Já, þú getur litið á Babette's Feast sem einhvers konar skell á púrítaníska kristni, en það er miklu meira en það. Yfirborðssagan af því hvernig hæfileikaríkur Parísarkokkur flýr París eftir eina af byltingum miðstéttarinnar og finnur sjálfa sig varpað í land á Jótlandi í norðurhluta Danmerkur er einfaldlega feitan sem gerir dýpri sögunni kleift að þróast. Babette er listamaður, einn af fámennum her fólks sem hrakið hefur verið frá stoðum til staða í aldanna rás af fávitum stjórnmálamönnum, vænum, gráðugum og hrokafullum, sem drepa fegurð í gróðaskyni, eitthvað sem pólitík gerir alltaf, hraða National Endowment for the Arts, sem einfaldlega stofnanavæða sköpunargáfu fyrir Áróðurstilgangur. Babette er á síðustu fótunum þegar hún kemur í pínulitla þorpið þar sem tvær meysystur búa og sjá yfir minnkandi hópi þeirra sem eru trúaðir til látins prestsföður síns. Þeir lifa á söltum þorski og svartbrauðsgrjónum. Babette sýnir þessum einföldu guðræknu fólki að Guð er í ánægju og nautnasemi sem og hegðunar- og andlega hreinleika. Hún sýnir þeim líka hvernig þessi andlegi hreinleiki getur leitt til stjórnleysis, eitthvað sem við vitum öll um þessa daga nývaldsmanna í ríkisstjórn sem myndu takmarka persónulegt frelsi okkar vegna þess að þeir eru einhvern veginn glæpur gegn ríkinu, eða eins og þeir myndu segja. okkur, mannkynið. Babette eldar frönskan kvöldverð til að fagna 100 ára afmæli látins séra. Dæturnar og hjörð þeirra halda að djöfullinn sé kominn á meðal þeirra og heita því að taka ekki eftir matnum eða drykknum. Það er á þessum tímapunkti, við undirbúning máltíðarinnar, greiddur af vinningum Babette í frönsku lottói, sem ég byrja að tárast. Þetta er átak sem kemur fram í samanburði við daglegan dónaskap og lygi sem flæðir yfir meðvitund okkar frá morgni til kvölds í gegnum fjölmiðla og valdasjúklinga sem reyna að ná forskoti á okkur öll hér í myrkrinu. Einföld fágun list Babettes spýtur andspænis allri tilgerðarleysinu sem er til sýnis í nútímasamfélagi okkar, og það er sárt að horfa á hana spila svona stórkostlega í þessari frábæru mynd. Hún er, ásamt Fanny och Alexander (Bergman), uppáhaldsmyndin mín alltaf, en ég get aðeins horfðu á það öðru hvoru því, eins og sjaldgæf vínflaska borin fram með Blinis og ferskum ostrum, þá er það eitthvað sem ekki má ofgera. Frábær, frábær mynd sem ætti að vera á bókasafni allra kvikmyndaunnenda.