Eftir að ég byrjaði að lesa bókina sem þessi mynd er byggð á hef ég blendnar tilfinningar varðandi kvikmyndaútkomuna. Ég lærði fyrir nokkru síðan að sjá kvikmyndagerð af bók áður en ég las bókina, því ég fann að ef ég las bókina fyrst þá varð ég óhjákvæmilega fyrir vonbrigðum með myndina. Þetta hefði án efa átt við hér, en í tilfelli Atonement, sem er líklega besta kvikmyndaaðlögun á bók sem ég hef séð, hefði það líklega ekki skipt máli. Ég er að reyna að komast að því hver orsökin er, og mig grunar að ég þurfi að beina fingrum mínum beint að Michael Cunningham. Eins og ég virði hann fyrir The Hours (sem ég hef ekki lesið en ég sá og var hrifinn af) get ég ekki varist þeirri tilfinningu að hann hafi ekki svo mikið aðlagað bók Susan Minton heldur tekið nokkrar af persónunum og grunnforsendunni. og skrifa sína eigin kvikmynd út úr henni. Það er ekki það að mér líki myndin. Ég elska myndina í raun og veru og þess vegna, síðan ég byrjaði að lesa skáldsöguna, hef ég truflað mig yfir þessu öllu saman. Ég er óhollur frú Minton fyrir að njóta myndarinnar sem var svo rækilega frávik frá starfi hennar. Þegar ég las hana get ég skilið hvers vegna hún átti í svona erfiðleikum með að laga hana. Ólíkt því sem einn gagnrýnandi myndarinnar sagði, þá er það ekki svo mikið að sumar skáldsögur eigi ekki skilið að vera kvikmynd; það er meira eins og sumar bækur nái bara ekki breytingum. Skáldsaga fröken Minton starfar á svo persónulegum vettvangi og náinn aðalpersónu hennar, svo innra með sér, að mér virðist ómögulegt að setja hana á líkamlegt svið. Jafnvel þó að stór hluti bókarinnar sé minning um raunverulega atburði, þá er hún minning og svo sundurlaus og loftkennd að mér finnst hún ekki hægt að kvikmynda. Ég held að verk frú Minton séu raunverulegt bókmenntaverk, en geti ekki skipt yfir í kvikmynd, sem á engan hátt dregur úr gildi hennar. Ég get ekki enn sagt frá því að Evening, myndin, sé ekki fulltrúi Evening, skáldsögunnar, í frekar en yfirborðslegasta leiðin, þar sem ég er aðeins hálfnuð, en frumlagið þyrfti að taka stórt stökk til að líkjast myndinni sem fylgir á þessum tímapunkti. Ég býst við að ég sé að skrifa þetta vegna þess að mér finnst að ef þú ætlar að aðlaga skáldsögu skaltu laga hana, en ekki gera hana að einhverju öðru sem hún er ekki. Ég er ekki viss um hvort Michael Cunningham hafi gert eitthvað algjörlega frumlegt, en af ​​því sem ég get séð hingað til er allt sem hann hefur gert byggt á verkum einhvers annars. Við myndum ekki hafa The Hours ef Virginia Woolf hefði ekki skrifað frú Dalloway, og við myndum ekki hafa Evening, í sinni erfiðu mynd, ef Susan Minton hefði ekki átt í svo miklum vandræðum með að gera það sem líklega hefði ekki átt að reyna í upphafi. En það er of mikið sagt að það væri betra ef Fröken Minton hefði látið nægilega vel í friði, því Evening, myndin, er fullnægjandi og fallegt verk út af fyrir sig. Þannig rugl mitt, blendnar tilfinningar, óhollustutilfinning og fullkominn Niðurstaðan er sú að í þessu tilviki getur skáldsagan ekki verið kvikmyndin og öfugt, og að lokum þakka ég báðum rithöfundum fyrir að gera það sem þeir gerðu, þannig að við höfum bæði verkin eins og þau eru.