Einstaklega stórt epískt eins og það er, þjáist hin stórkostlega túlkun Kenneths Branaghs á því sem er ef til vill vinsælasti harmleikur William Shakespeares undir þunga fjögurra klukkustunda spilunartíma hans og tekur vissulega raunverulegan þolgæði. Tveir algjörlega aðskildir fundir væru líklegast betri til að meta að fullu hvað er vissulega háklassa kvikmyndagerð. Þó að ég viðurkenni algjörlega þetta meistaraverk sem slíkt, verð ég að játa að ég skorti ákefð fyrir glæsibrag gömlu bardanna, orðræðu hans (og hann sendir sjálfan sig svo vel upp) og margvíslegum blóma hans. Þannig missir „Hamlet“ áhrifin þegar hún missir tökin. Allt frá tónlist Patrick Doyle til kvikmyndatöku Alex Thomson til stórkostlegra leikmynda Tim Harvey, er myndin veisla sjónræns og hljóðræns yndis, sem hrósar fínum leikarahópum. Branagh hefur tekið að sér þrjár risastórar arinhillur, lagað, leikstýrt og leikið. Aðlögun hans er frábær, leikstjórnin sterk, en þegar hann var kominn í hlutverk Hamlets virtist álagið vera að koma í ljós; samt stendur hann sig vel í því sem er ótrúlega skattalegt hlutverk. Derek Jacobi dregur í sig hinn óheiðarlega Claudius með gleði og Julie Christie er dramatísk sem drottningin hans, Gertrude. Richard Briers er stórkostlegur sem Polonius og Charlton Heston er enn og aftur sterkur skjááhrif sem leikmaður King. Margir aðrir koma við, þar á meðal Jack Lemmon (frábær í mjög litlu hlutverki), Billy Crystal, Dame Judi Dench, Sir John Mills, Sir John Gielgud, Sir Richard Attenborough og Gerard Depardieu. Leikaraverðlaunin verða þó að fara til einni af stóru uppgötvunum síðustu ára, Kate Winslet. Hennar er áhrifamikil lýsing á hörmulegustu persónunni í öllu þessu máli, Ophelia. Til að klára (áður en þessi gagnrýni verður lengri en myndin) verð ég að segja að það er lengdin sem reynir virkilega á áhorfandann í þessari mynd. Branagh hefur leikstýrt af tilgangi og gefið margar mikilvægar og áhrifaríkar senur. Of margir þeirra standa framar viðmóti þeirra. Að horfa á þessa mynd minnir á frábæra áminningu um hinar mörgu viskuperlur sem við höfum aflað með henni. "Hvorki lánveitandi né lántakandi vera" eða "Vertu trúr sjálfum þér". Og auðvitað: "To be or not to be". Opnunartíminn tveir krefjast þrautseigju, en ef þér tekst að fylgjast með ertu viss um að þú fáir hrífandi lokahóf sem safnar skriðþunga frá hörmulegu jarðarförinni og áfram. , 8. júní 1998 - Hoyts Croydon