Upprunalega The Man Who Knew Too Much vakti Alfred Hitchcock lof í fyrsta skipti utan Bretlands. Auðvitað var hluti af ástæðunni fyrir lofsöngnum sú að fólk dáðist að því hvernig Hitchcock á svo lágu kostnaðarhámarki miðað við íburðarmikil Hollywood-vörur gat veitt svo mikið á skjánum. Upprunalega myndin var tekin inni í stúdíói. Af hvaða ástæðu sem hann valdi þessa af öllum myndum sínum til að endurgera, ákvað Hitchcock núna með alþjóðlegt orðspor og stórt Hollywood stúdíó á bak við sig (Paramount) að sjá hvað The Man Who Knew Too Much yrði. eins og með gífurlegt fjárhagsáætlun. Þetta er tekið á staðnum í Marrakesh og London og hefur tvö stór alþjóðleg nöfn fyrir miðasölu. Þetta var þriðja af fjórum Hitchcock-myndum James Stewart og eina lið hans með Doris Day og eina Hitchcock-mynd hennar. Ég velti því fyrir mér hvers vegna Hitchcock notaði Doris aldrei aftur. Við fyrstu sýn myndi hún passa við snið ljóshærðra fremstu kvenna sem Hitchcock var hlynntur. Hugsanlega vegna þess að heilnæm skjámynd hennar var á skjön við þá fágun sem Hitchcock vildi líka í ljósunum sínum. Doris fer með besta leik sinn í The Man Who Knew Too Much. Besta atriðið hennar er þegar læknirinn eiginmaður hennar James Stewart gefur henni róandi lyf áður en hann segir henni að syni þeirra hafi verið rænt af ensku pari sem vingaðist við þau í Marokkó. Stewart og Day leika saman fallega í þessu atriði. En Doris sérstaklega þar sem hún skráir um fjórar mismunandi tilfinningar í einu. Day og Stewart eru í fríi með syni sínum Christopher Olsen í Marokkó og kynnast þau Frakkanum Daniel Gelin og fyrrnefndu ensku parinu Bernard Miles og Brenda DaBanzie. Gelin er stunginn í bakið á markaðstorgi í Marrakesh og hvíslar nokkrum deyjandi orðum að Stewart um morð sem á að eiga sér stað í Albert Hall í London. Barnið þeirra er rænt til að tryggja þögn þeirra. Í eina skiptið sem ég get hugsað mér að lag kom út úr Hitchcock kvikmynd. Doris leikur í raun þekkta söngkonu sem dró sig af sviðinu til að verða eiginkona og móðir. Lagið var Que Sera Sera og ég man vel eftir því þegar ég var 9 ára. Maður gat ekki farið neitt án þess að heyra það árið 1956, það keppti meira að segja við hinn hraðvaxna Elvis Presley um árið. Que Sera Sera vann Óskarsverðlaunin fyrir besta lagið og vann titla eins og True Love from High Society og titillagið frá Around the World in 80 Days. Það varð þemalag Doris Day fyrir restina af lífi hennar og er enn ef hún vill einhvern tíma koma aftur. Reyndar er lagið unnið nokkuð vel inn í söguþráðinn þar sem Doris syngur það í sendiráðsveislu á hápunkti. Í stað þess að gera það með speglum, Hitchcock skaut morðsenuna í alvöru Albert Hall og eins og annar gagnrýnandi sagði að það væri ekki leikstýrt, það er dansað. Þú munt hanga í sætunum þínum á því augnabliki. Þetta var endurgerð vel þess virði að gera.