Trúðu mér, mig langaði að fíla "Spirit". Fávitlausu ummælin sem fólk setti fram þegar hún kom út um hversu einkennilegt það væri að sjá gamaldags, handteiknað hreyfimynd aftur, eins og síðasta blýantsteiknaða teiknimyndin hefði verið gefin út fyrir tuttugu árum, og enn fáránlegri ummæli um hvernig tölvur höfðu nú gert gömlu tæknina úrelta, höfðu komið mér upp í blóðið ... en svo, móðgandi, bragðlausa banalískan sem ég þurfti að þola fyrstu tíu mínúturnar af "Spirit" kom mér enn meira í loftið. Persónuhönnunin er almennt, hreyfimyndin (að hluta til þar af leiðandi) bara hæfileikarík, myndlistarleikstjórnin í heild svo algjörlega, leiðinlega slök að þú veltir fyrir þér hvernig það gæti hafa orðið til (við vitum, frá "Prins of Egypt" og "The Road to El" -Dorado", að það séu hæfileikaríkir listamenn hjá Dreamworks), og háþróuð notkun CGI er í hverju einasta tilviki illa dæmd. (Af hverju nenna þeir?) Það er ekki eitt einasta atriði sem vert er að skoða. Í teiknimynd er þetta banvænt. En það versnar...Hestarnir geta ekki talað, en þeir eru mun manngerðari og ósannfærandi en dádýrin í "Bambi", sem geta það. Og það virðist á vissan hátt geta hestarnir talað. Spirit flytur sjálfur frumsöguna (hljómar fyrir allan heiminn eins og 21. aldar leikari valinn úr verslunarmiðstöð í Kaliforníu), og upp frá því er afslappaða, afar óhestalíka frásögn hans varla fjarverandi í hljóðrásinni, þó hún aldrei einu sinni segir okkur allt sem við vissum ekki þegar, eða tjáir tilfinningu sem listaverkið, þótt það sé lélegt, var ekki fær um að tjá tvisvar eins vel. Þessi formáli, við the vegur: (a) inniheldur upplýsingar sem Andinn, sem við komumst síðar að, höfðu vitað hvernig á að vita; (b) lýsir hugmyndum sem anda myndi skorta kraft til að tjá jafnvel þótt hann GÆTI talað; (c) inniheldur nýaldar rusl eins og: "Þessi saga er kannski ekki sönn, en það er það sem ég man"; og (d) mun gefa ótal börnum (framleiðslan er sett fram, geri ég ráð fyrir, hjá sex ára börnum) þá tilfinningu að hestar séu innfæddir í Norður-Ameríku, sem er nokkurn veginn satt, að því leyti að sameiginlegur forfaðir húshesta, sebrahesta o.s.frv. VAR innfæddur í Norður-Ameríku - en allar hestategundir í álfunni höfðu dáið út löngu áður en fyrstu mennirnir komu, og mustangar af hjörð Spirit (sem að sögn "tilheyra hér eins og buffalo gras") voru komnar af hestum sem Evrópubúar kynntu. .Þannig að frumlagið fór frekar í taugarnar á mér. Eins oft og Spirit talar, syngur Bryan Adams og hljómar eins og hann sé með slæma hálsbólgu - og það er ekki ÞAÐ að hann syngur eða jafnvel HVERNIG hann syngur, það er það sem hann syngur: maudlin frásagnarballöður sem leggja enn minna af mörkum, ef mögulegt er, en talað frásögn Spirit, og sem hljóma eins og þeir séu allir með nákvæmlega sama lag (þó ég hafi verið að fylgjast vel með og geta greint að þeir gerðu það líklega ekki). Ef aðeins Bryan Adams og gaurinn, sem þykist vera-hestur, hefðu getað þegið í eina eða tvær mínútur, hefði myndin kannski verið leyft að taka á sig rétta mynd: miðlungs og afleit, frekar en kjálka-slæm.