Eins og hann er snilldar leikari, þá kemur Al Pacino gjörsamlega af brautinni í byltingunni leikaðferð hans hentar algjörlega illa hlutverki ólæs veiðimanns sem lenti í bandaríska frelsisstríðinu. Mikið af sökinni ætti að rekja til leikstjórans Hugh Hudson (já, maðurinn sem gerði Chariots Of Fire aðeins nokkrum árum áður að tala um fall!!). Eitt af fjölmörgum störfum leikstjóra er að koma leikarunum í lið með sér og fá trúverðuga frammistöðu frá þeim, en í þessu tilviki hefur Hudson leyft Pacino að hlaupa á hausinn án þess að biðja um aðhald af einhverju tagi. Það er þó ekki bara lítil frammistaða Al sem hindrar myndina: það eru fjölmargir aðrir gallar á Revolution, sem meira verður sagt frá síðar. Ólæs veiðimaðurinn Tom Dobb (Al Pacino) býr í norðausturhluta Ameríku með syni sínum Ned (Sid Owen/Dexter Fletcher). Hann lifir einföldu lífi lifir af landinu, elur upp son sinn, lifir af gegn veðurfari. Landið er drottnað af enskum nýlenduherrum, en á átta ára tímabili (1775-83) á sér stað bylting sem endar með því að Bretar eru sigraðir og hin sjálfstæða bandaríska þjóð fæðist. Dobb festist í atburðarásinni þegar bátur hans og sonur hans eru kallaðir út af meginlandshernum hrífast burt af atburðum sem þeir geta varla skilið, Dobbs lendir í því að berjast fyrir lífi sínu og frelsi í hverri blóðugu trúlofuninni á eftir annarri. Tom verður líka ástfanginn af Daisy McConnahay (Natassja Kinski), fallegri og eldheitri konu af breskum aðalsætt. Forboðna ást þeirra er leikin gegn stærra sögulegu samhengi bardaganna. Hvar á að byrja með galla myndarinnar? Flestum lykilleikurum er misskilið Pacino hefur verið nógu gagnrýndur nú þegar, en Kinski stendur sig fátt betur sem hreppshöfðinginn á meðan Donald Sutherland er vonlaust týndur sem miskunnarlaus enskur hermaður með vaglaðan Yorkshire-hreim. Handrit Robert Dillon er ruglað í tilraunum sínum til að koma stórfelldum sögulegum atburðum niður á persónulegt stig. Á engan tímapunkti virðist nokkur hafa ákveðið hvort þetta eigi að vera náinn persónurannsókn með bandarísku byltinguna sem bakgrunn, eða epísk stríðsmynd með handfylli af skarpteiknuðum persónum sem notaðar eru til að bera söguna með sér. Fyrir vikið fellur frásögnin í einskis manns land, flöktir úr „stóru sjónarspili“ yfir í „litla sögu“ óspart og tilgangslaust. Skor John Corigliano er alveg hræðilegt og er hellt yfir framvinduna af hvorki hugsun né lipurð. Leikstjórn Hugh Hudson er klaufaleg út í gegn, bæði í óstjórn hans á Pacino og öðrum lykilleikurum, og í ákvörðuninni um að nota pirrandi skjálfta myndavélavinnu við hasarmyndirnar. Hugmyndin með handfestu myndavélinni er að skapa tafarlaust þá tilfinningu að „vera til“ í rugl bardaga og musketelda. Eins og svo margt annað í myndinni virkar hún ekki. Eina deildin þar sem myndin endurheimtir smá virðingu er smáatriðin á tímabilinu, með búningum, leikmyndum og vopnum sem líta stöðugt út. En ef það eru smáatriði í tímabilum sem þú hefur áhuga á ferð á safnið væri betri leið til að eyða tíma þínum, því sem spennandi kvikmyndaupplifun byrjar Revolution ekki einu sinni að ná einkunn. Ekkert meira en 18.000.000 punda stórsprengja sem hinn sjúki breski kvikmyndaiðnaður hafði illa efni á um miðjan níunda áratuginn.