Hvílík kraftmikil byrjun á mynd þegar persóna Julia Roberts er slegin í andlitið af ofbeldisfullum og endaþarms eiginmanni sínum sem leikinn er af Patrick Bergin og mér fannst ég vera tilbúin til að upplifa kraftmikla mynd á sama stigi og The Burning Bed eftir Farrah Fawcett. Jæja, eins og samantektin segir að ég hafi verið afvegaleiddur. Þessi mynd var engu lík The Burning Bed, sem hafði kraft og Farrah lék hlutverk konu sem maður fann svo sannarlega til og fann fyrir sársauka hennar og þörf hennar til að lifa af. Að sofa hjá óvininum fór af stað eftir fyrsta þáttinn í ódýrum spennu þar sem Roberts falsaði dauða hennar til að flýja eiginmann sinn og fer að búa í Iowa. Eiginmaður hennar trúir í fyrstu að hún sé látin en fer að gruna að hún sé enn á lífi og heldur af stað á eftir henni. Restin af myndinni er í rauninni köttur og mús leikur þar sem Julia eignaðist hús í þessum litla bæ í Iowa og breytir um sjálfsmynd sína....það er auðvitað ekkert minnst á hvernig hún fékk peningana fyrir þetta en á þessum tímapunkti í kvikmynd mér var alveg sama. Hún hittir strák (Mr. Nice wimpy) og fellur fyrir honum og maðurinn hennar nær henni loksins en ekki áður en hann raðar upp súpudósunum hennar og réttir til í eldhúsinu. Þetta var að ég geri ráð fyrir að veita áhorfendum ódýran spennu. En mér var alveg sama hvort hún væri misnotuð eiginkona því myndin eins og ég hef sagt svindlaði áhorfendur. Ef það hefði haldist í sama farvegi hefði ég kannski fundið fyrir henni og aðstæðum hennar. Auðvitað er eiginmaðurinn drepinn og allt er í góðu hjá litlu frú Roberts. Ef aðeins raunverulegur heimur væri eitthvað nálægt þessu....Sjáðu brennandi rúmið og þú skilur hvernig kvikmynd á að vera um heimilisofbeldi.