Við erum langt frá LAURU. Enn og aftur leikstýrir Otto Preminger, Dana Andrews fer með hlutverk lögregluspæjarans að nafni Mark, og Gene Tierney er fallega konan sem ásækir hann, en ekkert annað um HVAR GANGANINN ENDAR líkist eftirlætis háþróaðri morðgátu allra. Í stað ljúffengra samræðna fáum við grátlegt, hrífandi raunsæi. Þó að fyrri myndin hafi gerst í æðstu stéttum New York-samfélagsins, erum við hér í lágleiguhverfinu í myrkum götum, lúxushúsum, ódýrum veitingastöðum og krúttlegum íbúðum. Tierney, glæsilegur eins og alltaf, vinnur nú sem mannequin í stórverslun og býr í Washington Heights (hverfi "dúkkunnar" sem einu sinni fékk refafeld úr LAURA's Mark McPherson). Að þessu sinni er Andrews Mark Dixon, eldri, dapurlegri og vandræðalegri útgáfa af flottu löggunni í trenchcoat. ÞAR sem gangstéttin endar tilheyrir undirtegund af noir, kvikmyndir um lögregluofbeldi sem fjallar um löggur sem geta ekki stjórnað ofbeldishvötum sínum. Líkt og persóna Kirk Douglas í SPÖRUMAÐUR, skuldar Dixon sárri fyrirlitningu sína á glæpamönnum glæpafortíð föður síns. Þar sem Douglas er sjálfsréttlátur og blindur fyrir eigin mistökum er Andrews þungt haldinn af bældri sektarkennd og sjálfsfyrirlitningu. Hann drepur fyrir slysni grunaðan og felur gjörðir hans með tilraun til að varpa grunsemdum á slímugan glæpamann (Gary Merrill) sem hann hefur elt til einskis í mörg ár. Þess í stað er grunaður um vinsamlegan leigubílstjóra vegna þess að hann er faðir hinnar látnu eiginkonu Morgan (Gene Tierney). Dixon, sem verður ástfanginn af eiginkonu mannsins sem hann drap, reynir í örvæntingu að bjarga föður sínum án þess að gefa sig. Meðal noir söguhetja, Dana Andrews hafði þennan aðgreining: hann var ófær um að virðast ógreindur. Jafnvel þegar hann leikur meðal Jóa, eins og hann gerði venjulega, kemur hann alltaf fyrir að vera óvenju viðkvæmur og skynsöm; meira en það, andrúmsloft hans um að vera of hugsi fyrir eigin þægindi gefur honum þessi drauga-- og drauga--eiginleika sem var kjarni hans sem leikara. Hann lék venjulega krakka, löggur og hermenn, en alltaf með hörmulega undiröldu að sjá og vita of mikið. Samviskusamar hetjur hans einkennast af þreytu, sektarkennd, vanhæfni til að „léttast“. Enginn annar leikari hefði getað tjáð jafn vel uppsafnaða reiði, hægan brennandi sársauka, kvalafulla greind Mark Dixons. Hann hefur líka þögla eymsli, dempaða hlýju og jafnvel pirrandi húmor sem gerir hann hjartnæm. Þetta kemur í ljós þegar hann fer með Morgan á veitingastað þar sem hann er fastagestur, og í fyrsta skipti sjáum við þennan kalda, grimma mann stunda háðsvirðingar við þjónustustúlkuna, en kaldhæðni hennar getur ekki leynt ástúð sinni og umhyggju fyrir honum. Þegar Dixon biður félaga sinn um peninga til að fá lögfræðing fyrir föður Morgan, útvegar hann það þó að þau hafi nýlega rifist og Dixon hafi kastað höggi á hann. Það eru engin orð til um tryggð eða að vita að hann sé góður strákur innst inni, en við sjáum þetta allt í angistarþögn mannsins og afsögn eiginkonu hans þegar hún afhendir nokkra skartgripi til að peða. Góðvild Dixons kemur ekki síður fram í viðbrögðum annarra við honum og í gegnum mjög áhrifamikla frammistöðu Andrews. Þrátt fyrir að Dana Andrews hafi verið minniháttar stjarna, gæti hann verið aðalmaðurinn á fimmtugsaldri. Hann fer í gegnum sumar kvikmyndir og fer varla úr yfirhöfninni; með þessa kassalaga, miðja aldar skuggamynd, enn frekar styrkt af fedora, bourbon-glasinu, sígarettunni sem hann tekur ekki upp úr munninum þegar hann talar, lítur hann út fyrir að vera fangelsaður í karllægri hugsjón um hörku og óbilgirni. Þó að margir noirar rómantisera harðjaxlinn með tvíhnefa, þá býður WHERE THE SIDEWAL ENDS óbilandi mynd af raunveruleikanum á bak við framhliðina, grípandi og depurð könnun á rótum og afleiðingum ofbeldis. Andrews var því miður vanmetinn á sínum tíma (hann var sá eini af þremur söguhetjunum í BESTU ÁR LÍFUM OKKAR sem ekki var tilnefndur til Óskarsverðlauna, þó lágstemmd frammistaða hans sé mun meira sannfærandi en hammy, Óskarsverðlaunafyllerí Frederic March). Sem betur fer kom Andrews fram í nokkrum myndum sem tryggðu ódauðleika hans og nú er loksins hægt að sjá þessa lítt þekktu mynd, sem inniheldur besta frammistöðu hans, sem hluta af hinu stórkostlega Fox Film Noir setti. Þessi þáttaröð, þar á meðal fjöldi titla sem aldrei hafa verið gefnir út (eins og NIGHTMARE ALEY og ÞJÓFA Hraðbraut), bendir til þess að Twentieth-Century-Fox gæti hafa átt besta met allra helstu kvikmyndaveranna þegar kom að film noir.