Þessi mynd fékk mig til að hugsa ... en ekki um söguþráðinn, leikstjórnina, persónurnar, undirliggjandi skilaboð eða snjallt handrit. Langt frá því. Ég var eftir að velta fyrir mér hvað í Sam Hill fór úrskeiðis á bak við tjöldin. Það var greinilega eitthvað mikið að frá upphafi. Ég er undrandi á jákvæðum athugasemdum um myndina og fyrir frammistöðu Jodie Foster. Frá upphafi var ljóst að Foster hafði hringt í þennan. Í einni fyrri athugasemd var meira að segja minnst vel á svipbrigði hennar. Ég hlýt að hafa verið að horfa á aðra mynd þar sem fröken Foster (venjulega í persónulegu uppáhaldi) virtist vera algjörlega áhugalaus. Í einni af fyrstu senum sínum með Foster lítur Fred Ward út eins og hann sé líka annars hugar vegna orkuleysis hennar og hann á í erfiðleikum með að skila eigin línum með hvaða eldmóði sem er. Þegar hann er kallaður til að taka þátt í meintu örvæntingarfullri leit að Foster, sem er á flótta, virðist Ward líka vera orðinn vandræðalega hálfkæringur á verkefninu. Að mínu mati hefur Dennis Hopper alltaf verið einvíddar flytjandi, svo ég var ekki Ég bjóst ekki við miklu af honum ... og hann skilaði af sér. Já, þessi fékk mig til að hugsa löngu eftir að honum lauk. Sú staðreynd að Joe Pesci og Charlie Sheen neituðu að láta nöfn sín fylgja verkefninu bendir til þess að þetta hafi verið algjör óþef fyrir alla sem að málinu komu. En að komast að því að leikstjórinn vildi helst fela sig á bak við dulnefni segir sitt. En af hverju að hlusta á mig? Mér finnst Foster alltaf vera fáránleg í kjól, en samt er hún tilkomumikil í blúndu nærfötum.