Þetta er aumkunarverðasta afsökun fyrir gamanþætti sem ég hef séð. Ég er ruglaður yfir því að þessi gaur hafi fengið sína eigin sýningu. Það lyktar af algjörri og algerri örvæntingu af hálfu gamanleikritsins, þar sem reynt er að fylla upp í tómið sem hinn hæfileikaríki og óviðjafnanlegi Dave Chapelle skilur eftir sig. Hann er ábending úr pokanum hans Neds af gamanmyndagulli: Er punchline ekki fyndið? Þarftu að gefa því þetta auka ýta til að vera fyndinn? F***ING ERÁLAÐU ÞAÐ OF LUNGA. Einfalt, ekki satt? Og sem auka bónus....kláraðu hálfan brandarann ​​með...ÞÁ ERTU ENDUR-TAH-DED!! eða DUH-DU-DUUUUHHHH! Ó maður. Svo fyndið. Beaner...fyndið. Blautur.... hættir hláturinn alltaf? Til að útskýra mál mitt á heilalegri hátt skal ég nefna dæmi. Mencia grínast með hversu „þroskalegt“ það sé að endurbyggja New Orleans, því það er svo nálægt vatninu. Snilld. Skilin á milli frábærs grínista og hakks hafa aldrei verið dregin jafn skýrt. Þó að góður grínisti myndi finna falinn húmor í harmleiknum, finna lúmskar leiðir til að flétta brandara inn í eitthvað sem við getum öll hlegið að og huggað okkur við, þá fer Ned að hinu augljósa. Færa borgina. Frábært. Bíddu, er þetta fyndið? Ned hefur ekki vitsmunalega getu til að finna dýpstu merkingu hlutanna. Fellibylurinn flæddi ekki yfir borgina, ned. Levee verkefnið var undirfjármagnað og í alvarlegri þörf fyrir alríkisdollara ... og sjá! Þeir brotnuðu. Ég býst við að það sé leið Guðs til að segja okkur að við ættum ekki að vera þarna. Enda á hann sæti á þingi. Þvílíkt fífl. Chapelle var snillingur í að snúa þreyttum kynþáttakómískum snúningi á hausinn. Hann var áreynslulaus í því og á öllum stigum vorum við að hlæja með honum. Á meðan mencia talar um að svart fólk geti ekki synt *geisp,* tók Chapelle það 300 metrum lengra með svarta og blinda hvíta æðsta manninum. Þú þarft ekki að vera brjálaður til að vera pirraður. Þú verður að vera frumlegur. Mencia og hersveitir aðdáenda hans eru eins og skápaplássið sem hlær allt of einbeitt að hommabröndurum og heldur að það hylji á einhvern hátt óöryggi hans. Nema auðvitað, með Ned, hlær hann allt of einbeitt að „þrjótunum“. Du-du-duuuuh.