Leyfðu mér að byrja á því að segja að ég dýrka bókina og elskaði A&E smáseríuna. Ég var að vonast til að elska þessa mynd og ég var alveg til í að leyfa henni hóflega listræna heimild til að túlka og stytta raunverulega söguna. Hins vegar líkist þessi mynd varla upprunalegu bókinni. Ef aðeins „nöfnunum hefði verið breytt til að vernda saklausa“ hefði ég mögulega notið myndarinnar sem einfaldlega skemmtilegs, ef ónákvæmt, tímabilsverk. Því miður, að setja nafnið „Herra Darcy“ á persónu sem er tilfinningaþrungin og veikburða , að gefa nafninu "Elizabeth Bennett" kærulausum, snjallum, oft tárvotum hoyden sem kærir sig ekkert um reglur samfélagsins, og gera "Mr. Bingley" að stóreygðum dóna, eyðilagði algjörlega hugmyndina sem leikstjórinn hafði nokkurn tíma lesið. Upprunaleg saga Jane Austen. Það eru nokkur virkilega stjörnu augnablik í þessari mynd - kannski alls 10 mínútur eru sannarlega frábærar. Skýring Charlotte á því hvers vegna hún samþykkti tillögu Mr. Collins byrjar fallega. Hún er 27 ára gömul (nokkuð nálægt vonlausum spunaöld á þeim tímum), hún er að verða byrði á fjölskyldu sinni og hún er ekki rómantísk. Hún vill bara „þægilegt heimili“. Hins vegar eyðileggst hin fallega samræða þegar hún blaðrar: "Ekki dæma mig, Elísabet. Þorið ekki að dæma mig!" og hleypur burt í tárum. Síðar sérðu Charlotte kowtow til Lady Catherine de Bourgh, sem var alls ekki í karakter hennar eins og lýst er í bókinni. Önnur góð stund er þegar Darcy nær Elizabeth á heimili sínu á meðan hún er að ferðast um svæðið með frænku sinni og frænda. Það var vel gert í A&E seríunni, en kvikmyndaútgáfan með Keira Knightley fékk áhorfendur til að finna fyrir því hversu mjög niðurlægjandi þessi stund hlýtur að hafa verið fyrir Elizabeth. Mjög fínt. Endirinn sýndi líka ástúð milli Elizabeth og Darcy sem var ekki sýnd eins augljóslega í smáseríu. Ég kunni reyndar að meta þetta atriði, einfaldlega vegna þess að mér finnst gaman að sjá hamingjusaman endi, frekar en að vita bara að hún hafi átt sér stað. Samt sem áður útrýmdi þessi mynd fíngerðina sem var svo órjúfanlegur hluti af Stolt og fordómum Austen. Persónurnar tala í ögrandi samsetningu af samræðum Austen orðrétt og nútímalegum orðasamböndum og talmáli. Upplýsingar sem aðeins var vísað til eða stungið upp á í upprunalega verkinu koma bersýnilega fram í þessari útgáfu. Já, tíminn var áhyggjuefni. Þetta er bara stuttmynd, yada yada. En að breyta flókinni fallegri bók í yfirborðskennda ástarsögu er fáránlegt. Sumir hafa tjáð sig um að þeir hafi elskað augnablikið þegar Darcy sér Elizabeth fyrst, vegna þess að það er svo augljóst mál um „ást við fyrstu sýn“. Ást við fyrstu sýn? Ha? Einn af bestu hliðum bókarinnar er að Elizabeth á ekki að vera hefðbundin fegurð og Darcy elskar hana fyrir vitsmuni hennar og lífleika ... hann bókstaflega „elskar hana fyrir huga sinn“. Þessi útgáfa átti líka augnablik (meðan á fyrstu bónorðið Darcy stóð) þegar þeir tveir öskra af reiði á hvort annað, á meðan þeir halla sér nær ... og nær ... og næstum því kyssast ... en þau stíga skyndilega í sundur. Úff! Þvílík sorgleg klisja. Þau eru reið og andstyggileg út í hvort annað, en svo aðlaðandi að það skiptir ekki máli að (á þeim tíma) líkar þeim ekki einu sinni við hvort annað? Fáránlegt! Persónulýsingarnar voru allar svo fjarlægar þeim sem lýst er í bókinni að það var í raun eins og önnur saga. Herra Bennet var harður, Elizabeth hegðaði sér venjulega alveg jafn kjánalega og yngri systur hennar, Charlotte var tilfinningaþrungin, dálítið ógreind og í örvæntingu eftir sínu eigin heimili -- ólíkt hinni greindu, örlítið uppátækjasömu konu með gnægð af skynsemi sem lýst er í skáldsögunni. Samband Jane og Elizabeth er aðeins málefnalegt, í stað þeirrar rótgrónu ástar og aðdáunar sem þau eiga að hafa hvort af öðru. Allt þetta hefði ég getað sætt mig við sem lélegar túlkanir á skáldsögunni, en ég neitaði að sætta mig við allt þetta fyrir utan hina mörgu, mörgu sögulegu ónákvæmni. Ungfrú Bingley gekk um varla klædd (kjóllinn hennar leit út eins og hinir myndu klæðast sem þröngum nærfötum). Elizabeth gekk til Netherfield með hárið niður og leyfði að fljúga út um allt. Fjölskyldan lá í leti um einn morguninn, þó að morgnar áttu að vera fráteknir til að hringja í kunningja (eða hringja á eigin heimili). Elísabet gekk úti berfætt í náttsloppnum sínum. Og í virkilega skelfilegu atriði gekk Bingley inn í svefnherbergi Jane og spjallaði við hana (og hljómaði eins og hálfviti) þegar hún var veik. Flestum myndi finnast þetta vera smáatriði, en ég vildi einfaldlega annað hvort A.) sögulega nákvæma kvikmynd eða B.) nákvæma framsetningu á persónunum í skáldsögunni. Leikstjórinn/rithöfundurinn/sá sem fórnaði nákvæmni, lipurð og góðri sögu fyrir fábrotna sögu um ást við fyrstu sýn. Ég get viðurkennt að þeir sem ekki hafa lesið bókina eða þekkja ekki þjóðfélagsvenjur þess tíma gætu mjög auðveldlega líkað við þessa mynd og það er ekkert athugavert við það. Ég gat einfaldlega ekki sigrast á löngun minni til að sjá kvikmynd sem fól í sér meira en bara tvö falleg andlit.