Þetta er gamla, gamla sagan: krakkar halda veislu í gömlu húsi, djöflar losna úr læðingi, dauði og óþarfa nekt fylgir. Þið vitið þetta öll, hún er samt mjög skemmtileg. Margir (allt í lagi, margir hryllingsaðdáendur, nánar tiltekið) eiga góðar minningar um þessa mynd og það er alltaf með smá skelfingu sem maður skoðar gamla mynd aftur til að sjá hvort hún sé enn jafn góð eins og þú hélt að það væri. Sem betur fer er þetta. Það hefur eitthvað fyrir alla (jæja, allir sem eru karlmenn, býst ég við). Allt frá skemmtilegri titilröð yfir í svindl í búðarþjófnaði sem felur í sér lævísa notkun á rassinum á Linneu Quigley til „spegils“ senu til fullrar djöfulsins skemmtunar, þetta er sprengja frá upphafi til enda. Stelpurnar eru sætar, strákarnir eru . . . . karlkyns, dauðasenurnar eru vel gerðar með góðum gore-effektum og ólíkt sumum hryllingi frá tímum heldur þetta í raun góðri tilfinningu fyrir andrúmslofti og jafnvel spennu út í gegn. Ekki misskilja mig, þetta er samt fyrst og fremst skemmtilegt en það býður upp á fín og æðisleg augnablik sem ættu að gleðja flesta aðdáendur tegundarinnar.