Hvílík frábær forsenda: Kvikmynd um Berlínarflugbrautina. Það ætti að hafa allt. Harmleikur. Spennan. Félagsskapur. Keppinautar. Berliner Frauleins og harðir bandarískir flugmenn. ást og tár. Það sem við höfum, er kvikmynd með ekkert af ofangreindu. Heino Ferch reynir að líkja eftir John Wayne eða svo, en honum mistekst hrapallega. Hann virkar svo viðarkenndur að hann ætti að klikka á hverri stundu. Hann reynir að leika harðjaxlinn í stað þess að vera harðjaxl! Af hverju myndi persóna Bettina Zimmermann verða ástfangin af honum? Af því að þeir voru að kasta steinum í vatn? Af því að hann færir henni kolasteina? SFX eru mjög, mjög vel unnin. Of mikið samt. Þær hundruðir eða svo flugvélar yfir Berlín líta út eins og árásar-orrustuflugvélarsveit frekar en skipulögð loftbrú eins og hún var í raun og veru. Athyglisvert er að skrifstofur Hvíta húsið, Kreml og Lucius D. Clays hershöfðingja virðast allir vera eitt og sama myrka og rykugt settið. Taktu eftir sömu gluggatjöldunum, hangandi djúpt niður gluggana, eins og verndandi skjöld gegn kjarnorkufalli. Af hverju er næstum hvert atriði INNAN dimmt og rykugt? Við the vegur, GENERAL LUCIUS D. CLAY, kemur fram sem lítill tíma, óöruggur, slakari hershöfðingi, sem treystir ekki á sína eigin göfugu hugmynd um loftbrúnina. Hann var mjög á móti. Svo þú sameinar öll þessi einstöku mistök og útkoman er kvikmynd sem byggir á enga ástríðu, enga spennu og enga sögulega nákvæmni. Sorglegt, þetta byrjaði svo efnilegt