Hvers myndir þú búast við af kvikmynd sem ber titilinn 'Surviving Christmas' og kynnt sem 'hátíðarskemmtun', eitthvað eins og Ghandi eða enskur sjúklingur? Það er margt sem ég elska við þessa mynd, hún er fyndin, hún er mjög vel leikin og hún er frábærlega skrifuð. Ég kom að myndinni sem Kaplan/Elfort aðdáandi en var efins þegar ég las söguþráðinn, hann hljómaði fáránlega. En myndin kemur ekki svona fram vegna þess að Affleck (sem Drew Latham) leikur sinn hlutverk fullkomlega, eina mínútuna fullorðinn sem barn, þá næstu þroskaður maður sem gerir sér grein fyrir að hann hefur náð öllu í lífinu fyrir utan það sem hann vill í raun og veru. Reyndar sjáum við Latham vaxa úr grasi í þessari mynd, þegar hann lendir í vandamálum þeirra sem hann öfunda og gerir sér grein fyrir að líf þeirra er ekki svo gott, sér hann að hans eigin hlutskipti er ekki svo slæmt. Þessi mynd hefur færri veikar eða asnalegar senur en margar aðrar gamanmyndir sem ég hef séð. Gamanleikur er svo miklu erfiðari en nokkur önnur tegund af drama, annaðhvort virkar hún eða ekki og mjög fáir gamanmyndahöfundar fá það rétt í hvert sinn. Ég elskaði sérstaklega dramasenuna, þar sem fjölskyldan byrjar að lesa hluti sem Latham skrifar. Ánægjan felst í viðbrögðum Tom Valco (James Gandolfini) og ummælum Brian Valco (Josh Zuckerman). Það er vandræðagangur hins gráðuga Tom Valco sem þarf að bíta í tunguna, vera með kjánalega hatta eða syngja við jólatréð til að vinna sér inn verðlaunaféð sem heldur myndinni áfram. sagan kemur með yndislegan rómantískan vinkil og hvers vegna ekki í jólamynd? Auðvitað er það corny og tilgerðarlegt; hann er ríkur og myndarlegur, hún er falleg og einhleyp, og svo óumflýjanlega enda hún og Afflect á því að detta saman í snjónum og finna sig augliti til auglitis. Frábært! Eitt sem ég hefði viljað var meiri notkun á hátíðartónlist til að auka stemninguna en ég get eiginlega ekki kvartað. Ég fékk það sem ég vildi.