Þessi mynd hefur kraftmikinn heimspekilegan endi. En þessi endir hefur aðeins þýðingu ef þú horfir á myndina frá upphafi. Firring ungmenna seint á sjöunda áratugnum, frá sjónarhóli ungs manns og ungrar konu, er augljóst þema "Zabriskie Point". Hvorki Mark Frechette né Daria Halprin höfðu mikla leikreynslu, staðreynd sem eykur í raun boðskap myndarinnar. Að hafa óþjálfaða leikara gefur til kynna raunsæi, þar sem báðir leikararnir virðast tilfinningalega aðskildir umrótið í kringum þá. Þetta er ekki handritsdrifin kvikmynd. Fyrir utan fyrstu tíu mínúturnar er hún að mestu leyti sjónræn, með töfrandi kvikmyndatöku. Hinar fallegu náttúrulegu myndir virðast annars veraldlegar og fullkomlega í takt við tilfinningalega losun Marks og Daria. Ég hefði skipt út þemaveikri Pink Floyd-tónlistinni fyrir nákvæmari tónlist The Doors. Margar senur kalla á "Riders On The Storm". Jafnvel þó, mér líkar við þessa mynd. Það er öðruvísi; það er einstakt; hún er listræn og hugmyndarík. Og eyðimörkin eru falleg. Eftir því sem árin líða virðist "Zabriskie Point" meira og meira aðlaðandi. Það miðlar stemningu seint á sjöunda áratugnum í Ameríku. Það er ótrúlega listrænt, á bóhemískan hátt. Og síðustu átta mínútur myndarinnar eru heimspekilega dáleiðandi.