Forvitni mín og þolinmæði til að sjá loksins þessa umdeildu mynd, sem nú hefur verið gefin út á DVD í fyrsta skipti í Bretlandi, hefur verið meira en verðlaunuð. Peter Watkins hefur skarað fram úr í dirfsku sinni og tæknikunnáttu. Þessi gerviheimildarmynd er vissulega á undan sinni samtíð og enn ógnvekjandi viðeigandi og uppfærð. Kvikmyndin er innblásin af umróti seint á sjöunda áratugnum í Bandaríkjunum, þegar stjórnvöld hafa aukið lögmæta notkun ofbeldis og kúgunar, en andstæðingarnir. -stríðshreyfingin bregst við sífellt ofbeldisfyllri og róttækari. Til að takast á við bæði þetta, offjölgun fangelsa og til að veita óeirðalögregludeildum sérstaka þjálfun, hefur ríkisstjórnin tekið upp svokallaða refsigarða. Dæmdir „glæpamenn“, aðallega aðgerðarsinnar, fá „val“ um að vera lokaðir inni í fangelsi í mörg ár og ár, eða eyða þremur dögum í einum af þessum görðum, þar sem þeir öðlast annað hvort frelsi sitt dauða sinn eða enn lengri fangelsisdóm. . Ástandið í görðunum er þó umfram verstu væntingar þeirra. Hún minnti mig á einskonar raunsæisútgáfu af Battle Royale (2000). Uppbygging myndarinnar er einstaklega áhrifarík og minnir á hliðstæður við Cannibal Holocaust, sem er gerð tæpum 10 árum síðar. Báðar myndirnar eru smíðaðar og teknar upp á þann hátt að áhorfandinn verður fyrir því að hugsa og finna að hann sé í raun og veru að horfa á alvöru heimildarmynd og því hneykslaður, jafnvel þó hann sé meðvitaður um þá staðreynd að: þetta er kvikmynd. Báðir horfast í augu við hið í eðli sínu ofbeldisfulla eðli mannkyns, en þar sem mannæta helförin er gjörsneydd allri dýpri merkingu (umfram allt er hún arðránskvikmynd í öllum skilningi þess orðs) og vekur engar gagnrýnar spurningar um ástand heimsins , Punishment Park gerir einmitt það. Ég hef verið djúpt hrifinn af Punishment Park og á erfitt með að trúa því hvernig svo öflugri og mikilvægri mynd hefði getað verið hafnað og jaðarsett í svo langan tíma. Kannski segir það nóg um sannleikann í innihaldi þess, um hvernig valdakerfi í þessum heimi virka. Ég er ekki sammála þeirri gagnrýni sem Watkins skautar og staðalmyndir, því myndin sýnir aðgerðarsinna og gæslumenn löggiltra valdaskipulagsins sem eru í raun eins skautuð og þau eru hér. Ef þau væru það ekki væru engin átök og því engin breyting á samfélögum okkar. Í raun og veru taka árekstrar milli þessara tveggja hópa oft á sig staðalmynd, hvort sem þú setur þær á milli aðgerðasinna og stofnunar í Rómönsku Ameríku, Rússlandi eða New York borg. Ef þessir hópar myndu ekki vera skautaðir út í þessar öfgar væru aðgerðasinnarnir hluti af þögla meirihlutanum sem kvartar þegjandi en býr á sama tíma í óréttlæti heimsins. Eins og Peter Watkins segir okkur í innganginum á DVD-disknum, segja leikararnir í Punishment Park eru að stærstum hluta áhugamenn. Flestir krakkarnir voru raunverulegir aðgerðasinnar frá LA, flestir lögreglumenn höfðu verið hluti af landshernum og jafnvel sumir meðlimir dómstólanna eru hluti af félagslegu og pólitísku skipulagi þess tíma. Að kynna ekki báða hópana fyrir tökur á atriðunum sem eiga sér stað í spuna réttarsalnum, eykur á sjálfsprottna og spuna tilfinningu. Samsvörun er dregin við málefni samtímans, eins og kúgun meðlima Black Panther (einn af svörtu fangunum er sagður líkjast hinum dæmda karismatíska BP-leiðtoga Bobby Seale) og réttarhöldin yfir Chicago sjö. Ég dáist að augljósri og einlægri þátttöku Watkins. með óréttlæti og umhyggju hans fyrir mannréttindum og sífellt kúgandi aðgerðum ríkisstjórna (nú á dögum í nafni stríðsins gegn hryðjuverkum) til að þagga niður í þeim sem ekki eru sammála og neita að láta þvo heilaþvott. Punishment Park á eftir að vera afar mikilvæg kvikmynd sem ætti að vera sýnd í skólum og séð af öllum sem deila þessum áhyggjum. Kannski er loksins hægt að bæta fyrir jaðarsetningu þess.