Þó ég búi í Minnesota hef ég verið að læra í Frakklandi undanfarið og rakst á þennan undarlega gimstein af mynd. Þessi mynd var vægast sagt mögnuð. Skapandi og einstök mynd, hinir mismunandi leikstjórar lánuðu hver sitt annað fyrir túlkun sína á ástinni í Borg ljóssins. Fyrsta eðlishvöt er að reyna að passa hverja og eina af þessum litlu sögum inn í heildarsöguþráð, eins og hægt er að gera með Love Actually frá 2003. Þessi tilraun gerir þó töfra hvers einstaks hluta úreltan. Þegar stuttu kaflarnir eru teknir á nafn, með hverja stuttu kaflann sem sína eigin kvikmynd, segja ástarsögurnar saman fallegan boðskap. Kvikmyndin er sláandi furðuleg stundum -- oft svo að það er ruglingslegt -- og hver einstakur þáttur getur vera erfitt að fylgja eftir. Samt sem áður, fyrir áhorfanda sem fylgist vel með hverjum hluta, verða stuttar söguþráður skýrar eftir stuttan tíma. Ruglið er nánast forvitnilegt; það heldur þér á brún sætis þíns og bíður eftir því sem kemur næst. Það lætur áhorfandann velta fyrir sér: "Gerðist þetta í alvörunni?" en lætur þá líka vera ánægða með að það hafi sannarlega átt sér stað. Þetta er svona kvikmynd þar sem áhorfandinn, þegar hann yfirgefur leikhúsið, getur í rauninni ekki ákveðið hvort hann elskaði hana eða hataði hana. Fyrstu viðbrögðin eru að fara og horfa á hana aftur og aftur, bara til að sjá þessi einstöku líf blandast saman í kvikmyndalegt meistaraverk. Hin áhugaverða ákvörðun um að gera myndina fjöltyngda bætir einhverju við litróf fólks sem getur átt við. Það bætir við raunveruleika myndarinnar -- hér tala bandarísku ferðamennirnir ensku, Parísarbúar frönsku o.s.frv. Fjöldi fólks sem myndin nær yfir leiðir til skilnings á alþjóðlegu tungumáli ástarinnar. Frá veikindum til hins yfirnáttúrulega, ást foreldra til ást eiginmanna, þessi mynd nær yfir allar undirstöður rómantískrar sagnagerðar. Á sinn fallega og sérkennilega hátt fellur hver einstakur atburður einhvern veginn á sinn stað til að segja sögu: af öllum gerðum, stærðum, þjóðernum og formum ástar.