Ég hef aðeins horft á fyrstu seríuna á DVD, en myndi draga The Sopranos saman sem Shakespearean söguþráð með Tarantino-líku handriti. Serían er jafn góð og Goodfellas og Casino, og næstum eins góð og The Godfather (þar af leiðandi ekki "10"), og mun betri en nokkur tilraun Guy Ritchie. Þótt nóg sé af hasar, sumt frekar blóðugt, er sagan karakterdrifin. Jafnvel sumar minniháttar persónurnar stuðla að frábærum söguþræði; t.d. Tengsl prestsins (eða skortur á) við Carmillu og eiginkonu veitingamannsins, og Christopher og ósvífinn vin hans (sem entist ekki mjög lengi (tilnefndur til Darwin-verðlaunanna?)) Fyrir utan söguþráðinn, handritið og leiklistina, hitti hitt. ástæður fyrir því að mér líkaði það;1. Það fékk mig til að vilja heimsækja New Jersey og borða pasta með tómatsósu. 2. Tónlistin. 3. Það sýnir að bókstaflega hver sem er getur þjáðst af geðrænum vandamálum.