Dr Stephens (Micheal Harvey) rekur geðveikrahæli. Hann hefur aðra nálgun á geðveika. Hann stundar óhefðbundnar aðferðir við meðferð. Hann kemur fram við alla eins og fjölskyldu, það eru engir lásar á hurðum sjúklinganna og hann leyfir sumum fanga að gera út um snúnar fantasíur sínar. Hann lætur Jaffee liðþjálfa (Hugh Feagin) klæða sig og starfa sem hermaður og Harriet (Camilla Carr) vera móðir dúkku, þar á meðal að láta hana leggja hana í rúmið. Dr. Stevens er úti og lætur dómarann ​​Oliver W. Cameron (Gene Ross) höggva trjábol með öxi, það reynist slæmt ráð því þegar dr. Stevens er snúið til baka plantar dómarinn öxinni í öxl hans. Stuttu eftir að hjúkrunarfræðingurinn Charlotte Beale (Rosie Holotik) kemur á hreinlætisstofuna eftir að hafa skipulagt viðtal við Dr. Stevens um hugsanlegt starf. Henni er mætt af yfirhjúkrunarfræðingnum, Geraldine Masters (Annabelle Weenick sem Anne McAdams) og henni er boðin slóðastaða. Hún kynnist og verður vel liðin meðal sjúklinganna. Hvernig sem allt fer að verða súrt á endanum, símalínurnar slitna, gömul kona að nafni frú Callingham (Rhea MacAdams) er klippt út í tunguna og hún fer að fá undarlega tilfinningu fyrir því að hlutirnir séu bara ekki í lagi einhvern veginn. Svo, eina nótt, eru öll myrku leyndarmál hreinlætisstofan opinberuð með ofbeldi. Framleiðandi og leikstýrt af S.f. Brownrigg þessi mynd er með frábæra miðlæga hugmynd sem byggist upp í flottan snúningsendi, en er á endanum dálítið verk að sitja uppi með vegna lítillar fjárhagstakmarkana og frekar hægt handrits eftir Tim Pope. Það eru bara of margar langar og leiðinlegar umræður af hálfu fanga, það gerist ekki mikið fyrr en á síðustu tuttugu mínútum. Myndin hefur engin raunveruleg sjónræn gæði þar sem hún gerist að öllu leyti í hreinlætisstofunni og það er lóð sem er í rauninni bara stórt blátt hús í miðju hvergi. Það er ekkert grafískt klúður í því, nokkrar skvettur af blóði hér og þar og það er mikið. Það er smá nekt, en eins og gore ekki mikið. Leikurinn er frekar sterkur, sérstaklega Holotik og Weenick. Myndatakan er flöt og óspennandi og ég man ekki einu sinni hvernig tónlistin var. Twist endirinn er frábær, en það tekur bara allt of langan tíma að komast að honum. Kvikmynd sem hafði mikla möguleika sem var líklega haldið aftur af fjárhagsáætluninni. Allt í lagi held ég, en ég held að það hefði virkað miklu betur ef sögunni hefði verið breytt í hálftíma „Tales form the Crypt“ þátt.