Heimildarmynd Richard Schickel frá 1991 um Gary Cooper - "Gary Cooper: American Life, American Legend" gefur okkur innsýn í hina stórkostlegu, al-amerísku stjörnu í gegnum kvikmyndir sínar og líf hans. Sagt af Clint Eastwood, þemað er örugglega "Gary Coooper, American" þar sem við erum tekin í gegnum hröð myndbrot af mörgum framkomum hans í vestrum, og senum úr "Meet John Doe", "Mr. Deeds Goes to Town, og "Sgt. York." Besti hluti heimildarmyndarinnar eru heimamyndir af Cooper og fjölskyldu hans sem og bernskumyndir hans, sem sýna hann sem fallegan ljóshærðan krakka með sólríka brosið sem hann myndi hafa allt sitt líf. Það er líka bráðfyndið myndband af Cooper í "The Jack Benny Show" endurkomuna á númerinu "Bird Dog" - og Benny missir það. Heimildarmyndin tekur okkur einnig stuttlega í gegnum stormasamt ástarsamband hans við Patricia Neal, sem næstum eyðilagði líf þeirra beggja. Það vantar ákveðna samheldni úr þessari ævisögu/aftursýn - það hoppar mikið um og hefur engin myndefni af Cooper í viðtali, sem hefði bætt miklu við. Einnig var frásögn Clint Eastwood lýst sem áberandi. Það sem það var, var leiðinlegt og eintóna. Í ljósi þess að Cooper sjálfur hafði tilhneigingu til að vera sterka, þögla týpan á skjánum, við hefðum getað notað smá hreyfimynd. Á persónulegum nótum var Gary Cooper einn myndarlegasti maður sem uppi hefur verið - það sást nokkur sýn á hann í fyrstu myndunum hans, en ekki næstum því nóg fyrir þennan aðdáanda. Þetta bros, þessar varir, þessi beinbygging - hann var myndarlegur alla ævi, en í myndum eins og "Marokkó" og "Desire" er hann hrikalegur. Í stað þess að sitja í gegnum atriði úr einni af verstu frammistöðu sinni, sem Howard Roark í "The Fountainhead," að halda ræðu sem hann viðurkenndi við höfundinn að hann skildi ekki - ungur, blíður Cooper í smóking hefði verið fín snerting . Þessi heimildarmynd, því miður, var örugglega framleidd af manni.