Ef það er helvíti inniheldur það sýningarherbergi þar sem GRAND CANYON er að spila aftur og aftur í eilífri lykkju. Maður myndi vona að nærvera svo margra stórkostlegra leikara - Danny Glover, Alfre Woodard, Kevin Kline, Mary Louise Parker - myndi hjálpa til við að bæta upp fyrir nærveru Mary McDonnell (sem hefur yfirbót að horfa á eigin kvikmyndir um alla eilífð). En, nei. Svo virðist sem þeir hafi sprautað hinum leikarunum sermi úr McDonnell. Allt málið er tilgerðarlegt, yfirþyrmandi, móðgandi (ef þú ert heyrnarlaus eða þekkir einhvern sem er það, vertu viðbúinn því að blóð þitt sjóði við fáránlega TDD atriðið). GRAND CANYON er uppfullt af andstyggilegu fólki sem tekur þátt í sjálfum sér, en gefur okkur aldrei ástæðu til að líka við/skilja/samúð með þeim eða jafnvel þola það. Með sjaldgæfum undantekningum eru þeir óþolandi taparar sem genasafnið væri betur sett án. Það er engin söguþráður til að tala um, engin persónaþróun (þetta fólk þróast ALDREI), engin frammistaða og mestu skrifin sem þú munt lenda í í kvikmynd. Það besta við GRAND CANYON? Titill þess. Þetta er eitt stórt GATA af kvikmynd.