Slær mig hvernig fólk getur lýst þessari unglingaæfingu sem film noir. Að vísu er til byssa & flaska & dama og aðalhlutverkið er einkaauga, en það er ekki það sem gerir tegundina, gott fólk. Þessi hlutur spilar eins og upphitað efni í sjónvarpslöggu - fullt af blóðugum barsmíðum og ömurlegri samfellu - með dash af Chinatown-minningum inn í. Frekar erfitt að horfa á eftir fyrstu 10 mínúturnar. Þú vilt nútíma tilfinningu, horfðu á hvað sem er eftir John Dahl.