Þegar ég las Hamlet fyrst gat ég ekki annað en hugsað til endalokanna á OUTRAGEOUS FORTUNE, þar sem Bette Midler leggur leikritið frá sér vegna þess hversu óákveðinn hann er og segir: "Gefðu mér Romeo hvaða dag sem er." Fimm athafnir manns sem reynir að ákveða hvort hann eigi að drepa frænda sinn eða ekki? Mér fannst það vera of mikið. En við frekari lestur fór ég að meta leikritið mjög. Ég hef séð Olivier og Gibson kvikmyndaútgáfurnar (og hluta af Nicol Williamson útgáfunni), og allar taka þær fyrirmynd sína frá Olivier; hinn melankólski Dani. Olivier gerði það að minnsta kosti án þess að vera sjálfumglaður yfir því, en Gibson og, eftir því sem ég sá, Williamson, litu út eins og þeir fóru í "Sjáðu, mamma, ég er að leika! Ég er að leika!" skóla. Nú kemur útgáfa Kenneths Branagh, sem er hrífandi frá upphafi til enda. Það endaði #2 á topp tíu listann minn 1996 (á bak við ENSKA Sjúklinginn, og á undan LONE STAR, JERRY MAGUIRE, FARGO, LEYNDIN OG LYGUR, SEGJA ALLIR AÐ ÉG ELSKA ÞIG, DÖÐRA VIÐ HÖRMUNG, BIG NIGHT, OG LEITA AÐ RICHARD), og það er besti Hamlet, og kannski besti Shakespeare, settur á kvikmynd. Vitanlega eru hæfileikar Branaghs sem kvikmyndagerðarmanns, fyrir að gera útgáfuna í fullri lengd, í 70 mm prenti, og missa ekki áhugann í fjórar klukkustundir, frábærir, en það sem virðist gleymast í umræðum um þessa mynd er frammistaða hans í titilhlutverkinu. . Þetta var lang uppáhalds frammistaðan mín á árinu. Branagh forðast melódrama sem leikarar virðast festast í með því að leika Hamlet sem venjulega, venjulega manneskju og lætur okkur skilja gjörðir hans og tilfinningar hvert skref á leiðinni. Og ólíkt Olivier, sem var að mestu háður rödd sinni, notar Branagh allan líkamann til að sýna fram á tilfinningasviðið sem Hamlet gengur í gegnum, en þar sem hann leikur hann eins og venjulega, virðist ekkert af því vera að tyggja landslag. Restin af leikarahópnum er líka í toppstandi. Ég var ekki einu sinni á móti Jack Lemmon, þó ég sé sammála því að hann hafi verið veikasti meðlimur leikhópsins. Það sem kom mest á óvart kom frá Charlton Heston; Mér hefur alltaf fundist hann stífur sem bretti, en hann er alveg stjórnandi sem Player King. Hin stóra óvart var Billy Crystal; Ég hélt að ég myndi finna hann rangt sem 1. graffari, en hann var venjulega fyndna sjálfið sitt á meðan hann var í karakter. Allt í allt, glæsileg mynd!