Þessi mynd er hræðileg ef þú gefur henni eftirtekt. Þetta er fullkomin kvikmynd ef þú horfir bara á litríku myndirnar dansa yfir skjáinn - hver og einn án augljósrar tengingar við þá næstu. Ég leigði þessa mynd vegna þess að ég er David Bowie aðdáandi, og ég kann mjög vel að meta söngleiki. Þegar öllu er á botninn hvolft var Bowie í myndinni í samtals tíu mínútur og lögin og dansatriðin voru rýr og létu sitt eftir liggja. Mórallinn í sögunni var virkilega ruglingslegur. Ég gat ekki sagt hvort það snerist um kynþáttamál í London á fimmta áratugnum eða um að selja ekki upp. Í fyrri hluta myndarinnar var ég að hlæja að því hvað hún var ógeðsleg en mér líkaði vel við töfrandi skilaboðin um „ekki selja upp“. Þegar blökkumenn fóru að vera myrtir hélt ég að spólan mín hefði klúðrast. Kannski leigði ég helminginn af tveimur mismunandi kvikmyndum? Nei, það var „Keep Britain White“ lag og dansröð. Fyrirgefðu, en WWII er ekki eitthvað sem þú getur skrifað söngleik um. Að minnsta kosti ekki söngleikur sem hægt væri að lýsa sem „campy“ eins og ég hef margoft gert í þessari umfjöllun. Á heildina litið myndi ég segja að þessi mynd gæti gert miklu betur ef hún gerði upp hug sinn og skipaði betri leikurum. (Og settu David Bowie í það lengur í andskotanum!) Einkunnin mín: C-