Þetta er auðveldlega versta aðlögun grískrar goðafræði sem ég hef séð. Það misheppnast algjörlega sem aðlögun á upprunalegu goðsögninni, finna upp kjánalega söguþráða og minnka 12 vinnuna í... 3 eða 4, held ég. Það gerir algjörlega óþarfa hluti að reyna að samþætta aðrar goðsagnir á klaufalegan hátt sem draga í efa að rithöfundarnir hafi nokkru sinni lesið goðsagnirnar, eins og að breyta fuglum í harpíur, ljón í sfinxa, véfréttina í Delphi til Tiresias og naut í pedantic. útgáfa af Proteus, jafnvel samþætta þætti, sem aldrei hefur sést fyrir utan skemmtilega þáttaröð Sam Raimi, um fyrsta hjónaband hans, við konu með samnefndu nafni eins af Furies svo það hljómar viðeigandi fyrir tímabilið. Ég gæti sætt mig við margt af því , en hún bregst líka algjörlega í hreinum kvikmyndastöðlum; sársaukafullastur er samræðan, blýhærð, svívirðileg gervi-Shakespeare-trípa. Þetta er léleg endurtúlkun á goðsögnunum, sem gerir sorglega tilraun til þess konar póst-módernískrar endurskoðunarstefnu sem Crichtons "The 13th Warrior" reyndi í sambandi við Beowulf goðsögnina, en inniheldur samt stranga goðsögulega þætti eins og skýra truflun frá guðirnir og töfrandi ofurstyrkur. Sorgleg, dapurleg mistök afþreyingarupplifunar, sem ég er viss um að margir af gæðaleikurunum sem taka þátt sjái mjög eftir.