Þegar kemur að kvikmyndum get ég verið frekar vandlátur og ég mun kvarta yfir öllu sem er rangt gert. Þó að sérhver kvikmynd hafi sína galla, var fjöldi næturhlustenda einstaklega lítill. Ef þú lest síðustu umsögn (hún var erfið, þar sem helmingur hennar var skrifaður með hástöfum og hún innihélt engar raunverulegar upplýsingar um myndina), gætir þú hafa verið leiddi til þess að trúa því að þessi mynd væri ekki of vel gerð. Því miður, ef þú lest meira en 3 línur í sömu umfjöllun, uppgötvaðir þú ástæðu veggspjaldsins fyrir lítilsvirðingu: honum/hún líkar ekki við þá staðreynd að leikstjórinn er samkynhneigður (eða að framleiðsluteymið reykir crack ... greinilega). Þrátt fyrir að ég hafi aldrei skrifað gagnrýni áður, fannst mér þessi mynd verðskulda eina út frá verðleikum hennar, ekki kynhneigð leikstjórans. Förum fyrst yfir stuttan gátlista: 1. Frábær söguþráður? Algjörlega. Ég ætla ekki að gefa smá af því, en söguþráðurinn er mjög sannfærandi og örugglega ekki það sem maður myndi búast við miðað við auglýsingarnar. Þetta er spennumynd, ekki hryllingur, og ætti að nálgast hana sem slíka. Sagan mun virkilega koma þér á óvart, jafnvel meira vegna þess að hún er sönn (og söguþráðurinn var nokkuð trúr raunverulegum atburðum).2. Dásamlegur leiklist? Ó já. Robin Williams losnaði fyrir löngu úr fjötrum gamanleikhópsins og síðan hefur hann blómstrað í alvarlegum hlutverkum sem margir hefðu afskrifað hann fyrir aðeins áratug. Hann nær enn og aftur háu formi í hlutverki sínu í The Night Listener, þar sem hann leikur útvarpsstjóra sem verður sífellt erfiðari af og flækist í tilfelli af...jæja, ég læt þig sjá það sjálfur.3. Frábær leikstjórn? Svo sannarlega. Nú, ólíkt hinu plakatinu sem ég vísaði til, þá veit ég í raun eitthvað um leikstjórn. Ég hef stundað leikstjórnarlistina í skólanum núna í 3 ár. Auðvitað finnst mér þetta ekki skipta máli (það eina sem skiptir máli er hvort ÞÉR líkar leikstjórnin), en ég hélt að ég ætti einfaldlega að koma því enn einu sinni á framfæri að ég byggi skoðanir mínar hér á einhverju bæði efnislegu og á við...til dæmis: ekki kynhneigð leikstjórans (eða meintar eiturlyfjavenjur framleiðsluteymis, LOL). Leikstjórn Patrick Stettner var skapmikil og dimm og hann leyfði sjónarhornum og lýsingu að hjálpa til við að skapa þá eftirsóttu. -eftir tilfinningar um „spennu og losun“ frekar en sóðalegu, hröðu myndavélavinnuna og snögga klippinguna sem við erum svo oft fyrir í dag. Sumt fólk getur sannarlega sýnt þér sögu í gegnum myndavélina sína, á meðan öðrum finnst eins og þeir þurfi að búa til söguna með myndavélinni. Ég þakka mjög þegar einhver hefur hugrekki þessa dagana til að nota bara myndavélina eins og hún á að vera notuð, sem er sem augasteinn sem við sjáum öll í gegnum.4. Lýsing, kvikmyndataka og klipping? Frábært allt í kring. Ég hef nú þegar skrifað svo mikið og ég gæti haldið áfram um þessa síðustu þrjá hluti í tíu málsgreinar til viðbótar, svo ég læt það bara fylgja með. Í stuttu máli, farðu að sjá þessa mynd. Ekki hlusta á fólk sem hefur aðrar ástæður fyrir því að henda því í ruslið, sérstaklega ef það er svo heimskt að það opinberar óafvitandi þessa hvöt 1/4 hluta leiðarinnar í gegnum færsluna sína. Njóttu sýningarinnar! -Ben