George Burns snýr aftur sem almáttugur almáttugur eftir að hafa notið mikillar velgengni með „Oh, God!“ frá 1977, hressilegri fantasíu sem náði árangri vegna skyndilegrar þörfar á áttunda áratugnum til að skipta úr djöflastýrðum spennusögum yfir í grínupplausn (þótt hún hafi skilað peningum, upprunalega var meira í takt við „Topper“ gamanmyndir 3. áratugarins en afturhvarf til trúarlegrar kvikmynda þar sem það er gott). Hér birtist Guð ungri stúlku (Louanne, sem hafði áður leikið í sviðsuppsetningu á „Annie“) og biður hana um að dreifa guðdómlegu orði sínu, sem veldur henni engu nema vandræðum frá fullorðnu fólki í ferlinu. Sérkennileg, fjölskyldumiðuð kvikmynd virðist vera nógu hjartahlý og Burns fær að hlakka til með fallegum byrjum af hnyttnum fíflagangi, en skrifin eru hálf slöpp og hálf alvara, þar sem fullorðna fólkið í verkinu íhugar að setja Louanne litlu. í burtu, sem allt gerir það að verkum að Guð virðist meira eins og vandræðagemlingur en aldraður vinur. Louanne er annað vandamál: hress krakki með lítil augu, hún er óþjálfuð í skjáleik og virðist stundum óþægileg. Framleiðslan með meðalstóra kostnaðarhámarki er snjöll, sjónvarpsmyndaútlit, með fáum þokkafullum tilþrifum. Lokaatriðið líkir eftir hápunkti fyrsta "Ó, Guð!" að því leyti að það kemur með sorglegt viðhorf til blöndunnar, sem er fagnað. Þetta er lúmskasta augnablikið í myndinni. ** frá ****