Þetta er mjög mögnuð mynd! Persónurnar virtust mér svo raunsæjar að það var erfitt að trúa því að þær væru ekki raunverulegar manneskjur. Þar sem ég var frá suðurríkjunum fannst mér persóna Judith Ivey vera sérstaklega raunveruleg og eins og allir aðrir hafa nefnt þá gerir hún framúrskarandi leikarastarf. Persónurnar eru ekki fallegar og líta ekkert út eins og meðal Hollywood-stjörnur - ófullkomnir líkamar þeirra og persónuleiki virðast svo miklu eðlilegri og raunverulegri. Einn gagnrýnandi minntist á að aðalpersónan, Alice, hefði enga góða ástæðu til að flýja að heiman, sem er satt - hún hafði enga siðferðilega eða uppreista ástæðu til að flýja, eins og að flýja barnaníð o.s.frv. Ég hélt að hún var bara leið á blindandi störfum í verkalýðslífi og vildi flýja niður til Flórída þar sem vinkona hennar lifði aðlaðandi og forréttindalífi háskólanema í Miami. Leikkonan sýnir ringulreið, óvissu og yfirheyrslur Alice breytast í ákveðni og vilja til að ná stjórn á lífi sínu með áhrifamikilli eðlilegu. Myndin sýnir einnig hvernig Alice er föst í aðstæðum þar sem virðist enga valkosti, sem veldur því að hún skelfur, grípur til aðgerða og leitar til hjálpar. Í fyrstu setti kornótti tökustíllinn mig út í hött og fékk mig til að halda að þetta væri mjög lágt fjárhagsáætlun eða heimagerð kvikmynd, en í raun er hún mjög vel gerð. Heimamyndagæðin láta þér líða eins og þú sért þarna með persónunum, hluti af húsbílaferð þeirra um landið. Þetta er örugglega mynd sem vert er að sjá, þó ég skilji ekki alveg allar lýsingarnar á henni sem hugljúfri fullorðinssögu. Það er frekar dónalegt og truflandi stundum þótt það sé ekki alveg dapurlegt á endanum.