Eins mikið og ég hef gaman af stórum epískum myndum - ég skal hlífa þér við namedroppinginni - þá er frábært að sparka til baka með nokkrum bjórum og einfaldri hasarsveiflu stundum. Kvikmyndir þar sem söguþráðurinn tekur aftursætið í leikmyndirnar. Kvikmyndir þar sem samræðan er ekki svo sniðuglega skrifuð að hún bindi sig í endalausa hnúta af fjólubláum prósa. Það eru HUNDRUÐ kvikmynda sem passa... en að mínu mati er Gone In Sixty Seconds ein af þeim betri. Þetta er uppfærsla á myndinni sem deilir nafni hennar. Það deilir líka siðferði þessarar myndar, en það er ekki alveg útfærslan. Allt sem var frábært við upprunalega hefur verið straumlínulagað. Það sem var straumlínulagað var einnig aukið þökk sé stærri fjárhagsáætlun. Oft eru svona viðleitni uppskriftir að algjörum hörmungum - sjáðu hina ljótu endurgerð The Italian Job fyrir eina sem sló í gegn - en hér, þökk sé hópi af aðallega frábærum leikurum, tekst Sixty. Söguþráðurinn og mikið af samræðunum er ekki Ekki mikið að skrifa IMDb um. Oft munt þú hafa atriði þar sem sama línan af samræðum fer fram og til baka á milli leikaranna, sem hver um sig mun radda það með mismunandi beygingum. Mörgum fannst þetta pirrandi; Mér finnst það vekja bros. Hver leikari fær tækifæri til að sýna fram á skilgreiningu sína á stíl hér, með Cage, Jolie og Duvall í fararbroddi að sjálfsögðu (og það skal tekið fram að það er líka skemmtilegt að sjá frú Pitt ekki gefið fyrstu reikninga hér). Efnasambandið á milli hins góða Saint Nick, hinn trausta (sjá dagsetningu yfirferðar) og Angelinu leiðir til nokkurra notalegra augnablika. Skúrkurinn er ekki einu sinni örlítið skelfilegur - ég hef séð Chris Eccleston leika harðjaxlahlutverk áður svo ég viti hann ræður við þau, en ég held að honum hafi verið vísvitandi beint til að gera hlutverk sitt ómarkviss til að draga ekki athyglina frá athöfninni. Við vitum að hetjurnar munu ná árangri, einhvern veginn; við sitjum bara með þeim í bílnum og njótum ferðarinnar. Ég held að margar af þessum atriðum hafi verið spilaðar með tungunni svo langt að það fór yfir höfuðið á mörgum sem gáfu þessu lélega einkunn. Reyndar hefði ég ekki haft á móti því að blikka fjórða vegginn að myndavélinni: þetta er bara svona kvikmynd. Allur þessi stíll og ekki svo mikið efni - eitthvað sem oft tæmir þolinmæðina ef það er ekki framkvæmt *bara* svo - myndi vera einskis virði ef aðgerðin væri ekki til staðar. Og að mestu leyti er það. Dásamlega svo. Ég hef tekið eftir því að það virðist vera algeng tilhneiging að nota hraðklipptar öfga-nærmyndir til að beina aðgerðum þessa dagana. Mér persónulega finnst svona hlutir þreytandi. Ég kýs frekar kvikmyndir eins og þessa þar sem glæfrabragðið er nógu áhrifamikið til að þurfa ekki gervispennu ramping með því að nauðga þéttum skotum allan tímann. Mér hefur verið sagt að Cage hafi í raun gert eins mikið af bílaglæfrabragði og hann gæti komist upp með án þess að missa tryggingar (í raunveruleikanum meina ég - karakterinn hans er greinilega alveg sama) og það sést. Maðurinn getur virkilega hreyft farartæki og þetta nýtist vel í hægbrennandi veðurfarslokakeppninni þar sem hann keyrir Mustang í jörðina á eins fáránlegasta og skemmtilegasta hátt sem mögulegt er. Þannig að já, þessi mynd er ekki " epísk, lífseigandi mynd eftir 11. september með skyldubundnum félagslegum athugasemdum“. Hraðinn er ójafn, sum atriðin hefðu getað verið klippt og ekki allir leikararnir draga línuna. En bílamyndir verða sjaldan betri en þetta. Svo ef þú hatar bíla... af hverju ertu jafnvel að lesa þessar athugasemdir?! Ég myndi taka það yfir hinar fjölmörgu endurtekningar á "The Flaccid And The Tedious" (giskaðu á kosningaréttinn) á hverjum degi. 7/10