Alone in the Dark kom mér satt að segja á óvart. Þetta var svo slæmt að ég trúði varla því sem ég sá. Það eru engar persónur, bara nokkrar staðalímyndir sem ráfa um og verða drepnar. Umfang persónuþróunarinnar var að gefa hverri persónu nafn og starf, og það er allt. Það var enginn raunverulegur söguþráður og engin persónanna virtist hafa neina hvatningu. Reyndar hófust margar hasarsenur af sjálfu sér og komu hvergi frá með dúndrandi teknólagi. Á meðan ég var að horfa á þessa mynd spurði ég alltaf "Hvar er þetta að gerast? Hvað er í gangi?" Leikurinn var í leiklist í framhaldsskóla, með stífri viðarsendingu, eins og leikararnir væru að lesa af vísbendingaspjöldum án þess að skilja línur þeirra. Vandræði þeirra við að skila línum voru enn augljósari með hræðilegri hljóðhönnun. ADR hljómaði eins og það væri tekið upp í opnu herbergi. Leikararnir voru stöðugt að passa sig á því að slá mark sitt, virtust nánast vélmenni í hreyfingum. Svo, þessum listlausu sjálfvirkum er kippt í gegnum röð ósennilegra og ruglingslegra atburðarása, oft án þess að hagnast á umbreytingarsenum. Þeir voru hér, nú eru þeir þarna. Þetta var að gerast, núna er það að gerast. Tilviljanakenndar senur með lítið rím eða rök. Mér fannst mjög gaman að horfa á það. Örugglega ekki níu dollara virði samt.