Breyting á viðhorfum er nauðsynleg til að njóta breskra nútímamynda, sem gerir þeim einhvern veginn kleift að sjást í eigin rétti og fyrir eigin eiginleika frekar en eftir þeim forsendum að bandarískar myndir séu dæmdar. Britfilm þarf að leggja sig fram um að vera kurteis og á erfitt með að ná henni, en í hlýju geta breskar kvikmyndir drottnað yfir annars yfirþyrmandi keppinaut sínum. Þessi mynd mistekst ekki í innihaldi sínu heldur aðeins í að festa sig við forverann, þannig að hún leyfir henni að vera allt að auðveldlega séð sem verk stjarna og leikstjóra einhvers staðar nálægt enda tjóðra þeirra. Það eru nokkrir áratugir síðar, Gregory kennir og í þetta sinn með tvær stúlkur í huga. Hann kennir við skólann sinn rimmu gegn mannréttindabrotum. Þegar nemendur sem hann hefur kveikt í finna misnotkun á meðal þeirra verður hann að horfast í augu við hvort hann sé bara allt í einu orði. Þetta er niðurrifsmynd að því leyti að það er ekki venjulega veraldleg persóna nokkurrar bandarískrar kvikmyndar sem þú býst við að geri hvað sem hann gerir, heldur barnalegur karlmaður. sem gæti samt sett allt á strik fyrir prinsipp. Kannski. Það er vissulega engin mótmæli eftir tölum þó, að vera of hlýtt. Þar sem bandarískar kvikmyndir kunna að virðast raunsæjar vegna þess að þær eru þéttbýli og grófar, þá eru þessi og aðrar breskar kvikmyndir undanfarinna ára - þær sem reyna ekki að jafna Ameríku fyrir innyflum - raunverulegar vegna þess að breskur húmor sýnir sannleika.