Sem nútíma Marco Polo, frá Feneyjum til Kína, hér komum við Amelio, aftur, að taka að sér það verkefni að gera okkur gráa svæðið í miðju tveggja heima í heilum litum. Vegna skaðabóta sem hnattvæðingin hefur haft í för með sér, er svartsýn sýn á Evrópu gagnkvæm við Kína. Sjónarmið þessa heillandi en furðulega lands er fjallað að neðan, án allra tilkalls til að læra eða beita skoðunum. Raunveruleikinn er engu að síður harður. Yfirgefin og arðrænd börn, býflugnabú, öfug svæði er HINN Kína sem við hunsum. Vincenzo (Castellitto), tæknimaður stálverksmiðju, er einn af okkur. Ferð hans til Kína er ástæðu til að skilja, til að læra innan frá landi þar sem framfarir og vandamál þriðja heimsins lifa saman í alræmdu jafnvægi. Það er ekki alveg ljóst hvort Vincenzo vissi í fyrsta skipti að vélræni íhluturinn var þegar lagaður, ég held það; alla vega er minniháttar þáttur. Liu, kínverska stúlkan, er lykillinn að allri myndinni. Hún ber á bakinu mikla erfiðleika, hún hefur styrk til að sigrast á, en hvernig gat hún barist með litlum peningum og lítilli hjálp? Raunsæ og hlutlaus skoðun stúlkan á staðreyndum, sem neitaði um peninga Vincenzo, snerti mig mikið. Seðlapakki getur ekki endurheimt eiginmann hennar, barnið hennar (neyddur til að koma fram eins og ókunnugur fyrir lögmálið), verndað hana með háðungi. Liu vissi að fyrirætlanir hans voru góðar og góðar, langt frá því að vera kalt góðgerðarverk. Vinátta þeirra er fallega sögð, hvernig hún vex skref fyrir skref, virðuleg og mótandi, einstök. Ómetanleg arfleifð að geyma. Sum atriði eru töfrandi, annað hvort fyrir leiklistina (Vincenzo grátandi í ferjunni) eða samræðurnar (á veitingastaðnum, á járnbrautunum). Fyrir utan kærulausa klippingu og ansi lata byrjun er „La Stella che non c'è“ ljómandi og skörp bara af því að segja frá hinum ósögðu sannindum. Í samkeppni á 63. kvikmyndahátíðinni í Feneyjum er nóg veðjað á Tai Ling um Mastroianni-verðlaunin, tileinkuð nýjar stjörnur. Hún átti þessi verðlaun svo sannarlega skilið.[8/10]