VIÐVÖRUN: UMSÝNING INNIHALDIR MIKIÐ SPOILERS Fyrir nokkrum árum tókst mér að sjá fyrstu fimm myndirnar í þessu úrvali og ætlaði að gera yfirlit yfir alla Elm St. seríuna. Hins vegar, bara tvö ár seinna, og mér finnst ég ekki muna nógu mikið um þá til að gera það Ég býst við að þeir hefðu ekki getað haft mikinn áhrif. Eftir því sem ég man eftir voru sumar framhaldsmyndirnar Dream Warriors ekki eins slæmar og oft er haldið fram, þó að jafnvel frumritið hafi ekki verið klassískt. Almennt séð er fyrirsjáanleiki forsendu (ef fólk sofnar þá er það myrt í draumum sínum) ekki fyrir frásagnarspennu. En þó að ég man ekki mikið af fyrstu fimm myndunum, þá veit ég að þær hafa aldrei pælt í dýpt Freddy's Dead. Vísbendingar um hversu veikur Freddy almenningur var á þessum tímapunkti má dæma af þeirri staðreynd að myndin var kynnt eingöngu á fráfall persónunnar. Sú staðreynd að niðurstaða myndarinnar er ekki einu sinni falin, en í raun er allur tilgangurinn með tilurð myndarinnar að sýna hversu tómlegt, sálarlaust og tortrygginn þetta verkefni var. Með því að taka þá siðferðilega vafasama hugmynd að hafa barnaníðing sem karismatíska illmennið, Robert Englund ógnvekjandi túlkun dúndrar úr hlátri. Ég hélt alltaf að háði Freddys um fórnarlömbin á táningsaldri beindist síður að persónunum en táningsáhorfendum sem gætu nokkurn tíma horft á þessa þreifingu. Það er eins og Englund hrópi "við vitum að þetta er sorp en þú borgar fyrir að sjá það, svo hver er það sem hlær?" Og ég er viss um að fórnarlömb barnaníðingar yrðu niðurdregin að sjá svo óviðkvæma lýsingu á neyð þeirra. Var framkoma Freddys í myndunum alltaf svo frumleg? Það eina sem hann fær að gera hér eru nokkur "haaaaaaaaaaaaaarr har har hars" og það er allt. Ef þetta væri eina Elm St. myndin sem þú hefðir séð myndirðu alls ekki kynnast persónunni. Jafnvel þar sem persónan fyrir dauðann í flashback leikur Englund hann sem buh-hiss pantomime illmenni með slatta af Transatlantic (þ.e. ofmetið, ranglega og alls ekki fyndið) kaldhæðni. Leiklistin er nánast almennt léleg. Sjáðu bara hversu oft Breckin Meyer ofgerir með handbendingum sínum og líkamstjáningu. Aðeins Kananga sjálfur, Yaphet Kotto, heldur reisn sinni. Og þegar Roseanne, Tom Arnold og Alice Cooper mæta má næstum sýnilega sjá myndina sökkva lengra niður í mýrinn. Handritið er líka algjörlega ömurlegt, nánast algjörlega ábótavant. Carlos (Ricky Dean Logan) opnar vegakort, þar sem hinn Noel Coward-líki Freddy hefur snjallt skrifað „þú ert f**ked“. Þegar hann er beðinn um kortið svarar Carlos „jæja, kortið segir að við séum f**ked“. Hver skrifaði handritið, Oscar Wilde? Eða hvað með atriðið þar sem Carlos er pyntaður af Freddy, heyrn hans aukist upp í sársaukafullt stig? Þannig að Freddy kvelur hann með því að hóta að sleppa pinna sem gæti verið banvænt hljóð, í ljósi þess að öll hljóð eru stækkuð. Einkennilega virðist sú staðreynd að Carlos hrópar af æðruleysi fyrir hann að sleppa því ekki hafa nein áhrif. „Gott að heyra frá þér, Carlos,“ segir Freddy og vonast til að betri línur komi með. Það er líka athyglisvert að draumasvefn á sér ekki stað samstundis, svo að vera sleginn meðvitundarlaus myndi ekki leyfa tafarlausan aðgang inn í heim Freddys. Þó að hluti af frásögninni inniheldur mannlegan tölvuleik og 3-D lokaatriði söguþræði er ekki það ofarlega á listanum yfir kröfur. Unglingarnir sem fara með leikarahópinn að þessu sinni eru í raun andstyggilegasti, óþokkalegasti hópurinn í allri seríunni. Tracy (Lezlie Deane) er sú eina sem fær að heilsa Freddy með „haltu kjafti, maður“ og sparki í hörpudiskinn. Og var ósamkvæm popptónlist alltaf hluti af hráefninu? Freddy er dáinn. Ekkert grín. Engar hræður. Enginn áhugi. Ekkert gaman.