Eyrnalokkandi kvikmynd, hálfgamaldags skrúfubolti sem hannaður er til að sýna fram á kómíska eiginleika söngstjörnunnar Madonnu. Hún fer svo sannarlega langt út á orðtakið hér að leika óviðjafnanlega reynslulausn sem reynir að sanna að hún hafi verið dæmd fyrir morð (lík fannst í skottinu á bílnum hennar eftir að hún ók yfir á rauðu ljósi ... stór hlátur). Eftir kraftmikla hreyfimyndarröð – sem er miklu skemmtilegri en restin af myndinni – höfum við ekkert að líta á nema svarta maskara Madonnu og rauðar varir sem koma fram af platínuhári hennar og fölu yfirbragði. Hvað er annað? Griffin Dunne virðist sigraður í hlutverki markvarðar Maddys, á meðan lélegir leikarar í aukahlutverki eiga í erfiðleikum með að hlæja með ömurlegum samræðum. Þetta er óheppilegt afturför fyrir hæfileika leikstjórans James Foley, sem óviturlega leyfir stjörnu sinni að svífa um sig í anda nöturlegu slattamyndanna frá 1930 (en meira að segja Katharine Hepburn í "Bringing Up Baby" hafði mannlega hlið). Ömurlegt. *frá ****