Ég sá þetta bara á kvikmyndahátíðinni í Feneyjum og get ekki alveg ákveðið mig. Okkur var aldrei leyft að komast nógu nálægt neinni af persónunum til að hugsa um þær. Kannski var það málið, að við erum öll í okkar eigin „kúlu“, en þetta fólk neyddi mig ekki til að hafa áhyggjur af því eða hneykslaður yfir ýmsum örlögum þeirra. Á leiktíma sem var rúmlega klukkutími voru persónurnar ekki sérlega vel þróaðar. Miklum tíma var varið í myndatökur af verksmiðjubúnaði (lyftara, færibönd, skóflur); og örlítið hrollvekjandi dúkkur með furðu lífleg augu, sem flestar persónurnar bjuggu til fyrir lífsviðurværi, voru einhvern veginn áhugaverðari en lifandi fólkið. Áhugaverð tilraun, en einhvern veginn kom hún aldrei alveg saman.