Þessi óx á mér. Ég elska R.D. Burman tónlistina og þrátt fyrir grófari þætti sögunnar fannst mér margt hrífast af þegar ég hélt áfram að horfa á myndina aftur. Sögulínan bróður-systur er kraftmikil, hugsaði ég; það er líka meira sennilega skylt efni, eins og bardagamál, léleg glæpasaga o.s.frv. sem er bara truflandi. (Þó ekki ófyndið frá ákveðnu sjónarhorni.) Enska þýðingin er líka örugglega eftir einhvern sem hún var svolítið erfið fyrir, og eins ömurleg og hún er þá er ég honum þakklátur fyrir að gera það. Eins og margir af Bollywood kvikmyndir sem ég hef séð, þessi er melódramatísk og óperulík, þar á meðal er hér sérstaklega lag sem sungið var fyrst af litlum dreng til að hressa upp á misnotaða og óhamingjusama systur sína, og svo sama lagið sungið 12 eða svo árum síðar af manni sem hefur ferðast til Kathmandu í leit að því að ná sambandi við þessa stelpu á ný, fullorðin og í vandræðum (hún hafði verið sagt að bróðir hennar og móðir væru látin), deyfði sársauka hennar með eiturlyfjum. Það frábæra við þessa mynd frá 1971 er að hún fjallar um hippann. hreyfing, sem flutti hjörð leitenda til Indlands, frá indversku sjónarhorni, sem lítur á þá sem fólk sem er rekið til Indlands vegna andlegs hungurs sem vakið er vegna bresta þeirra eigin samfélaga, en engu að síður, á Indlandi, sem lifir aðeins fyrir ánægjuna mómentið. Hippa-söng--dans-fíkniefnasenurnar eru sannarlega dásamlegar og nákvæmar í tóninum (ég er nógu gömul til að muna það), og ég er nokkuð viss um að fjöldinn allur af ungum hvítum krökkum, sem eru í hópi, eru raunverulegir hippa-aukaleikarar, eins og ég man. að heyra um krakka á hjólhýsinu fyrir austan fá svona vinnu í Bollywood.(Hún snýst ekki um hina raunverulegu Hare Krishna hreyfingu, þó að kvikmyndahipparnir syngi Krishna/Rama söng, eins og hópur raunverulegra indverskra hollvina, óskyldir hipparnir, í upphafssenu myndarinnar.)~Virginia