Rutger Hauer hjálpar til við kvikmynd sem í grundvallaratriðum er hægt að draga saman í flokki ungmenna sem finna sjálfan sig, og það er frekar augljóst, svo það þarf mikla hjálp. Upphafið lofar miklu meira, kvikmynd sem gæti breyst í Michael Clayton eða Stranger Than Fiction. Það er of slæmt því ég var virkilega hrifinn af byrjuninni. Síðan, eins og upphafshljóðrásin, fór hún frá frábæru og forvitnilegu í eiginlega hvergi. Það er nógu skemmtilegt með fullt af forvitni og áhugaverðar persónur léku vel. Ég er viss um að það mun duga mörgum. Vandamálið er að þetta finnst allt tilgerðarlegt og innantómt sem, kaldhæðnislega, á að vera aðaluppgötvunin fyrir sjálfsframkvæmd persónunnar. Ekki myndin sjálf (það er ekki sjálfsmeðvituð mynd), heldur að persónan eigi að viðurkenna eigið líf er tilgerðarlegt og tómlegt.