Þessi söngleikur er ákaflega blandaður og ekkert af þáttunum passar í raun saman, en hann nær einhvern veginn að vera að mestu skemmtilegur. Söguþráðurinn inniheldur nokkra þætti skáldsögu Wodehouse, en engar dyggðir hennar, þó hann hafi verið meðhöfundur handritsins. Lögin, þó þau séu heillandi, eiga ekkert skylt við þessa tilteknu mynd, og eru óvenju gróflega þröngvað inn í söguþráðinn, jafnvel á mælikvarða fyrir Oklahoma. Burns og Allen sinna sínum venjulegu shtick nokkuð vel, en það missir tóninn í restinni af myndinni um fjörutíu greindarvísitölustig. Það eru nokkrir hápunktar. Reginald Gardiner gerir gott verk þegar hann man eftir því að þetta er spjallþráður og hættir að nöldra eins og þögull leikari. Og það eru nokkur skrif sem aðeins hefði getað verið skrifuð af Wodehouse, þó að megnið af myndinni líði eins og framleiðsla á einum af Hollywood-fundunum sem hann skopaði síðar.