Öldu eftir öldu stefnulausrar ógleði - þessi mynd vill og lofar í fyrstu að vera sérkennileg og frumleg en er í raun augljós, solipsísk og á kafi í klisjudrifinni samræðu sem byggist upp í crecendo af hræðilegu og osti í lokin. Í gegnum myndina hittum við persónur sem eru taldar vera utan veggja, sem eru í raun mjög daufar, og eru bara ekki alveg að virka og sem ganga í gegnum hræðilega handritið eins og karlmenn í brynjubúningum, keyra jeppum í gegnum stórhýsi og spreyta sig á tilvistarkennslu sem er augljóst. væl í Coldplay. Í myndinni eru einstaka fyndnir þættir, oft ekki fyndnari en hundur að leika sér að kynfærum sínum, sem gerðist tvisvar (vísitala af snærum, frumlegur húmor myndarinnar almennt) en í lokin fellur myndin í „óendanlega hyldýpi“ af algjöru veseni og sjálfhverfu röfli leikstjórans sem fékk mig til að vilja reka úr mér augun. Horfðu á þessa mynd á þinni hættu.