Leikstjórinn Jeremiah Checheck sem færði okkur stórar fjárlagagalla eins og "The Avengers" og endurgerð "Diabolique" hefur leikstýrt þessari upprifjun á Die Hard hugmyndinni, gerð á - hvernig lítur út fyrir - fjárhagsáætlun Blair Witch. Arabískir hryðjuverkamenn hafa náð kjarnaofni í Kaliforníu. En - ertu tilbúinn? - hryðjuverkamennirnir eru ekki arabar; þeir eru virkilega óánægðir amerískir hermenn sem líkjast araba! Við komumst að því að þeir ætla í rauninni ekki að sprengja kjarnaofninn bara gefa yfirlýsingu. Við erum ekki viss um hver staðhæfingin er en ekki sama. Þannig að það er í raun engin ógn. En svo ákveður einn hryðjuverkamannanna að fara einn og sprengja í raun plöntuna í loft upp því hann er soldið brjálaður. Svo kannski er ógn eftir allt saman. En herinn fer inn og allir vondu kallarnir eru drepnir. Það var því engin hótun. Ó, og góður strákur er líka drepinn. Láttu það vera lexíu fyrir alla. Ef allt þetta hljómar ruglað og hálf tímasóun þá fékkstu hugmynd um hvað það að horfa á Meltdown snýst um. Handritið nennir aldrei að kynna persónurnar eða gefa jafnvel upp persónulegar upplýsingar sem gæti útfært þá eða tekið þátt í áhorfendum tilfinningalega. Þannig að við sitjum eftir með einvíddar persónur: sérfræðinginn-sem-enginn-mun-hlusta-á; kveikjan-gleði-fógeti; hinir-slemmu-stjórnmálamenn; the-dweeby-Engineers. Sagan fer frá einu klisjuatviki til annars í formúlu sem samanstendur af nánast hverri hasarmynd sem þú hefur nokkurn tíma séð. En í næstum hverri beygju, einmitt þegar við höldum að eitthvað gæti verið í húfi, hrökklast handritið við og við komumst að því að það er í rauninni ekkert til að hafa áhyggjur af. Eins og Die Hard, er lögreglumaður sem er innra með sér, óvinsæll við vondu strákana. Stóra snúningurinn er að löggan hérna er....KONA! Ó og hún er líka meidd. En ekki svo slæmt, bara nóg til að hún hrökk við nokkrum sinnum. Ó og í staðinn fyrir talstöðina sem Bruce Willis var með hefur þessi lögga töfrafarsíma sem virkar alls staðar...jafnvel neðanjarðar! Þegar hann er ekki að öskra á alla aðra reynir Bruce Greenwood - kjálkinn hans úr graníti - að róa hana yfir talstöðinni. Hann gerir meira að segja einu sinni brandara en við erum hrædd um að andlit hans gæti klikkað. Þegar öllu er á botninn hvolft er þetta alvarlegt mál. En að mestu leyti er þetta atriði eftir atriði þar sem fólk er að rífast: hernaðarsérfræðingurinn er að rífast um að bíða með þetta (röksemdafærslan hans virðist ekki sérstaklega góð en hann á að vera klári gaurinn í þessari mynd svo okaaaay) ; fólkið í Hvíta húsinu rífast við hann; hersveitarforinginn rökræður við hann líka; hinn ágæti pakistanska kjarnorkuverkfræðingur rífast við aðalhryðjuverkamanninn. Samtalið er algjörlega B Movie alla leiðina og línur eins og, "hættu útsendingu! STOPPA ÚTSENDINGU!!!" gætir haft þig til að rúlla fram af sófanum þegar þú veltir því fyrir þér hvort persónurnar séu í raun og veru að vísa til þessarar kjánaskapar. Kannski til að bæta upp fyrir skort á framleiðslugæðum er myndavélaverkinu haldið pirrandi í þessum gerviheimildarmyndarstíl 21 gramms sem á að veita skjótleika og orka í atriðin en hvernig því er óspart og áhugamannlega beitt hér er það beinlínis pirrandi; jafnvel tilgerðarlegur. Frekari tilraunir til að auka tempóið eru gerðar með því að setja inn ómálefnalegt svart og hvítt myndefni sem er af handahófi klippt inn í aðalatriðið. En þetta er líka tilgerðarlegt og pirrandi á þennan hátt Blair Witch. Í stuttu máli lítur stíltilraunirnar út fyrir að vera mjög áhugamannalegar. Tónlistin stendur undir myndefninu - hún er syntísk og hljómar ódýr. Eins og klámmynd en með minna lag og miklu meira hjartsláttarhljóð. Myndræna meðhöndlunin er líka grátlega slæm: töff grafík með stóru rauðu letri öskrar til okkar „9:28 pm“ eins og tímaklukkan skipti í raun og veru einhverju máli. Meltdown gæti virkað sem markaðshugtak en það er ljóst að handritið var önnur hugsun. FX - hluti af Fox - setti þessa töfrandi framleiðslu saman og lækkaði nokkrar milljónir dollara á hana. Nú kalla ég bráðnun!