Pufnstuf er það sem það er. Ég sá þetta í bíó 4 ára og á mjög góðar og lifandi minningar um það. Að sjá þetta sem fullorðið fólk gerir manni kleift að grípa tilvísanir sem eru langt yfir höfuð markhópsins - eins og hluturinn þar sem gráu nornahárkollan hans Jimmys er rifin af og Witch Hazel (Cass) hlær „I KNEW she had brown rætur!“. Hún er auðvitað undir miklum áhrifum frá flower power menningu þess tíma og að sumu leyti nokkuð framsækin. Lagið Different sendir til dæmis skýr skilaboð til ungra áhorfenda um að vera þú sjálfur, ekki hlaupa með pakkann og þykja vænt um það sem er er um sjálfan þig sem er öðruvísi. Þetta gæti verið þjóðsöngur fyrir samkynhneigða samfélagið, það ætti að vera, frábært lag. Martha Raye, Cass Elliot og Billie Hayes eru allar frábærar sem nornir, og leikararnir í Living Island gefa allt sitt í markinu í persónufötunum sínum (þar á meðal Billy Barty, Felix Silla og fleiri fræg nöfn). Það er MIKIL ofleikur í þessari mynd - það er í rauninni ekkert lúmskt, og þegar litli Jack Wild þarf að sýna umhyggju sína fyrir rændu íbúum Living Island er það í rauninni lítið annað en að öskra. Þetta er drama og gamanleikur sem dreift er með spaða. Á meðan ég hugsa um það - ég gæti samt aldrei þolað flautuna. Ég elska hljóðrásina, sérstaklega ofangreinda Different en líka Zap The World, Pufnstuf og jafnvel Jack Wild's touching If I Could. Það sem meira er, það ER nú komið út á geisladisk frá smekklega fólkinu hjá El Records í London. Sjá hér fyrir meira: www.cherryred.co.uk/el/artists/pufnstuf.htm