Þessi mynd er svo sannarlega afurð síns tíma og séð í hvaða öðru samhengi sem er, þá er þetta ótrúlega heimskuleg mynd. Heck, jafnvel séð í réttu samhengi, það er frekar slæmt!! Aðallega er þetta vegna kjánalegrar söguþráðar og mjög eftirlátssamrar leikstjórnar hins fræga ítalska leikstjóra, Michelangelo Antonioni. Í þessu tilviki reyndi hann að blanda saman mjög listrænni mynd og hippamynd gegn stofnuninni og tókst aðeins að framleiða sprengju af risastórum hlutföllum. Myndin byrjar á rapplotu þar sem margir „með því“ nemendur sitja og segja slíkt orðagjálfur eins og „vald til fólksins“ og að kvarta yfir „manninum“. Í ljósi þess að flestir þessara hippa eiga foreldra sem senda þá í háskóla, þá virtist það svolítið kjánalegt fyrir þessi forréttindakrakka að kvarta svona hátt og hrópa byltingarkennd hrognamál. Nokkru síðar brýst út ofbeldi milli nemendanna og „staðfestisvínanna“ og lögga er myrt. „Hetjan okkar“, Mark, gæti hafa gert það eða ekki, en hann neyðist til að hlaupa til að forðast ákæru. Í stað þess að fara til Mexíkó eða Kanada gerir hann það sem aðeins algjör vitleysingur myndi gera - stelur flugvél og flýgur henni til Mojave eyðimörkarinnar! Þar hittir hann skekkju og þau sitja svo og heimspeki tímunum saman. Síðan stunda þau kynlíf í einni af undarlegri kynlífssenum kvikmyndasögunnar. Þegar þau svífa um í rykinu birtast allt í einu önnur pör hvergi frá og það er risastór orgíusena. Þó að þú sérð smá húð (ábyrgist R-einkunn), þá er það ekki eins skýrt og það hefði getað verið. Reyndar varir það svo lengi og virðist svo dansað að það fer bara í taugarnar á huganum. Og auðvitað, þegar þeim er lokið, hverfa hin mörgu, mörg önnur pör út í loftið. Einkennilega má segja að seinna mála hjónin flugvélina með einhverri hjálp og hún lítur mjög út eins og Peter Max sköpun. Þrátt fyrir að hafa bætt útlit flugvélarinnar bregðast vondu löggan við því að hann skili vélinni með því að skjóta fína byltingarmanninn. Þegar stúlkan kemst að því fer hún í hálfgert ástand og myndin endar með því að hún virðist ímynda sér eyðileggingu sinna eigin fasista svínaforeldra og allt hið illa sem þeir standa fyrir (eins og vinnusemi og ábyrgð). Í stað einfaldrar sprengingar sérðu sama risastóra húsið springa um 8 sinnum. Svo, á óskiljanlegan hátt, sérðu sjónvörp, ísskápa og annað springa í hægagangi. Þó að hún sé heimskuleg er hún frekar töff að horfa á hana - eins og þegar David Letterman sprengir hlutina í loft upp eða slítur hluti í þættinum sínum. Fyrir utan ógeðslegan söguþráð þjáist myndin af mikilli þörf fyrir eina viðkunnanlega persónu auk umfangsmikillar klippingar. . Auðvelt væri að fjarlægja að minnsta kosti 15 mínútur til að flýta fyrir hlutunum - sérstaklega þar sem það er í raun ekki mikið af söguþræði eða samræðum. Niðurstaðan er sú að þetta er ótrúlega heimskuleg mynd og það kom mér ekki á óvart að sjá hana skráða í "The Fifty Worst Films" bók eftir Harry Medved. Það er verðskulduð viðbót við þetta kjaftæði. Fyrir svona frægan leikstjóra að eyða svo miklum peningum í að framleiða svona klikkaða mynd er glæpur! Tvær lokaathuganir. Ef þér finnst gaman að hlæja að kjánalegum hippamyndum skaltu líka prófa að horfa á THE TRIAL OF BILLY JACK. Einnig, þegar um er að ræða list sem líkir eftir lífinu, lék aðalhlutverkið, Mark Frechette, persónu sína í raunveruleikanum. Hann lést 27 ára að aldri í fangelsi nokkrum árum eftir að hafa tekið þátt í „byltingarverki“ þar sem hann og nokkrir vinir rændu banka og myrtu saklausan mann. Dang hippar!!