The Merchant of Feneyjar eftir William Shakespeare fjallar um gyðinga fjárglæframann og skuldabréf hans til að ná pundi af holdi úr auðkýfingnum Antonio, sem fellir skuld. Gyðingurinn er auðvitað Shylock og fær svo frábæra frammistöðu af Al Pacino að jafnvel framúrskarandi leikarar eins og Jeremy Irons, Joseph Fiennes og Lynne Collins hverfa í bakgrunninn. Myndin gerist í Feneyjum 16. aldar og leikstjórinn Michael Radford treystir á umgjörð, stemningu og raunsæi til að segja sögu sína, hafnar íburðarmiklum tímabilsbúningum eða nútímalegu umhverfi með rokktónlist til að höfða til breiðari hóps áhorfenda. lengd í viðráðanlegar tvær klukkustundir og átta mínútur og gefur einnig sögulegan bakgrunn. Í upphafssögunni segir hann okkur frá því hvernig gyðingar komu til Englands, urðu fyrir auknum ofsóknum og að lokum hraktir frá Englandi. Þeim var bannað að eiga eignir, gátu aðeins hagnast með því að lána peninga gegn vöxtum og neyddust til að búa í feneysku „geto“, forvera myrkari atburða sem komu. Í myndinni hrækir kaupmaðurinn Antonio (Jeremy Irons) á Shylock á almannafæri, en skammast sín samt ekki fyrir að fara til okurvaldsmannsins til að fá lánaða 3000 dúketta til að hjálpa vini sínum og ráðlögðu elskhuga Bassanio (Joseph Fiennes) að rétta Portiu (Lynne Collins) almennilega. , auðugur erfingja. Þrátt fyrir að Shylock hafi verið móðgaður af Antonio, samþykkir hann að lána peningana án vaxta í þrjá mánuði með því skilyrði að upptaka skuldabréfsins veiti honum rétt til að krefjast pund af holdi af hjarta Antonio. Leikritið er fyrst og fremst drama haturs og haturs og hefnd, en eins og mörg verka Shakespeares er líka snert af víðtækri gamanleik. Hér tekur gamanmyndin þátt í þremur ástvinapörum: Bassanio og Portia, Gratiano, vini Bassanio, og Nerissa og Lorenzo, annarri vinkonu Bassanio, og Jessica, dóttur Shylocks. Portia hefur boðið sig fram til manneskjunnar sem getur valið rétta fjársjóðinn úr einum af þremur öskjum, úr gulli, silfri og blýi. Prinsinn af Marokkó velur þann sem er úr gulli, Prinsinn af Aragon silfur og báðir eru vonsviknir. Bassanio elskar hana hins vegar fyrir sjálfa sig og opnar blýkistuna til að finna andlitsmyndina. Aðlögun Radfords miðlar ótrúlegri tilfinningu fyrir tíma og stað. Búseta Portia í Belmont bendir til þess að eitt af þessum glæsilegu sumarhúsum, fullkomnum með flekklausum görðum og listafjársjóðum hangandi í hverju herbergi, og stangast vel á við nöturlegt útlit borgar Shylocks með rökum húsagöngum. Þegar ljóst verður að Antonio getur ekki endurgreitt skuldina, snýr Bassanio aftur. til Feneyja og skilur Portia eftir. Þegar hann kemur er lánið í vanskilum og Shylock heimtar pundið sitt af holdi. Jafnvel þegar Bassanio, studdur af auði Portia, býður margfalda upphæðina í endurgreiðslu, er Shylock ásetningi á hefnd, ekki aðeins fyrir tapið á peningunum heldur fyrir ævilanga stöðu utanaðkomandi. Hertoginn, sem situr í dómi, mun ekki grípa inn í þar sem Portia kemur inn í gervi sem lögfræðingur til að verja Antonio. Það er hér sem myndin nær stórkostlegum hæðum sínum þegar allir aðilar koma fyrir dómstóla til að ná endanlega úrlausn. Kaupmaðurinn í Feneyjum snýst ekki aðeins um ógreiddar skuldir heldur einnig um aðskilnað gyðinga frá kristnu samfélagi og löngun þeirra til að tilheyra. Þetta hefur verið eitt umdeildasta leikrit Shakespeares og greinendur hafa lengi deilt um hvort það sé gyðingahatur eða einfaldlega leikrit um gyðingahatur sem endurspeglar ríkjandi viðhorf kristins samfélags í Elísabetar Englandi. Þó að Shylock sé örugglega skopmynd er hann tvíræð persóna og margt bendir til þess að Shakespeare líti á galla hans sem mannlega bresti, ekki gyðinga. Hertoginn viðurkennir að hann er einfaldlega maður sem hefur mistekist að fylgja hinu miskunnsama tungumáli Torah. Í einræðunni: "Ég er gyðingur. Hefur ekki gyðingur augu? Ef þú stingur okkur, blæðum okkur þá ekki? kitla okkur, hlæjum við ekki? ef þú eitrar fyrir okkur, deyjum við þá ekki? og ef þú misgjörðir okkur, eigum við þá ekki að hefna okkar?“, sýnir Shylock alhliða mannúð og tjáir jafnrétti allra manna. Þó að við séum skelfingu lostin yfir dómnum sem hann vill fullnægja, getum við fundið sársauka hans safnast upp í gegnum árin. Frammistaða Pacino færir textanum nýjan kraft og oft yfirsterkari persónu hans er skipt út fyrir mildari, vanmetnari framkomu sem færir málstað hans skilning. Í viðtali við alþjóðlegu kvikmyndahátíðina í Toronto í september síðastliðnum sagði Radford um Pacino, " þegar þú vinnur með frábærum leikara þá ertu með frábæra vél. Þetta er svolítið eins og að keyra öflugan bíl. Þú verður að þora að gera það." Hann hefur þorað og við erum öll bótaþegarnir.