Hvað er að segja um mynd gegn stofnun sem var framleidd á tímum svo litlauss tóms, félagslegs afskiptaleysis og forræðishyggjunnar. Fyrsta stóra óháða kvikmyndin Cassevettes náði ekki samstundis velgengni í miðasölu og hefur enn ekki fengið þá gagnrýni athygli sem hún á skilið. Ég dreg samanburð við þessa bylgju bandarískra sjálfstæðra verkefna sem samanstanda af „Beat“ kvikmyndagerðarmönnum eins og Robert Frank og Harry Smith með gróskumiklum vettvangi sem varð til í París seint á fimmta áratugnum sem kallast frönsk nýbylgja. Þeir ræddu ljóð og heimspeki og varnarleysi á tími þegar restin af menningunni var heltekið af því að enduruppgötva bandaríska menningaryfirburði; Jafnvel á þessu stigi barðist þetta sérkennilega, mjög sjálfsprottna tegund kvikmyndagerðar gegn stofnun slíkra pólitískra orðasamtaka og ofstækismanna sem héldu þróun listanna í skefjum um miðja tuttugustu öld. Cassevettes-kvikmyndin skoðar kynþáttatengsl og sýnir manninn sem veikan í andlitinu. kærleikans vegna þess að við, sem menning, erum blind af eigin kynþáttahlutdrægni og fordómum. Hinn frábæri þáttur í flestum verkum Cassevettes er að myndir hans hafa nánast öfugsnúin mínímalísk áhrif; hugræn viðbrögð eru framkölluð með fíngerðum persónutengslum, ekki svo miklu myndmáli. Þetta er ástæðan fyrir því að verk hans virðast bíða eftir því að hann tekur innilegri nálgun við að skilgreina persónur sem byggja minna á skýrum athöfnum og meira á túlkun. Þó að uppáhalds Cassevettes myndin mín sé 'Husbands', þá er þessi mikilvægasta hans.