Allt frá illa gerðri söguþræði sem meikar nánast engan sens til slæmra samræðna og sundurlausra atriða til fullkomins niðurhals, slæms leiks (jafnvel Peter Falk ratar ekki) "Finding John Christmas" er betur týnd. Frammistaða fröken Bertinelli er án dýptar eða tilfinninga eins og meðleikarar hennar, William Russ sem bróðir Hank og David Cubitt sem ástvinur Noah. Jennifer Pisana sem Soccoro, dóttir einstæðs pabba Noah er næstum óþolandi að horfa á hvað þá að hlusta á söng. En hver getur kennt þeim um efni eins og þetta. Handrit Michael J. Murray er í besta falli ungt. Á hverju ári á þessum tíma leita ég í sjónvarpshandbókunum og bíð spenntur eftir að nokkrar af alvöru klassísku jóla- og hvetjandi hátíðarmyndunum birtist á litla tjaldinu. Kvikmyndir eins og "Miracle on 34th Street", hina stórskemmtilegu "Búðina handan við hornið" eftir Ernst Lubitsch og auðvitað 1951 útgáfan af "Scrooge". Það eru sígildar bækur Frank Capra "It's a wonderful life" og "Meet John Doe". Hey, gleymdu klassíkinni. Hvað með "Home Alone" eða "Home for the Holidays" með Holly Hunter og frábærum flutningi Robert Downey Jr.? Gjöf mín til þín er til ráðgjafar. Tímum þínum væri betur varið í að leita að þessum myndum en að finna „Finding John Christmas“. Gleðileg jól!