Vincente Minelli kvikmyndir eru yfirleitt tímans virði; Meet Me in St Louis, The Bad and the Beautiful. Ég beið þessarar myndar með miklum áhuga. En þvílík vonbrigði. Some Came Running er vettvangur eftir sviðsmynd af banaslysi sem er hvergi. Sinatra er sorglegur poki, kominn heim úr stríðinu til að finna vonbrigðum fjölskyldusamböndum, vonbrigðafloti hangir á honum, býr í vonbrigðum uppgröftur þar sem stúlka sannfærir hann um að ljúka vonbrigðum ritunarverkefni sínu. Myndin hefur stóran dramatískan endir þar sem vonbrigði illmenni nær Sinatra og MacClane og eitthvað vonbrigði gerist. Röðinni er ætlað að vera spennufyllt en Minelli er enginn Hitchcock; hann truflast svo af fallegum litum, hann tekur ekki eftir því að atriðið er hvæsandi klisja og persónurnar eru svo þunnt dregnar og illa þróaðar að okkur er alveg sama um að þær verði skotnar. (sérstaklega MacClane) En þetta er eina alvöru kvikmyndatakan í verkefninu. Annars horfum við á hægðatregðu persónur sem standa í kringum bari og stofur fara í taugarnar á hvor annarri í tvo tíma. Helvíti ER annað fólk, greinilega. Það er ekkert að gerast í þessari mynd. Vandamálið um hermenn sem snúa aftur til landflótta og skeytingarleysis eftir WW2 er meðhöndlað með betri hætti í „Bestu árum lífs okkar“. Og önnur tveggja vara frá Inge, „Prægð í grasinu“ og „Picnic“ fjallar um örvæntingu þess að vera föst í blindgötu, með miklu meiri nöturleika.