Ef þú sást þessa mynd fyrst með Mary of the Fourth Form, þá er kannski mögulegt fyrir þoku nostalgíu að hvetja til góðgerðarhliðar þinnar. Ef ekki, þá á það ekki möguleika. Hipspeak unga hlutanna er algjört bull, fólk hefur kannski notað einstaka orð sem þú heyrir hér, en ekki stórar hellur af þeim í setningu eftir setningu. Það er ekki jafn mikið dagsett fyrir Drakúla AD 1972 heldur að sprengja hana í sundur, frá því augnabliki sem einhver undir þrítugu opnar munninn er ómögulegt að taka myndina alvarlega og varðandi það að hún sé grín, þá er það ekki einu sinni bros. Hugmyndin um að henda Drakúla inn í nútímann er góð og verðug mun sterkara handriti en Don Houghton getur lagt fram. The River Thames og Chelsea Male eru ekki sambærileg við brúðukylfur, módelkastala og skelfingu lostna aukaleikara, en þú getur ekki annað en fundið að með betri skrifum hefði þetta verið svo öðruvísi.