Það voru svo margar klassískar kvikmyndir sem voru gerðar þar sem leiðandi fólkið var út og aftur lygarar og samt eru þær gerðar til að líta vel út. Ég hef aldrei keypt mér það. „Screwball gamanmyndirnar“ voru fullar af þessu efni og líka margar Fred Astaire-myndirnar. Hér leikur Barbara Stanwyck frægan „sveita“ tímaritshöfund sem hefur verið að ljúga að almenningi í mörg ár og finnst hún verða að halda áfram að ljúga að halda persónu sinni (og starfi). Hún lýgur meira að segja að gaur um að gifta sig, annað umræðuefni sem alltaf var léttvægt í klassískum kvikmyndum. Hún er kona í New York borgar sem þykist vera frábær kokkur og einhver sem veit hvernig á að meðhöndla börn o.s.frv. Augljóslega veit hún ekkert og lygarnar. hrannast upp svo hratt að þú missir tökin. Ég býst við að allt þetta eigi að vera fyndið vegna þess að lærdómurinn er dreginn á endanum og sönn ást ríkir, osfrv osfrv. Vinsamlegast farðu með barfpokann. Flest af þessari mynd er EKKI fyndin. Stanwyck var mun betri í film noir tegundinni. Hvað varðar Dennis Morgan, jæja, sendu pokanum aftur.