Þetta er ótrúleg mynd: rómantísk spennumynd með flóknum en fullkomlega uppbyggðum og hrikalega samhverfum söguþræði, frábærlega undirbyggt með notkun endurtekinna sjónrænna mótífa. Allt í henni er fallega kvikmyndað: konurnar, íbúðirnar; en ótrúlegri er hrikaleg samsetning mynda, næstum hvert atriði hefur bergmál af öðru. Þetta er saga sögð í ljósi, í litum, í mörgum næstum hliðstæðum. Í hvert skipti sem ég horfi á hana fyllir hún mig ánægju. Leiklistin er líka frábær. Romane Bohringer er töfrandi sem kona á barmi taugaáfalls: allt við hana breytist með skapi hennar. Vincent Cassel gegnir allt öðru hlutverki en hlutverk sitt í La Haine; en ekki síður frábærlega: breytilegt og samúðarfullt í senn. Og Monica Bellucci - ah!, Monica Bellucci, vel, einfaldlega sagt, hún leikur (er?) fullkomnustu konu heims. Það er eitt lítið atriði um þrjá fjórðu hluta leiðarinnar þar sem hún gerir ekkert annað en að brosa; samt á því augnabliki, segir meira en klukkutímar af Hollywood drasli. Það er ekki hægt að gera þessari mynd réttlæti án þess að minnast að minnsta kosti á hið frábæra, samfellda hápunkt: sorglegt, átakanlegt, kaldhæðnislegt og lúmsk aftur á móti. En ef eitt augnablik fangar ljómann í þessu verki, þá er það vettvangurinn í upphafi þessarar stórkostlegu uppsagnar, sem horfur hafa verið lagðar fyrir okkur með stríðni í gegnum alla söguna. En þegar augnablikið kemur, er það meðhöndlað svo varlega, svo stuttlega, svo fimlega, að við umhugsun fær það þig til að anda. Aðeins stjórnandi með yfirþyrmandi sjálfstraust myndi þora að gera lítið úr þessu mikilvæga atriði. En traustið er réttlætanlegt. Bíó kemur ekki mikið betur en þetta.