Manstu eftir mynd sem þú virtist hafa gaman af í fortíðinni sem uppfyllir ekki alveg sömu tilfinningar og fullorðinn? Það datt mér í hug þegar ég fór aftur í skólann..The National Lampoon's Class Reunion. Kvikmyndin hefur fullkomið tækifæri til að hlæja, en furðulaust reikar hún stefnulaust þar sem við sjáum furðulegt safn persóna eins konu sem seldi sál sína djöflinum og getur skotið eldsloga úr munni sínum, mann sem virðist vera vampíra , og brjálæðingur morðingi klæddur sem konu og ber sekk yfir höfuðið. Þú ert með bekkjarformanninn sem telur að hann sé það besta síðan brauðsneiðar (en eins og við sjáum í myndinni er hann huglaus og brandari), nokkra pottreykingamenn sem vita ekki einu sinni að þeir séu á eigin bekkjarmóti og maður að nafni Gary sem veit að maður vissi jafnvel að væri til (og enginn virðist muna nafnið hans..þetta er hlaupandi brandarinn sem ég hafði gaman af). Það er þykkur öfuguggi sem finnst gaman að grípa konur á óviðeigandi stöðum, heyrnarlaus og blind kona sem er með öskrandi öskur þegar hún kallar á hundinn sinn, og kokkurinn (þú þekkir hana frá "goonies" og "Throw Mama From The Train") sem elskar að setja mat á diska fólks með höndunum! Myndin fjallar í meginatriðum um brjálaðan sem er (eða að minnsta kosti að reyna) að hefna sín á bekkjarfélögum sínum fyrir kjaftshögg sem þeir drógu á hann (þeir sáu til þess að hann fengi að sofa hjá sinni eigin tvíburasystur!). Í myndinni er fylgst með persónunum þegar þær leita að morðingjanum á striga í myrkvuðum, rusluðum göngum gamla menntaskólans. Þeim var sagt frá morðingjanum af sálfræðingi hans sem virðist sjálfur dálítið skrítinn. Í myndinni eru nokkur góð gagg sem virka (nokkuð snemma), en myndin versnar hægt og rólega með hverri mínútu sem líður. Hið sanna vandamál myndarinnar er að hún veit í raun ekki hvert hún á að fara. Myndin er nokkurn veginn eins brandari forsenda fyrir því að hún hefur ótrygga leikstjórn..ef hún hefur í raun einhverja stefnu. Leikarahópurinn er nógu áhugasamur, en efnið sem þeir eiga að gera fyndið hefur bara ekki eiginleika til að vekja áhuga. Þetta er forvitnilegt fyrir aðdáendur grínminja snemma á níunda áratugnum sem gleymast (þessi með réttu).