Ef þú ert aðdáandi hins látna Gram Parsons þá á þessi mynd örugglega eftir að sundra þér! Að hluta til gamanmynd, að hluta til vegamynd, en aðallega slæm skáldskapur á einni skrýtnustu sögu rokksögunnar. SPOILERS-- Í grundvallaratriðum varðar sagan þekktan roadie að nafni Phil Kaufman (leikinn af Johnny Knoxville) sem "var að segja" gerði sáttmála við sértrúarsöfnuð. rokk/kántrí/þjóðlagahetjan Gram Parsons sem sagði þegar annar þeirra dó fyrst (það skipti ekki máli hver það var) að hinn lifandi ætti að fara með hinn látna út í eyðimörkina, Joshua Tree þjóðgarðinn í Kaliforníu til að vertu nákvæmur og kveiktu í líkamanum...til að frelsa andann og verða eitt með jörðinni, og svo framvegis! Viss um að standa við orð sín, hinn varla edrú Kaufman, með aðstoð sjálfshatandi, pottþéttan félaga, slær lík hins látna Parsons - sem hafði banvænt of stóran skammt af eiturlyfjum og áfengi dag áður - frá flugvellinum. Og stuttu seinna tekur við hryllileg samsetning skáldskapar og sannleika þar sem látinn kærasta Parsons, kærasta Kaufmans, faðir Parsons með steinhvíldi, og hópur lögreglumanna og annarra tilgangslausra fávitapersóna reyna allir að slá klukkuna (svo að tala) í að reyna að ná Kaufman og vini hans áður en þeir fá tækifæri til að kveikja í líki Parsons! Óhæf leikstjórn myndarinnar, slæmur leikur og lélegur tónn almennt sökkva þessari mynd hraðar en Titanic. Og svo ekki sé minnst á þá miklu staðreynd að þessi mynd er ekki einu sinni að segja sannleikann um raunverulega atburði sem áttu sér stað. Nákvæmnirnar sem hefðu átt að koma í stað ónákvæmninnar, eftir því sem ég hef heyrt þær, eru meðal annars: númer 1., Parsons var giftur þegar hann lést og átti jafnvel barn, svo hvað í fjandanum var þetta með kærustuna hennar. og eltingaleikurinn og hvað ekki?, númer 2., dópaður félagi Kaufmans var þekktur viljugur þátttakandi (ólíkt því sem myndin reynir að sýna) í förgun líks Parsons, og loks númer 3., raunverulegur faðir Gram Parsons lést þegar hann var bara strákur, og svo var það stjúpfaðir Parsons (sem hefði satt að segja getað hugsað minna um Gram Parsons þegar hann var enn á lífi) í raunveruleikanum sem sá um líkamann eftir að hann var kveiktur! Samt sem áður, það sem truflar mig líklega mest við þessa mynd er að hinn raunverulegi Phil Kaufman var í raun á tökustað til að aðstoða við staðreyndir sögunnar. Og samt endaði myndin með því að verða svo ósönn og svo slæm að það fer í taugarnar á mér, satt að segja! Eins og miðlungs fyrrnefndur leikur í myndinni er áhyggjufullur er aðalpersónan, leikinn af hinum öfgafulla Johnny Knoxville (Phil Kaufman), ekki bara slæmur leikari heldur virðist í raun eins og hann hafi verið sofandi mestan hluta myndarinnar, og restin af aumkunarverðu leikarahópnum er að mestu leyti annaðhvort hysterísk, heiladauð eða virðist algjörlega hugmyndalaus um hvað þeir eru í raun og veru að gera þarna í fyrsta lagi! Á heildina litið, ef þér líkar við Johnny Knoxville og eða virkilega grafar upp svo-slæmar-þeir eru-ekki-jafnvel-góðir félagar, þá býst ég við að þú gætir bara fengið spark út úr þessari mynd! En ef þú ert eins og ég og ert aðdáandi hins látna Gram Parsons, njóttu kvikmynda sem reyna að segja sannleikann eins mikið og þær geta, sérstaklega ef þær eru byggðar á raunverulegri raunveruleikasögu, og eða þér líkar bara við. góðar kvikmyndir, vegamyndir, eða skáldað dót úr lífinu, þú munt virkilega hata þessa mynd og ráðleggja öðrum að gera það sama. Ég hataði þessa mynd greinilega og vildi að hún hefði aldrei verið gerð til að byrja með, en þar sem hún var gerð hefði ég kosið að hún hefði orðið öðruvísi en hún gerði, því miður! Kannski munu raunverulegar staðreyndir sögunnar einhvern daginn koma í ljós og verða gerðar að frábærri ævisögu um allt líf Gram Parsons ... ekki bara það sem varð um líkama hans eftir að andi hans yfirgaf hann. En þangað til kemur það eina sem við sem áhorfendur, og eða aðdáendur seint flytjanda fáum, er þessi sorglega sóun á kvikmynd og hræðilegur minnisvarði um tónlistararfleifð sem vitað var að Gram Parsons skildi eftir sig. . Það skal líka tekið fram að þeir notuðu í raun Parsons tónlist, og nokkra aðra líka í myndinni, en það kemur ekki á óvart þó að þú færð aldrei að heyra nóg af henni til að njóta hennar í raun, jafnvel í minnstu mæli. (Tyrkland-Zero Stars)