Sástu einhvern tíma myndina "Marathon Man"? Hlutinn með tannlækninum? Ég vil frekar að það gerist hjá mér en að sitja í gegnum "Random Hearts" aftur. Það var ekki einfaldlega óáhugavert eða atburðalaust - það var hræðilega, sársaukafullt og leiðinlegt. Á einum tímapunkti missti ég meðvitund um stundarsakir. Fyrir hinum almenna leikmanni virtist ég kannski vera sofandi, en hinir kvikmyndaeigendurnir áttuðu sig vísvitandi á því að ég var í raun og veru BLÖKKUR út af landamærunum. Ég hélt að ég myndi deyja. Þegar myndinni lauk loksins (ég held að hún hafi verið tólf tíma löng, en ég er ekki viss), sleppti ég uppörvandi „Thank You Jesus, It's Over!!“ sem allir aðrir bíógestir fögnuðu. Ef ég hefði þurft að hlusta á Harrison Ford dróna eina sekúndu í viðbót í þessu eintóna væli, þá hefði ég neyðst til að leita að einhverju skarpu til að stinga í augun á mér til að beina athygli minni. Þetta eru 136 mínútur af lífi mínu sem ég mun aldrei fá aftur.