Ég hef haft þessa mynd á spólu í mörg ár og byrjaði að horfa á hana aftur í morgun (á meðan ég beið eftir þvottinum mínum --- hversu kaldhæðnislegt!) aðallega vegna þess að mig langaði að heyra titiltónlist Benjamin Frankel aftur. Það endaði með því að ég sat út um það bil fyrsta hálftímann, heilluð af því hversu frábærlega örugg leikstjórn, skrif og sýningar eru. Myndin er eins og hver er hver af breskum karakterstjörnum á fimmta áratugnum: Cecil Parker, Michael Gough, Miles Malleson, Duncan Lamont, og sérstaklega Ernest Thesiger, frábær sem þurrkaður gamli risinn í textílverksmiðjunum. Svo ekki sé minnst á Alec Guinness og Joan Greenwood, ekki persónuleikara sem slíkir heldur heillandi, karismatísk aðalhlutverk. Þetta er vísindaskáldskapur í sinni hreinustu mynd og drullu gamanmynd líka. Klassík allra tíma og ég vona að enginn reyni að endurgera hana!