Ég hef lengi reynt að skilja hvers vegna fólki líkar svona vel við Shakespeare og á nokkurra ára fresti gef ég honum annað slag. Ég var að vona að þetta leikrit/kvikmynd (sjötta öðruvísi Shakespeare-leikritið mitt) myndi opna lukkukistuna og gifta mig að auði þessa bókmenntahálfguðs. Bah, ég valdi greinilega rangan lykil. Þegar setningin „pund af holdi“ hafði verið sögð 10 mínútur af myndinni voru meginþættirnir í söguþræðinum gagnsæir, sem slípast saman við slakt handrit og líflausan leik. Í hverju skrefi er söguþráðurinn afmarkaður með tveimur atriðum fyrirfram. Hugmyndin um að deyjandi aðalsmaður myndi sannfæra dóttur sína um að velja verðandi eiginmann sinn með happdrætti er ótrúleg. Það kemur ekki á óvart hver vinnur lukkupottinn vegna þess að Bassanio er aðalsöguhetjan í leikritinu.... og hann er þriðji maðurinn til að prófa .... og það eru þrjár kistur til að velja úr ... og vinur hans leggur líf sitt í hættu borga dvalargjaldið. Það eina sem kom mér á óvart við að horfa á þessa mynd er að henni lauk ekki strax eftir úrlausn dómsmálsins. Hins vegar um leið og hringasvikin hófust var strax ljóst hvað myndi gerast. Allt í lagi svo ég veit að milljónir ykkar elska Shakespeare ekki vegna óvæntingar í vel þekktu sögunum heldur fyrir dýpt og ástríðu persónanna. En ég fann ekkert fyrir persónunum. Í stað þess að vera hrifinn af spennu og aðdáun á vettvangsmyndinni sat ég þarna og vonaði ástríðufullur að því yrði lokið, brátt, takk. Einn daginn gæti ég bara fundið Shakespeare leikrit sem gerir eitthvað annað en að leiðast mig.