Guð minn góður. Ég hefði aldrei haldið að það væri mögulegt fyrir mig að sjá spennumynd verri en Domestic Disturbance svona fljótlega, en hér er hún. Vopnuð rotnum söguþræði, hræðilegri klippingu, stæltum leikaraskap og höfuðverksvaldandi „stíl“ (því miður, ég á ekki önnur orð yfir það), er Sanctimony sú tegund kvikmynd sem nánast neyðir mann til að endurmeta heila tegund; það er að segja þessi mynd er svo slæm að jafnvel spennumyndirnar sem ég fordæmdi sem algjörlega misheppnaðar virðast nú aðeins betri. Nú er ekki bara Sanctimony hræðileg mynd í sjálfu sér heldur tekst henni líka það erfiða verkefni að rífa upp betri kvikmyndir og gera a ömurlegt starf við það. Strax í aðaltitlunum -- ekkert nema grímulaus tilraun til að endurskapa þá frá Se7en -- var ég á tilfinningunni að eitthvað lyktaði ekki alveg rétt. Um leið og myndin byrjaði með röð af sniðugum, ósköpum hraðklippum fullum af dásamlegum myndum og sprengjufullum litum, vissi ég hvaðan þessi lykt kom. Það kemur í ljós að tveir lögreglumenn, eða réttara sagt lögreglumaðurinn Jim Renart (Michael) Paré) og lögreglukonan Dorothy Smith (Jennifer Rubin), eru að rannsaka morð í Vancouver. Raðmorðingi, þekktur sem "Monkey Killer" (þvílíkt ógnvekjandi, kaldhæðnislegt gælunafn, ha?) fyrir vinnubrögð sín, hefur drepið ansi marga. Þú sérð, þessi hneta virkar greinilega eftir orðtakinu "sjá ekkert illt, heyrðu ekkert illt, talaðu ekkert illt" og sker augu, eyru og tungur úr fórnarlömbum sínum. Enn sem komið er, sex augu, sex eyru og þrjár tungur. Á mjög hugvitssaman hátt komast Renart og Smith að því að Apamorðinginn ætlar líklega að drepa aðra þrjá... tja, því hann vill líklega klára númerið 666. Svo skyndilega beinist myndin að Tom Gerrick (Casper Van Dien) , ungur, farsæll, myndarlegur kaupsýslumaður, með hræðilegt skap. Og það er þar sem upprifjun American Psycho byrjar. Þannig að við fylgjumst með lífi lögreglumannanna tveggja og unga geðlæknisins, sem enginn þeirra er að minnsta kosti áhugaverður, þar til þeir hittast loksins. Í leiðinni að því býður diskó þar sem Renart varla missir af Gerrick óviljandi okkur eina skemmtilegustu senu í seinni tíð: Renart fer í bakið á diskóklúbbnum, vegna þess að... jæja, bara vegna þess að handritið segir okkur að það sé grunaður. staður; þá, með einu höggi í magann, losnar Renard við stóran vörð sem lokar brautinni og aldrei heyrist aftur í vörðinn? Finnst þessi atriði einhver annar algjörlega óraunhæf? Engu að síður, eftir annað morð, snýr Gerrick inn sem vitni, en Smith og sérstaklega Renart grunar strax að hann gæti verið morðinginn. Á dæmigerðum Basic Instinct hátt kemst Smith á stefnumót við unga kaupsýslumanninn, á þeirri forsendu að hún gæti uppgötvað sanna auðkenni hans. það eru mótsagnir, sumar söguþráður, mál sem aldrei leysast, og sérstaklega er eitt síðasta atriði þar sem hrottalegt fjöldamorð, sem á að vera átakanlegt og sorglegt, kemur út sem svo hlægilega ofgert og vitleysa að ég hreinlega get ekki ímyndað mér hvernig hver sem er gat ekki hlegið að því. Á 87 mínútum er Sanctimony virkilega að ýta undir það. Manni er aldrei sama um eina persónu, því þær eru allar svo flatar (svo ekki sé minnst á leiðinlegar) að maður veit nákvæmlega hver er hver er í fyrsta skipti sem maður hittir þær. Maður er aldrei dreginn inn í söguna, því atriðin eru tengd í gegnum veik plotttæki þegar þau eru ekki beinlínis óþörf og út í hött. Leikurinn er allt frá meðaltali (Van Dien) til beinlínis voðalegur (Rubin, og flestir aukaleikarar); tónlistin er ömurlegt almennt teknó og ljósmyndunin er ein sú versta sem ég hef séð. Að sjálfsögðu, eins og hvert einasta misskilningur tegundarinnar, er okkur útvegað smá óþarfa nekt.3/10