Eftir að hafa þróað með mér gagnrýnt auga fyrir kvikmyndum og ást á góðri kvikmyndagerð, fór ég að sjá Antwone Fisher með andardráttinn táknrænan. Þó að ég sé ófeiminn aðdáandi Denzel Washington - bæði af kunnáttu hans sem leikara og opinberri persónu hans; Ég er nógu heiðarlegur aðdáandi til að viðurkenna þau (mjög fáu) skipti sem hann hefur ekki náð í mark í kvikmynd eða tveimur. Og ég gæti haft rangt fyrir mér varðandi þá - þegar allt kemur til alls er ég ekki leikari. En þetta var öðruvísi - Denzel myndi hella reynslu ferilsins inn í og ​​leiðbeina kvikmynd sem fjallaði um eitt viðkvæmasta efni sem maðurinn þekkir - misnotkun á barni. Sem frumraun hans í leikstjórn, hvorki meira né minna. Og þróa myndina til að benda á að hún myndi með góðum árangri kynna sigur manns. Ég vildi ekki verða fyrir vonbrigðum. Og ég var það ekki. Það sem ég sá er kvikmynd full af fyrirheitum sem tengdi saman fjölbreyttan áhorfendahóp og gaf óreyndum áhorfanda stutta en sanna auga inn í líf ungs manns sem var æskuár. var lifandi helvíti, en sem sigraði þrátt fyrir allt. Þessi mynd gerði það - og þurrt auga af hvaða lit sem er í leikhúsinu sannaði það. Það þarf einhvern til að þekkja efni þessarar myndar til að vita hvenær sannleikurinn kemur fram. Það þarf hæfileikaríkan kvikmyndagerðarmann til að segja þér söguna á sannfærandi hátt þegar þú hefur ekki upplifað hana. Og ef hann getur dregið enn frekar áhorfendur að og fengið áhorfendur til að bregðast tilfinningalega við, án vorkunnar, þá hefur kvikmyndagerðarmaðurinn unnið vinnuna sína. Í hvaða kvikmynd sem er. Svartur, hvítur, fjólublár eða doppóttur. Það er það sem gerir góða kvikmyndagerð. Bravo, Denzel Washington, Derek Luke, Joy Bryant og umfram allt, Antwone Fisher - þú hefur örugglega unnið.