Það skiptir í raun engu máli að Superman teiknimyndasögur eru ótrúlega barnalegar og skotmarkið þeirra er tíu ára. Það sem skiptir máli er að "Superman Returns" er slæm mynd. Í upphafi, spurning til ykkar kæru lesendur, hversu margir ykkar trúa því í raun að Superman verði sigraður af sköllótta Kevin Spacey? Einhver? Alveg eins og ég hélt. Engir spoilerar hér. Svo skulum við komast að nokkrum helstu málum núna. Í fyrsta lagi lítur þessi mynd út eins og auglýsing (sena á barnum með Superman/Clark Kent að drekka Budweiser er eina atriðið sem lítur út eins og það á að gera). Ímyndaðu þér auglýsingu fyrir Superman, tveggja og hálfa klukkustund að lengd. Við skulum vera alvarleg að þetta er ekki "Amadeus" eða "The Departed". Þér finnst í raun og veru að þessi mynd sé allt of löng. Og tæknibrellur eru ekki svo sérstakar. Í öðru lagi er atburðarás kjánaleg. Stundum, jafnvel þótt eitthvað sé ásættanlegt í grínisti, lítur það bara heimskulega út í kvikmyndum. Og þannig er það í þessu tilfelli. Auðvitað eru samræður til skammar. Ég trúi ekki að einhver hafi tekið peninga til að skrifa þær. Hversu oft verðum við matuð með illmenni sem halda ræður? Hversu oft verður eðlisfræðilögmálum nauðgað? (Jesús, þetta snýst ekki bara um styrk Súpermannsins heldur einnig þol efnis sem hann tekst á við.) Hversu oft mun Lois Lane láta Kent blekkjast? Hversu oft munu framleiðendur í Hollywood leita að sögu í drasllegum teiknimyndasögum? Þar sem það er erfitt að gera góða sögu, hvers vegna að hafa veika sögu í byrjun? Það bara gengur ekki. Strákar, takið ykkur. Reyndu betur, takk. Eða bara vera í þessu verkfalli að eilífu, hverjum er ekki sama. Ég fékk á tilfinninguna að WGA væri varanlega í verkfalli. Ekkert móðgandi. Ég er ekki að efast um lélega peningana sem þessu fólki er borgað, heldur gæði vörunnar sem það skilar. Í þessu tilfelli eru engin gæði. (Á þessum tímapunkti gætirðu spurt sjálfan þig: er þetta svona slæmt? Já það er það.) Í þriðja lagi er leiklistin veik, sem kemur nokkuð á óvart þar sem Bryan Singer (Usual Suspects) leikstýrir. Kevin Spacey skemmtir sér en hann er sá eini. Áhorfendur eru frekar ekki í skapi fyrir brandara. Málið er að myndasöguhetju er hægt að þróa í alvöru persónuleika, með skýrum hvötum en líka með efasemdum, ótta, einhverri dýpt. Í þessu tilfelli gerði enginn það starf og persónur eru í raun ekki áhugaverðar. Að lokum, allt átak höfunda breytir þessari mynd í skopstælingu. Önnur eining er svo slæm að það vekur athygli, þar sem ekkert áhugavert er að gerast á skjánum hvort sem er. Því erfiðara sem þeir reyna (ef þeir reyna), því fyndnara verður það (en það er ekki grín. Þú mátt búast við). Lokaályktun? Eitt orð: skömm. Þessi tiltekna mynd, dömur og herrar, er tjaldsvæði. Ekki eyða tíma þínum og ekki sóa peningunum þínum líka. Vertu heima, lestu bók.