Í grundvallaratriðum er þetta fölur skuggi High Fidelity, sem var hnyttin og frábærlega leikin mynd með nokkrum sannarlega sigursælum persónusnúningum. Að horfa á leynilögregluna hefur ekkert af því. Forsendur myndbandsnörda sem hrífast af sér af sérkennilegri dularfullri konu eru góðar en eru aldrei kannaðar að fullu eða nægilega vel, þökk sé mjög veiku handriti og rangri útsendingu aðalhlutverkanna, ekki að nefna skort á neinum raunverulegum sjónrænum frásagnarstíl. Ég meina, þessi mynd snýst um KVIKMYNDIR, en er sjálf ótrúlega óbíómynd! Það er mikill galli þarna. En aðalvandamálið er að okkur er einfaldlega sama um aðalpersónurnar vegna þess að handritið og leikararnir (Murphy og Liu) ná ekki að gera þau sönn eða samúðarfull á nokkurn raunverulegan hátt. Þannig að myndin verður bara röð þátta sem taka þátt í tveimur einstaklingum sem virðast, tja, ekkert sérstaklega áhugaverðir. Ó, já, annað: Fyrir rómantíska gamanmynd? Það er ekki fyndið. Og rómantíkin er heldur ekkert sérstaklega rómantísk. Svo forðastu það. Jafnvel á 90-eitthvað mínútna hlauptíma er það bara ekki þess virði að sitja í gegnum...