Þetta er án efa versta kvikmynd Rajnikanth frá upphafi. Fyrri hlutinn er haldinn á sínum stað með heilsteyptri gamanmynd frá Goundamani en hann verður smám saman verri og verri og algjörlega órökrétt. Hetjan okkar grípur líka til Saints með sama nafni (Baba) í gegnum lúmska og algjörlega lata einlínu. Fyrri hálfleikur lætur Rajni segja frá venjulegu úrvali sínu af oneliners og stíl og í seinni hálfleik verður hann hálfgerður dýrlingur eftir að betlari fer með hann í gegnum millivíddargátt til Himalajafjalla þar sem Babaji (ekki frægu heilögu sem hann gróf áður) gefur honum sérstaka krafta án sýnilegrar ástæðu (aðrar en karma). Þetta er virkilega farið að verða áhugavert núna er það ekki? Restin af myndinni fjallar um hann að sóa töfrabótum sínum og krafti og berjast við stjórnmálamenn og tengda svartagaldur. Venjulegur fyrirsjáanlegur vitleysa með bráðfyndinni útfærslu. Ó og svarti galdurinn virkaði aldrei á hetjuna okkar því hann var bara með Param Vir...er....Shakti Chakra með sér. Vondu kallarnir og hinir venjulegu pólitíkusskúrkar eru klisjukenndir, yfirvinnuðir og á endanum algjörlega ómerkilegir fyrir söguþráðinn sem sjálft nær ekki nokkurri átt. En þrátt fyrir alla gallana var gaman að drepa tímann með og öskra Baba tengda einvígi. á opinberum viðburðum. Það er líka gaman að horfa á aðra bölva þessari mynd. Sagt er að AR Rehman hafi samið lögin fyrir kvikmynd sína í gegnum farsímann. Það var hversu mikilvægt hann taldi það. Rajni er mjög vinsæll í Japan og hann hefur sett tvær persónur (annar þeirra heitir Keiko...af hverju ekki Samsung?) af japönskum uppruna í þessari mynd bara fyrir sakir þess. En hvernig þeir eru sýndir, klæddir og meðhöndlaðir er algjörlega sorglegt. Japanir hætta kannski að horfa á Rajni myndir eftir að hafa séð þær. Þessi mynd var líklega kynningarefni fyrir Rajni á leiðinni í stjórnmál en niðurstöður myndarinnar sjálfrar hefðu drepið hvaða pólitísku drauma hans sem er. Gaman ef þú slekkur á heilanum.