Ég gæti ekki verið meira sammála tilvitnuninni "þetta er ein besta mynd sem gerð hefur verið." Ef þú heldur að Vanilla Sky sé einfaldlega „endurgerð“ gætirðu ekki haft meira rangt fyrir þér. Það er gríðarleg dýpt í þessari mynd: sjónrænt, tónlistarlega og tilfinningalega. Sjónrænt, vegna þess að myndin er stundum mjúk og viðkvæm (snemma atriði með Sofiu) og á öðrum tímum kraftmikil og ákafur (Times Square, senur eftir háslag). tónlist og hljóð tengjast þessari mynd svo fullkomlega. Án tónlistarinnar er sagan aðeins hálf sögð. Nancy Wilson bjó til tilfinningaþrungið, en samt fjölbreytt, tónverk fyrir myndina sem gæti ekki hentað betur fyrir svona draumalegt þema (þótt ég hafi aldrei verið gefin út gat ég komist í hendurnar á upprunalegu skorinu fyrir um $60. Ef þú lítur vel út. , þú gætir fundið eintak sjálfur). Önnur tónlistarval Crowe, eins og The Beach Boys, Josh Rouse, Spiritualized, Sigur Ros, the Monkees, o.s.frv., henta líka fullkomlega fyrir myndina (Crowe hefur eyra fyrir frábærri tónlist). Meira um vert, tilfinningaleg þemu í þessari mynd. kvikmyndir (þ.e. ást, sorg, eftirsjá) eru mjög kraftmiklar og tífaldast af sjónrænni og tónlistarupplifun, sem og hugvitssamri samræðu; Ég viðurkenni að lyftuatriðið fær tár í augun aftur og aftur. Það besta við þessa mynd (eins og hún gæti orðið betri) er að hún er svo gáfulega unnin þannig að í hvert skipti sem þú sérð myndina muntu grípa eitthvað nýtt - svo fylgstu vel með og vertu tilbúinn að hugsa! Vissulega verður þema augljóst eftir fyrstu eða aðra áhorfið, en það er alltaf meira við söguna en þú heldur. Þetta er auðveldlega besta verk Cameron Crowe, og í heildina ljómandi verk. Mikið af kvikmyndagerð minni og tónlistarinnblástur kemur frá þessu verki einum saman. Það hefur satt að segja snert líf mitt, eins og sönn list hefur tilhneigingu til að gera. Það kemur mér sífellt á óvart að það eru margir sem geta ekki metið þessa mynd fyrir það sem hún er (ég býst við að skilja að sönn list er list sjálf). Niðurstaða: Vanilla Sky er í sérflokki.