„An Itch in Time“ eftir Bob Clampett mjólkar sjö mínútur af brjálæðislegum hasar út frá mjög lítilli forsendu. Elmer Fudd segir við hundinn sinn að ef hann klóri sér bara einu sinni enn þá muni hann fara í hræðilegt bað. Því miður fyrir hundinn gerir miskunnarlaus fló það allt annað en ómögulegt að hætta að klóra. Teiknimyndin skiptir á milli framfara flósins inni í skinni hundsins og örvæntingarfullra tilrauna hundsins til að takast á við það. Í frábærri röð sem fangar í raun gremju kláða sem ekki er hægt að klóra, breytir hundurinn um lit úr brúnu í blátt í rautt yfir í doppóttan í fléttan! Það hljómar fáránlega súrrealískt en það vekur fullkomlega ólýsanlega tilfinningu um kláða á þann hátt sem aðeins Clampett gæti. Það eru nokkrir aðrir þættir sem gera 'An Itch in Time' að hreinum Clampett. Það er gróteska hugtakið sjálft, sem leiðir til nokkurra grafískra atriða af flóinni sem maula á hold hundsins. Það er hömlulaust ofbeldi sem rís haus í hvaða senu sem er með köttinn. Einkum má nefna óhreina brandarana, þar á meðal risastórt skot af hundinum fyrir aftan sem veldur því að flóinn flautar í úlfa og hysterísk röð þar sem hundurinn reynir að klóra sér með því að draga bakið á sér eftir gólfinu. Hann slítur sig um stund til að ávarpa áhorfendur: "Hæ, það er best að ég klippi þetta út. Mér gæti líkað þetta"! Með mjög takmörkuðu hugtaki tekst Clampett að gera 'An Itch in Time' að einstakri teiknimynd sem byggir á smáatriðum. Eins og snemma þáttur af 'Seinfeld', er 'An Itch in Time' nánast um ekkert nema mjög fyndið við hann.