Þessi mynd fangar stuttar stundir á milli móður og sonar í dreifbýli Rússlands, þar sem hún liggur að deyja. Ég er svo rifinn á milli þess að vera góð við myndina eða lýsa því yfir að hún sé þolinmæðispróf. Annars vegar er myndin falleg, með fádæma samræðu sem fangar kjarna tilfinninga þeirra. Það er í raun ekkert um það að segja, því allt sem þarf að segja er komið á framfæri umfram orð. Sonurinn sýnir móður sinni svo mikla umhyggju, ást og þolinmæði að ég held að það sé hátíð skilyrðislausrar ástar til fjölskyldu manns. Það minnir mig líka grimmilega á að ég gæti lent í svona aðstæðum, föst á gleðilausum stað, að þurfa að sinna fárveikum einstaklingi. „Mat I Syn“ er grimmur veruleiki. Á hinn bóginn hreyfist „Mat I Syn“ í raun of hægt. Þarf ég virkilega að horfa á lest sem fer fram hjá sjóndeildarhringnum í meira en 1 mínútu? Með fyrri reynslu minni af „Telets“ og „Aleksandra“ freistast ég svo til að setja „Mat I Syn“ á meðal þeirra sem algjört leiðindi. Ég býst við að maður verði að vera í réttu hugarástandi til að kunna að meta þessa mynd. Ég sé örugglega fegurðina í því, en kannski er ég ekki í réttu hugarástandi.