Kristur. Framhald af einni kjánalegustu mynd allra tíma, þetta hefur að minnsta kosti það velsæmi að sleppa lögunum (með endurtekningu á hinu óþolandi "Tomorrow") en heldur áfram þeirri hefð að vera ógleði og ófyndinn. Í þetta skiptið halda Annie og vinir hennar til London og lenda í samsæri Joan Collins um að sprengja Buckingham-höll eða eitthvað slíkt skítkast í loft upp. Kvikmyndin hefur furðulega sycophanískt viðhorf til samnefndrar persónu hennar á skjön við hversu pirrandi hún er: í hvert skipti sem litli þrjóturinn öskrar "Leapin' eðlur!" Ég fann hvernig tennurnar mínar mala sig niður í duft. Kvikmyndin er ömurlega ljósmynduð, sljó og þvælandi, hún hefur aðeins eina eftirminnilega línu ("Unhand me, you stupid genius!") og þá staðreynd að hún er ekki frumleg til að mæla með henni.