Þó að ég hafi ekki enn gagnrýnt myndina í um það bil tvö ár man ég nákvæmlega hvað varð til þess að álit mitt fór eins lágt og það gerði. Eftir að hafa elskað upprunalegu Litlu hafmeyjuna og verið heltekinn af hafmeyjum eins og barn gæti verið, ákvað ég að gefa mér tíma til að setjast niður og horfa á framhaldið. Disney, ég er með smá skilaboð til þín. Ef þú ert ekki með upprunalega leikstjórann og leikarana við höndina...þú ert bara að leita að rassinum á þér. Í framhaldinu byrjar sagan okkar á aðeins eldri Ariel og dóttur hennar, Melody. Fyrsta stóra málið mitt var að Eric og restin af áhöfninni sungu. Já, mér skilst að Disney sé mikið fyrir söng- og dansnúmer, en í raun var það það sem gerði Eric uppáhaldsprinsinn minn. Hann var rólegur, yfirvegaður og sannur heiðursmaður sem kunni að skemmta sér. Og hann GERÐI. EKKI. SINGU.Og svo er það illmennið. Ó, hvernig gátum við gleymt skjálftanum sem streymdi niður hrygginn á okkur þegar Ursula læddist inn á skjáinn og hræddi bæði Ariel og áhorfendur um allan heim? Því miður barst það gen ekki til systur hennar, Morganu, sem virtist gagnslaus. Það var aldrei, ALDREI sagt um Morganu í fyrstu myndinni; hún kemur bara upp úr engu og reynir að stela barninu. Ó, hversu sætt. Yngri systirin er hakað og í stað þess að fara á eftir þríforkinum ákveður hún að ræna mánaðargamlu barni. Gaga mig.Að öðru en að vera flatur karakter með enga tilfinningu fyrir frumleika í henni, var Morgana bara mjög óhefðbundin. Sama áætlun og systir hennar, sömu handlangarnir (sem, við the vegur, hræddu engan. Ég var með þriggja ára barn í fanginu þegar ég horfði á þessa mynd og hún hló hysterískt.) Hún hafði engan tilgang að vera þarna inni. ; Ég hefði viljað sjá mömmu vera illmennið. Ég er viss um að hún hefði staðið sig betur en Little Miss Tish þarna. Tríton konungur bar enga þá virðingu sem hann hafði áunnið mér frá mér í fyrstu myndinni, og ekki einu sinni koma mér af stað í Scuttle, Sebastian og Flounder . Triton var strangur en ástríkur faðir í fyrri myndinni og í þeirri seinni er næstum eins og hann hafi misst viljann til að berja óttann inn í hjörtu þegna sinna. Scuttle, einu sinni grínisti léttir sem kom öllum til að hlæja með „dingle-hopper“ sínum (já, ég skal viðurkenna það; ég kallaði gaffalinn minn af og til eftir það). Í þessari mynd er Scuttle allt annað en gleymt. Hann var aukapersóna jafnvel í þeirri fyrstu, hann bætti að minnsta kosti einhverju við myndina. Hann var ríkur af bragði sem hinir höfðu ekki, og í framhaldinu tóku þeir það allt frá honum. Sebastian var enn sá sami, en tvisvar sinnum áhyggjufullari en áður. Disney, ekki gera það. Ekki einu sinni reyna að skipta þér af uppáhalds krabbanum okkar. Eða uppáhalds feiti fiskurinn okkar, sem verður pabbi og á fullt af mjög pirrandi börnum. Hann er feitur, og hann er blíður og hann lítur út eins og hann eigi eftir að sléttast á hverri sekúndu. Rostungurinn og mörgæsin voru óþörf, og eftir smá stund byrjarðu bara að angra alla. Sérstaklega Melody, sem hefur enga dýpt við hana. Og einn þessa dagana, Disney, er ég að sparka út úr lífi mínu. Ef ég elskaði ekki frumritin þín svo mikið.