"Rois et Reine" er útbreiddur klúður kvikmyndar sem mun líklega pirra jafn marga áhorfendur og hún gleður. Það beinist til skiptis að fyrrverandi elskhugunum Nora (Emanuelle Devos) og Ismael (Mathieu Amalric) þar sem þau glíma hvor um sig í mikilli kreppu í nú aðskildu lífi sínu. Á meðan saga Nóru er leikin beint og döpur í tóni er saga Ismaels aðallega leikin til að hlæja, þó hún sé ekkert sérstaklega fyndin. Kreppan hennar Nóru er hrundið af stað með banvænum veikindum föður hennar Louis (Maurice Garrel) og Ismael vegna skyndilegrar fangelsunar hans á geðsjúkrahúsi að undirlagi dularfulls þriðja aðila. Ismael og Louis eru aðeins tveir af karlmönnum sem hafa mótað líf Noru og hafa aftur á móti verið mótaðir af henni, þeir sem helst hafa verið áberandi eru látinn fyrsti elskhugi hennar Pierre og ungur sonur þeirra Elias. Þegar atburðir fortíðar og nútíðar leika fyrir áhorfendur og fyrrverandi elskendur taka þátt í lífi hvors annars, kemur smám saman í ljós að persónuleg sýn Nóru á lífssögu hennar gæti verið óáreiðanlegri en sýnist í fyrstu. Cult leikstjórinn Arnaud Desplechin hefur skapað töluverðan undarlegan hlut hér, sem hefur hlotið mikla lof í Frakklandi. Hann forðast vísvitandi hefðbundna frásagnarvenju og þróar myndina með röð dramatískra breytinga í skapi og tóni. Hefði þessi nálgun verið byggð á samfelldri sameinandi kjarnahugmynd eða þema gæti það hafa virkað, en það er ekki ljóst á endanum um hvað nákvæmlega mynd Desplechin er í raun og veru. Þungar vísbendingar um gríska goðafræði og freudískar kenningar eru augljóslega merkingarfullar en, að minnsta kosti fyrir þennan óskólaða bíógesta, eru þær síður en svo gagnlegar við að lýsa upp og túlka líf persónanna. Á öðrum tímum rennur meðferðin út í kitsch en notkun hins anodyne „Moon River“ sem þemalag myndarinnar gefur til kynna að þetta sé líklega vísvitandi.**Spoiler alert** Mig grunar að meginþema myndarinnar sé ekki mjög frumleg athugun sem hvernig við sjáum okkur sjálf getur verið róttækt frábrugðið því hvernig aðrir sjá okkur eða jafnvel hvernig við höldum að aðrir sjái okkur. Þessi hugmynd er augljóslega táknuð í myndinni af ofbeldisfullum dauða Pierre og opinberuninni sem er að finna í leynilegri dagbók Louis, en því miður virðast báðir atburðir algjörlega ótengdir því sem annars hefur verið opinberað áhorfendum um samband Pierre og Louis við Nora. . Þetta virðist vera svindl af hálfu Desplechins, eins og hann sé að troða hugmyndinni upp á okkur í milliliðalausu formi frekar en að útskýra hana lúmskari í eðlilegum farvegi frásagnarinnar. Eitt eða tvö dökk súrrealísk snerting felur í sér nærveru annars en að mestu ómeðvitaðs fólksheims sem er afklæddur ógnvekjandi, en aftur finnst þeim meira vera tilgerðarleg afskipti kvikmyndagerðartækninnar frekar en eldgos úr dýpri forðabúri sannleikans sem felst í sögunni. Reyndar, þrátt fyrir allar þær þungu vísbendingar um dýpt, eru persónurnar forvitnilega óþróaðar og lítt blæbrigðar, eins og þær virki frekar sem dulmál fyrir margar hugmyndir skapara síns um fólk frekar en sem raunverulegt fólk í sjálfu sér. Mörg smáatriði lífs þeirra virðast beitt af geðþótta frekar en lífrænum. Til dæmis er Ismael, eins og við erum sífellt minnt á, víóluleikari, en meira en tveir tímar líða áður en við sjáum eða heyrum hann spila í raun og veru og áhrif þess vals hljóðfæris eða starfsgreinar á persónuleika hans eru aldrei nánar útskýrð. Þess vegna getur hann allt eins verið sjávarlíffræðingur eða trapisulistamaður. Amalric færir hinum óhengda en á endanum geðþekka Ismael ákveðinn oflætisþokka, en mér fannst Devos klúður og eintónn (sem gæti þó verið viljandi) sem hin ómögulega Nora. Á sama tíma hafa Jean-Paul Roussillon sem faðir Ismael, Elsa Wolliaston sem sálgreinandi hans og Magalie Woch sem sálarlega særði en ögrandi sinufræðingurinn sem hann vingast við á sjúkrahúsi mest áhrif meðal aukaleikara. Catherine Deneuve er líka með í henni, þó hlutverk hennar sé lítið annað en sjálf-tilvísunarmynd. Að lokum er "Rois et Reine" mjög áunninn smekkur. Ef það tekst ekki að ýta á hnappana þína, er mjög líklegt að óagað og blómleg nálgun Desplechin muni pirra og pirra þig jafnvel þó þú haldir einhvern veginn áfram að horfa.