Möguleikarnir voru fyrir hendi. Ég sá Creep og hugsaði: „Oooh, þetta er að verða áhugavert“ nokkrum sinnum. Samt einhvern veginn enduðu áhugaverðu söguþræðirnar óútskýrðar eða hunsaðar, eins og þær hafi aldrei gerst. Aðalpersónan var pirruð alla myndina og á einum tímapunkti hrópuðum við félagi minn bæði að við vildum að hún myndi deyja. Það eru nokkur virkilega ógnvekjandi/ógnvekjandi augnablik, en þau falla gríðarlega í skuggann af augnablikunum sem pirruðu mig bara. Þetta er önnur af þessum hryllingsmyndum sem kemur upp og heillar þig um stund, en skilur þig á endanum eftir svekktan og dálítið ringlaðan á því hvað kvikmyndaframleiðendurnir voru að reyna að ná fram. Sá sem bjargar þessari mynd er vondi gaurinn, en þegar vondi maðurinn er viðkunnanlegri en aðalpersónan sem þú veist að þú sért að tapa.