Ég, eins og margir þetta kvöld, þreytti kaldann vetur og langar raðir til að sjá hvað ég hafði búist við að yrði ein besta mynd ársins. Hins vegar var ég eftir því miður að mörgu leyti eftir að einingarnar rúlluðu. En til að vera sanngjarn, þá voru til innleysanlegir eiginleikar (þó mjög fáir). Byrjum á því sem virkaði. Í fyrsta lagi Lycans: á öllum sviðum frá ógnvekjandi líkamlegu tilliti til hreinnar grimmd. Verkun: háleit innyflum þegar hún átti sér stað. Nighy/Victor og Sheen/Lucian: Fullkomið. Nú, hvað gerði það ekki (og það er nóg). Þetta var minna kvikmynd og meira klippimynd af þáttum (og ekki búast við að sjá neina aukapersónur úr hinum myndunum nema Raze og Tannis). Það vantaði mjög vel skrifaðan söguþráð og allt sem var raunverulegt efni til að koma þessum kvikmyndum saman. Sagan virtist byrja rétt í miðjunni við kúpinn þar sem Lucian hafði ákveðið að gera uppreisn. Því var ekkert samhengi; engin spenna; engin tilfinning fyrir svikum tækin sem þarf til að allt annað virki. Þar að auki endaði það þar sem hápunkturinn hefði átt að byrja (sem þurfti að vera eftir að deilurnar höfðu kraumað í smá stund). Ó og það var allt of stutt. Purist mun einnig finna móðgun í sumu frelsi sem tekið er á ákveðnum staðreyndum sem áður hafa komið fram í fyrstu tveimur myndunumen metið það sjálfur. Á endanum dvaldi þessi mynd lengi við það sem hefði átt að vera stuttar „bakgrunnsatriði“ (t.d. ýmsar ráðsenur), og þar af leiðandi fengum við aldrei að vita eða hafa áhyggjur af aðalleikurunum...eða kvikmyndinni (óúff) ). -D