Ég hef aldrei lesið skáldsögu Jacqueline Susann, en ég hef líka séð Valley of the Dolls, byggða á annarri bók hennar. Í bæði skiptin fannst mér myndin líklega betri en bókin og mun batna enn frekar með aldrinum (örugglega þvert á bækurnar). Ástæðan er sú að kvikmynd einbeitir sér meira að ákveðnum stíl í tísku, hönnun og hegðunarmynstri. Og í þessum þætti býður The Love Machine ansi mikið. Leikmyndin passar fullkomlega við söguna. Og allar persónurnar passa líka inn. Þeir eru fullkomnir á þann hátt að þeir fullkomna almenna mynd í góðu jafnvægi. Þau eru yfirborðskennd og þróast ekki, það er satt, en í þessari mynd myndi ég ekki vilja hafa hana öðruvísi. David Hemmings endurtekur hlutverkið sem hann lék í Blow Up eftir Antonioni. Og það er meira en uppátæki. Hann er tískuljósmyndari, lítur út fyrir að vera áberandi gamall og virðist fara örlítið í fræ. Robert Ryan endurtekur hlutverkið sem hann lék í Caught eftir Max Ophül, hann er Smith Ohlrig aftur og aftur, gráðugur, leiðinlegur og leiðinlegur, óinnblásinn og óinnblástur. Það er hugsanlegt að Ryan hafi ekki viljað vera með í þessari mynd og hagað sér í samræmi við það, á hinn bóginn gæti hann hafa hugsað mikið um hlutverk sitt og síðan gefið vandlega rannsakaða frammistöðu. Hvað sem gerðist passar það við myndina. Dyan Cannon er frábær (frábær fataskápur!), hún drottnar yfir hverri senu sem hún er í og ​​tekur þátt í tveimur hápunktum myndarinnar: brennslu á lúxus rúmi og að fella Hemmings-persónuna með Óskarsverðlaunastyttu. Ástarvélin er auðvitað kaldhæðnislega meint. Robin Stone er eins konar Barry Lyndon popptímabilsins (tilviljun, myndin ER örlítið kubrickysh). Að hann velji sjónvarpsstöð til að vinna sig upp á toppinn virðist vera tilviljun. Hann lítur á ást (sem þýðir kynferðislega velvild) eingöngu sem leið til persónulegra framfara. Það eru frekar skelfilegar vísbendingar um órótt kynhneigð sem ekki er kannað í myndinni. Samkynhneigð er meðhöndluð mjög frjálslega, líklega ekki staðall fyrir borgarstjóramyndir á tímabilinu. Opinská tortryggni sjónvarpsstjóranna þarf ekki að óttast samanburð við aðrar góðar kvikmyndir um efnið eins og A Face in the Crowd eða Network eða Truman Show. Þeir eru að framleiða drasl, þeir eru sammála sín á milli um að þetta sé vitleysa og þeir vita að þeir munu gera mikið úr því. Ég sé ekki eftir því að hafa eytt þessum 108 mínútum með þessari mynd og kæmi ekki á óvart ef hún tæki upp sértrúarsöfnuð, að því gefnu það er gefið tækifæri (sem þýðir DVD útgáfu).