Stórt rúm sem er andsetið af djöfli étur fólk meðal annars. Ég er ekki að búa þetta til. „Death Bed: The Bed That Eats“, sem lauk árið 1977 og kom ekki formlega út fyrr en hún kom á DVD árið 2003, er kvikmynd sem ómögulegt er að lýsa söguþræði hennar. Þú veist líklegast um það þökk sé frábærum hluta Patton Oswalt um það, sem og Stephen Throwers nauðsynlega bók "Nightmare USA." Þegar þú horfir á hana veltirðu fyrir þér eftirfarandi-Hver er George Berry og hvaða eiturlyf reykti/sprautaði/hljótaði hann áður en hann skrifaði og leikstýrði þessari mynd?-Er þetta hryllingsgamanmynd? Sambland af hryllingsmynd og listamynd? Undarlegur hrekkur dreginn í áhorfendur?-Hvað í fjandanum er ég að horfa á?"Death Bed" þvertekur fyrir allar skýringar. Ég veit, það hugtak er ofnotað, en það gæti ekki verið sannara en það er hér. Þetta er sannarlega betlara lýsing. Þetta er hryllingsgamanmynd, sem og listkvikmynd/hryllingsblendingur. En þetta er allt svo súrrealískt að það verður að koma í ljós. Tónleikurinn hljómar eins og rafrænir bitar af gamalli Candlemass-plötu, leikurinn er hræðilegur og ótengdur öllu, leikstjórnin er furðu hæfileikarík og myndin líður stundum eins og Jesús Franco-mynd - það er að segja ef myndirnar hans væru viljandi fyndnar. Að lokum er í raun engin almennileg leið til að lýsa þessari mynd. Drottinn veit að ég hef reynt, en í rauninni eru fáar kvikmyndir eins skrítnar, einstakar eða óhugnanlegar og þessi. Sjáðu það...en þú hefur verið varaður við. Þetta er líka eina myndin sem George Berry hefur gert. Hann setti svo sannarlega mark sitt á exploitation tegundina með þessu, ég skal segja þér það mikið.