Ég hafði áhuga á titlinum og lýsingunni á Big Rig á meðan ég sótti SXSW kvikmyndahátíðina í Austin, TX. Hins vegar var ég spenntur fyrir því að fara úr sætunum um leið og Big Rig lauk. Big Rig samanstendur af nokkrum "stórum rigg" bílstjórum sem ætla að afhenda vörur sem ekið er um Bandaríkin. Persónurnar eru allar yndislegar manneskjur, en kvikmyndagerðarmennirnir grófu aldrei djúpt í flókið fólk sem fólk. Þess í stað hlykkjast sagan eins mikið og kortin í myndinni eiga að leiðbeina, en gera það aldrei. Í mesta lagi týnumst við. Við - áhorfendur - endum með því að fara hvergi og endum eins og leikstjórn sögunnar einhvers staðar en án stefnu, staðsetningar eða söguþráðar. Hvers vegna erum við hér? Hvar erum við? Hvernig komumst við hingað? Frásagnarlistin er slök og ásetningur leikstjóranna um að „mennska“ hóp fólks sem þeir líta á sem „yfirséða“ og „ósýnilega“ þykir ómeðvitað og pirrandi niðurlægjandi. Vandamálið hér liggur í sjónarhorni forstjóranna í stað vörubílstjóranna. Leikstjórarnir koma með sínar eigin barnalegu forsendur um vörubílstjóra og breyta svo myndinni einfaldlega til að staðfesta þessar forsendur. Á heildina litið skortir spennu í söguna, myndin er algjörlega of löng (hefði átt að vera 15 mín sketch), stóru spurningunni um "Svo hvað" er aldrei svarað og öll myndin er eitt stykki af gegnumsæjum áróður sem gerir það. ekkert til að "upplýsa" frekar (eins og leikstjórarnir halda fram) umheiminn um stóra töframenn.