Ég sá þessa mynd ein þegar ég var unglingur í heimabæ mínum á Indlandi, á þeim tíma þegar það eina sem heillaði mig fyrir utan stelpur voru Tígrisdýr. Ég kom heim eftir að hafa horft á hana, með gljáandi augnsvip, langaði til að vera þessi náungi í myndinni sem vingaðist við Tígranna. Þvílík kvikmynd og þvílík augnablik sem það var! Leikhúsið sem ég sá það í er ekki til og hefur vikið fyrir verslunarmiðstöð. Ég veit ekki hvernig mér myndi finnast um það núna eftir svo mörg ár og vil ekki spilla æskuminningum með því að finna þessa mynd á DVD eða eitthvað álíka og finnst hún ekki áhugaverð lengur. Ég hef lært af fyrri reynslu að æskuminningin er oft flekkuð þegar maður ferðast um tízku þjóðvegi lífsins af og til og reynir að enduruppgötva óspillta fortíð sína með kvikmyndum, bara til að finnast sakleysi hennar fullkomlega soðið og ekki velkomið lengur. Og ég vil ekki kasta upplifunum af minningu um þessa mynd út í vindinn. Ég á ekki börn, svo ég er sennilega sjálfselskur að skilja þessa mynd eftir á sepia tón svæði í heila mínum, ekki vilja hana á DVD. En ef þú ert á bráðþroska aldri og vilt rifja upp á seinni árum minningar um yndislega æsku, reyndu þá að horfa á þessa mynd (ef þú getur nokkurn tíma). Það verður virkilega þess virði.