Gott dæmi um muninn á bandarískri og erlendri kvikmyndagerð má sjá í kvikmynd sem ég horfði nýlega á í sjónvarpi: Indecent Proposal. Tvær sögupersónur Indecent Proposal, David og Diane Murphy, eru leiknar Woody Harrelson og Demi Moore. Ég er ekki viss um hvort það hafi verið alger skortur á efnafræði þeirra eða að þeir hafi ekki leikið vel, en hvers vegna okkur ætti að vera svona sama hvort þessir tveir haldist saman fór fram úr mér. Ást, ástúð, glettni, aðdráttarafl ekkert af þessu varð að veruleika á skjánum í samskiptum þeirra saman. Þar sem ég vissi að á endanum myndi Robert Redford birtast, var ljóst frá upphafi að góður þáttur, kjötið í myndinni, yrði atriði milli hans og Demi Moore. Aumingja Woody Harrelson gat bara alls ekki safnað upp neinum tilfinningum fyrir myndina. Hann virtist halda aftur af sér, upptekinn af víkjandi hárlínunni. Allt í lagi, svo hratt áfram. Hvaða hálfvitar eru þessir tveir (Diane og David) fyrir að halda að þeir geti unnið til baka $50.000 sem þeir skulda með fjárhættuspili. Engin leikaragervi þarna, bara hrikalega léleg, löt, ófyrirgefanleg skrif. Auðvitað tapa þeir öllum peningunum sínum. Hissa? Ég veit að ég var það ekki. Sláðu inn Robert Redford (John Gage í myndinni) rómantískur, kannski tilfinningalega kaldhæðinn maður, uppfærður Gatsby. Mjög gott hlutverk og þó ekki frábær, frábær leikari, við hliðina á þessum tveimur, lítur Redford út eins og Olivier. Hann verður strax ástfanginn og girndur af Díönu og við áhorfendurnir FINNUM það einu sinni. Svona á að elska konu! Ekki að hætti Davíðs, skipti með tyggjó úr munni við Díönu á slímugri bryggju. (Sá ég það rétt?) Sem Gage klæðist Redford jakkafötum og bindi í hverju atriði. Já, það er ætlað að leiðbeina þeim sem virðast heiladauðir áhorfendur að hér sé ríkur maður, en hann lítur líka vel út og á þessum tímapunkti kunna heiladauðir áhorfendur að meta það! Önnur táknmynd fataskápa felur í sér straujaðar skyrtur Davíðs í lok myndarinnar, sem táknar einbeitni, að ná því saman eftir langan tíma þar sem hrukkótt skyrta klæddist. Og hvað er það með garðveislur í Kaliforníu eins og lýst er í Hollywood-kvikmyndum? Allt í einu birtast allir breskir, heilir með blúndukjóla, þriggja hluta jakkaföt fyrir karlmennina, hatta (HÚTA!) og auðvitað sólhlífina. Já, Diane, umbreytingu hennar í unnustu Rich Man sem nú er lokið, er á uppboðinu og snýr sólhlíf. Þó hún hafi fullyrt að ekki væri hægt að kaupa hana, féll hún loksins fyrir kynferðislegri spennu. Hér er þar sem myndin greinist út í hreina ameríska. Ég meina, auðvitað munu David og Diane enda saman, spurning mín er: AFHVERJU? Díönu leiddist David, af hverju ekki að leyfa henni að ríða Robert Redford-bylgjunni? Og ég meina í langan tíma? Hvernig getur hún kippt sér svona auðveldlega upp úr kynferðis-rómantíska þræli þessa kynþokkafulla eldri manns bara vegna þess að Woody Harrelson kemur með víkjandi hárlínuna sína í garðveisluna, sest niður og horfir í augun á Demi Moore. Þannig gengur þetta bara ekki. Hann var svo VEIKUR. En við verðum að hafa hamingjusaman endi. Við verðum að kyngja siðferðisfræðslunni. Við erum ekki nógu háþróuð ennþá til að hafa það annars. Leikstjórinn Lyn reyndi að búa til Fatal Attraction fyrir unga settið, unga fólkið. Auk garðveislna þar sem enginn jepplingur, bolur eða hafnaboltahetta er í sjónmáli, eru slíkar myndir einnig með áreiðanlegt almenningssamgöngukerfi sem tengir fjarlægar borgir og sveitarfélög í Kaliforníu. Hvernig á annars að tákna endurkomu til millistéttar eða verkalýðslífs?