Mér fannst erfitt að vera hrifinn af einhverjum í þessari mynd. Aðalpersónurnar, Lindy og Michael Chamberlain, en dóttir þeirra hverfur á næturkvöldi í ástralska jaðrinum, eru ekki slæmt fólk, en örugglega ekki allir, eða jafnvel flestir, af fjölda fólks sem við sjáum í þessari mynd væri slæmt ef við þekktum þá betur. En þó við séum eins viss og myndin vill að við séum af sekt eða sakleysi Chamberlains frá upphafi hörmulegrar upplausnar lífs þeirra, tekur myndin á sig meira og minna félagsfræðilegt sjónarhorn sem snýr að slúðri, fréttamiðlum, mannfjölda, múg og forsendur. Þetta er ekki kvikmynd um úrkynjað samfélag Ástralíu sérstaklega; þetta er bara frásögn af sannri sögu sem gerðist þarna. Samfélagið í fjöldanum er mun minna þróað en einstaklingurinn telur sig vera tryggð að við séum. Þegar varðstjóri krefst þess að drepa alla hunda frumbyggja vegna óstaðfestrar aðgerða eins villishunds, þegar tilviljanakennt eyðilagt líf snýst enn meira úr böndunum vegna fyrir meirihluta tímarita, dagblaða og sjónvarpsþátta skekkir hinn hörmulega sannleika í dramatík sem vekur neytendur sína til brjálæðis, engin merki um samúð eða jafnvel hvers kyns að horfa út fyrir eigin ómeðvitaða skynjun, undir áhrifum til vinstri og hægri. af kröftugum sögusögnum og vibbum þeirra sem umlykja líf manns. Ástæðan fyrir því að ég kann að meta myndina er sú að hún snýr fókusnum út og inn, frá fórnarlömbum til fjöldans. Sönnunargögnin gegn Lindy Chamberlain til hliðar voru grunsemdir að mestu knúnar af krafti hennar. Í augum almennings virtist hún ekki nægilega pirruð yfir dauða dóttur sinnar. Hvers vegna gat hún haldið ró sinni, jafnvel eins konar fjarska hvað þá að halda höfðinu uppi, fyrir sjónvarp og fjölmiðla? Hversu mikið af niðursveiflunni hefði verið hægt að koma í veg fyrir ef hún hefði hagað sér meira að vild almennings í fjölmiðlum? Meryl Streep, ein af, ef ekki besta leikkonunni sem starfar í dag, skilar kannski ekki frammistöðu sem sker sig sérstaklega úr, og satt að segja ekki heldur nokkur annar leikari eða deild kvikmyndagerðar. En hún og handritshöfundarnir skilja Lindy. Það sem er pirrandi er að það er ekki svo erfitt. Eins og gefur að skilja var hún náttúrulega ekki til í að sýna tilfinningar á almannafæri í öllum tilvikum. Hvort sem hún er aðgengileg sem elskuleg persóna í bráðum skilningi, erum við náttúrulega tilhneigingu til að hafa samúð með aðstæðum hennar. Hvort frammistaða hennar er jafn strax ánægjuleg og Sophie's Choice, The Devil Wears Prada, Angels In America eða annað slíkt verk eða ekki. , það er sigur. Það er erfitt að heilla áhorfendur þegar þú neitar þeim viljandi um innsýn í sjálfan þig. Hún pirrar okkur vegna þess að við vitum ekki hvað hún er að hugsa eða líða. Það tók mig nokkurn tíma að finnast ég elska hana, en þetta er leið myndarinnar til að gefa til kynna viðbrögð almennings. Hún er gift presti og iðka þau bæði trú sem er í litlum minnihluta og því rangtúlkuð af flestum. Upphaflega bregðast þeir við tapi sínu eins og þeir séu að sætta sig við vilja Guðs, og hrinda af stað orðrómamyllu sem skapar þá hugmynd að dauði dóttur þeirra hafi verið einhvers konar helgisiðamorð af þeirra hálfu. Hvað sem varð um litlu stúlkuna, þá voru foreldrar hennar hluti af jaðri sem flestir fjölmiðlarnir þekktu ekki strax, svo fyrsta tilhneigingin var að fara á eftir þeim eins og hungraður pakki...jæja...Meryl Streep og Sam Neill eru stöðugt á skjánum, en ástralskur almenningur fer með aðalhlutverkin hér. Eins og greinarmerki fyrir hverja söguþráð, fer leikstjórinn Fred Schepisi frá veitingastaðnum yfir á tennisvöllinn yfir í matarboð til stofu til skrifstofu, þar sem almenningur reynir Lindy og hrífst með sínum eigin ástríðufullu sýningum. Þetta Golan-Globus heimildarmynd er ekkert sérstaklega eftirminnilegt. Andrúmsloft leikmyndarinnar gefur ekki nægilega ánægjulega uppbót fyrir þá staðreynd að engin frammistaða eða hlið framleiðslunnar sker sig úr. En hún er mjög vel heppnuð sem ákæra fyrir sameiginlega meðvitund almennings.