Meginþemað í þessari mynd virðist vera rugl, þar sem sambönd, umgjörð, leiklist og félagslegt samhengi leiða allt á sama stað: rugling. Jafnvel Harvey Keitel virðist vera úr essinu sínu og skortir venjulega óaðfinnanlega skýrleika hans, stefnu og styrkleika. Til að gera illt verra, heitir persóna hans „Che“ og okkur er aðeins sagt (beint, af sögumanni) langt inn í myndina að hann sé ekki „þessi“ Che, bara gaur sem heitir Che. Fjölskyldutengslin eru óljós þar til í lok myndarinnar og þegar þau hafa verið skilgreind er fjölskyldan tvískipt - yngri kynslóðin fer til Ameríku. Svo klisjukennt. Aðrir dómar fjalla um hvernig myndin lýsir áhrifum byltingarinnar á fjölskyldu drengs; Hins vegar er pólitísk afstaða leikstjórans í besta falli gruggug og við erum aldrei alveg viss um hver ber ábyrgð á hvaða blóðsúthellingum. Svo þeir töpuðu eignum sínum (aflað með fjárhættuspilahagnaði) - hvað svo? Að neita að taka pólitíska afstöðu þegar gerð er kvikmynd um kúbversku byltinguna er skrýtið og huglaust val. Svo ekki sé minnst á að myndin var á ensku! Af hverju eru allir þessir Kúbverjar að tala ensku? Engin furða að þeir hafi ekki fengið leyfi til að kvikmynda á Kúbu. Og ef fjölskyldulífið er mikilvægast að skoða hér, þá væri frábært ef við gætum fundið út hver er hver - við erum 'kynnt' fyrir þeim öllum í upphafi - ódýr leið til að gera tengslin skýr í gegnum myndina! Leikurinn var að mestu grunnur, viðarkenndur og ótrúlegur, tímasetningin var út um allt. „Sérstök“ sjónræn áhrif voru ruglingsleg og truflandi. Tilvísanir í bandarískar kvikmyndir - og svarta karakterinn sem grískan kór - algjörlega tilefnislausar, vitsmunalega prýðilegar og stöðugt út í hött. Ég horfði bara á alla myndina vegna þess að ég var að bíða eftir skýrleika, eða einhver benda á hana alla. Það gerðist aldrei.