Þessi mynd, þó hún sé að því er virðist vera gamanmynd, er dauðans alvara. Viðfangsefni þess er heimsvaldastefna (með stóru I): hvernig Bretland, heimskulega, niðurlægjandi, reynir að sannfæra sig um að það sé enn stórveldi eftir seinni heimsstyrjöldina. Heima fyrir er heimsveldið stjórnað af viðkunnanlegum dúllum, góðviljaðum Tories sem eru svo innfæddir að þeir geta ekki greint nána ættingja; Embætti ríkisstjórnarinnar samanstanda af löngu gleymdum skjalasöfnum (uppgröftur í orwellskri ofsóknarbrjálæði?), byggt af duglausum rottum, og forherbergjum þar sem setustofur leiðinda synacures, lesa vinsælar skáldsögur. Erlendis halda Bretland fast við gamla glæsileikann; en glæsibrag úr samhengi lítur út fyrir að vera þráður og kjánalegur, sérstaklega þegar hann felst í bullandi töfrum. Carlton-Browne er tilfinningalaus mynd um hnignun, þar sem ekkert af tárafótunum sem spillti meintum and-heimsvaldastefnu Jewel in the Crown. Myndin fjallar líka um kalda stríðið, sem viðurkennir hugrakkur að þetta sé hættulegur farsi, þar sem þátttakendur eiga skilið háð og háð. fyrirlitningu, ekki ótta og virðingu. Hún snýst um hvernig nýlendustefnan, sem einkennist meira af vanrækslu en harðstjórn, eyðileggur nýlendurnar sem hún yfirgefur, rænir þær þægindum, völdum og síðast en ekki síst sjálfsvirðingu og gerir þær berskjaldaðar fyrir tilþrifum hættulegra kúreka. Þetta er auðvitað alvaran. , sem drepur það. Það er ekki þar með sagt að ekki sé hægt að meðhöndla þungbær efni í gamanmyndum - The Miracle Of Morgan's Creek, Dr. Strangelove og The Life Of Brian hafa öll sannað það. Reyndar mætti ​​benda á að alvarleg þemu ætti aðeins að vera meðhöndluð með gamanleik - það gerir ráð fyrir skýrari augum. Vandamálið með Carlton-Browne er að allar aðstæður verða að hafa þýðingu umfram það sem eingöngu er grínisti, svo það verði íþyngt og íþyngt og ófyndið. Í myndunum þremur sem nefndar eru hér að ofan er mikið af gamanleiknum sprottið af viðbrögðum persónunnar við öfgakenndum aðstæðum, ekki öfgakenndum aðstæðum sjálfum. Hér er handritið of lélegt til að halda uppi ríkum kómískum persónusköpun, og einhver mesti gamanleikfimi sem nokkurn tíma hefur safnast saman - Peter Sellers, Terry-Thomas, Raymond Huntley og John le Mesurier - er glæpsamlega sóað. að hann réði ekki við blýhluti, og að hann þyrfti að leika spotta, hrokafulla mörk, ekki heilalausa toff. Tónlistin er gerð til að bera mikið af gamanleiknum, en þung kaldhæðni hennar vekur aðeins athygli á skortinum á kátínu á skjánum. (Til að vera sanngjarn, ólíkt meirihluta breskra gamanmynda tímabilsins, sem voru stigvaxnar og vanframleiddar, reyna Boultings oft að koma sínum sjónarmiðum á framfæri í gegnum kvikmyndina sjálfa, með klippingu og tónsmíðum) Aðeins Huntley tekst að vekja ósvikinn hlátur, og það er með ritgerð. persóna sem hann hefði getað leikið í svefni. Enginn farsa Boultings hefur ratað vel - þeir eru aldrei nógu ígrundaðir. Þótt Carlton-Browne gleðji sig yfir hnignun heimsveldisins virðist það líka vera andlýðræðislegt og hernaðarlegt. Ég er viss um að þetta var ekki ætlunin, en þessi mistök eiga víst að gerast ef þú leyfir verðugum fyrirætlunum að hafa forgang fram yfir myndasögugreind og kvikmyndaform.