Til að draga þessa mynd saman, þá er það LaBute sem ber sadisma sinn yfir á svið grínískra farsa. Fyrirsjáanleg niðurstaða er sú að hann er sífellt að stíga upp á alla brandarana með því að krefjast þess að umkringja þá blóðkeyptu ofbeldi og einstaklega hatursfullum karakterum. Það eru líka vísbendingar um áframhaldandi viðleitni hans til að móðga og hæðast að öllu sem er í sjónmáli en biðjast síðan afsökunar á því með veikum bendingum við tölvuna. Í grundvallaratriðum virkar myndin bara ekki, söguþráðurinn hennar er of tilgerðarlegur, persónurnar eru einvíddar klisjur, það er engin samkvæmni eða þróun á neinu, og gamanleikurinn (þar sem hún er ekki algjörlega út í hött) er af verstu gerð. High Concept drasl. Morgan Freeman og Renee Zellweger eru algjörlega ónýt í persónur sem virðast vera skopstælingar á stúdíódrifnum áhorfendum - sama hvað það er, gera þær viðkunnanlegar, hlutlausar (og geldlausar) og fullar af siðferðilegum látum. Crispin Glover er hérna nógu lengi til að sannfæra þig um að hann eigi ekki lengur heima í kvikmyndum. Chris Rock hefur í raun neikvæða efnafræði með félaga leigumorðingjans Freeman - það er eins og þeir séu að leika í mismunandi herbergjum, jafnvel þegar þeir eru tveggja tommu frá hvor öðrum. Í raun virðist Chris Rock eins og stafræn innlegg. Hann er allavega ekki eins pirrandi og 15 mínútur Jar-Jar.LaBute gætu verið búnar núna. Það er nú þegar útlit fyrir að hann hafi verið ofboðslega velkominn.