"Konur? Þær eru allar skrúbbar...!" Nei, ekki góð þýðing; alls ekki! Þetta er á eftir „Her pabba frá fyrra ári“, sem vantar algjörlega sérstaka, smáskjátöfra frumlegs sjónvarpsþáttaþættar, og tókst ekki að leika áhugavert á hvíta tjaldinu... það er rétt að segja að þessi mynd sé vel. táknar hnignun í Bretlandi, og nánar tiltekið en það, *breskur kvikmyndaiðnaður* á hnignun. Og það eru varla tilmæli, er það? Til að vera fyrirmynd dapurlegrar heimsku...Allt sem eftir stendur eftir að fíngerð sjónvarpsfrumsagnarinnar hefur verið fjarlægð með skurðaðgerð, af Cliff Owen, Galton og Simpson eru: endalausir, niðurníddir tónlistarvísar, geisp, frá Ron Grainer þemanu. .. efldi tilfinningasemi (þessi ljóta, eyrnaþykka endir... hversu miklu djarfari virðist önnur Steptoe-myndin í samanburði) aukinn sárni – þar sem leikstjóri og rithöfundar virðast losa sig algjörlega – eiga fullkomlega við um eitthvað eins og „vanfætt voðaverkið“ ( Kveðja á þessari síðu) frá 1973, "The Mutations". Það er undarlega gallaður, niðurbrotinn tónn um atriðið þar sem Harold er barinn í ruðningsklúbbi, sem ég hata að hluta til og hrökkva til baka (svo langt, eins og vinur minn gaf til kynna, frá stemningu sjónvarpsþáttanna...) , en þetta virðist að minnsta kosti vera frumleg tilhneiging og táknræn fyrir spennuna sem var að sjóða í Bretlandi 1972... Það er hins vegar til óbein vændiskona, já, „hjarta-af-gull“ sem snýr lausa konu -svikari 'pon poor auld 'Arold - og handan skopmynda um 'stéttar' þáttinn; svo ekki sé minnst á furðulega rangt metin frammistöðu frá hinum venjulega vafasömu aðalhlutverkum. Brambell og Corbett eiga í samráði við handritið og tekst ekki að lækna það af ómissandi skinku. Hvað hefði Anthony Aloysius Hancock gert úr þessu öllu saman...? Ég ætla aðeins að viðurkenna að örfá augnablik bara um vinnu - aðallega þau þar sem G & S spila hlutina aðeins betur og B & C snerta blíður taugar - og það er í heildina ekki óásjáanlegt mál. En, og ó, hvað þetta er sárt fyrir mig að segja það: það er þreytandi, leiðinlegt, bæði vísvitandi aðskilið frá raunveruleikanum og það sem gerði sjónvarpsþættina frábæra, og líka í fullkomnu takti við lata, tauga, kvenhatara, „fokk það, það“ mun gera...' raunveruleikann á miklu af því sem mátti fara fyrir almenna kvikmyndagerð í Bretlandi þess tíma.