Deathtrap gengur eins og leikrit í kvikmynd um hver gerði hvað við hvern, þar sem hún gerist fyrst og fremst á einu setti. Forsendan er sú að leikritaskáld, sem stjarna hans er að falla, fær stórkostlegt handrit frá fyrrverandi nemanda og ætlar því að hætta skjólshúsi sínu og eigna sér leikrit sitt, við (hávær) mótmæli eiginkonu sinnar. Eða það heldurðu, fyrir fyrri hluta myndarinnar. Framhjá hálfa leiðinni byrjar Deathtrap að kasta inn flækjum og óvæntum sem snúa forsendum þess á hausinn, síðan rétt við, og síðan í vitlausum snúningi, og heldur titlinum sínum við hæfi. Þetta er frábær leyndardómsmynd sem er gegnsýrð af vitsmunum. Michael Caine, sem háttsettur leikskáld, leikur sjálfan sig í þessari mynd - örlítið lúinn og mjög dramatískur Breti. Það kemur ekkert á óvart hér - hann vinnur venjulega góða vinnu sína. Hann fær bestu línuna af Deathtrap, sem hann framkvæmir fullkomlega: "Hver er skilgreining þín á velgengni, að vera barinn í hópi í ríkisfangelsi?" Christopher Reeve, hins vegar, teflir saman gamanleik og drama í furðu sterkri frammistöðu þar sem hann leikur hið metnaðarfulla (og geðsjúka) unga leikskáld. Hann fær líka að sýna mjög litaðan líkama sinn, sem hann hlýtur að hafa haldið eftir af Superman myndunum. Caine og Reeve hafa unnið saman í annarri mynd sem er ein af mínum uppáhalds gamanmyndum - Noises Off. Það snýst líka um leikrit, þó að í þetta skiptið sé Caine leikstjóri og Reeve leikari. Með þeim eru grínistarnir Carol Burnett, John Ritter, Marilu Henner (leigubíl) og Mark Linn-Baker (Perfect Strangers). Saman sýna þeir fram á þær hörmungar sem steðja að rúmföstum leikara og áhöfn leikrits. Á yfirborðinu lítur myndin út fyrir að vera að mestu leyti slasandi en þegar þú horfir á það finnur þú að þetta eru margir lúmskur brandarar sem þarf meira en eina áhorf til að ná. Vildi að þessi vanmetna mynd væri fáanleg á DVD.