Fyrsta skiptið sem ég hafði heyrt um Guest House Paridiso var í, eh... "þvottaherberginu" eftir að hafa bara séð Fight Club. Í hverri þvagskála var settur lítill, kringlóttur svartur hringur. Þegar hringurinn komst í snertingu við raka (til að orða það varlega) olli hann litmynd, með ljósmyndum af stjörnunum tveimur og merkingunni "You'll P*** Yourself Laughing". Þegar þú varst búinn að þvo þér um hendurnar var hringurinn búinn að þorna og dofna aftur í svartan, og bíður þess að vora kemur það á óvart á næsta "fórnarlamb". Allt í lagi, punchline var kannski ekkert sérstaklega háþróuð, en þú verður að viðurkenna að hún var nýstárleg. . Reyndar held ég að ég geti með sanni sagt að ég hafi aldrei séð annað eins á ævinni áður, og þessa dagana þar sem meira en aldar kvikmyndagerð og markaðssetning eru, er það algjört afrek. Þvílík samúð að myndin sem fylgdi henni stóð ekki við loforðið. Ég hata að panna Guest House Paridiso og ég er í þakkarskuld við Rik Mayall (Richard Twat) og Adrian Edmondson (Eddie Elizabeth Ndingombaba) fyrir margra ára hlátur í gegnum þeirra aðlaðandi sjónvarpsþættir, hvort sem það er uppfinning The Young Ones (1982-1984), setustofuleikrit Bottom (1991-1995), eða jafnvel einleiksverk, eins og Rik in the New Statesman (1988-1993). Reyndar hefði þetta gert bráðfyndið 45 mínútna sjónvarp sérstakt. Því miður er þetta 89 mínútna kvikmynd. Það er örugglega einhver verðleiki að fá, og ég hló stöðugt í gegnum langdreginn lokaþáttinn, sem svindlaði Exorcist og Raiders of the Lost Ark, og tók þátt ... jæja, þú verður að sjá það smá fyrir sjálfan þig. Samt er hraðinn oft blýhærður og dauðhreinsað andrúmsloft í gegn. Stjörnurnar tvær (Edmondson situr venjulega aftursætið, í þetta skiptið vegna þess að hann leikstýrir nægilega vel) komast aldrei í fyrsta gír, Mayall sýnir aðeins stöku sinnum hina ljótu oflæti sem fær okkur til að elska hann á litla skjánum. Sannarlega, sú forsenda rithöfundanna að við þekkjum persónurnar nú þegar leiðir til þess að þær eru vanhæfðar til áhorfenda. Örlítil vísbending um dýpt sem sést í seríunni (t.d. kvenlegt, misheppnað félagsklifur Richie) er ekki til staðar hér, og þess í stað sitjum við eftir með skopstælingar á skopstælingum. Ásakan Fawlty Towers rennur út í vatn, heill með drukkinn kokkur og óséður, kallaður þjónn "Pasquele", sem rímar óhugnalega við Manuel. Sumar hugmyndirnar, eins og hótel við hlið kjarnaofns með barnarólu hangandi yfir klettavegg, eru mjög, mjög fyndnar, en á endanum er ofsahraðanum stolið, þau tvö eru stöðugt að leita að stúdíóáhorfendum sem eru ekki þarna, og öll „dauðu hláturssvæðin“ með tilfallandi „gamantónlist“ sem hefði verið dagsett í Carry On kvikmynd fyrir tveimur áratugum síðan. Einhvers konar barnalegur, sadískur og rangsnúinn húmor er fyndinn og ég er viss um að það muni gera það. fá þig til að hlæja ... bara ekki eins oft og það ætti að gera.