Fyrirgefðu, en þessi mynd er bara allt of grunn fyrir mig. Í henni er Perez leigubíldansari með kærastanum Keitel sem reynir að gera það sem leikkona. Í fyrsta lagi, hvað í fjandanum er leigubíladansari? Jafnvel eftir að hafa setið í gegnum þetta, þá veit ég það ekki enn. Ó já, Perez hvetur DeLorenzo líka til að fylgja henni eins og ástarveikur hvolpur. Það er engin ástæða á bak við ástina, hún bara gerist. Það eru tímar þegar persónurnar og atburðir reyna virkilega að draga í hjartastrenginn en það virkar sjaldan. Eina persónan sem þú finnur virkilega fyrir eða með er persóna Keitel, og það er bara vegna þess að hann gerir svo gott starf með það. Allir aðrir leikarar og persóna hefðu verið alveg eins og hinir. Handritið er í grundvallaratriðum óinnblásin endurskoðun á því hversu erfitt það er að gera það sem leikari/leikkona. Það hefur verið gert og sagt áður, tungumálið og samtalið hljómar eins og það hafi verið skrifað af götupimpli. Endirinn er...jæja, ég vil ekki skemma það. Segjum bara að það sé ófullnægjandi. Ég væri meira í stuði ef sagan væri góð til að byrja með. Leikstjórnin er í meðallagi með ekkert virkilega dásamlegt, en ekkert sem er virkilega sárt að horfa á heldur. Til að ítreka leiklistina þá er sá eini sem gerir eitthvað sem er þess virði að horfa á Keitel. Þó ég hefði getað lifað áfram án þess að sjá hann í tígrisprentuðum bikinínærfötum. Ó já, Eddie Bunker birtist. Eins tilviljunarkennd og þessi umtal er, þá er það tilviljunarkennt í myndinni. Og Tarantino gerir leikstjórafélaga sínum greiða með því að mæta í um 20 sekúndur.