Kvikmyndir af þessu tagi þykja oft vera blanda af frábærri vinnu ásamt örlítið læti til að fylla sýningartímann. Hvort sem það er stuðningur við stóra nafnið eða verkefnið sjálft, þá fellur Paris je t'aime aldrei inn á þetta svið. Ég trúi því að ég geti með sanni sagt að myndin í heild sinni sé betri en hlutar hennar. Milli hinna dásamlegu umbreytinga og hinnar frábæru endaröðunar, sem sameinaðir persónur saman í eina síðustu sýn á ástina í París, held ég að myndin hefði orðið fyrir þjáningum ef einhver tannhjól væri fjarlægð. Að vísu eru örugglega nokkrir áberandi sem skyggja á restina, en á endanum er ég með varanlega mynd, jafnvel þó ekki sé nema sekúndubrot af hverri stuttri vignette. Ást tekur á sig margar myndir, og hæfileikinn hér rís við tækifærið, til að koma á óvart og hreyfa við áhorfendum í gegnum klippa ljóð og glæsileika í mörgum hliðum tilfinninganna. Quartier des Enfants Rouges: Maggie Gyllenhaal kemur á óvart sem leikkona sem er fíkniefnaneytandi í skotárás í París og hittir með söluaðilanum sínum. Afhjúpunin í lok hennar skilur þig dálítið úr jafnvægi þar sem ástúðin á milli þeirra tveggja skiptir um hendur. Quatier Latin: Ben Gazzara og Gena Rowlands (endurskapa samband úr gamalli Cassavettes-mynd?) koma með mikla skarpa gáfur og kaldhæðni þegar þau hittast. ræða yfirvofandi skilnað þeirra. Hvað um samtal þeirra er satt og hvað er bara til að reita hinn, það er allt skemmtilegt, skilur eftir bros á andlitinu. Quais de Seine: Leikstjórinn Gurinder Chadha gefur okkur áhrifaríka mynd af ást sem er til staðar fyrir utan trúar- og kynþáttamun. Þetta er ljúf lítil saga um feimna ást milli tveggja einstaklinga sem augljóslega finna fyrir tengingu, en geta ekki orðað það alveg. Ferðalag um Eiffel: Ég viðurkenni að ég varð fyrir vonbrigðum með að Sylvain Chomet náði ekki teiknimyndasögu saman, hins vegar þessi lifandi saga. af mímurum sem verða ástfangnir í fangelsi í París hefur sama sérkennilega eðli og kvikmynd hans Les Triplettes de Belleville. Tuileries: Coen-bræðurnir halda sig við undarlega húmorinn og hlæja af sér. Steve Buscemi skín virkilega og selur gjörninginn án þess að segja orð. Andlitsviðbrögð hans við munnlegri misnotkun óánægðs Frakka eru ómetanleg.Bastille: Hér er átakanleg mynd af pari sem er ástfangin til að fá hana aftur í ljósi harmleikanna. Sergio Castelltto og Miranda Richardson eru áhrifamikil þegar parið glímir við vandræði og finnur hversu sterk tengsl sannrar ástar eru. Pére-Lachaise: Furðu fyndin lítil saga frá hryllingsmeistaranum Wes Craven. Smá húmor hjá Oscar Wilde getur bætt léttúð við hvaða samband sem er.Parc Monceau: Alfonso Cuarón lítur út fyrir að vera að æfa hina mögnuðu langvinnu sem hann fullkomnar í Children of Men með þessari sögu um tvær ástfangnar manneskjur sem ganga niður götuna. Þegar Nick Nolte og Ludivine Sagnier koma að lokum í nærmynd, finnum við líka hið sanna samhengi samtals þeirra um „forboðna ást“. Porte de Choisy: Mjög súrrealískt horf inn í glamúr Parísar. Þetta er sennilega undarlegasta færslan, en svo forvitnileg að ekki er hægt að líta undan brjálæðinu sem fylgir. Ekki reita asíska snyrtifræðinginn þinn til reiði, hvað sem þú gerir.Pigalle: Áhugavert sýn á samband sem er í hlutverkaleik sem virðist hafa staðið í stað í mörg ár. Smá fjölbreytni frá Bob Hoskins er nauðsynleg til að kveikja eld. Quartier de la Madeleine: Jafnvel vampírur í París geta fundið ást meðal fóðrunartíma. Ég veit ekki hvort ég á að vera ánægður fyrir hönd Elijah Wood í kjölfarið eða ekki. Þessi stuttmynd er fallega tekin og þögguð til að leyfa lífrauða blóðrauða, en svo er ástin líka. Bandaríkjamaður í París til að finna hvað ást er. Hin harka, ómenntaða franska hennar er mjög áberandi andstæða við ekta hreiminn sem við höfum hlustað á fram að þessum tímapunktinógu slétt til að vera bæði fyndinn og algjörlega sannur sögunni.Montmartre: Áhugaverð kynning á vinnslunni. París getur verið borg sem er lítilsvirt vegna hversdagslegra athafna eins og að finna bílastæði, en þegar ástin uppgötvast mun hún fara með fangann hvert sem er til að halda ferðinni áfram. Loin du 16éme: Catalina Sandino Moreno sýnir á frábæran hátt hvað ást til barns er í gegnum fíngerða sína frammistaða þar sem sagan er bókuð af því að hún syngur fyrir ungt barn, en samt allt öðruvísi í hvert skipti. Place des Fetes: Uppáhalds sagan mín af hópnum. Seydou Boro og Aïssa Maïga eru einfaldlega frábær. Hringlaga eðli sögunnar og hvernig örlögin sameina persónurnar tvær tvisvar til þess að Boro geti loksins beðið hana um kaffi er erfitt að horfa á. Stundum er ást á síðustu stundu nóg til að sætta sig við að maður fari af þessari jörð.Place des Victoires: Ein besta sagan um móður sem reynir að takast á við dauða ungs sonar síns. Juliette Binoche er hrikaleg sem móðirin, örvæntingarfull eftir að sjá son sinn í síðasta sinn, og Willem Dafoe er einkennilega fullkominn sem kúrekinn sem leyfir henni tækifærið.Faubourg Saint-Denis: Stundum þarf maður að halda að hann hafi misst ástina til að sætta sig við að hann hefur ekki verið fjárfest að fullu í sambandinu. Melchior Beslon rifjar upp minningar og reynir að komast að því hvar þeir fóru úrskeiðis í gegnum röð af snörpum, snörpum klippum frá fundi hans Natalie Portman til að lokum að "sjá" hversu mikið hann þarfnast hennar. Le Marais: Leyfðu Gus Van Sant að sýna okkur sögu um bilið í samskiptum og skilningi þar sem myndir hans fjalla nánast alltaf um einhvers konar firringu. Ljósmyndari hans frá Elephant er Bandaríkjamaður sem starfar í París og er hvatinn að því að Gaspard Ulliels svífur um ást og sálufélaga. Stundum þarf maður ekki að vita hvað er sagt til að skilja hvað er að gerast í pásunum.