Ég er Maharashtrian, unglingur sem býr á 21. öld, og það er augljóst að ég er ekki mikið fyrir Bollywood, hvað þá Marathi kvikmyndir. Samt sem áður, þegar ég horfði á Shwaas, skildi það eftir mér einstaka tilfinningu, sem aðeins ákaflega áhrifarík kvikmynd er fær um að skapa. Það er staðreynd að, eins og flestar indverskar kvikmyndir, hefur myndin sín raunverulegu og fullkomnu áhrif aðeins ef hún er skoðuð í frummál þess. Mikið af tilfinningum og merkingu myndarinnar er innbyggt í marathi-samræður hennar, sem, hversu mikið sem reynt er, er ekki hægt að þýða á ensku á áhrifaríkan hátt. Shwaas kannar, í flóknum smáatriðum, sambandið milli ömmu og afa og barns. Og það gerir fullkomið réttlæti við þetta sterka samband. Samræður eins og „mazha parsha pan laakhat ek aahe“(parsha mín er líka ein af milljón) auka tilfinningarnar. Allir sem hafa fylgst náið með sambandinu afa og barns munu geta tengst ástandinu sem lýst er í myndinni. Á heildina litið er það örugglega þess virði að horfa á það. Þetta er kvikmynd sem hefur haft mikil áhrif á mig. Ég mun örugglega mæla með því við hvern sem er!