Svo, er þetta virkilega komið að þessu? Eigum við, sem samþykkja fullorðið fólk, að kenna því að næstu kynslóð bíógesta skortir kvikmyndaskilning og frumugetu? Varðandi Wayans og Co. nýjustu viðbótina við atburðarás hreyfimynda; Litli maður. Þetta Bretland P.G. (Foreldraleiðsögn), allir yngri en tólf ára verða að vera í fylgd með ábyrgum fullorðnum, löggiltum kvikmyndum, er ímynd þess sem hefur nú þróast yfir í það verra tilfelli að bulla síðan sígarettur voru "útrýmdar" af myndum af kvikmyndatáknum 1950. Þeir sem eru aðallega undir tólf áhorfendum hér sem, sumir án eftirlits fullorðinna líka, sátu þarna, hlýðnir og tóku allt inn, óvitandi um viðfangsefni sitt og að hluta til fullorðnu einkennin sem Litli maðurinn sýnir, að hluta til að minnsta kosti líka. Kvikmyndir geta almennt gert betur en þessi lélega tilraun, á meðan þessi vitleysa er að koma þeim inn á meðan þeir eru enn ungir og ferskir, er mesti ótti um framtíð kvikmyndahússins að fáfræði barns gæti bara haldið áfram til fullorðins fólks sælu. Kvikmyndahús á skilið meira en þetta, og það stækkar sífellt, og í bókstaflegri merkingu líka, áhorfendur, nærist þessi ósvífna sjóðakýr á sífellt áhrifamiklum huga unga fólksins. Það er engin kvikmyndaupplifun hér, engin undrun með opin augu, nei ótrúlega virðingu fyrir töfrum kvikmynda. Það er ekkert annað en ráðaleysi og fyrirlitning, vegna skorts á efni, frumleika og miðlun hugans, minna leiðinda og skopstælingar á öllu því sem er svo að lokum rangt við Hollywood vélina, fyrir skyndilega peninga, verðum við að þola framtíð okkar bíóáhorfendur á borð við þessa erkitýpísku hamfaramynd. Mun þetta fá fólk eins og Hitchcock, Fassbinder, Leone, Kubrick og Schaffner í grafgötum sínum? Peningar sem þeim þótti eflaust öllum vænt um, en hæfileika og yfirlæti fyrir fullkomnun og gæði, og að miklu leyti virðingu fyrir fagi sínu og áhorfendum, var þeim aldrei skortur. Við sjáum, enn og aftur, með verkum Wayans-ættarinnar enn eina klisjuna um ósmekklegan smekk, á meðan menn eins og White Chicks (2004) voru eflaust hnífjafnir í borgarastétt bandarísks samfélags. Kaldhæðnin hér er að aðalsöguhetjurnar tvær, sem Wayans bræður leika enn og aftur, eru svo mikið leynilegar að öll viðurkenning er engin, þetta gerir líka betri mynd og það er leikarinn Terry Crews sem gefur White Sjúklingar efni þess og persónuleika, ekki Wayans. Enn og aftur, með pastiche þeirra af Blaxploitation kvikmyndum frá 1970, eins og með 1988 myndina I'm Gonna Git You Sucka, má líta á þetta sem kómíska og skemmtilega mynd, með þungum þyngd eins og Isaac Hayes, Jim Brown, Bernie Casey og hin glæsilega leikkona Ja'net Du Bois. Aðalatriðið er að litli maðurinn hefur nákvæmlega enga persónu af neinu tagi, hann er grunnur og sjálfselskur, án þakklætis eða gildis í garð fylgjenda sinna, hann kafar fljótt inn og tekur peningana þína og áður en við vitum af hefur hann falið sig innra með sér. tannhjól viðskiptahyggjunnar. Það er engin auðþekkjanleg viðleitni til þess hvar peningunum okkar hefur verið varið, eftir Scary Movie (2000), hefði hlutirnir aðeins getað hækkað, en því miður gerðu þeir það ekki, engin mikil pæling um listrænt gildi og eflaust að afborgunin úr þessum óhugnanlegu mynd Næstu myndir mógúla verða beint á myndband, maður getur bara vona. The Wayans virðast hafa búið til kvikmyndategund alveg sjálfir, að vissu marki; þeir hafa drepið skopstælinguna til dauða, þeir hafa útvatnað hverja einustu leið og með sínum óumflýjanlega stíl. Þeir hafa hægt og rólega eyðilagt orðspor síðustu hundrað ára sem kvikmyndahús hefur gefið okkur, megi draugar fyrri kvikmynda vera jafn auðmjúkir í dómgreind sinni, eins og vaxandi áhorfendur þeirra, hingað til, virðast vera, því þegar bólan springur, mega þeir vera eins skilningsríkir líka.