Ég sá þessa mynd á sínu eigin tímabili, þegar það að eignast barn utan hjónabands eyðilagði ekki bara líf þitt heldur stimplaði barnið þitt sem bastard. Á þessum tímum „einstæðra mæðra“ kann það að virðast mjög langsótt, en það var mjög satt. Og ég er ekki brjálaður við að hlæja að einhverjum sem stamar heldur. Á milli þessara tveggja vandamála átti ég erfitt með að finnast þessi mynd fyndin. Á þeim tíma vissi ég ekki hver hafði leikstýrt því eða hvað hann hafði dásamlegt orðspor. Ég vissi hver Betty Hutton var og hún gerði mig bara kvíðin því hún var svo æði. Ég elskaði "Bringing Up Baby", en mér finnst þessi mynd bara vandræðaleg. Ég er viss um að höggið á sumum kirkjuathöfnum var sennilega hærra, en ég var sá sem þurfti að drekka eftir að hafa horft á þetta aftur. Hugmyndin að stúlkan þyrfti að vera drukkin til að „giftast“ og verða ólétt jók bara á eymdina. Heil bær gæti snúið á þig við þessar aðstæður, svo útkoman af þessari mynd er í raun fyndni hlutinn. Auðvitað, skjóttu mig, ég fíla "It's a Wonderful Life" heldur ekki.