Kvikmynd sjónrænt þokkafull en áhugaverð er aðallega söguþráðurinn. Myndin sýnir sikksakk framvindu þess að kanna innstu tilfinningar aðalleikarans. Max, sem hefur búið í New York í tvö ár og ætlar að giftast stúlku sem hann kynntist þar, kemur aftur til Parísar og hittir óvænt fyrrverandi kærustu sína sem honum þykir enn mjög vænt um en kemst að lokum að þeirri sem hann elskar mest í raun. er besti vinur hennar. Ólínuleg frásögn eru því mörg endurlit og hver hluti orðaður nokkuð vel. Konurnar þrjár sem Max hefur hitt tákna eitthvað sem við verðum að sækjast eftir þó að við höfum hugsanlega enga skýra mynd af undirliggjandi hvötum. Unnusta hans er sú sem hann þarfnast frekar en sú sem hann elskar og þar af leiðandi enga tryggð sem við getum séð. Hún gefur honum heldur enga ást heldur aðeins stöðugleika. Sönn ást er heldur ekki að finna í sambandi hans við fyrrverandi kærustuna. Aðeins fantasía fyrir hann að komast undan - margt mjög rómantískt sem hann hefur gert fyrir hana en nánast ekkert virðist viðunandi. Sá sem raunverulega lífgar líf Max er í raun besti vinur hennar. Jafnvægið sem næst í lokin er ekki eins og upphafsjafnvægið því Max hefur skilið miklu meira um sína innstu tilfinningu. Ólína uppbyggingin gerir leitina flóknari. Ekki jafn sniðug og "Pulp Fiction" en hlutirnir virðast mun eðlilegri í "The Apartment". Max er ekki eina persónan sem tekur breytingum og raunar áhugaverð er lýsingin á Romane Bohringer. Góð kvikmyndataka gerir hana og Monicu Bellucci líka mjög fallegar. Góð athugasemd um ást dagsins í dag og án efa mynd sem vert er að sjá.