Í alvöru, geturðu ímyndað þér slíka útbreiðslu hæfileika í einni kvikmynd án mikils fjárhagsáætlunar: Daniel Day-Lewis, Ray McAnally, Brenda Fricker, Hugh O'Conor OG Fiona Shaw? Það er enginn vafi á því að Fricker og Day-Lewis áttu verðlaunin sín skilið: en það hefði verið fullkomlega réttlætanlegt að hafa séð O'Conor (sem Young Christie) og McAnally verðlaunaðir: klisjan er sönn hér: þeir fara ekki með hlutverkin, þeir búa í þeim. Frammistaða Day-Lewis er túr-de-force - slík umbreyting að hún vekur lotningu, en það var sannarlega til marks um gáfur akademíunnar að samhliða þessari frammistöðu heiðruðu þeir einnig fallega hófstillt, kyrrt og hjartnæmt verk Brenda Fricker. sem móðir Christie. Við the vegur, ef þú hefur ekki séð þessa stórkostlegu leikkonu í "Swann", þá er það enn ein mynd sem vert er að skoða fyrir framlag hennar (og hina háleitu Miröndu Richardson).