Ég las bara athugasemdir TomReynolds2004 og finnst ég verða að stökkva inn hér. Mér skilst að honum líkar ekki myndin, en ástæður hans eru ekki augljósar. Tilfinning mín varðandi þessa mynd er sú að hún sé óhrædd við að fara um dekkri vegi einmanaleika, bilunar, vonbrigða og sorgar. Hvort þessara tveggja manna, eins og lýst er, hefur fullt af ástæðum til að vera bitur og reiður, en finna samt blíðu og huggun í hvort öðru. Aðeins frábær leikur gæti gert þetta að verkum án þess að verða tilfinningaþrunginn mýri, tilfinningaþrunginn og saddur. Ég fékk virkilegan áhuga á þessu fólki vegna yfirgnæfandi mannúðar sem þeim var gefið með svo sterkri frammistöðu. Ég hef fulla ástæðu til að mislíka Jane Fonda fyrir hegðun hennar á Víetnamtímanum, en persónulegar tilfinningar að öðru leyti er hún stórkostleg í þessu hlutverki. Robert DeNiro er frábær sem maður þar sem gáfur og gæsku byrjar að bregðast honum í heimi sem er sama um hæfileika hans. Þetta er það fyrsta sem ég hef séð DeNiro nota eymsli frekar en hörku til að selja persónu og mér líkar það mjög vel. Þessi mynd kom mjög á óvart þegar ég horfði á hana fyrst og ég hlakka til að sjá hana aftur.