Gordon fer yfir toppinn á dæmigerðum Full Moon tísku, en það má búast við því. Combs er furðu lágstemmd og heldur frammistöðu sinni á raunhæfara stigi en við erum vön að sjá. Einnig er hinn venjulegi svarti húmor frá Stuart Gordon horfinn. Myndin er mjög áhrifarík til að sýna niðurbrot Combs og síðasta hetjuverk hans til að bjarga eiginkonu sinni og dóttur. Þú finnur í raun og veru samúð með persónu hans, þrátt fyrir galla hans. Persónulega var ég meira hissa á nekt og jaðarklámkynlífssenunni, en ég var hneykslaður yfir grafísku ofbeldinu og ódæðinu. Ekki klassískt Gordon, en vissulega eitthvað sem þú gætir haft gaman af ef þú hefur séð frægari myndirnar hans.