Ég, eins og margir IMDB fastagestur virðast hafa, rakst á þessa litlu mynd þegar hún birtist á kanadíska „Showcase Network“. Ég var, eins og mörg ykkar, líka soguð inn og horfði á alla myndina. Ég var í fyrstu hrifinn af læsri samræðu og hnyttinni húmor sem myndin er rík af. Ég hljóp þægilega áfram á einskonar „Kevin Smith meets Killer Films“ bylgju þangað til myndin var hálfnuð þegar myndin sló í gegn og kannaði þemu hennar nánar... með ákaflega dekkri og grípandi brún. Langt frá því að vera tekinn út úr reynslunni, ég var færður lengra inn. Þetta er ekki besta mynd sinnar tegundar og mun örugglega ekki hafa alhliða skírskotun... svo ég skil nokkur af neikvæðari viðbrögðum við henni. En ég keypti inn... og hafði mjög gaman af því. Hreyfingin "flash back" gerð í tímaröðinni var áhrifarík, persónurnar voru vel útfærðar og málefnin sem tekin voru upp mannleg, aðgengileg (að minni reynslu samt) og áhugaverð. Ég var mjög hrifinn af hæfileika myndarinnar til að vera ljúf, fyndin og skemmtileg á sama tíma og ég forðast umdeilt efni og hráu tilfinningalegu tungumáli, gangverki og aðstæðum. Þessi mynd er frábært móteitur við mikið af þeim svindli sem hefur gegnsýrt hina hnyttnu/snjöllu rómantísku tegund. Eins konar karlkyns Brigitte Jones fyrir læsa sértrúarsöfnuðinn. Taktu 2 klukkustundir úr annasömu dagskránni þinni og hoppaðu inn í heim Wireys... eða þú gætir farið að leigja "You've Got Mail", því ef það höfðar til þín, þá líkar þér þetta samt ekki! Okkur sem líkaði þetta verður allt í lagi án þín við hlið...