Cassavetes var greinilega greindur, viðkvæmur maður með djarfar nýjar hugmyndir um kvikmyndagerð. Hann vildi vera höfundur, slíta sig frá mörkum kerfisins og koma með nýtt raunsæi í bandaríska kvikmyndagerð. Fyrir það fagna ég honum. Því miður, sem meðlimur áheyrenda hans, get ég ekki klappað Konu undir áhrifum. Cassavetes tók það sem hefði getað verið heillandi umræðuefni (geðveik kona) og tókst einhvern veginn að búa til daufa kvikmynd, uppfulla af löngum, ad-libbed hávaða og útdreginn senum. Hann virðist hafa haft hæfileika til að fanga leiðinlegustu augnablik lífs manns á filmu og oft virðist sem hann hafi einfaldlega snúið myndavélinni á fjölskyldu sína og látið mótorinn ganga og keyra. Þessi aðferð væri ásættanleg ef Cassavetes hefði náð einhverju hrikalega ALVÖRU - eða jafnvel kjarna af einhverju svo raunverulegu að það snerti hjartað á þann hátt sem hefðbundin kvikmynd gæti ekki. Samt fannst mér sýningin, sérstaklega Rowlands, vera tilgerðarleg. Ég trúði því ekki eitt augnablik að hún væri virkilega geðveik. Ég hef hitt fólk sem er sannarlega andlega truflað, samt hef ég aldrei séð neinn þeirra haga sér alveg eins og Gena Rowlands í A Woman Under the Influence. Hún lék þetta eins og mjög andstyggileg, óheft kona sem drekkur mikið, og meira að segja það var ruglingslegt því við sjáum hana bara drekka einu sinni (í upphafi), en hún virkar drukkin það sem eftir er af myndinni. Það eru nokkur augnablik þar sem hún notar eitthvað raunverulegt, en þau augnablik eru fá og langt á milli; henni tekst ekki að halda uppi óaðfinnanlegum andlega truflunum karakter. Aftur fagna ég viðleitni hennar, en áreynsla ein og sér nægir ekki til að láta frammistöðuna hljóma. þeir 'fá það'. En ekki vera heilaþveginn af eflanum - dæmdu sjálfur. Þú þarft ekki að þykjast vera hrifin af því. Eins og Woody Allen gæti John Cassavetes verið sakaður um sóliperíu í ​​kvikmyndagerð sinni, þar sem hann virtist finna eigin sálarlíf og eigin lífsreynslu svo endalaust heillandi að hann gat ekki ímyndað sér að aðrir virtust þeir áleitnir og tortuously sjálfum sér eftirlátssemi. En Woody Allen hefur að minnsta kosti sýnt hæfileika til að skemmta áhorfendum - hann veit að sannfærandi söguuppbygging og góður skammtur af húmor eru nauðsynlegar fyrir hvaða kvikmynd sem er. Ef Cassavetes hefði beitt sjálfsaga (og beittum klippiklippum!), hefði A Woman Under the Influence getað átt möguleika. En hver er tilgangurinn með því að gera „raunhæfa“ mynd ef eina fólkið sem þolir að sitja í gegnum hana eru unnendur listhússins og kvikmyndanemar sem tilbiðja Cassavetes sem einhvers konar and-stofnunarguð? Án þess að blekkja neitt, þá tel ég að Cassavetes hefði getað gert A Woman aðeins aðgengilegri með því að halda hraðanum á hreyfingu með raunverulegri söguþræði, í stað þess að setja fram 30 mínútna langa sena af rifrildum. Ef þú gerir bara kvikmyndir fyrir sjálfan þig og nokkra aðdáendur þína, ertu bara að ná þeim sem þegar hafa breytt. Horfðu á þessa mynd með þínum eigin augum og taktu þínar eigin ákvarðanir um hana. Ef þú ert virkilega hrærður og heillaður af því, gott fyrir þig.