Þetta er lokaþátturinn sem við áttum skilið. Í lok síðasta tímabils voru hlutirnir skildir eftir í „lífið heldur áfram“ stemmningu, sem var varla sú upprifjun sem þessi raunsæja sería átti skilið. Þó að hún hafi ekki verið gleðiþáttur, var þessi þáttaröð alltaf ein sem fékk mann til að hugsa (sjaldan hlutur í sjónvarpi), og þetta er engin undantekning. 'Er dauðinn réttlættur með rökum?' "Er siðferði að endurspegla samfélagið, eða mótast samfélagið af því siðferði sem er valið af fáum við völd?" 'Hvað er réttlátur dauði og getur hann verið til?' Allar þessar spurningar, og fleiri, koma fram af rithöfundum þessa þáttar í hverri viku og þetta er lokaritgerð þeirra. Fínn leikur, frábær skrif, frábær myndavélavinna, snilldar klipping, hrein leikstjórn. Ef þú hefur séð seríuna og misstir af þessu þegar hún var í fyrsta sinn, hafðu þá einhvern veginn tökum á eintaki. Ef þú horfðir aldrei á þáttaröðina þegar hún var í gangi, þá mun þetta standa upp af sjálfu sér, en það gæti verið erfitt að reyna að halda í við hverjar allar persónurnar eru og hvað þær eru að vísa til í fjölbreyttri fortíð sinni. Fyrir okkur sem vorum ákafir áhorfendur á þáttaröðina á síðustu tveimur tímabilum er þetta mjög ánægjulegt áhorf.