Þetta er besta Emma sem til er að mínu mati. Eftir að hafa séð hina útgáfuna (1996) sem er líka góð, og lesið bókina, þá held ég að ég geti sagt með vissu að þetta sé hin sanna túlkun og sé sú trúasta meistaraverki Jane Austen. Kvikmyndin frá 1996 með G. Paltrow er líka góð, það er bara að hún er næstum eins og allt önnur saga. Hún er mjög létt og dúnkennd, þú sérð ekki dekkri brúnir persónanna og ef þú vilt bara skemmtilega mynd, þá myndi hún standa sig vel en flækjurnar í sumum söguþræðinum, eins og Churchill/Fairfax flækjunni eru svo mikið sleppt því að vera nánast engin. En ef þú vilt að persónurnar verði aðeins útfærðar, raunverulegri og fjölvíddar, þá er sjónvarpsútgáfan frá 1996 betri. Emma er merkileg manneskja en hún er gölluð. Kate Beckinsale er snilldarleg í að sýna litla sérkenni persónunnar. Þú sérð hvernig hún lítur út fyrir að vera ógeðfelld við eitthvað af einfaldara samtali Harriet Smith, en samt sýnir hún enga iðrun fyrir að hafa eyðilagt tillögu Harriet fyrr en sú aðgerð hefur þau áhrif að hún eyðileggur eigin hjónabandshamingju í lokin. Þú sérð narsissisma hennar og það endurspeglar Frank Churchill að því leyti að þeir myndu skaða aðra til að ná sínum eigin markmiðum. Fyrir Emmu var það að leika matchmaker og eignast nýjan vin til að eyða tímanum með eftir að hafa orðið fyrir því að missa ráðskonu sína í hjónaband. Fyrir Frank Churchill er það að tryggja loforð konunnar sem hann elskar á meðan hann kemur fram við hana og aðra viðurstyggilega að halda leyndarmálinu. Í bókinni áttar hún sig á þessu öllu í ákaflega vitundarvakningu fyrir öllum glapunum sem hún hefur gert. Bæði Kate Beckinsale og Gyneth Paltrow eru sannfærandi í iðrun sinni en Paltrow er barnalegri og staðnari á meðan vakning Beckinsale er frekar raunveruleg og alvarleg og þú sérð umskiptin frá barnslegri, eigingjarnri hegðun yfir í vingjarnlegan og hugsandi fullorðinn. Báðar útgáfur eru mjög góðar en ég vil frekar þessa.