Ég hef verið skammaður og skammaður af trúsystkinum fyrir að lýsa vonbrigðum mínum með þessa mynd. Ég verð hundelt af fullyrðingum eins og þessum: "Ég trúi ekki að þér líkaði þetta ekki! Þetta var algjörlega gert af kristnum mönnum!" "Það gáfu allir tíma sinn og enginn fékk borgað fyrir myndina! Hún var gerð af kirkju en ekki Hollywood. Við ættum að eyða peningunum okkar í svona kvikmyndir! Þeir notuðu bara 100.000 dollara til að gera myndina." "Þetta er við alvöru kirkju og kristinn skóla í Georgíu! Predikari skrifaði og leikstýrði." Svo, greinilega, ástæðan fyrir því að ég ætti að elska þessa mynd er einfaldlega vegna þess hvernig hún var gerð og lágmarksupphæðin sem notuð var til að gera hana og það er kristnir menn. Það er allt sem þarf til að ég elska myndina. Sjáðu, ég fékk myndina án þess að vita NEITT um bakgrunn myndarinnar. Ég hafði aldrei heyrt um það og hafði ekki hugmynd - annað en fótbolta - um hvað það var. Ég horfði á hana eins og ég horfi á hverja aðra mynd og varð fyrir vonbrigðum. Ég varð fyrir vonbrigðum með ömurlega klippingu og lélegu handriti. Ég varð fyrir MJÖG vonbrigðum með upplausnina eftir hápunktinn. Ekki hafa áhyggjur. Það hafa verið aðrar ódýrar myndir og aðrar DÝR gerðar myndir sem hafa áunnið mér minni virðingu. Þetta snýst ekki um gerð myndarinnar. Það er lokaafurðin. Rithöfundurinn viðurkennir að Guð segir ekki "já" við öllu sem við biðjum um á þann hátt sem við viljum, heldur vildi hann sýna með trú að Guð breytir lífi okkar. Það er satt. Hins vegar getur Guð breytt lífi okkar og við erum enn ófrjó. Guð getur breytt lífi okkar og við fáum ekki laun fyrir vinnuna okkar. Guð getur breytt lífi okkar og bíllinn okkar er enn gömul bilun. Guð getur breytt lífi okkar og húsið okkar er enn illa lyktandi. Af hverju sýndi hann það ekki í myndinni? Aðrir lýstu áhyggjum sínum við rithöfundinn/leikstjórann vegna málsins, en greinilega var hann í vörn. Mér fannst leiklistin hvorki hræðileg né margar landslagsmyndirnar. Mér líkar hugmyndin um að fara til Guðs og viðurkenna ótrúlega kraft hans og veikleika okkar. Handritunin og leikstjórnin voru mjög veik. Það er auðvelt að greina þetta í sundur þar sem margar persónurnar hafa engan þroska. Allt sem við fáum í raun frá eiginkonu þjálfarans er að hún er ekki ólétt (jæja, þangað til í lok myndarinnar). Svo virðist sem það hafi aðeins verið til boltaleikmaður sem hefði möguleika á að hafa áhugaverðan karakter og var skorinn í bita í „Ég á örkumla föður og ég get ekki spilað fótbolta vel, en ég mun sparka í sigurmarkið jafnvel þó ég hafi aldrei sparkað í alvöru útivallarmark áður." Annað vandamál var kristni skólinn sjálfur. Umm, ég hef unnið í tveimur kristnum skólum, farið í einn sjálfur og átt margar frændur og frændur í öðrum kristnum skólum. Allt í allt hef ég haft nokkuð náin tengsl við um tíu mismunandi. EKKERT vandamálanna sem ég hef séð í ÖLLUM þessum skólum var tekið á. Ég sá þetta algjörlega súrrealískt í myndinni um skólann þeirra og vildi að þeir hefðu sýnt mannlega þáttinn. Það hefði verið gaman að sjá skammt af raunveruleikanum og hvernig Guð getur unnið. Ég ætla að lokum að fullyrða að hvert verk - annaðhvort skrifað eða teiknað eða leikið á hljóðfæri - deilir heimsmynd listamannsins. Heimsmyndin sem mér var sýnd í þessari mynd samanstendur af „Fólk sem biður á réttan hátt vinnur boltaleiki, eignast nýja bíla, verður barnshafandi þegar það gat það ekki, fær launahækkun og laga húsið sitt - allt á stuttum tíma span." Ég veit. Ég ætti að ELSKA myndina einfaldlega vegna einlægni fólksins sem gerði hana. Ég held að ég ætti að elska myndina því hún var vel gerð og af engri annarri ástæðu.