Lucio Fulci, leikstjóri sem er ekki sérstaklega þekktur fyrir lipurð sína, reynir illa með svartan húmor í Touch of Death, gerð fyrir sjónvarpsmynd um Lester Parsons (Brett Halsey), sálfræðing sem tælir og myrðir ríkar ekkjur til að borga spilaskuldir sínar. Byrjar á dásamlega dásamlegri senu þar sem hinn banvæni lothario losar sig við nýjasta fórnarlambið með keðjusög, hakkavél og svöngum svínum, Touch of Death byrjar nógu lofandi, en Fulci missir fljótlega stjórn á málsmeðferðinni og kynnir undarlegan undirmann. -samsæri sem felur í sér dularfullan eftirlíkingarmorðingja og nokkrar þungar „grínmyndir“. Það eru fleiri grafísk morð sem, að sönnu Fulci tísku, eru afar ofbeldisfull og hræðileg, en jafnvel mikil blóðtöku kemur ekki í veg fyrir að þetta sé ein af fátækari tilraunum Fulci. Eins og ég hef komist að með margar aðrar kvikmyndir hans, skiljanlegur söguþráður er ekki beint ofarlega á baugi þegar Lucio er á bak við myndavélina. Þessi mynd hefur marga sérkenni sem olli mér meira en lítið ráðvillta: hvers vegna losaði Lester ekki öll fórnarlömb sín með því að nota sundurliðunaraðferðina sem sást í upphafi? Hvers vegna eru öll fórnarlömb hans annað hvort loðin eða afmynduð? Hvað í andskotanum er þessi endir? Ég skil ekki vinsældir hans, mér finnst meirihluti kvikmynda hans sem ég hef séð hingað til vanta almennt bæði almennilegar frásagnir og tæknilega kunnáttu. Touch of Death gerir svo sannarlega ekkert til að breyta skoðun minni.