Þessi myndlistar- og hljóðsýning kemur frá Kiarostami og kemur á óvart. Fyrir leikstjóra sem er þekktur fyrir frásagnir sínar og mikla athugun á mönnum, sérstaklega börnum, vekur þessi skoðunarferð í mínimalíska kvikmyndagerð spurningar: Hvers vegna gerði hann það? Var það til að halda honum uppteknum í fríi við ströndina? „Fimm, 5 langar myndir“ samanstendur af, þú giskaðir á það, fimm langar myndir. Þau eru (titilnöfnin eru mín eigin og tímarnir áætluð): "Driftwood and waves". Myndavélin stendur næstum kyrr og horfir á lítinn rekavið þar sem hann færist um með litlum öldum sem skvetta á ströndina. Tíu mínútur."Að horfa á fólk á göngustígnum". Myndavélin stendur kyrr og horfir á sjóndeildarhringinn og göngustíginn. Fólk gengur yfir myndavélarrammann, andlit þeirra of langt og óskýrt til að gera það áhugavert. Ellefu mínútur."Sex hundar við vatnsbakkann". Myndavélin stendur kyrr og horfir á sjóndeildarhringinn með sandströnd í nágrenninu. Langt í burtu við vatnsbakkann, sex hundar að gera lítið, bara slaka á. Sextán mínútur."Önd í röð, önd". Myndavélin stendur kyrr og horfir á sjóndeildarhringinn nálægt vatnsbakkanum. Tugir og tugir endur streyma í einni skrá frá vinstri til hægri. Ég geri ráð fyrir að Kiarostami hafi sleppt þeim smám saman. Síðustu tvær endurnar stoppa dauðar á brautinni og skyndilega rúlla öndum hljóðlega frá hægri til vinstri. Ég geri ráð fyrir að Kiarostami hafi safnað öndunum og endurútgefið þær á sama tíma. Það er ekki í fyrsta skipti sem hann fjallar um andstæðuna á milli skipulagðrar og óskipulagðrar hegðunar. Átta mínútur." Froskasinfónía, úps, ég meina kakófónía, fyrir stormasamt kvöld". Myndavélin stendur yfir tjörn á kvöldin. Það er niðamyrkur fyrir utan það sem virðist vera spegilmynd tunglsins á bylgjanda vatninu. Það er óveðursnótt og ský keppast við að hylja tunglið. Skjárinn dimmur. Það sem eftir stendur fyrir okkur er kakófónía froska, grenjandi hunda og að lokum morgunhana. Sláðu mig í hausinn ef þetta var gert í einni töku. Ég sá þennan þátt sem hljóðsamsetningu sem sett var saman í klippiherberginu og ásamt einföldu myndefni. Tuttugu og sjö mínútur! Fyrir utan vægast sagt skemmtilegar endur, þessi æfing í naumhyggju lét mig kalt. Ónauðsynleg mynd fyrir Kiarostami aðdáendur. Ég hélt að ég myndi gefa "Fimm" fimm einkunn, en fjögur er það sem hún á skilið. Myndin er tileinkuð Yasujiru Ozu.