Augljóslega var mér sama um Things to Come (aka "The Shape of Things to Come") eins mikið og flestir áhorfendur. Það þýðir að það eru góðar líkur á að þú hafir gaman af því meira en ég. Hvað sem því líður gæti þér þótt gagnlegt að heyra myndinni lýst frá öðru sjónarhorni. Leikstýrt af William Cameron Menzies, sem hafði jafn mikla reynslu sem framleiðsluhönnuður og jafnvel meira sem liststjóri, er þetta kvikmyndaaðlögun eftir H.G. Wells í eigin skáldsögu með sama nafni. Í mínum augum hjálpar það að sýna fram á hvers vegna frábær skáldsagnahöfundur reynist ekki endilega vera frábær handritshöfundur. Kvikmyndin opnar árið 1940 í London-líku "Everytown". Stríð er í uppsiglingu og íbúar Everytown hafa áhyggjur af því að það gæti náð til þeirra. Það gerir það. Og það breytist í áratuga langt mál sem í grundvallaratriðum eyðileggur siðmenninguna. Wells og Menzies hoppa áfram í tíma til að sýna okkur mismunandi atriði sem tengjast stríðinu og eftirköstum þess. Við sjáum tvo flugmenn, einn fallinn, sætta sig við afleiðingar bardaga þeirra. Við hittum post-apocalyptic samfélag sem er stjórnað af verðandi stríðsherra. Við kynnumst manni úr gróskumiklu framúrstefnusamfélagi. Við sjáum hvernig tæknin er að breytast. Og að lokum erum við tekin til fulls skilnings á því framúrstefnulega samfélagi um 2036, þar sem leiðtogarnir eru að rökræða kosti þess að senda manninn til tunglsins. Þetta gæti allt hljómað mjög spennandi, en það virkar bara ekki sem kvikmynd. Uppbyggingarlega séð er myndin allt of þáttabundin, með fátt til að binda hana saman á dramatískan hátt. Í þriðja þættinum missti ég algjörlega áhugann á að reyna að halda utan um persónurnar. Ég hafði varla getað raða þeim upp í fyrstu þáttunum. Það er stöðug skrúðganga nýrra andlita. Við fáum ekki að læra neitt um neina þeirra. Það hjálpar ekki að einstakir þættir, með nokkrum undantekningum, hafa tilhneigingu til að vera óþægilega leikstýrð og klippt. Þær eru líka stundum að stjórna – það getur næstum farið að líða eins og áróðursmynd. En kannski misvísandi, þættirnir eru líka svolítið kaldir og þurrir tilfinningalega. Reyndar er einn of langur kafli meira eins og tónlistarmyndband/iðnaðarkynningarmyndband. If inniheldur myndir af því að byggja framúrstefnulega borg, með fullt af stórum vélum, fullt af suðu, og svo framvegis. Einhvern tímann veifar gaur sem lítur út eins og geimfari að myndavélinni í gegnum einhvers konar framúrstefnulegt gler. Tónlistin í þessum kafla er einhvers staðar á milli hernaðarlegrar og ofmetinnar hryllingstónleika. Ég get ekki sagt að Things to Come samanstandi af grípandi efni með tilliti til leiklistar. En algengasta hrópið til stuðnings Things to Come er að þetta sé „kvikmynd um hugmyndir“. Það kann að vera rétt, en það eru nokkur vandamál við það ef það er skoðað þannig. Eitt, það lætur það samt ekki virka _sem kvikmynd_, það er að segja sem sjónrænt og hljóðrænt dramatískt listaverk, og tvö, það eru allt of margar hugmyndir settar fram hér. Meginhugmyndin er stríð og hvað það gerir við siðmenningar . Það er fínt að gera kvikmynd um. Það er líka ótrúlega fyrirsjáanlegt um seinni heimsstyrjöldina, þar sem The Things To Come var handrit og kvikmyndað árið 1935 (útgefið 1936). Wells hefur ýmislegt áhugavert að segja um stríð, sem sumt stangast á við venjulega túlkun myndarinnar. Til dæmis virðist endirinn benda til þess að annað stríð sé að brjótast út, eða muni á hverri stundu. Skilaboðin í heild virðast óveruleg svartsýni. Wells virðist sýna að stríð er einfaldlega hluti af mannlegu eðli sem ekki er hægt að skera úr, þó það útiloki ekki „framfarir“ – í rauninni kyndir það ef til vill framfarir, að minnsta kosti óbeint. Það myndi örugglega nægja fyrir eina kvikmynd . Hins vegar eru margar fleiri hugmyndir hér. Atriðið milli flugmannanna tveggja er eitt af áberandi senum myndarinnar. Hún fjallar um flókið vandamál. Annar flugmaðurinn hefur skotið hinn niður en kemur nú honum til aðstoðar. En flugmaðurinn sem var skotinn niður var með eitrað gas sem streymir nú yfir völlinn. Þeir geta ekki báðir andað að sér gasinu án skaða. Stúlka kemur með. Þeir hafa aðeins tvær virkar gasgrímur á milli þeirra. Flugmaðurinn sem var skotinn niður býður upp á grímuna sína þar sem hann segist hvort sem er vera að deyja. Hvað skal gera? Það er ekki það að þetta atriði sjálft væri hægt að teygja út í langan lengd, en hugmyndirnar - hin furðulega flókin að bæði hjálpa og reyna að meiða hvort annað í miðju stríði - eru nóg til að byggja kvikmynd á. Annað dæmi. Í atriðunum þar sem tilvonandi stríðsherra kemur fram, í post-apocalyptic umhverfi, er viðbjóðslegur smitsjúkdómur sem kallast „flökkuveikin“ á ferð. Það breytir fórnarlömbum í eitthvað eins og drukknir zombie. Venjuleg aðferð er að skjóta fórnarlömb á staðnum til að reyna að koma í veg fyrir sjúkdóminn. Tekið er á þessu efni eins og það sé eftiráhugsun. Þetta er frábær hugmynd og verðskuldaði sína eigin kvikmynd. Á sama hátt sýnir Wells framtíðarsamfélagið með umdeildum sósíalískum hugmyndum. Það var nóg fyrir sína eigin mynd líka. Það er bara ómögulegt að takast á við svo mikið efni á 100 mínútum, sérstaklega þegar það á að vera kjarni myndarinnar í stað dramatísks aðdráttarafls. Samt er ástæða til að sjá Things to Come að minnsta kosti einu sinni. Ef þú ert yfirhöfuð vísindamaður, þá er þetta sögulega mikilvæg mynd. Miðað við bakgrunn Menzies eru framleiðslan og leikmyndahönnunin áhugaverð, jafnvel þótt kvikmyndatakan virðist afar úrelt. Það er líka áhugavert að sjá hvernig Wells var annaðhvort fordómafullur eða afturvirkur gamansamur í „spám“ sínum. Ég hafði sérstaklega gaman af því að knýja áfram til tunglsins, sem minnti mjög á A Trip to the Moon eftir George Méliès frá 1902 (aka Le Voyage dans la lune). Bara ekki búast við of miklu frá Things to Come.