Þetta er erfið mynd að horfa á og hefði verið enn erfiðari hefði ég vitað þá að leikarinn sem leikur aðalsöguhetjuna var í raun drepinn á heimili sínu af lögreglu 19 ára að aldri. Pixote (PeeWee) er götukrakki í Sao Paulo sem er lentur í árásum sem komu af stað morði sem hann hafði enga aðkomu að. Hann er skuldbundinn í unglingafangelsi þar sem hann verður vitni að grimmd og misnotkun sem almennir borgarar reyna mjög erfitt að trúa að sé ekki til. Þegar hann loksins sleppur, lifa hann og þrír félagar af með einu ráði sem þeir vita, sem er glæpur. Það sem gerir myndina svo hjartnæma er að bæði Pixote og leikarinn sem sýnir hann vilja greinilega ekki vera þær persónur sem lífsaðstæður hafa gert þá. Pixote reynir að treysta og elska og bindast, en það er einfaldlega ekkert pláss í heimi hans fyrir mildu hlið mannlegs eðlis. Einn situr eftir í lokin og vill ólmur gera eitthvað fyrir Pixotes heimsins, en hvað? Að byggja fleiri barnafangelsi með hærri veggjum er örugglega ekki svarið...