Dreamgirls, þrátt fyrir hnefann af Tony sigrum á ótrúlega slöku ári á Broadway, hefur aldrei verið það sem maður myndi kalla gimstein í kórónu sviðssöngleikja. Það er þó ekki þar með sagt að í réttum kvikmyndahöndum væri ekki hægt að slípa hana út og slípa hana í eitthvað sem er þess virði á skjánum. Því miður, það sem færist yfir á skjáinn er í grundvallaratriðum þrælslega trú útgáfa af sviðssmellinum með öllum sínum eðlislægu veikleikum ósnortinn. Í fyrsta lagi hefur skorið aldrei verið einn af sterkustu hliðum þessarar framleiðslu og myndin breytir ekki þeim þætti. Það eru fullt af lögum (kannski of mörg?), en fá þeirra eru sérstaklega eftirminnileg. Það sem kemur næst grípandi tónum eru titillagið og One Night Only - hið margrómaða And I Am Telling You That I Am Not Going er minna frábært lag en það er dramatískt leikmynd fyrir persónu Effie (Jennifer Hudson) . Myndin er slétt og tæknilega vel framleidd, en sagan og persónurnar eru furðu þunn og ábótavant. Það er nokkur áhugi fyrir upphafsstundunum, að horfa á Svengali-líkan stjórnanda Jamie Foxx hagræða gjörðum sínum upp á toppinn, en það tekur aftursætið í síðari hluta myndarinnar, þegar sagan reynir á þægilegan hátt að kalla hann sem illmenni, þrátt fyrir að hann hafi haft rétt fyrir sér frá viðskiptalegu sjónarmiði í góðan meirihluta myndarinnar. Beyonce Knowles er yndisleg og syngur lögin sín fullkomlega vel, en er föst í persónu sem er í rauninni allt yfirborðsglæsilegt. Anika Noni Rose sem þriðji meðlimur Dreamgirls tríósins hefur bókstaflega ekkert að gera fyrir alla myndina. Eddie Murphy sýknar sjálfan sig vel sem söngvari augljóslega byggður á James Brown, en hlutverkið er ekkert sérstaklega kjötmikið og hefur að lokum lítil áhrif. Foxx virðist vera tilvalin leikarahlutverk, en hann virðist undarlega afturhaldinn og leiðist. Stærsti sölustaður myndarinnar er án efa fyrrum American Idol keppandinn/Óskarsverðlaunahafinn Jennifer Hudson í aðalhlutverki Effie White, hinnar skapstóru söngkonu sem fær stígvél úr hópnum og gerir sigursælan lokaþátt aftur. Fyrir mér hefur Effie alltaf verið mikið vandamál bæði í þættinum og myndinni. Myndin vill augljóslega að þú vorkennir henni og tekur frekar skinkulega málstað hennar, en ég hef aldrei verið viss um að þessi persóna eigi skilið slíka alúð. Frá upphafi hagar Effie sig að mestu leyti eins og andstyggileg, sjálfhverf, sjálfhverf díva, sem hefur meiri áhuga á því sem allir aðrir geta gert fyrir hana frekar en að hafa mikla hagsmuni af hópnum sem hún er hluti af. Þegar hún er ræst úr hópnum fyrir ófagmennsku og slæmt viðhorf eru ákærurnar meira en á rökum reistar, en sviðssýningin/kvikmyndin virðist halda að Effie ætti að draga ótakmarkaðan slökun einfaldlega vegna þess að hún hefur frábæra rödd. Jafnvel þó myndin reyni að mýkja suma af erfiðari brúnum Effie til að gera hana viðkunnanlegri, standa ákærurnar enn. Saga hennar verður handónýtari með því að gefa til kynna að hún ætti að fá frekari samúð okkar vegna þess að hún er ógift móðir sem á í erfiðleikum með að ala upp dóttur sína - með því að nota þá vísbendingu að (líkt og hæfileikakortið) móðir gerir alla hegðun strax afsakanlega. Eina stóra viðleitnin sem myndin gerir til að sýna mæðrun Effie er að segja okkur frá því og setja síðan inn atriði þar sem hún geltir á dóttur sína á atvinnuleysisskrifstofunni, fullyrðir að stúlkan eigi „engan föður“ og neitar síðan að leita að launuðu. atvinnu til að styðja þá þar sem söngur er það eina sem hún kann. Í höndum hæfileikaríkrar leikkonu hefði ef til vill verið hægt að bæta úr eyðurnar með tækni og karisma. Því miður er Hudson ekki þessi leikkona. Hún syngur vel, en samræðudrifin augnablikin koma henni hvorki af sjálfu sér né tilfinningaríkar augnablik. Einkennisstund Effies (áðurnefnt And I Am Telling You... númer) er vel sungið af Hudson, en tilfinningalega flatt í leiklistardeildinni. Effie á að tjá reiði sína og örvæntingu vegna vandræða sinnar, en Hudson kemur fram sem kabarettleikari sem er með heitt númer. Allt í allt, ekki alveg tilfinningalega hápunkturinn sem maður býst við. Síðari hluti myndarinnar er í grundvallaratriðum fyrirsjáanleg blanda af atburðum sem koma Foxx í fyrri stöðu Hudson og leyfa henni að stökkva aftur inn og drottna yfir öllum. Refsivert brot Foxx í myndinni eru án efa sambærileg við braut margra plötuframleiðenda í erfiðleikum, en það sem myndin virðist gefa til kynna að hann hafi það að koma vegna þess að hann hjálpaði til við að hefja diskótímabilið er frekar fáránlegt, svo ekki sé minnst á tilgerðarlega og niðurlægjandi, sérstaklega frá kvikmynd með allri dýpt eins og polli. Lokaútkoman er trú túlkun á sviðssmellinum, tæmd af tilfinningum, orku eða öðru sem hægt er að lýsa sem kraftmiklu.