Léleg frammistaða hjá Sinatra, Martin og Hyer. Stórlega vanþróaðar aukapersónur. Pirrandi kjaftæði án raunverulegs söguþráðs. Endirinn gerir þig flatari en pönnukaka, með fleiri lausum endum en þú gætir bundið saman í fjórum framhaldsmyndum (þ.e. ef þér þótti jafnvel vænt um þessar viðarpersónur). MacLaine er eina raunverulega eignin. Þessi næstsíðasta röð þar sem „Chicago-hettan“ leitar að Sinatra-persónunni er hlæjandi. Tónlistin í þeirri röð er líka léleg. Og í lokasenunni þegar persóna Martins tekur af sér hattinn fyrir konuna sem hann kallaði „svín“ fékk ég mig næstum til að fara út og finna stein til að kasta í gegnum sjónvarpsskjáinn minn.