Hugsanlega er það snilldarlegasta við Che: Part Two, þegar við byrjum að samþætta hann við fyrsta hluta í huga okkar, að það er engin skýring á því hvers vegna Che kaus að hverfa frá Kúbu í trúnaði eftir byltinguna, engin vísun til reynslu hans í Kongó, engin skýring á því hvers vegna hann valdi Bólivíu sem síðari vettvang fyrir valdarán, engin skírskotun til pólitískra ákvarðana sem hann tók sem ungur maður á mótorhjóli um Suður-Ameríku, sem Walter Salles hefur gefið áberandi kunnugleika. Einstök áhersla er lögð á að Che hittir sjálfboðaliðana sem fylgja skæruliðaflokkum hans. Samt er varla reynt að nefna þá sem einstaklinga, að koma á tengslunum. Hann er hæfilega ósanngjarn. Che rekur óbrjótanlega kenningu til að skilja engan særðan mann eftir. En það er engin tilfinning að hann hafi beinlínis áhyggjur af sínum mönnum. Það er hugmyndin. Í 1. hluta, á Kúbu, eru uppreisnarmenn velkomnir af íbúum þorpanna, þeir fá mat og skjól, studdir í því sem er að verða sigursæl bylting. Hér í Bólivíu er ekki mikill skilningur sýnilegur. Þorpsbúar afhjúpa hann. Þeir vernda stjórnarherinn, ekki hans eigin. Þegar hann útskýrir einhliða heilbrigðiskerfi ríkisins virðast áhorfendur hans áhugalausir. Þú getur ekki leitt fólk inn í byltingu ef það vill ekki fara eftir því. Soderbergh sýnir bandaríska herráðgjafa vinna með Bólivíumönnum, en sakar ekki Bandaríkin um hrun Che. Che virðist bara hafa misskilið bardaga sína og staðinn þar sem hann vildi hafa hann. Þegar hann sýnir bæði stríð, byggir Soderbergh ekki upp bardagaatriðin sem aðgerðir með sérstökum árangri. Menn Che ráðast á og verða fyrir árás. Þeir skiptast á skotum við fjarlæga árásarmenn. Það er almennt niðurskurður á hópnum í eftirskjálfta bardaga, ekki var gert hlé á fjölda látinna. Þetta er ekki stríðsmynd. Hún snýst um hæfilega óeðlilegan þolgæði eins manns. Það er engin vandað kvikmyndataka. Soderbergh lítur staðfastlega á ósveigjanlega vígslu Che. Það eru merkileg sporadísk skot í innyflum, en þar sem þau eru fá eru þau þeim mun öflugri, eins og POV-skot Che á lokahöggum hans. Það er gnægð af landslaginu, þar sem þessir menn búa í margar vikur í senn, og allt neysluáhrifin eru þreytu, Guevara sjálfur með malaríu hluta af tímanum. Benicio Del Toro, einn af framleiðendum myndarinnar, gefur meistaraverðlaun. frammistöðu, ekki síst vegna þess að hún er hófleg. Honum er ekki lýst sem fremstu röð eins og flestar epískar hetjur. Á Kúbu rís hann upp við landvinninga, í Bólivíu fellur hann á öfugan hátt og stundum er erfitt að greina hann á bak við flækju af skeggi og hári. Del Toro sýnir ekki svo mikið sjálfsmynd heldur afstöðu. Þér finnst kannski myndin of löng. Ég held að það sé raunveruleg ástæða fyrir breidd þess. Málefni Guevara á Kúbu og sérstaklega í Bólivíu voru ekki röð þátta og sketsa, heldur verkefni til að halda áfram að halda áfram sem gæti nánast kallast geðveikt. Þegar öllu er á botninn hvolft er Che í heild sinni eða að hluta til þröngsýn kvikmynd, þar sem leikstjóri hennar byrjar á því að skilja takmörkin sem eru fólgin í kvikmyndaævisögu og vinna smám saman í þeim tilgangi.