Það er erfitt að segja til um hver kemur út á toppinn, þokki James Cagney og orka eða munnopnandi óhóf þriggja stórkostlegra sýningarmanna Busby Berkeley í lokin. Ég gef því jafntefli, Footlight Parade er einn skemmtilegasti og fljótlegasti söngleikur snemma á þriðja áratugnum. Þótt myndin tilheyri greinilega Cagney, bætir Joan Blondell ómælt við hinn góðlátlega söguþráð. Og hver er söguþráðurinn? Hún fjallar um Chester Kent (Cagney) sem framleiðir söngleiki, og sem núna er næstum því hættur að rekja þegar talstöðvarnar taka við. Hann byrjar að gera Prologues, lifandi tónlistarskemmtun sem boðið er upp á á sviðinu áður en kvikmynd hefst. Hann fær þá hugmynd að gera stærri og fleiri, flytja þá um landið. Hann er bolti elds og hugmynda og hann þarf allar þær hugmyndir sem hann getur fengið til að halda áfram að framleiða þessa hluti. En keppinautur njósnar um hann og stelur hugmyndum hans; Nan Prescott (Blondell), vitur ritari hans, elskar hann en hann er of upptekinn og takið eftir því; skrifstofustúlka í svörtum, kringlótt gleraugu (Ruby Keeler) vill fá tækifæri til að dansa; konan hans kemur upp og segir að hún hafi ekki skilið við hann eftir allt saman; ljóshærð gullgrafari setur krókana í hann; Félagar hans eru að svíkja hann... guð minn góður, hvað er næst? Þetta hljómar kannski allt saman eins og mikið að melta, en allt gerist hratt, þar sem Cagney skoppar, strokur, stígur, smellir fingri, gelti skipunum og einstaka sinnum - þar til síðasta stóra númerið þegar hann fer út að syngja og dansa - tekur skref eða tveir bara til að sýna hvernig það er gert. Í staðinn fyrir "Setjum upp sýningu, klíka" höfum við "Við þurfum að byggja þrjár sýningar á þremur dögum, svo læstu hurðunum og við skulum byrja að æfa." Þessir þrír ofurforsögur munu innihalda 40 kóra, stórbrotna brellur og munu þýða ríkan samning, með fjörutíu Kent-einingum í lúxuskvikmyndahúsum...allt Apollo kvikmyndahúsarásina! Þreyta ógnar, fætur verkja, en allir þessir ónefndu kórar í þröngum búningum (þar á meðal Ann Sothern og Dorothy Lamour; þú getur fljótt komið auga á Sothern en Lamour er almennari) halda námskeiðinu áfram, dansa af hjartanu, flissa og spjalla og líta ótrúlega ósveitt út. . Og svo fara tjöldin upp þegar hver formála er sýndur í aðskildum kvikmyndahúsum, hvert á eftir öðru sama kvöldið, þar sem eigandi Apollo hringrásarinnar mun ákveða um kvöldið hvort hann muni bjarga húðinni á Chester eða ekki. Fyrst er "Honeymoon Hotel" með Dick Powell og Ruby Keeler í 9 mínútna framleiðslunúmeri sem býður upp á mikið af heilnæmri lauslæti, með brúðhjónum (sum gæti jafnvel verið gift), svefnherbergjum og rúmum og hurðum með "Ekki trufla" “ merki. Síðan á næsta leikhús og 11 mínútur af "By a Waterfall" sem líklega hafði endurskoðendur Warner Brothers að hafa áhyggjur af gjaldþroti. Þessi tala er svo óhófleg -- tugir sundstúlkna, trjáa, gosbrunnar, risastór hella með vatnsrennibrautum, risastór laug -- að þú myndir aldrei halda að það væri þunglyndi á. Berkeley dregur fram allar brellur sínar - samstillingu, mannleg mynstur, fætur og handleggi að gera alls kyns nákvæmni hluti - og hann gerir það í vatninu, með fullt af neðansjávarmyndatöku sem lítur upp. Stelpurnar eru öruggar í leiknum. Þeir koma upp brosandi með vatn í augunum og slá enn í gegn. Allt þetta hlýtur að hafa verið ótrúlega erfitt og þreytandi. Ruby Keeler, sem á nokkur snögg skot í vatninu, er sá eini sem lítur svolítið varlega út. Og að lokum, frábær lokaatriðið...11 mínútur af Cagney að dansa og syngja með Keeler í "Shanghai Lil," með alls kyns barstelpum og viðskiptavinum þeirra, óvenjulegt að því leyti að kynþáttunum er blandað saman. Það eru Cagney og Keeler að dansa á barnum, dansa á borði, Cagney að berjast. Það eru það sem lítur út fyrir að vera fimmtíu eða sextíu gönguliðar sem hlaupa fram og til baka, rifflar kastað og gripið. Þá...þetta er satt...mynd af mönnum af Franklin Roosevelt og NRA-örninum. Þetta gæti verið eina tónlistarframleiðslan í Hollywood sem hefur nokkurn tíma sýnt Roosevelt, stóra alríkisskrifstofu og fjölda kynþokkafullra kínverskra vændiskonna. Þetta er skemmtun, gott fólk. Það er frábært! Auðvitað fá Chester's Prologues stóra samninginn og Nan fær Chester. Myndin er full af safaríkum klisjum sem fá okkur til að brosa. Ruby Keeler er svo yndisleg þar sem hún trampar ákaft úr krönunum með handleggina fljúgandi að þú vilt hjálpa henni. Joan Blondell lætur okkur gleyma mörgum Hollywood konum sem gætu hafa verið fallegri en sem höfðu miklu minna vit og persónuleika. Myndin tilheyrir hins vegar Cagney, sem grípur hana og hristir hana, og Berkeley, manni sem of mikið var aldrei of mikið fyrir.