Svo margar frábærar leikkonur í einni mynd þjóna sem hagnýtt boð til kvikmyndahússins á staðnum svo ég svaraði réttilega. Hér eru nokkrar athugasemdir..Vanessa Redgrave er frábær jafnvel þegar hún liggur í rúminu. Hún lítur líka mjög gömul út og mér finnst þetta ekki nást með mikilli förðun sem er gott fyrir myndina en leiðinlegt fyrir okkur bíógestu. Ég held að öldrun hennar hafi orðið dálítið harkaleg undanfarin ár. Claire Danes heldur áfram kærkominni endurkomu sinni í bíó og gefur frá sér ákveðinn hlýju. Líkindi Mamie Gummer við móður sína Merly Streep bæði hvað varðar útlit og leikstíl er svo sláandi að ég missti einbeitinguna við myndina í nokkrar mínútur eftir að hún kom inn. Hún er furðu góð; þó er hætta á slíkri líkingu að vinna gegn hag hennar. Ég er sammála fyrri athugasemd: Natasha Richardson lét örugglega gera plastverk í andlitið. Hún lítur svo sannarlega ekki út eins og ég man eftir henni úr fyrri myndum ("Nell" til dæmis.) Bæði hún og Toni Collette hafa því miður ekki mikinn áhrif að hluta til vegna þess að þær virðast ekki sannfærandi sem systur. Samspil þeirra er veikt. Toni Collette er að auki allt of gömul fyrir karakterinn sinn. Glenn Close og Meryl Streep þurftu að hafa meiri skjátíma. Frammistaða Streep er í rauninni lítið annað en mynd. Atriði hennar hafa aftur á móti meiri tilfinningalega hljómgrunn en restin af myndinni. Eileen Atkins býður upp á velkomna þurra vitsmuni, sérstaklega í öðru hlutverki sínu sem ímyndaður næturfélagi persónu Redgrave. Hvað karlmenn varðar; Hugh Dancy lífgar upp á myndina talsvert þó hann gefi breiðari flutning en þarf. Reyndar byrjar hún að dragast um leið og hann fer úr sögunni. Það er honum líka til sóma að honum tekst að skapa nákvæmlega nauðsynlega tilfinningu fyrir strákalegum sjarma hjá áhorfandanum. Patrick Wilson er aftur á móti algjört tómarúm í miðju myndarinnar. Hann verður líka fyrir þeirri óheppni að handritið nægir ekki til að útskýra hvers vegna þrjár manneskjur (þeirra einn maður) eru svona hrifnar af þessum manni. Baksöguna að þessu hefði átt að þróast meira. Kvikmyndatakan er frábær eins og búist var við. Hins vegar tókst aðal sumarhúsasettið ekki að sannfæra mig. Það lítur ekki náttúrulega út á toppi þessarar grýttu hæðar, sérstaklega með grasbletti að framan. Dálítið of pappalíkt. Á heildina litið er myndin flott framleiðsla, en tilfinning sem hefur séð-það-allt-fyrir, grát-við-það-áður-áður tók yfir mig mestan hluta hennar og þar af leiðandi tókst henni ekki að gera eins konar áhrif á mig sem ég bjóst við frá táratogara. Hins vegar tókst það samt að vekja mig til umhugsunar um líðandi tíma, um væntingar manns til lífsins og að hve miklu leyti þær eru uppfylltar eða ekki. Þess virði að prófa að minnsta kosti á DVD ef ekki í bíó...