Vegna þess að árið 1976 voru engin CGI til fannst mér myndin alveg áhorfanleg. Stúdíóframleiðslan var mjög góð og mjög vandað. Bakgrunnsbrellurnar voru mjög trúverðugar og virtust alltaf eins og þær væru hluti af öllu settinu. Leikararnir stóðu sig allt í lagi miðað við forsendur myndarinnar að gerast í eins konar Jules Vern andrúmslofti þar sem ímyndunarafl og möguleikar á framtíðarkönnun voru í mesta lagi með ólíkindum. Hefði ég horft á þessa mynd árið 1976 hefði ég líklega verið hrifinn af getu mannsins til að smíða vél sem gæti ferðast til kjarna jarðar. Ég velti fyrir mér enn þann dag í dag hvers vegna við erum ekki öll að fljúga um á bílum okkar en ég vík. McClure og Cushing eiga sín fyndnu augnablik, aðallega frá svipbrigðum þeirra í átt til hvors annars, sem gerir myndina að sjálfsögðu nokkuð kjánalega sem ég elskaði. „Skrímslin“ létu sitt eftir liggja en sagan hafði góðar forsendur þó mér finnist eins og einhver annar „hlutur“ hefði getað verið trúverðugri við þessar aðstæður. Allt í allt alveg áhorfandi fyrir tíma sinn og gaman núna.