Þegar þessi mynd kom út gaf hún af sér einn af bestu hylkjamyndagagnrýnunum: Sphinx Stinks. Það gerir það, en á dáleiðandi hátt. Leikarahlutverkið er kjánalegt, byrjar efst: Frank Langella og Sir John Gielgud sem Egyptar? Ekki nóg með förðun í Kaíró til þess, að minnsta kosti ekki á meðan þessi mynd var gerð. En það er frekar skemmtilegt að sjá þá reyna. Sýningarnar eru allt frá múmíulíkum (því miður, augljósa athugunin) yfir í yfir-the-top, með mjög fáum stoppum á milli. Persónan Lesley-Anne Down virðist eins og hún hafi ekki fundið Egyptaland á korti, enn síður útskýrt fornleifagripi þess. Það stafar að minnsta kosti að hluta til af mjög slæmum skrifum, einni af bölvuninni sem verður sóttur til allra áhorfenda þessarar myndar. Það er mín skoðun að kvikmyndir sem fela í sér bölvun eða sem draga grundvöll sinn frá efni sem er dálítið dulspekilegt, eins og Egyptology, séu þroskaðar fyrir kjánalegar, yfirskrifaðar samræður. Það veldur ekki vonbrigðum, og samleitnin sannar tvöfalt hneyksli. Söguþráðurinn hefur eina drífandi uppsprettu stórkostlegrar spennu: Getur þetta orðið heimskara og trúverðugra? Svarið er venjulega JÁ. Staðsetningarmyndirnar eru fallegar og leikmyndahönnunin er almennt mjög góð, eina stöðuga áminningin um að þetta var ekki framleiðsla með lágum fjárlögum. Það og sú staðreynd að það eru svo mörg þekkt andlit sem þjóna í svona óviljandi hlátri. Ódýrt, nei; töff, já.