Þessi mynd kom út árið sem ég fæddist og verður, eins og ég, 70 ára árið 2007. Ég horfði á hana aftur í gærkvöldi eftir að hafa ekki séð hana síðan í menntaskóla. Þótt það væri fullt af 30's tilfinningum og leiklistin var dálítið staðalímynd, var hún engu að síður frábær. Saga Pearl S. Buck lifnaði við í gegnum töfra efnafræði Luise Rainer og Paul Muni. Skáldsagan sem veitti fröken Buck Nóbelsverðlaunin í bókmenntum lifnar við undir stjórn Sydney Franklin sem ásamt frábæru handriti segir frá bóndabóndanum Wang Lung, en faðir hans fær brúði handa honum, þrælkunni úr eldhúsinu. af staðbundnum leigusala. Í sögu Buck er árangur Wang undirritaður af vilja hans til að hlusta á eiginkonu sína, oftast, og ástina á landinu. Að lokum kemst hann að því að eiginkona hans, eins og landið, er uppspretta auðs hans, hamingju og ódauðleika. Sögur Bucks höfðu alltaf sterkar konur settar á mikilvægan stað til að hafa áhrif á niðurstöðu atburða í forfeminíska heiminum. Hin þýskfædda Luise Rainer vekur bráðabirgða en ákveðinn kínverska bóndakonu til lífsins í túlkun sinni á Olan. Muni fangar sömuleiðis hinn barnalega en heiðvirða Wang, sem að lokum er lentur á milli tveggja heima auðmanna og bónda. Aðrar klassískar persónur eru Charlie Grapewin, Kansan frændi Henry frá Dorothy Gale frá Galdrakarlinum í Oz, Walter Connelly sem mjálmandi frændi og Keye Luke sem sonur númer eitt - en í þetta skiptið, ekki Charlie Chan. Klassískt gæti verið skilgreint sem kvikmynd sem þú getur horft á aftur og aftur og aldrei þreyttur á. Ef svo er þá er þessi mynd klassísk, án efa.