Ég og vinur minn völdum "Paperhouse" úr tilviljunarkenndri bunka af kvikmyndum í vikulegu skoðunarferð okkar á hryllingshlutann - hvorugt okkar hafði heyrt um það, en blurbið á kassanum lofaði mjög góðu. Og myndin olli ekki vonbrigðum, þó ég myndi samt líklega ekki kalla hana eingöngu hryllingsmynd. Anna Madden, 11 ára, teiknar hús og heimsækir það í draumum sínum. Hún er örugglega sofandi þegar hún er að sjá húsið, en það er svo raunverulegt í vissum skilningi að það er næstum eins og algjörlega aðskilinn veruleiki. Sem, í ljósi síðari atburða, virðist ekki vera fjarri sanni. Allavega finnur hún að hún getur bætt við húsið, innihald þess og umhverfi með því einfaldlega að bæta við myndina. Á meðan þetta gengur yfir verður Anna sífellt veikari af hita, og þar að auki er hún orðin algjörlega heltekinn af húsinu og teikningunni sinni. Ofan á það eru hún og móðir hennar líka að eiga við fjarverandi föður sinn; hann hefur starf sem tekur hann í burtu í langan tíma, þó maður fái á tilfinninguna að það sé í raun meira í sögunni en það. Allt í lagi, svo teikningin hljómar nógu vel - en satt að segja er eitthvað mjög ógnvekjandi við það. Draumaheimurinn er skelfilega súrrealískur -- húsið, til dæmis, er bara grá blokk á miðjum auðnum akri. Fólkið sem gerði myndina stóð sig frábærlega í því að láta okkur líða mjög óþægilegt við þennan varaheim/viðvarandi draum...Eitt af því sem Anna bætir við húsið er strákur, Mark, sem virðist vera sami sjúklingurinn sem læknirinn hennar geymir. talandi um (ég er ekki að gefa það upp, þú veist frá því augnabliki sem hann birtist að þetta er sama barnið). Í raun og veru getur Mark ekki gengið vegna veikinda; í teikniheimi Önnu getur hann ekki gengið vegna þess að hún teiknaði enga fætur á honum. Hún kennir sjálfri sér um veikindi hans í raunveruleikanum og reynir að laga ástandið, en... allt fer að verða mjög skrítið. Hún kemur jafnvel fjarverandi föður sínum með í teikninguna, með hörmulegum afleiðingum. Biturnar með föðurnum eru virkilega skelfilegar. Ég vil ekki gefa neitt upp, svo ég læt staðar numið þar... Það virðist vera mikið að gerast í þessari mynd. Ég er viss um að þú munt hafa boltann í að greina þennan hlut dauðans með vinum þínum eftir að þú horfir á það - Er það einföld saga eins og hún virðist, eða eru í raun og veru merkingarlög? Ég veit það ekki, en hvort sem er er þetta alveg heillandi. Það var „Nightmare On Elm Street“-legur eiginleiki við það, að á ákveðnum tímapunkti skerast veruleiki og draumar. Ég elska svona hluti. Eina kvörtunin mín er sú að mér finnst eins og það hefði getað endað oft, en gerði það ekki. Ég er sáttur við endann á því (sumar af ykkur viðkvæmu týpunum gætu viljað hafa Kleenex við höndina!), þó að það gæti í raun haft ýmsar ályktanir. Engu að síður, hún er ekki alveg dregin út þegar hún er í rauninni búin, en á meðan þú ert að horfa á og hún heldur áfram að hverfa aftur inn, þá er hún svolítið taugatrekkjandi. Samt er "Paperhouse" mjög GÓÐ mynd. Það er vel gert og leiklistin - sérstaklega Charlotte Burke sem Anna - er í toppstandi. Burke, sem hefur hvorki fyrr né síðar komið fram í kvikmynd, er algjör gimsteinn. Ég veit ekki af hverju hún fór aldrei að gera neitt annað, en hvort sem er er hún virkilega sannfærandi og skemmtileg að horfa á "Paperhouse" er ekki beint hryllingsmynd, þetta er eins konar fantasía/spenna/eitthvað annað tegund af kvikmynd, með ákveðnum hryllings augnablikum - en þú getur samt horft á það með fjölskyldunni þinni og ekki haft áhyggjur af því að litli bróðir þinn eða amma verði slösuð af blóði eða eitthvað. Gefðu því séns, þú munt ekki sjá eftir því! Og kannski ættir þú að lesa bókina líka...