Eftir að hafa séð margar af öðrum myndum Wong Kar-Wai (Happy Together, Fallen Angels, Ashes of Time), vissi ég hverju ég átti að búast við að koma í leikhúsið; kvikmyndatakan yrði gróskumikil, nýting rýmis og sjónarhorns fjölbreytt, leikurinn frábær og að minnsta kosti ein persóna tæmd af óumræðilegri einmanaleika. Þetta eru jú einmitt tæknin sem gera list Wong Kar-Wai að því sem hún er. Það sem ég bjóst ekki við var að hve miklu leyti ég var dregin inn í kvikmynd sem sumir gagnrýnendur höfnuðu sem „ókláruðu“ og þvingaðir af persónum sem „virtust uppteknar af ennui.“ Mér finnst athyglisvert hvernig fólk getur verið svo algjörlega óhreyft af kvikmynd sem sýnir svo skært tilfinningar og umhverfi sem mörg okkar taka sem sjálfsögðum hlut eða reynum ákaft að gleyma: yfirþyrmandi sorgartilfinningu sem stafar af því að vera svikin; sektarkennd sem vaknaði við tilhugsunina um að verða ekki betri en svikarinn; hversdagslegar en samt djúpt innilegar stundir samböndanna, þar sem þörfin fyrir að tjá sig munnlega er algjörlega óþörf. Þetta er það sem Wong Kar-Wai reynir að túlka í myndinni og það sem hann nær svo vel. Of margir Bandaríkjamenn eru uppteknir af þörfinni fyrir að hafa hvert augnablik kvikmyndar fyllt af samræðum; hnyttin grátlæti, óánægð kaldhæðni og ofmetnar játningar virðast vera toppurinn á „bestu“ bandarísku kvikmyndinni. Wong Kar-Wai lítur allt öðruvísi á hlutina. Í stað þess að persónan þurfi að halda áhorfendum upplýstum um hverja tilfinningu sína, skynjun eða trú, láta persónur Wongs tilfinningar sínar og skilning skýrt fram með andlitsbendingum, líkamsstöðu og, já, þögn. persónuþróun og hasar, þá gætu þeir orðið fyrir vonbrigðum með það sem það hefur upp á að bjóða. Ef þeir eru tilbúnir að leyfa sér að reyna að gera sér grein fyrir því hvað persónunum líður, þá gæti þeim fundist allt öðruvísi hvað Wong hefur að bjóða þeim.