Það besta sem ég get sagt um „Quintet“ er að hún er ekki alveg eins slæm og ég mundi eftir því að hún hefði verið í fyrstu áhorfi. En það þýðir ekki að hún sé góð. Þessi undarlega vísindatryllir er ekki alveg eins og hver önnur kvikmynd Ég hef nokkurn tíma séð, sem ég býst við að gefi því að minnsta kosti stimpil nýnæmis. En þetta er hörmung á mörkum kvikmyndar og ein sú versta sem Robert Altman hefur gert. Á DVD sérþættinum um gerð "Quintetts" er ljóst að jafnvel Altman vissi ekki hver í fjandanum myndin átti að vera. Hún gerist í fjarlægri framtíð þegar heimurinn er í tökum á annarri ísöld. Myndin var tekin á yfirgefnum stað Montreal Expo '67, og ég verð að viðurkenna að þetta gefur myndinni áhugaverða framleiðsluhönnunarþætti, jafnvel þótt mikið af henni líti út fyrir að vera tekin upp í ísifullri verslunarmiðstöð. Paul Newman, sem lítur út fyrir að vera út í hött og algjörlega áhugalaus um allt sem er að gerast í kringum hann, og Brigitte Fossey, leika rekamenn sem reika inn í þessa framúrstefnulegu borg í leit að bróður Newmans. Fljótlega er Newman lent í banvænum leik "Quintett", sem allir leiðinda íbúar leika vegna skorts á einhverju betra að gera, og reglurnar eru aldrei gerðar skýrar fyrir áhorfendum. Allt sem við vitum er að markmið leiksins er að drepa alla aðra sem þú ert að spila með og vera eina manneskjan á lífi. Þetta gefur þessum níhílísku íbúum sinn eina spennu, því eins og einn þeirra segir á einum tímapunkti í sálrænu eintali, aðeins með því að vera nálægt dauðanum er hægt að meta að vera á lífi. Myndin er hæg, ljót og í raun óþægileg áhorf vegna óbilandi drunga. Það er næstum eins og Altman hafi viljandi ætlað að gera kvikmynd sem enginn myndi vilja sitja yfir. Það eru engar persónur -- ó víst, leikarar ganga um og tala línur, en engin af línunum þýðir í raun mikið og hinn glæsilegi listi yfir alþjóðlega leikara sem Altman setti saman fyrir þessa skrá ekki neitt. Aðeins Bibi Andersson kemur næst eftirminnilegri frammistöðu eins og mögulega er hægt að finna í mynd sem þessari. En engu að síður tekst það að koma á andrúmslofti, jafnvel þótt það andrúmsloft sé hreint hræðilegt, og það er einkennilega heillandi á þann hátt að það væri heillandi að horfa á mann svelta sig hægt til dauða. áratug af frábærum kvikmyndum. „Quintett“ fylgdi fast á hæla hinu voðalega „A Wedding“ og í stuttu máli fylgdi hið ekki slæma en þó að mestu gleymanlega „A Perfect Couple“, hið áreiðanlega hræðilega „Health“ (sem ég hef aldrei gert). séð vegna þess að það er hvergi fáanlegt til að sjá) og hið hörmulega "Popeye." Guði sé lof að hann náði sér á strik. Einkunn: D-