Ég horfði bara á MURDER AT THE VANITIES í nýútgefnu Universal Pre-Code settinu og ég var hissa á því hversu mikið ég naut farartækisins enda til enda. Flestir aðrir álitsgjafar hafa fjallað um söguna, morðgátu í söngleik, en mig langaði að bæta við nokkrum athugasemdum. Brisson og Carlisle eru tiltölulega blátt áfram, miðað við jafnvel flesta minniháttar leikara, og hvorugur virðist í raun og veru hafa réttu röddina fyrir það sem þeir syngja (Carlisle er lærður óperusöngvari, Brisson dálítið skjálfandi á sumum háum og lágar nótur). Hinn frábæri Victor McLaglen og Jack Oakie spila vel saman, með frábæra tímaskynjun sem heldur boltanum áfram á milli tónlistarnúmera. Já, Lucille Ball og Ann Sheridan eru Vanities stelpur, en ekki má gleyma hinni frábæru djasssöngkonu Ernestine Anderson í "Ebony Rhapsody" númerinu. Gail Patrick kemur eitt af fyrstu framkomum sínum, hljómar svolítið eins og Eve Arden; Patrick myndi halda áfram að verða framkvæmdastjóri Perry Mason sjónvarpsþáttanna. Svo er það Jessie Ralph sem ástkona í fataskápnum - þú munt sjá hana líka í David COPPERFIELD (sem Peggoty frænku) og THE BANK DICK. Tónlistin er mjög góð - Brisson kynnir staðlaðan "Cocktails for Two" í tveimur mismunandi senum; "Sweet Marihuana" með varla klæddar peyote hnappastelpur í bakgrunni (blóð sem drýpur á hvíta húð eins chorine var dásamlega kælandi); "Ebony Rhapsody," með Duke Ellington's Orchestra og fjölda fallegra dansara, bæði svarta og hvíta, sem blanda þessu saman. Og ég tel að þetta sé ein af fyrstu söngleikjunum sem eru með slíka blöndu - og búningarnir skilja ekkert eftir ímyndunaraflinu.