Í ljósi þess að Dylan Thomas er helgimynd nútíma englófónískrar ljóðlistar bjóst ég við kvikmynd sem væri viðkvæm fyrir hagiógrafíu um viðfangsefnið. Þvert á móti er skáldið sett fram sem kynferðislega óábyrgt, handrukkari, vondur faðir, lygari og hræsnari og kannski huglaus. Auðvitað gæti maður haldið því fram að allir þessir hlutir séu kostur þegar einhver er listamaður og sérstaklega skáld þar sem einn af tilgangi listarinnar er að grafa undan stöðlum hefðbundins siðferðis en samt sem áður er ég ekkert að því að jákvæð fyrirmynd gæti skorið. upp úr slíkum búnti af persónueinkennum. Allavega fannst mér hin karlkyns hetjan í sögunni Captain Cillic ákaflegri persóna. Kvenhlutverkin tvö voru leikin af leikkonunum Knigtley og Miller og voru sannarlega heillandi, sérstaklega það fyrsta þegar hún flutti lög í sléttum búningi til að hvetja Lundúnabúa sem urðu fyrir sprengjuárás í WW2. Annar góður punktur er það hlutverk sem kynferðisleg afbrýðisemi gegnir jafnvel í tiltölulega framsæknu umhverfi sem halda að auðvelt sé að fara fram úr ævafornum venjum. Andrúmsloftið í Blitz var líka sannfærandi sem og lýsingin á mismunandi viðhorfum meðal fólks sem hefur upplifað stríð öfugt við þá sem tala um það með kenningum um hugsanlegar pólitískar afleiðingar hennar. Ég held að maður myndi mæla með slíkri mynd.