Söguþráðurinn um ást karlmanns á saklausu barni sem hann finnur með vanskapað andlit og hinum megin á hnettinum grunna sjálfmiðaða „dalstúlka“ sem deilir fæðingardegi með henni og endar með því að skipta miklu máli í báðum þar býr. Hvílíkur og verðugur söguþráður. En í þessari frásögn er skjáritun og/eða leikstjórn og/eða klipping svo léleg að það tekur mesta gleðina úr sögunni. Persóna Lindu Hamilton fer frá því að skilja mömmu yfir í vonda norn og til baka hraðar en hraðakúla, og í hvaða tilgangi? Átök, átök, átök, á toppnum. Katie (The California Girl) og kærasti hennar, mamma Katie og allir, þar á meðal fátæka konan við innritunarborðið á flugvellinum, ættleiddur faðir Lin, sem er yndislegasti og tillitssamasti maður á lífi, og eiginkona hans og líffræðilegur sonur, allt í stöðug átök. Mig langaði svo sannarlega að njóta hugljúfrar sögu, en það eina sem fékk mig til að brosa var þegar öllu hatrinu og átökum var lokið. Það voru of margir óútskýrðir eða órökréttir atburðir, margir hverjir bæta ekki við söguna. Ég og konan mín horfðum á hvort annað og spurðum okkur hvernig svona góð leikarahópur og hvað ætti að vera frábær saga, gæti verið svona illa klúðrað.