Sama kvöldið og ég horfði á þetta horfði ég líka á "Scary Movie 4," sem gerði það að verkum að einn ruglaður tvöfaldur þáttur. Því miður fyrir þessa drápstómata gátu þeir ekki staðist hlátursuppþotið sem er Scary Movie kosningarétturinn. Á meðan ég barðist við leiðindi hérna og horfði á brandara sem voru kjánalegir og heimskulegir, hrottalega dagsettir og hrottalega slæmir, fékk nýlegri skopstælingin mig til að hlæja upphátt. Hvernig gat ég þráð eitthvað meira en það. Leikstjórinn John De Bello notar þá grunnforsendu að einhvers konar vaxtarhormón hafi farið hræðilega úrskeiðis og breytt tómötunum í morðingja. En aðalmarkmið hans hér er að flakka um hamfaramyndategundina sem var svo stór á sínum tíma. Handritið angar af steingervingahúmor og ef þú tekur ólögleg efni með kvikmyndakvöldunum gæti þetta verið þinn tebolli. Ég, edrú, sat föst við að horfa á fullorðinn mann fara í skjóli sem tómatar. Og þessi eini brandari, sem er aldrei fyndinn, þar sem ósamræmið á milli japönskumælandi leikarans og röddarinnar er líka hér. Sumir kunna að flissa, ég gerði það ekki. Þeir voru meira að segja með Hitler brandara sem var ekki fyndinn og mér fannst allir Hitler brandarar fyndnir. Frásögn þessarar myndar er svo klofin (af enga góða ástæðu) að það er næstum ómögulegt að útskýra. Tómatar drepa fólk, stjórnvöld reyna að stöðva það, slæmir brandarar eru sagðir. Markmið þeirra gæti hafa verið rétt þar sem markmið þeirra eru meðal annars fjölmiðlar, neysluhyggja og ofsóknaræði (þrennt sem stjórnar lífi okkar enn í dag). Merkilegt nokk helsta söluatriði þessarar myndar, þessir helvítis tómatar, koma í rauninni ekki mikið fyrir. Og þegar þeir gera það, fáðu þetta, þeir eru leiknir af alvöru tómötum. Þessi uppþvotta brella gerði ekkert fyrir mig þar sem ég fæ mjög lítið út úr því að horfa á pakka af tómötum éta líkama þökk sé töfrum stöðvunarmyndavélabragða. Það er líka ótti við að fara á hausinn í vinnunni hér sem kemur í veg fyrir að þessi mynd sé virkilega fyndin. Það að láta einhvern sofna í næstum hverri senu kann að gleðja suma áhorfendur, en líklegra er að litið sé á það sem boð um að taka þátt í skemmtuninni. Ég gæti líka bætt því við að það virðist vera einhver gamaldags eigingirni hjá mönnum vinna hér. Maður borðar tómata og það er kvöldmatur, tómatar borðar mann og það er stórslys um allan heim. En það er bara hvernig heimurinn virkar. Í myndinni verður framleiðslan vond vegna erfðabreytinga, en í hinum raunverulega heimi verður framleiðslan okkar (sjá: Taco Bell) vond þökk sé vanrækslu. Og eins og þessir illsku að gera græna laukinn rann geymsluþol þessarar myndar út fyrir löngu síðan. Það eru nokkur góð hlátursköll. Síðasta skotið var í raun alveg glæsilegt, en það var hvergi nærri nóg til að bjarga þessari hóflegu óþefursprengju. Ég er nokkuð viss um að það sé góð kvikmynd grafin djúpt í þessari hugmynd, en það þurfti að sía handritið í gegnum um tug endurskrifa til að komast þangað. Og með „þarna“ á ég við stig „Scary Movie 4“. **1/4