John Parrish er fyrrverandi liðsforingi sambandsins sem ætlar að selja búgarðinn sinn og land til Wilkison-hjónanna við Anchor. Vandamálið er að verðið sem boðið er upp á er allt of lágt og þegar þeir fara að leggja Parrish og starfsmenn hans í einelti hefur hann skipt um hug, sérstaklega þegar hlutirnir taka grimmilega snúning til hins verra. Upphaflega eftir að hafa horft á þessa fannst mér af gremju, aðallega vegna leikarahópsins sem átti í hlut. Þegar þú fékkst Edward G. Robinson, Glenn Ford og Barböru Stanwyck í sömu myndinni, vonarðu að þau fái sögu og handrit til að skara fram úr. Því miður fá þeir ekki tækifæri til að framleiða vestræna klassík sem er verðug margvíslegra endurskoðunar, eða er það að yfirvænting mín sé að gera það óþarfi? Jæja ég svaf á því og ákvað að hugleiða myndina frekar. Ég held að já það sé rétt að segja að viðkomandi leikarar hafi átt skilið betri sögu til að vinna úr, það er, þegar öllu er á botninn hvolft, söguþráður sem hefur verið mjólkaður fyrir allt sem hún er þess virði, og svo eitthvað. En The Violent Men er samt mjög gefandi mynd burtséð frá glötuðu tækifærunum sem eru augljós við framleiðsluna. Glenn Ford sem Parrish er svalur eins og nefið á eskimóa í gegn og það er alltaf frábært að sjá Babs Stanwyck leika tík því hún er góð í því. Þó að Eddie G, þegar maður venst því að hann sé í vestri, er fínn í því sem er undirskrifaður hluti. Robinson, sem kom inn á síðustu stundu þegar fyrsti kostur sem Lee Wilkison, Broderick Crawford meiddist, er sá sem er stuttur sem hefur breyst mest af framleiðendum, meira að segja aukapersónur eins og hinn djöfullega Wade Matlock {glæsileg gleði frá áreiðanlegum Richard Jaeckel} og Judith Wilkison {geislandi Dianne Foster} fá eitthvað til að skilja eftir. En hvað það er, þá er hækju Robinsons sem er „vondur“ kall að minnsta kosti eftirminnilegur af öllum réttu ástæðum. Ekki feiminn við hasar og byssuleik, það er með útúrsnúningunum og næstum Shakespeares harmleikjum sem kvikmynd Rudolphs Maté rís yfir hversdagsleikann, með allt þetta fallega innrammað af töfrandi kvikmyndatöku Burnett Guffey. Lone Pine í Alabama hefur verið notað á margar vestrænar myndir {sjá Seven Men From Now fyrir aðra glæsilega notkun á henni}, en hér skarar Guffey virkilega fram úr og nær að töfra augun í hverri beygju. The Violent Men er ekki frábær vestræn mynd og ef til vill hefði betri leikstjóri en Maté getað gefið skáldsögu Donald Hamilton, {The Big Country}, aðlögun til að vera stoltur af. En fyrir hvert niggle og pirring sem ég persónulega hafði við það, fann ég tvær ástæður í viðbót til að líka við það virkilega, svo að það sé, það er mælt með því, fyrir víst. 7/10