Allan tímann sem ég horfði á "End of Days" fékk ég á tilfinninguna að kvikmyndaframleiðendurnir væru kannski að reyna að gera þetta einstakt fyrir venjulegri Hollywood hasarmynd. Þeim mistókst auðvitað, en þú verður að gefa þeim kredit fyrir að hafa reynt. Peter Hyams reyndi reyndar að leikstýra í þetta skiptið, í stað þess að grenja bara út aðra flata hasarmynd. Hann reyndi að dæla andrúmslofti inn í myndina með því að myrkva ljósin og bæta við tonn af blóði. Þessi aðferð getur virkað ef hún er notuð rétt (sjá "Se7en") en hér finnst það bara ódýrt bragð til að reyna að hræða okkur. Hyams er ágætis hasarleikstjóri og býður ekkert upp á annað hér en grunnskotmyndir og bardagaatriði, fyrir utan hina bragðlausu, undir pari f/x enda „bardaga“. Sem ljósmyndari sýnir Hyams raunverulega hæfileika, sýnir góða rammavinnu og hreyfingu, en það er ekkert umfram traust verk. Handritshöfundurinn Andrew Marlowe er mesti óvinur myndarinnar. Á köflum sýnir handritið í raun hvernig góður trúarlegur spennusaga er og stundum sýnir það jafnvel hálfvitalega hugsun (freistingarsenan á milli Arnold og Gabriel Byrne), en þessir litlu plúsar eru kæfðir af fljóti af neikvæðum. Almennar samræður/persónur, gapandi göt í söguþræði og þægilegir söguþræðir sem benda öllum persónunum í rétta átt eru bara nokkrar af venjulegu Hollywood svartholunum sem handrit Marlowe fellur í. Skugginn af góðu myndinni hefði getað dofnað mjög fljótt. Myndin hefur furðu góðan leikarahóp. Arnold, sem er enn með þetta meiri lífsviðhorf, reynir að leika þunglyndan, á brún löggu með ekki meiri en meðalárangri. Haltu þig við að vera ósigrandi hetjan Arnie, það er það sem þú ert góður í. Gabriel Byrne er sterka hlið sveitarinnar, sem kemur með fallega tortryggni í hlutverk Satans. Í illmennilegu hlutverki sem er þroskað fyrir ofspilun heldur Byrne aftur af sér og það bætir aðeins meiri ógn við persónuna. Kevin Pollak, eins og venjulega, er fær um að koma með að minnsta kosti nokkra hlátur í myndinni, en hann hefur gert betur. Leitaðu líka að stórkostlegu litlu hlutverki frá Rod Steiger. Hyams leit út eins og hann væri að reyna að aðskilja þetta frá andlitslausum fjölda Hollywood hasarmynda. Hann stefndi í rétta átt, en hafði hvorki handrit né frumleika til að taka það þangað.4/10