"The Racketeer" í aðalhlutverki Carol (svipuð "e" sem venjulega birtist í lok fornafns hennar) Lombard sem konu hent út úr samfélaginu vegna þess að hún fór frá eiginmanni sínum fyrir tónleikafiðluleikara (Roland Drew) sem hefur síðan orðið a. alkóhólisti, sem er alkóhólisti og slitnar á milli ástar hennar á honum og áhuga glæpakóngsins Roberts Armstrongs í New York (efri nebb). Þetta er nánast uppsöfnun á því sem var rangt við elstu spjallþættina: stíf leikstjórn, hreyfingarlausar myndavélar, stífur leiklist og fáránlega hægfara sending lína. Á þeim tíma var hljóðliðið að segja leikstjórunum að láta leikarana sína tala hverja línu s-l-o-w-l-y og að byrja ekki að tala sína eigin línu fyrr en eftir að fyrri leikarinn hafði lokið sinni línu. Gert um fimm árum síðar gæti þetta hafa verið áhugaverð mynd, en leikstjórinn Howard Higgin fylgir dyggilega eftir fyrirmælum hljóðupptökumanns síns og dregur markvisst undir þá hæfileika sem við vitum að Lombard og Armstrong höfðu af því að horfa á síðari myndir þeirra. "The Racketeer" var gert árið 1929, ár sem þrátt fyrir umbreytingarvandamálin frá þöglum yfir í hljóð gaf okkur engu að síður lögmæt meistaraverk "Hallelujah!" Vidors "Hallelujah!", "Applause" Mamoulian, "Hell's Heroes" Wyler, "Ladies of Leisure" eftir Capra. allt frá leikstjórum með nógu sterkan vilja til að segja hljóðborðs-einræðisherrunum að láta troða sig og láta leikara sína tala og haga sér náttúrulega. Verst að Howard Higgin var ekki svona sterkur; eins og það er, þegar maður horfir á náttúrulega hraðskreiðan leikara eins og Armstrong fara í gegnum þáttinn á fáránlegan hátt sem honum hefur verið sagt að tala, þá getur maður ekki annað en velt því fyrir sér hvar þessi 50 feta górilla er þegar Armstrong þarf á honum að halda.