Ég held að það hefði verið heppilegri titill fyrir þessa mynd, þar sem hún er hlaðin til helvítis og til baka með myndefni af ýmsum pöddum og dýrum. Ég fann The Prey nýlega í upprunalegu VHS „stóra kassanum“ formi og var mjög spenntur. Ég ELSKA bara að finna gamlar slasher-myndir á VHS því forsíðumyndin er frábær. Venjulega kemur þó í ljós að myndin sjálf er síður en svo frábær. The Prey er ein af þessum myndum. Til að vera sanngjarn byrjaði hún í lagi með því að morðinginn elti klisjuunglingana í skóginum. Hjartsláttarhljóðin sem notuð eru eru frábær áhrif sem gera þig spenntur þegar þú horfir á. Þessi mynd er í grunninn mikil feit klisja og þegar kaflinn „varðeldissögur“ rúllar inn tekur myndin nýja stefnu og eyðir næstum helmingi sýningartímans í baksögu morðingjans. Mér fannst þetta reyndar frekar frumleg hugmynd. Hins vegar lýkur baksögunni skyndilega og sýnir okkur nokkur myndefni af brennandi skóglendi (skorturinn á fjárhagsáætlun byrjar virkilega að koma í ljós núna). Eftir þetta er okkur snúið aftur til mállausu unglinganna sem verið er að tína af í skóginum. Morðinginn sjálfur er ekki sýndur fyrr en í lokin, sem er synd því hann gerir í raun áhrifaríkan morðingja. Svona eins og Cropsy úr The Burning, en betri. Eins og fyrir gore, það er ekki of mikið, þó það sé OK andlit squishing augnablik í lokin. Á heildina litið myndi ég ekki mæla með þessari mynd fyrir aðra en skákmenn - hún er í rauninni mikið rugl.