Með því að bjóða upp á dásamlegt sambland af hræðilegum skrifum, hræðilegum leik og hræðilegri leikstjórn, það er tossup hvort Kinjite: Forbidden Subjects er móðgandi slæmt eða bara fyndið slæmt. Það er næstum eins og einhver hafi staðið fyrir keppni um að gera skondnustu Cannon myndina. Eins og að líta á leikaralista sem inniheldur persónur eins og „Lesbian Pedophile,“ „Perverted Gentleman“, „Porno Actress“ væri ekki nóg, þá er það eina tækifærið þitt að sjá löggu Charles Bronson kasta lágkúru á rúmi og grípa dildó - en ekki hafa áhyggjur, það er allt í lagi, þar sem öskrin utan skjásins gera það ljóst að hann er aðeins að pynta hann til að fá upplýsingar. Þegar öllu er á botninn hvolft, jafnvel þótt hann sé svolítið ofverndandi gagnvart ágætu kaþólsku dóttur sinni, þá er hann ágætur kaþólsk lögga sem færir kaþólska prestinum William O'Connell reglulega nesti og trúir á ljóðrænt réttlæti - eða að minnsta kosti að tryggja að vondu kallarnir taki enda. upp í sarpinn með kjánalegustu fanga sem hámarksöryggi getur veitt til að gefa þeim smakk af eigin lyfjum. En þá er það það sem þú færð fyrir að segja honum "Sjáðu, ég held að þú sért svolítið óstöðug." Samt, þegar síðar er boðið mútur, gæti hann grenjað „mig langar að troða þessu upp í rassinn á þér, en ég vil ekki gera hendurnar á mér óhreinar,“ hann hefur greinilega lært hvar á að draga mörkin: í staðinn gerir hann bara hann borðar $25.000 úr og kveikir í Cadillac hans. endaþarmsáráttan fylgir jafnvel titli myndarinnar: þrátt fyrir að plakatið sýnir nakta japanska stúlku á klámkvikmyndasetti, er eina beina dæmi myndarinnar um Kinjite/bannað efni, eins og enskukennari Alex Hyde White útskýrir fyrir hópi japanskra kaupsýslumanna, er að tala um hægðirnar þínar í kurteislegu samfélagi.Bronson er ekki bara of gamall fyrir þetta, eins og opnunarbardaginn gerir aðeins of ljóst, hann er of gamall fyrir ástina Peggy Lipton, og hún lítur út fyrir að vera nógu gömul til að vera orðin fullorðin Krakkar. Betri leikari en hann fékk nokkru sinni heiðurinn fyrir þegar hann fékk rétta efniviðinn, hér er hann búinn að gefa minna úthugsaða karakter heldur en röð af hneykslanlegum afturhaldssömum skringjum. Þegar hann er ekki að víkka út hringi grunaðra er hann óvart að sleppa þeim til dauða út af hliðum bygginga. Hann er örugglega ekki P.C. kopar, með sérstakri fyrirlitningu á Japönum - eins og það væri ekki nógu slæmt að þeir séu að kaupa upp bandarísk fyrirtæki, það sem verra er, þeir leggja tvöfalt á almenningsgötu! Enginn kynþáttaminnihluti fer óáreittur, hvort sem það er svartur pimp eða pakistanskur hótelafgreiðslumaður, engin lögguklisja óendurunnin, hvort sem það er yfirmaður sem ber hnefann í borðið eða dauður kjötfélagi (Perry Lopez og stórkostlega vonda hárliturinn hans sem er svo áberandi að það á skilið skjáinnreikningur á eigin spýtur). Tvíburaþráðurinn strandar - Löggan í L.A. Bronson reynir að ná niður hallærinu Juan Hernandez sem fæst við stúlkur undir lögaldri og japönskum kaupsýslumanni James Pax sem er klámþráhyggjufullur, en það tekur eilífð að fléttast saman, og síðan á ólíklegasta vegu: eftir að hafa fengið tilfinningu fyrir dóttur Bronsons. í strætó ("Some Oriental guy touched my holies of holies!"), í hugmynd myndarinnar um ljóðrænt réttlæti finnur Pax eigin dóttur sína rænt af Hernandez. Þú býst hálfpartinn við því að rithöfundurinn stingi höfðinu út fyrir hornið á skjánum og segi: "Hvernig líkar þér við þau eplin?" Einhvers staðar undir allri leti er kímurinn að góðri hugmynd, jafnvel þótt hún sé of drulluþróuð til að vera nokkurn tíman. alveg ljóst hver þessi hugmynd er í raun og veru, en útfærslan er hrein Rising Sun: Archie Bunker Version, tekin eins og tökur úr R-flokkuðu tónlistarmyndbandi frá níunda áratugnum með svívirðilegu og frekar lötu skot-'em-up-and- Blow'em-up úrslitaleikur sem sér lítinn her vélbyssumanna sem skyndilega birtast til að hækka óþarfa líkamsfjölda. Síðasta af Bronson er að mestu leyti slæm í mismunandi samstarfi við J. Lee Thompson og því miður síðasta mynd Thompsons sem leikstjóra - það er lélegt merki fyrir tvo vanmetna leikmenn sem í auknum mæli virtust aldrei vera eins glöggir á hvaða myndum þeir sögðu já við.