Endurgerð á farsælli kvikmynd getur í besta falli verið erfiður bransi; að endurgera sannkallaða klassík, sérstaklega þá sem er sannarlega endanleg mynd leikstjóra eins og Alfred Hitchcock, er eitthvað annað aftur. Og eftir að hafa horft á þessa útgáfu af Psycho, sem Gus Van Sant leikstýrði, kemur tvennt strax upp í hugann: Hver er tilgangurinn og hvað í ósköpunum voru þeir að hugsa? Sérstaklega í ljósi þess að Van Sant notaði sama handrit (eftir Joseph Stefano, tekið úr skáldsögu Robert Bloch) og Hitchcock notaði. Lokaniðurstaðan hér undirstrikar nokkra af fínustu hliðum kvikmyndalistarinnar: Í fyrsta lagi að „endurgerð“ ætti að vera einmitt það; endurnýjun á frumritinu, frekar en "afrit" með því að nota nýja leikmenn; og í öðru lagi að myndataka í lit, nota meira blóð og vera aðeins myndrænni gerir lítið annað en að draga úr áhrifum myndarinnar. Þrátt fyrir að þetta hafi verið göfugt viðleitni Van Sant, þjáist hún á endanum af sama galla og Norma Bates þjáðist af: „Hugur“ myndarinnar var tvískiptur; helmingurinn var Hitchcock, helmingurinn Van Sant. Og þeir tveir, þó að þeir hittist, munu aldrei verða bundnir. Van Sant, jafnvel að vinna eftir upprunalega handritinu, hefði verið betra að gera sína eigin kvikmynd - alla leið í gegn - frekar en að reyna að afrita nákvæmlega það sem Hitchcock gerði með ákveðnum atriðum. Upphafsskot myndarinnar, til dæmis, og þá sérstaklega „sturtu“ atriðið, án efa eitt frægasta atriði í kvikmyndasögunni. Að afrita Hitchcock, allt frá skotunum sem horfðu beint inn í sturtuhausinn yfir í það sem er í holræsi, og nota sama `skree! skree! skree!' hljóðbrellur - jafnvel sem virðing fyrir Hitchcock - aftur, aðeins trufluð frá sögunni. Og ef þú tekur þátt í frammistöðu William H. Macy (sem Private Eye Arbogast), þá hefurðu enn einn klofning í sálarlífi myndarinnar. Macy er frábær leikari - einn besti karakterleikari bransans - og frammistaða hans hér er frábær; en eins gott og það er þá er viðhorfið og afgreiðslan hreinn David Mamet (sem hann hefur margoft unnið með) og virðist úr samhengi við það sem Van Sant er að gera. Þannig að myndin endar með þrefaldri persónuleikaröskun: Hitchcock, Van Sant og Mamet. Mér leið eins og ég væri að horfa á 'House Of Good Will Psycho Games'. Hvað frammistöðuna varðar var Macy's eins traust og þau koma og Anne Heche (Marion Crane) gerði vel við að búa til frumlega persónu og sleppur við þá gildru að reyna að líkja eftir Janet Leigh. Veiku hlekkirnir voru Viggo Mortensen (Sam), sem gerði kærasta Marion svo smartan og óaðlaðandi að það fékk mann til að velta fyrir sér hvers vegna hún hefði eitthvað með hann að gera í fyrsta lagi; og Vince Vaughn, sem - til að orða það eins vel og hægt er - var einfaldlega hræðilegur sem Norman Bates. Öll frammistaða hans var leikari í hlutverki (og ekki mjög sannfærandi fyrir það); Með því að hafa áhrif á kvenlegan hátt og greina ræðu hans með „sjálfráðum“ brjálæðislegum hlátri gerði Norman hans meira að skopmynd en persónu, með öllu ótrúlegri og tilgerðarlegri. Það gaf myndinni tilfinningu fyrir endursýningu á „Sönnu atviki“ sem þú myndir sjá í sjónvarpsþætti; það hefði alveg verið í samræmi við næmni myndarinnar að klippa burt frá Norman sitjandi einn í stofunni sinni yfir í mynd af edrú Peter Graves, sem sagði: „Svona var hugarfar Norman Bates á þessu örlagaríka, rigningarnótt þegar Marion Crane steig út úr bílnum sínum og inn í líf hans -' Í aukahlutverkum eru Julianne Moore (Lila), Robert Forster (Dr. Simon), Philip Baker Hall (Sýslumaður Al Chambers), Anne Haney (Mrs. Chambers). ), Chad Everett (Tom Cassidy), Rance Howard (Mr. Lowery), Rita Wilson (Caroline), James Remar (Patrolman) og James LeGros (Charlie bílasali). Ef ekkert annað er „Psycho“ eftir Van Sant forvitni sem sýnir að það að hafa góðan leikstjóra, yfirgnæfandi frábæran leikarahóp og handrit sem er sannreynd söluvara tryggir ekki endilega árangur. Að vísu hafa tímum geðrofs í dag, "American Psycho" og Hannibal Lecter í raun tekið brúnina af persónu eins og Norman Bates; en það er samt einstök nánd í þessari tilteknu sögu um samband Normans, móður hans og fórnarlamba hans sem mun að eilífu vera í eðli sínu truflandi og ógnvekjandi; en Van Sant er ekki fær um að miðla þessari óttatilfinningu, þessum hálskremmandi ótta, með þessari mynd. Ef einhvern tíma hefur verið gerð kvikmynd sem hefði átt að vera eyrnamerkt beint á myndband, þá er þetta það. Enn betra, hefði það aldrei fæðst. Ég gef þessum 2/10 einkunn