Listrænt séð er þetta falleg mynd - kvikmyndatakan, tónlistin og búningarnir eru stórkostlegir. Í raun er þessi mynd fallegri en þær sem Akira Kurasawa leikstýrði sjálfur. Í þessu tilfelli skrifaði hann aðeins myndina eins og hún var gerð nokkrum árum eftir dauða hans. Þannig að hvað skrifin varðar var samtalið vel skrifað og sagan var stundum áhugaverð. Hins vegar var sagan líka frekar niðurdrepandi en að sumu leyti óviðkomandi - þegar allt kemur til alls er þetta saga hóps kvenna sem vinnur á hóruhúsi. Það er athyglisvert að þótt litið hafi verið á vændi sem mun ásættanlegri atvinnugrein í Japan þrá konurnar ENN betra líf. Þetta minnir mig mikið á myndina Streets Of Shame, þó að persónurnar í Streets Of Shame séu mun minna viðkunnanlegar og einvíðar. Þannig að á heildina litið fær hún 7--aðallega vegna alls EN skrifanna. Það er verst að veikasti hlekkurinn í þessari mynd er sagan eftir hinn frábæra Kurasawa.