"One True Thing" er sú tegund af kvikmynd þar sem áhorfendur eru innblásnir mjög og mjög innblásnir frammistöður. Ég er ekki endilega að fullyrða að myndin sé upplífgandi, því hún er það ekki. Í raun er myndin niðurdrepandi. Ég er að reyna að segja að það þurfi mikið til að kvikmynd nái að tárast í hópi viðstaddra. Ég grét í "One True Thing", nóg til að álykta að þetta sé ein tilfinningaríkasta mynd ársins 1998. Persónurnar voru fullkomlega steypt. Sýningarnar eru allar tryggðar tilnefndir til Óskarsverðlauna, sérstaklega Meryl Streep, sem sýnir hina deyjandi Kate afar vel. Leikur hennar einn var nóg til að gera myndina skara fram úr til að mæla með, og gefur þér nýtt sjónarhorn á hana. Ég hélt líka að Renée Zellweger myndi sýna raunsæja einhleyp, frjálsa konu sem þarf að sjá um sína eigin móður. Aðrir leikarar, þar á meðal William Hurt og Tom Everett Scott, voru líka frábærir. Handrit þessarar myndar var virkilega frábært. Það er svolítið fyndið hvernig hugmynd myndarinnar tengist umdeildum atburðum í mínu nærumhverfi. Sjáðu til, ég bý nálægt Lansing, Michigan, og núna er stórt mál hér að aðferðum aðstoðarsjálfsvígslæknisins Jack Kavorkian (afsakið stafsetningarvilluna ef svo er) hefur nýlega verið bannað. Almenningur mun kjósa um þetta samkvæmt skoðun sinni í nóvember Eftir að hafa horft á "One True Thing" breytti það sjónarhorni mínu á þessu efni, þó ég hafi alltaf trúað á það. Án þess að segja frá endi myndarinnar þá segi ég einfaldlega að sjálfsvíg er fjarlægt þema í þessari mynd og mér finnst það passa nákvæmlega inn í hina glæsilegu sögu. Á heildina litið hefur þessi mynd svo sannarlega meiri tilfinningaleg áhrif en „Titanic“, „Saving Private Ryan“ eða nokkur annar táragull sem gefinn var út á síðustu árum. Ég held að það sé vegna þess að meginhugmynd þessarar myndar er sú að svona hlutir hafi gerst á hverjum degi, þannig að það tengist áhorfendum betur. Og reyndar að þetta gæti komið fyrir þig.