THE GOVERNESS er skapmikill tímabilsþáttur, hvikandi saga gyðingakonu sem, við andlát föður síns, heldur af stað til Skotlands 1830, þar sem hún gefur sig út fyrir að vera heiðingja til að fá vinnu til að framfleyta fjölskyldu sinni í London. Rosina - eða María, eins og hún kallar sjálfa sig í engu of lúmskum táknrænum skrifum - er stýrislaust barn, félagsvera með drauma um að verða leikkona. Hún gengur í bandalag við vinnuveitanda sinn og leysir fyrir slysni afgerandi vandamál í rannsóknum sínum með ljósmyndun. Sveiluð af velgengni hefja þau stöðvandi og óþægilegt ástarsamband á meðan elsti sonur ástvinar hennar verður vonlaust (og óútskýranlega) ástfanginn af henni. Og eins og barn skilur hún ekki afleiðingar gjörða sinna - á endanum svíkur hún þá. hún blekkti til að skapa sér líf. Margir halda því fram að þetta sé eitthvað af femínískri stefnuskrá, en ég er ósammála því. Hvort sem hún er ætluð eða ekki, þá fer þessi mynd bara í hug ef ég lít á hana sem varúðarsögu. Að lokum eru mestu vonbrigði Rosinu sannleikurinn - að hún laug, lenti á leið til að hjálpa manni sem hún vildi vera bæði faðir hennar og elskhugi hennar, og á endanum stuðlaði ekkert nema eyðileggingu. Sem slíkur gefur endir myndarinnar mér þá tilfinningu að ekkert sem hún gerði, enginn sem hún notaði, hafi glatt hana - og það er nákvæmlega eins og það á að vera. Þurfti ég svona langa og langoru kvikmynd til að kenna mér þessa lexíu? Alls ekki. Þvert á móti, ef ekki hefði verið fyrir frábæra kvikmyndatöku, einstaka tónagerð og von mína um að hún fengi framgöngu sína, þá hefði ég ekki haldið mig við það til loka myndarinnar. Aðdáendur Minnie Driver verða líklega fyrir vonbrigðum af ójafnri frammistöðu hennar en gæti viljað sjá hana samt; Ég efast um að ungar kvenkyns aðdáendur Jonathan Rhys-Meyers muni geta haldið sér vakandi fyrir þá laun sem þeir búast við, og ég get ekki varist því að halda að þetta geymi of lítil menningarleg smáatriði til að vekja áhuga, jafnvel fyrir ljósmyndaáhugamenn. Stigin 3 sem ég gef myndinni eru eingöngu fyrir sjónrænan stíl og skor. Í krafti annarra verka þeirra geri ég ráð fyrir að frammistaða leikaranna sé svo vonbrigði vegna lélegs handrits og verri leikstjórnar, en þau eru á endanum ómerkileg.