Þessi mynd var gerð af fullt af hvítum strákum sem fóru saman í skóla. Jæja, það er ekkert athugavert við það, nema það lítur út fyrir að það hafi verið gert af fullt af hvítum strákum sem fóru saman í skóla. 90 prósent leikara eru hvítir karlmenn á svipuðum aldri. Það er næstum eins og að horfa á hóp af strákum í strákabúðum sem kveiktu á myndavélinni á sjálfum sér. Myndin hefur engan söguþráð. Það endurtekur einfaldlega sömu aðgerðina og blóðbað eftir blóðbað. Það eru skemmtileg atriði og gamanmyndir. En þeir leysa ekki flata einhæfnina. Grafísku teiknimyndaatriðin eru notuð til að ná yfir efni sem var augljóslega umfram kostnaðarhámark þeirra eða fjármagn til að gera, og ekki gert mjög vel í því. Allt sem ekki er hægt að gera með hvítum krökkum sem hlaupa um á ströndinni þaktir blóði er gert með ódýru fjöri. Ég fór að sjá þessa mynd eftir að hafa séð stikluna, sem lætur hana líta út eins og Tarrentino-verk. Jæja, trailersenurnar eru eins góðar og þær verða. Ther restin af henni endurtekur bara sams konar hversdagslega, geðveika gamanmynd. Það virkar stundum, en það verður leiðinlegt eftir að sama hluturinn kemur til þín aftur og aftur. Það er meira eins og strengur af Satuday Night Live skittum en kvikmynd. Þetta er gamanmynd sem slær þig yfir höfuð. Ég sé hvar söguhugmyndin er forvitnileg. En í þessari mynd er póstapocalyptic America mjög líkt Medevil England. Reyndar segir Wheatlry að söguhugmyndirnar hafi komið frá þeim tíma. Hann ætlar að gera Part 2. Ég býst við að hann haldi að hann sé Tarrentino eða kannski að gera skopstælingu. Við opnunina í LA sagði Wheatley að hann muni koma aftur með nokkurn veginn sama leikarahópinn í hluta 2. Hann var spurður hvort hann gæti hugsað sér að fjölbreyttari leikarahópur í næsta, sem hann svaraði, já, vissulega.