Ef þetta hefði verið gert fyrr í Zatoichi seríunni hefði það getað verið einn af þeim bestu. Hún er nógu góð, eins og flestir eru, en söguþráðurinn og persónurnar virðast of flóknar fyrir seríuna á þessum tímapunkti. Staðan er óvenju forvitnileg: bændur í héraðinu eiga tvo meistara, velviljaðan yfirmann (í eitt skipti) og heimspeking-samúræja sem stofnar eins konar Grange; báðir lenda í baráttu við venjulega glæpamenn á staðnum, sem vilja að uppskeran mistakist vegna þess að það eykur tekjur þeirra af fjárhættuspilum og möguleika þeirra á að taka upp land; Æðsti eða öflugur bandamaður þeirra er púrítani sem virðist vera dauðvona af drykkju og fjárhættuspili en lætur undan eigin öfugsnúinni matarlyst. (Hann líkist líka Drakúla, eins og illmennin í síðari Zatoichi myndunum hafa tilhneigingu til að gera í auknum mæli.) Þessar persónur hafa næga merkingu þannig að þær áttu skilið að vera settar á móti Zatoichi eins og hann var teiknaður upphaflega, en nú hefur hann misst mörg blæbrigði sín. , og breytingar á sumum persónunum, eins og yfirmanninum góða og reiðri systur manns sem Zatoichi hefur myrt, þurfa meiri tíma en myndin þarf að gefa, þannig að sagan virðist hakkandi, eins og sum atriði vanti. Að öðru leyti sýnir myndin dyggðir flestra annarra í seríunni: góðan leik, stundum ljóðræn ljósmyndun, sköpun líflegs, trúverðugs og einstaklega auðþekkjanlegs landslags (svonaleysið er augljóst í einstaka þætti þar sem leikstjórinn saknar þess bara), og tæknilegur eiginleiki sem í eðli sínu dular sig: hugmyndaríka fjölbreytta notkun takmarkaðra setta svo takmarkanir þeirra virðast ekki vera til staðar. Og auðvitað er það aðalleikarinn, en nærvera hans, ekki síður frammistaða hans, gerir þetta allt að verkum. Þetta hlýtur að vera ein besta þáttaröð kvikmyndasögunnar.