Við vitum að slökkviliðsmenn og björgunarsveitarmenn eru hetjur: hugmynd sem fáir myndu mótmæla. Vinir og vandamenn þessara og annarra sem fórust í árásunum á World Trade Center gætu vel verið hrærðir yfir þessu fáránlega leikriti sem breyttist í kvikmynd. Ljúfur, alvörugefinn, þó tungutekinn slökkviliðsmaður, rifjar upp hvað hann getur af týndum samstarfsmönnum til dofnaðs blaðamanns sem breytir brotum sínum í lofsöng. Þeir velta fyrir sér niðurstöðunum. Hann muldrar eitthvað meira, hún semur aðra lofræðu, o.s.frv., o.s.frv. Hræðilegu atburðirnir sem ollu þörfinni fyrir nokkur þúsund loforð eru yfirgnæfandi sorgleg, en þessi þröngsýna, fáláta dramatík er hræðilega leiðinleg.