Þetta er ein af betri Marion Davies spjallþáttum - og einn af fáum sem leyfði henni að sýna hæfileika sína sem líkamlega grínista sem var svo yndisleg í þöglum myndum hennar. Allt í lagi, svo hún gerir klunnalegt tappanúmer, en jafnvel dans Ruby Keeler frá þessum tíma stenst ekki yngri kynslóðir. Vandamálið hér er handritið. Sagan fellur í ótrúlega melódrama á síðustu spólunni. Það er frekar sviðslegt og er augljóslega aðlagað eftir leikriti... en ekki nógu vel. Engu að síður eru snjöllar samræður og slatti í gegn. Þess virði að skoða.