Ef þér er sama um að láta leika þér með tilfinningar þínar, þá muntu ekki hafa áhyggjur af þessari mynd. Á hinn bóginn, ef þú hefur gaman af breskum glæpaleyndardómum, fylgist með vísbendingum og sérð hvernig þær falla allar rökrétt á sinn stað í lokin, muntu verða fyrir miklum vonbrigðum. Hér eru nokkrar af rökréttu ósamræminu sem leiða til þeirra vonbrigða: * Þó að Lögreglan notar eftirlitsmyndavélar snemma til að safna vísbendingum um leyndardóminn, risastóra vörubílinn sem stoppaði og hindraði útsýni barnanna rétt áður en hvarf hennar nær ekki á myndavélina. Þetta er mikilvægur hluti leyndardómsins. Það er ósamræmi við að hafa bílinn sem börnin voru í veiddur á myndavélinni en ekki stóra vörubílinn sem er svo mikilvægur fyrir leyndardóminn.* Myndin fer langt í að sýna fágun búnaðarins við að fylgjast með hreyfingum barnanna en missir af tækifærinu. að nota sama háþróaða búnaðinn er að elta upp ökutæki sem kunna að hafa farið inn á vettvang glæpa frá myndavélasýnilegum stöðum við hlið glæpavettvangsins sem hluti af því að þróa vísbendingar.* Í Englandi er ekið vinstra megin. Leikstjórinn leggur sig fram við að láta bílinn standa á vettvangi glæpagarðsins hægra megin, í nokkurra metra fjarlægð frá blómasölunni, þegar hann hefði auðveldlega getað lagt strax fyrir aftan, eða jafnvel á hliðinni; eins og risastóri vörubíllinn gerði.* Rannsóknarteymi lögreglunnar er svo vandvirkur að finna fargaðan farsíma í holræsi nokkra kílómetra frá vettvangi glæpsins, en finnur engin blóðsönnunargögn frá höfuðáverka rétt við glæpinn. vettvangur, jafnvel þó að þeir hafi tryggt vettvang aðeins nokkrum klukkustundum eftir hvarf og án millifallandi úrkomu.* Leitarhundar voru alls ekki notaðir til að finna týndu börnin; þetta frá landinu sem er vel þekkt fyrir að þróa hundahundinn til leitar og veiða.* Það er órökrétt að svona mikið auglýst frétt myndi ekki mæta hinum væntanlega saklausa vörubílstjóra sem stoppaði við blómasalan.* Það er órökrétt að móðirin myndi fara út í slíkar öfgar og leggja svo mikla vinnu í að skilja eftir teppatrefjavísbendingar undir neglurnar fyrir morðrannsakendur sína, jafnvel að beita dóttur sína til að gera slíkt hið sama - á meðan hún hefði einfaldlega ekki getað skriðið út úr óvarða húsbílnum. Ef hún hefði nógu mikið vit á sér til að biðja dóttur sína um að fá teppatrefjar undir neglurnar, gæti hún alveg eins beðið dóttur sína um að hringja á hjálp eða jafnvel yfirgefa húsbílinn sem var í fjölmennum íbúðagarði.* Hinn grunaði sem rændi litlu stúlkunni var lýst sem andlega hægfara/vitlausri - sem réttlætti að hann drukknaði móðurinni óafvitandi en hann var nógu klár til að vinna ekki með lögreglunni og nýta sér einnig að fullu rétt sinn til að saka ekki um sjálfan sig. Það eru fleiri ósamræmi svona sem mun leiða til vonbrigða hjá sönnum spekingaáhugamanni. „Five Days“ er mjög veik bresk glæpasaga.