Ég er ekki viss um hvort þetta sé einhvers konar meistaraverk eða bara dúndur loð upphækkaður af flutningi og myndefni. Hvað sem því líður þá er ég viss um að ég elskaði það. Allt frá dásamlega snúnum, hræðilegum, samtvinnuðum sögum, til dásamlega óheillvænlegra flutninga frá Robert Stack og Dorothy Malone, til líflegs, glettna litarins sem allt er fangað með, þetta er háklassa rusl og það er frábær skemmtun. Svo ekki sé minnst á skemmtilega slungna og þunnt huldu kynferðislega undirtextana sem gegnsýra alla myndina, hóta alltaf að flýja úr myndinni inn í samræðurnar en gera það aldrei. Ég væri að ljúga ef ég segði að hið hreina skemmtanagildi myndarinnar hafi ekki stuðlað að ást minni á henni, en það er einhver furðuleg listsköpun á bak við óviljandi (eða var það?) gamanmynd og ég var virkilega, virkilega grafinn. Ég gæti alveg lent í þessu melódrama efni.