Að horfa á "Ossessione" í dag - meira en 6 áratugum síðar - er enn kröftug upplifun, sérstaklega fyrir þá sem hafa áhuga á kvikmyndasögu og nánar tiltekið hvernig ítalskir kvikmyndagerðarmenn breyttu kvikmyndum að eilífu (u.þ.b. frá "Ossessione" og "I Bambini Ci" eftir De Sica Guardano", bæði 1943, allt að 20 árum síðar með Fellini, Antonioni, Pasolini). Visconti gerir ótrúlega frumraun í leikstjórn og tekur (óviðurkenndan) söguþráðinn „Póstmaðurinn hringir alltaf tvisvar“ sem leiðarvísi að þróun eigin þema. Það slær okkur enn í dag hversu á undan sinni samtíð „Ossessione“ var. Myndin var tekin á fasista Ítalíu í seinni heimsstyrjöldinni (hugsaðu málið!!), og sýndi atriði og þemu sem olli því að myndin var tafarlaust bönnuð í kvikmyndahúsum -- og þá staðreynd að hún notaði söguþráð frægrar bandarískrar skáldsögu og greiddi engan höfundarrétt hjálpaði ekki. "Ossessione" afhjúpar á skelfilegan hátt hina fátæku stríðstíma Ítalíu (langt frá hinni hugsjónuðu Ítalíu sem lýst er í fasískum "Telefoni Bianchi" kvikmyndum); en það er líka ákaflega djarft í kynferðislegri hreinskilni sinni, þar sem skyrtulausi hunkinn Gino (Massimo Girotti, sem er örugglega á undan Brandos Kowalski í "A Streetcar Named Desire") færir Giovanna (Clara Calamai), gifta konu, í rúmið aðeins 5 mínútum eftir að þau voru fyrst. hittast. Við horfum á óglamorous, málefnalega afklæðningu Calamai og lúmskum en óneitanlega samkynhneigðum vísbendingum milli Gino og Lo Spagnolo (Elio Marcuzzo - mjög aðlaðandi leikari, andlit hans ekki ósvipað og Pierre Clémenti, sem var skotinn af nasistum árið 1945, 28 ára gamall. ára!)...Í örfáum orðum: kynlíf, losta, græðgi og fátækt, jafn vægðarlaust og það hafði sjaldan eða aldrei verið sýnt áður í ítölskum kvikmyndum. Öll eintök af "Ossessione" voru eyðilögð fljótlega eftir opnun þess. -- það var kallað hneyksli og siðleysi. Visconti tókst að bjarga prenti og þegar myndin var endurútgefin eftir stríð kölluðu flestir gagnrýnendur hana fremsta í flokki nýraunsæisstefnunnar, á undan Rossellini "Roma CIttà Aperta" og "Sciuscià" eftir De Sica. Sumir aðrir gagnrýnendur, ef til vill réttara, litu á "Ossessione" sem ítalska hliðstæðu hins "ljóðræna raunsæis" franskrar kvikmyndagerðar (mundu að Visconti hafði verið aðstoðarmaður Renoir), sérstaklega "Quai des Brumes" eftir Marcel Carné og "Le Jour se Lève". og "Pépé le Moko" eftir Julien Duvivier. Þó að "Ossessione" gæti verið nýraunsæ í myndmáli sínu (lýsingin á stríðstíma stríðslífs á Ítalíu með vinsælum tívolíum, fátækt, barnavinnu, vændi, bumbu, svindlara o.s.frv.), voru persónurnar og þemu þegar ákveðin. Viscontian. Hann hafði alltaf meiri áhuga á hörmulegum, ástríðufullum, þráhyggjufullum, gráðugum persónum, á félagslegri/pólitískri/kynferðislegri aðskilnaðarstefnu, á decadenence elítunnar en á raunsæjum, „hversdagslífs“ persónum og þemum, sem DeSica og Rossellini hylltu. Í "Ossessione" finnum við þegar þættir leiklistar og harmleiks sem síðar þróast í mörgum kvikmynda hans, sérstaklega "Senso" (endanlegt brotthvarf Viscontis frá nýraunsæislegri fagurfræði) og "Rocco e Suoi Fratelli"... Jafnvel í sínum mest "Neo" -Realist“ kvikmynd, „La Terra Trema“, lætur sjómenn sína rísa úr daglegum persónum í goðsagnapersónur.“Ossessione“ er gott tækifæri til að staðfesta kenninguna um frábæra listamenn þar sem verk þeirra nálgast, greina og þróast. ákveðin þemu og áhyggjur aftur og aftur, frá fyrsta til síðasta ópuss þeirra, sama hvort landslag, bakgrunnur eða tímasetning getur breyst - Visconti getur leikið sér með rammann en þemu og kjarni listar hans eru, ja, þráhyggjulega endurtekið. "Ossessione" má ekki missa af: þú munt örugglega heillast af þessari tímamóta, kraftmiklu kvikmynd.