Með fáum snertingum af súrrealisma, virkar LWHTRB sem lágstigs hryllingur, en sem meiriháttar framhaldsyfirlýsing við frumgerðina, svíður það ömurlega. Hlutirnir byrja nokkuð lofandi á upphafsuppfærslum á sjónaukanum... Við sjáum og heyrum nokkrar áhugaverðar myndir og hljóð: Svarta barnarúmið með yfirhangandi, öfugum krossi; eldhúshnífurinn sem Rosemary bar inn í íbúð Castevette og datt af skelfingu (áhöldin eru sýnd standa upp úr harðviðargólfinu); og tómleikann í Bramford sjálfum, án leigjenda eða húsgagna (rödd má heyra hér frá umræðu fyrri myndarinnar). Áhugavert er líka páskaeggjaleitin sem nafnbarnið tekur þátt í (eggin og körfurnar eru líka svartar). Þegar sagan byrjar að rúlla, „rúllar“ hún í raun og veru ekki... Og hvað verður um Rosemary þegar hún fer um borð í ökumannslausa rútuna og er flutt í burtu til Guðs veit-hvers? Patty Duke (lélegur varamaður fyrir Mia Farrow), Ray Milland og Tina Louise (sem suðvesturhóran sem elur upp barnið, "Adrian/Andrew") fara fyrir þessu næstum-stjörnu leikara, en Ruth Gordon endurtekur "Minnie" hlutverk sitt. ekki algjörlega misheppnuð, þessi framhaldsmynd hefði átt að vera gefin út í bókarformi fyrst, þá hefðum við kannski öll getað verið aðeins betur upplýst... og ekki skilin eftir algjörlega í myrkrinu. Nokkuð nýleg framhaldsskáldsaga "Son of Rosemary" (1999?) er réttmæt framhald af Ira Levin sjálfum.