Vandlega skrifaðar samræður Simons eru sannarlega rafmagnaðar af Matthau og Burns. Það má bókstaflega heyra handritið klikka. Það eru fáar kvikmyndir þarna úti sem geta þróað svona samband milli leikaranna og handritsins. Til dæmis hefði hin fræga endurfundarsena getað verið mun daufari með minna gæðaleikurum við sögu. Matthau virðist hafa verið fæddur til að leika Willie Clark (auðvitað, Oscar meira en í Odda hjónunum), og með öllum þeim litlu sérvisku og framkomu sem Matthau troðar inn í persónuna (línan þar sem hann er að halda því fram að hann sé með henni síðan hann býr í borginni á meðan Lewis býr í landinu þar sem Lewis er „snertilaus“ er aðaldæmið um þetta) gera þetta að einni bestu frammistöðu sem ég hef séð af leikara í hvaða hlutverki sem er, hvort sem það er grín eða drama eða hvað annað. Tímabil. Matthau og Burns vinna frábærlega saman; andstæðan sem þeir lýsa undirstrikar frábæra hæfileika Simons við að skapa grínátök. Þessi mynd er einfaldlega ein af fullkomnu „must-see“ og krefst þess að fá réttmætan virtan sess á síðum kvikmyndasögunnar.