Ég sá þetta næstum því í kvikmyndahúsi (listahús, hvorki meira né minna!) en gat ekki komist þangað á heilu vikunni sem það spilaði, en í gær sá ég það loksins á kapal og...jæja.. .Ég varð ekki fyrir vonbrigðum, það er á hreinu! Madonna hefur gert það aftur: ENN ANNAR sprengja! Hvenær mun þessi kona læra? Hvenær munu vinnustofur læra? (Eða kannski hafa þeir nú þegar, þar sem þessari mynd var að mestu hent, með litlum aðdáendum og banvænum munnmælum.) Maður myndi vona að það að vera leikstýrt af hæfileikaríkum eiginmanni sínum, sem hefur skapað áhugavert og/eða hræðilega skemmtilegt verk, myndi skila út sömu gæði og Madonna sýndi í "Desperately Seeking Susan"; því miður, það á bara ekki að vera þannig, því hér er hún, þegar hún er verst: einstaklega sannfærð um eigin hátign, sjálfsgleðina sem gegnsýrir hvern ramma sem hún er í, sem er enn óbærilegri af vafranum breskum hreim sínum, hreim sem aðeins undirstrikar þá staðreynd að talrödd hennar er óþroskuð að gæðum og ekkert sérstaklega skemmtileg. Þetta hljómar kannski óþarflega grimmt en HLUSTAÐU á konuna og HORFÐU á kvikmyndir hennar frá, segjum, síðasta áratug: eins og Bette Davis síðari tíma, þá er ótvírætt stökkleiki í vagninum hennar heldur andliti hennar og líkama, sem hér, þrátt fyrir hlýja ljósmyndun sem sýnd er í gegnum myndina (kannski eini björgunargóður hennar), er enginn greiði gerður. Henni er til hróss að allt málið sé svo misgetið að maður spyr sig hvort besta leikkona heims á sínum besta degi gæti gert eitthvað við þetta rugl. Enginn sem tekur þátt sleppur ómeiddur: Bruce Greenwood virðist í raun sársaukafullt að vera á skjánum, þó að greyið Jeanne Tripplehorn virðist bera sig eins og hún sé í raun í einhverju góðu, sem fékk mig til að hugsa allan tímann, "Afneitun er ekki bara fljót í Egyptaland!" Adriano Giannini, sonur Giancarlo Giannini, stjarna ítalska frumritsins "Swept Away...", er, eins og faðir hans á undan honum, gríðarlega aðlaðandi og er alls ekki slæmur (þrátt fyrir að hafa unnið Razzie tilnefningu fyrir "versti leikarinn" ), en eins og næstum allt annað við þessa framleiðslu kemur þetta allt aftur til Madonnu, sem hvílir sökina á henni. Hvers vegna hana? Af hverju ekki eiginmaður hennar, leikstjórinn Guy Ritchie? Hver heldurðu að hafi staðið á bak við þessa endurgerð? Hvaða leikkona myndi ekki vilja að næstum hvert einasta skot úr kvikmynd sé miðast við hana, með aðeins ættingja sem enginn deilir skjánum? Ó vissulega, Ritchie á skilið að kenna sig: vissulega hann - eða einhver - HVER sem er! - hefði átt, og hefði getað, tekið forystuna til hliðar og heimtað eitthvað sem jaðrar við raunverulega tilfinningu í línulestri hennar (þar sem frammistaða hennar er svo viðurkennd að það kemur á óvart að restin af leikarahópnum hafi ekki fengið spón), eða að minnsta kosti sýnt svipur á hlýju...en hún virðist þola allt annað en kvikmyndalegt svarthol. Umfram allt annað er þetta algjörlega hégómaverkefni fyrir stjörnuna sína svo hún ber að lokum ábyrgð á því. Kvikmynd eins og þessi, „Odd Couple“-leg, stéttastríð, ætti að vera létt og skemmtileg, með aðalhlutverkum sem geta skoppað hver af öðrum með fyndnum, jafnvel rómantískum, samræðum, því hvað annað getur mynd þar sem söguþráðurinn felur í sér tvo ólíkt fólk strandað, virkilega vera? Satt að segja held ég að enginn sem málið varðar hafi vitað nákvæmlega hvaða tón þeir voru að reyna að fá; hún heppnast hvorki sem gamanleikur (ég þrái þig að hlæja einu sinni) né rómantík (ísprinsessurútína Madonnu útilokar ALLA efnafræði). Það er ekki einu sinni nógu slæmt fyrir okkur unnendur vondra kvikmynda að njóta þess. Algjör synd...