Mér fannst þessi mynd vera algjör vonbrigði. Þeir hæfileikar sem leikstjórinn hefur til boða - einkum Stanley Tucci, Chris Walken, Hank Azaria og Alan Arkin (án þess þó að minnast á aðalhlutverkin fjögur) - hefur algjörlega verið sóað í ófyndna, miðlungs sögu sem manni var ekki alveg sama um einu sinni. kynntur fyrir skelfilegum, steríógerðum persónum. Julia Roberts er veik, Zeta-Jones er einfaldlega pirrandi (virtist endurtaka hlutverk sitt af trúmennsku, að frádregnum húmor), Crystal leikur bara sama gamla ofvirka, taugaveiklaða, pirrandi alter-egoið sitt og Cusack gengur einfaldlega í gegnum hlutverk sitt. , virðist leiðast allt verkefnið. Fyrir það sem á að vera „rómantísk gamanmynd“ er nákvæmlega engin rómantík á milli aðalpersónanna, hvað þá efnafræði, og hvað varðar gamanmyndina - (hugsanlega SPOILERS) ja, einu augnablikin af mildur húmor kom aftan á hlutverk Cusack í Grosse Pointe og sambandi hans við Alan Arkin - handritshöfundurinn getur augljóslega ekki sýnt neinn frumleika. (Spoilers) Azaria var sæmilega skemmtileg þar sem mexíkóski elskhuginn og Walken gerði alveg skemmtilega beygju sem skopstæling á leikstjóra af arthouse-maverick-Dogme-gerð - en þessir þættir voru mjög lítill skjátími og í staðinn (Spoilers) fengum við að dekra við Billy Crystal hundur láti þefa af nára hans. Hrein snilld. Fyrir stóran aðdáanda meirihluta verka John Cusack, svo ekki sé minnst á afganginn af hinum frábæra leikarahópi, varð ég algjörlega svikinn af kvikmynd með fullt af góðum hugmyndum og á sama tíma algjörlega ófús til að kanna eða útfæra á einhverja þeirra, grípa í staðinn til sömu gömlu tegundar klisjanna og jafnvel lækka sig niður í dýpt næstum „grófs, unglingamynda“ húmors stundum. Mjög lélegur 4/10.