Ég held að spilin hafi verið staflað á móti Webmaster, því strax í upphafi var þessi kláðistilfinning, eins og eitthvað væri að en ég gat ekki alveg sett fingurinn á það. Svo sló það í mig. Talsett. Í smá stund stjórnuðu þeir flestum línunum annaðhvort sem rödd yfir eða utan skjás, með aðeins smá vísbendingu hér og þar, þar til það varð sársaukafullt augljóst. Þetta er svona talsetning sem fer í taugarnar á sér og ekkert smá fyndið við það. Ég hata talsetningu, en að minnsta kosti, hvernig sem þær eru á röngum stað, hafa bardagalistarmyndir, sem eru illa kallaðar, tilhneigingu til að hafa kímnigáfu yfir því. Það sem ég vildi var mynd um tölvuþrjóta sem stundar raunverulegt reiðhestur og svoleiðis. Kannski eins og bakhlið á borði kvikmyndarinnar Hackers (snýst um manneskjuna sem reynir að halda þeim úti í staðinn um fólkið sem reynir að komast inn). Það sem ég fékk var einhverja illa skrifaða, vitlausa morðgátu á stundum með fullt af slæmum eltingaþáttum, meintur vanhæfur tölvuþrjótur sem var geldur án þess að vera með litla egóið sitt og leikstjóri sem augljóslega vissi ekki hvernig á að höndla myndavél. Mig langaði bara að teygja mig þarna inn, grípa myndavélina af gaurnum og skjóta sjálfan mig. Klippingin var ekki mikið betri. Leiklistin? Jæja, ég býst við að ef aðalmaðurinn hefði ekki svona slæmt handrit til að vinna eftir, þá væri hann að minnsta kosti hægt að horfa á. Aðal vondi kallinn var líka í lagi, en nánast allir aðrir voru í gríni. Talsetning hjálpaði ekki, en leiklistin var frekar léleg, jafnvel að teknu tilliti til þess. Áður en ég lendi í meira slæmu, skulum við bæta okkur við nokkra góða hluti. Jæja, einn eða tveir. Þrátt fyrir frumstæða grafík hafði ég frekar gaman af netheimsdótinu, því litla sem það var af því, og hefði miklu frekar horft á kvikmynd að mestu um, í og ​​í kringum það heldur en heitt umhverfið fyrir utan í 'raunheima'. Fölsandi þumalfingursatriðið virtist nokkuð töff, en endaði með því að vera frekar gagnslaust í samhenginu. Hjartagræjan, sem minnti mig á Cronos eftir Guillermo Del Toro, var áhugaverð, þó að þar sem söguþráður var rifinn beint af síðum Escape from New York var hún hræðilega hugsuð til lengri tíma litið. Það er eitt atriði þar sem vondi gaurinn er meðvitundarlaus og hetjan okkar er þarna. Af hverju prufaði hann þá ekki þumalfingursprentun vonda kallsins (þar sem hjartatækið var þumalputtavirkt)? Engu að síður, nokkrar áhugaverðar græjur og netdót, ef aðeins hefði verið hægt að nýta þær betur. Nú, hver hér þorir að bera þessa mynd saman við Blade Runner? Báðar myndirnar gerast einhvern tímann í framtíðinni og það er einhvers konar rómantík í henni, svona, í báðum myndunum. Það er rannsókn á morði, en ég hef séð margar kvikmyndir með morð í miðjunni sem eru ekkert í líkingu við annað hvort Blade Runner eða vefstjóra. Sjálfsmynd, til dæmis. Það er þar sem líkindin enda. Tímabil. Það er enginn samanburður, rétt eins og það væri ekki á milli Blade Runner og Hackers. Ridley Scott er frábær leikstjóri með mikinn hug á listleikstjórn og þekkir nokkur grundvallaratriði kvikmyndagerðar, eins og hvar á að setja myndavélina. Vefstjóri er ódýr, og ekki bara vegna fjárhagsáætlunar. Það er ódýrt vegna lélegra skrifa og vegna þess að það tekur oftar en ekki auðveldu leiðina út (eins og að skrifa í persónu sem birtist varla í fyrsta sæti til að bjarga stúlkunni á endanum til að koma henni sjálf á punkt B án hetjunnar , svo að hann gæti gert sitt. Mjög þægilegt. Eða tilraun til samúðarþáttar fyrir persónu sem við höfum enga ástæðu til að sjá um. Eða vitlausir hlutir eins og bíllinn settur upp til að stöðva þá bara nógu mikið til að einhver komist í burtu.) .Það reynir að vera hipp, það reynir að vera arðrænt, það reynir meira að segja snúinn endi sem kemur ekki síst á óvart, og það reynir að vera spennandi. En fullt af næstum eins eltingaþáttum, lélegum skrifum, klippingum, hræðilega skotum, lélegum leik osfrv., er ekki spennandi kvikmynd.