Það skrítna við Galaxina er ekki að það sé afar slæmt, þó svo sé. Það skrítna er að þrátt fyrir að vera afar slæmt er það ekki fyndið. Einstaklega slæmar kvikmyndir hafa sína eigin tegund af óviljandi húmor - leyndarmál velgengni þeirra, gætirðu sagt. En Galaxina er alveg einstaklega frábrugðin - þetta er versta martröð MST3K, slæm mynd þar sem vísvitandi *og* óviljandi húmorinn falla jafnt út. Það er nógu auðvelt að átta sig á hvers vegna viljandi brandarar mistakast - og ástæðurnar eru alveg fjölbreytt. Stundum er það spurning um tímasetningu; stundum er það góð hugmynd sem er illa útfærð (veitingastaður manna *gæti* hafa verið fyndinn, en svo var ekki); stundum líður eins og það hafi verið einhver ruglingur í klippiherberginu, þar sem punchline endaði á gólfinu; og stundum eru brandararnir bara vondir brandarar. Slæmar bíómyndir fá hlátur sínar af slíkum óviljandi snaus. Það er erfiðara að átta sig á því hvers vegna Galaxina fær ekki hlátur í þeim efnum. Eitthvað er lúmskt rangt við óviljandi húmorinn í þessari mynd, alveg eins og eitthvað er rangt (alls ekki lúmskur) við viljandi húmorinn. Þetta er afar léleg mynd þar sem illskan er ekki þau endurleysandi gæði sem hún er venjulega. Það er alveg einstakt í minni reynslu.