Ég trúi ekki einu sinni að þessi sýning hafi staðið eins lengi og hún gerði. Ég býst við að þetta sé allt hluti af heimskunni í Ameríku. Persónulega, eins og David Spade sagði, fannst mér þessi þáttur betri þegar hann gekk undir upprunalega titlinum - "Seinfeld". Það sem fer mest í taugarnar á mér við þessa sýningu, fyrir utan hið augljósa, væga „húmor“ og almenna þröngsýni, er tilgerðarlega nafnið á þáttunum. Sannarlega frábærir þættir eru enn fyndnir eftir margs konar endurtekið áhorf, eins og „þann þar sem Rob verður óvart dáleiddur“ á „Dick Van Dyke Show“ eða „þá þar sem Lucy og Ethel vinna í sælgætisverksmiðjunni“. Með öðrum orðum, það er heiður veittur frábærum dagskrárliðum af áhorfendum. Að rithöfundar og framleiðendur "Friends" myndu hafa þann óvægna hybris að í raun og veru titla þættina, sjálfir, á slíkan hátt, áður en nokkur hefur jafnvel fengið tækifæri til að sjá það í annað sinn, talar ekki aðeins um meðalmennsku og skort á frumleg hugsun hjá nefndum rithöfundum, en líka töfruðum huga áhorfenda þeirra. Þú lest ummæli sumra þessara manna og getur aðeins komist að þeirri niðurstöðu að þeir búi í Hallmark Card-líku Neverland, fullt af kveðjukort tilfinning. Hin sanna merking vináttu? Ég vil vera vinur? Mig langar að búa á Manhattan? Vaknaðu. Þetta fólk á að vera að vinna á kaffihúsum og leita sér að vinnu sem leikara, en það tekst einhvern veginn að lifa á $4000/mán. íbúðir? Vertu alvöru. Allt sem ég hef að segja við þá okkar á meðal sem langar að flytja til Manhattan og lifa hinu friðsæla lífi í New York með Rosses og Monicas, gangi þér vel með þetta allt. Það New York er ekki til fyrir neinn sem hefur minna en alvarlegar sex stafa tekjur. En gangi þér vel með þetta allt saman. Nú, haltu kjafti og farðu framhjá Soma.