Þú myndir halda að kvikmynd um sifjaspell systur sem myrða vinnuveitanda sinn á endanum gæti ekki annað en verið grípandi, en þá hefðirðu rangt fyrir þér. Það er enginn söguþráður. Það er engin persónuþróun. Það er engin endurlausnandi sjónræn fegurð. Þessi mynd er tímasóun. Könnunin á því hvernig samband þeirra systra þróast er engin, kynhneigð þeirra er aldrei neitt annað en gróteska, stéttasamböndin eru glötuð og vinnuveitandinn er kjánaleg skopmynd. Íhugalausar þögn og tímabilsklæðnaður jafnast ekki á við merkingardýpt.