Í upphafsröðinni er dökkhærður maður með undarlega, alltof raunverulega martröð. Myndin byrjar að elta konu inn á þröngan klúbb þar sem hún og slavneskur barþjónn koma saman úti á þilfari, þegar hún er að nálgast dystópískan 2054 París. Þeir henda upphrópunum hvort í annað þess efnis að hún skuldi honum meiri peninga þó hún telji sig hafa borgað allt. Önnur kona kemur í veg fyrir ofbeldið sem er í vændum, aðeins til að eiga í harðri baráttu við konuna sjálfa. Fyrsta konan stormar út og henni er rænt. Endurreisn Christian Volckmans virðist vera enn ein í samsetningarlínu nýlegra hreyfimyndaðra sci-fi noir-mynda, en þrátt fyrir hvort það sé í meginatriðum satt eða ekki, þá segir hún snyrtilega uppsetta, klassíska leynilögreglu sem heldur okkur áfram. í myrkrinu á upphafsmínútum sínum, jafnvel þegar við kynnum Karas, harðsoðnu lögguna sem við þekkjum frá upphafi sem maðurinn sem vaknar af hræðilegum draumi. Grunnatriði klassísks film noir eru allir slegnir án nokkurra tímabundinna breytinga, fyrir alla muni og tilgangi. Það er í hörku einlita þess sem franska spennumynd Volckmans hefur ekki fylgt neinu fordæmi. Því að teiknarar myndarinnar, óheftir af áskorunum líkamlegrar lýsingar sem venjulega myndu standa frammi fyrir, hafa getað byrjað með algerlega svörtum ramma og fest algjörlega bikhvítu í samræmi við aðgerðina á skjánum. Þar sem þeir líkja vandlega eftir áhrifum raunverulegra ljósgjafa um allan rammann, er greinarmunurinn á svörtu og hvítu hér fullkominn án nokkurs minnsta gráa tóna til að tóna með minna áberandi siðferðisreglum persónanna, og niðurstaðan er harkaleg og dómhörð sýn á í hvaða átt viðskiptamenningin er að fara, af og til látin gangast undir hörðustu og miskunnarlausustu lýsingu. Þetta er listræn rannsókn á film noir sem er tekin að sjónrænum mörkum heimspeki sinnar og ekkert áður hefur deilt alveg sömu útfærslu á þessu sjónræna hugtaki. Allar persónurnar í þessari ágætu netpönkmynd virðast hafa verið að ganga burt með eingöngu úr gotneskri teiknimyndasögu með svörtu bleki, en allt saman líta líkamleg viðbrögð þeirra, hreyfingar þeirra og blæbrigði andlitssvipsins í land í tæru mannkyni. Venjulega leyfa kvikmyndir sem prófa nýja þróun í hreyfimyndum tækniframfarir þeirra að koma öllum öðrum hliðum framleiðslunnar á svið. Sin City, til dæmis, lét efni og almennt góða skjáaðlögun úr frumefninu eftirlæti. fyrir 19 milljónir dollara á sex árum, líður ekki bara eins og raunverulegur noir í stað þess að fjárveitingar séu í skyndi, heldur er hún ekki aukaatriði allrar sjónrænu nýsköpunarinnar, sem er leikin eins og tilviljun. Maður hugsar ekki svo mikið um hversu svalt það er þegar Karas er að forðast byssukúlur sem skotnar eru í gegnum troðfulla glergötu í París, heldur meira um íhugun þess á lífi og dauða, hvernig harmleikir lífsins, eins og dauðinn, gera lífið innihaldsríkt.