Sagan sjálf er venjubundin: Strákur hleypur að heiman og endar í erfiðum tónlistarskóla fyrir krakka. Hann sannfærir frægan fiðluleikara um að styrkja skólann. Myndin er samruni myndatöku á 11 vikum og skilur eftir sig margar skemmtilegar göt sem athugull áhorfandi getur fundið fyrir sjálfan sig. Hversu lengi sem bröndur söguþráðsins gætu hafa verið, er myndin réttlætanleg með tónlist sinni og leik. Nóg er af tónlist, með klassískum verkum sem Heifetz og The Meremblum Orchestra, ein helsta sinfónía ungmenna á þeim tíma léku, og sagði tónlistina frábæra. Út af fyrir sig myndi það gera myndina þess virði að skoða hana. Leikstjórnar- og markastörfin voru sett í bestu hendur: Alfred Neumann. Leiklistin er rannsókn á andstæðum. Krakkarnir í hljómsveitinni, sem flest höfðu litla sem enga leikreynslu, hljóta að hafa gert leikstjórann Archie Mayo brjálaðan, horft í myndavélina, yfirspilað þá þætti sem þau áttu og fylgt ofduglega leiðbeiningum sem þeim var gefið. En sjálfsprottinn sem stafar af þjálfunarleysi þeirra bætir áhugaverðum sjarma við myndina. Gamalreyndu leikararnir voru dásamlegir með efnið sem þeir þurftu að vinna með. Walter Brennan var fullkomlega ráðinn í hlutverk sitt, sem hann tók sér fyrir hendur í raunveruleikanum. Joel McCrea og Andrea Leeds voru tilvalin í sínum hlutum. Og aukaleikurinn var sannkallaður Who's Who af karakterleikurum: Marjorie Main, Arthur Hohl, Paul Harvey, , Charles Coleman, Perry Ivins og Porter Hall í dæmigerðu hlutverki hans sem þunga --- allir fullkomlega leikarar. Og bitaleikmennirnir: Jessie Arnold, John Hamilton, Marjorie Wood, Jimmy Flavin, Dulcie Day, hinn gróft raddaði Lee Phelps í sínu venjulega hlutverki sem lögreglumaður og margt fleira. Ef þú ert aðdáandi persónuleikara mun þessi mynd vekja upp margar minningar. Á heildina litið er myndin mjög skemmtileg og mælt er með henni, jafnvel þótt þú sért ekki aðdáandi klassískrar tónlistar.tvcat