Ég fékk tækifæri til að sjá þetta síðasta kvöld á kvikmyndahátíð á staðnum. Herzog kynnti myndina og gerði klukkutíma langar spurningar og svör á eftir. Þetta er frábærlega unnin "heimildarmynd"; Herzog útskýrði síðan að hann teldi myndirnar sínar ekki vera sannar heimildamyndir þar sem staðreyndir fela stundum sannleikann. Í staðinn skrifar hann nokkrar senur og auglýsir nokkrar til að kynna nýjan þátt sem gæti hafa verið saknað ef hann fylgdi upprunalegu sögunni. Litli Dieter, ólíkt Timothy Treadwell, er raunveruleg manneskja sem þú verður ástfanginn af; þú gleður hann, finnur fyrir angistinni sem hann finnur fyrir. Þú dáist að kímnigáfunni og lífsgleðinni sem hann sýndi hér 30 árum eftir að hann var tekinn í haldi Viet Cong. Þú ert vonsvikinn að heyra eftirá að Dieter hafi látist fyrir ekki svo löngu síðan. Eins og í flestum Herzog myndum er myndmálið hrífandi fallegt með frábæru úrvali af bakgrunnstónlist. Sérstaklega bardagavettvangur tekinn úr skjalasafni Víetnamstríðsins en passar við sögusvið Dieter. Í kjarna myndarinnar er Dieter að snúa aftur í helvítis frumskóginn þar sem hann var fangi og hann endurspeglar ferð sína með nokkrum heimamönnum. Hrikalegt fyrir okkur að horfa á, ég get ekki ímyndað mér hvað honum fannst þegar hann var bundinn aftur. Ein af betri myndum til að lýsa og fjalla um martröð Víetnamstríðsins. Það ætti að þjóna okkur öllum sem lexía.