Mér líkaði sérstaklega við endirinn á þessari mynd - ég fann virkilega fyrir því sem persónunum hlýtur að hafa fundist, sem ég held að sé merki um góða leikstjórn. Það kitlaði mig hvernig nýráðningin í plötubúðinni reyndist - frábær persónaþróun þar, jafnvel þó að "hlutverk" hans myndi líklega teljast smávægilegt. Ég var líka hrifinn af því að öll myndin, þó að hún væri dökk í efninu, var laus við tilefnislaus nekt, blótsyrði og ofbeldi. Sorg, kynhneigð og myrkur er hægt að miðla (oft betur) með því sem er ósagt, en svo virðist sem þetta sé oft einstakt fyrir virkilega "klassískar" kvikmyndir og leikara. Hrós til kvikmyndagerðarmannsins fyrir það.