Eins og ég er mjög hrifin af Catherine Zeta-Jones, velti ég því enn einu sinni fyrir mér, hvers vegna endurgera góða mynd? Þessa útgáfu vantaði spennu og ástríðu Mostly Martha. Það var klárt ruðningur. Maxime Foerste var meira sannfærandi sem særandi barn sem læknaði með ást. Ég trúði ekki Abigail Breslin. Martina Gedeck átti þetta hlutverk. Því miður hefði Zeta-Jones átt að finna annað sem hún gæti átt (hún hefur önnur hlutverk sem hún á.). Sergio Castelltto var góður sem berskjaldaður en glaður Ítali. Aaron Eckhart virtist ástríðulaus í samanburði. Þessi útgáfa var notaleg en blíð. Ástin milli Mario og Mörtu var kannski fyrirsjáanleg en ánægjuleg. Sjúkraþjálfarinn bætti við áhugaverðum lit sem virtist ekki mikilvægur. Mér líkaði þegar hann sagðist koma aftur í lokin en myndin var búin áður en hann sneri aftur. Ég er aðallega með Mörtu heima. Af og til rifja ég það upp.