Og erfiður blettur annars staðar. Ég hef ekki séð þessa mynd síðan ég var frekar ungur, kannski 12 eða 13 ára, hver veit. En það sem ég veit er að þetta er myndin sem kenndi mér að fróa mér. Ég krakka þig ekki. Ég hef ekki hugmynd um hvort það sé gott miðað við raunverulegan mælikvarða nútímans, en fyrir mig þá var þetta allt. Eina ástæðan fyrir því að mér finnst þægilegt að skrifa þetta er sú að ég er viss um að enginn mun nokkurn tíma komast í kring til að lesa það . Ég meina, í alvöru, hver ætlar að fletta upp þessari mynd þessa dagana? Ég komst að því að ég hef ekki enn notað tíu línulágmarkið fyrir þá lengd sem ég tek mest upp í umfjöllun. Ég hafði ekki hugmynd um að það væri svona lágmarkslengd, en þarna fer ég, eins og nemandi að reyna að fylla upp síðu í dagbók, tíu línurnar mínar. þakka þér kærlega fyrir.