Þetta er besta mynd sem ég hef séð á síðustu 5 árum. Það verður örugglega í sömu röð með meistaraverkum eins og The Platoon, Apocalypse Now, The Doors, The Dog's Heart (rússnesk kvikmynd). Í alvöru, leikur drengsins og foreldra hans er svo góður að það er ekki einu sinni hægt að segja að þeir "leiki". Nei, þeir LIFA eins og það væri að gerast hjá þeim. Taktu eftir brosinu á andlitunum þegar aðalhetjan samþykkir að fara í göngutúr með þeim. Hatrið og ástin í einu lagi. Og lokasenan! Í alvöru, ég er enn undir áhrifum þessarar myndar. Það er mjög erfitt, jafnvel ómögulegt að sameina húmorinn og harmleikinn, en ef þér tekst það (og Frederikson gerði það) yrðu áhrifin tvöfalt sterk. Ég bar það saman við "EIN FLÓÐI UM GÖKUHREÐURINN". Mér líkar þessi mynd líka (og skáldsagan sjálf er líka góð), en eftir mynd Frederiksons virðist hún einföld. (sami munur og ég tók eftir eftir að ég horfði á myndina "American history X" og "ROMPER STOMPER" - sú síðarnefnda er dýpri). Ég meina Milos Forman sýndi aðeins efnislegt sjónarhorn vandamálsins. Þú horfir á hana, þá segirðu Já, þetta er góð mynd, mér líkar við hann, mér líkar ekki við hana, og það er það. En "Englar" skilja eftir breiðan grunn til að hugsa. Það eru engir vondir og góðir strákar í myndinni. Vegna þess að hver þeirra hefur rétt á að haga sér eins og hann gerir. Eins og kærasta eins af sjúklingnum. Auðvitað er hún ung og ólétt og það er vandamál fyrir hana að maðurinn hans er á heilsugæslustöðinni, en tilfinningar og tilfinningaleg upplifun kærasta hennar eru enn sterkari (niðurstaðan er sjálfsvíg hans). Af hverju að spyrja hann hvað hann hafi gert? Ertu ekki geðveikur sjálfur að spyrja? Af hverju ekki styðja hann, hjálpa honum, skilja hann? Að lokum er jafnvel fyndið þegar þetta fólk talar saman. Þeir segja snilldar hluti! Það er margt sem mig langar að segja um þessa mynd, en ég er ekki svo góður í ensku. En ég er viss um að þið sem hafið horft á myndina skilið mig. Gangi ykkur vel!