Það er margt fólk í lífi okkar sem við hittum aðeins einu sinni á ævinni, en af ​​einhverjum ástæðum munum við eftir þeim einstaklingum það sem eftir er ævinnar. Þessi einu sinni á ævinni vináttubönd eiga sér stað á milli fólks sem er langt á milli og það eru alltaf einhverjar eðlilegar ástæður fyrir því að við hittum þetta fólk ekki lengur. Við vitum ekki einu sinni hvað þeir heita þar sem við erum aldrei kynnt hvort öðru og stundum gleymum við jafnvel að spyrja hvað þeir heita. Það er fyndið hvað mannkynið eignast einstaka vini og við viljum halda því sem slíkum, því að sameinast á ný gæti spillt góðar minningar, eða við vitum það ekki. Við erum of hrædd við að athuga það. Kvikmyndin 'Before Sunrise' náði mér í að horfa á hana. Ég ætlaði aldrei að horfa á hana í gegn, en vegna þess að umræðan á milli þeirra hjóna virtist áhugaverð kíkti ég á restina af myndinni. Ég vissi ekki við hverju ég ætti að búast af því, en það gerði ungu hjónin ekki heldur. Þau höfðu tíma til að ræða sín á milli fram að sólarupprás og allt gæti gerst áður en þau þurftu að skilja. Ég tel að þessi mynd hafi fengið góða dóma því ástandið er eitthvað sem allir á þessari plánetu hafa að minnsta kosti einu sinni eða tvisvar upplifað. Það fær okkur öll til að hugsa um allt þetta fólk sem við höfum hitt aðeins einu sinni á ævinni.