RÁÐHÚSIÐ er nokkuð blandaður baggi. Að hluta til vínmyndir af stjórnmálalífi í NYC og að hluta til siðgæðissaga. Al Pacino, Dukakis-einn yfirmaður með forsetadrauma, sýnir oft kurteislega eða niðurdregna frammistöðu. Það er nokkrum sinnum þegar hann tyggur landslagið, og í tilfelli RÁÐHÚSsins, þetta er þar sem hann skín. John Cusack skilar afleita og almennt gallalausa frammistöðu, án þess að fara í skopmyndir af New Orleans mállýsku, eða renna sér inn í melódrama á hápunkti kvikmyndanna. Danny Aiello sem borgarstjóri í stjórnmálum, er líka mjög góður. Ég elska sýningartóna líka. Helsta vandamálið við RÁÐHÚSIÐ, og hún er góð mynd að mörgu leyti, er almenn tilfinning um skort á skriðþunga. Það kemur meira út eins og heimildarmynd en kvikmynd. Við sjáum atburðinn eða fylgjumst með sögunni frá aðskildu sjónarhorni og náttúrulega kemur áhorfandinn ekki við sögu. Þegar áhorfandinn blandar sér ekki að vissu marki verða þeir áhugalausir í garð persónanna og að lokum söguþræðinum. Þetta hefur tilhneigingu til að fjarlægast, og það sem hefði átt að vera hrífandi, smáatriði sem var að afhjúpa, kom út sem "Hmmm. ..uh...allt í lagi." Þeir segja að þú "Getur ekki barist við ráðhúsið," eins og slitið klisjan segir. Samt getur það samt ekki hindrað þig í að hugsa hvað gæti hafa verið, ef þeir hefðu bara hert upp handritið og hraða þessarar myndar.