Vandamálið við þessa tegund af ljóðrænni kvikmyndagerð er að þú gerir annað hvort meistaraverk, eða sítrónu: það er lítill millivegur. Ef þú orðar það varlega þá er þetta ekki "Berlín - borgarsinfónía" eða "Maður með kvikmyndavél". Því miður er það ekki mikið að skoða, heldur. Vandamálið við þennan er að hann er glampi og hálfgerður, eins og Michael Moore væri kominn um borð. Það hefur í rauninni ekkert að segja, eða réttara sagt, til að sýna okkur með myndum og hljóðum. Koyanisqatsi notar myndir uppsafnað til að leggja fram ritgerð. Þetta er bara bútasaumur í leit að punkti. (Þó, alveg óvart, segir myndin okkur meira um huga Sam frænda en hún ætlar sér. Það er eitthvað mjög þversagnakennt við kvikmynd gegn tækni, siðmenningu og fjölmiðla sem er svo djúpt súpuð af tækni.' Gerðu eins og ég segi, en ekki eins og ég geri. Þú verður bara að elska Yanks, ha.) Það er eitthvað súrt og misantropískt við þennan þátt. Báðir fyrri þættirnir höfðu augnablik af texta og gleði; að þessu sinni er tónninn stöðugt dökkur. Það einfaldlega virkar ekki á þessari lengd, eins og Gustav Mahler mun segja þér. Stílfræðilega séð er Naqoyqatsi rugl. The whizzy stafræna efni er sérstaklega afvegaleiddur. Það gefur heildinni algerlega vandræðalegt, ofunnið útlit, og það grefur einnig undan „raunsæi“ eðli hliðrænna „fundna myndefnisins“. (Ég meina, ég vorkenni strákunum. Hluti af gleði Koyanisqaatsi var að þetta var virðing fyrir notkun ljósfilmu. En nú er sjónfilmur sögulegur gripur, þeir verða að "taka um borð" stafræna lénið; en ég ekki halda að þeir dragi það út. Stafræna dótið lítur oft út eins og myndbandstenglar frá CNN eða BBC World.) Og með "fundnu myndefninu", ja, stafræna meðferðin er oft ljót, og venjulega bara kjánaleg, og falski liturinn og sólarvæðing fékk mig til að hugsa um......ahem...James Bond titilröð.Ahem. Þótt undarlegt megi virðast, þá er líka möguleiki á að myndinni hafi einfaldlega verið stolið vegna frammistöðu Yo Yo Ma; það er álíka lítið áberandi og Lawrence Olivier talsetning. Myndirnar þyrftu að vera skemmtilegar sannfærandi til að standast allt það karisma.Philip Glass sjálfur er í skrítnu formi; bjóst aldrei við að hann myndi slá af Verdi requiem! (Fékk mig til að hlæja, sem er auðvitað ekki æskileg viðbrögð við neinum hluta þessarar myndar). Það er meira að segja eitt tónverk sem hljómar eins og Brahms. (?) Kannski hafa þeir skipt um pillurnar hans. Frá „aðgerðalausum spurningum“ deild okkar: er Geoffrey Reggio í raun Hopi indíáni? Eða gerði hann bara svitaskála í Hollywood Hills? Ó, og eru hinir ýmsu bútar úr myndefni úr fyrri 'þáttum' í þríleiknum skýring á því hvernig þessar kvikmyndir eru líka hluti af hnattrænum fjölmiðlum?