Í gær svala ég loksins forvitni minni og sá þessa mynd. Þekking mín á söguþræðinum var takmörkuð við um það bil 60 sekúndur af stiklunni, en ég hafði heyrt góða gagnrýnendur sem olli því að væntingar mínar jukust. Þegar ég sá myndina höfðu þessi óbundnu stykki verið sameinuð í sögu sem var að verða nokkuð forvitnileg, með einhverjum óútskýranlegum smáatriðum. En á endanum er allt birt sem einföld röð óheppni, „sorte nula“ á portúgölsku. Umfram allt fannst mér sagan skynsamleg og allt passar á sinn stað, eiginleikar góðs handrits. Ég verð líka að nefna hljóðrásina sem hjálpar til við að skapa ótrúlegt umhverfi. Og ef þú hugsar um auðlindirnar sem Fernando Fragata notaði að gera þessa mynd, ég trúi því að hún muni gera marga framleiðendur í Hollywood öfunda...