Það eru næstum tíu ár síðan ég hef séð annað hvort af síðustu tveimur framhaldsmyndum "Phantasm" - vafalaust vegna þess að enn ljóslifandi minning mín um þá er ekki mjög góð. Það er viðurkennt enn þann dag í dag, ég er enn mikill aðdáandi fyrstu tveggja þáttanna svo ég hélt að ég myndi fara aftur og upplifa 'lokakaflann' aftur. Hluti þriðji er örugglega sá versti í seríunni þar sem hún tekur sjálfan sig greinilega minna alvarlega og kastar inn fullt af ruglingslegum hlutum sem meikar ekki mikið sens... Aftur, rétt þar sem fyrri myndin fór frá okkur, bjargar Reggie Mike frá hávaxni maðurinn sem heitir því að koma aftur til hans síðar, en hlutirnir eru ekki öruggir lengi þegar þeir rekast á Jody sem er óútskýranlega fær um að taka á sig mynd kúlu. Svo virðist sem sál hans sé haldið fanga af hávaxna manninum svo Mike er síðan dreginn inn í hinn óheillavænlega tvíþætta Netherworld og Reg þarf að finna hann... Á leiðinni hittir hann tíu ára krakka og nunna-chuck með svarta skvísu að nafni Rocky sem aðstoðaði hann alla ferðina. Það er í rauninni ekkert eftirminnilegt við "Phantasm III" annað en hversu heimskulegt og kröftuglega "húmorískt" það reynir að vera. Aðeins einn jákvæður þáttur sem hjálpaði ekki einu sinni myndinni og það var endurkoma A. Michael Baldwin og Bill Thornbury sem endurtaka hlutverk sín í fyrsta skipti síðan upprunalega klassíkin frá 1978. Vandamálið er að þeir koma frekar mikið fram... Reggie Banister er að sjálfsögðu kominn aftur í aðalhlutverkið sitt, en brjálað, ástarsjúkt viðhorf hans gerir nærveru hans allt of pirrandi til að geta líkað við hann. Angus Scrimm virtist líka bara ekki vera alveg "inn í" hlutverki sínu. Hann talar of mikið hér og er hvergi nærri eins ógnvekjandi og hrollvekjandi í mótsögn við „sérkennin“ sem myndin virtist grípa kæruleysislega til. Álit flestra á þessari mynd virðist frekar óvægið og hafa tilhneigingu til að hugsa "það er enn skemmtilegt". Kannski er ég bara of mikill nítaplokkari en ég gat bara ekki komist inn í þetta. Ég man að mér líkaði illa við það þegar ég var krakki og eftir að hafa horft aftur á það - ég get óhætt að segja - hefur ekkert breyst. Don Coscarelli sló í gegn með upprunalegu lágfjárhagslegu, martraðarkenndu, goðsagnakenndu kvikmyndinni „Phantasm“, sem ég tel ennþá uppáhalds hryllingsmyndina mína og virðulega framhaldið hans hélt hlutunum á hreyfingu og dökkum súrrealískum og GORY, en „Lord of the Dead“. (heimskulegur titill) virtist bara vera of fljótur og skelkaður á mig... Innlimun nýju persónanna tveggja, Tim og Rocky (það eina sem vantaði var Scrappy Doo!!), var sterk vísbending um að Coscarelli væri uppiskroppa með hugmyndir og að sjá hversu langt hann gæti keyrt kosningaréttinn...Þannig að þetta er "Phantasm" mynd með mjög litlum slyngjum, nektum og fjögurra tunnu skotbyssum. Þarf ég að segja meira?