Ég get ekki verið áhugalaus um myndir Lars van Trier. Ég tel 'Breaking the Waves' ekkert minna en meistaraverk. Ég elskaði 'Dancer in the Night'. Ég dáðist að hugmyndinni í 'Dogville' en heildaræfingin fannst mér of þurr og of leikræn, minna kvikmyndahús. 'Europa' sem ég sé fyrst núna var fræg mynd á sínum tíma, náði í Bandaríkjunum hlutfallslega velgengni evrópskrar kvikmyndar og fékk Óskarinn fyrir bestu erlendu myndina, en lifði ekki vel tímann að mínu mati. Þetta er líka of mikil og úthverf æfing í kvikmyndalist að mínum smekk. Sagan hefur tvíræðni sem getur ekki farið fram hjá áhorfandanum. Tímabilið sem kom strax í kjölfar seinni heimsstyrjaldarinnar, ekki í svörtum og hvítum litum sigurvegara og sigraðra, böðla og fórnarlamba heldur sem frekar óljósa tíma þegar fólk beggja aðila barðist fyrir að lifa af í kjölfar hörmulegra atburða sem breytti Líf þjóða og einstaklinga að eilífu er enn uppspretta deilna enn í dag, meira slíkt var nýstárlegt og hugrökkt fyrir tveimur áratugum. Samt eru það tjáningartækin sem virðast í raun ekki hæf verkefninu. Myndin virðist innihalda mikið af tilvitnunum sem koma beint úr kvikmyndum Hitchcock, sérstaklega fyrstu kvikmyndum hans sem gerast í Evrópu fyrir stríð, með hugrökkum breskum njósnara berjast við vonda þýska njósnara á lestum sem fara á miklum hraða um álfuna í myrkri. Lestin voru tákn heimsins og átaka hans með öllum sínum ákafa og dramatík. Hér verður lestin líka tákn fyrstu glitranna frá endurfæðingu Þýskalands eftir stríð, máttar þess, þráhyggju þess fyrir reglu og reglusetningu, stundvísi og kurteisi. Persónurnar sem byggja lestina eru langt frá því að vera klassísku njósnasögurnar góðir eða vondir. Aðalpersónan, ungur Bandaríkjamaður af þýskum uppruna sem kemur til Evrópu eftir stríð, sem er reiðubúinn að taka þátt í ferli hjálpar og sátta, lendir í óljósum heimi eyðileggingar og spillingar, þar sem frelsarar líta meira út eins og kúgandi hernámsmenn, og hinir sigruðu segja ekki upp. örlög sín en frekar fús til að halda áfram á vegi sjálfseyðingar, með ást efalaust í bland við landráð. Það er samt þessi klassíska kvikmyndameðferð sem svíkur leikstjórann í þessu tilviki. Aðgerðir persónanna, sérstaklega Leopold Kessler, leikinn af Jean-Marc Barr, virðast ruglaðar og skortir trúverðugleika. Kvikmyndatakan í heild virðist ekki vera Hitchcock-lík heldur frekar slæm eftirlíking af Hitchcock seint á þriðja áratugnum. Litanotkun yfir svart-hvítu kvikmyndina sem notuð er í meirihluta tímans á augnablikum af tilfinningalegum ákafa er líka of sýnileg. Það er ekki það að Van Trier nái ekki tökum á listrænum aðferðum sínum, heldur er hann of sýnandi, hann virðist reyna of mikið til að sýna hvað hann er frábær kvikmyndagerðarmaður. Hann er í raun frábær, eins og hann mun sýna í nokkrum síðari myndum sínum, en það verður áhorfendum að ákveða þetta einir.