Ég verð að viðurkenna að mér hefur alltaf fundist erfitt að horfa á Antonioni mynd frá upphafi til enda í fyrstu tilraun, og jafnvel fyrir þessa, endaði ég á því að horfa á hana í þremur hlutum ítrekað. Í lokin áttaði ég mig á því að það væri kannski betra þannig, því það neyddi mig til að hætta að hugsa í venjulegum forsendum söguþræðis og njóta bara atriðanna eitt af öðru. Fyrri hlutinn virðist mun brotakenndari, sem er ekki slæmt, það þarf bara meiri áreynslu til að fylgja honum eftir. Þegar komið er að eyðimerkurtjöldunum eru allar tilraunir endurgreiddar að fullu. Töfrandi kvikmyndatakan er aðeins hluti af því, það sem gerir þetta allt ógleymanlegt er hvernig landslagið er gert að yfirþyrmandi nærveru, þögnin og víðáttan í því, tilfinningin fyrir sorg og frelsi, hvernig það sameinast og mótast við þetta tvennt. ungar persónur. Eyðimörkin er dauð en á sama tíma finnst hún minna fjarlæg og framandi en borgarsenurnar í fyrri hlutanum. Dansinn á milli flugvélarinnar sem flýgur yfir og bíls stúlkunnar gerir röð frábærra mynda. Ástarsenurnar í eyðimörkinni eru einfaldlega fallegar, það er erfitt að ímynda sér svona nálgun úr kvikmynd okkar tíma. Það er auðvitað eitthvað mjög stílhreint og rannsakað við þá, en á sama tíma ná þeir að tjá náttúrulega, sjálfsprottnu sakleysi sem er mjög sjaldgæft þessa dagana. Finnst þetta allt laust og óskrifað (þökk sé einnig vanmetnum leik), en það er afleiðing af oflætislegri athygli á smáatriðum og formi, sem nær hámarki í röð sprenginga í lokin, virkilega dáleiðandi sjónarspil. Það skilur þig bara eftir agndofa. Mér er alveg sama um sum venjuleg mótmæli: leiðinleg - já, já, það er það, ef þú vilt að allar kvikmyndir fylgi klassískri söguþræði og séu fullar af hasarflækjum, en þá ef allar myndir kvikmyndahús var þannig, það væri sannarlega leiðinlegt og sorglegt; tilgerðarlegur - kannski, en þegar slíkur metnaður er ásamt raunverulegri færni, dýpt og stíl, þá er tilgerð hrós. "Pólitíska" gagnrýnin meikar minnst sens fyrir mér, ég sé ekki tilganginn í því að nálgast mynd sem þessa með hugmyndafræðilegum blindum eða þaðan af verra, þjóðræknum kröfum. Það sigrar bara tilganginn. Kannski er það rétt, eins og fyrri ummælandi sagði, að Antonioni horfði á þessa ungu „hippa“ og pólitík mótmæla og óeirða við lögreglu með hrifningu útlendings, en ég held að það bæti einhverju frekar en að draga úr myndinni. Það er ekki rétt að hippar hafi ekki verið til á Ítalíu á þeim tíma (hugsaðu um '68 mótmælin, eins og í Frakklandi), þó þeir hafi augljóslega verið ólíkir bandarískum hliðstæðum og að sumu leyti jafnvel herskáari. En áhugi hans á þessari mynd var ekki þröngsýnn pólitískur. Atburðirnir virðast meira eins og ásakanir fyrir kvikmynd sem hefur alhliða, tímalausa gæði. Sérstaklega minnst á frábæra hljóðrásina. Meðal annars er þessi mynd, ásamt Easy Rider, sennilega einn af elstu forverum hins „artsy“ tónlistarmyndbands samtímans sem og hugmyndina um kvikmyndatónlist sem myndi standa ein og sér, en ólíkt því fyrra, notar tónlist á mun lúmskari hátt, blandar henni saman við landslagið frekar en hasarinn. Ef þú vilt hefðbundna frásögn í kvikmynd, nenntu þá ekki. Ef þú vilt vera agndofa, vertu þolinmóður og þú munt ekki sjá eftir því.