Þessi 1997 kvikmyndalausa, sígilda saga um rjúkandi ástríðu hefur öðlast verðskuldaða goðsagnakennda stöðu sína sem ein mesta saga skjásins um dæmda og vonlausa ást. Hin umfangsmikla, viðvarandi og framsækna segulmagn milli Reinholds dómara og þess sem hún heitir mun örugglega koma hjörtum margra áhorfenda til að flökta með minningum um fyrstu hrifningu manns. Snilldarhandritið hangir þessu fósturvísamáli fyrir framan heilluðu áhorfendurna, sitjandi uppteknir þar sem óhlutbundin, næstum expressjónísk kvikmyndagerð beinir djúpum fókus á þær óskir sem eru rétt undir yfirborðinu sem ebba og flæða á milli leikstjóranna. Þú getur skorið á kynferðislega spennu með sljóu dekkjajárni. Pínulítill svitadropi á enda nefsins grípur bjarta sólskinið og dregur ekki úr efa um mikilvægi þess. Svona senur eru í miklu magni og ber að horfa á aftur og aftur. Eins og með "Jane Eyre" og "Rebecca" (sem þessu meistaraverki er svo oft borið saman við), munu nærmyndir af andlitum leikaranna þegar þeir upplifa hæga dögun hinnar miklu ást-sem-er-ekki-vera ásækja. þú að eilífu. Núverandi klassískt RC-hljóðrásaratriði, með skapandi og einstakri notkun sólógervils, undirstrikar tilfinninguna sem drýpur í gegn eins og lekur sveifarhús. Ef ég hefði yfirhöfuð gagnrýni með því að nefna það sem ég tel minniháttar galla (og þorði að hætta reiði milljóna aðdáenda sem halda þessari klassík svo heitt í hjarta sínu), myndi ég segja að aðalsmerki "Runaway Car" - tilfinning þess fyrir vaxandi kynferðislegri spennu - sé stuttlega brotinn af þjóðveginum, sem nú virðist eftir endurtekið áhorf. aðeins of löng (og sennilega jafnvel óþörf?) til hinnar eilífu, bitursætu sögu um ást truflað. Þori ég að koma því á framfæri sem ég lít á sem minnstu galla í þessum gagnrýnenda sigurgöngu nútíma kvikmyndagerðar? „Citizen Kane“ var með „Rosebud“ sína. . . „Runaway Car“ ætti líka að hafa sitt stikkorð. Kannski hefði myndin getað opnað með öfgafullri nærmynd af Reinhold dómara sem sagði eitthvað eins og "Bíll er framlenging eiganda síns!", og restin af söguþráðinum gæti síðan verið helgaður því að greina hvert atkvæði, fíngerð og blæbrigði þessarar setningar. . Hefði þessi söguþráður verið gerður hefði þessi mynd getað toppað „Titanic“ á Golden Globe það ár, ég er sannfærður um það. Eina eftirsjá mín? Að ég las ekki skáldsöguna fyrst.