Önnur "endir heimsins" mynd sem kallar á samanburð við hina ömurlegu "Day After Tomorrow". Fylgir sams konar uppbyggingu og DAT en með greinilega japönskum stíl. Hvernig gengur það? Það fer eftir smekk þínum fyrir japönsku melódrama. Ég komst að því að litlu mannlegu snertingarnar eru það sem gerir þessa mynd sannfærandi í mesta hluta hennar er 2 + klukkustundir. Einnig tíðu titilspjöldin sem útskýra sum vísindin. Brellurnar eru líklega þær bestu sem ég hef séð í japönskri kvikmynd og bera mjög vel saman við allt út úr Hollywood. Margar hörmungarsenurnar eru sannarlega skelfilegar jafnvel þó mannfallið sé venjulega utan skjásins. Og það er einn af göllunum. Þó að skelfing þúsunda dauðsfalla á skjánum eins og í nýlegu „War of the Worlds gæti verið of yfirþyrmandi, fáum við heldur ekki tilfinningu fyrir óreiðu heillar þjóðar sem hrynur í hafið. Nokkrar senur snerta ringulreiðina en að mestu leyti er varla snert á þessum hluta sögunnar. Burtséð frá því þá virkar þessi mynd á mörgum stigum og er miklu raunsærri en DAT, það er allt til enda. Því miður er sagan háð einum klisjukenndum söguþræði. tæki og annað plotttæki sem átti heima á japönsku jörðinni á sjöunda áratugnum í hættumyndinni "Gorath". Eftir hæfilega góð vísindi og að mestu raunsæ tök á hörmungunum veldur þetta smá vonbrigðum. Skyndileg stöðvun myndarinnar fyrir popp ástarlag hjálpar ekki heldur (nema þér líkar við lagið). Þetta gerði "spennandi" endirinn svolítið að draga fyrir mig. Heildarleikstjórnin er góð og listhönnunin frábær. Leiklistin er líka góð Mælt er með.