Um það bil hálfa leið áttaði ég mig á því að mér var alveg sama um þessar persónur; samt horfði ég samt aðeins meira. Því miður kom ég aftur daginn eftir og kláraði það. Ég hefði ekki átt að nenna því.Ef þú veist *eitthvað* um myndina fyrirfram, þá veistu að aðalpersónan mun lifa af flugslys - og titillinn gefur þér nokkuð góða hugmynd um hvað mun gerast á eftir - hann mun halda áfram símann og hringdu í fólk um það! Þetta var næstum jafn slæmt og "Snakes on a Plane" (önnur slæmur flugslysaleikur). Ég geri mér grein fyrir að þetta er gömul mynd og leikstíllinn í þá daga var mun minna náttúrulegur en í dag. En jafnvel miðað við þá mælikvarða var leiklistin vandræðaleg. Þetta voru ekki persónur, þetta voru staðalmyndir. Mig grunar að þessi mynd hafi meira en allt verið tilraun Bette Davis til að hjálpa eiginmanni sínum (Gary Merrill) feril. Hins vegar án árangurs - ég hef séð eikartré sýna ósviknari tilfinningar en hann gerði. Sennilega var litið á David þegar hann lék hamingjusama krypplinginn (þ. Það var það ekki. Þetta var bara leiðinlegt. Hún var eins konar Tiny Tim í myndinni, sem fékk Trask (persóna Merrill) til að sjá sannleikann um ást og fyrirgefningu (þótt hún hafi verið minna fríður en Tiny Tim), útvegaði rólega visku um lífið og sambönd án þess að gefa í skyn að ástkær eiginmaður hennar hefði bara dó. Lokaatriðið, þar sem Trask hringir í eiginkonu sína aftur í Iowa til að ná sáttum, var svo áhrifamikið og ofvirkt á báðum endum símalínunnar, að ég fór næstum að hrolla. Ég varð að minna mig á að þetta fólk fékk í raun borgað fyrir það sem það var að gera í þessari mynd. Ég tók eftir því að margir virðast hafa haft gaman af þessari mynd. Ef þér fannst það upplífgandi, þá er það frábært. En satt að segja fannst mér þetta bara vont. Það er fullt af gömlum kvikmyndum frá gullöld Hollywood sem voru mun betur skrifaðar og leiknar.