Það er saga (hugsanlega apókrýf) um orðaskipti milli Bruce Willis og Terry Gilliam í upphafi Twelve Monkeys. Gilliam (sem sagt) bjó til langan lista (hugsaðu um flugvélina frá Fifth Element) og afhenti Butch Bruce. Það bar yfirskriftina "Things Bruce Willis Does When He Acts". Það endaði með einföldum skilaboðum sem sagði: "vinsamlegast ekki gera neitt af ofangreindu í myndinni minni". Það er staðreynd um þessa mynd (alveg satt). Gilliam hafði ekki hönd í bagga með skrifunum. Ég held því fram að þessir tveir þættir hafi átt stóran þátt í að skapa þann ótrúlega (ef ekki viðskiptalega) árangur sem er The Twelve Monkeys. búast má við af Gilliam mynd. Hún er líka full af Gilliamesque súrrealisma og almennum (en stórkostlegum) undarlegum. Gilliam hefur yndi af því að setja áhorfendur rangt. Þrátt fyrir að endir apanna tólf komi engum á óvart sem hefur setið í gegnum fyrstu alvöruna, þá fær Gilliam mikið lán frá Kafka í klukkutímanum, skrifræðislega miskunnarlausri hreyfingu persónanna í átt að örlögum sínum. Það er þetta ferðalag og persónuþróunin sem þau gangast undir, sem veldur óróleika. Ég elska Gilliam myndir (sérstaklega í Brasilíu). En þeir hafa allir tilhneigingu til að þjást af sama veikleika. Hann virðist hafa svo margar hugmyndir, og svo mikinn eldmóð, að myndirnar hans enda nánast undantekningarlaust sem rugl (sérstaklega Brasilía). Ég held því enn fram að Brasilía sé túr-de-force Gilliams, en því er ekki að neita að The Twelve Monkey's er ferskur andblær í þéttskipunardeildinni. Stíll, efni og form virðast sameinast á þann hátt sem venjulega ekki sést frá fyrrverandi Python. Hver sem sannleikur orðrómsins hér að ofan er, tekst Gilliam líka að ná fyrsta flokks (og mjög óhefðbundinni) frammistöðu út úr sköllótta. Bruce er frábær í þessari mynd, eins og allir leikararnir, sérstaklega hæfilega brjálaður - og mjög skelfilegur - Brad Pitt. Það er meira en áratugur síðan þessi mynd kom út. Þegar ég horfði á hana aftur áttaði ég mig á því að hún hafði ekki eldst í raun. Ég hafði auðvitað breyst. Og þetta fékk mig til að horfa á myndina ferskum augum. Þetta finnst mér vera viðeigandi virðing fyrir kvikmynd sem að hluta til fjallar að minnsta kosti um speglanir, breytt sjónarhorn og hina fáránlegu einstefnuferð í gegnum tímann sem við öll gerum. Fyrsta flokks kvikmynd. 8/10.