Þetta er önnur mynd sem ég missti af í ítalska sjónvarpinu sem krakki: þekkt fyrir kvintett aldraðra stjarna, sem flestar höfðu aldrei gert hryllingsmynd á ævi sinni (Fred Astaire, Melvyn Douglas, Douglas Fairbanks Jr., John Houseman og Patricia Neal), fjallar það um löngu hulinn fortíðarglæp mannanna sem kemur aftur til að ásækja þá. Það tekur á sig mynd af draugalegum dauða-hringmanni fyrir stúlkuna sem þau elskuðu öll (Alice Krige) en sem þau neyddust til að losa sig við eftir óheppilegt atvik þegar hún niðurlægði egó þeirra! Fairbanks, sem bar ábyrgð á verkinu, á tvíburasyni (Craig Wasson) og því beinir Krige hefnd sinni á þá líka. Fljótlega, einn af þeim síðarnefndu, Fairbanks sjálfur og jafnvel Douglas og Houseman eru allir dauðir. Þess vegna ákveða þeir Wasson og Astaire sem eftir eru að takast á við drauginn á vettvangi glæpsins þar sem þeir þurfa líka að glíma við nokkra óheiðarlega flækinga sem einhvern veginn gera boð Krige! Ég hlakkaði til að sjá þessa öldunga á síðustu fótunum (Douglas dó áður en myndin var jafnvel frumsýnd en á þeim tíma hafði hann þegar lokið öðru hlutverki, á meðan það sannaði hið óheillavænlega svanasöng Astaires sjálfs) en DRAUGASAGA fór líka í gegn margar breytingar á skapi - á sama tíma og þeir halda rólegum hraða í gegn og koma of lengi inn í kaupið - til að vera allt annað en misheppnuð forvitni. Að stunda dúkkur af kynlífi (þar á meðal nekt í fullri framhlið frá Wasson!) og hræðileg förðunaráhrif rugluðu vötnunum enn meira og skemmdi gamaldags glæsileikann sem felst í kvikmyndatöku Jack Cardiff (annar athyglisvert af langvarandi) kvikmyndagerð.