Á pappírnum hefur þessi mynd nokkur högg: götukrakki sem sigrast á liðnum áföllum, endurbyggir líf sitt og nær árangri þegar heimurinn hefði afskrifað hann. Frábært stöff, allir elska hamingjusaman endi. Í leikhúsinu voru þó nokkrar vangaveltur sem skildu myndina dauða inni. Samtalan var hol og óáhugaverð, persónurnar voru næstum teiknimyndalegar í skorti á vídd og margbreytileika og hvers vegna þurftu allir að vera samkynhneigðir? Ég hef ekkert á móti samkynhneigðum þemum eða persónum í kvikmynd, en þegar það er notað á þennan hátt er það ekki aðeins móðgandi fyrir samkynhneigða, heldur gerir það lítið úr lífsstílnum og gerir myndina ódýrari. Ef sagan virkar án þessa ódýru bragðar hefði hún átt að klippa hana. Sérhver persóna virtist koma úr sama kökuformi: Hver hafði einn stóran galla og einn minniháttar galla, hver persóna er góðhjörtuð hvort sem þeim tekst það eða ekki, og allir einn þeirra átti eða er í ofbeldissambandi við einhvern. Það pirrandi í myndinni er að þeir láta þig aldrei komast yfir það að nafnið "pip" komi af miklum væntingum. Þeir gefa þér það einu sinni og það ætti að vera nóg. Sagan deilir nóg með Dickens-klassíkinni til að gera þessa staðreynd augljósa. Athyglisverðasti hluti myndarinnar er sagan af afanum og kassettunni sem hann skilur eftir handa Pip og hvernig Pip, aðalpersónan, lærir hvernig á að alast upp af kennslustundunum lærði af segulbandinu. Að lokum, með lærdómi, tekur Pip fram við myrkri fortíð sinni og kvikmyndir áfram með lífi sínu.