Bo Derek hefði kannski átt feril ef hún hefði ekki látið látinn eiginmann sinn, John, taka við sem leikstjóri hennar. Það er algjör synd, nei í raun, með rétta leikstjórn og rétta hluta (sjá "10"), Bo var í lagi. Hún myndi ekki vinna nein verðlaun, jafnvel þegar hún er best, en hún er ekki verri en margar leikkonur sem hafa gert það stórt undanfarin 15 ár eða svo miðað við útlitið eitt og sér. En í því lá vandamálið, John var staðráðinn í að ríða bylgjunni sem Bo skapaði með útliti sínu í 10, að Bo væri „fullkomna 10,“ „heitasta konan í Ameríku,“ „kyntákn níunda áratugarins“. Vandamálið er, í höndum Johns, að þessi bylgja hrundi með hljómandi dynki á aðeins nokkrum árum. Kannski þekkti hann takmarkanir hennar sem leikkonu, kannski var það ástæðan fyrir því að hann bjó til kvikmyndir fyrir hana sem einbeittu sér að líkama hennar, ekki leikhæfileikum hennar. En það eldaðist mjög fljótt. Það bætti ekki úr skák að myndir John og Bo Derek eru (við skulum vera heiðarlegar) virkilega, virkilega slæmar. Og illa dregur saman sýn þeirra á bókmenntalega helgimynd Edgars Rice Burrough, frumskógsherranum, Tarzan apanna. Veistu hvað er verst? Þessi mynd er leiðinleg! Láttu mig hlæja, láttu mig gráta, bara ekki leiðast mig. Ekki einu sinni töfrandi útlit og útlit Bo getur vakið nokkurn áhuga og það er það sem myndin er auðvitað byggð í kringum. Richard Harris (Guð blessi sál hans, hann og Bo voru áður í Orca btw) hampar þessu og gerir senurnar sínar að minnsta kosti svolítið áhugaverðar og Miles O'Keefe gerir líkamlega áhrifamikinn Tarzan. Kannski fékk hann síðasta hláturinn, eftir að hafa verið sleginn með tonn af eitri frá gagnrýnendum yfir þessa mynd, hélt Miles áfram á traustum ferli sem B-myndartákn, í myndum sem voru ekki mikil list, en milljón sinnum skemmtilegri en þessi. En fyrir utan það er þetta líkami Bo og þú getur bara séð hann svo oft áður en þú þráir eitthvað annað sem fylgir honum. Tarzan apamaðurinn hefur ekkert annað. John Derek var sannarlega kraftmikill leikari, hann var ekki leikstjóri. Hann hefði átt að vera með styrk sinn. Þessi mynd þróast á rólegum hraða í huganum og í raun gerist ekkert í hasarsenunum. Tarzan frá Burrough snérist um spennu og óskauppfyllingu (hver myndi ekki vilja vera eins lipur, sterkur og flottur og Lord Greystoke?) og skemmtilegur! Þú færð ekkert af því hér. Horfðu á það og þú munt hafa sóað 107 mínútum af lífi þínu. Við nánari umhugsun gætirðu fengið dýrmæta lexíu, hvernig á ekki að höndla kvikmyndaferil einhvers. Bo Derek er samt allt í lagi í bókinni minni. Hún stóð með John fram á dánardag hans, hefur sanna ást á dýrum og náttúrunni og lítur meira að segja til baka með hláturskasti yfir tíma sinn í sviðsljósinu. Hún hefur líka sannað að hún er ekki sú heimska ljósa sem margir vilja að hún geri hana að. Ef hún gæti lifað Tarzan og Bolero af getur hún lifað af hvað sem er. Svo komdu aftur Bo, allt er fyrirgefið. Og til hliðar, er Steve Strong sem leikur vonda kallinn sami Steve Strong sem er stuttur atvinnuglímuferill?