Eftir vitsmuni og fjör í Highway 61 og Roadkill bjóst ég við að þessi mynd myndi skína, en hún var jafn uppblásin og sjálfsblekking og harðrokkstjörnurnar sem hún skopaði. Hraðinn dróst, ekki hjálpaði of langri ofskynjunarröð, persónurnar voru flatar og ógleymanlegar og Art Bergmann er engin Jello Biafra. Ég þurfti að pota í mig til að halda mér vakandi.