Eftir að hafa séð CUBE hef ég verið aðdáandi verka Vincenzo Natali. Natali virðist hafa þennan óhæfa hæfileika til að taka söguþráð, og varla rífa hann eins og blautu handklæði fyrir allan söguþráðinn sem hann getur safnað. Þess í stað lætur hann sögurnar sjálfar þróast á náttúrulegan hátt, svo mikið í raun, að þú gætir í raun trúað því að þessi teningur sé til þar sem fólk reynir að flýja, eða ef EKKERT er um að ræða, stóra auða víðáttu þar sem... ekkert! Auglýsingin kom mér samstundis í taugarnar á mér. Það virtist svo einfalt! Taktu tvær persónur sem engum líkar við og sendu þær í heim þar sem ekkert er til. Natali gerir þetta svo einfaldlega að þú gleymir þeirri rökfræði að staður þar sem ekkert er getur ekki verið til. Í raun verður heimur ekkert að einhverju kaldhæðni innan myndarinnar. Það er ekkert þarna, heldur líka "eitthvað" þarna. Það gæti verið góður tími til að benda á að stiklan er mjög villandi. Ég var svo heppinn að skilja í raun og veru að myndin hallaðist að grínilegri hlið en stiklan sagði annars frá. Þess vegna hló ég við og við þegar ég horfði á myndina, en einhver sem auglýsingin afvegaleiðir gæti fundið sig algjörlega ruglaður. Ef ég má gefa myndinni smá lof, þá er hugmyndin sem myndin skarar fram úr. Það er snilldarhugmynd að eiga heim einskis, og setja tvær persónur þar, EKKI tvær snilldarhugmyndir, sem munu heimspeka og vinna úr umhverfi sínu, heldur tvo hálfvita sem hafa nákvæmlega enga hugmynd um hvar í fjandanum þeir eru! Annar sterkur punktur er kvikmyndataka myndarinnar, þó í fyrstu virðist þetta kannski ekki vera það! Þar sem hver veggur, norður, jörð, suður, vestur, upp og niður er bara hvítt plan, verður skynjun á dýpi gölluð. Það er erfitt að ákvarða hvar hlutirnir eru settir í Mis-En-Scene. Kvikmyndatakan hefur mörg augnablik þar sem þetta gerist í raun, en að mestu leyti er myndavélin þannig staðsett að tvær persónur, eða hlutur og persóna eru sett í forgrunn og bakgrunn, sem gerir tilfinningu fyrir dýpt að veruleika. þessa mynd skortir á ákveðnum sviðum. Myndin er tiltölulega stutt, en þrátt fyrir það, eftir nokkurn tíma, verður nýjung þessa heims af engu frekar daufleg og þú vilt finna einhvers konar upplausn í söguþræðinum. Við getum líka haldið því fram að leiklistin sé enn og aftur vafasöm. Þessar tvær persónur eru í vissum skilningi óviðunandi, þess vegna finnum við enga samúð með þessum persónum. Hins vegar, á bakhliðinni, virðist efnafræðin og vináttan á milli persónanna tveggja nógu raunveruleg, en það vantar eitthvað upp á. Þrátt fyrir það, þá met ég þetta sem mjög skemmtilega mynd! Ekki láta stikluna blekkja þig til að halda að þetta sé enn ein vísindaskáldskapar hryllingsmyndin. Þetta er miklu meiri gamanmynd en það! Það er svo sannarlega þess virði að horfa á það, eingöngu vegna hugmyndarinnar sjálfrar!