Eins og The Jeffersons var Good Times ein af þessum klassísku bandarísku myndasöguþáttum sem aldrei voru sýndir í Bretlandi, svo ekki sé minnst á að það kom út á áttunda áratugnum - áratug þar sem ég fæddist ekki ennþá. En eins og flestir aðdáendur þátt, horfði ég á nokkra þætti á You Tube- og eftir á, ég elskaði það. Evans fjölskyldan er í fararbroddi James og Flórída - tveir foreldrar sem reyna að ná endum saman og sem þrátt fyrir skort á hæfi hvetja börnin sín, sem hafa eigin vonir í lífinu til að uppfylla þær og nýta tækifærin. James var hinn strangi en ástríki pabbi, sem þorði ekki að hika við að aga J.J, Michael og Thelmu ef þau stíga yfir strikið. Þó að Flórída hafi aftur á móti verið sanngjörn, góðhjartað og tillitssöm móðir og ástrík eiginkona, þó hún væri að mörgu leyti lík James, hvað varðar viðhorf þeirra til foreldra og fjölskyldugilda frá afró-amerísku sjónarhorni. Krakkarnir voru bara jafn líflegur og skemmtilegur og foreldrarnir sjálfir: J.J var upprennandi listamaður með kjánalegan persónuleika og brjálaðan húmor, sem var oft í marglitum klæðnaði, og með „DY-NO-MITE“ orðatiltækið er jafn smitandi og kunnuglegt og Arnold. „Whatchoo talking“ um Willis eftir Jackson? frá Diff'rent Strokes. Michael var snillingurinn sem dreymir um að verða lögfræðingur á meðan systir Thelma átti sína eigin drauma og vonir. Munnlegir grínir hennar við J.J voru að mestu fyndnir, sem og ástar/haturssambandið milli bróður og systur, sem var leikið einstaklega vel af bæði Mike Evans og Bernadette Stanis. Á tímabilinu komu fram nokkrar myndir, einkum frá kl. Janet Jackson, Debbie Allen og ungur Gary Coleman sem hann sjálfur! Ég kýs reyndar Good Times fram yfir að segja, The Cosby Show, sem var 80s þáttur vegna þess að a) ég valdi Evans fjölskylduna fram yfir Huxtables, bæði hvað varðar a) persónusköpun og b) þar sem mér fannst hún takast á við alvarleg og erfið félagsleg málefni, á þann hátt sem vakti mikla athygli hjá mörgum áhorfendum. Þetta var gamanmynd en hún var líka samfélagsleg ummæli sem miðuðu að því að varpa ljósi á líf verkalýðsins, Afró-Ameríkumanna í Ameríku áttunda áratugarins. Cosby Show reyndi að koma til móts við almenna áhorfendur á „nammihúðaðan“ hátt, þar sem Huxtable-hjónunum var lýst sem svertingjum sem auðveldlega samlagast bandarískri yfirstétt sem við myndum tengja hvíta við, á meðan Good Times var hins vegar miklu meira „edgier“ og hún var óhrædd við að taka á þemum eins og eiturlyfja- og barnamisnotkun á raunhæfan hátt. Ég fann reyndar að þó að Cosby Show geti stundum verið skemmtilegt að horfa á, þá vantaði það smá "sassiness" sem Good Times hefur og sem gerði hann töffari og svalari. hélt áfram eftir persónu John Amos, James lést í stórslysi (í raun og veru var vitað á þeim tíma að John hefði hætt í Good Times fyrir fullt og allt. Og svo var dauði persónu hans skrifaður eins og hann er í þættinum). Án John þjáðist þátturinn og því miður missti hann heilmikið af sjarma sínum. Samt sem áður, fyrir grínþátt, hakaði Good Times í alla réttu reitina. Bara ef þeir hefðu sýnt þetta í Bretlandi á níunda áratugnum. Eins og það er vissulega, eins og JJ myndi orða það, 'DY-NO-MITE!!' Einkunn mín: 8 og hálft