Harvey Keitel skilar venjulegum toppleik í einu af sínum fyrstu aðalhlutverkum sem hinn hrekklausi, metnaðarfulli, málamiðlunarlausi ungi starfsmannaframleiðandi Coleman Buckmaster, algjör hæfileikaríkur hiti með glöggt „gulleyra“ og sonur frægs djasspíanóleikara. að ræsa. Coleman er fús til að klippa nokkur lög með reykandi R&B-búningnum sem hópurinn er (enginn annar en Earth, Wind & Fire í ótrúlega angurværum blóma þeirra), en stífa auglýsingagræðgisútgáfufyrirtækið hans A-Chord Records rekið af þéttum, mafíutengdum miðjumönnunum. -the-road square Jerry (almennilega óheftur Ed Nelson) vill að hann taki upp smáskífu fyrir hið ógeðslega fádæma Carpenters-líka popp tríó the Pages, sem er meintur tístandi hreinn hópur sem inniheldur sjúklega barnaníðinginn stjúppabba Franklin (fullkomlega viðurstyggilegur Bert Parks), brjáluð, taugaveikluð dóttir Velour (fínn, fluggóður beygja af frjóa, fallega brunettunni Cynthia Bostwick) og níðingsfíkill sonurinn Gary (fyrrum 50's ungmenni sitcom hefta Jimmy Boyd). Hinn ákaflega barnalegi og hugsjónalegi Coleman verður að læra strax hvernig tónlistarbransinn virkar og spila óhreina leikinn eins vel og hann getur, annars mun hann missa bæði hópinn og trúverðugleika hans. Að taka upp grimmt, skarpskyggnt, ætandi harkalegt og óspart hlutdrægt handrit. frá sambanka dálkahöfundinum og rokkblaðamanninum Robert Lipsyte, leikstjórinn Sig Shore (sem er frægastur fyrir að framleiða "Superfly") sýnir ákaflega tortryggilega og ósmekklega lýsingu á hinum ýmsu mútum, afborgunum, sviknum loforðum, bakstungum, tvískinnungum og tvískinnungum. sem eru óþægilegur, en samt eðlislægur hluti hins að mestu spillta rokktónlistarbransa, með sérlega ígrunduðu þematískum hliðum varðandi list vs. verslun, baráttu fyrir að halda listrænni heilindum og þá nýlegri sókn til að gera rokk einsleitt í blátt, gagnslaust, skapandi staðnað meginstraum. virðingu. Þar að auki býður þessi grátbroslegi gimsteinn upp á sjaldgæfa heillandi, nákvæma og fullkomlega trúverðuga innsýn baksviðs í upptökuferlinu þar sem kúreki Coleman á leikjatölvu upptökuskála berst með eigin orðum við að „gera kjúklingasalat úr kjúklingas**t“. Djöfullinn og goðsagnakenndi „fimmti bítillinn“ Murray the K koma fram í sniðugum atriðum sem hláturmildi, lúði plötusnúðurinn Big John Little (Velour bítur í höndina á sér eftir að Big John labbar í lærið á henni í viðtali í beinni útsendingu!), sálarplötusnúður frá New York og gestgjafi NBC "Friday Night Videos" Frankie Crocker sem sitt eigið jazzy'n'jivin' sjálf, R&B söngkona og lagahöfundur Doris Troy (hún skrifaði hið yndislega "Just One Look") sem kirkjupíanóleikari, og töfrandi, sköllóttur sjöunda áratugurinn. Blaxploitation uppáhalds Charles MacGregor sem prestur í brúðkaupi. Frekar lélegur hljómur og slæleg kvikmyndataka Allan Metzger auka ósjálfrátt við áreiðanleika myndarinnar í heildina, gróft í kringum brúnirnar í heimildarmyndarstíl. Þrátt fyrir að tæknilega sé svolítið ábótavant, er þessi mynd í heildina enn ein af frábærustu, beisklega svartsýnustu ósungnu rokkspjöllunum á bak við tjöldin frá 7. áratugnum.