Við skulum horfast í augu við það, rómantískar gamanmyndir eru taldar léttar í samanburði við dramatískar kvikmyndir (sjáðu bara tilnefningar til Óskarsverðlauna á hverju ári). En samt eru þær góðu svo sannarlega listform. Horfðu á „When Harry Met Sally“, „Sleepless In Seattle“ og klassík eins og „Roman Holiday“ og „It Happened One Night“. Mér líkar við þá góðu tilfinningu að sjá tvær manneskjur eiga að finna hamingju. Þessi mynd reynir að smíða eitthvað sem líkist rómantískri gamanmynd. En enginn trúir rómantíkinni á milli aðalpersónanna og það er ekkert fyndið til að bæta upp þann stóra galla. Modine er langt framhjá því að vera leiðandi maður - sérstaklega rómantísk aðalmaður. Ég er viss um að sem framkvæmdaframleiðandi hafði hann burði - en ekki skynsemina - til að leika sjálfan sig. Og Gershon...ég sé möguleika á einhverjum kómískum hæfileikum, en hún hafði ekkert handrit og illa þróaða persónu. Og hvers hugmynd var enski hreimurinn? Tilgangslaust. Aðrir hafa haldið því fram, en ég vil endurtaka: þessi saga er illa hugsuð, illa útfærð; leikararnir eru hræðilega misskilin; og persónurnar, jæja, við erum bara ekkert að pæla í þeim. Listform þetta er ekki. Leigðu "Moonstruck" aftur.