Því miður ákvað Marry Harron að gera skáldaða frásögn af lífi Bettie Page til að takast á við eigin vandamál með karlmenn. Eins og dæmigert í öllum verkum hennar, er hver einasta karlkyns persóna sýnd sem veik, rugluð eða snúin. Til að bæta við skáldskap sinn varpar hún fram hugmyndum og málefnum sem eru ekki sönn, að sögn Bettie Page sjálfrar. Bettie yfirgaf ekki bizið vegna þess að hún hélt að það væri siðferðilega rangt eða hafði trúarleg vandamál (þó hún hafi orðið endurfædd seinna á ævinni, fyrir áhrif 3. eiginmanns síns - ráðherra). Hún yfirgaf það, vegna þess að hún var á þrítugsaldri, leikferill hennar hafði farið hvergi og henni fannst hún vera að missa útlitið. Vísbendingar um ofbeldi og nauðgun eru ógildar og neitaðar að eigin sögn Bettie og eru tilraunir leikstjórans til að halda því fram að hver kona sem gerði það sem Bettie gerði hljóti að hafa verið fórnarlömb karlmanna. Harron tekur ekki fram að Bettie hannaði sín eigin föt í næstum öllum myndatökum sínum (ekki afhent henni af „veikum“ fetisistum). Harron tekur heldur ekki fram að Bunny Yeager, sem gerði margar frægar myndatökur af Bettie, gerði einnig margar „óþekkar“ myndatökur með Bettie og var ekki siðferðilega réttláti atvinnuljósmyndarinn sem sýndur er í myndinni. Eina björgunargæðið er útlit Gretchen Mol. mjög lík Bettie. Annars eru aðrar kvikmyndir og heimildarmyndir nákvæmari og heiðarlegri um líf hennar og fólkið í því.