"Paula, ég er kannski tík, en ég verð aldrei tík!" Skemmtileg lína í annars frekar þreytandi húðflís sem er með fallegu hunangi í Stacey Walker, en það er um það bil allt. Þessi stúlka er algjör stríðni sem lokkar kærasta sína, vinnufélaga og jafnvel lesbíska herbergisfélaga hennar Paulu inn í svefnherbergið sitt, en breytist síðan í hrollvekju sem hrópar „nauðgun“ og kallar á lögregluna! Geðklofa persónuleiki þessa vottaða k**t er áhugaverður í smá stund, en þessi saga breytist á endanum í raunverulegt endurtekið eintóna mál. Að minnsta kosti er endirinn þess virði að bíða, fyrir þá sem enn munu hugsa um það á þeim tíma.