Kannski erum við of hrifin af stórkostlegu sjónarspili þegar við heyrum af fornöld dregin fram á skjáinn. Kannski búumst við til of mikils af þessum myndum. Hins vegar, ef okkur sem áhorfendum býðst allt of lítið, hvað gerist þá? Það var það sem ég hugsaði eftir að ég sá IMPERIUM - NERONE eftir Paul Marcus, hluta af framleiðsluþáttaröðinni um Rómaveldi. ÁGÚSTUS eftir Roger Young, fyrsta IMPERIUM myndin, innihélt að minnsta kosti Peter O'Toole en hvað inniheldur þessi mynd? Varla neitt nákvæmt. Sögulegu villurnar eru svo alvarlegar að myndin breytir staðreyndum og er frekar brengluð mynd af Rómaveldi en sannri sögu. Í gegnum myndina sjáum við Nero ungan: ungan mann á meintum löngum valdatíma Caligula, ungan mann á valdatíma Claudiusar og loks á hans eigin (sögulega 14 ára löngu) valdatíma. Og...hann deyr eins. Samkvæmt myndinni lifir Neró, fæddur á valdatíma Tíberíusar, í meira en 40 ár en lítur út fyrir að vera rúmlega tvítugur þegar hann deyr... Samfella ásamt uppgerðri sögu er stærsta vandamál myndarinnar, sem gerir það varla rökrétt, svo ekki sé sagt áreiðanlegt. Neró missir föður sinn, er alinn upp af þrælum. Á þeim tíma er móðir hans, Agrippina, gerð í útlegð af Caligula. Seinna giftist hún þó skyndilega Claudius keisara sem á fyrir stór börn með nýgift honum Messalina. Á þessum augnablikum myndarinnar sjáum við Acte (Rike Schmid), ástkonu Nero. Allt í lagi, það er sögulega "nákvæmt"; enn, engin heimild sannar að hún hafi gegnt svo afgerandi hlutverki í uppgangi kristni í Róm. Í myndinni er hún ekki aðeins dyggur kristinn maður heldur jafnvel vitni að kraftaverki heilags Páls (hann vekur unga stúlku Marzia aftur til lífsins). Að auki var, sögulega séð, ekkert eins og Neró sést á hirð Caligula síðan Nero fæddist á 4 ára langri valdatíma Caligula (37-41 e.Kr.). Ég skil að kvikmyndir gætu breytt einhverju en slík villa gerir handritið algjörlega óáreiðanlegt! Og margir, margir aðrir annmarkar varðandi efni sem erfitt er að telja upp en eftir 30 mínútna horf á þessa mynd efaðist ég um hvort ég væri að horfa á sögulega kvikmynd eða algjöra fantasíu. Hvað varðar listræna eiginleika hennar sem veita okkur afþreyingu, þá eru þeir jafnt. léleg eins og sagan hér er. Sýningarnar eru gervilegar, leikararnir eru einfaldlega með falleg andlit en veika leikhæfileika. Kannski er ég of tengdur Peter Ustinov eða Charles Laughton í fararbroddi, en Hans Matheson passar alls ekki sem Nero. Hann gæti átt góðar stundir sem leikari en aldrei sem hinn frægi rómverska keisari. Er hann listamaður sem brennir Róm fyrir lag? Er hann tortrygginn sem dyljar ástina fyrir ættingja sína? Er hann grimmur valdhafi sem fórnar lífi þúsunda saklauss fólks í þágu "meints réttlætis"? Ekkert af þessu. Hann er bara ungur maður sem kann ekki að stjórna og þegar til lengri tíma er litið byrjar hann að losa eldinn sem brennur innra með sér... John Simm er ekki á sínum stað í þessari mynd sem Caligula og algerlega síðri en aðrar myndir af myndinni. karakter. Elisa Tovati er aðeins kynþokkafull sem Poppaea; samt hefði hún getað verið miklu miklu betri. Búningarnir eru ónákvæmir og leikmyndirnar koma ekki á óvart. Lágt fjárhagsáætlun veldur litlum áhrifum og þar af leiðandi lítilli skemmtun. En það sem gerði mig reiðasta í þessari mynd og þar af leiðandi gef ég henni 1/10 eru nokkur augnablik sem eru algjörlega óviðunandi:- dauði Poppaea og St Paul's tala við Neró við lík hennar, - minnst Claudiusar á núverandi landvinninga Britannia á hátíðinni og fljótlega dauða hans (hann lagði undir sig Britannia á meðan Messalina var eiginkona hans miklu fyrir dauða hans), - Tigellinus drap Agrippinu (Laura Morante), Nerós. móðir, - rök Nerós í ræðunni til öldungadeildarþingmannanna, - að lokum, andlát Nerós - rólegur dagur við vatnið og áhugalaus sjálfsmorð sem leiðir til siðferðis sem Acte sagði „Við skulum fyrirgefa honum“ Allt í allt er þessi mynd tímasóun og er algjörlega óþörf sem enn ein framleiðslan sem varðar Rómaveldi. Það er betra að gera eina góða mynd á 30 árum en tíu minniháttar litlar á 5 árum. 1/10 - hefði alls ekki átt að vera búið til.