Ég gleymdi alveg að ég hafði séð þetta innan nokkurra daga, sem er nokkuð afhjúpandi í sjálfu sér. Hin margföldu útgáfa af leyndardómi Gaston 'Phantom of the Opera' Leroux með læstum dyrum í sveitahúsi, ég hafði heyrt að hún væri aðlaðandi og fyndin uppfærsla. Svo það leit út af viðkunnanlegri titlaröðinni og nokkrum snyrtilegum tilþrifum í upphafsatriðinu, en myndin stöðvaðist mjög fljótt og varð óljós leiðinleg og algjörlega ófullnægjandi. Sem ráðgáta er aðalvandamálið að það er í grundvallaratriðum óleysanlegt af áhorfendum : Eins og versta Agatha Christies, þá fer það eftir persónu sem birtist í lokaþáttinum með fullt af bakgrunnsupplýsingum sem við höfum ekki verið meðvituð um. Sem kvikmynd, hvort sem það er gamanmynd eða spennumynd, er afgerandi vandamálið að persónusköpun er nánast engin. Að morðingjanum undanskildum eru allir sýnileg útgáfa af hinum dæmigerða grunaða í hinni dæmigerðu morðsögu á landsbyggðinni - blaðamaður, erfingja í útrýmingarhættu, grunsamlegur unnusti, tvísýnn vísindafaðir (furðu fátækur Michel Lonsdale) o.s.frv. dýpt og lítill áhugi, og oft ofþroskaðar eða mismetnar sýningar hjálpa ekki. Þér er satt að segja ekki sama um neinn í því, svo það er engin hætta eða spenna. Aðeins Claude Rich og, á síðustu spólunni, Pierre Arditi fá eitthvað til að vinna með, og aðeins á síðustu spólunni kemst myndin nálægt tilfinningu um ómun sem er of hverful til að vera raunverulega áhrifarík. Fyrir restina fáum við endalaust sýning og nokkur ómarkviss myndasaga leikmynda (vænleg mynd með ljósmyndara föstum inni í afa klukku er bara of illa ígrunduð til að borga sig), þar sem Dennis Podalydes er minnkaður í Irving the Explainer á síðasta þriðjungi myndarinnar . Ég er ekki hrifinn af sveitabíómyndum eða Agatha Christie-stíl, þannig að þeir sem eru það gætu sagt það miklu slakari, en mér fannst þetta léleg sýning. Eins og Rich segir þegar leyndardómurinn kemur í ljós: "Þetta er allt frekar vonbrigði."