Skjólgóð ung kona, heimamenntuð og hugsanlega mjög hæfileikarík, ber á sér truflaða, of tilfinningaþrungna hlið sem kemur upp á yfirborðið eftir að fjarverandi faðir hennar heimsækir móður sína og biður um skilnað. Þessi illa titlaði sálfræðitryllir, leikstýrð af virta kvikmyndatökumanninum William A. Fraker, fellur í þá gryfju sem flestar kvikmyndir sem stjórnendur ljósmynda eru í: hvert skot er samið fyrir ýtrustu stíl, en með því að fórna fljótandi hraða og þéttum. , grípandi frásögn. Fraker (og kvikmyndatökumaður hans, László Kovács) eru mjög hrifnir af glitrandi hvítum og gylltum tónum, sem gefur myndinni sléttan taflabragð. Húsið í miðju athafnarinnar lítur út eins og jarðarfararstofa og Fraker stígur á öndina eins og jarðarför. Robert Shaw og Sally Kellerman (sem unnusta Shaw), tveir af áhugaverðustu leikurum áttunda áratugarins, ná að skera í gegnum plastyfirlagið og eru nokkuð sannfærandi þrátt fyrir röng klippingu (sem breytir senum þeirra í smá hluti af hálfgerðum viðskiptum) . Sondra Locke, annar áhugaverður skjápersónuleiki, virðist leika fyrir að líkjast Catherine Deneuve í "Repulsion". Locke er föl og undirskáleygð, með ótrúlega þykkt og sítt hár, forvitnileg mannleg ráðgáta og hún er í upphafi frekar ógnvekjandi og hættuleg; Hins vegar er þetta hlutverk svo gamaldags að Locke getur ekki fundið neitt ferskt til að koma með út úr frostinu, og hún flækist. Fraker leyfir æðislegum senum Locke að halda áfram og áfram, á meðan Shaw (sem lítur ótrúlega illa út) er settur í þá ómögulegu stöðu að leika við hana snertiglaðan pabba. Öll þessi vitleysa gæti verið þess virði að slá í gegn ef handritið hefði verið með smá áþreifanleika (eða, að minnsta kosti, einhver þurr vitleysa eða gamansöm léttir). Eins og staðan er, þá strandar áhorfandinn snemma á haltra handriti Lewis John Carlino og Edward Hume, aðlagað eftir skáldsögu Stanton Forbes "Go To Thy Deathbed", og aðeins karisma leikaranna kemur okkur í mark. *1/2 frá ****