Ég verð að segja að þessi mynd kom mér skemmtilega á óvart. Fyrir utan að móðirin var algjör vitleysingur einstaka sinnum og yngsta dóttirin nógu vitlaus til að fara út á kvöldin, inn í skóg sem hræddi hana á daginn, var þessi mynd nokkuð góð. Hefði leikstjórinn haft vit á því að koma fram við okkur eins og við værum með heila, kannski hefði hann gefið okkur kvikmynd þar sem fólkið þyrfti ekki að haga sér fávitalega, en tekst samt að lenda í hættu. Það virkaði fyrir píparann ​​og náungann í stiklunni, en greinilega þurftu unglingarnir og móðirin að vera hálfvitar til að leikstjórinn næði að loka þessari mynd. Andrúmsloftið var frábært, landslagið var æðislegt og ódauðu krakkarnir hræddu vitleysuna. af mér... ég bý í skóglendi, þannig að það að fara út með ruslið mun skríða fyrir mig í töluverðan tíma. Myndin virkar fyrir mig samþykkja það sem ég þegar minntist á. Hækkaðu greindarvísitöluna á mömmu aðeins og ég myndi gefa henni tíu...