Einn daginn er rauður sundköttur orðinn leiður á því að vera sparkað af fólki og árás hunda og músa um að lífið væri betra ef hann væri skunk. Hann málar sig svo svartan með hvítri rönd niður á bakið og bætir við smá Limburger osti til að fá hann til að níðast á. Í fyrstu gat lífið ekki verið betra fyrir hann, hundurinn flýr og slátrarinn yfirgefur búðina sína og lætur köttinn ganga af stað með kjöthaug. Rétt eins og hann heldur að allt sé fullkomið tekur eftir honum alvöru skunk, ekki bara hvaða skunk sem er heldur ofurástfanginn Pepé Le Pew. Pepé villir að aumingja kötturinn sé kvenkyns skunk og eltir hann og heldur að mótmæli hans séu bara feimni. Aumingja kötturinn okkar heldur að hann hafi sloppið þegar hann kastar skunkskinni úr hári byggingu svo að Pepé haldi að hann sé dauður, í fyrstu virðist það virka en þegar hann laumast af sér sér Pepé hann og gleymir dauða skunknum samstundis. Á endanum áttaði kötturinn sig á því að honum var betra að vera sparkað í hann og ráðist á hann heldur en að vera girndur af rándýrum skunk... það er líka góður endir fyrir skunkinn þegar konan hans kemst að því hvað hann hefur verið að bralla. fyndinn kynning á Pepé Le Pew sem þá var bara of ástfanginn en lítur núna út eins og kynferðislega áreitinn elti maður, þó honum hafi verið refsað fyrir hegðun sína á endanum.