Það er draugasaga. Þetta er mannátssaga. Það er hefndarsaga. Þetta er mjög illa unnin mynd með miklu ofbeldi. Ég býst við að hún fylgi ódýrt í samræmi við allar slasher-myndir sem þú hefur nokkurn tíma séð. Það hefur venjulega einangraðan stað, hinir kaldhæðnu tjaldstæðin, á leið út í óbyggðirnar. Að vísu eru nokkrar ansi ákafar senur. Það er bara svo leiðinlegt. Slæm klipping og allt virkar. Það eru draugabörn sem hljóma eins og þau séu að tala í ruslakörfu. Ég er ekki alveg viss um hvaða reglur draugarnir og sálfræðingurinn með fræhettuna leika eftir. Það hefur líka grófa senu þar sem maður borðar kjötstykki sem er í raun það sem er eftir af konunni sinni. Vinur minn spurði mig einu sinni hvers vegna það væri nauðsynlegt að sýna svona tilefnislaust, sjúkt ofbeldi. Ég óttast að það sé bara enn eitt skrefið í ónæmdri þróun okkar. Þrír eru engin gáfur hér, engin tunga í kinn, aðeins sorgleg tímasóun. Mikið blóð; lítið plott.