Barry Champlain er spjallþáttastjórnandi í útvarpssíma í Dallas, þar sem óviðráðanlegar hugmyndir hans um ofgnótt af samfélagsmálum trufla og móðga marga hringjendur hans og hlustendur. Er Barry fjölmiðlamessías í leit að sannleika, eða félagslegur óhæfur til að ráðast á áhorfendur sína? Þetta er ákafur, ögrandi persónuþáttur um mann með nánast enga endurleysandi eiginleika sem á sama tíma virðist vera á djúpri heimspeki. Þótt Stone sé samið og leikstýrt, er þetta í raun verk Bogosian alla leið og hann gefur ótrúlega harðsnúinn og skarpskyggndan flutning sem ekki er hægt að komast undan. Barry er stundum ein viðbjóðslegasta persóna sem hægt er að hugsa sér og spýtir gallalausri misanthropy á alla í kringum sig, sérstaklega þá sem þykir vænt um hann. En á sama tíma er hann líka undarlega samúðarfullur, dáleiðandi, spekingur, jafnvel elskulegur. Haukkenndir eiginleikar Bogosians brenna inn í rammann, með grænu augun hans svífa stöðugt um eins og hann væri varanlega að leita svara við einhverri gátu. Kvikmyndin er í rauninni reiði, sjálfsréttlátur rógburður gegn öllu ofstæki, óréttlæti og banalísku í heiminum, sem nær hámarki í villtri þriggja og hálfri mínútu snúningsmynd af Barry sem flytur hina fullkomnu Ég-hata-allt ræðu. , en strákur gerir það mikið. Stuðningshóparnir eru frábærir, sérstaklega Greene sem fyrrverandi eiginkona og Baldwin sem yfirmaður. Áhugaverð ljósmyndun Roberts Richardson nær að halda útvarpsstúdíósettinu áhugaverðu og það er spennuþrungið tónverk eftir Stewart Copeland, með áhrifamiklum kóda með því yndislega símatónverki, Telephone And Rubber Band eftir The Penguin Cafe Orchestra. Ef þú þekkir ekki Bogosian, skoðaðu þá ótrúlega hæfileika hans í þessari mynd - eins og samtímamenn hans, Bill Hicks og Denis Leary, er hann einhver sem kemur sjaldan fram í almennum fjölmiðlum, eingöngu vegna þess að skrif hans eru svo þarna úti. Mér finnst kvikmyndir Stones breytilegar; Mér er ekki mikið sama um stóra velgengni hans, en þegar hann er skipulegri og hlutlægari, eins og með þetta (eða Salvador og Nixon), þá er hann miklu ákveðnari og grípandi. Frábært frumóp mynd, byggt á leikriti Bogosian, innblásið af sannri sögu Alan Berg, útvarpsþáttastjórnanda í Denver sem var myrtur af nýnasistum árið 1984.