Upprunalega Female Convict Scorpion er meistaraverk allra tíma. Fyrsta framhaldið, Jailhouse 41, var ekki alveg eins gott að mínu mati, þó það sé samt eftirtektarvert fyrir þá staðreynd að hún tók hugmyndina frá upprunalegu og skapaði eitthvað í allt öðrum stíl. Leikstjóranum Shunya Ito hefur tekist að gera það sama aftur með þessari mynd; sagan er aðeins önnur hér, en samt hefur hann náð að taka það sem gerði fyrri færslur frábærar og betri en margar myndir af þessari gerð og búa til eitthvað frekar frumlegt í kringum hana. Aftur einblínir aðgerðin á Nami Matsushima (a.k.a. „Sporðdrekinn“) og í þetta skiptið er hún út úr fangelsishúsinu og ekki of hrifin af hugmyndinni um að snúa aftur. Eftir að hafa sloppið frá því að elta lögreglumenn leiðir eitt af öðru og Scorpion lendir í því að ná því saman við vændiskonu og þroskaheftan bróður hennar. Hóran endar með því að verða ófrísk af þroskahefta bróðurnum (...), á meðan Scorpion er rænt og sett í búr af einhverjum sem hún gerði að óvini úr í fangelsi. En Scorpion líkar ekki við að eyða tíma á bak við lás og slá og það er ekki langt þangað til hún er aftur að gera það sem hún gerir best. Myndin byrjar vel þar sem við sjáum Scorpion höggva handlegginn af kopar sem ætlar að fara með hana aftur í fangelsi. Þaðan hægist hins vegar mikið á myndinni og Beast Stable endar á því að vera meira drama en tvær fyrri myndirnar. Það er ekki þar með sagt að það sé ekki enn nóg af hasar - Scorpion eyðir enn miklum tíma í "hefndunarham" og myndin er ekki beint stutt í almenna sleaze. Meiko Kaji endurtekur hlutverk sitt sem hin óheillavænlega titilpersóna og það er enn ein vanmetin, nánast orðlaus frammistaða. Viðvera hennar á skjánum er hins vegar frábær og henni tekst að hafa ógnandi nærveru þrátt fyrir að vera aðeins lítil líkamlega. Söguþráður þessarar myndar er svipuð og hinar tvær að því leyti að hún byggist allt upp í crescendo hefndar. Það eru fleiri sem hafa reitt Scorpion til reiði í þessari mynd en í fyrri tveimur svo þessi kafli tekur nokkuð stóran hluta myndarinnar. Það eru nokkrar súrrealískar seríur, ekki eins margar og í fyrri myndinni og hvergi nærri eins og í þeirri seinni, en myndin heldur áfram með restina af seríunni á þeim tímapunkti. Á heildina litið myndi ég segja að þessi mynd sé á milli þeirra fyrstu tveggja hvað varðar gæði - ekki eins frábær og upprunalega og aðeins betri en sú seinni.