Svona kvikmyndir gera mig reiði einfaldlega vegna þess að þær eiga ekki skilið fjármagnið sem gerir þeim kleift að lenda í DVD spilaranum mínum. Þessi mynd er óljós í jakkafötum sínum og jafnvel órjúfanlegri í leikaravali (af hverju er Fröken Song rómantískt áhugamál? Vildu þeir bara asíska konu þarna inn, eða er ósannfærandi vitur persóna hennar í raun að lána sögu þessarar "skilaboða" myndarinnar. nýtt sjónarhorn)? Maður hefur afskaplega lítið að fara í að nálgast þessa mynd, og enn minna eftir því sem sagan þróast. En þegar rúmur klukkutími var liðinn, áttaði ég mig á því að daufa steypan er það eina sem leikarahópurinn gæti dýpkað upp, hinar ósannfærandi persónurannsóknir eru afleiðing af heilabrjálæði rithöfunda og sagan er formlaus og pláguð af ólúmskum tilvísunum í vá kapítalisma, efnishyggju og að komast áfram í póstmóderníska heiminum. Undir lok þessarar myndar, rétt áður en ég kinkaði kolli og missti af síðustu tveimur mínútunum, fékk ég það á tilfinninguna að "Allt er orðið grænt" er afurð "tenginga" í kvikmyndaheiminum - einhver með mjög litla hæfileika þekkti einhvern með mjög lítil leikstjórnarkunnátta, þekkti einhvern með nákvæmlega ekkert markaðsvit (en nóg af einnota egói) og út kom þessi daufa og óhagkvæma tilraun til duttlunga og húmor-með-samvisku vitleysu. Og þetta er það sem er mest brjálað - hversu mörg óendanlega betri handrit voru framhjá í þágu þessarar næstum óáhorfanlegu þreifingar? Slepptu þessari mynd og láttu líða vel með sjálfan þig fyrir að gera það.