Ef aðeins rithöfundurinn/framleiðandinn/„stjarnan“ hefði minnstu hugmynd um takmörk leiksviðs hans og hvernig litið er á hann á skjánum (að vera með gleraugu og hliðarskil er ekki nóg til að láta þig líta út fyrir að vera skrítinn og skrítinn ef andlit þitt og tennur hafa verið mótuð af ýmsu heilbrigðisstarfsfólki til að samræmast bandarískum hugsjónum um almenna, karakterlausa samhverfu, sem ranglega er litið á sem fegurð í þessu ofboðslega yfirborðslega samfélagi) hann hefði valið John Heder sem aðalpersónuna í stað þess að reyna að draga fram góða- Vilja-Hunting og búa til farartæki til að sýna hans... hans... tja, sjálfan sig. Frábær aukaleikari (Drottinn veit, þeir hljóta að eiga í vandræðum með að samþykkja þetta) er sóað í kvalafulla, eilífa baráttu við að bregðast sannfærandi við aðalpersóna sem er ófær um að koma jafnvel einföldustu línunni til skila með viðeigandi tónfalli, og trúðu mér, hann skortir ekki einfaldar línur til að velja úr, enda virðist samræðan hafa verið samin af fimm ára barni. Ah bíddu... það er sama manneskjan að þykjast vera rithöfundur og þykjast vera leikari. Það er ekki oft sem ég sé ekki kvikmynd til enda, en þetta sáðlát var óbætanlegt frá upphafi og sýndi engin merki um bata eftir fyrsta klukkutímann. Saur.