Þetta er snjöll saga um sambönd og sýna þrjá meginflokka leikmanna í samböndum: playboys (Max), manipulative konur (Alice) og heimskingjanna sem gætu verið ástfangin (Lisa, Muriel og Lucien). og Alice eru mjög óviðjafnanlegar og kannski fyrirlitlegar persónur en eru alltaf við stjórnvölinn í leiknum og skilja félaga sína eftir í myrkrinu. En eins og mikið ræddi endirinn segir okkur, eins og gamalreyndir leikmenn eins og Max og Alice voru, myndu þeir gjarnan skilja leiðir hvenær sem þeim sýnist eins og það væri bara tilkynnt að leiknum væri lokið og hverjum og einum þeirra gæti ekki verið meira sama um að fá áfram með eigið líf og spila annan leik með öðru nafnlausu fólki þegar annað tækifæri gafst. Lisa, Muriel og Lucien gætu verið þær sem fannst eins og að fjárfesta eitthvað raunverulegt í sambandi, aðeins að geta ekki áttað sig á því að þau voru agnið í leiknum og endanlegir taparar (hvað varðar það sem okkur var sýnt... .hver veit nema þeir séu líka framfaraspilarar af einhverju tagi í sínum heimi sem ekki eru sýndir okkur á skjánum). Þetta er mjög hröð, fínlega unnin og tælandi fyndin saga með tælandi útfærslu leikara. Það á líka skilið dýpri hugsun: hversu mikið er raunverulegt í sambandisleik?