Ameríku. Land frelsis, vonar og drauma. Þetta er þjóðin sem allt frá sjálfstæði sínu hefur kappkostað að koma lýðræði, velmegun og friði í heiminum öllum, öllu mannkyni til heilla. Það koma þó tímar þegar maður getur ekki annað en óskað þess að Bandaríkjamenn myndu bara halda sig þeirra megin Atlantshafsins. Þessi „kvikmynd“ (og ég nota það orð með nokkrum fyrirvörum) vekur þessar tilfinningar af miklum hreinleika. Þessi helvítissýn fylgir ævintýrum Calvins, æðislegs gimsteinaþjófs sem varð til með því að festa afskorið höfuð Marlon Wayan á líkama tveggja feta hás dvergs. Eftir að hafa misst stóran demant óvart í handtösku Vanessu, starfskonu sem er treg til að eignast börn, áttar Calvin sig á því að til að endurheimta demantinn verður hann að heilla sig með henni. Svo, eins og hver venjulegur karlmaður myndi gera, klæðir Calvin sig upp sem tveggja ára og leggur sig við dyraþrep fátæku konunnar, þar sem Darryl, ungi eiginmaður Vanessu, uppgötvar hann. Darryl fellur í ósamræmi við dulargervi Calvins þrátt fyrir að „barnið“ sé með fullt af tönnum, hálm, húðflúr, hnífsör og kynhvöt 16 ára gamals. Jafnvel fáránlegra er að Vanessa sér heldur ekki framhjá barnaklæðnaði Calvins og reynir í raun að gefa litla pervertinum á brjósti. Þessi ömurlega árás á sál mannkynsins reynir, og tekst ekki, að finna húmor í nauðgunum, skaðfræði, kynferðisofbeldi og barnaníðingum, hins vegar í óheiðarlegri tilraun til að breyta sér í „fjölskylduskemmtun“ sem Wayan-bræður hræra í. sjúklega mikið af tilfinningum og gölluðu siðferði. Bræðurnir gera tilraun til freudískrar endurhæfingar á þjófnaði nauðgara sínum með því að upplýsa að hann „hafi slæman föður“. Að lemja Darryl ítrekað í krossinn gerir Calvin kleift að þróa ástríkt samband föður og sonar sem bæði hann og Darryl hafa alltaf óskað eftir. Eins og þetta væri ekki nógu fáránlegt, sannfæra tilraunir Calvins til að beita Vanessu kynferðisofbeldi hana einhvern veginn um að það sé eigingirni af konu að dekra við sig farsælan feril og að í staðinn ætti hún að eyða ævinni í hlutverk hinnar húsbundnu litlu konu. , sem eyðir tíma sínum að öðrum kosti í að kreista út börn og elda fyrir manninn sinn. Í þessari mynd hafa Wayan-bræðurnir blandað saman krúttlegri og snúinni húmor saman við klisjulega tilfinningasemi sem hefur sýkt mikið af verkum Hollywood að undanförnu. Auk þess eru þeir landlægir núverandi kynslóð svartra grínista sem bera ábyrgð á því að umbreyta afrísk-amerískum húmor í lélegan og ömurlegan skugga af sjálfum sér sem ofmetnast í ræfilbröndurum og grófum kynlífsbrölti. Með rétti ætti þessir tveir að vera löglega útilokaðir frá því að taka upp allt sem líkist aðeins myndavél aftur. Því miður þýðir núverandi listrænt og siðferðilegt gjaldþrot bandarískrar kvikmyndagerðar að á þessum tíma í næsta mánuði verða þeir án efa búnir að taka upp tvær framhaldsmyndir og græða milljónir dollara á klárum sölusamningum.