Kramer vs. Kramer er nærhugsandi drama um átakanlegar, harkalegar útfærslur á tveimur viðfangsefnum misheppnaðra hjóna. Meryl Streep, sem einkennist af móðurnæmni sinni, leikur óhamingjusama heimamóður sem finnur sig bundin við slíkt hlutverk og á fyrstu fimm mínútum myndarinnar yfirgefur eiginmann sinn athyglislausan, í frábærri frammistöðu Dustin Hoffman, að finna sér annað hlutverk. Hoffman er ráðalaus, hefur nákvæmlega ekki hugmynd um hvað hann á að gera við sjálfan sig, enda hefur hann tekið svo mikið sem sjálfsagðan hlut að hann veit ekki það fyrsta um að koma syni sínum í skólann á morgnana. áföll. Hann er eirðarlaus, miskunnarlaus og óþolinmóður, en þó að jákvæða hliðin á þessum þremur lýsingarorðum ætti að fela í sér hið gagnstæða, þá er hann stanslaust fastur við hvað sem hann snýr höfðinu að. Hann hefur einbeitt sér að ferli sínum í auglýsingum, og þegar hann er skilinn eftir til að ala upp son sinn Billy sjálfur, byrjar ringulreið strax. Það er hann sem kastar reiðikasti og hættir reiður á miðri leið í starfi. Eftir nokkurn tíma, þegar hann vingast við nágranna sinn og fyrrverandi vinkonu Joönnu, leikin af kynþokkafullu Jane Alexander, kælir Hoffman þoturnar nógu mikið til að skilja hvers vegna konan hans fór. Í millitíðinni beinist takmarkalaus orka hans í átt að uppeldi Billy og hann missir vinnuna. Forræðisbaráttan um titilinn er ljómandi grár. Jafnvel þótt endirinn sé örlítið óhugsandi, mynduglegur fyrir áhorfendur, þá hafa síðasta línan og síðasta skotið samt þessi fyndna skjáskrifandi blæ sem virtist minnka eftir töfrandi áttunda áratuginn.