Ungt par ákveður að flýja til sólríkrar Kaliforníu. Þau komast aldrei á áfangastað þar sem þau ákveða að stoppa við hvíldarstöðina. Eftir átök við kærasta sinn, krefst Nicole Carrow að draga sig inn á hvíldarstöð. Þegar hún er tilbúin að fara fer hún út úr baðherberginu til að komast að því að kærastinn hennar er horfinn með bílinn þeirra, og skilur hana eftir föst á bakvegum Texas með aðeins yfirgefinn húsbíl til að halda félagsskap sínum. hryllingsmyndir sem gætu orðið sértrúarsöfnuðir. Verður Rest Stop að klassískri sértrúarsöfnuði gætirðu spurt? Jæja, þeir þrír þættir sem þú þarft til að verða klassískt sértrúarsöfnuður eru gore, kynlíf og listræn verðleiki. Hvíldarstöðin er með fullt af sóda, og þó ég vilji ekki gefa of mikið upp, þá inniheldur hann helling af blóðvæddum viðbjóði. Í þessari mynd er allt frá vonda kallinum sem keyrir yfir fætur löggu með bílinn sinn nokkrum sinnum til þess að hann notar loftborvél á fótlegg stúlkunnar. Stundum getur hún verið eins blóðug og kvikmynd getur orðið. Hún hefur líka óþarfa en samt einhvern veginn frekar innileg ástarsenu á upphafsmínútum myndarinnar. Því er fjallað um kynið. Nú sá harði hefur það einhvern listrænan verðleika? Þú færð aldrei að sjá andlit vonda kallsins þú sérð innsýn, snið, skuggalegar skuggamyndir. Hann er andlitslaust, miskunnarlaust skrímsli, sem eitt og sér skorar hátt á listrænum verðleikakvarða. Í myndinni eru mjög fáar persónur fyrir utan aðalsöguhetjuna Nicole Carrow (Jaimie Alexander). Þar sem hún eyðir stórum hluta myndarinnar á eigin spýtur getur hún ekki opinberað hugsanir sínar í samtali heldur verður hún að segja þær upphátt svo að við, áhorfendur, vitum hvað hún er að hugsa. Stundum getur þetta verið svolítið pirrandi; Hins vegar er þetta hugrakkur skref hjá rithöfundinum (John Shiban) og það virkar í meirihluta myndarinnar. Eins og áhorfendur vita er nógu ógnvekjandi að vera algjörlega einn og einangraður frá siðmenningunni, jafnvel þegar þú ert ekki eltur af geðrofsmorðingjum. Svo, mun Rest Stop verða klassísk sértrúarsöfnuður? Það mun líklega gera það vegna þess að samhliða eymdinni, kynlífinu og umdeilanlegum listrænum verðleikum, þá hefur það líka nóg af kuldahrolli, áhugaverðum og frumlegum söguþræði og gefur tilefni til að hrópa á skjáinn þar sem aðalpersónan gerir fullt af hlutum sem þú ættir örugglega ekki að gera þegar hlaupið er frá geðrofsmorðingja. (Hvað eru hryllingsmyndir skemmtilegar ef þú getur ekki kvartað yfir heimsku fórnarlambanna?)