Þegar ég heyrði fyrst um þessa mynd tók ég eftir að hún var ein umdeildasta mynd áttunda áratugarins. Ég tók eftir því að tónlistin var eftir Elton John, svo ég hélt að ég hefði engu að tapa, svo ég náði henni. En óvænt!!! Myndin var æðisleg. Það var sönn ást sem snýst um. Persónurnar (Paul og Michelle) höfðu engan munað, enga peninga og stundum engan mat, en samt voru þær ánægðar. Ég mælti með þessari mynd við alla vini mína, en þeir gagnrýndu allir smekk minn, og kölluðu mig meira að segja nöfnum, vegna þess að í myndinni voru tveir ólögráða börn nakin. Ég held að það hafi aðeins gert myndina raunsærri. Kvikmyndatakan var frábær og aðeins til að sýna frábæra hæfileika leikstjórans Lewis Gilbert