Á heildina litið fannst mér þetta mjög fín mynd - ég hata að nota orðið „fín“ þar sem hún er frekar þurr en hún var mjög falleg á að líta og aðalsýning Rupert Friend og Emily Blunt var mjög sterkur. Það sem mér fannst skemmtilegast var að þrátt fyrir glampandi fagurfræði búninga og útsetninga, allt gyllt og glansandi, tók þessi þáttur aldrei yfir hjarta myndarinnar sem var góð, sterk skrif (takk Julian Fellowes :D); ekkert of prýðilegt eða mettað af glæsibrag, þ.e.a.s. ekki spennt (þegar Victoria er dregin fram úr rúminu til að fá að vita að hún sé nú drottning, vel þú gætir ekki fengið minni glæsilega afhendingu á krúnunni). Það var hraðað rólega og hver lína í myndinni hélt gildi sínu. Eflaust var lýsingin á ástinni milli Victoriu og Alberts, þó hún væri nokkuð ævintýraleg á svipinn, í raun hægt logandi kerti og Friend and Blunt gerði vel í að sýna hversu áreynslulaust þessir tveir „pössuðu“ saman þrátt fyrir að sambandið hafi verið skipulagt í upphafi (uppáhaldið mitt var þegar þau koma heim eftir veiði og Victoria einfaldlega knúsar nýja manninn sinn aftan frá; svo mikið sagt án nokkurra orða, það er það sem myndin snýst um) . Blunt hélt sér líka fallega, hún er með andlit sem krefst athygli þinnar og ég get ekki minnst á búningana sem hún klæðist - hver og einn einfaldlega glæsilegur. Ef ég væri blátt áfram myndi ég eiga í vandræðum með að skilja við einhvern þeirra! Restin af leikarahópnum lék öll hlutverk sín vel, Harriet Walter sem Adelaide drottning var hápunktur. Eina vandræðagangurinn sem ég hef, er að það vantaði tilfinningu fyrir brýnt, eða atburði sem hefði getað gert myndina aðeins meira spennandi? (Þetta var frekar tamt) Ég veit það ekki, ég vildi að „eitthvað“ gerðist sem myndi fá Victoria til að sækja styrk og sanna að hún væri aðeins meira virði. Þegar hún og Albert rifust, elskaði ég það, ég hefði getað sleppt nokkrum mikilvægari dramatískum augnablikum, þó að það sé kannski bara ég. Að lokum, á hættu að hljóma þjóðrækinn, endurnýjaði það eins konar stolt og lotningu í krúnunni. og hvað þarf til að vera í slíkri stöðu, sérstaklega í einum svo ungum. Þetta kann að hluta til stafa af þeirri staðreynd að skyndimynd þessarar myndar af ungu lífi Victoriu er strax í samræmi við það sem ég hef verið að skrifa fyrir eina persónu mína í 'The Sword & The Scion' en engu að síður varpaði hún fram þessar tilfinningar (þ. þeir sem fylgjast með bókinni minni, getið þið giskað á hvaða persóna Victoria endurspeglar svona vel?) Það gæti hafa verið að hluta til þess að myndin sýndi hversu fáránleg ríkisstjórnin var á þessum tímum þar sem þeir virtust ekki gefa bágt um hina fátæku og eignalausu. þjóðarinnar, sem aðeins aftur á móti endurnýjar þakklæti fyrir að Viktoría drottning og Albert prins hafi verið svo virk á þessu heimasviði. Það gerði ríkisstjórnina frekar gagnslausa - ekkert mikið hefur breyst þá býst ég við. BLOGGA um kvikmyndir og bækur: http://sempergratis.blogspot.com