"Kongó" er byggð á metsöluskáldsögu Michael Crichton, sem mér fannst vanta venjulegan sjarma, snjöllu karaktera og slagkraft Crichtons. Því miður, en það sama á við um myndina.Hér er söguþráðurinn: Græðgi er slæm, þessi einfalda siðferðissaga varar við. Stórmennskubrjálaður C.E.O. (Joe Don Baker) sendir son sinn inn í hið hættulega Afríku Kongó í leit að demöntum sem eru nógu stórir og hreinir til að virka sem öflugur leysir fjarskiptasendir (eða eru það leysivopn?). Þegar samband rofnar við son hans og liðið er tengdadóttir hans (Laura Linney), fyrrverandi CIA-starfsmaður og tölvufíkill, send á eftir þeim. Í leit sinni fylgir henni græjur og nokkrar sérvitringar (þar á meðal málaliði (Ernie Hudson), rannsakanda með talandi górillu (Dylan Walsh), og hnotskurn Indiana-Jones-týpa sem leitar að námum Salómons konungs. (Tim Curry.) Eftir smá flótta frá yfirborðs-til-loftflaugum og afrískt dýralíf uppgötva þeir allir að oft reynist það sem við viljum helst vera uppspretta falls okkar. Leikararnir í þessari mynd voru ekki hæfileikaríkir. Dylan Walsh lætur eins og aumkunarvert grátbarn, sérstaklega í lokin; Ernie Hudson er ósannfærandi (er það engin furða að hann hafi haldið áfram að leika í sjónvarpsmyndum?) og Laura Linney er ekkert sérstök. Ég held að það sé óhætt að segja að einu hæfileikaríku leikararnir í þessu myndin hafði mjög lítil hlutverk: Joe Don Baker og Tim Curry, alltaf skemmtilegur leikari (þó stundum að vera með ör fyrir lífstíð af því að vera stöðugt minntur á „Rocky Horror Picture“ daga hans). Þessi mynd átti líka við önnur vandamál, þar á meðal hræðilegan leikstjórnarstíl, töff samræða og hreint út sagt leiðinlegur söguþráður, sem var algjörlega hassaður í samanburði við skáldsögu Crichtons. Ekki einu sinni verubrellur Stan Winstons gátu bjargað þessari mynd frá því að verða hörmung. Ég er fyrir miklum vonbrigðum með þessa mynd; það var ekki einu sinni campy gæði til að leysa sig með. Þetta var einfaldlega hræðilegt, cheesy, leiðinlegt og fáránlegt, og reynist vera ein versta Crichton bók-til-kvikmyndaframleiðsla.2/5 stjörnur -John Ulmer