Þessi mynd var áfall fyrir mig. Ég býst við að litlar stúlkur ættu að stefna að því að vera ekkert annað en sundfatafyrirsætur, heimilisframleiðendur eða ástkonur, þar sem það virðist vera allt sem þær munu einhvern tíma verða sýndar sem hvort sem er. Það er sannarlega sorglegt að sjá verk og líf listamanns vera rangtúlkað á svo óréttlátan hátt. Óhugsandi (eða kannski hefði mátt búast við því), hafði öll persóna Artemisia og allt sem hún stendur fyrir, verið smættuð niður í staðlaða Hollywood, kvenpersónu; aumkunarverð, líkamlega gallalaus, hjálparvana lítil skepna, sem sýnir ekkert af þeim persónueinkennum sem í raun gáfu henni þann sess í sögunni sem var verið að limlesta hér. Enn sorglegra var að sjá að stór hluti áhorfenda var of illa menntaður á svæðinu til að skilja hið ótrúlega bil á milli boðskaparins í myndinni og raunveruleikans. Að sýna listakonuna sem einhvern ástfanginn af nauðgaranum sínum í raunveruleikanum, einhverjum sem hún í raun og veru sakaði um að hafa nauðgað sér, jafnvel þegar hún var pyntuð, pirrar mig bara. Ef leikstjórinn hefði ekkert meira efni að segja hefði hún átt að forðast að byggja sögu sína á raunverulegri persónu.