Ef það voru tveir meira heillandi flytjendur en Peter Ustinov og Maggie Smith sem komu fram saman í heillandi kvikmynd árið 1968, þá veit ég ekki hverjir þeir voru. Ég sá þennan yndislega litla satíru gimstein fyrst fyrir 25 árum, 16 ára að aldri, og ég tel hvert ár þar sem mér hefur mistekist að setjast niður til að horfa á það aftur vera sóað ár. Það er gáfulegt, sérkennilegt, snyrtilegt, sorglegt, ljúft, varlega niðurrifsríkt og algjörlega heillandi. Rómantíkin í þessum tveimur félagslegu miskunnarlausum er bæði ríkulega kómísk og hræðilega áhrifamikil - aldrei frekar en í örvæntingarfullri tilraun Maggie Smith til að koma með rétta spilið í stokkinn, atriði sem er bæði gremjulega fyndið og fullkomin smámynd af hjartnæmri einmanaleika. Og þessi síðasta frostrammi á kvíða, áhyggjufullu, ástríku andliti Ustinovs þegar hann spyr: "Er allt í lagi með þig?" - hefur einhver nokkurn tíma gert útlit og hljóð hollustu svo fullkomlega og nakið heiðarlegt? Ég myndi aldrei vilja þekkja neinn vel sem elskaði ekki þessa mynd.