Þetta er ein af þessum myndum þar sem ég vildi að ég hefði bara verið á barnum. Myndin er satt að segja leiðinleg. Hvaða saga það er er mjög fálmkennd og maður þarf að giska á hana. Myndin dekrar við sig með tilgerðarlegri myndavélatækni sem virðist ætla að valda mígreni og lætur hana líta út eins og stúdentamynd. Sagði ég að það væri nú þegar leiðinlegt? Ef allar persónurnar hefðu skyndilega dáið í lok myndarinnar hefði mér ekki verið meira sama þar sem ég hafði enga tilfinningalega tengingu við neina þeirra. Það eru um 4 góðar mínútur í þessari mynd, en það var um það bil. Þetta er í fyrsta skipti sem ég hef nokkurn tíma íhugað að ganga út úr kvikmyndahúsi meðan á sýningu stendur, en ég hélt í þeirri trú að það yrði að lagast. Ég hafði rangt fyrir mér. Svona kvikmynd sem þú gætir hótað óþekkum börnum með.