„Eins og fyrsta snerting af ánægju og sektarkennd, eins og sjálfsprottinn æskudaður hrifningar og ótta, eins og hápunktur andstæðra tilfinninga,“ sagði einn kvikmyndaáhugamannanna eftir að hafa horft á LOVE AT THE TOP, rangtúlkuðu titilútgáfuna af stílhreina leikstjóranum Michel Deville. MOUTON REIÐI. Vincent Canby í New York Times sagði hins vegar, rétt eftir frumsýningu myndarinnar 1974: „LOVE AT THE TOP sem opnaði í gær í 68th Street Playhouse, er frönsk gamanmynd frá 1973 sem minnir dauflega á fjölda enskra gamanmynda á nítján og fimmta áratugnum um uppgangur og uppgangur tortrygginna ungra manna sem búa yfir metnaði." Samt sem áður var mikilvægi munurinn sem hann nefndi sú staðreynd að LOVE AT THE TOP hefur ekki áhyggjur af enska bekkjarkerfinu...(27. janúar, 1975) Eftir að hafa látið matið í hendur einstakra einstaklinga hefur auðvitað tímans tönn gert sitt réttláta starf. Það sem hægt er að segja með vissu eftir meira en 30 ár er að við getum varla fundið slíkar kvikmyndir eins og LE MOUTON ENRAGE þar sem decadence virðist saklaus, þar sem sambandsmenn virðast unglega áhugasamir, þar sem tilfinningar eiga sér stað svo stjórnandi. Fyrir aðdáendur Romy Schneider virðist óþarfi að benda á að þessi mynd er skylda að sjá, ekki aðeins vegna þess að hún skilar einstaka frammistöðu (eins og hún gerði í öllum hlutverkum sínum) á blómaskeiði ferilsins (9 árum fyrir skyndilegt andlát hennar) ) heldur vegna þess að hún er sérstaklega aðlaðandi hér. Það er ekki TRIO INFERNAL þar sem svo að segja „þvingaður flótti“ frá og háði ljúfri ímynd Romy, sem sótt hefur verið í mörg ár af sakkarínunni Sissi, mætir mest niðurdrepandi birtingarmynd sinni, heldur mynd þar sem hinni snilldarleikkona fær sanngjarnt hlutverk. Hún leikur Roberte, konu sem verður hlutur girndar í aðalhlutverki sögunnar, leikstrákinn Nicolas Mallet (Jean Louis Trintignant). Það er hann sem tekur fjárhagslegan hagnað af lostafullum samskiptum. Þessi mynd getur státað af sannarlega eftirminnilegum og einstökum myndum af Romy og hún fær nokkrar af sínum bestu senum. Kynlífsáfrýjun Romy er ógleymanleg hér. Annar sterkur punktur myndarinnar er útfærsla hennar á efninu með þróun einstaklingsskyns. Eins og það kann að virðast siðlaust notar leikstjórinn andstæður fullkomlega: venjur vs nautnir, sakleysi vs decadence, ósvikin losta vs hljóðfæraleikur. Nicola á flesta eiginleika sem áhorfendur kunna að hafa gaman af eða hata, kunna að finnast aðlaðandi eða ógeðslegir; samt, það eru eiginleikar hans sem áhorfendur verða að taka alvarlega, meira að segja, það eru þeir sem við verðum öll að sætta okkur við. Þess vegna er maður leiddur inn í sérkennilegan, blíðlega villtan, erótískt einstakan heim aðalpersónunnar. Þó hann sofi hjá mörgum konum eru tvær konur sem tákna eins konar andstæða heima fyrir Nicola: Roberte Groult (Romy Schneider) og Marie-Paul (Jane Birkin). Hann ráðstafar þeim, elskar þá, getur ekki varist bæði löngun í líkama þeirra og peningaþrá; samt skynjar hann þá öðruvísi. Samt, þrátt fyrir allan þennan „fullorðinsþroska“, er hann tilfinningalega eins og lítill drengur sem leikur sér með leikfangabíl á borðinu - eins konar „nákvæmt innsýn í karlkyns hug...“ á gamansaman hátt, af auðvitað. Að lokum eru mjög góðar frammistöður, sem gerir LE MOUTON ENRAGE aðeins vanmetinn. Ekki aðeins áðurnefnd Romy Schneider stendur sig frábærlega og veitir áhorfendum ótrúlega innsýn í hlutverk sitt, heldur virðist unga Jane Birkin vera sannfærandi í hlutverki unga, óreynda götugöngukonunnar Marie Paul, Jean Louis Trintignant gerir það mögulegt að sjá Nicola í hlutverki sínu. rétta leiðina. Þessi listræni verðleiki sem felst í gjörningum fer með frábærri tónlist eftir Camille Saint-Saëns, laginu sem mun hljóma í eyrum þínum lengi. Þess vegna, fyrir utan nokkra galla myndarinnar eins og gamaldags liti, hægan hasar (stundum), mögulegar klisjur (sem sumir áhorfendur taka eftir), ættu kostir að vera mikilvægir. LE MOUTON ENRAGE, í stuttu máli, er skýr birtingarmynd andstæðra stjórnunartækja í lífinu. Það er þess virði að sjá sem augnablik á ferli Romy, forleik að sterkri erótík, keðju andstæðra tilfinninga, ást og haturs, þakklætis og viðbjóðs miðað við fyrstu fullnæginguna og fyrstu angistina... En erum við ekki, manneskjur, , 'áhorfendur', kvikmyndaáhugamenn sem byggja á slíkum andstæðum?