Að horfa á Marlen Brando á skjánum er eins og að horfa á húsasmið meitla flókin smáatriði í mahónístykki. Leikur Brando er það EINA sem gerir þessa mynd áhorfanlega. Söguþráðurinn er geðveikur og hlæjandi (ekki grínisti). Hinir stóru leikararnir virðast vera að gera örvæntingarfullar tilraunir til að gefa persónunum sem þeir túlka einhverja smávægilegu mannúð... þessar persónur hafa mannúð blauts pappa. Allt við tæknilega hlið þessarar myndar er annað hvort miðlungs eða einfaldlega hræðilegt. Leikstjórinn varpar refsilausum skotum með frostramma og hægum hreyfingum. Tilfallandi tónlist er teiknimyndaleg og eyðir öllum vísbendingum um dramatísk áhrif. Það er ekki eitthvað sem ég leita að í kvikmynd, en meira að segja fataskápurinn var langt undan. Hinn virðulegi Brando gat ekki tekið fókusinn frá hræðilegu tuskunum sem þeir létu skreyta hann í. Ég hef heyrt þessa mynd sem heitir "David Lynch-esquire" og "virðingarlaust fyndin"... hún er hvorugt. Kvikmyndir David Lynch eru sprottnar af vondri sköpunargáfu - þessi mynd var á engan hátt skapandi. Og ekki rugla saman virðingarleysi og heimsku.