'Heaven's Gate' er ekki meistaraverk, sem greinilega var það sem það þurfti að vera við fyrstu útgáfu til að réttlæta mikinn kostnað, og, það sem meira er, áframhaldandi óþægilega traust Hollywood á Auteur fyrirmynd kvikmyndagerðar. Samt er „Heaven's Gate“, loksins í dag á DVD á 229 mínútum, frábær kvikmynd. Það er snerting sljór í hraða. En það er allavega hraðaupphlaup. Alveg fyrir utan þá vanhæfni smíðinnar sem einkennir margar kvikmyndir í dag, þá hafa verið margar myndir sem, vísvitandi í formi, hafa verið stórskemmdar með því að hafa verið brotnar niður án þess að hafa áhyggjur af takti svo myndirnar verða formlausar og ruglingslegar. Fyrir utan þetta er gagnrýnin á myndina orðin ansi léleg eftir á að hyggja. Ef góðir og vondu eru of augljóslega áberandi fyrir alvarlega mynd, og já yfirvaraskeggi, loðsklæddur illmenni Sam Waterston er grínópera (og ekki á margþættan hátt og Bill The Butcher úr 'Gangs of New York' ), og já, bæjarbúar virðast stundum vera snertir „Fiddler On The Roof“, síðan nokkrir tugir alvarlegra kvikmynda sem gerðar hafa verið síðan þá, þar á meðal „Titanic“ og hið þokkalausa „Cold Mountain“ (sem ber ákveðna líkindi og er athyglisvert. misbrestur í sannfærandi eiginleikum miðað við þessa mynd) er hægt að refsa fyrir nákvæmlega sömu ástæðu. Einnig þrátt fyrir ásakanir hefur myndin söguþráð, nokkuð vel ritgerður söguþráður. Það beygir sig einfaldlega ekki fyrir „epískum“ gæðum í stöðluðu formi, með því að bjóða upp á Titan hetjur, fleka af undirspildu og rugli. Það gerir tilraunir með að segja frá á þann hátt sem er meira eins og mun minni, hófstilltar kvikmyndir, með vandlega gripnum augnablikum í samskiptum persónunnar og vel áferðarfallegu keppnislíkum sprengingum af samfélagslegum aðgerðum, eins og með opnunina í Harvard og þá sérstaklega frábæru atriðinu. þar sem Johnson County fólkið, sem fylgir ljómandi líkamlegum fiðluleikara, fagnar á hjólaskautum. 'The Deer Hunter' var gagnrýninn og viðskiptalegur velgengni en hætti við innblásna, mósaíklíka uppsöfnun fyrri hálfleiks, og ég held að á svipaðan hátt og gagnrýni á skáldsögu Roberts Penn Warren 'All The King's Men' og orðabók hennar um jakobska glæfrabragð, ef Cimino hefði ekki haft svona sterk tök á venjum Hollywood-sögusagna, hefði hann kannski gert sérstakt sjaldgæft listaverk. byggt á heiðarlegri mynd af fólki í umhverfi sínu. Aftur á móti tekst 'Heaven's Gate' að skrúfa frásagnarkraftinn og spennuna upp á við í hægt stækkandi boga, þar til lokaatriðið springur, en yfirgefur ekki mósaíknálgunina. ágætis, gáfaður, en andlega sigraður maður, James Averill (Kris Kristofferson) keppir við ungum byssumanninn Nate Champion (Christopher Walken) sem keppir við ungum byssumanni (Christopher Walken) um hönd ungrar frú, Ellu Watson (Isabelle Huppert); það er engin sjálfsmeðvituð rúmhopp, engin kjaftshögg, ásakanir eða dæmigerðar sorgarstundir, heldur frekar sorgleg og fjarlæg ákvörðun Ella að velja yngri manninn sem hún elskar minna vegna þess að hann er tilbúinn að taka ákvörðunina. skuldbindingu. Ella kemur fram sem sönn hetja myndarinnar (frammistaða Hupperts, þó að hún hafi verið óþægileg í upphafi, er í raun alveg frábær, hún jafnvægir döggvana tilfinningasemi og harðsnúinn anda), reynir fyrst að bjarga Nate og safnar síðan andspyrnuflokki innflytjenda í framtakssama vörn. Í kjölfarið er Averill stunginn í gang þegar vinir deyja. Reyndar, í því ferli að yfirstíga svo margar gildrur klisju og stíls, kastar 'Heaven's Gate' með góðum árangri og viljandi af sér ósigruðum utanaðkomandi hetjum náðartón svo margra 70s vestra og sýnir að lokum, kröftugt, hvetja-hetjurnar samkomur. til málamiðlunar en samt ánægður með sigri. Félagsleg átök svo margra vesturlandabúa á áttunda áratugnum harðna loksins í fullkomið stríð; þar sem höfuðborgin reynir að sigra ódæðismennina sem standa í vegi þeirra, allt í einu finna þeir fjöldann allan af og öflugri þjóðarher, undir forystu mannsins sem lék hinn gjöreyðilagða Billy the Kid áratug áður. Þetta er það sem leiddi til þess að myndinni var lýst sem fyrsta marxíska vestrinu, en í raun dregur hún einfaldlega úr þema tegundarinnar sem var til langt fyrir sjöunda áratuginn. Svo margvísleg og klassísk verk af gamla skólanum eins og „The Westerner“ eftir William Wyler, og jafnvel „Shane“, segja afskaplega svipaðar sögur. Það er einfaldlega hér sem rómantískri goðsögn um byssumanninn hefur verið skipt út fyrir rómantíska goðsögn um uppreisn fólksins. Í stórbrotnum, spennandi, en raunsæjum og þar með óskipulegum lokakafla, er ráðist á herbúðir nautgripamanna sem eru rænandi, umkringdar rykskýjum sem eru áberandi af föllnum hestum, hrollvekjandi líkum og skothríð. Averill setur klassíska menntun sína að lokum til framkvæmda með því að stela rómversku brellu og koma nautgripunum á barmi tortímingar áður en þeim er bjargað af riddaraliðinu (önnur greinilega rómantískur snerting, en örugglega ekki svo móðgandi eftir óbilandi lýsingu „Litla stóra mannsins“ á indíána. fjöldamorð). Raunverulega, það er erfitt að hugsa sér hetjulegri bandarískri sýn á grasrótarmótstöðu. Eini raunverulegi dauður blettur myndarinnar stendur sem óþarfa kóði sem gefur til kynna að Averill muni koma aftur, frekar pottþéttur harmleikur. Þrátt fyrir þá ákveðna galla og hægan miðkafla er 'Heaven's Gate' æðsta verk, ósvikin tilraun til að búa til nútíma vestræna og nýja tegund af epík. Ef maður þarf samt að slást í hópinn sem telur að Cimino hafi verið fáránlegur í hegðun sinni við leikmynd og útgjöld, þá er það því miður. Þegar, í dag, flopp eins og 'The Adventures of Pluto Nash' og 'K-19 - The Widowmaker' sjá næstum hundrað milljónir dollara sökkva niður í holræsi, en samt hangir merki um svívirðingu enn á þessari mynd, veltir maður fyrir sér hvað hún nákvæmlega grimmur dauði táknaði. Tilraunin til frumlegs stíls, óþægilega kynhneigð, mjög vandað smáatriði, hrífandi strangleiki kvikmyndagerðar og þess sem verið er að taka upp, allt stangast á við það sem sárlega vantar í svo mikið af nútíma Hollywood-afurðum.