Hverjum hefði getað dottið í hug að ófatlaður leikari gæti leikið svona raunsætt og gríðarlega öflugt sem fatlaður einstaklingur í kvikmynd? Líklega einhver. En enginn, sannarlega enginn, gæti nokkurn tímann borið saman væntingar sínar við ótrúlega tilfinningaþrungna og kraftmikla frammistöðu leikaranna tveggja í þessari mynd. Michael (Steven Robertson) býr á heimili fyrir fatlað fólk. Hann er með Cerebral Paulsy og eins og okkur sýndist strax í upphafi á hann í miklum erfiðleikum með samskipti. Svo það er sannarlega líflína þegar náungi fatlaður meðlimur Rory (James McAvoy), sem getur talað eðlilega, skilur hann. Þannig hefst vinátta sem byggir aðallega á (kaldhæðnislega) samskiptum. Í bráðfyndnu atriði tekst þeim að flytja út af heimilinu og inn í sitt eigið. Eftir að Rory hafði verið hafnað lagði góðhjartaði Michael fram umsókn um að flytja í sitt eigið hús. Rory, sem þegar hafði slæmt nafn hjá „dómurunum“, átti að vera túlkur hans. En vandræði koma fljótlega upp. Þeir byrja góðhjartað að elta stelpu sem þeir hittu á krá fyrir nokkru síðan, og vilja að hún verði aðstoðarmaður þeirra til að gera litlu hlutina sem skipta máli. Hún er í fyrstu treg; hún þekkir ekki þessa menn, en virðist geta verið skaðlausir; svo myndast önnur vinátta, en ekki endilega góð... Auk þess að vera átakanleg, treystir þessi mynd í raun á leikarana. En það er ekki slæmt. Fyrir ófatlaðan leikara sérðu Rory, þó hann geti tjáð sig almennilega, svekktur yfir því hvernig hann er algjörlega háður öðru fólki og á ekkert raunverulegt líf. En alvöru stjarnan fyrir mig er Steven Robertson. Hann bregst við af svo mikilli tilfinningu, þrá eftir að passa inn og sorg/hamingju, að hann sér hann í raun yfir alla myndina. Frábært. Á heildina litið: 5 af 5