Fyrsta kvikmynd hans eftir dauða vinar John Belushi, Aykroyd sýnir mikla þreytu þegar hann reynir að draga fram persónu sem hefði verið skyndikynni fyrir Belushi. Þess í stað gefur "Doctor Detroit" okkur bókhneigða prófessorinn Aykroyd, sem líkist skrýtnum, ofbeldisfullum pimpli til að bægja frá sér. keppinautur sem er aðeins þekktur sem mamma. Það er nógu slæmt, en hann hefur líka tíma til að kenna, skólakvöldverð til að halda, fjórar dömur kvöldsins til að vernda og Pimp's Dinner (eða eitthvað svoleiðis) til að mæta á. Það er engin furða að Aykroyd virðist vera heimskur oftast. Af hverju ætti áhorfandinn að vera einn? Það var í þessari mynd sem Aykroyd hitti verðandi eiginkonu Donnu Dixon. Að minnsta kosti kom eitthvað gott út úr þessu óskipulega rugli. Ein og hálf stjarna. Þú vilt góðan Aykroyd, sjá "The Blues Brothers". Þú vilt slæmt, sjá "Doctor Detroit".