Ég hef persónulega séð margar Disney-myndir um ævina, þó nákvæmlega engin þeirra passi á nokkurn hátt við rúmhnúðar og kústskaft. Þó að ég persónulega hefði ekki farið í gegnum lifandi aðgerð með hreyfimyndum, þá var það framför í því að reyna að klæða fólk upp sem teiknimyndapersónur. Í myndinni eru þrír brottfluttir frá seinni heimsstyrjöldinni sem eru sendir til að gista hjá þögliri og félagslega óþægilegri konu í landinu. Ég verð að segja að leikarinn var snilld. Angela Landsbury gerði fullkomna Miss Price, á meðan David Thomilson vakti mikla örvæntingarfulla ást á skemmtikrafti. Endir koma mér alltaf á óvart og þetta var engin undantekning. Það var hvorki gleðilegt né sorglegt, þó ég veit ekki hvort þetta hafi verið viljandi. Samtalið var ekki frábært, en miðað við að hún var hönnuð til að vera krakkamynd, þá er það allt í lagi. Á heildina litið myndi ég gefa flutninginn níu af hverjum tíu, samtalið sex af tíu, leikara níu af hverjum tíu og búningunum átta af tíu.