Þetta hefði einfaldlega ekki átt að vera búið til. Það er fyrirsjáanlegt og klisjukennt. Efnafræðin á skjánum sem gerði fyrsta „Stúlkan mín“ svo grípandi er hvergi að finna hér og leiklistin í heild sinni er þvinguð og þvinguð. Skrifin skilja líka mikið eftir, sumar „eftirminnilegu“ línurnar eins og „að eyrnast við villimannlegan sið“ eru bara átakanlegar. Þar sem „My Girl“ vakti ósvikna sorgartilfinningu og nokkur virkilega fyndin augnablik, eins og svo margar framhaldsmyndir „My Girl 2“ reynir að endurskapa þessar tilfinningar sem áhorfendur búa til, og misheppnast hrapallega. Kannski er ég harður við þessa mynd vegna þess hversu frábær sú fyrri var, en satt best að segja móðgar hún gæði upprunalegu myndarinnar með því veseni sem þessi afborgun þjónar. Þetta hlýtur að vera nálægt því að "Son of the mask" sé ein versta framhaldsmynd allra tíma. Í báðum tilfellum hljómar gamla orðatiltækið; "ef það er ekki bilað, ekki laga það".