Þetta myndband var fyrsta útsetning mín fyrir Eddie Izzard. Við áttum nokkra vini á einni nóttu og af einhverjum ástæðum höfðum við vaðið á rásum á HBO yfir kvöldið. Einhver að nafni „Eddie Izzard“ var á. Ég reyndi að hlæja ekki of hátt að fyrstu bröndurunum. Ég vildi ekki vera "ábyrg" fyrir því að restin af hópnum hefði gaman af einhverju sem var augljóslega að drepa mig. Eftir að hafa haldið hlátri mínum lengur en heilbrigt, sleppti ég takinu - eins og við hin gerðum (við vorum ekki grýtt, við the vegur, né talað um tryggingar og lífeyri ...). Við vorum kæfð eftir það. Sögulínurnar, söguþráðurinn, furðulegu en samt sniðugu tengslin í gegnum sketsana eru ekkert minna en ljómi. Síðan hef ég verið háður öllum Eddie-Izzard-grínmyndum sem ég kemst í hendurnar á. Verk hans eru algjör snilld. Gamanleikur hans virðist áreynslulaus. Hann virðist meira eins og þessi hysterically fyndni vinur sem hangir heima hjá þér og röfla um þetta eða hitt...Þetta er krampalega fyndið. Hann gefur þér til kynna að brandarinn sé á milli þín .. og hans, hinna einu sönnu áhugafólks um húmor, þegar allt kemur til alls. Ef þú ert fyrir vonbrigðum með þetta myndband hefurðu ekkert vit á næstsíðasta í húmor – eða húmor eins og sagt er í Bretlandi.