Í gegnum þessa mynd hélt ég áfram að hugsa hvers vegna í ósköpunum gerðu þeir þetta sem „heimildarmynd“ en innihéldu ekki raunverulegt myndefni af fólkinu sem var rætt við? Vissulega hefði hún verið eins og hver önnur heimildarmynd, en þá hefði það verið undir kvikmyndaframleiðendum komið að finna merkingu myndarinnar. það) að sýna "raunverulegt" fólk gaf mér þá tilfinningu að það væri fyrirfram ákveðin skilaboð sem átti að koma til skila og leikstjórinn var svo ákafur í því að ekki væri hægt að treysta raunverulegu fólki svo leikarar og æfð atriði voru notuð. (Já, ég veit að þetta var líka leikrit, en heimildarmynd ætti að vera heimildarmynd.) Ég fann mig í raun og veru að verða hrifinn af hinum ýmsu stjörnum og bjóst alltaf við því að ein þeirra myndi sleppa persónunni í smá stund og segja „Ég er góð manneskja vegna þess að ég er í þessu." Þessi mynd hefði getað haft miklu öflugri samfélagsskýrslu ef hún hefði verið hlutlægari eða leyft okkur að sjá Matthew Shepard og morðingja hans sem fólk frekar en tákn. (Hið miklu yfirburða "Boys Don't Cry" hafði óbilandi sýn á þá sem tóku þátt - gott og slæmt.) Þess í stað heldur The Laramie Project næstum linnulaus fyrirlestur um að kynhneigð einhvers ætti að vera samþykkt óháð, og lítið annað.