Myndin byrjar nógu vel. Þetta er sannarlega skelfilegt atriði þar sem tveir flóttamenn á flótta undan lögreglunni rífa í sundur saklausa fjölskyldu sem býr í afskekktu sumarhúsi með því að drepa móður og föður. Ungu dótturinni tekst aðeins að flýja með hjálp dularfulls draugs, sem drepur árásarmennina tvo á meðan hún hylur í skáp niðri. Síðan náum við henni 15 árum síðar sem eiturlyfjaneytandi nemandi að rannsaka hið yfirnáttúrulega, búa hjá lauslátri frænku sinni og vera í umsjá dularfulls rauðhærðar. Hún á enga alvöru vini, var næstum nauðgað í partýi og heldur áfram að sjá furðulegar sýn sem enginn annar getur séð. Svo já, lífið er stórkostlegt. Hlutirnir verða miklu skemmtilegri þegar hún lendir í deilum við systur mömmu sinnar, sem síðar finnst látin í baðkari við grunsamlegar aðstæður með 11 greypt í ennið. Hmm, ég velti því fyrir mér hver verður helsti grunaður lögreglunnar? Þessu fylgja fljótt fleiri dauðsföll, öll tengd við tengsl þeirra við kvenhetjuna okkar sem hafa verið í slæmum tengslum við þau áður en þau dó. Gæti hún verið sökudólgurinn, eða kannski gæti skýringin verið eitthvað af náttúrulegri toga? Vísbending: Ef þú heldur það fyrra, hefurðu tekið upp ranga mynd frá Blockbuster. Farðu til baka og náðu þér í réttan, skammsýnan gimp.Eins og ég sagði var ég allur tilbúinn til að spóla áfram í góðu hlutana, öruggur í þeirri vissu að ég væri ekki að missa af neinu nema miðlungs spennupottkatli. En fyrstu tíu mínúturnar greip mig og ég ákvað að gefa það séns. Það kom mér nokkuð skemmtilega á óvart: þetta var vissulega ekki meistaraverk en leikurinn var nógu góður og handritið varpaði stöðugt upp forvitnilegum aðstæðum sem ég hlakkaði til að finna lausn á. Því miður, eftir 45 mínútur áttaði ég mig á því að athygli mín byrjaði að reika í langri röð þar sem aðalpersónan gengur um bókasafn og gerir ekki neitt. Við fáum svo ódýran hræðslu, fylgt eftir með stundarfjórðungi af guðspjalli um hið óeðlilega milli hennar og nýja kærasta hennar. Hlutirnir versnuðu bara þaðan, þar sem efnilegu byrjuninni er hent út um gluggann þegar við fáum hvern ósannfærandi söguþráðinn á fætur öðrum, á eftir kemur endir sem er svo and-loftslagslegur að það er eins og að vera lofað tunglinu og endar með lítinn smáloftstein í staðinn. Aumkunarvert. Ef það væri slæmt alla leiðina hefði verið miklu auðveldara að kyngja því. Það að það byrjar á stökki og endar varla með væli er ekki bara vonbrigði, það er hjartnæmt. Hvernig getur eitthvað sem byrjaði svo efnilega endað með því að vera svona formúlukennt? Ég veit það ekki og mér er alveg sama. Ég ætla bara að gefa rithöfundinum og leikstjóranum smá ráð fyrir næsta skipti: Ekki eyða 5 vikum í að skrifa fyrsta hluta handritsins, svo 5 mínútur í að klára restina. Þú hefur tilhneigingu til að taka eftir þessum hlutum í lokaafurðinni þegar þú meðhöndlar verkefnið þitt eins slakalega og þú hefur gert hér... 3/10