Ég er að fara í taugarnar á mér, en ég virðist ekki geta hugsað mér aðra mynd eins og The Valley of the Gwangi. Vestur með risaeðlum? Hvað gæti verið eðlilegra? Þú verður að velta fyrir þér hvers vegna John Ford og/eða John Wayne prófuðu það aldrei! Söguþráðurinn Þegar TJ Breckenridge (Gila Golan), Tuck Kirby (James Franciscus) og restin af leikaranum/persónunum eru í leit að goðsagnakenndum smáhesti fyrir sirkusinn sinn, fara í undarlegan, týndan dal. Þar finna þeir ekki aðeins smáhestinn, heldur líka nokkrar aðrar, ógnvænlegri verur. Risaeðlur ráða þessum stað. Nú væri það ekki aðdráttarafl í sirkus TJ's T-Rex í búri? Það er ekki það að mér finnist The Valley of the Gwangi slæm mynd, ég virðist bara ekki hafa haft eins gaman af henni og mörgum öðrum sem hafa skrifað athugasemdir við myndina. Það eru nokkrir hlutar sem mér finnst í raun nánast óáhorfanlegir. Fyrir fyrri hluta myndarinnar virðist bara ekki vera mikið að gerast. Mér leiddist ekki endilega en ég vildi að eitthvað gerðist. Plodding væri lýsingarorð sem ég myndi nota. Til að toppa það, þá er myndin með mjög tilgerðarlega ástarsögu. Það er þvingað eins og rithöfundarnir hafi ákveðið að aðalhlutverk karla og kvenna yrðu bara að ná saman. En The Valley of the Gwangi er ekki algjör sóun. Það eru augnablik sem ég hafði mjög gaman af. Hver fær ekki kikk út úr senum kúreka á hestbaki að reyna að lassa T-Rex. Maður sér bara ekki svona hluti á hverjum degi. Verur Ray Harryhausen eru áhrifamiklar. Það eru mjög flottar myndir af smámyndum Harryhausen í samskiptum við fólk og hesta. Það er kannski ekki það besta í verkum hans, en áhrifin eru mjög fín. Samt, að minnsta kosti í mínum huga duga þessar góðu stundir ekki til að sigrast á neikvæðu. Eins mikið og ég hata að gera það, þá verð ég að gefa The Valley of the Gwangi einkunnina 4/10.