Vegna þess að sumum, eins og mér, finnst gaman að vita ALLT um kvikmynd þó þeir ætli sér að sjá hana, þar á meðal endirinn. Allavega, hér er endirinn eins og ég man eftir því, því ég gat ekki hafa verið meira en 8 ára þegar ég sá það í fyrsta og eina skiptið í sjónvarpinu. En ég skal segja þér að það hræddi litla krakkann sem ég var, og ég hugsaði um það í marga daga á eftir, og það stendur upp úr í huga mér enn þann dag í dag, þó að sum smáatriðin séu svolítið óljós. Abe Vigoda var í þessari mynd? Ég man það ekki! Ég mundi ekki einu sinni eftir því að gamli Barnabus væri í þessari mynd og ég ELSKAÐI Dark Shadows. Svo, í lokin, er aðalpersónan (Belinda Montgomery?) tæld af dómaranum (Joseph Cotton, ég giska á, þó ég man eftir því að hann væri gamall heimilislæknir eða eitthvað í staðinn fyrir dómara; sjáðu hvernig minni dofnar?) til brúðkaupsstaðarins, sem eins og ég man hann er í helli af einhverju tagi? Kannski hef ég rangt fyrir mér; og Shelley Winters er þarna að hlæja, og dómarinn er með kápu á sér og myndavélarhornið horfir upp á hann, og hann kastar til baka skikkjunni, og hann er með geitafætur, og hann tilkynnir að hann sé í raun og veru faðir hennar, djöfullinn. , og hún hefur leikið beint í hendur þeirra (sataníska sértrúarsöfnuðinum), því „dauðlegi“ strákurinn sem hún hefur orðið ástfangin af (ég býst við að það sé Robert Foxworth) reynist líka vera gaurinn sem Satan vill gifta hana, The Demon með gul augu, og já, vissulega, þeir sýna Robert Foxworth, og augu hans glóa gul. Mikið er um nærmyndir á síðustu mínútum myndarinnar. Það eru allir að hlæja og gleðjast, nema Belinda Montgomery, sem er mjög ósátt, og grætur eða öskrar eða eitthvað, og þar með er lokið. Vondu mennirnir vinna.