Full upplýsingagjöf: Ég er tortrygginn. Mér finnst endalokin sorgleg og handklæðin mín þurr. Ég grét ekki þegar mamma Bambi var skotin. Ný kvikmynd Will Smith, Happiness, lítur út eins og örvæntingarfull beiðni um Óskarsverðlaun. Í grundvallaratriðum fæddist ég án listrænnar sálar. Svo hvers vegna í ósköpunum líkaði mér við "10 atriði eða færri?" Kannski var það tvöfaldi espressóinn sem ég dældi niður fyrir sýninguna. Eða (líklegra) kannski var það að jafnvel harðsoðnustu kvikmyndaaðdáendur gætu notað einstaka skot af sætu. Og sætt er það. Frá því augnabliki sem „Hann“ hittir „Scarlet“ (atburður langt frá Nora Ephron „meet cute“) er útsýnið tekið í náið ferðalag þar sem tveir ókunnugir menn læra að hugsa um hvert líf þeirra er að stefna. (Fallega aðstoðað af verkum Phedon Papamichael í sannleiksmyndavélarstíl í kvikmyndahúsum.) Helstu rökin um myndina eru þau að hún er of langt sótt. Er myndin langsótt? Ég veit ekki. Seg þú mér. Ég hef ekki enn hitt Adrian Brody á markaðnum. (Hins vegar ekki fyrir skort á að reyna). Hef ég gaman af því að íhuga þau ævintýri sem gætu gerst ef þessi merka atburður ætti sér stað? Djöfull geri ég það. . .það falla flestar umsagnir um „10 atriði eða færri“. . .þeir taka ekki með í reikninginn að jafnvel við tortryggnir höfum fantasíur. Og andskotinn, stundum er það þess virði aðgangsverðið að lifa þeim í stað, 82 mínútur í einu.