Það er sveit Mick Garris hatursmanna þarna úti sem finnst hann ekki geta leikstýrt gæða hryllingsmynd ef þess þyrfti. Og, SLEEPWALKERS(..handrit skrifað af Stephen King) er oft notað sem dæmi um þetta. Mér líkar við SLEEPWALKERS, þó ég geri mér fulla grein fyrir því að Garris segir bara F#ck it og lætur helvítið brjótast laus um það bil fimmtán mínútur í myndina. Gleymdu persónu- eða söguþræði, hver þarf þá samt. Hún fjallar um ofbeldisfullar ringulreið og blóðugt blóðbað þar sem móðir og sonur „svefngöngufólks“ (..verur sem sjúga lífskraftinn frá kvenkyns saklausum kvenkyns, flytjast á milli bæja, lifa hirðingjatilveru, sannarlega kraftmikil) setja líf sitt. sjón á unglingi sem gefst ekki upp án baráttu. Áður en allt er sagt og gert verður mörgum slátrað þar sem móðir mun ekki þola hugsanlegan dauða ástkærs sonar síns. Garris eyðir litlum tíma í að setja upp þá sem verða teknir af lífi, sem kennari (Glenn Shadix), grunaður um myndarlegan, All American sjarmörinn Charles Brady(Brian Krause) sem er allt annar en hann heldur fram, fær höndina af sér og rifinn í hálsinn. Charles tælir fallegar meyjar í fangið, sækir orku þeirra og „fæðir“ hungraða mömmu sína, Mary(Alice Krige). Nýja, ferska skotmarkið er Tanya Robertson(Mädchen Amick), og hún virðist vera auðveld val, en svo verður ekki og þegar Charles slasast alvarlega í baráttu (..þökk sé ketti aðstoðarmanns, Clovis), hefndar Maríu. verður uppskorið á alla þá sem fá leið á henni. María, komdu helvíti eða há vatn, mun sækja Tanya í því markmiði að "hressa" deyjandi son sinn. Eins og margir unglingar, var ég hrifinn af ákveðnum leikkonum sem ég horfði á í kvikmyndum. Eins og Amy Dolenz, ég var hrifinn af Mädchen Amick. Hún er einfaldlega yndisleg í þessari mynd og ég elska hvernig hún bítur í neðri vörina og sýnir augljósa aðdráttarafl að Charles, ómeðvituð um hinar dulrænu ástæður hans. Ég vissi bara að Mädchen Amick yrði ætlað að verða öskrandi drottning, en þetta yrði aldrei raunin. Verst því ég hefði tekið á móti henni í tegundinni með opnum örmum. Krige er ljúffeng sem ógnvekjandi, andskotans kynþokkafulla, en grimma og vonda tíkin sem þurrkar út heilt lögreglulið og foreldra greyið Tanya í einu vetfangi, á innan við tíu mínútur eða svo. Hún stingur einn í bakið með maískolum! Hún bítur fingurna af aumingja Ron Perlman, áður en hún skellti í handlegg hans (..bein sem stendur út), slær hann meðvitundarlausan með eigin olnboga! Hún kastar mömmu Tanya í gegnum glugga eftir að hafa brotið rósavasa yfir andlit föður síns! Staðgengill er stunginn í eyrað á honum af Charles (lögga-kebab!), sem dettur á blýantinn til að auka áhrif. Aumingja Tanya er dregin í hárinu frá heimili sínu af Mary, keyrð á Brady heimilið og neydd í óundirbúinn dans við fatlaða skrímslið! Sýslumanninum er hent á grindargirðingu og við sjáum hvernig kettir berjast við svefnganga ólíkt mönnum. Við sjáum hæfileika Mary og Charles til að „dempa“ sig og bílinn sinn með því að nota kraft ósýnileikans. Rithöfundurinn Stephen King finnur meira að segja tíma til að hafa sjálfan sig og félaga sína í hryllingsleikstjóranum með í glæpasögu með Clive Barker og Tobe Hooper sem réttarlækna, Joe Dante og John Landis sem ljósmyndasérfræðinga. , láta-það-allt-hang-out hátt með tónlist viðeigandi hamra þessa tækni heim. Hún snýst um ofurofbeldi, svo einfalt sem það, með einhverri brjálæðislegri hegðun og kolsvartan húmor sem hrósar leikstjórn Garris og handriti King. Sifjaspell horn svefnganga er svolítið ögrandi og í-yitt-andlit. Án þess að sleikja flókið er þetta nær hinni geðbiluðu Kings eigin hámarks OVERDRIVE en alvarlegri verk hans.