Alvarleg gamanmynd. Ross Hunter-framleidd kvikmyndaútgáfa af franska leikritinu "Les Joies de la famille" (síðar amerískt sem "A Very Rich Woman") er flott, vel leikin, stundum fyndin...og því miður tímalaus. Auðug ekkja í Kaliforníu, sem virðist vera að sliga peningana sína, er tekin af tveimur fullorðnum, gráðugum dætrum sínum, sem báðar eru hræddar um að mamma Rosie eyði arfleifð þeirra kæruleysislega. Allt málið um lífsnauðsynlega – en aldraða – konu sem send er á hvíldarheimili gegn vilja sínum, og þarf síðar að sanna að hún sé geðveik í dómi, er viðkvæmt efni í gamanmynd (og honum til sóma, leikstjórinn David Lowell Rich. ofhleður ekki myndina með grófum gaggum eða augljósum tilfinningum). Sumt af húmornum er svolítið breitt og virkar ekki, en Rosalind Russell skilur alvarleikann sem felst í þessari atburðarás og slær aldrei rangar nótur. Sandra Dee er líka góð sem barnabarn Rosalindar og James Farentino er mjög heillandi sem ungur lögfræðingur. Kvikmyndin hefur svo mikið að segja um mikilvægi aldraðra okkar og hvernig þeir velja að eyða tíma sínum sem eftir er, að alvarleiki þema „Rosie!“ glatast næstum í flýti að farsælum endalokum. Myndin skilur mann eftir brosandi - og á sama tíma að velta fyrir sér hversu margar eldri dömur það eru sem voru aldrei jafn heppnar. *** frá ****