Seint á fjórða áratugnum var tímabil skrúfubolta gamanmyndarinnar á enda þar sem kvikmyndir voru að færast í aðra átt, kómískt og annað. Með sjónvarpið yfirvofandi á sjóndeildarhringnum, myndi Hollywood brátt eiga í mjög erfiðum tíma. Hvert, maður spyr sig, hefðu kvikmyndir farið ef sjónvarpið hefði ekki komið eða komu þess á vettvang var seinkað um fimm eða tíu ár? Mr. Blandings Builds His Dream House býður upp á eina leið sem gamanleikur gæti hafa þróast. Auglýsingamaðurinn Jim Blandings, ásamt eiginkonu sinni og tveimur dætrum, búa í fallegri en allt of þröngri íbúð í New York þar sem einn daginn verður hann bjartur. hugmynd um að það gæti verið gaman að rætast draum sinn um að byggja hús í úthverfi. Þannig að hann kaupir eign í Connecticut og lætur byggja eina eftir nákvæmum forskriftum hans. Jæja, næstum því. Hefði hann vitað vandræðin sem hann var í vegna þess að hann gæti hafa skipt um skoðun. Þá gæti hann ekki gert það aftur. Þú ræður. Á þessum veikburða forsendum verður til dásamleg kvikmynd, full af átökum milli draums millistéttarinnar um að eignast eigið heimili og hins oft og tíðum óþægilega veruleika að eignast slíkt. Ekkert kemur létt í þessu lífi, eins og herra Blandings lærir; en maður þarf ekki að vera ömurlegur bara vegna þess að hlutirnir fara ekki alltaf eins og maður vill. Það er jú langhlaupið. En, spyr Blandings sjálfan sig á nokkurra mínútna fresti, hversu langur tími er? Þessi mynd er unun. Ég býst við að þetta sé ekki meistaraverk í Capra-McCarey-hefðinni, en það er verðugur arftaki þrítugsmynda þeirra og gæti vel hafa verið boðberi þess sem koma skal ef tilkoma sjónvarps hefði ekki breytt menningarlandslaginu svo róttækt. . Það er algjör hlýja í myndinni og heilmikill (W.C.) Fieldsian harðsnúinn raunveruleiki kemur fram reglulega, en ekki svo mikið að það skilur eftir sig óbragð. Fólkið í myndinni er allt mjög klárt og efnað, en afar afar klárt í efri miðjunni, ekki iðjulausa ríka yfirstéttinni. Aðalleikararnir Cary Grant og Myrna Loy leika herra og frú Blandings til fullkomnunar; á meðan Melvyn Douglas er fín sem raunsær lögfræðingsvinur þeirra, sem þarf oft að koma með óþægilegt efni, eins og hvernig raunverulegur heimur virkar. Það er líka dásamleg tilfinning fyrir því hvað í skort á betra hugtaki mætti ​​kalla úthverfisrómantíkina, sem var á frumstigi strax eftir stríðsárin, þar sem maður sér skóga og læki sem drógu fólk til landsins í landinu. fyrsta sæti. Þetta fólk er örugglega fiskur úr vatni í Connecticut sem þá var enn að mestu leyti dreifbýli. Á nokkrum stuttum árum myndi hlutirnir breytast, þar sem brjálæðishlaupið til úthverfa yrði í fullum gangi og eyðileggur að eilífu sakleysi prestsins sem svo margir höfðu þráð í litlu bæjunum, sem brátt yrðu tengdir með þjóðvegum, fullt af flöskum og dósum, effluvia þeirra keppa við allt sem maður myndi lenda í í borginni.