Þetta er ein af fjórum kvikmyndum frá 1970 eftir sjónvarpsrithöfundinn Lane Slate um tilkomumikil morð í litlum bæjum. Í þeim eru viðkunnanlegir sjónvarpsmenn sem lögreglustjórar og sérkennilegir karakterar sem fastagestir í bænum, þar á meðal létt ástaráhugamál. Hinar eru: They Only Kill Their Masters (James Garner, 1972); og The Girl In The Empty Grave og Deadly Game (báðir Andy Griffith, 1977). Alda er staðsett nálægt Vermont ("Mount Angel" við hlið "Horse Creek"); hinir í Kaliforníu, Garner's at seaside ("Eden Landing") og Griffith's í fjöllunum ("Jasper Lake"). Allir reyna að fanga tilfinningu smábæjar, hreyfa sig á rólegum hraða meðal þægilegra persóna og segja ráðgátu með að minnsta kosti einhverju flóknu ívafi eða snúa sér að því. Á þeim vettvangi eru þeir nokkuð skemmtilegir (að þeir voru oft endursýndir bendir til þess að þeir hafi einhverja aðdráttarafl). En þær þjást af almennum þunnum sögum og samræðum, slökum hraða, bragðlausum umgjörðum, flötum eða ýktum persónum og afleitum, þvinguðum tilraunum (oft ungum eða grófum) til litar eða húmors. Alda og Garner eru alvarlegust við söguna, persónur. , skeið og tón. Þeir eru með bestu aukahlutunum þó Öldu nýtist betur; Griffith varpar föl í samanburði. Alda er með besta leikstjórann.„Shocking“ hefur nokkra undrun og dramatík. Aðferð morðingjans er frumleg. Tónninn er jafnari og samræðan eðlilegri en hjá Griffith. Kvikmynd Öldu þjáist ekki eins og hinar af sjálfsögðum stórborgaígræðslum til bæjarins eða af ýktum staðbundnum persónum, sem báðar þykjast vera tilbúningur Hollywood-handritshöfundar, ekki eins ósvikinn (versti brotamaðurinn er kjaftæði Griffith-myndanna , muldraði vitleysingurinn „Whit“ sem, að því er okkur er sagt, reyndi að krækja jeppa á og leggja af stað með kerru sem þjónaði sem bráðabirgðabankaútibúi, dró bryggjuna fyrir lögreglubátinn, stal tómötum úr vörubíl bónda eingöngu til að fá ekkert fyrir þá, og fyllti út $11 á úttektarseðli "Spiro T. Babylis" aðeins til að uppgötvast af gjaldkeranum). Miskunnarlaust fjarverandi er klunnaleg, þunglynd samræða í endurteknum stíl úr Griffith myndunum ("Æturðu í hádegismat?" "Ég ætla að taka út bátinn." "Ætlarðu að taka bátinn í hádegismat?" "Ég Ég ætla ekki að borða hádegismat." "Þú ætlar ekki að fara með bátinn í hádegismat?"; "Það er enginn fiskur í þessu vatni. Af hverju ertu að veiða hér?" "Það er ólöglegt í Hestafjalli." Það er líka birt hér, þú ert að brjóta lög." "Einhver lög. Það er enginn fiskur í þessu vatni." "Af hverju ertu þá að veiða hér?" "Ég sagði þér, það er ólöglegt í Horse Mountain."; „Vinsamlegast kallið mig Lloyd. Ég heiti Lloyd.“ „Allt í lagi, Lloyd...“ „Kallaðu mig Lloyd. Þetta er nafnið mitt. Ég heiti Lloyd.“) En Alda er of lágstemmd og ekki áhrifamikil til að vera tekin alvarlega sem meira að segja lítill lögreglustjóri, sannarlega ekki rauðglóandi lögreglumaður sem er eftirsóttur af samkeppnisbæ. Slate lætur persónuna viðurkenna það líka þegar hann kemur of seint á vettvang fyrir þá augljósa vísbendingu, vegna óviljandi nafnaþekkingar. Í stað þess að uppgötva eða rannsaka, slær Barnes út í blindni í tilfinningalegri afneitun. Ritari hans Lasser gefur honum lykilvísbendingu ("Af hverju datt mér það ekki í hug," segir hann!). Vandræðalegt jarðarfararatriði, auk samsærishugsunar, leiðir til annarrar gjafavísbendingar. Það sem verra er, Barnes hefur meiri áhuga á að gera gys að hjálma lögreglunnar í hernum sem sendir var til að hjálpa honum (Deadly Game bendir líka til þess að Slate hafi eitthvað á móti hernum) en leiða þá eða sína eigin menn á áhrifaríkan hátt. Hann leyfir morð seint með því að gæta óhæfulega þekkts skotmarks. Barnes leyfir því að morðinginn lendir ítrekað á bíl sínum sem flýr einn glæpavettvang, án þess að draga byssuna sína eða reyna að ná stjórn. Aftur, hann er árangurslaus og næstum drepinn, á hápunktsvettvangi, sem stafar af mörgum villum af hans hálfu sem eru aðeins leiðréttar að hluta, fyrir slysni. Óreglulegur norðausturhreimurinn sem Alda hefur áhrif á hjálpar ekki við trúverðugleikann. Það eru söguþræðir. Af hverju myndi morðinginn slá til eftir öll þessi ár? Og það virðist ósennilegt að fremja fyrstu tvö morðin sporlaust. En þau eru ekkert miðað við síðari tíma - hjón saman, verslunareigandi í verslun sinni á opnunartíma, fullklæddur aðstoðarmaður sem situr á skrifstofu sinni og, ótrúlegt, hundurinn hans! Kvikmynd Öldu þjáist einnig af móðgandi þáttum sem Slate dælir inn í allar kvikmyndir. Barnes birtist fyrst í rúmi mótelmanns. Hann kemur síðan dónalega fram við hana í hverri beygju og móðgar og reynir að forðast börnin hennar. Þetta, og talandi um kvenkyns lækninn, bragð af grófu, meinlausu mynstri (kvikmynd Garners hefur verið lýst sem "slæleg", þar á meðal atriði þar sem hann og aðstoðarmaður hlæja að því hvernig stúlka í aftursæti bíls sem rakst á högg á veginn fékk hluti af líffærafræði hennar bitinn af gaur í bílnum sem var með sér. Griffith er með Ropers rútínu þar sem konan reynir vandræðalega að tæla manninn inn í „birgðaskápinn“; óþarfa skáp- herbergisskipti við staðgengill í umræðu um dauða ungrar konu í bílslysi ("Fórstu með hana út?" "Ég tók hana einu sinni inn."); vísað til bankagjaldkera "Bernice" sem "bólginn upp á stöðum" og að „stinga pinna í“ hana og að „hata“ og reka ritara „Maude“ vegna þess að hún var „of loðin“; lýsing á starfi kvenlæknis sem „tvö stigaborð og vasaljós“; niðurlægjandi atriði þar sem Fran Ryan setur fram Griffith, býður upp á "einhverja heimaræktaða" og móðgandi undirþráð þar sem kona, elt af staðgengill sem leikin er sem dreypandi töffari, virðist "sofa um". , litlaus, líflaus útlit og tilfinning. Aðeins Louise Lasser bætir neista. Að minnsta kosti voru hinar myndirnar með einhvern anda, landslag og skemmtilega tónlist; Griffith's komst út á fjallshlíðina, á vatnið og jafnvel út í stórborgina. Þér finnst meira eins og að horfa aftur á Masters eða Empty Grave en Shocking.