Byrjar á því að Fulci leikur útgáfu af sjálfum sér og skrifar niður nokkrar hugmyndir um hvernig fólk gæti dáið. Í kjölfarið fylgdi falsaður köttur að borða það sem er væntanlega heili. Eintakið sem ég horfði á var talsett á ensku, sem ég hata alltaf, en ég varð sérstaklega fyrir vonbrigðum að fá ekki að heyra Fulci í sinni eigin rödd. Fulci er í hálfgerðu hitastigi að vinna að nýjustu hryllingsmynd sinni. Maginn snýst þegar hann sér hluti sem líkjast áhrifum úr myndinni hans og hann fer að ofskynja að hann sé vitni að hryllingsverkum. Hann heimsækir geðlækni sem dáleiðir hann og er því miður ekki með bætta geðheilsu í huga. Ég minntist á geðlækninn sem David Cronenberg lék í Clive Barker's Nightbreed (1990). Skreppurinn í þessum er leikinn af David L. Thompson sem er frekar lélegur. Líklega raunverulegur vinur Fulci, hann er með stórt tönn glott þegar hann drepur fólk, þó að þetta sé kannski svarti húmorinn hans Fulci í vinnunni sem mér fannst líka frekar lélegur. Myndin er samsett úr fullt af klippum úr kvikmyndum Fulci, annaðhvort eins og Fulci sé á tökustað sem leikstýrir þeim, horfi á upptökur í sjónvörpum eða sé vitni að verkunum. Ég hef aldrei verið of mikill aðdáandi úrklippaþátta í sjónvarpsþáttum og mér finnst líka hlutir eins og Full Moon Entertainment frá Charles Band sem klippir niður gömlu myndirnar sínar og setti saman þrjár slíkar klippur þar sem ný safnrit eru frekar léleg. Ég býst við að þeir þurfi að græða peninga? Skrekkurinn í Cat in the Brain vísar til kenningarinnar um að ofbeldi í kvikmyndum valdi ofbeldi í raunveruleikanum. Einn af vinnufélögum Fulci talar um að heimildarmyndahópur fylgi Fulci til að sjá hvernig líf hans er. Fullt af sjálfsvísandi dóti eins og þessu. Í lokin sigla sumar persónurnar í burtu á bát sem heitir „Perversion“.