Þetta var fyrsta framhaldið sem ég sá (fyrir utan Return of Jafar) og ég hélt satt að segja áður en ég horfði á hana að hún væri nálægt upprunalegu myndinni. Ég varð fyrir hrikalegum vonbrigðum. Söguþráðurinn var í rauninni fyrsta handritið með nokkrum aukapersónum og ástandið snerist við. Ariel og Eric eiga dótturina Melody sem er ekki sátt við lífið á landi. Hún vill verða hafmeyja. Hins vegar hefur Ariel haldið fortíð sinni frá dóttur sinni vegna þess að hún vill vernda hana - og þegar Melody kemst að því að hún er í uppnámi og reið. Og hún ákveður þá að hlaupa í burtu, og hún verður hafmeyja. Svo hún er ánægð með að synda um og Ariel ætlar að finna hana sem hafmeyju. Sagan hljómar ekki illa skrifuð, en klisjur og endurtekningar á aðstæðum frá fyrstu myndinni eru bara of augljósar. Og bætir við þeirri staðreynd að Melody er á heildina litið afar pirrandi og myndin verður næstum óþolandi. Það er líka fullt af öðrum nýjum persónum-Tip og Dash eru tvær af þeim. Þeir eru ekki slæmir sem karakterar í sjálfu sér - reyndu bara að hugsa ekki um Tímon eða Pumbaa! Lögin skilja líka mikið eftir, þau búa bara ekki yfir sömu töfraorkunni og lögin af frumgerðinni gerðu. Hreyfimyndin var augljóslega ekki lögð í fulla vinnu heldur - í köflum er hún stökk og ekki mikið ímyndunarafl er notað fyrir hreyfingar persónanna. Annað ráð - reyndu að gleyma upprunalegu persónu Ariel á meðan þú horfir á þessa mynd. Hinn fallegi, uppreisnargjarni og forvitni unglingur hefur „allt upp vaxið“ í blíðskaparlausa, leiðinlega eiginkonu og móður, og rauða hárið hennar er allt bundið. Þetta er miklu betur skoðað ef þú hefur aldrei séð frumritið - þú munt ekkert hafa til að bera það saman við. Hins vegar, allt í allt, hefði það getað verið verra - það er ekki eins slæmt og ákveðnar aðrar framhaldsmyndir, eins og Öskubusku II. En það er ekki í sömu deild og upprunalega. En það fyrir safnið þitt ef ekkert annað en ef Disney heldur svona áfram munu þeir missa alla eldri aðdáendur sína.