Í fyrsta lagi skil ég ekki af hverju sumum finnst þessi mynd svona and-amerísk. Jú, það eru augnablik þar sem Bandaríkin eru ákærð beint, eins og í þáttum Youssef Chahine, Ken Loach og, að vissu marki, Mira Nair. En komdu, þetta eru ekki barnalegar ásakanir; þess í stað eru þær byggðar á raunverulegum og skjalfestum staðreyndum og öll skjölin sem CIA gaf út um Chile staðfesta þetta til dæmis. En aftur á myndina sjálfa, það sem ég hafði mest gaman af á henni er margvísleg stemmning sem við finnum í henni. Við finnum að börn eru frædd fyrir virðingu allra þeirra sem dóu í atburðinum; við finnum óhamingjusöm hjón sem munu breytast af harmleik þess dags; við finnum almúga fólk sem hefur tilfinningar sínar niðurlægðar í skugga atburðanna 11. september og bregst öðruvísi við þessu, með reisn eða gremju; við finnum meira að segja einhvern í myndinni fyrir sem fall turnanna veldur augnabliki raunverulegrar hamingju. Allar þessar sýn og aðrar - jafn öflugar og þessar eða jafnvel fleiri - blanda saman og hjálpa áhorfandanum að fá innsýn í hvernig mismunandi fólk sem dreifðist um heiminn brást við atburðunum 11. september. Þannig að það sem við sjáum er víðmynd sem er miklu flóknari en hvítir og svartir, og þetta gæti gert sumt fólk til reiði; en þetta er heimurinn þar sem við lifum og í honum er enginn staður fyrir manicheistic hugmyndafræði, burtséð frá því hvað forsetar eða prestar kunna að segja okkur. Að lokum held ég að það sé synd að það sé ekki einu sinni útgáfudagur fyrir þessa mynd í Bandaríkin. Það er synd því flestir Bandaríkjamenn spyrja hvers vegna þessi stórslys hafi átt sér stað og þessi mynd gæti gefið þeim vísbendingar. Þessi mynd setur mjög skýrt fram - öðruvísi en sumt fólk á þessum vettvangi heldur - að allt sem við gerum í dag mun ákvarða framtíð okkar og að mistök fortíðarinnar munu hafa áhrif á hvernig við lifum í dag.