Óforskammað metnaðarfull sci-fi frá Kerry Conran, sem þetta er greinilega ástarstarf fyrir. Því miður er það bara ekki svo gott. Þetta byrjar allt nógu vel - með epískri en hlédrægri tónlist, blöndu af Lucas og Hitchcock stíl klippingu og gljáandi kvikmyndatöku Spielberg. Myndin vísar einnig til margra vísindaskáldsagna, þátta og kvikmynda eins og The Day The Earth Stood Still, Superman, Metropolis, Planet Of The Apes, The Iron Giant, Star Wars og The Spy Who Loved Me. Myndin er hins vegar ekki eins góð og nokkur þeirra af ýmsum ástæðum: Aðalatriðið er að hún er svo mikil ástarvinna, svo upptekin af því að henda öllu á skjáinn og skapa hugrakkur nýjan heim, Conran gleymir í rauninni að búa til kvikmynd. Það er lítil sem engin spenna, andrúmsloft eða töfrar á boðstólum hér þrátt fyrir loftbardaga, risaeðlur og föst leikatriði í kapphlaupi við tímann. Jafnvel noir þættirnir falla flatir. Þetta er þó víðtæk leið til að horfa á hlutina - þessir þættir mistakast aðallega vegna þess að ekkert finnst raunverulegt og er svo augljóslega falsað - græni skjárinn lítur bara út eins og tölvuleikur helminginn af tímanum og það er augljóst að leikararnir hafa verið límdir á eftir á . Leikararnir fá heldur ekki að gera mikið - Jude Law er tré, Gwyneth Paltrow er pirrandi og heimsk, Angelina Jolie er sóun - og það er allt vegna hræðilegs handrits - þess konar sem þarf að útskýra næstum allt. Þetta er ágætis upplifun og sumir gætu fengið nostalgíutilfinningu en á endanum er þetta tilgangslaust skref inn í heim gærdagsins. Fínn endir samt.