Eddie Fischer var einfaldlega slæmur. Hugsanlega kom versta atriðið snemma í myndinni þegar hann braust inn í sjálfsprottið söng- og dansnúmer með miðju í kringum píanó og nokkra þægilega staðsetta starfsmenn. Lagið var algjörlega asnalegt... ég held að ég gæti drukkinn boðið upp á nokkrar línur á blaði sem myndu fara langt yfir það og líklega vinna Grammy. Síðan, eins og rithöfundarnir gætu ekki fundið upp á betri leið til að flýja fáránleika atriðisins, segir Fischer eitthvað á þá leið: "Ekki segja það (settu inn nafn gaursins). Hann hefur ekki gaman af tónlist" og brosir . Ég get ekki lýst því hversu slæmt þetta er, ég skammaðist mín svolítið. Og þessi strákur sem Debbie Reynolds vinnur með og sem er alltaf að lemja hana er líka svo pirrandi. Ég get ekki einu sinni ímyndað mér að einhver eins og hún hafi sóað broti af tíma í hann. Brandararnir voru fluttir án nokkurs konar efnafræði á milli persóna sem lét myndina skríða framhjá. Barnið var allavega með sætt hár. Stjörnurnar tvær eru fyrir Reynolds, sem var eins og svanur meðal ljótra andarunga. Sjáðu Bachelor Mother í staðinn.