Ponyo At The Cliff, sem er útfært í fallegum vatnslitum, er örugglega sjón til að sjá, man óljóst eftir kerru, sem mér fannst ekki áhrifamikil, ég var hissa á hversu falleg og ítarleg hún var. Þessi mynd skolaði bara yfir mig með hreinleika sínum. Í miðjunni er ungur drengur sem kemst í snertingu við sjávarveru og samband þeirra sem ber myndina. Miyazaki er snillingur bæði í að búa til eftirminnilegt myndefni og sýna ungum börnum í samskiptum á trúverðugan hátt með litlu sérkennin ósnortinn. Það eru nokkrir þættir sem féllu ekki vel með mér. Það væri skemmst frá því að segja að tónlistin í tilteknu atriði „líktist“ Ride Of The Valkyrians, það er synd því svo dýrmæt mynd eins og þessi hefur ekki efni á að taka frelsi og hún særði annars virkilega frábært atriði. Andstæðingurinn og baksaga hans vakti aldrei áhuga á mér heldur, en ég býst við að hún hafi þjónað meira sem bakgrunnur en allt annað. Engu að síður, frábær mynd. Bátsferðasviðið með öllu sínu myndmáli og sjávardýrum stóð upp úr finnst mér. Hreint og töfrandi. Og já, handteiknað listaverk er innilegra en tölvuteiknað, ég er virkilega dælin fyrir Princes And The Frog núna.