Það eina í "Sudden Death" sem fer fram úr magni stanslausra hasar er ótrúlegur fjöldi söguþráða. Hvað með það, og mikið magn af tilþrifum, er varla hægt að kalla það sem eftir er söguþráð. Að segja að handritið hafi fengið að láni frá "Die Hard" forsendu væri að gera hróplegasta vanmat í heimi! Hér höfum við erfiða hetju sem vinnur í risastóru Pittsburgh Indoor Ice Rink sem eldsvoða Marshall. Kvöldið sem sjöunda leik úrslitakeppninnar fer fram fær hann miða svo hann geti dekrað við fráskilin börn sín í úrslitaleiknum og að sjálfsögðu eytt smá tíma með þeim. Varaforseti Bandaríkjanna (Raymond J. Barry) er einnig að ná leiknum, en af ​​pólitískum ástæðum. Þegar hópur ótrúlega vel skipulögðra málaliða fangar kassa V.P. og krefst hundruða milljóna í ríkisfé, lætur hetjan okkar Darren McCord áætlanir sínar meira en lítið útskýra. Í hvert skipti sem ný af þessum formúluflakkum er gerð virðist sem það eina sem við komumst í veg fyrir nýsköpun eru viðbjóðslegri vondu gæjarnir og fleiri og stórbrotnari og óhugnanlegri leiðir sem góðu mennirnir ráðstafa þeim. Leikstjórinn Hyams og handritshöfundur hans hafa farið yfir toppinn (ekki það að þetta sé frumsynd) í að reyna að fá okkur til að hata hina vondu hryðjuverkamenn. Hinir hræðilegu illmenni fara að því að skjóta leyniþjónustuna, öryggisgæsluna og óbreytta borgara (bæði gamlir og ungir) með yfirgefa samkynhneigðra og með lítilli virðingu fyrir hlutfallslegri ógn hvers fórnarlambs. og dauðaglæfrabragð. Handritið spyr lítið um vöðvabundna Evrópubúa. Næstum allir aðrir eru í gangi fyrir utan Powers Boothe, sem ofgerir alvarlega undirskrifuðu, grunnu hlutverki sínu sem grimmasti og illgjarnasti gamli hringforingi sem til hefur verið. Það er mikið af snjöllri kvikmyndatöku og nógu sprengiefni til að halda hverjum sem er. vakandi. En í raun, það er allt sem þessi hasarmynd hefur, hasar. Þó að það séu nokkrar sniðugar raðir, er ekkert hægt að kalla svívirðilega ljómandi. Laugardagur 10. febrúar 1996 - Greater Union Melbourne