2001 er ein af þessum myndum þar sem, ef þér líkar það ekki, þá er þér sagt að þú „fattir það“ ekki og þurfir að skoða dýpri merkingu og táknfræði. Þér er sagt að þú hafir greinilega hæga athygli og viljir bara sjá kynlíf, sprengingar og fá söguþráðinn afhenta þér á fati. Við skulum brjóta niður myndina, skulum við? Þrjár mínútur af myrkri, með eitthvað sem hljómar eins og deyjandi flóðhestur í bakgrunni. Þá fáum við upphafseiningarnar. Mínúta af heillandi skotum af Savannah. Þá finna fullt af öpum svartan stein og byrja að drepa hluti með beinum. Klippt í fyrsta af mörgum 20 mínútna myndum af skipum að gera hluti á meðan 'Bláa Dóná' leikur sér í bakgrunni. Fullt af tilgangslausum samræðum og hópur tunglvísindamanna finnur annan einliða. Skerið í geimskip sem er of langt fyrir áhöfnina - þrír sofandi menn, tveir að nafni Dave og Frank, sem hafa aðeins meiri persónuleika en stífurnar í dvala. Og svo er það HAL, hin „fullkomna“ ofurtölva sem rekur skipið. Fyrirsjáanlega smellir hann og byrjar að brjóta fyrsta lögmál vélfærafræðinnar. Nú er þetta eitthvað sem hefur möguleika. Vondur, kaldur miskunnarlaus ofurhugi sem stjórnar umhverfinu og getur spáð fyrir um hverja hreyfingu þína. Og hvað gerir hann? Hann lætur einn gaur fljóta út í geiminn og slekkur á dvalavélunum svo sofandi strákarnir þrír deyja og skilja Dave eftir fljótandi í belg. Hann notar einfaldlega loftlásinn, klæðist geimbúningi og slekkur á HAL - átakanlega hægt. Svo, greinilega, er einhver geðræn „þróun“ á Júpíter. Hér er myndin með hléunum teknar út: Apar sjá einlit, drepa hluti. Vísindamenn finna einlit tungls. HAL drepur fólk. HAL deyr; Dave fær fyrirfram tekin skilaboð og þróast á Júpíter. Þetta er ekki ég sem „fæ það ekki“. Þetta er mér leiðinlegt að tárast af löngum strekkingum af nákvæmlega engu. Jú, það er raunhæft, en mér finnst ég hafa enga ástæðu til að vera sama. Sama skilaboðin, engin kvikmynd getur verið góð án þess að vera skemmtileg. Í hreinskilni sagt væri hægt að skipta hverri persónu út fyrir Keanu Reeves og ekkert myndi breytast.