Ég velti því oft fyrir mér hvernig kvikmyndir eins og þessar verða jafnvel búnar til og það sem er mest átakanlegt er að fólk borgar í raun fyrir að horfa á þær. Með Aksar virðist sem leikstjórinn hafi búið til söguna eftir því sem hann gekk á eftir og bætt við flækjum þegar honum líkaði, sama hversu fáránlegir þeir voru. Handritið var ekki til með vitlausum samræðum eins og "Jo Sheena Roy pehenti hai, wahee fashion hota hai" og "Yeh Versace hai Madam" (já rétt). Sérhver persóna var grunn og vanþróuð. Leiklistin var hræðileg. Neyðarvörur (lycra fyrir Udita og hræðileg jakkaföt fyrir þéttan Emran), staðsetningar (fjölmörg húsin sem voru notuð fyrir innréttingar líktust ekki einu sinni óljóst viktorískt höfðingjasetur), handrit o.s.frv., bara eitt orð - rusl. Fyrir þá sem elska Hashmi og kvikmyndir hans, horfðu á það. Hvað mig varðar þá fæ ég aldrei þessa tvo og hálfa tíma til baka. Eini lausnarþátturinn var sum tónlistin sem var þokkaleg.