Taktu eftir að allir þeir sem líkaði ekki við og höfðu gaman af þessari mynd sögðu að hún væri ekki eins góð og bókin eða að hún væri frábrugðin bókinni. Ég skil ekki þessa tegund af gagnrýni. Bækur og kvikmyndir eru ólíkir miðlar. Þó að bækur hafi tíma og klukkustundir til að þróa persónur og sögulínur, hafa kvikmyndir um 120 mínútur. Samt hefur myndin þann kost að örva nokkur skilningarvit: sjón, hljóð, sem og ímyndunarafl. Mér er alveg sama hvort kvikmynd sé eins góð og eða í rauninni líkist bókinni sem hún er byggð á. Hverjum er ekki sama? Ég dæmi hana fyrir hvað hún er. Þessi sjónvarpsmynd var heillandi. Gömul og oftséð saga, klisjuhættuleg, hefði auðveldlega getað verið vandræðaleg. Hins vegar draga Riffen og Reeves það út. Einum gagnrýnanda fannst Riffen alltof gamall. Ég hefði aldrei giskað á að hún væri fertug þegar hún gerði þessa mynd. Það er henni til sóma sem leikkonu að hún lék 23-24 ára stúlku ótrúlega vel. Ég held líka að þetta sé það besta sem Reeves hefur gert. Sagan hefði getað verið sterkari, og ég er sammála því að skjáleikurinn hefði getað notað „þéttingu“. Engu að síður er vel þess virði að fylgjast með; greinilega ekki kröftug ástarsaga, heldur heillandi rómantík sem mun láta þig vera ánægða með að ást er sterk tilfinning og hið góða sigrar hið illa. Og það er gaman að sjá "ástarsögu" án skyldubundins f#$% orðs, nakinna rassinna eða klukkutíma af hrækti-skipta kossum. Að lokum er tónleikurinn frábær.