Þannig að þetta byrjar á að minnsta kosti áhugaverðri og efnilegri grunnhugmynd, heldur áfram og heldur áfram með spennu, Carey í góðu ódæmigerðu hlutverki en í minni frammistöðu en þú bjóst við, veik leikstjórn frá Joel Schumacher leik með einhverjum söguþræði, „spæjaranum senur" sýna okkur heppni sköpunargáfunnar. Ef þú hefur ekki miklar væntingar (vegna neikvæðra dóma) gætirðu haft gaman af þessu. Í lokin bjóða þeir okkur upp á kennslustund um siðferði (fyrir þá sem muna eftir "Falling Down") og "Family Joy and Cure" sem eyðileggur alla möguleika á að vera góðir og finna myndina áhorfanlega P.S. Það er augljóst hver er "morðinginn"! Ég velti því fyrir mér hvers vegna W.Sparrow (Carey) leysti ekki ráðgátuna frá upphafi myndarinnar...