Vinur minn kom með þessa mynd og ég var fyrst að hika, hraðinn í myndinni var svo hægur að hún var óneitanlega leiðinleg í byrjun. En lífssenurnar voru aðlaðandi, það er eins og að fylgjast með en að horfa. Það reyndist einfaldlega töfrandi í gegnum myndina, hvernig leikstjórinn meðhöndlaði lífssenurnar til að endurspegla raunveruleikann var ruglingslegt en einhvern veginn líka yfirþyrmandi. Það er eins og að skilja raunverulegt líf líflegs manns en að horfa á kvikmynd. Herra Alejandro Polanco og ungfrú Isamar Gonzales skiluðu hlutverkum sínum svo vel að það er meira eins og að segja okkur sínar eigin sögur. Reyndar notuðu þeir réttu nöfnin sín í myndinni.