Ég elska Morgan Freeman. Paz Vega er aðlaðandi, aðlaðandi og hæfileikarík leikkona. Ég er viss um að þetta hefði verið góð mynd ef eitthvað hefði gerst í henni. Það gerir ekkert. Það er stutt (minna en 90 mínútur). Það var 75 mínútum of langt. Eftir klukkutíma af gremju skannaði ég í gegnum þær 20 mínútur sem eftir voru. Hrikalegt.Freeman leikur leikara - sem hefur ekki unnið lengi - sem rannsakar hlutverk sem hann gæti leikið, sem afgreiðslumaður í stórmarkaði. Hann heimsækir matvörubúðina þar sem hún vinnur. Ekkert gerist. Hún ákveður að gefa honum far heim og þau fara á Arby's, Target, bílaþvottastöð. Ekkert gerist. Þeir ræða saman um líf sitt. Ekkert gerist. Alltaf. Ég skil það ekki. En ég næ heldur ekki Bill Murray-myndunum „Lost In Translation“ og „Broken Flowers“. Ef þér líkar við þessar kvikmyndir, gætirðu líkað við þessa. Mörgum finnst kvikmyndir á borð við þessa duttlungafullar, heillandi, eða - af ástæðum sem fara mér framhjá mér - finnst samtalið heillandi. Algengt tæki í kvikmyndum af þessu tagi er að hafa langa kyrrð/þögn eftir að leikari hefur skilað línu sem á að vera þýðingarmikil. Við vitum að það er þýðingarmikið vegna þess að því fylgja tvær mínútur af engu á skjánum. Fyrirgefðu, ég hlýt að vera filisti. Ég skil það ekki. Fyrir mér eru svona kvikmyndir ekki fyndnar, heillandi eða umhugsunarverðar. Þeir eru bara leiðinlegir. Hvers vegna? Vegna þess að það er engin gamanmynd. Ekkert drama. Engin spenna. Ekkert grín. Engin spenna. Engin aðgerð. Ekkert að horfa á. Í stuttu máli, ekkert af því sem ég fer í bíó fyrir. Mér getur leiðst ókeypis. Ég sé skrýtnar/skemmtilegar persónur í raunveruleikanum. Ég fer á Target, skyndibitastaði og bílaþvottahús. Þessir þættir gera ekki kvikmynd, jafnvel þótt stjörnur séu að gera þetta. Ég borga fyrir að skemmta mér. Ef þú ert brjálaður út í Morgan Freeman og vilt bara heyra hann röfla um ekki neitt, skemmtu þér þá. Ef þú vilt slefa yfir Paz Vega geturðu horft á hana og hlustað á hana. En ekkert gerist, ég lofa því. Algjör snoozefest.