Á fjórða áratug síðustu aldar komst Veronica Lake á loft upp í kvikmyndastjörnu, þökk sé dúndrandi fegurð sinni og mjög hagnýttu „peekaboo“ hárgreiðslu hennar. Hún lék á móti stórum nöfnum eins og Alan Ladd og Fredric March og náði góðum árangri í kvikmyndum eins og "This Gun For Hire" og "I Married A Witch". Hún hélt sínu striki með kvenstjörnum líka og kom jafnvel andmælendum sínum á óvart með frammistöðu sinni sem bitur sjóherja í "So Proudly We Hail". En breyttir tímar og eigin brestir náðu henni og undir lok áratugarins var blómaskeiði hennar lokið. Með tvö misheppnuð hjónabönd að baki (og tvö í viðbót í framtíðinni) hélt Veronica til New York borgar, þar sem hún kom stundum fram í sjónvarpi og sumarhluta áður en hún datt alveg úr augsýn. Það voru í stuttu máli stórfréttir þegar hún fannst vinna sem barþjónn á öðru flokks hóteli í byrjun sjöunda áratugarins. En nú hafði langvarandi alkóhólismi hennar og margra ára harðlífi rænt hana útlitinu. Án þeirra dofnaði áhugi almennings á henni fljótlega aftur. Hún sneri aftur á sviðið í ýmsum farartækjum, en árangur hennar var í lágmarki. Að lokum flutti hún til Miami, Flórída, þar sem hún bjó í tiltölulega myrkri. Árið 1966 fór hún til Kanada til að taka þátt í óljósri kvikmynd sem heitir "Footsteps In The Snow" sem var ekki frumsýnd í Bandaríkjunum. Árið eftir uppgötvaði nokkra iðnaðarkvikmyndaframleiðendur hana sem höfðu lengi langað til að framleiða auglýsingaþátt. Þeir leituðu til hennar um að leika í kvikmynd sinni "Time Is Terror" og sannfærðu hana um að fjárfesta í verkefninu. Eins og einn höfundur orðaði það: "Ef kvikmyndadrottning hefur einhvern tíma orðið fyrir lokahrun, þá var þetta það". Umkringd áhugamannaflytjendum og aumkunarverðum framleiðslugildum tókst henni ekki einu sinni að stíga upp í lágmarksstig í þessu skoti í Miami í Flórída. Aumingja Veronica, sem lítur út fyrir að vera algjörlega venjuleg í löngum skotum, og ógurlega öldruð í nærmyndum, virkaði ekki eins mikið og gekk í gegnum hluta hennar. Sem brjáluð læknir, sem hefur náð vel heppnaðri uppskrift að endurreisn ungmenna, með því að nota holdætandi maðk!, lítur hún út fyrir að vera bæði leiðinleg og ringluð, óviljandi fyndnasta augnablikið hennar kemur þegar hún neyðist til að gera uppskriftir á meðan hún berst í leik við að gera sér efnið. par af gúmmíhanskum. Aukahlutverkin eru alls ekki hjálp, bara að koma söguþræðinum áfram með því að tala það til dauða. Leikstjórinn Brad Grinter krafðist greinilega aðeins að leikararnir hreyfðu sig á meðan myndavélinni var beint að þeim, engin þörf á neinu sem líkist skemmtun (Það er að vísu eitt óviljandi fyndið atriði sem tekur þátt í einkaspæjara/hjúkrunarfræðingi og líki í hjólastól sem er á undan '' Weekend At Bernie's'' um tæp 20 ár.) Að sögn Veronicu sjálfrar var myndin sett á hilluna í þrjú ár vegna þess að engin meistaraskot voru tekin. En árið 1970 skrappaði framleiðslufyrirtækið það saman, breytti titlinum í "Flesh Feast" og gaf það út til að grípa inn í nýútkomna ævisögu Lake. Og vegna þess að fyrrum aðalkonur eins og Bette Davis, Joan Crawford og Olivia De Havilland höfðu óvænt endurvakið feril sinn í hryllingsmyndum, var þessi svívirðing kynnt sem „endurkomumynd“ Veronicu. Þetta virðist þó undarleg aðferð fyrir kvikmyndagerðarmenn að fara, því það er ólíklegt að (ungir) áhorfendur hryllingsmyndar af þessum gæðum hafi annað hvort vitað eða sama hver Veronica Lake var. Eins og við var að búast gerði það ekkert fyrir feril Veronicu og hún lést í fátækt, þremur árum síðar. Fyrri gagnrýnandi vitnar í atriði þar sem kvenkyns einkaspæjarinn starfar í leyni sem hjúkrunarfræðingur á rannsóknarstofu læknisins (sem hefur umsjón með þjófnaði á líkum úr nærliggjandi líkhúsi) fær hjálp fjölhæfs bílstjóra til að skera upp líkamshlutana. "Aumingja frú Lustig," andvarpar hún, "ég vona að henni sé sama um að láta vísindin líkama sinn." „Reyndu að hugsa ekki um það,“ ráðleggur bílstjórinn og sagar í burtu. "Ég býst við að þú hafir rétt fyrir þér, Hans." segir rannsóknarlögreglumaðurinn/hjúkrunarkonan að lokum: "Það sem er gert er gert." Hvílíkur endir á ferli stjörnu sem enn er minnst með hlýju.