Það sem ég hata við þessa sýningu er hversu illa leiðarsögurnar eru skrifaðar. Þessar konur hafa enga sjálfsvirðingu eða reisn. Allt söguþráðurinn er að þeir kasta sér yfir stráka. Hæfileika Amöndu Bynes er algjörlega sóað. Hún var frábær í "All That" og eigin þætti. Hvers vegna þeir myndu skrifa hana og Jenny Garth sem vitlausa, andlausa, örvæntingarfulla, karlmenn sem eru að elta, „gamla ambátt“ wannabes fer fram úr mér. Söguþráður þeirra og samræða minna mig á „The Simpons“, segir Homer alltaf þegar teiknimyndapersónan hans Poochie er ekki á skjánum, "Allir ættu að spyrja, hvar er Poochie?". Allt tal snýst um að væla yfir einhverjum gaur og svo að væla í einhvern gaur. Stundum breyta þeir þessu og gaurinn vælir í staðinn. Svo taka þau saman aftur eða hætta saman í lokin. Konurnar tvær eru annað hvort grunnar, heimskar eða kynlífsfíklar. Eina orðið sem mér dettur í hug er "sjúgur".