Þessi söngleikur var ekki alveg eins og ég bjóst við, fyrst og fremst vegna þess að það voru ekki margar senur á milli Brando og Sinatra. Þar sem hún var byggð á Damon Runyon sögu bjóst ég við kaldhæðni og undrun, þar af var ein mjög góð - þegar við komumst að því að klíka Sinatra hefur notað skrifstofu Hjálpræðishersins fyrir vitleysuna sína á meðan Brando var í Havana með Simmons. Ef það kemur auðvitað á réttu augnabliki líka, þegar Brando kemur með hana aftur. Ég bjóst reyndar ekki við miklu af Brando sem söngvara, en hann kom mér á óvart. Hann var ekki frábær en hann var bara fínn í hlutverkinu. Stóra númerið hans í fráveitunni, með restinni af strákunum hans Sinatra, var eini staðurinn sem mér fannst rödd Brandos vera veik. Hann hafði bara ekki þann kraft sem hápunkturinn krafðist. Á heildina litið fannst mér senurnar á milli Brando og Simmons vera fullar af rafmagni, eitthvað sem ég hélt ekki myndi gerast þegar við sjáum Simmons fyrst ein og síðar þegar við erum kynnt fyrir Brando á veitingastaðnum með Sinatra að reyna að festa sig. einn á honum. Það var ekki fyrr en Brando fer á skrifstofuna sína að sagan lifnaði við. Frank Sinatra var aftur á móti flatur, meira að segja söngleikurinn. Og Vivian Blaine, sem ég hef aldrei heyrt um, en ég býst við að hafi leikið hlutverkið á Broadway, virtist bara hægja á vinnslunni. Atriðin á milli hennar og Sinatra voru augljós. Lögin hennar fannst mér líka veikast bæði hvað varðar sögu eða persónu. Ofan á það virtust allar Goldwyn Girls númerin vera í skóm, bara þarna fyrir glæsibrag. Til dæmis, þegar Frank hittir Brando á næturklúbbnum, styttum við okkur bara í sviðsrútínuna fyrir kattanúmerið - þá styttist í strákana sem halda áfram eins og það hafi ekki verið neitt dansnúmer. Alltaf þegar Brando og Simmons voru á skjánum skemmti ég mér vel, en í hvert sinn sem við snúum aftur að Sinatra-Blaine sögunni minnkaði áhuginn. Hvað lögin varðar, þá voru nokkur góð, sérstaklega fyrsta númerið með Stubby Kaye, Fugue for Tinhorns númerinu (Can Do!). Þetta er frábært lag og það minnti mig á fyrsta lagið í The Music Man - Cash for the Merchandise... hvað sem það heitir. Og númerið í fráveitunni - ég gat ekki annað en minnt mig á "Cool" úr West Side Story - sem kemur mér að punkti. Mér líkaði virkilega ekki liststefnan í þessari mynd. Falsa Times Square var bara svo algjörlega svikið að það vakti athygli á sjálfu sér. Sama fyrir Havana röðina, og sérstaklega fráveituna. Ég geri mér grein fyrir að árið 1955 voru flestir söngleikir teknir á settum, en hlutirnir voru að breytast - Carousel, til dæmis, nýtti sér staðsetningarljósmyndun mjög vel. Jafnvel On the Town tók atriði í Mahattan árið 1949. Þegar við komum að West Side Story árið 1961 er sjálfgefið að hlutir sem gerast á Manhattan urðu að vera raunverulegir teknir á Manhattan. Svo til samanburðar fannst Guys and Dolls sett-bundið Manhattan dagsett og meira en aðeins of sætt. Og að breyta Lindy's í Mindy's - þurftu þeir virkilega að gera það af lagalegum ástæðum? Nú, ég hélt alltaf að Guys and Dolls væri söngleikur um Sinatra og Brando og ævintýri þeirra með ýmsum stelpum. Það var miklu markvissara en það, sem er henni til sóma. Í þeim efnum er hún miklu betri en Les Girls, sem var áhugaverð út af fyrir sig, en hafði ákveðna grunnleika í því. Eina stóra kvörtunin mín um stráka og dúkkur, og ég veit ekki hvort þetta er landlægt upprunalegu sviðssýningunni, en þegar Jean Simmons áttar sig á því að Brando tók aldrei peninga fyrir veðmál sem hann gerði við Sinatra og sagði jafnvel að hann tapaði veðmálið, hún hleypur bara af stað til að finna hann og við förum í brúðkaupið. Mér sýnist að atriði milli Brando og Simmons hefði aukið áhrif sögunnar. Að sjá Brando koma um leið og hún kom til hans hefði verið frábær vettvangur. Það er svona atriði í The Music Man (SPOILERS AHEAD), þegar Harold og Marion hafa þennan dúett á meðan hann bíður eftir að hún breytist. Hún er uppi í húsinu sínu, hann er niðri á gangstétt. Hann syngur 76 Trombones. Hún syngur Goodnight My Someone. Þau skipta skyndilega og syngja lög hvors annars - falleg leið til að koma krossinum sínum yfir á hvort annað. Það er tilfinningalega hápunktur myndarinnar. Samt sem áður, Guys and Dolls hafði mikið fyrir því.