Þegar lítill hobbiti að nafni Frodo Baggins erfir töfrahring frá frænda sínum, rannsakar galdramaðurinn Gandalf og kemst að því að hringurinn er forn sköpun ills myrkraherra. Ef hringurinn lendir aftur í höndum hans mun hann endurheimta kraftinn og eyða Miðjörðinni. Frodo og tryggir vinir hans leggja af stað í leit að því að eyðileggja hringinn með hópi stríðsmanna. Þetta er vanmetin aðlögun á klassísku skáldsögunum þar sem hún nær aðeins yfir fyrri hluta sögunnar. Burtséð frá því er þetta epísk og dásamlega teiknuð kvikmynd. Hreyfimyndin er frábærlega unnin með rótoscope, sem er rakið yfir lifandi hasarmyndefni. Ralph Bakshi vann vel með lágu fjárhagsáætlunina sem hann fékk. Myndin státar einnig af glæsilegu tónlistaratriði eftir Leonard Rosenman sem passar við hvert atriði. Það eru nokkrar söguþræðir í handritinu, en það verður að afsaka, þar sem upphaflegi samningurinn var að gera bókaþríleikinn í tvær kvikmyndir, mikið þurfti að troða í þá fyrstu. Stærsta kjaftæðið mitt er eitthvað af persónuhönnuninni, Samwise var aðeins of fúll á meðan hinir hobbitarnir haga sér alveg eðlilega. Hinar persónurnar eru reyndar vel skrifaðar fyrir skjáinn og raddleikararnir standa sig frábærlega, ég var ánægður með að Legolas er í raun aðeins hjálpsamari við söguþráðinn. Rotoscoped orkarnir eru meira kómískar en ógnvekjandi, á meðan hringgrátarnir eru hræðilegir og martraðarkenndir. Annað vandamál er að vondi galdramaðurinn Saruman er kallaður Aruman, þökk sé rithöfundunum. Á heildina litið held ég að aðeins meiri peningar og betri rithöfundar hefðu gert þetta mikið réttlæti, en það er eitthvað heillandi við það. Ralph Bakshi lagði sig fram um að gera þessar klassísku sögur á skjánum. Myndin þjáist hræðilega af því að falla í skuggann af lifandi hasarmyndunum en hún er samt frábær mynd fyrir teiknimyndaunnendur á öllum aldri.