THE GOOD: Leikurinn var frábær, sérstaklega Terrence Howard og Thandie Newton. Terrence Howard hefði átt að vera tilnefndur sem besti leikari í aukahlutverki í stað Matt Dillon. THE BAD: Ég er sýnilegur minnihlutahópur (ekki hvítur) og ég hef upplifað einhvers konar kynþáttafordóma í lífi mínu. EN þrátt fyrir lífsreynslu mína og viðfangsefni myndarinnar þá myndi ég örugglega EKKI segja að þessi mynd sé sú besta á árinu, reyndar langt frá því. Ég á í vandræðum með þessa mynd bæði frá sjónarhóli bíógesta og frá sjónarhorni sýnilegs minnihlutahóps. Sum vandamál mín við þessa mynd eru:(1) Léleg persónuþróun (eða engin). Bara vegna þess að við sáum öfgar í persónu, til dæmis, að Matt Dillon væri kynþáttahatari og góður umönnunaraðili fyrir veikan föður sinn, þá þýðir það ekki á nokkurn hátt að persónan sé vel þróuð. Já, ég viðurkenni að í stórum leikarahópi eins og í þessari mynd er frekar erfitt fyrir hverja persónu að vera vel þróuð, EN það þýðir ekki að engin persónanna eigi að vera svona.(2) Samræðan virðist virkilega tilgerðar að því marki að ég er mjög hissa á að þessi mynd hlaut besta frumsamda handritið. Þeir ættu að sýna þessa mynd í handritaskrifum EKKI vegna þess að hún er góð heldur til að sýna nemendum og framtíðarhandritshöfundum hvað þeir eiga EKKI að gera. Mér fannst ég bara hafa fengið höfuðhögg aftur og aftur hversu slæmur rasismi er. Ég skil það.(3) Söguþráðurinn virðist svo tilviljunarkenndur að hann er hlæjandi. Hverjar eru líkurnar á því að svartur bílaræningi hlaupi yfir asískan gaur sem er líka mansalar þegar hann fer inn í sendibílinn sinn, og sá sami svarti bílaræningi endaði með því að ræna sendibíl þessa asíska gaurs nokkrum klukkustundum síðar eftir að hann kom með hann á sjúkrahúsið, aðeins til að komast að því að nokkrir Asíubúar sem eru seldir inni í sendibílnum bara til að sýna þér að svarti bílaræninginn hefur góða hlið eftir allt saman? Eða, hvað með atriðið þar sem fordómafull hvít yfirstéttarkona sem datt niður stigann og allir hennar fordómar og hatur hurfu út í loftið? Ef þetta var SVO einfalt, hvers vegna hentum við ekki öllum kynþáttahatara í Ameríku niður stigann svo þeir breyti hugarfari?(4) Ég held að stærstu áhyggjur mínar varðandi þessa mynd sé óraunhæf sýn á rasisma. Sem einhver sem hefur upplifað kynþáttafordóma í lífi mínu er raunsæ sýn á kynþáttafordóma sú að hann sé falinn frekar en í andliti þínu. Mér hefur verið neitað um að fara inn í stórmarkað þar sem ég er ekki hvít. Sagði verslunareigandinn af því að ég væri ekki hvítur? Nei, hann sagði að verslunin væri að loka þó að það væri fullt af fólki að versla inni. Hrópaði hann kynþáttafordómum? Nei. Rasismi í Ameríku er meira falinn. Sumir leigubílstjórar munu líklega ekki stoppa til að sækja þig vegna þess að þú ert ekki hvítur en það þýðir ekki að þeir muni reyna að keyra á þig eða fara út og segja kynþáttafordóma. Ef kínversk kona kom í bakið á mér, mun ég ekki segja "blake! blake! Lærðu einhverja ensku tík!". Á hinn bóginn, ef ég væri kínversk kona og ég reki óvart mexíkóska konu, segi ég ekki "Mexíkóar eru slæmir ökumenn" fyrir framan andlitið á henni. Þannig virka hlutirnir ekki. Í staðinn myndi ég gefa út tryggingarupplýsingarnar mínar, segja fyrirgefðu og fara heim og segja kínverskum vinum mínum og fjölskyldu að Mexíkóar séu lélegir ökumenn og gera grín að þeim á bakinu. Það er hinn raunverulegi rasismi. Það er falið og ekki í andlitinu á þér. Allavega, Crash er ekki frumlegt ólíkt því sem sumir kunna að segja. Sögulínur, söguþræðir og persónur sem samtvinnast og fléttast saman hafa verið gerðar áður. "Magnolia" er mynd sem gerir þetta miklu betur en Crash gerði og samt var hún aldrei tilnefnd sem besta myndin á Óskarsverðlaununum. Hún var með stórkostlegan leikarahóp -- Julianne Moore, William H. Macy, Phillip Seymour Hoffman (sem vann besti leikarinn nýlega), Tom Cruise, o.s.frv. Það fer í taugarnar á mér hvernig Crash var meira að segja tilnefnd sem besta myndin.