Þessi mynd gerði mig mjög reiðan. Mig langaði ólmur að kýla á "vísindamennina" og óséða kvikmyndagerðarmenn meðan á því stóð. Mjög, mjög sárt að sitja yfir. Sofórískt og tilgerðarlegt í versta falli. Litlu góðu upplýsingarnar um heilastarfsemi/efnafræði og skammtafræði glatast í hafsjó af nýrra hestaskíti. Verstu brotlegustu voru risapottarnir Ramtha og Joseph Dispenza. Herra Dispenza upplýsir okkur um að flestir lifi meðalmennsku og gefur skýrt í skyn að hann lifi á æðra plani. Jafnvel hugmyndirnar og viðhorfin sem ég er sammála í grundvallaratriðum eru sett fram á svo þungum, klaufalegum, yfirburðum, tilgerðarlegum, prédikunarfullum hætti að ég fann löngun til að afneita þeim. Ég held að það hafi verið það sem gerði mig svo reiðan, sú staðreynd að þeir hafa tekið það sem eru sannarlega djúpstæðar hliðar á rótgróinni vísindalegri hugsun og spillt þeim með nýaldarhokum sínum. Mikið af því byggist á þeirri rökvillu að beita hugmyndum skammtafræðinnar á þjóðhagsheiminn. Það er við hæfi að leikmynduðu þættirnir með Marlee Matlin eru áhugasamir og klisjur. Það er nóg af djúpstæðri undrun um lífið og alheiminn í hinum raunverulegu, staðfestu vísindum.