Ég sé ekki mikla ástæðu til að fara í þessa mynd í smáatriðum. Sylvester Stallone er enn og aftur John Rambo, höfundur og eftirlifandi "A Season in Hell", sem eini vinur hans, Major Richard Crenna, ráðinn úr fangelsi til að snúa aftur til Víetnam í leyni, taka myndir af bandarískum föngum sem talið er að séu enn í hræðilegu haldi. tjaldbúðir, og snúa aftur án þess að taka þátt í óvininum.Feit tækifæri. Hvað ef hann gerði í rauninni ekkert annað en að laumast inn, taka myndir og laumast út? Hver myndi koma til að sjá myndina? Það er í rauninni hátíð vöðva Stallone. Þegar við undirbúum okkur fyrir verkefnið sjáum við vel smurða vöðva hans bólgna. (Þeir eru smurðir og bólgnir í gegn.) Það er helgisiði sem festur er á svart leður, ljótar byssur og jafnvel ljótari hnífar. Svörtu byssurnar eru hreinsaðar, settar saman með háværum klökum og næstum eins olíuaðar og vöðvar Stallone. Boginn er prófaður og, já, hann hefur nóg þyngd til að reka bolta í gegnum ennið á óvini. Hnífurinn er brýndur með sléttu snikki. Stallone og einn fanganna hans eru sviknir af einum eða tveimur jakkafötum frá Washington, tortryggnir stjórnmálamenn sem, þú getur veðjað á, voru aldrei einu sinni í hnefaslag í gagnfræðaskóla. Enginn kjark, veistu? Sestu bara með fæturna á skrifborðinu og drekka erlendan bjór. Kvikmyndin gerir það sem hún ætlaði sér að gera, en það sem hún ætlaði sér að gera er hreint út sagt fáránlegt. Það leysir vísvitandi inn á þá goðsögn sem var vinsæl um miðjan níunda áratuginn að það væri óteljandi fjöldi MIA sem haldið var hljóðlega í ömurlegum búðum af Norður-Víetnam. Stuðaralímmiðarnir voru alls staðar nálægir. (Freesta MIA okkar.) Af hverju myndu þeir halda þeim? Það var aldrei alveg rökstutt en kannski að breyta stríðsfangunum í þrælavinnuafl -- í landi sem hefur nákvæmlega enga auðlind aðra en vinnu. Eða kannski fyrir áróðursgildi þeirra sem tæki til að niðurlægja Bandaríkin - áróðursvopn sem Víetnamar héldu leyndu fyrir heiminum. Sem fangi er Rambo meðhöndluð á miðalda hátt af Norður-Víetnömum. Dýfði sér að hálsi hans í svínasaur og dreginn síðan upp úr honum með úlnliðum, vöðvarnir enn til sýnis. Þá er rússneskur liðsforingi ekki sáttur við ómennskan víetnamska, en hann er fenginn til að gegna hlutverki Gestapo-foringjans - "Vee haff vays að láta þig muna." Rússinn er hátæknitýpa og notar sálfræði og rafmagn, ekki bara svínasorp. Rambó snýr aftur og lýsir því yfir að hann ætli að reka stefnulaust þangað til "þetta land elskar okkur eins mikið og við elskum það," og dregur upp aðra goðsögn sem dýralæknar snúa aftur frá Hrækt var jafnt á Víetnam og bölvað, þess vegna býst ég við að við höfum kosið svo marga á þingið og skipað aðra í háttsettar stöður. Síðustu þrír forsetaframbjóðendurnir sem töpuðu voru meðal þess fyrirlitna hóps. Að minnsta kosti tilgangslaus rek Rambos skildi eftir pláss fyrir framhald, sem barst fljótt. Hasarmyndirnar með Schwarzenegger og Willis og fleirum voru sýrðar af vitringum en Rambo er húmorslaus. Það gengur dauflega í gegnum draugalega hugmyndafræðilega mýri sína, drepur án miskunnar, talar varla, getur varla talað. Að tala er veikleikamerki.