Ef þú lest aðeins ágrip af söguþræðinum, myndi þessi mynd hljóma eins og nokkuð dæmigerð mynd af þriðja áratugnum. Sagan virtist nokkuð tilgerðarleg, efnið er fáránlegt. Styrkur og fegurð þessarar myndar er í beinni, jarðbundinni frammistöðu leikarahópsins. Ég hef sjaldan séð Jean Harlow sýna jafn svið tilfinninga, rík og fínleg blæbrigði svífa yfir andliti hennar. Ef þú horfir á andlit þeirra við brúðkaupsathöfnina í kapellunni er svo augljós tilfinning á milli aðalpersónanna. Hráu tilfinningarnar eru svo einlægar sýndar, svo satt. Lokaröðin er næstum óþolandi átakanleg: þegar Clark Gable lítur með mikilli gleði og undrun á son sinn, lyftir honum upp og segir stoltur: "Krengurinn minn!", gat ég ekki varist því að muna að eigin sonur herra Gable fæddist hann eftir dauðann. Þetta er eitt besta dæmið um kvikmyndir á tímum þunglyndis.