Það er sjaldgæft að ég fái tækifæri til að rifja upp kvikmynd fyrir IMDb sem tengist mínu eigin lífi á svona náinn hátt. Hins vegar, sem einhver sem lifir með heilalömun (að vísu minna alvarleg en Michael, ein af aðalpersónunum í myndinni) vil ég ekki gefa þessari mynd „frítt“ bara vegna þess að hún fjallar um efni sem sjaldan er nálgast; og þegar það er, er venjulega meðhöndlað af alvarleika. Það voru lítil vandamál sem ég átti við myndina; og mig langar að taka á þeim fyrst, svo að fólki sé ljóst að það er ekki staða mín sem hefur skýlt mati mínu á þessari frábæru mynd! * Hlutar þess fannst mér vera ósvífnir mannfjöldi, á kostnað raunsæis. Ef ég ætti pund fyrir hvert sinn sem velviljaður almenningur hefur minnst á rafknúna hjólastólakappakstur við mig, þá væri ég miklu ríkari maðurinn; en persónulega, það passar meira inn í almenna skynjun á því hvernig við tökumst á við ókosti okkar, frekar en raunveruleikann um það sem raunverulega er að gerast. Sama mál með að eyða tíma í að horfa á fatlað fólk fara á krána - það er ekki mikið mál fyrir okkur sem gerum það í raun og veru, eins mikið og það gæti verið aðdáunarvert fyrir utanaðkomandi aðstandendur sem líta inn. Ég met það vel að þetta er frá áður vernduðu sjónarhorni Michael; en ég held samt að hann myndi einbeita sér meira að því að njóta upplifunarinnar, frekar en að velta því fyrir sér hvað það væri mikið mál að hann væri þarna í fyrsta lagi. Tíminn sem við eyðum í að sjá þá skemmta okkur fannst sem slíkur aðeins of mikill.* Mér fannst banvænt eðli veikinda Rorys hafa komið fram allt of seint; sem þýðir að það var bara notað sem ódýrt tilfinningalegt tæki til að koma á milli paranna, frekar en eitthvað sem allir vissu að þyrfti að takast á við allan tímann. Til að halda jafnvægi á þessari gagnrýni verð ég líka að deila hrúgu af lofi . Þó mér fyndist sum atriði sem sýndu þá að ná tökum á venjulegu lífi vera ofgert; handritið fór líka inn á erfiða staði sem ég hefði ekki búist við, og kemur út með mikinn heiður fyrir að hafa gert það. Til dæmis að vekja máls á ást og samböndum; og sýna dagleg tæki sem oft eru notuð til að aðstoða og aðstoða líf óhæfra fólks. Einnig, þrátt fyrir hnökralausa tilfinningalega áfallstaktík dauðans sem blasir við okkur, þá er myndin í heild mun minna södd en nokkur maður á rétt á að búast við að þessar tegundir kvikmynda séu. á sjálfstýringu í það sem virðist vera mörg ár; en Robertson og McAvoy deila sérstöku samspili sem verður að taka fram. Þar inni er ég að gera kerruhjól um að hópur fólks einhvers staðar hafi loksins gert kvikmynd til að réttlæta lífsþrá margra fatlaðs fólks.