Þessi mynd er hreint „Hollywood hokum“. Hún er byggð á skáldsögu sem heitir 'Not Too Narrow Not Too Deep' eftir Richard Sale, sem gæti hafa verið áhugaverð eða ekki; það þyrfti rannsóknir til að komast að því! Sagan í myndinni tekur sem sjálfsögðum hlut fyrir mörg atvik og mikinn bakgrunn sem augljóslega var til í skáldsögunni en er hvergi að finna í myndinni, þannig að annað hvort var myndin grimmilega klippt eða handritið var í rugli frá upphafi. Það er ekki ein millisekúnda í þessari mynd sem er lítillega raunsæ, hvorki hvað varðar atburði eða persónur. Þetta er hrein Hollywood fantasía í alla staði. Tveir þekktir leikarar, Paul Lukas og Peter Lorre, eru svo vannotaðir og ónýtir að það þýddi ekkert að vera í myndinni. Þeim hlýtur að hafa verið hent út í blönduna á þann hátt að maður bætir söxuðum graslauk í eggjaköku í von um að bragðið verði aukið. Myndin er ítarleg tilraun til að búa til „siðferðissögu“ og er svo fyndin að hún er hlæjandi. Sagan fjallar um harðsvíraða glæpamenn sem eru fangelsaðir í Franska Gvæjana sem vilja flýja úr franska nýlendufangelsinu sínu í gegnum frumskóginn (mjög frumskógur í Hollywood, með gúmmíslöngu). Það þarf náttúrulega að vera kona í sögunni, svo Joan Crawford gerir það að verkum að hún er óheppinn flakkari sem af einhverjum ástæðum verður ómótstæðilegur við Clark Gable, einn glæpamannanna sem slapp. Crawford sleppur í gegnum frumskóginn gengur í háhæluðum skóm og heldur förðuninni ferskri. Gable daðrar og svífur og lætur á sér kræla, hrukkar á enni hans eins og hann var vanur, brosandi og horfði vísvitandi á alla, sem var hans háttur. Það er erfitt að meðhöndla slíka persónu sem harðan glæpamann þegar hann er alltaf að reyna að vera Clark Gable að hann hefur örugglega ekki tíma eftir til að vera þjófur. (Athyglisækjendur eru samkvæmt skilgreiningu of uppteknir til að stela og henta ekki verkefni sem krefst þess að fólk sjái þá EKKI.) Allt flóttahlaupið er svo fáránlegt að það er aðeins hægt að líta á það sem létt skemmtun. Tilraun til trúarbragða og „dýptar“ er gerð með því að dæla inn í söguna dularfullum „miskunnarengli“ sem gengur sjálfviljugur inn í fangelsið og þykist vera fangi. Hann hjálpar til við flóttann og fylgir öllum glæpamönnum og ráðherrum til ýmissa dauða þeirra og hjálpar þeim að finna „frið“ í síðustu andúð þeirra. Þessi persóna er mjög vel leikin af Ian Hunter, sem heldur í gegnum sannfærandi andrúmsloft leynilegrar þekkingar, brosir furðulega, kemur með dulræn spádómsorð og er með lítinn blett sem er þjálfaður á andlitinu til að gefa honum himneskan ljóma. Þemað er ætlað að vera endurlausn. Þú gætir kallað það Donald Duck útgáfuna af 'Hollywood Goes Moral and Gets Heavy'. Fyrir raunverulega dýpt sýnir „I Confess“ frá Hitchcock frá 1953 hvernig það ætti í raun að vera gert. Aftur á móti sýnir þetta léttvæga bull hversu berir skápar Meaning voru í Tinsel Town, og að þegar þeir fóru að róta að einhverju sem gæti þýtt eitthvað, þá gátu þeir ekki fundið upp annað en meira blikk.