Dressed to Kill gerði skiljanlega svolítið mikið rugl þegar það kom fyrst út árið 1980: þú varst með "Police Girl" í hlutverki sem var mega-erótískt, þar sem Angie Dicknson lék kynferðislega svekkta húsmóður að leita að góðum stundum á öllum röngum söfnum (og þangað inn í íbúðalyftur), ásamt Nancy Allen sem kallstelpu, Michael Caine sem háþróaðan frænda Norman Bates í New York og nóg af hrollvekjandi myndefni til að endast tvær kvikmyndir á tímabilinu. Í dag er það aðeins minna saknæmt miðað við staðla og þess háttar, þó að ómetnuð útgáfan hafi eitthvert „heitasta“ efni allra kvikmynda De Palma, að minnsta kosti á hálfgerðum höfundartíma hans á áttunda og níunda áratugnum, þar sem hann virtist endurtaka þemu aftur og aftur, hugmyndir teknar beint af kvikmyndaspólum Hitchcock sígildra og hlotið hrífandi upplyftingu. Þetta er einföld saga sem maður sá að hluta til í Sisters, og svo aftur að einhverju leyti í Body Double, og einnig í Blow Out. Cutie Allen leikur kallstúlkuna Liz Blake, sem þarf að hreinsa nafn sitt af grun um að hafa myrt Kate (Dickinson, í fullkominni „MILF“ ham), eftir að hún fannst með rakvél, morðvopnið ​​frá skrifstofu Dr. Elliott (Michael Caine) , steinkaldur frammistaða mest alla leiðina). Frá upphafi, sem De Palma virðist gera sem leið til að setja upp hættulega kynlífsfantasíusenu sem leið til að toppa upphafssenu Carrie (sem hann gerir kannski bara hvað varðar klippingu), fáum við röð tæknilegra útsnúninga í gegnum sjónarhorn stílsins sjálfs: rakningarmyndirnar á safninu, sem ætlað er að vekja meiri hrifningu af ferlinu sjálfu, að fylgja og vilja vera fylgdi, en hvers kyns spennu; eltingaleikurinn í gegnum neðanjarðarlestina (forveri Carlitos Way) er gerður með nákvæmri spennu, á meðan, með örlítið arðráni sem kastað er inn með svarta klíkunni; persóna Peter, sonar Kate (Keith Gordon), sem leikur það sem er í raun yngri útgáfa af raunverulegu lífi De Palma sem krakki (vísindanörd, heltekinn af Hitchcock og voyeurism). Og þetta er allt skemmtilegt og heillandi eins og helvíti sem eitthvað sem kemst nálægt raunverulegri samruna þess sem gerir spennusögur De Palma svo einstakar á meðan þær eru svo sjálfmeðvitaðar ómengaðar af óttalausu viðhorfi kvikmyndagerðar. Á hinn bóginn, þessi sama sjálf- meðvitund endaði á því að koma aftur til að bíta leikstjórann nokkrum sinnum í rassinn á undanförnum árum og einhvern veginn í Dressed to Kill byrjar hún að verða mjög óregluleg og vonbrigði þar sem sagan þarf að pakka sér. Eftir því sem Psycho þemu koma enn betur saman (maður sem vill skipta um kyn, heldur ekki einu sinni að hann sé að drepa þar sem það er *hún* sem er að gera það), þá er sýningaratriði á lögreglustöðinni sem gerir fyrrnefnda Hitch kvikmynd lítur út eins og ótrúleg sálfræðileg opinberun. Og lokasenurnar í húsi Peters, sem kalla einnig á sársaukafulla endurminninguna miklu afkastameiri þáttaröð í Carrie, eru ætluð til manipulations sem jafnvel fyrir De Palma er að biðja um það; lokaskotið sérstaklega, að vísu meistaranámskeið í því hvernig á að afrita sjálfan sig. Samt er mjög brjáluð og í sjálfu sér fullkomin vettvangur á geðsjúkrahúsinu innan um þetta ruglaða upphlaup, þar sem læknirinn vinnur eitthvað við hjúkrunarfræðing, sem allir hinir fangarnir haga sér eins og dýr í dýragarði, og yfir höfuð. skot sem fer upp og upp yfir atriðið er eitt besta skot af kynferðislegri/almennri öfugsnúningi sem tekin hefur verið á filmu. Það er synd að myndin endar á svo undarlegan og órólegan hátt, þar sem hún er fram að þeim tíma merkilegur kvoða. kvikmyndahús, þar sem bekkurinn er allt um kring í tæknilegum þáttum (mjúk lýsing, flóknar hreyfingar myndavélarinnar sem virðast svo einfaldar) innan um myndefni sem ætti að finna í blöndu af kilju fyrir 25 sent. Þetta er ekkert meistaraverk, en ég myndi örugglega taka það yfir flestar nýlegar spennumyndir leikstjórans á hverjum degi.