Þessi mynd er í stuttu máli kvikmyndalegt meistaraverk. Kvikmyndin hreyfst frábærlega af ákefðum myndum sem hreyfa við næman áhorfanda djúpt. Myndin opnar í spænska borgarastyrjöldinni þar sem hópur barna reynir að hefna sín á öðru barni. Reyndar eru þeir að leika í heimi sínum útgáfu af því sem þeir hafa orðið vitni að í fullorðinsheiminum í kringum sig. Síðar hittum við þrjú þessara barna aftur sem fullorðin á heilsuhæli. Hér sjáum við hvað lífið hefur haft í för með sér hvert þeirra. Einn er einangraður kynferðislega bældur sjúklingur. Annar maður er hræsni sem er orðinn veikur. Þriðja barnið, ung kona, er orðið nunna og þjónar á heilsuhæli. Þessi mynd er myndlíking um áhrif ofbeldis á sálarlífið. Þessi mynd hefur hápunkt sem er svo sannarlega ekki fyrir hina krúttlegu meðlimi áhorfenda en hún er rökrétt ásamt því að vera mjög áhrifamikil. Leikurinn er frábær og handritið nokkuð vel skrifað. Það er tónlistaratriði sem veitir undirstraum af ótta í þessari mynd. Þetta er ekki kvikmynd fyrir spennuleitendur heldur mynd fyrir hugsandi áhorfendur.