Auðugi kaupsýslumaðurinn Bill Compton (leikinn af Dennis Patrick) drepur fyrir slysni hippakærasta dóttur sinnar eftir rifrildi. Hræðsluáróður dregur hann sig á bar og hittir Joe Curran (leikinn af Peter Boyle): háværan, reiðan, ofstækismann sem er bitur yfir því hvernig ástkært land hans er orðið. Óviljandi leyfir Bill Joe að komast að því að hann hafi bara drepið hippa. Og þetta er aðeins byrjunin. "Joe" er klassísk kvikmynd um ólíklega vináttu. Tengsl tveggja manna, annar af hvítflibba bakgrunni, hinn af bláum kraga bakgrunni. Bill & Joe eiga það sameiginlegt að vera til skammar yfir því hversu brjálaður heimurinn er orðinn. Dennis Patrick og Peter Boyle hafa báðir gefið mjög raunsæjar lýsingar á persónum sínum. Leikstjórinn John G. Avidsen með þessu „pre-Rocky“ átaki leikstýrir þessum lággjalda gimsteini af sama fínleika og kvikmynd með 100 milljón dollara fjárhagsáætlun. Handritið er hlaðið frábærri persónuþróun og mjög snörpum, raunsæjum samræðum. Þrátt fyrir styrkleika sína hefur þessi mynd sína veikleika. Handritið sofnar um það bil 3/4 hluta leiðarinnar, en það vaknar rétt í tæka tíð fyrir hrífandi hápunktinn. Þessi mynd sýnir einnig mjög snemma og óhugsandi frammistöðu hinnar 24 ára gamallar Susan Sarandon sem dóttir Bills, Melissa, ásamt hippakærastanum sínum Frank, sem Patrick Mc Dermott túlkaði mjög hógværlega. Maður gæti bara verið þakklátur fyrir að hann var drepinn snemma í myndinni. Þrátt fyrir fáa galla er þetta ein af þessum gleymdu kvikmyndum sjöunda áratugarins sem ætti ekki að vera. Jafnvel þó "Joe" sé mjög dagsett í samræmi við staðla nútímans, þá á efnafræðin milli Dennis Patrick og Peter Boyle algjörlega við í dag og það er límið sem heldur allri myndinni saman.