Forbidden Planet táknar þá tegund vísindaskáldskapar sem er dýrmætur í kvikmyndum, sérstaklega frá 1950. Það var Dagurinn sem jörðin stóð kyrr og War of the Worlds, en svo má ekki gleyma þessum gimsteini sem tók hluta af sögu sinni úr The Tempest eftir Shakespeare til að segja sögu um geimfara á plánetu sem hefur lækni á sér sem hefur gert ótrúlega bylting. Þetta er svona bylting sem er ekki svo ótrúlegt að horfa á (þó fyrir 1956 líti það alveg ótrúlega út að horfa á sum þessara leikmynda og risastóru vélina sem læknirinn býr til), en með áherslu sinni á persónurnar og þemu hennar tæknin tekin of langt af frumstæðari hlið mannlegs eðlis, jafnvel þegar við vitum ekki að við séum að miðla henni. Á yfirborðinu - það er á fyrstu tíu mínútunum - lítur það út fyrir að vera staðlað, ef það er aðeins fagmannlegra leikið og leikstýrt með betri leikni en B-myndir tímabilsins. Skip geimfara er í leiðangri til plánetunnar Altair-4 til að koma aftur leiðangri sem týndist áratugum áður. En sá eini sem er eftir er Dr. Morbis (Walter Pidgeon) og dóttir hans, sem á einhvern hátt voru ónæm fyrir árás sem leiddi til þess að allir aðrir létu lífið. Morbius virðist vera hjartahlýr og mjög greindur maður og tækni hans lítur út fyrir að vera svo áhrifamikil að það eina sem geimfararnir, undir forystu skipstjórans (Leslie Nielsen), geta hugsað sér að gera er að tilkynna það til yfirmanna sinna á jörðinni. En það er gripur - eitthvað er að drepa meðlimi áhafnar skipsins, einn af öðrum, á hverju kvöldi, jafnvel þegar hinir fylgjast vel með og setja síðan upp ósýnilega rafmagnsgirðingu, sem hið ósýnilega eitthvað fer auðveldlega í gegnum. Á meðan er mögulega einhver rómantík á milli skipstjórans og Alraira, og það er ýtnari stemning frá lækninum: þú hefðir ekki átt að koma til plánetunnar til að byrja, og nú þarftu að fara. Það sem gerist úr þessu er enn meira heillandi, bara á hreint vitsmunalegu stigi, en Forbidden Planet gleymir aldrei að áhorfendur hennar ættu líka að skemmta sér af þessari sögu á meðan þeir fá gagnlegar hugmyndir. Þó að allir muni kannski eftir Robbie vélmenninu, og ekki að ástæðulausu, þá er kannski ógleymanlegasta myndin fyrir mér skrímslið sem komst upp á skjánum þar sem áhöfnin hleypti af án árangurs, líflegur með rauðu rafmagni og lítur svo dýrlega út að það lítur út fyrir Fantasia. Leikur frá Pidgeon er lúmskur: þú myndir ekki búast við því að hann væri illmenni, þó eitthvað sé í persónunni og í frammistöðunni sem talar um þetta, og undir lokin gerir það persónuna miklu flóknari en maður myndi búast við. Og hinar frammistöðurnar eru verklagnar en líka frábærar, allt frá Nielsen sem fæddum leiðtoga til Holliman sem veitir frábæran grínisti léttir þar sem kokkurinn (sem ég ætti að bæta við, hjálpar til við eitt fyndnasta atriði myndarinnar með þessum lítrum af bourbon sem Robbie veitir ). Og áhrifin á sínum tíma eru óvenjuleg (fáguð á nostalgískan hátt líka í dag), og tónlistin, unnin af raftækjum, er falleg í "tónunum". En á endanum er það handritið og vandlega leikstjórnin frá Hilcox sem setur þetta hak fyrir ofan restina af B-myndinni. Þegar það á að vera fyndið er það viljandi og það virkar. Þegar það er dramatískt tengist það nokkuð vel jafnvel á stífum augnablikum sínum við leikarana. Og þegar við erum látin hugsa um hræðilegar aðstæður, þá kemur það smám saman, með blæbrigðum, ekki ýtt í andlitið á okkur eða sprautað með mega-action. Innblástur fyrir margar aðrar vísindaskáldsögur og fínn merki um ígrundaða vísindaskáldskap sögur og bækur frá gamla tímanum, þetta er flottur og skemmtilegur klassík.