Nick Cage er Gates, fjársjóðsveiðimaður (ó, afsakaðu mig... fjársjóðs-"verndari", hvað sem það þýðir) sem er kominn af langri röð fjársjóðsveiðimanna. Einn forfeðra hans hafði fengið vísbendingu um hvar risastór fjársjóður væri að finna sem stofnfeður okkar, flestir ef ekki allir frímúrarar, höfðu ákveðið að fela vegna þess að þeir vildu bara ekki fjármagna sjálfstæði sitt. Fyrsta vísbendingin breytist út að vera í löngu týndu skipi falið á norðurslóðum. Gates og áhöfn hans, sem samanstendur af fjármálamanninum Ian (Sean Bean), kvikmyndinni Dork Riley (Justin Bartha úr hinum ódauðlega "Gigli") og nokkrum andlitslausum lakeíum, fara inn í farmrými skipsins. Þeir hella strax út tonnum af byssupúðri út um allt gólf, ekki það að þetta sé merkilegt á nokkurn hátt. Loksins finna þeir vísbendinguna (beinagrind svífur yfir henni) og það reynist vera pípa með áletrun... á. Eiginlega. Ekki biðja mig um að útskýra. Þetta er gáta, og þrátt fyrir að leiðangur hans sé greinilega pirraður yfir því að finna ekki raunverulegan fjársjóð, reikar Gates um og þvælist fyrir sjálfum sér um merkingu gátunnar, í þessu frosna farmrými, á meðan áhöfn stendur bara í kringum slakkjaft. Ég meina, komdu. Einhver hefði átt að vera örlítið hávær í vonbrigðum sínum með að koma alla leið til ógnvekjandi norðurslóða og finna ekki neitt áhugavert, en þeir standa bara þarna þegar Gates kemur inn í sinn eigin heim og leysir gátuna. Næsta vísbending reynist vera á Sjálfstæðisyfirlýsing. Ian ákveður að stela því. Gates er agndofa. Ýmsar persónur skila gríðarlega augljósri útlistun (venjast því). Allt þetta leiðir til þess að lakey Ians dregur byssu á Gates og byssupúðurinn fer af stað í mikilli sprengingu. (ó, þess vegna helltu þeir öllu byssupúðri! Ha!!) Ian og handlangarar hans flýja, og Gates og Movie Dork Riley ganga níu mílur í frosti til Inúítaþorps til að stöðva þá. Til að stöðva þá, Gates segir að eftir að hafa reynt FBI og ofurskjalavörðinn Abigail Chase (Diane Kruger), verða Gates og Riley að stela því sjálfir. Riley segir Gates síðan í grófum smáatriðum hvers vegna þeir geti ekki stolið yfirlýsingunni, vegna þess að hún er svo vernduð með málm- og laseraugu og hátækniöryggi bla bla. Gates segir síðan Riley að það sé tækifæri til að stela því úr varðveisluherberginu. Veit Riley hvað varðveisluherbergið er, spyr Gates? "Staður þar sem þeir búa til sultur og hlaup?" Ég er ekki að grínast; það er eiginlega línan. Bartha skilar þessu heldur ekki eins og gríni. Þannig að Riley gerir allar þessar rannsóknir um bókasafn þingsins og skjalasafnið og vatn og skólp, hrópar upphátt, en veit ekki hvað varðveisluherbergið er. Þetta gefur nokkurn veginn til kynna á hvaða stigi þetta handrit er. Til að gera restina af þessu stutta, þá fer Gates í raun með D of I, í fáránlegu innbroti sem gæti aðeins gerst í kvikmynd. (Ég hata líka hvernig þeir sýna tölvuskjátækni í kvikmyndum -- fullt af ósennilegri og ópraktískri grafík og leturgerðum.) Abigail Chase endar með því að merkja með sér til þæginda og sem augljóst "ástarvinkill". Á einum tímapunkti ræða þau þrjú, á flótta undan lögreglunni, allar áætlanir sínar mjög hátt í fatabúð, umkringd fólki. Röð vísbendinga og rán á föður Gates, leikinn af meltingartruflanum Jon Voight, leiðir jafnt góða sem vonda í risastórt Indiana Jones skemmtihús sem staðsett er undir New York borg. Skrítið að neðanjarðarlestarsmiðirnir hafi aldrei fundið þetta. Gates og Gates Senior leiða Ian á villigötum. Ian trúir því að þeir séu fastir í blindgötu og skilur þá eftir þar. Hins vegar, eftir að þau eru farin, spyr Riley hvernig þau ætli að komast út. Gates...... ó drengur ...... ýtir á takka og hurð opnast. Nei, mér er alvara. Hnappur, eins og þeir gætu haft á vacu-skola salerni í skrifstofubyggingu. Gott að hann vissi hvar þetta var. Engu að síður, eftir meira hnúður, finnst þeim þetta risastóra fjársjóðsherbergi (mundu að þetta er allt undir Manhattan!) fullt af alls kyns sögulegum gullna hlutum. Riley fær að skila virkilega heimskulegri línu. Aftur. Og FBI liðsforinginn Harvey Keitel fyrirgefur þeim, handtekur Sean Bean og leyfir tveimur efnafræðilausu leiðunum að giftast. mjög langt. Þó að sum útsetning þess feli í sér skemmtilegar sögustundir sem settar eru inn í samræður af handahófi. Ég myndi vilja fleiri svona samtöl í lífi mínu.