Eina vandamálið við Married to the Mob er að það er ekki fyndið. Hún klæðir sig nákvæmlega eins og rómantísk gamanmynd, en nánast ekkert sem gerist er fyndið. En ef þú getur litið á hana sem kvikmynd þar sem nánast ekkert fyndið gerist, þá skemmtirðu þér mjög vel. Þetta er líka glitrandi mafíumynd, eins og segir í titlinum. Einstaklega glitrandi. En leikstjórinn, Jonathan Demme, er einn af fáum ríkjandi sértrúarleikstjórum sem tóku níunda áratuginn að fullu og fullkomlega í verk sín frá þeim áratug frekar en skiljanlega að láta eins og þetta væri enn áttunda áratuginn. Upphafsútgáfurnar sameina teiknimyndir frá níunda áratugnum, ítalska-ameríkanisma og mise. -en-scene lathered ofan á hvort annað í einu. Þaðan, þrátt fyrir 1980, finnst mér þetta vera rétt. Lýsingin frá hinum tíða kvikmyndatökumanni Demme, Tak Fujimoto, og hljóðrás í gúmmíboxi sem er rík af margvíslegu popp- og óhefðbundnu jammi eru prýðileg og það er svo sannarlega stjórnað og blæbrigðaríkt sem hluti af andrúmsloftinu. Demme er góður í litríkum augnabliks persónulýsingum í sjónrænni og stundum að því er virðist bráðþroska samsetningu sinni af skemmtilegri blöndu af stílum, söguþræði sem hefði getað farið hvaða leið sem er, þar sem sléttur FBI umboðsmaður, leikinn af mjög blíðum Matthew Modine, reynir að síast inn. mafíufjölskylda, sér tækifæri þegar byssumoll, sem Michelle Pfeiffer leikur með töfrum að koma hingað, reynir að yfirgefa glæpsamlega lífsstílinn eftir að eiginmaður hennar, sem er kveikja, í nákvæmlega því sem þú myndir vona í frammistöðu Alec Baldwin, verður vitlaus. .Hvernig það fer virkar um stund, því Demme virðist hafa fasta hönd á stýrinu. Hann veit mikilvægi þess að sýna okkur hinar mjög huglægu og tengjanlegu senur heima hjá Pfeiffer, sem og áhyggjur hennar og þrá sem siðferðislega mótþróaðri mömmu, þó að samband hennar við soninn Joey sé svolítið sjálfsagt. Hvaða mafíósasonur er að hlusta á djammmömmu þegar yfirmaður pabba, sem lék sér að eðlislægri náttúru Dean Stockwell og langvarandi senustelandi framandi leikara, gefur honum svo æðislegar gjafir? Þegar á heildina er litið er hins vegar auðvelt að líta á hinar laufléttu stíliseringar Demme sem skáldsögumynd af skemmtilegri glæpasögu. En á endanum komumst við að því að við höfum verið að fara ranga leið, því óhjákvæmilega verða Modine og Pfeiffer að verða ástfangin . Það er í eðli sínu ekki slæmt, og hér og þar finnst það í raun þolanlegt, en sem rómantískt undirspil er það ekki meðhöndlað áhugavert, eða ja, varla alls vegna þess að það hoppar yfir ýmsar klisjur, sem uppfylla upphaflegar væntingar um cheesy 1980. dagsetningarsveiflu, og fyrir þann áhorfendur held ég að það hafi rétt áhrif. En fyrir einhvern sem hefur fundið sjálfan sig raunverulegan áhuga á sögunni og fagurfræðilegu nálguninni, þá er þetta leiðinlegt ástand. Þannig að þetta er ágætis mynd með miklum mistökum á ákveðnum tímum, en sem stefnumótamynd eða nostalgísk verk fyrir þeir sem ólust upp á 8. áratugnum, sáu kannski mikið af stefnumótamyndum á 8. áratugnum, er ekki eins líklegt að skemmtanagildið sveiflist, fyrir utan umræddan hláturskort. Það eru kannski smá spottar, og þetta er í stórum dráttum, en ég myndi ekki yfirgefa gamanmyndaganginn með þær miklar vonir sem ég hefði byrjað með. Hvað sem því líður, þá eru aukagleði í bitahlutverkum eftir frábæra persónuleikara sem eru nú farnir að fjara út, eins og Nancy Travis, Joan Cusack og Oliver Platt.