Hjónaband glæsilegra New York borgar hjóna með barn hrynur þegar eiginkonan vill fara („Það þurfti mikið hugrekki fyrir hana að ganga út um dyrnar!“ segir nágranni okkur); önnum kafinn, annars hugar eiginmaðurinn tekur að sér „móðurlega“ ábyrgðina og nær syni sínum, en fljótlega kemur konan aftur. Mjög handónýt mynd gefur okkur ekki mjög raunhæfa fjölskyldueiningu (þar sem hinn ungi Justin Henry líkist vissulega ekki afurð hjónabands Dustin Hoffman og Meryl Streep!), en gangverkið er forvitnilegt og tekur þátt og leikstjórinn Robert Benton heldur hraðanum. sprellandi með fullt af snjallræði, dásamlegri klassískri tónlist, sniðugri klippingu og öruggum húmor. Persóna Streep er hönnuð til að vera köld, sjálfhverf norn, en ég var tilbúin að finna miklu meira fyrir henni en Benton vildi líklega. Það þarf að mála þetta allt í svörtu og hvítu, góðu og slæmu, þar sem Hoffman lærir hversu erfitt konan hans átti það og fær annað tækifæri til að vera gott foreldri. Myndin hvikar aldrei af fyrirfram ákveðnu brautinni og mjög fínn leikur bjargar henni næstum því, en ég er ekki viss um hvert Benton var að stýra myndinni í lokaþáttinum og lokaatriðið er afskaplega snöggt. *** frá ****