Imaginary Heroes er klárlega besta mynd ársins. Það var algjört og algert gleðiefni á að horfa. Ég var hnoðaður. Allir áhorfendur á Sunset Five voru hnoðnir, þegar myndinni lauk hreyfðist enginn, talaði, ekkert. Ég held að þessi mynd sé fullkomið dæmi um þann kraft sem drama hefur. Sérstaklega að því leyti sem það er fordæmi um gæði leiklistar/verks þessarar yngri kynslóðar. Það voru augnablik í myndinni þinni, mörg, eins og að minnsta kosti sjö, þar sem ég var slösuð af svo mikilli fegurð, tilfinningalegri fegurð, að ég gat í raun ekki andað um stund. Og fyrir catharsis-fíkil eins og mig er það um það bil besta ritskoðunarupplifun sem ég gæti beðið um. Hún er afrakstur kraftmikillar, meistaralegrar frásagnar og leikstjórnar. Eins og þungavigtarefni, eins og Burtolucci og þessir gaurar. Hver þáttur myndarinnar passaði þétt saman. Það voru alls engin mistök. Leikarahópurinn var magnaður. Ég hef verið mikill aðdáandi Emile og Ryans í langan tíma og ég hélt að þeir hefðu aldrei verið betri. Ég var/er/verð stöðugt töfrandi yfir þessari mynd. Og ég lofa að ég mun draga alla sem ég þekki til að sjá það. Það ætti að koma í ljós. Það ætti að vinna til verðlauna.