Læknir og lögreglumaður í New Orleans hafa aðeins 48 klukkustundir til að finna morðingja sem er sýktur af lungnapest. Áhrifarík og flottur lítill spennumynd leikstýrt af Elia Kazan sem blandar saman heimildarraunsæi og kapphlaupi við tímann. Panic In The Streets, sem er tekin í og ​​í kringum New Orleans, er tekin úr sögunni Quarantine, Some Like 'em Cold eftir Ednu og Edward Anhalt sem hlaut Óskarsverðlaun fyrir upprunalega sögu. Það státar líka af fínu leikarahópi sem skilar leikstjóra sínum í hæsta gæðaflokki. Aftur á móti, Richard Widmark {koma með aðferðina ári áður en Marlon gerði fyrir Kazan í A Streetcar Named Desire}, Paul Douglas, Jack Palance (sem Walter Jack Palance) og hinn frábærlega nafngreinda Zero Mostel, allir verða sveittir skaplausir þegar eltingarmenn elta leitast við að stöðva upphaf mögulegs svartadauðafaraldurs. Þar sem myndin skorar helstu spennupunkta sína er með gáfnaðri hæfileika Kazan til að skera fram og til baka á milli söguhetjanna án þess að breyta flæði og stemningu verksins. Frá lýðheilsulækni Widmark, með sprautunál í hendi, hlaupandi um að reyna að finna vondu strákana svo hann geti gert gott; til vondu kallanna sjálfra sem eru undrandi yfir því hvers vegna það er svo mikil veiði á þeim; spennan er staflað upp að hitastigi. Sem betur fer verða síðustu þrjátíu mínúturnar að brakandi bíómynd. Með Palance skara fram úr sem viðbjóðslegur illmenni sem kaldhæðnislega setur mann í huga Widmarks eigin Tommy Udo úr Kiss Of Death þremur árum áður. Þetta er hugmyndarík og gáfulega skrifuð saga, sem tengir rottur og glæpamenn á lævísan hátt við að vera smitberar. Böl á samfélaginu sem sagt. Þetta eru nöturlegir þættir, eins og ofsóknaræði, blandast vel inn í grunnverklagsspennusöguna. Þó sumar eftirminnilegar senur séu hæfilega huldar af kæfandi andrúmsloftinu sem Kazan hefur skapað. Þótt sumt af fyrstu persónusálfræðinni hóti að stýra myndinni niður sumt yfir talsverða götu, þá er þetta örugglega mynd sem vert er að vera með til enda. Ekki ómissandi film-noir, og kannski ekki einu sinni ómissandi Kazan, en vissulega mjög mælt með mynd sem biður um að vera uppgötvað af nýrri kynslóð kvikmyndaunnenda og endurmetin af gamla verðinum sem gæti hafa misst af henni í fyrradag. 7,5/10