Ein af fullkomnustu gangsteramyndum níunda áratugarins, Scarface er mjög mynd síns tíma. Það fyrsta sem þú tekur eftir þegar þú horfir á þessa mynd er að hún öskrar á þig, 'gerð 1983'. Búningarnir, tónlistin og hljóðrásin, hárgreiðslan, ekki villast um þetta, þetta er mynd um glæpi á níunda áratugnum og þó hún hefði átt að deita hræðilega hefur hún ekki gert það. Þetta er samt frábær mynd. Þrátt fyrir að tónlist Georgio Moroder sé komin nokkuð á blað, þá lofar hún sögu Tony Montana vel þökk sé frábæru handriti Oliver Stone og fyrsta flokks leikstjórn Brian De Palma, annarri af tveimur myndum sem hann hefur gert með Pacino (hina). að vera hinn frábæri Carlito's Way). Öll vörumerki De Palma eru hér; sterka tungumálið, myndræna ofbeldið (nánar um það síðar), stílhrein óhóf eins og stórkostleg leikmynd og auðvitað stílhrein myndavélavinna.Pacino er allsráðandi í myndinni og ég meina það bókstaflega. Hann er ríkjandi stjarna þessarar myndar. Frammistaða hans ofarlega, þetta er ein af þessum myndum þar sem Pacino segir ekki svo mikið línur sínar heldur hrópar hann þær, að þessu sinni með frábærum kúbönskum hreim. Hins vegar er þetta Pacino og hann gerir það frábærlega. Aðeins hann gæti farið svona langt yfir toppinn og samt komist í burtu frá myndinni með leikaraskapinn í háttvísi. Þó að sumir kunni að kvarta undan hrópi hans yfir línunum sínum og hreinu ofgnótt af þessu öllu saman, þá er þetta óhófleg mynd. Skoðaðu framleiðsluhönnun húss Tonys, skoðaðu ofbeldið í þessari mynd. Atvikið með keðjusög er beinlínis grimmt og alls staðar er blóð í þeim. Myndatakan í lokin hefur líkama að fara niður á hraða sem er meira í ætt við Schwarzenegger og Stallone í Rambo myndunum. Skoðaðu magn af kók sem er til sýnis í myndinni svo frammistaða Pacino sé fullkomin fyrir myndina. Honum til halds og trausts eru leikarar sem eru líkari því að segja línur sínar á stjórnsamari hátt. Steven Bauer, sérstaklega, sem Manny, besti vinur Tony, er einn af aukahlutverkunum. Frammistaða hans er svo stjórnuð og hljóðlát á De Niro-líkan hátt að það er furða hvernig hann endaði á því að gera beint á mjúkt klámmyndband. Michelle Pfeiffer bætir auðvitað við glamúrnum, Robert Loggia bætir við þyngdartapi eins og venjulega og Mary Elizabeth Mastrantonio fer frábærlega sem systir Tonys. Þetta er auðvitað meira en bara mynd um óhóf. Það er meira en eiturlyf, ofbeldi, vélsagarárásir og stór stór skotbardagi. Þetta er kvikmynd um myrkari hliðar ameríska draumsins. Að mörgu leyti setur hún hana á þemasamsvörun við The Godfather myndirnar. Tony lendir í því að koma til Ameríku, fá allt, lifa ameríska draumnum og missa hann svo allt á ofbeldisfullan hátt, og með því að segja að hann tapi öllu meina ég að hann tapi öllu. Hann drepur besta vin sinn, systir hans er drepin, heimsveldi hans molnar, bókstaflega, í kringum hann og til að bæta við það er hann drepinn í eigin höfðingjasetri, byssukúlur rífa í gegnum hann. Án efa er Scarface ein af lykilmyndum snemma á níunda áratugnum. Vissulega býr hún ekki yfir næmni myndanna í The Godfather, en þetta er samt fín mynd og þess virði að fara aftur og aftur.