Ekki misskilja mig, ég elska flestar kvikmyndir Paul Schrader, svo það var af mikilli spennu sem ég gat mætt á "Rolling Thunder" sýninguna í frönsku kvikmyndahúsinu í París með óvæntri mynd þann 17. desember 2004. óvart myndin var The Exorcist og flestir voru til í það (ég var það líka). Myndin var síðan búin en skorið, svo P Schrader notaði brot úr The Return of the King og einhverri annarri mynd sem ég gleymi (Was it Conan?). Allavega, fyrir utan það var myndinni lokið. Hinir hamingjusömu fáu þar (kannski 200 manns) var sagt að vinsamlegast ekki skrifa um myndina á netinu eða tímarit þar sem hún gæti hafa teflt möguleika hennar á að verða valinn á kvikmyndahátíðina í Cannes í hættu. Svo kom myndin, þá varð ljóst að myndin gæti ekki verið valin á hátíðina vegna gæða hennar: Aldrei á ævinni hafði ég upplifað svona óþægindatilfinningu hjá áhorfendum þar sem fólk fór úr því að vera efins í að hlæja upphátt á vorkunnarfullu sjónarspilinu. Ég gat ekki trúað því hversu lágt höfundur Light Sleeper, Mishima, Blue Collar og Affliction hafði sokkið. Þvinguð ofur-the-top leiklist ítarlega, heimskulegur endir, svart og hvítt siðferðilegt, hræðilegt FXs, versta mynd af kristni frá Schrader nokkru sinni, ekki einu sinni spennuþrungið, bara leiðinlegt (engin orðaleikur) og kemur alls ekki á óvart! Nokkrir góðir staðir en því miður misnotaðir eða uppfylla að minnsta kosti ekki upphaflegar vonir! Á endanum var ég 100 sinnum ánægðari með Rolling Thunder sem Schrader skrifaði og óskaði mér 2 klukkustunda til baka. Ekki trúa eflanum, jafnvel John Boorman myndin er meira spennandi og frumlegri. Ó, og Billy Crawford leikarinn, greyið gæinn gerir sitt besta, en við hverju bjóstu? Hann er nú hluti af litlum klúbbi verstu leikjamistaka allra tíma! Ég gef myndinni 1/5 bara vegna þess að ég fór ekki út úr herberginu, en ég hefði átt að gera það.