Einfaldlega sagt, þessi smásería var hræðileg. Leyfðu mér að telja leiðirnar. 1. Fáránlegt samsæri. 2. Ofspilun. 3. Scattershot nálgun á persónur. 4. Pirrandi frásögn. 5. Vanhæfni til að skapa áhuga áhorfenda. Þessi mynd stenst ekki einu sinni "Sápuóperu fyrir imba" prófið. Fyrirgefðu að ég hef ekki lesið þessa margverðlaunuðu skáldsögu, svo ég er bara að dæma hana sem kvikmynd, en hún er virkilega óþefjandi. Ímyndaðu þér að fara í veislu þar sem þeir sýna þér heilmikið af forréttum. Maður horfir á fjölbreytt úrvalið og langar að smakka þær, en skyndilega eru þær afturkallaðar og maður veltir því fyrir sér hvert þær fóru. Þetta er eins og þessi mynd, með allt of margar persónur kynntar og aldrei dregnar út. Það eru nógu margar sögur og persónur í þessari mynd til að búa til 20 þáttaröð, en samt fáum við innan við fjórar klukkustundir til að melta þetta allt saman. Það eru fleiri andlitssvip og viðbragðsmyndir af Ed Harris en þú finnur á 10.000 öpum. Hraðinn er óvenju hægur. Dennis Farina og Helen Hunt eru svo langt yfir-the-top-toppur að persónur þeirra eru ekki trúverðugar. Persóna Joanne Woodward er einvídd. Hin þráláta myndlíking ána verður þröngsýn. Og líklega fáránlegasti hluti myndarinnar - kötturinn. Þessi vondi og hefnandi köttur sem eltir hetjuna til að klóra í hann og sætishlífina hans -- jæja, komdu nú --- hann er ekki einu sinni góður Stephen King! Sennilega áhugaverðasta persónan í myndinni og sú sem er ekki vel teiknuð , er John Voss, truflaði drengurinn, en lokaatriðið í örvæntingu sinni er eina söguþráðurinn sem virkar í þessari mynd. Nánast allir í þessari mynd eru ótrúlegir. Til að draga saman, það er fátt hér til að hvetja. Dramatíkin er léleg melódrama. Þetta er bara hræðileg viðleitni.