Ó Gawd. Mig langar til að ferðast í tíma aftur til Monogram Studios og kæfa einhvern í 2ja herbergja skrifstofunni þeirra fyrir þennan slælega söngleik. Það er einu vatti fyrir ofan flata fóðrið í 60 af 61 mínútum sínum og sýnir síðan í raun (fyrir eina þunnu mínútuna, dreift í millisekúndna strauma yfir klukkutímann) að það eru raunverulegir hæfileikar sem eru illa myndaðir. Ég bara geri það ekki sjá tilganginn í því að fara í smá vandræði við að gera þessa mynd sem gæti auðveldlega verið orkumikil og í raun fyndin og leyft deyfðinni að vera aðalatriðið á sýningunni. Skrýtinn söguþráður sýnir hrollvekjandi vaudeville leikkonu Grace Hayes jarðýta inn í háskóla þar sem rottupokasonur hennar er ríkur háskólatrúður. Hún ætlar að laga leikmanninn hans, sama hvað. Eiginkona hans í raunveruleikanum leikur ritara hennar. Talandi um frændhygli. Mig grunar að þessi hæfileikapakki hafi verið næstum tilveran fyrir Monogram að fjármagna þennan bakslagssöngleik sem framleiddur var af sambýlismanni Schlockmeister, framandi Sam Katzman. Eins og með aðra Monogram söngleiki lítur það bara meira út fyrir að vera ástæða til að kvikmynda nýleg húsgagnakaup og ljósabúnað til að sýna öðrum vinnustofum að Monogram myndir eru „íburðarmikil“ í B bekknum sínum. Horfðu hryllilega á SWING PARADE OF 1946 til að fá sannar sannanir fyrir þessu: þeir bjuggu bara til þetta risastóra næturklúbbasett og fundu síðan afsökun til að kvikmynda leikara og tónlistarmenn sem keyra út um allt. Saga? Enginn. Allavega er ZIS BOOM BAH meira BAH en BOOM. Hvar voru Gale Storm og Mantan Mooreland þegar Monogram þurfti virkilega á þeim að halda? Stendur sennilega við bómuhliðið á PRC Pictures og velti því fyrir sér hvort það virtist vera öruggt að fara inn þar. Roland Dupree, unglingspiltur, vaknar til lífsins með því að smella á unglingsfótunum sínum í kringum tvö skjálfandi dansnúmer, sérstaklega í lokaatriðinu „stóru sýninguna“ sem gerist í nýju og stækkuðu maltbúðar-/klúbbasettinu. Venjulegu krumpuðu gluggatjöldin hanga lauslega á bakveggnum, og sviðssettið af mispassuðum gardínum er meira að segja með einni dökkri aðaltusku sem er kippt fram og til baka þegar hver áhugamannaröð olnboga framhjá þeirri fyrri. Kórstelpurnar og mjög látlausir félagar þeirra í þessum lokakafla líta bara út eins og Monogram skrifstofufólk hafi fengið lánað (frá vélritun og trésmíði) fyrir tökumorguninn. Þær hafa nákvæmlega enga danshæfileika og eru svo venjulegar á skjánum... ALLAR stelpurnar líta út fyrir að heita allar Joyce. Það er meira að segja búningahlátur þar sem þeir klæðast flottum heitum buxum ... aðeins á öðrum fæti. Þetta er allt svo hræðilegt og ömurlegt...og í raun pirrandi þegar ein breyting í viðbót af öllum hlutaðeigandi myndi leiða til þess að ZIS væri í raun og veru GAMAN. Eina undarlega áhugaverða hluturinn er samræðan milli Grace og sonar hennar/tengdadóttur: hún er svo frjálslega afhent að hún virkar í raun þrátt fyrir handritið og rökfræðina. Hún hefur mjög lífslíka nærveru sem er það eina sem leyfir fáránlegu sögunni að vera örlítið sannfærandi. Dupree krakkinn er hin raunverulega stjarna. Hann getur í raun gert eitthvað ... þrátt fyrir að líta út eins og tígul Liberace steppdansandi unglingur ... Þú lest rétt.