Ég gerði mitt besta til að horfa á þetta tveggja tíma fíaskó. Það sameinaði hræðilegar tæknibrellur og söguþráð upprunalega „Blob“ og ógurlega uppörvun á (framúrskarandi í upprunalega) handritinu „Runaway Train“. Eina skýringin á þessari mynd er sú að einhver þyrfti að taka stóran skattafslátt og datt í hug að hann myndi sameina það með skoti til að hýsa leikarasófa. Hvílíkur ógeðslegur óþef! Lou Diamond Phillips vill sýna okkur hvers vegna hann tekur einhvern þátt, sama hversu slæmur hann er. Barry Corbin heldur áfram ferli sínum sem týptur skrípaleikur, bandarískur öldungadeildarþingmaður frá Texas og leikur það vel. Næst ætti hann að fara með aðalhlutverkið í sögunni um Trent Lott eða Jesse Helms. Konurnar í þessari mynd virðast allar hafa fengið hlutverk sín sem huggunarverðlaun í öskrandi keppni Fay Wray Memorial. Tæknibrellur eru ótrúlega slæmar. H.S. krakkar í kvikmyndatíma í Norður-Dakóta hefðu getað staðið sig betur. Rithöfundarnir hljóta að hafa rænt klisjubankanum til að safna svona mörgum. Ég gat ekki horft meira án þess að vera neyddur til að setjast í Clockwork Orange stólinn. Ég hef ekki hugmynd um hvernig það endaði, nema augljóslega 119 mínútum of seint. Úff! Fyrirvarar emptor.