Á því sem virtist vera lengsta 1 klukkustund 35 sem ég hef þurft að þola í langan tíma, skilar Al Pacino nákvæmri frammistöðu til að vera viss. Ekki hans venjulega vélritun, sem var ágætt. En persóna hans var bara virkilega sorgleg. Einhver til að vorkenna þegar hann hrasar um og gleymir stefnumótum þegar við gerum okkur grein fyrir því að félagslífið í Hollywood hefur tæmt hann af lífsorku hans. En í þessari mynd þurftum við einhvern til að líka við. Og af einhverjum ástæðum sagði hver persóna í myndinni „Ég veit ekki af hverju mér líkar við þig, Eli“ við persónu Al Pacino og ég gat ekki einu sinni verið nálægt því að líka við hann. Allir hinir leikararnir léku sinn venjulega stíl. Tea Leoni, Richard Schiff og Bill Nunn gerðu ekkert til að breyta rótgrónum persónum sínum sem þróaðar voru í sjónvarpi eða í fyrri kvikmyndum. Og Kim Basinger var ekki einu sinni nógu lengi í myndinni til að skila nokkurri frammistöðu. Saga myndarinnar hafði engan skriðþunga. Flestar senur keyra söguna aldrei áfram, heldur bara að safna staðreyndum um persónur sem síðar komu við sögu í and-climactic endi. Það hafði möguleika fyrir utan vilja þeirra til að byggja ofan á söguna. Hver er tilgangurinn með myndinni? Daniel Algrant og Jon Robin Baitz myndu láta þig trúa: "Þegar Hollywood hefur þig, geturðu ekki komist út." Já einmitt! Og þess vegna eru svo margir reknir í Hollywood.