Þar sem ég er ekki aðdáandi næstum neinna kvikmynda eftir „Desperate Living“ John Waters, hlýnaði ég til „Pecker“. Eftir að hann kom upp úr neðanjarðar, framleiddi Waters rusl-lite útgáfur af fyrri verkum sínum ("Cry Baby", "Polyester", Hairspray") sem fyrir harða aðdáendur litu út og smakkuðust eins og útvatnaður líkjör. "Pecker", sem gerir það ekki. 't reyna að endurvekja snemma árangur, er lítilsháttar, hljóðlát og auðmjúk ummæli um duttlunga frægðar og tilgerðarleysis listaheimsins. Waters þekkir greinilega þetta efni vel því hann hefur líka sýnt og selt (á fáránlegu verði) sumt af áhugamannapopplist sem nokkurn tíma hefur verið búin til sem þú gætir ekki ímyndað þér að neinn gæti gefið ef hún væri ekki skreytt með Waters "nafninu". Edward Furlong er fínn sem "Pecker" og óhistorísk stíll Waters er þægilegur með viðfangsefnið.