þetta er kvikmynd um lífið, sigur á mótlæti og undur mannsandans. Ég skora á neinn að fella ekki tár í lok myndarinnar. Þetta er meira en bara táragnaskur, þetta er grípandi, umhugsunarvert drama með frábærum leikjum frá öllum leikarahópnum en sérstaklega Derek Luke og denzel Washington. 7 árum síðar er ég undrandi á því að Luke er enn nánast óþekktur og Washington leikstýrði aðeins einni annarri mynd. Engu að síður, fyrir utan hæga uppbyggingu, er sagan af raunum og þrengingum þessa fósturbarns og hvernig hún hefur enn áhrif á það á fullorðinsárum sú tegund kvikmynd sem situr eftir löngu eftir að þú hefur séð hana. Eins og margar myndir af refaleitarljósi, var þetta meira svefnhögg og fékk ekki þá fjölda gagnrýnenda sem það á skilið. Atriðið þar sem Antwone hittir mömmu sína loksins dró myndina saman fyrir mig, það voru svo margar leiðir sem hægt hefði verið að gera og þetta hefði getað verið óraunhæft eða óraunhæft en Washington sló nákvæmlega réttan tón, móðir hans sagði aldrei. orð og gat aðeins fellt tár, á meðan antowne spurði einfaldlega hvers vegna. Yfirgnæfandi sektarkennd hennar kom í veg fyrir að hún sagði neitt, hvað gat hún sagt til að verjast? Ein áhrifamesta kvikmyndasena sem ég hef séð.