Lýsing Jeremy Northam á stamandi, hógværa bókhneigðinni Morgan Sullivan og að horfa á hann sleppa lausum hlutum af raunverulegri sjálfsmynd sinni undir áhrifum single malt-skots og undir álögum nærveru Lucy Liu er snilldarlega unnin og ánægjulegt að horfa á. Að bjóða henni sígarettu á barnum er gamall vani, gert án þess að hugsa eða jafnvel spyrja og hann týnist í andliti hennar, hálsi og vörum. Sama heilaþvottinn hefur ástin leið til að þrauka. Ekki er heldur hægt að „heilaþvo“ ástina með annarri hvorri af fölsku eiginkonunum hans. Í smám saman fer hann að sleppa við gleraugun, að ganga og tala öðruvísi og jafnvel andlit hans lítur öðruvísi út eftir því sem líður á myndina. Tónlistin er frábær, dáleiðandi, kynþokkafull og hæfilega keyrandi stundum. Hin mikla notkun svarta og hvíta og gráa tóna gerir þetta næstum því að "film noir" í sci fi í hefð margra sígildra spennumynda. Ég hefði viljað sjá meiri varnarleysi í túlkun Lucy Liu, hvenær sem hún sér hann í hinum ýmsu hrörnuðu ástandi hans, manninn sem hún elskar og sem hún er að sinna trúboði sem byggir á blindri trú, ákveðinni varnarleysi og leiftur af einlægri samúð og áhyggjur hefðu gert það að minna einvíddar frammistöðu af hennar hálfu. Hún jafnast bara ekki á við hæfileika Northam, en allt í allt hafði ég mjög gaman af þessari mynd og myndi njóta þess að vita um önnur handrit skrifuð af sama höfundi.