Leiðinlegur. Leiðinlegur. Leiðinlegur. Ofurlítið. Á ég að halda áfram? Það er eitt, ég endurtek *eitt* fyndið atriði í allri þessari, langdregna, and-skemmtilegu Amateur Hour Special í kvikmynd: feiti faðir Fares Fares sem slær einhvern um koll með bjórþörmum sínum. Það er það. Afgangurinn af þessum átakanlega miðlungs hrúgu af engu samanstendur af venjulegum sænskum „leikurum“ með leiðindi í útliti sem flytja samræður sem fara inn um annað eyrað og út um hitt, banal sögu, slælega leikstjórn og, ja, fátt annað sem vert er að nefna. Fares Fares, sem er frændrækinn, er eins karismatískur og löggiltur endurskoðandi og nef hans keppir jafnvel við Adrien Brody hvað varðar hreinan fáránlegan risastóra. Torkel Petersson ætti bara að vinna með Lasse Spang Olsen. Afgangurinn af leikarahópnum er, sem betur fer, auðgleymanleg, en títanískt nef Fares mun að eilífu ásækja mig í draumum mínum. Joseph Fares hjálpar til við að eyðileggja sænska kvikmyndagerð. Ekki styðja hann og vitleysuna hans. Jalla Jalla er fyrir gamanmyndir það sem Arnold Schwarzenegger er fyrir persónuleika, Kopps hefði verið miklu virðulegri ef þetta hefði verið kostnaðarlaus Youtube myndband og Zozo var einfaldlega tilgerðarlegasta, gervi-snertandi sorp sem sænskur leikstjóri hefur sleppt úr læðingi. Vaknaðu og lyktaðu af rósunum: Sænskar kvikmyndir geta verið svo miklu betri en þetta, svo hættu að láta eins og myndir Fares séu þess virði að horfa einfaldlega vegna þess að þær séu „gott að vera sænskar“. Vinsamlegast.