Marlon Brando var löngu búinn að missa áhugann á leiklist þegar hann gerði þessa mynd. Frammistaða hans sem "Svíinn" er sú versta á ferlinum og það er einmitt það sem hann ætlaði sér. Hann ofgerir ekki. Þess í stað hagar hann sér einfaldlega á undarlegan hátt og gerir grín að vandræðalega risastóru sverði sínu. Atriðið þar sem Brando klifrar yfir klósetthúsið er líklega versta og skemmtilegasta augnablik kvikmyndasögunnar. Þegar við verðum vitni að því að hann detta með höfuðið á klósettið er erfitt að trúa því að við séum að horfa á sama leikara og lék í A Streetcar Named Desire, On the Waterfront og The Godfather. Ég býst við að spurningin sé í raun hvers vegna Marlon hagaði sér eins og þetta á efri árum. Var hann veikur fyrir kvikmyndabransanum? Fannst honum bara gaman að gera sjálfan sig að algjöru fífli? Ég býst við að við munum aldrei vita það. En þessi mynd þjónar sem heillandi rannsókn á því hvað slæmur leikur snýst um. Á þeim nótum, horfðu á náungann Donald Sutherland þegar hann á í erfiðleikum með að koma línum sínum til skila, skammaður út í sjálfan sig fyrir að samþykkja að taka þátt í þessu dónaskapi.