Ef þú áttar þig ekki á því á fyrstu 10 mínútum þessarar myndar að aðalpersónan, sem skrifar dálk um lífsráðgjöf, ætlar að snúa borðunum-ó-svo-snjöllu og læra dýrmætar lífslexíur sjálfur, þá er líklega eitthvað að þér. Uppsetningin er svo fyrirsjáanleg að hún eyðileggur myndina, jafnvel þótt restin af myndinni hafi verið góð (sem hún er ekki) Það er nánast engin efnafræði á milli aðalhlutverkanna og stalker-hegðun Steve Carell er vandræðaleg, ekki fyndin. Það er erfitt að trúa því að persóna Binoche hafi einhvern áhuga á honum. Svo á endanum er þetta allt svo dásamlegt og allir lifa hamingjusamir til æviloka. Er það ekki frábær Ameríka!