Ég skrifa venjulega bara dóma fyrir kvikmyndir sem ég hataði eða líkaði mjög við. Og eins og þú getur sennilega séð af fjölda stjarna þarna uppi þá líkaði mér það ekki. Núna geri ég ráð fyrir að þú hafir lesið um söguþráðinn eða kannski jafnvel séð myndina, svo ég sleppi yfirlitinu. Við skulum brjóta þetta niður, kostir og gallar: Gallar: Hugmyndin: Forsendan var sett upp til að vera áhugaverð. Að nota Chaos kenninguna sem þema var áhugavert. Það tókst þó ekki svo vel. Leiðréttið mig ef ég hef rangt fyrir mér, en mér sýnist að Chaos kenningin hafi verið hálfgerð rangfærsla. Atburðurinn sem átti sér stað í myndinni virtist frekar vera tilviljanakennd tilviljun en nokkuð annað. Ég býst við að fiðrildaáhrifin hafi verið táknuð með öllu "Guð(ir) veldur því að flóðbylgja kemur aftur styttu." Framsetningin kemur þó út fyrir að vera mjög slöpp. Sumir kalla þetta gáfulegt, en þetta virðist bara vera enn ein súpaða hasarmyndin. Söguþráður: Er það bara ég, eða virðist sem Kamal hafi bara kastað þessu saman til að gefa honum afsökun fyrir að leika tíu hlutverk? Söguþráðurinn er ákaflega tilgerðarlegur; Govind týndi hettuglasinu svo oft í óljósum slysum (vinur hans gerist bara að blanda saman hettuglasinu við pakka sem hann var að senda til Indlands, brjáluð gömul kona hendir hettuglasinu í átrúnaðargoð, hálfur leikhópurinn gerist bara hittust óvænt á sama sjúkrahúsi og málið með átrúnaðargoðið var bara ruglað saman við eitt sem tilheyrði frægri söngkonu.)CGI: Ó guð, CGI. Það var jafnvel verra en tæknibrellurnar í Jaws 3, og þær voru sjúgar. Strax gat ég sagt hvaða hlutar voru teiknaðir. Meira að segja tíu ára frændi minn veit að neðansjávarbílar líta ekki svona út. Glæfrabragð: Já, ég núna þegar hasarsenur í tamílskum kvikmyndum eru ekki raunhæfar, en glæfrabragðin í þessari voru hræðileg og drógu mig í raun frá sögunni. Farða: Ég verð að viðurkenna að þau stóðu sig betur en búist var við. Ég hélt að Kamal væri að leika fólk með svipaðan húðlit, svo fölsuðu hvítu strákarnir tveir og falsaði japanski Aikido-gaurinn gripu mig á hausinn. Hins vegar var það samt frekar slæmt, ég gat auðveldlega séð hverjir voru með grímur. Lögin: Tónlistin var truflandi og útaf stað í mörgum tilfellum. Asin: Karakterinn hennar var mögulega sá pirrandi í myndinni. Hún var hávær, þrjósk og var með óskynsamlega þráhyggju um þetta átrúnaðargoð. Ég fann mig í raun og veru að óska ​​þess að hún myndi deyja. Söguþráður göt og ísskápsrökfræði: Leyfðu mér að hafa þetta á hreinu: rannsóknarapi var nógu klár til að komast framhjá lykilorðalæstu hurð, en ekki nógu greindur til að greina muninn á súkkulaðistykki og hettuglas með banvænni vírus í. Og svo, fyrrverandi CIA umboðsmaður sem er á eftir hettuglasinu kemst að því að það sé á leið til Indlands. Í stað þess að fylgja henni strax, giftist hann stangardansara fyrst. Frægur Punjabi söngvari með krabbamein innritar sig á smábæjarsjúkrahús í þriðja heiminum þegar hann hafði auðveldlega efni á bestu læknismeðferð sem völ er á. Ennfremur verður hann skotinn í hálsinn með kúlu. Þú myndir halda að hann yrði drepinn, en í staðinn hefur töfrakúlan hreinsað æxlið hans. Þú lest rétt, KÚLUR sló æxlið út. Kostir... Naidu-persónan: Eini viðkunnanlegi hluti myndarinnar var hugsanlega gamanleikurinn hans.