Þessi ungu, blíðu mynd er eingöngu fyrir unglinga í gömlum karlmönnum, sem eru í örvæntingu við að endurlifa hormónavanda unglingsárin. Hvernig? Með því að brenna upp bensíni og setja hraðskreiðan, kærulausan bíl (eða flugvél) að jöfnu við frelsi. Söguþráðurinn er mikið lánaður frá hverfinu Mister Rogers (ef það væri rekið mín olíusamsteypa) og Logan's Run (ef það væri mjög róandi og vantaði skýringu tilfinning fyrir stíl). Með Lee Majors og Burgess Meredith í aðalhlutverkum gerist þessi mynd í heimi eftir gaskreppu þar sem allsherjar ríkisstjórn vill ekki að þú (*ahem*) keyri bílinn þinn og brennir bensíni. Svona andstæða Enron-og-Bush nútímans, olíu-grípa, jeppa-ýta ríkisstjórn. Þessi samsvörun einn gerir myndina hlæja. En bíddu...það er meira. Þó að myndin gerist í framtíðinni, þá erum við ekki sýnd nein merki um framtíðartækni, umfram það að snúa aftur til reiðhjóla, golfbíla og hesta. Þú munt trúa því að framtíðin líti út... nákvæmlega eins og í dag. Sami fatnaður, sömu úthverfahús, sömu grænu grasflötin og í dag og þegar myndin var gerð. Það eru engar sólarplötur, engar vindmyllur, engar ívilnanir til varaorku. Leiklistin er flat og bragðlaus. Jafnvel senur sem gætu hafa verið grófar eða áhrifamiklar, félagar, heiður, rómantík, hryllingur... falla allar flatari en pappírsdúkka undir skjalatösku. Samfellu vantar - þotan sem persóna Burgess Meredith flaug breytir um lit og uppsetningu frá augnablik til augnabliks þar sem kvikmyndagerðarmennirnir móðga greind okkar með óviðjafnanlegu myndefni aftur og aftur. Söguþráðurinn er jafn vitlaus og aðeins helmingi meira spennandi og Dukes of Hazzard þáttur. Jafnvel harðir bíla- og SF aðdáendur ættu að forðast þessa mynd eins og mánuðinn. -gamalt roadkill, nema þú hafir gaman af því að hrekkja Exxon stjórnendur að reyna að gera kvikmynd eins tóma og bensíntank hetjunnar.