Ég þoldi ekki konuna sem lék móðurina. Ég vildi að hún þegði. Hún hafði undarlegan málflutning og línurnar sem hún fékk að lesa gerðu það ekki betra. Ég hafði ekki hugmynd um hvers vegna karlarnir í bænum voru svo teknir með henni til að valda öllum þessum vandamálum nema að í bæ sem var byggður af körlum virtist hún vera eina konan yfir tíu ára og undir sextugt. Jafnvel eftir hræðilegan harmleik var rödd hennar laus við mannlegar tilfinningar, virtist hún ekki hafa neina hæfileika til að skilja atburði lífs síns. Hún flutti línur sínar með sömu tilfinningu hvort sem hún var að segja „ég elska þig“, „ég hata þig“, „bankinn er að ná fram eignarnámi“, „kjóllinn minn er í eldi“. Var þetta í alvöru tekið upp á Írlandi? Sólin skein í gegnum myndina og persónurnar virtust undrandi yfir rigningu í uppskerunni. Ég bjó á Írlandi sumarið 2002, blautasta sumar í heila öld. Flest allt var enn uppskorið. Ef bændur á Írlandi gætu aðeins uppskera á löngum þurrum slóðum þá hefði landið svelt fyrir hundruðum ára. Svo virðist sem það hafi ekki verið miklir peningar til að gera myndina. Svarthvítu endurlitin virtust vera tekin upp með öryggismyndavélum sem hægt er að fá í Sam's Club.