Leikstjórinn/handritshöfundurinn Allan Burns virðist hafa lagað saman tvö mismunandi handrit áður en hann kom með þetta smáútspil: gamanmynd um framhjáhald og melódrama um tap og skemmdarverk. Það skilar sér í hrikalega ófyndinni mynd. Christine Lahti leikur vitlausan, tortrygginn sjónvarpsfréttamann sem eignast vináttu við þolfimikennarann ​​Mary Tyler Moore og er fljótlega að borða kvöldverð með Moore og fjölskyldu hennar - aðeins til að uppgötva að eiginmaður Mary (Ted Danson) er leynilegt mál Lahti! Burns hefur undarlegan stöðva-og-byrjun takt í samræðum sínum sem er hvorki raunhæfur né áhrifaríkur (bara sífellt pirrandi, því ekkert mikilvægt virðist nokkurn tíma sagt vera). Teinþunn Moore, sem lítur skelfilega veikburða út í jakkafötunum sínum, er með geislandi bros en sannfærir ekki sem eiginkona Dansons, og Danson festist í fámennu, vanþakklátu hlutverki (hann er bara til að vera cad). Kvikmyndin reynir að ná yfir allar undirstöðurnar í klassísku tilfelli um ofsókn (hlutverk kvenna á vinnustaðnum, sjónvarpsfréttunum, svindlaði fjölskyldumanninum, vinnukonunni og móðurinni sem vill meira, þörf konu fyrir kvenkyns vináttu o.fl. ), en ekkert verulegt kemur út úr þessum hugmyndum þar sem Burns skoðar málin aðeins í hálfkæringi. Sem rithöfundur er hann furðulaus við punchlines, en er líka tilgangslaus og þungur samsæri verður bara allt í lagi. *1/2 frá ****