Ég held að ég nálgist gamanmyndir á kvikmyndahátíðum yfirleitt með þeirri litlu væntingu að þeir verði undantekningarlaust „skítugir“ og að hvers kyns ætlaður húmor verði eingöngu unnin á kostnað einfaldleika persónanna í flóknu samhengi. Það sem var einstakt við Big Bad Swim var að leikstjórinn gat viðhaldið heilindum og þróun persóna sinna í mynd sinni á meðan hann fann enn hláturmildan húmor í senu eftir senu. Það var fágun, kannski líka að hluta til vegna skarps vinnu DP, sem ég hef sjaldan séð í indie kvikmynd, og jafnvel sjaldnar í gamanmynd. Sérstök athygli hér: Paget Brewster snýr að Amy stærðfræðikennaranum. Eftir að hafa séð þennan gjörning skil ég ekki hvers vegna Brewster hefur ekki verið "uppgötvaður" af stærri áhorfendum. Hún kemur með nauðsynlega blöndu af reiði og líkindum í hlutverkið sem raunverulega hjálpar þessari mynd að ná möguleikum sínum. Þetta er stórkostlegt verk sem á skilið stærri áhorfendahóp. Ég hlakka til meira frá leikstjóranum og þessum leikara!