Ég hafði gaman af þessari sýningu af tveimur ástæðum 1. Richard Dean Anderson 2. Amanda Tapping. Þessir tveir flytjendur fluttu sýninguna með góðum stuðningi frá fastagestur og endurteknum leikurum. Það að skipta út RDA í þáttaröð 9-10 var nóg til að taka hjartað úr þættinum. Efnafræðin á milli allra aðalpersónanna er bara gífurleg. Maður fær það á tilfinninguna að leikararnir séu hrifnir af því að föndra eftir að myndavélin hættir að rúlla. Þetta samband berst yfir í forritið sem við fáum að sjá. RDA gefur 'O'Neill' persónu hans trúverðugan persónuleika. Hann veit aldrei hvenær hann á að gefa spekingnum í honum hvíld. Þú horfir á hina reka augun af skelfingu yfir sumum orðum hans. Samt vita þeir að hann er maðurinn til að hafa í kringum sig þegar aðstæður eru hættulegar. Það er mikið að gerast á milli 'Carter' og 'O'Neill' undir yfirborðinu. Þeir ná að halda lokinu á, en oft bara varla. Þátturinn 'Solitudes' í seríu 1 var með besta drama sem sést hefur í sjónvarpi. Ástin á milli þeirra tveggja gerði líkurnar á því að deyja bærilegar vegna þess að þeir stóðu frammi fyrir því saman. „Carter“ og „Jackson“ þurfa oft að slétta yfir hluta af ókyrrðinni sem „O'Neill“ skapaði. Samt virðast taktísk eðlishvöt 'O'Neill alltaf vera góð. Hann skilur hvað á að gera án þess að þurfa að hugsa um málið. Liðið hefur nokkrum sinnum verið sett í hættu vegna þess að hinir hafa ekki hlustað á skipanir hans. Gæðin lækkuðu verulega á 9. og 10. þáttaröð. Upprunalega söguboginn var að mestu uppgefinn og nýju illmennin vöktu aldrei áhuga minn. Ben Browder var miklu síðri en RDA í sýningunni. Hann átti sínar sjaldgæfu stundir með Claudiu Black, en það var allt. Amanda Tapping var að hringja í sýningum sínum þessi tvö tímabil. Þú sást mjög breytt útliti hennar eftir að hún eignaðist barn. Hún var sennilega að hugsa meira um barnið en sýninguna. The spuna-off 'Stargate Atlantis' hefur nokkur augnablik, en er að mestu veikari viðleitni. Aðalpersónurnar skortir efnafræði leikhópsins í frumritinu. Skúrkarnir (Wraiths) eru svo ólíklegir að þeir séu hlægilegir. Kannski getur Amanda Tapping blásið einhverju lífi í prógrammið eða það endist ekki lengur en í fjórða þáttaröð. Það hefur alltaf verið vandamál fyrir mig í tæknibrellum þáttarins. Að hafa geimskip í laginu eins og pýramída er hönnunarskrímsli sem sjaldan jafnast á í Sci-Fi. Notkun blysa til lýsingar í þessum skipum er jafn slæm. Það er jafn erfitt að sætta sig við að nota skreytingar frá hinu forna Egyptalandi sem leynir nútímalegri tækni. Í opnunarleik tímabils 2 er 'Daniel Jackson' skotinn upp og einkennisbúningur hans er með gapandi holu þar sem hann særðist. Hann skríður inn í sarkófag og það læknar líkama hans og endurheimtir einkennisbúninginn hans eins og hann hafi bara losnað af rekkunni í fataskápnum. Þátturinn 'Hathor' hefur sarkófag falla í hendur SGC, samt er það aldrei minnst aftur. Þetta tæki hefði getað verið notað í nokkrum síðari þáttum um 'Daniel', 'O'Neill' og 'Dr. Frasier'.