Lokamarkmið Stóra bróður, að við vitum hvað við eigum að hugsa áður en við hugsum það, hefur verið að veruleika. Er það einhvers konar kraftaverk, eða óheiðarlegur brandari, að fólk klæðist andlegum jakkafötum af eigin vilja, snúi sér í brenglaðar form og glottir eins og apar? Kvikmyndir, list, hætta ekki lengur á hinu óþekkta, heldur eru ályktanir fráleitar, tæmdar af lífi."The Notorious Bettie Page" er fáránleg dæmisögu, sem hentar fyrir nýnema háskólafemínismanámskeið. Lærdómurinn er skýringarmynd, rétthyrndur og línulegur: "Sjáðu hvernig konur eru hlutgerðar, misnotaðar, misnotaðar og síðan hent á ruslahauginn af karlkyns samfélagi." 1950,“ rassinn milljónir manna sáðlát til. (Allir gagnrýnendur endurtaka þessa setningu, „pin-up drottning fimmta áratugarins,“ eins og apakór.) Saga hennar sem amerísk kynsprengja er kunnugleg: Suðurríki, misnotuð af föður sínum, nauðgað o.s.frv. Í þessari mynd er hún naífi, saklaus ómeðvituð um hina skynsamlegu hagsmuni sem hún þjónar og græðir blygðunarlaust á. Þó að hún trúi á Jesú, nýtur hún þess að leika sér nakin fyrir framan myndavélarlinsu -- bara heilnæmu stúlkan í næsta húsi kynlífsþræll amerískir karlmenn sem segjast hafa ímyndunarafl. Frá munni rithöfundar-leikstjórans Mary Harron sjálfrar, Oxford-menntaðrar OG fyrrverandi pönkara. (finnur þú lykt af samsettri rotnun forréttinda og "hipness" eins og ég geri?): "Mér finnst að án femínisma væri ég ekki að gera þetta. ... ég geri ekki femínískar myndir í þeim skilningi að ég geri þetta ekki. Ekki gera neitt hugmyndafræðilegt. En ég finn að konur fá myndirnar mínar betri." Hvílík notaleg klíka. Kvikmyndin fer bara í gegnum þá hreyfingu að segja sögu mannlífs, efni hennar og tilgangur hefur verið lofað og grafið langt áður en myndin hófst. Fröken Page á kærasta en okkur er nánast ekkert sýnt um samband þeirra. Reyndar eru engin náin eða nákvæm tengsl í myndinni. Maður getur ekki hunsað smeykur einfaldleika þess. Í New York, þar sem fröken Page reynir eftir fremsta megni að falla inn í og ​​friðþægja heim karlmanns, lætur binda sig í bandi þrældómsins og reima þétt inn í svört leðurstígvél og bol S&M, er myndin svört og hvítur. En niðri í Miami, þangað sem hún fer til að komast burt frá öllu, fer hún glöð úr fötunum og er mynduð af „frelsaðri“ konu, breytist myndin í lit. Eins og í helvíti „ger Harron ekki femínískar myndir,“ gerir það ekki ekki "gera neitt hugmyndafræðilegt." Hugmyndafræðin er orðin svo innbyrðis, svo áleitin, svo forrituð að hún er nánast ósýnileg. Stóri bróðir hlýtur að brosa.