Vísindamaður (George Zucco) vill búa til úlfamenn úr bandarískum hermönnum til að berjast við nasista, en er stimplaður vitlaus. Hann notar einfaldan garðyrkjumann (Glenn Strange) til að gera tilraunir með því að blanda blóði sínu við blóð úlfa. Skrýtinn, sem er stöðugt að fela samræður sínar við tóna Lon Chaney Jr. í "Of Mice and Men", hefur ekki hugmynd um hvað er í gangi, aðeins að hann sefur. Fórnarlömbin byrja að hrannast upp (þar á meðal lítil stúlka, sem nútíma áhorfendum gæti þótt frekar truflandi, og tveir af keppinautum Zucco). Það er góð samræða um hvernig maðurinn ætti ekki að skipta sér af náttúrunni (ennþá ríkjandi í dag) og leika Guð. Tildrög Zucco geta verið virðingarverð, en aðferðir hans eru mjög vafasamar. Og svo er það dóttir hans, Anne Nagel, sem er samúðarfull við Strange, en hefur samt ekki hugmynd um verk föður síns. Johnny Downs er blaðamaður sem fer á slæma hlið Zucco með því að yfirheyra hann, en vinnur hjarta Nagels og skapar þannig venjulega og alltaf daufa rómantíska undirleikinn í klassískum hryllingsmyndum. Eftir 77 mínútur er þetta um það bil 15 mínútum lengur en venjulega fyrir hryllingsmynd snemma á fjórða áratugnum (sérstaklega eina frá PRC, sem gaf þessa út), svo rómantísku söguna hefði mátt klippa til fyrir kostnað og til að flýta aðeins fyrir. . Zucco, sem betur fer, er aldrei hammy; Hann lét Bela Lugosi (sem alltaf hamraði á ljúffengan leikrænan hátt sem gerði hann hrifinn af áhorfendum) og Todd Slaughter frá Englandi eftir þetta. En reyndu að hugsa ekki um "Bride of the Monster's" rannsóknarstofu á meðan þú horfir á verkið sem Zucco vinnur í, eða samræður Lugosi í þessari klassísku sértrúarmynd. „Mad Monster“ vantar meira sértrúarsöfnuð því það er ekki skemmtilega slæmt, það er bara dauft á fleiri en nokkrum stöðum. Fyrir unnendur PRC og Monogram myndi ég mæla með „The Corpse Vanishes“ eða „Fog Island“ hærra en þetta