Nóg hefur verið skrifað um "The House of Games" eftir Mamet; flest gott. Ég ákvað að skoða myndina aftur til að sjá hvernig hún hélst eftir 17 ár og var hissa á því hvað mér fannst gaman að skoða hana aftur. Árangur og ending myndarinnar hefur líklega mikið að gera með tvö meginefni sem eru alltaf skemmtileg á filmu; góð saga og gott svindl. Mamet tekst að koma einkennandi stemmningu sinni og augljósu histrionics inn í myndina á meðan hann svindlar á okkur, áhorfendum og markinu samtímis. Síðan útskýrir hann listina að svindla aðeins til að gera það aftur, o.s.frv. á meðan að byggja söguna. "The House of Games", sem nú er ókeypis á kapal, er þess virði að skoða fyrir fyrstu tímatökur og í lagi endursýning fyrir Mamet aðdáendur. (B+)