Þessi smásería, einnig byggð á bók eftir Alex Haley eins og „Queen“, reyndi að nota svipaðar formúlur, það er að byggja upp langa sögu eftir lífi fjölskyldu í mörg ár. Þar sem útkoman í `Queen' var meistaraleg, hér í Mama Flora vantaði innblásturinn. Fyrst kannski í bókinni sjálfri og örugglega í þessari sjónvarpsframleiðslu. Of mikið er lagt inn með of miklum flýti í gegnum árin, þannig að sagan sem þróast er grunn, yfirborðsleg, ekki nærri því eins ekta og í `Queen'. Fullt af mörkum fyrir lýsinguna í fyrri hluta myndarinnar, sem var unnin af mikilli vandvirkni, en eftir því sem leið á myndina virtist hún úrkynjast í nokkurs konar dallasíu-forsythian ósmekklega blöndu á síðasta þriðjungi af þremur klukkustundum eða svo. Ég hafði vonast eftir meiru; en augljóslega var Haley minna innblásinn af þessari sögu en næstum ævisögulegu "drottningu" hans, og Peter Werner III er ekki sambærilegur við John Erman. Aðeins mælt með þeim sem hafa lyst á þessum löngu sögum af kynslóðum uppvaxtaráranna.