Það eru ekki margar myndir sem ég myndi lýsa sem fullkomnum, en Rififi passar svo sannarlega við efnið. Engin önnur ránsmynd hefur komið nálægt henni, hvorki fyrr né síðar. Söguþráðurinn er einfaldur en heillar mann. Það hættir aldrei að koma mér á óvart hversu grípandi myndin er í hvert skipti sem þú skoðar hana. Þér þykir vænt um allar persónurnar, þó þær séu bankaræningjar, því þær eru settar fram sem manneskjur með öllum sínum vandamálum og göllum. Það er erfitt að ímynda sér nokkurn annan leikara en Jean Servais í hlutverki Tony le Stéphanois. Þegar meðlimir áhafnarinnar eru hver um sig að tala um hvað þeir ætla að gera við peningana sína og komast loks að Tony segir svarið og andlitssvipurinn allt sem segja þarf. Þó að 30 mínútna ránsröðin sé frægasti hluti myndarinnar (og með réttu) þá verður myndin í raun betri eftir á. Leikstjórinn Jules Dassin vissi hvað hann var að gera þegar hann ákvað að hafa enga tónlist á meðan á ránssenunni stóð eða í úrslitaleiknum. skotbardaga, en í staðinn setti hann frábært hámarksskor í síðustu ferð Tony í átt að örlögum sínum. Að halda að ef Dassin, bandarískur leikstjóri, hefði ekki verið settur á svartan lista í Hollywood og neyddur til að vinna í Frakklandi, hefði þetta meistaraverk kvikmyndarinnar aldrei verið gert eins og það var. Hún hefði örugglega ekki verið eins góð ef hún væri gerð eins og bandarísk kvikmynd á þeim tíma. Það var alveg hræðilegt hvað Dassin þurfti að ganga í gegnum, en hann náði sínu besta verki vegna þess, okkur öllum til hagsbóta. Ég fæ bara hroll við tilhugsunina um væntanlega endurgerð Al Pacino. Flestar ránsmyndir síðan Rififi hafa þegar fengið að láni frá henni á einhvern hátt. Það er engin ástæða til að endurgera þetta meistaraverk annað en peninga. Láttu klassíkina í friði!