Þetta minnti mig á Spinal Tap, á alvarlegra stigi. Þetta er saga hljómsveitar á tónleikaferðalagi, en hlutirnir eru ekki samræmdir á milli þeirra. Ég var sérstaklega hrifinn af frammistöðu Bill Nighy sem Ray. Þú vorkenndi honum en samt hafði hann ákveðinn hrollvekju yfir sér. Þetta er frábær mynd til að horfa á ef þú hefur einhvern tíma séð uppáhaldshljómsveitina þína verða hrukkulega, gamla og aumkunarverða. Bitursæt, mjög mælt með því..