Þegar ég horfði á þetta í gærkvöldi kom það mér á óvart að Fox eyddi svo miklum peningum í það og fékk svo lítið til baka í fjárfestingu sína. Þetta er hörmungartegund sem verður að sjá til að hægt sé að trúa því. Ég er viss um að fyrsta morguninn við tökur á Raquel Welch dustaði rykið af hillunni yfir arninum sínum til að undirbúa sæti fyrir Óskarsverðlaunin sem hún myndi örugglega vinna fyrir þessa djarflega frumlegu mynd . Úps. Það er ekki það sem gerðist. Deilurnar á settinu voru útskýrðar á prenti af Rex Reed og þetta hjálpaði myndinni að öðlast orðspor áður en hún var jafnvel gefin út. Þegar það var loksins gefið út var ekki hinn venjulegi þriggja hringa sirkus kynningar. Ef ég man rétt, í Houston opnaði hann í innkeyrslu og hverfisleikhúsum og spilaði aldrei neinn af stóru stöðum. Ég bar mesta sökina á leikstjórann Michael Sarne, sem var heitur eftir að hafa leikstýrt (þeirri ekki svo góðu) JOANNA , kvikmynd með tónlist um ungt fólk í swinging mod London. Ef ég man rétt, endaði Fox á því að reka hann og púsla myndinni saman eins og þeir gátu. Þess vegna leika atriðin í engri sérstakri röð og persónur birtast og hverfa síðan. Glæsilegur aukaleikari (Kathleen Freeman, Jim Backus, John Carradine, Andy Devine og fleiri) er sóað með ekkert að gera. Til að stækka það í langtímalengd eru fjölmargar klippur úr Fox kvikmyndum með stjörnum eins og Carmen Miranda (í ótrúlegu myndefni frá THE GANG'S ALL HERE) og Laurel og Hardy, sem dreymdi aldrei um að þau myndu leika í kvikmynd með X-flokki. þó virðist engin persónanna skemmta sér. Kannski var einhver sem tók þátt í myndinni með brenglaða púrítanska tilfinningu og hugsaði með sér að ef þeir gætu gert þessa hluti óaðlaðandi væri ekki slæmt að nýta þá. Þetta var ein af „ungmenna“ myndunum sem gerði Hollywood næstum gjaldþrota á áttunda áratugnum. Einn rithöfundur sagði í gríni að EASY RIDER (sem var gerð fyrir vasaskipti) væri dýrasta myndin sem gerð hefur verið vegna þess að svo margar myndir fylgdu í kjölfarið sem reyndu og mistókst á versta hátt að endurtaka árangur hennar. Sextugir, einu sinni heiðraðir leikstjórar eins og Stanley Kramer og Otto Preminger gerðu myndir eins og RPM og SKIDOO í viðleitni til að laða að unga áhorfendur. Hvítir leikstjórar og rithöfundar reyndu að gera kvikmyndir til að laða að svarta áhorfendur. Þessar myndir eru læstar einhvers staðar í hvelfingu og þær tvær sem nefndir eru og margar aðrar úr þeirri tegund hafa aldrei, eins og ég best veit, verið úti á heimamyndbandi eða kapal. Þeir eru djúpt myrkt leyndarmál stúdíóanna. Frammistaða Raquel Welch í þessu er að öllu leyti mjög góð. Með réttri leikstjórn og handriti gæti hún leikið þá tegund af frekjulausu frelsuðu konunum sem Rosiland Russel og Barbara Stanwyck sérhæfðu sig í. Hún lítur vel út og er í frábærum búningum. Mae West er líflegasta sjötugasta leikkona sem ég hef séð. Annars vegar er dálítið hjartnæmt að horfa á tilraun hennar til að fanga dýrð sína frá liðnum árum, en ég er viss um að hún þurfti peningana. VALLEY OF THE DOLLS (einnig frá Fox) því hún tekur sig ekki alvarlega. Það eru brjálaðir krakkar að leika sér með tækin á stóru stúdíói. MYRA BRECKINRIDGE reynir að segja eitthvað. Það var bara enginn sem vildi hlusta.