Jewel Thief er *THE* glæpatryllirinn í Bollywood, og hvers vegna ætti hún ekki að vera það? Hún er leikstýrð af stærsta formælanda glæpatryllisins í indverska kvikmyndahúsinu Vijay Anand („Johny Mera Naam“ og „Teesri Manzil.) Ég gæti horft á þessa mynd af einhverri af eftirfarandi ástæðum (í mikilvægisröð):1 Vijay Anand's. leikstjórn 2 R D tónlist Burman 3 Dev Anand 4 Vyjayanthimala 5 Ashok Kumar 6 Textar Majrooh Sultanpuri Jafnvel þó að Jewel Thief sé ekki Bond-mynd, þá er hún örugglega með böndum. Helen, Tanuja og hinn dularfulla Vyajanthimala (og nokkrar cameos.) En sauvé okkar Vinay (Dev Anand) er allt annað en Bond. Hann er stjórnlaus megnið af sögunni og fer þangað sem sagan tekur hann næstum alltaf jafn ringlaður og við. Hann daðrar meira að segja við Anju (Tanuja) og reynir að slá á rómantíska taug hennar, bara svo að hann geti fengið vinnu í búð föður hennar. Dev Anand gæti verið í tvöföldu hlutverki - jæja, ég vil ekki skemma myndina þína, annars myndi ég hef sagt þér. Um það snýst mestur leyndardómurinn. Dev Anand vinnur í skartgripabúð og það er rán þegar hann á að vera í vinnunni - er þó ekki, eða hefur að minnsta kosti fullkomið fjarvistarleyfi. Við veltum fyrir okkur hver gerði það, er það Dev Anand sem „Vijay“ manneskjan sem hann segist vera eða er það „Amar“ einhver sem við höfum ekki enn séð en margir halda því fram að sé eins útlit hans. Kemur 'Shalu' (Vyjayanthimala) sem heldur því jafnvel fram að hann sé unnusti hennar, í spennuþrungnum aðstæðum þarf Dev Anand að sanna að hann sé Vinay en ekki Amar. Þó að allir velti því fyrir sér hvort Dev Anand sé Vinay eða Amar er hann beðinn um að fjarlægja sokkana sína. Okkur er sagt að Amar hafi 6 tölustafi á öðrum fætinum. Á meðan við fylgjumst með í hálsinum á atburðunum sem eru að fara að þróast finnur Dev Anand meira að segja tíma til að grínast. Raunverulegu bræðurnir Leikstjórinn Vijay Anand og leikarinn Dev Anand eiga margar myndir á milli sín, þetta er ekki sú besta af þeim en örugglega sú besta í Crime Thriller. Það eru augnablik af North By Northwest eftir Hitchcock, en myndirnar eru mjög ólíkar. Fyrir utan ruglið um hver er hver, svikul kvenkyns aðalhlutverkið og mikið ferðalag þar er ekki mikið líkt. Dev Anand gæti mjög vel verið Amar auk þess að vera Vijay. Fólk hefur séð hann, það ber kennsl á hann hvar sem hann fer. Það eru of margir af þessu fólki til að þetta sé svik. Að lokum telur Vinay að það sé betra að vera með Amar til að komast að því hvað er sannleikurinn og það eru sorgleg mistök. Hann fer of djúpt inn í það, aðeins til að verða bjargað af útúrsnúningum kvikmyndarinnar. Þegar ég horfði á myndina sem krakki var ég örugglega ekki skemmtilegur, endirinn ruglaði mig algjörlega. Jafnvel núna eru þættir um endirinn sem mér líkar ekki, en ég mæli samt með þessari mynd. Jafnvel sem krakki hafði ég gaman af lögunum sem þessi mynd hefur upp á að bjóða. 'Yeh dil ...' - ákveðið loafers lag í rödd Kishor Kumar. Ég gat heyrt „Rulake gaya ...“ allan daginn. Sama fyrir 'Aasmaan ke neeche' sem er sett 'undir skýjunum' í Gangtok (að minnsta kosti bendir sögulínan til þess). „Raat akeli hai“ meðal kynþokkafyllsta lagsins sem komið hefur út úr hindíbíói með Tanuja sem tælarkonuna. 'Meri taraf dekho' - Kabarett Helen og við 'horfum á hana'. „Hothon pe ...“ - gæti verið einhver betri spennumynd af lagi en þetta. Eftir því sem líður á lagið erum við spenntari en við vorum nokkru sinni og orðin „falin í vörum Shalu“ bæta við það.