Líkt og Orson Welles þrjátíu árum áður, fékk Mike Sarne „stærsta lestarsett í heimi“ til að leika sér með, en því miður vantaði hæfileikann til að gera neitt meira en að horfa á lestarsettið sitt verða að lestarflaki sem enn er talað um með skelfingu og undarleg lotning. Þrátt fyrir túlkanir eftir nútíma sem þykjast á einhvern hátt líta á það sem samkynhneigð eða jafnvel femínista, er staðreyndin sú að þetta var mikil hörmung árið 1970 og er enn í dag. svo konunglega er það náið varðveitt leyndarmál. Aðeins Michael Cimino kom nokkru sinni nálægt hinu pólitíska og listræna Harmageddon sem myndar "Heaven's Gate". Báðar myndirnar virtust vera egóferðir fyrir leikstjóra sína en að minnsta kosti hafði Cimino gert eina af þeim frábæru. kvikmyndir á áttunda áratugnum áður en hann sóaði umfangi kvikmyndaversins, en Sarne var aðeins með frekar fey „Joanna“ í skápnum sínum. Ennfremur gæti "Heaven's Gate" státað af eftirminnilegum og vel meðhöndluðum leikmyndum þar sem, sorglegt nokk, var skápur Myra Breckinridge ber. Einfaldlega sagt, það er yfirgnæfandi versta dæmið um að bíta höndina sem nærist í sögu Hollywood.