Vá... þvílíkur... stormsveipur. 30's er áratugur með fullt af kvikmyndum af öllum gerðum sem ég get ímyndað mér, sérstaklega á fyrstu umræðustiginu. Það voru myndir sem eru sársaukafullt kyrrstæðar og leiðinlegar, eins og "Dracula" með Bella Lugosi, og það voru myndir sem gefa henni bara ekki hvíld, stundum á góðan hátt og stundum ekki. Þetta er ein af þeim myndum sem stoppa ekki í eina mínútu og það er bæði furða og synd. Lloyd Bacon, sem einnig leikstýrði "42nd Street", hlýtur að hafa verið konungur söngleikanna á þunglyndistímabilinu og hann var líklega spenntur fyrir þeim möguleikum sem hljóðið færði kvikmyndaheiminum, því hann fyllti þessa mynd með því. Það mega ekki vera heilar mínútur eða tvær án þess að tónlist eða einhver tali. Það er alveg geggjað! Ég hélt að myndin ætti skilið 5 (eða 6, toppa) vegna þess að takturinn var mjög lélegur, þar sem hún var geðveikt hröð og ég vissi stundum ekki hvað var að gerast og hvað ég ætti að hugsa. Persónurnar virtust bara hlaupa til og frá stöðum, tala um hluti sem vakti ekki áhuga minn og sennilega enginn annar. Ég hélt að ég yrði bara verðlaunaður með smá höfuðverk. Ég tók eftir að Lloyd Bacon fór líka með kvenkyns aðalhlutverkið í "42nd Street", Ruby Keeler, og "42nd Street" var mynd sem endirinn var besti hluti hennar. Og veistu hvað? Það gerðist það sama með "Footlight Parade"! Endirinn er alveg ótrúlegur! Þetta er í raun og veru orðinn áhrifamesti söngleikur sem ég hef séð. Síðasti hlutinn sýnir okkur nokkur tónlistarnúmer og þau eru, trúðu mér, eitthvað sem gerir það þess virði að sjá hina restina af myndinni. Tölurnar eru gallalausar! Það eru þrír stórir bitar og sá glæsilegasti er örugglega sá síðari. Allt í einu fylltist skjárinn af glæsilegri og hugvitssamri myndavélavinnu, fallegu fólki og látlausri skemmtun sem fékk mig til að gleyma litla höfuðverknum mínum.