„JB“ (Jack Black) hleypur að heiman eftir að hafa verið barinn af föður sínum (Meat Loaf). Árum síðar kemst hann loksins til Hollywood og rekst á mesta gítarleikara sem hann hefur heyrt, „KG“ (Kyle Glass). Eftir smá rifrildi ákveða þeir tveir að sameina krafta sína og koma fram á Open Mic Night á því sem virðist vera vera minna en vinsæll bar. Þeim til mikillar áfalls gera þau ekki það gott. Aftur í minna en stórbrotnu íbúðinni sinni eru þau tvö að reyna að komast að því hvað goðsagnir rokksins hafa sem þau gera ekki á meðan þau skoða nokkur gömul tímarit. Það er fyrst þá sem þeir átta sig á því að gítarleikararnir á forsíðunum eru með sama gítarval. Á meðan hann er að leita að svipuðum vali segir starfsmaður tónlistarbúðarinnar (Ben Stiller, sem er einnig aðalframleiðandi myndarinnar) honum hina fornu sögu. af "Pick of Destiny", sem þeir sækjast eftir. Þessi starfsmaður, sem er með sítt grátt hár og þykk gleraugu, segir þeim líka að pikkurinn, sem var gerður úr tönn Satans, sé í sögu rokksafnsins. fyllt ævintýri til að stela valinu. Leyfðu mér að segja þetta fyrir framan, ef þú ert ekki aðdáandi Tenacious D, sem gaf okkur gamanleikarann ​​Jack Black, þá ættir þú að sleppa þessu. Ég er ekki aðdáandi þessara tveggja, og horfði aðeins á það vegna þess að það var stungið upp á af Flixter.com. Brandararnir, að mestu leyti, valda þögn meira en allt. Ég hló að kannski þremur af brandarunum og hló að nokkrum öðrum. Tenacious D er aðeins fyrir ákveðna áhorfendur, sem ég er ekki af. Þessi mynd er eftir á mörgum stöðum og hér birtast verstu brandararnir. Og ég leyfi mér að segja að þegar Black og Glass vinna ekki hvort af öðru eru þau algjörlega týnd á skjánum. Öll lögin í þessari mynd eru eftir og flutt af Tenacious D. Mörg laganna auka söguþráðinn fullkomlega með því að lýsa ævintýrum þeirra. á sínum tíma í myndinni. Hins vegar fannst mér lögin hljóma of lík til að vera sögð í sundur. Annað vandamál við þessa mynd er að tungumálið mun slökkva á mörgum. Það er mikið af fjögurra stafa orðum í þessari mynd. Það eru líka tilvísanir í eiturlyf. Ég myndi ekki mæla með þessu fyrir börn. Hluti af schtick Tenacious D er að Black er í andlitinu á þér og Glass helst í skugganum hans að mestu leyti. Svona eru þeir í þessari mynd og það virkar ekki í raun. Þetta gæti hafa verið hluti af athöfninni, en ég fann að Glass vildi bara ekki vera með. Í einni senu flytur hann (bakgrunns)textana sína í partýi og hann getur bara ekki unnið einn. Tenacious D eru að sögn rokkaðdáendur í raunveruleikanum og eiga kannski tvær rokkgoðsagnir í myndinni, ég missti töluna því ég var svo leiðist þessa mynd. Persónulega hefði ég viljað sjá fleiri rokkgoðsagnir og helgimyndir í myndinni. Hins vegar fáum við það ekki. Það sem við fáum er kvikmynd full af algjörlega lélegum brandara, miklu ljótu orðalagi, dauflegu handriti. Þú færð líka hræðilegan leik og ófrumlega sögu. Hins vegar færðu nokkuð góð lög sem hljóma nokkurn veginn eins. Sagan hefði getað lofað góðu, en mörg atriðin virtust hafa verið bætt inn í myndina á síðustu sekúndu. Þetta er nokkuð svipað og The Blues Brothers myndin fyrir mörgum árum síðan, en Blues Brothers áttu mun meira fylgi -- og tvö lög á Billboard tónlistarlistanum. Tenacious D hefur aðeins lítið fylgi, með nokkra HBO tilboð undir beltinu. Og ólíkt The Blues Brothers er gamanmyndin alls ekki vel ígrunduð. Ef þú ert harður aðdáandi Tenacious D, þá mæli ég með að þú kíkir á hana. Hins vegar, eins og flestir kvikmyndaáhorfendur þegar þessi mynd var frumsýnd í kvikmyndahús, myndi ég segja að forðast þessa. Sparaðu peningana þína á þessu, gott fólk.