Jæja. Þetta er frekar slæmt. Leikritið er ekki frábært til að byrja með, og ákvörðunin um að flytja það yfir á kvikmynd gerir henni engan greiða - sérstaklega þar sem Peploe ákveður ekki hvernig hún vill meðhöndla leikrænan uppruna efnisins (við fáum einstaka augnaráð af áhorfendum sem fylgjast með leikhúsi o.s.frv. .) og hefur ákveðið að fara með stökk klippingarstíl sem er ætlað að minna þig á að þú sért að horfa á kvikmynd, á meðan það er í rauninni bara til að minna þig á að þú sért að horfa á mjög lélega mynd eftir leikstjóra sem er ofviða. eftir efni hennar. Aðalframkoma Miru Sorvino er hrífandi léleg: sviðsbundin og plummikil, það er eins og hún sé að leika hlutverkið í gegnum Merchant Ivory verk Helenu Bonham-Carter. Aðeins Fiona Shaw skilar eftirtektarverðum flutningi - og það getur verið að leikræn ættbók hennar geri það að verkum að hún sé best fær um að höndla efnið - en það er erfitt að horfa á kvikmynd fyrir eina sýningu, jafnvel þótt sú sýning sé jafn létt, sanngjörn og allt eins og hjá Shaw. Ben Kingsley snýr í meðallagi og ótengdri beygju og dóttir Díönu Rigg, Rachel Stirling, leikur aukahlutverk sitt sem bara það. Því miður hefur ekkert af töfrum Bertoluccis farið í taugarnar á konunni sinni ef þessi mynd á að vera sönnunargagnið.