Þessi mynd er algjör endurmynd af Rómeó og Júlíu í Tel Aviv og Nablus. Elskendurnir eru annar frá Tel Aviv en hinn frá Nablus. Það eru landamæri á milli þeirra og stöðugt stríðsástand þar sem ísraelski herinn er alltaf til staðar alls staðar og palestínskir ​​vígamenn alls staðar annars staðar með sprengjur sínar. Staðan er nógu dökk. Við getum ímyndað okkur ást í þessari gríðarlegu ástlausu gildru. En myndin gengur nokkrum ljósárum lengra með því að ímynda sér að elskendurnir tveir séu hommi, Noam frá Tel Aviv og Ashraf frá Nablus. Að vera hommi er samþykkt í Tel Aviv. Það er bannað í Nablus. Átökin milli þjóðanna tveggja, samfélaganna tveggja eru því tvöfölduð með átökum milli tveggja menningarheima, tveggja siðfræði. En þetta gæti jafnvel verið lífvænlegt ef stríðið hefði ekki í för með sér auka vídd. Systir Ashrafs ætlar að giftast herskáum aðgerðarsinna í Nablus. Ashraf segir systur sinni loksins frá því að hann sé samkynhneigður. Hún getur ekki sætt sig við það en sættir sig við að tala um það síðar. Frá brúðkaupinu sjálfu sendir nýgift eiginmaðurinn hersveit til Tel Aviv til að koma á sprengjuárás. Hún gerist á kaffihúsi í Tel Aviv og er einn vinur Noams alvarlega særður. Nógu slæmt. Isareli-herinn sendir herforingja til Nablus til að handtaka þann sem ber ábyrgð á þessari árás, en það verður súrt og nýgift eiginkonan er skotin til bana á götunni. Jarðarförin fylgir brúðkaupinu. Eiginmaðurinn og ekkillinn bjóða sig fram í sjálfsmorðssprengjuárás. Ashraf býður sig fram til að taka sæti hans. Hinn útlægi elskhugi kemur aftur til Tel Aviv til að deyja og drepa nokkra menn til að hefna systur sinnar. Hann kemur á matsölustað sem nokkrir vinir Noams stjórna. En Nóam sér hann og fer út til að tala við hann. Ashraf hefur fært sig aftur á miðja götuna og hann sprengir sprengju sína þegar Noam nær til hans á götunni. Hefndin sameinar elskendurna tvo í dauðanum. Við höfum því tvöfalda átökin en við höfum ekki prinsinn af Veróna, hlutlausa persónu sem getur þröngvað á friði, eða jafnvel það sem verra er að prinsinn virðist hafa valið sér hlið og vera á hlið Ísraels. Leikurinn er algjörlega falskur og dauðinn er öruggur á báða bóga. En vídd ómögulegrar ástar er þeim mun sterkari vegna þess að hún er tvöfölduð með leikriti í myndinni, leikriti sem sýnir ást í Auschwitz, á milli tveggja fanga, annar með gulri stjörnu og hinn bleikum þríhyrningi. Þetta er bæði sláandi sterkt og hrífandi átakanlegt: Gay ást í Auschwitz. Það sem kemur út úr myndinni er að þarna í Tel Aviv eða Nablus er ást ómöguleg. Myndin er því fordæming á átökum í Palestínu sem getur ekki annað en haldið áfram þó að það hafi enga ástæðu til að vera til þó að það hafi þúsundir af ástæðum til að halda áfram. Við hefðum aldrei átt að láta Stóra-Bretland takast á við svæðið fyrir löngu síðan. Í dag verðum við að finna lausn þar sem enginn verður niðurlægður. Þetta mun aðeins takast ef allir koma saman til að finna varanlega lausn. En hingað til hafa allir reynt að forðast þessi almennu árekstra og umræðu og kjósa tvíhliða misnotkun. Svo þjáningar munu halda áfram og ást verður bönnuð, auðvitað ekki kynlíf þar sem börn eru nauðsynleg til að stríðið haldi áfram: svo við skulum eignast fleiri og fleiri litla hermenn. En ást er bara utanjarðar hugtak.Dr Jacques COULARDEAU, University Paris Dauphine & University Paris 1 Pantheon Sorbonne