Eftir að hafa ferðast um heiminn rann það upp fyrir mér að Ástralíu skortir í raun eitt sem önnur lönd eiga: sögu. Sem betur fer eða því miður var Ástralía ekki stofnuð í kjölfar stríðs, það hefur ekki átt í borgarastyrjöld og megnið af stjórnmálasögu þess er frekar..... leiðinlegt! Ekkert "stórt" gerðist til að marka einhvers konar þáttaskil í sögu Ástralíu.... þar til ríkisstjórinn í Ástralíu sagði upp störfum af ríkisstjórn Whitlam - John Kerr. Fyrir þá sem eru ástralir, geturðu sleppt þessari málsgrein og flutt yfir á næsta. Þetta er í þágu forvitinna sem ekki eru Ástralir! Ástralía var nýlenda af Bretum. Þegar fram liðu stundir kom í ljós að Ástralía var fær um að standa á eigin fótum. Í samræmi við það veitti Bretland Ástralíu leyfi til að stofna eigin þing, lög, dómstóla og svo framvegis. Lög og stjórnmál Ástralíu yrðu ekki lengur veitt beint frá Bretum; heldur væri Ástralía stjórnað af Ástralíu í sjálfu sér, jafnvel þó að dómstólar, fordæmi, þing og svo framvegis sé að miklu leyti sniðið að breska kerfinu. Þessi breyting var lögfest í ástralsku stjórnarskránni. Þrátt fyrir þá staðreynd að stjórnarskráin setji löglega ástralsk stjórnvöld, lagasetningaraðferðir, dómstóla (en fyrir þá sem eru forvitnir - engin réttindaskrá), þá eru þeir tveir „pro-crown“ hlutar sem voru með og eru þar enn í dag. Þetta er meira og minna litið á sem „varaveldi krúnunnar (konungur/drottning Stóra-Bretlands).“ Fyrsti hópurinn snýr að stofnun embættis ríkisstjóra. Í stuttu máli er ríkisstjórinn talinn æðsti fulltrúi drottningar í Ástralíu og er honum lýst sem „framkvæmdadeild“ ástralska ríkisstjórnarinnar. Þegar lög eru samþykkt af ástralska þinginu segir í stjórnarskránni að hún verði fyrst að lögum þegar hún er undirrituð af ríkisstjóra. Sem slíkur er ríkisstjórinn af sumum ekki annað en gúmmí stimpill sem gegnir fornaldarlegu og óþarfa stjórnarskrárhlutverki fyrir hönd krúnunnar. Fræðilega séð getur ríkisstjórinn neitað að undirrita lög sem ástralska þingið hefur samþykkt ef hann telur ástæðu til. Til dæmis, ef þingið samþykkti lög sem heimila lögreglu að skjóta til bana hvaða Ástrala sem er eldri en 50 ára (tilgáta að sjálfsögðu) þá gæti GG neitað að skrifa undir þau og það yrði ekki að lögum landsins. Hins vegar er þetta vald fræðilegt og hefur (til þessa) aldrei verið beitt. Samkvæmt "samþykktum" (sem er tískuorð atburðanna sem leiddu til uppsagnarinnar) starfar ríkisstjórinn nánast að boði ástralskra stjórnvalda og þess vegna, ef stjórnvöld samþykkja lög og forsætisráðherra felur seðlabankastjóra að skrifa undir það, hann mun næstum alltaf án spurninga. Í raun, með "samþykktum" starfar ríkisstjórinn í samræmi við ráðleggingar sem forsætisráðherra dagsins gaf honum (og forsætisráðherrann einn). Annar þátturinn er 64. kafli stjórnarskrárinnar þar sem segir að ráðherrar ríkisstjórnarinnar gegni embætti ríkisstjórans að „velþóknun“. Nú gáfu atburðir ársins 1975 - sem fjallað er um í þessari mynd - tilefni til fordæmis um þennan tiltekna kafla: ef ríkisstjórinn er einhvern veginn „óánægður“ með ríkisstjórnina og/eða forsætisráðherrann, virðist sem þessi kafli leyfir honum að löglega reka ríkisstjórnina (sem gerðist árið 1975... þar af leiðandi titill myndarinnar „uppsögnin.“) Hvort „að þóknun ríkisstjórans“ megi túlka sem „óheftan rétt til að segja upp“ er umdeilt atriði þó að það hafi leitt til þess. til frekar heitra orðaskipta meðal Ástrala á þeim tíma - sérstaklega í ljósi þess að ríkisstjórinn er ekki kosinn af íbúum Ástralíu. Nú þegar þessi bakgrunnsþáttur er úr vegi skulum við snúa okkur aftur að umræðum um myndina. Það var vel gert. Hraðinn var þolinmóður en dróst alls ekki. Dramatíkin var vel innihaldin og mjög raunsæ. Það gerði atburðina ekki ofdramatískt og síðast en ekki síst, það setti ekki fram sjónarhorn sitt frá einu pólitísku sjónarhorni. Þvert á móti fannst mér þetta sanngjarnt og yfirvegað, jafnvel þó að niðurlagstexti á undan heimildunum bendi til þess að kvikmyndaframleiðendurnir hafi líklega ekki samþykkt ákvörðun ríkisstjórans um að víkja ríkisstjórn Whitlam frá störfum. En ég myndi ekki lýsa myndinni á heildina litið sem hlutdrægni í eina eða hina áttina. Hvað varðar nákvæmni var hún nánast á hreinu. Kvikmyndagerðarmennirnir unnu svo sannarlega heimavinnuna sína og lásu greinilega bækurnar og skrifin frá öllum aðalleikurunum. Það voru nokkur fínni smáatriði sem var sleppt að nokkru leyti, aðallega vegna þess að það tók langan tíma að útskýra þau og höfðu að lokum lítil áhrif á atburði 1975, svo ég fyrirgef þeim það. Ennfremur held ég að það hafi verið erfitt að endurskapa viðhorf almennings frá því tímabili eftir Víetnamstríðið, en Noyce náði því nokkurn veginn. Að lokum var ég ánægður með að myndin reyndi að vekja upp einstaka stefnu beggja aðila án þess að verða greinandi, þráhyggju eða þráhyggjufull. dæmandi yfir þeim. Þar að auki, allt sem við erum alin upp, til dæmis leiðsla Connors, hafði mikla þýðingu fyrir söguna. Kvikmyndaframleiðendurnir gerðu sér grein fyrir því að verkefni þeirra var að segja söguna af atburðum sem leiddu til uppsagnarinnar en ekki að koma með pólitíska stuðning eða andstöðu í tengslum við stefnur og sjónarmið. Þetta var snjallt vegna þess að það þýddi að ekki er hægt að saka myndina um að hafa rangtúlkað stefnu annarra aðila. Uppsögnin er líklega ótrúlegasta stykki stjórnmálasögu sem átt hefur sér stað í Ástralíu á stuttri ævi. Ég er ánægður með að það hafi verið kristallað í selluloid. Nauðsynlegt útsýni fyrir alla Ástrala.