Ég er sammála fyrri athugasemdinni þegar ég nefndi efni myndarinnar „hversdagsbrjálæði“ en vil taka fram að: „Hundadagar“ snýst um hvernig komið er fram við konur í (karlkyns)samfélagi. Þættirnir sem við fáum að sjá hér sýna nokkra breytileika í hversdagslegri mismunun kvenna, aðallega flokkuð eftir aldurshópum. Það er háttsettur maður sem lætur nýja maka sinn líta út og haga sér eins og látin eiginkona hans hafði gert, og kemur fram við hana eins og dúkku sem á að virka "verðugt að klæðast" kjól hins fyrrnefnda. Það er miðaldra par í sambandi þeirra sem hún er næstum þræll og hann (ofbeldis) herra. Ennfremur finnum við nokkuð yngri mann sem hefur ekki samskipti við vin/konu sína og í stað þess að vera virkilega afbrýðisamur um málefni hennar, eignast jafnvel vináttu við keppinauta sína. Ungur fullorðinn maður gerir vini sínum ljóst - stúlku sem á í rauninni í vandræðum með að vera nógu falleg fyrir hann - að hún verði að vera skartið við hlið hans og fylgja þröngum skoðunum siðareglum hans. Loks er maður á fimmtugsaldri sem reiknar út eigin forskot og skilar einfaldri ferðakonu til tryllturs viðskiptavinar sem - tekur hana seka fyrir að hafa klórað bílinn hans - slær hana náttúrulega. Til að fullkomna dæmin finnum við vini mannsins í "meistara-þræla"-hjónunum - eftir að hafa misnotað hana sameiginlega - hóta og niðurlægja hina fyrrnefndu "í hennar vegna" því hún mun losa sig við maka sinn og taka sjálfan sig sem nýjan sinn "meistari". Á meðan allt þetta stendur hvílir íbúar hins nýlega byggða hverfis þar sem atburðurinn fer fram undir brennandi sumarsólinni - algjörlega hreyfingarlausir (sic!). Því miður hef ég ekki séð síðustu mínúturnar af þessari átakanlegu og ekta lýsingu á fornri mannvirkjum sem enn ríkja í samskiptum kvenna og karla, en það sem ég hef séð greindi á sannfærandi hátt efnisskrá mismununar. Sennilega gagnlegt tæki til að kenna jafnvel minna viðkvæmum áhorfendum hvað fer úrskeiðis - vegna góðrar sjónmyndar.