Möguleg minniháttar spoiler Þetta er ekkert voðalega hlutlæg umfjöllun en mér fannst þessi mynd bara hræðilega niðurdrepandi. Eins og mörg verk Russells T. Davies spyr hún fleiri spurninga en hún getur svarað. Besta verk hans (Bob & Rose, Doctor Who) gleðst yfir voninni og þrautseigju, jafnvel eftir augljósan ósigur. Þessi upplífgandi þemu virtust undarlega fjarverandi hér. Ég býst við að sú staðreynd að ég sé enn að hugsa um það dögum eftir áhorf sé til marks um gæði dagskrárinnar en upplausnin var bara of dökk fyrir minn smekk. Ég myndi hins vegar vera ósammála þeim umsögnum sem ég hef lesið þar sem kvartað er yfir því að endirinn finnist "táður". Ég held að hver niðurstaða fylgi rökrétt frá forsendum sínum og endirinn táknaði trausta persónulega trú sem leysti aðalþema sýningarinnar á snyrtilegan hátt. Þó að ég hafi í raun aldrei efast um framvindu atburða, fannst mér eins og það væri margt sem hefði mátt útvíkka. Ég hef líka lesið að hún hafi upphaflega verið hugsuð sem fjögurra hluta röð í stað tveggja, og það er mögulegt að styttingin hafi skaðað fullgerða verkið. Hins vegar birtast þessir gallar út í gegn, í röðum og þemum sem stundum finnst gróft eða teiknað inn í. Til heiðurs hans er Davies algjörlega óhræddur við að skrifa stórt og þú verður að dást að hreinni dirfsku og umfangi þessa verkefnis. Forsendan sem hann tekur fyrir hér er efni í kvikmyndir eða skáldsögur það er hugrakkur og metnaðarfull hlutur að takast á við það í sjónvarpsmiðli. Sterkir punktar eru meðal annars Christopher Eccleston, sem er jákvæður í fremstu röð. Fyrir mér var og er hann besta ástæðan til að horfa á. Lýsingin á mannkyni Messíasar var frábær, umhugsunarverð og grípandi og til mikils sóma fyrir bæði skrif Davies og leik Ecclestons. Ég hélt líka að lýsingin á viðbrögðum nútímans við endurkomuna væri sannur. Svo, tvær stjörnur einfaldlega vegna þess að ég persónulega vil að skemmtun mín sé skemmtileg. Ég vil frekar vera upplyft eða, að minnsta kosti, trufla skáldskapinn minn. Ég er með stóran raunverulegan heim í kringum mig eins og hann er síaður í gegnum CNN eða dagblöðin -- ef ég kýs að vera hræðilega þunglyndur. Það eru örugglega minna huglægar ástæður til að dæma þetta verk af en ég er hræddur um að dómgreind mín í þessu máli sé skýlaus af tilfinningalegum viðbrögðum mínum.