Andvarp Ég velti því í einlægni fyrir mér hvers vegna allir hinir lofuðu og meintu djúpstæðu kvikmyndagagnrýnendur hafa svona mikla gremju í garð leikstjórans Michael Winner? Hann er vissulega ekki avatar fíngerðarinnar, þar sem myndirnar hans eru nánast alltaf harðneskjulegar og andspænis, en hvað svo? Þeir eru æðislega skemmtilegir. Frægustu hasarmyndir hans, eins og fyrstu þrjár færslurnar í "Death Wish"-seríunni til dæmis, eru auðvelt skotmark að rífa niður vegna þess að þær eru sagðar upphefja ofbeldi og persónulega notkun haglabyssu, en jafnvel þegar Winner tekur við miklu þroskaðri kvikmyndagerð. tegundir eins og trúarleg hryllingur "The Sentinel" til dæmis hann á ekki möguleika með neinum gagnrýnendum. "The Sentinel" vakti nokkrar deilur og reiði marga við útgáfu þess, þegar það lak að Michael Winner steypti raunverulega vanskapað og fatlað fólk til að sýna skepnurnar sem reyna að fara yfir hliðin milli helvítis og jarðar. Nákvæmlega nákvæmlega sama deilan varð til þess að meistaraverk Todd's Browning og kennileiti í hryllingsbíóinu „Freaks“ var bönnuð og óséð í meira en þrjátíu ár! Og hvers vegna? Bara vegna þess að tiltekið prúðmennt og auðveldlega móðgað fólk, sem ætti ekki að horfa á myndina í fyrsta lagi, halda því fram að það sé siðlaus hlutur að gera? Ég geri ráð fyrir að Michael Winner eða Todd Browning hafi ekki haldið þessu fólki undir byssu eða neytt það til að koma fram í kvikmyndum sínum, svo hvað gefur okkur rétt til að skammast sín í stað þeirra? Önnur meginástæða fyrir því að gagnrýnendur fögnuðu "The Sentinel" ekki vel er sú að skáldsaga Jeffreys Konvitz og þar með handrit Michael Winner er gríðarlega afleitt af öðrum samtíma en mun farsælli hryllingssögum með trúarlegum þema og þar með, samkvæmt miskunnarlausum pennum frá hryllingsgagnrýnendur, lítið annað en hreinn ritstuldur. Vissulega fær "The Sentinel" marga mikilvæga þætti að láni frá "Rosemary's Baby", "The Omen" og "The Exorcist", en við skulum horfast í augu við það, kvikmyndahús sjöunda áratugarins þrífst að miklu leyti á stolnum formúlum og herma eftir velgengnisögum. Ef þú lítur framhjá örlítið ófrumlega hugmyndinni og, í fullri sanngirni, handfylli af rækilega ruglingslegum og óþarfa undirfléttum, þá er "The Sentinel" satt að segja enn einstaklega andrúmsloft og oft beinlínis steindauður hryllingshápunktur sjöunda áratugarins með áhrifamiklum leikarahópi og martraðarkenndu myndefni sem þú Alison Parker, hrífandi fyrirsæta með óunnin andleg áföll, flytur inn í glæsilega brúnsteinsíbúð í Brooklyn, djúpt gegn vilja kærasta síns Michaels sem lagði til að giftast henni nokkrum sinnum. Líkamleg tilvera Alison og sérstaklega andlegt ástand hennar breytist skömmu síðar og ógnvekjandi íbúðin virðist vera rót alls eymdar. Hún hittir sérvitra nágranna og sækir afmælisveislur fyrir ketti þeirra, jafnvel þó að húsfreyjan haldi því fram að hún og blindur prestur séu einu leigjendurnir. Hún fellur oft í yfirlið á meðan á vinnunni stendur og hefur sannarlega hrollvekjandi sýn á ræfilsföður sinn og kvöldið sem hún reyndi að fremja sjálfsmorð. Það kemur hægt og rólega í ljós að Alison var valin til að þjóna æðri yfirnáttúrulegum tilgangi inni í þessu fjölbýlishúsi, en á sama tíma reyna illkynja öfl að koma í veg fyrir þetta. Það er sannarlega grátlegt hvernig kynningarorðin og jafnvel stutt samantekt aftan á DVD-disknum sýna strax að brúnsteinsíbúð Alison er hlið jarðar að helvíti sjálfri og hún er sú útvalda til að gæta hennar, því handrit myndarinnar byggist aðeins hægt og rólega upp í átt að þessu átakanlegu. opinberun. Í næstum 75 mínútur (og í gegnum nokkrar sorglega leiðinlegar og of langar seríur) heldur Michael Winner með góðum árangri þeirri tilfinningu að hugur Alison sé að bregðast við hana og að þátttaka kaþólsku kirkjunnar og undarleg hegðun unnustu hennar séu algjörlega rauðir. Margar af hræðilegu senunum eru ansi nálægt því að vera snillingar, eins og flashback Alison eða fyrstu kynni hennar af prestinum á efri hæðinni. Allt hápunkturinn, með umdeildu gestamótunum sem nefnd eru hér að ofan, er bókstaflega vandræðalegur sýning á hreinni skelfingu og auðveldlega ein ógleymanlegasta og naglabítasta uppsögn sem ég hef orðið vitni að. "The Sentinel" er enn lögmæt hryllingsmynd og þessi tegund er ekki sú vinsælasta meðal áberandi leikara, en auðvitað þarf líka að setja leikaralistann aðeins í samhengi. Með svo stórum leikarahópi eru augljóslega mörg hlutverkin í myndinni lítið annað en leikmyndir. Martin Balsam og John Carradine, til dæmis, birtast aðeins á skjánum í nokkrar mínútur allir saman. Nokkrir aðrir (eins og Christopher Walken, Jeff Goldblum, Beverly D'Angelo og Tom Berenger) bæta ef til vill mikla frægð við myndina nú á dögum, en þegar hún kom út voru þeir enn of óþekktir til að laða að forvitna áhorfendur. Mitt persónulega val fyrir bestu frammistöðuna fer til Burgess Meredith sem óhugnanlegur nágranni og Eli Wallach sem satírísks lögreglueftirlitsmannsins. Hin tiltölulega óþekkta Cristina Raines stendur sig aðdáunarvert við að bera myndina og Chris Sarandon styður hana snyrtilega, jafnvel þó hann sé með fáránlegt yfirvaraskegg. Að mínu hógværa áliti er "The Sentinel" dásamlega skemmtileg og ógnvekjandi hryllingsmynd, og alveg örugglega skylduáhugamál fyrir SANNAR tegund ofstækismanna.