Ég hata að henda svona línum, en í þessu tilfelli finnst mér ég verða að gera það: Bandaríska endurgerðin af THE GRUDGE er langversta mynd sem ég hef séð í kvikmyndahúsum á síðustu 5 árum. Þarna sagði ég það. Og nú þegar ég hef fengið það út úr kerfinu mínu, vinsamlegast leyfðu mér að útskýra hvers vegna."Þegar einhver deyr í greipum mikils reiði fæðist bölvun. Bölvunin safnast saman á þeim stað dauðans. Þeir sem lenda í því verða tæmd af heift sinni." Það er forsenda THE GRUDGE og ég viðurkenni að það hljómar forvitnilegt. Því miður fara kvikmyndagerðarmennirnir ekki lengra. Þeir sem lenda í "bölvuninni" eru svo sannarlega uppteknir af heift hennar og það er allt sem þú færð. Viltu meira? Jæja verst. Sumir gagnrýnendur og aðdáendur benda á að eini tilgangurinn með THE GRUDGE sé að hræða þig. Vandamálið er að þegar það er engin söguþráður til að tala um, geta hrollvekjandi myndir og hljóð aðeins náð svo langt. Leikstjórinn Takashi Shimizu, sem dregur George Sluizer og endurgerir sína eigin upprunalegu kvikmynd(ir), reynir af kappi að byggja upp andrúmsloftið á fyrstu klukkustundinni með því að endurtaka sama atriðið aftur og aftur og aftur og aftur. Þetta þróast nokkurn veginn svona: - manneskja gengur inn í húsið - eitthvað blikkar við myndavélina og/eða undarlegt hljóð heyrist - manneskja fer að rannsaka - hljóðið fer að verða hátt - manneskja sér draugahróp og/eða kattaröskur -skera í svart Áður en áhorfendum er jafnvel gefið vísbendingu um söguþráð, gerist þessi nákvæmlega sama atburðarás 5 sinnum á fyrsta klukkutímann. Fyrsta skiptið var reyndar frekar hrollvekjandi. Hver síðari notkun varð hlæjandi þegar leið á myndina. Þegar endir myndarinnar fór að rúlla í kring vorum við vinkona mín hlæjandi að velta fyrir okkur hvort þetta atriði myndi enda „með háværu öskri og klippingu í svart“. Það var aldrei sýnt fram á að við hefðum rangt fyrir okkur. Myndin hefur engan söguþráð, heldur þróast hún í röð af vinjettum sem gera áhorfendur ruglaða. Ég á ekki í neinum vandræðum með ólínulega frásögn þegar það er gert rétt. Myndin hoppar frá tímabil til tímabils án ríms eða ástæðu. Ég hef ekki séð kvikmynd í slíku ástandi síðan kvikmyndaútgáfan af HIGHLANDER 2 var opnuð. Og þessi frásagnartækni eyðir hvers kyns leyndardómi sem myndin hefði mögulega getað haft. Ef þú veist nú þegar að draugarnir hafa hrætt tvær persónur til dauða, hvernig er það átakanlegt þegar lík þeirra finnast á háaloftinu? Og hvers vegna ætti okkur að vera sama þegar einkaspæjari reynir að rannsaka dularfullu mannshvörfin þegar við vitum nú þegar hvað varð um alla? Augljóslega grænt ljós þegar bandaríska útgáfan af THE RING þénaði 15 milljónir dala fyrstu helgina sína, THE GRUDGE er ekkert annað en útreiknuð eftirlíking dulbúin sem raunveruleg kvikmynd. Það skelfilegasta við THE GRUDGE er að hún þénaði 40 milljónir dala fyrstu helgina sína og sumir telja hana „ógnvekjandi mynd sem gerð hefur verið“. Ég velti því fyrir mér hvað verður um þá sem verða uppteknir af heiftinni við að borga fyrir að sjá GRUDGE?