Við skulum ekki slá á hausinn hér, án efa klókur kvikmynd Taylor Hackford hefur lítið til að skera sig úr lífsögunni annað en óvenjulegur, ferilframmistaða Jamie Foxx. Manstu eftir árinu sem þeir afhentu tæknibrellu Óskarinn til Terminator 2 boffins, óumdeilt? Þeir ættu að gera slíkt hið sama með besta leikara í ár. Það er ekki deilt um að saga Ray Charles sé verðugur kvikmyndatöku. Reyndar er farið vel með hin mörgu endurlit frá áfallasamri æsku hans og þau notuð af skynsemi. En fyrir svona einstakt líf virðist myndin ótrúlega formúlurík og kunnugleg. Það fylgir sniðmátinu „sögu gallaðs snillings“ nánast út í hött: erfiðleika og misnotkun, konur og fíkniefni, upptökudeilur, hljómsveitardeilur, endurhæfing, já já já. Og vissulega var meiri húmor í lífi hans en okkur er dekrað við hér? Ég kann að meta tónlist Charles, en þar sem snyrtilega klippt meðley hefði haldið sögunni gangandi, Hackford dekrar við sig með næstum fullri flutningi á of mörgum lögum - í gin joints, í hljóðveri, í tónleikasölum, infinitum. Frásagnarlega séð, og fyrir þá sem ekki eru trúaðir, byrja þeir að virka eins og kvikmyndabremsa. Þetta kann að virðast eins og harður dómur yfir ævisögu tónlistar, en með jafn umfangsmikla vörulista og Ray, þurfum við að smakka ekki allan réttinn. Annars myndum við kaupa plöturnar. Eins og ég var forvitinn leit ég oftar en einu sinni á úrið mitt. Svo fyrir allan ljóma Foxx, hefði Ray kannski verið betur þjónað sem HBO tvíhliða?