Ég sá "What Is It?" eftir Crispin Glover. á Ann Arbor kvikmyndahátíðinni. Að vísu var myndin að minnsta kosti vel nefnd, því ég fékk það ákveðna tilfinningu að jafnvel rithöfundurinn/leikstjórinn gæti ekkert svarað. Í fyrirspurnartímanum eftir sýninguna sagði Glover að myndin hafi upphaflega átt að vera stuttmynd til að sýna dyggð þess að nota leikara með down-heilkenni. Hins vegar er þetta í sjálfu sér ekki næg ástæða til að búa til kvikmynd. Leikarar eru að mínu mati byggingareiningar fyrir stærri sýn - stærri sýn sem virtist í besta falli ruglað og í versta falli fjarverandi. Crispin Glover sagðist einnig vilja taka á bannorðum. Jæja, hann gerir það. En afhverju? Myndin virðist ekki hafa neina afstöðu, engin ástæða til að fjalla um neitt. Finnst honum að þessir hlutir ættu ekki að vera tabú? Myndin gefur mér ekki einu sinni vísbendingu um það. Tabú vegna tabús er ekki áhugavert. Það hefur ekki einu sinni efni á að gera bannorðið truflandi eða hvetjandi á hvaða stigi sem er vegna þess að hann hefur ekki látið áhorfendur vera sama á nokkurn hátt. Þegar ég hunsaði vandamál með hugmyndina í smá stund, það sem hneykslaði mig mest var hversu illa myndin var sett saman. Klippingin, kvikmyndatakan og önnur tæknileg atriði virtust oft vera ákaflega áhugaverð. Glover sagði að 125-150 þúsund dollarar fóru í myndina og mér finnst að peningunum hefði átt að fara í mismunandi hönnuði (Glover gerði reyndar einhverja hönnun sjálfur - ég veit að ég sá að minnsta kosti hljóðhönnun í einingunum). Máluðu settin eru í lagi (ekki frábær), en notuð illa. Hlutar líða eins og ljósmyndað sviðsleikrit - sem væri allt í lagi ef það færi í einhvers konar tilgang, en í höndum Glover finnst þetta bara slepjulegt. Aðrir hlutar eru teknir upp eins og heimamynd, af lakari gæðum en margt af því sem ég sé kvikmyndagerðarmenn í fyrsta sinn gera á iMovie. Kannski er stærsta vandamálið með "Hvað er það?" er ég get ekki einu sinni skilið hversu alvarlega á að taka myndina. Það eru sumir hlutar sem líður eins og Glover sé að öskra á þig til að hugsa alvarlega. Á öðrum stöðum virðist hann vera á sínum eigin litla brandara. Kannski ætlaði hann að þetta væri kaldhæðnislegt, eða þroskandi á einhvern hátt, en mér fannst Glover ekki einu sinni geta fengið sjálfan sig til að veita myndinni sinni alvarlega athygli. Glover sagðist upphaflega hafa viljað að þetta væri stuttmynd. Ef það hefði bara verið. Á sjötíu og tveimur mínútum klárast myndefni og hugmyndir í myndinni á fyrstu tuttugu og má deila um hvort hugmyndirnar hafi verið nógu mótaðar til að halda því fram að þær hafi jafnvel verið til staðar fyrir þann tíma.