Ég virði þá staðreynd að þetta er mjög vinsæll þáttur. Samt sem áður, í samanburði við snjallt, fyndið, brjálaða og byltingarkennda kvikmyndaklassík Robert Altman frá 1970, þá var þessi sýning líklega ætlað að vera minna en miðlungs... jafnvel þótt hún hafi verið í gangi í 11 ár, gerir það það ekki endilega eitthvað gott. Þessi þáttur var allt of órjúfanlegur hluti af barnæsku minni (hann var endursýndur á hverju kvöldi og giska á hvers foreldrar voru að horfa á hana og hlæja að henni), en það er ein af minningunum sem ég sakna ekki. Og nú þegar ég hef í raun og veru séð myndina get ég gefið þessa seríu nákvæma gagnrýni. Ein og sér er það ekki næstum því "2 af hverjum 10" slæmt. Hins vegar eru persónurnar í þessari sýningu ekkert eins og þær í myndinni. Sumir þeirra eru tæknilega eins, en þeir eru aðeins svipaðir að nafni. Til dæmis, síðan hvenær er Alan Alda eitthvað eins og Donald Sutherland? Húmorstíll hans er gjörólíkur, eins og persónusköpun hans og viðhorf. Nýju persónurnar eru ekki svo frábærar; þeir þjóna bara til að láta þig sakna þeirra sem þeir eru að skipta út. Það er eins með nýju leikarana (þar á meðal Jamie Farr). Það eina sem raunverulega færist yfir í þáttaröðina er Radar, sem er enn (jafnvel þótt leikin sé af sama leikara) bara föl eftirlíking af upprunalegu. Hvað annað? Ójá. Með hláturslagi (það skipti ekki máli hvort það var notað í skurðaðgerðum eða ekki) kemur það út fyrir að vera hrollvekjandi, vegna þess sem er að gerast í hinum stillingunum. Og vegna þess að það varði næstum fjórum sinnum lengur en hið raunverulega Kóreustríð, tekur það áhorfendur inn í þennan undarlega tímabundna gjá sem virkar ekki utan teiknimyndaheimsins. Mér hefur aldrei líkað við þessa sýningu og mun aldrei gera það.