Ég man eftir að hafa horft á BSG flugmanninn. Ég get lýst því kvöldi nákvæmlega. Ég man í hvaða stól ég sat. Þessi sýning var galdur. Það lifnaði yfir. Ég naut fyrstu tveggja ára BSG. Ég hafði meira að segja gaman af hluta þriðja árs og horfði á hvern þátt fjórða árs, algjörlega af trúmennsku í mikilli von um að það myndi einhvern veginn snúast við. Jæja, það gerði það ekki. Ég horfði á Caprica flugmanninn og var hrifinn. Hér var von um eitthvað gott. Svo fór ég að horfa á venjulegu þættina og þeir verða æ leiðinlegri. Þetta er of augljóst, of fyrirsjáanlegt. Það minnir mig á drullu pólitíska rétthugsun síðasta misheppnaða þáttar hans, Virtuality. Mikið af línuverkum hans á DS9 var gott. Þegar hann einbeitti sér að BSG á skipulagðan hátt var það gott. Þetta átti sérstaklega við snemma þegar þeir fylgdu meira og minna mynstri þátta sem sett voru af fyrstu BSG seríu. Þegar þeir fóru frá því eftir að hafa hitt Kain aðmírál og Pegasus, fór allt í pottinn. Það var eins og hann skrifaði restina af þættinum án þess að vita hvert hann væri að fara. Kannski lagast það. Kannski voru þetta bara nokkrir veikir upphafsþættir. En ég er mjög, mjög kvíðin.