Þegar ég hugsa um kvikmynd frá 1970 er þetta ekki það sem ég hugsa um. Ég vil ekki eintóna, eins lags Robin Trower hljóðrás; Mig langar í hljóðrás með 40 bestu tyggjólögum samtímans sem sýndu áttunda áratuginn. Almenn diskótónlist í karókí-stíl á meðan á ballinu stóð var sérstaklega pirrandi. Leikurinn (ef hægt er að kalla hann það) var mjög viðurkenndur og virtist bara lesinn upp úr handriti í eintóna. Kvikmyndagæðin og myndavélavinnan var hræðileg; samtalið gruggugt, handritið virtist hent saman án mikillar umhugsunar og söguþráðurinn var þunnur ef ekki enginn. Ég trúi því varla að fólk sé að gefa því þær háu einkunnir sem ég hef lesið hér. Í grundvallaratriðum gleymanleg, léleg tilraun til að endurskapa ástsælt tímabil fortíðar. Tvær stjörnur er það eina sem ég kemst upp með. Fyrirgefðu, krakkar.