Þessi mynd fjallar um konu sem verður ástfangin af vini kærasta síns. Upp frá því þarf hún að skipta tíma sínum fyrir kærastana tvo: Jack á daginn og Joseph á nóttunni. Þessi mynd líður eins og hún hafi verið gerð með lágmarkskostnaði. Meirihluti myndarinnar gerist í íbúð með lágmarks húsgögnum. Það eru aðeins þrír aðalleikarar, allir aðrir leikarar sem taldir eru upp í einingunum koma aðeins fram í augnablik. Fataskápahönnuðurinn virðist ekki hafa mikið að gera þar sem leikararnir klæðast mjög jarðbundnum fötum og eru reyndar oftast naktir hvort sem er. Myndin er mjög samtalsþung, sem hefði átt að bæta upp þá galla sem lýst er. hér að ofan. Samt sem áður hljóma svargluggarnir of samsettir og óþægilegir. Í upphafi myndarinnar er meirihluti samtalsins einstaklingur sem segir mjög langa setningu og svo segir viðkomandi „Ég líka“. Eftir æði samþykkis fer samræðan niður í rugl af sundurlausu og rugluðu orðasalati. Eini kosturinn við þessa mynd sem mér dettur í hug er að hún þjónar sem femínísk útrás sem gefur til kynna að það eru ekki bara karlmenn sem geta verið ótrúir. Þessi mynd er mikil vonbrigði.