Þarf ég að segja - það er óþef! (Ég gaf henni einkunnina 2) Horfðu aðeins á hana ef þú þjáist af svefnleysi. Það er nóg af landslagi sem tyggja og hamra það, en ekki mikið annað gerist í þessari mynd. Það er engin spenna, engin djúp, átakanleg leyndarmál opinberuð, engin raunveruleg ógn við velferð kvenhetjunnar. Nokkur ágreiningur, örlítið upphleypt rödd - það er nokkurn veginn það. Leyndarmálin eru ekkert sem gæti ekki gerst fyrir neinn - síðasta "leyndarmálið" sem birtist í myndinni er algjörlega fyrirsjáanlegt á þeim tímapunkti. Söguþráðurinn, eins og hann er, snýst um unga konu að nafni Faith (Meg Tilly), sem er listamaður, sem er fenginn til að mála röð veggmynda í risastórum danssal í risastóru höfðingjasetri af mjög, mjög ríkri, eldri ekkjukonu og vaxandi sambandi móður og dóttur sem eldri konan þráir við hana. út dóttir eldri konunnar, Cassandra, er dáin. Þú getur nokkuð vel passað afganginn af verkunum saman. Jafnvel atriðið með dularfulla manninum sem ógnar kvenhetjunni okkar kemst ekki á þann stað að þú óttast virkilega um öryggi hennar lengur en í eina eða tvær sekúndur. Hvers vegna hann er enn að hanga árum eftir dauða Cassöndru er góð spurning. Það er líka spurning um þá staðreynd að í þessu mikla höfðingjasetri er aðeins einn þjónn, trúr þjónn sem virðist gera allt - að elda, þrífa, bera fram máltíðina, að svara hurðinni o.s.frv. Allt nema greinilega að læsa hurðinni - þar sem það væri eina skýringin á því hvernig ein persónan gengur bara inn í herbergi þar sem Faith er. á brún sætis þíns, því það ER engin "hækkandi" spenna í þessari mynd - bara vægðarlausar, aumkunarverðar opinberanir sem kastast út af og til.