Eða að hlusta á, ef svo má að orði komast. Meira að segja hljóðrásin er leiðinleg. Satt að segja er þetta ekki versta hommamynd sem ég hef séð (það væri varðandi Billy), en hún er þarna niðri mjög nálægt botninum á tunnunni. Þessi hlutur dregur og dregur og dregur. Það er ekki það að söguþráðurinn sé vitlaus - í höndum góðs rithöfundar gæti það hafa virkað. . . það hefði vissulega getað verið miklu skemmtilegra. Það er ekki einn söguþráður sem þú getur ekki séð koma fyrir tíu mílur niður veginn. Spjallið er flatt. Brandararnir eru gamlir. Til að bæta gráu ofan á svart er það fullt af einvíddum, staðalímyndum homma. Ekkert í þessari mynd sannfærði mig um að ástandið eða samband aðalhlutverkanna tveggja væri möguleg, því síður raunverulegt. Það var engin efnafræði, engin dýnamík, í raun engin vísbending um hvers vegna leiðararnir elska hvort annað. . . okkur er bara sagt að þau séu ástfangin. Erfitt að átta sig á því þegar þau eiga ekkert sameiginlegt og eru ekki samrýmanleg kynferðislega. Þeim líkar sömu bók? Ha? Leiklistin er ekki alveg slæm, en hraðinn er hrikalega hægur. Ég meina, næstum Jarmusch- hægur, en án Jarmusch gæði. Reyndar væri það góður loftvog fyrir þig. Ef þér líkar við Jarmusch myndir skaltu forðast þessa.