Ég sá þessa mynd fyrir mörgum árum og hún hefur aldrei farið úr listanum mínum yfir bestu myndir allra tíma sem hafa verið gerðar. Þegar ég horfði á hana fyrst var ég rétt að byrja á því sem hefur orðið að ævilangri ástríðu fyrir réttlæti. Það gaf áhugaverða sýn á dauðarefsingar og gaf mér líka nokkur atriði til að hugsa um. Þegar þú ert með leikarahlutverk eins og þetta er rétt að gera ráð fyrir að það verði ekkert minna en stórkostlegt. Þetta er langbesta hlutverk sem ég hef séð Sean Penn leika (ásamt I am Sam). Hann neglir hlutverkið, gleður ekki gjörðir sínar á meðan hann gerir það. Honum tekst að halda uppi lauslætisstigi í gegnum myndina sem ég held að hafi verið mjög mikilvægt. Allt til hins síðasta reynir hann ekki að líta á hann sem eitthvað meira en hann er. Hann er veikur maður sem sér eftir fortíð sinni en gerir samt afsakanir fyrir því. Hann endar með því að leysa sjálfsvirðingu sína eins mikið og dæmdur (og sekur) morðingi getur með aðstoð persónu Susan Sarandon, systur Helen Prejean. Karakterinn hennar kenndi mér um góðan vilja í garð annarra án þess að láta mig gleyma því hversu hræðilegar gjörðir manns geta verið og án þess að afsaka þær. Aukahlutverkið var líka í toppstandi. Það kom mér á óvart að sjá litla mynd af Jack Black í þessari mynd miðað við fyndna manninn sem hann er orðinn í dag! Ég elskaði þessa mynd bæði af persónulegum ástæðum og bara vegna þess að hún var kvikmyndalist. Og að mínu mati er þetta ein af sjaldgæfum undantekningum þegar myndin fór langt fram úr bókinni.