Seint á þriðja áratugnum og snemma á fjórða áratugnum voru gullöld ævintýramynda, hvað með aukningu fjárveitinga í efnahagsbatanum, breytingar á skjáskemmtun síðan framleiðslukóðanum var framfylgt og almennri áhyggjulausri bjartsýni samtímans. Þó að flestir þeirra hafi verið rífandi töffarar um villt, ofurmannlegt og oft í hreinskilni sagt kvenhatari hetjudáð hjartaknúsara eins og Errol Flynn og Tyrone Power, þá er Gunga Din mjög ólík í áherslum, umfangi og tóni. Hluti af leyndarmáli Gunga Din er skiptingin á vinnu í rithöfundateymi sínu. Upprunalega sagan er eftir Ben Hecht og Charles MacArthur, tvo af færustu og virtustu rithöfundum gullaldar Hollywood. Hins vegar var handritið í raun verk Joel Sayre og Fred Guiol, sem báðir, sérstaklega Guiol, höfðu bakgrunn í gamanleik. Það sem við fáum frá þessum fjórum er söguþráður sem er í góðu jafnvægi og grípandi, en jafnframt snjallt kryddaður með kómískum blæ. Flestar ævintýramyndir þessa tíma voru að minnsta kosti að hluta til gamanmyndir, venjulega með einum eða tveimur stuðningsmönnum með grínisti, en þeir notuðu ekki hlátur eins og Gunga Din gerir. Hér eru allar aðalpersónurnar færar um að vera hlutir eða upphafsmenn brandara. Við sjáum ógnvekjandi ógn vondu gauranna skyndilega dreifða þegar atriðið leysist upp í léttúðugt slagsmál. Fyrsta aðalbardagaatriðið er jöfn blanda af hasar og kjaftæði, í stíl við þögul svindlara Douglas Fairbanks eldri, eitthvað sem Flynn og Power farartækin náðu að mestu leyti ekki eftir. Undir miðri Gunga Din verður hasarinn endilega að taka sér hlé og það eru fullt af talsömum atriðum vegna söguþræðisins. Samt sem áður gera hinar sífelldu sóknir í grínmyndir eins og ákveðna kýla rútínuna þennan „hæga“ hluta þolanlega. George Stevens, framleiðandi og leikstjóri, var eðlilegur þegar kom að svona hlutum, hann hafði sjálfur skorið tennurnar í Hal Roach kvikmyndaverinu, og hefur nánast eingöngu leikstýrt gamanmyndum fram að þessu. Þetta var fyrsti hasarþátturinn hans í fullri lengd og hann stendur sig ótrúlega vel. Sérstaklega notkun hans á hreyfanlegum sjónarhornsskotum gerir bardagaatriðin sérstaklega spennandi. Hann kemur líka með eitthvað sem þú sérð sjaldan í hasarmyndum þessa tímabils tilfinningu fyrir alvöru ótta og ótta. Hann setur þetta upp með þessum grófu og fyrirsjáanlegu fjöllum sem ráða yfir mörgum myndatökunum og dverga persónurnar. Lýsingin á yfirgefina þorpinu og Thuggee sértrúarsöfnuðinum hrópa "Kali!" er virkilega áleitin. Þessi vídd ótta spilar inn í allar aðrar tilfinningar sem hér eru að verki, veldur því að við höfum áhyggjur af þessum viðkunnanlegu persónum og gerir gamanmyndina að meiri spennu. áheyrendurnir. Okkur er gert meðvitað um Din sjónrænt, þar sem hann er áberandi í mörgum senum áður en einhver af persónunum ávarpar hann í raun eða veru munnlega til hans. Vegna þessa er okkur gefið á tilfinninguna að Din sé ekki mikilvæg persóna innan hersveitarinnar, en hann verður fljótt áberandi persóna fyrir okkur, og afgerandi samúðarfullur, þar sem við sjáum hann leggja líf sitt í hættu og gefa deyjandi mönnum vatn. En besta viðleitni rithöfunda og leikstjóra er allt til einskis án hæfra leikara. Óttast ekki, því Gunga Din er með topp! Victor McLaglan og Cary Grant féllu vel að efninu þar sem bestu hlutverk þeirra voru almennt að finna einhvers staðar á litrófinu á milli drama og gamanleiks. Sérstaklega er Grant upp á sitt besta, að mestu trúverðugur en brýst bara einstaka sinnum inn í þetta yfirgengilega kjaftæði og kjaftæði sem var hans vörumerki. Douglas Fairbanks, Jr., er ekki alveg í samræmi við kröfur þungavigtarfélaga sinna, en hann er alls ekki slæmur. Og auðvitað er það Sam Jaffe, bölvaður af útliti sínu til að leika þessar skrítnu smákúlur að eilífu, en hver annar gæti spilað þá af slíkri reisn og mannúð? Ég hef ekki lagt upp með að hamra á stórskemmtilegum ævintýrum Errol Flynn og Tyrone Power og reyndar eru margar myndirnar þeirra algjör klassík sem ég elska algjörlega. En Gunga Din gerir hluti sem jafnvel þeir bestu af þessum snápum gætu aldrei náð. Það sleppir ekki aðeins við hina glæstu karlkyns aðalhlutverkið eða klisjukennda ögrandi stúlkuna, hún sameinar hasargreinina með góðum árangri með gamanleik og gríni, á þann hátt sem fáar myndir hafa gert fyrr eða síðar. Og það er stórkostlegt.