Eintóna gamanmynd sem setur sennilega tennur femínista nútímans. Afgreiðslukonan Betsy Drake er ástfangin af hugmyndinni um börn og hjónaband og bindur vonir sínar við kvennablöð þar til hún njósnar um ofurbeitu í formi sléttrar ungfrúar Cary Grant. Það sem eftir er af myndinni fer úr einu brella til annars þegar hinn miskunnarlausi Drake eltir námuna sína. Ég býst við að orðið „perky“ sé nokkurn veginn uppdráttur í nálgun Drake í hlutverkinu. Hún er að vísu með heillandi bros en eftir 20 mínútur af því að leggja gervitennurnar sínar á minnið fór ég að taka of stóran skammt. Hlutverk Grant er í grundvallaratriðum aukaatriði og að frádregnum venjulegum hæfileika hans. Það er þó eitt atriði sem næstum bjargar þessari mjóu æfingu. Drake spyr hinn ógæfulega Grant eftir fyrirlestur hans fyrir fullt af virðulegum dömum. Hér er frískleg framkoma hennar með óþvingaðan ferskleika sem er í raun alveg merkilegur, og hefði framleiðslan ekki nuddað nefinu á okkur í þessu hressandi brosi í 90 mínútur, hefði myndin kannski verið meira en dagdraumur stúlkna, um 1948.