Sonur Herkúlesar særist alvarlega á ljónaveiðum sem fara út um þúfur. Hercules (heiðarleg og grípandi frammistaða hins nautgripsmikla Reg Park) þarf að fara inn í skelfilega og hættulega vídd sem stjórnað er af hinni illu og hefnandi Gia jarðgyðjunni (dásamlega vond túlkun Gia Sandri) og berjast við ýmis skrímsli til að bjarga sál sonar síns. Á sama tíma, jafn viðbjóðslegur sonur Gia, Antaius (fullkomlega hatursfull beygja af Giovanni Cianfriglia) gerir sig sem Hercules og tekur yfir heila borg sem grimmur og miskunnarlaus harðstjóri. Leikstjórinn Maurizo Lucidi segir frá hrífandi sögunni á jöfnum hraða og heldur alvarlegum tóni út í gegn. Þessi mynd byrjar aðeins hægt, en byrjar í raun að elda þegar Hercules fer inn í þokukennda og hættulega neðanjarðar andaheiminn: Áberandi hápunktar eru meðal annars Herkúles sem glímir við manneðliskennd eðludýr, Herkúles klifrar upp í risastórt hnúðótt tré og Herkúles verður fyrir árás af hrollvekjandi rotnun. zombie. Enn betra, furðulegi andaheimurinn angar bara af hræðilegu andrúmslofti (verður að elska þessa þrálátu þykku þoku!). Hin erfiða, grófu mano-a-mano meiriháttar líkamlega átök milli Herculesar og Antaiusar rokka sömuleiðis algjörlega. Auðvitað fáum við líka stórt mondo destructo climactic eldgos líka. Skörp breiðtjald kvikmyndataka Allvaro Mancori gefur myndinni ótrúlega víðtæka tilfinningu fyrir umfangi. Hið sterka og hrífandi tónverk Ugo Filippini er með sniðugt og tignarlegt yfirbragð. Allt í lagi, þannig að þessi mynd er augljóst ódýrt cute'n'paste verk sem notar mikið myndefni frá bæði "Hercules in the Haunted World" og "Hercules and the Captive Women", en þetta er samt einstaklega líflegt og skemmtilegt leikrit að sama skapi.