Hópur af aðallega andstyggilegum og gríðarlega óaðlaðandi unglingum fara í hrollvekjandi, afskekkt, niðurbrotið gamalt líkhús sem staðsett er nálægt kirkjugarði til að mæta í alls kyns hrekkjavökuveislu sem er haldin af furðulegu dulrænu þráhyggjunni Mimi Kinkade og látlausa drengnum hennar. svangur bimbette vinkona Linnea Quigley. Hinir dónalegu, svívirðilegu, bjórgleypandi, kynlífsglöðu dálitlu dúkkar halda uppifund í gríni (mjög slæm hugmynd, vegna þess að náttúrlega er sagt að djöfullegir andar séu ásóttir í eyðilegu gömlu kafinu). Að sjálfsögðu vekur þessi illa ráðandi seance þessa ákaflega geðveika og fjandsamlega illu anda, sem drepa og eignast meirihluta krakkanna á hræðilegan hátt, breyta þeim í ljóta, fangaða, klóa og sjóðandi morðanda sem valda venjulegum grimmilegum eyðileggingu í gegnum tíðina. lengd sérstaklega langrar, dimmrar og átakanlegrar nætur hreinnar skelfingar. Já, þetta er í rauninni þín margfölda, hrífandi myndræna og óbilgjarna vegg-til-vegg ódýra „Evil Dead“ rehash, full af lokuðum, það er engin auðveld leið út klaustrófóbískt stakt sjálfstætt umgjörð, svívirðilega óhófleg splatter-sett verk, endalaust dúndrandi hum'n'shiver hljóðgervla, algera tilfinningu fyrir myrkri martraðarkennd og líflega oflætisfullri kvikmyndatöku í andliti þínu ( væntanleg ofvirk handheld myndavélavinna, slétt og hnökralaus skot, brjálæðislega titluð myndavélahorn, jafnvel myndavélin á dúkku sem gerir 180 gráðu mynd átta á þokkabót. Sem betur fer heldur klók, örugg og stílhrein leikstjórn Kevins S. Tenneys sem heldur afar þráðri og afleitri málsmeðferð áfram á hröðum klippum; Þar að auki gefur Tenny myndinni aðlaðandi fágað útlit og skapar á áhrifaríkan hátt ákveðna gróflega orkumikla og ákefð gróteska spooky ooga-booga karnival skemmtihússtemningu. Hins vegar eru stórkostlega dásamleg og hugmyndarík förðunaráhrif Steve Johnsons sanna stjarna sýningarinnar. Blóðþyrstir hápunktar eru meðal annars ógeðslegur feitur kjaftæði Hal Havins (sem lék álíka pirrandi offituhlutverk í hinu ódauðlega „Sorority Babes in the Slimeball Bowl-A-Rama“ um svipað leyti) með tunguna bitna af sér, Quigley ýtti í heilu lagi varalitur í einu af brjóstunum hennar (yow!) og stingur út augun á gaur á meðan hún elskar hann (tvöfaldur yow!), kynhvöt táningspör sem verður brjáluð á meðan að gera nákvæmlega það sem þér finnst í kistu (skúlkan hefur hana hálsinn slitnaði á meðan náunginn lætur höggva af sér handlegginn), Kinkade kveikti í höndunum á henni og í einu viðbjóðslegasta atriði myndarinnar er illgjarn gamall maður skorinn á hálsinn innan frá eftir að hafa borðað epli með rakvélarblöðum. . Trashy'n'thrashy rokkskorin rýkur sömuleiðis. Og svo er það ótrúlega villtur, kynþokkafullur og óheftur djöfladans Kinkade, snarkandi númer ásamt flöktandi strobe ljósi og óvæntum stökkklippum sem Kinkade dansaði sjálf. Allt í lagi, þannig að þetta á heildina litið jafngildir ekki öðru en algjörlega hugalausu og tilgangslausu, að vísu ágætlega uppsettu og skemmtilega dónalegu snáði af blíðskaparmiklu hræðsludrasli, en ef þú ert í skapi fyrir skemmtilega heiladauðan hrollvekju. þetta hresslega krúttlega og ungviða sósur gerir það gott.