Ég sá þessa mynd fyrst þegar ég var í 8. bekk og man að hún hafði mikil áhrif á mig þá. Ég sá inn aftur fyrir um ári síðan (ég er núna 29) og það hreyfði mig enn á svipaðan hátt. Þetta er frábær mynd sem persónugerir baráttu „principle vs. pragmistism“. Persóna Voight er hugsjónakennarinn sem lætur ekki undan neinum gervirasískum tilhneigingum lögreglustjórans, herra Skeffington. Sú saga persónugerir líka baráttuna um hvernig eldra fólk stendur oft gegn breytingum, og nánar tiltekið, menningarbreytingum. Oft á kostnað barna. Þegar þessar bardagar koma að lokum að sjóða tapar Pat Conroy og raunsæishyggja ríkir. Eða gerir það það? Börnin sem hann þarf að yfirgefa eru betur sett fyrir að þekkja hann, útsettari fyrir „raunverulegum“ heimi og klassískri tónlist. Hinn kennarinn í skólanum naut virðingar fyrir honum og hann lærði mikið um sjálfan sig. Frábær mynd með hrífandi endi. Ég mæli með því að allir sem höfðu gaman af myndinni lesi bókina „The Water is Wide“ eftir Pat Conroy. Það verður hjá þér!