Kvikmynd byggð á metsöluskáldsögu Jacqueline Susann. Hún fjallar um Robin Stone (John Phillip Law) miskunnarlausan sjónvarpsstjóra sem klórar sér á toppinn. Það lýsir ástarlífi hans og einbeitir sér að Amöndu (Jodi Wexler) og Judith (Dyan Cannon). Það sýnir líka algjörlega vanhæfni hans til að skuldbinda sig við neinn og sefur í staðinn hjá hvaða konu sem hann getur fengið. Skáldsagan er ekkert listaverk (það eru ekki einu sinni góðar bókmenntir) en hún er fljótleg, kjánaleg og drasl lesning. En þessi mynd lætur hana líta út fyrir að vera „Farinn með vindinum“! Þetta er kennslubókardæmi um hvernig eigi að gera kvikmyndaaðlögun. Fyrst þétta þeir skáldsöguna hræðilega. Í bókinni er fjallað um vanhæfni Stones til að skuldbinda sig og það kemur í ljós hvers vegna. Hér er það tekið upp...og hunsað. Það er líka virkilega ógeðfellt atriði þar sem kona er barin hrottalega. Það er í bókinni - en það ER ástæða sem er algjörlega útundan í myndinni. Og bókin fjallaði um þrjár konur - ekki tvær. Ekki einu sinni koma mér af stað í samkynhneigðinni. Aðlögun fyrir utan leiklistina er frekar hræðileg. Law er bara hræðilegt eins og Stone - MJÖG viðar og leiðinlegt - maður veltir því alvarlega fyrir sér hvers vegna allar þessar konur eru á eftir honum. Til að vera sanngjarn við Law - annar leikari var ráðinn en hann lenti í mjög slæmu slysi áður en tökur hófust og Law kom inn á síðustu stundu. Wexler er hræðilegur eins og Amanda; Maureen Arthur er sannarlega ótrúlega slæm sem Ethel Evans; Shecky Greene er óþolandi sem Christie Lane. Aðeins þrjár sýningar skera sig úr: David Hemmings (skemmtir sér FRÁBÆRT) tjaldar það sem samkynhneigður ljósmyndari; Cannon er reyndar mjög góður og Robert Ryan er bara frábær. Dionne Warwick syngur líka grípandi upphafslagið ("He's Moving On"). Það ER vont en ég horfði á allt og það er (á kjánalegan hátt) mjög skemmtilegt. Ég gef því 3. Jafnframt er Jacqueline Susann með hlutverk sem fréttamaður.