Með svona titli verður þér fyrirgefið að halda að þessi mynd sé um hinn mikla málara, Goya. Svo eftir hálftíma ákveðurðu að þetta snúist meira um rómversk-kaþólska rannsóknarréttinn. Með enn meiri breiddargráðu er það kannski bara mynd af tímabilinu. Með hryllilegum persónusköpun, of mörgum ásum til að slípa og lítt virðingu fyrir staðreyndum, borðar Milos Forman upp litríka en brjálaða, brjálaða blöndu sem mistekst á öllum þremur reikningunum.Milos Forman (sem missti gyðingaföður sinn í fangabúðum nasista), er hinn mikli leikstjóri sem málaði listamanninn Mozart sem töffara og komst upp með það. Vann reyndar verðlaun fyrir það. Líf hans í Tékkóslóvakíu gaf honum bragð af fjölbreyttum, fráhrindandi stjórnum, sérstaklega kommúnisma. Hann gerði líka hinn jafn yfirvegaða en frekar áhrifamikla, One Flew Over the Cuckoo's Nest. Svo, 74 ára, hvernig kemur hann til með að bjóða okkur upp á þetta rugl? Í Goya's Ghosts er Goya einu skrefi fjarlægð frá buffoon. Aðalpersónan er bróðir Lorenzo, sem Javier Bardem leikur ástríðufullur. Natalie Portman er jafn hress og fyrirsætan Goya Ines (og síðar í myndinni, hennar eigin dóttir). Slæm tengsl við Goya eru þau að hann málar þau bæði. Lorenzo pyntar (og nauðgar síðan) Ines sem hann grunar að sé gyðingur. Faðir hennar pyntar Lorenzo. Napóleon hleypur inn til að frelsa Spán (stutt). Ines kemst út úr dýflissunni sem kirkjan hefur skilið hana eftir og leitar að barni sínu. Goya er enn að mála en er orðin heyrnarlaus. Aðaláhugamál hans virðist vera að hjálpa Ines. Og svo framvegis. Sagnfræðilega séð var Goya líka sagnfræðingur. Þar sem Forman hafði því miður sleppt hugmyndinni um ævisögu af Goya málaranum, hefði verið hægt að nota þessa einu staðreynd til að draga alla myndina saman stóra sneið af sögu eins og Goya sá. En málarinn er of snertilegur til að fá nokkurt vægi. Á sama hátt ætti að gera skjal um skelfingar rannsóknarréttarins miðað við aðrar despotic skipanir í gegnum tíðina, Páfagarði hefur verið fyrirgefið með varla játningu. Þó maður gæti spurt hvort Forman sé nógu hæfur til að treysta honum fyrir staðreyndum frá hverju sem er." Ég hélt að þetta gæti verið hjartað í yndislegri sögu," segir hann í framleiðsluskýrslunni. „Það voru mjög margar hliðstæður milli kommúnistasamfélagsins sem við lifðum undir og spænska rannsóknarréttarins. En sagan er of þröng til að halda athygli okkar. Gegn væntingum okkar og með bakgrunn einhvers mikils (líf mikils málara, hryllingi rannsóknarréttarins og jafnvel frönsku byltingarinnar), erum við þess í stað beðin um að finnast við taka þátt í uppdiktuðum (ef góðlátlegri) hrifningu Goyas. Niðurstaðan er sú að okkur finnst við svikin. Hræðilega er farið með smáatriði í bakgrunni. Goya varð heyrnarlaus árið 1792 (þegar myndin byrjar), ekki 15 árum síðar. Napóleon er eins trúverðugur og útklippt úr kornpakka. Við sjáum kirkjuna kveða upp dauðadóm (þegar venjulegt verklag var að kirkjan krafðist þess að hinn veraldlegi armur gerði það óhreina verk). Bardagar líta út fyrir að vera of dansaðir og sviðsettir. Það bætir varla upp fyrir það að pipra í óþarfa naknum barm. Það jákvæða er að framleiðslugildin eru að mestu góð. Litirnir eru skær, takturinn frábær (að minnsta kosti þar til við gefumst upp á að finna einhvern verðugan söguþráð.) Bardem er frábær og Portman er gleðigjafi þar til hún fer í ofurakstur sem vitlaus kona. Þó að það segi ekki mjög mikið um Goya, er það sem það segir ágætt, jafnvel þótt yfirborðskennt og frekar óviðkomandi. Ég átti einu sinni drukkið samtal seint á kvöldin þar sem ég og vinir mínir spurðum hvort annað hvort þú gætir valið leikstjóra til að sýna. líf þitt, hver væri það? Á skrá hans þá þyrfti Forman því miður að vera neðst á listanum mínum.