Feroz Abbas Khan, Gandhi My Father, kvikmynd sem varpar ljósi á rofið samband Mahatma og sonar hans Harilal Gandhi. Fyrir sögu sem er jafn dramatísk og sú sem þessi mynd reynir að segja, er synd að leikstjóranum tekst ekki að segja hana á dramatískan hátt. Gandhi Faðir minn er sögð fyrir þér eins og þessi leiðinlega sögustund sem svæfði þig í skólanum. Nú miðar myndin að því að koma á framfæri einum mjög áhugaverðum punkti - þeirri staðreynd að Gandhi í tilraun sinni til að vera sanngjarn manneskja, endaði með því að vera ósanngjarn faðir. Þetta kemur fram í myndinni margfalt og eitt af dæmunum til að benda á þetta er þessi námsstyrkur til Englands, sem Gandhi neitar syni sínum tvisvar. Í stað þess að sýna okkur hvernig nákvæmlega Harilal tókst á við þessi svik og hvað fór fram í hausnum á honum, þá fer leikstjórinn bara með söguna og lætur okkur þannig aldrei verða vitni að vaxandi gremju sem Harilal finnur fyrir föður sínum. Þess vegna lítur það út fyrir að þegar við sjáum útrás frá Harilal loksins eins og hann sé að bregðast of mikið við. Málið sem ég er að reyna að koma með hér er að við fáum aldrei að skilja nákvæmlega hvers vegna Harilal varð uppreisnarmaðurinn sem hann gerði. Við skiljum aldrei í raun hvers vegna hann sneri sér að íslam og svo aftur til hindúisma. Málið er að við skiljum eiginlega aldrei Harilal. Og það er vegna þess að leikstjóri þessarar myndar er of upptekinn við að einblína á Mohandas Karamchand Gandhi og hlutverk hans í frelsisbaráttunni, sögu sem flest okkar þekkjum nú þegar. Til að orða það einfaldlega lofar Gandhi My Father að skoða spennuþrungið samband föður og sonar, en það sýnir okkur ekki svo mikið sem hvar sprungurnar í þessu sambandi urðu fyrst. Við skiljum að Harilal hafi þurft að búa við þá byrði að vera Gandhi. sonur, en sýndu okkur hvers vegna það var byrði til að byrja með. Sýndu okkur atvik af fyrstu átökum þeirra. Til dæmis, það er ekki nóg að Gandhi segist bara vera á móti snemma hjónabandi Harilal, segðu okkur hvers vegna þessi andstaða? Það er ekki nóg með að Kasturba saki eiginmann sinn um hvernig sonur hennar reyndist - fyrir að hafa skutlað honum stöðugt á milli skóla í Gujarat og Suður-Afríku, fyrir að láta hann flytja í hvert sinn sem Gandhi þurfti að flytja. Orð eru ekki nóg, sýndu okkur hvernig þessi atvik mótuðu persónu Harilal Gandhi. Það sem meira er, í stað þess að halda fast við hinu þröngsýna þema þessa þrönga sambands Gandhi á móti Gandhi, fer myndin á of marga snertipunkta og þynnir þannig út áhrifin af miðlægt þema. Þetta átti aldrei að vera kvikmynd um baráttuna fyrir sjálfstæði, og þó oft virðist það einmitt vera þannig, því leikstjóranum finnst nánast skylt að fara með okkur í gegnum alla helstu atburði sem leiða að þessari sögulegu stund, jafnvel þótt mikið af hún á ekkert skylt við grunnforsendur myndarinnar - stormasamt samband föður og sonar. Þannig að þú sérð að vandamálið við þessa mynd er ekki að þetta er slæm mynd, en þetta er vissulega mjög ruglað mynd. Hvað verður um börn Harilal eftir dauða eiginkonu hans? Hefur hann einhvern tíma samband við þá? Hvar hverfa þeir skyndilega eftir þetta eina atriði þar sem við sjáum þá með Mahatma og Kasturba? Engum þessara spurninga er svarað í kvikmynd sem er í grundvallaratriðum ætlað að fjalla um sambönd í Gandhi fjölskyldunni. Kvikmyndaútgáfan af gífurlega vinsælu leikriti í leikstjórn Feroz Abbas Khan sjálfs, Gandhi My Father, er vonbrigði, engar spurningar spurðar. Kvikmyndalega á það erfitt með að þýða metnaðarfulla ásetning kvikmyndagerðarmannsins yfir á skjáinn. Nánast hvert einasta atriði í myndinni opnast og lokar með inn- og útfalli, sem leiða aldrei alveg óaðfinnanlega inn í hvort annað. Það jákvæða er að það er eðlislæg göfgi í myndinni, sem þú kannast við. Kvikmyndagerðarmaðurinn leggur allt kapp á að skila yfirvegaðri frásögn, reynir að taka ekki afstöðu, dæmir aldrei föður eða son, málar hvorugt sem illmennið. Það sem myndin gerir hins vegar er að skýra þá staðreynd að Gandhi var erfiður ættfaðir sem gæti hafa mótað þjóðina, en augljóslega fjarlægt fjölskyldu sína. Af öllum leikurum myndarinnar er það aðeins Akshaye Khanna sem virkilega ljómar í hlutverki hins gæfulausa Harilal Gandhi. Þetta er dásamleg frammistaða og það er ekki auðvelt þar sem hlutverkið nær yfir nánast allan líftíma persónunnar. En Akshaye kemur með sjaldgæfa samsuða sakleysis og vonleysis í þann þátt og tekst að gera Harilal að aumkunarverðri mynd. Horfðu bara á hann í þessu atriði þar sem hann uppgötvar látna eiginkonu sína og þú munt gera þér grein fyrir hversu miklu hann miðlar með líkamstjáningu einum saman. Darshan Jariwala, sem leikur Gandhi Senior, tileinkar sér hins vegar skopmyndalega nálgun við að leika Mahatma á efri árum, en það er hvernig hann mannúðar manninn á fyrstu árum sínum sem lögmaður í Suður-Afríku sem er besta framlag leikarans til þess hlutverks. . Hin ríkulega hæfileikaríka Shefali Shah leikur Kasturbu, konuna sem á að rífa í sundur í þessum feðga- og sonardeilum, en ef henni tekst ekki að koma yfir þá vanmáttarkennd þá er það í raun ekki svo mikið henni að kenna heldur ömurlegu handriti. . Mikil fyrirhöfn hefur verið lögð í gerð þessarar myndar og það er augljóst í gegnum tíðina, en myndin þjáist af þessum óumflýjanlega galla sem er að lokum það sem þú munt muna um hana þegar þú ferð úr kvikmyndahúsinu - hún er bara svo leiðinleg. Leikstjóri Feroz Abbas Khan, Gandhi My Father er einlæg viðleitni já, en líka mynd sem hefði mátt gera með mun þéttara handriti. Það sem við lærum af myndinni er að Gandhi og Harilal gerðu hvor annan mjög óhamingjusaman. Og með þessari mynd gerir leikstjórinn okkur líka.