Skrif Swift eiga í raun meira sameiginlegt með Kafka og Orwell en fantasíu-ævintýrahöfundum, svo það er forvitnilegt að Gulliver's Travels hafi verið talin barnasaga. Heppnir krakkar! Sama á við um þessa mynd. Það hafa verið mjög hræðilegar útgáfur af þessari sögu, sem hlýtur að vera ástæðan fyrir því að fólk veigrar sér við að skoða þessa útgáfu. Ég meina, þetta er sjónvarpsmynd og hún kemur frá muppetter Jim Henson, svo hvernig ættum við að búast við öðru en sætu? Sjáðu aftur - fegurðin birtist á skrýtnustu stöðum. Börn elska þessa mynd nógu mikið til að sitja í gegnum hana alla þrjá tímana, en það tekur líka tíma að ná myrkri sjón Swift rétt. Ég hata tæknibrellur, en hér eru þær notaðar til að flytja söguna áfram í stað þess að töfra okkur bara. Vinsamlegast athugið að framleiðendurnir lögðu sig í líma við að ráða klassíska leikara eins og John Gielgud og Peter O'Toole sem sinna sérvitrum hlutverkum sínum af fullkomnun. Á dramatískan hátt er rómantíkin milli Gulliver og Glumdalclitch látin snerta og hrífandi, auk þess að vera fyndin (hún er svolítið stúlka, en tuttugu sinnum stærri en hann). Rammasagan hefur þema um fjarverandi feður sem mörg börn munu tengjast. Og hlutinn um Gulliver á hælinu kynnir þátt hryllings sem fjallar um misbeitingu valds (að því er virðist úr „Bedlam“ Val Lewton [1946], enn eitt gleymt meistaraverk). nokkur sent, sem er móðgun við marga frábæra listamenn sem settu þetta saman. Ég hvet áhorfendur til að viðurkenna gott með því að fá þessa mynd og hvetja aðra til að horfa á hana. Þrátt fyrir að það hafi mikið að bjóða börnum, mun fullorðið fólk finna að það stendur sig vel fyrir klassík eins og Aguirre, Brasilíu, 1984 og önnur alvarleg stórvirk.