Burt Reynolds leikstýrði þessari hasarmynd og (óvart!) hann er í raun ansi góður leikstjóri. Þessi mynd byrjar vel þar sem tilraun Burts til að ræna eiturlyfjasala er biluð og hann er lækkaður niður í varasveitina. Leikarahópurinn hefur ansi fyndnar senur þar sem Brian Kieth er alltaf að borða eitthvað, Bernie Casey er með meiri klassa en allir vinnufélagar hans til samans og Charles Durning missir stjórn á leikmannahópnum sínum. stelpuhringur sem gæti haft eitthvað með fjölda morða að gera. Sharkey eyðir dögum í að eignast íbúð Dominoe (Rachel Ward) og byrjar að dásama hana virkilega úr fjarska. Rétt þegar þau eru að nálgast glæpaleiðtogann er Dominoe myrt. Ég mun ekki gefa upp neitt af því sem kemur á óvart í söguþræðinum, en fyrsti klukkutími þessarar myndar er frábær. Því miður verður handritið mjög klisjukennt og ótrúlegt eftir það. Hvers vegna ætti Burt Reynolds að horfast í augu við glæpaforingjann með stóra leyndarmálinu sínu? Vissulega fær það gaurinn að svitna, en það veldur því að mun fleiri löggur eru drepnir. Og það er ekki trúlegt að Dominoe og Sharkey myndu elskast eftir að þau hafa þekkt hvort annað í einn dag og því síður á meðan líf þeirra er í hættu. Og í lokin, hvað varð um alla lögregluna sem hlupu inn í bygginguna með hetjunum okkar? Er ekki SWAT lið? Einnig segir myndin manni aldrei hvernig allir vondu kallarnir tengjast og hvers vegna þeir þurfa að drepa svo marga. Það er mjög áhrifarík pyntingarsena á bát undir lok myndarinnar, sem er líklega sú eina í raun og veru. naglabít sena myndarinnar. Það er synd að hápunkturinn sé dæmigerður skotleikur. Samt er þessi mynd vissulega skemmtileg ef þú hefur gaman af glæpa- og hasarmyndum. Ekki hugsa um söguþræðina og þú munt skemmta þér vel.