MYRA BRECKINRIDGE er ein af þessum sjaldgæfu myndum sem festi sig strax í kvikmyndasögunni. Hrós fyrir myndina var nákvæmlega ekkert, jafnvel frá þeim sem tóku þátt í gerð hennar. Þessi mynd var andstyggileg frá fyrsta degi. Þó að maður rekist öðru hvoru á einhvern oddvita sem mun lofa myndina af heimspekilegum forsendum (árásargjarn femínismi eða hugrekki til að takast á við málefni transgenderisma), hefur myndin ekki þróað með sér sértrúarsöfnuð eins og sumir alræmdir floppar gera. Það er ekki hyllt sem misskilið meistaraverk eins og SCARFACE, eða brokkað út til að vera að athlægi sem búðarklassík eins og SHOWGIRLS. Ástæðan er eflaust sú að myndin, þótt hún sé hræðilega hræðileg, er ekki elskuleg, eða jafnvel viðkunnanleg. MYRA BRECKINRIDGE er einfaldlega vond. Sem Hollywood háðsádeila er hún kaldrifjuð og illgjarn, en á holan tilgangslausan hátt. MYRA tekur sem sjálfsögðum hlut að Hollywood sé spilltur bær, en gengur lengra til að ráðast á ástsælar helgimyndir eins og Laurel og Hardy, Shirley Temple, Judy Garland og Gary Cooper. Myndin virðist gefa til kynna að allt við Hollywood sé í eðli sínu viðurstyggilegt. Það virðist halda að það sé í eðli sínu hugrökkt við að hæðast að helgum kýr, en gefur ekki rök fyrir því að gera spottann í fyrsta lagi. Myndin er líka seigfljótandi and-amerísk og andstæðingur stofnunarinnar og andstæðingur-þessu og andstæðings því, en allt á yfirborðslegan, tískulegan hátt seint á sjöunda áratugnum. Eins og CASINO ROYALE; SKI-DOO; ÉG ELSKA ÞIG, ALICE B. TOKLAS og aðrar tilvonandi hippasögur, MYRA er miðaldra sýn á hippa-dippy unglingamenninguna. Það reynir að faðma einmitt viðhorfið sem það gerir lítið úr. En í stað þess að vera glaðlynd að sjálfsglöðu, gerir MYRA enga tilraun til að leyna fyrirlitningu sinni á öllu sem kemur í hendur þess. MYRA BRECKINRIDGE hefur húmor eins og frekja; það er ekki eitt augnablik af sakleysi í því. Fyrirætlanir þess eru ekki sæmilegar. Tímaritið TIME lýsti henni á viðeigandi hátt sem „um það bil eins fyndið og barnaníðingur,“ en hún er ekki nærri því eins samúðarfull. Til dæmis bar greyið Mae West hitann og þungann af svo miklu af gagnrýninni sem beindist að myndinni, henni lýst þannig að hún líti út eins og allt. frá aldraðri dragdrottningu til endurlífgaðs gangandi líks. Stjarnan á áttræðisaldri vissi greinilega ekki hversu fáránleg hún leit út að leika svívirðilegan hæfileikafulltrúa sem þráir karlmenn sem eru nógu ungir til að vera barnabörn hennar eða jafnvel barnabarnabörn. En, leikstjórinn Michael Sarne varð að vita, en hann notaði hana samt. Hvers vegna? Vegna þess að hún var greinilega brandarinn. Rétt eins og John Huston, John Carradine, Grady Sutton, Andy Devine og aðrir gamalreyndir flytjendur í myndinni, eru þeir þarna aðeins til að myndin geti hæðst að aldri þeirra og notað þær til að rusla kvikmyndamyndum sínum. Þeir eru látnir leika sem smekklegar sjálfsskopstælingar, eins og Rex Reed, hrokafulli, fey kvikmyndagagnrýnandinn, sem er valinn sem einmitt þessi í myndinni. En hinn raunverulegi Reed, frægðarhundurinn, þotustilling, spjallþáttaslúður, getur verið heillandi á ógeðslega fyndinn hátt; en sem Myron, alter ego Myru, er hann bara andstyggilegur. Aftur, greinilega fyrir Sarne, er Reed brandarinn. Þú horfir á MYRA BRECKINRIDGE