Þrátt fyrir síðari staðhæfingar á þetta snemmbúna melódrama mjög lítið sameiginlegt með "Citizen Kane": Þetta er ævisaga um miskunnarlausan en mannlegan skáldaðan plútókrat, sögð í flashback en hoppar um tíma. Handritshöfundurinn, Preston Sturges, sýnir ekkert af síðari hæfileikum sínum til glitrandi samræðna og ekkert af mýmörgum kvikmyndanýjungum "Kane" er augljóst. Samt sem áður er þetta mjög áhorfanlegt, þar sem ungur Spencer Tracy (gamla förðun hans lætur hann líta út eins og gamall Spencer Tracy) sýnir dýpt og vald, og Colleen Moore -- aðeins á besta aldri og ekki líkamlega vel matched -- að leika margþætta konu-á bak við-manninn. Það er líka Helen Vinson sem ein sviksamlegasta femmes fatale kvikmyndasögunnar, sem sendir síðasta þriðjunginn í himinlifandi sápuóperuóm. Prentið sem eftir er af er stökkt og það vantar hljóðbrot, og það eru nokkur plott eftir opin (hvernig ætti hún að vita hvers sonur það væri ef hún er að sofa hjá þeim báðum?), og tónlistin er afskaplega hógvær. Fyrir allt þetta var ég alveg heilluð.