Ég sá þetta nýlega á Palm Springs International Film 2009. Þetta er frumraun í leikstjórn hinnar gamalreyndu hollensku leikkonu Monique van de Ven í leikstjórn og miðað við athugun mína ætti þetta að vera hennar síðasta. Ég hata kvikmyndir sem eru svo ósennilegar að þú ert að tína í sundur nánast hvert atriði. Þessi mynd lætur mann strax klóra sér í hausnum. þegar það byrjar ungur ljósmyndari og kærasta hans, sem vinna fyrir alþjóðleg hjálparsamtök, eru í rólegheitum í gegnum fjöllin sem eru undir stjórn Talíbana í Afganistan og eiga samtal um ást sína þegar eldflaug stöðvar vörubíl fyrir framan þau. Þeir fara út úr farartækinu sínu til að horfa á þegar bardagamenn Tallíbana, búnir eldflaugaskotum, vélbyssum, rifflum, skammbyssum og handsprengjum, taka alla fimm mennina af lífi í vörubílnum. Bob (Waldemar Torenstra) byrjar að taka myndir af þessu öllu þegar einn uppreisnarmannanna kemur auga á hann sem kastar handsprengju að þeim sem drepur kærustu hans. þar sem þeir eru með handkastfjarlægð geta þeir ekki verið meira en 50 yarda í burtu en samt kemst hann einhvern veginn í burtu. Kærasta hans er sprengd í loft upp og hann tekur mynd af augnabliki handsprengjuárekstursins sem drepur hana og hlýtur verðlaun sem ljósmyndari ársins fyrir myndina. Sérhver atriði og aðstæður í þessari mynd jafn fáránlegar og hún er að opna. Árið eftir lendir Bob í verkefni fyrir National Geographic á hollenskri úrræðiseyju þar sem hann hittir Kathleen (Sophie Hilbrand) og setur sig inn í svívirðilegan undirheima hennar alþjóðlegra eiturlyfjasmyglara. Forðastu þessa mynd. Ég myndi gefa henni 4,0 af 10.