PLAN B hefur yfirbragð fljótgerðs, óbreytts, slælegs handrits að kvikmynd með tilraun til skemmtiferða fyrir leikarana sem taka þátt - skemmtiferð sem hefði átt að vera hætt frá upphafi. Þetta er bara enn ein „gamanmynd“ sem byggir á mafíu sem hefur ekkert nýtt og lækkar viðmið fyrir þá sem taka þátt. Joe Maloni (Paul Sorvino) er glæpastjórinn sem hefur meiri áhyggjur af klæðnaði og útliti en um stjórnunarstörf sín. Persónulegur aðstoðarmaður hans Mario (Anthony DeSando) er heimskari en óhreinindi og fáfræði hans á að vera fyndin. Maloni hefur lemjað einn af skuldurum sínum (sem er bara giftur Fran - Diane Keaton) og Maloni tekur Fran að sér sem aðstoðarmann sinn til að vinna úr skuldum látins eiginmanns síns með því að vera „leigubílstjóri“ Maloni. Fran er hrædd við eigin skugga og er ófær um að sinna verkefnum Maloni, hún kaus þess í stað að flytja „whackees“ sína til Flórída til að fela sig heima hjá James bróður sínum þar til hún getur fundið út hvað hún á að gera næst. Þessi valkostur við að drepa frambjóðendurna þrjá er kallaður Plan B, Plan A er að drepa þá! Endirinn er fullkomlega fyrirsjáanlegur eins og sérhver lína í handritinu er úthlutað til persónanna. Diane Keaton hefur gert mikið af fínum kvikmyndum og er ein af okkar hæfileikaríkustu leikkonum og grínistum, en hér öskrar hún og grenjar og kippist sér leið í gegnum fáránlegur hluti sem verður fljótt pirrandi á að horfa. Paul Sorvino er, jæja, Paul Sorvino týpan sem er leikin úr öðrum mafíósamyndum. Aukahlutverkið fær að sama skapi að leika sér út á svalir á víðfeðstu, pratfall-tísku sem hægt er að hugsa sér. Það sem á að vera gamanmynd endar bara með því að vera kjánalegt og ofgert. Leikstjórinn Greg Yaitanes þarf að fara aftur í sjónvarpsþætti: hefði þessari fábreyttu sögu verið þjappað saman í hálftíma tónleika hefði hún kannski átt möguleika. Grady Harpa