Bonjour Tristesse nær yfir svipað svið og „Meðlimurinn í brúðkaupinu“. Eignarhaldssöm dóttir reynir að koma í veg fyrir að samband myndist á milli ástkærs fjölskyldumeðlims og innbrotsmanns. Þó að gagnrýnendur elska 'Member of the Wedding', finnst mér Julie Harris vera gríðarleg dragbítur og tíguleg, landslagsáhrifin í öllu sem hún hefur verið í. Þetta sýnir pirrandi, ríka fávita eins og í síðasta ári í Marienbad, en í þetta skiptið þetta er ferðasaga. Í þessari Preminger mynd þróast raðir, en persónur gera það ekki. Fyrstu 30 mínúturnar lætur hann sér nægja að þoka föður- og dóttursambandi Seberg og Niven, sem gerir óþægilega kynferðislega lestur mögulega. Þegar átökin eru kynnt getur Seberg ekki skilað þeirri dýpt sem hluturinn krefst. Kerr dregur sig fram og breytir myndinni í 'Endless Love'. Tómuð frásögn Sebergs er eins og eitthvað úr Strange Interlude - hún er ekki góð. Ég vildi óska ​​þess að einhver annar en Niven væri í hlutverki hans. Hann eyðir svo miklum tíma í að staðla rétttrúnaða breska hegðun í öllum kvikmyndum sínum að hann kemst aldrei að persónunni. Í eftirminnilegustu röðinni verður kvölddans að lausu fyrir alla í höfn. Bertolucci stelur öllu senunni fyrir tóma æfingu sína, „The Conformist“. Kerr er um borð til að taka saman hendurnar á sér og sýna annan stóran sársauka (eins og í Black Narcissus, Night of the Iguana, King and I, Heaven Knows Mr. Allyson, Tea and Sympathy, o.s.frv.). Í alvöru, Kerr var hræðileg leikkona. Ég vildi óska ​​að allar kvikmyndir með henni gætu endað með banvænu bílslysi, eða jafnvel betra, byrjað á einni. Fólk sem er óþægilegt með tvíræðni ætti að forðast þetta.