Eins og margar kvikmyndir frá fyrstu hljóðadögum, verður að skoða Cimarron meira af sögulegum áhuga en sem sannfærandi skemmtun. Hammy-leikur aðalhlutverksins Richard Dix, tilnefndur sem besti leikari, má afsaka sem minjar um þöglu kvikmyndaskólann í leiklistinni. Hins vegar er Cimarron illa mótað leikrit, jafnvel þótt það sé ávinningur af vafa, - uppblásin kvikmynd sem færist frá óskyldri röð yfir í óskylda röð með litlum dramatískum áhrifum. Opinberlega er myndin tvær klukkustundir og fjórar mínútur; það líður eins og fjórum klukkutímum þegar þú ert að horfa á það. Það er engin ástæða til að eyða tíma þínum í það nema þú viljir sjá hvern sigurvegara bestu myndarinnar eða hafa mikinn áhuga á fyrstu hljóðdögum. Að mínu mati er Cimarron versti kosturinn fyrir bestu mynd í sögu akademíunnar og verðlaunin hefðu átt að fara til City Lights eða Little Ceasar. Cimarron er varla minnst í dag, og hefði verið minnst ef ekki fyrir Óskarsverðlaunin.