Þetta er frábært dæmi um frekar einfalda Film Noir sögu sem er meðhöndluð einstaklega vel - þökk sé frábærri leikstjórn Otto Preminger auk yndislegra leikara. Dana Andrews leikur heitan spæjara sem notar alltof oft hnefana í stað heilans. Fljótlega eftir að myndin byrjar er Andrews áminntur fyrir þetta og varað við því að ef þetta heldur áfram muni hann hverfa frá sveitinni. Nokkru síðar, þegar hann er að rannsaka glæp, ræðst grunaður á hann og Andrews neyðist til að berjast til að vernda sig. Í þetta skiptið beitir hann EKKI of miklu valdi heldur er árásarmaðurinn drepinn. Andrews örvæntingarfullur og gerir ráð fyrir að þeir muni ekki trúa honum svo hann reynir að hylma yfir dauðann - þó að saklausum manni sé að lokum kennt um glæpinn. Það er miklu meira í myndinni en þetta - þar á meðal söguþráður sem tengist slímugum illmenni (Gary Merrill) og ástvinur fyrir Andrews (Gene Tierney). Á heildina litið er þetta eitt af betri dæmunum um tegundina - með frábærum grimmum samræðum, frábærri lýsingu og einfaldri en mjög áhrifaríkri sögu. Svona átti Noir að vera.