Þegar kvikmynd hefur ekki færri en FIMM mismunandi titla þýðir það yfirleitt nokkra hluti og þýðir næstum alltaf að myndin hafi einhvers staðar stóra galla. Necromancy hefur stóra galla og er bara út og út slæmt. Ég sá útgáfuna á myndbandi sem heitir Rosemary's Disciples. Já, ég er viss um að hún er frábrugðin öðrum útgáfum, en ég hallast ekki að því að á nokkurn hátt sé einhver önnur útgáfa og þær örfáu mínútur sem hún gæti haft í viðbót - verði í rauninni betri. Sagan er kannski stærsta vandamálið: myndin opnar með því að Laurie vaknar og eiginmaður hennar fer með hana til bæjar þar sem hann hefur nýtt starf í leikfangaverksmiðju fyrir huldufólk (já, þetta verður slæmt svona snemma!). Bærinn heitir Lillith og er með einhvern gaur með riffil á brúnni til að tryggja að aðeins þeim sem "eigandinn" bæjarins hefur valið sé hleypt inn. Fljótlega komumst við að því að allir sem búa í Lillith eru nornir og allir fylgja tilskipunum frá Herra Cato - yfirmaður þessa sveitarfélags sem vill fá látinn son sinn aftur (þess vegna nafnið Necromancy). Fólkið í bænum gerir ýmislegt í norna - hefur athafnir, sumum líkar við að vera með geithaus, og lauslæti er mikið (ekki mikið sýnt á þessu svæði), en ekkert af þessu fólki er mjög góðir leikarar. Herra Cato er leikinn af krafti í óeiginlegri merkingu og bókstaflega stærri en lífshættulega kvikmyndaforingjanum Orson Welles. Welles er misnotaður, en ekki villast, hann er sá besti í þessari mynd. Og það er í raun sorglegasti hluti Necromancy þar sem Welles gefur frekar lélega og gangandi frammistöðu með litla leikstjórnarleiðsögn. Í einu atriði í partýi heldur leikstjórinn Bert I Gordon aftur til Welles og horfir á viðburðinn í partýinu með nákvæmlega sömu ramma! Það leit fáránlega út. Eins gerði atriðið sem sást ítrekað aftur og aftur af handlegg konu í miðju þyrlandi eldi eftir bílslys. Það leit út eins og armur á mannequin í búð. Sagan er aldrei fullnýtt þar sem við vitum aldrei hvað gerist: margar senur eru teknar eins og draumar eða ofskynjanir og aldrei staðfestar. Þetta á einnig við um hnausótta endi. Aðalhlutverkið Pamela Franklin er prúð og falleg og hefur nokkra hæfileika. Annað en frammistaða hennar, raunverulegt grannt val frá hinum leikarahópnum án Welles. Leikstjórn og saga var bæði unnin af Gordon sem greinilega átti lítið bensín eftir í vélinni. Þetta er ekki góð mynd á nokkurn hátt undir neinu nafni.