Ég gerði það og ég missti tvo og hálfan tíma af lífi mínu sem ég get aldrei endurheimt aftur. Ég hef satt að segja ekki hugmynd um hvað gagnrýnendur og aðdáendur sjá í þessari mynd. Og það er ekki vegna þess að ég kunni ekki að meta "list". Ég elska góða mynd með djúpstæð skilaboð, frábæra kvikmyndatöku og frábæra leikstjórn. Þessi mynd er bara ekki ein af þeim. Helsta kvörtun mín við þessa mynd er sú að hún er svo hrikalega hægfara að hún leiðist áhorfendur til dauða . Aftur á móti líða samræðurnar of fljótt og það er ekki næg útlistun til að láta fólk sem hefur ekki lesið bókina vita hvað er að gerast (mamma miskunnaði mig og útskýrði allt áður en ég horfði á hana). Hefði það drepið þá að ráða sögumann? Að minnsta kosti fyrir upphaf og lok? Leyfðu mér að brjóta það niður fyrir þig: (Spoilers í gegn) Fyrstu tvær mínúturnar ertu meðhöndlaður á svörtum skjá án tónlistar, og bíður eftir að kvikmyndin hefjist. Í næstu og hálfu mínútuna á eftir sérðu nokkrar myndir af sólarupprásum og savannalandslag. Eins og áhorfendur gætu ekki áttað sig á því hvernig þeir ættu að setja sviðsmyndina nema þeir sæju upphafsskotið þrisvar eða fjórum sinnum. Næstu ellefu mínúturnar eru uppteknar af nöldrandi öpunum. Þeir berjast, sjá einlitinn, berjast við meira, stinga hlutum með beini. Talið er að þeir séu forsögulegir menn sem hafa áhrif á þróun þeirra frá söng einliða. Ekki svo að skilja hvort þú hefðir ekki lesið bókina.*Loksins* komumst við út í geiminn. Aðeins til að verða fyrir tólf mínútna skipum sem snúast hægt að Bláu Dóná-valsnum (nokkuð hraðvirkur vals eins og ég skil, en hér finnst hann algjörlega sár). Loksins fáum við einhverja saklausa umræðu og frekar dulræna útlistun um að stjórnvöld láti ekki fólk lenda á tunglinu. Við eigum eftir að velta þessu fyrir okkur í fjórtán mínútur í viðbót af Bláu Dóná og skipum sem snúast og snyrtilegum myndavélabrögðum með þyngdarafl. Næst koma fjórar mínútur af því að horfa á skip ferðast yfir yfirborð tunglsins og leggjast að geimstöð. Við fáum aðeins meiri útsetningu í stjórnarherbergissenu sem fylgir. Svo erum við aftur úti að ferðast á sniglahraða yfir tunglinu. Annar einlitur kemur í ljós sem fyllir aftur eyrun okkar af þessum hræðilega hringi (ég hafði ekki hugmynd um að þetta væri raunverulegt tónverk!). Einlitinn sýnir sína litlu ljósasýningu og síðan hoppar söguþráðurinn áfram.*Sjö* mínútur af því að horfa á skipið til Júpíters ferðast. Á þessum tímapunkti hafði heilinn á mér breyst í möl. Getur verið að það hreyfist eitthvað hægar? Kannski er „raunhæft“ að sýna það sem slíkt, en við þurfum samt ekki að sjá fimm eða sex mismunandi myndir af sama hlutnum til að átta okkur á hugmyndinni um „raunsæi“. Leyfðu mér að segja þér frá þessu "raunsæi" hlutur; Ég fagnaði þegar aukapersónan geimfara dó. Ekki vegna þess að ég er sadisti og eins og að horfa á fólk deyja, heldur vegna þess að eftir fimm mínútur var ég bara svo pirruð yfir andardráttarhljóðinu hans! Mér á að vera sama um þennan karakter, finn þegar hann deyr! Þess í stað fann ég sjálfan mig að bíða eftir sælu þögn hvernig sem hún kom. Allavega, nú komum við að áhugaverðasta hluta myndarinnar - hlutanum með HAL. Gleymdu Dave, aðalpersónunni úr tré. Raunveruleg stjarna þáttarins er þessi köldu ópersónulegi, kaldhæðnislega illmenni, miskunnarlaust miskunnarlaus vondi tölvumaðurinn. Hann er frábær. Og röðin „Open the pod bay doors“ er dásamleg. En það er of stutt. Og það líður ekki á löngu þar til leikstjórinn lendir aftur í of löngum gangi. Fjórar mínútur fyrir HAL að deyja. Og deyja hann gerir það. Hægt, sársaukafullt, missa greind með hverri mínútu, röddin verður lægri og hægari, syngjandi "Daisy, Daisy", allt með lágu og stöðugu hvæsi sem verður jafn pirrandi og þungur öndun. . Sjö. Ég fann heilann bráðna og leka úr eyrunum á mér! Sjö fullar mínútur af nákvæmlega engu nema einhvers konar geðveikri útgáfu af geimferðum, aftur með þessum þrisvar bölvuðu kór! Við fengum hugmyndina í upphafi röð! Af hverju að draga það svona lengi? Nema hann hafi viljað láta LSD-notendur verða geðrofskir og fá flashbacks. Ég ætla ekki einu sinni að reyna að útskýra endirinn, aðallega vegna þess að ég er ekki alveg að fatta það sjálfur. Talið er að hann sé á rannsóknarstofu fyrir framandi geimverur og þeir eru að kenna honum djúpa og djúpstæða hluti á meðan hann horfir á sjálfan sig eldast og eldast og síðan senda þeir hann aftur til jarðar sem einhverskonar himnesk geimbarn. Ekkert af þessu kemur fram í myndinni. Fyrir allt sem þú veist, þá er þetta bara röð mynda án nokkurs tilgangs eða söguþráðs. Mikið af myndinni leið þannig. Í fyrsta skiptið sem ég reyndi að horfa á þessa mynd gafst ég upp á miðri leið. Í annað skiptið sem ég þjáðist af þessari sáru afsökun fyrir kvikmynd var það til að hjálpa systur minni að tímasetja myndirnar til að sjá hversu lengi þær enduðu. Það er svo leiðinlegt. Kallaðu þessa ömurlegu mynd "list" ef þú vilt. Ég myndi ekki gera það. Ég hef séð áhugaverðari "list" í byggðasafninu. Og ég er aldrei aftur að þjást af þessari tegund af þjáningu.