Ég hafði mjög gaman af skáldsögu Margaret Atwood 'The Robber Bride' og ég var himinlifandi að sjá að það var kvikmyndaútgáfa. Kona lætur löggu kærasta fyrir morð og félagi hans, fyrrverandi löggublaðamaður, reynir að hreinsa nafn hans með því að kíkja á brjálaða vinkonu hinnar látnu konu. Það er sem betur fer að kvikmyndahandritið lagar klaufalega samsæri fröken Atwood með því að einblína á sögu þessara tveggja manna, fórnarlamba uppátækjasömra kvenna...Heh. Allt í lagi, þú náðir mér. Ef minnst er á þessa gaura í bókinni, og ég er nokkuð viss um að þeir séu algjörlega tilbúnir fyrir myndina, mun ég éta rykkápuna á innbundnu eintakinu mínu. Svo virðist sem þrjár aðalkvenpersónur skáldsögunnar duga ekki til að bera myndina. Handtök Zenia eru ekki áhugaverð nema við sjáum þær gerast hjá manni og líf mannsins er í rúst. Roz, Charis og Toni segja sögur sínar -- við mann. Vegna þess að það er ekki mikilvægt ef maður heyrir ekki í þeim. Mér líkaði við persónurnar í bókinni. Það er sárt að sjá þeim ýtt til hliðar fyrir sögu karlmanns. Ég leita venjulega ekki að femínískum sjónarhornum á fjölmiðlum og ég reyndi að njóta myndarinnar eins og hún er. Ef ég hefði ekki lesið bókina hefði ég kannski haft miklu meira gaman af myndinni. Þannig að ef þér líkar við lögguna og fyrrverandi lögguna, og þú vilt lesa meira um þau, þá ertu ekki heppinn. Lestu skáldsöguna, ef þú vilt njóta ljúffengs prósa og persónusköpunar sem er lúmskur lagskiptur í gegnum söguþráðinn. Þetta er sami söguþráðurinn: kvikmyndin gróf hana upp, straujaði hana og stráði karlkyns angist yfir hana. Þetta er eins og hefnd Zenia á Margaret Atwood.