Það eru töluverðir peningar á bak við þessa framleiðslu, þannig að útlitið á henni er mjög gott. Það inniheldur nokkrar áhugaverðar framkomur eftir Gilbert Roland, Eddie Burns, og stutt mynd í upphafi eftir Christopher Lee. Það eru nokkrir spennandi skotbardagar, og gamansamir hlutir eða tveir - ádeila á Django, manninn án nafns og Sabata er skemmtileg, sérstaklega þegar þeir fá nöfn misheppnaðra forseta byltingarinnar í Mexíkó. Vandamálið er að þarna er enginn tilgangur með því að gera spaghettí-vestrið ádeilu eins og reynt er hér. Lykilatriðið í Spaghettíinu er IRONY, sem blandast auðveldlega í gamanleik; í raun er uppspretta alls spaghettísins Yojimbo eftir Kurosawa, sem er almennt viðurkennd sem ein af frábæru svörtu gamanmyndum allra tíma, og flestir spaghettíar runnu auðveldlega yfir brúnina í alvöru gamanmynd af mjög háþróaðri gerð. Kannski er besta sönnunin fyrir þessu að finna í Trinity myndunum, sem eru bæði opinskátt spaghetti og opinskátt slatta gamanmynd. Svo hvers vegna að nenna að setja háðsádeilu á tegund sem - eðli málsins samkvæmt - gerir sjálfan sig háðsádeilu? Þar af leiðandi fannst mér allt fyrirtækið í rauninni ósannfærandi. Engin þessara persóna var fólk sem ég myndi nokkurntímann kæra mig um, sagan var almennt klisjukennt og framleiðslugildin endurspegluðu aðeins peningana sem í hlut átti, ekki ástríðu leikstjórans. Þegar á allt er litið, banal og tilgangslaus viðleitni til að græða á fyrirbærinu sem það hæðast að.