...gott handrit eða leikstjóri gat ekki lagað. Upprunalega 'Poseidon Adventure' var saga um mannlegt hugrekki sem sigraði gegn stórkostlegum líkum og persónulegum harmleik. Þeir sem lifðu af voru leiddir af karismatískri mynd af miklum andlegum styrk sem myndi taka hverju sem Guð henti í hann. Eftirfylgnin reynir að endurskapa blönduna en mistekst með formúluhandriti og leiðsögn gangandi. Irwin Allen kann að hafa verið frábær framleiðandi hamfaramynda og leikstýrt hasarsenunum í 'Towering Inferno', en hann getur bara ekki komið neinni mannlegri dýpt í persónur sínar. Ef persónurnar eru ekki trúverðugar fellur einhver hætta sem þær standa frammi fyrir. Handritið reynir líka að afrita frumritið of augljóst. Þannig að við höfum Peter Boyle að gera Ernest Borgnine hlutinn með því að vera harður og viðbjóðslegur (en hann hefur blíðlegt hjarta); Karl Malden er meðal Rauðu hnappanna (og er banvænt veikur fyrir fullt og allt); Slim Pickens gerir grínista léttir fyrir Shelley Winters, og svo framvegis. Til að gera söguna nútímalegri höfum við svikinn vopnasala tilbúinn til að hýða plútóníum af vopnaflokki til hæstbjóðanda. Virkilega viðbjóðslegt verk sem yfirgefur særða menn miskunnarlaust (leikararnir sem leika handlangana hans fengu væntanlega borgað sem aukaleikarar því þeir virðast ekki vera með neinar línur) og lætur skjóta konu í bakið - þvílíkur cad! Guði sé lof að frönsku björgunarsveitirnar gerðu gatið á bol Poseidon tvöfalt stærra en árið 1972 (og hinum megin við skrúfuásinn) svo hann gæti náð vörum sínum út. Og á meðan við erum að ræða málið, hvernig komu þeir kössunum *til*... ó, gleymdu því. Ég borgaði reyndar góðan pening til að sjá þetta þegar það var gefið út. Miðað við núverandi orðspor myndarinnar kann þetta að virðast skrítið, en hún fékk reyndar frekar misjafna dóma á þeim tíma. Sumir sögðu að þetta væri rusl, sumir sögðu að það væri jafn spennandi og upprunalega. Skiptir engu, enginn getur haft rétt fyrir sér allan tímann.