Til að byrja með er handritið eftirbreytandi og geðveikt. Persónurnar eru grunnar og formúlulegar. Söguþráðurinn hefur handahófskenndar viðsnúningar og ekki sequitors. Leikstjórn Baldwins er hræðileg - þessir leikarar gætu gert betur einir og sér. Brandararnir og spekingarnir falla flatt. Myndatökuatriðin eru klaufaleg og ótrúleg. Baldwin leikstýrir sjálfum sér sem hinni vituru hugrökku hetju en eyðir mestum tíma sínum í valdabaráttu við konur, sérstaklega með skopmynduðu kúguðu konunni í gönguteyminu þeirra sem er alltaf að biðja um og neita fullvissu. Hljómsveitarstjórinn þjáist af fáránlegri vanhæfni þar sem hann er ófær um að nota skammbyssu sem hann hefur komist yfir. Frávik: hettuklæddur maður með byssur stingur í gegnum járnbrautarvagn og hræðir fólk. Næst þegar við sjáum þá eru þeir að sinna sínum málum sitjandi í sætunum sínum, tala, borða, lesa, prjóna. Í neðanjarðarlestunum í New York koma fólk stundum í lestina til að gera eitthvað tónlistar- eða dramatískt númer --- kannski er það það sem þeir hélt að "að gerast" væri.