Áður en ég segi mitt mál, langar mig að gera nokkur atriði á hreinu: 1)Ég er skvísa sem er ekki í skvísuleikjum ("Kate&Leopold" og "Someone Like You" eru MJÖGAR undantekningar - rassinn á Hugh Jackman). 2)Ég tók þennan aðeins upp vegna þess að ég er Fichtner fangirl sem hlakkaði til að sjá hann í baðkari. 3)Ég er ekki Demi aðdáandi, þó að mér finnist frammistaða hennar í "Immortal" og "A Few Good Men" vera háleit og hafa unnið sér inn sæti á myndbandasafninu mínu - líka mér finnst hún svolítið klikkuð (engan veginn er hún EKKI ennþá sofandi m/Brucie). Ef þetta er karakterrannsókn á óuppfylltri konu sem lifir tvöföldu lífi sjálfstæðis og hamingju, þá myndi ég segja að við værum með eitt narcoleptic melódrama. Marty: Bókmenntafulltrúi. Gerir 6 stafa laun. Býr í glæsilegri þakíbúð á Manhattan. Auðvelt fyrir hana að lesa nokkur hundruð handrit og sofna við skrifborðið sitt vegna næturflótta. Eða kannski að stíga í gegnum millilífsgátt? Hún hefur ferilinn, útlitið, flottan bíl, frábæran púða, hvar eru maðurinn og krakkarnir núna? Í skrefum drengurinn okkar Aaron- nokkurn alvöru flótta. Hvað eru arkitektar? Þetta eru listamenn sem kunna stærðfræði, draumóramenn sem græða alvöru peninga. Aaron lætur Marty drauminn um öryggi og fyllir upp í tómarúm þar sem hún hefur augljóslega ekkert sjálfstraust. Á hinni hliðinni á peningnum er Marie, sem enn lifir út fantasíur skólastúlkunnar á meðan hún drullast í gegnum móðurhlutverkið. Börnin hennar eru hennar starfsframi og líf. En hvað með Marie, er hún bara til í gegnum börnin sín? Í valsum William, ókunnugur Parísarmaður sem hjálpar henni að einbeita sér að því eina sem hún hefur misst tengslin við: sjálfa sig. Meint ferðalag um sjálfsuppgötvun og seint fullorðinsár sem sumum er kastað inn af kvíða og gremju til móður Marty/Marie sjálfrar. . Þetta fær 3/10. Allt sem ég gæti sagt er að þakka Guði fyrir BPL margmiðlunardeildina, ég myndi ekki eyða $2.99 ​​mínum í Blockbuster í þetta, setja það í átt að Harlequin Blaze titli.