Þetta er illa gerð, léleg endurgerð á hinni klassísku Parineeta Bimalda. Sagan er byggð á samnefndri bók Sarat Chandra og er hún afbökun á frumritinu. Jæja, maður getur metið einhverja sköpunargáfu en ekki sýndarsköpun. Leikur allra hefur áhrif og öll myndin er sýndarmennska. Orðaval föður Shekars þegar hann misnotaði Lolitu ( Balan ) hljómar ódýrt og sjúklegt og eyðileggur anda upprunalegu sögunnar. Aftur er atriðið þar sem Shekhar ( Saif ) lemur Lolitu, frekar út í hött með flæði myndarinnar og persónanna, er frekar pirrandi fyrir skilningarvitin og hefði auðveldlega mátt komast hjá. Sömuleiðis er kynlífssenan á milli Saif og Balan frekar óviðeigandi myndin og ódýr brella til að laða að áhorfendur. Þegar skapandi verk er ekki trú upprunalegu og eyðileggur anda þess, þá fellur verkið í sundur. Lagið "piyu bole" er alveg í lagi. Annar silfurhúfur í myrku skýinu í þessari mynd er atriðið þar sem Saif stendur fyrir sínu og gerir uppreisn gegn föður sínum. Þetta er jákvætt frávik frá upprunalegu og á hrós skilið. Á þessum atriðum á þessi mynd skilið 3 stjörnur. Söngurinn og dansinn eftir Rekha bragðast af list og það er sett á. Lagið er laglegt en ég man eftir að hafa heyrt það einhvers staðar áður og ef mér skjátlast ekki virðist laginu hafa verið ritstýrt. Jæja, sammála að tímarnir hafa breyst frá því til nú. En svo endurspeglar þessi mynd ekki einu sinni nútímann. Þetta er það sem gerist þegar nútíma Bollywood kvikmyndaframleiðendur verða sífellt helteknir af því að heilla NRI og grípa ábatasama NRI afþreyingarmarkaði. Slíkar kvikmyndir tilheyra hvorki Indlandi né öðrum heimshluta.