Fyrir mig var eina ástæðan fyrir því að kíkja á þessa endurgerð að sjá hversu slæm og fyndin hún gæti verið. Það var enginn vafi á því að þetta væri fyndið og slæmt, því ég hafði séð "Voyna i mir" (1968). Eigum við að byrja? Hérna erum við komin... Pierre Bezukhov eftir Robert Dornhelm & Brendan Donnison - grannur náungi sem skortir dýpt frumlagsins; Natasha Rostova eftir Robert Dornhelm & Brendan Donnison - fuglahræða, mynd hennar getur valdið svefnleysi; Andrej Bolkonsky eftir Robert Dornhelm & Brendan Donnison - OK holdgervingur sem, eins og grannur náunginn (sbr. hér að ofan), skortir dýpt rússneskrar sálar og „barátta innan“; Napóleon eftir Robert Dornhelm & Brendan Donnison - fremur lítt áhrifamikill leiðtogi; Bolkonsky prins eftir Robert Dornhelm og Brendan Donnison - töffari með enskt andlit; Robert Dornhelm & Brendan Donnison's Count Bezukhov - hryggjarlaus frek-show...Restin af persónunum eru ekki mikið betri. Hreyfingar leikaranna og hvernig þeir líta út og tala eru oft hræðilegar. Þeir haga sér eins og nútímaborgarar ESB klæddir upp fyrir eins dags grímubúning. Þetta lítur allt út fyrir að vera ódýrt og kemst aldrei nálægt stöðlum rússnesku karla og kvenna okkar snemma á 19. öld. Góð skemmtun til að rýna í og ​​gera grín að. Við fengum töluvert fliss á skrifstofunni okkar þegar við minnumst þessarar nútímalegu vöru, sem hafði verið sýnd kvöldið áður í sjónvarpinu okkar."Notandaeinkunn: 8.0/10 (29 atkvæði)" - Ég býst við að margt ungt fólk hafi aldrei horft á myndina okkar ("Voyna i mir" 1968) eða hafa undarlega tilfinningu fyrir "Tarantino-Spielberg" gæðum. Manstu atriðið þegar hússarinn okkar er að bjarga vini sínum, snýr sér við, skýtur og brúin snýst um? Lítur út eins og CGI-sprenging. Það er hvorki skynsemi né handverk til að gera betri útgáfu af skáldsögunni, sem var sýnd almennilega í okkar landi einu sinni. En ég væri ánægður með að horfa á rússneska endurgerð af "Gone with the Wind". Hæ, leikstjórar, vaknið og takið ykkur til við það, í stað þess að skemma klassíkina okkar. Nú aftur til skynseminnar. Brandara til hliðar. Það sem ég nefndi hér að ofan er ekkert nýtt, þó það sé banvænt ýkt. Að láta erlenda leikara reyna að halda framhjá Rússum (meðan þeir taka þátt í mjög alvarlegum stórsögum og leikritum) eru gróf mistök og kvikmyndagerðarmennirnir gera þessi mistök aftur og aftur. Auðvitað leiðir það af sér fjölda hlátra - sérstaklega Clemence Poesy er óþægilega fáránleg og dans hennar og söngur fær rússneskan áhorfanda til að hugsa: "Þetta er svo ógeðslegt að það er fyndið!"). Til að segja eitthvað nýtt vil ég nefna hraða myndarinnar. Í mínum huga er þessi nýja útgáfa mjög hnökralaus. Frásögnin og atriðin eru ekki eðlilega flæðandi - þau skjögra og skjóta upp kollinum eins og í nútíma myndbandi. Aftur verð ég að muna „Voyna i mir“ okkar, þar sem hasarinn er svo eðlilegur og frásögnin er svo auðveld að maður hallar sér einfaldlega aftur og nýtur þess að „fara með straumnum“. Ég hélt að kannski væri Borodino baráttan frábær (til einhvern veginn endurhæfa marga galla) en það hefur reynst ekki jafnast á við stríðsatriðin sem tekin voru 1968. Það ætti að vera eitthvað gott í þessari mynd eftir allt saman. Og það er. Leikararnir virðast vera að reyna að láta þetta allt ganga upp. Þeir áttu ekki möguleika frá upphafi en komust samt til liðs við "tapaliðið". Plús 1 stig fyrir þá óráðsíu. Það gerir rússneskum áhorfanda óþægilega - sumar senur eru kaldhæðnislega fáránlegar þó þeim sé ætlað að vera stórkostlega kraftmikið og leikararnir gera sitt besta. Þetta vekur allt samúð, og stundum - hlátursköst. Það sem mér líkar enn við þessa seríu er síðasti hluti hennar. Það sýnir mjög vel hvernig allir fá „laun og skatta“ sín. Að auki hélt ég að myndin yrði með kynlífssenu fyrir fullorðna, miðað við stiklur úr kvikmyndum, sem myndi örugglega drepa allt verkefnið. En sem betur fer er ekki til slíkt drasl. Og það er stór plús."Voyna i Mir" er enginn "Harry Potter" og nú á dögum höfum jafnvel við, hér í nútíma Rússlandi, ekki nóg handverk til að kvikmynda það almennilega. Þarf ég að segja að siðferðileg gæði lífs okkar hafi hrakað gríðarlega? Sem betur fer var almennileg kvikmynd sýnd á okkar tímum Sovétríkjanna. Bandaríska útgáfan af fimmta áratugnum var réttlætanleg að einhverju leyti - okkar var ekki einu sinni til ennþá. Það voru mildandi aðstæður.