Síðasta kvikmynd John Huston, hins mikla bandaríska leikstjóra af írskum ættum, er aðlögun á síðustu smásögunni í frumsafninu "Dubliners", af merkasta rithöfundi sem nokkurn tíma kom frá Írlandi. Myndin er fjölskyldumál. Hinn deyjandi leikstjóri gerði hana byggða á handriti sonar hans Tony Huston eftir einni hrífandi, fallegustu og djúpstæðustu smásögu sem skrifuð hefur verið á þessu tungumáli og af mörgum talin BESTA ensku smásagan. John leikstýrði dóttur sinni Anjelicu í því sem gæti verið hennar besta skjáframmistaða. Myndin er stutt, aðeins 83 mínútur. Það hefur engar hasarraðir, engin söguþráður, hann er nánast viðburðaríkur og kann að virðast hægt. Gestir, vinir og ættingjar koma í veisluna sem fram fer í Dublin í skírdagsvikunni í janúar 1904, í húsi tveggja aldraðra systra sem halda árlega kvöldverð með tónlist og dansi. Það sem áhorfendur sjá fyrsta klukkutímann er samtalsþátturinn. Gestirnir tala saman, hlusta á tónlistina, ræða nýjustu óperufrumsýninguna og gera brandara, stundum óþægilega. Smám saman snýst samtalið að löngu látnum vinum eða ættingjum sem minningin um sem aldrei fjaraði út. Þetta er myndin sem þú verður að vera með, láta hana draga þig inn, hlusta á hvað og hvernig veislugestirnir segja, hvernig þeir hafa samskipti. Gefðu gaum að líkamstungunum, svipnum á andlit þeirra þegar þau svífa frá ljósi, hlátri og tónlist samtímans til hins löngu liðna en skildu í raun aldrei eftir dýrmætustu minningarnar þar sem dauðir titilsins eru ekki dánir heldur að eilífu ungur og svo lifandi. Ef þú gerir það muntu hljóta lokasenuna af slíkum tilfinningalegum krafti og áhrifum að það mun alltaf fylgja þér. Það mun brjóta hjarta þitt í sundur, draga það saman og setja það aftur á bak. Myndin sem og saga Joyce snýst um Gabriel Conroy (Donal McCann sem alter ego James Joyce gaf mjög áhrifaríka vanmetna frammistöðu) sem einn veislugestanna sem kemur ásamt konu sinni Grettu (Anjelica Huston). Gabriel er enn ástfanginn, finnur fyrir nánum tengslum við hana og heillaðist af henni. Það er eftir veisluna sem hann kemst að því að jafnvel eftir margra ára nálægð veit hann ekki allt um fortíð hennar, sársauka, eftirsjá hennar og ógleymanlegar tilfinningar og missi sem hún hafði lifað í gegnum sem ung stúlka, og hann er enginn. hluti af. Í fyrsta skipti lítur hann á hana og hugsar um hana ekki sem óafmáanlegan hluta tilveru sinnar heldur sem aðra manneskju með sinn eigin innri heim, sína eigin einmanaleika og sorg, og í fyrsta skipti „undarlega, vinalega samúð því að hún kom inn í sál hans." Það er hann sem segir síðustu kröftugustu og djúpstæðustu línurnar í sögunni: „Snjór er almennur um allt Írland ... fellur dauflega í gegnum alheiminn og fellur dauflega, eins og niðurkoma síðasta enda þeirra, yfir alla lifandi og hina. dauður." Ef þú hefur ekki séð myndina eða lesið sögu Joyce, vinsamlegast gerðu það. Þau eru sannarlega listaverkin sem skilja eftir sig eilífan svip og myndu breyta einhverju í þér í það besta.