Ég fæ á tilfinninguna að ég hafi verið að horfa á aðra mynd en meirihluti annarra sem ég þekki sem hafa séð þessa mynd. Það er í rauninni ekki það að mér hafi fundist myndin móðgandi eða neitt - bara að handritið var ótrúlega áhugamannalegt að mynd sem greinilega hafði verið hent smá peningum í. Ég virti virkilega verk Paul Haggis við Million Dollar Baby handritið og varð fyrir sárum vonbrigðum að sjá hversu slæmt handritið var. Mér var ljóst að það var örvæntingarfullt að vera „rasisma“ útgáfan af Traffic, en ég held að Traffic hafi ekki verið mynd sem væri þess virði að rífa upp í upphafi. Það versta við þessa mynd er hvernig hún matar áhorfendur sína blygðunarlaust með skeiðum. Heldur Haggis í alvörunni að við séum svo heimsk að við þurfum skot af eyðunum? Þarftu virkilega að sjá símaskrána sitja á mælaborði Farhad, með heimilisfangið umkringt með svörtum texta? Getum við ekki verið látin stíga nokkur skref í rökfræði fyrir okkur sjálf? Ég átti líka í miklum vandræðum með samræðuna sem var svo „á nefinu“. Ég hef heyrt einn gagnrýnanda segja að gæði samræðna séu villandi mikil, því þó að fólk tali kannski ekki með þessum hætti þá hugsar það svo sannarlega. Það er óviðkomandi. Það er hlutverk handrits eins og þessa að nýta samræður á þann hátt sem hjálpar til við að bæta við persónusköpun og trúverðugleika (í þessu tilfelli mjög ósennilegar) aðstæður sem eru settar upp. Þessar persónur tala allar með sömu röddinni og allt sem þeir tala um er rasismi. Vissulega ætti tilgangur kvikmyndar eins og þessarar að vera að ýta undir þá staðreynd að kynþáttur ætti í raun ekki að vera vandamál í þessum aðstæðum, en með því að gera hana að einbeitingu hverrar senu, verður hún ekki meðfæddan rasísk sjálf? Persónur ganga um og spúa út heimspeki sinni og tölfræði um kynþáttatengsl á þægilegan máta eins og þær séu að endurvekja útdrætti úr rannsóknarritgerðinni sem þeir hafa nýlega skrifað. Það er algjörlega ósannfærandi og augljóst. Kvikmynd ætti að sýna merkingu sína smám saman, ekki skella okkur í andlitið með henni í upphafssenum og sleppa svo aldrei. Ég sé að fyrirætlanir Haggis með þessa mynd voru sæmilegar, en þori að halda því fram að með því að leikstýra eigin handriti hafi hann ekki getað greint og þar af leiðandi sigrast á göllum þess. Ég vona svo sannarlega að rithöfundar/leikstjórar fari mjög varlega í framtíðinni þegar þeir nálgast þennan „mósaík“ frásagnarstíl. Það hefur margoft verið gert vel, en það er mjög erfitt að ná jafnvægi á milli persónulegs og pólitísks hægri. Og Robert Altman mun ekki fara fram úr í þeirri deild.