Spoilerar eru í miklu magni. Þú hefur fengið aðvörun. Ég varð fyrir miklum vonbrigðum, þetta er fyrsta STREET FIGHTER myndin mín sem ég hef séð (ég þori ekki að fara nálægt 1994 brandaranum ennþá). Mjög lítið grípur athygli þína í STREET FIGHTER ZERO (ALPHA) öfugt við flest japananimation. Bardagarnir eru skemmtilega gerðir út um borð (Shun á móti Zangief var hlæjandi) og dramatíkin er allt of skapleg, sérstaklega undir lokin þegar Ryu þarf að stjórna öllu í baráttu sinni við bróður sinn. Aðalgötubardagamaðurinn, Ryu, hefur verið að veikjast til að miklu dekkri útgáfa innra með sér. Óánægja með að stjórna þessu myrkri flækist enn frekar af skyndilegri komu yngri bróður! Skuggalegt götubardagamót er haldið þar sem meira en bara barátta er í huga verkefnisstjórans. Hvað er með teikningu listamannsins af fótum? Hvaða anime sem er teiknað fyrir ofan magann er áhrifamikið. Mjúkt eðli sögunnar gerir STREET FIGHTER tegundina allt of gáfulega og leggur mun meiri áherslu á persónu (Shun), sem er ekki einu sinni bardagamaður í tölvuleiknum! Persónurannsókn á meira en bara kjarnastjörnum upprunalega STREET FIGHTER er algjörlega hunsuð. Hversu oft náðir þú Rolento? Adon? Gaur? STREET FIGHTER ZERO skortir hugmyndaflugið í tölvuleiknum.