Scoop kemur strax á hæla Match Point (2005), sem er fínt ef nokkuð endurtekið verk af „alvarlega Woody“, og gefur litla en harðsvíraða fylgjendasveit Allens (þar á meðal ég tel sjálfan mig) nýja von sem meistarinn. hefur enn einu sinni fundið form sitt. Röð vonbrigðatilrauna, sem náði hámarki í hinni ömurlegu Melinda og Melinda (2004) og hinni vandræðalegu Anything Else (2003) vöktu miklar efasemdir um að önnur fyrsta flokks gamanmynd Woody, með eða án eigin þátttöku sem leikari, væri í spilunum. Til allrar hamingju reynast spilin vera Tarot stokkur sem þjónar sem snjall Maguffin Scoop og býður upp á bjartsýnn lestur fyrir framtíð Woody Allen gamanmyndarinnar. Jafnvel meira uppörvandi, sjálfstýring Woody - því miður einn veikasti þáttur kvikmynda hans undanfarið. ár - er hér innblásin smá sjálfsskopstæling auk auðmjúkrar viðurkenningar loksins á því að hann geti ekki lengur leikið rómantískar aðalsögur við konur nógu ungar til að vera dætur hans eða barnabarn. Í Scoop úthlutar Allen sjálfum sér hlutverk Sid Waterman, aldraðs töframanns með ódýr brellur og þreyttur sviðssláttur sem, líkt og Woody sjálfur, hefur komið með leik sinn til London, þar sem áhorfendur - ef ekki móttækilegri - eru að minnsta kosti fleiri kurteis. Líkt og Calvero in Limelight eftir Chaplin (1952), gefur Sid Waterman Allen tækifæri til að klæðast örlítið brenglaðri grímu listamanns sem hefur hnignað í list sinni og áhorfendur eru ekki lengur stórir eða þakklátir. Þar að auki, vegna þess að þeir virðast í eðli sínu, eru titill og langvarandi stamur Allens minna truflandi hér en þeir hafa verið í nokkurn tíma. Persóna Waterman virkar líka snyrtilega í söguþræðinum. Fölsuð töfralíkamsuppleysandi kassi hans verður kaldhæðnislega sennileg staðsetning fyrir heimsóknir frá Joe Strombel (Ian McShane), alræmdum blaðamanni og nýlegu fórnarlambi hjartastopps. Strombel, sem kynntur var á Styx-ferju til Hades á ánni, hoppar ítrekað til skips vegna þess að hann getur bara ekki hvílt sig í eilífðinni án þess að segja eina „scoop“ um hver hinn alræmdi „Tarot-morðingja“ er. Því miður leiðir upphafleg endurkoma hans frá dauðum honum á töfrasýningu Waterman og eina leiðin fyrir heita aðalhlutverkið hans reynist vera grunnnám í blaðamennsku, Sondra Pransky (Scarlett Johansson), sem hefur verið kölluð upp úr áhorfendum sem grínisti fyrir loftslagsbragð töframannsins. Sondra grípur tækifærið blaðamanna ákaft og dregur hinn trega Waterman inn í rannsóknina til að leika hlutverk milljónamæringaföður síns. Eins og sýnt er fram á í Lost in Translation hefur Johansson hæfileika fyrir gamanleik og deilur um aukaleikinn milli hennar og Allen er mjög skemmtilegur - og enn frekar fyrir að hóta aldrei að verða undanfari rómantíkur. morð á vændiskonum og aðal grunaða aðalsmanninum, Peter Lyman (Hugh Jackman), er eflaust fyrirsjáanleg afleiðing af langri sabbatshelgi Allens útsetningu fyrir alls staðar nálægum kennileitum og fræðum Jack the Ripper í London. Aðrar hliðar Scoop (frá og með Match Point) eru einnig sprottnar af kynnum Woody af enskri menningu seint á ævinni. Stéttaskipan hans, framkoma, orðatiltæki, klæðaburður, arkitektúr og, já, sérkennilegar akstursvenjur gefa Woody ferskt nýtt efni til að fylgjast með mannlegri hegðun sem og skarpa samfélagsádeilu. Þegar, til dæmis, Sondra er að reyna að heilla sig með Peter Lyman á skrautlegum einkaklúbbi, tekur Waterman eftir „frá hans sjónarhorni erum við skítur“. Mikill húmor er líka framkallaður af fyrirlitningu á stífum hlédrægum breskum þjóðfélagssiðum sem mætir þröngsýnum Borscht-belti gyðingatrú Watermans. Og svo er auðvitað bráðfyndin útgangur Watermans á Smart Car sem hann man ekki eftir að keyra vinstra megin á veginum. Eins og venjulega inniheldur húmor Allen í Scoop stóra skammta af brandara, í formi slæglegar skírskotanir í kvikmynda- og bókmenntaheimildir og í auknum mæli vísanir í eigin kvikmyndasögu. Til viðbótar við hinar umfangsmiklu tilvísanir í Jack the Ripper, til dæmis, einkennist hljóðrás myndarinnar af útsetningu Griegs "The Hall of the Mountain King", sem Hans Beckert flautaði af áráttu í M, fyrsta meistaraverki raðmorðingjategundarinnar. Samkoma blaðamanna eftir jarðarför sem fjalla um hetjudáðir nýlátins Joe Strombel líkir greinilega eftir opnun Broadway Danny Rose (1984). Tilvísanir í Deconstructing Harry (1997) eru meðal annars notkun dauðans sem persónu (ásamt sérkennilegri rödd hans og búningi), notkun Mandelbaum sem persónunafns og minnst á Adair háskóla („alma mater“ Harrys og þar sem Sondra er nú nemandi). Þar að auki minnir kerfisbundin notkun grískrar goðafræði í flæðarsiglingu undirheimanna til Hades á notkun grískra guða og kórs í Mighty Aphrodite (1995). Hvað varðar tilvitnanleg gagg, þá treysta handrit Allens minna á einlínu en þau gerðu fyrr í hans riti. feril, en Scoop veitir að minnsta kosti nokkra eftirminnilega. Við spurningu um trú sína svarar Waterman: "Ég fæddist í hebreskum fortölum, en síðar snerist ég til narsissisma." Og Sondra sleppir þessari niðurfellingu af glæpauppgötvun Waterman: „Ef við setjum höfuðið saman heyrirðu holan hávaða. Allt í allt er Scoop lang ánægjulegasta gamanmynd Woody Allen í áratug.