Ég hélt að það væri ekki hægt að gera það, en eitthvað hefur komið í staðinn fyrir Opið hús - lággjaldahrollvekju um einhvern sem drepur yfir háu fasteignaverði - sem versta mynd sem ég hef séð í minni stuttu en annars sætu. Hún var talin besta myndin á nýjustu kvikmyndahátíðinni í Montreal, sem fær mig til að trúa því að önnur hver færsla hljóti að vera mynd af tómum veggjum ásamt fólki að lesa drungaleg ljóð. Að horfa á þessa mynd var eins og smá sneið af helvíti. Hún er frá Austurríki og reynir að hrasa í fótspor Short Cuts og Blue Velvet-sena um ýmsar persónur sem búa í úthverfi með dökkan kvið. Það er feiti hundaeigandinn og feita vinnukonan hans sem strípur fyrir hann, horaða fráskilnaðarmanninn sem býr enn með honum í húsi sem inniheldur ósnortið herbergi látins barns hans, ofurpirrandi ferðakonan sem fer með topp tíu listana. Listinn heldur áfram. Að eilífu. Líkt og tveir tímar plús sem ég eyddi í leikhúsinu. Já, persónurnar hafa samskipti, en ekki á snjallan eða áhugaverðan eða jafnvel viðeigandi hátt. Ég gat ekki sagt til um hvort þeir væru góðir sem leikarar, því samkvæmt textunum fengu þeir línur sem voru austurrískt jafngildi "Þú ert svo lame!" Þeir þurftu svo sannarlega ekki að læra marga, þar sem hver og einn endurtók sömu línur sínar að minnsta kosti þrisvar sinnum í atriði. Þetta er enginn Gummo, eða einhver af fyrrnefndum kvikmyndum. Það er engin list að uppgötva og ekkert til að staldra við eftir á, nema kannski hvort þú ættir að breyta "aldrei út á meðan á bíó stendur" stefnu þinni (sem allmörg eldri pör gerðu í tilviljunarkenndri orgíusenu - og ef það hljómar girnilegt , það er það ekki, nema þú sért einn af fáum sem finnst ekki hugmyndin um að foreldrar þínir hafi kynlíf - og með nokkrum staðbundnum miðaldra pörum, til að byrja með - uppreisnargjarn). Þessi mynd var móðgandi fyrir mig. Ekki slappa nektin, ekki hljóðrásin sem veldur hrolli, ekki áfallalausu atriðin með byssum. Ég var móðgaður yfir því að einhver eyddi peningum í að búa þetta til þegar það eru hæfir rithöfundar og kvikmyndagerðarmenn sem eru að leita að fjármagni. Ég var móðgaður yfir því að einhver utanbæjar gæti hafa farið á Dog Days og komið út og velt því fyrir sér hvort það væri það besta sem við Montrealbúar gætum fundið. Mest af öllu móðgaðist ég yfir því að fólkið sem tók þátt í hátíðinni var einhvern veginn að blekkja alla til að trúa því að keisarinn væri með glæsilegan og dáleiðandi nýjan búning þegar það var sársaukafullt ljóst að hann var nakinn eins og feita vinnukonan í nektardans.