Fram á tíunda áratuginn hafði aldrei verið kvikmynd byggð á „Emma“ eftir Jane Austen. Svo komu tveir til sögunnar á sama ári, 1996. Eða, ef þú telur "Clueless" frá 1995, sem uppfærir söguþráð Austen í nútíma bandarískan menntaskóla, þrjú á tveimur árum. Aðalpersónan er Emma Woodhouse, ung kona úr vel stæðri fjölskyldu í Regency Englandi. Hún er fjárhagslega töluvert betur sett en flestar Austen kvenhetjur eins og Elizabeth Bennett eða Fanny Price og þarf ekki að finna sér ríkan eiginmann. Þess í stað virðist hún helsta upptekin af því að finna maka handa vinum sínum. Hún sannfærir vinkonu sína Harriet um að hafna hjónabandstillögu frá ungum bónda, Robert Martin, í þeirri trú að Harriet ætti að setja mark sitt á metnaðarfulla prestinn Mr Elton. Þetta ráð fer hins vegar hörmulega úrskeiðis þar sem Elton hefur engan áhuga á Harriet, heldur hefur hann orðið ástfanginn af Emmu sjálfri. Hraðinn sem Emma hafnar bónorði hans fær mann til að velta fyrir sér hvers vegna hún var svo áhugasöm um að setja vin sinn við mann sem hún lítur á (með góðri ástæðu) sem óhentugan maka fyrir sig. Þar sem þetta er söguþráður Jane Austen, reynist Emma vera ekki eins ákveðin spunakona en hún virðist, og hún lendir líka í því að verða ástfangin, sem leiðir til frekari fylgikvilla. Í dag árið 2008 er Kate Beckinsale Hollywoodstjarna en árið 1996, þrátt fyrir að vera aðeins ári yngri, var hún ekki nærri eins þekkt á alþjóðavettvangi og Gwyneth Paltrow. Hún er þó alveg jafn sannfærandi og hin velviljaða en oft rangláta kvenhetja Austen. Beckinsale virðist hafa hæfileika fyrir klassísk hlutverk - hún gerði yndislega hetju í útgáfu Kenneth Branagh af "Much Ado about Nothing" - og ég er stundum að óska ​​þess að Hollywood hefði getað fundið hentugri hlutverk fyrir hana frekar en að eyða henni í kalkúna eins og "Pearl Harbor" eða "Underworld". Ég valdi Jeremy Northam en Mark Strong sem ástaráhuga Emmu, Mr Knightley, aðallega vegna þess að hann kom nær mínum eigin hugmyndum um persónuna sem heiðursmannlegan, riddaralegan eldri mann, að sumu leyti meiri föðurímynd Emmu en elskhugi. (Eftirnafnið hans er líklega ætlað að gefa til kynna herramannslegt eðli hans - nítjándu aldar herramenn vildu gjarnan líta á sig sem nútímaígildi miðalda riddara með vandaðri riddarareglu). Strong hefur tilhneigingu til að gera lítið úr spurningunni um aldursmuninn (hann er 37 ára, hún 21 árs) og gerir Knightley meira að ástríðufullum elskhuga og minna vitur leiðbeinanda en Northam. Samantha Morton (önnur leikkona sem myndi halda áfram að stærra hluti) er kannski nær Harriet skáldsögunnar en Toni Collette. Þetta var smærri útgáfunnar af tveimur, var gerð fyrir sjónvarp frekar en kvikmyndahús, og Leikmynd og búningar virðast minna íburðarmikil og það eru færri stór nöfn meðal leikara. Búningadrama er þó almennt eitthvað sem breska sjónvarpið gerir vel og þessi útgáfa getur svo sannarlega haldið sínu striki með kvikmyndaútgáfunni; báðar eru skemmtilegar og vel gerðar útgáfur af skáldsögu Austen. 7/10