Sem Evrópumaður er myndin gott afturhvarf til námstíma míns á níunda áratugnum og reynslunnar sem ég bjó erlendis og umgengst önnur þjóðerni, þó aðstæður hafi verið aðeins aðrar. Klapisch (leikstjórinn) fór í kvikmyndaskólann í New York á árunum 1982-85, svo maður myndi halda að hann byggi á þessari reynslu. Það er athyglisvert hvernig myndin jafnar boðskapinn um að "ekki ætti að alhæfa" við þá hugmynd að " fyrir hverja staðalímynd er einhver undirliggjandi sannleikur“. Til dæmis byggir ítalska karakterinn meira á potthausþættinum en nokkurri þekktri ítölskri staðalímynd. Þýska persónan sýnir nokkrar fleiri prófaðar staðalmyndir. En staðalímyndasti þátturinn við myndina er ekki persóna heldur aðalþemað ótrúmennsku. Eins og gagnrýnandi tók fram, er framhjáhald jafn mikilvægt fyrir franska kvikmynd og klassi er fyrir breskar kvikmyndir. Bæði aðalpersónan og kærasta hans eru leikin sem ekki alveg viðkunnanleg, sem ég held að sé vísvitandi og frábært. Það gæti verið óviljandi, en sumt af ríkisborgarar hafa þætti sem hægt er að taka sem myndlíkingu fyrir álitið hlutverk landa sinna í ESB. Breska konan á í bandi við Bandaríkjamann (sem er skemmtikraftur - eins og Bandaríkjaforseti á níunda áratugnum) á meðan Frakkinn sýnir sig sem hinn eðlilega leiðtoga (þegar leigusalinn birtist). Þó að Evrópa sé ekki eins fjölbreytt og New York, þá er það sláandi að við sjáum aðeins tvær ekki hvítar persónur. Önnur er chilesk kona með frumbyggjaeinkenni, sem þrátt fyrir að vera á aldrinum aðalpersónunnar okkar er ekki sýnd sem hugsanlegt áhugamál. Annar er gambisk-spænskur eða öllu heldur gambisk-katalónskur karlmaður sem virðist dálítið uppfundinn. Spyrja má hvers vegna Klapisch valdi söguhetjur sem allar voru frá gamalgrónum ESB-ríkjum í Vestur-Evrópu. Þó að þessi þjóðerni endurspegli það sem hann og ég myndum kynnast sem námsmenn á níunda áratugnum, tel ég að skiptinám í Evrópu nútímans sé mun fjölbreyttara. Erasmus-áætlunin nær til um 30 landa frá Íslandi til Austur-Evrópu, mörg þeirra eru ekki aðilar að ESB. Mér skilst hins vegar að val á þjóðernum sem eru þekktari fyrir meirihluta áhorfenda kann að hafa verið talið nauðsynlegt til að draga ekki athyglina frá þeirri andstæðu sem Klapisch vill skapa á milli Evrópu þjóðarinnar og skriffinnsku Evrópu. frábær mynd sem fékk mig til að íhuga að fara aftur til Evrópu til að lifa. Franskur vinur minn, einnig útlendingur í Bandaríkjunum, fangar sameiginlegar tilfinningar okkar í þessari mótsögn „Ef Evrópa væri líkari Bandaríkjunum, myndi ég fara í hjartslátt“.