Eftir um fimm mínútur og ég sá hvert þetta stefndi. Fullt af menntaskólabörnum pirrast á stjórn skólans og hugsanir um uppreisn byrja að kvikna. Ég sagði við kærustuna mína: ef hún fer undir 5 á IMDb þá fer ég og les bók. Það fékk 5,0, svo hún sannfærði mig um að halda áfram að horfa. Hvað eru góðir hlutir? Jæja, það er gott að þessi mynd hefur enga sögu, því þú myndir örugglega trufla hana af klippingunni. Þetta er eins og teikning nemandans sem var rifin í sundur af einum kennarans, allt upptaka þessarar myndar var skorið upp í æðislegu slysi þar sem kjötkvörn átti við, og helmingurinn var eyðilagður, en hinn helmingurinn splæst í tvær sekúndur bita. Jafnvel í tíu sekúndna senu af staðbundnum sjónvarpsfréttum eru um sex klippingar og þrjú mismunandi sjónarhorn. Og svo eru það klippingarnar. Þetta er allt stillt á raftónlist, sem varar þig við enn einu klippimyndinni, þannig að eins og hundurinn hans Pavlovs byrjarðu að hrolla í hvert skipti sem þú heyrir það, sem er á um það bil þriggja mínútna fresti. Ó, ég átti að segja hvað er gott við þessa mynd. Jæja, myndin var mjög vel tekin, með fallegri litapallettu, sem passaði vel við tilfinningalegt innihald - eins og það var - í senum. Allt í lagi, nú með stóra galla myndarinnar, og það var ekki sagan, eða skortur á henni. Leikstjórinn gerði þau afdrifaríku mistök að leiða þig afvega um fólk og aðstæður, ekki með snjallri frásagnargáfu, heldur með því að vera mjög sértækur um hvað ætti að sýna um aðalpersónurnar. Þetta er bara svindl. Ég býst við að hann hafi gert það til þess að gera aðalpersónuna viðkunnanlegri. En þetta varð bara hreint út sagt pirrandi. Ef sagan er götótt er ekki gott að reyna að lappa upp á hana með því að misbeina áhorfandanum. Og oft var ekki einu sinni tilgangur með því. Og svo endirinn. Í grundvallaratriðum, helsti illmenni friðarins reynist vera allt í lagi strákur, ef hann er huglaus. Auk þess snýr það að því sem virtist vera allur tilgangurinn með myndinni, að þú ættir að standa með réttlátum málstað á hausnum, með áðurnefndri rangfærslu, og gerir það að punkti um eðli byltinga, sem þegar var gert, og miklu betra, eftir dýrabúi. Það framdi líka það sem ég kalla Bill Cosby syndina: sama hvernig hlutirnir virðast í fyrstu, á endanum hafa fullorðnir alltaf rétt fyrir sér og börn alltaf rangt fyrir sér. Og við skulum horfast í augu við það: nema þú sért ég, þá er það bara ekki satt.