François Villon var alvöru skáld og fantur sem bjó í París á 15. öld. Hins vegar er flest það sem lýst er í þessari sögulegu mynd í raun skáldskapur - úr leikriti sem var búið til í upphafi 20. aldar. Í myndinni hitti hann og varð vinur Louis XI, í raun lést hann á þrítugsaldri og tók aldrei þátt í öllum ráðningum eins og hann var í þessari mynd. Í raun og veru skrifaði hann fallegar vísur og var oft á röngum megin við lögin - ekki sambland af föðurlandsvinum og Robin Hood-líkri persónu eins og hann er í myndinni. Ef þú veist að myndin er næstum 100% skáldskapur, þá er hún vel þess virði að sjá hana - bara ekki gera ráð fyrir að hún sé góð sögukennsla. Í THE ELOVED ROGUE er Villon leikinn af villtri yfirgefningu af John Barrymore. Ég var líka frekar spenntur að sjá að þrír vinir hans voru allir leiknir af mjög kunnuglegum andlitum. Angelo Rossitto, sem var dvergurinn, lék í fjölda mynda í gegnum árin og átti mjög langan feril. Slim Summerville var karakterleikari sem þekktur var fyrir að bæta snertingu af gamanleik í kvikmyndir. Mack Swain er þekktastur sem þögla kvikmyndaþráðurinn í mörgum stuttmyndum Chaplins og lék félaga hans í THE GOLD RUSH. Allir þessir fjórir menn stóðu sig vel og hafa engar kvartanir --- meira að segja með frekar yfirþyrmandi meðferð Barrymore sem minnti frekar á frammistöðu Douglas Fairbanks. Hins vegar var frammistaðan sem ég átti í alvarlegum vandræðum með Conrad Veidt sem konungur Louis XI. Að kalla þetta "ólítið" væri gróft vanmat. Hann lék hlutverkið eins og menntaskólanemi sem hélt að hann ætti að vera hinn staðalímyndi Ríkharður 3. - týndist um og virkaði eins og djöfulleg skopmynd. Þó Veidt hafi verið dásamlegur í mörgum, mörgum kvikmyndum (bæði hljóðlausum og hljóðum) en hér er hann bara fáránlegur. Hvað söguna varðar, þá er hún full af lostafullum ævintýrum og hasar--eins og stórskemmtilegri kvikmynd að frádregnum seglskipunum. Settin reyndust vel fyrir þetta allt, þar sem þau höfðu verið notuð árið áður fyrir HÚNKBACK OF NOTRE DAME. Báðar myndirnar gerðust um sama tíma. Á heildina litið er þetta ein af síðustu frábæru þöglu myndunum. Það er mikið að gera og myndin er yndisleg blanda af rómantík, gamanmynd og hasar. Vel þess virði að sjá, þó hún tapi nokkrum stigum fyrir ofleik Veidts sem og hvernig myndin spilar hratt og lauslega við söguna. Við the vegur, þessi mynd var líka gerð tvisvar sinnum eins og IF I WERE KING (1920 og 1938) og greinilega þessar tvær myndir eru næst upprunalega leikritinu. Samt sem áður hafa sex myndir verið um Villon og segja meira og minna afbrigði af sömu sögunni!