Sjónrænt töfrandi? Algjörlega. Ég hef séð fáar myndir líta svona vel út í nokkurn tíma. Sky Captain and the World of Tomorrow notar sláandi kvikmyndatöku, tölvugrafík og skapandi framúrstefnulega hönnun til að skapa heim sem er sögulega kunnuglegur en samt eitthvað alveg ferskt. Tímabilið virðist vera 1930 eða byrjun 40s. Myndin segir frá nýlegum árásum vélrænna hera á New York borg sem stela rafala og þess háttar af einhverjum óskiljanlegum ástæðum. Einnig fara dularfull hvarf viðeigandi vísindahuga saman. Hver getur stöðvað þá og bjargað heiminum? Allt í lagi, það þarf ekki trúarstökk til að vita að það er Sky Captain sjálfur með viturlegri blaðamannskærustu sinni, sem er alltaf heitur í forystu, og í vændum hans trausti, rækilega hæfa hliðarmaður. Það sem Sky Captain hefur í andrúmslofti og grafík skortir það í frásögn og persónusköpun. Söguþráðurinn í þessari mynd er fáránlegur. Sem sagt, myndin er að fara í seríunnar tilfinningu fyrir kvikmyndaseríur fyrri tíma. Þeir áttu frekar fjarstæðukenndar sögur og lélegan leik - en engin þeirra, og ég meina engin þeirra, hafði fjárhagsáætlun og stóru nöfnin sem þessi mynd hafði. Tveir akademíuverðlaunaðir flytjendur og Jude Law gætu haldið mynd á floti, skyldi maður halda, en Sky Captain sökkar ömurlega. Þrátt fyrir frábært dökkt útlit, fann ég sjálfan mig að óska ​​þess að myndin myndi bara enda og ég gæti haldið áfram með líf mitt. Ég hafði lítinn áhuga á sögu sem vakti lítinn áhuga. Mér var alls ekki sama um neina af glitrandi myndum. Paltrow var bara hræðileg. Jolie var brandari með hlutverk sem var nánast ekkert efni. Law getur ekki borið einlínuhefðina allt of fast á sínum takmörkuðu herðum. Ég meina, við skulum horfast í augu við það, hann er ekki Will Smith, Mel Gibson, eða jafnvel Wesley Snipes. Það sorglega við Sky Captain, að minnsta kosti fyrir mig, var að það lofaði svo miklu en stóð samt svo lítið. Mér leiddist þegar tíu mínútur voru liðnar af myndinni - að bíða eftir að eitthvað myndi vekja áhuga minn - og það kom aldrei.