Af fjórum aðalleikurunum hérna - John Candy, Jean Kelly, Amy Madigan og Macauley Caulkin - var sá eini sem ég hef aldrei heyrt um (á þeim tíma) sem pirraði mig og eyðilagði myndina. Jæja, hún hlýtur að hafa staðið sig ágætlega í leiklistinni til að láta mig langa til að henda henni og VHS í ruslafötu. Ég er að vísa til Kelly í hlutverki táningsbrjálæðingsins, "Tia Russell." Það er kaldhæðnislegt að sex árum síðar lék hún töfrandi og einstaklega viðkunnanlegt hlutverk í persónu "Rowena Morgan" í "Mr. Holland's Opus." Candy, eins og venjulega, er gaman að horfa á sem "Buck Russell," eða titilpersónan, " Buck frændi." Fáir leikarar voru betri í að leika elskulegt, óheppilegt slen en Candy. Ég hafði gaman af persónu hans hér inni, en ég get ekki horft á þessa dekuðu unglingsstúlku oftar en einu sinni. Einnig, á fyrstu mínútum myndarinnar, segir litli drengurinn "Miles" (Cauklin) orðið "G-damn." Hversu slæmt er það að hafa sex ára barn sem segir nafn Drottins til einskis á filmu? Þetta Hollywood fólk er svo sjúkt. Það er engin furða að margir barnaleikarar þeirra reynist vera andlega klúðraðir, Caulkin er dæmi um það.