Mér gafst tækifæri til að sjá þessa mynd frá 1926 í stórkostlega endurgerðu leikhúsi sem eitt sinn var hluti af hinni umfangsmiklu Paramount-keðju vaudeville-húsa. Þetta Paramount er með Mighty Wurlitzer' orgel sem einnig var stórkostlega endurgert -- sem var notað til að fylgja þöglu kvikmyndum samtímans. Við vorum svo heppin að hafa Dennis James, lykilmann í alþjóðlegri endurvakningu þöglu kvikmynda á Mighty Wurlitzer spila viðeigandi tónlist og þematískar tónsmíðar sem hæfa athöfninni í myndinni. Prentið var næstum fullkomið stafrænt afrit af nítratnegativeinu sem hrundi hratt og öll upplifunin var einu sinni á ævinni tækifæri til að sjá þögla kvikmynd eins og hún átti að sjást. Þetta var fyrsta bandaríska kvikmynd Gretu Garbo. Hún var aðeins 20 ára gömul en var þegar með 6 sænskar myndir á efnisskrá sinni. Það er nokkuð kaldhæðnislegt að þetta er þögul mynd um óperustjörnu; jafnvel þó Mighty Wurlitzer hafi bætt gríðarlega við mise-en-senuna, þá var nauðsynlegt að skilja mikið eftir ímyndunaraflinu. Nútíma áhorfendur skilja að mestu leyti ekki þöglar kvikmyndir Leiklistin var öðruvísi þá, með víðtækum látbragði og breiðum svipbrigðum . Þess vegna hlæja áhorfendur á óviðeigandi tímum leikaraskapurinn er talinn hammy' og yfirgefinn en það var einfaldlega stíll tímabilsins. Garbo, með allri sinni fíngerð, gerði mikið til að innleiða nýja öld leiklistarinnar: hún gat segðu meira með hálflokuðu auga og hægt væri að lesa bindi niður á við eða yppta öxlum. Hún sýnir sannleikann um að „mynd er meira en þúsund orða virði.“ Jafnvel þó að þetta sé fyrsta bandaríska kvikmynd Garbos er nokkuð augljóst að stúdíóið vissi hvað þeir höfðu í höndunum: Þetta var MGM kvikmyndagerð eins og hún gerist best. Leikmyndin og búningarnir voru stórkostlegir. Tæknibrellurnar sem eru frekar veikburða miðað við nútíma mælikvarða voru enn rafmögnuð og mögnuð. Handritið eftir Vicente Blasco Ibanez (úr skáldsögu Entre Naranjos) virðist vera sérsniðið fyrir Garbo; það sýnir styrkleika hennar, stækkar eignir hennar og það er ekkert leiðinlegt tungumálavandamál að takast á við: sænsk leikkona getur leikið spænska freistingarkonu án þess að við tökum á vantrú. Meðleikari hennar var svar MGM við Rudolph Valentino: Ricardo Cortez. Hann stendur sig aðdáunarvert og gerði eitthvað sem fáar rómantískar stjörnur samtímans hefðu nokkurn tíma gert í kvikmynd: leyft sér að líta út fyrir að vera óaðlaðandi, líta út fyrir að vera heimskulegur og eldast siðlaust. sérstaklega þegar litið er til orkuversins sem var Garbo. Athyglisverð meðal þeirra eru Lucien Littlefield sem Cupido' og Martha Mattox sem Doña Bernarda Brull.' Þetta var þegar hinn óvenjulegi kvikmyndatökumaður, William H. Daniels, hitti Garbo þau fóru að gera 20 myndir saman. (Hann var kvikmyndatökumaður á 157 kvikmyndum og ferill hans spannaði fimm áratugi!) Honum tókst að fanga náttúrufegurð hennar og það var ljósmyndun hans sem bar fyrst og fremst ábyrgð á nafninu sem hún varð þekkt undir: The Divine Garbo. Án stórkostlegra hæfileika hans hefði hún ekki náð þeim árangri sem hún var. Að sjá þessa mynd er alltof sjaldgæft tækifæri: ef þú hefur einhvern tíma tækifæri, ekki missa af því.