Tilgangurinn með því að gera þessa mynd, eina af elstu og bestu alþjóðlegu litaútgáfum kvikmyndaóperunnar, var að gera hana aðgengilegri fyrir fjöldann. Og það tókst með prýði. Almenningur myndi ekki sitja kyrr fyrir ástarsögu um tvo unga framandi elskendur í Egyptalandi til forna ef leikið væri af hinum dæmigerða 300 punda yfir 40 tenór og sópran með raddbúnaðinn til að syngja glæsilega tónlistina almennilega. Þess vegna er sjónræn staðgengill hinna fallegu skólastjóra (ungur Loren, myndarlegur Della Marra og slinky fröken Maxwell) sem gera söguna miklu trúverðugri, sem gefur þeim sem ekki þekkja söguþráðinn eða tónlistina betri möguleika á að vera kallaðir inn í söguna. yndislegar aríur sem annars gætu ekki verið það. Allt í allt heillandi kynning á einu af stórverkum Verdis. Ég man að ég sá þetta þegar ég var í unglingaskóla og vakti svo sannarlega áhuga minn á óperu, form sem ég þekkti þá ekki vel. Ég lít enn vel á þessa mynd og mæli eindregið með henni fyrir þá sem kunna að meta frábæra tónlist ásamt betri myndefni en meðallagi. Luciano Della Marra var áberandi sem Radames, og því miður kom hann ekki fram í neinum öðrum myndum fyrir áhorfendur.