Það er eitthvað í flestum okkar, sérstaklega krökkum, sem dáist að einhverjum raunverulegum verkamannastétt smábæjar "alvöru karlmanna" popúlista. Og Sean Penn ber það upp fyrir okkur með kirsuber ofan á. Hey, margir nota Penn sem pólítískan þeytingastrák, en ég met ekki kvikmyndir eða leikara/leikstjóra út frá pólitík eða persónuleika. Það er það sem hægri álitsgjafar eins og útskilinn gervimyndagagnrýnandi Debbie Schlussel gera. Þrátt fyrir að viðurkenna að hann sé einn af okkar bestu leikurum og góður leikstjóri, held ég að þessi mynd hafi verið einfalt stykki af stefnulausu brölti sem hann hefur friðþægt síðan. Allt í lagi, þú ert með kjarnann í þessu, þarna er þessi ágæti lögga, smábæjarsveitarmaður, Joe, leikinn á móti týpu af David Morse, sem í upphafsatriðinu eltir einhvern gaur á sveitavegi á stórum sjöunda áratugarbílum. Vondi gaurinn stoppar, fer út, skýtur á hann svo Joe verður að sprengja hann til bana. Það var engin skýring á því hvað rak þennan mann til að gera svona örvæntingarfullan ofbeldisverk og foreldrar hins látna mannsins gera eitthvað rauðhært æði á lögreglustöðinni á meðan Joe er virkilega sorgmæddur og sekur um að hafa þurft að drepa einhvern. Þannig að við vitum að Joe, bóndinn sem neyddur var af landi sínu í löggustarf, er góður grunnmaður. Svo kemur bróðir hans Frank fram, hann er sadískur, siðlaus hrekkjusvín, nýkominn úr hernum og Nam þar sem stríðið vakti blóðþrá hans. Sumir hér og í öðrum umsögnum kölluðu hann bara óábyrgan helvítis uppeldi yngri bróður og Sean var að reyna að koma einhverju á framfæri um hvað John Wayne harðjaxlinn okkar og stríð gerir við annars gott fólk en það sem ég sá var siðlaus, sadisískur frekja sem nýtur þess að meiða og rífa fólk. Svo eru það mamma og pabbi, Marsha Mason og Charles Bronson, sem gera nauðsynlega beygju sem gamaldags sveitahjón, deyja síðan; hún af veikindum og hann með haglabyssu sjálfsmorð, til að efla söguna fyrir okkur. Í bæði skiptin er vondi Frank í burtu enda ömurlegur SOB. En góði Joe kemur með hann aftur til Podunksville úr fangelsinu svo Frank geti lagað líf sitt með því að logsjóða brýr og lifað með algerlega heimskulegri öskrandi óléttu óléttu konunni sinni. En Joe á góða eiginkonu, leikin af ítölsku leikkonunni Valeria Golina, sem er mexíkósk og Sean notar þetta sem æfingu í einhverri jákvæða aðgerð sem skreytingu á góðgæti Joe og raunverulegri sálarfyllingu hans undir einkennisbúningnum og áhöfninni. Fyrir mér var þetta algjörlega tilgangslaust undirspil um jákvæða aðgerð sem Sean notar til að svelta kröftugleikann sinn með því að soga upp á Mexíkóa vegna þess að Mexíkóar eru svo harðir og flottir. En Frank er slæmur og við fáum nauðsynlega atburði eins og að stela bíl vinar síns, ræna bensíni. stöð með því að berja afgreiðslumanninn yfir höfuð og kveikja síðan á bílnum og allt þetta flotta sem helvítis uppeldismenn gera. Svo eru það hinar lögboðnu 8 mm kvikmyndir úr æsku þegar unga Joey hreyfði grasflötinn samviskusamlega og kúrekaklæddur Franky hoppaði á bakið og glímir við hann og yadda yadda svo við vitum öll hvaða djúp tengsl eru á milli þeirra tveggja. með fullt af smábæjum til að ylja hjarta hvers rauðs ríkis. Með myndinni var frábært hljóðrás af góðum sjöunda áratugarlögum eins og Jefferson Airplane og Janis Joplin sem voru algerlega óviðeigandi, fyrir utan 60's tímabilsáhrifin, til að vinna hjörtu gamalla hippa. Það versta er að þar sem myndin var innblásin af Springsteen lagi, „The Highway Patrolman“, var það lag ekki með. Svo heiladauð eiginkona Joe fer í fæðingu og Joe hleypur á barinn til að fara í hleðslu og útskúfa lýðskrumi drukkna fórnarlambsins um hversu erfiðir hlutirnir séu á meðan Joey góður kemur til að draga hann aftur til konu sinnar. Barþjónninn er góður Ole Ceasar, leikinn af Dennis Hopper. Svo Viggó - Frank slær út af engri sérstakri ástæðu og slær vin sinn Ceasar til bana eftir að löggan góði Jói fer. Þannig að Joe hefur elt vonda bróður sinn niður og ég var svo að vona að hann myndi gera það rétta og sprengja þá ógn fyrir samfélagið í burtu. Í staðinn fáum við atriði þar sem bróðir hans stoppar á undan honum í einhverjum gömlum 50's junker á einhverjum einmanalegum vegi á kvöldin og Franky litli í kúrekabúningnum sínum og hettubyssum fer út úr bílnum til að horfast í augu við Jóa góða, krakkann úr 8 mm flashbackinu. röð heimakvikmynda. Ó, þvílíkur brjálæðingur! Svo til að toppa þessa ógeðslegu safahátíð, þá er einhver Zen-vitleysa um indverska hlauparann, sem er boðberi, verður skilaboðin, ala Marshall MacLuhen? Sjáðu hvað ég meina, Sean hefur gert miklu betur en þetta svo ekki vera hræddur við að missa af þessum.