Þessi ógeðslega og reiða mynd er ekki bara gegn stríðinu sem hún var gerð á, heldur öllu stríði. Það er alveg sama hvaða stríð þetta er. Það gæti verið tilfinningalegasta reynsla sem ég hef upplifað af verkum Ingmars Bergmans. Það eru engar hliðar á aðalpersónunum tveimur í þessu áhrifamikla drama, sem nær ekki til neinnar hátíðlegrar táknmyndar eins og Bergman er vanur, heldur sýnir fólk og líf þess á hreinan hátt og æfir það sem Bergman hefur þegar sannað að hann skilur um viðbrögð einstaklings. í bíó. Fastagestir hans Liv Ullmann og Max Von Sydow, sem eru efstir í skúffunni, leika innbyrðis en rífast hjón sem einu sinni voru hljómsveitartónlistarmenn. Nú búa þau í veðruðu sveitahúsi á eyju. Hluti af byggingapirrunni sem við tökum að okkur að deila með þessum tveimur einstaklingum frjóvgar í smáatriðum að ekkert í húsinu þeirra virðist virka. Þeir eru heldur ekki eintómir menntamenn. Þau eru frekar kunnuglegt hjónaband sem hefur meira og minna sagt sig úr lífinu og er í meginatriðum ópólitískt; þeir fá aðeins fréttir af fjarlægum sögusögnum um stríð sem hefur verið í gangi að eilífu. Ullmann hefur áhyggjur af hættunni sem steðjar að lífi þeirra og löngun hennar til að eignast börn. Eiginmaður hennar Von Sydow yppir öxlum að stríðið fari framhjá þeim. Æðruleysi þeirra er truflað af öskrandi orrustuflugvélum sem fljúga lágt yfir húsið þeirra, drápi á flugmanni í fallhlífarstökki, komu vafasamra hermanna, rannsóknarrétti þeirra og að lokum handtaka þeirra af því sem virðist vera staðbundin hlið, en tryggð hefur fyrir löngu slitnað. Þeir eru sendir aftur heim til sín, verða vitni að tilefnislausri eyðileggingu og verða fyrir hefndarfullum afleiðingum svo sársaukafulls vantrausts hjónabands. Þetta, sem er ein af mínum uppáhalds Bergman tilraunum, er rannsókn á pari sem hrökklaðist úr lífi sínu án þess að vera meðvitaður um sjálfan sig og brotið var á sér af manipulative örvæntingu, sem prófar þau bæði til að leiða í ljós hver þau raunverulega eru. Hún skortir samúð að einhverju leyti, hún er of sjálfhverf og eirðarlaus til að hafa nokkra þolinmæði fyrir dutlungafullum niðurbrotum hans í grát. Bæld tilfinningamál hans hafa leitt til þess að það frumkvæði og spennan sem laðaði þá til að byrja með hefur verið bæld niður. Hinar gríðarlegu síðustu tuttugu mínútur, truflaðar af og til af myndum af yfirþyrmandi gráum himni, eru með þeim nánustu raunverulegum tilfinningum sem Bergman hefur nokkru sinni myndað. Öll kerfi dogma og trúar eru andstæðingarnir í þessari mjög ómissandi og niðurdrepandi mynd. Í grundvallaratriðum skýrum persónuleika persóna Ullmann og Von Sydow er hent inn í úrkynjaðan heim stríðsins vegna þess að þeir eru sakaðir um að vera „samúðarmenn“, en myndin, tekin á litlu heimaeyju Bergmans, Faro, gefur engar upplýsingar um hvar eða þegar það er sett, hverjir tveir aðilar eru og fyrir hverju þeir berjast. Fyrir óbreyttan borgara sem lent er á milli, er þekkingargrunnurinn líklega nokkuð svipaður. Ullmann og Von Sydow eru ekki samhuga óvininum sem virðist vera, heldur eru þeir flokksmenn fyrir hverjir eru að því er virðist hlið þeirra. Þessi hvarfgjarna myndlíking frá 1968 gæti verið um almenna óherjanda borgara Íraks, eða Kosovo, eða Víetnam, eða Ísrael, eða Palestínu, eða...