Frægur hljómsveitarstjóri ákveður eftir hjartaáfall að fara aftur til þorpsins þar sem hann fæddist til að lifa rólegu lífi. Þar kemur hann á hollensku með kirkjukór staðarins, sem mun breyta lífi hans. Ég hafði engar væntingar þegar ég sá þessa mynd í fyrsta skipti í gær; Mér finnst gaman að horfa á erlendar kvikmyndir sem eru ekki enskar og ég hef þegar séð nokkrar sænskar myndir á ævinni, en þessi var sú besta hingað til. Hvar á að byrja? Að mínu mati er þessi mynd gimsteinn, þökk sé mörgum hlutum, þar af einn afbragðsleikur. Michael Nyqvist er fullkominn sem hinn hugsandi, næstum feimni og dyggi hljómsveitarstjóri Daniel Daréus. Fallega Frida Hallgren er heillandi með fallegu brosi sínu og fíngerðum leik. Kórmeðlimir eru allir vel þróaðar, áhugaverðar persónur með hverja sína sögu. Þessi mynd segir sögu, fallega sögu, um tónlist, ást, sársauka, minningar, dauða, um mann sem helgaði líf sitt tónlist og sem reynir að skapa rólega tilveru í þorpinu þar sem hann fæddist, á sama tíma og hann reynir að gera frið við fortíðina og hvernig líf hans hefur verið fram að því. Kay Pollack sýnir okkur að sænskir ​​eru framúrskarandi kvikmyndahöfundar. Farðu að sjá Så som i himmelen, þetta er kvikmynd sem fær þig til að hugsa um lífið og ástina, og það er líka hughreystandi, á einhvern hátt.