John Hughes skrifaði margar frábærar gamanmyndir á níunda áratugnum. "Evrópufrí" er ekki einn af þeim. Í framhaldi af fyrsta stóra smelli Hughes, "Vacation" (1983), er um það bil eins fyrirsjáanlegt, ófyndið og pirrandi og þeir koma -- sama hversu mikið þú elskar hina mállausu en rómantísku Clark og Ellen Griswold (Chase og D'Angelo) ).Ég hafði mjög gaman af "Vacation" sem og þriðju myndinni, "Christmas Vacation" frá 1989, en ferð Griswold til Evrópu er látlaus og þvinguð. Kannski vegna þess að þetta var fyrsta tilraun Hughes til framhaldsmyndar að hann náði því ekki, en það er í raun undarlegt hversu innblásin og laus við sögu "European Vacation" er. Það er engin saga í gegnum tíðina: Griswold-hjónin vinna leikþátt fyrir að vera „gráðug lítil svín“ og fara í tónleikaferð um Evrópu um England, Frakkland, Þýskaland og Ítalíu. Jafnvel skrúfubolta líkamlega húmorinn sem er vörumerki þess fyrsta missir öll áhrif vegna þess að þú sérð hann koma, sem er að hluta leikstjóranum Amy Heckerling að kenna. "Fast Times at Ridgemont High" leikstjórinn stillir allt of fyrirsjáanlega upp. Kannski var það Hughes að taka ódýrt skot því hann var settur í framhaldið. "European Vacation" leggur mikinn metnað í að móðga Bandaríkjamenn (minnstu gráðugu litla svínaleikjasýninguna sem þeir vinna), sérstaklega ferðamenn, fulltrúa Griswold fjölskyldunnar. Það klappar sjálfum sér líka á bakið og segir óbeint „ó okkur Griswolds, við erum alltaf að lenda í einhverju því pabbi okkar er hálfviti.“ Svo endar þetta á næstum kómískum tísku með virðingu til Ameríku og hversu þakklát Griswold-hjónin eru fyrir að snúa aftur til svo betra lands. Ef Hughes var að fara í háðsádeilu og ætlaði að gera það í formi slæmrar kvikmyndar, þá ætti ég kannski að veita þessum 8/10 stjörnur. og Audrey (Jason Lively og Dana Hill). Þau eru bæði pirrandi og andstyggileg, þar sem hin óaðlaðandi og háværa Audrey er að bulla um kærastann sem hún hefur skilið eftir næstum alla myndina. Hughes gengur meira að segja svo langt að tjá sig um að sakna hans rétt þegar hún horfir á risastóra bratwurst. Alveg smekklegt. Talandi um, brjóst eru blikuð í tveimur mismunandi senum án góðrar ástæðu (nema það hafi verið til að tjá sig um ást Bandaríkjamanna á ókeypis geirvörtum í gamanmyndum sínum). Ég mun gefa myndinni eina af tveimur stjörnum hennar þökk sé Eric Idle frá Monty Python áhöfn, en hlutverk hans á nokkrum mismunandi stöðum í myndinni þar sem hann segir línur beint úr "Holy Grail" er um það bil fyndnasti hlutinn. Ef Hughes ætlaði okkur að finna einn einasta ekki-ameríska leikara myndarinnar sem eina fyndna þáttinn, þá er enn einn hatturinn til hans fyrir að rífa upp kviðinn í Hollywood gamanmyndum á níunda áratugnum. Hefði það samt verið sárt fyrir hann að gera það á meðan hann gerði þetta skemmtilegt?