Það er slæmt tímabil fyrir Bollywood þar sem allar stóru útgáfurnar með gríðarlegu efla í kringum sig sem reynast vera dúllur á miðasölunni. London Dreams er engin undantekning frá því. Við skulum kryfja það... Þetta snýst allt um að elta drauma sína og hversu langt ætlar þú að ganga til að ná þeim. Hljómar áhrifamikið ekki satt? En því miður er myndin það ekki.Arjun (Ajay Devgan) er upprennandi tónlistarmaður sem vill gera það stórt einhvern tíma. Draumur hans er að koma fram á Wembley leikvanginum fyrir framan fögnuð 90.000 áhorfendur sem kalla nafn hans. Með honum eru tveir bræður, Zoheb & Wasim (frömuður Aditya Roy & Ranvijay) og hrífandi Priya (Asin). Saman mynda þeir "London Dreams" draumahljómsveit sína. Eftir að hafa hrifið yfirmann plötufyrirtækis verða þeir tilfinningar á einni nóttu. Arjun er leynilega ástfanginn af Priya sem hann vill ekki gefa upp fyrr en hann hefur náð markmiði sínu. Arjun færir síðan æskuvin sinn Manjit Khosla aka Mannu (Salman Khan), áhyggjulausan daðra strák sem hefur engan metnað í lífinu, til liðs við hljómsveitina sína. Mannu er lærður tónlistarmaður og sannkallaður hæfileikamaður sem síðar varð Arjun öfundsverður af yfirburðarhæfileikum Mannu og ástarsambandi hans við Priya. Arjun ætlar með hjálp Zoheb að eyðileggja Mannu. Það sem gerist næst myndar restina af kvikmyndunum. Þegar við komum að tæknilegu hliðunum finnum við aðeins fyrir skugga Vipul Amritlal Sha sem við höfum dáðst að í Namaste London. Fannst eins og hann hafi einfaldlega séð handritið fyrir sér. Til að gera það stutt, dýrðlegur myndatökumaður. Handrit Suresh Nair sljór þó það eigi sín augnablik. Handritið er skilgreint á fyrirsjáanlegan hátt og leiðist mann. Myndavélavinnan var frábær við að fanga fegurð London. Það er eini skemmtilegi þátturinn á meðan þú horfir á lög. Fá lög eru auðmjúk á meðan önnur eru viðunandi hávær. Ajay var sá sem stal senunni með sinni neikvæðu persónu. Salman er einhæfur og hann pirrar þig. Asin er gleymanleg og ég geri mér ekki grein fyrir því að hún muni gera það stórt í Bollywood. Aditya Roy er áhrifamikill á meðan Ranvijay er algjörlega í lagi. Brinda sem tíkin er það sem við höfum séð í óteljandi kvikmyndum. Ompuri heldur áfram með málsmeðferðina. Ég vil ekki skrifa niður um gallana þar sem þetta verður furðulegt verkefni. Að lokum leyfi ég mér að orða það einfalt og beint, London Dreams er sálarlaus mynd sem þú gætir betur notið á DVD.