Þar sem ég er af Cephallonian uppruna varð ég glaður hissa þegar ég horfði á myndina. Ég hef heyrt sanna sögu frá ættingjum mínum sem búa enn í Kefallóníu, en þegar ég horfði á myndina og las bókina fylltust skrítnir hlutar sögunnar. Það er allt satt, Ítalir myndu syngja, kúgunin og jarðskjálftarnir sem rugga eyjuna svo oft. Jarðskjálftinn árið 1953 drap langafa minn og bæði bókin og myndin lýsa tilfinningu tímabilsins af mikilli samúð. Ef þú hefur ekki séð myndina fara og horfa á hana og lesa bókina, þá er hún ekki bara ástarsaga, og já, það var fullt af Ítölum sem voru ástfangnir af kefallónskum konum, reyndar var farið með bátsfermum af kefallónskum konum til Ítalía eftir stríðið er sannkölluð sögulýsing.