Venjulega reyni ég að forðast Sci-Fi kvikmyndir eins mikið og ég get, því þetta er bara ekki tegund sem höfðar til mín. Ljósahlífar, UFO, geimverur, tímaferðalög... oftast er það ekkert fyrir mig. Hins vegar er ein mynd í tegundinni sem ég mun alltaf gefa sæti á listanum mínum yfir bestu kvikmyndir og það er þessi "Tólf öpar" sem ég man eftir að hafa verið algjörlega hrifin af henni í fyrsta skiptið, en jafnvel núna, eftir að hafa átt hana séð nokkrum sinnum nú þegar, ég er enn einn af stærstu aðdáendum þess. Í hvert skipti sem ég sé hana virðist þessi mynd verða betri og betri. Einhvers staðar í fjarlægri framtíð býr allt fólk neðanjarðar vegna þess að óþekkt og banvæn vírus útrýmdi fimm milljörðum manna árið 1996 og skildi aðeins 1 prósent íbúanna eftir á lífi. James Cole er einn þeirra. Hann er fangi sem býr í litlu búri og er valinn sem „sjálfboðaliði“ til að senda til baka í tíma til að afla upplýsinga um uppruna faraldursins. Þeir telja að það hafi verið dreift af dularfullum hópi sem kallast „The Twelve Monkeys“ og þurfa vírusinn áður en hún stökkbreyttist, svo að vísindamenn geti rannsakað hana. En tímaferðavélin þeirra virkar ekki fullkomlega ennþá og hann er óvart sendur til 1990, þar sem hann hittir Dr. Kathryn Railly, geðlækni, og Jeffrey Goines, geðveikan son frægs vísindamanns og vírussérfræðings...Það sem mér líkar við. svo mikið við þessa mynd er sú staðreynd að það er aldrei ljóst hvort allt það sem þú sérð er raunverulegt eða ekki. Er þetta bara blekking, búin til í huga geðsjúks manns eða er þetta raunverulegt? Kemur hann virkilega úr framtíðinni og getur hann virkilega ferðast í gegnum tímann? Var íbúafjöldinn í raun útrýmt af vírus, sleppt af her The Twelve Monkeys? Þetta eru allt spurningar sem láta þig velta fyrir sér frá upphafi til enda. Ef framleiðendur þessarar myndar hefðu kosið að gera þetta allt augljósara, er ég viss um að mér hefði aldrei líkað þetta eins mikið og ég gerði núna. Það er bara þessi dularfulla sem heldur mér áhuganum aftur og aftur. En það er auðvitað ekki það eina góða við þessa mynd. Leiklistin er líka ótrúleg. Venjulega er ég ekki of mikill aðdáandi Bruce Willis, en það sem hann gerði í þessari mynd var bara ótrúlegt. Ásamt Madeleine Stowe og Brad Pitt hefði hann átt að vinna nokkur verðlaun fyrir hana, því ásamt þessari mögnuðu sögu gerðu þeir þessa mynd svo ótrúlega vel að verki. Jafnvel eftir nokkra áhorf er ég enn mikill aðdáandi þessarar myndar. Fyrir utan þessa mynd hef ég bara séð eina aðra Terry Gilliam mynd og það er "Fear and Loathing in Las Vegas", sem var ekki slæm, en sannfærði mig ekki heldur. Hins vegar er það þessi mynd sem fær mig virkilega til að hlakka til annars verks hans. Ég gef því 9/10, kannski jafnvel 9,5/10.