Höfundur "Nekromantik", annarrar kvikmyndar Jörg Buttgereits í fullri lengd, "Der Todesking" er kraftmikið meistaraverk. Myndin er miðuð við keðjubréf sem er upprunnið frá hópi sem kallast "Bræðralag sjöunda dags" og sýnir 7 þætti, hver samanstanda af einum degi í einni viku, þar sem sjálfsvíg er nálgast með mismunandi persónum og aðstæðum á meðan bréfið er gert. það eru umferðir. Ekki snerta þessa ef þú hefur gaman af Hollywood-kvikmyndum eða söngleikjum, nýtur gleðilegra eða jafnvel „venjulegra“ kvikmynda eða býst við að kvikmynd sé bara góð, ef hún beinist að leiksviði. Nihilísk framúrstefnuaðferð Der Todesking vel útskýrir hvers vegna kvikmyndir Buttgereit voru almennt bannaðar í Þýskalandi, heimalandi þeirra, á níunda áratugnum og mestan hluta þess tíunda. Der Todesking er í raun ekki einblínt á persónurnar sem birtast á skjánum, heldur tilgangslausu sinnuleysið eða þunglyndi sem líf flestra samanstendur af almennt. Buttgereit finnur ekki ástæður til að halda áfram að lifa, aðeins ástæður til að hætta, og þegar þú velur hvernig og hvenær þú deyrð getur þú líka verið konungur dauðans, Der Todesking. Kvikmyndir Buttgereit eru almennt erfiðar í flokkun og Der Todesking er engin undantekning. Með sama mannskap og næstum sama leikarahópi og allar aðrar myndir hans, væri "listkvikmynd" líklega nærtækasta lýsingin í hvert skipti. Der Todesking býður upp á frumlega aðferð til að mynda, skapa stemmningu og meðhöndla miðhlutinn í næstum hverri senu. Í einni senu fer myndavélin hægt og stöðugt í 360 gráðu hring, á meðan maður býr í lítilli eins herbergja íbúð í einn dag. Á öðrum tímanum notar Buttgereit hljóð- og kvikmyndaspillingu til að lýsa andlegu ástandi manns sem er að hrynja, á meðan hann dvelur í örvæntingu sinni. Á þriðju tímabilinu eru að því er virðist skemmtileg senunöfn, aldur og störf raunverulegs fólks sem hefur framið sjálfsmorð sýnd á skjánum, sem talið er réttlæta bann í Þýskalandi fyrir þessa tilteknu mynd. tengd) þjást almennt af ósamræmi og Der Todesking er engin undantekning. Þó að allir þættir hafi sama fókus á völdum dauða og afleiðingar hans eða afleiðingar í öllum tilbrigðum hans, þá eru til mjög kraftmiklir þættir, en samt gæti einn þáttur eða tveir jafnvel virst eins og uppfyllingarefni, sem að hluta til dregur úr heildarkrafti myndarinnar - samt hin kjálka-sleppa, gífurlega kraftmikla millibil sem sýna niðurbrotna líkama ná að halda myndinni saman og hreinsa hana frá óljósari augnablikum aftur til stórleikastöðunnar. Almennt andrúmsloftið er óhugnanlegt, hrífandi, mjög niðurdrepandi og stundum jafnvel ógeðslegt - svo mikið að tugir manna fóru í miðri mynd á meðan á leikhússýningu stóð á kvikmyndahátíð sem ég tók þátt í. Þetta er ein mynd sem gerir það. skildu eftir varanleg áhrif og ég mæli eindregið með því fyrir alla sem eru að leita að sérstakri upplifun og einhverju sem þeir munu örugglega muna eftir á komandi árum. Ekki er mælt með því fyrir hjartveika eða aðdáendur sýningartíma, þetta er lítil, öðruvísi mynd sem vekur sannarlega tilfinningar hjá áhorfendum. Hvort sem það er rugl, undrun eða jafnvel hatur, þá er ekki líklegt að þú verðir kaldur eftir þetta, að mínu mati besta, afrek þessa litla indie-hóps. Aðalþema myndarinnar, "Die Fahrt ins Reich der Menschentrümmer part I-III" kom út í takmörkuðu 666 stykki 8" vínylútgáfu, sem nú er mjög eftirsótt. Þú getur samt fengið klassíska meistaraverkið með því að fá "The Nekromantik" hljóðrásardisk, sem ég mæli eindregið með. Lo-Fi hljóðgervlinn tónlistin í myndinni er dökk og sérkennileg, næstum illa lík, er ómissandi hluti af andrúmslofti myndarinnar og er eitthvað sem þú myndir mjög, mjög sjaldan heyra annars. Mikið mælt með!