Myndin hefst á því að Ingrid Bergman og tveir æðislegir þjónar hennar koma til New Orleans frá París. Svo virðist sem árum áður hafi móðir hennar lent í hneykslismáli og Ingrid sneri aftur í viðleitni til að pirra ættingja sem hefðu fyrr gleymt að hún eða móðir hennar væru til. Það er vegna þess að hún ályktar að ef þeir eru nógu hneykslaðir, munu þeir borga henni fyrir að losna við hana. Síðan, með þessa peninga, mun hún yfirgefa New Orleans og leita að milljónamæringi einhvers staðar annars staðar, þar sem hún gefur sig út fyrir að vera greifynja. Á leiðinni birtist Gary Cooper og lítur út fyrir að vera algjörlega út í hött sem ástaráhugamaður. Það er ótrúlegt að þessi mynd hafi ekki verið ástæðan fyrir því að kvikmyndaferill Ingrid Bergman hrundi - frammistaða hennar og persóna voru SVO slæm! Í stað þeirrar flottu og látlausu konu sem hún lék venjulega í kvikmyndum er hún líklega ein leiðinlegasta persóna kvikmynda. Fölsuð Contessa hennar var grunn, krefjandi, ófyrirsjáanleg og heimskulega heimsk. Hvernig hún var fær um að vampa NÚNA mann virtist ráðgáta, þar sem hún virtist minna vampísk en bara venjuleg hnetur!! Ég er ekki að ýkja að hún hafi hagað sér stundum eins og einhver með blöndu af alvarlegum geðsjúkdómi og persónuleikaröskun og allt þetta allt saman fær mig til að hugsa "hver í ósköpunum myndi verða ástfanginn af þessu rugli?!" . Í hreinskilni sagt, ég þoldi ekki að horfa á histrionics hennar og narcissistic hegðun og hún leit meira út eins og gestur á "The Jerry Springer Show" en leiðandi kona! Ruglingsleg, hræðileg og ofspiluð eru orð sem koma upp í hugann þegar ég hugsa um hlutverk hennar. Restin af leikarahópnum er, satt að segja, gagntekið af væli og hysteríu Bergmans. Þó að Gary Cooper sé almennt frábær leiðandi maður, er hann ríkjandi af henni og lítur bara út fyrir að vera glataður. Og, einkennilega, gáfu þeir tvær algjörar furðufuglar sem föruneyti hennar - Flora Robson og Jerry Austin. Fröken Robson er þekktust fyrir túlkun sína á Elísabetu drottningu I, en hér, af einhverjum undarlegum ástæðum, klæddu þeir hana með förðun og lokaniðurstaðan líktist ástarbarni vindlaverslunar Indverja og Jemima frænku! Andlit hennar var mjög tré, hún var með skrýtnar augabrúnir og hún klæddi sig eins og þræl. Hvað herra Austin varðar, þá var hann dvergur og þó að þetta ætti ekki að halda gegn honum, þá var hlutverk hans skrifað eins og hann væri réttargrín - mjög, mjög vanþakklátt hlutverk fyrir einhvern sem er "lóðrétt áskorun"! Á heildina litið gerir rotinn leiklist, skrifin og slappa leikstjórnin þetta að einum af stóru óþefsöldunum - næstum eins tilgangslausum og daufum og frægum kalkúnum eins og PARNELL og SWING YOUR LADY.