Ítölsk hryllings-/spennumynd um auðugan enskan herra sem siglir um krár og krár fyrir stúlkur með rautt hár rétt eins og nýlátna eiginkona hans Evelyn. Þú veist að hann hlýtur að hafa elskað eiginkonu sína í raun, því hann kemur með þá heim til sín - risastóran, rotnandi kastala - og lætur þá afklæðast og pyntar þá, þeytir þá og drepur þá. Það undarlegasta við þessa mynd fyrir mig var að einhvern veginn við lok myndarinnar sjáum við þennan gaur leikinn af Antonio De Teffe sem HETJA myndarinnar. Engu að síður, fljótlega, samkvæmt ráðleggingum playboy frænda síns Roberto Maldera, sest De Teffe niður með stelpu sem hann hittir í veislu frænda síns. Hún flytur inn og undarlegir hlutir fara að gerast með viðkvæmt hugarástand De Teffe. Hann byrjar að sjá og heyra látna konu sína og loksins, jæja, horfðu bara á titilinn ef þú ert enn forvitinn. Einnig byrja fjölskyldumeðlimir og vinir að deyja á grimmilegasta hátt. Aumingja Agatha frænka (hún lítur út fyrir að vera jafnvel yngri en De Teffe og þeir eru með hana í hjólastól og reyna að líta gömul út) mætir örlögum sínum á fáránlegan hátt. Annar maður er sprautaður og síðan grafinn lifandi. Og auðvitað er til heil skýring á því hvers vegna/hvernig Evelyn gerði það sem hún gerði. Leikstjórinn Emilio Miraglia gerir suma hluti nokkuð vel: Umgjörð myndarinnar hentar vel fyrir þessa mynd þó að reyna að telja okkur trú um að það sé England er í besta falli fáránlegt. Enginn leikaranna lítur út fyrir að vera enskur. Margir voru með dökkt svart hár og Miðjarðarhafslit og klæddir fötum sem Englendingur myndi ekki vera gripinn dauður í. Bílarnir keyra á röngum vegarhelmingi. En þrátt fyrir það allt, þá var dulmálssenan tekin á áhrifaríkan hátt og mér líkaði líka við töff upplausnin. Og auðvitað er hvaða mynd sem er með hina svölu, rauðhærðu Eriku Blanc alltaf plús. Það er rák af kynferðislegri rangfærslu; þó, sem mér fannst nokkuð skelfilegt við þá hugmynd að pynta konur væri alveg í lagi og heilbrigt til að létta á einum af andlegum djöflum hans. Komdu.