CRY FREEDOM er frábær grunnur fyrir þá sem vilja fá yfirsýn yfir grimmd aðskilnaðarstefnunnar á aðeins nokkrum klukkustundum. Frægi leikstjórinn Richard Attenborough (GANDHI) er svo sannarlega ekki ókunnugur tegundinni og samstarf hinna raunverulegu herra og frú Woods, helstu hvítu persónanna í bók þeirra og í þessari mynd, gefur CRY FREEDOM frekari áreiðanleika. Myndbandið sem nú er gefið út tekur í raun rúmar 2 og hálfa klukkustund síðan 23 mínútur af aukaupptöku var sett inn til að gera það að tveggja hluta sjónvarpsþáttaröð eftir upphaflega kvikmyndaútgáfu myndarinnar. Þó að aukin lengd sé til þess fallin að auka fyrirgefanlega galla myndarinnar: misjafna persónuþróun og staðalímyndir sérstaklega, þá gæti annar mögulegur galli (það að krefjast örlaga hvítra persóna umfram afrísku) reynst sem styrkur. Þegar ég lít á CRYING FREEDOM sem pólitíska og sögulega fræðandi kvikmynd (eins og ég held að hún ætti að eiga, vegna listrænna verðleika), er sagan sú sem svartir Afríkubúar þekkja of vel, þó að yngri kynslóðin gæti nú þurft að sjá hana á kvikmynd til að ná fullum áhrifum . Það eru hvítu sem hafa alltaf verið markhópur myndarinnar og bókarinnar, vonandi knúið þá til breytinga. Nú tólf árum eftir framleiðslu myndarinnar er CRY FREEDOM að mörgu leyti áhugaverðari mynd að horfa á. Tæpum tíu árum eftir að meirihlutastjórn svartra hefur verið að minnsta kosti fræðilega við lýði, eru hugsjónir CRY FREEDOM frá 1987 að mestu óframkvæmdar. Það er því jafn brýnt og alltaf fyrir hvíta Suður-Afríkubúa, sérstaklega þá yngri sem hafa aðeins heyrt um þessar aðgerðir, að sjá hana og gleypa boðskap myndarinnar. Í algjörri mótsögn við bandaríska þrælahaldið og afhjúpun helförarinnar gyðinga hefur barátta Suður-Afríkubúa verið sögð með aðeins tveimur eða þremur sögum: GRÁTA FRELSI, GRÁTA ÞAÐ ELSKA LAND (OK, teldu það tvisvar ef þú lætur endurgerðina fylgja með) og SARAFINA ( missti ég af einum?). Öll þrjú dramatíkin leika líka klaufalega bandaríska og breska leikara í bæði hvítu og svörtu hlutverkunum. Ekki einn suður-afrískur leikari hefur leikið stórt hlutverk, hvítur, litaður, indverskur eða svartur!). Og já ég saknaði annars alþjóðlegs suður-afrísks drama, MANDELA og DEKLERK. Þó að þessi ævisaga (sem líka er mjög mælt með) hafi verið gefin út eftir að meirihlutastjórn svartra var sett á, var MANDELA leikin af svörtum Bandaríkjamanni (Sidney Poitier, sem einnig lék í upprunalegu S.A.-þema CRY THE BELOVED COUNTRY), en Afrikanerinn DeKlerk var leikinn af (sköllóttur) mjög breskur Michael Caine, góð frammistaða ef hægt er að vísa því á bug að kjarninn í afríkuveldi er harkalegar and-breskar tilfinningar. Þangað til staðbundin SABC sjónvarp og afrískar kvikmyndir fara að takast á við sína eigin arfleifð er CRY FREEDOM um það bil eins ekta og þú munt verða. Eins illgjarn og hvítir (sérstaklega Afrikaners) eru sýndir í myndinni, mun sérhver athugull (ekki frjálslegur) gestur til Suður-Afríku jafnvel núna árið 1999, svo ekki sé minnst á 1977 þegar CRY FREEDOM á sér stað, almennt finna viðhorf hvíts til svartra. , jafnvel vanmetið. Þegar litið er á CRY FREEDOM eftir á að hyggja er ótrúlegt að sátt geti yfirhöfuð átt sér stað og það er það. En CRY FREEDOM sýnir á sínum tíma að ekki hefur mikið breyst í hugum margra ennþá, og að markmið svartra Afríkubúa um FRELSI og sátt er enn í gangi. Þetta er ástæðan fyrir því að ef þú ert nýliði í aðstæðum, CRY FREEDOM, er besta kynningin þín.