Ben Stryker, fyrrverandi grænn beretta, stoppar í litlum bæ sem heitir Agua Dolee til að heimsækja gamlan vin Tick Rand. Fljótlega eftir að hafa hjólað inn í bæinn á Suzuki sínum og komið sér fyrir. Mótorhjólagengi þekkt sem „The Savages“ sem er undir forystu harðstjórans Pigiron ræðst inn og tekur að lokum yfir staðinn. Stryker vill ekki blanda sér í málið, en það breytist þegar vinir hans verða raunveruleg skotmörk. Er eitthvað gott að segja um þetta skrítna atriði? Erfitt símtal, þar sem eina grundvallarástæðan fyrir því að horfa á þetta lággjaldabílsflak er fyrir gífurlega b-kastið sem áhöfninni tókst að halda í þetta verkefni. Þó að mér finnist þetta ekki algjört rugl, þá er það ekki voðalega gott heldur. Nú hvílíkur leikarahópur! Lance Henriksen (þar sem hann er aðalpersónan, er hann undarlega ekki með toppinn, heldur þann síðasta), Karen Black, George Kennedy, Richard Lynch, Bill Forsythe, Mickey Jones og Leo Gordon. Nú, hvað fór úrskeiðis við þetta óþægilega lágfjárhagsbungl. Grunnur efnisins er of einvíður til að það fær mikið lánað hugmyndir úr betri kvikmyndum (nefnilega Mad Max) og kemur með algjört rugl af hugmyndum sem bara gella ekki og hefði mátt hugsa betur. Það er hægt að hagræða klisjunum sem notaðar eru í gott áhorf, þrátt fyrir að vera fyrirsjáanlegt, en "Savage Dawn" virðist láta það þjóta af léttúð án þess að láta áhorfandann drekka allt í sig. Leikararnir eru að mestu eytt í ekkert hlutverk. Bleikt-ljóshærður Henriksen er hæfileikaríkur traustur og jafn með lofsverða nærveru sína sem veitir karakter hans dularfullan ljóma. Hann fer ekki upp í helvíti og týnist stundum í aðgerð. Of mikið af hliðarlínuaðgerðum, en þegar hann sparkaði í rassinn á sumum mótorhjólamönnum, runnu góðu stundirnar. Hvæsandi frammistaða Karen Black er mjög skrítin og snýst allt um öskrað og bölvunina. Þó hún lendi í einum eftirminnilegum kattaslag við daðrandi njósnakarakter Claudiu Udy, Katie. Hjólastólabundinn George Kennedy reikar um stefnulaust fram að lokaárásinni og Richard Lynch lítur út fyrir að vera vandræðalegur sem ranglátur prestur / bæjarstjóri í mjög óþarfi hlutverki. Bill Forsythe, sem er á öndverðum meiði, tyggur það einfaldlega upp sem oddvita hins alræmda mótorhjólamannapakkans. Svakalega sagan (skrifuð af William Milling og Max Bloom) er með þessa óþægilegu teiknimyndasöguuppbyggingu og er mjög undir áhrifum frá vestrænni tegundinni. Líttu bara á illmennið fyrir það. Hvernig þeir komust að nöfnum sínum er ráðgáta. Kannski drógu þeir þá upp úr hatti. Þetta er ansi annars flokks efni sem færist oftar yfir á hverja daufa senu á fætur annarri. Ófyndnir kómískir þættir eru troðnir inn og líka smá sleaze. Léleg arðrán sem verður ekki nógu gróf og dauðsföllin eru alveg hlæjandi. Klaufalegt handrit er fyllt með flóknum smáatriðum og óþolandi þröngsýni. Blettótt leikstjórn Simon Nuchtern var eftir tölunum og tekinn út. Ein eða tvær ákafar senur geta ekki bætt upp fyrir skjaldbökulíkan gang og mörg glæfrabragð. Pappasettin höfðu dúnmjúkt útlit, en skortir það lífræna tilfinningu. Malarkennd kvikmyndataka Geralds Feil var meðhöndluð betur þegar aðaláherslan var ekki á bæinn, heldur á auðn bakgrunninn (eins og upphaf og endir hápunktur myndarinnar) með nokkrum snyrtilegum tilþrifum í myndavélinni. Klaufalegt tónlistarval Pino Donaggio er drukkið af eigin getuleysi."Savage Dawn" er gleymin skyndikvikmynd á miðnætti sem er ákveðin misskilningur að mestu leyti. Það eru betri og sannfærandi æfingar af sama tegundinni þarna úti.