Ég segi „ég myndi reikna með“ í þeirri línu vegna þess að satt að segja hef ég ekki séð Hal Hartley mynd fyrr en núna. Það er samt ekki það að ég hafi ekki heyrt um hann, þar sem hann var talinn einn af þessum litlu kvikmyndagerðarmönnum í NY (þegar ég segi lítill þá meina ég jafnvel minni en Jim Jarmusch), sem gerði ofurpersónuleg verkefni með takmörkuðum fjárveitingum. Á kaldhæðnislegan hátt, eins og með Salo eftir Pasolini, þó í örlítið öðru samhengi, vekur Fay Grim mig áhuga á að sjá nokkra af vinsælustu eiginleikum Hartleys, því það virðist að minnsta kosti vera einhver svipur á hæfileikum á bak við það, eins og Hartley * gæti* verið mjög góður kvikmyndagerðarmaður sem gæti verið svo góður að hann hefur bara tekið stórt tilraunamistök. Eða, á hinn bóginn, gæti hann bara verið einhver allt of hrifinn af eigin sérvisku og hugsanlegum Godard-líkum kvikmyndaárekstrum. Ég get ekki alveg útskýrt söguna, sem gæti verið vandamál eða ekki, býst ég við, hins vegar. það er eiginlega ekki komið vegna þess að hafa ekki séð myndina sem var á undan Fay Grim, Henry Fool. Ég held að jafnvel þótt ég hefði þessa reynslu myndi það ekki skipta of miklu máli miðað við lokaniðurstöðurnar. Það er mikið af alþjóðlegum njósnum, tvöföldu söguþræði vafið inn í annað sem hefur dottið í gegnum falsa vasa titilpersónunnar, leikið á fáránlegan hátt af Parker Posey (ekki viss um hvort það sé gott eða slæmt heldur, kannski bæði), og felur einnig í sér CIA-maður (Jeff Goldblum, eins og venjulega traustur viðvera innan um oflætið, töfraði jafnvel fram hlátur), að ógleymdum orgíuhlaðnum myndakassa, og rithöfundurinn Henry Fool. Það er ekki það að handritið sé algjörlega órjúfanlegt, hversu mikið sem það fer í of-útvíkkaðar glufur bara fyrir sakir þess, vegna þess að það eru nokkrar snertingar af fyndnum eða áhrifamiklum undarlegum samræðum. Harltey er ástfanginn af Þriðja manninum, sem er allt í lagi, en hann framkallar stöðugt höfuðverk þar sem allt er hallað í horn, þar sem persónur þurfa að komast inn í ramma jafn undarlega. Ekki síðan Battlefield Earth, í raun, hefur leikstjóri farið svona pirrandi í að reyna að gera óþarfa val á titluðum sjónarhornum fyrir einhver furðuleg dramatísk áhrif, aðeins í þetta skiptið er Hartley ekki innan um klasa-f***, hann er að mestu ábyrgur fyrir það. Þetta ásamt brjálaða Godard titlaspjöldunum sem skjóta inn hér og þar, sum svolítið skemmtileg og önnur bara algjörlega heimskuleg, og uppsetningin allt í kyrrmyndum, OG nokkrum augnablikum sem fela í sér hasar sem næstum minna á Ed. Wood, grafa undan þeim möguleikum sem eru í handritinu, sem er nú þegar frekar erfitt að ráða. Á vissan hátt er heillandi að fylgjast með því hversu illa þetta fer allt saman, en eins konar hrifning sem fylgir því að sjá bakhliðina á algjörri skapandi stjórn á eins konar smásögu. En láttu það vita: þú munt líklega ekki rekist á ömurlegra tilgerð dæmi um bandaríska óháða kvikmyndagerð á þessu ári.