Ég myndi segja að „Bride of Chucky“ væri „return to greatness“ en serían var aldrei frábær. Mjög góður #1 var, #2-3 voru afköstin, og ég held að þessi fjórða afborgun sé jöfn eða jafnvel betri en fyrsta myndin. Og það inniheldur besta undirtitilinn: "Chucky Gets Lucky." Svo gerir hann það, í hlutverki Jennifer Tilly, sem endurnærði þessa seríu rækilega eins og Jeri Ryan gerði fyrir 'Star Trek: Voyager.' Tilly skapaði ekki bara nærveru; hún bætti við nauðsynlegum húmor, baksögu, dramatík, spennu og frábæru litlu hliðarspili/leikriti fyrir Chucky. Og eins mikið og mér líkaði við hana í þættinum, þá getur hún ekki fengið allan heiðurinn: leikmunina (horfðu á fyrstu 1-2 mínúturnar fyrir hryllingshyllingar), skrifin, innri brandararnir (aftur, upphafið + Pinhead) og Chucky línur voru frábærar ("Í raun, ef (þetta) væri kvikmynd, myndi það taka 3-4 framhaldsmyndir bara til að gera það réttlæti," meðal annarra.) Sem betur fer hafa Chucky og þáttaröðin gefist upp á Andy the "Hide" the Soul“ leit, og sætti sig bara við nýja leið út úr líkama sínum. Hann gengur í lið með fyrrverandi sínum (Tilly) sem hann flytur í „Bride“ dúkku og nokkra Bonnie & Clyde unglinga (Really, Heigl?) til að endurheimta þennan hengiskraut grafinn með mannslíki Chucky. Þetta er fyrir alla Chucky aðdáendur, slasher-hryllingsaðdáendur níunda áratugarins eða jafnvel þá sem hafa aldrei séð neina af fyrri "Child's Play" myndunum. Það er fyndið, dimmt, skaðlaust, grátlegt en ekki yfir höfuð og þrátt fyrir bókstaflega 20 mínútna skjátíma Tilly er alltaf gaman að sjá hana. Enda sérðu hana varla spila póker lengur. (Athugasemd: auðvitað tók ég upp Superman tilvísunina Hackensack, NJ.)