Þetta er önnur af þessum myndum sem hefði getað orðið frábær. Grunnforsendan er góð - ódauðlegt kattafólk sem drepur til að lifa, o.s.frv. - eins konar tilbrigði við vampíruhugmyndina. Það sem fær þetta allt í sundur er algjört kæruleysi aðalpersónanna. Jafnvel sósíópatar vita að þú þarft að halda þunnu hljóði ef þú vilt lifa af - sjáðu hversu langan tíma það tók að ná Unibomber, og það var vegna þess að fjölskyldumeðlimur áttaði sig á því. Aftur á móti, krakkinn (og í minna mæli, mamman) hagar sér eins og þau séu ósnertanleg. Krakkinn drepur án umhugsunar fyrir að skilja ekki eftir sönnunargögn eða slóð eða lifandi vitni. Hvernig þessu fólki tókst að halda lífi og óuppgötvuðu í mánuð er ótrúlegt, hvað þá áratugi eða aldir. Það er í raun synd - þetta hefði getað verið svo miklu meira ef það hefði verið skrifað á trúverðugan hátt, þ.e.a.s., gefið aðalpersónunum sameiginlegt stig skynja að þeir hefðu þurft að komast af svo lengi. Annað en það, ekki slæm sýning. Ég elskaði hlutinn í lokin þar sem hver köttur í bænum rennur saman við húsið - í hvert skipti sem ég set út mat á veröndinni og sé kettina okkar skyndilega þjóta inn hvaðan sem þeir voru áður, hugsa ég um það atriði.