Þegar ég sá Rómeódeildina fyrst í vor voru fyrstu viðbrögð mín GLÆSILEG! Hins vegar, við framtíðaráhorf, fékk ég miklu meira en meistaralega kvikmyndagerð. Þessi mynd hefur einstaka rödd sem mun enduróma í gegnum ógildingar kvikmyndasögunnar. Opnunarmyndbandið býður upp á glæsilega litatöflu sem Helmer JP Sarro notar til að koma list sinni á þennan striga af skemmtun. Sarro notar myndavélina sem málningarpensilinn sinn á meðan hann færir okkur með í ferð sem umvefur áhorfendur í stórkostlegri hasarmynd sem fer út fyrir hið hefðbundna snið sem við höfum vanist og kafar djúpt í dökk þemu um svik, hefnd og mikilvægi félagsskapar. Þessi mynd er draumur hvers leikstjóra í grunninn. Hins vegar var Sarro ekki einn um þetta epíska verkefni. Skriftin, sem rithöfundurinn Tim Sheridan útvegaði, var alveg jafn hrífandi. Samræðurnar voru svo nákvæmar og beinar að þær veittu leikurunum svo nærveru og karisma á skjánum. Nánar tiltekið, lokasenan (VIÐVÖRUN: SPOILERS!!! SPOILERS!!!) þar sem Vanessa sýnir sig vera ein af bandalaginu og illmenni allan tímann, er skrifuð í svo dökkum tón að hún er einna slappandi. endingar sem ég hef nokkurn tíma séð. Sheridan er næsti Robert Towne. Að lokum er augljóst að þessi framleiðsla var ekkert smá afrek. Þess vegna verður að hrósa framleiðandanum Scott Shipley sem virðist hafa sköpunargáfu og snilli til að ganga við hlið Jerry Bruckheimer. Aldrei áður hef ég orðið vitni að jafn stórkostlegri framleiðslu þar sem jafn mikla athygli er beint að hverju smáatriði. Starf framleiðenda er eitt það erfiðasta í hvaða kvikmynd sem er og Shipley gerir það auðvelt. Allt í allt sameinar þessi mynd skapandi skrif, töfrandi framleiðslu og meistaralega leikstjórn. Þetta er list kvikmyndarinnar eins og hún gerist best. Þegar endir myndarinnar kemur er það eina sem er óskað eftir meira. Rómeódeildin er byltingarkennd, meistaraverk og síðast en ekki síst, Rómeódeildin er svo sannarlega list.