Þessi dýrðlega heimildarmynd um uppgötvunarrás, að hluta til biblíurannsókn, að hluta til fjársjóðsleit, allt misnotuð, gæti hafa setið vel í sjónvarpsuppruna hennar en fellur flatur sem leikin kvikmynd. Strax við fyrstu sýn á kápumynd, sem er töff útlit, getur maður efast um heiðarleikann á bak við þetta alvarlega efni, sýnt á framhliðinni og vísað leitinni að gröf Jesú í almenna aðgerðaleturgerð sem lítur út fyrir að vera meira National Treasure eða Tomb Raider en allar upplýstar umræður. og athugun á sögulegu grafreit ætti. Slík er leyndardómsfulla leiðin sem öll málsmeðferðin snýst um. Forvitnari barn en verðugur rannsakandi, könnun Simcha Jacobovici kemur fyrir sjálfum sér eftirlátssemi á meðan rannsóknir hans þykja handónýtar. Þrátt fyrir allar þær heillandi opinberanir sem þessi kvikmyndagerðarmaður reynir að koma á framfæri til áhorfenda sinna með meintum sönnunargögnum, þá sannar flóð endurtekinna staðhæfinga sem ítreka sömu rannsóknir og niðurstöður aftur og aftur að The Lost Tomb of Jesus hefur mjög litlar upplýsingar til að styðja við uppblásna, þó hrífandi fullyrðingar. . Það sem þetta jafngildir er mjög pirrandi tilraun til að berja áhorfendur yfir höfuð með sömu litlu staðreyndum til stuðnings áreiðanleika þessarar grafar, sem dregur kaldhæðnislega úr henni. Þó að þessar rannsóknir séu óþreytandi að tengja saman margar af þessum litlu líkkistum sem fundust saman til að styðja kenninguna um Jesú frá Nasaret, þá sleppa þessi rannsókn frá víðtækri nálgun til að elta stöðugt eftir þessari einstöku þráhyggju þessa rómantíska fornleifafræðings. Það kunna að vera til nokkur áhrifamikil staðreyndagögn sem hjálpa til við að varpa ljósi á margar hefðbundnar trúarlegar kristnilegar skoðanir, en í raun og veru var skuggalegt eðli þessa verkefnis til þess að það leit út fyrir að vera aðeins arðrán, fjármagnað á þeim tíma þegar Da Vinci lykillinn var allur. reiðin. Að lokum var cheesy forsíðumyndin rétt. Þrátt fyrir þakklæti mitt fyrir heimildarmyndaform, tekur The Lost Tomb of Jesus alltaf áhugavert efni og breytir því í oflanga og óbreytta öldrunarævintýraleit, sem kemur í stað hvers kyns mikilvægis og helgi fyrir óinnblásna hvatann á bak við þetta lið. Þegar þessir grafhýsingar hafa lokið könnunum sínum, þurfa treglega að hætta rannsóknum vegna samfélagslegra krafna, eru áhorfendur skildir eftir með þá tilfinningu að leikstjórinn hafi krafið um að búa til þessa ráðgátu hvort sem hún var þarna til að byrja með eða ekki. Það eru nokkur virkilega kröftug augnablik þar sem salir sögunnar ganga í gegnum þessa heimildarmynd á yfirlætislausan hátt, en öll afkóðun, könnun og kenningar í heiminum skildu samt eftir þennan afvegaleidda hégóma í órólegu tómi sinnulausra viðbragða.