Albert Pyun kynnir sýn sína um hina týndu borg Atlantis - og það er sýn svo troðfull af klaustrófóbískum stillingum, undarlegum búningum og hávaðasömum, „sérkenndum“ smákarakterum að eitt er víst: þú vilt komast út þaðan strax eins og mögulegt er (því miður mun það taka þig um 80 mínútur). Sagan eins og "Lísa í Undralandi" er hvikandi og óáhugaverð og það var líklega engin leikkona í heiminum sem hefði getað breytt þessu í góða mynd, þó Kathy Ireland geri aðlaðandi (pirrandi rödd og allt það) tilraun. (*1/2)