Fasteignasjónvarpsliði er falið að fjalla um íshokkílið í smábæ sem lendir á raðmorðingja með svarta grímu og hettupeysu. Fullt af viðtölum þar sem meðlimir áhafnarinnar (og sumir heimamanna sem búa í bænum White Plains þar sem mest af þessari mynd gerist) tala inn í myndavélina um hver annan, þá sem þeir hitta í bænum White Plains, þeirra núverandi aðstæður og showbiz hlið lífs þeirra. Handritið er oft súrt, tortryggið og ætandi og Killer Movie gerir í rauninni grín að sjónvarpsþáttum í raunveruleikanum, með leikarahópi af persónum sem maður gæti fundið í The Real World. Ef þessi söguþráður er aðlaðandi fyrir þig, sláðu þig út. Mér fannst persónurnar þreytandi og háðsádeilan er gamall hattur. Úr leikarahópnum er Paul Wesley, leikstjórinn sem þarf mikið hlé, sem lendir í meira en hann gæti mögulega semja um, Jake Tanner, ágætur strákur sem kemur út fyrir að vera mjög viðkunnanlegur og umburðarlyndur fyrir vitleysunni sem hann þarf að glíma við, miðað við prímadónurnar. og óþroskað fólk í fylgdarliði hans sem oft veldur ekkert nema mígreni. Sérstaklega pirrandi er framleiðandinn hans Lee (Cyia Batten), harðstjóri sem geltir stöðugt skipunum til allra, eitrað viðhorf hennar skapar mikla spennu.. hún er tegund framleiðanda sem vill nýta sér eldgos í litlum bæ varðandi morðingja, með því að nota hokkíliðshlífina. sögu sem framhlið til að nýta harmleikinn sem átti sér stað á White Plains. Þeir sem þekkja til Kaley Cuoco vita að núna hefur hún fullkomnað dekurprinsessuna, fengið hana niður vegna þess að það er eina hlutverkið sem við sjáum hana oftast í. Sem Blanca er hún að skauta það hvernig hún krefst athygli, mjólka litla stjörnustöðuna sem hún hefur til að bera, framleiðir mikinn núning þar sem hún verður uppspretta gremju og er með alveg pottþéttan munninn (Cuoco gæti hafa tekið þátt bara svo hún gæti sloppið við venjulegar sjónvarpsþættir hennar, leyft að hrópa blótsyrði án takmarkana) Cuoco, ásamt öllum leikarahópnum, þjónar Killer Movie sem augnkonfekt, en það er erfitt að finna neina persónu sem þú myndir ekki vilja sjá brotinn í sundur með kjöti kljúfur. Jason London er hljóð-/búnaðargaurinn, algjör skrípaleikur með súrt viðhorf, kvelur oft hina með ljótum athugasemdum sínum sem eru ótilkallaðar. Við verðum vitni að fullt af persónuleikaárekstrum og fylgjumst með því hvernig þessar sjálfsuppteknu Hollywood-týpur í leikarahópnum sníkja hver á aðra. Sjálfsmynd morðingjans ætti ekki að koma neinum á óvart, það er alveg bersýnilega augljóst. Nokkuð minniháttar kláði, en mest af ofbeldinu er skotið utan skjásins. Þrátt fyrir taminn lesbía er ekki einu sinni þetta fullnægjandi. Leighton Meester birtist í myndinni sem krúttlegt fórnarlamb. Leikstjórinn/rithöfundurinn Jeff Fisher samanstendur af alveg aðlaðandi leikarahópi, en ég myndi ekki geta greint þetta frá þeim óteljandi slashers sem hafa geymt hryllingshillurnar síðustu tíu eða svo árin síðan SCREAM. Þó að mér hafi aldrei líkað við neinar persónur Cuoco þreytist ég aldrei á að horfa á hana, en á endanum þarf hún að koma sér upp hlutverki sem felst ekki í því að hún sé svívirðileg, með sjálfumglaðan hroka, alltaf að væla og kvarta.