Richard C. Sarafian hafnaði því að þessi hörmung kom upp í japönsk kvikmyndahús áður en hún kom til Bandaríkjanna og fór strax á myndband, þar sem hún sást ekki aftur fyrr en Turner-netkerfin þurftu eitthvað annað en upplýsingaauglýsingar til að fylla í tímana 3:00-6:00 og fundu þetta. límband neðst á ruslinu þeirra. Nafnið Smithee á að vera notað þegar kvikmyndaverið hakkar myndina svo illa að leikstjórinn vill ekki lengur að nafn hans sé fest við hana. En ég er hræddur um að Sarafian geti ekki kennt stúdíóinu algjörlega um þetta. Leikararnir, aðallega nýútskrifaðir úr „Overacting 101“, bera hverja kornbollulínuna á fætur annarri. Söguþráðurinn er ruglaður. Tæknibrellurnar eru ekki áhrifamiklar. Hlutarnir sem eru ekki hlæjandi eru einfaldlega leiðinlegir. Handritið eða bókin hlýtur að hafa verið góð - hvers vegna annars myndu Palance, Matheson, Boyle eða Heston fallast á að koma fram í þessu djammi? En eitthvað fór hræðilega úrskeiðis frá síðunni yfir á skjáinn. Samantekt: Forðastu. Ekki einu sinni nógu slæmt til að vera svo-slæmt-það er-gott.