Með því að draga til sín 2,6 milljónir áhorfenda þarf maður að velta því fyrir sér hver skoðun allra sé á söguþræðinum/söguþræðinum. Þegar ég las yfirferðina á lífsleiðinni var ég leiddur til að trúa því að þetta yrði spennumynd um einstæða móður verið að elta og að lokum takast á við stalkerinn. Því miður hafði ég rangt fyrir mér. Þó að aðalsöguþráðurinn sé nógu áhugaverður - Einstæð móðir keyrir utan vega eitt kvöldið, er síðan elt af sama gaurnum, þá skildi rökin á bak við eltingarleikinn ekkert eftir nema mjög slæmt bragð í munninum á mér. Laura Leighton leikur fórnarlambið og hún gerir það vel . Hvort sem það voru öll þessi ár á Melrose Place eða ekki, þá stendur hún sig vel í þessari mynd, þar sem hún leikur móður sem myndi gera allt til að vernda son sinn gegn skaða, og hún lítur líka nokkuð vel út þessa dagana. Leighton er í raun það eina góða við þessa kvikmynd. Ég held að margir muni samsama sig aðalpersónunni, eftir að hafa uppgötvað hvers vegna stalkerinn er að elta, þá verður þetta kvikmyndamynd sem eingöngu er horft á einu sinni.