Mjög skrítin, geðþekk, dulspekileg, (og sagði ég skrítin? :) upplifun. En að minnsta kosti á einu stigi - það gerði nákvæmlega það sem það átti að gera. Það brúaði bilið á milli kjánalega framleiddu Hollywood útlitsins á poppgoð unglinga sem var Monkees sjónvarpsþátturinn og fullorðins, tónlistarlega vaxandi og þróast, og samt enn svolítið kjánalega Monkees á áttunda áratugnum og víðar. myndin er eftir Mike Nesmith, "Ef þeir halda að við séum plast núna, bíddu þangað til þeir sjá hvernig við gerum það." Að Monkees hafi verið þreytt á öllum neikvæðu ummælunum um ímynd sína og verk þeirra er matsatriði. Þeir sögðu það aftur og aftur í viðtölum. Þeir þurftu að endurgera sjálfa sig, og hvaða betri leið er það til að de-bunka og sprengja á fyndinn hátt vélina sem skapaði þá. Og á sama tíma tjáðu þeir sig um allt samfélagið okkar (fréttir, kvikmyndir, myndlist, allt) og sögðu: "Hey, af hverju að pæla í okkur - er ekki allt þetta dót framleitt á einum stað eða öðrum." Þetta eru Orwellian "proles" (Monkees táknuðu ofsótta "allir menn" jafnvel þegar þeir eru kjánalegastir í sjónvarpsþáttunum) sem draga niður buxurnar "Big Brother" og sparka honum í mjög verðskuldaða rassinn hans. Elskaði hugmyndirnar, elskaði tónlistina, elskaði áhrifin, elskaði myndina! En svo, eins og Peter Tork segir í myndinni, "En þá, hvers vegna ætti ég að tala, þar sem ég veit ekkert?" :)