Pyare Mohan getur örugglega verið settur á svartan lista yfir eina verstu kvikmynd sem gerð hefur verið af mannkyninu. Myndin, ein af fjölmörgum leikmyndum fyrir fatlað fólk sem varð til eftir stórkostlega velgengni Black, gerir grín að bræðralagi fatlaðra. Vivek Oberoi og Fardeen Khan eru aðeins skopmyndir af fötluðu fólki. Á meðan Black lýsti ákefð og tilfinningar fatlaðrar konu og gaf okkur innsýn í heiminn hennar, sýnir Pyare Mohan tvo örvæntingarfulla apa sem hafa engar áhyggjur af því að vera fatlaðir og ríða helmingi heimsins til að vernda ástaráhuga sína. Tónlist Anu Malik er nógu sanngjörn. Vivek Oberoi, sem byrjaði efnilega með Saathiya, er því miður að missa boltann hratt í hindíbíó. Fardeen Khan var aldrei viðunandi leikari og á skilið að vera bannaður úr kvikmyndaiðnaðinum. Amrita Rao og Esha Deol eru bara fallegar stúlkur í neyð sem eiga martraðarkennda tíma í Thialnd þar sem enginn getur bjargað þeim - nema áðurnefndir örvæntingarfullir. Boman Irani, sem illmenni Don Toni, er nokkuð ásættanlegt. Forðastu myndina ef mögulegt er.