"Die Sieger" var mjög mælt með því að vera ein af fáum góðum hasarmyndum sem gerðar voru í Þýskalandi. Ég horfði á hana í gærkvöldi og ég verð að viðurkenna að ég er fyrir miklum vonbrigðum. Ef það á að vera "síðasta besta vonin" fyrir skemmtilega og krefjandi þýska hasarbíó, þá er ekki mikið eftir." Die Sieger" reynir að vera kynþokkafullur, áræðinn og trylltur en það er ekkert svoleiðis. Persónurnar eru viðarkenndar og staðalímyndir og þegar þær gera eitthvað óvænt (sem gerist ekki of mikið) er athöfnin gegn eðli sínu. Það gerir það erfitt - fyrir mig næstum ómögulegt - að fylgjast með þeim eða jafnvel samsama sig þeim. Mest af öllu finnst mér myndin vera mjög slæmur leikarahópur. Það er ekki ein persóna sem ég trúi á. Kannski yfirmaður hjá SWAT einingunni - en það er um það bil. Þetta fólk sem reynir að líkjast eða haga sér eins og sérsveitarfélög, eins og úrvalslöggur - ég trúi þeim ekki. Ekki í eina sekúndu. Sagan er ekki svo slæm eftir allt saman. En mér finnst það illa sagt. Maður kynnist alls ekki vonda kallinum - til dæmis. Og þegar eftir „mjög dimma“ sýningu spyr Karl Simon (góði gaurinn) þegar látinn andstæðing sinn „af hverju? ... fyrir hvað?“ Ég spurði sjálfan mig sömu spurningarinnar, vitandi að Dominik Graf myndi ekki hafa svarið. Ég vona innilega - nei - ég trúi því að Þýskaland geti gert betur, jafnvel með hasarmyndum.