Afar vonbrigði mynd byggð á skáldsögu James Michener. Það sem var enn verra var frammistaða Marlon Brando. Suðurlandið hans var fáránlegt. Mér fannst ég hlæja þegar hann talaði þar sem hann hljómaði eins og öldruð suðurlandskona sem væri að koma heim til að hvíla sig. Brando, sem var svo frábær í fyrri myndum, var dreginn hér niður í aðhlátursefni. Tyrone Power, í "Witness for the Prosecution," hefði átt að vera tilnefndur sem besti leikari í stað Brando hér. Myndin, sem fjallaði um kynþáttafordóma, fjallaði um tilraun bandarískra stjórnvalda til að forðast hjónabönd milli bandarískra hermanna og japanskra kvenna. blasti við alla myndina. Flutningur hans frá andstæðingum þessum samböndum yfir í atvinnumann á sér stað þegar hann finnur ást með asískri konu. Tilfinningar hans og tal gerði það erfitt að sjá hvernig hann gæti aðhyllst slíkar nýjar skoðanir. Aðeins drottinn veit hvers vegna Red Buttons og Miyoshi Umeki fengu Óskarsverðlaun til stuðnings fyrir frammistöðu sína. Ekkert við hvora frammistöðuna var jafn áhrifamikill. Framkoma Umeki á skjánum var stutt og án þess að mikið af neinu væri lýst af hennar hálfu. Betri frammistöðu í þessari mynd gerði Miiko Taka, sem stóð sig ágætlega sem ástvinur Brandos. Hún sýndi miklar tilfinningar sem and-Ameríkanin sem fann ástina með Brando persónunni. Andlit hennar var greypt af óhamingju sem hún varð fyrir að missa föður sinn og bróður í 11. heimsstyrjöldinni. Hún áttaði sig á því að dans hennar var ekki leið hennar út úr þessari tilveru sem hún lifði. Martha Scott fór frá hebresku móðurinni Yochobel í "The Ten Ten Boðorð“ til stórhuga móður ástaráhuga Brandos í fyrstu. Frammistaða hennar ásamt Ricardo Montalban var sóun. Patricia Owens, sem fyrsta ást Brandos, sýndi dýpt og sannfæringu í frammistöðu sinni.