"Clubbed" er enn eitt "mun-þetta-gera?" inngöngu í Brit fisticuffs tegundina og á örugglega eftir að halda þönkum sem búast ekki við of miklu hóflega skemmtun í níutíu mínútur eftir nokkra bjóra. Hins vegar er best að forðast það fyrir alla sem eru að leita að gáfaðri og gæða afþreyingu. Það eru svo margar rangnefni í hræðilegu handritinu að jafnvel leikari af stærðargráðu Colin Salmon er látinn líta illa út. Aðgerðin gerist á níunda áratug síðustu aldar, en það er aldrei ljóst hvers vegna, sérstaklega þegar þeir hafa ekki náð fram neinni sannfærandi tilfinningu fyrir þann áratug - það þarf meira en nokkrar sálarplötur frá níunda áratugnum á hljóðrásinni, einstaka dýrajakkaföt og handfylli af 30 ára gömlum bílum. Svo sjáum við aðalpersónur læra texta eins og "The Art Of War" eftir Sun Tzu og tala um hvernig ofbeldi ætti að vera síðasta úrræði, á meðan sömu persónurnar virðast aðeins of tilbúnar til að byrja að slá út kýlum með öllu testósterón-eldsneytinu, hugsunarlausu yfirgefinu. af fullt af chavs sem berjast um poka af flögum. Persónuþróun er ekki til í "Clubbed". Ekki heldur kaldhæðni, fíngerð eða patos. Þetta er mynd sem verslar við góðar minningar um fyrstu glæpamyndir Guy Richie, sem þrátt fyrir galla þeirra voru vissulega með miklu meiri vitsmuni, betri klippingu, snörpnari samræður og fylltu meira tilfinningalegt slag en þessi slappa litla saga. Þau eru samt áratuga gömul núna - er ekki kominn tími til að við förum áfram frá því að reyna að líkja eftir þeim?