Ég fór inn í þessa mynd með væntingar, frá eflanum, um að hún yrði innsæi og upplífgandi. Vissulega eitthvað meira en ódýr kynning fyrir hljómsveitina "Wilco." Í staðinn fáum við mikið væl og væl um "ferlið", óheiðarlega og eflaust einhliða túlkun á einum hljómsveitarmeðlimi sem var rekinn út af prímadónunni söngvari/lagasmiður, ógurleg játning vinkonu hins fallna meðlims - í svona 18 ár - þar sem hann sagði að „vináttan hefði runnið sitt skeið“ og þessi vælandi, ósannfærandi saga um hvernig ein plötuútgáfa „skaði tilfinningar þeirra“ af að henda þeim, bara til að hljómsveitin gæti strax fengið 50 tilboð frá öðrum útgáfum (ó, spennan...ekki!) Þeir reyndu eftir fremsta megni að láta þetta líta út fyrir að vera álag, en mig grunar að þetta hafi allt verið reykur og speglar að skapa harmleik sem ekki var til. Þetta tekur ekki einu sinni með í reikninginn langan tíma þar sem við fáum mörg af nýjustu lögum þeirra ýtt á okkur á fullu án nokkurs söguþráðar, innsæis eða jafnvel almenns vinnu við kvikmyndagerð. Þreyttar tilraunir til tilfinningalegrar einlægni eða skynsamlegrar sjónar á lífinu gerðu mig sjúkan að horfa á. Frá myndinni hljómar þessi hljómsveit eins og hópur af svívirðilegum smábörnum sem potast í kringum sig til að finna rödd sem þau hafa ekki og halda að þau séu einhvers konar forráðamanna tónlistarlistarinnar, sem þeir eru örugglega ekki. Og mér fannst tónlistin asnaleg og ég gat ekki einu sinni skilið textann vegna muldrastíls aðalsöngvarans. Ég gef honum 2/10.