Þetta hefði getað verið áhugavert draugahússsaga í Japan frá sjónarhóli nýuppsettrar bandarískrar fjölskyldu en fellur niður vegna ofeinfaldrar meðferðar og óhæfileika bæði leikara og leikstjóra. Myndin glímir við sama vandamál Ég lendi oft í hinni vinsælu nútímalegu endurreisn slíkra innfæddra rétta, þ.e.a.s. þá staðreynd að andarnir sýna að þeir eru vondir af ástæðulausu öðru en því að ætlast er til að þeir geri það! Þar að auki skilar það ekki miklu í hræðsludeildinni risakrabbaárás er bara kjánaleg þar sem draugarnir búa almennt í ákveðinni persónu og láta hann eða hana koma fram á algjörlega óeðlilegan hátt, eins og Susan George tælir diplómata. /vinur fjölskyldunnar Doug McClure og Edward Albert að nauðma dóttur sína með súpuskál! Á einum tímapunkti mætir gamall munkur í húsið til að vara Albert við hættunni ef þeir verða áfram þar að lokum er hann kallaður til að reka húsnæðið út. Hins vegar hlýtur sagan að endurtaka sig og harmleikur er eina niðurstaðan í spennuþrungnu ástandi sem réttilega skapast sem leiðir til ofbeldisfulls en óviljandi fyndins hápunkti þar sem Albert og McClure, andsetnir af anda japanskra forvera sinna, taka þátt í óundirbúnu karateeinvígi. til dauða! Þegar öllu er á botninn hvolft kemur þetta í ljós sem saklaus tímaeyðsla sem þolist á aðeins 88 mínútum en á engan hátt nauðsynlegt að skoða.