Þvílíkur sársauki! Sársauki í því formi sem það hafði lofað í miðlægri hugmynd sinni, en það viðurkenndi það aldrei að fullu og heldur áfram að blása miklum sandi í andlitið á þér. Ég myndi ekki segja að þessi suður-afríska/kanadíska/breska hryllingsmynd sé hræðileg, en hún er bara of bragðgóð, fyrirsjáanleg og það er bara mjög lítið eftirminnilegt við hana. Það er trygging fyrir því að þú munt gleyma því, ekki of löngu eftir að þú horfir á það. Ég reyndi að horfa á hana í gærkvöldi en varð að klára hana um morguninn þar sem ég gat ekki haft augun opin. Jafnvel þá gat ég ekki munað hvar ég komst upp, sem varð til þess að ég horfði á það frá upphafi aftur. Það eina sem sló í gegn var skörp kvikmyndataka Andreas Poulsson af víðáttumiklum, harðskeyttum og skelfilegum eyðimerkurstöðum. Falleg glansandi flottur skapar sláandi sjónrænt tilfinningu, sem getur ekki bjargað myndinni frá þessari tómu tilfinningu. Allt annað er undir pari og losnar næstum því. Eins og höfuðklórandi opinberun dýrsins. Ha. Tölvugerðar tæknibrellur hins ógnvekjandi skrímsli eru þolanlegar og það eru nokkur grimmileg leiftur af strípuðu holdi og beinum. En það er of lítið, þar sem það er ekki að fela þá staðreynd að klisjukennda handritið vill velta fyrir sér almennum persónuátökum til að byggja upp spennu og óvissu. Það væri allt í lagi ef visna handritið væri meira en bara grunnt, grunnt ló, því það myndaði aldrei sterka, varanlega spennu, heldur gerir það óáhugavert að vinna. Aðalpersónurnar eru yfirborðskenndar og táknstuðningurinn fellur í ómissandi körfuna. Það er staðalímynda hópurinn þinn. Frammistaða Scott Bairstow og Warrick Grier er litlaus og hin fallega Rachel Shelley reynir en virðist frekar þreytt.