Nokkrar ungar íranskar konur klæða sig eins og stráka og reyna að komast í undankeppni HM milli Írans og Barein. Þegar þeir eru gripnir eru þeir hengdir á svæði þar sem eldspýtan er enn innan eyrnalengdar, en úr augsýn. Fangarnir biðja um að vera látnir fara, en reglur eru reglur. Miðað við ætterni leikstjóra þess, Jafar Panahi, var það afvopnandi að uppgötva að Offside er gamanmynd og oft bráðfyndin. Í The Mirror árið 1997 sýnir Panahi tvær útgáfur af írönskum stelpum og lætur áhorfendur velta því fyrir sér hver sé „raunveruleg“. Í The Circle árið 2000 stíga nokkrar íranskar konur út fyrir kerfið; Brot þeirra eru ólík, en þau lenda öll á sama hörmulega staðnum. Hins vegar, þegar ég hugsa um Offside núna, þá er erfitt að ímynda sér það sem annað en gamanmynd, því ástandið sem það sýnir er svo augljóslega fáránlegt. Þar sem konurnar krefjast þess að vita hvers vegna þær geta ekki horft á fótboltaleikinn og fangar þeirra eiga erfitt með að svara, er eina mögulega niðurstaðan gamanleikur. Það sem gerir Offside mest áhrif á er að ungu konurnar eru ekki sýndar sem aðgerðarsinnar sem ráðast á kerfið. Þeir eru einfaldlega fótboltaáhugamenn og föðurlandsvinir, og þrátt fyrir að greinilega sé farið með þá ósanngjarna, missa þeir aldrei einbeitinguna á leiknum og þeim sögulega sigri sem er innan þeirra þjóðar.