Ég var svo spenntur að horfa loksins á "Pulse" eftir að hafa fengið það frá Amazon, og ég verð að segja að ég varð fyrir miklum vonbrigðum. Ég held kannski að ég hafi verið of upptekin. Ég hafði væntingar settar af aðdáendum þess sem einfaldlega var ekki hægt að uppfylla. Eftir að hafa elskað aðra asíska hrylling, hélt ég að ég vissi að þetta myndi finna stað í hjarta mínu. Sagan var hæg, svo sársaukafull. Ég er fjölbreyttur aðdáandi hryllings. Ég elska hrottalega, blóðuga brjálæðið í "The Devil's Rejects" og ég elska jafnt hið stöðuga, vaxandi macabre "A Tale of Two Sisters". "Pulse" bauð lítið af hvoru litrófinu, því miður. Samhliða tregleika söguþræðisins var það líka mjög ruglað. Ég hafði ekki hugmynd um hvers vegna persónur voru að gera það sem þær voru að gera og hvernig það sem þær voru að gera myndi hjálpa vandamálinu þeirra. Það virtist eins og leikstjórinn ýtti af söguþræðinum í einni setningu eða tveimur og restin var ósannindi frá leikurunum okkar. Ólíkt "A Tale of Two Sisters", sem er líka með frekar erfitt að fylgja söguþræðinum, skýrist "Pulse" mjög lítið í lokin og varð til þess að ég var svekktur, ringlaður og áhugalaus um viðleitni persónanna. Lokayfirlýsing mín um söguþráðinn var ósamræmi hans. Í fyrstu virtist sem sagan væri um að draugaheimurinn væri yfirfullur og flóttamiðill þeirra er internetið. Það er helvíti frumleg hugmynd. Mér líkar þetta. En þegar söguþráðurinn dróst áfram, söguþræðir og óútskýrðar uppákomur rísa hausinn inn, virðist leikstjórinn hafa skipt yfir í einhverja heimsendasögu (eins og sést í lokin) sem hefur bara ekki verið nógu skýr í gegn til að hægt sé að framkvæma hana. af myndunum og umgjörðinni var viljandi gert að láta áhorfandann líða svartan og einangraðan, en daufleiki myndarinnar var aðeins magnaður af kornuðu, skuggalegu umhverfinu. Ég skal viðurkenna að það var ákveðin tilfinning um súrrealisma í myndinni, en það gæti hafa verið bara athygli mín að dvína inn og út. Aðgerðir sumra persónanna eru líka svolítið fáránlegar, og kannski ef ég væri meira heillaður af söguna Ég hefði getað stöðvað meiri vantrú en auk þess að vera óhugsandi voru sumar persónurnar líka. Eins og ég nefndi áður var rökfræðin á bak við það sem ákveðnar persónur gerðu fjarverandi og stuðlaði að ósamræmi söguþræðisins. Kannski var það afleiðing af samhengisleysi söguþráðsins að persónurnar gera vafasama hluti. Satt að segja er mér alveg sama. Leikurinn var þokkalegur. Vissulega ekkert framúrskarandi en ekkert hræðilegt heldur. Engin útúrsnúningur til að nefna hvoru megin við brilliant eða plain awful.Nú ætla ég að hætta að hljóma svona súr og nefna að það voru handfylli af hrollvekjandi augnablikum. Einn undir lokin, sérstaklega að ef það væru fleiri svona í gegn, þá hefði ég haft gaman af þessari mynd (nánast) alveg. Mér fannst alltaf þegar vefsíðan var sýnd að hún væri frekar óróleg, sem og sum draugalegu kynni okkar tvær aðalpersónur okkar. Hlutirnir sem fóru á milli þessara hryllilegu innkeyrslu voru bara of daufir, undrandi og „WTF“ til að ég gæti metið það. en slökkt er á textunum. Þau eru ekki sögð á réttum tíma í ræðu persónunnar. Það kann að hljóma pirrandi en það truflaði mig svolítið og það gæti truflað suma aðra. Ég held þó að þetta sé eina norður-ameríska útgáfan af myndinni þannig að annaðhvort verður þú að takast á við eða horfa á talsetningu (ALDREI HORFA TALSÖLLUN!!!) Ég reyndi að líka við myndina, ég gerði það virkilega. Ég vildi að þessi mynd myndi standa undir eflanum... en því miður féll hún flatt fyrir mér. Ef þú ert að leita að öðrum hrollvekjandi asískum kvikmyndahúsum get ég mælt með þér „Audition“, „Shutter“, „A Tale of Two Sisters“, „Strange Circus“ og „Marebito“ -- sem öll eru frekar mín litatöflu.