Ég man þegar hjólabretti endurfæðust á áttunda áratugnum. Ég grátbað foreldra mína um peninga með notaðu hjólabretti frá vini mínum. Þetta var drasl, heill með leirhjólum og öllu. Ég man líka að ég las Skateboarder Magazine og var bæði algjörlega hrifinn og algjörlega dauðhræddur við Dogtown áhöfnina. Skautar urðu aldrei lífstíll fyrir mig, en að sumu leyti hefur það alltaf verið hluti af lífi mínu, hvort sem það er að nota bretti í flutningi eða bara að eiga fullt af vinum sem skauta. Þessi mynd er snilldar heimildarmynd um raunveruleg fæðing nútíma skauta. Þegar ég horfði á þetta mannskap snúa skautum frá hinu flata leiðinlega áhugamáli sem það var yfir í lóðréttan lífsstíl sem það hefur orðið, fékk ég til að sitja slakur í kjálka í 90 mínútur. Það er ótrúlegt að nóg af myndefni frá þessu tímabili sé enn til til að hafa búið til þessa mynd, og guði sé lof fyrir það. Myndefnið er snilld. Það gaf mér þá tilfinningu að horfa á gamla Buster Keaton mynd: Ég hef séð sum brögðin sem Keaton gerði endurtekin ótal sinnum í öðrum myndum síðan þá, en þegar þú ferð til baka og sérð fyrsta manneskjan til að framkvæma þetta bragð er ótrúlegt að, ekki aðeins voru þeir fyrstir til að reyna það með góðum árangri, heldur að þeir lifðu í gegnum það og létu það virðast áreynslulaust. Það er tilfinningin sem þessi mynd gaf mér. Já, ég hef séð fólk skauta á sundlaugar áður, en að horfa á FYRSTU fólkið á skautum og finna upp brellurnar sem urðu að lokum grunnatriði nútíma skauta er eins og að horfa á framhlið hússins falla á Keaton og láta hann standa örugglega í grindinni. af glugga. Það er algjör snilld að horfa á eitthvað sem fram að þeim tímapunkti hafði aldrei verið reynt áður, en síðan hefur nánast allir reynt. Þessi mynd er falleg á að horfa og ótrúleg að hlusta á. Hljóðrásin er eitt það besta sem ég hef heyrt í kvikmynd. Þetta er mynd sem mun höfða til fólks hvort sem því líkar við skauta eða ekki. Ég hef talað við nokkra vini mína sem létu vinkonur sínar sitja yfir þessari mynd eftir hörð mótmæli og þær sögðu allar að vinkonur þeirra væru dáleiddar í lok myndarinnar og elskuðu hana eins mikið og þær. Hvað varðar fyrri ummæli á þessu borði þar sem kvartað er yfir því að myndin sé of sjálfsánægð, þá finnst mér það ósanngjörn lítilsvirðing. Mér fannst gaman að sjá þessa krakka verða spenntir yfir fortíð sinni. Þeir bjuggu til eitthvað sem hafði áhrif á íþróttina þeirra og breytti henni að eilífu. Þeir eiga rétt á að klappa sjálfum sér á bakið. Þeir voru stjörnur fyrir að gera það sem þeir elskuðu að gera. Flestar þessara krakka/stelpna náðu aldrei þeim ótrúlega árangri sem Tony Hawk nýtur í dag, en slíkur árangur var ekki í boði fyrir skautamenn þá. Vissulega náðu þeir nokkrum árangri, en það sem meira er, þeir hafa getað lifað lífi með því að gera það sem þeir elska að gera, og eins og við sjáum á endanum eru næstum allir enn á brimbretti, skauta eða vinna í briminu/skautum. iðnaði. Hversu mörg okkar geta sagt að við höfum getað lifað lífi okkar og náð árangri með því að brjóta allar reglur og gera það sem við elskum að gera? Þau geta. Hatturinn minn er ofan á Dogtown og Z-Boys fyrir að vera þeir sjálfir og breyta heimi hjólabretta að eilífu.