Ég hef aldrei skilið aðdráttarafl þessarar sýningar. Leikurinn er lélegur (Debra Jo Rupp er áberandi undantekning), söguþráður flestra þátta eru þröngsýnn og óinnblásinn, samræðan er veik, brandararnir ófyndnir og það er sárt að reyna að sitja í gegnum jafnvel hálfan þátt. Ennfremur eru tengslin á milli þessarar sýningar og '70s' ákaflega lítil umfram klæðastílinn og landslagið og bakgrunninn sem notaður var fyrir sýninguna - þetta virðist vera ekkert annað en nútímalegur grínþáttur með sömu gömlu ófyndnu, klisjukenndu handritunum og nútíma sitcom. hafa klætt sig upp eins og sýna sýningu frá því fyrir tuttugu árum í von um að hann fái nostalgíska áhorfendur eða eitthvað slíkt. Bæði „Happy Days“ og „The Wonder Years“ nota sömu tækni mun betur og er í raun ánægjulegt að horfa á öfugt við þessa hræðilegu, sorglegu afsökun fyrir sýningu.