National Lampoon var einu sinni fyndið tímarit. Það fer mjög eftir fæðingardegi þínum hvort þér líkaði við hina snáðu hippadaga seint á sjöunda áratugnum eða hina siðlausu og hrikalegu kókhausdaga sjöunda áratugarins (þegar gamanleikurinn var ríkur af nöktum stúlkum) snemma á níunda áratugnum, miðaldur hafði drepið hvern þann neista sem eftir var af anarkískum húmor sem fíkniefnin höfðu ekki, og tilboð eins og þessi mynd og sífellt hræðilegri útúrsnúningur sköpuðu frekari göt í skrokkinn. Fyrir utan fallega myndskreytta titlaröð er nákvæmlega ekkert sem mælir með þessum einstaklega niðurdrepandi óþef. Ef þú kemst í gegnum óvænta upphafsþáttinn, 'Growing Myself', í von um að hlutirnir batni, heppni - þeir gera það ekki. Sá sem hélt að hugmyndin um að konu væri nauðgað á hrottalegan hátt með smjörstöng væri gamanmyndagull á skilið að fá höfuðið afhent aftur til sín á fati af hundasóða. Ef það er einhvern tíma skortur á gítarpörtum á heimsvísu, gætu neikvæðu hliðarnar á þessu brjálaða, samhengislausu tuskupoka af krúttlegum hugmyndum og skelfilegum frammistöðu vel þjónað einhverjum tilgangi.