Þetta var fyrsta myndin sem ég sá á ævinni árið 1974 eða 1975. Ég var þá 4 ára og sá hana í innkeyrsluhúsi. Ég fattaði ekki að þetta yrði klassískt á sínum tíma (ég fór að sofa um tuttugu mínútur í myndina). Eftir að hafa séð hana í sjónvarpinu - ásamt tveimur af öðrum uppáhalds myndunum mínum Car Wash (uppáhaldsmyndin mín) og The Wiz sem virtist koma upp á hverju ári um svipað leyti allt saman - um 40, 50, 75 sinnum vissi ég að hér var mynd sem ég myndi hafa sem eina af mínum uppáhalds. Þessar þrjár kvikmyndir voru einu lifandi hasarþættirnir sem ég gat horft á sem barn. Ég myndi ekki líta á þetta sem blaxploitation-mynd heldur frekar þéttbýlismynd. Cochise og Preach minntu mig á suma frændur mína, sérstaklega Wild Irish Rose sem þeir drukku. Móðir mín sagði mér líka frá nokkrum fjórðungsveislum sem hún sótti og að sumt af því sem gerðist í myndinni var svipað í eðli sínu og gerðist í raunveruleikanum. Ef þú ert einn af tveimur eða þremur svörtu fólki yfir þrítugu sem hefur ekki séð þessa mynd ennþá þá mæli ég með því að þú kaupir DVD diskinn núna. Ég er ánægður með að hafa verið til staðar til að verða vitni að einhverju sem gerðist á þessum tíma.