Byggt á persónulegri reynslu af tíma leikstjórans John Singleton við háskólann í Suður-Kaliforníu, kemur æðri nám. Kvikmynd sem fjallar um kynþáttapólitík sem á sér stað í háskólum nútímans. Það eru þrjár aðalpersónur sem myndin byggir grunninn á fyrir sögu sína: Malik Williams, áhyggjulaus lágbrún íþróttamaður sem er afrískum amerískur karlmaður. Kristin Conner, skjólsæl mjúk hvít stúlka, og Remy, óvandaður ótengdur hvítur karlmaður. Allt þrennt er yfirbugað af skyndilegum veruleika að háskólalífið er ekki eins gott og það er auglýst þar sem allir þrír ganga í gegnum vonbrigði með því að vera óundirbúnir (Malik), með því að vera barnalegir (Kristin) og með því að vera óæskilegur (Remy). um myndina er að hún sýnir að nútíma amerískir háskólar eru bara menntaskólar skrifaðir stórir. Framhaldsskólarnir eru ekki staðir til að byggja upp karakter, þróa möguleika eða auka persónulegar framfarir, heldur eru þeir stofnanir sem eru notaðar til að safna alls kyns nemendum í einu andrúmslofti sem hentar öllum. Það er reynsla sem venjulega er byggð fyrir mistök fyrir flesta nemendur. Það hefði verið gott ef myndin byggði upp söguna um þessa svívirðingu frekar en kynþáttapólitík. En það gerði það ekki og það er þar sem myndirnar falla í sundur. Singleton, að því er virðist, hafði frekar slæma reynslu í Suður-Kaliforníu. Í gegnum þessa mynd lætur hann allt hanga út. Hér er óþarfi að slá í gegn. Singleton lætur sjá hetjur og illmenni þessa verks auðveldlega. Svörtu persónurnar í myndinni eru nokkurn veginn álitnar hetjur hér á meðan allir hvítu í myndinni eru litnir á sem illmenni, nema Kristinn, sem var nauðgað af a. annar hvítur nemandi. Hver getur skilið ósamræmið í þessari mynd? Svörtu gengismeðlimir sem koma hvítri stúlku til hjálpar eftir að hún hefur bent þeim á hver á að hafa nauðgað henni? Auðveldið sem meðlimir svarta klíkunnar hafa í háskólanum á meðan hópur af hörundum hittast í dimmum litlum heimavist að skipuleggja ofbeldi? Frammistaða Omar Epps (Malik) og Kristy Swanson (Kristin) veldur vonbrigðum. Þeir virðast vera þriðji valkosturinn fyrir hlutverkin sem þeir léku í þessari mynd (Tupac Shakur og Drew Barrymore áttu að leika Malik og Kristin en voru ekki fáanlegir). O'Shea Jackson aka Ice Cube, Busta Rhymes og Regina King voru öll pirrandi í hlutverkum sínum. Og Laurence Fishburne var gremjulega misskilinn hér sem sagnfræðiprófessorinn. Aðeins Michael Rappaport stóð sig vel í þessari mynd og hann gerði það með hliðsjón af því að persóna hans, af þremur aðalpersónum, breyttist mest í myndinni. John Singleton vildi taka á kynþáttum og ójöfnuði í bandarísku háskólalífi með þessari mynd. Og hann stóð sig svo illa. Þetta var eins og að drepa flugu með haglabyssu. Lífið er miklu flóknara en það virðist og fólk er eins um allt og hann ætti að vita þetta. Æðri menntun er sönnun þess að hann skildi þetta alls ekki. Að sjá myndina, þá og nú, myndi aðeins rugla, valda vonbrigðum og reiði sama almenning og hann myndi vilja tala við. Svo ekki sé minnst á að það myndi ekki skemmta þeim hið minnsta.