Í starfi mínu fæ ég stundum samband við óháða kvikmyndagerðarmenn sem eru að reyna að koma mynd sinni á framfæri. Þegar ég get kíki ég á þessar lággjaldamyndir og oft fá þær mig til að halda að framtíð Hollywood sé að fara í hundana. Af og til kemur þó kvikmynd sem er fædd af hreinni ástríðu og löngun, eins og hún sé búin til í þeim tilgangi að minna kvikmyndaiðnaðinn á að góðar kvikmyndir eru enn mögulegar. Stuttmyndin B R O K E N, sem Alex Ferrari leikstýrir, kemur ósvikin á óvart og þess virði að skoða hana aftur. B R O K E N reynir að segja sannfærandi (en súrrealískt) sögu með nánast enga baksögu. Áhorfendur falla niður í miðjum atburðinum án þess að hafa hugmynd um hvað er að gerast. Ung kona (Samantha Jane Polay) vaknar af draumi við að heyra byssuskot og er í kjölfarið rænt af heimili sínu. Þegar hún vaknar er hún umkringd hópi málaliðaþrjóta sem líta út fyrir að vera heima í teiknimyndasögu. Þessir viðbjóðslegu krakkar og stelpur eru stærri en lífið. Allt eru þetta byssur og hnífar. Það er engin leið út. The kicker hér er að, þrátt fyrir að vera lág fjárhagsáætlun, þá spilar hún ekki eins. Frá upphafi er tilfinningin sú að B R O K E N hafi verið tekin, klippt og framleidd af fagmönnum. Það lítur út fyrir að eitthvað sem Quentin Tarantino gæti hafa gert á frídeginum sínum þegar hann var að spjalla við Wachowski bræðurna. Myndin er skörp og flott, lítur vel út og líður eins og eitthvað stórt. Leikurinn er miklu betri en ég sé venjulega í þessum smærri myndum. Polay og Paul Gordon (sem leikur höfuðmorðingjann, Duncan) voru vel valdir. Sem tvö af fáum talhlutverkum í myndinni er það þeirra að bera myndina. Engar tæknibrellur, hversu góðar sem þær eru, hefðu bjargað þessari mynd frá slæmum leik. Sem betur fer tekst Polay að koma á framfæri sönnum ótta og Gordon tekst að koma út fyrir að vera algjör geðþekki. Sum af takmörkuðustu hlutverkunum virðast vera fyllt með minni hæfileikum, en það sýnir sig varla. Gallinn við B R O K E N er að hann er aðeins 20 mínútur að lengd. Sagan endar með Twilight Zone ívafi sem virðist svolítið tilgerðarlegt og er varla lúmskt. Þegar ég horfði á það fannst mér eins og ég ætti að fá einhverja birtingarmynd, en það var aðeins tilfinning að það væri mun hversdagslegra en ég hafði vonast til að það yrði. Myndin reynir mikið að vera ein af þessum þrautum sem láta áhorfendur spjalla tímunum saman á kaffihúsinu á staðnum, en hún kemur út fyrir að vera ófullnægjandi. Ég held alltaf að þetta séu fyrstu 20 mínúturnar af lengri mynd. EININ MÍN: 8 af 10.