Til að draga þetta allt saman, slepptu End of Days og horfðu á leigu á The Ninth Gate eftir Roman Polanski í staðinn. Þessi mynd er hin fullkomna staðalímynda bandaríska kvikmynd vs Ninth Gate þar sem hún er hin fullkomna staðalímynda evrópska kvikmynd. Níunda hlið: Noir-leg, gáfuð, fallega skoruð, andrúmsloft, frábær leikur (Johnny Depp, esp), fallegt landslag, góð kvikmyndataka, fyndin ein- liners, vitsmunalegt, lágmarks ljótt orðalag, umhugsunarvert. Eini gallinn er sá að nokkrir skildu ekki opinn endi og sögðu að myndin væri „vitlaus“ vegna þess og það voru nokkrar vafasamar senur. Endalok: Of ofbeldisfull, frjálsleg notkun á ljótu orðalagi. , EKKERT tónlistaratriði fyrir utan lélega tilraun til auglýsingahljóðrásar sem heyrðist aðeins þegar Gabriel Byrne labbaði um NYC sem Satan (en það eina sem þú gat valið var óskiljanleg öskur eftir Jonathan Davis frá Korn), kynlíf sem hafði ekkert með söguþráðinn að gera, ofbeldi, ótrúlega fyrirsjáanlegt, ofbeldi, og nefndi ég miklu meira ofbeldi? Ég býst við að sumar tæknibrellurnar hafi verið góðar en það er um það bil það sem það er. Jæja, kannski hef ég rangt fyrir mér en mér fannst Ninth Gate miklu áhugaverðara, sérkennilegra, frumlegra og gáfulegra. En kannski þurfa Bandaríkjamenn þess ekki. *drýpur af tortryggni* Jafnvel þó ég sé Bandaríkjamaður þá velti ég því stundum fyrir mér.