Ég skal segja þér sögu af sumrinu 1994. Ég og vinur minn sóttum tónleika Kanadadags í Barrie, og það var hver er hver af bestu kanadísku hljómsveitunum á þessum tíma. Við komum þangað um 04:00, biðum í röðum mest allan morguninn og þegar hurðirnar opnuðust klukkan 9 vorum við meðal þeirra fyrstu innan hliðanna. Við biðum svo og biðum í heitri sólinni, rólega brosandi en okkur var alveg sama, því fyrirsagnirnar voru í uppáhaldi hjá okkur. Á einum tímapunkti, snemma síðdegis, settist ég niður og blundaði með bakið að hindruninni. Ég var vakinn við skelfingu mína og skelfingu af öskrandi stúlku sem klæddist Rheostatics stuttermabol. Þetta er ástæðan fyrir því að ég hef hatað Rheostatics til þessa dags. Það er ekkert sanngjarnt, né bragðákvörðuð, né í rauninni neitt nema aðdáendur þeirra. Snilld af mér, er það ekki? Þannig að ég, í hatri mínu á hljómsveitinni, hef neitað mér um gleðina sem Whale Music er. Desmond Howl hafði allt. Það er erfitt að segja hverju hann hefur misst, þar sem hann býr í frábæru höfðingjasetri sem er fleygt milli hafs og fjalla (BC-svæðið þar sem myndin var tekin upp er hrífandi). Lífið sem okkur flest dreymir um er sundurleitt af draumum, draumum og hans eigin fortíð, þangað til daginn sem unglingsglæpamaður brýst inn...og, eins og það hljómar, brýtur hann út. Kanadísk kvikmyndahús glímir við ýmis vandamál. Almennt leiðir skortur á peningum, sem og óþolandi skortur á að biðja um hjálp (eins og myndin myndi einhvern veginn hætta að vera kanadískur) til lægra framleiðslugildi en bandarískar eða breskar kvikmyndir, og flestum líkar ekki við að horfa á neitt sem hljómar eða lítur út eins og, ja, ekki eins og amerísk kvikmynd. Næst virðast kanadískir handritshöfundar oft svo uppteknir af því að vera skrítnir að þeir missa sjónar á því hvernig eigi að segja góða sögu og segja hana vel. Í þriðja lagi virðast þeir halda að tilefnislaus nekt (oft í fullri framhlið) geri eitthvað listrænt. Ég er viss um að allir sem horfa á nógu margar kanadískar kvikmyndir, sérstaklega seint á kvöldin á CBC, vita nákvæmlega hvað ég er að tala um. Það er næstum eins og "ekki gera þetta" handbók sé til þarna einhvers staðar og kanadískir kvikmyndaframleiðendur hentu henni fyrir löngu síðan. Á tíunda og tíunda áratug síðustu aldar voru hins vegar sumar kvikmyndir (eins og verk Bruce McDonalds og hin snilldar C.R.A.Z.Y.) hafa brotið þetta mót og tekist að viðhalda því sem gerir þá að kanadískum, á sama tíma og þeir halda í áhorfanleg framleiðslugildi og frábærar sögur. Whale Music er svona kvikmynd, á yfirborðinu. Dýpri en bara kanadíska-ismarnir, er hún djúpt áhrifamikil saga af manni sem hefur misst tökin, í gegnum sorg og óhóf, sem er endurleystur með tónlist síðan með ást. Og það leysir jafnvel Rheostatics. :)