Í þetta skiptið er Blackadder ekki lengur konunglegur (eða jafnvel sérstaklega nálægt því að vera eitthvað slíkt)... í staðinn, frekar þjónn prins Regent, túlkaður af Hugh Laurie (sem kemur í stað Tim McInnerny, sem nærveru er sárt saknað, og það gat er aldrei fyllt... persónan hans hafði saklausan sjarma... á meðan hann var brjálaður og algjör vitleysingur, getum við ekki annað en hugsað um hann, sem á alls ekki við um staðgengill hans) enda óþolandi. daft (sem hann greinilega var, samkvæmt Trivia síðunni), svo ekki sé minnst á hávær og algjörlega óógnandi. Edmund getur nú gert það sem honum þóknast og gerir það. Af hverju er hann svona svekktur og reiður (heiðarlega, það verður stundum niðurdrepandi)? Já, húsbóndi hans er fífl, þeir eru það alltaf. Hann virðist ekki skorta peninga né er hann í neinni hættu. Í annarri þáttaröðinni var drottningin uppátækjasöm og barnaleg og skar höfuð af einhverjum - eða giftist honum - á snærum. Hér er einfaldlega aldrei nóg í húfi til að nokkur átök verði spennandi og áhugaverð. Það eru enn athugasemdir og jafnvel smá ádeila. Of oft virðist sem þeim hafi fundist sagan vera nógu fyndin ein og sér, svo þeir endurtaka hana bara og nenna ekki að breyta staðreyndum í brandara eða gabb. Og ég get ekki sagt þér hversu mörg þeirra ég fann út áður en þau voru búin, bókstaflega meira en mínútu í burtu. Það er venjulega ekki jákvætt þegar þú þekkir punchline áður en það er afhent. Baldrick breytist ekkert frá síðasta tímabili... hann er samt frekar aumkunarverður og heimskur, sem leiðir til „kjánalega“ húmors. Satt að segja fer upphæðin í gegnum þakið. Ekki koma mér af stað í grófu dótinu. Hið kaldhæðni, munnlega fyndni getur samt verið mikil, þó mun minna af því sé en áður. Ég myndi segja að um helmingur þáttanna væri frekar skemmtilegur og beinlínis fyndinn, á meðan hinir þrír komu mér alls ekki inn í þá. Ég varð fyrir vonbrigðum með hversu fyrirsjáanlegar sumar söguþræðir og þróun þeirra voru... Ég gat séð marga slíka koma í kílómetra fjarlægð. Sumt af efninu reynir allt of mikið til að vera fyndið og finnst það ótrúlega þvingað. Þetta heldur áfram með þeirri hefð sem "II" byrjaði að láta áætlanir ganga upp af og til. Þemað er það versta af hópnum, eintökin eru minnst skapandi. Þegar á allt er litið er þetta lang minnsta uppáhaldið mitt af þessum fjórum. Ég mæli með henni fyrir aðdáendur kosningaréttarins og breskra gamanmynda almennt. 7/10