Viðbrögð mín við þessari endurgerð á "The Italian Job" eru líklega vonlaust í bland við þá atburði sem urðu í lífi mínu þegar ég sá hana; Þetta er fyrsta myndin sem ég sá eftir að ég var nýbúinn að fá vinnu eftir 8 mánaða atvinnuleysi og fara aftur í skóla til endurmenntunar. Peningarnir voru enn þröngir, en ég þurfti ekki lengur að velja á milli þess að sjá bíó í kvikmyndahúsum og borga reikninga (eða borða hádegismat) og léttir og þakklæti sem ég fann fyrir á þeim tíma var gífurleg. Þar af leiðandi var ánægja mín af "Ítalska starfi" sennilega langt úr hlutfalli við raunverulegt gildi þess. Samt tók ég það notað á DVD fyrir nokkrum vikum og horfði á það aftur, og ég hafði enn mjög gaman af því. Ég hef aldrei séð frumritið (þó ég hafi heyrt að það sé alger klassík), en nútíma hlið hennar er ákaflega hægt að horfa á ef þú hefur smekk fyrir nútíma framleiðslugildum sem notuð eru til söguþráða og þema eldri kvikmynda. Það sem fékk mig upphaflega til þessarar myndar var hljóðrásin - IMO Don Davis skrifar einhverja mýktustu, áferðarfallegustu og ánægjulegasta hljóðrás sem til er. IJ opnar með snjöllri, hnyttinni, púlsandi útsetningu sem sameinar strengi, gítarharmoník, burstavinnu og róleg augnablik - það vann mig algjörlega frá upphafssekúndunum. Og öll myndin er svona - ég hef ekki heyrt svona hringjandi, kimandi, pulsandi tónlist síðan Stewart Copeland yfirgaf lögregluna og byrjaði að gera hljóðrás fyrir myndir eins og "Rumble Fish". Það eru að minnsta kosti tugir ómótstæðilegra mótífa hér inni, ásamt nokkrum endurgerðum popplaga sem eru allt frá „allt í lagi“ til „innblásna“. Fyrir fólk sem er mikilvægt fyrir hljóðrásina er þessi mynd unun. Að myndinni: Ég get tekið eða skilið Mark Wahlberg, en hann er í lagi hér sem aðalmaðurinn og myndin biður hann ekki um að gera neitt sem hann getur ekki gert vel. Hann er veikasti „major“ leikarinn í myndinni, en það er vegna þess að restin af aukahlutverkinu er svo sterk, sérstaklega Donald Sutherland að hluta. Mos Def, Jason Steadham, Ed Norton, Seth Green og Charlize Theron skila allir traustum, fitulausum leikjum. Norton virðist að mestu leyti vera að hringja í það (sögur segja að hann hafi ekki viljað vera í myndinni), en hann er samt náttúrulegur jafnvel á 1/2 krafti. Eina deilan mín um leikarahlutverkið og leikaraskapinn er við persónuna "Wrench", sem virðist vera karlkyns fyrirsæta sem þykist vera leikari. Hluti hans virðist vera skóhornaður inn í myndina og hann hefur litla efnafræði við restina af leikarahópnum (þótt þú megir kenna sumu um það um stærð hlutans og "late walk on" eðli persónunnar). Ef ég væri tortrygginn myndi ég velta því fyrir mér hjá hverjum leikarinn svaf til að vera settur í þessa mynd í svona ofurhlutverki? Nei, gerist aldrei ... Framleiðslugildi, myndavélavinna, glæfrabragð, söguþráður ... allt eldar vel og Gray og framleiðsluliðið hans taka hlutina saman nokkuð óaðfinnanlega (að undanskildum "Wrench" persónunni, sjá hér að ofan). Valmyndin hefur fallega, létta snertingu sem verðlaunar eftirlátssemi þína, og það eru nokkrar ánægjulegar stórar og minniháttar söguþræðir á leiðinni. (Uppáhalds augnablikið mitt - þegar persóna Nortons segir persónu Wahlbergs að hann sé nýbúinn að missa undrunina. Wahlberg heldur áfram að kalda Norton með hægri krossi og spyr hann svo: "Varstu hissa??" Hmmm, kannski þurftir þú að vera það. þarna...) Myndin krefst auðvitað ákveðins „suspension of disbelief“ til að virka, en ef þú slakar bara á og fylgist með henni (og hugsar ekki of mikið um vélbúnaðinn við að sprunga öryggishólf neðansjávar, eða líkurnar á því að einhver geti hakkað og stjórnað umferð í LA í gegnum fartölvu osfrv.), þú munt hafa skemmtilega ferð. „Ítalska starfið“: það er létt sumarló, en það er mjög gott fyrir það sem það er, og það reynir ekki að vera neitt annað. Það er ekki nógu gott fyrir "8" en ég myndi gefa honum "7,5".