Á bak við nostalgíutónlistina sjáum við ungan dreng fara úr lest. Hann er að koma frá Júgóslavíu til að hitta föður sinn, mann sem hann hefur ekki séð í áratug. Á lestarstöðinni hittum við manninn. Hann brosir aldrei. Þannig byrjum við ferð okkar inn í "Fjóra vinir", kraftmikla og mögnuðu mynd Arthurs Penns. Þú gætir spurt hvers vegna ég byrjaði skoðun mína þannig. Jæja, þannig lýsir myndbandsboxið myndinni. Þú gætir hafa áttað þig á því að myndin mun vera sagan af drengnum sem reynir að umgangast þennan tilfinningalausa mann og að lokum mun hann fletta af forsíðu sinni og afhjúpa góðvildina. Jæja, ef þú keyptir það, þá er ég með bridge vil ég selja þér. Þú sérð, Hollywood nútímans myndi gera þessa mynd. Penn hefur alltaf verið utangarðsmaður og hefur aldrei gripið til dæmigerðrar klisjusagnagerðar. Hann segir alltaf áhugaverðar sögur af fólki (á meðal höfunda hans eru "Bonnie and Clyde", "The Chase", "Alice's Restaurant" og vanmetna "Mickey One") og "Four Friends" er engin undantekning. Dæmigerð Hollywood-mynd myndi einbeita sér að drengurinn sem heitir Danilo. En handrit Steve Tesich einbeitir sér aðeins að því í um 4 mínútur og yfirgefur hann síðan. Við hittum hinn fullorðna Danilo, leikinn af Craig Wasson (sem þú þekkir kannski úr "Body Double" og "Nightmare on Elm Street 3") og vini hans, Tom, David og hina ástríðufullu Georgíu. Myndin tekur okkur allan sjöunda áratuginn. Nú í minni kvikmynd myndu atburðir fá athygli. En í "Four Friends" gerast þessir atburðir, en Penn og Tesich eru meira uppteknir af persónufræði en söguþræði og mér finnst myndin betri þannig. Við þekkjum atburðina; við þurfum ekki að dvelja við þá aftur. Ég veit að ég hef ekki lýst miklu af söguþræðinum, en ég veit ekki hvort þú getur lýst "Fjórir vinir". Þetta er ekki ein af þessum "high-concept" myndum sem hægt er að lýsa í einni setningu. Þetta er kvikmynd með mörgum stemningum og áferðum. Þetta er líka virkilega tilfinningaleg upplifun. Síðustu tuttugu mínútur þessarar myndar hreyfðu mig til tára. Ég skammast mín ekki fyrir að viðurkenna það. Sjaldan hefur kvikmynd slíkan kraft að hún geti dregið mig niður í tár. Leikurinn er fyrsta flokks, sérstaklega eftir Craig Wasson, sem virðist vera einn vannotaðasti leikari sem starfar í dag. Þetta er svo erfið og tilfinningaþrungin frammistaða og Wasson dregur það út. Hann hefði átt að fá Óskarsverðlaun fyrir þetta. Önnur frábær frammistaða er eftir Jodi Thelen, sem fer með enn erfiðara hlutverk en Wasson. En hún höndlar þetta afskaplega vel og veitir Georgíu ákveðna reisn sem flestar Hollywood leikkonur myndu ekki (þær væru of hræddar til að prófa; þær myndu hafa meiri áhyggjur af ímynd frekar en að sýna frábæra frammistöðu; það er ekki það sem leiklist snýst um ). Hún átti líka skilið Óskarinn."Fjórar vinkonur" fékk ekki mikið ýtt árið 1981. Kannski hafði fólk bara ekki tilfinningalega getu til að takast á við það. Og hugmyndalausir stjórnendur gátu ekki þrýst á það sem enn eitt „amerískt graffiti“ (það vantar töfrandi „Four Friends“). Svo þeir létu það deyja. Verst því þetta er ein allra besta mynd níunda áratugarins, áratug þar sem sífellt meira slétt rusl varð til og mikil list sem þessi var án heimilis. Ég bið ykkur um að gefa þessari mynd séns.**** af 4 stjörnum