Ég veit ekki alveg hvað það er við Dirty Dancing.. það er einhvers konar alger galdur í þessari mynd.. Ég get ómögulega rifjað upp hundruð (já, hundruð) skipta sem ég hef horft á hana, byrjað að enda.. en í hvert skipti sem ég rekst á hana í sjónvarpinu verð ég heillaður og dularfullur og sest niður og þar er ég í tvo tíma og elska myndina eins og ég sé að horfa á hana í fyrsta skipti. Þrátt fyrir að Patrick Swayze og Jennifer Gray hafi algjörlega hatað hvort annað í gegnum gerð þessarar myndar, búa þau yfir fallegri efnafræði á tökustað.. það lætur áhorfandann njóta þess miklu meira, að sjá þessa ástríðu og skuldbindingu.. og ég get það ekki. hjálp við að rífa pínulítið í lokin, þegar Patrick kemur til Houseman fjölskyldunnar og segir við pabba sinn: "Enginn setur Baby í horn". (klassískt augnablik) Fyrir alla þá sem trúa því að þessi mynd sé fyndin og sappy, kannski er hún það á vissan hátt, en hún var penni níunda áratugarins og kom Patrick Swayze beint á kortið; frammistaða hans var óaðfinnanleg. Three Cheers for Dirty Dancing !!Ps- Hljóðrásin er frábær, algjört meistaraverk