Menagerie-hluti eitt og tvö var eini 2-þátturinn á 3-ára keyrslu upprunalegu Trek-seríunnar og það var vegna þess að Roddenberry gat sett inn megnið af myndefninu frá fyrsta flugmanninum „The Cage“. Aðgerðin var gerð af neyð, til að berjast gegn frestvandræðum við að fá þætti framleidda (svona sf sýningu aftur á sjöunda áratugnum var vandræðalegt að klára á réttum tíma). Ein jákvæð niðurstaða þá var að áhorfendur, sem vissu ekki um flugmanninn sem framleiddur var næstum tveimur árum áður, fengu alveg nýja áhöfn og skipstjóra fyrir þessa tvo þætti ofan á venjulegan leikarahóp, eins og framleiðendurnir hefðu eytt tvöfalt. peningana í þessum þáttum til að kynna sjónvarpssögu sem spannar tugi ára sögu Stjörnuflotans (þó þeir notuðu samt hugtök eins og 'United Space Fleet' í þessum fyrstu þáttum). Sagan um allt saman byrjar sem leyndardómsþráður í geimnum: fyrirtækinu er vísað áleiðis til Starbase 11 af óþekktum ástæðum og mjög fljótlega er Spock grunaður í þessum skelfingum. Það ótrúlega er, þó að jafnvel McCoy gleðji þá staðreynd að Vulcan arfleifð Spock gerir undirferli af hans hálfu ómögulegt, þá kemur í ljós að Spock er í raun að framkvæma einhver uppreisnaráætlun til að Shanghai dýrmæta geimskipið okkar og ræna fyrrverandi skipstjóra sínum, Pike, sem er nú hræðilega örkumla. Jæja, Spock er hálf manneskja, við höfum tilhneigingu til að gleyma. Eða er hann einfaldlega orðinn brjálaður? Það getur vel verið, því hann stýrir Enterprise til Talos IV, plánetu sem er svo óviðkomandi að hún er viðfangsefni eina þekkta dauðarefsingar í bókum Starfleet. Þegar keipurinn er kominn upp, er frábær vettvangur þar sem Spock gefst upp fyrir skelfingu lostnum McCoy, þar sem Uhura horfir hneykslaður á. Jafnvel Kirk, sem venjulega er stöðugur eins og skipstjóri ætti að vera, veit ekki hvað hann á að gera um órökrétta framkomu fyrsta liðsforingja síns. Í 3. og síðasta þættinum byrjum við að sjá sendar myndir af verkefni Enterprise frá 13 árum áður, þegar Pike skipstjóri stjórnaði og Spock var einn af yfirmönnum hans. Við vitum í raun ekki hvert þetta er að fara og hverju Spock vonast til að ná - og það er annað sem gerir þetta að mjög góðum 2-parter - við þurfum virkilega að finna út hvað það snýst um í 2. hluta. Spock á ekki aðeins yfir höfði sér alvarlegar refsingar heldur lítur út fyrir að ferill Kirks sé líka búinn. Tvöföld hætta, gott fólk. Þetta er líka fyrsti sjónvarpsþátturinn sem inniheldur eitt af þessum skutluförum (engin var fáanleg í fyrri „The Enemy Within“ þegar virkilega var þörf á handverkinu). Það er líka eitt af þessum snyrtilegu mattu málverkum til að miðla andrúmslofti framúrstefnulegrar stjörnustöðvar - þetta var eina leiðin til að sjá slíka hluti fyrir sér þá. Skoðaðu loksins sjálfsögð nálgun Kirks í byrjun þáttarins - drengur, láttu hlutirnir fara á hliðina á honum þegar líður á söguna.