Anthony Perkins og Sophia Loren eru algjörlega glæsileg í þessu ca. 1840 "Vestri". Það eitt og sér hjálpar hins vegar ekki fáránlegri sögu, með óteljandi sögulega röngum þáttum. Byrl Ives er sannfærandi sem 70-eitthvað harðstjórnandi patríarki, sjálfhverfur sem sver að sjá 100 ára afmælið sitt. Villtur dans hans í veislu sem hann heldur fyrir nágranna sína mun fá alla til að taka eftir því (þessi gaur er SJÖTÍU SEX?). Hann er alltaf að muldra biblíuvers og krefst virðingar á meðan hann rekur syni og vini í burtu með sjálfsréttlátum vælum sínum og tilfinningalegri grimmd. Ástarsambandið milli Perkins og Loren virðist fyrst fáránlegt, en verður trúverðugt undir lokin. Það er nóg af drama, en ekki nóg til að líða vel með. Greinilega skrifuð fyrir sviðið, þessi saga var dagsett jafnvel þegar hún var tekin upp. Perkins flautar „My Bonnie“ á fjórða áratug síðustu aldar, þó að lagið hafi ekki verið samið fyrr en 1882. Gagnrýnendur sem berja Sophiu Lorens „stjórn á enskri tungu“ eru frekar smávægilegir. Mér fannst enska hennar gallalaus og alveg áheyrileg. Sem Napólíbúi talar Loren áberandi mállýsku sem oft þurfti að kalla yfir á „alvöru ítölsku“. „Hreimurinn“ hennar hefur hins vegar varla áhrif á hvernig hún talar ensku. Sem fyrstu kynslóð þýskra Bandaríkjamanna get ég metið viðleitni þeirra sem læra ensku sem annað, eða jafnvel þriðja eða fjórða tungumál."Desire Under The Elms" er drama (eða jafnvel harmleikur) í klassískum skilningi. Mér til ánægju vantaði rökrétta sögu og heildar "borgun" fyrir þann tíma sem fjárfest var. Aðdáendur stjarnanna vilja ekki missa af því, aðrir stilla hins vegar á eigin ábyrgð!