Ef það væri ekki fyrir hina mjög aðlaðandi Jennifer Jostyn í aðalhlutverkinu hefði ég slökkt á „Milo“ eftir fyrstu 30 mínúturnar. Hins vegar, eins létt í augum og hún er, er hún ekki nóg til að bjarga þessari mynd, ekki til langs tíma. Milo byrjar með hópi ungra stúlkna sem fylgir „ungum dreng sem er ætlaður“ í gulum sleikju í hús í skóg þar sem hann sýnir þeim fósturvísa í krukkum. Svo virðist sem samningurinn hafi verið sá að ef hann sýndi þeim krukkurnar fær Milo gamli að fara í kvensjúkdómalæknispróf á hverri þeirra í staðinn. Einn úr hópnum býður sig fram til að vera „fyrsti sjúklingur“ Milo og hann leiðir hana bak við luktar dyr. Augnabliki síðar streymir blóð undan hurðinni og okkur er hrint inn í nútímann. Komdu inn í hinn yndislega Jostyn sem leikur eina af stelpunum sem allar eru fullorðnar í dag. Hún er afleysingakennari með grunnt sjálfstraust þar sem nánasti vinur hans virðist vera gullfiskur, hún fær boð um að snúa heim í brúðkaup vinar. Jájá! Þú giskaðir á það. Vend aftur til Miloville. Milo, sem á að hafa drukknað fyrir mörgum árum, virðist eiga í vandræðum með að vera dauður og byrjar að hræða og myrða stúlkurnar sem honum tókst ekki að "skoða" fyrir öllum þessum árum. Milo, persónan, minnti mig á einn af stökkbreyttum úr mynd Cronenbergs "The Brood." Hann hefði getað verið ógnvekjandi, en hversu ógnvekjandi getur illmenni verið sem klæðist gulum regnfrakka? Söguþráðurinn ruglar jafnvel sjálfum sér og niðurstaðan lét mig vilja 90 mínúturnar til baka. Ég sendi Milo, óhæfa niðurskurðarmynd, til að standa í horninu!