Harlan Banks er þjófur á toppnum, en eftir farsælan feril hefur hann ákveðið að setjast niður með konunni sinni og hætta. Hins vegar ákveður hann að taka eitt síðasta venjubundna starfið í Las Vegas. Það eina sem hann þarf að gera er að keyra bílinn og það virðist einfalt. Því miður gefur einhver ráð til lögreglunnar og eftir erilsama bílaeltingu lendir hann í skellinum til þess eins að komast undan og hefna sín á þeim sem sviku og komu honum þangað í fyrsta lagi. Dæmigerð hasarhátíð tekur við. Steven Seagal leikur sjálfan sig (óvart!) klæddan trench-coat og skartar ástkæra Colt sínum 1911 ásamt venjulegu beinbrotandi aikido hans. The Colt og aikido hafa alltaf verið með honum, en það fyrsta sem ég man eftir honum með trenchcoatið er í 'The Foreigner'. Það er ekki sérstaklega áhrifamikið, en það bætir smá hak við banvænt vopnabúr Seagal af illsku. Eða það hylur þessi aukakíló sem hann er að pakka. Horfðu á það hvernig sem þú velur. Aðalfélagi hans í gegnum myndina er leikinn af Treach (annað nýtt, rappari í hasarmynd) og þeir afhjúpa báðir smá samsæri vondra manna, beggja vegna lögmálsins, og gefa hverjum illvirkjanum það sem hann ber. Helsta vandamál myndarinnar er að hún er sársaukafull, og ég meina sannarlega sársaukafull, ófrumleg. Seagal fylgir bara söguþræðinum í gegnum myndina og jafnvel það nær að verða daufara og daufara eftir því sem líður á myndina. Svo fer það úr daufu yfir í algjörlega fáránlegt í lokasenunni þegar fólk sem virtist vera dautt í að drepa hvert annað byrjar skyndilega, að ástæðulausu, að tala. Stynja hvetjandi í öllum skilningi þess orðs. Eina raunverulega jákvæða hluturinn hér er ágætis opnun - bílaeltingaleikur í Las Vegas fullkominn með ósvífnum lögreglubílum og almennt skemmtilegri óreiðu, en eftir þennan stutta hápunkt hefurðu séð þetta allt áður. 3/10 Metið R: stöðugt ofbeldi og blótsyrði