Myndefnið, sem var tekið upp innan við ári eftir brotthvarf Sovétríkjanna frá Afganistan, var leikara, leikstjóra og áhorfendum í fersku minni. Flestir leikararnir eru raunverulegir hermenn og yfirmenn sem eru nýkomnir úr stríðinu. Sovéski herinn starfaði töluvert við tökur, sem er skrítið. Íhlutun Afgana var blóðugt og tilgangslaust stríð þar sem jafnvel hershöfðingjarnir höfðu gleymt ástæðum blóðsúthellinganna. Þessi mynd sýnir spennuna og grimmdina í herlífinu, tilfinningalega rýrnunina sem hermenn upplifðu og sársaukann sem krampaði litla þjóð í sundur af stríði og borgarastyrjöld. Enginn skortur á kröftugum senum. Eitt af því fyrsta er myndefni af stálkistum sem verið er að hlaða á flutningatæki á leið til Sovétríkjanna. Lóðarar halda áfram verkum sínum á meðan liðsforingi merkir rólega af áfangastöðum: Moskvu, Rostov, Donetsk, Eystrasaltinu. Fyrri athugasemd lýsir síðasta atriðinu með Maj. Bandura sem órökréttu. Það er fullkomlega rökrétt og í anda myndarinnar: eina mannlega sambandið sem Bandura hélt var við afgönsku fjölskylduna sem hann drepur óvart í árásinni. Eftir að hafa misst eina biðminni sinn gegn tilgangsleysi stríðsins, snýr Bandura baki við drengnum (og byssunni) í uppgjöf við örlög hans. Mér líkaði sérstaklega við síðasta atriðið: hjörð af MI-28 vélum sem rís yfir fjöllin sem rödd af flugmanni öskrar: "Uhodim! Uhodim rebyata! (Við erum að fara! Strákar, við erum að fara!) í einlægum létti. Afhanskii Izlom er frábær mynd - hrottalega heiðarleg og eins óhollileg og þeir koma.