Jon Good's Wife (einfaldlega einn versti titill kvikmyndar nokkru sinni), eða The Red Right Hand (annar alveg hræðilega hljómandi titill sem þýðir ekkert og hefur enga þýðingu fyrir myndina) sem ég sá hana undir, gerist í 'Salem, Massachusetts 1978' (tilviljun árið sem ég fæddist, sem var mögulega það besta sem gerðist á þessum 365 dögum) þar sem fimm gamlir háskólavinir hittast á skólafundi, samkynhneigður fífl Roger Mather (John Kuntz, er það eftirnafn fyrir alvöru? Segðu það bara upphátt...), Martha Alden (Kim Brockington), Rebecca Lawson (Jenna Stern) og kærasti hennar Jake Stabler (John Doe), Alan Hobbes (Michael Kevin Walker) og eiginkona hans Sandy (Megan Rawa) auk John Good (Marc Ardito, hvers vegna er stafsetning 'John' öðruvísi í titlinum?) & konu hans Sara (Abigail Morgan). Frá upphafi er óþægileg spenna í loftinu og þegar einhver nefnir „týnda“ vin sinn Calef (Jason Winther) koma margar óþægilegar minningar upp. Svo koma símtölin, dularfullar blóðnasir, ofskynjanir og sektarkennd þar sem hinn sanni hryllingur atburðanna fyrir öllum þessum árum kemur loksins í ljós... Framleitt, framleitt og leikstýrt af Kurt Gioscia sem einnig skrifaði hlutinn og Kurt St. Thomas sem fær liststjórn líka og ef það var ekki nóg leika þeir líka í myndinni! Persónulega fannst mér konan hans Jon Good hræðileg, ég meina hún getur ekki eldað eða neitt! Ha ha ha, bara að grínast! Í alvöru, þó að ég hafi ekki hugsað mikið um myndina í heildina, til að byrja með gengur hún frekar hægt og allar fyrstu 30 mínúturnar eru traust blundarefni endurfundarins sem samanstendur af fullt af því að ná í hvort annað og leiðinlegri persónubyggingu. Myndin útskýrir sig aldrei, hvað er með þessar undarlegu nefblæðingar í guðanna bænum, dularfullu símtölin, nánast ómarkviss dauða eins úr hópnum sem gæti verið eðlilegt eða ekki og hvað í fjandanum var Sara eiginlega? Hún kemur út fyrir að vera einhver nöturleg, kynlífsbrjáluð, óhreinn talandi, blygðunarlaus, bitur fjárkúgun, alkunna hóra sem virðist sefur hjá næstum hverjum manni sem hún hittir! Sumt af samræðunum sem hún dregur fram myndi ekki vera á sínum stað í klám og það virðist bara algjörlega á skjön við restina af myndinni sem líkist meira drama en hryllings/spennumyndinni sem hún átti að vera. Svo er það endirinn, ef það er verri leið til að enda kvikmynd þá að láta bókstaflega allt hanga í loftinu án nokkurrar lokunar, ég á eftir að sjá hana. Allt þetta var líka mjög fyrirsjáanlegt, ég meina er einhver sem horfir á þetta ekki að vita að þegar þeir nefna allir að vinur þeirra Calef hafi "týnst" þá væri ekki meira í því? Leikstjórar Gioscia & Thomas gera pirrandi kvikmynd, á efst á fyrirsjáanleika og pirrandi hápunkti er afturskyggn frásögn eftir Alan sem ég einfaldlega skil ekki þar sem hann hefur hvorki meira né minna vægi en nokkur annar og á hvaða tímapunkti er hann að segja frá? Ástæðurnar að baki þessari frásögn eru aldrei gerðar skýrar eða nánar útfærðar. Það er engin spenna vegna þess að allt er svo eftir tölum. Tæknilega séð er myndin í lagi en ekkert sérstakt og sumar staðsetningar og föt virtust mér ekki sérstaklega ekta, þetta sannfærði mig aldrei um að hún átti sér stað seint á áttunda áratugnum . Leikurinn var í lagi og hvað með eftirnafn leikarans John Kuntz? Ég geri ráð fyrir að ef konan hans stæði við hliðina á honum gætum við lýst þeim sem pari af Kuntz, ekki satt?! Mér fannst í raun ekki mikið um eiginkonu Jon Good (uppblásna dúkka hefði verið betri! Ha ha ha) & ég Ég er ekki viss um hvern það myndi höfða til. Gleymdu öllum átökum, hryllingi, ofbeldi, hræðslu, andrúmslofti eða spennu, gleymdu í raun öllu sem hefði gert þessa mynd áhorfanlega því hún er ekki hér. Ekki mælt með.