Þessi mynd er í raun ekki endurgerð á O'Brien myndinni frá 1949 (sem er frábært). Það fær að láni aðalforsenduna - það hefur verið eitrað fyrir manni og eyðir restinni af myndinni í að reyna að finna morðingja sinn. En mér líkar að rithöfundarnir hafi valið enskan prófessor, í stað einkapikkju, sem söguhetju. Söguþráðurinn er líka nokkuð frumlegur. Almennt séð gengur myndin nógu hratt áfram til að halda þér vakandi. En það sem skemmir þessa mynd er undarlegur gamaldags eiginleiki við hana (sennilega vegna hræðilegs upprunalegs 80's tónlistartónlistar) ásamt áhrifum „noir“ tilfinningu. Dennis Quaid brosir óútskýranlega í gegnum alla myndina á undarlegum augnablikum, en hann er samt sannfærandi á almennan hátt. Meg Ryan er fín sem aðstoðarmaður nemenda/ástaráhugamaður. Þegar myndin verður eitthvað slæm er þegar Dex (prófessorinn) hittir breska lífvörðinn/bílstjórann og einvígi þeirra eru frekar hlæjandi. Lífvörðurinn vinnur fyrir ríku ekkjuna (leikinn af yndislegu Charlotte Rampling), en þær senur eru of sjálfmeðvitaðar „noir“ til að hjálpa myndinni áfram, jafnvel þó að „plottlínan“ fjölskyldunnar sé frekar áhugaverð. Dex heldur líka áfram að mæta á sama stað og finna þennan lífvörð, sem er frekar tilviljun. Í síðari hluta myndarinnar er maður skotinn við glugga og að utan sérðu hann hoppa út úr henni - það var frekar slæm leikstjórn. En burtséð frá nokkrum af þessum augljósu göllum, þá held ég að það haldist samt í lagi. Ég spáði svo sannarlega ekki fyrir endann, svo það var gott - það er útúrsnúningur og þó að sum veggspjöld hér haldi að þau hafi verið afvegaleidd, fannst mér þetta fínn og trúverðugur endir. Dennis Quaid, með sín undarlegu bros og svörtu augu, er líkari í The Right Stuff, Great Balls of Fire, Inner Space og Cold Creek Manor. En hérna sem Dex á hann að vera hálfviti, svo hann stóð sig vel. Nokkuð þokkaleg mynd.