Það kom mér á óvart að líka við þessa mynd þar sem ég er úr kvikmyndaskoðunarskólanum „athugaðu heilann þinn við dyrnar og skemmtu þér“. Hins vegar snerti þessi mynd hjarta mitt. Ég á vini eins og þroskahefta Emily. Ég á vini eins og ófélagslega Evie. Og ég hef verið í sporum Evie, elt tækifæri af ótta og af alúð við aðra. Vonbrigði Amy Madigan með dætrum sínum voru næstum áþreifanleg á skjánum og óþægilegu augnablikin þar sem hún reyndi að brúa bilið við Evie voru hrá og sársaukafull. að horfa. Og kannski er ég þéttari en flestir, en ég sá aldrei snúninginn með föður Evie koma. Venjulega bómull ég á þá hluti frekar fljótt. Fyrirvarar mínar eru svipaðar og aðrar sem birtar eru hér. Mér fannst frábær, samúðarfull persóna Christopher Lloyd (allt annað hlutverk fyrir hann, fannst mér) vannýtt. Hvað varð um hann þegar hann áttaði sig á hvað var í gangi með ljóðið? Myndi hann, eins og James, reyna aftur??? Í öðru lagi virtist endirinn, eins og hann var, ekki leysa neitt eða skila neinu. Ég bjóst ekki við að verkin yrðu tekin upp og allir endar hnýttir snyrtilega, en mér fannst ég vera á öndverðum meiði við persónurnar, að það væri engin raunveruleg lækning að eiga sér stað hér eða raunveruleg viðleitni til lækninga í gangi. , stórkostlegt og ljóðrænt og truflandi og fyrir suma mjög, mjög satt.