Ég held virkilega að fólk sé að taka rangt mál í þessu máli. Í fyrsta lagi finnst mér þessi stuttmynd mjög skemmtileg og áhugaverð. Ég tek því bara fyrir það sem það er. Ég held að spennan og leyndardómurinn sé sniðugur í vísbendingum sínum um áhorfandann. Eitt annað sem vakti athygli mína var að það fær áhorfandann strax til máls þó að það sé engin skýr saga, bara vísbendingar og hlé og tilfinningar leiknar af persónunum sem gefa þér þá tilfinningu að það sé saga um allt sem er gerast. Enginn annar hefði getað gert það betur en Lynch. Þetta er kjarninn í lynchianisma eins og hann gerist bestur. Auðvitað er ég sammála hverjum sem er um að fólk sem byrjar að horfa á þetta með löngun til að skemmta sér án raunverulegrar hugmyndavinnu frá áhorfandanum mun finna fyrir vonbrigðum. Og í góðu lagi. Lynch snýst ekki um það. Þessi hlið Lynch er það allavega ekki. Sá sem hjálpaði til við að gera Lost Highway/Mulholland Dr. er á fullu hér og fólk sem býst bara við að vera skemmt eins og það myndi horfa á allt annað, mun bara ekki fatta hvað þetta snýst um. Mín skoðun er sú að Darkened Room snýst allt um að skipta sér af dýrakjarnanum þínum, eðlislægu sjálfinu þínu, með því að gefa þér aðferðina (ímynd, hljóð, aðstæður) sem þú bregst ósjálfrátt við. Þetta snýst ekki um ánægju af neinu tagi, það snýst um að fá tilætluð viðbrögð út úr þér. Og það, vinur minn, er hrein list.