Ponyo, skrifað og leikstýrt af Hayao Miyazaki, er lítil saga sem talar um virðingu fyrir hafinu, virðingu fyrir mönnum ungum sem gömlum og virðingu fyrir menningarmun. Þetta er ný saga af litlum gullfiski sem vill verða stelpa, frekar en endursögn af litlu hafmeyju Disney. Miyazaki hefur gert hreyfimyndir í höndunum, duttlungafulla, töfrandi kvikmynd fyrir unga og unga í hjarta. Myndin byrjar á hægum bylgjandi blágrænum litatöflu af sjóanemónum, marglyttum og fjöldamörgum litlum ímyndunaraflum gullfiskum með barnsleg andlit. Það er engin þörf á frásögn, hreyfing veranna og tónlist Jo Hisaiahi segja upphafið. Ponyo, sem kom út síðasta sumar í Japan, vann til verðlauna japönsku akademíunnar fyrir bestu teiknimynd og besta tónlist (Jezebel.com). Litli gullfiskurinn, Brunhildur, yfirgefur sjóinn heim á marglyttu. Þegar hún kemst á yfirborðið er hún föst í veiðineti sem er fullt af öðrum fiskum, rusli og seyru. Henni er ýtt inn í krukku sem er rúllað að landi þar sem fimm ára Sosuke (rödd Frankie Jonas) sækir hana. Hann sker í hendina á sér þegar hann brýtur upp krukkuna til að losa litla gullfiskinn. Brunhild smakkar blóðið hans, sem læknar skurð Sosuke, og setur umbreytingu hennar af stað í manneskju og kemur náttúrunni úr jafnvægi. Sosuke setur litlu gullfiskinn í græna fötu og nefnir hana Ponyo (Noah Cyrus), sem þýðir mjúk og hlauplík. Móðir Sosuke, Lisa (Tina Fey), leyfir honum að fara með Ponyo í skólann, sem er rétt hjá hjúkrunarheimilinu þar sem hún vinnur. Brjálaður akstur Lísu niður fagur hlykkjóttan veginn, framhjá þurrkví, í gegnum iðandi fiskibæinn og upp trjávaxinn veg að hjúkrunarheimilinu er dæmigert fyrir frábæra athafnarröð Miyazakis og sýnir fullkomlega erilsaman morgun foreldra. Miyazaki hefur skapað aðra sterka, sjálfstæða, kvenpersónu í Lisu. Gerir hana að ástríkri, skynsömri, nútíma móður, bæði fyrir Sosuke og Ponyo. Símtal Lisu við eiginmanninn sem kemur ekki heim aftur, Kiochi (Matt Damon) vegna þess að skipið sem hann stýrir verður að keyra aftur, eru dæmigerð viðbrögð eiginkonunnar. Seinna um kvöldið biður Sosuke að nota ljósalampa til að tala við föður sinn þegar skipið fer framhjá klettinum sem húsið situr á. Lisa neitar að viðurkenna afsökunarbeiðni Kiochi og hoppar upp og gefur til kynna „Bug-off, Bug-off, Bug-off,“ þetta er fyndið atriði. En þegar Sosuke tekur ljósalampann og segir pabba sínum „Gangi þér vel, elska þig,“ faðmar Lisa hann og segir honum að hann sé með gott hjarta, þetta er mjög hrífandi sena. Mín persónulegu uppáhald eru aldraðar konur af ömmu-týpu Miyazaki. í hjólastólum á hjúkrunarheimilinu, Yochi (Betty White), Noriko (Cloris Leachman) og Toki (Lily Tomlin). Samskipti þeirra yfir litla gullfiskinum hans Sosuke eru dásamleg og minna á rifrildi Nornarinnar úr úrganginum (Lauren Bacall) og Sophie (Jean Simmons) þegar þau tróðust upp langan stiga í Howl's Moving Castle. Töfrandi sjávarguðsfaðir Ponyo, Fujimoto (Liam Neeson), sem líkist galdrakarlinum Howl, kemur til að fara með Ponyo heim til sín í hafið. Fujimoto notar einn af elixírunum sínum til að reyna að koma náttúrunni aftur í jafnvægi, en töfrandi litli Ponyo sleppur aftur og veldur flóðbylgju í uppnámi. Þessi rauðhærða litla stúlka hleypur á baki risastórra höfrunga til að komast til Sosuke og minnir áhorfendur á hinn þrjóska, ævintýralega litla Mei í My Neighbor Totoro. Ponyo er jafn ævintýragjarn og forvitinn og Mei. Þegar Fujimoto áttar sig á því hvað Ponyo hefur gert kallar hann á Gran Mamare (Kate Blanchett), gyðju hafsins, til að hjálpa við ástandið. Þessi vitur, róandi gyðja kemur í bláa flæðandi flík sem tekur aldrei enda. Hún á einkaspjall við Lisu þar sem hún ræðir framtíð ungu barnanna, sem hjálpar áhorfendum að skilja samband Sosuke og Ponyo er ekki samband elskhuga, heldur bróður og systur. Lífið heldur áfram rólegur einfaldi endirinn er dæmigerður fyrir Miyazaki myndir sem skilja áhorfendur eftir fulla von.