Þó að ég sé sammála því að þetta hafi verið grínþáttur frá 1950, þá finnst mér hann ekki vera "dæmigerður". Í fyrsta lagi var Donna Reed STERK kona, ólíkt venjulegum 50s sitcom mömmum. Hún stóð fyrir kvenverði og jafnrétti (munið þið eftir þættinum þar sem sjónvarpsfréttamaðurinn segir „bara húsmóðir“) og Donna stendur upp fyrir allar konur sem gera og eru fulltrúar, sérstaklega þær sem vinna ekki utan heimilis? Og þegar konurnar gerðu uppreisn gegn einhverju í seríunni þá var það ekki eitthvað léttvægt...það var alltaf eitthvað til að sýna að konur eiga rétt á að komið sé fram við þær af sömu virðingu og karlar. Mundu að Donna Reed var gift framleiðanda þáttarins, þannig að hún hafði miklu meira innlegg í að gera hana að öflugri persónu. Börnin voru greind, en ekki bráðþroska. Þetta voru venjuleg börn. Og þeir gátu leikið. Eitthvað annað sem gerði Donna Reed Show áberandi var ekki aðeins að börnin LITU út eins og foreldrarnir, heldur fann maður efnafræðina á milli allra leikaranna í raunveruleikanum, sem síðan kom fram í persónunum. Shelly Fabares og Paul Peterson hafa oft skrifað og sagt að komið væri fram við þau eins og börn Donnu Reed og Carl Betz, og að fullorðna fólkið verndaði barnaleikarana harkalega og kom fram við þá í samræmi við það. Donna og Alex höfðu líka kynferðislega efnafræði sem sást ekki á hinum fjölskylduþáttunum. Og persónurnar gætu verið gallaðar, og á stóran hátt, og samt samþykktar fyrir galla og mistök. Þetta voru ekki ofurforeldrar sem gerðu ekkert rangt og höfðu engar tilfinningalegar hæðir og lægðir. Þetta voru venjulegt fólk sem hegðaði sér eins og venjulegt fólk. Kvennaréttindi, eiturlyfjamisnotkun, barnamisnotkun, einstæðir feður, fátækt, börn sem þurfa góða heilbrigðisþjónustu en hafa ekki efni á henni...þetta var allt sýnt í þessum þætti. Nokkuð byltingarkennd fyrir tímabilið. Donna Reed sýning stóð ekki í átta ár án ástæðu. Og það hefði mögulega getað staðist, ef það hefði ekki verið fyrir að Tony Owens og Donna Reed hefðu skilið. Þessi sýning er mjög vanmetin og ætti að sýna hana svo að aðrar kynslóðir geti metið gæði. Í stuttu máli er ég sammála upprunalega plakatinu, sem ber augljóslega umhyggju fyrir þáttinn, en ég held að Donna Reed þátturinn hafi SVO miklu meira fram að færa en hversdagsleg skemmtun.