Stundum hvíli ég höfuðið og hugsa um ástæður þess að kvikmyndir um hákarla og/eða krókódíla eru enn að verða gerðar þessa dagana. Þeir hafa verið að gera þessi lame "Jaws"-eintök síðan á áttunda áratugnum, það er ekki eins og þeir séu að verða vinsælli. Hugmyndin er enn nákvæmlega sú sama. Þannig að við erum með dýr sem byrjar að myrða fólk. Fyrst tekur það niður nokkrar aukapersónur, síðan byrjar það að ráðast á aðalpersónurnar, venjulega leiknar af nokkrum engum nema einhverjum sem áður var aðeins frægari, sem venjulega leikur sérfræðing. Ein aðalpersónan deyr venjulega áður en hinar drepa dýrið einhvern veginn, oftast með sprengingu. Síðan fáum við venjulega síðasta skot þar sem við sjáum að dýrið er enn á lífi, eða hefur verpt eggjum osfrv. o.s.frv. "Krocodylus" notar í grundvallaratriðum sömu ofnotuðu hugmyndirnar og gerir nákvæmlega ekkert til að skapa jafnvel smá afbrigði. Nema þú teljir þá staðreynd að "sérfræðingurinn" er skipstjóri í þessu eina afbrigði, þá eru staðlar þínir frekar lágir. Það er fyndið að hann sé leikinn af Duncan Regehr, hann eins og hann hafi verið Zorro áður.