Northanger Abbey er ekki uppáhalds Jane Austen skáldsagan mín, en hún hefur sinn sjarma. Þessi mynd gerir það ekki. Hún ber nokkur af sömu persónunöfnum og bókin, en sögunni er gjörbreytt og ljúfasti maðurinn í allri Austen-kanónunni (nema Emma's Mr. Knightley fái heiðurinn) er gerður út sem hjartalaus og málaliði. Ein eða tvær algerlega óviðkomandi persónur eru kynntar og áþreifanlegt andrúmsloft af korsettu perversu hangir yfir þessu öllu. Ég varð fyrir svo miklum vonbrigðum þegar ég sá það fyrst á útgáfu þess árið 1986; enn í dag er hún ofarlega á lista yfir kvikmyndir sem skamma bækurnar sem þær eru byggðar á. Jafnvel Robert Hardy aðdáendur ættu að gefa þessum vítt rúm. Það hefur ekkert, og ég meina N-O-T-H-I-N-G, til að mæla með því.