Ég hef á tilfinningunni að söngleikir Warners Bros þunglyndistímans eigi eftir að verða miklu meira viðeigandi á næstu árum. Já, við erum í efnahagslægð (eða hefur þú búið undir steini) og tímarnir líta út fyrir að vera svartir. En við höfum alltaf kvikmyndir sem leið til að flýja vandræði okkar. Á þriðja áratugnum var kvikmyndagerð gríðarlega vinsæl, jafnvel á hátindi efnahagsmyrkva. "Footlight Parade (1933)" var ein slík mynd sem áhorfendur flykktust að. Þó að þessi söngleikur sem Lloyd Bacon leikstýrði nái ekki alveg þjóðfélagsmálum þess tíma eins og "Gold Diggers of 1933 (1933)" gerir, þá er hann samt dásamlegur sýningargripur um hæfileika. Við verðum að bíða þangað til í lok myndarinnar eftir þremur aðalverkum Busby Berkely ýkjunúmeranna, en drengur, er það þess virði að bíða eftir mér. Já, litla Ruby Keeler er hræðileg söngkona og leikkona, og töfrandi hennar er svo sem svo, en töfrandi "By A Waterfall" Busby þeytir henni, og það sem virðist vera hundrað aðrar kórstúlkur, inn í svimandi vatnaundraland. Auðvitað var aldrei hægt að flytja númer Busbys á sviði (þau stangast fyrst á við þyngdaraflstakmörk), og þau eru í mikilli mótsögn við raunsæi erfiðra, viturlegra sena sem ekki eru tónlistaratriði. Og „Footlight“ er líka með James Cagney í einum af alltof fáum söngleikjum sínum (í alvöru, hvað gat þessi maður ekki gert?). Hann fær meira að segja að taka við af fremsta manninum, klæðast sjómannsbúningi og svífa yfir sexpottinum Shanghai Lil (sem er í raun litla Ruby í Kína-stelpu hárkollu!). Hann leikur með Joan Blondell, yndislegu, dýrkandi ritaranum hans sem Cagney einhvern veginn. lítur framhjá öðrum konum í hag (þar til síðasta spólan, það er að segja). Svo virðist sem Blondell hafi verið eina konan sem Cagney elskaði fyrir utan eiginkonu sína. Og þú getur séð gagnkvæma tilbeiðslu í hverju atriði.