Ég hef mikinn áhuga á dýrabörnum og ég hef lesið margar Edger Rice Burroughs skáldsögur -- en þessi hræðilega mynd gat ekki haldið mér áhuga, né gat ég þolað allar fáránlegu, óraunhæfu atriðin. Ég náði aðeins að sitja í gegnum Afríkuhlutann og fyrstu dagana hans John í Skotlandi. Tölum um „óraunhæft“ og „beint kjánalegt“! Leikararnir í apabúningum litu út eins og extra stórir simpansar, frekar en miklir apar (það er munur). Þeir hreyfðu sig ekki með þeirri náð sem villt dýr myndi gera. (Til samanburðar, sjáðu nokkrar af betri Planet of the Apes myndunum þar sem þeir þjálfuðu leikara sína til að hreyfa sig á simian hátt). Aparnir éta stóra hnakka af kjöti -- ekki algengt apastarf eftir því sem ég best veit. Ég er hrifinn af dýrasögum en handritið fékk mig ekki til að hugsa um apana. Hinir miklu hvítu veiðimenn í leiðangrinum sem finnur John Clayton eru algjörlega sjarmerandi. Foreldrar Claytons brotnuðu á sjávarströnd, en einhvern veginn er það mjög löng ferð niður ána til að komast að ströndinni -- gefðu mér hvíld! Við skulum tala um „hægt“. Jafnvel fólkið sem finnst þetta frábær mynd viðurkenna að þetta er ekki hasarmynd. Langt frá því. Það reynir að vera karakterrannsókn -- því miður er hinn beinlínis kjánalega hluti ríkjandi! Ég las ekki Tarzan bækur Burroughs, heldur margar aðrar seríur hans -- þær voru fullar af þroskandi hasar og hetjulegum tilgangi! Þessi mynd er bara ekki til.