Stóra slæma sundið hefur lágt fjárhagsáætlun, indie tilfinning um það. Svo oft byrja ég að horfa á óháðar kvikmyndir sem hafa fengið mjög góða dóma bara til að komast að því að þær eru tilgerðarlausar grófar, kosnar af fólki sem er svo blindað af hugmyndinni um myndina og möguleika hennar til að vera ögrandi að þeir gleyma að myndin er afþreyingarform fyrst og fremst.Ég veit ekki hvort Stóra slæma sundið hefur einhvern boðskap eða æðri merkingu eða myndlíkingu, ef svo er þá missti ég af því. Frá upphafi fannst BBS rétt, það var auðvelt og hlýtt og mannlegt, það voru engin meiriháttar drama eða þýðingarmikil innsýn, ég tengdist bara persónunum beint af. Og þegar, eins og með allar góðar kvikmyndir, var endirinn runninn upp, fann ég fyrir sorg yfir því að missa þessa tengingu. Ef þú ert að leita að einhverju stóru, eða hröðu eða innsæi leita annars staðar, leitaðu að kvikmynd sem reynir að skila meira en hún getur. BBS skilar traustri, skemmtilegri, raunverulegri upplifun og mér fannst ég vera verðlaunaður og saddur eftir að hafa horft á hana.