Þetta hlýtur að vera ein fyndnasta sjónvarpsþáttaröð sem komið hefur frá Bandaríkjunum síðan „Allir elska Raymond“ féll frá. Warburton er alltaf fyndinn, og í þessu bætir við restina af leikhópnum til fullkomnunar. David Spade heldur áfram að kitla gríðarlega fyndið beinið á mér með alveg einstöku flutningi á línum sínum. Eftir að hafa rabbað yfir bresku þáttaröðinni, „Coupling“, sé ég nákvæmlega hvaðan höfundar „Rules of Engagement“ fengu upprunalegu hugmyndina sína, en þetta er ekki ætlað að vera „brickbat“ - algjörlega snilldar samræðan og leiðin inn í sem það er miðlað setur þessa tilteknu seríu algjörlega í sundur. En það þarf meira en hæft leikaralið til að ná árangri í nýrri þáttaröð, sérstaklega á mjög erfiðu sviði gamanleikanna. Eftir að hafa verið hluti af faglegu teymi sem skrifar sjónvarpsgrínmyndir í 7 ár í Ástralíu kann ég sérstaklega að meta hlutverk leikstjórans og skynjunar- og skapandi hæfileika myndatökuliðsins. Ein af fáum umkvörtunum sem ég hef í sambandi við þáttaröðina er mjög augljóslega „niðursoðinn“ hlátur. Vissulega hefði verið hægt að nota lifandi áhorfendur við tökur á þáttaröðinni.