Ég og vinir mínir vorum einmitt að ræða hversu svekkt við erum yfir því hvernig kvikmyndir og sérstaklega rómantískar gamanmyndir eru gerðar. Okkur finnst það móðgað út af skítnum sem Hollywood er að þjóna þessa dagana þar sem þeir láta eins og allt sé í lagi. Jæja, allt er ekki í lagi...að undanskildum nokkrum ljósum punktum, eins og þessari mynd. Það hefur ekki stóra nafnið leikarar, stórt fjárhagsáætlun, ég held að það hafi ekki fengið mikla útgáfu (ég leigði frá Hollywood Video) það var í rauninni ekki með neinu sem flestar stórar rómantískar gamanmyndir hafa. það sem flest þeirra skortir. Það hafði mikla efnafræði á milli ástaráhugamanna, "Parker" (Jonathan Schaech) og "Sam" (Alison Eastwood). Ástarsaga þeirra var ekki þvinguð upp á okkur eins og svo margir. Leikstjórinn gaf sér tíma til að leyfa þessum persónum að kynnast af alvöru. Sagan þeirra minnti mig á einn af mínum uppáhalds, "Tootsie". Aukaleikarar bættu ekki bara mjög fyndnum grínistum augnablikum heldur dýpt við söguna líka. Persóna James LeGros var algjörlega ómetanleg. Samkynhneigður vinur Sam var hysterískur. Samskipti Parker við samstarfsmenn sína á sálfræðiþjónustulínu voru mjög skemmtileg. Ég hló, ég grét, ég mundi hversu frábært það er að verða ástfanginn.