Ég hló upphátt nokkrum sinnum á meðan á þessari mynd stóð, en ef þú lítur aðeins á hana og þú myndir halda að þetta væri eitthvað allt annað. Ég dýrka hraðann og hvernig það brennur hægt og rólega inn í þig þegar þér eru sýndar þessar hrikalega fallegu borðmyndir. Andersson gefur okkur eitthvað annað hér. Sýnir okkur eitthvað sem ég hafði ekki séð síðan í síðustu mynd hans. Hann er einstaklega óvenjulegur og með aðferð sinni við að festa myndavélina og leyfa aðgerðum að eiga sér stað fyrir okkur, opnar hann dyr mannkyns og við skyggnumst inn á stað sem endurspeglar okkar eigið líf, okkar litla líf. Það er öflugt efni. Það er einfaldleikinn sem hann lætur atburðina eiga sér stað sem skapar andstæða tilfinningu um flókið. Allt fyrir framan myndavélina er allt annað en einfalt. Athygli Andersson á smáatriðum er óvenjuleg. Ég tel að flestar senur, ef ekki allar, séu leikmyndir byggðar frá grunni í samræmi við hönnun hans. Ég get ekki mælt nógu mikið með þessari mynd. Fyrir mig fór þetta með mig á stað og ég kom út úr honum eftir að hafa orðið vitni að veröld sem er slitinn og fallegur, sterkur og sár, hrjóstrugur og glæsilegur. Í senn framandi og kunnuglegt. Þessi mynd er ljómandi góð og lífseigandi. Ég veit það vegna þess að ég kom brosandi út og fannst það dásamlegt. Það hefur tekið hann sjö ár að gera þetta. Ef hann myndi bara gera þessa einu mynd þá væri hann samt þarna uppi með stórmennina.