Í þessari spennuþrungnu og karakterdrifnu rómantísku tragi-gamanmynd fáum við innsýn í samtvinnað líf fjögurra þrítugs Parísarbúa. Í miðjunni er túlkun Vinz Cassell á Max. Hann er stjörnubjartur Rómeó og fellur yfir höfuð fyrir fallegu ókunnugu konunni Lisu (Bellucci). Hvattur af besta vini sínum, Lucien (Écoffey, í vanmetinni en áhrifaríkri frammistöðu), vinnur hann hjarta hennar og þau lifa hamingjusöm til æviloka... það er að segja, þar til hin uppátækjasömu, taugaóstyrka og þráhyggjufulla Alice (hinn fjölhæfa Romane Bohringer) verður mjög þátttakandi í lífi og ástum hinna þriggja. Ríkulegur söguþráðurinn er þykkur upp af forvitnilegum tímaröðum og myndin kemur fram sem flókið púsl, augnakonfekt Parísar með myndpóstkorti í hjarta alls. Litanotkun fer ekki framhjá neinum, sérstaklega í stórbrotinni íbúð Lísu (væntanlega vegna titils myndarinnar), þar sem rauðir og gulir vekja elda ástríðu og losta. Áhorfendur geta tengt Max við: hann ber hjartað sitt á ermi og er stöðugt refsað með kaldhæðni og aðstæðum fyrir það. Í einni eftirminnilegu atriði missa hinir örlagaríku elskendur okkar (aðskilin á kvalafullan hátt með „kóreógrafískum“ misskilningi) naumlega á tækifærisfundi sem myndi vafalaust sameina þá aftur. Óháð hvort öðru ferðast þau á sama áfangastað: hana í neðanjarðarlestinni, hann í leigubíl, nánast tête-à-tête. Samt virðast örlögin hafa það í hendi sér og áhorfendum er hrífandi strítt. Frammistaðan í þessari mynd er í raun það sem lætur L'Appartement skera sig úr. Ég get samt ekki skilið hvers vegna Vincent Cassell er ekki stór stjarna utan Frakklands. Hann hefur nærveru og fjölbreytileika í ríkum mæli. Monica Bellucci (eiginlegur maki Cassell þegar þetta er skrifað) hefur nýlega hlotið frægð í enska kvikmyndaiðnaðinum, en kannski af röngum ástæðum - satt, hún er guðdómlega falleg, en á bak við það er hæfileikarík leikkona sem getur ráðið ríkjum í senu. í klassískum „aðaldama“ stíl, sem margar breskar og bandarískar leikkonur hafna í þágu hinnar allt of auðveldu „lúmsku“ nálgun. Allt í allt, horfðu á þessa mynd! Ég efast um að þú verðir fyrir vonbrigðum. Það er grípandi, ánægjulegt, skemmtilegt, sorglegt, íburðarmikið og lærdómur í listrænni kvikmyndagerð.