Þessi mynd sat á Tívóinu mínu í margar vikur áður en ég horfði á hana. Ég óttaðist eftirlátssama yuppímynd um sambönd sem fóru illa. Ég hafði rangt fyrir mér; þetta var hrífandi skoðunarferð inn í uppskrúfað kynhvöt New York-búa. Formið er það sama og "La Ronde" eftir Max Ophuls, byggt á leikriti eftir Arthur Schnitzler, sem er gefið "innblásið af" kredit. Það byrjar á því að ein manneskja, vændiskona, stendur á götuhorni í Brooklyn. Hún er sótt af heimilisverktaka sem stundar kynlíf með henni á húddinu á bíl en kemst ekki. Hann neitar að borga henni. Þegar hann er farinn að pissa svarar hún farsímanum hans og tekur skilaboð. Hún hleypur í burtu með lyklana hans. Síðan skiptir sagan yfir á verktaka, sem borgar atvinnusímtal á ríka, leiðinda konu í New York, sem leikur við hann þar til hann er æstur, þá dregur hún sig í burtu. Hún segir honum hversu örvæntingarfull og óhamingjusöm hún sé; hann segir henni hversu falleg hún sé og heppin. Þegar hann er að fara spyr hún hvort hann vilji stunda kynlíf með henni. Hún sest ofan á hann, hoppar upp og niður. Í þetta skiptið kemur hann, hann fer. Konan og eiginmaður hennar halda matarboð fyrir töff vini sína. Eiginmaður (Robert) er að tala um viðskipti, eiginkonu (Ellen) leiðist og skiptir umræðuefninu yfir í kynlíf og hversu oft karlar og konur hugsa um það. Eiginmaðurinn skiptir samtali yfir í eyðimörk. Seinna, eftir að gestirnir fara, reynir Ellen að tæla Robert til kynlífs. Robert vill ekkert af því og setur á djassplötu. Ellen kveikir á útvarpinu; Róbert eykur tónlistina; Ellen kveikir á sjónvarpinu; Robert kveikir á öðru sjónvarpi. Kakófónían tekur við. Ellen fer upp á þakið, Robert gengur til liðs við hana. Ellen játar að hún þurfi að upplifa fleiri karlmenn, aðra en Robert. Robert segir að hann þurfi líka að upplifa karlmenn. Næst fylgjumst við með Robert þegar hann heimsækir listamann, Martin, leikinn af Steve Buscemi. Ég vildi óska ​​að Buscemi gæti fengið fleiri svona hlutverk, þar sem hann er kynþokkafullur, klár, algjörlega eftirsóttur strákur. Robert hrósar verkum Martins, miklu meira en það á skilið, lofar að koma því í sýningu. Martin er spenntur, þar til í ljós kemur að Robert er að tala út úr náranum, þetta er allt saman pörunardans. Robert reynir að kyssa Martin á varirnar og Martin dregur sig til baka og segir að hann sé ekki samkynhneigður. Róbert fullyrðir að hann sé ekki samkynhneigður heldur, hrópar Martin. Báðir viðurkenna að listaverkin séu slæm. Robert er að fara að fara þegar Martin leyfir Robert að kyssa sig. Þeir gera út og Robert fer á Martin. Næst fylgjumst við með Martin þegar hann undirbýr listasýningu í galleríi á Manhattan. Hann er hrifinn af móttökustjóranum, Önnu, sem Rosario Dawson leikur. (Ég þurfti að klippa hluta af þessari umsögn til að halda henni undir 1000 orðum) ... og þau elska hvort annað. Næst fylgjumst við með Önnu, sem situr við hádegismatsbás. Kærastinn hennar, Nick (Adrian Grenier), kemur inn og ber blóm. Henni er kalt við hann; hann reynir að átta sig á hvers vegna. Hann dregur fram þær upplýsingar að hún hafi stundað kynlíf með einhverjum á meðan hann var í San Francisco. Hún dregur út úr honum þá staðreynd að hann hafi dvalið hjá fyrrverandi kærasta sínum í San Francisco og stundað kynlíf með henni. Seinni opinberunin reynist vera lygi. Þau tvö gera út um borð í hádegismatnum, en hún ákveður að þau verði að hætta saman. Nick er sár um hjartarætur. Og við fylgjumst með Nick, sem játar vandræði sín fyrir eldri konu sem hann hittir á bekk í garðinum, Joey (Carol Kane). Joey er svolítið skrítinn og barngóður, en er góður áheyrendahópur fyrir Nick, sem þarfnast samúðareyra. Þau fara tvö til Coney Island á kvöldin og horfa á stjörnurnar. Nick fellur undir álög Joey, þrátt fyrir aldursmun þeirra. Þau fara aftur í íbúð Joey og Nick áttar sig smám saman á því að hann er að fara að stunda kynlíf með vitlausri gamalli konu. Hún er ofan á honum, vill ekki sleppa honum. En honum tekst að flýja.(Þetta er, við the vegur, besta hlutverk Carol Kane síðan hún lék eiginkonu Latke í Taxi.) Síminn hans Joey hringir, og það er maður sem hringir í Psychic Friends Network, og Joey er einn af þeim geðþekka. vinir. Þrátt fyrir að hún sé enn sár af Nick, kemst hún smám saman í sálræna tístinn sinn. Maðurinn er á skrifstofu sinni, seint á kvöldin, og vill stunda símamök með henni. Þó að það sé ekki mál Joey, fer Joey með og hvetur manninn til að koma. Hún vill halda áfram að tala, þó maðurinn vilji sleppa við símann, og kemst að því að hann hefur svikið út mikið fé úr fyrirtæki sínu og verður upplýst á morgun. Líf hans er eyðilagt. Joey áttar sig á því að maðurinn er að fara að fremja sjálfsmorð og hún reynir að telja honum trú um að hún sé vinkona hans, að henni sé annt um hann. Og henni er alveg sama um hann. En maðurinn setur byssu í skjalatöskuna sína og fer að leita að vændiskonu við sjávarbakkann í Brooklyn og við komum aftur til upphafsins, til sömu vændiskonunnar og byrjaði á La Ronde. Hún vill gefa honum 75.000 dollara í reiðufé ef hún drepur hann. Hann reyndi að drepa sig, en gat það ekki. Hóran vill ekki gera það, en hann krefst þess, heldur í hönd hennar, heldur byssunni inni í munninum og segir henni hvert hún eigi að miða. Að lokum fer byssan af stað og við sjáum vændiskonuna ganga niður götuna og koma á hornið þar sem hún stundar venjulega viðskipti. Verktakinn sem borgaði henni ekki fyrr í myndinni keyrir upp, rúllar niður glugganum. Þeir líta hvort á annað. ENDIRINN.