In Cold Blood var ein af nokkrum kvikmyndum frá sjöunda áratugnum sem skapaði nýja sýn á ofbeldi í kvikmyndaiðnaðinum í Hollywood. Capote fann til orðalagið „nonfiction novel“ til að lýsa bókinni sem þessi mynd er byggð á og andinn í því formi var færður yfir í kvikmyndahandritið, sem hann skrifaði meðal annars. Þrátt fyrir þá staðreynd að við vorum komin langt á tímum litmynda, kaus Richard Brooks að sýna þessa mynd svart á hvítu til að undirstrika bæði gróft landslag og myrkur sögunnar. Þetta er fyrsta vandamálið við endurgerð sjónvarpsins -- litur breytir tóni sögunnar. Að auki dregur takmörkun kvikmyndatöku fyrir sjónvarp úr valkostum um hvernig myndirnar eru rammaðar inn og fókusar. Fyrir vikið töpum við dramatískum átökum sem gerir seinni hluta upprunalegu myndarinnar (lögregluviðtöl, réttarhöld, fangelsisvist og aftökur) svo klaustrófóbískur. Á litla skjánum er þetta bara önnur útgáfa af Law and Order útúrsnúningum. Leit Hollywood að handritum tekur það stöðugt aftur til kvikmynda sem náðu árangri á öðrum tíma. Venjulega eru það mistök og þetta er engin undantekning. Allir leikararnir eru hæfir. Handritið er í lagi. Leikstjórnin kemur ekki í veg fyrir. Það er bara að myndin virkar ekki eins vel og upprunalega nákvæmnishljóðfærið. Það krækir áhorfandann ekki inn í tvíræðni í garð Smith og Hickock sem upprunalega myndin vekur. Í lok sjónvarpsútgáfunnar sitjum við eftir með tilfinninguna: "Hó hum, hverjum er ekki sama?" Sjáðu frumritið fyrst, á eins stórum skjá og þú getur, horfðu síðan á sjónvarpsútgáfuna einfaldlega til að skilja hvers vegna sú fyrsta var svo mikilvæg mynd árið 1967. Ekki myndi skaða að fara líka á línu og lesa aðeins um Capote og upprunalegu bókina. Það mun hjálpa þér að skilja þá ótrúlegu fyrirhöfn sem hann lagði í efnið, og einnig sumt af deilunni í kringum bæði bókina og myndina. Ég gaf þessu reyndar aðeins 4 vegna þess að ég vista neðstu 3 sætin fyrir sannar sprengjur - af þeirri tegund sem reita þig til reiði fyrir að hafa verið sogaður inn í að eyða