Woody Harrelson og Wesley Snipes sameinast sem kappsmenn á körfuboltavellinum. Allt í lagi, þetta hljómar allt í lagi þarna. Það gefur mikið pláss fyrir góða gamanmynd og góða sögu. En enginn slíkur atburður átti sér stað í mörgum leiðinlegu mínútum þessarar sorglegu tilraunar kvikmyndar. Þessi mynd varð óþarfi, seinþroska og fáránleg eftir að fyrstu tuttugu sekúndurnar voru liðnar. Woody Harrelson lék eitt af mínum uppáhalds t.v. persónur, Woody úr Cheers, og ég hlakkaði til að sjá hann í þessari mynd. En eftir að hafa séð "leikleikaframmistöðu" hans hef ég komist að þeirri niðurstöðu að hann ætti að halda áfram að leika heimskir sveitamenn sem barþjóna. Leikur hans var jafn daufur og lélegur og myndin. Annar leikari í þessari óraunverulegu mynd var Rosie Perez. Mér hefur líkað við kvikmyndir með Perez áður, en ég hef ákveðið að ástæðan fyrir því að ég hef haft gaman af öðrum verkum á ferli hennar hafi verið sú að hún var ekki aðalpersóna og hafði ekki svo margar tallínur ( Do the Right Thing ). En núna í White Men Can't Jump var hún gerð að aðalpersónu með mörgum línum, sem þýðir að áhorfendur þurfa að þola ótrúlega pirrandi og vælandi rödd hennar. Svo eftir að hafa séð þessa mynd (hugtak notað lauslega) og heyrt Rosie Perez fyrir miklu meira en vel þegið get ég nú sagt að ég sé hvítur maður og ég er að undirbúa mig til að hoppa. . . af tuttugu hæða fjölbýlishúsi.