Þó ég sé ekki mikill Coen bræðra aðdáandi, þá er ég aðdáandi myrkra húmormynda þeirra eins og 'Fargo' og 'Miller's Crossing.' Ég hef verið mun minna hrifinn af öðrum grínistaham þeirra, Guffi-búðum (eða er það Camp Guffi?) Því miður, 'O Brother, Where Art Thou?' fellur í síðarnefnda flokkinn og er ekki einu sinni eins góð og 'The Big Lebowski' eða 'The Hudsucker Proxy'.''O Brother' er í rauninni þáttaröð af í-brandara án mikils tilgangs, og ekki eins mikill húmor eða gáfur hvort sem er. Eins og flestir gagnrýnendur hafa tekið fram er söguþráður myndarinnar mjög lauslega og, eftir því sem ég kemst næst, alveg geðþótta byggð á The Odyssey. Aðalpersóna þess, Ulysses Everett McGill (George Clooney), er „ævintýramaður“ eins og nafna hans í Hómeríu og hefur það „raunverulega“ markmið sitt að snúa aftur heim til að koma í veg fyrir að eiginkona hans Penny giftist lausamanni. Auðvitað komumst við ekki að því að þetta er það sem Clooney/Ulysses karakterinn vill í rauninni fyrr en löngu eftir að okkur er hætt að vera sama. Og hvað hefur Homer að gera með „Cool Hand Luke“ keðjugengi, Ku Klux Klan fundi a la „Indiana Jones“ sértrúarsöfnuði, orðaforða lögfræðings sem hefur ekki verið útilokað, hæfileika til að syngja sveitatónlist með blá-grass, félag við Baby Face Nelson , hárgreiðslu sem líkist Clark Gable, og önnur tilviljunarkennd og margvísleg persónueinkenni og kynni? Ég leyfi öðrum að greina það. Vísunin til Preston Sturges 'Sullivan's Travels' í titlinum 'O Brother's' er álíka tilgangslaus. Já, áhorfendum sem þekkja Sturges smáskrúfa gamanmyndaklassíkina gæti fundist það vægast sagt gefandi að viðurkenna titilinn á félagslega meðvituðu þunglyndismyndinni Sullivan yfirgefur Hollywood og gamanmyndina í von um að verða til. Og þeir gætu jafnvel verið vægast sagt skemmtir af nokkrum skot/senu riffum (t.d. hoppandi vörubíla, og keðjugengið stokkað í bíómynd). En hvað svo? Coen-bræður virðast ekki hafa neinu að bæta við gagnrýna umræðu um hlutverk listarinnar á móti siðferðislegri alvarleika. Þeir falla augljóslega inn í fyrri skólann, en það virðist ekki hvetja tilvísunina hið minnsta. Er það virðing? Ef svo er, hvers vegna að gera það? Mér líkar póst-módernísk poppmenning tilvísun og textaleikur ekki síður en næsti maður, en það er miklu flottara þegar það jafngildir einhverju að minnsta kosti tónfræðilega, ef ekki þematískt, stöðugt og ekki bara handahófskennd samsuða. Þetta handrit er einfaldlega kjánalegt rugl. Eini samkvæmi, og stöðugt ánægjulegur, þátturinn er þjóðlaga-/sveitatónlistarhljóðrásin. Það hefur ekki mikið með Homer eða Preston Sturges að gera, en miðað við restina af myndinni er það líklega gott mál. Aftur á móti mæli ég með því að nota aðgangsverð á hljóðrásardiskinn.