1930' voru gullöld Los Angeles með kvikmyndaiðnaði sínum og miklum möguleikum á ýmsum öðrum möguleikum til að verða ríkur og frægur og hamingjusamur. Fólk var að koma þangað í von um að láta drauma sína rætast. Með von á opnum örmum og velkomnum tilboðum voru aðeins fáir sem náðu árangri og ratuðu á stjörnuhimininn, meirihlutinn var síðan dæmdur til að lifa sveltandi, vonsvikinn og óæskilegur, í leit að smá virðingu á skítugum börum og viðbjóðslegum hótelherbergjum. Ungur ítalsk-ameríski rithöfundurinn Arturo Bandini kemur til LA í svipaðri leit - til að dreifa sjarma sínum til að ná í eina af þessum fallegu ríku konum og til að skrifa frábæra skáldsögu sem myndi koma honum á ferilbraut, eftir að hafa hingað til skrifað eina stuttmynd. saga birt í óljósu safnriti. Þar sem hann vill búa til rómantískt meistaraverk virðist hann ekki geta framleitt neitt án þess að upplifa það sjálfur, en stundum sendir hann tímaritasögur til ritstjóra á staðnum sem hjálpar honum að lifa af. Hann er stoltur af því að kynna sjálfan sig sem ítalska en innst inni í hjarta sínu finnur hann ítalskan uppruna sinn sem byrði. Litlu peningarnir og hugrekkið til að sigra heiminn sem hann átti einu sinni eru allir löngu liðnir og að horfa á draum sinn breytast í timburmenn á hann síðasta einasta nikkel til að eyða. Kaffið sem hún færði honum var kalt og súrt og að spýta bölvun yfir hana kallar á endalaust samband móðgana, ósagðra afsakana og ást sem leynist undir. Camilla, sem er ómenntuð stúlka sem reynir að fá bandarískan ríkisborgararétt í gegnum hjónaband, ber einnig þungan kross sinn á kynþáttaarfleifð sem ekki er yfirsýn yfir. Þó hún sé miklu sterkari og lífsreyndari manneskja er ástand hennar sem falleg mexíkósk kona miklu erfiðara að eiga við en Arturo getur gert sér grein fyrir. Er augljóst að Arturo finnur að lokum innblástur sinn til að vinna að skáldsögunni? Er mögulegt að ást þeirra finni loksins sinn stað í sólinni? Er líklegt að rómantík þeirra taki óheppni? Sambandið skortir hráu og ekta tilfinningarnar. Hayek þó líflegri persóna í samanburði við Farrell gleymdi að vopna Camillu ástríðu og styrk frá einu sinni frábæru persónu Fríðu. Það er líka erfitt að hafa trú á persónu sem er greind en ómenntuð og ólæs notar frekar erfiðan orðaforða og flóknar setningar. Harðari persóna af Phil Marlowe tegund myndi örugglega henta Farrell betur, þó hann líti töfrandi út í tímabilsbúningi, virðist hann mjög glataður við að reyna að finna viðkvæman heim tuttugu ára draumóramanns í jafnvægi milli falinnar ástar og löngunar til að vera sönn. við sjálfan sig. Að skammast sín fyrir að horfa á þetta tvennt á skjánum er ekki rétt. Samband þeirra gæti hafa verið villt en það er líklegra hvað þruma og eldingar eru án storms, langt frá því að vera raunveruleg ástríðu, tilfinningar sem lýst er bara fannst ekki innra með sér. Það er mjög sorglegt að slíkur möguleiki á áhugaverðu handriti og góðum leikurum hafi verið sóað, breytt í grátt meðaltal af seint gleymist.