Apartmente'L er ein áhugaverðasta mynd sem ég hef séð. Ég upplifði gríðarlega gremju þegar ég horfði á þessa mynd þar sem ég var að leitast eftir því að þessir tveir myndu sameinast á ný. Það gerðist aldrei á endanum sem olli mér vonbrigðum endalaust. En endirinn gefur almennt tortrygginni kvikmynd enn tortryggnari blæ. Þetta er ekki kvikmynd sem fólk er líklegt til að horfa á aftur en eitt áhorf mun hafa djúp áhrif á fólk. Eins og er hef ég ekki horft á myndina aftur og ég held að ég muni ekki gera það. Sagan fjallar um reynslu manns, Max, sem er trúlofaður Muriel. Hann man eftir gömlu kærustunni sinni Lisu (hann lítur á þetta sem ást lífs síns) þegar hann hlustar óvart á Lisu tala í síma. Þannig reynir hann að finna Lísu. Hér hefst afar pirrandi leit hans að Lísu. Það eru mörg lög í þessari mynd. Það eru undirstraumar af öfund, voyeurism og svo framvegis. Það er líka önnur persóna sem heitir Alice sem tekur þátt í öllu ruglinu. Myndin fer síðan í gegnum alls kyns flækjur og leiðir að lokum að endalokum sem hægt væri að túlka á marga vegu. Það er heillandi hvernig þessi mynd hefur aðeins fjórar aðalpersónur en snjöll skrifin gera hana áhugaverða og einstaka. Það sem ég elska við þá staðreynd er að kvikmynd um þráhyggju, afbrýðisemi er gerð á svo léttan hátt. Það hefur mjög hraðan hraða sem er líklega ástæðan fyrir því að það getur höfðað til stórra áhorfenda. Aðalpersónan, Max, er með gráum tónum og mér fannst endirinn fullkominn. Ég held að hann eigi ekki að vera hreinn karakter miðað við þá staðreynd að hann er að leita að löngu týndu ástinni sinni á meðan hann er trúlofaður og hann á líka í kast við Alice. Persóna Alice er enn verri. Meðferð hennar og áráttulygar geta virkilega pirrað áhorfendur (það er málið, held ég). Atriðið þar sem hún brotnar niður fyrir framan Lucien sýnir í raun annan flöt á persónu hennar. Það sýnir hlið á henni sem vill vera samþykkt og að hún er þreytt á öllum lygum og leikjum og hún vill lifa eðlilegu lífi. Að lokum skilur hún að hún þarf að komast í burtu frá þessu öllu. Endirinn gefur tortrygginn blæ. Vegna þess að svo virðist sem ást Max á Alice sé tímabundin og fölsk. Það er eins og að segja að ást almennt sé tímabundin tilfinning og það er betra að velja örugga kostinn (þ.e. Muriel) en að sækjast eftir einhverju sem er svo hverfult (þ.e. Lisa eða Alice). Að mörgu leyti er þetta ekki í raun rómantísk mynd heldur háðsádeila um rómantík (á vissan hátt). Frammistöðurnar eiga mikið lof skilið. Vincent Cassel sem Max gefur frábæra frammistöðu. Hann lýsir fullkomlega rugli manns sem er ekki viss um trúlofun sína. Geky útlitið hans er aukinn kostur þar sem það passar persónunni fullkomlega. En alvöru stjarna myndarinnar er Romane Bohringer sem Alice. Litrík túlkun hennar á konu sem er afbrýðisöm út í Alice og er ástfangin af Max. Atriðið þar sem hún öskrar „Ég er líka brjáluð“ sýnir virkilega örvæntingu hennar og þrá hennar eftir að lifa eðlilegu lífi með manni sem elskar hana. Auk þess hélt ég líka að lesbía væri önnur túlkun sem hægt er að draga úr þessari mynd. Það má útskýra gjörðir Alice á marga vegu. Og óeðlilega þráhyggja hennar fyrir Lísu má líka skýra sem birtingarmynd lesbískrar löngunar. Það gæti verið langsótt miðað við að hún hvetur Lisu til að fyrirgefa núverandi kærasta sínum. En ég fékk á tilfinninguna að hún væri lesbía í langan tíma. Hún forðast líka spurningar frá Lisu varðandi kærasta. Hún eyðir miklum tíma með Lisu og er ánægð á þeim tíma. Það gæti leitt til þess að margir efast um kynhneigð hennar. Á heildina litið myndi ég gefa henni 9/10. Mér finnst það eiga það skilið en ég dró einn frá vegna endurskoðunarþáttarins. Mér finnst þetta fullkomin mynd annars.