Þetta er svo virt og rannsökuð mynd, klassísk meðal margra Hitchcocks, það þarf enga grín að vilja horfa á hana aftur. Samt hugsarðu: getur það staðist jafnvel þó að risastóra (og snjalla og ótrúlega) bragðið í söguþræðinum komi ekki á óvart? Já. Og til að byrja með er það upphafið, afar falleg og klókur frásögn af rauninni alla söguna, kjarni þess. Tveir leigubílar, tveir menn sýndir með skóna sína, ganga hvor inn í lestina, sitja svo á móti hvor öðrum, og úps, mistök, smá stökk, og samtalið hefst og við sjáum mennina sjálfa. Þau eru skiptanleg. Tónninn hér er einkennandi fyrir Hitchcock, eins og hann er í mörgum hryllings- og spennumyndum - hress og léttur. Við vitum hins vegar að þegar kemur að myndinni að þetta verður ekki raunin, þannig að við höfum áhyggjur nú þegar. Hvað, þegar allt kemur til alls, er um það bil að fara úrskeiðis? Í sannleika Hitchcock tísku er það hreinlega saklaus maður (nánast alltaf maður) sem stendur frammi fyrir óréttlæti, sem er fastur í aðstæðum sem ógna því sem er honum dýrmætast. Saklausi í þessu tilviki, tennisleikarinn Guy Haynes, er leikinn af sakleysi sem er trúverðugt - kurteisi hans í háskólanum í fyrstu senu, til dæmis, þegar hann áttar sig á því að hinn maðurinn er lítill kúkur, er bara það sem þú eða ég gætum gera. Hinn ekki svo saklausi maður er sjálfhverfa og skelfilega gáfaða dekra barnið, Bruno Anthony, sem Robert Walker leikur af algjörum snilld. (Þessi óhugnanlega frammistaða jafngildir annarri Hitchcock-brjálæði, leikinn af Anthony Perkins í Psycho.) Svo frá senu eitt, í lestinni (og lestinni, virkilega glæsilegt!), höfum við tvær aðalhlutverkin og við höfum hug- blásandi og algerlega einfaldur og á endanum hrikalegur söguþráður, úr fyrstu skáldsögu Patricia Highsmith, sem skrifaði einnig bækurnar á bak við Mr. Ripley myndirnar tvær. Og ekki spillir fyrir að handritið var samið af Raymond Chandler sjálfum, sem veit eitthvað um hagsýni og snjalla samræður. Og glæpir. Og auðvitað er meira en bara fyrsta atriðið. Hvað ber að athuga? Jæja, þessi snillingur dóttur öldungadeildarþingmanns (mér fannst hún frábær) er dóttir Hitchcock, Patricia, sem er enn með okkur (frá og með 2009; hún hafði líka hlutverk í Psycho). Og það er einkennandi kennileiti fyrir lykilatriði í myndinni - tennisvellirnir í Hamptons, sem okkur er þekktur sem staður Opna bandaríska meistaramótsins. Hin frábæra síðasta heila sena með hringekjunni er eini staðurinn þar sem Hitchcock færist inn í eins konar hæga og stöðuga klippingu og byggir upp spennuna með því að gera það súrrealískt. Óttinn verður jákvætt fitandi með hlæjandi börnunum og gamla manninum sem skríður undir allt. Og þegar það hrynur í hruni--þetta er allt afturvarpað á sett, ein af náttúrulegri notkun leikstjóra sem þekktur er fyrir að hafa ekki áhyggjur af raunsæi bakvörpunar sinna. Ljósmyndin er þessi fullkomna Hollywood-töfrandi án þess að verða svona stílfærð (eins og í sumum noir kvikmyndum) að það sé hlutur í sjálfu sér. Horfðu aftur á fyrstu senu, eða töku (og klippingu) af Haynes sem kemur inn í húsið fyrir það sem áhorfendur halda að sé morð. Þetta er háþróuð bygging. Þegar við erum ekki alveg hissa á því að það sé Bruno í rúminu, þá sannar það bara að leikstjórinn er með okkur á tánum. Alltaf er búist við einhverju óvæntu. Eru gallar? Hver veit? Það fer eftir því hvers konar lygi þú getur samþykkt (eða faðma) sem fallegan stíl. Atriðið þar sem Bruno er að kæfa gömlu konuna í veislu er bæði ljómandi (konan, leikin af Normu Varden, er skopmynd svo trúverðug að hún tekur andann úr manni) og skemmist af því að hann horfir á dóttur öldungadeildarþingmannsins og er hrundið af stað í banvænni. trans með gleraugum hennar og líkindi hennar við fyrra fórnarlamb hans. Þetta er hugmynd um miðja 20. öld um sálfræði sem kemur inn á margar tilraunir Hitchcocks. (Endir Psycho, til að byrja með.) Wikipedia greinin um myndina leggur snjalla áherslu á stöðuga tvöföldun hlutanna í myndinni, allt frá aðalpersónunum til morðsins og dóttur öldungadeildarþingmannsins. Þetta endurómar á marga litla vegu - tveir menn fylgja honum að tennisvellinum, tveir menn fylgja fórnarlambinu í skemmtigarðinn, og svo framvegis. Það getur verið of mikið gert úr þessu, en það veitir fagurfræðilegu samræmi fyrir ofan og neðan meðvitund okkar. Ekki gleyma, það er ætlað að vera tvö morð - það er skortur á öðru morðinu, vanhæfni til að skapa tvöföldun í því tilviki, sem veldur því að Bruno losnar. Walker, leikarinn átti í tilfinningalegum vandamálum og var settur á stofnun í ári áður en þessi mynd var tekin upp, og rétt í kjölfarið, lést hann af viðbrögðum við lyfi sem notað var til að róa eitt af útbrotum hans. Þrátt fyrir að hann hafi komið fram í öðrum myndum, er Strangers on a Train auðveldlega túr-de-force hans. Farley Granger átti langan feril sem sá hann aldrei brjótast inn í alvöru stjörnuhimininn, þó að stíll hans geti verið með sérkennilega taugaveiklun sem virkar virkilega, sérstaklega í They Live by Night. Og ef þú horfir á þetta í fyrsta eða þriðja sinn, leitaðu þá að hrollvekjandi og bráðfyndnu atriðinu á tennisleiknum þar sem höfuð mannfjöldans hreyfast allir fram og til baka í takt - nema Bruno. Hann starir út án þess að hreyfa höfuðið beint á okkur. Eins og stiklan fyrir myndina segir, eftir þessa mynd muntu ekki tala við „ókunnuga í lest“.