Aldrei, aldrei, hef ég verið eins hrifinn af kvikmynd og þetta litla verk um fjóra hópa fólks, sem stendur frammi fyrir kreppu, eða mörgum. Að sumu leyti svolítið eins og Short Cuts, en allt öðruvísi, á sama tíma. Það er haugur af aðalpersónum, sem við lærum öll að þekkja mjög vel þegar sögur þeirra þróast, og þær eru, eins og fólk sýnir gott sitt og sitt. slæmu hliðarnar, veikleikar þeirra og styrkleikar, með miklu drama og hlátri. Næsta jafngildi bandarískrar kvikmyndar, sem ég get hugsað mér, sem þá er mun veikari í alla staði, er Royal Tenenbaums. Four Shades of Brown, eins og titillinn væri á ensku, segir söguna um stressaðan hóteleiganda og eiginkonu hans og aldraða foreldra hans (sem eru farandtöffarar); um móttökustjórann á dýrabrennslustöð og ófarir fjölskyldu hans; um meðlimi matreiðslunámskeiðs (sem tala aðallega um sorglegt líf sitt) og í fjórða lagi um jarðarför kvenkyns brokksjókeis, sem reynir að halda áfram að skipuleggja fjölskylduna handan við gröfina, með því að syngja og koma fram í þrívídd í jarðarförinni, takk fyrir. til hátæknibúnaðar sem hefur kostað alla auðæfi hans (fjölskyldan fær engan, ekki einu sinni frægi hesturinn er gefinn til fjölskyldunnar)! Það er hlýja og samúð í þessari mynd, sem er full af sorg og hlátri, sem ég hef aldrei upplifað áður.Flestir leikarar voru nýir fyrir mér, nema Róbert Gustafsson og einn eða tveir í viðbót, en þeir eiga allir skilið stóru sleggjudóminn sem myndin fékk á sænsku Guldbagge hátíðinni (= sænsku "Oscar" verðlaunin) fyrir viku síðan!Karl, Kvenkyns og karlkyns aukaleikaraverðlaun hlutu þessa mynd, auk nokkurra í viðbót, til að ræsa! Ef þú hefur tækifæri, farðu og horfðu á hana - klukkutímarnir fljóta með mjög hratt!