Þó að það sé kannski ekki besta verk Cassavetes, þá er Minnie og Moskowitz nánast fullkomin í öllum viðleitni sinni. Söguþráðurinn er duttlungafullur og heillandi og furðu dramatískur með áhrifamiklum tilfinningasviði - miklu meira drama en gamanmynd, þvert á snið IMDb. Já, sagan er duttlungafull, en ekki handahófskennd; það heppnast eins trúverðugt, þó svolítið þvingað -- sem ég mun koma aftur að. Allar listrænu hliðarnar eru í sannri Cassavetes-formi: Kvikmyndatakan og myndavélavinnan er unun og hljóðrásin - þó varla sé til staðar - er ókeypis. Auk þess tel ég að ég hafi tekið eftir einhverjum kinkar kolli til Godard og þess háttar í klippingunni -- eins og ég hef gert í nokkrum öðrum myndum Cassavetes -- (þ.e. skyndilega klippt lag í einni senu), sem eru áhugaverðar. Mér finnst söguþráðurinn er ágætlega byggt upp og var fyrri hálfleikurinn sérlega skemmtilegur. Samtal Seymours við Morgan Morgan (Timothy Carey) í veitingasalnum er til dæmis dásamlega fyndið og heillandi og gefur tóninn fyrir heimspekileg athugasemd sem gerð er í gegnum myndina. Þessi heimspeki -- hefð í kvikmyndum Cassavetes -- er það sem gerði myndina fyrir mig. Skemmtilegir og djúpir einræður Seymours útrýma samstundis fyrstu sýn sem maður gæti haft af honum sem hippa-simpli - þó persóna hans sé einkennilega lík persónunni hans í Faces (1968). Þetta fékk mig hins vegar (við annað áhorf) á þá skoðun að það standist besta verk Cassavetes. Ég fékk ást á þessari mynd sem mig skorti við fyrstu áhorf. Það eru því miður nokkrir þættir sem gera þessa mynd ófullkomna. Mér finnst söguþráðurinn vera í ójafnvægi. Eins og ég sagði áður þá byggist þetta ágætlega upp en það dvínar aðeins hér og þar, sérstaklega undir lokin. Vegna sjálfsprottinn stíl sem Cassavetes starfaði í, og sérstaklega frelsisins sem hann leyfði leikurum sínum að spinna, geta gæði vöru hans auðveldlega farið á hvorn veginn sem er. Í þessu tilfelli er það ósamræmi. Ég met það svo að megnið af þessari mynd hafi verið spuna, og flest fallega. En ein eða tvær senur, því miður, bara virka ekki. Sérstaklega atriðið eftir að Seymour berst við vinnufélaga Minnie fyrir utan húsið hennar. Á því sem ætlað er að vera ákafastasta atriði myndarinnar, leyfði Cassavetes leikurum sínum að hlaupa frjálst með samræðurnar - að því gefnu að eitthvað hafi verið skipulagt fyrirfram. Þetta tel ég að hafi verið mistök. Maður fær á tilfinninguna að Cassel viti ekki alveg hvað hann á að gera, þar sem hann fumlar ítrekað í ræðu sinni, oft á tíðum ekki skynsamlega, og ofspilar; allt þetta skaðar senuna og persónuþróunina. Mér skilst að Seymour sé ætlað að vera hálfgerður fífl, en tilraunir Cassels hér eru ranglega beittar. Af hverju klippir hann yfirvaraskeggið af sér? Þessir gallar stafa af: skorti á stefnu á Cassavetes hluta; skortur á skilningi og fyrirhyggju af hálfu Cassels; skortur á æfingum og undirbúningi; o.s.frv. Greinilegt að Cassavetes lærði ekki af mistökum sínum, þar sem hann leyfði þessu sama að gerast í næstu mynd sinni, A Woman Under the Influence (1974) -- vígsluatriðið og endirinn. Gallarnir sem ég nefni eru ekki smávægilegir , en þeir eyðileggja ekki myndina. Þær gera sumar senur einfaldlega hrollvekjandi og óraunhæfar, spilla flæði myndarinnar og skerða möguleika hennar. Hins vegar er ég mjög, mjög hrifinn af Cassavetes og öllum leikurum hans, sérstaklega Cassel, þrátt fyrir gallana sem ég nefndi. Þetta er mjög skemmtileg mynd þó hún sanni ótryggan stíl Cassavetes.