Mér líkar við slæmar kvikmyndir. Mér finnst gaman að leigja lélegar kvikmyndir með vinum mínum og rífa þær á meðan þær standa yfir. Svo eru til svona viðbjóðslegar myndir. Redline er ekki bara slæm mynd, heldur merki um að kannski ætti bandaríski kvikmyndaiðnaðurinn að þóknast, fyrir áhorfandann, að minnsta kosti prófarkalesa handrit áður en hún fjármagnar kvikmynd. . Söguþráðurinn er óbærilegur og leikurinn í kring er hláturlegur. Nadia Bjorlin og Eddie Griffin eru kannski með verstu skjáefnafræði sem ég hef séð í langan tíma, og jafnvel hver fyrir sig ættu þau að vera einangruð frá mannkyninu og barin með poka af appelsínum þar til þau breyta starfsgrein sinni í götukaupmenn (u.þ.b. hlutur sem þeir geta átt rétt á sér fyrir). Ennfremur, hvernig Angus Macfadyen sannfærðist um að gera þessa mynd er svo langt út fyrir mig að ég get ekki einu sinni hugsað um samlíkingu. Ég er dyggur aðdáandi hans, en þetta hefur fengið mig til að spyrja hann. Til að draga þetta saman. Nokkrir vilja hefna sín af mismunandi ástæðum (og ef þér þykir nógu vænt um að vita hvað þeir eru, þá ertu stærri manneskja en ég), svo mikið að það snýst að ofbeldi (býst ég við). Myndin er eins og Ouroboros, snákurinn sem gleypir skottið á sér, að því leyti að hún er endalaus hringrás ruglings og samræðna sem hentar ekki eyrum manna. Þessi mynd er í rauninni ein stór bílaauglýsing fyrir fyrri hlutann og óleysanleg hasarmynd fyrir rest, það ætti að forðast hana hvað sem það kostar. Ég vildi að ég gæti fundið einn jákvæðan þátt í þessari mynd og ég held að hún liggi í sú staðreynd að loksins rúlla einingarnar.P.S. Nadia Bjorlin, ef það værir ÞÚ að syngja þessi tvö lög í þessari mynd, þá ertu hakk, og ég vona að ellin eyði þér.P.S.S. Ef þú leigir þessa mynd í leit að skemmtilegri upplifun skaltu hlusta á textana við frábær lög Nadiu Bjorlin.