Bruno eftir Daniel Auteuil í Petites Couperes er miðaldra fyrirsæta Pierre hans í La Separation eftir Christian Vincent fyrir 10 árum. Í báðum myndunum molnar sjálfstraust ungmenna til vinstri sinnaðrar hugmyndafræði og ást (gagnkvæmar myndlíkingar) í vænisýki - sem birtist sem föst árásargirni í Pierre og örvæntingarfullri kómískri kvenfyrirlitningu í nýrri Bruno. Því miður fyrir Auteuil aðdáendur hefur leikarinn verið háður einsleitur heimsþreyttur (ekki ósvipaður landa Johnny Hallyday í nýlegri l'Homme du Train Leconte). Að leika það er það ekki og verður frekar svekkjandi eftir því sem líður á myndina. Pascal Bonitzer hjálpar ekki sem rithöfundur/leikstjóri verkefnisins. Röð hans á þáttum sem eru lagðar yfir með táknrænum samböndum ná ekki að hylja skort á takti myndarinnar. Ég var sérstaklega reiður yfir því að hið ótrúlega dramatíska/rómantíska bakgrunn Grenoble var gert nánast óþarft af myndatökumanni sem var augljóslega skjálfandi í kuldanum. Krisitn Scott Thomas bjargaði næstum sýningunni með kvenkyns hlið hennar Bruno, Beatrice. Hún dregur fram hinar hvimleiðu mótsagnir sem Bruno ætlaði sér í persónu sem verður sífellt flóknara að því marki að hún verður súrrealísk. Bonitzer getur þó ekki haldið þessu uppi og flöggunin krefst þess að Beatrice jafni sig út í aðra borgaralega mannequin. Með því að gera það neitar Bonitzer-sýningum Scott Thomas um óskarsskápinn. Allar sögupersónurnar á kafi í borgarastéttinni geta verið raunhæfar og raunar hörmulegar niðurstöður, en í þessu tilfelli er það lögga út úr takti (ólíkt hrottalegri, sársaukafullri uppsögn sem La Separation). Alvarleg vonbrigði, 4/10.