Árið 1929 breyttu leikstjórinn Walt Disney og teiknimyndasögumaðurinn Ub Iwerks andliti teiknimynda með útgáfu allra fyrsta hluta af "Silly Symphonies" seríunni sinni, "The Beinagrindardansinn". Iwerks og Disney höfðu verið í samstarfi síðan snemma á 20. áratugnum, í Disney-teiknimyndaseríu "Laugh-O-Gram"; vinátta þeirra varð hins vegar fyrir miklu áfalli þegar Iwerks samþykkti tilboð keppinautar um að yfirgefa Disney og stofna eigið teiknimyndaver. Það var fæðing Celebrity Productions, þar sem Iwerks hélt áfram að þróa stíl sinn og tækni (og þar sem hann skapaði persónu Flip the Frog). Þó verk hans héldu sömu hágæða, var það ekki mjög vinsælt og árið 1936 var vinnustofunni lokað. Seinna sama ár var Iwerks ráðinn til Columbia Pictures og Iwerks ákvað að snúa aftur til gömlu beinagrindanna sinna í annan dans, að þessu sinni í lit. „Skeleton Frolics“ frá 1937 er í raun endurgerð á klassíkinni „The Beinagrindadans“ frá 1929. kvikmynd sem veitti honum frægð og frama. Eins og þessi stuttmynd gerist hún á yfirgefinum kirkjugarði, þar sem á miðnætti lifna yfir verur næturinnar og byrja að leika sér. Hinir látnu rísa upp úr kistum sínum, tilbúnir fyrir sýninguna sem er að hefjast, þegar hópur beinagrindar hefur myndað hljómsveit og byrjar að leika gleðilegan tón. Nú er ekki auðvelt að vera tónlistarmaður eingöngu úr beinum, þar sem sumir hljómsveitarmeðlima eiga í vandræðum með líkamshluta sína, þó tekst sveitinni að setja upp góða sýningu og annar hópur beinagrindanna byrjar að dansa. Yndisleg hjón glíma við sömu vandamálin og óróa hljómsveitina: það er erfitt að dansa með lausa líkamshluta. Allt endar við dögun, og rétt þegar sólin er við það að koma upp aftur, hlaupa beinagrindirnar í átt að gröfum þeirra. "Skeleton Frolics" er leikstýrt og teiknað af sjálfum Ub Iwerks og fylgir dyggilega mynstrinu sem "The Beinagrindadansinn" setti á árum áður, þótt með afgerandi mun: Iwerks gerði alla myndina í Technicolor. Björtu tónmálin gerðu Iwerks kleift að búa til sjónrænt aðlaðandi kvikmynd og einnig að nota hinar mörgu nýju tækni sem hann hafði verið að æfa síðan hann yfirgaf Disney og skapaði enn betri áhrif af dýpt og krafti en þær sem hann hugsaði áður. Þetta er vissulega tilraunakenndari mynd en "The Beinagrindardansinn", þó því miður þýðir þetta ekki að hún sé endilega betri mynd. Til að byrja með er myndin nánast eins og hann gerði með Disney, en eini munurinn er tónlistin (nánar um það síðar) og litabrellurnar. Hún lítur fallega út, enginn vafi á því, en finnst hún svo sannarlega ófrumleg þegar allt kemur til alls. Hins vegar er það ekki ófrumleiki hugmyndarinnar sem særir myndina í raun (enda framkvæmir Iwerks hana á frábæran hátt), heldur staðreyndin. að söngleikjalagið sem Joe DeNat bjó til fyrir myndina er frekar óáhugavert og skortir heillandi glæsileika og duttlungafulla skemmtun þeirrar sem Carl W. Stalling gerði fyrir "The Skeleton Dance". Með öðrum orðum, þó að lag DeNat sé áhrifaríkt og viðeigandi fyrir þemað, þá er auðvelt að gleyma því hratt á meðan lagið hans Stalling hefur einstakan persónuleika sem gerir það ógleymanlegt. Þar sem þetta er tónlistarmynd skiptir þetta miklu máli og því dregur meðalmennska tónlistarinnar niður hið gallalausa hreyfimyndaverk Iwerks. Persónulega held ég að með betri tónlistarundirleik yrði "Skeleton Frolics" minnst eins og "Beinagrindardansinn þrátt fyrir að vera ekki eins byltingarkenndur, þar sem þetta er samt skemmtileg mynd að horfa á. Það er frekar leiðinlegt að megnið af verkinu Iwerks. gerði eftir að hann fór frá Disney er nú gleymdur vegna lélegrar velgengni hans, hins vegar verður að segjast að ef Iwerks skorti vinsældir Disney eða Fleischer (helsti keppinautur Disney) vantaði hann ekki gæði kvikmynda þeirra fyrirtækja. bara óheppni sem gerði það að verkum að maðurinn sem gaf Disney músinni líf í fyrsta skipti til að horfast í augu við bilun frá Disney. Þrátt fyrir galla sína er "Skeleton Frolics" mjög fyndin og sjónrænt hrífandi mynd, sem þó er ekki beinlínis sú besta. frumleg og fersk mynd (maður getur bara ekki annað en hugsað um "The Beinagrindadansinn" á meðan þú horfir á hana), hún minnir okkur svo sannarlega á að beinagrindur Iwerk eru enn hér til að ásækja okkur, og veita okkur innblástur.8/10