Vitsmunir kvikmyndaskólans geta slefa allt sem þeir vilja um mikilvæga (ímyndaða) merkingu þessarar myndar, en það er bara það: vitsmunalegt slefa. Þessi mynd er skapandi gjaldþrota, og einhver mistök að hún er endalaus sjálfsgleði sem efni. Já. Augljóslega var Godard ekki aðdáandi Stones. Verst því þetta hefði getað orðið frábært. Hann er að fanga fæðingu þessa tímalausa lags og hann velur þess í stað að covera tónlistina með einhverjum gaur að lesa upp úr True Detective tímariti eða einhverju slíku vitleysu. Svo eru það endalausar myndirnar af því sem lítur út eins og 60's bókasafnsfræðingar úða orðum á bíla fólks. Og svo er það „viðtalið“ sem virðist endalaust þar sem leikkonunni var snilldarlega sagt að svara aðeins já eða nei við öllum virkilega djúpu og vitsmunalegu spurningunum. Það er einhver náungi í fjólubláum jakkafötum sem er að lesa meira drasl úr bók, sem heldur áfram í, ó, aðeins um 20 mínútur. Og svarta pardusdýr eða eitthvað í ruslahúsi. Hljómar það næstum forvitnilegt? Það er það ekki. En fyrir óþvegna hipstera í kvikmyndaskóla sem er alveg sama um tapað tækifæri sem felst í því að hafa fullan aðgang að Stones sem koma með Sympathy for the Devil í heiminn og vilja frekar heyra einhvern enskan gaur lesa í staðinn á meðan hann horfir á forsíður af nudie mag's, þessi mynd er algjör sigurvegari! Nánar tiltekið...kannski blæs Godard bara.