Í Japan og víðar í Evrópu gerir ný tækni kvikmyndagerðarmönnum kleift að komast framhjá lokuðu versluninni í Hollywood og forðast Ed Wood eins og sýnilegt lágt framleiðsluverðmæti til að framleiða sannfærandi kvikmyndir. Það er synd að í Bretlandi getum við fundið dæmi eins og 'Avatar' (nafn margra tölvuleikja) þar sem heiladauðar tilraunir eru gerðar til að líkja eftir svo mörgum kvikmyndum - og leikjatölvum sem eru ástsælir kærustulausir unglingar - að sjálfir eru ódýr ljósrit af klisjur eru í miklum mæli eins og kengúrur sem knýja á testósterón. Skoðaðu smá samantekt: „Setjað er í framúrstefnulegu London, 2024, segir söguna af teymi sýndarveruleikavíruseyðinga sem standa frammi fyrir hinni fullkomnu internetveiru.“ Farðu til baka og lestu tilvitnunina aftur - forðastu að væla - og reyndu að finna eina frumlega hugmynd í henni. Þetta ætti að hafa virst þreytt, sorglegt hugtak árið 1993, engan veginn 2003. Ah, en það er meira - „endanlega vírusinn“ hefur þegar valdið því að flugvélar hrapuðu, sýkt flugstjórnarmiðstöðina o.s.frv. Hann hefur verið þróaður af a. „barnasnillingur“ og birtist sem fáklæddur, íþróttamaður, brjóstafsláttur Lara Croft eftirherma sem gerir frábæra línu í nöldri og þorskabardagalistum færist beint út af leikvellinum - lifandi afurð fantasíu unglinga. Ó, og henni fylgja 'Predator' eins og hljóðbrellur til að undirstrika ótrúlega krafta hennar. Allt hefur 'framúrstefnulega' sýn á töfrandi frumleika - Lloyds byggingin síuð með AfterEffects til að líta nokkuð grænt út. Fjárhagsáætlunin sýnir sannarlega - sem í dag og öld ætti ekki að gera. Á heildina litið tilgangslaus sóðaskapur af osti, skinku og klisju sem Roger Corman hefði skilið eftir á skurðstofugólfinu á sínum blygðunarlausustu og örvæntingarfullustu augnablikum. Skömm að slíkt meint ástarstarf skilaði níu mínútum af sóun á selluloid.