************* SPOILERS NEÐAN ************* "'Night, Mother" er saga Jesse (Sissy Spacek), fráskilinni flogaveikikonu sem í rólegheitum tilkynnir frjóa móður sinni (Anne Bancroft) að hún ætli að fremja sjálfsmorð. Þetta er heillandi forsenda sem er tæmd öllum lífskrafti og spennu. Snilldar krókurinn reynist vera svindl - sagan sem fylgir er skortur á efni, þyngdarafl og opinberunargildi. Hvar eru áföllin og undrunin þegar móðir og dóttir eiga í því sem gæti verið síðasta samtal lífs þeirra? Hvar eru leyndarmálin opinberuð, játningarnar og fantasíurnar og eftirsjáin? Þeir eru hér, en þeir hafa allir verið málaðir í sama daufa litnum sem heldur tilfinningum í bakgrunni og fagnar „snilld“ leikskáldsins Marsha Norman á kostnað alls annars. Niðurstaðan er ekki kvikmynd heldur þreytandi þrekpróf. Leyfðu mér að fara að athugasemdum mínum með því að segja að mér finnist Sissy Spacek vera ein besta leikkona í sögu kvikmynda, kona svo segulmagnuð, ​​svo eðlileg að hún heldur áfram að koma á óvart og koma mér á óvart eftir tuttugu ára stjörnuveröld. Hún kemur með klassa og töfra í allt sem hún tekur sér fyrir hendur og ég hef séð hana bjarga fleiri en einni kvikmynd úr endurvinnslutunnunni með englasvipnum og viðkvæmum augum, mjúkri röddinni og ljúfa brosinu. Það var vegna hinnar frábæru Spacek sem ég horfði á þessa mynd til að byrja með og til að ein af myndum hennar verði hræðileg þarf hún að mistakast verulega. Þessi mynd mistekst í tvennt. Fyrst og fremst er myndin aðlöguð svo dyggilega eftir Pulitzer-verðlaunaleikritinu að hún er klaustrófóbísk og endurtekin. Öll myndin er tveggja kvenna samtal milli Jesse og móður hennar. Það sem virkaði á sviðinu - miðaldra móðir og dóttir rífast í tvo tíma í litlu húsi - deyr á kvikmynd. Leikrit, sama hversu frábært það er, þarf að *aðlaga* fyrir skjáinn það er sjálfum sér undanlátssamt og hrokafullt að trúa því að samræðan sé svo fullkomin að ekki sé hægt að breyta einu orði af því. Handrit þessarar myndar hefði mátt stytta um þrjátíu til fjörutíu blaðsíður, og kunni handritshöfundur hefði gefið hinum frábæra Spacek og hæfa Bancroft nokkrar *líkamlegar* seríur, andlitsviðbrögð, eitthvað til að brjóta upp yak-hátíðina frá vegg til vegg. og fangelsislegt stakt sett. Það er engin furða að handritið hafi verið aðlagað af upprunalega leikskáldinu Marsha Norman, sem kann að þekkja leikhús en sýnir sig hér sem hugmyndalausa í kvikmyndum. Ég get ekki lagt of mikla áherslu á áhrifin sem leikritahandritið hefur á myndina. Að horfa á Jesse og móður hennar rífast um yfirvofandi sjálfsvíg Jesse er óþarfi og leiðinlegt. Konurnar ganga úr stofu inn í eldhús inn í hol og aftur inn í stofu þar sem þær byrja upp á nýtt. Pínulítið hús í miðvesturríkinu er ekki tilvalinn staður fyrir kvikmynd í einu setti og leikstjórinn reynir aldrei neitt snjallt eða frumlegt, reynir aldrei að brjóta upp einhæfnina með ytra skoti eða klippingu eða flashback eða *neihverju*. Það er engin tónlist, engar aðrar persónur, engar aðrar sögur... bara tvær konur sem hylja sófapúðana og rífast um skoðanir sínar. Virðingin sem leikritinu er sýnd er sjúkleg jafnvel hátíðlegustu klassík Shakespeares hristast upp fyrir skjánum. Skuldbindingin við upprunalega leikritið virðist næstum grimmt það er eins og myndin hafi aðeins verið gerð til að skrásetja dramatíska fjársjóðinn sem sviðsleikurinn var, með áhorfendum eftirá. Hin ástæðan fyrir því að myndin misheppnast er Anne Bancroft. Hún er kannski góð sviðsleikkona en á kvikmyndum - þar sem viðvera er 80% af frammistöðu - virðist hún sjaldan passa. Hún passar svo sannarlega ekki hér, leikur ömmu í miðvesturríkjunum en lítur meira út eins og frú Robinson fyrir morgunkaffið. Hún eltir Jesse um húsið, lítur út fyrir að vera meira agndofa en undrandi, og virðist einstaklega ósamúðarfull, jafnvel þegar línur hennar miðla ástríka- ef gölluð- konu. Sissy Spacek er frábær eins og hún er alltaf, heiðarleg og opinská og svo góð að þú skilur í raun og veru. og sammála vali persónu hennar. Sissy lætur okkur sjá að Jesse er sprungið dekk, röng beygja konu sem hefur fengið hvert slæmt brot og tekið of margar rangar ákvarðanir. Hún hefur aldrei haft stjórn á lífi sínu og sjálfsmorð hennar verður hennar leið til að lokum að segja "Ekki meira - þetta er þar sem ég fer af." Svona orðar hún það samt og þegar Spacek talar hlustarðu. Hún sannar í öllum myndum sínum að góð leikkona þarf ekki að haga sér eins og karlmaður, þarf ekki að vera bara blöff og brauð og fengið testósterón að láni. Í þessari og í kvikmyndum eins og "Coal Miner's Daughter" sýnir hún hljóðlega mjúkan styrk og hljóðláta dýpt sem er jafn áhrifamikil og hún er dáleiðandi þú getur ekki annað en orðið ástfanginn. Þess vegna var svo erfitt fyrir mig að horfa á "' Nótt, mamma." Spacek er sóað í stælt glæfrabragð kvikmyndar sem er aldrei til að grípa eða jafnvel trufla athyglina. Ég myndi ekki mæla með þessari mynd við neinn nema harða aðdáendur Sissy eins og sjálfan mig og jafnvel þá muntu verða fyrir vonbrigðum. Ég gef myndinni heilan bókstafsbónus fyrir endirinn, sem er nógu hugrakkur til að leyfa aðalpersónunni að gera það sem er rétt fyrir *hún* og ekki svíkjast um að hamingjusamur endir. GANGUR: C