Ahh, já, stjörnu risasprengja. Taktu svo-svo hugtak, settu það inn í handrit og hlaðaðu því niður með hverjum einasta æðislega sérbrellu sem Galdrakarlarnir í Hollyweird geta töfrað fram, taktu síðan saman hina venjulegu grunaða: heita uppákomur, hefur verið, wanna-be's og never-wuzzes, og festu þau öll í ensemble hlutverkum af ýmsum stærðum fyrir framan ófyrirgefanlegt auga myndavélanna. Og vonast til að gleðjast yfir því að sumir þeirra séu ekki of gamlir til að muna línurnar sínar. Látið biskupum Box Office að beita hugtakinu loksins á hryllingsmyndir, eins og raunin var með spennumyndina THE SENTINEL eftir EXORCIST. Skáldsagnahöfundurinn Jeffrey Konvitz ákvað að reyna að endurtaka ROSEMARY'S BABY atburðarás Ira Levin um hrollvekjandi (og að lokum sataníska) nágranna í brúnum steini í New York. Niðurstaðan var umdeildur metsölubók sem sumir fullyrtu að jaðraði við ritstuld, og jafn umdeildur, toppþungur/stjörnuhlaðinn farartæki saminn og leikstýrður af Michael Winner frá DEATH WISH, en af ​​mörgum óhugnanlegum mismunandi ástæðum.Cristina Raines ( NASHVILLE) leikur farsæla fyrirsætu Alison Parker, sem er ansi mikið stressuð og ofvinnuð, (ég mun ekki bæta við „ofurborgað.“ Ég meina að hún ER fyrirsæta, svo það væri óþarfi), ekki bara vegna hennar 24/ 7 dagskrá, einnig af kröftugri, „viltu-giftast-rétt-NÚNA“ kærasta hennar Michael (Chris Sarandon úr DOG DAY AFTERNOON og klassísku SOB.I.G. kvikmyndinni LIPSTICK). Ein leiðin sem hún ákveður að reyna að komast burt frá öllu er að flytja í sinn eigin stað; stór, fallegur brúnn steinn á Manhattan sem hún getur fengið skítódýrt, (það hefði átt að vera STÓRI rauði fáninn - ódýr fasteign í New York!), frá hinni dularfulla miðlara Miss Logan (Golden Age skjádýralæknirinn Ava Gardner) , nýkomin úr stormrennsli í JARÐSKJÁLFTA.)Hlutirnir virðast vera í lagi í fyrstu, en já, já...svo koma hávaði og hávaðarok úr íbúðinni uppi á næturnar. Og hvað um MJÖG undarlegu nágrannana eins og Gerde (Sylvia Miles) og Sandra (MJÖG snemma Beverly D'Angelo), góðu "einhleypu vinkonurnar" (lesist: lesbíur) sem búa saman, og vingjarnlega gamla herra Charles Chazen (frábærlega hrollvekjandi) Burgess Meredith), sem virðist kannski aðeins of umhugað um velferð Alison? Og svo ekki sé minnst á aðra ýmsu íkorna sambýlismenn (Þú munt aldrei heyra setninguna "Svartur og hvítur köttur, svart og hvít kaka" aftur án þess að vilja hlæja mjólk í gegnum nefið og hugsanlega æla samtímis.) Sérstaklega gamli blindi presturinn sem býr í þakíbúðin...Hlutirnir fara í raun að halla á þegar martröð Alison breytist í hryllilegt morð (í einni nærfatalitandi hræðslu myndarinnar) og bæði Alison og Michael, með aðstoð frá BFF Alison. , Jennifer (Deborah Raffin), byrjar að púsla saman þrautinni sem afhjúpar myrkan uppruna brúnsteinsins, sem og morðræna dagskrá annarra veraldlegra íbúa hans, svo ekki sé minnst á tengsl Alison við þá, sem eins og það kemur í ljós er allt annað en tilviljun. .Þó að það sé ekkert umdeilt við yfirfyllta leikarahópinn, sem virðist sýna hvern einasta leikara af ólíkum tegundum í leit að vinnu á þeim tíma, (Arthur Kennedy, Jose Ferrer, Martin Balsam, Eli Wallach, John Carradine, og jafnvel fyrstu framkomu Christopher Walken, Jeff Goldblum og Nana Visitor!) Sigurvegarinn og félagar fóru aftur til sprengjulegra grunnþátta og gerðu „Tod Browning“...með því að fá raunverulega líkamlega erfiða leikara til að koma fram í SENTINEL's climactic allt-og-allir-fara-til- Helvítis röð, sem ég býst við að allir geggjaðir leikstjórar myndu gera, finna sjálfan sig ófær um að fá aðgang að Lindu Blair og hylki af grænum ertusúpu. Það skilur þig örugglega eftir með norðurskautsfingrum að spila mænuna eins og sítra, vitandi þessa safaríku smá fróðleiks þegar þú horfir. Og það býður upp á tækni sem kvikmyndagerðarmenn eru aðeins farnir að snúa aftur til mjög nýlega: lifandi förðun á tökustað og tæknibrellur sem fela ekki í sér CGI, (sem var nánast engin þá.) VÖLDVARPIÐINN hefur það kitschy, ostastuðull frá seinni hluta áttunda áratugarins, en tekst þó að aðgreina sig af og til með andartaki eins og því sem nefnt var hér að ofan, svo ekki sé minnst á þessa ógeðslegu hræðslutilfinningu sem hryllingshöfundar eiga auðvelt með að spila á, einangrun og svoleiðis. sem hrópa og öskra um nóttina. Þegar öllu er á botninn hvolft, hvaða einstaklingur sem býr-einhleypur í stórborginni hefur ekki legið í rúminu í myrkrinu og hlustað af athygli á hljóðin af því sem þeir VONA að sé "byggingin að setjast?" Konvitz fylgdi VÖLDVARDINNI eftir með óumflýjanleg framhald, THE GUARDIAN (ekki að rugla saman við William Friedkin yfirnáttúrulega spennusögu nafna), sem var aldrei aðlöguð fyrir skjáinn. =léttarandvarp=