Tel mig vera einn sem er ánægður með að sjá engan Hastings í þessum þætti. Dr. Watson hans fátæka mannsins gerir ekkert fyrir mig, þar sem hann dregur einfaldlega niður hverja senu sem hann er í. Japp er oft nauðsynlegur í söguna sem fulltrúi embættismanna, og smá Miss Lemon er fín til að krydda, en Hastings sveiflast frá sársaukafullt. dauft til yfirmannlegra í mismunandi þáttum. Ef ég þarf að sitja í gegnum enn eitt tómlegt "Ó, ég segi það!" Ég tek bensínrörið. Almennt er reglan, því meira Poirot sem þú færð í Poirot sögu, því betra. Sérhver lína fyrir Hastings er ein tekin frá Poirot. Og ég hef aldrei lesið bækurnar, svo mér er alveg sama um trúmennsku við persónur Christie. Margir áhorfendur/gagnrýnendur virðast eiga í vandræðum með að skilja kvikmyndirnar frá bókunum. Ef þú vilt hafa bókina eins og hún er skrifuð skaltu lesa hana. Ég sé ekki tilganginn með því að horfa á sjónvarpsútgáfuna ef þú veist hvað kemur næst á hverju stigi. Leikhús er ekki prósa - ekki búast við umritun.