Þegar ég halla mér aftur eftir að hafa horft á kvikmynd Wong Kar-wai frá 1994 Ashes of Time nánar tiltekið 2008 endurklippinguna og endurútgáfuna með orðinu „Redux“ slegið á enda titilsins velti ég því fyrir mér hvað fór úrskeiðis. Ég velti því fyrir mér hvers vegna myndin gekk bara alls ekki upp. Ég velti því fyrir mér hvers vegna myndin náði ekki neinum stórum stigum í bókinni minni. Sérstaklega, hvað var það við myndina sem dró hana niður og gerði hana að verstu mynd leikstjórans á ferlinum? Jæja, það er ekki of erfitt að átta sig á því í raun og veru. Leyfðu mér bara að segja að það er sannarlega synd að Kar-wai fór svo skyndilega niður í þetta helvítis holu meðalmennsku og fátæktar í kvikmyndaheiminum, sérstaklega í ljósi þess að sama ár gaf hann út Chungking Express, einn af varanlegum arfleifðum hans og algjörlega háleit mynd. Svo hvað fór úrskeiðis? Það væri við hæfi að líta á Ashes of Time sem einhverja tilraunamynd. Leikstjórinn okkar setur í rauninni sinn eigin óviðjafnanlega stíl kvikmyndagerðar og setur hann í allt annað umhverfi, stemningu og andrúmsloft; það sem leiðir af sér er stórslysamynd sem er út um allt og gengur einfaldlega ekki upp. Þess vegna væri enn skynsamlegra að kalla Ashes of Time misheppnaða tilraun. Djörf, djörf og nýstárleg, en misheppnuð engu að síður. Leyfðu mér að útskýra nánar. Þeir sem hafa séð myndir Herra Kar-wai, kvikmyndahöfundar sem fæddur er í Hong Kong sem hefur sett mark sitt á listahúsheiminn frá frumraun sinni seint á níunda áratugnum, vita að það er yfirgnæfandi fagurfræði sem bindur allt saman. af kvikmyndum hans saman; Í meginatriðum og í hreinskilni sagt eru þær allar litríkar, umhugsunarverðar, viðkunnanlegar, lúmskur gamansamar og innihaldsríkar lýsingar á lífi, ást og missi. Sama formúla er yfirfærð í ösku tímans; Hins vegar er venjulegt umhverfi Hong Kong eytt og í stað þess erum við sett í umhverfi hins forna Kína og land hinna goðsagnakenndu bardagaíþróttastríðsmanna og ættingja. dæmigerð Kar-wai ástarsaga, sem að þessu sinni tekur þátt í glæsilegum leigumorðingja sem hefur flutt í miðja eyðimörkina og er að fremja samningsdráp. Þar verð ég þó að staldra við; lýsing á persónum er gagnslaus hlutur. Hvers vegna? Því ekki ein persóna í Ashes of Time er þess virði að minnast á eða ekkert. Þvílíkur bragðdaufur leikarahópur og hvílík sóun á hæfileikum (tilfelli Ashes of Time inniheldur næstum alla venjulega Kar-wai samstarfsmenn). Ekki nóg með það, heldur er myndin í rauninni endalaust stanslaust röfl í hræðilegri, nánast engum frásagnarbyggingu. . Ein helsta ástæðan fyrir því að andmælendur Ashes of Time gagnrýna hana er sú að hún virðist ekki búa yfir neinum söguþræði, hvað þá líkingu eða vísbendingu um slíkt. Þú getur örugglega séð hvað þeir eru að fá, jafnvel frá fyrstu tveimur, þremur mínútum, kannski minna, af myndinni. Kannski er það bara óhefðbundið umhverfi Kína til forna sem er óvant og óviðeigandi fyrir dæmigerðan kvikmyndagerðarstíl Kar-wai. Mér finnst gaman að halda, hversu óheppilegt sem það kann að vera, að herra Kar-wai hafi bara fyllt upp á sig hérna. Eitt sem gagnrýnandi getur í raun hrósað í Ashes of Time, þó að hrósið sé algjörlega einangrað, er annað vörumerki leikstjóra dásamlegt , litrík og sælu fagurfræði. Hvaða gleðilegir litir eru samsettir á skjánum, hvaða glæsilega áferð er máluð fyrir okkur og hvaða hrífandi landslag og myndmál eru tekin fyrir okkur í gegnum alla myndina. Við getum að minnsta kosti tekið þessu sem merki um að Wong Kar-wai sé enn til staðar í hjartanu, og það er bara myndin sem er svo óhefðbundin og grafir venjulega lofsvert blæbrigði hans. Þótt myndefnið sé ekki nóg fyrir okkur til að fría Kar-wai að fullu fyrir þetta hörmulega framtak, þá er það nóg til að gera myndina þess virði og að minnsta kosti göngum við ekki út úr myndinni í fullkomlega og algerlega skaplausu skapi, núna þegar það er eitthvað sem við getum hugsað vel um. Myndin er í rauninni „wuxia art“ mynd, sem fylgir í stíl við til dæmis goðsagnakennda japanska kvikmyndagerðarmanninn Akira Kurosawa. Eitt skilur þó mynd Kar-wai frá bestu Kurosawa og það er að í myndum japanska leikstjórans rennur allt saman og einfaldlega virkar. Í Ashes of Time virðist ekkert virka. Tilraun Kar-wai til að gera raunverulega djúpstæða wuxia-mynd, hvað þá vitsmunalega og ögrandi kvikmynd almennt séð, er tilgangslaus viðleitni.Kar-wai heldur því fram að gerð Ashes of Time hafi klárað hann og að hann hafi þurft tíma til að hreinsa höfuðið. Það hlýtur vissulega að hafa verið þreytandi átak fyrir hans hönd, þar sem áreynsla hans er fólgin í myndinni og færð beint til okkar ég meina, bara að horfa á myndina er þreytandi átak, og nú þarf ég tíma til að hreinsa höfuðið af þessu óþægileg upplifun að fara í kvikmyndir.