Ég fór að sjá myndina vegna þess að kærastinn minn var að furða sig á því hversu mikið hann vildi sjá hana og hvernig vinir hans hefðu þegar verið og elskaði hana. Svo ég kom inn með hlutlaus viðhorf, bjóst ekki við hinu versta. Því miður, það er það sem ég fékk. Ég gæti skrifað 15 blaðsíðna grein um hvers vegna þetta er auðveldlega VERSTA mynd sem ég hef séð. En þér til hagsbóta mun ég benda á kosti og endalaust framboð af göllum. Til að byrja með var leikurinn mjög góður, sérstaklega Christopher Waltz og Melanie Laurent. Það voru líka nokkrar línur sem verðskulda hlátur, og nokkrar spennuatriði. Því miður er góður leikur, smá húmor og spenna þar sem góðu punktarnir enda. Öll upphafssagan hefði getað verið frábær. Fjölskylda gyðingastúlku er slátrað, hún fer í felur, hittir síðar manninn sem ber ábyrgð á sársauka hennar og setur síðan fram mikla hefnd. Hljómar mjög vel. En myndin væri ekki alveg eins „fullnægjandi“ fyrir Bandaríkjamenn og gyðinga sem þrá nasistablóð. Ég á ekki í neinum vandræðum með kvikmyndir um seinni heimstyrjöldina eða að drepa nasista; Ég sá Defiance og líkaði það mjög vel. Hins vegar er það leiðin og viðhorfið sem verðandi hetjur okkar drepa með. Ég skal gefa þér gott dæmi um hvers konar hræsni sem þessi mynd dregur fram. Hólmánaklíkan okkar leggur fyrirsát á þýskri herdeild og drepur/skaðar þá alla nema liðþjálfa og tvo aðra hermenn (ekkert vandamál enn sem komið er). Þeir biðja liðþjálfann að gefa upp upplýsingar um aðra þýska herdeild. Þegar hann „neitar með virðingu“ að svíkja líf samherja sinna, þá berja þeir höfuðið á honum með hafnaboltakylfu, fagna og blóta eins og þeir væru á fótboltaleik. Þeir tóku hausinn á nasistanum af yaaayy! Lítum nú á hræsnina í því atriði. Hér er tilgáta ástandið: hópur bandarískra hermanna er fyrirsátur og tekinn til fanga af óvininum. Sama atburðarás fylgir og bandaríski herforinginn vill frekar deyja en svíkja samherja sinn. Óvinurinn slær höfuðið inn með miklum fagnaðarlátum. Þetta myndi reita áhorfendur til reiði ef þetta atriði væri í kvikmynd. Þessi ameríski hermaður var hetja fyrir að setja menn sína ofar sjálfum sér og þessir villimenn myrtu hann á hrottalegan hátt! Jæja, hvað með nasista liðþjálfa? Jæja, hann er nasisti og á skilið að deyja grimmasta dauða sem hægt er, ekki satt? Fyrir tilviljun fannst nasistum það sama gagnvart gyðingum. Sjáðu hræsnina? Með því að fagna slátrara nasista erum við að setja okkur á sama sadíska planið. Mikil hræsni #2: Nasistar gera áróðursmynd um þýska leyniskytta sem drepur næstum 300 bandaríska hermenn. Undir lok myndarinnar kemur myndin í ljós. Hitler og félagar hans flissa af ánægju þegar þeir horfa á bandarískan hermann verða skotinn út um glugga og falla í gosbrunn. Nasistar fagna sem hermaður eftir að hermaður fellur til leyniskyttukunnáttu. Þetta á að reita bandaríska áhorfendur þessa atriðis til reiði. Þessir vondu nasistar hlæja yfir dauða hugrakkra manna okkar! Jæja, kaldhæðnin er, er það ekki það sem við vorum að gera (eða áttum að gera) allan tímann sem við erum að horfa á Inglorious Basterds? Að hlæja yfir sársauka annarra einfaldlega vegna þess að þeir voru „vondu kallarnir“. Hvernig myndi okkur líða ef innfæddir Bandaríkjamenn gerðu einhvern veginn vinsæla mynd þar sem þeir þykja blóðug hefnd á bandarískum landnema? Eða hvað ef svertingjar gerðu kvikmynd til að vegsama Nat Turner uppreisnina? Allt í lagi með hræsnisgallana. Ég mun draga saman aðrar ástæður fyrir 1 stjörnu einkunninni. 1) Það voru aðdáunarverðar persónur í gegnum myndina. Brad Pitt pyntar meira að segja konu með því að stinga fingri sínum í skotsár hennar vegna þess að hann grunar að hún hafi svikið hann. Er hann góði gaurinn? 2) Atriði drógu á langinn en þau þurftu. 3) Suðurlandshreimur Brad Pitt, sem er talinn Tennessee, er HURÐLEGUR og rækilega pirrandi í gegnum alla ferðina. Ég ætla að hætta núna þar sem ég er komin með 700 orð. Því miður virðist sem almenningur hugsi ekki lengur, þeir vilja bara blóð. Og þess vegna hlaut þessi mynd svo háa einkunn. Ég mæli með þessari mynd fyrir fáfróða eða ef þú ert gyðingur og vill einfaldlega sjá fallegt "fantasíuréttlæti." Persónulega, þegar ég loksins kom út úr kvikmyndahúsinu, leið mér eins og ég hefði fengið hársvörð (eða vildi að ég hefði gert það svo ég hefði ekki orðið fyrir meira en 2 klukkustundum af andlegri nauðgun).