Halló - ég elska venjulega kvikmyndir. Ég er 19 ára, ég hef séð marga og mislíka aðeins einn eða tvo. Þessi samt, í sekúndu sem henni lauk, þurfti ég að draga systur mína (sem hafði viljað sjá hana) fram úr handleggnum og ég fór að gráta af hlátri um leið og ég kom út því þetta var svo fáránlega hræðileg mynd. Hvers vegna var þetta hræðilegt: - allar kýrnar voru með júgur, sérstaklega erfiðar voru KARLMENN með júgur - engin persónanna var einstök eða aðlaðandi, nema kannski aðal Coyote Dagurinn - hugmyndin um að kýr haldi vaktinni gegn sléttuúlum er bara fáránleg - „fyndnar“ augnablik endurtaka sig og verða einfaldlega röð til að komast yfir það síðasta - þemu um að vinna saman, sem hefðu átt að vera til staðar í lokin, voru engin. Þess í stað fær fólk þá tilfinningu: Jæja, ég tek þetta allt að mér, og í þessu tilfelli var ég heppinn að vinir mínir ákváðu að bakka mig upp án þess að ég vissi af - allar stundirnar svipaðar ljónakonungnum (eins og nefnt er hér að neðan) voru ofmetnar, jafnvel fyrir krakkabíó og...það versta af öllu... ÞAÐ ER HJÁLÍFILEGT LJÓNASKÓNGINN Á HVER EINSTAMANNA HEITU Ábyrg föðurpersóna sem er drepinn af Coyotes (Coyotes eru í raun hýenurnar, með Dag, aðal Coyote , sem jafngildir Scar) Bærinn lendir í glundroða, Odis (kýrin, þó í grundvallaratriðum Simba) vill leika sér og er hneykslaður yfir því að pabbi hans hafi dáið, trúir því að það hafi verið honum að kenna (þó að í þessari mynd hafi það verið honum kenna), stendur frammi fyrir Coyotes og fær rassgatið, eftir það segir Dag honum að fara, og á barmi þess að fara, ákveður Ódís einhvern veginn að fara og bjarga nokkrum hænum og vinir hans bakka hann upp (að sjálfsögðu kom hann á óvart, hann fer án þess að vita að þeir munu koma og hjálpa honum). Annað tekið úr Lion King: stjörnur sem hreyfast um sem merki, föðurfígúrur sem vísa til stjarna/merkja á dularfullan kærleiksríkan hátt, augljóslega hringlaga hvernig faðirinn Ben fann Ódísi og annaðist hann og hvernig í lokin ást Ódisar. áhugi fæðir og hann hefur svipaða reynslu. Fæðing í lokin? GUÐ GÓÐUR, hvað í fjandanum... og jafnvel tónlist af svipuðum toga, sem virðist algjörlega týnd í lokin vegna þess að hún er allt öðruvísi en öll fyrri tónlist. Satt að segja er þetta fyrsta myndin sem ég hef séð þar sem ég var að róta fyrir vondu krakkana - ég skildi aldrei hvað annað fólk var að segja, fyrr en núna. NIÐURLÍNA: Ekki eyða tíma þínum í að fara að sjá þetta. Sannfærðu börnin um að sjá það ekki og horfðu aftur á Konung ljónanna. Annað hvort það, eða farðu með þá til að sjá Maur Bully, sem var skapandi og listræn.