Empire of Passion byrjar villandi - það er að segja ef þú ert strax að búast við að þetta verði hryllingsmynd. Þetta er eins og riff á The Postman Always Rings Twice eftir James M. Cain, fyrst: Seki (Kazuko Yoshiyuki) er tveggja barna móðir og skyldurækin og dugleg eiginkona rickshaw-ökumannsins Gisaburo (Takahiro Tamura). En þegar hann er ekki til, og hún er heima með barnið, kemur hinn sterki og stefnulausi ungi Toyoji (Tatsuya Fuji) til að koma með góðgæti handa Seki... og smá auka. Þau eru bráðum að sofa saman, en eftir að hann gerir eitthvað við hana (við skulum bara segja „rakstur“), veit hann að hann mun komast að því og leggur strax til að þeir drepi Gisaburo. Þeir drekka hann upp, kyrkja hann og henda honum svo niður í brunn. Auðvitað mun þetta koma aftur til að ásækja þá - en að það er bókstaflega, að minnsta kosti fyrir þá (fyrst ofurhræddur Seki og síðan aðeins síðar tortryggni Toyoji), skiptir um gír í 'Kaidan', japanska draugasögu. mynd þar sem hryllingurinn kemur ekki einfaldlega út af "ó, draugur, ah", heldur af algjörum ótta sem byggir upp fyrir persónurnar. Á vissan hátt er vélfræði kvikmynd-noir að verki í gegn, þó ekki væri nema lauslega þýtt með japönsku þorpi á 19. öld í stað bandarískrar borgar eða smábæjar (þ. , orðaskipti, grunsemdir vöknuðu osfrv.). Það er sannfærandi vegna þess að Seiko var í raun á móti áætluninni frá upphafi, stjórnað af lostafullum en illa undirbúnum Toyoji, og viðbrögð hennar við endurkomu Gisaburo eru yfirþyrmandi fyrir hana. Taktu þann sem kemur næst ljóðinu: Draugur Gisaburos, fölblátt andlit og að mestu þögult, kaldhæðnislegt augnaráð, bendir Seiko að fara á riksþjöppuna. Hún gerir það, með tregðu, og hann ýtir henni um á vegi sem hún þekkir ekki, á litlum klukkutímum fyrir dögun, umkringd reyk. Flestar japanskar draugasögur óska ​​himins til að þær gætu fengið þessa hryllilega andrúmsloft. Þó að það fari að bregða sér í hysteríu undir lokin er svo margt hér að leikstjórinn Oshima hefur rétt fyrir sér í að gera þetta að sérstöku verki. Eftir að hafa slegið í gegn í alþjóðlegum kvikmyndaheiminum með In the Realm of the Senses (sem, kaldhæðnislega, var bannað í sínu eigin landi), bjó hann til eitthvað sem hann hélt því fram að væri jafnvel *meira* áræðni en 'Senses'. Kannski hafði hann rétt fyrir sér; Empire of Passion hefur minna myndrænt kynferðislegt efni en forverinn (einnig með Tatsuya Fuji í aðalhlutverki, stórkostlega líkamlegan leikara með gríðarlega mikið svið), en áræðni þess felst í því að búa til óttaheim. Þú getur trúað á drauga í þessari sögu, en þú verður líka að trúa því hversu langt niður í eigin persónulegu helvíti þessir tveir væntanlegu ástarfuglar munu fara. Snilldarspæjarinn eða slúðrandi bæjarbúar eru minnstu áhyggjur þeirra: örlög sálar þeirra eru í húfi. Og Oshima tekur það sem í öðrum höndum gæti verið bara safaríkur kvoða (því miður kæmi það mér ekki á óvart ef amerísk endurgerð væri þegar í vinnslu) og handverksmynd eftir glæsilegt skot, þar sem endurtekning vinnur sig inn í mis-en-senuna (þ.e. myndirnar af Seiko og Toyoji gangandi á þessum vegi, myndavélinni í hollensku sjónarhorni, heimurinn hallaði og umlykur þau í ljótum bláum lit) auk nokkurra áhrifahreyfinga sem munu sitja hjá mér lengi eftir að ég klára að slá þetta (þ.e. Toyoji hendir laufinum með annarri hendi í brunninn í hægfara hreyfingu, eða hvernig nakinn líkami Seiko kemur í ljós eftir að hún verður blind ). Það er áræði lygi í því að tengjast á andlega stigi - má ekki rugla saman við hið andlega, þó að það gæti verið eitthvað við það líka - um tengsl lífs og dauða við hvert annað, órjúfanlega. Þetta er klassískt sem bíður þess að verða uppgötvað.