Var að fletta í kringum sjónvarpið og HBO var að sýna tvöfalt hneyksli af ótrúlega hræðilegum sjúkdómum, svo ég sneri mér að tvíburasystur minni og sagði: "Hey þetta lítur út fyrir að vera skemmtilegt," - sannarlega elska ég heimildarmyndir - svo við byrjuðum að horfa á þær. Fyrst hélt ég að Jonni Kennedy væri ungur maður, en svo var útskýrt að vegna ástands síns fór hann aldrei í gegnum kynþroska, þar með há rödd og smærri líkami. Hann var í krossferð til að safna fé fyrir málstað sinn. Hann hafði yndislegasta húmorinn ásamt fallegri andlegri tilfinningu... Ég grét, horfði á meira, hló, stóð upp til að ná í annan Kleenex, grét svo meira. Þegar „tíminn var liðinn“ hjá Jonni Kennedy flaug hann til himna til að vera með englunum. Hann var meira en tilbúinn; hann hafði lært af þessu lífi og hann var frjáls. Ég mæli eindregið með þessu. Ef þú verður ekki ástfanginn af þessum gaur hefurðu ekkert hjarta.