Sannkölluð frávik í franskri kvikmyndagerð, þetta örvæntingarfulla verk á sér enga hliðstæðu í samtímaframleiðslu. Frekar þyrfti að líta á hlið "le feu follet" Louis Malle (1963) (eldurinn innan) til að finna eitthvað sem er ekki alveg ósvipað. Viðleitni Harels. Hringlaus og tortrygginn, búinn að missa allar blekkingar sínar, hefur hetjan, tölvunarfræðingur, enga ástæðu til að lifa. Algjörlega enga. Hann er fráskilinn mannkyninu og virðist lifa lífi sínu sem einhvers konar skordýrafræðingur, við nám. samstarfsmenn hans. Einn þeirra vekur athygli hans: Tisserand-José Garcia leikur niðrandi hluta áratugarins-. Þá verður Tisserand einhvers konar bráð: öll svartsýni hans mun smitast af þessum aumingja manni. Atriðið er nótt- klúbburinn nær hámarki hið undarlega samband: hetjan segir fórnarlambinu sínu að líf hans verði alltaf óuppfyllt nema hann ... Jæja, nú tekur myndin hefðbundnari stefnu ef svo má segja (misanthropy Clouzot kannski) en bara um stund. undarlegt utan athugasemda Það eru tvær raddir yfir, önnur fyrir sögumanninn sem vísar alltaf til aðalpersónunnar sem „hetjunnar okkar“, önnur fyrir fyrrnefnda hetju. Sagan gerist, nú í París, nú í Rouen, bæ Guy de Maupassant. .Í senu með skreppa hans segir hetjan að brjálæði rithöfundarins hafi aðeins verið tjáning andstyggðar hans á manninum og hann dregur hliðstæðu á milli örvæntingar sinnar og Maupassants. Þessi niðurdrepandi kvikmynd hentar aðeins upplýstum áhorfendum. Ekki fyrir þá sem stutt brot af kvikmyndum með X-einkunn, en vegna þess að eftir að hafa horft á hana gætir þú verið niðurdreginn í ruslinu.