Ég man eftir þessari sprengju sem kom út snemma á níunda áratugnum. Í fyrstu hljómaði þetta eins og frábær hugmynd. Endursögn á bandarískri klassík með hjálp nútíma kvikmyndatækni samtímans. Það var smá bakslag yfir meðferð upprunalega „Lone Ranger“, Clayton Moore. Kvikmyndaverið hafði hótað lögsókn ef Moore myndi halda áfram að lýsa sjálfum sér sem hinum raunverulega einfara. (Moore var að koma fram á barnasjúkrahúsum sem einfarinn landvörður fyrir veik börn.) Fyrir marga Bandaríkjamenn var Clayton Moore bara þessi; hinn eini eini landvörður. Mér hafði alltaf fundist að stúdíóið hefði getað gert réttlæti við bæði aðdáendur og arfleifð einfarans ef farið hefði verið betur með Moore. Kannski jafnvel mynd í nýju myndinni. Hins vegar var þetta ekki raunin og margir áhorfenda héldu sig í burtu í hópi. Einnig var sagan og leikurinn slakur. Allt þetta bættist í stóra kassasprengju, og það er rétt. Ég persónulega er ánægður með að stúdíóið tapaði miklum peningum eftir hvernig komið var fram við hinn raunverulega Lone Ranger. Þú kemur ekki þannig fram við bandarískt táknmynd.