Ég horfði á þessa mynd í gærkvöldi á einni af borgunarstöðvunum og á meðan ég horfði á hana velti ég því fljótt fyrir mér hvers vegna ég nennti því. Í hreinskilni sagt bjóst ég virkilega við einhverju meira af þessari mynd. Kannski eitthvað í líkingu við 'Conspiracy Theory'. Hvers vegna? Kannski vegna steypunnar. Ég meina, Nicolas Cage og Harvey Keitel, þegar allt kemur til alls. Að ógleymdum Jon Voight og Christopher Plummer. Nú er ég að velta fyrir mér, hvers vegna nenntu þeir? En í stað þess að vera hrífandi hasar ásamt leyndardómsdrama var ég hrifinn af ógnvekjandi kjánaskap a là 'The Goonies', sem mér til mikillar undrunar virðist hafa hlotið raunverulegt lof gagnrýnenda. Kannski er það vegna þess að 'The Goonies' var greinilega beint að áhorfendum fyrir unglinga og unglinga. Þar sem 'National Treasure', af forsýningum að dæma, var í alvörunni ætlað að höfða til fullorðinna áhorfenda. Frestun vantrúar er eitt. Það er hvernig maður getur notið sci-fi og hryllings. En ég fann sjálfan mig í raun og veru að standast hrúgafullar matskeiðar af ofsóknaræði og samsærisfylltum töfrum sem ýtt var að áhorfendum. Ó, handritshöfundurinn fleygði öllu hrognamálinu sem ætlað var að vekja upp alvarlega undrun. "Vá! Múrararnir. Musterisriddararnir. Þú veist, þetta gæti virkilega verið satt!" Ég held að rithöfundurinn hafi virkilega misst mig þegar Gates sagði að stofnfeðurnir hefðu falið fjársjóðinn til að halda honum úr höndum Breta! Og hvaðan komu Musterisriddararnir? New Jersey? Ó, ég gleymi. Frá Frakklandi! Sem er langt til að útskýra hvernig það endaði í Fíladelfíu á tímum byltingarinnar. Það var flutt þangað af umboðsmönnum Napóleons! Allavega, þú sérð hvað ég er að fara. Forsaga myndarinnar er áhugaverð. Og ég held virkilega að það hefði getað heppnast sem alvarlegt leyndardómsdrama. En það kemur bara út þegar annar krakki flakkar í fullorðinsfötum. Í lokin held ég að það biðji áhorfendur ekki bara um að stöðva trúna heldur að láta sjálfan sig af ásettu ráði fáfróða í móðgun. Ég er nýbúinn að horfa á nokkur atriði eftir Werner Herzog og Istvan Szabo. Það er áfall að skipta úr fínum veitingastöðum yfir í Hollywood Big Mac og franskar. Allt í lagi, allt í lagi. Ef þú gleður þig yfir eltingarleikjum, sprengingum og 'gee-whiz' brellum muntu njóta 'National Treasure'. En þetta er svona kvikmynd, hefur þú einhvern tíma staðið fyrir utan kvikmyndahús og beðið eftir að komast inn á meðan fyrri áhorfendur koma út? Og allir ungu krakkarnir tala spenntir sín á milli og segja hluti eins og: "Vá! Sástu hvernig þessi hlutur sprakk? Þetta var svo flott!" 'National Treasure' er svona mynd.