DarkWolf segir sögu ungrar þjónustustúlku að nafni Josie (Samaire Armstrong) sem hafði lifað ansi venjulegu lífi þar til vinkona hennar Mary (Tippi Hedren) er drepin af Varúlfi, þú sérð að Varúlfar eru til í Ameríku nútímans og það er jafnvel sérstök samtök innan lögregluliðsins til að berjast gegn Varúlfsógninni undir forystu rannsóknarlögreglumannsins Steve Turley (Ryan Olosio) sem hefur það erfiða verkefni að segja Josie að hún sé í rauninni hreinblóðugur Varúlfur sjálf og að svokallaður „dökkur prins“ Varúlfur (Kane Hodder) vill para sig við hana og búa til nýja tegund af hreinum blóði varúlfum sem munu taka yfir allan heiminn, eða eitthvað svoleiðis. Skiljanlega á Josie erfitt með að trúa því, það er þangað til hún sér sönnunargögnin með eigin augum. Það er undir Werewolf löggunni Steve komið að bjarga Josie, deginum og heiminum...Meðframleiðandi og leikstýrði Richard Friedman. Mér fannst DarkWolf vera frekar léleg mynd á stafrænni upptökuvél hryllingsmynd sem gerði í raun ekkert fyrir ég. Handrit Geoffrey Alan Holliday byrjar nógu lofandi og gerist á nektardansstað með fullt af berum brjóstum á sýningunni og svo er Varúlfaárás sem lætur einhvern skvetta út um allt, en eftir þessa ágætu opnunarröð er það frekar niður brekkur alla leiðina ég. m hræddur. Til að byrja með gengur þetta hægt, það er leiðinlegt, það er fyrirsjáanlegt og það er fullt af mjög pirrandi karakterum sem koma fram með fullt af slæmum samræðum og gera heimskulega hluti eins og þegar þeir hafa tækifæri til að skjóta Varúlfinn sem þeir gera það ekki, ég hef ekki hugmynd af hverju en þeir vilja frekar bara standa þarna í staðinn. Handritið er asnalegt og skýrir sig ekki sjálft, hvers vegna hefur Josie aldrei breyst í Varúlf áður? Er hún virkilega sú eina? Af hverju getur þessi „myrkiprins“ ekki fundið annan kvenkyns Varúlf? Það er líka fullt af öðrum hlutum sem meika lítið sem ekkert sens eins og forn bók sem virðist mjög mikilvæg en gleymist síðan um það bil hálfa leið í gegnum en þú færð hugmyndina samt, í heild sinni er myndin mjög línuleg. tíska að mjög fyrirsjáanlegu loftslagsuppgjöri sem er vægast sagt óviðjafnanlegt. Leikstjórinn Friedman lýsir myndinni nokkuð vel með björtu neon en þetta er eftirtektarvert nýtt eða frumlegt og bætir myndina í raun ekki sem sjónarspil. Nú skulum við tala tæknibrellur eða réttara sagt skortinn á þeim því áhrifin í DarkWolf eru langt frá því að vera sérstök, Werewolf umbreytingin er náð með CGI & þetta er með því versta CGI sem ég hef séð, í alvörunni að Playstation myndi skammast sín fyrir þessar tölvur grafík. Þetta er auðveldlega versta Werewolf umbreytingin sem ég hef séð, An American Werewolf in London (1981) var gerð fyrir meira en 25 árum en samt eru tæknibrellurnar bókstaflega ljósárum á undan þeim sem sést í DarkWolf, sem segir tæknibrellur hafa batnað með árunum? The animatronic brúðuáhrif eru heldur ekki mikið betri þó að það sé að minnsta kosti eitthvað sálrænt á skjánum. Gærið er ekki mikið eftir blóðugt opnunardráp, það er einhver blóðsletta og nóg af líkum en ekki mikið annað. Það er talsvert mikið af nekt kvenna ef það er þitt mál en ekki vera of spenntur vegna þess að þú þarft samt að sitja í gegnum hræðilega kvikmynd til að sjá hana, er hún virkilega þess virði? Tæknilega séð er DarkWolf í lagi fyrir utan hugsanlega verstu CGI áhrif sem til eru , það er þokkalega vel gert & það virðist að minnsta kosti hafa framleiðslugildi. Leiklistin er í raun og veru það sem þú gætir búist við. DarkWolf er enn ein lágkúruleg hryllingsmynd sem slær í hillur myndbandabúða og ruglar dagskrá óljósra kapalsjónvarpsstöðva, mér fannst hún ekki eins slæm og sumum en þetta er eins og að segja að það sé aðeins skemmtilegra að fara til tannlæknis en að fara í jarðarför, þó að þegar allt er sagt eru þau bæði hræðileg enn...