Eftir að hafa lesið bókina, sem hafði mikla þýðingu fyrir mig, gaf myndin mér enga tilfinningu sem bókin miðlaði. Þetta fær mig til að velta því fyrir mér hvort Kaufman hafi jafnvel líkað við þessa bók vegna þess að honum tókst að breyta henni í eitthvað annað. Annað hvort það eða hann er einfaldlega slæmur. Mikilvægast er hvar er léttleikinn?! Strax í fyrstu senu dregur tónlist út úr samræðum og tilfinningum og þetta heldur áfram í gegnum myndina. Ég held að framleiðendurnir hafi haldið að með því að spila hressandi tónlist í gegnum myndina myndi þetta láta söguna líða létt - hins vegar hafa þeir algjörlega mistekist hér. Þess í stað tekst tónlistinni að gefa öllu „kvikmyndatilfinninguna“, á þann hátt að dramatisera atburði þannig að við sitjum áfram í þeim, þannig að allt finnst í raun og veru þungt. Annað dæmi um hvernig þessi aðlögun misheppnast er með því að fegra söguþráðinn og gera hana dramatískari. . Í myndinni sjáum við Franz ganga framhjá Tomas á götunni sem er á leiðinni til Sabinu. Kynningin á þessum tilviljanakennda fundi/missi, sem ég er viss um að hafi ekki gerst í bókinni, gefur sögu Tomasar meiri þýðingu en hún gerir hana léttari. Það eru mörg önnur dæmi þar sem samfellu sögunnar hefur verið breytt, td. það versta, hvernig sem þetta gæti hafa verið gert vegna þess að bókin breytist einfaldlega ekki vel í kvikmynd, þannig er stíll Kundera. Þetta fær okkur til að velta fyrir okkur hvort allir örlátu gagnrýnendurnir á þessari síðu hafi verið að skrifa með bók sína OG kvikmyndaupplifun í huga frekar en að skrifa bara um myndina. Kvikmynd sem er eins löng og hún er ósveigjanleg. Fyrir þá sem hafa ekki enn lesið bókina mæli ég með að lesa hana bara. Fyrir þá sem hafa það, verð ég að segja að þú munt bara eyða tíma þínum og endar líklega hér með að skrifa svipaðar varnaðarorð.