Tommy JOnes og Matt Dillon eru stoltir af spilaheiminum. Það þurfti að læra hinar ýmsu hreyfingar með úlnliðunum þar sem að kasta skítkasti er kunnátta í sjálfu sér. Það er fátt sem kemur á óvart. Eins tortryggin og við erum í dag bjóst ég fullkomlega við því að 'góða stelpan' myndi gráta yfir gröfinni sinni, í stað þess að vera félagi hans. Sérstaklega með ummælum hennar um að „fara í jarðarför bestu vinkonu sinnar“, þegar hún hittir Matt fyrst. Og svo býst maður auðvitað við að Matt drepi gaurinn sem kastaði rafhlöðusýru í andlitið á herra Allen og blindaði hann (áhugavert hlutverk Bruce Dern). WRRROOONNNNGGG!!! sumar af hinum Hollywood endalokunum gerast EKKI, en skrifin eru svo frábær, leiklistin svo vandlega unnin að manni er blessunarlega ómeðvitað. Og tónlistin er EKKI Í ÞESSUM HEIMI. Tekur okkur aftur til fimmta áratugarins þegar „innfæddar ástríður“ okkar voru fyrst leystar úr læðingi með tónlist Ray Charles og Bo Diddley. Jafnvel smá kynþáttafordómar í Chicago, en á klúbbi sem heitir, frábærlega, „Biloxi“ með fána Samfylkingarinnar sem styður kynþáttafordóma. Ég ætla að horfa á hana aftur, bara til að heyra tónlistina. Gott að ég er með FACTOTUM hljóðrásina, svo ég get hlustað á það í bílnum. Horfðu á báða saman og þú munt sjá hvernig Matt hefur þroskast....leika barherbergispersónur í báðum. Nú þegar hann á bar á Paramount HOtelinu í NYC, hefur hann líklega frábært tækifæri til að stunda námið. Frábær leikari, bara að koma sér fyrir. Hann sýnir fínlega blæbrigðaríka frammistöðu ...góðu og slæmu í persónum sínum. „Ungi drengurinn hans burt frá bænum“ er frábært nám, sérstaklega áberandi vegna bassahundaaugna hans. Hann elskar, sannfærandi líka. Þar sem hann var í nokkrum kvikmyndum með Diane Lane sem unglingur, velti ég því fyrir mér hvernig það ... að elska leikkonu sem þú ólst upp með. Bætir sannfæringu, ég segi það.