Fires on the plain leikstýrt af Kon Ichikawa og skrifuð af Shohei Ooka og Natto Wada er kvikmynd um síðari heimsstyrjöldina sem sýnir loksins ekki bandamenn berjast við öxulveldin, heldur Japana berjast og berjast fyrir lífi sínu á Filippseyjum. Aðalpersónan heitir Tamura, leikin af Eiji Funakoshi, og hann er hermaður sem yfirgefur herdeild sína vegna þess að hann er veikur. Allt sem hann hefur á sér er handsprengja, byssan hans og nokkrar kartöflur. Svona er hann að reyna að leggja leið sína á spítalann til að fá lækni og lækningu við sjúkdómnum sínum. En þar sem spítalinn vísaði honum frá og eyðileggst, byrjar hann langa göngu. Í gegnum alla myndina er Tamura áfram dálítið huglaus, en mjög borgaraleg, þegar hinir hermennirnir verða líkari dýrum með því að nota grunn eðlishvöt þeirra til að lifa af Tamura er enn mannleg og myndi ekki niðurlægjast. Atriði sem hefur haft mikil áhrif á mig til að hugsa jákvætt og öðruvísi um þessa stríðsmynd er þegar Tamura kemur inn í þorp á Filippseyjum sem er algjörlega í eyði. Þar berst hann við hund og finnur fullt af líkum japanskra hermanna staflað fyrir framan kirkju. Þetta fær Tamura til að hugsa og jafnvel hræddari en hann er nú þegar. Það sýnir að hermaðurinn er ekki hugrakkur drápsvél, heldur þjónn æðri verur og manneskjur mikilvægast. Eftir að hann snýr sér frá líkunum snúa tveir Filippseyingar (par eða bróðir og systur: mjög náið samband) aftur til þorpsins til að ná í salti sitt til baka. Aðalpersóna myndarinnar vill vera vingjarnleg í fyrstu, þó hann hafi gengið að þeim með byssuna sína, en skýtur konuna þegar hún byrjar að öskra. Bróðir/kærasti/maður hennar hleypur svo óttasleginn í burtu og eftir augnablik fylgir Tamura honum og skýtur villt á Filippseyinginn á flótta. Hann slær hann ekki. Eftir að Tamura hefur tekið upp saltpokann, eitthvað mjög dýrmætt, sleppir hann byssunni sinni í ána. Þessi bending er mjög mikilvæg til að skilja snið Kon Ichikawa/Shohei Ooka á Tamura og stríðinu. Með því að bera þessa mynd saman við aðrar kvikmyndir frá seinni heimsstyrjöldinni er hún alls ekki dæmigerð. Auðvitað eru allar kvikmyndir með þjáningar hetjur, en hetjurnar þeirra eru hetjulegri en Tamura. Hann tjáir allt sem er mannlegt: það er verið að stjórna honum, hann er veikur, hann verður hræddur, hann hefur von. Þetta er dæmigert fyrir japanska kvikmyndir um seinni heimsstyrjöldina og fyrir japanskt samfélag. Þar sem seinni heimsstyrjöldin er ekki til umræðu í japönsku samfélagi eru Japanir líklegir til að setja Japana í seinni heimsstyrjöldina í hlutverki fórnarlambsins. Þessi fórnarlamb er líka mjög sjónræn í þessari mynd. Eitt af dæmunum er Tamura, annað lík japönskra hermanna fyrir framan kirkjuna og annað mikilvægt er þegar japönsku hermennirnir eru að reyna að komast yfir götu og Bandaríkjamenn bíða þar eftir þeim og skjóta alla japönsku hermennirnir sem eru með verri búnað og fá verr mat og hafa engan heilsubúnað eða neitt slíkt. Í persónulegri niðurstöðu minni verð ég að segja að það er þess virði að sjá þessa mynd til að geta loksins séð kvikmynd frá hinni hliðinni en venjulega. Hún hefur heldur engan þjóðernisáróður sem auðvelt hefði verið að byggja inn. Þegar þú hefur horft á myndina að fullu muntu geta séð hryllinginn í seinni heimsstyrjöldinni að öllu leyti.