Þrátt fyrir allar dásamlegar myndirnar, þrátt fyrir allan góðan ásetning, þá kemur þetta bara út sem enn einn ógeðslega einhliða, of dýrkaður, sjálfstætt auglýstur áróður. Skilaboðin eru einföld: "Allir Japanir sem börðust á Kokoda-brautinni voru sadískir, illgjarnir helvítis prikar sem nutu þess að slægja hvern einasta ástralska hermann, skera þá á háls áður en þeir hálshögguðu þá." Kokoda tekur ekki aðeins upp eina galla "Gallipoli" (að óvinirnir eru andlitslausir, nafnlausir og að því er virðist ómannúðlegir), heldur tekst hann að sanna hið gagnstæða við meistaraverk Weir. Í stað þess að gefa okkur fullkomna kvikmynd með einum galla, erum við með hræðilegt klúður með einum innleysandi eiginleika. fólk sem við fáum aldrei... ALDREI að hafa samúð með. Okkur er haldið í svo mikilli fjarlægð að jafnvel þegar við gætum svo auðveldlega tengst persónunum, þá finna þær leið til að halda okkur frá. Það eitt og sér er veikburða eiginleiki, þar sem það rekur okkur frá söguþræðinum, hjálpar hræðilegu hraðanum að skilja eftir okkur með varanlegum áhrifum og gerir það svo miklu auðveldara að sjá andstæðuna á milli augljóslega tilfinningalegs endi og annars daufs líkama. kvikmynd. Með öðrum orðum, hún dregur okkur í gegnum sársaukafullt ferðalag (ekki bara fyrir okkur, heldur greinilega fyrir þá) og rétt eins og það ætti að enda, þá er okkur hent inn í annan augnablik af átökum sem endar hraðar en það byrjaði. Svo, fyrir þá sem eru ENN óupplýstir: þegar það ætti að enda byrjar það aftur, bara til að enda þegar við búumst við meiru. S***! Þetta er bara ruglingslegt og pirrandi hraða! Sem færir mig að fullkomnum tímum: þessu er ætlað að fræða okkur um atburði Kokoda brautarinnar. Það kemur ekki nálægt því. Hún fjallar ekki aðeins um mjög lítinn, óverulegan hluta herferðarinnar (stökkva smá „félagsskap“ ofan á til að reyna að gera hana viðeigandi), heldur tekst henni að gera það eina sem kvikmynd eins mikilvæg og hún ætti að vera gerir, það gerir okkur EKKI sama. Satt að segja, augu mín voru stöðugt lím við úrið mitt allan tímann. Áhorfendur í kringum mig, allir stoltir ástralskir, deildu um það þegar þeir komu inn um hversu frábær myndin verður, stundi, stundi og vældi af vonbrigðum þegar hverja ein af sársaukafullu níutíu og fimm mínútunum dróst áfram (í stuttan leiktíma). , það leið eins og Apocalypse Now: munurinn er sá að Apocalypse Now var góð mynd og átti skilið þessa þrjá klukkutíma sem hún fékk) og á þann stað að sjálfsvíg gæti af heilum hug verið valkostur ef það væri skylda að horfa á þessa mynd. hversu mikið sjónvarpið hefur verið að auglýsa þetta rusl, ég myndi segja að það væri skylda, í subliminal merkingu orðsins. Horfðu á ef þú vilt fallegar myndir. Þó það væri betra fyrir þig að horfa á The Constant Gardener eða Gallipoli samt, þar sem þeir eru með frábæra kvikmyndatöku og raunverulega söguþræði. Á heildina litið: *