Allt í lagi, nú veit ég hvaðan allir þessir leiðinlegu löggu/morðssjónvarpsþættir komu. Ég trúi því að þeir megi rekja til þessarar myndar. "Scene Of The Crime" líður meira eins og sjónvarpsþáttur, eða þáttur í seríu. Fullt af sögupersónum og aðstæðum - hinn heittelskaða lögga sem lendir í átökum við yfirmenn sína... öldrunarlöggan sem vill ekki skrifborðsvinnu, þrátt fyrir bilaða sjón... hinn kærulausi nýliði... tvíeyki konan o.s.frv. Mér líkar við marga leikarana hérna og þeir standa sig vel, en í heildina fannst mér þessi mynd leiðinleg þar sem ég er ekki aðdáandi tegundarinnar. Ég hélt áfram þegar þeir voru að ræða málið ...eitthvað um bókamenn og uppljóstrara. Og ó já, það var strippari, leikin af hinni áður heilnæmu Gloria DeHaven. Það sem ég vil vita er: Hvers vegna hélt hún áfram að kalla Van Johnson „Frændi Wiggly“? Var Wiggly frændi ekki kanína? Persóna úr barnabók? Hvað í ósköpunum hefur það með eitthvað að gera? Ég býst við að ég verði bara ekki harðneskjulegt Film Noir-legt hrognamál. Reyndar fékk mikið af samræðunum mig til að muldra "enginn talar svona!" Hins vegar gæti ég tengt við eitt atriði þar sem eiginkona lögreglunnar (Arlene Dahl), sem hefur áhyggjur í hvert sinn sem hann fer í vinnuna, áttar sig á því að kannski hefði hún ekki átt að gera manninn sinn að miðpunkti lífs síns. Já, ég þekki þessa tilfinningu að elska einhvern svo mikið, vera svo háður þeim að það er stöðugur ótti um öryggi þeirra. Þannig að það eru augnablik sannleikans í þessari mynd, undir stílfærðu samræðunni og andrúmsloftinu sem reynir svo sjálfmeðvitað að vera gróft og ALVÖRU, að mér virðist það í raun óraunverulegt. Smá bakgrunnur: þessi mynd var gerð þegar Dore Schary tók við. MGM frá Louis B. Mayer, og byrjaði að binda enda á heilnæmu söngleikina sem gerðu MGM svo frábært. Dore Schary var staðráðin í að koma með meira "raunsæi" í kvikmyndir. Ég hata Dore Schary. Kannski getum við kennt honum um allar þær tilgerðarlegu, dökku kvikmyndir sem eru gerðar í dag, velta sér upp úr ljótum „sannleikanum“ um lífið, einblína á (og að mínu mati hjálpa til við að viðhalda) hinu versta mannkyns frekar en því besta. Ekki lengur upplífgandi okkur eins og klassískar kvikmyndir voru hannaðar til að gera - að veita nauðsynlega truflun í kreppunni miklu og seinni heimsstyrjöldinni. Jæja, fjandinn hafi það, við þurfum ennþá svona truflun í dag! Það er enn nóg af þunglyndi og nóg af stríði. Og að hverju er fólk að snúa sér nú á dögum þegar það vill flýja? Traust, heiladauðandi raunveruleikasjónvarp. Takk kærlega, Dore!