Allir sem ég þekki elska þessa mynd, en ég er hræddur um að ég geri það ekki. Ég hataði þessa mynd svo mikið að ég varð að slökkva á henni í miðri mynd vegna fráhrindunnar. Allt of miklum tíma er eytt í grát og tilfinningaþrungna sængurlegu, tilgangurinn með því að Bullock-persónan er eyðilögð af skilnaði sínum er ofboðslega slegið inn í höfuð áhorfandans. Nóg nú þegar!! Og hvers vegna heyrðum við ekki meira um fyrrverandi eiginmann hennar? Hann er sýndur sem ekkert annað en jakkaföt sem kemur við af og til. Eitthvað hlýtur að hafa fengið hana til að vilja giftast honum, hvað var það? Hvað er það við hann sem gerir hana svo niðurbrotna eftir skilnað þeirra? Það hefði mátt eyða meiri tíma í það frekar en enn eitt skotið af Bullock liggjandi krumpuðum á svefnherbergisgólfinu. Samræðan er stífluð, klisjukennd og hræðileg, líkt og einn af þessum krúttlegu „ABC Afterschool Specials“ eða eitthvað. Það er ekkert ímyndunarafl eða sköpunarkraftur um neitt í þessari mynd, þetta er allt mjög fyrirsjáanlegt og því leiðinlegt. Þessi mynd fer líka í yfirkeyrslu á cutsiness factor, mjög heimskuleg og ekki fyndin eins og hún átti að vera! Þetta er bara enn ein af þessum hræðilega gerðu "I am woman, hear me roar" myndum, svipað og "Waiting To Exhale". Ef þú vilt sjá "I am woman, hear me roar" myndir sem eru sannarlega skemmtilegar, frumlegar og vel unnar, þá sjáðu "Gas Food Lodging" eða "Ruby in Paradise". Slepptu þessu rugli!! Ég gef "Hope Floats" 3/10.