Að horfa á "Speak Easily" er sársaukafullt fyrir aðdáendur Buster Keaton. Að sjá svona stórkostlegan rithöfund, leikara, teiknimyndasögu, leikstjóra og glæframann verða fyrir þessu niðurlægjandi sjónarspili er eins og að sjá Picasso notaðan sem dropadúk, eða kannski meira eins og að sjá fínasta Camembert sýknað með mysuföstu efni og unnin í Cheez-Whiz. Keaton er illa leikin sem prófessor Post, en ofþrengdur orðaforði hans er það eina sem kemur í veg fyrir að hann segi: "Segðu mér frá kanínunum, George." (Post hefði sagt eitthvað eins og: „Vinsamlegast upplýstu mig um stöðu litlu spendýranna í fjölskyldunni Leporidae af röðinni Lagomorpha, góður herra, sem ég tel að sé fyrst og fremst ávarpaður með nafninu „George“.“) Þegar Keaton skapaði hans eigin persónur, þær gætu verið hugmyndalausar í aðstæðum en þær voru ekki heimskar. Þeir voru fljótir að læra og urðu meistarar í sínum heimi. Ekki svo með Post, sem hættir aldrei að hrasa og bulla og sem hefur ekki meiri stjórn á örlögum sínum en kísilrotta hafði um Titanic. Og þó að upprunalegu persónur Keatons hafi heillandi barnaskap og sakleysi, þá kemur Post fyrir að vera svo djúpstæður kynþroska að ef hann yrði einhvern tímann líkamlega örvaður, myndi hann setja íspoka á bólguna og leita læknishjálpar. Það eru nokkur lítil, endurleysandi augnablik, eins og tilraunir Keaton til að losna við vampískan Thema Todd eða uppástungur hans um að viðeigandi búningur fyrir grískan dans, en það er bara ekki þess virði að þola alla myndina til að sjá þá. ertu aðdáandi slæmra kvikmynda, farðu fullur og horfðu á "Speak Aasily" með vinum, a la "Mystery Science Theatre 3000". En fyrir utan það, haltu þér við þögnina. Leyfðu þeim að vera 100% af því sem Buster Keaton er minnst fyrir.