„Kúlan“ er tilraun til að búa til samkynhneigða sögu af Rómeó og Júlíu með Ísraela og Palestínumanni, þó svo að það virðist koma að því með „Friends“ eða „Beverly Hills 90210“. Persónurnar eru grunnar og þröngsýnir sem og samræðan og söguþráðurinn. Kvikmyndin virðist slitna á milli lóa og dýptar. Annars vegar er markviss viðleitni til að vera grunnur þar sem (í einu dæmi af mörgum) sumar aukapersónur spyrja jafnvel spurninga sem hvetja til innsýnar í átökin sem eru fyrir hendi og fá svör eins og: „Hæ, við erum hér til að búa til veggspjald fyrir rave gegn hernáminu. Vertu ekki pólitískur!" Fyrir utan augljósan fáránleika slíkrar línu, er það bara eitt af mörgum skinkumerkjum um að myndin sé alveg eins hol og efnislaus og titill hennar gefur til kynna. Á hinn bóginn fylgir aðaltilgerð myndarinnar fyrir dýpt elskendurna að kynningu á "Bent" leikriti um homma í vinnubúðum nasista. Atriðið á sviðinu er óþægilega flýtt, grefur undan erótískum krafti þess (skiljanlegt miðað við takmarkanir kvikmyndatímans, en samt hefði mátt klippa þetta með miklu betri áhrifum.) og kemur út eins fálmkennt og restin af myndinni. Leitt. Þetta leikrit á miklu betra skilið. Persónurnar eru svo einvíddar teiknimyndasögur, sumar hafa meira að segja nöfn sem lýsa öllu efni sínu (þó að orðið virðist óviðeigandi hér). Árásargjarn hermaður úr Crack Golani hersveitinni er nefndur „Golan“. Herskár Palestínumaðurinn er nefndur „Jihad“. Sambýlismaðurinn, sem leitast við að fá flottan, er "Lulu". Hverjum þeim sem kannast við eftirlitsstöðvarnar og lífið í Palestínu, hvort sem það er úr raunveruleikanum eða heimildarmyndum, munu eftirlitsstöðvarnar finnast eins fáránlega óraunverulegar, restin af þessari dúnkenndu fantasíu. Þegar palestínsk kona fer í hraðasta vinnu sem sögur fara af eru ísraelskir hermenn umhyggjusamir og hjálpsamir, þá birtist sjúkrabíll á nokkrum mínútum. (Niðurstaða fæðingarinnar er til þess fallin að sýna Palestínumenn að þeir séu ekki þakklátir fyrir velgjörð Ísraelsmanna og jafnvel beinlínis ofsóknarbrjálæði.) Þegar á heildina er litið er eftirlitsstöðin sýnd sem óþægindi, ekki röð beindeyfandi, sálarkremandi, niðurlægjandi hindrana án tillits til læknishjálp eða nauðsyn í tilfellum fæðingar, dauða eða alvarlegra veikinda. Ashraf, palestínski elskhuginn, virðist komast í gegnum Nablus til Tel Aviv án vandræða, án pappíra, án vandræða. Hann kemur bara hvenær sem hann vill. Þegar Ísraelsmenn vilja komast í gegnum það er miklu meira áskorun sem felur í sér fyrirætlun sem er verðug Lucy Ricardo. Á bakgrunni góðra, stuðningsfullra Ísraela og hrottalegra samkynhneigðra Palestínumanna, göngum við að ályktun sem skortir algjörlega hvatningu eða tilgang nema sem sársaukafullt dramatískt tæki til að mjólka samúð með forboðnu elskendum. Samkynhneigð Ísraels-Palestínsk rómantík hefur verið meðhöndluð á sviðinu af miklu meiri kunnáttu og dýpt eins og í Saleem "Salaam/Shalom" svo þessi mynd er varla eins byltingarkennd og sumir vilja. Dýrlega slæmar myndir eins og verk Ed Wood -- hafa að minnsta kosti einhverja sláandi sérstöðu til að greina þær að. Þessi hefur það ekki einu sinni fyrir því. Flest hljóðrásin hljómar eins og Simon og Garfunkel á quaaludes, og jafnvel með undarlegum eídípískum snertingum á samkynhneigðum kynlífssenum, spilar almenna vanhæfnin sem ríkir í þessari mynd eins og miðlungs sjónvarpsmynd vikunnar.