Þetta var mynd persóna. Söguþráðurinn var ekki svo heitur þegar hann var þarna, en persónurnar voru áhugaverðar og mjög vel leiknar. Sagan fjallar um Travis fjölskylduna í kjölfar sjálfsvígs elsta sonarins. Ég segi það lauslega, því sagan er að mestu leyti um eftirlifandi soninn og móðurina, því ef faðirinn átti að láta söguna fókusa á sig líka, þá klipptu þeir myndina frekar illa. Leikurinn í öllum hlutum var mjög góður, sérstaklega Emile Hirsch sem eftirlifandi, ruglaða soninn. Persónurnar voru allar mjög áhugaverðar og ég nennti ekki að horfa á þær fyrr en seint í myndinni, þegar það virtist bara dragast. Stóra kvörtunin mín var hins vegar sagan. Sonurinn sem drap sjálfan sig átti að vera miðpunktur sögunnar. Hins vegar var það í raun ekki. Það var eitthvað sem gerðist í upphafi sögunnar, en svo fór allt á alla vegu. Síðan mundu þeir nefna að sonurinn svipti sig lífi til að minna þig á að það væri aðalþráðurinn. Hitt var annað mál að stóru söguþræðirnir, sem nóg var af, voru í raun og veru aldrei útskýrðir eða byggðir upp, heldur bara hent þarna inn af handahófi og oft af ysta vinstri velli. Í sanngirni var endirinn mjög, mjög flottur. En það var líka ljóst hvaðan innblásturinn að sögunni kom: um helmingur hennar (sá helmingur sem var ekki bólstraður) var nokkurn veginn lyft frá sögunni í Pearl Jam laginu Alive. Sem minnir mig á... Það var "ljóð" í myndinni sem á að vera skrifað af einhverjum sem drap sig. Ég gæti ekki hafa verið sá eini sem viðurkenndi að umrædd ljóð var lyft, orð fyrir orð, úr þessu sama lagi. Ég veit það ekki, þetta var mynd sem ég átti von á og þeir slepptu boltanum í alvörunni.