Jæja hvar á að byrja hér? Straightheads setur mig í smá vandamál. Hefði þessi mynd komið frá Ítalíu, til dæmis, 1975, verið leikstýrt af Ruggero Deodatto og leikið David Hess í aðalhlutverki, þá væri ég hraðar en Labrador drekkur vatn á sumardegi. Vegna þess að á meðan Tarantino og Rodriguez eru uppteknir annars staðar af virðingu sinni fyrir grindhouse bíó, hefur Dan Reed framleitt nauðgunar/hefnd grindhouse mynd af sér í Englandi, og á að því er virðist sama fjárhagsáætlun og það hefði þurft Rodriguez að breyta fótlegg Rose McGowan í. vélbyssu. Vegna þess að ef þú vilt spila grindhouse bingó, þá leyfðu mér að kalla fram „tölurnar“: 1. Rík, háfleyg ferilkona mætir dálítið gróft frá röngum hlið brautanna á ósennilegan hátt og fær, jafn ósennilegt, heitt á honum. Athugaðu.2. Óþarfa myndir af umræddri háfleygandi ferilkonu í ýmsum nektarríkjum. Athugaðu.3. Flækjuð og afar ólíkleg söguþráður þróun sem setur upp persónur sem eru eingöngu til til að gera það sem þær gera og sem ekki er hægt að ímynda sér að eigi sér einhverja tilveru fyrir utan atriðin sem þær eru í. Athugaðu.4. Óþarflega myndræn nauðgunarsena framin af klíku karlmanna með enga merkjanlega dýpt persónuleika eða bakgrunns annars en þeir eru þarna til að nauðga. Athugaðu.5. Grófar og blóðugar senur um morð og hefnd til að ljúka þessu öllu saman. Bingó! Í sögulegu samhengi er Straightheads frekar einfalt efni: Dyer hittir Anderson og hún býður honum í veislu á sveitahaug í eigu yfirmanns hennar. Á leiðinni heim koma þeir þremur heimamönnum í uppnámi í Landover sem hefna sín með því að gefa Dyer góða skó og hópnauðga Anderson. Hjónin hófu þá að hefna sín. Svo langt, svo "Straw Dogs", "Late Night Trains", "House on the Edge of the Park", "I Spit On Your Grave" osfrv o.s.frv. Svo hvers vegna hugsaði ég ekki mikið um þessa mynd? Ýmsar ástæður: Ég býst við að fyrst og fremst geri ég ráð fyrir að þegar menn eins og Gillian Anderson eru í leikarahlutverkinu býst ég við betra, en það er algjör skortur á heiðarleika hér heldur en mest. Því alltaf þegar einhver sest niður til að horfa á Hess og hans líka að hryðja konur og myrða karlmenn sína í þessum tímabilum frá 7. áratugnum, þá vita þeir alltaf nákvæmlega hvað þeir fá - skyndibita með lágum fjárlögum sem eingöngu eru hönnuð til að sjokkera og höfða til lægsta samnefnarans. Vondýrin hræða og myrða góðgæti, góðgæti snúa taflinu við vondu og drepa þá til baka, og allir fara sáttir heim, langanir þeirra til að sjá dálítið viðbjóðslegt ofbeldi slakt og öruggt í þeirri vissu að heimsskipulagið hafi verið endurreist. Sem rithöfundur og leikstjóri telur Dan Reed hins vegar greinilega að Straightheads hafi miklu meira að segja um ástand mannlegs sálarlífs en það og reynir í örvæntingu að innbyrða kvikmynd sína af heimspekilegri dýpt sem er einfaldlega ekki til staðar. Til dæmis, þegar Anderson og Dyer ætla að hefna sín á árásarmönnum sínum, komast þeir að því að einn nauðgaranna á fjórtán ára gamla dóttur sem er ágirnd mannanna tveggja sem hann umgengst. Þegar Anderson loksins hittir hann augliti til auglitis, játar hann að hann hafi aðeins nauðgað henni sem truflun til að tveir félagar hans myndu draga athygli þeirra frá dóttur sinni!!! Hið frjálslega og dirfska hvernig Reed sleppir þessari litlu opinberun inn í söguþráðinn er einfaldlega kjaftstopp, það er næstum eins og hann býst við að þessi einfalda tilvísun í barnaníð dugi til að koma siðferðislegum áttavita áhorfenda í ofboði og fá þá til að yfirgefa kvikmyndahúsið og hugsa að þeir hef bara setið í gegnum eitthvað sem skiptir máli. Til að vera viss um að við „fáum það“, á þessum tímapunkti er okkur sýnt yfirferð yfir nauðgunarröðina í annað sinn, að því er virðist frá sjónarhóli árásarmannsins og umhyggju hans fyrir dóttur sinni, en Reed tryggir að við fáum miklu fleiri skot. af Anderson grófum höndum og nauðgað yfir vélarhlíf bíls hennar. Óþarfi kemur ekki inn í það. Eftir að hafa verið sagt frá ástæðum hans fyrir því að nauðga henni, bindur Anderson hann yfir borð, slær í viðskiptaenda leyniskytturiffils (ásamt fyrirferðarmiklum hljóðdeyfi, bara ef einhver væri ekki með fallísk myndmál á hreinu) upp jakkann sinn en skortir hugrekki til að toga í gikkinn og segir Dyer (sem hefur engar slíkar siðferðislegar áhyggjur) að „þetta er búið“. Dyer heldur öðru fram og siðferðisleg vandamál þeirra eru sett fram sem eitthvað sem Wittgenstein og Russell gætu hafa rætt í herbergjum sínum í Cambridge yfir tei og kökum. Það er næstum óáhorfanlegt í fáránleika sínum. Í sanngirni, fröken Anderson hegðar sér í gegnum myndina. Það er augljóst að hún vill skilja Scully langt á bak og blessuð, hún gerir það svo sannarlega; maður veltir því fyrir sér hvað Mulder hefði gert af því að fyrrverandi félagi hans húkti niður til að taka leka í vegarkanti og svínaði síðan mann með byssu? Dyer, aftur á móti, gerir það sem hann hefur gert í nánast öllum myndum sem hann hefur gert til þessa - það er að segja, leikur gor blimey guv cockney tegund chappie með ljótu glotti, ósvífni línu og andliti sem flestir myndu aldrei fá. þreyttur á að kýla. Þetta á sérstaklega við um lokaatriðið þar sem Dyer, eftir að hafa myrt árásarmenn sína með köldu blóði, horfir á myndavélina í, það sem ég er viss um að er ætlað að vera, tilvistar angistarsvip sem býður okkur að hafa samúð með örlögum handanna. tekist á við hann og þau siðferðisvandamál sem hann hefur þurft að yfirstíga, en minnir þess í stað mun meira á Oliver Hardy sem horfir pirraður í myndavélina eftir að Stan hefur komið honum í enn eitt fínt ruglið. Sem tilviljun dregur þessa mynd ágætlega saman.