Já, stundum er „skilyrðislaus ást“ yfirgnæfandi þegar hún skoppar -- nei, þar sem hún snýst um -- frá einum söguþætti til annars í óhefðbundinni notkun á þematískum þáttum og persónum. Reyndar var það ekki fyrr en ég horfði á myndina í annað sinn sem ég fór að skilja hvað ég held að P.J. Hogan gæti hafa verið að reyna að gera með þessari sérkennilegu, óhefðbundnu mynd. Kannski er öll myndin sjálf myndlíking fyrir þá skilyrðislausu ást sem Grace (Kathy Bates) þráir og lýsir í síðari hluta myndarinnar. Grace heldur því fram að skilyrðislaus ást sé einmitt það, án skilyrða og án skilyrða. Svo ég horfði aftur á "Unconditional Love" með það í huga. Ég hló miklu meira en ég gerði í fyrsta skiptið, ég tók meira þátt í persónunum, ég byrjaði að skilja þær, stundum, fáránlegu beygjur sem sagan tekur. Sýningarnar eru oft yfir höfuð en ekki meira en þær þurfa að vera til að passa við skrýtna og skrítna sýn Hogans, sýn sem hreyfði mig til tára, þrá og hlátursköstum til hliðar. Já, Hogan er að biðja um mikið af áhorfendum sínum. En ég er farin að elska myndina hans sannarlega -- skilyrðislaust.