"Graduation Day" var gefin út í maí 1981, á hátindi niðurskurðarmyndaæðisins. Fyrr á sama ári höfðu aðdáendur verið teknir fyrir kvikmyndum eins og „My Bloody Valentine“, „Just Before Dawn“, „Friday the 13th Part 2“ og „The Burning“ og kvikmyndahús bjuggust enn við myndum eins og „Halloween II“, „ The Prowler", og "Til hamingju með afmælið til mín". Ég hef séð allar þessar myndir og af öllum vinsælustu niðurskurðarhöggunum árið 1981 er "útskriftardagurinn" lang verstur. Það sem "útskriftardagur" jafngildir er æfing í lélegri kvikmyndagerð með lágum fjárhag með slæmum leik, slæmum skrif, tilgangslausar persónur, tilgangslausar senur, óþarfa nekt, cheesy samræður og tilraun í klippingu sem virkaði ekki svo vel. Og hver gæti gleymt hinni klassísku 80's diskótónlist sem spilar alla myndina (tónlist upphafssenunnar er aðeins keppt af tónlistinni sem spilar í eltingarsenu). Hins vegar þegar þú leigir kvikmynd sem þessa ætti einstaklingur að vera meðvitaður um að þessar upplýsingar verða í þessari mynd. Svo hvers vegna er "Graduation Day" ekki talin klassísk eins og "Halloween", "Friday the 13th", "A Nightmare on Elm Street", "My Bloody Valentine", "The Burning" eða "Prom Night"? Hvers vegna leita aðdáendur enn eftir þessum myndum en hunsa þetta án tillits til? Það er ekkert verra en hægfara slasher, og "Graduation Day" gengur frekar hægt. Það sem verst er að það eru fullt af tækifærum til að flýta fyrir; það eru margar tilgangslausar persónur sem eru kynntar og sem fá aldrei tækifæri til að vera grunaður um morðin eða vera fórnarlamb. Þarna er slyngur kennari, stressaður skólastjóri, slægur ritari, dópaður öryggisvörður í skólanum, hugmyndalaus spæjari, alkóhólisti stjúpfaðir, huglaus amma og mamma fyrri fórnarlambs sem enn syrgir. Allar þessar persónur gætu haft ástæðu til að drepa eða ástæðu til að drepast, en þær eru allar til spillis. Það versta er að sagan einbeitir sér enn að þeim, og stundum tilgreinir heilu atriðin bara til að útfæra karakter þeirra. En til hvers? Það sem kemur mér á óvart við "Utskriftardaginn" og litla aðdáendahóp hans er að fólk er ekki meira undrandi yfir dauðasenunum. Aðdáendur fara villt með dauðasenur eins og flekamorðin í „The Burning“, þvottavéladauðann í „My Bloody Valentine“, kabóbdauðann í „Happy Birthday to Me“, dauðanum á hvolfi í „Friday the 13th Part 3“. ", og heitapottadauði í "Halloween II", og meira að segja bílhlífardauði í "Madman". En hvar er virðingin fyrir sumum sannarlega einstökum (þótt cheesy) dauðsföllum í "Útskriftardegi". Eitt fórnarlambið er spælt beint í gegnum hálsinn með skylmingarsverði, en annað fær því sverði kastað á sig eins og spjótkasti. Besti dauðinn inniheldur toppa undir lendingarmottu. Af hverju eru þessi dauðsföll ekki fræg meðal tegundarinnar eins og dauðsföllin í vinsælli slasher-myndum?"Graduation Day" reynir mikið á að vera frábær og einstök mynd, en það vantar bara rökfræði og takt sem eyðileggur alla upplifunina. . Það er ekki það versta sinnar tegundar (prófaðu að kíkja á "Don't Go in the Woods... Alone") og það er smá spenna, auk þess sem það skilar nákvæmlega því sem aðdáendur eru að leita að (blóði, blóði, nekt, kynlífi , og fortíðarþrá) en "Útskriftardagurinn" verður ekki minnst sem einnar af bestu slasher-myndum sem gerð hefur verið. Þetta er ekki spurning um fjárhagsáætlun - næstum allir skurðaraðilar eru með lágt fjárhagsáætlun - hins vegar er þetta spurning um hugmyndir, sköpunargáfu og handverk. Það er allt sem hvers konar kvikmyndagerð er...Mælt með fyrir harðkjarna slasher aðdáendur. Almennum hryllingsaðdáendum gæti leiðst dálítið og fólk sem hefur alls ekki mikinn áhuga á hryllingi ætti að forðast. Þetta er ekki versta slasher-mynd sem gerð hefur verið, en hún er langt frá því að vera sú besta.