„Nuts in May“ gæti verið ein versta mynd sem ég hef séð. Ef Ed Wood væri enn á lífi væri þetta sú tegund kvikmynda sem hann væri að gera. Að segja að þessi mynd sé slæm væri vanmat aldarinnar. En hversu slæmt er það eiginlega? Jæja, hér eru tvö stig slæms sem ég fer eftir; „það er svo vont að það er gott“ eða „það er svo vont að það er GUÐ HRÆÐILEGT“. Þessi mynd fellur undir síðari hlutann. Þessi litla óviljandi húmor sem hún hefur bætir ekki upp fyrir hæga, erfitt að skilja, leiðinlega meirihluta myndarinnar. SAMANTEKT: SPOILERS**Tveir miðaldra englar fara í sveitina í R&R og útilegu, þar hittu þeir Ray bráðum Jim (ég skal útskýra síðar), en tjaldið hans er við hlið aðalhjónanna okkar. Í gegnum megnið af myndinni fara aðalhlutverkin tvö í skoðunarferð á ströndinni, í grjótnámu og öðrum spennandi stöðum. Á milli þessara ævintýra tala þeir endalaust um umhverfið, grænmetisætur, steingervingasöfnun, skyldu til almenns borgara og rétt mataræði, allt það sem ég vil sjá í gamanmynd. Þeir leiða hvern þann sem á þá hlustar. Samræðan er ekki bara slæm, heldur er hraðinn í sumum senum svo hægur að mér fannst stundum eins og að skammta mig. Atriði myndu halda áfram að eilífu og akkúrat þegar það byrjar að byggjast upp og eitthvað er að fara að gerast lýkur atriðinu. Þegar ég var hálfnuð í gegnum myndina hugsaði ég með mér: "Það er ekkert að fara að gerast í þessu, þetta er svo sannarlega kvikmynd um ekki neitt". Persónurnar eru pirrandi og endurtaka hlutina stöðugt. Á einum stað fannst mér leikstjórinn vera að leika grimman brandara á áhorfendur sína. Atriðið sem ég er að vísa til er „Sing Along“ atriðið. Í henni spila leiðinlegu Bretarnir okkar tveir fyrir okkur tónlistina, reyndar voru þetta sömu fjórar fjórar línurnar aftur og aftur og aftur og aftur. Hugmyndin var að fá Ray til að syngja með þeim, en Ray vissi, eins og við, að þeir eru verstu lagasmiðir sem menn þekkja. Þetta atriði var meira en leiðinlegt, þegar lagið var spilað í fimmta sinn fór ég að efast um tilvist miskunnsams Guðs. Orð geta ekki lýst hræðilegu myndinni. Það fyrsta sem kemur manni í opna skjöldu eru óleysanlegir breskir hreimir sem flestir í leikarahópnum eru með. Manstu eftir þykkum skosku hreimunum í Trainspotting? Stundum sem um 10. Undir lokin lenda tréfaðmandi, samhengislaus, hjónin okkar í slagsmálum við nokkra af vinum Ray sem bera algjörlega virðingarleysi fyrir reglum um útilegu. Hetjan okkar verður svo reið að loftslagsbarátta hefst á milli hetjunnar okkar og höfuð helvítis. Til að útkljá deilu sína taka mennirnir tveir í kjaftæði. Það er rétt barátta! Nú byrjar óviljandi húmorinn. Ég hló svo mikið að vanhæfni þessa alls að ég hugsaði: "Þetta gæti bætt upp hinar 80 mínúturnar." Eftir þessa sögulegu bardaga hleypur hetjan okkar á bak við runna til að gráta úr honum augun og hinn maðurinn kallar Ray yfir með því að kalla hann Jim af einhverri óþekktri ástæðu. Staðaslagur, grátandi eðli elskandi 40 ára og persónunafn breyting 3/4 inn í myndina, Ed Wood væri stoltur. Þó neyddist ég aftur til að þola síðustu 10 mínúturnar sem til að draga saman endar með langri töku af svíni. Hvers vegna? hver í fjandanum veit. Á einu augnablikinu sjáum við svín á beit og þá næstu byrja einingarnar að rúlla yfir skjáinn. Einn versti endir á einni verstu mynd allra tíma.