Ég hefði aldrei átt að horfa á þessa mynd. Kvikmyndastíll kann sumum að þykja listrænn, en hann þykir mér mígreni-örvandi. Ég held að hún hafi kannski haft áhugaverðan söguþráð, en þar sem ég gat ekki horft á hana lengi í einu missti ég af miklu. Flikkandi myndirnar og stop motion kvikmyndatökur settu á heilann minn. Ég hætti að horfa á miðja leið og kem ekki aftur í aðra tilraun. Ég geri ráð fyrir að ef ég væri ein heima í mínum eigin vita eitthvert dimmt og stormasamt kvöld gæti þetta verið bara miðinn... PS Ekki viss um hvort vita-/kvikmyndastíllinn geti talist spoiler, en ég vil ekki vera það. á svörtum lista í fyrstu umsögninni minni ;)