Ég elska heimildarmyndir. Andy Goldsworthy læknirinn var frábær. Ég hlakkaði til þessa - en varð fyrir miklum vonbrigðum. Ég vissi af Kahn og var forvitinn af hugmyndinni um einmana dauða hans í herbergi Penn Station karla. Það hlýtur að vera saga hér, trúði ég ranglega. Eina sagan hér er af sorglega blekktum konum sem áttu í ástarsambandi við lítinn ljótan frægan giftan mann. Þar sem engin skýring er fyrir hendi á hræðilegri hegðun þessa gaurs, fáum við endalaust endurteknar klippur af Kahn ganga um og sársaukafullar langar - að sögn íhugandi - myndir af sálarlausum byggingum hans. Reyndar eru sumar byggingarnar áhugaverðar en átakið af myndin biður okkur um að hugsa um gaurinn sjálfan. Hið ofboðna hljóðrás vísar til tilfinningaþrungna togara sem er algjörlega fjarverandi í myndinni. Augljósar gjafir Kahns afsaka ekki hegðun hans eða píslarvætti ástkonur hans. Þessi mynd virðist ætla að gefa Kahn hins mikla listamanns frípassa og gera leikstjórann og móður hans þannig samúðarmyndir - ég kaupi hana ekki.