Ég sá eina sviðssýninguna í Denver og hef aldrei verið minna hrifinn. Orðið „leggöng“ segir allt sem segja þarf. Líkamshluti. Ekkert átakanlegt hérna. Ég gæti sagt við lækninn minn: "Vinstri handleggur minn hefur verið svolítið sár eftir tennis" eða "leggöngin mín eru sár eftir hjólreiðar" með jafnri eða meiri félagslegri athugasemd. Það gæti verið "Tricep Monologues" fyrir alla skemmtun eða róttæka athugasemd sem ég heyrði. Einleikarnir voru daufir en fluttir með dramatík, umræðuefnin úrelt og mér leiddist til skiptis og var pirruð. Einu sinni held ég að ég hafi hlegið en það var greinilega ekki þegar ég átti að gera það. Vissulega er þetta ekki í raun högg. Ó, og spoilers: það var lesbía! - Ó, bíddu, kannski ekki, þegar ég hugsa um það. Og óviðeigandi dónaskapur! Og Crack Mama! Það nær yfir það.