Mér sýnist að „Bachman“ pennanafn Stephen King hafi verið leið fyrir hann til að setja út á eitthvað grófara, hrárra og illgjarnara efni sem hann vildi skrifa án þess að „menga“ „vörumerki“ hans. Ef þú lítur til baka á "Bachman bækurnar" (Running Man, The Long Walk, Roadwork, Thinner) sérðu að þær hafa innsiglaða loftleysis- og vonleysistilfinningu yfir þeim sem er frábrugðin almennum King. Ég geri mér grein fyrir því að við erum að tala um gaurinn sem í fyrstu skáldsögu sinni sýndi niðurlægða, blóðhjúpa, tilfinningalega örkumla unglingsstúlku að slátra öllum á skólaballinu sínu í menntaskóla...en almennilegur King hefur alltaf persónur og söguþræði sem sýra grimmdarverkinu í málsmeðferð dálítið, og hafa aðallega endir sem bjóða upp á að minnsta kosti innsýn í von og mannlega tilfinningu. Bachman-bækur eru einfaldlega vondar og enda alltaf illa. (BTW, "Pet Semetary" hefði auðveldlega getað verið Bachman bók ef King hefði ekki opinberað nafnið þá. Og "The Dark Half" virðist að minnsta kosti að hluta til snúast um "Bachman" persónu hans.) "Thinner" var síðustu Bachman bók, og maðurinn, með þemu hennar um stéttastríð, hefnd og hungurdauða, hún er viðbjóðsleg. Það ætti því ekki að koma á óvart að myndin fylgi í kjölfarið. Það sem kemur á óvart er að aðlögunin virðist vera tekin upp á hæfileikastigi „sjónvarpsmyndar vikunnar“ í stað þess að vera þess virði að gefa út í bíó. (Þessa dagana myndi eitthvað eins og þetta líklega fara beint á DVD eða kapal). Förðunarvinnan og sláandi mótífið (að drepast úr hungri í miðjum ofgnótt, myndlíking fyrir ofmetna, vannæringu bandaríska millistéttina ef hún hefur einhvern tíma verið einhver) er það eina sem fær þig til að horfa á þennan misskilning. Hvað fór úrskeiðis? Fyrsta hugsun mín er að leikstjórinn hafi verið að fara í viðbjóðslega Bachman-stemninguna, en hann sogaði líka einhvern veginn allan áhuga út úr myndinni með lélegu leikaravali - leikararnir hér (að Joe Monetegna undanskildum) geta einfaldlega ekki borið myndina . Og svo týndi hann hlýjunni og lífinu út úr restinni af myndinni með óþægilegum hraða og senuuppbyggingu. Auk þess gat hann ekki látið söguþráðinn í friði og breytingar hans hjálpa ekki í raun. Handritið og samræðan ættu að virka, en myndin liggur aðallega þarna. Allt er deyft, dauft, loftlaust og ekkert gaman að horfa á...að því undanskildu sjónarspili aðalpersónunnar að verða....þynnri, og þynnri og grennri. Eins og aðrir hafa bent á er „Thinner“ alls ekki versta King mynd sem gerð hefur verið (eða jafnvel sú næstversta). Og það hefur hræðilega, sannfærandi hrifningu vegna þemaðs og vandaðrar förðunarvinnu. En áhorfendur í fyrsta sinn ættu að nálgast þetta með minni væntingum.