Chokher Bali var sýnd á (Washington) DC kvikmyndahátíðinni 15. apríl 2005. Leikstjórinn, Rituparno Ghosh, var þar til að gefa stutta kynningu og svara spurningum á eftir. Eins og alltaf finnst mér Aishwarya hafa staðið sig frábærlega. Ég get skilið þá sem halda að hún ætti að vera árásargjarnari eða tíkari, en væri það virkilega raunhæft árið 1904? Hugsanlegt, kannski; raunhæft, ég er ekki svo viss. Ég held að túlkun hennar hafi verið réttmæt, þó að það gætu vissulega verið aðrar leiðir til þess. Ég hata að nota orðið, en þetta var "óaðgengilegasta" af indverskum myndum sem ég hef séð hingað til. Ég þekki töluvert af indverskri sögu, hindúatrú o.s.frv., en smáatriðin hér voru langt umfram mig. Þú myndir greinilega skilja myndina miklu betur ef þú þekkir hindúatrú og siði hans, ss. eins og þeir voru c. 1904. Ég saknaði margra hluta - einn af þeim var sú staðreynd að tengdamóðirin myndi vilja Binodini í húsinu sem eins konar mótvægi við tengdadóttur sína Ashalata.*spillandi* Ghosh hafði ýmislegt að segja sem útskýrði myndina miklu betur fyrir mig. Í fyrsta lagi var upprunalega bengalska útgáfan 20+ mínútum lengri. Svo hvað var sleppt? Greinilega þrír hlutir: upphafsþáttur þar sem Binodini (Aishwarya) fer frá E. Bengal til Kalkútta. Samkvæmt leikstjóranum eru mismunandi persónur að tala W. Bengali vs E. Bengali - setja upp sum pólitísku athugasemdirnar síðar. Auðvitað er allt þetta glatað í hindí útgáfunni, og vissulega hefði það ekki skipt neinu máli fyrir ekki-indverskan eins og mig - en uppsetning bengalska ástandsins hefði örugglega gert það. Næst var hluti þar sem Binodini var að skrifa ljóð - til marks um sjálfstæði hennar, o.s.frv. Að lokum, eitthvað meira um skartgripina. Svo, þó að sumum finnist það of langt, þá held ég að upprunalega, lengri útgáfan hefði verið skýrari. Hár kvennanna var greinilega annað merki (Ghosh aftur) - þær mæðgur voru með stutt hár (stutt hár fyrir hindúa). ekkjur), systir hennar - líka ekkja - var með lengra hár (nútímalegra!), og auðvitað var Binodini/Aishwarya með mjög sítt mittisítt hár (höfnun á stöðu ekkju). Allt í einu er Binodini, sem hafði aldrei haft pólitíska hugsun, að skrifa pólitíska stefnuskrá? vá! Ghosh útskýrði að hann hafi verið í Locarno, á kvikmyndahátíð, þegar textinn var búinn. Undirtextarnir nota orðið „land“ í bréfi Binodini. Gosh sagði að meira viðeigandi orð hefði verið (ég gleymi nákvæmlega orði hans) eitthvað eins og "sjálf" eða "sjálfstæði" - hún var að tala um sína eigin frelsun og "að finna sjálfa sig" - ekki um Bengal, Indland og Breta . Svo hvers vegna hverfur Binodini bara daginn eftir að hann finnur Behari aftur? Greinilega vegna þess að meðan á dvöl sinni á Ganges stendur áttar hún sig á því að hún þarf engan mann - neinn karlmann - til að skilgreina/fullkomna hana. Hún getur bara verið hún sjálf. Svo hún hafnar Behari, sem hún kastaði sér á nokkrum mánuðum (?) áður, og fer bara af stað. Auðvitað er ég ekki viss um hvernig hún kaupir næstu máltíð sína, en það er önnur spurning. Rauða sjalið (Ghosh aftur) sem hún kaupir táknar "byltingu" jafnt sem "ástríðu." Ég er ekki 100% viss um hvers vegna hún setur sjalið á deyjandi konuna, en kannski er hún að hafna ástríðu/byltingu? Sjónaukann, sem Binodini notar alla myndina (til að horfa á Mahendra og Ashalata, bátinn á Ganges o.s.frv.). Hún er voyeur að sjá líf sem hún þráir en getur ekki átt. Í lokin (ég missti af þessu!) skilur hún sjónaukann eftir á borðinu með bréfinu, sem sýnir að hún þarf ekki lengur á þeim að halda - hún er að fara að lifa sínu eigin lífi. Að lokum, tilvitnunin í Tagore í upphafi segir hvernig hann baðst afsökunar á endalokunum... Svo virðist sem Tagore hafi skrifað þetta sem framhaldssaga, og krækjaði lesendur sína með kynþokkafullu ekkjubitunum. En í lokin seldist hann upp fyrir íhaldssemina og lét Binodini krjúpa niður við fætur Mahendra og Behari og baðst fyrirgefningar. Einn af nemendum hans (?) skrifaði til Tagore og tók hann að verki fyrir uppselt lok hans...og Tagore svaraði með afsökunarbeiðni sinni á endalokunum. Í myndinni fer Ghosh auðvitað í hina áttina.