Fyrir slíkar myndir eins og "Anchors Aweigh" hafa fáar verið veittar jafn margar Óskarsverðlaunaviðurkenningar í upphitun fyrir happy hour. Annaðhvort var árið 1945 þröngsýnt ár fyrir góða kvikmynd eða þeir voru enn að þjást af fyrirfram áfalli eftir "The Lost Weekend" eftir Billy Wilder að þeir skrifuðu allt sem byrjaði á A á kjörseðlinum fyrir bestu myndina til að gleðja kyrrláta tónlistarmyndina trúa almenning. Þar sem Gene Kelly var tilnefndur fyrir þessa frammistöðu í stað hlutverks síns í 'Singin' in the Rain', þá hlýtur eitthvað að vera að bakvið tjöldin hjá MGM. Auðvitað er stúdíóið í sínu besta framkomu á þessari miklu lofsöngu ferð um frábæru stúdíóin og sjálft Hollywood, vel fyrir þá sem eru fastir hinum megin á hnettinum. Samt er sjómannssöngleikur með frábærum hæfileikum Gene og Frank Sinatra er vissulega skemmtilegur farsi, þrátt fyrir að fleiri þurfi að geispa við forsýningum söngleiksins svo áhorfendur í dag yrðu ekki fyrir óþarfa leiktíma. Það hafa verið mörg lengri verk fyrr og síðar, en í þessu tilfelli hefði verið hægt að útrýma öllum atriðum heillandi Kathryn Grayson. Fram að áhorfinu á "Kiss Me Kate" gæti það hafa verið nauðsynlegir óperuáhugamenn að horfa á einhverja af myndunum hennar með fjarstýringu í hendi. Ef það var þörf á að æfa sig í að sækja konur fyrir "On the Town" frá 1949, þá þurftu heppnir sjómenn í strandleyfi ef til vill ekki að lofa áheyrnarprufu með Jose Iturbi og slá á píanóið fyrir heilshugar "Susie" flutning. Fáir eru heppnir að fá skjápróf í gullnu stúdíói MGM. Þá eru fáir enn heppnari að láta sjá sig. Það er engin eftirsjá að vel heppnuðum skjáprófum Susan Abbot eða Kathryn Grayson, en það gerir sífellda óperuáhugamanninn von um að bleiki seðillinn verði afhentur báðum. En fyrir alla þá eru stjörnuhæfileikarnir í góðu formi og stig yfir meðallagi varpað inn með smá, en skemmtilegri flottri sjóherssögu samofin ungum metnaðarfullum sjómannadrengjum sem eru góðir fyrir seint sprungur af stríðsmóral, gerir að minnsta kosti "Anchors" ekki spurning. að velja ranga MGM mynd. Leikstjórnin heldur sér þar sem leikararnir bera söguna í yndislegri litamyndatöku. Alltaf þegar einhver springur út í tónlist eða söng er myndin ánægjulegt tilefni. Eðlilegur hápunktur myndarinnar eru teiknimyndaævintýri Gene Kelly í fantasíulandi, sem ná hámarki í ljómandi dansi við músina Jerry. Þetta er verðskuldað meistaraverk á ferli Kellys og það er gaman að vita að hann hugsaði um það áður en Fred Astaire byrjaði að dansa á veggjum og lofti. Það er ekki beinlínis að sitja undir þreföldu bragði, regnboga stráð, súkkulaðiskúffu, rjóma. og kirsuberja- og banana sundae, en það er ferkantaður fastur sykurmoli sem einhvern veginn bráðnar í munninum og þrátt fyrir sektarkennd er það samt skemmtileg tilfinning. Einkunn: 7/10