The King eftir James Marsh er mynd sem gerir mig dularfulla. Ég get ekki hugsað til hvers það er ætlað að vera. Þetta er saga um ungan mann að nafni Elvis leikinn af Gael Garcia Bernal sem fær sæmilega útskrift eftir 3 ára sjóherþjónustu og fer síðan til að finna líffræðilegan föður sinn og hegðar sér óheiðarlega við hann og fjölskyldu hans. Þetta er eiginlega allt frekar sjúkt. Elvis maðkar sér inn í fjölskylduna með því að tæla 16 ára systur sína Malerie (Pell James). Það er frekar ómögulegt að samsama sig neinum í þessari mynd héðan frá Mið-Englandi. Prédikari Faðir og hress og glaður kristinn söfnuður; Ég gat ekki gert mér grein fyrir því hvort myndin sé ætluð til að hæðast að þeim fyrir hugalausa trú þeirra. Eða er markmiðið hamingjusöm fjölskylda og okkur er ætlað að halda að það sé óhagkvæmt. EÐA er það bara að segja að sumir séu týndir og bara helvíti í eyðileggingu. Það er grunnt. Við vitum öll að slæmir hlutir gerast; það áhugaverða er að læra hvers vegna en þessi mynd lýsir einfaldlega ofbeldi án þess að afhjúpa þá hugsun sem hefur leitt til þess. „Kóngurinn“ er svo glatað tækifæri. Það eru mjög áhugaverðar spurningar um heiður; Warrior Code; breytileg hugtök um hugrekki; heiðursmorð í indverskum fjölskyldum og svo framvegis. Heiður er mjög fjölbreytt hugtak. En þessi mynd bætir bara engu við hugmyndina. Hins vegar gerði Páll sýningarstjóri meira en lítið hlutverk hans gefur til kynna. DVD skjávarpan sýndi allar kvikmyndir í grænum lit og eina leiðin til að gera við þetta var að fá það sent til Belgíu. Þetta gerði hann um jólin. Ég held að þessir póststarfsmenn og viðgerðarmenn og Paul hafi farið langt út fyrir skyldustörfin og verðlaunin okkar voru þessi dapurlegu mynd. En þú gætir séð það öðruvísi?