„Hasta mömmu úr lestinni“ er einföld dökk gamanmynd þar sem mikið er hlegið. Billy Crystal leikur svekktan rithöfund á barmi hruns; Danny DeVito leikur mann í einum af ritlistarnámskeiðum Crystal. Fyrrverandi eiginkona Crystal er fúll, svo ég orði það fallega, og Crystal hatar hana. DeVito, sem skynjar þetta, býður Crystal samning eina nótt: DeVito mun drepa eiginkonu Crystal, ef Crystal drepur DeVito nöldur móður. Crystal neitar að sjálfsögðu, en seinna meir, spilling djúpt í hjarta hans fær hann til að segja já. Og svo þegar hlutirnir gerast, sjáum við hvað gerist þegar þú reynir að henda mömmu einhvers úr lest á ferðinni. Þessi saga er áhugaverð persónurannsókn; saga um illsku, græðgi, hefnd, egó, traust, að gera það sem er rétt, en umfram allt spillingu. Við sjáum hvítflibbahöfund Crystal verða sífellt stressaður yfir atburðum sem rekast í kringum hann og vegna stöðugs nöldurs DeVito segir hann „já“. En við vitum að innst inni í undirmeðvitundinni langaði hann að segja „já“ og hann er ánægður með að hafa sagt það við DeVito. Þessi mynd er dálítið dökk skopstæling á hinni ódauðlegu mynd Hitchcocks, Strangers on a Train, og hún leikur virðing fyrir myndinni snemma, þegar það er leikhús sem leikur "Strangers on a Train." Við sjáum DeVito horfa á myndina og ljósapera í höfðinu á honum kviknar. Hann fær hugmynd. Kasta mömmu úr lestinni!Billy Crystal sýnir enn eina sannfærandi og undarlega kómískan leik sem vandræðalegur rithöfundur á barmi hruns. Hann hefur verið svo sleginn af öllu í kringum hann að innri tilfinningar hans koma út og hann samþykkir að henda mömmu DeVito úr lestinni. Danny DeVito leikstýrði þessari mynd frábærlega. Hann notar bara rétta snertingu af kómísku myrkri til að skapa heim spillingar og veikinda. Allt er vitlaust, en ekki í öfgar eins og í sumum öðrum myrkum gamanmyndum. Það hefur bara réttan snert af myrkri sem skein í gegn í "The War of the Roses." Ekki aðeins er "Throw Momma From the Train" einföld saga um spillingu og siðferði, heldur er hún líka áhugaverð persónurannsókn. Örugglega þess virði að ná í sjónvarpið.3,5/5 stjörnur -John Ulmer