Þetta anime ruggaði sokkana mína alvarlega. Þegar anime opnaði sig fyrst fannst mér það vera of hægt; sagan var ekki alveg að komast áfram og Shirou var frekar óáhrifamikil karlkyns aðalhlutverkið. Þegar hann lærir meira um að rekja, og þú lærir meira um Sabre og heilaga gralsstríðið sjálft, þá rennur sagan út og þú getur séð margar hliðar hennar hreyfast saman. Það var frábært. Auk þess fannst mér hvernig persónurnar þróuðust vera mjög sannar að mótast með því hvernig raunverulegt fólk þróast, í hinum raunverulega heimi. Það var ekkert heimskulegt alveg augljóst mál í gangi; Það var áhugavert að fylgjast með þróun Ilya og Rin, en ég held að hvernig Shirou og Sabre uxu í ákveðnum persónuleika sínum hafi bara verið áhugavert að fylgjast með öllu. Nokkrir af "óvart" fólkinu sem birtist (Gilgamesh?) virtist líka vera einstakt frá öðrum leikarahópnum á einn eða annan hátt, sem þýðir að við vorum ekki með "Generic Bad-ass A" sem var skipt út fyrir "Generic Bad-ass B" um leið og A dó. Anddd, ég elskaði tónlistina. Opnunartónlistin rokkaði, og lokaþemað úr lokaþættinum bara ... ýtti alvarlega þema síðasta þáttar enn meira fram. Gott starf, Type-MOON!