Það er eitthvað sem ein persónan (aldrandi kvikmyndaleikstjórinn sem þykist vera dauður) segir sem gæti dregið saman alla myndina: "Á Ítalíu eru það hinir dauðu sem ráða". Satt! Þetta er land án framtíðar, í höndum gamalla og sljóra manna. Og dulmálsmynd Bellocchio af landinu, sem byggir á að því er virðist tilgangslausri sögu leikstjóra sem þarf að taka upp hjónabandsveislur til að afla tekna, nær að segja mikið um hvað er ekki að virka hér. En útlendingar kunna að missa af tilganginum, þar sem það kemur ekki skýrt fram. Mér skilst að Ástralíu eða Kanadafólki sem horfir á þetta gæti leiðist og velt því fyrir sér hvort það sé einhver meining - ja, það er meining, en það er bara fólki sem býr hér í dag ljóst og hefur augun opin... eins og Bellocchio. Vissulega er þetta ekki ein af hans bestu myndum, og hún er ekki eins kraftmikil og Buongiorno, ekki síst, en hún er þess virði að sjá... fyrir Ítala sem búa á Ítalíu.