Ég hef verið hissa á áhugasömum viðbrögðum við þessari mynd. Mér fannst þetta leiðinlegt, eins og ég naut þess að horfa á Penelope Cruz, og smáatriðin í söguþræðinum voru oft illa unnin. Hún virtist líka vera ákaflega kynferðisleg mynd: ef kynhlutverkunum væri snúið við myndu næstum allir með einhverja vitleysu vera í uppnámi og kvarta yfir því að myndin sé ákaflega kvenhatari. Það snýst ekki bara um að báðir aðalkarlarnir séu sýndir sem algjörir skíthælar og kynferðislegir rándýrir, heldur líka að konurnar séu nánast gallalausar, mynda útópískt samfélag sem skortir hvers kyns átök og hvílir á linnulausu rausnarskap og góðum húmor. Útópíur eru alræmdar dauflegar og þessi reynist engin undantekning. En það er líka áhugavert að taka eftir því sem gerist (og hér kemur söguþráðurinn, þó hann vísi til mjög snemma atriðis) þegar unglingsdóttirin drepur föður sinn. (1) Móðir hennar flýtir sér að axla ábyrgð á því og (2) dóttirin virðist nánast ekki þjást af iðrun (og raunar hverfur tilfinningalíf hennar þá úr myndinni). Þetta er ekki alveg dýrðlegt dráp, þó myndavél Aldomovar sitji í blóðinu á blóðþyrstan hátt, eins og hún sé aðlaðandi málverk, og síðan er hún dregin upp og úr augsýn án þess að blóðuga hvorki dóttur né mömmu, hvorki efnislega né tilfinningalega. Síðar afhjúpar myndin annað morð, aftur af hálfu konu karlmanns, og enn og aftur er það morð sem myndin styður óbeint. svo ég skrifa hugmyndafræðilega gagnrýni. En fyrir utan það er þetta bara ekki mjög áhugavert. Það hefur ekkert af dýptinni af, segjum, Talk to Her Aldomovar, sem ég elskaði.