Eina upptakan af Zeppelin sem ég hef séð áður en þessi DVD diskur er 'The Song Remains the Same' myndin frá 1976. Við eyddum tímunum saman heima hjá vinum að horfa á þetta, en mér líkaði það aldrei og hataði fantasíuröðina. ..Hvað með þennan DVD? Ég vissi ekki að það væri til fyrr en ég leitaði að Physical Graffiti geisladisknum.....'Hvenær kom þetta út?' Ég hélt Einhverra hluta vegna hélt ég að Page væri ekki frábær gítarleikari í beinni, en að segja að það að horfa á þennan DVD hefur breytt skoðun minni er stórkostlegt vanmat. Það er "White Summer" frá 1970 - 10 mínútna gítargaldrafræði. Það er hljóðeinangrað sett frá 1975 - "Bron-y-aur Stomp" er með snilldar spunakafla. "In my Time of Dying" og "Trampled Underfoot" Frammistaðan (einnig frá '75) er hrífandi - þar sem Page og Bonham rífa hlutina í sundur eins og enginn annar hefur gert. Djöfullegar eignir hráefnis!! Galdurinn heldur áfram inn í Knebworth 1979 hlutann. Útfærslan á 'Achillies Last Stand', miðað við hin ýmsu fíkniefnaneysluríki þeirra, er bara betlaratrú! Lag með flóknum yfirdubbum á gítar, Page útsetti það á þann hátt að hann leyfir honum bara að „pönka það út“ í beinni útsendingu - áhrifin eru algjörlega dáleiðandi. 'In the Evening' - Mér líkaði aldrei við þetta á diski en þetta slær í gegn hérna. 'Sick Again' - frábært sleaze-rokk. Myndbandið frá Knebworth er mjög áhugavert, klippt á milli stórra skjáa, ýmissa ræðustóla og upptöku úr ræsimyndum með miklum áhrifum. Plant er mögnuð í gegnum allar sýningar. Page, þrátt fyrir að vera sársaukafullt grannur, lítur út eins og sex ára krakki sem skemmtir sér lífs síns á tónleikunum í Knebworth - og gerir smitandi áhorf. Eitt sem kom mér á óvart - "Black Dog" flutningurinn frá 1973 hljómar mjög "tjaldaður". upp'!! Robert Plant elskaði alltaf smá "hakk" og þessar gallabuxur eru algjörlega fáránlegar - og myndu réttlæta handtöku nú á dögum. Allt mjög ólíkt vöðvabundnu spark-a$$$ stúdíóútgáfunni. Ég elska þennan DVD. Það hefur minnt mig á hversu góðir Zeppelin voru og eru enn.