Þetta er undarleg og sannfærandi mynd. Umræðuefnið, um atómsprengjur sem búnar voru til í Los Alamos, NM í Bandaríkjunum og notaðar voru á Japan á síðari hluta heimsstyrjaldarinnar, er gríðarstórt og auðvitað mjög truflandi. Söguþráður myndarinnar tekur á mörgum þungum málum og leikararnir þurfa að bera mikið af sköpunarspennunni. Ég hafði aldrei séð myndina, eða hafði mikinn áhuga á henni verð ég að viðurkenna, þar til ég las bókina "Smoking in Bed: Conversations with Bruce Robinson." Robinson skrifaði söguna og handritið. Ég held að myndin hafi verið betri en ég bjóst við af því að lesa sjónarhorn Robinsons í samtölunum um hana, en ég sé hvernig honum fannst hún hafa farið út af sporinu. Mér finnst Paul Newman vera nokkuð góður, en er einhvern veginn í botn, misskilinn. Hann er of Hollywood. Á einum tímapunkti strunsar stór og illa útlítandi gaur inn á skrifstofu Newman og er með svo sláandi nærveru að ég hélt strax að hann ætti að leika persónuna sem Newman leikur. Hin aðalhlutverkið, sem leikur aðalvísindamanninn, er líka nokkuð gott, en einhvern veginn ekki nógu ljómandi til að lýsa þeim mikla kvíða sem fylgir hlutverkinu - hina gríðarlegu ábyrgð á sköpun fullkominnar vél dauða og eyðileggingar. Ein af áhrifaríkari persónunum virðist vera samsettur persónuleiki, leikinn af John Cusack. Hann hefur einkennilega áhrif í gegn, og að lokum, er persónan sem örlög hennar snerta virkilega og fékk mig til að hugsa skýrast um örlög meira en 200.000 Japana í Hiroshima og Nagasaki.