Óumdeilanlega einn áhugaverðasti kvikmyndagerðarmaður síðustu 50 ára, Werner Herzog hefur verið að ýta mörkum kvikmyndahúsa, kannski meira en nokkur annar kvikmyndagerðarmaður. Ég hef kynnst Herzog í nokkra áratugi núna og hef aldrei verið hrifinn af bæði manninum og verkum hans. Á síðasta ári fór ég að sjá Rescue Dawn og var nokkuð hissa á því hversu tiltölulega almennt myndin var, en gat samt ekki annað en ímyndað mér að Herzog færi með leikara sína og mannskap inn í frumskóginn til að gera myndina ekki bara, heldur til að lifa henni eftir. Enginn kvikmyndagerðarmaður er eins brjálaður yfir hreinleika kvikmyndagerðarferlisins og fróðleikur frá framleiðslu eins og Fitzcarraldo hefur verið mótaður í kvikmyndagoðsögn. Í dag settist ég niður við Fata Morgana, Herzog-mynd frá 1969 sem mætti ​​lýsa sem allegórískri. kvikmyndapóstkort. Án þess að rannsaka raunverulegar staðsetningar geri ég ráð fyrir að það hafi verið skotið einhvers staðar í Afríku, bæði við ströndina og eyðimörkina, svæði sem gæti einu sinni hafa verið vagga ungbarnamannsins, ungbarnamenningarinnar, ungbarnalífsins á jörðinni. Það er þessi uppruni, hugmynd Biblíunnar um aldingarðinn Eden og Apocalypse sem Herzog hefur áhyggjur af, eins og kemur fram í frásögninni sem gefin var út allan 79 mínútna sýningartímann. Þegar ég horfði á FM gat ég ekki annað en fundið að ég væri farþegi á djúpt ferðalag. Í upphafsröðinni er titillinn þýddur sem "Mirage" og Herzog setur þessa þýðingu saman við margar endurtekningar á atvinnuþotum sem lenda á flugbraut. Þessar myndir eru öfugsnúnar, þrívídd þeirra mulin niður með langri linsu, hlaðin útblásturslög, hitabylgjur og ljósfrávik allt ofan á annað. Áhrifin létu mig álykta: hlutirnir eru ekki eins og þeir virðast.FM skiptist í 3 mjög aðskilda kafla: 1) Sköpun, 2) Paradís og 3) Gullöldin. Fyrsti kafli opnar með óteljandi, sljóum myndum, þar sem hráslagalegt, hrjóstrugt landslag flakkar framhjá, dauð dýr rotna, brotnar skeljar af hrapuðum flugvélum og yfirgefna bílar sundrast hægt og rólega í eyðimerkursólinni. Fólkið sem byggir þetta ógeðsæla landslag er tötralegt, broslaust og augljósir fangar eyðimerkurinnar. Frásögnin fjallar um tíma fyrir lífið, tíma þar sem striga jarðar var auður og allt sem var til voru himnarnir. Á meðan frásögnin hlýðir á einfaldari, hreinni tíma, kallar mynd af ungum dreng sem heldur á refalíku dýri í hálsi sér hryllilega lýsingu á grimmilegri, miskunnarlausri tilraun mannsins til að knýja fram yfirráð yfir náttúrunni. Í næsta kafla erum við kynnt. til meira af því sama, en samt eru myndirnar og fólkið líflegra og virðast fyllt með smávegis af lífi og lífskrafti. Við hlustum á líffræðing með hlífðargleraugu segja frá því hversu erfitt eðla á við að veiða bráð í svo líflausu umhverfi. Þar sem hann heldur á skjálftanum, með tunguna að fletta flugunum, lýsir hann líka hversu erfitt það er að fanga þessar verur í brennandi 140 gráðu hitanum. Samhliða er réttilega tekið fram og Herzog heldur áfram að kanna þetta hugtak með endurteknum, einlægum andlitsmyndum af einstaklingum sem verða fyrir barðinu á sólinni, eyðimörkinni og þeirri erfiðu viðleitni sem þarf til að vera til á þessu harða sviði. Hann ýtir einnig undir þemað að ef hann er ekki við stjórnvölinn, þá treystir maðurinn stjórn sinni á umhverfi sínu og ekki alltaf á skemmtilegasta hátt. Síðasti kaflinn tekur okkur út úr sprengiofni eyðimerkurinnar og inn á þekktari Herzog-svæðið sem er byggt af sérvitringum. og fáránleg hegðun. Enginn virðist hafa áhrifaríkara sambýli við furðufugla heimsins en Herzog -- hugsanlega er þetta þar sem honum líður best heima. Líkt og Errol Morris velur Herzog að setja myndavélina sína í eins hlutlæga stöðu og hann getur áður en hann lætur kvikmyndina rúlla. Síðari daður sem Herzog hefur við myndefni sitt er afleiðing þess að hann gat haldið áfram að mynda langt fram yfir þann tíma þegar flestir leikstjórar hefðu öskrað cut. Eins og Morris gerir, ýtir þessi útbreidda rúlla framhjá „á“ augnablikinu sem viðfangsefnin telja sig skylt að bjóða upp á og í gegnum óþægindi þeirra við að vera ýtt í aukavinnu víkur framhlið þeirra fyrir einhverju raunverulegu. Skemmtilegasta andlitsmyndin í þessum kafla er af tveggja manna hljómsveitinni sem spilar skrýtið, pólkalegt lag sem Herzog endurvinnir allan þennan kafla. Trommuleikari sveitarinnar notar sömu hlífðargleraugu og líffræðingurinn, sem og annar strákur að gera töfrabragð og spyr spurninguna: hvað er með hlífðargleraugu? Þeir gefa myndinni vissulega smá léttúð, en maður verður að velta fyrir sér hvort þeir hafi einhverja dýpri merkingu eða þýðingu, eða er þetta bara enn eitt dæmið um leikgleði Herzogs. Frásögninni til hliðar notar Herzog þjóðlagatónlist og blústónlist sem hljóðrás tilraunaheimildarmyndarinnar. Leonard Cohen grípur mestan skjátíma, tvö af fallega melankólískum lögum sínum „So Long Marianne“ og „Suzanne“. fullkomlega fylgja fletta landslaginu, bæta við sannfærandi tilfinningu að við erum sannarlega með í ferð. Í lok ferðarinnar kemur Herzog aftur að einni af mörgum skotum sem endurtaka sig í myndinni: fjarlægri ramma einmana farartækis sem ferðast um endalausa eyðimörk sem er umlukin vatnsmýrlingu sem fyllir sjóndeildarhringinn. Þrátt fyrir almenna dapurleika FM, þá skilur crescendo myndarinnar og loftskeytamótíf þig með vongóðan anda, trú á að gegn öllum líkum muni lífið halda áfram og hugsanlega jafnvel blómstra. Eftir að hafa lokið við að skrifa þessa færslu vísaði ég til FM til að uppgötva að Herzog skaut það í Sahara Kamerún aðeins vikum eftir blóðugt valdarán. Traustur goðsögn sinni voru Herzog og áhöfn hans handteknir, barðir og fangelsaðir. Meðan hann var í fangelsi veiktist Herzog af Schistosomiasis, blóðsníkjudýri. Það er sannarlega erfitt að elska ekki jafn dáleiðandi og strangtrúaða mynd eins og Fata Morgana; Að vita að kvikmyndagerðarmaðurinn var tilbúinn að deyja til að fá hana framleidda gerir það að verkum að þú virðir hana enn meira.http://eattheblinds.blogspot.com/