Kvikmynd Lois Weber, "Hypocrites" var og er enn frekar djörf og djörf mynd. Ég hafði gaman af því og var mjög hrifinn af kvikmyndatökunni og sögunni af því. Presturinn sér hræsni fólksins í kirkju sinni og reynir að sýna þeim „naktan“ sannleikann. Fólkið er agndofa þegar hann afhjúpar nakta styttuna sem sýnir sannleikann, eftir að hafa mistekist að leiða það til hans og þeir fáu sem gerðu það hjálpa á leiðinni. Fólkið vill ekki horfast í augu við sannleikann um að það sé að gera eitthvað rangt, en það sýnir það að þeir leggja hlutina fram fyrir Guð, fara í strandveislur sem hegða sér óviðeigandi, efnishyggju sína og annað sem fólk í heiminum gerir sem hefur tilhneigingu til að ekki hafa siðferðilega rétt fyrir sér. Á endanum verður hann að ganga inn um hlið himinsins, án þess að ná neinum fylgjendum. Þessi mynd finnst mér vera mjög djörf, þar sem nakin kona er sýnd í gegnum hana, sérstaklega miðað við tímabilið sem þessi mynd var gerð. Myndmálið og táknmálið sem lýst er í þessari mynd fannst mér ótrúlegt. Það hvernig þeir gerðu nakta konuna hálfgagnsæra og nota nakta konu til að tákna nakta sannleikann sýnir mikla sköpunargáfu og list. Að sýna mismunandi syndir fólksins þegar það gekk niður veginn og neitaði að fylgja stígnum, hver með mismunandi afsakanir, áföll og/eða hærri forgangsröðun, var frábær leið til að tákna fólk nútímans. Þessi mynd gerir mjög gott starf við að koma siðferðisboðskapnum á framfæri við áhorfendur sína. Lois Weber hefur gríðarlega leið til að fanga athygli áhorfenda sinna með sköpunargáfu sinni, táknfræði, myndefni og í gegnum heyrn. Jafnvel tónlistin á píanóinu í þessari mynd er mjög falleg og passar við allt þemað.