Þessi mynd og eftirfylgni hennar í sjónvarpsþáttum í kjölfarið hefur orðið hinn helgimynda staðgengill fyrir það sem er frábært við Ameríku. Frægð er fræg fyrir tónlist sína og frammistöðu. Það eru nokkrir áberandi þar á meðal Irene Cara, Paul McCrae, Anne Meara* og hinn frábæri Gene Anthony Ray. Sá síðarnefndi sem leikur gangandi dansara án akademískra eða annarra en „götu“ skilríkja er ótrúlegur persónuleiki og er þess virði að fylgjast með því sem er í rauninni lýsing á honum sjálfum. Dásemd að sjá, eins og einn konungur var líklegur til að segja. Söguþráðurinn fylgir áhugaverðu sniði - tímaröð stundum, tegund á öðrum tímum, persónuleikar í sumum tilfellum ... en þetta endar í raun allt í einskonar mold.Þar sem Parker árangri er að ýta þessari mynd í reglubundið yfirgengi - með ákaflega hrífandi og stundum fallegu og hreint út sagt töfrandi tónlistaratriði sem passar við flytjendur skref fyrir skref. Hápunktur myndarinnar er hápunktur allra tíma. Og þessi veðurfarslegi heildarhópur margra margra hæfileikaríkra tónlistarmanna og dansara og tónlist er sem betur fer endurtekin í gegnum einingarnar. Þetta eru ein sett af einingum sem er vel þess virði að sitja í gegnum ... afrek fyrir aldirnar. Tónlistin eftir Christopher Gore er gjöf til að sjá.