Það er nákvæmlega tvennt gott að segja um "Fantasier" (báðar nefndir af fyrri gagnrýnanda líka): a) Óvenjuleg, ljóðræn fegurð Bo Dereks. Hún á myndir í þessari mynd þar sem hún gefur jafnvel Catherine Zeta-Jones kost á sér og það er mikið hrós. Nektin hennar er stutt og næði, en það er nóg að horfa á andlitið.b) Gríska eyjan, með sólinni og kristaltæru bláu vatni. Að öðru leyti er engin saga, samræðan er hyldjúp og stundum óviljandi fyndið ("Hann snerti þig þar sem þú ert kona!"), og persóna Peter Hooten er slímugur skíthæll. Bo yfirspilar barnaleika persónu sinnar, en aftur og aftur þegar maður þarf að vinna svona illa með samræður þá er ósanngjarnt að kenna leikurunum um (sú staðreynd að hún hélt áfram að segja nafnið „Damir“ í næstum hverri setningu er mikil pirringur). Ó, og þó myndin gerist á grískri eyju er varla grískt orð að heyra - greinilega tala allir þar, allt frá krökkum til gamalla, ensku allan tímann. (*)