Það er sjaldgæf tilfinning að rekast á kvikmynd sem er svo vandræðaleg að maður finnur fyrir löngun til að snúa sér frá skjánum. En þegar þú sérð göfugan leikara eins og Sir John Gielgud umkringdan nöktum, samböndum pörum, þá er það bara það sem þú vilt gera. Bættu við því Peter O'Toole sem sárasóttar keisari Tiberius og Malcolm McDowell stingur fingri sínum upp í endaþarmsop karlkyns fórnarlambs og þú byrjar að skilja að Caligula er eingöngu áhugaverður fíklum sjúkra/svívirðilegra kvikmynda. hinn alræmdi rómverska keisari Caligula (McDowell), mjög truflun einstaklingur sem er sögð saga af kynferðislegum kynnum, afhausuðum, svikum, morðum, sifjaspellum og lesbískum kynlífssenum. Þó að Caligula hafi verið algerlega vitlaus í raunveruleikanum og líklega látið undan Grunneðli hans oftar en ekki, myndin er samt óafsakanlegur óþverri. Kynlífið í myndinni er ekki notað sem einn þáttur í marglaga sögu - kynlífið ER sagan. Eftir smá stund verður öll nektin, mjaðmaspennan og geirvörtusogið leiðinlegt vegna hreinnar endurtekningar. Tónleikarnir eru algjörlega óagaðir, sérstaklega McDowell sem kastar varkárni í vindinn og skilar frammistöðu sem er allt með villtum augum. O'Toole virðist meðhöndla handritið af þeirri fyrirlitningu sem það á skilið (hann er víst í því eingöngu fyrir peningana?!). Sögusagnir eru í gangi um að fleiri klámmyndum hafi verið bætt við án samþykkis leikstjórans í eftirvinnslu, en í sannleika sagt er ekki ein einasta mínúta í Caligula sem er virðuleg eða vel gerð. Það er vafasamt að þessum tíma, hæfileikum og peningum verði kastað í klámmynd aftur, þannig að í þeim skilningi er Caligula einstök upplifun... á hinn bóginn er hún svo stórkostlega hræðileg að kannski er sú staðreynd að það er „einstakur“ blessun í dulargervi.