Það er ALDREI góð hugmynd að gera kvikmynd úr bók með því að fylgja sögunni síðu fyrir síðu. Þegar fólk les bókina byrjar það sjálfkrafa að búa til sína eigin „geðmynd“ um hvernig persónurnar líta út, á hvaða stöðum þær eru, hvernig aðstæðurnar þróast. Og hugur-auga ópus allra er öðruvísi, þess vegna þegar „RAUNA“ myndin loksins kemur út, þá verður alltaf merktur hluti af áhorfendum sem fara í bíó sem eru vonsviknir yfir því að hún mælist bara ekki Allt sem handritshöfundur og leikstjóri geta gert sér vonir um að ná er hver sem þeirra eigin sýn á myndina er, og vona að hún komist sem næst því sem áhorfendur búast við að sjá. Það er engin betri rök fyrir þessu ástandi en kvikmyndir byggðar á skáldsögum Stephen King. Þegar kvikmyndagerðarmenn fanga að minnsta kosti kjarna sögur hans, geta niðurstöðurnar verið hrífandi og sannarlega skelfilegar (CARRIE, 'SALEM'S LOT, THE DEAD ZONE), eða þær geta verið það sem aðdáendur telja vera ógeðslegt rugl (útgáfa Kubricks af THE SHINING; smáserían fyrir IT og THE TOMMYKNOCKERS). Þó að það sé ekki einu sinni nálægt því að vera hin fullkomna King-aðlögun, þá hefur PET SEMATARY svo mörg augnablik af bara húð-og-bein-djúpri vanlíðan sem virtist hafa blætt inn á skjáinn beint úr bókinni, að þú getur nokkurn veginn fyrirgefið galla hennar. Fyrir það höfum við tónlistarmyndbandsleikstjórann Mary Lambert að þakka, (hún leikstýrði líka SIESTA, ekki beint hryllingsmynd, heldur annarri eins og helvítis must-see sem þú ættir að setja á listann þinn), vinna út frá Handrit eftir 'Man-ster' sjálfan, og líklega einn af hans betri. Þar sem meirihluti ykkar þekkir söguna mun ég ekki svæfa ykkur með of mörg smáatriði. Dr. Louis Creed (Dale Midkiff) hefur flutt fjölskyldu sína út í hið fullkomna hús á landinu. Jæja, næstum fullkomið, fyrir utan tvö ógeðsleg smáatriði: hættulega fjölförnum þjóðveginum fyrir framan og stóra gæludýrakirkjugarðinn í skóginum fyrir aftan. Þar sem Louis er dýralæknir og á ungt smábarn fyrir son ... jæja, jafnvel þótt þú hafir ekki lesið bókina, gerðu þá stórkostlega stærðfræði. Þetta ER King saga, eftir allt saman, svo engin ráðgáta hvert þetta stefnir. Það er ekki svo mikið áfangastaðurinn sem gildir hér, heldur skelfileg stopp á leiðinni. Ákveðnar senur sem eru svo kunnuglegar úr bókinni koma til með að hristast upp, hrópandi líf hér: Hræðileg minning Rachel Creed (STAR ​​TREK's Denise Crosby) um banvæna veika, örkumla systur sína; Fundir Louis af hinum lífshættulega slasaða skokkara Victor Pascow (Brad Greenquist), bæði fyrir og eftir dauða hans; ferðin inn í "hinn" kirkjugarðinn handan við gæludýrakirkjugarðinn. Og þessi þriðji þáttur...ef hann gefur þér ekki martraðir, ættirðu kannski að athuga púlsinn þinn. Góð frammistaða hjá öllum hér, sérstaklega Fred Gwynne sem er látinn sem velviljaður nágranni, Jud Crandall, sem verður bestur. lína í sögunni sem dregur þetta allt saman: "Stundum er dauður betra." Eina vandamálið við kvikmyndaútgáfuna er leikarahlutverk sonar Louis, Gage (Miko Hughes). Vitandi að það væri nánast ómögulegt að fá frammistöðu sem þarf frá krakka á þessum aldri til að innsigla samninginn um þetta, Lambert og áhöfnin gerðu samt sitt besta sem þeir gátu, og því miður var Hughes á þeim tíma bara of SÆTUR til að „selja“ fyrirhugað hlutverk sitt sem illur uppvakninga sem haldinn er djöfla. Þetta tekur þig út úr myndinni hvenær sem hann birtist, þó atriðin þar sem hann hefur verið sýndur séu enn meistaralega settar upp, (sérstaklega dauðasenan hans Gwynne.) Fyrir utan það er allt annað ennþá eins gott og það gerist. CARRIE ber enn titilinn fyrir bestu King aðlögun hvað mig varðar; en SEMATARY er þarna á toppnum. Samt, verður eitthvað sem er aðlagað fyrir skjáinn byggt á King bók jafn ógnvekjandi og að lesa söguna? Ekki BLÓÐLEGA líklegt...í bili.