Margrét Laurence ætlaði sennilega ekki að láta taka neina af skáldsögum sínum til kvikmynda, hvað þá Steinengilinn. Hagar, sem persóna, var sú sem ögraði stöðugt félagslegu norminu (Gainsay who dare, anyone?), og endaði næstum því að fórna mannúð sinni í því ferli. Táknin í bókinni (steinengillinn, silfurþráðurinn o.s.frv.) eru stöðugar áminningar um þessa baráttu hins gamla og nýja, og blóðbað (ef svo má segja) í leiðinni. Þó að myndin sé sæmilega trú söguþráður bókarinnar (en það er í rauninni ekki söguþráður söguþráður, er það?), ég held að það hafi ekki tekist að fanga anda myndarinnar. Andspyrna Haga (fyrir ögrun) var ekki til staðar. Bram hefði getað verið miklu grófari en lýst er og faðir Haga hefði mátt vera meira "hefðbundinn", ef svo má að orði komast. Ef kvikmyndagerðarmaðurinn myndi krefjast sterkari túlkunar myndi myndin keyra málið beint heim. Af hverju ættum við að sjá farsíma, lífræna framleiðslu og aðra nútímavæðingu? Erum við að reyna að gera einhverja punkta til að gera eitthvað (t.d. kærustu múslima og frumbyggja). Hagar og co. eru allt annað en pólitískt rétt í bókinni, svo hvers vegna ættum við að sjá það í kvikmyndaútgáfunni. Nútímavæðing kann að vera afsökun fyrir aðgerðum með lágum fjárlögum, en að nota það sem afsökun til að senda undirliggjandi pólitískt-korrekt skilaboð sem eru algjörlega óviðkomandi skáldsögunni (og myndinni) virðist vera að kasta kýlum fyrir neðan vitsmunina. Það eru líka áhorfendur . Það virðist sem við höfum verið skilyrt til að sjá biturt gamalt fólk sem sætt og elskulegt. Af hverju ætti að vera að hlæja í hvert skipti sem Hagar er í reiðikasti? Ég efast um að Magaret Laurence hafi viljað að lesendur hennar hlæji að, eða með, Haga. Þetta fólk er svekkt og fullt af kvíða og það eina sem við gerum er að hlæja að því. Ég held að það hafi ekki gert Haga og annað fólk í hennar aðstæðum neitt réttlæti.