Það sem ég myndi ekki gera til að endurskrifa þessa mynd. Sérstaklega vonbrigði vegna frábærrar byrjunar, Solo Dios Sabe hrörnar í rugl af hjátrúarfullu nauti eftir hálfa leið og endar á nótu sem er svo fáránlegur, sopinn og melódramatísk að ég trúði ekki að ég væri að horfa á sömu mynd og ég byrjaði með. Myndin hafði fjölmarga þætti í hag, eins og efnafræði milli Diego Luna og Alice Braga svo áþreifanleg að ég hélt að skjárinn myndi byrja að glitra, frábært hljóðrás og fallegar staðsetningar. Í stað þess að enda með harðsvíruðum trúarlegum mumbói, hefði myndin átt að halda fókusnum á að vera froðukennd vegamynd með kannski einhverjum undirtónum um örlög og hjátrú vs rökfræði. Mér skilst að allur tilgangur leikstjórans með myndinni hafi verið að gera hana um trúarbrögð, en staðreyndin er sú að það virkaði bara ekki og hann henti svo miklu frábæru efni frá upphafi með því.