Það er mjög erfitt að túlka Tagore skáldsögu eftir kvikmyndalegum línum. Og ef þú gleymir óljósri framleiðslu frá 1967 þá er það í fyrsta sinn sem Chokher Bali hefur verið gert á stórum skala. Í heildina litu leikmyndin frábærlega út með réttu snertingunum til að gera farsælt tímabilsdrama. Prasenjit, sem var svo vön að gera gróft auglýsingaefni, gerði gott átak. Ég sá bengalsku útgáfuna og komst að því að rödd Aishwariya var talsett, sem gerði umræðuna hennar svolítið fátækur. Þó að leikstjórinn hafi staðið sig vel við að túlka hverja persónu af fínni, var samt sáralítið í vegi fyrir innihaldsríkum söguþræði, sennilega vantaði söguna sjálfa. Hins vegar virðist þróun persónanna, þar á meðal þeirra sem eru með minniháttar hlutverk, vera sterkasti punkturinn. Það er erfitt að gera nokkrar Tagore sögur að kvikmyndum, þar sem aðeins sjónrænir hlutar virðast verða að veruleika.