Einn af þeim óskýrari vestra Anthony Mann, The Last Frontier var líka eini riddaraliðsvestrinn hans (fyrir utan einn stuttan þátt í Winchester '73), þó að hann einbeitir sér auðvitað að utanaðkomandi og innri átökum frekar en að bjóða upp á Fordískan hátíð af félagsskap og sameiginlegar hugsjónir. Hann er ekki staðsettur í ástkæra hálendinu hans heldur í fjallsrætur og skógum, og er mun tortryggnari sýn á lífið á landamærunum, á margan hátt Fort hans Apache án þess að þurfa að varðveita goðsögnina: þessi útvörður samanstendur af vanhæfðum, mistökum, huglausir og einkennilega hæfir liðsforingi sem yfirmenn hans hafa hunsað, illa leiddir á meðan borgarastyrjöldin hefur forgang og allt það besta sem herinn hefur upp á að bjóða. pels og burðarhesta af staðbundnum ættbálki sem var sár vegna innrásar riddaraliðsins á yfirráðasvæði þeirra. Í stað þess að kenna indíánum um tap þeirra ákveða þeir að það sé hernum að kenna að byggja virkið og ákveða að krefja þá um skaðabætur og ganga á endanum í raðir þeirra sem skátar. En þrátt fyrir bestu viðleitni hins viðkunnanlega og hæfa leikstjórnanda Guy Madison til að koma Mature inn á 19. öldina og gera hann hæfan til að klæðast einkennisbúningnum, komu auðmýktir ofursta Roberts Preston sem fús til að hefna sín á ættbálknum sem rak hann út úr eigin einkennisbúningi. útvörður og klaufaleg ást Mature á eiginkonu ofurstsins (Anne Bancroft, of óskrifað blað hér til að gera mikið úr hlutverki konu sem er þreytt á að vera bjargað af karlmönnum sem telja sig vita hvað sé best fyrir hana) fljótt að drífa málin. inn á mun dekkra svæði. Það líður ekki á löngu þar til sumir hermannanna eru iðnir við að skipuleggja að drepa hvorn annan, báðir aðilar reyna að hvetja undirmenn sína til að gera verkið fyrir þá: Það er engin furða að á einum tímapunkti kastar Mature frá sér blákápunni sem hann hefur lengi girnst í viðbjóði, öskrandi " Ég hefði dáið fyrir þetta, en þetta er ekkert nema skítug skítug blá tuska!" Stallone samtímans, Mature var einn af þessum leikurum sem gætu komið þér á óvart með einstakri frábærri frammistöðu hér og þar þegar réttur þáttur og réttur leikstjóri passa. Þetta er ekki einn af betri dögum hans þrátt fyrir að vera með sinn flóknasta þátt, nógu öfugsnúinn sem einfaldur maður vel meinandi en drukkinn, ofbeldisfullur, ómenntaður og með fádæma, næstum barnslega lífsþrá, þá virðist hluturinn hannaður með Burt Lancaster í huga, með nokkrum sláandi líkindum við persónu hans í The Kentuckian. En Ahab-líkur ofursti eftir Robert Preston er klárlega besta hlutverkið, staðráðinn í að endurvekja ferilinn sem hann eyðilagði í einni hörmulegu sjálfsvígsvígslu borgarastyrjaldar með því að hefja aðra tilgangslausa sjálfsvígsherferð gegn ættbálknum sem bætti enn einri niðurlægingu á listann sem heldur honum úr augsýn. og úr huga kynningarráðs. Í þráhyggju sinni um að endurleysa feril sinn fjarlægist hann alla von um siðferðilega endurlausn, knúinn áfram af skömm sinni vegna samúðar eiginkonu sinnar og af kynningu fyrrverandi félaga sem hann lítur á sem óæðri. Hann er handan hjálpræðis, en það er samt auðþekkjanleg manneskja þarna inni og ein sem er ekki alveg án heilindatilfinningar hann dáist af hugrekki Madison í að gera tilgangslausa tilraun til að fá skipanir Prestons móttekna af yfirmönnum sínum banvæna skakkt þó það sé. hetja, myndin er dálítið gróf í kringum brúnirnar (og státar af einu súrrealískasta og glettnasta titlalagi allra vestrænna), en það hefur aðeins tilhneigingu til að gera hana áhugaverðari og það eru fullt af dæmigerðum glæsilegum myndavélahreyfingum og leikritum Manns. á sjónarhorni, en landamæraumgjörðin er sannfærandi hörð og frumstæð. Því miður eru annmarkar á fyrstu CinemaScope linsunum mjög áberandi á DVD DVD Columbia, þar sem myndin er oft dökk (2.55:1 CinemaScope þurfti gríðarlega mikið af viðbótarlýsingu og fyrstu Scope kvikmyndir sýna mikið af tilraunum og mistökum) og kornótt.