Þessi mynd er hrein, eimuð, fölskvalaus leiðindi. Ég vissi ekkert um það áður en ég gekk inn í myrkra herbergið, settist í sæti mitt. Ég var tældur af "dularfulla og spennuþrungnu" blaðinu á plakatinu býst ég við. Lena Headey er líka fín og óhefðbundin kynþokkafull og Richard Jenkins er alltaf traustur strákur að hafa í kringum sig, svo leikhópurinn virtist sanngjarn. Það gæti hafa verið nafnið hans fyrir ofan titilinn sem sannfærði mig um að fara með þetta í stað þess sem annað var á. Ég hefði átt að fara að sjá Valkyrju í annað skiptið í staðinn. Þunnur söguþráðurinn snýst um Gina McVey frá Headley, kærasta hennar, föður hennar, systur hennar og eiginmann systur hennar sem af einhverjum ástæðum er elt á mjög háværan og áhugalausan hátt. , af vondu tvímenningunum sínum sem koma fram úr speglum sem mölva á dularfullan hátt. Það gæti verið frábær kvikmynd á bak við þessa hugmynd (ekki beinlínis frumleg hugmynd, takið eftir, en samt...) og í raun, ef kvikmyndagerðarmennirnir hefðu klippt burt alla aukaleikarana og einfaldlega haldið sig við sögu persónu Headey, gæti The Broken Ég hef gert hæfilega 20 mínútur stutt. Eins og hún er, er hún örvæntingarlaus og leiðinleg og hræðilega ósamræmi. Til dæmis, í einni senu, brotnar spegill af sjálfu sér í herbergi sem inniheldur allar aðalpersónurnar; þeir virðast undrandi en gleyma því fljótt. Í annarri senu brotnar spegill í tómu herbergi og tvígangur sést þegar hún „stígur út“ úr brotunum sem hanga eftir á veggnum. Svo hvers vegna brotnaði fyrsti spegillinn ef enginn hrollvekjandi skriður átti að koma skriðandi út? Bara fyrir smá spennu? Það eru allt of margar senur af persónunum í daufu upplýstu íbúðunum í London, sem kíkja í kringum horn vegna þess að þær héldu að þær heyrðu eitthvað, en sáu ekkert þar og héldu áfram. Við byrjum að velta því fyrir okkur, hvers vegna vill þessi illgjarni tvímenningur aldrei reyna að hræða þá? Hræða persónurnar og þú átt möguleika á að hræða áhorfendur. En við, áhorfendur, verðum að fara að hóta hvort öðru, í myrkri leikhússins, ef við viljum hafa einhverja spennu á meðan The Broken stendur. Við the vegur, þegar við höfum eytt tíma með þessum vondu tvífara, erum við algjörlega undrandi á því hvers vegna einhver ætti að vera hræddur við þá - þeir standa bara í kringum sig, tómir sviptir á andlitinu, kannski algerlega meinlausir eftir að hafa drepið aðra sína .Það eru góðar stemmningar og tilþrif í gegn og ég leyfi mér að fullyrða að leikstjórinn Sean Ellis gæti búið til virkilega stílhreina og spennuþrungna leyndardómsmynd ef hann ætlaði að ráða hugmyndaríkan handritshöfund næst.