Þetta var ein af þessum myndum sem ég myndi alltaf rekast á (hvort sem það var í sjónvarpi eða ódýrum DVD-diskum), en ég sló mig aldrei til að gefa henni tækifæri þar sem ég hélt að ég væri ekki að missa af miklu. Þetta var á einni nóttu og ég hugsaði jæja af hverju ekki. Góð ákvörðun líka, þar sem ég myndi sparka í mig fyrir að taka svona langan tíma að komast að henni. Fyrir mig vakti það hrifningu, þar sem það er þarna uppi með bestu eiginleikum Burt Reynold („Deliverance“, „White Lightning“ og „Boogie Nights“) og streymir aftur til þessara 70/80 grófu, harðsoðnu borgarglæpatryllianna sem voru ekki hræddir. að vera óljós og leggja sig fram við að setja upp persónur, pakka því með raunsæjum hrottalegum krafti og fella staðbundna staði (Atlanta er tilfellið hér) á áhrifaríkan hátt með jarðtengdri ljósmyndun. Í ákveðnum tónum minnti það mig svolítið á 'Dirty Harry', en það er lauslega. Samt sem áður er þetta hrífandi blústónlist með kraumandi spörkum, angurværum breytingum og óhömruðum hljómum, mjög mikið fékk mig til að hugsa um pulsandi tónverk Lalo Schifrin sem hann skipulagði fyrir 'Dirty Harry'. Tónlistarhljóðrásin er aftur á móti hit or miss.Sgt. Tom Sharky var fíkniefnasjúklingur í Atlantshafinu áður en hann sleppti við brjóstmynd og varð hann settur niður í embætti aðstoðarmanns. Ásamt nýju hópnum hans rekst þeir á vændishring, sem vekur áhuga þeirra vegna þess að hann er í eigu eins erfitt að rekja og sakfella glæpaforingja. Það sem þeir grafa upp felur í sér áberandi ríkisvald og kallstelpu sem getur gefið þeim mikilvæg nöfn, en þeir verða að ná til hennar áður en hún verður skotmark. Burt Reynold leikstýrir en leikstýrir líka á ósveigjanlegan fastan og vöðvastæltan hátt sem myndi hæfa lakonískri harðsnúnu frammistöðu hans og þematískt harðsnúið og stíft handrit Geralds Di Pego (sem var aðlagað eftir skáldsögu William Diehls). Jæja, hann sýnir einhvers konar hjarta-/innsýnar hugsanir meðal brynjunnar í tjöldunum sem taka þátt í hinni hæfileikaríku bresku leikkonu Rachel Ward, hvort sem það eru úttektaratriðin þegar hann horfir á hana frá annarri byggingu (og verður hægt og rólega hrifinn af henni) til þegar þau koma loksins saman, en þessi síðarnefndu samspil um miðja leið hægja á skriðþunganum en gefa honum noir eins og högg. Frammistaðan er nokkuð áberandi þar sem Reynold myndar frábært samband við einstaka leikara Charles Durning, Earl Holliman, Brian Keith, Richard Libertini og Bernie Casey. Hrífandi blótsyrði og fyndnar samræður á milli þessara stráka voru æði. Hvað spilltu illmennin varðar, byggir Vittorio Gassman upp þröngan styrk og kraft, en það er Henry Silva (sem virðist fæddur í þessi hlutverk) ískaldur og óstöðvandi snúningur sem gerir sýninguna. Þar sem framkoma hans virðist lýsa hlutum sem koma skal og hjálpa þeim að falla á sinn stað. Auk þess er adrenalínfyllt og ofbeldisfullt kattar- og múshámarkið hans með Sharky og liði hans frábærlega gert. Spennandi hasarloturnar gætu verið fljótar og þurrar, en haldast banvænar eins og gríðarlega tannslípandi yfirheyrsluröð. Nokkrar handhægar, gamaldags kvikmyndatökutækni auka á spennuna. Hið forvitnilega efni heldur því að það er nokkuð taktískt að vera persónuafleiddur, en þegar við teljum hnökralausa siglingu þá býður það upp á óvænta óvart eða tvær ásamt ákaflega hörðum árekstrum.