Ef ég horfi á kvikmynd og horfi ekki einu sinni á úrið mitt eða klukkuna til að sjá hversu lengi hún verður í gangi eða þegar ég vona að síðasta atriðið hafi ekki verið endir myndarinnar, þá hlýtur hún að vera nokkuð góð. Ég er hvorki innbyrðis kvikmyndafræðingur né kvikmyndagerðarmaður. Ég horfi á kvikmyndir og ef þær halda mér áhuga þar til yfir lýkur, þá eru þær nokkuð góðar vegna þess að sumar af mest lofuðu myndunum báru mig til dauða (The English Patient, Shakespeare in Love, Atonement, Crash. Þessi mynd hélt mér áhuga og uppteknum. byrjar að enda. Leiklistin er frábær, sagan er algjörlega frumleg, flash-back tækni mjög ástríðufull. Það var smá af Citizen Kane hent inn þegar Hoffman ruslar íbúðinni sinni eftir að Tomei yfirgefur hann, en ég fyrirgef því því ég lít á það sem virðing fyrir, frekar en að rífa kjaft við, Orson.