Komdu krakkar sumir fyrri gagnrýnendur hafa næstum skrifað skáldsögu um þennan þátt. Þetta er bara gamall 60's sjónvarpsþáttur! Þessi þáttur af Star Trek er athyglisverður vegna alvarlegustu barnsins (Yeoman Barrow's) sem hefur verið notuð í Star Trek og þeirrar staðreyndar að hann var tekinn upp á alvöru útivistarstað. Ólíkt TNG og Voyager seríunum sem voru algerlega bundin við hljóðstig. Þessi notkun á útistað (og elskan) gefur almennilega dýpt og næstum kvikmyndalegum gæðum í ósköp venjulegum þætti af þessari dagsettu og mjög kunnuglegu sýningu. Athyglisverðar undantekningar t.d. „The city on the edge of forever“ , „verkefni Jörð“ og „Tomorrow is Yesterday“ Gömlu seríuna af Star Trek þarf að vera alvarlega mölfluga og losa sig við leiðinlega eymdina. Hálfur tugur góðra þátta frá 79 er frekar lélegt battameðaltal. Þetta er dæmigert fyrir leiðinlega efni sem Gene Roddenberry framleiddi þá í raun og veru, þvert á almenna trú þar sem sumir dýrkuðu jörðina sem hann gekk á, hann bjó til MIKLU rusl! Hann á ekki skilið að talað sé um hann í sömu andrá og Irwin Allen til dæmis. Horfðu bara á leikmynd brúar Enterprise frá nútímalegu sjónarhorni. Þeir notuðu vaglaðan krossvið á gólfið, kaffistofustóla með plastbaki og ódýran pappa fyrir ofan mælaborðin. Það er greinilega hægt að sjá fellingarnar í blaðinu! Sérhver útgjöld sparað eða hvað!