Án efa er Private Lessons II besta mynd sem ég hef séð. Japanskur innflutningur (illa) þýddur á ensku, það er gaman að horfa á hann. Það er ekki mikið af því skynsamlegt, en það skiptir ekki máli. Þetta er mesta gamanmynd sem til er án þess að vera fyndin af ásetningi. Myndin er sjaldgæf og ófáanleg á myndbandi, en ég hef náð henni nokkrum sinnum seint, seint á kvöldin á greiðslukapal. Það hefur verið horft á upptekna eintakið mitt tugum og tugum sinnum þegar ég kynni þessa kvikmyndaperlu hægt og rólega fyrir heiminum. Joanna Pacula leikur kennari/elskhuga Kens, hetjunnar okkar. (Hún var greinilega bara að vinna fyrir ávísuninni sinni.) Ken er leikinn af Goro Inagaki, úr japönsku popphljómsveitinni SMAP, sem gefur allt sitt og er með frábært hár í gegnum myndina. Stacy Edwards, af "In the Company of Men" frægð, kemur líka fram í myndinni og er líklega ánægð með að hún hafi fundið annað kvikmyndaverk á eftir. Það þarf að minnsta kosti þrjár skoðanir til að komast að því hver söguþráðurinn er. Við endurtekið áhorf geturðu notið þátta eins og óeðlilega mikið af vösum sem Ken er með heima hjá sér (að minnsta kosti 50) eða að Ken er í skyrtu með útsaumuðum kornhýði í lokakafla myndarinnar. Myndin er fyrirsjáanleg, en mjög tilvitnanleg. Ég og vinir mínir endursýnum heilu atriðin. Já, það hljómar eins og við séum lélegir taparar og við erum ... en við erum lélegir taparar sem höfum séð "Private Lessons II." Vertu einn af tíu einstaklingum í heiminum sem hafa séð þessa mynd. Þú munt þakka mér fyrir það.