Fimm fingur dauðans: Þrátt fyrir að fyrri Shaw Martial Arts epics hafi sýnt áhrif bandarísku kúrekategundarinnar, hafði enginn vottað henni jafn opinskáan hátt og þessi, sérstaklega í saloon bardagasviðinu. Og þó að kvikmyndir Shaw Bros. hefðu fengið að láni frá japönsku chambara (sverðbardaga) tegundinni áður, hafði engin gert það með jafn góðum árangri og þessi. Ég geri ráð fyrir að eitthvað af þessu hafi tengst því að leikstjórinn er upprunninn frá Kóreu og kom þannig með ó-kínverska sýn á slíkar lántökur, sem vissulega vekur áhugaverðar spurningar um menningu; en hvað sem því líður þá sýndi þessi mynd raunverulegar nýjungar í tækni og tækni í hasarmyndum í Hong Kong. í fyrsta skipti í Hong Kong fékk myndavélin aðgang að öllu tilteknu setti, sem þýddi myndir frá mörgum mismunandi sjónarhornum, eins og lághornsmynd innanhúss sem sýnir loftið í herberginu (upprunalega bandaríska nýjungin sem venjulega kennd við John Ford), eða háhorna langmyndina sem leyfði sjónrænum myndum af stóru svæði á jörðu niðri, eða rakningarskotið að framan. Það er rétt að þetta var ekki fyrsta hand-til-hönd bardagamyndin af raunverulegu kvikmyndaefni - þessi er enn „kínverski hnefaleikarinn“ Wang Yu; en á viðskiptalegum vettvangi var það rétt hjá Shaw Bros að velja 'Five Fingers' sem fyrstu stóru útgáfuna sína vestanhafs vegna þess að það má segja að það hafi verið 'minnsta kínverska' hasarmynda þeirra, það er að segja minnst háð eingöngu kínverskar leikhúshefðir. Þrátt fyrir að þetta hafi ekki haft neinn áhrif á bandaríska gagnrýnendur á þeim tíma (sem fóru almennt með myndina í ruslið), var það ekki glatað fyrir bandaríska áhorfendur, sérstaklega meðal Afríku-Ameríkumanna, en menning þeirra hafði alltaf verið - af nauðsyn - margbreytilegur bútasaumur af lánuðum þáttum og nýsköpun. Í „Fimm fingur“ fengu þeir tækifæri til að uppgötva kjarna sögunnar, í alvörunni, ungur maður neyddur til að leggja sig fram um að yfirstíga félagslegar hindranir og svik til að fá verðleika hans viðurkennda. Þetta virðist vera algilt mál fyrir nútímann, en hver menning hefur sína eigin leið til að tjá það og leysa það; „Fimm fingur“ kynnti hana á þann hátt sem margir Bandaríkjamenn gætu tengt sig við ásamt kínverskum. Þannig að myndin hefur nú aðeins sögulegt gildi? Alls ekki. Fyrir það fyrsta hefur þetta mál ekki horfið. Í öðru lagi, sumar nýjungarnar láta stóran hluta myndarinnar líta út eins ferskur í dag og hún gerði við fyrstu útgáfu. Einnig er hasarinn vel sviðsettur og frammistaðan, þó aðeins of alvarleg, er skörp. Myndin er kannski of löng, en sagan spannar mikið land. Og það eru stórkostleg leikmynd í gegn, eins og átökin í salnum, baráttan á leiðinni í keppnina, undarlega tvöfalda lokaþáttinn. Lítur örugglega betur út á leikhússkjá, en samt áhrifamikil til að skoða heima: mælt með.