Mesti harmleikur sem maðurinn stendur frammi fyrir er sá að hann er svo oft fær um hið guðlega að hann sættir sig við hið banala. Af þessari staðreynd kemur svo mikill harmleikur í ljós. Dauðinn í Feneyjum er ein af mjög fáum myndum með þolinmæði og hugrekki til að takast á við þessa staðreynd. Hún mætir mannlegu auga með fegurð og innblástur í tveimur óumflýjanlegustu manngerðum þeirra - sjálfsafneitun og rotnun. Án efa er þetta besta myndin sem hefur engin merkjanleg áhrif á almenna kvikmyndagerð. Hreint fágað útlit þess, bergmálshljómur, blanda ótextaðra tungumála og mjög krefjandi þemu sem ómögulegt er að afrita: jafnmikið slys á sérkennilegri framleiðslu þess og sýn leikstjórans. Aðalleikurinn, í senn stífur, vakinn og viðkvæmur andspænis tjáningu og decadencíu, undirstrikar Bogarde eins og hann væri ekki besti breski leikari sinnar kynslóðar, þá örugglega sá ævintýralegasti. Fær að halda í samkennd þar sem langanir hans taka hann yfir og áhugavert þrátt fyrir endalausar nærmyndir og Mahler-skorið sem spilar fyrir ofan hann Ekki einn fyrir föstudagskvöld með kærustunni þinni en vissulega í lagi ef þú vilt kanna takmörk mannlegra andlegra takmarkana.