Frægur fyrir að kynna heiminn fyrir Hedy Lamarr og fullan nekt að framan, en það er ó svo miklu meira. Reyndar er þetta einn af hápunktum kvikmyndaljóðsins, þar uppi með nokkur af aðalverkum listakvikmynda þriðja áratugarins, í sama virta hópi og Undir þaki Parísar, Tabu, Olympia og jafnvel L'Atalante. Það er næstum þögult, byggir að mestu leyti á kraftaverkamyndum sínum, og einnig frábæru, sinfónískum tónleikum eftir Giuseppe Becce. Þetta er meistaraverk kvikmyndagerðar og tónlistar, já, og líka í klippingu, leikstjórn, ritun og leik. Rúmlega 90% af myndinni fara fullkomlega eftir. Machatý virðist sérfræðingur í að nota mótíf. Kannski ekki eins lúmskur og það gæti verið, og kannski svolítið ofnotað, en útlit hluta eins og skordýra, ljósa og hesta flytur söguna fallega áfram. Litlu samræðurnar eru, sem betur fer, óuppáþrengjandi. Þeir krukka ekki eins mikið og maður myndi ímynda sér. Lokaatriðið er vægast sagt skrítið. Minnir á rússneska þögla, við erum með klippingu af verkamönnum. Þetta meikar varla sens í gangi frásagnarinnar, en þetta er svo glæsilega gert að ég neita að harma of mikið um þann galla. Ecstasy er mynd sem þarfnast sárlega enduruppgötvunar. Hún er meðal bestu kvikmynda sem gerðar hafa verið.