Mér finnst heimildamyndavinna Herzogs vera mjög misjöfn. Fata Morgana, sem er nokkurs konar fylgihluti Lessons of Darkness, skortir ekki aðeins hryllilegt sjónarspil heldur aðallega glöggt auga höfundar. Það er til samanburðar áhugamannaútlit, stefnulausar pönnur til vinstri og hægri yfir eyðimörkina eins og þú gætir búist við af hverjum þýskum ferðamanni sem er búinn myndavél, myndavélin sem er eftir í gangi út um gluggann á bílnum og tekur upp alls kyns tilgangslausar myndir, vír. girðingar, eyðilagðar byggingar og moldarblettir fara í gegnum linsuna í tilviljunarkenndri röð, samskeyti með myndum af sandhólum. Á einum tímapunkti lendir Herzog í hópi sveltra nautgripa sem rotna í sandinum, en samt er myndin sýnd á svipaðan hátt og þú og ég myndum, ef til vill verra, myndavélin kíkir handheld frá einum naut til annars. Fyrir heimildarmynd sem reynir að vera sjónræn veisla, dáleiðandi, súrrealísk skoðunarferð um óþekkt landslag, skortir hana sjónræna hljómsveit og sannfæringu agaðans höfundar. Það er út um allt, hálfkák og leiðinleg, sköpunargoðsögur Maya kveðnar í raddsetningu, svo einhver annar texti sem Herzog fann fyrir bókmenntum. Það er ekki fyrr en undir lokin sem Fata Morgana hoppar lifandi í gegnum röð furðulegra funda. Fyrst með karl og konu að spila tónlist inni í herbergi, maðurinn syngjandi með bjögri rödd í gegnum hljóðnema, bæði sinnulaus í verkefni sínu. Maður heldur á skjaldböku. Hópur af gömlu fólki að reyna að komast upp úr holum í jörðinni. Fyrir utan það virðist þessi hafa mjög lítið efni fram að færa eða sjónræn prýði að bjóða.