Chocolat eftir Claire Denis gerist í Kamerún í Vestur-Afríku á fimmta áratugnum og er fallega ljósmyndað og tilfinningalega hljómandi tónljóð sem sýnir áhrif deyjandi nýlendustefnu á unga fjölskyldu á síðustu árum franskrar stjórnar. Þemað er svipað og nýlega Hvergi í Afríku, þó myndirnar séu mjög ólíkar að umfangi og áherslum. Myndin er sögð frá sjónarhorni fullorðins manns sem snýr aftur á æskuheimili sitt í framandi landi. France Dalens (Mireille Perrier), ung kona á ferðalagi um Kamerún, rifjar upp bernsku sína þegar faðir hennar (Francois Cluzet) var embættismaður í frönsku Kamerún og hún átti kærleiksríka vináttu við þrungna þjóninn, Protée (Isaach de Bankolé). Hjarta myndarinnar snýst hins vegar um frönsku móðurina Aimée (Giulia Boschi) og ástar-/haturssamband hennar við Protée sem er soðið af ósögðu kynferðislegri spennu. Heimilið skiptist í almenningsrými og einkarými. Herbergi hvítu fjölskyldunnar eru einkarekin og öllum er óheimil nema Protée sem vinnur í húsinu á meðan þjónarnir eru neyddir til að borða og fara í sturtu utandyra og afhjúpa nakta bronslíkama þeirra fyrir augnaráði hvítu fjölskyldunnar. Það kemur í ljós þegar eiginmaður hennar Marc (François Cluzet) fer í viðskiptum að Aimée og Protée laðast kynferðislega að hvort öðru en reglur samfélagsins koma í veg fyrir að það sé viðurkennt opinberlega. Í einni frásagnarröð býður hún honum inn í svefnherbergi sitt til að hjálpa sér að fara í kjólinn og þau tvö stara á mynd hvors annars í speglinum með ögrandi þrá í augum, vitandi að öll samskipti eru bannorð. Hin unga Frakkland (Cecile Ducasse) myndar líka tengsl við þjóninn, nærir hann af disknum sínum á meðan hann sýnir henni hvernig á að borða mulda maura og ber hana á herðum sér í gönguferðum undir næturhimninum. Þrátt fyrir tengsl þeirra kemur hið sanna eðli sambands þeirra herra og þjóns í ljós þegar Frakkland skipar Protée að trufla samtal sitt við kennara og fara strax með hana heim og þegar Protée stendur við hlið hennar við matarborðið og bíður eftir næstu skipun hennar. . Þegar flugvél missir skrúfuna og neyðist til að lenda í nálægum fjöllum verða áhöfnin og farþegarnir að flytja inn í flugstöðina þar til hægt er að finna varahlut. Hver gestur sýnir fyrirlitningu sína á Afríkubúum, einn, auðugur eigandi kaffiplantekru kemur með matarleifar úr eldhúsinu til svörtu húsmóður sinnar sem felur sig í herberginu sínu. Annar, Luc (Jean-Claude Adelin), hrokafullur hvítur Frakki, raskar kynþáttajafnvæginu þegar hann notar útisturtuna, borðar með þjónunum og hæðast að Aimée vegna aðdráttarafls hennar að Protée sem leiðir hana til loka tilfinningalegrar árekstra við þjóninn. Chocolat er lauslega sjálfsævisöguleg, unnin eftir bernskuminningum leikstjórans, og gengur hægt og dularfulla eins og gróðursæl einangrun landsins sem það er tekið upp á. Denis bendir á áhrif nýlendustefnunnar án þess að prédika eða rómantisera persónurnar. Það eru engin fórnarlömb eða kúgarar, engir einfeldningar góðir krakkar. Protée er þjónn en hann er líka verndari eins og þegar hann stendur vörð yfir rúminu þar sem Aimée og dóttir hennar sofa til að vernda þær fyrir geislandi hýenu. Það er sorgleg staðreynd að komið er fram við Protée sem strák en ekki sem karlmann, en Bankolé fyllir persónu sína slíkri reisn og vexti að það dregur úr sársauka. Vegna hraða hennar gætu vestrænir áhorfendur þurft að leggja hart að sér til að meta myndina til fulls og Denis „þjálfar ekki tilfinningar okkar“ í setningu Roger Eberts. Sannleikurinn um Chocolat er fólginn í látbragði og augnaráði sem snerta þögla þrá hjartans.