Er eitthvað annað á jörðinni sem er meira tælandi en að læra hvað væntir veikburða líkama okkar eftir, um, dauðann. Spænski leikstjórinn Ignacio Cerdà (sálufélagi þýska kollega síns Jörg Buttgereit) svarar forvitni okkar högg fyrir högg og býður okkur í spennandi ferðalag í heimi undirbúningsborða, skurðhnífa, skurðsaga, iðra manna og skekktan hugarfar. .Velkomin í krufningarherbergið! Ég veit ekki hvaða hliðar myndarinnar, fyrir utan hið alræmda orðspor hennar, kunna að hafa hjálpað henni að fá nægilega háa einkunn. Sögulega séð er þetta frekar einfalt og blátt áfram - dagur í lífinu (reyndar hálfur klukkutíma) dánarlæknis í vandræðum (eða kannski aðstoðarmeinafræðingi eða hver sem hann er) sem er orðinn leiður á venjubundinni sjúklegri skyldu sinni og leysir sálræna spennu sína á óhefðbundinn hátt, beint á vinnustað sínum. Ég er ráðvilltur yfir því hvaða tilteknu skilaboðum höfundar reyndu að koma á framfæri með þessum eintóna söguþræði. Mig grunar að það sé einhvern veginn innblásið af einkennilegri framkomu persónu Udo Kier í Frankenstein eftir Andy Warhol. Listræn gildi myndarinnar eru líka vafasöm. Það er erfitt að leggja mat á frammistöðu leikaranna sem kreista ekki eitt einasta orð. Tilfinningar þeirra eru faldar á bak við læknisgrímurnar. Það er heldur ekki nóg pláss fyrir frábæra myndavélavinnu - í rauninni gerist allt að mestu innan fjögurra veggja. Áreiðanleiki - áhrif og förðun eru áhrifamikill og uppsetningin lítur mjög trúverðuglega út, en aðeins örfáir lækna-/réttarsérfræðingar geta dæmt hversu sannar og líffærafræðilega rétta, krufningin fer fram hér (ef einhverjum er sama). Satt að segja hélt ég að krufningin væri gerð til að kanna ástand tiltekinna líffæra og ganga úr skugga um dánarorsök. Nú veit ég að lík eru skorin af, nauðgað og niðurlægð, þarmar rifnir í sundur, heilar sóttir úr höfðinu, troðnir í kviðinn og blandað með innyflum, síðan er líkaminn saumaður aftur og þveginn - ekkert persónulegt. Og hvað er ætlast til að þessir aumingja piltar skrifi í svikulu krufningarskýrslur sínar eftir á?Skuld og viðbjóð - það er mjög ólíklegt að grunlaus áhorfandi myndi uppgötva, sér til skelfingar, að diskurinn sem honum var ætlað að horfa á með konu sinni og börnum við hliðina á Jólatré reynist vera grafísk myndbandshandbók um vivisection. Þessi óljósa hlutur er varla fáanlegur, leitað af fólki sem þekkir vel til og móðgast ekki auðveldlega. Þess vegna væri tilgangslaust að vara einhvern við að skemma þessa mynd. Þeir eru vel meðvitaðir um hvað nákvæmlega þeir eru að horfa á og hvað þeir vilja sjá. Cerdà er virkilega hæfileikaríkur og stílhrein leikstjóri, sem er greinilega augljóst af að minnsta kosti tveimur öðrum hlutum "þríleiksins" hans - á undan "The Awakening", ótrúlegt svart og hvítt stutt og 30 mínútna 'Genesis', sjónrænt töfrandi og stemmningsríkt verk með ótakt og áhugavert hugtak. Og ég er nokkuð viss um að einn daginn mun hann sigra hjörtu bíógesta með nýju, almennu efni sem hann er stilltur á. Og fyrr eða síðar myndi 'Aftermath' verða sjaldgæfur fyrir vandláta safnara „snemma“ „upphitunar“ verka hans. En í millitíðinni er ég hræddur um að það gæti verið mælt með því fyrir læknanema eða sérfræðinga sem læra andlega truflanir og kynferðisleg frávik.