Þegar fólk spyr mig hvers vegna mér líkar svona vel við kvikmyndir, svara ég venjulega: "Hefurðu séð myndlistargalleríið í De Palma's Dressed to Kill?" Það atriði eitt og sér táknar nokkurn veginn allt sem ég vil sjá í kvikmynd. Ef ég væri kvikmyndaleikstjóri, þá væri það þannig sem ég myndi vilja gera. "Pure cinema" er ein leiðin til að lýsa þeirri röð og það er sannarlega ótrúlegt að sjá hvernig öll kvikmynd leikstjórans De Palma virkar á sömu háu listrænu tíðni þeirrar senu. Þetta er draumkennd mynd, snjöll eins og helvíti, og með meiri spennu og gáfur en tugur mynda samanlagt. Ég held að myndin veki mikilvægan punkt sem mun alltaf vera efni í heitri umræðu: gæti kvikmynd reitt sig eingöngu á tækni og samt talist listræn velgengni? Myndin hefur engan boðskap til að tala um, leikurinn er frábær en hann er í þjónustu stílsins og handritið er stutt í rökfræði. Kvikmynd De Palma er mjög góð rök fyrir því að stíll, þegar hann er meðhöndlaður á réttan hátt, getur haldið uppi kvikmynd í fullri lengd. Vissulega gefa Michael Caine, Angie Dickinson, Nancy Allen og Keith Gordon frábæra frammistöðu, en þetta er leikstjóramynd alla leið til að hverfa. Það er tilkomumikil sýning á möguleikum kvikmyndamiðilsins. Ég ætla ekki að segja ykkur hvaða Hitchcock mynd myndin heiðrar (ég vil ekki spilla neinum óvæntum), en ég held að De Palma fari yfir boga sögunnar og honum tekst að búa til mynd sem tekur nokkurn veginn allan feril hans saman. . Ekki fyrir viðkvæma!