Mikið hefur verið lagt upp úr notkun Rohmer á stafrænni tækni til að „fylla út“ bakgrunninn. Stundum virkar það vel, atriðið þar sem Grace og ambátt hennar vitna langt að aftöku konungsins er sérstaklega sláandi. Að öðru leyti gefur það myndinni undarlega áhugamannalegt yfirbragð, sem líkist heimamyndbandi. Hins vegar er helsti gallinn sá að algjör tilgerðarleiki mise en senusins ​​skapar fjarlægjandi áhrif á áhorfandann. Við vitum að það sem við erum að horfa á er ekki raunverulegt svo hvernig getum við fundið fyrir persónunum? Til að vera hreinskilinn, þá var mér alveg sama hvað varð um frúina eða hertogann. Hinn stóri gallinn, því miður, er frammistaða Lucy Russell í aðalhlutverkinu. Hún er í nánast öllum senum og velgengni myndarinnar eða ekki hvílir á frammistöðu hennar. Allt í lagi hún er að tala erlent tungumál en hún er ófær um að tjá raunverulegar tilfinningar. Tilfinningar hennar í atriðinu þar sem hún segir vinkonu sinni Mme de Meyler (frábær frammistaða frumraunkonunnar Helenu Dubiel) þegar hún sá höfuðið á stöng olli vandræðalegum hlátri áhorfenda. Fylgstu líka með höndum hennar þegar hún er að tjá tilfinningar! Allt í allt mjög vonbrigði kvikmynd, sérstaklega í ljósi jákvæðra dóma á þessari síðu.