Ég man að mér líkaði þetta betur en Nausicaa í vindadalnum á þeim aldri þegar þessi sögutónn var mér of alvarlegur. Laputa, sem virðist hafa haft áhrif á útgáfu hennar í Bandaríkjunum til að koma í veg fyrir rugling hjá hinum breið rómönsku áhorfendahópi, hefur teiknimyndalega hæfileikann í fyrstu framleiðslu leikstjórans Conan. Reyndar er Pazu með þykk bein og ódauðlegan lífskraft Conan - sem stökk af þúsund hæðum með stúlkuna sína í fanginu og lenti á fætur og byrjaði síðan að hlaupa. Þetta gerir hann að skemmtilegustu persónunni að horfa á. Tækniaðdáendur Nausica gætu orðið fyrir vonbrigðum með fljúgandi pöddur og afturtækni í gegnum Laputa - eina undantekningin gæti verið vélmenni. Ólíkt Princess Mononoke og Valley of the Winds, er þemað í Laputa ekki beint tengt umhverfishyggju. Ef það hefur þema yfirleitt er það andvígur. Mikilvægi þess að lifa náttúrulega - þetta tengist fljúgandi kastalanum, er afsakanlegt stuttlega rætt og í raun ekki fylgt eftir. Á heildina litið lít ég nú á verkið sem að vera á mótum á milli feel-good og corny.