Mér var sagt að þetta væri ein af þessum "annaðhvort elskarðu það eða hatar það" myndum. Jæja, ég elskaði það. Augljóst hippatímabil, dagsett og auðveld táknfræði og allt. Þannig að ég hef sennilega engan smekk þegar kemur að Antonioni, en þessi og La Notte (gert nákvæmlega áratug fyrr) eru í uppáhaldi hjá kvikmyndum hans hingað til. Zabriskie Point, sem var gerður tveimur árum áður en ég fæddist, átti að hafa verið hið mikla bandaríska epic Michelangelo. En greinilega reyndist þetta vera flopp. Ég get eiginlega ekki séð hvers vegna. Áður en ég horfði á hana hafði ég lesið að hún væri frekar leiðinleg, svo ég bjó mig undir mjög hæga mynd - þó ég elska mig hæga mynd. Fyrir minn smekk átti Zabriskie ekki leiðinlega mínútu í það. Á meðan ég horfði á það, skrifaði ég í huganum hversu evrópskt það væri af hálfu leikstjórans að nota svona oft auglýsingaskilti í næstum öllum þéttbýlismyndum, risastór auglýsingaskilti sem dverga hvers kyns mannsmynd í sjónmáli. Þessi endurtekna sjónræna þáttur er augljóslega til staðar til að undirstrika hvernig neysluhyggja krefur einstaklinginn í bandarísku samfélagi. En svo horfði ég á L'Eclisse beint á eftir, sem gerist í Róm í byrjun sjöunda áratugarins, og tók eftir því að Antonioni setti oft auglýsingaskilti inn í það líka. Þegar öllu er á botninn hvolft er meistaraleg notkun landslags, byggingarlistar og líflausra hluta í hverjum ramma með eða án manneskju vörumerki Antonioni þetta er einmitt þannig sem hann kallar fram sálfræðilegt ástand persóna sinna, með meira og minna vanmetnum krafti og miklum sjónrænum áhrifum . Hann er nánast óviðjafnanlegur í þessari kunnáttu. Zabriskie Point lék tvær mjög aðlaðandi forystu sem hefðu átt að verða stórstjörnur sjöunda áratugarins, en gerðu það aldrei. Mark Frechette, sem ég hafði þegar séð í hinni ágætu mynd Francesco Rosi, Uomini Contro, sem átti sér stað í fyrri heimsstyrjöldinni, átti mjög sorglegt líf og lést aðeins 27 ára að aldri. Samkvæmt ævisögusíðu sinni gaf hann 60.000 dollara tekjur sínar frá Zabriskie til sveitarfélags. Meðleikari Marks Daria Halprin, greinilega einnig eiginkona Dennis Hopper síðar, hefur töfrandi, náttúrufegurð og aðdráttarafl ungrar Ornella Muti ein af þessum lýsandi fegurðum sem þurfa ekki snefil af farða til að snúa hausnum. Eins og Frechette hefur hún aðeins prýtt nokkrar óljósar myndir og hefur aldrei orðið stjarna, en hún dó að minnsta kosti ekki á hörmulegan hátt. Sérstaklega má nefna að Zabriskie Point inniheldur eina frumlegasta kynlífssenu sem tekin hefur verið upp - sem færir heim tilfinningu fyrir unglegri glettni eins og fáir sem ég hef séð - auk kröftugs róandi endi. Þetta er kannski banalasta röð sem tekin hefur verið upp að svo miklu leyti sem táknmynd hennar nær, en ég get ekki séð hvernig nokkur getur afneitað fegurð hennar og dásamlegu tilfinningu fyrir tilfinningalegri losun. Aldrei hefur sprenging litið jafn vel út og jafn ljóðræn. Það virðist vera sprenging sem endurheimtir reglu frekar en að koma á glundroða.