Red Eye er ekki sú tegund kvikmynd sem á eftir að vinna Gullpálmann, en Wes Craven hefur samt aldrei verið slíkur leikstjóri og vörumerki hans er góð vísbending um hvers kvikmyndagestur getur búist við. Red Eye er þéttur lítill, krefjandi pakki á 94 mínútum er hluti af sjarma þess og vísbending um iðn Cravens við að framleiða léttan en almennt skemmtilegan miðaverð. Í raun er þetta hin fullkomna tegund af kvikmynd til að sýna sem skemmtun á flugi, halda athygli án þess að setja neinar vitsmunalegar eða tilfinningalegar áskoranir fyrir áhorfandann. Á heildina litið er cheesy tilfinning yfir söguþræðinum, óljós hvatning fyrir hryðjuverkaþáttinn og aukapersónurnar, og aðalhluti hefur sjónvarpsmyndabragð. Hins vegar eru ákveðnir þættir í Hitchcockískri spennu og bergmál af símaklefa Schumachers, sem að lokum er fágaðri (og tilgerðarlegri) leikrit um sömu hugmyndina um tilfinningalega kreppu sem er bæld niður á almannafæri. Fyrir kvikmynd sem einblínir aðallega á tvennt. fólk sem situr í flugsætum, það lifir eða deyr á persónum og handriti. Hinn ískaldur en mælska Jackson Rippner hans Cillian og útsjónarsama Lisa Rachel MacAdams eru aðalástæður þess að myndin fer í taugarnar á sér. Ekki aðeins að láta samræðurnar hljóma heldur einnig að gefa einhvers konar Adam's Rib vídd í baráttu þeirra um „karlfræði“ gegn kvenlegri „næmni“. Í síðasta hluta myndarinnar gefur Craven sér smá öskrandi stíl sem maður-eltir-stelpa. -með-hníf. Það sem kemur mest á óvart hér er hvernig Brian Cox lítur út eftir „Just for Men“ meðferðina, framkoma hans alls staðar í kvikmyndum eins og Super Troopers, The Ring og þetta gerir hann að kynþokkafullri útgáfu af Jude Law.Short haul gaman.