Ghost Story er með áhugaverðri forsendu femínískrar hefndarsögu, gamalreyndum leikara á listanum, litríkum endurlitum með flottum útlits ungum hliðstæðum gömlu karlanna. skelfileg staccato tónlist sem boðar hryllinginn sem nálgast, andrúmsloft New England vetrarveður og frábær karismatísk leikkona í titilhlutverkinu. Ghost Story hefði getað verið mun áhrifaríkari í svörtu og hvítu og til að útrýma sumum af hræðilegri tæknibrellum, og til að kynna nákvæmara handrit (við ættum ekki að þurfa að velta því fyrir okkur hvers vegna tveir trailer-parkish acolytes eru í handritinu ) Stærsti skaði myndarinnar er Craig Wassan (örugglega aðskilinn við fæðingu frá Bill Maher) sem frá kannski klippingu eða bara slæmum leik er algjörlega áhrifalaus. Hann virðist „sérhæfa sig“ í breiðeygðum, breiðmynni viðbragðsskotum; ekki mikill persónuleiki hér. Opinberunin er hins vegar Alice Krige, föl í andliti, dularfull, ógnvekjandi undir hinu rólega ytra byrði. Eva Galli hennar er hins vegar hrollvekjandi jafnvel áður en hún mætir örlögum sínum; Ég meina, ung kona sem segir hluti eins og "mig langar til að taka bita úr þér" eða "Dansaðu við mig, litla paddan þín!" er nú þegar ekki í landi lifandi. Ghost Story hefði verið miklu betri í lágstemmdum Val Lewton ham. Ofboðnu tæknibrellurnar skera algjörlega úr kuldunarstuðlinum.