Fyrst skal ég segja að Before Sunrise, eins og allar kvikmyndir, er EKKI kvikmynd fyrir alla smekk. Það virðist sem sumt fólk sé minna klárt að viðurkenna þessa staðreynd, en það er merkilegt að velta fyrir sér hvers konar beinlínis mislíkun þessi litla meinlausa kvikmynd veldur frá sumu fólki. Fyrir mig, eins og flest fólk hér, áður en sólarupprás sló djúpt í mig, var ég sannarlega töfrandi, hrærður, innblásinn af henni. Þetta er kvikmynd sem á endanum nýtur góðs af fleiri en einu áhorfi. Það skapar einhverjar ógleymanlegustu tilfinningar og tilfinningar sem þú getur ímyndað þér. Það er ómögulegt að ímynda sér þennan heim án þess að hugsa um hvers konar hvetjandi tilfinningar sem ég fékk frá honum. Myndin virkar sem samfélag tveggja viðkvæmra sálna sem eru farnar að kynnast hvor annarri. Það er mjög gáfulegt og hvetjandi, ekki svo mikið í því hvernig eitt samtal tengist endilega því næsta eða mikilvægi umræðuefna Jesse og Celine, heldur frekar litlu blæbrigðin, fullkomlega skýru viðbrögðin sem þau vekja hvert frá öðru. Hún fangar heiðarlega, rómantíska en samt hverfula mannlega tilfinningu sem er farin að blómstra í hinu ógurlega háleita Vínarumhverfi; það sannfærir okkur um að hverfandi samband þeirra gæti verið mesta hrós í heimi. Og það sem gerist eftir það kvöld er opið fyrir umræðu, en ég efast aldrei um að þeir muni ekki hvort annað aftur. Auðveldu athugasemdirnar frá RockytheBear og notandanum hér að neðan eru vonlaus dæmi um kenningasmið sem vill ekki samþykkja og virða þá sem elska þessa mynd .Sjáðu það og það gæti breytt lífsháttum þínum.