Ég hafði aldrei heyrt um þennan áður en eigandi DVD-leigusölunnar minnar á staðnum minntist á það við mig; þar sem ég var hryllingsmynd frá 1980 með þeim alræmda aðgreiningu að hafa verið bönnuð í Bretlandi, ákvað ég að athuga það. Myndin reyndist leiðinleg, áhugamannleg og ljót útlit; hljóðupptakan er svo léleg að samræður eru óskiljanlegar helminginn af tímanum, en leiklistin gefur orðinu óhæfur nýja merkingu! Það sem verra er, myndin fylgir hræðilega þreyttu formúlunni um þremenning unglingsstúlkna sem lenda í slysi og finna sig í skjóli vanvirkrar fjölskyldu sem býr í afskekktu umhverfi. Fljótlega fer ein stúlknanna að leita sér hjálpar og aldrei heyrist í henni aftur; annarri, sem er enn rúmfastur, er fljótt fargað (eftir að hafa gleymst mest allan tímann). Kvenhetjan er sú sem hefur mest samskipti við þrjá íbúa hússins: Harridan af biblíudúndrandi móður (merki um hræðilega ofspilun), bælda (og langlyndi) dóttur hennar og undarlega bróður hinnar síðarnefndu sem kemur stundum fram á vettvangurinn til að slefa yfir sofandi kvenkyns gestunum. Oft gripið til endurminningar um kvöldverðarborð eftir karlhatandi móður (sem leið til að fylla upp í ömurlega, svo ekki sé talað um ófrumlega, baksögu) og þróast undantekningarlaust yfir í móður- og dóttursparnað. keppnir, myndin er með einn ás upp í erminni – snúningsendirinn er jafn óvæntur og hann er sniðugur, en hann gerir lítið til að fjarlægja óbragðið sem myndin skilur eftir í munninum (jafnmikið í gegnum haltuna í henni öllu og hlé) eða sú óumflýjanlega tilfinning að hafa sóað 80 mínútum af tíma mínum...