Streetfight (aka Coonskin) er mjög einstök kvikmynd sem leikstýrt er af teiknimyndafrumkvöðlinum Ralph Bakshi. Það er sérkennilegt kvikmyndahús og er mjög þess virði að sjá. Þetta er lifandi hasar í bland við hreyfimyndir, að því er virðist undir áhrifum frá Disney's goðsagnakennda Song of the South, næstum eins og það sé svar við þessari mynd. Philip Michael Thomas, sem síðar varð hliðhollur Don Johnson í Miami Vice, og Scatman Crothers, frægastur fyrir hlutverk sitt í Kubrick's The Shining, eru fangelsismenn. Charles Gordone og Barry White (já, þessi Barry White) eru vinir Thomas og ætla að hjálpa honum að flýja fangelsi. Þeir sitja fastir við vegatálma lögreglunnar og Crothers segir Thomas sögu um svarta kanínu, björn og ref sem flytja frá suðri til Harlem til að finna friðsælli tilveru. Sagan er teiknuð og býður upp á margt furðulegt að sjá. Eins og allar myndirnar hans Bakshi verða flestir pirraðir og mislíkar hreyfimyndin. Sannir unnendur hreyfimynda munu fyrirgefa klunkleika þess og verða ástfangin af uppfinningasemi þess. Myndin er mjög ofbeldisfull, mjög kynferðisleg og fjallar aðallega um bardaga milli kynþáttanna. Lengi vel hélt ég að ég væri að horfa á eitthvað gríðarlega mikilvægt, en eftir smá stund, sérstaklega eftir að ég var búinn að horfa á það, byrjaði það að virðast meira eins og hlaupandi svartsýnisleikur, eins og Superfly. Það er mjög slöpp og segir í rauninni ekkert. Að auki, er Bakshi ekki hvítur? Hvað sem svarið við því er, þá er Coonskin/Streetfight samt mjög þess virði að horfa á fyrir teiknimyndaáhugamenn sem og sértrúarsöfnuði. 7/10.