Þessi unaðslega sambland af nýaldarbabli og skelfilega slæmri kvikmyndagerð „opnar“ þig kannski ekki til að fá lánaða eina af uppáhalds sagnorðum myndarinnar, en hún gæti látið kjálkann slaka og kviðinn verða illur af hlátri eða kvíða. Byggt á metsölubók eftir James Redfield, sem fyrst (sjálfið) kom út árið 1993, fylgir þetta hornsteinn kitsch andlega vakningu bandarísks sögukennara (Matthew Settle) sem ferðaðist til dýpsta, myrkasta, falsasta Perú og þefaði annaðhvort. loftið eða eitthvað annað ólöglegt. Það sem hann uppgötvar er skálkur Shangri La sem er byggður af brosandi uppvakningum sem kunna að vera brjálaðir eða bara mikið lyf, kannski vegna þess að þeim fylgir oft pípublóm og einstaka hróp frá himneskum kór. Þótt mikið sé talað um "orku" vantar þann eiginleika greinilega í brosótta leikarahópinn sem á meðal þeirra Thomas Kretschmann, Annabeth Gish, Hector Elizondo og Jurgen Prochnow, sem allir eru nú fastir í herbúðunum. Fyrir þá sem láta sig málið varða, snýst söguþráðurinn um herinn, hryðjuverkamenn og rómversk-kaþólsku kirkjuna; Armand Mastroianni sá um óhæfa leikstjórn á meðan Mr. Redfield, Barnet Bain og Dan Gordon skrifuðu hátið í handriti. Í stuttu máli, auðveldlega versta myndin sem sést hefur í 40+ ára áhorfi á kvikmyndir.