Vá! Stacy Peralta hefur fylgt eftir Dogtown og Z-Boys með jafn töfrandi heimildarmynd um sögu stórbylgju brimbrettamenningar í Ameríku. Með því að setja saman innherjaupptökur ásamt viðtölum frá goðsögnum um brimbrettabrun erum við flutt inn í áræðið og frjálslegt líf fyrstu frumherjanna, sem einlæg ástríðu þeirra fyrir íþróttinni varð til þess að iðnaður sem í dag snertir líf milljóna. Það er að kynnast þessum táknum. og sögur þeirra sem gefa myndinni hlýju. Þú finnur þá virðingu sem Peralta ber fyrir þessum hópi þegar við heyrum frásagnir af Greg Noll sem stígur úr hópi undraverðra ofgnótta brimbrettamanna á ströndinni til að ögra 50 feta uppblástur undan norðurströnd Hawaii. Eða Jeff Clark, sem var á brimbretti á hræðilega hættulegan Maverick undan norðurströnd Kaliforníu, einn í 15 ár áður en hann uppgötvaðist og varð brimbrettaáfangastaður í Kaliforníu. Og sögubókarsaga Laird Hamilton, brimbrettartákn nútímans. Þegar ég heyrði Greg Noll tala lotningu um Hamilton sem besta brimbrettakappann sem nokkru sinni hefur verið sagt, kom hrollur upp á hrygginn á mér. (Að öðru leyti voru Noll, Clark og fleiri á Sundance sýningunum. Noll lýsti sjálfum sér auðmjúklega sem gömlum brimbrettakappa. Hann var djúpt snortinn af viðtökum áhorfenda á honum og kvikmyndinni. Bæði hann og Clark voru eins viðkunnanlegir í eigin persónu og þeir voru í myndinni.)Riding Giants heiðrar þessa óvenjulegu íþróttamenn um leið og þeir verðlauna okkur með innsýn í stærðargráðuna og ógnvekjandi kraftur öldurnar sem þeir leitast við að sigra, lóðréttu dropana sem krefjast þess að komast inn í þær, og næstum óskiljanleg sambland adrenalíns og ótta sem brimbrettakapparnir upplifa í hvert sinn sem þeir taka á sig skrímsli. Allt þetta og kvikmynd hefur meira. Fyrir okkur sem bjuggum ekki í Kaliforníu á sjöunda áratugnum fáum við innsýn í áhrif brimbretta á ameríska poppmenningu. (Og mér til undrunar, áhrif myndarinnar Gidget á brimbrettabrun!) Peralta fléttar einnig í grunninn á sumum tæknilegum þáttum íþróttarinnar og sögu nýsköpunar í búnaði. Ég er ekki ofgnótt, en eins og aðrir áhorfendur á Sundance var ég algjörlega hrifinn af þessari mynd. Peralta heldur því fram að hann sé stóri Kahuna bandarískra heimildarmynda.