Þetta er svona kvikmynd sem þeir notuðu til að gera, skemmtileg, hjartahlýjandi, pirrandi, ekta, með sannfærandi frammistöðu fólks án nefskurðar, brjóstvinnu, augnvinnu, með öðrum orðum alvöru fólk. Shauna Macdonald leikur kvenkyns ástaráhugann og hún er svo raunveruleg að þú vilt að minnsta kosti knúsa hana. Ímyndaðu þér það, alvöru stelpa í kvikmynd, hvað sem næst? Hollywood myndi hata hana, vegna þess að ferskleiki hennar er skarpur áfellisdómur við hverja falsstjörnu í Tinseltown. Þessi saga hefur sama bráðfyndna tilfinningu og hið sígilda "Whisky Galore" eftir Sandy Mackendrick, með dónalegum húmor fjarlægra skoskra eyjabúa sem stinga í sig tilgerð boðflenna utan frá og njóta smá drams af og til (raunverulegt bil á milli þeirra tíma er oft frekar stutt). Leikstjórinn Stephen Whittaker sýnir sjaldgæfa hæfileika í að ná þessu alveg rétt og það er átakanlegt að komast að því að hann lést áður en kvikmyndin kom út, aðeins 56 ára að aldri, sem var greinilega mikið tap fyrir skjáinn. Ulrich Thomsen stendur sig mjög vel í að leika þýskan eldflaugavísindamann sem seint á þriðja áratugnum fer til Scarp á eyjunni Harris til að smíða litla eldflaug til að flytja póstpakka á milli eyjanna. Þar verður hann ástfanginn af aðlaðandi Macdonald-stúlkunni og hún endurgjaldar ástúðina. Sumar dásamlega litríkar staðbundnar persónur skreyta söguna og myndin er hrein unun. Það er auðvitað hætta á yfirvofandi stríði við Hitler og við fáum að vita að Hitler tók 1000 eldflaugavísindamenn af lífi sem neituðu að smíða stríðsvopn, sem er átakanleg tölfræði. Sorgleg ást er aldrei langt frá sjónarhorni, en varir verða að vera lokaðar í endurskoðun um hvað gerist á endanum. Þessi mynd er stórkostlegt dæmi um þá tegund kvikmynda sem fólk í Bretlandi ætti að gera. En er verið að sleppa þeim almennilega? Hjá þjóð þar sem smekkur hennar hefur verið svo spilltur af raunveruleikasjónvarpsþáttum, þar sem fráhrindandi ómenni eru orðin þjóðhetjur, er jafnvel lengur markaður fyrir kvikmynd sem þessa? Þegar öllu er á botninn hvolft er ekkert nöldrandi kynlíf, það eru engar nærmyndir af sárum sem eru sár eða af kynfærum neins, það eru engin lyf tekin, það eru engar huglausar frægðarmenn sem þvælast um og vilja láta líta á sig og þess vegna veltir maður fyrir sér hvort það sé eitthvað að vekja áhuga almennings sem er orðinn svo decadent og þreyttur að aðeins öfgafyllsta skynjun getur í stuttu máli dregið úr leiðindum tilgangslausrar tilveru þeirra. Allir sem eru að leita að mótefni við tómleika Bretlands samtímans geta leitað skjóls í þessari hressandi og heiðarlegu mynd.