Mmm, hljómar ekki stór stafli af pönnukökum vel? Hlynsíróp og ávextir varðveitir ofan á. Taktu þér bita. Mmmmmmm. Taktu annan bita. Annað. Annað. BORÐA. BORÐU það, þú!!! Haltu áfram að moka því niður í hálsinn á þér þar til andlit þitt verður grænt af ógleði. Þú hefur bara upplifað Ally McBeal. Ég rakst á þessa sýningu veturinn '98 og varð samstundis hrifinn. Eins og þessi pönnukökustafla, ég týndi mér í hann. En ánægjan dvínaði fljótlega, því persónan Ally McBeal (sem við sjáum að sé sæt og elskuleg við fyrstu sýn) verður fljótlega pirrandi, óöruggasti, vælandi kvartandi sem þú hefur nokkurn tíma hitt. (Kallaðu mig femínista, en ég vil frekar að kvenkyns aðalhlutverkin mínar séu með hrygg.) Gaggið og brellurnar í þættinum verða líka tjúllaðar, tónlist Vonda Shepherd (sem er virkilega ýtt í andlitið á þér) verður grimmt og óstöðvandi karakterinn breytingar og endurskrif gera sýninguna að helvítis sápuóperu. Mitt ráð til þín er að taka þessa sýningu í litlum skömmtum og hætta um leið og hún verður pirruð (og það mun gera það). Ég komst í gegnum 2,5 árstíðir áður en ánægja mín hafði gersamlega súrnað. Það var gott á meðan það entist, en eins og brjáluð, taugaveikluð fyrrverandi kærasta varð það bara ljótt eftir að það hafði verið ofboðslegt. Og næst þegar þú ferð á IHOP skaltu sleppa pönnukökunum. Pantaðu eitthvað hollt eins og ávaxtabollann. Það mun sitja með þér miklu betur.