Veistu, áður en ég sá þessa mynd hafði ég litla samúð með þeim sem lentu í sakamálum. Ég meina ef þeir voru handteknir og ákærðir, "þeir hljóta að hafa verið sekir" rökstuddi ég? Ég myndaði mér þessa skoðun í nokkur ár. Þú sérð að góður vinur minn starfaði einu sinni sem rannsóknarlögreglumaður á sumum af svæsnari svæðum í Sydney. Hann kvartaði oft yfir því að lögreglustarf hans væri sóað vegna „blæðandi hjarta“ lögfræðinga og sýslumanna. Hann myndi "banka krakkana upp á morgnana og þeir væru komnir aftur á götuna um hádegið". Það tók sinn toll... þeir klæddu hann. Hann hætti. Hann hefur haldið því fram síðan, ekki að ósekju fannst mér, að skapandi sönnunarsöfnun, til að geyma illmenni „þar sem þeir eiga heima“, var... ja... „viðunandi“. Rök mín um réttindi saklauss fólks voru ekki gild hélt hann fram. „Hverjar eru líkurnar á að þú verðir nokkurn tíman handtekinn og ákærður fyrir alvarlegan glæp"? myndi hann halda því fram. Og þar sem hann er löghlýðinn borgari sannfærði þungi röksemda hans mig um að hann hefði rétt fyrir sér. Líkurnar á að ég, eða einhver af fjölskyldu minni eða vinum, verði ákærður fyrir morð eða alvarlegt brot var núll til ekkert hélt ég. Hmmmmm. Jæja, eins og áður sagði, að sjá þessa dásamlega upplýsandi heimildarmynd breytti öllu þessu. Ég sendi honum eintak.