Pola X er falleg útfærsla á 'Pierre' eftir Herman Melville; eða, tvískinnungarnir'. Ummælin hér koma mér á óvart, það fær mig til að velta fyrir mér hvað hefur leitt til yfirgnæfandi neikvæðra viðbragða. Áfallagildið er það sem er minnst aðlaðandi við þessa mynd - smáatriði sem hefur verið blásið úr hófi. Sagan er af falli Pierre - og síðari eyðileggingu þeirra sem í kringum hann voru - sem kemur bersýnilega fram í svip hans, framkomu og hálfviti. Samræðurnar og hljóðrásin aðgreinir þessa mynd frá öllum öðrum sem ég hef séð og breytir í grundvallaratriðum hefðbundnum söguþræði með umdeildum tilþrifum í ógleymanlega tilfinningaþrungna epík. Ég get ekki lagt nógu mikla áherslu á mikilvægi þess að hunsa allt sem þú hefur heyrt um þessa mynd og horft á, eins og ég gerði, með opnum huga. Þú verður, vona ég, verðlaunaður á sama hátt og ég var. Mér fannst ég vera á öndinni og kvíðin eftir hálftíma markið, hins vegar er myndin langt frá því að vera skelfileg í hefðbundnum skilningi. Það mun skilja þig eftir með 1.000 hugsanir, hver þeirra í senn erfið og spennandi. Ég veit að ég er að grenja hérna, en mér finnst ég þurfa að bæta upp fyrir neikvæða skynjun á þessari mynd. Það er það besta sem ég hef séð allt árið.