Dolemite er, fyrir mig, hlutur minnar dýpstu ástúðar. Það hefur allt: klíka af vændiskonum sem berjast í karate, Dolemite kýlir hnefann í gegnum maga Willie Green (leikstjórans Martin), háar dælur og 100 lítra hatta með dálkaprentun. Einstakt grínrapp Moore, reyndar ristað brauð, er nálægt rótum hiphopsins. Engin furða að Dr. Dre hafi minnst á "Dolemite" þrisvar sinnum á klassískri plötu sinni "The Chronic." Bættu við besta listanum yfir persónur til að prýða kvikmynd, eins og lúða predikarann, hamborgarahvolpan og auðvitað "sá sem enginn þekkir fyrr en tími er kominn." Fyrir stíl ætti leikstjórinn D'Urville Martin, náungi sem fær líklega ekki eins mikla athygli og hann ætti að gera í hópi kvikmyndaaðdáenda (ég hef verið að leita að eintaki af myndum hans og Fred Williamsons frá upphafi 70s í mörg ár og getur ekki fundið þær). Margir eru mjög niður á þessa mynd og segja að hún sé mjög slæm, og það er satt að þú getur séð boom mikes birtast alls staðar (horfðu til DP Nicholas Josef Von Sternberg, fyrir hvern Ég held að þetta hafi verið mjög snemma tilraun), það er ýmislegt í gangi fyrir þessa mynd. Númer eitt, það er engin önnur mynd eins og hún. Númer tvö, þú færð að sjá Rudy Ray Moore gera (mjög sótthreinsað; allir sem EKKI hafa séð svívirðilegan leik Moores í beinni útsendingu verða að nota ímyndunaraflið) kvikmyndaútgáfu af skálum sínum, auk þess að hann lifir lífi teiknimyndasögupersónunnar ofurpimpans. lifna við. Hasaratriðin eru frekar léleg, en samræða persónanna þegar þær eru að tala rusl meira en bætir það upp. Það er fullt af undarlegum smáatriðum (eins og sú staðreynd að Hamborgarahullarinn er með Dolemite stuttermabol út og inn -- var þetta viljandi eða tók gaurinn bara upp hvaða skyrtu sem lá á settinu og fór í hana?) þú kemur aftur til að horfa á það aftur og aftur. Ég hef allavega gert það.