Þegar ég las sum ummælin á skilaboðatöflunum hér bjóst ég við að þessi mynd yrði algjört niðurdrepandi - en þegar ég horfði á hana gat ég ekki hætt að hlæja! Hún er formlega orðin nýja uppáhaldsmyndin mín. Ég veit ekki um hvað hatrið hér snýst, kannski er það vegna þess að kvikmynd af þessu tagi hefur í raun aldrei verið til áður. Mér er illa við að nefna aðra algjörlega kvenkyns drifinn gamanmynd. Fullt af gamanmyndum verður með eina eða tvær leikkonur í aðalhlutverki, en mikið verður um karlkyns aukapersónur. Þessi var nánast ALLAR konur - að Seth Meyers, Justin Hartley undanskildum og stuttu framkoma Will Arnett - og það virkaði. Allar leikkonurnar skiluðu mjög fyndnum leikjum (sérstaklega Missi Pyle) eftir sérkennilegu og elskulegu handriti. Heilla þessarar myndar, fyrir mér, virðist vera í fíngerðum femínískum boðskap hennar: að sætta sig við hver þú ert, velgengni kvenna á opinberum vettvangi, styrkleika kvenkyns vináttu og brotandi kynhlutverka. Þó það sé létt í lund, stendur hver aðalpersónan frammi fyrir áskorun þar sem tilraunir þeirra til að vera „skemmtilegri“ stangast á við femínísk gildi þeirra og hver þær vissu að þær væru. Missi Pyle lagði til að þessi mynd missti af kvikmyndasýningu vegna hennar algjörlega kvenkyns leikarahópur og skortur á stórum leikara til að koma myndverunum á bak við það, og ég verð að vera sammála. Allir sem ég hef mælt með þessari mynd við hafa elskað hana og ég held að það sé synd að gamanmynd sem fagnar kvenfyrirlitningu hafi ekki hlotið almenna viðurkenningu og vel heppnaða. Ég mæli eindregið með þessari mynd fyrir alla sem hafa opinn huga eða ást á kvenmiðju. gamanleikur.