Þessi snemma mynd hefur sína galla - fyrirsjáanlegur söguþráður og nokkrar of langar senur sem hafa vafasama þýðingu - en hún sýnir nú þegar glögglega hæfileika Hitchcocks í klippingu og notkun öflugra mynda. Hún er líka meðal þeirra expressjónískustu kvikmynda hans, stílfræðilega séð; taktu sem dæmi hina undarlegu brenglun sem hann notar í veislunni og tíðum bergmáli bæði titils og söguþráðar í myndmálinu. Kjarninn er þó áfram úrslitaleikurinn, sem er enn á meðal spennandi dæma um hnefaleika í kvikmyndum. Jafnvel þó þú vitir að hetjan verður að vinna, þá verður það alveg trúlegt að hann tapi, og hreyfing eiginkonu hans frá meistarahorninu til hans, sem hvetur til lokaupphæðarinnar, er mjög vel samofin framvindu keppninnar. passa. Innskotin á skeiðklukkunni gera nákvæmlega það sem þau ættu að gera; maður heyrir næstum því tifið (þótt þetta sé þögul mynd, þá hefur myndefnið oft furðu heyrn yfir þeim). Hraðinn verður ótrúlega hraður og áhorfandinn sogast inn í spennuna og grimmdina í leiknum og kynferðislegri afbrýðisemi sem liggur að baki honum. Eina DVD-útgáfan sem ég þekki er útgáfa Laserlight, sem er opinbert fyrirtæki. Eins og með hverja Hitchcock silent sem þeir hafa gefið út, hafa þeir tengt ýmislegt tónlistarval, aðallega hljómsveitarlegt, við aðgerðina. Hljóðvinnslan er oft slök og hljóðgæðin eru mjög mismunandi, en þó virðist hafa verið lögð áhersla á flest raunverulegt val og tónlistin sem fylgir úrslitaleiknum virkar einstaklega vel; það er ólíklegt að þessi þáttaröð verði nokkurn tíma betri undirleikur en hún er hér. Þetta er miklu áhrifameiri mynd en núverandi óskýrleiki hennar gefur til kynna. Hún á skilið heiðurssæti bæði í Hitchcock-kanónunni og mjóum lista yfir verðmætar hnefaleikamyndir.