Þetta hlýtur að vera einn af betri söngleikjum eftir Astaire sem Columbia hefur gert. Framleitt af Arthur Schwartz og leikstýrt af dýralækninum Charles Vidor, setti þessi mynd Gene Kelly virkilega á kortið og styrkti orðspor Ritu Hayworth sem fremsta kvenkyns dansfélaga kvikmyndahússins. Hún gegnir dálítið tvíþættu hlutverki hér þar sem hún flytur samtímanúmer 1940 með Gene og mótleikaranum Phil Silvers, en setur hana líka í hlutverk ömmu sinnar, næturklúbbaleikara seint á 19. öld. Tónlistin ætti líka að vera ein. út vegna þess að ég trúi því að þetta var síðasta verkefnið sem hinn goðsagnakenndi Jerome Kern (frægastur í dag fyrir "Old Man River" og "Smoke Gets in Your Eyes") vann að, og textahöfundur hans var hin jafn goðsagnakennda Ira Gershwin. Þeir gáfu tónverk sem er fullt af sjarma og persónusköpun. Tónlistin fyrir sögulegu seríurnar er sérstaklega athyglisverð vegna þess að hún er svo fullkomlega stíluð í orðatiltæki snemma á 20. öld sem var upphaflega tímabil Kerns. Þetta er svolítið eins og að taka upp plötu frá einni af uppáhaldshljómsveitunum þínum frá áttunda áratugnum og heyra þá gera lag í upprunalegum stíl þess tíma. Sagan er frekar ómarkviss, sem er fínt fyrir mig því þessi mynd er eins nálægt nálgun. eins og þú munt alltaf sjá af gullöld 1930/40 í Broadway tónlistar gamanmyndastíl á kvikmynd. Jafnvel stríðsáróðursþættir 1940 í tónlist myndarinnar gefa henni sérstakan sjarma þar sem hið hæfileikaríka tríó syngur "ryð leið fyrir morgundaginn" og gerir meira að segja gaman að óvinum Bandaríkjanna og notar tímabilsslangur eins og að vísa til "gremlins". Líklega eftirminnilegasti flutningurinn. í myndinni er dans Kelly við "Alter-Ego Dance", sem fann hann að rífast við sjálfan sig og dansa síðan við sjálfan sig sem myndlíkingu af samviskubaráttunni. Þetta fordæmir mikið af síðari verkum hans og er líka áhrifaríkt og eftirminnilegt atriði í sjálfu sér. Aðdáendur munu vilja leita að þessu af ýmsum ástæðum - Kelly aðdáendur munu líta á þetta sem sjaldgæft tækifæri til að sjá hann utan ramma MGM með öðru setti meðleikurum og tónlist sem er betri en venjulega MGM-efnið hans. Aðdáendur Hayworth munu vilja sjá Rítu í glæsilegum lit á hátindi frægðar sinnar og getu. Og aðdáendur sígildra Broadway söngleikja munu örugglega vilja heyra lokaskor Kerns og dásama gæði texta Gershwins og samhæfni stíla þeirra. Þetta er ákveðin gimsteinn í kórónu tónlistardagskrár Kólumbíu.