The Last Station, melódrama leikstjórans Michael Hoffman um síðustu mánuði í lífi Leo Tolstoy, hefst með þoku og svefni. Tolstoy (Christopher Plummer) býr með fjölskyldu sinni í sambýli við Yasnaya Polyana, gengur í göngutúra og skrifar og lætur sjá sig af eiginkonu sinni og fylgismönnum „hreyfingar“ hans, fólk sem er tileinkað hugmyndum hans um friðarhyggju, grænmetisæta, kynferðislegt bindindi og samfélagslegt bindindi. eignir sem safnast hafa saman í skógarbúðum skammt frá. Eiginkona hans, Sophia (Helen Mirren) berst opinberlega við yfirmann hreyfingar sinnar Chertkov (Paul Giamatti), sem hún heldur fram í viðleitni sinni til að sannfæra Tolstoy um að skrifa undir réttinn á verkum sínum til rússnesku þjóðarinnar reynir að stela auðnum sem á henni að þakka við yfirvofandi dauða eiginmanns hennar. Allt þetta fylgist nýr ráðsmaður Tolstojs, Bulgakov (James McAvoy), barnalegur fylgismaður sem er klofinn á milli ástar sinnar á manninum og umhyggju fyrir eiginkonu sinni. Handrit Hoffmans, sem er byggt á skáldsögu Jay Parini, snýst oft um sjálft sig. inn á ruglað landsvæði og byggir upp flókið þræði og ógegnsæjar hvatir sem á endanum leysast ekki á neinn fullnægjandi hátt. Umfang myndarinnar er stórkostlegt og saga hennar ætti að enduróma alveg eins og Tolstoy, en trú hans var á vissan hátt fyrirboði bæði bolsévika og friðarsinna eins og Ghandi. Það gerir það því miður ekki, það er óvalanlegt, byggist upp af miklum átökum sem eru stöðugt að rífast út í ekkert. Oft er vísað til þríhliða sambands kirkjunnar, hinnar trúföstu Sófíu og hins vantrúaða Tolstojs. Í síðasta kafla myndarinnar birtist meira að segja mállaus prestur með stórfenglegan hatt, en handritið víkkar aldrei meira að þessu en að setja það óþægilega inn í söguna sem tilraun til að auðga hana eða gefa einhvern svip af sögulegri nákvæmni. Það eru helling af smáatriðum í myndinni, en ekki er hugað nægilega mikið að þeim flestum og fyrir vikið finnst myndin ringulreið, íþyngjandi, orkumikil en því miður tilgangslaus. Í hjarta hennar er ástarsaga Sophiu og Tolstoy, og það saga, eins undrandi og þröng og hún er, er ástæða til að horfa á myndina. Mirren og Plummer eru, sem kemur ekki á óvart, það besta í myndinni. Tolstoj eftir Plummer er óljós, í senn ruglaður og ákveðinn, óttalegur og fullur af gleði og vissu. Sophia frá Mirren er í fullri læti, í réttlátri súð, neydd til að horfa á og ætlast til að hún verði mállaus þegar eiginmaður hennar gefur tíma sínum, eigum sínum og peningum frá sér til fólks sem er óumdeilanlega helgað honum en hefur greinilega eigin verkefnum sínum. . Þetta eru frábærir frammistöður, þeim mun meira í ljósi þess hve gjáin er á milli raunverulegs mikilvægis stöðu þeirra hjóna í sögunni og getu handritsins til að styðja það, bæði Sophia og Tolstoy virðast hafa viljað inn í myndina af Mirren og Plummer einum, sem báðar gera kvikmyndina. bezt þeir geta af því, hvaða rýr efni er þar. Giammati og McAvoy, báðir hæfileikaríkir leikarar, geta ekki gert slíkt hið sama og Chertkov eftir Giamatti virðist hvorki byltingarmaður né þjófur (og ekki báðir í einu heldur) heldur dulmál, staðgengill fyrir heilan pakka af óleystum kvíða og hætt við sögulegar hvatir. Umfang þessa máls snýst aldrei um neitt, það slær saman, kemst af krafti Plummer og Mirren og ekki mikið annað. Það er áhugavert og fallegt, en á endanum ekki gefandi. 4,5/10