Nú hefur þú sennilega heyrt dálítið um nýja Disney dubbið af klassískri kvikmynd Miyazaki, Laputa: Castle In The Sky. Síðla sumars 1998 gaf Disney út „Kiki's Delivery Service“ á myndbandi sem innihélt sýnishorn af Laputa talsetningunni þar sem sagt var að hún væri væntanleg „1999“. Það er augljóslega langt liðið á það ár núna, en talsetningunni er loksins lokið. Og það er ekki "Laputa: Castle In The Sky", bara "Castle In The Sky" fyrir talsetninguna, þar sem Laputa er ekki svo fallegt orð á spænsku (þótt þeir noti orðið Laputa oft í gegnum talsetninguna). Þú hefur líka líklega heyrt það heimsþekkta tónskáld, Joe Hisaishi, sem skoraði myndina upphaflega, fór aftur til að endurheimta frábæra tónlist með nýjum útsetningum. Laputa kom út á undan My Neighbor Totoro og á eftir Nausicaa of the Valley of the Wind, sem hóf Studio Ghibli og er langur slagur. Og að mínu mati held ég að þetta sé ein besta mynd Miyazaki með kröftuga lexíu í þessari tveggja tíma og fjögurra mínútna gimsteini. Laputa: Castle in the Sky er kvikmynd fyrir alla aldurshópa og ég hvet alla til að sjá hana. Fyrir þá sem ekki þekkja sögu Castle in the Sky byrjar hún strax í byrjun og hættir ekki næstu tvo tímana. Frásögnin er svo gallalaus og meistaralega unnin að þú sérð sanna sýn Miyazaki. Og trúðu mér, það er einn frábær. Myndin hefst á Sheeta, stúlku með eina helvítis fortíð þar sem henni er haldið í haldi stjórnvalda á loftskipi. Sheeta hefur lykilinn að Laputa, kastalanum á himninum og löngu týndri siðmenningu. Lykillinn að Laputa er heilagt hengiskraut sem hún hefur sem margir leita að, nefnilega stjórnvöldum, hernum og flugræningjahópnum, Dola-genginu (sem Sheeta og Pazu vingast síðar við). Fljótlega ráðast sjóræningjarnir á skipið og hún sleppur við árásina. Hún fellur nokkur þúsund fet, en fallið er mjúkt og þökk sé henginu hennar. Þegar hún svífur af himni, sér Pazu, munaðarlaus drengur sem lifir af að vinna í námunum, Sheeta og nær henni. Þeir tveir verða fljótir vinir, en þökk sé hengiskraut hennar festast þeir tveir í einni risastórri spennuferð þegar Dola-gengið og stjórnvöld reyna að ná Sheeta. Hver atburðarrásin á fætur annarri lærum við allar hvatir og auðkenni persónunnar þegar við byggjum upp að tilfinningalegum og hasarfullum hápunkti sem mun örugglega gleðja alla með frábæru fjöri og frábæru samræðum. Auk þess nokkuð snúin óvart. Mér finnst þessi mynd einfaldlega merkileg og haldist í tvær klukkustundir og fjórar mínútur. Sagan er dásamleg, þar sem við tökum hámarki inn í hreyfimynd Hayao Miyazaki sem á sér engin takmörk. Umgjörð myndarinnar er sambland af mörgum tímabilum. Það virðist gerast í lok 1800, en það er einhver varaheimur sem hefur háþróaða tækni og vopn. Laputa er líka furðu fyndin mynd. Myndin hefur fjöldann allan af fyndnum augnablikum, næstum jafn dramatíkinni og hasarnum sem myndin geymir. Mér finnst skemmtilegast að vera bardagaatriði þar sem yfirmaður Pazu mætir sjóræningi og skömmu síðar brýst út uppþot. Það er fyndið þar sem við sjáum karlmenn bera saman styrk sinn og tónlistin passar fullkomlega við það. Nú skulum við tala um hvernig talsetningin er. Frábær leikarahópur skilar frábærum frammistöðu