Fáðu diskinn í staðinn. Þátturinn er tamur og klippingin sjúskuð. Fólkið fær allt of mikinn skjátíma, eins og Till Lindemann. Myndavélarnar eyða meiri tíma í að sama krakkann hristir höfuðið á sama hátt (sem fær mig til að trúa því að þetta sé nákvæmlega sama myndin) en þær gera á sólói Richard Kruspe í Weisses Fleisch. Atriðin breytast svo hratt að ómögulegt er að sjá hvert myndavélinni er beint og endursýningarnar eru einfaldlega óþarfar. Ekki þess virði spólunnar sem það er tekið upp á.