Ég er sammála einum álitsgjafa sem segir að það sé í raun ómögulegt að rifja upp Glen eða Glenda? hlutlægt. Ef maður gerir það, þyrfti myndin að meta verðleika sína sem frekar hræðileg miðað við hina bráðfyndnu, flóknu samræður, almennt miðlungs til lélegan leik leikara sem og núll framleiðslugildi. Samt fangar slíkt mat ekki þá algerlega hrífandi upplifun að horfa á þessa mynd þegar hún þróast. Það er ekki sú staðreynd að viðfangsefni myndarinnar sé transvestitism og að hún hafi verið umdeilt lífsstílsval á fimmta áratugnum. Það er ekki einu sinni beiðni um umburðarlyndi fólks sem aðhyllist aðra lífsvalkosti sem heillar nema sem söguleg minjar. Nei, hvað gerir Glen eða Glenda? enn heillandi mynd eftir 50 ár er að Ed Wood bar sálarlíf sitt á þann hátt sem svokallaðir höfundaleikstjórar eins og Hitchcock eða Godard, þrátt fyrir gríðarlega yfirburða hæfileika sína, gerðu aldrei. Í Glen or Glenda er Wood ekki hræddur við að opinbera sínar eigin djúpu andstæður tilfinningar um að vera transvestíta þrátt fyrir beiðni um umburðarlyndi fyrir því í gegnum myndina. Reyndar bendir niðurstaða myndarinnar til þess að Glen persóna Ed Wood muni geta „drepið“ Glenda kvenkyns hlið hans með því að yfirfæra tilfinningar ástarinnar og ástúðarinnar sem Glen ber til kvenlegrar hliðstæðu sinnar til framtíðar eiginkonu sinnar, Barbara. Geðlæknirinn fullvissar meira að segja Glen og Barböru um að þegar Glen gerir þann sálræna flutning mun Glenda hverfa. Svo, þó að Wood gæti beðið um umburðarlyndi gagnvart transvestítum almennt, var hann ekki svo viss um að þrá það sjálfur. Þar að auki var Wood ekki hræddur við að henda öllu öðru sem datt í hug hans á skjáinn. Hann gerði það með hvaða myndefni sem hann gat komist yfir. Ef það stóðst ekki, hvað þá? Það sem áhorfandinn sá sérstaklega í Glen eða Glenda var hugmyndaríkur heimur Ed Wood í allri sinni grundvallarfurðuleika. Eina athugasemdin sem ég vil bæta við athugasemdina mína hér að ofan er að tveggja stjörnu einkunnin mín byggist eingöngu á hlutlægu matsviðmiðunum sem vitnað er í í fyrstu málsgrein. Hin undarlega memerísku áhrif sem myndin hefur þrátt fyrir tæknilega voðalega eiginleika sína held ég að sé ekki hægt að meta.