Ég sé ekki hvað öllum líkaði við þessa mynd. Uppsetningin var of löng og talsverð og þegar því var lokið var aðalpersónan áfram jafn flatt og ógegnsætt og hann hafði verið í fyrsta atriðinu. Eftir að myndin loksins kom Cusack inn á samnefnd hótelherbergi varð ég að velta því fyrir mér, hvað er að fara að gerast hérna næstu klukkutímann eða svo til að halda mér við efnið. Svarið: ekki mikið, bara John Cusack með langt, langvinnt, andlegt áfall. Kannski ef Cusack persónan hefði meiri dýpt. . kannski ef frek-out hans væri ítarlegri endurgerð á daglegu lífi hans. . . kannski ef myndin hefði annaðhvort betur þróað hálfgerðu þemu sína um missi og trú eða hefði ekki tekist á við þau í fyrsta lagi. . . kannski ef myndin hefði valið um að vera annaðhvort sálfræðilegur hryllingur eða spennuhryllingur og hefði tekið einn af þessum stílum að fullu. . . Ég veit ekki. Það eina sem ég veit er að ég sá þessa mynd með tveimur öðrum hryllingsáhugamönnum og engum okkar líkaði vel við hana. Fyrir utan óhugnanlega þáttinn á hótelsyllinum, ógnvekjandi vitlausu konunni með hamarinn og svo heimskan-það-var. -skemmtilegur crypt keeper í loftrásinni, sem allir þrír taka ekki meira en fimm mínútur af skjátíma, þessi mynd var leiðinleg. Við the vegur, þessi saga virðist stela hugmyndum frá The Shining og nota þær hér til mun minna öflug áhrif. Er Stephen King núna minnkaður við að stela hugmyndum frá sjálfum sér?