Það er erfitt að tjá sig um þessa mynd. Þetta er ein af fáum kvikmyndum sem Dimension hefur í raun ekki sett á hilluna (það er erfitt að koma með ástæðu fyrir því) og henni var flýtt inn í óábyrg 500 kvikmyndahús sem opnunardagur er. Kannski var Dimension hræddur við hvernig fólk myndi bregðast við mýrarveru sem notaði dráttarbílinn sinn til að rífa hús í sundur stykki fyrir stykki. Ray Sawyer er bara dráttarbílstjóri, þar til hann bjargar vúdúprestkonu úr slæmu bílslysi, og á móti. , hann verður fyrir árás af poka fullum af snákum og drukknar. Í líkhúsinu vaknar Ray aftur til lífsins og eltir hóp unglinga sem urðu vitni að hræðilegu slysinu. Það sem dregur þessa mynd niður eru pappírsþunnir karakterar. Mér var alveg sama um neinn þeirra eina augnablik. Einnig var samræðan minna en ho-hum. Það var líka mjög fyrirsjáanlegt. Persónur gerðu hina dæmigerðu heimskulegu hryllingsmyndapersóna hluti, eins og að athuga brakandi hljóð, kalla upp nöfn fólks og rífast á steini á meðan þeir eru eltir. Ég gat líka strax valið hver síðasta stelpan yrði. Og hvers vegna voru þessi snöggu hvítu flass í myndavélinni þegar einhver dó eða þegar morðinginn var sýndur? Hvað er gott? Jæja, það er tilkomumikið spennuatriði þar sem morðinginn gengur undir mýrarvatni til að komast að fórnarlömbum sínum og spennuþrungin röð þar sem síðasta stúlkan verður að fela sig með fullt af öðrum líkum á meðan morðinginn horfir á. En fyrir utan það, það er annað ágúst/september vonbrigði. Ég var farin að hlakka til, en ég fékk ekki það sem búist var við.