Nú eru 2005 og 15+ ár síðan þessi teiknimynd var fyrst sýnd. Ég hef reyndar ekki horft á það alvarlega eða náið í um 10 ár. Nú þegar ég er orðinn fullorðinn á þrítugsaldri get ég horft til baka með alvarlegum augum þegar ég horfi á þættina aftur. Í hugmyndafræði er teiknimyndin að hluta til virðing fyrir hinum sígilda Looney Tunes en einnig eigin frumsýningu. Það eru nokkrir þættir sem eru byggðir upp eins og gömlu teiknimyndirnar. Til dæmis er söngvari sem ræðst á Buster og þannig hefnir hann á tónleikum þessa söngvara - nákvæmlega eins og gamla Bugs Bunny teiknimyndin. Teiknimyndin sem á eftir kemur er svipuð Looney Tunes, bara á öðrum tímum. Ef þú horfir á gömlu Looney Tunes, þá gerðu þeir voðalega mikið nákvæmlega eins og Tiny Toons gerði. Gamla Looney Tunes gerði mikið af félagslegum athugasemdum og skopstælingum. Það voru orðstír eftirlíkingar. Það var mikið af lélegum tímabilsbröndurum, slangri og samræðum. Gamanmyndin var súrrealísk og skrítin. Þú getur sagt þetta nákvæmlega fyrir Tiny Toons líka. Gamanmyndagerðin er „andlega“ sú sama. Örugglega afturhvarf til klassíkarinnar sem hafði ekki verið gert vel (ef yfirleitt) í teiknimyndum á áratugunum fyrir þessa sýningu. Við þekkjum menningarlegar tilvísanir í Tiny Toons og við getum rekið augun í augun þegar eitthvað sem okkur líkar ekki kemur upp. En ástæðan fyrir því að okkur finnst Looney Tunes ekki vera léleg er sú að við vorum ekki á lífi á fjórða áratugnum. Einnig var Looney Tunes frumlegt í þá daga en í dag eru teiknimyndir endurteknar aftur og aftur. Þannig að það er auðvelt að skynja Tiny Toons í ósanngjarnu ljósi vegna útsetningar okkar fyrir atburðum líðandi stundar og of mikillar útsetningar okkar fyrir teiknimyndum almennt. Það er vissulega munur að mörgu leyti - tímasetningu, afhendingu og augljóslega lengd þáttanna. Þetta eru tveir ólíkir stílar frá tveimur mismunandi tímabilum, gerðir við tvær mjög mismunandi aðstæður - Looney Tunes eru gerðar fyrir fullorðna í kvikmyndahúsum og Tiny Toons sem eru gerðar fyrir krakka sem horfa á sjónvarpið. Samt sem áður stóðu þeir sig vel að búa til frumlegan þátt með frumsömdum gaggum OG heiðra og munstra eftir gamanmyndum gömlu Looney Tunes. Þar sem Tiny Toons hafði miklu meiri tíma til að leika sér með, áttu þeir ósviknar augnablik af frábær innblástur til hreyfimynda. Þú þarft bara að horfa á þætti eins og 1 mínútu í 3, baby Plucky klósettþáttinn.. það eru svo margir fleiri. Til dæmis er eitt besta gamansamráð sem hefur verið líflegt í ThirteenSomething þegar Babs og Buster eru í símanum á klofnum skjá og vona að hvor missi af öðrum. Misskiptin eru stórkostleg. Athyglisvert er að persónuþróunin í þessum þætti og nokkrum öðrum (venjulega þeim sem Deanna Oliver eða Sherri Stoner skrifaði) er frekar góð. Kvenpersónurnar voru teknar alvarlega sem persónuleikar og þróaðar, óvenjulegt í ljósi þess að hið gagnstæða á venjulega við um teiknimyndir frá því tímabili. Þetta var fyrsta nútímateiknimyndin sem hafði mikið af bæði poppmenningar- og sjálfsvísandi húmor. Þetta var langt á undan sinni samtíð. Tiny Toons opnaði í raun og veru dyr fyrir rithöfunda til að taka skopískt frelsi sem er svo algengt í teiknimyndum í dag, í stað þess að gera gamla leiðinlega vitleysuna sem við máttum þola sem börn á níunda áratugnum. Já, ég elskaði Transformers og Thundercats, en Tiny Toons hoppaði algjörlega frá þessu öllu. Þetta var ferskur andblær. Bakshi's New Adventures of Mighty Mouse kann að hafa verið undanfari, en Tiny Toons gerði þennan súrrealískan stíl teiknimyndagerðar að alvöru velgengni. Sem krakki gleymdi ég algjörlega sumum brandara. Til dæmis er einn þáttur heiður til Marx-bræðra sem ég hunsaði algjörlega sem unglingur. Núna ber ég nýja virðingu fyrir því. Það eru svo margir innblásnir gaggs sem ég hef aldrei tekið eftir sem eru virkilega ljómandi. Það er svona gamanmynd sem fær mig til að hugsa um Looney Tunes og Family Guy. Ég tók ALDREI eftir svona gamanleik sem krakki. Ég hef hugsað þetta í flestum þáttum sem ég horfði á nýlega. Þú myndir taka eftir svona hlutum ef þú HORFAÐI á þáttinn. Ólíkt sumum öðrum gagnrýnendum hér sem ég veit að eru að dæma það á ósanngjarnan hátt, hef ég séð alla þættina og hugsað vel um þá, afhjúpað bæði sem krakki og sem fullorðinn. Þú getur séð að það var mjög vandað til með raddbeiting líka. Ég er ekki bara að tala um aðalpersónurnar, en hliðarpersónurnar voru mjög vel og skapandi líka. En aftur að aðalpersónunum, sumar aðalpersónurnar voru frábærar. Tress MacNeille átti, að mínu mati, sína bestu frammistöðu í þessari teiknimynd. Hún hefur ekki verið söm síðan. Rob Paulsen gerði líka ótrúlega hluti hérna líka. Þetta er ekki þar með sagt að þátturinn hafi ekki verið með slæma þætti. Það var nóg. Það var líka fullt af miðlungs. En það var vissulega fullt af virkilega fyndnum þáttum. Sérstaklega þegar hún var frumsýnd var í raun fyndið að horfa á hana. Af 10 gef ég þættinum 8,5 - og hrós fyrir að ýta á umslagið og brjóta niður hurðirnar sem leiða til nýs tímabils teiknimynda.