Afþreying frá 1950 (London) Soho og upprennandi fólkinu. Byggt á sértrúarskáldsögu.Julian Temple er myndbandsleikstjóri. Hvorki meira né minna. Gefðu honum 15 milljónir dollara og hann mun gera þér 15 milljón dollara poppmyndband. Hér gleymir hann því að tvær mínútur með fólki sem getur í raun ekki leikið er eitt - en tveir tímar? Hvað var hann að hugsa um. Fyrir utan hverjir eru áhorfendur? Hverjum er ekki sama um bók sem var vel minnst langt aftur í tímann. Venjuleg saga í London um að kanslarinn hafi tekið sénsinn. Hvað gæti eiginlega dregið þessa mynd enn lengra niður? Ó ég veit, þriðja flokks lög sem hljóma eins og þau hafi verið tilbúin á staðnum. David Bowie krækir í titilinn aftur og aftur nokkrum sinnum og það er hápunkturinn. Hljóðlagsplatan er leirdúfuefni. Það er þó eitt gott. Góð afþreying frá tímabilinu Soho. Synd að þeim datt ekki í hug að setja neitt fyrir framan það.