Bandarískur drengur fer til Parísar eftir að móðir hans sviptir sig lífi, verður listamaður og uppgötvar síðan sjálfan sig og snýr aftur til Bandaríkjanna svo hann geti gert hlutina rétt með fyrrverandi vinum sínum. Ég verð að halda að fólkið sem metur þessa mynd svo hátt sé allir X-Files aðdáendur, þó að það séu engar geimverur eða raðmorðingja í því. Ekki láta blekkjast, þessi mynd sprengir klumpur. Sagan er ósamhengislaus, með litla sem enga skýringu á því hvað fólk er að gera eða hvers vegna. Þegar þú færð skýringu passar hún ekki við söguna sem fór á undan henni. Það sem það gerir er að leiðast þig. Þrátt fyrir alla leikarahæfileikana í myndinni er hún bara ekki áhugaverð. Ég eyddi allri myndinni í að velta því fyrir mér hvenær kynlífsfíkillinn Duchovny ætlaði að lemja einhvern. Kannski var hann að gera það á bak við tjöldin; þeir hefðu átt að taka það á filmu í staðinn. Það sem kemur í ljós er saga af sjálfsuppteknum listamanni sem hefur áhyggjur af minniháttar atvikum í lífi sínu og vill leiðrétta þau einhvern veginn - jafnvel þótt þau virtust ekki svo vitlaus til að byrja með. Það eru engar sérstaklega áhugaverðar eða átakanlegar afhjúpanir, þrátt fyrir að minnst hafi verið á stórt leyndarmál á fyrstu mínútunum. Þetta er bara strákur sem heldur að líf hans sé jafn áhugavert fyrir þig og hann. Það er það ekki. Ég sá í fróðleiknum að Duchovny heldur því fram að hann hafi skrifað handritið á viku, það er alveg trúverðugt. Gaurinn getur leikið, það er enginn vafi, en skrif og leikstjórn eru augljóslega ofar hæfileikum hans. Af hverju Hollywood heldur áfram að setja grænt ljós á þessar sjálfsuppgötvunarsögur er mér ofviða. Ég uppgötva sjálfa mig í sturtunni á hverjum morgni en ég nenni ekki að gera kvikmynd um það. Minn væri þó líklega betri en þessi; það væri allavega einhver nekt.