FÍLAGANGA er kannski ekki hápunktur bókmennta eða kvikmynda, en hún er frábær skemmtun í hálfmelódramatískum ham. Hún er saga um ást, bæði ósvikinn og ólöglegan, sem og yfirþyrmandi metnað, tryggð og hroka persónulegrar harðstjórnar. Fyrri gagnrýnandi, John Mankin, spyr hvers vegna miðpunktur myndarinnar, höfðingjasetrið sem heitir Elephant Walk, hefði átt að vera byggt af fyrrum eiganda, "landstjóranum" látnum Tom Wiley, rétt handan hefðbundinnar leiðar fílanna að majórnum. uppspretta vatns, áin. Að missa af þessum punkti er að missa í rauninni af tilgangi alls miðju myndarinnar: hybris mannsins. Að sonur hans, leikinn af Peter Finch, skyldi hreifast af ofurímynd og ráðgátu hins virta föður síns, er ekki óvænt, þar sem sonurinn var án móður þegar hann ólst upp í erlendum frumskógi með aðeins föður sínum og órólegu strákum föður síns. „klúbbur“ sem fyrirmyndir hans. Tilgangur föðurins var sá að hann væri sjálfgerður maður sem myndi temja náttúruna að vild og að það væri ekki bara teplanta á löndunum sem fílarnir réðu einu sinni, heldur einnig að hann myndi drottna jafnvel yfir stóra nautafílnum. sem leiddi hjörðina, og þannig myndi hann drottna yfir syni sínum og allt í kringum hann, og svo tökum við þátt í sögunni eftir að fílunum hefur verið meinaður aðgangur að gönguleið sinni til vatns á mikilvægu þurrkatímabilinu. Hver gæti vitað að þetta þurrkatímabil myndi vara svona lengi og hvað fílarnir myndu gera í örvæntingu til að fá vatn? Þetta er samhengi myndarinnar: hvað munu dýr gera til að fá vatn; hvað munu menn gera til að fá kraft eða ást? Ceylon, Sri Lanka í dag, er hin risastóra eyja undan strönd Indlands þar sem plantan er staðsett og maður kemst fljótt að því að það er hið raunverulega landslag sögunnar, ekki bara útgjöld ungfrú Taylor. Ef það væri ekki fyrir þessa framandi staðsetningu (stór hluti myndarinnar var tekinn á Ceylon), og stórkostlega "bungalowið" hefði þetta bara verið enn einn pottaketillinn. Menn verða að viðurkenna andrúmsloftið sem skapað er hér sem óaðskiljanlegt tíma og stað, þar sem það lýsir upp síðari tíma auð og völd sem ensku innflytjendurnir náðu sem „sigurvegarar“ sem voru hluti af bresku raj. Það er aðeins slíkur auður sem fæst með því að nota sýndarþrælavinnu sem hægt er að byggja svo stórkostlega búsetu úr íbenholti, tekk og marmara. Ekki má gleyma dásamlega útskornu Jalees (grill vinnugluggi og hurðarbrúnir) sem greinilega eru tilgreindar af listastjóranum J. McMillan Johnson og Hal Pereira og augljóslega framleiddir af ódýrara vinnuafli á eyjunni. Slíkt handverk sýnir nákvæma athygli á smáatriðum sem þessir menn sóttust eftir. Fyrir þá sem eru ónæmar fyrir blíðu tíma, stað og byggingarlistar, þá er alltaf töfra ungfrú Taylor, þar sem hún giftist manni sem hún þekkir ekki í raun og er þegjandi. beittur af öðrum manni, gegn þeim bakgrunni sem lýst er, og undir yfirgnæfandi harðstjórn arfleifðar látins manns. Eins og ég sagði, þá eru þetta ekki stórkostlegar bókmenntir né heldur stórkostleg kvikmynd, en þetta er stórkostlegt sjónarspil löngu áður en það hugtak var niðurlægt af tæknibrelluútbreiðslu nútímans. Þetta er ein af þessum myndum sem gerðar eru til að sjást á risaskjá úti. innkeyrslu, ekki á heimilissjónvarpinu, þannig að raða stærsta skjánum til að sjá hann á til að meta fína myndavélavinnu hans og umfang.