Sönnun hvers vegna Hollywood-samningar eru til staðar. Gömul samræða, vanþróaðar og flatar persónur og sundurlaus söguþráður eru aðeins hluti af vandamálunum við þennan klassíska wannabe glæpamannsins. Tilraun til að vera áræðinn og öðruvísi, en þetta virðist vera samhent tilraun til að endurskapa töfra Bonnie and Clyde eftir Arthur Penn (1967) og Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) eftir George Roy Hill - sannarlega nýstárleg. kvikmyndagerðarmenn og kvikmyndir - en falla langt undir mörkum. Vandamál með söguþráð sem skýra sig sjálft leiða til þess að þörf er á talsetningu til að útskýra vandamálahluta. Klippingin virðist aftur vera tilraun til að afrita fyrri klassíkina en er stundum sundurlaus og veldur mér meiri vandræðum tæknilega séð. Óþarfa skotum er kastað inn til að réttlæta tökur á þeim en hefðu betur þjónað áhorfandanum með því að setjast á klippistofugólfið. Kyrrmyndum, svarthvítum klippingum og tímabilstónlist er varpað inn af og til í tilraunum til að annaðhvort vera öðruvísi eða til að hylma yfir senur sem geta ekki skipt sér vel eða koma í staðinn fyrir senu sem virkuðu bara alls ekki og minna á aftur. af Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969). Of dramatísk hlé á milli setninga, tilviljunarkenndar myndir af umhverfinu í kring sem ekki var þörf fyrir frásagnarlist auk ofurleiks leikara og aukaleikara minntu á bakgarðsupptökuvélastjórana í bakgarðinum. seint á níunda áratugnum - ég var að velta því fyrir mér hver væri í forsvari fyrir þessa mynd við framleiðslu og eftirvinnslu. Tónlistarspilun í flestum tveimur skotum og nærmyndum og svo skyndilega að stöðva í víðum skotum lagði ofur áherslu á veikt tónstig. Engin hljóðvinnsla var áberandi þar sem megnið af myndinni var byssuskot, hurðir, fótspor og samræður (stíll sem nýir leikstjórar notuðu seint á sjöunda áratug síðustu aldar og fram á miðjan sjöunda áratuginn) en það vantaði bakgrunnshljóð sem olli því að það virtist gervi - sérstaklega dekkið tístir á malarvegum. Að mínu heiðarlega áliti er stærsta vandamálið af öllu að það eru engar „viðkunnanlegar“ persónur sem áhorfendur geta leitað til né áttum við að líta á sem sögupersónur sögunnar. Hvorki glæpamennirnir né lögreglumennirnir voru persónur sem ég vildi sjá vinna og hvorki var einblínt á sem „hetjuna“ - nauðsyn fyrir hvaða sögu sem er að vinna fyrir mig. Við vitum úr kvikmyndum Penns og Hill hverjar „hetjurnar“ eru. Þrátt fyrir að þeir séu glæpamenn þá líkar okkur við þá og viljum sjá þá komast í burtu. Mér gæti verið meira sama hver var á skjánum í þessari mynd. Ég fékk á tilfinninguna að John Milius væri að reyna að gefa frá sér ósögulega nákvæma endurgerð heimildarmynd um atburði í kringum líf John Dillenger frá júní 1933 til júlí 1934 (dauða hans). sem eru augnablik sem skína skært úr myrkri og dapurlegu dósinni sem þessi mynd situr í. John Milius batnar sem betur fer í framtíðarmyndum þar sem hann virðist ekki reyna að 'afrita' aðra kvikmyndagerðarmenn. Dillinger (1973) er ekki algjör sóun þar sem margar stjörnur og fræg andlit sem voru á barmi þess að brjótast út taka þátt í þessari „stóru fjárhagsáætlun“ frumraun, en bíddu eftir henni á klassískri kvikmyndarás frekar en að eyða peningum til að leigja. eða kaupa.