Þessi 1934 aðlögun á skáldsögu Somerset Maugham kom Bette Davis á kortið sem kvikmyndaleikkona. Hún gæti hafa unnið Óskarsverðlaun fyrir frammistöðu sína en myndirnar voru gerðar að láni, svo stúdíóið hennar ýtti ekki á hana. Leikur hennar í þessari kemur ekki vel út miðað við nútíma mælikvarða. Þar sem hjartalausa þjónustustúlkan sem hrífur Philip, viðkvæman læknanema, í kringum sig og eyðileggur næstum líf hans, er Davis allt of skelfilegur, næstum djöfullegur. Leikstjórinn John Cromwell, sem yfirleitt vakti góða frammistöðu hjá leikkonum sínum, var ef til vill ofviða yfir þessu. Vissulega er hægt að fylgjast með Davis, en svo stríðinn og rándýrur að hann virðist varla mannlegur. Ég ímynda mér persónu Millie sem hljóðlátari, minna kvenlegan en Davis, með kannski smá snertingu af drengnum. Davis er svo sterk, tafarlaus nærvera að það er engin leyndardómur yfir henni, sem gerir aðdráttarafl Philip til hennar virkari augljóslega masókískt en það ætti að vera. Sem Philip er Leslie Howard frábær. Fáleitt, nokkuð visnað útlit hans er fullkomið fyrir þennan misheppnaða fagurfræði. Hann leggur heldur ekki fram persónulega túlkun á hlutinn, eins og til dæmis, Dirk Bogarde gæti hafa gert, sem gefur verk hans sjaldgæfan skýrleika. Hann virðist vera algjörlega við stjórnvölinn hér, eins og hann á að vera, að leika mann með skynsemisgreind sem er í greipum óskynsamlegra tilfinninga sem hann getur ekki ráðið við eða jafnvel fullnægt, þar sem viðfang ástúðar hans hreyfir við honum á þann hátt sem hann getur ekki skilið. Howard var fínn leikari, of oft leikið í hefðbundnum rómantískum þáttum sem neyddi hann til að falla aftur á sjarma, sem hann notar ekki hér. Það er svo langt síðan ég hef lesið bókina að mér finnst ekki þægilegt að tjá mig um hana. trúfesti kvikmyndarinnar við hana. Mér finnst hún fanga anda sögunnar nógu vel og að hún hafi í Howard fullkominn Philip Carey. Kynferðisleg undiralda er þögguð og stundum hegðar Philip sig svo masókískt að í fjarveru sterkra kynlífstilfinninga fær mann til að velta fyrir sér geðheilsu persónunnar, örugglega ekki ætlun Mr. Maugham. Þökk sé frammistöðu Howards er Philip áfram í brennidepli, þar sem hægt er að sjá í ýmsum viðbrögðum hans við og þrá eftir Millie hvaða öfgar skynsamleg greind mun fara til að skilja hið óræð, í sjálfum sér og öðrum. Á heildina litið mjög góð mynd, stundum svolítið stælt, sökum aldurs, hún kallar vel fram London, og er vel leikin að mestu leyti.