Mér líkar mjög vel við þessa sýningu. Ég get auðveldlega séð hvernig það náði sértrúarsöfnuði. Það er frumlegt og vekur til umhugsunar. Einhverra hluta vegna hef ég samt aldrei fundið fyrir því sama hljómi frá því og ég gæti fengið. Það pakkar ekki inn eins konar opnum dyrum, vetrarkulda sem átti að vera frá svo frábærum forsendum. Í hvert sinn sem ég horfi á þátt finn ég mig hvetja til og þrýsta á um að hann svari einhverri nafnlausri, formlausri spurningu. Áður en ég held áfram, leyfðu mér að fara að þessu með því að segja að það sem á eftir kemur er mín skoðun og aðeins mín skoðun. Mismunandi högg fyrir mismunandi fólk. Ég hefði viljað sjá fleiri atriði í "American Gothic" sem voru tekin á kvöldin. Það er of mikil dagsbirta í þessari sýningu og ég held að hún hafi haft tilhneigingu til að vinna gegn spennunni. Við erum ekki hrædd við dagsbirtuna, þegar allt kemur til alls. Við höfum áhyggjur af því sem er í skugganum. Djöfullinn er ekki alltaf í smáatriðunum. Það sem við sjáum ekki er oft það ógnvekjandi. Í öðru lagi - og þetta er það sem mun líklega leiða til tjöru og fjaðra: Gary Cole er gríðarlega hæfileikaríkur leikari ... karakterleikari. Ég hef fylgst með ferli hans frá kvikmyndum The Brady Bunch og þess vegna finnst mér sárt að segja að hann hafi líklega verið misskilinn sem Lucas Buck. Hann er næstum of petroichan, of viðkunnanlegur til að vera holdgervingur hins illa, jafnvel miðað við biblíulega mælikvarða. Lucas Buck er fíkniefni. Hann er heróín. Hann er í fríi í eldhúsrannsóknarstofu við hliðina á lítra af Drain-O. Þú heldur áfram að snúa aftur, jafnvel þó að þú vitir að endirinn verður brjálæði og dauði. Hann ætti að vera eins og hinn fullkomni lánsmaður. Hann er smiður bóka, en líka ólýsanlega fordæmingar. Jú. Þú átt peningana og áður en langt um líður muntu líka verða fingurbrotinn; afskorin hönd, afhausað höfuð og að lokum bölvuð sál. Að snúa sér að Buck er örvænting, og hvenær sem hann er í kringum hann ætti að vera einhver tafarlaus endanleiki í umhverfinu – með vöxtum daglega – í loftinu. þú munt líka vita að það er of seint. Sem leiðir mig að þremur: þeir sýndu Buck aðeins of oft. Hann er reyndar í flestum senum, sem gæti hafa valdið því að hann missti brúnina. Sýslumaðurinn væri eins og goðafræðin í næsta húsi. Hann er hinn apókrýfa kunningi. Margir myndu vita „af“ honum, en aðeins óheppilegir fáir myndu þekkja hann í raun. Hann væri efni í endurlit og dulræn samtöl, og fullkomin manneskja til að skila þessari söguþræði hefði verið varapersónan sem Nick Searcy lék. gæti sagt - og þetta einkennist af því að "Meet Me At The Fishing Hole" flautaði í þáttaröðinni. Ég held að við höfum þegar komist að því að það sem Cassidy og Raimi voru að skjóta á var andstæðingurinn Andy Taylor. Við þurftum líklega ekki hugmyndina afhenta okkur í gegnum Fed Ex. Ég komst að því að á fyrstu fimm mínútunum var píanóið á hausnum óþarft fyrir mig. Þessar athugasemdir snúast allt um það sem FYRIR MIG hefði gert góða sýningu frábæra. Mér skilst líka að framleiðendurnir hafi haft sinn einstaka stíl og að margar hendur hafi verið í súpunni. Í eilífri leit sinni að LCD-forritun, spilaði netið ákveðinn þátt í því að þessi þáttaröð var látin falla. Það minnsta sem þessi skíthæll gátu gert var að sýna þættina í röð. Vertu raunverulegur. Hvort heldur sem er, það er sárt tap fyrir bæði aðdáendur tegundar og frjálslyndir áhorfendur.