Að sleppa snyrtilega yfir allt frá valdaráninu á Kúbu til leynilegrar inngöngu hans í Bólivíu, annar hluti túlkunar Soderberghs á Che Guevara er hinn hörmulega hetja. Líkt og með Che Part One, þá er þetta frekar brjálaða skæruhernaðarflótta um litrík fjöll Bólivíu líklega ætlað að valda fleirum vonbrigðum en það mun fullnægja, svo hvers vegna var myndinni (og sérstaklega frammistöðu Benicio Del Toro) lofað svona hátt í Cannes? James Rocchi, til dæmis, kallaði það listaverk sem er „ekki bara saga byltingarmanns,“ heldur „bylting í sjálfu sér“. Peter Bradshaw hjá Guardian sagði þetta „gölluð meistaraverk“. Ég sný aftur að upprunalegu fullyrðingu minni um fyrsta hluta að gildið felist sérstaklega í lýsingu á hetjumynd. Og á tímum þar sem ofgnótt er af fátækum hetjufyrirsætum, gæti það ekki verið gagnlegt að sjá sterka heiðursmann, jafnvel þótt sviptur sé sumum af minna hjartnæmum þáttum lífs hans? Þetta er sálfræðileg hetja sem hinn mikli skoski ritgerðahöfundur, Thomas Carlyle, festir í sessi í hinni frægu bók sinni, Heroes and Hero Worship. Hetjur geta verið raunverulegar eða ímyndaðar (eða einhvers staðar þar á milli). En ætti sannarlega að hvetja okkur til hærri markmiða, æðri tilgangs. Berðu þetta saman við óraunhæfar „hetjur“ hefðbundinnar vestrænnar sagnagerðar: þar sem einstaklingur lendir í raunum og þrengingum áður en hann fær varla trúverðug verðlaun venjulega eilífa ást eða efnislegan auð eins og með guðlegri inngrip í stúdíó. Raunverulegar hetjur hafa of mikið af siðferðishugrekki ekki Lost Ark áræði-djöfulskap eða James Bond ofurleikföng. Þeir rísa upp og styrkja aðra til að rísa upp, til að vera það besta sem þeir geta verið. Í fyrsta hluta tekst Che vel. Í öðrum hluta mistókst hann. Það er ekki vegna skorts á siðferðilegu hugrekki en þar sem a) ekki allar góðar áætlanir geta tekist og b) að vera mannlegar eru mistök óumflýjanleg. Vitsmunalegur skýrleiki Guevara er gallaður þegar hann leggur að jöfnu aðstæður sem réttlæta vopnaða baráttu og aðstæður sem gera þá vopnuðu baráttu fær um að takast. Það er alvarlegur misreikningur. Hátt í fjöllunum frá La Paz eru litirnir hrífandi. Það er andrúmsloft mise-en-senu áreiðanleika sem stundum vantaði í Che - Part One (Bandaríkin myndu ekki leyfa Soderbergh að kvikmynda á Kúbu.) Sjónræn skemmtun er aukið með því að hámarka náttúrulegt ljós og þann mikla sveigjanleika og raunsæi sem boðið er upp á með byltingarkennd RAUÐAR myndavélar. Þetta er afkastamikil stafræn kvikmyndamyndavél með gæðum 35mm filmu og þægindin af hreinni stafrænni. Pakkinn er hannaður fyrir sveigjanleika og virkni og vegur aðeins 9 pund. „Að mynda með RED er eins og að heyra Bítlana í fyrsta skipti,“ segir Soderbergh. "RAUTUR sér hvernig ég sé ... svo lífrænt, svo fallega stillt að náttúrulegasta fyrirbærinu ljósi." Ef Che hefði hætt með hina farsælu kúbversku byltingu hefði það umvefið hann næstum dularfullum ósigrleika. Að honum mistekst í Bólivíu sýnir ekki aðeins að hann hefur mannleg takmörk heldur að það eru siðferðislegar dyggðir hans sem er minnst, ekki pólitíski sigur. Gagnrýnendur munu segja og með nokkrum rökum - að vopnuð barátta hans hafi hvatt mun göfugri persónur til að ná einræðisstjórnum úr tini. Þróun hans á baráttuaðferðum skæruliða er í sjálfu sér hvorki góð né slæm (og hefur síðan verið notuð fyrir bæði). En þrátt fyrir allt lofsvert virðist myndin oft skorta dramatíska og frásagnarspennu. Við hrösum úr einni flótta til annars, vitandi að hann mun að lokum mæta dauða sínum. Mér fannst ég horfa á úrið mitt og hugsa að það hefði mátt vera styttra. En vinnan sem hefur farið í þetta viðtöl við fólk frá öllum hliðum og jafnvel að fá einn af fyrrverandi félögum Guevara til að þjálfa leikara um smáatriðin í bólivísku aðgerðunum gera myndina að lofsverðu afreki. Þetta er kannski ekki afþreying í efstu deild, en hún sýnir heilindi í að skrásetja umtalsverða sneið af sögunni. Það er líka annar mjög mikilvægur punktur í Che „hetju“ myndinni hér. Þetta snýst um bilun. Að ef þú reynir eftir fremsta megni, jafnvel þótt þér mistekst, þá hafi viðleitni þín ekki verið til einskis vegna þess að hún gæti gefið öðrum von og siðferðilegt hugrekki. Það mætti ​​kalla þetta „píslarvotta“ með tortryggni, og það er auðvitað að finna í mörgum trúarlegum persónum líka. En Che „fórnar“ sér ekki. Hann gerir það sem hann gerir best, eftir bestu getu sem hann gerir, og gefur því fordæmi. Árangur eða mistök í einhverju tilteknu tilviki verða aðeins smáatriði. Með langvarandi og ólöglegri hindrun Bandaríkjanna á Kúbu (allt í nafni „frelsis“) freistast ég til að skrifa að Che Parts 1 & 2 séu of góðir til að vera sóun um Bandaríkin En það væri til að bjóða upp á deilur sem myndin hefur reynt að forðast. Maður verður að vona að margir áhorfendur hafi hæfileika til að skoða Che án stjórnmála og þeirrar hlutdrægni sem óhjákvæmilega veldur. Hver sem galli þess er, endurheimtir hún Soderbergh frá popúlískri vitleysu í Oceans 11. En ef þú hefur ekki heyrt um Che Guevara eða séð fyrsta hluta, eða ef þú kemst ekki framhjá orðasambandinu „morðræni marxisti“ án þess að froðufella á munninum, Ég gæti átt erfitt með að ímynda mér hvað þú myndir fá út úr þessari mynd. Sama má segja um marga sem hafa og geta.