2:37 er ákaft og heillandi drama sem hefur nokkra líkindi í tóni og efni með myndum eins og Bully, Elephant og Kids (þó að mínu sjónarhorni sé 2:37 betri mynd en þessar þrjár). Áður en ég horfði á þessa bíómynd, væntingar mínar voru hlutlausar, en ég fékk mjög góða hrifningu þökk sé snjöllu handriti, fullkominni leikstjórn Murali K. Thalluri og frábærri frammistöðu hóps ungra leikara. Stöku tilvik skólaofbeldis um allan heim hafa veitt innblástur margar kvikmyndir, sjónvarpsþættir og bækur sem þykjast finna og spá fyrir um ytri eða innri ástæður þessara taumlausu tjáningar uppreisnarmennsku, óánægju...og sérstaklega brjálæðis. Sumir kunna að segja að 2:37 komi of seint til þeirrar listrænu hreyfingar; Hins vegar hugsa ég ekki um það, vegna þess að þessi töf gerði myndinni kleift að gera listrænari greiningu og einbeitti mér að ástandinu af meiri lúmsku og gáfum í stað augljósra viðbragða grimmd og angist sem gegndreyptu aðrar kvikmyndir svipaðar sögur. persónur frá 2:37, við getum fundið klisjur úr unglingabíóinu (frá kvikmyndum leikstjórans og handritshöfundarins John Hughes -RIP- til unglingahryllingsmyndanna): fallegu „prinsessuna“, klaufalega „nördinn“, andúðarfullu íþróttamennirnir, o.fl. Það hefði verið mjög auðvelt að láta þá verða í holum skopmyndum sem skilgreindar eru af hlutverki þeirra í handritinu; en það er eitthvað aðdáunarvert að handritið fer yfir staðalímyndirnar til að gera þær að raunverulegu fólki með trúverðug vandamál sem, meira og minna, hver einstaklingur getur fundið á leið sinni til þroska. er að endirinn er svolítið fyrir áhrifum, en sem bætir það upp með mörgum jákvæðum þáttum. Það verður mjög áhugavert að sjá næstu verkefni Thallura, þar sem hann hefur átt frábæra frumraun með þessari mynd.