Eftir að hafa horft á fyrsta atriðið áttaði ég mig á því að leikurinn var svo slæmur að hann gæti ekki tekið sig upp síðar. Yfirborðslegt og gervilegt, með tíðum tilraunum til að líta fagmannlega út með tilvísunum í tækni eins og fimm ára gamall reynir að láta það hljóma eins og hann viti hvað hann er að tala um. Söguþráðurinn frá öðru til annars er algjörlega óraunhæfur og nánast hver einasta ákvörðun sem handritshöfundurinn tók, var sú tegund sem þú býst við frá grunnskólanema undir meðallagi. Söguþráðurinn í heild var ófrumlegur og fyrirsjáanlegur eins og pylsupakki. Hinar fáu tilraunir til að láta samræðurnar hljóma skynsamlegar takmarkaðar við taugaveiklun, afsakandi hegðun. Tíu ára barn gæti líkað það. En það þyrfti fimm ára barn til að sætta sig við skort á raunsæi; Hvernig gerir háþróuð frumuvirkni einhverjum kleift að komast framhjá kóðalás með því að snerta hann eins og með töfrasprota, velja eina af 100 röddum í gegnum loftræstikerfi (rífa þar með Superman) og gera við heimilistölvu með því að skynja hvað er rangt í stað þess að leita að göllum? Reyndar er þessi vettvangur sniðugt dæmi: Gallinn var að eitt af kælipípunum (álborða) á örgjörvanum var bilað, eins og það myndi líta út ef útblástursrör á V8 vél er rifið af við sprengingu. Þetta er eitthvað sem getur ekki gerst og ef það gerðist myndi það ekki koma í veg fyrir að tölvan virki. Það fer enginn rafstraumur í gegnum þetta borð, en þegar hann (án þess að gera það sjálfur, handleggir hans unnu með sjálfstýringu vegna þess að frumurnar í líkamanum hans voru mjög duglegar) setti þrýstipinna í rifið, birtist skjáborð með táknum á skjár strax án þess að ræsa.Og svo fer það alla leið. Eins og þegar hann slapp út úr yfirheyrsluherbergi í höfuðstöðvum NSA með því að kveikja á kveikjara fyrir neðan eldskynjara, sem leiddi til opnar dyr um alla bygginguna. NSA spáði náttúrulega ekki fyrir um þessa skarpskyggnu aðferð til að flýja, né settu þeir neina verði fyrir utan herbergið hans (eða annars staðar) til að standa vörð um lifandi, gangandi bylting í nanótækni hersins. Svo hann gekk út og fékk sér leigubíl. Dæmi eins og þessi eru ekki bara mörg, það er í raun og veru engin ein sena sem er skynsamleg. Einnig voru hin svokölluðu frábæru áhrif hræðileg. Hann kastaði körfubolta aftur til krakka í garðinum og krakkinn var hent aftur lárétt 20 fet upp í tré. Engin hröðun eða hraðaminnkun, heldur stöðugur hraði og hæð, eins og vélknúin kerra. Ég er viss um að ef ég staldraði við og leitaði að snúrunum sem héldu stellingu þessa krakka eins og aðeins kaplar geta, þá vissu þeir líklega ekki hvernig á að eða nenntu að eyða þeim alveg. Ef einhverjum er hent svona langt inn í tré myndi hann að minnsta kosti segja úff (eða frekar vera lagður inn á sjúkrahús með beinbrot), en krakkinn var bara ruglaður og undrandi. Morónískt. Það er orðið fyrir hverja skapandi ákvörðun sem tekin er í allri framleiðslunni. Ég ætla að setja leikstjóranafnið á minn eigin persónulega svarta lista, einhver jafn lélegur og hann getur ekki bætt sig. Mér finnst eins og að krefjast skaðabóta fyrir að hafa sóað 45 mínútum af lífi mínu í að horfa á hana og tímann sem það tók að skrifa þetta. Þrátt fyrir að það hafi verið lækningalegt var það áfall að átta sig á því hversu lítið þarf til að fá flugmann samþykktan. Eina afsökunin sem örlítið greindur einstaklingur gæti haft til að horfa á þetta af fúsum og frjálsum vilja, væri fangelsi eða lóbótomy.