Að mörgu leyti er kvikmyndaferill óháðu kvikmyndagoðsagnarinnar John Cassavetes andstæða manneskju eins og Alfred Hitchcock, hins fullkomna kvikmyndahússtjóra. Þar sem Hitchcock kom fram við leikara sína sem nautgripi, reyndi Cassavetes að vinna með þeim í spuna. Þar sem sérhver þáttur í Hitchcock-mynd er saminn óaðfinnanlega, var Cassavetes minna umhugað um hvernig atriði var samsett í óeiginlegri mynd heldur en hvernig það var, eða því sem það miðlaði, tilfinningalega. Sögur Hitchcocks voru alltaf sögur af söguþræði, þar sem mannlegi þátturinn var settur í bakgrunninn. Cassavetes setti mannlega upplifun í öndvegi í hverri mynd sinni. Ef sumir hlutir voru ekki skynsamlegir rökfræðilega, þá er það svo. Maður getur séð þetta jafnvel frá fyrstu kvikmynd hans, Shadows frá 1959, tekin með 16 mm handheld myndavél, á kostnaðarhámarki upp á um $40.000, á Manhattan, með Leiklistarverkstæðisfyrirtæki Cassavetes, og sögð vera spunamynd. Sagan er frekar einföld, þar sem hún fjallar um líf þriggja svartra systkina Manhattaníta - Benny (Ben Carruthers) - trompetleikara og enginn reikningur, Hugh (Hugh Hurd) - uppvaskuð söngkona og Lelia (Lelia Goldoni) - yngri systirin. af báðum. Þrír meginbogar myndarinnar fjalla um mistök Hughs sem næturklúbba, og vináttu hans við leikstjórann Rupert (Rupert Crosse); Umferðir Bennys á Manhattan með tveimur félaga sínum án reiknings; og ástarlíf Lelia - fyrst með hvítum strák Tony (Anthony Ray), sem gerir sér ekki grein fyrir kynþætti Lelia, jafnvel eftir að hafa lagt hana í rúm; þá með stífum og almennilegum Davey (Davey Jones), sem gæti verið kvenhatari. Í fyrsta hringnum gerist ekkert mikið, nema hörundsdökki Hugh fær að páfa hversu niðurlægður honum finnst að syngja á lágstéttarnæturklúbbum og opnunarsýningar fyrir stelpulegar athafnir. Hann dreymir um að gera það stórt í New York, eða jafnvel París, en það er hægt að segja að hann er tegundin sem mun halda áfram að blekkja sjálfan sig um litla hæfileika sína, því að í eina skiptið sem við fáum að heyra hann syngja sýnir hann að hann er lélegur hæfileiki, í besta falli. Að Rupert heldur áfram að hvetja hann gefur okkur innsýn í hvernig eyðileggjandi vinátta virkar. En þetta er minnst mikilvæga af bogunum þremur. Þó að þessi mynd sé í heildina betri en til dæmis fyrsta mynd Martin Scorsese, áratug síðar, Who's That Knocking At My Door? - önnur saga um misheppnaða rómantík og svekkta New York-búa, þá á hún engin af frábæru augnablikunum - leikaralega né kvikmyndalega séð. - sem sú mynd hefur. Það er heldur ekki eðlislægt, því náttúruhyggja í myndlist er mjög erfitt að ná fram, sérstaklega í kvikmyndum, þó að ytri tímum 1950 Manhattan, á jörðu niðri, sé gimsteinn til að endurlifa. Þó að Shadows gæti vissulega verið mikilvæg kvikmynd í sambandi við sögu óháðu kvikmyndarásarinnar, er hún vissulega hvergi nærri frábær kvikmynd. Hlutar hennar eru prédikandi, illa leiknir, senur enda óviljandi, næstum eins og blackout-skessar, og stundum eru þær klipptar af að því er virðist í miðjunni. Á heildina litið er þetta mjög slakur vinna - sérstaklega voðalega djasslagið sem er oft ekki í takt við restina af myndinni, þar sem Cassavetes sannaði að sem leikstjóri, að minnsta kosti í fyrstu mynd sinni, var hann góður leikari. Eina ástæðan fyrir hvern sem er til að sjá Shadows er sú að Cassavetes varð að lokum betri með síðari kvikmyndum og það gefur vísbendingu um síðari vinnustíl hans. Kvikmyndaskrá ríkisins hefur réttilega lýst þessari mynd varðveisluverða sem „menningarlega mikilvæga“. Þetta er allt í samræmi við þá trú sem Cassavetes hefur lengi barist fyrir, eins og þessi tilvitnun sýnir: „Ég hef aldrei séð sprengjandi þyrlu. Ég hef aldrei séð neinn fara og sprengja hausinn á einhverjum. Af hverju ætti ég þá að gera kvikmyndir um þá? En ég hef séð fólk eyðileggja sjálft sig með minnsta móti. Ég hef séð fólk draga sig í hlé. Ég hef séð fólk fela sig á bak við pólitískar hugmyndir, á bak við dóp, á bak við kynlífsbyltinguna, á bak við fasisma, á bak við hræsni, og ég hef sjálfur gert alla þessa hluti. Svo ég get skilið þær. Það sem við erum að segja er svo blíðlegt. Það er mildi. Við eigum í vandræðum, hræðileg vandamál, en vandamál okkar eru mannleg vandamál.' Að þessi mynd sé „menningarlega mikilvæg“ er rétt, en sá sannleikur er ekki samheiti þess að hún sé „listrænt mikilvæg“. Það er í muninum á þessum tveimur skilgreiningum þar sem mikil list þrífst sannarlega.