Allen fer til landsins (einhvers staðar hatar hann að fara í raunveruleikanum) og á helgi með vinum sínum - sem eru venjulegu vel heppnuðu hvítu millistéttirnar sem koma fram í mörgum myndum hans. Ég finn venjulega eitthvað skemmtilegt í Woody Allen gamanmyndir, en hér fellur hann í raun algjörlega á hausinn. Jafnvel einstaklingarnir virðast hafa yfirgefið hann. Þetta er í raun enginn söguþráður (barbitar og bitar af þorski Shakespeare) - en Allen virðist nota staðsetninguna til að leyfa hálf dulrænu lofti, sem gerir málið bara enn vitlausara og hálfgert. Það virkar bara ekki kl. hvaða stig sem er og er bara risastór leið. Það besta við þessa mynd (fyrir utan að lokaútgáfurnar eru að koma) er að slæmu dómarnir virðast fá hann til að vakna og átta sig á því að það að henda saman slatta handriti og steypa félögum sínum í það er ekki skemmtun.