Mér líkar við þessa mynd vegna þess að hún er fínt kvikmyndaverk, gert af fólki sem er nógu annt um að gera hana að list en ekki bara heimamyndir. Hún er full af heimakvikmyndum ofurbrimfarans Greg Noll og fullt af áhugamannamyndböndum frá öðrum sem eru í takt við 50 ára ástríðu hans. Engu að síður hefur það verið stækkað að því marki að það nálgast fagurfræðilega dýrð. Það er fullt af listrænum hæfileikum og íþróttahæfileikum, hversu léttvægt sem þú gætir haldið að brimbretti sé íþróttalegt. Brimfarar eru ekki geimfarar né tilraunaflugmenn. Það eru heldur ekki skurðlæknar (kannski) eða doktorar (aftur, kannski). Það trúir á leit ofgnótt. Það trúir á fegurð mannlegs kjánaskapar. Það trúir á hina miklu friðargjöf, sem kemur frá því að stríð stöðvast. Brimbrettamenn fagna því að stríðinu var hætt á norðurströnd Hawaii-eyju sem japanska núllinn réðst á fimmtán árum áður. Það fagnar niðursveiflu lands sem háði kalt stríð - í stað heits stríðs - við rússneska sósíalista. Brimbrettabrun er fullkominn narsissmi. Það er hættulegt, en aðeins söguleg. Mig grunar að Alexander mikli yrði ekki fagnað fyrir brimbrettatækni sína. Hann þurfti að fara út og leggja undir sig nokkra tugi landa til að fá þá hagstæðu pressu sem hann hefur fengið. Þessi mynd hefur engar hernaðarhetjur. Það hefur engar byssur. Einu strandhöfða brimbrettamennirnir sem sigra eru með bjórbás og og brimbrettabúð. Þetta er ekki vandamál. Friður er ekki örvæntingarfullur. Það er gleði útöndunar.