Ef þér líkar við hryllingsmyndir með miklu blóði og hryllingi, ógrynni af hræðslustundum og stanslausum, stigvaxandi senum af ömurlegum dauða, leitaðu þá annað. Ef þér líkar við rólegan, skapmikinn og ígrundaðan hrylling sem varpar blóði til hliðar í þágu raunverulegrar óttatilfinningar, þá er Wendigo fyrir þig. Hugsi, stressaður George, sálgreinandinn eiginkona hans Kim og ungur sonur þeirra Miles eru á leið út í snjóþunga sveitina. fyrir langt helgarfrí fjarri borginni. Á leiðinni upp lendir George á hjort með bílnum sínum. Veiðimennirnir sem höfðu verið að elta dádýrið eru ekki spenntir þegar þeir komast að því að George hefur lokið eltingarleik þeirra. Einkum tekur brjálaður veiðimaðurinn Otis þetta persónulega. Hann fylgir fjölskyldunni að sumarbústaðnum þeirra og tryggir að þau sjái hann. Hann njósnar um George og Kim þegar þau stunda kynlíf. Hann skýtur í gegnum glugga þeirra með riffilnum sínum þegar þeir eru ekki heima og lætur þá uppgötva ógnvekjandi götin í gluggum þeirra og veggjum þegar þeir snúa aftur. Þegar Kim fer með Miles í apótekið í bænum laðast Miles að litlum skúlptúr í sýningarskáp, útskorinn til að líkjast manni með hjartslátt. Ameríkumaður segir Miles að þetta sé Wendigo, skógarandi sem hefur smekk fyrir holdi og sé alltaf svangur. Miles tekur persónuna með sér heim, þegar hann er reimdur af dauða dádýrsins daginn áður. Þann síðdegi, þegar hann og faðir hans fara á sleða, er George skotinn og Miles eltur í gegnum skóginn af veru sem varla sést...eða er hann bara í sjokki og ímyndar sér allt? Nokkrum klukkustundum síðar er George fluttur í skyndi á sjúkrahúsið og Miles, heldur enn í styttuna sína, ýmist yfirliði, dreymir eða fer í sjónleit, þar sem Wendigo snýr aftur. Í þetta sinn er hinn reiði, holdetandi guð - að hluta tré, að hluta hjartsláttur og að hluta maður - að leita að Otis, sem er loksins kominn yfir brúnina. Wendigo er fallega gerð kvikmynd, næstum algjörlega hljóðlaus en fyrir vindinn sem æpir í gegnum snævi þakinn. tré. Allt í lagi, þannig að skrímslið sjálft er svolítið falsað útlit, en það er lítill galli, meira en bætt upp fyrir með raunverulegri tilfinningu um spennu og ótta sem læðist í gegnum hvern ramma myndarinnar, og hræðilega bakgrunn hins þögla, snævi. sveit. Frammistaðan er frábær, sérstaklega af Jake Weber sem hinn skapmikla og hugulsama George og Patricia Clarkson sem ljúfu en ósvífna eiginkonuna hans. Þau eru hamingjusamt par með sinn skerf af sameiginlegum vandamálum og það er styrkur sambands þeirra og ást þeirra á hvort öðru sem gerir þessa mynd öfluga. Að horfa á þessa mynd er oft eins og að horfa á heimamyndbönd einhvers, svo raunsæ eru frammistöðurnar. Þessi mynd er ekki fyrir alla. Mörgum kann að leiðast algerlega og bíða eftir hinu viðbjóðslega Lovecraftian Beast og blóðugri hefnd sem aldrei kemur. Við getum aldrei í raun verið viss um hvort Wendigo sé til, séð eins og það er með augum viðkvæms barns og einnig, síðar, með augum brjálæðings manns. Þetta er meira sálfræðilegt drama en hryllingsmynd, en hún hefur meira en nóg af hrollvekjandi þáttum í henni til að fullnægja aðdáendum fíngerðs hryllings.