Sem einhver sem hefur bæði lesið skáldsöguna og séð myndina hef ég aðra skoðun á því hvers vegna myndin var svona flopp. Í fyrsta lagi er allur samanburður á skáldsögu og kvikmynd eingöngu yfirborðslegur. Þetta eru tvö ólík dýr. Skáldsagan er sennilega hugsuð sem háðsádeila en kemur í staðinn sem kross á milli harmleiks og pælingar. Allir kómískir þættir eins og þeir sem síðar mynduðu stílfræðilegan grundvöll kvikmyndaútgáfunnar eru aðeins tilviljunarkenndir við einsleita tortryggni höfundarins. Og svo að alhliða hvíta föt höfundarins blekkja þig til að halda að þetta sé annar Mark Twain, hugsaðu aftur. Heppilegra bókmenntafordæmi væri draugur Ambrose Bierce með háan hatt og skott. Tom Wolfe er jafnt trúður og hakk, meira frægðarmaður en rithöfundur, alltaf að leita að nýjum möl fyrir sjálfhverfa myllu sína. Það er því engin furða að sú frábæra framleiðslukunnátta og leikstjórn sem lögð var til grundvallar við gerð myndarinnar hafi verið dauðadæmd frá upphafi. Ólíkt sannri háðsádeilu, sem skilar sér mjög vel í kvikmyndir, byggja pælingar ekki á almennum aðgengilegum athugunum á einhverri eða annarri mannlegri hegðun, heldur einhuga árás á tiltekið fólk - hvort sem það er raunverulegt eða skáldað strámenn - sem hafa vakti einhvern veginn reiði rithöfundarins. Öll viðleitni til að búa til farsæla kvikmyndasögu eða frásögn frá slíku upphafi verður að hafa hreina byrjun, laus við áhrif eða afskipti rithöfundarins. Að þessu sögðu finnst mér líka galli við leikarahlutverkið. Það er ekki bara það að vanhæfir eins og Bruce Willis og Melanie Griffith ná ekki að standast, heldur að raunverulegir hæfileikar eins og Tom Hanks, F. Murray Abraham og Morgan Freeman eru annað hvort algjörlega ónýtir eða fá hlutverk sem eru bara skopmyndir. Það er til nóg af málefnalegu efni. hér fyrir sannarlega frábæra kvikmyndaádeilu, en hún nær ekki einu sinni nærri sér.