Það hefur verið sagt að Deanna Durbin hafi fundið upp unglinginn. Þessi fyrsta mynd var ein sú besta. Gamansöm sagan kynnti yndislega 14 ára Deönnu, smá fegurð með stórkostlega rödd, sem „Miss Fixit“ í fjölskyldu sem er sundruð eftir skilnað. Sjáðu aðrar IMDb færslur til að fá yfirlit yfir söguþræði, en fljótlega ætla Deanna og tvær eldri systur hennar að fara til Ameríku frá Sviss til að koma í veg fyrir að faðir þeirra giftist aftur. Með frábæru aukahlutverki, sérstaklega Barbara Read og Nan Gray sem systurnar, góða leikstjórn og klippingu, tekst myndinni að grípa mann jafnvel við síðari áhorf. Af þremur lögum Deönnu er aðeins „Il Bacio“ af klassískri efnisskrá, en þegar hún syngur það í lögreglustöðinni er sess myndarinnar tryggð í sögunni. Að minnsta kosti var það fyrir þennan áhorfanda sem 15 ára gamall var hrifinn af lífi með bæði Deanna og klassískri tónlist. Ein af mörgum fallegum snertingum sem eiga sér stað í gegnum ÞRJÁR Snjöllu stelpurnar er stutt innsýn af drukknum sem teygir hálsinn á sér til að sjá Deönnu í síðasta sinn þegar löggan hleypur honum framhjá! Ein óheppileg afleiðing af velgengni þessarar myndar var að síðari höfundar fyrir Durbin farartæki lokuðust inn í "Miss Fixit" þemað, sem varð fljótt úrelt. Deanna sjálf gerði það aldrei. Staða hennar sem leikkona er vafasömari en karisma hennar, sem hún hafði svo sannarlega. Mér sýnist að hún hafi, eins og margir aðrir kvikmyndapersónur, skipt "náttúruleika" út fyrir sögulega hæfileika sem hana skorti. Uppátækið virkaði vel fyrir 21 kvikmynd í fullri lengd.