Bandaríska leikskáldið Howard W. Campbell, Jr. (leikið með mjúkri úreldingu af Nick Nolte) býr hamingjusamur í Þýskalandi með leikkonu sinni, Helgu Noth (Sheryl Lee) fyrir upphaf síðari heimsstyrjaldarinnar. Á hátindi lífs síns er Howard kallaður af bandarískum umboðsmanni (John Goodman) til að gerast njósnari fyrir hönd bandamanna; Howard er varaður við áhættunni sem starfið hefur í för með sér og hefur öllu að tapa, en finnst tilboðið ómótstæðilegt. Eftir dauða eiginkonu sinnar og stríðslok, felur Campbell sjálfan sig með nafnleynd um einmanalegt líf í New York borg, sem drullar taugaveiklun hans enn frekar. Aðalspurningin (reyndar spurning sem hefur truflað marga gagnrýnendur) kvikmyndarinnar og upprunaskáldsögu Kurts Vonnegut er: "er Campbell hetja eða svikari?" Leikstjórinn Keith Gordon og handritshöfundurinn Robert B. Weide gefa okkur vísbendingar, en ekkert svar, og þessi tvíræðniþetta EKKI að vita er það sem heldur "Móðurnótt" ferskum og áhugaverðum út í gegn. Í upphafi myndarinnar sýnir Nolte Campbell sem greindan og sjálfsöruggan; undir lokin er hann annað hvort hræddur og óviss, eða hræddur og fullkomlega viss um framlag sitt/skuld við mannkynið fyrir hlutverkið sem hann lék í stríðinu. Gordon beitir ákveðnum ísköldum gljáa á myndir fyrri hluta myndarinnar, sem bæta við mynd hans af nasistaborgarastéttinni og fanga dramatíska hlið Vonneguts. Á hinn bóginn, þegar Campbell er bundinn við einmana íbúð sína í New York (sem hann kallar ástúðlega „hreinsunareldinn“) aðeins til að verða uppgötvaður af hópi nasista, þá er húmorinn sem framleiddur er einnig eingöngu sérstakur fyrir höfundinn og veitir tímabundinn frest. frá þeirri dramatísku spennu sem myndast. Siðferðislega (jafnvel andlega) þversögnin sem „Móðurnótt“ býður upp á hentar ekki til einfaldrar upplausnar og ætti að vissu leyti að vera óljóssvart-hvítu atriðin af Campbell sem starir þreytulega út í geiminn þar sem hann er fangelsaður í Ísrael. benda á ósagða íhugun sem við erum ekki látin vita um þar sem Campbell er persóna sem við vitum mjög lítið um innri virkni hennar; stríðið breytir honum, að koma aftur til Ameríku breytir honum og fundur með nasistum í New York neyðir hann til að lengja framhlið „athafnar“ síns enn frekar, að því marki að hann getur aðeins starað þreytulegur á mynd af sjálfum sér sem varpað er fram. á vegg og spúandi gyðingahatri galli. Kannski eru það bestu viðbrögðin sem við gætum vonast eftir.