Þetta gæti hafa verið samkynhneigð hliðstæða Gone With The Wind miðað við epíska lengd sína, en í staðinn uppfyllti það sig með því að vera risastór keðja af tómum þáttum þar sem nákvæmlega ekkert gerist. Persónurnar eru einvíddar og hafa enga aðra þróun í sögunni (það er reyndar engin saga heldur) en að leita hver að annarri og kyssast. Það er synd að áhugaverð fagurfræðileg uppástunga eins og að hafa nánast enga samræðu er algjörlega sóað í kvikmynd en gerir enga tilraun til að skoða sálfræði persóna hennar af nokkurri reisn og ná raunverulegum tilfinningalegum hljómgrunni. Í ofanálag þykist hún vera „list“-mynd með því að nota verstu barnalegu klisjur kvikmyndasnobbsins. En allavega, ef einhver getur samsamað sig þungum banality þess, þá held ég að það sé allt í lagi.