Þessi breska kvikmyndaútgáfa af leikritinu I AM A CAMERA er byggð á "Berlin Stories" eftir Christopher Isherwood. Þetta er frumefnið fyrir hinn fræga söngleik CABARET. Julie Harris, mikil sviðsleikkona samtímans, endurtekur Tony-verðlaunahlutverk sitt árið 1951 sem Sally Bowles. Hún er langt frá Liza Minnelli persónunni en grunn "Sally" er allt hér þrátt fyrir ýmsar kvikmyndakóðar sem hefðu komið í veg fyrir að þessi saga væri tekin upp í Hollywood. Harris er kannski þögul en hún er líka mjög góð sem vitlausa og geðveika Sally. Söngnúmerið hennar er augljóslega talsett (af Marlene Dietrich ekki síður) þó að Harris syngi greinilega fyrir sjálfa sig á öðrum augnablikum. Laurence Harvey (með mjög ljóta hárið) leikur Isherwood með engri þokka og getur ekki einu sinni gert persónuna áhugaverða. Shelley Winters gerir lítið úr hlutverki Natalíu (Marian Winters vann Tony aukahlutverk fyrir leikritið) og Anton Diffring er í lagi sem Fritz. Ron Randell leikur kaddískan Clive en virðist svolítið hávær. Lee Seidl er fyndinn sem húsráðandinn. Þrátt fyrir heildarstöðugleika og ódýrt útlit er Harris í aðalhlutverki og hún er mögnuð. Þessi mynd var gefin út sama ár og EAST OF EDEN þar sem Harris skilar glæsilegum leik sem Abra. Að bera saman sýningarnar tvær gefur góða sýn á hæfileikana sem ungfrú Harris býr yfir. Þessar tvær persónur gætu ekki verið ólíkari. Sally, Sally, hneigir sig og hnykkir um og urrar upp úr sér afar frekjulegan hlátur. Hún leikur líka hringi í kringum hinn leiðinlega Harvey. Án tónlistarinnar og með kunnuglegum söguþráði geta margir áhorfendur fundið lítið hér til að mæla með þessari mynd, en það er frábært tækifæri til að sjá hina frábæru Julie Harris endurtaka það sem var líklega mjög átakanlegt hlutverk árið 1951 .