Hinn frábæri James Cagney, með stórum stöfum á toppnum, birtist ekki fyrr en á öðrum þriðjungi myndarinnar og hefur sennilega minni skjátíma en Dudley Digges, sem leikur umbótaskólameistarann ​​eee-vill. En þegar Jimmy kemur, sem staðgengill framkvæmdastjóra einhvers eða annars sem ætlað er að gera umbætur í skólum, klippir hann loftið með höndunum og hoppar á fæturna og spýtir út hörkulegum Warners-First National umræðum með öllum venjum, og búist við, panache. Sálfræðin í þessum skörpum forngripum, einni af mörgum tilraunum Warners til að staðfesta sess sem „félagslega meðvitaða“ stúdíóið, er ekki djúpstæð: Digges er slæmt bara vegna þess að handritið krefst þess að hann sé það, og það er hin einkennilega hugmynd að ungmenni afbrotamenn munu breytast í þrotin börn ef þeir fá bara smá sjálfræði. En það er gert í þessum vara, hraðvirka stíl sem stúdíóið sérhæfði sig í, og það leiðist aldrei. Frankie Darro, sem lenti í alls kyns vandræðum á skjánum á stuttum tíma sem uppáhalds Rotten Street Kid hjá Warners, er tilvalinn JD - myndarlegur, karismatísk harðjaxla með púkt nef og hatursfullt augnaráð sem gæti visnað stál. Enginn krakkaleikari í dag getur snert hann.