Sagan gerist á götum Sao Paoulo í Brasilíu þar sem ungur drengur að nafni Pixote alast upp einn án foreldra sinna. Pixote, sem er í vandræðum og án stefnu, er færður inn á barnahæli með öðrum unglingum af götunni. Á bak við luktar dyr gerast hræðilegir hlutir innan starfsfólks og barnahópa. Og það er ein síðasta kveikjan sem fær staðinn til að sprengja í loft upp, síðasta atvikið sem fær Pixote og félaga hans til að ákveða að brjótast út og flýja. Þaðan byrjar ferðalag yfirfullt af sterkum böndum vináttuböndum, vináttu sem er slitið í sundur, ást og hatur, glæpsamlegt athæfi og einfaldlega að slappa af á ströndinni og tala um hlutina, eitthvað sem einhver eins og þú og ég gerum líka stundum. Mér finnst þessi mynd vera fullkomin í svoleiðis marga vegu vegna þess að það snertir þig á svo mörgum stigum, það gerði það með mér samt. Skjalalíki stíllinn sem notaður er til að sýna Pixote og umhverfi hans virðist raunsærri og leikararnir, sem eru í raun götubörn og hafa lifað svipuðu lífi, hjálpar mannkyninu við aðstæður að virðast eðlilegri. Hún hefur félagslega athugasemd um barnaníð líka, en ég held að það sem gerir myndina svo frábæra sé að pressan er á söguna en ekki á stjórnmálaskoðanir. Síðasta atriðið, sem mér finnst best úr myndinni, finnst mér eitthvað umfram ekkert sem ég hef séð áður. Svo full af tilfinningum og samt svo tilfinningalaus gerir þessa mynd að sannri, trúverðugri, óþolandi, ógleymanlegri sögusögu. Sannkallað meistaraverk sem er svo vanmetið! Atkvæði mitt: 10/10