Shuai er þungur og ósvífinn ungur Pekingbúi með pönksamlega klippingu, sem lifir á því að selja ódýrar bækur úr sölubás á innandyramarkaði. Hann virðist ekki eiga neitt sameiginlegt með hinum þögla, miðaldra, tilvonandi menntamanni, Zhang - og samt lenda þeir tveir saman á veitingastað og ræða kosti og galla morðs (kínverski titillinn myndi kannski vera betur þýtt sem „Talk It Over“). Ef það lætur hana hljóma eins konar fótgangandi, ekki láta afvegaleiða sig: þessi mynd er gríðarlega frumleg í söguþræði sínum og keyrir að mestu áfram á ógnarhraða (þó hraðinn flaggi frekar illa undir lokin). Ef þú þekkir bara Zhang Yimou. verðug söguleg leikrit eins og Raise The Red Lantern og Shanghai Triad, eða nýlegri bardagalistir hans, Hero og House Of Flying Daggers, þú munt verða undrandi; í rauninni, hvaða af öðrum myndum hans sem þú hefur séð, muntu verða hissa, skemmtilega undrandi - þetta er lang og fjarri frumlegasta, einkennilegasta og tilraunakenndasta verk hans. Myndin var tekin innan nokkurra vikna á lágmarkskostnaði, nánast eingöngu á staðnum í Peking (og með því að nota marga venjulega Pekingbúa í smærri aukahlutverkum - það er meira að segja hverfult leikmynd af leikstjóranum sjálfum), og aðallega með hand- haldið myndavél, í rykkjótum, ofhreyfanlegum stíl sem er milljón kílómetra frá glæsilegri formalisma þekktustu kvikmynda hans. Allt í lagi, ég bý í Peking, svo ég finn meiri ánægju af öllum undarlegu smáatriðum hversdagslífsins sem Ég er að koma til að þekkja og njóta (jafnvel þó hún hafi verið tekin '97, og hlutirnir breytast svo hratt hér), en ég held að þessi mynd geti verið vel þegin af hverjum sem er. Ég sá hana, eins og ég á svo margar aðrar kínverskar „gamanmyndir“, á kvikmyndaklúbbi sem sýnir textaútgáfur af nýlegum kínverskum kvikmyndum fyrir næstum eingöngu útlendinga; og það er það eina sem ég man eftir þar sem áhorfendur hlógu upphátt. Sumum öðrum en kínverskum áhorfendum gæti fundist það aðeins of skrítið, svolítið óþægilegt stundum, að því leyti að það felur í sér ofbeldi, og eftir að hafa verið opnuð sem hláturmild, óviðjafnanleg rómantísk gamanmynd, stökkbreytist hún í eitthvað miklu dekkra í seinni hluta hennar. Hún er hins vegar mjög, MJÖG fyndin. Hún er líka frábærlega leikin af aðalhlutverkunum tveimur, sérstaklega langtíma samstarfsmanni Zhang Yimou, Jiang Wen, sem er líklega fremsta kvikmyndastjarna meginlands Kína, og er með grátbroslega viðveru á skjánum sem minnir á ungan Depardieu eða De Niro. Horfðu á þessa mynd - til að sanna að Kínverjar hafa kímnigáfu sem GETA þýtt yfir á aðra menningarheima, til að sanna að Zhang Yimou er miklu, miklu meira en einleikshestur...... og fyrir rækilega góður tími.