Það pirrandi við kvikmynd sem þessa, sem hefur sannkallaða stórkostlega möguleika, er að hún nýtur þess næstum að vera þunglynd. Við tölum um líkingamál, um myndlíkingar...en sannleikurinn er sá að það er ekkert hægt að komast framhjá þeirri staðreynd að það er nákvæmlega enginn söguþráður eða raunveruleg persóna. Á ákveðnum tímapunkti vitum við flest hver fólkið er...jafnvel þótt við aldrei skilja hvert þeir eru að fara. Hreint tilgerðarleysið tók mig niður í hvert skipti sem ég reyndi að átta mig á sannleikanum í þessari mynd. Kallaðu hana fallega, frábæra og æðislega ... ég kalla það bara "svindl." Allur stíll og ekkert efni. Vissulega er þetta smekksatriði...en ég myndi aldrei taka ruglingslegt módernískt pastiche af táknum og skvettum yfir andlega skýrleika Jean Cocteau eða Renoir. En ef það virkar fyrir þig, þá er ég til í það. List er persónulegur hlutur, held ég.