Ég neitaði að horfa á þetta þegar það var frumsýnt og varðveitti minninguna um seint, harmþrungna þáttaröð 1960 með Mike Pratt og Kenneth Cope, en ég get aldrei staðist áskorun. Ég hefði átt að vita betur. Ekki alveg endurgerð, og meira skopstæling en virðing, þessi sýning kunni ekki alveg hvernig á að spila hana, og fylltist af ungbarnalegum gamanmyndum og teiknimyndasögum og persónum. Aðalpersónurnar þrjár voru lítið annað en skopmyndir af leikurunum og aðeins Emilia Fox gat leikið (Bob Mortimer er sársaukafullur í beinu hlutverki). Aukahlutverkin voru bara grínistar-kunningjar Vic og Bob sem vildu vera hluti af brandaranum og allt of meðvitaðir um ástandið til að vera sannfærandi. Og CGI, þó að áhrifin gætu ekki hjálpað til við að bæta þau sem voru tiltæk 30 árum áður, töfraði aðeins áhorfandann með ljósum og myndavélarvinnu og gerði lítið til að fela léleg gæði handrita og samræðna. Allur stíll og ekkert efni. (Og þar sem 1960 þátturinn er háður fyrir að vera mjög mikið af sínum tíma, þá er þessi 'uppfærsla' nú líka mjög dagsett, með 'Matrix'-stíl tísku, skyldubundnum 'girl power' senum og minna en lúmskri spennu milli tveggja lifandi leiðir.)