Eins og Roger Corman sagði í viðtali, gerir kvikmyndagerð með lágum fjárlögum kvikmyndaframleiðendum kleift að taka áhættu á óviðjafnanlegum hugmyndum. Jæja, það væri erfitt fyrir þig að finna mynd sem þrífst jafn afar vel og "Death Bed: The Bed That Eats" eftir George Barry. Myndin hefur baksögu yfir sér og hún er áhugaverð fyrir það. Ég mun sleppa því að senda hvers kyns smáatriði svo þú getir heyrt þær sjálfur ef þú tekur tækifæri á að horfa á það. Skemmst er frá því að segja að titilhlutur húsgagna hefur óseðjandi hungur, neytir óvarkárra með freyðandi gulri froðu sem leysir upp fórnarlömb sín eins og sýru.“Dánarrúmið“ er hræðileg, áleitin lítil mynd sem leikur fáránlegar forsendur sínar í slíku. þannig að það fer yfir venjulegt úrval schlock fargjalda. Það tekur upp sinn sérstaka draumaheim á þann hátt að það var mögulegt fyrir mig að taka það alvarlega. Þetta er sannarlega undarleg og óhefðbundin hryllingsmynd. Hún lumar á hagnýtingarefni - það eru bragðgóðar dúkkur af nekt kvenna - og er samt líka list, þó list með algjörlega skekktri næmni. Tæknibrellurnar eru ekki slæmar fyrir kvikmynd með smásæju fjárhagsáætlun og Barry gefur myndinni gott og andrúmslofts „miðnæturmynd“ gæði. Leikarinn úr leikarahópnum er eins óinnblásinn og hægt er að ímynda sér, þó að Patrick Spence-Thomas ljái hæfilega mikið af þyngdarafli sem listamaðurinn/sögumaðurinn, og einn ákveðinn áhugaverður punktur er að sjá eitt kunnuglegt andlit við höndina: „Boy Meets World“ í framtíðinni. faðir William Russ! Þessi mynd hefði kannski ekki einu sinni fundið þann litla sértrúarsöfnuð sem hún hefur ef það hefði ekki verið fyrir sjóræningjaeintök að hringja í sig; þetta hlýtur vissulega að flokkast sem eitt af þeim tilfellum þar sem slík æfing endaði á endanum með því að hjálpa myndinni - jafnvel þó að útsetningin hafi tekið mörg ár að festa sig í sessi. Ef þú hefur smekk fyrir sannarlega furðulegum óskýrum hlutum gæti "Death Bed" verið það sem þú hefur í huga.7/10