Bráðnun opnar á vettvangi vísindamanna sem búa sig undir að gera mikilvæga prófun á eldflaugakerfi sem þróað var til að sveigja smástirni ef þau lenda í árekstri við jörðina. Nathan (Vincent Gale) nefnir nokkrar áhyggjur við hann, en prófið virðist hafa heppnast óviðjafnanlega. Þá brotnar smástirnið í sundur og stærsta hlutanum er ýtt inn í beinan árekstra við jörðina. Sem betur fer sleppur risastórt steinn af ytri lofthjúpi jarðar og hleypur út í geiminn. Því miður nægir augnaráðið bara til að breyta braut jarðar og plánetan byrjar að þræða sig nær sólinni. Á meðan allt þetta er að gerast fyrir ofan höfuð þeirra, þá eru Los Angeles löggurnar Tom (Casper Van Dien) og Mick (Greg Anderson) eru á úttekt. Þeir eiga að safna sönnunargögnum gegn grunuðum eiturlyfjasala, en samningurinn sem þeir horfa á breytist fljótt í skotleik. Eftir það tekur Tom nokkrar mínútur til að vera í viðtali við sjónvarpsfréttamann á staðnum sem er líka kærasta hans, Carly (Stefanie von Pfetten). Á sjúkrahúsi í nágrenninu þar sem Mick er meðhöndlaður vegna minniháttar meiðsla, á Tom stutt spjall við hann. fyrrverandi kærasta Bonnie (Venus Terzo), sem er hjúkrunarfræðingur. Hann segir henni að hann hafi áhyggjur af því að 17 ára dóttir þeirra Kimberly (Amanda Crew) sé með manni að nafni CJ (Ryan McDonell). Þegar Tom útskýrir fyrir Bonnie að hann hafi komist að því að CJ á sakavottorð hefur hún sjálf smá áhyggjur. Það er hins vegar ekki langt þangað til allir hafa eitthvað annað að hafa áhyggjur af. Hitastigið fer hratt hækkandi um allan heim. Carly er einn af fyrstu óvísindamönnum til að læra hvað er í raun að gerast. Nathan, sem er bróðir hennar, hringir í hana til að segja að hann gæti haft leið til að lifa af. Carly hringir í Tom; hann hefur auðvitað tafarlaust samband við Bonnie. Eftir tiltölulega stuttan tíma er hinn brosótti hópur á ferð. Áður en þeir ná lokamarkmiði sínu verða þeir hins vegar að komast í gegnum hópa ræningja, takast á við hörmulegan vatnsskort og ná að ferðast í nógu háu hitastigi til að drepa. Casper Van Dien er fallegur. strákur, og ég hafði reyndar gaman af honum í Starship Troopers. Það gæti verið vegna þess að hann er góður í hasarsenum. Það gæti líka verið vegna þess að hann talaði ekki mikið í þeirri mynd. Í Meltdown hefur hann því miður bara fengið nægar línur í aðstæðum sem eru bara nógu dramatískar til að sýna algjörlega meðal leikhæfileika hans. Amanda Crew er líka í lagi og Ryan McDonell er ekki slæmur heldur. Vincent Gale og Stefanie von Pfetten eru líka báðir þokkalega góðir, en Venus Terzo er því miður á pari við Van Dien. Það sem raunverulega gerir eða brýtur kvikmynd er sagan og handritið. Þó að sagan hér sé í lagi og hafi í raun nokkra möguleika, þá er handritið bara hræðilegt. Vísindahluti vísindaskáldskaparins er enginn og byrjar á því að smástirnið ýtir jörðinni úr sporbraut og eykst með þeirri hugmynd að „þyngdarjafnvægi sólkerfisins“ gæti „togað jörðina aftur“ í sína venjulega braut „með tímanum ." Þegar hitastigið í LA fer í 120 gráður byrja bílar að sprengja. Þú veist hvað er jafnvel verra en vondu vísindin? Slæma samfellan. Allt í lagi, virkilega heitt. Af hverju er fólk í myndinni ekki bara í síðermum skyrtum heldur líka jakka? Af hverju er fólk að nöldra hvert annað fyrir vatn á flöskum í stað þess að skrúfa fyrir kranana heima? Af hverju eru göturnar alveg auðar en hraðbrautirnar alveg fullar? Og hvers vegna eru hraðbrautirnar fullar af ósprungnum? Það er næstum óþarfi að hafa í huga að leikmyndin, búningarnir og framleiðslugildin voru góð, sérstaklega þegar það neyðir mig aðeins til að segja að klippingarnar voru það ekki. Þannig að í grundvallaratriðum tekur þú nokkuð góða söguhugmynd og sameinar hana með að mestu leyti miðlungs leik, a hræðilegt handrit, lágstemmdar tæknibrellur, gjörsamlega óskynsamlegar söguþræðir og lélegar klippingar og hvað ertu með? Kvikmynd sem er jafnvel minna en summan af óverulegu hlutunum. Mér þykir leitt að segja að ég get ekki mælt með Meltdown: Days of Destruction fyrir neinn. PÓLITÍSKAR ATHUGIÐ: Hér er minnst á að þingið hafi loksins losað um veskið nógu mikið til að fjármagna prófin sem koma myndinni af stað. Þó að prófanirnar hér hafi verið algjörlega óábyrgar (að miða á smástirni með kjarnorku og vita ekki samsetningu stóra steinsins er í raun miklu meira en óábyrgt og nálgast þá geðveiku), er staðreyndin sú að slíkar aðstæður eru mjög raunveruleg hætta fyrir plánetu. Því miður höfum við hvergi fylgst með öllum nærliggjandi smástirnum á jörðinni sem gætu verið áhyggjuefni á einhverjum sporbraut einhvern daginn; og geta okkar til að koma auga á eitthvað á árekstrarleið með okkur er í besta falli takmörkuð. Þegar við komumst að því að við munum verða fyrir höggi höfum við bókstaflega ekkert kerfi til staðar til að takast á við það. Það eru engar geimflaugar með kjarnaodd sem við getum skotið á loft; geimferjan er algjörlega ófær um að fara út fyrir sporbraut jarðar og ef svo væri gætum við ekki skotið nógu mörgum af þeim eða skotið þeim nógu hratt til að það skipti máli. Ég er ekki mikið fyrir því að ríkisstjórnin geri neitt umfram stjórnarskrárvaldið, en ég held vissulega að vernda plánetuna gegn eyðileggingu sem berist á okkur utan úr geimnum gæti verið túlkað sem að verja landið, er það ekki? FJÖLSKYLDUNARHÆFNI: Meltdown: Days of Destruction er metið R fyrir „einhvert ofbeldi“. Mér fannst ofbeldið hér í hreinskilni sagt ekkert umfram nokkuð dæmigerðan tölvuleik með T-einkunn. Ef unglingar þínir hafa mikinn áhuga á að sjá Meltdown og þú getur ekki talað þá út úr því ætti R-einkunnin ekki að aftra þér frá því að láta þá sjá það. Það er hins vegar ekki góð hugmynd að skilja yngri krakkana eftir í herberginu með eldri systkinum sínum. Þó að skotárásirnar séu ekki of grafískar í aðalatriðum, eru sum líkin það.