Að opna myndina með Bach Toccata er áheyrandi vísbending um hvað á að þróast í þessu ákafa drama. Öll tónsmíðatækin sem Bach fullkomnaði til að halda hlustanda sínum (og flytjandanum) forvitnum og skemmtum eiga við þessa mynd. Það er ekki gagnkvæm eymsli á milli aðalpersónanna tveggja og aðalkvennunnar í lokasenunni sem mér finnst réttlætanlegt að segja að henni hafi verið nauðgað jafnvel þó fórnarlambinu hennar finnist hún hafa verið varað við því að hann væri cad. Mamet skoðar á sannfærandi hátt tilfinningalega gjána og mismun kynjanna en mér finnst hann hafa hugmyndalaus um hvernig þau í raun hrósa hvert öðru miðað við heilbrigðan húmor. Ef Mamet þróaði einhvern tíma heilbrigða húmoríska mynd af samskiptum kynjanna velti ég því fyrir mér hvernig þetta verk hefði endað? Eins og það er til er það mjög dapurt og illgjarnt.