Það er mikilvægt að hafa í huga raunverulega merkingu setningarinnar „Innblásin af sannri sögu“ þegar þú horfir á Pride. Það er svona eins og „Þú gætir sparað allt að 50%,“ sem getur bókstaflega verið þýtt á „Þú getur ekki sparað meira en 50%“. Þetta hljómar allt frábærlega þangað til þú áttar þig á því að neðri hluti „allt að“ er „núll“. Á sama hátt þýðir "innblásinn af sannri sögu" að einhver heyrði sögu og það fékk þá til að hugsa um þessa. Eina vissan er sú að raunveruleg saga og sú sem þú ert að fara að sjá eru ekki sami hluturinn. Það er alvöru Jim Ellis sem byrjaði að þjálfa sundliðið í Fíladelfíu afþreyingardeild snemma á áttunda áratugnum, en ég er með finnst að hinn raunverulegi Jim Ellis hafi ekki getað leynt einhverjum vonbrigðum með hvernig myndin varð. Það tekur greinilega villt frelsi við sögu lífs hans og ég sé hann bara fyrir mér bregðast við undarlegu útliti vina sinna sem velta því fyrir sér hvers vegna myndin sé svona mikið öðruvísi en maðurinn sem þeir þekkja. Allavega eitt sem hann mun gera vissulega vera stoltur af er að hann er túlkaður af Terrence Howard, einum af okkar bestu leikurum, sem lék við hlið Bernie Mac sem, þrátt fyrir skort á frumlegri og kraftmikilli sögu, skilar enn innilegum og áhrifaríkum leik. Myndin gerist í Fíladelfíu á áttunda áratug síðustu aldar, tíma og stað þar sem kynþáttafordómar voru normið, ekki undantekningin, og hinn menntaði og atvinnumaður Jim Ellis, sem einnig er afreksmaður í sundi, á í vandræðum með að finna verðmæta kennslustöðu, þar til hann er loksins fallinn úr deildinni. tómstundamiðstöð sem er að falla í sundur, sem honum er falið að þrífa upp fyrir niðurrif. Við getum vissulega skilið tilfinningu hans fyrir lítilsvirðingu. Þegar við hittum Elston, viðhaldsmanninn (Bernie Mac) fyrst, er hann vonsvikinn brjálæðingur sem situr á skrifstofu sinni umkringdur hrúgum af drasli sem snertir loftið og horfir á sjónvarp á daginn í gömlu, rykugu sjónvarpstæki. Það þarf varla að taka það fram að þegar Jim kemur til að byrja að þrífa staðinn og hreinsa hann út er Elston ekki beint vingjarnlegur við hann. Hann vissi að verið var að loka afgreiðslustöðinni hans og öll reiði hans vegna þess færðist nokkuð vel yfir á Jim. Í ljósi fortíðar sinnar sem háskólasundmaður, hefur Jim sérstakan áhuga á lauginni, sem hann þrífur og fyllir og kemur í toppform. Hópur af svörtum unglingum sem spila körfubolta rétt fyrir utan skemmtistaðinn vekur áhuga á lauginni þegar körfuboltabrúnin er tekin af þeim og hitinn heldur áfram að kæfa, og fljótlega er hópurinn með þroskandi sundlið á hendi sem þeir ganga inn í borgina. sundmót. Að kalla þá lágkúru væri auðvitað hálfgert vanmat. Þeir eru óskipulagðir, ófagmenn, ófullnægjandi þjálfaðir og hafa ekki hugmynd um hvernig á að haga sér á sundmóti. Það skiptir auðvitað engu máli. Kvikmyndin er hefðbundin íþróttasaga þín, svo fyrsta íþróttaferðin er algjörlega óveruleg sem eitthvað annað en lærdómsreynsla, hvati til að knýja fram miklu erfiðari og mun markvissari þjálfun þeirra sem mun leiða til loka íþróttaferðarinnar, þeirrar sem skiptir máli. Núna er það eina sem íþróttamynd hefur að gera er að söguhetjurnar þurfa ekki að sigra á hápunkti myndarinnar, við þurfum aðeins að skilja merkingu og þýðingu viðleitni þeirra. Því miður hefur myndin alla persónuþróun gamallar Seagal myndar. Góðu krakkarnir eru góðu krakkar vegna þess að þeir eiga bara að vera það, og vondu krakkarnir eru viðbjóðslegu hvítu sundmennirnir sem hlæja og grínast og gera rasistabrandara að liðinu okkar. Ó, og það er eitt atriði þar sem einn af hvítu strákunum sparkar í einn af svörtu strákunum neðansjávar á meðan hann er í miðri keppni. Ég vissi ekki að það væri í raun hægt að sparka í einhvern svona neðansjávar, en þú færð hugmyndina um hversu djúpur persónuþróunin er. Okkur skilst að þetta er hópurinn af krökkum sem Jim Ellis sneri frá krökkum sem hanga á götunni að gera ekkert með líf sitt og í skipulögðu og samkeppnishæfu teymi sundmanna, en fyrir utan það fáum við í rauninni ekki að vita neitt um hverjir þeir eru. En stærsta vandamálið er að einu raunverulegu staðhæfingarnar sem myndin gefur frá sér eru þessi viðleitni og skipulag leiða til velgengni og rasismi er slæmt. Hvort tveggja er svo augljóst að þegar kvikmynd er gerð með þeim einum endar það með því að vera tómt og óþarft. Kynþáttafordómar voru svo miklu öflugri í Ameríku á áttunda áratugnum að það er gífurlegt tap að myndin fjallaði beint um það mál en sagði í raun ekkert um það. Þetta er eins konar feel-good mynd, en þegar henni er lokið og þú áttar þig á því hversu mikið hún hefði átt að segja er miklu stærri en það sem hún sagði, þá breytist tilfinningin fyrir vellíðan í sorgleg vonbrigði.