Snemma til miðjan 90 var hápunktur, að mínu mati, fyrir sögulega leiklistina. Síðasti móhíkananna, Braveheart, Rob Roy - allir sýndu sérstaka ástríðu og styrkleika á sínum tíma. Það hefur í raun allt - áhugaverð saga, frábær leikur, ótrúlega samræður og stórkostlegt landslag. Ég var sérstaklega hrifinn af því að því er virðist ósvikinn samræða. Ég get ímyndað mér að svona snemma á 18. öld talaði fólk og hagaði sér. Eitthvað annað sem kom mér á óvart var dónaskapurinn sem persónurnar létu í ljós. Mér fannst hún fráhrindandi og átakanlegri, þó oft lúmskari, en flestir í kvikmyndum sem gerast í nútímanum. Kvikmyndin hafði mjög hrífandi og kynferðislega hlaðna brún yfir sér sem var einstök og líklega mjög raunsæ í samhengi tímabilsins. Hraðinn var mjög þéttur og varla leiðinlegt augnablik. Það var mikið af fróðleik og pólitískum undirspilum sem flæktu hlutina dálítið, en dró samt ekki af aðalsöguþræðinum. Aðgerðin var líka mjög vel gerð og grípandi. Eitthvað sem mér mun alltaf finnast merkilegt er að á hápunkti hasarverkinu í myndinni er engin hljóðrás. Það skapar mjög spennuþrungna, spennandi röð, þar sem við höfum enga tónlistarlega vísbendingu um stefnu og upplausn atriðisins. Rob Roy verður alltaf ofarlega á listanum mínum yfir uppáhaldsmyndir. Ég myndi mæla með því fyrir alla.