Ég horfði á "Fuckland" fyrir löngu síðan. Ég laug ef ég myndi segja að ég man það í smáatriðum; það sem ég man best eftir er pirringurinn sem það vakti mig og tilfinningin um algjöra sóun á dýrmætum peningum og tíma, ekki aðeins tíma mínum og peningum sem ég lagði í að horfa á myndina heldur líka leikstjórans. Talið er að "Fuckland" sé gagnrýnandi Argentínumanna , kynna okkur (ég er líka Argentínumaður) sem lítið fólk sem tekur heiðurinn af og státar jafnvel af smávægilegum, fáránlegum sigrum og finnst við vera það besta sem Guð (sem er líka Argentínumaður) skapaði. Ég ætla ekki að halda því fram. Það er líklega sönn staðhæfing um nokkuð stóran hluta þjóðarinnar (þann hluta sem ég fyrirlít, við the vegur). Og jafnvel þótt þetta væri ekki satt, þá er það ekki mitt mál. Versta syndin sem "Fuckland" framdi var að tjá slíka yfirlýsingu um eigin leikstjóra. Stöðug tilfinningin sem ég fékk var sú að leikstjórinn væri of upptekinn við að reyna að heilla okkur til að lauma myndavél inn í eyjarnar til að hafa áhyggjur af því að gera góða (jafnvel miðlungs) kvikmynd. Margar myndirnar sem gerðar eru með falinni myndavél eru tilgangslausar. Leikstjórinn kýs að sýna sig með kjánalegri útgáfu af gömlum stríðsmyndum og sínum eigin. Og það er alls enginn söguþráður. Þar að auki sýnir þessi mynd með stolti Dogme vottorð fyrir opnunartitlana, aðeins til að vanvirða meginreglur þess eftir á (til dæmis með því að hafa leikstjórann með í einingunum - enn eitt merki um stolt hans?). móðgandi kvikmynd, ekki sem Argentínumaður, heldur sem áhorfandi. Mér fannst ég vanmetin. "Fuckland" er einfaldlega ein versta mynd sem ég hef séð.