Viðvörun: Inniheldur spoilera. Opnaðu augun Ef þú hefur ekki séð þessa mynd og ætlar að gera það skaltu bara hætta að lesa hér og taka orð mín fyrir það. Þú verður að sjá þessa mynd. Ég hef séð hana fjórum sinnum hingað til og hef ekki enn gert upp hug minn um hvað nákvæmlega gerðist í myndinni. Það er allt sem ég ætla að segja vegna þess að ef þú hefur ekki séð þessa mynd, hættu þá að lesa núna. Ef þú ert enn að lesa þá ætla ég að varpa fram nokkrum spurningum til þín og ef einhver hefur einhver svör geturðu sent mér tölvupóst og láttu mig vita hvað þér finnst.Ég man nokkuð vel eftir enskukennaranum mínum í 11. bekk. Hann hét herra Krisak. Fyrir mér var hann vitur fram yfir árin og hann hafði alltaf þessa hnyttnu leið til að kenna þér hluti sem þú varst kannski ekki allt of hrifinn af. Ef okkur líkaði ekki við Shakespeare, þá breytti hann sögunni í nútíma rómantík með nútímamáli svo við gætum skilið hana. Kennslustofan okkar var aldrei herbergi, það var sumarhús og við vorum á vatninu að lesa bók í okkar eigin frítíma. Þetta var hans eigin óafmáanleg leið til að setja eitthvað inn í svamplíkan huga okkar. Ég byrja þessa umfjöllun um Vanilla Sky á lýsingu á þessum frábæra manni vegna þess að hann gaf okkur eitt sinn verkefni sem hefur verið greypt í huga mér, eins og símanúmer löngu týndra besta vinar, og það skilaði mér loksins eftir að horfa á The Matrix. Nú ef ég vissi ekki betur, þá hefði ég haldið að Wachowski bræðurnir væru í raun bara samnefni fyrir kennarann ​​minn Mr. Krisak. En að gefa þeim ávinning af vafanum, við gerum ráð fyrir að það hafi ekki verið hann. En það var í fyrsta skipti sem þetta verkefni var eitthvað meira en óviðjafnanlegt. Hann hafði beðið okkur að sanna fyrir sér og okkur sjálfum að þetta væri raunverulegt. Sýndu mér hvernig þú getur sagt að þú sért raunverulegur. Þetta fékk bekkinn til að sprauta af sér allar venjulegar hugmyndir sem ég er viss um að þú getur ímyndað þér. Allt frá sársauka, til snertiskyns til tilfinningar um missi til hungurtilfinningar var sprautað til kennarans okkar til að sanna fyrir honum að við værum raunveruleg. Eftir hverja atburðarás sem við gáfum honum, myndi hann koma aftur með eina svarið sem myndi skilja okkur eftir orðlaus."Hvað ef þú ert ekkert nema draumur einhvers annars?" Hvað ef þú værir draumur einhvers annars? Þvílík ruglingsleg spurning. Þetta var spurning/sviðsmynd sem varpað var fyrir okkur fyrir um 15 árum, fyrir stjarnfræðilega notkun netsins og örar framfarir í tölvum. Hversu mögulegt gat það virst þá? En ef þú horfir á tækni nútímans, spyrðu sjálfan þig, hvað það var sem þú værir hluti af draumi einhvers annars. Önnur snilldar en súrrealísk mynd á þessu ári, Mulholland Drive eftir David Lynch kannaði svipuð svæði. En Vanilla Sky fer dýpra en nokkur önnur mynd gæti gert sér vonir um. Í stuttu máli er þetta ein mynd sem mun bókstaflega (ef þú leyfir því) blása hugann þinn frá öllum möguleikunum sem umlykja þig.Open your Eyes.Tom Cruise leikur David Aames, ungan, heitan skot, réttlátan, fullan af sjálfum sér útgefandi og eigandi nokkurra tímarita. Hann erfði þetta frá föður sínum og þó að hann hafi hæfileika og viðskiptavita, þá heldur bankaráð hans, Dvergarnir sjö, að hann sé ríkur dill sem fæddur er með silfurskeið í munninum. Þeim finnst hann ekki hafa gert neitt til að verðskulda hámark velgengni sem hver og einn telur að eigi að fara til þeirra. Snemma í myndinni hittum við eitt af glæsilegum leikföngum Davids að nafni Julie Gianni, leikið af skaðlegri en sprengjufullri fullkomnun af Cameron Diaz. David og Julie spila góðan leik, segjast báðir vera til staðar til að nota hvort annað og hafa ekki minnsta áhuga á einkvæntu, skuldbundnu sambandi. Þetta er sú tegund sambands sem er í réttu hlutfalli við önnur tengsl Davíðs sem hann hefur átt í kynferðislegum blóma lífs síns. Og þó að báðir tali góðan leik getum við sagt að aðeins annar segir satt. Næst hittum við Brian Shelby, leikinn af snilldarhöggi Kevins Smiths góða félaga Jason Lee. Brian er að skrifa bók sem David ætlar að gefa