Ég gef ekki oft eina stjörnu dóma, en tölvan leyfir mér ekki að gera neikvæðar tölur. Opnunartitlarnir segja okkur að við erum nú þegar á djúpu vatni. Þrátt fyrir að þetta sé lágfjárhagsleg nýtingarmynd, þá eru 17 framleiðendur skráðir. Nei. Nei. Í upphafi sögunnar kemur ofbeldismaðurinn Kenneth heim til fjölskyldu sinnar í glæsilegu lokuðu samfélagi. Húsið er svínahús. Eiginkona hans, Della (Kim Basinger) hefur látið börnin hlaupa í sig allan daginn. Allt í lagi. Við erum nú þegar á djúpu vatni. Fröken Basinger var 55 ára þegar myndin kom út. Æ, eru þetta börnin hennar eða barnabörn? Það er aðfangadagskvöld. Della keyrir í verslunarmiðstöðina, langt atriði sem hefði mátt klippa. Til að koma hugmyndinni heim um eeeeeeevil karlkyns árásargirni sem ríkir í alheiminum keyrir hún framhjá fótboltamönnum í fullum búningi að spila í grenjandi rigningu á aðfangadagskvöld. Jú. Fyrir bónus sér hún farartæki með slátrað dádýri bundið við það. Við fáum þó raunverulega spennu í akstursenum. Það rignir og umferð er slæm. Fyrst sjáum við Della reyna að keyra og reykja á sama tíma. Svo síðar reynir Della að keyra og tala í farsímann sinn á sama tíma, á einum tímapunkti snýr hún sér alveg við til að athuga ringulreið aftursætið fyrir hleðslutækið fyrir símann. Hún ráfar um verslunarmiðstöðina, sér gamlan vin úr háskóla, reynir að kaupa dót en kreditkortinu hennar er afþakkað, guð, kannski er maðurinn hennar pirraður vegna þess að hann er að verða blankur, en það er of flókið til að handritið geti fylgt eftir. Á bílastæðinu lendir hún í baráttu við fáránlegasta klíku kvikmyndasögunnar. Einn hvítur strákur (Lukas Hass að horfa á feril sinn fara á klósettið), einn svartur, einn asískur og einn rómönskur. Ímyndaðu þér að fyrirtæki Up with People hafi farið illa og þú munt hafa hugmyndina. Þó að þeir séu með byssu gefur hún þeim viðhorf. Lögga í verslunarmiðstöð kemur til að rannsaka lætin og þeir skjóta hann í höfuðið og skjóta oftar en einu sinni. Bílastæðið er troðfullt eins og best verður á kosið, fólk alls staðar og enginn tekur eftir því. Della sleppur í bílnum sínum og í stað þess að velja lögreglustöð eða vel upplýst öryggissvæði keyrir hún á byggingarsvæði, þar sem hún drepur alla fjóra vondu drengina einn kl. tími með einfaldlega verkfærin (bókstaflega) við höndina. MIKILL spoiler framundan.Hún keyrir aftur heim. Bíllinn kúkar út svo hún gengur í gegnum grenjandi rigninguna. Athugar börnin, fer niður, og þegar eiginmaður hennar spyr hikandi hvað hún hafi fengið honum í verslunarmiðstöðinni sýnir hann honum byssuna og skýtur hann á lausu færi. Reynslan af pönkunum fjórum átti að leiða til persónulegrar styrkingar fyrir Della. Þess í stað vitum við að börnin hennar munu líklega eyða jólunum í fóstri eða hópheimili, því ríkið mun sækja þau á meðan hún svarar morðákæru. Pönkarana fjóra má flokka sem réttlætanlegt manndráp í sjálfsvörn. Eiginmaðurinn, önnur saga. Ég er svo fegin að ég sá þetta á kapal. Ef ég hefði séð það í leikhúsi (fékk það einhverja útgáfu?) þá hefði ég verið reiður. Eins og er, þá er ég bara leiður að sjá hæfileika eins og fröken Basinger og herra Haas sóa sér í svona rusli. Eitt mjög gott samt. Þetta var skrifað og leikstýrt af Susan Montford. Fröken Montford hefur ekki fengið önnur skrif eða leikstjórn eftir að hafa farið framhjá þessum túr. Það er réttlæti í heiminum.