Jæja, ég býst við að ég sé tilfinningalega tengd þessari mynd þar sem hún er sú fyrsta sem ég fór að sjá oftar en 10 sinnum í bíó ... hjálpaði mér í gegnum meistararitgerðina mína, eða réttara sagt að hindra mig í að vinna við hana! En við að horfa á hana það aftur nokkrum árum (og mörgum mörgum kvikmyndum) seinna - hvað þetta er vel unninn lítill gimsteinn! Ég hef aldrei séð Gwyneth Paltrow í sannfærandi frammistöðu og Jeremy Northam er hinn fullkomni Mr Knightley - hvar hittir maður slíkan mann??? <<<andvarp>>> Snúa Sophie Thompson sem fröken Bates er virtúósa leikaraskapur af bestu gerð (ó, servíettur, fyrirgefðu!) og restin af leikarahópnum er heldur engin vonbrigði - Toni Colette kemur með mikið af Muriel til Harriet hennar, og Ewan McGregor er sannfærandi heillandi - og Alan Cumming og Juliet Stevenson eru hið fullkomna "ómögulega" par! Að sjálfsögðu stuðla leikmyndin og búningarnir, og fallega hljóðrásin mikið til feelgood, næstum Hobbiton-legt andrúmsloft myndarinnar - þó svo langt sé. eins og kvikmyndataka og listskreytingar fara, er nánast um sjónrænt ofhleðslu að ræða. Mjög mjög fallegt, en aðeins meiri sparnaður gæti hafa gefið betri tilfinningu fyrir tímabilinu. En það góða er að myndin tekur sjálfa sig ekki of alvarlega og það er fullt af skemmtilegum - og nokkuð flottum klippingum - sem kemur í veg fyrir að hún sökkvi niður í sælkera Merry Old England ham. Sérstaklega uppáhaldið mitt er ballsenan - sum fallegur leikur og leikstjórn hér, og lokadansinn dregur vel saman samband Emmu og Mr Knightley. Synd að lokatillagasenan heldur aðeins of lengi - klipptu tvær myndir (mér dettur nákvæmlega í hug hvaða!) og það hefði verið miklu meira í takt við restina af myndinni. Jæja, ég átta mig bara á því ( með því að lesa imdb skrárnar) að ég hef séð Jeremy Northam í að minnsta kosti þremur kvikmyndum án þess að vera meðvitaður um að þetta hafi verið hann - virðist hann hafa miklu meira að gera fyrir sig, sem leikara, en bara að vera herramannslegur enskur hjartaknúsari! Hmm, ætli ég þurfi að kíkja í vídeóbúðina mína... Yndisleg mynd. Uppáhalds aðlögunin mín af Jane Austen hingað til – þó kannski sé Sense and Sensibility eftir Ang Lee, strangt til tekið, betri myndin, þessi stendur mér næst hjartanu – og ég hef svo sannarlega séð hana oftar! Horfðu á það ef þú getur - og vertu ekki of harður á litlu ófullkomleikanum.