Gagnrýnendur voru eins og "kvikmynd sem mun brjóta hjarta þitt" o.s.frv. Þannig að ég og vinur minn höfðum miklar væntingar þegar við ákváðum að horfa á þessa mynd. Ég ætla að gera hana stutta og láta aðra um að skrifa um innihald hennar . Þessi mynd reynir að snerta þig, ná til hjarta þíns. En það mistekst. Að minnsta kosti fyrir mig. Og fyrir vin minn líka. Allt sem gerðist gerðist aðeins á skjánum. Það var alltaf ÞAR, ekki HÉR, þar sem ég er. Ég hugsaði oftast "hmm, eitthvað er að gerast á skjánum, en það er bara á skjánum. Það er ekki raunverulegt." Kvikmyndir sem tókst MUN betur að snerta mig: East of Eden (1955), Terms of Endearment (1983), Jerry Maguire (1996), Babe (1995), Mies vailla menneisyyttä (2002)