Venjulega elska ég að finna gamla (og ekki svo gamla) vestra sem ég hef ekki séð, til að vera skemmtun kvöldsins. Það er svo frábær leið til að halla sér aftur, slaka á og flýja stjórnmálin og heimsvandamálin í nokkrar klukkustundir. En þetta átti ekki að vera raunin með þessa útgáfu af The Magnificent Seven. Leikarar og söguþráður þessarar þáttaraðar fylgja náið Hollywood formúlunni fyrir pólitískt rétta skemmtun; Gamla góða, hafðu rétt á huga, endurskoðunarsaga, þar sem 'vondu kallarnir' verða allir að vera hvítir, karlkyns, bandalagsríki (í þessu tilfelli), og helst kristnir (ef það er einhvern veginn hægt að vinna það inn í handritið). Það er sorglegt, virkilega. Bestu kvikmyndirnar sem til eru eru núna og hafa alltaf snúist um það að segja bara góða sögu á hvíta tjaldinu - ekki um að koma pólitískri hugmyndafræði einhvers á framfæri.