Í fyrsta lagi átti ég líka von á annarri hetju - frábæru listaverki fyrir hasartegundina. Ég hef aðeins séð hluta af Crouching Tiger Hidden Dragon, en ég get ímyndað mér að hún sé betri en HoFD. Grunnþættir úr Hero eru að finna í HoFD: Frábært landslag, dáleiðandi kvikmyndataka og einlægur leikur (ég meina, ef þú getur það ekki) skilur orð sem þeir eru að segja, án texta, en þér er samt sama - það er góður leikari) Hvað fór úrskeiðis? Það sem byrjar á pólitískum flækjum flakkar inn í ástarsögu. Það sem verra er, þetta er sápuóperulíkur ástarþríhyrningur. Þú ert með þrjár persónur sem, ég býst við, verða ástfangnar af hvor öðrum - án góðra ástæðna. Þessi mynd fellur í rauninni í sundur eftir flóttann úr fangelsinu (ég sofnaði um fjörutíu mínútur inn í hana). Það er næstum eins og þeir hafi skipt um rithöfund á þeim tímapunkti. Það sem eftir er af myndinni fjallar um hvernig persóna er „eins og vindurinn“. Ick. Þú þarft líka virkilega að teygja á þér stöðvun vantrúar til að trúa aðgerðafötunum. Þetta er ekki einstakt fyrir þessa tegund, en þar sem sagan er veik geturðu ekki beðið eftir hasarnum og svo, þegar átökin brjótast út, var það í rauninni ekki svo gott. Byrjunin grípur mann en svo er þessi mynd bara bensínlaus.