Kvöld eitt á óháðri rás sem er fræg fyrir að sýna myndir utan veggja var sýnd þessi voðaverk. Þrátt fyrir að freistast til að slökkva á því, horfðum við á það til hins bitra enda, í von um að sjá einhvern svip á endurlausnarverðmæti. Því miður, það var enginn. Alls ekkert. Kvikmyndagæðin voru ódýr; hljóðrásin var drullug; klippingin var fáránleg. Þá var enn og aftur dýrmætt lítið að bjarga. Eftir nokkrar mínútur af læknispersónu Cameron Mitchells að segja frá einhverjum sjúklingi hans er áhorfandinn kvaddur af engri söguþræði, aumkunarverðum skrifum, afskaplega hræðilegum leik og algjörum skorti á samheldni og samfellu. Rotnandi kirsuberið ofan á þessu brjálæðislega klúðri voru skelfilegustu „brellur“ og „förðun“ sem nokkru sinni hefur gert skjáinn til skammar, jafnvel fyrir sjónvarp. Aðalpersónan hrasar í gegnum hlutverk sitt í dimestore gúmmígrímu og pari af uppþvottahönskum sem virðast hafa verið dýfðir í lím og rúllaðir í perlur. Kannski reyndu léleg lýsing og gáskaverðug kvikmyndagæðin að hylja hversu slæmt til tíunda krafts förðunin var. Það er bara að vona að að minnsta kosti ein vísvitandi ákvörðun hafi verið tekin í tengslum við þetta vonlaust áhugamannalega myndband. Í alvöru, handfylli þriggja ára krakka hefði getað búið til betra verkefni. Í lokin snýr greyið herra Mitchell aftur (hversu örvæntingarfullur hann hlýtur að hafa verið eftir peningum!) og dregur fram einhverja vitleysu sem á að tengja þennan haug af vitleysu við alnæmisfaraldurinn. Endilega hlífið ykkur og ástvinum ykkar þeirri ómannúðlegu grimmd að sitja í gegnum þetta. Það var svo slæmt að jafnvel Mystery Science Theatre 3000 hefði ekki getað bjargað því.