'The Mill on the Floss' var ein af minni skáldsögum Mary Ann Evans, sem skrifaði undir karlkyns dulnefninu George Eliot. Ég reyndi að lesa þessa leiðinlegu og mjög þróttmiklu skáldsögu fyrir mörgum árum, en gat ekki klárað hana. Ég mun endurskoða þessa kvikmyndaútgáfu eingöngu á eigin verðleikum, þar sem ég veit ekki hversu trúlega hún fylgir upprunalegu skáldsögunni. Upphafsútgáfur myndarinnar eru prentaðar með fornenskri leturgerð sem gefur til kynna miðaldatímabilið og því er hún mjög léleg. val fyrir kvikmynd með 19. aldar umgjörð. (Á hinn bóginn, um það bil hálfa leið inn í myndina, sjáum við nærmynd af víxli sem auglýsir búsuppboð. Þessi víxill er settur í ekta viktoríska leturgerð og lítur *mjög* sannfærandi út.) Mest af þessari mynd er afar sannfærandi í lýsingu sinni á arkitektúr og klæðnaði Englands snemma á 19. öld. Nákvæm staðsetning sögu þessarar myndar er aldrei gefin upp, en - af hreim leikaranna að dæma - myndi ég staðsetja hana sem einhvers staðar í Cotswolds, kannski Warwickshire. Söguþráðurinn, hvað það er af henni, felur í sér myllu sem skiptir um hendur og nokkrum sinnum (yfir nokkra áratugi) milli tveggja keppinautafjölskyldna, annars vegar auðmanna og hins vegar verkamannastétta. Ég er ósammála öðrum IMDb gagnrýnanda sem heldur því fram að James Mason hafi aðeins lítið hlutverk í þessari mynd. Mason hefur stærsta og miðlægasta hlutverkið í þessu drama, sem afsprengi ríkari fjölskyldunnar. Sem spillti og ósvífni Tom Tulliver er Mason dökkhærður og hvatvís. Frammistaða hans hér á heima í betri mynd: það fékk mig til að vilja sjá 'Wuthering Heights' endurgerð með Mason sem Heathcliff. Þar sem þetta er fjölkynslóða saga (eitthvað sem George Eliot gerði miklu betur í 'Middlemarch'), eru nokkrar af Aðalhlutverkin í þessari mynd skiptast á tvo leikara í sitthvoru lagi: barnaleikarar í frumsögunni, fullorðnir í aðalsögunni. Formáli þessarar myndar er með mjög vel skrifuðu atriði, sem staðfestir að Tom Tulliver sé vísvitandi og frekjulegur frá unga aldri, og hinn unga Philip Wakeham sem almennilegan og hugulsaman. Með erfiðri vinnu hefur Philip unnið sér inn hálfa eyri: Tom reynir að leggja hana í einelti frá honum, en vill ekki taka myntina með grófu valdi: hann vill að Philip *gefi* honum hana. Allir barnaleikarar í þessari mynd, karlkyns og kvenkyns, eru hæfileikaríkir og aðlaðandi. Því miður tala öll börnin samræður sínar með flottum plómrödduðum hreim sem eru algjörlega ólíkar hreim leikara og leikkvenna sem gegna sömu hlutverkum og fullorðnir. Þetta misræmi vekur athygli á stöðugleika efnisins. Því miður er ekkert af seinni senum eins góð og þessi forleikur. Hápunkturinn sýnir mannfjölda verkamanna í rigningarveðri, mun hraðari og myndarlegri en fyrri atriðin. En nútímaáhorfendur (í Bretlandi, að minnsta kosti) geta ekki lengur tekið svona efni alvarlega. Núna hafa nánast allir breskir grínistar gert „vandræði við t' mill, squire“ gamanmyndarútgáfu, skopstælt nákvæmlega þetta efni, svo ég átti erfitt með að horfa á þessa mynd með hreint andlit. Persónuleikkonan Martita Hunt er góð í litlum leik. hlutverki, en upphafsorðin (í fornensku leturgerðinni) stafsetja fornafn hennar rangt sem „Marita“. Ég mun gefa þessari dauflegu mynd 3 stig af 10: eitt stig í einu fyrir frammistöðu James Mason, fyrstu senu með börnunum og ekta viktoríska leturgerð í uppboðsseðli þess uppboðshaldara.