Hef aldrei skilið hvers vegna MacDonald-Eddy svanasöngurinn hefur alltaf verið miskunnarlaus - ekki bara af andmælendum þeirra heldur af nánast öllum. Fyrir mér er "I Married an Angel" líflegri og hugmyndaríkari en nokkur af frægustu skemmtiferðum tvíeykisins. Leikmyndin og búningarnir eru eins glæsilegir og allir sem hægt er að finna í MGM söngleik, handritið er eftir hina áreiðanlegu Anitu Loos ("San Francisco," "The Women," "Gentlemen Prefer Blondes," o.s.frv.), Rodgers og Hart. tónar (að vísu aðeins breyttir af MacDonald-Eddy fastagestunum Bob Wright og Chet Forrest) fá himneska meðferð af Herbert Stothart (Oscar-sigurvegari fyrir að skora "Galdrakarlinn í Oz"), og það besta af öllu, "syngjandi elskurnar" líta vel út. í samtímafötum sínum og virðast skemmta sér yfir furðulegri framgöngu. Reyndu að sýna "Rose Marie" eða "Sweethearts" fyrir óinnvígðum í dag og þeir gætu mjög vel átt erfitt með að sitja kyrrir, en þessi óviðjafnanlegu, hröðu fantasía hlýtur að skemmta.