Fjórar sögur af hryðjuverkum varðandi atburðina í hrollvekjandi gömlu stórhýsi eru rifjaðar upp fyrir efasemdarmanni Scotland Yard, Holloway (John Bennett), þar sem hann rannsakar dvalarstað nýjasta íbúans í húsinu sem dreypti blóði. Maður getur bara átt erfitt með að finna orð til að lýsa. hinn sanni ljómi sem er The House That Dripped Blood'. Þetta hryllingssafn frá áttunda áratugnum er alveg merkilegt að því leyti að svo sjónrænt saklaus kvikmynd er fær um að framkalla hrylling hjá jafnvel glöggustu áhorfendum. Ótrúlega mikið er hægt að telja fjölda ofbeldismynda á skjánum á einni hendi en myndin er samt fær um að lýsa grimmd og tekst að töfra fram skelfilegustu myndirnar í eigin ímyndunarafli áhorfenda, á sama tíma og hún forðast að fara augljósu leiðina. af grafísku ofbeldi. Í sjaldgæfum þáttum í hryllingi snemma á áttunda áratugnum eru tæknileg atriði myndarinnar nánast gallalaus, allt frá gallalausri frammistöðu stjörnum prýddra leikara (með hinum goðsagnakennda Peter Cushing, Christopher Lee og Ingrid Pitt) alla leið til frábærrar leikstjórnar og frásagnar. með leyfi Peter Duffell og meistara hins makabera rithöfundar Robert Bloch (höfundur skáldsögunnar Psycho'). Einu raunverulegu umkvörtunarefnin sem maður kann að hafa við The House That Dipped Blood' eru dálítið asnalegir söguþræðir í lok fyrstu tveggja þáttanna og fyrirsjáanlegur endir myndarinnar, en jafnvel þessi smáatriði draga ekki úr heildarmyndinni. Áhorfsánægja. Fyrsti þátturinn, sem ber yfirskriftina Method for Murder', segir frá Charles Hillyer (Denholm Elliott), hryllingshöfundi sem leigir hrollvekjandi húsið á meðan hann vinnur að nýjustu skáldsögu sinni. Á meðan hann vinnur að skáldsögunni heldur Hillyer áfram að sjá morðsögupersónuna úr sögu sinni í og ​​við húsið og fer fljótlega að efast um muninn á skáldskap og veruleika. Frammistaða Elliotts í þessu verki er hreint út sagt einstök og karakter hans fær ótrúlega trúverðugleika. Lykillinn að þessum þætti, eins og öðrum, er leyndardómurinn í kringum atburðina sem eiga sér stað. Áhorfandinn er látinn spyrja sig hvort að sjá morðsögupersónuna Dominic sé aðeins ofskynjanir, geðklofasjúkdómur eða hvort persónan sé í raun og veru til staðar. Leikstjórn Duffels tekst að skapa órólegt andrúmsloft ásamt hægfara, aðferðafræðilegri nálgun til að framkalla þá spennu og spennu sem þarf til að gera þáttinn mjög heillandi. Í eftirfarandi þætti er Peter Cushing sem nýr íbúi hins óheillavænlega húss. Á ferðalagi í bæinn rekst hann á vaxmyndasafn hryllinga og ákveður að hætta sér inn. Á meðan hann er þar uppgötvar hann vaxlíkan af fallegri konu sem honum virðist allt of kunnugleg. Persóna Cushings (Philip) fær síðan vin sinn Neville (Joss Ackland) til liðs við sig sem vill líka heimsækja safnið, Philip til mikillar óánægju. Í þessum þætti fær áhorfandinn ekki meira en mjög lúmskar vísbendingar um leyndardóm vaxkonunnar en almennt er áhorfandinn skilinn eftir í myrkri. Það er mun minni spenna í þessari tilteknu sögu, en samt tekst kaflanum að viðhalda dulúð sinni með sérlega hryllilegri draumaröð og almennum tvíræðni sögunnar. Leikstjórn