Tilgátulegar aðstæður eru margar, einn leikstjórinn Harry Ralston gefur okkur hinn fullkomna innsýn eftir heimsendalausan heim með dauðanum, skilinn eftir á götum, í verslunum og um allt landslag, sans í miðri gleymdri eyðimörk. Einn eftirlifandi, sem reynir að endurvekja geðheilsu sína, fer með mat frá borginni í bústaðinn sinn í þessari eyðimörk. Alveg einn vonast hann eftir meiru, en þar sem enginn er í kringum hann situr hann eftir með hvít nærföt og ástríðu fyrir staðbundnum indíánaættbálki þar til uppgötvun myndavélar opnar nýjar dyr og rýfur múra mannlegrar samveru. Alan, maður bókarinnar, er skilinn eftir á jörðinni eftir óþekkta hörmung. Með því að halda að hann sé einn byrjar hann að lifa lífinu á sinn hátt þar til, Jeri Ryan, birtist (eins og hún myndi gera í hvaða draumi sem er) út úr skóginum, rugluð og óánægð með að finna endanlega manninn á lífi til að vera ... jæja ... eins og Alan. Engu að síður, þeir reyna að lifa saman, mistakast, verða fullir og áður en þeir skapa hina fullkomnu dystópíu, lenda þeir í Redneck Raphael (leikinn af nýliðanum Dan Montgomery Jr). Böndin eru rifin, rugl kemur inn, par verður þriðja hjólið og baráttan á milli líkamlega vanhæfra nörda og heilalauss djóks. Jafnvel þegar enginn er eftir á plánetunni verður það sannleikur að jafnvel hið dimmasta mannlegt eðli mun koma upp. Með því að nota breytilega kvikmyndatækni gefur Ralston okkur miðlungs sögu sem byggist lauslega á annarri mynd sem ber titilinn "The Quiet Earth" (sem ég mun verða skoða næst) einkennilega sem hann gefur aldrei neina heiður af. Með lánaða sögu býst ég við að hann standi sig ágætlega við að endurtúlka hana. Kýla hans virðist vera ábótavant í upphafi á meðan Ralston reynir að finna skref sín og tekur enn og aftur lán frá tækni annarra kvikmyndaleikstjóra til að reyna að finna sína eigin. Hann opnar myndina nógu áhugavert, en nær ekki að svara neinum beinum svörum. Jú, síðustu dagarnir eru komnir, en gæti verið hnitmiðað svar um "hvernig" eða enn betra "af hverju" þessir fáu útvöldu lifðu af. Spooky byrjun hefði leitt okkur sterkari inn í kómíska kvikmynd. Samsetningin hefði verið eins og "Shawn of the Dead", en í staðinn lét okkur líða eins og við værum að horfa á "made-for-TV" dagskrá. Þegar ég hlusta á hljóðskýringarnar ber ég virðingu fyrir Ralston vegna þess að hann vann ötullega að því að gera þessa mynd og ástríða hans selur myndina næstum því, en það mátti sjá af samskiptum hans við leikarahópinn að hann var ekki eins ánægður með úrslitaleikinn í heild sinni. vöru. Það voru mistök, þau sem hann benti á og önnur sem hann skammaðist sín fyrir að benda á. Þó að þetta sé ágætis sjálfstæð kvikmyndagerð finnst mér hún stundum ódýr, og í tilfelli Ralstons var það hið síðarnefnda. Ég verð að viðurkenna að túlkun David Arnotts á Alan hreif mig. Hann lék þetta dúlla, skólanörda, fullorðinshlutverk mjög vel. Hann var bæði fyndinn að horfa á og hlusta á og þannig varð hann samúðarfullur við áhorfandann. Hann var lykilmaður í því að halda myndinni saman, því miður get ég ekki sagt það sama um restina. Þetta var fyrsta mynd Dan Montgomery og hún var augljós ég meina virkilega mjög augljós. Það voru atriði þar sem ég hélt að merkispjaldið væri að koma út og lesa línurnar fyrir hann, jafnvel gefa okkur raunsærri frammistöðu, en því miður var það ekki raunin. Svo var það Jeri Ryan. Hún dró sig inn í karakterinn sinn undir lok myndarinnar, sem fyrir mér var hápunkturinn á öllu listaverkinu. Hún fer úr fjarlægri óþekktri yfir í biturlega brjálaða, geðveika kærustu í lokin. Ruglaður? Aftur féll hún inn í karakterinn sinn undir lokin, sem gaf okkur aðeins innsýn í hvað hún hefði líklega getað gert þegar leiklist hennar þroskaðist. Jafnvel þegar líða tók á athugasemdirnar var allt sem hún lagði af mörkum til að hlæja, flissa eða „ohhh, sjáðu þennan lit“ augnablik. Þó að fegurð hennar kunni að selja miða, gæti maður viljað líta á þekkingu sem jafn fallega. Þetta var fyrsta myndin hennar, svo get ég verið of hörð? Á heildina litið fannst þessari mynd eins og það vantaði eitthvað. Ég hélt að hugmyndin væri sterk forsendan að jafnvel þótt aðeins sé eftir af fólki á jörðinni er illska mannlegs eðlis enn til. Afbrýðisemi er ekki hægt að drepa með bakteríum eða sprengjum (kannski vegna þess að það er neytt af sinki?) og við sem kynþáttur munum alltaf vilja það sem við getum ekki fengið. Ralston kemur leikstjóri ekki á óvart, tækni hans er gölluð og fyrirfram notuð, en hann kann þó að búa til lággjalda gamanmynd. Ég held að hugmynd okkar um "fyndið" sé öðruvísi, svo þess vegna gat ég ekki fundið sjálfan mig að hlæja að mörgum hlutunum sem honum fannst "hysterísk". Leikarar hans sáu um leikarastigið sem þurfti fyrir þessa mynd, sem var lægra en meðaltalið. Myndin hans var laus, sem þýðir að það voru þættir sem voru aldrei alveg útskýrðir eða tæklaðir (þ.e. eitthvað með vængi lifði af?!?), sem í heildina skaðaði styrkleika myndarinnar. Þetta var gamanmynd en hefði getað verið miklu dekkri og miklu miklu fyndnari. Fyrir þá sem héldu að Roger Avery væri stór þáttur í þessari mynd, eins og við lærum af athugasemdum þeirra, var allt sem hann var til staðar fyrir peninga sem var í raun bankinn fyrir "The Last Man". Ekki gera þér vonir um klassískt Avery augnablik. Ekki búast við meiru frá Ralston og þannig mun ég enda þetta. Einkunn: ** af *****