Ég hef lesið margar athugasemdir um myndina og hvernig það er svo erfitt fyrir fólk að trúa því að hún sé framhald af Henry Fool, og þó svo það sé tæknilega séð, þá held ég að það þurfi að líta á Fay Grim sem allt annan kvikmynd. Þó það sé framhaldið þýðir það ekki að það þurfi að vera beint framhald af þeirri fyrstu og ég hafði svo gaman af því. Allur tilgangurinn með myndinni var að breyta um stefnu frá þeirri fyrstu, sem er skynsamlegt því myndin heitir ekki Henry Fool 2, það er Fay Grim. Að öllu þessu til viðbótar fannst mér myndin svo vel gerð og úthugsuð að hún kom mér í raun á óvart. Ég bjóst við að leigja aðra næstum-útgefna-beint-í-vídeó-mynd og þurfa að þola 2 tíma af slæmri klippingu og næstum erfitt að fylgja söguþræðinum (einnig síðasti beint til myndbandsins sem Parker sýndi Oh in Ohio) en þetta var svo furðu vel einbeittur að það virðist næstum ekki vera svo, sem ég elskaði alveg. Það eru svo mörg blæbrigði í kvikmyndagerð og ritun sem ég þrái að sjá í kvikmyndum, en geri það aldrei. Kvikmyndatakan var snilldarleg vegna einfaldleika hennar og gerði myndina svo sannarlega „grimma“ í gegn - hvað varðar umgjörð. Skrifin voru líka svo vel sett saman, hver sem sagði að þessi mynd væri ekki eins fyndin og Henry Fool þarf að horfa á aftur og hlusta í raun; Ég get næstum ekki einu sinni byrjað að útskýra hversu fyndið það var í raun og veru og viðeigandi. Og jæja, Parker Posey, hver gæti kvartað? Atriðið þar sem Fool og Jalal töluðu saman í myrkrinu var svo grípandi og tilfinningaþrungið. Og mér fannst njósnaskapurinn í gegnum myndina bara svo fyndinn og áberandi (eftir á litið vegna þess að ég er sammála því að stundum á meðan manni fannst maður vera glataður). Það helsta sem sló mig svo kröftuglega við myndina, og ég tel tilganginn með myndinni, var ást Parkers og barnalegheitin um Fool, sem var svo hjartfólgin og sneri, já mjög fljótt, úr afneitun í hreina ástríðu. Síðustu fimm mínútur myndarinnar voru fullkomnar. Augljóslega voru hlutir sem voru ekki framúrskarandi, en ekkert er fullkomið; sumt af leikaraskapnum var lélegt, og stundum hélt ég að sumt af nýju baksögunni og samræðunum um hryðjuverk væri svolítið erfitt að fylgja eftir og úr böndunum, en á endanum fékk maður það og nennti því ekki að kl. tíminn sem það kann að hafa runnið frá þínum skilningi. (Þetta gæti líka haft að gera með tilhneigingu Goldblum til að tala mjög hratt) Í heildina myndi ég segja að þetta væri líklega ein besta mynd sem ég hef séð á þessu ári; stílfræðilega ánægjuleg, snjöll og fyndin skrif, frammistöðu sem voru svo áhrifamikil að ég hef nú öðlast nýja virðingu fyrir sumum leikaranna, og sannarlega áhrifamikil mynd, og ekki gleyma, algjörlega fráhvarf frá Fool. Sem var málið.