Kvikmyndin er meira líking á spillingu í öllu bandaríska kerfinu. Fylgni þeirra sem kjósa sem skipta ekki máli er svo sannað í vélunum sem enda á því að kjósa grínista til sporöskjulaga skrifstofunnar. Stjórnmálamenn eru svo mikill brandari að við þurfum næstum myndasögu til að tákna okkur eins og það hefur verið hlegið að okkur í mörg ár um allan heim. Bushismi er orðinn lífstíll fyrir Bandaríkjamenn og verður það eina sem eftir er eftir að hann lætur ekki af embætti. Einkennilega er eini heiðarleiki einhver sem er ekki einu sinni kosinn í stöðuna og segir sannleikann á endanum. Sagan er mjög lúmsk og ef þú ferð að henni til að hlæja þá er hún ekki að gerast. Skilur mikið eftir til umhugsunar. Á heildina litið naut ég þess.