Sturta heldur sér á svo margan hátt. Næstum öll myndin gerist í gömlu baðhúsi, þar sem íbúarnir gefa húmor, patos og tilfinningaþrunginn blæ. Ástin og vináttan milli eigandans og þroskaheftra sonar hans er djúp og áhrifamikil. Hvernig eldri bróðirinn er dreginn inn í þennan pínulitla heim virðist óþvinguð og sannfærandi. Söguþráðurinn er hlykkjóttur, fullur af óvæntum og kaldhæðnum og snert af tilfinningu fyrir því sem ég þyrfti að kalla náungakærleika í samskiptum og átökum flytjenda. Þetta er mynd sem ég dreg fram þegar ég vil trúa á heiminn aftur.