Það sorglegasta við þessa „hyllingu“ er að næstum allir söngvararnir (þar á meðal hinn annars ótrúlega hæfileikaríki Nick Cave) virðast hafa misst af öllu því punkti þar sem styrkleiki Cohens liggur: með því að koma línum sínum til skila í næstum laglausu skapi, sendir Cohen út að fullu. ljóð hans, kaldhæðni hans, alhliða mannúð hans, hlátur og tár í einu.Til að sjá suma af þessum söngvarauppkomendum gera flókin þjáningarandlit, hleyptu ömurlegum öskrum sínum í einkaviðleitni til að öskra "Ég er söngvari!" er sannur sársauki. Það er sama tilfinning sem mörg ykkar höfðu eflaust að hlusta á hræðilegar óperuútgáfur af einföldum lögum eins og "Imagine" eftir Lennons. Ekkert, einfaldlega ekkert kemst nálægt einfaldleika og beinskeyttleika frumlagsins. Ef það er list sem þarf ekki skreytingar þá er það list Cohens. Skreytingar steyptu því á götuna og lítur út eins og ósmekkleg tilbúningur kynlífs til sölu. Í þessari heiður Cohens fann ég sjálfan mig þjást og þjást í gegnum aumkunarverðar hyllingar og hræðilegar endurtúlkanir, allt skorti þær algjörlega upprunalegu kaldhæðni meistarans og ef satt er. að segja að nokkrir þessara söngvara hljómuðu eins og þeir hefðu verið ráðnir á einhverja hæfileikasýningu hælisleitenda. Það er Cohen að virða þá með því að leyfa þeim að syngja efnið sitt, í raun og veru, ekki öfugt: Þeir gætu hafa verið vinir, eða dóttir hans, hann hefði getað orðið mjög blíður og í skapi fyrir gjöf. Verst að það hélst ekki í fjölskyldunni. Sem betur fer, en aðeins í lokin, flutti Cohen sjálfur hið glæsilega "Tower of Song", en jafnvel það blóm var spillt af algerlega ósamræmilegum bakgrunni U2, sem allir báru svipurinn sem leiðindi krakkar hafa þegar þau heimsækja greyið afa sinn á hjúkrunarheimilinu. Sorgleg sýning, virkilega, og sorglegri ef þú elskar Cohen í alvörunni eins og ég.