Það sem við höfum hér er ástand. Maður er í neyð og fólk vill hjálpa honum -- á ólíkan hátt. Í lokin neyðast þeir til að sleppa því. Þú getur ekki lagað fólk. Og þó að Reign Over Me sé að ýmsu leyti Hollywood, þá eru þessi skilaboð það ekki. Þessi saga fjallar ekki um Charlie Fineman (Adam Sandler), mann sem missti eiginkonu sína og þrjár dætur í flugvél 11. september sem hefur farið inn í næstum því geðrofsástand PTSS síðan. Hún fjallar um það hvað Charlie hittir Alan Johnson (Don Cheadle), tannlækni í New York sem var herbergisfélagi hans í tannlæknaskólanum og, vitandi um harmleikinn, kemur auga á hann á götunni og tengist aftur. Charlie er að hjóla um á lítilli leikfangavélknúnu vespu -- ansi sniðug tól til að semja um umferð á Manhattan -- með stór heyrnartól á yfir óstýrilátu hári. Hárið er aðalstoð Sandlers til að sýna að hann er brjálaður. Og notkun tónlistar sem flóttamaður verður að koma heim við hvern iPod sem notar neðanjarðarlestina. Charlie er hörmung, en þversagnakennt er að Alan, sem er fastur í stjórnsamri eiginkonu (Jada Pinkett Smith), byrjar fljótlega að öfunda hann. Charlie lifir eins og brjálaður unglingsstrákur með risastóran sjóði (tryggingafé frá harmleiknum) og byrjar að draga Alan af stað til að „hanga“, „borða kínversku,“ kaupa plötur eða horfa á Mel Brooks maraþon í fulltrúahúsi. . Charlie býr í fallegri stórri íbúð sem er vernduð af vondri húsfreyju, endurgerir eldhúsið aftur og aftur, safnar gömlum vínyl af Springsteen, Who, o.s.frv., og spilar tölvuleik sem heitir Shadow of the Collosus á risastórum skjá í stórum tómum. stofu. Tengdaforeldrar Charlie hafa miklar áhyggjur af honum, en líka á einhvern hátt gremjulegar, eins og við lærum síðar. Alan er kominn með nýjan sjúkling sem er að bjóða honum. Örvænting Charlies fær okkur til að sjá Alan. Að reyna að hjálpa Charlie leyfir Alan að hluta til að flýja frá eigin kæfandi veruleika en að hluta til gerir hann hann bara meðvitaðri um þá. Cheadle og Sandler búa að skrýtnu pari, en það skiptir ekki máli, því það er sannfærandi að þau gætu báðir þurft á hvort öðru að halda. . Charlie er örvæntingarfullur eftir félagsskap vinar sem aldrei þekkti fjölskyldu sína, því til að komast undan missi hans er hann að láta eins og hann hafi aldrei átt einhvern. Og svo hvað ef Charlie svaf nakinn sem herbergisfélagi og svefn gekk og hafði hræðilegan tónlistarsmekk (enginn Motown)? Alan vill flýja frá snyrtilegu, tæringarfullu lífi sínu. Hann er undir þumalfingri, ekki bara eiginkonu sinnar heldur tannlæknafélaga sinna, sem drottna yfir honum þó að það sé hann sem stofnaði æfinguna. Þeir eru hvítir, við the vegur, og hann er svartur. Það er líka grimmur sjúklingur frá helvíti, sem truflar alvarlega hluti á tannlæknastofum, en byrjar að líta öðruvísi út þegar Charlie kemur og tekur eftir því að hún er barn. Kynhvöt hans virðist vera í leyni tilbúin til að endurlífga hvenær sem er. Hann er líka hrifinn af brjóstum Liv Tyler, geðlæknis í sömu byggingu og tannlæknarnir, sem byrjar að reyna að meðhöndla Charlie þegar hann viðurkennir að hann gæti þurft á hjálp að halda. Brjálæðislegar senur Sandlers eru aðeins of leikrænar, eins og mörg söguþræðir. (reyndar finnst mér þessi mynd eins og leikrit á fleiri en einum tímapunkti), en hann á nokkra einleik þar sem hann lýsir sorg sinni á hátt sem er djúpt snertandi. Charlie er ekki bara blekking og dapur, heldur hættulegur og ofbeldisfullur, og öll þessi viðleitni til að hjálpa honum að byrja að bakka. Myndin er aðdáunarverð á þann hátt sem hún gefur til kynna að ekki sé hægt að gera fólk rétt. Þetta er áhugaverð mynd -- stundum áhrifamikil -- og þetta er í fyrsta skipti sem 9/11 hefur verið tekist á um þjáningar eftirlifenda. En það er þáttur í gamanleik sem virðist stundum bragðlaus, margt fólkið er of vítt teiknað og of stórar Hollywood-innréttingar eru með hræðilegum innréttingum; aðeins Manhattan göturnar líta raunverulegar út. Það er fráleitt atriði í réttarsalnum og Donald Sutherland er of góður dómari til að vera satt. Fjölskylduvandamál Alans er leyst of auðveldlega með símtali. Og samt er þetta þess virði að horfa á þetta fyrir leiklistina - stjórn og fíngerð Cheadle, og Sandler í alvarlegu hlutverki sem er næstum jafn gott og það sem hann hafði í P.T. Punch-Drunk Love frá Anderson frá 2002, þó hún sé greinilega betri mynd, í raun miklu betri.