Þessi mynd er svo 1980 og það er það sem mér líkar svo vel við hana. Það er frábært starf við að miðla tilfinningu þessa skrítna áratugar. Raunveruleikinn að rússneskir kjarnorkuvopnir gætu þurrkað þig út hvenær sem er. Reagan í Hvíta húsinu sagði öllum að hlutirnir væru frábærir, á meðan fleiri og fleiri félagslegar áætlanir voru skornar niður. Ungt fólk hætti, en ekki eins langt og foreldrar þeirra á sjöunda áratugnum gerðu. Ungt fólk fór samt í skóla, það reykti bara svo mikið dóp að skynsemin þeirra var nánast dauð. Ekkert hafði áhrif á þá, ekki einu sinni dauði eins bekkjarfélaga þeirra af hendi eins vinar þeirra. Hversu skrítið er það að átta sig á því að morðið var rangt, en þú ert ekki viss um hvers vegna. Að horfa á persónurnar takast á við glæpinn er heillandi og lýsandi fyrir mjög sjúkt samfélag. Glover er frábær, Keanu er frábær, Hopper er ótrúlegur. Ein eftirminnilegasta mynd sem ég hef séð.