Sem rithöfundur og horfinn rétttrúnaðargyðingur varð ég gríðarlega svikinn af þessari mynd. Samræðurnar eru lúnar og eyðslusamar, persónurnar, sem eru of uppteknar af línum, allt frá hræðilega prósaík til hins ótrúlega melódramatíska, fá ekki að stækka yfir í raunverulega áferðarmikla einstaklinga. Eintónlistarlagið reynir að bæta upp fyrir blíðskapinn, svífur svívirðilega inn í þögnina til að gera áhorfandann og handritið skelfingu lostið af langvinnri katatóníu. Eins og unglingur byltingarmaður á sjálfsréttlátri tízku, er þessi mynd hrifin af visku. opinberunar hennar - feðraveldið er rangt - og sóar kröftum sínum rækilega og hamrar á þessu atriði. Listaglæpurinn sem af þessu leiðir er algjör skortur á hugmyndaauðgi þróun; siðferðisglæpurinn er fækkun manna í skopmyndir: píslarvotta og gróteskar.