Valið á Sylvester Stallone til að leika aðalsöguhetjuna af Renny Harlin er lofsvert þar sem Stallone er svona harður og brjálaður manneskja sem hafði áður gefið persónum Rocky Balbao og Rambo nauðsynlega, djörflega fjölhæfa aura. En að bera Die Hard seríur saman við Cliffhanger er fjarstæðukennd hugmynd. Frábærlega útfærð upphafssenan kynnir áhorfendum fyrir spennu, spennu og fróðleik sem á eftir að gleypa þá í blóðugum og hættulegum viðureignum við útlagana í kjölfarið. Ránið og flutningur á peningum í jakkafötum í mikilli hæð úr einni flugvél til annarrar er eitthvað sem ekki hefur verið tekið upp áður. Hinn nístandi kuldi í snævi þaktum Ölpunum og svik og svik sem þróast meðal andstæðinga öflanna fær mann til að skjálfa af skelfingu. Kraftar stórkostlegra ævintýra og miskunnarlausra morða koma dramatíkinni til enda. Góðar kvikmyndir eru ekki gerðar á hverju ári og fólk fær ekki augnaráð til að horfa á annað slagið. Burtséð frá skítugu tungutakinu/orðalaginu sem veitir ógeðslegri spennu í ákveðnum atriðum, má líta á myndina sem eina sem er ekki að fara að dofna grípandi aðdráttarafl hennar, jafnvel þó að horfa á hana eftir svo mörg ár.