Þessi umfjöllun inniheldur MILD SPOILERS, en ekki nóg til að skemma söguna...horfði á Nihon Chinbotsu (Sinking of Japan or Japan Sinks, fer eftir því hvar þú býrð) nýlega, endurgerð af samnefndri kvikmynd frá 1970, sem sjálf var byggð. um metsöluskáldsögu Sakyo Komatsu. Þessi mynd er gimsteinn japanskrar kvikmyndagerðar. Svo virðist sem Japan sé að sökkva vegna undirlægingar jarðvegsflekans til vesturs. Bandaríkjamenn spá því að það myndi gerast á 40 ára tímabili, en samkvæmt Dr.Tadokoro (sem virðist „brjálaður“ vísindamaður) mun það gerast á innan við ári. Japönsk stjórnvöld eru ekki svo sannfærð en setja upp hamfararýmingaráætlun auk þess að mynda nýtt D1 teymi til að takast á við kreppuna. Þegar hann var á ferð til Kína til að semja um rýmingaráætlanir var japanski forsætisráðherrann drepinn og sendir ráðherrann í skelfingu. D1 teymið á eftir að sinna flestum málum og er undir forystu nýkjörins ráðherra kreppustjórnunar, Saoro Takamori (fyrrverandi eiginkona Dr.Tadokoro). Hún snýr sér þess í stað til Dr.Tadokoro til að fá ráðleggingar og hann hefur áform um að sprengja stjarnfræðilega STÓR göt undir Japan til að afstýra því að sökkva. Japan þyrfti bráðum að semja við ýmis lönd og sannfæra þau um að ættleiða japanska flóttamenn. Fljótlega virðist sem mörg lönd séu treg til að samþykkja meira vegna skyndilegs innstreymis Japana í landi þeirra og ringulreiðarinnar sem fylgir (ef þetta gerist einhvern tíma, snertið við, ég vona að Ito Misaki verði öruggur... hún getur alltaf verið hjá mér... hee hee). Atriði rýmingar eru virkilega vel unnin, sem sýnir eyðileggingu, þjáningu og örvæntingu sem almennir borgarar þurfa að horfast í augu við á svo hörmulegum tímum. Og hin mörgu andlit mannskepnunnar koma upp á yfirborðið, hroki, eigingirni, mútur, hugrekki, hugleysi...Þetta er virkilega vel gerð mynd. frásögnin er traust, með grípandi söguþræði og dásamlegum leik. Dr.Tadokoro (leikinn af Toyokawa Etsushi) var mjög vel gerður, sem sýnir fráskilinn og oft vitlausan vísindamann sem sparkar og slær upp efni. Gremja hans og áhyggjur voru mjög sýnilegar og það er mjög gott. Reiko (leikinn af hinum glæsilega Shibasaki Kou) var líka leikinn frekar vel, og er með eftirminnilegustu línuna í allri myndinni (farðu að horfa á hana til að komast að því) og mér finnst hún vera með fína leikararödd. Hún leikur ástvini Toshio Onodera (leikinn af Tsuyoshi Kusanagi hjá SMAP). Ó, ég gleymdi næstum... hún er með mjög, mjög sítt hár~ Og það er líka fíngerð ástarsaga í bakgrunni, sem er vel skrifuð og ef það er eitthvað sem Japanir gera mjög vel, þá eru það ástarsögur...Eitt sem gerir þessi mynd áhugaverð er tæknilegar skýringar á atburðum sem eiga sér stað, og ef þú hefur áhuga á landafræði muntu skemmta þér mjög vel (ég veit að ég gerði það... hehe). Ég sé að þeir lögðu mikið á sig til að gera kenningu þessarar myndar trúverðuga, og fyrstu grafísku sýningarnar og útskýringarnar voru frekar vel gerðar (þó að þú verðir að afsaka hið fræga "Engrish". Allt í lagi, nú um áhrifin ( þetta snýst allt um áhrifin, er það ekki?). Eftir að hafa horft á myndina af einskærri lotningu verð ég að segja að þessi mynd er með tæknibrellur sem eru á pari (eða jafnvel betri) við sumar Hollywood framleiðslu. Eldgosin... stóru jarðskjálftarnir... eyðileggingin... flóðbylgjur... sprengingar... allt frábærlega gert. Upphafsatriðið er svo flott, fyrsti skjálftinn kemur manni á óvart, fjöll falla, eyðileggingin vegna eldgosa fær mann til að hræðast. .. að horfa á Fuji-fjall hitna í raun og veru er dásemd... þá sérðu Shibuya falla til jarðar... það er svo sorglegt!!! Hins vegar, það sem mér fannst vera eitt besta atriðið var risastór flóðbylgjusenan, sem sér björgunaraðgerðir misheppnast og fólk eftir með hvergi að hlaupa og enga von til að halda í... lokaatriðið á líka skilið að minnast á... dásamlegt efni. Ef þér líkar við brellur muntu elska þessa mynd. Ó já... sérhver góð mynd hefur frábært lag á bak við sig. Hið alvarlega ávanabindandi "Keep Holding U" sungið af hinni ofursætu og yndislegu SunMin er dúett með Kubota og hann er einfaldlega yndislegur. Mér finnst hún henta myndinni mjög vel og hún sýnir að sama hvaða hörmungar skullu á okkur myndi ást okkar og styrkur halda okkur áfram. Hamfaraatriðin eru meðhöndluð með hljómsveitartónlist og stundum þögn (japönsk sérgrein) og gefur eyðileggingunni á skjánum virkilega ringulreið. Ó, og minntist ég á að þetta er virkilega, virkilega, virkilega breiður skjár? Okla, endalaust verið að tala um þessa mynd. Já, ég ELSKAÐI hana, og vonast til að horfa á hana aftur... Hún hefur að vísu göt í söguþræði, en hún er allt afsakanleg því hún var bara dásamleg poppkornsmynd. Ekki fullkomið, en virkilega vel gert. Ég myndi gefa henni 9 af 10. Það gleður mig að segja að dýrasta kvikmynd japanskrar sögu er líka ein þeirra besta. Ef þú hefur ekki horft á hana, ættirðu virkilega að gera það í dag... það er VERÐUR AÐ HORFA!