Sem betur fer hef ég ekki séð þessa mynd í kvikmynd, stórum skjá, bara á litlum skjá á myndbandi. Ég efast um að ég hefði getað setið í gegnum myndina í kvikmyndahúsi og horft á allt ofbeldið sem er í myndinni. Eftir að hafa horft á fyrstu 30 mínúturnar varð ég bæði vonsvikinn og forvitinn. Vonsvikinn vegna söguþráðarins sem er erfitt að fylgja, varla skiljanlegum skjám, mikillar árásargirni - ég veit samt ekki hvers vegna mér hafði verið sýnt Daesu (aðal karakter) að draga út hráar tennur annars manneskju, skepna hans á konur, hann skera út tunguna. Og líka forvitnilegt, að sjá hvað myndin segja sem niðurstöðu, hver er lokasamantekt allrar þessa grimmd. Því miður, þó myndin væri ekki leiðinleg, fékk ég ekkert svar við allri þessari grimmd sem ég þurfti að horfa á frá upphafi til enda. Að mínu mati, ef þú vilt blóð og vilt hlæja, þá er Kill Bill 1-2, ef þú vilt blóð með meiri merkingu geturðu tekið hvaða nýlega stríðsmynd sem er, og ef þú vilt austurlenska mynd, þá eru til miklu betri titlar þarna úti. Eftir það mun ég taka einkunnir frá kvikmyndahátíðinni í Cannes með meiri fyrirhyggju, þar sem Oldboy fékk mikið lof frá dómnefndinni, hafði ekki mikið að segja við mig og hafði aðeins 4/10 á skalanum mínum. Ég er svangur að sjá eitthvað fallegt, samstillt, með sannar tilfinningar og skýr skilaboð.