Upphaflega hefði ég haldið að Secret Sunshine hefði eitthvað krítískt að segja um trúarbrögð (og hér er kristni), og velt því fyrir mér hvort það væri eitthvað væl gegn meinsemdum blindrar trúar, eða stjórnunarvaldi þeirra sem eru taldir heilagari. en þú. Það kom á óvart að það var ekkert af þessu tagi og var að mestu leyti ekki dæmandi, setti upp atburði sem staðreynd og leyfði áhorfendum að draga sína eigin dóma og ályktanir. Og ég get ekki annað en hlegið að hlutverki Song Kang-ho, maður sem hefur verið hrifinn af ekkjunni Shin-ae (Jeong Do-yeon), og byrjar að fara í kirkju þegar hún gerir það. Ástæðurnar fyrir því að fara í kirkju eru margar að ég geri ráð fyrir, annaðhvort til að finna innri frið, leita sér hjálpar, vera hræddur við eilífa fordæmingu í eldi helvítis, til að staðfesta trú, eða jafnvel hlutir eins og að vilja giftast í kirkju, eða fara í pils. elta (ég krakka þig ekki). En hverjum og einum eru ástæðurnar fyrir því að mæta í kirkjuna á hverjum sunnudegi og taka þátt í bænahópum fyrir samverustundir, það sem er hættulegt, þegar undirliggjandi dulhugsanir verða ekki fullnægðar, og það er þegar gremjan kemur inn. Eða þegar þú uppgötvar hvernig Hræsnari maður getur verið, sem sýnir eitt andlit inni í húsi Guðs og sýnir enn annað fyrir utan.Shin-ae og sonur hennar Jun flytja til bæjarins Miryang, sem er fæðingarstaður látins eiginmanns hennar. Hún vill byrja lífið upp á nýtt og opnar píanóbúð til að gefa kennslustundir, þó að þegar hún uppgötvaði hið nýja frelsi sitt og í augnabliks skorti á góðri dómgreind, hafi önnur harmleikur hent hana. Og það tekur eina klukkustund að komast að. Secret Sunshine tók virkilega sinn tíma til að komast að þessum tímapunkti, þar sem hlutirnir byrja síðan að verða aðeins áhugaverðari þar sem Shin-ae tekur nú að sér trúarbrögð til að takast á við og sætta sig við núverandi ástand hennar, gleðjast yfir þeirri huggun sem trúin og trúsystkini, Það sem byrjaði á því að hrópa á samúð breytist í viðurkenningu og trú á að trúarbrögð bjóða upp á þessa silfurkúlu til að leysa mein alls mannkyns og stundum veltirðu fyrir þér hvort það sé vegna persónulegrar nærsýni þinnar um hvað hinn almáttugi er að gera fyrir þig, að þú byrjar að tileinka þér dálítið eigingjarna skoðun um að allt sé í góðu lagi hjá þér, og í tilfelli Shin-ae, stórkostleg afstaða hennar að vilja fyrirgefa öðrum sem höfðu brotið gegn henni, og gleymir einhverju mjög grundvallaratriði að tilfinningin getur líka skorið í báðar áttir .Síðasti þátturinn er líklega sá skemmtilegasti af öllu þar sem hann segir nóg, þar sem við getum flest samsamað okkur - hvers vegna ég, og hvers vegna ekki einhverjum öðrum, þar sem við rísum gegn trú okkar og byrjum að spyrja, því miður, án erfiðra og skjót svör í boði. Það er þá annað hvort að við föllum framhjá, eða höldum áfram með eyðileggjandi verkum svo uppreisnargjarnt. En einhvern veginn er hægt að draga varlega í tappann í Secret Sunshine til að móðga ekki, og það sem gæti hafa verið ljótt málpípa, þaggaði. Vert er að minnast á frábæra túlkun yeon þar sem hún á algjörlega hlutverk sitt sem ekkjan Shin-ae sem er líklega óheppnasta manneskja jarðarinnar í að þurfa að takast á við svo marga hörmungar á stuttum tíma og ef vel er að gáð. , sem flest eru af henni sjálfri. Að horfa á umbreytingu hennar er miðaverðsins virði og þrátt fyrir að hafa persónulega uppáhalds kóreska leikarann ​​minn Song Kang-ho í myndinni, þá er þetta eitthvað sem hann sló bara í gegn.