Vá. Ég ELSKAÐI alla seríuna og er hneykslaður á athugasemdum fólks sem hélt að hún endaði illa. Kannski vafðist það svolítið í þáttaröð 4 og 5, en var samt betri en nokkuð annað í sjónvarpinu. En 6 og sérstaklega 6b voru fallegar breytingar á þemunum sem þróaðar voru í vöðvastæltari fyrstu þremur árstíðunum. 6B byrjaði með svo dapurri stemningu og Janice hefur alltaf mikla innsýn í fjölskylduanginn - þessi dómafyllta lína um að þekkja tilhneigingu Tony til að sitja og stara. Sá sem missti af afleiðingum þess fyrir restina af seríunni kannast ekki við Tony. Óþægindi Melfi vegna geðrannsóknarinnar og tilvísanir í sjálfsblekkingar tilfinningar sósíópatans í garð gæludýra og dýra ná aftur til fyrstu þáttanna í seríunni, td með skelfingarkasti Tony yfir því að endurnar yfirgáfu laugina hans og hljómar með „bylgjubæ“ Phils. bless" línu til barnabarna sinna fyrir valdaránið í lokaþættinum (ekki til að komast inn í myrkan húmor Chase). Ég gæti haldið áfram og áfram, en ég skal bara bæta því við að mér fannst lokasýningin - byrjaði á upphafsstofnunum af Vanilla Fudge til að gefa kaldhæðnislegan forskugga ("You Keep Me Hangin' On") til lokastunda þar sem Tony hverfur aftur í sjálfsánægju með fjölskyldu sína í eftirdragi eða sprengingar í sundur eins og jepplingur AJ eða höfuð Phil voru, algjörlega, algjörlega FULLKOMIN. Besta sjónvarp allra tíma. Nokkuð góður í deyjandi miðli sem gefur sjúklega „jack-off fantasíurnar“ sem AJ gerir gys að (og síðan dregur hann úr henni). Ábending af svínakjöti til herra Chase.