Hún er ekki Michael Jordan. Hugsaðu um alla stórkostlegu NBA leikmennina sem hafa dökknað á ferlinum af engri góðri ástæðu en tímasetningu fæðingar þeirra. Nöfn þeirra gætu farið eins auðveldlega af vörum almennings og Russell, Cousy, Byrd, Magic, McHale, Oscar, Wilt, listinn heldur áfram; en hljóðstyrkurinn minnkar aðeins fyrir Stockton og Malone, Charles, Patrick og alla hina frábæru leikmenn sem misstu alltaf fyrirsagnirnar til Michael. Ég hef séð það skrifað að ferill Gretchen Mol hafi logað í kjölfar forsíðugreinarinnar í Vanity Fair útgáfunni 1998 sem spáði óumflýjanlegri stórstjörnu fyrir fröken Mol. Seinna var sagt að hún hefði verið of spennt. Ég er ósammála. Ég man enn eftir því að í nokkurn tíma eftir að ég sá "The Devil's Advocate" árið '97 eða '98, þá ruglaðist ég í því hvaða leikkona lék Mary Ann Lomax. Var það Mol eða Theron? Ójá! Charlize Theron var ein í "2 Days in the Valley" og "Mighty Joe Young" og Gretchen Mol var í "Donnie Brasco", "Celebrity" og "Rounders". Þegar ég hafði séð "The Thirteenth Floor" ( Mol) og "Sweet November" (Theron), ég lét rétta þau nokkurn veginn út en ég setti þau samt í sömu hugarskrárskúffuna. Báðir voru mjög hæfileikaríkir, með sætt andlit, svipaðar líkamsgerðir, stutt ljóst hár og svo framvegis. Theron var hins vegar boðin meiri vinna. Ég elskaði hana sem Söru Deever og sem Adele Invergordon var fegurð hennar beinlínis ógnvekjandi. Árið 2003 kom "Monster" út og frá þeim tímapunkti og þar til sjálft Óskarsverðlaunin voru afhent vissi öll kvikmyndaheimurinn hverjum "besta leikkonan" verðlaunin voru að fara til. Og svo sannarlega! Theron var Aileen Wuornos. Eina leiðin til að fá nákvæmari skilning á því hvað gerði raunverulega Aileen Wuornos að merkja væri að spila aftur á einhvern hátt stafræna myndbandið sem er föst í höfðinu á Selby. Og fyrir stóra hæfileika til að gera sig svona líkamlega óaðlaðandi! Óheyrt! Svo árið 2005 kom "The Notorious Bettie Page" út. Frammistaða Mols var óvenjuleg. Kannski stóð hún í skugga frú Theron. Þetta var eins og danssalurinn fyrir sigurhátíð hins tapaða forsetaframbjóðanda, enginn kom og engum var sama. Það var litið á hana sem framhald af gamalli sögu, þegar efnileg leikkona með minnkandi feril leikur nektarhlutverk í "B" mynd. Hó hum! Nei nei nei! Rangt! Sama hvað þér kann að finnast um myndina (og ég hef gaman af kvikmyndum um fimmta áratuginn) ef þú heldur þessari áfram muntu missa af einni af betri sýningum þess árs. Fröken Moll var jafn mikil Bettie og fröken Theron var Aileen. Því miður er Aileen, fyrir almenningi sem er að fara í kvikmyndir, sú samúðarkenndari persóna. Af hvaða ástæðu sem er, þá er siðlaus, sósíópatískur morðingi minna vandræðalegur fyrir okkur en barnaleg, óvandað, hömlulaus, trúarleg stúlka, sem mesti glæpurinn var að lifa lífi sínu fullkomlega traust og algjörlega afhjúpuð. Bettie Page var ein af helgimyndum fimmta áratugarins. Myndir hennar og kvikmyndir eru aldrei kynferðislegar, aldrei klámfengnar, en hún sýndi sig sem nánast skopmynd af öllu sem er kinky. Það var engin tilfinning um raunsæi, aðeins skopstæling. Fröken Moll fanga sjálfan kjarna persónunnar. Hún bætti á sig 20 kílóum til að bæta smá zaftig við venjulega granna mynd sína og þegar hún stillti sér upp fyrir ýmsa ljósmyndara í myndinni var líkami hennar Bettie. Fullur skortur hennar á tálmunum að framan passar nákvæmlega við allt sem hefur verið gefið út um Bettie. Kvikmyndaleg nekt sýnir venjulega erótík eða kynhneigð. Í þessari mynd snýst allt um sakleysi. Það að sjá Gretchen/Bettie nakta fékk mig ekki til að vilja stökkva á hana heldur vakti löngun til að vernda hana fyrir öllum þeim hryllingi sem fólk getur valdið hvort öðru. Ef þú miðlar þessari mynd áfram muntu missa af einni bestu frammistöðu síðustu ára. Við the vegur, skömm á MPAA fyrir að gefa þessu R einkunn.