Skemmtuð sýn á líf kibbuts. Þessi mynd er síður en svo menningarsaga um líf drengs í kibbutsi heldur vísvitandi djöflavæðingu kibbutslífsins almennt. Á fyrstu tveimur mínútum myndarinnar nauðgar mjólkurmaðurinn sem hefur umsjón með kúnum einum kálfum sínum. Og þaðan er allt á niðurleið hvað varðar persónurnar sem tákna dæmigerða „kibbutznikim“. Fyrir utan aðalpersónurnar tvær, klínískt þunglynd kona og ungur sonur hennar, eru allir aðrir í kibbutznum gróf skopmynd af vel illsku. Sagan fjallar um hvernig kibbutz, eins og einhvers konar sértrúarsöfnuður, dregur móður og son hægt og rólega dýpra í örvæntingu og það sem óumflýjanlega fylgir. Það er engin hamingja, engin gleði, enginn hlátur í þessum kibbutz. Sérhver persóna/aðstæður tákna annan hryllilegan mannlegan löst eins og kvenfyrirlitningu, hræsni, ofbeldi, sértrúarsöfnuð, kúgun o.s.frv. Til dæmis, á meðan söguhetjan er sláandi myndarlegur evrópskur 12 ára drengur í útliti eldri bróðir hans er dæmigerður kibbutz unglingur ásamt sínum. „gyðinglegt“ líkamlegt útlit og grimmur persónuleiki. Honum er meira sama um að klúðra erlendum sjálfboðaliðum en heilsu deyjandi móður sinnar. Hann kemur fram við þessa sjálfboðaliða eins og rusl. Eftir að litli bróðir hans biður hann um að heimsækja deyjandi móður sína, sem hann hefur ekki séð í langan tíma vegna herþjónustu sinnar, skipar hann, Quote "Linda, farðu í sturtu og ég fer eftir tvær mínútur." Það er ein önnur „góð“ persóna í þessari mynd, evrópskur útlendingur sem leikur kærasta móðurinnar. Þegar dýranuðgarinn reynir að lemja son móðurinnar ver kærastinn hann með því að handleggsbrotna nauðgarann. Honum er vísað út úr sveitinni fyrir „ofbeldisfulla“ hegðun í garð eins sveitarinnar. Meiri hræsni: Ólýsanlega pirrandi franska konan sem leikur skólakennarann ​​prédikar að kynlíf geti ekki átt sér stað fyrir 18 ára aldur eða án ástar og segir frá raunverulegu athæfi sem á að vera fyndið fyrir áhorfendur, en er í raun bara heimskulegt. Hún er auðvitað að skrúfa í höfuðið á kibbutznum á ökrunum sem svo aftur á móti klúðrar mömmu litla drengsins þegar andleg heilsa hennar fer versnandi. Myndin sýnir kibbutz eins og einhvers konar sértrúarsöfnuð. Börn verða kippt úr rúmum sínum um miðja nótt og tekin í einhvern helgisiði þar sem þau sverja hollustu á ökrunum sem öldungar kibbutz hafa umsjón með. Móðirin getur greinilega ekki "flúið" kibbutz, þó í raun og veru hafi hverjum sem er verið/með alltaf frjálst að koma og fara eins og hann vill. Það er ráðgáta hvernig faðir drengsins dó, en þú getur verið viss um að kibbutzinn "keyrði hann til þess" og eftirlifandi foreldrar hans eru enn eitt par af hjartalausum, ömurlegum karakterum sem íþyngja móðurinni og syni hennar. Það er kjarni þessarar myndar. Einvíddar persónur, yfir leiklist, þurrar frammistöður og lúmsk skilaboð sem reyna sífellt að hamra sig í höfuðið á áhorfendum um að kibbutslífið hafi verið niðurlægjandi, ömurlegt og jafnvel banvænt fyrir þá sem „passuðu ekki inn“. Ég vorkenni gaurinn sem gerði þessa mynd augljóslega hafði hann slæma reynslu af því að alast upp í kibbutz. En mér finnst eins og hann hafi tekið nokkra sannleikakjarna varðandi líf kibbuts og breytt þeim í risastórar atómsprengjur.