Myndin byrjar með fyrirheitum en situr of lengi í sepia heimi fjarlægðar og firringar. Við erum látin hanga, en við höfum ekkert mikið annað til að spara lúin skot af grafalvarlegum og hugsandi karlkyns andlitum til að gæða okkur á. Vissulega ekkert reipi upp vegginn til að hjálpa okkur að klifra yfir. Það er synd, því hugtakið er ekki án verðleika. Við erum eftir að velta fyrir okkur hvers vegna ástríkt par - faðir og sonur ekki síður - ættu að vera svo fjarlægur hinum raunverulega heimi að þeirra eigin heimur er æskilegri þegar klaustrófóbín er umfram allt ímyndaðan. Þessi missi nærveru í hinum raunverulega heimi er, frekar augljóslega og að óþörfu, andstæður því að sonurinn hafi gengið í herinn. Af hverju ekki sirkusinn, svo við getum að minnsta kosti kunnað að meta einhvern lit? Við sitjum eftir með nagandi tilfinningu um missi, en því miður engin uppljómun, sem er ruglingslegt þar sem myndin snýst greinilega um einhvers konar afrek sem er ekki í boði fyrir okkur öll.