Ég beið lengi eftir að sjá loksins það sem ég hélt að yrði skemmtilegt kappersleikur og var hneykslaður þegar ég uppgötvaði óþægilega leikstjórn, óþægilega samræður, bragðlausan hraða, óhugsandi kjaftshögg og almennt grófleika sem gegnsýrði myndina út í gegn. Bara ekki fyndið! Leikmyndin virtust ódýr, búningarnir eftir hinn venjulega ágæta Donfeld eru skrautlegir og truflandi. Meira að segja titillagið er pirrandi. Heilu barnabókarpersónurnar komast ekki nálægt því að vera fulltrúar hjónanna sem eru á hvolfi í lífi þeirra þegar hann missir vinnuna. Fyrir kvikmynd sem virðist miða pílu að ósanngirni velferðar- og atvinnuleysiskerfa eiga kvikmyndagerðarmennirnir ekki í neinum vandræðum með að vera ósanngjarnir sjálfir og leyfa staðalímyndum frá rómönskum, svörtum og samkynhneigðum að spila á svo grimmilegum vettvangi. Útlit myndarinnar líkist hvaða þætti sem er af Love American Style. Þetta er ekki hrós. Tíska á sjöunda áratugnum er mikið í þessum heimi hvítflibbaþjófnaðar sem gefur öllum aðstæðum aðeins ósennileika. Fyrir utan snjalla upphafshugmynd og tvær hæfileikaríkar stjörnur í Jane Fonda og George Segal, kemur þessi dagsetta æfing í samfélagsskýringum út fyrir að vera þvinguð og vond fyrir minnihlutahópa, sérstaklega fyrir hinsegin fólk. Ef þú vilt betri kapermynd ertu betur settur með The Hot Rock með George Segal og Robert Redford eða What's Up Doc með Ryan O'Neal og Barbra Streisand. Það er nú fyndið!