Yfirborðslega séð er "Brigadoon" mjög efnilegur afþreyingarpakki. Gene Kelly og Vincente Minnelli, teymið á bak við "American in Paris", eru sameinuð mörgum af þeim frábæru handverksmönnum og konum sem stóðu að baki fyrri samvinnu þeirra. Aðalkona Gene er Cyd Charisse, einn besti dansari 40/50 kvikmynda, og ólíkt almennt yfirburða „It's Always Fair Weather“ gaf þessi mynd þeim tækifæri á ekki aðeins einum heldur tveimur dansum. Lerner og Loewe voru rísandi liðið á bak við framtíðarsmelli eins og "My Fair Lady" og tónlistarmeistaraverk Minnellis "Gigi"; Lerner og Minnelli voru þegar búnir að sýna fram á hina frábæru samvinnusafa sína á hinni ágætu "American in Paris." Hvað gerðist á leiðinni? Af hverju er myndin sjálf svona heimskuleg leiðindi? Minnelli sjálfur vildi ekki gera myndina, þrátt fyrir fyrri hlý listræn og persónuleg samskipti hans við Lerner. Kannski var það vegna þess að meðfædd íhaldssemi myndarinnar var aðeins of mikið af tveimur skrefum fram á við fyrir MGM og eitt skref aftur á bak fyrir Vincente Minnelli. En þegar hann var fastur í þessu verkefni eins og íbúar Brigadoon eru fastir innan borgarmarka þess, reyndi Minnelli að breyta því í eitthvað sem væri skemmtilegt á sérstaklega truflandi, ef ekki frelsandi hátt. Lokaniðurstaðan er sannarlega skelfileg að sjá. Þó að stefnt sé að barnalegum sjarma fyrri Minnelli-smella eins og "Cabin in the Sky" og "Meet Me in St. Louis", þá geta flötu sokkabuxurnar, sem klæðast íbúa Brigadoon, ekki töfrað fram neitt af þeim. blekking nostalgía þessara staða sem aldrei hafa verið. Duttlunga þess samsvarar ekki einu sinni gljáandi ljómanum „Yolanda og þjófurinn“ eða „Sjóræninginn“ vegna þess að hálendisstillingarnar virðast á sama tíma of sérstakar fyrir svona framandi fantasíu og of almennar fyrir raunverulegar mannlegar tilfinningar. Eina fólkið í Brigadoon sem ég að minnsta kosti get tengt við eru óánægði maðurinn sem reynir að flýja og óheppni samferðamaðurinn sem Van Johnson leikur sem skýtur hann óvart. Almenn málsmeðferð í bænum Brigadoon sjálfri er of fáránleg og héraðsbundin jafnvel til að hægt sé að rekja þær til afturábaks kristni: þær virðast jákvæðar heiðnar í svip sinn. Til dæmis, í skiptum fyrir ódauðleika Brigadoon, hefur hinn heiðvirti og almennt „góði“ prestur bæjarins fórnað sínum eigin stað í hinu meinta blessaða athvarfi. Á einum tímapunkti erum við fullvissuð um að „allir eru að leita að sínum eigin Brigadoon“. Skemmst er frá því að segja að miðasalan fyrir þessa mynd staðfestir minn eigin grun um að flest okkar séum ekki að leita að svona hálfóþægilegri paradís. Forsendan sjálf er fáránleg og næstum móðgandi niðurlægjandi, en gæti virkað ef leikmenn væru fullkomnir. En Kelly sjálfur er það verndarvænlegasta við myndina og Charisse er hræðilega misskilinn sem meyjar bjartsýnismaður á svipaðan hátt og Lucille Bremer í "Yolanda and the Thief". Van Johnson gerir sína bestu útgáfu af klassíska Oscar Levant hliðarmanninum til Kelly (jafnvel að kveikja í 3 sígarettum á einum tímapunkti eins og Levant í "AIP"), og hann veitir fullt af skemmtilegum augnablikum. En það segir eitthvað út af fyrir sig ef besti hluti af stórri fjárhagsáætlun með öllum bestu hæfileikum MGM er afkastaðri Van Johnson frammistaða.