Það er í rauninni ekkert að mislíka við „The Odd Couple“ og það kemur ekki á óvart að Jack Lemmon og Walter Matthau mynda gríðarlega sigursælt grínistahóp. En það er eitthvað svo vanþróað við aðlögun Neil Simons á vinsælum sviðsleikriti sínu að það lítur meira út fyrir að vera teiknimynd í sketsa-gamanþætti en fullri mynd. Ég hef ekki séð leikritið, en verð að gera ráð fyrir að skjáútgáfan sé nokkuð trú, þar sem Simon skrifaði það, þannig að ekki er hægt að kenna gallana um aðlögun sviðs til skjás. Það eru nokkrar áhugaverðar hugmyndir í þessari sögu - tveir nýlega fráskilnir karlmenn sem falla strax í hefðbundin gift hlutverk þegar þeir verða herbergisfélagar vegna þess að hvorugur veit öðruvísi - að Simon verði aldrei fullkomlega út. Það eru samt margar verri leiðir til að drepa nokkrar klukkustundir.