Ólíkt hinum spaghettí-vestrunum hefur þessi karakterar sem eru næstum því skynsamlegir og hægt er að greina að einhverju leyti. Það hefur enn gífurlegan byssuleik frá öðrum spaghetti vestrum. Spaghetti, við the vegur, er annað orð yfir vestræna með engan söguþráð, engar persónur sem þér er sama um, og bjánalegan byssuleik sem meikar ekki sens fyrir tímabilið, og að treysta á frábæra tónlist til að láta áhorfendur finna eitthvað . Þessi er léttari, eins og þeir sem Bud Spencer og Terence Hill gerðu saman. Þeir voru líka æðri ruslinu sem Eastwood og fleiri gerðu, sem sadó-masókistar láta vini sína horfa á, ef þeir fá tækifæri. Það lítur út fyrir að allir hafi haft mjög gaman af gerð myndarinnar líka. Það var gott að sjá risastóran leikara eins og Gilbert Roland, sem var ekki einu sinni nefndur á bíóleigukassa, en samt var hann klárlega stærsta nafnið. Persóna hans var mjög skemmtileg. Það er þríhliða stöðvun í lokin, sem er miklu betri en það sem það skoppar (The Good the Bad and the Ugly), einfaldlega vegna þess að persónurnar eru að minnsta kosti svolítið viðkunnanlegar og svolítið auðþekkjanlegar. Ekki góð mynd, en hún er svolítið skemmtileg.