Ég tók upp Time Changer vegna þess að hún leit út eins og fín lágfjárhagsleg scifi tímaferðamynd og ég var í skapi fyrir eitthvað svoleiðis. Lýsingin sagði að það hefði eitthvað með biblíuleg efni og tímaflakk að gera en ég bjóst ekki við bókstafstrúarkristinni kvikmynd! Myndin var með ágætis tæknibrellur og áhugaverða forsendu sem hefði getað farið á staði og verið mun áhugaverðari en hún endaði með vera. Hetjan okkar, sem er biblíuprófessor frá 1890, ferðast að lokum fram á 2000 og kemst að því að nútímalíf er fullt af áhrifum hins illa - Jesús er hvergi að finna. Þetta frábæra tækniafrek er náð með aðstoð biblíukennara sem á einhvern hátt tókst að finna upp virka tímavél í HG-Wells-stíl. Myndin byrjar að missa nokkurn trúverðugleika á þessum tímapunkti, sem er miður því þetta gerist mjög snemma í myndinni. Fyrr (eða kannski strax seinna, man það ekki með vissu), sást hetjuprófessorinn okkar kenna það sem virtist vera náttúrufræðinámskeið þar sem hann hélt því fram að vísindalegar niðurstöður gætu aðeins talist staðfestar ef hægt væri að samræma þær við það sem Biblían segir. Það sem hverjum ætti að vera augljóst er að þetta er greinilega ekki það sem vísindaleg aðferð snýst um, hvernig sem hún er sett fram þannig að kvikmyndagerðarmenn virðast frekar kjósa það sjónarmið að vísindi séu aðeins gagnleg ef þau styðji fullyrðingar þeirra og að öðru leyti ekki gagnleg. Í öllum tilvikum er sú trú fullkomlega gild og skynsamleg í samhengi við persónuna á þeim tíma. Þannig að ef við samþykkjum það sem staðreynd lífsins fyrir þessa biblíuprófessora, þá er augljóslega prófessorinn sem fann upp tímavélina ekki mjög trúaður þar sem ég held að það séu engar sannanir (og engar voru boðnar) fyrir eðlisfræði tímaferða í Biblíunni. Svo strax er vandamál með blandaðan skilaboð og trúverðugleika þar, en ekki sama...Eftir að prófessorinn er sannfærður um að taka stökkið inn í framtíðina var áfalli nútímatækni meðhöndlað í flestum tilfellum. Það var líka gaman að hafa það ekki fest við nákvæmlega ártal (þar sem persónan er að lesa dagsetninguna af dagblaði fyrir sjálfan sig, bíll tístir í flautu og það hræðir hann til að klára ekki stefnumótið: það eru bara tvö þúsund og... . *hvíti*). Sumt af áfallinu stóð þó aðeins of lengi. Til dæmis var bíllinn eitt af því fyrsta sem hann rakst á þegar hann kom og um tveimur dögum síðar er honum boðið á kirkjubíókvöld og tekur sér far með sendibíl. Hann stingur höfðinu út um gluggann eins og hundur gæti, er hræddur við aðalljósin og ræsivélina o.s.frv. Það virtist vera svolítið óþægilegt þar sem hann var búinn að vera þarna í nokkra daga á þessum tímapunkti og borgin virtist vera nokkuð upptekin af umferð. Í öllu falli er auðvelt að hunsa það. Restin af tæknisjokkinu var vel gert - sérstaklega fyrstu kynni hans af sjónvarpinu sem seinkaði vegna þess að hann áttaði sig ekki einu sinni á því hvað það var fyrr en hann sá krakka horfa á eina og nota fjarstýringu. Því miður byrjar hetjan okkar fyrirsjáanlega að prédika nánast öllum sem hann hittir eins og hann sé yfirvald í öllu lífi og trú bara vegna þess að hann er frá fortíðinni og er öldungur. Að lokum fær hann sjálfan sig stutta stund í sviðsljósinu í kirkjunni sem hann hafði verið að heimsækja þar sem hann heldur áfram að útskýra hugmynd sína um kristni fyrir þeim í löngum einleik sem átti að vera áhrifamikill og innsæi, en að mestu leyti var bara meira af því sama. Nokkrir eiginmenn í kirkjunni byrja að fá skemmtilega tilfinningu fyrir þessum gaur (farðu) og rannsaka nafn hans. Þeir álykta að lokum að annað hvort sé hann tímaferðalangur eða sé að líkjast þessum löngu látna biblíuprófessor og ákveða að komast að því hver það er. Kvikmyndin rammar þessa gaura sem vantrúaða vonda krakka fyrir að vera efins. Rétt áður en prófessorinn ætlar að fara aftur til síns eigin tíma, stendur hann frammi fyrir þessum tveimur mönnum. Í viðleitni til að forðast að vera handtekinn eða dreginn burt brýst hann að lokum inn í næstum geðveikt væl um hvernig Jesús sé að koma bráðum og að hann sé spámaður svo þeir ættu að hlusta á hann. Rétt í tæka tíð hefur honum verið hrakið í burtu og einn eiginmannanna veltir því fyrir sér hvort þetta sé ef til vill hrifningin sem hann hafði heyrt svo mikið um. Kaldhæðnin er sú að þetta þýðir í rauninni að prófessorinn varð yfirlýstur (og líklegast falskur) spámaður sem segist hafa veit að upprifjunin var í nánd og hann var sendur af Guði þegar hann var í sannleika sagt sendur af biblíubróður sínum og hafði enga þekkingu sem Guð gaf (sem var sagt eða jafnvel gefið í skyn). Eins og ég skil það, heldur Opinberunarbókin því fram að tími endalokanna er aðeins fyrir Guð að vita og í lok myndarinnar sjáum við uppfinningamanninn reyna (og mistakast) að senda biblíu inn í framtíðina. Fyrst 2080, síðan 2070, o.s.frv. þegar atriðið fjarar út. Hann er greinilega að reyna að ákvarða nákvæma dagsetningu lokatímanna - sem hann ætti ekki að geta vitað! Í meginatriðum fellur öll forsenda myndarinnar út af sjálfu sér vegna þess að með því að vera svo þröngsýn á trúarskoðanir þeirra og hversu ákveðnir hlutir eru fyrir Guð að vita, þýðir það að það gæti aldrei verið tímavél í fyrsta lagi því þá gæti mannkynið komdu að einhverju sem aðeins Guð ætti að vita! Forsenda myndarinnar hrynur og gerir allt í rauninni einskis virði þar sem það grefur undan eigin trúverðugleika á endanum.