Svolítið fyndið hvernig athugasemdir við þessa mynd fóru stöðugt niður á við, bætið nú við mínu. Ég held að hægt hefði verið að bjarga handritinu með betri leik og leiklistinni með betra handriti. Saman var erfitt að horfa á þetta og ég hika ekki við slíkt efni. Sigourney var besti hlutinn (mér fannst sambandið milli hennar og eftirlifandi sonar hennar nokkurn veginn það eina nýja sem þessi mynd bauð upp á sína tegund) en jafnvel hún töfraði. Get ekki kennt henni um, hver veit hvað var eftir á klippistofugólfinu af leikstjóra og/eða ritstjóra. Í allri myndinni var „allt í lagi, það er nógu gott, við skulum halda áfram“ tilfinningu yfir henni, þegar ég VEIT að það var meira að vinna úr leikurunum og handritinu, sem hafði nokkrar góðar línur og áhugaverð þemu. Ég held að þetta teljist ekki vera spoiler, en fullkomið dæmi er atriðið þar sem Sigourney gengur upp að húsi sonar síns sem meintur kvalarfullur er og er með þennan svip á andlitinu og ég hugsaði "þetta er andlit einhvers sem er að ofgera hvernig það er að sjá einhvern búa í húsbíl" og svo sannarlega, næsta skot átti að hneyksla okkur. Ég er viss um að einelti býr í kerru öfugt við fallegu húsi, eins og hennar. Eins og mörg önnur veggspjöld hafa bent á, þá eru til SVO MARGIR betri kvikmyndir með álíka loftgóðum handritum um álíka ruglaðar fjölskyldur sem slógu betur á nóturnar - "Fögnuð" er líklega fullkomna dæmið sem ég hef séð.