... Ég á lítið val en að nota það að minnsta kosti einu sinni á meðan á endurskoðun minni á Respiro stendur. Það sem meðal annars skilgreinir tilgerð er að mínu mati skortur á tilfinningalegri einlægni af hálfu höfundar. Respiro virðist gert með allt of tilgerðarlegum og sjálfsmeðvituðum ásetningi til að vera listrænn, táknrænn, andlegur, ögrandi, myndhverfing... goðsagnakennd, jafnvel. En sem betur fer fyrir alla sanna listamenn þarna úti er tilhneiging til að ná fram listrænni fegurð og dýpt ekki til. Töfrandi náttúrulegir staðir (já, þessir afskekktu hlutar Suður-Ítalíu líta framandi jafnvel í augum flestra annarra Ítala), fallegir leikarar og skemmtilegar, hugrakkar, sjálfsprottnar frammistöður handfylli aðlaðandi barna munu ekki lyfta efnislausri kvikmynd upp fyrir ansi röð mynda . Samt er þessi óeinlæga og hégóma, og á endanum holótta kvikmynd, sár fyrir að vera list, hún heppnast aðeins að mjög takmörkuðu leyti, kannski í sumum tilfellum fyrir tilviljun. Ég skal viðurkenna að hugmyndalega prýðileg endirinn hefur ákveðna sjónræna ljóðlist yfir sér. Hins vegar er það mín trú að þetta hafi náðst á þann hátt sem hafði meira með fegurð Lampedusa-hafsins að gera og sterkan táknrænan kraft baða og vatns (tengja það við svo margt sem er goðsagnakennt, dulrænt, trúarlegt, erkitýpískt osfrv.) með hæfileika Crialese. Valeria Golino er gríðarlega histrionic og áhrifamikil í frammistöðu sinni sem Grazia. Fyrir andlega óstöðuga konu af auðmjúkum og héraðsbundnum bakgrunni hefur hún örugglega smart fataskáp. Smæðandi, fljótandi blómakjólarnir hennar og aðlaðandi, sólkysst strandhár hefðu getað prýtt síður hvaða Vogue sumarútgáfu sem er. Sú staðreynd að hún væri „nutcase“ hefði á vissan hátt getað verið ekkert annað en smart viðbót við töff framkomu hennar og útlit - þannig fannst mér „ástandið“ hennar vera djúpt. Tvívídd staðalímynd Golinos af saklausu, náttúrulegu barnakonunni sem var misskilin og kúguð af afturhaldssömu samfélagi hennar var þreytandi og pirrandi í versta falli, en skildi mig í besta falli óhreyfður og áhugalaus. Ég er sammála gagnrýnandanum frá London sem skrifaði að geðsjúkdómum sé mjög illa þjónað af kvikmyndum - meðan á myndinni stendur fáum við aldrei tilfinningu fyrir veikindum Grazia og höfum ekki hugmynd um hvað er í raun að henni (annað en að vera hennar þreytandi staðalímynd af "frjálsum anda"). Við vitum ekki hvers vegna hún hefur gefið sprautur og þarf að leita til sérfræðings í Mílanó. Þessi almenna leið til að skrifa geðsjúkdóma er eitt helsta merki um grunnleika myndarinnar í heild sinni. Annar frekar móðgandi þáttur Respiro er einkennin á staðsetningu hennar. Ég átti erfitt með að átta mig á því hvort þessi mynd ætti að gerast í nútímanum eða fortíðinni, þar sem hún hafði það að markmiði að láta jafnvel óneitanlega afturbæran hluta Ítalíu (til samanburðar) virka tugfalt einkennilegri og þægilegri frumstæðari en hún í raun og veru. er. Aftur kemur þetta í ljós af grunnu og algjöru skorti á einlægni hjá Crialese. Sumir áhorfendur sem eru ekki ítalskir munu glaðlega svelta fagurlega afturhaldið, klisjuna um eignarhaldssama, macho ítalska karlmanninn eins og það sé hversdagslegt, svo áhugasamir munu þeir vilja halda áfram að líta á landið mitt sem menningarlega strandað einhvern tíma á fimmta áratugnum (þ. spurning sem mig langar að spyrja David Ferguson, gagnrýnandann frá Dallas, Texas, er eftirfarandi: er hugarfar þitt lands fast á fimmta áratugnum? Nei? Allt í lagi, af hverju ætti þá mitt að vera það?). Því miður fyrir þann sem enn vill skoða Ítalíu á svo ótímabundinn hátt, þá er þessi þáttur Respiro í raun fáránlegur og falsaður jafnvel í augum ÞESSA ítalska áhorfanda. Hin lúmska sifjaspellaspenna milli Grazia og elsta sonar hennar var jafn þreytandi og fyrirsjáanleg og kynferðisleg-en-elskandi eiginmannsrútína Fabrizio Bentivoglio. Sérstaklega hataði ég atriðið þar sem Grazia sameinist eiginmanni sínum og karlkyns vini í einhverju kjaftæði yfir bjórflösku, eiginmanni sínum til macho vandræða og óánægju. Samkvæmt þessari mynd er það ekki staður konu að taka þátt í samtölum karlmanns. Ah, en okkar „elskulegi“ „frjálsa andi“ er of góður fyrir þennan stað og skilur ekki þrúgandi, óskráðu reglur Lampedusans feðraveldis! Þetta atriði sýnir ekki aðeins eitthvað svo falskt, það ætti að vera nóg eitt og sér til að draga úr trúverðugleika myndarinnar í heild sinni. Það fær líka algjörlega rangan enda á menningu sem það leitast við að sýna, og sýnir greinilega að það var skrifað án þess að hafa glöggt skilning á staðsetningu eða íbúa hennar. Ég vil skora á alla sem þekkja Ítalíu samtímans að segja annað. Fyrir sannkallaðan ítalskan kvikmyndagerðarmann, einn sem að mínu mati á skilið að vera á lista yfir stórmenni í glæsilegri kvikmyndafortíð Ítalíu (sem því miður er ekki skuggi fyrri sjálfs þess. !), leitaðu ekki lengra en Gianni Amelio - sérstaklega Lamerica, Così Ridevano og nýjasta hans, La Stella Che Non C'è. Ólíkt flestum nútíma ítölskum kvikmyndahúsum, því miður afleitt og staðnað, er Amelio's fersk og sjálfstætt skapandi rödd. Þrátt fyrir harkalega umfjöllun mína um Respiro er ég nú meira en til í að trúa því að nýjasti Nuovomondo eftir Crialese, sem nú er sýndur í ítölskum kvikmyndahúsum, verði þess virði. Ég hlakka því til að njóta þess, þó það verði mér ekki ýkja átakanlegt ef ég geri það ekki (miðað við tilfinningar mínar til Respiro!).