"Once in the life" er mjög góð mynd. Hins vegar er það ekki gott fyrir alla, vegna mikillar notkunar á dónalegu orðalagi og ofbeldis í sumum aðstæðum. Myndinni tekst að lýsa á ósanngjarnan og trúverðugan hátt „lífið“ í hverfum NYC þar sem eiturlyfjavandamál eru mikilvæg. Þessi lýsing er aftur notuð sem skreyting fyrir ígrundaða og spennuþrungna leiklist sem studd er af öflugum samræðum (þó ég átti erfitt með að skilja sum þeirra vegna þess að enska er ekki móðurmál mitt. Á myndbandi er það í lagi). Það er smá yfirspilun stundum, en ég held að það passi nokkuð vel við almenna stefnumörkun sem Fishburne gaf myndinni, sem gefur meira tilefni til umhugsunar en bara að vera góð stílæfing, sérstaklega í tíma-/aðgerðastjórnun. Persónurnar, þó þær séu ekki einfaldar, eiga auðvelt með að tengja við þær og leikarar gera vel við að líkja eftir þeim. Við the vegur hafði ég mjög gaman af hljóðrásinni (B. Marsalis). Ef þú ert ekki of prúður ættirðu að njóta þess að sjá myndina einu sinni, tvisvar, þrisvar sinnum. Ég gaf myndinni 9/10 í einkunn.