Þessa dagana er "The Color Purple" eftir Spielberg helst minnst fyrir að vera tilnefndur til ellefu Óskarsverðlauna og hlotið núll. Það sem er enn skelfilegra er að Spielberg sjálfur var ekki einu sinni tilnefndur sem besti leikstjórinn. Það þarf varla að taka það fram að kvikmyndagerðarmennirnir áttu meira lof skilið en þeir fengu. Sagan fjallar um raunir og þrengingar Celie Johnson (Whoopi Goldberg), afrísk-amerísk kona sem fyrst var drottin af faðir sínum með sifjaspell og síðan af ofbeldisfullum eiginmanni sínum. Myndin spannar nokkur ár og fjallar aðallega um samskipti Celie við konurnar í kringum hana. Hún er sögð frá ákveðnu kvenkyns sjónarhorni en þú þarft ekki að óttast að þetta sé sakkarískt „kjúklingaspil“. Sagan er áhugaverð, stundum lífguð af húmor þó barátta aðalpersónunnar sé í fyrirrúmi. Sumir kunna ekki að meta breytinguna á tóni undir lok myndarinnar en mér var sama þó að svipað efni í minni mynd myndi líklega fá mig til að reka upp stór augu. Myndin hlaut þrjár Óskarstilnefningar fyrir leik: Whoopi Goldberg (besta leikkona), Oprah Winfrey (besta leikkona í aukahlutverki) og Margaret Avery (besta leikkona í aukahlutverki). Ég held að Goldberg og Winfrey hafi sannarlega verið verðskuldaðir og Danny Glover var óviðjafnanlega stirður. Eins og áður hefur komið fram fékk Spielberg ekki tilnefningu sem besti leikstjórinn fyrir viðleitni sína. Slík aðgerðaleysi kallar á trú, þar sem leikstjórn Spielbergs hér er fyrsta flokks. Ég er ekkert sérstaklega brjálaður yfir skor Quincy Jones en það er alls ekki undir meðallagi. Að lokum er sagan ánægjuleg, vel sögð af meistara kvikmyndagerðarmanni sem vinnur úr Pulitzer-verðlaunaefni. Prófaðu það og þú munt líklega verða jafn undrandi og ég yfir því hvernig hægt væri að koma svona illa fram við það á Óskarskvöldinu.