Það er ein af gleði Shakespeares að það geta ekki verið neinar endanlegar sýningar - engin ein sýning getur verið „rétt“, en sum geta verið röng, og þessi er það. Það er að minnsta kosti tvennt við Hamlet sem ekki er hægt að sleppa við: 1. Óákveðni hans og vanhæfni til að grípa til hvers kyns aðgerða. Í guðanna bænum er það það sem lætur leikritið endast eins lengi og það gerir. Ef þú hefðir Othello þarna í stað Hamlets væri Claudius dáinn í lok fyrsta þáttar. Sérhver framleiðsla verður að reyna að útskýra hvers vegna Hamlet tefur, hvers vegna hann er ófær um að gera. 2. Kynferðisleg viðbjóð hans. Alger andstyggð hans við tilhugsunina um hvað móðir hans og frændi fást upp í rúmi fyllir hann algjörum viðbjóði á öllu kynferðislegu og þetta þýðir að hvers kyns samband við Ophelia er ómögulegt. Við minnsta vísbendingu um kynlíf kastar Hamlet upp. Svo, hvað gefur Mel Gibson okkur? Geggjaður hasarmaður. Þú gætir ekki komist lengra frá persónu Hamlets ef þú reyndir. Það eru margar leiðir til að spila Hamlet, en þetta er ekki ein af þeim! Það sem ég skil ekki er þar sem þeim tókst að fá svona góða leikara fyrir hina þættina - Claudius, Polonius og svo framvegis, af hverju gátu þeir ekki fundið einn til að leika Hamlet líka. Mark Rylance í þættinum hefði gert þetta að frábærri mynd. Þessi Mel Gibson', hver sem hann er, sló algjörlega niður restina af leikarahópnum. Og við skulum horfast í augu við það, Hamlet án prinsins virkar í raun ekki.