Ég var svo heppinn að horfa á þetta án þess að vera með efla forskoðun. Ég var hissa á seiglu myndar draugsins í huga mínum daginn eftir og daginn eftir það. Ég hef horft á það 3-4 sinnum og í hvert skipti met ég það enn meira. Umgjörðin er glæsileg, bærinn í rökkri hefur fallega birtuáhrif, mýrin langar skot og húsið sjálft er nægilega ræktað með mosa. Aðalhetjan er svo viðkunnanleg og skapgóð, að auðvelt er að hafa samúð með honum. Við þann sem kvartaði yfir því að það væri ekki nægur „neisti“ í þessari mynd myndi ég segja að það sé vegna þess að öll baráttan við drauginn er háð af bara þessari eina manneskju. Þetta er frekar hægvirk mynd þar sem óvenjumiklum tíma er eytt, fyrir og eftir draugaárás, í að þróa persónu sína með fjölskyldu- og vinnulífi. SPOILERS umræða/Mér líkaði sérstaklega vel við tímamótin þegar hann kemur aftur í aðalbæinn og hittir manninn sem hjálpar honum og útskýrir hvernig hann hefur séð drauginn. Hann lýsir konunni í svörtu og svo í lok samtalsins segir hann að hann sé að fara til baka, því eftir allt saman, hvaða skaða hafði hún gert honum? Hinn maðurinn segir: "Þú getur ekki farið til baka... einn!" og lánar kappanum hundinn sinn. Litli sætur hundurinn býður upp á smá frest af grínisti léttir, þar sem hann er á leið í gegnum húsið og jafnvel inn í læsta herbergið. Mörg hversdagsleg framkoma draugsins hneykslaði mig virkilega. Konan birtist í miðju skoti í kirkjuna og sýnir að hún er ekki hrædd við kirkjuna og er heldur ekki feimin eða bundin við húsið. Þetta er allt í byrjun. Annað ótrúlega eftirminnilegt atriði var með krökkunum fyrir utan kirkjugirðinguna að horfa á jarðarförina. Þegar myndavélin sveiflast til hægri sést konan í bakgrunni meðal legsteinanna. Eldri maðurinn horfir ekki einu sinni á það, en krakkarnir eru allir að öskra og hæðast að því. Hrollvekjandi... Venjulega eru draugar faldir í skuggum, ásækja ákveðna staði eða fólk. Eins og fram hefur komið er illgirni og reiði draugsins ógnvekjandi og mér finnst árásirnar og endirinn fullkominn og fullkomlega réttlætanlegur. Endirinn undirstrikaði þá staðreynd að hetjan gerði mikil mistök með því að fara aftur í húsið. Eða kannski var hann merktur sama hvað, með því að bjarga sígaunastúlkunni. Gaurinn sem leikur hótelstjórann er svo trúverðugur og fyllir hlutverkið virkilega vel. Ég hef verið að dreifa boðskapnum til vina minna um hversu mikið ég hafði gaman af þessari mynd og það er hughreystandi að sjá að öðrum finnst það sama. Ég sé hvernig fólk sér ekki alveg sama meistaraverkið, sérstaklega ef það fór út í það með mikilli gagnrýni. Ég held að annar einstaklingur hafi dregið það saman þegar þeir sögðu að þessi mynd leysti spurninguna um hvort Ghosts gætu líkamlega eða ekki skaða mann. Úff.. ég ætla að horfa á hana aftur í kvöld og síðan The Changeling, aaww já. Einhverjar aðrar kvikmyndir til að mæla með? Takk,