Eftir að hafa heyrt orð frá munn um hversu slæm þessi mynd er, tók ég skrefið og keypti DVD-diskinn. Sem sagt allt sem áður hefur verið nefnt um þessa mynd er satt. Fyrir kvikmynd sem sagðist hafa fjárhagsáætlun í milljónum birtist hún bara alls ekki á skjánum. Listinn yfir vandamálin við myndina gæti dregist að eilífu. Þar á meðal er myndin einfaldlega of löng. Það dróst á langinn í nokkrar mínútur en 3 klukkustundir. Sennilega hefði verið hægt að skera næstum klukkutíma frá sýningartímanum ef ritstjórinn hefði einfaldlega fjarlægt ofgnótt af senum sem fjalla um ekkert annað en aðalpersónuna sem ráfaði um stefnulaust. Í öðru lagi eru tæknibrellurnar allt annað en sérstakar, eins og margir höfðu bent á úr "trailerne". Þrífótarnir virtust í lagi í nokkrum myndum hér og þar en þar fyrir utan var allt Z 1970 eða 1980 gæði. Verstu áhrifin af öllum voru líklega hestarnir, sem stirðnuðu fram og til baka þegar þeir hreyfðu sig. Hitageislaáhrifin voru hláturmild, þar sem fólk var skorið niður í bein sem gat einhvern veginn ennþá flautað um án vöðva. Aumkunarverð var einnig Thunderchild röðin, þar sem Thunderchild, sem lýst er í bókinni sem járnklæddum hrút, leit ekkert út fyrir að vera. Þess í stað líktist hann tímum fyrri heimsstyrjaldarinnar, heill með þilfarsbyssum (sem skutu en hafði enga sýnilega áhöfn), og tundurskeyti. Litirnir og bakgrunnurinn voru alveg jafn slæmir og áhrifin. Hlægilegast af öllu var sena snemma þar sem aðalpersónan og eiginkona hans fara í næturgöngu og hann bendir henni á Mars á himninum. Jæja, himinninn er svartur, en útsýni persónanna og landslagið í kringum þær er hábjartan dag. Það er líka mjög skörp afmörkun á milli hins raunverulega landslags, baðað í fullu sólarljósi, og hins falska svarta næturhimins með of stórum loðnum stjörnum. Til að draga enn frekar úr, meikaði liturinn á senum ekkert sens. Í sumum eru þeir baðaðir í appelsínugulu ljósi. Í öðrum grænt ljós. Í enn öðrum er það blátt ljós. Í sumum tilfellum er appelsínugult lýst að utan en húsin eru græn eða blá að innan. Rammahraði og myndavél er mjög skjálfandi, sem gefur öllu stamandi útlit. Að lokum er leiklistin í heildina undir. Einn maður túlkar tvær persónur sem er eini munurinn á annarri sem vantaði yfirvaraskegg. Þetta leiddi til nokkurs ruglings á stundum um hver væri hver og hvar þeir væru allir. Enska hreimurinn, jafnvel í bandarískum eyrum, er svívirðilegur. Í stuttu máli gæti þessi mynd mjög vel gert tilkall til að vera versta mynd sem gefin hefur verið út í seinni tíð. Ég hef ekki séð Gigli eða önnur nýleg flopp en þessi, vegna þess að hún er léleg í alla staði, hlýtur auðveldlega að vera verri en allt sem almennt Hollywood hefur sett fram. Það kæmi mér ekki á óvart ef myndin kemst í 10 eða 20 neðstu sætin á IMDb-listanum. Það er leitt að Mystery Science Theatre er ekki enn til.