Hraði sem ég tel að sé beint afrit af Hollywood myndinni Cellular (ég hef ekki horft á þessa) gefur mynd af prufuleik sem er mjög spennandi fyrstu fjóra dagana, en kemst svo í mjög leiðinlegt jafntefli í lokin. Ég hef horft á þessa mynd í dag 12. janúar 2008 á leigu VCD. Frumsýningardagur hennar er 19. október 2007. En sem betur fer vissi ég ekki eða heyrði mikið af þessari mynd áður nema að hún er svívirðileg í miðasölunni. Þannig að í þessum aðstæðum þegar ég horfi á myndina finnst mér þessi mynd hafa getað verið mjög góð mynd, en svo fellur leikstjórinn aftur í gildruna fyrir Bollywood hefðir og hefur sóað mjög góðu tækifæri. Auðvitað sem Bhatt mynd verður að afrita annars staðar frá. En núna skiptir það engu máli fyrir mig, ef ég hef ekki séð upprunalegu myndina. Mér fannst aðalþemað bara svipað og 'Nick of Time' og 'Badshah'. Í myndinni er Sanjay Suri sýndur leyniþjónustumaður, en eiginkona hans heldur að hann sé kokkur. Þetta vekur upp minninguna um „True-Lies“. Eini nýi hlutinn var notkun ef síminn. En það líka sem ég komst að núna er tekið úr kvikmyndinni Cellular. Svo þegar kvikmynd er gerð með blöndu af svo mörgum öðrum kvikmyndum er framtíðin alveg skýr. Það sem mér líkar við myndina er hraði hennar. Eins og nafnið gefur til kynna gerast hlutirnir virkilega hratt og það er ekki mikill tími til að hugsa um á milli atriða. En þetta brotnar á síðustu 20 mínútunum þar sem myndin fer í hefðbundnum Bollywood stíl Dhishum dhishum. Söguþráðurinn í myndinni er líka nokkuð áhugaverður. Þrjár sögur ganga samhliða, hver á eftir annarri. Annað af ráninu á Urmila, hitt af Zayed að reyna að hjálpa Urmila, og síðan morðáætlun forsætisráðherra. Þessar þrjár sögur blandast eðlilega innbyrðis þegar myndin heldur áfram. En svo hefur hinn ósköp venjulegi leiklist og óþarfi aukastíll drepið anda myndarinnar. Nema Sanjay Suri, enginn annar hefur áhrif. Þetta á jafnvel við um Urmilu, sem er alltaf efnileg í RGV-myndum. Vegna þessa venjulegu leikara eru sumar senur ekki í rauninni þær tilfinningar sem leikstjórinn vildi. T.d. atriðið í lokin þar sem Urmila skilur alla von og klippti á símann, hefði átt að hafa góð áhrif. En í staðinn bíðum við bara eftir því að atriðinu lýkur. Annað en leiklist dregur einhver óþarfa ást á stíl niður myndina. Að sýna svo flott illmenni er gott fyrir Hollywood-myndir ekki fyrir Bollywood. Bakgrunnur London er líka aðeins til að búa til stíl og ekki er hægt að sjá mikinn gáfulegan kost á þessum bakgrunni. Sérstaklega í lokin voru öll þessi dhishhum-dhishhum algjörlega óþörf. Kannski hefur leikstjórinn á tilfinningunni að hápunkturinn í hindímyndum hljóti að hafa slík slagsmál. Þær líta út fyrir að vera óraunhæfar, auka lengd myndarinnar og ganga úr skugga um að fólkið sé að yfirgefa leikhúsið áður en myndinni lýkur. Alltaf finnst mér myndin einu sinni hægt að horfa á. Ef það kemur í sjónvarpið eða þú getur fengið það á leigu þá er það í lagi. En vertu viss um að þú hafir fjarstýringuna og framsendahnappinn við höndina. Næst þegar myndin er í sjónvarpinu geturðu örugglega horft á aðrar rásir.