Við fyrstu sýn virðist The Bothersome Man eins og nokkrar aðrar kvikmyndir/bækur hafi verið settar saman í eina. Réttarhöldin eftir Kafka, Bartleby eftir Melville, Fall and Rise of Reginald Perrin og Groundhog Day koma strax upp í hugann. Maður, Andreas, kemur til nafnlausrar borgar þar sem hann fær strax vinnu á skrifstofu og finnur fallega nýja kærustu. Hins vegar er það galli: samstarfsmenn hans eru allir vinalegir, blíðir og algjörlega karakterlausir og allir sem hann þekkir, þar á meðal kærasta hans, virðast hafa aðeins eitt umræðuefni - innanhússhönnun. Velkomin í helvítis nútíma neysluhyggju, þar sem fólk kastar sér út úr byggingum og enginn lyftir augabrún, eða eyðir dögum sínum í að lesa húsgagnabækur og borða mat sem bragðast af engu. Andreas áttar sig fljótt á vandræðum sínum og eyðir restinni af myndinni í að prófa að flýja, á ýmsan hátt. Sjálfsvíg reynist ekki vera valkostur og þegar hann finnur nýja kærustu er hún alveg jafn laus við tilfinningar og sú gamla - það er dásamlegt atriði á veitingastað þar sem hann biður hana um að flytja inn til sín og allt sem hún getur sagt er, „mér er sama“. Reyndar hefur margt af því sem The Bothersome Man hefur að segja verið sagt áður, og eftir um það bil 45 mínútur byrjar þú að finna að þú sért í raun að upplifa ákveðna tilfinningu fyrir deja vu. Samt er punktur hennar einn sem er líklega þess virði að endurtaka, aftur og aftur: órannsakað líf er líf sem er ekki þess virði að lifa því. Við það bætist, að það veitir afgerandi nútímalega mynd af ævarandi þema um hvernig kapítalismi er að eyðileggja sálir okkar. Fleiri en ein persóna minntu mig á fólk sem ég hef þekkt, sérstaklega kærustuna hans sem er þráhyggjufull um húsgögn, og ef kvikmyndaframleiðendurnir eru orðnir uppiskroppa með hugmyndir í lok myndarinnar, þá er það kannski málið - það tekur enginn endi nema þú getir finna annað fólk sem deilir tilfinningu þinni fyrir firringu.