Hvað með æsku Dahmers? - Tvöfalda kviðslitsaðgerðin sem talið er að hafi kveikt af þráhyggju hans um innri starfsemi mannslíkamans? Hvað með "óendanleikalandið"? - Leikurinn sem hann fann upp sem barn sem fól í sér að stafkarlar voru útrýmdir þegar þeir komu of nálægt hver öðrum, sem bendir til þess að nánd hafi verið algjör hætta. Hvað með samband foreldra hans og tilfinningaleg vandamál móður hans sem áttu miklu meira við en bara samband hans við föður sinn? Vanrækslutilfinningar hans þegar bróðir hans fæddist? Hvað með hrifningu hans á skordýrum og dýrum? Hvernig myndi hann kryfja roadkill og hengja það upp í skóginum fyrir aftan heimili sitt? Hvað með að einblína meira á mannát hans? Og hvað með skilnað foreldris hans? Þetta eru allt hlutir sem hefðu átt að vera með í myndinni. Þess í stað kaus kvikmyndagerðarmaðurinn að gefa okkur útvatnaða „snapshot“ frá einni eða tveimur nóttum í lífi sínu og sameina það með röð ruglingslegra og stundum óþarfa endurlitsmynda, til atburða sem voru ekki einu sinni sérstaklega viðeigandi fyrir skilning okkar á Dahmer .Af hverju sýndi kvikmyndagerðarmaðurinn ekki hvernig Dahmer hafði áhuga á fólki sem hlutum frekar en fólki? Hann hefði getað haldið þessu fram mörgum sinnum, sérstaklega í senum þar sem hann dópar fórnarlömb sín á meðan hann stundar kynlíf með þeim (sem gerðist reyndar á heilsuræktarstöð, ekki næturklúbbi). Þess í stað sýnir hann hann bara ríða þeim aftan frá. Þó að ég kunni að meta að það er bara svo mikið af upplýsingum sem þú getur troðið inn í 90 mínútur (eða hversu lengi sem er), en af ​​hverju að eyða svona stórum hluta myndarinnar í að skoða samband hans við Luis Pinet? (þekktur sem Rodney í þessari mynd). Eina tilgátan mín er sú að leikstjórinn hafi verið að reyna að byggja upp persónu Pinets, til að reyna að fá okkur til að óttast eða sýna samkennd með honum, en þessi mynd á að fjalla um Jeffrey Dahmer, svo hvers vegna hefði hann ekki getað eytt þessum fjörutíu og fimm mínútum. á einhverju öðru? Ef atriðið og samband þeirra var nógu mikilvægt til að gefa tilefni til slíks tíma þá væri það sanngjarnt, en svo var ekki. Atriðið þar sem hann drepur Steven Hicks, fyrsta fórnarlamb sitt, er mikilvægur þáttur í sögu Jeffrey Dahmer vegna þess að það var fyrsta morðið og vegna áhrifanna sem morðið hafði á restina af lífi hans. Því miður útskýrir myndin ekki að þetta hafi verið fyrsta morðið hans, eða að hann hafi ekki drepið aftur í níu ár. Við gerum ráð fyrir því, vegna þess að hárstíll hans er öðruvísi og hann er með gleraugu að þetta sé flashback, en hvenær? Og hvers vegna? Hvað með helgidóminn sem hann bjó til í setustofunni sinni undir lok ferils síns? - ein mikilvægasta vísbendingin sem við höfum til að skilja Dahmer og hvatir hans.. Sumum kann að finnast þörf mína fyrir nákvæmni í raun og smáatriðum dálítið anal, en eftir að hafa rannsakað Jeffrey Dahmer ítarlega er ljóst að þessi mynd á mjög lítið sameiginlegt með manneskjunni sem hann var og glæpunum sem hann framdi. Af hverju að nenna að eyða tíma í að gera kvikmynd lauslega byggða á Jeffrey Dahmer frekar en að takast á við hin raunverulegu vandamál á bak við niðurgöngu hans í brjálæði og blóðbaðið sem fylgdi? Að lokum ætti kvikmynd með eins fráhrindandi efni og þetta að bera 18 vottorð, ekki 15. Við þurftum að sjá ranghugmyndir hans í meiri dýpt, til að skilja hversu aðskilinn hann var frá okkur hinum. Það þýðir ekki að sýna borvélina í raun inn í höfuð Konerak Sinthasomphone til dæmis, heldur að minnsta kosti vísbendingu um fjölda fólks sem hann drap og hvað Modus Operandi hans var þegar hann drap í raun. Sá sem horfir á þessa mynd og þekkir ekki söguna af Dahmer gæti haldið að hann hefði aðeins drepið fáa. Hann drap í raun sautján menn. Fyrir utan staðreyndir og skort á dýpt er myndin ekki alslæm. Það er fín kvikmyndataka og góð frammistaða hjá aðalpersónunum tveimur. Ég myndi vilja sjá þetta gert aftur af kvikmyndagerðarmanni sem hefur meiri þekkingu, meiri orku og betri ástæðu til að gera myndina í fyrsta lagi.