Titillinn er úr kafla í Biblíunni (5. Mós. 28:28). Við skulum bara segja að hún sé hræðilega tekin úr samhengi - en engu að síður er titill þessarar kvalafullu myndar upprunninn. Hinir gagnrýnendurnir fjalla um söguþráðinn svo ég mun ekki rifja upp. En eiginmaðurinn, sem er geðlæknir, flytur fyrirlestur um „Óæðri virkni“ þar sem hann ræðir hvernig einstaklingur getur hitt aðra aðra manneskju og þeir geta upplifað „hrikalega kreppu“ í lífi sínu þar sem þeir hætta að vera meistarar yfir sjálfum sér og óhæfir. um sanngjarnan dóm. Hann er að segja þetta á ræðupallinum á nákvæmlega augnablikinu þegar hann horfir á Leonoru Vail í salnum - konunni sem mun verða ástkona hans. Ekki mjög lúmskur til að sýna að þetta er örugglega það sem verður um þennan aumingja mann. Ég held að öll forsenda myndarinnar sé ósennileg og hafi bara ekki virkað. Hér er geðlæknir sem er yfir hæðinni og við eigum að trúa því að þessi unga, fallega kona falli fyrir honum og komi á milli hamingjunnar sem hann og eiginkona hans deildu. Það sem er enn ósennilegra er hvernig hin sviknu eiginkona bregst við þegar hún kemst að ótrúmennsku. Hún er ekki bara skilningsrík heldur KREFUR hún KRAF sér að eiginmaður hennar fari í nokkurra mánaða frí með trampann - „svo við getum öll fengið smá léttir frá þessu óbærilega stressi“. LÁTTU MIG Í FRIÐI!! Ég vildi ná í gegnum tjaldið og kveikja ekki bara á hórdómsmanninum heldur hinni vitlausu eiginkonu. Sú staðreynd að öll myndin gerist sem endurlit eftir að hafa þegar upplýst lok myndarinnar í upphafi (sú staðreynd að eiginmaðurinn hafði a hræðilegt slys) - það skilur engan vafa um niðurstöðu hinu óþægilega máls. Ég held að þetta hafi verið léleg ákvörðun þar sem hún skilur nákvæmlega engan söguþráð til að hlakka til, þar sem öll myndin er algjörlega fyrirsjáanleg. Þú veist nú þegar að eiginkonan sagði af sér í ástarsambandinu í upphafi myndarinnar þar sem hún kallar húsmóður til rúms hins deyjandi manns og lætur ekki í ljós neinn illvilja í garð hennar. er handritið HANS). Hann og Leonora hafa nákvæmlega enga efnafræði á skjánum. Það er athyglisvert að Michael Redgrave var upphaflega ráðinn í það hlutverk, en var skipt út fyrir tökur. Ég velti því fyrir mér um hvað það var? Að lokum veldur hvorki eiginmaðurinn né eiginkonan að þú finnur til samúðar með hvorugum þeirra. Mér finnst Margaret Leighton hafa leikið trompet nokkuð vel. En hún gat ómögulega sigrast á öllu því neikvæða sem þessi mynd hafði. Eins og á við um margar breskar framleiðslu á þessum tíma, er samræðan erfitt að skilja vegna klippts, hraðvirks talmynsturs leikaranna. Ég sá það í sjónvarpinu og gat ekki einu sinni treyst á textatexta til að fylla í eyðurnar fyrir mig. Ekki eyða tíma þínum í þetta.