Mér fannst Harvey Keitel, ungur, nýkominn úr Sex Pistols John Lydon, þá sem bónus tónlist eftir Ennio Morricone. Ég bjóst við gamaldags, spennuþrungnum, ítölskum löggutrylli sem gerð var í Ameríku. Í staðinn fékk ég mishmash sögu sem aldrei meikaði sens og kvikmynd sem lét mig segja: WTF!!! Of mörgum spurningum ósvarað og ekki nægar aðgerðir. Niðurstaðan: hugsanlegri sértrúarsöfnuði var skolað niður í klósettið. Keitel og Lydon vinna vel saman, svo kannski getur Quentin Tarantino sameinað þessa stráka aftur með betra handriti. Ó, og Morricone stigið: Allt í lagi, en ekki eftirminnilegt. Á heildina litið, ekki sóun á tíma, en ekki "verður að sjá", nema þú sért harðkjarna Keitel aðdáandi.