Þegar við tölum um Hollywood hótel gætum við verið að tala um eitt af þremur hlutum, hið raunverulega hótel, útvarpsdagskrána og þessa mynd sem var að hluta til innblásin af fyrstu tveimur. Dick Powell var gestgjafi Hollywood Hotel dagskrárinnar á CBS útvarpsnetinu þar sem Louella Parsons gaf út vikulega stjörnurnar. Powell og Parsons frumsýndu Hollywood Hotel dagskrána árið 1934 þannig að árið 1937 hafði hún sinn hlut af útvarpsáhorfendum. Powell var gestgjafi, söng og kítsaði með Louella og kvikmyndastjörnugestunum hennar. Með kraftinum sem hún hafði með dálknum sínum tókst henni að fá hinar ýmsu stjörnur til að halda áfram og tengja nýjustu myndirnar sínar fyrir ekki neitt. Þá tók Bandaríska útvarpslistamannasambandið inn og krafðist þess að hún greiddi laun í samræmi við það og þeir unnu málið. Þar með lauk dagskrá Hollywood Hotel árið 1938. Auðvitað fóru bæði Powell og Louella á aðra útvarpsstaði. Farið er yfir alla söguna í Tony Thomas bókinni, The Films Of Dick Powell. En áður en búið var að kippa þessu í liðinn kom þessi mynd frá heimastúdíói Powells Warner Brothers innblásin af útvarpsþættinum. Powell leikur söngvara/saxófónleikara með Benny Goodman hljómsveitinni sem fær Hollywood samning. En þegar hann kemur út til Hollywood flækist hann sjálfum sér við sjálfhverfa kvikmyndastjörnuna Lola Lane, tvöfalda raunveruleikasystur hennar Rosemary Lane og skinkuleikara í Alan Mowbray. Þegar Mowbray er kallaður til að syngja í borgarastyrjöldinni er hann gera með Lola Lane, það er rödd Powells sem þeir nota. Svo lendir Mowbray í Linu Lamont-vandamáli þegar hann er beðinn um að fara í útvarpsþáttinn frá Hollywood Hotel, sem sendur er út frá Hollywood-hótelinu. Þar með er stúdíóið í uppnámi. Segjum að vandamálið sé ekki leyst eins og það er Singing In The Rain, en stjóri Powell, Ted Healy, reynist útsjónarsamur. Richard Whiting og Johnny Mercer gefa mjög fallega einkunn fyrir myndina. Stóra lagið kemur strax í upphafi þegar Benny Goodman hljómsveitin með scat syngjandi Johnnie Davis syngur Hollywoodsönginn, Húrra fyrir Hollywood. Uppáhaldið mitt er hins vegar Powell og Rosemary Lane að syngja, I'm Like A Fish Out Of Water. Bara að hlusta á texta Johnny Mercer um Ginger Rogers sem rekur Brooklyn Dodgers eða Sally Rand án aðdáanda síns, þetta er samansafn af bandarískri dægurmenningu á þriðja áratugnum. Busby Berkeley sér um kóreógrafíuna hér og á meðan myndin er ekki með það svífa ímyndaða efni sem fyrri verk hans með Warner Brothers hafa, tölurnar eru vel sviðsettar. Stóra stund Berkeleys er í innkeyrslumatsölustað þar sem Powell og Healy hafa neyðst til að taka við vinnu. Númerið byrjar á því að Benny Goodman sendir út frá Hollywood hótelinu og gerir Let That Be A Lesson To You og svo við innkeyrsluna byrja Powell, Lane og allur staðurinn að taka þátt í söngnum til reiði eiganda Edgar Kennedy. Og þú veist hvers þú getur búist við frá Edgar Kennedy gremju. Benny Goodman fær að sýna hvers vegna hann var útnefndur King Of Swing þegar hljómsveitin með trommuleikara Gene Krupa og xílófónleikara Lionel Hampton sem hluti af sveit hans. Það ásamt Frances Langford söng líka. Og hugsanlega var síðasti eftirlifandi leikari hópsins náungi sem hafði lítið sem útvarpsboðari. Hann lést árið 2004, en ekki áður en hann varð 40. forseti Bandaríkjanna. Ronald Reagan sagði Dick Powell og Pat O'Brien alltaf vera strákana tvo í Warner Brothers sem voru hjálpsamastir ungum leikmanni sem vildi láta gott af sér leiða. Hollywood Hotel er ein yndisleg og skemmtileg kvikmynd, dagsett, en heillandi svo .