Heillandi drengur og móðir hans flytja til miðbæjarins, kettir og dauðinn fylgja þeim fljótlega. Þetta dregur þetta saman. Ég skal viðurkenna að ég er dálítið brjáluð út af köttum eftir að hafa séð þessa mynd. En í fullri alvöru þrátt fyrir ýmislegt sem er rangt við þessa mynd, og trúðu mér að það sé nóg af því til að fara í kringum, þá er þetta í heildina mjög skemmtileg áhorfsupplifun. Persónurnar eru meira eins og skopmyndir hér með aðeins grunninnsæi. að treysta á. Ótti, græðgi, stolt losta eða reiði virðist vera það eina sem hvetur þetta fólk. Þó að færa megi rök fyrir því að þessi misheppni, sem virðist, þjóni í raun og veru frásögn sögunnar. Yfirnáttúrulega forsendan og sú staðreynd að þetta er Stephen King handrit (ekki það að ég hafi neitt sérstakt á móti Mr. King) eru nokkuð vel studdar af áhugaverðu FX verki, förðun og alveg viðeigandi tónlist. Alger gimsteinn þessarar myndar er án efa Alice Krige sem leikur Mary Brady, hina veraldlegu móður. King nær að taka einfalda sögu af utanaðkomandi, eða fólki sem er svolítið öðruvísi (allt í lagi - mikið í þessu tilfelli), að reyna að passa inn og snýr því í campy yfir efsta litla hryllingsperlu sem verður að vera í safni hvers hryllingsaðdáanda.