RAUÐI HRINGUR (Jean-Pierre Melville - Frakkland/Ítalía 1970). Þetta gæti verið flottasta mynd sem gerð hefur verið, í bókstaflegri merkingu þess hugtaks. Mennirnir hér missa aldrei stjórn á sér og sýna aldrei - ekki einu sinni - tilfinningar sínar. Engin dramatísk útúrdúr í þessari mynd. Allir eru alltaf flottir. Þetta er óhlutbundinn draumaheimur, þar sem mennirnir lifa eftir eigin siðareglum, glæpagengjakóða þar sem gildi umheimsins eru áberandi fjarverandi. Í þessari meistaralega kvikmynduðu ránssögu, tekur Melville á tímum bandaríska glæpatryllinn í sínum greinilega myrka og auðnlausa stíl, en samt sem áður gerður á stórkostlegan hátt með ríflega tíu milljónir dollara og með fjórum af bestu frönsku stjörnunum á þeim tíma. Alain Delon sem meistaraþjófurinn, Yves Montand sem alkóhólisti fyrrverandi lögga, ítalska stjarnan Gian-Maria Volonté sem glæpamaður á flótta og André Bourvil í óhefðbundnu hlutverki sem tortrygginn lögreglustjóri. Melville lýsti LE CERCLE ROUGE sem næstsíðustu mynd sinni og það er sannarlega meistaralega stílfærður lögreglumaður. Hann hélt því líka fram að hann vildi taka film noir í lit og það tókst á margan hátt. Tveir aðaláhrifavaldar þessarar myndar voru ránsmynd John Huston frá 1950 THE ASPHALT JUNGLE og RIFIFI eftir Jules Dassin (1955). En ólíkt þessum myndum, þar sem við lærum mikið um bakgrunn einstakra klíkumeðlima, með öllum smáþörfum þeirra og áhyggjum sem hvetja þá, sem gerir það ljóst að þetta eru ekki bara miskunnarlausar undirheimategundir, heldur venjulegir einstaklingar sem taka þátt í heimi hversdagslegra áhyggjum og Mannleg viðleitni, Melville, segir okkur þó nánast ekkert um glæpamenn sína. Af hverju var Corey (Alain Delon) í fangelsi? Hvers vegna var samstarfsmaður hans, Vogel (Jean-Marie Volonté) handtekinn í fyrsta lagi? Eða hvers vegna fyrrverandi lögreglumaðurinn Jansen (Yves Montand) yfirgaf sveitina, var það alkóhólismi hans? Við lærum aldrei hvatirnar á bak við gjörðir þeirra og komumst aldrei að því hvað drífur þessa menn áfram. Konur eru enn fjarverandi en í fyrri myndum hans, þar sem „tilfinningaleg“ tengsl eru eingöngu á milli karla. Þeir virðast ekki einu sinni hafa persónulegt líf. Eins konar tilfinningalegt rökkursvæði og þó að umgjörðin sé ekki eins abstrakt og í fyrri LE SAMOURAI hans (1967), teiknar Melville samt upp mjög skelfilegan heim. Uppáhaldsleikari Melville, Alain Delon, er fullkominn og fer næstum fram úr sjálfum sér í svölum, ef hægt er að ímynda sér það. Af ásettu ráði og með lengd yfir 140 mínútur tekur Melville sér tíma til að segja söguna, en hægur hraði og lengd virðist fullkomin leið til að Sýndu þann auðn heim sem þessir menn búa í. Ekkert er alltaf óviðeigandi í kvikmyndum Melville og hér er það ekkert öðruvísi, hvert smáatriði virðist skipta höfuðmáli fyrir söguna. Þó LE SAMOURAI sé áfram uppáhalds Melville myndin mín, jafnvel þar uppi með bestu kvikmyndum sem gerðar hafa verið, þá tilheyrir þessi líka þeim allra bestu. Camera Obscura --- 10/10