Hið óhugsandi hefur gerst. Eftir að hafa fyrst orðið vitni að henni fyrir nokkrum árum, hef ég átt mynd sem hefur verið viðmið mitt fyrir hræðilega og sú mynd hét "McCinsey's Island". Fjölskylduævintýramynd með Hulk Hogan og Grace Jones (ég er ekki að búa þetta til), hún hljóp í nýtt dýpi í kvikmyndagerð og er enn eina myndin sem ég hef séð sem fékk mig til að velta fyrir mér hvað annað fjárhagsáætlun myndarinnar hefði getað verið varið í. Eins og nýir skólar eða krabbameinslyf. Hins vegar, fyrir hreint og óspillt magn af vitleysu, mun hvaða kvikmynd þurfa að lækka staðla sína enn lægri ef þeir ætla að trompa "Guest House Paradiso" upp í þann heiður að vera ein versta mynd sem ég hef nokkurn tíma þurft að horfa á. Þessi mynd byggir lauslega á hinum barnalega en skemmtilega sjónvarpsþætti „Bottom“ og kynnir okkur fyrir tveimur af stærstu taparunum sem hægt er að hugsa sér. Richard (Rik Mayall) er hótelstjóri, eins óvingjarnlegur og nokkur maður getur ímyndað sér og svo brenglaður svívirðilegur að það lekur næstum slím frá sérhverri athöfn. Vinur hans Eddie (leikstjórinn Adrian Edmondson) er áfengissóun á mannlífi og saman reyna þau að reka versta hótel Bretlands sem staðsett er á kletti við kjarnorkuver. Á milli þeirra stunda þeir teiknimyndaofbeldi (með hljóðbrellum) með reglulegu millibili, stela öllu sem er lítils virði eða áhugavert frá fíflunum sem dvelja þar og stara með þrá á hvaða konu sem er. Söguþráðurinn, eins og hann er, felur í sér komu hinnar sögufrægu ítölsku skjágyðju Gina Carbonara (Vincent Cassel) sem er á flótta undan brúðkaupi sínu og reynir að leggjast lágt á Guest House Paradiso, Richie og Eddie til mikillar undrunar. Og ... það er það. Ég hélt að Carry On myndirnar táknuðu allt slæmt við breska kvikmyndaiðnaðinn og guð má vita, við höfum eytt svo miklum tíma og peningum í að reyna að flýja þessa guðs hræðilegu arfleifð. Við höfum fengið myndir eins og "Trainspotting", "28 Days Later", "Four Weddings And A Funeral" og hið snilldarlega "Shaun Of The Dead" (einnig með Simon Pegg í aðalhlutverki) en þetta... þetta dregur þessar myndir öskrandi og sparkandi. aftur til daganna þegar toppurinn á Sid James og Barböru Windsor flaug af stað með hjálp reiðhjólaflautu. "Guest House Paradiso" er svo metnaðarlítið að það móðgar þig um leið og þú horfir á það. Ég hélt áfram að fylgjast með, beið í eftirvæntingu eftir að brandararnir byrjuðu en þeir komu aldrei. Bara endalaus straumur af föstum hnappagöggum, hugmyndalausum atburðarásum sem þverra útskýringar, örlítið skemmtilegt ofbeldi með steikarpönnum og ísskápshurðum og nánast ekkert sem vekur svo mikið eins og bros. Kom fyrsta auglýsingahléið (það var í sjónvarpinu, sjáið þið til) og ég var tilbúinn að slökkva en tryggar skyldur mínar við ykkur, lesendur mínir, héldu mér gangandi. "Ég er að horfa á þetta svo þeir þurfi ekki að gera það" varð mantra mín svo þið munið betur hvað þið skuldið mér mikið fyrir þetta því þetta var álíka skemmtilegt og að láta sand sparka í augun á mér og vera nauðugur hundamatur .Treystu mér, ég elskaði "Bottom" sjónvarpsþáttinn. Sambland af hæfilega grófum leik frá Mayall og Edmondson og OTT unglingahúmor virkaði... í hálftíma í hverri viku. Svo sannarlega ekki í einn og hálfan klukkutíma, þar sem Edmondson og Mayall dekra við sig í litla einkabrandaranum sínum og leiða og niðurdregna restina af áhorfendum. Satt best að segja lætur þetta „Drop Dead Fred“ frá Mayall líta út eins og „Guðfaðirinn“ og ef þú hittir annaðhvort þessara tveggja einstaklinga (sem bera nokkurn veginn ein ábyrgð á ringulreiðinni á skjánum sem þykist vera kvikmynd), ekki hika við að afhenda stígvél til eista svæði þeirra. Þeir myndu líklega njóta þess. Pegg og Bill Nighy (báðir sem gestir á hótelinu) eru dregnir niður með þessu sökkvandi skipi en að minnsta kosti lifðu þau af. Mayall og Edmondson ættu ekki að vera svona heppnir. Kvikmyndaígildi Chernobyl og ætti að forðast sem slíka.