Ég hef vitað um Bettie Page í mörg ár núna. Mjúkar klámmyndir af henni frá 1950 hafa síðan orðið helgimyndasögur og hafa enn sterk aðdráttarafl enn þann dag í dag. „Bettie Page“ útlitið er líka enn gríðarlega vinsælt innan heteró fetish heimsins og er enn eins sérstakt í dag og þá. Þannig að ég horfði á þessa mynd með töluverðum kunnugleika til að byrja með. Niðurstaðan olli engum vonbrigðum. Meðal annars var það gríðarlega skemmtilegt að sjá endurgerð myndarinnar á raunverulegum persónum eins og Irving Klaw, John Willie og Bunny Yeager sem allir telja brautryðjendur í dag. Mary Harron stóð sig frábærlega að skapa æskilegt andrúmsloft kynferðislegrar kúgunar og hræsni í Ameríku 1950 ásamt kynhneigð sem, miðað við mælikvarða nútímans, var í raun saklaus. Mér líkaði sérstaklega við að nota einlita á móti lit sem sjónræna styttingu fyrir tilfinningalega og andlega loftslagið sem Bettie fann sig í. Ég held að Gretchen Mol hafi staðið sig frábærlega við að koma persónunni Bettie á framfæri í allri sinni saklausu kynhneigð og allri sinni algjöru barnalegu. Bettie elskaði að líta fallega út, elskaði athyglina, sá ekkert athugavert við nekt og naut þess að klæða sig í „kjánalega búninga“ fyrir myndavélina. Undirliggjandi kynhneigð og djúpt fetishistic langanir allt sem framkallaði var algjörlega glatað hjá henni. Enn þann dag í dag skilur hún ekki „hvað öll lætin snerust um“ þegar kemur að myndunum hennar eða S&M innihaldi þeirra. Þetta er ekki þar með sagt að hún sé ómenntuð eða of einföld til að skilja það er bara að hún gerir það einfaldlega ekki t "fá það" um fetisisma og mun aldrei gera það. Enginn skaði þar. Bettie Page er einfaldlega sú sem hún er. Myndin náði þessu ágætlega. Félagslegt andrúmsloft fimmta áratugarins sem fröken Harron lýsti og skrifað af henni ásamt Guinevere Turner gleður mig innilega að ég lifi á þeim degi sem ég geri. Hræsnin og kúgunin ásamt hinni miklu fáfræði um kynhneigð okkar sameinuðust ógnvekjandi heim. Myndin fangar þetta vel og vekur gleði þar sem Bettie þolir þetta allt með óbilandi trú sinni og óumbreytanlegu barnaskap. Þessi mynd var stundum svolítið hæg en náði öllum þeim punktum sem frú Harron reyndi og sló þær vel. Ég mæli með þessari mynd jafnvel fyrir þá sem hafa litla sem enga þekkingu á því hver Bettie Page var og hvaða áhrif hún hafði á bandaríska menningu. Fyrir þá sem hafa slík áhugamál, þá er þessi mynd sem verður að sjá.