Þegar ég settist niður til að horfa á 14. þáttaröð Bachelor ("On the Wings of Love"), vissi ég að ég myndi eiga eftir að eiga "áhugaverðan" tíma. Ég hafði horft á nokkrar af fyrri þáttaröðinni af Bachelor í framhjáhlaupi; að horfa á einn eða tvo þætti og missa af næstu þremur eða svo. Mér finnst að Bachelor er oft aðlaðandi og heillandi, þó gæði hans og siðferði sé oft ábótavant."On the Wings of Love" segir frá ferð Jake, 31 árs atvinnuflugmanns frá Dallas, Texas, til að finna sanna ást, eins sanna ást og hægt er að finna í veruleikaþáttaþætti í raunveruleikadrama. Jake hittir 25 fallegar stúlkur alls staðar að af landinu. Hann fer að kynnast þeim dálítið, en það er að mestu yfirborðskennt; hversu vel geturðu kynnst einhverjum í nokkrum 5 mínútna samtölum? Jake reynir að láta sanna fyrirætlanir sínar vita frá upphafi, að minnsta kosti fyrir áhorfendum. Hann tók fram að hann vilji ekki bara ást eða góða stund, heldur vill hann unnustu eða eiginkonu. Við getum ekki annað en gert ráð fyrir að hann hafi gert konunum í keppninni þetta líka ljóst. Ef svo er gæti það útskýrt að vissu leyti sumt af gjörðum kvennanna. Konurnar eru frábær samkeppnishæfar. Þó að þeir þekki Jake ekki einu sinni enn þá eru þeir enn í því að vinna hann, sama hvað það kostaði. Konurnar voru ekki bara samkeppnishæfar heldur voru þær líka sjálfsöruggar og keikar. Hótanir, bakstungur og viðvaranir um "Gættu þín!" allt sýnir að þessar konur voru ekki þarna í góðan tíma heldur. Jake benti á að hann væri ekki bara að leita að kynlífsáfrýjun, heldur að leita að „tengingu“. Stúlkurnar lögðu sig hins vegar fram til að reyna að heilla Jake með umræddri kynþokka. Þær komu í höfðingjasetrið í þröngum kjólum annaðhvort láglitum eða stuttum. Þó að sumar stúlkur virtust viðhalda skreytingarkennd sinni, misstu aðrar af minnisblaðinu algjörlega. Ein stúlka, Channy, tók fram að Jake væri „góður strákur“ sem hún gæti verið „óþekk stelpa“ fyrir. Hún hélt áfram að segja að Jake gæti lent á „flugbrautinni“ hennar hvenær sem væri. Hún fékk ámæli frá hinum stelpunum fyrir ögrandi yfirlýsingu sína sem sýndi hvernig þær tóku á þessum aðstæðum. Svo, raunveruleikaþáttur gæti ekki verið svo slæmur, er það? Fyrir utan hið augljósa mál um kyndrifið aðdráttarafl, þá eru önnur mál sem skemma þessa að því er virðist meinlausu sýningu. Er þetta rétta leiðin til að finna framtíðar maka; keppast um athygli einhvers með því að flagga sjálfum sér í öfgafullum hlutföllum? Því miður er það hins vegar það sem Ameríka hefur dregið úr stefnumótum til þessa dagana: ánægja og kynlíf án skuldbindinga og smá hamingja á hliðinni. Annað vandamál er ótímabært tilfinningalegt viðhengi sem margar stelpurnar bundu sig við Jake. Sérstaklega virtust nokkrar stúlkur vera of tengdar. Ein stelpa sagði "Ef ég fæ ekki fyrstu sýn rósina mun hún drepa mig!" Eins og áður hefur komið fram, þekkja þau hann ekki einu sinni enn og hún var að tala um ákveðna rós, ekki bara eina af 15 rósum til að koma í veg fyrir að vera útrýmt. Michelle, sérstaklega, virtist eiga í einhverjum vandræðum með að tengjast Jake. Hinar stelpurnar tóku líka eftir því. Eftir eitt tiltekið útbrot frá Michelle, fullyrti Vín að Michelle væri með „andlegt áfall og við höfum aðeins verið hér í klukkutíma“. Michelle fékk síðustu rós kvöldsins í fyrstu sýningunni vantar naumlega brotthvarf og var mjög tilfinningaþrungin yfir því. Hinum stelpunum fannst þetta einfaldlega fáránlegt. Önnur stúlka grét líka, en vegna þess að henni var útrýmt. Það byrjaði með Survivor, og þaðan tók það bara af raunveruleikasjónvarpinu. Það sýnir skemmtanahagsmuni okkar sem lands; ef við værum ekki að horfa á þættina og gefa þeim góða einkunn myndu netin ekki halda áfram að reka þá. Eina rökrétta ályktunin sem hægt er að draga er að nóg af Ameríku sé húkkt. Eitt er ljóst: Ameríka (almennt) elskar raunveruleikasjónvarp og fylgihluti þess. Þetta fær mig til að spyrja: hvers vegna líkar við jafnvel raunveruleikasjónvarp? Hvað er það við það sem dregur okkur að því? Er það vegna þess að við sjáum líkindin við okkar eigin líf, eða er það vegna þess að við viljum vera viss um að við séum stöðugri og minna aumkunarverð en aðrir? Hvað sem það er sem dregur okkur að því ættum við að gæta þess að fjölmiðlar og afþreying sem við látum fylla hugann. Ég er ekki að segja að allir raunveruleikasjónvarpsþættir séu slæmir; samt sem áður er ég að segja að við þurfum að meta hvern og einn.Þættir notaðir til gagnrýni: Season Premier og Episode 2.