Draumkennd, töfrandi andrúmsloftsmynd gerist í litlum bæ í Northfork í Montana árið 1955. Embættismenn koma til að rýma bæinn sem er um það bil að verða flæddur af nýrri vatnsaflsstíflu. Það eru hinir gestirnir í bænum, englarnir frá öðrum tíma en þeir sáu aðeins deyjandi dreng Irvin. Prestur á staðnum (Nick Nolte í hljóðlátri, hjartnæmri frammistöðu) sér um drenginn. Irvin biður englana að yfirgefa staðinn með þeim...Það eru einhver ójarðnesk gæði í myndinni, einhver virðulegur harmur og háleit sorg þegar þú áttar þig allt í einu á óumflýjanlegum endanleika alls - mannanna og samskipta þeirra, borgir, lönd, siðmenningar, allan heiminn eins og við þekkjum hann. Dauði og fæðing eiga eitthvað sameiginlegt - við förum í gegnum þau í hinni fullkomnu einmanaleika. Ég man ekki myndina sem hafði sama áhrif á mig og eins djúp og "Northfork" gerði, myndin svo falleg og svo blíð, svo hljóðlát og svo kraftmikil, svo hjartnæm og svo áhrifamikil. Jafnvel núna, eftir nokkrar vikur síðan ég sá það, koma tár í augun þegar ég hugsa aðeins um það. Eftir að ég sá það þurfti ég að tala við einhvern um það. Ég sendi PM á einn vin minn og ég spurði: "Vinsamlegast segðu mér hvað ég sá núna?" Og vinur minn svaraði með þessum orðum: "Þú sást bara eina af bestu kvikmyndum nútímans. Einn þessara daga munu aðrir sjá ljósið."