Spike Milligan var einn af fyndnustu mönnum sem ég hef séð og hafði gríðarleg áhrif á líf mitt. Þessi mynd er slapp og hræðileg og minnir hann ekki á neinn heiður. Handritið er ruglað og varðveitir of margar línur úr bókinni óskertar (fótabrandararnir hér eru óskiljanlegir). Frammistaða leikaranna er einstaklega ómarkviss, frábært leikaralið sóað og aðalhlutverkið, Sean Hughes, skilar stríðsátökum Milligan í grátbroslegu væli, sem missir algjörlega tilganginn. Mjúkt skrefið er líka morðingi. Farsi ætti að hraða undir lokin. The Goon Shows gerði það oft, skáldsagan "Puckoon" gerði það svo sannarlega, en þessi mynd, ef eitthvað er, hægir á sér bara þegar þú vilt að hinir ýmsu þættir renni saman í síðasta hápunkti. Milligan sagði frá styttri hljóðupptöku af "Puckoon" árið 1980 , með T.P. McKenna, Dermot Kelly, Norma Ronald og Jack Hobbs. Nú, það er fyndið. Tíu mínútur af því eru fyndnari en öll þessi mynd. Ég trúi því að breiðskífan hafi verið flutt yfir á geisladisk, en veit ekki hvort hún er enn á prenti. Það er til kvikmynd um "Adolf Hitler: My Part in his Downfall" með Jim Dale og Arthur Lowe. Þetta er líka ógeðslegt rugl, en það er fyndnara en þetta. Það er hugsanlegt að andi Milligan sé of grimmur fyrir skjáinn. Hinir gagnrýnendurnir hér eru að láta undan kurteisi og óskhyggju. Þessi mynd sýður nánast öll tækifæri og missir aldrei af tækifæri til að valda vonbrigðum.