CREEPSHOW 2 er óheppilegt framhald af (ofmetnu) frumriti George Romero, CREEPSHOW. Sérhver framhaldsmynd eftir Romero mynd sem er ekki leikstýrð af Romero sjálfum hefur fengið stóra skó til að fylla, aðallega vegna Romero aðdáenda þarna úti sem halda að hann sé Guð. Mér var ekki mikið sama um fyrstu myndina og nógu fyndið var mér ekki mikið sama um framhaldið. Kvikmyndaserían hafði svo mikla möguleika en hún var stutt vegna þess að báðar myndirnar voru síður en svo stórkostlegar. Stærsta vandamálið með CREEPSHOW 2 var að hún hafði aðeins þrjár sögur (að frátöldum sögunni á milli), og vegna þess að fyrsta sagan var ótrúverðug, gaf hún aðeins möguleika á að næstum helmingur myndarinnar yrði * virkilega* góð. Ég sá CS 2 í bíó og fyrsti þátturinn var algjör stunur. Allt dramatískt með George 'I can't act' Kennedy er sjálfkrafa dauðadæmt og sagan um Indian Statue var of hógvær og átti einfaldlega ekki heima í þessu framhaldi. Þannig að eftir virkilega þröngsýna og daufa byrjun voru aðeins tvær aðrar sögur eftir til að snúa við misskilningi hins aflýsta upphafs og því miður voru hinar tvær sögurnar ekki nógu góðar til að ég gleymdi fyrstu sögunni. THE RAFT og THE HITCHHIKER eru í meðallagi vel heppnuð, í meðallagi vegna þess að þó hinir tveir þættirnir eigi sín augnablik falla þeir samt sem áður. Tvær síðustu sögurnar eru í rauninni teygðar of lengi. Það er ekki það að ég hafi viljað að sögurnar gerðust á svimandi hraða og enduðu hratt, en báðar góðu hugmyndirnar sem fundust í þeim sögum voru að engu leyti að engu vegna þess að þær voru hægar og bólstraðar og féllu að lokum flatt þegar hlutar þurftu að vera orkumeiri, óreglulegri og með puncher endingar. Einnig, ef tvær síðustu sögurnar hefðu ekki verið teygðar út til að fylla myndina eða hefðu allir þrír þættirnir verið stuttari með betri klippingu og leikstjórn, hefðu þær getað bætt bráðnauðsynlegri fjórðu sögu í hópinn. Að hafa aðeins þrjá bólstraða þætti sem gerðu fyrir leiðinlega veislu. Leikurinn og skrifin í bæði THE RAFT og THE HITCHHIKER þættinum eru frá hræðilegu til góðra. Mér líkar við Lois Chiles í síðasta þættinum. Þetta er líklega besta augnablik hennar á skjánum fyrir utan hlutverk hennar sem Bondstelpan Holly Goodhead í MOONRAKER og í DEATH ON THE NILE. En jafnvel hlutverk hennar er stundum erfitt að skilja vegna notalegrar leikstjórnar og ómarkviss sögu. Eigum við að hata hana eða hafa samúð með henni? Eigum við að hafa samúð með pirrandi hithiernum? Ef annað fólk á veginum fann lík ferðamannsins, hvað var það þegar hann réðst á Chiles? Var hann draugur eða uppvakningur eða hvað? Hvernig fór líkið að lokum frá nærveru annarra sem fundu hann látinn til að ráðast á Chiles? Allt er þetta ekki mjög skýrt, jafnvel fyrir yfirnáttúrulega sögu. Og endirinn er frekar daufur og tíðindalítill. Hvað varðar hina alræmdu THE RAFT söguna, þá er leikurinn að mestu leyti í hræðilegu hliðinni og engin persónanna er samúðarfull eða áhugaverð. Persónurnar hefðu verið áhugaverðari hefðu leikararnir leikið sjálfa sig. Enginn leikaranna er sannfærandi í sérstökum hlutverkum sínum. Paul Satterfield lítur út fyrir að vera gáfaðri en heimski djókinn sem hann er að leika og leikkonan sem leikur kærustuna hans er ekki mjög sannfærandi sem hin dæmigerða kellinga drusla. Hún virðist of hrædd. Sama mætti ​​segja um hina tvo sem leika "látlausa" unglingana. Hugmyndin um drápsolíubrókinn er áhugaverð og hrollvekjandi en ekki vel útfærð. Það hefði átt að vera fimmta persóna í sögunni, kannski heimilislaus maður eða landvörður sem lúrir í kringum vatnið og veit um olíubrákinn og gæti hafa verið allter ego vatnaskrímslisins. Eins hrollvekjandi og olíubrákurinn er, þá skapar hann ekki sannfærandi "karakter". Og hvernig sagan endar virðist allt tilgangslaust. Það er ekkert að marka það. Fyrir utan örfáu pirrandi þættina sem virðast alltaf gera leiðinlega hluti þess virði að sjá CREEPSHOW 2 í leikhúsi var í rauninni sóun á peningum og tíma. CS 2 er meira leiguefni en eitthvað sem þú borgar fyrir að sjá á hvíta tjaldinu.