Sumir lýsa CALIGULIA sem „mestu“ umdeildustu mynd á sínum tíma. Þó að þetta sé umdeilt, er það vissulega eitt það vandræðalegasta: nánast hvert stórt nafn sem tengist myndinni gerði tilraun til að fjarlægja sig frá henni. Höfundurinn Gore Vidal kærði reyndar (með misjöfnum árangri) að nafn hans yrði fjarlægt úr myndinni og þegar stjörnurnar sáu myndina voru viðbrögð þeirra mismunandi frá háværri viðbjóði til stefnumótandi þögn. Það sem þeir vildu auðvitað var að það færi í burtu. Um tíma leit út fyrir að það gæti. CALIGULA var mikið miðasölu- og gagnrýnivert flopp (framleiðandinn Guccione varð að leigja kvikmyndahús til þess að fá hana yfirhöfuð sýnd), og þó myndin hafi verið gefin út á VHS á heimamarkaðinn komu upp svo mörg ritskoðunarmál að hún var aftur- ritstýrt, og breytta útgáfan var sú eina sem var almennt fáanleg í meira en áratug. En nú er CALIGULIA komin á DVD, fáanleg í bæði ritstýrðri "R" og upprunalegri "Ómetinn" útgáfu. Og eflaust er John Gielgud feginn að hann lifði ekki að sjá þetta gerast. Eina leiðin til að lýsa CALIGULIA er að segja að það sé eitthvað eins og DEEP THROAT hittir DUNE David Lynch með því að Fellini hafi frídag. Handrit Vidals féll í hendur Penthouse útgefanda Bob Guccione, sem notaði orðstír Vidal til að setja verkefnið í sjóðinn og lokka til sín stórstjörnurnar – og henti síðan mestu handriti Vidal út og fékk mjúkklámleikstjórann Tinto Brass til sín. Síðan, þegar Guccione fannst verk Brass ekki vera nógu skýrt, mynduðu hann og Giancarlo Lui harðkjarnaefni á slyddu. Áhorfendur sem horfa á ritstýrðu útgáfuna geta velt því fyrir sér hvað allt lætin snýst um, en þeir sem skoða upprunalega klippuna munu fljótt átta sig á því að það lætur nákvæmlega ekkert eftir ímyndunaraflinu. Það er gríðarlegt magn af nektum, og það er enn í ritstýrðu útgáfunni, en upprunalega kemur með XXX atriði: það er mjög skýrt kynlíf fyrir homma, lesbíur og beint kynlíf, kinky kynlíf og stórkostleg orgía með dansandi rómverskum vörðum. inn til góðs. Myndin er líka ótrúlega ofbeldisfull og blóðug, þar sem nauðganir, pyntingar og limlestingar eru við lýði. Í einni sérstaklega truflandi senu er karlmaður stunginn hægt til bana, kona þvagar á lík hans og kynfæri hans eru skorin af og kastað fyrir hundana. Í heimildarmynd sem fylgir DVD útgáfunni segir Guccione að hann hafi viljað að myndin endurspegli myndina. raunveruleika hinnar heiðnu Rómar. Ef svo er þá missti hann marks. Við vitum mjög lítið um Caligula - og það litla sem við vitum er í besta falli vafasamt. Að öðru leyti voru orgíur og frjálslegt kynlíf ekki algengt í rómversku samfélagi, þar sem framhjáhald var afbrot sem var refsað með dauða. Og vissulega leit Róm til forna ALDREI út eins og undarlegu, örlítið austurlensku, undarlega geimaldarsett og búninga sem hönnuðirnir buðu upp á. Það jákvæða er að þessi leikmynd og búningar eru oft ótrúlega fallegir, og þó að kvikmyndatakan sé hversdagsleg gerir hún það að minnsta kosti réttlæti; stigið er líka mjög, mjög gott. Farsælasta meðlimurinn í leikarahópnum er Helen Mirren, sem tekst að virkja áhugamál okkar og samúð sem keisaraynjan Caesonia; Gielgud og O'Toole sleppa líka í þokkalega góðu formi. Það sama er ekki hægt að segja um McDowell, en í réttlæti við hann hefur hann ekki mikið að vinna með. Myndin býr yfir dökkri hrifningu, en að lokum er hún sérkennileg, áhugaverðari fyrir hönnun sína og hreint út sagt undarlegheit en fyrir efni. Sum líkin sem eru til sýnis (þar á meðal McDowell's og Mirren's) eru einstaklega falleg og sumar kynlífssenurnar virka mjög vel sem klám... en aftur á móti, sumar þeirra eru svo ósmekklegar að þær gætu rekið þig til bindindis og blóðuganna. og gróteskur eðli myndarinnar dregur úr erótík hennar. Ef þú ert til í það er það þess virði að sjá einu sinni, en einu sinni er líklega nóg.Gary F. Taylor, aka GFT, Amazon Reviewer