Söguþráður Mjólkurkonunnar er einfaldur óendurgoldinn ást sem er enn sterkur þrátt fyrir að áratugir hafi liðið. Núna, 50 ára, býr Minako Obha (Yuko Tanaka) ein og vinnur tvö störf, annað sem afgreiðslumaður í matvörubúð, hitt sem mjólkurkona, sem gerir daglega hring sinn í hæðum Nagasaki. Eitt af viðkomustöðum hennar er í húsi Kaita Takanashi (Ittoku Kishibe), embættismanns sem hlúir að bráðveiku eiginkonu sinni Yoko (Akiko Nishina). Minako og Kaita sáust áður sem skólabörn, en eftir andlát móður Minako og föður Kaita, sem virðist hafa átt í ástarsambandi saman, var samband þeirra sjálfra eytt. Yoko liggur í sjúkrarúmi sínu og veit þó að tilfinningar eiginmanns hennar til mjólkurfrúarinnar eru ekki alveg horfin og vegna Kaitu eftir að hún er látin reynir hún að útbúa leið til að koma þeim saman aftur. einfalt, tilfinningarnar sem hún fjallar um og með hvaða hætti hún tjáir þær er í raun þar sem hjarta og fegurð myndarinnar liggur. Myndin tekur sinn tíma til að sýna einfaldar daglegar venjur hverrar persóna, aðgerðir þeirra eru skráðar af gamalli konu sem er að skrifa sögu sína í bók á meðan hún sér á eftir eiginmanni sínum sem sýnir merki um heilabilun. Í því ferli lýsir hún félagslegum aðstæðum fólks frá mismunandi lífsháttum, hvernig það hefur samskipti sín á milli daglega, hvernig tengsl myndast og hvernig fortíð og nútíð geta rekast á. Leikstjórinn höndlar þetta frábærlega með sterkri uppbyggingu og sjónrænum stíl. Það er fyrst síðar í myndinni sem sagan fer að feta hefðbundnari og óumflýjanlega melódramatískan farveg, eins og hún sé í raun og veru smíðuð þannig að hún passi við frásagnargerð bókarinnar sem verið er að skrifa. Það er allt staðfest af tilfinningalegu dýptinni sem myndin snertir, sem kemur best fram í óvenjulegri frammistöðu Yuko Tanaka.