Árið 1934 var þegar Shirley Temple lék þrjár stórmyndir og fór að skapa sér nafn. Því miður þurftu vinnustofur að gera tilraunir til að sjá hvað almenningi líkaði best við hér. Tveir af þessum hlutum voru söngur og dans. Önnur var stutt og áhugaverð mynd sem hélt athygli fólks og fékk hugann frá The Depression. Þú þekkir hina lyklana að farsælum myndum Shirley. Þessi mynd náði engu af ofangreindu, þrátt fyrir stjörnuverur Gary Cooper og Carole Lombard og þrátt fyrir mjög góðan leikstjóra í Henry Hathaway. Þar að auki eru of margir umræðuþættir hérna inni sem verða einfaldlega leiðinlegir, og of mörg rifrildi á milli grátbroslegs Lombard og Cooper. Til að toppa þetta, þá fékkstu ekki venjulegan líðan-góður endi sem er það sem almenningur vill. Ég býst við að þeir hafi lært eftir þessa mynd.