Ég get ekki verið ósammála fyrri athugasemd um að "ökukennsla" sé meira en lítið twee, en ákæra eins manns er stuðningur annars, býst ég við. Í bókinni minni heppnast þessi mynd af hreinum þokka, ekkert smáatriði í sjálfu sér. Ég get ekki annað en óskað þess að sagan væri aðeins minna hefðbundin miðað við hversu mikla leikhæfileika er í henni, en í lokin virðist söguþráðurinn meira eins og bakgrunnur fyrir samskipti persónunnar samt sem áður. Dame Evie eftir Julie Walters er glæsileg leikkona yfir topp og yfir hæð. Þó Evie hafi ekki verið í stöðugri vinnu í mörg ár, þá er óljóst síðast þegar hún heimsótti raunveruleikann, ef nokkurn tíma (hugsaðu Edina úr "AbFab" 65 ára, á einum tímapunkti er hún jafnvel neydd til að takast á við kitsch-þáttinn sinn). Sumum kann að finnast hún pirrandi, en ég held að það sé málið, til að undirstrika hversu mikið hún ýtir á frátekna Ben (Rupert Grint) hnappana til að þvinga hann út úr skelinni sinni. Ben er jafn einangraður frá raunveruleikanum og lifir allt sitt líf undir þumalfingri móður sinnar sem er of háð, sem Laura Linney nær að blása lífi í, þrátt fyrir að vera frekar einvídd persóna (þið gamla, yfirþyrmandi trúaramamma). Ég var frekar hrifinn af Rupert Grint sem mér fannst gefa mjög heiðarlega og trúverðuga frammistöðu (svo ekki sé minnst á sætt þar sem allt kom út), ég get ekki hugsað um marga unglingaleikara í dag sem ég get sagt það fyrir. myndin er það sem gerist þegar heimar Ben og Evie rekast á. Í fyrstu er Ben skiljanlega bráðlyndur, en einnig forvitinn, þar sem Evie er í rauninni andstæða öllu sem hann hefur nokkurn tíma þekkt. Með því að blanda saman þrautseigju Evie og hjálpsamu eðli Ben myndast ósvikin sætleiki á milli þeirra, sem nær hámarki í ólíklegri vegferð sem gefur Ben hans fyrsta alvöru bragð af sjálfstæði. ótrúlega mikill tilfinningalegur hljómgrunnur, aðalleikarunum til sóma. Allt í allt myndi ég segja að ef þú ert til í að halla þér aftur og láta heillast af yndislegum flutningi, ætti "Driving Lessons" ekki að valda vonbrigðum. Hins vegar, ef "sætur" er ekki í orðaforða kvikmyndarinnar þinnar, þá er best að vera í burtu. Ein önnur minniháttar nóta, hljóðrásin er með tónlist Sufjan Stevens áberandi, falleg snerting.