Í fyrsta lagi, hið augljósaþar sem löggudrama er blandað saman við fyndið melódrama, er QUAY óhugnanlegt, beinlínis óháð og ógn við banality. Yfirfærni Jouvets nýtist vel í harðri lögguframmistöðu sem strax verður vart við af krafti hans og frjóa krafti; Antoine hans er ekki svo mikið vitsmunamaður, heldur maður með mikla lífsreynslu og jarðneska eðlishvöt. QUAY er ekki undirróður í þeim skilningi að fílistar nútímans (og þegar gærdagsins) njóta þess að nota orðið. Þetta er skemmtilegasta stund Clouzot. Hann hafði tilhneigingu til að aðlaga bækur Steemans á satírískum nótum. (Það er sagt að Clouzot hafi verið mikill lesandi einkaspæjaraskáldsagna.) Sem leikstjóri er staðföst hönd Clouzot farsæl. Þetta er ekki leyndardómur eða spennusaga heldur háðsádeilu á parísarpar og réttarhöld lögreglunnar. Þeir sem eru vanir meistaraverki Clouzot, LES DIABOLIQUES, gætu fundið örlítið truflana á margbreytileika hlutanna, stíla, þátta í QUAY . Hér talar Clouzot um margt, um par, og falda ástarsögu (Simone Renant fyrir Blier), um heim skemmtanalífsins og um gamla spunakarla, um lögreglutækni og gamla bitra löggu með strák til að ala upp, o.s.frv.. Það er glaðværðekki aðeins í flutningi Jouvet, heldur einnig í hugmyndafræði myndarinnar. Quay er raunsætt sakamáladrama gert sem háðsádeila. Það býður upp á framúrskarandi frammistöðu Jouvet sem harður lögreglueftirlitsmaður. Antoine er gömul lögga með ævintýralega fortíð (hann barðist í Afríku, en gekk ekki upp stigann vegna sjálfstæðrar hegðunar sinnar); hann býr með syni sínum, skólapilti; í vinnunni er Antoine harður og miskunnarlaus, hæfur eftirlitsmaður, bitur, greindur og harður. Það er hlutverk af mikilli gust, mjög fagur. Jouvet samdi persónu sína úr nokkrum einkennandi eiginleikum fötum hans, svipbrigðum, fyndnum hreim, grimmd og þessu háðslega lofti . Antoine er ekki gerður til að líta snjallari en trúverðugur út; Þegar hann yfirheyrir Blier gerir Antoine mistök og hæfileikar hans koma fram eins og hæfileikarnir sem við hittum í raunveruleikanum, í bland við villur og skarð og galla. Hæfileikar Antoine koma líka frá reynslu, frá daglegri athugunþetta er ekki næstum yfirnáttúruleg _gáðasnilld næstum allra frægu leynilögreglumannanna. QUAY er margþættþetta er raunsætt glæpadrama, og einnig ádeila og melódrama. Það má telja það meðal fyrstu _kvikmyndaárása á goðsagnakennda hörku frönsku lögreglunnar. Langt síðan hörð lögga Eastwood og Wayne var þar Antoine. Titillinn er áhugaverður, gefur til kynna að þetta sé kvikmynd um lögregluna, ekki um mál eða ráðgátu. Sem handverk var Clouzot kannski sá besti og skarpasti í Frakklandi (á þann hátt sem Welles var). QUAY er mjög trúr eðli Clouzot kaldhæðin myndasaga, skarpar athuganir, mikil sálfræði, skarpur, ósparandi kaldhæðni. Maðurinn var fyrsta flokks þegar hann tók eitthvað upp, hann vissi hvað hann átti að taka, hvað hann ætti að velja, sjá kynningaratriði þessarar myndar, með frábærum sviðsframgöngu Jenny Lamour. Hver sena er eftirminnileg, _fyrirmyndarlega tekin. Tæknilegar, stílfræðilegar hæfileikar Clouzot voru ótrúlegir. Stíll hans er hugvitssamur, háðslegur, beittur, einstaklega lipur, sniðugur. Stíll Jouvet var hrífandi, kraftmikill, ákafur. (Sumum mislíkaði það einmitt vegna þessara eiginleika. Þar sem hann hafði verið frábær sviðsleikari þótti kvikmyndastíll hans of leikrænn o.s.frv.) Antoine hans er gott dæmi um hvað var átt við með því að semja hlutverk, með tónverki. Jouvet hafði mjög sérkennilega eðlisfræðilíkt ógnvekjandi ránfuglinokkuð eins og Van Cleefen samt miklu lúmskari, göfugri og gáfaðri og aðgreindari. Jouvet var með þetta rándýra, grimma loft og það nýtist vel hér, þar sem hann leikur gamla hörkulöggu. Ein af hliðum QUAY er að þetta er Jouvet tónleikur. Hann er strax auðþekkjanlegur, auðþekkjanlegur á gæðum leiks hans (ég sé að margir, sem horfa á þessa mynd, vita ekki að þetta er Jouvet myndsem er ótrúlegur eiginleiki í sjálfu sér). Fresnay og Jouvet eru þeir tveir frönsku leikarar sem ég dáist mest að; sú fyrsta kom mér í ljós með Renoir-drama (hinu fræga), en Jouvet í Carné-gamanmynd. Ég var heillaður að sjá að Clouzot gaf þeim báðum aðalhlutverk. Til að enda orð um Steeman; hann skrifaði skáldsöguna sem Clouzot notaði (sem hafði áður lagað aðra Steeman skáldsögu, sem Fresnay gamanmynd). Steeman var leyndardómsritari í gamla skólanum, í Wallace-æð. Hann varð fljótt úreltur með nýju harðsoðnu tískuna. Þegar ég var 11 ára hef ég lesið eina af spennusögunum hans og líkaði vel við hana.