Ég sá þetta bara á TCM í kvöld og var hneykslaður yfir ofspilun Jean Arthur. Það að hún rak augun af undrun og að ofgera allt var ekki í sama stíl og Dietrich og Art Lund. Dietrich var dásamlegur í hófi sínu og kómískri tímasetningu. Hún er það besta í þessari mynd. Wilder gaggarnir voru flatir og satt að segja meira eins og eitthvað sem nýnemi í háskóla myndi skrifa til að reyna að „komast í burtu“ með því að vera vondur, fyndinn og óhreinn, en hljómaði bara leiðinlegt og alls ekki fyndið. Það virtist vera of mikið ýtt á húmorinn til að vera fyndinn. Endirinn var algjörlega tilgerðarlegur. SPOILER AHEAD: Aldrei í eitt augnablik trúði ég því að Art Lund hafi skyndilega fallið út úr ástinni á Dietrich og svo allt í einu verið geðveikt ástfanginn af Arthur. Ó, Billy. Vertu alvöru! 3 af 10.