Fyrir mér var þessi mynd vonbrigði. Einhvern veginn bjóst ég við að það myndi skýra ástæðuna fyrir vinsældum Rommel hershöfðingja og velgengni hans sem hernaðarfræðingur í seinni heimsstyrjöldinni. En það er ekkert af því, það fjallar um síðasta eða tvö ár lífs hans og reynir á vissan hátt að hvítþvo hann. Svo ég verð bara að gera ráð fyrir að Rommel hafi fyrst og fremst verið siðlaus og ópólitískur teknókrati í sigra- og drápsbransanum, án sérstaks sjarma eða frægðar í hegðun. Svona raunverulegt fólk gerir bara ekki gott kvikmyndaefni. Ég vorkenni næstum James Mason, í raun einn af mínum uppáhaldsleikurum, sem þurfti að líkja eftir fallegri viðarpersónu. Reyndar var góður leikstjóri og mikið af frábærum leikhæfileikum sóað í þessa mynd að undanskildum Luther Adler sem gefur mjög eftirminnilega og undarlega náttúrulega lýsingu á Adolf Hitler. Það gæti líka verið menningarlegt vandamál fyrir fólk eins og mig sem er hluti af þýskumælandi heimi. Frægir breskir leikarar sem herma eftir Þjóðverjum eru bara ekki trúverðugir. Rommel, til dæmis, er hér ekki bara litinn sem Þjóðverji heldur sem dæmigerður „suðlendingur" frá Baden-Württemberg. Maður hugsar strax um ákveðna mállýsku, ákveðna tegund af vitsmunum, ákveðna leið til að sjá heiminn (algerlega andstæðan) af td prússneskum junker“). Ég held líka að það séu nú blendnar tilfinningar varðandi morðtilraunina 20. júlí, margir af þeim sem tóku þátt í samsærinu voru ekki lýðræðissinnar og vildu bara að þýska herinn gengi til liðs við vestræna bandamenn gegn bolsévikunum á framfarabraut (þannig að lengja stríðið að eilífu ).Besta kvikmyndalýsingin á vitsmunalegum, greindum hernaðarhuga er að mínu mati enn Patton (1970). Tilviljun má sjá Patton hershöfðingja í stutta stund í hinum ríflega heimildarmyndarfótum sem notaðar eru fyrir þessa mynd, lágu sjónarhorni á meðan hann er að skoða farartæki sem fara fram hjá. Opna hulstrið og refillinn með perlumóðurgripunum sjást vel!