og þú sérð ekki leikara, þú sérð fórnarlömb. Engin frekar en Raquel Welch. Enginn mun nokkru sinni saka Welch um að vera frábær leikkona, en það er til marks um þrautseigju hennar og aðdráttarafl að hún lifði þessa mynd af og ferill hennar dafnaði. Þar sem Welch var í næstum hverri senu var hún í fremstu röð sem skotmark fyrir misnotkun sem beint var að myndinni, en henni til sóma skilar hún ótrúlega blæbrigðaríkri frammistöðu. Þó að það sé auðvitað miðsvæðis á milli landslagsins sem tyggur Huston og næstum skelfilega vestursins, þarf Welch ekki að gera mikið til að ná góðu jafnvægi. Samt sem áður gerir hún hræðilega ófyndna samræðu sína með dauft brosi, með aðeins vott af sjálfsréttlátri gleði sem myndi gera hvaða James Bond illmenni sem er stoltur. Sagan segir að Welch hafi verið hnekkt af niðurlægjandi vestri og beitt endurtekinni munnlegri misnotkun á tökustað af brjálaða leikstjóranum Sarne, svo ekki sé minnst á að vera með í hverju niðrandi atriðinu á eftir öðru, sem gerir það enn merkilegra að hún hafi getað gefið slíkt. flott og safnað frammistaða. Eini forvitnilegur þáttur myndarinnar er að reyna að komast að því hver dagskrá myndarinnar er. Öll sagan er fantasíusaga, sem ætti að gefa til kynna að hún hafi siðferði að skila, en hvað það gæti verið er giska hvers og eins. Með öllu tali sínu um að eyðileggja „síðustu leifar hefðbundinnar karlmennsku úr kynþættinum,“ virðist það hafa femíníska öxi að mala. En sem femínisti er Myra voðaleg persóna, kynferðislegt rándýr. Þar að auki er Myra ekki kona heldur er hún blekking Myron, sem er væntanlega samkynhneigður karlmaður. Það gæti útskýrt nauðgunarsenuna sem og ástar-/hatursviðhorf persónunnar til hins macho, að því er virðist beina, dauðhausa Rusty, en það útskýrir ekki þráhyggju hans/hennar fyrir og meintu lesbísku tilrauninni til Mary Ann eftir Farrah Fawcett. Myndin er upptekin af kynlífi en varla hægt að saka hana um að vera hlynnt kynlífsbyltingunni; allt kynlíf er meðhöndlað sem að vera, ef ekki óhreint, en að minnsta kosti rangsnúið og niðurlægjandi. Það hjálpar ekki að snúa sér að upprunalegu skáldsögu Gore Vidal, því hún er jafn ruglingsleg og tilgangslaus og myndin. Og þetta er sjaldgæf mynd sem virðist hata kvikmyndir. Ekki bara kvikmyndir sem fyrirtæki, heldur kvikmyndir sem hluti af menningunni líka. Kvikmyndin sjálf er fráleitar tilvísanir frá vegg til vegg í gamlar bíómyndir, sem leikstjórinn-handritshöfundurinn Sarne nálgast með sárri fyrirlitningu. Hann hefur herjað á kvikmyndahvelfingar 20th Century-Fox og piprað myndina með brotum af gömlum kvikmyndum, ekki sem heiður eða til að veita félagslega athugasemd, heldur til að hæðast að sakleysi gamla Hollywood. Hvernig getur listamaður - ef þú vilt af örlæti kalla Sarne það - búið til listaverk ef hann hatar nú þegar einmitt miðilinn sem hann er að vinna í? Mýra BRECKINRIDGE virðist ekki vera hlynnt neinu öðru en að vera bara viðbjóðsleg. Það hatar Hollywood, það hatar Ameríku, það hatar kynlíf, það hatar homma og gagnkynhneigða og konur og karla og gamalt fólk og ungt fólk og Laurel og Hardy og, tja, þú nefnir það og það hefur líklega senu sem sýnir það fyrirlitningu. Á mjög sorglegan og leiðinlegan hátt gæti MYRA BRECKINRIDGE verið fyrsta pönkstefnumótið, hátíð poppmenningar níhilisma.