Ég myndi gefa þessari mynd góða, sterka 7. Þó að hún sé klárlega ekki besta myndin, eða jafnvel ein besta myndin sinnar tegundar (The Killing Fields er betri), reynir hún að minnsta kosti að segja nauðsynlega sögu. aðferðin við að kynna Lauru í Búrma var svolítið tilgerðarleg. Í fyrsta lagi er Búrma ekki beint auðveldasta landið til að heimsækja, sérstaklega seint á níunda áratugnum. Í öðru lagi, ef þú komst í Búrma myndi vegabréfið þitt ekki glatast. Heilvita manneskja myndi ganga úr skugga um að hann vissi hvar vegabréfið þeirra væri alltaf. Með það í huga er ég viss um að handritshöfundurinn vissi að þetta var veikt, en þurfti eitthvað. Frammistaða Patricia Arquette var vanmetin og ég bara keypti ekki að hún væri læknir. Hún fór þó að minnsta kosti ekki yfir hlutverkið, sem gerist oft í svona myndum. U Aung Ko var góð en líka vanmetin. Erfitt er að fylgjast með endalokunum þar sem samræðurnar eru að mestu á burmnesku, þar sem fólk þýddi fyrir Lauru. Það hefði verið erfitt fyrir Lauru og er erfitt fyrir áhorfandann líka. Annar plús er hið sterka SE-asíska landslag í myndinni, sem var gaman að sjá.