Mamma mín, frænkur mínar og ég erum ansi miklir Jane Austen aðdáendur. Við kunnum öll orðin við meistaraverkið Pride and Prejudice frá 1995 og höfum horft á Emmu eftir Gwyneth Paltrow vandræðalega oft. Ég hef lesið allar bækurnar og hef meira að segja setið í gegnum Sense and Sensibility and Persuasion nokkrum sinnum. Svo ég og mamma héldum að það væri gaman að sjá Northanger Abbey á kvikmynd. Slæm hugmynd! Þetta er bara um það bil versta mynd sem ég hef séð. Hún er jafnvel verri en 1998 útgáfan af Alice Through the Looking Glass, eða Nancy Drew myndin frá 1939 sem ég keypti í Wal-Mart fyrir $1 (fyrri "verstu myndirnar mínar.") Það fyrsta sem er rangt, sem þú tekur eftir í upphafssenunni, er sú að „hetjan,“ Catherine, hefur hræðilegt og undarlegt ímyndunarafl, innblásið af drasllegum skáldsögum sem kvenhetja Jane Austen myndi aldrei snerta. Í gegnum skáldsöguna dreymir hana drauma (dag og nótt) þar sem hún er borin burt af einhverjum ógeðslegum manni með feita hárkollu, dregin yfir akur á leið í átt að Guð-veit-hvað-allt, og skyndilega bjargað af hressum gaur á hvítur hestur. Annað sem allir áhorfendur myndarinnar taka strax eftir er hástemmda vælið og saxófóntónlistin sem á að vera hljóðrásin. Engin dásamleg klassísk tónlist eða enskir ​​kántrídansar hér! Það er líka augljóst, næstum við fyrstu sýn, að leikkonan (vegna skorts á betra orði) sem valin var til að leika Catherine, er algjörlega á villigötum. Í fyrsta lagi er hún frekar óaðlaðandi og lýsir sér enn frekar af ó-Austenlike hegðun sinni. Útlit hennar og hreyfingar eru bara brjálæðislegar! Auk þess eru þeir algjörlega fyrir áhrifum og ótrúlegir. Þessi sorglegi skortur á leikhæfileikum hefur áhrif á nokkurn veginn alla leikarana í myndinni. Ekki einu sinni Herra Tilney, hinn meinti „glæsilegur ungi suitor“ er sæmilegur. Eftir því sem fleiri og fleiri persónur eru kynntar kemur í ljós undarlegur búningasmekkur kvikmyndagerðarmannanna. Risastór höfuðfat í Marie Antoinette-stíl stangast á við (að mestu leyti) rétt stílaða Empire-sloppana. Frönsk kona, að því er virðist vinkona Tilneys hershöfðingja, er öll í svörtu sem einhvers konar forn Goth martröð - hún er áberandi lík Michael Jackson í svörtum kjól. Útlit hennar er gert enn kjánalegra vegna STÓRA hálfmángs fegurðarmerkis á kinninni. Ég þurfti líka að velta fyrir mér sögulegri nákvæmni skærrauða varalitarins sem næstum allar konurnar voru með. Annað frávik sem varð til þess að mamma mín og ég grenjuðum af hlátri í um það bil tíu mínútur var „böðunar“ atriðið. Það fyrsta sem við tókum eftir var að karlar og konur voru að baða sig í stóru baðhúsi saman - líklega ekki mjög líklegt í upphafi 1800. Þá sáum við að allar konurnar virtust vera með stórar postulíns- eða plastplötur, bornar um hálsinn með strengjum. Plöturnar svifu lárétt á vatninu og innihéldu dularfulla bita af...eitthvað. Við giskuðum á að þetta væri sápa, svo arómatískar jurtir, svo loksins, þegar leyndardómsefnið byrjaði að hverfa á milli skota, komumst við að þeirri niðurstöðu að þetta væri matur. En ég er samt ekki viss. Og það er ekki einu sinni helmingurinn af því sem er rangt við Northanger Abbey. Viðvörun mín til allra sem eru að íhuga að leigja þessa mynd: haltu í höndunum. Og ef einhver er að íhuga AÐ KAUPA hana - ja, ég veit ekki einu sinni hvað ég á að segja við því. Maður myndi halda að þegar leikararnir og aðrir sem gera þessa mynd komust um 1/4 af leiðinni í gegn, myndu þeir átta sig á því. þvílíkt skrímsli sem þeir voru að búa til og hættu. Því miður gerðu þeir það ekki og Northanger Abbey var hleypt út í heiminn.