Duffels er enn og aftur einstök og þó að þetta sé líklega sú veikasta af sögunum fjórum er ekki að neita því að í gegnum einhverja skapandi leikstjórn og trúverðugan leik er Waxworks' enn yndisleg innkoma í myndina.Waxworks' fylgir því sem er, að mínu mati, bestur þáttanna fjögurra Sweets to the Sweet'. Christopher Lee fer með hlutverk John Reid, faðir ungrar stúlku sem til að byrja með er með óútskýranlegan eldhræðslu sem fljótlega er bætt úr með umhyggjusömu barnfóstrunni Ann Norton (Nyree Dawn Porter). Hins vegar virðist John geyma myrkt leyndarmál um fjölskylduna. Sweets to the Sweet' er auðveldlega sú edrú og flóknasta af sögunum fjórum og þess vegna er þátturinn óneitanlega sannfærandi fyrir áhorfandann. Í gegnum kaflann birtast litlar og lúmskar vísbendingar um sannleikann á bak við fjölskylduna, en það er ekki fyrr en í gríðarlega skelfilegu lokasenunni sem allt fer snyrtilega á sinn stað. Þetta er besta dæmið um hvernig Duffell beitti dramatískri spennu og spennu til að skapa hið forboðna andrúmsloft sem gerði alla myndina frábæra. Ásamt dásamlega útsettu hljóðrás er Sweets to the Sweet' æfing í viðvarandi ótta sem grípur áhorfandann um hálsinn og neitar að sleppa takinu fyrr en sársaukafullu öskrin sem enda þetta verk hætta loksins. Persónulega tel ég að þessi stutti þáttur hefði gert skemmtilega og áleitna kvikmynd að lengd og ég myndi gefa þessum þætti sjaldgæfa 10/10. Myndinni lýkur með sögunni um týnda flytjanda sem rannsakandinn hafði upphaflega áhuga á. Jón Pertwee og Ingrid Pitt fara með hlutverk tveggja flytjenda sem eru að vinna að hryllingsmynd. Persóna Pertwee hefur andstyggð á áhugamannalegri framleiðslu og leikmuni myndarinnar og því kaupir hann sína eigin vampíruskikkju í undarlegri verslun með leyndardóma. Hins vegar fara undarlegir hlutir að gerast þegar hann klæðist kápunni og fljótlega fer hann að óttast það versta. Þessi hluti, sem setur eftirlitsmanninn á meðal atburðanna, er góð leið til að ljúka dásamlegu safnriti. Þrátt fyrir að það sé óhrekjanlegt tjaldsvæði í þættinum er þetta á vissan hátt það sem gerir söguna svo skemmtilega. Því miður er fátt í þessum þætti sem gæti flokkast sem ógnvekjandi í hvaða skilningi sem er og fyrirsjáanlega endirinn hefði mátt útfæra betur en engu að síður hefur þátturinn sína endurleysandi eiginleika. Hryllingsáhugamenn ættu svo sannarlega að passa upp á stutta athugasemd Pertwee um túlkun Bela Lugosi og Christopher Lee á Dracula. Þessi örlítið kómíska og létta nálgun á lokaþáttinn er í rauninni fullnægjandi og næstum eðlileg leið til að enda myndina, jafnvel þó hún dragi myndina niður í samanburði við fyrri dæmi um spennu-drifinn hrylling. Til að draga saman, The House That Dipped Blood' er eitt mesta hryllingssafn sem inniheldur ótrúlegan leikarahóp, frábærar sögur og yfir pari leikstjórn. Það eru vissulega til verri leiðir til að eyða hundrað mínútum af lífi þínu og þó að aðdáendur blóðs og kjarks verði fyrir miklum vonbrigðum, ættu aðdáendur spennuþrunginna hryllingsverkefna að njóta þessarar myndar gríðarlega. Einkunn mín fyrir The House That Dipped Blood' 8/10.