Secret Sunshine markar endurkomu leikstjórans Lee Changdong til kvikmyndagerðarheimsins eftir margra ára fjarveru. Þar sem hann er með þrjár kvikmyndir sem hafa hlotið lof gagnrýnenda, ræður hann nú gamalreynda spekingann Jeon Doyeon og umtalsverða (Cannes-aðlaðandi) hæfileika hennar í aðalhlutverk Lee Shinae. Það sem á eftir fer er ferð í gegnum harmleik einnar konu og könnun á aðferðum hennar til að takast á við. Eitt af því sem kemur í ljós þegar þú horfir á Secret Sunshine er að henni er alveg sama um að fylgja neinni ákveðinni tegund, heldur tekur hún upp einkenni tegundar þegar nauðsyn krefur að koma því á framfæri sem það er að reyna að koma á framfæri. Sagan sjálf fylgir Lee Shinae þegar hún flytur með syni sínum til borgarinnar Milyang (sem Sino-Corean þýðir Secret Sunshine). Hún flytur til Milyang í kjölfar andláts eiginmanns síns þar sem það var heimabær hans, svo myndin er sprottin af harmleik. Og þú heldur að hlutirnir gætu bara batnað þegar hún opnar píanóbúð og lendir í dálítið brjálaða vélvirkjanum Jongchan (leikinn af Song Kangho). En þetta er ekki rómantísk gamanmynd. Þegar við (og Jongchan, hörkudugleg) fylgjumst með Shinae þegar hún mætir Milyang og örlögin sem hún hefur í vændum, koma sprungurnar í brynjunni fljótt í ljós. Hún er vandræðakona sem reynir að grípa í eigin styrk til að sigrast á hörmungum og við fylgjumst með hvernig hún kemst að því að það er ekki nóg. Secret Sunshine tekst enn að fylgja að mestu leyti aristótelískum dramatískum boga, en dregur aftur úr kaþarsis, sem gæti ruglað suma áhorfendur, sérstaklega endirinn, en skáldsagnakennd sem er til staðar í nafni Milyang, umræður um sólskin og myndmálið sem notað er í myndin lét mig mjög vel, þegar ég fór að hugsa meira um myndina. Fröken. Jeon er frekar áhrifamikil út í gegn, sérstaklega með hliðsjón af því að ef hlutverkið væri eitthvað minna vel leikið hefði það fljótt breyst í frekar sársaukafullt melódrama, en hún fangar blæbrigði tilrauna Shinae til að takast á við tapið sitt með fíngerðu lagi. Herra Song hefur mun minna hlutverk í þessari mynd en öðrum myndum, en hann stendur sig vel og gefur fröken Jeon svið. Tæknilega er myndin vel gerð í klassískum skilningi. Hér er engin áberandi fagurfræði notuð - leikstjórinn er greinilega að reyna að láta söguna segja sig. Ég held að eina raunverulega kvörtunin mín, og sú sem kannski er ekki hægt að laga, sé sú að þrátt fyrir allan tímann sem við eyðum með Shinae, þá er smá fjarlægð á milli Shinae og áhorfenda (eða að minnsta kosti mér). Ég held að sumt af þessu stafi af eðli verksins, því ef algerri samúð væri ýtt undir, þá myndum við ekki geta séð vandamálin sem Shinae hefur hlutlægt. Á hinn bóginn fannst mér ég aldrei hreyfa mig með neyð Shinae, þrátt fyrir mörg tár hennar og sífellt óreglulegri hegðun. Samt sem áður er myndin enn nokkuð áhrifamikil, sérstaklega að því leyti að hún örvaði mig til að hugsa um hana, frekari merkingar í henni. það og vangaveltur þess um hörmungar, viðureignir, sjálfsblekkingar, einangrun og trú festist í mér vel eftir að einingarnar höfðu lokið sér af. Knúinn áfram af sterkri frammistöðu, tók ég satt að segja ekki eftir 2,25 klukkustunda keyrslutíma hans. Og það segir sitt. Vel gert. 8/10.