Dásamleg, flæðandi, oft ljóðræn mynd sem hrífur þig með, alltaf brosandi, jafnvel þótt það séu sannarlega átakanleg atvik á leiðinni. Maður tekur andköf yfir því hvernig komið er fram við konurnar en samt virðast þær á endanum koma mjög vel í gegn og það er mikils virði fyrir alla hlutaðeigandi að svo margar mögulega hörmulegar senur virka allar svo mjög vel. Þetta er mögulega besta frammistaða Depardieu, vissulega hans eðlilegasta. Jeanne Moreau stendur sig frábærlega í hlutverki sem hlýtur að hafa verið mjög erfitt að leika og inniheldur kröftugar kynlífssenur með nokkrum strákum að minnsta kosti helmingi eldri en hennar. Miou-Miou er yndisleg í gegn og á aftur mjög erfitt með að spila. Upphaflega virðist þetta vera niðurdrepandi og óhreint kvenfyrirlitningur en eftir því sem sagan og persónurnar þróast kemur fram mun blíðari og heiðarlegri mynd. Að lokum krefst þessi málamiðlunarlausa og áræðna mynd virðingar.