Aðalástæðan fyrir því að fólki er enn sama um "Carlton-Browne Of The F.O." er að það skartar Peter Sellers í öðru hlutverki. En að horfa á þessa mynd til að sjá Peter Sellers er mistök. Sellers leikur Amphibulos, óljósan skriðdýra forsætisráðherra hins óhreina eyríkis Gaillardia, sem áður var bresk nýlenda, sem hýsir nú marga rússneska gröfu þegar kalda stríðið stóð sem hæst. . Amphibulos vill leika bæði breska og sovéska hagsmuni gegn hvor öðrum fyrir auðveldan hagnað, „allt mjög vingjarnlegt og öll spilin okkar undir borðinu“. Terry-Thomas er titilpersónan, latur breskur diplómati sem vill sýna Gaillardia að Stóra-Bretland hafi ekki gleymt þeim, allt virðist á móti. Í jákvæðri umsögn hér segir: „Ástæðan fyrir því að þessi mynd er talin í meðallagi er sú að gamanmyndin er vanmetið." Ég myndi halda því fram að ástæðan fyrir því að "Carlton-Browne" er talinn vera undir meðallagi sé sú að gamanleikurinn er ekki til. Eftir ágætis opnun sem staðfestir aðeins tvo styrkleika myndarinnar, er hinn samúðarfulli Terry-Thomas og John Addison í fullri alvöru. , hlutirnir hægja fljótt á sér í röð hægra bruna og lélegra misskiptabrandara. Lítið álit yfirmanns síns á Carlton-Browne og myrkur Gaillardia (sem enginn getur fundið á korti) er mjólkað til dauða. Þegar við komum á eyjuna í raun og veru (eftir erfiða röð af flugsjúkum brandara), eru væntingarnar frekar litlar. Þær eru samt of miklar. Eyjan sjálf, sem virðist vera annaðhvort til í Rómönsku Ameríku eða Miðjarðarhafinu, er svo sorgleg að heiðursvörður fellur í yfirlið á flugvellinum og rýnibásinn fellur í sundur í miðri skrúðgöngu. Herinn er greinilega enn teiknaður af hestum, sem gerir ráð fyrir enn einu haltu hljóði frá þykkum hreim tilkynnanda: "Í stríði notar herinn marga hesta." Seljendur eru aldrei alveg í aðalhlutverki, jafnvel þegar við erum á eyju persónu hans. Söguþráðurinn er í staðinn tekinn af Ian Bannen sem Loris konungur, sem erfir hásæti Gaillardia eftir morðið á föður sínum. Bannen er daufur og leikur sinn hlut eins beint og skrifað er. Venjulega myndi þetta gera hann að líklegu skotmarki fyrir senuþjófnað af hálfu Sellers, en fastur á bak við þykkan hreim og feitt yfirvaraskegg er Sellers aðeins ógn við okkur sem minnumst hans mun hamingjusamari í tveimur öðrum myndum sem gerðar voru á sama ári," The Mouse That Roared" og "I'm All Right, Jack." Skrýtið að þessi mynd, eins og "Jack", var framleiðsla frá Boulting Brothers, þar sem Roy Boulting starfaði hér sem meðleikstjóri ásamt Jeffrey Dell. Yfirleitt sameina Boulting-myndir vonda samfélagsádeilu og allt sem er í gríni, en hér eru bara fey jabs í hvora áttina. Amphibulos vinnur sinn malaða-enska stemningu fyrir allt sitt („Þessi maður er eins og, hvernig segirðu, nautið á kínverska skipinu“) á meðan Carlton-Browne er almennt tötraður af yfirmanni sínum miklu meira en hann virðist eiga skilið. Veikasti og langdreginn þáttur myndarinnar er rómantík unga Loris við Ilyenu. Fáðu eitt stig fyrir að vera leikin af hrífandi Luciana Paluzzi, bryggju eitt fyrir þá staðreynd að þeir eru greinilega frændur er aldrei tekin fyrir. Myndin endar með ömurlega sviðsettri byltingu þar sem óvænta upplausnin kemur engum á óvart, og lokahnykkur með Carlton-Browne sem virðist negla lokið á kistu sína bókstaflega. Svo virðist sem hann lifir til að sjá annan dag, en myndin með sama nafni er stranglega DOA.