Julian Noble (Pierce Brosnan) er leigumorðingi. Eða „hjálpari dauðsfalla“ eins og hann vill helst vera kallaður. Hann er líka drukkinn, kvenmaður og í miðri lífskreppu. Í starfi í Mexíkóborg rekst hann á Danny White (Greg Kinnear), óöruggan kaupsýslumann sem heldur að hann sé nýlega kominn á völlinn en er ekki viss. Þau hittast á hótelbarnum seint eitt kvöldið, eftir að þau hafa báðir fengið sér of margar smjörlíki. Hljómar eins og uppsetningin fyrir gríntrylli með tölum, er það ekki? En það er það ekki. Þess í stað er Matador fyndin og stundum snertandi karakterrannsókn. Það forðast hverja snúning sem ofangreind samantekt myndi gefa til kynna, stundum jafnvel setja þau upp bara til að rífa þau niður með glöðu geði. Þetta er mynd sem virðir persónur hennar nógu mikið til að leyfa þeim bara að halda áfram með það, án þess að þurfa að troða þeim í óþarfa söguþræði. Leiðingja Brosnans verður óhjákvæmilega líkt við Bond hans, en þetta er ósanngjarnt fyrir báðar frammistöðurnar. Bond er hálfgerð hugmynd, afurð alls þess sem á undan er gengið; á meðan Julian er fullmótuð persóna með sínar eigin hvatir og galla. Hann hefur verið til í sínum eigin skuggalega, kjánalega heimi svo lengi að hann hefur gleymt hvernig á að tala við aðra manneskju. Þegar hann hittir Danny á hótelbarnum sér hann andstæðu sína: venjulegur strákur með eðlilega vinnu og eðlileg vandamál. Hann öfunda Danny; leigumorðinginn er orðinn leiður á lífi sínu, sér sjálfan sig sífellt nær óumflýjanlegri „burn out“ eins og hann orðar það. En þegar Danny opnar sig um dauða einkasonar síns reynir Julian að skipta um umræðuefni með óhreinum brandara. Hann er maður sem hefur, að eigin sögn, verið „á flótta undan hvaða tilfinningum sem er“. Kinnear heldur sínu striki á móti frammistöðu Brosnans og dælir Danny White með áreynslulausum hversdagsheilla sínum. Hann er hið fullkomna þil fyrir Julian; á meðan sá síðarnefndi er fullur bravæði og hedonismi, Danny er jarðbundinn, með aðeins vott af sérvisku. En hann fer líka dýpra en rótgróin persóna hans, og sýnir okkur hversu langt allir munu ganga þegar þeir standa frammi fyrir fjárhagslegum og fjölskyldulegum eyðileggingum. Það er raunveruleg efnafræði á milli Brosnan og Kinnear. Það er mest áberandi í þremur lykilsenum myndarinnar: hótelbarnum; nautabardagi, þar sem Julian segir Danny hvað hann gerir fyrir líf sitt, og fer með hann í gegnum klæðaæfingu á morð; og atriði þar sem Julian birtist heima hjá Danny sex mánuðum síðar. Þetta atriði kynnir okkur líka almennilega fyrir eiginkonu Danny, Bean (já, Bean). Í öðru dæmi um hversu mikla virðingu The Matador ber fyrir persónur sínar, spyr Bean (Hope Davis), í stað þess að örvænta yfir nærveru leigumorðingja í húsi hennar, bara af þvinguðu ró: "Komstu með byssuna þína?" Handritið er ekki alveg eins gott og hefði getað orðið eftir kannski aðra endurskrifun. Ein eða tvær línur virðast svolítið þvingaðar og nokkra brandara þarfnast aðeins meiri vinnu. En í atriðum þar sem Julian og Danny (og síðar Bean) tala bara saman, eru skrifin frábær. Myndinni finnst engin þörf á að setja persónurnar í einhverjar fráleitar aðstæður (aðrar en að hitta leigumorðingja og sagðan leigumorðingja að snúa upp á dyraþrep þitt). Það leyfir þeim bara að tala, ýtir þeim varlega í átt að nauðsynlegum söguþræði. Það er hasar, en aðeins þegar það endurspeglar persónurnar. Eitt athyglisvert dæmi er þegar Julian týnir vinnu í Búdapest vegna þess að hann heldur áfram að sjá sjálfan sig í gegnum riffilsjónauka sína. Restin af myndinni fjallar um persónurnar, hvernig þær eiga í samskiptum, hvernig þær hafa áhrif hver á aðra. Og að lokum snýst þetta um vináttu, jafnvel á ólíklegustu stöðum. Á einum tímapunkti segir Julian Danny að hann sé eini vinur hans. Og hann meinar það virkilega.