Í fyrsta lagi verð ég að viðurkenna að báðar myndirnar sem ég hef séð eftir þennan leikstjóra sá ég án titla og gæti hafa misst af punktunum. Tékkinn minn er ekki slæmur en eftir að hafa setið í gegnum tvær af myndunum hans vildi ég að ég hefði ekki einu sinni reynt að læra. Samotari er of flott. Allt of flott. Hún fjallar um tíu mismunandi sögulínur sem fléttast inn og út saman. Það er ekki svo djúpt óvenjulegt í bæ á stærð við Prag (pínulítill, eiginlega.) Aðalpersónurnar eru á milli 20 og 30. Þær hafa fengið vinnu og aðeins eitt nám. Besta persónan er unga Balkanstelpan. Viðhorf hennar er endurómað af innflytjendum hér á hverjum fjandans degi. Það er um það bil. Eini frábæri karakterinn. Allir aðrir gera sitt eigið líf að helvíti alveg á eigin spýtur. Hvernig get ég haft samúð með svona augljósri vanhæfni? Kannski eru áhugaverðir hlutir með japanska ferðamenn en þarf ég aðra staðalímynd í kvikmyndum? Ef þér líkar við góða tónlist, sjáðu þessa mynd. Ef þú vilt hlæja að heimsku annarra, sjáðu þessa mynd. Ef þú hefur gaman af kaldhæðni og þurrum húmor, sjáðu upprunalega Jarmusch ekki eftirlíkingu. Og undir ENGUM kringumstæðum sjáðu kvikmynd Ondricek, Septej (Whisper.) Það er nema þú hafir gaman af samkynhneigðum staðalímyndum.