Eros og Thanatos, ást og dauði stjórna díalektík lífsins. Í lok 19. aldar í afskekktu japönsku þorpi verða ungur maður og gift kona, eldri en hann, ástfanginn af hvort öðru og ákveða að drepa eiginmann sinn til að geta notið ástarinnar. En þau njóta aldrei þess frelsis þar sem samviskubit byrjar að ásækja þau og byrjar eins og venjulega á sínum tíma af veikasta meðlimi hjónanna, konunni auðvitað. Héðan í frá í andrúmslofti þar sem draumur (martröð) blandast veruleikanum birtist draugur hins myrta eiginmanns fyrst konunni en síðan líka karlinum. Það ásækir líka drauma hinna þorpsbúa og skapar andrúmsloft tortryggni og slúðurs í kringum parið sem ágerist við komu lögreglumanns sem kemur til að rannsaka hvarf myrta eiginmannsins. En það sem gerir þessa mynd áhugaverðari fyrir utan þessa næstum algengu sögu um framhjáhald er þróun tilfinninga parsins í djúpri sálfræðilegri og dramatískri þróun Shakespeares, iðrunar, angist og ótta sem breytir ástarsambandi þeirra í martröð þar til loka dauða þeirra. Hinn expressjónismi sem japanskur leikhús- eða kvikmyndaleikur er svo vænt um er einnig til staðar í sýningum leikmannanna en ekki í ýktri mynd. Bara aðeins í nauðsynlegum mælikvarða til að sýna á skilvirkari hátt dýpstu tilfinningar persónanna sem lýst er. Þetta er svo sannarlega góð mynd.