Ég leyfi mér fyrst að fullyrða að mér finnst gaman að horfa á „slæmar“ kvikmyndir. Það er fyndið hvað sumar þessara mynda skilja eftir sig meira varanleg áhrif en þær sannarlega frábærar. Þessi mynd er slæm á pirrandi illgjarnan hátt. Þetta ökutæki fyrir blekkingar-egó Sam Mraovich jaðrar ekki bara við hæfileikalausa vanhæfni, það hefur endurskilgreint sjálfa merkingu orðanna. Þetta ætti að eilífu að vera loftvog fyrir slæmar kvikmyndir. Eins konar Mendoza línu fyrir kvikmyndir. Mr. Mraovich skrifar, leikstýrir og er í aðalhlutverki sem beinlaus hlutur Arthur Sailes sem berst við fyrirlitnar eiginkonur og kristna öfl hins illa þegar hann og félagi hans Ben „dauðir á bak við augun“ Sheets berjast fyrir jafnrétti í hjónabandi. Sem frjálshyggjumaður tel ég að hommar ættu að eiga rétt á að giftast. Ben & Arthur skaða þann málstað meira en her samkynhneigðra. Lýsingin á öllu því sem kristið er er svo ljótt og hnefalegt, vörumerki Mraovich, að þú getur ómögulega tekið neitt af þeim alvarlega. Victor bróðir Arthurs, biblían með Jesú æði, er svo hræðilega illur/kvenkyns hommi að þú verður að velta því fyrir þér hvernig hann var ráðinn í þetta hlutverk. Það er vegna þess að Sam „multitasking“ Mraovich var einnig leikstjóri. Verstur af þessu öllu er Sam Mraovich sjálfur. Þegar þú heldur að leiðandi maður koma orðin deigandi, sköllóttur og bústinn upp í hugann? Sam skilar líka línum eins og Domino's pizzu, kaldar og venjulega rangar. Lokatölur: þú ert sjúgur við að skrifa, leikstýra, leika og leika. Það er Ed Wood fjórfalda kórónan. Til hamingju þú hræðilegi litli maður.