„Auðkenni“. . . . Ég er hluti af umhverfi mínu og ég varð aðskilinn frá þeim og það er að geta gert þessa aðgreiningu skýrt sem gerir okkur kleift að hafa sjálfsmynd og það sem er innra með sjálfsmynd okkar er allt sem hefur nokkurn tíma komið fyrir okkur“ (Ntozake Shange qtd í „Fires in the Mirror ").Hlutar eins og Decalogue V voru notaðir til að hræða mig. Ég fann að ef ég sætti mig við þá, þá væri ég að gera eitthvað í hættu. Það sem ég hugsaði áður er í raun ekki þess virði að fara út í. Ég skil hvað náttúruhyggja er að reyna að segja. Ég upplifði áþreifanlega katharsis, og eina sem varð til smátt og smátt, og einn sem er enn á lífi, sem ég þarf enn að reikna með. Það er enn að virka innra með mér. Myndin var í sjálfu sér ekki sympatísk. Það þarf ekki að segja að dauðarefsing sé vondur hlutur. Það er vissulega til vont fólk; hvort þeir ættu að deyja eða ekki er fyrir aðra mynd. Það sem Decalogue sýnir er að gott, fallegt fólk er til sem drepur annað fólk þegar samfélag þeirra og frumhvöt rífa það upp. „Vísindin“ náttúruhyggjunnar eru það sem hefur hjálpað mér að meta Decalogue V. Það er ekki þess virði að skrifa plássið til að fara út í það hvers vegna ég myndi ekki leyfa mér áður, en ég sé nú þess virði að búa til list sem þessa til að „gera“ fólk, eða kannski til að fá fólk til að gera eitthvað. Það er aðferð til að málamiðlun Lazar hans. . . ljós. Mikið af þeirri merkingu er skynsamlegt aðeins þegar litið er til baka. Þetta ætti ekki að vera of skrítið hugmynd: þegar allt kemur til alls, hversu mikið af virðulegum vísindum fær ekki merkingu þegar litið er til baka. Ég hrökk við þegar ég segi það, en náttúruhyggja virðist svo miklu afkastameiri og svo miklu minna níhílísk þegar ég hef vald til að segja við sjálfan mig, 'þessi eyðilegging, þetta ferli, þetta náttúrulega ferli, fær mig til að vilja koma í veg fyrir kerfið.' Ég held að náttúruhyggja sé ekki að mála dómsdagsmynd af mannkyninu, segja okkur að gefa upp hárkollurnar í duftformi og halda til skógar. Þess í stað held ég að það sé að skrá sannanir og tilraunir, sem okkur er auðvitað frjálst að hunsa. Við getum hunsað það allt sem við viljum, ef við viljum gefa náttúrufræðingum fleiri lík til að grafa. Því vissulega, þrátt fyrir fagurfræði þeirra sérstaklega hönnuð án samúðar með líklegum og hörmulegum örlögum persóna sinna, eru þeir ástríðufullir af aðgerðarleysi lesenda og snobbisma rithöfunda. Ég sé hina yndislegu áhættu í þeirri von að áhorfendur skilji hvað á að gera við það sem þeir sjá. Eins og fram hefur komið er hætta á að hinir vonlausu sjái örlög sín ódauðleg í steini. Það er hætta fólgin í því að vongóður lítillæki hið náttúrulega vegna þess að það samsvarar ekki heimsmynd þeirra. Og ég held að hinir "vonandi" þurfi hvorki að vera ríkir né lánsamir. Ég hef ekki séð hana, en svo virðist sem kvikmyndin American Beauty sanni ófullnægjandi aðstæður sem veita sýn eða þægindi. Það eru ásatrúarmenn jafnt sem mathákar sem og betlarar sem velta fyrir sér hvar í sjálfum sér mannkyn þeirra sé, sem syrgja vegna þess að þeir finna ekki neitt sem skilur þá frá landslagi sínu. Landslag getur verið kröftuglega og fallega lýst, en í raun og veru er landslag ekki löglegt. Þeir breytast, vissulega, og verulega, en aðeins með stóru safni náttúrulaga sem enginn hefur í raun vald yfir. En það er ekki hægt að breyta því sjálft.