Þau eru ekki að kæfa blaðamennina Cary Grant og Rosalind Russell úr "His Girl Friday" eða fyndna leynilögreglumanninn William Powell og dásamlega frúina Myrna Loy úr Thin Man, heldur eru Woody Allen og Scarlett Johansson furðu heillandi sem áhugamenn í Scoop. Viðmælandi þeirra er póstmódernískari en eftir þunglyndi, skrif Allens fyllt af kaldhæðnislegri sjálfsfyrirlitningu og venjulegum gömlum New York-angi. Litbrigði af gömlu vitsmunum koma sjaldan fyrir, eins og þegar hann, sem Sid, Splendini töframaðurinn mikli, svarar um bakgrunn sinn: "Ég fæddist inn í hebresku sannfæringuna, en þegar ég varð eldri breyttist ég í sjálfsmynd." Johansson, nýkominn frá Allen's Match Point sem vond stúlka, fær hér að vera tiltölulega góður, stundum miskunnsamur blaðamennskunemi sem lentur í morðgátu sem hæfir London: raðmorðingja. Söguþráðurinn er endurgerð á nýlegri spennumynd hans Match Point í London, allt niður í yfirstéttarsyndirnar og „American Tragedy“/Place in the Sun bátsslysið. Reyndar er Allen að endurvinna Manhattan Murder Mystery og Purple Rose of Cairo til að nefna aðeins nokkur önnur dæmi. Mér er sama þótt hann endurvinni; Ég myndi vilja að nýja efnið væri að minnsta kosti jafnt og upprunalega, og því miður, það er bara spegilmynd af yngri mikilleika hans. Allen sem leikstjóri og leikari getur ekki leynt ást sinni á leikkonunni, þar sem hann gat það ekki fyrir Diane Keaton, og tekur því miðlungs gamanmynd á viðeigandi stað niður í Allen kanónunni, ekki frábært en skemmtilegt, stundum ljómandi háðsádeilu: Um hinn grunaða yfirstéttarmorðingja segir Sid (Allen) „Ég yrði mjög hissa. ef hann drap einn mann." Þetta er vintage Allen húmor. Þó að það séu varla til bjartar bókmenntavísanir eins og í flestum myndum hans, þá lætur hann Scoop með tónlist frá Grieg, Tchaikovsky og Strauss til að láta okkur vita að Woodman hefur ekki misst snertingu sína.