Þetta næstum heimildarmynd um framtakssaman dreng sem býr á líkamsræktarsvæðinu fyrir utan New York er raunverulegt alla leið. Raunveruleg lýsing. Raunverulegt hljóð. Minni klipping í allri myndinni en á 1 mínútu af flestum kvikmyndum. Og þó að það sé mjög lítið handrit, þá er til saga. Tekin í grunnlitum, nánast öllum rauðum, hvítum, bláum og gulum, fáum við alvöru tilfinningu fyrir lífi stráks sem er að búa til eitthvað úr engu. Hann á stað til að búa sem hann býr til að sínum, hefur góða vinnu og er að reyna að koma systur sinni inn í litla alheiminn sinn. Fólkið á kóteletturssvæðinu gefur okkur líka innsýn í þessa menningu sem ég vissi ekki um. Þeir virðast að mestu leyti almennilegir og borga Ale það sem virðist daglega, virðast virkilega hafa áhyggjur af velferð hans. Leikarinn (held ég) sem leikur Ale segir meira með einum svipbrigðum en maður getur ímyndað sér. Þetta minnti mig á hvað sönn lítil kvikmynd getur áorkað. Það sýnir hvers krakkar geta, jafnvel án mikils stuðnings og kærleika. Mæli svo sannarlega með.