Þessi mynd var allt í lagi, en hún stangar vissulega fullyrðinguna um að samkynhneigðir séu „fæddir þannig,“ sérstaklega þegar kona getur farið úr óhamingjusömu hjónabandi og bara fallið í fangið á annarri konu. Það virðist næstum eins og kynjastillingar Kate hafi kveikt og slökkt á eins og rofi, sem gerir þessa mynd svolítið einfölduð. Eins og algengt er með kvikmyndir sem eru að reyna að ýta undir dagskrá, var það óheppilegt að þessar persónur í myndinni sem höfðu spurningar eða vanþóknun á samkynhneigðum lífsstíl voru merkt sem „ofstækismenn“. Og það var enginn glaður miðill. Annað hvort voru vinir og ættingjar Kate að faðma hana algerlega eða þeir forðuðust henni algjörlega. Þetta er ekki dæmigert fyrir samskipti samkynhneigðra og ósamkynhneigðra ættingja og vina. Það er yfirleitt blanda af tilfinningum og gildum sem koma við sögu. Það er hægt að elska fólk og koma fram við það af virðingu á meðan það er ekki endilega að samþykkja þær ákvarðanir sem það tekur. Því miður sýndi myndin ekkert af þessum tegundum samskipta. Fyrir kvikmynd sem reynir að sýna umburðarlyndi og viðurkenningu, fannst mér hún mjög óþolandi kvikmynd! Svo í lokin ákveður Kate greinilega eftir öll þessi ár að hún vilji vera með Mac og allt er æðislegt - snýst það í raun um að vera samkynhneigður? Láttu ekki svona!