eXistenZ er könnun á veruleika og sýndarveruleika, þar sem persónur hlaupa frá ríki til sviðs, landslagi til landslags og reyna að sigra leik sem þær vita ekki markmiðið með eða nákvæmlega hvert það leiðir þær. Innan þess sýndarveruleikaleiks eru fleiri lög af sýndarveruleikaleikjum, sem draga í efa hvaða veruleiki þeir koma frá er hinn „raunverulegi“. Auðvitað er það ekki stórkostlegt að fela þá staðreynd að hann svarar ekki sanngjörnum veruleika, í staðinn varpa hugmyndinni um hvort hann sé raunverulegur eða tölvuleikur í efa jafnvel allt til enda. Ég er ekki einu sinni viss um að Cronenberg láti eins og þessi snúningur verði ekki til staðar, hann er svo ótrúlega augljós í vissum skilningi að það er hálf óhugnanlegt. Vandamálið við þessa mynd er þó grunneðli hennar, í vissum skilningi. Cronenberg er að efast um raunveruleikann OG gagnrýna leik. Samt sem áður, það sama og hann notar til að gagnrýna leik fá hann til að gleðjast yfir því: ofbeldið, ósamfelldið, skortur á einbeitingu og í vissum skilningi pixlamyndun jafnvel þótt ekki sé slík pixlamyndun í myndinni. Ég hef einu sinni heyrt einhvern halda því fram að ofbeldi Cronenbergs sé í raun gagnrýni á ofofbeldi í fjölmiðlum, en hann leynir því vel með því að hann hefur svo ótrúlega ánægju af því að rífa ný op í menn, dýr og myndlausar hrúgur af líffræðilegri seyru. snilldarlega skrifað og gert um þessa mynd er að nota tölvuleikjahugmyndir (að geta ekki sagt nákvæmlega það sem þú vilt segja í klipptum atriðum, tiltölulega skortur á umhverfi eða umhverfi sem er ekki skynsamlegt, aðeins fáir í kringum það finnst að þeir ættu að vera margir og öfugt, allt þetta efni) ásamt mótífinu um skarpskyggni. Það afbyggir örugglega tölvuleikjaveruleikann á þann hátt sem er ógeðslegur og fáránlegur, en það gerir það enn betur með því að skipta út tölvuleikja rafeindabúnaði fyrir bókstaflega „belg“ af líffræðilegum efnum sem þvælast og breytast og eru satt að segja ógeðsleg fyrir einn af þeim mestu skelfilegar gráður. Fyrir það sem hún er þess virði veldur þessi mynd viðbrögð í þér. En til hvers? Hún gagnrýnir sýndarveruleika, en hún er kvikmynd: hún er eigin sýndarveruleiki. Það virðist gagnrýna banalíska söguþræðilínu tölvuleikja og persónuhönnunar, en samt heldur það þeirri banalísku. Það virðist örugglega hafa áhyggjur af því hvort það sé meira í lagi að drepa tölvuleikjapersónu en að drepa raunverulega manneskju og hvernig hægt sé að rugla tölvuleikjum við raunveruleikann og valda því að fólk hugsar ekki um afleiðingar gjörða sinna í raunveruleikanum, og samt segi ég aftur, það fær mesta ánægju af því að rífa fólk, hluti, skepnur, hluti og lífverur í blóðugar tætingar. Þannig að þó að það hafi höfuðáherslu á angist, gerir það í raun ekkert með það, í raun ekki. Það eina sem hún gerir er að koma þessum kvíða á framfæri á svo frumlegan hátt að það er í rauninni ekki hægt að neita henni um sína eigin glæsistund. Í vissum skilningi væri miklu auðveldara að hata þessa mynd bara fyrir að vera svekkjandi og ofbeldisfull, því það er engin góð ástæða sem ég get séð fyrir því að elska það og samt get ég ekki litið á það sem miðlungs eða slæmt. Það væri auðveldara að geta einfaldlega ekki tekið það, en þar sem ég get það er ekkert sem ég get gert við það. Ég tel að það sé svolítið óhóflegt, það þurfti í rauninni ekki að ganga eins langt og það náði, en fyrirætlanir Cronenbergs eru svo ruglaðar og ruglaðar að ég veit ekki hvort það var galli Cronenbergs eða Cronenberg, og ég veit það ekki Ég held að það sé í rauninni nokkur leið til að átta sig á því nema kannski spyrja hann beint.--PolarisDiB