Til þess að spennumynd veki ótta, spennu eða hvaða tilfinningar sem er, verður sagan að vera trúverðug. Það er ekkert trúverðugt eða raunsætt við þessa mynd. Söguhetjurnar hafa nokkur tækifæri til að flýja eða snúa taflinu við en ná að klúðra því í hvert skipti. Andstæðingarnir sem ætla að skipuleggja þetta og sérsníða skutlu sína sérstaklega til að fanga fólk skildu örugglega eftir fullt af spunavopnum. Það er reyndar eitt atriði þar sem „snjalla“ stúlkan er með byssu í höfuðið á aðal vonda kallinum og ákveður að skamma hann í stað þess að toga í gikkinn. Þetta var rækilega fyrirsjáanleg, heilalaus „spennumynd“. Sérhver persóna var einvídd. „Fórnarlömbin“ voru hinar venjulegu kjarklausu, heilalausu kindur sem verðskulduðu að vera slátrað. Er einhver á þessari plánetu sem getur skrifað gáfulega spennusögu?