Miðað við fólkið sem á hlut að máli er erfitt að sjá hvers vegna þessi mynd ætti að vera svona rugluð og leiðinleg. Rithöfundurinn, David Ward, skrifaði hina mögnuðu kápumynd „The Sting“ tveimur árum síðar, Jane Fonda hafði nýlega unnið Óskarsverðlaun fyrir Klute og Donald Sutherland hafði nýlega unnið frábæra vinnu í myndum eins og „Klute“, „Start the Revolution Without Ég," og "Hetjur Kelly." Í sögulegu samhengi er myndin kápusaga, þar sem lítill hópur af brjáluðu fólki sem er að skipuleggja stórt rán. Á sama tíma vill myndin vera hippa satíra, röð grínskessa af þeirri gerð sem NBC sjónvarpsþátturinn „Saturday Night“ myndi gera svo vel tveimur árum síðar. Slæm niðurstaðan er sú að söguþráðurinn lætur gamanþættina virðast óþægilega og þvingaða og ótengdu gamanþættirnir eyðileggja hvers kyns spennu sem ránið gæti haft. Þetta er bókstaflega kvikmynd sem heldur áfram að slá í gegn í sjálfri sér, rétt eins og bílarnir í bílunum í niðurrifsatriðum rekast hver á annan. Eini raunverulegi áhuginn fyrir mig var að horfa á Jane Fonda. "Iris Caine" hennar á að vera létt útgáfa af dramatísku Bree Daniels vændiskonunni hennar í "Klute" Samt trúir maður henni ekki eitt augnablik. Það er alltaf Jane Fonda að þykjast vera vændiskona sem við erum að horfa á. Þetta er jafn hræðileg frammistaða og frammistaða hennar í "Klute" var frábær. Það væri góður lærdómur fyrir leiklistarkennara að keyra myndirnar tvær saman til að sýna hvernig sama leikkona í sömu tegund hlutverka getur verið frábær eða aumkunarverð. Það bendir til þess að leikarar séu aðeins eins góðir og rithöfundar þeirra og leikstjórar.