Ég get ekki sagt að þessi mynd eigi skilið það nærri því magni af glerungi sem sumir gagnrýnendur hrúga á hana. Já, það er bundið við of bólstraðan keyrslutíma, klippingu í hamfi og oftrú á ostabollubrellur. Og það skortir mikla orku sem gamanleikur þarf til að fá meðaláhorfendur til að sitja í gegnum hana án þess að athuga úrið sitt. Á hinn bóginn er það líka með hláturmildar og fyndnar línur, hæfileikaríkan og alvörugefinn leikarahóp og klassíska underdog forsenduna. Macy, Stiller og Azaria eru frábærir sem „kjarna“ teymið og Garofalo og Studi vinna frábæra vinnu og auka átök og fjölbreytni í liðið. Ég get ekki sagt að Reubens eða Mitchell hafi bætt miklu við myndina í heildina, þó að hver þeirra hafi fengið nokkur tækifæri til að skína. Söguþráðurinn, eins og ég sagði hér að ofan, er klassískt "underdog-makar-gott" efni þitt. Það kemur ekkert á óvart þar sem þú veist að þeir munu sigra. Það sem gerir það þess virði eru ekki fáránlegu, glettnu hetjurnar og illmennin, heldur samræðan og samspil persónanna. Undir þessu öllu er þetta fólk börn í hjarta, sem vill bara gera rétt. Bestu atriðin í myndinni gefa þessari mynd tilfinningalegan grunn. Horfðu á samband Azaria við langlynda móður sína; Macy er hjartfólginn sakleysi í vilja sínum til að samþykkja Cap. Leynilegt auðkenni Amazing; Reiði Stillers (ekki ósvipað og skrýtna krakkanum sem þú þekktir einu sinni sem fór alltaf í titrandi, getulausa reiði á leikvellinum); Löngun Garofalo til að hefna föður síns. Þessi barnslega trú á að réttlætiskennd og góðvild muni alltaf gera heiminn að betri stað, er hið sanna aðdráttarafl ofurhetjumyndasagna; og undir paródísku ytra útliti sínu sýnir „Mystery Men“ okkur hvers vegna þessar töfrandi teiknimyndasögur skipta svo marga máli. Hún verður í raun aldrei fullnægjandi heild, vegna mikils fjölda hálfgerðra undirsagna (rómantík, fjölskyldulíf, átök) innan liðsins o.s.frv.), en aðalsöguþráðurinn er svo skemmtilegur að hann bætir það upp. Sú staðreynd að það á að vera gott, ómálefnalegt gaman virðist vera glatað hjá sumum gagnrýnendum hér, svo ég set fyrirvara: ef þú ert áhorfandi sem finnst ánægju hans af kláðandi og klórandi teiknimynd eyðilögð af hið óútskýrða og órökrétta ("Á ég að trúa því að þetta sé einhvers konar.. *snót*... _töfraxýlófón?"), þá ertu allt of bókstafssinnaður og húmorslaus fyrir þessa mynd. Leigðu þér Sandler mynd í staðinn.(7/10)