Fyrir Daniel Auteuil var "Margot drottning" miklu betri. Fyrir Nastassja Kinski var "Paris, Texas" miklu betri. Mestu vonbrigðin voru frá Chris Menges („CrissCross“ og „A World Apart“ er ekki einu sinni hægt að bera saman við þessa), og Goran Bregovic fyrir notkun á útgáfu af sama tónlistarþema frá „Queen Margot“ fyrir þessa mynd (Athugið að lok myndarinnar). Ef þetta væri amerísk poppmynd kæmi mér alls ekki á óvart; en fyrir evrópska kvikmynd með sjálfstæðari leikurum og leikstjóra er svipuð algeng nálgun um barnaníð án frumlegrar innsýnar mjög einfaldur í huga og vonbrigði. Það eru þessir vondu krakkar sem ræna og selja ólögráða fólkið. Það eru þessi fátæku börn sem hata fólk sem selur þau og bíða eftir að verða bjargað af einhverjum. Og að lokum, það er þessi stóra hetja sem drepur alla vondu strákana og bjargar þessum aumingja börnum frá vondu strákunum. Sérhver persóna er sýnd með einföldum svörtum og hvítum skilmálum: hið góða á móti hinu illa. Auk þess gat ég alveg frá upphafi skilið hvernig sagan myndi enda. Er þetta endirinn á sögu kynferðisofbeldis gegn börnum? Ég tel að erfitt mál barnaníðs og barnaníðinga sé miklu flóknara en hvernig það er lýst í þessari ekki sérlega frumlegu mynd. Ég held að þessi mynd hafi ekki verið truflandi, en mikil vonbrigði.