Woody Allen (sem ég verð að játa í upphafi að ég hef aldrei verið mikill aðdáandi af) leikstýrði þessari hálfgerðu heimildarmynd um líf Emmett Ray (Sean Penn), djassgítarleikara frá 1930, en stjarna hans ljómaði um stund, svo fljótt. dofnaði. Penn vinnur trúverðugt starf í hlutverkinu, túlkar flókinn og nokkuð taugaveiklaðan mann (ekki ósvipað Allen sjálfum, sem kannski útskýrir hvers vegna Woody myndi laðast að þessu verkefni) sem getur ekki viðhaldið samböndum og hefur tvíburaástríður (fyrir utan gítarleik) ) voru að skjóta rottur á sorphaugnum og horfa á lestir. Það er ekki mikið samræmi í sögunni. Hún er sögð í vissum skilningi af röð nútímajass-"sérfræðinga" (einn þeirra er Allen sjálfur), sem segja frá ýmsum kenningum sínum og túlkunum á mismunandi atburðum í lífi Ray. Lokaniðurstaðan er afskaplega ósamræmileg frásögn af lífi skáldaðs manns sem virðist hafa fengið nokkuð áhugaverða lífssögu af höfundum sínum, sem líklega hefðu átt að gera betur með hana. Djassaðdáendur og aðdáendur Woody Allen munu líklega hafa gaman af þessu. Hvað mig varðar? Það besta sem ég get gefið honum er 3/10.