Þessi mynd er ein af áhættusamari svarthvítum myndum þessa tíma snemma á þriðja áratugnum áður en Hoyts-reglunum var framfylgt. Þetta er saga ungrar fallegrar konu sem flytur til New York og leggur leið sína á toppinn í bransanum með því að nota líkama sinn sem tæki til að komast þangað. frammistöðu hennar. Lily flytur til New York og leggur leið sína upp á viðskiptastaðinn með því að sofa hjá öllum karlmönnum. Stanwyck skilar framúrskarandi frammistöðu þar sem hún er sterk kona sem notar karlmenn sem einskiptissamninga, varla tilfinningar gagnvart þeim að leika þá eins og þeir væru peð. Lily Powers er kona sem hefur ekki ást í huga, bara kraft og peninga. Mér fannst þessi mynd vera svolítið öðruvísi en aðrar myndir sem ég hef séð vegna þess að það heyrist varla bakgrunnstónlist. Ég trúi því að það sé aðeins vegna þess að þetta er þegar fólk var fyrst kynnt fyrir lifandi hljóði og samræðum milli fólksins í myndinni. Þau fáu skipti sem tónlistin heyrist eru í upphafi þar sem okkur er sýnt hvernig hún kemst upp í keðjuna. Kvikmyndatakan og mismunandi atriðin voru eitthvað frábær! Leikstjóri þessarar myndar gerði öll réttu sjónarhornin og öll réttu brellurnar, sem gerði þessa mynd fulla af raunsæi. Þessi mynd var allt í lagi mynd. Endirinn á þessari mynd var ekki eins góður og hann hefði átt að vera, en hún eyðilagði það ekki alveg. Baby Face hafði sínar hægvirku senur í gegnum myndina, og kannski nokkra fyrirsjáanlega þætti eins og hverjum hún mun sofa hjá næst. En þetta er yndisleg mynd sem hægt er að horfa á oftar en einu sinni og stinga upp á sumu fólki og vinum.