Ég er létt yfir því að síðari dómarnir hafa orðið súrir - við að lesa öll jákvæðu viðbrögðin var ég farin að hafa áhyggjur af því að skilningur minn á kvikmyndum (og lífinu) væri allt annar en allra annarra í heiminum. Allt í þessari mynd var rangt fyrir mér...persónurnar, samræðurnar, handónýta hljóðrásin, skondna frásögnin, allt saman. Þegar hvert atriði þróaðist hélt ég áfram að hugsa: "Fólk lætur ekki svona." Það er vægðarlaust þunglynt og brjálað. Á vissan hátt held ég að myndin leggi þig í einelti til að líka við hana, eða þykjast vera hrifin af henni, vegna þess að hún er alvarleg og snýst um raunverulegt fólk og glímir við vandamál. En maður, þetta virkaði í raun ekki fyrir mig.