Ég sá myndina nýlega og líkaði mjög vel við hana. Ég kom sjálfum mér á óvart og grét. Þessi mynd er í sama sess og "Away from Her" - eða jafnvel "The Bucket List" en fjallar um allt öldrunarþemað af ótrúlegri áreiðanleika. Það er virkilega erfitt að hafa aðalpersónuna eins óviðkunnanlegan og Haga. Leikstjórinn stendur sig frábærlega með áskorunina. Haga er erfitt að skilja. Heimur hennar hefur harðar brúnir og hún er alls ekki hlý, elskuleg kona. Fyrsta atriðið kemur þessu fram án nokkurra málamiðlana. Hagar (Ellen Burnstyn) er flutt á hjúkrunarheimili af syni sínum og tengdadóttur. Hún kemst að því á leiðinni og fer í taugarnar á sér. Brúnir hennar eru mjög harðir. Hún er vond. Hún er lítillækkandi og eigingjarn. Hún er steinn. Mér líkaði ekki við hana - ekki einu sinni lítið. Í gegnum myndina fáum við innsýn. Við komumst að því hvers vegna henni líkar ekki við petunias, hvers vegna hún velur einum syni fram yfir annan, hvernig missir hennar hefur mótað persónu hennar... ég fór að sjá engilinn... og mér fór að líka við hana. Mér líkaði sérstaklega við hana þegar hún úthellti leyndarmálum sínum fyrir stráknum í kofanum. Ellen Burnstyn, þú ert frábær leikari. Til hamingju. Til hamingju. Til hamingju. Þvílík atriði! Þetta er ekki „feel good“ mynd, en hún er vissulega mynd sem færir áhorfandann til samúðar. Ég skil betur að harðir brúnir í lífi manns eru til að vernda, þeir eru þarna af ástæðu...Hagar er ekki mamma mín - hún er ekki einu sinni tengdamóðir mín eða nágranni... en hlutar hennar eru til staðar í mörgum konum (og körlum) í lífi mínu. Þessir þættir meika mér einhvern veginn meira sens núna þegar ég hef horft á The Stone Angel.