Þessi mynd tók þrjár klukkustundir, að meðtöldum auglýsingum, á History International Channel í gærkvöldi. En það leið eins og þrjár vikur. Þetta voru ekki ódýrar, stífar og óviljandi fyndnar myndirnar af sprengjuárásinni á Dresden. Það var ekki það að myndin sé svipt nánast öllu samhengi í kringum seinni heimsstyrjöldina. Það var ekki einu sinni það að sprengingin sjálf var oft látin líta út fyrir að vera ekkert annað en meiriháttar óþægindi fyrir kjánalega ástarsögu. Nei, það voru viðarkenndar persónulýsingarnar sem soguðu lífið úr sögunni. Ó, og sú staðreynd að ef það er mögulegt fyrir kvikmynd að vera obsess, þá er Dresden þessi mynd. Kannski hefði betri titill verið DRESDEN--Eins og URIAH HEEP HEFÐI LEYFIÐ ÞAÐ. Það er sérstaklega síðari punkturinn sem er svo pirraður. Var sprengingin á Dresden stríðsglæpur? Framleiðendur þessarar myndar trúa því. En á þann týpískan hátt sem Þjóðverjar eru komnir til að nálgast seinni heimsstyrjöldina, geta þeir ekki stillt sig um að segja það án þess að væla yfir „friði“ og „ekki fleiri stríð - hvar sem er“ eins og þeir séu Móðir Teresa. Og, líka dæmigert fyrir þýska þvermóðsku í garð Breta sérstaklega, er ómeðhöndluð viðleitni til að grúska fyrir "bresku", en hlaða allri "sekt" fyrir Dresden á einn mann, Arthur Harris. Sagði ég einn mann? Jæja, ekki alveg. Í upphafi myndarinnar er upphrópun frá aðalpersónunni, Önnu, sem við eigum öll að hafa samúð með. „Fjandinn Ameríkanar!“ öskrar hún á meðan hún horfir á sprengjur falla í burtu. Og nokkrum mínútum síðar hljómar útvarpsrödd sem varar við því að „ameríska hryðjuverkasprengjuárásin“ hafi verið gerð á Þjóðverja. Taktu eftir orðinu „hryðjuverk“. Náði því? Það eru í raun Bandaríkjamenn á bak við ómannúðlega skotmörk á þýska borgara. Sama að stefna Bandaríkjamanna fyrir næstum allt stríðið í Evrópu var „nákvæm“ sprengjuárás á iðnaðar- og stríðsframleiðslustöðvar. Sama að það voru Bretar sem tóku ákaft upp "svæðissprengjuárásir" á borgaraleg skotmörk í Þýskalandi - áður en Þjóðverjar höfðu sjálfir skotið á ensk skotmörk. Sama að Bandaríkjamenn gerðu loftárásir á daginn, urðu fyrir meira mannfalli á ferlinum en Bretar, til að ná nákvæmum skotmörkum, á meðan Bretar sprengdu óbreytta borgara í skjóli nætur. Sama að Bandaríkjamenn voru í raun og veru teknir inn í hina sönnu hryðjuverkasprengjuherferð RAF, sparkandi og öskrandi gegn henni. Sama að flestir bandarískir embættismenn, frá FDR til Dolittle hershöfðingja, voru á móti því að miða almenna borgara á meðan Churchill og hershöfðingjar hans gátu ekki beðið eftir því. Nei, í DRESDEN eru bæði Þjóðverjar og Bretar, nema "Bomber" Harris, saklaus af kenningu, er það gefið til kynna, búið til af vondu Bandaríkjamönnum. Og aðeins kraftur og kraftur ástarsögu þýskrar hjúkrunarfræðings og bresks sprengjuflugmanns sem var látinn falla getur útskýrt "sannleikann" um voðaverkið á fullnægjandi hátt. Rétt. Ó, við the vegur, fyrir yngri og líklega lítt lesna lesendur IMDb, var fyrsta og enn eina stóra bókmenntaátakið til að gefa ígrundaða rödd sprengjuárásina í Dresden friðarsaga skrifuð af Kurt Vonnegut - bandarískum POW í Dresden þegar sprengingin var gerð. Ég held að ZDF í Þýskalandi hafi ekki fundið fallega hjúkrunarfræðing fyrir Billy Pilgrim.