Tónlistarútgáfan frá 1973 af LOST HORIZON er dásamlegasta og yndislegasta tónlistarmynd allra tíma. Söngleikur endurgerð 1973 af James Hilton skáldsögunni um goðsagnakennda SHANGRI-LA! er algjör sérstakur gimsteinn. Tónlist eftir BURT BACHARACH og texti eftir HAL David. Furðuleg blanda af beinskeyttri dramatík, ævintýrum og tónlistarþáttum. Hún hefur þann sérkenni að vera EINA tónlistarfantasían sem hefur verið tekin gegn stríðinu. Þessi mynd olli gagnrýnum og fjárhagslegum vonbrigðum í Bandaríkjunum, en græddi mikið erlendis. Aðeins í Ameríku mistókst það. Mjög ólíkur og einstakur í nálgun sinni sem kvikmyndasöngleikur, hann á mun betra hrós skilið en honum er gefið. Sem saga er LOST HORIZON ótrúlegt ævintýri og bæði Frank Capra myndin frá 1937 og þessi söngleikur frá 1973 eru trúar aðlögun James Hilton skáldsögunnar. Það sem mér líkar við 1973 útgáfuna er frelsið þar sem tónlistarnúmerin eru sett fram. Myndin er með virtan leikarahóp og hæfileikaríkan leikstjóra og kvikmyndatökumann. Þetta er BURT BACHARACH Shangri-La og það er dásamlegur staður. Lög eins og THE WORLD IS A CIRCLE, DEILI GLEÐINU og LÍF SAMAN, VAXA SAMAN kalla fram hamingju sem Hilton skrifaði um í skáldsögu sinni. Af hverju ætti Shangri-La ekki að vera svolítið asnalegur staður? Ástarlögin tvö, I MIGHT FIGHTEN HER AWAY og eyddu I COME TO YOU eru viðkvæmu blettirnir á myndinni. Það er friðsæld og mjúk tala í báðum þessum lögum sem er mjög í samræmi við heimspeki sögunnar. Þar að auki er THE THINGS I WILL NOT MISS góður dúett með sterkri laglínu. Það er gott að skiptast á mismunandi sjónarhornum og hver getur kennt Olivia Hussey og Sally Kellerman að troða, syngja og dansa á borðum? Þeir eru frábært lið og fjöldinn er vel settur. Mér fannst alltaf áhugavert í þessari sögu hvernig High Lama rænir einhverjum frá umheiminum til að taka sæti hans í Shangri-La. Persóna hins háa Lama er mild sál en nokkuð róttæk í sýn sinni á mannkynið í heild sinni. Hann á enga von fyrir heiminn fyrir utan Shangri-La. Ef myndin yrði endurgerð í dag væri áhugavert að sjá meiri áherslu á aðalpersónuna, átök RICHARD ONWAY við það sem hann skildi eftir sig í umheiminum, öfugt við það sem hann hefur fundið í Shangri-La. myndin til að vera trúverðug verður að setja persónu RICHARD CONWAY fram sem minnisleysi í lokin, eins og hann var í bókinni. Hvorug kvikmyndaútgáfan af LOST HORIZON var trú skáldsögunni í þeim efnum. Fann Conway Shangri-La eða var það ímyndað sér? Dóu þeir allir í flugslysinu? Hver maður hefur sína eigin hugmynd um hvað Shangri-La hans væri. Átökin við Conway sem vilja trúa á Shangri-La og snúa aftur til gamla lífs síns í umheiminum eru öflug. Mér líkar depurð í andlitum Kellerman, Kennedy og Van þegar þeir horfa á vini sína yfirgefa dulræna dalinn. Athyglisvert hvernig Conway vill ekki yfirgefa paradísina en er þvingaður út af bróður sínum. Báðar útgáfur af LOST HORIZON virka á ólíkan hátt, en báðar eru farsælar við að kanna hugmyndir James Hiltons um falinn dal þar sem peningar hafa ekkert gildi og hófsemi er regla. Þannig að í vissum skilningi er það andstæðingur kapítalisma í þema þess þar sem peningar og efnishyggja er ekki hvatningin. Manngæska, velsæmi, samúð, kurteisi, siðir og að lifa í sátt við hvert annað er reglan. LOST HORIZON hefur mun sterkari sögu en flestir söngleikir. Þar er reynt að svara grundvallarspurningum lífsins og það er varla hægt að kenna því um að það hafi ekki tekist. Maður verður að muna að LOST HORIZON árið 1973 var eftir CABARET. Það var ekki lengur í tísku fyrir persónur að brjótast út í söng í söngleik og því síður að vera talsettar af öðrum söngvurum. LOST HORIZON var auðvelt skotmark fyrir þreytta gagnrýnendur. Væntingarnar til hennar voru miklar, nánast ósanngjarnar. Það átti að ná tveimur skotmörkum, framleiðandann, ROSS HUNTER og BURT BACHARACH og gagnrýnendur voru út í að ná þeim báðum. Ross Hunter hafði notið áratuga fjárhagslegrar velgengni sem framleiðandi og LOST HORIZON var framhaldsmynd hans að stórmynd hans AIRPORT frá 1970. Þessi mynd var mesti peningaframleiðandi Universal fram að þeim tíma og velgengni þeirrar myndar kom af stað áratug hamfaramynda. Í mörg ár var AIRPORT mest sótta kvikmyndin sem sýnd hefur verið í sjónvarpi. Hún var tilnefnd til 11 Óskarsverðlauna, þar á meðal besta myndin. Á þeim tíma voru Burt Bacharach og Hal David farsælustu lagasmiðir landsins. Hin ósvífna tilfinningasemi LOST HORIZON átti varla möguleika í kjölfar þess að ritskoðunin féll í kvikmyndum eins og EASY RIDER, MIDNIGHT COWBOY og THE GODFATHER. Kynlíf og ofbeldi voru ný landamæri seint á sjöunda áratugnum og snemma á sjöunda áratugnum. Áhorfendur flykktust að kvikmyndum með efni sem þeir voru ekki vanir að sjá á skjánum. Glæsilegir söngleikir fengu ekki lengur góðar viðtökur hversu vel sem þeir voru gerðir. Í dag er hægt að njóta og meta LOST HORIZON á nokkrum stigum. Þetta er fullkominn flóttamynd með sterkri sögu, dásamlegri tónlist, dýru kostnaðarhámarki og sérkennilegum húmor. Það er óhefðbundið í þeim skilningi að tónlistin er ekki kynnt fyrr en 45 mínútur eru liðnar af myndinni. Það breytist um miðja leið þegar dulræni dalurinn er kynntur og hvers vegna ekki? LOST HORIZON '73 er ​​himnesk mynd sem á skilið að enduruppgötva. Týndur og goðsagnakenndur fjársjóður sem á miklu betra skilið en orðspor hans.