Dálítið vonbrigðamynd myndi ég segja: leiklistin var einhvern veginn stífluð. Í mörgum tilfellum fann ég bara ekki að andlitssvipurinn passaði við orðin sem voru töluð eða ásetning atriðisins. Reiður (eða dapur, glaður, svekktur) persóna ætti að fá áhorfandann til að trúa því að hann sé reiður (eða dapur, glaður, svekktur). Það gerist ekki hér. Ummælin um rithöfundana þar sem þú gerir ráð fyrir að þú vitir nú þegar persónurnar voru viðeigandi. Þeir gera hluti og segja hluti sem koma upp úr engu: persónan Andrew sakar foreldra sína um að senda merki sín á milli í kvöldmatnum; þá blæs hann í loft upp og strunsar út og segir föður sínum "Ekki snerta mig, f***!". Kannski, ef við hefðum séð forsöguna, myndum við skilja hvaðan allt það kemur, en það er enginn forleikur, svo við erum nokkuð á sjó með ástæðuna! Eitt skrítið, sérkennilegt sem Andrew gerir er að fara í gamla steinnámu, setjast á brúnina með útsýni yfir „kyrrt vatnið“ fyrir neðan; svo teygir hann sig ofan í gallabuxnavasann og dregur upp sígarettupakka og kveikir í henni. Hann gerði þetta sama þrisvar á meðan á myndinni stóð; Ætli við eigum að líta á þetta sem einhverja pyntaða athöfn að vera ein og reið? Kannski einu sinni, en þrisvar sinnum? Það gæti jafnvel hafa verið fjórum sinnum, ég missti töluna. Ef ég á að vera heiðarlegur, þá er það staðreynd að hann hefur nýlega komist að því að hann er ættleiddur; þetta gerist mjög snemma í myndinni svo það er engin tilfinning fyrir neinum stórkostlegum breytingum sem hann gæti verið að gangast undir vegna þessarar uppgötvunar. Það er ekki alveg ljóst hvort það er ástæðan fyrir því að hann er svona bitur eða hvort það snýst um eitthvað annað. Ég býst við að það sé einhvers konar Lynchian tilfinning í myndinni en ætti leikstjóri í fyrsta sinn að reyna að stíga svona fjall svona snemma á ferlinum?