Sumar kvikmyndir horfirðu á og segir: „Jæja, það var ekkert vit í því. Og þú ert ekki að meina það. Þú ert bara að segja að hlutirnir hafi verið of flóknir eða örlítið vitlausir. "Brauð og sirkus" meikar alls ekki sens. Og ég meina það. Og það er ekki vegna þess að það sé súrrealískt. Frá upphafi er nokkuð ljóst að það er veik afsökun til að gera splatter tæknibrellur. Það er ekkert handrit. Það er ekkert plott. Það er engin saga af neinu tagi. Einn atburður leiðir ekki til þess næsta -- það er hversu grundvallaratriði slæmu skrifin eru hér. Hvað þá? Ég meina, það eru TONN af kvikmyndum þarna úti sem falla í þann flokk. Þeir vilja sýna þér blóð, þeir gefa þér blóð. Af hverju jafnvel að tala um það? Vegna þess að í þessu tilfelli gaf "Brauð og sirkus" mér von. Allt í lagi, það eru sumir súrrealískir þættir. Leggöng, í jörðu -- fólk skríður upp úr þeim. Jörðin, í geimnum, tveir fætur á hvorri hlið. Þessar myndir eru dásamlegar, skemmtilegar, skrýtnar, brjálaðar. En myndin gerir ekkert með þá. Það gerist, myndin endar og þetta er allt mjög ófullnægjandi. Mig grunar að handritið hafi verið tilbúið á flugu. Leitt. Ef það hefði verið til saga af einhverju tagi hefði hún orðið miklu skemmtilegri mynd. Myndin er mjög lík fallega bílnum sem þú myndir elska að eiga. Svo lyftir þú upp húddinu og þá er engin vél. Bara lítill maður á reiðhjóli.GRR!