Svört gamanmynd er ekki alltaf auðvelt að selja. Annað slagið fær maður svarta gamanmynd sem er gríðarlega vel heppnuð, eins og til dæmis Fargo. En venjulega finna þeir ekki oft stóra áhorfendur. Fólk virðist annaðhvort hafa hug sinn á gamanleik eða alvarlegt rugl. Það virðist ekki vera mikill markaður fyrir góða blöndu af hvoru tveggja. Throw Momma From the Train var nokkuð þokkalegur smellur, en samt virðast fáir muna mikið um það á þessum tíma. Danny DeVito sló þennan rétt út úr garðinum árið 1987. DeVito leikur einkennilegan mömmustrák að nafni Owen sem vill losa sig við svívirðilega yfirþyrmandi og óþægilega móður sína sem hann býr enn hjá. Móðirin er leikin af Anne Ramsey, sem lést skömmu eftir að þetta var gefið út, og er hún heilmikil skopmynd. Hún er hávær, ljót, dónaleg og yfirþyrmandi. Þótt Owen virðist varla geta séð um sjálfan sig, þá vill hann ólmur fá mömmu sína burt. Hann fantaserar um það í sumum virkilega skrítnum atriðum, en hann hefur greinilega ekki þor til að gera það sjálfur. Það er þar sem Billy Crystal kemur inn á. Crystal leikur Larry Donner, skapandi ritlistarkennara Owens við samfélagsháskóla í nágrenninu. Larry er ofsóknarbrjálaður vitsmunalegur skáldsagnahöfundur sem heldur því fram að fyrrverandi eiginkona hans hafi stolið skáldsögu sinni og þénað milljónir á henni. Hann er núna að reyna að skrifa nýja en kemst ekki einu sinni með almennilega fyrstu setningu. „Nóttin var...“ Owen heyrir að Larry vildi óska ​​þess að fyrrverandi eiginkona hans væri látin í útbroti í mötuneyti skólans. Og með hugmyndina að láni frá Strangers on a Train ákveður Owen að ferðast til Hawaii og myrða fyrrverandi eiginkonu Larrys. Þegar svo virðist sem hann hafi gert það býst hann við að Larry muni skila greiðanum og drepa móður sína. Aðgerðin sem af þessu leiðir er oft frekar fyndin og jafnvel hrífandi. Það er vissulega aldrei leiðinlegt og oft fullt af óvæntum. Crystal er eins góður og hann getur verið og DeVito hefur alltaf verið vanmetinn sem flytjandi. Myndin byggir á töluvert af líkamlegri gamanmynd sem venjulega virkar, oft sársaukafullt. Kvikmyndin notar sannarlega nýstárlega klippitækni í sumum atriðum og tónninn sem er ekki taktur er sannarlega hressandi. Ég hef oft verið gagnrýninn á seinni hluta níunda áratugarins sem tíma listrænnar vanlíðan og niðurlægjandi lata kvikmyndagerðar. Throw Momma From the Train tekur sénsa. Bæði hvernig persónurnar eru dregnar upp sem og almenna söguþráðinn. Hversu margar gamanmyndir snúast um son sem lætur myrða móður sína? Myndin er ekki of löng og hún er stútfull af hlátri. Rithöfundar eru líklegir til að finnast það áhugaverðara en almenningur, en það getur samt notið þess nánast hver sem er. 9 af 10 stjörnum.Hundurinn.