Tveir leikarar leika glæpamenn keppinauta í þremur myndum, lokamynd þeirra er vísinda-fimimynd, sem kinkar kolli undarlega til William S. Burroughs, Philip K. Dick og anime allt í einu. Vélmennin eru í raun kölluð „eftirritunarmenn“, tilvísun í Dicks Blade Runner (líka má finna ýmsar sjónrænar skírskotanir í myndina) og vondi kallinn er geðrofslegur borgarstjóri sem er heltekinn af því að takmarka fæðingu með því að nota skyldulyf fyrir „gagnkynhneigð ástin er hverful, og samkynhneigð ást er eilíf"....bardagaíþróttabardagar hefjast, fyrstu kvikmyndir fyrir dauða eða lifandi. Hið fyndna hápunkt felur í sér að aðalhlutverkin tvö breytast í vængjað vélmenni með risastóran fallus fyrir höfuð, sem persónugerir „eyðingu“ sem hefur verið leið beggja persónanna hingað til, hugur þeirra og síðar bókstafleg höfuð virka sem eitthvað eins og eistu. Myndinni lýkur á því að borgarstjórinn f*&%egar frídjassspilandi drenginn sinn, þar sem vélmennið virðist rífa niður vegg í kringum þau, síðustu orð borgarstjórans „Oh f*&%“, fylgt eftir með því að hverfa hratt yfir í svart. Hluti af mér fannst svikinn, hluti af mér ruglaður, en aðallega var ég bara að hlæja. Mikið af myndinni er þó frekar leiðinlegt, bestu atriðin bóka myndina á meðan restin er allt of hæg. Takashi Miike hefur alltaf grafið eftir kynferðislegum mótífum undir ofbeldi karla í hasarmyndum og þessi mynd að undanskildum "Gozu" styrkir þetta þema meira en nokkur önnur. Kynlíf og ofbeldi eru tvö frekar grunnþemu, en eins og Cronerberg (sem djassinnskotið gæti verið virðing fyrir ala Naked Lunch) er Miike fær um að sýna hvar þetta tvennt tengist, með fyndnum og undarlega samheldnum áhrifum.