Ég verð að segja þetta, þetta er fyrsta myndin sem ég er að gagnrýna hérna sem ég kláraði ekki að horfa á. Ég meina.. ÉG GÆTI EKKI HALDA ÁFRAM! Sama hversu staðföst ég er að horfa á hlutina þangað til í bitur lokin, reyndist 'The Ballad Of The Sad Café' ekki jafnast á við þennan áhorfanda. Vanessa Redgrave fer með hlutverk skrítna konunnar í bænum sem gerir það. hlutir eins og að ganga í gegnum ána með fullt sett af fötum á. Allavega. Langtýndur ættingi kemur í heimsókn, hann er dvergur og jæja, það er eins langt og ég komst. Hver í ósköpunum var tilgangurinn með þessu öllu? nennti ekki einu sinni að bíða eftir að Michael Carradine kæmi inn, þar sem ég var þegar orðinn hálfvitlaus yfir samsetningu hæga handritsins OG að þurfa að takast á við dverg í dramatísku hlutverki. Þetta kalla ég kaffiborðsbíó. Tegund kvikmyndahúss sem höfðar til fárra ykkar, en hinir VERÐIÐ FRÁ.