Þegar þessi mynd var opnuð aftur árið 1976, segir goðsögnin að henni hafi verið mætt með gríðarlegu háði og fyrirlitningu --- hún var almennt talin misheppnuð. Ég man vel eftir Ebert sem gaf henni eina stjörnu og það var sagt að það hafi verið baulað á hana í Cannes. Svo virðist sem þetta fólk hafi ekki skilið myndina, sem er ekki svo erfitt að skilja þar sem hún er mjög dulspekileg, dimm og lagskipt á þann hátt sem enn furðar mig. Þegar ég les í gegnum margar umsagnirnar hér finn ég (jafnvel eftir um það bil 7-8 áhorf í gegnum árin) marga þætti myndarinnar sem ég hafði áður farið yfir. En jafnvel án þess að skilja mikið sálfræðilega undirstöðu sögunnar, þá er hún samt sprungin spennumynd ... jafnvel þótt þú takir bara stigvaxandi ofsóknaræði og ofsóknir sem yfirgnæfa titilpersónu Polanski eins og flóðbylgja á meðan hún er í tveggja klukkustunda hlauptíma. frumefnið --- frábær skáldsaga eftir vanmetna skáldsagnahöfundinn Roland Topor --- afhjúpar forvitnilegri lög. Trekovsky eftir Polanski er milquetoast í hæsta gæðaflokki. Þó hann virðist í fyrstu vera enn ein mild hversdagssálin, þá áttar maður sig smám saman á því að hann er einn af þeim sem virðist stefnulaust flakka í gegnum lífið og láta það stýra sér. Hann virðist hafa fáar sterkar tilfinningar varðandi það sem honum líkar og mislíkar. Honum finnst sjálfum sér ýtt varlega svona og hitt, en virðist aldrei vera of beygður úr formi burtséð frá. Þessi óljósa óskhyggja er meira áberandi í skáldsögunni en myndinni, en það eru vísbendingar um það snemma í myndinni líka. Gerir leikrit fyrir íbúð konu, Mademouiselle Choule, sem liggur á sjúkrahúsi. að jafna sig eftir nýlega sjálfsvígstilraun, virðist vera það áræðilegasta sem hann hefur reynt (jafnvel að prútta í raun niður verðið á innstæðunni í samkomulaginu). Hann kemst þó fljótlega að því að hann er að borga fyrir „góða hlutinn“ á fleiri vegu en honum er sama, þar sem hann finnur sig í miðju hringiðunnar sem skapaður er af byggingu fullri af taugasjúkum, stjórnandi frekjum sem eru ofnæmir fyrir jafnvel minnstu merki. mannlífsins, eins og fótatak um nóttina eða bankað á hurðina. Í stað þess að taka afstöðu verður Trelkovsky sífellt fjarlægari vegna ástandsins og yfirgefinn af ofsóknarbrjálæði og tilfinningu fyrir ofsóknum. Hann verður heltekinn af Choule, ímyndar sér að hann sé eins og hún, klæðist eins og hún o.s.frv. þar sem eigin persónuleiki hans fer fljótt að þurrkast út af eigin geðveiki. Ef einhver hefur einhvern tíma efast um óttaleysi Polanski sem listamanns, þá væri honum gott -ráðlagt að sjá þessa mynd. Merki svartur húmor hans er áberandi (og stundum vandræðalega) til sýnis hér og --- guð blessi hann --- hann gerir sjálfan sig að rassinum. Þetta er „tour de force“ frammistaða í einni ríkustu, áhættusamustu og gotnesku hryllingsmynd sem gerð hefur verið. Að fleiri hafi ekki séð það er sannur glæpur.