en harðsoðnar leynilögreglusögur Dashiell Hammett og Raymond Chandler hafa passað inn í kvikmyndahús eins og refur í hænsnakofa - og skapað sannarlega nútíma bandaríska tegund og stíl í ferlinu - hafa þær sem kalla mætti ​​gullaldarskáldskap varla orðið til. hvaða áhrif sem er. Vandamálið við bækur eins og þær eftir Agöthu Christie, Dorothy L. Sayers eða S.S. Van Dine (sem þessi mynd er byggð á) er að þær eru lítið fyrir hasar eða fjölbreytni - en Sam Spade eða Philip Marlowe fara um götur LA. , íbúðir verkamannastétta, barir, skrifstofur, auðug stórhýsi, og mæta alls kyns spennandi hættum og ofbeldi, gullaldarskáldskapur er almennt fastur á staðsetningu, vettvangur morðsins, venjulega íburðarmikil sveitasetur, og aðgerðin takmarkast við að rannsaka vísbendingar og yfirheyrslur grunaðra. Þetta er mjög kyrrstæð aðferð, söguþráður minnkaður í þraut. Þetta er auðvitað jafn hugmyndafræðilegt og allt annað, gullaldarsögurnar fjalla um samfélag sem er fjandsamlegt breytingum og hreyfingum; harðsoðnu skáldsögurnar sem taka upp borgarveruleika sem fjarlægist í auknum mæli frá miðju (bæði valds og borgar) og skiptist í fjandsamlegar, sífellt óviðráðanlegar og löglausar búðir. Annað stórt vandamál við gullaldarskáldskap er persóna - vegna þess að við getum ekki vitað svarið við glæpnum fyrr en í lokin, getum við ekki fengið aðgang að hvötum eða tilfinningum persónanna, enda skilgreind eingöngu af hugsanlegri þörf þeirra fyrir að myrða. Leynilögreglumaðurinn, ólíkt áhyggjufullum, fordómafullum einkaaugu, er einfaldlega til staðar til að vera ljómandi og kannski svolítið sérvitur. Vandamálið við flestar kvikmyndir úr gullaldarbókum er að þær reyna að vera tímabils afþreyingar af Merchant Ivory/Jane Austen skóla, og endar með að líta kjánalega út. Það hefur náð árangri, til dæmis róttækar endurvinnslur Ellery Queen og annarra eftir Claude Chabrol. Í enskumælandi heiminum hafa þeir í raun aðeins verið tveir. Alistair Sim klassíkin, 'Green For Danger', virkar vegna þess að hún ýtir forminu næstum yfir í skopstælingu, en svíkur aldrei heilleika eða áhuga leyndardómsins. Áður en það kom hið frábæra 'The Kennel Murder Case' Michael Curtiz. Frásögnin er hrein gullöld. Kynnt er fráhrindandi persóna sem gefur fjölda hugsanlegra grunaðra ástæðu til að drepa hann. Hann er myrtur á tilhlýðilegan hátt á að því er virðist pottþéttan hátt, sem gefur til kynna sjálfsmorð, dúndur í læstu herbergi. Skopmynduðu lögreglumennirnir falla vonlaust fyrir beitunni. Það er undir Philo Vance, heiðursmanni og áhugaspæjara, hvorki gömlum né feitum, komið að lesa vísbendingarnar af meiri skilningi, opna málið út úr takmörkum herbergisins og leysa málið að lokum, líkið er lítið annað en tilefni Vitsmunaleg örvun. Það sem er áhugavert er ekki þessi leynilögreglumaður - sem getur alltaf verið ófullnægjandi eins og allar lausnir eru - þó það sé sjaldan minna en skemmtilegt og fullt af kómískum viðskiptum. Það er ekki einu sinni reynt að „undra“ ímynd hins fullkomna einkaspæjara - það er eitt skelfilegt atriði þar sem grimmur liðsforingi hótar að grófa upp grunaðan, án mótmæla frá Vance, en það er um það bil allt. ' sem klassík er nútímaleikinn. Curtiz er almennt ekki talinn mikill höfundur, vegna þess að hann hefur engin samræmd þemu eða vísbendingar um listræna þróun. En hann var mesti handverksmaður Hollywood og er í tilkomumiklu formi hér. ef leynilögreglusagan úr gullaldaröldinni er aðeins ráðgáta, tekur Curtiz þessa hugmynd í rökrétta öfga, skapar óhlutbundið tilbrigði við uppruna sinn, minnkar frásögn, persónu og staðsetningu í rúmfræði, röð lína, frá fallegum art-deco leikmyndum til glæsilegar myndavélahreyfingar sem skyndilega brjótast út úr kyrrstöðu, og þegar þær renna ákaft í horn, hrista dauða skreytinguna til lífsins. Þessi meðferð á vel við sögu sem hafnar af einlægni raunsæi, hún er mynstur sem breytir leynilögreglunni í speglasal, eins og aðalbræðurnir tveir, eða frumglæpurinn sjálfur, fengin að láni úr bók „Óleyst ráðgáta“. Þessi fantasíuheimur viðbjóðslegra ríkra manna sem safna austurlenskum minjum (tónum af 'Tunglasteininum'?), órannsakanlegum kínverskum þjónum, fyrrverandi glæpamönnum sem urðu þjónar, hundelskandi fífl, rúnísk lögga, er hið fullkomna búsvæði fyrir Vance, mann sem mun sleppa siglingu til Evrópu á hugmyndaflugi, hver þekkir þjóðfélagsheim þessa fólks, en er samt mengaður af áhuga sínum á glæpum og tengsl við lögregluna, eða væri það ef hann væri ekki annað en hugsandi vél, William Powell, merkasti bandaríski grínisti áratugarins, dregur hugrekki undir sérvisku manneskju sína. En ef meðferðin er sjaldgæf er hápunkturinn stórkostlega grimmur, þar sem illvígir hundar og morðtilraunir koma við sögu. Lögreglan og einkaspæjarinn, sem eiga að koma í veg fyrir glæpi, eru sek um að hvetja til einn.