Þessi saga er sögð og endursögð og heldur áfram að vera endursögð á allan mögulegan hátt. Saga hins ódauðlega Charles Dicken hefur verið endursköpuð á allan mögulegan hátt. Ég viðurkenni að ég hef ekki séð klassísku Alistair Sim útgáfuna og ég er viss um að ég geri það einhvern tímann en ég myndi slá í gegn ef hún snerti jafnvel nærri þessari ótrúlegu níunda áratugs útgáfu. Ég trúi því að ef Dickens sjálfur hefði búið til sögu sína fyrir kvikmynd væri þetta það. Sagan er vel þekkt, ég ætla ekki að fara í smáatriði því allir hafa séð hana í einni eða annarri mynd. Ríkur, snjáður, vondur, gamalmenni fær draug fyrrverandi félaga síns í heimsókn og varaður við vondum hætti hans. Til þess að rétta hann út eru hann heimsóttir af þremur andum, sem hver sýnir honum mismunandi sýn á líf hans og fólkið sem hann á í hlut, fortíð, nútíð og framtíð. Loksins þegar hann sér allt þetta fyrir sér gerir hann sér grein fyrir villu hans í stórum stíl og reynir að hefna fyrir allt það rangt sem hann hefur gert. George C. Scott er algjörlega, óneitanlega fullkominn í þetta hlutverk. Hann tekur tökum á Ebeneezer Scrooge hlutverkinu og gerir það að sínu og skapar ótrúlega persónu. Hann er ekki bara vondur gamall maður, heldur einhver sem hefur orðið fyrir áhrifum af ákveðnum aðstæðum í lífi sínu sem hafa gert hann bitur og reiðan út í heiminn. Það er samúð innra með honum en hann heldur henni fyrir neðan allt annað og tekur mjög þátt í sjálfum sér. Scott fer með hlutverk fullkomnunar þegar kemur að Scrooge. Ekki aðeins gerir aðalhlutverkið þessa mynd heldur passar allt annað á sinn stað. Þetta er mikil epic af Victorian Englandi, Dickens England er endurskapað fyrir augum okkar, sjónina og hljóðin og þú getur næstum fundið golan í andlitinu og lyktina af markaðnum. Leikstjórinn Clive Donner endurskapar þessa senu á frábæran hátt og lætur ímyndunaraflið ekkert eftir. Ég gæti horft á þessa mynd á mute og verið töfrandi af landslaginu. Þetta er ekki stórbrotið landslag í sjálfu sér en það er raunverulegt. Myndin tekur okkur frá hástéttarkaupmannamarkaðinum í hinar hörmulegu gryfjur fátæktar og allt þar á milli. Restin af leikarahópnum passar inn í hlutverk þeirra og lífgar upp á bókmenntalega hliðstæða þeirra. Bob Cratchitt, leikinn af David Warner og allri fjölskyldu hans, þar á meðal og sérstaklega hinn unga Tiny Tim sem Anthony Walters lék, voru dásamlegir. Draugarnir höfðu hver sinn sérstaka persónuleika og bættu við myrkri stemningu þessarar sögu. Jólasöngur er ekki létt saga. Dickens skrifaði þessa sögu fyrir myrkur tímabil í lífi Englands og hún er ein af fáum jólasögum sem eru virkilega dökk, næstum skelfileg og hún þarf að vera skelfileg til að hræða mann sem hefur verið vesalingur í svo mörg ár í að breytast í kring. Myrkur tilfinningin í sögunni er fangaður í þessari mynd og er beinlínis ógnvekjandi en samt lyftir endirinn andanum og fangar jólakraftaverkin. Tónleikur þessarar myndar er líka eitthvað sem ber að nefna þar sem það er epískt og stórt og fallegt að hlusta á hvort sem það er raunverulegt skor eða jólatónlist, allt passar saman. Augljóslega eru jólamyndir í uppáhaldi hjá mér því ég krefst þess að allir sjái þessa jólasöngva umfram alla aðra. 10/10