Mjög kjánaleg mynd, þetta byrjar á mjúkri klámröð, hættir sér í farsalíkan gamanleik í listagalleríinu, bætir við sjokkerandi uppgötvun á hótelherberginu og kynnir svo tilviljunarkennt morð án augljósrar ástæðu. Það sem á eftir kemur er furðulegt og súrrealískt (the Sérstaklega er skeiðklukkuatriðið afskaplega óþarft), sem nær hámarki í afhjúpandi „twist“ endi sem er jafn augljóst og ósanngjarnt fyrir áhorfandann (sjá fróðleikshlutann fyrir nákvæmlega hvers vegna hún er vísvitandi ósanngjarn). móðgandi fyrir sem flesta hópa - transkynhneigða, geðveika og hina dásamlegu "Huggie Bear"-stíl kynþáttafordóma í neðanjarðarlestinni - og kemur niðrandi fram við áhorfandann eins og hálfvita í lokasenunum, eins og persónur útskýra endalaust fyrir hver annarri í frábæru smáatriði og aftur og aftur það sem gerðist í myndinni. Þótt kvenpersónurnar í bakgrunninum í veitingastaðnum í lokin séu ánægjulegar að horfa á. Reyndar er gaman að horfa á alla myndina: Þrátt fyrir marga, marga galla, virkar allur pakkinn bara, jæja,.