Þessi áhugaverða heimildarmynd segir merkilega sögu af leiðangri til að fara með blind tíbetsk börn í gönguferð í Himalayafjöllum; en einnig persónuleikaárekstra tveggja merkilegra manna. Annars vegar er Erik Weihenmeyer, fyrsti blindi maðurinn til að klífa Everest, og teymi (sjáandi) fjallgöngumanna sem leiðbeina krökkunum. Á hinni er Sabriye Tenberken, blind kona sem rekur fyrsta skólann fyrir blinda Tíbeta, sem samþykkir leiðangurinn en hefur í kjölfarið efasemdir um framvindu hans. Á einhverju stigi skilur Sabine einfaldlega ekki hugmyndafræði fjallgöngumannsins (með áherslu á toppinn); sennilega hefur hún rétt fyrir sér þegar hún greinir misræmið á milli markmiða fjallgöngumannanna og langana barnanna en viss hennar um eigin réttmæti gerir hana að erfiðri manneskju til að hafa samúð með, sérstaklega þar sem hún hefur áhrifaríkt neitunarvald. Í bakgrunni þessa (hæfilega velsiðuðu) áreksturs fáum við innsýn í líf barnanna sjálfra. Ég hafði gaman af myndinni, þó hún komi með boðskap sem greinilega er hannaður til að vera upplífgandi - jafnvel þó hún lýsir deilunni, þá fullyrðir myndin nokkuð miskunnarlaust hversu ótrúlegir allir þeir sem koma fram í henni eru. En það er erfitt að rífast við það mat, jafnvel þótt það sé sett fram fyrir áhorfandanum á nokkuð ólúmskan hátt.