Það sem móðgar mig mest við þá gagnrýnendur sem fylgjast með þessari mynd er að nefna „frumleika“. Þessi mynd inniheldur ekki EINN nýsköpunarþátt. Ef þú, með „frumleika“, vísar til aumkunarverðra hasarsenu, ofspilunar, oflætis í ofbeldi, hreinnar húmors og handrits umfram vitsmunalega trú. Síðan er „frumleiki“ eitthvað sem sænsk kvikmynd getur verið án. Hvernig Röse og Karlsson geta samþykkt að „leika“ í þessari lélegu afsökun fyrir kvikmynd er mér hulin ráðgáta. Og hvernig Evu Röse eftir gerð þessarar myndar má sjá í morgunverðarsjónvarpi að kynna hana veldur mér bara vonbrigðum. Þessi mynd inniheldur enga sögu, handritið er órökrétt, stíft og síðast en ekki síst, hreint út sagt slæmt. Þessir tveir ungu leikstjórar hafa sett saman frekar ógeðfellda strákafantasíu sem inniheldur ofbeldi, teiknimyndasögur og léttvægar sálfræðilegar portrettmyndir. Það kæmi mér ekki á óvart ef vettvangur DD sem fróar sér í eldhúsinu yfir örbylgjukvöldverði sé settur þarna til að lýsa hversdagslífi þessara tveggja ofvaxnu kvikmyndanörda sem sitja uppi sem leikstjórar. Ég myndi ekki sýna mér þessa mynd. versti óvinur.