Kvikmynd Henri-Georges Clouzot er rólegt dæmi um franska umbreytingarbíó. Kvikmynd á milli raunsæis kvikmynda eftirstríðsáranna og hins fulla af töfrum og táknrænni núvelle vague. Með nokkrum blettum af bandarísku sígildu kvikmyndunum (en líkir ekki eftir þeim) segir leikstjórinn okkur sögu um ást, glæpi og mikilvægi sjónarmiða. Við getum líka fundið frábæra leikara (Suzy Delair er óaðfinnanleg). Það er líka áhugavert hvernig við getum fundið þætti þessarar myndar nú á dögum. Quai des Orfèvres arfleifð er áþreifanleg í Woody Allen hefð. Að kasta glæpaástandi í fagur umhverfi. Hinn barnalegi endir er líka dæmigerður í myndum Steven Spielberg sem endaði vel. Og að lokum vil ég benda á, deja voo tilfinninguna í ljósmyndalotunni milli Jenny Lamour (Suzy Delair) og Dora Monier (Simone Renant) þar sem sú fyrsta játar að hún haldi að eiginmaður hennar sé ótrúr og nákvæmlega við konuna. sem er að mynda hana. Sú vettvangur er einmitt sá á milli Natalie Portman og Juliu Roberts í Closer (Mike Nichols, 2004).