Coonskin gæti verið uppáhalds Ralph Bakshi myndin mín. Eins og það besta í verkum hans, þá er það í augliti þínu og skammast sín ekki fyrir það í eina sekúndu, en ólíkt sumum öðrum verkum hans (jafnvel þegar hann er upp á sitt besta, sem var fyrir og eftir Coonskin með Heavy Traffic og Wizards), það er ekki mikið ójafnt, þrátt fyrir útlit um hið gagnstæða. Bakshi tekur að sjálfsögðu á sig staðalmyndir og skynjun á kynþætti, en þar að auki er hann að gera það sem virðist vera arðræn arðránskvikmynd; blaxploitation næstum, þó Bakshi hætti ekki bara þar. Ef þetta væri bara blaxploitation flick með frumlega hreyfimynd gæti það verið nóg fyrir verulegan eiginleika. En markmið Bakshis eru hærri: að kasta upp þessum grótesku og ýktu myndum af ekki bara blökku fólki heldur Ítölum/mafíósum, samkynhneigðum, gyðingum, almennum New York-týpum í borgarhverfum Manhattan á áttunda áratugnum, hann er ekki til í að búa til neitt raunhæf. Eðlilegasta sköpunin í því að líta út fyrir að vera teiknuð "raunveruleg" er í raun nakin kona máluð rauð, hvít og blá. Með því að hæðast að þessum staðalímyndum og venjum og hræðilegu kynþáttafordómum (þ.e. "tjöru-kanína, elskan" brandarinn, já brandari, auk svartsýnis), erum við að skoða abstrakt í stórum stíl. Og það besta af öllu er að Bakshi tekur sjálfan sig ekki of alvarlega, ólíkt Spike Lee með kvikmynd eins og Bamboozled, í að koma boðskap sínum á framfæri. Þess vegna er Coonskin að mestu leyti fyndið verk, þar sem sumar myndirnar og hlutir sem eru gerðir og skyndilegir útúrsnúningar og auðvitað atriði af óþægilegri hegðun (ég elskaði atriðið þar sem verið er að tala um teiknimyndapersónurnar þrjár á af alvöru hvítu parinu í smóking og klædd eins og "litrík" og þess háttar), eru bara of mikið til að ekki hlæja að. Það er ekki bara myndmálið, sem er í sjálfu sér ótrúlega „ofstílfært“, heldur að handritið er skörp og, þetta er lykilatriði fyrir Bakshi að þessu sinni miðað við, það hefur nokkuð samræmda frásögn til að tína til spuna og brjálæðis. Með því að nota fyrst lifandi aðgerð, síðan hreyfimyndir og síðan afar snjöll samsvörun af þessu tvennu (kaldhæðnislegt, það sem Bakshi fór seinna í í auglýsingum með Cool World er gert hér til T með minni pening og grófari brún), Pappy og Randy bíður fyrir utan fangelsismúrinn eftir að félagi sleppi, og Pappy segir frá bróður Kanínu, sem ásamt bróður Bear og Preacher Fox fer til Harlem og verða stórir húmoristar, með Rabbit í beinni andstöðu við Jabba-the. -Skála-eigur guðföður karakter. Þetta er augljóslega upptökur á Song of the South með vísvitandi hamingjusamri söguþræði og fjöri, hér tekið í sundur og sýnt hversu rotið og móðgandi það er í raun. teiknimyndapersónur standa á bak við og hreyfa sig með lifandi bakgrunni; þegar ofbeldi og byssuskot og slagsmál eiga sér stað er það eins blóðugt og það getur orðið fyrir 1975; þegar óhrein lögga er á bar og er dópuð og sett í svartan andlit og kjól, þá fer hann á þann hátt sem ekki einu sinni Disney gæti náð með Dumbo; hnefaleikaleikur við Björn bróður og andstæðing þar sem hápunkturinn er tekinn upp í villtum hægagangi; Skjalasafnsmyndir koma af og til af gömlum kvikmyndum, sumar og sumar frá 20. áratugnum sem eru bara bragðlausar. Eins og Mel Brooks eða Kubrick eða, nýlega, South Park, virkar Coonskin frá Bakshi sem afþreying fyrst og síðan vekur hugsun í öðru lagi. Þetta er líka djörf kvikmyndagerð á sjálfstæðum mælikvarða; allt frá löngu tökum til klippingar og endalaust brenglaða hönnun persónanna (þó allt byggt á þema verksins) þjónar allt hugsuninni í handritinu, þar sem söguþráður B-mynda þess opnar mun meira fyrir túlkun. Að kalla það rasista missir málið; það er eins og að kalla Dr. Strangelove pro-atomic auðn eða Sambandsríki Ameríku fyrir þrælahald. Og fyrir mér er þetta ein besta háðsádeila sem gerð hefur verið.