David Mamet er mjög áhugaverður og mjög ójafn leikstjóri. Fyrsta myndin hans 'House of Games' var sú sem mér líkaði best og hún setti upp röð kvikmynda með persónum sem hafa sjónarhorn á lífinu breytist þegar þær lenda í flóknum aðstæðum, og það gerir sjónarhorn áhorfandans líka. sem út frá titlinum reynir að koma huga áhorfandans að venjulegu glæpadrama. Aðalpersónurnar eru tvær löggur, ein gyðingur og ein írskur sem fást við kynþáttafordóma. Morð á gömlum gyðingabúðareiganda sem reynist vera forn öldungur í ísraelska sjálfstæðisstríðinu kallar á sjálfsmynd gyðinga í huga og hjarta gyðingaspæjarans. Þetta er þar sem gallar myndarinnar eru augljósari. Vaknunarferlið er leikrænt og erfitt að trúa því, hópur vígamanna gyðinga er óperulegur og leiðin sem leynilögreglumaðurinn gengur að lokum að síðustu ofbeldisfullu árekstrinum er sorglegt. Endir myndarinnar sjálfrar er Mamet-líkur snjall, en veldur vonbrigðum frá mannlegu tilfinningalegu sjónarhorni.