Nokkuð skelfilegt framtak bendir til þess að Welsh sé ungbarnalegur listamaður, dreginn hjálparlaust að því ofbeldisfulla umhverfi sem hann þekkir best, en getur ekki staðist tómar útfærslur sem eiga rætur í banal fantasíu. Fyrsta sagan er skinkuhnefa, tilgangslaus tróð með forsendum B-mynda. Hið síðara nær ákveðnum nótum, en aðeins með hneykslun-framkalla afgangi niðurlægingar heimsótt á aðalpersónu þess. Sá þriðji og vænlegasti virðist ætla að verða óskipt framhald af Child's Play. Leikstjórnin er stöðugt hugmyndalaus - allt þyrlandi hljóð og heift, þræll hinnar miklu óþæginda í umhverfinu; kæfandi í illa völdum nótnaleik og í afskiptalaust leiftrandi leik. Þetta er hrein heimska sem líkist skæruliðanæmni - jafn handahófskennd og hol og óhlutbundnu myndirnar sem tengja hlutana þrjá.