Þessi mynd fjallar um syrgjandi eiginkonu sem missti eiginmann sinn vegna sjálfsvígs. Hún er þjáð af syni sínum sem neitaði að tala eftir það. Sorg barna er sjaldan rannsökuð á filmu, svo það er hressandi að sjá mynd eins og Addison's Wall. Hins vegar, vegna eðlis myndarinnar, er engin spenna eða dramatík. Fyrir utan nokkur lykil tilfinningaleg augnablik er allt í myndinni mjög látlaust. Hinn snöggi endir sem leysir enga leyndardóma hjálpar svo sannarlega ekki til við að myndin sé áhorfanlegri. Addison's Wall hefði getað verið miklu betri, eins og könnun á innihaldi veggsins, gjörgæsluprógramm til að hjálpa Addison að ganga í gegnum áfallið sitt. Þess í stað finnst mér myndin mjög ókláruð og ekki grípandi.