Sex tíma ítalska smásería Franco Rossi frá 1985 af Quo Vadis er mjög forvitnileg skepna, sem skapar algerlega sannfærandi forn rómverskan heimsmynd í raunstísku (mjög fáar langar myndir, ekkert stórt borgarlandslag), en spilar dramatíkina svo mikið niður. í þágu vísbendinga um klassískar bókmenntir og sögu að sagan týnist stöðugt í bakgrunni. Breytileg uppbygging (mikið af fyrsta þætti er spilað með rödd yfir bréfum) og skortur á brýnni frásögn gerir fulla sex klukkutíma útgáfuna krefjandi og krefjandi og krefjandi, og vissulega allt of oft óhlutbundinn, en það hefur eitthvað að segja. Helstu styrkleikar tveir eru persónusköpun Petronius (sem betur fer kallaður Frederic Forrest, en eigin rödd myndi næstum örugglega fletja samræður hans út) sem manni sem eyddi svo langan tíma í að leita að skynsömum sjónarhorni til að lifa af dómstólalífið að hann er orðinn ófær um að upplifa tilfinningar, og einstök túlkun Klaus Maria Brandauer á Nero sem áhugaverðum leikara sem sérhver hreyfing og aðgerð er reiknuð út frá því hvernig „áhorfendur“ hans munu taka á móti þeim. Annars staðar, Max Von Sydow kemur stuttlega fram í nokkrum þáttum, er verðlaunaður með áhrifamestu og virkilega áhrifaríkustu senu þáttarins þar sem hann hittir barn þegar hann reynir að yfirgefa Róm. Það er svona hlutur sem þátturinn gæti gert með meira af, en það virðist allt of oft til að fletja út hvert mögulega tilfinningaþrungið, hvetjandi eða spennandi augnablik undir vægðarlausri lágstemmdri leikstjórn. Því miður gerir Francesco Quinn yfirþyrmandi nafnlausa hetju, blandast inn í veggir og koma minna yfir sem rómverskur liðsforingi en þessi rólegi, örlítið svívirðilegi en móðgandi gaur sem vinnur á sömu skrifstofu og þú sem segir aldrei mikið í skrifstofuveislum - þú veist, sá sem þú heldur að heiti Dave eða eitthvað álíka. Fjárhagstakmarkanir eru mjög sýnilegar þegar tími Meet the Lions fyrir kristna og Ursus bardaga við nautið er svo ákveðinn lágkúrulegur að hann fer bara yfir þig áður en þátturinn missir skyndilega áhugann og lýkur skyndilega. Ekki ferð sem ég get sérstaklega mælt með. , Ég er hræddur um, en ef þú ferð í það þá er það ekki alveg án þess að fá smá verðlaun.