Mig langaði mjög að vera hrifin af þessari mynd, því ég elska Troma og elskaði stikluna og elskaði "Ghouls", aðra mynd Ferrins. Það áttu nokkur næstum góð augnablik, eins og ástarsöngur gamlingjanna sem lék yfir bílslyssenuna og atriði undir lokin þar sem söguhetjan fær einhverja lokun. En á heildina litið var þetta bara leiðinlegt og vægast sagt óþægilegt. „Ólýsanlegu“ áföllin sem Ferrin kom upp með voru virkilega fyrirsjáanleg og slitin. Kúkur, morð á vændiskonum, sifjaspell. Hefði samt getað verið gott, en illa gert. Óvíst hvort það var að reyna að móðga, skemmta eða hvort tveggja. Á endanum gerði hvorugt. Í niðurstöðu, horfum við á Troma kvikmyndir vegna þess að við viljum kvikmyndir með hjarta. Þessi mynd leið ekki stöðugt eins og hún hefði hjarta. Það voru nokkrar góðar senur, en á endanum var það dauft og óþægilegt.