Lil Bush er 30 mínútna teiknimyndaþáttur sem samanstendur af 2 15 mínútna þáttum sýndir á Comedy Central. Hún gerist í skálduðu, teiknimyndaríku Washington D.C., og snýst um háðslegar, barnalegar framsetningar George W. Bush, Condoleezu Rice, Donald Rumsfeld og Dick Cheyney. Aðrir stjórnmálamenn eru líka háðir ádeilu á sama hátt og koma fram sem minniháttar persónur. Flugmaður Bush litla, að væntingum þessa fréttaskýranda, reyndist frekar grunn og dulspekileg framleiðsla sem stenst varla fyrirheit sín: háðsádeilu á núverandi forsetastjórn. Þó að menn verði að viðurkenna að forsendur þáttarins hafa nokkra verðleika, jafnvel þó að það væri erfitt að ímynda sér að þáttur sem byggist nánast algjörlega á niðrandi einni stjórnmálapersónu myndi lifa af og halda áfram að framleiða þætti eftir að kjörtímabil hans rann út, sem aðeins er hægt að lýsa sem slösku í besta falli, og hreint út sagt hræðilegt í versta falli, hefur skaðað þann litla möguleika sem þátturinn hafði. Lil Bush, sem getur verið tæknilega flokkuð sem "ádeilu", hefur tilhneigingu til að hunsa raunverulega notkun þess á tilteknu verkfæri gamanleiksins. í því skyni að hamra skotmörk sín á einstaklega dónalega (en ekki sérstaklega frumlegan, skemmtilegan eða fyndinn) hátt. Stöðugt veik skrif þáttarins felast oft í litlu öðru en að taka upp Bush/Cheney brandara sem heyrst hafa annars staðar með ógleði og koma þeim öllum fyrir í einni 30 mínútna sjónvarpsblokk. Sem slíkir voru flestir brandararnir sem höfundarnir settu fram blygðunarlausar klisjur, sumar þeirra hafa verið í almennri umferð í meira en 6 ár þegar. Að líkja varaforsetanum við Darth Vader, til dæmis, gæti hafa verið fyndið í fyrstu 300 skiptin sem maður hefur heyrt það í Daily Show/Colbert Report/Letterman/Conan O'Brien/Leno einleik/hverjum síðkvöldum spjallþætti. - alltaf, en það er ekki fyndið hér. Eins og það væri ekki nóg virðast söguþræðir þáttanna vera til einfaldlega sem leið til að koma sömu gömlu, þreytandi Bush-brandarunum á framfæri og rithöfundarnir hafa gert að miðpunkti dagskrárinnar. Í vörn þáttarins, þegar rithöfundarnir þora að skrifa í sannarlega frumlegur brandari (sem virðist vera sjaldgæfur) hann er oft nokkuð gamansamur. Ef þátturinn ætti að auka dýpt sína eitthvað og setja persónur sínar inn í nýjar aðstæður, framandi aðstæður, frekar en sömu gömlu mistökin og "þungurnar" sem Bush-stjórnin hefur haldið áfram, þarf því ekki að treysta á sömu gömlu Bush brandarana yfir og aftur og aftur, þættirnir gætu talist nokkuð þolanlegir, og hugsanlega jafnvel nýstárlegir. Að lokum er erfitt að átta sig á því hvaða galli veldur Lil Bush þáttaröðinni mestum skaða; greinilegur skortur á frumleika og veikum rithæfileikum, eða sársaukafullur þröngsýnn metnaður. Það er eðlilegt að ætla að Lil Bush geti haldið uppi litlum hópi vinstri aðdáenda, það er að segja ef þeir þola einstaklega lélega skrif; svo framarlega sem áætlunin heldur áfram að hampa Bush-stjórninni rækilega. Þrátt fyrir það mun meirihluti áhorfenda brátt viðurkenna dagskrána fyrir það sem hún raunverulega er, veikburða og tilgangslaust dónalega tilraun til háðsádeilu, og stilla út í leit að einhverju vitsmunalegri örvun; Verðið er rétt, kannski.