Ég sá þessa mynd þegar ég var um 8 ára og mér fannst hún góð en það var ekki fyrr en ég horfði á hana aftur 13 ára að ég skildi hana í alvörunni fyrir hvað hún er; teiknimynd um glæpahund með alvöru hjarta úr gulli „ættleiðir“ litla stúlku til að nýta hana fyrir hæfileika sína til að tala við dýr. Hundastjarnan, Charlie B. Barkin, er myrt af formlegum viðskiptafélaga sínum, Carface, (sem er algjörlega djöfullegur við the vegur). Sál hans fer síðan til annars en til himna til að finna gyllt úr sem er í raun lífstími hans, sem Charlie, sem er lúmski en elskulegi kallinn sem hann er, stelur og spólar til baka og sendir hann aftur til jarðar. Þegar hann er kominn aftur á jörðina fer Charlie að hefna sín á hinum illa Carface. Þetta er hvernig hann rekst á unga Anne-Marie, einmana litla munaðarleysingja sem getur talað við dýr sem Charlie ætlar að svindla á fyrir hæfileika sína til að komast aftur á óvin sinn Carface. En skúrkurinn Charlie kemur í raun og veru til að sjá um hina ungu Anne-Marie og áætlanir hans ganga úr skorðum þar sem hann verður að ákveða að gera það sem er rétt eftir að Anne-Marie uppgötvar hvað "besti vinur hennar" Charlie hefur raunverulega notað hana til að græða peninga fyrir. nýtt og betra hunda spilavíti. Nú verður hann að bjarga henni frá hinu óttalega Carface. Ég elska þessa mynd ennþá, jafnvel þegar ég er 22 ára. Hugmyndin og söguþráðurinn er í raun allt öðruvísi og frumlegur en í mörgum öðrum teiknimyndum. Ég er sérstaklega hrifin af þeirri hugmynd að hundur gegni hlutverki illmennisins einu sinni. Carface var jafnvel betri en hann var í All Dogs go to Heaven framhaldinu. Á þeirri mynd virtist hann vera nokkuð vafasamur um hlutverk sitt sem illmenni.