Þótt The Notorious Bettie Page sé vel leikin og vel tekin, er hún í besta falli Cliffs Notes útgáfa af ævisögu Bettie. Myndin fjallar aðallega um vinnu hennar með Irving og Paulu Klaw, bræðra- og systurteyminu sem framleiddi megnið af frægustu myndunum hennar. Það greinir ekki frá lífi hennar eftir að hafa sett sig upp, fyrir utan trúarlega endurfæðingu hennar. Það vitnar í "The Real Bettie Page", eftir Richard Foster sem heimild, en það hunsar síðari ár Bettie af geðsjúkdómum og fangelsun á geðsjúkrahúsi. Það má deila um þröngan fókus ævisögunnar, en meirihluti aðdáenda Bettie og „borgara“ myndi líklega hafa meiri áhuga á fyrirsætuferli hennar, sem er það sem þeir fá. Myndin er vel leikin, þar sem Gretchen Mol endurskapar útlitið af trúmennsku. af Bettie, auk þess að miðla sætleikanum sem myndirnar hennar gáfu frá sér. Persónan er leikin frekar barnaleg, líklega fylgifiskur viðtala sem Bettie hefur gefið undanfarin ár. Líklegra er að Bettie hafi verið meðvituð um eðli mynda sinna en hagrætt því sem leik og búninga. Aukahlutverkið er líka framúrskarandi, þar sem Chris Bauer og Lili Taylor leika Irving og Paula Klaw og David Strathairn sem Estes Kefauver. Myndin fer á mis við persónu John Willie, leikinn af Jared Harris. John Willie hitti Bettie Page aldrei og tók ekki þátt í myndatökum með Klaws. Harris leikur Willie dálítið eins og Peter O'Toole, í meira látlausu ástandi. Þrátt fyrir gæði leiklistarinnar er myndin nokkur vonbrigði hvað varðar dýpt. Sagan er frekar laus og okkur finnst aldrei að við kynnumst Bettie í alvörunni. Líkt og myndirnar hennar er þetta bara mynd. Það hefur tilhneigingu til að ýkja frægð Bettie. Myndir hennar sáust aðallega í og ​​í kringum New York, á mjög þröngum markaði neðanjarðar- og sértrúarrita. Raunveruleg frægð hennar kom eftir að myndirnar hennar voru endurprentaðar seint á áttunda og níunda áratugnum og Betty Page (eins og nafnið hennar var venjulega skrifað) óx. Mesta útsetning Bettie (afsakið orðaleikinn) var í Playboy, sem birtist í janúarhefti 1955 (jólamyndin, sem er sviðsett öfugt í myndinni). Myndin er vel gerð, þó frekar grunn. Það getur haldið uppi áhuganum allt til enda og sýnir margar fínar sýningar. Hún nær hápunktum lífs Bettie en hunsar mörg smáatriði sem hefðu gefið henni mun meiri dýpt. Endirinn er frekar niðurdreginn. Finnst það frekar snöggt. Samt sem áður er myndin örugglega þess virði að skoða af öllum sem hafa áhuga á Bettie, eða jafnvel tímabilinu. Hljóðrásin er frábær, dregur áhorfandann virkilega inn á fimmta áratuginn. Ef ekkert annað stendur myndin sem sýningargluggi fyrir vaxandi kynhneigð Bandaríkjanna og áreksturinn við púrítanska fortíð þeirra. Það er líka að kíkja á táknmynd fyrir bæði karla og konur.