Ég horfði á fyrsta hluta fyrir tveimur dögum og í dag sá ég annan hluta. Auðvitað eru þessir tveir hlutar aðskildir í heimi þannig að ég er dálítið skelfdur yfir öllu sem ég sá. Mér fannst ég vera fullur af vitneskunni um óumflýjanleika dauða Che; fyrir mér, það skyggði á alla myndina. Ég býst við að það sé einmitt það sem Soderbergh vildi að við finnum, óumflýjanleika dauða hans sem þróast hægt. Annar hluti var svo niðurdreginn miðað við, aftur óumflýjanlegur en á Kúbu var hann jákvæður og í Bólivíu var hann svo neikvæður. Pólitík hreyfingarinnar í Bólivíu var aðeins vikið að en sjaldan tekist á við kennslufræðilega. Fyrir mér voru eftirminnilegu atriðin öll í lok myndarinnar: átökin við fangavörðinn og mildara spjallið við bólivískan embættismann þar sem þessi embættismaður spyr Che um að bændur hafi ekki stutt byltingu sína. Ég hafði ekki talið þjóðarágreininginn spila eins mikið hlutverk og þeir gerðu í átökunum, Argentínu á móti Bólivíu. Mér fannst Soderbergh takast á við óumflýjanleg framboðsvandamál með prýði í byltingarkenndri baráttu; hvernig færðu mat án þess að andmæla bændum sem hafa ekki nóg sjálfir. Það kom mér á óvart hversu erfitt það væri að prófa eitthvað eins og Che reyndi. Ég býst við að það sé allt í tímasetningunni; er næg reiði gegn stjórnvöldum til að hefja hreyfinguna; í Bólivíu var það ekki. Che áttaði sig á hræðilegum korund byltingarmanna í bréfi sínu til Fidel sem stóð í upphafi myndarinnar: Ef ekki núna, hvenær, eftir 50 ár. Mjög umhugsunarverð og vel gerð mynd; leggja allt kapp á að sjá það.