Cafe Lumiere er fallega myndað ógilding. Ég þekki ekki verk leikstjórans og þekki vel til kvikmyndagerðarmannsins sem hann er að sögn að heiðra - Ozu Yasujiro. Þó að Hou hafi ekki einu sinni nálgast Ozu í hátign, hefur Hou ekkert tjáð um dýpt tilfinninga Ozu og einbeitingu að merkingu í lokuðu rými. Eitt af því sem hann saknar algjörlega er athygli Ozu á karakter - við erum ekki einu sinni "kynnt" af Hou fyrir aðalpersónu hans (fullkomin auð síða). Það eru engin miðlungs eða náin skot af fólki hans. Einn af aukahlutunum á DVD býður upp á viðtöl við leikarana og gefur okkur nákvæmlega það sem Hou gerir ekki - vel horft á andlit þeirra. Það var frábær spænsk kvikmynd eftir Bardem sem heitir Nunca Pasa Nada, sem þýðir eitthvað eins og "Nothing Ever Happens" . Það væri miklu betri titill á þessari tilgangslausu æfingu. Í gegnum myndina fáum við vísbendingar um óljóst taívanskt tónskáld sem við heyrum sum verk hans á hljóðrásinni. En vísbendingar, eins og allt annað, gera ekki neitt. Nema þú sért lestarskoðari, þá mælir þessi mynd ekkert með henni.