Þessi mynd er eins og þær þúsund "köttur og mús" myndir sem voru á undan henni. (Eftirfarandi kann að líta út eins og spoiler, en það lýsir í rauninni bara stórum flokki kvikmynda) Það er ástríðufullur, vitur aðalpersónan, fífl hans en vel meinandi hliðarmaður með illa settum tilraunum sínum til gamansamra athugasemda, upphaflega fjandsamlega en fljótlega mildaðist glæsilega konan sem hrindir af stað hinni óumflýjanlegu "ólíklegu" ástarsögu, ástvini teknir í gíslingu og auðvitað kærulausa vonda andstæðinginn með hrottalegum þjónum sínum. Allir hafa þegar séð tonn af þessum kvikmyndum og "National Treasure" er eins og hver þeirra, með aðeins breyttri umbúðum. Auðvelt var að spá fyrir um hverja umferð sögunnar (og ég get fullvissað þig um að ég er ekki beittasta verkfærið í skúrnum). Ég er orðinn þreyttur á því að láta blekkjast fyrir peningum eftir að hafa farið úr kvikmyndahúsi úr Hollywood-mynd, og ef þér hefur einhvern tímann liðið þannig líka, taktu þá viðvörun mína; vertu í kílómetra fjarlægð frá þessari mynd.