Þegar ég skoða hundruð ummæla sem dyggir lesendur IMDB hafa sett á þessa mynd, finnst mér mjög áhugavert hversu fáar „miðja leiðina“ athugasemdir eru. Allir annað hvort elska það, eða þeir hata það. Eftir að hafa séð Apocalypse Now um það bil 30 sinnum og nýlega búið að krufa hana á DVD (hvernig lifðum við aldrei án þessara töfrandi stafrænu véla?????), get ég hiklaust sagt að ég er einn af þeim sem skipa mjög sérstakan sess í hjarta mínu fyrir þessa mynd. "Af hverju myndirðu vilja kvikmynd sem er svona ruglingsleg?" spyrðu marga félaga mína. Svarið er þetta: Gleymdu stríðinu, gleymdu grimmdinni....Þetta er klassísk saga um að samfélagið verndar sig fyrir þeim sem neita að falla í takt við óbreytt ástand. Brando táknar einstaklinginn sem hefur sína eigin leið til að vinna verkið. Þeir (stóri bróðir) sendu hann út til að sinna verkinu, hann gerir það of vel, án þess að fylgja viðteknum "staðla" um dauða og eyðileggingu (Er ég sá eini sem er í vandræðum með þá staðreynd að við höfum "staðla" fyrir dauða og eyðileggingu????), svo þeir senda "samræmislögregluna" út til að útrýma einstaklingnum. Hmmmmmm....Dregðu einhverjar hliðstæður á milli þessa og þess sem þú sérð á hverjum degi? Með dýpstu virðingu fyrir herra Coppola, sem ég tel að sé einn besti leikstjóri allra tíma, held ég að hann hafi farið fram úr upprunalegum ásetningi sínum með myndinni og sennilega ekki einu sinni áttað sig á því fyrr en eftir að myndin kom út. Hinn fíni undirtexti sem gegnsýrir alla myndina hefur allt of mikið til að hafa verið skipulagður og sýndur; í staðinn virðist það hafa „vaxið“ sjálft, eins og villt blóm í miðjum matjurtagarði. Aftur verð ég að ítreka: Ég held að FF Coppola hafi staðið sig frábærlega í allri þessari framleiðslu, eins og leikarar og áhöfn, en summa myndarinnar er tífalt meiri en einstaklingsframtakið. Svo ef þú hefur ekki séð myndina, leigðu hana, horfðu á hana, horfðu síðan á hana aftur og kannski nokkrum sinnum í viðbót og leitaðu að öllum almennu hliðstæðunum við daglegt líf. Aðeins þá er hægt að dæma um gæði myndarinnar. Þið sem hafið séð hana, horfið á hana aftur með því hugarfari sem áður hefur verið lýst. Ég held að þú gætir bara haft alveg nýtt þakklæti fyrir myndina. Eða kannski ekki! Sama hvort þú elskar það eða hatar það, vertu viss og gefðu Coppola heiður fyrir meistaralegan frásagnarstíl hans!