Þessi ítalska mynd frá 7. áratugnum er EKKI einu sinni í flokki með Dog Soldiers, The Howling, eða jafnvel þessum hræðilega bandaríska varúlfi í París, EN...það er gaman að horfa á hana. Ég er að tala um að horfa á aðalleikkonuna, töfrandi ljóshærð, hlaupa á hausinn í afmælisfötunum sínum. Við erum að tala um grafíska, algjöra nekt...það er augljóst að hún er algjör ljóska...humma humma humma!! Sagan er hláturmild, SFX eru barnaleg og leiklistin (að mestu leyti) angrar. Eina endurlausnarverðmæti þessarar myndar er allt (og það er MIKIÐ) nektar- og kynlífssenur. Töm eftir HBO stöðlum, en samt gaman að sjá þegar þú finnur þig án stefnumóts á laugardagskvöldinu. OK...HÉR ER SPOILER...Það er ENGINN varúlfur (nema í upphafssenu forföður kvenhetjunnar(??). Stúlkan ímyndar sér bara að hún sé varúlfur...með öðrum orðum, klínískur Lycanthrope.