Bridget Fonda er kynferðislega fullnægð eiginkona hins myndarlega Hart Bochner. Einn síðdegi kemur hún heim, kallar hann „elskan“ og reddar honum í rólegheitum að drekka, bara til að komast að því að hann er að grenja. Mínútur líða á meðan hún þolir hikandi þögn hans. Allt í einu blossar hann upp í reiði, sakar hana um framhjáhald í algjörri fjarveru nokkurrar ástæðu til þess, kallar hana C-orðið, skellir höfði hennar í skáp, slær hana um og kastar henni af annarri hæð. svalir, brýtur höndina og nokkur rifbein. Hún vaknar á sjúkrahúsinu þar sem, það kemur í ljós, hún er heyrnarlaus, þó við tökum eftir því að hún les varir fullkomlega. Það kemur í veg fyrir alla óþægindin sem tengjast ASL túlk eða að láta hana skrökva orð í líkingu af tungumáli. Allt í lagi. Leyfðu mér aðeins að setja út helstu þætti söguþræðisins. Þessi fallega og trúfötlaða kona er barin af eiginmanni sínum, misskilin af aldraðri móður sinni, svikin af systur sinni, er tæmdur bankareikningur hennar af óþekktum höndum, næstum nauðgað af feitum manni sem nælir í hana á bar, er talin hafa myrt eiginmaður hennar, sem nú er týndur, og er elt af tveimur lögreglumönnum (Kiefer Sutherland og Steven Weber), sem önnur þeirra hefur aðeins áhuga á réttlæti á meðan hin virðist mislíka allar konur og skammast sín fyrir nærveru þeirra. Í lokin stendur hún ein á eyðilögðu strætóskýli með höndina fulla af peningum -- ein, grátbrosleg, en hugrökk. Nú er spurningakeppni. Það er aðeins ein fjölvalsspurning. "Þessi saga var skrifuð af: (a) karli eða (b) konu." Ekki að hljóma kynþokkafullur. Maður gæti alveg eins sett upp atburðarás um skreytta herhetju og þjálfaðan stríðsmann sem er tekinn af óvinum sínum, svikinn af samtökum sínum, barinn og pyntaður, sleppur til að hefna sín og endar með konunni sem hann elskar, sem hann hélt að hann væri. d glatað fyrir löngu.Stefnan er hagnýt og hefðbundin. Þegar Fonda kemst aftur til meðvitundar í sjúkrarúmi, sjáum við frá hennar sjónarhorni andlit kvíðafullra lækna og hjúkrunarfræðinga horfa niður á hana - það er að segja í myndavélina - bergmál af hverri senu í ótal annars flokks kvikmyndum í þar sem hjólhýsinu er í flýti hjólað niður ganginn og fólk í sterkum hvítum kápum og skreytt með hlustunarpípum sveimar yfir myndavélinni. Hart Bochner hefur leikið fjölda illt fólk á áhugaverðan hátt -- sumar persónurnar eru heimskar ("Die Hard ") og sumir eru frekar meira en dónalegir ("And The Sea Will Tell"). Virile myndarleiki hans hefur eins konar illt blæ yfir það. Það væri of auðvelt að kalla hann sem hetju. Fín, af ásettu ráði blíðu frammistöðu Steven Weber sem heimsk löggan -- kannski sú besta í myndinni. Bridget Fonda er líka áhugaverð. Leiksvið hennar er takmarkað en það er til sýnis hér. Það sem gerir hana að áhugaverðum hlut er nánast staðalímynd fegurð hennar. Hún er eins og skólaballadrottning í menntaskóla. Mjög kvenlegt. Auðvitað getur hún ekki að því gert ef hún rennur í kringum sig eða hreyfir hendurnar svona þokkalega. Hún getur heldur ekki gert neitt í nefinu. Lengst af lengd hennar er hún fullkomlega eðlileg og aðlaðandi en á endanum er högg út á við sem fylgir náttúrulegum blossa nösum hennar. Nefsoddurinn er fullur af fróðleik. Hvað myndina varðar -- Pfui.