Hefði ekki heyrt mikið um þessa mynd, nema að hún væri National verðlaun og Óskarsverðlaun. Þetta er Marathi kvikmynd, ég get ekki greint epli frá appelsínu á marathi. En þegar ég sá myndina í spilun á DD1 seint á sunnudagskvöldi varð ég bara límdur. Nú er ég enginn dómari um kvikmyndatækni og leikhæfileika. En ég hef horft á fjöldann allan af kvikmyndum, af ýmsum gerðum, og fyrir meðaláhorfendur mun ég mjög mæla með þessari mynd. Tilfinningin er mjög jarðbundin og raunsæ, þó það séu nokkur melódramatísk augnablik. Horfðu á það til að líða mann. Undanfarið hef ég ekki séð neina kvikmynd, sem snertir hjartað, sérstaklega í hindíbíó. æðsta afrek myndarinnar er þegar ungi krakkinn snýr aftur heim. Myndavélin hreyfist til að sýna krakkann, með svört gleraugu, hafa misst augun, krakkinn heyrir hina krakkana skvetta í vatnið og byrjar að klappa. Ég var undrandi. Og þessir tveir tímar sem ég eyddi í að horfa á myndina - mjög þess virði :-)