Líkt og gamanmyndardúettinn sem heitir, er „Sólskinsstrákarnir“ orðinn gleymdur klassík 30 árum síðar. Það er varla nefnt við hlið annarra frábærra gamanmynda á áttunda áratugnum. Þetta þýðir ekkert sens miðað við einstaka sérstöðu þessarar myndar, kannski besta sem Neil Simon hefur skrifað. Walter Matthau leikur Willy Clark, sem eitt sinn er helmingur af goðsagnakenndri vaudeville-gamanmynd þekktur sem Lewis og Clark, nú bitur 73 ára gamall sólóleikur sem getur ekki fengið vinnu í kartöfluflöguauglýsingu. Frændi hans og umboðsmaður Ben (Richard Benjamin) er viss um að hann geti fengið vinnu ef Willy samþykki aðeins að sameinast félaga sínum Al Lewis (George Burns) á ný fyrir ABC-sjónvarpshátíð um nostalgíu þáttanna. Nostalgía er það sem "Sunshine Boys" hefur farið á kostum, alveg frá upphafi þegar röð af kvikmyndabútum frá 1920 sem sýnir ýmsa skemmtikrafta frá löngu liðnum tíma flöktir fyrir okkur við undirleik Cole Porters "Be A Clown". Svo er það umgjörð myndarinnar í dag á Manhattan, þar sem útbreiddar buxur og víð pólýesterbindi eru í miklu magni. Tímabilin rekast á í glæsilegum sóðaskap Willy í íbúð á Manhattan, þar sem innrammaðar myndir og teiknimyndir af löngu látnum frægum stara út af veggjunum á ógnvekjandi blaðafyrirsagnir og tóma Zabar matvörupoka. Ef þú værir á lífi á áttunda áratugnum eins og ég gæti þér jafnvel fundist þú vera í þessari íbúð. Willy hefur greinilega búið þar of lengi. Hann sefur fyrir framan sjónvarpið þegar sýður í katlinum í hinu herberginu. Willy vaknar og tekur upp símann." Halló, hver er þetta?" Hlé. „Alveg sama, það er teið.“ Gamlir menn sem búa einir geta verið sorglegt efni í höndum næstum hvers manns, en lipur gáfur Simons og óbilandi tilfinning fyrir karakter breytir þessari aðlögun á sviðssmelli hans frá 1972 í gamanmyndagull. Það ótrúlega við "The Sunshine Boys" er hversu mikið það nuddar þér um nefið í nánast tilvistarlegu ástandi Willy án þess að slökkva á þér. „89 ára gamall og bara svona, hann deyr úr engu““ segir Willy um einn gamlan lagasmiðavin, áður en hann ákvað að maðurinn hefði líklega dáið af því að semja lag sem rímaði „lady“ við „baby“. Burns fékk Óskarsverðlaun fyrir vanmetið sitt frammistaða sem hinn mildi en stálhressi Lewis, en það er Matthau sem færir þennan heim, förðunin hans og stolta en tötralegi fasið selur þig virkilega þá hugmynd að hann var þegar 73 ára þegar hann gerði þetta. Willy er öfgafullur og á fullkomlega skilið lýsingu Bens „brjálaður gamli gamli“, en þú ert alltaf með hann og nýtur litlu sigra hans, jafnvel þegar þeir kosta þolinmæði annarra. Línurnar hans drepa þig líka, sérstaklega þegar hann er að reyna að drepa Lewis, sem sjónvarpsmótið reynist vera slæm hugmynd fyrir."Þú ert ekki í sambandi!" Willy segir Lewis á einum tímapunkti. "Ég er enn eftirsóttur. Mér er enn heitt!" "Ef þetta kviknaði í þessu herbergi væri þér ekki heitt," svarar Lewis. Leikstjórinn Herbert Ross skýtur allt á mjög frjálslegur og vanmetinn hátt, með lítilli lýsingu og myndatökur á meðalsviði jafnvel á tilfinningaþrungnum augnablikum til að gefa pláss fyrir gamanmyndina og heildar zenboðskap myndarinnar um náð með hljóðlátri viðurkenningu. Þú færð aldrei á tilfinninguna að þú sért að horfa á kvikmynd, eina af "Sólskinsstrákunum" sem heillar marga, og leikstjórn Ross, eins og leikstjórinn þriggja, fer langt í að ná því markmiði. Gamanleikur er erfiður, sérstaklega þegar viðfangsefnin eru er fólk að horfa á lífið fara framhjá sér, en "The Sunshine Boys" lætur þetta allt virðast vera ánægjulegt, því fyrir okkur að horfa á það er það.