Þetta er klassískt blaxploitation, þessi mynd hafði hræðilega áhrif á rapptónlist fyrir "skálarnar" sem Rudy Ray Moore flytur. Skál eru langar og rímaðar sögur sem eru fyndnar og skila marki og þú getur séð hvernig þær myndu náttúrulega þróast yfir í rapp. Fyrir meira um skál, Rudy Ray Moore, og hvers vegna þessi mynd er mikilvæg, farðu á Dolemite.com. Sem lætur okkur aðeins tala um myndina sjálfa. Þessi mynd inniheldur mikið af "hlæja-að-fyndnu-fötunum-og-hárstílunum" fyrir peninginn, þar sem næstum hvert skot hefur einhvers konar svívirðilegan þátt eða samræður. Það byrjar á því að Dolemite er sleppt úr fangelsi til þess að komast að því hver setti hann í rammann og draga hann fyrir rétt. Ég vissi ekki að fangelsi sleppa fólki svo það geti sannað sitt eigið sakleysi, en það er ég, ég er nýbyrjaður í fangelsislífinu. Honum er hjálpað í þessu af Queen Bee, sem er aðal vændiskona Dolemite og hefur rekið hóruhús sitt á meðan hann hefur verið í burtu. Hún hefur líka látið allar vændiskonurnar hans ganga í gegnum karateskóla, svo núna er hann með her af kvenkyns karatebardagamönnum. Ég horfði á þessa mynd í tveimur hlutum, sem er venjulega mistök, en í þessu tilfelli gaf hún áhugaverða andstæðu. Fyrsta hlutann horfði ég á í hádegishléinu á meðan ég var að æfa og hafði alls ekki gaman af honum. Þetta kom mér sérstaklega fyrir sjónir sem illa gerð blaxnýting, með fáránlegri sögu, lélegu handverkijæja, ég býst við að það hljómi eins og það hafi verið með NOKKUÐ handverkiog fullt af svívirðilegum staðsetningum, klæðnaði og samræðum. En ég hafði ekki gaman af því, í raun og veru, mér fannst þetta frekar skítugt. Við skulum horfast í augu við það, hvítur strákur sem horfir á eitthvað svona til að hlæja að búningunum og hlutunum sem persónurnar segja er í rauninni að fá ánægju út úr því sem er rasískt: hversu fáránlega þessir svörtu menn klæðast, hvaða kjánalegu hlutir þeir segja. Ég hafði ekki mjög gaman af því, var ekki að hlæja og hlakkaði ekki til að horfa á restina. Seinna um kvöldið, þegar ég var í "miklu afslappaðri ástandi", horfði ég á restinaog elskaði það með réttu. Eins og Disco Godfather, sem ég hafði horft á nokkrum dögum áður, er þetta með hlýju og sætleika sem gerir það viðkunnanlegt jafnvel þegar það er kjánalegt eða ofbeldisfullt. Persóna Dolemite er með sjálfsskopstælingu við hann sem gerir allt skemmtilegt og framkoma nokkurra leikara sem einnig voru í Disco Godfather gefur til kynna að við séum að horfa á hópátak hóps vina sem vilja bara búa til eitthvað skemmtilegt saman. Jafnvel léleg talsetning, karate slagsmál og allt annað gerir þetta bara miklu meira heillandi. Það sem mér finnst áhugavert við Dolemite myndirnar er að þær eru með einhverja siðferðilega tvíræðni sem ég sé ekki í öðrum blaxploitation myndum, og örugglega í mjög fáum almennum myndum. kvikmyndir. Í þessari er afrísk-amerísk kona sem heldur ræðu um (hvíta) borgarstjórann og segir „hann hefur gert meira fyrir svarta samfélagið en nokkur annar“. Við komumst seinna að því að borgarstjórinn er, óvart, spilltur, en mér líkar að myndin myndi sýna þessa konu sem í raun afvegaleidda og ekki reyna að "leysa" hana á einhvern annan hátt. Það er líka mynd Hamborgara-pimpans, sem er settur fram sem gagnslaus dópisti, og enginn leggur sig fram við að finna einhvern endurleysandi, félagslega jákvæðan vinkil á það sem hann er, hann er bara. Í Disco Godfather er trúarpersónan sem Lady Reed leikur, sett fram sem bara fífl fyrir að vilja biðja fyrir barninu sínu, vonlaust glatað í englaryki. Mér finnst gaman að myndirnar myndu sýna svo harkalega gagnrýna lýsingu á fólki í þeirra eigin samfélagi án þess að vera með sykurhúð eða reyna að leysa það til að gera það bragðmeira. Það er fullt af ógnvekjandi þáttum, eins og þegar Dolemite segir „Farðu yfir og láttu ég geng framhjá, annars ætla ég að draga þessa Hush-hvolpa út úr þér kjaftæðinu þínu.“ Það er Queen Bee að teygja sig og svara í símann: "Heildarupplifun Dolemite." Og þú munt ekki geta saknað (þó að þú gætir viljað hylja augun) útbreiddra nektarsenu frá FRÆÐANDI borgarstjóra. Ég er algjörlega fyrir yfirvaraskeggsfulla eldri karlmenn, en jafnvel ég hef takmörk- og takmörk mín eru yfirleitt nokkrum kílómetrum framhjá flestum, svo að vara við. DVD-diskurinn sem ég átti er greinilega klipptur, sem er áberandi í sumum samræðuatriðum, og í lokin, þegar dráp Dolemite á stórpersónu með berum höndum útilokar augljóslega aðalviðburðinn. Ef þú færð DVD-diskinn skaltu hins vegar vera endilega horfðu á allar þrjár stiklur fyrir Dolemite myndirnar, þar sem þær eru æði. Ég ætlaði ekki að horfa á The Human Tornado, en eftir að hafa séð þessa stiklu ættirðu að TRÚA að ég sé það. Einnig er atriði í Dolemite stiklunni sem ég man ekki úr myndinni þegar Dolemite sveiflar sér að mexíkóskum þrjóta, missir augljóslega, og gaurinn vippar sér inn í bíltorgið í nágrenninu. Eftir að hafa horft á fyrri hálfleikinn ætlaði að segja að sleppa þessu og horfa á Disco Godfather, þar sem kvikmyndagerð og saga hefur batnað örlítið, en eftir að hafa notið seinni hálfleiksins virkilega, þá myndi ég ráðleggja að horfa á þennan fram yfir Disco Godfather, þar sem þessi er enn hrikalega skemmtilegri, svívirðileg og góðlyndog hefur þessar skál sem, jafnvel þótt maður skilji ekki rætur og blæbrigði formsins, eru samt eitthvað til að sjá.--- Skoðaðu aðrar umsagnir á heimasíðunni minni um slæmar og cheesy kvikmyndir, Cinema de Merde, cinemademerde.com