Eitt af því sem gerir þessa Ealing-gamanmynd svo ofboðslega fyndna er snjöll klippingin. Myndir sem myndu teljast algjörlega ómissandi í flestum nútíma gamanmyndum eru vísvitandi sleppt. (Þetta er það sem var þekkt sem breskt vanmat.) Þrjú tilvik: Kómískur bardagi er breytt svona. Alec Guiness hefur fundið upp nýjan klút sem mun eyðileggja iðnaðinn. Hálfur tugur kaupsýslumanna býður honum á skrifstofuna sína til að reyna að fá hann til að skrifa undir samning þar sem hann afsalar sér yfirráðum yfir dúknum svo hægt sé að bæla framleiðsluna niður. Þegar hann nær þessu stendur Guiness upp og snýr sér að dyrunum. Tveir menn loka vegi hans. „Fyrirgefðu,“ segir hann hljóðlega og tekur skref fram á við. Mennirnir tveir fara á milli Guiness og myndavélarinnar. Skera. Ritari situr úti við skrifborðið hennar. Það er þögn þar til hljóðið byrjar að gefa henni brjálæðislega merki. Hún tekur upp minnisbókina sína og opnar hurðina að innri skrifstofunni þar sem fullgildur hávær Donnybrook er í gangi og herbergið er hálf í rúst. Guiness flýtur út um opnar dyrnar. Eftirfarandi dæmi væri óhugsandi í dag. Á rannsóknarstigi uppfinningar sinnar setur Guiness upp vandað efnatæki en í stað þess að breyta tilraunavökvanum í nýja klútinn springur tækið. Aftur og aftur springur það. Rannsóknarstofan er hreinsuð af allri annarri vinnu. Sprengingarnar halda áfram. Loft falla niður. Gluggar eru sprungnir. Rannsóknarstjórinn situr við skrifborðið sitt á lítilli skrifstofu sem er troðfullur af rusli, sárabindi á höfði hans. Þegar hurðin fyrir aftan hann opnast hoppar hann fæti upp í loftið. "Setstu niður," segir hann við gesti sinn, "það er annað væntanlegt hvenær sem er." Það er afskaplega skemmtilegt -- og það er ekki eitt einasta skot af neinum sprengingum. Þetta væri ólýsanlegt núna án eldkúlu, og kannski bygging sem hrynur í hægfara hreyfingu. Síðasta dæmið, sem samanstendur af röð af hröðum, linnulausum skurðum, settar saman nákvæmlega. Guiness er elt uppi og er í horni í anddyri skrifstofubyggingar af fólki sem vill að hann skrifi undir samninginn. Þar sem Guiness stendur frammi fyrir tveimur mönnum sem ætla að glíma við hann, bakkar Guiness með ákveðinn svip. Hann rekst á stall með járnbrjóstmynd á. Brjóstmyndin veltur aftur á bak og rekst á vegginn. Það er skot sem varir um eina sekúndu af brjóstmyndinni sem hittir vegginn. Önnur stutt mynd af málmskjöld hékk fyrir ofan brjóstmyndina sem var krukkuð laus og datt niður. Fljótur skurður á höfuð Guiness sem rís upp í grindina. Skerið til mannanna tveggja sem stara inn í myndavélina á meðan hræðileg eirslög og brak heyrast utan skjásins. Skerið til Guiness flatt á bakinu. Enginn í dag myndi hafa cojones til að sýna EKKI að Guiness sé krýndur af þessum skjöld. Ég mun ekki halda áfram með þetta. Þetta er allt í lagi gamanmynd en frekar bitur fyrir neðan allar hellur. Með því að leysa eitt sett af vandamálum hefur Guiness búið til tugi annarra. Hann er andvígur bæði stjórnendum og verkamönnum, sem hvorugur er sýndur til mikilla hagsbóta. Og auðvitað hafa efnahagsleg áhrif meira en klút að gera. "Hvað með bílinn sem keyrir á vatni með klípu af einhverju eða öðru í sér?" spyr einn verkamannanna. „Sérhagsmunir,“ segir annar verkamaður um leið og Þorsteinn Veblen kinkar kolli í gröf sinni. Hvað myndi gerast ef vandamál okkar varðandi orku væru leyst á einni nóttu? Ef ég ætti hlutabréf í Exxon - og ég held að ég eigi það - myndi ég hroll við tilhugsunina. Hvar væri olíuiðnaðurinn ef ekki væri lengur þörf fyrir olíu? Hvar væri lögreglan og FBI ef glæpir myndu skyndilega hverfa? Þetta er yfirveguð og mjög skemmtileg mynd, frábærlega leikstýrð og klippt. Listinn yfir flytjendur er ójafn. Joanne Greenwood með þessa skrýtnu rödd. Hinn glaðlega Cecil Parker. Hvæsið múmaði Ernest Thesiger. Fyrsta flokks starf í alla staði.