Áður en ég byrja, vil ég segja að upplifun mín af þessari mynd gæti hafa verið undir áhrifum frá talsetningu, sem ég tek eftir af öðrum athugasemdum var sú upprunalega sem er talin síðri af sumum. Þannig að það er alveg mögulegt að texti eða nýja DVD útgáfan, að því er virðist, myndi skipta máli. Ég hef heldur ekki lesið samsvarandi bók; Ég kannast bara við eitt annað japanskt manga og gæti vantað menningarlegt samhengi. Hugsanlegar smáspillingar framundan. Ég hef yfirleitt gaman af dökkum blæbrigðum vísindaskáldsagna (eins og Blade Runner, 12 Monkeys o.s.frv.), en ég hafði ekki gaman af þessu kvikmynd yfirleitt. Þó að það hafi byrjað svolítið forvitnilegt, varð það leiðinlegt þegar það var aðeins hálfnað. Það eru alls kyns vandamál; byrjum á því sem er líklega það alvarlegasta: samræðuna. Persónurnar virðast ófær um að móta heilar setningar; ef þeir eru ekki að hrópa nöfn hvors annars í n-ta sinn, þá eru þeir yfirleitt að nöldra einhljóða (“Kanedaaa!”, “Tetsuoooo!”, “Ha?”, “Grrr” o.s.frv.). Þetta gerir flestar persónurnar algjörlega vanþróaðar og tvívíðar. Það hjálpar að minnsta kosti ekki að margir þeirra fá aðeins nokkrar mínútur af skjátíma án þess að nokkuð áhugavert að segja sem myndi þróa þá frá staðalímyndum sem myndefnin gefa til kynna. Grindurinn er aukinn með einhverjum tilviljunarkenndum gervi-heimspekilegum tækniþulum það hljómar óljóst og óinnblásið jafnvel miðað við Star Trek staðla. Það er ekkert djúpt og þýðingarmikið hér - þetta virðist allt tilviljunarkennt, hent saman af handahófi úr ýmsum hlutum af vísinda-fimihugmyndum án nokkurs samræmis. Það litla sem er af skiljanlegum söguþræði er ekki annað en afsökun til að hefja of langur lokaþáttur sem samanstendur af stigvaxandi senum óreiðu og eyðileggingar. Ekki það að það sé eitthvað athugavert við fallegt smá ringulreið og eyðileggingu, auðvitað; en í þessu tilfelli muntu finna sjálfan þig að spyrja "hver er tilgangurinn með þessu öllu og hversu lengi þangað til það er búið". Persónuþróun síðustu 30 mínúturnar eða svo samanstendur af litlu meira en að Tetsuo breytist í Pizza the Hutt án augljósrar ástæðu. Endirinn líkist þeim sem var árið 2001 - furðuleg myndbönd sem, langt frá því að leysa eða útskýra neitt, skilja eftir áhorfandanum finnst hann bara hafa verið að horfa í kaleidoscope í tvo tíma. Ég er viss um að sumir munu halda því fram að svona hlutir séu list; en fyrir mér var þetta bara mikil óneitanlega hugmyndarík notkun á litum og formum. (Sumt af tónlistinni var líka nokkuð áhugavert). Því miður er þetta allt í stíl og ekkert efni. Ertu þreyttur á Disney? Viltu horfa á teiknimyndir sem fjalla skynsamlega um „fullorðins“ þemu? Mér þykir leiðinlegt að segja að þú sért líklegri til að finna svona hluti í "South Park".