Fyrri helmingur þessarar myndar er hrein unun. Skáldsaga. Fyndið. Dásamlegar frammistöður. Samheldin bróðir og systir sem búa á Manhattan falla fyrir sömu konunni! Fullorðinn. Björt. Snilldar. Hvað meira er hægt að spyrja um. Sem rómantísk gamanmynd byrjar þetta hressandi. Það stefnir inn á ókannað landsvæði. Og svo dettur hún í sundur. Hún fer frá því að vera alhliða gamanmynd fyrir fullorðna í að koma út úr skápnum á aldursskeiði sem hefur verið unnin oft áður. Þvílík vonbrigði. Sem kvikmynd um fólk byrjar hún á slíku loforði. Af hverju þarf hún að breytast í svona fótgangandi "I am who I am" mynd. Lokaskotið með frystum ramma þegar Heather Graham hoppaði upp í loftið til að fagna „hamingju hennar við að finna sjálfa sig“ undirstrikar banalíska síðasta hluta myndarinnar. Það hefði getað verið öðruvísi. Það hefði getað verið töfrandi. Það endaði með því að það var sama gamla sama gamla.