Mér finnst Loretta Young yfirleitt erfitt að takast á við, of umhugað um útlitið og of kvenmannsleg á allan rangan hátt. En í þessari ljóðrænu Frank Borzage rómantík, og jafnvel þó hún sé að leika litla sjálfsálitspatsy sem sættir sig við allt of mikið einelti frá Spencer Tracy, er hún bein og heiðarleg og ómótstæðileg. Þetta er skrítin lítil kvikmynd, aðallega leikin í eins herbergis kofa í Hooverville, óvenjulega upplýst um kreppuna en samt rómantísk og hugsjónalaus. Tracy, sem leikur brjálaðan „venjulegan gaur“ sem er óviðeigandi, sem væri afskaplegur chauvinisti og hrekkjusvín á nútíma mælikvarða, mýkir harðsperrur persónunnar sinnar og gerir hann næstum aðlaðandi. Það er gott aukaverk frá Marjorie Rambeau og Glendu Farrell (sem komust aldrei eins langt og hún hefði átt að gera) og handrit Jo Swerling er hófstillt og skilvirkt. En alvöru hetjurnar eru Borzage, sem alltaf hafði gaman af að dramatisera sanna ást í ljóðrænum nærmyndum, og Young. Þú vilt einhvern veginn lemja hana og segja karakterinn hennar að vita sig, hún er of góð fyrir þennan gaur, en hún er svo dögg og sannfærandi að þú horfir ánægður með sögu þeirra leika til ánægjulegrar niðurstöðu.