Allt í lagi, fyrst það góða: flutningur Cher og kvikmyndatakan. Þó ég sé enginn Cher aðdáandi skilar hún frábæra frammistöðu og þáttur hennar var vel skrifaður. Kvikmyndatakan var vel gerð og fangar tilfinningu fyrir rómantík. The Rest: þunn söguþráður, frammistaða Nicholas Cage og algjörlega óhúmorísk og veik tilraun til að sýna ítalska-ameríska fjölskyldu frá New York. Í fyrsta lagi, í hvert skipti sem Cage opnaði munninn, þá hrökk ég við. Ég veit ekki hvers konar hreim hann var að reyna að nota. Ég er satt að segja ekki, það var örugglega enginn New York eða ítalskur hreim sem ég hef nokkurn tíma heyrt. Það var alveg súrrealískt. Og það var ekki vegna þess að ég væri einhver viðkvæmur fyrir nákvæmni, röddin hans var bara lúin í eyrunum á mér. Og mér líkar við Nicholas Cage í öðrum sýningum. Í öðru lagi, og þetta er hreint og beint sögulegt, en ég á marga ítalska tengsl, vini og kunningja í New York borg, og satt að segja hef ég fengið meira hlátur og fundið fyrir meiri gleði yfir þakklæti ítölsku þjóðernisfjölskyldunnar en þessi mynd veitti. Og það væri á leiðinlegu kvöldi heima. Þvílíkt svik.