Hvern voru þeir að grínast með þetta? Það var bara of mikið í þessari mynd sem var erfitt að melta. Allt frá því að Arjun (Ajay Devgan) óskar föður sínum dauða óafvitandi þar til hann kemur til London með frænda sínum (leikinn af Om Puri) til að yfirgefa hann mínútum síðar. Eina vandamálið við þá kenningu er að allir sem einhvern tíma hafa farið í gegnum London Heathrow vita að slík hátíð væri ómöguleg að halda og sérstaklega ekki af Indverja. En kvikmyndavandamálunum lýkur ekki þar, það er spurningin um að aðalhlutverkin tvö (Salman Khan og Ajay Devgan) fari fram sem rokkstjörnur á mörkum þess að rætast drauma sína. Ég meina já, við sáum árangur koma til Susan Boyle (kona í Bretlandi að ná draumum sínum eftir 50 ára aldur) en það var sjaldgæft tilfelli. Það var mjög erfitt fyrir mig að hætta vantrú minni vegna þess að mér fannst hlutverk Salman og Ajay bara vanhugsað. Þeir myndu aldrei skipa Madhuri Dixit og Sridevi til að leika sömu hlutverkin, svo hvers vegna ættum við að vera neydd til að horfa á Ajay Devgan og Salman Khan (karlmenn sem eru komnir á fertugsaldur) þeysast um í örvæntingu og reyna að halda fast í tvítugt? Við skulum ekki einu sinni tala um sjálfsmeðvituðustu leikkonuna á skjánum í dag, Asin. Þetta er önnur myndin hennar (sem ég hef séð) og hún er bara vonlaus sem leikkona, svo meðvituð um útlit sitt að hún hugsar bara um að líta vel út og vogue fyrir myndavélina frekar en að gefa góða leikaraframmistöðu. Það er bara erfitt að trúa því að hún hafi hafnað öllum öðrum kvikmyndahlutverkum til að leika í þessu loði og vera svo dúnkennd sem leikkona, ekkert til að skrifa heim um. Og til að toppa þetta allt þá dró myndin bara leiðinlega á langinn. Það er alls ekkert sérstakt við það, trúðu mér þú munt spá fyrir um hvern einasta klisjulega hluti sem á eftir að gerast í því.