Einn sérkennilegasti rómantíski kvikmyndaleikurinn sem oft er notaður er þessi: Alvarlega klúður maður verður ástfanginn af dauðveikri konu sem snýr lífi sínu við áður en hann deyr. Stundum er þessi saga unnin vel og raunsæ (eins og í „The Theory of Flight“, frábært grátból), en oftar er hún gerð eins og hún er hér, þar sem eins og venjulega deyr kvenhetjan úr „Old Movie Disease“. Þú veist, banvæni sjúkdómurinn sem hefur engin einkenni en eitt yfirlið og þörf fyrir að leggjast niður þegar þú ert að kveðja elskhuga þinn að eilífu; og útlit þitt hefur ekki áhrif á neitt smá (og þar sem þetta er sjöunda áratugurinn, þá er kynlíf þitt ekki heldur). Þetta er ein versta útgáfan sem gerð er af þessari tilteknu sögu, þar sem mjög kjánalegt handrit setur saman tvær ósamrýmanlegar og ótrúverðugar persónur og þær eru leiknar af leikurum sem eru algjörlega á sjónum. Þetta hlýtur að vera versta frammistaða Al Pacino. feril, og ég segi það eftir að hafa séð "The Devil's Advocate" fyrir aðeins tveimur dögum! Hann leikur stjórnbrjálaðan, tilfinningalega hægðatregða kappakstursbílstjóra og leikur óviðjafnanlega persónu líflaust. Hann virðist sífellt vera að spyrja sjálfan sig hvers vegna hann dvelji í kringum hina grimmu Marthe Keller (líka áhorfendur), og eyðir mestum hluta myndarinnar bara... standandi þarna, venjulega með opinn munninn. Eina skiptið sem hann sýnir lífsmark er undir lokin, þar sem persóna hans sannar að hann hefur breyst úr spennuþrungnum í frelsaðan með því að gera bráðfyndna eftirlíkingu eftir Mae West. Hey, það *var* áttunda áratuginn! Marthe Keller er jafn hræðileg og deyjandi ástaráhuginn; Persóna hennar var hugsuð sem djörf og frjáls og snertandi og óheft og full af lífi þó hún væri að deyja, og var líklega ætlað að vera leikin með leikkonu með næmni til dæmis Vanessu Redgrave eða Julie Christie. Þess í stað fengu þeir svipbrigðalausa andlitið og þungan þýskan hreim fröken Keller, sem þykir meira skelfileg Teutonic staðalímynd ("Þú VILL borða ze omelet!") en nokkuð eins og elskuleg. Hún á að vera að endurbæta Pacino og fylla hann hugrekki og anda og allt það, en það virkar ekki þannig, það er frekar eins og hún sé að pæla í mistökum hans á eins viðbjóðslegan máta. Þetta skapar eina minnstu sannfærandi rómantík kvikmyndasögunnar, þar sem þú getur ekki trúað því að hún sé með einhverjum sem henni finnst svo einskis virði og þú getur ekki trúað að hann sé með einhverjum sem fer svona mikið í taugarnar á honum. kvikmyndaaðdáendur kalla þetta sértrúarsöfnuð, aðallega vegna kjánalegrar „frelsandi“ Mae West eftirlíkingar Pacino. Atriðið er öskur, sérstaklega í samhengi, en ekki þess virði að sitja í gegnum restina af myndinni fyrir. Nei, sjáðu myndina bara ef þú ert alvarlegur áhugamaður um slæmar kvikmyndir sem hefur sérstakan áhuga á að læra Extreme Lack of Chemistry milli aðalleikara, eða Very Bad Casting (ekki aðeins eru aðalhlutverkin hræðileg, heldur er önnur kærasta Pacino leikin af leikkona sem lítur út og hljómar líkar bara við Keller með styttra hár, ég ruglaði þeim algjörlega). Þetta er ekki ein af þessum hlæjandi slæmu myndum eins og "The Conqueror", þetta er bara virkilega, virkilega slæm mynd.