Titillinn hér að ofan er notaður til að kynna myndina „Gen“ fyrir áhorfendum. Gen fjallar um ungan lækni (Doga Rutkay) með veika móður. Myndin byrjar á því að hún skilur móður sína eftir til að hefja nýja vinnu. Á meðan hún keyrir gerum við okkur grein fyrir því að hún er ekki svo nálægt heima þar sem spítalinn er í afskekktu svæði. Um leið og hún stígur inn í garð spítalans sér hún lík sjúklings. Þetta er upphaf martröð næstu daga. Tveir lögreglumenn koma á sjúkrahúsið til að rannsaka sjálfsvígið. Reyndar verða þeir að dvelja á sjúkrahúsinu því allir vegir eru lokaðir vegna slæms veðurs. Öll samskipti þeirra við umheiminn eru líka slitin. Það er engin leið út!! Á þessum fáu dögum verða fleiri viðbjóðsleg morð. Nú grunar alla hvern annan. Að mínu mati er hugmyndin frábær. Það hefði sannarlega getað verið mjög skelfilegt. Það eru auðvitað jákvæðar hliðar á myndinni. Mér líkar mjög vel við upphaf myndarinnar. Sérstaklega þegar hún keyrir á spítalann og fyrstu stundir hennar á spítalanum. Leiklist er í lagi. Sum þeirra eru þó að reyna of mikið til að vera dularfull og ógnvekjandi. Ég held að síðasta áfallið hefði átt að dreifast í gegnum út úr myndinni. Það sem ég er að segja er að þetta var gott útúrsnúningur en í stað þess að sýna það sem skopstælingu á endanum, hefðum við átt að átta okkur á því að það væri að koma þegar við sjáum hvað er að gerast. Leikstjórinn þurfti að útskýra það alveg sem ég held að hafi ekki virkað vel. Einnig á hættulegasti sjúklingurinn í myndinni að vera að minnsta kosti 48 ára en líkami hans lítur svo ungur út og hæfir einhverjum sem eyðir mestum hluta ævinnar á þessu sjúkrahúsi. Að lokum vil ég segja nokkur atriði um leikstjórann. Ég er viss um að hann mun bæta sig. Þetta er fyrsta tilraun hans. Ég hef nýlega komist að því að hann er aðeins 21 árs. Það fékk mig til að vera jákvæðari í garð hans og framtíðarmynda hans. Ég ætla samt ekki að gefa þessari mynd * af *****.