Frábært dæmi um hörmungarnar sem verða þegar þú sameinar krefjandi handrit við tvo leikara sem valdir eru til líkamlegrar aðdráttarafls. Það er sjaldgæft að ég sé meðvitað um leiklistina við fyrstu áhorf á kvikmynd því ég reyni að fara bara með söguna og vista greininguna fyrir seinni áhorfið. Í tilfelli "Full Ride" var leikurinn svo slakur að ómögulegt var að meta myndina sem sögu; Ég var of upptekinn (við fyrsta og eina áhorfið) að skipta á milli hláturs og ógleði. Sem betur fer fyrir flesta einstaka meðlimi leikarahópsins eru nokkurn veginn allir í leikhópnum veikburða, einstakar hæfileikatakmarkanir eru ekki í andstöðu við raunverulegan hæfan leik. Riley Smith og Meredith Monroe passa að minnsta kosti vel líkamlega og finna sameiginlegan grundvöll í því að líta út fyrir að vera allt of gömul fyrir trúverðugan aldur persóna sinna. Því miður krefst handritið sérstaklega ákafa og sannfærandi frammistöðu til að túlka persónur þeirra sem afhjúpar bara ótrúlegan skort Smith og Monroe á hæfileiki. Það jákvæða er að þeir vita nóg til að horfa ekki beint í myndavélina og þeir stama ekki. Betra að hafa notað minna aðlaðandi par sem gæti staðist líkamlega á réttum aldri. Grunnsagan er ekki sérlega frumleg, bara enn eitt tilbrigðið við „An Officer and a Gentleman“, en hún hefði veitt hæfileikaríku pari „unglinga“ leikara ágæta sýningu. Og enn og aftur, hvað veit ég? Ég er bara barn.