(Þessi umsögn er byggð á enskri útgáfu) Hin goðsagnakennda ókláruðu epík Orson Welles var einmitt það - ókláruð. Það hefði átt að vera skilið eftir sem slíkt, ekki fleygt saman í þessari klaufalegu, leiðinlegu samantekt af hvaða efni sem var í boði. Þó að ég sé viss um að það hafi verið gert af bestu ásetningi, hefur kvikmyndagerðarmönnum ekki aðeins mistekist að gera réttlæti við sýn Welles , þeim hefur líka tekist að vanvirða hana með því að koma þessari útgáfu á áhorfendur. Það fyrsta sem vekur athygli áhorfandans eru áhugamennsk gæði hljóðsins. Ekki aðeins eru nýtaldar raddirnar frekar lélegar frammistöður, þær eru líka ósamkvæmar - upprunalegu upptökur Welles (með hans eigin rödd, eins og hann gerði oft) hefur haldist í örfáum senum, og þær passa alls ekki saman. Það hefur ekki verið gerð sú minnsta tilraun til samræmis. Bætið við það afskaplega innihaldslausri hljóðblöndu sem hefur aðeins lágmark af hljóðbrellum og andrúmslofti - löng röð á risastórri hátíð (þar á meðal hlaup nautanna) hljómar eins og hún hafi verið tekin upp í mannlausri úthverfisgötu með um það bil þremur mönnum hljóðið af mannfjölda sem á að skipta þúsundum. Raunverulega vandamálið er hins vegar sú óumflýjanlega staðreynd að 'Don Kíkóti' var ófullnægjandi og það er augljóst að horfa á þetta. Myndin samanstendur af handfylli af atriðum sem eru þrædd saman og dregin út í fáránlega lengd bara til að bæta upp sýningartímann. Tilfelli í punkti - röðin þar sem Sancho leitar að Don Kíkóta í borginni heldur áfram að eilífu. Það er bara Sancho að nálgast fólk í hópnum, spyrja það sömu spurninganna aftur og aftur - það er engin leið að Welles hefði nokkurn tíma getað ætlað að nota hverja einustu töku í heild sinni, en það er það sem birtist hér. Hún tekur rúmar tólf mínútur, þegar í raun og veru hefði hún varað í um tvær mínútur algjört hámark í almennilegri fulluninni útgáfu myndarinnar. Þó að byrjun myndarinnar sé tiltölulega fullkomin og frekar vel gerð, þá eru restin með risastór göt sem einfaldlega er ekki hægt að fylla með endalausu yfirlagi af spænskri sveit og enn fleiri myndum af Don Kíkóta og Sancho sem fara fram og til baka. Það er heldur enginn endir. Engin upplausn, engin niðurstaða, engin punchline, enginn punktur. Þó að það sé til efni í einkasöfnum sem kvikmyndagerðarmenn hafi ekki fengið, gæti það ekki ómögulega gert grein fyrir því hvað þyrfti til að gera þetta að fullkomnu, heildstæða verki. Welles kláraði einfaldlega ekki tökur, aðallega vegna þess að aðalleikari hans dó áður en þeir náðu að klára. Hins vegar, ef horft er til hliðar við þá staðreynd að það var ekki lokið, og aldrei gæti verið, myndi maður halda að bara að sjá safn af myndefni frá þessu meistaraverki sem gæti hafa verið væri nóg. Því miður, með því að setja þetta allt saman á svona sléttan hátt, skilur maður eftir sig með mjög neikvæða mynd af myndinni í heildina. Sérstaklega, það sem var greinilega frábær frammistaða frá Akim Tamiroff sem Sancho er gjörsamlega eyðilögð með nýju röddinni og með löngum, dregnum atriðum sem að lokum valda því að hann er einfaldlega pirrandi. Sýn Orson Welles fyrir þessa mynd var eitthvað miklu metnaðarfyllri og flókið en einföld endursögn á sögu Don Kíkóta, en það er það sem hefur verið reynt hér, og sem slíkt er málið glatað. Eini maðurinn sem hefði getað sett allt efnið saman í eitthvað sem væri þess virði hefði verið Welles sjálfur, og hann gerði það ekki. Myndefnið hefði verið hægt að nýta mun betur í heimildarmynd sem segir frá allri sögu Welles að reyna að gera myndina. Welles sjálfur kom meira að segja með hinn fullkomna titil fyrir slíkt skjal: "When Are You Going To Finish Don Quixote?"