Með öllu tæknilegu flassi sínu veldur „Stalingrad“ kvikmyndinni frá 1993 miklum vonbrigðum. Áður en ég horfði á hana hafði ég lesið fræðisögur af Stalíngrad-herferðinni og séð mikið af heimildarmyndum og ljósmyndum af bardaganum og þátttakendum hans. Ég held að engin kvikmynd geti raunverulega náð árangri í að lýsa títanísku baráttunni og þjáningunni sem átti sér stað, en mig langaði samt að sjá hvernig tiltölulega nýleg þýsk kvikmyndaframleiðsla væri. Þó að það séu nokkrir góðir þættir í þessari mynd, þá er hún í heildina misheppnuð. Fyrir mér er versti þátturinn að hún felur í sér veruleg tímaleysi, og einnig mjög tilgerðarlega og klisjukennda þætti, áberandi í sumum viðureignum þýsks liðsforingja og sovéskrar konu. Einnig eru nokkrir hugmyndafræðilegir þættir í myndinni sem leiða til mjög brenglaðra skynjunar. , þar á meðal það sem jafngildir skopmynd af þýskum presti, nokkur yfirþyrmandi skilaboð um stéttarstríð og erfiðar lýsingar á "góðum" vs. "vondum" Þjóðverjum. Vissulega voru í þýska hernum í seinni heimsstyrjöldinni menn sem gátu haldið uppi einhverju velsæmi í stríðinu og aðrir sem gerðu mjög slæma hluti, en tilraunirnar í myndinni til að sýna þessa andstæðu eru mjög einfaldar og barnalegar. Ég gef "Stalingrad" kredit í þeim skilningi að hún sýnir ekki alveg þýska hermenn í þeim einföldu djöfullegu gæðum sem er staðalmyndin sem margir hafa nú, en samt inniheldur myndin sínar eigin staðalímyndir, eins og næstum of góð- sannur fótgönguliðsmaður sem hefur viðhorf sem er meira í ætt við 1990 en 1940, og tveir algjörlega vondir fótgönguliðar og aftari liðsforingi. áreiðanleika" í því að sýna grafískar bardagaatriði, samt eru þessar sömu kvikmyndir mjög gallaðar og brenglaðar í lýsingum sínum á viðhorfum, gildum og hegðun hermanna og óbreyttra borgara fjórða áratugarins. „Stalingrad“ og „S.P.R“ eru með stórar og minniháttar persónur sem skortir þá ómeðvitaða stóuspeki sem tíðkaðist meðal venjulegs fólks á seinni heimsstyrjöldinni. Vissulega hafa hermenn í gegnum tíðina verið alræmdir fyrir tíðan nöldur og einstaka tortryggni, en samt sem áður eru sjálfsuppteknar, orðheppnar og viðkvæmar persónur í báðum þessum myndum eitthvað annað og eru miklu algengari í heimi okkar í dag en þær voru í. 1940. Þó að mörgum líki þessa dagana að hallmæla stríðsmyndum frá fjórða og fimmta áratug síðustu aldar, sem bera fram þjóðræknari skilaboð og eru ekki eins myndræn um bardaga, eru margar af þessum fyrri myndum eins og "Battleground" miklu nákvæmari í myndum sínum af dæmigerðum hermönnum. viðhorf, og þeim tekst oft að sýna hræðileg áhrif stríðs á óbeinan hátt. Einn vel gerður hluti af "Stalingrad" er bardaga þýskra fótgönguliða og sovéskra skriðdreka, sem skilar hæfilegu starfi við að fanga hluta af hryllingnum og rugl í slíkum bardaga."Stalingrad" stendur sig illa þó að sýna sameiginlegt útlit framlínuhermannsins. Hluti af þessu gæti stafað af erfiðleikum við að finna þunnt, hrikalegt aukaefni í ofdekraðri og vel nærðu Ameríku og Vestur-Evrópu nútímans. Einnig eru of margir af þýsku hermönnunum í myndinni ekki í einkennisbúningum sínum og búnaði sem skyldi og sýna ekki það faglega fas sem var algengt í þýsku Wehrmacht jafnvel á árum þýskra ósigurs. Ef þú vilt fá góða hugmynd um hvernig hinir raunverulegu þýsku hermenn litu út, mæli ég með eftirfarandi heimildarmyndum sem innihalda myndefni af Stalíngrad herferðinni: "Heimurinn í stríði", "Stríð aldarinnar" og "Rússlandsstríðið." Einnig eru bækurnar „Operation Barbarossa in Photographs“ eftir Paul Carell, „Stalingrad“ eftir Geoffrey Jukes og „Stalingrad“ eftir Paul Carell innihalda mikið af gagnlegum myndum. Einnig er mælt með bókum sem skrifaðar eru um bardagann af Antony Beevor og William Craig og sú síðarnefnda er sérstaklega góð um almenna hermenn og óbreytta borgara á báða bóga. Tiltölulega nýlegar myndir sem að mínu mati eru miklu betri en "Stalingrad" og " Saving Private Ryan" í því að sýna viðhorf og persónuleika einstaklinga í seinni heimsstyrjöldinni, og almenna tilfinningu, útliti, hryllingi og gremju þess stríðs, eru "Der Untergang" ("The Fall") og "Talvisota" ("Vetrarstríðið" "). Þó "A Bridge Too Far" og "The Longest Day" fjalla um atburði á vesturvígstöðvunum frekar en í austri, þá eru þær líka frábærar stríðsmyndir og standa mjög nálægt staðreyndum. Síðarnefndu tvær myndirnar skortir eitthvað af þeim nöturleika sem er algengari í nýrri myndum, en þær bæta upp þann skort með öðrum styrkleikum sínum, þar á meðal sannleiksgildi.