Stundum þarf kvikmyndagerðarmeistara eins og Kubrick til að koma með þetta smáa aukahlut, þetta einstaka, óviðráðanlega og fáránlega hráefni sem umbreytir frábærri kvikmynd eða frábæru handriti í meistaraverk, eitt fyrir aldirnar. Það er ekki bara það að saga Stephen King hefur nóg af kjöti og kartöflum sem gerir það að verkum að erfitt er fyrir jafnvel hina vinnusamustu leikstjóra að missa af. Heck, meira að segja King sjálfur fór ekki svo illa út. Það er hvernig Kubrick skynjar alheim King, hvernig hann umbreytir síðunni í skjátíma, sem gerir THE SHINING bæði sjónræna veislu og þéttan meistaranámskeið í leikstjórn. Miss-en-sena Kubrick er, eins og venjulega, frábær. Myndin gengur hratt, skörpum og fjörugum áfram þó hún sé hvorki hröð né mikið klippt og hún klukkar á hvorki meira né minna en 160 mínútur. Myndavélin flakkar um íburðarmikla gönguna á Overlook hótelinu eins og hún sé einhvers konar dularfullur völundarhús til að kanna, línulegar mælingar myndir afhjúpa óaðfinnanlega skreyttar innréttingar í öllum sínum glæsileika. Það er samhverfa og rúmfræðileg nálgun í því hvernig Kubrick skynjar rýmið sem minnir mig mjög á hvernig japanskir ​​leikstjórar unnu á sjöunda áratugnum. Eins og það sem sýnt er skipti ekki máli fyrir hvernig allir mismunandi þættir eru í jafnvægi innan rammans. Ákveðnar myndir skera sig örugglega úr. Fyrsta skotið af ritvél Jacks, sem fylgdi utan skjásins frá bolta, eins og doomtrommur sem koma frá einhverri annarri hæð eða framleiddar af ritvélinni sjálfri eins og hún sé sjálfsdómsverkfæri, sem síðar reyndist vera ekkert. stutt í það. Rauð á sem rennur í gegnum lyftur hótelsins í hægfara hreyfingu. Jack slær í hurðina með öxinni, myndavélin hreyfist með honum og fylgist með athöfninni eins og hún gerist í stað þess að vera kyrrstæð, eins og það sé myndavélin sem stingur í gegnum hurðina en ekki öxin. Ofurhraðinn aðdráttur í andliti barnsins þrýstir okkur inn í höfuðið á honum áður en við sjáum tvær látnar stúlkur úr POV hans. Og auðvitað baðherbergisatriðið. Mikið hefur verið sagt um uppáþrengjandi ofspilun Jack Nicholsons. Brjálæði hans heppnast ekki alveg, því hann er Jack Nicholson. Gaurinn lítur samt hálfvitlaus út. Að leika vitlaus breytir honum í ýkta skopmynd af sjálfum sér. Shelley Duvall er aftur á móti eitt mest innblásna leikaraval sem Kubrick hefur fengið. Hún kemur frá fjölda frábærra leikja fyrir Robert Altman á áttunda áratugnum (3 KONUR, ÞJÓFAR EINS OG OKKUR, NASHVILLE) og færir persónu sinni rétt magn af viðkvæmni og tilfinningalegri vanlíðan. Frábær og mjög vanmetin leikkona.