Þvílík undarlega dásamleg, ef stundum lítil og fyrirferðarmikil, stórkostleg fantasía sem þetta er. Takashi Miike var þegar búinn að sanna, þegar hann komst í Yokhai-stríðið mikla, að hann gæti dýft sér í aðrar myndir fyrir utan ætlaðan sess hans af glæpa-/yakuza-tegundinni (Gestur Q og Andromedia sýndu þetta, sú fyrrnefnda frábær sú síðari minni) . En hér sannar Miike, í fyrsta og eina samleikritinu sínu ekki síður, að hann getur skilað vörunum á póst-módernískri súpu af goðsagnakenndum fantasíusáttmálum, og með henni bátsfylli af CGI, veru-effektum og förðun, og epískur bardagi sem er meira eins og "hátíð" en eitthvað úr Lord of the Rings. Samanburðinn er að vísu hægt að gera vítt og breitt, og augljósast að stökkva á væri Miyazaki, fyrir hina einstöku blöndu af krökkum-jafnstórum hetjum, valdasjúkum galdramönnum sem leita að orku jarðar sem aðaluppsprettan, vélar sem mesta illskan, og margar furðulega skilgreindar, prýðilega hönnuð verur (eða Yokai í titlinum). En það má líka gera samanburð við Star Wars, sérstaklega við Gungan bardagann í TPM, og við allan kraftleikinn milli góðs og ills með svipaða krafta. Eða á anime eins og Samurai 7. Eða auðvitað á kvikmyndir Hensons. Og í gegnum allan þennan samanburð, og jafnvel í gegnum galla eða ofviða augnablik, er það Miike alla leið með næmni áhrifa og persóna. Hér leikur Ryunosuke Kamiki Tadashi, frummyndakrakkinn sem byrjar eins konar trúr og viðkvæmur fyrir hlutum í heiminum, en verður hetjan í heimi sem fer í myrkur. Myrkrið er frá vondum galdramanni, sem fær orku sína frá allri reiðinni og ömurlega straumnum í mannheiminum, og sem er líka farinn að deyða andana og aðrar verur, Yokhai, í eld sem sendir þá inn í risastór vélmenni sem hafa aðeins eitt verkefni - að eyða og drepa allt sem á vegi þeirra verður. Tadashi verður jafn spenntur að berjast við galdramanninn Sato og Yokai, sem einu sinni var aðalþjónn Sato og árgangur, Agi (Kill Bill's Chiaki Kuriyama, annar mikill illmenni) stelur litla loðna félaga Tadashi, Sunekosuri. Fljótlega koma hlutirnir í hámæli, á hápunkti sem leiðir hugann að mörgum öðrum fantasíukvikmyndum og sögum, en Miike og áhöfn hans geta aðeins haldið niðri, upp að vissu marki. Ég myndi líklega mæla með The Great Yokai War fyrir krakka, en í athugasemdinni að það er ekki einhver útvötnuð fantasía í bandarískum hringjum. Þetta hefur ótal skepnur, þar á meðal eineygðan regnhlífarstand og gangandi, talandi vegg, svo ekki sé minnst á skjaldböku, eldorm og konu sem varð bölvuð af Sato. Þannig að fjölbreytnin er í hámarki í þeim efnum og manni gæti næstum fundist eins og verurnar og áhrifin - sem vaxa upp í órannsakanlegar hæðir þegar "hátíðin" skellur á með Yokai sem nær hundruðum kílómetra að umfangi. En það er líka tilfinning um að fantasían sé sterk bæði í ljósinu og myrkrinu og Sunekosuri verður kannski mesta tilfinningaverkfærið sem Miike hefur til umráða (og ekki bara vegna þess að það er sætt í öðru veldi); hvar er annars hægt að fá áhorfendur til að pirra sig en yfir litlum loðnum reiðibolta, sem endar í hörmulegum bardaga við Tadashi í vélmennaformi? Samt í gegnum allt þetta er tilfinningin um stjórnleysi sem er að finna á björtustu punktum ferils Miike hér líka, sem aðgreinir hann frá hreyfimyndum, muppet og sci-fi hliðstæðum sínum. Það er furðulegur húmorinn eins og venjulega, þar á meðal lag tileinkað Akuzi baunum á mikilvægu augnabliki í hápunktinum, og meira en nokkur töff með verunum og bardagaatriði (ég elskaði til dæmis gaurinn með stóra bláa höfuðið hver þarf að gera það minna, eða kvíða skjaldbaka-Yokai). Stærsta hættan við aðgang Miike að stærri tæknibrellum og tölvutöfrum, sem hann daðrar við, er of mikil í þessum efnum. Ég er viss um að hann er með allt á hreinu með söguborðum og hann skapar eftirminnileg áhrif með sumum tónverkum (eitt þeirra er þegar öllu er á botninn hvolft og Tadashi og „hin“ mannleg persóna eru í miðri Tókýó. rúst í skoti yfir höfuð), en CGI er stundum svolítið ósannfærandi við vélmennin, og samspil pilssins um að vera OF glæsilegt, og sumt myndefni, eins og yfirlagið á Yokai sem dreifir boðskapnum um stóru hátíðina á kortinu, bara virðast veikburða og klappa. Ég var næstum að velta því fyrir mér hvort Miike gæti dýft sér inn á (slæmt) Spy Kids svæði, satt best að segja. En til hliðar við þessa ábyrgð, The Great Yokai War veitir meira en hluta af spennu, kjánalegum spennu og saklausu melódrama sem fylgdi mörgum af bestu fantasíum bernskunnar . Það á mikið að þakka kvikmyndagerð, sem og hefðbundnum japönskum þjóðtrú, en skrúfurnar snúast alltaf, jafnvel í sínum fáránlegasta og ruglingslega takti. Það er ekki kvikmyndagerðarmaðurinn upp á sitt besta, en að vinna í tilraunastarfsemi í auglýsingamiðli endar með því að vinna honum í hag. Það er með nett smá skilaboð og fullt af flottum ævintýrum. 7,5/10