Priyadarshan - alltaf þegar einstaklingur heyrði nafn hans, þá var fyrsta hugsun hans „gamanleikur“. Það er það sem þessi maður er þekktur fyrir, eða réttara sagt, var þekktur fyrir. Eftir að hafa gefið stórkostlegar stórmyndir eins og Hungama, Hera Pheri og Hunchul fór lest hans hægt út af sporinu með kvikmyndum eins og Chupke Chupke og nokkrum öðrum sem ég man ekki nöfnin á í augnablikinu. Núna með hryllilegar kvikmyndir eins og Dhol, þá er fyrsta orðið sem myndi koma í hug okkar eftir að við heyrðum nafnið hans vera „pyntingar“. Dhol er blanda af vondum, ófyndnum klósettbröndurum, dálítið drama, lélegri spennu og hálfviti. Það eina góða við Dhol var eitt eða tvö atriði sem voru fyndin, þó ekki fyndin, og í öðru lagi, fyrir utan Kunal Khemu og hysterísku ömmuna, var leikurinn þokkalegur. Talandi um leikaraskapinn þá fannst mér Rajpal Yadav og Sharman Joshi vera á toppnum (ef þú berð þá saman við hina í myndinni), svo kom Tusshar Kapoor, svo Tanushree og síðast þeir tveir fávitar sem nefndir eru hér að ofan. Gallinn við Kunal Khemu var sá að hann var hávær í bröndurum sínum og jafnvel í leik. Amma líktist í fyrsta lagi draugi, auk þess sem hún var alls ekki fyndin heldur frekar kjánaleg. Söguþráðurinn var sá sami, sást á undan. Fjórir strákar á eftir stelpum og þurfa peninga, en með nokkrum útúrsnúningum. Það er til „vondur“ maður sem er ógeðslega heimskur og heimskur. Og loksins vinnur hið góða hið slæma og allt er í lagi. Hugmyndin um að hafa Dhol með tóninum fullum af peningum í er einfaldlega ekki fyndin. Það versta við myndina er lengd hennar. Eftir klukkutíma eða svo er maður örmagna og langar að fara úr leikhúsinu. En þar sem ég er gagnrýnandi er það á mína ábyrgð að þola alla tvo og hálfa klukkustund af myndinni. Kvikmyndin heldur áfram og áfram og sams konar brandarar eru endurteknir aftur og aftur og aðstæðurnar eru ævarandi bara á öðrum stað. Ef tengdamóðir þín er komin heim til þín og byrjar að hæðast að þér að öllu, sendu henni þá fyrir þessa mynd og skemmtu þér. 3 af 10.