Ég sá bara fyrri hlutann af þessu og komst að þeirri niðurstöðu að ég myndi ekki missa af neinu ef ég myndi ekki horfa á seinni þáttinn. Kvikmyndatakan var í lagi, en fyrir utan þetta var söguþráðurinn alveg eins almennur garður og útúrsnúningur og hver önnur stríðssaga. Leikarar og leikkonur leika persónur sínar án nokkurrar ástríðu og förðunin er virkilega slæm (Heiner Lauterbach með hvíta hárið sitt og Kai Wiesinger í sömu röð, eins og eitthvað litað hvítt hár gæti veitt þeim meiri reisn og skynsemi). Ég meina ef þú hefur horft á fleiri en tvær eða þrjár kvikmyndir um seinni heimsstyrjöldina (eins og flest okkar höfum gert) þá myndirðu bara fara í vandræði með að sjá þriðju eða fjórðu ef það lofar einhverjum nýjum innsýn eða flækjum í söguþræðinum. En Roland Suso Richter virðist vera hræddur við að gera það, þú getur næstum fundið lyktina af ótta hans við að standa ekki undir væntingum borgaralegra og íhaldssamra ZDF sjónvarpsstöðvar þegar þú horfir á þessa mynd. Milljónum evra var varið til að viðhalda leiðinlegri og hugmyndalausri þýskri kvikmyndagerð. Það hefði verið hægt að eyða þessum milljónum dollara í að gera þrjár eða fjórar sjálfstæðar kvikmyndir, en nei, við skulum gefa einhverjum leikstjóra sem mun gera mynd sem segir fólki að stríð sé hægt að útskýra með skynsamlegum aðferðum. Mitt ráð: Lestu Joseph Heller eða Kurt Vonnegut í staðinn. Þeir munu segja þér hvernig stríð er! Eða gefðu mér eina milljón evrur og ég geri betri kvikmynd en þetta BS! Og annað: Af hverju eru þýskar kvikmyndir aðeins tilnefndar til Óskarsverðlaunanna þegar myndin fjallar um seinni heimstyrjöldina eða helförina? Líklega vegna þess að það er það eina sem þýsk kvikmyndagerð er góð í. Og það ætti að vekja okkur til umhugsunar, er það ekki?