Kvikmynd af mikilli greind og virkni. Auk þess að vera sterkt hylki þess tíma og persónu sem var á sjöunda áratugnum kemur myndin líka SANNLEGA á óvart í framsýnum þemum og einstakri framsetningu valdakerfisins í hópi. William Greaves skipar sjálfan sig í hið opinbera hlutverk í hópnum. Hann biður áhafnarmeðlimi sína að taka upp og taka upp og halda áfram að mynda. Fyrst leikararnir tveir, síðan mannskapurinn sem tók upp leikarana, síðan allt settið með nærstadda, lögreglumönnum og loks heimilislausum manni sem hefur búið í runnum í Central Park í 9 vikur. Greaves klippir myndina (þúsundir feta) saman og kemur á óvart gerir sterka frásögn með áhugaverðum hring og hvötum. Ekki búast við að þér leiðist þessi mynd. Hver og einn áhafnarhópur leggur áherslu á grípandi samtalsmenn og oft er verið að tjá hugsanir sem áhorfandinn hefur að horfa á þessa mynd. Greaves stendur sig vel í að samþætta margar myndavélatökur með því að nota samstilltar þrjár-í-einn myndir og aðrar aðferðir til að breyta athyglinni. Að lokum mun kvikmyndin í raun aðeins skila árangri ef það er það sem ÞÚ ERT að leita að: ef þú ert að leita að einhverjum abstrakt listræn kvikmynd sem nærir þitt eigið eftirlátssamt egó á meðan þú hefur aldrei tilgang, leitaðu annars staðar. Ef þú ert að leita að kvikmynd sem mun fá þig til að tala og hugsa lengi á eftir um þrána eftir heiðarleika og einlægni í skjalfestum „raunsæi“ og óumflýjanlega gagnsæi sem fylgir honum, þá er þetta hin fullkomna mynd.