Á mörgum stigum er það mjög gott. Reyndar, þegar haft er í huga að þetta var breskt indí-myndband af litlum fjárlögum eftir fyrsta leikstjóra með að mestu leyti nýliðaleikara, þá er þetta stórkostlegt afrek. Ég veit ekki hvað það kostaði. Talan upp á 8.000 pund var tekin fyrir í auglýsingum en þú veist aldrei hversu áreiðanleg tala sem þessi er. Málið er að þessi mynd lítur út fyrir að kosta nokkrar milljónir punda og hún kostaði greinilega örlítið brot af því. Frábærar tæknibrellur, frábær framleiðsluhönnun, áhrifaríkar leikmunir og búningar, frábær ljósmyndun, góður leikur og leikstjórn, glæsilegt skor og alveg töfrandi hljóðmix. Jafnvel þegar það er sagt, var margt af handritinu frábært. Persónurnar voru greinilega auðkenndar og allar höfðu eitthvað að gera. Þetta er kvikmynd um tíu karlmenn sem allir eru nokkurn veginn eins klæddir á einum stað og það væri auðvelt fyrir þá að vera nafnlausir, andlitslausir blankir en þetta voru tíu persónur - aðallega var það gert í gegnum samræðurnar og hvernig þeir brugðust við hlutunum. Í gegnum miðþáttinn, þegar söguþráðurinn var að þróast, sagði handritið söguna vel og sýndi hvernig það hafði áhrif á persónurnar. Ef öll myndin væri eins og seinni þátturinn væri hún töfrandi. Áður en skipið springur í loft upp komast tólf manns í einstaka undankomubelg eða „e-belg“ sem sprengja sig frá skipinu. Þær eru ekki mikið meira en sjálfvirkar málmkistur og greyið torfurnar inni eru föst, þröng og hafa ekki raunverulega hugmynd um hvert þær eru að fara - en það er skynsamlegt. Mér líkar við e-pods - þeir eru frábær hugmynd unnin mjög vel og meika skynsamlegra en gott, rúmgott flóttahylki. Mér líkar líka hvernig okkur er sérstaklega sagt, síðar, að þau séu hönnuð til að sleppa frá skipi til skips en geti nánast fallið plánetu í neyðartilvikum - vegna þess að við skulum horfast í augu við það, þessir krakkar voru helvíti heppnir að skipið þeirra var sprengt. svona nálægt plánetu. Sem sagt, mér sýnist það ekki vera 116 ónotaðir e-pods enn á fraktskipinu og þú verður að velta fyrir þér hvernig fanginn kemst í e-pod - en hann kemst inn. (Og mér hefur bara dottið í hug: hefði skipstjórinn ekki átt að fara niður með skipi sínu frekar en að vera fyrsti gæjinn þaðan?) Allavega lenda e-belgirnir allir á hrjóstrugri plánetu með ekkert nema sandi og strjálan gróður - eða að minnsta kosti á sandfljótum, gróðursnauðum hluta plánetunnar sem kann að hafa ísaðan úrgang og gróskumikið frumskógar annars staðar. Nei, þetta er pláneta í vísindamynd - hún verður nákvæmlega eins út um allt. Við verðum að sætta okkur við að allir rafhlöðurnar komi niður í nokkurra kílómetra fjarlægð frá hvor öðrum svo að þeir tíu sem lifðu af geti hittst og skotið blossum upp í himininn til að finna hvort annað. Skipstjórinn, vöðvastælt fjall manns sem gæti átt nokkuð góðan feril í hasarmyndum ef hann fær réttan umboðsmann, ákveður að þeir ættu að reyna að hafa samband við 'Captain Behan' sem þeir ætluðu að hittast við. En þeir geta ekki gert þetta frá plánetunni, þeir þurfa að komast á sporbraut. Verkfræðingurinn segir að ef þeir sameina afleiningarnar úr tveimur e-pods geti þeir líklega gefið öðrum þeirra nægan safa til að lyfta sér á andstæðingur-grav doodads nógu hátt til að sprengja yfir andrúmsloftið. Það er allt hægt að gera á sjálfvirku en það mun þurfa „flugmann“ til að senda merkið. Skipstjórinn býður sig fram af kappi í þessu en í lofsverða skynsamlegri aðgerð bendir vélstjórinn á að það sé fáránlegt að setja þyngsta manninn í dálítið ósvífna viðgerða e-podinn og að það þurfi að vera léttasta liðsmaðurinn. Það er Kid. Mér líkaði mjög hvernig hann bendir á að hann heiti Davíð og skipstjórinn byrjar að nota það og kemur fram við hann af reisn og virðingu. Þetta var góð frásögn og góð persónusköpun.