Öðru hvoru auglýsir kvikmynd sig sem skelfilega eða ógnvekjandi, þó hún sé það venjulega ekki. Flestar nútíma hryllingsmyndir falla inn í þennan flokk. Svo eru það myndir sem valda ekki einfaldlega spennunni og adrenalíninu að dæla í gegnum æðarnar erfiðara en venjulega. Þeir hræða þig í raun að því marki sem þú hefur aldrei upplifað."Halloween" er slík mynd. Það tekur svo mikla áhættu sem myndi fá flesta kvikmyndaframleiðendur til að hræðast. En næstum allir vinna. "Halloween" er ógnvekjandi í einfaldleika sínum og ógnvekjandi í heild sinni. Sagan er einföld. Laurie Strode (Jamie Lee Curtis) er að passa nokkra krakka á hrekkjavökukvöldinu, á meðan brjálæðingur er á lausu eftir að hafa flúið af geðveikrahæli eftir að hafa myrt eldri systur sína á hrottalegan hátt fyrir 15 árum. Auðvitað byrjar brjálæðingurinn, síðar þekktur sem Michael Myers, að drepa unglinga á staðnum og á endanum kemur hann á eftir Laurie. Hljómar kunnuglega, ekki satt? Bara enn einn heilalaus slasher fullur af heimskum unglingum og gobbum af sóðaskap. Ekki tækifæri. Mér finnst James Berardinelli orða það fullkomlega í umsögn sinni um "Halloween:" "Vegna titils þess hefur Halloween oft verið flokkað saman með öllum öðrum splatter myndum sem fjölmenntu í kvikmyndahúsum seint á áttunda áratugnum og snemma á níunda áratugnum. Hins vegar, þó að hrekkjavöku sé réttilega álitinn faðir nútíma slasher tegundarinnar, þá er það ekki meðlimur...“ Hann hefur punkt og það af ýmsum ástæðum. Fyrst og fremst er það hreint út sagt skelfilegt, en flestar færslur í unglingaslasher-tegundinni eru heimskulegar gore-hátíðir (mætti ​​halda því fram að margar nýlegar séu tungutakandi, en flestar þeirra misheppnast líka). Í öðru lagi er nánast ekkert ofbeldi (mjög lítið sem er blóðugt). John Carpenter veit að ofbeldi er ekki jafn skelfilegt og hann treystir mjög lítið á það (reyndar er líkamsfjöldi ansi lítill). Reyndar má færa rök fyrir því að þetta sé í rauninni ekki hryllingsmynd, að minnsta kosti ekki miðað við núverandi mælikvarða um að hafa flest dauðsföll sem hægt er að troða í eina mynd, hverri voðalegri og sadískri en sú síðasta. Hann treystir á hugmyndir um hræðsluáróður og einnig kunnáttu. Í þriðja lagi, þó að sumar persónurnar geti gert heimskulega hluti (sem innsigla stundum örlög þeirra), gera þær það ekki vegna þess að þær eru heimskar. Persónurnar eru alvöru manneskjur, þannig að í stað þess að halda að persónurnar deyi vegna þess að þær séu fávitar, erum við hrædd vegna þess að þær eru að gera mistök. Ein helsta ástæðan fyrir því að "Halloween" er svo skelfilegt er sú að það er svo auðvelt. að trúa því að það sé raunverulegt. Ekkert er erfitt að kyngja í þessari mynd. Það er ekkert yfirnáttúrulegt, það eru engir fáránlega skapandi þættir í söguþræði, eða "uppfinningaleg" morð, eða hvað ekki. Þess í stað eru öll leikmyndin og myndavélavinnan (vistaðu upphafsröðina) einföld. Carpenter stillir bara myndavélina á sinn stað og segir action. Það sem við fáum er sú tilfinning að við séum í raun og veru að sjá morð eiga sér stað beint fyrir framan okkur. Hryllingsmyndir eru líklega erfiðustu myndirnar til að gera vegna þess að til að eitthvað sé skelfilegt þarf allt að vera fullkomið og hugmyndir aldrei vinna tvisvar. Þetta er góður leikur, sem er ástæðan fyrir því að ef ég ætti að segja þér allar góðu hugmyndirnar sem Carpenter hefur (sem ég er ekki), þá myndu þær virðast frumstæðar (sérstaklega þar sem þær hafa verið endurteknar með minni áhrifum aftur og aftur í gegnum árin).Að leika hér er ekki plús því það þarf ekki að vera það. Þetta er kvikmynd um ógnvekjandi hugmyndir, ekki kvikmynd um dramatískar persónur sem eru andvígar. Leikararnir haga sér eins og alvöru fólk, ekki persónur úr sögu. Ekkert meira. Undantekning frá þessu er hver sem leikur The Shape, eða síðar þekktur sem Michael Myers. Það getur verið skelfilegt að láta manneskju segja ekki neitt og einfaldlega drepa, en það er erfitt að draga úr því (og enn erfiðara að koma í veg fyrir að fólk spyrji hvers vegna). En gaurinn dregur það af sér og útkoman er skelfileg. Þetta er mynd Carpenter út í gegn. Hann leikstýrði því, samdi það, var meðframleiðandi og skrifaði svalandi tónverkið. Þetta er snilldar maður og síðari mynd hans „The Thing“ styður þessa fullyrðingu, þó The Thing sé ekki eins skelfilegur og „Halloween“. Því miður hefur velgengni hans dregist verulega saman, eins og það gerist þegar tálbeiting stórfé fyrir minna frelsi er nýtt þegar framleiðendur "viðurkenna möguleika þína." Eins góð og þessi mynd er þá er hún ekki gallalaus. Fræga upphafssenan er truflandi, en ekki mjög ógnvekjandi. Og ekki margir af hræðunum virka fyrir fyrsta hluta myndarinnar. Það er ekki það að það sé slæmt, það er bara að það er engin góð ástæða til að óttast "The Shape." Sem betur fer notar Carpenter þennan tíma að mestu til að koma á sambandi á milli persónanna og áhorfenda. Þó að það sé engin nánd í þessu sambandi, passar það tilganginn. Við kynnumst persónunum, en ekki svo mikið að það sé niðurdrepandi þegar þær deyja. En þegar myndin er komin á hrekkjavökukvöld, þá er það þegar Carpenter slær hlutina í háan gír og hún hættir ALDREI fyrr en þú nærð endanum. Þó að "Halloween" gæti verið gallað, er það aðeins svo. Þetta er gríðarlega ógnvekjandi mynd og verður að sjá fyrir alla sem elska ógnvekjandi kvikmyndir. Vertu samt viðvörun, þessi mynd mun hræða alla lifandi helvíti úr þér!