Doris Day lætur aldrei slæmt handrit draga sig niður. Jafnvel við erfiðustu aðstæður gefur Day sig 100% og kemur venjulega ómeiddur út. Þessi gamanmynd, ef til vill innblásin af alvöru myrkrinu í New York borg árið 1965 en í raun aðlöguð eftir frönsku leikriti Claude Magnier á seint 50. áratugnum, gefur Doris lítið annað að gera en að svindla á sinni eigin góðgætilegu mynd og í myndinni. seinni hálfleik, vertu kómískt róandi (sem er skemmtilegt vegna snúningsins sem Dagurinn gefur ástandinu). Það eru nokkrar fyndnar línur hér, en samt hefur stöðnun efnisins augljóslega verið flutt frá leikritinu...og í stað þess að töfra fram skemmtileg atvik innan Stóra eplisins, þá festumst við í úthverfinu. Meðleikarar Doris (Patrick O'Neal, Robert Morse og Terry-Thomas) henta henni ekki vel og ekki heldur formlausa hárgreiðslan sem þeir hafa látið hana klæðast. Samt er þetta ekki hræðilegt, það býður upp á nokkra stóra grín og fyrir Day-áhugamenn er það skyldueign. ** frá ****