Þetta er ein af þessum myndum sem lítur svo „dagsett“ út að það er hluti af skemmtuninni að vera þannig. Þú sérð og heyrir hluti sem þú myndir ALDREI sjá eða heyra á silfurtjaldinu í dag. Sumt af því er gott; sumt er það of þröngsýnt fyrir orð, annað slæmt (fer eftir sjónarhornum þínum á tilteknum menningarmálum.) Til dæmis, í þessari stuttu (68 mínútur) kvikmynd frá 1931 sem þú hefur: Afi fjölskyldunnar sem kemur fram í þessari sögu sem hyllir gildi ættjarðarást og hvers vegna maður ætti að tala gegn glæpamönnum í þágu Bandaríkjanna (mynd af því í kvikmyndum í dag!) Héraðssaksóknari (Walter Huston) sem var næstum að biðja um dauðarefsingar og almenningur sýndur að styðja það 100 prósent (einu sinni) aftur, sjáðu þetta fyrir þér í nútíma kvikmyndum.) Á leiðinni ertu með átakanlegt ofbeldi, eins og að ungur drengur sé tekinn upp nokkrum sinnum og bókstaflega hent með höfuðið á undan inn í skáp og faðir hans tekinn upp og sveiflað höfðinu ítrekað. -fyrst inn í vegg. Þetta er vægast sagt erfitt efni. Samt er myndin prúður af gamanleik, aðallega af föðurlandsvinum, eftirminnilega leikinn af Charles "Chic" Sales. Það er mikið hlegið að öllum þeim sem skoða þessa einstöku sakamálamynd. Og fyrir mjúka snertingu, þá eru tveir ungu strákarnir, annar þeirra - Dickie Moore - varð ansi frægur barnaleikari á sínum tíma. Hér er hann bara lítill týpa á um 5 ára aldri sem, skiljanlega, er langt frá því að vera fágaður leikari, en þú getur séð stjörnuhimininn fyrir honum á sjóndeildarhringnum. Reyndar gerði hann það árið eftir með traustri frammistöðu í "Blonde Venus," með Marlene Dietrich í aðalhlutverki. Allavega er þetta skemmtileg mynd vegna áhrifaríkrar blöndu af ofbeldi, gamanleik og tilfinningasemi....og hún hefur a flottur endir og umhugsunarverður boðskapur. Það var líka til Óskarsverðlauna fyrir "Besta skrif, frumsaga." Mér þykir leitt að segja að það sé aðeins hægt að skoða það í kapalsjónvarpi þar sem það hefur aldrei verið sett út á VHS eða DVD.....og það er synd.