Hellboy snýst um klassískar sögulínur teiknimyndasögu/hasar/ofurhetju. Í meginatriðum er Hellboy eins konar púki sem hefur fundið leið sína á jörðinni. Hann er alinn upp frá barni hjá presti og innan ríkissamfélags og hefur valið að vernda fólkið á jörðu fyrir hinu yfirnáttúrulega, frekar en að vera ógn (venjuleg starfsferill púka). Uppsetning sögunnar felur í sér skapandi notkun sögunnar, sem sameinar tilraunir nasista við dulspeki. Það er fráleitt, en það er líka hugmyndin um púka sem reikar um göturnar. Mér finnst mjög vel farið með skýringar persónanna, hverjar þær eru og hvernig þær urðu til. Seríurnar eru markvissar og mjög skemmtilegar. Reyndar er opnunin besti hluti myndarinnar, þar liggur vandamálið. Í meginatriðum er Del Toro sem bæði skrifar og leikstýrir þessu verki. Myndin er engin spenna eða mikil átök. Hellboy er í raun staðfest sem ósigrandi í fyrsta þætti og því samanstendur restin af myndinni af atriðum þar sem öll átök eru sjálfkrafa frekar gróf því við vitum að óhjákvæmilega verður Hellboy í lagi og vondi gaurinn mun deyja. Ég heyri þig gráta að þetta eigi við um hvaða hasar-/hetjumynd sem er. Já, það er það, en þegar við erum dregin inn í vel gerða hasarmynd getum við ekki annað en fundið fyrir því að hetjan gæti dáið. Die Hard virkar vegna þess að John Mclane virðist líklegur til að deyja á öllum stöðum. Hann sleppur við dauðann með minnsta mun. Hluturinn er hækkaður þar sem konan hans er líka í hættu osfrv. Ógnin og spennan er stöðug. Sumir af öðrum helstu veikleikum eru: Del Toro er einnig sekur um að hafa notað deus ex machina. Persónur hverfa almennt og birtast aftur þar sem hæfileika þeirra er þörf innan sögunnar. Skúrkurinn kemur fram í kannski þremur senum. Hann hefur engar hvatir. Kemur upp óvænt og óútskýranlegt. Í einu atriðinu lítur Hellboy út fyrir að vera á móti raunverulegri ógn (skrímslahópum) sem persóna leysir hæfileika sína úr læðingi - skjárinn dofnar yfir í hvítan og á óskiljanlegan hátt eru skrímslin dauð en allir aðrir lifa. Smá persóna sem festist í pirrandi og óþróaðri ástarsögu verður lykillinn að niðurstöðu myndarinnar. Karakterinn hennar er svo þunnur, sambandið svo óþróað. Það er ljóst að hún er ekkert annað en leikmunur til að ýta söguþræðinum áfram og gera allt skynsamlegt. Ég vil ekki eyðileggja endi myndarinnar en í rauninni er persóna sem er dáin lífguð aftur til lífsins á kraftaverki og ótrúlega hátt. Myndin þjáist af lélegum samræðum og einstrengingum sem eru bara ekki klárir eða fyndnir. Eftir smá stund byrjar allt að rífast. Það sem meira er Del Toro sprengir hasarsenurnar með óinnblásnu myndefni. Og hver sá sem tók þá skapandi ákvörðun að gera aðalvopn Hellboy að byssu í stað klungandi handleggs hans ætti að vera skotinn. Í meginatriðum veikir notkun byssunnar hugmyndafræði myndarinnar, niðurlægjandi átökin í ekkert annað en einhliða skotmynd. Fáeinir kostir eru meðal annars: Kvikmyndatakan er mjög góð. Á öllum tímum skapast tilfinningu fyrir skapi með dökkri lýsingu og dekkri litavali. Sem og notkun áhugaverðra staða. Samt er þetta kannski allt svolítið eins líka. Notkun cgi og Fx er vel unnin. Aldrei fáum við of mikið álag. Þegar áhrif eru notuð eru þau notuð vel og raunsæi er haldið. Frekar svipað og Nolan notaði FX í batman. Ég vil frekar þessa aðferð en ofurbrellurnar sem við sjáum oft. Allt í allt er þetta frekar léleg mynd. Hin raunverulega skömm er sú að (þrátt fyrir að hafa ekki lesið teiknimyndasögurnar) fannst mér myndin eyða miklum möguleikum. Hellboy sem persóna hefur mikið af heillandi víddum sem sjást samstundis sem eru algjörlega ókannaðar. Myndin hefur áhorfsgetu, í þeim skilningi að ef hún kemur í sjónvarpi og ekkert annað er í henni gæti verið þess virði að skoða hana. En í öðrum aðstæðum myndi ég ekki nenna því.