Það hefur aldrei verið annað eins, það er alveg á hreinu. Þessi þáttaraðili, að því er virðist óþarfi þríleikur, er aðeins skynsamlegur í heild sinni, og sem slík er þetta ekki kvikmynd um Groovin' Gary, Utah þverfaglega tilfinningu. Þetta er mjög sjálfsmeðvituð mynd um hvernig kvikmyndagerðarmaðurinn bregst við Groovin' Gary. Fyrir Harris er allt verkefnið greinilega útbreidd og stórbrotin brenglun sektarkenndar og iðrunar. Hann er að reyna að friðþægja fyrir syndir sínar - já, Gary gerði tilraun til sjálfsvígs eftir að upphaflega skjalið var birt - með leiðréttingum, athugasemdum og samningum, og endurheimtir svo Hollywood-frásagnir í biðstöðu eins og besta vininn og hinn ögrandi hamingjusöm endi (tveir mismunandi, með talandi aðlögun í Glover útgáfunni) og snýr þeim að hans eigin mjög persónulegu notkun. Þannig að þótt þemafræðilega sé hún áfram kvikmynd um kyn og mismun, tryggir uppbyggingin að hún er líka kvikmynd um KVIKMYNDIR - en á nánast áður óþekktu flækjustigi. Það er bara svo mikið að gerast; við að segja og endursegja þessa sögu er Harris á réttum stað á réttum tíma þrisvar sinnum í röð og hann missir ekki af tækifærinu til að gera eitthvað úr því. Ótrúlega áhrifamikið og eins djúpt og tjaldsvæðið verður.