Eftir að hafa séð Arthur margoft í sjónvarpinu hló ég svo mikið að hlutverk Dudley Moore sem Arthur, og heppni, drukkinn milljónamæringur var hysterískur en John Gielgud sem þjónn/faðir hans Hobson var jafn heillandi. Ég keypti DVD diskinn fyrir nokkrum vikum og horfði á hann, þrátt fyrir næstum 27 ár er hann enn jafn skemmtilegur og það var hlutverk Liza Minnellis þar sem ástaráhuginn var heillandi, efnafræðin á milli þeirra tveggja var galdur. Arthur Bach, (Moore) er dekraður drukkinn milljónamæringur sem er með barreikning sem hljóðar eins og þjóðarskuld sem hann hefur enga löngun til að vaxa upp og nýtur þess að haga sér eins og barn. Athafnir hans eru undir umsjón þurra enska þjónsins hans Hobson (Gielgud) svo virðist sem engum sé alveg sama um Arthur nema hann, faðir Arthurs (Barbour) býður upp á fullkomið ef hann giftist ekki hinni hræðilegu ljóshærðu félagskonu Susan Johnson (Eikenberry) í fjórum tíma. vikur mun hann skera af arfleifð sonar síns upp á 750 milljónir dollara. Hins vegar hittir Arthur og verður ástfanginn af Lindu Marollu (Minnelli) ungri verkamannastéttarþjóni og bindiþjófi, nú stendur hann frammi fyrir erfiðri ákvörðun að giftast vegna ást eða peninga. Þegar Hobson deyr vex Arthur loksins úr grasi og slítur það með Susan fyrir brúðkaupið, sem skilur hann eftir að halda bæði peningunum og sannri ást sinni. Arthur er sannarlega heillandi rómantísk gamanmynd fyrir alla