Don't Torture a Duckling" var sett á svartan lista um alla Evrópu þegar það kom fyrst út og var aldrei sýnt í Bandaríkjunum. Samt sem áður stendur "Don't Torture a Duckling" sem stórkostlegt afrek í giallo-kvikmyndum sem og besta verk Lucio Fulci. Ég get eiginlega ekki mælt nógu mikið með þessu, skoðaðu það.