David Zucker hefur leikstýrt einni skemmtilegustu gamanmynd ársins með þessum geggjaða farsa. Já, þetta er spurning um áunninn smekk og veltur á aragrúa af töfrum, en það er stöðugt fyndið í gegn ólíkt sumum nýlegum gríntilraunum. Myndin er hlaðin alls kyns bröndurum, allt frá augljósum bröndurum til hinnar fíngerðari tegundar að þú verður að fylgjast með öllu í rammanum eða þú munt líklega sakna þeirra. Eins og fyrri tilraunir hans sem innihalda „Airplane!“, „Top Secret!“ og „Naked Gun,“ flýgur húmorinn út næstum á hverri sekúndu. Það eru svo mörg augnablik sem virka, það er auðvelt að horfa framhjá þeim fáu sem falla flatt. Það sem aðgreinir þessa mynd frá öðrum fölum eftirlíkingum í spoof-tegundinni er að hún hefur raunverulegan söguþráð. Á meðan aðrir hafa verið háðir því að gera grín að of mörgum frægum senum í næstum tilviljunarkenndum kvikmyndum (taktu "Mafia!", takk), þá segir þessi mynd nýja sögu með viðkunnanlegum karakterum. Hún snertir íþróttamyndir almennt auk þess að gera ádeilu á alvöru íþróttaiðnaðinn í stað þess að snerta einhverjar sérstakar kvikmyndir. Jafnvel fyrir fólk sem er ekki sama um "South Park", eru höfundar þess, Matt Stone og Trey Parker, gott par af aðalleikurum með náttúrulega efnafræði. Myndin nýtir líka hlutverk íþróttamanna, íþróttafréttamanna og annarra frægt fólk á mjög áhrifaríkan hátt, sérstaklega fyndið með Robert Stack í "Unsolved Mysteries." Við the vegur, vertu í gegnum einingarnar fyrir síðasta brandara með Bob Costas og Al Michaels. Þegar á allt er litið hefur Zucker náð, í orðum sem eiga kannski við um blöndu kvikmyndarinnar af íþróttum, heimadrykk.