Allan 1950 og fram á 60, 70 og jafnvel fram á 80s voru framleiddar hellingur af stríðsmyndum í fyrrum Júgóslavíu, sem vegsamaði hetjudáð "Partisans" óbreyttra borgara sem reyndust berjast í skæruhernaði gegn þýska innrásarhernum. . Hajrudin Krvavac, sem almennt er aðeins þekktur í Austur-Evrópu, leikstýrði allnokkrum af þessum "flokksbundnu" sögum; Því miður voru aðeins örfáir þeirra fluttir út til annarra hluta Evrópu og Bandaríkjanna. "Battle of the Eagles" er sjaldgæft, lágfjárhagslegt yfirlit yfir myndun og hetjudáð flokksflughersins. Tito marskálkur fyrirskipar að stofnað verði flokksflugher til að berjast gegn þýska Luftwaffe í himninum yfir Júgóslavíu. Hópur fyrrverandi flugmanna sameinast tveimur litlum tvíþotum og hefja árás á herstöðvar og bílalestir óvina; Á nokkrum mánuðum bætast fleiri flugmenn og flugvélar í hópinn og mynda að lokum ægilegan flugher. Kannski er þetta saga, eða kannski er þetta saga hvað sem það er, það er vissulega ekki sannfærandi, en hópur frábærra leikara reynir örugglega að láta þetta virka. Myndin opnar sterklega með vel skotinni þýskri loftárás á varnarlausa flokksmenn. Hneigð og boltar söguþráðarins koma nánast samstundis saman og í stutta stund fá áhorfendur að dekra við frekar þjóðrækinn senaseríu. Svo byrjar hasarinn og þessi titill verður fljótt enn eitt ódýrt ævintýri. Allar persónurnar eru kunnuglegar klisjur: Dragan majór (leikinn af vel meinandi Bekim Fehmiu) er dæmigerður þjóðrækinn, hetjulegur leiðtogi okkar. Hann sprengir í burtu á skotflugvélum með vélbyssu og á jafnvel í lofteinvígi við hinn illmenni Klauberg (Radko Polic), algjörlega fyrirsjáanlegt og brjálæðislegt hápunkt með jafn fyrirsjáanlegri niðurstöðu. Restin af flokksmönnum kannast við: Ljubisa Samardzic ("Borrustan við Neretva") er Zare, heitur leikstrákur; Bata Zivojinovic ("Hell River") er Voss, öldungur flugmaður sem kemur út úr tréverkinu núna þegar land hans þarfnast hans; og Rados Bajic ("Dagurinn sem skók heiminn") er Dalibor, ungur sendiboðastrákur sem færist upp í röðum og verður að lokum vanur orrustuflugmaður. Persónurnar og sögur þeirra þekkja allir stríðsaðdáendur og Krvavac reynir ekki að byggja ofan á þessar staðalmyndir. Leikarahópurinn stendur sig sanngjarnt og þrátt fyrir tvívítt handrit er hver leikmaður grípandi og skemmtilegur á að horfa. Sérstaklega á Bajic nokkur frábær augnablik þegar hann ætlar að fara í sitt fyrsta flug sem byssuskytta og síðar þegar hann neyðist til að lenda flugvél eftir að flugmaðurinn er drepinn. Söguþráðurinn samanstendur eingöngu af röð loftárása gegn Þjóðverjum og hefndaraðgerðum í kjölfarið. Krvavac sér um aðgerðaröðin á hæfileikaríkan hátt með blöndu af raunverulegu myndefni og smááhrifum. Því miður eru smámyndirnar svo ódýrar og útlits falskar að skiptingarnar á milli raunverulegrar loftmyndatöku og leikfangaflugvéla eru ögrandi og hlæjandi. Sumar af sprengju- og sprengjuatriðunum líta átakanlega raunverulegar út á meðan hundabardagar sem taka þátt í stærðarlíkönum, ásamt hasarflugmönnum, eru hreint út sagt aumkunarverðir. Stundum eru reykpúðar frá „vélbyssunum“ svo stórar að reykurinn sýgur yfir alla flugvélargerðina. Það sem verra er, ritstjórar leggja oft skot af bardagamönnum yfir alvöru myndefni. Þó flugvélarnar séu venjulega í réttu sjónarhorni eru þær umkringdar truflandi ljóma sem hindrar allar tilraunir til raunsæis. Öll þessi hasar er stilltur á ótrúlega kunnuglegt og pirrandi tónverk eftir Bojan Adamic."Battle of the Eagles" þjáist líka af mjög illa klipptri útgáfu á ensku. Til að byrja með vantar 28 mínútur af myndefni sem klippir myndina úr 130 mínútum í aðeins 102. Hlutarnir sem vantaði voru klipptir út kæruleysislega og klippingin lítur mjög slök út. Tónlistarvísbendingar eru skyndilega klipptar af og atriði eru yfirgefin áður en þau eru leyst. Á síðasta þriðjungi myndarinnar fellur sagan í sundur og aðeins nokkrar bráðnauðsynlegar hasarsenur geta reynt að bjarga henni frá algjöru óskiljanlegu. Svo er það talsetningin allar senurnar sem snúast um Partisans eru talsettar á ensku (þó frekar illa), en þó eru nokkrar langar senur eftir á þýsku, án þess að notast við texta. Myndin hefði kannski verið mun skynsamlegri ef þýskumælandi þættirnir hefðu verið klipptir út í stað þess að mikilvægar senur snúist um flokksmennina. Ávinningurinn er að Krvavac höndlar útimyndirnar nokkuð vel. Það er aldrei augnablik þar sem áhorfendum líður eins og þeir séu á hljóðsviði. Sérstaklega eru þýsku herstöðvar Luftwaffe víðfeðmar, fullkomnar með tugum Messerschmitt orrustuflugvéla og aukabúnaði í fljúgandi leðurjökkum. Landslagið er ferskt og grænt og Krvavac er óhræddur við að taka upp atriði með gífurlega víðsýnum sjónarhornum eða fjarri, einfaldlega til að koma á framfæri umfangi bardaga eða langrar ferðar. Þýskt fyrirsát flokksmannasveitar snemma á myndinni sker sig úr, sem og atburðarás þar sem Zare og Dalibor flýja frá óvinastöð. Eins og hún er til á heimamyndbandinu er "Battle of the Eagles" bara önnur saga af mörgum um Júgóslavneska flokkshreyfing. Það er ekkert sem aðgreinir það frá restinni af uppskerunni og hræðilegu tæknibrellurnar og róttækar klippingarnar setja það hak fyrir neðan viðunandi. Reyndu að forðast þetta nema þú getir fundið eintak í fullri lengd.