Þegar ég hlusta á hljóðrásina í augnablikinu koma myndirnar til baka með skærleika sem gerir þrá mína eftir þurru auga mjög sterka (til að geta slegið þetta inn). Ég hef séð hana tvisvar hingað til og ég ætti að skammast mín fyrir að hafa séð hana *aðeins* tvisvar. Ég hef séð allar Miyazaki & Studio Ghibli myndirnar og þær eru undantekningarlaust ekkert minna en meistaraverk (nema kannski Nausicaa sem var, jafnvel í óklipptu útgáfunni of ótímabært miðað við nec-plus-ultra manga). Samt sem áður verður styrkur þeirra stundum veikleiki þeirra, þar sem þeir hafa tilhneigingu til að verða of barnalegir/jákvæðir (Chihiro), eða, með meiri blæbrigðum, aðeins of skýrir/siðferðislegir (Mononoke). Að minnsta kosti, miðað við til dæmis hinn Ghibli meistarann ​​Takahata (Grave of the Fireflies / Only Yesterday / Raccoon Wars). En ekki þessi. Í Laputa hellir Miyazaki allri snilldarsögunni sem sögusagnamenn hafa safnað saman og fullkomnað í gegnum aldirnar, ásamt smá móral, en fallega samofið ekki aðeins algjörlega yfirskilvitlegu andrúmslofti, heldur einnig húmornum og skemmtun til dæmis Totoro. Hver einasta aðalpersóna er fullkomlega sýnd með efasemdum sínum og ótta og eiginleikum sem hjálpa þeim að sigrast á erfiðleikum. Gangurinn er svo fullkominn að ég veit ekki um neitt nema svarthol sem gæti haft svona þyngdarkraft á alla veru þína. Sagan byrjar sem hasarmynd með leyndardómum sem gefið er í skyn, en þegar stúlkan dettur af himni, meðvitundarlaus, svífandi með steininum, og aðalþemað byrjar, færðu innsýn í stóra leyndardóminn sem þú ert að fara að afhjúpa , en sagan sest síðan og smám saman, yfir fjölda vandlega valinna atriða af hasar og kyrrlátri fegurð, byggist upp að ógleymanlegu hámarki depurðar, vonar, fegurðar - eins og eftir daga dimmu dimmu, loksins að sjá sjóndeildarhringinn á björtum morgni , sem þekkir gangstíginn, sá fjarlægðina framundan, en brosir bara yfir því að geta séð hana. Það er svo eins og sprengjandi hvítt ljós í höfuðkúpunni þinni að ef þú hefur haldið áfram þegar inneignirnar byrja að rúlla. augun þín þurr og hugurinn dofinn, þú ættir að hitta meðferðaraðila. Þrátt fyrir þá staðreynd að tæknilega-ímyndarlega séð gætu sumir nýrri Miyazakis verið yfirþyrmandi, þá er þetta óumdeilt meistaraverk hans. Ef þú tekur sekúndubrot til að átta þig á því að þetta var gert aftur árið 1986 geturðu bara komist að þeirri niðurstöðu að Hayao Miyazaki sé snillingur eins og stjarna sem birtist aðeins einu sinni á 200 ára fresti. Þetta hefur auðvitað komið fram áður, en fyrir mér er þetta eina myndin hans sem getur, ein og sér, sýnt þessa einföldu staðreynd að fullu. Ef þú missir af þessu á lífsleiðinni muntu deyja með miklu skarði - sem væri leitt, þar sem kistan kostar það sama.