Sem aðdáandi vísindaskáldsagnamynda hef ég verið meðvitaður um The Matrix síðan hún kom út árið 1999. Frá því að ég vildi leyfa fólki að segja mér frá henni, gerði ég ráð fyrir að hún væri mjög frumleg og fáguð. Ég er líka aðdáandi Lísu í Undralandi. Ég gat aldrei alveg áttað mig á því hvernig ég missti af The Matrix þegar hún kom út. Með yfirvofandi útgáfu The Matrix Reloaded var kominn tími til að kaupa DVD-diskinn og horfa á hann. Vonbrigðin voru of mikil. Forsenda fylkisins (stýritækisins öfugt við myndina) var snjöll. Heimspekileg forsenda samhliða heima, vararaunveruleika, er búðarkennd. Hins vegar hefði ég samt getað keypt myndina, sem vísindaskáldskap, ef hún héldi fast í þeirri tegund. Því miður breyttist þetta í staðal, "munu þeir eða vilja þeir ekki flýja, brjótast í gegn, bjarga þeim sem þurfa björgun o.s.frv." Til að gera illt verra reyndist þetta vera enn ein bardagaíþróttaæfingin. Vandamálið er að kvikmyndir um vísindaskáldskap og bardagaíþróttir eru í raun tvær mismunandi gerðir. Fyrir þá hreinustu, hollustumann eins eða annars, virkar ekki að blanda þessu tvennu saman. Það er eins og að blanda saman vísindaskáldskap og rómantík. Þú getur haft einn eða annan, en ekki báðar í sömu myndinni, eða, að minnsta kosti, ekki báðar í sama mæli í sömu mynd. Ef það voru slík vandamál með The Matrix, The Matrix Reloaded bætti vandamálin í raun. Að minnsta kosti þrjátíu mínútur af myndinni voru annaðhvort bardagalistir eða langvinn bílaelting. (Þessi athugun hunsar spurninguna, sem gerð er í hverri faglegri, neikvæðri umsögn um myndina: Ef Neo gæti gert Superman hlutinn, hvers vegna nenna þá að berjast? Svarið er auðvitað það sem dregur unga, karlkyns lýðhópinn inn í leikhúsið.) Svo er það "innlausn í gegnum ást" þáttinn. Þessi söguþráður var slitinn af Richard Wagner fyrir meira en hundrað árum síðan. Það var reyndar meðhöndlað betur af honum í Die Gotterdammerung. Svo hvar skilur það þá sem sáu Matrix Reloaded. Aðdáendur bardagaíþrótta stunduðu sennilega í gegnum tízku, en fáránlega vísindaheimspeki. Vísindaskáldsagnaaðdáendur voru að velta fyrir sér hvers vegna þeir sátu í gegnum kung-skemmtilegt hátíð. Flestum karlmönnum áhorfenda leiddist líklega kjánalega rómantíska hlið myndarinnar. Hvað áttu bara að fá fyrir peninginn þegar þú sérð The Matrix sérleyfismyndirnar: Vísindaskáldskap, bardagalistir eða sápuópera? Dálítið af hverju skilar ekki miklu meira af neinni þeirra, né heldur ánægjulegri kvikmynd fyrir ástvini hvers og eins.