Þaðan kemur hugtakið „klassísk kvikmynd“. Þetta er dásamleg saga um hugrekki, hugrekki og mikla tryggð konu. Greyið Olan var seld óumhyggjufullum eiginmanni sínum, sem í gegnum árin lærði að meta hana. (Já rétt, PERLA!!) Luise Rainer var fallega stjarnan sem hafði unnið Óskarinn sem besta leikkona árið áður fyrir lítið hlutverk sitt (og þvílík sóun á Óskari) í "The Great Zigfield". Það sýndi í raun ekki hvaða, ef einhverja, hæfileika hún hafði fyrir utan framandi fegurð sína. En í "Good Earth" sýnir hún að hún getur virkilega leikið! Fegurð hennar var þurrkuð út og hún hafði heldur enga stóra búninga. Fólk segir að hún hafi ekki sýnt neinar raunverulegar tilfinningar í þessari mynd. Eins og helvíti. Persóna hennar Olan er feimin og feimin kona, með innri styrk. Hún er róleg á hluta myndarinnar með aðeins augun og líkamann til að koma tilfinningum sínum á framfæri. Dæmi: þessar senur við fall borgarinnar og þegar verið var að skjóta ræningja. Ef þið eruð að segja að hún leiki ekki vel í þessari mynd eruð þið EKKI að leita! Paul Muni sýnir að hann getur líka leikið. Persóna hans er mér ekki viðkunnanleg. Hann sér hana aldrei eins og hún er, fyrr en í lok sögunnar. Ljúf ástrík og holl eiginkona og móðir, með sína sérstaka fegurð. Sú mesta af öllu, fegurðin innan frá, eins og perla. Ef þú færð tækifæri til að sjá þessa mynd skaltu horfa á hana. Þú munt sjá eina af bestu kvikmyndum sem gullöld Hollywood skapaði.