Mér líkar við Tom Hanks og hann er einn fárra leikara sem mun draga mig inn í leikhúsið án tillits til hvers kyns áhyggjum sem ég kann að hafa varðandi myndina. Ég hafði áhyggjur af því að herra Hanks snúi aftur til „léttrar gamanmyndar“ þar sem þetta er vettvangurinn þar sem hann fór úr sjónvarpi yfir í kvikmynd – manstu „Big“? Jæja, "Charlie Wilson's War" er ekki létt gamanmynd. Þetta er pólitísk ádeila og ákaflega vel skrifuð pólitísk ádeila á það. Handritið er stjarna þessarar myndar og orðasmíði eftir Aaron Sorkin er með því besta sem boðið hefur verið upp á á þessu ári. Mike Nicols heldur öllu hlaupinu saman og skilar mynd sem rennur af stað á mjög snöggum 90 mínútum (tíminn er allt í gamanleik, og ekkert er alltaf fyndið ef það dregur). Val Nicols í leikmyndum og lýsingu minnir líka mjög á 70's og '80's sjónvarpið, aðgerð sem notuð er vísvitandi til að róta verkið í tímabil. Endurkoma til notkunar fyrirmyndavinnu og myndatöku yfir stafrænar tæknibrellur eykur einnig retro útlitið. og trúverðugleika. Athugaðu til framleiðsluhönnuða í vali þínu á myndefni: Ég veit muninn á F-16 og MiG og Bell og Hind. En það gæti hafa verið hluti af brandaranum líka. Ég sá þessa mynd í Fíladelfíu. Það var áhugavert að fylgjast með og hlusta á áhorfendur fá EKKI sögulegar tilvísanir í eigin sögu. Sagan hefur tilhneigingu til að endurtaka sig vegna þess að afturhaldsmenn hafa gleymt því sem gerðist í fyrsta skiptið. Kudos til bæði Herra Hanks og kamelljónsins Phillip Seymore Hoffman. Handrit Sorkins er lífgað upp af þessum leikurum og allt framleiðsluteymið er á toppnum. Mælt er með því.