Ég hef alltaf verið aðdáandi þessarar að mestu óséðu kvikmyndagerðar á Gershwin-óperunni, síðan ég sá hana síðast árið 1959. Eins og margir vita hefur hún verið ófáanleg á myndbandi eða DVD; Reyndar reyndi Gershwin fjölskyldan að eyðileggja allar fyrirliggjandi prentmyndir. Samt, af einhverjum ástæðum - vonandi til marks um að andstaða hennar væri lokið, samþykkti Gershwin fjölskyldan nýlega sýningu á prenti safnara í Museum of the Moving Image í Astoria, Queens . .Jæja, breiðskjár, Technicolor prentunin var frábær! (Ekki fullkomið, en frábært.) Hljóðið var framúrskarandi, í hljómtæki í roadshowgæði. Fólkið sem sá þetta í upprunalegu útgáfunni hefði ekki séð mikið betra eintak. (Á dagskránni má finna upprunalega umfjöllun Variety, þar sem varað er við því að fólk gæti hnekkt sig á háu miðaverði í takmarkaðri útgáfu upp á $3,50!) Og eins mikið og ég elskaði hana upphaflega var PORGY AND BESS betri en ég mundi eftir henni. Það er bara dásamlegt. Sidney Poitier í hlutverki Porgy var á þeim tímapunkti að ferill hans var rétt að byrja að kvikna og karisminn skín í gegn. Dorothy Dandridge sem Bess er stórkostlega falleg. Brock Peters sem Crown er árásargjarn karlmannlegur. Pearl Bailey sem Maria gefur nokkur kómísk augnablik, þó hlutverk hennar sé lítið. Og Sammy Davis, Jr., sem Sporting Life, stelur hverri senu sem hann er í; hann er sérstaklega hrífandi í tveimur stóru númerunum sínum: "It Ain't Necessarily So" og "There's a Boat that's Leavin' Soon for New York." (Þessi síðasti fékk lófaklapp í sýningunni sem ég sá.)PORGY AND BESS er sett í leikmynd, en það skiptir í raun engu máli þegar settið er eins glæsilegt og þetta. Búningarnir eru líka frábærir. Söngraddir Sidney og Dorothy eru talsettar inn en þær eru taldar mjög vel inn. Hið stórkostlega "Summertime" er sungið af Clöru, leikin af ungri Diahann Carroll; söngur hennar er einnig talsettur. (Reyndar eru bara Pearl og Sammy sem gera sína eigin raddsetningu.)Tónlistin er auðvitað háleit, en það sem sló mig virkilega í þetta skiptið var hversu miklar tilfinningar Preminger fékk út úr sögunni. Fólk var reyndar að þefa af áhorfendum nokkrum sinnum - einu sinni þegar Bess syngur þetta fallega "I Loves You Porgy." Og ég fékk spark út úr áhorfendum sem hlógu í raun upphátt að línunum í "It Ain't Necessarily So." Gæti verið að þeir hafi aldrei heyrt þetta lag áður - eða aldrei hlustað á það í alvörunni? Ég tel að mikið af tilfinningalegum áhrifum þessarar myndar megi rekja til frammistöðu Poiter og Dandridge - þú rótar á ást þeirra til að sigra. Minniháttar ágreiningur um 136 mínútna sýningartíma - einn eða tveir hægir staðir, og staðalímynd, Amos-n-Andy eins konar atriði um Bess sem hittir feiminn lögfræðing til að fá skilnað frá Crown, jafnvel þó hún sé ekki einu sinni gift honum. (Ég hefði klippt það.) Og byrjunin er svolítið ruglingsleg - báðar titilpersónur eru kynntar óþægilega - þær eru hluti af myndinni áður en þú áttar þig á hverjir þeir eru. Og ég held að Preminger hafi ekki notað eitt einasta lokaatriði. -upp í alla myndina. Þetta virðist allt vera tekið í 3/4, sem ég giska á að hafi verið hans leið til að vinna með breiðtjaldið.PORGY AND BESS hefur alltaf verið sértrúarmynd fyrir okkur sem sáum hana, fyrir okkur sem elskuðum kvikmyndina. hljóðrás, og fyrir sum okkar sem höfum aðeins heyrt um það. Við skulum vona að þeir finni leið til að endurútgefa þetta, og setja það út á DVD. Það á skilið sem breiðasta markhóp.