Þegar kemur að kvikmyndum geri ég ekki auðveldlega greinarmun á skítkasti, hreinni vitleysu og meistaraverkum. Ég tel að þessi mynd sé algjört meistaraverk og það er erfitt að skemmta mér í meira en 90 mínútur. Þessi mynd gekk HÆGAR en Mystic River og Harry Potter 3 samanlagt og mér tókst samt að halda mér fast í sætinu mínu. Fyrir mig var það ástríðan sem Eric Bogosian lagði í frammistöðu sína. Það er ákaflega erfitt að ná svona glæfrabragði og ná að ná einhverjum jákvæðum áhrifum af því. Bogosian náði sennilega einni erfiðustu eins manns sýningu í nútíma kvikmyndagerð. Ég bar enga virðingu fyrir Bogosian fyrr en í lok myndarinnar. Allur einleikurinn mínútum fyrir hið óumflýjanlega hápunkt var vendipunkturinn, það var lykillinn sem sneri mér við. Þessi maður sló svo lágt stig að hann vissi að hann gæti aldrei jafnað sig á því. Félagsdrengirnir óskuðu honum til hamingju með frammistöðuna. Blöðrandi prósan hans fékk jafnvel sá slímugasti í kapphlaupinu til að hrista höfuðið af ótta. Það fékk mig til að átta mig á því að persónuleg heilindi og hræsni skipta ekki máli í útvarpsheiminum, jafnvel í fyrirtækjaheiminum hvað það varðar. Stone gæti hafa verið að ýta undir einhverja offrjálshyggjustefnu en það var kvikmyndin og framleiðslan sem vakti athygli mína. Oliver Stone er mollmeistari í stemmningunni. Síðasti þriðjungur myndarinnar var líklega með bestu lýsingu og kvikmyndatöku sem ég hef séð í nokkurri mynd. Stone lætur plötusnúðinn líða eins og fimm sinnum sjö klefa í nítjándu aldar fangelsi. Sjónrænt séð virðist sem eini vinur Bogosian sé svarta froðan sem dregur í sig venjubundið glerung hans. Hann talar og það talar ekki til baka. Þetta er sorgleg samlíking miðað við hvernig hann kemur fram við fólkið sem veitti honum velgengni hans. Stone og Bogosian ristu út töfrandi kvikmynd af manni sem er fastur í bæði veggjafangelsi og sjálfsfangelsi. Þessi maður er bundinn við eigin vilja og hann kemst aldrei undan því. Atriðið sem fékk mig til að átta mig á ráðgátu hans var þegar hann var ekki tilbúinn að snúa fyrrverandi eiginkonu sinni aftur. Hann vildi frekar eigið fangelsi í stað heimsins að utan. Sérhver saga hefur átök og það kom niður á einfaldasta af öllum átökum: maðurinn á móti honum sjálfum. 'Talk Radio' kynnir þessi átök á gáfulegan, grípandi og listrænan hátt. Það eru engin falin skilaboð í þessari mynd og allir glöggir áhorfendur ættu að búast við framvindu atburða. Ég hallaði mér bara til baka og lét hugann ná mér í þessari mynd og ég elskaði hana. Það er óboðað, óséð og það mun aldrei hljóta viðeigandi viðurkenningu. Við skulum vona að það haldist þannig því gimsteinar eiga skilið að finnast og síðan falið aftur. Það er gimsteinn vegna þess að ég fann það í afsláttar DVD ruslinu í Wal-Mart versluninni minni. Fyrir $5,50 var það þess virði hálftímann sem ég eyddi í að grafa í að reyna að finna það. Ég gerði það og ég fékk meira en peningana mína virði. Þetta er ein besta mynd sem gerð hefur verið og það er tíu ástæðna virði. Tíu ástæður gefa einkunnina tíu. Hér lýkur gífuryrðum mínum!