Nema mér skjátlast því miður, ég leigði A Nightmare on Elm Street 3 fyrir nokkrum árum og það var tónlistarmyndband, ég er nokkuð viss um að það hét Dream Warriors, í lokin og ég leigði þetta á DVD í von um að myndbandið yrði þarna því það var eitt það fyndnasta sem ég hef séð. Það er ótrúlegt hvað efni frá níunda áratugnum er svo fyndið núna, en ekkert er fyndnara en rappmyndbönd frá níunda áratugnum. Það var þessi rapphópur að syngja lagið Dream Warriors í VHS útgáfu þessarar myndar eftir tökur, og þeir eru allir klæddir eins og denim jakka með enga skyrtu að neðan og passlegar gallabuxur sem eru allar slitnar á botninum eins og Daisy Dukes. Hvað gæti látið rapphóp líta út fyrir að vera heimskulegri get ég ekki ímyndað mér.(spoilers) Allavega varð ég fyrir vonbrigðum með að leita að myndbandinu á DVD útgáfunni, svo það eina sem ég átti var þessi miðlungs þáttur í Freddy Krueger seríunni. Myndin byrjar á sömu hugmynd og í 2. hluta, þar sem aðalpersónan verður vitni að alls kyns hræðilegum morðum og kemur svo út úr trans og finnur sjálfan sig með blóðugar hendurnar. Kristen Parker (Patricia Arquette) fær martröð um hið alræmda hús sem Nancy Thompson bjó í, hleypur svo á klósettið, handföng vasksins breytast í hendur Freddy og ráðast á hana, og svo vaknar hún standandi á baðherberginu sínu eftir að hafa rifið hana. eigin úlnliði. Þaðan breytist myndin í venjulega geðsjúkrahúsafborgun. `Larry' Fishburne, þreyttur á að leika alltaf vonda kallinn í hlutverkum sínum, var ánægður með að taka að sér hlutverkið í þessari mynd sem ágætur strákur reglusamur, strangur en greiðvikinn þegar sjúklingarnir vilja beygja reglurnar aðeins. Það kemur ekki á óvart að hann skilar því sem er með stökkum og marki bestu frammistöðu myndarinnar. Arquette heldur síðar áfram að verða afreksleikari, en hafði ekki fullkomnað leikhæfileika sína þegar hún lék í þessari mynd. Persónur myndarinnar eru flestar allar sjúklingar á geðsjúkrahúsinu sem Kristen er sett á eftir að hafa skorið sig á úlnliði. Allir eru þeir tortryggnir og ósamvinnuþýðir, nánast enginn trúir því að þeir eigi í raun og veru heima þarna. Að lokum átta þau sig á því og geta sannfært starfsfólkið um að þau séu öll að dreyma um sama manninn og það sé ekki bara einhvers konar hóphystería. Heather Langenkamp hefur snúið aftur í fræga hlutverki sínu sem Nancy Thompson, að þessu sinni vaxið upp í draumi. rannsakandi vegna æskureynslu hennar af Freddy Krueger. Það kemur ekki á óvart að hún er fljót að tengjast hinni hysterísku Kristen og hinum sjúklingunum, þar sem hún hafði upplifað nákvæmlega hvað þeir eru að ganga í gegnum. Það eru nokkur áhugaverð morð í þessari afborgun og tæknin sem notuð er fyrir tæknibrellurnar hefur tekið mikið stökk. Það er risastór, ormalegur Freddy sem reynir að gleypa Kristen í heilu lagi, það er atriði þar sem sjónvarp breytist í Freddy og með vélrænum örmum sækir hann einn sjúklinginn þangað til að skemmta sér seint á kvöldin og refsar henni fyrir að sitja of nálægt í sjónvarpið, en það er líka ósannfærandi sviðsmynd þar sem nokkrir krakkar berjast við beinagrind Freddy Krueger sem hefur verið að rotna í skottinu á einhverjum bíl í bílaruslahúsi. Og eitt af senu sem vakti meira stun var þar sem Freddy ræðst á einn sjúklinganna í draumi sínum (þann sem er frægur fyrir svefnganga), rífur vöðva og sinar úr handleggjum hans og fótum og leiðir hann um eins og brúða. Úff. Við fáum að kíkja inn í fortíð Freddys í þessari afgreiðslu. Við hittum ekki bara móður hans heldur komumst við líka að kringumstæðum sem leiddu til þess að meira en 100 brjálæðingar eignuðust Freddy. Í baráttunni við Freddy sameinast sjúklingarnir allir og í draumum sínum nota sérstaka krafta sína (sem flestir endurspegla galla þeirra í raunveruleikanum) til að berjast við hann. Einn nemandi, bundinn við hjólastól, er fær um að ganga í draumum sínum, annar hefur bráðfyndna krafta þess sem hann kallar „galdrameistarann“, annar er „fögur og slæmur“ (hún er með mikið af förðun, hárið stendur upp í fóthár Mohawk, og hún er með hnífa). Snjöll, en myndin hnykkir þegar aðeins einn sjúklinganna, sá sem getur ekki talað, hefur enga krafta í draumum sínum fyrr en á hápunkti myndarinnar, þegar hann áttar sig allt í einu á því að hann getur talað í draumum sínum (kl. bara rétta stundin til að bjarga deginum). Draumakraftur hans var aðeins of augljós til að hafa verið skilinn útundan svo lengi, en sameiginlega, nú sérðu hvers vegna myndin var undirtitilinn Dream Warriors. Allt saman er þetta ekki alveg veik innkoma í seríuna. Leikurinn er frekar lélegur, en hann er í raun nokkuð góður fyrir hryllingsmynd. Larry Fishburne skyggir gríðarlega á restina af leikarahópnum, sýnir dásamlega leikhæfileika snemma á ferlinum og myndin er ekki bara upprifjun á annarri tveimur fyrstu - vandamál sem hrjáir föstudaginn 13. kvikmyndirnar miklu meira en Elm Street kvikmyndir. Persónurnar eru aldrei nógu þróaðar til að leyfa síðar að skapa mikla spennu, þess vegna þykja flest dauðsföllin frekar skapandi leiðir til að drepa einhvern í hryllingsmynd heldur en hörmulegt missi einnar persónanna sem við höfum kynnst og rótað sigri þeirra yfir hinu illa. En aftur á móti, það eru ekki margar hryllingsmyndir sem gefa sér tíma til að þróa persónurnar sínar í alvöru að því marki að þú hendir upp höndunum í ósigri þegar þær eru drepnar, eða ert á sætisbrúninni þegar þær hlaupa fyrir líf sitt. En það er mikilvægt að hafa í huga að þær fáu hryllingsmyndir sem gera það í raun og veru eru nánast undantekningarlaust þær bestu