Ég hef gaman af hasarmyndum. Ég er með softspot fyrir "B"-myndir með slæmum samræðum og viðarleik. Svo, ég hef verið að brjóta heilann til að koma með eina af sektarkenndum mínum sem var verri en þessi stórmynd. Ég get það ekki. Það væri erfitt að setja saman stærra stykki af cr*p en þetta Bruce Willis farartæki. Armageddon er sagan (og ég nota það hugtak lauslega) af hópi „ofurborara“ sem flýgur af stað til að eyða smástirni áður en það eyðileggur jörðina. Raunhæft? Eiginlega ekki. En hverjum er ekki sama? Það er hasarmynd. Ég er ekki að sprengja forsendurnar. Minniháttar spillingar: Myndin byrjar á nokkrum senum sem ætlað er að kynna ógnina og persónurnar. Bruce Willis er harðsnúinn leiðtogi liðsins og eyðir sínum fyrsta tíma af skjánum í að elta Ben Affleck með byssu fyrir það ófyrirgefanlega athæfi að sofa hjá dóttur sinni. Einhverra hluta vegna kom það mér ekki til að hlæja. Það var þvingað, eins og allt í þessari mynd. Teymið er kallað til vegna þess að það er eina fólkið um allan heim sem getur borað smástirnið. Allt í lagi, ég er tilbúinn að samþykkja þá forsendu ef hún kemur okkur að hasarnum - meintu kjöti myndarinnar. Fleiri tilraunir til húmors, þar sem hver persóna fer út til að gera eitthvað brjálað, nöturlegt áður en hún hleypur af stað. Aftur, latur. Loksins fara þeir í loftið. Hér er þar sem myndin vakti mig virkilega. Þeir koma á steininn og hefjast handa. Myndirðu trúa því, ekkert virkar rétt og allt hefur spennuþrungna niðurtalningu!!! vá! Tíu, níu, átta... einn - Ó, óvart, við björguðum deginum aftur! Þegar ég sá það í leikhúsinu hélt ég að ég væri að verða veikur. Ég get aðeins gert ráð fyrir að þeir hafi verið að reyna að hylja risastóru götin sem hin lélegu frammistöðu skildu eftir með því að klippa í annað skot á nokkurra sekúndna fresti (og þetta frá einhverjum sem er alinn upp á MTV - Mr short attention span sjálfur). Einmitt þegar ég hélt að það gæti ekki Ekki versna... bíddu - það er framleiddur táragnaskur endir sem var svo tjúllaður á hann og gerði restina af myndinni að sýndarborgara Kane. Samantekt: Hræðsluáróðurinn var ekki fyndinn. Söguþráðurinn - jæja, ég sagði að ég myndi sleppa þessu. Leiklistin var slæm. Mjög slæmt. Jafnvel Billy Bob gat ekki lyft sér upp fyrir handritið, sem var verra. Myndavélavinna - aftur, slæmt. (Ég minntist ekki einu sinni á heimskulegasta ástarsenuna í kvikmyndasögunni - hugsið um dýrabrauð).Einkunn: 1 af 10. (Ég gef hálft stig fyrir Steve Buscemi, sem fær mig til að brosa gegn vilja mínum og annað hálft stig fyrir þau skipti sem ég gat horft á hina yndislegu Liv Tyler og reynt að hunsa leikaraframmistöðu hennar) Þetta er lang og fjarri versta mynd sem ég hef séð í leikhúsi... nokkurn tíma.