Leikarinn Liev Schreiber (The Sum of All Fears) gerir skjáútgáfu yfir meðallagi af skáldsögunni, Everything Is Illuminated, eftir rithöfundinn Jonathan Safran Foer. Þessi saga um ferðalag og sjálfsuppgötvun er undirstrikuð af sterkum samleiksleik og skarpri leikstjórn með söguþræði sem auðgar og upplýsir sálina. Jonathan Foer (Elijah Wood) er ungur maður sem hefur séð afa sinn, Safran, deyja. Jónatan hefur sérkennilegan vana að taka litla hluti og litla muna lífsins og innsigla þá í plastpokum með rennilás til að sýna þá á vegginn sinn. Safran gefur Jonathan gamla mynd sem sýnir ungan Safran standa við hlið fallegrar stúlku sem bjargaði lífi hans fyrir mörgum árum. Þannig byrjar Jonathan á langt ferðalag til að finna þessa dularfullu konu í Úkraínu án þess að vita hvort hún sé enn á lífi. Hann fær hjálp frá ungum leiðsögumanni að nafni Alex (Eugene Hutz) og afa hans (Boris Leskin) til að keyra hann að markmiði sínu. Í fyrstu lendir ferðin á blindgötum og fölskum vísbendingum, en þegar hópurinn nær skotmarki sínu, lenda mennirnir í rústum myrkra kafla sögunnar með minningar um stríð og fortíðardrauga bæjar sem ekki er til. Þar finna þau sín eigin örlög og verða að eilífu breytt vegna þess sem þau læra. Þessari mynd finnst eins og hún hafi verið leikstýrð af einhverjum sem vissi hvernig á að fá sem mest út úr leikurum sínum. Stundum er myndin töluð á rússnesku og virðist vera erlend mynd. Titillinn sjálfur er leikrit um sjálfsuppgötvun. Þetta er ígrunduð ferð eins manns inn í fortíð sína og fortíð hans felur í sér kaldhæðnislega félaga hans; Þráhyggjuferð Jonathans verður tilfinningalegt ferðalag fyrir Alex og afa hans líka. Þetta er saga um tengsl til langs tíma og sektarkennd sem maður verður að bera alla ævi. Í lok myndarinnar hafa þessar persónur allar upplifað lífbreytandi atburði sem munu flétta líf þeirra varanlega saman. Það sannar að minningar geta verið öflugar til að valda áföllum og einnig hreinsa sálina. Þetta snýst líka um arfleifð manns og hvernig aðrir líta á atburði eða manneskju í fortíðinni. Alex sér afa sinn á endanum í allt öðru ljósi. Jafnvel skynjun okkar á þessum einstaklingum mun hafa breyst við lok myndarinnar sem er virðing fyrir sögu sem er vel sögð. Sagan er villandi einföld. Hún virkar sem vegaferðamynd (eins og The Straight Story) ásamt áhugaverðri leyndardómssögu. Það felur í raun í sér mjög mörg lög af tilfinningum og undirsöguþræði sem eru allt frá fortíð til nútíðar. Endirinn er dálítið súrrealískur með sína déjà vu tilfinningu. Elijah Wood (Sin City, The Eternal Sunshine of the Spotless Mind)) hefur valið fjölbreytt úrval hlutverka síðan hann skvettist í Hringadróttinssögu þríleiksins. Hér stendur hann sig vel í því sem er í rauninni minimalískt hlutverk sem ekki er mikið að sýna. Eugene Hutz og Boris Leskin standa sig betur sem Alex og afi hans í sömu röð. Jafnvel hundur afa sem heitir Sammy Davis Jr. Jr. (það er rétt) er fyndinn sem ofboðslega tryggur félagi. Varatónlistin eftir Paul Cantelon er skapmikil hrós við hugulsama eðli myndarinnar. Klippingin er áhrifarík þar sem myndefni úr fortíð og nútíð eru tengd og umbreytt áreynslulaust. Kvikmyndataka Matthew Libatique (Gothika, Requiem for a Dream) er hæfilega áþreifanleg og líflaus með nokkrum áhrifamiklum myndum af stríði og eftirköstum þess. Tilviljanirnar sem koma fram á síðasta hluta myndarinnar gera gott drama en eru aðeins of tilviljunarkenndar. Við skiljum aldrei að fullu alla bakgrunnssögu afa Alex og hverjar hvatir hans eru. Sömuleiðis gefur tóm augnaráð Jónatans og skortur á efni og dýpt okkur ekki mikið meira en skissu af sérkennilegum manni. Stundum finnst myndin svolítið niðurdrepandi og niðurdrepandi eftir því sem hræðilegri opinberanir eru afhjúpaðar. En þetta eru lítilsháttar gagnrýni á hvað er góð, sjálfsögð saga með góðum flutningi og áhugaverðum þemum um minningu og lokun. Að Schreiber hafi ekki aðeins leikstýrt heldur lagað handritið að þessari verðmætu sneið sögunnar er virðing fyrir hæfileikum hans og efnilegum möguleikum í framtíðinni.