Snjallt handrit frá látnum SEBASTIAN JAPRISOT og snjöll frammistaða tveggja karlkyns aðalhlutverkanna - ALAIN DELON og CHARLES BRONSON (eða ætti það að vera á hinn veginn) skila sér í grípandi og skemmtilegri spennumynd. HERMAN og fábrotið en áhrifaríkt tónverk eftir FRANCOIS DE ROUBAIX, það verður auðvelt hvers vegna þessi mynd hefur undarlega tímalausa eiginleika. Þetta er félagi eða tengslasaga við tvo einfara, bæði vonsvikna og heimsþreytta, sem snúa aftur, væntanlega frá Algeirsborg. Eins og önnur nýlenduveldi þessa tíma (eftir síðari heimsstyrjöldina sem leiddi til sjöunda áratugarins), hafði Frakkland átt í erfiðleikum með að halda uppi framkomu erlendis. Það var sárt áfall að tapa Algeirsborg. ADIEU L'AMI (uppruni titillinn) segir frá athöfnum tveggja (and)hetjanna okkar þegar þær berjast við að ná tökum á því, eftir útskriftina. Eitt gerist á eftir öðru og áhorfandinn raunverulega þarf að taka eftir því að JAPRISOT er grannur og hagkvæmur með handritið sitt: ef það er til staðar, þá hlýtur það að vera ástæða. Skemmst er frá því að segja að þessir tveir menn berjast um það, líkamlega og andlega, eina langa helgi. Hvatning þeirra er nokkuð mismunandi, markmið þeirra eru mismunandi - lifun þeirra er algjörlega háð hvert öðru. Að ALAIN DELON og CHARLES BRONSON séu svo ólíkir út á við - sá fyrrnefndi, að öllum líkindum fallegur strákur, og sá síðarnefndi ljótur þrjóskur, eykur efnafræðina. Sú leit skapar frábæra sögu, sem aftur skilar frábærri mynd. Ég gleymi að það eru konur í þessari mynd, og samkvæmt Japrisot-aðferðinni eru þær líka eftirminnilegar, þó ekki nærri því eins útfærðar; að segja miklu meira væri að spilla ánægjunni af því að uppgötva hið sanna eðli þeirra. KVEÐI, VINUR ER KOMIÐ ÚT Í BRETLANDI; ANAMORPHIC IMAGE, 16.9 BÆTT; AÐEINS Á ensku (ekki einu sinni texti fyrir heyrnarskerta); 110 mínútur; MONO hljóðrás en DE ROUBAIX tónlistin hefur fullt af krafti! Mjög mælt með.