Sem Harold Lloyd aðdáandi er ég sammála ummælum hins gagnrýnandans, NEMA að mér finnst að "Movie Crazy" hafi verið hans besta hljóðmynd; "Cat's Paw" er skammt undan. (En, þetta er bara MÍN skoðun). Þessi mynd er „högg“ frá upphafi til enda og í mörgum senum er George Barbier (brjálæðingurinn sem fær hann kjörinn borgarstjóra) næstum því að stela senunni! (Sérstaklega í lok myndarinnar). Maður óskar þess að persóna Unu Merkel væri aðeins hliðhollari Harold, sérstaklega eftir því sem líður á myndina. Aðeins á síðustu mínútum myndarinnar komumst við að raunverulegum tilfinningum hennar til hans. (Og jafnvel þá er engin "rómantík" - kossar osfrv.). Þetta er kvikmynd sem verður að sjá!