Eina hreina lífið er eitt sem endar með undirskrift í blóði. Svo segir Mishima samt, ungur skjólsæll drengur sem verður orðstír höfundur. Líf einnar af frægustu bókmenntaröddum Japans er sagt frá þremur sjónarhornum, líf hans rétt áður en hann og fjórir meðlimir einkahers hans taka yfir japanska herstöð og fremja sjálfsmorð í helgisiði (sýnt í lit), endurlit (sýnt með svörtum lit). og hvítt), og atriði úr skáldsögum hans (sýndar í eins konar draumkenndri Technicolor leikmynd einhvers staðar á milli hefðbundins Noh-leikhúss og "the Wizard Of Oz". Þessar sögur eru oft sagðar á sama tíma, en eru klipptar til að styrkja, hægfara að blanda saman lífi Mishima við skáldskap hans, allt til enda (eða upphafs) þegar hann, eins og hinn forni samúræi sem hann dáist svo að, mun vera í jafnvægi milli penna og sverðs (þegar orð hans og gjörðir eru eins og hann er fullur Paul Schrader skrifaði leikritið fyrir "Taxi Driver" og leikstýrði "Cat People" (furðuleg erótísk hryllingsmynd, sem skildi eftir undarleg áhrif á mig sem strák), og í Mishima kemur hann næst að gera alveg frábæra mynd. Það sem er áhugavert er að horfa á skáldið, samkynhneigðann, feimna og óþægilega manninn með lága líkamsímynd sem ofmetar berklana sína til að komast út úr WW2 (sem hann virðist endalaust skammast sín fyrir), verða líkamsbygging , samúræja þráhyggju, ókynhneigð, fjölmiðlafyrirbæri, allt á meðan enn að skrifa mikið magn af skáldsögum, leikritum og smásögum. Stutt og sæt útgáfa er að segja að Mishima á engan föður og verður heltekinn af karlmennsku, fegurð, kynlífi og sjálfseyðing, í einhverri hörmulegri tilraun til að finnast hann vera tengdur einhverju stærra en hann sjálfur, sem hann var alltaf að sakna. Þegar þú horfir á hann með félögum sínum í sjálfsvígshugleiðingum, sérðu hann hamingjusaman, flytja stóra föðurræðu sína, gefa skipanir og elska stjórnina ... þangað til ræðuna sjálfa, punkturinn þar sem penni og sverð mætast? Auðvitað lítur þetta fram hjá lúmsku sagnfræðinnar hér sem gerir þessa umbreytingu svo eðlilega og merkilega. Þó sagan, sem er stundum heillandi, sé í raun ekki besti árangur þessarar myndar. Kvikmyndatakan, flutningurinn, klippingin, tónlistin (eftir Philip Glass) og leikmyndahönnunin eru í raun það sem gerir þetta þess virði að sjá þetta og meira en hefðbundin lífmynd. Einn daginn mun ég taka Mishima bók, hann virðist vera hafa eyra fyrir prósa og fyrir að setja upp hugmyndir, en í bili er ég sáttur við myndina. Þeir sem hafa áhuga á japönskum bókmenntum og eftirstríðsmenningu ættu að kíkja við. Aðdáendur frumlegra samsetninga staðreynda og skáldskapar ættu líka að njóta.