Það hefur verið tekið fram að Stan Laurel skapaði sér fyrst alvöru nafn með því að koma fram í stuttum skopstælingum á vinsælum kvikmyndum á 2. áratugnum. Hann sýnir sig svo sannarlega sem frábær grínleikari og flytjandi hér í "Mud and Sand" (skopstæling á "Blood and Sand" eftir Rudolph Valntino), en ég held að mynd sem þessi virki í raun ekki vegna þess að Laurel var mikill satiristi heldur vegna þess að það gerir áhorfendum kleift að hoppa inn í gamanleikinn sem þegar þekkir aðstæður og atriði. Laurel getur þá sleppt lausum hala með innblásnum gaggum sínum án þess að þurfa að skapa samhengi eða vera án þess. Ég horfði á þetta daginn eftir að hafa horft á sjálft "Blóð og sandur"; það jók svo sannarlega upplifunina að vita hvað var verið að skopast með og hvar. Atriðið þar sem persóna Laurels (rabarbaravaselín ef þú trúir titilsspjöldunum, eða rabarbari vaselino ef þú trúir því hvernig nafnið hans er skrifað á krítartöfluna) dregur móður hans út. peningar með tveimur fyrir þig, tveir-fyrir-mig bragð er fyndið eitt og sér vegna þess að það er frábært kjaftæði, en það er sérstaklega fyndið ef áhorfandinn er meðvitaður um hvernig hann er að taka loftið úr eyðslusamri og melódramatísku loforðum Valentino um að gefa móður hans hvers kyns lúxus sem hún þráir. Þetta er besta einleiksverk Stan Laurel sem ég hef séð. Það er einfaldlega fyndið - jafnvel meira ef þú hefur fengið tækifæri til að sjá heimildarefnið.