Skenbart gerist árið 1945 og fylgir misheppnuðum sænskum bókaritstjóra sem ákveður að taka stanslausa lest til Berlínar. Því miður fyrir alla í kringum hann, hann er gangandi hörmung, sem veldur ringulreið hvert sem hann fer. Í lestinni eru líka karlmaður og ástkona hans sem ætla að myrða eiginkonu mannsins (sem er líka í lestinni), hermann á leiðinni heim, tvo samkynhneigða aldraða herra, reiðan lestarstjóra, tvær nunnur, fullt af flóttamönnum og jafnvel meira fólk. Ætlað sem blanda af nóir-ískum spennumynd (sem hún gerir nokkuð vel - að minnsta kosti til að byrja með), og gamanleik, mistekst myndin með hvoru tveggja. Það situr ekki rétt þar sem myndin breytir um tón við hvert nýtt atriði. Og þegar lestin hleypur í átt að lokaáfangastaðnum verður myndin furðulegri og furðulegri og endar á sannarlega súrrealískum nótum. Góðu bitunum er sóað í ógrynni tilgangslausra söguþráða og persóna. Skenbart er troðfullt af frægum sænskum leikurum, sama hversu lítill hlutinn er. Það líður eins og kvikmyndagerðarmennirnir hafi hringt í alla sem þeir hafa unnið með og boðið þeim þátt í myndinni. Verst að sýningarnar eru jafn slæmar og handritið (leika línurnar þínar - ekki lesa þær!). Gamanleikurinn er meira og minna slakur, með sömu brandarana endurtekna aftur og aftur. Hraðinn er ótrúlega hægur stundum (nokkuð oft, reyndar) þar sem sérstaklega á vettvangi dregst í um það bil tíu mínútur án góðrar ástæðu. Handritshöfundur virðist líka halda að blótsyrði sé góð leið í stað almennilegs samræðna. Myndin lítur þó vel út, í skapmiklum svörtum og hvítum litum, en henni er sóað í svo óhæfa kvikmyndagerð í annarri hverri deild. [1/10]