Ég reyndi að fjarlægja allt sem gæti talist spoiler. Ég geri líka ráð fyrir að þú hafir séð fyrstu myndina eða veist að minnsta kosti almenna kjarnann, þannig að ef þú hefur ekki gert það gæti eitthvað af þessu ekki verið skynsamlegt. Söguþráður: Þessi mynd slær áhorfendur yfir höfuð með þreyttum heimspekilegum röflum aftur og aftur til að reyna að koma þemanu á framfæri. Við verðum fyrir sprengjum aftur og aftur af spurningum um tilgang, örlög og val, og neydd til að þola hinar löngu, kvalarfullu látlausu siðferðisstundir sem innihalda þær. eigin tilveru. Það eru margar opinberanir í þessari mynd, sem ég mun vera óljós um svo þær virðast ekki vera spoilerar.*Ef þú hefur enn áhyggjur af því að óljósar tilvísanir muni spilla myndinni skaltu ekki lesa málsgreinina hér að neðan.*The styrkur og veikleiki trúarinnar kemur í ljós. Styrkleikar og veikleikar kærleikans og tímabundin eðli hennar koma líka í ljós. Samhengi manna og tækni, og trú okkar á tækni, koma líka í ljós. Mikilvægi vals og reynslu kemur í ljós. Að útskýra frekari hluti sem koma í ljós myndi fara í of mörg smáatriði, svo ég mun láta það vera (eins og leiðbeiningar um skrif athugasemda biðja um). Btw, með "revealed" þá meina ég að hafa slegið í gegnum eyru okkar og augu eins og neglur. Söguþráður: Svo hvernig komast Neo og klíkan frá lokum síðustu myndar til byrjunar á næstu? Í stuttu máli, þeir halda trúnni og nota og misnota of stílfærða hasar og skottíma eins og það sé að fara úr tísku (og eftir þessa sýningu vona ég að bíógestir og kvikmyndagerðarmenn læri að meta fínleika og frumleika svolítið meira). Meira um það síðar. Til að spilla ekki fyrir neinu segi ég ekki meira en kynningarefnið gerði þegar: Neo er enn að reyna að finna út fylkið og hann er að leita að svörum á meðan hann reynir að bjarga mönnunum og Zion, allt á meðan illmenni sækjast eftir honum. og árganga hans. Myndin tekur nokkurn veginn upp þar sem frá var horfið. Aðgerð: Þó bardagalistir og byssuleikur hafi verið nokkuð jafnir í forvera sínum, einblínir þessi mynd mun meira á bardagalistir en byssuleik, og bætir sverðum, sai o.s.frv. . Tæknibrellur eru svo oft notaðar og veifað í andlit áhorfenda að það verður virkilega þreytandi. Ég hef rætt þessa mynd við vini og vinnufélaga, og næstum öllum fannst sumt af hasarseríunum - sérstaklega "Smith bardaginn" sem við heyrðum öll að myndi vera í myndinni - vera of löng og leiðinleg. Þetta er risastórt rautt fáni fyrir hasaraðdáendur, vegna þess að endir á hasarröð ætti annaðhvort að láta þig langa í aðeins meira, eða alveg sáttur við æðislegan leik sem bara átti sér stað. Þessar bardagaatriði gera hvorugt. Þær eru of stílfærðar, yfir-the-top röð sem eru viðar og óinnblásnar. Í fyrstu myndinni var algjör örvæntingartilfinning yfir sumum hasarnum, tilfinning um að baráttan væri til að lifa af, ekki bara að líta vel út (sem ég held satt að segja ekki í Reloaded samt) í svörtu og leðri. Horfðu á Drunken Master eða Iron Monkey eftir þessa mynd til að minna þig á hvað eru góðar bardagamyndir - þú munt ekki sjá eftir því. Auk þess eru „Matrix hæfileikar“ sem fólk hefur í Reloaded ekki í samræmi og það sem það gerir í raun er ekki í samræmi. Fyrsta myndin hafði sitt ósamræmi hér, en þeir voru ekki of áberandi - ólíkt Reloaded. Sérbrellum er hellt áfram og áfram og áfram. Sérhver lítill hlutur sem einhver gerir, hvort sem það er bara að hoppa, velkjast, snúast, og í mörgum tilfellum bara stilla sér upp, vera hægfara, tímastillt með byssukúlum eða ofáherslu á einhvers konar eyðileggingu. Það er augljóst að W Bros átti fullt af peningum til að henda í þessa mynd, og strákur, þeir köstuðu henni, án raunverulegs aðhalds. Sharp klipparar hefðu virkilega getað hjálpað þessu, en fyrsta myndin sló svo í gegn að það var augljóslega gefið frjálst stjórnarfar, sem leiðir okkur að. . .Einkenni og samræða: Ég hef þegar meira og minna sagt að samræðan hafi verið þreytt og full af heimspekilegum látum. Leikarar geta í raun ekki komið með mikla dýpt í persónu sína þegar handritið og leikstjórnin ýtir undir andlit áhorfenda eða vanrækir það með öllu. Áhorfendum er aldrei gefið blæbrigði og efni svo þeir geti hugleitt persónuna á eigin spýtur. Leikaraframmistaða Keanu er í besta falli stíf. Keanu er góður í að leika ruglaður og það er um það bil það eina sem hann gerir í þessari mynd. Hann gerir ágætis tilraun til að sýna ástríðu á milli Neo og Trinity, en það fellur niður. Lawrence reynir að gera Morpheus allt frá Móse til Henry V, og vera svalur eins og köttur út í gegn. Með handritinu sem honum er útvegað gerir hann göfuga tilraun, en það fellur líka niður. Moss er heldur ekki mjög trúverðugur. Áhyggjusvipurinn hennar er alltaf sá sami, líkt og Keanu, og efnafræðin er ekki til staðar, þó að í mjög líkamlegu senum þeirra falsa þeir það nógu vel. Hugo kom með sína undarlegu tilfinningu fyrir að vera Agent forrit, en hann þjáðist líka. úr hendi handritsins. Mér finnst hann reyndar vera áhugaverðasta persónan í hópnum, en í stað þess að þróast gera þeir hann bara að afsökun fyrir risastóru, langdregna bardagaatriði. Allt í allt veldur þessi mynd meiri vonbrigðum ef þú hefðir góðar væntingar, og áfram. hennar eigin, sem sjálfstæð kvikmynd (sem er ekki eins og hún á að vera tekin), er hún samt hræðileg. Ég lít ekki á The Matrix sem djúpa, en ég lít að minnsta kosti á það sem skemmtilegt scifi-leikrit sem hefur áhugaverðar hugmyndir, góðan hasar, nokkrar fyndnar línur og nægilega aðhaldssama táknfræði og blekkingar til að skemmta athyglissjúkum. Reloaded mistekst í öllum þessum atriðum og ég vona svo sannarlega að W Bros muni gefa okkur betri upplifun í 3. afborgun. Að vísu á ég ekki mikla von eftir þessa mynd.