Allt frá frábærum leik af ákaflega áhrifamiklum leikarahópi, yfir í gáfulega skrifaða (og mjög tilvitnunarhæfa) handrit, allt frá íburðarmikilli kvikmyndatöku til fallegs nótnalaga eftir Carter Burwell, Rob Roy býður upp á sjaldgæfa upplifun í kvikmyndagerð: sem er næstum ómögulegt að finna galla á hvaða svæði sem er. Það hefur verið gerður nokkur samanburður við Braveheart, sem kom út sama ár. Með fullri trú á Mel Gibson fannst mér Braveheart vera of sjálfsmeðvituð og prédikandi epic til að keppa við Rob Roy sem tegund kvikmynda sem ég myndi kæra mig um að sjá oftar en einu sinni. Á meðan Braveheart vinnur hörðum höndum að því að vera alvarleg epík, grípur Rob Roy þig bara og gleypir þig inn í þétt ritstýrða frásagnarlistina. Ekki ein einasta sena er til spillis. Rob Roy inniheldur hið fullkomna jafnvægi dramatískrar spennu, hasar og jafnvel einstaka húmors. Persónurnar eru vel útfærðar, koma fullkomlega á framfæri þjóðtáknum og hegðun sem festir þær í ekta tímabilsumhverfi sínu. Ennfremur eru þær ekki skopmyndir af góðu og illu eins og við sjáum allt of oft í jafnvel nútíma kvikmyndum. Til dæmis, á meðan við vonum að hetjulega Rob Roy sigrar, við gerum okkur grein fyrir að vandræði hans eru afurð hans eigin stolts og heiðurstilfinningar. Tim Roth leikur einn hatursfullasta vonda strák í kvikmyndasögunni, en samt koma augnablik þar sem við getum skilið hvernig atburðir lífs hans hafa mótað hann í að verða það sem hann er. Rob Roy notar stig af persónuþróun sem gerir sögu hennar enn trúverðugri og grípandi. Rob Roy er yndislegur fjársjóður, með einn mesta sverðslag sem nokkurn tíma hefur verið dansaður og loftslagsbundinn endi sem er verðugur allrar spennuþrunginnar eftirvæntingar.