Hérna er einn af ánægjulegri skrýtnari 70's blaxploitation grindhouse hlutunum; þetta er útbreidd láglaunaópus sem lítur út fyrir að vera skrítnari útgáfa af „The Mack“. John Daniels, kvenkyns hárgreiðsluhetjan Mr. Jonathan í hinu ódauðlega „Svarta sjampói“, gefur frábæra stálþunga lýsingu á baróninum, miskunnarlausum, viðskiptafróðum, að eilífu á almáttugum holdsala sem honum til mikillar óánægju. bitrir, grimmir ítalskir keppinautar ríkja yfir Sunset Strip. Þegar hann læsir ekki horn með öðrum glæpafélögum sínum sem ekki eru taldir telja upp eða gerir sitt besta til að forðast að vera handtekin af staðbundnum varalöggunum, leiðir Daniels ljúfa meðaltilveru sem venjulegur garðafbrigði úthverfavinur þinn (alveg með umhyggjusamri eiginkonu og ástríkum börnum! ) í einhverjum týpískum smábæ í Kaliforníu. Hið skelfilega fáránlega forsendu lofar ein og sér hágæða drasli hátign af afgerandi B-gráðu myndafbrigðum (George Theakos á hrós skilið fyrir bráðfyndna handritið sitt). Hrósvert háttvísi og smekklaus leikstjórn Matt Cimber skilar dágóðum varningi með slímugum fötu, sem gerir þessa mynd að gríðarlega ánægjulegum skammti af selluloid óhreinindum. Meðal alls kyns ógeðslegra ljúflinga sem hægt er að gæða sér á hér er mikið af óþarfa nekt kvenna, grófar samræður, fallega skrautlegir Me Decade þræðir (grimmabolir, filthattar, glitrandi Day-Glo skartgripir, hávær seersucker jakkaföt), ákaflega angurvær R&B tónverk eftir Smoke, sumt. vonlaust aumkunarverður leikari (litla gamla konan sem býr í næsta húsi við Daniels er hryllilega skelfileg), eftirminnileg viðbjóðsleg beygja Patrick Wright sem sadisískan dóna, nokkrar flottar hasarmyndir (hámarks-hæga hreyfing barroom fjöldamorðin alvarlega matreiðslu), meira ógnvekjandi ferðasöguupptökur af Sunset Strip sem þú getur hrist fjaðrabóu við (sem sagt er að myndefnið innihaldi "raunverulega króka og blaða á Sunset Strip í Hollywood"), í raun myrkur kvikmyndataka eftir Ken Gibb, nokkra veika kynferðislega Fetisj-myndir, eitthvað hrátt, beinskeytt ofbeldi (vændiskona lætur skera af sér eitt brjóstið!), og skemmtilegar aukasýningar eftir kunnuglega schlock sýna fjölæra ættmennina Richard Kennedy og George "Buck" Flower sem par af kynþáttafordómum, spilltum, ögrandi lögregluspæjara. Vissulega er þessi mynd ekki list, en hún er vissulega nógu listlaus til að flokkast sem ljúffengur bitur af skemmtilega ógeðfelldu kvikmyndabragði.