Þessi snemma Pia Zadora farartæki fylgdi kunnuglegri formúlu Harold Robbins: metnaðarfull aðalpersóna veltir sér upp úr rýrnun á meðan hún eltir leiðina á toppinn í einhverjum af handahófi valnum en glæsilegum heimi, í þessu tilviki kvikmyndaiðnaðinum. En þrátt fyrir að vera svo formúlukennd að hún sé algjörlega fyrirsjáanleg, tekst þessari mynd á sama tíma að vera algjörlega ótrúverðug. Zadora (að kalla hana óreynda sem leikkonu er að vera góðgerðarstarfsemi) sannfærir aldrei sem handritshöfundur. Það má búast við því að kvikmynd um kvikmyndagerð hafi nokkra innsýn í eigin iðnað og sköpunarferli. En handritið gefur henni engan af þeim eiginleikum sem gera rithöfunda áhugaverðar kvikmyndapersónur: athugun, kunnátta í orðum, ástar-haturssamband við eigin skapandi hæfileika. Karakterinn hennar er tómur eins og kleinuhringur. Og þetta er bara smá bragð af vanhæfninni sem hér er til sýnis. Kvikmyndatakan er svo gruggug að stundum er erfitt að sjá hvað er að gerast. Og senurnar hanga í rauninni aldrei saman, þannig að allt virðist vera röð af handahófi augnablika í slæmum Hollywood veislum. Forðastu.