Eftir að hafa haft svo gaman af flókinni skáldsögu Joyce var ég reiðubúinn að verða fyrir vonbrigðum með handrit Joseph Strick og Fred Haines, í ljósi þess hversu stórkostlegur flókinn frumtextinn var. Hins vegar reyndist myndin mjög vel unnin og fín þýðing á tóni, náttúruhyggju og léttúð bókarinnar. Það hjálpar svo sannarlega að hafa lesið upprunalega textann áður en myndin er skoðuð. Ég ímynda mér að hið síðarnefnda myndi virka sundurleitt, með mjög skrýtnum þáttum greinilega saumað saman af handahófi, án þess að hafa lesið textann áður til að skilja söguþráðinn. Það er ótrúlegt að sjá hversu "skítug" myndin er í ljósi þess að hún var tekin í Dublin í 1967. Írsku kvikmyndin ritskoðaði aðeins, loksins, bannaði hana til áhorfs af almennum áhorfendum á Írlandi svo seint sem árið 2000 (hún var sýnd takmörkuðum áhorfendum í einkareknum kvikmyndaklúbbi, Irish Film Theatre, seint á áttunda áratugnum). Erótík Joyce er ekki bara náttúruleg og frek, hún býður upp á marga ofboðslega „perversa“ þætti. Skiptir engu að svo margir af þessum fetish voru óviðunandi þegar bókin kom út árið 1922 - þau voru enn algjörlega tabú þegar myndin var gerð árið 1967. Það er ótrúlegt og hughreystandi að horfa á rjómann írsku leiklistarstarfsins á sjöunda áratugnum, virtur. leikmenn allir, voga sér að segja og leika hinn gríðarlega þverbrotna texta Joyce af svo mikilli yfirvegun. Bravó!