Jæja, ég er sennilega að fara að verða lambast af öllum á þessari síðu, en The Good Earth er ein versta mynd sem ég hef séð í langan tíma. Við erum með 2 og hálfan tíma mynd sem líður eins og hún sé þrjár og hálfa vegna þess að hún hefur tvær myndir í einni. Fyrsta myndin segir frá fjölskyldu sem þarf að flytja frá heimili sínu vegna þurrka og hungursneyðar. Þeir verða að ferðast suður til borganna til að finna mat eða vinnu af einhverju tagi. Þægilegt að þeir finna poka af skartgripum og um leið komast þeir að því að þurrkunum er lokið. Já allt í lagi. Með þessa vitneskju snúa þau heim með auðæfi sín og allt er gott og dásamlegt aftur. Jæja, þetta tekur um það bil eina og hálfa klukkustund af kvikmynd og þó að hún sé ótrúlega líflaus á þessum tímapunkti hefur hún fallegan hring. Maður myndi halda að þetta væri frábær staður til að enda myndina. Hins vegar heldur myndin síðan áfram í allt annan klukkutíma. Og á þessum tíma sem eftir er tekur hún einfalda sögu um fjölskyldu sem glímir við erfiðleika heimsins og breytir henni í smekklegt melódrama um svik og afbrýðisemi milli elskhuga. Ó já og aldar, peningar eru rót alls ills bla bla bla. Þó þú vitir að þú gerir epíska kvikmynd þýðir það ekki að sagan þín geti haldið áfram að óþörfu lengur en hún þarf. Einnig er aðalhugmyndin sem ég myndi safna um þessa mynd að jörðin sé góð við þessa fjölskyldu og haldi henni saman. Af hverju eyðum við þá klukkutíma í að segja sögu um ríkan mann sem verður ástfanginn af annarri konu, og hvers vegna er síðasta augnablik myndarinnar tileinkað eiginkonu sem aðalpersónunni okkar hefur ekki einu sinni verið sama um í mestan hluta myndarinnar. Ó bíddu og myndin er ekki það eina sem er illa skrifuð, eiginkona aðalpersónunnar meikar nákvæmlega engan sens. Hún kvartar mikið yfir því hvernig hún var þræll og hún vill aldrei eiga þræl og yadda yadda yadda. Af hverju er hún þá tilbúin að selja einkadóttur sína í þrældóm. Jafnvel þótt þeir séu sveltir á þeim tíma sem þessi hugmynd kemur fram, þá meikar það samt ekki sens þegar 20 mínútum síðar í myndinni er hún að kvarta yfir því að vilja ekki aftur þræl. Það eru aðrar myndir frá þriðja áratugnum sem ætti að gefa gaum. Það eina sem þessi á við er kvikmyndatakan. Landið er fallega skotið, ó og röðin með engisprettum er alveg áhrifamikil. Verst að þeir voru í mynd sem hafði ekkert að segja. Eitt að lokum. Ég veit að á þessum tímapunkti var Hollywood aðallega einbeitt að stjörnum og þeir töldu að góður leikari gæti túlkað hvað sem er. Stærstan hluta myndarinnar lýsir Paul Muni asískum manni eftir bestu getu, en þegar hún nær hálftíma þar sem myndin heldur áfram að ástæðulausu missir hann hana og verður bara venjulegur gamli ítalski Paul, þeir klipptu meira að segja hárið á honum. þannig að hann lítur út eins og Tony úr Scarface(líka betri mynd en þessi). Af öllum aðalpersónunum í myndinni held ég að kannski þrjár séu í raun asískar, hinar eru bara ameríkanar sem eru kjánalegar. Ó og vinsamlegast fröken Rainer, þetta var mjög fín frammistaða á einum nótu, ekki, ef ég gæti rifið Óskarinn úr höndum þínum, ó ég myndi gera það. Góða jörðin er ein epísk tímasóun. Ef þú vilt eitthvað meðfram þessu fánýta til að horfa á á fallegu kvöldi, fáðu þér The Grapes of Wrath, mynd sem á svo sannarlega skilið allt hrósið sem hún fær. Aðallega vegna þess að það var ekki skrifað af apa.