"La Lupa Mannara" aka. "Werewolf Woman" frá 1976 er kvikmynd með mjög efnilegan titil, en því miður er myndin sjálf frekar langt frá því að vera skylduáhugamál fyrir aðra ítalska hryllingsáhugamenn mína. Þú munt ekki heyra mig segja að kvikmynd Rino Di Silvestri sé algjörlega léleg - hún hefur sín stílhreinu augnablik og fyrri hálfleikurinn er í raun mjög skemmtilegur á að horfa (þó gamanið sé óviljandi). Myndin nýtur einnig góðs af einstaklega sýningarkenndri aðalleikkonu, Annik Borel. Hins vegar er myndin, sem hefur engan raunverulegan söguþráð (a.m.k. engan línulegan) oft engan sens, og hún dregst ótrúlega í gegnum að mestu óþarfa seinni hálfleik. Daniella (Annik Borel) dreymir sérlega drauma um að dansa um nakin í nótt áður en hún breyttist í Varúlfakonu. Þar sem henni var nauðgað sem stúlku er Daniella hrædd við karlmenn. Síðan, þegar systir hennar (sírenan Dagmar Lassander) kemur í heimsókn með eiginmanni sínum, finnur Daniella skyndilega að eiginmanninum og breytist í kjölfarið sjálf í Varúlfakonu... eða eitthvað. Söguþráðurinn meikar í rauninni ekki minnsta sens, sem gerir myndina mjög skemmtilega áhorfs allan fyrri hálfleikinn. Aðalpersónan Daniella er einhver geðklofa blanda af kaldhæðinni hysterískum og lostafullum nymphomaniac, sem breytist stundum í varúlfakonu. Leikstjórinn Di Silvestri valdi að bæta upp söguþræðina með mikilli kvennekt, sem virkar vel fyrir mig. Það eru líka nokkuð vel unnin gore augnablik. Myndin er ekki einu sinni örlítið spennuþrungin eða hrollvekjandi, en hún er mjög skemmtileg í byrjun. Það eru heldur engar tilraunir til að leyna því að þetta sé sneið af slyddu, myndavélin gerir oft nærmyndir á einkahlutum ungfrú Borel fyrir einfaldan fjandann. Ég er ekki að kvarta. Svo kaus Di Silvestri af einhverjum ástæðum að gera myndina lengri með því að gjörbreyta í hvaða átt hún var að fara. Á meðan Daniella er í fyrstu dæmigerður varúlfur, sem getur ekki annað en fylgt hvötum bölvunar hennar, breytist þetta skyndilega þegar hún hittir strák (Howard Ross, sem var í „Il Boss“ eftir Fernando Di Leo frá 1973). Allt í einu fer hún aftur í eðlilegt horf og seinni hluti myndarinnar fer alls ekki saman við fyrri hálfleikinn. Það verður ansi helvíti leiðinlegt eftir smá stund; þegar öllu er á botninn hvolft hefði líklega verið betra að þessi 99 mínútna mynd væri aðeins 70 mínútur að lengd. Í lokin vilja þeir jafnvel telja okkur trú um að fáránlega sagan (ef hægt er að kalla hana svo) sé byggð á sönnum atburðum. "Varúlfakona" hefur nokkra endurleysandi eiginleika; aðrir Italo-Horror aðdáendur mínir geta látið reyna á það. Hins vegar, ef þú vilt horfa á ítalska hryllings-/nýtingarbíó frá áttunda áratugnum, þá eru hundruðir kvikmynda sem þú ættir að sjá áður en þú sérð þessa.