Kevin Kline býður upp á ljómandi gamansögu í gamanmyndinni IN & OUT frá 1997. Kline leikur Howard Brackett, sögukennara í smábænum sem sest spenntur niður til að horfa á Óskarsverðlaunin í ár vegna þess að einn af fyrrverandi nemendum hans (Matt Dillon) er tilnefndur. Hann er tilnefndur fyrir leik sinn í kvikmynd þar sem hann leikur samkynhneigðan hermann og þegar hann vinnur þakkar hann Howard í ræðu sinni fyrir að veita honum innblástur því Howard er samkynhneigður. Þetta dregur Howard í sessi vegna þess að hann veit ekki hvers vegna svona gaur myndi segja þetta í alþjóðlegu sjónvarpi. Howard er meira að segja trúlofaður (við Joan Cusack, í Óskarstilnefningu) svo hann hefur ekki hugmynd um hvaðan Cameron Drake hjá Dillon fékk þá hugmynd að hann sé samkynhneigður og kemst að því að hann þurfi að verja sig fyrir öllum í skólanum en er hneykslaður yfir því að enginn virtist hræðilega hneykslaður yfir því sem Cameron sagði á Óskarsverðlaunahátíðinni. Howard heldur afmælisveislu þar sem honum eru gefnar afmælisgjafir eins og hljóðrás YENTL og endar á því að útskýra fyrir gestum sínum hvers vegna Barbra Streisand þurfti að gera FUNNY LADY. Foreldrar hans (Wilford Brimley, Debbie Reynolds) eru hneykslaðir en lofa að styðja son sinn, jafnvel þótt hann sé samkynhneigður. Hann fær líka heimsókn frá blaðamanni utanbæjar (Tom Selleck) sem vill gera grein um hann vegna þess að hann er samkynhneigður líka. Augnablikið þegar Selleck plantar stórum kossi beint á varir Kline er klassískt. En allir þessir litlu hlutir fá Howard til að efast um kynhneigð sína og velta því fyrir sér hvort hann sé í raun samkynhneigður... til mikillar gremju og gremju unnustu hans, Cusack, sem er óörugg. Atriðið þar sem hún yfirgefur bar í brúðarkjólnum sínum og stendur á miðri götu og öskrar um skort á einhleypingum í heiminum er klassískt. En það sem mér líkar við þessa mynd er hvernig Kline fjárfestir að fullu í hlutverkinu og var ekki hræddur við að líta heimskulega út eða líta út fyrir að vera samkynhneigður. Það er stórkostlegt atriði, líklega það frægasta úr myndinni, þar sem hann kaupir plötu, um hvernig á að vera macho, og gaurinn á plötunni er að tala um að alvöru karlmenn dansa ekki og diskólag kemur á (I. LEFUR LÍF ef minnið svíkur) og sögumaðurinn á plötunni segir að sama hvað þú gerir, ekki dansa, en Howard getur ekki hjálpað sér og hann endar með því að hrista grópið sitt um allt herbergið. Það er hysterískt fyndið og Kline leikur það af einlægni og vellíðan. Myndin er hvorki atvinnumaður né á móti homma...þetta er bara fimleg og skemmtileg persónarannsókn um mann sem reynir að komast að því hver hann er nákvæmlega. Dásamleg kvikmynd.