Þegar maður hugsar um vísindaskáldsögumyndir frá 1950 dettur maður í hug hvers konar svarthvítar B-myndir sem voru skopstældar í gamla Mystery Science Theatre 3000 sjónvarpsþættinum. Samt, þó að það væru miklu fleiri myndir eins og Plan 9 From Outer Space og Robot Monster en góðar myndir, þá voru á fimmta áratugnum nokkrar mjög góðar, ef ekki frábærar, vísindaskáldsögumyndir eins og The Day The Earth Stood Still, The Incredible Shrinking Man, Invasion Of The Body Snatchers, War Of The Worlds og The Thing From Another World. Samt var það besta úr hópnum, fyrir læsi sitt og framleiðslugildi, án efa fyrsta stóra sókn MGM inn í vísindaskáldskap á A-stigi, Forbidden Planet, sem kom út árið 1956. Þetta var 98 mínútna litmynd, leikstýrt af Fred M. Wilcox, sem var með tæknibrellur á þeim tíma og var gæddur mjög góðu handriti eftir Cyril Hume, úr skjámeðferð sem kallast Fatal Planet, eftir Irving Block og Allen Adler, sem aðlöguðu þætti William Shakespeares The Tempest inn í það. gleðst þegar hún kom út, fyrir Óskarstilnefndar tæknibrellur, allt raftónlistarstigið, eftir Louis og Bebe Barron (þótt það hafi verið gefið út sem Electronic Tonalities, til að forðast gjöld fyrir tónlistargildið), lífleg matt málverk - innblásin af Chesley Bonestell og frægu Monster Of The Id (MOTI), sem var teiknað af teiknimyndatökumanni, Joshua Meador, á láni frá Walt Disney stúdíóinu. Enn frægari var útlit Robby The Robot, í fyrsta hlutverki sínu í annað hvort kvikmynd eða sjónvarpi. Síðar myndi hann koma fram í kvikmyndinni The Invisible Boy - innifalinn á þessum DVD sem bónus, auk nokkurra framkoma í 1960 sci fi sjónvarpsþáttunum The Twilight Zone, Night Gallery og Lost In Space - með eigin vélmenni sem hann er oft með. ruglaður, og kom fram í myndinni Gremlins frá 1984. Sagan er einföld, en glæsilega smíðuð og uppfull af gamansömum hliðum sem sýra þvingaðan 'ástarsögu' þáttinn í myndinni. Á 23. öld var United Planets Cruiser C-57D- fljúgandi diskur, undir forystu J.J. Adams (Leslie Nielsen - já, hann var einu sinni fremstur maður fyrir daga lögreglusveitarinnar), er á leið til plánetunnar Altair IV, til að rannsaka hvað varð um áhöfn Bellerophon, sem sendur var til plánetunnar tuttugu árum áður. Eftir eins árs ferðalag hittast þeir þar einmana eftirlifandi flokksins, Doctor Edward Morbius (Walter Pidgeon), Prospero-manninn - heimspekingafræðing, glæsilegu ljóshærðu dóttur hans Altaira (Anne Francis) - Miranda-persónunni í minipilsi fyrir sjöunda áratuginn. , og Robby the Robot, heimilisþjónninn sem er hliðstæða Kalibana. Morbius varar áhöfnina við dularfullu herliði sem drap Bellerophon-flokkinn á fyrsta ári þeirra, en samt var hann ónæmur fyrir því. Allt í allt er þetta tæknilega góð kvikmynd - sérstaklega með nokkrum bakvörpum og mattum málverkum, og fáránleikinn í viðbrögðum fullorðinna við hetjudáð Timmy og Robby jaðrar við súrrealískan fáránleika í Dalian. Samt er augljóst að kvikmyndagerðarmennirnir höfðu ekkert vit á þeim háleita fáránleika sem myndin kallar fram, því hún er leikin beint og gerir hana enn fyndnari. Hvað varðar aðalatriðið? Forbidden Planet á allt sitt hrós skilið. Þetta er ekki fullkomin mynd, en hún er frábær leið til að eyða nokkrum klukkutímum og mun betri en Star Wars, sem þótt gerð tuttugu árum síðar virðist mun úreltari og unglegri. Aðeins slíkar myndir eins og 2001: A Space Odyssey, Solaris, Alien and Aliens, og fyrstu tvær Terminator myndirnar, hafa raunverulega jafnað eða farið fram úr þessari klassík í dýpt og áhrifum. Það er vert að vita að þrátt fyrir „hamingjusaman endi“ á Forbidden Planet er möguleikinn á því að MOTI sé enn í dvala innan Alta líka. Þegar öllu er á botninn hvolft er hún dóttir föður síns og átti enn líflegri martröð en faðir hennar þegar MOTI réðst á skipið í annað sinn. Einnig sýnir myndin skynsamlega bara MOTI einu sinni og sýnir aldrei Krel, því ímyndunaraflið getur alltaf töfrað fram meiri hræðslu en bestu tæknibrellurnar. Myndin nýtir líka vel frásagnarsporbaug til að þétta söguna, eitthvað sem mun raunsærri listmyndir tekst oft ekki. Forbidden Planet er ein af þessum sjaldgæfu myndum sem báðar skilgreina samt fara yfir tímabil sitt - ólíkt öðrum sci fi myndum sem voru frekar augljósar kaldastríðslíkingar. Horfðu á það, og þú verður sammála, auk þess að sofa aðeins minna auðvelt. En jafnvel þó þú gerir það ekki, þá er samt vettvangurinn þar sem Anne Francis slær. Það eitt og sér er tímalaust.