Þessi froðukennda rómantíska gamanmynd er byggð á sögu sem ég elskaði sem unglingur en finnst nú frekar ósmekkleg. Ef um er að ræða viðhengi í maí-september er eflaust það sem er í huga eldri flokks annaðhvort losta eða vanhæfni til að horfast í augu við raunveruleika öldrunar, eða hvort tveggja. Og sú yngri er líklegast að leita að því góða foreldri sem hana (eða hann) vantaði sem barn. Þessar undirliggjandi dagskrár virðast mér nú aumkunarverðari en rómantískar; það er líka eitthvað frekar rándýrt við þá. Dick Powell virtist vera dálítið vandræðalegur - eins og hann ætti að gera - við að leika eldri elskhugann í þessari kjánalegu sögu. Hann var, fimmtugur, að reyna hlutverk þrjátíu og átta ára karlmanns í ástarsambandi við ungling. En ung Debbie Reynolds var útsláttur - falleg og hress og full af ediki - þar sem sautján ára unglingur sem hegðaði sér illa var sett fram sem nokkurs konar "gjöf" til siðferðilega réttsýnum og heiðarlegum handritshöfundi, sem viðfangsefni fyrir hann að læra. Kraftmikil frammistaða hennar gaf mér betri einkunn en þessi mynd ætti annars skilið. Anne Francis var valin falleg, en brothætt unnusta Powells og sinnti litlu hlutverki sínu fimlega. Sumar samræðurnar voru líka frekar skemmtilegar, svo það er ekki algjört úthald.5/10