Þetta er hógvær, karakterdrifin gamanmynd, tekin upp í Brasilíu á lágu kostnaðarhámarki. Forsendan er kunnugleg, sú sama og í Danny Kaye kvikmyndinni **On the Double** frá 1950: einhver sem, í gríni, gerir mynd af frægri persónu er síðan dreginn til að líkja eftir persónunni í alvöru. tvær leiðir eru mjög áhrifaríkar. Raul Julia sem þýsk-paradoríski leynilögreglumaðurinn er hávaxinn, flottur, ógnandi og latínskur. Hann stundar vísvitandi augljósa ljóshærða litunarvinnu. Richard Dreyfus, líflegur, stuttmynd, New York-gyðingur, er fyndinn og samúðarfullur. Það eru margar tilvísanir og innanhúsbrandarar um sýningarbransann. Umgjörðin er greinilega byggð á Paragvæ. Paragvæ var svo sannarlega stjórnað frá því snemma á fimmta áratugnum til seint á níunda áratugnum af Alfredo Stroessner hershöfðingja, ókosnum einræðisherra hersins sem faðir hans hafði flutt frá Þýskalandi. En rithöfundurinn/leikstjórinn Mazurszky opinberar vanþekkingu sína á staðbundnum aðstæðum þegar hann málar Parador/Paragvæ sem dæmigert harðstjórn í Suður-Ameríku, með gríðarlegu misskiptingu í auði og virkri skæruliðauppreisn. Lengra í þessum dúr, setur Mazursky myndasögumanninn Jonathan Winters sem bandarískan eftirlaunaþega sem í sannleika er C.I.A. stöðvarstjóri í Parador og svo valdamikill að hann getur veitt forseta landsins blótsyrkju. Í raun hafa Bandaríkin lítil áhrif í Paragvæ, sem er að mestu án félagslegrar og kynþáttaspennu sem sést annars staðar á svæðinu. Þetta er vegna þess að landið hefur háð löng og kostnaðarsöm stríð gegn miklu stærri nágrönnum á 19. og 20. öld. Karlkyns íbúar voru næstum útrýmdir í bæði skiptin en samfélagið sem varð til var þjóðrækinn, kynþátta einsleitur og sterklega sameinað. Á enn öðru plani er hneigð fyrir femínisma í formi persónunnar Madonnu. Leikin af brasilísku leikkonunni Sonia Braga, Madonna er fyrrum næturklúbbsdansari sem er prýðisstúlka sem er með strokka í forsetakosningunum í upphafi myndarinnar en sést í sjónvarpinu sem forseti sjálf í lokin - núna pólitískt og snyrtilega rétt, engin förðun, hár dregin til baka, hrífast til embættis af flauelsbyltingu. Í eina skiptið sem slíkur atburður gerðist í raun og veru í Rómönsku Ameríku stóð stjórn argentínsku Isabel Peron (ekki hinnar ástkæru Evitu, sem aldrei gegndi embættinu) tveimur árum eftir andlát eiginmanns hennar , goðsagnakenndi **supremo** Juan Peron.