Hollywood, heimili hype, glamúrs og gróðaleitar, er varla stjórnað af andlegum gildum og því kemur það ekki á óvart að tilraunir þess til að rannsaka andlegt líf eru þunnar og oft kjánalegar (betra að fara lengra -- til kvikmynda Bresson, Dreyer, Rossellini og Bergman, til að rannsaka andlega lýsingarnar). "Strange Cargo" er engin undantekning. Þessi undarlega blendingur ævintýramyndar, ástarsögu og trúarlegrar dæmisaga gerir lítið úr þeirri innsýn sem hún reynir að miðla. Að forsjón og hjálpræði myndi virka til að passa við Verne (Clark Gable þegar hann er kurteislegastur og sjálfumglaður) og Julie (Joan Crawford, nöldrandi og spýtir öðru hverju orði í tilraun til að vera drottning erfiðra kvenna) fáránlegt í besta falli. Er þetta verndari stjörnukerfisins að verki, sem passar stríðandi egó áður en þú sendir þau af stað í frekari refsivinnu á M-G-M lóðinni? EN. . .það eru góðar aukasýningar hér og sjónrænt grípandi augnablik: skuggalegu fangelsisherbergið; báturinn sem flýr í tunglsljósi, eða gegn skýjalandslagi; Julie gengur meðfram sjávarbakkanum þegar vindurinn dregur upp; Julie og Monsieur Pig (Peter Lorre) semja um frelsi Verne þegar stormurinn byggist upp; óvenjulega göfug fangelsisrómantík samkynhneigðra tveggja dæmda. . Umfram allt er virðuleg og óbilandi frammistaða Paul Lukas sem Hessler, morðingja sem kann að meta dyggðir Cambreau en snýr þó baki við honum. Á hrífandi augnabliki myndarinnar stendur Hessler, eftir að hafa yfirgefið Cambreau, fyrir utan klefann. Við heyrum vindinn í gegnum frumskóginn, sjáum skuggana á andliti hans, sem miðlar augnablik ótta og sjálfsefasemd. Svo fer hann út í nóttina. Á þessu augnabliki nær Hessler tvíræðni, dýpt og tilvistarstyrk sem engum hinna persónanna tekst að ná. er leyndarmál myndarinnar að dýpstu samúð hennar sé tengd Hessler?