Þó að David Lynch útgáfan af Dune sé hakkandi, óþægileg og ótrú skáldsögunni er hún sjónrænt vel hönnuð og vel leikin. Það besta sem hægt er að segja um tilraun Sci Fi rásarinnar til að gera Dune að smáseríu er að hún er metnaðarfull. Reyndar er það nánast eina jákvæða lofið sem hægt er að veita. Leikararnir (með fáum undantekningum) virðast ánægðir með að segja línur sínar með sem minnstu tilfinningum og minnst viðeigandi hreim. Búningarnir virðast hafa verið hannaðir af einhverjum sem hefur mikið af Mylar efni við höndina og óhollt ást á ósvipandi höfuðfatnaði. Að hluta til þjáist þessi smásería af því að búa í skugga þeirrar þekktu tilrauna Lynch sem þegar er vel þekkt. Hins vegar tekur hún þætti úr kvikmynd Lynch sem voru ekki til staðar í skáldsögunni og afritar þá nánast í heildsölu (þ.e. siglingaröð Guild Steersman), og þetta hvetur aðeins til neikvæðs samanburðar við kvikmynd Lynch. A fyrir viðleitni. D fyrir nánast allt annað.