Þú veist að myndin hefði getað verið miklu betri þegar dýrið - í þessu tilfelli, lítill hundur - er besti leikarinn á skjánum! Leikurinn í þessari mynd er svo slæmur, svo áhugamaður, af því að hundur varð vandræðalegur við að horfa á þetta. Hann ("Rusty," Golden Retreiver okkar) hefði getað unnið betur en fólkið hér inni. Núna er þetta næstum þröngsýn saga: krakki finnur dýr, gæludýr er ekki hrifin af né eftirsótt af öðru foreldrinu heldur "gæludýrinu" “ bjargar einum krökkunum og er nú hetja og opinber fjölskyldumeðlimur. Hljómar kunnuglega? Ég man að þessi mynd sló í gegn, en komst aldrei að því að sjá hana fyrr en um miðjan tíunda áratuginn á VHS. Mér brá hversu slæmt þetta var. Hvers vegna svona mikið læti vegna kvikmyndar? Var það vegna þess að það var svo mikið vesen snemma á áttunda áratugnum að góð fjölskyldumynd skar sig úr í hópnum? Hugsanlega. Það var ekki mikið af heilnæmri skemmtun á áratug 7. áratugarins auk þess sem margir eru fúlir í litlar sætar dýrasögur. Hver gæti staðist þennan sæta litla hund? Ekki mig. En myndin sem ég get staðist: hún er söguþráður B-gráðu með hræðilegum leik. Aðeins mælt með fyrir unnendur smáhunda og ég meina "elskendur" því jafnvel venjulegur gæludýraeigandi mun sofna við að reyna að horfa á þessa mynd á þessum tíma.