Þetta hefur byrjað rólega. Ef þú ert að leita að hasarfullri kvikmynd er þetta alls ekki rétti kosturinn. Allar persónur eru hægt og rólega sýndar á vettvangi. Slag eftir högg á vettvangsstriga. Enginn getur tekið frá sér hendurnar til prestsins og því getur lífstíðarhollustu systranna aðeins verið áfram í þorpinu. Philippa og Martina þekkja örlög sín, tilheyra aðeins þorpinu. Svo þegar þú skilur það, þá ertu á kvikmyndavettvangi, í þorpinu sem verður allur þekktur heimur á þeim tíma. Þegar engin tækni getur látið þig ímynda þér neitt annað en herferðina, þorpið, hafið. Þú finnur taktinn í lífi þessa forna þorp. Að horfa á myndina á köldum snjóþungum síðdegis getur valdið því að þú nálgast kvöldmatinn með nokkrum íburðarmiklum væntingum ... Lokasetningin sem gefur fyrirsögn að fórn Babette langt frá París: Listamaður er aldrei fátækur. Frábær ljósmyndun. Margar aðstæður sýna andlitsmyndir og landslag eins og þau voru stíluð á striga þar á Jótlandi á 18. öld.