Þetta gæti verið lélegasta dæmið um áhugamannaáróður sem nokkurn tíma hefur verið gerður. Rithöfundar og framleiðendur ættu að kynna sér þýskar kvikmyndir 3. og 4. áratugarins. Þeir kunnu að selja. Jafnvel klaufalegur leiðtogi í sovétstíl sem guðlegur föðurímynd var betur gerður. Vonbrigði. Trúarleysið, sem endurheimtist í kirkjunni á síðustu sekúndu, rétt í tæka tíð til að pabbi yrði „bjargað“ af Hoover/Guðinum var ekki svo slæmt. Því miður virtist það fljótfært og ekki nærri nógu melódramatískt. Nokkrar þokukenndar og himneskar myndir af hinu englaða Hoover uppi í horni skjásins sem geislaði og kinkaði kolli - hefðu bætt miklu við. Besti þátturinn er að Hoover bjargar aðeins verðskulduðu fjölskyldunni og börnum SEM hafði „sannað“ gildi sitt. Því miður voru aðrir fátækir heimilislausir sýndir sem viðkunnanlegir og jafnvel góðir - samt hjálpar Hoover-guðinn þeim ekki. Betri nálgun hefði verið skot af þeim að drekka brennivín til að sýna réttlæti í ástandi þeirra. Að lokum ættu bjartar og fjörlegar setur um bata (eftir að Hoover bjargaði landinu frá lægðinni) að hafa rúllað í lokin. Við gátum þá séð hvernig Hoover-Guð hafði bjargað ekki bara ÞESSARI verðskulduðu fjölskyldu, heldur öllum þeim sem sannarlega verðskulduðu. Áhugamaður í besta falli.