Ég hef aldrei séð kvikmynd frá Barbara Steele sem mér hefur ekki líkað við og hef alltaf verið hrifinn af góðri draugasögu (sérstaklega fyrir svo frábærar myndir eins og "The Legend of Hell House" og upprunalegu útgáfurnar af "The Haunting" " og "House on Haunted Hill"), svo ég hafði á tilfinningunni að "Castle of Blood" væri rétt hjá mér. Og drengur, var það alltaf! Þessi fransk-ítalska samframleiðsla, þó að hún sé kannski ekki sú klassíska sem fyrsta hryllingsmynd Steele, "Black Sunday," er enn í dag, er engu að síður ákaflega andrúmsloft, kaldhæðin innkoma í spook-tegundinni. Hann er tekinn upp í svarthvítu og tekst að miðla virkilega hrollvekjandi miasma. Myndin snýst um blaðamann sem veðjar á einn Lord Blackwood og höfund að nafni Edgar Allen Poe að hann geti gist í kastala Blackwood aðfaranótt Allra heilagra dags, þegar andar þeirra sem létu lífið í kastalanum endurmynda örlög sín. Áhorfandinn fær að sjá þessi dauðsföll, og þau ERU frekar hræðileg, að mestu leyti. Myndin sendir svo sannarlega skjálfta upp á hrygg áhorfandans og á óklipptum DVD-diski sem ég horfði á - þökk sé fína fólkinu hjá Synapse - er meira að segja að finna óvænta topplausa senu og smá lesbínsku! Og Barbara er dásamleg í þessari mynd; Hin veraldlega fegurð hennar nýtur góðs af því að leika samúðardraug. Eina nærvera hennar breytir hrollvekjandi draugasögu í eitthvað sannarlega eftirminnilegt. Ekki fyrir neitt hefur hún verið kölluð „Hryllingsdrottningin“.