Gerard er rithöfundur með nokkuð ofvirkt ímyndunarafl. Hann er líka samkynhneigður og kaþólskur tilhneigingu til kaþólskrar sektarkenndar og eitthvað skyggn, eða þannig. Á ferð til Flushing er hann „tældur“ af Christine. Þegar hann kemst að því að nýi kærasti Christine er eitthvað gróft viðskipti sem hann hefur verið að spá í úr fjarska ákveður hann að halda áfram. Enda hefur þvinguð gagnkynhneigð sínar bætur. Þá áttar hann sig á því að þrír fyrri eiginmenn Christine hafa allir dáið ofbeldisfullum dauða. Myrti Christine þá og ætlar hann eða kærastinn, Herman, að verða „fjórði maðurinn“? Ofhitnuð melódrama Verhoeven er ljúffeng blanda af Hitchcock og David Lynch, full af OTT erótík og trúarlegu myndmáli og afskaplega mikið af rauða litnum. Oft lítur þetta út og líður eins og draumur og við getum aldrei verið viss um að það sem við sjáum sé raunverulegt eða ímyndunarafl Gerards. Gaman er að finna út úr því. Einnig sú staðreynd að Christine er óendanlega viðkunnanlegri persóna sem annaðhvort hinn prúði Gerard eða hinn bullandi Herman þýðir að við erum varla eins og að róta á öðrum hvorum mönnum yfir henni. Reyndar er rétt að segja að Gerard komi ekki nógu fljótt. Ofurframmistaða líka, allt frá Jeroen Krabbe og Renee Soutendijk og auðveldlega besta kvikmynd Verhoevens upp í undursamlega niðurrifsríka vísindagrein hans „Starship Troopers“.