til að lífga upp á þessar persónur. Unglingahjartaknúsarinn James Van Der Beek leikur hetjuna Pazu sem er með mun þroskaðri rödd en í japönsku útgáfunni þar sem hann hljómaði barnslegari í frumgerðinni. Allavega finnst mér röddin hans passa vel við Pazu. Anna Paquin, ungi Óskarsverðlaunahafinn úr "The Piano", leikur Sheeta. Þetta er líka ágætur flutningur, en röddin er svolítið misjöfn, hún heldur sig ekki við einn hreim. Stundum hljómar hún eins amerísk og eplakaka, en stundum hljómar hún eins og einhver frá Nýja Sjálandi. Frammistaðan sem ég hafði þó mest gaman af var Coris Leachman, sem lék Mama Dola. Þetta er ekki bara frábær frammistaða heldur vekur röddin og tilfinningin sem hún gefur persónunni raunverulega lífi í hana. Ef það væri einhverntíman lifandi Laputa kvikmynd (G-d forbid), hún væri sú sem myndi leika hana, þú getur rétt ímyndað þér hana í hlutverkinu (tja, nokkuð). Luke Skywalker sjálfur, Mark Hamill er Muska, og þetta er önnur frammistaða Hamill á toppnum. Þú gætir kannast við Hamill úr langri raddvinnu eftir að hann gerði upprunalegu Star Wars myndirnar, en hann gerir Muska til fulls ills. Rödd hans hljómar eins og venjulegur rödd hans og blanda af Jókernum, sem hann lék í mörgum þáttum í teiknimyndinni Batman seríunni. Á meðal leikarahópsins er raddpersónaleikarinn Jim Cummings, sem gerir frábært og gróft starf sem hershöfðinginn og Andy Dick og Mandy Patakin sem meðlimir Dola-gengisins. Leyfðu mér að tala um hvað í raun og veru gerir þessa talsetningu sérstaka, nýútsetta Joe Hisaishi. tónlist! Fyrir þá sem hafa aldrei heyrt um hann, þá sér Herra Hisaishi um tónlistina og eins og allar myndir Miyazaki er tónlistin mjög eftirminnileg. Hvert af skorunum hans hefur sína persónu sem passar fullkomlega við viðkomandi kvikmynd. Nú eru þessar nýju útsetningar sem hann hefur gert meira "amerískar", sem ég held að hafi verið markmiðið með nýju upptökunum. Ekki hafa áhyggjur, klassískir tónar japönsku útgáfunnar eru enn hér í frábæru formi. Fyrir mér hljómar tónlistin þannig að þetta sé stórmynd í Hollywood. Það hefur meiri kraft, það hefur meiri áherslu, það er skýrara og dýpra. Frumvarp myndarinnar, fyrstu sekúndurnar þar sem við erum kynnt fyrir loftskipunum, hefur einhverja nýja tónlist (ég er ekki viss, en ég trúi því að þegar við sáum skipin fyrst var engin tónlist). En meirihluti tónlistarinnar hefur nýtt bakgrunn og meiri bakgrunnstónlist til að njóta. Hlutirnir virðast mjög auknir. Í kraftmiklu atriði er tónlistin sterkari en í upprunalegu útgáfunum. Í rólegri senu er það rólegra. Á heildina litið held ég að margir ykkar verði ánægðir með nýju útsetningarnar og blandar, ég gerði það sjálfur og persónulega held ég að það hjálpi til við að bæta myndina. Ég kýs nýja tónlistina fram yfir gamla, og ég vona að Disney gefi út eða leyfi tónlistarréttinn á fullkomnu hljóðrás. Annar plús hlið við talsetninguna er að sagan er trú og mikið af upprunalegu japönsku línunum er ósnortinn. Í Kiki er ég viss um að nokkrum línum hafi verið breytt, og þetta er á sama hátt, línum hefur verið breytt. En meirihluti er nálægt eða nákvæmlega upprunalegu línurnar og samræðurnar sem Miyazaki hefur skrifað. Ég