Victor Sjöström var algjör meistari í þessari mynd, eftir að hafa leikið í henni, leikstýrt henni og jafnvel skrifað handritið! Það er alveg ótrúlegt. Þó að í dag hafi fáir hugmynd um hver Sjöström var, gæti hann verið kunnuglegur fyrir aðdáendur Ingmars Bergman sem stjarnan sem er ein af vinsælustu myndum Bergmans, WILD STRAWBERRIES. Hvað þessa mynd nær, er þetta mjög blandaður baggi. Annars vegar þarf að virða hana því fyrir 1921 er þetta mjög góð mynd. Hugmyndin um að Grim Reaper sest niður með látnum manni til að ræða sóun á lífi sínu er frekar hugmyndarík. Auk þess eru sérbrellur Phantom Carriage nokkuð sannfærandi og tæknilega séð er þetta vel unnin mynd. Á hinn bóginn er þetta ótrúlega dagsett og prédikandi mynd - meira eins og eitthvað sem þú vilt búast við að sé sýnt í sunnudagaskólanum í stað þess að vera í heiðarlegu leikhúsi. Auk þess eru sum söguþættirnir bara ekki skynsamlegir. Í stað þess að koma fram sem hollur eða góður, virðist deyjandi starfsmaður Hjálpræðishersins eins og safi - mjög sorglegur og ruglingslegur safi. Af hverju er hún "ástfangin" af þessum manni? Er ég að missa af einhverju? Þannig að ég mæli með því að ef þú ert geðveikt ástfanginn af hljóðurum (eins og ég), þá horfðu á það fyrir alla muni. En ef þú ert ekki þögull aðdáandi gæti þessi mynd ekki gert neitt til að sannfæra þig um að þessi stílkvikmynd sé frábær vegna þess að sagan er svo ofur melódramatísk og dagsett.