Þegar ég horfi á Floored by Love kemur ein hugsun næstum strax upp í hugann, "Guð minn góður, þetta lítur út eins og mjög léleg sitcom." Vissulega kemur í ljós að FBL er flugmaður fyrir þáttaröð sem gæti byrjað í haust í Kanada, fátæka Kanada. Cara (Shirley Ng) og Janet (Natalie Sky) eru lesbísk hjón sem búa í Vancouver. Janet er þegar komin út til móður sinnar en foreldrar Cara eru enn í myrkri um samkynhneigð dóttur sinnar. Þrýstingurinn er hins vegar að minnka sjálf þegar foreldrarnir koma frá Malasíu í brúðkaup yngri bróður hennar. Í sömu viku lögleiðir Breska Kólumbía hjónabönd samkynhneigðra. Þar sem Janet vill giftast þarf Cara að ákveða hvort hún segi íhaldssömum kínverskum foreldrum sínum að hún sé samkynhneigð eða ekki. Mun hún? Myndi hún? Gæti hún það? Aðstæður Cara eru andstæðar stöðu Jesse (Trent Millar). Jesse hefur nýlega lýst yfir samkynhneigð sinni við heiminn fjórtán ára gamall. Líffræðilegur faðir hans Daniel (Andrew McIlroy) kemur bráðum í heimsókn. Stjúpfaðir hans Norman (Michael Robinson) óttast að möguleikar hans á að vera loksins að fullu samþykkt af Jesse skaðist af því að Daniel er samkynhneigður en hann ekki. Mun það hjálpa til við að hringja í 1-800-Makeover? Samræðurnar og afhendingin koma beint út úr minni 1950 forritinu ásamt ofmetnum líkamlegum tilfinningum. Melódrama að fullu húsi er nóg til að fá þig til að hrökklast af og til og tilraunir til gamanleiks misheppnast að mestu. McIlroy, Millar & Sky eru einu flytjendurnir sem nálgast hæfni í þessum misreikningi en miðað við efnið sem þeir þurfa að vinna með kemur það ekki á óvart að enginn heilla. Hugsanlegt er að herferðin hafi verið markviss. Það virðist oft eins og það sé engin leið að flytjendurnir séu í raun svo lélegir, að þeir hljóti að vera að reyna að líkja eftir óæðri grínþáttum fyrri tíma. Ef þetta er í raun og veru ætti líklega að endurskrifa þessa umfjöllun. Endurskrifin myndi einbeita sér að Floored by Love væri léleg og árangurslaus sending á gömlum grínþáttum. Rithöfundurinn/leikstjórinn Desiree Lim hefur sett saman töfrandi hátíð sem er algjörlega gleymanleg. Það var tími þegar það var nóg að hafa opinskátt samkynhneigða söguhetju til að setja svip á skjáinn. Sá tími er liðinn. Í dag þurfum við líka gæði.