Sennilega besta afrek Bigas Luna fyrir það nær viðkvæmu jafnvægi milli sleaze, erótík og súrrealisma. Hin ljúffenga Mathilda May, sem eyddi mestum hluta Tobe Hoopers „Lífskraft“ í buffinu, er viðfangsefni unglings Biel Durans löngunar fyrir unglinga. Hann nær ekki brjóstunum á May úr huganum og vill svo gjarnan sjúga þau og sjúga brjóst móður sinnar líka. Leit hans að maí ER myndin. Eins og í Luna verkum eins og "Lulu" og "Jamon! Jamon!", kemur leikstjórinn með örlítið skekkta kynferðislega næmni í undarlega en fallega sögu sína. Hinir venjulegu grunuðu verða móðgaðir, en þeir sem eru með opinn huga munu njóta þessa froðukennda erótíska ljóðs til kvenkyns. Myndir José Luis Alcaine eru stórkostlegar og skor Nicola Piovani er ljúft og innihaldsríkt. Glæsilegt kvikmyndakonfekt með dásamlega stjórnleysislegri tilfinningu að Spánverjar geri það náttúrulega.