Ghosts That Still Walk er ein af þessum myndum sem grípur mann og sleppir ekki takinu fyrr en í lokin, sérstaklega þegar maður sér hana sem barn. Þegar þú horfir á myndina sem fullorðinn verður þú að viðurkenna að hún er í rauninni ekki svo ógnvekjandi, en sagan er mjög heillandi og inniheldur mikið af frábærum dularfullum senum (sérstaklega þeim með hrollvekjandi mömmu) Ein besta atriði myndarinnar er án efa atriðið með afa og ömmu í nýja húsbílnum sínum; atriðið með steinunum er mjög spennandi og frekar skelfilegt. Einnig eru atriðin þar sem aðalpersónan uppgötvar leyndarmál móður sinnar frekar ógnvekjandi. Allt í lagi, leikurinn í myndinni er ekki alveg frábær og myndin virðist stundum verða svolítið leiðinleg, en í heildina er Ghosts That Still Walk skemmtileg. Verst að aðeins fáir sáu þessa mynd, þessi mynd á svo sannarlega betra skilið. Ég vil bara segja: Herra Flocker, þú hefur staðið þig vel! Og fyrir alla ykkur Hollywood framleiðendur þarna úti; Ef þú vilt endurgera kvikmynd, endurgerðu þessa!