Það sem er skemmtilegt við að horfa á kvikmyndir af handahófi af handahófi er að maður veit aldrei alveg við hverju er að búast eða hvar næsta frábæra kvikmyndaverkið mun koma fram. Nýlega hefur áhorf mitt verið í formi heftaðra sígildra eins og „Raging Bull“ eða „Raiders of the Lost Ark“, en í þetta skiptið tók myndbandstækið mig frá nútíma þægindum og rak mig beint fyrir framan „The Railway“ eftir Lionel Jeffries. Börn". Þetta er kunnátta leikstýrð mynd um þrjú ung börn, dularfullan atburð með föður þeirra, flutning á opnum völlum Englands og að lokum verðlaunin sem fást með því að veifa lestum. Við fyrstu sýn virðist þessi að því er virðist einfalda barnamynd ekki eins vongóð þar sem hún hefur verið týnd af VHS sjaldgæfum í nokkurn tíma, en á fyrstu fimmtán mínútum þessarar myndar áttar maður sig á því að hún er meira en bara algeng barnamynd þín. „Jernbrautarbörn“ urðu til á tímum þegar hreinleiki var meira en bara að segja „nei“, þegar fjölskyldan þýddi allt og þar sem ævintýrin voru tilbúin fyrir þig í kringum hverja járnbrautarbeygju. Þetta er meira en yndisleg mynd, hún hefur ótrúlega kvikmyndatækni sem notuð er, hún heldur venjulegum áhorfanda límdum við skjáinn með ósvaruðum spurningum og gefur þremur fullkomnum félögum til að fylgjast með þessari 110 mínútna ferð. "Railway Children" er týndur fjársjóður sem þarf að sjá af fjölskyldum og kvikmyndaáhugamönnum. Það eru nokkur augnablik sem standa stolt upp úr í "Railway Children" sem breyta þessu úr meðalmennsku í ágæti eitt gerist að vera þrjú börnin okkar; Bobby, Phyllis og Peter. Nútíma kvikmyndagerð fullvissar okkur um að þessi þrjú börn geta ekki veitt nægilegt myrkur, hlátur og innsýn í heiminn í kringum þau, en börn Jeffries sanna annað. Allt frá gáfulegum orðum (bæði frá leik og handriti), til einlægrar góðvildar og hollustu við þetta litla þorp, allt til lokafundarins á lestarstöðinni; þessi börn eru meira en bara barnastjörnur sem halda áfram sögu, þau leiða okkur með tilfinningum, sannfæringarkrafti og raunsæi sem börn nútímans sjá ekki. Það er meira ímyndunarafl í þessum litla VHS en ég hef orðið vitni að í kvikmyndum í mörg ár. Uppáhaldsatriði sem hefði verið hægt að meðhöndla með almennum hætti, sem ég hef séð í öðrum myndum, var afmælissenan fyrir Bobby. Leiðin sem Jeffries svífur hana á milli gesta og gjafa var spennandi og hressandi og hélt augunum spennt fyrir hverri senu, sem og huga okkar. Annað atriði sem vakti athygli mína var þegar börnin voru að vinna að gjöfum fyrir Perks, þegar Jeffries bað einn mann um gjöf, lætur Jeffries hann bara segja: "Nei, ég geri það ekki. Mér líkar ekki við Perks." Viðbrögð barnanna eru bráðfyndin og bjóða upp á augnablik sem bæði börn og fullorðnir geta notið í gegnum tíðina. Þessi pínulítill þáttur var tekinn upp á áttunda áratugnum og veitir ósvikinn hlátur en flestar nútíma gamanmyndir. Þetta er skapandi mynd ásamt frábærri kóreógrafíu og leikstjórn. Það er að segja, eins mikið og ég elskaði þessa mynd, þá var hún ekki fullkomin. Jeffries gerir frábært starf við að halda okkur við að giska á hvað varð um föður, en það fannst eins og atburðurinn hefði átt sér stað, börnunum var haldið í myrkri og það leystist skyndilega undir lokin. Nánar til föðurins, ekki mikið meira, hefði styrkt karakter hans og gefið okkur tækifæri til að sjá meira af viðbrögðum barnanna. Það er líka eitt atriði í þessari mynd, ein af þessum stórkostlegu breiðtjaldsmyndum af enskri sveit sem er bara hrífandi, en þegar þú horfir aðeins nær sér maður bíla í bakgrunni. Það fékk mig til að hlæja en dró ekki of mikið af heildarmyndinni. Svona kvikmyndahús er sárt saknað í dag og einkennilega virðist sem aðeins Bretar hafi kjark til að framleiða hana. Kvikmyndir eins og "Love, Actually" eða "Vicar of Dibley" sýna kraftinn og spennuna fyrir samfélagsbæi, staði þar sem allir þekkja alla og við erum óhrædd við að vera náunga. Þetta er meira þema sem amerískir áhorfendur gætu haft meiri skilning á því sem er að gerast fyrir utan, í stað þess að vera einangruð við þína eigin atburði. Á heildina litið elskaði ég "járnbrautarbörn". Ég vissi ekki hverju ég átti að búast við þegar ég setti það fyrst í VHS spilarann, en frá upphafsatriðinu, að sprengjandi lestarsettinu, til Perks afmælis, sannaði Jeffries að hann gæti höndlað barnvænustu söguna með auðveldum hætti. Hæfni hans til að láta barnaleikurunum líða eins og alvöru persónur, að virkja fullorðna minna og taka börnin með eins og þau væru fullorðin var framúrskarandi. Þetta er mynd sem á að líta á sem sterkan valkost við allt sem Disney gefur út. Stöðugt þemað vinátta, góðvild við ókunnuga og fyrirgefningu blasir í gegnum sjónvarpið af náð og krafti. "Railway Children" er meira en bara krakkamynd; það er eiginleiki sem ætti að vera fastur liður í nútímaáhorfi áhorfenda. Það gefur ekki aðeins frábæra mynd til enskrar sveita, heldur kennir það (og sýnir) hvernig lífið væri betra með áherslu á ímyndunarafl og hugrekki, í stað þess að berjast við hvaða CGI vondu krakkana. Einkunn: **** ½ út af *****