Happy Go Lovely er sóun á tíma og hæfileikum allra, þar á meðal áhorfendur. Léttleiki hins gamla hatta ranghugmynda og gervihneykslissögulína er ákaflega fyrirgefanlegur. Mjög fáir horfðu á þessar kvikmyndir fyrir söguþræði þeirra. En þeir voru venjulega með áhugaverðar minniháttar persónur sem tóku þátt í undirsögum - ekki hér. Þeir voru yfirleitt með áhugaverða kóreógrafíu og hrífandi dans og grípandi lög. Ekki hamingjusamur Go Lovely. Og Vera-Ellen sem kvenkyns aðalhlutverkið lék alla myndina sem annan banana sem leitaði í örvæntingu eftir stjörnu til að spila af henni - og í staðinn var hún kölluð til að bera myndina og gat það ekki. Skoska staðurinn var sóun. Venjulega sjálfkrafa alls staðar nálægur droll skoskur duttlungafullur er fjarverandi. Myndatakan var gangandi. Tónlistarnúmerin voru gangandi. Cesar Romero skilar sínum venjulegu faglegu frammistöðu, tyggur upp landslagið þar sem enginn annar var að gera sitt, í þeirri tegund framleiðandahlutverks sem Walter Abel og Adolph Menjou rita oft. David Niven er bara fínn og enginn gæti gert David Niven eins og David Niven. Þegar öllu er á botninn hvolft, ef þú dýrkar Niven eins og ég, þá er næg ástæða til að eyða 90 mínútum í Happy Go Lovely. Ef ekki, slepptu því.