Ég man eftir ákveðnum þriðjudegi, morguninn 18/6/02 til að vera nákvæm. Ég blundaði og reyndi að sannfæra mig um að fara fram úr rúminu þegar skelfileg sprenging heyrðist. Ég fór í eldhúsið þar sem ég hef útsýni yfir nokkur hverfi í suðurhluta Jerúsalem og sá reyksúlu stíga upp úr fjarlægum punkti, augum reyksins var fylgt eftir mínútu síðar af sírenum. Ég man að ég hljóp inn í svefnherbergi mitt, tók upp sjónaukann minn, hljóp aftur í eldhúsið og kom auga á myndina af rútu sem var brotin úr gleri. Rútan var enn nálægt flutningsstöðinni þar sem hryðjuverkamaður fór um borð í hana og myrti með einum smelli á TNT tæki 25 farþega, sem margir voru á leið í skólann. Eiginkona góðs vinar míns sat í strætó á aftari röð, að því er virðist handahófskennd og tilgangslaus ákvörðun sem bjargaði lífi hennar. Ég er viss um að sérhver Ísraelsmaður á að minnsta kosti eina hryðjuverkatengda minningu sem hann vildi að hann hefði aldrei átti og það var aðeins tímaspursmál hvenær einhver gerði kvikmynd um það. Eins og það kom í ljós var myndin að verða að bældri minningu út af fyrir sig. Myndin fjallar um leikrit á þurru hlaupi, Haim Buzaglo (myndaður af, hmmm, Haim Buzaglo sem einnig skrifaði og leikstýrði myndinni) sem eyðir meiri hluta dagsins í að halda starrakeppni með auðri ritvinnslusíðu sinni. Í millitíðinni ákveður kærastan hans, vettvangsblaðamaður ísraelsku verslunarrásarinnar, að gera grein um skuldbundinn fyrrverandi herforingja. Buzaglo, sem er leiðinlegur og svolítið vænisjúkur vegna þess sem læknisfræðilega er þekkt sem „hvað í ósköpunum þessi heita elskan er að deita mig“ heilkenni, biður einkaaðila um að taka þátt í kærustu sinni. Eftir því sem leynilögreglumaðurinn heldur áfram í rannsókn sinni eru athuganir hans síast inn í leikritið og síðar inn í líf leikara þess. Í millitíðinni umbreytist leikritið úr kómískum leikriti í ákæru gegn fádæmi ísraelska samfélagsins. Hvað myndina varðar, þá verður myndin að æfingu í æðislegri klippingu, innifalin í smápappapersónum sínum og óáreiðanlegum samræðum á meðan hún rekur kílómetra í burtu frá efninu sem hún átti að fjalla um í fyrsta lagi. Þegar ég segi "pappapersónur" Ég á við þær persónur sem undir þráhyggja rithöfundarins/leikstjórans fyrir "merkingarríkri" kvikmynd voru lausar við raunverulegar samræður og hvers kyns áreiðanleika. Ég skal ekki fjölyrða mikið um það. Skemmst er frá því að segja að ég er viss um að heimilislausar berfættar karlkyns vændiskonur fara sjaldan í leikhús. Með það í huga að sjá leikrit, þ.e.a.s. Þessi mynd, samkvæmt Haim Buzaglo sjálfum, er fyrsti hluti núverandi dagskrárþríleiks. Ég vona svo sannarlega að hinar tvær myndirnar séu sprottnar af upplifunum eins og þeirri sem ég skrifaði um í upphafi ritdóms minnar öfugt við afskekktan heim persóna sem eru allt annað en til og söguþráður sem er allt annað en sannfærandi.4 út af 10 í FilmOmeter mínum.P.S. Þessi mynd var kennileiti í niðurskurði. Hún var tekin á tíu dögum, allir leikararnir unnu ókeypis og allur kostnaður við myndina var um 12.000$ (nei, ég sleppti ekki núll eða tveimur, tólf þúsund dollara). Lætur þig velta því fyrir þér hvers vegna það tók 34.000 $ að klára Blair nornaverkefni.