Þetta er tegund kvikmynda þar sem það er í raun sárt að viðurkenna að hún er virkilega, virkilega sjúskuð. Ég helga venjulega svona hluti! Snemma 70's grindhouse bíómyndir með ljúffengum titlum og dúndrandi lággjaldastemningu, venjulega ROKK. "House of Seven Corpses" virtist losa sig við enn fleiri tromp, þar sem leikarahópurinn er samansafn mikilla vopnahlésdaga (þar á meðal John Carradine, John Ireland og Faith Domergue) og tökustaðir (títuhúsið, kirkjugarðurinn) eru augljóslega mjög hentugur fyrir drungalega sögu um skelfingu. Kvikmyndin opnar með sínum algerlega bestu og ákaflega eftirminnilegustu þáttum, þó því miður séu þær þær einu sem teljast slíkar. Eintökin eru glæsileg mynd, heill með æðislegum litabrellum og skelfilegum froströmmum, sem sýnir hvernig titlahúsið hlaut alræmda orðstír sinn. Síðustu sjö eigendurnir voru myrtir á dularfullan hátt hér og myndböndin sýna síðustu augnablik þeirra glaðlega. Einhver dettur öskrandi niður svalirnar, kona drukknar í baðkarinu sínu og annar kvenlíkami hangir hangandi í loftinu og fjórar makaberar tafla til viðbótar. Það þarf varla að taka það fram að húsið er bölvað og óþægileg hegðun húsvarðar Mr Price (Carradine) styrkir aðeins þetta orðspor. Með öðrum orðum, húsið myndar tilvalið torf fyrir hinn virta leikstjóra Eric Hartman (John Ireland) til að taka upp djöfuls hryllingsmyndaverkefni sitt. Uppbygging kvikmynda innan kvikmyndar er það sem veldur því að "House of Seven Corpses" er svo leiðinlegt og atburðalaust. Miklu af kvikmyndaefni er sóað í að áhafnarmeðlimir setji kvikmyndaspólur í myndavélina og dragi um snúrur eða jafnvel enn verra Faith Domergue og Charles Macaulay túlka hræðilega óþolandi staðalmyndir leikara. Söguþráðurinn verður loksins svolítið áhugaverður (aðeins smá, takið eftir) þegar ein persónan les nokkrar línur úr dulrænni bók og vekur óvart rotnandi lík í bakgarðinum. Astmatíski (miðað við hávaðann sem hann framleiðir) uppvakninginn heldur hægt og rólega í átt að húsinu og drepur allt tökuliðið, sem minnir á hvernig fyrri sjö breyttust í lík. Eftir um það bil 60 mínútur í sýningartíma breytist myndin skyndilega úr þröngsýni í bara furðulega og ruglingslega. Ég er enn í vafa um hvort síðasta snúningurinn hafi að gera með hugtakið endurholdgun eða bara tilviljun og allar persónurnar sem eftir eru virðast skyndilega fara í gegnum miklar andlegar umbreytingar stuttu áður en þær deyja, af einhverjum ástæðum. Ég sé satt að segja eftir því að hafa staðfest að "House of Seven Corpses" sé frekar hræðileg mynd. Staðirnir og landslagið er drungalegt, en ekki næstum notað til fulls og það er alvarlegur skortur á hræðilegum blóðsúthellingum. Fjölmargir lágfjárhagslegir 70's gimsteinar voru ótrúlega grófir, svo skortur á fjárhagslegum ráðum er engin afsökun og morðin innan kvikmyndarinnar telja í raun ekki með. Jafnvel alltaf áreiðanlegu gamaldags stjörnurnar skila hammy frammistöðu og leikstjórn Harrisons er algjörlega óinnblásin. Ekki mælt með því, nema þér finnist þessi ekkert flottu fjögurra og hálfa mínúta að spila upphafsupptökur sé þess virði fyrirhöfnina við að kaupa eintak.