Í fyrsta skipti sem ég sá þetta hló ég ekki of mikið. Á þeim tíma var ég aðeins um fimmtán ára og hélt að kannski væri eitthvað af dýpri húmor of þroskaður til að ég gæti skilið það á þeim tíma. Ég fékk sömu viðbrögð þegar ég horfði á hana í annað sinn fyrir nokkrum mánuðum síðan, og í þetta skiptið voru það vegna þess að sjálfsmorðstilraun Felix var hætt í upphafi myndarinnar myrkvaði myndina svolítið. Þetta atriði lét sumt af því sem Oscar sagði og gerði við Felix seinna í myndinni virka óþarfa grimmt og persónuleikaárekstrar þeirra voru ekki eins skemmtilegir og þeir hefðu getað verið. Hefði ég ekki þegar vitað söguna hefði ég haft áhyggjur af því að einhver uppátæki Óskars við Felix gæti ýtt honum yfir brúnina. Eins og það var, fékk það mig ekki til að hlæja eða brosa eins og sjónvarpsþátturinn með Jack Klugman og Tony Randall gerði. Samt sem áður nokkuð góð mynd og hún ól af sér einn af bestu sitcom í sjónvarpinu. 7 af 10.