Ég fór að sjá þessa mynd með jákvæðustu væntingum. Ég hafði séð fyrri mynd Jacquet (mars of the Penguins) og hafði heyrt mjög jákvæða umsögn um þessa í útvarpinu. Hins vegar varð ég fyrir miklum vonbrigðum. Mest af öllu er þessi mynd hræðilega leiðinleg. Bókstaflega EKKERT gerist. Ég reyndi að lýsa innihaldi myndarinnar fyrir vini mínum og við enduðum báðar með því að hlæja því ég gat bara stamað hluti eins og „jæja þá kemur veturinn, og svo vorið, og svo er örn, og áin, og einu sinni það er dimmt og stúlkan fer inn í helli og í annað skiptið eignast refurinn börn“ og svo framvegis. Eftir um það bil hálftíma fór ég að andvarpa, geispandi, ranghvolfdi augunum, bölvaði gagnrýnandanum á útvarpsstöðinni og vonaði að þetta myndi klárast fljótlega. En myndin hélt áfram og hélt áfram. Þegar því loksins lauk hafði ég sokkið svo djúpt í stólinn minn að ég hlýt að hafa verið nokkuð líkur Stephen Hawking. Það sem er mest pirrandi í myndinni eru (a) Stúlkan, sem er augljóslega þarna til að gefa börnum einhvern til að samsama sig. Hún klæðist sömu fötunum alla myndina (eitt ár) og sýnir nákvæmlega tvö svipbrigði: Gleði og alvara. Hún er sæt, engin spurning um það. Samt sem áður hefði kvikmynd um fegurð náttúrunnar eins og þessi gert betur án alltof mannlegrar nærveru hennar. Ég var stöðugt að vona að hún gæti étið af birni, drukknað í ánni eða eitthvað álíka hræðilegt. (b) Skýringin frá fullorðinsrödd stúlkunnar, sem segir okkur ekkert nema hverfandi, augljósa, leiðinlega, óþarfa hluti. (c) Tónlistina, sem skortir sárlega fínleika. Þegar stúlkan hoppar glöð um hoppar tónlistin líka. Þegar tófunni er ógnað af erni verður tónlistin líka ógnandi. Það minnti mig á fyrstu daga kvikmyndagerðar og var bara of fyrirsjáanlegt til að njóta þess. Að vísu fannst mörgum börnunum sem sáu myndina með mér hana greinilega, að minnsta kosti tóku þau einhvern veginn þátt. Þess vegna varðar viðvörun mín aðeins fullorðna: Ef þú ert eldri en tíu ára, forðastu þessa mynd. Þú getur fengið betri (og ódýrari) svefn á flestum öðrum stöðum.