VIVA LA BAM Þessi „Jackass“ útúrsnúningur fjallar um (augljóslega handritsskrifuð) ævintýri Bam Margera og félaga hans (Johnny Knoxville, Brandon Dicamillo o.s.frv.). Þessi þáttur, þó að hann hafi sinn hlut af grófum gamanleik og brjáluðum glæfrabragði, einblínir aðallega á það að Bam pynti foreldra sína. Mér þykir leitt að segja þetta, Bam, en... þú ert á engan hátt eins svalur og þú heldur að þú sért það. Þessi ego tripped þáttur er ekki bara sársaukafullur ófyndinn (og já, mér líkaði við Jackass), heldur líka narsissísk ótrú. Of stílfærða inngangurinn endar með því að Bam útskýrir kaldhæðnislega að hann ætli að gera "hvað sem í fjandanum" hann vill. Hvernig væri að gera eitthvað sem er í raun fyndið? Mér líkaði „Jackass“ fyrir hvers virði það var. Myndavélavinnan var hræðileg - hvaða hálfviti sem er hefði getað gert betri sýningu með upptökuvél í bílskúr foreldra sinna - en að minnsta kosti hreyfðist sýningin á jöfnum hraða og fannst aldrei leiðinleg á milli brjáluðu, hættulegu eða einfaldlega ógeðslegu glæfrabragðanna sem vinkonurnar gerðu .Ekki svo með "Viva la Bam". Við fylgjumst með hetjunni okkar þar sem hann gerir prakkarastrik við vini sína og pyntir ættingja sína, en aldrei finnst það annað en virkilega léleg og handrituð gamanmynd. Glæfrabragðið og prakkarastrikin eru vægast sagt skemmtileg, en sett fram á svo leiðinlegan og dauflegan hátt að þau fá þig varla til að brosa."Viva la Bam" er léleg útúrsnúningur af því sem gerir lítið gagn en nærir nú þegar of stórt egó Margera. Ég mæli ekki með þessari ömurlegu og hugmyndalausu sýningu fyrir neinn.