Kvenkyns vinkona bauð mér að sjá þetta í kvikmyndahúsum. Eftir hálftíma gengum við út og fórum inn í næsta multiplex (já, við brutum reglurnar) í tíma til að ná byrjuninni á Against All Odds. Ég man eftir of mörgum öpum dansandi í kringum og sagði, "oog, oog." Mjög lítið um persónurnar eða innganginn að sögunni fangaði annað hvort okkar eða var jafnvel eftirminnilegt. Það dróst bara að því marki að það var sársaukafullt leiðinlegt (og trúðu mér, hvaða afsökun sem er var nógu góð til að eyða tíma með þessum tiltekna vini). Framleiðslugildin voru frábær, góð ljósmyndun og lýsing, en þetta var mikil stúdíóútgáfa, og við kom til að sjá kvikmynd, ekki listagallerí. Það virtist sem Ralph Richardson og Andie McDowell ætluðu að eyðast í svona illa skrifaða mynd. Ef þú ferð inn á seinni klukkutímann er kannski eitthvað þess virði að sjá. Ég hef ekki svo mikla þolinmæði með tímann minn. 4 af 10.