Grunnbygging sögu: Upphaf, Mið, Endi. Stundum er leikið með þessa uppbyggingu og við fáum Memento eða Óafturkræft og sagan spilar aftur á bak. Stundum er það bara ekki línulegt, a la Pulp Fiction. Burtséð frá því, þeir hafa allir upphaf, miðju og endi. Þetta er fyrsta myndin sem ég hef séð sem hefur engan endi. Upphaf: Besti vinur stúlkunnar er rekinn úr landi. Miðja: Stelpa þarf að takast á við án besta vinar. Endir: Non Það er ekki til. við fáum partýblöndu af karakterum og þær reynast allar vera dúddar. Leiðinlegar, hégómlegar, ljótar og föllegar eftirlíkingar af fólki. Og hér er hasarinn í þessari mynd: EKKERT GESTUR. Það gerist alls ekkert. Mischa Barton reynir að tala með dúndrandi enskum hreim, Dominique Swain vælir mikið og Brad Renfro fær blástur frá einhverjum gömlum gaur. Lok myndarinnar. Þegar tökurnar komu upp hafði ég hræðilega tilfinningu sem margir fangar hljóta að finna: tímar, þessar dýrmætu mínútur lífs okkar, hafa bara verið sóað. Eini viðráðanlegi punkturinn (og það er AÐEINS mjög áberandi ) er Brad Renfro. Hann hagar sér vel. Lacey Chabert hef ég tilhneigingu til að fíla, en ég heppni ekki hér. Vegna góðrar vinnu í öðrum myndum mun ég fyrirgefa Mischa Barton þessa svívirðingu, en ég vona að allir leikarar hafi verið slegnir í andlitið fyrir þátttöku sína. Vinsamlegast, ég bið þig. Forðastu. Ekki blekkja sjálfan þig til að hugsa "ég skal ákveða mig sjálfur". Systir mín sagði mér að sjá þetta aldrei og ég hunsaði hana, vildi gera upp hug minn. Þetta var slæm ákvörðun. Ég hef aldrei hatað kvikmynd. Það eru margir sem mér líkar ekki við, en ég hef aldrei hatað kvikmynd. Þangað til ég sá þetta.