Mörgum gagnrýnendum hefur þótt misboðið að R.W. Fassbinder hafi túlkað bæði söguhetjuna Wilkie og nasistana í þessari mynd á mannlegan hátt. Þekkendur annarra Fassbinder-mynda munu hins vegar átta sig á því að "Lili Marleen" (1981) tilheyrir "kvennamyndum" Fassbinders eins og "The Marriage of Maria Braun" (1979) og "Lola" (1981). Fassbinder var sannfærður um að "sögur megi segja mun betur með konum en körlum", vegna þess að samkvæmt Fassbinder, á meðan karlar gegna yfirleitt ákveðnum hlutverkum sínum í samfélaginu, eru "konur færar um að hugsa á díalektískan hátt". Díalektík þýðir hins vegar að það er ekki aðeins til ritgerð og andhverfa hennar eins og venjulega í okkar svart-hvíta heimi, heldur myndun þar sem andstæðurnar fara saman. Þar að auki þýðir díalektík að vegna þriðja tilviks myndunar er alger andstaða við muninn á ritgerð og andstæðu afnumin. Raunverulega: Byrjað á mállýskum sjónarhorni og sýna fasistaríkið, þá verða neðanjarðarbardagamenn endilega að beita grunnaðferðum eins og ráðamenn gera, og á milli brotamanna og fórnarlamba er þannig siðferðislegt samband þannig að sérhver brotamaður er líka fórnarlamb og hvert fórnarlamb er líka afbrotamaður. Fassbinder hefur myndskreytt þetta óhlutbundna kerfi, sem gengur út fyrir klassíska rökfræði, í leikriti sínu "Borgin, sorpið og dauðinn" (1975) sem Daniel Schmid tók upp undir titlinum "Shadow of Angels" (1976). Þess vegna nálgast a priori umdeilt efni eins og Þýskaland nasista, á díalektískan hátt, lýsingin á þessum tíma í formi kvikmyndar verður enn umdeildari, sérstaklega fyrir fólk sem getur ekki eða vill ekki sjá að viðurkenning okkar á heiminum er alls ekki örmagna með frumstæðu ljósrofa skema, en þarf þriðja tilvikið af myndun sem stjórnandi dæmi um andstæðu meðlima ritgerð og andstæðu. Gagnkvæmt samband brotamanna og þolenda þarf að gaumgæfa, þar sem það er einfaldlega ekki rétt að brotamennirnir séu vondir og þolendur góðir. Í tilbúnu sjónarhorni taka hinir vondu þátt í gæsku eins og þeir góðu taka þátt í illsku. Þau eru innbyrðis skyld. Í heimsmynd sem byggir á klassískri rökfræði er ekki einu sinni hægt að koma á tengslum góðs og slæms, og í siðfræði sem byggir á þessu ófullnægjandi rökfræðikerfi er slæm samviska eftirlifenda nasista Þýskalands, sem finnst (nógu rökrétt) bera ábyrgð á verk forfeðra þeirra, útiloka möguleikann á sambandi milli þessara tveggja öfga og þar með myndun í formi nýs mats sem byggir á þessu sambandi líka. Frá díalektískum sjónarhóli Fassbinders leiðir af því að hvorki Lili Marleen né Lola né Maria Braun er hægt að fordæma fyrir "misnotkun" þeirra á ríkjandi kerfi í einkatilgangi, því þau misnota þau ekki, þau nota þau bara. Þvert á móti, þar sem fórnarlömb verða að endurtaka gjörðir brotamanna eins og brotamenn verða að endurtaka gjörðir fórnarlambanna, vegna þess að "gott" og "slæmt" eru ekki lengur einfaldar spegilmyndir hvers annars eins og í tvígilda rökfræði, aðferðir þeirra eru lögmæt af hnyttinni uppbyggingu rökfræði sem lýsir heimi okkar, sem er alls ekki svarthvít, miklu betri en svarthvít rökfræði.