Ég vissi ekki af Steve McQueen árið 1958. Ég vissi bara að ég var mjög hræddur við að fara að sjá þessa mynd. (Ég hafði verið niðurbrotinn af myndinni "Trantula" þegar ég var sjö ára . . . en ég var tíu núna). 1. atriðið þar sem klumpurinn skríður upp í rannsakandi staf bóndans og gleypir hönd hans var nóg til að ég vildi fara úr leikhúsinu. En ég varð eftir og þjáðist í gegnum hverja árás skrímslsins okkar. Ég fann fyrir þvílíkum hryllingi þegar Steve og stelpan hans komust varla út úr læknisstofunni (lélegur læknir), og jafnvel meira þegar The Blob fór inn í kvikmyndahús og gleypti stóran hluta áhorfenda. . . svo margir í raun að ÞAÐ oooooozzzzzzzzaði út um útidyrnar, of stórt núna til að komast í gegnum eina. Það virtist óslítandi og ótakmarkað í vaxtarmöguleikum, og þegar það festi aumingja Steve í sigtilíkan matsölustað, virtist hann vera viss kvöldverður. Að segja að kaldurinn væri kaldur væri nútímalýsing, en á endanum betra ískalt en að hræða og andlega sprungna litla krakka. Ég man að ég labbaði heim um kvöldið með Nick frænda mínum og reyndi að sýna hugrekki. Hann vissi að ég var í vandræðum og þegar ég fór upp í rúm um kvöldið fann ég ekki bara kubbinn í herberginu, heldur þegar ég safnaði mér kjarki til að horfa niður á gólfið, þar var rauði pulsandi, hjarta-eins hungraði kallinn. sat og beið eftir því að ég myndi reyna að standa upp og fara á klósettið. Það tók marga mánuði að jafna sig. Ég er 57 ára núna. . . Ég hef gert það. Auðvitað var The Blob ekki eytt.