Ef þú "fáir það", þá er það stórkostlegt. Ef þú gerir það ekki, þá er það þokkalegt. Vinsamlegast skildu að "að ná því" þýðir ekki endilega að þú hafir gengið í gegnum skotárás í skóla. Það er svo miklu meira við þessa mynd að stundum verða tökur í skólanum ómerkilegar. Umfram allt er þetta mynd um viðurkenningu, bæði yfirborðslega - á áfallalegum atburði, en líka um fólk sem er öðruvísi af hvaða ástæðu sem er. Hún er líka kvikmynd um óþolandi sársauka og hvernig mismunandi fólk þolir hann. Í þessu tilviki skapar andstæðan milli reiði Aliciu og þráhyggju Deönnu andrúmsloft svo áþreifanlegs kvíða að hálfa leið í myndinni veltum við því fyrir okkur hvernig leikstjórinn gæti mögulega dregið góðan endi upp úr hattinum. Sem betur fer fá áhorfendur heiðurinn af því að vera manneskjur; greind okkar er ekki móðguð af sapplegum, ósennilega siðferðislegum endi. Umfram það, ég reyni að halda hreinu yfir því að kvikmyndir séu skáldskapur og allt það. Samt verð ég að viðurkenna að ég grét eins og týnt lítið barn í þessari mynd. Það voru ákveðnir hlutir við það sem lentu *mjög* nálægt heimilinu og opnuðu nokkur gömul sár sem gróu aldrei alveg. En það er ekki endilega slæmt.