Gerðu-það-sjálfur indie-hrollvekjuhöfundurinn Todd Sheets snýr aftur með enn einn skemmtilega voðalegan nikkel'n'dime skot-á-vídeó klunkara sem er í rauninni bara veik afsökun fyrir því að henda í kringum sig mikið af vatnsríku blóði og glampandi þörmum eins oft og mögulegt er. Vondur djöfullegur fuglahræða endurvekur hina látnu sem hrífandi uppvakninga með rotandi andlit svo þeir geti snætt lifandi. Hópur þrætandi háskólakrakka, tríó hættulegra fanga sem eru sloppnir undir forystu hins illvíga Slade (Byron Nichodemus hampar því upp í svívirðilega gráðu), tveir jafn grimmir sleazeball húfur og tríó af heittelskuðum systrum þurfa öll að gera sitt besta til að lifa af. þessi ömurlega þrautaganga. Það er það fyrir óþarfa ruglaða og flókna söguþráðinn, en sem betur fer það sem þetta bráðskemmtilega hræðilega hávaða skortir í frásagnarsamhengi (nógu) það bætir meira en upp fyrir með ánægjulegri ofgnótt af glæsilega gross'n'graphic gore. Ógeðslegir hápunktar eru ma kona sem fékk fingurna höggva af sér, banvænt byssuskot í nára ungrar stelpu, tilraun til nauðgunar með drepi, slægingu og auðvitað meira fráhrindandi át í innyflum en þú getur hrist haug af rökum þörmum við. Þar að auki erum við líka með grófa, kornótta kvikmyndatöku sem víxlar stöðugt á milli útþveginna lita og ljóta svarthvíta, óviðunandi sviðsettan bardagaatriði, ömurlegan leik úr einsleitt aumkunarverðu nafnlausu leikaraliði (sérstaklega Jerry Angell lýsir grimmilega málaflokknum vanheiðraður fyrir hláturmilda furðulega sögu sína sem slímugan, óteljandi geðglæpamanninn Joe Bob), hrífandi höfuðhögg thrash metal hljóðrás og almennt hrollvekjandi hljóðgervill. Við skulum ekki gleyma fáránlega endi þar sem nokkrir af eftirlifendum okkar rekast á nokkur hettuglös af holdætandi bakteríum til að nota á ódauða hjörðina. Vissulega er þessi mynd hreint töffari, en hún hefur ákveðna hjartnæma viðurstyggilega eiginleika sem aftur gerir hana að svo hræðilegu-það er ógnvekjandi Z-gráða gaman fyrir harðkjarnaáhugamenn um slæman hræðslu.