Flestir, þegar þeir hugsa um expressjóníska kvikmyndagerð, horfa til þýskrar kvikmynda í svörtu og hvítu á tímum þögla og frumhljóða - kvikmynda sem lögðu áherslu á skáhalla sjónarhorn, öfgafullar andstæður ljóss og myrkurs, ýktar frammistöðu og einstaka notkun súrrealisma til að skapa draumkennda mynd. andrúmsloft til að víkja frá hefðbundnum, náttúrufræðilegum framsetningum kvikmynda. Ef við erum tilbúin að viðurkenna að Þjóðverjar voru ekki einu kvikmyndagerðarmennirnir sem skapaði expressjóníska kvikmyndagerð (og að þessir ofangreindu eiginleikar eru ekki forsendur expressjónískrar kvikmyndar), þá myndi ég halda því fram að Dodes'ka-den (DKD) sé gott dæmi um þessa tegund kvikmynda. Eins og Dreams, er DKD svolítið ósvífið fyrir Kurosawa-mynd og dillar sér, eins og það gerir, í óraunverulegu. Hins vegar er DKD líka, ólíkt Dreams, frábær mynd og líklega uppáhalds Kurosawa myndin mín. Hvers vegna? Aðallega held ég að það séu litirnir. Þetta var, að ég trúi, fyrsta litamynd Kurosawa og maðurinn mettar myndina með líflegum grunnlitum og skapar algjörlega óraunverulegt Japan samtímans. Við erum vön neonljósum og glampandi skýjakljúfum í Tókýó; við erum ekki vön borg sem virðist hafa verið lituð með litum. DKD er, eins og ég sagði, sérkennileg mynd þar sem margar persónur hennar búa í ruslahúsi og virðast búa í öðrum alheimi. Það er, held ég, aðalatriðið - þetta eru utanaðkomandi aðilar frá Tókýó, fólkið sem skilið var eftir í hinni miklu framfarasókn eftir síðari heimsstyrjöldina. Myndin táknar líka eina af hugljúfari myndum Kurosawa; það er ósvikin tilfinning hér og ósvikinn patos (eins og þegar faðir drengsins lýsir draumaheimilinu þeirra). Þetta er ótrúlega áhrifamikil mynd frá manni sem er betur þekktur fyrir töfrandi, John Ford-eins útsýni og samúra. Allir ættu að hafa vitað að Kurosawa ætti í sér jafn áhrifaríka og umhugsunarverða kvikmynd og þessi (Ikiru gefur á margan hátt fyrir tilfinningalegan hljómgrunn þessarar myndar). Ég mun líka halda því fram, til hins síðasta, að þetta sé mesta afrek Kurosawa. Samúræjamyndir hans, þó að þær séu hæfar myndir, fölna í samanburði við verk eftir Kobayashi (Hara-kiri er mesta og gáfaðasta samúræjamyndin sem hefur skuldbundið sig til selluloids). Rashomon, Hidden Fortress, Seven Samurai, Yojimbo, Sanjuro, Kagemusha og Ran eru allar fínar myndir, en þær eru bara góðar (og satt að segja held ég að þetta orð sé of rausnarlegt fyrir Hidden Fortress og Kagemusha). DKD er frábær mynd, eins og Ikiru. Þetta eru kórónugimsteinarnir sem sýna að Akira var ekki samúræjahestur. Þeir sýna listsköpun hans og leikni í kvikmyndum.