Ég er ánægður með að geta sagt nánast bara jákvæða hluti um myndina með Karas og Tasuiev systrum, RENAISSANCE. Og í fyrsta lagi að hún lítur út eins og hún ætti að líta út; Ævintýri stráka, RENAISSANCE er saga lögreglurannsóknar í leit að týndum ungum vísindamanniIlona Tasuiev, erfðafræðingi og rannsakanda hjá Avalon fyrirtækinu. Sagan um Karas, Ilona og Bislane er þó mun minna þekkt en SIN CITY , því betri myndin, og sú sem kunnáttumenn meta meira. Fyrir frönsku myndasöguáhugamennina verður þetta enn þýðingarmeira (ég hef auðgað franska myndasögusafnið mitt í síðustu viku, þó ég sé ekki svo uppfærð). Andrúmsloftið, tónlistin, persónurnar, línurnar þeirra, söguþráðurinn er allt gott og hugljúft. Parísarlöggan, Karas, er sýnd til að finna unga konu sem var rísandi stjarna læknisfræðilegra erfðafræðilegra rannsókna, Ilona Tasuiev milda ljóshærð, en uppreisnarsystir hennar Bislane var erótískt æskileg, býst ég við. af teiknimyndasögum og sjónvarpsþáttum, RENAISSANCE, dásamlega falleg teiknimynd, var eins og endursýning á WILD WILD WEST þættihér, goðsagnakennd fortíð skipt út fyrir jafn goðsagnakennda framtíðmóðaðri og blaséðri en í vissum skilningi jafn spennandi. RENAISSANCE er ekki spennuþrungið; það lítur heldur ekki sérstaklega vel út; en það er tælandi og dáleiðandi. Þar að auki nær hún að skissa, þó í stuttu máli, heim, sannan heimog við munum hugsa um Avalon, Nakata, Jonas Mueller, Tasuiev systurnar og Goran, Farfella og Karas sem segja frá fjarlægri æsku sinni í Kasbah . Mér líkaði við tilfinningu RENAISSANCE, ákveðinnar hógværð og ástúð og ævintýramennsku, og einnig fagmannlegt, öruggt útlit; meðal þessara nýju teiknimynda, stóð þessi og Dick-aðlögun Linklaters (--eina og fyrsta Dick-aðlögun nokkru sinni--) upp úr fyrir mig sem fegurðarverk og ósvikinn spennu. Mér fannst framúrstefnuleg tæki eiga við og, þegar þau eru ekki hefðbundin, ljóslifandi hrollvekjandi (eins og ósýnileikabúningarnir). Eins og ráðlegt er, bera persónurnar framandi nöfn, eins og Bislane og Farfella, aðallega safnað úr heimi lista og skemmtunar (Goran og Ilona og Naghib ). Enginn virðist hafa tekið eftir því að veggspjald RENAISSANCE er með Rourke útliti. -einssá gaur er Marv; sem gerir hana ekki að SIN CITY rip--off, en ekki fyrirmynd frumleika heldur, og í raun er það meira líkt við Miller-sögunanefnilega, hráslagalegt framúrstefnulegt útlit rottaðs samfélags, brio hetjunnar ( í raun krosspersóna Willis og persónu Rourke í fyrri myndinni ) á hinn bóginn andar þessi teiknimynd meira opinbert loft, barma af hreinni ævintýraþrá, og í einu orði sagt, hún er eins og SIN CITY fyrir börnvel , óþekkari krakkar ég meina, vegna þess að það er smá nekt til sýnis. Við því sem ég hef sagt má svara því að þessir eiginleikar sem nefndir eru séu einkennandi, jafnvel sem klisjur og algengir staðir í útliti framúrstefnulegra fullorðinna myndasagna; satt, og það var gamli Miller að hafa komið þessum hlutum á skjáinn og RENAISSANCE líkist nokkuð hér og þar. Nú er líka sanngjarnt að hver HRINGUR eigi að hafa sitt ERAGORN, svo hverri syndaborg, endurreisn sína. Ég viðurkenni að ég er nokkuð hlutdrægur í þessum dökku framtíðarsögum, frekar krefjandi sérgrein.