Fimm ár eru liðin frá því að eftirlifendur Tenko sneru heim, og frá tvíeggjaðri "Jæja það er það". Nú er 1950: endurfundartími. Gengið er allt hér: Marion, Bea, Ulrica, Kate, Dorothy, Christina, Dóminíka og seinkomnarnir Maggie og Alice. Sagan sem þróast er falleg: eins fullkomlega skrifuð og leikin, og jafn umhugsunarverð og áhrifamikil, eins og upprunalega þáttaröðin. Öllum spurningunum sem eftir eru í lok þáttaröðarinnar er hér svarað snyrtilega. Allt hefur breyst á fimm árum, allt frá fjölskyldu Marion til heilsugæslustöðvarinnar hennar Joss, og ekki hefur allt breyst til hins besta. Ferð til plantekru Dóminíku hefur í för með sér nóg af áföllum og sannarlega spennu í sætinu. Það er raunveruleg tilfinning um hörmungar og hörmungar þegar örlögin taka völdin og konurnar berjast fyrir lífi sínu. Dóminíka sýnir loksins sitt rétta andlit og það eru nokkur hróp-á-sjónvarpsstundir af dramatík. Vönduð staðsetning í Singapúr og tækifæri til að ná í hóp kvenna sem finnst þær vera orðnar vinkonur. Það er svo synd að þetta sé í raun endirinn. Ég gæti horft á þetta allt aftur. Fullkomnun.