Ég myndi líta á mig sem aðdáanda Dean Koontz; eftir að hafa lesið fjölda skáldsagna hans og líkað við þær allar, en því miður komst ég aldrei að því að lesa Watchers svo ég á ekkert val en að gefa þessari mynd einkunn eftir eigin verðleikum frekar en að bera hana saman við bókina sem ég hef ekki gert. lesa. Ég fór í þetta og bjóst við einhverju hræðilegu, og á meðan ég fékk ekki beint snilldar hryllingsmynd; Ég hef trú á því að það séu aðdáendur bókarinnar sem meta hana niður vegna þess að sem kvikmynd í sjálfu sér er Watchers skemmtileg og nokkuð frumleg lítil hryllingsmynd. Söguþráðurinn tekur augljóslega nokkur áhrif frá Predator og hefst með sprengingu í rannsóknarstofu. Það líður ekki á löngu þar til búgarðsbúi er drepinn af einhverju undarlegu dýri og kærasti dóttur hins látna manns hefur tekið upp ofurgreindan hund á flótta. Leynileg ríkisstofnun er brátt með málið þar sem morðin halda áfram. Drengurinn heldur áfram að vera heillaður af greind hundsins, en það tengist einhvern veginn morðunum og stofnunin er fljótlega á skottinu á honum líka. Handritið að þessari mynd var upphaflega skrifað af Paul Haggis, sem síðar afneitaði henni. Ég veit ekki hvers vegna skrifin hér eru hvergi nærri eins fáránleg og smellurinn hans Crash frá 2004! Allavega, helsta ástæðan fyrir því að þessi mynd virkar er án efa hundurinn, sem fyrir utan að vera frekar sætur, er líka besti leikarinn í myndinni. Corey Haim, heitur af velgengni The Lost Boys er aðal manneskjan og hefur í raun frekar góða efnafræði við hundinn, þó það sé svolítið fáránlegt að sjá hann tala við hana lengst af í myndinni. Söguþráðurinn er frekar snúinn og sem slík er myndin meira en lítið sóðaleg; en fáránleikinn í þessu öllu dregur það í gegn á erfiðari augnablikunum. Michael Ironside kemur einnig fram í myndinni og stendur sig vel sem „slæma löggan“ hlið umboðsmanna ríkisstjórnarinnar. Skrímslið er auðvitað eitt það áhugaverðasta við myndina og hvernig það gengur að drepa fólk er alltaf skemmtilegt og grátlegt; þó því miður fáum við ekki að sjá mikið af því og þegar við loksins gerum það eru frekar vonbrigði - greinilega höfðu kvikmyndagerðarmennirnir séð Bigfoot and the Hendersons! Samt sem áður er þetta svona kvikmynd sem auðvelt er að njóta þrátt fyrir margvísleg vandamál og ég mæli með því fyrir hvern óhyggjan áhorfandi á níunda áratugar hryllingi.