Þegar ég byrjaði að horfa á þáttinn sagði ég "Ó, nei! Það er eins corny og Elfen Lied og ekki einu sinni það blóðugt!". Og reyndar er uppsetningin næstum því eins, þar sem einhleypir ungi drengurinn býr í stóru húsi einn sjálfur, og flækist svo skyndilega í stórkostlegu ævintýri á meðan kynþokkafullar ungar stúlkur koma með honum. En þetta er þar sem líkindin hætta. Ástarsagan er næstum eins lúmsk og ákafur og sú í Inuiyasha, á meðan barnalegu athugasemdirnar og hegðunin eru mjög fá. Töfrandi uppsetningin er svolítið corny, því hún snýst um sjö manns, með sjö þjóna, sem berjast fyrir heilaga gralnum, allir þjónar eru einhverjir frægir, helmingur allra húsbænda eru frá sama skóla, trúlofunarreglur, o.s.frv. deyfist og dofnar af fegurð teikningarinnar og handritsins. Ég horfði reyndar á alla 24 þættina á einum degi og án þess að bera það saman við teiknimyndir sem mér líkaði betur, en voru úr öðrum tegundum, verð ég að segja að ég var mjög ánægður .