Frá því að ferill hennar hófst á áttunda áratugnum og víða á hinum ríkulega níunda áratug hefur Elvira (Cassandra Peterson) vaxið í hófsamri helgimynd og ekta sértrúarsöfnuði í heimi hryllings- og slæmra skrímslamynda. Þó að fröken Peterson hafi tekið að sér ýmis aukahlutverk í kvikmyndum, þar sem fjallað er um margvíslegar tegundir, var það sjónvarpspersónan hennar Elvira sem færði henni mesta frægð. Hluti af sjarma hennar og virðingu frá aðdáendum liggur í þeirri staðreynd að hún sneri aldrei baki við hrollvekjunni sem gerði hana fræga (ólíkt mörgum öðrum stórum leikara og leikkonum sem vilja gjarnan fjarlægja sig frá „snemma“ verkum sínum). Ég hef aðeins séð hluta af sjónvarpsframmistöðu hennar, en hlutverk hennar í nýlegu heiðurslagi Ghoultown, „Mistress of the Dark“, hvatti mig virkilega til að skoða meira af efni hennar. Eitt hafði mér verið ljóst löngu fyrir þetta tónlistarmyndband: Í gegnum árin hafði Elvira orðið sjálf áhrifavald um miðjan níunda áratuginn. Og árið 1988, eftir myndir eins og "Fright Night" og "TerrorVision". " innlimaði virðingar og skopstælingar í sjónvarpsverkum sínum, gerðist það loksins: "Elvira, ástkona myrkranna", kvikmyndin. Núna hafði ég séð stikluna fyrir hana þegar á VHS leigudögum, en það tók mig þar til í síðustu viku að sjá loksins raunverulegu myndina. Fyrir nokkrum árum tókst mér að horfa á "Elvira's Haunted Hills" (gerð 2001), en af ​​einhverjum ástæðum heillaði það mig ekki svo mikið. Var það virkilega svo gleymanlegt, eða ætti ég að gefa því annað úr? Mér finnst reyndar mjög gaman að horfa á hana aftur núna, þar sem þessi fyrsta Elvira mynd frá '88 sannfærði mig virkilega. Þó að þeir séu kannski að hluta til ábyrgir fyrir því að þessi mynd virki, gætu verið Sam Egan og John Paragon með framlag þeirra til handritsins, þá er í raun engin leið að neita því: Cassandra Peterson hefur mikla tilfinningu fyrir gamanleik (hún skrifaði einnig handritið) .Þegar Elvira kemst að því að hún er ein af notendum frábærrar frænku (hún hefur aldrei heyrt um áður), notar hún það sem langþráða tækifærið til að stofna sína eigin sýningu í Las Vegas. Til að sækja réttilega erfða peningana sína, ferðast hún til rólegs New Englands bæjar. En spenntir bæjarbúar í Falwell fá að njóta sín. Á skömmum tíma tekst henni að hneyksla og móðga alla athyglisverða íbúa hins íhaldssama litla bæjar með (oft óviljandi) ögrandi hegðun sinni. Til að gera illt verra reynist arfleifð hennar ekki vera það sem hún bjóst við: niðurnídd höfðingjasetur, matreiðslubók og kjölturödd. En það sem hún veit ekki, og vondi frændi hennar Vincent Albot, er að stóra frænka hennar var norn og matreiðslubókin inniheldur uppskriftir til að búa til helvítis myrku krafta sem hægt er að hugsa sér. Og ef þú ert ekki búinn að slökkva á myndinni þegar Elvira er búin að elda fyrsta réttinn sinn úr uppskriftabókinni, þá vertu viss um að þú munt sitja í þessari ferð með bros á vör. Það kemur á óvart hvernig handrit sem er blandað saman með brjóstbröndurum, hnyttnum einstrengingum, tilvísunum í kvikmyndir, innri brandara og smekklega kæti tekst líka að segja heildstæða sögu. Einfalt, auðvitað, en samhangandi. Þó að aðrar kvikmyndir, sem treysta mjög á gagglíkar aðstæður, gera mann oft algjörlega laus við söguna (eins og "Naked Gun" myndirnar, til dæmis), þá gerir þessi mynd það ekki. Margar hryllingsmyndir voru framleiddar á níunda áratugnum, en ekki margar þeirra virkuðu í raun. Hvað þá hryllingsskemmtun sem fer ekki út af sporinu á einhverjum tímapunkti ("Killer Party", þó ég sé þakklátur fyrir að þessi fór algjörlega í taugarnar á lokakaflanum) eða verður of leiðinlegur of fljótt ("Saturday the 14th"). Þrátt fyrir að "Elvira" sé meira gamanmál en hryllingur missir hún ekki tökin á því sem hún er að gera og byggist stöðugt upp í átt að vægast sagt gróteskum lokakafla, fullkomið með yfirnáttúrulegu uppgjöri á götum Falwell á milli nýfæddrar norn Elviru og vonda frænda galdramannsins Talbot, þar á meðal alvöru heiðarleg-til-guð nornaveiðar og mjög eigin brennandi á húfi augnabliki Elviru. Ég er að segja þér, það er enginn kraftur í helvíti sem gæti gert þessa mynd ófyndna. Eitt af fyrstu hlátrinum sem ég fékk var þegar upphafsútgáfurnar voru þegar nafn Daniel Greene birtist. Daníel hver? Ó já, ég kannaðist við nafnið hans (og seinna meinlausa macho-andlitið hans). Hvernig getur maður ekki gleymt Daniel Greene þegar þú hefur séð... "Atomic Cyborg aka Fists of Steel"! En ef þú hefur ekki séð "Atomic Cyborg", þá fyrirgefðu, en þú munt ekki geta hlegið með andlitinu á honum í þessari. Og til hliðar: Aldrei hefði ég getað ímyndað mér að Elvira væri svona flott á meðan hún var að keyra í burtu frá bensínstöð. Meira að segja Robert Rodriguez hefði ekki getað látið þetta skot líta betur út.