Það byrjaði rólega eftir frábært hreyfimyndalegt inngang, þar sem leikstjórinn átti fullt af karakterum og skólaumhverfi til að þróa. Þegar veðmálið er komið í gang heldur myndin upp hraðann þar sem hún er kapphlaup við tímann til að sjá hvort hægt sé að éta ákveðinn fjölda orma fyrir klukkan 19:00. Við fengum gott tækifæri á leiðinni heim til að ræða ýmislegt við son okkar: einelti, að hjálpa öðrum, huga yfir máli þegar þú vilt ekki gera eitthvað. Sérstaka athygli vekur stúlkan sem lék Ericu (Erk): Hallie Kate Eisenberg. Leikstjórinn laumar henni óvænt inn og þegar hún er á skjánum er hún hrífandi. Hún er ein af þessum „Hey, hún lítur kunnuglega út“, og svo mundi ég að hún var litla stelpan sem Pepsi sýndi fyrir um 8 árum síðan. Hún var líka í "Paulie", þeirri mynd um páfagaukinn sem reynir að rata heim. Eisenberg kom mikið fram í sjónvarpi og kvikmyndum '99-00, en sást síðan ekki mikið næstu árin. Hún er núna 14 og er að alast upp og verða falleg kona. Bros hennar hitar svo sannarlega upp skjáinn. Ef hún getur fengið fleiri góð hlutverk gæti hún átt jafn góðan feril (eða betri?) en Haley Joel Osment, annar þriggja nafngreindur krakkaleikari, en vonandi án nokkurra þeirra vandamála sem Osment hefur verið í undanfarið. Anywhozitz, samkvæmt mínum 8 e.o. sonur, sem var nýbúinn að lesa söguna, virtist myndin ekki fylgja bókinni alveg eins vel, en hún var skemmtileg engu að síður. Endir myndarinnar virtist vera stór uppsetning fyrir sumar framhaldsmyndir (How to Eat Boiled Slugs? Escargot Kid's Style?), sem er kannski ekki svo slæmt. Það var gaman að fara með fjölskylduna í bíó og þurfa ekki að hafa áhyggjur af tungumáli, ofbeldi eða kynlífssenum. Einn annar góður þáttur myndarinnar var virðingin/óttinn sem leikstjórinn Mr. Burdock vakti (Boilerplate). Kvikmyndir nú á dögum hafa tilhneigingu til að sýna fullorðna valdhafa sem buff. Þó að hann hafi eitt sérstakt asnalegt atriði, stjórnaði hann skólanum með fastri hendi. Það var líka gaman að sjá Andrea Martin fá smá vinnu.