Serían í heild sinni - besta verk Jim Henson. John Hurt *er* sögumaðurinn. Oft Óskarshandrit, sem kemur ekki á óvart þegar þú telur að Minghella skrifar. Óskars-kaliber leikari, alltaf.Sapsorrow - Allir elska 'The Soldier and Death', en eitthvað við 'Sapsorrow' ýtir því hærra í minn garð. Í fyrsta danssalsenunni, búningarnir, tónlistin - fullkomnun. Hurt og hundurinn hafa venjulega hálfgerð samskipti við söguna, en í þetta skiptið ýtir Minghella henni upp það aukastig í „hring-senu“ á milli Hurt og Sapsorrow. Efnafræðin á milli persóna er sérstaklega vel þróuð, meira en venjulega í seríunni, með vísan til vináttu Straggletags og prinsins. Sástu það? Sjá það aftur. Gefðu meiri athygli (þeim ykkar sem ekki dýrka þetta 22 mínútna stykki af fullkomnun í kvikmyndum af ofstæki). Aldrei séð það? Mér þykir það svo leitt. Luck Child - ekki eins háþróuð og Sapsorrow, en mjög snjöll í sjálfu sér. Þetta er saga um kaldhæðni. Kaldhæðni á kaldhæðni, innan kaldhæðni... ég elska það. Sérhver persóna er leikin til fullkomnunar, að ferjumanninum undanskildum. Hann var að gera drama; allir aðrir voru að gera rómantíska gamanmynd. Ég fyrirgef honum. Þetta er í uppáhaldi hjá mér af aðallega grínþáttunum, 'Sapsorrow' og 'The Soldier and Death' eru dæmi um dramatískari þætti. Aukaathugasemd: Grískar goðsagnir. Það sem það skortir í Minghella fíngerð (öðruvísi rithöfundur) bætir það að hluta til með djörfung þar sem það sýnir hinar fjórar valda goðsagnir af meiri samúð og virðingu og sögu en venjulega. Skoðaðu líka Jim Henson Hour ef þú getur fengið hana í hendurnar. Fyrir sögusagnafíkla er það með The Man Himself sem kynnir goðsagnirnar, ljónið úr 'True Bride' og... Ekkert pirrandi upphafsþema! Hálfur sagnamaður, hálfur hreinn, ófalsaður múppukona.