Ég varð að horfa á þessa mynd því söguþráðurinn var svo svívirðilegur og myndin stóð undir væntingum. Reyndar gerir það stundum frekar óþægilegt áhorf. Ólíkt öðrum Meyer myndum eru kynferðisleg uppátæki í lágmarki. Sumar ofbeldisatriðin eru óþarflega tilefnislausar og móðgandi. Söguþráðurinn er óskipulegur og sumir leikararnir og línurnar eru hræðilegar. Myndin er undarleg blanda af sadó-masókískri fantasíu ásamt gluggi yfir grimmd og siðleysi þrælahaldsins og misheppnast á öllum sviðum. Það er eins og Meyer hafi verið að reyna að bæta upp fyrir kynlífsmisnotkunina með því að hafa æðri siðferðisboðskap. Meyer veit að við höfum dálítið samviskubit yfir því að kveikjast í því að vera kveikt á hinni augljósu drottnunarsamböndum á fyrstu senu sem sýnir Lady Susan með svipu í ögrandi búningi. Hann reynir síðan að stýra aftur á réttláta brautina með því að breyta henni í kvikmynd um sigur hins góða yfir hinu illa. Hins vegar, vegna þess að þeir hætta við hvort annað, endar þú með ekkert. Vegna þess að hún er svo slæm á svo margan hátt er hún í raun þess virði að horfa á ef þú kannt að meta þá list að gera hræðilega kvikmynd á versta mögulega smekk. Kannski, vegna þess að það er svo slæmt, leyfðum við Meyer næstum því að komast upp með það óviðunandi.