Þrátt fyrir frábært hljóðrás og nærveru hinna alltaf mögnuðu Rappaport og Woods, þá er þetta enn ein af þessum vitlausu gamanmyndum þar sem New York kastar sér á kappann í viðleitni rithöfundarins og/eða leikstjórans til að sýna hvað þetta er vitlaus staður. Já, það er eitthvað annað í myndinni sem er líka ömurlegt, en það er það sem er mikilvægt. Stefnan hjá óháðum kvikmyndagerðarmönnum í New York virðist vera "Ég þarf ekki að vera hæfileikaríkur, ég er með NEW YORK!" Allt í lagi, til að vera sanngjarn, myndin hefur sín augnablik. Flashbackið um hvers vegna einn gaurinn heitir Wacky Jack var frekar skemmtilegur. Handritið er ekki saga eða söguþráður, það er fullt af ekki-góðum senum sem eru bundnar hver öðrum með því að sýna sömu persónuna. Eitt af því versta er að það er engin hvöt á bak við það sem persónurnar gera. Sam frændi lætur barnið afhenda lyfin, hvers vegna? Ef það er svo mikilvægt hvers vegna gerði Sam það ekki sjálfur? Svo slær aðalpersónan af sér í senu eftir senu með nákvæmlega ekkert að græða á því að ljúga. Gaurinn verður ástfanginn af flugfreyju og hvorug þeirra hefur ástæðu til að verða ástfanginn. Persónurnar eru hellingur af peðum fyrir rithöfundinn að hreyfa sig til að sjá hvort hann geti fengið eitthvað vitlaust að gerast. . Ef þú vilt sjá hvernig GÓÐ létt glæpamynd lítur út, horfðu á "Brother" eftir Takeshi Kitano. „Kicked In The Head“ er hið fullkomna dæmi um hvers vegna svo margir hata óviðjafnanlegar indie-myndir: MJÖG AF ÞEIM sjúgast. Og athugasemd til leikstjórans: Ekki vera hræddur við að æsa, skemmta, upplýsa eða skemmta áhorfendum af og til. Að vera leiðinlegur gerir þig ekki að betri kvikmyndagerðarmanni en þeim sem geta vakið áhuga minn.