Fyrstu fjörutíu mínúturnar eða svo er algjör unun að horfa á Luna. Persónurnar og aðstæður þeirra eru áhugaverðar og ljósmyndun og staðsetningar fallegar á að líta. Þá uppgötvar Jill Clayburgh að sonur hennar Matthew Barry er að nota heróín og myndin byrjar að leysast upp og verður síðan beinlínis hlæjandi í veikindum sínum. Clayburgh spyr hann hvers vegna og hvenær hann hafi byrjað að nota lyfið og hún né áhorfendur fá nokkurn tíma beint svar, sem myndi vera svolítið hjálpsamur. Hann nefnir að vera ekki sama um neitt en það er ekki rétt vegna þess að við sjáum greinilega í mögnuðu fyrstu atriðunum að hann hefur mikinn áhuga á söng móður sinnar, hafnabolta, kynlífi og greinilega var nógu umhugað um að hafna marijúana. Þessi mynd er fyrir fólk sem heldur að yngri fari í harðvímuefni vegna þess að mamma og pabbi voru vinnufíklar sem misstu af píanótónleiknum hans. Ég held að svo hættulegt og tilfinningalega sveiflukennt lyf eins og heróín hafi verið valið sem einhvers konar vitsmunalegur hvati fyrir seinni sifjaspell. Mikil umræða er um ást móðurinnar á syninum en hún snýst í raun um að Bernardo Bertolucci sé tilgerðarlegur. Luna hefði verið frábær sem fyndið lítið fjölskyldudrama. Hvað var Matthew Barry gamall í þessari mynd? Ég hafði meiri áhyggjur af furðulegu hlutunum sem hann þurfti að gera sem leikari í þessari mynd en öllu því sem persónan hans gekk í gegnum. ** úr ****