Barbara Stanwyck datt það líklega ekki í hug, en það er léttir að sjá hana í dökkari hárgreiðslu (ef það var ekki hárkolla) en þá sem hún þurfti að klæðast í "Double Indemnity" árið áður. Sú mynd, á meðan frumsýningin „film noir“ og frábær mynd, gaf henni frábært hlutverk, en ó, þetta hár. Hér er hún flottari og vissulega engin femme fatal, en hún er vissulega 40's kona. Hún hefur vanist lífinu án karlmanna þar sem flestir þeirra eru í stríði og sem farsæll Martha Stewart eins og dálkahöfundur skrifar hún heimilislegan pistla þar sem hún lýsir sveitaheimili sínu þar sem myndavélin veltir fyrir sér hvað það er í raun og veru. Við hittum yfirmann hennar, Sydney Greenstreet, sem hefur ekki hugmynd um að hún lifi í lygi, og þegar hann þrýstir sér inn um jólin á meintu heimili hennar í Connecticut, verður hún að finna eiginmann (Reginald Gardiner) og barn. áður en við getum sagt "Jingle Bells". Ungverski kokkurinn S.Z. Sakall grípur inn til að hjálpa og endar í sætri köku einn-á-mann með írsku Una O'Connor. „Þetta er ekki Gúllas, það er írskur plokkfiskur“. Sakall tekur einfaldlega paprikuna, hellir megninu af henni út í og ​​segir: „Nú er það gullask“ og breytir algjörlega því sem hún hefur útbúið í hádeginu. Síðan, þegar það kemur að flapjacks, snýr hann og hún ausar. Í mörg ár munum við nokkrir vinir mínir nota þessa línu í hvert sinn sem pönnukökur koma upp í samræðum. "Ég flipp ekki. Ég ausa!". Hún mun ekki einu sinni snúa aðeins einum fyrir Greenstreet og segja "Ég hef aldrei flippað á ævinni." O'Connor getur farið í taugarnar á sér þegar hún öskrar aftur og aftur í sumum kvikmyndum, en hér er hún afskaplega elskuleg og pörun hennar við Sakall er mjög heillandi. Það er augljóst í rómantísku deildinni að Reginald Gardiner er ekki bikar Barböru Stanwycks. af te, sérstaklega þegar hún hittir myndarlega Dennis Morgan, sem er dálítið fáviti þegar hann baðar barnið, sem borðar sápu, sem veldur því að Stanwyck verður dálítið brugðið. Hann ætti að gruna eitthvað strax, en gerir það ekki. En það skiptir ekki máli. Myndin er svo heillandi þar sem sveitaumgjörðin er full af snjó, gnægð af ruggustólum og hundur sem hleypur á móti þeim þegar sleðinn kemur upp. Að búa í New York borg eftir 25 ár í Los Angeles eftir að hafa alist upp í litlum bæ í vesturhluta New York fylki varð til þess að ég saknaði svona jóla. Þó að Central Park sé fallegur eftir fyrsta snjóinn og jólatréð í Rockefeller Center líka frábært, þá er eitthvað við að horfa út á snævi þakinn trjáavöll og sjá einstaka sinnum dádýr, kanínur eða annað villt líf. Þetta er frábær hátíðarmynd sem getur líka komið jólaandanum fram utan árstíðar og passar frábærlega við aðra sveitajólamynd Barbara Stanwyck, "Remember the Night", vanmetinn gimsteinn. Bættu við stórborgarjólunum „Meet John Doe“ og þú hefur kannski fundið eina af annasömustu stjörnunum í hátíðarmyndum sem til eru.