Ég hef hægt og rólega verið að safna myndunum sem eru til á DVD af bæði Catherine Deneuve og Francois Truffaut. Bæði leikkonan og leikstjórinn hafa gert nokkra óþef á sínum tíma - sem betur fer er Mississipi Mermaid ekki ein af þeim. Við hliðina á "The Soft Skin", þar sem hún starði á systur Deneuve (frú Francoise Dorleac), yrði þetta að vera uppáhalds Truffaut myndin mín. Auk leikstjórnar skrifaði Truffaut einnig handritið. Eitthvað sem kemur mér alltaf í opna skjöldu við Truffaut er nánast barnslegt sakleysi hans þegar hann kynnir sögu -- það væri næstum hægt að kalla það barnaskap. Það er atriði undir lok myndarinnar þar sem Belmondo snýr aftur í íbúðina í Lyon með leifar herfangsins. Hann hringir dyrabjöllunni og Deneuve svarar klæddur vanrækslu. Á þeim tíma sem það tekur Belmondo að komast inn í herbergið þeirra af götunni skiptir Deneuve í kjólinn sinn, fer í bestu sokkana sína og skó, liggur svo á rúminu og lætur eins og hún sé sofandi. Þetta er atriði sem gæti næstum komið úr huga barns - en það er Truffaut fyrir þig. Að horfa á Catherine Deneuve í kvikmyndum hennar seint á sjöunda áratugnum er sannarlega skynjunarnautn. Hún er svo einstaklega falleg að það er næstum sárt fyrir okkur að horfa á hana. Tilviljun, fyrir þessa aðdáendur, þá eru nokkrar topplausar senur af henni í þessari mynd - sannarlega syndsamleg ánægja. Ég er ósammála fyrri veggspjöldum. Ég sé alls ekkert „Hitchcockian“ við myndina. Hvað varðar "útlitið" á því - ég elska útlitið á eldri kvikmyndastofninum sem notaður var á sjöunda áratugnum. Það gefur kvikmyndum frá þessu tímabili svo sannarlega einstakt útlit. Mjög mælt með fyrir bæði Deneuve og Truffaut aðdáendur......