Miðað við skort á list í afrískri kvikmyndagerð (eða Black American Cinema). Hugmyndin býður upp á fjölvíddar skoðanir á samfélagi sem úthlutað er höttum og söluaðilum. En það fyndna er að þetta er alls ekki fókusinn eða jafnvel efni stuttu. En það er hin óskýrða fullyrðing um sjálfstæði frá þessum þemum sem er mest viðvarandi. Tegundin er einstök og ekki hin dæmigerða vænting. Það er næstum þessi brottför sem fyrst grípur augað, svo að horfa á hana tvisvar er mikilvægt. Myndin býr yfir fagurfræðilegum gæðum sem lætur sér nægja hina sönnu list kvikmyndarinnar. Og það er þessi sanna list með afrískri rödd sem er afar sjaldgæf. Kvikmyndin afritar ekki til að ná boðskap sínum, hún nýtur og ögrar með því að draga í lúmskar staðalmyndir (ekki kynþátta- heldur staðalímyndir byggðar á persónu), Frá sjónarhóli rithöfunda er myndin frábær. Það ber margfalda skilaboð sem innihalda mjög hraða persónuþróun. Það verður að muna að þessi mynd er innan við 10 mínútur og hún nær að festa karakterinn mjög fljótt. Notkun á litaáferð og tónlist á líka hrós skilið. En miðað við síðasta verkefni leikstjórans, Owen Alik Shahadah, 500 Years Later, má búast við tónlist. En út frá þemasjónarmiði virðist hugmyndin vera brotthvarf en ádeilan sleppur óbeint að félagslegu vandamálisnjöllu efni!