Frekar eins og Paul Newman og Steve McQueen með kappakstursbílamyndirnar sínar hefur þetta yfirbragð eins og "jollies" verkefni fyrir Robert Redford, þar sem hann fær að skíða upp brekkur og niður dali í alpa sólskini. Sagan er létt eins og púðursnjór. með Redford smábæjarstráknum David Chappellet (hvers konar aðalnafn er það?) sem með augun á ólympíudýrðarverðlaununum rís upp í nefið á, í engri sérstakri röð, þjálfara sínum, föður og félögum. Konur eru aðeins hliðarsýning í heimi hans einstaka, eins og sést af frekar ósmekklegu upptökuatriði með gamalli kærustu í heimabæ hans og síðan eigingirnileg eftirsókn hans að, himnaríki, frjálshuga, sjálfstæða konu, leikin af Camillu Sparv. Skíðagöngurnar eru fínar með góðri glæfrabragðavinnu sem felur í sér fjölda högga og skafa á brautinni en árangur þeirra minnkar af því að við þekkjum síðari bestu sjónvarpsskýrsluna um skíðaviðburði allt til dagsins í dag. Auk þess er ég ekki sannfærður um að Vetrarólympíuleikarnir hafi sömu fjöldasamsvörun með almenningi og sumarleikarnir þannig að þegar Redford vinnur að lokum gullverðlaun sín á lokaspólunni gæti ég í raun ekki verið svona spenntur fyrir honum á einn hátt eða annar. Af leikarunum þarf Redford, besti framherjinn, ekki að gera mikið og reyndar ekki, á meðan Gene Hackman stendur sig betur með jafn fámennt efni. Fröken Sparv stendur sig vel sem aðaláhugamál kvenna sem kemur vel fram við Redford eins og hann hefur án efa komið fram við hverja aðra konu á sinn hrottaskaparlega hátt. Í sannleika sagt er skortur á dramatískri spennu allan tímann sem hasarmyndirnar bæta ekki að fullu upp og þú gerir það ekki. Það er ekki sama um neina af aðalpersónunum. Ein af þessum myndum þar sem leikararnir höfðu líklega meira gaman af því að gera hana en áhorfendur að horfa á hana.