Um það bil það eina sem mér líkaði við þessa mynd er að það var BARA nóg í henni til að halda mér í sætinu mínu til enda... Ég hélt áfram að kannski í NÆSTA senu myndu hlutirnir hlaupa... Æ...Þeir sem eins og myndir Gus Van Sant - sérstaklega síðari myndir hans - mun líklega líka við þetta. Persónulega finnst mér myndir van Sant vera leiðinlegar, tilgerðarlegar og auðveldar. Jæja, hann var aðalframleiðandi þessarar myndar, svo það kemur ekki á óvart að myndin gæti næstum hafa verið gerð af honum - þó persónulega hafi mér líkað þetta betur en nýjustu tilraunir van Sant (t.d. Elephant). Öfugt við marga hér, ég fannst myndin ekki vera erfið að skilja eða sundurlaus, ég hélt að umfram allt væri þetta mynd sem vill lýsa ákveðnu skapi - skapi unglings sem færist hægt inn í heim fullorðinna - en svo hægt að breytingarnar sjást varla ef yfirleitt. En mér finnst vandamálið við myndina vera að "stemning" er ekki nóg... og ekki nóg með það, heldur að stemmningin sem hér er uppmáluð er að mínu mati ranglega valin fyrir söguna sem er að sögn að gerast. Þessi draumkennda eiginleiki, sem er svo nátengdur náttúrunni, er fallega fangaður hér, en það er stemning sem tilheyrir miklu yngra barni, barni sem í raun enn er algjörlega upptekið af því að horfa á náttúruna þróast (öldur á ströndinni) , grös og blóm, köngulær osfrv.). Takturinn í myndinni minnir mig á sumrin þegar ég var um átta eða níu ára. Það er MÁL í myndinni sem er í andstöðu við það sem ÆTTI að vera mjög strembinn tími á unglingsárum. Þegar þú ert hrifinn af einhverjum - eða ert viðfangsefni eineltis í skólanum - þá ertu allt annað en lúinn! Það eru aðeins tvö augnablik sem virkuðu sannarlega fyrir mig í myndinni...SPOILERS HÉR - fyrst þegar Logan sleppir matvörunum og móðir hans kastar smá köstum. Gremju fullorðins manns sem átti við klúðurslegan krakka - sérstaklega án föður til staðar - virtist mér vera raunveruleg. Annar, og AÐEINS hluti myndarinnar með einhverri spennu, voru atriðin þar sem "Leah" (endurgerð Logans á sjálfur) hringir í Rodeo og reynir að tæla hann til símakynlífs. Fyrsta ástæðan fyrir því að mér líkaði við það er sú að sá sem gerði talsetninguna á "Leah" var sannfærandi leikarinn í allri myndinni. (Það fékk mig til að hugsa um Claire Danes úr My So-Called Life ... röddin hljómaði meira að segja eins og Claire.) Hún og Rodeo voru með einu atriðin sem virtust algjörlega trúverðug á milli krakkanna. Og það sem mér líkaði sérstaklega við var sú staðreynd að Rodeo þóttist bara spila með... það var kannski besta augnablikið í myndinni eins og - loksins! - við fengum smá persónuþróun. Allt í allt, dálítið misskilin tilraun... við verðum að sjá hvað hann gerir í næstu mynd sinni áður en við getum í raun sagt mikið um hugsanlega hæfileika leikstjórans. Í millitíðinni, ef hann kemst undan áhrifum van Sant, gæti það gert honum gott. Hver er þessi leikstjóri samt sem áður - eitt af strákaleikföngunum hans van Sant?