Fyrstu 30 mínúturnar af Tinseltown var með fingurinn á fjarstýringunni, tilbúinn að fletta um til að horfa á eitthvað annað. Forsendur tveggja rithöfunda, sem bjuggu í geymsluplássi, sem bjuggu í sjálfsgeymsluplássi, voru vægast sagt skemmtilegar, en sársaukafullar. Kynningin á persónunni, sem leikin er af Joe Pantoliano - stórmyndagaurinn, sem lifir. í garðinum og sefur á salerni, bauð von og ég ákvað að gefa því nokkrar mínútur í viðbót. Og svo nokkrir í viðbót þangað til Kristy Swansons kynning sem verðandi kvikmyndaleikstjóri og nymphomaniac á mörkum, bætti smá kryddi. Traust leikaraframmistaða hennar vakti nærveru hennar umfram það sem var mjög kærkomið augnkonfekt. Að lokum hafa augljós lágfjárhagsáhrifin á myndina með illa teknum atriðum, stuttum hraða og slaka meðhöndlun ákveðinna augnablika. Sumar af uppáhaldskvikmyndum mínum allra tíma hafa verið lágar fjárhæðir, Whithnail & I eru ein sem fjallar líka um 2 stráka sem eiga draum, en ekki heppnina með þeim. Hins vegar, fyrir peningana mína, bjarga leikararnir Tinseltown frá "Terrible myndinni" skjalasafni og nær því að ýta því inn í "gæti hafa verið sértrúarmynd" skjalasafnið. Ég hló upphátt að sumum atriðunum sem taka þátt í persónu Joe Pantoliano. Sérstaklega næstsíðasta atriðin í hræðilega klisjukenndu, en samt fyndnu, ríku en skrúfuðu persónunum, þar sem sagan rennur upp í átt að síðustu augnablikum sínum. Ég sé hvernig Tinseltown var frábært sviðsleikrit og á meðan kvikmyndagerðarmennirnir gerðu sitt besta til að þýða þetta yfir á selluloid, það virkaði einfaldlega ekki og á meðan ég hló upphátt að sumum senum og one liners, held ég að fyrstu 30 mínúturnar hafi sljóvgað skilningarvitin og væntingarnar að svo miklu leyti að ég hefði hlegið að hverju sem er. .Nema þú sért fastur fyrir nýjung kaffibakka, ekki taka þetta upp ef þú sérð það í hagkaupsfötu.