Áhugaverð lítil hálfsápa, en varla grípandi. Samt tvö eða þrjú fyndin augnablik. Það sem kemur mér á óvart er hversu háll og siðferðilega mjög vafasamur McNicol er. Hún leikur öryrkja (fótavandamál), samt er hún ekki bara "ljóti andarunginn" sem karlmenn forðast, heldur er hún jafnvel mannæta - og við eigum að finna til með henni! Ó, greyið litla McNicol, með fótavandamálið sitt... Greyið litla McNicol??! Hún er stöðugt að fá sendingar frá karlmönnum og henda þeim jafnvel án þess að blikka! Einu sinni á hún meira að segja í yfirhugsuðu ástarsambandi við ljóshærða næturlanga, og þá segir hún nýfundinni frönsku kærustunni sinni hreint út sagt að það hafi tekið hann tíma að fá stinningu! Fær okkur áhorfendur til að velta því fyrir sér hvers vegna hún er svona meðvituð um fæturna ef allir strákar vilja hnika henni. Jæja, næstum allir strákar; eini gaurinn sem virkilega sniðgekk hana eftir að hafa séð fótinn hennar vafinn í málmi er gaurinn að vinna í símanum. En annars virðist hún fara bara vel með karlmenn! Engin feimni, enginn skortur á velgengni með karlmönnum, og hún hendir þeim eins og leikföngum; hvernig hún henti Carradine var fáránlegt. Aumingja litla öryrkja stelpan?? Ég held ekki. Og samt er okkur ætlað að trúa því að þessi kona eigi við mikið sjálfstraustsvandamál að stríða; þar af leiðandi atriðið þar sem hún undirbýr sig undir að byrja að leika á flautu fyrir einleikstónleika og nær einhvern veginn að kasta nótunum á jörðina af taugaveiklun. Taugaveiklun?? Afgangurinn af myndinni sýnir lítið sem ekkert sem bendir til þess að hún eigi við sjálfstraustsvandamál að stríða, þannig að þetta flautuatriði er fáránlegt og passar ekki inn í heildarmyndina. Það kom mér líka á óvart hversu fljótt og ákaft McNicol eignast vini við franska konu sem er að klúðra giftum strák. Á yfirborðinu virðist myndin vera „tilfinningaleg saga um baráttu einnar fatlaðrar konu fyrir viðurkenningu“ (eða eitthvað svoleiðis) en hún er alls ekki svo; rithöfundurinn skiptir greinilega á milli þessarar tegundar kvikmyndar og kvikmyndar "skrúfa allt sem hreyfist - það er níunda áratugurinn" - mjög ruglingslegt. Hvað fótlegginn hennar varðar: það er ekki eins og hún sé með stóra, feita fjólubláa blöðru sem vex á kálfavöðvanum hennar . Hún er "aðeins" með eðlilega málmgervi festan við neðri hluta fótleggsins, svo ég skil í raun ekki hvers vegna framleiðendur myndarinnar reyna að láta það virðast eins og hún sé kvenkyns Quasimodo eða eitthvað, á upphaf myndarinnar. Það er ekki eins og hún sé með tvíburahaus sem vex upp úr hálsinum á henni! Þó McNicol sé varla stór afli. Svolítið sætt en ekkert sérstakt, frekar meðaltal.En hvað í andskotanum er Carradine að gera að leika einhvern (tiltölulega) mjúkan gaur sem daðrar við McNicol og vinkonu hennar?! Þessi gaur var í "Revenge of the Nerds"! En ég býst við að það sé það sama með Carradines í kvikmyndum og með Kennedy-hjónin í pólitík: sama hversu ljót, ófær eða heimsk eru allar dyr opnar fyrir feril í kvikmyndum og stjórnmálum, í sömu röð. Niður með frændhygli .Ef þú vilt lesa falskar ævisögur um Carradines og aðra Hollywood nepotista og vitleysingja, hafðu samband við mig með tölvupósti.