Ég hef heyrt um þessa heimildarmynd svo lengi að ég vissi að ég þyrfti að gefa mér tíma til að horfa á hana. Sem heimildarmynd er hún mjög vel unnin að því leyti að hún tekur hlutlausa athuguðu sýn á upplifun þeirra. Það eru engar raddsetningar eða viðtöl. Það er heiðarlegt. Það er satt. Það er líka auðmýkt. Tvær athugasemdir héldu mér í raun eftir að myndin var gerð. Eitt var hvernig strákunum er sagt að verða ekki eins og bandarísku strákarnir sem ganga í pokabuxunum og hvernig í Afríku er tími en enginn peningur, en í Ameríku eru peningar en enginn tími. Stærstu áhrifin voru hvernig strákarnir hungraðu eftir menntun og hvernig einn drengjanna flutti sig algerlega um set svo hann gæti farið í skóla. Ég horfði á þessa mynd með annarri stúdent í menntaskóla sem sagði að það kom honum í uppnám að sjá hvernig strákarnir voru færðir til nýs lífs án þess að hafa raunverulega stefnumörkun til Ameríku. Hann sagðist líka þekkja svo marga bandaríska unglinga sem einfaldlega geta ekki metið hversu blessað líf þeirra er í Ameríku. Ég er sammála honum um báða reikninga. Sterk mynd sem fær mann til að hugsa um margt.