Þegar það kom fyrst út var þetta verk Meysels-bræðra gagnrýnt mikið og jafnvel dæmt sem arðrán. Sem betur fer er henni nú fagnað sem meistaraverki heimildarmynda, sérstaklega núna þegar samfélagið hefur orðið fyrir raunverulegri arðráni í raunveruleikasjónvarpi og slæmri þróun flestra beinna kvikmynda. Í raun, í fyrstu verðum við að segja að þetta er Ekki beint kvikmyndahús, það er meira kvikmyndaverité. Munurinn á þessu tvennu er mjög lítill, en það er aðallega sú staðreynd að í þessari heimildarmynd erum við látin finna fyrir nærveru Meysels bræðranna og þeir hafa samskipti við persónurnar sem teknar eru upp. Þetta gerir líka ljóst að þetta er ekki misnotkun. Meysel-hjónunum hefur verið hleypt inn í húsið og eru þau innifalin í því sem er mjög sérvitur ástand á mjög sérvitra heimili. Og bæði Edith og Edie elska bara hugmyndina um að vera kvikmynduð. Það hefðu verið mikil vonbrigði ef aðeins rödd Guðs hefði verið sýnd frásögn og grunn viðtöl. Hér fáum við fulla mynd af brjálæðinu í húsinu, brjálæði sem virðist falla vel í bæði Edie og móður hennar Edith. Húsið þeirra er rugl, rusl og dýr alls staðar, dofnir litir og húsgögn um allt húsið og sífelld slagsmál sem eru stöðug samspil raunveruleikans. Þessir tveir hafa búið með hvort öðru allt sitt líf, og eru ekki að berjast fyrir framan myndavélina vegna þess að þeir vilja athyglina, heldur frekar vegna þess að þeir geta ekki hjálpað að tala saman á þennan hátt. Þeir þekkja hvort annað of vel til að fela innri tilfinningar sínar, það er engin þörf. En á endanum, þótt þau kenna hvort öðru um líf sitt, elska þau hvort annað innilega. Edie segist ekki vilja að móðir hennar deyi, því hún elskar hana mjög mikið, og Edith segir að hún vilji ekki að Edie yfirgefi hana vegna þess að hún vilji ekki vera ein. En áhugaverðasti þátturinn í myndinni er sú að burtséð frá elli þeirra geta tvær konurnar ekki verið stúlkur. Þeir geta ekki hjálpað að vera annar söngvarinn, hinn dansarinn. Sýndu alla listræna færni sína fyrir framan myndavélina sína. Þegar Edie spyr David Meysels orðrænt "Hvar hefur þú verið allt mitt líf?" hún er virkilega ánægð með að hún skuli loksins fá að sýna öllum heiminum sjálfa sig og frábæru sýningarstúlkurnar sínar. Falleg andlitsmynd af stílfræðilegu mikilvægi og sjarma sem er mjög ólíklegt að sjáist nokkurn tíma aftur, eins og aðeins Meysels og fáir aðrir gætu gert.