Ég ólst upp við að horfa á myndasögur eins og Seinfeld, Roseanne, Simpsons, o.s.frv., með öðrum orðum almennu sjónvarpi. Í gegnum árin hafa margir sitcom-myndir komið í loftið og af þeim er mjög lítill hluti af þeim virkilega klár og fyndinn. The War at Home er gott dæmi um meirihluta nútíma amerískrar gamanmynda. Ég gef sýningunni 3 af 10 vegna þess að hann er það sem hann stefnir á að vera, gamanmynd, en hún virðist ekki fara úr vegi vera góð gamanmynd. Góð gamanmynd ætti að láta þig sópast af þér með stóru brandarunum sínum, þú ættir ekki að geta séð þá koma og í TWAH sé ég nánast hvern brandara koma. Persónurnar eru sennilega einfaldasta og hræðilegasta staðalímyndin sem ég hef séð á skjánum og leiklistin er ekki mjög góð nema fyrir föðurinn sem sýnir staðalímynda bjórdrykkjuíþrótt sem elskar amerískan hálfvita fullkomlega. Lélegur leikur, ótrúlegar persónur og brandarar sem ekki taka þig óvarlega draga úr þessari sýningu að því marki að það er ekki hægt að horfa á hana. Ef þú ert ekki með kapal og vilt sjá gamanmynd sem vert er að horfa á skaltu prófa Boston Legal. Það er meira tímans virði.