Ég vissi ekki raunverulegu atburðina þegar ég settist niður til að horfa á þetta, bara þá staðreynd að þetta var byggt á sannri sögu. Eftir andlát föður barnsins reynir Rhonda að hjálpa dóttur sinni Desiree (... ég vissi ekki að nokkur nefndi afkvæmi þeirra það) að takast á við missinn. Þetta er virkilega gert fyrir börn, eins og oft er tilfellið með "fjölskyldumyndir" (sem sagt, farðu á undan og taktu alla saman til að skoða, þó ég myndi halda unglingum frá því, nema þú sért viss um að þeir séu það ætla að kaupa hugmyndina), en það gerir ekki lítið úr þeim stingi sem dauði foreldris er, og það talar í raun ekki niður til neins. Söguþráðurinn er nægilega áhugaverður og gengur nógu vel með. Leiklistin er breytileg, þar sem hin ágæta Burstyn skartar flestum leikfélögum sínum, Mathis fylgir því nokkuð vel og Ferland og jafnaldrar hennar (með nokkrum undantekningum) eru minnst sannfærandi af hópnum (og satt að segja eru þeir pirrandi; enn og aftur, Ég er í raun ekki í tilætluðum markhópi fyrir þetta). Klipping og kvikmyndataka er staðalbúnaður og svo sannarlega ekki síðri en það. Þó að húmor sé takmarkaður við handfylli af skemmtilegum línum eða svo, þá er tónninn ekki óþægilegur. Það er ákafur sena eða tvær í þessu. Ég mæli með þessu fyrir aðdáendur þessara tegunda kvikmynda. 7/10