Það er ekki oft sem ég finn mig knúinn til að gefa neikvæða gagnrýni á kvikmynd; Þegar öllu er á botninn hvolft finnst mér orðatiltækið, "ef þú hefur ekki neitt gott að segja, alls ekki segja það," væri viðeigandi ráð fyrir þá fjölmörgu naysayers sem við hlustum á daglega, sem nöldra yfir það sem okkur líkar. Ef þetta er allt eins hjá þér, lesandinn, þó að ég telji mig knúinn til að benda á að að undanskildum Christopher Walken í endurkomuhlutverki sem Gabríel, þá er þessi mynd ömurlega HRÆÐILEG. Ég segi þetta við þig til að vara þig við því fyrirfram að jafnvel þótt þú sért aðdáandi gjafar og stíls Walken eða líkar við upprunalega "Spádóminn" þá muntu verða fyrir miklum vonbrigðum. Ef þú kaupir það, skilaðu því. Ef þú leigir hana skaltu ganga úr skugga um að hún sé aðeins níutíu og níu sent. Hvað er að þessari mynd? Fullur listi myndi taka of langan tíma að lesa og myndi leiða þig til tára, en stutt samantekt væri eftirfarandi: hin einu sinni frekar kristölluðu skýra mynd af sambandi engla og dauðlegra manna í fyrstu myndinni er rifin í tætlur. Gabríel er breytt úr frekar sjúklegri hægri hendi Guðs sem hann var einu sinni (og í þessu hlutverki er hann VÍSLEGA fyndinn í því fyrsta) í lítið annað en himnaþul. Þar sem Walken er svo góður í að spila þungar (við munum öll eftir Frank White úr „King of New York“) er hann enn skemmtilegur en aukaleikarinn er óvæginn og ósannfærandi klúður dauðlegra manna og engla sem gátu ekki keypt vísbendingu fyrir 50 sent. Ef þú getur fundið út söguþráðinn ertu snjallari maður en ég. Maður fær á tilfinninguna að við ráfum stefnulaust frá vettvangi til sviðs bara til að færa myndina yfir á næstu stóru línu Walken. Í lok myndarinnar ertu eiginlega að óska ​​þess að hann myndi blása í hornið og láta veggi Jeríkó falla á fólkið sem gerði þessa óeðlilegu hörmung. Niðurstaðan - það er móðgun við greind okkar að þeir gerðu framhald af myndinni. þessi mynd í fyrsta lagi. Frumritið sagði rétta söguna, svaraði spurningunum sem hefðu átt að vera og skildi eftir þær sem þú áttir að velta fyrir þér á eftir. Það eru engar haldbærar ástæður til að fylgja þessum persónum sem voru í þeim fyrstu - presturinn sem missti trúna, litla stúlkan sem hélt á "stóra leyndarmálinu", kennarinn sem verndaði börnin sín - meira að segja Lúsifer sjálfur var áhugaverðari BY sjálfum sér í fyrsta myndin en allar aðrar persónur í framhaldinu samanlagt. Ég vorkenni hverjum þeim sem sér þessa mynd og ekki þá fyrstu vegna þess að þeir munu líklega aldrei vilja horfa á upprunalegu myndina og það er algjör harmleikur.