Ímyndaðu þér bara að hinn raunverulegi Hitler, sem var meistari áróðurs og talmáls, hefði verið svo muldraður vitleysingur eins og Carlyle sýndi hann í þessari mynd. Enginn hefði fylgt honum, ekki einu sinni örvæntingarfullur, atvinnulaus gaur á 2. áratugnum. Þetta er bara sjálft Hollywood pappastykki af áróðri, dulbúið sem „sönn saga“. Ég vorkenni öllum sem í raun trúðu einhverju af þessari sýningu. Carlyle og framleiðendurnir komust ekkert að þessu. Af hverju gat Hitler unnið svona marga, heila sýslu fyrir hugmyndir sínar ef við værum svona pylsa? Hvers vegna fylgdu fólk honum til dauða? Með því að sýna hann sem slíkan tapara gera þeir sína eigin kvikmynd algjörlega ótrúverðuga. Þessi mynd er blanda af gömlum WW2 áróðri og MTV borgargoðsögnum um eina mikilvægustu persónu síðustu aldar. Ímyndaðu þér kvikmynd um Churchill þar sem leikstjórinn sýnir hann aðeins sem handrukkara í 90 mínútur. Þessi mynd er til skammar og ég velti því fyrir mér hvernig þeir gætu talað leikara eins og Carlyle inn í þennan drek.