Bo Derek mun ekki fara í sögubækurnar sem frábær leikkona. Á hinn bóginn, frá og með 1980, virtust raunverulegir leiklistarhæfileikar vera minna og minna nauðsynlegir hæfileikar í Hollywood, svo Bo hefði mjög vel getað farið í stærri og betri hluti eftir stóra miðasöluna á Blake Edwards „10. ." Það er ef hún hefði ekki leyft eiginmanni sínum, John Derek, að taka við ferli hennar. Fjölmörg Playboy útbreiðslu og slæmar myndir eins og þessi (sérstaklega þessi) sem John leikstýrði eyðilögðu það skriðþunga sem hún hafði og gerðu hana að rassinum í mörgum brandara. Á níunda áratugnum var gengið út frá því að þú gætir sett ákveðinn persónuleika í ákveðna mynd og það yrði kassagull. John gerði ráð fyrir því að það að setja Bo í kvikmynd þar sem hún var nakin stóran hluta sýningartímans myndi fá fólk til að flykkjast í kvikmyndahús eftir 10 efla. Kannski ef myndin hefði verið eitthvað góð kannski. Þessi útgáfa af Tarzan hlýtur að vera sú versta allra tíma af mörgum túlkunum frumskógarherra Burroughs, sem er skelfing í andlitið á bók og kvikmyndaarfleifð persónunnar. Tarzan er í raun eftirhugsun þar sem myndin er fyrst og fremst burðarefni fyrir brjóst Bo og dásamlegur yfirleikur Richard Harris (mundu að parið hafði unnið saman í Orca). Landslagstyggið hans hjálpar þér að halda þér vakandi meðan leiðindin eru yfir þessu öllu saman og já, myndin er frekar leiðinleg. Ekkert virkilega spennandi gerist og fáu hasarsenurnar virðast hafa verið teknar af einhverjum í trans. Líkami Bo getur aðeins komið þér svo langt. Miles O'Keeffe, sem lék Tarzan að minnsta kosti, myndi halda áfram á langan og skemmtilegan B-myndaferil og Richard Harris getur lagt þetta á bak við sig eftir sigra sína í leiklistinni að undanförnu, en Bo og John Derek náðu sér aldrei eftir þetta misskilning og framtíðarsamstarf þeirra tveggja. þjónað til að sýna hvers vegna leikstjórnarferill hans og leikferill hennar dó í fyrsta sæti. Og hvernig komst órangútaninn til Afríku?