Ég er nýr í starfi Argento, og ef þetta og Suspiria er einhver vísbending, þá er Argento miklu frekar kvikmyndagerðarmaður reynslu en sögu. Í myndum hans eru persónur settar í gróft og dáleiðandi hryllingssamhengi sem bókstaflega mettar rökfræði heimsins í kringum þær. Myndavélin flæðir bókstaflega þokkalega í gegnum sett þegar persónurnar hlaupa, hrasa og kafna leið sína að endanlega skelfilegri niðurstöðu. Það virkaði mjög vel í Suspiria. Einhverra hluta vegna virkaði þetta ekki hér. Vandamálið sem ég sé við þessa mynd er að þó að söguhetjan "fái hjálp" með því að hafa samband við lögregluna og biðja um hjálp frá vinum sínum, þá er samt eins og hún neiti að " fá hjálp“ hvað varðar raunverulega tilraun til að finna lausn á vandamáli hennar. Flokkurinn í þessari mynd er að hún er föst í litlum leik morðingjans, leik sem hún gæti auðveldlega losnað úr með því að ... ekki stilla sig svo auðveldlega? Á undarlegan hátt virðist sem persónan vilji pyntingar sem morðinginn veitir henni, sem á vissan hátt er aðalatriðið og hefði getað virkað nema að allri sálfræðinni í þessu er varpað um víðan völl vegna þess sem Argento finnst gaman að gera. virðingu fyrir "The Phantom of the Opera", það er vissulega áhugaverð og einstök töku. Þrátt fyrir allt sitt virði, þá hefur Argento gaman af óperuhreyfingum, sem undirstrikar aðgerðina vel. Það meikar bara ekki mikið sense, sérstaklega þar sem það kafar lengra í algjörlega gagnslausan endi (já, ég veit að þetta er vísun í skáldsögu Harris "Red Dragon". Nei, það virkaði ekki). Hvers vegna persónan ætti að fara úr einni skelfilegri upplifun af föngum yfir í fúsa með leikstjóranum er mér óskiljanlegt. Þetta fannst mér næstum sjálfselskulegt af hálfu Argento. Á heildina litið skemmtileg upplifun, og á milli þessa og Suspiria er ég meira en til í að fylgja eftir fleiri Argento framleiðslu. En þetta er ekki kvikmynd sem ég myndi vilja fara aftur í eða muna eftir.--PolarisDiB