Í fyrsta skipti sem ég sá þessa mynd langaði mig að líka við hana af svo mörgum ástæðum, en ég einfaldlega gerði það ekki. Það virtist bara vera svolítið leiðinlegt. En það var pínulítil spurning sem ég hafði um eitthvað sem ég sá nálægt upphafi myndarinnar svo ég horfði á hana aftur og loksins smellti hún af mér. Ég horfði fyrst á myndina og vissi um „óvæntan endi“ og þó að ég myndi örugglega ekki mæla með því að láta endirinn skemma fyrir þér, hef ég samt notið meginhluta myndarinnar í botn og uppgötvað marga að því er virðist ómerkilegir atburðir sem allir leysast upp til að benda á. mjög óheiðarlegt kerfi. Ég held að ekki allir muni elska þessa mynd, eða jafnvel líka við hana. Ef þér líkar við einhvern leikaranna muntu líka við þessa mynd vegna þess að leikurinn er frekar sterkur og þeir fá allir mikinn skjátíma. Ef þér líkar við leyndardóma (nefnilega Hitchcock) muntu líka við þessa mynd. Ef þér líkar við sjálfstæðar eða sálfræðilegar kvikmyndir, muntu líka við þessa mynd. Það virkaði virkilega fyrir mig á öllum þessum stigum. Ef þér líkar ekki við leikarana, dularfulla söguþræðina eða sálræna þætti gætirðu ekki líkað við þessa mynd. En það er þinn missir. Persónulega var það eina sem fór svolítið í taugarnar á mér voru kommur. Góð tilraun, Alan Rickman, á ameríska mállýsku, en það var ekki mikil framför frá atriðinu í Die Hard. (Dásamlega röddin bætir þó upp undarlega hreiminn.) Blandið af hreim í myndinni var svolítið skrítið, en það var ekki svo truflandi að það varð erfitt eða sérstaklega pirrandi. Einnig var myndavélabreytingin frá senu til senu augljós og gæti truflað sumt fólk, en ég held reyndar að það hafi bætt við atriðin (eða atriði ég man í rauninni bara eftir einu atriði þar sem breytingin var mjög ólík, en hún virkaði).Þegar þú sjá þessa mynd, sjá hana að minnsta kosti tvisvar. Í annað skiptið sem þú sérð það vona ég að þú gerir þér grein fyrir hversu flókinn söguþráðurinn er í raun og veru. Í hvert skipti sem ég horfi á þessa mynd (hún er innan við einn og hálfur klukkutími þannig að margar skoðanir eru ekki erfiðar) virðist ég taka eftir einhverju öðru við hana og finn sjálfan mig að velta því fyrir mér, "Af hverju gerðist þetta bara?" eða "Var það viljandi?" Mér líkar við kvikmyndir sem vekja mig til umhugsunar. Þessi gerir það. Svo bara sjáðu það. Tvisvar.