Charlie's Wilson's War sýnir með handlagni sannleiksgildi hversu tilgangslaus stríð geta verið, sérstaklega fyrir fólkið sem eyðir óteljandi klukkustundum og fjármunum til að fjármagna þau. Snilldar frammistöður og ótrúlega eftirminnilegar persónur í sameiningu með hrikalega kaldhæðnu handriti ýta myndinni, stýrður af hinum sífellda óútreiknanlega Mike Nichols, í efsta sæti ársins. Pólitík hefur aldrei verið jafn skemmtileg. Charlie Wilson (Tom Hanks) er þingmaður í Texas sem er talinn hafa unnið kalda stríðið nánast einn. Þar sem hann hangir í miklu magni af eiturlyfjum, konum og skoskum, tekur hann einnig óvæntan áhuga á atburðum í Afganistan og skelfingum Sovétríkjanna á níunda áratugnum. Með því að fá aðstoð Gust Avrakotos (Philip Seymour Hoffman) fráfallins sérfræðings í leyniþjónustu CIA og Joanne (Julia Roberts), auðugrar félagsveru, safnar hann peningum til að útvega Afganistan eldflaugaskot og skriðdrekavopn sem þeir þurfa til að valda rússneska hernum alvarlegum skaða. . Að lokum í lok níunda áratugarins myndi kalda stríðinu líða undir lok og fjármunirnir yrðu strax skornir niður og þar með fjarlægt öll hjálp fyrir nýbyrjað land til að endurreisa og endurheimta leiklistina. en afrekshópur. Stór hluti af því ætti þó að rekja til handritsins sem gerir hverri persónu óneitanlega vel þróuð og eftirminnileg. Og góðar gjafir af því lánsfé renna til samnefndrar skáldsögu, sem er fyndið heiðarlega. Tom Hanks skilar enn einu óviðjafnanlegu frammistöðu sem Charlie Wilson, maðurinn sem gerði svo mikið fyrir svo marga og er enn tiltölulega óþekktur. Philip Seymour Hoffman leikur Gust, persónu sem er ljóslifandi boffo bæði í líkamlegu skapi og hrottalegri tortryggni; hinn óviðjafnanlegi Hoffman sýnir enn og aftur frábært svið í persónunum sem hann túlkar. Julia Roberts er ef til vill eini veiki hlekkurinn í myndinni, með sína almennu snobbísku persónu og ekki nógu lúmskan hreim. Og svo er það "fangelsi" hópurinn hans Wilsons af ungum riturum sem sleppa sér til að halda honum ánægðum. Undir forystu hinnar alltaf yndislegu Amy Adams hefur hvert aukahlutverk sínar gleðistundir. Það var ekki auðvelt verkefni að sigra Sovétríkin, sérstaklega með tilliti til margra andstæðra markmiða hinna ýmsu stjórnmálaleiðtoga. "Af hverju er þing að segja eitt og gera ekki neitt?" spyr óánægður stjórnmálamaður. „Hefð að mestu“, svarar Wilson. Allir virðast vilja að kalda stríðinu ljúki, en samt er verið að loka augunum fyrir voðaverkunum sem eiga sér stað í Afganistan. Það þarf ferð til stríðshrjáðra flóttamannabúða í Pakistan til að hvetja Wilson, sem og aðalfjármálamann hans Doc Long (Ned Beatty). Wilson notar stefnumótandi tengsl við nefndir til að hækka fjármögnun vopnabúnaðar í Afganistan úr 5 milljónum dollara í 10 milljónir dollara með einfaldri skipun, en forseti Pakistans hæðast að hugmyndinni um að vinna stríð fyrir svo léttvæga upphæð. Í lok Wilsonherferðarinnar er einn milljarður dollara sendur til Mujahedin til að skjóta niður rússneskar þyrlur - fyrsta skrefið í átt að sigri, eins og Wilson spáði. Fyrir utan umfang myndarinnar leiddi óleyst óróa í Afganistan til frekari, minna óumflýjanlegra vandamála, sem Wilson sá væntanlega fyrir. Á meðan á stríðinu eftir Charlie Wilson stóð ferðast aðalpersónurnar frá Bandaríkjunum til Pakistan til Afganistan til Jerúsalem til Egyptalands, en hvert sem þeir fara fylgir alltaf kaldhæðni. Það er ótrúlega mikið af gamanleik í myndinni, miðað við að pólitískir undirtónar eru almennt alvarlegir. Hoffman útvegar brandara með næstum öllum samræðum, eins og Hanks, með náttúrulega fyndnum hugsjónum sínum sem elta konur. Atriði snemma þar sem Gust er stöðugt leiddur út af skrifstofu Wilsons þar sem hann reynir að leiðrétta lögfræðilegt mál með eign sinni af glæsilegum stelpum ("þú getur kennt þeim að skrifa, en þú getur ekki kennt þeim að vaxa brjóstum “) minnir mig á slælega rútínu frá Marx-bræðrum. Þar sem blöðin einbeita sér að fíkniefnaásökunum á hendur Wilson, í stað mikilvægra mála kalda stríðsins, og misvísandi löngun embættismanna til að fjármagna aðstoð sína, er ljóst að samkvæmt í lok myndarinnar eru stjórnmálamennirnir enn ómeðvitaðir um hvað er raunverulega nauðsynlegt. Og þar sem handritið er svo fljóthugsað og gáfað, getur verið að sumir áhorfendur geti ekki fylgst með öllum umræðufrekum atburðum. En, eins og stjórnmálamennirnir sem eru fáfróðir um muninn á Pakistan og Afganistan sýndu fram á, þá eru það í raun önnur rök til að styðja mál Charlie Wilson. - Mike Massie