Þessi fyrsti hluti BRD-þríleiksins hefur meiri ástríðu og þéttleika söguþráðar en Lola, en minna af töfrum Veronicu Voss. Pólitískar pælingar hafa bent til þeirra: við sjáum skortinn eftir stríðið, hvernig svartmarkaðsmenn gátu stjórnað svo miklu af daglegu lífi (dásamlegt augnablik þegar Fassbinder, að leika grifter, reynir að selja heilt sett af Kleist til Schygullu, sem tekur fram að brennandi bækur veiti ekki mikla hlýju: hún vill endilega eldivið). Það er einhver klaufaskapur fyrsta klukkutímann. Atriðið í herbergi Maríu með svarta hermanninum, truflað af útliti Hermanns, ætti að fara hraðar. Lestarsenan þegar Maria hittir Karl Oswald fellur niður þegar hún móðgar GI--ég hrökk við, það var svo slæmt. En eftir því sem sagan þróast og árin líða dróst ég meira og meira inn í þennan glansandi, kalda heim.