8 einfaldar reglur um stefnumót Dóttir mín á táningsaldri byrjaði vel. Hinn einstaklega hæfileikaríki Tom Shadyac tók þátt í verkefninu. Þetta þýddi að gamanleikurinn yrði ekkert minna stórbrotinn og það var einmitt það sem gerðist: þátturinn er enn einn ferskasti, fyndnasti og fyndnasti þáttur sem gerður hefur verið í mjög langan tíma. Sérhver lína, andlitssvip, leikaraval, atriði, allt sköpuð fullkomnun. Það var ekki einn þáttur þar sem ég hugsaði: "Maður sem var ekki eins góður og restin". Hver og einn var áberandi. Aftur, þetta er sú tegund af fullkomnunaráráttu sem við höfum átt von á frá Tom. Fyrir þá sem ekki vita þá er Tom Shadyac leikstjóri Ace Ventura (fyrstu myndarinnar), The Nutty Professor (fyrstu) og Liar Liar. Alveg ferilskrá. Hann er framleiðandi hér, ekki leikstjóri, en töfrandi snerting hans finnst í hverjum þætti. Fjölskyldan samanstendur af: Faðirinn: Paul Hennessy (John Ritter): ágætur, örlítið taugaveiklaður, getur verið viðkvæmur af og til, virkar sem íþróttahöfundur. John lést því miður árið 2003 og skildi eftir sig ljúfa minningu og næstum öruggar afpöntunarhugleiðingar við jakkafötin. Móðirin: Cate (Katey Sagal): komdu, hver varð ekki ástfanginn af Katey þegar hún lék Peg í Married With Children? Al Bundy var hetjan okkar. Við áhorfendur veittum honum þá virðingu og ást sem hann hafði aldrei notið. En án hins látlausa, sníkjudýra, lata lífsstíls Pegs hefði Al líklega verið bara annar Chicago pabbi í stað þess að Peg (lífið, reyndar) olli honum. Katey var MILF þá og er enn: brún núna (í stað þess að vera rauðhærð) og alveg jafn ömurleg og alltaf. Cate er íhaldssöm móðir og ástrík eiginkona. Ég veit að það hljómar leiðinlegt, en kómískt passar hún fullkomlega. The Ditzy Blonde Daughter: Bridget (leikin til fullkomnunar af Kaley Cuoco): nánast aldrei hefur hálfviti verið leikið jafn vel. Burtséð frá Gob on Arrested Development, gæti Bridget verið skóinn fyrir öll verðlaun sem veitt eru þessari erkitýpu. Bridget er grunn, sjálfhverf, ekki mjög björt og svolítið drusluleg í útlitinu. Hún leikur heimsk ljóshærða hlutverkið betur en nokkurn annan IMO. Fullkomnun. Einn af hápunktum þáttarins. The Overlooked Geeky Daughter: Kerry (Amy Davidson): brún og nörd, hún fær enga ást frá lífinu eða aðstæðum. Finnst það gleymast, vanmetið og vanrækt oftast. Hún er yngri systir Bridget (í raun og veru er hún eldri en hún) og ákaflega andstæður persónuleikar og gáfur þeirra tveggja valda endalausum árekstrum, okkur til mikillar skemmtunar. Sonurinn: Rory (Martin Spanjers): var næstfyndnasta persónan IMO áður en Ritter lést. , svo fer John framhjá, nýjar persónur koma og Rory er ekki sá snjalli munnlegi vandræðamaður sem hann var vanur: það fór aðallega í persónu David Spade. Þessar persónur voru aðalpersónurnar á tímum John Ritter. Því miður fékk hinn brjálæðislega fyndni Larry Miller (einn af mínum uppáhalds) ekki mikinn skjátíma. Hann lék vinnufélaga/keppinaut Páls. Eftir að ósæðarskurður kostaði Ritter lífið árið 2003 (11. september) var sýningin í hléi um tíma. Enginn hélt að það gæti komið aftur, en það gerði það síðar, með nokkrum nýjum viðbótum. Þetta hóf seinni áfanga þáttarins og nýju persónurnar voru: Ströngi, sjálfsöruggi skólastjórinn: Ed (Adam Arkin): Ég sá Adam hér og þar í spjallþáttum. Þetta var í fyrsta skipti sem ég sá hann gera eitthvað. Heillaður, er orðið sem ég nota. Frammistaða hans var mjög áhrifamikil. Leiðinlegt að hann hafi ekki verið fluttur inn fyrr. Hann leikur einnig hugsanlega ástaráhuga Cate eftir að Paul hættir. Smám saman framfarir í átt að þessum tímapunkti (sem hefði hljómað brjálæðislega í upphafi) fær höfundunum mikið lof. Það var gert hægt, vandlega og frábærlega, með stöðugri virðingu fyrir Paul (Ritter). Viðhorfið afi: Jim Egan (James Garner): furðu kærkomin viðbót við seríuna, hann var fallbyssufóður fyrir endalausa 'gamla' brandara, aðallega af...Hinn 35 ára gamli atvinnulausi vitur-brjálaður hálfbróðir mömmu: CJ (spilaður í geðveikt fyndnar hæðir af David Spade): Ég vissi að Spade var fyndinn, ég vissi bara ekki að hann væri ÞETTA fyndinn . Einhvern veginn skynjast mjög kunnugleg nærvera Spade inni í persónu hans (öfugt við persónu sem hægt er að aðskilja), sem er skiljanlegt, þar sem hann er grínisti og hann er í gamanþætti. Þessi skelfilega tilfinning er svolítið eins og að sjá einhvern fá mikið af efni að láni frá framkomu David Spade í kvikmyndum, spjallþáttum og þáttum (verðlaunaþáttum o.s.frv.) og skila frábærri eftirlíkingu af rödd Spade og gamanleikstíl, nema hvað það ER Spade. Með því meina ég að þú gerir þér grein fyrir því að hann er ekki að reyna að leika einhvern annan, eða alveg nýjan karakter: hann er bjáni, fyndinn Spade sem við höfum kynnst, og hann tekur þessa skemmtilega húmorísku formúlu á toppinn. Sérhver lína sem hann sagði, sérhver kaldhæðni sem hann gat af sér, allt klassík, bókstaflega. Spaði var GEÐVEIKT-fyndin; svo, SVO fyndið. Húmorinn og dramatík þáttarins voru bæði hækkuð eftir að þátturinn var kominn aftur, en áhorfendur hugsuðu: "John fór, það verður ekki það sama lengur". Þetta er skiljanlegt, miðað við að við erum að tala um hóp fólks (amerískir áhorfendur) sem gáfu 'Yes Dear' ókeypis far en varð til þess að Andy Richter Controls the Universe var aflýst á skömmum tíma. Eftir því sem gæði þáttarins jukust lækkuðu einkunnir hans. Fljótlega var það ekki lengur, því miður. Og ég varðveitti það besta til síðasta: aðdáendur Married With Children fá að njóta sín. Og drengur, hvað þetta var gott. Ég skalf ennþá bara við að muna eftir því. Það kemur svo á óvart að það væri brjálað af mér að skemma það, jafnvel þótt ég geri það með lögmætum hætti undir formerkinu "spoiler...". Það er nóg að segja að það er eitthvað sem þú munt ALDREI gleyma. Ég veit að ég geri það ekki :-)