Ég hef séð þessa mynd þrisvar sinnum. Farið aftur í myndbandstæki, á níunda áratugnum, og aftur á Encor rásinni í gærkvöldi (11. febrúar 2010). Byggt á sannri sögu sem ég man eftir að var í fréttum, snemma á níunda áratugnum, hef ég ákveðið að mér finnist það of truflandi til að horfa á hana aftur. Samt er erfitt að líta undan bílslysi. Hrollvekjandi persóna er Joshua John Miller, sem leikur Keeanu Reeves litla bróður. (Söguna sem þessi mynd var byggð á er hægt að finna hvar sem er á netinu -- bara gúgglaðu hana. Hún fjallar um Anthony Jacques Broussard sem myrti Marcy Conrad í Milpitas, Kaliforníu, árið 1981.) Persónurnar sýna kynslóð X-kynslóðarinnar fyrir grunge, jaðarsósíópata , að undanskildum Keeanu Reeves, sem fær samviskubit. Gamlir hippar stóðu sig frábærlega við að ala upp þá kynslóð. Fyrir svo ungan krakka fannst mér Joshua Miller frábær, sem raðmorðinginn í gerð persónunnar. Reyndar fór hann til Yale og hefur skrifað handrit og leikstýrt. Leikhæfileikar hans í þessari mynd voru ótrúlegir. Einmitt það hvernig hann kemur fram við litlu systur sína með því að drekkja dúkkunni sinni og rífa upp dúkkugröf hennar, gaf mér hroll. Það gaf mér martraðir. Jafnvel með það sem er að gerast í heiminum okkar í dag, árið 2010, er þetta samt úrkynjaðasta mynd sem ég hef séð til þessa. Áhugaleysi og vanvirkni þessara fjölskyldna er nóg til að láta eina æla. Þetta spennusaga gerir Manson-morðin næstum því föl í samanburði. Crispon Glover fór aðeins of mikið í karakterinn. Hann endaði á David Lettermen til að ræða hlutverk hans og sparkaði næstum í höfuðið á gestgjafanum. Svo virðist sem Glover hafi þurft að leita sér geðhjálpar eftir að hafa túlkað persónu sína. Berðu líka góða baráttuna við hinn frábæra Dennis Hopper. Þú ert einn af þeim bestu!