Milli 1937 og 1939 gerði Twentieth Century-Fox fullt af Mr. Moto kvikmyndum. En undir lok seríunnar var augljóst að stúdíóið hafði „hoppað hákarlinn“ ef svo má að orði komast. Þessi setning gefur til kynna að sjónvarpsþáttur hafi náð blómaskeiði sínu og stjórnendurnir sem voru í forsvari ákváðu að blása lífi í þáttinn með því að breyta formúlunni í grundvallaratriðum. Til dæmis, með „The Brady Bunch“ kynntu þeir pirrandi „Cousin Oliver“ og með „Family Ties“ kynntu þeir æðislegt barn sem ólst upp í sex ár á aðeins einu tímabili! Með Moto myndunum höfðu þeir stokkið hákarlinn með því að kynna grínisti vegna þess að þeir töldu að það þyrfti að endurgera þessar gáfuðu myndir. Í fyrri myndinni lék Warren Hymer pirrandi glímukappa. Og í þessari mynd kemur persónan Archibald Featherstone fram. Featherstone gæti bara verið eitt mest pirrandi dæmið um grínisti alltaf, þar sem þú hélt áfram að vona að einhver (helst Moto) myndi drepa hann bara til að halda kjafti í honum!! Þó hann eigi að vinna fyrir hinn fræga Scotland Yard sýnir hann alla gáfur og gáfur heilaskaddrar rófu. Aftur og aftur voru atriðin hans ömurleg og óþörf og Peter Lorre lítur bara út fyrir að vera sársaukafull þar sem hann stendur þarna og horfir á þennan fífl "leika". Það er svo slæmt að það eyðileggur sannarlega það sem GÆTI hafa verið ein af betri Moto myndunum vegna snjöllu söguþræðisins. Hvað söguþráðinn varðar, þá er kóróna drottningarinnar af Saba uppgötvað í upphafssenunni. Moto, sem er nú meiri alþjóðlegur lögreglumaður en siðlaus persóna sem hann var upphaflega, er við höndina til að vernda dýrmætan hlut frá því að vera stolið. Í frábæru ívafi, reyna nokkrir þjófar allir að stela krónunni óháð hver öðrum. Á heildina litið er myndin áhorfanleg en er líka næg sönnun þess að Moto serían hefði átt að enda hér. Þegar seinni heimsstyrjöldin nálgast, hefðu myndirnar ekki getað lifað mikið lengur af hvort sem er, þar sem að hafa samúðarfulla japanska aðalpersónu hefði einfaldlega ekki verið samþykkt í Bandaríkjunum eða bandamönnum.