„Mishima: A Life in Four Chapters“ er sjónrænt töfrandi framleiðsla sem tekur á flóknum viðfangsefnum á hvetjandi vellíðan. Myndin er byggð á lífi hins umdeilda japanska rithöfundar Yukio Mishima, sem framdi sjálfsmorð á áttunda áratugnum. Hún er í raun ekki ævisaga - að minnsta kosti ekki í hefðbundnum skilningi - heldur könnun á helgimyndasögu Mishima. Myndinni tekst að setja fram abstrakt hugtök á ósaumaðan, algerlega grípandi hátt. Paul Schrader lætur þig hafa samúð með Mishima án þess að þurfa að afbyggja hann eða verk hans. Það leysir ekki alveg þrautina en það fær mann til að skilja hana. Aukinn bónus: Þegar við sjáum reiði Mishima vegna skorts á hefð í siðferðilega tómu nútímasamfélagi, sýnir Schrader okkur frábæra sýningu á tvískiptingu milli hugsunar og framkvæmdar í kvikmyndum. Kvikmyndataka John Bailey er stórkostlega góð. Glæsileiki verka tónskáldsins Philip Glass hentar verkefninu fullkomlega. "Mishima" er besta mynd sem ég hef séð á þessu ári, hingað til.