Ég var hrifinn af þessari mynd vegna gæða leiklistarinnar og kraftmikilla boðskaparins í handritinu. Susan Sarandon fer með hlutverk flugsjúkrar, óræðrar og eignarmikillar móður sem gefur dóttur sinni stöðugt þau skilaboð að þau verði að halda saman. Hún fjarlægir dóttur sína frá vanvirkri en ástríkri fjölskyldu í Indiana til að stunda spennandi leikferil í Hollywood. Dóttirin er vafasöm, en í fyrstu á hún ekkert val --- tengslin við móður eru sjúklega sterk. Með tímanum sér stúlkan að móðirin er á leið í fantasíuflug og er ekki með fæturna á jörðinni. Hún sér móður sína fara á hausinn fyrir myndarlegum, tælandi strák sem elskar þær og yfirgefur þær. Hún sér að móðirin skilur það ekki. Svo hvernig getur hún leitað leiðsagnar til móður sinnar? Móðirin vísar stúlkunni í leiklistarpróf og sér dótturina leika hlutverk móður sinnar á þann hátt að átakanlega sársaukafullum spegli er haldið upp að fluginu. -næturmóðir. Þetta veldur þunglyndistímabili og stúlkan er skelfingu lostin yfir áhrifunum á móðurina og biðst afsökunar, en lærdómurinn tekur við. Það er karakteravöxtur þar sem móðirin gerir sér grein fyrir eigingirni sinni til dótturinnar og er loksins sannfærð um að leyfa stúlkunni fara. Það er áhrifamikið atriði og dýrmæt lexía að foreldrar, hversu háðir tilfinningum sem þeir eru, þurfa að sleppa barninu og verða hennar eigin einstaklingur.