Ég sá þessa mynd fyrst þegar hún kom út í Bandaríkjunum árið 1984. Ég hef séð hana oft, oft síðan. Það sem vekur athygli mína við myndina er innlimun list æfingarinnar inn í líf persónanna og öfugt. Í gegnum myndina fléttast þetta tvennt saman og stundum er maður aldrei of viss um hvort maður sé að horfa á líf persónanna eða atriði úr æfingu. Þetta heldur áfram upp að hápunkti myndarinnar. Öllum þessum árum seinna elskum ég og vinir mínir að rökræða hvort „Carmen“ sé virkilega stungin í lokin eða ekki. Allt frá viðbrögðum hinna persónanna, til stílfærðu morðsins, er opið fyrir umræðu. Ástríðu danssins, gæði leiklistarinnar, ástin á listinni og ljómi sýningarinnar sameinast og skapa frábæra kvikmynd sem enn og aftur blandar saman og snýr línunni milli lífs og listar.