Er eitthvað annað tímabil sem sjónvarpið (eða fjölmiðlar almennt) hefur fjallað jafn tæmandi um og sjöunda áratuginn? Nei. Og þurfum við virkilega enn eina ferðina í gegnum þennan umrót tíma? Eiginlega ekki. En ef við verðum að hafa einn, þarf hann að vera eins grunnur og "60s"? Mér finnst gaman að halda að meðhöfundarnir Bill Couturie og Robert Greenfield hafi haft meira í huga fyrir þessa tveggja hluta smáseríu en það sem endaði, sérstaklega í ljósi þátttöku Couturie í hinni frábæru HBO mynd "Dear America: Letters Home From Vietnam" sem notaði lítið frumsamið. tónlist og ekkert frumlegt myndefni, lætur sjón og hljóð þess tíma tala sínu máli. Þessi kynning klippir myndefni saman við dramatíska framleiðslu, en hún gerir engum greiða með því að reyna að gera of mikið á of stuttum tíma; eins og svo margt af því er það séð frá sjónarhóli einnar fjölskyldu. En börn fjölskyldunnar virðast taka þátt í næstum öllum stórviðburðum sjöunda áratugarins (það er ótrúlegt að eitt þeirra fari ekki á Rolling Stones tónleikana í Altamont), sem gerir það að verkum að það virðist minna eins og tímabilsdrama og fleira. eins og Cliff Notes útgáfa af áratugnum. Framleiðendurnir þjóta í gegnum hann svo mikið að það er lítill sem enginn tími til að gefa persónunum hvaða karakter sem er, þar sem stafirnir eru kallaðir söguhetjurnar okkar utan skjásins um aldur fram - faðir barnanna er sérstaklega klisjukenndur - og svo þegar þeir eru komnir aftur á BLAMMO! það er eitthvað annað. Garry Trudeau gæti kennt kvikmyndagerðarmönnunum eitt og annað um að gera svona hluti almennilega. Í sanngirni gefa Jerry O'Connell, Jordana Brewster, Jeremy Sisto, Julia Stiles og Charles S. Dutton efni sitt gamla háskólapróf, en þeir eru ónýtir (sérstaklega þeir tveir síðastnefndu); það er óneitanlega gott að sjá David Alan Grier í sjaldgæfu beint hlutverki sem aktívistinn Fred Hampton og Rosanna Arquette (í óviðurkenndri mynd í 2. hluta) er alltaf velkomin. Það sem er ekki velkomið er hvernig "The '60s" drekkir hljóðrásinni með svo mörg tímabilslög að það dregur á endanum úr þegar lágmarksáhrifum þeirra (og þetta gæti vel verið í eina skiptið sem bandarísk sjónvarpskynning um Ameríku eftir sjöunda áratuginn minnist aldrei á bresku innrásina - enga Bítla, enga Rolling Stones... enn og aftur, það er bara svo mikið af lögum að þú getur sko fleytt inn í hljóðrásarplötu, ekki satt?). „American Dreams“ og „The Wonder Years“ gerðu þetta allt miklu, miklu betur, sem þakkaði yfirborðsskimandi nálgun sína á bæði tímann og söguþráðinn með næstum útúrsnúnum hamingjulokum. Ekkert að sjá hér sem þú getur ekki séð annars staðar, fólk... nema Julia Stiles gerir snúninginn, það er.