Eitt orð: suPURRRRb! Ég held að ég hafi ekki séð neitt þessu líkt í langan tíma í net- eða kapalsjónvarpi. Að horfa á þennan þátt var eins og að draga andann af ferskum lofti í sjónvarpsdagskrá fulla af raunveruleikaþáttum og leiðinlegum endursýningum. Ég verð að segja að ég hafði fyrirvarana mína. Þegar öllu er á botninn hvolft voru gagnrýnendur nánast einhuga um að gráta illa og lækka sýninguna. En þegar hálftími var liðinn (við the vegur, takk, NBC, fyrir að keyra auglýsingalausan þátt), þá sat ég eftir með tilfinninguna um augnablik ást, ást við fyrstu sýn, hina sönnu ást sem maður finnur í innyflum hans . Allt við þennan þátt öskraði EXCELLENCE. Grafíkin í þessum þætti var að minnsta kosti jafn góð og Finding Nemo og Shrek. Enginn lítill árangur miðað við að það tók mörg ár að þróa þessar kvikmyndir. Leikarahlutverkið var stórkostlegt. Ég er hálfpartinn í rödd John Goodman, en restin af liðinu var vissulega á pari við John. Sérstaklega getið: Gestaframkoma Lisu Kudrow. Hún var á toppnum í leiknum og bjó til taugaveiklaða, dúlla og elskulega pöndu með gyðingarák í sér. (Panda frá Brooklyn? Aðeins í þessari sýningu.) Handritið var fyndið, með fullt af innri og fullorðinsbröndurum sem voru beittir en samt ekki klístraðir. Athugasemd fyrir alla foreldra: þetta er EKKI fyrir börn. Þessi þáttur var aldrei auglýstur sem slíkur og það er ástæða fyrir því að hann er stilltur á 21:00, ekki 20:00. Þannig að ef þú vilt kvarta yfir „óhugnanlegu samhengi“ skaltu bjarga andanum. Fullorðnir eiga skilið gamanmynd sem er sérstaklega gerð fyrir þá, og Father of the Pride er það. Ekki var allt fullkomið. Ég var dálítið undrandi á persónum Siegfried og Roy. Finn ég fyrir "stereotype" þegar kemur að þeim? Já, þeir eru hommar. Já, þeir eru prýðilegir. Já, þeir tala með þýskum hreim. En það eru fréttir gærdagsins. Gefðu okkur eitthvað nýtt, eitthvað ferskt, eitthvað fyndið. Að setja gömlu brandarana í nýja sýningu er örugglega röng nálgun. Mér skilst að höfundar þessa þáttar hafi viljað nota „stjörnukraftinn“ sem þessir krakkar hafa. Það er fínt hjá mér. En vinsamlegast ekki dvelja við eitthvað sem allir kunna nú þegar utanbókar. Vonandi ætlar restin af þættinum ekki að spila sömu gömlu plötuna aftur og aftur. Almennt séð er þátturinn örugglega sjónvarpsefni sem þú verður að sjá. Fyndið, fyndið, með nokkrum óvæntum flækjum hér og þar -- það hefur ekki verið jafn góð gamanmynd síðan í Seinfeld. Ég hlakka svo sannarlega til næsta þáttar.