Þetta er síðasta kvikmyndin í fullri lengd sem Michelangelo Antonioni leikstýrði, með aðstoð Wim Wenders, og er unnin úr smásagnasafni hans „That Bowling Alley on the Tiber“. Beyond the Clouds innihalda 4 smásögur með kunnuglegum þemum sem við höfum átt að venjast úr fyrri verkum hans, og dregur saman þessi þemu í vinjettum sem eru fléttaðar saman í gegnum leikstýrðar senur Wenders þar sem leikstjórinn eftir John Malkovich kemur við sögu. Hins vegar virtust flestar sögurnar bjóða upp á litla sem enga dýpt sem við eigum að venjast úr Antonioni-mynd, á meðan frásögn Malkovichs um meinta dýpt skrölti áfram með óljósri orðatiltæki sem hljómaði svolítið tilgerðarlega og út í hött. Engu að síður, allar fjórar sögurnar virðast snerta tilviljunarkenndar kynni og ákaflega snöggar rómantíkur sem léku meira eins og losta við fyrstu sýn, kannski vegna tímaskorts (þar sem þær eru hvort sem er smásögur) til að gera ráð fyrir lagskiptari nálgun til að skilgreina vandlega og búa til persónur eins og við þekkjum úr dæmigerðri Antonioni mynd. Og þráhyggjuaðferðin hér er sú að persónurnar klæði sig til að sýna skort á dýpri tengslum sem fórnað er fyrir tafarlausa ánægju holdsins. Kannski er þetta tilgangurinn til að koma á framfæri með athugun á nútímalegra sambandi? Fyrsta sagan, Saga af ástarsambandi sem aldrei var til, segir rómantík Silvano (Kim Rossi Stuart) og Carmen (Ines Sastre), sem hittast þegar annar spyr hinn um leið á hótel, og hittumst síðar á kaffihúsi. Það er eins og örlögin séu að spila leiki á þá þegar þau hittast, en skiljast og hittast aftur löngu seinna, en eins og leikirnir sem fólk spilar, þá er þetta næstum eins og L'Avventura eða La Notte með samskiptaleysi og væntingum frá maðurinn. Leikstjórapersóna Johns Malkovich fer með aðalhlutverkið í næstu stuttmynd, sem sýndi mjög svívirðilega útlit á stelpu sem vinnur í búð, leikin af Sophie Marceau. Hún er mjög trufluð og látin líða óþægilega, en tók einhvern veginn upp kjark til að nálgast hann, og í því sem ég hélt að væri til að fæla hann frá, segir hann honum uppruna sinn að hún hafi myrt föður sinn með því að stinga hann 12 sinnum. En í fljótu bragði eru þessir tveir á leið í svefnherbergisleikfimi. Næsta stuttmynd, Don't Look for Me, er sú lengsta, þar sem Peter Weller leikur svindla eiginmann sem þarf að velja á milli ástkonu sinnar (Chiara Caselli) eða hans. eiginkona, leikin af Fanny Ardant. Kannski stjörnum prýdd af hlutnum, þar sem Jean Reno stígur líka inn fyrir coda í lokin, sem stækkar smá alheiminn sem þessi stutta er til í. En því miður fór þátttaka Reno einnig niður í einhverja kæfu af hlátri þar sem hún fer inn á hið ósennilega svið með leysir fljótlegum rómantískum flækjum. Það var lykilatriði aðlagað úr L'Eclisse með kossi milli hjóna í gegnum glerplötu líka, á meðan inngangssagan um sögu sálna var nokkuð áhugaverð. Ef það er neikvætt þema hér sem þessi stuttmynd vill spila á, þá er það tvískinnungur mannsins. Á milli þessarar stuttu og næstu var lítið atriði sem sameinaði hjónin okkar frá La Notte, Marcello Mastroianni og Jeanne Moreau, þar sem fyrrv. var að mála landslag sem minnti á landslag í Rauðu eyðimörkinni. Að lokum höfum við lokaskotið This Body of Dirt, þar sem Vincent Perez sem ungur maður fer á eftir stúlku (Irene Jacob) sem hann hitti nýlega og varð ástfanginn af henni, bara til að átta sig á því að það er ást sem er of seint. Þetta er tiltölulega talsvert verk, rétt eins og fyrsta sagan, þar sem persónurnar taka þátt í samræðum á meðan þær ganga um götur borgarinnar sem þær eru í, sem leiðir hugann að mynd Richard Linklater, Before Sunrise. Þó að myndin hafi í heildina tekist vel. sem einstök verk, jafnast þau aldrei alveg sem sameinað átak enda „afsökunin“ til að tengja þau saman var könnun kvikmyndaleikstjóra á mögulegum sögum og leit að innblæstri fyrir næstu mynd sína.