Ég hef ekkert heyrt nema frábæra hluti um sjónvarpsþáttaröðina „Planet Earth“ frá 2006, sögð af æskugoðinu mínu David Attenborough. Engu að síður, hvort sem það var sýnt hér í Ástralíu eða ekki, náði ég því aldrei, og þegar ég fékk tækifæri til að sjá 'Earth (2007)' samantekt af sama náttúrunni á stóru skjár, ég stökk á tækifærið. Leikhúsið var í rauninni tómt; bara einn annar verndari sat í röðinni á undan mér, og það var eins og ég hefði ekki aðeins stóra skjáinn fyrir sjálfan mig, heldur alla plánetuna Jörð. Í 90 mínútur var ég látinn falla niður í fegurð og hættur einangraðra óbyggða, meðal allra fallegustu lífvera sem teknar hafa verið á filmu. „Earth“ er æðislegt í umfangi sínu, en stundum sársaukafullt innilegt. „Jörðin“ er einlæg beiðni frá kvikmyndagerðarmönnum um að viðurkenna hið viðkvæma jafnvægi lífsins á plánetunni okkar og hvernig ágangur manna hefur sett ótal dýrðar- og plöntutegundir á barmi. útrýmingarhættu.Þó að kvikmyndin, sem Alastair Fothergill og Mark Linfield leikstýrðu, færi augljóslega með rökum fyrir verndun óbyggðanna, forðast hún að berja okkur yfir höfuð með áróðri, og gátan sem pólitík er hunsuð með öllu; svo sannarlega er enginn maður í sjónmáli. Þess í stað erum við einfaldlega tekin í stórkostlegt ferðalag inn í tign náttúrunnar, til að upplifa seiglu og einnig viðkvæmni lífsins á jörðinni. Ég heyri að upprunalega smáserían, sem var í ellefu þáttum, kafa mun dýpra í vísindalegan bakgrunn vistkerfa heimsins, en ég held að hér hafi kvikmyndagerðarmennirnir tekið skynsamlega ákvörðun um að skipta út upplýsingum með tilfinningalegum áhrifum: Ég get' Ég man ekki síðast þegar ég fann til svo innblásturs og samt algjörlega hjartasorg á sama tíma. Með því að koma á tilfinningalegum tengslum á milli áhorfenda og nokkurra útvalinna einstakra dýra, manngerða þau að einhverju leyti, getum við skyndilega metið „mannlega hliðina“ hverrar tegundar og vonlaus staða þeirra til að lifa af verður síður tölfræði og óviðunandi. harmleikur. 'Jörðin' samanstendur í grundvallaratriðum af úrvali af dramatískum þáttum, hvort sem það er baráttu ísbjarnarkvenkyns við að leiða unga ungana sína á heimskautaísinn, eða trampa fílahjörð í átt að lífsbjargandi árstíðabundnu flóðvatni. Okavango Delta. Heimildarmyndin sýnir hið viðkvæma jafnvægi milli lífs og dauða, sem er mest átakanlega sýnd í örvæntingarfullum ballett um samskipti rándýra og bráða. Þó að stundum, ef til vill til að koma til móts við yngri áhorfendur, styttist myndefnið á örlagastundu, þá felli ég reglulega tár yfir óumflýjanleika dauðans í náttúrunni og hráu eðlishvötinni sem kyndir undir síðustu, vonlausu viðleitni þessara dýra til að lifa af. Það er meira að segja draugaleg fegurð að finna í veiðinni, bæði í hægfara myndefni af blettatígli sem dregur bráð sína niður {afleiðing eins örlagaríks mistaka} eða glæsilegu stökki hvíthákarls í háloftunum. gleypir ógæfulegt sæljón. Það er þetta veikburða jafnvægi sem hefur verið raskað til lífstíðar vegna eigingirni okkar eigin tegunda. Fyrir utan þessar helstu sögur, erum við einnig meðhöndlaðir með stuttum bútum af dýralífi víðsvegar að úr heiminum, þar á meðal paradísarfuglum Papúa Nýju Gíneu og haustgöngur demoiselle krananna. Auðvitað gætu heilu kvikmyndirnar hafa verið tileinkaðar þessum tegundum einum saman og óumflýjanleg afleiðing af því að þurfa að sigta í gegnum svo mikið af myndefni er að sum áhugaverð vistkerfi er sleppt langt tók fljótt. Með því að velja að einblína mest á ísbjörninn, fílinn og hnúfubakinn að rekja lífsstíl sinn, í gegnum ótrúlega háskerputímamyndatöku, allt almanaksár gátu kvikmyndagerðarmennirnir forðast hvers kyns skipulagsvandamál sem gætu komið upp vegna svo mikið að sýna, og aðeins 90 mínútur til að sýna það. Þar af leiðandi lét 'Earth' mig þyrsta í meira, og sem betur fer hef ég núna um það bil ellefu klukkustundir í viðbót, um leið og ég get fundið eintak af DVD kassasettinu fyrir "Planet Earth." Upplífgandi og tárvotandi, ógnvekjandi og hjartnæm, 'Earth' er sannarlega stórkostleg heimildarmynd og gæti bara verið uppáhaldsmyndin mín frá 2007.