Þrátt fyrir vægast sagt umhugsunarverða einkenni í handritinu og almennt forvitnigildi myndarinnar, kemur Fury of the Wolfman fram sem daufleg, óáhugaverð skoðunarferð inn í lycanthropy, aðeins bjargað með styttulegri nærveru illmennisins Perlu Cristal. Restin af leikmönnunum, þar á meðal hammy Naschy, eru algjörlega afskrifaðir (þó að vísu sé engum hjálpað af oft voðalegri talsetningu). Þrátt fyrir að handritið sé nægilega mikið af tilbrigðum um varúlfa/Frankenstein/Dr Moreau þemu til að gera tugi kvikmynda að verki, þá er söguþráðurinn svo misjafnlega þróaður, persónusköpunin svo veik og samræðan svo orðrétt fáránleg (að minnsta kosti í ensku útgáfunni), að allir Duldum áhugi á ósvífnum málsmeðferð er brátt stöðvaður. Leikstjórn Zabalza virðist hikandi, jafnvel áhugamannleg. Sviðsetning hans er klaufaleg og áhrifalaus. Honum hjálpar ekki of björt lýsing Villasenor. Jafnvel efnileg leikmynd eru svo andrúmsloftsljósmynduð að örfáar tilraunir leikstjórans til að hræða áhorfendur eru gefið til kynna langt fram í tímann. Aðrar myndir falla í svipað mynstur vanhæfni, þó að ofuráhersluatónlistin og hláturslega grófar, algerlega frumstæðar tæknibrellur eigi skilið. sérstaka fordæmingu.