Á þeim 13 ára skólagöngu sem ég hafði frá leikskóla til menntaskóla var aðeins einn dagur sem bekkurinn minn fór í vettvangsferð. Þegar ég fór í skólann fórstu í skólann, frá 8:30 til 3:30 og ekki var farið í skráningarferðir. En af einhverjum ástæðum sem ég gat ekki munað á þessum háa aldri fórum við að sjá kvikmynd - National Velvet. Ég man ekki eftir myndinni, svo aðfaranótt 57. árs míns ákvað ég að skoða hana aftur. Þetta er kvikmynd um tíma sem er ekki lengur til. Tími þegar fólk treysti öðrum og læsti ekki húsum sínum. Tími þar sem fólki var gert að njóta vafans. Það var tími þegar fjölskyldan var mikilvægust. Þessi mynd sýnir allt þetta og meira til. Hún sýnir ást og traust og umhyggju og góðvild fólks. Það væri ekki slæmt fyrir hverja fjölskyldu að horfa á þessa mynd af og til og ræða boðskap hennar. Það var skemmtun að sjá hina ungu Elizabeth Taylor, Mickey Rooney kl. hans besta, Óskarsverðlaunaframmistaða Anne Revere, Angelu Lansbury before Murder, She Wrote og Donald Crisp, sem lék í næstum sextíu ár. Þvílík mynd!