Ein af mínum uppáhalds Hartley myndum. (Eins og það gæti verið „slæmt“.) Þó gæti þetta verið aðeins meira á trúarlegu hlið hlutanna en við myndum venjulega búast við. Engu að síður heldur það enn fram að Hartley halli sem við höfum öll vanist. Fyrsta mynd Jesú og Satan ræða hugmyndir sínar, skoðanir, vonir og eftirsjá um yfirvofandi endalok siðmenningar. Ímyndaðu þér nú að allt samtalið eigi sér stað yfir nokkra drykki á hverfisbarnum þínum. Og sem aukinn samtals (svo ekki sé minnst á sjónrænt) truflun, skulum við henda inn PJ Harvey sem svala félaga (aka Magdelena) til Mr. Chist. Svo, bara fyrir brosið, í bakgrunni, alltaf til staðar Hjálpræðishersveitin (leikin af Yo La Tengo) til að þjóna sem aukinni afvegaleiðingu. Leiðin að siðferðilegri réttlætingu hefur aldrei verið eins ánægjuleg. Mögulega fleiri spurningar en svör, en í því liggur fjörið. Og herra Donovan er niðurdreginn ljómi, eins og alltaf.