Laszlo greifi (Ralph Fiennes) var nýlega fluttur á sjúkrahús á Ítalíu í seinni heimsstyrjöldinni. Hann er skelfilega brenndur úr launsátri. Hjúkrunarfræðingur hans Hana (Juliette Binoche) sinnir honum, líkama og huga, því hún óttast, með réttu, að hann gæti verið mjög órótt sál. Í umönnun sinni byrjar greifinn að segja Hana frá nýlegri fortíð sinni. Svo virðist sem hann hafi starfað sem ríkisstjórn í Afríku, þar sem hann hitti fallega gifta konu að nafni Katherine (Kristin Scott Thomas). Þó þau reyndu að forðast hvort annað, urðu þau ástfangin. Eftir stutt ástarsamband hætti Katherine því og skildi greifann eftir í auðn. Samt sem áður myndu þau tvö hittast aftur, við hjartnæmar aðstæður. Á meðan fellur Hana sjálf fyrir Sihk-manni í bresku sprengjusveitinni. Samt geisar stríðið stanslaust. Getur ástin verið til þegar heimurinn er í uppnámi? Þetta er stórkostleg mynd, byggð á jafn fínni en flókinni skáldsögu. Söguþráðurinn hefur margar sögulínur sem fléttast fallega saman, hver þeirra er hrífandi ólýsanleg. Handritið sjálft er glæsilegt og inniheldur margar eftirminnilegar línur. Fiennes er stórkostlegur, bæði sem fórnarlamb bruna og sem maðurinn sem hélt að ást væri goðsögn. Scott Thomas er líka mjög fínn sem konan sem berst gegn ástríðum sínum. Hvað Binoche varðar átti hún ríkulega skilið Óskarinn sem henni var veittur, þar sem hjúkrunarfræðingur hennar er skínandi dæmi um von í vonlausum aðstæðum. Landslagið er hreint út sagt glæsilegt, sem og búningarnir, leikstjórnin og framleiðslan. Ef þú hefur misst af því að horfa á þessa mynd skaltu leiðrétta það fljótlega, mjög fljótlega. Enski sjúklingurinn verður áfram eitt af stærstu afrekum kvikmynda um ókomnar aldir.