Ung kona kemur til heimabæjar eiginmanns síns eftir að hann lést af slysförum. Hún sest varla niður í þessum litla bæ, en stuttu síðar missir hún litla son sinn í mannráni og allar sínar vonir... Þetta gæti leitt til þess að alls kyns söguþræðir í venjulegri kvikmynd: finna sér nýjan maka og vera loksins hamingjusöm; eða nógu þunglynd til að berjast og drepa sig að lokum... Hún reynir að drepa sjálfa sig, en ekki eftir röð af hörðum átökum, við Guð. Hún treystir á Guð, aðeins til að komast að því að Guð virðist fyrirgefa öllum, jafnvel morðingjanum. Jæja, ég ætti að fara varlega hér varðandi Guð, myndin þýðir ekkert á móti Guði. Það hvernig myndin fjallar um málið er mjög áhugavert: ekki í sjónarhóli konunnar eða frá sjónarhóli Guðs (á þennan hátt væri mikið gras að vaxa, ský fljúgandi, býst ég við). Frekar, það er frá augum þriðja aðila, myndin leyfir okkur að skynja og útskýrir ekki neitt. Myndin væri ekki svo áhugaverð ef aðeins konan væri þar. Það er þessi maður sem er alls staðar í kringum konuna og greinilega ástfanginn af henni, en á sinn hátt. Hann er fyndinn strákur, eins og trúður ætti ég að segja, sem hangir blygðunarlaust í kringum kvenhetjuna okkar. Samsetningin af þessu tvennu, konan full af spennu, grátandi og kastar upp alltaf, og maðurinn, brosandi og talar heimskulega, endar í góðu tilfinningajafnvægi: ekkert fáránlega rangt eða of leiðinlegt. Mæli eindregið með.