Þessi mynd er á kapalrásum af og til og ég horfði aldrei á hana, hélt að hún myndi líkjast Bruce Willis myndinni "Ïn America", með venjulegri töfrandi sögu um bandarískt frelsi o.s.frv. En svo var ekki; það var svo miklu meira!.Auðvitað er Martin Sheen frábær; (Ég hef aldrei séð hann í kvikmynd sem ég hef ekki elskað, jafnvel þótt handritið sé slæmt, því hann er svo hæfileikaríkur). Kathy Bates er yfirþyrmandi mamman og stendur sig frábærlega. Það sem kemur raunverulega á óvart er Emilio Estevez, sem hefur ekki alltaf verið í bestu myndunum, en hann leikstýrði líka þessari mynd. Vinsamlegast ekki staðalmynda hann úr "Breakfast Club" myndinni; hann er svo miklu betri í þessu og ég vildi óska ​​að hann myndi gera fleiri óviðkomandi, óhefðbundnar Hollywood-myndir. Myndin er raunsæ þar sem við sjáum Emilio heim frá Víetnam á þakkargjörðarhátíðinni. Kimberly Williams er þokkaleg sem systirin, sem finnst hún vera "skömmuð og skammaður" af hermanninum sem sneri aftur, bróður sínum; hann er talsvert fjarstæðukenndur fjölskyldunni og sérstaklega á þessum tíma í sögu Bandaríkjanna er þessi saga MJÖG viðeigandi. Ég lærði heilmikið um áfallastreitu og þú munt hafa einlæga samúð með þessari persónu; Þetta er ekki ofbeldisfull blaðamennska, eins og "Platoon" til dæmis, þetta er meira karakterrannsókn, sem gerir okkur enn forvitnari og áhyggjur af áhrifum stríðs, sérstaklega þegar litið er til ungs aldurs hermannanna sem eru fórnarlömb. Með ofbeldi nútímans er það sjaldgæft að kvikmynd veldur því að maður finnur til virkilega sorgar og fellir tár; þetta gerir það og á skilið viðurkenningu.