Mynduð af MGM á sömu sviðum og enska útgáfan, en á þýsku naut önnur túlkun Garbo á "Anna Christie" góðs af æfingum og augljósri auðveldu hennar með þýskum samræðum. Garbo virðist afslappaðri og eðlilegri undir stjórn Jacques Feyder en undir stjórn Clarence Brown, og framkoma hennar í þöglum kvikmyndum hefur nánast horfið, sem gerði umskipti hennar yfir í hljóm algjörlega. Styrkurinn sem hún færði persónunni er eftir hér, þó hann hafi verið mildaður, og Garbo opinberar meira af varnarleysi Önnu. Allur leikhópurinn, að Garbo undanskildum, er ólíkur fyrri útgáfu myndarinnar og Garbo nýtur góðs af því að þurfa ekki að keppa við Marie Dressler sem stal hverri senu sem hún var í í ensku útgáfunni. Í kvikmynd Feyders heldur Garbo miðpunkti athyglinnar út í gegn, þó að aukaleikararnir þrír, einkum faðirinn, hafi gefið frábæra frammistöðu. Leikstjórn Feyders var öruggari en Clarence Brown og notkun hans á myndavélinni og klippingartækni virtist ekki vera eins takmörkuð af nýja hljóðferlið eins og Brown. Myndin hreyfist með meiri flæði en aðlögun á ensku og í stað kyrrstöðu fyrstu myndarinnar hefur verið skipt út fyrir flæði sem viðheldur áhuga áhorfenda. Jafnvel kvikmyndataka William Daniels virðist betri en tökur hans á Brown útgáfunni. Hann fangaði ljóma Garbos og andrúmsloft bryggjunnar með stæl. Handritsaðlögun fyrir evrópska áhorfendur gerði starfsgrein Önnu nokkuð skýr frá upphafi og skýrleikinn skýrir fyrir áhorfendum sem ekki þekktu leikritið hvað var aðeins gefið í skyn í Brown kvikmyndinni. Hins vegar var myndin gerð áður en framleiðslukóði var kynntur, sem gerði ritskoðunina furðulega. Tilnefning til Óskarsverðlauna Garbo fyrir "Anna Christie" var alltaf nokkuð dularfull og mig grunaði að hnossið væri gefið meira í viðurkenningu á tiltölulega mjúkum umskiptum hennar yfir í hljóð. kvikmyndir en fyrir frammistöðu hennar. Hins vegar gætu sumir kjósenda Akademíunnar hafa séð þýsku útgáfuna af myndinni og þeir gerðu sér grein fyrir því, eins og samtímaáhorfendur, að "Anna Christie" hennar undir stjórn Feyders var svo sannarlega verðug Óskarsverðlauna.