Þessi mynd er skrifuð af Charlie Higson, sem hefur áður gert hina „goðsagnakenndu“ hraðsýningu og sinn eigin þátt sem byggður er á einni af persónum Fast Show (Tony bílasala). Hann hefur líka skrifað James Bond bækur fyrir krakka. Reyndar hef ég áður séð aðeins Gordons kvikmyndir sem eru byggðar á sögum Lovecraft, og allar þeirra eru stórkostlegar. Hér reynir Gordon að gera eitthvað öðruvísi. Stíllinn er algjörlega "samtímalegur", sem þýðir skjálfandi myndavél, hröð og undarleg klipping, flott chillout tónlist í bakgrunni. Það virkar alveg ágætlega hérna, held ég, en það er samt tilgangslaust og ódýrt. Það fær mig oft til að hugsa um myndatökumanninn sem er að hrista dv-myndavélina sína framan í leikarana/leikkonurnar og reyna að gera flottar hreyfingar í myndunum (í von um að eitthvað þolanlegt kæmi út úr því). Leikstjórnin er góð og það er heil stemning sem er afleiðing góðrar leikstjórnar. Mér finnst aðalpersónan, "núll" ungi strákurinn, vera nokkuð áhugaverður í "núllinu". Feiti gaurinn er líka góður. Og gaurinn sem lítur út eins og Alec Baldwin, en er ekki hann. En nokkuð fljótlega eftir byrjun reynist myndin vera eitthvað sem er ekki svo áhugavert: Í þessu tilfelli á ég við endalausa línu af senum af sadisma og veikindum. Það er ekki mikil mannúð í þessari mynd/sögu: Hún er algjörlega svartsýn og sérhver manneskja í þessari mynd er ógeðsleg og vonlaus, eða bráðum dáin. Það þarf varla að taka það fram að það er enginn húmor heldur. Þetta er 1'40 löng uppköst án þess að léttir á neinu augnabliki. Allavega, Gordon er mér enn einn áhugaverðasti kvikmyndaframleiðandinn sem er virkur í dag og ég lít á þessa mynd sem tilraun og misheppnaða í því. Allir þurfa að upplifa það að villast stundum, bara til að læra og rata aftur. Þetta gæti verið óáhugaverðasta og innantómasta verk Gordons.