Ég var forvitinn af titlinum, svo í smá svefnleysi (kveikt af forvitni minni...), stóð ég uppi og horfði á hann. Ég skoðaði svo sjónvarpsskrárnar mínar og horfði á það aftur! Það er ein mjög augljós raun sem mér datt í hug þegar ég sá þessa mynd - þrátt fyrir pólitík, hefðir, menningu o.s.frv., eru unglingar alls staðar nánast eins. Persónur krakkanna frá Belgrad hefðu getað verið fluttar til, við skulum segja, einhvers staðar í miðvesturríkjum Bandaríkjanna á sama tímabili, og tungumálamunur til hliðar, væri ómögulegt að greina frá neinum af unglingum á staðnum á þeim tíma. Þeir sýndu vissulega sömu vaxtarverki og áhyggjur, pólitíkinni til hliðar: Tónlist, kynlíf, kvikmyndagoð, tónlist, drykkja, íþróttir, tónlist... Reyndar voru svipaðir hlutir sem upptóku tíma minn þegar ég ólst upp í Suður-Kaliforníu 1970. .Þetta var bitur sæt saga en æskugleðin gerði hana mjög skemmtilega. Persónurnar, sérstaklega ungu leikararnir, voru líka fullkomlega trúverðugir. Ég ætla ekki að segja að þetta hafi verið júgóslavneska „American Graffiti“, en ég mun segja að það passi ágætlega við aðrar 50's þema kvikmyndir.