Eftir allt hype sem ég hafði heyrt um Jane Austin skáldsöguna og mismunandi kvikmyndaútgáfur af bókinni varð ég fyrir miklum vonbrigðum með myndina. Ég hafði búist við klassísku drama en svo var ekki. Í fyrsta lagi leyfi ég mér að formála umfjöllun mína með því að ég elska gamlar kvikmyndir, sérstaklega leyndardóma og leikrit, en ekki kvenkyns kvikmyndir. Þetta munar sennilega gríðarlega, svo taktu umsögn mína með miklu saltkorni. Mér fannst leiklistin vera svolítið yfir höfuð, en það er mjög algengt í kvikmyndum þessa tíma. June Allyson var góður sem Jo en mér fannst allar systur vera staðalímyndir og formdrifnar. Það kom ekkert á óvart eða of dramatísk augnablik. Ég hata að skrifa neikvæða dóma, en myndin lét mig mjög kalt. Það hefur alltaf verið ætlun mín að lesa bókina, en eftir þetta virðist það ólíklegt. Eini hlýja söguþráðurinn var á milli gömlu herranna og yngstu systurarinnar, það var mjög kærkominn ljóspunktur í annars vonbrigðum áhorfsupplifun. Aftur eru aðrir sem elska þessa mynd, ég er bara ekki einn af þeim.