Þessi umfjöllun er löngu tímabær, þar sem ég tel A Tale of Two Sisters vera eina bestu mynd sem gerð hefur verið. Ég mun setja þennan gimstein upp á móti hvaða kvikmynd sem er hvað varðar handrit, kvikmyndatöku, leik, eftirvinnslu, klippingu, leikstjórn eða hvaða annan þátt kvikmyndagerðar sem er. Það er nánast fullkomið í þeim öllum sannkallað meistaraverk í sjó gervi "meistaraverka". Uppbygging þessarar myndar er auðveldlega sú þéttust smíðuð í kvikmyndasögunni. Ég get ekki hugsað um aðra kvikmynd þar sem eitthvað mikilvægt atriði gerist aðra hverja mínútu. Alveg bókstaflega, Ji-woon Kim virðist hafa gert kvikmynd sem nánast grínir áhorfandann til að kryfja hana á ítarlegustu stigum. Hugsanlega er hægt að sýna ómerkilegan hlut kjóla, tvær dagbækur, blóðdropa sem stafar úr gólfsprungu, flösku af pillum o.s.frv. en við nákvæma skoðun reynist það vera svo miklu meira vísbending sem hjálpar til að skilja þetta tiltekna atriði (eða kannski myndina í heildina), sem nær alltaf til að endurspegla sálfræðileg hugtök sem leynast í bakgrunninum þar til greind áhorfandans hvetur þá til að fara í fremstu röð. Slíkur atburður gæti átt sér stað nokkrum sinnum í annarri kvikmynd, en í A Tale of Two Sisters gerast slíkir atburðir á svo hraðskreiðum, vægðarlausum hátt að áhorfandinn verður að horfa á myndina í ævarandi árvekni, svo að þeir missi ekki af eitthvað mikilvægt. Með öðrum orðum, innihaldsstig þessarar myndar er nóg til að fylla auðveldlega tugi annarra mynda. Hvernig getur einhver með fullkominn huga beðið um eitthvað meira úr kvikmynd en þetta? Þetta er einfaldlega æðsta kvikmyndaform sem hægt er að hugsa sér. Algengasta gagnrýnin á A Tale of Two Sisters er ágætlega dregin saman af Zaphod B Goode, sem heldur því ranglega fram að sagan sé samhengislaus, óleyst klúður sem notar rugling til að skapa falska vitsmunatilfinningu vegna þess að hún veitir ekki endanlegt sett af staðreyndum sem liggja til grundvallar forvitnilegu spurningunum. Hann heldur því fram að Ji-woon Kim hafi kastað upp tugi mögulegra skýringa og látið það liggja á milli hluta. Í raun og veru gæti ekkert verið fjær sannleikanum. A Tale of Two Sisters býður upp á röð ósvífanlega hlutlægra staðreynda sem hjálpa áhorfandanum að bera kennsl á NÁKVÆMLEGA atburðina í hverri senu myndarinnar. Ef góður vinur okkar Zaphod hefði verið að fylgjast með, hefði hann tekið eftir til dæmis röð augljósra endurlitamynda sem veita nægar staðreyndir til að skilja myndina. Þessar minningar stangast á sannfærandi við fullyrðingu Zaphods um algjöra huglægni. Hinir hlutlægu þættir A Tale of Two Sisters eru svo augljósir öllum sem vilja sjá þá að það eitt að fullyrða um skort á hlutlægni getur aðeins dregið í efa þolinmæði áhorfandans sem virðist ekki vilja leggja á sig einu sinni minnstu fyrirhöfn. að sjá þá. Er virkilega hægt að kenna Ji-woon Kim um óþolinmæði áhorfenda sem skortir löngun til að skilja myndina hans? Ég held ekki. Vinsamlega athugið að ég mun ekki móðga gáfur gagnrýnenda eins og Zaphod sem geta ekki „fáð“ A Tale of Two Sisters, því það hefur í raun ekkert með skort á greind að gera eins mikið og skort á þrautseigju. Myndin lýsir sjálfri sér svo vel að eina mögulega skýringin á ruglingi er skortur á viðleitni af hálfu áhorfandans. Já, þessi mynd krefst töluverðrar þrautalausnar, en verkin passa saman til að búa til fallega mynd. Þú þarft aðeins að setja þau saman. Mundu að handritið var skrifað af einhverjum með myndina þegar í huga hann skildi einfaldlega verkin að og kom þeim fyrir á kunnáttusamlegan hátt í þeim tilgangi að veita stórkostlega heilaæfingu sem þegar henni er lokið veitir fullkomlega ánægju og lotningu. Ekki misskilja mig. Það eru kvikmyndir sem virðast byrja á ófullkominni mynd og reyna að búa til þraut sem er óleysanleg í hönnun. Spider Forest (2004), Perfect Blue (1998) og Donnie Darko (2001) eru fullkomin dæmi um þetta. A Tale of Two Sisters er það ekki. Það er kaldhæðnislegt að Zaphod heldur því fram að Darko sé meistaralega smíðaður en A Tale of Two Sisters, sérstaklega með hliðsjón af því að Darko veitir ekki aðeins nánast ENGAR hlutlægar staðreyndir heldur einnig snúningsendi sem er hin mesta deus ex machina klisja sem gæti verið sleppt í lok hvaða kvikmynd sem er gerð til að veita fullkominn gervigreind. Ég skammast mín fyrir að nefna myndirnar tvær í sömu setningunni, en andstæðan er mikilvæg. Þó að það komi mér í opna skjöldu að Zaphod myndi vitna í kvikmynd sem molnar niður þegar hún verður fyrir jafnvel minnstu vitsmunalegri áreynslu sem leið til að gagnrýna kvikmynd sem verður aðeins greinanleg með verulegri beitingu vitsmunalegrar áreynslu. Honum líkar greinilega við "greindar" myndirnar sínar í sem yfirborðskennstu mynd. Þetta kemur í ljós þegar hann setur fram 17 spurningar í röð í umfjöllun sinni sem er nokkuð sannfærandi svarað af myndinni sjálfri. Lestu bara þræðina eftir Opiemar á IMDb A Tale of Two Sisters umræðuvettvangi. Sá sem les þessa þræði gaumgæfilega og heldur því fram að skort á hlutlægri lausn á þessari mynd gæti alveg eins hætt að horfa á gáfulegar kvikmyndir því svörin eru svo bölvuð augljós. Mig langar að segja meira, en ég er kominn í 1.000 mín. orðatakmörk. Allt sem hér hefur verið sagt þarf að segja. Svo það sé nú sagt!