Árið 1939 er almennt viðurkennt sem besta ár í sögu Hollywood, með fleiri klassískum kvikmyndum sem gefnar hafa verið út en nokkur önnur, og John Ford leikstýrði þremur af þeim bestu, "Stagecoach", "Drums Along the Mohawk", og þessari fallegu virðingu til landamæradaga og ungur lögfræðingur úr skóginum sem ætlaði að bjarga sambandinu á endanum, "Ung herra Lincoln". Þar sem heimurinn steypist inn í stríð sem Ameríka óttaðist, en vissi að það myndi dragast inn í, var Abraham Lincoln mikið í huga fólks, árið 1939, sem einhver sem hafði staðið frammi fyrir sama vandamáli í eigin lífi og hafði sigrað. Á Broadway var hið margverðlaunaða "Abe Lincoln in Illinois" eftir Robert E. Sherwood, með líkamlegri dauðri túlkun Raymond Massey, leikið fyrir troðfullum húsum (það yrði tekið upp árið 1940). Framhald Carl Sandburg á hinni epísku ævisögu sinni, "Abraham Lincoln: The War Years", kom út og varð fljótt metsölubók. Roosevelt forseti vísaði oft til Lincoln í ræðum og Lincoln Memorial, í Washington, D.C., varð vinsælasta kennileitið í bænum (staðreynd sem Frank Capra nýtti sér vel í "Mr. Smith Goes to Washington"). Allt þetta var ekki glataður á Darryl F. Zanuck, á 20th Century Fox; um leið og hann las handrit Lamars Trottis um fyrstu daga Lincolns sem lögfræðings, útnefndi hann það sem „álit“ framleiðslu og fól John Ford að leikstýra og Henry Fonda að leika. Fonda vildi EKKI leika Lincoln; Hann fann að hann gæti ekki rétt við „Great Emancipator“ og óttaðist að slæm frammistaða myndi skaða feril hans. Jafnvel kvikmyndað förðunarpróf, þar sem hann var agndofa yfir því hversu mikið hann myndi líkjast Lincoln, myndi ekki skipta um skoðun. Samkvæmt Fonda, gagnrýndi John Ford, sem hann hafði aldrei unnið með, hann konunglega, á fyrsta fundi þeirra, og útskýrði að hann væri ekki að túlka Lincoln of Legend, heldur ungan „jackanape“ landslögfræðing sem stendur frammi fyrir fyrstu morðréttarhöldunum sínum. . Auðmjúk tók Fonda hlutverkið. (John Ford bauð upp á aðra atburðarás um atburðina, en niðurstaðan var sú sama!) Augljóslega fundu þeir efnafræði saman sem virkaði, þar sem næstum öll pörun þeirra myndu framleiða "klassík". „Abe Lincoln í Illinois“, sýn Ford var feiminn en viðkunnanlegur ungur lögfræðingur, sem eignaðist auðveldlega vini og saknar móður sem hann missti, of ungur (sem leiðir af sér tengsl við brautryðjandi móður sem verður mikilvægur hluti af sögunni ). Óréttlætið pirrar hann og hann talar „heilbrigða skynsemi“ til að bæla niður ofbeldi, fléttað saman við skammta af húmor. Báðar sýningarnar spila á (óskráðu) sambandi Lincolns við Ann Rutledge; í útgáfu Ford eru þau hjónin sannarlega ástfangin og skuldbundin hvort öðru. Eftir dauða hennar heimsótti Lincoln gröf hennar oft til að deila lífi sínu með "anda" hennar (þema sem Ford myndi halda áfram í "She Wore a Yellow Ribbon"). Morðréttarhöld eru miðpunktur myndarinnar og sýnir hina undraverðu hæfileika stjörnunnar og leikstjórans. Fonda lýsir fimlega reynsluleysi Lincolns, en samt einlægri trú á réttlæti sem er mildað með miskunn, og Ford leggur áherslu á gjána milli „vitsmanna“ stórborgarinnar (sem er fulltrúi hins prúða D.A. Donald Meek, og klóks „ráðgjafa“ hans, Stephen Douglas, leikinn af ungum manni. Milburn Stone), og óformlega, reglubeygjanlega sveitatilfinningu Lincoln. Með Ford „venjulegum“ Ward Bond sem lykilvitni eru réttarhöldin bæði óhefðbundin og hrífandi. Þegar myndinni lýkur þegar Lincoln stígur í burtu í stormasama fjarlægðina, og örlög hans (leysast upp í útsýni yfir styttuna við Lincoln Memorial) , gætu áhorfendur huggað sig við boðskap myndarinnar um að ef málstaður er réttlátur myndi hið góða á endanum sigra."Ung Mr. Lincoln" er sannarlega merkileg mynd, frá ótrúlegu ári!