Þegar bandaríski rithöfundurinn Edgar Allan Poe heimsækir London, leitar breski blaðamaðurinn Alan Foster til hans, sem verður skotmark sérkennilegrar veðmála. Foster trúir ekki fullyrðingu Poe um að allar makabre sögur hans hafi verið byggðar á raunverulegri reynslu, og samþykkir veðmál frá Poe og vini sínum Sir Thomas Blackwood um að hann geti ekki eytt heila nótt í draugakastala Blackwood. Þegar Foster hefur verið settur inn í yfirgefna kastalann kemst Foster að því að hann er ekki einn, þar sem ýmsar fallegar konur og myndarlegir karlar leita til hans, og doktor í frumspeki - sem útskýrir að þær séu allar týndar sálir sem eru dæmdar til að endurtaka sögurnar um andlát þeirra á afmæli dauða þeirra! Í fyrsta skipti sem ég horfði á þennan glæsilega klassíska hrylling var ég heilluð allan tímann. Mér fannst myndin virkilega hrollvekjandi og á sama tíma sorgleg. Babs Steele er óneitanlega falleg. Tónlistin gerir andrúmsloftið tvisvar sinnum meira skelfingarvaldandi. Topplausa atriðið kom mér í hringiðu þar sem ég bjóst ekki við því. Það lítur út fyrir að Synapse hafi staðið sig frábærlega með mynduppbót, því þessi mynd lítur helvíti vel út miðað við aldur, og það er Uncut International útgáfan, til að ræsa. Þetta er myndin sem ber ábyrgð á því að ég stofnaði Babs Steele og Klaus Kinski safn.