Tony Scott getur gert góðar myndir og slæmar, persónulega finnst mér hann geta verið svolítið áberandi og drasl og verk hans þjást greinilega í samanburði við frekar fræga bróður hans, en þetta er mögulega besta mynd hans. Hvað gerir þessa mynd svo frábæra er að Scott gefur Denzel (í steikjandi formi, betri en Training Day) og opinberuninni hver er Dakota Fanning tíma til að þróa samband raunverulegrar hlýju og blíðu. Uppsetningin er nákvæmlega EKKI leiðinleg, þó hún taki tíma - hún tekur þátt og tekur okkur í smá ferðalag inn í persónurnar - þar á meðal frábært hlutverk fyrir Radha Mitchell sem móðurina. Þetta þjónar allt til að gera aðgerðina svo miklu áhrifaríkari, þar sem við erum svo fjárfest í persónunum, þrátt fyrir allt of augljósa veikleika þeirra. Þessi mynd hefur þig á brúninni í heild sinni og fellur heldur ekki út í lokin. Myndin væri auðvitað ekkert án Washington. Ég velti því oft fyrir mér hvers vegna hann virðist fá svona mörg duff hlutverk, þegar hann er greinilega jafn góður og næstum allir fremstir menn þarna úti (mér dettur bara í hug einn, Daniel Day Lewis, sem hefur meiri kraft á skjánum þessa dagana) . Þessi mynd hefði átt að vera risastór miðað við stöðu hans og styrkleika frammistöðu hans og gæði myndarinnar. Það sýnir þér bara að ef stúdíó styður kvikmynd ekki til fulls þá endar það með því að fara beint á myndband. Ég vildi að ég hefði fengið tækifæri til að sjá þetta á hvíta tjaldinu.