Ég geri mér grein fyrir því að bandaríski herinn var siðblindur árið 1971, en þessi mynd var ótrúverðug. Það áttu að vera æfingabúðir ekki refsiherfylking SS í skáldsögu Sven Hassell. Rithöfundurinn hlýtur að vera alvöru herhatari. Sálþjálfarinn sem hélt áfram að berja vitleysuna af fólki átti heima í fangaklefa og ónýti svarti yfirþjálfarinn hefði líka átt að vera rekinn. Þessir menn voru að fara til útlanda, móttökusveitirnar hefðu örugglega velt því fyrir sér hvaðan allir ónothæfu skemmdu nýliðarnir kæmu og rannsókn hefði farið fram. Atriðið sem sprengdi það algjörlega var raflostingin. Farrell, meintur herskáalögfræðingur, hefði látið leiðbeinandann yfir tunnu fyrir að gefa út ólöglega skipun (til að pynta fanga í bága við Genfarsáttmálann), raunverulega árás á innritaðan mann, kynferðisofbeldi og hegðun sem er óviðeigandi liðsforingi. Enda fer hann bara í burtu. Eftir þetta bregst agi niður í geðveikistig og myndin verður óáhorfanleg. Ég veit ekki hvernig þetta endaði, ég fór að sofa.