The Seven-Ups er góð og hrífandi mynd. Hún er stútfull af trúverðugum frammistöðu Scheider, LaBianco og áhrifaríkri skelfilegri frammistöðu Richard Lynch - þó að flestar persónurnar séu harðjaxlar sem eru útskornir úr pappa. Persónuþróun þróast alls ekki á skjánum. Það eina sem við vitum er að góðir eru góðir og vondu eru vondir. Frá glæpasagnaviðmiðinu tekst The Seven-Ups að henda Scheider og áhöfn inn á miðjan byggingarreit í einstökum skriflegu ívafi. Staðsetningar á staðnum í New York borg og frábær dansaður bílaeltingur varpa ljósi á myndina. Eini gallinn við myndina er örlítið ruglingsleg söguþráður í upphafi. Þær gefa áhorfandanum litlar vísbendingar um að mennirnir sem verið er að ræna tengist múg (þar til síðar í myndinni). Hefði einhver byrjað í blindni að horfa á myndina gæti verið örlítið ruglað í sögunni. Annars er The Seven-Ups gríðarlegur, testósterónfylltur ánægjulegur tími.