Kannski mun þér ekki vera sama um samfélagsskýringarnar eða sjónarhorn kvikmyndaframleiðandans (sjálfur er ég dularfullur yfir „ómerkilegu“ sjónarhorninu sem Kasdan virtist ýta undir þegar augljóst er að aðgerðirnar sem gerðar eru í myndinni ýta undir Ákveðna þýðingu. Endirinn ruglaður ég). Hins vegar er alls ekki að neita því hvernig sagan er sett fram; stórkostleg táknmynd í gegn; snittuðu stafbogarnir; myndefni; samtal er algjört meistaraverk. Ég hef horft á myndina tugum sinnum og dáist enn að fullkomnun hennar. Það er ekki augnablik, hasar, klippa eða lína sem hefur ekki allt með þemað að gera. Raunhæf mannleg frammistaða frá öllum leikurum. Senu til sviðs það er ofið frábærlega. Ég er með nokkuð jafnan sap-mæli. Smiðurinn slokknaði aldrei á meðan á þessari mynd stóð. Ef þú ert hugsuður (frekar en frjálslegur áhorfandi) skilar þessi mynd. Veldibundið. Algjörlega dáleiðandi. (Þarftu að vera sammála skilaboðunum til að kunna að meta sýninguna? Hverjum er ekki sama hvort það hafi gert þig hlýja og loðna eða ekki, var það áhugavert?)Persónulega hafði myndin mikil áhrif á mig . Í efstu 5. Athugið: Forsíðugagnrýnandinn talar greinilega frá gölluðu skynjun Afríku-Ameríku. Það sem hann kann að hafa ekki áttað sig á er að það var handagangur. Ekki hönd - út. Hinn „andlega dauðu hvíti maður“ sá einfaldlega mann til að virða og dást að. Og hann gerði eitthvað í því. Sú staðreynd að hann var svartur hafði lítið, ef nokkuð, með það að gera (litur er einfaldlega notaður til að draga hliðstæðuna. Og hyldýpið. Það er engin tilviljun að upphafsröðin breytist úr svörtu og hvítu í lit heldur). Ef þú lítur á svarta í þessari mynd sem „tákn“ gætirðu viljað endurmeta kvíða þinn. Þú gætir verið að sjá bara svart og hvítt sjálfur, ha. Bara hugmynd.