Lélegur söguþráður og tvívítt handrit létu persónur líta út eins og pappaútklippingar. Það þarf varla að taka það fram að þetta gerði það að verkum að erfitt var að finna til samkenndar með einhverri persónu, sérstaklega unnustunni; Hann leit út og virkaði meira eins og teiknimynd. Í stuttu máli, held ég að þú gætir sagt að það væri á pari við dæmigerða gerð fyrir sjónvarpsleikrit. Það notar nánast hverja klisju í bókinni. Píndi klassíski tónlistarmaðurinn sem vill brjótast út og spila salsa. Hin frjálslynda unnusta trúlofaðist „baunateljara“ persónuleika sem hún elskar ekki. Ég mun ekki telja þau upp, annars væri það spoiler því ég myndi gefa allt söguþráðinn. Dansinn var í lagi en ekkert sérstakt. Ég hef séð verra. 3 stjörnur fyrir góða tónlist. Hljómsveitin var virkilega þétt. Ég sá það á YouTube. Sem betur fer borgaði ég ekki góðan pening fyrir að sjá það í leikhúsi. Ég er samt svolítið hneykslaður á því hversu marga frábæra dóma þessi mynd hefur fengið.