Ég veit að upphaflega var þessi mynd EKKI miðasölusmellur, heldur í ljósi nýlegra útgáfa í Hollywood (sem flestar hafa verið ákaflega háðar formúlum, söguþræði minna, tilgangslausar, „bjarga-ljóshærðu-skvísunni-sama- hvað" drif), Hátíð allra heilagra, vissulega í þessu sorglega samhengi skilið annað álit. Kvikmyndin - eins og bókin - missir festingu í sumum sögulegum bakgrunni, en hún lýsir einstaklega amerískum vanda sem snýr að hinni einstaklega skelfilegu bandarísku stofnun mannlegrar þrældóms og sumum hörmulegum (og fyndnum og áhrifamiklum) afleiðingum hennar. Og það er vert að nefna hinn unglega Robert Ri'chard, sem er aðalpersónan, Marcel, en hugsjónaáhugi hans er sannarlega alhliða þegar hann leggur af stað í upphafi „fullorðinsára“, aðeins til að verða fyrir grimmilegum vonbrigðum með það sem snýr að sér. út til að verða hans sanna menntun að hætti suðurgróðraheimsins í Louisiana, á toppi forbjöllutímabilsins. Þegar ég sá sýnishornin með hinum (hrædda) ljóshærða Ri'chard, bjóst ég við töffari, fífli, skopmynd - það kom mér skemmtilega á óvart. Ossie Davis, Ruby Dee, látinn Ben Vereen, Pam Grier, Victoria Rowell og jafnvel Jasmine Guy ljáir lifandi myndmál og ógurlega hæfileika sem leikarar í bakgrunnsmyndinni placage, vúdú, kreólska „aristókratíu“ og haítískri uppreisn sem er fléttað inn í þessa sögu um mannlega ástríðu, hatur, ást, fjölskyldu og kynþáttavandræði í samfélagi sem er talið horfið og er samt einhvern veginn enn með okkur.