Það virðist sem við ættum að viðurkenna skandinavíska kvikmyndagerð fyrir meira en bara Dogma 1995 hreyfinguna eins og Danir elduðu fyrir öllum þessum árum. Den Brysomme Mannen, eða The Bothersome Man á ensku, er súrrealísk og djúpt ígrunduð kvikmynd en samt djúpt skemmtileg og innihaldsrík bæði á og undir yfirborðinu. Sem kvikmynd ein og sér er hún harðorð gamanmynd um samfélag og viðhorf í þeim póstmóderníska heimi sem við búum í; heimur sem af The Bothersome Man að dæma hefur náð til héraða Noregs og þess háttar. En ásamt þessari svörtu gamanmynd, virðist myndin kafa aðeins dýpra og vekja upp spurningar, að minnsta kosti fyrir mér, um myndlíkingafræðileg trúarrými og mannlegt eðlishvöt okkar að vilja afhjúpa sannleikann í svo miklu efni í heimi okkar sem virðist okkur kannski framandi. Þetta var í sannleika sagt frábær kynning á norskri samtímakvikmynd fyrir mig. Kvikmyndin fellur mjög undir þann flokk evrópskrar listbyssu með djúpum þemum og tvíræðni huldu andrúmsloftinu á sama tíma og hún heldur opnum lokakafla og ekki svo mikið frásögn sem atburðarás sem getur þýtt eitt eða annað. Svo oft höfum við séð kvikmyndir sem nota uppsetninguna The Bothersome Man adopts og svo oft hefur það breyst í næstum því fyrirsjáanlega rútínu sem snýst um leynilögreglusögu eða eltingarsögu eða eitthvað í þá áttina en þessi mynd leyfir umgjörð sína og aðstæður til að vera aðeins bakgrunnur fyrir söguhetju hennar, sem heitir Andreas (Fausa Aurvaag), til að kanna hver hann er; hvar hann er og hverjir hugsanlegir leyndardómar á bak við þessa staðsetningu eru í raun og veru. Uppsetningin sem ég er að tala um felur í sér að téð hetja mætir á stað þar sem ekkert forminni er eða það sem gerðist fyrir þetta. Ég stökk strax inn og segi að það sé að mínu mati að hann sé dáinn og hafi verið sendur í einhvers konar hreinsunareld, eins og allir íbúar borgarinnar. Allir í borginni sem Andreas blandast saman við eru á sama aldri; sama hugarfar og sama viðhorf sem bendir mér til þess að flestir þeirra séu fórnarlömb eigin sjálfsvíga og hafi verið send í hreinsunareld án hvers kyns tilfinningar, tilfinningar, litar eða síðast en ekki síst sársauka. Þegar við sjáum Andreas fyrst fer hann út úr rútu sem hann uppgötvar síðar að er óhugnanlegur í hæfileikum sínum og nálgast bensínstöð í miðri sveit hvergi. Hann er skrítinn og með risastórt skegg en bráðum verður hann andstæðan, í jakkafötum og bindi; hreinrakað andlit og eigið heimili með nýju starfi þar sem myndin gerir eina bestu umbreytingu milli dreifbýlis og borgar sem ég hef séð. En nýja starfið sem og nýja borgin er óróleg; þú getur tekið þér hlé hvenær sem þú vilt; yfirmenn eru óvenju góðir og það virðast bara engar tilfinningar eða viðbrögð við neinu. Þessar hugmyndir eru best settar í kvikmyndahús þegar Andreas, sem er enn tiltölulega nýbyrjaður í borginni, grætur og verður greinilega fyrir áhrifum af kvikmynd sem er til sýnis en allir aðrir horfa á í steini. Það er líka upphafsdæmið þegar einn maður hefur hoppað út um glugga og liggur spiddur á nokkrum broddum en allir ganga framhjá án þess að vera vesen. Til að styðja hugmynd mína um að allir séu þegar dánir og að borgin virki sem eins konar hreinsunareldur, dauði og skaði almennt er ómögulegt. Það er sérstaklega viðbjóðslegt atriði sem felur í sér rafræna pappírsguillotine og þumalfingur einhvers, en viðbrögð allra við atburðinum eru steinhissa og hann vex aftur innan klukkutíma. Að sama skapi kemur sjálfsmorðstilraun sem tengist lestum síðar að engu og í staðinn fáum við sjónarhornið á því hvernig það er að vera dreginn niður túputeina með ósæmileika sér við hlið. Borgin virkar sem hindrun, sársaukalaust samfélag þar sem masókísk þörf til að skaða sjálfan sig er ómöguleg; staður þar sem kynferðisleg samskipti geta átt sér stað og sambandsslit jafnt en bæði við tilfinningalausar og ástríðulausar aðstæður; staður þar sem fólk getur reynt sjálfsvíg en það er ómögulegt að deyja. Borgin tileinkar sér þessi völd vegna þess að skaðinn hefur þegar verið skeður í „raunveruleikanum“ og þar af leiðandi segir myndin að þú megir ekki drepa þig tvisvar, þú getur ekki fundið fyrir sársauka eða tilfinningum í framhaldslífi hreinsunareldsins. En besti hluti myndarinnar er sá. sem læðist að þér. Miðað við síðustu fimm mínútur myndarinnar og hliðarsöguna sem opnast þar sem tónlist kemur frá húsi annars manns, virðist vera fín lína á milli rýmisins sem myndin segir til um sem „himnaríki“ og „helvíti“. Við fáum að sjá þessi rými aðeins mjög, mjög stuttlega svo stuttlega að þau samanstanda af einu skoti. „Himinninn“ er litríkt eldhús með tónlist og börnum að leika: það býður upp á líf, von, tilfinningar og hamingju á meðan helvítið er snjóþungt hvergi sem ásækir þig þökk sé vonlausri uppbyggingu og skelfilegum afskurðarpunkti. Kynning á þessum tveimur rýmum alveg í lok myndarinnar upplýsir þig skyndilega um raunveruleikann Andreas og co. stóð frammi fyrir: hreinsunareldinum og öllu sem því fylgdi, líf eftir dauðann var bara ekki tilbúið fyrir Andreas og hans frjálshyggjufulla, ævintýralega huga og sjáðu hvar hugsuðir lenda.