Kvikmyndaáhugi í breska konungsveldinu heldur áfram með The Young Victoria (1837 til 1901), eftir að hafa séð á undanförnum árum, viðleitni með Hertogaynjunni eftir Keira Knightley, Elizabeth-myndum Cate Blanchett og myndum Scarlett Johansson og Natalie Portman við Boleyn-systurnar með Hin Boleyn stúlkan. Fleiri samtímasögur myndu fela í sér margverðlaunaða túlkun Helen Mirren á drottningunni á núverandi valdatíma Elísabetar II drottningar við dauða Díönu prinsessu. Í hverri af myndunum sem nefndar eru voru töfrandi leikkonur með aðdráttarafl (allt í lagi, svo sumir gætu mótmælt Johansson) eða voru bragðið af augnablikinu þeirra, og hver mynd hafði ákveðið augnablik í arfleifð sögupersónunnar þeirra að það verður ekkert mál að láta þessa atburði sýna, og í rauninni hafði Elísabet nóg til að spanna tvær myndir. Hins vegar, The Young Victoria, eins og titillinn gefur til kynna, er smáútgáfa af lífi ungu drottningarinnar, og ef þú ert að leita að þessum endanlegu atburði, eða grunnpólitísku ráðabrugginu sem hrjáir öll konungsheimili og samskipti þeirra við skuggalegt, sjálfhverfa stjórnmálamenn, því miður er ekkert dýpt hér. Það er ekki þar með sagt að The Young Victoria sé án. Leikstýrt af kanadískan Jean-Marc Vallee (þekktur fyrir CRAZY) og skrifuð af Julian Fellowes, þessi mynd fjallar í mjög skýrum orðum um líf og tíma Victoria (Emily Blunt, verður bráðum nýja It-stelpan) þegar hún var barn. , vandræðin sem hún stóð frammi fyrir fyrir krýninguna eins og ákafa móður sinnar, hertogaynjunnar af Kent (Miröndu Richardson) og ráðgjafa hennar Sir John Conroy (Mark Strong) til að skipa sig sem sameiginlegan ríkisstjóra í hásæti hennar, eins og ríkjandi konungur hafði þegar áætlað. William (Jim Broadbent). Eins og það væri ekki nóg kemur pólitískur valdaleikur inn í myndina þar sem Melbourne lávarður (Paul Bettany) er forsætisráðherra í biðstöðu sem reynir að öðlast traust nýju drottningarinnar og plantar sínum eigin traustu bandamönnum á lúmskan hátt í stöður innan höllinni. Annars vegar myndirðu skilja nauðsyn ungrar og nýrrar drottningar til að treysta fólki í lykilstöðum, en hins vegar, eru þeir virkilega að haga hennar eða annarra? inn í rómantíska sögu hennar með Prince Albert (Rupert Friend), þar sem samband þeirra er meginhluti seinni hluta myndarinnar, og nokkurn veginn allt sem þegar er innifalið í stiklum. Fyrir báða hafa þeir verið aldir upp undir áhrifum annarra og sagt hverju skrefi á leiðinni nákvæmlega hvað á að gera. Jafnvel samband þeirra kann að virðast vera staðföst skráning á bandalagi, ef ekki fyrir báðir elskendur að viðurkenna sameiginlega þörf þeirra til að koma á eigin jarðtengingu og gera það með hjálp hvors annars. Í stað þess að vera peð er þessi stöðuga leit og leit að tækifærum til að brjótast út úr kæfandi og stundum fáránlegum reglum og reglugerðum. Traust verður líka mikilsmetin verslunarvara, og tryggð er líka hægt að skipta út fyrir að vilja gera blaðið hreint. Hins vegar verða öll þessi þemu aðeins gola í gegnum frásögnina, frá bernsku til rómantíkur, hjónabands og barna. Reyndar er svo mikið hraðspóla hérna, sérstaklega síðustu mínúturnar fylltar af millititlum, að það lætur áhorfendur í raun og veru vilja meira, og pláss fyrir aðra mynd, sem mig grunar að myndi líklega ekki sjá ljósið af dag, en kannski gæti sjónvarpssería tekið upp viðbrögð myndarinnar og komið út með smáseríu eða slíku. Það er leitt að öll viðleitnin hér til að tryggja glæsilega búninga, leikmynd og listræna leikstjórn skyldi takmarkast við kvikmynd sem er frekar létt í þema og stutt umtal, að þeir ögra ekki söguhetjunum til að gera ráð fyrir nokkrum sigrast á karakter-skilgreina andstæðing. Með stjörnu prýdd leikarahópi, maður myndi búast við meira, en maður myndi vilja meira í staðinn. Mælt með fyrir þá sem eru alltaf að forvitnast um konunga og drottningar í breska konungsveldinu, aðeins sem viðbót við aðrar meira grípandi sögur sem fáanlegar eru í hinum myndunum sem þegar hafa verið nefndar.