Ég laðaðist að þessari mynd, forvitinn að sjá hvernig þeir hafa lagað hrottalega skáldsögu Huberts Shelby. Ég hélt að bókmenntaverk af slíkri dýpt, með ríkulegu veggteppi af persónum, skelfilegum aðstæðum og samfélagsgagnrýni gæti ekki skilað sér í slæma kvikmynd. Ég hafði rangt fyrir mér. Þessi mynd er hræðileg kvikmyndaupplifun, ekki vegna innihaldsins heldur formsins. Leikstjórinn Ulrich Edel framkvæmir, að mínu einlæga mati, hræðilegt leikstjórastarf sem gerir upprunalegu bókinni ekkert réttlæti. Engin furða að Edel sé sjónvarpsstjóri; þessi mynd lítur út og lítur út eins og slæm "made for TV" mynd. Nokkrar skoðanir mínar á þessari sprengju (**spoilers framundan**):- Skortur á leikstjórnarsköpun. Senurnar eru hægar, finnst þær hægar, líta illa út og hreyfast varla frá fastri stöðu. Eina frelsið sem þeir taka er á kvikmyndasvæðinu, með fallegum dökkum tón. Að öðru leyti hefur myndin sömu tæknilega sköpunargáfu og sjónvarpssápuópera.- Allir leikararnir standa sig frábærlega í að túlka þessar ömurlegu persónur. Vandamálið er að aðlögunin tekur ekki á við grunnþátt í þróun söguþræðisins: HVAÐING. Allar þessar persónur hreyfa sig eins og vélmenni, án skýrrar hvata fyrir aðgerðum sínum. Þeir virðast gera hluti út í bláinn, eins og vélmenni, að ástæðulausu. Edel missir af öllum tækifærum til að auðga persónuþróun með því að kanna ekki hvata persónunnar og með því að forðast að þróa persónuleika hverrar persónu að fullu. Þessi skortur á persónuþróun er augljós á Tralala. Jennifer Jason Leight stendur sig frábærlega í að leika þessa ömurlegu vændiskonu, en ákvörðun hennar af völdum áfengis um að láta sjómenn brjóta gegn henni er ekki útskýrð. Það lítur einstaklega heimskulega út, þar sem við sjáum þessa persónu gera þetta út í bláinn. Þetta er skýrt dæmi um lélega persónuþróun. Í myndinni eru líka margar aukapersónur sem gera ekkert, finna ekkert og bæta engu við söguþráðinn. Ég hefði viljað læra meira um eiginkonu Harrys, til dæmis, og samskipti þeirra tveggja. Þetta er enn eitt tækifærið sem glatað er. Edel nálgast bara persónuþróun með Harry og festu hans við samkynhneigðan elskhuga hans, aðeins til að klúðra því í lokin, og útskýrir ekki skýrt -aftur- hvata hans. Þrjótarnir eru líka grín í þroskaleysi sínu.- Hljóðmyndin er eitt það versta sem ég hef upplifað. Hræðilegt starf hjá Mark Knopfler. Ég bjóst alvarlega við meiru frá fyrrum leiðtoga Dire Straits, en starf hans í þessari mynd er verulega ábótavant. Stundum, eins og í baráttunni milli starfsmanna verkalýðsfélagsins og lögreglunnar, virðist tónlistin algjörlega ótengd myndinni. Það finnst líka alveg lélegt og ótímabundið; Ég gæti svarið að allt hljóðrásin var gerð með Casio leikfangalyklaborði. Það dregur athyglina frá raunverulegum aðgerðum.- Bókaaðlögun eftir Desmond Nakano er svo bókstafleg að útrýma tilgangi sögunnar. Það líður eins og þeir hafi reynt svo mikið að halda söguþráði aðgerða fyrir aðgerð í bókinni, að þeir gleymdu að þróa persónurnar í raun og veru og, enn og aftur, útskýra gjörðir sínar og hvatir. Ég get í alvörunni ekki mælt með þessari mynd, ekki einu sinni aðdáanda Shelby, því það getur eyðilagt upprunalegu bókina. Það er mjög óinnblásin viðleitni við aðlögun skáldsögunnar og sýnir mjög lítið skapandi inntak.