Þetta var fyrsta myndin sem Charlie Chaplin talaði um. Já, það hafði verið smá hljóð og tal sett inn í fyrri mynd hans, MODERN TIMES, en þetta var samt í rauninni þögul mynd. Þannig að það var ekki fyrr en árið 1940 sem almenningur fékk að heyra Chaplin tala á kvikmynd. Myndin er ótrúlega fræg og hefur gott orðspor. Á meðan ég hafði gaman af myndinni var ég ekki nærri eins hrifinn af þessu og aðrar myndir Chaplin í fullri lengd um miðjan 20. og 3. áratuginn. Það er vegna þess að ég var virkilega pirraður á sumum af dópískri ofleik Chaplin þegar hann lék Adenoid Hynkel - sérstaklega þegar hann var að halda ræður sínar. Kjánalega gervisamræðan virtist bara vera í ætt við eitthvað sem minni grínisti hefði notað (eins og Three Stooges). Auk þess er erfitt fyrir mig að leika fyndinn Hitler. Hins vegar, þegar Chaplin lék gyðingarakarann, var hann ekkert sérstaklega fyndinn (hann var í rauninni ekki ætlað að vera fyndinn karakter) en hann var stórkostleg rödd fyrir skynsemi og skynsemi. velsæmi. Þessar myndar á ekki að minnast sem gamanmyndar (sérstaklega þar sem hún skartar í raun ekki fram úr þar), heldur fyrir frábæran leik og mannúð. Lokaræða rakarans (líkir eftir Hynkel) er ljómandi góð og dró næstum tár í augun. Horfðu á myndina eingöngu af þessari ástæðu.