Þó að hljóðrásin sé svolítið gömul, þá á þessi saga meira við í Bandaríkjunum núna en nokkru sinni fyrr. Þar sem ekki aðeins störf í bláum hálsi eru störf allra útvistuð af bandarískum fyrirtækjum á meðan ríkið græðir og Bandaríkjamenn þjást. Peter Strauss er Emory, stálverkamaður sem vinnur sama starf sem faðir hans vann í 35 ár. Eiginkona hans er vel lýst af Pamelu Reed, sem er mjög raunsæ, að reyna að framfleyta fjölskyldunni með tvö börn þegar Emory missir vinnuna. Verksmiðjan er lokuð undir formerkjum óstjórnar, en einnig er um fjárdrátt og ódýrari laun að ræða þar sem þeir geta greitt einum stálverkamanni á einum mánuði (útvistun) það sem þeir þyrftu að borga Strauss/Emory á einum degi. Skiptir ekki máli að þessir menn eru allir góðir tryggir starfsmenn sem hafa gildi og reyna það besta fyrir fjölskyldu sína. John Goodman, Gary Cole (sem bróðir Strauss) og nokkrir aðrir vinnufélagar verða líka fyrir áhrifum. Það er mjög truflandi og raunhæft. Sum atriði milli Emory og föður hans eru áhrifamikil. Emory vonast til að stéttarfélag hans á staðnum geti opnað mylluna aftur, þar sem þeir lofa að gera það. Lee, bróðir Emory, sér nú þegar skriftina á veggnum. Það eru engin störf eftir í ryðbeltinu (Ohio) og þau verða að halda áfram. En hvert í Bandaríkjunum geta þeir flutt? Hvar verður það betra fyrir verkamann úr stáli? Vörðurinn leyfir þeim að gera þetta sem lokabending, einn mannanna framdi sjálfsmorð og hann hefur samúð. Á heildina litið er góð skilaboðamynd um erfiða tíma hérna í Ameríku. Eitthvað sem fáir kæra sig um að horfast í augu við fyrr en það verður fyrir persónulegum áhrifum. 8/10.