`Our Song` gefur okkur líf táninganna þriggja Lanisha, Maria og Joycelyn - bestu vinkonur sem hanga í lok sumars. Unglingssumar - jafnvel þótt við þekkjum ekki merki og kennileiti þessa tiltekna landslags, Crown Heights, Brooklyn - er/var það sama fyrir okkur öll. Letileg hvíld frá álagi og ólgu skólans. Velkominn hiti og iðjuleysi. En ef þessi upplifun af unglingsárunum er alhliða, þá er miðborg tíunda áratugarins allt annar staður en flest okkar þekkjum - kannski jafn framandi land og annað. Ungir líkamar rista út nýjar skuggamyndir ... benda á nýtt landsvæði ... völundarhúsið í átt að fullorðinsárum. Ungi hugurinn kemur inn í sjálfan sig, talar fyrir sig, segir að þetta sé hver ég er, þetta er sá sem ég vil reyna að vera. Þannig er/var það alltaf. En svona gerist þetta í Brooklyn seint á tíunda áratugnum. Jim McKay er rithöfundur/leikstjóri þessa kvikmyndaverkefnis en hann viðurkennir alla sem hafa hrópað til hans. Opnunartitilskyggnan 'A film by' virðist sýna alla í alheiminum. Þetta er bending en í lok myndarinnar vitum við að hún er ósvikin. [Lokatitlarnir hafa líka einhverja mestu peninga- og þakklátustu inneign sem ég hef lesið.] Lífleg hljóðupptaka Jan McLaughlin á sérstaklega skilið. McKay er hófsamur leiðtogi sem veit hver er að segja þessa sögu - það eru þrjár náðargráðurnar hans Lanisha, Maria og Joycelyn. Þeir eru raunverulegur hlutur, samskipti þeirra hafa eld raunverulegrar vináttu og brennidepli raunveruleikans. Þetta er ekkert tónlistarmyndband sem segir frá lífi unglinga. Það hefur alvarleika hins langa og blikklausa stara. Þegar við hangum með þeim, finnst okkur við ekki alveg vera með en okkur finnst það forréttindi að hlusta á. Þetta eru raunverulegar raddir sem tala af hreinskilni um kreppur og sljóleika daglegs lífs. Við erum vitni að nútíma stærðfræði unglingalífsins - hvernig vandamál þess eru túlkuð, reiknuð og tekin saman og leyst. Lítil atriði lýsa stórum hugsunum í gegn. Lanisha hangir með pabba sínum í öryggisvinnunni hans - það er eina leiðin sem hún fær að eyða tíma með honum. Við sjáum kærleikann sem ríkir á milli þeirra en einnig mistök fjölskyldunnar og föðurhlutverksins. Í tengdu atriði ver Lanisha pabba sinn fyrir mömmu sinni og við sjáum hversu sárlega hún þarf að elska þau bæði og að þau elska hana í staðinn. Seinna lágu vinkonurnar þrjár í myrkrinu og deildu sýn og draumum - og við minnumst þess hversu brjálaðir/fyndnir krakkar eru og meira sorglegt hvernig raunsæið hamrar hugsjónahyggju þessa dagana. Og í lokin er María einfaldlega að ganga niður götuna smásaga út af fyrir sig. Við sjáum hana safna kjarki til að halda öllum ótta sínum og efasemdum í skefjum. Hún sýnir okkur þann styrk sem maður þarf að hafa til að geta umfaðmað viðkvæmnina sem gerir lífið líflegt.`Stærsta gjöf lagsins okkar er að við finnum virkilega fyrir hræðilega hverfulu eðli vináttu - hvernig, einn daginn, lifandi og lífgandi, sem nánd getur, í því næsta, bara snúið við og rekið í burtu. Það er hræðilegt, en svona er þetta bara, er það ekki?