Þetta hlýtur að hafa verið eitt metnaðarfyllsta verkefni Chaplin; hann kastar inn nánast öllu, allt frá sjónrænum gaggum og blackout-gamanskessum til félagslegrar þýðinga, rómantíkur, jafnvel ofbeldis. Blandan er krefjandi og forvitnileg og myndin hefur margar skemmtilegar og snjallar seríur (eins og sú þar sem Chaplin og fjórir aðrir krakkar reyna að forðast að finna mynt sem mun skipa fórnfýsi þeirra), en innihaldsefnin smella ekki alltaf saman , og blandan (og tónninn) virðist hálf ósamræmd. Hvað hina frægu lokaræðu varðar, þó að hún sé óneitanlega heiðarleg, þá virðist hún líka dálítið barnaleg í dag, með skírskotunum sínum til „betri heimi þar sem maðurinn mun sigrast á hatri sínu og grimmd, og sál hans mun fljúga“. Frábær frammistaða Jack Oakie og hinnar fallegu Paulette Goddard. (***)