Eins og hjá flestum gagnrýnendum sá ég þetta á Starz! OnDemand. Eftir að hafa horft á sýnishornið með kærustunni minni ákvað hún að horfa ekki á hana af því hversu illa horft var á sýnishornið. Mér fannst það aftur á móti vera nógu undarlegt til að réttlæta áhorf. Ég meina, hönnun Dr. Meso ein og sér réttlætti að minnsta kosti stutta sópa yfir þennan titil. Eftir að hafa horft á hana get ég sagt að þó að það séu áhugaverðar hliðar á henni (þ.e. að fletta yfir fartölvunum og reyna að átta mig á óskiljanlegu sögunni), þá er best að fara yfir þessa.*Major Spoilers Ahead* Eftir að hafa gert sína fyrstu myndband fyrir geisladisk þeirra sem enn er ólokið, söngkonan, Cassidy, drepur sig í tilraun til að fá kærasta sinn Neil til að taka eftir henni. 3 mánuðum síðar er hljómsveitin að reyna að ákveða hvort hún ætli að klára plötuna eða ekki. Til að reyna að sjá hvað Cassidy hefði viljað fara þau til gamallar sálarvinar hennar, Dr. Meso, og reyna að hafa samband við hana í gegnum hann. Í kortalestri sínum dregur Dr. Meso upp fjögur bein dauðaspjöld fyrir fjóra hljómsveitarmeðlimi sem eftir eru. Slæmir tímar eru framundan. (Mig langaði bara að benda á að síðar í myndinni útskýra þeir að Dauðakortið tákni í raun bara breytingar. Hrós til þeirra að minnsta kosti fyrir það.) Jafnvel án samþykkis látins vinar síns, ákveða þeir að halda áfram og klára plötuna. En á klósettinu sér besta vinkona Cassidy, Dora, innsýn í látna vinkonu sína. Þegar annar hljómsveitarfélagi fer inn til að athuga með hana, stendur Dora í myrkrinu og biður um sólgleraugun sín. Það er þegar morðið byrjar. Helsta vandamálið mitt við myndina frá upphafi er að hún virðist vera þung stílfærð til galla. Of mikið af skekkjubrellum, óþarfa aðdrætti og ofgnótt af öðrum ódýrum brellum þvælast fyrir þessari mynd. Samhengislaus söguþráður hjálpar heldur ekki neitt. Á meðan frásögnin hangir saman í fyrri hlutanum, þegar Cassidy er reistur upp, fellur allt í sundur. Við höfum stökk á milli Cassidy og Dr. Meso (sem á dularfullan hátt gat komist inn í læsta byggingu), sem sýna að þeir tengjast á einhvern hátt. Hins vegar, innan nokkurra mínútna frá þeirri opinberun, komumst við að því að Cassidy er í raun sjálfstæð vera frá Meso. Hún snýr sér þá á gaurinn sem hafði verið að hjálpa henni að hefna sín og hann flýtur í burtu á þann hátt sem minnir á Jack Nicholson sem Jókerinn. En ekki á góðan hátt. Upp frá þessum tímapunkti er sýnt hvar Cassidy er að finna, en það eru undarlegir tímar þar sem persóna færist á milli staða nánast úr röð. Eitt atriðið sjáum við Cassidy standa við skrifborð, þegar persóna kemur inn í þá næstu er hún hvergi að finna. Þegar hann færist á bak við skrifborðið sjáum við hana við enda gangsins. Síðan í öðru herbergi að grípa lyklana (sem Neil á þegar), svo til baka aftur. Svo ekki sé minnst á að frá einu augnabliki til annars virðist skap Cassidy fara í heil 180 án hvata. Eitt augnablikið vill hún drepa alla (þótt hún hafi aðeins sært 90% persónanna) - þá næstu er hún að biðja alla afsökunar og gengur út um dyrnar til að deyja aftur. Hljómar ruglingslegt? Það er vegna þess að svo er. Þetta er ruglað rugl sem ég er viss um að rithöfundurinn gat ekki einu sinni áttað sig á. Hvað sýningarnar varðar þá eru flestar sérstaklega viðargerðar. Sumt er þó áhugavert, en á heildina litið er þetta ekki verk sem væri þekkt fyrir leik sinn. Sagan er drifkrafturinn á bak við þetta verk.