(Aðeins minniháttar spillingar nema eins og fram hefur komið). Ég hef notið mikið af spænskri kvikmyndagerð undanfarið; bæði hið raunverulega spænska kvikmyndahús fólks eins og Almodovar, og suður-amerískt kvikmyndahús leikstjóra á borð við del Toro, en frábæra "Devil's Backbone", sem gerist í borgarastyrjöldinni á Spáni, var fínasta hryllingsmynd síðasta áratugar. Það kemur því ekki á óvart að þessi mynd er bæði vel gerð, vel leikin og nær að viðhalda þessu áberandi öðruvísi spænska andrúmslofti. En þetta er líka eins viðbjóðsleg og tilgangslaus mynd og maður gæti vonast til að þurfa ekki að sjá. Hver er eiginlega tilgangurinn með þessu öllu? Við höfum enga raunverulega hugmynd um hvað olli því að hrollvekjandi aðalpersónan fór í drápið, þrátt fyrir að mikið magn af frásagnarrödd sé sótt beint úr eigin sjálfsmyndadagbók. Í venjubundinni óþægilegri opnunarröð, sem gerist meira en áratug fyrr, sjáum við aðalpersónuna drepa kærustu sína í reiði öfundar og stjórnunarbrjálæðis ("ef ég get ekki fengið þig getur enginn."). Merkilegt nokk er þetta ef til vill ein besta þáttaröð myndarinnar, en hún hefur engin greinanleg tengsl við síðari drápið hans, sem virðist gjörólíkt bæði hvað varðar hvatningu og framkvæmd. Hvað kom fyrir hann í fangelsinu sem olli þessari breytingu? Við höfum ekki hugmynd, þó að við uppgötvum síðar, sem fáránlega eftiráhugsun, að hann náði lögfræðiprófi meðan hann var í fangelsi. Í Bretlandi, í nokkrum af okkar alræmdu "raðmorðingja" eða "kynlífsmorðingja" málum, vaknar hin hræðilega spurning ; hvað með konuna? Vissi hún, eða grunaði hvað var að gerast? Þetta er spurning sem þessi mynd hefði getað spurt, og reyndar fer eiginkonan að koma fram sem ein af forvitnandi persónunum. En bannað er svarið við spurningunni alveg skýrt: "Nei, hún gerði það ekki". Jafnvel þegar dramatískt tækifæri sem þetta er sett á disk, tekst myndinni samt að rugla því saman. Allt sem við fáum í raun og veru, teiknað lauslega í lokin, er örlítið siðlaus viðbúnaður hennar til að greiða inn ágóðann eftir viðburðinn. Berðu þetta saman við hræðilega opinberunarstundina á Ten Rillington Place, þar sem eiginkona Christie segir "þú veist hvað ég meina." þar með innsiglaði hennar eigin örlög og leyfði okkur skelfilega innsýn inn í ólýsanlegar hylur bældrar þekkingar og hryllings.(Stórspilli í þessari málsgrein). Í millitíðinni eigum við að trúa því að morðinginn sjálfur sé glæpamaður sem yfirgnæfir lögregluna í heild sinni og tryggir þar með stutta fangavist á geðsjúkrahúsi áður en honum er sleppt svo hann geti drepið aftur. Hvernig nákvæmlega náði hann þessu? Söguþráðurinn verður ákaflega skrítinn á þessum tímapunkti; eitthvað sem tengist því að skilja vísvitandi eftir ákveðnar vísbendingar fyrir lögregluna; en hvernig þetta allt virkar eða hvers vegna, eða hvernig síðari dómsmálið fer í raun fram, er enn ráðgáta. Ég trúi reyndar ekki að raðmorðingja sé svona. The Silence of the Lambs er kannski teiknimyndasöguefni, en Lecter til hliðar kemur raðmorðingjunum rétt fyrir sig. Þeir eru mjög truflaðir, mjög vanvirkir, mjög ófullnægjandi fólk; ekki hrollvekjandi heillandi höfuðpaurinn sem kynntur er hér (nátengdur hinum jafn ótrúverðuga morðingja í The Last Horror Movie, eða jafnvel Man Bites Dog, þó að það virðist ekki hafa verið tekið eftir því að þetta hafi verið háðsádeila). Þessi mynd hefur litla spennu, og grúfir yfir því hvaða litla forvitni söguþráðurinn gæti hafa valdið. Það hefur ekkert gagnlegt að segja um hvatir raðmorðingja, hvorki almennt, né í sérstöku menningarumhverfi Spánar. Þetta er ekkert annað en illa samsett afsökun til að sýna konum nokkuð kvenhatískt ofbeldi. Og einkennilega, það sem gerir ofbeldið enn fráhrindandi er ákveðinn taugabrest, jafnvel hvernig það er sett fram. Mjúkur kjarnakarakterinn í því sem er í raun og veru sýndur gerir það bara að verkum að það virkar enn meira fráhrindandi. Bara eitt skýrt skot, rétt tímasett, hefði verið óendanlega meira átakanlegt, og hefði gert allt hitt algjörlega óþarft, og losað um meiri kvikmyndatíma til að fylla út gapandi götin í söguþræði og persónusköpun. Þess í stað fáum við bara endalausar myndir af ungum konum sem eru viðkvæmar dreifðar á borð í fallegum en örlítið afhjúpandi nærfötum. Mjög, mjög hrollvekjandi. Mér þykir leitt að vera dónalegur; Ég elska hryllingsmyndir og þoli jafnvel það öfgafyllsta, jafnvel að því marki að það veldur maka mínum áhyggjum. En ég held að allir sem finnst þessi mynd góð, eða áhugaverð, jafnvel mér myndi finnast ég fara í burtu frá. Tilgangur hryllingsmyndar er að hræða þig; þetta er bara grimmt. Það skilur svo sannarlega eftir mjög vont bragð í munninum. Ég verð að gefa þessari mynd fleiri en eina stjörnu bara vegna þess að hún er vel útfærð, en siðferðilega á hún enga skilið og hefði aldrei átt að vera gerð.