The Marriage of Maria Braun (MMB) fjallar um þýska stúlku (Maria) sem giftist þýskum hermanni (Herman Braun) rétt í lok stríðsins. Eftir að hafa verið giftur í hálfan dag og eina nótt er Herman sendur í fremstu röð aftur. Til að ná endum saman byrjar Maria að vinna á bar fyrir aðallega bandaríska hermenn og kynnast svörtum hermanni. Hún fékk fréttir af því að Herman hefði dáið í fremstu víglínu og það þróast á milli hennar og bandaríska hermannsins. Herman gengur inn á þá, í ​​rúminu, og eftir árekstra milli hans og Bandaríkjamannsins drap Maria Bandaríkjamanninn. Herman viðurkennir morðið, endar í fangelsi og Maria lofar að bíða eftir honum. Landið er í molum; maður sér fólk yfirgefa allt sem það er upptekið við fyrir sígarettu. Það er matarskortur. Þetta er í stuttu máli tími þeirra hæfustu að lifa af. Í grundvallaratriðum varpar þessi mynd fram viðhorf Maríu - þau viðhorf sem hún leyfir sér við nefndar aðstæður, sem myndlíkingu fyrir sálarmissi Þýskalands eftir að þeir töpuðu stríðinu og hvernig það heldur áfram að byggja sig upp að nýju. Til dæmis á Maria eftirfarandi samtal við verslunarmann (leikinn af sjálfum Fassbinder); sölumaðurinn reynir að selja henni frábært eintak af Kleist og hún segir að "Kleist brennur allt of fljótt, hann gefur ekki nægan hita fyrir kuldanum". Sölumaðurinn svarar "Það er önnur leið til að líta á þetta. Núna er það líklega rétta leiðin". Maria hittir franskan/þýskan viðskiptamann, Karl Oswald, eftir að hún kaupir sig inn í fyrsta flokks lestarrýmið. Hún ákveður að blanda sér í Karl, "Þú átt ekki í ástarsambandi við mig, ég á í ástarsambandi við þig". Hún tekur einnig ábyrgð á fyrirtækinu og hefur eftir nokkurn tíma fullkomið traust fyrirtækisins. Þegar Karl segir „Ég býst við að við verðum bara að bíða eftir kraftaverki“ svarar hún „Ég vil frekar gera kraftaverk en bíða eftir þeim“. Í hennar eigin orðum er hún orðin „Mata Hari efnahagskraftaverksins“. Í mörgum myndum Fassbinders reyndi hann að afhjúpa sálfræðilega ferla sem liggja að baki félagslegra aðferða (sjá Freud); með öðrum orðum, honum fannst gaman að beina myndavélinni sinni að kjaftæðinu, fölsku félagslegu kerfin, þykjast. Beina nálgunin sem Maria tekur í þessari mynd er vel heppnuð til að koma þessari hugmyndafræði á framfæri. Hún hringir til dæmis í Karl og þegar hann tekur upp símann er beiðni hennar beint að punktinum „mig vantar einhvern til að sofa hjá“. Eins og Fassbinder sagði „tilfinningar sem fólk fann fyrir voru alls ekki til og voru aðeins eins konar tilfinningasemi sem við héldum að við þyrftum að vera almennilega starfandi meðlimir samfélagsins“. Hann sagði einnig að myndirnar hans væru andstæðingur tilfinninga. Mér líkaði sérstaklega við atriðið þegar Karl og Maria hittast á veitingastaðnum í München (að því er virðist, oft heimsóttur Hitler sjálfur). María virðist vera við stjórnvölinn og Karl dálítið á niðurleið, eins og „grimmur heiðarleiki“ Maríu slíti hann, eins og hann sé ekki lengur við aðstæðurnar. Karl segir "Ég verð að segja við sjálfan mig aftur og aftur að ég elska lífið". Maria svarar "Svona er lífið er það ekki. Eins og við skrifuðum undir samning um að njóta lífsins. Og svo förum við út að borða og tölum um mat". Ég býst við að þetta snúist líka um viðhorf Fassbinder til sambönda, að lúta aldrei neinum algjörlega. Og hvers vegna myndir þú, ef aðalatriðið í flestum myndum hans er um "Hvað ást verður í þessu samfélagi vara, valdtæki, vopn." Það var tekið fram að það sé dæmigerður Fassbinder að hafa atriðin með Maríu og Betti gangandi í dýrum kjólum í rústunum eftir stríðið - með þessi föt í rauninni á röngum tíma. Það sem ég held að hann hafi viljað koma á framfæri hér voru þessi viðhorf, þegar manni líður illa, að "þú getur alltaf farðað þig og horft vel út í daginn". En Fassbinder hafði ekki áhuga á fullkomnun. Allar villur sem gerðar eru í kvikmynd gæti bara verið leiðrétt í næsta verkefni. Þar sem hann kláraði kvikmyndir (u.þ.b. 4 á ári) eins og aðrir rúlluðu sígarettum, þá er það ekki sérkennilegt að þessi mynd hafi mjög slæmar senur. Peter Marthesheimer, sem skrifaði megnið af handritinu, nefndi að Fassbinder hafi líklega dreymt allt atriðið með Maríu og Bandaríkjamanninum í garðinum á einni nóttu. Hanna Schygulla er frábær sem Maria. Aðallega starir hún bara blátt áfram í myndavélina. Með orðum Maríu sjálfrar "Það er slæmur tími fyrir tilfinningar. En mér líkar það svona". Það eru skiptar skoðanir um endalokin. Eftir að Karl lést af hjartaáfalli birtist Herman loksins. (Herman fór til Ástralíu eftir að hann komst út úr fangelsinu, til að „verða mannlegur aftur“.) Eftir að testamentið er afhent (gert henni og Herman í tvennt) gleymir Maria að loka fyrir gasið á eldavélinni þegar hún kveikir í sígarettunni sinni , og sprengdu hana og Herman í loft upp. Fyrir mér er augljóst að hún gerði þetta bara óvart. Á sama tíma hlýtur hún að hafa verið skrölt þegar draumar hennar virðast loksins ætla að rætast. Henni hlýtur að hafa liðið eins og hún væri ekki hún sjálf lengur. Henni leið eins og hún hefði lifað sig áfram.