Tilgerðarlaus frásögn eins og þessi notar alltaf sömu tækni: 1) Kastaðu ógegnsæjum, ómótuðum þráðum í kringum sig til að rugla áhorfendur. 2) Fjallið aðeins um „stór“ efni eins og lífið, dauðann og Guð. 3) Láttu það virka djúpt með senum lífsins, dauðans, himins o.s.frv. 4) Treystu á vitsmunalega veikburða áhorfendur til að gefa þér ávinning af vafanum. 5) Og að lokum, hlæja alla leið til lofs gagnrýnenda. Þessi mynd er tilgerðarlegur gervi-intellektúalismi eins og hún er djarflegast. Ekki nóg með að þessir kvikmyndagerðarmenn svara engum spurningum, þeir eru hræddir við að setja fram spurningarnar til að byrja með. Kvikmyndinni er haldið saman af víðum. Leiðbeiningar eru hækkaðar og lækkaðar óþægilega. Popmenningarlegar tilvísanir eru hrikalegar og handahófskenndar. Það er svo lítið að benda á að allir gagnrýnir stungur munu missa af. Gagnrýnendur sem fundu vitsmunalegan grunn fyrir þessa mynd eru hræddir við að viðurkenna sannleikann: þeir hafa ekki hugmynd um hvað þessi mynd er um. Góðar fréttir: ekki heldur kvikmyndagerðarmennirnir. Fullnægjandi tilraunir til að svara djúpstæðum spurningum um mannlega tilveru krefjast vitsmuna, gáfur, ljóðlistar og snilldar. Því miður sýnir þessi mynd ekkert af þessum eiginleikum.