Ef þú ert í miðju grimmilegu stríði og það er enn ekki ljóst að þú eigir eftir að komast út á toppinn, er meðal þess sem þú hefur áhyggjur af að halda uppi siðferði almennra borgara...til að sýna fram á að hermenn okkar hafi hugrekki, útsjónarsemi og hollustu til að sigrast á öllum líkum í göfugum málstað. Og það er einmitt það sem leikstjórinn Anthony Asquith útvegaði Bretum sjóherstríðsmynd frá 1943, We Dive at Dawn. Eftir meira en 60 ár kemur það ekki á óvart að hluti myndarinnar sé dagsettur. Það hjálpar ekki að staðalímyndir stéttarinnar sem hjálpa til við að skilgreina innskráða menn frá yfirmönnum geta verið ögrandi. Hér, eins og í svo mörgum öðrum breskum stríðsmyndum, hafa mennirnir undantekningarlaust þykka svæðisbundna verkalýðshreim á meðan foringjarnir tala af menntuðu reiprennandi tali sem myndi setja þá heima í fínustu valdastéttum Englands. Í þessari mynd er Freddie Taylor (John Mills), skipstjóri kafbátsins Sea Tiger, snjall, öruggur, útsjónarsamur, árásargjarn, stjórnsamur, góður við menn sína, gamansamur við jafnaldra sína, fljótur að taka ákvörðun. Og það hjálpar að hann er heppinn. Menn hans eru glaðir tjarnar að mestu leyti, hæfileikaríkir í sínum störfum og alltaf tilbúnir með grín þegar allt er í spennu. Þó að við eyðum fyrsta þriðjungi myndarinnar í að kynnast þessu fólki á meðan það er í leyfi, þá spennast það fljótt eftir það. Taylor og undirmönnum hans er skipað að eyða Brandenburg, nýju þýsku orrustuskipi. Þeir sakna bara skipsins þegar það kemur inn í Kiel-skurðinn og heldur inn í Eystrasaltið. Taylor metur áhættuna og ákveður að Sea Tiger muni fara á eftir henni, í gegnum námusvæði, varnarnet og með raunverulegri hættu á að hafa ekki nóg eldsneyti til að snúa aftur til heimastöðvar. Eftir nokkrar spennuþrungnar aðstæður eiga sér stað átökin. Sea Tiger sleppir sex tundurskeytum en þarf að kafa, án þess að vita hvort hann hafi gert starf sitt. Eftir snjallt undirferli rekur Taylor nokkra þýska tortímingar en kemst svo að því að það er ekki nóg eldsneyti. Hann ætlar að hrökkva undir kafbátinn sinn og gefast upp þegar James Hobson (Eric Portman), sjómaður, sem hafði verið hryggur og einfari og talar þýsku, segir að það sé lítið danskt strandþorp sem hafi verið eldsneyti. geymsla. Hann telur að það gæti samt verið fyrir Þjóðverja. Síðasti þriðjungur myndarinnar er hrífandi hasarsería þar sem áhöfn kafbátsins reynir að halda aftur af Þjóðverjum nógu lengi til að dæla inn nægu eldsneyti til að koma Sea Tiger aftur til Bretlands. Þetta er áróðursmynd á stríðstímum, svo ekki búast við mistökum. Og lagði Sea Tiger í raun Brandenburg niður? Eru mennirnir sameinaðir eiginkonum sínum og ástvinum? Átti Hobson sátt við eiginkonu sína og litla son sem lét hann brosa í eitt skipti? Fékk Freddie Taylor loksins tækifæri til að nota öll þessi kvenmannsnöfn í litlu svörtu bókinni sinni? Þú verður að sjá myndina. Það eru áróðursstríðsmyndir og það eru áróðursstríðsmyndir. Sumar, eins og One of Our Aircraft Is Missing eftir Powell og Pressburger og The 49th Parallel, standast áhorf enn í dag vegna þess að sögurnar eru traustar og óvæntar og höfundarnir notuðu ekki augljósar styttingarklisjur. Aðrir, eins og We Dive at Dawn, voru gerðir með nógu mörgum klisjum til að við horfum verðum við að minna okkur á hversu skelfilegur tíminn var þegar myndin var gerð. Samt sem áður getur Asquith byggt upp mikla spennu jafnvel með nokkrum klisjum. Það var spennuþrungið að Sea Tiger þvingaði sig í gegnum undirnet. Það var raunhæft að elta Brandenburg og samsærið sem þurfti til að skjóta tundurskeyti; Það var vel farið með John Mill þegar hann bjó sig undir árás. Fölsunarundirbúningurinn til að láta Sea Tiger líta út eins og hann hefði verið eyðilagður með djúpsprengjum var jafn raunhæfur, innan í kafbátnum sem utan, eins og maður gat vonað, og baráttan um eldsneytisgeymsluna var dramatísk og spennandi. We Dive at Dawn er ekki klassísk stríðsmynd, en hún er vel gert, vel leikið dæmi um tegund og tíma. Það er athyglisvert að John Mills átti langan, langan feril. Sérstaklega á fimmta áratugnum lék hann í fjölda alvarlegra kvikmynda þegar hann lítur til baka á þá daga seinni heimstyrjaldarinnar. Hann hafði þann eiginleika að sýna kurteisi, glaðværð og þrautseigju, en einnig að vera áreiðanlegur maður sem England gat verið stoltur af þegar hann barðist í stríðinu. Efst í þessari mynd var Eric Portman, fínn leikari með einstaka rödd og hæfileika til að gefa auga svo kalt að þú myndir vilja fara í peysu. Allir á undirliðnum eru mjög í gríni en stífum efri vör ham, en Portman stjórnar nokkrum margbreytileika fyrir persónu sína. Mills og Portman stóðu sig vel í að vinna saman að þessari mynd.