Ég er nýbúinn að sjá þessa mynd í annað sinn í sjónvarpi. Það er yndislegt, hlýtt, sentimental, mjög mjög rómantískt. Ég hef sjaldan séð leikara betur fær um að sýna með hreyfingum sínum og látbragði ást til annars - Cybill Shepherd, Ryan O'Neal, Robert Downey, Jr. og sérstaklega Mary Stuart Masterson fara einfaldlega fram úr sjálfum sér. Masterson hefur líklega erfiðasta hlutverkið og er bara yndislegur. Myndin er í líkingu við bæði rómantískar kvikmyndir eins og While You Were Sleeping, When Harry Met Sally, Sleepless in Seattle og „high gimmick“-myndir eins og Big, Back to the Future, Peggy Sue Got Married. Ég hata að segja þetta, vegna þess að þessi leikarahópur var frábær og ég myndi aldrei breyta neinum af þeim - en ég held að það hafi ekki heppnast eins vel og kvikmyndirnar sem nefnd eru hér að ofan vegna þess að aðdráttarafl leikarahópsins var bara ekki eins mikið og Meg Ryan, Tom Hanks, Michael J. Fox og Kathleen Turner á þeim tíma sem myndin var gerð. Hún er ekki frábærlega skrifuð - t.d. eru línur persónanna ekkert sérstaklega eftirminnilegar. Samt er það framkvæmt til fullkomnunar. Rómantískar þráir eru sannarlega áþreifanlegar, „tilfinningin“ þess að verða ástfangin er frábærlega miðluð, tímaleysi ástarinnar og alltumlykjandi sópa, tilfinningin um missi og löngun til að endurheimta þessi tengsl, koma svo átakanlega til skila. Aftur og aftur muntu finna þig hrærð. Reyndar er sambærileg kvikmynd Made in Heaven - sama rómantíska þráin. Sjáðu þetta - hún er yndisleg.