Á grundvelli sýnishornsins sem ég hafði séð fór ég á "Shower" og bjóst við lítilli sætri gamanmynd; það sem ég fann var djúpt áhrifamikið drama úr fjölskyldulífinu sem sagt er frá í einhverjum gróskumiklu ljósmyndamyndum sem ég hef fengið að sjá. Að auki, síðar íhugun fékk mig til að meta snögga klippingu á senum úr fortíðinni (í þurru sveitinni í Norður-Kína og á hásléttunni í Tíbet): er þetta ekki hvernig minnið virkar oft? Eina stundina er ég hér, þá næstu er ég í landslagi frá fortíðinni, bara svona....ég mæli ekki bara eindregið með þessari mynd, ég myndi setja hana á meðal tveggja eða þriggja bestu mynda sem ég hef séð á 60 árum mínum. Við the vegur, fyrir nokkrum árum síðan kom út önnur asísk "gamanmynd" í Bandaríkjunum sem "Shall We Dance?" (japanska). Rétt eins og með "Shower" gaf forsýningin ekki minnstu vísbendingu um dýpt þeirrar myndar, sem reyndist vera lúmsk sálfræðirannsókn (að vísu stútfull af fyndnum augnablikum). Er ótti af hálfu dreifingaraðila við að láta kvikmyndir virðast of „mikilvægar“ eða „djúpar“ til að höfða til bandarískra áhorfenda?