Eins og flestir, laðaðist ég að því að kaupa þessa kvikmynd vegna myndanna af hinum volduga Bolo Yeung sem settar voru út um allan kassann, og þeirri forsendu (af áðurnefndum myndum og titli myndarinnar) að þessi mynd snýst allt um dýrið frá Austurríkin sparkaði í rassinn í 90 mínútur. Hins vegar, mér til vonbrigða, er kínverski Hercules fyrir Bolo Yeung það sem No Retreat No Surrender var fyrir Jean Claude Van Damme og Fearless Tiger var að... ehm, Bolo Yeung - hámarksútsetning á myndbandsboxi , lágmarks raunverulegur skjátími! Jæja! Söguþráðurinn er frekar grunnur, en það var vel gert - friðsamur kung fu bardagamaður (leikinn af Chen Hui Min) drepur mann óvart og lofar að berjast aldrei aftur. Hann hleypur svo í burtu til að vinna sem verkamaður á bryggju þar sem hann heillar vinnufélaga sína með þungum pokalyftingum sínum, sem veldur því að þeir gruna að hann sé ægilegur bardagamaður (veit ekki alveg hvernig það virkar en skiptir ekki máli). Á meðan gerir spillti yfirmaður bryggjunnar samning við glæpamenn og gefur þeim einkarétt á bryggjunni. Fyrir vikið er verkafólkinu hent út á eyrað og neyddist til að búa á ströndinni, þar sem þeir sameinast gegn yfirmanni sínum, glæpaforingjanum, og gríðarstóra handlangara hans Bolo Yeung. Þó að myndin hafi verið nokkuð áhorfanleg (aðallega með því að bíða eftir næstu innsýn af Bolo), átti ég í nokkrum vandræðum með það - í fyrsta lagi slæma talsetninguna, en auðvitað er það sjálfgefið í gömlum kung fu myndum. En líka hafði myndin tilhneigingu til að dragast á milli hinna ýmsu bardagaþátta. Og varðandi bardagaatriðin sjálf, þá fannst mér þær of langar, illa dansaðar (að því er virðist af Jackie Chan!), illa teknar og stundum leiknar af fólki sem virtist ekki hafa neina hæfileika í bardagalistum.... reyndar voru flestir slagsmálin í þessari mynd alls ekki „bardagi“, bara fólk sem varð fyrir barðinu án þess að veita neina mótspyrnu! Að lokum, hetjan - leikin af Chen Hui Min. Ég hef aldrei séð neinar aðrar myndir með þessum gaur í, en á engan tímapunkti var ég að elta hann. Hann leit ekki aðeins út fyrir að vera dúndur og á barmi tára á öllum tímum, heldur fannst mér þráhyggja hans að berjast ekki til reiði! Ég skildi röksemdafærslu hans, en hann hefði getað sparað mörgum sársauka ef hann hefði gert fyrr það sem við vissum öll að hann myndi gera á endanum, og berjast! Stærri ráðgáta var hvers vegna allt þetta samfélag fólks var að binda vonir sínar við gaur sem þeir hafa aldrei einu sinni séð berjast! Raunverulega, stóri bjargráðinn í þessari mynd var nærvera Bolo Yeung. Hann er ekki bara eins stór og grimmur og alltaf, hann hefur frábærar, fyndnar línur og gefur hinum leikarahópnum meistaranámskeið um hvernig eigi að berjast á kvikmynd. Gaurinn streymir frá skjánum og þú getur auðveldlega séð hvernig hann varð stjarna. Gaurinn hræðir lífið úr mér, en ég er viss um að ég var ekki eina manneskjan sem horfði á þessa mynd sem var að róta Bolo í gegnum lokabardagann! Allt í allt þá lyfti kung-fu mynd undir meðallagi nokkrum risastórum stigum vegna þú-veit-hvers. Ég hef aldrei hitt manneskju sem fannst Bolo Yeung ekki frábær. Maðurinn er goðsögn!!