Ég hefði áhuga á að heyra frá leikstjóranum, Barbet Schroeder, um hvers vegna hann ákvað að gera More sína fyrstu mynd, og nánar tiltekið hvaða áhuga hann hefur á hippum - eða öllu heldur þessari tegund evró-hippa paradísar - og um fráfall þeirra. Myndin er að minnsta kosti nógu sönn til að halda manni áhuga, en í sjálfu sér er hún undarleg, hlutdræg. Þetta er tiltekið heróín (aka, "hestur") er hræðilegt efni, rotið, niðurstaðan fyrir marga heimskan fíkniefnaneytanda sem lítur á þetta sem allt sem allt, því það er í rauninni: eftir það hættir allt annað. , sem verður lífið, og það er annað hvort stöðugt hlaup fyrir meira af því sama eða dauða. Meira byrjar sem eitthvað sem snertir rómantík milli stúlku í New York og þýsks karlmanns, en það verður eitthvað annað, með góðu eða illu (stundum bæði í sömu senu). Þetta snýst í grundvallaratriðum um tvö "ungt" fólk, Estelle og Stefan, sem hittast í borg þar sem Stefán er kominn sem nokkurs konar flakkari í burtu frá heimalandi sínu. Hún er líka á flakki, svona, og er kannski of vingjarnleg við stóran ýtara sem heitir Wolf. Þau lenda á afskekktri eyju einhvers staðar í nágrenninu og eftir dálítið áræðin grip í einhvern „hest“ af Estelle, finna þau líka púða í formi afskekktara húss meðfram sjávarströndinni. Ummæli Schroeder um æsku og kynlíf og eiturlyf eru ekki of einföld, sem gerir myndina í raun skýra og gáfulega svo mörgum árum síðar. Þetta er bæði beinskeytt og lúmskt, meira um persónurnar og svo um þá staðreynd að það sem hann er að sýna gæti í öðrum höndum bara verið áróðursleg hippa-nýtingarmynd. Kannski skemmtilegast, og þetta er bara ágiskun, notar Schroeder sem innblástur langa röð úr Sumarinu eftir Bergman með Moniku: tvö börn í órjúfanlegu sambandi, sum góð önnur örugglega ekki svo góð, stillt á móti (of?) fullkomlega teknu landslagi .Annars vegar skal nefna að það eru vandamál, sum stór reyndar. Sýningarnar eru ekki mjög sannfærandi í gegn; nokkrar senur slá einhvern kraft eða hafa leikarana í góðu sambandi hver við annan, en Klaus Grumberg yfirspilar sjálfan sig þótt hann sé að eðlisfari þýskur þýskur (þá hefði ég kosið að Klaus Kinski væri í hlutverkinu til að gera hann vitlausari en nógu djúpt fyrir viðfangsefnið) eins og Farmer gerir að eigin gráðu. Og það eru eyður af barnaleika í handritinu sem kemur í veg fyrir að það sé eins djúpt og það raunverulega heldur að það sé. Á hinn bóginn er tvennt stórt í gangi: Nestor Almendros, hinn frábæri kvikmyndatökumaður (þ.e. Days of Heaven) er DP og er mikil uppörvun fyrir fyrsta leikstjóra eins og Schroeder. Næstum allar myndir sjást með ógnvekjandi tilgangi eða list, hvort sem það er mynd af klettum við sjóinn eða sólina eða eitthvað eins einfalt og náttúrulegt ljós í herberginu. Hitt er Pink Floyd, líklega aðalástæðan fyrir því að ég og margir aðrir hafa heyrt um myndina til að byrja með (árum áður en ég vissi raunverulega hver Schroeder var sá ég "More" hljóðrásina alltaf þegar ég fletti upp Pink Floyd plötum). Þetta er mjög góð tónlist út í gegn, af og til þessi heillandi fjölbreytni sem gefur þeim það orðspor sem þeir eiga skilið. Sumt af því er líka svolítið leiðinlegt, jafnvel þar sem þetta er kvikmynd sem varðar frjálsa ást og fullt af eiturlyfjum og stundum hvort tveggja í senn. Ég myndi ekki raða því nærri eins hátt og íblöndun eða dýr, vissulega ekki Dark Side, en það hjálpar líka til við að lyfta myndefninu öðru stigi, sérstaklega þegar maður á síst von á því eða í lágum tónum eða fljótandi inn og út úr byggingum eins og Stefán eða aðrir ganga um göturnar. Það er næstum betra andrúmsloft en myndin sjálf á skilið, en í heildina er More samt þess virði að horfa á það sem tímabilsbundið, en öflugt, eins og minna metnaðarfyllri en efnismeiri Zabriskie Point.