... og á *engan hátt* eins hreint, rökrétt og skiljanlegt og á myndinni í þessari sorglegu summu þreyttra Hollywood klisja. Ég er 27 ára og hef eytt 16 árum af lífi mínu í að berjast í gegnum blekkingarfælni og ofsóknarofsjónir . Eins og aðalpersónan í myndinni náði ég árangri fyrst og fremst vegna rökfræði: vegna þess að ég hugsaði aftur og aftur til að halda blekkingu frá raunveruleikanum og vita hvað var í raun og veru að gerast og hvað ekki. Að lokum náði ég mjög góðum árangri vegna lyfja, við the vegur, en ég slapp svo sannarlega frá brjálæðinu því ég vissi áður en ég tók lyf muninn á því sem var raunverulegt og hvað var ekki. Þannig að mér finnst rétt að segja þér að þetta kvikmynd er algjör svik. Það er ekki aðeins svindlað á sögu aðalpersónunnar (sem var ekki trú konu sinni, sem var tvíkynhneigð - eitthvað mjög mikilvægt hér), heldur sýnir það aðallega huggulega, tamda sýn á geðklofa - sem er algjörlega að missa af punktinum. Geðklofi er hugarbygging, ekki sjúkdómur. Geðklofi *er ekki* „venjulegur maður með sjúkdóm“, það er einhver sem frá fyrstu tíð lítur og finnst hlutina öðruvísi en flestir: fyrir hann eru hlutir eins og tími, rúm og persónuleiki fólks ekki traustir hlutir. Honum finnst hægt að beygja það, það getur breyst, það getur stökkbreytt og jafnvel horfið. Til að takast á við þetta hefur geðklofi ríkan, mjög hugmyndaríkan innri heim sem "venjulegt" fólk býst ekki við - en hann er fastur í honum vegna þess að hann getur ekki átt samskipti við flesta og heimurinn hans verður fátækari og fátækari þar til hann klárar í tómum, blekkjandi blindgötu. Þetta er allt öðruvísi en lýst er í þessari fáránlegu "lækning", tárvotandi mynd. Það ætti að vera ofboðslega ógnvekjandi. Annað fólk en aðalpersónan ætti að virðast skrítið, skrítið og fáránlegt, eins og til dæmis í "Eraserhead" eftir Lynch. Það ættu að vera * virkilega* áhrifamiklar, skrítnar, grófar ofskynjanir, því það er það sem geðklofi snýst um. Þetta snýst ekki um *upplýsingar*. Ég meina, horfðu á "Naked Lunch", "Lost Highway", lestu P.K. "Martian Time-Split" eða "Ubik" eftir Dick, horfðu á "The Cell", "Perfect Blue", "Dark City" eða spilaðu "American McGee's Alice" á tölvunni og þú gætir haft óljósa hugmynd um hvernig það er . Ekki horfa á "feel good" mynd mánaðarins, með banal aðstæður, hreinsaðar persónur og myndefni og heimskuleg plottbragð. "The Cell" er nákvæmasta myndin um huga geðklofa, sýn hans og innri samkvæmni hans - hún er ofbeldisfull, skrítin, ruglingsleg og mjög, mjög ógnvekjandi. Enn og aftur, geðklofi snýst ekki um smáatriði, það er ekki snyrtilegt, tamt. brellur lék við þig. Það hoppar í andlitið á þér og lætur þig ekki fara: veggir falla í sundur, fólk breytist í undarlegar fjandsamlegar verur, þér líður eins og þú farir aftur í tímann, þú ert ekki viss um að þú sért sá sem þú heldur að þú sért, allt líður. .. undarlegt, óeðlilegt. Trúðu mér, þetta er miklu miklu meira en það sem er lýst í þessu sápukennda melódrama