Fyrir utan að hafa lengsta valdatíð breskrar sögu (63 ár) hefur Viktoría drottning einnig tvö önnur verðlaun. Hún var, fyrir utan núverandi drottningu okkar, elsti breski einvaldurinn sem lifði til 81 árs aldurs. Og hún var líka yngsti breski konungurinn (öfugt við enska eða skoska) konunginn, sem kom til hásætis sem átján ára stúlka. Og samt þegar sjónvarp eða kvikmyndahús gera dagskrá eða kvikmynd um hana, virðast þau hafa mun meiri áhuga á hinni eldri Viktoríu en ungu stúlkunni; sú útgáfa af Viktoríu sem nútímaáhorfendur munu líklega þekkja best er Judi Dench í "Mrs Brown". „The Young Victoria“ reynir að jafna jafnvægið með því að sýna okkur atburðina í kringum inngöngu hennar og fyrstu stjórnarárin. Það hefur þann sjaldgæfa sérstöðu að vera framleitt af fyrrverandi konunglegu, Söru hertogaynju af York, en dóttir hennar Beatrice prinsessa kemur stuttlega fram sem aukaleikur. Það eru þrír meginþræðir í söguþræðinum. Sú fyrsta snertir ráðabrugg móður Viktoríu, hertogaynjunnar af Kent, sem er mjög óvinsæl persóna jafnvel hjá eigin dóttur, aðallega vegna áhrifa ráðgjafa hennar Sir John Conroy, sem var orðrómur um að væri elskhugi hennar. (Samkvæmt einum staðlausum orðrómi var hann, en ekki látinn hertogi af Kent, náttúrulegur faðir Viktoríu). Annar þátturinn varðar vaxandi rómantík milli Viktoríu og þýska frænda hennar Alberts prins, og tilraunir Leopolds Belgíukonungs, sem var frændi þeirra beggja, til að hafa áhrif á þessa rómantík. (Von Leopolds var að auka álit hússins Saxe-Coburg, sem bæði hann og Albert tilheyrðu). Sá þriðji snýst um einn undarlegasta þátt breskrar stjórnmálasögu, svefnherbergiskreppuna 1839, þegar stuðningsmenn Tory-flokksins (sem hafði jafnan stutt sterkt konungsveldi) gerðu uppþot vegna þess að litið var á að drottningin unga hylli Whig-flokknum og leiðtoga þeirra Lord. Melbourne, jafnvel þó að Whigs hafi í gegnum tíðina stutt hálfgert lýðveldisstjórnkerfi, þar sem einveldið var gert að líkindum. Handritshöfundurinn Julian Fellowes er þekktur fyrir íhaldssamar skoðanir sínar og stundum velti ég fyrir mér hvort þetta gæti hafa litað meðferð hans á pólitískum þemum , þar sem hann virðist hallast að hlið Tories, forvera nútíma Íhaldsflokksins. Leiðtogi þeirra, Robert Peel, er sýndur sem stjórnmálamaður og virðulegur, en Melbourne, þrátt fyrir allan þokka hans og sjarma, er sýndur sem slyngur og áhugalaus um félagslegar umbætur. Það kann að vera einhver sannleikur í þessum einkennum, en Fellowes dregur fram þá staðreynd að aðeins nokkrum árum áður höfðu Tories andvígt umbótalögunum, sem bundu enda á spillt kosningakerfi rotinna héraða, og að þeir hefðu notið góðs af því að Vilhjálmur IV var vísað frá stjórnarskránni gegn stjórnarskránni. a Whig-stjórn. Lærdómar í ættarveldi og stjórnarskrársögu skila sér ekki alltaf vel á kvikmyndatjaldið og þessi inniheldur sinn hlut af ónákvæmni. Albert prins slasaðist til dæmis ekki í tilraun Edward Oxford á líf Viktoríu og Melbourne (á fimmtugsaldri þegar Viktoría gekk til liðs við sig) var ekki eins unglegur og hann er sýndur hér af Paul Bettany. Vilhjálmi 4. konungi mislíkaði vissulega hertogaynjunni af Kent (sem var mágkona hans), en ég efast um að hann hefði gengið svo langt að grínast yfir hana í ríkisveislu, eins og hann er sýndur hér. Mér tókst heldur ekki að skilja þýðingu atriðisins þar sem hertogaynjan og Conroy reyna að þvinga Viktoríu til að skrifa undir „regnskuskipun“; Stjórnskipuleg afstaða hertogaynjunnar var skýr með Regency Act 1830, sem kváðu á um að hún yrði Regent ef dóttir hennar væri enn undir átján ára þegar hún gekk í garð. Ekkert blað undirritað af Victoria gæti hafa breytt ákvæðum laganna. Það eru líka einstaka óheilindi. Í einni fyrstu senu sjáum við Viktoríu og Albert tefla skák á meðan þau bera sig saman við peð sem eru færð um skákborð, myndlíking sem er svo lúin að allt atriðið hefði átt að vera með "Hætta! Mikil klisja framundan!" viðvörun. Samt fór ég að njóta myndarinnar þrátt fyrir svona atriði. Það voru góðar frammistöður, sérstaklega frá Miröndu Richardson í hlutverki hertogaynjunnar og Mark Strong í hlutverki hins ógeðslega Conroy. Hún er sjónrænt mjög aðlaðandi, tekin í íburðarmiklum stíl sem við erum farin að tengja við breskt sögulegt drama. Jim Broadbent kemur skemmtilega áleiðis sem Vilhjálmur konungur, þó hann falli stundum fyrir þeirri freistingu að fara yfir toppinn. (Þó ekki eins hörmulega yfir höfuð og hann var í "Moulin Rouge"). Aðalástæðan fyrir velgengni myndarinnar er hins vegar frammistaða Emily Blunt og Rupert Friend sem ungu elskhuganna tveggja Victoria og Albert. Blunt er líklega meira aðlaðandi en Victoria var í raunveruleikanum, en í yndislegri túlkun sinni er drottningin ekki lengur gamla konan hins vinsæla ímyndunarafls, svartklædda ekkja Windsor sem var endalaust ekki skemmt, heldur ákveðin, sterk í huga. og elskandi ung kona. Ást hennar á Albert og hamingjusamt fjölskyldulíf þeirra saman var ein helsta ástæða þess að konungsveldinu tókst að festa sig í sessi á ný í ástúð bresku þjóðarinnar. (Að George III undanskildum, höfðu forfeður Viktoríu í ​​Hannover verið alræmdur skortur á hjúskapardyggðum). Blunt og Friend gera "The Young Victoria" að áhrifamikilli rómantík og grípandi mannlegu drama sem og könnun á lykiltímabili í breskri sögu. 8/10