Ást Meiðir. Það held ég að sé aðalboðskapurinn sem nýjasta kvikmynd Mike Binder, Reign Over Me, kemur með. Hvort sem þessi ást hefur valdið stöðnun sambands þíns, eða hefur valdið reiði frá þeim sem þú elskar að svindla í mörg ár, eða hefur brotið hjarta þitt að því marki að þú getur ekki opnað þig fyrir heiminum, þá er ástin sár. Það frábæra við þessa mynd er hins vegar ekki í túlkun hennar á þessum týndu sálum sem reyna að sleppa fyrri ástarsorgum sínum, heldur í endurræsingu nýrra tengsla fyrir framtíðina. Enginn í þessu drama er fullkominn; þau eru öll að einhverju leyti föst tilfinningalega í samböndum sem þau geta ekki losað sig úr ein. Það er þungt efni hér og ég þakka Binder fyrir að hafa aldrei látið söguna breytast í pólitískan svívirðing, en í staðinn fylla alvarleg augnablik með einhverjum virkilega fallegum grínistum sem leyfa sögunni að vera persónubundin og lítil í sniðum miðað við epíska atburður sem vofir yfir. Það sem hefði getað orðið kurteisi fyrir skoðanir á því hvernig 9-11 hafði áhrif á okkur öll, endar með því að vera saga um tvo menn og tengsl sem þeir deila sem er það eina sem getur bjargað lífi þeirra frá lífi þunglyndis og eftirsjár. er ný frammistaða á ferlinum fyrir Adam Sandler. Mér finnst gaman að halda að uppáhalds leikstjórinn minn Paul Thomas Anderson hafi verið sá fyrsti til að sjá barnslega, innilokaða reiði í heimskulegum gamanmyndum sínum sem eitthvað til að nota dramatískt. Ungmennska persóna eins og Billy Madison gerir kleift að hlæja og húmor, en einnig er hægt að nota til að sýna bældan mann, feiminn og útilokaðan heiminn í kringum sig mann með sjálfstraust sem þarf samúðaratburði til að brjóta hann frá skel hans. Anderson lét Sandler gera það í meistaraverki sínu Punch-Drunk Love og Mike Binder hefur tekið það einu skrefi lengra. Sandler leikur fyrrverandi tannlækninn Charlie Fineman en eiginkona hans og þrjú börn fórust í einni af flugvélunum sem tóku World Trade Center niður 9.-11. Þetta eina augnablik kremaði allt líf sem hann átti og fyrir vikið varð hann einangraður og fór að trúa því að hann myndi ekki muna neitt sem gerðist fyrir þann dag. Hann skilar raunverulega áhrifamikilli mynd af manni sem reynir að halda uppi kappleiknum í höfðinu á honum á meðan þeir sem eru í kringum hann, þeir sem elska hann, reyna að opna hann fyrir raunveruleikanum um það sem gerðist og hvað framtíðin ber í skauti sér. Alltaf á brúninni og tilbúinn að smella á hverja stund þegar eitthvað er nefnt til að kveikja í minningu hinnar látnu fjölskyldu sinnar, hann fer í gegnum lífið með iPod og heyrnartól og lokar allt úti til að láta ekki freistast muna. Reign Over Me snýst ekki um Charlie Fineman fjallar þó um tannlækninn og fjölskyldumanninn Alan Johnson. Maður sem hefur fest sig inn í hjónaband og tannlæknastofu sem bæði hafa staðnað í einhæfni, Johnson þarf jafnmikla hjálp í lífi sínu og gamli herbergisfélagi hans í háskóla, Charlie, gerir. Leikinn fullkomlega af hinum alltaf frábæra Don Cheadle, Johnson hefur misst burðarásina til að reyna að breyta lífi sínu. Hann á enga vini og þegar hann sér Charlie, fyrir tilviljun, einn daginn, þróast líf hans í eitthvað sem hann hefur ekki fundið fyrir í 15 ár. Hann nýtur þess að fara út með gömlum vini, sama hversu mikið hann hefur breyst frá dauða fjölskyldu sinnar. Persóna Cheadle vill snúa aftur til háskóladaganna þegar hann hangir saman og Sandler er sama því allt var áður en hann hitti konu sína. Mennirnir tveir fá það sem þeir vilja og leyfa sér að vaxa náið þrátt fyrir áralanga einsemd sem áður réði lífi þeirra. Þegar þeir byrja þó að opna sig er óhjákvæmilegt að viðfangsefni harmleiksins læðist að og reynir á framhliðina sem þeir hafa búið til sjálfir. Aukahlutverkið gerir ótrúlegt starf og hjálpar til við að halda uppi útliti aðalhlutverkanna tveggja. Jada Pinkett Smith hefur aldrei verið leikkona sem heillaði mig og lék alla myndina hina sterku eiginkonu ágætlega, en það er lokasenan hennar í símanum með Cheadle sem sýndi mér í raun eitthvað annað og satt. Liv Tyler er dálítið úr essinu sínu sem geðlæknir, en myndin kallar hana á þessa staðreynd og gerir ranghugmyndina, fullkomna leikara. Hinar mörgu litlu myndmyndir eru líka áhrifaríkar, meira að segja hlutverk rithöfundarins/leikstjórans Mike Binder sem besti vinur Sandlers og endurskoðandi, (eina aðfinnslur mínar hér er hvers vegna hann telur sig þurfa að setja nafn sitt í upphafseiningarnar sem leikari þegar það er alls staðar, miðað við að þetta sé hans kvikmynd). Síðast en ekki síst er fallega Saffron Burrows. Hún er frábær leikkona og leikur ástarkrömdu skilnaðarkonuna sem reynir að koma lífi sínu saman aftur frábærlega. Hlutverk sem virðist kómískt léttir í fyrstu, en endar á að vera óaðskiljanlegur þáttur í því sem koma skal. Binder hefur unnið eina bestu dramatísku persónurannsókn sem ég hef séð í langan tíma. Leikstjórnin er nánast óaðfinnanleg, (óljósið á milli klippinga og persóna í for-/bakgrunni fór mjög í taugarnar á mér í upphafi), leiklistin frábær og sagan sjálfri sér sönn, tekur aldrei auðveldu leiðina út eða pakkar snyrtilega inn í sig. bundinn boga við niðurstöðuna. Jafnvel tónlistin var frábær og notuð til að auka, ekki til að leiða okkur tilfinningalega, (af hverju eftir tvo frábæra notkun á titillagi The Who fannst Binder þörf á að nota óæðri Eddie Veddar endurgerð fyrir endann, ég veit það ekki , en það stóð því miður fyrir mér). Reign Over Me er kvikmynd um ástina og hvernig hún getur, þótt hún geti valdið versta sársauka sem hægt er að hugsa sér, einnig bjargað okkur frá eftirsjá og gert okkur kleift að sjá heiminn aftur sem stað fegurðar og vonar.