Ég sá þessa mynd í myndbandsbúðinni fyrir nokkrum árum og leigði hana. Við hjónin höfðum svo gaman af því að við keyptum VHS-tækið og höfum notið þess síðan. Söguþráðurinn hefur verið vel ræddur, svo ekki þarf að fara yfir það aftur. Aðalatriðið er að þessi mynd á skilið endurtekið áhorf. Sérstaklega munu Bandaríkjamenn ekki fá alla brandarana í fyrsta skipti. Ég veit að ég gerði það ekki. Þessi mynd er fyndin, hrífandi, sorgleg - allt á sama tíma. Þegar Ray býður upp á ristað brauð í brúðkaupi dóttur sinnar er það hrollvekjandi. Þegar Karen kallar Tony „Brian“ þegar hann reynir að kyssa hana, er það átakanlegt. Þegar Beano er loksins í horni af konunni í svörtu, er það of fyndið fyrir orð. Og tónlistin: hún er eins góð og öll kvikmyndatónlist sem ég hef heyrt í mörg ár. Ég var að dansa í stofunni við „All Over the World“. Sérhver frammistaða er algjörlega fullkomin. Bill Nighy hefur fengið réttilega hrós fyrir túlkun sína á Ray, manni sem hefur farið einni of mörgum slæmum ferðum. Stephen Rea er fullkominn sem Tony, elskulegi hljómborðsleikarinn sem hefur borið kyndil fyrir Karen í öll þessi ár. Hann hefur aðlaðandi hangdog útlit sem fær konur til að vilja knúsa hann. En allir leikararnir eru jafn frábærir. Hunsa allar pönnur sem þú lest um þessa mynd og sjáðu hana. Það er gimsteinn.