Þetta hlýtur að vera, án efa, með hattinn af, ein allra brjálæðislegasta gamanmynd sem gerð hefur verið. Byrjað á því að blása, springa loftbólur, innganginn að Daytime Awards, venjulegu lygi sem stjörnurnar spúa á rauða dreglinum, æfðu og illa leikna þakkarræðuna, eitursaukafullu ummælin frá öfundsjúkum meðleikurum og framleiðanda leikarans. , undir fölsku brosi. Nú er ÞAÐ aðeins á fyrstu mínútunum. Svo losnar allt helvíti þaðan og þetta verður bara æðislegra og fáránlegra. Fáránlegt á góðan hátt, nei, gerðu það að frábærum hætti. Þetta var í fyrsta skipti sem ég sá hina alltaf heillandi Teri Hatcher. Þó að ég sé kannski ekki fylgismaður Desperate Housewives er hún sjálf alltaf áhorfanleg - sama á við um Lois & Clark. Ekki mikill fylgismaður, en ef ég rekst á þátt myndi ég horfa á hann. Robert Downey, jr., gerir frábæra beygju sem slímugur, slyngur, snáði og svívirðilegur David Seaton Barnes, framleiðandinn sem myndi gefa hægra augað til að sjá Celeste Talbert frá Sally Field yfirgefa þáttinn, þó ekki væri nema til að komast loksins í gang. með Montana Moorehead eftir Cathy Moriarty. Moriarty skín algjörlega í þessari mynd, alveg eins og hún hafði alls staðar annars staðar sem hún hefur komið fram. Hér þarf hún bara að öskra "I HATE YOU I HATE YOU YOU CREEP!" eða gefðu einum af andstæðingum Celeste-samsærismanna hennar illt glott, og hún lætur mig rúlla í göngunum. Já, Cathy Moriarty er mjög hæfileikarík leikkona og algjör grínisti. Sally Field víkur með þakklæti frá venjulegum 70 mm-stærð Lifetime Tragedy of the Week kvikmyndum og við erum öll minnt á hvers vegna hún er sú sem hún er í dag, eftir að hafa byrjað í gamanmyndum hrædd við ekki neitt. Árin af dramatík hennar í kjölfarið hafði falið húmorinn hennar, en eins og maðkur í kókonu blómstraði sú snilldar gamanleikkona sem hún er og það var ánægjulegt að sjá hana jafn fyndna og hún var. Málið með dramatíska leikara og leikkonur er að þú sérð í svo þungum, alvarlegum hlutverkum, að þú tengir þau við persónuna sína og þú trúir því ekki þegar þú sérð þær loksins skemmta sér á skjánum. Hversu heppnir voru framleiðendurnir að lenda Carrie Fisher, þó ekki væri nema fyrir glæsilega mynd. Hún gerir sér ekki grein fyrir því hvaða nærveru hún ber á skjánum. Hún fer með hlutverk sem, í höndum minni leikkonu, hefði auðveldlega getað gleymst, en hún á persónuna og svo virðist sem hún hafi skrifað hana sjálf. Hversu heppin var Elisabeth Shue að lenda í þessu öllu saman! Á þeim tíma var hún í raun ekki þekkt fyrir mikið. Ævintýri í barnapössun var frekar sæt (já, ég var dregin á kvöldsýningu sem ég þurfti að borga fullt verð fyrir), en hún hélt ekki athygli minni - - mikið. En hér nýtir hún persónu sína til hins ýtrasta - frænka stjörnunnar sem verður ástfangin af fyrrverandi samstjörnu og elskhuga stjörnunnar sem reynist auðvitað vera faðir frænku og stjarnan reynist vera móðir fátækrar stelpu. Ég læt staðar numið - mér finnst ég nánast hafa skrifað bók um þessa snilldar skrúfuleik, eða að minnsta kosti skáldsögu. Ef þú hefur séð það, þá rifjaðu upp. Ef þú hefur ekki gert það hefurðu misst af alvöru klassík, en í raun ekki. DVD diskarnir eru gerðir úr efni sem endist í að minnsta kosti 25 ár og þessi mynd er tímalaus, svo hvað í fjandanum.