Árið 1968 þegar „SYMBIOPSYCHOTAXIPLASM: Take One“ kom út, kom það úr engu og sló eins og geðveik þruma. Afró-ameríski leikarinn og kvikmyndagerðarmaðurinn, William Greaves, stefndi að því að breyta „fréttaspóla“ stíl heimildamyndagerðar að eilífu og fram á þennan dag hefur aldrei verið neitt í líkingu við það. Kvikmyndin er kvikmynd um „gerð kvikmyndar“, og viljandi skrifuð og leikstýrð til að skapa eins miklar deilur og mótsögn og mögulegt er. Hreyfingin og lítil samræða gerist í Central Park í New York og varða par sem berjast og rífast um samkynhneigð og fóstureyðingar. Konan vill út úr sambandinu og maðurinn vill fá skýringu. Undir lok þessara samskipta truflar drukkinn heimilislaus maður málsmeðferðina og býður upp á athugasemdir sínar og persónulega baksögu. Síðan, eftir að aðalupptakan hefur verið tekin, bætir tökuliðið við sínum eigin skoðunum á kvikmyndagerðarmanninum og það sem þeim finnst vera vanhæf meðferð hans á myndinni. Og á meðan á myndinni stendur eru margar myndavélar notaðar til að taka upp atburðinn innan senu og óviðkomandi athugasemdir leikara, áhafnar og áhorfenda. Ég myndi svo sannarlega mæla með þessari mynd fyrir alla sem hafa áhuga á Avant Garde kvikmyndaframleiðendum eins og Andy Warhol, John Cassavetes eða Jim Jarmusch. William Greaves reynir að sýna fram á að hlutur sé ekki raunverulega hægt að sjá og skilja vegna þess að áhorfið sjálft myndi breyta raunveruleikanum. Líta má á "SYMBIOPSYCHOTAXIPLASM: Take One" sem kvikmyndalega framsetningu eða beitingu Óvissureglunnar. Þetta er aðeins ein möguleg skýring og sannur ásetning Greave er vissulega opinn fyrir vangaveltur. Umfram allt leitast þessi mynd við að rugla, horfast í augu við. og örva, og án efa, tekst frábærlega.