Er okkur heimilt að trufla daglegt líf samferðafólks okkar? Er hægt að troða sér inn í nánd þeirra, komast inn í hugsanir þeirra sem brjóta gegn friðhelgi einkalífs þeirra án þess að vera kennt um? Leikstjórinn vekur efasemdir um þessar að því er virðist leysanlegu spurningar, næstum samúðarfullur með óstöðugleika ákvörðun dómarans Jean Luis um að sætta sig við eigin innleidda sjálfseinangrun með brotum af lífi sem hann rændi."Trois couleurs: Rouge" er byggð á hugtakið "Almenn samskipti hugsuð SEM MANNLEGA LÖN UM OPINN GLUGGA Á HEIMINN". Síminn getur talist aðalpersóna sögunnar: eftir leik hans í "Dekalog 9" gefur hann í upphafi áhorfendur Kieslowskis aukaatriði, fylgt eftir skref fyrir skref í hröðum hlaupum um allan heim. Forstöðumaður skoðar samskiptadeild manneskjunnar djúpt án þess að taka ákveðna afstöðu til siðferðilegrar hliðar einstaklingshegðunar. Enn og aftur bendir hann okkur á ófyrirsjáanleika framtíðaratburða, dregur fram vandlegar lýsingar á undarlegum göngum og lífsúrræðum sem eru aðskilin hvert frá öðru um töluverðan fjölda ára. Óútskýranlegar samsetningar sem renna sérkennilega saman í röð samfelldra og pirrandi aðstæðna. - Sumar bækur falla á gangstéttina. - Einn þeirra opnaðist af tilviljun á banvænni síðu, sem ákveður fyrirfram örlög framtíðarstarfs, eins og í fyrri svipuðum atburði. - Innsýn úr daglegu lífi hittast hverfult, helst með ást þeirra á uppdiktuðum tónlistarmanninum Van den Budermayer. - Mannleg örlög einkennd af illvígustu tilviljun. Í þessu verki sem verðskuldar að sjást með hjartans augum í stað hugar okkar getum við orðið vitni að díalektískum leik milli dómarans Jean Luis (Jean-Louis Trintignant) og Valentine Dussaut (Irene Jacob, kannski sætasta leikkona samtímans, ásamt hinni fögru Winonu Ryder), í kynslóðaátökum á milli reynslu heimsþreytts gamla manns og sjálfsmeðvitaðs vanþroska góðrar stúlku sem er á leiðinni að horfast í augu við bröttasta leiðin á uppleið hennar. Kieslowski talar um "samræðupróf" milli vonsvikins mannslífs og ungmenna sem ekki veit um framtíð sína, milli andlauss misantropists og sjálfsprottinnar stúlku fullrar af góðri óeigingirni. Og lokagönguna þegar raki harmleikslykt er enn í loftinu. , með allar aðalpersónur alls þríleiksins í fullum sönnunargögnum, bjargað með slysni í heppni þökk sé forsjónahandritinu sem er snjallt skrifað, færir okkur öfgafullar kveðjur þessa kvikmyndameistara sem er fullnýttur af mikilli ástríðu sinni fyrir kvikmyndum. Aðeins tilfinning um bitur eftirsjá og tómleika er eftir til að minna okkur á tilvist tóma sem ómögulegt er að fylla. Bless KRZYSZTOF. VIÐ SÖKNUM ÞIG SVO MIKILL!