Aftur, það virðist algjörlega órökrétt, mér að minnsta kosti, að "Arthur" verðskuldi aðeins 6,4 af 10 mögulegum. Eintaks meistaraverk Steve Gordons hér er algerlega „ólíkleg“ ef ekki alveg „ómöguleg“ samruni mjög ólíkra þátta. Að honum hafi tekist að gera alkóhólisma hláturmilda frekar en tárvot hörmulegt er í sjálfu sér dásamlegt. Að hann hafi gefið Dudley Moore sitt besta hlutverk og hvert annað kvikmyndalegt atriði í þessu ákjósanlegu áhrifum, þar á meðal tónlistinni, finnst mér einkaleyfi og ómerkilegt. Ég skora á ALLA að sitja í gegnum þessa mynd og ekki hlæja upphátt. En, greinilega, hefur næstum þriðjungur áhorfenda þess tekist. Jæja, mér fannst viðleitni Gordons bæði hlátursleg OG elskuleg, og mér fannst viðleitni Gordons bæði hláturmild OG elskuleg, og líkingar afasystur Geraldine Fitzgerald og morðóðs tengdaföður Stephen Elliott algjörar perlur af bakgrunnspersónum. Jafnvel svarta bílstjóranum tókst að sleppa við verndarvæng, og hinn seinni sniffi Sir John Gielgud hafði rétt fyrir sér um að þiggja þóknun sína, en rangt við að taka að sér hlutverk sitt. „Arthur“ gerir enga tilraun til að „Underztand“, því síður að hagræða, böl „alkóhólisma“ (hey, iFit er ekki áfengi, það eru önnur vímuefni að eigin vali, þar á meðal meth, og fíkn er bara einkenni, ekki skotmörk), það athugar einfaldlega á sinn eigin furðulega hátt.