Þessi mynd er full af áhugaverðum hugmyndum. Sum atriðin eru virkilega fyndin. Samræðurnar eru fyndnar og orðrænar. Spennan í myndinni kemur ekki svo mikið frá 'morðráðgátunni' söguþræðinum heldur frá sambandi persónanna. Myndin segir tvær sögur samhliða. Fyrsta sagan fjallar um persónurnar sem Trintignant og Kassovitz leika. Trintignant er eldgamall rekamaður, með dálítið fáránlega macho hörku, en á eftir honum kemur barnalegur ungur maður leikinn af Kassovitz með fullt af góðlátlegu brosi. Mörg góð augnablik í myndinni koma frá andstæðu persónanna tveggja, til dæmis þegar Trintignant reynir að kenna Kassovitz hvernig á að vera ógnvekjandi. Önnur sagan segir frá því hvernig sölumaður, leikinn af Jean Yanne, hættir í vinnunni og eiginkonu sinni til að finna morðingi ungs vinar. Yanne leikur hlutverkið af eins konar árásargjarnri kaldhæðni. Ég vildi að ég gæti lýst þessu betur. Eftir nokkurn tíma skilur áhorfandinn hvernig báðar sögurnar tengjast og þær hittast svo sannarlega á endanum, í óvæntum en líka rökréttum endi. Myndin er vel heppnuð blanda af hnyttnum en yfirborðskenndum glæpamyndum leikstjórans. faðir (hinn frægi Michel Audiard) var vanur að skrifa, og hin "dæmigerða franska kvikmynd" með mikla sálfræðilega dýpt og mikla umhyggju í birtingu tilfinninga.