Kvikmyndin "52 Pick Up" virkar einfaldlega ekki. Sjáðu það ef þú hefur einhvern áhuga á Elmore Leonard eða John Frankenheimer, eða einhverjum í hinum frábæra leikarahópi, sérstaklega John Glover sem er óneitanlega frábær. En bókin - hægt brennandi, noir spennumynd með fullt af kvoðu - hefði átt að þýða í Óskarsverðlaunamynd í stað þessa djamms sem gat ekki fundið út hvort hún ætti að sýna harðsoðnu, grófu glæpasöguna af trúmennsku. bókarinnar, eða velja 1980 Schwarzenegger skothríð. Að færa vettvanginn frá upprunalega staðnum í bókinni, Detroit (svæði þar sem Leonard hefur búið í mörg ár og þekkir mjög vel), til Los Angeles skapar verulegt vandamál sem Leonard reynir að laga í handriti sínu, en getur það á endanum ekki. Það var til dæmis snjallt tæki sem gerði eiginkonu Mitchells að borgarstjórnarkonu (hún hafði enga vinnu í bókinni), ef þú hugsar um það: það er eina leiðin sem þú gætir nokkurn tíman sennilega kúgað einhvern í kynlífsbrjálaðri borg eins og Los níunda áratugarins. Angeles fyrir framhjáhald, eða hvers kyns kynlífshneyksli. Jafnvel þá er líklegra í íhaldssamari austurhluta fylki eins og Michigan að trúa því að a) pínulítill klám-"iðnaður" þess sé svívirðilegt, peningaglaðandi helvíti þar sem þrír taparar gætu í örvæntingu komið upp ekki-svo-heimskulegu efri-miðju- bekkjarfélagi sem gengur í gegnum miðja lífskreppu, og b) framhjáhald eitt og sér gæti verið eitthvað sem þú gætir kúgað einhvern með, ef uppburðarferill þeirra og gamaldags eiginkonur gætu ekki þolað áfallið. Eins og ráðgjafinn Ron Jeremy mun segja þér, var Los Angeles á níunda áratugnum litríkt, stílhreint klám-Mekka, meira eins og myndin "Boogie Nights" en myrkur, skuggalegur heimur Leonards af rændum ferðamannarútum, óhreinum íbúðum og eiturlyfjasamningum í þunglyndislegu þéttbýli. Svo aftur, Los Angeles gæti verið bakgrunnur slíkrar sögu ef maður skipaði landslaginu betur - það er enn fullt af dökkum kima og geðveikum þar. Því miður kemur Harry Mitchell eftir Roy Scheider fram í myndinni sem kynþokkafullur, myndarlegur Uebermensch sem dansar í gegnum vandamál sín án þess þó að svitna. Í bókinni var hann að bægja verkalýðsforingja frá sér á meðan hann glímdi við fyrirtæki sem var að misheppnast. Hann var líka með beinagrind í skápnum á stríðsárunum sem fólst í vinalegum eldi sem hann bar ábyrgð á, en virtist aldrei hafa náð tökum á. Sögur Elmore Leonard hafa venjulega miðlæga mynd sem felur í sér undarlega kurteisi milli glæpamanns og löghlýðinna borgara. Hér, Harry Mitchell, sem situr á skrifstofu sinni með fjárkúgaranum sínum, Alan Raimy, afhendir honum fjárhagsbókum sínum og semur um hagnýtara lausnargjald, gerir það að verkum að það er svo miðlæg mynd. Fjárkúgunarmaður Glovers leikur atriðið af sannfærandi gáfum, en Scheider lýsir fórnarlambinu hér sem hrekklausum „góðum gæja“ sem stjórnar ástandinu eins og hann væri meira Rambó með M-16 en hver maður sem varla heldur sig á floti þegar heimurinn hans hrynur. í kringum hann. "52 Pick Up" endar með einni verstu kasta ályktun allra tíma, miðað við alla þá hugsun sem fór í upprunalegu söguna og síðan myndina. Að fanga Raimy inni í Jaguar Mitchell og sprengja hann í loft upp með söngsveitartónlist sem sprengir sig út ásamt sadisískum einleik eftir Mitchell, leikur fyrir áhorfendur sem vilja fá "sætu hefnd" niðurstöðu Chuck Norris kvikmyndar, ekki hinn skynsamlega jafnvægisheim bók Leonards, þar sem Mitchell sleppur varla á endanum og átök góðs og ills gætu hæglega farið á hvorn veginn sem er. Ég fór úr leikhúsinu og hristi höfuðið og þunglynd. Þvílík sóun á hæfileikum.