Allt sem gæti hafa verið hugsanlega áhugavert í þessu efni er sökkt á fyrstu sekúndunum með fyrirvara um að atburðir sem við erum að fara að sjá geta aldrei verið þekktir og "Þetta er hvíslið [orðrómur] sem oftast er sagt" um einn af tilkomumestu „leyndardómum“ Hollywood. Allt í lagi. Þannig að við erum ekki að fá neitt nýtt (og "Leyndardómar og hneyksli" frá E! gefur þér betri fótfestu á tilteknu atviki ... og það er ekki mikil stuðningur). Hvað fáum við? Við komumst að því að Hollywood er hreiður nörunga og decadents. Engar stórfréttir þar. Áhugaverðara lærum við hvað uppvaskaður leikstjóri er tilbúinn að gera til að endurheimta valdastöðu sína í skemmtanabransanum og/eða stjórnmálastéttinni. Það vekur upp þá spurningu hvort Peter Bogdanovich sé að tala af eigin reynslu í gegnum þessar persónur. En það sem sagt er er svo tortrygginn og ljótur og ruglaður að við sitjum eftir með sektarkennd fyrir að verða vitni að fullt af hooey sem framselur sig sem sögu. Við erum ekki með samúð með neinum. Og hið frábæra "Citizen Kane" pússar af sambandinu milli Davies og Hearts á mun sannfærandi hátt. Í "The Cat's Meow" erum við aldrei viss um ástæður Davies fyrir að vera með Hearst. Um leið og okkur er sagt eitt, fer hún að gera hitt. Og eigum við að trúa því að Davies hafi verið ástin í lífi Chaplain? Eða er hann bara að reyna að kýla á einn valdamesta ríkisborgara Bandaríkjanna - og að því er virðist fáránlegasta. Myndin gerir það aldrei ljóst. Það sem er sannfærandi eru framleiðslugildin. Það er glæsileg afþreying á snekkjunni og tímabilsbúningum. Ég fékk meira út úr því að skoða smíði sumra bylgjanna á herrajakkanum en að fylgjast með sögu sem rægir marga af þekktustu persónum Hollywoodsögunnar. Enginn mun muna að handritið er hreinn skáldskapur. Fyrirvararnir sem ramma inn myndina gera hana bara enn meira semingi og ófullnægjandi. Flytjendum er ekki hægt að sakast, þó Meg Tilly fari langt framhjá skopstælingu hér. Kirsten Dunst veldur aldrei vonbrigðum. Hún gefur einlægasta frammistöðu í tuggandi landslagshafi. Aðeins Joanna Lumley rís yfir efnið, en svo mikið að hún virðist vera að fjarlægjast allt framtakið frekar en að segja frá því. Ein af fyrstu línum hennar er: "Ég er ekki hér!" Og ég er viss um að hún vildi óska ​​þess að hún væri það ekki. Þetta er ekki sambærilegt við hina drasllegu, svo slæmu-það-góðu "At Long Last Love" hans Bogdanovich. Það er sett á að reyna eitthvað alvarlegt, en hikar og hrasar aðallega vegna þess að það er svo fullt af biturð í garð „dýrsins“ sem heitir Hollywood. Þetta er "National Enquirer" kvikmyndagerð. Og það óhreinkar ekki aðeins nöfn þeirra sem myndin setur um borð í Oneida um helgina, heldur verða áhorfendur ansi óhreinir líka.