Ég hef beðið í 30 ár eftir að sjá þessa mynd. Ég spilaði hljóðrásarplötuna sem unglingur og fram yfir tvítugt. Nýlega fann ég DVD-disk á góðu verði og ég horfði á hann í morgun. Það var í breiðtjaldi, líklega jafnvel 70 mm prentun, hljómtæki, litirnir voru nokkuð góðir, mjög lítið að dofna, vissulega ekki endurgerð en ég er mjög mjög ánægður með þetta hreina eintak. Núna fyrir myndina. Það er nokkuð gott. Ég myndi ekki segja að það væri frábært þó það séu frábærar senur í henni. Kannski hefur Premminger ekki verið rétti leikstjórinn fyrir það, en ég segi þetta. Fyrir mér var miðpunktur myndarinnar fellibyljasenan. Frábærlega leikið af Premminger. Ein af frábæru veðursenum allra tíma. Reyndar myndi ég ganga eins langt og segja að leikatriðin séu betri en tónlistarsenan, ekki að tónlistaratriðin séu slæm. Alls ekki. Það vantaði samt... eitthvað. Kannski var það staðreyndin að það eru engar nærmyndir og mjög fá miðlungs skot. Þetta var næstum eins og að horfa á kvikmyndatöku af sviðsframsetningu. Kannski var það tilfinningin sem Premminger var að fara eftir. Á endanum var það kannski ekki rétti kosturinn, en svo fer það. Það er langt frá því að vera eyðilögð mynd. Að því sögðu elska ekki allir söngvarana á hljóðrásinni heldur. Ég hef alltaf gert það. Þeir eru fullkomnir fyrir þessa mynd. Ég elska söngraddirnar. Leikararnir eru að mestu leyti afbragðsgóðir. Ég vildi bara að lögin væru sviðsett meira af hugmyndaauðgi. Tvö númer Sportin' Life eru fín, en innilegu númerin finnast ekki einu sinni náið. Þeim finnst bara... langt í burtu. Þrátt fyrir það er ekki hægt að afneita krafti tónlistarinnar. Og á endanum er það það sem kemur í gegn hátt og skýrt. Enn og aftur, kannski það sem Premminger var að reyna að gera var að halda sig frá þeirri ótrúlegu tónlist sem hann var að vinna með. Ég tel að hann hafi haft réttu hugmyndina en kannski gengið of langt í þá átt. Leikurinn er frábær. Bestu þakkir fær hinn frábæri Brock Peters sem leikur og syngur hlutverk Crown. Hann er hinn fullkomni illmenni. Við viljum bara að hann láti aumingja Bess í friði og hann gerir það ekki. Eins stoltur, hrokafullur og viðbjóðslegur og hann er, þá er klassísk útfærsla Sammy Davis Jr á Sportin' Life klóki djöfullinn sjálfur og mjög karismatískur fyrir það. Án efa besta kvikmynd Davis. Aumingja Bess ræður bara ekki við tvo vonda menn. Ég er ánægður með að Hermes Pan hafi gefið Davis steppdansnúmer til að gera. Dandridge og Poitier, að sögn ekki hrifin af því að vera í myndinni, eru í raun mjög sæt saman. Ég veit ekki með efnafræði... það var meiri efnafræði á milli Dandridge og Peters en á milli Dandridge og Poitier. Samt sem áður virkaði þetta fínt fyrir Dorothy og Sidney. Þrátt fyrir það held ég að þær ættu báðar að vera stoltar af vinnunni sem þær unnu við þessa mynd. Þeir náðu báðir að koma meira en einu tári í augað á mér. Einkenni þeirra voru mjög þrívídd og trúverðug. Porgy frá Sidney Poitier virðist hins vegar næstum út í hött í steinbítsróður. Ég gat ekki varist því að halda að hann væri herra Braithwaite í "To Sir with Love", mjög menntaður og vel til hafður og talaður, lentur á erfiðum tímum. Hann hefði líklega ekki verið fyrsti kosturinn minn í hlutverki Porgy, en hey, hann var risastjarna á þeim tíma, svo hvers vegna ekki? Dorothy's Bess var jafn fullkomin og Carmen Jones hennar, reyndar enn viðkvæmari að þessu sinni. Carmen var sennilega flottari þátturinn fyrir hana að gera. Mjög mjög góð kvikmynd, hún vantar tvennt í það sem ég myndi kalla klassík. Það gerir bara ekki fullkominn klassíska einkunn. Samt er engin ástæða á jörðinni fyrir því hvers vegna Gershwin-búið hefur ákveðið að halda þessari fallegu mynd, jafnvel með öllum göllum hennar, hulinni almenningi eins og þeir hafa gert. Premminger hefur ef til vill tekið skrýtnar ákvarðanir sem leikstjóri, en myndin er ekkert til að skammast sín og skammast sín fyrir fyrir alla sem koma að henni. Það er það sem það er og það eru til miklu verri kvikmyndir en þessi sem eru vandræðalegar á DVD og í kvikmyndahúsum í dag. Porgy og Bess er ekki einn af þeim.