Árið 1979 gaf Lucio Fulci út kvikmynd sína Zombi. Hins vegar, vegna fyrri innflutnings á Dawn of the Dead eftir George Romero, sem hafði gengið undir því nafni fyrir ítalska útgáfu sína, var hún afturkölluð Zombi 2. (Sem hafði líka þann bónus að láta áhorfendur halda að þetta væri framhald af myndinni. önnur Romero myndin). Í framhaldi af þessu þema var önnur Zombi myndin, sem hefði verið kölluð Zombi 2, síðan kallað Zombi 3. Í Bretlandi var upprunalega Zombi myndin (þ.e. Zombi 2) titillinn "Zombie Flesh Eaters". Til að halda áfram ÞESSU þema var önnur Zombi myndin (Zombi 3) ​​síðan nefnd „Zombie Flesh Eaters 2“ fyrir útgáfu sína í Bretlandi. (Ertu að fylgjast með þessu öllu?) Svo ef Zombie Flesh Eaters var Fulci's Dawn, er þá 2 hans Day of the Dead? Þó að þetta sé aðeins ósvífn athugun, þá á þessi saga um hernaðarsamstæður, þyrlur og brjálaða frásögn vissulega óljósa þemalíkingu. Sumt af evrópskri leikstjórn Fulcis er sannfærandi í mynd sem þessari, en leiklist, talsetning og sýningarþungt handrit eru alveg hræðilegt. Vistfræðileg boðskapur þess er svo þvingaður og ofmetinn að það er ekki lengur hægt að líta á það sem undirtexta, á meðan það er (óviljandi) bráðfyndinn Birds virðing. Það er ekki góð hugmynd að sameina þennan síðasta þátt með MOR 80s rokki. Einhverra hluta vegna gat ég ekki hætt að hugsa um Time of the Apes (q.v.) allan tímann sem ég var að horfa á þetta. Þetta er augljóslega ekki gott. Þó að það sé ekkert hér sem keppir við topplausar köfun, hákarlaglímuuppvakninga og augnbolta á spóni, þá kemur kvenhatari Fulci til með að vinna með því að munnur hótelþrifa er malaður í spegil þar til hann rennur blóði. . Fannish gore fordómar hans sjá einnig hönd skera. Bæði þemu eru sameinuð þegar andlit konu er rifið af, fyrst af einum uppvakningi, síðan uppvakningafóstri sem rífur úr maga óléttrar konu. Framleiðslulega séð er þetta augljóslega skref upp á við Zombi, sem kemur fimm árum síðar. (Níu ár í útgáfuskilmálum um allan heim). En án lágstemmda sjarmans frumritsins er það erfitt, á meðan tónlist Stefano Mainetti er óviðeigandi og óinnblásin. Skor Fabio Frizzi var eitt það besta við '79 myndina. Hér eru uppvakningaárásir leiknar með því sem hljómar óhugnanlega eins og "Holding Out For A Hero" eftir Bonnie Tyler. Í miðju þessu blóðbaði fáum við pirrandi ástaráhuga og Roger og Kenny, tvær blíður macho týpur sem gera allt af loftfimleika og halda stöðugt fram hið augljósa. ("Við erum uppiskroppa með skotfæri" til að stöðva byssu er sérstakt áberandi). En þar sem það dettur líka niður er í uppvakningunum sjálfum. Lítil lykla eða ekki, frumrit Fulci var með sannarlega stórkostlegum, rotnandi uppvakningum. Höfuðkúpuandlit, ormar í augntóftum... þau voru í raun eitthvað til að sjá. Aftur á móti velur þessi daufa eftirfylgni hinn hefðbundnari „karla með smá málningu á andlitinu“. Hápunkturinn rífur af sér of margar Romero-myndir til að vera fyndnar, á meðan notkun plötusnúðsins er krúttlegt og ódýrt frásagnartæki. Með því að innihalda ekki sömu þættina af hneykslun og óþarfa nekt og það fyrsta, er ólíklegt að þetta hafi sömu sértrúarsöfnuð. Það kemur í ljós að Fulci gekk í raun út á verkefnið eftir að hafa leikstýrt aðeins fimmtán mínútur, afganginn var tekinn af Bruno Mattei. Ég er nokkuð viss um að meira að segja Fulci hefði brugðist við hinu fáránlega „fljúgandi uppvakningahöfuð“ atriði, og því þakkar leikstjóranum fyrir að hafa vit á því að fara. Því miður er það hins vegar nafnið hans sem er fyrir ofan kvikmyndatitilinn á útgáfum, þannig að meirihluti fólks mun hafa þá tilfinningu að þetta sé Fulci mynd út í gegn. Á þann mælikvarða þá er þetta mikið áfall fyrir hann, því þessi mynd fremur það sem þú ímyndar þér að Fulci myndi líta á sem versta glæpinn allra: að vera leiðinlegur.