Að horfa á frumraun kvikmyndar John Cassavetes er undarleg upplifun, jafnvel þótt þú hafir séð spunamyndir áður. Það fyrsta sem þú tekur eftir er grófleiki hennar. Strax, það er augljóst að sumar persónurnar eru að klúðra línum sínum. En svo stígur þú til baka frá ástandinu, þegar þú sekkur dýpra inn í innileg orðaskipti þessa fólks og þú spyrð sjálfan þig: "Hasa ég einhvern tíma yfir orðum MÍN?" Svarið er auðvitað viss, við gerum það öll. Það er óheppilegt að flestar gjafirnar í þessum efnum koma snemma á myndinni, vegna þess að um tuttugu mínútur hefur þú sokkið svo djúpt inn að þú myndir ekki vita það ef sprengja sprakk fyrir aftan þig. Það næsta sem þú tekur eftir. ..eða kannski tekur þú eftir því nokkrum klukkustundum eða dögum eftir að myndinni lýkur, er að þú sást aldrei neinn efnismikinn söguþráð, en samt yfirgefa þemu og ljóð samræðunnar og persónanna þig aldrei. Reyndar er meðferðin á því hlutverki sem kynþátturinn gegnir í daglegu lífi þessara persóna alltaf til staðar, en hún er svo skammvinn að jafnvel þau eru ekki meðvituð um hvernig það er að upplýsa skoðanir þeirra á sjálfum sér, sjálfsmeðvitund þeirra, skynjaða stöðu, eða örlög samskipta þeirra. Titillinn er viðeigandi vegna þess að þú færð fullt litróf af svörtum, hvítum og gráum... og ekki bara í húðlitun persónanna. Leila Goldoni (alveg merkilegt hér) er afró-amerísk/kákasísk, bræður hennar tveir eru hvítir og dökkir afró-amerískur. Kaldhæðnin er sú að þeir eru til í því sem er án efa "hippasta" umburðarlyndasta andrúmslofti samtímans ... taktdrifnu efri austur-vestur Manhatten ... og það eru enn átök innan og í kringum þau sjálf. Ég held að ég ég hef nokkurn tíma séð kvikmynd með svona fíngerðri flutningi eða tækni. Það er mikið eins og að gleypa í sig virkilega frábært gallerílistaverk og kinka svo bara kolli af sælu þegar þú hugsar til baka til myndanna sem það vakti dögum seinna. Frábær mastering og aukaatriði á Criterion disknum. Sennilega fyrsta raunverulega tilraunakennda sjálfstæða kvikmyndin sem gerð hefur verið.