Where the Sidewalk Ends (1950)Where One Ends, Another Begins.Þetta er frumgerð kvikmynd noir, og sem slík frekar gallalaus, bæði frá stíl og innihaldi. Ljósmyndun og næturstillingar eru fyrsta flokks (kvikmyndatökumaðurinn Joseph LaShelle lætur dramatíkina streyma inn í senu eftir senu), og nærmyndirnar af andlitum hreinum expressjónisma. Ég get horft á þessa tegund af myndum eingöngu fyrir myndefnið, jafnvel þegar leikararnir eiga í erfiðleikum og söguþráðurinn er illur. En leiklistin er fyrsta flokks hér og söguþráðurinn inniheldur það sem ég tel kjarna flestra noir-mynda, hina firrtu karlkyns aðalhlutverkið (sem táknar marga menn sem snúa aftur heim til breyttra Bandaríkjanna eftir stríðið og finnast þeir glataðir). Reyndar er Dana Andrews ekki bara sannfærandi sem vandræðalegur, einfari einkaspæjarinn heldur á hann litla en mikilvæga hliðstæðu í myndinni, (fyrsti) eiginmann aðalkonunnar, skreyttan fyrrverandi GI sem lenti í erfiðum tíma og áfengi. Sú staðreynd að annar maðurinn drepur hinn gæti haft stórkostlega þýðingu, þegar á heildina er litið - venjulegi gaurinn sem glímir við innri vandamál sín til að ná árangri á meðan verðlaunaklæddur hermaðurinn rennur í slysabana með silfurplötu í höfðinu. Konan fer úr einu í annað - við gerum ráð fyrir að þau giftist og eignist börn eins og bent var á fyrr í myndinni. Jafnvel þótt þetta sé að ýta undir túlkun á því eftir á, getum við samt séð leið eins manns með einhvern sálfræðilegan farangur sem snýr sér í gegnum kreppu til æðstu tegundar siðferðisreglur - að gefa sig fram fyrir lítinn glæp einmitt á þeim tímapunkti hann hefur reyndar komist upp með það. Þessi mynd er í eigu Andrews. Hann leikur mun afturhaldssamari og áhrifameiri týpu en Kirk Douglas leikur í svipuðu hlutverki í Leynilögreglusögu Williams Wylers sem gerð var aðeins ári síðar og Andrews er vissulega minna leikrænn. Þú gætir auðveldlega séð báðar kvikmyndirnar hlið við hlið til að bera saman kennslubók og birtuskil. Sú staðreynd að Andrews sem Dixon leynilögreglumaður er siðferðilega að berjast í gegnum þetta allt og Douglas sem rannsóknarlögreglumaður McLeod er það ekki, gæti útskýrt hvers vegna annar maðurinn fær stelpuna sína en hinn ekki. Gene Tierney dregur fram gríðarlega samúðarfulla, blíðlega og að lokum hefðbundna og „fína“ tegund af konu - ekki bara pappa sem er eftirsóknarverð, heldur einhver sem þú vilt að Dixon giftist í raun og veru. Sakamálafléttan er í raun aukaatriði við aðaldrama en er nógu áhrifarík í leik sínum með týpur og klisjur. Bitahlutunum er haldið snöggum, litlu smáatriðunum (eins og flytjanlegu crapsborðinu) fínum snertingum, langt frá persónuleikarunum eða glamúr fjárhættuspila í Casablanca. En svo, frábær kvikmynd Curtiz er helgimynda jafnvel í smáatriðunum - hún gerir enga tilraun til að vera lúmsk og raunveruleg og gegnumsnúin, en í staðinn er hún yfirgripsmikil og eftirminnileg og hvetjandi. Þeir koma á sitt hvorum enda stríðsins og tákna gagnstæða möguleika fyrir fremstu menn sína. Bogart er að hefja starf sitt, Dixon, og maðurinn sem Dixon hefur myrt, er í fullum gangi. Í gegnum, rækilega, en ekki skolað upp. Það er engin tilviljun að margir, hugsanlega flestir, film noir hafa það sem þú myndir kalla "hamingjusama" enda. Maðurinn sigrar andstæðinga sína og umbreytir innra sjálfi sínu og bíógestur, fyrr og nú, skilur hversu fallegt það hlýtur að vera.