Þessi mynd fjallar um ólíklega vináttu kaupsýslumanns og manns með Downs-heilkenni. Persónuþróunin í þessari mynd er frábær. Við fáum að trúa því að Harry sé kaupsýslumaður sem vanrækir fjölskyldu sína og Georges er saklaus maður sem þráir ást og umhyggju frá „venjulegu“ samfélagi. Leikurinn er frábær og verðlaunin fyrir bestu leikara í Cannes eru verðskulduð. Fantasíusenurnar í myndinni undirstrika þá staðreynd að Georges er eymd yfir því að fjölskyldu hans sé yfirgefin og löngun hans til að koma fram við hann eins og venjulega manneskju. Lagið sem er spilað ítrekað styrkir einnig þennan boðskap. Myndin sýnir að fólk sem er geðfatlað er í góðu skapi. Við höfum komið fram við þá af mismunun og vanrækslu, staðreynd sem er undirstrikuð af atriðinu þar sem Georges gefur þjónustustúlkunni í eldhúsinu gjöf). Ef við fáum að skilja og deila heimi þessa fólks, getum bæði við og geðfatlaðir orðið mjög hamingjusamir. Ég var svo hrifin af myndinni og tilfinningalegri upplifun persónanna. Þetta er áhrifamikil kvikmynd fyrir góðar sálir.