Þegar ég sá titilinn fyrst var ég þegar að draga ályktun um þema myndarinnar - það var greinilega ekki tilvísun í breskan gjaldmiðil, svo það varð að vera Shakespear og um pund af holdi - að taka þá eða gefa þeim. Will Smith er feelgood leikari, svo raðmorðingja voru úti. Það gæti aðeins verið um mann sem gefur þeim, svo hlýtur að vera um sektarkennd einhvern veginn. Ég spillti öllu fyrir sjálfri mér með því að fletta því upp og þekkja söguna áður en ég horfði á, þar sem fegurð uppbyggingarinnar er hvernig hlutar af bakgrunni aðalpersónunnar eru dreypiaðir til að upplýsa áhorfendur hægt og rólega um hver hann er og hvers vegna hann er að gera það sem hann er að gera. Sektarkennd er mjög erfitt viðfangsefni einfaldlega vegna þess að það er mjög óþægilegt og sorglegt, sem er ekki uppörvandi forsenda þegar þú ert að vonast eftir rússíbanareið - þú veist að það verður óþægilegt. Ég myndi ekki segja að myndin upphefði sjálfsvíg; það kafar í öfgafyllsta form sjálfsfórnarinnar - píslarvættisdauða. Það er líka fullt af táknmáli alls staðar, sem er öruggt merki um að skrifin séu snjöll ígrunduð í smáatriðum og keyrir á margskonar merkingu og djúpt endurspegla eðli. Mest áberandi þemað sem sló mig var að hann var ekki bara að gefa hjarta sínu til stúlkunnar sem hann elskar tilfinningalega og myndrænt, heldur var hann að gefa henni það líkamlega sem mestu gjöf sem hann gat. Ákveðinn í að deyja, en áætlun hans er stöðvuð með því að verða ástfanginn - þvílík 2. þáttur fylgikvilli. Algjör snilld. Já, það er mjög hægt, en ég er óákveðinn um hvort það hefði verið betra að setja það inn í minni tímaramma. Ég fann ekki fyrir álaginu og hræðilegu innri ókyrrð hans eins mikið og ég hefði getað gert, en kannski er það bara ég sem hafði eyðilagt það fyrir sjálfum mér fyrirfram. Samt sem áður er þetta mjög áhrifamikil og frumleg mynd sem er ótrúlega kröftug og umhugsunarverð harmleikur sem á skilið verðlaunin sem hún mun óhjákvæmilega fá.