Hin flýtileg nálgun sem Lewis Seiler fer með konungi undirheimanna skapar dýpri söguþræði, en heldur samt skilvirkum sýningartíma. Eitt skýrasta dæmið um þetta er umskiptin milli fátæktar og auðs hjá hjónum læknanna. Áhorfendur eru samstundis fluttir frá læknastofu yfir í lúxus svítu á virtustu gistihúsi borgarinnar. Þessi þróun er mikilvæg til að skilja stöðuna sem læknarnir hafa verið kastaðir í. Sagan gefur til kynna af innganginum að þessir tveir menn séu almennt ánægðir með að veita þeim sem minna mega sín læknisstörf. Með því að skera skyndilega frá þessari atburðarás yfir í siðferðislega andstæða iðju (persónulegur læknir mafíunnar) er áhorfandinn kallaður til að upplifa þessa skyndilegu atburðarás. Nelson-hjónin (Kay Francis og John Eldredge) eru ráðnir með valdi hjá Gurney (Bogart) án andmæla. Þessi stílfærða hugmynd um að skipulögð glæpastarfsemi sé of áhrifamikil og öflug til að sigrast á er orðin staðalþáttur í hverri glæpamynd. Sá þáttur þessarar myndar sem vakti nokkrar spurningar hjá mér fjallaði kaldhæðnislega um hraða sögunnar og hraðann sem hún var sögð á. Ég held að persónuþróun og félagsleg sjálfsmynd geti orðið fyrir skaða þegar ákveðnir þættir sögu eru ekki skoðaðir til hlítar. Þessi þversögn stafar af persónulegum smekk, að því leyti að ég held að hægt sé að auka upplifun kvikmyndarinnar með ströngri persónuþróun. Hins vegar, hvað varðar þessa mynd, verð ég að viðurkenna að hröð aðgerð stuðlar að kraftmeiri blossa til áhrifa myndarinnar.**1/2 (af ****)