Segjum bara að ég þurfti að fresta vantrú minni fyrir Spiderman en ég gerði fyrir Hooligans. Það er, að segja, ég á minna í vandræðum með að trúa því að Toby McGuire geti haldið sig við byggingar en ég á við Elija Wood að kasta niður með hörku í Manchester. Ég mun ekki fara út í einstök atriði, þar sem ég vil ekki skrifa spoiler, en hugmyndin um að fullorðnir, fagmenn, breskir karlmenn lendi í næstum dauðadæmum um hverja helgi er, ja... fyndin. Og þessi mynd er það ekki. Átökin, hugmyndin um að berjast, eru tekin allt of alvarlega. Alvarleiki pælingarinnar, lotningin sem viðfangsefnið er meðhöndlað með verður pirrandi, þar sem það kemur hvorki á fót né leysir átökin. Svo virðist sem söguþráðurinn, með nógu stórum götum til að keyra Guiness vörubíl í gegnum, hafi verið sleginn saman með tilgerðarlegu "fiski upp úr vatni" þema svo að áhorfendur geti horft í Woods tárvot augu þegar hann lærir að verða karlmaður, þ.e. . lemja aðra unga menn af andstæðum fótboltasmekk með barefli og hlaupa svo í burtu eins hratt og hann getur. Persónurnar eru teiknimyndalegar, sérstaklega Bandaríkjamenn við Harvard. Persónuþróunin og söguþráðurinn er sendur til áhorfandans í gegnum myndina. Því miður nær fáránleiki myndarinnar ekki hámarki fyrr en undir lokin, sem þá ertu búinn að eyða næstum tveimur klukkustundum af lífi þínu sem þú færð aldrei aftur. Taktu upp "Fótboltaverksmiðjuna" eða "Fight Club" í staðinn fyrir þennan brjálaða og vonbrigðadúka. Það eyðir ekki tíma í tómt melódrama, þreytta gamla "Yankee í konungs Aurthur's Court," eða grátandi, dæmisögur um að verða fullorðinn bullsh*t. Þau eru bara hrein, dökk og snjöll skemmtileg; hvernig ofbeldi á að vera.