Þessi metnaðarfulla mynd þjáist mest af stórhugmyndum rithöfundarins/leikstjórans Paul Thomas Anderson. Mjög afleitt af miklu betra efni (Altman's "Nashville," Lumet's "Network"), þessi timburfíll tekur allt of langan tíma að komast hvergi. Nokkrar afvegaleiddar krókaleiðir á leiðinni (vandræðalegt tónlistarlegt millispil, biblíuleg plága) hjálpa ekki til. Ekki heldur hið ójafna frammistöðustig. Sérstaklega slæmt: William H. Macy, en persónu hans og söguþráð hefði auðveldlega getað verið útrýmt með öllu; Julianne Moore, fyrir ósannfærandi kvíða hennar. Og hversu oft verðum við að sjá John C. Reilly's Sad Sack shtick ("Chicago" og "The Hours" duga)? Tom Cruise kemur vel út í samanburði kvenhatari, illa kjaftæði Holy Roller var frekar skemmtilegur. Talandi um ljótan munna, handritið var svo hlaðið „F“ sprengjum að þær misstu áhrifin á skömmum tíma. Talaðu ekki einu sinni um þetta hræðilega hljóðrás, fullt af fáránlegum og pirrandi söng frá Aimee Mann. Lengri túlkun hennar á „One“, sem er töff númer til að byrja með, rak mig til að trufla mig í upphafi myndarinnar. Ég hefði átt að hlusta á rithöndina á veggnum og spara mér þrjár klukkustundir í viðbót, en þá hafði mér verið ýtt á helvítis barmi. Einn endurleysandi þáttur, sem ég hef ekki séð minnst á í öðrum dómum, er besti frammistaðan í hópnum, eftir óþekkta Meloru Walters í hlutverki Claudiu, skemmda kókfíflinum sem hneigðist til sjálfseyðingar. Trúverðugleiki hennar fór langt fram úr öllum öðrum. Þessi mynd tók sjálfa sig allt of alvarlega og vissi bara ekki hvenær hún átti að enda.