Fay Grim er framhald af sögu sem hófst tíu árum áður með Henry Fool eftir Hartley. Ég hef ekki séð fyrri myndina og ég veit ekki hvort það er gott eða ekki. Ég get aðeins litið á núverandi mynd á eigin verðleikum. Fyrir flesta er kvikmyndagerðarstíll Hal Hartley eitthvað sem þú annað hvort líkar við eða líkar ekki. Sambland hans af hasar, drama, fáránleika og þurrum, kaldhæðnislegum húmor fer virkilega í taugarnar á mér og Fay Grim er engin undantekning. Hún ber yfir sig skarpskrifaða skopstælingu sem fékk mig og marga í áhorfendum alþjóðlegu kvikmyndahátíðarinnar í Melbourne til að hlæja upphátt. Fyrri hluta myndarinnar var hún miskunnarlaus og afgreidd með deadpan straightness. Þetta er húmorstíll sem því miður vantar í kvikmyndahús og kærkominn léttir fyrir huglausu unglingagamanmyndirnar sem Hollywood dælir út eins og pönnukökur. Á seinni hluta myndarinnar byrjar húmorinn að þynnast þegar myndin breytist í alþjóðlegan njósna-/samsæristrylli. Hvort þetta hafi verið ætlun Hartleys eða hvort hann hafi orðið uppiskroppa með hugmyndir er ekki ljóst, en ég held að smá klipping eða endurskrif til að skera fimmtán mínútur af myndinni hefði haldið upprunalegu skriðþunga myndarinnar. Frammistaðan var almennt góð, sérstaklega Parker Posey og Jeff Goldblum, sem voru með mestan skjátíma. Saffron Burrows, James Urbaniak, Carl Montgomery og Elina Löwensohn léku öll góð aukahlutverk. Myndefni myndarinnar var fínt (sem gerist í New York, París, Berlín og Istanbúl) og tónlistin (einnig eftir Hartley) var góð án þess að vera uppáþrengjandi. Myndin er vel skrifuð og ég hafði mjög gaman af þessu. Ef þér líkar fyrri verk Hartleys, muntu líklega líka við þetta.