út en þeir eru líka mjög góðir vinir. Þetta er eitthvað sem David hefur mjög lítið af í lífi sínu og þú getur skynjað alvöru umhyggju fyrir hvort öðru snemma í myndinni. Brian er með eina fræga línu sem hann segir David aftur og aftur. Og það er "sætið er ekki svo sætt án þess beiska." Hann heldur áfram að segja honum að einn daginn muni hann finna sanna ást en ekki bara þessa elskhugastöðu í hlutastarfi sem hann virðist hafa með öllum flooies sem búa í rúmi hans í eina nótt eða tvær. gríðarstórt að fólk eins og Steven Spielberg óskar honum til hamingju með afmælið) Brian kemur inn með stefnumótið sitt, Sofia Sorrano, leikin að sjálfsögðu af Penelope Cruz með það sem hlýtur að vera besta frammistaða leikkonunnar á þessu ári. Þetta er bara boðið og í fyrstu virðast David og Sofia forvitin hvort af öðru. Og á dæmigerðan David hátt, þrátt fyrir að besti vinur hans sé þar, byrjar hann að daðra við Sofiu. Til að flækja málið kemur Julie óboðin og byrjar að njósna um David. David eyðir síðan nóttinni hjá Sofiu, en þau tala bara saman og teikna skopmyndir hver af öðrum. Það er engin hanky panky. Daginn eftir, þegar David er að yfirgefa íbúðina hennar Sofiu, tekur á móti honum Julie, sem býður honum far og þaðan.......jæja, ég held að við höfum öll séð auglýsingarnar. Það er það eina sem ég segi í raun og veru. um söguþráðinn, því héðan stríðir myndin okkur við hvað er veruleiki og hvað er óskýr skynjun. Við kynnumst karakter sem Kurt Russel leikur og nokkrum öðrum skuggalegum persónum sem allar leika hlutverk í þessu völundarhúsi eins og þoka. Það er undirtexti dauðans og hugsanlega töfralíka lækningu sem gæti eða ekki skapað möguleika á eilífu lífi. Þetta er bara einn af þeim forvitnilegu möguleikum sem myndin býður okkur upp á, en hún endar ekki þar. Eins og margar kvikmyndir virðast dafna vel í dag, þá á þessi mynd sér leyndarmál. Sixth Sense gæti hafa byrjað þetta æði, en líttu enn lengra aftur og þú getur kannski þakkað Angel Heart fyrir að hefja æðið. Burtséð frá því hvernig það er upprunnið, Vanilla Sky hefur einn af sínum leyndu þörmum. Og það sem gerir þessa svo skemmtilega er að myndin gefur þér margar augljósar vísbendingar á leiðinni en ekki nóg til að gefa þér apódikíska lausn á hanska sannleikans og lyga sem þú ert nýbúinn að setja þig í gegnum. Ég hef séð þessa mynd fjórum sinnum og í hvert skipti sem það hefur verið vegna þess að ég vil sjá hvort það sé eitthvað meira sem ég get tekið upp, eitthvað meira sem ég skil. Að geta unnið hugann í leikhúsinu, að gera því kleift að opna fyrir nýja möguleika er sjaldgæft í kvikmynd. Allar ersatz svokallaðar "Bestu myndir ársins" hafa verið góðar en ekkert stórkostlegar. Þau skortir efni. A Beautiful Mind var forvitnilegt en flatt, The Royal Tenenbaums var áhugavert en misjafnt. Vanilla Sky er sjaldgæfur vegna þess að það er mynd sem lætur þig þrá eftir meira en tryggir ánægju þína vegna þess að myndinni og þeim sem komu henni er annt um hana. Ég veit að þessi mynd hefur fengið misjafna dóma en ég held bara að þeir sem fíla hana ekki skilja hana alveg. Svona á kvikmyndagerð að vera. Þetta er það sem kvikmynd á að gera við þig. Það á að láta þig finna eitthvað. Flestar aðrar myndir á þessu ári hafa bara verið tómt rými. Þessi er ekki.10 af 10 Besta mynd ársins. Ég myndi elska að sjá þessa fá tilnefningu sem besta myndin og ég myndi elska að sjá Cruz fyrir bestu leikkonuna, Diaz fyrir bestan aukahlutverk, Cruise fyrir besta leikara og Jason Mewes ætti að vera í skónum fyrir besta aukaleikarann. Cameron Crowe ætti líka að vera þarna. Ekkert af þessu getur gerst og það er synd. Þetta er ein mynd sem ekki má missa af. Og að lokum, þá er ég alveg viss um að herra Krisak myndi líka við þessa mynd og kannski er þetta eina myndin sem gæti svarað spurningu hans. Getur þú sannað að þú sért raunverulegur? Eða erum við bara ímyndunarafl einhvers? Erum við tilbúnar ígrædd fyrir óánægju einhvers annars? Þetta er mynd sem vekur fleiri spurningar en hún svarar. Og ég er viss um að það er bara allt í lagi með hann. Opnaðu augun