Ég var viðstödd sýningu á "Fierce People" á Woodstock kvikmyndahátíðinni 2006. Ég hika við að merkja hana sem „frumsýningu“ af einhverju tagi, þar sem hún var tekin vorið 2004 og var heimsfrumsýnd á Tribeca 2005. Hún lék á nokkrum hátíðum það ár. Losun virtist yfirvofandi, svo hvarf hún. Púff. Horfði. Eða þannig virtist það almenningi sem var að fara í kvikmynd. Orðrómur um kvikmynda- eða DVD-útgáfu hefur skotið upp kollinum nú og þá, en allt reyndist ástæðulaust. Þá var þessi sýning auglýst. Kannski má kalla það "endurfrumsýningu?" Það var vissulega eins og ég væri vitni að grafnum fjársjóði. Og þvílíkur fjársjóður sem það var. Ég býst við að hægt sé að lýsa "Fierce People" sem fullorðinsdrama. En það hefur líka þætti af gamanleik og harmleik, auk leyndardóms. Og smá farsa hent inn. Í stuttu máli, raunveruleikanum. Það gerir það að verkum að það er erfitt að grúska, sem setur hana meira í flokkinn sem indie en í Hollywood-mynd. En há framleiðslugildi, stórkostleg tilfinning og stjörnukaliber leikarahópurinn virðast vera á skjön við Indie merkið. Svo við skulum kalla það blendingur. Og kannski þess vegna hefur það verið „týnt“. Það stangast á við flokkun. Hittu Finn Earl (Anton Yelchin), 15 ára, en faðir hans er fjarverandi. Finnur hefur reyndar aldrei þekkt hann. En hann sér hann og heyrir í honum í gegnum safn heimakvikmynda sem sendar eru frá Suður-Ameríku. Pabbi er þekktur mannfræðingur og hefur skapað sér nafn með því að stofna til verslunar með Yanomani, ættbálki „Heiðsjúkra manna“ sem lifir til að drepa og, tja, eignast. Öll starfsemi þeirra byggist á þessum tveimur „verkefnum“ og Finnur er hrifinn af því. Mamma Liz (Diane Lane) er líka nokkuð fjarverandi. Þó hún sé til staðar líkamlega er hún týnd í heimi kókaíns og áfengis. Finnur verður því fullorðinn í litla einmanaheiminum sínum með kvikmyndaspólunum sínum. Eitt sumarið ákveður mamma að draga Finn með sér út í óbyggðir New Jersey. Mamma, sem er nuddari, hefur komið til móts við ríkan skjólstæðing, Ogden C. Osborne (Donald Sutherland, í tónleikaferðalagi) og hann hefur boðið henni í lengri heimferð í höll sinni. „ættkvísl“ Osborne inniheldur úrval af sérvitringum ríkum krökkum, þjónum og þorpsfíflum, meðal þeirra sem Finn mun finna sjálfan sig í eigin mannfræðirannsókn. Mun reynsla hans af kvikmyndum pabba hjálpa honum að lifa af lífið sem gestur þessa ættbálks? Verður hann samþykktur? Eða verður litið á hann sem utanaðkomandi, sem glímir samtímis við eigin sjálfsmynd sem unglingur? Svona eru ævintýri og ég býst við að þetta væri ef ekki væri fyrir myrka undirbugurinn sem leikstjórinn Griffin Dunne og rithöfundurinn Dirk Wittenborn hafa sett inn í þessa stórbrotnu sögu. Með talsetningu Antons Yelchins, víxlverk úr heimakvikmyndum pabba, Finnur. verður að læra að fara aftur í að vera unglingurinn sem hann hafði aldrei tækifæri til að vera, hætta að vera foreldri mömmu sinnar, leyfa nýfrinni mömmu að vera foreldri hans og læra ábyrgð á leiðinni til fullorðinsára eins og hún hefði átt að gera átt sér stað allan tímann. Samt þarf hann að gera þessa umbreytingu í hættulegum, dimmum heimi þar sem að leika með eld er heimska fyrir þessa sundruðu fjölskyldu. Þetta er fyrst og fremst sögudrifin kvikmynd og Griffin Dunne lagði jafn mikla áherslu á það í inngangi myndarinnar. Hann keypti réttinn á skáldsögu Wittenborns, jafnvel á meðan verið var að skrifa hana, og handrit Wittenborns sjálfs lifnar við í höndum hins meistaralega Dunne á undraverðan hátt. Þetta er líka að mestu leyti persónudrifin mynd og Sutherland hefur aldrei verið betri. Stjörnusnúningur hans þegar Osborne töfraði þá sem voru í kringum mig og mun líklega skilja þig líka eftir undrandi. Persóna Diane Lane sýnir á endanum svo marga persónuleika að það er erfitt að ímynda sér að annar leikari taki það svona vel. Hún er hrífandi. En meira en allt, "Fierce People" er kvikmynd Antons Yelchin. Hann er með langa ferilskrá sem barnaleikari en lítið sem unglingur. Fyrir utan hið lítt þekkta "House of D" (einnig gimsteinn), er hann best þekktur sem Byrd í sjónvarpinu "Huff". Í janúar mun hann sjást í "Alpha Dog" (sitt líka á hillunni síðan 2004, mynd sem ég sá á Sundance í ár og þar sem hann er "hjartað og sálin"). Frammistaða hans hér fer langt umfram það sem maður gæti búist við frá einhverjum svo ungum, og er ekkert minna en stórkostleg. Þessi flókna, sérkennilega mynd hefur verið úr augsýn nógu lengi. "Fierce People" er fjársjóður fullur af ljósi og skugga, gamanleik og harmleik, gleði og patos, en aðallega undrun.