Kostir: Mary Boland er yndislega á toppnum eins og alltaf (ég þreytist aldrei á efri skorpu hennar, sérstaklega í "The Women" og "Pride and Prejudice"). SALERNI. Stutt hlutverk Fields er skemmtilegt, þó að hið fræga biljarðborðsatriði teygi vel við sér því það virðist halda áfram í tíu mínútur. Brjálæðisleg uppátæki myndarinnar, dæmigerð fyrir tímabilið, eru frábær. Einnig hnakka til hinnar frábærlega jarðtengdu hótelfreyju Alison Skipworth; Ég myndi gjarnan vilja sjá meira af henni (hún minnir mig á Marie Dressler, annar persónuleiki sem verðskuldar mikið lof). Mínusar: Gracie Allen. Ertandi, ófyndinn nærvera þar sem gremjan var óviðjafnanleg þar til Adam Sandler komst upp. Þessi næstum falsettu nefhljómur með hreim af óþekktum uppruna verður gamall í fyrstu senu hennar. Þetta er sú fyrsta af Burns-Allen myndunum sem ég hef séð og á meðan ég (sem er mikill klassísk gamanmyndaáhugamaður) reyni að upplifa að minnsta kosti eina mynd með hverri helstu gamanmyndastjörnu, þá er þetta örugglega eitt lið sem ég mun ekki kalla á aftur. Tímasetning hennar og túlkun á efninu er algjörlega út í hött. Brjálæðislega miðlungs hæfileikar. Niðurstaðan: Allt í lagi gamanmynd, en gaggarnir eru fáir og langt á milli. Og aðeins klukkutíma löng má búast við því að þetta sé ekki Hollywood gamanmynd í A-gráðu. Aðeins mælt með fyrir aðdáendur Boland og Fields sem vilja sjá allt verk þeirra.