Persónulega hef ég horft á hana vegna útlits Leu Thompson og bjóst ekki við að hafa gaman af myndinni sem slíkri, en furðu vekur að ég hélt áfram að horfa á hana til loka. Ekki sérlega frumlegt eða skemmtilegt, en undarlega heldur það þig bara við sjónvarpið. Álit mitt á Will of Their Own væri miklu betra ef það væri ekki einn punktur sem ég bara skil ekki. Það er yndisleg og virkilega viðkvæm atriði þar sem persóna Lea Thompson hleypur á götunni með barnið í fanginu, snjórinn er að falla, hún er köld, hrædd og á engan stað til að vera á, hún veit ekki hvað hún á að gera næst. Og svo um 10-12 árum seinna, þegar allt er betra fyrir hana, yfirgefur hún sama krakkann án nokkurrar viðvörunar til að taka upp ferilinn sem hana dreymdi um. Ég bara skil það ekki - ég sé ekki hvernig er það gæti verið að hún myndi gera slíkt, það var andstæða við allt sem hún gerði hingað til á lífsleiðinni þegar allt sem hún var að gera miðaði að því að barnið lifi af. Eftir þessa persónuflipp gat ég bara ekki notið restarinnar af myndinni.