Með útkomu hinnar frægu "Hringadróttinssögu" þríleiks Peter Jacksons er enn auðveldara að hafna Hringadróttinssögu kvikmynd Ralphs Bakshi frá 1978 sem óæðri. Ég er sammála meirihlutanum um að þríleikur Jacksons sé nauðsynleg kvikmyndaaðlögun á verkum Tolkiens, en það kemur ekki í veg fyrir að ég njóti metnaðarfulls brautryðjendastarfs Bakshis. Jackson hefur viðurkennt að hann hafi fengið að minnsta kosti smá innblástur frá því að sjá kvikmynd Bakshis og það eru nokkur skýr líkindi með aðlögun þeirra. Litríkt, fagurt bakgrunn myndarinnar er frábært og tónlistin er eftirminnileg. Ég var að mestu ánægður með teikningar persónanna. Pörin af Pippin og Merry og Eowyn og Galadriel eru að mestu óaðskiljanleg frá hvor öðrum sjónrænt, Balroginn og Treebeard voru lítt áhrifamikill, en þessir punktar trufluðu mig ekki mikið. Hins vegar eru Nazgularnir hæfilega teiknaðir og gerðir nægilega óhugnanlegar. Eina persónuframsetningin sem ég var að trufla var Sam; hann var látinn líta óviðeigandi kjánalega út. Þessi mynd er skáldsaga fyrir teiknimyndatækni sína. Auk handteiknaðra persóna eru lifandi leikarar teknir inn í hreyfimyndina með rotoscoping. Það er alveg áberandi hvaða persónur eru handteiknaðar og hverjar eru rótóspeknar, en engu að síður fannst mér stíll myndarinnar vera nýjung. Það var góð ákvörðun að nota lifandi leikara með rótoscoped fyrir bardagaatriðin og hjálpaði þessum senum að koma vel út. Raddleikurinn var almennt í háum gæðaflokki. Sérstaklega góður var John Hurt, sem veitti Aragorn opinbera rödd. Aragorn er ekki uppáhalds persóna mín úr sögunum, en studdur af rödd John Hurt var hann uppáhalds persónan mín í þessari aðlögun. Annað í uppáhaldi hjá mér var William Squire, en rödd hans er hæfilega sterk fyrir Gandalf. Eini leikarinn sem virtist óviðeigandi var Michael Scholes sem Sam, en raddleikur hans var pirrandi og jók á því miður kjánalega ímynd Sams. Eini annmarki hluti raddbeitingar er rangur framburður persónu- og örnefna. Sérstaklega undarleg var sú ákvörðun að láta Saruman oft kalla „Aruman“. Við framleiðslu þessarar myndar bjóst Ralph Bakshi við því að geta framleitt tvær myndir. Þess vegna inniheldur þessi mynd um hálfa söguna, frá upphafi "The Fellowship of the Ring" til loka bardagans við Helm's Deep í "The Two Towers". Augljós merking þessa er að saga myndarinnar er mjög þétt útgáfa af sögunni úr bókunum. Ég hef gaman af upprunalegu sögunum og ítarlegri aðlögun, en það frelsi sem tekið var til að þjappa sögunni saman truflaði mig ekki, jafnvel valið að skilja Arwen frá sögunni. Nóg af lykilþáttum sögunnar var í þessari mynd til að halda mér við efnið meðan á henni stóð og það var meira að segja nýjung í því að geta farið í gegnum hálfa Hringadróttinssögu á 132 mínútum. Bardagaatriðin voru áhrifamikil og sérstaklega voru göngur Orkanna til og bardaga við Helm's Deep stórkostlegar. Útgáfa Ralphs Bakshi af "Hringadróttinssögu" er ekki fullkomin og eflaust margir lesendur Hringadróttinssögu harma niðurskurðinn á sagan. Hins vegar, fyrir mig, voru gallar þessarar myndar smávægilegir miðað við spennuna við að sjá áhrifaríka aðlögun á hálfum frábærum þríleik. Eina harmakveinið mitt er að ég get ekki séð seinni hluta þessarar „fyrstu frábæru sögu“ af Hringadróttinssögu þar sem Bakshi fékk ekki fjárhagsáætlun til að búa til framhald.