Þegar ég frétti að þessi mynd væri að koma út kvöldið fyrir hrekkjavöku var ég mjög spenntur. Þegar ég komst að því að þetta var bók, skrifuð árið 1978, þurfti ég að lesa hana áður en ég sá myndina. Ég er viss um að myndin hefði verið miklu öðruvísi fyrir mig ef ég hefði ekki lesið bókina. Rithöfundarnir stóðu sig í rauninni vel við að halda sig við aðalsöguþræði bókarinnar, með litlum mun, eðlilega. Ég held að það sem olli mér mestum vonbrigðum við myndina hafi verið Boyle í hlutverki Col. Ég er ekki mikill aðdáandi Boyle, og það virðist vera sama hvernig stemmningin er í myndinni, hún er alltaf að reyna að nota hana yfir -fylltar varir og dökk förðuð augu til að láta líta út fyrir að vera ofur kynþokkafull. Reyndar held ég að myndin hafi staðið við hið ósvikna hrollvekju hússins. Uppáhalds undirspilið mitt var Sheehan fjölskyldan (sem er svo skrítið þar sem sonurinn var myrtur í Írak og í atburðum líðandi stundar er Casey Sheehan en móðir hans fór í risastóra tívolí gegn Írak). Í bókinni var stríðið augljóslega ekki Írak, heldur Víetnam, og þegar húsið kveikir á myndbandinu af syninum í þyrlunni, þá var ég sannarlega hræddur. Á heildina litið var ég hrifinn af myndinni, þar sem hún fylgdi bókinni mjög vel.