Johnny Knoxville er orðinn geðveikur. Í fyrsta Jackass hafði hann meira gaman af praktískum bröndurum en líkamlegu dótinu opnunarbílaleigunni hans og síðari hlutinn sem fólst í loftflautu á golfvelli voru meira í ætt við einhverja öfgafulla Candid Camera en í Jackass: Number Two er hann virkilega farinn af rokkaranum sínum. Byrjar á atburðarás þar sem hann er eltur í gegnum stofu af nauti, eða síðar þegar hann ríður eldflaug (glæfrabragð sem kostaði hann næstum lífið vegna óvæntrar sprengingar frá kl. hlið eldflaugarinnar), og sérstaklega þegar hann stendur viljandi fyrir framan varnarbúnað og tekur úða af köglum í magann, er Knoxville brjálæðingur. Í fyrstu myndinni voru Bam Margera og Steve-O alræmd djammdýr þau áræðnu, en þú veist að það er frekar slæmt þegar þú sérð Knoxville tæla þau til að gera glæfrabragð. Þetta er í raun röð glæfrabragða sem eru unnin af krökkum sem eru neyddir af testósterón, stöðugt að reyna að auka hvert annað. Það mun á endanum enda með dauða fyrir einn leikara í Jackass 2. Steve-O missir næstum fótinn fyrir hákarli, Knoxville (eins og áður hefur komið fram) er næstum spennt með sprengingu frá eldflaug, og svo framvegis og svo framvegis. Jackass 3 hefur þegar verið staðfest vegna velgengni 2, og satt að segja get ég ekki ímyndað mér neitt glæfrabragð sem framkvæmi nautahlaupið í upphafssenu þessarar myndar sem er ótrúlegt myndefni. Það er næstum ótrúlegt, og ég velti því fyrir mér hvort það hefði verið falsað, en greinilega var það 100% ósvikið. (Sem er reyndar hálf ógnvekjandi.) Og hvað varðar öfgar er Jackass 2 langt umfram forvera sinn finnst hún líka kvikmyndalegri en fyrsta myndin, með minna af töfrandi titlum á undan glæfrabragði sem voru fræg í upprunalega MTV sjónvarpsþættinum. Strákarnir fengu því miður of mikið frelsi hér og fjöldinn allur af gaggunum eru einfaldlega lélegar æfingar í grófleika. bjór upp í rassinn (já, satt að segja), fer að rífast eftir smá stund. Jafnvel bróðurstrákarnir á sýningunni sem ég sótti sem voru áhugasamir þegar Wee Man tók spil að aftan og varð fyrir því að stinga upp á stól var ógeðslegur við sum atriðin í þessari mynd. Þetta er ekki spurning um að komast upp með eins mikið og mögulegt er það er spurning um að segja: "Er þetta jafnvel skemmtilegt eða fyndið?" Margoft, því miður, er það í raun og veru ekki. En fyrir hvert lélegt glæfrabragð sem felur í sér saurefni og prump í andliti fólks, þá eru ljómandi falin myndavélarbitar. Snilldar leikstjórinn Spike Jonze ("Adaptation") klæðir sig upp sem gömul kona og fer nakin á göturnar, með lafandi brjóst og engin skömm. Og persónulegur uppáhaldsskemmtur minn fól í sér Knoxville sem óábyrgan gamalmenni, út að borða með barnabarni sínu, og lét hann drekka áfengi og reykja og blóta og móðga fólk. Þetta er klassísk gamanmynd tekin út í nýjar öfgar með frelsi R-einkunnar. Það er synd að þeir þurftu að eyðileggja allt frábæra dótið þar á meðal síðasta þáttinn sem fól í sér vandaðan hryðjuverkahrekk með kúkabröndurum í leiðinni. Það er samt nógu mikill andi og brjálæði í þessari mynd til að verðskulda áhorf og hún hefur virkilega tekið Hugmyndin um öfga í kvikmyndagerð til nýrra hæða.