Kvikmynd Vasili Pichuls, Little Vera, frá 1988, er grátbrosleg kynning á hnignun fjölskyldugilda og mannlegrar reisn í kjölfar sovésk kommúnisma. Hrottalegt drama Pichuls markar sterka fráhvarf frá ímyndum sótthreinsaðrar hugsjónastefnu sem kynnt var á Sovéttímanum (eins og í Sirkus Aleksandrovs), og færir samfélagslega ringulreið samtímans í sviðsljós almennings. Nútímalegt úkraínskt umhverfi eykur áhrifin enn frekar, fyrst með því að kvikmyndin er nærri tíma sínum, í öðru lagi með því að hún nýtir sér stað sem berst ekki aðeins fyrir sjálfsmynd í stað sovésks kerfis, heldur einnig sem þjóð sem er aðgreind frá rússneska málshætti. sem hafði verið ráðandi í U.S.S.R.Vera, titilpersóna myndarinnar og aðalpersóna, er uppreisnargjörn unglingsstúlka með „vanvirka“ fjölskyldu, þar á meðal harðdrekkandi föður og móður sem er umhyggjusöm. Vera hafnar tilvonandi fallegu Andrei og byrjar eyðileggjandi (og fyrst og fremst kynferðislegt) samband við háskólanema að nafni Sergei. Þrátt fyrir óbeit foreldra hennar á hinum lata Sergei og þrátt fyrir grófa fyrirlitningu Sergei á foreldrum hennar, flytur hann inn í þrönga íbúð þeirra. Spenna magnast þar til faðir Veru stingur Sergei ölvaður. Vera verður að ákveða hvort hún muni halda tryggð við óþolandi fjölskyldu sína með því að bera vitni um að faðir hennar hafi virkað í sjálfsvörn, eða halda áfram að styðja og verja Sergei, sem er sífellt aðskilinn. Vera litla, sem er óþolandi á næstum öllum mögulegum hátt, fangar og miðlar á meistaralegan hátt óumflýjanlegt tómarúm sem skilur eftir sig í félagslífinu eftir hrun kommúnismans. Kynferðisleg árásargirni myndarinnar (það var fyrsta myndin sem sýndi skýrt kynlíf) ásamt óbilandi kynningu á félagslegum veruleika (áberandi aðgreining frá sósíalískum raunsæi sem Stalín krafðist af) stóð í raun frammi fyrir aðstæðum fyrrum Sovétríkjanna. Athyglisverðast voru þó viðtökur almennings. Þó að margir skrifuðu haturspósta til leikstjórans og stjörnunnar var myndin gríðarlega vinsæl. Hér kemur fram hið tvíeggjaða eðli „kvikmynda sem samfélagsgagnrýni“: ef rétt er að staðið mun myndin valda áhorfendum óþægindum. Vegna þess að engin auðveld lausn býður upp á sig munu sumir áhorfendur hata myndina og kvikmyndagerðarmenn fyrir að "taka upp" málið. Margar myndir koma upp í hugann sem nokkuð sambærilegar í þessu sambandi: Larry Clark's Kids, Harmony Korine's Gummo, jafnvel vinsælar myndir eins og John Hughes' Breakfast Club. Ég mæli með þessari mynd fyrir þá áhorfendur sem ekki eru ýkja ógnvekjandi að búast við næstum tveggja klukkutíma skelfilegum átökum innanlands og félagslega mismunun. Myndin er algjörlega falleg og ótrúlega krefjandi. Þrátt fyrir erfiðleikana við að horfa á myndina eru sum augnablik í henni mjög falleg. Auðvitað er ekki hægt að líta framhjá félagssögulegu og menningarlegu mikilvægi myndarinnar og virkar í raun sem enn ákveðnari ástæða fyrir því að horfa á þessa mynd.