Í ljósi þess að margar hryllingsmyndir eru byggðar á þeirri forsendu að ein eða fleiri aðalpersónurnar geri eitthvað heimskulegt á einhverju stigi málsins, myndu stelpurnar í þessari mynd safna gulli, silfri og bronsi á Ólympíuhátíð Darwin-verðlaunanna. Geðfatlaður bavíanur hefði valið betri en þeir gerðu og hefði öskrað miklu minna á meðan hann gerði það. Ef þér líkar við kvikmyndir með kornaðri mynd, vísvitandi áhugamannavinnu með myndavélum (amma mín, 92 ára, notar upptökuvél með betri mynd Niðurstöður), afar lélegt hljóð og engin greinanleg söguþráður/frásögn, þá er þetta tilvalin kvikmynd þín. Athugaðu líka að þú ættir að hafa gaman af eftirfarandi: konur sem öskra að ástæðulausu, konur að væla að ástæðulausu. Reyndar koma skynsemi og rökfræði ekki mikið fyrir í þessari mynd. Til dæmis: "við verðum að finna Stephanie" "já ég trúi ekki að ég hafi verið að tala við hana, eins og í gærkvöldi" "hringdi hún í þig í gærkvöldi?" "já, hún vildi tala um einhverja stefnumót sem hún var spurð um" "HVAÐ? Af hverju sagði hún mér það ekki"? Eins og í, vinkona okkar er elt af raðmorðingja með haglabyssu og fjölda ógnvekjandi vopna en ég á í vandræðum með þá staðreynd að hún sagði mér ekki að hún væri að fara á stefnumót. Allt í lagi, þannig að fjárhagsáætlunin er lág. . Það þýðir ekki að þú þurfir að láta það líta út fyrir að það hafi kostað helming kostnaðarhámarks. „Stórið“ er áhugavert þar sem öll - að einu undanskildu - hafa verið skrifuð og flutt af höfundum/leikstjórum myndarinnar sjálfrar. Reyndar virðist sem allt kostnaðarhámarkið hafi verið blásið til að taka sýnishorn af lag eftir The Duskfall, death metal hljómsveit frá Svíþjóð. Það sem er mest áhyggjuefni í allri myndinni er endirinn sem gefur okkur möguleika á framhaldi.