Einn af alvarlegum hugsanlegum umhverfiskostnaði við flestar námuvinnslur er mengun niðurstreymis á, ám og vötnum með ofgnótt sets og eiturefna. Eitt alvarlegasta dæmið í Bandaríkjunum á 19. öld um of mikið af botnfalli ánna var af vökvavinnslu á gullberandi grafhýsum á hliðum Sacramento-dalsins á tímabilinu frá 1850 til snemma á 1880. Þetta ferli fólst í því að beina háþrýstivatnsstraumi upp á hlíðina, sem olli því að efnið skolaðist niður, þar sem hægt var að skilja gullið frá möl og seti. Setið safnaðist síðan saman í skurði eða læk og flest rataði í Sacramento ána eða þverár hennar. Setið sem varð eftir í árfarveginum jók líkurnar á flóðum í landbúnaðarreitum og bæjum niðurstreymis og myndaði varanlegar mýrar á sumum svæðum. Hluti af botnfallinu helltist yfir á landbúnaðarsvæðin, þar sem það gæti hulið standandi uppskeru eða þekt eftirsóknarverðari jarðveg eða gert plægingu erfitt fyrir. Þess vegna eru andstæðar hagsmunir fyrirtækjanna sem notuðu vökvanámur og bænda sem verða fyrir skaðlegum áhrifum af þessum aðgerðum efni þessarar næstum gleymdu litamyndar Warner frá 1938. Í fyrsta lagi gætum við spurt hvers vegna Warner ákvað að taka þessa mynd í frekar mynd. léleg Technicolor, mjög sjaldgæf meðferð árið 1938. Saga um hveitibændur og gullnámumenn virðist ekki réttlæta kostnað og erfiðleika við litmyndatöku á þessum tíma. Svarið virðist vera óhóflegur kvikmyndatími innandyra, með flottum litríkum fötum og skreytingum. Þá gætum við spurt hvers vegna litlausi George Brent var valinn fremsti maður og fullkominn hetja, til að vera paraður við Olivia de Havilland. Meðal annars vantaði þessa mynd virkilega karismatískan leiðtogamann til að bera hana. Jafnvel hinn venjulega litríki Gabby Hayes, í sínu litla hlutverki, virtist óvenju lágvær. Því miður sofnaði ég fyrir að því er virðist dramatískari síðasta hluta myndarinnar. Hlutinn sem ég sá eyddi of miklum tíma í að koma á flóknu samböndum á milli of margra á kostnað þess að lýsa á myndrænan hátt ástand hins útvalda hveitibaróns og kannski nærliggjandi bæjarbúa og tilraunir þeirra til að takast á við flóð- og setvandamál sín. Það þurfti að vera meira eins og "The Good Earth", sem kom út bara árið áður. Bara kannski hefði það þá hentað karismatískum leiðtogamanni, eins og Errol Flynn. Að lokum er það spurningin um geðveika titilinn. Vissulega hefði Warner getað komið með grípandi eða viðeigandi titil. „Gull eða korn“ er stutt og markvisst. Tilviljun, mér skilst að það sé enn nóg af gulli í „þeim thar hæðum“, sem bíður þess að verða unnið með öðrum hætti en vökvanámu.