Einn besti vestri allra tíma! En þessi, ólíkt mörgum öðrum, fjallar ekki um náttúruna, hesta, skotbardaga osfrv., heldur fjallar hann um einn riffil, Winchester '73, og hvernig þessi riffill hefur áhrif á aðra og hvernig þeir hafa áhrif á hann. Rifill er ekki lifandi, andar, manneskja, ekki satt? Þú gætir haft tilhneigingu til að trúa því að svo sé ekki. En það virðist hafa sinn eigin hug, af tveimur mjög svipuðum ástæðum: það kemst aftur til réttmæts eiganda síns á endanum, jafnvel þó að í restinni af myndinni geri vanhugsaðir "eigendur" þess sitt besta til að tryggja það gerir það ekki, og það virðist aldrei vera sátt fyrr en það kemur aftur til upprunalegs eiganda síns, svo, fyrir tilviljun, virðast vanhugsuðu "eigendurnir" alltaf missa það einhvern veginn eða drepast við að reyna að vernda og halda því, þar til það kemur aftur til James Stewart, þá er það "innihald". En það eiga ekki allir eigendur skilið að hafa það. Stewart gerir það auðvitað síðan hann vann hana. McNally gerir það ekki, þar sem hann þurfti að vera óhreinn þjófur og stela honum. Drake gerir það örugglega ekki, því hann myndi líklega tapa því í einhverjum pókerleik, og þar að auki er Drake of huglaus til að berjast, svo hvers vegna ætti hann að vera með einstakan riffil ef hann vill ekki einu sinni nota hann? Duryea gerir það ekki, því hann er bara hlæjandi brjálæðingur, og við vitum öll að hlæjandi brjálæðingar eiga ekki skilið byssur. Þessi mynd hefur eins konar noir brún sem aðeins vestrænir geta haft, eins og Ox-Bow Incidentið. Vestra hafa sína eigin tegund af noir, miklu öðruvísi en Bogart myndirnar frá 30 og 40. Hann er, í raun og veru, sá besti af öllum fimm Stewart-Mann vestrum, jafnvel þó að mitt persónulega uppáhald sé "Bend of the River". Hinir fjórir urðu miklu öðruvísi en þessi. Ég held að það sé ekki tilviljun að sjá að hinir fjórir voru litir, og þetta er svart og hvítt. Þetta er vegna noir brúnarinnar. Allar fimm myndirnar áttu hefnd og myrka fortíð af hálfu Stewarts að spila inn í myndina, að því marki að þetta er ekki bara myrka hlið Stewarts, heldur líka í raun og veru eins konar persóna, ekki einn sem á að vera talinn upp í heimildunum, heldur einn sem þú getur aðeins viðurkennt og vitað að það er til staðar, alltaf til staðar. Hins vegar, þessi, ekki bara um hefnd og myrka fortíð, heldur einnig hvað varðar æðstu hættu, og persónur sem voru allt öðruvísi en Stewart gera það að verkum að hún fer fram úr hinum fjórum á öllum sviðum. En Stewart fer aldrei yfir strikið. Hann gengur þó á milli ljóss og myrkurs. Þetta er ástæðan fyrir því að svart og hvítt átti svo stóran þátt í myndinni. Þeir hefðu allir getað verið svarthvítir eða allir litir. En þessi er í svarthvítu og hin fjögur í lit og það er mjög góð ástæða fyrir því.