Þessi mynd hefur nokkra hluti fyrir sig strax. Að hafa Dani Filth sem aðalleikara mun sjálfkrafa láta sumt fólk líka við þessa mynd. Að vísu elska ég Cradle of Filth og hlustaði á hljóðrás þessarar myndar löngu áður en ég horfði á hana. Dani Filth er mjög auðþekkjanleg persóna og gerir frábæra aðalhlutverkið. Óháði kvikmyndastíll myndarinnar er frábær fyrir hrollvekjandi þáttinn. Það eru FRÁBÆR leikkonur í þessari mynd. Fyrir að vera lágt fjárhagsáætlun voru tæknibrellurnar heldur ekki slæmar. Leiðir sem fólk dó voru mjög skapandi og martraðarkenndar. Nú á að galla. Það er MJÖG lítið talað í allri þessari mynd, sem gerir því mjög lítið hvað varðar persónuþróun. Það er erfitt að óttast um líf haltra, kyrrstæðra persóna. Þegar talað var svolítið var F-sprengjan í miklu magni og birtist á tilviljunarkenndum stöðum. Já, ég skil að fólk blóti en það virðist eins og ungur strákur hafi skrifað þetta og þótti svalur fyrir að hafa allt tungumálið með. Söguþráðurinn, hvað ég gat gert út úr honum, var nokkuð góður þó að margir þættir séu látnir hanga og skorturinn á samtali fær mann oft til að velta fyrir sér hvað sé að gerast. Að lokum er Cradle of Fear eins og klám fyrir fólk sem elskar kynlíf og ofbeldi , en eins og klám sem reynir að draga úr söguþræði, þá virkar það bara ekki of vel. Leigðu það þó, ef þú ert sjúkleg manneskja sem vill seðja matarlyst þína fyrir blóð og hold.