Ég veit það ekki... kannski er það vegna þess að ég er brasilískur en allt þetta var of mikið. Of mikil ást á tónlistinni, of mikil veisluhöld, of mikil andstæða á milli hins fína lífs aðalpersónanna (komdu, það er ekki svo sorglegt) og þeirrar hliðar á borginni sem leikstjórinn sýnir. Mér finnst allt of falskt: fjölskyldurnar, samböndin, tónlistin, „hamingjan“. Það selur einfaldlega smá smekk af fölsuðum latínaríkskri menningu. Ég verð að vera hreinskilinn: það tældi mig svolítið, en hver myndi ekki láta tælast af þessu gervilífi sem byggt er upp á skemmtilegri tónlist, kynlífi og veislum? Ég er ekki svo heimskur: hvers konar heimur er þetta þar sem fólk þjáist ekki af niðurgangi, djúpri sorg og kynsjúkdómum? Mér líkaði atriðið með símtali móður Caridad og umræðuna um samninginn við alla tónlistarmennina og spænska fólkið.