Árið 1950 var John Ford þegar búinn að þróa þær hugmyndir og mótíf sem myndu mynda kjarnann í farsælustu vestrænum myndum hans. Alltaf til staðar, til dæmis, er sterk samfélagstilfinning, mest áberandi í Joad fjölskyldunni í Steinbeck 'The Grapes of Wrath (1940).' Innan þessara samfélaga, jafnvel innan um háleitari þemu Ford um kynþáttafordóma og brautryðjendaandann, er alltaf pláss fyrir smærri mannleg samskipti, minniháttar vináttu og rómantík sem gera lífið þess virði að lifa því. „Wagon Master (1950)“ kom eftir að Ford hafði gefið út fyrstu tvær myndirnar í „riddaraliðs“ þríleik sínum „Fort Apache (1948)“ og „She Wore a Yellow Ribbon (1949)“ og hún nær yfir svipað svæði, aðeins án hernaðarlegu sjónarhorni og það sem meira er, sterka forystu John Wayne. Ben Johnson og Harry Cary, Jr. eru fínir leikarar, en þeim finnst eins og þeir ættu að vera að leika aðra fiðlu við einhvern, og bölvandi mormónaöldungi Ward Bond, sem gæti hugsanlega verið frambjóðandi í slíkt hlutverk, fær ekki nógu mikla áherslu. í 'Wagon Master' virðist Ford svo ánægður með hina þrautreyndu vestrænu formúlu sína að sérhver persónaþróun fer að mestu leyti framhjá. Rómantík Ben Johnsons við Joanne Dru er meðhöndluð sem kvöð meira en nokkuð annað, og heillandi mormónastelpu Harry Cary Jr er svo tilgerðarlaus að hún er nánast engin í lokamyndinni, sem skilur mann eftir að velta fyrir sér því hvernig eytt senum lifi af. Aðeins í hinum sjarmerandi og blygðunarlausa illmenni frænda Charles Kemper, Shiloh, reynir Ford eitthvað annað, og það virkar, jafnvel þegar hann er umkringdur hópi óþolandi hammy slakra kjálka. Þar sem Ford tekst er að skipuleggja samsteypuna af þremur aðskildum kynþáttum Bandaríkjamanna gildismiðuðum mormömmum, hæglátum hestakaupmönnum, sérvitringum farandsýningarmönnum í samheldið samfélag brautryðjenda sem horfa til bjartrar framtíðar. Þessi augljósa sátt er sett í uppnám við komu Shiloh frænda útlaga, sem nýta sér lögleysuna á vesturlandamærunum en tapa á endanum fyrir göfugu kúreka sem „aðeins teiknuðu á snáka“. uppáhalds kvikmynda hans, og kannski hefur þetta eitthvað að gera með fjarveru stórra nafna eins og John Wayne eða Henry Fonda. Ford er aðeins vopnaður hlutabréfavali sínu af venjulegum leikmönnum og getur skapað tilfinningu fyrir samfélagi með því að forðast að einbeita sér að einhverri persónu, þó flestir mormömmuferðamenn séu enn algjörlega nafnlausir. Þrátt fyrir að vera tvímælalaust vel gerð get ég ekki varist þeirri tilfinningu að þessi mynd geri bara vel það sem aðrar Ford myndir gerðu enn betur: hin stórkostlega tign vesturlandamæranna var kynnt fallegri í 'She Wore a Yellow Ribbon'; rómantíkin og vinsamlegar deilur meðal meðlima samfélagsins tóku meira áberandi í 'Fort Apache'; fyrstu samskiptin við frumbyggja Ameríku, sem aðeins er gefið í skyn hér, voru skoðuð betur í 'The Searchers (1956)'; djarfur brautryðjendahugur fyrstu landnemanna var kannaður með meiri áhrifum (að vísu af Henry Hathaway og George Marshall) í 'How the West Was Won (1962).' 'Wagon Master' er hreinn John Ford, en það er ekki kennileiti.