En frábær leikarahópur! Jonathan Pryce, Kathy Bates, Rupert Everett, Lynne Redgrave, Julie Andrews og Dan Aykroyd! Og það er bara byrjunin. Ég er ekki alveg viss um að einhver lýsing á myndinni og söguþræðinum muni tæla þig til að horfa á þessa. Skemmst er frá því að segja að það hefur eitthvað fyrir nánast alla: dauða, söng, glitrandi jakkaföt, farsímar, litla manneskju (fín kona, reyndar), brú (nútíma, ekki miðalda), búmkassa og lásboga. Ó, og geðsjúklingur. Og Barry Manilow. Þið verðið að treysta mér þegar ég segi að 50% ykkar þarna úti muni hata þessa mynd vegna skorts á fáránlega geninu í DNA samsetningunni ykkar. Þetta er ekki þér að kenna; það er arfgengt. Hin 50% ykkar vilja líklega skipta um rás eftir 20 mínútur, en þú VERÐUR AÐ HALDA AÐ FYRIR. Jafnvel þá gætirðu í lokin velt því fyrir þér hvers vegna þú horfðir á... en hafðu í huga þennan fáránleika. Það ætti að vaxa á þér. Það er próf.