Þegar ég sá þessa mynd fyrir þremur árum fannst mér hún lýsa mörgum einkennum sem finnast í listhúskvikmyndum í Singapúr: hægfara, með lágmarks söguþræði og samræðum, allt eftir kvikmyndasamsetningu til að láta hana virka. meðal kvikmyndahúsa á staðnum jafngildir vanhæfni til að meta „Be With Me“ að „Citizen Kane“ eða einhverja af seinustu myndum Ozu. Ég hef ekki hugmynd um hvernig "Be With Me" náði svona helguðum hæðum í kvikmyndavitund Singapúr, en mér fannst "12 hæðir" eftir Khoo alltaf vera betri mynd, jafnvel þó að síðarnefnda myndin státi ekki af eins góðum kvikmyndatökumanni og Adrian Tan. , DP Khoo fyrir "Vertu með mér". "12 Storeys" hefur sögu sem tengist betur flestum Singapúrbúum og hefur bitið líka, eitthvað sem þráður þráður "Be With Me" hefur ekki. kvikmynd eftir Khoo og handritshöfund hans Wong Kim Hoh. Hún fjallar um öryggisvörð sem verður ástfanginn af stúlku sem hann sér bara í fjarska; tvær stúlkur í húmorísku sambandi; og sagan um heyrnarlausa og blindu Teresu Chan."Be With Me" er mjög vel kvikmynduð af Tan, með Varicam myndavél. Kvikmyndasamsetningarnar eru snilldarlegar. Myndin, sem er nánast algjörlega þögul, hefur nánast engar samræður. Persónur hreyfa sig, ekki á raunsæjan hátt, heldur næstum eins og þær séu fyrirmyndir undir leiðbeiningum leikstjóra, horfa nánast alltaf í skjáinn og finna fyrir tilfinningum: annað hvort einmanaleika eða sorg. Því miður bregðast persónurnar ekki gegn hvor annarri. Svona kvikmynd hefur margoft sést: í myndum Tsai Ming-liang, í "4:30" eftir Royston Tan, skjólstæðings Khoo, og víðar. Því miður höfðar ofurhægt þess (í meginatriðum minna söguþræði) og notkun á lentó píanóhljóðrás einfaldlega ekki til mín. Að gagnrýna "Be With Me" virðist nánast afneita hvetjandi sögunni á bak við það, sögu Teresa Chan, sem er blindur og heyrnarlaus og lifir þó innihaldsríku lífi þrátt fyrir allt þetta, samt er ég hræddur um að þessi mynd geri mér ekki mikið. Ég er reiðubúinn að fagna staðföstum og hugrökkum göngu Chans í lífinu og sláandi kvikmyndatöku Tans, en til að fá betri tökum á sama efni með meira kjöti (án hinna tveggja leiðinlegu og truflandi undirspila), reyndu Werner Herzog "Land of Silence" og myrkur“ (1971).