Ég var að fara í gegnum lista yfir Óskarsverðlaunahafa og var hissa að sjá að þessi mynd vann Butch Cassidy and the Sundance Kid fyrir bestu myndina árið 1969. Eftir að hafa séð hana í raun og veru er ég hins vegar ekki hissa lengur. Það var langt á undan sinni samtíð hvað varðar stíl, kvikmyndatöku og notkun á flashback til að hjálpa til við að þróa persónu Joe Buck. Það ótrúlegasta sem mér finnst er dýpt karakter Joe Buck í svona stuttri kvikmynd. Ég held að Voight hafi fangað barnaleikann og grimmdina-þegar-ögruðu. Tvær atriðin sem gripu mig virkilega voru eftir að hann fékk blástur í leikhúsinu og þegar eldri maðurinn biður um hann. Ég held að þegar hann lítur í spegilinn sé hann að reyna að sjá hvort það sé í raun hann sem hefur gert - eða er að fara að gera - eitthvað hræðilegt. Ég held að það hafi verið frábær ákvörðun hjá Hoffman að taka þetta hlutverk. Annars gæti hann hafa verið tékkaður eftir útskriftina. Engu að síður, þetta þótti algjör snilld af ástæðu.