Horfði á þetta sem síðbúna sjónvarpsmynd í gærkvöldi af tilviljun. Brotthvarf myndarinnar sagði eitthvað um að móðir væri hjá dóttur og fer í rómantískt ferðalag, þar sem ég stillti inn þar er smiðurinn duglegur að vinna við nýjan sólstofu - leikinn af Daniel Craig ekki síður - svo söguþráðurinn kom strax í ljós. Það kemur í ljós að ástvinur samnefnds móðursmiðs er einnig kærasti dótturinnar, svo það eru vandræði í uppsiglingu og ekki of mikið á óvart. En ég hafði verið gripin af sannfærandi frammistöðu Anne Reid og ég var hrifinn. Leikstjórnin gefur henni nóg pláss til að stara í spegla og stilla klúta, þegar hún gefur frá sér sorg. Kynlífssenurnar voru heillandi og tabúrof. Ætti ekki líkami eldri kvenna að vera hulinn? Ekki hér og við fáum dýrindis endurvakningu í kynhneigð móðurinnar. Jafnvel meira óhugnanlegt eru teikningarnar sem hún gerði sem (SPOILER!) uppgötvaði einu sinni grunsemdir dóttur hennar um að eitthvað sé að gerast hér.Cathryn Bradshaw sem dóttirin sannfærði mig ekki alveg eins mikið og restin af leikarahópnum, en það gæti verið ég . Með bylgjum hennar af pre-Raph lásum bjóst ég við að sjá Juliu Sawahla, en ákafari andlit hennar hefði hentað átökum betur í mínum huga. Bradshaw er með kringlóttara og hamingjusamara andliti sem bar ekki reiðina sem kemur fram þegar líður á myndina. Endirinn er slakur. Ef kveðjurnar fyrir mömmu þegar hún fer í skömm eru svona áhugalausar gætum við kannski séð nærmyndir af þeim sem veifa bless og séð eitthvað af einstökum ástæðum þeirra. Hvað sem hún hefur gert, þá er hún nýlega syrgjandi ekkja sem fer á einmanalega heimilið sem hún deildi með eiginmanni sínum í 30 ár, og mér fannst skortur á samúð ögra. Fyrir kvikmynd sem er svo full af tilfinningum (og varaðu þig við að það er eins og að opna kampavín, þú færð aldrei lokið aftur á) er endirinn köld mótsögn.