Þetta er áhugaverð vinstri beygja fyrir Reel 13 Indies. TWO HARBORS er B&W 75 mínútna kvikmynd frá Minnesota sem sýnir ekki leikara og fjallar um tvær manneskjur sem finna tengsl í gegnum leit að geimverulífi. Ég fagna áræðni Reel 13 forritaranna að hugsa út fyrir kassann þegar þeir velja þessa mynd. Ég vildi bara að þeir hefðu valið sterkari kvikmynd til að vera djörf með. Reyndar velti ég því fyrir mér hvort valið hafi meira með sérstöðu myndarinnar að gera en raunverulegum gæðum myndarinnar sjálfrar (Ekki það að TVÆR HÖFNAR séu algjörlega verðlausar, en ég kem að því aðeins síðar ). Eins og algengt er með óháðar kvikmyndir eru TVÆR HÖFNAR takmarkaðar hvað varðar staðsetningu. Það eru aðeins tveir raunverulegir staðir stór ruslsölumarkaður og mjög lítill kerru, sem er heimili miðaldra aðalpersónunnar, Vic, leikinn af Alex Cole. Rithöfundurinn/leikstjórinn James Vculek notar markaðsumgjörðina til að útskýra Vic, sem er einn af söluaðilum þar. Hann lætur ýmislegt fólk ganga til Vic og hefja mjög löng samtöl sem gefa okkur aðeins tvær upplýsingar Vic selur geimleikföng (hann kýs að kalla þau „geimleikföng“) og hann er ætandi rassgat. Þetta er táknrænt fyrir eitt af tveimur lykilvandamálum með TVÆR HÖFNAR - allt spjallið. Ég hef sagt það áður og ég segi það aftur við erum að fást við myndmiðil og kvikmyndagerðarmenn þurfa að leggja meira á sig til að segja sögur sínar sjónrænt. Það eru auðvitað til undantekningar, en almennt er endalaus töfrabrögð ekki svo grípandi á kvikmyndum sérstaklega ef samræðan er notuð sem útlistun. Nánast öll samtölin í myndinni eru löng og óþarflega margorð. Athyglisvert dæmi eru nokkrar senur þar sem Vic reynir að leika sjálfan sig sem skátaleiðtoga til að fá afslátt í verslun. Hann rífast við afgreiðslumanninn fram og til baka og þessar senur koma ekki einu sinni söguþræðinum fram. Þetta er svona hlutur sem lætur jafnvel 75 mínútna mynd finnast löng. Annað vandamálið með TVÆR HARBORS er leiklistin. Ég er kannski hálfgerður töffari þegar kemur að frammistöðu í kvikmyndum, en mér finnst í rauninni ekki vera góð afsökun fyrir því að hafa ekki góða leikara í myndunum þínum. Það eru fullt af góðum leikurum þarna úti, margir þeirra tilbúnir að vinna að lágfjárhagslegum verkefnum jafnvel í Minnesota. Margir kvikmyndagerðarmenn forðast mikilvægi leikhæfileika sem aukaatriði við myndefni þeirra, en það er barnalegt. Í frásagnarmyndagerð, við hlið sögunnar, er ekkert mikilvægara en leikurinn/framkoman. Ef þú trúir ekki fólkinu sem leikur söguna þína, þá eru áhorfendur þínir glataðir. Upphaflega hélt ég að Vculek væri að nota aðra en leikara, en þegar leið á myndina ákvað ég að þeir væru líklega leikarar í samfélaginu. Það var ekki það að þeir væru óþægilegir í myndavélinni. Það er að þeir voru of leikrænir (þ.e. stórir). Að vísu voru bestu leikararnir tveir aðalhlutverkin Cole og Catherine E. Johnson sem Cassie, einmana ung stúlka sem festist í geimferðaleit Vic. Þeir virtust vera með mesta þjálfun en þeir voru samt svolítið grófir í kantinum. Sérvitringarnir sem þeir sýndu virtust eingöngu vera yfirborð - ekki frá raunverulegum, lífrænum stað innan. Fröken Johnson, sérstaklega, er áhugavert mál. Hún hefur svo sannarlega nærveru miðvesturheilla yfir sér, en þessi karismi stangast á við fjölda vandamála sem persóna hennar á að hafa. Hún á í erfiðleikum með að sýna sérkennin sem stafar af meintu lífi einsemdar og (þrælkunar?) vinnu, og treystir á látlausar athafnir eins og augnval, varabít og stamun til að gefa í skyn að hún sé óþægindi við umheiminn. Ég nefndi í fyrstu málsgrein að TVEIR HARBORS er ekki alveg verðlaus og hér er það sem ég meina. Án þess að gefa of mikið upp, það er að hverfa til hvíts klukkutíma í myndina. Eftir það tekur sagan töfrandi stefnu, sem gerir síðustu fimmtán mínúturnar til að vera áhrifaríkar og beinlínis kraftmiklar það er eins og kjaftshögg í magann, en á góðan hátt. Það er næstum því mikill léttir að finna fyrir einhverju eftir svona langan tíma með þessum persónum. Síðustu fimm mínútur myndarinnar eru alls engar samræður og útkoman er besti hluti myndarinnar fíngerður, ítarlegur (Cole vinnur sitt besta verk myndarinnar) og síðast en ekki síst, kvikmyndaleg. Síðan, með lokaeiningunum, kemur yfirþyrmandi opinberun allra að hún er byggð á sannri sögu, sem fékk mig til að hugsa. Með allar samræðurnar, lágmarksstaðsetningarnar og skortinn á kvikmyndaeiginleikum datt mér í hug að með tveimur spark-ass leikurum og hertandi endurskrifum gætu TWO HARBORS orðið virkilega spark-ass sviðsleikur jafnvel einn þáttur. . Ef það eru einhverjir djarfir leikhúsframleiðendur þarna úti að lesa þetta, þá mæli ég hiklaust með því að athuga hvort þú getir náð í myndina og haft samband við kvikmyndagerðarmanninn, Reel 13 eða hvern sem er. Það gæti verið eitthvað við þessa sögu eftir allt saman (Fyrir frekari upplýsingar um þessa eða aðra Reel 13 kvikmynd, skoðaðu vefsíðu þeirra á www.reel13.org)