Þetta er ekki leiðinleg mynd, áhorfendur gætu setið eftir á stólnum sínum heillaðir af þessari eigingjarna persónu, Miles Berkowitz, bæði kvikmyndagerðarmaður og leikari hér. Söguþráðurinn er einfaldur: eftir skilnað og tíu ára hollywoodískan feril, leikur höfundurinn leit að ást fyrir framan myndavélina. Fyrsta spurningin er um hversu satt er þetta allt: hvað er skrifað, hvað kom fyrir tilviljun? Bæði svörin, „já“ eða „nei“ sýna M.Berkowitz sem lága meðalmennsku. Ef þú ert að leita að sjálfsskáldskap um ást eins og þessa, þá mæli ég með því að þú lesir nokkrar sjálfstæðar teiknimyndasögur: Chester Brown, Joe Matt... Fyrir utan þetta fannst mér ég vera fyrir miklum vonbrigðum að heyra svona mikið á móti landi mínu, Frakklandi. Ég veit að amerískt fólk segir venjulega að Frakkar séu hrokafullir (það gæti þá verið satt) o.s.frv., og vissulega hafa Frakkar (og allur heimurinn) fullt af harmi gegn Ameríku, en af ​​hverju hatur það mikið? Ekki halda að ég gæti ekki líkað við þessa mynd bara þess vegna.