Ólíkt "The Adventures of Buckaroo Banzai", eða "Big Trouble in Little China", eða "Conan the Barbarian", sem eru hræðilegar myndir sem búa yfir ákveðnum svölum og sjálfsfyrirlitlegum húmor sem breyta þeim í sértrúarsöfnuð, er The Golden Child einfaldlega slæmt. Forsendan sjálf er ekki óframkvæmanleg og það eru nokkur fyndin augnablik. En hér dregur Eddy Murphy „flip-attitude“ bara niður allar tilfinningar um spennu eða hættu í sögunni. Og tæknibrellurnar eru nógu kjánalegar til að skaða þá spennu meira. "Dularfull leyndarmál" tíbetska búddisma eru dregin fram frekar en dregin til að knýja fram. Án þess að hafa tilfinningu fyrir því að eitthvað sé í húfi eða að persónurnar standi frammi fyrir raunverulegri hættu, hvers vegna ætti okkur að vera sama? Hver ætti að sjá þessa mynd:-- stór aðdáendur Eddy Murphy sem geta ekki hjálpað sér sjálfir - ég get ekki hugsað um neinn annan. Ég mun gefa þessari mynd 4 af 10 fyrir einstaka brandara sem virkaði.