Margir mælskulegri dóma en þessi hafa lýst alveg stórbrotnum leik, leikarahlutverki og stíll þessarar myndar. Svo virðist sem einu neikvæðu dómarnir einbeita sér að álitnu ójafnvægi í meðhöndlun myndarinnar á siðferðilegu kjarnaspurningunni (líknardráp). Þessi mynd er, að undanskildum lokasenunum, nákvæm til að leggja áherslu á þá trú Ramons að hann sé ekki að koma með stórmerkilegt atriði heldur bara það, fyrir honum er líf snautt af reisn líf sem ekki er þess virði að lifa því. Við, sem áhorfendur, sjáum gífurlega mikla reisn í lífi hans - við sjáum fjölskyldu og vini og menningu og, en fyrir líkamlegar takmarkanir hennar, líf sem lifað er að fullu. Aðalatriðið í harmleik þessarar myndar er að það er í raun aðeins ein manneskja sem heldur að líf Ramons sé ekki þess virði að lifa því - og það er hann. Að horfa á þessa mynd og segja að einu gagnröksemdirnar komi frá heimsókn brjálaðs prests er vitleysa. Heimsókn prestsins er hreinn farsi, bein árás á einfaldleikann í viðbrögðum spænsku kaþólsku kirkjunnar við líknardrápinu. Hins vegar afhjúpa skilnaðarorð systrarins við prestinn um stundarsakir hinar kröftulegu „pro-life“ tilfinningar sem liggja hljóðlega undir allri myndinni. Við erum stöðugt hvattir til að sjá vonina og fegurðina í lífi sem lifað er með ást. Eftir því sem líður á myndina gætum við smám saman verið hvött til að skilja rök Ramons en við erum aldrei sátt við ákvörðun hans. Ég man ekki eftir mynd sem hreyfði mig og ögraði mig jafn mikið og þessa.