Andreas kemur til ókunnugra borgar. Hann man ekki hvaðan hann kom og hvernig hann komst þangað. Honum er skipað að mæta í vinnuna og fær sína eigin íbúð í borginni. Allir vinnufélagar hans eru góðir og kurteisir við hann, þeir segja hæ og brosa þegar þeir ganga fram hjá honum. En síðar uppgötvar Andreas að borgin er ekki eins skemmtileg og hún virðist. Þegar hann fer heim úr vinnunni sér hann fólk í gráum jakkafötum, þrífa upp blóðugan sóðaskap líks, að því er virðist sjálfsmorðsfórnarlamb sem hafði kastað sér út um gluggann. Aðgerðin er gerð með rólegum huga, eins og þeir væru að tæma ruslatunnu. Daginn eftir hittir Andreas sjálfsmorðsfórnarlambið á lífi í vinnunni. Sífellt fleiri uppgötvar Andreas tilfinningalaust andrúmsloft borgarinnar. Den brysomme mannen gæti verið besta norska myndin sem ég hef séð. Frumlega, listræna leikstjórn vantar venjulega í norskar kvikmyndir, með örfáum undantekningum. Söguþráðurinn er líka mjög frumlegur, og mætti ​​jafnvel kalla póst-módernískan hrylling, þar sem myndin sýnir okkur skelfilega tilhugsun um að þurfa að takast á við heim sem er algjörlega tilfinningalaus. og því meira sem þú reynir að fylla líf þitt í þessari borg merkingu, því tilgangslausara verður það. Ég er heillaður af því hvernig leikstjóranum tekst að skapa tilfinninguna um ómyndaðan alheim, martröð, sem þú getur einfaldlega ekki flúið frá, ekki einu sinni með dauðanum. Farðu og sjáðu það, það er virkilega þess virði! ég gaf honum 9 af 10.