Eins og að vera í hárskyrtu. Jákvætt, algjörlega, án nokkurs vafa ein versta mynd sem til er. Hreinar pyntingar. Núll stjörnur af tíu. Hvert langa, leiðinlega, erfiða, tilgerðarlega, sjálfsmeðvitaða, leikræna og leiðinlega listræna atriðið á eftir öðru. Ætluð að vera draumkennd og impressjónísk, sálin berst, hún er í staðinn ömurleg möl. Hálfnaktir þreifa feðgar og hvísla hver að öðrum eins og elskendur. „Hómó-erótík“ er málið, hátt og skýrt. Allt í lagi, hvað svo? Endurtekið oftar en einu sinni af syninum er línan, sem á að vera tekin úr "Líf hinna heilögu", "Ást föður krossfestir. Ástríkur sonur lætur krossfesta sig." Samsíðan við guð og son hans, Krist, er þunglynd, óviðkomandi og sprenghlægileg, eins og allt annað hér. Nokkrar vísar til þema rússneskrar vinsemdar: "Móðir og sonur" (1997); "The Return" (Andrei Zvyagvatsev, 2003); "Litla Odessa" (James Gray, 1994); Turgenev, "Feður og synir"; og auðvitað Dostoyevsky, "The Brothers Karamazov." Inneignir á ensku gefa til kynna fyrirhugaða alþjóðlega dreifingu, sem þýðir að ekki er hægt að nota þá afsökun að þú þurfir að vera rússneskur til að skilja þetta rugl. Þetta er hvergi nærri eins afrekað eða sannfærandi og síðasta Sokurov, "Russian Ark" (2003). Eins og í "Móðir og sonur" hans, sem er álíka kröftug svæfamynd, eru sumar senur teknar upp úr brengluðum speglum, þó ekki eins áhugavert. Myndin er nánast einlita, tekin frá upphafi til enda í gegnum drapplitaðar síur, sem gerir hana eins sjónræna og hún er verulega deyfandi. Mjúkur fókus þoka eykur aðeins á dópaða tilfinningu. Pirrandi hljóðrás dróst áfram, þegir aldrei, eins og segulbandslykkja. Gamalt útvarp spilar stöðugt í bakgrunninum. Rússnesk rómantísk melankólía bólgnar endalaust út sem "þemu byggð á Tsjajkovskíj". Nærvera "hljóðhönnuðar" (Sergei Moshkov) táknar auðvitað að öll þessi pirrandi litlu hljóð, útvarpsstöður, hávaði, bjögun og slíkt, eru "hönnuð." Það er erfitt að trúa því að einhver (Sergei Potepolov) hafi skrifað þetta. Þetta virðist allt eins handahófskennt og umferðin, eins og hún sé spunnin af leiðindaleikurum, spretta upp úr engu í ekkert. Nútímalist hefur loksins tekist að tákna hlutinn án þess að vera hluturinn, þannig að það sem við sjáum er hugmyndin um hugmyndina, tóm eins og skel, en ekki einu sinni skel, bara hugmyndin um skel. Gæti maður beðið um betri skilgreiningu á decadence?