Önnur af því endalausa magni af kexkökumyndum 'Kickboxers Fight to the Death fyrir skemmtun auðugra skíthækkana' sem þær voru svo margar af á tíunda áratugnum... Veistu, þær sem urðu til með því að taka orðin „Death“, 'Blóð' og 'Stál' og orðin 'Ring', 'Fight', 'Match' og 'Cage' og setja þau í handahófskennda rafall! Þó að segja það, þá er Death Match nokkuð góð innkoma í ofnotuðu tegundinni, þökk sé spennandi bardagasviðum og ótrúlega góðum leik kickboxer leikarahópsins. Sagan snertir tvo vini - fyrrverandi heimsmeistara í kickboxi, John Larson (leikinn af Ian Jacklin í millivigt í sparkboxi í möppu, sennilega áður þekktastur fyrir hræðilega frammistöðu sína sem aðalillmenni í Ring of Fire 2) og Nick Wallace (Nick Hill, viðkunnanlegur strákur sem er líklega þekktastur fyrir hlutverk götubardagamannsins Sergio í Bloodsport 2) sem vinna við bryggjur L.A. við að hlaða kössum á skip. Einni uppgötvun af kassa fullum af byssum og stuttum bardaga síðar eru hetjurnar okkar tvær atvinnulausar og standa uppi á bar í L.A. Hin skynsama John Larson ákveður að fara norður og leita sér að vinnu; hinn einlægi Nick Wallace hefur heyrt um gaur sem borgaði góðan pening fyrir bardagamenn til að berjast í einkaleikjum í sparkboxi. "Hvers vegna ættu hlutirnir að breytast?" segir John, "Ef þú þarft á mér að halda, þá verð ég þar." Fyrirsjáanlega líður ekki á löngu þar til Nick er týndur og góður vinur hans berst í hinum banvæna „hring dauðans“ við að reyna að finna leið til týndra félaga síns. Vissulega eru engin verðlaun fyrir frumleika hér, en eins og Ég sagði áður, styrkur þessarar myndar liggur í hasar hennar, leikarahópnum af raunverulegum bardagamönnum og nokkuð góðri frammistöðu sem hún nær að hrinda af þeim. Ian Jacklin kom mér sérstaklega á óvart. Áður hafði ég bara séð hann sem vonda kallinn í Ring of Fire 2 og í bitahlutum í tripe eins og The Steel Ring, og mér hefur alltaf þótt gaman að því hversu slæmur leikari hann er (góður bardagamaður samt!). En í Death Match er hann nokkuð góður! Miðað við ágætis handrit og klippingu, þá sannar hann sig sem ansi karismatíski aðalmaðurinn! Og vinskapur hans við Nick er mjög vel lýst. Jacklin og Hill eru með fína efnafræði og þú trúir því virkilega að þessar tvær persónur sjái um hvort annað. Nóg fyrir annað þeirra að missa vinnu, ferðast um hálft land og hætta á dauða til að bjarga hinum - ég vildi að ég ætti svona vin! Það var líka gaman að sjá Matthias Hues sem illgjarnan handlangara með aðeins meiri dýpt en við erum vön að sjá úr mörgum "illmenni" hlutverkum hans. Hins vegar ekki láta blekkjast til að halda að hann sé stjarnan bara vegna þess að hann er á myndbandsforsíðunni (með, að því er virðist, höfuð hans fastur á líkama Michael Bernardo af forsíðu Shootfighter) - hann er góður á meðan hann er á skjánum, en hann er ekki í miklu..Að neikvæðu hliðinni er myndin frekar hæg þegar það er ekkert slagsmál í gangi, með fullt af óþarfa senum (hvað er með tilgangslausa sögu glæpamannsins Jimmie Fiorello um afa sinn??), og lokabardaginn er vonbrigði stutt, en í heildina hafði ég gaman af því! Nóg af slagsmálum, flestir góðir. Er það ekki allt sem við bardagalistir þurfum í raun og veru? Og auðvitað augnakonfekt, hér í yndislegu formi hinnar mjög fallegu Renee Ammann. Allt í allt ansi skemmtileg kickbox-mynd.