Að fengnum tilmælum frá vini mínum og aðdáun minni á Philip Baker Hall leigði ég fyrsta árstíðardiskinn af Loop. Þetta er dæmigerð sjónvarpsgamanmynd með öllum þeim klisjum sem tegundin notar með „brjálaða“ bróðurnum (Sully), „dizy“. ljóshærð (Lizzy), óendurgoldinn ást (Piper), kaldhæðinn asískur aðstoðarmaður (Darcy, sem minnti mig á Arliss, eins og það þyrfti að minna EINHVER á ÞANN þátt). Söguþráðurinn fjallar um ýmsa óheppni (venjulega eftir Sully) sem steðjar að Sam sem setur starf hans í flugvélinni í hættu, aðeins til að láta hann bjarga málunum, með „fyndrömum ránum“ í miðjunni. Ég lýsti ekki ákveðnum þætti. Ég lýsti þeim ÖLLUM í T. Þarna liggur vandamálið þar sem það sem virðist jafnvel vera viðráðanleg skemmtun í fyrstu verður bara gagnslaus þegar horft er á þætti í röð og leiðist ótrúlega við endalausar endurtekningar. Sully mun gera eitthvað „brjálað“, Mimi Rogers mun segja eitthvað augljóslega kynferðislegt, Russ mun segja frá samkynhneigðum syni sínum, Darcy mun gera eftirlíkingu sína af Söndru Oh á Arliss bla bla bla bla bla. Það eina jákvæða er skortur á pirrandi hlátri. En ekki láta það blekkja þig til að halda að það sé eitthvað gott. Farðu að horfa á mun betri gamanmynd. Arrested Development, Always Sunny in Phillidelphia, tveir nefndu tvö af hausnum á mér. Er hissa á því að þessi sé enn í loftinu. Ó það er rétt Fox hættir bara við góðu sýningarnar, ég gleymdi. Það þarf varla að taka það fram að ég treysti ekki lengur smekk vinar míns á sýningum. Einkunn mín: D+