Ég þakka fyrirhöfnina sem kvikmyndagerðarmennirnir vildu sýna sögu Móse og fólksflótta Ísraels og að myndin hjálpar áhorfendum að setja sig í spor Móse og öðlast skilning á því mikla álagi sem lagt er á herðar Móse. Eins spenntur og ég var að sjá þessa mynd varð ég fyrir miklum vonbrigðum með söguþráðinn. (Ég ætla að sleppa myndbandstökunni, tæknibrellunum og listrænum hæfileikum í þessari umfjöllun.) Það sem veldur mestum vonbrigðum er söguleg ónákvæmni þessarar myndar og hvernig hún er svo langt frá sögulegum frásögnum úr biblíutextum. Ein af meginreglunum úr Biblíunni er að *Guð* leiddi fólk sitt út úr Egyptalandi og hann lofaði að fara með það til lands sem flýtur í mjólk og hunangi. Hann gaf ekki aðeins þetta loforð heldur leiddi hann fólk sitt í skýstólpa á daginn og eldstólpa á nóttunni. Hann fór aldrei frá þeim; Hann var alltaf sýnilegur Ísraelsmönnum. Myndin lýsir hins vegar guði sem þegir á öllu ráfinu um eyðimörkina. Þessi kvikmynd breytti kjarna og þema biblíutextans og sýnir þess í stað Guð sem þögult, grimmt, agalegt tómarúm. Auk þess var lýsingin á Móse jafn röng. Móse var þekktur sem trúaður maður (af hverju ætti hann annars að vera svona föðurímynd Ísraels í Gamla og Nýja testamentinu, jafnvel að Móse er þekktur sem mikill trúmaður). Hins vegar lýsir myndin honum sem raunsærum, reiðum, óöruggum einfara sem fyrirlítur köllunina sem Guð setti á líf hans. Allt í lagi, ég leyfi kvikmyndagerðarmönnum í Exodus sögunni smá skapandi frelsi... en þetta er umfram sköpunargáfu -- það er villutrú.