Dóttir mín, sem er 5 ára, er mjög hrifin af Barbie-kvikmyndaþáttunum. Ég hef haft blendnar tilfinningar til þess - að vilja ekki að hún kaupi inn í alla Barbie-dúkkuna ímynd hlutanna og viðurkenna að kvikmyndirnar eru markaðsbrella til að sannfæra ungar stúlkur um að kaupa fleiri dúkkur og græða meira fyrir Mattel. Í morgun þó að hún hafi beðið mig um að horfa á þessa mynd með sér, og - enda latur laugardagsmorgunn og ekki mikið annað að gera - þá samþykkti ég. Ég veit ekki hvort kvikmyndirnar hafa verið gerðar til að hjálpa til við að markaðssetja dúkkurnar, sem virðast vera að missa aðdráttarafl dálítið eftir því sem ég hef heyrt eða hvort dúkkurnar eru til staðar til að markaðssetja myndirnar (eða, líklegast, svolítið af báðum) en hvort sem er, verð ég að viðurkenna - mér til undrunar var þetta ekki hálf slæmt. Þetta er skemmtileg og hugmyndarík saga full af töfrandi stöðum og fólki og eftirminnilegum persónum (bæði góðum og illum.) Í meginatriðum, Annika („leik“ af Barbie) þarf að finna leið til að smíða „ljóssprota“ til að snúa við illum álögum galdramannsins Wenlock, sem hefur meðal annars breytt systur sinni í fljúgandi hest og foreldra hennar í stein. Hreyfimyndin hér var nokkuð góð - ekki Disney-gildi (ef maður hugsar um Disney sem staðal til að sækjast eftir) en almennt nokkuð gott, og þó myndin sé augljóslega sniðin að ungum stúlkum frekar en miðaldra körlum, fann ég það samt voru nóg útúrsnúningur til að fá mig til að velta fyrir mér hvernig þetta myndi allt verða. Það er rétt að það voru einhver göt í sögunni, eða að minnsta kosti eitthvað rökrænt ósamræmi, en aftur verður maður að muna markhópinn, sem myndi í raun ekki hugsa um slíka hluti. Þetta er almennileg fjölskyldumynd. 7/10