Butter Battle er skemmtileg saga um tvær skáldaðar borgir og vígbúnaðarkapphlaup þeirra. Það er líka eins afvegaleidd myndlíking um kalda stríðið og vopnakapphlaup almennt. Já, þetta er barnabók, en eins og svo mörg verk Theodors Seuss Geisel slær hún fólk yfir höfuð með siðferði sínu. Og þessi siðferði er hvað, nákvæmlega? Vissulega er það lofsvert að hvetja okkur til að einbeita okkur meira að því sem sameinar okkur en það sem sundrar. Það er jafnvel gott að hvetja til alþjóðlegrar samvinnu. En að leggja muninn á milli Varsjárbandalagsríkjanna og NATO-vesturríkjanna að jöfnu við mismun á smjörnotkun er einfaldlega rangt. Til að benda á hið augljósa, þá nutu margar Varsjárbandalagsþjóðir með hléum skorts á smjöri og brauði - þær hefðu verið ánægðar með að borða það smjör til hliðar ef það væri fáanlegt. Á minna bókstafsstigi, og hver sem pólitísk tilhneiging þín er, er sovéskur sósíalismi á móti vestrænu (sérstaklega ensk-amerísku) lýðræði ekki eingöngu spurning um val og venjur. Til að gera málið enn skýrara, voru kjarnorkuvopn ekki þróuð í kalda stríði með Sovétmenn, en í heitu stríði við öxulveldin. Það er enginn vafi á því að Þýskaland var að þróa kjarnorkugetu í stríðinu. Hefðu Bandaríkin átt að forðast kjarnorkuvopnarannsóknir og treysta á sigurinn (minna en óumflýjanlegan) í hefðbundna stríðinu? Þegar vopnin voru þróuð voru þau notuð gegn óvininum sem réðst á okkur í Pearl Harbor. Hvað gerir þjóð á þessum tímapunkti þegar andinn er kominn úr flöskunni? Ennfremur er baksýn 20-20, sem er að segja að það var engin leið til að tryggja að annar hálf brjálaður einræðisherra myndi ekki koma auga á að þróa kjarnorkuvopn. Annað Persaflóastríðið hefur sýnt hversu ótrúlega erfitt er að komast að trúverðugum ógnum og gera þær hlutlausar. Í öllum tilvikum er teiknimyndin lítið annað en einfeldningslegur áróður sem gerir lítið til að kanna blæbrigði siðferðilegra spurninga á bak við kjarnorkuvopn og í staðinn reynir að vekja ótta við vopnatækni inn í börn.