Aðeins eitt hefði getað leyst þennan sketch. Heilbrigður skotbardagi á milli hamingjusamra hjónanna, framandi fyrirsætunnar í sælkerabúðinni og fornaldarans frá mótelinu sem var (svo hefði komið í ljós) að horfa á leynilega úr skóginum og hafði verið að elda leigustrákinn til strákanna þegar þeir d deildi gúmmíhúsinu. Í leiðinni hefðu þeir getað sprengt þennan frostkofa í mola, leyst flesta hnökrana; eins og „hóratíkin“ á framrúðunni, ástæðan fyrir því að söguhetjan átti „enga vini“, auk þess að útskýra svalleika sinn undir þrýstingi frá blóðugum tampon, stanslausum símtölum. . . og þessi skriðrýmisflottur, græni þumalfingur og aðdráttarafl hans að einfaldara lífi. Alveg tæknimaður með mannslíkamann, þó. Fyrrverandi fóstureyðandi? Líkhúsþjónn? Svolítið hjartsláttur hefði verið gaman. Það var gaman að fylgjast með þessu fólki hreyfa sig, held ég, en kjánalegu ítölsku leikirnir hennar Eleanoru voru kæfandi staðalmyndir á meðan húsvörðurinn hafði farið í of marga jógatíma: pikk, hugur og val. -up vörubíll um það bil tók það saman fyrir hann. Ég vildi líka að þeir hefðu getað haft aðeins meiri farangur: Eleanora er tilbúin að fara eftir að hafa sett svört nærföt í flottu rauðu ferðatöskuna sína og húsvörðurinn þarf bara pappaöskju þarna á mótelinu. Ótrúlegt mál, má vel segja. Ég er sammála, þó að nöldrið hafi bara ekki verið rétt í þessu flýtistarfi. Samt sem áður gott ugluþræta og mér fannst ég virkilega kalt í gegn.