Leyfðu mér að byrja á því að segja að þú veist að kvikmynd er illa keyrð þegar aukaleikarar gera forsíðuna. Að þessu sögðu þá er sá sem segir að þetta sé versta mynd allra tíma að vera dramatísk og hver sem segir að myndin sé frábær er algjörlega blekking. Myndin "er það sem hún er." Og hvað er það... Lítil fjárhagsáætlun (4 milljónir dollara, ég áætla) framhaldsmynd stúdíósins. Myndin er ekki hræðileg en fyrir Road House aðdáendur verða hún vonbrigði. Og það leiðir mig að vandamáli eitt, rétt eins og Dirty Dancing væri ekki það sem það var án Swayze, þá er Road House ekki það sama án hans. Aðalhlutverkið skortir dýpt, karakter og viðkvæmni til að bera myndina. Mér finnst aðalhlutverkið illa leikið og framleiðendurnir hefðu átt að beygja sig aftur á bak til að fá Patrick til að gera það ef þeir ætluðu að gera framhald. Hinn leikhópurinn var misjafn með framúrskarandi leikurum eins og Will Patton ásamt aukaleikurum sem gátu ekki leikið þarna út úr pappírspoka. Busey, sem ég hef séð gera frábærar persónur, virtist eins og hann hefði bara sent það í pósti. Ellen var vel leikin, fyrir utan að hún var alls ekki trúverðug sem bayou uppalin skvísa. Sherri, umboðsmaður DEA á fyrsta barnum var heit og góð leikkona, samt var hlutur hennar óþægilega lítill og óþróaður. Rithöfundurinn missti algjörlega af öllum tækifærum til að auka dýpt og áhuga á söguna og persónurnar. Í stað þess að velja grunn einvíddar filmu. Sem leiðir mig að stærsta vandamálinu, handritinu... Ég fékk slæma tilfinningu þegar einingarnar rúlluðu og það voru þrír handritshöfundar aðskildir með "og" og "&." Það leit mjög áhugamannlega út. Og það var það sem skrifað var. Ég heyrði að upprunalega handritið væri betra og svo var endurskrifað og harðkjarnasogið byrjað. Sumir cheezy hlutar myndarinnar til að horfa á eru... Á fyrsta leyniþjónustufundinum var augljós eiturlyfjasamningur undir borðinu. „Hey, við skulum hittast á troðfullum nektarbar, ég mun draga kók úr jakkanum mínum og þú dregur peninga út, svo rennum við þeim undir kokteilborðið“ BÍÐI! "Gakktu úr skugga um að þú sért flott þegar þú horfir til vinstri og hægri til að tryggja að enginn sé að horfa!" Í öðru lagi, ég elska það þegar einhver verður skotinn í brjóstið og svo sérðu hann sitja glaður eins og lerki 10 mínútum síðar. Það eru einhver viðbjóðsleg klipping undir lok myndarinnar, sérstaklega í bardagaatriðum og þegar aðalpersónan er að elta í gegnum hurðir og rekst á verndara. Sem færir mig að raunsæi DEA þjálfunarinnar, ég mun ekki bæði verða tæknileg... En að hoppa í gegnum hurðir er ekki hefðbundin þjálfun... Né heldur dæmigerða kvenkyns umboðsmenn, sem brjóta rassinn á sér til að komast í karlkyns stilla sviði, haga sér eins og veikar persónur... Leiðinlegt! Takk fyrir ósjálfráða sýn Heir Director. Það er annað sem ég gæti kennt á námskeiði í skóla um það... Hraðari slagsmálin, brjálæðislega samræðurnar, endurunna sagan... o.s.frv.. En fyrir utan allt þetta geturðu bara ekki líkað við fyrrverandi hr. Applegate, hann skortir algjörlega auðmjúkan zen-svalann sem gerði herra Patrick Swayze svo slæman rass. Hann lítur á mig sem einn af þessum 5 feta engu leikurum sem halda að þeir séu vondir rassar, en rétt eins og Van Damnit lendir hann í mjög slæmum rass (Chuck Zito í Van Don't tilfelli) og hann gefur honum lexíu um " dónaskapur." Þess vegna finnst mér vera helsti grunnurinn í myndinni, ef þú ert vondur rass ertu vondur rass, þú þarft ekki að reyna. Dæmi: Swayze! Ef þú ert fallegur strákur sem reynir mikið að sanna að þú sért vondur rass meðal annars... Þá jæja... Þú ert ástæðan fyrir því að áhorfendur þínir, hinn meðaltali Jói... mun ekki leigja þessa mynd, og ef þeir gera það þeir munu skrifa svona dóma.