Það áhrifamesta við 'Anemic Cinema' er titill þess: anagram sem er næstum líka palindrome. Því miður virkar það bara á amerískri ensku, þar sem í Bretlandi er „blóðleysi“ stafsett á annan hátt. Mér hefur alltaf fundist dílettantinn Man Ray og listræn viðleitni hans vera mjög tilgerðarleg og ég hef aldrei skilið hvers vegna verk hans vekja svona mikla athygli . Fyrir utan Rayographs hans (sem hann fann upp fyrir tilviljun, og sem eru eingöngu beinar ljósmyndaprentanir), virðist eina raunverulega framlag hans til menningarinnar vera að hann var fyrsti ljósmyndarinn til að sýna nekt kvenna á þann hátt sem var viðurkenndur sem list frekar en sem klám. En vissulega varð þetta að gerast á endanum og það er engin raunveruleg ástæða fyrir því að Ray á heiðurinn skilið. Gagnrýnin viðbrögð við Man Ray minna mig á söguna um nýju fötin keisarans. Í upphafi sjöunda áratugarins opnaði önnur þáttaröð 'The Twilight Zone' hvern þátt með mynd af hringjum sem snúast sammiðja í svörtu og hvítu. Það er mynd í 'Anemic Cinema' sem er svo lík, ég velti því fyrir mér hvort 'Twilight Zone' hafi fengið hana að láni úr þessari mynd. Aðalmunurinn er sá að myndin sem snýst hér er svarthvítur spírall. Reyndar, ef það hefur einhvern tíma verið einhver kvikmynd sem á skilið að vera lýst sem spíral, þá er þessi hún. Í gegnum 'Anemic Cinema' erum við meðhöndluð(?) með skotum af snúningsdiski sem inniheldur orð (á frönsku) sem hreyfast í spíral. Áhrifin eru svimandi og textarnir - um sifjaspell og eskimóa - eru næstum Dada í tilgangsleysi sínu. Ég hló að einum snjöllum kynferðislegum orðaleik. Keisarinn er nakinn, gott fólk, og þessi mynd fær varla 2 stig af 10. Au suivant!