Leyfðu mér að hafa þetta á hreinu: „Hotshot lýtalæknir missir sjúkling á skurðarborðinu á meðan hún fjarlægir blöðru úr andliti hennar og endar með því að verða ástfanginn af nýlega aðskilinni gisti- og morgunverðarfreyju innan um 24 klukkustunda frá því að hún hitti hana vegna traustra ráðlegginga hennar um háttur við rúmið." Vá. Farðu yfir "The Notebook", það er nýr krakki í bænum. Hvar á að byrja. Jæja, hvað með dýpt þessa "sambands"? Ég held að við getum örugglega dregið saman grunn þessarar ódauðlegu ástar í eftirfarandi skrefum:1. Skiptið á kurteislegum ánægjulegum hlutum yfir salatbita. 2. Drekktu mikið magn af Jack Daniels; spila körfubolta með gömlum mat 3. Gefðu glögg, óumbeðin ráð hvert öðru um vitleysa líf þitt. 4. Ást á meðan fellibylur stendur yfir. 5. Verið líf ykkar hvert öðru með flugpósti. Ég tók eftir því að George C Wolfe er með „Hárkúluna“ og „United Kanye West Project“ í skjalinu sínu. Væri "halda þig við þína tegund" of harkalegt? Nóg sagt. Ég held að flestir séu sammála um að bestu ástarsögurnar fá okkur til að gráta, hlæja eða jafnvel vona. En ástæðan fyrir því að þeir geta það er sú að einhvers staðar á söguþræðinum förum við virkilega að hugsa um persónurnar sem við erum að horfa á á skjánum. Til að láta okkur vera sama verður að eyða tíma í að þróa þessar persónur...líf þeirra, sögu þeirra, hvers vegna við erum að horfa á þær núna. Wolfe virtist ekki vilja "sóa tíma okkar" í svona léttvægleika, og í staðinn útvegaði hann okkur allar um það bil 8 mínútur af bakgrunnsupplýsingum um hverja persónu áður en hann henti okkur í ákafa mann-á-mann samspil tveggja LEIKARA sem við. Ég hef allar komið til að dýrka, en tvær PERSONAR sem okkur gæti verið meira sama um. Í eina stutta viðkvæmu augnablik þegar Richard Gere hrópar út að hann búist ekki við að hún hlusti á vandamál hans, og hún býður honum í kvöldmat, sér áhorfandann glampa - byrjun - á einhverju sérstöku á milli þessara tveggja persóna. En í stað þess að fá að njóta tilhlökkunar og glettni „hvað gerist næst“ í hinni dásamlegu, ófyrirsjáanlegu gleði sem tilhugalífið er, erum við þess í stað ýtt á hausinn í ástarsambandi tveggja einstaklinga sem við þekkjum varla. Við skulum horfast í augu við það. Við höfum öll heyrt cheesy one liners í rómantískum kvikmyndum. En ástæðan fyrir því að við slógum til Bogart í "Casablanca" eða Nicholson í "Something's Gotta Give" er sú að hjörtu okkar og huga hefur verið lyft til himins og dregið í gegnum leðjuna og aftur til baka með þessum persónum, og þegar þeir skila línunni, við erum svo djúpt í vandræðum þeirra að við tökum ekki einu sinni eftir ostastuðlinum. Þar sem Wolfe leyfir okkur ekki að elska eða jafnvel líka við söguhetjurnar okkar, þá sitjum við bara eftir með fromage samloku og smá grín meðal áhorfenda. Wolfe tekur setningu gamla Hollywood leikstjórans „cut to the chase“ allt of bókstaflega hér. Þar sem leikarahópurinn okkar skilar hverri stæltu línu, er áhorfandinn látinn velta því fyrir sér hvort leikstjórinn Wolfe sé að segja við áhorfendur: „c'mon. þetta er Richard Gere rómantík. kaupið bara inn.“ Þetta er afleiðing af þessari töfrandi mynd. skorti á karakter - eða sambandi - þróun sem hápunktur myndarinnar mistekst að kippa í hjarta okkar. Þegar persóna Gere deyr leið mér eins og ég væri að horfa á fréttir um að einhver sem ég þekkti ekki væri látinn. Eða að horfa á róðrakeppni kvenna í áttunda flokki á Ólympíuleikunum í Peking. Bara. Gerði það ekki. Umhyggja.Epic. Misheppnast.