Ég horfði á þessa mynd við hvert tækifæri sem ég fékk, aftur á áttunda áratugnum þegar hún kom út á kapal. Það var kynning mín á Harlem, sem hefur heillað mig (og Bill Clinton) síðan. Ég var enn mjög ungur og myndin setti mikinn svip á mig. Það var frábært að sjá kvikmynd um aðrar ungar stúlkur að alast upp, reyna að ákveða hver þær vildu vera og taka bæði slæmar og góðar ákvarðanir. Ég var töfrandi af fegurð Lonette McKee, frábæru kjólunum sem þeir fengu á endanum að klæðast og glaðlegri umræðu. Þar sem ég var líka alin upp af einstæðri móður gæti ég virkilega samsamað mig þessum stelpum og lífi þeirra. Það er fyndið, þessar persónur virðast mér næstum raunverulegri en Beyonce Knowles!