Kannski er ég einn af einu ákafa hryllingsaðdáendunum sem heldur að ofhleðsla asískra áfalla sé svo ofmetin! Kvikmyndir eins og „Ringu“ eða „The Eye“ sem eru lofaðar um allan heim sannfærðu mig einfaldlega ekki og virtust leiðinlegri en ógnvekjandi. Jæja, þetta beinskeytta álit á ekki við um suður-kóreska gimsteininn „A Tale of Two Sisters“. Þetta er stílhrein og algerlega flókin sálfræðileg hryðjuverkasaga sem kemst í raun undir húðina á þér! Söguþráðurinn, byggður á staðbundinni þjóðsögu, gæti verið aðeins of ruglingslegur til að fá þessa mynd á lista yfir bestu tegundaafrek allra tíma, en andrúmsloftið og spennuuppbyggingin vekur vafalaust mikla virðingu. Þetta er ein af þessum fáu kvikmyndum sem ómögulegt er að merkja: atburðirnir í "Tvær systur" flokkast sem hugvekjandi hryllingur sem og ákaft fjölskyldudrama og djúpt sálrænt portrett. Fyrir utan dáleiðandi sögu, hefur "A tale of Two Sisters" líka alla þá frábæru þætti sem mér finnst vanta venjulega í asískar hryllingsmyndir eins og sannfærandi tónlist, góðan leik og nýstárlega myndavélavinnu. Húsið þar sem fjölskylduviðburðirnir eiga sér stað er snilldarlega myndskreytt eins og sannarlega hrollvekjandi staður þar sem leyndarmál og hætta leynast á bak við hverja hurð. Nokkrar seríur (eins og kvöldmaturinn með ættingjum eða kvöldverður í herbergi stúlknanna) eru nokkurn veginn hið fullkomna í hrollvekjunni. Þeir létu mér líða virkilega óþægilega og mér finnst gaman að trúa því að ég hafi séð minn hluta af hræðilegum hryllingi. "A Tale of Two Sisters" er stórkostlegt kvikmyndaævintýri og verður að sjá fyrir asíska kvikmyndafanatík. Lítil viðvörun fyrir fólk með stutta athygli: þessi mynd neyðir þig til að hafa augun og eyrun alltaf með fókus. Þetta er líka mynd sem krefst endurtekinnar áhorfs, jafnvel þó að enginn muni í raun „fá hana“ fyrir fullt 100%.