Þessi mynd stangast á við þá fyrstu hvað varðar uppruna Care Bears og Care Bear Cousins. Ég skal ekki neita því. Hins vegar, ef þú lítur á "Part II" sem sérstaka mynd, þá er þetta mjög góð mynd. Ég man að ég horfði á þessa snemma á níunda áratugnum (og passaði þá inn í lýðfræðilega markhópinn) og elskaði hana algjörlega miklu meira en fyrstu myndina (ekki það að ég hafi ekki haft gaman af þessari líka, það er bara þannig að þessi virtist hafa lítið aukalega við það). Vissulega er hann dekkri en sá fyrsti líka, en kannski er hann þess vegna svona góður. Og það er dimmt á dýpri hátt líka (sem krakkar skilja kannski ekki alveg, en gætu samt verið svolítið hræddir við vegna andrúmsloftsins sem það gefur frá sér, og fullorðnir sem horfa á örugglega verða hraðari þar sem ég hef nú horft á þessa mynd aftur núna á miðjum aldri) þar sem þú ert í rauninni með unga stelpu sem gerir samning við illan anda/púka í skiptum fyrir eitthvað annað. Ná í myndina? En einfaldlega að horfa á þetta sem barn, vissulega, eins og ég sagði, gæti það hafa verið svolítið skelfilegt, en ekkert áfall. Reyndar ef eitthvað var þá gaf það mér annan fantasíuleik sem ég gæti spilað þegar ég var á þessum aldri. Ég get ekki sagt þér hversu oft ég var að láta eins og Dark Heart hafi viljað fangelsa mig, láta mig hjálpa honum að fanga Care Bears, reyna að láta mig snúa mér yfir á myrku hliðina hans og annað slíkt o.s.frv. Svo þetta myndin var líka góð fyrir ímyndunaraflið. Og það hefur líka mikla tilfinningalega dýpt í það líka. Ég horfði á það að minnsta kosti einu sinni í viku. Einnig var Hadley Kay fullkominn valkostur fyrir rödd Dark Heart (ég hélt það alltaf og mun alltaf gera það). Nú er bara verst að þeir hafi aldrei gert hljóðrás í boði. Stundum langar mig bara að heyra Growing Up án þess að horfa á myndina, eins góð og hún er."Hvaða gagn er ást og umhyggja ef það getur ekki bjargað henni?"