"Zabriskie Point" (1970): Þetta var sérstaklega áhugavert fyrir mig á persónulegum vettvangi, þar sem það gerist við eins aðstæður, með sömu jafnöldrum, í mínu eigin lífi gagnmenningarhreyfingunni seint á sjöunda áratugnum/byrjun þess sjöunda, á og utan háskólasvæðis. Við fylgjumst með tveimur óskyldum ungmennum í aðskildum sögum sem fléttast hægt saman. Annar er ungur maður í Los Angeles, þreyttur á öllu endalausu gervibyltingarkenndu kjaftæði í kennslustofum og hádegisstofum háskólasvæðisins hans, og hinn, ung kona sem keyrir til Phoenix til að hitta föður sinn og vinnuveitanda og takast á við "stofnunar" starf. Kvikmyndin er FULLT af sjónrænum merkingum ítalska leikstjórans okkar (Michelangelo Antonioni) um Ameríku, og, rugluðu, geðrænum sjálfsréttlátum tímum, „við vitum þetta allt, við munum breyta öllu til hins betra“ ungmenni. Bara hver ER "byltingarmaðurinn"? Hvað þýðir það í raun og veru? Klæðir þú þig eins og einn og marserar um að syngja? "Flýgur þú inn undir ratsjánni" en lætur vita fyrirfram um komu þína? Heldur þú áætlunum þínum fyrir sjálfan þig og fer í breytingar, án þess að þurfa samþykki hópsins? "Zabriskie Point" er örugglega "tímabilsverk" - fullt af slangri, einkennisbúningum, dálítið súrrealískum kvikmyndastundum (enda er þetta mynd eftir manninn sem gaf okkur hið magnaða "Blow Up" frá 1966) og gripi tímabilsins. , en það er meira. Það býður upp á valkosti fyrir menningarbyltingu, og eftir Antonioni (sem virðist styðja hana), eru unglingar of sjálfvirkir til að sjá hvað þarf til að ná róttækum árangri. Vegna þessa verður hún kraftmikil, ógnvekjandi mynd sem á við hvern sem er, hvenær sem er, hvar sem er.