Closet land er ekki á happy movie. Það er heldur ekki tengt neinu félagslegu raunsæi. Þetta er kannski styrkur þess. Fjarlægðin frá tilteknum tíma og þjóðum styrkir boðskapinn, gerir hann öflugri og rífur burt byrðina af þjóðernishyggju og áróðri sem maður skynjar oft í kvikmyndum sem eru gerðar til að gagnrýna þjóðir á móti sínum eigin (ég er auðvitað fyrst og fremst að tala um áróður Bandaríkjanna í einhver auglýsingamynd).Bit skápaland er svo miklu meira en skilaboð. Þetta er kvikmynd af hreinni, súrrealískri fegurð, fyllt með sama hreina, klíníska formi sem þú finnur í verkum eins og 1984 og það er jafnt. gæti bætt við, hin óviðjafnanlega kynþokka ;-)). Útspilið milli hans og Madeleine Stowe er frábært. Í hvert skipti sem ég sé hann virðist hann leika persónu sem er enn viðbjóðslegri en sá síðasti...En nóg um ljúfa spjall. Það vantar hasar í myndina. Ég vil enga bíla sem hrynja, en ég vil að eitthvað gerist, nema hreint tal. Eftir klukkutíma varð ég mjög þreytt á yfirheyrsluherberginu, fyrirsjáanlegum aðgerðum og meira en allt sem ég vildi fá flóknari sýn á þetta allt saman, heiminn, fyrra líf persónanna og alla hina umgjörðina sem vantaði. Fyrir sumt fólk fín snerting. Fyrir mig eitthvað minna jákvætt. Allavega, Closet Land er mynd sem er þess virði að það er kominn tími til ef þú ert tilbúinn að gera ferð inn í hyldýpi mannlegs eðlis. Og auðvitað fyrir okkur sem virkilega elskum Always Evil Alan Rickman.