Þessi mynd er nákvæmlega það sem titill hennar lýsir - tilraun til að fá þig til að kaupa inn í það sem rithöfundarnir hafa upp á að bjóða. Í fyrsta lagi er svolítið skemmtilegt að sjá 1996-stíl Toronto sem ég man eftir með öllum sínum kjánalegu klippingum, sólgleraugum, fötum og viðhorf. Það hefur í raun ekki breyst neitt; bara gott, öruggt, ódýrt, héraðsbundið lítið þéttbýli sem gerir frábæran fundarstað fyrir alþjóðlegar kvikmyndagerðir! Það er líka skemmtilegt að sjá Kenny og Spenny fara til L.A. og komast að því að það er Toronto aftur, bara með undarlegu úrvali af strandbrúðurum, tónlistarmönnum, spákonum og enn fleiri uppátækjasömum kvikmyndategundum. Ég lít ekki á Pitch sem kvikmynd til að njóta; það er ekki skemmtun nema áhorfandinn njóti þess að horfa á vonir einhvers vera fótum troðnar. Ég tek Pitch sem viðvörun um að völd og peningar séu í raun í höndum yfirmanna stúdíós og framleiðsluhúsa. Verðandi (og „farsælir“) rithöfundar, tónlistarmenn og leikarar eru enn aðeins tímabundnir, jafnvel þegar þeir komast á stóra tíma. Þannig að Kenny og Spenny eru að reyna að selja þér viðvörun. Kauptu það eða ekki, en skilaboðin eru enn til staðar.