Hvað. Uh...Þessi mynd er svo sundurlaus og rugluð að ég bókstaflega missti smá geðheilsu eftir að henni lauk. Ég verð aldrei aftur sama manneskjan. Ég er að reyna að setja fingurinn á hvað nákvæmlega er svona algjörlega geðveikt við þetta... Þetta er ekki bara bráðfyndna teknótónlistin, eða „utan tímans“ miðalda/Blade Runner/villta vestrið/Highlander stillingin, eða skrítið CGI „Grendel“-skrímsli sem lítur út eins og maður sem er gerður úr líflegum pylsum, eða jafnvel „Grendel's mother“-skrímslið, sem lítur út eins og einhver borðdansari frá Alabama sem ræktaði klær og tentakla þegar hún var of lengi í ljósabekknum. Allt þetta er skrítið, en það sem er í raun það skrítnasta í þessari mynd er leiklistin. Ég einfaldlega get ekki útskýrt. Þetta handrit er augljóslega helvítis kjánalegt, en leikararnir spreyta sig af dauðans alvara í gegnum þetta allt saman. Lambert er alltaf skrítinn og yfirleitt frekar leiðinlegur, en fyrir þessa er hann farinn inn á Dolph Lundgrin svæði: Ég get ekki annað en farið að hlæja í hvert skipti sem hann talar. brjálað öfugt við íhaldssamt og leiðinlegt. Ég mun alltaf taka furðulega hörmung kvikmyndar fram yfir algerlega miðlungsmynd. Viðvörun: Ef þú ætlar að horfa á Christopher Lambert sem Beowulf, vertu tilbúinn til að eyða nokkrum klukkustundum eftir það í að ráfa um göturnar í einhvers konar martraðarkenndri, ofvirkum-katatónískum væmni . Það er satt. Þegar ég var búinn með Beowulf andaferðina vaknaði ég í miðri Síberíutúndru í polli af blóði og mjólk. Það var dauður úlfur sem lá við hliðina á mér og ég fann síðar að ég var með handfylli af mannlegum tönnum í skyrtuvasanum. VHS eintakið mitt af Beowulf sat á steinaltari sem var smíðað í flýti skammt frá, bundið kertum og visnum blómum. Spólan sagði mér að ganga. Ég reis upp og ég gekk.