Hef séð þessa mynd í dag. Mjög vonsvikinn og velti því fyrir sér hvernig það gæti verið á óskarslistanum. Það sorglegasta er: 1. Það er mjög hægt. 2. Hvernig Ghengis-khan, grimmur og voldugur keisari Asíu getur verið leikinn af ljúfum, góðum leikara með hlý og yndisleg augu - í allri myndinni nema einu atriði? 3. Fullt af holum í söguþræðinum: það er ekkert um hvernig hann varð keisari; ekkert um hvar hann eyðir 20 árum á milli barnæsku og fullorðins aldurs. Við sjáum fyrrverandi þræl án peninga, völd, vina eða heimilis. Smellur! - strax á næstu sekúndu er hann að leiða risastóra herinn, án nokkurra ástæðna til að vera leiðtogi. 4. Galdurinn við Ghengis-khan uppkomu er vinsamlega útskýrður aðeins með hjálp eins úlfs/guðs/hvers sem það var. 5. Getur maður elskað konu sína SVONA eftir að hafa ekki séð hana í mörg ár? 6. Er nóg að vinna sverðsbaráttuna ef þú ríður hestinum þínum í gegnum óvinalínur, situr þarna með tvö sverð og allir í kringum þig deyja? Veit Ridley Scott það? 7. Af hverju eftir 20-30 ár lítur mamma Khan ekki út fyrir að vera eldri? 8. Hver er hvatning aðalpersónunnar? (Enginn. Bókstaflega.)Ekki sóa tíma þínum. Í alvöru. Vinna kvikmyndagerðarmanna er góð; náttúran er framúrskarandi - en myndin er ekki hægt að gera án leikstjóra og handrits. Hinn raunverulegi Ghengis-khan myndi taka fram leikstjórann á sekúndu. Kær kveðja.