Ég hélt áfram að bíða eftir að þessi mynd myndi batna, en, því miður, þetta er versta tegund af flóttamynd: sykurkonfekt sem sekkur undir þunga eigin þungbæru sjálfsmikils. Hraðinn hrasar áfram eins og herforingja sem er strandaður í Sahara. Skortur á góðum samræðum gerir aðlaðandi stjörnur lítið að gera annað en að líta vel út í hvítu líni. Irons leikur enn einn peningaþokka sem hefur fengið sól. Kaas er ánægjulegur söngvari en ekki mikil leikkona. Sem betur fer kallar handritið ekki oft á hana til að taka tilfinningar frá djassklúbbshljóðnemanum. Allar öfundsverðu afslappuðu, fallegu, óþarfa persónurnar skiptast á að mastica landslagið með þreytulegri fágun. Öll æfingin kemur út eins og endalaust löng Ralph Lauren auglýsing. Ef þú ert kominn yfir fertugt og trúir því að frönsk fíling sé lykillinn að fágun, gætirðu misskilið þetta pappastykki fyrir baguette. Jæja, ef þér líkaði við þessa mynd fannst þér sennilega snjallt að meta Éloge de l'amour eftir Godard, og þú gætir jafnvel hafa setið í gegnum Le Divorce án þess að hryggjast.