Frailty er ógeðfelld hryllingsmynd sem nær kuldahrolli sínum með því að fylgja rökfræði og áhrifum blekkingar/áráttu mannsins beint út í siðspillingu. Pabbi (við lærum aldrei hvað hann heitir) er blíður maður og ástríkur faðir sem er að ala syni sína upp einn eftir að mamma dó og fæddi yngsta soninn, Adam. Heimur fjölskyldunnar snýst á hvolf seint eitt kvöldið þegar pabbi flýtur inn í herbergi strákanna og segir þeim að Guð hafi gefið honum sýn. Og þvílík framtíðarsýn starf allrar fjölskyldunnar er að tortíma djöflum, sem að sjálfsögðu eru dulbúnir í mannsmynd. Miðað við þessa forsendu er myndin óbilandi í að fylgja henni eftir. Pabbi rænir fólki/djöflum sem Guð hefur sagt honum að eyða, bindur þá, leggur hönd sína á þá til að sjá sýn um illsku þeirra, drepur þá á meðan hann lætur unga syni sína horfa á. Fenton, eldri drengurinn, er skelfingu lostinn og sér aðeins föður sem hefur breyst í brjálaðan morðingja. Adam, yngri, er óþægilegur, en treystir því að pabbi fylgi vilja Guðs. Að lokum fer pabbi með syni sína í verkefni til að ræna „djöflunum“ sem Guð hefur sett á lista pabba og býður þeim að lokum að taka fullan þátt í trúboði Guðs fyrir fjölskylduna. Þetta er ekki, þú skilur, ofbeldisfullur faðir. Hann elskar börnin sín. Hann er aðeins að fylgja fyrirmælum Guðs: "Þetta er starf okkar núna, sonur. Við verðum að gera þetta." Þegar Fenton, dauðhræddur og sannfærður um að faðir hans sé orðinn brjálaður, segist ætla að kæra hann til lögreglunnar, útskýrir faðir hans: "Ef þú gerir það, sonur, þá mun ég deyja. Engillinn var með þetta á hreinu." Þrýstingurinn sem börnin eru undir er óþolandi og hörmulegur og skekur allt líf þeirra.(1) Uppbygging myndarinnar er svipuð þeirri sem notuð er í The Usual Suspects: saga í flashback, sögð á lögreglustöð til FBI umboðsmanns. Stemmningsrík lýsing, stormasamt veður og óhugnanlegt logn í nútímanum auka á ógn baksögunnar. Ég vildi trúa því að hryllingurinn sem þróaðist væri bara saga, þar til ég mundi eftir raunverulegri hliðstæðu Andrea Yates, sem trúði því að hún væri andsetin af Satan og gæti bjargað börnum sínum með því að drekkja þeim. Jafnvel þá vildi ég trúa því að ég væri að horfa á mannlegan harmleik, frekar en sögu af guðlegum hefndum. Kvikmyndin veitti mér þó enga slíka huggun, þar sem hún gaf sterkar vísbendingar í lokin um sannleiksgildi framtíðarsýnar pabba. Og þetta, eins mikið og sumar söguþræðir, olli vandamál fyrir mig. Burtséð frá nákvæmni sýnar pabba, burtséð frá því illa sem fórnarlömb hans kunna að hafa framið, hvaðan fær einhver heimild til að starfa sem engill dauðans? (1) Roger Ebert umsögn, 4/12/02