Ég er ósammála mörgu sem hefur verið skrifað og sagt um þetta meinta "meistaraverk" þýsku nýbylgjunnar: 1) Það eru miklir gallar á einföldum útlistun, í grunnmiðlun mikilvægra söguþráða, eins og tengist fóstureyðingu Maríu og leynisamningnum. milli Oswalds og eiginmanns hennar. Hversu margir áhorfendur skildu að eiginmaðurinn samþykkti, í skiptum fyrir umtalsverð fjárhagsleg endurgjald, að snúa ekki aftur til og endurheimta eiginkonu sína fyrr en Oswald væri dáinn? 2) Endirinn er mjög ófullnægjandi vegna handahófs og tilviljunar. Upprunalega handritið kallaði á Maríu að svipta sig lífi eftir að hafa lesið erfðaskrá Oswalds, þegar hún komst að því að eiginmaður hennar hefði í raun selt hjónaband þeirra Oswald. Í lokaútgáfunni rennir María hins vegar aðeins vatni úr blöndunartæki yfir úlnliðinn í sjálfsvígsbendingu. María er þá sprengd í loft upp, frekar en að þurfa að horfast í augu við og lifa með afleiðingum sjálfsblekkingar sinnar og siðferðismálamiðlunar.3) Fassbinder leitast við að leggja almenningi valdi ofan á hið einkaaðila, hið pólitíska á hið persónulega. Öfugt við það sem gagnrýnendur og "sérfræðingar" halda fram, þá held ég að það virki ekki. Einungis það að troða inn sögulegum útvarpsfréttum eða hljómi hamra þýskrar enduruppbyggingar í hljóðrásinni á dramatískum atburðum myndarinnar gerir ekki þessa sögulegu atburði óaðskiljanlegan þátt í dramanu. Eigingjörn metnaður vegna uppgangs Maríu úr fátækt til velmegunar er ætlað að vera samhliða svokölluðu efnahagslegu kraftaverki Þýskalands eftir stríð. Maríu er því ætlað að vera kona sem er sérstök fyrir og endurspegla tíma hennar og stað, en er í raun og veru ófrumleg og ósértæk. Konur hafa haldið fram sjálfstæði sínu með því að nota kynlíf til sjálfsframfara um aldur fram. 4) Að lokum eru nokkur dæmi um óafsakanlegt svindl og áhugamennsku -- eiturlyfjafíkn Fassbinders og þar af leiðandi óþolinmæði og athyglisleysi hafa haft sín áhrif. Óþekkt fólk talar utan skjás án þess að sjást nokkurn tíma; tónlist er á stöðum klaufalega uppáþrengjandi; og melódramatísk framkoma kemur af og til í staðinn fyrir leiklist. Undarlegt er að fyrir kvikmynd sem fordæmir land fyrir vísvitandi sameiginlegt minnisleysi helförarinnar, er það sjálft aldrei minnst á það einu sinni.