"Shinobi" er ein af þessum kvikmyndum sem heldur að það eitt að drepa persónu veki sjálfkrafa tilfinningu fyrir þyngdarafl eða tilfinningu í söguna. Því miður, til þess að áhorfendum sé alveg sama um fólkið sem deyr, verður þú að þróa persónurnar, annars er allt sem þú átt fullt af tilviljunarkenndum ofbeldisverkum. Vandamálið er sérstaklega aukið þegar þú ert með TONN af persónum, sem allar deyja. Allt í lagi, þannig að ef þú getur ekki verið að nenna að gera persónurnar eftirminnilegar eða samúðarfullar á nokkurn hátt, geturðu að minnsta kosti gert Ástæðurnar fyrir því að þær deyja trúverðugar , ekki satt? Neibb. Hér eigum við í stríði á milli tveggja ninjaætta, þar sem hvorugur aðilinn veit í raun AFHVERJU þeir berjast hver við annan. Þeir drepa hver annan af því að keisarinn segir það. En jafnvel eftir að það verður augljóst að keisarinn vill láta þá alla dauða, neita þeir enn að yfirgefa tilgangslaus verkefni sín. Þetta er ekki þrjóska... þetta er bara heimska. Allt í lagi, fínt! Það er engin persónaþróun og söguþráðurinn gefur engin skynsamleg rök fyrir slagsmálum. Að minnsta kosti deyja þeir í slagsmálum í flottum hasarsenum, ekki satt? Enn og aftur, NEI! Reyndar eru margir bardaganna alls ekki einu sinni slagsmál: ofurninjur sem myndin eyddi svo miklum tíma og fyrirhöfn í að kynna deyja skyndilega (og lamely, að mínu mati). Ég er að tala um hluti eins og, "Lalala, ég geng með og ég- *háls verður skorinn niður." LOKIÐ fyrir þá persónu. Ekki einu sinni þegar myndin var hálfnuð rak ég upp hendurnar af gremju yfir fáránleika hennar.