Stanley Stupid (Tom Arnold) og eiginkona hans, Joan, finnst gott að sofa í rúminu með höfuðið undir sæng og fæturna á koddanum. Þau eiga tvö jafn erfið börn, Buster og Petunia. Einn daginn tekur herra Stupid eftir að sorpið þeirra er horfið aftur....það hlýtur að vera einhver að stela því af kantinum. Hann fer af stað í rúllum á eftir ruslabílnum. Þegar hann loksins er kominn á sorphauginn, verður honum brugðið við að komast að því að „sorpi annarra“ hafi ekki bara verið stolið heldur að það er leynilegur fundur á urðunarstaðnum. Hann er staðráðinn í að sigra sorpþjófa heimsins, að því er virðist. Á meðan heimsækja Petunia og Buster lögreglustöðina og kínverskan veitingastað í leit að foreldrum sínum, því Joan er líka saknað. Munu þeir rekast í gegnum vandamál sín? Þetta er bara heimskuleg, heimskuleg mynd, þar sem sökudólgurinn er hræðilega handritið. Bækurnar eftir Allard og Marshall eru hysterískar og aðeins nokkrar aðstæður úr bókunum enda í þessari mynd. Arnold er reyndar alveg ágætur þar sem Herra Stupid og aðrir leikarar reyna mjög, mjög mikið að láta myndina virka. Framleiðslugildin eru mjög há þar sem hundurinn og kötturinn sem tilheyra Stupids bæta smá oomph við myndina. En, það er allt til einskis, þar sem söguþráðurinn er á reiki og veikburða. Kannski, einhvern tíma, mun einhver grípa aftur til að þýða mjög fyndnar Allard bækur á hvíta tjaldið. Þess vegna, ef þú elskar að hlæja, leigðu þá eitthvað annað á meðan þú bíður nýrrar framleiðslu og farðu fyrir alla muni að sækja bækurnar líka. En vertu í burtu frá því að vera heimskur sjálfur, þar sem hver sá sem horfir á þessa mynd til enda gæti varla verið kallaður gáfaður.