Sannarlega truflaður mannæta sálfræðingur, John(Gary Kent, undir dulnefninu Michael Brody) sem býr í helli, eltir tjaldvagna sem gera þau óheppilegu mistök að fara í bakpoka í óbyggðum hans. Steve (Dean Russell) og félagi hans Charlie (John Batis) lenda í leikandi rifrildi við eiginkonur sínar, Sharon (Tomi Barrett, látna eiginkonu Gary Kent) og Teddi (Ann Wilkinson) yfir að lifa af í skóginum í útilegu. einsömul. Til að sanna mál ákveður stelpurnar að fara í óbyggðir út úr Los Angeles í útilegu sem truflar maka sína að því marki að þær fylgja fljótlega á eftir. Teddi verður John að bráð og er fljótlega drepinn þegar Sharon flýr fyrir lífi sínu þar sem mennirnir koma seint í óbyggðirnar vegna ofhitnunar vörubílsins þeirra. Sharon er hrædd, þreytt og ofsóknaræði og fær mjög óvenjulega aðstoð. Draugabörn Johns! Það er rétt, börn Johns eru eftir í eyðimörkinni, draugalegar birtingar sem njósna um þá sem eru til í skóginum, hafa sérstakar mætur á Sharon, hjálpa til við að leiðbeina henni í öryggið og vini hennar. Á sama tíma finna Steve og Charlie fljótlega skjól fyrir helli og næturmyrkri í sjálfum hellinum þar sem John býr. Elda yfir brennandi eldi, kjötið sem kraumar er í raun frá eiginkonu Charlies, Teddi! Óafvitandi borðar Charlie af kjötinu þegar John býður upp á hann sem finnur utanaðkomandi inni í bústað sínum! Engu að síður, fljótlega, áhyggjufullir um eiginkonur sínar, fóru Steve og Charlie að leita að þeim í morgunsárið. Á meðan fer John á veiðar með Charlie, Steve og Sharon í baráttu um að lifa af. Þegar Steve verður fyrir samsettu beinbroti sem hrasar á milli tveggja gríðarmikilla steina yfir rennandi á, verður hann fatlaður og eykur aðeins slíka martröð atburðarás, þar sem Sharon fylgir draugalegum ungu vinum sínum í hugsanlegt öryggi. föður að drepa hana ekki. Charlie, því miður, á ekki slíka vini. Leikstjórinn Donald Jones (..sem skrifaði hana líka og braut fjármögnun myndarinnar) tekur myndina á snjöllum og stórkostlegum stað í Sequoia þjóðgarðinum í Kaliforníu, þar sem þeir risastór tré gnæfa í miklar hæðir og ég horfi í rauninni á bakviðarhögg í þessum tilgangi. Af einhverjum undarlegum ástæðum fannst mér stefna Jones á umgjörðinni ekkert sérstaklega andrúmsloft..það vantaði óttann, þó að það séu frekar truflandi árásir hjá John með hnífnum sínum(..skot á snjallan hátt, myndavél Jones's bendir til meira en það sem er í raun og veru á skjánum, en samt, einhvern veginn, nær hann enn andanum yfir því sem John er að gera fórnarlömbum). Innan svo fagurs landslags, að sjá saklausa ræna af vitfirringi, eykur slíkt skelfinguna. Borgarbúar sem reyna að eyða nokkrum dögum á öðrum stað, finna lyktina af hreinu, fersku lofti, njóta fallegs útsýnis, en finna sjálfa sig elta af hrollvekjandi rándýri með mjög ógnvekjandi hníf. Jones veitir baksöguna að því hvers vegna John er skrímslið sem hann er, Jones leyfir okkur að verða vitni að minnisbroti hans þegar hann uppgötvaði framhjáhald eiginkonu sinnar og bregst við í samræmi við það (..hún er líka draugur í eyðimörkinni sem leitar að börnum sínum og vill refsa þeim fyrir að "vera óþekkur") að drepa bæði hana og elskhugann í rúminu(..ískápaviðgerðarmaður). Börnin, sorgmædd og þunglynd, frömdu sjálfsmorð og „ásækja“ nú óbyggðirnar og eiga enn í samskiptum við pabba sinn eða hvern sem þau kjósa. Ég geri mér grein fyrir því að slík nýjung eins og draugabörn í skógarhöggi er einstök og vel þegin af sumum, en mér fannst hugmyndin frekar lúin og of kjánaleg til að taka alvarlega. Þeir hjálpa kvenhetjunni okkar að flýja nokkrar hugsanlegar hættulegar aðstæður, en það var afskaplega erfitt fyrir mig að forðast að flissa stjórnlaust. Tónlistin sem mér fannst ógeðslega 80's og sýningarnar eru ekki heillandi. Ég meina að ég gæti brugðist við ástandinu sem þeir voru í, því það er sannarlega skelfilegt að lenda í ókunnu og fjandsamlegu svæði þar sem einhver sem þekkir svæðið svona vel veiddur. Mér finnst myndin að mörgu leyti lík DO NOT GO IN THE WOODS..ALLONE! nema að THE FOREST á fyrrnefnd draugabörn(..raddir þeirra bergmála þegar talað er við Sharon, föður þeirra eða hvort annað). Gary Kent lítur út eins og skítugur George Lucas, með slitin föt og mannkynið glatað. Eins og ég nefndi hér að ofan er ofbeldið ekki eins hræðilegt og gefið er til kynna vegna þess að leikstjórinn Jones er fær um að skera í burtu frá mikilli hnífsgengni, en hvernig hann setur leikmyndirnar á svið gerir mann frekar órólegan(..ss. Morðið á Teddi, ofbeldið að mestu leyti skuggamyndað á yfirborði risastórrar steinmyndunar í grenndinni, beiðnir hennar um að John hætti og, einu sinni stunginn nokkrum sinnum, reynir hún að skríða í burtu frá rándýrinu sínu til að klára það; hangandi lík John er að flá) . Ég hef séð betri og verri af þessari tegund af slasher-myndum, hún er frekar miðlungs, í besta falli, með einhverju áhrifaríku landslagi. Mér finnst það í rauninni ekkert sérstaklega eftirminnilegt, að draugabörnunum undanskildum.