var hræddur um að einhverjar frábærar línur yrðu slátraðar, en þær voru þarna heilar. Einnig hefur verið bætt við nokkrum nýjum línum sem hjálpa til. En ég er ekki viss um hvort ég á að líta á þetta sem gott eða slæmt, Disney þýddi EKKI lokalagið, það var á japönsku. Ég var hræddur þegar þeir gerðu alveg ný lög fyrir Kiki dúbbinn, en með þessari útgáfu er það upprunalega lagið... á japönsku. Svo ég býst við að það sé gott að það sé samt upprunalega, en slæmt þar sem meirihluti fólks sem sér þessa talsetningu talar ensku. Það er stór galli á þessari talsetningu og hún fjallar um hvernig raddirnar passa við varir persónunnar. Auðvitað verður það ekki fullkomið í hvaða talsetningu sem er, en ég held að í Kiki og Mononoke hafi talsetningu á línum sem passa við hafi verið miklu betur útfærð (og Disney hafði aðeins meiri tíma með þessari...). Sumt af tímanum passar allt fullkomið, stundum passar það ekki alveg og í einstaka tilfellum segir einhver eitthvað og varirnar hreyfast ekki neitt (það er atriði þar sem Sheeta hlær og munnurinn hennar ekki hreyfa einn bita).Hvað varðar myndina sjálfa, þá eru þetta mínar hugsanir. Mér fannst ótrúlegasti hluti Laputa vera hreyfimyndin. Frá opnunarröðinni til loka, hreyfimyndin er svo gróskumikil og ítarleg að þú verður bara að horfa á það með agndofa. Þú sérð hið sanna eðli hverrar persónu, sanna smáatriði í andliti þeirra með öfgafullum nærmyndum og hasar. Þú verður að gefa heilmikið kredit fyrir fyrirhöfnina sem þessir teiknarar lögðu í þessa mynd. Allt er svo vel gert og fallega handteiknað, þetta er eins og áhrifamikið listaverk. Og til að hugsa, þetta var gert um miðjan níunda áratuginn. Hreyfimyndin er talsvert frábrugðin Disney, Ghibli hefur sinn sérstaka blossa sem er mjög ólíkur, en mjög góður. Og eftir öll þessi ár líta litirnir út eins líflegir og alltaf. Laputa hefur líka fullt af hasarröðum, fullt af flugvélabardaga auk nokkurra á jörðu niðri. Þessar seríur eru svo vel gerðar og svo forvitnilegar að það er skelfilegt að þær séu sambærilegar við stóra, fjárhagslega hasarmynd. Og lokaatriðið er bara eitthvað sem þú VERÐUR að sjá. Hljóðbrellurnar eru hreinar og klassískar og passa vel við sprengingar, skothríð og allt annað. Og eins og allar Miyazaki myndir, einbeitir sér hver að öðru þema (t.d. Kiki: Sjálfstraust). Þessi hefur mikla lexíu um græðgi og völd. Fólk gerir sér ekki grein fyrir því hvernig græðgin getur tekið yfir þig og hvernig það er ekki gott að hafa of mikil völd. Fólk er upptekið af valdinu og er gráðugt og aðal illmennið, Muska, sýnir þetta mjög. Allt í allt var Laputa: Castle In The Sky frábær mynd til að byrja með og er nú endurbætt að mestu leyti. Ég fagna því að almennari áhorfendur fá nú tækifæri til að sjá þessa klassísku teiknimynd í allri sinni dýrð. Með frábæra raddhópa sem lagði mikið í myndina með frábæru endurgerðu tónlistaratriði frá Joe Hisaishi, hefur Disney staðið sig vel í þessari talsetningu og er alveg verðugur. Þó að ég telji raddirnar passa betur við munninn í Kiki og Princess Mononoke Disney dubbunum, þá er Castle In The Sky samt frábær talsetning og þess virði að seinka miklu því nú geta fleiri upplifað frábæra kvikmynd.