Jon Voight leikur mann að nafni Joe. Joe er hrist upp af draugalegri æsku. Hann hefur mikinn ótta og hatur á trúarbrögðum vegna áfallalegrar skírnarinnar. Hann hættir starfi sínu sem uppþvottamaður og fer út til að verða þrjóskur auðmanna. Hann hittir óhæfan að nafni Ratso (Dustin Hoffman) og þau tvö fyrir samband. Þeir fara út og vinna saman við að hjálpa hvert öðru. Þeir verða þjófar. Þau tvö verða ótrúlega náin og fljótlega geta ekki lifað án hvors annars. Hins vegar er eitthvað mjög mikilvægt sem Ratso hefur ekki sagt Joe, og það gæti eyðilagt alla von sem þeir hafa um að lifa borgina af saman. Þetta er ein besta mynd sem gerð hefur verið. Þetta er átakanleg og hrífandi mynd af of mjög einmana mönnum sem hafa engu að tapa nema hver öðrum. Saga þeirra er hrikaleg á að horfa, en er að lokum mikilvæg fyrir fólk að sjá. Þetta er ein af þessum myndum þar sem persónurnar eru nokkurn veginn eins og brjálaða fólkið sem þú virðist stundum finna á götunni. Munurinn er sá að þessi mynd er frá þeirra sjónarhorni. Líf þeirra er sýnt okkur og það er hrikalegt að sjá gangandi vegfarendur í þessari mynd koma fram við þá eins og óhreinindi, sérstaklega ef við vorum eitt af þeim. Hins vegar reynir myndin ekki að draga úr sektarkennd. Þess í stað sýnir það þér grófu hliðarnar á lífsstílnum að heyja. Þetta er ekki notalegur og þægilegur lífsstíll eins og margar Hollywood myndir sýna hann eins og MILK MONEY og PRETTY WOMAN. Lífsstíll þess að vera karlkyns töffari er óhreint, gróft og ljótt líf og það er sorglegt að fólk hafi niðurlægt sig eins og persóna Joe í þessari mynd gerir. Það sem kemur mér mest á óvart við þessa mynd var að hún kom út árið 1969 og hún hefur staðist tímans tönn fullkomlega. Áhorfendur í dag munu enn finna mikla merkingu í þessari mynd og munu enn elska hana og þykja vænt um hana eins og gagnrýnendur og áhorfendur gerðu alls staðar árið 1969. Myndin fékk einkunnina X, en það sem ég tek eftir við þessa mynd er að kynhneigð er lýst í miklu heiðarlegri, raunsærri og áhrifaríkari leið. Allir sem hafa stundað kynlíf áður munu vita hversu fyndið, óþægilegt og skelfilegt það getur verið og þessi mynd skorast ekki undan neinu af því. Kynlífið í þessari mynd er kannski ekki eins myndrænt og áður var talið. Kvikmyndir sem fengu X einkunn eins og MIDNIGHT COWBOY, A CLOCKWORK ORANGE, GREETINGS, LAST TANGO IN Paris og FRITZ THE CAT virðast allar ótrúlega tamdar miðað við það átakanlega sem fólk kemst upp með R-einkunn í dag. Kynlífssenurnar í MIDNIGHT COWBOY munu virðast nokkuð sterkar en þær eru svo sannarlega ekki kynþokkafullar. Þau eru ekki myndræn en þau eru raunsæ og það er það sem fólk ætti að hafa í huga þegar það skoðar þessa mynd. Tungumál námskeiðsins sem er notað í myndinni, sérstaklega orðið „fag“, er notað á áhrifaríkan hátt og er ekki óþarfi. Ofbeldið er mjög átakanlegt að horfa á enn þann dag í dag, en aftur er það nauðsynlegt fyrir söguþráðinn að lýsa heimi töframanns. Ég er mjög ánægður að sjá að MIDNIGHT COWBOY er ekki dagsettur og hefur enn jafn áhrifaríkan hátt og það var árið 1969, ef ekki meira. Ég get ekki mælt nógu mikið með þessari klassík og ég vona svo sannarlega að hún haldi áfram að finna áhorfendur því þetta er í raun mjög sérstök og ógleymanleg upplifun sem mun ekki gleymast fljótlega. KOSTAR: -Jon Voight og Dustin Hoffman eru bæði hryllileg og ótrúleg til að horfa á. Þeir hafa aldrei leikið svona hlutverk fyrr eða síðar og eru allt öðruvísi en venjulega. Þú munt gleyma hver er að spila þá innan nokkurra mínútna! -Fallegt atriði -Alls ekki dagsett eða töff eins og margar kvikmyndir á þessum áratug koma út eins og í dag -Frábært og hröð klippingarvinna KOKKAR: -Aðeins fyrir þroskaða áhorfendur -Opnunarsenurnar eru vel gerðar, en þær gætu verið aðeins sterkari.