Eftir að hafa lesið í mörg ár um hversu frábær þessi mynd var, hvernig hún festi Ruiz í sessi meðal frönsku gagnrýnenda (sérstaklega snobbaða Cahiers hópinn), þegar ég loksins horfði á hana fyrir um ári síðan, fannst mér hún frekar vonbrigði (en þá held ég að minn væntingarnar voru himinháar). Tekin í mettuðu svörtu og hvítu, þessi vísvitandi heilamynd (gerð fyrir sjónvarp, og sem betur fer, aðeins klukkutíma löng) er sögð í formi samtals milli listkunnáttumanns og sögumanns utan skjásins þegar þeir velta fyrir sér í gegnum röð málverka (sem eru sýndar í stíl við borðmyndir) og reyndu að finna hvort þeir geymi einhverjar vísbendingar um falinn pólitískan glæp. (Hin hræðilega Kate Beckinsale kvikmynd Uncovered hefur svipuð rök). Borgesian er orð sem ég las mikið í umsögnum um þessa mynd, en ég myndi segja að næstum öll Borges saga væri áhugaverðari en þessi mynd.