Turner Classic Movie Channel hefur eytt janúarmánuði í að gera myndir eins af mínum uppáhaldsleikurum, Robert Montgomery. Kvikmyndir hans eru að mestu sjaldan horft á þessa dagana, nema þær sem voru óhefðbundnar mestan hluta ferils hans - sem þýðir að hlutverkin sem koma oft fyrir aftur í sjónvarpi eru THEY WERE EXPENDABLE, THE LADY IN THE LAKE, JUNE BRIDE, NIGHT MUST FALL, THE SAXON. SJÁLMÁR, RIDE THE PINK HORSE, RAGE IN HEAVEN, THE EARL OF CHICAGO (í stuttu máli myndirnar sem hann barðist við að fá hlutverkin í því þær voru ekki venjulega grínisti sem hann kom venjulega fram í). Það er kaldhæðnislegt að nú á dögum þegar maður hugsar um feril Montgomery eru það myndirnar sem voru að mestu leyti gerðar eftir 1937 sem ýtt er undir - þær sem brutu upprunalegu ímyndina sem MGM og Louis B. Mayer ýttu undir. Samúðin við þetta er að Montgomery var hæfileikaríkur grínisti og bjargaði mörgum kvikmyndum frá því að vera venja. PETTICOAT FEVER er ein slík mynd. Gert árið 1936 með PICADILLY JIM og TROUBLE FOR TWO var það merkisár góðrar frammistöðu Montgomery og hjálpaði til þess að hann gat sannfært kraftana sem voru í MGM um að leyfa honum að spila "Danny" í NIGHT MUST FALL næsta ár.PETTICOAT FEVER er í Labrador, og Montgomery er veðurstöðvarrekandi þar sem heitir Dascom Dinsmore. Hann hefur búið þar í fimm ár og hefur ekki verið í félagsskap með konu (nema inúítakonur) lengst af. Hann á einhvers konar kærustu sem heitir Clara (Winifred Shotter) sem hann gerði ráð fyrir, en það eru tvö ár síðan hann hefur heyrt í henni, svo að hann trúir því að hún hafi gefist upp á honum. Heimur Dinsmore er í rokk þegar Sir James Felton og Irene Campton (Reginald Owen og Myrna Loy) mæta. Þeir voru að fljúga til Toronto á viðskiptafundi sem Felton átti að ávarpa. Felton er trúlofaður Campton, en Dinsmore finnst hún heillandi...og smám saman finnst henni hann jafn aðlaðandi. Vissulega er hinn prúði, mikilvægi og vonlaust vanhæfi Felton engin samkeppni (það er mælikvarði á leik Owen að hann heldur persónunni skemmtilegri, jafnvel þótt maður eigi erfitt með að trúa því að slíkur brjóst sé kanadískur iðnaðarfyrirliði). eitthvað súrrealískt við þessa mynd - líklega vegna upprunalega leikritsins. Þó að "Labrador" landslagið sé frekar svikið útlit þjónar það tilgangi sínum fyrir gamanmyndina (vitni ísbjarnarröðinni). En hápunktur súrrealismans er kvöldverðurinn sem Dinsmore býður gestum sínum upp á, kvöldverður með "pemmican steikum", sem Owen borðar af alvöru. Owen (minniháttar aðalsmaður sem barónet) er klæddur venjulegum fötum - vetrarbúningur fyrir loftslagið). En Montgomery er klæddur í síðkjól (eins og hann sé á balli í sendiráðinu). Loy, sem sér hann klæða sig upp, fer líka í slopp. Þeim er þjónað af þjóni Dinsmore - aðstoðarmanni, Inúítanum Kimo (Otto Yamaoka), sem er líka í síðkjól - það kemur í ljós að það er Owens! Owen, sem krafðist þess áðan að Dinsmore skipti yfir í föt sem henta stöðinni sinni, er eina manneskjan sem er óviðeigandi klæddur fyrir þennan kvöldmat!! Montgomery var glæsilegasti leikari MGM í smóking eða síðkjól (Franchot Tone var næsti keppinautur hans). Það er upphlaup í kvikmyndum ef Montgomery eða Fred Astaire væru glæsilegri persónan í slíkum jakkafötum. Erfitt að ákveða. Ástarganga gengur ekki snurðulaust fyrir sig í gamanleik eða drama. Clara mætir (við fáum ábendingar of snemma um þetta í upphafi myndarinnar þegar við sjáum hana á íshafandi skipi). Mun Dinsmore brjóta með Clöru? Mun Irene slíta með Felton? Myndin er fyndin og Loy og Montgomery eru falleg hjón. Þau höfðu komið fram saman í einni annarri mynd og báðir voru í aðskildum senum á einni sekúndu, fyrir þessa mynd. En þetta yrði síðasta myndin þeirra saman. Einn síðasti áhugaverður punktur - í upphafi myndarinnar þegar einingarnar eru sýndar sérðu myndir af körlum og konum í grínilegum aðstæðum. Þær eru byggðar á listaverki John Held Jr., hins mikla teiknara/teiknara 1920 og 1930 - sem var upptökumaður á flapper og "Jazz Age". Þetta er óvenjulegt val - þar sem það hefur nákvæmlega ekkert með söguþráð myndarinnar eða Labrador að gera.