Syrgjandi hjón flytja í skála uppi á fjalli eftir að hafa misst dóttur sína og uppgötva að það gætu verið draugar ásækja staðinn, eirðarlausir andar fyrri íbúa sem frömdu sjálfsmorð. Julie Pyke(Cheri Christian) kennir eiginmanninum Allen(Greg Thompson) um hræðilegan dauða dóttur þeirra vegna þess að hafa skilið hurðina eftir ólæsta og hjónabandið hefur versnað vegna þess. Julie er enn í uppvakningaástandi, vekur nánast engar tilfinningar, fjarlæg og dofin, tekur aðeins myndir af nærliggjandi yfirgefnu fangelsi og finnur óvænta mynd af andskotans stúlku sem loðir við rimla klefa. Þó Allen sjái ekkert óvenjulegt heldur Julie áfram að taka myndir og við getum viðurkennt að eitthvað er ekki alveg í lagi. Snyrtimaður á staðnum, Jim Payne(Scott Hodges), frekar fjarlægur náungi sem geymir leyndarmál, verður hættuleg ógn þegar í ljós kemur að látin móðir hans gæti haft eitthvað með draugaganginn sem Pykes eiga sér stað að gera. Á meðan eru nágrannarnir sem seldu Pykes farþegarýmið einnig fórnarlömb, misnotkun alkóhólista Booth á eiginkonu sinni kemur aftur til að ásækja hann. Allen mun rannsaka sögu skála sinnar og reyna að leysa leyndardóminn um staðinn. Fullt af draugum sem hreyfist um í bakgrunni í þessari dapurlegu yfirnáttúrulegu sögu með nánast hverja persónu ömurlega. Cheri Christian er enn svo tóm og týnd að það er ótrúlega erfitt að tengjast henni þrátt fyrir að þú skiljir vandræði hennar. Leikurinn, eins og oft er minnst á, er enn pirrandi vegna þess að engar persónurnar eru nákvæmlega auðvelt að festa sig við. Ég býst við að þetta eigi að vera svona, við aðstæður þeirra, en vandræðin sem ég átti við var að geta aldrei tekið almennilega á móti Pykes vegna stöðugrar fjarlægðar. Cheri kemur út fyrir að vera köld og aðskilin, eins og ég held að móðir myndi hafa tilhneigingu til að vera þegar þú missir barn á þennan hátt, en ísköld náttúran lét mig grátbiðja innra með mér að faðma hana sem ég gat bara aldrei. Ég held að réttu flytjendurnir, jafnvel þótt persónurnar gangi í gegnum tilfinningalegt umrót, geti gripið hjörtu áhorfenda sinna, ef mannkynið nær til okkar..í tilviki þessarar myndar geta aðalhlutverkin ekki gert það, af hvaða ástæðu sem er. . Það gæti hafa verið ég, ég veit það ekki. Mig langaði að hugsa um þá, en ekkert í persónunum togaði í hjartastrengi mína. Allavega, þegar myndin heldur áfram, afhjúpar Allen ákveðin sannleika hægt og rólega og verður að verjast eiginkonu sinni sem hefur sannfært sjálfa sig um að dóttir þeirra sé á meðal þeirra og hún muni ekki missa litlu stelpuna sína aftur. Jim, óstöðugur nágranni sem telur að til að stöðva draugaganginn sem hrjáir svæðið þurfi hann að drepa Pykes, verður lífsnauðsynleg ógn. Draugarnir eru áfram miðlægur hluti myndarinnar, nærvera þeirra, sérstaklega móðir Jims, hefur komið sér fyrir í fjarska. Lokaatriðið sýnir þá alla þar sem Allen verður að finna hjálp fyrir eiginkonu sína á meðan hann reynir að koma í veg fyrir verkefni Jims. Ég átti erfitt með að komast inn í þennan vegna óánægju minnar með aðalhlutverkin og persónurnar þeirra.