Þó ég hefði heyrt að "Cama de Gato" væri versta brasilíska mynd áratugarins, horfði ég á hana og gaf henni tækifæri; þegar öllu er á botninn hvolft tókst leikstjóranum/framleiðandanum/rithöfundinum Alexandre Stockler í fyrsta sinn að gera frumraun sína (tekinn í myndbandi) fyrir aðeins 4.000 Bandaríkjadali og - þó það líti út fyrir að vera enn ódýrara - get ég ekki ímyndað mér allt sem hann gekk í gegnum að fá það loksins sýnt í leikhúsum án stórra styrktaraðila eða framleiðslufyrirtækja á bak við það (þá þegar ég horfði á það áttaði ég mig á hvers vegna). En hvaða tækifæri sem þú ert tilbúinn til að gefa „Cama de Gato“ þá minnka þau niður í núll innan 10 mínútna: þetta er ótrúlega ógeðfelld, orðræð, hugmyndafræðilega ofstækisfull og tæknilega skelfileg tilraun til að sýna brasilíska yfir-miðstéttarungmenni sem hóp af dekra. Nýnasistar hrifnir af slæmu kynlífi, eiturlyfjum og ofbeldi (og þeir eru gerðir til að líta út eins og skápar hommar líka), gerðir án sjáanlegs snefils af hæfileikum, hugmyndaflugi, sérfræðiþekkingu eða hugmyndum um uppbyggingu. Sjónrænt og hljóðrænt minnir það á versta áhugamannaefni sem þú getur fundið á YouTube -- aðeins hér varir það NÍTÍU TVÆR (telja þær) mínútur af óvæginni hysteríu og klaufaskap, og það er ekki einu sinni fyndið-slæmt. Við höfum öll séð söguna áður: leiðindi ungir krakkar vilja skemmta sér, fara í djamm, neyta eiturlyfja og allt fer úrskeiðis -- það er hópnauðgun, rassskellur, morð, slysadauði (hettur niður stigann!!) móður eins drengsins, náði hámarki með því að strákarnir ákváðu að brenna lík stúlkunnar og móðurinnar á ruslahaug. Siðferðilegt og bókstaflegt sorp, skilurðu? Myndin er undir miklum áhrifum frá Larry Clark (sérstaklega "Kids" og "Bully"), en kvikmyndir Clarks – þó þær séu líka siðferðislegar og kynlífshæfar – eru háklassa meistaraverk miðað við þessa vitleysu. Ég held að það hafi aldrei verið til slíkt. einmana drifkraftur kvikmyndagerðarmanns til að stinga hugmyndum sínum ofan í kok áhorfenda: Stockler grípur í kragann á okkur og reynir að þvinga stanslausu siðgæðisgi sínu inn í heila okkar með endurtekningu og þreytu -- þú verður dofinn af svo miklu tali, öskrandi, óhæf leikstjórn, skjálfandi myndavél og hræðilegur leikur í gangi. Stockler er lítið sama um tækni (gæði myndanna, ramma, hljóðupptöku, hljóðrásarlaga, samskipta, leikmynda, klippingar o.s.frv. er einstaklega skelfilegt), en hann er narsissískur stjórn-viðundur: hann gerir ráð fyrir gagnrýninni sem hann er bundinn. að fá með því að bæta við texta með snjöllu/sætu athugasemdum, og með því að láta söguhetjurnar tjá sig á einum tímapunkti hversu langsótt og lygi þetta allt er (ég gæti tengt ÞAÐ). Þrátt fyrir stórmennskubrjálæðismetnað sinn virðist Stockler ófær um að gefa okkur lágmarks sjónræn eða frásagnargerð -- hann getur ekki einu sinni ákveðið hvort hann vilji gróft raunsæi (handmyndavél o.s.frv.) eða stílgerð (endurtekningar sena, notkun annarra mynda , osfrv). Fjandinn, hann getur ekki einu sinni ákveðið HVAR hann á að setja myndavélina sína (það er notað huglæg myndavél fyrir ÞRJÁ leiðina)! Í glugganum er einhver heimskulegasta banal orðræða sem til er; söguþráðurinn er einfaldlega til til að réttlæta djúpt hatur leikstjórans á persónum sínum og því sem þær standa fyrir. Allt sem þú sérð er kvikmyndagerðarmaður sem er hatursfullur, prédikandi, fordæmandi, siðferðislegur án þess að njóta lágmarks hæfileika (eða tækni) til að fara með það. Það eru mikil vonbrigði að finna Caio Blat í þessu rugli. Vissulega einn af efnilegustu ungu kvikmyndaleikurunum í Brasilíu, með syfjaða augun hvolpaútlit sitt og tilfinningalegt útlit sem oft minnir á Sal Mineo, getur Blat verið mjög áhrifaríkur undir góðri leikstjórn (eins og í "Carandiru", "Lavoura Arcaica", " Proibido Proibir"). Hér er honum sagt að fara yfir toppinn og hann þarf að leika með einhverjum vandræðalegasta vanbúna "leikurum" í seinni tíð. Hann fer líka inn á hið áhættusöma svið grafískrar kynlífssena (svo dásamlegar að þær líta frekar út eins og vefmyndavélaklám). Myndin opnar og endar með raunverulegum viðtölum við "dæmigert" (?) millistéttarungmenni -- Stockler vill að við tökum þá viðtöl sem „sönnun“ fyrir því sem hann er að reyna að boða í skáldskap. En hann fyrirlítur og gerir grín að viðmælendum sínum, og velur hápunkt af svívirðilegum, kynþáttafordómum, kynþáttafordómum, heimskulegum fullyrðingum (sem sýnir bara að rassgöt eru til alls staðar). Stockler vill sanna að brasilísk millistéttarungmenni séu ALLIR núverandi eða framtíðarfasistar ÞVÍ að þeir eru millistéttarmenn og hafa gaman af afþreyingarlyfjum (er hann að segja að allir nýfasistar séu á eiturlyfjum?? Eða að eiturlyf geti hugsanlega fasistahegðun?? Ég gæti það ekki ekki segja frá). Með sína dogmatísku sjálfsréttlætingu, tækni sem veldur höfuðverk og leiðinlegum leiðindum er „Cama de Gato“ slæmt af 1.000 ástæðum en umfram allt er það skaðlegt á mjög lævísan hátt: það gefur andmælendum brasilískrar kvikmyndagerðar öflugt mál. af rökum. „Cama de Gato“ er best óhorft, ótalið, grafið og gleymt.