... en gallinn við þessa framleiðslu er að hún er mjög langt frá því að vera góður söngleikur. Vissulega er ekki alltaf hægt að búast við hnyttnum meisturum eins og Sondheim eða Bernstein eða Porter; en samt lætur tónlist þessa verks jafnvel Andrew Lloyd Webber líta út fyrir að vera fyndinn. Hún er dauðans daufleg og óuppfinnanleg (með einni eða tveimur undantekningum) og rétt eftir að ég horfði á hana gat ég ekki munað eina markverða laglínu - sem er frekar hörmulegt frá einhverjum sem lærði allt Annað hundrað manns af þremur hlustunum. Það er líka skrítið óleikrænt. Hún gerist á ótrúlega stóru sviði (það þarf eiginlega að vorkenna þeim sem eru á fremstu röðum sem hálsbrotnu til þess að sjá eitthvað gerast 50 metra hægra megin eða 100 metra vinstra megin) og gerir nákvæmlega ekkert með það. Þegar það á að vera ein manneskja að syngja á sviðinu, þá er það bara það sem þú færð - og restin af risastóra sviðinu er tómt. Fyrir mig sem upprennandi leikhússtjóra var það næstum sársaukafullt að horfa á. Staðreyndin er samt sú að Cole Porter virðist hafa fangað frönsku menninguna í verkum sínum betur en þessir engir hæfileikar geta nokkurn tímann komist nálægt. Og ég er undrandi á vinsældum þessa tilvonandi söngleiks.