Fyrir þá sem hafa gaman af morðleyndardómum sínum uppteknum, þá er þetta örugglega sá sem þarf að sjá, þar sem hann er stútfullur af áhugaverðum og grunsamlegum persónum, flestar auðugar Long Island félagshyggjutegundir. Sem stjörnuspæjari er William Powell til skiptis sterkjuríkur og innblásinn, hagar sér stundum eins og hann og jakkafötin hans hafi farið til þrifa og þrýst saman. Mary Astor er mjög yndisleg hérna. Powell hafði unnið feril með því að leika aðalpersónuna, Philo Vance, í röð kvikmynda sem gerðar voru í nokkrum kvikmyndaverum í nokkur ár. Á milli þessara mynda þróaðist hann í nokkuð óviðjafnanlega rómantískan aðalhlutverk, stundum skrifaði hann jafnvel glæpamannshlutverk. Þegar hann var á miðjum aldri var hann fastur í einhverju ferli þegar þessi kom. Eins og með svo margar frumkvöðlastjörnur, virtist sem tími hans væri kominn og liðinn, að hann væri fínn fyrir kvikmyndir á tímum þunglyndisbanns, en að með breyttum tímum væri hann kannski of þroskaður og dónalegur til að þola. The Kennel Murder Case, leikstýrt af hinum glæpsamlega vanrækta Michael Curtiz, er einn af þeim síðustu „gömlu Powells“, en næsta ár myndi boða hið fyrsta af þeim nýju, The Thin Man, en velgengni hans myndi hleypa fremstu leikmönnum sínum inn í Hollywood. heiðhvolfinu. Í Kennel getum við séð kvikmyndirnar enn í dálítið stífu, trúarlegu mynstri, þar sem myndavélin hreyfist ekki mikið, þar sem leikurinn, eins og framsetningin, hefur tilhneigingu til leikhússins. Það er þó enginn skaði í þessari nálgun, sem hefur sinn sjarma. Það gefur myndinni barokkgæði.