Vandamálið við að gera kvikmynd sem þessa er hins vegar að lokaatriðið, crème-de-la-creme myndarinnar, baráttan á milli súpuskipanna tveggja, verður að vera vel gerð. Það er vonbrigði að þetta atriði í Ironclads er augljóslega gert algjörlega með litlum módelskipum í gróinni potti. Það er engin spenna, lítil útskýring á því hvað nákvæmlega er að gerast og hver tímaramminn er á biðstöðunni. Kvikmyndin tekur töluvert frelsi með nærliggjandi sögu, eins og allar sannar sögur gera þegar henni er breytt í kvikmynd, eins og Union svikari og ekki síst Betty Stuart (Madsen), sem er frá Virginíu. Hún grípur til þess að gera mögulega ágætis kvikmynd sem felur í sér áhugaverða sögu um járnhúðina til að prédika um illsku þrælahaldsins. Það var ekki á sínum stað í þessu sögulega drama og var ódýrt brella til að ná inn áhorfendakvenna. Það tókst aðeins að draga úr því jákvæða við myndina.