Ég sá þessa mynd þegar hún kom út. Leyfðu mér að sjá núna - þessum gaur sem hafði áður farið á skíði niður Fujifjall tekst að safna fjármagni og ráða starfsfólk til að skrásetja það sem hljómar á yfirborðinu eins og djörf og áræðin athöfn - að skíða niður hæsta tind heims. Jæja - OG HÉR KOMUR SPOILER--hvað gerist, sjáðu, eftir að stór mannskapur nær að hjálpa honum að komast nálægt toppnum - og lífið tapast í kaupunum - fer hann á skíðin, nær að gera það er mjög stutt leið, þá opnast fallhlífin hans...og það er það. Og í stað þess að brenna upptökurnar til að fela þennan ótrúlega and-klimaktíska endi á vandræðalegu ógæfu, heldur gaurinn á undan og sleppir því. SPOILER ENDUR Ég dáist að því ótrúlega hugrekki og fyrirhöfn sem það hlýtur að hafa tekið tökuliðið til að ná nokkrum af þeim glæsilegu myndum sem þeir náðu. ANNAR SPOILER - Ó já, einn af Sherpunum er drepinn með því að falla í sprungu. Sögumaðurinn, sem vitnar í „skíðakappann, sem er áræðinn, segir af léttúð að samkvæmt Sherpa trúarbrögðum, þar sem ekki er hægt að endurheimta líkama þessa manns, muni sál hans reika um heiminn að eilífu og aldrei vita hvíld. Er það þess virði, veltir sögumaðurinn fyrir sér. JÁ svarar hann - vegna þess að það þjónaði þeim tilgangi að láta þennan trúð „skíða niður Everest.“ Ég man ekki eftir að hafa nokkurn tíma séð ljótara stykki af selluloid. Þessu má missa af hverju sem það kostar.