Ég fékk þessa mynd út viku eftir andlát Ichikawa Kon - ég býst við að ef það er ein leið til að marka andlát frábærs leikstjóra þá er það að lyfta vínglasi til hans á meðan hann horfir á eina af hans bestu myndum. Ichikawa átti einn besta ferilinn í japönskum kvikmyndum, en þar sem hann hafði aldrei sérstakan stíl eða þema virðist hann oft gleymast miðað við nálæga samtímamenn sína eins og Ozu og Kurosawa (hann var aðeins yngri en þeir, en ekki mikið ). Hann er einn af þessum leikstjórum sem stangast á við höfundakenningar - líklegt er að eiginkona hans (sem skrifaði handritið að þessari og mörgum öðrum myndum hans) hafi borið jafnmikla ábyrgð á gæðum kvikmyndanna og hann. En þegar best lét var hann jafn góður og allir japanskir ​​kvikmyndagerðarmenn á þeim tíma. Sérstaklega hafði hann mikla tæknikunnáttu sem gerði honum kleift að segja flóknar sögur á aðgengilegan hátt. En hvað þema varðar gæti þessi mynd varla verið einfaldari - stríð er helvíti. Nei í alvöru, það er í alvörunni helvíti. Fire on the Plain fylgir ekki venjulegum stríðsreglum. Það er ekkert raunverulegt upphaf - við byrjum sem ömurlega Tamura, sem er venjulegur einkamaður (þó að það sé gefið í skyn að hann sé hugsandi og menntaðari en flestir aðrir - á einu stigi er sýnt að hann skilur ensku, en hann klúðrar þegar hinir spyrja hann hvernig hann viti það) er skipaður á sjúkrahús, þar sem eining hans er þegar í skelfilegu ástandi. Hermennirnir eru sigraðir og deyja úr hungri. Þeir eru ekki lengur her, bara tuskuflokkur flóttamanna - veiddur af heimamönnum, og nokkurn veginn hunsaður af Bandaríkjamönnum, sem eiga stærri fisk að steikja. Hungur og örvænting rekur hermennina út á jaðar og handan brjálæðis. Í dæmigerðum Ichikawa stíl er hún ekki bara ömurleg - hún er einkennilega fyndin á köflum (mjög svartur húmor auðvitað). Hápunktar þessarar myndar fyrir mér eru framúrskarandi frammistaða frá aðalhlutverkum og lifandi ljósmyndun. Persónurnar, í allri sinni mannúð, en líka algjörlega tap á mannúð, eru allt of trúverðugar. Þetta er þessi sjaldgæfa kvikmynd - sem mun neita að eyða sjálfri sér úr höfðinu á þér, jafnvel þó þú viljir gleyma henni.