Þetta verk er sláandi í nákvæmri lýsingu á lífi unglinga á þeim tíma sem það var framkvæmt. Þó þetta sé víðtæk alhæfing, þá voru foreldrar þess tíma of uppteknir af sjálfum sér til að vera raunverulegir foreldrar, og þeir sem voru heima höfðu tilhneigingu til að vera allt of annars hugar frá raunverulegu vandamálunum, þar sem börn þeirra voru áhyggjufull. Þessi mynd kennir okkur hvernig á að sleppa takinu, jafnvel þegar það er sársaukafullt, og gerir það með ljúfum, melankólískum en upplýstum stíl þar sem Foster talar heimspekilega um að finna fyrir sársauka lífsins. Ég elskaði það atriði. Þetta var reyndar uppáhaldssenan mín í myndinni. Umskiptin frá jarðarför yfir í brúðkaup voru ætluð til að sýna að lífið heldur áfram, og það verðum við líka. Hjólabretti Baios í gegnum hóp af dóna og hlaupa fram úr þeim var ætlað að sýna okkur að erfiðu tímarnir munu líða og okkur er ætlað að komast í gegnum þá, til betri tíma. Öll samlíkingin um að „halda áfram“ og lífsgöngunni, er til staðar alla myndina og er til þess fallin að gefa okkur von að lokum. Mér líkar við þessa mynd, þó ég horfi ekki oft á hana, þar sem hún hefur tilhneigingu til að gera mig depurð. Ung börn ættu ekki að horfa á hana og sennilega aðeins þeir sem eru aldir upp á áttunda og níunda áratugnum myndu vilja það. Það er 7,4/10 frá ... The Fiend :.