Bonfires of the Vanities er kvikmynd gegnsýrð af floppsvita. Ég man ekki eftir neinni mynd sem hefur reynt svo mikið að vera svo óvægið svívirðileg, ögrandi og mikilvæg, en samt misheppnast jafn stöðugt yfir alla línuna. Þetta er eins og uppistandari myndasögu sem er ekki að hlæja, en getur ekki yfirgefið sviðið. Því meira sem myndin reynir, því hærra verður hver tilraun til hláturs í ómandi dynki. Örvæntingin sem myndin sýnir er svo hrópandi að hún vekur næstum samúð með öllum þeim sem taka þátt. Myndin nær aðeins tvisvar sinnum hlátri. Einu sinni er Geraldo Rivera í augum við að leika viðbjóðslegan, hrokafullan og siðlausan sjónvarpsblaðamann - sem er bara fyndið vegna þess að hann gerir sér greinilega ekki grein fyrir því að hann er að leika sjálfan sig. Önnur atriðið sem á skilið að hlæja að er síðasta „stóra augnablikið“ myndarinnar þar sem dómarinn, sem Morgan Freeman leikur, flytur hina heilögu fyrirlestur um hvað siðferði er („það er það sem mamma þín kenndi þér!“). Glæsileiki augnabliksins er móðgandi að því marki að vera fáránlegur. Samt verður maður að viðurkenna að þetta er göfugt viðleitni. Í henni er góð, ef illa leikin, hljómsveit leikara, sem reyna að búa til persónur úr pappaþunnum skopmyndum. Myndin lítur út fyrir að vera fagmannlega gerð og sú litla kvikmyndablóma sem leikstjórinn Brian DePalma elskar er augljós, ef ekki sérstaklega áhrifarík. En myndin, sem virðist vilja vera athugasemd við nútíma siðferði og siðferði, rís aldrei upp fyrir teiknimyndastig. Ádeila krefst stíls. Farsi krefst orku. Jafnvel sitcom krefst tímasetningar. En það besta sem bál getur safnað er örvænting. Að lokum viltu ekki hlæja, þú vilt bara snúa frá.