Ég var hneykslaður að það voru 18 síður af góðum dómum. Þetta hlýtur að vera ein versta myndin, sérstaklega miðað við að mælt var með henni. Verð að viðurkenna að gamanmyndir eru ekki uppáhalds tegundin mín, en þessi mynd gerði hana verri að því leyti að hún reyndi svo mikið að vera snjöll að það fékk mig til að pirra mig til að horfa á hana. Hugmyndin að myndinni er sambærileg við prufuviku á American Idol. Þú fylgist með því að fólk er svo blindt á galla sína. En við vissum að þessi mynd hafði ekki slæma leikara. Svo hversu fyndið væri það að láta góða söngvara reyna að sannfæra sig um að þeir ættu ekki að komast nálægt American Idol-prófun? Það væri tilgangslaust eins og þessi mynd var. Notkun spuna er ofmetin. Við höfum öll verið í því umhverfi þar sem vinahópur fer á fullt og allir eru að springa með tárin í augunum. Mér finnst það vera improv. Ekki er hægt að kveikja á Improv bara vegna þess að myndavélin er að rúlla eins og þessi kvikmynd sannar. Ef þér líkar við að Drew Carey hýsti spunasýningu, þá muntu líklega líka við þessa mynd. Í heildina voru brandararnir lélegir, spuni var töff og ofleikur gesta og félaga var töff...og þetta eru hrós mín frá þessi drifkraftur. Ef strákur sem spilar á trompet OG ketiltrommu á sama tíma er fyndinn fyrir þig, allt í lagi. Fyrir mig, ég kýs meira hneykslanlegt efni eins og "I Love Lucy" eða "Hee-Haw". En mundu, ég held að SNL hafi misst húmorinn á níunda áratugnum, þannig að þú gætir líkað við þennan G-flokka húmor. Ég héldi áfram að bíða eftir að einhver myndi auðkenna sig sem dýragarðsvörð og segja okkur svo að það væri enginn dýragarður í bænum. Það er húmorinn sem þú getur búist við. Eina óskin mín var að ég gæti gefið þessu mínus einkunn.