My Architect er frábær mynd um leit Nathaniel Kahn að sjálfum sér í gegnum arfleifð fræga arkitektaföður síns, Louis Kahn, látinn síðan 1974. Myndin byggist hægt, en fullkomlega, og það sem byrjar sem týndur sjálfsmyndarkreppa sem virðist vera á fertugsaldri þróast í a. falleg saga með miklu dýpri merkingu með tilliti til mikilvægis ástar, missis, fjölskyldu og kannski mikilvægara, lífsstarfs okkar. Ég hafði aldrei heyrt minnst á Louis Kahn fyrir þessa mynd, þó ég hafi verið óljóst kunnugur sumum verkum hans. Með orðum (bæði góðum og slæmum) samstarfsmanna Louis Kahn færðu mjög góða tilfinningu fyrir því hvað Nathaniel hlýtur að hafa fundið þegar minningar eru rifjaðar upp og sögur endursagðar. Stundum virtist sem þetta fólk væri að segja Nathaniel hvernig ætti að líða um föður sinn. Þegar ég hlustaði á hverja endurminningu var mitt eigið álit á þessum manni allt frá fallegu til hræðilegu, stundum á stuttu augnabliki, svo þú færð góða tilfinningu fyrir rússíbananum sem tilfinningar Nathaniels hljóta að hafa verið á ferð. Lokaþátturinn í Bangladesh gerði myndina algjörlega fyrir mig. Virðingin sem íbúar Bangladess sögðu um verk Louis Kahn tengdi alla lausu endana vel saman fyrir mig, og vonandi fyrir Nathaniel. Ég held að Nathaniel Kahn hafi loksins fundið það sem hann leitaði að.