Hversu mikilvægur er leikstjórinn eiginlega? Í þessari kvikmynd, sem gerð var á pólitískum tímum seint á sjöunda áratugnum, þar sem spurningar um félagslegt skipulag voru aðalátök, spyr hún þessarar spurningar með því að gera kvikmynd sem snýr myndavélinni frá hasarnum og biður aðeins um að sýna leikstjórann, William Greaves. Þetta er mikilvægt verk, þar sem það sýnir eins og engin önnur kvikmynd sýnir erfiðleikana við að hindra, skipuleggja og setja sviðsmyndina; það sýnir hlutverk áhafnarinnar, eitthvað sem flestir leikstjórar vilja hreinskilnislega hverfa alveg og að ósýnileiki er nauðsynlegur til að stöðva vantrú; og það tekur einnig tillit til hlutverks flutnings og handrits og hvernig þau passa/samræmast ekki raunveruleikanum og hvað það hefur að segja um hvernig leikstjórinn hefur að lokum áhrif á raunveruleikann (ef þá er það yfirhöfuð). Heimildarmyndin, eða gerviheimildarmyndin, eða skálduð frásögn (hvort sem þú kýst, með túlkun þinni á þemunum) hefur heilann í ofmenntuðu, ofvitsmunalegu áhöfninni, hugarfarið í týndu flytjendum sem berjast við að skilja óljósar og óljósar áttir, og hjartað í leikstjóranum, sem stendur í sem löngun til að sýna, tákna, tjá án þess að hafa hugmynd um hvernig á að gera eitthvað af þessum hlutum eða hvers vegna hann vill gera það. Þetta er mynd sem markvisst endurtekur banality bara til að sjá hvort þeir geti orðið meira en banalities. Þetta er kvikmynd sem sýnir stundum margar myndirnar samtímis, bara til að skilja klippinguna eftir fyrir áhorfendur og einnig sýna hversu truflandi mismunandi myndir breyta um sjónarhorn. Þetta er mikilvægt verk og eitthvað sem allir sem hafa áhuga á iðnaði og ferli kvikmyndagerðar ættu að horfa á og skilja. Hún, eins og margar tilraunakvikmyndir, hefur enga alvöru aðdráttarafl fyrir fjöldaáhorfendur - hún er ekki fyrir þá. Það er fyrir iðnaðinn, og það fyrir sjöunda áratuginn, að spyrja hvað eigi að gera við hópmiðil sem treystir enn á eina „rödd“ og „höfund“.--PolarisDiB