Ég er aðdáandi góðs sagnfræðilegs skáldskapar og var himinlifandi við tilhugsunina um að einhver myndi taka vel skrifaða bókaseríu og kvikmynda hana. Að skrifa handrit er ekki eins og að skrifa venjulegan skáldskap, en þegar þú ert með bók sem þú ert að laga, þá væri gaman að fylgja söguþræðinum. Lýsingin á Vespasíanum (hinum raunverulega keisara og 2 sonum hans Titus og Domitian) var hræðileg. . Þeir virkuðu eins og smákökur Caligula og voru „vondu kallarnir“ í þessari aðlögun. Það var atriði þar sem Titus útbjó réttlæti eins og hann væri Caligula (úr samnefndri kvikmynd.) Hvernig Vespasianii eru sýndir í bókunum fylgir að mestu skýrslum sagnfræðinga sem skrifuðu á því tímabili - þær voru sanngjarnar og heilbrigðar Helena (ástaráhugi Marcus Didius Falco) gefur upp ástæðuna fyrir skilnaði Pertinax (einn af svikarunum sem vísað er til í titlinum) að hann hafi verið svikari, en í bókunum var það vegna þess að hann hunsaði hana og hún fann að henni væri betra að giftast einhverjum sem mat hana sem persónu. Marcus í myndinni fær þræl að nafni Justus, en í bókunum hafði hann varla efni á íbúð sinni, hvað þá þræl. Það var svo sannarlega ekkert rómantískt millispil á milli þrælsins Justusar sem ekki er til og skylmingakappans...Á heildina litið, ef þú vilt góðar kexkökur rómverskar staðalmyndir, fáðu þér Caligula, ef þú vilt góða rómverska frá klassískri sögu, fáðu þá mig, Claudius.