Ég held að stærsti gallinn sem eitthvað getur orðið fyrir sé að vera leiðinlegur. Slæmt er í raun betra en leiðinlegt. Þessi hlutur hefur engan anda. Það hefur þá áhugaverðu staðreynd að gerast í Kambódíu. Hversu margar bandarískar kvikmyndir á þriðja áratugnum gerast í Kambódíu. Engu að síður er dálítið erfitt að átta sig á átökunum þar. Jafnvel hermannahreyfingarnar eru svolítið ruglingslegar. Það sem dregur það algjörlega í stopp er ástarsagan. Hvers vegna þessir tveir strákar eru svona algerlega uppteknir af ljóshærðu, veit ég ekki. Ég hélt að hann ætti að halda áfram að nota Zombies (eins og þeir eru) og gleyma öllu um hana. Myndin heldur bara áfram. Hinn fullkomni míkrókosmos er þar sem ein af aðalpersónunum fylgir kambódískum presti í gegnum vatnið til að komast á leynistaðinn þar sem myndletrurnar (eða hvað sem er) sem útskýra hvernig á að breyta fólki í zombie eru geymdar. Ég hélt að þeir myndu aldrei komast þangað. Einn strákur tekur tvö skref. Hann hættir. Hann lítur í kringum sig. Hinn gaurinn felur sig á bak við nokkrar súlur. Hann tekur tvö skref. Hann hættir. Hann lítur í kringum sig. Hinn gaurinn felur sig á bak við runna. Þetta er myndin í hnotskurn. Svo er það slæmur leikur og fáránleg samræða. Ég hef reyndar mikla þolinmæði þegar kemur að B-myndum. Þessi er óþolandi. Við the vegur, heppilegri titill væri Revolt of the Hypnotized.