Þetta var í annað sinn sem ég horfi á myndina (í gegnum frönsku útgáfuna öfugt við þá fyrstu, sem var talsett á ítölsku) og mér finnst hún batna við síðari áhorf. Sannfærandi ef hægt byggt upp persónurannsókn sem er fallega tekin og þar sem Parísar umhverfið er jafn áhrifamikið. Til lengri tíma litið er þetta ekki hágæða Polanski og ég myndi raða honum í 9. sæti í kvikmyndatöku hans, en þetta er samt örugg blanda af lúmskum kuldahrolli og, furðu, oft breiðri gamanmynd. Það skartar líka fínum leikarahópum, sem allir eru í góðu formi, en sérstaklega Isabelle Adjani, Melvyn Douglas og Jo Van Fleet. Þrátt fyrir það er ég dálítið undrandi yfir þeirri skyndilegu áráttu Trelkovsky að "skipta" yfir í fyrri leigjanda ; fyrir utan eiganda kaffihússins á móti fjölbýlishúsinu, þar sem honum er gefið allt sem Simone átti án þess að spyrja hann hvort hann vildi eitthvað annað, er fátt sem bendir til (eftir því sem ég komst samt) að þetta sé það sem allir vildi hann! Allt í lagi, svo hann fann eigur Simone enn liggjandi í íbúðinni en hvað nákvæmlega rak hann til að klæðast kjólunum hennar og gera sig sem hana (jafnvel þótt hann hafi greinilega byrjað að gera þetta ómeðvitað)? Eftir martraðarkenndar sýn hans á baðherberginu er síðasti hluti myndarinnar (þar sem Adjani nánast hverfur) nánast andsnúningur - sérstaklega atriðið þar sem húsráðandi og aðrir leigjendur verða vitni að sjálfsvígstilraun hans eins og um nótt í óperunni væri að ræða. , hugtak sem Jean Cocteau hafði þegar notað 46 árum áður í THE BLOOD OF A POET (1930)! Endirinn er því í senn fyrirsjáanlegur og óleystur: einmitt það sem fékk tvo íbúa þessarar tilteknu íbúðar til að hoppa út úr íbúðinni. glugga?!; Ég man að þessi þáttur truflaði mig líka við fyrstu skoðun og mér þykir leitt að segja að það sé ekki skýrara núna! Taktu eftir, fyrstu tveir þriðju hlutar myndarinnar eru frekar traustir en ég vildi óska ​​að Polanski hefði verið minna háður óljósum söguþræði í gegnum tíðina.