Ég leigði þessa mynd á kostum þess sem stiklan sýndi, og auðvitað Sir Anthony Hopkins. Ef Jackson Pollack gengi í lið með David Lynch og Timothy Leary til að gera kvikmynd, þá væri þetta lokaniðurstaðan. Ég held að ég hafi ekki séð svona kvikmynd sem lét LSD ferð líta út eins og þátt af Sesame Street. Þetta er fullt af leikmyndum þar sem persónurnar flakka inn og út úr raunveruleikanum, eða ýmsum veruleika, og myndin gerir það ekki Ekki ná hámarki í neitt fyrr en á síðustu 5 mínútunum, þar sem allt í einu er skynsamlegt. Ég skrifaði skelfilega gagnrýni á kvikmyndagagnrýnisbloggið mitt sem gefur í raun allt upp og ég mun ekki gera það hér. Þetta er vel leikið kvikmyndaverk og hljóðrásin var skrifuð af Sir Anthony Hopkins, og ég leyfi mér að segja þetta, ef það er einn innleysandi þáttur í þessari mynd, þá er það tónlistin. Það passar fullkomlega. Sumar samræðurnar eru ótrúlega góðar og ótrúlega slæmar á sama tíma. Ég naut hluta þessarar myndar, það gerði ég svo sannarlega, og þegar þú ert kominn að endalokum hennar muntu í raun komast að raun um hvað er í raun að gerast. Það er óheppilegt að þú þurfir að vaða í gegnum 2 tíma af brjálæði til að komast á mikilvægan punkt, sem lágmarkar áhrif allrar myndarinnar. Ég gef henni 3 af 10 fyrir þá einföldu staðreynd að raunverulega vandamálið við þessa mynd er ekki leiklistin, það er allt.