Leikstjórinn Godfrey Reggio hlýtur að vera mjög heillandi og sannfærandi maður til að þetta skelfilega gallaða verkefni hafi litið dagsins ljós. Boðskapur Reggios, svo kraftmikill og hljómandi í fyrri tveimur Qatsi-myndum hans, er vonlaust ruglað saman hér. Íþróttamenn, jöfnur, höf, takkaborð, hlæjandi höfuð osfrv., blandast saman án tilgangs. Skrúðganga banal myndmáls er að mestu leyti almennur hlutur frá Getty Images o.fl., og hinar harðsnúnu stafrænu meðhöndlun er áhugamanneskja á versta hátt sem hægt er að hugsa sér. Vissulega hefði einhver sem tók þátt (Steven Soderbergh, framkvæmdastjóri?) getað bent á að það væri MJÖG SLÆM hugmynd að setja sólarljóssíu á næstum alla ramma? Gróf lykkja, lagskipting og brenglun mynda minnir á nýnema í Photoshop bekknum. Og til að gera illt verra, þá eru tölvuteiknimyndirnar listlausari en Wall Street kökurit frá 1980. Það er ekki þar með sagt að bætt fagurfræði ein og sér hefði bjargað þessari mynd, en einhver lítil viðleitni í þessa átt gæti hafa gert hana þolanlega sem sjónrænt fóður fyrir meðfylgjandi tónlist. Ég finn mig knúinn til að benda á að skorið eftir Philip Glass mun vissulega fullnægja aðdáendum hans. Ekki róttæk fráhvarf heldur frekar betrumbætur á því sem Glass gerir best með yndislegum fiðluframlögum Yo Yo Ma. Ef þú ákveður að sjá þessa mynd vertu viss um að einbeita þér að stuttu upphafsröðinni. Þó að þú þekkir nú þegar hina einu sinni tignarlegu en löngu yfirgefnu Michigan Central Railroad Station í Detroit 89 mínútum síðar muntu finna fyrir þér að muna eftir þessari mynd af 20. aldar hrörnun sem mikilvæga punktinum þegar þú hefðir átt að fara að EXIT-merkinu/ýta á STOP hnappinn, o.s.frv. Þú hefur verið varaður við.