Get ekki gefið þessu góða einkunn, því ég get ekki sagt að mér hafi líkað þetta. En það er sagan sem truflaði mig, ekki framkvæmd myndarinnar. Leikurinn, leikstjórnin, andrúmsloftið, tónlistin var allt í lagi. Það er bara þannig að eftir að þú sérð fullt af fólki gera hluti sem þú getur ekki tengt þig við þá lýkur myndinni. Það er fræðandi á þann hátt að það sýnir hryllinginn í stríðinu eins og það er séð að heiman og hvernig tilfinningar þurfa alls ekki að meika skynsamlegt og samt vera sterkar, en það er um það bil allt. Söguþráðurinn nær yfir nokkur ár. þar sem skáldið Dylan Thomas er tekið undir þak fyrrverandi fyrrverandi kærustu. Hann er giftur, kemur með konuna sína og síðar krakkann, en fyrrverandi (Knightley) giftist einhverjum öðrum gaur. En spennan er til staðar, Dylan er sjálfhverfur skíthæll og nýi eiginmaðurinn kemur heim úr stríðinu með smá áfallastreituröskun. Bættu við nokkrum ansi skapmiklum karakterum og þú ert með fullar hendur. Niðurstaða: þú verður að vera "í skapi" til að líka við þessa mynd. Það erfiða er að skilgreina þessa stemningu. Ég held að ég hafi aldrei verið í því ennþá. Alltaf. Þannig að það er líklega betra að fylgjast með því af fullorðnu fólki með tök á undarlegri flókinni mannlegri hegðun og kannski forvitni um Dylan Thomas.