Isabelle Huppert er dásamlegur leikari. Leikstjóri "La Pianiste" skilur þetta og gefur áhorfandanum langar myndir af andliti Hupperts, og þetta er ánægjulegt að sjá. Huppert er ekki teiknimyndaleikari - hún skráir tilfinningar með minnstu lyftingu augabrúnar eða flökti af brosi. Annað en ánægjuna af því að horfa á reyndan leikara skara fram úr í fagi sínu, þá er ekkert í þessari mynd sem fær mig til að mæla með það. (Jæja, ef þú hefur gaman af sjálfslimlestingu, sadó-masókisma og furðulegri hegðun gæti "La Pianiste" virkað fyrir þig. Fyrir utan þessa eiginleika gat ég ekki fundið neitt endurlausnargildi í því.) Grafinn í öllu þessu undarlega efni þar er kjarni sannleikans. Fólk sem keppir á hæsta stigi - tónlistarlega, íþróttalega, hvað sem er - byrjar sem skrítið fólk og mótast í ókunnugt fólk af samkeppnisumhverfinu. Ekki þess virði að fara í kvikmyndahús til að læra þessa lífslexíu aftur.