Ef kvikmynd er með hugmyndalausa, þröngsýna sögu og bragðdaufar persónur þarf hún að bæta fyrir það með því að vera virkilega, virkilega fyndin. Þú kemst upp með margt ef þú ert fyndinn. En þó að það séu nokkrar skemmtilegar stundir á víð og dreif í ömmustráknum, þá eru þær svo langt og fáar á milli að þær geta ekki byrjað að bæta upp fyrir brjálæðisverkið sem myndin sýnir í svo ríkum mæli. Myndin ætlar svo sannarlega ekki að koma á óvart hver sem er. Þegar Alex felur marijúana í húsi ömmu sinnar í tedós þá veistu hvað er að fara að gerast síðar og það gerir það. Kvikmyndin virðist hafa verið skrifuð af nefnd sem gerði rannsókn á miðlungs gamanmyndum og greip hvaða gabb sem birtist í fleiri en einni þeirra. Það áhugaverðasta við myndina er nokkuð óvenjulegt umhverfi hennar. Leikurinn gerist í tölvuleikjaþróunarfyrirtæki sem ætti að vera áhugaverð heimild um snjalla gamanmynd. En ekki láta blekkjast, þetta er ekki kvikmynd um tölvuleikjaframleiðendur. Þetta er í grundvallaratriðum háskólakvikmynd þar sem öllum bróðurstrákunum hefur verið ýtt inn í stórt herbergi til að spila tölvuleiki. Hvernig myndin mistekst að hugsa í gegnum umgjörð sína og nota hana til frumlegs hláturs má sjá í persónunni J.P. J.P. er held ég meira og minna samsæri af skapara Doom, John Carmack. Að minnsta kosti innblásinn að því marki að hann er einkennilegur snillingur sem býr til leiki. Í myndinni er J.P. skrítinn, andstyggilegur nörd sem er fyrirlitinn og spottaður af leikjaprófurum fyrirtækisins. Það meikar engan sens. Ef þú ert einn merkasti maður í sögu tölvuleikja (eins og J.P. á að vera) þá mun fólk samt dást að og virða þig á einhverju stigi, jafnvel þótt þú sért skrítinn og andstyggilegur. Ef Stephen Hawking er andstyggilegur eru félagar hans samt ekki að fara að gera honum upp í andlitið. Einnig eru leikjaprófarar alveg eins líklegir til að vera nördar og J.P., en í myndinni eru þeir í grundvallaratriðum bróðurstrákar. Þetta eru skemmtilegir venjulegir krakkar á móti ógeðfelldu dweebs myndinni. Og þó að þessi formúla hafi virkað, mjög stöku sinnum, áður, þá er hún fáránleg í umhverfi leikjafyrirtækis. Ef þú ákveður að nota óvenjulega umgjörð fyrir kvikmynd, þá ertu ekki einfaldlega að troða öllum venjum kvikmynda frá mismunandi stillingum inn í þá. Nema þú sért reiðhestur. Um tvo þriðju hluta myndarinnar gafst ég upp. Eitthvað gerðist sem ég vissi að myndi leiða af sér röð sársaukafullt fyrirsjáanlegra atburða. Og ég áttaði mig á því að ég hafði reyndar ekki hlegið að neinu síðasta hálftímann samt. Svo ég hætti (þó að ég spólaði áfram bara til að ganga úr skugga um að ég hefði rétt fyrir mér að þeir myndu fylgja fyrirsjáanlegustu klisjunum, sem þeir gerðu). Venjulega ef kvikmynd er slæm segi ég bara að hún sé slæm og er svo uppiskroppa með hluti til að segja, en þessi mynd er svo stórkostlega léleg framleiðsla að hún á skilið langan dóm. Skammastu þín fyrir að tæla góða leikkonu eins og Lindu Cardellini inn í hana og umkringja hana síðan hæfileikalausum engum. Ég gef myndinni 1 stig fyrir að gefa Shirley Jones tækifæri til að vera andstæðingur Shirley Partridge.