Í því sem virðist vera tilraun til að blanda saman leiklist og gamanleik, gerði Manuel Gomez Pereira þessa mynd, „Hlutir sem gera lífið þess virði. "Þetta er ekki frumleg uppgötvun, af mörgum röddum sem þú hefur (alveg utan vallar, við the vegur), en hún víkur að nokkru leyti frá venju í spænsku kvikmyndahúsi. Gallinn er sá að þættirnir sem mynda myndina eru illa samsettir, og á meðan sumir punktar eru ekki vel þróaðir eru aðrir ekki á sínum stað. Dagur í lífi tveggja manna nálægt miðgildi. Það er í rauninni það sem myndin Gómez Pereira. Jorge (Eduard Fernandez) er kyrrstæð (þversögn) sem, þrátt fyrir álag á bakið á þér með leiklist, virðist vera reiðubúinn að sjá hlutina breytast. Aðeins þetta útskýrir skuldbindingu hans við ólögráða einstakling gæti þýtt tímamót í tilveru þess. Í takt við Audrey Tautou úr 'Long dating' (Jean-Pierre Jeunet, 2004), segir Jorge hluti eins og þessa við sjálfa sig: „ef ég finn mynt fyrir horninu sem mun nú breyta heppni minni. „Auðvitað finnur það það, byrjar að spila „Today could be a great day“ (Hoy puede ser un gran dia) eftir Joan Manuel Serrat og í nokkrum krossum á leiðinni Hortensia (Ana Belen). , fráskilin og svolítið einmana. Taktu valeriana til að sofa, skipuleggur afmælisveislur sem fyrirmyndar móðir, sagði trú sína á Guð og leiðir til hraða morðsmóður. Hortensia er kona með margar mótsagnir í hegðun sinni, lífið fór í hans höfuð akstur gögn eins og "70% fólks verða ástfanginn aðeins einu sinni á ævinni" og sagði þó að það vanti Jorge og atvinnulausa og útilokar ekki þann möguleika að það sé "sadisti" sofandi í öxlinni á honum í kvikmyndahúsinu fyrsta tækifæri. Síðar kom samfélag, dans í glæsilegri brúðkaupsveislu, aftan á bíl og annað sem leikmenn virðast upplifa einstaka upplifun á borð við en endar með því að gera áhorfandann ansi þungt. „Hlutir sem gera lífið þess virði“ rökræða okkar á milli er drama tveggja fullorðinna einstaklinga sem hafa enga aðra sem fær þá til að sjá hvar undarlegt samband þeirra er og öfugt, fá okkur til að taka málið sem gamanmynd, með áherslu á hluti eins og kínverja sem syngur í brúðkaupi (sem virðist vera skemmtilegur í sjálfu sér) eða göngulag ölvaðs manns. Vandamálið er að það gefur okkur ekki tíma til að tengjast leikmönnunum, þess vegna getum við ekki samsamað okkur hinu dramatíska, og ekki gefið okkur traustan grunn myndasögu líka, eftir allt nema hreinan brandara. Að lokum blandaðist allt á þann hátt að áhorfandinn veit ekki lengur hvort hann eigi að hlæja eða syrgja og endar með því að gera það ekki heldur. Og það er rétt að eitthvað sést ekki þúsund sinnum, er ekki sú tegund kvikmynd sem okkur finnst að beygja hvert horn, en hún er ekki nógu öðruvísi eða sérstök eins og við viljum gera. Ana Belén (sem virðist mun minna en þessi 53 ár sem hefur í þessari mynd) og Eduard Fernandez eru tveir leikarar sem er mjög gaman að sjá vinna, en í þetta skiptið virðist það tilbúið eða þægilegt í senum sem krefjast þess að hann rjúfi ró sem ríkjandi í myndinni, þannig að á augnablikum eins og "slysinu" með börnunum á barnum virðist hluturinn vera að renna úr höndum þeirra. Kannski mjög stórkostleg breyting sem þarf að gera, en það er engin afsökun til að lækka vörðinn. Í öllum tilvikum eru báðir túlkarnir reistir auðveldlega hápunktur aðgerðarinnar. „Hlutir sem gera lífið þess virði“ virka aðeins upp á hóflega skemmtun. Allar fullyrðingar sem eru lengra en það stig hafa ekki verið uppfylltar, sem rómantísk gamanmynd eða dramatísk eins og það, við gerum ráð fyrir, að þeir vildu gera, hafi ekki efni á að hafa litla augnablik sem klárast vel (umfram slæmt) eins og það sem ein af persónunum tala og hlæja, missti drukkinn, samanborið við strák sem liggur í dái að hluta til vegna hans. Hvorugt gerir mikið fyrir fólk eins og Rosario Pardo, sem gerir hinn dæmigerða vin sem er hleypt af stokkunum en stærsta framlag til myndarinnar er setningin „verður að skrúfa fyrir,“ og lög úr hljóðrásinni, þótt mikilvæg séu, passa ekki bara. Það er rétt að kvikmyndin eftir Manuel Gomez Pereira á sína smelli (sum augnablikunum sem tengjast Jose Sacristan), en heildin er anodyne Story, mynd með góðan ásetning og fallegan árangur þegar betur fer.