Ég býst við að ég hafi verið tilbúinn eftir öll árin sem ég hafði heyrt um það. Heyrði fyrst um það frá Siskel og Ebert. Þegar þeir sögðu að Divine borðaði saur, varð ég að fletta því upp. Svo sagði vinkona mér frá því árið 1991. Hún sagði líka að foreldrar hennar hefðu séð það þegar það kom fyrst út og að mamma hennar hafi næstum hent pabba sínum yfir það! Svo þegar ég náði Pink Flamingos á Sundance í dag var ég búinn að undirbúa mig. Að mestu leyti. Ég gat samt ekki annað en verið hissa á endaþarmsnærmyndum og blástursatriðinu. Sem sagt, einu persónurnar sem ég hafði samúð með voru Edie og eggjamaðurinn. Grátaatriði hennar snemma í myndinni, þó að það sé yfir einhverju léttvægu fyrir venjulegt fólk, gerir mig reyndar sorgmædda. Þó hún væri vissulega ekki falleg var hún með sæta rödd. Ég var ánægður með hana og eggjamanninn og þau snertu mig í raun og veru. Á hinn bóginn var leiklistin í þessari fátæktarframleiðslu ekki góð. Og hvað handritið varðar, hvernig dettur John Waters upp með þetta? Jæja, það er allavega öðruvísi.