Ég elska heimildarmyndir. Þeir eru meðal uppáhalds tegunda kvikmynda. Áður en ég sá þessa mynd hafði ég ekki séð eina sem mér hafði ekki líkað við. Forsendur þessarar myndar eru frábærar. Framkvæmdin er vel unnin. Það komu stundum snemma þegar ég hló og brosti. Samt sem leið á myndina varð hún leiðinlegri og pirrandi. Þetta hefði getað verið eitthvað sérstakt ef viðfangsefnið hefði ekki verið svona ógreinilegur, barnalegur, óhæfur pælingur. Ég met ástríðu hans fyrir kvikmyndum, en hættu að væla. Ef þig vantar fjármagn ættirðu kannski ekki að eignast svona mörg börn eða eyða svo miklum peningum í áfengi. Kannski hefðirðu átt að fara í kvikmyndaskóla, eða að minnsta kosti útskrifast úr menntaskóla. Kannski hefðirðu átt að lifa lífinu og fá yfirsýn og reynslu sem gæti bætt við sýn þína. Það eru svo margir þarna úti með sögur sem eru áhugaverðar, fyndnar og hrífandi. Að sjá þennan gaur valinn yfir einhvern þeirra er ekkert minna en krúttlegt. Ef þú vilt gera heimildarmynd um kvikmyndaframleiðanda, hvers vegna ekki að gera eina um einhvern frá Kína eða Íran, kvikmyndagerðarmanni með ALVÖRU vandamál? Tvær lokaspurningar: Hver tekur lítinn krakka til að sjá Apocalypse Now? Hversu oft sagði þessi gaur „maður“?