... jafn mikils virði og gröf Túts konungs! (Allt í lagi, kannski ekki SVO dýrmætt, en þess virði að veiða niður ef þú getur). Ég tek eftir því að enginn hefur tjáð sig um þessa mynd í nokkur ár og ég vona að ný færsla kveiki ný ummæli. Þetta er mynd sem ég man aðeins eftir brot af frá barnæsku og sá fyrst nýlega þegar ég þreyttist á að bíða eftir að Fox heiðraði eigin fortíð og rakkaði á kóreska DVD-diskinn (á ensku, en með óafmáanlegum kóreskum texta). Ég ætla ekki að fara í gegnum aðra langa söguþráðalýsingu - það er nóg að segja að þegar ég sá hana í fyrsta skipti í sínu rétta breiðtjaldi sniði vakti ég athygli á útsýninu og umfangi myndarinnar. Mattu málverkin halda enn uppi og hallarmyndirnar eru sannarlega hrífandi. En það eru smærri smáatriðin sem gefa þessari mynd dýpt sína og ríkidæmi og gefa innsýn í lífsstíl fátækra Egyptalands sem og yfirstéttar. Basararnir, skálarnir, bryggjurnar, smurningarhúsin og krárnar eru jafn heillandi og hásætisherbergi Faraós. Þó að villur séu margar á stórum skala (einkum ættaröðin), eru smáatriðin rannsökuð af nákvæmni en langflestar kvikmyndir í Hollywood. Sjónrænt séð er það ekki gallalaust - innréttingarnar eru oft of upplýstar og litríkar til að blandast óaðfinnanlega við ytra byrðina. Engu að síður er þetta mynd sem ætti að eiga heiðurinn af að vera jafn dirfsk í hinu smáa og í hinu stóra. Leiðinlegt? Á köflum, algjörlega. Ofvirkt? Vanvirkt? Já, bæði - þó „vanmetið“ gæti verið heppilegri lýsing. Of lengi? Alls ekki. Ég vildi að þeir hefðu eytt meiri tíma með reynslu Sinuhes í Húsi dauðans og meðal Hetíta, en minna með „rómantík“ hans við Nefer. Sögulega ónákvæmt? Já, það líka, en Shakespeare var það líka. Enginn refsar honum fyrir það. Ég met sögulega nákvæmni jafn mikið og næsta gaur, en á endanum verður að hafa í huga að kvikmyndir eru leikhús, ekki sögukennsla.