Það er mjög snjall húmor í þessari mynd, sem er bæði skopstæling og virðing fyrir leikurum. Hins vegar, eftir smá stund, virðist þetta bara vera æfing í stíl (þrátt fyrir frábærar gabbs eins og Balasko heldur áfram hlutverki Dussolier, og mjög góður leikur af öllum sem taka þátt) og ég var að velta fyrir mér hvers vegna Blier gerði þessa mynd. Allt kemur í ljós í lokin, þegar Blier, sem leikstýrir Claude Brasseur, fær símtal frá pabba sínum (Bernard Blier) - frá himnum, og fær tækifæri til að segja hversu mikið hann saknar hans. Áhrifaríkur tilfinningakappi og augljóslega hjartnæmur. En það er í raun ekki nægileg dramatísk spenna eða tilfinningaleg þátttaka til að halda restinni af myndinni áhugaverðum allan sýningartímann. Nokkrar virkilega flottar senur og seríur, og allir sem hafa gaman af þessum „mosntres sacrés“ franska kvikmyndahússins ættu að fá hæfilega ánægju af þessari mynd.