Altman er mjög stoltur af því að fólk í kvikmyndum hans tali saman, því að hann segir að fólk geri það í lífinu. Jæja, fólk hóstar líka, grenjar, fer af stað í snertingu osfrv. Málið er að bara vegna þess að fólk gerir eitthvað í raun gerir það það ekki aðlaðandi kvikmyndahús. Það er eitt mál. Stærra málið er að þetta er bara ekki mjög snjöll eða bein eða sláandi eða viðeigandi ádeila, árið 1988 eða 2004. Garry Trudeau lifir enn á sjöunda áratugnum og heldur að allir nema lítill kjarni kjörinna embættismanna repúblikana séu hippa frjálshyggjumaður í 60s stíl. Ég meina gaurinn brosar enn fram Zonker í ræmunni sinni - karakter sem er algjört tímaleysi, samt sem áður notar Trudeau hann eins og hann sé fulltrúi fyrir stóra rönd af amerískri æsku. Ekki misskilja mig. Ég er íhaldsmaður, en ég er ekki að segja að þetta sé slæmt vegna þess að það er frjálslynt. Það gæti tekið frjálshyggju og verið fyndið og viðeigandi, en það er það ekki. Það er aðallega hégómi með fullt af áberandi fræga frjálslyndum (þar á meðal hinum viðbjóðslega, fráhrindandi Ron Reagan, Jr.). Stundum finnst það óskrifað, og restina af tímanum er það snarkandi andrúmsloft af eigin mikilvægi og „erum við ekki ó-svo-snjöll?“-ness. Einhver sagði að þessi þáttur krefst þess að hún hafi sértrúarsöfnuð. Ég held að sértrúarstaða þess sé eftirsóttari en raunveruleg. Ég er viss um að það eru tveir eða þrír menn þarna úti sem tóku upp alla upprunalegu þættina árið 1988 og eiga þá enn, en ef það er staðallinn, þá er hver einasti þáttur sem hefur verið sýndur að einhverju leyti klassískur sértrúarsöfnuður. Ef Tanner væri ekki með nöfnin Altman og Trudeau tengd, væri það enn ein gleymd HBO framleiðsla frá níunda áratugnum. Þess í stað er það sett fram sem harðsnúin, áberandi stjórnmálaskýring frá strákum sem eru á toppnum. Raunin er hins vegar um það bil eins langt frá því og hægt er. Forsetaádeila Pat Paulsen er meira viðeigandi en Tanner var nokkru sinni, og hann hefur verið látinn í áratug.