Þetta er skautunarmynd. Fólk annað hvort elskar það eða fyrirlítur það, að því er virðist. Ég, ég fyrirlít það. Myndin kemur úr sama samhengi og Oh Lucky Man eftir Lindsay Anderson, en þó að þetta sé meistaraverk er þetta bara hræðilegt. Báðar myndirnar taka ófullgerða skáldsögu Kafka - Ameríku, fyrir innblástur og almenna hugsjón. Ameríka er súrrealísk saga af ferðum ungmenna um landið. Kafka notar þessa persónu sem hreinan áhorfanda, sá sem breytist ekki á ferðalaginu (þótt bókin sé um 300 blaðsíður og virðist enn aðeins fjórðungi lokið, svo við munum aldrei vita). Að leyfa Kafka að einbeita sér og tjá sig um fáránlegar/súrrealískar aðstæður og umhverfi. Oh Lucky Man fylgir þessu sama sniðmáti til að sýna Bretland með augum Malcolm McDowell og Weekend gerir það sama fyrir Frakkland. Báðar myndirnar eru líka gríðarlega Brechtískar, nota ýmsar brellur og aðferðir til að benda á þá staðreynd að þetta er EKKI ANVÄNT, þetta er samleikur o.s.frv. En munurinn kemur þar sem Oh Lucky Man notar smíðuðu myndina til að koma fáránleika lífsins og stéttakerfinu á framfæri, Weekend notar smíðuðu myndina til að kúga okkur til dauða með hugmyndafræðilegum pælingum. Vegna þess að Godard gengur lengra en Anderson í Brechtískum reglum sínum, endum við með tvær meginpersónur sem við höfum alls enga fjárfestingu í. Við neyðumst til að eyða 90 mínútum með þeim en samt gæti okkur ekki verið meira sama um þá. Það viljandi. En með því að gera þetta skilur Godard okkur eftir kvikmynd sem snýst algjörlega um hans eigin boðskap, sem í fyrri hluta myndarinnar er veittur með vægðarlausri og yfirþyrmandi táknmynd, og í seinni hlutanum í gegnum röð af löngum ræðum beint að myndavélinni. . Ásamt óþægilegum og óþarfa senum eins og virkilega hræðilegu svínadrápinu, er það miklu verra en nokkurt ofbeldi utan myndavélar í bílslysunum. Lokaútkoman er eins og að hlusta á pólitískan stúdent sem vælir endalaust um skoðanir sínar á meðan hann er ítrekað. sparka í hausinn á þér svo þú færð skilaboðin. Vandamálið með Brecht er að ef þú fjarlægir áhorfendur of mikið, þá hefurðu fjarlægt þá frá því sem þú ert að reyna að koma á framfæri. Sem mér fannst alltaf sjálfsagt. Hlutirnir sem standa í reynd í þessari mynd er andstæðan á milli hinnar afar kynferðislega skýru munnlegu lýsingar á þremenningunum í byrjun og kómískrar nauðgunar utan skjásins í miðjunni, sem, jafnvel þótt hægt væri að líta á hana sem allegóríska, eyðileggur algjörlega trú myndarinnar á sjálfri sér og persónum hennar, það litla sem var til í upphafi. Það er svo franskt með stóru F, það er sárt. Horfðu á Oh Lucky Man í staðinn. Það er snilldarverk. Helgi er tilgerðarlegt verk.Tvær stjörnur, og aðeins fyrir umferðarteppu- og píanósenuna, sem eru bara vísbendingar um snilld, þó þær geri lokaútkomuna meira pirrandi og ófullnægjandi en án þeirra, þá er þetta slæm mynd eftir versti tilgerðarlegasti leikstjóri í heimi, með þeim, ja það er augljóst að þetta er helvíti góður tæknileikstjóri að gera vitsmunalega tilgerðarlegustu mynd í heimi. Einhvern veginn er það miklu verra.