Þegar kemur að þessum hryllilegu og óhugnanlegu litlu glæpamyndum, þá eru þær tegundir sem snúast um persónur sem jaðra við skít og búa í jafn óþægilegu umhverfi, og bera að auki þessa hviku og hráslagalegu tilfinningu þökk sé ansi grófri kvikmyndatöku og afar svartri gamanmynd; Dead Bodies er svona kvikmynd sem Paul McGuigan óskar eftir að hann gæti gert. Því miður, hin brjálæðislega og sporadíska Gangster nr. Dead Bodies er verk Roberts Quinn byggt á Derek Landy handriti, kvikmynd sem liggur á milli sálfræðilegs hryllings og neo-noir; blanda saman þáttum glæpa og hryðjuverka með þemum sem tengjast siðferði og óeðlilegum þráhyggjuröskunum. Breska glæpastarfsemi McGuigan hefur þessa bylgjuðu og brengluðu tilfinningu, eins og að verða vitni að martröð einhvers og sitja í fremstu röð í því ferli. Kvikmyndir hans eru færar um að viðbjóða er sum svæði og skemmta á öðrum hvað með fráleita og allsherjar nálgun þeirra. Þeir bera mjög draumkenndan tilfinningu þrátt fyrir að vera jarðsettir í mjög raunsæjum, niðurtroðnum, óhreinum heimi raunheiminum með jafnmikla áherslu á hryllinginn og skelfinguna við aðstæðurnar sem persónur hans valda en nokkuð annað. Dead Bodies er mynd sem tekur á bæði ansi hryllilegum persónuknúnum aðstæðum sem og stuttri rannsókn á viðkvæmu sálfræðilegu hugarfari, aðeins hér kemur myndin í jafnvægi við bæði sérvisku persónanna; skelfingin við atburðarásina sem þeir lenda í og ​​spurningarnar um siðferði sem vakna miklu betur. Dead Bodies er áhrifaríkt og frekar einfeldningslegt án þess að finnast nokkurn tíman vera að stjórna. Hugmyndarík og vitandi tilhneiging þess til að vilja hamra nákvæmlega það sem fólk er að hugsa og finna dregur ekki úr upplifuninni. Snemma kynnumst við Tommy McGann (Scott), ungum strák sem kærasta hans Jean (Davis) drottnar yfir honum, lífi hans og skjánum hvenær sem hún er á í þann stutta tíma sem hún er. Aðalatriðið um þá staðreynd að aðstæður hans að búa í minna en eftirsóknarverðu húsi; með vinnu við að stafla hillum og félagi sem hann kemur alls ekki vel við er settur fram á sérstakan hátt. Eins og hvernig áhorfendum er gefið einstakt leyfi til að mislíka Jean, hvað er það með brjálaða, spilltu og eftirvæntingarfullu viðhorfin sem hún hefur svo greinilega. Síðar mun myndin sitja, frekar augljóslega, í andliti lögreglumanns þar sem grunsemdir og spenna eykst, sem er greinilega ódýr og auðveld leið til að segja áhorfendum að hetjan okkar sé ekki alveg komin úr vandræðum ennþá. En berðu þetta saman við Gangster No. að mikilvægur, lífsnauðsynlegur söguþráður kemur upp þegar einhver persóna sést yfirgefa byggingu af einhverjum öðrum á „random drive“ í senu sem gerist nokkrum mánuðum á eftir þeirri fyrri. Tilfinningin er ekki eins grundvölluð né fullnægjandi. Uppsetning Dead Bodies einkennist af Jean Kay Davis; tilvonandi femme fatale sem klæjar bara í að velja einhvers konar slagsmál en getur bara ekki fundið einn. Hún hefur leitt Tommy að hoppa í gegnum hringi; að fara þangað, gera hitt og þetta án þess að Tommy hafi nokkurn tímann brugðist við eins og hann gæti, fyrst og fremst vegna þess að honum er stjórnað af loforðum hennar um kynlíf. Upphafið byggir upp ákveðna spennu vegna vanspilaðra viðbragða Tommy við því sem er að gerast og það nær hámarki í áberandi útgáfu þegar upphafsatvikið gerist, og Jean deyr. Ef uppsetningin er nógu einföld þá er það eitt, en klípa af Verkefnið er hvernig Tommy ákveður að losa Jean úr höndum sínum með því að jarða hana án þess að láta einhvern vita af dauðabarnum hennar, besta vini hennar. Hlutirnir herðast þegar í ljós kemur að annað lík var á nákvæmlega sama stað og Tommy gróf Jean, með grunsemdum, afneitununum og almennum vandræðum um allt hráefni dagsins. Það er á þessum tímapunkti sem myndin gerir mörkin milli noir og hryllings óljós; Tommy býr reyndar í frekar stóru, ógnvekjandi, skelfilegu og jafnvel gotnesku húsi sem hann deilir með eldri ættingja sem býr á efri svæðum hússins. Þetta vekur upp minningar um kvikmynd Hitchcocks frá 1960, Psycho and Bates, sem hann hefur með móður sinni og hvar hún er staðsett. Það er þar að auki engin tilviljun að þessi tilvonandi hryllingsstaður er sögusviðið fyrir óheppilegt fráfall Jean. Það er klassískt leikmynd að setja lík í hendurnar á hinni ömurlegu karlkyns aðalhlutverki. upp fyrir hvaða noir sem er; frá kvikmynd Ulmer frá 1945 Detour allt til nýrri, og nútímalegri í samanburði við Dead Bodies, kvikmynd frá 2006 sem ber titilinn Big Nothing. Það sem þessi mynd þróast í, er snúið; frekar óútreiknanleg og frekar ógnvekjandi saga um blendingur tegunda og hugarleikja sem sögð er undir litatöflu af greinilega tæmdu myndefni. Raddsetningarnar og troðningin á þeirri fínu línu sem aðalhlutverkið gerir megnið af myndinni á milli rétts og rangs hjálpar til við að ýta henni inn á svið neo-noir; ef við lítum á þá staðreynd að aðalmaðurinn er í rauninni saklaus og morðákærur hans ósanngjarnar þá er það eitt, en viðhorf hans til Jean sáu hann í upphafi hegða sér án umhugsunar og að hylma yfir dauða hennar er andsaga þess að falla frá morðákærur. Dead Bodies er kennt; Skemmtilegt að horfa á án þess að finnast það arðrænt og gefur samkvæman tón fyrir frekar viðbjóðslegt líkamlegt og sálrænt efni sem verið er að kanna.