Ég fékk þátt Söru upphaflega með fallegri feitri 8, en ég hef átt í erfiðleikum með húmorinn hennar upp á síðkastið og þunn 7 er það sem hefur komið sér fyrir. Ég skal útskýra. Annað hvort mun þér líka við húmor Söru, eða ekki. Ef þú gerir það ekki, efast ég um að nokkur gæti sannfært þig. Þið vitið hver þú ert og það er alveg í lagi, en svo veistu það líka. Þegar haldið er áfram, gaf fyrsta þáttaröðin okkur frábæra hluti um Söru, vini hennar og fjölskyldu og iðju hennar í lífinu. Í einum eftirminnilegum þætti er hún „dregin yfir“ af lögreglumanninum Jay sem hún hittir í fyrsta skipti. - "Veistu hvers vegna ég stend hér?" hann spyr. "Af því að þú fékkst öll C í menntaskóla?" svarar hún spurningu. Það virtist vera ósvikin spurning. - Þetta er fyndið í bókinni minni. Sarah getur komið að þér frá undarlegum sjónarhornum. Í öðrum þætti var ástarsamband hennar við Guð sérstaklega fyndið. Guð lítill og afbrýðisamur bætti dásamlega gríninu. Það er snjallt, þetta er snúið viðhorf, en hún sýndi okkur sannleikann í húmornum og við hlógum. Svo kom önnur þáttaröð. Þó að við séum enn ekki án nýrrar og frumlegrar gamanmyndar, virðumst við hafa runnið nokkuð út í banal kúk og ræfill, einfaldlega. Ég fæ dágóða hlátur hér og þar, en mikið af því virðist vera fylling á meðan hún og rithöfundarnir eiga í erfiðleikum með að kveikja á frumsömdu efni. Töfrandi og þreytandi tilfinningar sem ég hef til þáttanna undanfarið, en ég hef verið að slíta það út fyrir gimsteinana sem ég finn (skjaldbökuna) og beðið eftir að hún snúi því við. Ég var aðdáandi "Jesús er galdur" rútínu hennar og myndi vilja halda að ég skilji hvers hún er megnug. Við skulum snúa okkur aftur að því.