L'Hypothèse du tableau volé/The Hypothesis of the Stolen Painting (1979) hefst í garði gamallar þriggja hæða Parísaríbúðar. Þar inni hittum við safnarann, aldraðan mann sem virðist hafa helgað líf sitt rannsóknum á sex þekktum málningum eftir óljósan impressjónistatíma málara, Tonnerre. Sögumaður fer með ýmsa grafík um myndlist og málverk og ræðir síðan við Safnarann, sem lýsir málverkunum fyrir okkur, sýnir okkur þau, segir okkur aðeins frá málaranum og hneykslismálinu sem kom honum niður og svo segir okkur að hann ætli að sýna okkur eitthvað....Þegar hann gengur í gegnum dyr, förum við inn í annan heim, eða heima, eða kannski til að teygja okkur til hins ýtrasta, aðra mögulega heima. Safnarinn sýnir okkur í gegnum húsið sitt að því er virðist takmarkalaust, þar á meðal stóran garð fullan af trjám með hæð; innan þessara marka eru málverkin 6 sem lifna við, eða hálfa leið til lífsins þegar hann leiðir okkur í gegnum ýmsar tafla og lýsir fyrir okkur mögulegri merkingu hvers málverks, verksins í heild sinni, heilrar leynilegrar sögu á bak við málverkin. , hneykslið, fólkið í málverkunum, skáldsagan sem gæti hafa verið innblástur fyrir málverkin. Og svo framvegis, og svo framvegis. Sérhvert herbergi, sérhver lýsing, leiðir okkur dýpra inn í völundarhús, og á meðan safnarinn og sögumaðurinn taka þátt í aðskildum eintölum sínum, mjög stöku sinnum í samræðum, en helst aðskilin og öðruvísi. Ég horfði á þetta í annað sinn, svo furðulegt og kraftmikið og ólýsanlegt var það, og svo krefjandi að hugsa um eða skrifa um. Ef ég hef einhverja getgátu um hvað þetta snýst allt saman um, þá væri það lúmsk ádeila á allt eðli listrænnar túlkunar. Vísbending gæti verið að finna í tveimur af skemmtilegustu og óútskýranlegustu senum, þar sem Safnarinn setur upp nokkrar kynlausar plastfígúrur -- í annarri þeirra horfir hann einnig á myndir sem teknar eru af myndunum sem spegla stellingarnar í málverkunum - - svo stígur hann í gegnum safnið sitt, sem nú er að hluta til samsett úr lífsstærðarútgáfum af fígúrunum. Ef við hugsum of mikið um það og njótum þess ekki bara, þá verður þetta allt bara andlitslaust plast....Hvort sem ég hef komist að einhverjum ákveðnum niðurstöðum um "L'Hypothèse du tableau volé", eða ekki, get ég sagt. örugglega að fyrir utan fyrstu (og samtíma) verk Peter Greenaway eins og "A Walk Through H", hef ég sjaldan heillast jafn djúpt, svo alvarlegt, svo þétt....og innst inni, svo uppátækjasöm og gaman.