Miðað við hræðilega afrekaferil Mick Molloy síðan hann fór sjálfur út, hafði ég frekar litlar væntingar til Crackerjack. Meira að segja kynningarplakötin fyrir myndina voru kvíðin fyrir mér. Reyndar, ef það hefði ekki verið fyrir þá staðreynd að ég hefði fengið fría miða á forsýninguna, hefði ég staðist þrýstinginn frá fröken (sem heldur að Mick sé húmor - það er áhyggjuefni) að borga peninga fyrir það. nokkrar mínútur af myndinni höfðu mig áhyggjufullur - hún byrjar á einum af Micks þreyttum "reiður sig á ómerkilegum hlutum" venjum, en það var gefið snyrtilegur snerting, sem gerði hana að minnsta kosti svolítið hressandi. Restin af handritinu var frekar gott og mjög létt í lund - meira að segja hinn dæmigerði Mick Molloy (og Judith Lucy) húmor kom vel til skila og á meðan ég þurfti aldrei að taka mig upp úr göngunum vakti það miklu meira hlátur en ég var. búast við (og það var í samræmi). Það er ekkert nýtt í söguþræðinum - frekar fyrirsjáanlegt, en það færðist fljótt á milli einleiks og annarra brandara - mér fannst hann aldrei vera of langur eða of stuttur í neinum þáttum; Mick hlýtur að hafa lagt hart að sér við að pússa handritið sitt. Það voru einn eða tveir "Late Show" brandarar og einn eða tveir brandarar sem aðeins Melbournians myndu fá - en vissulega er nóg af almennu efni þarna fyrir breiðari markhóp. Eitthvað sem mér fannst vonbrigði var tiltölulega ófyndni John Clarke - hann virtist bara ekki virka sem vondi gaurinn, en það dregur ekki of mikið úr myndinni. Á heildina litið hafði ég gaman af þessari ástralsku gamanmynd og var skemmtilega skemmt meðan myndin stóð yfir. Ég fór úr bíóinu með ágætis brosi - frekar erfitt fyrir ástralska gamanmynd að gera í mínum bókum. 7,5/10