HAFINN Í Kvikmynd eftir Alejandro Amenabar. Almodovar hefur alltaf gefið spænska bíófánann einn í mörg ár, upp úr engu kom Amenabar að finna upp nýjar tegundir og sprauta nýju blóði í annars bilaða spænska iðnaðinn, núna í miklu fjárhættuspili sem hann skiptir frá. sálræn skelfing fyrir félagslegt leiklist, vel það stóra væri, eru áhorfendur tilbúnir til að faðma sveifluna og mikilvægara getur hann haldið fánanum? Þetta er saga Ramon Sampedro, sjómanns sem á tvítugsaldri lamaðist frá hálsi og niður í sjóslysi og baráttu hans við spænsk stjórnvöld fyrir réttinum til að binda enda á líf sitt. Sagan hefur ummerki um síðdegis sem gert var fyrir melódrama í sjónvarpi og eina leiðin til að þetta virki er með orðum og heiðarlegum flutningi og þau koma bæði í spaða. Mateo Gil og Amenabar skrifa saman á þann hátt að áhorfendum er ekki ætlað að vera blindir til dauða en þeir eru hvattir til að gera upp hug sinn í ferlinu og það er frábært högg, þetta er ekki kvikmyndamaður dauða en kvikmynd í þágu hinnar fullkomnu sjónhverfinga okkar tíma FRÍSINS. Það er hægt að hlæja langa leið, eins og þegar kirkjan kemur heim í hjólastól til að afbyggja trú Sampedro en er að mestu leyti táradalur í gegn, kýlingar koma frá öllum vígstöðvum, jafnvel þegar þú heldur að þú sért öruggur faðir hans. að þeim tímapunkti meikaði ekkert sens kemur með áhrifamestu línu allrar myndarinnar. Það er hjartnæm reynsla, sérstaklega þegar Sampedro virðist fullur af lífi en flestir sem ráfa um göturnar og allir í kringum hann reyna að sannfæra hann um undur lífsins, jafnvel þá sem eru að hjálpa honum að deyja en þegar þú sviptir mann drauma hans. Myndin er nánast eingöngu byggð á nærmyndum sem koma með klaustrófóbíska tilfinningu sem gerir áhorfendur samúðarmeiri Sampedro. Það er mikil áskorun fyrir leikarana sem verður að byggja upp heilu sýningar þeirra með augunum og augun ljúga ekki. Bardem fékk ekki sína aðra Óskarstilnefningu, líklega í þágu Eastwood, en að mínu mati var hann sá eini sem hefði getað skyggt á Jammie Fox. Þetta hlutverk minnir mig á hinn frábæra Gregory Peck í TO KILL A MOCKINGBIRD þar sem leiklistin leit út fyrir að vera áreynslulaus og ég held að Bardem hafi náð þeirri stöðu að línan um hvað er að leika og hvað er raunverulegt er orðið algjörlega óljóst. Ég var aldrei hrifinn af fyrstu verkum hans en þar sem Almodovar er LIVE FLESH er hann á uppleið, LOS LUNES AL SOL, THE DANCER UPSTAIRS og Óskarinn sem var tilnefndur FYRIR NÓTTUNNI FALLS gerðu hann að alþjóðlegri stjörnu og þó hann og Banderas komi frá sama Almodovar bakgrunnur er heillandi að sjá hversu ólíkar leiðir þær fóru og hvernig Bardem hefur nú orðið alvöru viðmiðun fyrir spænska kvikmyndagerð um allan heim. Gullhnöttur, 14 Goyas, dómnefndarverðlaun í Feneyjum og sennilega Óskarsverðlaun með leyfi frá THE CHORUS BOYS, Amenabar leikstýrir, skrifar í samstarfi, klippir og setur tónlist í hágæða drama, hann hefur dregið það af sér hvað með vísindaskáldskap núna ? Líf hvers er það eiginlega?****.