Þetta er súkkarískasta rómantík sem ég hef nokkurn tíma setið í gegnum. Fullkomin kvikmynd fyrir aðgerðalausa húsmóður í klút, húskjól og strútsklipptum háhæluðum múldýrum til að horfa á síðdegis, liggjandi í sófanum og borðar bonbon. Reyndar gegna bonbons áberandi hlutverki í myndinni. Eina ástæðan fyrir því að ég gat horft til enda er sú að ég gat loksins horft á draumkennda andlit Keanu Reeves í næstum hverju atriði. Í flestum myndum hans hreyfir hann sig of hratt til að sjá vel. Eina hraða aðgerðin í þessari sýningu er að Giancarlo Giannini veifar höndunum af latínu tilfinningasemi - meira ítalskur en mexíkóskur, í raun. Samtalið er stíft eins og tré. Því miður eru engin bol rifin - hetjan er skammarlega fullkomin og mild. Aristókratískt heitt blóð úr gamla heimi fjölskylduklisjan er jafngömul hæðunum. Hvaða máli skiptir hvort þeir eru írskir eða ítalskir eða mexíkóskir? Þetta er ævintýrasaga. Ég vissi áður en titlunum lauk að þetta yrði ekki myndin sem ég vonaðist eftir. Glóandi þrúgurnar litu út eins og fyrirmynd allra matarauglýsinga í kvennadagblaðinu. Ég sá ekki nafnið hans á listanum, en liststjórinn var örugglega Thomas Kinkade, sem málar milljón dollara striga af írskum sumarhúsum sem eru hjúfraðar í fuchsia. Þessi mynd var bókstaflega séð í gegnum róslituð gleraugu. Ef þér líkar við draumkenndan bleikan og bláan himin, þá er þessi mynd fyrir þig! (Bónarnir litu líka mjög vel út!)