"Opening Night" eftir John Cassavetes er frábær og heillandi; frábært vegna þess að það spilar með dýpstu óttanum sem við höfum í ímyndunaraflinu, heillandi vegna þess að það hættir aldrei að koma okkur á óvart. Með mjög langri lengd hans, tvær klukkustundir og tuttugu mínútur, getur hver sem kann að meta persónur ekki tekið augun af skjánum. Sagan af óstöðugri leikkonu, Myrtle Gordon, (Gena Rowlands) sem reynir að setja sig saman í leika, berjast við djöfla hennar; „Opnunarkvöldið“ fjallar ekki bara um konu á barmi bilunar heldur einnig um margbreytileika í lífi leikhúsleikara og leikhúsheimsins. Allar persónur Cassavetes hér eru reynslumikið fólk sem veit um leikhúsheiminn; þannig að helmingur myndarinnar gerist á sviði, annað hvort þar sem flytjendur vinna vinnuna sína eða baksviðs, þar sem framleiðendur og rithöfundar og leikstjórar vinna vinnuna sína. Cassavetes er svo harðorður við persónur sínar að þessi óvinsemd snýr sér að áhorfendum, en áhorfendum í bíó. Vegna þess að það er annar áhorfandi, í leikhúsi myndarinnar, sem veit ekki hvað er í raun og veru að gerast og hlæja því þeir halda að allt sé gjörningur. Og það er í rauninni það sem það er; það er bara þannig að áhorfendur í leikhúsinu fá ekki að sjá „baksviðs“ eins og við gerum. Þeir upplifa ekki gleðskap Genu Rowlands áður en hún fer út á það stig, en síðast en ekki síst; þeir vita ekki hvers vegna hún lætur eins og hún gerir. Ég hélt alltaf að það væri erfitt að vera vinur leikara. Myrtle (Rowland) segist vera leikkona og það sé það eina sem hún kunni að gera; og ég ímynda mér að ef ég ætti vin sem væri atvinnuleikari, þá væri mjög erfitt að segja hvenær hann væri að segja sannleikann því ég myndi vita að hann er leikari og hann getur falsað hvað sem er hvenær sem er. Margt af því sem Myrtle gerir í hræðilegu upplifunum sem myndin setur hana í gegnumOkkur grunar hvort hún sé raunveruleg; restina af persónunum grunar líka. Það er rithöfundurinn, Sarah (Joan Blondell), sem getur ekki skilið hvers vegna Myrtle skilur ekki persónuna sem hún hefur skrifað fyrir hana. Það er leikstjórinn, Manny (Ben Gazzara), sem getur ekki sætt sig við þá staðreynd að besta leikkonan hans gæti verið að missa það; framleiðandinn David (Paul Stewart) sem veit ekki hvar hann á að standa og mótleikari Myrtle Maurice (Cassavetes sjálfur), sem getur ekki tekist á við ástina sem þau bera til hvors annars. Þegar hún verður vitni að dauða unglings, aðdáandi; allt þetta kemur saman og hefur áhrif á Myrtle, en enginn veit hvort ranghugmyndir hennar eru raunverulegar. Þau segja ekki neitt því þau vilja ekki styggja hana, en myndin fer í undirmeðvitundarástand sem aðeins Myrtle sættir sig við. Stundum getum við sagt að allir hafi fengið það. Á þessum augnablikum lýsir snilldar handriti Cassavetes skelfilegum hrottalegum heiðarleika í orðum sem persónurnar segja í umræðu baksviðs; og ekki bara það sem allir segja Myrtle heldur líka það sem hún segir við þá.Hér er fólk sem er óhræddt við að segja sína skoðun og breytir stöðugt því sem það er að hugsa, rétt eins og aðferð Cassavetes til að búa til kvikmyndir. Og í þessum þætti skipta sýningarnar meira máli hér en í "Shadows", því persónurnar koma inn í stærri mynd; stærri saga sem stígur út úr hinu léttvæga. En í öðrum þætti, hinni raunverulegu leið til að búa til kvikmyndir, er þessi mynd ekkert frábrugðin "Shadows". Það er fallegur hlutur í því hvernig myndavél Al Ruban skýtur persónurnar. Þegar einhver er að tala fókusar myndavélin ekki á hann, hún skýtur þann sem hlustar; svo við getum séð hvernig hann eða hún bregst við því sem hinn segir. Stundum er þeim sama, stundum eru þeir ánægðir, stundum niðurbrotnir. Spuna gæti samt verið til staðar, þó meðal allra þessara frábæru sýninga. Undir lokin kemur óvænt atriði þar sem Cassavetes og Rowlands byrja að tala saman, stanslaust. Hvort þetta hafi verið spunnið eða ekki er ekki eitthvað sem við þurfum að velta fyrir okkur. Við verðum bara að fylgjast með; og horfa á þau bæði skiptast á lífsreynslu og sjá orð verða sannarlega lifandi í samtali sem þýðir miklu meira en það sýnirÞað gerist ekki eðlilegra en það.