Myrkur gamanmynd? Gálgahúmor? Hvernig býr maður til gamanmynd úr morði? Það getur verið áhættusamt fyrirtæki þar sem áhorfandinn þarf að sleppa siðferðisgildum sínum og hlæja að uppátækjum manns sem drepur fólk. Þannig að sagan hefur verið grjótharð með dágóðum skammti af stöðvuðum veruleika til að láta hana virka. Svo, Pierce Brosnan, svar Írans við 007 er nú dæmt sem keðjureykandi, kynlífsfíkill alkóhólisti sem drepur fólk fyrir lífsviðurværi og á í lífskreppu. Hann hittir erfiðan kaupsýslumann, Greg Kinnear, og eftir grýtt upphaf kemst hann að því að hann þarfnast vinar. En, Greg er hamingjusamlega kvæntur Hope Davis og Brosnan sér í honum það grundvallaratriði sem hann á ekki, ást, heimili og líf. Bættu við karakterleikaranum, Philip Baker Hall, sem stjóra leigumorðingjans og við höldum af stað í keppnina. Brosnan er dásamlega grófur og grófur sem andhetjan og Kinnear yndislegur sem hliðstæða hans, hinn mjög mannlegi kaupsýslumaður. Hope Davis bætir ljóma sem mjög hefðbundin eiginkona Kinnear sem er heilluð af þessum mannlausa sem svífur inn í líf þeirra. Endirinn er yndislegur og kemur honum á óvart. Þú ættir að yfirgefa leikhúsið með tilfinningu, að minnsta kosti, að hluta til góð - ef þú ert fær um að hætta að vera agndofa yfir því að drepa fólk.