Á fyrstu 20 mínútunum var hverri mögulegri klisja hrundið af höfundinum og leikstjóranum. Þar var aðalrannsakandi NTSB með pyntað fjölskyldulíf; pólitískt pyntaður stjórnarmaður NTSB sem [ég get drepið ALLT sjónvarp] Ted McGinley; pyntaður faðir fórnarlambs hruns; og pyntandi sleipur sjúkrabíla-eltandi lögfræðingurinn.Hollywood hefur enn ekki hugmynd um viðkvæmni flugvéla. Flugvélin sem hrapaði var af gerðinni 737 og sat hún að mestu leyti á jörðinni eins og flóðhestur sem ákvað að taka sér blund. Fyrsti þriðjungur skrokksins var heill, aftari helmingur flugvélarinnar var heill og ruslasviðið sýndi enga vængi eða hreyfla. Flest fólkið hefði átt að fara í burtu í ljósi þess hversu margir lifðu af flugvélina sem var tætt í Iowa eftir að hún missti vökvakerfið. Megnið af þessari sjónvarpsflugvél var ekki einu sinni brennt. Það minnti mig á atriðið í "Air Force One" þar sem 747-þotan lendir í vatninu og hoppar svo áfram eins og hún sé úr tommuþykku stáli. Þátturinn var svo slæmur að það var ómögulegt að horfa. Jafnvel konan mín, sem er meira samþykk en ég, var að tjá sig um tæknilega galla. Það sem kom mér á óvart var hvernig þessi POS gæti nokkurn tíma orðið til. Eru framleiðendur þessara hluta svo vanir klisjum að þeir geta ekki einu sinni kannast við þær? Einhver las þetta handrit og sagði: Já, ég vil eyða milljón dollara í að gera þetta raunverulegt. Ég vildi að ég væri næsti fundur hjá stráknum. Ég á titil að dásamlegri brú í New York sem ég myndi selja ódýrt.