Ég fann sjálfan mig að horfa á Sex Lives Of The Potato karlana með hryggjarpinn, undrandi hvers vegna svo margir hæfileikaríkir og fyndnir grínistar ákváðu að taka þátt í kvikmynd sem er svo gjörsamlega laus við húmor. Kúkur og grínbrandarar eru fyndnir þegar þú ert ellefu. Átján plús og þú byrjar að missa vini í kringum vatnskassann. Kannski gætirðu haft gaman af þessari mynd ef þú ert sú manneskja sem spilar oft hagnýta brandara sem fela í sér hundasóða, brúna töskur og eldspýtur, eða kannski taka þátt í 'man' ' Keppni á kvöldin með því að drekka í sig uppköst/þvag félaga o.s.frv. þegar þú ert ekki aftur í kjallara foreldris þíns að kýla táningskonuna þína. Jafnvel þá "Kynlífslíf..." er erfitt að mæla með því. Kannski ef þú ert mjög undarlega í masókískum höfuðkúpuskurðaðgerðum og eyðir kvöldunum þínum hamingjusamur í að lemja aldraða eða horfa á salerni skola, gætirðu haldið að nærmynd af boga sé verðug dreifingar í kvikmyndum. Ég myndi ræða persónusköpun, frásögn eða sýningar. Ég var ekki alveg útskúfaður eftir langan samanburð á túnfiski og leggöngum.