"The Merchant of Feneyjar" var eitt vinsælasta leikrit Shakespeares á hans eigin ævi, en það hefur lent í erfiðum tímum á 20. öld vegna óneitanlega gyðingahaturs innihalds þess. Leikritið hefur einnig verið kallað geðklofa í umferðinni frá gamanmyndum til harmrænna, sem leiðir til þess að sumir segja að þetta séu tvö leikrit sem reyna að lifa saman sem eitt. Bassanio (Joseph Fiennes, sem lék William Shakespeare í "Shakespeare in Love") er ástfanginn af Portiu (Lynn Collins, frábær), en þarf að fá að láni talsverða upphæð af peningum til að biðja um hana. Hann fer til einhvern tíma samkynhneigðs elskhuga síns Antonio (Jeremy Irons), sem hefur ekki fjármagnið á eigin spýtur, en tekur lán hjá gyðingavaldinu Shylock (Al Pacino). Shylock er skemmt og móðgaður yfir því að Antonio, sem móðgar hann vegna trúar sinnar, komi nú til hans eftir peningum, en hann býður það, með því skilyrði að refsingin fyrir að standa ekki við lánið verði pund af holdi Antonio. Sem er auðvitað það sem gerist. Bassanio og Portia bjóða Shylock umtalsvert meira en upphaflega lánið í stað holdsins, en Shylock, sem er pirraður eftir að dóttir hans yfirgefur hann og giftist kristnum manni, neitar að taka það. Portia, í senu þar sem áhorfendur eru aldrei alveg vissir um hvar á að staðsetja samúð sína, sviptir Shylock því sem ætti að vera löglega hans, og sviptir hann síðan auði hans og trú. Shylock var upphaflega sagður vera teiknaður illmenni, en nútímaleikarar og leikstjórar hafa gert hann að hörmulegri persónu, sem er að berjast gegn óréttlæti 16. aldar Feneyjar. Al Pacino stendur sig frábærlega sem Shylock og Jeremy Irons er góður sem Antonio, en ég held að starf Lynn Collins sem Portia sé besti hluti leiksins. Portia er eitt af fáum áberandi kvenhlutverkum í kanónunni eftir Shakespeare og Collins er dásamlegur í þættinum. Joseph Fiennes er þó meira en dálítið daufur; Ég hef aldrei haft sérstaklega gaman af leikstílnum hans, sem oft er of mikið. Ég gef "The Merchant of Venice" 8/10.