„Five Days“ er útskýrt sem eitthvað sérstakt, glæpadrama sem samanstendur af röð þátta sem hver um sig gerist á einum tilteknum degi lögreglurannsóknar. En í rauninni reynist þessi þáttur sögunnar heldur minna merkilegur en ætla mætti ​​í fyrstu, þar sem sú staðreynd að hasarinn í hverjum þætti er bundinn við 24 klukkustundir er varla áberandi og mjög fátt greinir dagskrána frá ótal öðrum glæpasögur. Reyndar getur maður næstum því ekki varist því að bera saman við síðasta „Grunnasta grunaða“, þar sem eitt af undirþáttunum fjallar um eina, tortryggilega kvenkyns löggu sem nálgast starfslok: og það er ekki bara fjarvera Helen Mirren sem gerir samanburðinn óhagstæðan. . Það er mikið af alvarlegri yfirþyrmandi, handónýtri tónlist og hópur af persónum sem virðist tilgerðar þannig að hver og einn er að einhverju leyti samúðarfullur, í annarri grunsamlegur. Og það er hægt að giska á hinn seka vel áður en yfir lýkur, ekki vegna innri dýnamíkar sögunnar, heldur frekar vegna smíði leiklistarinnar í heild sinni: vissir hlutir verða að vera sannir, til að réttlæta hvernig serían einbeitir sér á ákveðnum karakterum á ákveðnum tímum. Þrátt fyrir þessa mistök stækkaði serían á mér: undir lokin var ég alveg hrifinn. En það er sorglegt merki að BBC, sem eitt sinn gerði hluti eins og 'The Singing Detective', státaði af þessu af "mögulega besta drama ársins": því að hér er fátt um sanna frumleika í boði og fullyrðingin sýnir skort af metnaði sem veldur ógurlegum vonbrigðum. „Fimm dagar“ er í rauninni ekki rusl; en það er formúlukennt og maður myndi vona að það besta sem BBC hefði upp á að bjóða væri eitthvað aðeins nýstárlegra og ferskara.