Almennt ofmetin mynd sem státar af sterkum leikarahópi og snjöllum samræðum og auðvitað Dean Martin lögum. Vandamálið er Nicholas Cage, það er engin efnafræði á milli hans og Cher og þau eru aðal ástarsagan. Cher bætir þetta næstum upp með viðbrögðum sínum við breyttum hreim Cage og stjórnlausri líkamstjáningu. Cage sest einfaldlega aldrei inn í hlutverk sitt. Hann reynir allt sem honum dettur í hug og kemur fram sem leikari frekar en raunveruleg manneskja og það er það sem þarf í ástarsögu. Cage hefur átt í sams konar frammistöðuvandamálum í öðrum hlutverkum sem krefjast meira af Jimmy Stewart týpu. Cage heldur áfram að fara með þessi hlutverk, kannski vegna þess að hann er hrifinn af svona kvikmyndum en hans eigin kraftur sem leikari hentar þeim ekki, þó hann hafi orðið betri í því með ítrekuðum tilraunum. Hann ætti að yfirgefa þessa tegund af hlutverkum til minna áhugaverðra leikara sem myndu skuldbinda sig fullkomlega til myndarinnar og eyða orku sinni og töluverðum hæfileikum í meira óviðjafnanlegt hlutverk og kvikmyndir þar sem hann getur verið hans brjálæðislega áhugaverða sjálf.