Engin furða að þessi mynd hafi aldrei litið dagsins ljós. Tímasetningin á útgáfunni var hræðileg. Gong þátturinn hafði þegar „hoppað yfir hákarlinum“ þegar myndin kom út, svo hver myndi borga pening bara fyrir að sjá nokkra af ritskoðuðu klippunum úr upprunalegu sýningunni? Og sýningarklippurnar eru bara örlítið af þessu aumkunarverða, 90 mínútna væli Chuck Barris um hversu erfitt líf hans var sem stjórnandi þáttarins. Átti hann virkilega von á því að við myndum vorkenna honum og ruglaðri milljónamæringalífi hans? Hélt hann virkilega að við vildum jafnvel vita um líf hans? (Auðvitað svo, þar sem hann skrifaði síðar undarlega ævisögu sína um feril sinn sem CIA-starfsmaður.) Hélt hann að það að hafa alla, alls staðar í áheyrnarprufu fyrir hann, myndi haldast ferskur í 90 mínútur? Eða netstjórinn sem eltir hann á hverju strái? Þetta gæti hafa virkað sem söguþráður fyrir 30 mínútna sitcom þátt, en ekki sem kvikmynd í fullri lengd. Hins vegar var gaman að sjá Rip Taylor, Gene Gene og Óþekkta myndasöguna aftur (þótt, til að gera myndina „kryddalega“, þá innihéldu þær aðeins dónalegustu venjur hans). Og eins og einhver annar hefur bent á, þá er þetta fyrsti mikilvægi kvikmyndaþátturinn hans Phil Hartman (þótt hann taki aðeins eina mínútu). Athugið að nafnið hans er skrifað HARTMANN í einingunum, sem er nafnið sem hann fæddist með. Það má ekki missa af rödd hans og svipbrigðum, þó hann sé mun grennri og yngri en á SNL-dögum. Ed Molinaro (Hill Street Blues) á líka pínulítinn þátt; einn af hans fyrstu eftir að hafa yfirgefið sápuheiminn.