Þegar myndin hefst er augljóst hversu gamlir og veikir strákarnir eru. Þó Oliver Hardy sé gífurlegur er það Stanley sem lítur út fyrir að dauðinn hafi hlýnað. Svo virðist sem hann hafi verið dauðsjúkur meðan á framleiðslu stóð og hafði augljóslega misst mikið. Þó hann myndi að lokum jafna sig og lifa einn og hálfan áratug í viðbót, lítur hann hér út eins og deyjandi maður. Þar að auki, þegar ég horfði á myndina, var ég hneykslaður hversu mörg pratfall Stan tók - ég hálf bjóst við að hann myndi detta dauður eftir áreynsluna. Ég get í raun ekki skilið AFHVERJU þeir fóru á eftirlaun miðað við heilsu þeirra - sérstaklega þegar sagan og framleiðslugildin eru eins léleg og þau eru með þessa mynd. Stanley erfir eyju og bát. Hann og Ollie eru tilbúnir að fara þegar Antoine, ríkisfangslaus maður, er bókstaflega sleppt í bát þeirra og þeir hefja ferð sína til að finna eyjuna. Á leiðinni uppgötva þeir að Giovanni hefur geymt sig, en þrátt fyrir það verða mennirnir fjórir vinir og lenda á annarri eyju. Þetta virðist vera paradís og þau eru öll mjög ánægð. Nokkru seinna kemur falleg ung kona til liðs við þá og allt lítur stórkostlega út. Því miður uppgötvast úran á eyjunni og staðurinn verður flæddur af rifflum. Að lokum ákveður múgurinn að hengja mennina fjóra og taka yfir - á þeim tímapunkti sekkur eyjan aftur í sjóinn og mönnunum er hlíft. Ég mun gefa myndinni heiður fyrir að vera frumleg og áhugaverð. Hins vegar er eitt sem það er ekki FYNDIG - og það er ófyrirgefanlegt fyrir Laurel og Hardy mynd. Þó að hún sé ekki slæm mynd er hún svo sannarlega ekki góð. Sorglegur endir á frábærum ferli þeirra. Allir leikararnir, nema tvíeykið, eru talsettir yfir á ensku, þar sem myndin var gerð í Frakklandi. Þó að þetta sé kannski ekki versta myndin sem þeir gerðu (þetta væri STÓRI hávaðinn), þá er hún örugglega nálægt því!! Að horfa á þessa mynd er sársaukafullt og eins og að horfa á fólk þrífa upp eftir alvarlegt slys.