Fyrir tveimur tímum síðan var ég að horfa á þessa snilldarmynd sem gagntók mig með fangamyndatöku sinni. Það er alveg skiljanlegt hvernig hún hlaut verðlaunin sem besta myndavélin í Cannes 2000. Nærmyndir voru allsráðandi. Nærmyndir af veggjum, mönnum og mörgu öðru. Lýsingin í hlýjum litum (sem er líka venjulega af leikstjóranum) gaf myndinni hlýlegt andrúmsloft. Einungis tveir einstaklingar sjást aðallega í henni. Áhugaverð tónlist og sérstaklega þrjú lög eða þemu fylgdu myndinni nánast allan tímann. Hvert og eitt þessara þema táknaði ákveðið andrúmsloft í allri myndinni. Þögn og hægar hreyfingar einkenna myndina. Sum atriðin voru lengri augnablik eða alvarlegar nærmyndir. Ekki aðeins Tony Leung á skilið verðlaun fyrir frábæran leik sinn þar sem Maggie Cheung var líka svo frábær. Ég velti því fyrir mér hversu mörgum kjólum hún var í í mismunandi senum. Sagan tengdist líka á einhvern hátt sögu Hong Kong og svæðisins á sjöunda áratugnum. Þetta kom í veg fyrir að ég skildi smá smáatriði í því sérstaklega í lokin. Í stuttu máli myndi ég mæla með aðdáendum listrænna kvikmynda að horfa á hana í bíó.