Sem mikill aðdáandi hryllingsmynda, sérstaklega J-hryllings og líka gore, fannst mér Nekeddo burâddo hljóma nokkuð vel. Ég rannsakaði söguþráðinn, las dóma og skoðaði jafnvel nokkrar myndir til að ganga úr skugga um að hún virtist vera góð og ógnvekjandi mynd til að horfa á áður en ég hleð henni niður. Svo spennt að því var lokið og tilbúið til að vera hræddur og hrökkva til baka af skelfingu yfir ótrúlegu glóðinni sem ég bjóst við að ég varð fyrir skelfilegum vonbrigðum. Söguþráðurinn var fáránlegur og meikaði ekki einu sinni sens og skildi eftir of mikið óútskýrt, gormurinn var fyndinn frekar en skelfilegur, og hvað var með teiknimyndastílshljóðbrellurnar? Leiklistin var líklega það eina sem var vægast sagt skelfilegt við það. Ég skildi ekki kaktushugmyndina og hvernig eiginmaður móðurinnar hvarf í miðjum sjónum eftir að hafa fylgt blikkandi ljósi, skildu þær báðar frekar óútskýrðar, eða kannski missti ég af því þar sem hugur minn gat ekki skilið hvað ég var í raun og veru að sjá. Ég þakka hvernig það átti að vera; sjokkerandi og nokkrar senur (furðuleg mannát og eigin móðurkossar?) voru vissulega, ég held bara að þær hafi gengið svolítið langt og ekki einu sinni á skelfilegan hátt, þær náðu ekki sannfærandi sem gerði það trúverðugra að vera gamanmynd frekar en hryllingur að mínu mati. Hins vegar er þetta mjög skemmtileg mynd og fékk mikið hlegið út úr mér og nokkrum vinum, en því miður bjuggumst við við hryllingi ekki gamanmynd svo það er þess virði að horfa á fyrir skemmtanagildið, en ekki búast við dökku, djúpu skelfileg og hryllileg kvikmynd; þú verður bara fyrir vonbrigðum. Ef þetta væri hryllingsgamanmynd/skemmumynd myndi ég sennilega meta hana um níu, hápunkturinn er skrýtið atriðið þegar eiginmaðurinn klifraði inn í maga konu sinnar og lokaði sárum hennar, en sem hryllingur gaf ég því miður eitt.