Aðlögun John Osborne á sviðinu á "Mynd af Dorian Gray" er góð virðing fyrir hæfileikum Oscar Wilde sem bæði skáldsagnahöfunda og leikskálds. mikilvæg atriði á milli Basil og Henry sem sýnir að tíminn er liðinn.) Leikurinn er hins vegar frábær. Sir john Gielgud snýr aftur að Wilde rótum sínum sem Henry lávarður, og þó að hann sé um áratug of gamall fyrir hlutverkið, verður hann algjörlega hinn dularfulli, lífselskandi kall og tortryggni sem Wilde vakti til lífsins svo nákvæmlega í skáldsögu sinni. Jeremy Brett er líka sterkur og býður upp á áhrifaríka mynd af hinum angistarfulla listamanni Basil Hallward. Peter Firth, sem er ekki upphaflega mín sýn á Dorian, fer með hlutverkið af stíl og þokka...og síðar með sannfærandi grimmd. Aukahlutverkið er álíka fínt, fyrrum "Importance Of Being Earnest" meðleikari Gielguds, Gwen Francon-Davies, leikur góðgjörnu frænku sína Agöthu með reisn og Judi Bowker gerir áhrifaríka Sybil Vane. Snilldin, sorgin og spennan í verkum Wilde hefur verið ótrúlega mikil. flutt yfir á skjáinn. Eina vandræðagangurinn minn er með hártískuna. Margir þeirra virtust út í hött, líkjast meira 1970 útgáfum af viktorískum hárgreiðslum frekar en raunverulegum stíl. Á heildina litið hækkar leiklistin og skrifin þessa framleiðslu upp á háan hátt. stigi afburða lítilla skjáa.