Rússneskur útrásarleikstjóri í Hollywood árið 1928 (William Powell) er að leika stórsögu sína um rússnesku byltinguna og ræður gamlan fyrrverandi hershöfðingja úr keisarastjórninni (Emil Jannings) til að leika hershöfðingja myndarinnar og þeir tveir endurupplifa dramað og minninguna um konuna sem þau deildu (Evelyn Brent), 11 árum áður. Reyndu eins og ég gæti, mér finnst erfitt að hlýða á 'Síðasta skipunina' fyrir allar dyggðir þess. „The Docks of New York“ var tvímælalaust frábær mynd og „Underworld“ er mynd sem mig hefur alltaf langað til að sjá, en „The Last Command“ er frekar þungbær. Forsendan er heillandi, en meðhöndlunin fær handritið virkilega til að lifna við, nema í þáttunum sem gerast í Hollywood, þar sem fram kemur breiðlína starfhæfra aukaleikara og tilþrif stórrar kvikmyndagerðar með fullkomnustu tækni. Jannings er, fyrirsjáanlega, dásamlegur rússneskur hershöfðingi, sem gerir frábæran greinarmun á áföllum og hrörnum gamla fyrrverandi hershöfðingja, sem er fastur í eymd sinni, og hins þróttmikla, kjarkmikla liðsforingja fyrri tíma. Endirinn er frábær og þess virði að bíða, en til að ná þar verður þú að undirbúa þig fyrir að láta þér leiðast stundum.