***Ábending: Láttu það lesa fyrir þig, þetta er hvernig***1) Afritaðu og límdu þetta á skrifblokk (EKKI WORD) 2) Farðu á. BYRJAÐ>ÖLL PRÓGRAMS>AUKIHLUTIR>AÐGENGI>SAGNAÐURAð láta strauja eistun.Þegar Jonathan Ross hóf feril sinn var hann í þættinum „The Last Resort“ núna á dögum er hann fyrsti úrræðið til að hýsa hvað sem er. Sjónvarpsverðlaunaþættir sem helmingur þess tíma sem hann er tilnefndur í, myndasöguþætti, spjallþætti, spurningaþætti, leikjaþætti, góðgerðarþætti, Brighton. Rétt þegar þú lýkur á vitinu og heldur að þú getir fundið hjálpræði í þráðlausu, skælbrosandi klukkan gamla, góða J.R. lendir á þér eins og vöruflutningalest sem fer stanslaust frá Texas til miðbæjar N.Y. sem hefur tapað klukkutíma og er að reyna að bæta það upp. Um þennan þátt (FNWJR). Þetta er venjulegt spjallþáttarform með J.R. sem stjórnanda og húshljómsveit sem er hnitmiðuð af fjórum samkynhneigðum körlum (ha ha ha, ow my aching sides.) og árstíð eitt var með Andy Davis, en hann hætti eða var rekinn til að víkja fyrir Egói Ross. Ross mun síður nota gesti sína sem leikmuni og þú heyrir þá ekki tala vegna "Its my ball and I'll take it home" viðhorf hans, þú sérð líka að því stærri sem gestur því meira er hann til í að ljúga og sjúga að þeim, til að komast inn með stóru strákunum (eins og veiki krakkinn í skólanum sem hangir með hrekkjusvíninu). Hins vegar þegar lítil raunveruleikastjarna kemur á hann mun hann glaður niðurlægja þá, spyrja persónulegra spurninga um fortíðina og segja þeim frá skorti þeirra á hæfileikum til að fá hláturinn. Stundum mun hann vanmeta vinsældir gesta, segja eitthvað til að gera lítið úr þeim og svo þegar áhorfendur verða hneykslaðir mun hann fljótt snúa sér og byrja að gera sjálfan sig að fallgauri, besta dæmið um þetta var þegar "Life On Mars" stjarnan John Simm kom og hann sagði hvernig fær einhver eins og þú vinnu, þú ert í lagi útlit en ekki Hollywood vel útlítandi (hafðu í huga að Hugh Jackman og Halle Berry voru í græna herberginu, hann var í rauninni bara að reyna að soga upp til þeirra áður þeir voru meira að segja í sófanum). Þegar áhorfendur brugðust við, sagði Ross fljótt: "Hvað, ég er dálítið létt í hausnum af því að vera með korsettið, ég veit ekki hvað ég er að segja". Ef hann er ekki með neina lágkúru af sjónvarpslífi mun hann bara grafa í fjóra samkynhneigða karlmennina á píanóinu með brandara úreltari en tísku hans. Sjónvarpsstjarna kemur í þáttinn að því leyti að hann mun segja þeim sögur til að grínast. Þegar einhver leikari útskýrir að hann hafi verið í stuðningshljómsveit, þá mun Jonathan Ross segja eitthvað eins og „Vá, jæja, ég fer alltaf að sjá hljómsveit, ég var að reyna að hafa áhuga á stuðningssveitinni, til að láta þeim líða eins og þeir væru eftirsóttir " með undirstrikuðum skilaboðum sem "vinsamlegast líka við mig, ég var líklega einn af þeim sem gladdi þig þegar þú varst í hljómsveitinni þinni". Toppaðu þetta með áhorfendum Ross aðdáenda sem eru svo hrifnir af öllum slæmum gömlum brandara og bulli, það er í raun lélegur þáttur. Það er betra að horfa á bandaríska spjallþætti í staðinn, þeir eru meira handritaðir en ekki nærri eins erfiðir að horfa á.