„Baseball“ eftir Ken Burns er ágætis heimildarmynd... hún sýnir skýran uppruna leiksins, frábæra lýsingu á fyrstu árum og hetjum hafnaboltans. Það er nóg í þessari mynd fyrir hvaða hafnaboltaaðdáanda sem er... sem sagt, myndin hefur nokkra áberandi galla. 18 klukkustundir eru einfaldlega of langur tími fyrir mannlega athygli. Það er greinilegt að Burns teygði myndina sína út til að passa við hugmyndina um "níu leikhluta". Það eru ekki einu sinni þröngir 18 tímar... hraðinn á hverjum þætti er hægur, næstum grátbroslegur... tónlistin alltaf nostalgísk og sorgmædd. Er hafnabolti aldrei spennandi og skemmtilegur? Af hverju er hver leikmaður og afrek þeirra kynnt í formi harmleiks? Talandi höfuð eftir talandi höfuð breytir öllum vellinum í tilfinningaþrungið ástarsorg, brölt um hafnabolta sem myndlíkingu, hafnabolta sem Americana, sálfræði og guðfræði hafnaboltans... nóg! Þetta er sýrópskennt, mjúkt drasl. Billy Crystal er hér til að selja okkur öll Yankee hokum sem hann hefur selt okkur áður. Ken Burns notar þjóðsönginn sem þemalag seríunnar og tekst að spila "Take Me Out To The Ballgame" svo oft að þú gætir ælt. Við skiljum það, náungi. Greinilega er Burns ný-Hollywood gervi-frjálshyggjumaður, svo hann eyðir líklega þriðjungi myndarinnar í negra deildirnar... þessir hlutir fara í að refsa hvítum gærdagsins fyrir að vera ekki eins víðsýnn og Kenny er í dag. Til skammar! Hann átelur hafnabolta fyrir að vera aðskilinn á þriðja og fjórða áratugnum en gerir sér ekki grein fyrir því að Ameríka var aðskilin á þeim tímum! Burns verður yfir höfuð ástfanginn af Buck O'Neil, fyrrum negra-leikmanni, og slefar yfir hverju einasta myndefni þar sem hinn aldraði O'Neil er skáldlegur um leikdaga sína. Vitleysa...Burns hefði verið betra með fullorðnum til að hjálpa honum að breyta sköpun sinni niður. „Baseball“ endar sem gruggugur, gjóskulegur borgararéttindaáróður dulbúinn sem Americana. Það er greinilegt að Burns er ekki hafnaboltaaðdáandi... annars myndi hann vita að við horfum á leiki hlæjandi og kát, ekki gráta og segja einsöng... ertu að hlusta, herra Burns? Það er enginn grátur í hafnabolta.