Ég beið eftir að þessi mynd myndi spila með mikilli eftirvæntingu. Að því gefnu að hún væri nákvæmari lýst eins og myndin, "The Christmas Box" byggð á bók Richard Paul Evans. Ég sendi út marga tölvupósta til vina og fjölskyldu þar sem ég bað þá vinsamlegast að horfa á þennan þátt, í von um að þeir myndu skilja örlítið af "nýja" lífi mínu betur. Eftir að hafa séð þessa mynd varð ég fyrir miklum vonbrigðum. Sem móðir sem missti eina barnið sitt í nóvember 2003 og VIRKILEGA vitað um sársaukann, hafði ég vonað að þessi mynd myndi varpa ljósi á foreldra sem "telja" að þeir skilji sorgina sem foreldri gengur í gegnum sem hefur misst barn. Þessi mynd var mjög létt í lund og kjánaskapur Diane Keaton var skelfing í andlitið á foreldrum sem hafa jarðað barn. Það var MJÖG óraunhæft frá upphafi til enda. Ég hringdi í nokkur símtöl eftir myndina, hvert símtal það sama, "Þetta var svo út í hött og lét það líta út fyrir að á stuttum tíma væri maður kominn aftur á götuna og hlustaði á lög í útvarpinu og lífið er aftur" fullt af naut! Það er ljóst að leikstjórinn og Keaton hafa aldrei misst barn því hvorugur hefði nokkurn tímann gert myndina til að vera svona ómarkviss. Ég býst við að það sé Hollywood.