Ég skil eftir að hafa lesið fyrri ummælin að þessi mynd fór beint í kapal. Jæja, ég borgaði fyrir að sjá hana í leikhúsi og ég er ánægður með að ég gerði það því sjónrænt séð var þetta sláandi mynd. Flestar stillingar virðast eins og þær hafi verið gerðar snemma á sjöunda áratugnum (nema skrifstofu srink's, sem var dagsett á annan hátt), og ef þú skilur Neve Campbell seríurnar út, hefur öll myndin þvegið andrúmsloft snemma á sjöunda áratugnum. . Og notkun veitingahúsa í myndinni var heillandi. Fyrir leikstjóra sem er í fyrsta sinn sem hefur bakgrunn, að ég tel að sé ritstörf, hefur hann gott auga. Á fyrstu tíu mínútunum fannst mér söguþráðurinn vanta trúverðugleika, svo ég stöðvaði bara vantrú mína fúslega og fór með í ferðina. Hvað varðar leiklist og lýsingu á föður-syni, móður-syni, eiginmanni og eiginkonu, foreldri og barni, var myndin áberandi. William H. Macy, ánægjulegt að horfa á, virðist vera að fylla tómarúmið eftir Tony Perkins, ef marka má þetta og Magnolia. Tracey Ullman sem vanrækt eiginkonan var mjög áhrifamikil, fyrir mig. Þetta var þrívídd lýsing á persónu sem samfélagið lítur of oft á sem tvívíð. Auðvitað getur Donald Sutherland bætt þessu við safn sitt af ógleymanlegum myndum. Myndin af foreldrunum (Bain/Sutherland) minnti mig, á óbeinan hátt, á BUFFALO '66 eftir Vincent Gallo, þó að hún hafi týnt nokkuð niður! Ég myndi örugglega borga pening fyrir að sjá aðra mynd frá þessum leikstjóra. Hann hefur sjálfsaga eins og b-glæpamyndaleikstjóri frá fimmta áratugnum (eitthvað sem P.T.Anderson mun aldrei hafa!), en samt hefur hann sjónrænan stíl og lag með leikurum sem vekur athygli.