Já, ég veit - þú titrar af spenningi. Jæja, *The Secret Lives of Dentists* mun ekki setja væntingar þínar í uppnám: það er traust gert en í rauninni hugmyndasnauður, sannur en daufur. Hún fjallar um sögu hjóna sem eru tannlæknar og deila sömu aðferðum (nú þegar uppskrift að vandræðum: ef það væri ekki fyrir okkar aðskilda vinnulíf, myndum við öll sleppa maka okkar af hreinni pirring) . Campbell Scott, en yfirvaraskegg hans og framkoma minnir ekki eins mikið á Everyman og Ned Flanders úr *The Simpsons*, er hógværi eiginmaður föðurins, og Hope Davis er leiðindastífa húsmóðirin sem miðlar gremju sinni yfir í áhugamannaóperur. . Kvöld eitt, þegar pabbi og dæturnar mæta á eina af sýningum Davis, uppgötvar hann að eiginkona hans er að miðla gremju sinni yfir í meira en bara söng: hann verður vitni að konu sinni kyssa og daðra við óperustjórann. (Ein fín snerting: við sjáum aldrei andlit óperustjórans.) Scott er hræddur við að höfða mál vegna aðskilnaðar, skilnaðar og forræðisréttar -- sem hagnast aðeins fyrir lögfræðingana -- velur Scott að þykjast fáfræði um óráðsíu eiginkonu sinnar. , hinir læsu á meðal ykkar eru farnir að geispa: ho-hum, önnur saga um Aumkunarverða, Sniveling Little Cuckold. En Rudolph, sem tók söguna úr Jane Smiley skáldsögu, vonast til að vel slitið efnisins verði bætt upp með röð af leiftrandi, póstmódernískum tilþrifum. Til dæmis mun einn af stríðssjúklingum Scotts (Denis Leary, sem er tiltölulega – og blessunarlega – í skefjum) síðar verða eins konar smíði ímyndunarafls tannlæknisins, sem kemur fram sem talsmaður djöfulsins á öxlinni fyrir gamla... mótaðar karllægar dyggðir ("Dyppu b---h!", o.s.frv.). Þegar hann er ekki hrifinn af ímynduðum nýjum félaga sínum, er Scott annars þjakaður af fantasíum sem fela í sér að eiginkona hans er í þrígang með tveimur karlkyns tannlæknaaðstoðarmönnum sem starfa á stofu þeirra. Það er ekki langt að segja að þessi mynd sé *Eyes Wide Shut* fyrir alvöru fólk (eða fullorðna, að minnsta kosti). Á þeim nótum eru Campbell Scott og Hope Davis vissulega auðþekkjanlegar manneskjur í samanburði við glamourpuss par Cruise og Kidman. Ennfremur er handritið að *Secret Lives* greinilega meira viðeigandi en Kubrick. Því til sönnunar býð ég upp á mynd af börnum tannlækna, sérstaklega það yngsta sem er um það bil 3 eða 4 ára, og þar sem helsta orðatiltækið er "Pabbi! Pabbi! Pabbi! Pabbi! Pabbi! PAPA!!!" Þetta er fjölskyldulífið, allt í lagi, með öllum sínum sjarma. Kvikmyndin yrði líka áhugaverður tvíreikningur með *Kramer vs. Kramer*. Það er auðvelt að rekja kvenvæðingu bandaríska karlmannsins frá 1979 til 2003. Í þessari mynd er pabbi húsmóðirin eins og í *Kramer*, en hann er á engan hátt ruglaður af innlendu hlutverkinu, ólíkt Dustin Hoffman, sem var of karlmannlegur til að búa til ristað brauð. Hér fær Scott öll pípuverkin, eins og að þurrka upp ælu barnanna, elda, þrífa, fara með krakkana í hvers kyns brjálæðislega eftirskólastarf sem er á döfinni. Og allt án þess að kvarta. (Og án leikstjórnarskýringa. Það er bara tekið sem sjálfsögðum hlut.) Myndin hefur dyggðir, aðallega að gera með sannleika. Hins vegar dregst það niður frá mikilfengleika með þrá sinni á töff truflun, sem nær hámarki í langri senu þar sem hræðileg fimm daga magaflensa gerir hringinn á heimilinu. Við verðum að þola tilgangslausar fantasíuraðir, frumkvæðið af hinum ímyndaða höfuðpaur Leary. Tilvera þeirra minnir loksins á Brad Pitt persónuna í *Fight Club*. Og þetta rekur að lokum hinn stóra galla myndarinnar heim: skortur á frumleika. Í þessari umfjöllun geri ég mér grein fyrir að það hefur verið allt of auðvelt að vísa til margra annarra kvikmynda. Vissulega er þessi mynd framför á flestum þeirra, en samt. *The Secret Lives of Dentists* er þess virði að skoða, en ekki vera of spenntur yfir því. (Ekki það að þú hafir verið svona spenntur samt. Ég býst við.)