Nokkur veggspjöld hafa vitnað í Renoir sem lýsir löngun sinni til að gera kvikmynd sem sýnir Ingrid Bergman brosa að myndavélinni. Stutta svarið er að við myndum ekki öll gera það á meðan erfiði raunveruleikinn er sá að aðeins fáir útvaldir þurftu að gera það. Á þessu stigi ferils hennar gat Bergman ekki verið handtekin; árið 1949 fór hún frá Hollywood til að gera mynd í Evrópu, féll fyrir leikstjóranum Roberto Rossellini og hlakkaði aldrei til. Eftir fimm kalkúna á Ítalíu var hún líklega tilbúin að opna æð en innan árs, eftir að hafa gert þetta fyrir Renoir, var hún komin aftur þar sem hún átti heima og með Óskarsverðlaun fyrir Anastasiu. Þetta er ein af þremur myndum sem Renoir gerði í lit um þetta leyti og þegar á heildina er litið er hún betri en The Golden Coach, sem er ekki erfið, og jafnvel með franska Can Can. Renoir gerði sér sennilega grein fyrir því að með svona mikið í för með sér gæti Bergman komist upp með nokkra tré fremstu menn og Renoir valdi tvo doozy í Jean Marais og Mel Ferrer, solid mahóní í báðum tilfellum. Söguþráðurinn er í raun byggður á raunverulegu atviki í franskri sögu en Renoir lætur sér nægja að gefa það einu sinni yfir-létt og einbeita sér að því að endurtaka málverk föður síns í uppsetningu eftir uppsetningu. Í pastellitum sínum líkist hún annarri kvikmynd frá tímabilinu Les Grandes Manouvres sem er ekkert slæmt. Allt í allt er þetta skemmtilega smáatriði sem sýnir fallega og heillandi leikkonu.