Fyrir kvikmynd sem lofaði svo miklu var hún vonbrigði, þunnt samsærð og leikarinn á milli hræðilegs og ótrúlegs. Söguþráðurinn hafði fleiri göt í sér en svissneskur ostur og þetta er versti klisjulega endir sem ég hef séð í kvikmynd í nokkurn tíma. Lokaatriðið hefði rifið hjartað úr mér, ef öll myndin hefði ekki verið svona sársaukafull til að byrja með. ég var dofinn! Strax í fyrstu senu - var maður eftir að velta því fyrir sér hvort systirin væri að reyna að ná til tvíbura síns um hjálp, eða einfaldlega hræða hana til dauða sem hefði verið betra fyrir áhorfendur og bjargað okkur frá tveimur klukkustundum af verstu leiklistinni hef séð hingað til. Þetta var hryllingur í orðsins fyllstu merkingu.