Það virðist alveg síðan 1982, um það bil tveggja eða þriggja ára fresti fáum við kvikmynd sem segist vera "Næsti liðsforinginn og herramaðurinn." Það hefur enn ekki verið ein mynd sem hefur staðið undir þessari fullyrðingu og þessi mynd er ekkert öðruvísi. Við fáum venjulegar rifnar senur frá OAAG ("Ég vil þig DOR," kennarinn gefur Richard Gere persónunni of stóran skammt af æfingum í vonar að hann hætti, Gere karakterinn kemur aftur fyrir stelpuna, Gere karakterinn áttar sig á því að kennarinn er frábær, o.s.frv.) og þessi mynd er eins fyrirsjáanleg og sólin sem rís í austri og er hræðilega misskilin ofan á. Costner leikur sína venjulega „vitra kennara“ persónu, eina persónuna sem hann getur leikið og maður fær virkilega tilfinningu fyrir takmörkuðum leikhæfileikum hans hér. Kutcher er hræðilegur í Richard Gere karakternum, bara misskilinn með leikhæfileika sem er varla hak fyrir ofan Keanu Reeves. Aðalvandamálið við þessa OAAG wannabe er að aðalpersónurnar tvær eru svo ótrúlega einvíddar að manni er aldrei sama um hvort heldur og hvenær Persóna Kutcher snýr loksins við (alveg eins og Gere gerði í OAAG) þú ferð bara "hvað svo? Myndin skilur engan söguþráð ósnortinn og virðist aldrei enda eins og að segja "ó bíddu, við gleymdum að loka kærustusögunni, eða sagan um það sem gerist eftir að hann útskrifaðist, eða hinir sex söguþræðir í myndinni..." Það sem er meira undrandi eru frábæru "gagnrýni" sem ég sé hér. Skoðanir almennings hætta aldrei að koma mér á óvart.