Gleymdu Donnie Darko. Ég opna með þetta vegna þess að það virðist sem góður hluti af umsögnum sem ég hef lesið á The Box jafngilda einföldum en veikum rökum að það haldi ekki kerti fyrir Darko. Það er ekki það að ég sé endilega ósammála því, mér finnst bara að þessi mynd sé allt annað dýr og á skilið sína eigin greiningu. Það eru vissulega samanburðarpunktar, en þeir eru jaðaráhyggjur þegar þú hefur í huga að lykillinn að hjarta hverrar kvikmyndar er öðruvísi. Í Darko er drifkraftur frásagnarinnar tilvistarlegur. Í The Box er drifkraftur frásagnarinnar sprottinn af siðferðislegu vandamáli. Trúðu mér þegar ég segi að ég skilji tilhneiginguna til að bera saman nýstárlegar kvikmyndir kvikmyndagerðarmanna með því að leita að straumum og mynstrum, en fyrir mig er mikilvægara að nálgast hverja nýja mynd sem sjálfstæða heild fyrst, og víkka síðan augnaráðið á eftir. The Box er ein af þessum myndum sem maður fær blendnar tilfinningar til vegna þess að hún virðist vera í einhvers konar sjálfsmyndarkreppu. Það er ekki alltaf viss um hvað það vill vera. Snúningarnir eru fjölmargir, en auðvelt að fylgja eftir ef ekki má spá fyrir um. James Marsden og Cameron Diaz leika tiltölulega trúverðugt par af nýgiftu pari sem er í fjárhagsvandræðum. Kassi sem inniheldur „hnappaeiningu“ kemur á dyraþrep þeirra og þeim er tilkynnt af hræðilega brenndum manni að ef ýtt er á hnappinn mun það valda dauða eins manns sem þeir þekkja ekki, og þeir fá eina milljón dollara. Eitt af því sem The Box nær er að töfra fram þennan ósýnilega ótta um að einhvers staðar þarna úti hafi gjörðir okkar siðferðislegar afleiðingar. Áður en hnappinum er ýtt á hann hefur hrollvekjandi og tælandi eiginleika, aðlaðandi en samt óheiðarlega. Þegar því hefur verið ýtt við, eru atburðir settir af stað sem fá leiðtogana til að efast um eigið siðferði og harma mjög örlagaríka ákvörðun sína. Hugmyndin um að Boxið sé tilraun er áhugaverð vegna þess að fyrir mér gefur hún myndinni þversögn. Ef það eru ytri verur að þróa „altruismastuðull“ sem byggir á gögnum sem pör hafa safnað með því að ýta á hnappinn og ýta ekki á hnappinn, þá tökum við eftir því þegar samsærið losnar um að á endanum er um þvingaða sjálfvirkni að ræða: Vertu óeigingjarn eða tegundin þurrkast út. Ég býst við að pörin viti ekki afleiðingar gjörða sinna þegar þau standa frammi fyrir því að taka ákvörðunina, en þau hafa enga ástæðu til að gruna að The Box geti gert hvað sem er, svo hvers vegna myndu þau velja af alúð? Er altruism gengisfellt vegna þess að okkur er aðeins sama um það þegar við stöndum frammi fyrir vandamálum í okkar eigin lífi? Sálfræðilegu hindranirnar í þessari mynd eru alls staðar. Ýttu á takkann eða ekki, það er líklegt að einhver sé að skipta sér af þér. Taktu peningana eða ekki, enginn gefur neitt ókeypis. Leitaðu að sannleikanum, svörin sem þú finnur sýna hægt og rólega fráfall þitt. Ég legg til að Boxið sé kaldhæðnislegt verk vegna þess að það býður upp á rangt val um frjálsan vilja á sama tíma og það sýnir að við erum föst í mörgum myndlíkingum kassa. Þú getur bara valið að vera frjáls á kostnað lífs annars, er það frelsi? Nei, það er bara annar kassi því þá festist þú í afleiðingum eigin siðferðis. Það er engin undankomuleið fyrir okkur vegna þess að við búum á jörðinni og það er annar kassi. Þetta er einmitt ástæðan fyrir því að ytri verurnar í myndinni eru á endanum andstæðingar. Þeir krefjast þess að við förum að siðferðilegum stöðlum sem ræna okkur frelsi okkar. Við komumst til Mars og vorum brennd fyrir það og gerð að þrælum í sjúkum leik. Tilvísanir í Jean Paul Sartre sýna þetta frekar vel. "Þú getur aðeins farið inn í lokahólfið ókeypis, eða ekki ókeypis." Jú, en sama í hvaða formi við komum inn í hólfið, þá er það hólf engu að síður. Trevor Nemeth