Þessi mynd er með magnaðan leikarahóp. MGM tók nokkra af sínum bestu karakterleikurum og lék þá í kvikmynd með hinni venjulega krúttlegu Margaret O'Brien. Lionel Barrymore, Edward Arnold og Lewis Stone fara með hlutverk þriggja gráðugra gamalmenna sem búa á sama heimili. Þó að þeir hafi safnað auði í gegnum árin, hafa þeir líka verið eigingjarnir skíthælar. Einn þeirra hefur hugmynd um að gefa eignir til að geta keypt sér gott nafn (eins og Carnegie) en það kemur í ljós að eignin sem þeir vilja gefa frá tilheyrir í raun O'Brien. Og þar sem hún er munaðarlaus bjóða þau sig fram til að vera forráðamenn hennar svo þau geti gefið eignir HENNAR í burtu og litið út eins og miklir góðgerðarsinnar. Það er líka fáránlegt undirmál sem álfar taka þátt í - undir forystu hins frábæra persónuleikara Henry Davenport. Og þar sem O'Brien er írskur (eins og sést af svívirðilegum hreim hennar), þá mynda hún og litla fólkið mikið af söguþræðinum. Satt að segja hataði ég þennan hluta myndarinnar algjörlega og vildi að þeir hefðu bara sleppt honum alveg. Þess í stað gæti sagan ENN hafa verið um sætu Margréti sem bræddi hjörtu illmennisins - þetta hefði virkað. En..."litla fólkið"?!? Sheesh! Á heildina litið reyna leikararnir mjög, mjög mikið en kjánaskapurinn í söguþræðinum og dauðans alvara sem þeir reyndu fengu mig til að hrolla. Ég tók eftir því að margir voru hrifnir af þessari mynd - ég býst við að ég sé bara gömul kurl! Mér fannst myndin hræðilega erfið að horfa á.