Mér finnst merkilegt að svo lítið hafi verið gert með söguna um sprengjuna og þróun hennar í áratugi eftir að Manhattan verkefninu lauk. Grunur minn er að þetta hafi verið vegna alvarlegs ótta í kvikmynda- og skemmtanaiðnaðinum (á fimmta áratugnum til áttunda áratugarins) með "McCarthyism" og tengdum þjóðaröryggisfælni (þar á meðal svarta listanum í Hollywood). Það var ein mynd á fimmta áratugnum (með Robert Taylor) um Paul Tibbits ofursta sem flaug Enola Gay í Hiroshima sprengingunni, en annars ekkert annað. Maður gæti litið á aukaatriði harmleiks (sökk bandaríska Indianapolis fljótlega eftir afhendingu sprengjanna til Tinian) í lýsingu Robert Shaw á hákarlaárásum á þá sem lifðu af í JAWS. En raunverulegar raunir og þrengingar Groves, Oppenheimer og teymi þeirra þóttu ekki kvikmyndahæfar. Og árið 1989 birtust tvær kvikmyndir. Ég hef þegar rifjað upp einn (DAY ONE) sem mér finnst vera betri af þeim tveimur í umræðu um langvarandi tæknileg og tilfinningaleg og pólitísk vandamál í Manhattan Project. Leikur Brian Dennehy sem Groves hershöfðingja og David Strahairn sem Oppenheimer var fyrsta flokks og snyrtilega í jafnvægi. Lítil hliðarmerki um krossferð Szilards (Michael Tucker) gegn sprengjuvörnum hjálpa til við að fylla söguna vel út. Það er vandamálið hér. Paul Newman er frábær leikari (eins og herra Dennehy) en Newman nálgaðist Groves á annan hátt að þó það sé ekki hræðilegt er hann minni en gáfaður en mjúkur hernaðarmóður Dennehys. Newman virðist of hræddur um möguleikann á að vopnið ​​sé stærsta prikið til að takast á við hina strákana á frístundaheimilinu. Já, það var svo sannarlega, en alvöru Groves hefði verið meira eins og Dennehy hefði hug sinn ekki á þessu frábæra leikfangi framtíðarinnar heldur við að búa til þetta frábæra leikfang. Frammistaða Dwight Schultz sem Oppeheimer hjálpar til við að viðhalda í grundvallaratriðum áhugaverðri og góðri framleiðslu myndarinnar, með aðstoð Bonnie Bedelia sem eiginkonu hans. En áhugaverðasti þátturinn í þessari mynd er uppfærslan á tveimur harmleikjum Daghlian og Slotin, sérstaklega þeim síðarnefnda, í persónu Merriman eftir John Cusack. Óhjákvæmilega í öllum tækniframförum er fólk drepið. Það er bara það að þessir tveir harmleikir (á ofan á tugþúsundir sem týndust í Hiroshima og Nagasaki) færðu heim hætturnar af nýju lausu valdi jafnvel í svokallaðri friðsamlegri, stjórnaðri tilraun. Harmleikarnir tveir (sérstaklega hægur, kvalarfullur dauði Louis Slotin af völdum geislaeitrunar) sýndu hversu mikla aðgát var nauðsynleg við notkun atómaflsins - og hvernig smæstu tækifæri gætu samt valdið hörmungum. Það eina sem ég sá í raun og veru í frammistöðu Cusack (og handritinu) og raunverulegu atvikinu með Slotin var að Slotin tók í raun nokkurn tíma eftir slysið að komast að því hvar allir félagar hans voru þegar þeir urðu fyrir geislun frá slys (hann gat sýnt fram á að aðeins hann náði fullum árangri af slysasprengingunni, þannig að aðeins tiltölulega minniháttar meðferð þyrfti fyrir hina). Kannski var öll sagan af gjörðum Slotins of tæknileg fyrir skjáinn, en miðað við þann mikla sársauka sem hann varð fyrir á endanum að hann tók sér frí til að hugsa um hina sýnir hversu fyrsta flokks manneskja hann var í raun.