Ég elskaði Dewaere í Series Noir. Hæfileikar hans eru léttvægir í "The Waltzers" aka "Going Places". Allt í lagi, þetta eru nokkrir krakkar sem flagga siðvenjum á fáránlegasta og óafturkræfan hátt; mörgum finnst slík hegðun skemmtileg. Þetta var leiðinleg, tilgangslaus æfing sem ætlað var að sjokkera. Mér finnst brosið á Blier, andlitið á bak við myndavélina, pirrandi. Series Noir var gild tjáning á persónulegu frelsi og lauslátri hegðun. Frá fyrstu stundu þegar við sjáum Patric Dewaere stökkva í yfirgefnu lóðinni fáum við hugmynd um undarlega fallegu andhetjuna sem við munum eyða tíma með næstu klukkustundirnar. Þegar við sjáum hann elta hina ömurlegu miðaldra konu ásamt félaga sínum Depardieu í „Going Places“ höfum við sanngjarna viðvörun um að tveir tímar með þessum strákum verði sálardrepandi. Ég á í vandræðum með að fá jafnvel "3" fyrir þessa pirrandi truflun.