Fyrsta hljóðmynd Eisensteins endursegir bardagann á ísnum árið 1242, þegar Rússar undir stjórn Alexanders Nevskíjs sigruðu Livonian riddara, fúsir til að koma Rússlandi undir rómversk-kaþólska trú. Nevsky, gerður árið 1938, má líta á sem áróður: Germönsku riddararnir, með sína óheillvænlegu (og nokkuð kjánalegu) hjálma, eru augljósir staðir fyrir nasista. Slátrun riddaranna þegar þeir koma inn í rússneskan bæ virðist vera spámannleg viðvörun um fjöldamorðin í seinni heimsstyrjöldinni. Myndinni lýkur með viðvörun: þeir sem komu til Rússlands með sverðið munu deyja fyrir sverði. Hann er gerður í fíngerðu svörtu og hvítu (minnir dálítið á daguerreotype), það markaði einnig endurkomu Eisenstein til opinberrar hylli. Í lok 1920 vildi Stalín að sovéskir kvikmyndagerðarmenn hættu tilraunum og gerðu kvikmyndir sem yrðu vinsælli og girnilegri fyrir rússneskan almenning. Það stöðvaði feril Eisensteins í Rússlandi í áratug og í Nevsky kom hann aftur með aðgengilegri mynd sína. Sterka hlið Nevskys er í seinni hluta hans, sem sýnir bardagann sjálfan, og það er réttilega litið á hann sem tímamót í kvikmyndasögunni: aldrei fyrr (og líklega aldrei eftir) bardaga væri jafn skær á skjánum. Annar sterkur punktur er falleg, áleitin hljóðrás Prokofievs (að nota tónskáld til að skora kvikmynd var algjörlega óvenjulegt á þeim tíma). Einn af veikari hliðum þess: grínisti léttirinn (í formi tveggja einfaldra rússneskra stríðsmanna sem reyna að biðja um fallegan rússneskan bónda) er virkilega ögrandi.