Leikstjórn Wayne Wang gæti verið efnið sem gerði þessa mynd miklu áhrifameiri fyrir mig en "Slums of Beverly Hills", sem nær yfir ótrúlega svipaðan vettvang. Samspil Susan Sarandon og Natalie Portman er spennandi. Algjör efnafræði þarna. Þessi mynd tókst að koma mér inn í óstarfhæft líf þessara tveggja kvenna án þess að draga mig niður í þunglyndan gremju. Persóna Susan Sarandon hamrar á allar taugarnar sem narsissískt foreldri er fær um að snerta hjá óöruggum unglingi. Henni tekst ótrúlega að gera þetta án þess að koma fram sem brjálæðislega geðveik eða viljandi sadisísk. Og, Natalie Portman afvegar hverja árás á sjálf persóna sinnar með uppgjöfinni náð greinds meðvirkni barns, óflekkað af sjálfumglaðri tortryggni Natasha Lyonne persónunnar í "Slums of Beverly Hills". Persóna Portmans er unglingur með reisn undir álagi, óvenjuleg skepna í nútímakvikmyndum. Myndin nær mjög ánægjulegri upplausn án þess að reyna of mikið. Ég mæli eindregið með þessari mynd fyrir áhorfandann sem vill fá áskorun og skemmtun.