Í mínum huga besta af Ealing gamanmyndunum og ein af mínum uppáhaldsmyndum allra tíma. Þemað starfsmanna gegn stjórnun (með miklu tali um stéttarfélög og réttindi) er kannski að færa myndina svolítið núna þar sem það er ekki lengur umræðuefni svo mikið en það kemur ekki í veg fyrir að "White Suit" sé sýning sem hættir að vera sígild. Söguþráðurinn, sem fjallar um mann sem reynir að búa til byltingarkenndan nýjan dúk sem endar með því að setja textíliðnaðinn í uppnám, hljómar ekki spennandi þegar hann er skrifaður niður en myndin heldur þessum ómissandi neista fantasíu í bland við raunveruleikann sem markar hana sem sannkölluð Ealing gamanmynd. Efnið hrindir frá sér óhreinindum og getur aldrei slitnað! Hvíta jakkafötin sem Alec Guinness klæðist allan seinni hálfleikinn verður miðpunktur fyrir nokkrar helgimyndamyndir og seríur, svo sem að Guinness getur notað óslítandi þráð sinn til að stækka hreinan vegg! Handritið sjálft er fullt af þurru vitsmunum - "Er allt í lagi með hann?" "Já." "Samúð." - og persónusköpun er fyrsta flokks. Ég er alltaf jafn undrandi á frábærri leikstjórn í þessum myndum. Gamanmyndir síðari tíma myndu tileinka sér „beindu myndavélinni að leikarunum og láttu það rúlla“ hugarfari en Ealing myndirnar reyndu alltaf áhugaverða lýsingu og sjónarhorn og nýjungar. Þessi mynd er engin undantekning. Auðvitað er það leikarahópurinn sem lyftir efninu upp í svimandi hæðir. Alec Guinness gefur frábærlega vanmetna frammistöðu, með augu sem miðla undrun, gleði og myljandi ósigri hvenær sem sagan krefst þess. Stratton er maður sem gleymir öllu nema vinnunni sinni. Svo einangruð persóna hefði fljótt getað orðið leiðinleg eða pirrandi en Guinness gerir hann áreynslulaust viðkunnanlegur, svo mjög að lokastig myndarinnar kallar fram raunverulega tilfinningu um brýnt þegar Stratton reynir að komast út á toppinn í heimi sem vill grafa allt. hann hefur nokkurn tíma unnið fyrir. Joan Greenwood leikur annað af sínum sterku kvenhlutverkum og er algjör unun á að horfa á hana eins og venjulega, sem og hina ruglaða Cecil Parker og slímugan Michael Gough; allir hlæja án þess að reyna það. Þetta er fyndið breskt vanmat eins og það gerist best.“Maðurinn í hvíta jakkafötunum“ er 81 mínúta af hreinum ljóma, með frábærum söguþræði, frábærum leikarahópi, glitrandi gáfum og heilbrigðum tortryggni. Algjörlega toppur.