THE BLOB er frábær hryllingsmynd, ekki bara vegna lifandi hryllingsmynda af næstum óstöðvandi, holdleysandi titilpersónu, heldur vegna þess að hún hefur raunverulegan samfélagslegan boðskap. Hún er að mörgu leyti „feel-good hryllingsmynd“. Hinum snjalla söguþráði er ómælt hjálp frá traustum leik frá öllum leikhópnum. Rómantísku aðalhlutverkin tvö, Steve McQueen og Aneta Corsaut, koma með undraverða dýpt og tilfinningasemi í málsmeðferðina. Þau eru misskilin en mjög vel meint ungt fólk og það er mjög auðvelt að róta þeim. Þetta er samfélagsvæn mynd og unglingar afbrotapersónur hennar valda vandræðum aðallega vegna leiðinda, ekki af einhverjum illgjarnri persónugalla. Keppinautur Steve McQueen virðist næstum því vera óvinur snemma í málsmeðferðinni, en tekur fljótt þátt í herferð McQueen til að bjarga bænum frá útblásnum innrásarhernum þegar hann sér alvarleika McQueen. Þannig þróar persónuástand, sem í fyrstu virðist vera teiknimyndalegt, skyndilega dýpt og mannlegt raunsæi. Fyrstu tortryggni yfirvalda á villtum fullyrðingum krakkanna hefur reynst rangar - og þegar ógnin hefur verið viðurkennd af öllum, eru öll átök innan stofnunarinnar. samfélagið hverfur. Þessi sameining tilgangs, og staðfesting á „vandræða“ unglingunum, verður opinber þegar faðir Anetu Corsaut brýst inn í skólann til að ná í slökkvitækin sem þarf til að frysta klossann. Á öðrum dögum, að brjótast inn í skólann myndi teljast skemmdarverk sem er dæmigert fyrir unglinga afbrotamenn - á þessum tiltekna degi er það nauðsynleg aðgerð framkvæmt af fullorðnum yfirvaldi. Á þessum tímamótum er ljóst að engin skil eru á milli unga og gamla. Þetta er óvenjuleg mynd að því leyti að hún viðurkennir skynjunina á "kynslóðabili" en gefur til kynna að hún sé meira ímynduð en raunveruleg, og að miðað við raunverulega kreppu mun fólk eðlilega taka sig saman til að koma á reglu. "The Blob" er fullkomið tonic fyrir þá tegund þunglyndis sem almennt fylgir því að horfa á "Night of the Living Dead" (1968). Mikið hefur verið gert úr ódýrum en nýstárlegum (og áhrifaríkum!) sjónbrellum myndarinnar. Þeir eru óneitanlega snjallir. Mörg af þyngdaraflsbrellunum sem við sjáum Blob framkvæma voru náð með litlu settum sem eru hönnuð til að snúa. Myndavélin var venjulega fest við settin í mjög þéttri "læstri" stöðu (ljósin þurftu að vera á svipaðan hátt þannig að lýsingin hélst stöðug þegar herberginu var snúið í hina áttina). Þessar senur voru oft teknar einn ramma í einu þar sem herberginu var snúið hægt og rólega - sílikonklumpurinn úðaði mjög hægt og það þurfti að hraða aðgerðinni. Á vissan hátt var þetta svipað og stöðvunarmyndatökur, en með því að nota kísilklump frekar en liðbrúðu. Enn þann dag í dag eru áhrifin óvænt og furðuleg. Mjög góð mynd með rándýran titil, THE BLOB er ómissandi.