Þessi drasl B-mynd reynir að sýna sig sem rannsókn á kynlífsfíkn, en hún er í raun léleg afsökun fyrir kynlífsmynd. Sagan snýst um Sammy Horn (lúmskt nafn) sem Michael Des Barres leikur. Sammy er veitingahúseigandi með hugmyndalausa eiginkonu Grace (Rosönnu Arquette) og ungt barn. Hann er með kynlífsfíkn og verður að stunda tilgangslaust kynlíf á fimm mínútna fresti með hvaða konu sem er á sjónsviði hans sem er sammála (og auðvitað finnst öllum konum á jörðinni hann ómótstæðilegur þrátt fyrir að hann lítur út fyrir að vera nógu gamall til að safna almannatryggingum) .Sagan snýst um samtal við meðferðaraðila hans (Nastassja Kinski) þar sem hann lýsir hverju kynferðisafreki sínu í gegnum flashback. Þetta er ekkert annað en þægilegur upphafspunktur fyrir skrúðgöngu kynlífsathafna í röð, sem eyðir að minnsta kosti 75% af skjátímanum. Það er erfitt að vita hvar á að byrja að gagnrýna svona slæma kvikmynd. Framleiðsluverðmætin eru gríðarleg. Kvikmyndin er tekin á myndband með svip á milli sjónvarpssápuóperu (í besta falli) og áhugamannaklámmyndar sem tekin er í bílskúr einhvers. Leikstjórn Joseph Brutsman er hræðileg með slæmri lýsingu, óinnblásinni innrömmun og lélegri leikstjórn. Handritið er fáránlegt og samræðurnar hugalausar og dónalegar. Konur eru almennt sýndar sem kynlífsþráhyggjufullar nymphomaniacs sem bíða bara eftir því að fíkill eins og Sammy komi og grófir þær á meðan þær næra óseðjandi matarlyst þeirra með einhverri ópersónulegri samfylgd. Sem dæmi kemur systir Grace til að segja Sammy reiðilega að hún viti að hann hafi sofið í kringum sig og að hún ætli að segja konunni sinni það. Svar hans við því er að kasta henni upp við vegg og byrja að nauðga henni. Eftir um það bil þrjár sekúndur fær hún skýringarmynd og breytist samstundis í að einn af kynlífslærisveinum hans biður hann um að gefa sér meira. Rétt þegar þau eru búin kemur Grace inn og systir segir við hana: „Ó, frábært að sjá þig, verð að hlaupa til að sækja Timmy“ og mamma segir óráðsíu Sammy. Tryggðarböndin hafa verið innsigluð með góðu yfirlæti. Enginn spoiler hér vegna þess að hún er svo dæmigerð fyrir hið augljósa eðli myndarinnar að hver sá sem hafði séð fyrstu fimmtán mínúturnar hefði getað spáð fyrir um það. Kynlífslýsingarnar eru allar ofgerðar, vélrænar og svo illa hermdar að þær eru meira kómískar en erótískar. Flestar þeirra eru gerðar með báða þátttakendur fullklæddir. Leiklistin er ömurleg. Michael Des Barres sýnir alla dýpt regnpolls. Hann virðist virkilega komast inn í þröngsýni og blótsyrði kynlífshlutanna, en þegar kemur að því að leika með Arquette og Kinski, er hann á reki. Rosanna Arquette er næst leikara í þessari mynd, hún gefur þolanlega frammistöðu og lítur út fyrir að vera virkilega sár þegar hún uppgötvar loksins að fullkominn eiginmaður hennar er svívirðilegt dýr. Nastassja Kinski er allt of samúðarfull sem meðferðaraðili, en að minnsta kosti erum við með einhverja leiklist að gerast hér. Restin af leikarahópnum er bara samansafn upphækkaðra líkamstvíliða sem þeir gefa umhugsunarverðar línur eins og "sláðu mig harðar, er það það besta sem þú getur gert?" og „Ó, GuðJÁ“. Þessi mynd er með því versta sem ég hef séð, vafasamur munur miðað við þær þúsundir kvikmynda sem ég hef horft á. Ég hef veitt honum þann afar sjaldgæfa vanvirðu að gefa honum 1/10 einkunn. Ekki sjást innan þriggja klukkustunda eftir máltíð.