The Melancholy of Haruhi Suzumiya er teiknimynd sem skildi eftir sig töluverðan svip á mig. Að hluta til fyrir persónurnar, sem margar hverjar falla í anime fantasíu/sci-fi staðalímyndir, en að setja þessar staðalímyndir í frekar hversdagslegt umhverfi menntaskóla er útúrsnúningur sem ég kunni að meta. Svo er það dálítið geðveika titlapersónan sem er eitthvað annað: einbeittur, næstum siðlaus stúlka með fáránlega mikla hæfileika og leyndarmál sem hún er ekki meðvituð um. Uppsetningin á seríunni er svolítið hugarflug. Í meginatriðum er Suzumiya, án þess að vita af sjálfri sér, eins konar ofurmáttug vera, fær um guðslík sköpun og eyðileggingu, þar sem hún getur eyðilagt og endurbyggt veruleikann að vild sinni. Sögumaður okkar og aðalpersóna er Kyon, framhaldsskólanemi, en samúð/forvitni í garð Haruhi virðist valda því að hún dregur hann, gegn vilja hans, inn í klúbb sem hún er farin að krydda tilveruna vegna þess að henni leiðist hið venjulega líf. Í leit að ævintýrum heldur hún því fram að þrír óvenjulegir meðlimir til viðbótar, hver með leyndarmál og þeir endar allir með því að vera dregnir inn í brjálaða ráðagerð hennar. Það er svolítið brjálað, en skemmtilegt, heimspekilegt íhugun snemma þegar við deilum um hvort heimurinn sé aðeins sköpun Haruhis. þar sem henni leiðist sú gamla og hvort persónurnar okkar séu til til að þjóna henni eða þjóna henni til að halda áfram að vera til eða hvort þær gætu verið til án hennar. Þetta er smá þrautaganga en samt skemmtileg. Þó að sci-fi/fantasíu atburðarás komi stundum fyrir í seríunni, held ég að gleði seríunnar felist í því hversu eðlilegir hlutirnir eru, á meðan það er enn þessi spenna í því að vita að ef hlutirnir eru of leiðinlegir gæti Haruhi eyðilagt heiminn í von um að sem gerir það áhugaverðara. Listin er hrein og í samræmi við það sem ég hef búist við af anime sem venjulega er flutt inn til Bandaríkjanna; Mér líkar við persónuhönnunina og þó að það sé ekki mikið af hasar í seríunni, þá finnst mér hún sitja betur þannig. Þáttaröðin er sögð frá huga Kyon og hann leikur ekki alvitan sögumann heldur tjáir sig aðeins um það sem hann veit og hvað honum finnst. Það er mikið að gerast í hausnum á honum, en hann talar reyndar ekki mikið svo það er gott að við fáum að heyra það. Raddsetningin í ensku talsetningunni er nógu ásættanleg, en ég kýs japönskuna fram yfir hana. Það eru nokkrar skrítnari hliðar á seríunni, sumar hverjar bæði skopstælingar og umferð um fanboy-isma, sem mér fannst skemmtilegt. Fyrir fyrsta þáttaröð verð ég að viðurkenna að það vantar lokun, þar sem serían hefur í rauninni ekki stærri söguboga heldur virðist taka hlutina einn í einu, svo það er auðvelt að taka upp og leggja niður seríu. , þó ég telji að vegna frekar skemmtilegra eiginleika þess sé það samt frekar erfitt að leggja það frá sér. Hún er líka byggð á röð léttra skáldsagna og höfundurinn tók beinan þátt í ritun seríunnar. Jafnvel þó hún sé byggð á skáldsögunum, vildi ég samt að yfir serían hefði sterkari söguboga, en ég elska hversu eðlilega við komumst að horfa á þessar persónur þróast og hversu vel þáttaröðin getur leikið rólegu augnablikin jafnt sem vitlausari. Að sjá Haruhi vaxa sjálfa var heilmikið skemmtun auk þess að fylgjast með samböndum þróast milli SOS Brigade (klúbbs Haruhi). Það er ekki fyrir alla, vegna hugarfarslegrar forsendu þess og "óvenjulegra verur í hversdagslegum heimi". Það mun sennilega ekki seðja fanboys sem eru í hasar/sci-fi/fantasíu og gætu verið aðeins of óviðeigandi fyrir þá sem eru meira sambandssinnaðir drama elskendur, heldur fyrir þá sem eru tilbúnir til að prófa eitthvað aðeins öðruvísi, eða þess háttar undarlega sérkennileg sería eins og þessi, mér finnst The Melancholy of Haruhi Suzumiya frekar hressandi einstök og skemmtileg sería. Fleiri takk. 9/10.