Heimildarmyndin snýst um Evu Mozes Kor, sem lifði helförina af, hluti af tilraunum Mengele á tvíburum, sem samanstendur fyrst og fremst af útgáfu hennar af því sem gerðist í Auschwitz, og samanburði á tilfinningum annarra sem lifðu af tvíburatilraunirnar. Myndin fékk greinilega frábæra dóma. Þetta er eitt af þessum umræðuefnum sem enginn þorir að segja andstæða skoðun um. Ég sogaðist líka inn í tilfinningar stóran hluta myndarinnar sem kvikmyndagerðarmaðurinn vildi svo augljóslega að áhorfandinn einbeitti sér að. Ein af umsögnum notenda á IMDb eftir Eric Monder (hefur augljóslega ekkert gagnrýnisvert að segja um málið á opinberum vettvangi) gat aðeins fundið sætasta nektarinn. „Í einni af mörgum dramatískum atburðum, þar sem hópur gyðinga rífast við Kor í miðstöð gyðinga, er meira að segja deilt um merkingu orðsins „fyrirgefa“, en hin einangruðu og fátækari Kor heldur sínu striki“ En á þessum tíma, Sappy halda sem myndin hafði á sofandi tilfinningalega efnisskrá minni hafði sleppt nógu lausu til að ég gæti séð skýrt einu sinni enn. Eftir að hin „viljasterka“ Eva Kor fyrirgefur „nasistafangamönnum sínum“ byrjar myndin að kafa ofan í hvað fyrirgefning snýst um, að minnsta kosti frá sjónarhóli Kor. Kvikmyndin fer á eftir henni, framhjá opinberri yfirlýsingu hennar um að fyrirgefa nasistum og inn á nýtt svæði. Fyrir mér var þetta kjötið í myndinni, umkringt óætri fitu af „fyrirgefningarathöfn“ hennar. Augljóslega var þetta mjög veik kýr. Í leiðangri til að prófa kenningu sína um fyrirgefningu, til að græða sár fortíðar, leggur hún leið sína til "fyrirheitna landsins" til að hitta nokkra araba, til að ræða við þá um málefnin. sem þeir standa frammi fyrir og til að kanna hvort samræður geti ekki leitt til betri skilnings á ástandinu og mikið blandað inn í umræður og umræður við gyðinga í Bandaríkjunum um athöfn hennar að fyrirgefa nasistum, þar á meðal einn í gyðingamiðstöð í Chicago. Héðan í frá mun sá sem ekki hefur svo tárvoða augu að hann sjái ekki skjáinn eiga erfitt með að missa af augljósu mótsögninni í yfirlýsingum hennar. Í fyrsta lagi tekurðu strax eftir líkamstjáningu hennar, varnarlaus og vill ekki hlusta í fullu herbergi. arabískra fræðimanna og kennara. Ummæli hennar um hvernig hún óttaðist að þeir gætu rænt henni sýna hversu mikil sóun á tíma, fyrirhöfn og peningum var allt verkið. Frekar pirraður Dr Sami Advan (prófessor í menntunarfræði við Bethlehem háskólann) skilur það alveg rétt þegar hann segir Kor frá fyrir yfirlýsingu sem hún gefur um það hvernig hún vildi frekar sofa í íbúðinni sinni. Að lokum, kappræðurnar í gyðingamiðstöðinni í Chicago, þar sem hún er "grilluð" á merkingu fyrirgefningar og rétt hennar til þess, í kjölfar þeirra sem halda áfram að þjást af áföllum verkanna. Í lok myndarinnar var ég að vona að ég hefði ekki valið að horfa á myndina. Myndin var illa gerð, hún náði ekki að kafa dýpra í neitt um Auschwitz fyrir utan hið hreina léttvæga, bara nægjanlegt til að tryggja að helförin endurnærist í minningu áhorfenda og til að ýta undir tár. Það sýndi að Kor, efni heimildarmyndarinnar, gat ekki tekið þátt í sanngjörnum umræðum. Umræðuhæfileikar hennar voru takmarkaðir við að segja afstöðu hennar til fyrirgefningar (í besta falli) til algjörrar viljaleysis til að hlusta eða taka þátt. Að síðustu, eru allir svo þroskaheftir í dag að þeir geta ekki tekið eftir muninum á því að friða og fyrirgefa? Með því að vitna í annan IMDb notanda, "Ég sé fyrirgefningu hennar ekki sem veikburða - þvert á móti, hún vildi bara losa sig við sál sína, hún vildi að þjáningunum væri lokið, svo hún sleppti því." Það væri hin fullkomna skilgreining leikmanna á því að GERA FRIÐ. Ég býst við að í heimi áróðurs, blindrar trúar og pólitískrar rétthugsunar sé ekkert pláss til að efast um þá sem hafa "gengið í gegnum meira en mannshugurinn getur skilið". P.S. Orðabókin ætti vissulega að fara inn í alla þessa Bækur-til-kaupa lista sem allir halda áfram að gera.