Ég sá þessa áhugaverðu mynd bak til baka með kínversku/frönsku myndinni "2046" á nýlegri kvikmyndahátíð í Dubai. Bæði voru gáfuleg verk gerð sama ár (2004/2005). Báðar áttu aðalpersónurnar að búa á „hóteli“. Í báðum myndunum er hótelið frekar myndlíking útlegðar en staðsetningar. Bæði fjölluðu um ást milli karls og konu. Báðir höfðu frábæra tónlist og hrífandi frammistöðu. Þvílík tilviljun og samt hversu ólíkar myndirnar tvær eru í meðferð viðfangsefnisins! Einhvers staðar í upphafi myndarinnar snýr maður sér á gangstétt til að horfa á konu og rekur við það ljósastaur. Áhorfendur gýsa upp í eldfjall af hlátri sakleysislega. En er þetta stutta skot ekki samantekt myndarinnar, sem skemmtir þér í 2 tíma? Þó að myndin sé dásamleg blanda af svörtum gamanleik (t.d. með því að nota hlustunartæki til að hlusta á samtal nágranna) byggir myndin á því sem Buster Keaton og Jacques Tati höfðu kynnt fyrir kvikmyndum áður - stóísk andlit sem leiða til gamanleiks alveg öfugt við það. jafn gáfaður heimur Robin Williams eða hins hugljúfa Danny Kaye. Skyndilegt æði umbreytir annars stóískri persónu á meðan að flytja peninga frá hótelinu í bankann minnir á verk Tati. En myndin er ekki bara gamanmynd. Yfirlýsingin gegn sjálfvirkni (reiðufétalning og viðbrögð bankastarfsmanna við yfirlýsingum sem tengjast henni, dúllan sem virkar sem áhrifalaus viðvörun fyrir hraðaksturskonuna, tilvísun í „Moulimix“ sem uppdiktað „fyrirtæki“ sem hann vinnur fyrir o.s.frv.) eru nokkrar vísbendingar um að leikstjórinn sé að bjóða áhorfandanum upp á hlaðna gamanmynd. Hlæja, já, en hugleiddu það og njóttu frekar.. Styrkur myndarinnar liggur í stuttu, staccato handriti (eftir leikstjórann Paul Sorrentino) sem býður upp á gamanleik í bland við heimspeki ("Sannleikurinn er leiðinlegur," "Pabbi er dáinn, en enginn sagði honum," "Óheppni er ekki til - það er uppfinning tapara og fátækra". Síðan heldur leikstjórinn þér heillandi fyrirlestur frá aðalpersónunni um svefnleysi. Þú munt ekki sofa út úr þessu. fyrirlestur.Sorrentino býður upp á skemmtun tengda viðfangsefninu sem Ítalir þekkja best - mafíuna. Þetta er tilvistarleg mafíumynd. Þar sem "Sannleikurinn er leiðinlegur" býður leikstjórinn upp á eftirrétt sem hluta af fínum máltíð frábærra leikara (Toni Servillo) , góð tónlist, snjöll myndavélavinna (Luca Bigazzi), falleg, dularfull leikkona (Magnani, barnabarn hinnar miklu Önnu) og kraftmikið handrit. Eftirrétturinn er fyrir áhorfandann að átta sig á því hvort það sem var á undan myndinni var sannleikurinn, það hefði verið leiðinlegt, ef svo væri, er það ekki?