"Gespenster" (2005) myndar, ásamt "Yella" (2007) og "Jerichow" (2008), Gespenster-þríleik leikstjórans Christian Petzold, eflaust einn af creme-de-la-creme þýskum kvikmyndaleikstjórum okkar. "Gespenster" segir í grófum dráttum sögu franskrar konu sem dóttur hennar hafði verið rænt sem 3 ára barn á meðan móðirin sneri sér við höfuðið í eina mínútu í Berlín - og hefur aldrei sést. Síðan þá hefur móðirin haldið áfram að ferðast til Berlínar hvenær sem möguleiki er á og leitar, með hjálp útvíkkaðrar ljósmyndunar, að stúlkum á aldrinum um það bil núverandi aldri hennar. Eins og við heyrum síðar í myndinni var móðirin þegar oft sannfærð um að hún hefði fundið dóttur sína Marie. Hins vegar, í þetta skiptið, þegar hún hittir Ninu, verður allt öðruvísi. Myndin kemur ekki með lausnir, ekki einu sinni hlutalausnir, og að svo miklu leyti veldur hún frekar vonbrigðum. Við erum heldur ekki að búa okkur undir til að ákveða hvort móðirin sé virkilega geðveik eða ekki, hvort raunveruleg dóttir hennar sé enn á lífi eða ekki. Mest vonbrigði eru endirinn. Eftir það sem við höfum orðið vitni að í myndinni er það áskorun fyrir áhorfandann að hann sé látinn vera þar sem höfundurinn lætur Ninu í friði. Hið einfalda að ganga í burtu, sem táknar að ekkert hafi breyst, getur verið sterk áhrif dramatúrgíu (t.d. í "Umberto D.") en í "Gespenster" er það fjarlægt. Þar sem gagnrýnendur hafa bent á freudískar hvatir í þessari mynd , leyfðu mér að gera mína eigin tilraun: Hvers vegna er það þannig að svipaðar manneskjur þekkja ekki hver annan, sérstaklega ekki þær sem annar svipaður maður þekkir? Þetta er alveg geðveik spurning, sammála, frá sjónarhóli aristótelískrar rökfræði, samkvæmt henni gildir hugmyndin um einstaklinginn. Einstaklingurinn er slík manneskja sem deilir ekki neinum af einkennandi eiginleikum sínum með neinum öðrum. Svo, svar Aristótelíumanna við spurningu minni er: Þeir þekkjast ekki vegna þess að líkt er með hreinum breytingum. Allir sem eru ekki geðveikir, trúa því. En hvað um málið ef þessir líkir einstaklingar deila öðrum líkindum sem varla geta verið með breytingum, t.d. trefla á vinstri undir ökkla eða hjartalaga fæðingarblett undir hægra herðablaði? Þetta er frumspekilegt samhengi sem þessi mynd er gerð úr, þó ég sé ekki viss um hvort jafnvel leikstjórinn hafi áttað sig á því. Þrátt fyrir nútíma, Aristótelískan heim okkar, þá hjátrú, sem varðveitt er í goðafræði fólks um allan heim, að svipað fólk deilir líka hluta af einstaklingseinkenni sínu, og að einstaklingseinkenni sé því ekki eitthvað óreglulegt, heldur dreifandi, svo að landamæri milli einstaklinga eru opnar, slíkar og svipaðar skoðanir byggja upp sterkan burðarás rökleysis-isma þrátt fyrir annars mjög skynsamlega hugsun okkar - heimild Gespenster af áhugaverðustu gerð.