Hryllingsmyndir eru forvitnilegar, stundum tekst þeim að rekast á formúlu sem virkar mjög vel, stundum reyna þær af kappi að segja verðuga sögu þrátt fyrir tíma- og fjárhagsvanda, stundum eru þær svo slæmar að þær eru eiginlega frekar skemmtilegar... og stundum eru þeir „The Cavern“. Góð hryllings-/spennumynd ætti að innihalda duttlunga sem halda manni áfram, þær ættu að leyfa manni að hafa áhuga á persónunum og hvatum þeirra þannig að maður hafi í raun einhvers konar viðbrögð þegar þær deyja. Hins vegar velur The Cavern í staðinn að kynna þætti sem virka í fyrstu, aðeins til að vera að engu með eigin dapurlegri frásögn. Allar persónurnar eru algjörlega gleymanlegar og allar raunverulegar baksögur sem gætu gert einhverja þeirra jafnvel mjög áhugaverða er sögð út á 30. annar einleikur, sem gerir það ómögulegt að gera annað en að hlæja þar sem persónur eru teknar af nánast af handahófi og oftar en einu sinni á minnst mögulega ógnvekjandi hátt.(Til að spilla senu aðeins, er eitt fórnarlambið tekið í algjöru myrkvun sem gæti hafa verið svolítið ógnvekjandi ef hljóðáhrifin sem notuð voru til að gefa til kynna morðið á honum minnti ekki á að hræra í potti af of þykkum makkarónum og osti) Bættu við þessa formúlu myndavélina sem virkar fær mig til að halda að leikstjórinn hafi séð einum of margar Nine Inch Nails myndbönd og endir sem í tilraun til að vera sjokkerandi þjónar nánast engum tilgangi nema að pirra og rugla áhorfandann og þú átt nánast algjörlega óáhorfanlega hryllingsmynd sem misheppnast á öllum sviðum. Ég skal vera heiðarlegur við þig, ef þú vilt klaustrófóbíu caving hryllingsmynd farðu að horfa á "The Descent", og mér finnst skrítið að segja það vegna þess að ég hafði ekkert sérstaklega gaman af þeirri mynd heldur.