Ég elska söngleiki, allir, allt frá glaðværu Oklahoma, til grípandi Porgy og Bess, til hinnar snertandi rómantísku „Damn Yankees“. Og ég þekki flest lögin, stundum syng þau af sjálfsdáðum, með mannfjöldanum eða raulaði þau einn. Í „alvöru“ söngleik, sem er aðgreindur frá þessari vaudeville-sýningu, er hvert lag vandað til að passa nákvæmlega við augnablikið. Það er tjáning á sorg, eftirsjá, ást, gleði eða upphafningu - eðlileg framlenging þar sem aðeins orð bregðast. Svo, í Guys and Dolls, "My Time of Day" lýsir ævintýralegu lífi Sky Masterson þar sem það er við það að vera í hættu af ólíklegustu konu. Sérhvert lag í þessari frábæru fyrirmynd tegundarinnar skapar stemningu, eða þróar persónu, skapar ævintýramynd af stað, sem varð algjörlega trúverðugt vegna sjálfsupplýsandi sönglaga. Fyrir þennan unnanda Broadway-söngleiksins og aðlögun þeirra á skjáinn Seinni hluta 20. aldar er Mama Mia einhvers staðar á milli háðsádeilu og grimmilegrar skemmtilegrar húsafbökun á tegundinni. Þar færðu lög þessara söngleikja fram hinar oft flóknu, oft yndislegu, söguþræðir. Þó að hér hafi lögin, einfaldlega tekin úr safni, truflað skjálfta forsendur myndarinnar. Kannski hafa flestir þeirra áhorfenda sem eru að gera þessa mynd stórkostlegan árangur einfaldlega enga útsetningu fyrir listformi 20. aldar söngleikja. Þeir hafa ekki hugmynd um töfrana sem rithöfundur og textahöfundur framkvæmir sem getur gert danssal flókinn í einhvern sem við þekkjum og elskum, eins og náðst hefur í "Sweet Charity." Leyfðu mér að biðjast afsökunar á hrokanum í þessari umfjöllun. Kannski hefði ég, annan dag, aðra stemningu, getað lent í því og ekki verið svona gagnrýninn í þessari umfjöllun. En ég get ekki annað en ímyndað mér hvað Richard Roger, Oscar Hammerstein, Cole Porter, Irving Berlin og svo margir aðrir gætu hafa gert jafnvel með þessari kjánalegu forsendu. Ég hugsa um það, á meðan minningarnar um að sjá þessa mynd eru ferskar, og ég get ekki annað en syrgt þann mikla missi.