MacBeth, ég hef alltaf haldið að, sé aðgengilegastur leikrita Shakespeares 'Great Period'. Fyrirferðarlítill, einbeittur, með hrúga af ofbeldi, það hefði átt að vera leikritið sem er mest opið fyrir skjáaðlögun. Mér er hins vegar ekki kunnugt um virkilega góða flutning á sögunni - besta viðleitnin er kröftug útgáfa Orson Welles. Við listann yfir MacBotches verðum við að bæta Connery/Baxendale átakinu.(Svo virðist sem þetta hafi alls ekki verið „kvikmyndaaðlögun“ heldur sjónvarpsútgáfa sem var gefin út í bíó, eftir Rómeó + Júlíu eftir Luhrman og Hamlet eftir Branagh. útskýrir suma galla þess, en afsakar þá ekki.) Hún byrjar vel, með hressilegri bardaga með ánægjulegum grimmdarlegum nornum sem horfa á. Greyið gamli Gray Malkin og Paddock eru klipptir úr upphafssenunni en þeir eru ekki lengi einir. Í skyndi röð bætast þeir við blóðugum Sargent og frásögn hans af bardaganum, svikum Thane frá Cawdor, heppna meistarans tígrisdýrsins, jafnvel fundi MacBeth með Duncan þegar hann er fjárfestur í hlutverki Cawdors. Allir þessir höfðu dyggðir sem biðja eins og englar básúna í tungu gegn myrku fordæmingunni um brottvísun sína, en þeir eru sendir burt. Þetta eru heldur ekki einu niðurskurðirnir. Þetta er MacBeth að flýta sér. Frá upphafsbardaganum erum við tekin beint inn í kynni MacBeth við nornirnar, sem er vel gert. Forvitnilega leikstýrði Brian Blessed galdraþáttunum og hann skemmtir sér vel með tæknibrellurnar þar sem MacBeth og Banquo eru sögð af örlögum sínum. Jason Connery sem MacBeth er óþægilegur, augljóslega ekki viss um hvað hann á að gera um versið. Graham MacTavish sem Banquo er hins vegar fær, sem gerir línur hans náttúrulegar og auðveldar. Innan nokkurra mínútna frá því að Connery muldraði verður áhorfandinn hrifinn af löngun til að sjá hlutverkunum snúið við og MacTavish í titilhlutverkinu. Engin furða að MacBeth hafi fundist hann þurfa að drepa hann. Þessar fyrstu mínútur marka hápunkt myndarinnar. Þaðan flytjum við til Helen Baxendale og fáum orð um eiginmann sinn. Hún er eins týnd og Connery og afneitaði skegginu sem hann fær að fela sig á bak við. „Usex me here“ boðun hennar um hið illa er vandræðaleg, ekki órólegur. Það eru nokkuð snjöll snerting - "Við munum tala frekar" MacBeth er ekki merki um hik hans andspænis vondum metnaði eiginkonu sinnar, heldur tilraun hans til að þagga niður í þögli hennar þegar hann kastar henni upp í rúmið. Leikur aðalhlutverkanna. er mesti svikinn. Aðferð Connery felst í því að stara gljáandi um skjáinn á meðan hann muldrar eintölur sínar með talsetningu. Baxendale lítur út fyrir að vera klemmdur og taugaveiklaður. Tilraun til að gera eitthvað áhugavert með "Is this a dagger" - hinn stórkostlegi rýtingur er skuggi sem kross á altari kastar - fellur flatt niður vegna lélegrar sendingar og slapprar leikstjórnar Connery, sem skemmir framleiðsluna út í gegn. Við fylgjum Lady MacBeth aftur inn í morðklefann, þar sem hún fær að stinga hinn endurlífgandi Duncan, en áhrifin eru kómísk, ekki dramatísk. Stór atriði eru biluð - útlit Banquo á veislunni er gert óskiljanlegt með tilraunum til að blanda saman huglægri túlkun á Blekking MacBeth með það sem þeir í kringum hann sjá, eða sjá ekki. Seinni fundurinn með nornunum er enn minna samhengi og spádómssýnin eru ruglingsleg. Tímasetning virðist vera vandamál hér - veislan hans Banquo er miðpunktur leikritsins, en myndin þokast hratt í átt að niðurstöðu eftir hana, sem gefur henni ójafnvægi og ekkert svigrúm fyrir ranghala gáturnar sem MacBeth er gripinn í til að meta, eða til að niðurkoma hans í brjálæði sé sannfærandi. Annar mikilvægur skurður er vettvangurinn þar sem Malcolm prófar MacDuff og MacDuff kemst að því að fjölskyldu hans var myrt. Þetta rænir hefnd hans mestu tilfinningalegu afli hennar - og karakterinn af stórum hluta skjátímans. Hann er nánast ókunnugur þegar hann mætir til að drepa MacBeth. Einn punktur fyrir að reyna. MacTavish's Banquo fær annan. Fyrstu mínúturnar fá annað. En það er allt og sumt. Upp frá því er það hljóð og heift bla bla bla.