Leikstjórinn er ljúfur, sem og meðleikstjórakonuna hans Shira Geffen, en myndin þeirra er ömurleg. Það hefur sín augnablik (og nokkrar fallegar stelpur), en það er of mikið af öllu: "Amélie" hittir "Breaking the waves" hittir "Pauline at the beach". Þú ferð í burtu og langar að vita meira um brúðkaupsljósmyndarann ​​og um stelpuna sem líkar best þegar ekkert gerist, hvort sem það er í kvikmyndum eða í raunveruleikanum. Í staðinn færðu sjálfsvígsrithöfund, taugaveiklaða leikkonu og ólöglegan-innflytjanda-kominn-félagsráðgjafa með hjarta úr gulli. Það líður eins og það leynist fleiri en ein sannarlega snertandi saga í handritinu, en að nafnvirði er þetta vörubílsfarmur af sóun á sögulínum og tilfinningalegu kjaftæði. Erfitt að sitja úti eins og það er.