Þvílíkt óvænt skemmtun að rekast á seint í sjónvarpi. Hefði ég aðeins lesið stutta samantekt á sjónvarpsskrá áður en ég sá myndina, hefði ég staðist. Hugmyndin um kvikmynd um leigumorðingja-sér-kreppu-vilja-að yfirgefa-fyrirtækið-og-ástfanginn....hljómar þröngsýn. En myndin virkar. Frá upphafi myndarinnar er ljóst að maðurinn ber þunga á herðum sér, áður en hann segir orð. Útlit og tilfinning myndarinnar er fullkomin. dimmt, en ekki ógeðslega. Fyrir utan fjölskylduþáttinn sem leigumorðingja er, sem gefur snert af súrrealisma, glímir persóna Macy við hjónaband hans og stjórn föður hans. Macy sýnir bælda sorg og viðræður hans fyrir svefn við ungan son sinn eru ótrúlegar. Ungi drengurinn sýnir leikhæfileika langt fram yfir árin og samskipti föður og sonar eru svo mjög eðlileg, persónuleg og kærleiksrík. Þetta er ein besta mynd sem ég hef séð í nokkurn tíma og ég trúi ekki að ég rakst á það fyrir tilviljun í kvöldsjónvarpi.