Þetta er gamalt myrkrahús mynd. Ungt par læðist um undarlegt stórhýsi sem sagt er stjórnað af Satan, þar sem þau hlaupa frá og inn í hvert af öðru af illa samsettri áhöfn: konu í neyð, api, apamaður, dvergur, ýmislegt skrítið... útlítandi fólk og (einhverra hluta vegna) tveir Kínverjar. Þeir enda í hásætisherbergi þar sem hetjan þarf að spila „Price Is Right“ eins konar keppni sem felur í sér að klifra upp sjö þrep með sjö upplýst fótspor; þess vegna titillinn. Fyrir minn smekk er þetta of mikið af sama hlutnum. Það er skemmtilegt að læðast um gangna skemmtihúsa um stund og verður síðan endurtekið. Í samanburði við Harold Lloyd eða Buster Keaton eða Laurel og Hardy að gera sama hlutinn á tveimur hjólum, þá er það ekki alveg fyndið. Það er ekki ógnvekjandi heldur, og var greinilega ekki ætlað að vera: heimilishaldið er of fáránlegt. Flestar kvikmyndir í þessari tegund koma jafnvægi á grínmyndina við raunverulega ógn, og venjulega tvær - ein sem persónurnar halda að sé raunveruleg og önnur sem hún er forsíðu fyrir. Hér á ekki að taka forsíðuna alvarlega, og ekki það sem fjallað er um. Nokkrar skemmtilegar stundir koma upp úr blöndunni, en það er frekar þung skemmtun. Skáldsagan sem myndin var byggð á var bein spennumynd og ég held að hefði mátt spila beint til betri áhrifa - og gæti enn verið það.