Þáttarútgáfan af Starship Troopers eftir Robert Heinlein spilar á dauðans hraða, eftir að Johnny Rico yfirgefur foreldra sína, (ekki mjög aðlaðandi) stúlkuna sem hann þráir, og gengur til liðs við hreyfanlegt fótgöngulið. Geimverurnar í sýningunni eru ekkert eins og villimannslegu pödurnar úr myndinni, í stað þess að vera smokkfisk-eins skrímsli sem skjóta leysigeislum út úr munninum á sér. Á meðan ég horfði á þessa útgáfu var ég stöðugt undrandi á hversu ávaxtaríkt þeim hefur tekist að gera heildina hlutur. Þátturinn snýst að mestu um samskipti ráðunauta og sársaukafullu, langvarandi augnaráðin sem þeir gefa hver öðrum í gegnum herklæði sín, þar sem synth-popp frá níunda áratugnum berst stundum *meðan* dreifðar bardagalotur sem loksins birtust á síðustu árum. þáttum. Hvað varðar byggingu, þá skuldar það Top Gun, deilir miklu hvað varðar hraða og innihald (og allt sem það gefur til kynna).