Þrjátíu árum eftir upphaflega útgáfu hennar kemur þriðja útgáfan af "A Star Is Born" loksins á DVD í pakka sem ætti að gleðja dyggustu aðdáendur Barbra Streisand. Það myndi innihalda mig þar sem ég sá hana á tónleikum syngja meðal annarra númera, femíníska þjóðsönginn „Woman in the Moon“ úr þessari kvikmynd frá 1976. Auðvelt að sleppa því, saga myndarinnar sem skautar ferilinn er svo sterkur haugur af klisjum í Hollywood-stíl að afbrigði af henni eru til í öðrum myndum, þar á meðal Streisands eigin "Funny Girl". Að þessu sinni er það endurstillt í þáverandi nútíma tónlistarsenu, tímaþreytta söguþráðurinn fylgst með sjálfseyðandi rokkstjörnunni John Norman Howard á djúpum kafa á ferli sínum rétt eins og hann hittir klúbbsöngkonuna Esther Hoffman sem bíður eftir stóru hléi sínu. upphafið, þar sem John Norman (bæði nöfnin takk) bregst við grípandi aðdáendum og blóðlausum plötusnúðum með tilviljunarkenndum ofbeldisverkum (sem hann sleppur á óskiljanlegan hátt við ákæru). Fyrir John Norman táknar Esther síðasta skot hans á hamingjuna og aftur á móti laðast hún að hinum meðfædda almennilegu, skapandi tónlistarmanni undir framhliðinni. Í mikilvægustu senu myndarinnar gefur hann Esther stórt frí á styrktartónleikum og ferill hennar tekur við. Óhjákvæmilega ræður hann ekki við mistök ferilsins í ljósi mikillar velgengni hennar, og ef þú þekkir einhverja útgáfu af þessari sögu, þá veistu afganginn. Leikstýrt af Frank Pierson (þótt leikstjórnarhæfileikar Streisand séu augljóslega til sýnis) nær myndin samt að draga mig að mér, jafnvel þó ég viti að hún sé blygðunarlaust tilgerðarleg og meðfærileg. Það hefur samt ákveðinn tilfinningalega hljómgrunn þrátt fyrir fjölmarga galla. Þó Streisand á besta aldri virðist vera kjörinn kostur til að leika rísandi söngstjörnu, þá er skjápersóna hennar einfaldlega of sterk og fyrirfram skilgreind til að leika Esther á trúverðugan hátt. Sama má segja um leikstíl hennar þar sem handritið virðist gera ráð fyrir því að mýkri fullorðinssamtímamiðað efni hennar sé viðurkennt í annars harðvítugum heimi leikvangarokksins. Frá því augnabliki sem hún skýtur höfðinu upp sem miðja Oreos getur hún ekki annað en komið fram sem rótgróin stjarna. Ég get fyrirgefið missinn einfaldlega vegna þess að hún er óviðjafnanleg raddhæfileiki, en það sem verður minna fyrirgefandi er hvernig hún gerir Esther harðari en átakanlega þegar erfiðleikar John Norman verða yfirþyrmandi. Þetta skapar einkennilega óþægilega dýnamík í síðasta hluta myndarinnar þegar það verður minna um hvað olli hápunktsatburðinum en viðbrögð Estherar við honum. Þessu er lokið með óslitinni átta mínútna nærmynd af minningarframmistöðu hennar - frábært nema þegar hún líkir því miður eftir stíl John Norman undir lokin. Kristofferson skilar hins vegar frábæra frammistöðu í gegn og stjórnar heiðarleikastigi sem byggir á myndinni og gerir áþreifanlega samhliða tilfinningar hans um ást, stolt og gremju í garð Esther. Hann gerir sitt vodka-blauta urrandi verk á sviði í þessu samhengi. Annars finnst mér alltaf skrítið við þessa útgáfu hvernig allar aukapersónurnar eru settar í bakgrunninn eins og þær væru ekki til nema þær væru í samskiptum við aðalhlutverkin tvö. Þeir einu sem skrá sig eru Paul Mazursky sem John Normans stjórnandi Brian og Gary Busey sem tortrygginn hljómsveitarstjóri hans Bobbie. Hinn gamalreyndi myndatökumaður, Robert Surtees, gefur kvikmyndatökunni fallegan ljóma þó kornleiki haldist í prentuninni. Hljóðrásin var stórsala á sínum tíma og er hrúga af mismunandi stílum frá 1970 - sum lög eru enn nokkuð góð ("Allt", "Woman in the Moon", "Watch Closely Now"), sum hafa færst yfir í kitsch ( „Queen Bee“, „I Believe in Love“ eftir Kenny Loggins og auðvitað hið óumflýjanlega „Evergreen“. Prentflutningurinn á 2006 DVD-disknum er hreinn og hljóðið þakklátt skörp þökk sé stafrænni endurgerð. Þátttaka Streisand er helsta tálbeita aukaleikara sem byrjar með langtímaskýringum hennar. Hún veitir innsæi upplýsingar um tilurð myndarinnar, leikarahlutverkið og framleiðsluna sem sögð hafa verið erfið. Hún er líka hressandi hreinskilin um stórmennskubrjálæði Jon Peters, hárgreiðslukærasta síns sem varð framleiðandi myndarinnar, og óánægju hennar með Pierson sem leikstjóra. Ég vildi bara að hún hefði getað gefið senusértækari athugasemdir sem tengjast beint því sem er á skjánum. Hún hefur líka tilhneigingu til að endurtaka sömu sögurnar þegar skapið slær á hana, t.d. verður þreytandi að heyra í þriðja sinn hvernig sá sem lék bílstjórann var vinur Peters. Ég held að það að hafa annan álitsgjafa hefði getað dregið fram aðra gullmola frá henni. Það er til prufuhjóla í fataskápnum sem sýnir skemmtileg 1970 föt, sérstaklega poncho úr blönduðu efni Kristofferson og appelsínugula pólýesterskyrtu. Það eru líka tólf eyddar senur sem fylgja valkvæðri athugasemd Streisands. Önnur er grínísk brauðbökunarsena sem minnti mig á hversu mikið ég er hrifinn af Streisand í farsalegum gamanmyndum. Önnur er útbreidd atriði þar sem hún spilar „Evergreen“ á gítarinn fyrir framan ógnvekjandi Kristofferson sem sofnar síðan. Athyglisverðast er varaútgáfa af söngleiknum með hröðum klippum, sem ég er sammála með að Streisand hefði átt að nota. Það er við hæfi að leikhúskerrurnar fyrir allar þrjár útgáfurnar af „A Star Is Born“ eru einnig innifaldar.