Ég er venjulega ekki gefinn fyrir ofsögum, en eftir að hafa séð meira en tvo áratugi af Óskarsverðlaunum get ég með sanni sagt að verðlaunasýningin í ár hafi verið skammarlegasta dæmið um lélega leikstjórn, algjöra grimmd og einskæra heimsku sem ég hef upplifað. ógæfan að verða vitni að. Ég er ekki að tala um verðlaunin sjálf - eins og venjulega er nóg að deila um þegar þú telur upp hver vann, hver tapaði og hverjir fengu aldrei tilnefningu, en ferlið er eins og það hefur alltaf verið og er jafn sanngjarnt og það er. líkleg til að vera. Það sem er hræðilega ósanngjarnt er meðferðin sem bæði „stjörnurnar“ og „óstjörnurnar“ hafa fengið af hendi Cates og Horvitz, í nafni „að draga úr leiðindum“. Það er nógu slæmt að undanfarin ár hefur hver sem er t Al Pacino hefur verið "leikið út" á 45 sekúndum án þess að taka tillit til þess sem hann var að segja, hvernig hann var að segja það og hvaða tilfinningar lágu á bak við yfirlýsinguna. Það sýnir hins vegar ekkert annað en algjört virðingarleysi að smala tilnefndum á sviðinu eins og nautgripum án þess að veita þeim þann heiður að sýna andlit sín á meðan nöfn þeirra eru lesin, láta þá smygla sér hljóðlega þegar þeir tapa, neita þeim um spennan við að ganga upp á pallinn og neyða þá til að lesa yfirlýsingar sínar með bakinu upp að áhorfendum. Allir þessir hlutir voru gerðir fyrir „ekki stjörnurnar“ - engu að síður að kvikmyndirnar væru alls ekki til án þessara listamanna og að flestir þeirra fái aðeins eitt tækifæri til að horfast í augu við jafnaldra sína og áhorfendur. Stjörnumönnum gekk ekki mikið betur. Það er að verða sorglegra en fyndið þegar sigurvegarar af stærðargráðu Hilary Swank og Clint Eastwood þurfa að biðja um nokkrar aukasekúndur fyrir ræðu sína. Chris Rock, sem gestgjafi, var hvorki eins upprennandi og umdeildur og akademían hafði vonast til, né næstum eins fyndinn og hann gat verið. Opnunarorð hans voru næstum (en ekki alveg) eins móðgandi og Sean Penn lét þau vera og ummæli hans á meðan á sýningunni stóð voru meira saklaus en áhugaverð. Honum var auðvitað varla hægt að sakast þegar ljóst var að verið var að halda í eins stuttum taum og nokkur gestgjafi hefur. Að lokum var Chris Rock eitthvað sem hann hefur næstum aldrei verið áður: óeining. Jafnvel var farið illa með tónlistarnúmerin. Beyonce söng vel, en það var einfaldlega engin ástæða fyrir því að hún hefði átt að koma fram í þremur af fimm lögum. Annað dæmi um fullkomið virðingarleysi við listamann var að gefa Antonio Banderas tilnefnt lag Jorge Drexler - jafnvel þó Drexler hafi verið viðstaddur og greinilega hefði ekki verið á móti því að syngja sitt eigið lag, byggt á vinningsræðunni hans. Viðleitni Cates og Horvitz til að gera sýninguna styttri og hraðari kann að hafa virkað að vissu marki, en útkoman var sýning líflaus. Við höfum öll vælt yfir oflöngu ræðum fólks sem við þekkjum ekki, yfir ofboðnu framleiðslunni, yfir sjálfum okkur til hamingju. En þetta er þeirra kvöld - ekki okkar. Það sem er ætlað að vera hátíð er orðið að móðgun við fólkið sem fagnað er. Cates og Horvitz ættu, satt að segja, að skammast sín.