Ég skal viðurkenna að þegar ég byrjaði að horfa á þessa mynd hafði hún tök á mér sem neyddi mig til að horfa á hana til loka hennar. Hugsanlega var þetta einhver duld voyeuristic tilhneiging hjá mér sem vildi sjá hetjuna okkar halda áfram með fórnarlambið sitt, eða kannski töfrandi að þeir fengu fjármagn til að gera, dreifa og sýna þessa mynd sem fékk mig til að leita að verðleikum, eða hugsanlega einhverja. furðuleg óskauppfylling fantasía um að það gæti verið punktur í lok allrar sársaukans. En engin slík heppni.Þannig að þú ert varaður við að byrja ekki að horfa á það í fyrsta lagi, svo það sama komi fyrir þig. Það er ekkert hér sem er þess virði að eyða einum og hálfum klukkutíma þínum í. Fyrstu persónu mockumentary og skítkastið um "leit" Fabian til að fæða konur á Falklandseyjum kemur út enn frekar eins og tískumynd (kannski Freshman - High School Freshman, það er) nemendaverkefni en þú gætir ímyndað þér. Áhrifin endar með því að vera bæði að hæðast að íbúunum á staðnum (sem eru í raun og veru raunverulegt fólk, aðrir en tveir fagstjórar) sem og að taka þátt í frekar ógeðfelldri kynlífspólitík (sama hvort þú tekur þessu öllu bókstaflega eða táknrænt, það er tilgangslaust og kynþokkafullur). Ástæðan fyrir því að ég endaði á því að horfa á það alla leið er sama ástæðan að þegar maður byrjar að tína í hrúður, þá er ómótstæðileg hrifning af því að halda því áfram þar til það er alveg slökkt, jafnvel þegar þú veist að það er slæmt fyrir þig . Þú vilt bara sjá hvað gerist. Að lokum er þetta frekar óheiðarleg kvikmyndagerð, vegna þess að hún virðist á endanum hafa enga siðferðilega miðju, enga skýringu á pólitískum aðstæðum á staðnum, né nokkurn stað í tegund pólitísks-kynferðis-persónulegra kvikmyndaheima. a la Goddard. Í stuttu máli hefur það ekkert að segja og eyðir löngum tíma í að láta eins og það geri það. Smug væri orðatiltækið í einu orði. Ég myndi stinga upp á að kvikmyndagerðarmenn leigi 'Waiting for Guffman' nokkrum sinnum, eða helvítis, jafnvel 'Blair Witch Project' ef þeir vilja stunda schtickið með aðeins meiri stíl og aðeins meira ósvikin tilfinning. Eða að minnsta kosti skemmtanagildi.