Sumar kvikmyndir muntu horfa á vegna þess að þær snerta sál þína eða ögra þér á þann hátt sem stækkar. Sumar muntu horfa á vegna þess að þú vilt verða fyrir ævintýrum eða áfalli utan reynslu þinnar; þetta mun ekki beint mata þig, en þeir munu hjálpa þér að staðsetja þig í stærri heimi en þú annars hefðir gert. Og þegar öllu er á botninn hvolft eru erfiðu hlutar lífsins í því sem þú velur að samþykkja ekki. Og svo eru kvikmyndir sem gera hvorugt af þessu, sem þú horfir á af skyldurækni eða vegna þess að þú hefur þörf fyrir sögulegt samhengi. Þetta eru frekar einskis virði reynsla hvað varðar að byggja upp líf. Vandamálið er auðvitað að oft veit maður ekki hver af þessum þremur myndin verður, þegar þú ferð í. Þú gætir fengið vísbendingar frá fólki sem þú treystir, en vegna þess að líf í kvikmynd er svo persónulegt að þú veist það í raun ekki fyrr en þú ferð á blinda stefnumótið. Fyrir mig var þetta frekar einskis virði. Já, já, ég veit að fyrir marga er Bunuel ímynd hins háleita og ríka. Og þú ættir að vita (ef þú gerir það ekki) að meðal mestu kvikmyndaupplifunar minnar eru nokkrar mjög undarlegar myndir, mjög skrítnar. Ég held. Það er hvernig það kemst þangað sem er frá grunni. Það er frávikið frá raunverulegu fráviki sem pirrar mig. Hluti af vandamálinu er að þetta er vel heppnuð list, sem þýðir að þetta er farsæl auglýsing list. Sem aftur þýðir að það er einfaldlega hægt að útskýra það og skýringin er ekki aðeins almennt ásættanleg heldur einfaldlega kóðað í stuttmynd. Vissulega er þetta allt satt. Þegar hugtakið „súrrealískt“ er notað er það almennt notað rangt til að tákna kvikmyndamynd eða heim sem er frábrugðin raunveruleikanum eða virðist undarleg. En þegar hún er notuð rétt, sem þýðir samkvæmt samstöðukenningum, snýst hún alltaf um Bunuel, og sérstaklega þessa mynd og þá sem hann gerði í alvöru með Dali. Svo vegna þess að þeir fundu upp súrrealíska kvikmyndagerð, skilgreina þeir og stjórna hugtakinu. Það út af fyrir sig pirrar mig, og ég hef mína eigin aðra skilgreiningu sem kemur ekki frá heimspeki þeirra. Það er vegna þess að heimspekin er algjörlega andstæð. Þetta er alls ekki heimspeki heldur höfnun á heimspeki, and-reglu. Það er innpakkað stjórnleysi, að velja vandlega hlutina sem þeir nota og hlutina sem þeir eru á móti án þess að gera greinarmun á þeim. Svo allt í lagi: gegn línuleika, gegn frásögn, gegn sögu, gegn trúarbrögðum (auðveld), gegn vísvitandi ást. En fyrir ólínulega línulega frásögn, fyrir að koma á eigin sögu (sem fagnað er af ótal prófessorum kvikmyndaskóla; hvað geta þeir annað gert?); fyrir eins konar yfirskilvitlegri "tilviljunarkenndri" ást. Hún er eigin óvinur. Ef það væri búnúel á lífi í dag þegar hann seldi mynd sína, þá myndi hann fyrst ráðast á kirkjuna eða súrrealískan. Fastir lesendur mínir vita að í næstum öllum kvikmyndamálum held ég mig við spænskuna og forðast Frakka. En hvað varðar hið súrrealíska, þá langar mig að íhuga hið gagnstæða: fáðu súrrealisma þinn frá Alfred Jarry, ekki Bunuel. Mat Ted -- 2 af 3: Hefur nokkra áhugaverða þætti.