Ég kemst ekki framhjá boðskap þessarar myndar. Það er allt of skýrt sett fram til að hunsa hana og það er ruddalegt vegna þess að það hefur misst skilning sinn á því sem það snýst um. Ég hef ekki lesið skáldsöguna, en kvikmynd Pollacks hefst með atriði hjá CIA-samtökum í New York, sem tveir atvinnumorðingja, undir forystu Max von Sydow, brjótast inn í, sem halda áfram að slátra á hrottalegan hátt hálft tylft sérkennilegra starfsmanna. meðlimi sem við höfum kynnst og skilið. Meðal starfsmanna eru eldri kvenkyns móttökustúlka, vandræðalegur gamaldags prófessor, sem er túpa dettur af þegar hann er skotinn í vélbyssu (er það brandari?), og síðast, hin fallega Tina Chen, sem lítur upp frá ljósritunarvélinni, áttar sig á því að hún er u.þ.b. að vera myrtur og segir, aumkunarverður hugrakkur: "Ég mun ekki öskra." Von Sydow svarar með samúð: "Ég veit það." Þessi morð eru algjörlega óvænt, villimannsleg, óhvetjandi af neinu sem við erum meðvituð um og myndræn. Það er hrottalegt atriði. Það er nákvæmlega engin leið til að leysa von Sydow og handlangara hans. Og samt er það einmitt það sem Pollack reynir að gera undir lokin. Eftir að hafa drepið þessa saklausu góðu stráka skiptir von Sydow um hlið (vegna þess að hinn aðilinn er tilbúinn að borga honum) og myrtir vonda höfuðið á bak við flókið CIA samsæri. Handritið breytir honum síðan í fullkomlega sanngjarna, viðkvæma manneskju. "Það er betra að búa í Evrópu. Hlutirnir eru ekki svo flýtir." Eða hvað sem er. Ég sver að ég er ekki að búa þetta til. Pollack vill að við trúum því að það sé betra að vera heiðarlegur fjöldamorðingi en rangur embættismaður. Það eru skilaboðin. Þú ættir að skrifa það niður ef þú gleymir. Bara nákvæmlega hverskonar geðræn rugl þarf maður að vera til að snúa venjulegum gildum, svo ekki sé minnst á skynsemi, á hvolf svona? Mér skilst að það sé til hugsandi fullorðið fólk sem mislíkar ríkisstjórn Bandaríkjanna, hatar hana jafnvel og sjái samsæri nánast alls staðar, sem útskýrir annars óútskýranlega atburði. Ég veit að fólk sem hugsar svona er til vegna þess að ég tel sumt þeirra meðal nánustu vina minna. Engu að síður, á einhverjum tímapunkti, verður þessi andúð, þetta hatur, ef það eykst að styrkleika, að fara út fyrir pólitík eða siðfræði og inn á svið geðlækninga. Ég trúi því ekki eitt augnablik að maður sem myrðir fólk fyrir peninga sé betri en óheiðarlegur embættismaður. Mér er alveg sama hversu ljúfur og menningarlegur morðinginn er eða hvort hann viti hvernig á að komast í Louvre með neðanjarðarlestinni. Sá sem er að flytja þann boðskap þarf annaðhvort lyf eða hugleiðslu. Mig langar til að geta haldið því fram að framleiðslan sé jafn röng og boðskapurinn, en ég get það ekki. Það er nokkuð vel gert. (Að sumu leyti er það verra, vegna þess að það gerir myndina minna afsannanlega.) Jafnvel New York City lítur út fyrir að vera myndræn á skjánum. Og það er langt síðan ég hef hugsað um New York sem myndræna. Robert Redford gerir aðdáunarvert starf við að varpa upp fyrstu áfalli og rugli persónu sinnar, en breytist síðan í hálfgerðan fjarskiptasnilling. Og maður, hann lítur bara vel út! Fataskápurinn hans er alveg réttur. Jafnvel felgulausu gleraugun hans eru að verða. Og peacoat hans. Það eru ekki allir sem geta látið jakka úr dökkbláum lit líta glæsilegan út. Hann virðist líka einstaklega myndarlegur, svínið. Ég vil líta svona út. Mig langar að vera í denimskyrtu og bindi með svona flottu. Faye Dunaway er í lagi í hlutverki sínu en það er ekki of trúverðugt hlutverk. Myndi einhver sofa ákaft með gaur sem er nýbúinn að ræna henni og heldur henni undir byssu? Jafnvel þótt hann líktist Redford? Væri einhver tilfinningalega særður ef Redford myndi biðja hana um að segja engum frá því sem gerðist þegar þessu tvísýna sambandi er að ljúka? Cliff Robertson er furðu góður. Hann gerir eina eða tvær einstaklega góðar tvítökur. Póstmaðurinn er frábær. Bardaginn á milli hans og Redford í troðfullri íbúð er stórkostlega dansaður og í einu sinni vitum við í raun ekki með vissu hvernig það mun verða, því Redford (bókalesari eftir allt) virðist ekki passa við grimmdarlega slægð þessa ráðningarmanns. morðingja. Þetta er eitt af síðustu hlutverkum John Housemann. Skömm. Hann er segull á skjánum. Og þvílíkur endir á lífi hans: vinur finnur hann týndan, ráfandi um götur New York, í hverfi sem hann hafði þekkt mestan hluta ævinnar. Já, myndin er mjög vel útfærð, en ég get ekki hunsað þessi illvíga, ofsóknaræðisboðskap. Ég á við sama vandamál að stríða með "Sigur viljans" eftir Leni Riefenstahl. Eða heimildarmynd hennar á Ólympíuleikunum þar sem boðberinn er að horfa á kappakstur þar sem Jesse Owens er að draga sig inn í forystuna og segir ógnvekjandi: "Þessi negri er hættulegur."