"Edge of the City" er önnur mynd sem á mikið lán að þakka "On the Waterfront". Allt frá staðsetningunni í NYC, til stiga þess, til þeirrar trúar að í hvaða vandræðum sem þú gætir lent í, geturðu á einhvern hátt lagað ranglæti þitt. "Edge" fjallar líka um hugmyndir eins og hollustu og kynþáttafordóma. Að mínu mati er það þar sem myndin heppnast ekki eins og "Waterfront". Á 85 mínútum flýtur myndin í gegnum stofnun tengsla og bindur allt svo fljótt að margt af því virðist þvingað og ótrúlegt. Mögulegir spillarar****Samband Sidney Poitier og John Cassavettes hefði getað þróast frekar í upphafi. Ég trúi því ekki að þessar tvær persónur, frá tveimur mjög ólíkum stöðum, hefðu byggt upp svona sterkt samband svona fljótt. Ég held að allt ástarsamsærið með Cassavettes hefði mátt útrýma. Hann er svo óþægilegur við konu að það verður sárt að horfa á. Eina ástæðan fyrir því að það er í myndinni er að hún geti hvatt hann til að gera rétt í lokin. Það eru aðrar leiðir sem þeir hefðu getað sýnt þetta. Ég hefði líka viljað sjá nokkrar senur af Axel í hernum til að sýna hvers vegna hann er eins og hann er. Leikurinn er frábær. Poitier er frábær í hlutverki sem er fallega skrifað. Hlutverk hans sem Tyler er áhugavert og margþætt, og (sérstaklega fyrir 1957), maður sem er öruggur, virtur og greindur. Cassavettes, eins og Axel North, þótt þeir séu mjög góðir, virðast ekki alveg réttir fyrir hlutann. Warden er frábær sem yfirmaðurinn sem þekkir leyndarmál Axels (þótt bardagaatriðið hans með Cassavettes í lokin sé sviðsett hræðilega. Of margir brotaboxar). Mér fannst Ruby Dee dásamleg í hlutverki eiginkonu Poitiers. Á heildina litið er "Edge of the City" snjöll kvikmynd með mjög góðan leikarahóp sem reynir of mikið að vera áhugaverð mynd í noir stíl, án þess að gefa sér tíma til að láta dramabyggingin.7 af 10