Tiltölulega sagt, ef maður væri nú bara að sjá "Pixote" eftir Hector Babenco (1981, Brasilíu; borið fram sem "pi-shot"), eftir að hafa séð töluvert af kvikmyndum sem fjalla um götubörn, unglinga afbrotamenn, krakka í vandræðum („The 400 Blows“ eftir Truffaut, „Los Olvidados“ eftir Bunuel, „Shoeshine“ eftir De Sica, „Salaam, Bombay!“ eftir Nair, „Muchette“ eftir Bresson, „Leaf on a Pillow“ eftir Nugroho o.s.frv.), gæti maður verið hræddur um að neyð barnsins sem lýst er í myndinni gæti ekki haft áhrif á mann lengur, eftir að hafa verið „afstillt“ þegar eftir að hafa farið í gegnum tilfinningaþrungna rússíbanareið sem áður var vitnað til í myndunum. Sem betur fer mun það ekki vera raunin . Því að Babenco segir frá mynd sinni á svo málefnalegan hátt ("listlaust", eins og einn kvikmyndagagnrýnandi orðaði það, í jákvæðu ljósi) og að aðalleikari hans, Fernando Ramos da Silva (13 ára á þeim tíma og götukrakki sjálfur), gefur svo ósvífna, særða frammistöðu, hráa í einfaldleika sínum (þetta herða andlit, þessi einmana og þráa augu) að maður er harður til að láta ekki stinga á nokkurn hátt. (Slík tilfinning getur náð svo auknu raunsæi þegar maður kemst að því að barnið hafði aðeins lifað stutta ævi, eftir að hafa tekið þátt í götuglæpum eftir myndina og í kjölfarið myrt.) Í um það bil fyrri hluta myndarinnar, Pixote og félagi hans götukrakkar og afbrotamenn eyða tíma sínum í kúgandi ríkisreknum umbótaskóla, þar sem grimmd og niðurlæging, nauðganir og morð eru viðmið og menning; þar sem þeir neyðast til að játa á sig „glæpi“ á þeirri fábreyttu hugmynd að skv. Brasilísk lög, lögbrotamenn undir lögaldri eru ekki „refsanlegir“ fyrir brot sín. Fyrir þessa krakka er hið vafasama frelsi sem göturnar bjóða upp á æskilegra en harkalega endurhæfingin sem þessi meintu velviljaðu yfirvöld veita. Innan veggja þessarar meintu verndarstofnunar munu þessar ungu sálir fljótlega uppgötva að ást og umhyggja frá foreldrum er sömuleiðis hvergi að finna, ef ekki verra. og þefaði lími, smyglað leynilega inn í siðbótarhúsið.) Þegar krakkarnir brutust út í smáskala "uppreisn" til að tjá loksins og uppfylla síðan sameiginlega löngun sína til að komast aftur til umheimsins - "heimilisins" síns - styrkurinn og form eru af því tagi að ekki verður vart við að hugsa um uppreisn skólapilta í hinni áhrifamiklu "Zero for Conduct" eftir Jean Vigo. Það er bara það að í "Pixote" er "uppreisnin" látin birtast á þakrennuhæð. Þegar Pixote og litli hópurinn hans eru aftur á götunni (seinni helmingur myndarinnar) stunda þeir rán, tálmuni og eiturlyfjasölu til að sjá um sig sjálfir, en eftir það fá þeir að hitta Sueli, sem er illa haldin en góðviljaðri vændiskona. Sueli tekur fúslega á móti týndu sálunum fjórum, á þann hátt að hún leyfir viðskiptavinum sínum að vera rændir af þeim og að hún veiti meira en móðurlega umönnun (að minnsta kosti einu barnanna). Maður hefði haldið að götukrakkarnir hafi kl. fyrir löngu fundið eina manneskju sem getur veitt þeim þá ást og hlýju sem sárlega hefur vantað í líf þeirra. En eins vafasamt og frelsið sem þessir krakkar telja að göturnar veiti, getur þessi nýfundna „móðurpersóna“ ekki annað en verið að eilífu. Afbrýðisemi, deilur, ágreiningur og morð hafa aðeins greint krakkana - og til góðs. Og meðan á þessu merka atriði stendur þar sem Pixote, knúinn af aðstæðum, fær að skjóta ekki bara hrokafullan bandarískan viðskiptavin Sueli heldur líka náunga sinn Ditto (meira en sonur Sueli), fer hann síðan bókstaflega aftur til „fæðingar“, þar sem hann sýgur úr hægra brjósti hinnar ranghugsuðu konu, rétt þar og þá að veruleika langvarandi þrá hans eftir ástúð foreldra, myndin sjálf bæði dapurleg og óróleg. Það er þannig að Sueli, sem líklega kemur aftur til "vitanna" hennar, ýtir grátlega til baka Pixote úr „nærandi“ stöðu sinni og hafnar honum, fyrir fullt og allt. Svona, á rólegu ömurlegu augnabliki, rís Pixote, með þetta unga gamla andlit og þessi döpru augu (ekki algjörlega ósvipuð, þó í öðru samhengi, illsku unga drengsins í hræðilegu „Komdu og sjáðu“) eftir Elem Klimov. , fer í úlpuna og tekur byssuna sína (já, byssu!) og leggur af stað að engu, gangandi eftir lestarteinum og með morgunljósið rétt að byrja að birtast. Með þeirri senu gæti Babenco bara verið að virða (meðal margra annarra virðingar sem finnast í mismunandi kvikmyndum!) til helgimynda lokasenunnar í "The 400 Blows" eftir Truffaut. En þó að við fengum að vita hvað hefur orðið af Antoine Doinel þremur árum síðar. í stuttmyndinni "Antoine et Colette" (sem og í þremur öðrum kvikmyndum í fullri lengd á árunum þar á eftir) sitjum við eftir í myrkri um hvað sé framundan hjá Pixote eftir að hann hverfur loksins úr síðasta rammanum, það er síðast þegar við fáum að sjá þetta raunverulega götubarn (þrátt fyrir örlögin sem urðu að lokum í rauninni). „Pixote“ er kannski ekki eins duttlungafullt og „The 400 Blows“ eða eins ofskynjunarkennt og „Los Olvidados“ “, en hún sker sig samt úr meðal kvikmynda með svipað þema og áferð vegna einfalda, hráa kraftsins.