Ég hef aldrei verið mikill aðdáandi mormónamynda. Þar sem ég er mormóni hefur mér alltaf fundist húmorinn vera of eingöngu fyrir LDS samfélagið og lét okkur líta út fyrir að vera hópur af þráhyggjufullum vitleysingum. Ég var að vona að þetta væri andblærið, Halestorm myndin sem ég gæti loksins rætt við vini mína sem ekki eru mormónar. Strákur, hafði ég rangt fyrir mér. Ég hélt, þar sem þetta hafði B-lista hæfileika eins og Clint Howard, Gary Coleman, Andrew Wilson, og Fred Willard (einn af mínum uppáhalds), þetta þyrfti að minnsta kosti að vera svolítið fyndið. Og þar að auki, kirkjukörfuboltinn er þroskaður með möguleika fyrir fullt af fyndnum gaggum og slíku. En ég verð að segja að í gegnum alla myndina virtist sem enginn vissi hvað þeir voru að gera. Sérhver brandari féll í kramið og hvert tækifæri til að fá virkilega fyndið kjaft var hunsað. Samræðurnar voru fáránlegar og myndin hafði einhverja verstu persónuþróun sem ég hef séð. Hver einasta persóna nema Wilsons var minna en einvídd. Það er erfitt að trúa því að eftir níu endurskrifanir hafi myndin enn verið jafn geigvænlega gömul og lestarslysið sem ég varð vitni að. Ég get ekki lýst reiðinni sem ég fann í orðum við að sitja í gegnum þetta. Ég og vinir mínir vorum aukaleikarar í síðasta leikatriðinu, svo við fórum á frumsýninguna í Washington City, UT. Kurt Hale, leikstjórinn, var á staðnum og ég verð að segja að ég forðast öll samskipti við hann eftir sýninguna. Hann beið við dyrnar, virtist tilbúinn fyrir viðbrögð. Ég gat ekki stillt mig um að segja honum að myndin hans hafi ekki aðeins rifið í burtu góðan og hálfan klukkutíma af lífi mínu heldur skildi hún eftir viðbjóðslegt, sársaukafullt ör sem ég mun aldrei gleyma. Hér eru nokkur sérstök vandamál sem ég átti við: Þar var minniháttar ástarsaga undirþráður milli húsvarðarins og bústna píanóleikarans, en þessar tvær persónur komu upp úr engu og var ómögulegt að hugsa um, svo við vinkonurnar vorum stöðugt eftir að velta því fyrir okkur hvers vegna okkur ætti að vera sama um þessa tvo lötu. , óáhugaverðar persónur. Það voru margar undirþættir sem komu upp öðru hvoru, hver lofaði áhorfendum tækifæri til að hlæja, en hver og einn kom og fór í reyk og endaði áður en manni var farið að vera sama. Þetta var nokkurn veginn hvernig allri myndinni leið. Þessi mynd var mikil niðurlæging og ég vorkenni öllum sem eiga von á fyrstu ALVÖRU fyndnu mormónamyndinni. Að vísu eru brandararnir í þessu ekki of eingöngu fyrir mormóna. Svo aftur, það er erfitt að segja hvað var brandari og hvað var hávær suð í eyrum mínum. Vinsamlegast sjáið þessa mynd EKKI. Hafðu í huga þá fantasíu að þessi mynd sé bráðfyndin. Sparaðu þér vonbrigðin sem ég gekk í gegnum