SPOILERS ALERTHomeward Bound: The Incredible Journey er mikilvæg mynd úr lífi mínu því hún er fyrsta myndin sem ég man eftir að hafa séð í kvikmyndahúsi heimabæjar míns sem 4 ára svindl. Sagan er byggð á skáldsögu Sheila Burnford og er ástæða þess að það er ekki hægt að afskrifa þessa sem heilalausan Lassie klón. Grunnsagan: Tveir hundar og köttur búa hamingjusamlega í Seaver fjölskyldunni þegar nýi eiginmaðurinn til móðir barnanna þriggja, fær vinnu í borginni og þau þurfa að flytja tímabundið inn í innri San Francisco á meðan dýrin eru send á búgarð til að búa í nokkra mánuði. Tengslin milli dýranna og barnanna sem þau passa upp á eru sérstaklega sterk og Shadow the golden retriever og Sassy Himalayan kötturinn eru hjartveikur eins og börnin, þó að hinn ungi og hamingjusami ameríski bulldog, þekktur sem Chance, sé lítill. minna áhyggjufullur og nokkuð tortrygginn (að hluta til vegna raddsetningar hans sem útskýrir að hann hafi verið yfirgefinn sem hvolpur, sóttur í dýraathvarf og verið keyptur af fjölskyldunni), þó að vöxtur hans sem persóna í sögunni veiti mikið af mikilvæg frásögn. Gæludýrin þrjú flýja búgarðinn og halda út í hina víðáttumiklu og hættulegu víðerni (stórkostlegar óbyggðir, by the way), knúin áfram af stefnueðli Shadows. Þeir mæta nokkrum hættum á leiðinni í von um að komast heim á meðan fjölskyldan og búgarðsgestgjafarnir hafa skyndilega áhyggjur af hvarfi dýrsins. Það eru fyndin augnablik alla leiðina í gegn, frábærar samræður milli dýranna þriggja og bráðfyndnar línur (sjá - eftirminnilegar tilvitnanir), og hjartnæm félagsskapur sem vex á milli aðalpersónanna meðan á frásögninni stendur, sköpuð af sorgarstundum (s.s. þegar hroki Sassy yfir því að reyna að komast yfir á án þess að blotna veldur því að hún dettur í ána og skolast niður foss, skilur eftir sig augnablik missis sem áhorfendur skynja djúpt). Einhvern veginn fæ ég þó ekki að sjá hvað felst í því. Að bjarga stúlkunni sem týndist í eyðimörkinni bætir við söguna og ferðina sem þau fara í. Einhvern veginn virðist það svolítið óþarfi sem hluti af sögunni. Endirinn færir hærra hlutinn þegar skuggi fellur í gryfju í lestargarði og eftir að hafa meitt fótinn, á erfitt með að komast út og gefst upp, örmagna, fylgt eftir með Chance klifra inn með honum til að sannfæra hann um að klifra út, segja honum hversu mikilvægur hann er honum og hvernig hann hefur ýtt þeim svona langt svo hann ætti ekki að henda þessu öllu svona auðveldlega. Það hvernig þessari senu (snjöllilega gerð) er ekki lokið skilur eftir tvíræðni sem heldur áfram inn í lokasenuna þegar Chance og Sassy snúa heim, en Shadow er hvergi sjáanlegur. Síðan, rétt eins og allt virðist glatað, birtist hann hægt og rólega og sameinast fjölskyldunni á ný. Niðurstaða Chance í lokin fjallar um félagasamböndin sem myndast hafa milli hans og félaga hans á ferðalaginu, og skilningurinn á því hvaða heimili er í raun og veru eftir langa ferð hans til að komast þangað, skilur eftir fínan eftirmála til að sýna hversu mikið persóna hans hefur vaxið, en líka hvernig hinir tveir hafa það líka. Bíddu aðeins, ég held ég fari að gráta...Allavega hef ég ekki lesið bók Sheilu Burnford, svo ég þykist ekki vita hvar munurinn á bók og kvikmynd liggur. En þetta er mynd sem öll fjölskyldan getur horft á og á meðan tútturnar munu elska talandi dýrin munu eldri áhorfendur skilja söguþráðinn betur (eins og ég fann þegar ég horfði á myndina aftur eftir nokkur ár án þess að hafa séð hana). Þessi mynd er meistaraverk í kvikmyndum og ég legg til að ef þú hefur ekki séð hana farðu út og fáðu hana! Og vinsamlegast forðastu framhaldið (sjá umsögn mína um Homeward Bound II!)