Fyrir marga var vinsældaþáttaröðin tíu ára kolsvartur húmor hlaðinn ástúðlegum skopstælingum á klassískum kvikmyndum og bráðfyndnu úrvali yfir hundrað persóna með samstundis þekkjanlegum setningum. Fáir þættir hafa lifað af umskipti frá útvarpi yfir í sjónvarp yfir í sviðssýningu yfir í kvikmynd en The League of Gentlemen hefur náð því með viðeigandi yfirvegun. Hinn hæfileikaríki rithöfundur/flytjendur höfðu upphaflega séð fyrir sér miðaldaævintýri í Monty Python stíl, en um leið og skrifin hófust áttuðu þeir sig fljótt á því. að persónurnar sem þeir hafa búið með væru orðnar mjög raunverulegar og hefðu átt betra skilið. Þar með átta Royston Vasey fólkið sig á því að tilvera þeirra er í hættu þar sem rithöfundarnir ákveða að virða skáldskaparbæinn að vettugi og vinna í staðinn að 17. aldar ruðningi. Að undanskildum Michael Sheen sem leikur óséðan deildarmeðlim Jeremy Dyson, spilar The League nokkuð fallegt. óviðunandi skopmyndir af raunverulegum persónum þeirra sem og kunnuglegum andlitum Tubbs ("I made a little brown fishy"), martröð sem framkallaði kynlífsrándýrið Herr Lipp, slátrarann ​​Hilary Briss og ólíklega hetju - reiðilega kaupsýslumanninn Geoff Tibbs. Ný andlit birtast þegar þriðji raunveruleikinn birtist, það er hér sem við fáum heillandi og fyndnar myndir frá gamalreyndum leikurum og vinsælum sjónvarpsstjörnum. Fyrir marga verða þetta mjög skemmtilegar 90 mínútur.'Apocalpse mun þó ekki gleðja alla. Vinna á þessu stigi póstmódernismans hefur verið unnin nokkrum sinnum áður og kann að virðast alltof kunnuglegt fyrir áhorfendur sem aldir eru upp á kaldhæðnisfullum árangri unglinga sem hófust með því að fólk eins og Wes Craven fékk nýja martröð. Það þarf líka mikið sjálfstraust hjá áhorfendum til að halda í við háa hugmyndasögu svo það eru augnablik útsetningar og samræðna sem þjóna aðeins til að staðfesta það sem flestir í áhorfendum vita þegar. Gamanleikur sem tegund er formúlurík en það er nú fáheyrt að bresk kvikmynd falli ekki aftur á baksíðu sjónvarpsstjarna til að fylla stuttan skjátíma. Það er líka erfitt að trúa því að höfundarnir hafi einhvern tíma viljað drepa afkvæmi þeirra, sem er kannski ástæðan fyrir því að sum hlutverkaskiptin ná ekki alltaf í mark. Hefði Hilary Briss viljað reyna að bjarga Royston Vasey í seríunni? Hins vegar, á meðan hin dásamlega dökka æð þáttarins er nánast horfin en er að öllum líkindum aðgengilegri fyrir það. Mikið verður sagt um persónuþróunina og viðleitni til að gera manneskju eins og áður einn brandari holdgervinga eins og Herr Lipp. Hér er hægt að finna ómögulega dýpt ásamt harðri rák af bitandi háðsádeilu og illgresi. Tilfinningin er til staðar með kökk í hálsi en ekki nógu þykkt sykurhúðuð til að brjótast inn í virknina. Tónlistin er góð, frammistaða til fyrirmyndar og fjör er frábærlega hnökralaust; gott afturhvarf til verks Terry Gilliam og Ray Harryhausen. Í stuttu máli má segja að það sé margt sem líkar við Apocalypse. Eins og svo margir flutningar á sjónvarpi til kvikmynda, þá var aldrei auðvelt að finna línuna á milli þess að prédika fyrir hinum breyttu og að kynna hinum óinnvígðu fyrir klóka og áberandi rödd deildarinnar. En það er sama hvað þú vilt, þessi síðasta ferð til bæjarins sem „Þú munt aldrei fara“ er einkennilega full af von og að lokum mjög, mjög áhrifarík.