Garlin fer fram úr sjálfum sér sem rithöfundur, leikstjóri og leikari í indie framleiðslu sinni um stóran strák (Garlin) sem ráfar um Chicago með auga fyrir hverri konu sem hann sér. Hláturinn heldur áfram að koma næstum á hverri mínútu. Þetta er nokkuð dramatísk og alvarleg saga um mann sem leitar að ást, en unnin með frábærum grínistum og leiklist. Aukahlutverkin eru líka mjög vel unnin og mjög fyndin og gera myndina virkilega ríka. Rose Abdoo er hysterísk í móttökuhlutverki sínu sem tekur þig beint inn í skapið á restinni af myndinni. Sara Silverman er frábær með nokkrum af þeim frábæru hlutum sem hún gerir með Jeff. Bonnie Hunt er klassískt frábær í hlutverki sínu. Ég vildi bara að það væri meira af henni í myndinni, enda held ég að flestir séu sammála. Það er vissulega hressandi að sjá hana í þröngum leðurbúningi. David Pasquesi var fálátur aðskilinn hliðarmaður og rödd skynseminnar. Mina Kolb leikur móður Jeffs sem hann býr með. Það voru fjölmargir aðrir leikmyndir, allar stóðu sig mjög vel. Á frumsýningunni nefndi Jeff vanhæfni sína til að gera meira með Bonnie vegna framleiðsluvandamála. Samt er gott að láta þig vilja meira. Ég held að það sé það indie að halda sumum hlutum óljósum til að leyfa áhorfendum að hugsa um sjálfa sig til að fylla í eyðurnar. Orðamikill titillinn ætti að gefa þér vísbendingu um þetta. Jeff sagði að nokkrar af grunnpersónunum væru byggðar á fyrri samböndum hans. Þetta útskýrir hvers vegna þeir virka svona vel. Raunverulegt fólk er alltaf óvenju litríkt og gerir frábæra karaktera. Hann víkur töluvert frá því sem þú gætir búist við, eftir að hafa séð Curb Your Enthusiasm og sum önnur verk hans. Þetta er eitt af þessum brotum þar sem leikari tekur áhættu til að gera eitthvað sem hann hefur kannski alltaf langað til að gera en gat það ekki. Mér finnst það athyglisvert að uppgjör Garlins Second City, og Hunts fyrir það mál, setur leikstílinn hér. vera í brennidepli sögunnar og leikstjórnarinnar. Þetta er ef til vill ný sniðug blendingur spuna mætir indie kvikmyndagerð.