Inside I'm Dancing (Rory O'Shea Was Here) er saga tveggja fatlaðra ungra manna, Rory O'Shea, sem er nánast gjörsamlega hreyfingarlaus og bundinn við hjólastól, og Michael Connelly sem er veikburða af MS og einnig bundinn við a. hjólastóll. Myndin hefst á Írlandi á því að Rory mætir á sjúkrastofnun. Hann vingast að lokum við Michael en aðeins eftir nokkrar spennuþrungnar senur þar sem Rory gerir uppreisn gegn starfsfólki og öðrum sjúklingum á venjulegan „kvikmynda hátt“ og spilar háværa metaltónlist, notar blótsyrði og almenna andúð. Væntandi vinátta hans og Michael er styrkt af þeirri staðreynd að Rory virðist vera sá eini sem skilur Michael, eða er að minnsta kosti tilbúinn að reyna. þeirra eigin í sérsniðinni íbúð. Íbúðin er greidd af faðir Michaels sem hafði í raun yfirgefið hann að gera til fötlunar hans. Þau tvö ráða líka aðlaðandi aðstoðarmann að nafni Siobhan (leikinn af Romola Garai) til að hjálpa þeim við daglegt líf. Þetta er í meginatriðum þar sem kjarni myndarinnar þróast þar sem bæði þróa tilfinningar til hennar. Michael er sérstaklega laminn. Því miður, fyrir báða, en sérstaklega Michael, líður Siobhan ekki eins og það leiðir til þess að hún þarf að fara. Þar sem Michael dregur tímabundið aftur úr og vill snúa aftur til Asst. Living Center, sannfærir Rory hann um að halda áfram að búa sjálfur. Myndin endar á sorglegum nótum, sem margir áhorfendur gætu hafa séð koma, en á endanum sitjum við eftir á tilfinningunni að Michael sé sannarlega orðinn sjálfstæður og framtíðin sé hans, eins og Rory benti honum á undir lok myndarinnar. Ég get ekki sagt að ég hafi séð mikið af "fatlaðra myndum" og ég veit ekki hvort þær gætu talist ákveðin tegund. En það er einhvers konar formúla í þeim. Ein manneskja er ekki fús til að lifa lengur en í veikindum sínum fyrr en einhver frelsandi kraftur neyðir hann til þess og Inside I'm Dancing er í rauninni vitað öðruvísi. Það sem virkar hins vegar er að það er sennilega lúmskari um tindana og dalana sem mennirnir tveir ganga í gegnum en það sem þú gætir búist við. Það eru engar viljandi óþarfa augnablik og engar „standið upp og hressa“ meðhöndlun. Sorglegu hlutarnir eru sorglegir og fyndnu þættirnir fyndnir. Sumir áhorfendur gætu hrökklast svolítið við að Rory sé pönkarategundin með eyrnalokkinn í nefinu sem of fullkomna „uppreisnarmanna“ klisjuna, en leikarinn, James McAvoy, gerir það einhvern veginn raunverulegt. Sama má segja um Steven Robertson sem leikur Michael. Þegar hjarta Michael er brostið virðist það ekki vera kallað fram af lélegu handriti sem reynir að vekja áhorfendur upp, heldur frekar ungum manni sem er í raun og veru með sársauka yfir óendurgoldinni ást. Sú tegund sársauka sem margir geta tengst hvaða líkamlegu ástandi sem þeir eru. Aftur, þetta eru gerðir af hlutum sem fá myndina til að virka og gera hana hrífandi án þess að vera yfirþyrmandi og skemmtileg á mörgum sviðum. Mælt með.