Frá „36 Chowringhee Lane“ til „15 Park Avenue“ hefur Aparna Sen sannarlega ferðast um langan veg. Ef sú fyrri fer í sögubækurnar sem frumkvöðlahöfundur mun sú síðarnefnda örugglega skera sér sérstakan sess sem „þroskuð“ kvikmynd. Þangað til þú sérð 15 Park Avenue geturðu ekki ímyndað þér að vera spenntur og hrærður á sama tíma. Snilldur að sjá hugvitssemi og lipurð leikstjórans við að túlka alvarlegar krefjandi aðstæður og hrifinn af næmni sem endurómar alla myndina. Þetta er ekki kvikmynd sem lætur þig bara finna "tchh tchh, hversu erfitt lífið hlýtur að vera fyrir geðklofa", heldur fær þig til að spyrja miklu dýpri spurningu um veruleikann sem þú sérð og trúir. Sen hefur staðið sig frábærlega í að undirstrika þessa æðstu staðreynd í tilveru okkar að við erum öll, á einhvern hátt eða annan hátt, að reyna að lifa í eigin tilbúnum heimi, að reyna að hlaupa á eftir spegilmyndum sem kallast hamingja, friður, sátt. Samhliða lýsingunni á ranghugmyndum hefur töfrar Sen framleitt mörg lítil blæbrigði mannlegra samskipta þar sem þau halda uppi streitu og álagi. Sú staðreynd að stundum missum við öll ró, brotum niður, tökum rangar ákvarðanir, reimumst af sektarkennd, hegðum okkur sjálfselsku og svo framvegis, er fangað af mikilli dugnaði af Sen. , að þurfa að velja á milli geðklofasystur og venjulegs lífs með eiginmanni og börnum fyrir sig. Og í þeirri athöfn að vera alltaf við hlið systur sinnar, alltaf að vera sterk persóna, veita stuðning, fella dóma og svo framvegis, skar hún óafvitandi af því súrefni sem systir hennar þurfti til að blómstra. Er þetta ekki mjög harður sannleikur að stundum, í tilraun til að gera það besta fyrir einhvern, kyrkjum við sjálfsálit þeirra og á endanum á að skaða sjálfsálitið? Leikur Konkona og Shabana á auðvitað heiður skilið eins og alltaf því ef hráefnið hefði ekki verið svo gott hefði rétturinn ekki getað orðið svona óvenjulegur. Aparna Sen gerði enn og aftur meistaraverk að kvikmynd fyrir þá sem þrá eitthvað „umhugsunarefni“. Bravó!