Þegar þú horfir á þetta núna og heyrir allt tungumálið hérna inni, þá er ótrúlegt að þetta hafi verið metið "PG", en það er einkunnakerfi 1970 fyrir þig. Peter Falk spúar nafni Drottins til einskis sex sinnum á fyrstu tíu mínútunum einum í þessari mynd! Samt telja fáir þetta móðgandi, og alls ekki skítkastið sem gerir kvikmyndir né fólkið sem „metur“ þær. Leikarahópurinn er vísbending um hversu ósæmileg þessi mynd getur verið: Falk, Peter Boyle, Allen Garfield, Warren Oates, Gena Rowlands og Paul Sorvino eru ekki beinlínis leikarar sem þú myndir ekki finna í "The Sound Of Music." Mér líkar við ránsmyndir og margar myndir eftir leikstjórann William Friedkin, en þetta handrit stenst ekki og það hefur bara allt of mikið af "Sleazy '70s" tilfinningunni, sjónrænt og heyranlegt. Fyrir þá sem elskuðu Falk í "Columbo" sjónvarpinu hlýtur það að vera áfall að heyra hann beita jafnmiklum blótsyrðum og hann gerði í kvikmyndum. Þetta er langt frá því að vera eina tilvikið.