Sagt hefur verið að kvikmyndirnar og hafnaboltinn hafi bæði dafnað í kreppunni miklu. Svo virðist sem grimmur raunveruleiki þjóðar sem lenti í í kjölfar þessara efnahagshamfara hafi skapað þörf fyrir einstaka léttir fyrir almenning. Tímabundinn flótta gæti verið að finna í hinni áframhaldandi sápuóperu sem er hafnabolti. Sömuleiðis er stöku skoðunarferð í 2 eða 3 klukkustundir inn í myrkvuðu sali kvikmyndahússins. Tilvist útvarps í næstum allra heimilum hélt þunglyndistímabilinu í Ameríku í senn að viðburðum heimsins og útvegaði marga dramaþætti og (sérstaklega) gamanþætti fyrir skemmtilega millileik frá hörðum veruleika. Bókmenntir þess tíma blómstruðu líka á öllum stigum . Lestrarvenjur unglinga hjálpuðu til við að búa til myndasöguna eins og við þekkjum hana, hvað með allar frábæru persónurnar og ofurspennandi ævintýrin. En myndasögubókin birtist bara ekki á töfrandi hátt, öll fullþróuð með öllum litríku 4 litasíðunum, alveg ein og sér. Það voru miðlar sem voru ættaðir þeirra. Augljóslega var teiknimyndasögublaðið eitt foreldri, sem útvegaði sjónræna/frásagnaraðferðina til að segja frá. Hinn beinn forfaðirinn var Pulp Magazine. Hinar ódýru prósasöguútgáfur sem fluttu mikið af sögum af sömu ævintýrapersónunum í gangi, þó ekki endilega raðgreinar, sögur. Kvoðamiðillinn hafði verið til í nokkra áratugi og kynnti okkur fyrir TARZAN eftir Edgar Rice Borrough og ZORRO eftir Johnston McCulley. Þriðji áratugurinn leiddi til stórkostlegrar uppskeru þar sem persónur eins og THE SHADOW, THE AVENGER, BATTLE ACES frá G8 og THE SPIDER,MASTER of MEN fundu allir leið sína á fréttastofuna, ásamt mörgum öðrum. Önnur önnur var DOC SAVAGE, fullblóðsmaður ofurhetja hinnar rituðu sögu; hlífarnar á kvoðu höfðu kannski eina "myndina" af hetjunni. Doc bjó yfir óvenjulegum styrk, mjög næmum skilningarvitum og próteinsnillingum í bekknum. Doc var frumgerð Ofurhetjan. Hann setti einnig saman 5 fyrrverandi herfélaga sína í lítið, frjálst teymi ævintýramanna. Hver þeirra var sérfræðingur á tilteknu sviði. Þannig að við fengum topp einkunn: Efnafræðingur, lögfræðingur, byggingarverkfræðingur, rafmagnsverkfræðingur, jarðfræðingur-fornleifafræðingur-steinnfræðingur, osfrv. Doc Savage sögurnar voru mjög vinsælar á þriðja og fjórða áratugnum og voru gefnar út um miðjan fimmta áratuginn. Síðan fóru þeir í hlé í góð 12-15 ár. Svo kom hugmyndaflugið um að pakka gömlu skáldsögunum aftur í nýjan „ílát“, kiljubókina. Nýtt útlit á forsíðumyndinni var kynnt, með mjög stílfærðri röð af málverkum af mjög vöðvastæltum Doc, með ævarandi rifinni skyrtu. Endurkynningin reyndist mjög vel, með útgáfu titils á mánuði (og fyrir smá stund í viðbót). Fljótlega kom orðrómur um Doc Savage mynd! En hvenær, af hvaða framleiðanda? Jæja, hinn virðulegi „Man of Bronze“ var aftur á fréttabásunum í yfir 10 ár áður en nokkurt alvöru verkefni var sett saman. Það var gamalreyndur Stop-action teiknari og framleiðandi helstu tæknibrellumynda, Geoprge Pal, sem gerði myndina ásamt Warner Brothers. Þegar DOC SAVAGE, MAN OF BRONZE kom til kvikmyndahúsanna, státaði það af vel leikið lið leikara, að vísu að mestu leyti "No Name" að því leyti að þeir þekkja áhorfendur. Með fyrrum Tarzan í sjónvarpinu, næstum fullkomna leikarahlutverk Ron Ely í aðalhlutverki, væntanleg Beauty of a Starlette, Pamela Hensley í kvenkyns aðalhlutverkinu og öldungapersónan Paul Wexler (sem illmennið, Captain Seas); ekkert annað nafn hefði verið þekkt. Og kannski var það plús í þessu tilfelli. Sagan skilar sér vel, bæði að kynna flesta áhorfendur þessum ótrúlega hópi og á sama tíma koma söguþræðinum í gang. Notkun frásagnar, eftir Paul Frees, og stutt kvikmyndabútar eru aðferðin sem notuð er til að færa innganginn að meginmáli sögunnar. Strax í upphafi eru vísbendingar um að þessi saga muni fara með sams konar framleiddum "Camp" "húmor eins og Batman sjónvarpsserían. Sumar mjög flottar fyrstu senur þar sem Doc og allt áhöfnin sinnir einstökum sérkennum sínum eru kastað í átt að húmor með frásögn Paul Frees og óvæntum, ólíklegum útkomum. (Til dæmis, tilraun Doc's með smáeldflaug/eldflaug reynist vera hluti af aðferð til að veiða fisk, litla þá.) Öll sagan þróast þannig og slær áhorfandann með smá „Camp“ á hverjum tíma. svo oft, að halda áfram að minna okkur á að taka það ekki of alvarlega. Við erum líka undrandi á því að herra George Pal sé framleiðandi (síðasti hans). Hann sem hafði verið svo vel þekktur fyrir tæknibrellur, örugglega þáttur sem gæti nýst vel í sci-fi hasarstillingu í heimi Pulp Character. Ég man eftir að hafa séð það nokkuð skær. Frú Ryan (Deanna) var á sjúkrahúsinu, rétt eftir að hafa fætt annað barn okkar, Michelle (14.8.75). Eldri stelpan okkar, Jennifer, var að heimsækja ömmu sína, svo eftir að heimsóknartímanum var lokið á fæðingardeildinni, var það beint yfir í gamla Marquette leikhúsið, 63rd & Kedzie, hér í Chicago. Eftir að hafa séð það og verið strákur með góða þegar ég þekki Doc, varð ég hálfgerður svikinn af lokaafurðinni. Ég gæti sætt mig við smá af þessum „Camp“-viðskiptum, en hefði ekki mótmælt því ef Mr.Pal hefði séð sér fært að láta þetta allt hanga út og vera með alvöru snyrtilegar risaeðlur og eldfjöll til að gefa þessu öllu aðeins meira Pulp/Comic/ Raðspenna. Samt gerði leikarahópurinn, undir forystu herra Ely og hinna, alla myndina viðkunnanlega, ef ekki elskulega. Leikmyndirnar og staðsetningarnar voru, eftir því sem við sjáum, mjög lík 30's seríu- eða ævintýramynd sem væri ánægjulegt fyrir hvern sem er. Og kannski var það bara það sem þeir voru að reyna með þessum DOC SAVAGE, MAN of BRONZE .