Ef þú hefur lesið upprunalegu skáldsöguna, eins og ég gerði, muntu líklega hata þetta. Kvikmyndaútgáfan af _Absolute Beginners_ er martraðarkennd samsteypa 1980 anachronisms sem reyna að búa til "tímabilsverk" sem gerist seint á 1950 og tekst ekki að endurnýja -skapa eða jafnvel heiðra það tímabil -- bandaríska voðaverkið _Dirty Dancing_ gerir svipað og árið 1963, að því undanskildu að myndin reyndist fjárhagslega vel þrátt fyrir að vera með jafn áhugamannlega handritsskrif. Auk þess að þjást af því að „líta of 1980 út“ hefur persónunum verið breytt, endurraðað og gert lítið úr að því marki að einu einkenni skáldsögunnar eru minnsta yfirborðslegt útlit og að sjálfsögðu þeirra. nöfn: Suze er umbreytt úr fljúgandi fyrrverandi kærustu sögumannsins og lauslátum negrófíl sem ætlar fúslega að giftast gamalli drottningu í skáp fyrir peninga (að eigin sögn á fyrstu blaðsíðunum) í óheppna og barnalega „Evu“-arkitýpu sem er tæld af frægð. og glamúr, arðrænt og einhvern veginn svikinn inn í sýndarhjónaband af yfirmanni sínum, sem furðulega var ekki gefin Van Dyke og oddhvass hárgreiðsla. Hún og sögumaðurinn, endurnefndur "Colin" (eftir höfundi bókarinnar, Colin MacInnes) fyrir myndina, eru einnig í sambandi. Persóna Big Jill, lesbía sem virðist vera töffari en samt "fop like" á miðjum tvítugsaldri sem leikur sér. sem pimp í hópi ungra lesbía með kúluhaus, og einn af nánustu vinum sögumannsins, sem dreifir hreinskilinni visku til sögumannsins, er minnkaður í eins konar „nafngreindan auka“ með aðeins nokkrum kastlínum, og tonn af kómískur búningur. The Fabulous Hoplite, samkynhneigður ungur maður og annar náinn vinur sögumannsins í skáldsögunni, er líka minnkaður að því marki að vera tilgangslaus í myndinni, tjaldað og allt annað en hunsað. Faðir sögumannsins í skáldsögunni er nokkurs konar sorgleg smápersóna en í myndinni er hann leikinn til að koma fram sem bjartsýnn og einkennilega hress þrátt fyrir ömurlegt hverfið, og ósamræmið í hjónabandi hans og mömmu sögumannsins virðist, í öllum praktískum tilgangi, hunsað. Í þágu hennar, tónlist (fyrir það sem hún er) er vel samin og þú verður að gefa framleiðslu- og rithöfundum hrós fyrir að taka línu úr bókinni ("...suma daga munu þeir skrifa söngleiki um 1950... “) sem innblástur þeirra til að skrifa söngleik, en í heimi slæmra söngleikja er þetta með þeim illa útfærðu í hópnum. Ólíkt _Shock Treatment_ eða _Starstruck_ eru mikilvægir þættir í söguþræði meðhöndlaðir sem eftiráhugsanir. Ólíkt _The Apple_, þá er ójafnt flæði á milli tónlistarnúmera og talaðra samræðna. Það er í raun ekki hægt að kenna tilfinningunni um „of níunda áratuginn“ um að það var búið til á níunda áratugnum. Kvikmyndaútgáfan af _Annie_ sem kom út árið 1981, er frábærlega vel útfærð virðing fyrir útliti New York borgar á þriðja áratugnum og _Napolean Dynamite_ tekst að fanga gróft útlit níunda áratugarins þrátt fyrir að vera gert á lágt fjárhagsáætlun árið 2003 (þó það sé ekki beinlínis sett á níunda áratuginn, þá geta þeir sem lifðu áratuginn ekki neitað því að myndin "finnst mjög níundi áratugurinn"). Augljóslega var _mögulegt_ að gera eitthvað gott úr þessu, sérstaklega með hliðsjón af þeirri helgimyndastöðu sem heimildaskáldsagan hefur í Bretlandi, en hún bregst bersýnilega í útliti og yfirbragði, og einnig í meðhöndlun á heimildarefninu, sem er Ef til vill, ef þú hefur ekki lesið og hefur ekki í hyggju að lesa skáldsöguna, gætirðu notið þessa kjánalega anachronisma frá 1980 sem gefur skammarlega skopstælingu á móderníska djasssettinu í Soho London seint á fimmta áratugnum. Ég get örugglega séð hvað rithöfundateymið var að reyna, en þeir hefðu örugglega getað gert betur. Með Boy George að nafni og tónlistarmenn og hljómsveitir af blönduðum kynþáttum á vinsældarlistanum árið 1986 í Bretlandi, þurftu þeir örugglega _ekki__ að hlúa að persónunum á þann hátt sem þeir gerðu á endanum. Reyndar myndi ég ganga svo langt að segja að rithöfundarnir hafi endað með því að gera það sem bæði bókin og myndin gagnrýndu harðlega -- það endaði með því að fullt af fullorðnu fólki var að flækja vitleysuna og komu fram við hinn markhópa áhorfendur á unglingsaldri eins og tveggja bita fávitar til að græða fljótt á.