Þessi mynd gerist á fimmta áratugnum. Samkvæmt þessu hafa hinir dánu (kallaðir zombie) risið upp til að éta lifandi. Hins vegar hefur fyrirtæki þróað kraga sem, þegar hann er settur um háls uppvakninganna, gerir þá þolinmóða og fullkomna þjóna. Robinson-mamma Helen (Carrie-Anne Moss), pabbi Bill (Dylan Baker) og sonur Timmy (K'Sun Ray) ráða uppvakning því allir í blokkinni þeirra eru nú þegar með einn. Tim nefnir uppvakninginn Fido (Billy Connolly) og verður vinur hans. En pabbi hans hatar hann og Timmy missir stjórn á Fido og hlutirnir fara úrskeiðis. Eins og þú sérð er þetta - meðal margra annarra hluta - flugtak á "Lassie" seríunni þar sem Fido er í hlutverki Lassie. Timmy var nefndur það af ástæðu! Hver einasti af frægu Lassie þáttunum er spunninn hér. Uppáhaldið mitt er þegar Timmy sendir Fido af stað til að fá hjálp áður en uppvakningarnir éta hann! Þetta er líka ádeila á þessar Douglas Sirk kvikmyndir frá 1950 þar sem allt er bjart og litríkt - en myrkur leyndarmál eru að rífa fólk í sundur. Persónurnar klæðast MJÖG björtum fötum frá 1950 (Moss er alltaf í kjól) - innréttingarnar, umgjörðin og bílarnir sérstaklega eru allir 1950 í hábjörtum litum. Jafnvel þegar handritið verður endurtekið er alltaf eitthvað til að skoða. Handritið er gott - en það eru bara svo margir Lassie brandarar sem þú getur gert. Melódramatíkin er hálf kjánaleg en leikarahópurinn dregur það af sér. Hér eru allir frábærir og rétt á skotskónum. Jafnvel Connolly sem tilfinningalaus uppvakning gerir gott starf. Moss er bestur--spilar hverja línu fyrir allt hennar virði ---en fer aldrei yfir borð. Þetta er ekki fyrir alla (auðvitað). Ádeilan kann að vera týnd hjá flestum og goðið er frekar tamt. Glæsingin er gerð svo frjálslega og með gleðilega tónlist yfir því er erfitt að taka það alvarlega. Þannig að fyrir sumt fólk mun þetta virkilega virka. Ég gef því 8.