Öfugt við samantektir sumra eru konurnar sem sýndar eru í myndinni ekki geisha. Þær eru oiran (vændiskonur) sem búa utan frægustu skemmtihverfanna og líf þeirra og reynsla tákna líf fjölda kvenna á Tokugawa-tímanum. Ég get ekki sagt að sögurnar hafi verið sérstaklega upplýsandi, en sjarmi þeirra liggur í því hversu dæmigerðar þær eru. Þemu eru algild og hversdagsleg: ást, vinátta og fórnfýsi. Ég hafði mjög gaman af liststjórninni og leiklistinni. Mér leið eins og ég væri að fá innsýn í tíma og stað sem ég get aldrei séð annars. Leikararnir, sérstaklega 4 konurnar sem léku aðalhlutverkið, voru æði á að horfa. Ég mæli aðeins með þessari mynd fyrir fólk sem vill smakka japanska menningu eða þá sem hafa gaman af rólegum og tilfinningaríkum sögum. Það er frábært dæmi um hvort tveggja.