Inngangur Takashi Miike inn á barnasvæði vann mig næstum samstundis vegna þess að hann sýnir taug og hugrekki í að takast á við fantasíuþætti. Þetta er ævintýri sem þorir að vera myrkur. Jafnvel sem krakki hélt ég að það væri eitthvað óheiðarlegt við flest ævintýri; hræðilegir hlutir gerast fyrir fólk í flestum barnabókum. Miike skilur að þessar klassísku sögur eru aðeins skelfilegri (og meira truflandi) en þær virðast vera við fyrstu sýn. Kvikmyndagerðarmaðurinn tekur erkitýpíska söguna af krakka á undraverðri leið út úr leikskólanum. Hann leggur áherslu á mjög raunverulegan ótta við heim fullan af endalausum hættulegum verkefnum. Vesturlandabúar vilja gjarnan gera lítið úr alvarleikanum á bak við sögur fyrir svefn sem skrifaðar eru sérstaklega fyrir krakka. Ég kunni að meta þá staðreynd að Miike var heiðarlegri en flestir bandarískir kvikmyndagerðarmenn. Hann fer að hálsi sögunnar en sýnir líka merki um aðhald. En sjálfur Miike er samt skrítnari en flestir kvikmyndagerðarmenn. Mér fannst þetta frábær mynd. Mjög mælt með.