Þegar ég fór að sjá Rendition bjóst ég við spennandi mynd um umdeilt efni með stórum leikara. Ég bjóst ekki við mynd sem var svo hrífandi, spennandi, ljóðræn og sorgleg sem tók mig upp frá upphafi og sleppti mér ekki, jafnvel eftir að ég hætti í leikhúsinu. Ráð til allra sem ekki hafa séð hana ennþá, ekki láta pólitíkina koma í veg fyrir að njóta (eða njóta ekki) þessarar myndar. Taktu því eins og það er. Ég sá þetta með íhaldssamri gyðingafjölskyldu minni (ég er svarti sauðurinn, gervi-frjálshyggju háskólaneminn) og ég hélt að þeir myndu afskrifa þetta sem "frjálshyggjuáróður". Þess í stað sögðu þeir að þetta væri frábær mynd með frábæra frammistöðu (þeim finnst gaman að vera kvikmyndagagnrýnendur). Það er sorglegt að kvikmynd sem þessi þurfi að vera markaðssett af leikarum sínum sem eru tengdir Óskarnum á sama tíma og sífellt vanmetnir Sarsgaard sleppir. nýr hæfileikamaður eins og hinn sannarlega frábæri Metwally. Allur leikhópurinn skilaði góðum árangri, sumir stóðu sig mun meira en aðrir; Eina vandamálið mitt við það var að það var mikið að gerast sem leyfði ekki mikinn skjátíma fyrir hverja persónu. Reyndar fannst mér eins og „undirplottið“ með Fatimu og Khalid væri álíka áberandi á skjánum og hluti Anwars í sögunni. Persónurnar hafa allar tilhneigingu til að falla í staðalímyndir, en leikararnir gera nógu gott starf til að gefa þá dýpt með þeim litla skjátíma sem þeir hafa. Streep er sannarlega frábær, sem hjartalaus öldungadeildarþingmaður, og eins mikið og ég vil ekki sjá leikkonuna í svona hræðilegu hlutverki er ómögulegt að trúa henni ekki. Gyllenhaal, sem verður líklega einn af Óskarsverðlaununum fyrir þessa mynd, virðist stundum vera svolítið óviss í hlutverki sínu. H er að reyna að sýna innri átök sín en kemur venjulega bara út eins og hann hafi annað hvort gleymt línunum sínum eða hann veit ekki hvernig honum ætti að líða. Sarsgaard gaf frábæra frammistöðu; Ógleymanleg átök hans við Streep eru auðveldlega einn af bestu hlutum myndarinnar. Metwally, aftur, var frábær og ég vonast til að sjá hann í almennari myndum. Það er synd að Gyllenhaal verði líklega tilnefndur á undan honum. Yigal Naor, eins og sýnt er á IMDb, hefur verið í nokkrum myndum nú þegar en hann er nýgræðingur í mínum augum. Hann, ásamt Mohammed Khouas og Zineb Oukach, sýndu allir frábæra frammistöðu. Sagan af Fatimu og Khalid var ekki gefin út í auglýsingum, en hún kemur með dapurlega mannúð í söguna. Frásögnin var áhugaverð þar sem ég var að reyna að tengja þessar tvær sögur saman þar til hún var skýrt sagt okkur í lokin. Ég hef lesið nokkur ummæli hér sem segja að ástarsagan hafi verið gagnslaus, en ég er ósammála. Ég held að það sýni örugglega aðra hlið á hinu umdeilda máli sem og mannkyninu almennt. Khalid var hinn raunverulegi hryðjuverkamaður en hann var að gera það til að hefna bróður síns og þó hann beri ábyrgð á árásinni sérðu mannúðlega hlið á honum í gegnum söguna með Fatimu. Ekki það að ég telji að okkur eigi að líða illa með raunverulega hryðjuverkamenn, en ég held að "við erum öll fólk" þemað hafi örugglega átt við. Hver sem tilfinningar þínar til hryðjuverka, stjórnmála osfrv. Niðurstaðan er að þetta er áhugaverð saga með boðskap sem við þurfum öll að heyra.