Einn af þeim sem minna hafa verið lofaðir af nýlegum hasarmálum Gojoe á Asíutímabilinu er í fyrstu hægt og oft forvitnilegt en á heildina litið frekar frábært tilboð, spennandi, lagskipt og fallegt. Mér þykir leiðinlegt að segja að ég veit nánast ekkert um búddista heimspeki eða japönsku sögu og goðsögn sem umlykur þessa mynd svo dýpri merkingu hennar glatast fyrir mér, en jafnvel án samhengisþekkingar er þetta enn ríkur matur, að taka hefðbundna fantasíubyggingu inn í a , áhrifamikið hærra plan. Sagan er af Benkei, stríðsmunki og ef til vill djöfli sem leitar uppljómunar með því að eyðileggja djöfulinn á Gojoe Bridge: Prince Shanao, sjálfur dauðlegur leitar að eigin æðra plani en í þetta sinn kraft djöfla. Þannig verður myndin spurning um blekkingar og í tilfelli Benkei, óákveðni, átökum þar sem raunverulegt markmið er sjálfsþekking, að Benkei sætti sig við sitt sanna eðli og að Shanao prins standi augliti til auglitis við eðli þess sem hann leitast við að verða. Benkei er enn erfiðari hér vegna þess að myrkur eðli hans gerir hann í grundvallaratriðum á skjön við heiminn, jafnvel þegar hann er ekki í opnum átökum er hann aldrei rólegur. Leikstjórinn Sogo Ishii meðhöndlar þetta sem epíska, með mældum hraða, myndavélavinna alltaf stílhrein og oft æði, án þess að vanrækja þörfina á rólegri augnablikum til að láta staðsetninguna sökkva sér inn, það er líka mikil notkun á lýsingu og þoku til að gefa himneska andrúmsloft, það er ímyndunarafl í stórum hluta myndarinnar en fyrir utan augljóslega yfirnáttúrulegu augnablikin er það niðurdrepandi og óhrein fantasía með meira tímabil en flug. Kvikmyndataka Makoto Watanbe er mikilvæg hér, lifandi og ítarleg, ríkulega vekjandi mál. Leikarinn Daisuke Ryu er virðulegur og kraftmikill með dularfulla villimennsku sem Benkei, en Tadanobu Asano er með drifinn, kaldan hroka sem Shanao prins. Masatoshi Nagase dregur upp hlutina sem venjulegur maður, klár og tortrygginn en samt ómeðvitaður um nákvæmlega hvað er í húfi. Myndin fellur öll vel saman, hún er samt snertiflöt stundum, hún byrjar rólega, sumar myndir eru örlítið dregnar og epísku bardagaatriðin standa stundum lengur en nauðsyn krefur. Hvað bardagana varðar, þá er hann tekinn upp æði frekar en fyrir raunverulegar hreyfingar, hann hefur listræn áhrif en getur valdið venjulegum hasaraðdáendum vonbrigðum, oft huldir af hlutum, blikkandi hnífum og hröðum einstaklingum, sem þyrlast af banvænum krafti í gegnum andstæðinga sína. , það er hressandi á að horfa en á endanum hefði ég getað gert það með aðeins meiri hefð. Það er líka einhver óheppileg cgi blóðsúthelling, það virkar svolítið í samhenginu en er samt truflandi. Á heildina litið þótt mér hafi fundist þetta vera ansi frábær mynd, hún er ekki fyrir venjulega hasaraðdáendur eða sverðleiksáhugamenn sem eru að leita að öðrum Azumi, frekar dýpri og dularfyllri skepnu, þá mun endir hennar ekki falla vel í hóp aðdáenda hins almenna vængs. af slíku fargjaldi. En eins og fyrir sjálfan mig sló það mjög í gegn og fyrir þá sem eru meira ævintýragjarnir gæti það gert það líka. Vel mælt með öllu.