Áhorfendur í dag munu líklega horfa á kvikmynd eins og Ossessione og íhuga ekki hversu fordæmalaus hún var á þeim tíma þegar hún kom út. Uppbygging myndarinnar er í raun aðskilin frá sap-gleði Hollywood venjumsem og öðrum helstu leikhúsþáttum. Það byggir meira á því að sýna raunveruleikann í mjög grátbroslegu og edrú ljósi. Kvikmyndir af þessu taginýraunsæismyndirnar voru gerðar til að endurspegla myrkrið sem fannst á tímum eftir síðari heimsstyrjöldina. Ossessione tekur á nokkrum nokkuð ögrandi málum sem sennilega sáust ekki á skjánum fyrir stríðið, þar á meðal: framhjáhald, samsæri, morð, meðgöngu o.s.frv. Fyrir utan eina kranaskotið og ákveðnar músíkölsk þrútnun augnablik, er fagurfræði kvikmyndarinnar mjög hrá og gróf: tekin á staðnum, notar náttúrulega lýsingu og líklegast óvinsælir leikarar. Allir þessir þættir hjálpuðu til við að koma á framfæri viðfangsefnin sem könnuð voru í myndinni og skilaði eftirfarandi þema: Neikvæð karmísk áhrif munu ásækja þá sem vísvitandi hegða sér siðlaust. Aðalsögurnar tværGino og Giovanna eru andstæður en báðar bera hugarfarið: við erum leiðist og við viljum skemmta okkur. Gino er rekamaður; einmana ferðalangur sem tileinkar sér lífið og stöðugar sveiflur þess. Giovanna er leiðinleg húsmóðir sem er í snertingu við kunnuglega varanleika hjónabandsins: hún vill ekki yfirgefa heimili sitt og eiginmann, heldur vill frekar vera þar sem hún er vegna þess að það er öruggara. Lífsstíll Gino táknar hinn fullkomna lífsstíl sem Giovanna þráir; eini munurinn er sá að hún er of hrædd við að lifa það sjálfþess vegna verður hún ástfangin af Gino: hann táknar allt sem hún vill en hefur ekki hugrekki til að fá. Hún vill lifa í heimi sem er laus við einhæfni þess að búa með kraftmiklum eiginmanni sínumGino er hinn fullkomni miði inn í þann heim. Framhjáhaldið sem kemur upp á milli þessara tveggja olli áhorfendum á fjórða áratugnum að öllum líkindum nokkuð órólega. Ég meina, kvikmyndir fyrir nýraunsæistímann sýndu aldrei eins hneykslanlega hegðun á skjánum áður. Vægast sagt var það líklega svolítið skelfilegt. Í tengslum við þemað hjálpar nýraunsæi stíllinn að sýna neikvæðar afleiðingar framhjáhaldshegðunar. Í stuttu máli sagt leiðir framhjáhaldshegðun (eins og sést í myndinni) til niðurdrepandi og á endanum deyddu lífi. Þegar Gino og Giovanna leggjast á eitt um að „útrýma“ eiginmanni Giovanna kemur karma að ásækja þau eins og plága eftir að verkinu er lokið. Þau snúa aftur til síns heima: andrúmsloftið er dimmt og bítandi (eins og búast má við af nýraunsæislegum stíl). Þeir eru ekki ánægðir; þau eru í rauninni þunglyndari. Þeir héldu að með því að útrýma eiginmanni Giovanna að þeir myndu lifa hamingjusamari lífi, en þeir voru blekktir. Myndin endar með dauða Giovanna - hún er í karmískri líkingu við dauða eiginmanns hennar. Ég held að þetta sé mjög ánægjulegur endir af ýmsum ástæðum. Hér er ástæðan. Það er mikið rætt um hvort illt eigi að sýna á skjánum eða ekki, og ef svo er, að hve miklu leyti. Ég held að það sé mjög nauðsynlegt að sýna illsku ef og aðeins ef ekki er verið að vegsama hið illa sem lýst er, heldur sýnir það frekar hvaða neikvæðu afleiðingar illt verk hefur. Eins og undirtexti Ossessione spyr, er framhjáhald og morð illt? Ég held að myndin svari ákaft já! Framhjáhaldshegðun þeirra tveggja sýnir hversu óhamingjusöm þau eru. Það er þó kaldhæðnislegt að undir lok myndarinnar, þegar þau virðast hafa læknast af þunglyndi sínu og sjást vera í faðmi hvors annars inni í bílnum, sýnir höfundur myndarinnar að hamingja þeirra er í raun framhlið: bíllinn hrapar. fram af bjarginu og inn í ána og drap Giovanna; lögreglan handtók Gino. Ég held að það hafi verið ætlun höfundar að segja að þó fólk reyni stundum að réttlæta siðlausa hegðun sína, þá mun karma á endanum koma aftur til að ásækja það. Ég er sammála. Ég held að þeir tveir hafi náð því sem þeim bar að vegna þess að þeir voru báðir ótrúlega eigingjarnir, vildu alltaf fullnægingu strax og ekki tilbúnir til að þola erfiða tíma. Þetta kom sérstaklega skýrt fram eftir fyrstu merki um erfiðleika sem Gino og Giovanna upplifa í sambandi sínu: hann þolir ekki þrýstinginn sem fylgir því að búa í skugga eiginmanns Giovanna, svo hann yfirgefur Giovanna og sefur með annarri stelpu. Slíkt er dæmigert fyrir óseðjandi, hedonískan persónuleika. Allt í allt virtist myndin mjög áhættusöm fyrir sinn tíma. Áhorfendur voru hins vegar tilbúnir að sjá slíka mynd vegna edrúarinnar sem stríðið hafði í för með sér. Ekki var lengur trúað á þessar hamingjusömu kvikmyndir fyrir stríð. Kvikmyndaáhorfendur voru tilbúnir til að sjá og hugleiða erfiðar kvikmyndir með flóknum persónum: þeir vildu sjá persónur sem líf þeirra var flækt inn í svokallaða „synd“ vegna þess að það endurspeglaði eigin lífsvandamál. Ossessione virkar því sem mikill hvati fyrir hvert framtíð kvikmyndarinnar stefndi. Það er að segja má segja að mikið af náttúruhyggjuverkunum sem við sjáum í dag hafi verið undir áhrifum frá nýraunsæi kvikmyndahreyfingunni.