Við horfðum reyndar tvisvar á þetta í leikhúsinu því við trúðum ekki hversu slæmt þetta var í fyrsta skiptið. Kannski höfum við misst af einhverju... nei, það sem vantar var saknað frá upphafi forframleiðslu. Ég fór reyndar aftur í skáldsögu Robbins til að sjá hvort ég gæti fundið vandamálið, og ég uppgötvaði að það sem mér fannst fyndið og spennandi á sínum tíma er nú bara svo mikið ótengdur og óljóst drasl. Svo, upphafsvandamálið með kvikmyndin var að ákveða að gera það yfirhöfuð, og restin af lestarflakinu hélt áfram þaðan. Nákvæmlega ekkert virkar - ekki blessaður hlutur. Nokkrar fallegar utanaðkomandi ljósmyndir verða á svölum með handahófskenndri staðsetningu myndavélar í innri myndatöku. Allir leikararnir virðast að minnsta kosti óþægilegir - Angie Dickenson lítur út fyrir að vera pirruð - nema Rain Phoenix, sem gefur til kynna að hún sé of ómeðvituð til að átta sig á því hversu hræðileg frammistaða hennar er í raun og veru. Samtalið er ein, löng, óbilandi hrollur. Atriði eru ekki skynsamleg frá sekúndu til sekúndu og tengslin á milli þeirra eru engin. Og samt hrasar myndin í blindni, sannfærð um að hún sé að segja eitthvað djúpt. Þetta er of slæmt til að vera fyndið; það er einfaldlega ömurlegt. Gus Van Zant hefur gert aðrar góðar til frábærar kvikmyndir sem ég hvet ykkur til að sjá og ég er ánægður með að hann lifði af (og virðist hafa lært af) þessu rugli.