Samhliða því sem hann tók þátt í hinni ofurslettu „klassíku“ THE TOOLBOX MURDERS (1978) er þetta talið hið fullkomna slæma hryllingsverk Cameron Mitchell. Það er aðeins of hægfara fyrir minn smekk, hefur núll viðkunnanlegar persónur í henni og ekki mikill hasar fyrr en í lokin, en hollur miðlægur sálarframmistaða Mitchells sem hefndarhugsandi brjálæðingur Vincent Rinard er skemmtilegur. Ekki Anthony Perkins góður, athugaðu, en örugglega nógu skemmtilegur. Sem skopstæling af grunnu yfirlætinu sem Hollywood er, þá er það bara svo sem; sem hryllingsmynd er hún líka bara sanngjörn. Og jafnvel sem einföld vintage nýtingarmynd, þá er það bara allt í lagi. Ég er mikill aðdáandi óþarfa óþarfa dansraðar, svo ég var líka þakklát fyrir framkomu Gazzarri Dansaranna, sem bara ráða. Fimm þeirra gera brjálaða hár-þrashin', gólf-slidin', mjaðmahristing' go-go dansrútínu við "Don't Cry, Look For the Rainbow" með T-Bones. Að horfa á þessar dömur skoppa um með risastórt bros á vör í jaðarhúðuðum bikinítoppum og fallhlífabuxum er afgerandi ástæða fyrir því að ég gef þessu aðeins hærri einkunn en venjulega. Fyrrum kvikmyndaförðunarmaðurinn Vincent Rinard ("Besta síðan Lon Chaney!") fer á eftir fólki í Paragon Studios. Endurlitsmynd sýnir hvernig Max Black (Berry Kroeger), öfundsjúkur og drukkinn yfirmaður stúdíós, kastaði víni í andlit Vinnie rétt þegar hann ætlaði að kveikja í reyk. Hann er alelda og kafar ofan í laug, en ekki áður en hann skarst upp aðra hlið andlitsins og missir augastein (svo ekki sé minnst á geðheilsu sína). Vincent er nú starfandi hjá hinu "heimsfræga" Movieland vaxsafni í Buena Park, Kaliforníu, og notar sérstakt sermi (lýst sem blöndu af sannleikssermi, taugalyfjum og sérstökum "vítamínum og steinefnum"... Passaðu þig á Centrum!) lama fórnarlömb. Þær hverfa og þéttir rannsóknarlögreglumenn í málinu (með Scott Brady í forsvari) bregðast við þegar nýjar „styttur“ eru settar upp á safninu. Vince talar við sjálfan sig ("ég er hræðilega góður maður!"), keðjureykingar, muldrar, hvæsir og lýsir því hvernig hann verður "spenntur" við hljóðið af kvenmannsöskri. Hann þarf líka að takast á við fullt af baki. -stungandi skíthælar og sjálfhverfa nornir sem flestar eiga skilið það sem til þeirra kemur. Það er líka Nick (Hollis Morrison), ölvaður, vanhæfur fararstjóri í safninu sem sér „styttu“ blikka, en fer ekki til lögreglunnar. Fyrir utan Max (alvöru Grade-A skíthæll... sem deyr ekki einu sinni!) og heimsku löggurnar eru hinar tvær aðalhlutverkin konur og báðar frekar grimmdarlegar. Marie Morgan (Anne Helm) er ekki dæmigerð saklaus kvenhetja þín; þessi flakkari hefur verið trúlofaður hvorki meira né minna en fimm mismunandi persónum í þessari mynd (!), þar á meðal Vince, Max og tveimur af vaxdúllunum/týndu karlkynsstjörnunum (ætli hún hafi aldrei haft tíma til að fara í eina týnda stelpuna) . Einhverra hluta vegna grátbiðlar hún líka og biðlar til Vince með pirrandi barnarödd sinni að gefa henni „eftirmynd“ af höfðinu sem hann er að hanna af nýjasta týnda leikaranum (og unnusta númer 5) Tony Deen (Phillip Baird). Hún veit ekki til þess að Vince hafi þegar stungið sprautu aftan í hálsinn á honum, en ég elska það þegar Mitchell er þurrlega sammála kröfum hennar "svo þú getir algjörlega hörfað fyrir raunveruleikanum." Hann vill líka að hún „stilli“ fyrir sig, sem þýðir að hún er loksins haldin fanga í kassa. Því miður er gat þar sem höfuðið á henni stingur í gegn þannig að við verðum að halda áfram að verða fyrir árás á hljóði af háum vælum hennar. Hin „konan“ er Theresa (Victoria Carroll), ein af fyrrnefndum go-go stelpum. Hún hefur fyrst sést til að sanna að hún sé algjörlega taktlaus með því að stokka á sviðinu í lime-grænu jaðarbikini. Theresa er þolanleg áður en hún talar, en þegar þú áttar þig á því að hin grátbrosandi nærvera hennar sameinar slípun Lorraine Bracco og lofthaus-hugarfar Landers-systranna, óskarðu þess að Vincent myndi sprauta henni seruminu eins fljótt og auðið er. Því miður verðum við fyrst fyrir senu þar sem hún gerir endalausar kröfur til stúdíóstjórans og hlaupandi um á safninu og reynir að forðast Mitchell. Hún og hinar persónurnar eru algjörlega ósamúðarlausar, en virka sem leið til að gera grín að Hollywood kerfinu almennt, held ég. Og sennilega er ég að gefa þessari mynd meira kredit en hún á skilið. Plús-kostirnir eru fáir, en þeir innihalda (annað en Mitchell og dansrútínuna), litríka, örlítið stílfærða lýsingu og furðulegan endi sem virðist benda til þess að Rinard verði refsað harðlega fyrir glæpi sína með því að eyða restinni af lífi sínu í hans eigið persónulega helvíti... Giftur Marie!... Jæja, nú er það skelfilegt. Einnig í leikarahópnum eru leikstjórinn John "Bud" Cardos (einnig framleiðslustjóri) sem lögregluþjónn, James Forrest sem kvikmyndaleikstjóri, Virgil Frye sem stytta, Rini Martin og Kent Osborne sem barþjónn. Margir af þeim sem unnu við þessa mynd (þar á meðal framkvæmdaframleiðandinn og handritshöfundurinn Rex Carlton) unnu einnig að Al Adamson myndinni BLOOD OF DRACULA'S CASTLE og öðrum voðaverkum. Einkunn mín: 4 af 10