Kvikmyndahús með slæma sögu fyrri hryllilegra morða opnar aftur. Auðvitað byrja blóðug morðin að nýju. Skrifað, leikstýrt, skotið, skorað og klippt af skelfilegum skorti á hæfileika og fínleika af hinum einstaklega hæfileikalausa Rick Sloane (sem síðar skammaði selluloidið meira með hinu algerlega grimmilega "Hobgoblins"), þessi hræðilega hampaðra tilraun til að slægja skopstælinguna. út eitthvað rotið á allan mögulegan hátt: ógeðslega sljóa hraðann, sársaukalaust kyrrstæða, kornótta kvikmyndatökuna (það er óþefjandi afgangur af dapurlegum meistaratökum í gegn), pirrandi dúndrandi og óþarfi hum'n'shiver hljóðgervill, flata (ekki) leikstjórn, leiðinlega málefnalegt og atburðalaust handrit, andvarpsfullur kímnigáfa fyrir lágkímnigáfu, blóðlausu morðmyndirnar, aumkunarverður óhugnanlegur morðingi (hann er bara einhver hrukkóttur gamalmenni í deigandi förðun), hið einsleita andstyggilegt og óaðlaðandi. Persónur, óánægjulega snöggur endir og líflaus frammistaða frá áberandi óinnblásnum leikarahópi tryggja að horfa á þennan lúmska swill er um það bil jafn skemmtilegt og gefandi og að borða harðskeytta, hráa ála sem eru rennblautir með súru ediki. Þessi hráolía skortir algjörlega nauðsynlegan grófa sjarma og slælegan kraft sem þarf til að vera skemmtilegt drasl. Þess í stað er þetta bara blátt áfram, þvælandi og hvikandi stífur sem kviknar aldrei eða verður jafnvel fjarska skemmtilegur á svo sjúklegan hátt sem það er að reykja. Aðeins örlítið af nekt og yndisleg nærvera hinnar alltaf áreiðanlegu Mary Woronov sem snjáður, kaldhæðinn ritari veita smá léttir frá almennri krumpu þessa ömurlega tapara.