Eftir að hafa verið hrakinn út úr húsinu og inn í leikhúsið af nístandi hitanum hefði ég ekki getað verið ánægðari. The Road to Perdition, sem Sam Mendes (American Beauty) leikstýrir, á eftir að verða ein af bestu myndum allra tíma. Kannski er ég bara að verða gamall; kannski hef ég bara séð sömu þemu endurunnin aftur og aftur. En þessi mynd er svo sannarlega öðruvísi. Sagan hefst með því að ungur Michael Sullivan Jr. snýr út á sjóinn og veltir fyrir sér tvíhliða arfleifð föður síns -- einn besti maður sem lifað hefur, einn sá illvígasti. Þessi tvöfeldni snýr sér leið í gegnum myndina. Sagan snýst um glæpaforingjann John Rooney (Paul Newman) og Michael Sullivan (Tom Hanks), ungi maðurinn sem Rooney tók einu sinni við og þjónar nú sem persónulegi "Engel dauðans". Rooney er bundinn blóði við eigin son sinn, en bundinn af ást og tryggð við Michael. Hinn ungi Michael Jr., sem er forvitinn af sögunum sem hann les, stelur í bíl föður síns eitt kvöldið á meðan pabbi fer að „vinna“ með Connor Rooney, erfingi fjölskyldu „fyrirtækisins“. Connor lætur ástandið fara úr böndunum og það sem aðeins var ætlað að vera viðvörun breytist í morð - sem Michael yngri varð vitni að. Við uppgötvunina að ungi Michael hefur séð það sem hann hefði ekki átt að sjá, er söguþráðurinn settur af stað. misvísandi tryggð rekast á. Bráðum er Michael eldri á flótta með ungan son sinn, elttur af samningsmorðingjanum Harlen "The Reporter" Maguire (Jude Law). Ég mun ekki gefa upp frekari upplýsingar til að forðast hugsanlega spilla. Hins vegar hvet ég áhorfendur eindregið til að skoða hina fjölmörgu tvíþætti sem birtast í myndinni: Vandamál milli sona og feðra (Michael eldri og yngri, John Rooney og sonur Connor), milli heimsins heima og heimsins í „vinnunni“. milli góðs og ills, milli þeirra sem þykjast vera guðsmenn og þeirra sem eru það í raun og veru, milli "hreinra" peninga og "skítugs", milli bæjarins Perdition og Perdition eins og helvíti. Og í leiðinni, njóttu sjónræns ljóma kvikmyndatökumannsins Conrad L. Hall (9 tilnefningar, 2 óskarar fyrir bestu kvikmyndatökuna): rigning sem hellist yfir fedora, skot í gegnum spegla (sérstaklega á sveifluhurðum), tommy-byssublikkar úr skugganum. , engin hljóð. Hinn 75 ára gamli Hall hefur ekki aðeins gefið okkur kannski bestu kvikmyndaafurð ferils síns, heldur býður hinn 77 ára gamli Paul Newman upp á eina af sínum bestu frammistöðum frá upphafi. Já ... ég gæti verið að verða gamall. En ég hef séð margt ... og þetta er ferskt og hressandi. The Road to Perdition sýnir varanlega og ástríka virðingu fyrir glæpaflokknum, kvikmyndum á fjórða áratugnum, til myrkra myndasögupersóna sem liggja í leyni í myrkrinu, til illmenna og hetja, til bandarískra kvikmynda almennt. Farðu og sjáðu það!