Allir með ungan strák í húsinu sem vilja ekki horfa á svarthvítar myndir ættu að setja þetta í sjónvarpið sitt. Þegar barnið gengur framhjá og veltir því fyrir sér hvað allt hrópið og tökurnar á skjánum snúist um, segðu því að þetta sé mynd fyrir fullorðna og að það sé ekki nógu stórt til að horfa á hana ennþá. Það mun halda honum þarna í nokkrar mínútur; Leikstjórinn George Stevens og teymi hans munu halda honum til enda. Ég held að faðir minn hafi gert það við mig, alla vega, og ég er betri maðurinn fyrir það. Þetta klassíska ævintýragarn, sem gerist á Indlandi á tímum bresku hernámsins, er með tríó af liðsforingum í hernum sem finna að þétt stéttarfélag þeirra stendur frammi fyrir upplausn þegar maður býr sig undir að giftast elskunni sinni. Hjálp berst í formi illvígrar Thuggie-uppreisnar sem hermennirnir finna sig sameinaða gegn."Gunga Din" var ein af frábæru kvikmyndunum sem komu út á besta ári Hollywood, 1939. Jafnvel meira en flestar frábærar myndir frá því gullna ári, það er skemmtilegur á mjög tafarlausan og aðgengilegan hátt. Þematónlistin er augnablik auðmjúkt nirvana. Á meðan myndavélin er tekin í Kaliforníu hefur myndavélaverkið (það eina í "Gunga Din" sem fékk svo mikið sem Óskarstilnefningu) vindblásið glæsileika sem líkist mjög Raj hundrað árum áður. Bardagaatriðin eru tekin á mjög raunsæjan hátt, ekki of ofbeldisfull en mjög sóðaleg þar sem fólk dettur og skýtur og hleypur í öllum hornum hvers ramma á þann hátt sem finnst raunverulegt, ekki sviðsett eins og einhver Cecil B. DeMille Biblíusláttarhátíð. Handritið setur ekki bara upp hasarsenur, heldur þróar það einnig samband liðsmannanna þriggja með miklum húmor. Aðaláherslan er á Sgt. Skútari, á eftir háum sögum um gullna fjársjóði. Þetta er sjaldgæfur hasarleikmaður fyrir Cary Grant og léttleiki hans er alveg réttur fyrir kvikmynd sem tekur sjálfa sig aldrei alvarlega, jafnvel þó að hún þrói upp stífa spennu. Að akkera tríóið er Sgt. MacChesney (Victor McLaglen), sem er hrifinn af fílnum sínum Annie og reynir að vernda Cutter fyrir sínum eigin héra-heila. Hann er jafn fyndinn á sinn hátt og skilur eftir Sgt. Ballantine (Douglas Fairbanks Jr., sýnir fallegan Errol Flynnish strik) sem sá sem hefur ástina og nægilega jarðtengingu til að vita að hann þarf að henda strákalegum félögum sínum og verða stór. um tilraunir Joan Fontaine til að bjarga manni sínum frá tveimur tapavinum sínum og höfuðkúpuþungum þeirra. En þar sem þetta er strákamynd, þá er áherslan hér á því hvernig þremenningarnir verða að halda saman og bjarga Ballantine frá örlögum sem eru verri en dauða, ekki aðeins hjónaband, heldur eins og Cutter reiðist nokkrum sinnum, te-bransinn líka. Lögreglan er hörð við þessa mynd, ekki svo mikið vegna kynjamálsins heldur hugmyndarinnar um að breskir hermenn björguðu fátækum indíánum frá illvígum Thuggies. Það angar af nýlenduafsökunarbeiðni. Sem betur fer var þessi mynd gerð aftur þegar, og framleiðendurnir töldu því enga þörf á að útskýra þá augljósu frjálshyggju sem er kjarni myndarinnar, að bjarga þurfi þessum þremur liðþjálfum, svo fullum af drasli og fölsku kynþáttahroki, meðfram. með restinni af hernum sínum af auðmjúkum bhisti sem aðeins einn af þremur hafði nokkurn tíma fyrir þegar hann leitaði samþykkis þeirra. Þegar öllu er á botninn hvolft, þrátt fyrir alla sína stórkostlegu dýrð, þá felur hin sanna fórn myndarinnar í sér titilpersónuna, sem Sam Jaffe leikur svo hjartanlega. Þegar þessi mynd var gerð hafði kvikmyndamógúllinn Jack Warner orðatiltæki: Þú vilt senda skilaboð, notaðu Western Union. Samt virðist sem skilaboðin hafi fljúgað hratt og tryllt í „Gunga Din“. Ég horfi á myndina núna og velti því fyrir mér hvort áhorfendum á þeim tíma hafi verið ætlað að velta fyrir sér hvað Gunga Din væri eiginlega að bralla þegar hann leiddi Cutter að gullna musterinu. Var hann virkilega að hefna sín gegn breskum yfirherrum sínum? Hefði hann átt rétt á því að gera það, sérstaklega í ljósi kuldameðferðar MacChesney á honum? Þegar Weed ofursti flytur þessa lofræðu, ljóð Rudyards Kipling sem myndin er lauslega byggð á, var það með hnekki í átt að heimsku heimsvaldastefnunnar, að drottna yfir einhverjum sem reyndist „betri maður en ég“ í enda? Hvað gerðu þeir um hina frábæru ræðu Guru, flutt á fullkominni klipptu ensku: "Þið hafið svarið eið sem hermenn að kannski deyja fyrir trú, sem er landið ykkar, England. Jæja, ég get dáið fyrir landið mitt og trú mína sem fúslega eins og þú...Indland, bless." Auðvitað, sama persóna leiðbeinir einnig hrottalegum fylgjendum sínum: "Drepið fyrir ástina á að drepa! Drepið fyrir ástina á Kali! Drepið! Drepið! Drepið!" Sem þýðir að við höfum leyfi til að hata hann og róta til Breta og geyma spurningarnar um hvað þetta þýðir fyrir síðar. Það sem "Gunga Din" þýðir fyrir mig, mest af öllu, er fljótlegasta, öruggasta 90 mínútna spennuferðin á myndband. Cutter fann aldrei gullna hofið sitt, en það er eitt fyrir okkur öll að horfa á "Gunga Din."