Eins og jakkinn boðar er þessi mynd „Glæsilega tekin og meistaralega klippt,“ og já, hún er dáleiðandi falleg. Tímaleysið sem við skynjum í stóískum rokki og í stanslausu ebbi og flæði vatns rammar inn hverfulu verkin úr höndum Goldsworthy þannig að þau vísa í hverfulleika sínum til eilífðarinnar. Og þannig ásækir fegurð tónverka hans okkur með aðeins snert af depurð. ofið í - eða með orðum Matthew Arnold úr "Dover Beach": Heyrðu! þú heyrir gnægð grjótsins sem öldurnar draga til baka og fljúga, Þegar þær snúa aftur, upp á hástrenginn, Byrjið, og hættir, og byrjar svo aftur, Með skjálfandi hraða hægt, og færir hinn eilífa sorgarhljóm inn. einn punktur undir lok myndarinnar Goldsworthy segir að "Orð vinna vinnuna sína, en það sem ég er að gera hér segir miklu meira." Sjálfur sem orðasmiður móðgast ég ekkert og ekki eitt augnablik finnst mér hann ósiðsamur því samsetningin af formi og tíma og breytingum og áferð og litum og samsetningu sem Goldsworthy skapar af vandvirkni og innsæi, er svo sannarlega eitthvað meira en orð geta sagt. Á öðrum tímapunkti tjáir hann sig um "Hvað er hér til að vera ... og hvað er ekki." Það er þemað hans. Ég held að listamenn einhvern tímann á tuttugustu öld hafi orðið mjög meðvitaðir um hversu skammvinn jafnvel stærstu listaverkin eru í samanburði við hina víðáttumiklu alheimstíma; og því fóru þeir að endurspegla þennan skilning með því að semja verk sem voru vísvitandi skammvinn. Hugmyndin var sú að með því að leggja áherslu á hversu skammlíf eru jafnvel voldugustu verk mannanna, kæmi fram tilfinning um tímaleysi listarinnar. Kannski er hluti af áhrifamætti ​​verks Goldsworthy í þessari tegund tjáningar. Hann yrkir vandlega einhvers konar strá eða lauf þar sem fjöru mun berast, eða setur það í ána þar sem það mun sópast burt; og í þessu ferli sameinast bæði tónsmíðin og hverfulleiki hennar. Bæði hið tímabundna og tímalausa eru nauðsynlegar til að við skiljum heim okkar og stað okkar í honum. Og það er mikilvægt að þessi verk séu unnin í samhengi náttúrunnar þannig að það sem er samið sé sett innan þess sem er eðlilegt. Þannig eru steinveggir og steinegg sem Goldsworthy smíðar hljóðir og traustir en við vitum að þeir eru ekki minnisvarðar um eilífðina, heldur munu þeir standa í einhvern óskilgreindan tíma og hverfa síðan og fara aftur í ástand svipað og það sem var til áður en við komum til sögunnar. Þetta er list eins og list á að vera, í ætt við hið andlega. Í vissum skilningi er verk Goldsworthy óorðinn skilningur. Það er upplifun eingöngu af tíma og formi. Í vissum skilningi „svarar“ verk hans hinu fræga ljóði Shelley „Ozymandias“ með því að segja, jafnvel þegar sjávarfallið skolar verkinu burt, og jafnvel þegar áin dreifir tjáningunni, jafnvel svo lifir listin áfram vegna reynslu okkar af henni. Á sama hátt hugsar maður um tíbetsk sandmálverk sem eru svo vandlega samin og útmæld, og svo rétt eins og þau eru svo fallega og dýrmæt unnin, þá eru þau gefin vindinum, svo að við gætum vitað að allt er á sveimi. Samt, í nútíma heimi listaverk standast í myndum og myndböndum. Goldsworthy er efnilegur ljósmyndari (af nauðsyn myndi ég segja) og öll verk hans, jafnvel þau misheppnuðu, segir hann okkur, eru mynduð svo að hann geti horft til baka á þau í meira hugsandi skapi og séð hvað hann hefur áorkað og hvað hann Ekki má missa af þessari kvikmyndauppsetningu sem leikstýrt er af Thomas Riedelsheimer með fallegri og viðeigandi áleitinni tónlist eftir Fred Frith. Þetta er ein fallegasta heimildarmynd sem ég hef séð og ein sú andlegasta.