Ég hef séð nokkrar Yul Brynner kvikmyndir - en þetta er hans besta frammistaða þar sem myndavélin fangar tilfinningar hans í nærmynd þar sem hann nöldrar, brosir og hlær. Brynner gæti hafa verið jafn handtekin í Ten Commandments, Taras Bulba, The Magnificent Seven, The Brother Karamazov og The Mad Woman of Chaillot en engin þessara mynda hefur fangað hæfileika hans í nærmyndum eins og í þessari. Hann er handtekinn og pirrandi að horfa á í hverju skoti. Jafn heillandi og kynþokkafullur, án þess að fara úr fötunum, er Deborah Kerr. Handritið gerir henni kleift að spreyta sig á næmni sem er ekki sjónræn heldur vísbending - hún endurtók þetta hlutverk árum síðar í The Night of Iguana. Myndin gefur ekki til kynna að hún hafi sofið hjá neinum til að hjálpa til við að sleppa hópnum úr klóm Rússanna, í raun er sýnt að hún hlaupi frá rússneska majórnum (öfugt við Maupassant söguna eða Isak Denisen söguna). Samt springur myndin af tilhugsuðum en raunverulegum líkamlegum töfrum Kerr persónunnar. Kerr getur aldrei flokkast sem falleg leikkona að mínu mati, en hún er frábær leikkona. Hún leggur sál sína í að virða persónurnar sem hún túlkar, sem stangast oft á við anda persónunnar. Það er þessi mótsögn sem gerir hlutverk hennar í Ferðalaginu, Quo Vadis og The Night of Iguana eftirminnilegt. Hvers vegna er þetta óvenjuleg mynd? Það er ekki auðvelt í Hollywood að sjá rússneskar persónur sýndar sem gott fólk - Dr Zhivago var undantekning. Brynner's Romance of a Horse Thief var aftur frábær kvikmyndahús eftir Abraham Polonsky en aldrei viðurkennd sem slík vegna óþols í garð vinstrimanna á tímum eftir McCarthy. Myndin er líka óvenjuleg í leikarahlutverki - frönsku stórleikararnir Gerard Oury og Anouk Aimee- -nudda með Jason Robards Jr og breska leikaranum Robert Morley. Myndin er að mörgu leyti alþjóðleg en bandarísk. Allir fjórir eru frábærir leikarar og bæta við skemmtunina. Þeir sem hafa lesið verk Maupassant og Denisen munu komast að því að myndin er ekki sönn við hvorugt verkið. Samt getur myndin staðið ein og sér þar sem sótthreinsuð (ritskoðuð?) útgáfan hennar hefur sinn eigin virðulega sjarma - veitt af veruleika næturinnar sem leiddi til þess að hópurinn var sleppt. Mér finnst að Litvak eigi skilið að hlæja síðasta spölinn með því að gefa áhugaverðan og trúverðugan snúning á sögunum sem leiddu til gerð myndarinnar, á sama tíma og hann fléttaði saman bita af báðum skrifuðum sögum (t.d. síðasta rútuferð og síðasta koss) En ég hef það samt ein kría - hvers vegna viðurkennir Hollywood aldrei heimildirnar sem hvetja sögurnar? Aðeins nýlega (t.d. Svefnleysi) hafa upprunalegu verkin farið að vera áberandi í einingunum.