Five Fingers reiðir sig að miklu leyti á villimannslegar, áfallaverðar aðferðir í Hollywood til að kalla fram jákvæð viðbrögð við kvikmyndagerð. Þetta er þar sem þessi mynd mistekst í gegn, fyrst og fremst vegna þess að hún er of myndræn til að hægt sé að taka hana alvarlega. Mér var hrakið og andstyggð á því að Five Fingers væri jafnvel búið til og þurfti í rauninni að þvinga mig til að halda áfram að horfa á það. Pyntingar eru í sjálfu sér hræðilegar. Jafnvel hljóðin sem koma frá herbergi þar sem verið er að pynta einhvern eru hræðileg. En augljóslega fannst höfundum þessa óþefs kvikmyndar að það væri ekki nóg. Hún varð að fara langt umfram það sem þurfti og eyðilagði á einfaldan og áhrifaríkan hátt alla möguleika sem þessi mynd hafði á að koma með einhvers konar gildan punkt. Af þessum sökum kom þessi mynd fyrir sig sem ekkert annað en að vera sjálfsánægjuleg. Five Fingers fellur líka nokkurn veginn niður í B-myndastöðu eingöngu vegna eftirlátssemi sinnar við að stjórna tímanum. Okkur er með öðrum orðum sýnd nútíðin og þá birtist fortíðin í brotum. Þetta er smá útúrsnúningur á venjulegri tímanotkun Hollywood. Þar sem áhorfandinn er venjulega sýndur blaðsíða 95 í 100 blaðsíðna handriti sem upphaf myndarinnar, og síðan er restin af myndinni í rauninni að útskýra endirinn, þá er Five Fingers tileinkað því að blikka aftur, sem verður frekar þreytandi í lok myndarinnar. kvikmynd. Á heildina litið lét Five Fingers mér finnast ég vera heimskur fyrir að horfa á alla myndina, því pyntingar eru augljóslega ruddalegar og það var svo sannarlega ekki nauðsynlegt að grípa til grafískrar limlestingar til að koma þessu á framfæri. Ég er hissa á því að Dick Cheney hafi ekki komið fram sem gestamynd í lokin sem einhvers konar pyntingarofurhetja. Þessi mynd er fullkomið dæmi um hvað gerist þegar mikilvægt efni lendir í höndum gráðugra, hugalausra dúlla.