Ef þú hélst að fyrsta mynd Sam Mendes, hin margboðaða American BEAUTY, væri mynd með stíl til vara, bíddu þar til þú sérð seinna viðleitni hans sem er mjög vænt um, hið óvægna grimma 30's gangster melódrama ROAD TO PERDITION. Sumir gagnrýnendur hafa fagnað þessari nýju mynd sem verðugum arftaka THE GODFATHER, sem er bráðskemmtilegur dómur nokkurra gagnrýnenda sem tekinn var af óvenjulegu tæknikunnáttu Herra Mendes. Ef vélfræði kvikmyndagerðar er það sem gerir myndina frábæra, þá já, ROAD TO PERDITION er fjarlægur frændi GUÐFAÐarins hvað varðar það sem hún áorkar í kvikmyndatöku, klippingu, tónlistarskorun og hljóði. Það sem það hefur ekki er hljómgrunnur sem allar frábærar sögur og sumar mjög sjaldgæfar kvikmyndir hafa sem sitja hjá áhorfandanum löngu eftir að upplifuninni við að lesa eða sjá hana er lokið. Eins og með American BEAUTY er köld og fjarlæg tilfinning yfir þessari mynd, þrátt fyrir mjög spennuþrungnar senur sem fela í sér föðurást, tryggð og svik. Þessi saga af leigumorðingjum (Tom Hanks) og sambandi hans við staðgönguföður - mynd sem er einnig virðist yfirmaður hans, aldraður írskur mafíuleiðtogi (Paul Newman), hafa verið eytt úr óteljandi glæpamyndum undanfarinna ára. Faðir/son mótífið sem hangir yfir þessari mynd er svo þungbært í meðförum sínum að það er ekki mikið pláss fyrir sjálfsprottið; allt framtakið hefur verið mjög vandlega unnið, og næstum allur samræðan er fluttur með mikilli fyrirboði: þetta er augljóslega glæpamynd, þess vegna nauðsynlegt magn af ofbeldi og blóðsúthellingum, en myndin er nánast gjörsneyddur húmor. af ; aðeins í atriðum þar sem ungur drengur keyrir flóttabíl í lævíslega klipptu klippimynd er einhver léttleiki til að sýra hina útbreiddu dómgreindartilfinningu. Að því sögðu hef ég ekkert nema hæsta lof fyrir töfrandi útlit þessarar myndar; Reyndar er það ekki ofsagt að segja að þetta sé ein fallegasta ljósmyndaða og hannaðasta kvikmynd sem ég hef séð. Myndatökumaðurinn gamalreyndi Conrad Hall mun mjög líklega vinna annan Óskar fyrir verk sín hér. Leikmynd og búningar framleiðslunnar eru jafn til fyrirmyndar; reyndar er öll myndin tæknilegt undur. Herra Mendes heldur áfram að undrast með skærri notkun sinni á litum og hann og herra Hall gera aftur mjög stórkostlega notkun á rauðu blóði sem skvettist á föl litaða veggi, þeim mun áhrifaríkari og óhugnanlegri vegna yfirgnæfandi svartra, bláa og gráa. ráða yfir litasamsetningu myndarinnar. Ef mér hefur mistekist að fylgjast með leiklistinni er það ekki vegna þess að leikararnir þykjast ekki vera færir; allir í myndinni eru í hæsta gæðaflokki, þar sem sérstaklega er minnst á að fara til illgjarnra vondu strákanna tveggja: Daniel Craig er klassíski „maðurinn sem þú elskar að hata“, dekraður, hvatvís sonur glæpamannsins föður Newmans; og næstum óþekkjanlegur Jude Law sem sérstaklega slímugur illmenni sem heldur áfram að elta Hanks og son hans og er mjög mikilvægur í hrífandi seinni hálfleik myndarinnar. En að leika í kvikmynd sem þessi töfrandi verður að taka aftursæti við ljósmyndaflugeldana sem eru til sýnis hér. Ef Rolls-Royce væri kvikmynd efast ég ekki um að hún myndi líta út eins og ROAD TO PERDITION.