Sá þessa mynd bara seint í gærkvöldi. Ég man eftir eflanum á útgáfunni og ef ég á að vera hreinskilinn hefði ég horft á hana þá hefði ég kannski ekki verið svona örlátur. Ég hata hype, það getur eyðilagt kvikmynd. Ég held að myndin hafi farið yfir persónurnar og lagt of mikla áherslu á Woody. Hann var líka góður - þó hann hafi verið að velta því fyrir sér hvort hann hafi verið grýttur allan tímann. Það fór aldrei of djúpt. Redford var dökkur en ekki of dökkur og karakterinn hans sló mig niður á endanum. Fyrir mér hefði hann átt að vera meira í árekstri við Demi - kannski að henda henni út eða segja henni að það væri greitt fyrir hana. Þegar öllu er á botninn hvolft hefði hann rannsakað þau áður en hann lagði fram tillöguna - það er ekki sýnt í myndinni, en enginn í þeirri stöðu sem hann áleit hefði gert hverjum sem er tilboð. Hann var grimmur að því marki að brjóta þá upp og síðasta hálmstráið var húsið og samt féll Demi fyrir honum? Köfurnar sem gefa innsýn í samband Demi og Woody voru besti hluti myndarinnar. Það var mikil dýpt sem yfirgaf grunnleika persónu John Gages. Hann hefði í raun getað verið miklu sterkari og eins og aðrir hafa bent á þá held ég að teiknimyndin hafi verið Redford og þeir vildu ekki sverta „ímyndina“ hans. Ég segi hvað í andskotanum Robert var gamall í þessari mynd! Persónur Woody og Demi voru barnalegar í vissum skilningi, en ég held að það hafi verið mjög viljandi til að draga þig að neyð þeirra og standa vörð um ákvörðun þeirra. En raunin er sú að þau voru að missa draumaheimilið sitt og hvert fóru þau? Las Vegas? að tefla því litla sem þeir áttu eftir og samþykkja svo tillögu frá geðveikt ríkum milljarðamæringi. Mér fannst barnaskapur þeirra þegar Redford var að tæla þá aðeins of óraunhæf. Myndin hefði getað verið svo miklu meira og aðrir leikarar hefðu skipt sköpum, en þegar það er sagt í sjónvarpinu seint á kvöldin - hún var skemmtileg og ég ef þú hugsar ekki of mikið - líka girnileg