Hnotubrjóturinn hefur alltaf verið nokkuð erfiður ballett. Hún minnir lítið á upprunalegu sögu ETA Hoffman sem hún er byggð á. Í ballettinum er sögunni í rauninni lokið í seinni hálfleik þegar Clara (eða Marie í þessari útgáfu) ferðast til sælgætisríkisins til að horfa á röð af persónum dönsum. Það er til óendanlega fjölbreytni sviðsuppsetninga sem endurtúlka söguna á ótal vegu (ekki alltaf með góðum árangri) til að vega upp á móti veikum texta ballettsins. Útgáfa Balanchine hefur í raun ekkert tilfinningu fyrir drama eða sögu (þrátt fyrir þá staðreynd) að það er nóg af dramatík og dulúð í frábærri tónlist Tchaikovskys í fyrsta þætti). Útkoman er algjörlega gleymanleg jólaveisla fyrri hálfleiks þar sem varla gerist neitt og þar sem jafnvel dansinn (það litla sem til er af honum) er ekki sérstaklega eftirminnilegur. Pantomime ofleikur, sérstaklega Drosselmeier, sem gæti litið vel út á sviðið, lítur bara út fyrir að vera kjánalega kvikmyndað fyrir hvíta tjaldið. Því miður eru hlutirnir ekki mikið betri þegar við komum að sælgætisríkinu (Act II í sviðsútgáfu). Þó að það séu nokkrir kóreógrafískir hápunktar, er flest kóreógrafían bragðdauf og lítt hvetjandi. Þetta er vissulega ekki uppskerutími Balanchine. Balanchine er almennt álitinn meistari abstraktdans, en mér hefur alltaf fundist hann hafa verið minna farsæll sem höfundur frásagnarballetta. Að horfa á þessa kvikmyndaútgáfu af sviðsframsetningu hans á Hnotubrjótinum hefur aðeins staðfest þessa skoðun.