Eitthvað fallegt landslag, en sagan sjálf - þar sem sjálfskipaður egyptafræðingur (Lesley-Anne Down) heimsækir Egyptaland og á meðan hann er að gera egyptafræðinga hluti á ó-egyptologistískan hátt (t.d. flassmyndatökur í gröfunum , meðhöndlun á gömlu pergamenti o.s.frv.), afhjúpar torfstríð á svörtum markaði og verður einhvern veginn (á tveimur dögum, hvorki meira né minna!) skjálftamiðja stríðsins sem klædd er í jakkaföt - er furðulegri en nokkur gáta sem sfinxinn hefur nokkurn tíma varpað fram. . Down er einfaldlega hræðilegt eins og breski fræðimaðurinn sem er í heimsókn (að hún virðist vita nákvæmlega ekkert um menningu Egyptalands og enn minna um fornminjar er vissulega rithöfundunum að kenna; en að hún sé pirrandi þar sem allir komast út er algjörlega henni sjálfri að kenna) , og restin af leikarahópnum, þar á meðal Sir John Gielgud og Frank Langella, virðast eins beinlínis ruglaður af málsmeðferðinni og ég. Í stuttu máli, ekki það sem þú gætir búist við frá Schaffner (Planet of the Apes, Patton) og co. Verð að horfa á hláturslega dagsett atriði þar sem Down svíður gegn öllum karlkyns fræðimönnum og kennir þeim um mistök hennar sem fræðimaður, meðan hún baðaði sig undir mýktasta ljós sem Hollywood gæti safnað. Til að toppa það eyðir hún næsta klukkutíma myndarinnar í öskrandi og áreitandi og hlaupandi í fangið á hvaða náunga sem hún getur fundið. Vá, talaðu um frammistöðu kaldhæðni þína!*Athugasemd til verðandi Egyptafræðinga: Taktu eitt eða tvö ár í arabísku í framhaldsskóla. Það mun virkilega hjálpa til til lengri tíma litið...