Það er eitthvað sannfærandi og undarlega trúverðugt við þennan þátt. Strax í upphafi skapast andrúmsloft spennu af þeirri vitneskju að ákveðin pláneta á eftir að springa innan nokkurra klukkustunda. Kirk, Spock og McCoy hafa geislað niður til að rýma íbúana, sem allir virðast þegar hafa farið til óþekktra hluta, nema eldri bókavörður. Kurteisleg en dulræn ráð bókasafnsfræðingsins um hvert allir borgararnir hafa farið eru truflaðar vegna kreppu þar sem allir þrír Enterprise áhafnarmeðlimir lenda óvænt í því að hrekjast inn í mismunandi tímum fortíðar plánetunnar. Kirk lendir á tímabili sem líkist Englandi á 17. öld, á meðan Spock og McCoy eru strandaglópar í auðn, frosin úrgangi. Gagnrýnin milli sagnanna tveggja og mismunandi hættulegra aðstæðna sem mennirnir lenda í er frábærlega meðhöndluð, með endurkomu til nútímans óþekkt tækifæri, á meðan mínúturnar eru að telja niður að sprengingu plánetunnar. Hugmyndarík skrif og fínn leikur einkenna þennan þátt, með áhrifamikilli frammistöðu Mariette Hartley sem konu sem flutt var til ísaldar og Ian Wolfe sem borgarbókavarðar. Þessi tímaferðasaga minnir dálítið á sígilda þáttinn City On The Edge of Forever og er ríkulegur og sannfærandi lokaþáttur þáttaraðar sem lauk einum þætti síðar. Þetta hlýtur að vera eitt það besta af allri seríunni, sérstaklega merkilegt miðað við almennt minni gæði þriðja árstíðar í heildina.