Ég var frekar týndur í gegnum megnið af þessari mynd, og ég er sá sem skilur yfirleitt verk svo dularfullra kvikmyndameistara eins og David Lynch (Twin Peaks: Fire Walk With Me) og Darren Aronofsky (Pi). Ekki að segja að Northfork sé ekki skynsamlegt á einhverju stigi, það sameinar bara ekki til að mynda algjörlega heildstæða kvikmynd. Eftir því sem tíminn líður frá því að ég horfi á myndina verða þemu hennar og fyrirætlanir skýrari, en við fyrstu áhorf mitt varð ég virkilega ruglaður og ég kemst að því að þetta er helsta gallinn við myndina... leikstjórnarleysi hennar. Lóðin miðast við bæinn Northfork, Montana, árið 1955. Bærinn hefur verið tæmdur og mun fljótlega flæða yfir til að rýma fyrir stofnun vatnsaflsstíflu. Helsta vandamálið er að ekki eru allir íbúar þess tilbúnir að vera fluttir á brott. Hópur manna er ráðinn til að þvinga þá íbúa sem eftir eru út úr bænum áður en honum verður drekkt, og að mestu leyti tekst það innan um frekar skrítnar aðstæður og bæjarbúa. Samtímis segir myndin söguna af Irwin, fársjúkum ungum dreng (eða er hann fallinn engill?) sem ættleiddir foreldrar gáfu hann aftur, vegna veikinda hans, til Northfork munaðarleysingjahælis sem þau ættleiddu hann frá. Faðir Harlan (Nick Nolte) sér um hinn deyjandi Irwin, en Irwin ímyndar sér (eða gerir hann það?!) að hópur engla (þar á meðal Daryl Hannah og Anthony Edwards) sé kominn í auðn og tóman bæ í leit að föllnum engli. Irwin er með ör á bakinu og á höfðinu og hann reynir að sannfæra englana um að örin hans séu þar sem mennirnir tóku af honum vængi og geislabaug. Ó já, og meðan á þessu öllu stendur er undarlega súrrealískt gangandi dýr á stöpum sem reikar um í bakgrunni landslagsins. Það er fullt af öðrum smáatburðum sem gerast í myndinni, en enginn þeirra er miklu meira en augnabliks fróðleikur. Menn kunna að meta listræn gæði myndarinnar (það er augljóst að kvikmyndagerðarmönnum var mjög annt um þessa mynd) og ríkulega kvikmyndatöku hennar, en myndin reynir samt of mikið að vera öðruvísi og gefst svo upp og vælir til enda án þess að gera mikið úr henni. yfirlýsingu. Eins og ég skrifaði áðan kemur betur í ljós, löngu eftir áhorf, hvað hefur mögulega átt sér stað í myndinni. Irwin er að deyja, og Northfork líka, og til að takast á við eigin missi og dauða hefur Irwin líklegast skapað persónur, út frá hugmyndum sem hann fær frá hlutunum sem umlykja hann á munaðarleysingjahæli, til að hugga hann þegar hann er yfirgefinn og líf hans. nálgast endalok. En aftur á móti, kannski er hann í raun engill, og hann hefur fundið sína tegund og getur nú snúið heim. Ég verð að leggja áherslu á að það eru nokkur sannarlega falleg augnablik í myndinni, hjartnæm, lifandi og full af einmanaleika og sorg. Því miður, myndin í heild sinni endar bara með því að vera ótengd og einhvern veginn ófullkomin.