Four Friends er ein af þessum myndum sem þú ferð á án nokkurra væntinga, bara til að finna sjálfan þig sleginn fyrir lykkju. Þú sleppir því einhvern veginn, en svo heyrir þú lagið „Georgia On My Mind“ eftir Ray Charles og myndir og óljósar tilfinningar byrja að flökta á jaðri meðvitundarinnar og svo manstu eftir þessari geggjuðu mynd sem fékk þig til að hlæja og gráta, næstum á sama tíma.Hvers vegna er þessi mynd svona eftirminnileg? Í fyrsta lagi, að minnsta kosti fyrir fólk sem lifði þetta allt saman, því það fangar svo vel tenór tímans - brostnar vonir, velgengni, einlægni og umfram allt tilfinningaþrungna rússíbanareið sem leiðir til hrífandi nostalgíu. Og svo er leikurinn bara svo magnaður. Danilow, allur kvíði og ástríðu, Georgía, jafn erfitt að átta sig á eins og vilji vítsins... en heillandi, engu að síður, og Louis, fatlaði herbergisfélaginn með þokka til vara sem ræðst á lífið af kappi og tekur hverja stund með broslegt bros, því hann veit bara of vel að það gæti bara verið hans síðasta. Hvað er langt síðan þú sást kvikmynd sem fékk þig til að hugsa um fólkið í sögunni? Jafnvel þótt þeir væru langt frá því að vera fullkomnir? Myndin sýnir þér fólk sem valið er ekki endilega lofsvert, en myndin siðgar aldrei, hún gerir okkur bara kleift að meta mannlegt ástand í öllum sínum fjölbreytileika... jafnvel minniháttar persónurnar hafa vel afmarkaðan persónuleika og sögu, sem er ástæðan fyrir því að þessi mynd virðist svo raunveruleg, jafnvel þótt sumar athafnirnar og viðbrögðin gætu virst yfirþyrmandi... því svona er lífið þegar maður hugsar um það. Og hvers vegna þessi mynd vekur athygli á margbreytileika sem er skilgreindur af persónu. Sannarlega ótrúleg og ánægjuleg upplifun.