London neðanjarðarlestarstöðin hefur í eðli sínu eitthvað hrollvekjandi við sig, með löngu hlykkjóttu göngunum, rúllustigunum sem taka þig dýpra og dýpra neðanjarðar og auðvitað rotturnar sem reika um brautirnar. Það vekur undrun að það er ekki notað í hryllingsmyndum oftar. Það var notað í hryllingsmyndinni Deathline á áttunda áratugnum, öðru nafni Raw Meat, með mannætaættbálki sem býr í ónotuðum göngum og hinni frægu eltingarröð í American Werewolf í London. Svo það gladdi mig að sjá að einhver annar hafði reynt að nýta sér andrúmsloftið í túpunni á kvöldin með nýlegri bresku framleiðslu Creep. Mér fannst myndin byrja vel, með mjög áhrifaríkri inneignarröð sem var virkilega óspennandi, fylgt eftir af vettvangur í holræsunum sem setur upp forsendur þess að eitthvað illt leynist fyrir neðan götur London. Hins vegar fór Creep niður á við héðan og ég fann sjálfan mig að óska ​​þess að ég hefði slökkt á henni eftir þetta upphafsatriði, sem skildi eftir mig með góðri sýn á myndina. Allar persónurnar verða ósamúðarlausar og óviðkunnanlegar, meira að segja Potente sjálf, og leikstjóranum fannst við þurfa að berja okkur á hausinn með félagslegum athugasemdum um heimilisleysi. hann gerði líka þau mistök að sýna „skrímslið“ í fullri lýsingu, þar sem hann hættir að verða fjarska ógnvekjandi, og gefur upp að nafn hans sé Craig. Hvernig geturðu átt skrímsli sem heitir Craig? Það breytist í X Files-gerð og minnir mann á þáttinn Tombs. Reyndar var ég að óska ​​þess að Mulder og Scully myndu mæta og redda þeim öllum fyrir mig. Hvað varðar hið alræmda kynferðislega ofbeldi, þá er það mjög myndrænt, truflandi og algjörlega óþarft. Það virðist vera til staðar til að hneyksla áhorfendur frekar en fyrir hvers kyns innra söguþræði. Vandamálið er að það er svo yfir höfuð og hræðilegt að það deyfir þig í raun fyrir restinni af hryllingnum, sem eru mistök þar sem hún er aðeins hálfnuð í gegnum myndina. Svo þú ferð. Eina endurleysandi eiginleiki myndarinnar fyrir mig var sjaldgæf framkoma frá Ken Campbell, einum af uppáhalds einstaka leikarunum mínum. Maður sér hann ekki oft, en þegar hann er á skjánum bregður hann öllum öðrum út í horn. Það var algjör snilld að ráða hann sem holræsaeftirlitsmann, því miður það eina sem sést í myndinni.