Hvað er eiginlega hægt að segja... "Leigjandinn" er fyrsta flokks spennusaga unnin með jafnmikilli spennu og fullkominni ofsóknarbrjálæði. Þetta er margbrotin mynd - hvert smáatriði virðist innifalið af ástæðu - jafnvel þó að söguþráðurinn sé sjaldan skynsamlegur og mikið af því sé aldrei einu sinni tekið á hlutlægum hætti. Þess vegna sitjum við eftir með sífellt óstöðugari Trelkovsky (Polanski) - hógvær pólskur maður sem hefur eignast íbúð vegna sjálfsvígs fyrri leigjanda - til að leiðbeina okkur í gegnum heim stigvaxandi ótta og óvissu. Eftir íbúðarhitunarveislu sem hópur viðbjóðslegra vinnufélaga stóð fyrir, lendir Trelkovsky fyrir aukinni, að því er virðist óútskýranlegri athugun sambúa í byggingu hans; restin af myndinni segir frá andlegri hrörnun hans og gefur okkur ítarlega hugarflug á pari við síðari viðleitni David Lynch. "Leigjandinn" er hins vegar meira brjálæðislega og óheiðarlegri, hlaðin óvæntum grínisti léttir, fínum flutningum og sannarlega áleitnum tónleikum. Þetta er kvikmynd sem hefur betri reynslu en lýst er, svo hoppaðu á hana.