Wise Blood eftir John Huston var skelfilegri rangfærsla á bók Flannery O'Connor en ég hefði getað ímyndað mér. Frá algerlega hræðilegum leikaraframmistöðum (og er það ekki, "Ó það var viljandi gert, þú bara skilur það ekki" ég!) til söngleiksins sem hentaði betur þáttum af Rockford Files, þessi mynd var uppreisnargjarn. Ég skoðaði það með engum illvilja í upphafi og bjóst reyndar við ánægjulegri upplifun. En rangfærsla syðrapersónanna, allt frá fáránlega sviksamlegu suðurlandafrekinu til hinnar krúttlegu, kómíska myndar sem trú þeirra var sýnd, var óafsakanleg. Allt til enda, sem var gjörsamlega laust við hvers kyns persónutilfinningu, mistókst hún á hverjum stað þar sem bók O'Connors ljómaði og ómaði. Leikararnir sem túlka „suðrænu“ lögreglumennina gætu allt eins hafa borðað kæfðar pylsur frá NYC götubásum og vitnað í Guðföður. Eina endurleysandi leikjaframmistaðan var lífleg og daufleg framsetning Ned Beatty á Hoover Shoates, trúarlegum samlistamanni sem heyrir Moates boða kirkju Krists án Krists og sér dollaramerki og viðskiptatækifæri. Öflug bók O'Connor er þekktust fyrir hrollvekjandi, trúarlega undirstraum sem ýtir undir hið líflausa lík "Faith". Kvikmynd herra Huston er skammarlegur hæðni að fyrirætlunum höfundar, eins og ég og flestir aðdáendur hennar skilja þær, ef ég má vera svo djarfur að halda því fram. Þó að ég viðurkenni að ég geti ekki vitað nákvæmlega hvað höfundurinn vildi koma á framfæri, hef ég næga væntumþykju fyrir henni og verkum hennar til að þrá að vera áfram aðdáandi. Ef ég horfði á Wise Blood eins og herra Huston virðist hafa gert, hefði ég hent því í ruslið. Vegna Flannery, og mínar, fyrirgef ég þér, John Huston. Gleymdin....það mun taka smá tíma.