Á bak við sig í mörg ár (svo það var greint frá) byrjaði þessi sjónvarpsfundur tveggja af ástsælustu persónum söguþættanna illa - og fór beint niður þaðan. Mary Richards (Mary Tyler Moore) og besta vinkona hennar Rhoda Morgenstern (Valerie Harper) hittast í New York eftir langa fjarlægingu og ná lífi hvors annars. Þvílíkt nýstárlegt hugtak! En, sorglegt að segja frá, ekkert sem er þess virði að tala um (hvað þá að búa til kvikmynd um) hefur komið fyrir annað hvort þeirra á milli ára. Svo í staðinn lætur handritið sér nægja að henda út hverju gömlu söguþræðinum á fætur öðru (meðal annars að gera með eldri konur á vinnustaðnum), á sama tíma og það vantar algjörlega einkennilega sjarmann og fágunina sem gerði upphaflega sýninguna að sigurvegara. Aukahlutverkið gleymist samstundis, húmorinn er enginn og efnafræðin sem Moore og Harper áttu einu sinni saman er horfin. Moore er sögð hafa stöðvað þetta verkefni í mörg ár og beðið eftir „bara rétta handritinu“ áður en hún skuldbindur sig. Ef þetta var sá sem hún taldi „rétt“, hvernig í ósköpunum voru þeir sem hún hafnaði? Það er ekki aldur persónanna sem gerir þetta (því að tíminn fer óumflýjanlega áfram), heldur nánast algjört ímyndunarafl skortur ásamt augljósri vanvirðingu við þættina sem gerðu seríuna að virka. Á sínum tíma var þetta hugsað sem tilraunaverkefni en augljóslega tókst það ekki að vekja áhuga meðal hugsanlegra styrktaraðila. Eða fyrir það mál, meðal hugsanlegra áhorfenda. Myndin gleymist fljótt og miskunnsamlega og er svívirðing og móðgun við klassík.