Ef þú hefur einhvern tíma tækifæri til að sjá Söndru Bernhard í eigin persónu, þá er betra að halda áfram, elskan. Ég sá hana í fyrra í Los Angeles við opnun tónleikaferðalagsins hennar um Everything Bad and Beautiful og ég trúi því varla að ég hafi verið í fyrsta röðinni og svo heppin að upplifa svona stórkostlega sýningu. Hún er nú stödd í New York með sýninguna og samhliða útgáfu tímamótamyndarinnar hennar, „Without You I'm Nothing“. Við höfum misst Richard Pryor, Lenny Bruce, Ninu Simone, en Sandra er enn með okkur. Patti Smith vantar í leik, en ekki Söndru. Barbara Streisand heldur áfram að kíkja á hausinn af og til en Sandra bætir meira en upp það sem Babs hættir. Allt í lagi, ég vil að það sé vitað, fröken Bernhard er svolítið af þessum áhrifamiklu skemmtikraftum og fleira. Mig langaði virkilega að ýta undir þessa mynd vegna sannleika hennar, heiðarleika, húmors, einstakra laga (allt frá Laura Nyro, Sylvester, Ninu Simone, Prince) og handrits sem skilgreinir hrörnun, gleði, sorg, hæðir og lægðir sjöunda áratugarins. og 80. aldar. Það er mín skoðun að margar (og ég meina, MARGAR) myndasögur hafi lyft, allt í lagi beinlínis stolið, svo mikið úr þessari sýningu ef ekki frá Söndru sjálfri. Ég nefni ekki nöfn en komdu, fólk, þú og ég vitum hverjir þeir eru. Sjáðu, málið er að Bernhard leikur eftir eigin reglum. Þessi mynd sýnir, eins og lifandi sýningar hennar, að hún er flytjandi sem hefur haldið sig við gamla skólann í sýningarbransanum, auk þess að þrýsta áfram. Flutningur hennar minnir á rjúkandi djassklúbba (á tímum Miles Davis, Coltrane, Monk), sjónvarpsþætti frá sjöunda áratugnum, innileg kabarettatriði og tónleika sem minna á alla frá Judy Garland til Joan Jett. Flestir grínistar gátu ekki einu sinni snert hvaðan Sandra kemur eða er að fara. Svo, hér var ég, fyrir ári síðan, að horfa á Söndru í Silent Movie Theatre, í algjörri lotningu og gleði. Mig langaði að hitta hana eftir þáttinn, gefa henni eitthvað sem þýddi eitthvað fyrir mig, sem vonandi myndi þýða eitthvað fyrir hana. En ég hlusta á eintakið mitt af Giving Til it Hurts, og þakka henni bara í bæn, fyrir að fá mig til að hlæja, fá mig til að hugsa, fá mig til að LÍTA. Þú getur ekki neitað nærveru þessarar dömu og þú getur svo sannarlega ekki afneitað hæfileikanum sem flýtur bara af sviðinu. Hún er enn hér, fjandinn hafi það, jafnvel eftir útgáfu á Without You I'm Nothing, fyrir um 15 árum síðan. Og hún lítur vel út, við the vegur. Ég þekki þetta af eigin raun, þegar einn áhorfandi gekk frá leikhúsinu sagði við annan: "Hún er SVO FYNDIN..og lítur enn ótrúlega út!!! Ef þú getur ekki upplifað hana í beinni, vinsamlegast sjáðu þessa mynd. Hvað mig varðar, Ég vona svo sannarlega að Sandra sjái þetta. Þú hefur haft mikið vægi fyrir mig, komið mér í gegnum erfiða brjálaða tíma. Ef þú getur sent mér tölvupóst, vinsamlegast gerðu það. Ef ekki, vitandi að þú ert enn að sparka í það. út og mun halda því áfram, er nóg fyrir mig.. Komdu, fólk, gefðu það upp fyrir Frúina!!!!