*** Spoiler í fimmtu málsgrein *** Þetta var ótrúlega hreinskilin (uh-huh, uh-huh) mynd fyrir árið 1955. Otto Preminger og Carlyle Productions tóku tækifæri með því að gera hana, kvikmyndasamtök Bandaríkjanna hættu við að votta a kvikmynd sem sýnir á opinskáan hátt junky stinga fullri sprautu af heróíni í handlegginn á sér. Frank Sinatra tók tækifæri bæði á að leika háðan tónlistarmann og að falla flatur á andlitið í hlutverki sem krafðist að minnsta kosti tvöfalt meiri leikaraskapar en hann hafði nokkru sinni gert. Allt í allt borgaði sig þessi fjárhættuspil, myndin er klassísk, þó hún sé ekki fullkomin. Skáldsaga Nelson Algren er kannski frábær, en hún hefur allt of mikið að gerast til að passa þægilega inn í tveggja tíma kvikmynd „The Man with the Golden Arm“ er 119 mínútur og líður oft miklu lengur. Hins vegar, að mínu mati, er það ekki bara Frankie Machine (Sinatra) sem gerir myndina heldur hinar persónurnar og undirþráður þeirra, sem allar tengjast Frankie. Á endanum er það ekki bara Frankie sem hefur fíknina, allir og allt virðist vera háð honum og hann finnur það ákaflega. Þegar pressan verður of mikil byrja trommurnar að dunda í hljóðrásinni og Frankie stígur yfir götuna með vel klædda „vini“ sínum Louie. Það er ofsagt að segja að tónlistarferill Frank Sinatra hafi nokkurn tímann verið í hnút, en í snemma á fimmta áratugnum var hann í limbói á milli daga sinna þegar hann var að túra með stórhljómsveitum og Las Vegas tímabilsins. „From Here to Eternity“ festi hann í sessi sem alvarlegan leikara og ferill hans sem söngvari tók einnig við sér, en „Maðurinn með gullna arminn“ var samt veruleg áskorun, öll sýningin sökkar eða syndir með frammistöðu hans. Hann vinnur þetta af svo mikilli kunnáttu að í nokkrar mínútur í senn gleymdi ég að ég væri að horfa á Frank Sinatra, hann hlýtur að hafa þekkt junky tónlistarmenn og nýtt sér þá þekkingu til hins ýtrasta. Settur hlið við hlið við meistaraverk Billy Wilder 'The Lost Weekend' þar er meiri áhersla lögð á félagsfræðilegar orsakir fíknar í 'Maðurinn með gullna arminn.' Á meðan Don Birnem (Ray Milland í 'The Lost Weekend') virðist berjast aðallega við sjálfan sig, er Frankie Machine umkringdur utanaðkomandi öflum og hann leitar skjóls í nálinni. Hvorug nálgunin er algjörlega rétt eða röng, aðallega vegna þess að ómögulegt er að útskýra fíkn að fullu, en það virðist sem þessi mynd gæti hafa notið góðs af aðeins meiri innsýn í innri baráttu Frankie.*** Spoiler *** Eitt af vandamálunum sem ég á við með þessi mynd er klisjukennt að treysta á að "hætta kalt kalkúnn." Ég geri mér grein fyrir því að „Maðurinn með gullna arminn“ var líklega að setja stefnuna frekar en að fylgja því en það gerir það ekki betra. Í upphafi myndarinnar hefur Frankie að öllum líkindum brugðist við vana sínum með aðstoð læknis og einhvers konar meðferðaraðstöðu. Auðvitað krefst dramatík myndarinnar þess að hann sleppi, en mér fannst sú al-ameríska hugsjón að karlmaður þurfi að horfast í augu við vandamál sín einn (eða kannski með hjálp góðrar konu) ekki til staðar hér. Að fara kalt kalkún og hjóla út í sólsetrið með Kim Novak virtist of óraunhæft. Endirinn á 'The Lost Weekend' var svipaður en að mínu mati aðeins minna bjartur.