Ég hafði mjög gaman af þessari mynd á heildina litið, en fjórir hlutir standa í raun upp úr: Hin fullkomna kómíska tímasetning og frammistaða Sam Raimi sem handhæga(?) maðurinn í búðunum, frábæra persónusköpun Alan Arkin á eiganda búðanna og best af öllu, kvikmyndatakan. Fallegir gylltir tónar ytri sena draga mig inn í myndina eins og sólsetur við vatnsbakkann dregur mig inn í mínar eigin sumarminningar. Samtalan og stemningin finnst mér mjög eðlileg og trúverðug. Sumir gagnrýnendur gagnrýna skort á "djúpstæðara" handriti. Fyrir mér er það einmitt þessi skortur sem fær þessa mynd til að virka. Persónurnar og vandamál þeirra virðast raunveruleg og þess vegna er mér sama um hvað verður um þær. Niðurstaðan er sú að allir hlutar koma saman til að skapa heild sem finnst rétt.