Jæja...það voru nokkrar frábærar, rjóma-sléttar andlitsmyndir af Marlene, ásamt "sjokkandi", kynja-beygjandi búningnum hennar (auk þess sem ekki má missa af "transmogrification" hennar frá apa í manneskju); en á heildina litið gerði almennt ósannfærandi söguþráður og dagsettur leikur - svo ekki sé minnst á minna en grípandi lag frá "barítón" rödd Miss Dietrich - lítið til að tryggja Blond Venus fastan sess í Pantheon eftirminnilegra kvikmynda í huga mínum. Cary Grant – sem enn er á öndverðum meiði í kvikmyndum – virtist eins og hann væri að eilífu að leita að því að „finna sjálfan sig“, á meðan Herbert Marshall var líklega aldrei neitt NEMA Herbert Marshall frá fæddum degi til dauðadags. Auðvitað, frá sögulegu sjónarhorni, var Blonde Venus skemmtileg á að horfa, svo framarlega sem maður gat lagt til hliðar ... "miklar væntingar".