Þó að ég fæddist árið sem þessi mynd kom út og hefði aldrei heyrt um hana fyrr en á yngra ári í menntaskóla (1996) þegar ég sá hana varð ég algjörlega upptekin af hlátri og gráti og fann til með persónunum vegna þess að ég og vinir mínir voru þau. Hár þeirra, föt og tal voru úrelt en tilfinningarnar og örvæntingin í hverju ástandi voru svo kunnugleg! Ég man að ég hugsaði hversu raunverulegt það var og hvað ég vildi að þeir myndu gera svona kvikmyndir ennþá. Reyndar sá ég þessa mynd kvöldið eftir að ég hafði verið í geðveiku partýi (ekki svo ólíkt því sem var heima hjá Jay) sem hafði verið hrunið. af því sem við töldum tapaða yfirgefnu sem hékk á jaðri mannfjöldans okkar. Heimsklassa BS'er og "ábyrg" móðurfígúra týpa sem ég þekkti strax með Jeanie (ég var líka sá sem var með bíl) þó að ég hafi verið með smá óöryggi Madge á sveimi þarna inni líka. Besta vinkona mín var Deidre og góð vinkona hennar frá barnæsku var Annie okkar. Að horfa á atriðið þegar Jeanie er í skóla eða þar sem hún og kærastinn hennar hætta saman og þá er hún að segja Madge hversu mikið hún elskaði hann fannst eins og samtöl og aðstæður Ég hafði persónulega haft það. Nú, 27 ára að aldri, sá ég myndina nýlega aftur og fann fyrir miklum tilfinningum vegna þess að það var eins og að horfa á hluta úr eigin æsku (þó enginn vina minna hafi dáið). Ég held að þetta verði að sjá fyrir allar stelpur 13 ára og eldri.