Líttu á það sem öfgakennd gæsluvarðhald án réttarhalda. Án þess að gera athugasemdir og taka afstöðu til utanríkisstefnu Bandaríkjanna, felur ferlið við óvenjulega framsetningu í sér að fara með einstaklinga sem grunaðir eru um hryðjuverkastarfsemi til framandi lands, andstæða framsals ef þú vilt, á stað þar sem pyntingar eru ekki glæpur heldur leið. til ólöglegra upplýsinga. Í stað þess að bletta jarðveginn með blóði hugsanlega saklausra aðila, gerirðu það á erlendu landi þar sem slíkar aðferðir eru viðurkenndar yfirheyrsluaðferðir. Auðvitað, miðað við alvarleika aðferða og tilrauna til að brjóta niður mann, myndirðu stundum fá það sem þú vilt einu sinni þú stenst mótspyrnuna, eða færð ekkert, eða það sem verra er, færð játningu bara vegna þess að hugurinn hefur verið brotinn að því marki að viðfangsefnið fallist á hvað sem þú segir. Þetta er ljótt ferli, og hvaða betri leið til að gera það þegar þú ert meistari mannréttinda, gefur kolli til að nota hvaða aðferð sem er nauðsynleg í nafni þess að vernda fleiri mannslíf, á tímum þar sem upplýsingar eru lykillinn að baráttunni gegn hryðjuverkum, og að gera það í landi þar sem sennilega er vafasamt réttindamet. Útgáfa er Syriana þessa árs, þó að í aðdraganda nýs árs höfum við nokkra pólitíska spennumyndakeppendur til að taka þá krúnu, með flutningi fyrst og fremst, í kjölfarið eftir Robert Redford-myndina Lions for Lambs, með Tom Cruise og Meryl Streep í aðalhlutverkum (aftur, þó núna hinum megin við girðinguna), og The Kingdom með Jamie Foxx og Jennifer Garner, þó að þessi myndi líklega reynast meira hasar. ekið. Leikstýrt af Gavin Hood, sem gerði Tsotsi og mun stýra nýja Wolverine snúningnum, Rendition er ágætis spennumynd með úrvals leikarahópi, í frásögn sem hefur reynst nokkuð vinsæl þessa dagana - skiptingin, sem veitir mikinn mun. sjónarhorn sem koma á framfæri í gegnum leikarahópinn. Anwar El-Ibrahimi (Omar Metwally), efnaverkfræðingur, verður fluttur á leiðinni heim undir skipun CIA-höfuðsins Corrine Whitman (Meryl Streep). Í fangageymslu utan Bandaríkjanna fer Douglas Freeman, CIA sérfræðingur Jake Gyllenhaal, (ó svo spámannlegur) í sína fyrstu yfirheyrslu, án efa að vera þröngvað í stöðu sem hann skráði sig ekki í. Heima, mjög ólétt Reese Whitherspoon leitar ákaft að svörum við hvarfi eiginmanns síns og leitaði eftir aðstoð fyrrverandi eldslogans Alan Smith (Peter Sarsgaard), þar sem hann er að vinna fyrir öldungadeildarþingmanninn Hawkins (Alan Arkin). Henda inn J.K. Sinmmons, hryðjuverkasögurannsókn og verðandi forboðna ástarsaga á milli Fatima (Zineb Oukach) og Khalid (Moa Khouas), þú hefur töluvert að gerast í upptekinni mynd. Miðað við fjölda leikara, staðsetningar, tímalína og þess háttar, Útgáfan var alls ekki ruglingsleg og hún leikur sér með lipurri meðferð á efninu, aldrei fljótur að dæma, setur fram hugmyndir og hugsanir frá báðum hliðum jöfnunnar. Sérhver persóna hefur sína eigin dagskrá og afhjúpun þessarar dagskrár vekur nóg til að leiðast ekki eða rugla þig. Og það besta við þetta allt er hvernig þeir, sannarlega, beygja sig fyrir sjálfsbjargarviðleitni í mismunandi myndum, og að lokum, í ýmsum aðstæðum sem tapa og tapa, því miður. Það hélt þér líka í því - gerði hann það eða ekki, og spilaði stöðugt með huga þinn um hvort Anwar ætti skilið það sem hann er að fá. Það notaði eina afar snjöllu handbragð sem ég sá ekki koma fyrr en það er of seint (svo það er heiðurinn), þó það hafi fallið fyrir venjulegum staðalímyndum vígamanna hryðjuverkamanna, og án þess að eyða miklum tíma í dýpt í að kanna hvata þeirra . Kannski fannst henni ekki þörf á því, í ljósi þess að svo margar kvikmyndir þarna úti hafa þegar snerta þetta mál (Paradise Now, Day Night Day Night, Syriana jafnvel). Þó að það hafi reynst frekar einvídd (persónuleg harmleikur að festa sprengjur til að verða sjálfsmorðssprengjumaður), fannst mér Rendition hafa gert rétt í því að gefa ekki neinn sakarískt sætan endi, að þessi barátta gegn neikvæðri, eyðileggjandi hugmyndafræði er ekki eitthvað það er hægt að fjalla um það í tveggja tíma kvikmynd, og ég er ánægður með að hún hafi stýrt slíkum ævintýralegum ósennileika. Það sem við höfum í staðinn er vel unnin saga sem setur byssumarkmið sitt á útgáfu endurgjafar, og sennilega nógu hæf til að vekja umræðu þegar ljósin kvikna, í hvaða herbúðum þú tilheyrir - styður þú að valda miklum sársauka í yfirheyrslum? Já eða nei? Þetta er meginspurning okkar tíma. Já eða nei? (Allt í lagi, ég er nú þegar að spá í Lions for Lambs)!