Þegar ég hugsa um þessa mynd get ég hugsað um tvær aðrar til að hjálpa til við að setja hana í samhengi. Einn tiltölulega ógleymanlegur en nær yfir sömu landafræði, er Coup de Torchon, hinn í þúsundum kílómetra fjarlægð og miklu stærri að umfangi er hið ógleymanlega Indochine. Claire Denis hefur framleitt kvikmynd sem hefur nokkra af stórkostlegu undirstöðu Indókína, hið flókna og ósagða samband Frakklands og nýlenduþegna hennar. Ég var sleginn af reisn Potee, baráttu hans við að viðhalda reisn sinni meðal jafningja sinna og hans. hvítir yfirmenn. Ég var líka sleginn af ástar/haturssambandi hans og Aimee. Það er hið síðarnefnda sem gefur myndinni drifkraftinn, það er hið síðarnefnda sem tengir þessa mynd við Indochine. Maður er aldrei viss um hvað hvetur alla, þó að sumar persónurnar þurfi að minnast nýlendustefnunnar. Það er þessi tortryggni hlið sögunnar sem tengir hana við Coup de Torchon. Sagan þeirra er hneykslanlegri, kannski enn áhugaverðari á siðlausan hátt, en Denis minnir okkur á hvernig þetta var með allri spennu og óuppgerðum samböndum. Bandaríski blökkumaðurinn sem gefur fullorðna Frakklandi far í upphafi og endi myndarinnar býður upp á enn eina áhugaverða hlið á ruglinu sem við í hinum vestræna heimi búum við þegar við skoðum Afríku. Hann segir að þegar hann kom hafi hann viljað kalla alla bróður. Hann var að koma heim, en þeim fannst hann bara vera hálfviti. Frakkland, persónan og stúlkan, ólst upp í Kamerún, en hvorugur skilur til hlítar hvað það er þó þau muni hvernig það var.