Ég held að Andrew Davies hafi staðið sig aðdáunarvert við að taka stórkostlega bók sem líkti eftir hraða og stíl Viktoríuskáldsögunnar og breytti henni í áhrifamikla og skemmtilega kvikmynd. Ég er fegin að hafa lesið (tvisvar) bókina fyrst sem er venjulega raunin hjá mér. Ég veit að maður verður að líta á skáldsögu og kvikmynd sem ólíka miðla og dæma þá í samræmi við það. En samt er oft erfitt að lesa upprunalega efnið eftir að kvikmynd gefur frá sér bestu hlutina. Ég geri mér grein fyrir því að Davies er mjög góður millistykki, en ég vildi óska ​​að framleiðendurnir hefðu valið konu til að skrifa handritið. Davies, eins og hann viðurkennir í athugasemdinni sem fylgir myndinni á DVD, vildi sérstaklega leggja áherslu á meira afbrotaefni bókarinnar. Ég hafði svo sannarlega gaman af þeim, á kvikmynd eins og í bókinni. En Davies missti af hálfum tug augnablika sem eru svo ógeðslega, sársaukafull viðkvæm sem hann hefði getað innlimað ef næmni hans væri kvenlegri. Ég myndi líka taka á móti notkun hans á aðaltákni bókarinnar, rósinni. Þar sem Davies teiknaði handritið var uppsögnin óumflýjanleg og viðeigandi. En ég held í raun að lokahnykk höfundarins Waters til rósatáknisins hafi verið miklu áhugaverðari. Og ég vildi frekar hvernig skáldsagan lét Nan „komnast til fullorðins“ en hvernig Davies valdi. Ein stutt athugasemd um leikarana fjóra sem skrifa aðalhlutverkin. Þeir eru allir dásamlega hæfileikaríkir -- ja, ef til vill nema söngurinn og dansinn -- og þar að auki er líkamleg nærvera þeirra svo mikið það sem hugarfarið sér við lestur skáldsögunnar áður en þeir sjá myndina. Mér fannst þær allar frábærar. Ég mæli með því að allir lesbíur og allir sem elska góðan skáldskap bæti BÆÐI bókinni og DVD-diskinum með TIPPING THE VELVET í bókahillurnar sínar.