Eftir að hafa heyrt um Modesty Blaise áður, en aldrei lesið skáldsögu eða teiknimyndasögu, leist mér og konunni minni vel á myndina. Það skilaði, á grípandi hátt, góða kynningu á persónunni og bakgrunni hennar. Þó að það hafi einhverja hasarþætti er þetta miklu meira innilegt leikrit, frábærlega skrifað. Því miður er þetta líka þar sem stór galli myndarinnar kemur í ljós. Náið leikrit lifir á getu leikaranna og því miður skilaði aðeins helmingur leikara. Þó Alexandra Staden hafi staðið sig frábærlega sem Modesty Blaise, gerði kollega hennar Nikolaj Coaster-Waldau - sem illmennið Miklos - það ekki. Með því að brosa í gegnum söguþráðinn eins og það sé útbreidd tannkremsauglýsing tekst honum ekki að byggja upp andrúmsloft kvíða sem hefði gert myndina að meistaraverki. Aukahópurinn er einhvern veginn svipaður, allt frá staðalímyndum gangsterum og druslum til ágætis frammistöðu frá Fred Pearson sem prófessor Lob og Eugenia Yuan sem Irinu.