John og kona hans Emily, í fylgd með barni sínu Edward, fara frá þægilegu umhverfi úthverfisins til þorpsins þar sem eiginmaðurinn eyddi hluta af æsku sinni. Dauðsfall hefur orðið í fjölskyldunni og John þarf að hefja málsmeðferð til að ná yfirráðum yfir gömlu, hrikalegu sumarhúsi, staðsett við sjávarsíðuna og eitt sinn búið gömlum manni sem virðist hafa framið sjálfsmorð. John er efins um aðstæður dauðans og skilur við sig frá fjölskyldu sinni og frá veruleikanum, setur eigið líf í hættu og klæðist fötum gamla mannsins sem nú er látinn. Myndin breytist núna - ekkert er eins og það sýnist - fólkið í fortíð hans birtist, í fullri gotnesku/ hillbilly dýrð - konan hans hefur áhyggjur af andlegu ástandi hans - og sonur hans hverfur í reyr. John kemst að því að gamli maðurinn framdi ekki sjálfsmorð, að dauði hans er miklu dularfyllri og undarlegri. Í hrollvekjandi lokakafla fáum við að vita að atburðir myndarinnar gerðust í raun aldrei og að öll frásögnin var ímyndað af litla drengnum, Edward, sem á í erfiðleikum með að sætta sig við skilnaðarmál foreldra sinna. Nútímaást er makaber. stykki af hálistarbíói, furðulegt og rangsnúið tilgerðarverk, fullt af óljósum tillögum og ókannuðum rauðsíld. Hún er húmorslaus og virðist ekki hafa áhyggjur af núverandi Indie straumum sem bæði staðfestir höfunda sína, en gerir hana líka að engu. En veikleikar þessarar ástralsku kvikmyndar vega upp að fullu af vöðvastæltri kvikmyndasýn hennar, blóðugum og ósveigjanlegri nákvæmni hennar og undarlegu evrunni. hryllingur. Skrýtið af viðmiðum handrits og skortur á sléttum samræðum dofnar í ómerkilegri þýðingu gegn bakgrunni noir og aðalframmistöðu sem þarf að sjá til að vera vel þegið. Ein árásargjarnasta áströlsku myndinni í mörg ár.