Leikkona sem gerir kvikmynd í Afríku er rænt og flutt inn í frumskóginn þar sem henni er haldið fyrir lausnargjald. Framleiðandinn ræður einhvern til að fara og koma með hana aftur. Það sem flækir allt eru mannæturnar í frumskóginum sem tilbiðja virkilega ljótan „guð“ sem finnst gaman að borða naktar konur. Þetta er dásamleg slungin mynd. Það er mikið af nektum og ofbeldi, svo ekki sé minnst á ofbeldi gegn nektarfólki. Þetta er nýtingarmynd sem er hönnuð til að höfða til dýpstu myrkustu hluta tilveru okkar, og ef myndin væri ekki svona leiðinleg væri þessi mynd klassísk. Við skulum horfast í augu við það, þrátt fyrir áreitið, viðbjóðslegt kynlíf og misnotkun og ljóta skrímslið er þessi mynd blunda. Hraðinn er algjörlega óviðjafnanleg og hann setur þig út. Það eru margar söguþráður sem allar virðast gerast aðskildar, jafnvel þó að það sé á endanum allt ein saga. Verst af öllu er að nánast enginn segir neitt. Flest lágmarksspjallið varðar grimmdina eða mótmæli eins persóna um að „ég geri það sem ég vil“. Þetta er svo róleg og dauf kvikmynd að ef það væri ekki fyrir tíð öskur fórnarlambanna myndi ég mæla með þessu sem svefnhjálp. Þetta er mynd sem þú ættir að forðast nema þú þurfir að sofa, eða ef þú þarft að sjá allar evru- mannætamynd.(Að hliðarpunkti. VideoAsia gaf þetta út sem hluta af Terror Tales seríunni sinni. Prentið þeirra er einkennilega bréfakassa sem lítur út fyrir að vera afleiðing þess að prentun þeirra var tekin frá japönskum uppruna (það er þoka) sem var skorið til að fjarlægja textana. Prentun þeirra hefur heldur enga upphafstitla)