Miðað við leikhlutverkin sem hann lék á fjórða áratugnum (Casper Gutman, Signior Ferrari, Mr. Peters, Jerome K. Arbutny, fyrrverandi yfirlögregluþjónn Grodman, Count Fosco, Titus Semple) kemur það mörgum aðdáendum hans á óvart að komast að því að Sidney Greenstreet gerði upphaflega nafn fyrir sig í gamanmyndum á West End og Broadway. Hann var yfirleitt svo alger illmenni, eða alvarlegur leikari fyrir almenning að kómískir hæfileikar hans voru hunsaðir. Reyndar kom hann fram í fjórum gamanleikjum (einn var skopstæling af illmennilegum myndum hans með illmenni félaga sínum Peter Lorre í leikmynd). Besta heildarmynd hans í gamanmynd var líklega tímaritsútgefandinn Alexander Yardley í "Christmas In Connecticut" (þótt einræðislegur, hálfvitlaus sápujöfur hans í "The Hucksters" sé í næsta sæti). Þrátt fyrir nokkur vandræði með handritið er þetta góð mynd og er yfirleitt endurvakin um jólin. Elizabeth Lane (Barbara Stanwyck) skrifar pistil í tímaritið "American Housekeeping" fyrir Yardley, þar sem hún gefur heimilisráð og matreiðsluuppskriftir. Hún er 1945 útgáfan af Mörtu Steward, nema að fröken Steward er kokkur og húseigandi og getur ábyrgst að prófa og prófa það sem hún mælir fyrir. Stanwyck getur það ekki. Matreiðsluuppskriftir hennar eru uppskriftir vinar hennar Felix (S.Z. Sakall), sælkerakokks og veitingamanns. Húsið sem hún lýsir sem heimili sínu (fyrirmyndarbýli í Connecticut) tilheyrir óopinberum kærasta hennar, arkitektinum John Sloan (Reginald Gardiner). Gardiner hefði í rauninni ekki á móti því að giftast Stanwyck, en hún er ekki alveg tilbúin til að íhuga endanlega skuldbindingu við hann. Þegar myndin hefst er Bandaríkjamaður skipbrotsmaður af nasistum. Þetta er Jefferson Jones (Dennis Morgan), sjómaður. Hann eyðir tveimur vikum í fleka áður en honum er bjargað. Greenstreet skynjar auglýsingagildi og ákveður að verða við ósk Morgan um að halda ósvikin gamaldags jól í Connecticut. Hann segir Stanwyck í rauninni að hún muni skemmta Morgan og sjálfum sér á bænum hennar um hátíðirnar. Stanwyck getur ekki útskýrt að dálkamyndin af sjálfri sér (ásamt hæfni hennar til að snúa við tjökkum og ala upp barn sem hún á að hafa eignast með eiginmanni sínum) sé lygi - ef hún gerir það verður hún rekin, sem og næsta yfirmaður hennar. Dudley Beecham (Robert Shayne). Á augnabliki þunglyndis samþykkir hún hjónabandstillögu Gardiner, og þá kemst Gardiner að því að heimili hans í Connecticut er dregin til baka til að verða „raunverulegt“ heimili Stanwyck og hans sjálfs og „barnsins þeirra“. Auðvitað, fyrir utan að fresta afskiptasemi Greenstreet, Stanwyck. og Morgan komast að því að þau eru að verða ástfangin (Gardiner til mikillar gremju - hann býst reyndar við því að Stanwyck muni enn giftast honum). Fylgikvillar í kjölfar fylgikvilla eiga sér stað, þar sem lygar hrúgast yfir lygar, og þar sem börn nágrannans taka við af náungabörnum, áður en Greenstreet fer að velta því fyrir sér hvort hann sé að missa af einhverju. En þetta er gamanmynd svo allt gengur vel. Jafnvel Greenstreet, í lokin, skemmtir sér yfir allri brjálæðinu - hið fræga hugljúfa chortle hans endurspeglar jólasveininn til tilbreytingar. Þetta er ekki klassísk gamanmynd, vissulega ekki frábær, en nógu skemmtileg til að tímabilið sé þess virði að horfa á það í desember.