Það hljómar eins og þetta ætti að vera ævisaga Claude Monet en það er í raun mjög einbeitt saga af samskiptum þriggja unglingsstúlkna í frönsku samstilltu sundliði. Það eru engir foreldrar eða kennarar til að tala um, enginn skóli, og strákar eru táknaðir með einni útlægspersónu, hnakkanum Francois sem kemur inn í söguna af og til og fer alltaf ráðvilltur. Pauline Aquart er yngst þeirra þriggja, aðeins upprennandi að ganga til liðs við liðið sem hún dáist svo mikið að. Hún er svolítið skrítin útlit. Hún er ekki enn komin úr vaxtarkippnum á unglingsárunum og er með langa, beinvaxna útlimi, stóra fætur og ekkert að tala um. Hún er ættleidd og skartar þessum búnu, samankeyptu vörum. Eftir smá stund stækkar útlit hennar á þér og frá ákveðnum sjónarhornum getur hún virst hrífandi. Adele Haenel er eldri - meira, jæja, þroskaðri líkamlega. Þvílík töfrandi mynd sem hún klippir í sundfötunum sínum, röltir um, stríðir strákunum, þeytir sítt ljósa hárið sitt. En hún er ekki eins og hún virðist. Eða er hún það? Ég gat ekki alveg áttað mig á því. Frakkar eru lengi í þversögnum og stutt í samræmi. Það er engin furða að Francois sé alltaf að þefa af henni. Það er ekki svo mikill tvískinnungur í persónu Louse Blachere. Hún er líka í liðinu en hún er lúin og látlaus og viðkvæm fyrir því og er mjög hrifin af Francois. Blachere er góð leikkona og eykur á vanlíðan persónunnar með frammistöðu sinni. Myndin fjallar um samskipti þessara þriggja, sem þýðir fróðleiksmolar, blekkingar, faldar tilfinningar og allt hitt sem við tengjum við ungar stúlkur sem eyða miklum tíma hver við annan. Þetta er auðvitað vandræðalegt umræðuefni. Það verður erfiðara þegar smám saman þróast samkynhneigð samband Pauline og Adele. Ekki það að þú ættir að búast við því að þetta sé mjúk klámmynd. Eina nektin sem við sjáum er töluvert minna en að kveikja á, og það litla kynlíf sem er undir sænginni, stundum bókstaflega. Ég held að ég vilji ekki fara of mikið inn í söguþráðinn eða greiningu hans, að hluta til vegna þess að það er frekar vísbending. en tjáð með aðgerðum, að hluta til vegna þess að það er flókið, og að hluta til vegna þess að ég er ekki viss um að ég hafi náð öllu. Leyfðu mér að nefna dæmi. Allt í lagi. Adele er stelpan sem hinir öfunda. Hún er líka frekar fjarlæg og sjálfsánægð. Í ofanálag er hún greinilega að svindla á öllum strákum og mönnum í sjónmáli ef þeir geta komið henni að einhverju gagni, frá hinum myndarlega en mállausa Francois til strætóbílstjórans sem hún vill fá greiða frá. Hún stærir sig ófeimin af sérþekkingu sinni í fellatio. Þegar Pauline leitar til hennar um að ganga til liðs við sundliðið notar Adele hana sem eftirlitsmann í verkefnum með strákunum. Yfirburða og sjálfumglaður narcissisti, veistu? En svo tekur hin soi-fjarlæga drusla hina mjóu Pauline undir sinn verndarvæng og opinberar Pauline að hún sé enn mey. Í alvöru? Já í alvöru. Pauline byrjar að nálgast Adele og Adele játar loksins að hún myndi vilja losa sig við meyjarhlífina sína og hún vildi að Pauline gerði það fyrir hana. Pauline, sem nú laðast kynferðislega að Adele, sinnir þessu verkefni af lítilli ánægju. NÚ langar Adele ALLTAF að fá þetta með karlmanni, helst eldri og reyndum. Svo hún fer með Pauline í bólu þar sem hún dansar tælandi við einhvern gaur þar til hún fylgir Pauline í duftherbergið. Stúlkurnar tvær standa þarna og stara á hvor aðra, hvorug hafa lýst yfir kynferðislegum áhuga á hinni. En Adele stendur svo nálægt að Pauline losar hægt og rólega um sinn eigin taum, teygir sig upp og kyssir Adele á varirnar. Adele stígur til baka, brosandi og segir: "Þarna var þetta nú ekki svo slæmt, var það?", og gengur svo aftur inn í klúbbinn. Þetta er frekar náin lýsing á því sem er að gerast á milli Pauline og Adele - en hvað í fjandanum ER í gangi? Upphaflega kemur Adele fram við Pauline eins og óviðkomandi barn, síðar eins og náinn vin, að lokum eins og hugsanlegan elskhuga - og um leið og Pauline svarar, gengur Adele sátt. Notar hún Pauline eins og hún virðist vera að nota karlmenn? Fullnægir það Adele að vita að hún er nú með aðra manneskju í ósjálfráðri ánauð? Ég veit það ekki. Ég hef gert lítið úr Louise Blachere sem þriðja meðlim tríósins, hinn látlausa og ofþroskaða veggblóm, sem gefur alltaf til kynna að hann sé daufur en hún er að minnsta kosti gagnkynhneigð og sú fyrsta af þremur til að losa sig við þennan háværa meydóm. , en ég hef aðeins sleppt henni vegna plásssjónarmiða. Ættirðu að sjá það? Fyrir alla muni. (Baraðu hana bara saman við dæmigerða bandaríska kvikmynd um menntaskólakrakka.) Fyrir karlmenn, sem sumir hverjir hafa aldrei komist inn í kvenkyns dulúð, gæti þetta gefið þér einhverja hugmynd um hvernig hún lítur út í miðlungsmynd.