Ég trúi því ekki hvernig þetta ódæðisverk náði að fanga hug og hjörtu þverskurðar af „björtu ungu hlutunum“ á sínum tíma, en ég er viss um að ég vildi að svo væri ekki. Að mínu mati er þetta ónákvæmt, illa leikið, veikt handrit, tilgerðarlega leikstýrt stykki af gumpf. Stuttu skemmtiferðirnar til ímyndaðs veruleika dregur hvern húmor til dauða. Aðstæðurnar eru fáránlegar ýkjur sem gera hinar nú þegar fábreyttu persónurnar enn ótrúverðugri og viðbjóðslegri. Rómantíkin er dauf, endirinn er ófullnægjandi og eyðileggur eina skynsamlega fíkniefnaboðskapinn í myndinni og einfalda söguþráðurinn ('Withnail and I', 'Fear and Loathing') reynist út í öfgar með óáhugaverðri hreyfingu myndarinnar. Í stuttu máli er þessi mynd sem hrópleg sjónræn árás án vísbendinga um kunnáttu eða frumkvæði. Ég dæma hana til öskuhaugs sögunnar og bið að hún verði þar áfram.