Mjög skrýtið. En ætlað að vera. Þessi leikstjóri er hans eigin maður. Jafnvel í gegnum það eru stofnar ef Polanski, Bergman og Kafka að minnsta kosti í þætti nr 6, sá sem gætti. Það sem gerði þetta allt svo skrítið, og minnti á ofangreinda þrjá listamenn, var að þetta fór út um allt, maður vissi aldrei hvert það stefndi, og hefði getað endað hvar sem er, og að lokum, þegar það endaði, hefði getað haldið áfram. Endirinn er varla endanlegur, enginn gat sagt þér hvað þessar tvær persónur myndu gera jafnvel í næsta ramma. Eitt annað ætti að segja um leikstjórann: Engin furða að Kubrick hafi fundist hann heillandi. Það er mikið af Eyes Wide Shut í þessum þætti einhvern veginn, í beinni nálgun á persónu, raunsæjum fantasíuþáttum beggja. Kubrick staðsetning myndavélarinnar án allra áþreifanlegra áhrifa, miklu meira þvegið út og flýtti sér, ekki eins pirraður yfir. Sem sagt, aftur til upphafsins, samt hefur þessi strákur sína eigin hluti að segja og segir þá vel. Samt, af einhverjum ástæðum, er ekki eitt atriði sem mig langar að sjá aftur. En mér fannst ég örugglega ekki vera hrifin af því að horfa á það einu sinni. En ég fékk alltaf þá tilfinningu að þrír eða fjórir aðrir leikstjóradraugar hreyfðust í gegnum skrúðgönguna og gerðu allt óskýrt. Fyrirvarinn er sá að þetta var aðeins þáttur sex: hinir níu gætu gefið mér allt aðra mynd. En þar sem þessi þáttur snerist um að gægjast, skoða, algjört ríki kvikmyndarinnar, þá segi ég þetta, hann fór engar venjulegar leiðir, fór örugglega sínar eigin leiðir á meðan hann bar farangur fjölda góðra leikstjóra á bak við sig.