Þau skipti sem ég hef fengið tár í augun þegar ég horfi á kvikmynd eru fá. Og það er bara eitt skipti sem ég hef virkilega grátið og það var þegar ég sá þessa mynd. Þessi mynd hefur nokkrar kliches en mér er eiginlega alveg sama. Ég græt jafnvel þegar ég skrifa þetta og það var nokkuð langt síðan ég sá það. Hún er fullkomlega leikin og öll framleiðslugildin eru góð, en það sem skiptir máli er einfaldur og dásamlegur boðskapur. Við þekkjum það öll í hjarta okkar, en það er ekki alltaf auðvelt að muna að það eina sem raunverulega skiptir máli í lífinu er ÁST í allri sinni mynd. Það er aðeins þegar við elskum að við erum sannarlega á lífi. Ég veit hversu sentimental ég hljóma og ég lofa að ég er yfirleitt ekki svona. Ég er frekar tortrygginn. Þessi mynd hefur dregið fram sterkari tilfinningar um bæði sorg og hamingju í mér en nokkur önnur mynd og hún mun líklega alltaf vera fyrsta myndin sem ég mæli með að aðrir sjái.