Hinn kraftmikli ungi framleiðandi leikhúsaformála (þessar uppsettu sýningar, venjulega söngleikur, sem oft komu fram í myndinni í stærri kvikmyndahúsum á liðnum dögum) verður að takast á við skakka samkeppni, sviksamlega félaga, ótrúa elskendur og áhugamannahæfileika til að láta draum sinn um að láta að sér kveða. á FOOTLIGHT PARADE. Þó að hún líktist mjög öðrum tónlistarþáttum Warner, einkum GOLDDIGGER myndunum, hafði þessi mynd sérstakt aðdráttarafl sem engin hinna hafði: Jimmy Cagney. Hann er undur, laus í liðum og liðugur, lipur eins og hver kátur - vera sem hann líkir í raun nokkrum sinnum í myndinni. Cagney grípur athygli áhorfandans og sleppir aldrei takinu, og knýr hraðskreiðan samræðu og krúttlega söguþráðinn með karisma sínum og kraftmiklum sjarma. Restin af leikarahópnum gefur líka sitt besta. Joan Blondell er fullkomin sem hinn snjalla, stórhjartaða ljóshærði ritari, heilluð af Cagney (meiriháttar pælingar - hvers vegna var henni ekki gefið tónlistarnúmer?). Dick Powell & Ruby Keeler leika enn og aftur elskendur á sviði og burt; sú staðreynd að söng- og leikhæfileikar hennar eru dálítið í lélegri kantinum er bætt upp með dansinum; Powell streymir enn yfir drengilegri eldmóði í óvönu stöðu sinni sem annar karlkyns aðalmaður. Guy Kibbee og Hugh Herbert eru mjög skemmtilegir sem mágar, báðir ráðast í að svindla á Cagney á mismunandi hátt. Ruth Donnelly skorar sem auðug eiginkona Kibbee, kona sem er helguð myndarlegum skjólstæðingum sínum. Harðlyndur danshöfundur Franks McHugh er hentugur fyrir gáfur Cagney. Herman Bing er fyndinn í sínu eina pínulitlu atriði sem tónlistarútsetjari. Mavens mun koma auga á litla Billy Barty, Jimmy Conlin og kannski jafnvel John Garfield meðan á söngleiknum stendur. Að lokum er það Busby Berkeley, danshöfundur nonpareil. Terpsichorean sælgæti hans, stráð yfir áratug 1930, voru æðsta dæmi um kvikmyndalega flótta sem áhorfendur þunglyndis vildu njóta. Stóri brandarinn við sköpunarverk Berkeleys var auðvitað að þeim var ætlað, sem hluti af söguþræðinum, að vera sviðsframleiðsla. En ekkert leikhús gæti nokkru sinni haldið þessum afurðum ímyndunarafls meistarans. Þær eru fullkomnar myndir af þeirri tegund skemmtunar sem kvikmyndavélin gerir aðeins mögulega. Tónlistarframboð Berkeleys tók yfirleitt eina af tveimur mismunandi aðferðum, annaðhvort saga (oft frekar furðuleg) sögð með söng og dansi; eða töfrandi rúmfræðilega hönnuð tölur, augnkonfekt, með fullt af kórstúlkum, myndavélavinnu yfir höfuð og rómantískt lag. FOOTLIGHT PARADE nær hámarki í krampi af útrænni eyðslusemi með þremur Berkeley meistaraverkum: `Honeymoon Hotel' og forframleiðslukóða þess sem segir frá brúðkaupsnótt pars; `By A Foss' - tugir óklæddra kvendýra, sem skvetta, fljóta og kafa í fullkomnu mynstrum og hönnun (kíkja vel og þú munt sjá hvernig samstilltu áhrifunum var náð); og að lokum, 'Shanghai Lil' - viðeigandi virðing fyrir hæfileika bæði Cagney og Berkeley.