Allt í lagi, svo þetta er algjört rip off af fyrsta Karate Kid. Hins vegar held ég að það geti aldrei verið of margar myndir eins og fyrsta Karate Kid. Það er eitthvað við þessa tegund af sögum sem virðist eiga sérstaklega við um fólk eins og mig. Þú færð heildar tilfinningu fyrir því að geta sigrast á mótlæti með því að komast að nýjum hlutum um sjálfan þig. Í þessari mynd er Hillary Swank sérstakur gimsteinn sem Next Karate Kid. Þú getur virkilega sagt að hún eigi bjarta framtíð fyrir höndum. Ekki að segja að þessi mynd sé ekki vandamálalaus. Ólíkt þeirri fyrri virðist herra Miyagi vera svolítið fús til að fá Julie til að læra bardagalistir og fá hana til að taka þátt í slagsmálum. Það virðist næstum eins og hann hafi gleymt hvaða gildi hans voru frá fyrstu myndinni. Einnig verður maður að vera með frestað vantrú þegar munkarnir eru skoðaðir. Myndin lætur munkana virðast hafa allt of einfaldaða sýn á lífið og útskýrir í raun ekki hvers vegna þeir gera það sem þeir gera í söguþræðinum. Skúrkarnir eru líka dálítið vafasamir, jafnvel þótt þeir séu virkilega hatursfullir vondir. Ég hef líka grun um bardagalistamyndir sem enda á ballakvöldi. Svo kannski er þetta ekki fullkomin mynd. Svo kannski væri þetta ekki besta myndin til að leigja á föstudagskvöldi. Hins vegar, á fleiri en einn vegu, er það saklaus ánægja. Hillary Swank er bara svo elskuleg og sagan, þó hún sé ófrumleg, virkar. Í tegund kvikmynda sem virðist byggjast á öðru en hasar og ofbeldi er þetta ferskur andblær. Ólíkt öllum þeim Steven Seagal og Jean Claude Van-Damme er þetta kvikmynd um andann og hjartað. Það er fólk sem þarf á svona kvikmyndum að halda og við tökum allt sem við getum fengið. Einkunn mín: 8/10