Ég býst við að ég ætti nú að tjá mig um 4. flick í MAGNIFICENT SEVEN kosningaréttinum; framhaldsmyndirnar koma mér enn á óvart eða koma mér á óvartmeð hlátri og vísvitandi _absúrdisma. Þær mynda eða móta fjórðu leiðinaekki klassíska, ekki endurskoðunarstefnu, ekki evrópskaheldur dónaleg ameríska, í ætt við ofbeldisfullar árveknimyndir sjöunda áratugarins, fáránlegt rusl. Þessi afborgun er líka sprenghlægileg sleazeóútskýranlega óþægileg og jafnvel nokkuð undarleg. Nú finnst mér það truflandi að þessar framhaldsmyndir eiga ekki bara tækifærissinnaða aðdáendur sína; en að aðdáendurnir skynji einfaldlega engan mun á stíl upprunalegu myndanna og framhaldsmyndanna. Þessar framhaldsmyndir eru ekki leiðinlegar eða fáránlegaren furðulegar. Þetta eru auðvitað mjög illa skrifuðsóðaleg handrit, rusllínur. Það er beint brjálað; í þessari afborgun fær hver byssumaður nokkrar konur unga eiginkona Van Cleef biður hann um að sleppa ungum fanga; hann gerir það loksins. Ungi maðurinn tekur líf sitt á ný, skýtur Van Cleef, rænir eiginkonunni, nauðgar og drepur hanaog gengur síðan til liðs við ódæðismann. Van Cleef, sem hefur áður neitað að hjálpa til við að verja þorp, safnar nú saman litlum hópi og ákærir hacienda ranglátsmannsins; þá ákæra rangmennið þorpið þar sem Van Cleef hefur sett.Mér líkaði við leikarahópinn.Van Cleef er Chris; Stefanie Powers, ansi virk í skrítnu vestranum á áttunda áratugnum, er elskan Van Cleef. Callan, mjög andstæðingur, er Nói, rithöfundur og hliðhollur Chris. Restin af árásargjarna hópnum eru Askew (einn af þremur sem lifðu af), Armendariz, Lucking, Lauter; Rita Rogers er sannarlega heit, holdug fegurð.