Ég játa - Emma, ​​að mínu mati, er ein besta skáldsaga sem skrifuð hefur verið. Hún er eins nálægt fullkomnun og nokkur dauðleg sköpun getur verið. Jane Austen nær hátindi listar sinnar hér. Því miður er þetta í besta falli palimpsest. Samanburður við Gwyneth Paltrow útgáfuna er óumflýjanlegur - sú útgáfa er mun trúr hnyttnum anda bókarinnar og mun skemmtilegri að horfa á. eru nokkrir góðir þættir hér - Kate Berkinsale (hefur áður leikið Flora Poste í Cold Comfort Farm, greinilega snjallari andlegi tvíburi Emmu) er dásamleg Emma. Raymond Coulthard gerir hæfilega skrautlegan Frank Churchill. Framleiðslan er myndarleg, en innréttingarnar eru allt of dökkar. Hins vegar eru nokkur stór vandamál. Sá fyrsti er Mark Strong - í fyrsta lagi lítur hann ekki út fyrir herra Knightley. Þetta er kannski vegna þess að hann leikur hlutverkið eins og ritskoðinn Viktoríuprestur. Það er illa útlagað. Annað vandamálið er lengd. Einfaldlega sagt, myndin er allt of stutt - til að fá rétta tilfinninguna þyrfti hún að vera tvöfalt lengri. Að lokum, og það sem er mikilvægast, eru það gæði aðlögunarinnar. Austen er draumur millistykkisins - allar umræður eru þegar til staðar. Það þarf aðeins að klippa það niður og raða rétt. Andrew Davies virðist halda annað. Í fyrsta lagi er þetta frekar drungaleg mynd og það síðasta sem Emma ætti að vera er drungaleg. Það sem meira er, Davies hefur séð sér fært að endurskrifa endann sem einhvers konar veislu. Frá hvaða plánetu, eða smáverk Thomas Hardy, er þetta komið? Það er algjörlega úr stíl og anda skáldsögunnar. Og ég tel að það sé gríðarlega hrokafullt að reyna að bæta úr - fullkomnun. Horfðu á Paltrow útgáfuna, eða horfðu á Kate í Cold Comfort Farm.