Þessi mynd gerir Kanadamenn og Breta út um að vera asnalegir, fávitar. Mennirnir verða grýttir/drukknir og svo æpa/berja þeir hvern annan í næstum hverju atriði. Konurnar eru óþarfar fyrir söguna ég skil ekki til hvers þær eru til þær eyða hverri senu í að valda læti, eða það sem verra er, mala um eins og dáleiddur nautgripur. Eins og gefur að skilja eru kanadískar konur annaðhvort þrætugjarnar dónalegar flækingar eða gríðarstórar hippaskvísur. Það er hin hefðbundna kærasta, sem tapaði kærastanum hennar og vonda móðir hans fáránlega sem við höfum séð í óteljandi kvikmyndum áður. Sérhver persóna hér er karpandi, ungbarnaleg staðalímynd. Svo ekki sé minnst á að allir litu út fyrir að þurfa í sturtu! Og hugmyndin um hvers kyns senu sem gefur til kynna kynlíf með George Wendt skjálfti er nóg til að fá hvern sem er til að grenja! Ég horfði á myndina vegna þess að Samuel West var í henni en ég skil ekki hvers vegna hann hefði þegið hlutverk sem þetta. Kannski vantaði hann peningana. Ian Tracey er frábær leikari - sá eini með óljóst endurlausnar augnablik, en hæfileikum hans er sóað hér. Hvað varðar restina af söguþræðinum hinir þrír fávitu að reyna að fá dópið sitt aftur geispi - eða Karl sem er dáinn, en hver er eiginlega persóna sem er mjög lifandi í huga þeirra sem eftir eru (næstum eins og Rebecca í meistaraverki Alfred Hitchcock þó að ég skammist mín fyrir að hafa jafnvel hugsað mér að bera þessar tvær myndir saman), af hverju að nenna því? Karl er svo grátbroslegur að manni finnast aðstæður dauða hans ánægjulegar. Í lok þessarar ömurlegu myndar hélt ég að þeim hefði öllum verið betra að fara með honum á bátinn!