Að búa til gamanmynd er eins og að ganga um þunnt og þétt reipi. Annað hvort virkar það, eða ekki. Amma's Boy er ein af þessum myndum sem virka ekki. Það kann að hafa nokkra mjög fyndna þætti, en fyrir meirihlutann er þetta bara hræðilega ófyndinn gamanleikur frá venjulegum aukapersónum í Adam Sandler myndum (án Sandler sjálfs, hann er bara framleiðandi). Alex (Allen Covert) er leikjaprófari. Hann er 35 ára og er besti prófunar- og leikjamaðurinn á annars barnafullum vinnustað sínum. Hann endar með því að fá íbúðina sína og dótið sitt tekið af honum fyrir að borga ekki reikningana (eins og það kemur í ljós var herbergisfélagi hans nýbúinn að eyða leigufénu í filippseyska krókabíla en ekki borga leigusala). Hann er örvæntingarfullur og flytur inn til ömmu sinnar, Lilly (Doris Roberts úr Everybody Loves Raymond) og tveimur herbergisfélögum hennar. Þetta er grunnatriði myndarinnar, varpað inn með undirsöguþræði um heita nýja stúlku að nafni Samantha (Linda Cardelli, óþekkjanleg frá dögum hennar) sem Velma í Scooby Doo) að reyna að fá prófunaraðilana til að klára nýjan leik eins hratt og þeir geta, vélmenni eins og leikur sem skapar undrabarnið J.P. (Joel Moore) sem vinnur með Alex og klæðist mikið af sömu fötum og Neo í The Matrix , og auðvitað alls kyns kynlífs- og fíkniefnabrandara. Það er það. Vandamálið við myndina, fyrir utan þá staðreynd að raunveruleg átök í myndinni eiga sér stað og leysast á síðustu fimmtán mínútum myndarinnar, er að hún er bara ekki fyndin. Það er algjörlega geðveikt leiðinlegt og bara lítið fyndið. Það gerist eiginlega ekkert. Engar tilfinningar, engin raunveruleg tilfinning fyrir stefnu og heilt tonn af ákafur blóti. Maður lendir kannski í því að hlæja að nokkrum fyndnum gríni sem leikararnir segja, en situr annars í algjörum leiðindum og óskar þess að hafa ekki einu sinni nennt myndinni. Hvernig þessi mynd var grænt ljós og hvernig Fox hélt að hún gæti græða peninga verður mér alltaf ráðgáta. Það er bara ekkert skemmtanagildi sem fylgir henni. Enginn leikaranna er í raun að skila góðum leikjum, þeir haga sér bara eins og hálfvitar fyrir myndavélina og vona það besta. Stoner gamanmynd hefur margoft verið unnin áður og stundum virkar hún (Harold og Kumar Go To White Castle og Dazed and Confused koma upp í hugann). Hér gerir það bara myndina enn minna fyndna en hún er nú þegar. Tilviljunarkennd að apa og par af berum brjóstum er sett inn gerir myndina í rauninni ekki betri heldur. Að öðru leyti en nokkrum fyndnum einstrengingum ætti þessi mynd að vera algjörlega sleppt. Það er ekki mjög fyndið, allt söguþráðurinn er kjánalegur, hann er leiðinlegur og það gerir bara eina hræðilega mynd. Forðastu það eins og pestina.1.5/10.