Þessi Showtime mynd á í raun skilið mun betri áhorfendaeinkunn en 4,5; Ég gaf henni 10 miðað við söguna og leik stjarnanna tveggja. Eftir að hafa lesið athugasemdir áhorfenda kom ég á óvart hversu margir bjuggust við að þessi mynd yrði gamanmynd. Já, ég sé að IMDb skráir það sem gamanmynd/drama undir tegund. Það er vissulega villandi, er það ekki? Sem betur fer sá ég myndina áður en ég skráði mig inn á þessa vefsíðu svo ég átti ekki von á því. Reyndar, miðað við samantekt á því sem ég heyrði, bjóst ég fullkomlega við því að þetta væri einfaldlega Drama. Ég er að velta því fyrir mér hvort vonbrigði með að þetta sé ekki fyndin mynd hafi valdið svo mörgum fáum atkvæðum. Annar þáttur sem gæti hafa valdið fáum atkvæðum er að þessi mynd er mjög „karakterdrifin“. 'Driving Miss Daisy' er dæmi um aðra karakterdrifna mynd sem kemur upp í hugann. Í fyrri athugasemd einhvers var kvartað undan leiðinlegum réttarhöldum. Vinnuatriði Toms (Danny Glover) virtust draga athyglina frá raunverulegum söguþræði myndarinnar. Það er, hvernig hann var að móta félagslega klifur fjölskyldu sinnar - eða persónulegra hermanna sinna, ef þú vilt. Hins vegar hjálpuðu þeir til að staðfesta trúverðugleika og réttlætingu sem rétt hans til að flytja til Greenwich og fara „upp“ í heiminum. Þráhyggja Toms varð áráttu. Hann sannaði að hann myndi ekki stoppa neitt til að blandast inn í hvíta hverfið. Grín hans þegar annar svartur maður flutti í næsta húsi var ekki vegna húðlitar. Það var vegna alls sem „innblandinn“ stóð fyrir; allt sem Tom hafði skilið eftir. Í rauninni var Tom orðinn Oreo kex: Svart að utan en hvítt að innan. Síðustu 20 mínútur þessarar myndar eru meðal kröftugustu skrifuðu, leikstýrðu og leiknustu (af Whoopi Goldberg) sem ég hef haft ánægju af að verða vitni að. . Ég áttaði mig á því að hápunktur myndarinnar var ekki sá augljósi atburður sem gerðist í næsta húsi (vil ekki gefa það upp). Hápunkturinn er munnlegur og Whoopi skilar því. Mér er samt ekki ljóst hvort það er samtalið þegar hún lætur Tom vita hvaða háskóla Tom -Two er að fara í eða þegar hún gefur það út, allt um miðja nótt og Tom vaknar. Engu að síður er upplausnin mikil. Þú veist að lífið á þeirri götu verður aldrei það sama. Uppáhalds tegundin mín af karakterdrifinni mynd: fólk gengur í gegnum vandamál, einhvern sársauka, dansar sinn, það stækkar, það breytist og lífið heldur áfram. Sem áhorfandi gæti ég lært eitthvað eða fengið innblástur.