Þessi mynd jók álit mitt á Errol Flynn. Þó að Flynn sé auðvitað þekktastur fyrir fagurgala og sprezzatúru (til að kasta inn nokkrum evrópskum orðum með háum orðum!), þá gefur þessi mynd honum tækifæri til að teygja sig (að vísu aðeins) sem leikara, þar sem hann leikur ófeiminn félagsklifrari með stórt egó og tilfinningu fyrir taugum til að passa. Aukahlutverkið er frábært; allir virðast vel valdir í hlutverk sín. Sagan hreyfist hröðum skrefum og þótt hún sé ekki sérlega djúpstæð (hún missir, kannski viljandi, af tækifærinu til að skila samfélagslegum athugasemdum um gríðarlega misjafna dreifingu tekna á þeim tíma), hún skemmtir og veitir vissulega ánægju. Eftir því sem ég veit um Jim Corbett er sagan líka sæmilega trú sögunni. Mér líkaði líka mjög vel við frábærar myndir af San Francisco frá 1880. Þegar allt kemur til alls er fátt sem ekki líkar við þessa mynd...mjög vel þess virði að gefa sér tíma til að horfa á hana.