Ég sá þessa mynd í sjónvarpi seint á kvöldin frá Buffalo fyrir um 30 árum síðan og mig langar að sjá hana aftur einu sinni enn áður en ég... jæja.. þú veist. Samspil aðalpersónanna eftir að tígurinn (Eli Wallach) „fangar“ bráð sína (Anne Jackson) í misgóðri mannránstilraun er algjörlega fyndið. Lýsing Charles Nelson Reilly af taugaveikluðum háskólaforseta(?) eða deildarstjóra er ómetanleg. Hversu margar kvikmyndir geturðu nefnt sem geta lýst upp baráttu mannkyns fyrir merkingu og lífsfyllingu með því að fá þig til að hlæja frá upphafi til enda? Þessi mynd minnir okkur á að við erum öll í sömu baráttu óháð stétt, kynþætti, kyni eða trúarbrögðum. Og hver getur gleymt vettvangi úthverfis húseigandans á höndum og hné að ráðast á þessi örsmáu illgresi sem hefur þorað að birtast á einni nóttu á fullkomlega manicure grasflötinni hans!