Af og til kemur kvikmynd upp fyrir tilviljun sem fær mann til að efast um geðheilsu þína. Við vorum nýbúin að læra skáldsöguna, „Northanger Abbey“ í skólanum og ákváðum að hressa upp á minningu okkar um þetta óspennandi húmorslausa rusl með BBC aðlöguninni. Það fyndna við Northanger Abbey er að það fær mann í raun til að vilja drepa sig. Myndin er EKKERT lík bókinni, til dæmis virðast lúmskt vondu persónurnar hafa verið breyttar í gegnsæjar staðalmyndir. John Thorpe lítur út eins og dvergur á sýru á meðan Isabella fer með hlutverk druslunnar. Catherine, aðalpersónan, er niðurdrepandi heimska og pirrandi leikkona á jörðu guðs (hún lítur út eins og kaffifíkill, augun hennar eru eins og körfuboltar) á meðan Mr Tilney lítur út og hagar sér eins og klámglæframaður á eftirlaunum. Söguþráðurinn fer algjörlega út af sporinu á ákveðnum stöðum í myndinni, ég veit ekki hvað í fjandanum leikstjórinn var að hugsa þegar að ástæðulausu, 7 ára svartur krakki sem við höfum aldrei hitt áður fer með aðalpersónuna. út úr klaustrinu og byrjar að hjóla fyrir framan hana. Já, það er rétt, kerruhjól. Svona vitleysa er stundum truflað af "fantasíum" Katrínu þar sem hún er borin um dómkirkju af töframanni. Northanger Abbey er í grundvallaratriðum sjónræn líknardráp svo ef þú vilt myrða yfirmann þinn eða eitthvað slíkt, þá hefur BBC í rauninni uppgötvað nýtt leið til að drepa einhvern. Northanger er varla hlægilega slæm mynd. Ekki horfa á það nema þú sért í bólstraðri klefa.