Jæja, ef það væri ekki fyrir Ethel Waters og 7 ára gamla Sammy Davis, Jr. (hér reikningur án Jr.), þá væri Rufus Jones sem forseti ein versta framsetning afrísk-amerískra staðalímynda sem ég hef séð frá upphafi talkie tímabilsins og hefði ekki verið þess virði að sjá vegna þess. Fröken Waters er frábær hér að syngja "Am I Blue?" og "Under Our Harlem Moon" á meðan Mr Davis sýnir okkur hvernig æskureynsla hans í showbiz undirbjó hann fyrir stórstjörnustöðu sína sem fullorðinn. Hann er svo góður að dansa hérna að um tíma hélt ég að hann væri lítill einstaklingur með áratuga reynslu. Þannig að ef þú ert tilbúinn að hunsa neikvæðu merkingarnar hér, ætti Rufus Jones sem forseti að veita þér góða ánægju. P.S. Þetta er í fjórða sinn í dag sem ég sé og heyri lagið "I'll Be Glad When You're Dead You Rascal You" flutt á kvikmynd, að þessu sinni af Davis. Hlýtur að hafa verið mjög vinsælt lag um þennan tíma.