Það hefur þurft nokkra áhorf á mig til að meta þessa mynd til fulls. Upphaflega var ég hrifinn af stílfærðu settunum, en fannst restin hægfara og leiðinleg. Ég hélt að svo tilkomumikið viðfangsefni þyrfti Ken Russell meðferðina til að taka það langt yfir toppinn. Mér finnst nú aðhaldið (sem ekkja Mishima setti á framleiðsluna) vera eign. Sumir af hræðilegri hliðum lífs Mishima eru endurteknir og leiknir með samsvarandi þemum úr skáldsögum hans. Ég held að það hjálpi til við að kynnast skáldsögunum - það var það sem gerði útslagið að lokum fyrir mig. Finnst samt að myndin í heildina gæti verið aðeins þéttari og hlýrri, en hún er í raun einstök og verðskuldar alvarlega athygli. Elska þá staðreynd að japönsku persónurnar tala japönsku - ekki ensku. Philip Glass skorið er dáleiðandi.