Leyfðu mér að vera skýr. Ég hef notað IMDb í mörg ár. En fyrst í dag gekk ég í gegnum það vesen að skrá mig á síðuna, bara svo ég gæti gefið þessari mynd lægstu mögulegu einkunn. Ég hef séð hundruð kvikmynda, sumar slæmar, nokkrar hræðilegar. Aldrei hef ég þó séð slíka andstæðu tilgerðar og vanhæfni, mikillar fyrirætlana og mistök. Mira Sorvino er hræðilega hlutverk prinsessunnar, en algjörlega ótrúverðug sem Phocion, ungur drengur. Fiona Shaw er alltaf skemmtileg persóna, en samtölin í myndinni eru jafnvel miklu verri en í hinu fádæma franska leikriti sem er uppspretta (Marivaux náði aldrei til Hollywood fyrr en nú, og við ættum að halda því þannig). til dæmis, að Leontine er ljómandi, ástríðufullur heimspekingur og vísindamaður, er hún sýnd í ofboði hella efnum úr bikarglasi í bikarglas og hrópa upp nöfn frægra vísindamanna. Og rómantíkin milli Agis og prinsessunnar er enn kjánalegri. Fyrir þetta ættu hjónin að fá sameiginleg „Clair Danes“ verðlaun, sem í réttlátum heimi yrðu veitt fyrir óþarfa tímalausa og óinnblásna endurtúlkun á áhugaverðum unglingum úr bókmenntum sem krakkar tíunda áratugarins (sjá Miss Danes í Les Miserables). Fyrir utan hræðilega söguþráðinn og samræðurnar eru nokkrar tilraunir til að koma listrænum sviðum inn í kvikmyndina. Það eru til dæmis augnablik þegar handfylli af áhorfendum dofnar inn og út úr sjónarsviðinu, situr í stólum og fylgist með aðalpersónunum. Leikstjórinn vill að við gerum okkur grein fyrir því að hún hefur aðlagað leikrit. Ég skil það. En það gerist alls ekki fyrr en langt í myndina. Á þeim tímapunkti er hrollvekjandi og truflandi að sjá mannfjöldann sitja í stólum í smá stund og hverfa síðan. Þeir eru eins og einhvers konar óógnvekjandi uppvakningahópur, sem birtist í gegnum þokuna og fyllir okkur ótta. Þegar þú sérð hræðilegt ærsl og lagið sem endar þessa mynd, muntu vilja vekja upp þinn eigin mannfjölda af zombie og drepa þá alla fyrir það alvarlega óréttlæti að eitra fyrir huga þínum í 112 mínútur.-Matthew McGuire