Nútímaáhorfendur þekkja þessa litlu mynd fyrst og fremst sem fyrirmynd endurgerðarinnar, "The Money Pit". Eldri áhorfendur í dag horfa á þetta með fortíðarþrá: Cary Grant, Myrna Loy og Melvyn Douglas voru allar „stórstjörnur“ á auðveldari, minna flóknari tíma. Eða var það? Tíminn hefur auðvitað þann hátt á að breyta sjónarhornum, og þar sem svo margar kvikmyndir í dag eru sannarlega sárar með félagslegum og pólitískum athugasemdum, er eðlilegt forvitni að velta fyrir sér deilum í eldri, að því er virðist minna ögrandi kvikmyndum. Í "Herra Blandings byggir draumahúsið sitt" gæti því verið meira en það sem áhorfendur voru að leita að árið 1948. Þar eru stjórnmálaskýringar, þó þær séu lúmskar. Að finna hús seint á fjórða áratugnum var sannarlega pirrandi upplifun, aðeins milduð af tilkomu Levittowns og þess háttar. Pólitík í myndinni? Blandingsbörnin virðast alltaf vera að tala um að framsæknar hugmyndir séu kenndar þeim í skólanum (sem í raunveruleikanum myndi fá kennara ásakaða um kommúnisma). Í raunveruleikanum var Myrna Loy líka aðgerðasinni í húsnæðismálum, demókrati og femínisti. Melvyn Douglas var ekki síður demókratinn eldhugi: hann var kvæntur þingkonu Helen Gahagan Douglas, sem ungur Richard Nixon sakaði um að vera mildur í garð kommúnismans (og sem eyðilagði hana). Jason Robards eldri fer með lítið hlutverk í myndinni en ekki var síður áberandi í pólitískri virkni hans. Meira um vert, sonur hans, Jason Robards, jr., yrði í mörg ár mjög virkur frjálslyndur demókrati. Næstum skrýtinn náunginn var Cary Grant, en mikil íhaldssemi hans endurspeglaði pólitíska meirihlutaviðhorf í Hollywood sem þegar var farið að halla undan fæti. En þetta var 1948: Kommúnismi var raunveruleg álitin ógn og svarti listinn var handan við hornið. Það myndi líða á annan áratug áður en pólitísk aktívismi myndi birtast aftur í almennum kvikmyndum, og þá ekki svo lúmskur.