Fyrstu tuttugu og fimm mínúturnar standa upp úr sem hugsanlega þær verstu í breskri nútímamynd. Leikstjórinn/millistykkið William Cartlidge hefur meðhöndlað frumrit Wilde af slíkri lotningu að hann virðist hafa algjörlega hunsað þarfir kvikmyndaáhorfenda. Sem betur fer batna gæði leikstjórnar og klippingar verulega eftir fyrsta hálftímann, en þá er skaðinn skeður. Af leikarunum þurrka Prunella Scales og Robert Hardy gólfið með restinni af leikarahópnum í hvert sinn sem þeir eru á skjánum. Hinar undantekningarnar eru Arthur eftir Jonathan Firth og Mabel eftir Karen Hayley, sem fá nægilegt svigrúm til að koma línum sínum til skila með þeirri sönnu kómísku tilfinningu sem Wilde ætlaði sér. Aðalhlutverkin sem virðast, James Wilby og Trevyn McDowell, eru í samanburði daufleg og viðarkennd. Í augljósri tilraun til að svelta hverja krónu út af rýrri fjárveitingu hefur leikritið verið uppfært að nafninu til 1990, en í tengslum við upprunalega handritið eru áhrifin meira illa handrit sjónvarpsdrama frá 1970. Sannar gamanstundir eru fáar og langt á milli, en þegar þær koma eru þær mjög skemmtilegar - merki, kannski, um að skynsamlegri klippingu á restinni af leikritinu gæti hafa leitt til betri hraða og jafnari kvikmynd.