Heimsókn Hitlers til Rómar er bakgrunnur þessarar blíðu sögu um ást, vináttu, samkynhneigð og fasisma. Sophia Loren leikur húsmóður og sex barna móðir sem situr heima á meðan öll fjölskyldan hennar fer í hergönguna til heiðurs Hitler og Mussolini. Hún þarf að vera heima þar sem fjölskyldan hefur ekki efni á vinnukonu. Hún hefði þó elskað að fara þar sem hún ásamt öllu húsnæðissamstæðunni þar sem hún býr er ákafur aðdáandi Il Duce. Það er þó ein undantekning. Hinum megin við garðinn situr Marcello Mastroianni á stólnum sínum og hugleiðir sjálfsvíg. Ástæðan? Hann er samkynhneigður og hefur af þeim sökum nýlega misst starf sitt sem útvarpsmaður. Myndin tekur svo sannarlega kipp þegar þessir tveir hittast fyrir tilviljun. Mastroianni er í örvæntingu og vantar mjög vin. Loren, sem er svekkt yfir eiginmanni sínum sem svindlari, misskilur Mastroianni og í meistaralega myndaðri, leikstýrðri og leikinni senu á þaki byggingarsamstæðunnar býður honum líkama sinn til þess að verða hafnað. Skömmu síðar kemur hungur hennar í staðinn fyrir þennan mann, þennan andfasista, þennan samkynhneigða, þennan heim sem er svo fús til að gefa henni allt sem hún þráir. Þetta er fallega unnin mynd með tveimur af hæfileikaríkustu leikurunum alltaf. Loren sannar hér að hún er leikkona af stærðargráðu þegar vel leikstýrt er. Þetta er einföld en samt kraftmikil mynd um fasisma, ást, venjulegt fólk og síðast en ekki síst mannlegt ástand. Þrátt fyrir dapurlegan endi er smá von í upplausninni, hlutirnir munu breytast, einhver hefur skilið.