Þegar ég var nýkominn heim eftir þriðju skoðun mína á The Curse Of The Were-Rabbit ákvað ég að stökkva á IMDb og sjá hvað öðrum fyndist. Ég tók eftir því að margir Bretar elskuðu það, á meðan þeir í Ameríku bara skildu það ekki. Það er í rauninni ekki áfall þar sem Ameríka skilur ekki hvað "enska" er. Wallace og Gromit eru mjög enskir. Miðstéttar enska, reyndar, með vott af sérvisku kasta inn fyrir góða málsmeðferð. Myndin er mjög lík hetjunum okkar tveimur; einfalt og yfirlætislaust. Það hefur fallega og blíðlega söguþráð svo börnin týnast ekki, samt er nóg nautakjöt þar til að skemmta fullorðnum líka. Það er einhver létt tilsaga (sem virðist hljóta að hafa móðgað guðspjallamanninn - ó nei, drama!) en það er ekkert dónalegra en botn í stutta stund. Þegar fólk hneykslast á endaþarmsopi, þá veistu að heimurinn er í ruglinu...Ein fljótleg athugasemd til þeirra (allir amerískir hingað til sem ég hef séð) sem finnst Chicken Run betri mynd: Chicken Run var gerð til að gæta þín. kímnigáfu og ég held að hún hafi orðið fyrir því. Curse of the Were Rabbit er fyndinn, enskur og greindur. Kvikmynd Thomas The Tank Engine var eyðilögð vegna þess að hún var gerð til að þóknast Bandaríkjamönnum og ég er ánægður með að Nick Park hafi ekki látið það gerast við aðra frábæra breska stofnun. Til að draga saman: Þú getur haldið Chicken Runs þínum, Shreks þínum, Madagasga þínum - svona gróft, krúttlegt, slatti gamanmynd er bara ekki í samanburði við gáfuna og þokka sem Wallace og Gromit eru í Curse of the Were-Rabbit. Enska til mergjar, og lengi megi Wallace og Gromit vera þannig.