Sumt fólk svífur í gegnum lífið, flytur frá einu eða einum manni til annars án þess að berja auga; aðrir festa sig við málstað, aðra manneskju eða meginreglu og halda fast við, skuldbundnir sig við hvað sem það er - og í óeiginlegri eða bókstaflegri merkingu gefa þeir orð sitt og standa við það. En við erum öll ólík, „úr mismunandi leir,“ eins og ein af persónunum í þessari mynd orðar það, sem er það sem gerir lífið svo áhugavert. Sumt fólk er bara brjálað, þó - og kannski er það þannig sem þú þarft að vera til að búa meðal fjöldans. Hver veit? Hver veit hvað þarf til að láta hlutina – lífið – virka? Rithöfundurinn/leikstjórinn Lisa Krueger tekur skot á það og notar létta nálgun til að skoða þessa þunnu línu milli þess að vera skuldbundinn – og hvernig maður „verður“ skuldbundinn – og þráhyggju, í „Committed“ með Heather Graham í aðalhlutverki sem ung kona sem er staðföst, ákveðin, þráhyggjufull og kannski bara svolítið klikkuð líka. Hún heitir Joline og þetta er sagan hennar. Að vísu hefur Joline alltaf verið ákveðin manneskja; í vinnu, samböndum, í lífinu almennt. Hún er kona orða sinna sem stendur við það sama hvað á gengur. Og þegar hún giftist Carl (Luke Wilson) er það að eilífu. Eina vandamálið er að einhver gleymdi að segja Carl-- og 597 dagar í hjónabandið er hann farinn; fara að "finna" sjálfan sig og finna út úr þessu öllu. Þegar Joline áttar sig á því að hann kemur ekki aftur neitar hún að gefast upp á honum eða hjónabandi þeirra. Kannski er það útaf þessum ‘leir’ sem hún er búin til úr. Engu að síður yfirgefur hún heimili þeirra í New York borg og leggur af stað til að finna hann, sem hún gerir - í El Paso, Texas, af öllum stöðum. En þegar hún veit hvar hann er, heldur hún sínu striki, gefur honum „pláss“ og lætur hann ekki einu sinni vita að hún sé þarna. Hún telur Carl vera í „andlegu dái“ og það er hennar hlutverk að halda „andlegri vöku“ yfir honum þar til hann kemst til vits og ára. Og á meðan hún fylgist með og bíður er líf hennar allt annað en dauflegt, þar sem hún hittir unga konu að nafni Carmen (Patricia Velazquez), þjónustustúlka á einu af veitingastöðum staðarins; „Grampy“ eftir Carmen (Alfonso Arau), sem er eitthvað dularfullur; T-Bo (Mark Ruffalo), vörubílstjóri sem hefur vandamál varðandi Carl; og Neil (Goran Visnjic) listamaður sem gerir pinatas og tekur ímynd til hennar. Fyrir Joline er þetta uppgötvunarferð þar sem hún lærir mikið um Carl, en jafnvel meira um sjálfa sig. Það er smá húmor, smá rómantík og innsýn í mannlegt eðli í þessari sérkennilegu mynd sem snýst meira um persónusköpun og karakter en söguþráð. Og Krueger kynnir þetta allt einstaklega vel og skilar mynd sem er grípandi og skemmtileg. Persónur hennar eru mjög raunverulegt fólk, með allar þær óskir, þarfir og ófullkomleika sem mynda mannlegt ástand; ríkur og fjölbreyttur hópur sem hún segir sögu sína í gegnum. Við sjáum það frá sjónarhóli Joline, þar sem Krueger gerir okkur ljóst hugsanir Joline og þar með hvatir hennar, sem setur ákveðið sjónarhorn á atburðina þegar þeir þróast. Það, ásamt vísvitandi hraða sem hún setur sem gerir þér kleift að drekka í þig andrúmsloftið og andrúmsloftið sem hún skapar, skapar mjög áhrifaríka frásögn. Það er undirliggjandi alvara í þessu efni, en Krueger velur að forðast allt sem er þungt eða of djúpt og einbeitir sér í staðinn að náttúrulega húmornum sem þróast frá fólkinu og aðstæðum sem Joline lendir í. Og útkoman er vel áferðarmikil, áhrifarík og hress útlit á það sem við köllum lífið. Heather Graham tekur við þessu hlutverki frá fyrsta ramma myndarinnar til að gera Joline að persónu sem hún hefur skapað algjörlega. Hún sökkar sér inn í þáttinn og sýnir frammistöðu sem er sannfærandi og trúverðug og bætir við litlu persónueinkennunum og blæbrigðunum sem gera gæfumuninn á túlkun sem er aðeins framsetning á manneskju og raunverulegri. Og til að þessi mynd virkaði var mikilvægt að Joline væri lífvænleg og trúverðug - og Graham nær árangri á öllum vígstöðvum. Viðvera hennar á skjánum hefur aldrei verið meira aðlaðandi og líflegur persónuleiki hennar eða jafnvel bara hvernig hún notar augun, er nóg til að draga þig að öllu leyti. þetta er allt hluti af persónunni sem hún skapar; það er skírskotun til Joline sem streymir af öllu ásjónu hennar, hver hún er að innan sem utan. Hún er viðkunnanleg, viðkunnanleg manneskja og vegna þess að þú hefur deilt innstu hugsunum hennar, þá veistu hver hún er. Þetta er gott starf allan hringinn, frá því hvernig persónan var skrifuð, að því hvernig Graham vekur hana svo lifandi til lífsins. Sem Carmen er Patricia Velazquez líka algjörlega grípandi. Frammistaða hennar er mjög eðlileg og einföld og hún notar eðlishvöt sína til að skapa persónu sína á áhrifaríkan hátt. Hún hefur karismatíska nærveru, en er síður en svo glæsileg og það gefur henni svip sem er aðlaðandi jarðbundinn. Hún er hressandi opin og framan af; maður fær á tilfinninguna að Carmen sé ekki ein sem heldur aftur af neinu heldur sé hún algjörlega heiðarleg á öllum vígstöðvum og það er líka hluti af skírskotun hennar. Og eins og með Joline er þessi persóna vel skrifuð og Velazquez vekur hana sannfærandi til lífsins. Á heildina litið er fjöldi athyglisverðs leiks sem er hjarta og sál þessarar myndar, þar á meðal Luke Wilson, Casey Affleck (sem bróður Joline, Jay), Goran Visnjic, Alfonso Arau og sérstaklega Mark Ruffalo sem T-Bo, sem , með mjög litlum raunverulegum skjátíma, tekst að búa til eftirminnilega persónu. Í aukahlutverkum eru Kim Dickens (Jenny), Clea Du Vall (Mimi), Summer Phoenix (Meg), Art Alexakis (New York Car Thief), Dylan Baker (ritstjóri Carls) og Mary Kay Place (geðlæknir). Kvikmynd sem segir eitthvað um gildi þess að stíga til baka til að íhuga stóru myndina - að velta fyrir okkur hver við erum, hvert við erum að fara og hvað við þurfum í raun og veru - "Skoðað" er ánægjuleg upplifun; ferð sem er sannarlega þess virði að taka. 8/10.