"Hollywood Hotel" hefur tengsl við margar myndir eins og "Ella Cinders" og "Merton of the Movies" um einhvern sem vinnur keppni þar á meðal samning um að gera kvikmyndir í Hollywood, aðeins til að finna leiðina til stjörnuhiminsins annaðhvort ruddur gildrum eða engin. . Reyndar, þegar ég var að horfa á hana í kvöld, á Turner Classic Movies, var ég að velta því fyrir mér hvort höfundar síðari söngleikjaklassíkarinnar „Singing In The Rain“ gætu hafa tekið einhverjar hugmyndir sínar frá „Hollywood Hotel“, einkum a. skapmikil aðalstjarna í kvikmyndaveri og niðurstaða um að einn einstaklingur syngur kvikmyndatónlist á meðan önnur manneskja fékk heiðurinn með því að tjá sig á skjánum "Hollywood Hotel" er heillandi dæmi um kvikmyndagerð á þriðja áratugnum. Meðal stuðningsleikmanna er Louella Parsons, sem spilar sjálfa sig (og þrátt fyrir nokkrar neikvæðar athugasemdir sem ég hef séð, þá er hún með mjög ljúffengan persónuleika á skjánum og hefur náttúrulega stjórn á línum sínum). Hún er ekki eina raunverulega manneskjan í handritinu. Förðunarsérfræðingurinn Perc Westmore birtist í stuttu máli sem hann sjálfur til að reyna að láta eina persónu líkjast annarri. Þessi mynd var einnig ein af þeim fyrstu á ferli hins unga herra Ronalds Reagan, sem lék útvarpsviðmælanda á frumsýningu kvikmyndar. Reagan stendur sig reyndar ágætlega í stuttu senunum sínum - sérstaklega þegar hann áttar sig á því að enginn Dick Powell er á leiðinni að taka við hljóðnemanum þegar hann ætti að vera notaður með mikilvægara fólki. Dick Powell hefur unnið Hollywood samning í keppni og er að yfirgefa hljóðnemann sinn. starf sem saxófónleikari í hljómsveit Benny Goodman. Byrjun þessarar myndar er að vísu nokkuð áhrifamikil þar sem hljómsveitin keyrir í skrúðgöngu vörubíla til að kveðja Powell almennilega. Þeir enda á því að syngja "Húrra fyrir Hollywood". Það áhugaverða við þetta frábæra númer er að texti hefur verið sleppt viljandi. Í gegnum Johnny Mercer textana eru tilvísanir í Hollywood eins og Max Factor förðunarkónginn, Rin tin tin og jafnvel keimur af Tarzan. En upprunalega lagtextinn vísaði til þess að líta út eins og Tyrone Power. Augljóslega ætluðu Jack Warner og bræður hans ekki að auglýsa fremsta mann 20th Century Fox og nafnið Donald Duck kom í staðinn. Hvað sem því líður sýndi númerið söngvara og hljóðfæraleikara hljómsveitar Goodmans eins og þeir eru bestir. Það gerði einnig síðari fimm mínútna kafla myndarinnar, þar sem hljómsveitin er að æfa. Powell yfirgefur hljómsveitina og vinkonu hans (Frances Langford) og fer til Hollywood, aðeins til að komast að því að hann er samningsleikari (líklegast fyrir söngleiki þar sem saxófónleikarar koma við sögu) . Hann er mættur af Allen Joslyn, kynningarmanni myndversins (eigandinn er Grant Mitchell). Joslyn er ekki slæmur náungi, en hann er upptekinn og hefur tilhneigingu til að svelta fólk nema það þurfi að tala við það. Hann leggur Powell í herbergi á Hollywood hótelinu, en þar býr líka skapmikil stjarna stúdíósins (Lola Lane) með föður sínum (Hugh Herbert), systur sinni (Mabel Todd) og skynsömum ef tortrygginn aðstoðarmanni hennar (Glenda Farrell). Lane er eins og Jean Hagen í "Singing In The Rain", nema rödd hennar er góð. Útgáfa hennar af "Dan Lockwood" er ein "Alexander Dupre" (Alan Mowbray, senu stelur með auðveldum hætti nokkrum sinnum). Eini munurinn er sá að Mowbray er ekki góður strákur eins og Gene Kelly var og Lane (þegar hún er ekki umvafin sjálfinu sínu) er fullkomlega meðvituð um það. Þar sem hún nennir að láta framhjá sér fara í óvenjulegt hlutverk sem hún vildi, neitar hún að vera viðstödd frumsýningu nýjustu myndar sinnar. Joslyn finnur tvífara handa henni (systir Lola í raunveruleikanum Rosemary Lane) og Rosemary er skipuð til að leika stjörnuna á frumsýningunni og í framhaldsveislunni. En hún fer með Powell (Joslyn vill fá einhvern sem þekkir ekki hina raunverulegu Lolu). Þetta leiðir til þess að Powell fellir Mowbray þegar sá síðarnefndi gerir sér að plága. En að öðru leyti heppnast kvöldið vel og þegar þau tvö eru saman fara þau að finnast hvort annað aðlaðandi. Flækjurnar snúast um að Lola kemur aftur og lemur Powell í andlitið, eftir að Mowbray kvartaði yfir því að Powell hefði ráðist á hann ("og klíkuflokkurinn hans). "). Samningur Powells er keyptur upp. Með því að vinna með ljósmyndaranum sem varð umboðsmaður Ted Healey (reyndar ekki svo slæmt í þessari mynd - hann reynir meira að segja að gera Jolson eftirlíkingu á einum tímapunkti), þeir tveir reyna að finna vinnu og enda sem starfsmenn á hamborgarabás sem rekinn er af skaplausum Edgar Kennedy (fjöldi brotinna leirta og syngjandi viðskiptavina á veitingastaðnum gefur Edgar nægan tíma til að brenna hægum brunum sínum af kappi). Að lokum fær Powell „pásu“ með því að vera ráðinn til að vera söngrödd Dupre í upptöku af „Gone With The Wind“. Þetta leiðir til lokakafla myndarinnar, þegar Rosemary Lane, Herbert og Healey hjálpa Powell að sýna að þetta er rödd hans, ekki Mowbrays. Þetta er frekar sæt og aðlaðandi mynd jafnvel núna. Verstu þættirnir eru vegna tímans. Nokkrir brandarar um Afríku-Bandaríkjamenn eru ekki lengur þolanlegir (meðan hann er að reyna að mynda Powell þegar hann kemur til Hollywood, Healey myndar óvart burðarmann og nefnir við Joslyn að passa upp á, Powell ljósmyndar of dökkt - skilurðu?). Líka svolítið með Curt Bois sem fatahönnuð fyrir Lola Lane, sem er (eigum við að segja) of háþróuð er ekki mjög þolanleg heldur. „Húff“ er svolítið mikið (of mikið af tímanum) en það var mjög vinsælt árið 1937. Og atvik þar sem Healey lendir næstum því í slagsmálum á frumsýningunni (þetta var ein af síðustu myndunum hans) minnir fólk á af hörmulegum, enn dularfullum enda grínleikarans í desember 1937. En megnið af myndinni er nokkuð gott og mun ekki valda áhorfandanum vonbrigðum árið 2008.