Frá Kreestos: Samtalið er hræðilegt, hræðilegt, hræðilegt. Að virka lélegt. Margir söguþræðir gallar. Ég mæli alls ekki með þessu.Af Wikipedia:Listræn leyfi Vinnuhandrit nótunnar er eignað tveimur afritara [1], sem báðir voru karlkyns, ekki kvenkyns eins og sýnt er í myndinni. Afritararnir hvorki lögðu sitt af mörkum til né breyttu stigin. Reyndar voru þeir áberandi af Beethoven fyrir hvers kyns frávik sem urðu frá upprunalega tónleiknum. Myndin gerist árið 1824 þegar níundu sinfóníu Beethovens er samið. Í gegnum myndina er sýnt fram á að Beethoven sé heyrnarskertur en þó vel fær um að skilja fólk sem talar hátt. Í raun og veru hafði Beethoven misst mikið af heyrninni sjö árum áður (1817). Beethoven upplifði aldrei varanlega heyrnarleysi; ástand hans sveiflaðist á milli algjörrar þögn og hræðilegs eyrnasuðs. Níunda sinfónían var samin á þeim tíma þegar heyrn Beethovens hafði hrakað verulega. Á þessum tímapunkti í lífi hans voru flest samtöl Beethovens auðveldari með því að nota minnisbækur. Það má hins vegar færa rök fyrir því að hann hafi líka getað lesið varir fólks, sem sést af því að hann þrjóskaðist við að fólk horfist í augu við hann þegar það talaði við hann. Í myndinni gerir Beethoven skírskotun til Tunglskinssónötunnar. Þetta er tímaleysi þar sem Sónata nr. 14 „quasi una fantasia“ var ekki nefnd „Tunglsljós“ fyrr en nokkrum árum eftir dauða hans.