Það gæti verið létt að segja þetta sem harður Carlin aðdáandi, en efnið, bæði skrifað og eins flutt, í It's Bad for Ya er eitt besta síðalda efni hingað til. Á sjötugsaldri snýr Carlin til baka frá örvæntingarstigi (og sumum hrasunum í verkinu sjálfu) úr Life is Worth Losing í sérstakt sem er þétt uppbyggt en lauslegt og fjörugt - eða jafn mikið og "gamla fjandinn" getur fengið- og er stöðugt, endalaust, fyndið. Og fyndið eins og það minnir á það sem sum okkar voru í gangi þegar við horfðum á Back in Town eða 'Diseased' í fyrsta skiptið. Efnið, jafnvel þótt það hljómi stundum eins og keimur af því sem áður var gert (þ.e.a.s. allt um börn í skóla og búðum eins og barnaþátturinn í Diseased), er alltaf ferskur og með þvílíkum sannleika í öllu að það brennur hugann. á meðan (hér fer) að kitla fyndna beinið. Að fara frá umræðuefni dauðans (hversu lengi á að bíða með að klóra af nafni úr bókinni? sex vikur, nema ef það sé í tölvuáætluninni), hliðar samskipta, horfa niður af himni , blettir af Guði (náttúrulega), krakkar, og bara vandræðaleg bendingar sem fela í sér hatta í trúarbrögðum og ef fólk hefur raunverulega "réttindi" eru meginhluti þess sérstaka, miðpunktur um þá forsendu að það sem er slæmt fyrir þig, einfaldlega og einfalt, er BS . Heildar, heill BS, sem eins og við lærum líka (eða ef þú hefur virkilega lært það að þú ert eins og krakkinn sem bíður á götuhorninu í viku eftir að foreldrið sleppti ekki alveg af handahófi) heldur landinu saman. Carlin er þó ekki endilega reið, jafnvel þótt fyrirlitning virðist spretta út í flestum beygjum, jafnvel bara til að fylgjast með því hvernig skelfilegar barnatennur koma inn. Það er efahyggja sem einkennist af þeirri tilfinningu að allt verði EKKI „í lagi“. Það sem kemur niður á er þetta: Carlin er skítug, fyndin, varkár uppistandsmynd það sem Yoda er fyrir Jedis alls staðar, sem er lítill neisti af von með kristaltærri visku í heimi þar sem það er frekar fjandinn erfitt að fá neina. Að minnsta kosti fáum við klassíska GC - svívirðilegar línur og bita úr 13. (eða er það 14.) gamanmynd mannsins, þar á meðal eins langt og augabrúnhækkandi athugun á fólki sem spilar Mozart tónlist í fæðingu!