Ég sá Raccoon prinsessu á asísku kvikmyndahátíðinni í New York. Herramaðurinn sem kynnti myndina óskaði áhorfendum til hamingju með fínan smekk. "Þú gætir verið á Herbie: Fully Loaded," sagði hann og brosti, "en í staðinn ertu hér til að horfa á Seijun Suzuki Princess Raccoon." Áhorfendur klöppuðu og fögnuðu. Jæja, ég skal segja þér, ég hefði frekar horft á Herbie: Fully Loaded tvisvar í röð. Princess Raccoon, meintur duttlungafullur söngleikur byggður á japönskum þjóðsögum, kemst auðveldlega í eina af tíu verstu myndum sem ég hef séð. Hún er svo ömurleg að ömurleiki hennar gerir það að verkum að mér líkar ekki við aðrar Seijun Suzuki myndir, sem er heilmikið afrek. Það er svo mikið af hlutum að hjá Princess Raccoon að ég veit varla hvar ég á að byrja. Kannski eru verstu gallar þess að vera bæði árásargjarn óskiljanlegur og furðulega einhæfur. Ef hjólin rugluðust saman eða ef helmingur þeirra týndist í sendingu myndu áhorfendur ekki vita muninn. Ef þú trúir mér ekki þá skora ég á þig að stela prenti og láta einhvern keyra hjólin í handahófskenndri röð. Ef þú getur sagt mér hver fer hvert ég mun gefa þér hverja eyri sem ég á. Fyrsti þriðjungur myndarinnar inniheldur ógrynni af senum, lögum (þar á meðal rappnúmeri sem veldur hrolli) og myndum sem virðast ekki tengjast á nokkurn hátt. Hræðilega samþætt tölvuteikni er hent í kaupið og bætir enn einum múrsteini við hinn gríðarlega og ört vaxandi vegg óskiljanlegs. Það kæmi mér ekki á óvart að frétta að rithöfundurinn hafi skrifað niður hvaða japanska þjóðsögu sem mér datt í hug á fullt af seðlaspjöldum, staflað þeim upp, stokkað þau upp, gefið spilin út á borð og skrifað svo handritið skv. röð þeirra. Um þrjátíu og fimm mínútur í myndina kemur einhver svipur á söguþræði. Eitthvað um þvottabjörnsprinsesu sem breytir lögun (í mannsmynd) og venjulegri manneskju sem verður ástfanginn. Ég vonaði að þetta væri fyrirboði þess að myndin væri eitthvað annað en röð af vandræðalegum senum, en engin slík heppni. Myndin heldur áfram á sama algerlega fáránlega hátt. Ég vildi að ég hefði komist út þá, en ég var föst í miðri þröngri röð. Eftir á að hyggja hefði það verið óþægilega atriðið virði. Ég er þreyttur bara af því að hugsa um síðustu hjólin. Ég eyddi hverri stundu í að vona og biðja um að þetta væri búið. Sérhver stór dúkkuhreyfing, útþensla í tónlist eða atriði sem leit út eins og það væri að loka hlutunum endurnýjaði vonir mínar um að eintökin væru að fara að rúlla. Fyrir kvalafulla mínútu eftir kvalafulla mínútu hélt það áfram. Og áfram og áfram og áfram. Að lokum, eftir heilmikið af fölskum viðvörunum, fór það niður í það sem ég var viss um að hlyti að vera óhlutbundið mynstur sem einingar voru að fara að birtast yfir. Síðan, í trássi við alla ástæðu, snerist það um annað atriði. Hvernig gat ég gleymt? Algerlega óskyldum undirþræðinum um að ninja væri tekin, pissa á og soðin í súpu hafði ekki verið pakkað inn ennþá. Ég ætla aldrei að fá þessar 111 mínútur til baka, en þú getur sparað þér sársaukann. Nema þú viljir spilla minni þínu eða framtíðar ánægju af frábærum Seijun Suzuki myndum eins og Youth of the Beast og Tokyo Drifter sjá Princess Raccoon ekki. Ég hefði frekar eytt tíma mínum í að æla.