The Monkees "Head" er eitt af þessum sérkennilegu fyrirbærum sem ég hef tekið eftir - að þegar eitthvað er ekki skynsamlegt mun fólk reyna að lesa hlutina í það og gefa því mikla djúpa merkingu, sem skapari þess ætlaði aldrei. Svona er tilfellið hér. Kvikmyndin er meðvitundarsýn þar sem The Monkees svífa inn og út úr ýmsum sketsum, myrkvun, leikmyndum o.s.frv. svipað og í sjónvarpsþættinum þeirra. En á meðan sjónvarpsþátturinn var spilaður til að hlæja, virðist þetta ekki vera spilað fyrir neitt nema eins konar djúpt, trippy, gervi-vitsmunalegt ástand sem þessi tegund af psychedelia setur. Allt í allt eru það The Monkees að gera sama schtick, en núna er það "meðvitundarvakning" vegna þess að hláturslagið er fjarlægt. Það er ekki grín af húmor eða merkingu í öllu saman; það dregur bara áfram með lituðum ljósum. Tónlistin í "Head" ætti að sanna hverjum sem er, án nokkurs vafa, að Monkees höfðu ekki smá lagasmíðhæfileika. Lagin eru að mestu leyti rusl; eina sem er jafnvel hægt að hlusta á er "Porpoise Song", sem opnar og lokar myndinni. En málið er að þetta var Gerry Goffin-Carole King lag, og þó að það sé yfir meðallagi hjá Monkees, þá er það undir meðallagi miðað við Goffin og King mælikvarða. Þetta er eins og að heyra eitt af gömlu Peter And Gordon lögunum sem Paul McCartney samdi fyrir þá: þér gæti fundist þetta nokkuð gott lag, en svo kemstu að því hver samdi það og áttar þig á því að það er töff. Lag Mike Nesmith er kannski viðráðanlegt, restin er einskis virði. Davy Jones hefur, býst ég við, það sem kvikmyndagerðarmennirnir ímynduðu sér að væri „stóra númerið“ í myndinni, þar sem það er eina lagið sem kynnt er sem Show Biz og ekki klippt inn í kvikmyndaklippingu eða draumaröð, en það fellur líka flatt, bara vegna þess að lagið er ekki gott. Ég verð að viðurkenna að mér líkaði alltaf við Monkees, svo myndin er algjör vonbrigði. Jú, þeir voru cheesy, en þeir voru svo hress yfir því. Þeir vissu að þeir voru cheesy og þeir voru flottir með það. En svo urðu þeir metnaðarfullir. Í "Head" grínast þeir reyndar með að vera framleidd poppvara, en sannleikurinn er sá að þeir vildu eitthvað meira. Þeir vildu verða miklir tónlistarmenn og teknir alvarlega sem listamenn. Kannski ekki eins og Bítlarnir, en eitthvað sem nálgast það. "Höfuð" sannar að þeim mistókst í öllum atriðum. 1* af 4