Ég var agndofa yfir þessari mynd. Eftir á, langaði mig ekki einu sinni að sjá neinar kvikmyndir í langan tíma - önnur mynd væri svo ófullnægjandi í samanburði. Fyrir marga gæti hún verið versta Antonioni - mjög hæg, án grípandi hefðbundinnar söguþráðar, smásjárrannsóknir af mannlegum tilfinningum og samskiptum - og það versta í Wenders - margorða, ruglaða yfirskilvitlega. Hún er samsett úr stuttum aðskildum þáttum tengdum meðvitundarstraumi Wenders, sem hlykkjast, þannig að hún framkallar ekki tímabundinn gleymsku flóttamynda. En fyrir aðdáendur er það versta best og sundurlaus söguþráðurinn er að draga upp eitt ljóð. mynd sem teygir sig yfir myndina. Wenders og Antonioni skapa orðræðu milli hluta sinna sem leitar að kjarna hlutanna.