Það eina góða við Persepolis eru skuggarnir sem skapast í þýskum expressjónisma-stíl hreyfimynda og vott af sögu. Þessi mynd leiddist mér. Hún fjallaði um konu sem var óánægð með menningu sína sem reynir allt annað og fer svo aftur til rætur. Hér finnur hún fyrir mikilli óánægju enn og aftur og fer loks til loka til að leyfa öllum öðrum í landinu hennar að átta sig á stöðunni og hvað þeir ætla að gera núna þegar hún er ekki til staðar til að styðja þá. Það kemst ekki að neinni niðurstöðu og skilur okkur eftir með þá tilfinningu að þessi kona hafi enga tryggð. Taktu eftir, hún er reifuð á milli menningarheima og hefur ekki nægan bakgrunn, það virðist gera sér grein fyrir því hvað er mikilvægt og raunverulegt. Hún er að hlusta á sífellt svo margar raddir og mun líklegast verða heimsborgari af einhverju tagi en með einhver tengsl við innfædda menningu sína í Íran. Það eina sem ég fékk úr þessari mynd var angist.