Þegar ég horfði á þessa mynd í annað skiptið finnst mér hún jafnvel meira en í fyrra skiptið. Hún er full af blæbrigðum og skynjun á því að lífið sé ósköp venjulegt og oft óttalegt, en það sem lyftir þessari mynd upp á hæð sem maður áttar sig sjaldan á er einbeiting hennar á litlu tilvikin í lífi okkar sem við leggjum venjulega aðeins stutta athygli á. Hér snýst myndin um að fagna þessum atburðum, fundi dráttarbílstjóra og viðskiptavinar, skokkari sem heyrir barnagrát úr runnum. Samræðan, leikurinn, leikarinn og leikstjórnin eru frábær. Engir tveir og fjórir, engar stórkostlegar opinberanir. Það sem ég tók eftir var hversu sannar persónurnar voru grunneðli sínu og hversu líf þeirra varð aukið þegar þessu var fagnað. Kudos til allra sem taka þátt í þessu, við þurfum fleiri "Grand Canyons" í líf okkar. 9 af 10.