Í fyrsta lagi útskýring: Þrátt fyrir fyrirsögn mína gef ég þessari mynd aðeins 8 stjörnur því í heildina er þetta EKKI ein besta mynd sem gerð hefur verið. Öll sú gagnrýni sem hér er skráð hefur gild atriði. Vertu líka varaður við að til að njóta handritsins þarftu virkilega að kunna að meta snilld Neil Simon við að finna vitsmuni í alvöru mannlegum þvælu. Hann hefur sérstakt eyra í New York fyrir samræðum - sérstaklega þurrum, gyðingum, ástarfylltum kaldhæðni - og ef þú átt í erfiðleikum með að samþykkja kaldhæðni sem tjáningu ást, þá gætirðu átt í erfiðleikum með að sætta þig við bjartsýnina sem er kjarninn í þessari mynd .Svo mikið um viðvaranir. Hér er aðalatriðið mitt: Walter Matthau er fullkominn, jafnvel meira en fullkominn, í þessari mynd. Ég hef aldrei séð hann fyndnari, eða meira aðlaðandi fyrir það mál -- vegna þess að á sama tíma og hann sýnir okkur fyndni þessarar persónu sem neitar að gefa upp Big Star-sjálfsmynd sína eða óþolandi viðhorf þó samheldni hans sé á niðurleið , Hann sýnir okkur líka viðkvæmari, kannski jafnvel hjartnæmandi hrædda manneskju inni í grúppunni. Og hann sýnir okkur varla þann sorglega þátt -- það er bara nóg til að ná þér í alvöru ef þú ert að takast á við andlega hnignun föður þíns eða eiginmanns núna (ég nefni þetta sem viðvörun), en listrænt er það bara nóg patos til að gefa þessari persónu ekta djúpustu rætur sem ég hef séð í hugsanlega hvaða kvikmyndaframmistöðu sem er. Þetta er handan aðferðaleiks -- frammistaða Matthau er stórkostleg sem persónavinna og hrein unun sem grínisti. Þetta er meistaraverk í grínistum leik. Um Richard Benjamin: Persónulega finnst mér leikur hans pirrandi almennt og verk hans í þessari mynd er engin undantekning -- þó hann eigi fínar stundir hér. ("Kjúklingur er fyndinn...." er einn af þeim.) Svo ef þér líkar við hann ættirðu að líka við hann hér, og ef þú gerir það ekki mun þessi mynd ekki skipta um skoðun. Um Óskarsverðlaunin 1976... Ég er sammála því að Matthau var óheppinn að mæta Nicholson í "Cuckoo's Nest" um árið. Þetta var dásamlegt ár fyrir keppni í fremstu röð; ef það væru bara aðskilin Óskarsverðlaun fyrir gamanmynd og leiklist, þá held ég að Óskarsverðlaunin fyrir besti leikari hefðu farið til Al Pacino fyrir "Dog Day Afternoon" og til Walter Matthau fyrir "The Sunshine Boys" -- ekki til að afneita ágætu starfi Jacks sem McMurphy , en ég held að Pacino og Matthau hafi hvor um sig verið meistaralegri og ótrúlega áhrifaríkari og beinlínis goðsagnakennari í frammistöðu sinni en Nicholson var það árið. Einnig tel ég að Burns hafi fengið Óskarsverðlaunin í aukahlutverki meira af tilfinningalegum ástæðum en fyrir gæði frammistöðu hans -- ég meina, hann var góður í þessari mynd, en ekki SVO góður. (Fín eins og alltaf en óvenjuleg endurkoma í sjálfu sér til að sýna biz-slá frábæra frumraun Brad Dourif í "Cuckoo's Nest," að ekki sé minnst á töfrandi frumraun Chris Sarandon í "Dog Day Afternoon" - sem ég held að sanni kenningu mína .) Óskarskenningar til hliðar, hér er niðurstaðan mín: Ef þér líkar grínisti Matthau, sjáðu þá þessa mynd og njóttu kraftmikils tízku hans og dásamlegra ömmu-innblásinna látbragða, hverfula andlitssvip og að því er virðist óskrifað til hliðar. (En ef þú ert að takast á við sársaukann sem fylgir því að horfa á gamla manneskju missa tökin, þá skaltu vara við því að þessi mynd gæti annað hvort verið grínisti léttirinn sem þú þarft eða skammtur af veruleika sem er of sársaukafullt til að horfa á núna.)