Tækni De Palma hafði náð háum þroska þegar þessi mynd var gerð, sem er frábær sýning á klassískri tækni hans, þó því miður, eins og með margar myndirnar sem De Palma skrifaði sjálfur, þjónar sagan meta meira en hagsmunum að setja fram tilfinningalega sannfærandi sögu. Sagan hefst á GEÐVEIKT atriði þar sem Angie Dickinson fróar sér í sturtu á meðan hún horfir á manninn sinn. Henni er síðan gripið og henni nauðgað á meðan eiginmaður hans stendur ómeðvitað nærri - og allt kemur í ljós að þetta er fantasía Angie þar sem eiginmaður hans er að dæla hugsunarlaust frá henni í rúminu. Hún á stutt atriði með syni sínum, látnum hringjara fyrir Harry Potter, sem lýkur með brandara um að „hún segir ömmu að hann sé að leika við Pétur sinn“. Hún fer síðan í meðferðarlotuna sína, þar sem hún kvartar yfir dauðu hjónabandi sínu, áður en hún reynir að tæla meðferðaraðilann sinn, Michael Caine. Hann neitar og hún er sár og finnst hún óaðlaðandi og ófullnægjandi. Síðan hefst 22 mínútna nær orðlaus röð sem er kannski hápunktur myndarinnar. Meðal þess sem De Palma fékk frá Hitchcock er skilningur á kvikmynd sem eingöngu sjónrænum miðli til að segja sögur og á dæmigerðan De Palma hátt breytir hann þessu í leið til að sýna ógurlega færni sína. Vandamálið fyrir mig er að í þessu tilviki fer manni að finnast að senur séu teknar að óþörfu til að sýna enn frekar kunnáttu leikstjórans. Röðin hefst með Angie á listasafni. Hún horfir á ókunnuga, sem allir taka þátt í kynlífi eða fjölskylduathöfnum, og byrjar síðan að kveikja á manni sem situr við hliðina á henni. De Palma segir á mjög kunnáttusamlegan hátt ákaflega flókna frásögn án einu orðs um aðdráttarafl Angie, vandræði, hörfa og loks að finna og gefa sig fram við ókunnugan mann aftan í leigubíl, allt sett á dásamlega gróskumikinn tón eftir Pino Donaggio, sem einnig skoraði Carrie. Í seinni hluta röðarinnar hefur Angie sofið hjá gaurnum og stendur upp til að snúa aftur til eiginmanns síns. Aftur skellir De Palma inn ógrynni af frásögn án þess að nokkur orð sé sögð, þar sem Angie áttar sig á því að hún er ekki með nærbuxurnar sínar, að maðurinn hennar er þegar heima og eflaust að velta því fyrir sér hvar hún sé, að hún hefur líklega fengið kynsjúkdóm. , og að hún hafi misst trúlofunarhringinn sinn einhvers staðar í uppstokkuninni. Þetta er allt mjög aðdáunarvert, en maður fer að finna fyrir því að við neyðumst til að gera hluti eins og að taka langa lyftuferð niður af sjöundu hæð, svo upp aftur, næstum í rauntíma....Spoilers héðan og út ! Þegar Angie er komin aftur upp á sjöundu hæð er hún drepin af stórri konu með ljóst hár. Konan slær í gegn henni þar til hún er komin á jarðhæð, þegar hurðin opnast og Nancy Allen sér hana þar. Það er dásamleg hægfara röð þar sem Nancy teygir sig inn í lyftuna, Angie teygir sig upp að henni og blað morðingjans er haldið í stakk búið til að höggva hendur Nancy. Fylgdu síðan nokkrum rafmögnuðum skotum þegar Nancy lítur upp og sér morðingja í kúptum spegli lyftunnar. Það er allt í góðu og þegar við erum komin í smá samræður aftur, hugsarðu; "Vá, þetta voru bara 22 mínútur í röð af hreinni sjónrænni frásögn!" Eða kannski gerirðu það ekki, en ég geri það. Yngri Dennis Franz á stóran þátt sem slyngur og harður spæjari í New York sem vill frekar að allir aðrir vinni verk hans fyrir hann. Hann tekur viðtal við Michael Caine og gefur þá svívirðilegu í skyn (þó það sé algengt) að Angie vildi láta drepa sig. Sonur Angie er þarna líka og hann tengist Nancy og þau fóru að njósna um meðferðaraðila Caine og komast að því hver morðinginn er. Enn og aftur er sterk tengsl við Hitchcock mynd, í þessu tilfelli Psycho (alveg eins og Þráhyggja er endurvinnsla á Vertigo). Þú átt konu sem við eigum að skilja að sé drusla, sem drepst á fyrstu 30 mínútunum í lokuðu rými, í þessu tilviki lyftu frekar en sturtu. Þá stunda ættingjar hins látna rannsókn sem leiðir í ljós að morðinginn er maður sem klæðist konu til að drepa. De Palma hendir meira að segja inn lækni í lokin sem útskýrir sálfræðina í þessu öllu saman. Hún er mjög áhugaverð, en á sama tíma getur áhorfandi farið að finna fyrir því að hann kippist við og það er aðal fyrirvari minn við þessa mynd. Það er vissulega ómissandi áhorf og sýnir nokkur af stærstu leikmyndum De Palma, en sú tilfinning að sagan sé að ganga þriðjungi á bak við þörf De Palma til að láta sjá sig og nokkuð ósæmilegar kynferðislegar fantasíur hans gerir það erfitt að horfa til baka á þessa sögu með heilshugar ástúð.--- Skoðaðu aðrar umsagnir á vefsíðunni minni um slæmar og ógeðslegar kvikmyndir, Cinema de Merde, cinemademerde.com