Soylent Green ER... virkilega góð mynd, reyndar. Mér hefði aldrei dottið það í hug. Mér líkar ekki við Heston í hans vísinda-fimi. Hann er einn af þessum leikurum sem, líkt og Superman, nær að rekast á alls kyns hláturskast og ósigrandi oftast. Ég vil frekar viðkvæmari hetjur. Og reyndar svíður hann sig í gegnum mikið af Soylent Green líka, en þar sem hann á að vera að leika oföruggan frekju er mér alveg sama. Ég get skilið hvers vegna sumir myndu reka upp nefið á þessari mynd. Soylent Green gerir enga tilraun til að búa til framúrstefnulegt myndefni (hvað veistu - það lítur út alveg eins og 1973), og það er skortur á aðgerðum. En ég dáðist að sýn myndarinnar um flókið, spillt og mjög lagskipt samfélag og ég var svo ánægður að sjá að Edward G. Robinson var með svo áhrifamikið og fyndið lokahlutverk. Lítil smá persónastundir - eins og þegar hann deilir dýrmætum mat með Heston - gera myndina í rauninni. Boðskapur Soylent Green er nokkuð viðeigandi þessa dagana, þegar enginn virðist vita hvað í fjandanum stjórnvöld eða fyrirtæki eru að gera. Fyndið, er það ekki, að sjá Heston í frumgerð Michael Moore mynd...