Þessi mynd er ekki gamanmynd, hún er afhjúpun. Ég hef alltaf hatað hundasýningar, miðað við fáránlegar uppástungur sem fólk setur hundana sína í og ​​fáránlegu nöfnin sem þeir gefa þeim. Þess vegna er ástæðan fyrir stjórnlausu hlátri þegar ég horfi á þessa mynd. Ég fæ kikk út úr því að eitthvað sé tekið svona alvarlega þó ávinningurinn sé lítill og óverulegur. Þetta er eins og smágolf, eða meistaramót í stökki eða þörfinni á að setja eitthvað óljóst heimsmet. Leikurinn var mun fágaðari í þessari mynd en Waiting for Guffman, og er það aðallega vegna þess að persónurnar eru fljótari, sem virðast öruggari með ákveðna leikfélaga sína í þessari mynd en þeirri fyrri. Eugene Levy var frábær, eins og Michael McKean og Fred Willard. Hins vegar voru það hundarnir sem á endanum stálu senunni. En svo aftur, hver vill sjá fullt af mönnum í kvikmynd um hunda samt.