Wallace og Gromit eru aðalpersónurnar í nokkrum af bestu teiknimyndum sem gerðar hafa verið. Hin frábæra blanda af sjónrænum húmor og leirmynd gerir "A Grand Day Out", "The Wrong Trousers" og einnig "A Close Shave" að einhverri bestu hreyfimynd sem hefur verið sýnd í sjónvarpi. Með því að vinna nokkur Óskarsverðlaun og einnig ótal önnur verðlaun varð Nick Park nokkuð vinsæll maður í Bretlandi, en áhrif hans á Bandaríkin hafa ekki verið mikil. Eftir þriðju Wallace og Gromit stuttmyndina voru allar þessar vangaveltur um Wallace og Gromit mynd í fullri lengd, en í mörg ár hafði ekkert gerst. Síðan árið 2000 í staðinn fyrir Wallace og Gromit mynd í fullri lengd, fáum við aðra snilldar leirmynd frá Nick Park, sem var Chicken Run, sem var næstum tilnefnd sem besta myndin á Óskarsverðlaunahátíðinni. Kannski var það velgengni þessarar myndar sem á endanum kom Park til að vinna að Wallace og Gromit verkefni.5 árum síðar (svona kvikmyndir taka langan tíma, þú veist) og mikil tilhlökkun koma Wallace og Gromit loksins á hvíta tjaldið . Þrátt fyrir frekar veikburða stiklur og markaðsherferð skilar þessi mynd sig á svo margan hátt. Þessi mynd verður unun fyrir bæði börn og foreldra. Með fullt af húmor fyrir fullorðna falinn undir ljómandi hreyfimyndinni er Wallace and Gromit: Curse of the Were-Rabbit ein af fáum myndum sem nær fullkomlega að höfða jafnt til barna sem fullorðinna. Þessi frekar erfiða tækni er sú sem aðeins Pixar hefur þegar fullkomnað og DreamWorks hefur átt í miklum vandræðum með að gera undanfarið. Þrátt fyrir að DreamWorks lógóið hafi verið slegið á veggspjaldið er þessi mynd aðallega frá mjög skapandi starfsfólki Aardman Animations. Wallace og Gromit sjást fyrst reka fyrirtæki sem verndar uppskeru bæjarbúa gegn eyðileggingu af kanínum, sem greinilega höfðu hlaupið um villtar og í miklum mæli undanfarið. Viðskipti þeirra hafa vakið mikla virðingu hjá öðrum sem búa í bænum því risavaxin grænmetiskeppni var í nánd og uppskeran þurfti vernd. Fylgikvillar koma upp þegar Wallace reynir að hagræða kanínunum þannig að þær séu ekki hrifnar af grænmeti og þá er frábær matarvél sleppt úr læðingi á svæðinu. Það er undir Wallace og Gromit komið að finna risastóra dýrið og koma í veg fyrir að það éti í gegnum garða og einnig samþykki þeirra frá bæjarbúum. Til að bæta við það vill Wallace heilla Lady Tottington, sem fangaði einnig athygli snobbaðs skjólstæðings að nafni Victor. Einfaldur söguþráður já, en það er meira en sýnist, vertu tilbúinn fyrir nokkrar skemmtilegar óvæntar uppákomur í leiðinni, eins og í hinum Wallace og Gromit teiknimyndunum. Í teiknimyndum með litlum samræðum er það hreyfimyndin sem þarf að setja hraða og stemmningu myndarinnar. Þrátt fyrir að það þurfi 5 ár til að framleiða aðeins 85 mínútur af myndefni, þá er ávinningurinn frábær. Það er gríðarlegt magn af smáatriðum sem þarf meira en eina skoðun til að taka virkilega eftir. Jafnvel ótrúlegra en nákvæma og næstum gallalausa hreyfimyndin er hið sannarlega ólýsanlega magn af sjónrænum húmor sem sett er í myndina. Hvort sem það er skapandi mynd eða venjuleg merki sett í fyndnustu stöðu sem mögulegt er, eða það eru ó-svo yndislegu kanínurnar sem eru stöðugt sýndar í myndinni, þá kemur mestur húmor Curse of the Were-Rabbit eingöngu frá því að horfa á myndina sjálft og ná öllum tilvísunum áður en það er of seint. Sjáðu bara myndina Madagaskar, nema fyndnari, mun færri tilvísanir í poppmenningu og betri hreyfimynd. Leikarahlutverkið var frábært, jafnvel þó að í kvikmynd með ekki miklum samræðum hafi hún ekki verið svo mikilvæg. Peter Sallis stendur sig enn og aftur frábærlega sem Wallace, jafnvel þó að í þessari mynd væri engin áberandi tilvitnun sem hægt er að nota hvenær sem er (The Wrong Trousers: „Þetta eru rangar buxur Gromit, og þær hafa farið úrskeiðis!“). Ralph Fiennes stendur sig frábærlega sem aðal illmennið Victor og einnig Helena Bonham Carter (þekkt sem brjálaða kvenkyns aðalhlutverkið í Cult smellinum "Fight Club") ljáir yndislega rödd sína þegar hún leikur ástaráhuga Wallace. Jafnvel þó að ekkert gæti toppað síðasta eltingaleikinn í "The Wrong Trousers" þá var Curse of the Ware-Rabbit með fullt af hasarsenum, þar á meðal eitt frábærlega gert eltingaatriði milli Gromit og vonda hundsins Victors. Síðast en ekki síst, kanínurnar stela virkilega senunni á sumum augnablikum. Hvort sem það eru krúttleg svipbrigði, fyndnar hreyfingar eða vælið, þá taka kanínurnar í myndinni meira að segja hluta af dýrðinni frá aðalstjörnunum. Fyndnasta kanínan í myndinni er "bölvaða" kanínan sjálf, alveg í lok myndarinnar fékk hann áhorfendur til að rúlla úr hlátri. Niðurstaða: Þrátt fyrir að vera ekki eins eftirminnileg og "The Wrong Trousers" er þessi mynd alveg jafn góð og skemmtilegur sem Chicken Run. Ólíkt næstum öllum myndum sem koma út á þessu ári, þá er myndin alls ekki að dragast, hún kemur inn á stuttar 85 mínútur en inniheldur samt svo mikla gleði og skemmtun, hún mun láta alla sem horfa á hana biðja um meira. Það er mjög lítið athugavert við myndina; það var hrein unun að horfa á. Þessi mynd er algjör andstæða við ágætis en samt dónalega, óklipptu, hráu kvikmyndir sem hafa þénað ótrúlega mikið af peningum fyrr á þessu ári (40 ára Virgin, Wedding Crashers og Sin City) og fyrir fjölskyldur og þá sem vilja skaðlaust. skemmtun; það er gott mál. Mæli eindregið með, þetta er besta teiknimyndin sem kemur út á þessu ári og meðal þeirra bestu sem við höfum séð á þessum áratug. Wallace og Gromit: Curse of the Were-Rabbit: algjörlega meinlaus skemmtun frá annarri 1 til annarar 5.100.