Minn, minn, minn: Peter Cushing og Donald Pleasance hljóta að hafa verið örvæntingarfullir í vinnu til að hafa lánað þessum kalkún hæfileika sína. Hræðilega ruglað saga um djöflatrú í Grikklandi nútímans, Land Of The Minotaur (aka The Devil's Men) er misskilningur á meira og minna öllum stigum sem hægt er að hugsa sér. Hún hefur dýrmæt fá hræðsluefni (alltaf smá galli fyrir "hryllings"mynd, finnst þér ekki?); veik frammistaða; óteljandi atriði þar sem persónur ráfa af heimsku einar eða hafna tækifærinu til að vera í öryggi hóps; og frekar pirrandi klippiaðferðir sem bæta engu við vinnsluna. Ég varð ótímabær spenntur yfir því að Cushing og Pleasance myndu vinna saman 17 árum eftir The Flesh And The Fiends - en þessi mynd er ekki þess virði að verða smá spennt fyrir; það er mikið svik og frekar vandræðalegt fyrir mun verðugri leið sína. Í afskekktu svæði í Grikklandi eru utanaðkomandi aðilar eins og ferðamenn og fornleifafræðingar sífellt að sakna og staðbundinn prestur faðir Roche (Donald Pleasance) grunar að eitthvað óheiðarlegt sé í gangi. Hann skrifar til vinar síns, Milo Kaye (Costas Skouras), einkaauga í New York og biður hann um að fljúga til Grikklands til að hjálpa sér að komast til botns í ráðgátunni. Í millitíðinni hverfa þrír gestir til viðbótar - Beth (Vanna Reville), Ian (Nikos Verlekis) og Tom (Robert Behling), sem allir eru persónulegir vinir föður Roche - á meðan þeir eru að þvælast um grískar rústir í nágrenninu. Milo kemur á endanum til Grikklands, en er í upphafi vafasamur um trú föður Roche að týnda fólkið hafi verið rænt fyrir satanískar fórnir. Milo og faðir Roche bætast einnig við Laurie (Luan Peters), kærustu Toms sem saknað er. Saman afhjúpa þeir starfsemi mínóska djöfladýrkandi sértrúarsöfnuðar undir forystu hinn hrollvekjandi Karpatíska útlaga Baron Corofax (Peter Cushing). Þessir brjáluðu sértrúarsöfnuður hafa verið iðnir við að fórna fórnarlömbum sínum fyrir styttu af minótórnum. Ennfremur virðist ekki hægt að drepa þá með eðlilegum hætti, svo faðir Roche þarf að nota ýmsa trúargripi í baráttu sinni gegn þeim. Land Of The Minotaur hefði átt að vera miklu betra en það er í raun og veru. Söguþráðurinn er svo asnalegur og með ólíkindum að hann ber öll einkenni skemmtilegs kjánalegrar sértrúar/campuppáhalds. En meðhöndlunin er bara hræðileg. Leikstjórinn Costas Carayiannis hefur ekki hugmynd um hvernig á að tengja frásögnina saman, þannig að allt heldur áfram eins og verið sé að gera það upp frá degi til dags. Hann hefur heldur ekki hugmynd um hvernig á að ná fram sannfærandi frammistöðu úr leikarahópnum sínum, svo þeir eru látnir skammast sín í annað hvort hræðilega hammy (Pleasance, Cushing) eða hræðilega áhugamannalegum (Skouras, Peters) frammistöðu. Það sem verra er er að frásögnin meikar ekkert sens. Af hverju ætti faðir Roche að leita sér hjálpar hjá einkaauga sem er algjörlega ósvífið um trú sína? Hvernig veit Roche að fórnirnar eiga sér stað aðeins á fullu tungli? Hvernig getur minotaur styttan talað? Hvers vegna er einu fórnarlambanna falið í sýn að stinga föður Roche, aðeins að hún verði stungin nokkrum senum síðar áður en hún fær tækifæri til að framkvæma hana? Og - það sem er mest undrandi - hvers vegna dregur faðir Roche Milo hálfan heiminn til að hjálpa honum þegar allt sem hann þarf er krossfesting og og heilagt vatn til að losa sig við vondu kallana? Þessar spurningar - og fleiri - munu skjóta upp kollinum á þér á meðan á Land Of The Minotaur stendur.... en því miður eru engin svör að fá. Svekkjandi, heimsk og vonbrigði!