Ég keypti DVD af þessari mynd fyrir dollara í stóru versluninni. Það er sennilega besta og vingjarnlegasta kommentið sem ég hef fram að færa um það. Það sveik mig að minnsta kosti ekki út úr kostnaði við hádegismat. Vandamálið með "Chiller" er vandamál Craven sem leikstjóra. Maðurinn hefur afsökunarbeiðnina sína sem halda því fram að ferðablöðin hans sanni að hann sé virkilega klár strákur og skarpur hugmyndasmiður. En það er ekkert leyndarmál að sem leikstjóri hefur hann aldrei haft eitt einasta tuð af sjón- og frásagnarskyni Hitchcock. Eins og "Chiller" vitnar kröftuglega um þá er hann miklu nær hinum goðsagnakennda flatfóta Hershel Gordon Lewis. Það sem Craven skortir sem leikstjóra er aðalþátturinn sem myndi lyfta honum úr ráðningu leikstjóra yfir á æðri svið kvikmyndagerðar. Við skulum vera nákvæm. Bráðabirgðastundir þessarar myndar eru sléttar. Stofnunarskotin gefa því tilfinningu fyrir gæðaframleiðslu. Myndin lítur fagmannlega saman, eins og kvikmynd tekin af sjónvarpsauglýsingastjóra myndi gera. (Hugsun: Kvikmyndirnar eru aðeins sjónræn aðgreining, þessar umbreytingar sem að minnsta kosti líta út fyrir að vera fagmannlega meðhöndlaðar gætu mjög vel verið verk sumra leikstjóra í annarri einingu.) Það eru hlutirnir á milli brúanna og mjúku umskiptin - dramatíkin - sem falla flatt. Kjarni málsmeðferðarinnar er undantekningarlaust meðhöndlaður. Mikilvægu skotin (eftir að td. bíllinn sem er á brott keyrir inn í vel staðsetta myndavélina, þá skerum við að næturlagi sjúkrahúss, síðan á biðsvæðið og ganginn, svo í símaklefann í horninu sem mun koma fram í næsta aðgerð) er fljótt afgreitt svo við getum flýtt okkur og farið í næsta hluta. Craven kemst aldrei nálægt því að sprengja dramatíska eða sjónræna möguleika hvers augnabliks. Niðurstaðan af allri þessari rangstöðu athygli á minnstu hlutunum, og þreifandi flýtinum til að halda hlutunum gangandi, er kvikmynd sem líður eins og verk hins nýbyrjaða listnemanda sem brýnir alla blýantana sína, stillir málstað sitt og ljósastillingu vandlega. upp, malar öll litarefnin sín, teygir og grunnar striga ...og hefur svo ekkert að segja. Craven, eins og listnemandinn, kemst aldrei að kjötinu af æfingunni. Fyrir Craven afsökunarbeiðendur sem vilja benda á að þessi mynd hafi verið gerð fyrir sjónvarp, mun ég benda á "Einvígi" eftir Spielberg og segja ekki meira.