Að sjá þessa mynd vakti upp minningar um 11. september. Það fyrsta sem ég man eftir um morguninn var að sjá sjónvarpsmyndir af flugvél sem fljúga inn í stóra byggingu og ég hugsaði strax: „Verður að vera forsýning á nýrri Tom Clancy kvikmynd“. Þetta var ekki Tom Clancy kvikmynd. Þetta var svo sannarlega ekki bresk útgáfa af "The Sum Of All Fears". Dæmigerð Tom Clancy kvikmynd eða skáldsaga hefur tiltölulega lítinn leikarahóp, línulegan söguþráð og venjulega einhvers konar upplausn. Þessi mynd hafði hvorugt. Vissulega, það sem ég sá beint á skjánum var lítill leikarahópur, söguþráður og óljós upplausn, en eins og 11. september var málið að veruleikinn var svo miklu stærri og flóknari. Ég vinn við kerfisskipulagningu og raunveruleikann. af undirbúningsæfingunni fyrir hamfarir og hamfarirnar sjálfar, er sársaukafullt augljóst. Það er ómögulegt að búa sig undir slíka hörmung og það verður ekki lengur hægt að takast á við þetta þegar það gerist. Frá rifrildi lögreglunnar (Ekki er gert nóg til að undirbúa sig) og stjórnmálamanna (Giving everybody on the tube a gasmaska ​​myndi valda skelfingu), við sífelldum hátalaratilkynningum (Þú ert ekki í neinni hættu fyrir heilsu þína, en farðu ekki heim áður en við afmenguðum þig), og (Ekki borða, drekka eða reykja áður en við afmenguðum þig), Ég var á kantinum alla myndina. Ekki minnsta hvöt til að rása brim. Þessi mynd var 90 mínútur að lengd. Það hefði getað verið tvöfalt það, og enn ekki sýnt allar mögulegar upplýsingar. Þess í stað lét það nægja ósagt til að leyfa sérhverju okkar að ímynda sér smáatriðin, hvert okkar á sinn hátt. Það gerði hana svo miklu raunverulegri fyrir mér en nokkur Tom Clancy kvikmynd. Ég bjó einu sinni í London og rétt við Edgeware Road. Og ég tók lestina frá Waterloo stöðinni oft. Þegar ég horfði á Dirty War sagði ég við sjálfan mig að þetta væri bara skáldskapur. Núna. Allah og vilji Jehóva mun þessi mynd verða áfram skáldskapur, og einhvern tíma eftir 20 eða 30 ár gætu frændur mínir horft á þessa mynd og muna snemma á 21. öldinni og skelfingunni sem við fundum of mikið fyrir. Vonandi í sama mæli og mér finnst núna, þegar ég skoða minningar um kalda stríðið með vonda kommúnistastjórninni um miðja 20. öld, og man eftir „Drop and cover“ æfingar í skólanum.