Gagnfræðiskóli. Árum og áratugum síðar líta sumir til baka með hlýhug, aðrir með vandræði. En fáir eiga auðvelt með að gleyma. Það er einn mikilvægasti áfangi lífs okkar, þegar breytingar koma hratt og trylltur hvort sem við erum tilbúin eða ekki. Ekki lengur börn, ekki enn fullorðin, ómótstæðileg öfl svífa okkur, ýta og draga okkur í allar áttir."Fame" gerði sitt besta til að fanga þetta órólega, óskipulega tímabil fyrir hópinn af ungum persónum. Að mestu leyti tókst það. Það hlykkjaðist, en leið eins og sneið af lífinu. Þessi mynd skipar sérstakan sess í hjörtum árgangsins '80. Við vorum nýbúin að kveðja áratuginn og bráðum liðnum þremur eða fjórum lærdómsríkum og stundum erfiðum skólaárum. Við vorum á leið út í kaldan, grimman heiminn, fórum að heiman í háskóla sem þá var óþekkt. Þegar við nálguðumst vatnaskilin okkar var þessi nýútkomna mynd eins og tveggja tíma ársbók fyrir okkur. Við gátum ekki sloppið við titlalagið í útvarpinu. Það vorum við þarna uppi á skjánum. Þetta voru vinir okkar, keppinautar og bekkjarfélagar þar sem við höfðum staðið frammi fyrir okkar eigin draumum, gremju, velgengni og mistökum. Það er sérstaklega átakanlegt fyrir þá sem gengu í einhvern af öðrum úrvals- og efstu menntaskólum New York borgar, sérstaklega Stuyvesant, Bronx HS of Science eða Brooklyn Tech. Eins og krakkarnir hér vorum við álitin bestu af þeim bestu. Við fórum ekki í áheyrnarprufur, heldur ströng inntökupróf. Kannski jafnvel meira en sviðslistakrakkarnir, var búist við að við myndum breyta heiminum, þó ekki endilega verða fræg. Eins og þeir náðum við ekki öll. En hraðsuðukatlaumhverfið ýtti undir óvenjulega félagsskap og esprit de corps, ekki ósvipað og tápikkandi „Hot Lunch Jam“ á kaffistofunni. Á okkar eigin útskriftardegi rauk andinn næstum eins og fagnandi crescendo í hrífandi lokakaflanum. Myndin skilur okkur vel eftir á einum, sigursælum nótum í lok "I Sing the Body Electric," og bendir á geigvænlega björtu, takmarkalausa framtíðina og öll loforðin sem hún gaf."Fame" hefði ekki getað verið sett annars staðar. Þessi saga hefði aldrei virkað í litlum eða úthverfum skóla. Los Angeles hefur sterkari samsömun með kvikmyndum og sjónvarpi, en NYC er mekka fyrir allar listir. Heimili ekki aðeins til þess sem þá var kallað PA, heldur einnig heimsþekkt Juilliard, NYC er menningarmiðstöð sem á ekki við nein önnur borg í heiminum. Það er líka tímahylki af restinni af borginni þess tíma, sem sýnir sársauka, grisjun og óhreinindi sem voru landlæg í New York sem enn barðist aftur úr fjármálakreppunni sem hafði næstum gert það gjaldþrota. En umfram allt sýndi það lífsþróttinn, þar sem hann var þöggaður af innrás Giuliani, Disney og ferðaþjónustu. Það sem ég myndi ekki gefa til að verða ungur aftur. En með "Fame" man ég allavega hvernig það var.