Þegar ég las nokkrar aðrar umsagnir um þessa mynd var ég minntur á bæði góða og ekki svo góða þætti hennar. En á heildina litið verð ég að segja að þetta er ein af betri myndum sem ég hef séð frá ýmsum tegundum eða löndum nýlega. Meira en nokkuð annað forðaðist hún margar dæmigerðar gildrur nýrri alþjóðlegrar kvikmyndagerðar, eins og að taka fallegar myndir af landslagi eða vera „hip“, „skemmtilegur“ eða líkja eftir bandarískum kvikmyndum eins og pulp fiction. Myndin er á margan hátt einstök. Fyrir það fyrsta er það mynd um sambönd þar sem kynlíf gegnir engu hlutverki (óvenjulegt, sérstaklega fyrir erlendar myndir). Þetta er líka mynd um samband tveggja karlmanna við hvorn annan (einnig óvenjulegt - ekki 'vinamynd', engin samkynhneigð spenna, engin egó/fallísk samkeppni). Það notar litla samræður, en miðlar gríðarlega miklu. Þetta er einföld saga, en samt full af flóknum smáatriðum sem hver manneskju getur auðveldlega skilið og alhliða hvað varðar mikilvægi þeirra. Mér fannst myndin ekki dökk eða niðurdrepandi (allt myndi líta þannig út ef þú horfir alltaf á Hollywood hamingjusöm endimyndir), heldur frekar sönn endurspeglun mannlegra tilfinninga. Til dæmis, í atriðinu þar sem Mahmut áttar sig á því að frændi hans er farinn, sérðu bæði tilfinningu hans fyrir léttir, að frændinn er farinn og samt eftirsjá að hann ýtti honum í burtu. Hver hefur ekki fundið fyrir slíkri tvíræðni - þegar þú missir vin eða elskhuga, eða í einhverjum öðrum aðstæðum? Það er sjaldgæft að svona raunverulegar mannlegar tilfinningar séu sýndar á kvikmynd á klisjulausan hátt. Hvað varðar menningu, eða að þetta sé tyrknesk kvikmynd, þá finnst mér hún ná mjög erfiðu jafnvægi á milli þess að vera „tyrknesk“ mynd - um veruleika sem eiga meira við um þann stað (því meiri barátta við að gera hana í tyrkneskri borg á móti evrópsk, meiri andstæða lands og borgar) og alhliða, mannleg saga sem þarf ekki endilega að gerast í Tyrklandi. Á þessum tímum þar sem fólk um allan heim er að neyta menningar og fetisja hana, reynir þessi mynd ekki að tæla okkur sem „tyrkneska“, né reynir hún að miðla henni sem „harkanum veruleika“ eða „þannig Tyrkland/ Istanbúl IS'. Og þó eru menningarlegir þættir til staðar. Mér finnst samanburðurinn við „týndur í þýðingu“ sem einhver gerði nokkuð góður. Allir, að minnsta kosti í Bandaríkjunum, voru hrifnir af þessari mynd. Mér persónulega fannst það í besta falli miðlungs. Það var vel sett af einhverjum sem óljós saga sem átti að fjalla um „ráðleysi“ sem gerist hjá fólki sem býr eða ferðast erlendis. Jafnvel þótt myndin hafi átt að vera gamansöm, voru persónurnar og hvatir þeirra eða kreppur aldrei skýrar (jafnvel fyrir „léttari“ kvikmynd eða gamanmynd er þetta nauðsynlegt). Og mér fannst ég vera meðhöndluð með dæmigerðri 'orientalískri' sögu af fjarlægum Bandaríkjamönnum erlendis. Ef ég fer aftur í 'Distant', varðandi þá hugmynd að þetta sé slæmur leikur, eða of hægur, eða hafi engan söguþráð, fyrirgefðu en fólk sem segir þetta veit ekkert um kvikmyndagerð og kannski ekkert um að vera manneskja, ekkert móðgandi. Þú þarft ekki að vera kvikmyndaáhugamaður eða menningarunnandi til að kunna að meta þessa mynd. Þessi mynd verður tvær klukkustundir af tíma þínum vel varið!