Þegar ég heyrði fyrst um Moon Child hélt ég að þetta væri brandari. Eftir nokkra mánuði hélt ég að ég held að þetta sé í alvörunni. Þær fáu umsagnir sem ég las sem voru EKKI gerðar af tístandi aðdáendastúlkna voru ekki mjög efnilegar. Þegar mér gafst tækifæri til að horfa á hana var ég fullkomlega tilbúinn til að stynja, hnykla og annars þurfa að loka augunum til að forðast kjánaskapinn. var meira en lítið hissa, og á góðan hátt. Já, Moon Child hefur sín augnablik af osti, tjaldbúðum og almennum dónaskap -- ég held að það sé hálf ómögulegt að forðast þegar það á við Gackt Camui, mann sem ekki er þekktur fyrir sína geðheilsa -- en allt í allt var þetta algjörlega ánægjulegt. Nei, þetta er ekki snilldarverk í kvikmyndum en það er mjög, mjög hjartnæmt, skemmtilegt, með skemmtilegri kóreógrafíu, hrífandi tónleikum og skemmtilegum leikarahópi. Ég veit lítið um japanska kvikmyndagerð svo ég get eiginlega ekki dæmt leiklistina en miðað við þá staðreynd að leikarahópurinn talaði einhvern tímann tungumál eða öfgafulla mállýsku sem þeim var framandi og að nokkrir þeirra hafa nánast enga leikreynslu, ég var frekar hrifinn. Ef þú getur notið góðrar hasarmyndar, góðrar dramatíkur, góðrar gamanmyndar, sjáðu þessa mynd. Leigðu það allavega þar sem það er að koma á svæði 1. Til hliðar er ekkert samkynhneigð/hómerótískt efni í þessari mynd. Ég sá ekki einu sinni mikinn undirtexta. Ekki láta fólk sem les of mikið í hlutina eyðileggja þetta fyrir þér.