Ég hef ekki hugmynd um hvað hinn gagnrýnandinn er að tala um - þetta var dásamleg mynd og skapaði tilfinningu fyrir tímabilinu sem líður eins og tímaflakk. Persónurnar eru sannarlega ungar, Mary passar vel við Byron, Claire er ung og dálítið pirrandi, Polidori er sannfærandi niðurbrotinn sycophant ... allar eru fallegar, forvitnar og decadent ... ekki ógnvekjandi flak sem þau eru í Gothic. Gothic virkar sem sjálfstætt stykki af áfallamynd, og ég elskaði hana af mismunandi ástæðum, en þetta virkar eins og Merchant and Ivory mynd, og var af lestri mínum besta fangið á því hvernig sumarið hlýtur að hafa liðið. Rómantískt, já, en endurvekur algjörlega áhuga minn á lífi Shelley og Byron í hvert sinn sem ég hugsa um myndina. Einn af mínum allra uppáhalds.