Ég er mikill hryllingsmyndaáhugamaður, sérstaklega af undirtegundum níunda áratugarins. Nefndu einn ég hef líklega séð það. Á síðasta ári var ný lítil hryllingsmynd sem virtist renna undir almenna ratsjá sem heitir "Saw" að fara í kvikmyndahús. Ég var hæfilega spenntur. Eftir að hafa ekki heyrt neitt um hana fannst mér hún lofa góðu miðað við forsýningar og veggspjöld (ja, nema hinar aftustu og hvítu með afskornar hendur og fætur...þessir litu bara hræðilega út!) Ég sá myndina á opnunarkvöldinu . Þetta var ein versta reynsla lífs míns. Þessi mynd var bókstaflega andlega og andlega sársaukafull að horfa á. Af því að það var skelfilegt?...NEI! Vegna þess að þetta var ein hræðilegasta mynd sem ég hef haft óánægju með að sjá! Í fyrsta lagi var smíði handritsins og klippingarinnar algerlega hræðileg, jafnvel miðað við hryllingsmyndastaðla. Byrjað á atburðarás í yfirheyrsluherbergi með fórnarlambinu (Shawnee Smith) sem nýlega lifði af árás raðmorðingja, og sýndi síðan endursýn af því sem hún lifði af? EKKI SKEMMTIÐ! Það var ómögulegt að finna fyrir hvers kyns spennu HVERJU vitandi að fyrrnefnt fórnarlamb væri fullkomlega í lagi. Jú, þessi öfuga bjarnargildra var hrollvekjandi...en AFHVERJU ætti ég að verða að minnsta kosti hræddur þegar þú sýndir mér greinilega bara að hún lifði þrautina af? Því miður var öll myndin byggð upp á þennan hátt. Það byrjar með tveimur strákum í kjallara. Síðan sýna þeir afturhvarf af því hvernig þeim var rænt...EKKI SKEMMTILEGT! Hvers vegna? Vegna þess að við vitum nú þegar hvað verður um þá, þar sem við SÁUM BARA niðurstöðu árásarinnar. ÞEIR eru fínir! Haltu áfram með söguna! Jafnvel því miður var sagan í besta falli lítil. Mér hefði ekki getað verið meira sama um þessar pirrandi, aumkunarverðu afsakanir fyrir "karakterum" og leiklistin hjálpaði ekki. Cary Elwes var traustur að mestu leyti og svo allt í einu undir lokin fór hann að gráta eins og týnt ungabarn á meðan hann reyndi að halda ameríska hreimnum í háttvísi (það virkaði ekki áhorfendur sem ég sá þetta með voru í saumum). Þetta rak hann til útbrota og fávitalegrar ákvörðunar, jafnvel þeir einfaldustu myndu ekki reyna. Hann hafði aðra valkosti. Betri. Snjallari. Jafnvel miðað við ákaft tilfinningalegt ástand hans (hræðilega miðlað í gegnum hræðilegan leik), var það samt óskynsamlegt. Ég keypti það ekki. VIÐVÖRUN um lélegt skrif! Jafnframt, jafnvel þegar ákveðnar raðir voru spilaðar beint í gegnum og án flashbacks, voru þær sársaukafullar fyrirsjáanlegar. Ég fann stöðugt fótinn á mér banka í óþolinmæði og beið eftir að heimskulegri röðinni lyki. Þetta gerðist fyrir alla myndina. Ég sá hvert einasta "twist" koma. Þegar tuttugu mínútur voru liðnar af myndinni var ég búinn að hringja í nafn morðingjans, svo ekki sé minnst á tengsl hans við "vitorðsmenn" hans um leið og þeir birtust á skjánum. Betri leiklist hefði kannski getað skyggt á hið hræðilega handrit. Í staðinn gætu leikararnir allt eins hafa látið húðflúra „RED-HERRING“ eða „ACCOMPLICE“ yfir ennið á sér. Í lok myndarinnar var ég algjörlega reiður yfir því að hafa eytt jafnvel broti af lífi mínu í þessa mynd og alla leikhúsið hló hysterískt að hinu hreint skelfilega lokaatriði. Í alvöru, þú myndir halda að þeir væru að horfa á Monty Python mynd. Ég hefði líka verið að hlæja ef ég hefði ekki verið svona reiður yfir því að myndin hefði ekki náð neinu sem hún ætlaði sér að gera. Þegar við fórum var (enginn grín) röð til að tala við leikhússtjórann til að fá peningana sína til baka (gerðist ekki). Ég var alveg viss um að myndin myndi verða kassasprengja. Vikuna á eftir gat þú ekki ímyndað þér áfallið mitt að komast að því að "Saw" hefði slegið í gegn í miðasölunni og ALLIR voru að tala um það (aðallega einstaklingar sem fannst "Napoleon Dynamite" vera umhugsunarverð epísk saga og hélt að "ádeila" væri einhver tegund af gúmmíi). Ég er svo sjúkur að heyra fólk hrósa þessari mynd að mér finnst oft eins og ég sé að fara að æla. Það er afþreying fyrir veikburða og einfaldasta mannkynið. Þeim sem finnast einhver undarleg Jigsaw trúðsbrúða hjólandi á þríhjóli ógnandi (þetta er dúkka velta henni og fara hvað er svona ógnvekjandi við það?). Ekki misskilja mig, ég á alla "föstudaginn 13.", elskan Splatter-myndirnar mínar, fannst „Napoleon Dynamite“ fyndið, fæ ekki nóg af Freddy, Michael, Pinhead eða Leatherface, er með leturþakklæti fyrir óþekktar hryllingsperlur og raða „Sleepaway Camp II: Unhappy Campers“ á meðal topp 10 uppáhalds Slashers. Hins vegar geri ég mér grein fyrir því að þessar myndir eru ekki það fágaðasta sem amerísk kvikmyndahús hefur upp á að bjóða ég met þær fyrir hvað þær eru fljótlegar og auðveldar skemmtilegar. "Saw" er kvikmyndalegt sorp. Myndin reynir að vera snjöll og hálffáguð, viðbjóðsleg lítil spennuferð, og fer niður í pirrandi, pirrandi sóun á tíma, peningum, orku og selluloid. Hræðilegt í alla staði. Hvert einasta eintak ætti að brenna ásamt veikum aðdáendum þess. Skammastu þín öll. Mun ég sjá "Saw II"? Kannski eftir að ég tek tvöfalt skot af Liquid Drano áður en ég tek úr eigin augum og hleypi hvítheitum shish-kabob bæklingum í eyrun og ristilinn. Einkunn mín: 0/10. Forðastu hvað sem það kostar.