Ég elskaði himneskar skepnur og legg mig fram um að grípa þær hvenær sem þær eru á. Svo ímyndaðu þér ánægju mína þegar ég uppgötvaði ást og sjálfsvíg á meðan ég vafraði á NetFlix. Echoing Heavenly Creatures, auðveldur kostur, fór efst í biðröðina mína. Ég horfði á það síðast, lét mér líða vel og beið. Það sem mér fannst vera einhver vitleysa sýnishorn af hrekkjumyndaverkefni grýttra menntaskólanema (ég hló upphátt einu sinni eða tvisvar og hugsaði "það lækkaði bara strikið beint á myndband"), reyndist vera myndin. Hræðilegur leikur, leikstjórn áhugamanna, slakur samræða. Ég hef yfirleitt gaman af lággjaldamyndum, það er eitthvað áþreifanlegt og raunverulegt við þær vegna þess að þær hafa ekki efni á yfirborðskenndu efni til að afvegaleiða athyglina frá „kjötinu“ leiklistinni, leikstjórninni, söguþræðinum, sögunni. Ég myndi líkja því við að nemandi sem hefur ekki lært fyrir próf fari í að vita að hann muni falla og setur bara höfuðið á skrifborðið og sefur. Í höndum einhvers annars myndi söguþráðurinn hafa alvarlega möguleika. Ekki búast við töfrum eða jafnvel klassík sértrúarsöfnuður eins og til dæmis Divine's Polyester, eða Showgirls, þar lærirðu að minnsta kosti að búast við slæmum leik. Love & Suicide fór úr slæmu, í verri, í VERSTA mynd sem ég hef séð.