Hollywood hefur safnað út enn einu sorpinu sem er ofboðslega ofboðið og ofviða í fyrsta skipti. Hannibal er slæmur, hræðilegur, óhæfur, haltur, drullusama, fáviti, tilgerðarlegur, hlæjandi og algjörlega grimmur (enginn orðaleikur ætlaður). Minniháttar spillingarmyndir fylgja...Þessi mynd hefur risastór rökfræðigöt - meira en nokkur Bruckheimer/Bay kvikmynd - eða fyrir það mál - hvaða mynd sem sýnir eftirlátsemi Hollywood ýkjur. Þetta er klókur Hollywood-framleiðsla sem er hönnuð til að græða á Hannibal Lector oflæti, leikstýrt af "svo-dömur-hann-tekur-þetta-allt-of-alvarlega" hack leikstjórann Ridley Scott og framleidd af ítölskum framleiðanda með uppblásið egó sem hefur trú. er „skiptir ekki máli hvort kvikmynd er s**t, peningar eru góðir“. Ég get ekki komist yfir þá staðreynd að hinir virtu handritshöfundar David Mamet og Steven Zaillian skrifuðu þessa þreifingu eftir lélegri og tilgerðarlegri bók eftir góðan skáldsagnahöfund. Thomas Harris, sem varð hakkhöfundur. David og Steven - þekktir og gríðarlega hæfileikaríkir handritshöfundar - eyddu kröftum sínum í lélegt handrit í skiptum fyrir feita launaseðla. Annar þáttur í vonbrigðum þessarar myndar. Það eru of margar fáránlegar senur til að telja upp sem eru hlægilegar í klunnalegri útfærslu og lélegri rökfræði t.d. Starling/Pazzi farsími í miðri Lecter leit sem gerir Pazzi eftirlitsmann sem fórnarlambið. Svo ekki sé minnst á hlægilega slæmar samræður fluttar af Tony Hopkins brosandi og Julianne Moore, Ray Liotta og fleiri sem geta ekki leikið með beinu andlitinu. Hopkins gefur hina raunverulegu merkingu "landslags-tyggingar" ásamt Hammy sem Gary Oldman leikur sem vanskapaðan geðlækni sem vill hefna sín á Lecter. Gore-áhrifin eru góð, en þjóna aðeins til að hrekja frá sér frekar en að veita spennu sem er sérstaklega fjarverandi frá Hannibal . Forverinn - Silence of the Lambs - er trúverðugri með spennu og spennu. Spennan er það sem fékk Silence of the Lamb til að virka sem stórbrotin blanda af sálfræðilegum hryllingi og spennusögu, að ekki sé minnst á frábærlega skrifuð og spennuþrungin leikstjórn. „Heilakvöldverðarröðin“ er svo hlægilega fölsuð að hún jaðrar við sjálfsskopstælingu. Endirinn er frekar hróplegur og fáránlegur - eigum við að trúa því að Lecter sé enn ógn við samfélagið með síðasta skotinu sem staðfestir að glitrandi augað hans horfir á þig? Úff, skelfilegt...