Barry Kane (Robert Cummings) er ranglega sakaður um skemmdarverk á snaga sem smíðaði flugvélar fyrir stríðið. Hann fer á flótta, hittir Patriciu Martin (Priscilla Lane) á leiðinni og hún sameinast honum til að finna og draga hina raunverulegu glæpamenn fyrir rétt. Það er margt rangt við þessa mynd. Robert Cummings var góður leikari en hann er algjörlega misheppnaður í þessu hlutverki; Priscilla Lane er falleg en var aldrei góð leikkona; sagan meikar ekki mikið sens (og röltir lengur en þarf); það klæðist ættjarðarást sinni svolítið mikið (en þetta VAR gert á meðan WWII var í fullum gangi) og það er enginn endir. Það ætti ekki að virka en það gerir það. Það er fullt af furðulegum línum og persónum sem vekja áhuga þinn. Til dæmis: Lane segir við Cummings (á meðan þeir eru að verða ástfangnir), "Ég vildi að ég hefði getað hitt þig í hundrað ár síðan" (????!!!!); Lane BORGAR illmenni fyrir að fá sér hádegismat og Cummings og Lane ganga til liðs við sirkussveit í stutta stund á flótta. Leikstjórn Hitchcocks var líka (eins og alltaf) bara frábær - hann kastar inn ótrúlegum skotum og röð - sérstaklega frelsisstyttunni hápunkti. Þetta er ekki ein af klassískum myndum Hitchcock en er samt mjög góð og þess virði að grípa hana.