Ég sá þessa mynd vera Jane Austen háð og var alltaf í vafa um kvikmyndafræðilega túlkun á margbreytileika skáldsagna hennar: jæja, þessi lögleiðing er einfaldlega nákvæm, greind, viðkvæm, varkár, háttvísi, virðingarfull, ákafur, í einu orði sagt, fullkomin! Emma" er ein af yndislegustu og fyndnustu skáldsögum Austen, þökk sé almennri kaldhæðni sem er allsráðandi í aðstæðum og persónum. Myndin virti þessa fíngerðu kaldhæðni, án tillits til grínþáttarins (fröken Bates umfram allt). Það sem heillaði mig við skáldsöguna, og myndin gerir það skýrt, er hin djúpa þekking á mannlífinu sem enski skáldsagnahöfundurinn sýnir, og nútímalegt útlit sem konur, karlar og tengsl þeirra eru meðhöndluð með, og það er ótrúlegt ef við hugsum. hvernig skáldsagnahöfundur 18. aldar, sem lifði nánast afskekktu lífi, gat skilið slíka dýpt og sannleika um lífið og hún gerði: það heillar mig mest og enn. Við getum fundið fyrir þessum nútíma í gegnum myndina: skiptu bara um búninga og notaðu nútímalegra tungumál en aðstæðurnar, tilfinningarnar, hugmyndirnar yrðu afar nútímalegar. Ég hugsa um sjúklegan áhuga á lífi annarra, eða þá áleitnu öfund sem nú sem endranær ræður ríkjum í samskiptum kvenna, og enn erfiðleikana við að opinbera og tjá tilfinningar sínar, sérstaklega ástina: allar aðstæður verða alhliða og útúr- tímagildi. Leikarahópurinn er virkilega hæfileikaríkur og býður upp á mjög góða og einstaklega frábæra frammistöðu: ung Gwyneth Paltrow hentar sérstaklega vel í þetta hlutverk (nú á dögum væri hún líklega of þroskuð fyrir það), Toni Colette er einfaldlega frábær. Og hvað ég öfundaði þá af dásamlegu kjólunum sem þeir gátu klæðst! Og svo hin stórkostlega enska sveit, þar sem allar aðstæður fá svo töfra- og draumkennda vídd... virkilega skemmtileg og verðskulduð mynd.