Það virðist vera fátt í vegi fyrir milligöngu hvað varðar Watch On the Rhine. Annað hvort líkar manni það mjög vel, fagnar einlægni hennar, frjálslynda sjónarhorni og fínum leik, eða hatar augljósan áróður, miðlungs samræðu, pappapersónur og almenna tilhneigingu. Ég fell mjög í síðari flokkinn og fannst myndin og leikritið, - varðandi athafnir evrópskra flóttamanna í Washington á stríðstímum - ákaflega leiðinleg leið, sem er mikils virði fyrir leiklistina, og jafnvel þá aðeins með hléum. Að höfundurinn Lillian Hellman hafi verið við hlið englanna skiptir engu máli. Leikrit hennar voru skrifuð fyrir fólk sem deildi hennar sjónarhorni og hún kannaði sjaldan hugmyndir sem ekki voru þegar í höndum höfundar og áhorfenda nema til að benda á hversu hræðileg „hin hliðin“ er. Jafnvel þegar ég finn mig vera hundrað prósent sammála því sem hún hefur að segja, - eins og í Rín - þá þoli ég ekki hvernig hún segir það. Persónur hennar eru óraunverulegar og þó að eyra hennar fyrir samræðum sýni ákveðna aðstöðu til þess hvernig fólk talar hefur hún engan raunverulegan ljóma eða frumleika. Hún hafði í raun ekkert nýtt að segja. Ég er rækilega sammála Mary McCarthy sem var löngu tímabært að afnema orðspor Hellman fyrir nokkrum árum. Fyrir þá sem halda að leikhúsið sé dautt eða í öfgum og þrá gömlu góðu dagana, hvet ég til að kíkja á Watch On the Rhine, jafn slæmt á sinn hátt og Angels In America, sem sýnir bara að leikhúsið var með annan fótinn. í gröfinni fyrir sextíu árum.