Shtrafbat - Penal Battalion er áhrifamikil og að mestu heiðarleg sýn á líf og dauða sovéskra hermanna sem voru dæmdir til að skola burt glæpi sína með blóði í seinni heimsstyrjöldinni. Það er næstum hægt að kalla það rússneskt jafngildi mjög virtrar "Band of Brothers" smáseríu. Refsihersveitirnar voru stofnaðar í júlí 1942 í aðdraganda orrustunnar við Stalíngrad. . Fangar í GULAG (pólitískum fanga/fangabúðum), liðhlaupum, hermönnum sem voru handteknir af Þjóðverjum en tókst að flýja, hermenn sem sakaðir eru um að hafa brotið siðareglur, fengu allir tækifæri til að ganga til liðs við Shtrafbat og sanna að ekki væru til „svikarar móðurlandsins“ “ með lífi sínu. Þeir sem slösuðust og þeir sem dóu í bardaga voru taldir endurhæfðir og voru endurreistir í augum lögreglunnar. Þessi smásería sýnir einn slíkan Shtrafbat, undir stjórn Tverdokhlebov - virðulegs liðsforingja sem var tekinn af Þjóðverjum, var skotinn og skilinn eftir til dauða. Þar kemur fram litríkur og fjölbreyttur hópur fólks sem er þröngvað inn í aðstæður sem ekki er hægt að komast undan. Hinn opinberi en þó virðulegi glæpaforingi Antip "Kulak" (The Fist) og litla klíka hans af óbreyttum glæpamönnum, ungur gyðingur menntamaður sem sló gyðingaforingja sinn, föður (rétttrúnaðarprestinn) Mikhail sem gengur til liðs við herfylkinguna þegar sókn hans er eyðilögð í átökin hús úr húsi, pólitískir fangar sem hata stjórnina sem dæmdi þá til GULAG en eru engu að síður tilbúnir til að berjast í síðasta sinn fyrir þjóð sína og land, verða allir að finna hugrekki sitt og ástæður til að halda áfram að lifa, og að halda áfram að berjast. Þó að það gerist á stríði, eru ekki allir þættir með bardaga, í rauninni eru bardagaatriðin oft óreiðukennd, óreglubundin og stutt - sem var líklega tilgangur leikstjórans. Þess á milli fjallar smáserían um ýmis tengsl leikarahópsins, bakgrunn þeirra, hugsanir þeirra og hörmungar. Nauðgun ungrar konu af einum af hermönnum Shtrafbats og síðan aftaka hans, aftaka fyrir meintan AWOL, leiðindatímabil á göngunni, hátíð (og afleiðingar þess) að finna þýska glompu með mat (og kampavíni), siðferðismálin. Vandamál yfirmanna sem geta ekki bjargað mönnum sínum frá eigin yfirboðurum, framhjáhald við maka og aðrar aðstæður eru áberandi. Myndavélin er óbilandi - hún snýr ekki frá ljótleika stríðs og ljótleika mannlegs eðlis, né frá hráum mannlegum tilfinningum. Samtalan ritskoðar sömuleiðis ekki blótsyrðin. Leikurinn er frábær og djúpur og handritið er sömuleiðis vel skrifað. Allt frá reiði, til þreytu, til uppgjafar, til að finna slatta af gleði til að hanga á, er nánast gallalaust. Ein kvörtun gæti verið sú að einhver sérkenni rússneskra tungumála og menningar sé ekki alltaf skilin af einhverjum sem ekki þekkir tungumálið og menninguna. Vegna þess að þetta er sögudrama í vissum skilningi geta sum hugtök og aðstæður (hernaðarstig, minnst á aðra bardaga, ákveðnar sögulegar tilvísanir) glatast hjá sumum áhorfendum. Þessi skilningur er ekki nauðsynlegur til að njóta Shtrafbat rækilega, en þessar tilvísanir eru ágætis snerting af áreiðanleika. Önnur kvörtun sem gæti verið innheimt, er einstaka anachronism og beygja sögunnar til að henta söguþræðinum, en satt að segja er þetta svo hrífandi smásería að maður mun líklega fyrirgefa þessi smáu óhöpp.