„Rise of the Footsoldier“ fylgir óvægnu grimmilegu ferðalagi glæpamannsins Carltons Leach og félaga hans í gegnum eiturlyf, ofbeldi, kynlíf, ofbeldi, byssur, ofbeldi og nefndi ég ofbeldi? Söguhetjan Carlton Leach (Ricci Harnett), meðlimur I.C.F (Inner) Borgarfyrirtæki); Hópur fótboltabulla sem urðu atvinnuglæpamenn, leiðir áhorfendur í gegnum atburðina sem leiddu til „Range Rover Killings“ árið 1995, þar sem þrír meðlimir glæpagengisins urðu fórnarlömb sérstaklega grimmra fagmanna „högg“. Velgengni Leach sem dyravörður og hæfileiki til að finna hæfilega ofbeldisfulla vini til að stjórna óstýrilátum fjárveitingum á staðbundnum næturklúbbi kemur honum í félagsskap alræmdra eiturlyfjasala og gangstera, sem hagnast á 80/90 rave senu og eiturlyfjamenningu. af hinum látnu er áhorfandinn þyrstur eftir að skilja hvað gerðist, en hann er algjörlega ósáttur. Næstu 2 tímar hlykkjast í gegnum röð af óteljandi persónukynningum. Hvert af þessu skapar í grundvallaratriðum enn einn dæmigerðan „harðan mann“, sýnir hann ráðast á venjulega óverðskulduð fórnarlömb, áður en hann tekur sennilega enn viðbjóðslegri endi. Hinn litla tilfinningalega skilningur sem áhorfendur fá að mynda fyrir nokkrar persónur (til dæmis fjölskyldufaðir sem sakaður er um að hafa týnt eiturlyfjum) eyðileggst fljótt þegar þeir eru annaðhvort drepnir á andstæðingur loftslags, eða söguþráður þeirra óleystur. Vísbendingum um söguþráð sem kynnt var í upphafi er ófullnægjandi lokið með óljósum hugmyndum um hvernig morðin áttu sér stað, þar sem atburðunum er raðað á sinn stað með litlum verðlaunum fyrir að þrauka með óljósu rugli fyrri atburða. Þessi mynd hefur verið gerð með staðlaða formúlu í huga, fyrir áhorfendur sem kjósa ofbeldi og „ard nut“ slangur en raunverulegan söguþráð. 'Rise of the Footsoldier' ​​fær of mikið að láni frá 'Football Factory', sleppir góðu hlutunum, sýnir engar siðferðislegar afleiðingar af hooligan undirmenningu eða skapar samúð með söguhetjunni. Ofbeldið, þótt það sé snilldarlega skotið, virðist óhóflegt og ósennilegt vegna þess að enginn er nógu lengi í kring til að áhorfendur geti myndað tilfinningalega tengingu. Ályktunin um að lögreglan sé ósnertanleg er nógu sanngjörn, en dyraverðir sem fremja reglulega gróf morð á opinberum stöðum ýta undir ímyndunarafl jafnvel fúsasta áhorfandans. Áhorfendur eru ráðalausir um mikilvægi margra lykilatburða og þróaðar persónur sem höfðu engin áhrif á endanlega niðurstöðu. Tilraunir til „raunsæis“ er eytt enn frekar með efni sem kallast „Sannleikssermi“, sem tyrkneska mafían notar til að fá heiðarleg svör frá óviljugum einstaklingum. Þetta er EKKI tegundin til að finna upp sálfræðilega óraunhæf fíkniefni og gerir yfirheyrsluna nánast fáránlega. Raunverulegar ofbeldisenur (áður en þær verða endurteknar) halda uppi einhverri spennu, skeytt með hröðum litablikkum eða enda á kvikmyndaspólu. Óaðfinnanlega dansað slagsmál ásamt skyldubundinni en áhrifaríkri skjálfandi handheld myndavél bjargar myndinni, en því miður takmarkar söguþráðurinn (eða skortur á því) hana við lýðfræðilegan sess. Í meginatriðum eru atburðir sem þessi mynd byggir á ekki sýndir á verðskuldaðan hátt , og fullnægjandi söguþræði er fórnað fyrir staðalmyndapersónur og ófrumlegan söguþráð. Þessi mynd á sér stað á markaðnum, en ef þér líkar við smá gáfur með grimmd þinni er þessi ekki fyrir þig. http://www.obsessedwithfilm.com/