Þó þessi mynd hafi nokkra veikleika er hún þess virði að sjá hana. Ég valdi það vegna leikarahópsins og fagna Bonham Carter og Branagh fyrir að velja önnur hlutverk en þau hafa tekið í fortíðinni. Bæði sýna mjög vandræðalegt fólk, heilt með vörtum, en gera það viðkunnanlegt vegna mannúðar sinnar. Sagan er áhrifamikil en það eru sýningarnar sem svífa. „Jane“ eftir Bonham Carter er merkilegt afrek, þar sem leitin að rómantík opnaði augu mín fyrir hliðum fatlaðs fólks sem ég hafði ekki hugsað út í áður, en var líka áhugaverð af öðrum ástæðum. Mér fannst myndin endaði of snögglega, en betra en það en langdreginn tilfinningalega stjórnandi endir (sjá „Stepmom.“) Hið raunverulega enska umhverfi jók ánægju mína - það var England á tíunda áratugnum, bæði í þéttbýli og dreifbýli, án þess að vera niðurdrepandi. .