Í Citadel-kvikmyndabókinni The Films of Gene Kelly er Anchors Aweigh lýst sem konungi í söngleik. Ég get svo sannarlega ekki gert betur en það. Þetta er svo mikilvæg mynd bæði á ferli Gene Kelly og Frank Sinatra. Kathryn Grayson fór heldur ekki illa með þetta. Louis B. Mayer hafði lánað Gene Kelly til Kólumbíu þar sem Harry Cohn hafði innblástur til að leyfa Kelly að dansa eigin númer og vegna þess varð Cover Girl sígild. Þannig að ef Mayer lærði ekki lexíu, gerði framleiðandinn Joe Pasternak það og leyfði Kelly listræna stjórn. Þegar Anchors Aweigh var lokið, átti Fred Astaire loksins dansandi keppinaut fyrir monarch of cinema dance. Aðalnúmerið sem allir tala um með Gene Kelly hér er dansinn við Jerry Mouse. Upphaflega vildi Kelly gera númerið með Mikki Mús Walt Disney, en Disney var ekki að lána Mickey út til neins. Mickey þyrfti að bíða þangað til Who Framed Roger Rabbit til að gera utanaðkomandi mynd. Ekki hafa áhyggjur af því að MGM átti sitt eigið líflega nagdýr, hálft lið Tom og Jerry. Kelly sem dansari reyndi alltaf að gera eitthvað nýtt og öðruvísi á skjánum eins og Fred Astaire. Næstu tugi ára fengu þessir tveir alls kyns listræn stjórn og fengu hrós fyrir verk sín þótt kvikmyndirnar sjálfar væru ekki upp á sitt band. Það var eins og hver innblástur annan til stærri og betri sköpunargáfu, Kelly fyrir MGM, Astaire fyrir MGM og hvaða fjölda annarra stúdíóa sem er. Í Anchors Aweigh fékk Kelly Sinatra til að dansa aðeins. Reyndar veitti Frank Sinatra Gene Kelly alltaf heiður fyrir að sýna honum hvernig söngleiki ætti að vera gerður þar sem hann gaf bæði Burt Lancaster og Montgomery Clift heiður fyrir hjálp þeirra við að vinna sér inn hann er Óskarinn fyrir From Here to Eternity. Þegar Frank Sinatra átti helminginn sinn samningur keyptur af RKO af MGM hann krafðist smá listrænnar sköpunar á eigin spýtur. Hann var orðinn vinur lagahöfundateymisins Jule Styne og Sammy Cahn. Í ævisögu sinni segir Sammy Cahn frá því hvernig Sinatra krafðist þess að þeir semdu lög hans fyrir þessa mynd. Louis B. Mayer lét undan og liðið samdi mjög fínar ballöður fyrir hann til að syngja. Eitt af uppáhalds Sinatra númerunum mínum kemur frá Anchors Aweigh, I Fall in Love Too Easily. Frank syngur það með sjálfum sér á píanóið í tómri Hollywood Bowl. Það er Sinatra upp á sitt besta. Með Jule Styne og síðar með Jimmy Van Heusen vann Sammy Cahn ríkulega þann titil að hafa lagt Frank Sinatra fleiri lagatexta í munn en nokkur annar maður. Þeir voru vinir fyrir lífstíð og Cahn gaf Sinatra alltaf heiðurinn af þessum tímamótauppörvun á ferlinum. Í veðmáli sögðu Styne og Cahn að þeir gætu samið lag með því að nota bara krómatískan skala. Þeir sönnuðu það í Anchors Aweigh þegar Kathryn Grayson setti sópransöngkonuna sína í verkið á All of a Sudden My Heart Sings. Hún gerði líka nokkur klassísk númer. Hér er söngur í raun grunnurinn að söguþræðinum. Tveir sjómenn í leyfi vegna samblandaðra aðstæðna hitta Kathryn Grayson og munaðarlausan frænda hennar Dean Stockwell. Kelly, þegar hann er að reyna að laga hana með Sinatra, segist geta látið hana fara í áheyrnarprufu með Jose Iturbi. Þeir eyða myndinni í að reyna að ná þessu. Einu vonbrigðin mín með Anchors Aweigh voru að Pamela Britton, sem leikur þjónustustúlkuna 'Brooklyn', fékk aldrei númer sjálf. Hún hafði fengið frábæra dóma fyrir frammistöðu sína sem Meg Brockie í Brigadoon á Broadway og það var það sem kom henni til Hollywood. Mig grunar að hún hafi verið með númer sem var klippt og einhvers staðar í hvelfingum MGM gæti það enn verið. Anchors Aweigh er frábært dæmi um hvers vegna söngleikir eru einfaldlega ekki búnir til lengur. Allir þessir skapandi hæfileikar voru undir samningi við Metro-Goldwyn- Mayer. Ef þú þyrftir að borga markaðsvirði fyrir það gæti kostnaðurinn dregið úr skuldum einhvers þriðja heims lands. En kvikmyndaútkoman yrði ótrúleg.