Clifton Webb er einn af mínum uppáhalds. Hins vegar er herra skátameistari ekki einn af hans bestu. Hlutverk hans sem einkaleyfishafi virðist þvingað og jafnvel óþægilegt frekar en fyndið. Myndin sjálf er yfirfull af ógeðslegri tilfinningasemi. Að auki er áhorfandanum kynnt fjölmargar skinkuvísanir í trúarlega trú og bandaríska ættjarðarást sem koma fram sem ofurvirðuleg frekar en ósvikin. Clifton Webb gerir sitt besta með lélegu handriti. Edmund Gwenn leikur enn einn glaðan klerk og fær ekkert að gera. Barnaleikarinn í aðalhlutverki er leikinn af hæfileikalausu barni sem sýnir flata áhrif í gegnum alla myndina. Eina tilkall hans til frægðar sem flytjandi er augljóslega lág rödd sem líkist bullfroska sem er óvenjuleg fyrir einhvern á hans aldri. Hins vegar, þegar þú hefur heyrt það, hefurðu heyrt það og þú þarft ekki að heyra það aftur. Því miður er hann í meirihluta senum myndarinnar. Mér finnst þetta barn svo pirrandi að ég flýti mér áfram þegar það kemur. Þar sem hann er með fullt af senum í þessari mynd þýðir þetta að ég spóla áfram í gegnum mikið af myndinni. Það voru og eru svo margir hæfileikaríkir barnaleikarar; það er leitt að þessi mynd er ekki með neina af þeim. Samt sem áður er Clifton Webb í hefðbundnum breiðbrúntum hatti og stuttbuxum sjón sem vert er að sjá.