Þessi mynd er sársaukafull. Það er líklega besta leiðin til að lýsa því. Það eru 93 mínútur af lífi þínu sem þú munt aldrei geta fengið til baka. Jæja, í raun er þetta meira eins og 86 mínútur vegna þess að það er engin leið að einhver myndi vilja sitja í gegnum einingarnar í þessum illa lyktandi haug af saur hunda. Strax má sjá að myndin er frá framleiðanda "Mortal Kombat", vegna dúndrandi og pirrandi teknóhljóðrásar hennar. Þetta dregur úr þeim fáu skemmtilegu augnablikum sem þessi mynd getur gefið þér. Afgangurinn er tæmdur af algjörlega óáhugaverðum og pirrandi karakterum, "Freddie Prinze, Jr. School of Acting" leikhæfileikum allra hlutaðeigandi (þar á meðal misskilinn Christopher Lambert) og leikstjórn sem ekki er til. Skildi ég eitthvað eftir? Auðvitað gerði ég það. Við skulum ekki gleyma handritinu sem hvetur til sjálfsvígs, með einhuga (??) fyndnum samræðum. Ó, já, og við skulum líka tala um hvernig þeir skammuðu upprunalega ljóðið með þessari sorglegu og gagnslausu framúrstefnulegu/miðaldaþýðingu. Búningarnir og vopnin (voru þessir risastóru pítsuskerar sem ég sá alltaf?!?!) eru bara asnalegir, það er besta leiðin sem ég get lýst þeim. Og síðasti sökudólgur kvöldsins er alltaf hræðilegt CGI. Hvenær munu kvikmyndagerðarmenn komast að því að CGI er ógeðslegt? Hvenær munum við sjá dásamlegu brellurnar sem notaðar voru á níunda áratugnum? Líklega aldrei, en myndir eins og þessi og „Star Wars, Episode 1: The Phantom Menace“ fá okkur til að óska ​​þess að þær myndu koma þeim aftur. Að lokum, forðastu þessa mynd eins og nýjustu Freddie Prinze, Jr. myndina. Svo aftur ef þér líkar við Freddie Prinze, Jr. kvikmyndir þá átt þú skilið að sitja í gegnum þessa hræðilegu afsökun fyrir kvikmyndagerð.