þessi mynd var hreint út sagt hræðileg. flestar grínatriðin virðast gömul og þröngsýn, og hugsanlega hafði fyndnasta atriði myndarinnar þegar verið gefið frá sér í forsýningum. Öll forsaga myndarinnar er svo ótrúleg og fáránleg að það er erfitt að komast inn í hana. leikararnir sjálfir sýna óraunhæfustu persónurnar. það er ekki bara sú staðreynd að kvikmyndirnar eru svo erfiðar að kyngja, heldur hvernig þær halda áfram að þvinga þær niður í hálsinn á þér og búast við því að þú heimskir og samþykkir það. söguþráðurinn sjálfur er svo grunnur og auðvelt að spá fyrir um. stráknum verður einhvern veginn hafnað í hverjum skóla sem hann sótti um í (ég býst við að hann hafi alveg gleymt því að fara í samfélagsháskóla) og ákveður að stofna sinn eigin skóla fyrir aðra sem hafa hafnað. allt gengur vel um stund þar til gildi skólans hans kemur í efa. Allt á meðan nær hinn lúmski karakter að biðja fallega nágranna sinn til að falla fyrir honum með hnyttinni kaldhæðni sinni, sem greinilega er hæfileiki aðeins hann býr yfir. svo kemur lokabaráttan þar sem nemendur einhvern veginn tengjast allir saman og berjast fyrir afkomu skólans. auðvitað sannfærir aðalpersónan síðan menntamálaráð ríkisins um að leyfa skólanum sínum að halda lífi með einhverju "inspirative" tali. það hefði verið skemmtilegra að horfa á þessa mynd ef ég væri undir 16 ára og enn fáfróður um öll háskólamál og málefni.