Maðurinn með andlit Bogart setur sjálfan sig upp til að sökkva áhorfendum eftir nostalgíu fyrir kvikmyndatímabilinu seint á þriðja áratugnum til seint á fjórða áratugnum. Það misheppnast hrapallega af ýmsum ástæðum. Í fyrsta lagi skortir Sacchi, þótt hann lítur nokkuð út eins og Bogart og talar eins og hann af og til og notar framkomu sína, algjörlega útlit Bogarts eða leikhæfileika. Þetta er mjög áberandi þegar Sacchi er ekki greinilega að herma eftir atriði úr einni af myndum Bogart. Í öðru lagi er myndin ekki með fyrsta flokks persónuleikara sem Bogart gat unnið með. Það eru engin Peter Lorre eða Sydney Greenstreet í þessu, gott fólk. Vissulega fáum við frammistöðu eftir Victor Buaeno, Olivia Hussey og George Raft meðal annarra, en þeir eru bara ekki af sama gæðaflokki (eða fá ekki nægan skjátíma eða eru misvarpaðir). Í þriðja lagi falla tilraunir til „nútíma“ húmors allar í gegn. Allir undirfatabrandararnir, að láta Marlowe nánast *aldrei* fjarlægja þennan helvítis hatt og trenchcoat (þó Bogart hefði gert það) o.s.frv. eru bara ekki fyndnir og draga virkilega niður þessa mynd. Í fjórða lagi hef ég aldrei heyrt fáránlegra þemalag hérna megin við Mitchell. Að lokum er fölsk lotning myndarinnar fyrir Bogart (og öðrum klassískum leikaraverkum) sannarlega pirrandi. Bogart lék nánast *aldrei* beina hetju, við þau tækifæri var hann hetja. Hann lék flóknar persónur. Þessi mynd gerir Bogart út fyrir að vera kveikjuglaður, siðferðislegur gæji. Þó að þetta gæti hafa verið satt um sumar kvikmyndapersónur, passa persónur Bogart sjaldan það frumvarp. Það eru svona kvikmyndir sem fá fólk sem er óútsett fyrir kvikmyndahúsum fortíðar til að halda að þetta sé allt saman krúttlegt, „góður strákur slær vondu strákana og fær stelpuna“ vitleysu með lágu framleiðslugildi.