Eitt sem kom mér á óvart við þessa mynd (og ekki á góðan hátt) var að Nathan Stoltzfus, sem virðist vera stoltur af því að vera helsti sagnfræðingurinn um málefni Rosenstrasse, var einn af sagnfræðingunum sem unnu að þessari mynd, miðað við hvernig mikið af raunverulegum atburðum var breytt eða virt að vettugi. Annar gagnrýnandi sagði að von Trotta sagði að hún hefði aldrei ætlað Lenu að leggja Goebbels í rúmið, en í því tilviki, hvers vegna gaf hún í skyn að það væri það sem hefði gerst? Af hverju ekki að sýna aðrar mögulegar ástæður fyrir því að karlarnir voru látnir lausir, eins og hörmungarnar sem voru Stalíngrad, eða ótta nasista við að alþjóðlegar fjölmiðlar, með aðsetur í Berlín, myndu komast að því um mótmælin. Einnig, hvers vegna lék allur söguþráðurinn í öðru sæti fíla við veikburða fjölskyldutengsl sem hefur verið gerður aftur og aftur? Vissulega gæti eitthvað eins æðislegt og þetta borið sína eigin sögu! Sums staðar var eins og myndin ætti tvær sögulínur sem í raun virtust eiga fátt sameiginlegt. Á heildina litið mistókst þessi mynd markmiði sínu, sem var að vekja athygli á lítt þekktum andspyrnuverki, sem er synd, vegna þess að betur gert hefði það getað haft mikil áhrif.