Samanburður við amerískt graffiti er óumflýjanlegur svo sparaðu peninga og tíma með því að leigja þessa tímalausu klassík. Talandi um tímasetningu, þá var þáttur af Cheers þar sem Norm og Cliff kepptu um hver getur fundið mesta anachronism í kvikmynd. Þeir hefðu elskað þessa mynd allt frá sumum laganna og sumt af fötunum var rangt. Það voru kjánalegar tilvísanir eins og „þeir ruddu paradís til að koma upp bílastæði“. Kvikmyndagerðarmennirnir vonuðust til að kalla fram bros frá okkur en fengu mig í rauninni til að stynja. Persónurnar í þessari mynd eru ótrúlega pólitískt og félagslega klár á unglingum. Næstum jafn klárt og fólkið sem var á þrítugs- og fertugsaldri þegar það skrifaði helvítis myndina. Mjög lítið af því sem persónurnar sögðu var trúverðugt. Sameina slæma skrif og slæma leik, þessi mynd misheppnast bara algjörlega. Þó voru tvær undantekningar að Kelli Williams lífgaði upp á sem framtíðarblómabarn og þrátt fyrir það sem annar gagnrýnandi sagði var Rick Shroeder nokkuð góður. Sýnir þennan brjálaða eiginleika sem myndi ná fullum suðu þegar hann kom fram í "N.Y.P.D. Blues".