Auðveldlega þekktasta allra Shakespeare-leikritanna, það hefur verið alvarlega svikið hér. Slæleg leikstjórn, stöðnuð stúdíóvinna og óregluleg sýning spilla fínum harmleik. Í bænum Verona hafa Capulets og Montagues deilt um aldir en harmleikur er yfirvofandi þegar Romeo (Patrick Rycart), Montague, verður ástfanginn af Júlíu ( Rebecca Saire), Capulet. Blóðsúthellingar brýst út...Stúdíóvinnan, sérstaklega í dagssenum, staðnar krafta leikritsins alvarlega. Þetta er saga sem, með orku sinni, á skilið að vera tekin utandyra. Samhliða þessu eru búningarnir ógnvekjandi, með of mikið af sokkabuxum og fáránlegum þorskastykki. Sviðsbardagarnir virðast hræðilegir, allt of mikið teygja og hlaupa um til að vera grípandi. Patrick Ryeccart er of léttur til að vera virkilega áhrifaríkur Rómeó. Hann stjórnar styrk persónunnar þegar söguþráðurinn fer af stað en virðulegur hreimur hans og blíður, oft á tíðum tjáningarlaus augu takmarka svið hans. Það er mjög erfitt fyrir áhorfendur að tengjast þessum Rómeó. Rebecca Saire er of ung til að vera góð Júlíu - hún fangar barnaleika persónunnar en aðeins meiri frekja hefði verið kærkomin. Aukahlutverkin standa sig ekki mikið betur. Friar Laurence eftir Joseph O'Connor er fínn en of margar af bestu línum hans hafa verið klipptar. Mercutio eftir Anthony Andrews á heima á sviðinu en ekki á myndavélinni. Hann hnykkir og bendir óhóflega og lítur frekar fáránlega út fyrir vikið. Alan Rickman, undirleikur hlutverk sitt, hefur nánast enga nærveru sem Tybalt. Hann þróaði forskot og styrk til að skila fínum skjáframmistöðu á síðari árum, en það er ekki til sönnunar hér. Prinsinn getur verið fínt hlutverk með stuttu framkomu sinni en leikarinn Lawrence Naismith nær ekki að gefa hlutverkinu neitt vald í myndavélinni. Aðeins Micheal Hordern, í sennilega sínu besta hlutverki í þessari seríu, kemur út úr þessu með einhverri reisn. Capulet hans er vel leikinn og ánægjulegt að horfa á. Sjáðu eina af öðrum útgáfum þessarar sögu í staðinn.