Eftir dýrðir The Snare var ólíklegt að frekara útspil fyrir Hanzo myndi gera betur og brýtur þetta ekki þær væntingar, en þetta er fín mynd og situr snyrtilega inn á milli skemmtilega en sóðalega fyrsta kaflans. og hið frábæra annað hvað varðar gæði og almenna skemmtun. Handritið kemur frá Yasuzo Masumura og á sér nokkrar hliðstæður við The Snare, auk væntanlegra há-jinks í Hanzo-mynd, en myndin hringir fínum litlum breytingum á formúlunni með því að magna upp karakterdrifinn húmor ásamt því að gefa myndinni hljóðlátari, hugsandi brún. Myndin opnar með Hanzos aðstoðarmönnum sem eru hræddir við draug og venjulega ákveður hann strax að hann þurfi að hafa holdlega þekkingu á þessum draug. Í ljós kemur að draugurinn þjónar sem vörður fyrir geymsla af stolnum peningum og upp úr þessari uppsetningu rennur upp saga um þjófnað, spillingu og okurvexti, með væntanlegum ofbeldisfullum og lúmskum afleiðingum. Shintaro Katsu er frábær eins og við var að búast og Hanzo, kemur áreynslulaust fram sem banvænn bardagamaður og kynferðislegt afl náttúrunnar, hann er jafn góður á augnablikum húmorsins og viðkunnanlegur, næstum venjulegur heiðursmaður á augnablikum drama, þetta er fallega ávalur flutningur uppfull af félagslegri samvisku og snertandi brún persónulegrar tilfinningar. Hin væntanleg gamanmynd kemur líka vel út, augnablik hans með „Snake“ Magobei eru kannski þau skemmtilegustu í seríunni á meðan samskipti hans við þjóna sína eru brjálæðislega skemmtileg eins og alltaf. Þótt hún sé snyrtilega hlaðin í gegn með fínum augnablikum, töluverðum hasar og smá slæ, þá tapar myndin aðeins af tiltölulega hófstilltri nálgun. Það eru litbrigði af báðum fyrri myndum, söguþráðurinn, hraðinn og snjöllin rifja upp The Snare og þegar myndin stefnir á sleaze gengur hún mjög vel, með öflugri meðhöndlun og áhrifaríkri snemmrannsóknarröð. Jafnvel þó, leikstjórinn Yoshio Inoue setur hugsanlega skrítnar senur fram á tilraunakenndari hátt eins og í minna vel meðhöndluðu verki Kenji Misumi í Sword Of Justice, með afleiðingum sem stundum eru mjög fallegar, eins og með manni sem spilar lag á koto, með nærmyndum af honum. fingurna plokka í strengina eins og hann viti ekki af Hanzo plægir konuna sína, og stundum dálítið veikburða, eins og með orgíu sem er minnkað í nektarlausa geðræna hringiðu útlima á hreyfingu sem lítur bara ruglingslega út. Almennt er gert lítið úr nektinni og blóðsúthellingunum sem er leitt, þó að það sé svolítið af hvoru tveggja ef sterkari nálgun hefði virkað betur, þá er þetta örugglega sú mynd þar sem rusl og hömlulaus nekt og ofbeldi eiga best við. En jafnvel með minna af arðránlegum varningi er þetta samt rækilega skemmtilegt efni, fyrirsjáanlegu augnablikin eru unnin af yfirvegun og það er meira en nóg af fróðleik og spennu, jafnvel nokkrum áhrifaríkum óvart að fara í kring. Þetta er kvikmynd fyrir aðdáendurna í raun og veru, spilar af verkinu sem lagt var upp með í fyrri afborgunum og vinnur ljúflega ef ekki stórkostlega með henni. Á heildina litið næstum ánægjulegur en vægast sagt gallaður endir á yndislegum þríleik, sá næstbesti af þeim og vel þess virði að horfa á fyrir áhugamenn um slíkt.