Þú getur fundið yfirlýsingu gegn stríðinu hér án þess að leita of vel; það lag er hakkað. Eða þú getur fundið gildishlutlausa athugasemd um brjálæði stríðs (sleppt „dómi“); það lag er algjörlega óáhugavert.Eða þú getur horft á þetta fyrir fjandans gott skemmtanagildi Duvall's one-liners, en það er bara húðun fyrir tuggun í auglýsingum. Þú getur reynt að líta á þetta sem 'raunhæfa' Víetnamstríðsmynd, en spyrðu hvaða öldungur og hann mun svíkja þetta hugtak -- flestir dýralæknar munu segja að það sé lykt. Eða líta á það sem "mun hann eða mun hann ekki" siðferðisleik -- ekkert ríkt þarna heldur. Þar sem ég fann gildið var í frábær sjálfsvísun. Coppola vantaði gám með nógu stórum víddum (stríðið) til að passa við mikilleika hins hæfa fjölvídda leikara sem lék „mikinn mann“. Maðurinn Brando var jafn mikill töffari og Kurtz karakterinn. Stúdíóin voru óþægileg með leikaðferðina hans, en samt skaraði hann alltaf framúr og vann til verðlauna; „hershöfðingjarnir“ eru óþægilegir með „óheilbrigðar aðferðir“ Kurtz, þrátt fyrir stefnumótandi snilli hans. Þannig að Coppola gerir kvikmynd sem fjallar um hátign Brandos. Til að hamra á punktinum setur hann sig inn í myndina (sem Hopper, oflætisljósmyndari hlaðinn mörgum myndavélum) til að hrósa honum. Brando sjálfur sést aðeins í hálfljósum og skuggamyndum -- snilldar kvikmyndataka eftir Storaro sem eykur aðeins kraft leikarans. Og hann fer út eins og fórnarnautið til að klára frásagnarjöfnuna. Ó, já: „hryllingurinn...“ Aðrir áhugaverðir þættir: hin mikla notkun sjónarhorna myndavélarinnar, þar á meðal „að vera í skotbardaga“ löngu á undan „Private Ryan“; brautryðjandi notkun hljóðs, einkum ógnvekjandi flangsveip og hljóðmynd af sýruferð. Ekki festast í ytri lögum; ríkulegur hlutinn sem þú ættir að eyða úr þessu er hinn ljómandi kjarni hljóðs, sjón og sjálfsvísunar.