Enginn, en enginn, gat tuggið landslag eins og hin guðdómlega, Ruth Elizabeth Davis, og "Elizabeth og Essex" er frábært dæmi um hvers vegna. Þó að hún yfirspili hlutverkið stundum, horfðu á hana þegar hún hlær yfir því að Raliegh skrifar textann við lag sem stúlkur hennar eru að fara að spila: á þessu eina augnabliki lætur hún okkur skilja hvernig Elizabeth gat stjórnað og stjórnað algjörlega. ! Á öðrum tímum er hún hrifin af sappi handritsins. Þegar Elísabet þarf að vera viðkvæm, kemur hún út fyrir að vera veik og klár. Þetta hefur aukin áhrif að grafa undan vald hennar: þegar hún sprengir stafla sinn og hótar að kveða upp réttlæti er erfitt að taka hana alvarlega. Flynn gefur frá sér sjarma og lætur okkur sjá hvernig Essex tókst að maðka sér inn í hjarta Elísabetar, en hann er algjörlega vanhæfur til að koma á framfæri margbreytileika og hreinni illsku mannsins. Það hjálpar heldur ekki að Essex er illa skráð. Hvers vegna er hann þessi heitur hausinn sem vill steypa drottningu sinni af stóli - jafnvel þó hann sver hana trúrækni - nema bara að hann er bláhærri og þar með "verðugari" stjórnarinnar? Og hvers vegna svíkur Raliegh Elizabeth með því að stöðva bréf hennar og Essex? Hann er ekki í neinni hættu á að falla úr náð og við vitum hvert Essex (og höfuð hans) stefnir. Svo hvers vegna hættir hann eigin höfði með því að flýta fyrir því óumflýjanlega? Hvað gerði Curtiz við alla $$$ sem hann fékk? Hann nennir ekki einu sinni að reyna að fela þá staðreynd að bardagaatriðin hans eru tekin á hljóðsviði. Hann hefði átt að binda enda á það með Elísabetu í fyrsta skipti ein í The Tower; allt annað sem á eftir kemur (sérstaklega lokasenan á milli hennar og Essex) er óþarfi. Búningarnir eru frábærir. Og er það ég, eða lítur Bette nákvæmlega út eins og Susan Sarandon?