Þetta er svo sannarlega einn af uppáhalds þáttunum mínum allra tíma af Trek. Það er bara svo mikið að gerast í þessari einu mynd að hún er geðveikt flott. Fyrst geisla krakkar niður á framandi plánetu sem er að fara að springa. Þeir hitta æðislegan bókasafnsfræðing (mjög vel leikinn). Þá tekst Kirk að koma sér aftur til þess sem er mjög líkt 16. aldar jörð. McCoy og Spock reyna að fylgja eftir en í staðinn frjósa næstum til dauða á frosinni útgáfu af geimveruheiminum 100.000 árum í fortíðinni. Kirk tekst að læsa sjálfum sér og ákæra fyrir galdra á meðan Spock nýtur skemmtunar með kynþokkafullri hellisstúlku sem var sigruð í þennan frosna, hræðilega heim af einhverjum vondum gaur. Spock ákveður að hann sé ánægður þar sem hann er staddur og gefur McCoy konunglegan dóm “ þegar læknirinn bendir á að þeir þurfi að leita leiða út. Allavega komast þeir allir að lokum og skilja greyið hellisstúlkuna eftir. Það þarf heilmikið af sannfæringu áður en Spock gefur loksins eftir og fer. Þú getur bókstaflega smakkað sorgina í lokin. Að skilja hellisstúlkuna eftir eina í frosnu auðn sinni virðist bara grimmt og er virkilega átakanlegt. Spock hlýtur að hafa verið út í hött að skilja eftir sína stærstu von um ást og að vera manneskja. Að vísu í ekki svo fallegu hverfi! Allavega, þú færð bara svo mikið fyrir peninginn með þessum þætti....Ástarsaga, nornaréttarhöldin í Salem, Spock sem manneskja, örvæntingin að vera skilin eftir í algjörri einangrun. .. yfirgefin og þrjár gjörólíkar aðstæður á framandi plánetunni. Það er ótrúlegt að þeim tókst að stinga þessu öllu saman í eina fimmtíu mínútna kvikmynd. Þessi er klassísk, ekki missa af honum....mig langar í hann á DVD fer shure vulcans!!!!!!