Það eru nokkrar frábærar athugasemdir og athuganir á þessari mynd. Það gladdi mig að taka eftir samanburðinum við "M" eftir Fritz Lang (gleymdu hinni óvirku endurgerð 50's með léttum David Wayne). Hinn raunverulegi illmenni er ekki pyntaði morðinginn (óvenju fín frammistaða Jeffery DeMunn), sem tekur út kynferðislega svekkta reiði sína á fórnarlömb sín - aðallega börn. Hann er markmiðið. Hið raunverulega illmenni er kæfandi skrifræðiskerfi Sovétríkjanna, sem drukknar í eigin spilltu getuleysi. Gremja ósveigjanlegs holls manns (Rea í sínu besta hlutverki síðan "The Crying Game"), auðveldra raunsæisfræðings sem er tilbúinn að nota kerfið sér til framdráttar (Sutherland hefur alltaf náð árangri í svona hlutverkum), hikandi, hræddur en ákveðinn. geðlæknir (hinn óviðjafnanlegi Max Sydow), brjálaður, brjálaður embættismaður saksóknara (brilli breski leikarinn John Wood) og hljóðlát, stuðningskona hins drífandi rannsakanda (yndisleg stuðningsmaður, Imelda Staunton). Þetta er ein helvítis fín mynd. Myrkrið og myrkur þess eru studd af lýsingu á spilltu, óhæfu kerfi sem vinnur gegn árangri. Það er óþarfi að dýfa sér í gore-hlaðna sneið og teninga tilfinningasemi sem hefur einkennt svo margar nýlegar myndir. Gore er til staðar - þetta er hræðileg saga - en hún bætir við lýsinguna á sjúklega snúinni manneskju. Árangur sögunnar er einmitt þessi: þetta voru verk sem framin voru af manneskju, manneskju eins og þú eða ég. Þar sem ég og þú veljum að fá útrás fyrir gremju okkar með skynsamlegum hætti, tók Chikatilo reiði sína út á saklausustu og viðkvæmustu okkar , börnin okkar. Hin frábæra forsenda þessarar sögu kemur fram af jafn frábærum leikarahópi frábærra leikara. --Því miður tek ég fram að áströlskum vini okkar líkaði ekki ræðuna og hefði eflaust kosið að heyra þá tala á ástralska mállýsku. Jæja, verst. Þessi fína mynd virkaði örugglega fyrir mig og alla aðra sem ég hef talað við sem hafa séð hana.