Í fyrsta lagi, Blythe Danner lítur ekki út fyrir að vera nógu gömul til að leika dóttur Capshaw (og í raun er hún það ekki - aðeins tíu ár á milli). Mér skilst að þetta eigi að vera ein af þessum töfrandi yfirnáttúrulegu rómantík af Moonstruck. en þetta er út í hött. Mjög, mjög veikt hvað varðar leik, handrit og leikstjórn. Sú eina sem raunverulega skín hér er Ellen DeGeneres, sem gerir þessa mynd áhorfanlega -- ef ekki í raun trúverðuga sjálf þar sem hún hefur verið sett fram sem svolítið gagnkynhneigð kynlífshund. En kærkomið engu að síður. Reyndar gera DeGeneres og húðskotin af unga gaurnum Capshaw í samskiptum við þetta áhorfanlegt. En enginn getur í raun sagt hvort Capshaw sé virkilega ástfanginn af unga stráknum eða ekki; hvorki handritið né leiklist hennar draga það saman fyrir okkur og við eigum eftir að velta fyrir okkur hvernig henni líður í raun og veru.