Michael Haneke er þekktur fyrir truflandi myndir eins og "Funny Games". Að þessu sinni ættleiddi hann Elfriede Jelineks "Die Klavierspielerin", sem er líklega besta verk hennar hingað til. Jelinek skrifar alltaf um móðgandi hegðun í fjölskyldum, og sérstaklega um bælingu kvenna í feðraveldissamfélagi. Erika Kohut (Isabelle Huppert) starfar sem píanókennari við Vínarhátíðina. Hún býr enn hjá móður sinni (Annie Giradot), þau sofa meira að segja í sama rúmi (þegar vísbending um eitthvað skrítið). Erika leggur nemendur sína í einelti á sama hátt og hún er lögð í einelti af móður sinni og horfir leynilega á klámmyndir og spilar sadómasókíska leiki með sjálfri sér. Nemandi, Walter (Benoit Magimel), verður ástfanginn af henni, en hún neitar einfaldlega að sofa hjá honum. Hún vill leika við hann, en hann er ógeðslegur. Hann fer treglega eftir reglum hennar, sem þýðir hörmung fyrir þær báðar.Haneke hefur mjög skýrt myndmál, allt er tekið upp á næstum spartanskan hátt, þannig að flóknar persónur og saga aukast. Fólk sem þekkir ekki Austurríki mjög vel getur þú áttar þig ekki á því hversu mikilvæg umgjörðin er fyrir söguna. Jelinek (sem og aðrir frábærir austurrískir rithöfundar eins og Thomas Bernhard) þjáist af kulda og hversdagsleika í austurrískum fjölskyldum og samfélagi. Austurríkismenn (að minnsta kosti Vínarbúar) geta oft ekki tjáð sársauka sína, óskir, þeir bæla niður tilfinningar sínar, svo það er nógu oft engin raunveruleg ást, ástúð og nálægð í fjölskyldum þeirra. Í samfélagi, þar sem það er mikilvægara að sýna samfélaginu fullkomna framhlið (jafnvel þótt þetta þýði að vernda glæpi innan fjölskyldna eins og Erika og móðir hennar vernda nauðgun Walters á Eriku til að forðast hneyksli) en að takast á við tilfinningaleg vandamál þín er það líklega ekki furða að Sigmund Freud hafi stofnað sálgreininguna í Vínarborg. Erika á í köldu og fjarlægu sambandi við móður sína, aðeins þegar þau deila einhverjum tilfinningum er mjög ofbeldisfullt og alls ekki elskandi. Erika skiptir huldu tilfinningum sínum út fyrir óskir um ofbeldi, svo hún geti loksins sleppt einhverjum tilfinningum. En hún á engan sem vill tala um tilfinningar sínar svo á endanum verður hún að stinga sig til að lina innri sársauka. Isabelle Huppert sýnir bestu frammistöðu sína á ferlinum (sem og flestra annarra leikkvenna). Með broslausu andliti sérðu oft aðeins tilfinningu í andliti hennar, snöggt bros, blik með augunum. Og að lokum birtist sársauki hennar á meistaralegan hátt án þess að eitt einasta tár. Benoit Magimel og Annie Giradot skila einnig kraftmiklum leikjum, en myndin tilheyrir Huppert.