Karen (Sarah Michelle Gellar), skiptinemi í Japan, sem er nýbyrjuð að sinna félagsstörfum, er send til að aðstoða aldraða hálf-catatonic konu, Emmu (Grace Zabriskie), á eftir fyrri umsjónarmanni hennar, Yoko (Yoko Maki), hverfur. Karen kemst fljótlega að því að eitthvað er ekki í lagi á heimili Emmu og hún reynir að „sjá hversu djúpt kanínuholið fer“. Kannski er það tafið áhrif frá velgengni kvikmynda M. Night Shyamalan, en hægari, vanmetnar hryllingsmyndir eru nýleg þróun. Í sumum tilfellum, eins og Hide and Seek (2005), virkar nálgunin ótrúlega vel og í öðrum, eins og White Noise (2005), hefur hraðinn tilhneigingu til að drepa myndina. Mér líkaði ekki alveg eins vel við The Grudge og Hide and Seek, en þetta er samt mjög góð mynd - hún fær 9 af 10 hjá mér. The Grudge hefur nokkra verulega frávik frá öðrum nýlegum dæmum um þá þróun, þó. Eitt, það er vel þekkt að þetta er endurgerð byggð á japönsku kvikmyndaseríunni sem hófst með Ju-On (2000) (sérstaklega er hún mjög nálægt fyrri hluta Ju-On: The Grudge, aka Ju-On 3 , frá 2003). Tvennt, eins og í mörgum japönskum hryllingsmyndum, er hægari hraðinn hér ekki svo mikið á sviði raunsæis drama sem súrrealisma. Eins og raunin er einnig með stórt hlutfall af evrópskum hryllingi, ætti að líta á The Grudge frekar sem kvikmyndaða martröð. Leikstjórinn Takashi Shimizu, einnig leikstjóri fimm japönsku þáttanna í Ju-On seríunni til þessa (sú fimmta er eins og stendur) í framleiðslu), og rithöfundurinn Stephen Susco hefur að mestu sleppt línuleikanum og hefur ekki of miklar áhyggjur af rökfræði eða söguþræði þegar kemur að hryllingnum á bak við söguna. Hugmyndin er í staðinn að setja fram draumkennda röð sena, með draumalógík, þar sem fókusinn er andrúmsloft, hrollvekja, hið óhugnanlega og fyrir marga áhorfendur - hræðsluáróður. Hversu vel myndin virkar fyrir þig fer að miklu leyti eftir því hversu vel þú getur lagað þig að, eða ert vanur, þessari ólíku nálgun við kvikmyndagerð (þó að vísu séu sumar eyðurnar fylltar upp í fyrri færslum í Ju- Í röð). Hefð er fyrir því að bandarískir áhorfendur álíta galla sem láta söguþráða hanga og yfirgefa „reglur“ fyrir „skrímslið“. Ljóðrænni, myndrænni, súrrealískari nálgun á kvikmyndir er ekki enn samþykkt af almennum straumi í Bandaríkjunum. Hins vegar, jafnvel þótt þú sért ekki vanur því, er það þess virði að reyna að fresta eðlilegum forhugmyndum þínum um kvikmyndir og gefa The Grudge skot. Þetta er vel skrifuð, vel leikstýrð, vel leikin mynd, uppfull af óvenjulegum eiginleikum, eins og sagan fléttar saman fjölda „aðalpersóna“ (sem er gert betur hér en hina þáttabundnu Ju-On 3), góð kvikmyndataka, lúmskur framleiðsluhönnunarsnerting (kíktu á föt Gellar, sem passa við lit og áferð ytra byrði húss Emmu, þegar Gellar nálgast fyrst), og fallega áhrifaríkt hryllingsefni. Jafnvel þó að það gangi hægar en meðaltal hryllingsmyndar þínar fortíðar , hraðaupphlaupið eykur venjulega hryllinginn og það er enginn skortur á furðulegum uppákomum til að halda hryllingsaðdáendum skemmtun. Yfirnáttúrulegar forsendur myndarinnar eru hrífandi og byggðar á viðtölum á DVD-diskinum við Shimizu hafa þær hvatt mig til að gefa japönskum viðhorfum og þjóðtrú meiri gaum. Þó að áhugaverðustu undirtextarnir myndu líklega myndast með nánari þekkingu á japanskri menningu, þá er áhugavert að velta því fyrir sér hvers vegna svo margar japanskar hryllingsmyndir eru með ógnvekjandi börn og fullorðna sem líta út eins og ógnvekjandi börn. /spennusvæði með „hér er það sem gerðist í raun“, en jafnvel það var nokkuð vel gert, og annars hefði þetta verið 10 af 10. Nú þegar ég hef sagt allt ofangreint, leyfðu mér að klára með a mini-rant: Það er ekki það að ég sé á móti endurgerð, en það er fáránlegt að bandarískum dreifingaraðilum og kvikmyndaverum finnst að við þurfum endurgerðir á erlendum kvikmyndum til að gera þær viðeigandi til neyslu. Upprunalegu útgáfurnar af þessum myndum ættu bara að vera sýndar í bandarískum kvikmyndahúsum í víðtækri útgáfu. Það er engin þörf á að kynna nánast eins mynd heldur bara að skipta hvítum amerískum leikurum út fyrir ekki hvíta eða erlenda leikara. Já, The Grudge er fín mynd, en á endanum vil ég frekar sjá eitthvað frumlegt með þessum hæfileika og láta dekra við mig nýjustu erlendu hryllingsmyndirnar - ekki bara japönsku heldur líka indverskar, spænskar, kínverskar o.s.frv.-- á multiplexinu mínu. Í þeirri von að einhver sem er með einhverja toga í vinnustofunum lesi þetta, þá er líka hagkvæmara að gera þetta, þar sem (1) þú getur alveg forðast framleiðslukostnað og einfaldlega gert innlenda dreifingarsamninga sem þú færð hagnað af, og ( 2) þú getur þénað peninga á aðdáendum eins og mér sem annars sækja erlendu DVD-myndirnar í erlendum framleiddum eða jafnvel bootleg útgáfum.