Vinsælasta afrek meistara leikstjórans Ching Siu Tung er þessi þáttaröð, A Chinese Ghost Story 1-3. Chinese Ghost Story leikur Leslie Cheung í einhverri fjarlægri fortíð í Kína sem tollheimtumaður sem neyðist til að eyða nótt á „innheimtuferð“ sinni í dularfullum kastala þar sem nokkrir undarlegir gamlir stríðsmenn berjast og hitta hann. Hin fallega leikkona Joey Wang/Wong er draugurinn sem býr í þeim kastala og er undir yfirráðum eins öflugs djöfuls, skógardjöfuls sem safnar mannssálum fyrir sig/sjálfa sér með hjálp fallegra drauga sinna. Leslie og Joey verða ástfangin og þrátt fyrir að draugar fái ekki að búa með mönnum ákveða þau að brjóta þá reglu og lifa hamingjusöm saman það sem eftir er ævinnar. Þetta er ekki það sem skógardjöfullinn hugsar og söguhetjur okkar þurfa að berjast fyrir lífi sínu og hamingju. Þessi mynd er ekki síður full af töfrum en aðrar myndir eftir Ching Siu Tung. Meðal meistaraverka hans eru Duel to the Death (1983) og Swordsman seríurnar, sem allar hafa ótrúlegt myndefni og hreyfiafl í hasarsenum sínum. Ghost Story er full af ljómandi eldingum og dimmu andrúmslofti, sem léttir upp af sterkri nærveru hins fallega og velviljaða draugs. Áhrifin eru einfaldlega hrífandi og myndu virka af sínum mesta krafti á stóra skjánum. Myndavélin hreyfist og snúist allan tímann og það eykur ævintýrastemninguna sem þessi mynd hefur. Það er líka til nóg af wire'fu glæfrabragði, og jafnvel þó að sumum finnist þau vera það og líta út fyrir að vera tilefnislaus eða heimskuleg þegar þau eru notuð í kvikmyndum, get ég ekki verið sammála því og held að þau gefi kvikmyndum þann töfra, frelsi og sköpunargleði sem önnur tæki geta ekki veitt . Þegar fólk flýgur í þessum kvikmyndum þýðir það að myndirnar snúast ekki bara um heiminn okkar, og þær sýna venjulega hluti sem eru stærri en lífið með krafti þessa stærri listforms en lífið. Sagan um kraft ástarinnar er ansi snertandi og hlý, en vandamálið er (aftur) að persónurnar eru aðeins of grunnar og hegða sér óútskýranlega einstaka sinnum. Leslie og Joey hefðu átt að vera skrifuð af meiri alúð og persónur þeirra ættu að vera enn hlýlegri, dýpri og raunsærri til að gefa sögunni meiri kraft og gera myndina enn eftirtektarverðari og mikilvægari afrek. Einnig er boðskapurinn um ástina og kraftinn aðeins undirstrikaður á einum tímapunkti og það hefði bara átt að vera í huga áhorfandans að túlka hann og finna hann. Annar neikvæður punktur við samtalið er að það er of nóg og fólk talar í þessari mynd án ástæðu. Það er mjög pirrandi og sýnir því miður þá galla sem margir handritshöfundar hafa tilhneigingu til að gera þegar þeir skrifa kvikmyndir sínar. Fólk talar bara og talar og það er allt til staðar bara til að gera allt eins auðvelt að skilja og mögulegt er og því er myndin ekki of krefjandi eða trúverðug þar sem hún hefur þennan óþarfa þátt. Hugsaðu aðeins um myndir japanska kvikmyndaframleiðandans Takeshi Kitano; Kvikmyndir hans hafa mjög litla samræðu og allt sem er til er allt nauðsynlegt þar sem hann segir hlutina sína með öðrum verkfærum kvikmynda og talar aldrei, eða lætur aðrar persónur tala of mikið í kvikmyndum sínum. Þetta er bara hæfileikinn sem rithöfundar ættu að búa yfir til að geta skrifað betri handrit. Annars er Chinese Ghost Story mjög fallegt og sjónrænt hrífandi stykki af austurlenskri kvikmyndagerð, og einnig er lagið sem er spilað í myndinni mjög fallegt og vonandi hefur það fengið einhverja verðlaun í Hong Kong kvikmyndaverðlaununum þá. Ég gef Chinese Ghost Story 7/10 og án gallanna sem nefndir eru hér að ofan væri þetta án efa nánast fullkomið meistaraverk fantasíutegundarinnar.