Ég verð að segja að ég var hrifinn kvikmyndatakan var mögnuð, ​​rammarnir nálægt fullkomnun og hvernig hann byggði upp spennuna í kringum myndefni sem hljómar meira eins og hræðileg leiðindi er óviðjafnanlegt. Myndin fjallar um tvo sögumenn, einn séðan, annan óséðan. . Þeir eru báðir að reyna að útskýra það mikilvæga í röð málverka sem olli hneyksli fyrir löngu síðan. Myndin snýst allt um kenningar og útskýringar á skoðunum en niðurstaðan er alveg átakanleg verð ég að segja. Kvikmynd sem á skilið meira en 171 atkvæði. Með aðeins 66 mínútur til að spila söguþráðinn leið myndin enn eins og fullkomið verk. Frábær stefna! Ég verð að segja miklu betur en Blood of the Poet sem það af einhverjum undarlegum ástæðum minnir mig svolítið á. Ég býst við að þú getir kallað það með slangurorðinu "listræn". Þetta er nokkurn veginn bara mikið faglegt tal um ýmsar kenningar og töfrandi sjónræn áhrif en áhöfnin og Ruiz náðu því. Að minnsta kosti fyrir mig. Ótrúleg kvikmynd.