Rithöfundar og leikstjórar, eðli handverks síns, draga ramma frá athöfninni í verkum sínum til að sýna innsýn í persónur og aðstæður. Hér hafa Huston og Joyce stigið til baka í stærri ramma enn til að sýna okkur endanlega sýn á hvað það þýðir að vera manneskja. Þangað til í lokin virðist myndin ekki fjalla um neitt mikið, svona dæmigerðar aðstæður sem fylla daglegt líf. Það er ekki fyrr en í lok lokasenunnar sem við gerum okkur grein fyrir því að hún snýst í raun um allt. Það er ekki hægt að horfa á þessa lokasenu án þess að finna samtímis samúð, og einnig djúpri ástúð, til sjálfs sín og annarra náunga.