Þessi mynd fékk aldrei verðskuldaða athygli, þó að þetta sé eitt besta verk samspilsins og ein raunsærasta saga sem ég hef séð á skjánum. Greinilega tekin upp á litlu kostnaðarhámarki í alvöru V.A. Hospital, miðpunktur sögunnar er Joel, mjög vel leikinn af Eric Stoltz. Joel hefur lamast í mótorhjólaslysi og kemur á sjúkrahús á deild með öðrum mönnum sem eru með mænuskaða. Joel er ástfanginn af Önnu, giftum elskhuga sínum, leikin af Helen Hunt, sem sýnir snemma merki um síðara Óskarsverðlaunaverk hennar. Þótt samband Joel og Anna sé grunnáherslan eru margar aðrar vel þróaðar persónur í myndinni. deild. Wesley Snipes stendur sig frábærlega sem hinn reiði Raymond. Enn áhrifameiri er William Forsythe sem hinn bitra og kynþáttahatari Bloss. Ég held að tvær bestu senur Forsythe séu þegar hann verður svekktur og reiður út í torgdansarana, og síðar, þegar hann finnur til samúðar með ungum kóreskum manni sem hefur verið skotinn í áfengisverslun, haltu upp. Uppáhaldssenan mín með Snipes er umræðan í hringborðinu um kynlífsvalkosti eftir meiðsli. Efnafræðin á milli Stoltz og Hunt er mjög sterk og þau hafa tvær mjög innilegar, en ekki tilefnislausar, kynlífssenur. Fullnægingin á deildinni er bæði kynþokkafull og skemmtileg. Það er líka önnur eftirminnileg atriði þar sem Joel og Bloss og kóreski strákurinn fara með sérútbúna sendibílinn á strippbarinn. Þetta er sannarlega villumynd þar sem þeir gera veikburða tilraunir sínar til að koma sendibílnum til að sjá „naktu dömurnar.“ Sagan verður enn átakanlegri af því að leikstjórinn, Neal Jimenez, er lamaður í raunveruleikanum. Þetta er í rauninni hans saga. Þessi mynd er alvöru, ekki glansandi eða áberandi. Það er ótrúlegt að hafa hæfileikana í kvikmynd af svo litlum fjárhag. Ég mæli með þessari mynd fyrir alla sem ég sé, því hún er ein af þessum myndum sem batnar jafnvel við annað útlit. Það er synd að svona frábært verk skuli gleymast, en í gegnum myndband getur það kannski fengið þá athygli sem það á svo ríkulega skilið.