Þið sem, eins og ég, urðuð fyrir vonbrigðum með upprunalega hryllingsgarnið frá 1995, „The Fear“, munuð finna meira til að verða fyrir vonbrigðum með í þessari kjánalegu litlu framhaldsmynd. Það fylgir nokkurn veginn svipuðum söguþræði, en það er ómögulegt að tengja við upprunalega, að undanskildum nærveru Morty, mannequin skrímsli úr viði. Hér er smá yfirlit. Í von um að losa sig við óttann fer Mike með kærustu sína og fullt af vinum heim til ömmu og afa. Áætlun hans er að allir klæði sig í búninga sem tákna ótta þeirra og kynni síðan óttann fyrir manneknunni Morty. Samkvæmt indverskum vini á þetta ferli að töfra burt ótta manns. Það sem Mike veit ekki er að Morty er andsetinn af anda föður síns og byrjar að drepa vini sína...eða er það í raun Mike sjálfur sem gerir morðin? Hverjum er ekki sama? A á í nokkrum vandræðum með þessa mynd. Sú fyrsta liggur hjá Morty. Mér fannst frumlagið gera Morty frekar sannfærandi. Í þetta skiptið er sársaukafullt augljóst að Morty er maður (leikarinn Jon Fedele) í fölsuðum jakkafötum. Þetta sést sérstaklega í fyrstu senum, þar sem Morty á enn að vera líflaus, en ef vel er fylgst með má sjá hann blikka. Annað vandamál er að flestar persónurnar reyna ekki nógu mikið. Sumir þeirra gera það, nefnilega Betsy Palmer, af Friday the 13th frægðinni, sem var frábær í þessari mynd. En flestir leggja sig ekki fram eða fengu ekki tækifæri. Að lokum eru það morðin. Opnunarsenurnar sem snerta öxamorð voru mjög sannfærandi. Reyndar, þegar ég sá þá, hélt ég að ég væri í góðri mynd. Þegar seinni helmingur myndarinnar kemur, og morðin hefjast fyrir alvöru, hrynur allt í sundur. Dauðsföll eru annaðhvort óskapandi, óséð eða fyrirséð (sýnishorn af næstu senu þar sem Currie hefur myrkvun). Ein persóna deyr á endanum og enginn, þar á meðal áhorfandinn, tekur eftir því. Þó það vantaði meiri persónusköpun í byrjun hálfleiks var það ekki svo slæmt. Seinni hálfleikur var. Ég held að nýi leikstjórinn Chris Angel hafi náð þessum tímapunkti og hafi í raun ekki vitað hvernig á að skjóta ofbeldisenurnar, þannig að þær reyndust algjörlega slappar og gangandi. Kjánalegur endir hjálpar ekki heldur. Svona, nema þú hafir virkilega elskað upprunalega og njótið þess að tína spóna undan húðinni, ættir þú líklega að sleppa "The Fear 2: Halloween Night." Staða Zanatos: 4 af 10.