Vinur minn bað mig einu sinni um að lesa handrit hans sem kvikmyndaver hafði valið. Að segja að þetta væri eitt vanhæfasta og fáránlegasta handrit sem ég hef nokkurn tíma lesið væri djörf vanmat. Samt sagði ég honum þetta aldrei. Hvers vegna? Vegna þess að í heimi þar sem myndir eins og "While She Was Out" geta fengið grænt ljós og laðað að Óskarsverðlaunastjörnu eins og Kim Basinger, er handrit sem skortir karakter, innihald og skynsemi engin trygging fyrir því að það seljist ekki. svo margir aðrir gagnrýnendur hafa bent á, "While She Was Out" er hræðilega undirskrifuð Woman-in-Peril mynd sem hefur misnotað húsmóðurina Basinger sem var veiddur af fjórum ólíklegum hettum á aðfangadagskvöld. Sérhver pirringur er réttmætur, allt frá veikum samræðum og slæmum leikaraskap til töfrandi rökhugsunar, en Basinger er svo áhugaverð leikkona og forsendurnar eru ekki án fyrirheita. Hér eru nokkur atriði sem slógu mig:1) Mér er alveg sama hversu mikið við eigum að halda að maðurinn hennar sé skíthæll, húsið ER rugl af leikföngum. Síðan hvenær varð það barnaníð að láta krakka taka upp á sér?2) Kynþáttaflokkar eru sjaldgæfir alls staðar nema í Hollywood, þar sem þeir eru yfirleitt einu kynþáttajafnvægið á skjánum.3) Vissulega er myndin heimskuleg. En svo eru ótal „spennumyndir“ sem ég hef setið yfir þar sem konurnar eru sýndar sem grátandi, hjálparlaus fórnarlömb karlkyns sadisma. Heimskulegt eða ekki, mér fannst það hressandi að sjá konu fá það besta úr kvölurunum sínum.4) ÉG ELSKAÐI lokin! 5) Þó að fyrri gagnrýnandi hafi fundið þessa setningu, þá finnst mér virkilega að þessi mynd ætti að fá endurtitilinn "The Red Toolbox of Doom."