How Tasty Was My Little Frenchman segir sögu sem til skiptis er sorgleg, skelfileg og lífseigandi. Hún endar með hrottalegum lokakafla sem þú vissir að yrði að gerast, jafnvel þó að þú værir að vona - kannski jafnvel trúðu - að það myndi ekki gerast. Að lokum er þetta mesti styrkur myndarinnar: hún spilar sérlega með tilfinningar þínar og væntingar, en lækkar síðan sprengja á þér. Ég sá þetta í kvikmyndafræðitíma í USC um miðjan tíunda áratuginn. Það er ekki auðvelt að finna, en er örugglega þess virði að leita að.