Þessi mynd er í meginatriðum fyrir þá sem hafa litla sem enga kynningu á hiphopi, sérstaklega plötusnúð, eins og raunin var með leikstjórann áður en hann byrjaði á þessari mynd. Það var flott að hafa það að einbeita sér að flóanum meira en búist var við, því NY er alltaf að fá allan heiðurinn, en komin frá flóanum er Q-Bert dýrkunin svolítið stjórnlaus. Þessi mynd kynnti mér ekkert nýtt, en hún breytti áliti mínu að því leyti að þegar ég var að fara inn í hana þá var ég skrítinn um möguleikann á því að gefa borðunum þá sérstöðu að vera traust hljóðfæri. Þessi mynd ætti að sannfæra hvern sem er um að það sé rétt uppi með víólu og clavichord.