Örugglega ein illa ráðlögðasta endurgerð sígildrar kvikmyndasögunnar – sérstaklega þar sem loforð um merki hennar, „Fallegasta kona okkar tíma í erótískasta ævintýri allra tíma“, er ekki einu sinni rétt nýtt. ! Þrátt fyrir að þessi mynd hafi verið sýnd reglulega í sjónvarpi í skóginum mínum frá barnæsku minni, þá hélt frægð hennar (fyrir hræðilegt ekki erótískt efni, takið eftir) mér frá henni þangað til núna – og ég lét undan því að ég hef nýlega notið myndar Bo Dereks. fyrri mynd, 10 (1979), og hafa líka horft á mikið af fantasíuefni yfir jólin. Aðalleikkonan/framleiðandinn Bo Derek er frekar fáránlegur að leika skólastúlku-lega kynferðislega saklausa (vitna óhæfu bananasenunnar) og eins og var að búast við, hún er látin fara úr fötunum sínum nokkrum sinnum, en eins velkomin og þessi atriði voru, varð hún miklu munnæmari í 10 en hún gerir hér; Richard Harris tyggur því landslag án afláts sem gagntekinn landkönnuður faðir Jane, en John Philip Law skráir sig varla sem aðstoðarmann sinn sem sýnir Jane sjálfri hógværan áhuga; nýliðinn Miles O'Keeffe fer með titilhlutverkið og hann kemur aðeins inn í myndina eftir 45 mínútur, er algjörlega þögull út í gegn fyrir utan fræga jóddlinn hans (sem er líklega aflétt af Johnny Weissmuller hvort eð er!) og þar að auki er hann jafn ótjánlegur og einn. af trjánum sem hann danglar frá með reglulegu millibili allan seinni hluta myndarinnar!; til þess að meta, hann lék síðar í tveimur ATOR kvikmyndum (eða tilvonandi CONAN eftirherma) fyrir Joe D'Amato og King Arthur leikmyndinni, SWORD OF THE VALIANT (1984). Þegar hann var enn leikari, leikstjórinn John Derek (sem starfar einnig sem eigin kvikmyndatökumaður hér) hafði unnið með nokkrum góðum kvikmyndagerðarmönnum (Cecil B. De Mille, William Dieterle og Robert Rossen) og nokkrum frábærum (Otto Preminger, Nicholas Ray og Don Siegel) en hann lærði greinilega af þær sem leiðsögn hans á þessu er mikil vá: skelfilega tilgerðarleg stundum (vitni fullkomlega hræðilega python árásarröð) með tilgangslausri ofnotkun á hægfara tækninni og cheesy umbreytingum; þetta var sjöunda mynd Dereks sem leikstjóra (og önnur af fjórum hans með eiginkonunni Bo) og á endanum myndi hann aðeins fá að gera tvær í viðbót. Það þarf aðeins að meta algjörlega misheppnað myndarinnar af því að Tarzan goðsögnin var tekin einu sinni meira á myndinni – í GREYSTOKE: THE LEGEND OF TARZAN, LORD OF THE APES (sem, furðulegt nokk, hef ég ekki horft á sjálfur ennþá) – aðeins þremur árum síðar!! Tilnefndur til sex Razzie verðlauna (þar á meðal John Derek, Richard Harris og Miles O'Keeffe) og vann einn fyrir Bo Derek sjálfan, TARZAN, THE APE MAN var samsömuð af Gary Goddard, framtíðarleikstjóra annars mjög eftirsóttra en á endanum vonbrigðum. á silfurtjald (að þessu sinni hreyfimyndaðri) hetjupersónu, MASTER OF THE UNIVERSE (1987) sem ég mun líka endurskoða núna (yay)! Þrátt fyrir heillandi lokunarröð sem sýnir Tarzan og Jane leika sér með órang-útan og nótur sem er ekki hálf slæmt í rauninni og alveg hrífandi stundum, þá eru allir síðbúnir góðir ásetningir sigraðir með afar kjánalegum hápunkti þar sem innfæddir mála Bo algjörlega hvítt og, banvænt, augljóst áhugaleysi John Dereks á persónu Tarzan sjálfs sem gerir það að verkum að hann kemur út fyrir að vera óveruleg aukapersóna í sinni eigin sjálfnefndu kvikmynd!!