Ég sá þessa heimildarmynd á kvikmyndahátíðinni í Cannes, í litlu 200 sæta kvikmyndahúsi efst í aðalbyggingunni á kvikmyndahátíðinni í Cannes. Ég var alveg til í hana. Ég elska blönduna af frábærlega gerðum skáldskaparsenum. Það er ótrúleg leikmynd. Atriðin líta í raun út eins og þau hafi verið tekin upp á 1920 eða 1930. Og tónlistin er svo fín. Ég met þessa upplifun 9/10.* spoilers framundan *Heimildarmyndin segir frá æðislegum Blues-mönnum, með svart-hvítu gamalt útlit atriði af blökkumanninum að spila á gítar og syngja. Það er í raun ótrúlegt. En þetta blandast líka inn í nýjar hljómsveitir og það er kannski eitt sem mér gæti mislíkað í þessari heimildarmynd. Það er of mikil notkun á tenglum við nútíma rokkhljómsveitir sem spila þessi blúslög á nútímalegan hátt. Ég kunni ekki að meta óþverra leið þeirra til að spila svona æðisleg blúslög. Þetta er sams konar ófullkominn tónlistarsmekkur og ég fann þegar ég horfði á Wim Wenders Buena Vista Social Club. Heimildamyndin var svo mikið lof á þessari fyrstu sýningu í litla kvikmyndahúsinu að daginn eftir var þessi heimildarmynd sýnd fyrir alla og venjulegir ferðamenn á strönd Croisette í útibíóinu. Þó að sandurinn, gæði vörpunarinnar og slæm gæði hljóðsins hafi líklega gert það að verkum að það er erfið upplifun að njóta þeirra þúsunda manna sem sátu í sandinum um kvöldið.