Eftir "Beau travail" voru allir að bíða eftir Claire Denis til að gera framhaldsmeistaraverk sem aldrei barst. Nú hefur það. Denis tekur skammtahlaup í þessari mynd, orgíu glæsilegrar kvikmyndatöku, sporöskjulaga klippingar og viljandi óskýrra atburða frásagnar sem finnst undarlegt og virkar enn undarlegra. Það er söguþráður að nafninu til (að hluta til úr samnefndri bók Jean-Luc Nancy) um þroskaðan mann sem þarf á hjartaígræðslu að halda og leitar að Tahítískum syni sem hann yfirgaf fyrir löngu; en aðallega er það könnun á hugmyndinni um persónulega og menningarlega afskipti. Það þarf nokkra áhorf til að skilja það til fulls, og það á við skeiðvandamál að stríða undir lokin, en það er samt þróaðara og grípandi en nokkuð annað sem ég hef séð á þessu ári. Sakna þess í þinni hættu.