Efni þessarar myndar er mögulega niðurdrepandi: karl um þrítugt, með enga vinnu, litla menntun, þrjú börn úr misheppnuðu sambandi, búsett í foreldrahúsum, en með draum um að leikstýra kvikmyndum. En um hálftíma í myndina áttarðu þig á því að Mark Borchardt hefur botnlaust framboð af drifkrafti og metnaði - það er bara það að þetta er allt beint í þörf hans fyrir að leikstýra kvikmyndum og ekkert annað mun gleðja hann. Myndin hoppar um allt tilfinningasviðið en á endanum kemur maður glaður í burtu, því maður er nýbúinn að kynnast yndislegu fólki. Farðu til að sjá þetta - þú endar með því að óska ​​þess að það væri lengra.