Annar gráur, hræðilegur biti af skítkasti frá Corman fjölskyldunni. Fyrsta geimhylkið út í geiminn lendir aftur á jörðinni (með einhverjum verstu tæknibrellum nokkru sinni) og flugmaðurinn virðist vera látinn. En útlitið getur verið blekkjandi. Hann er í rauninni meira lifandi en aðrir í leikarahópnum, þar á meðal vænn kvenhatari, gamall læknir (sem væri líka mjög, MJÖG leiðinlegur), feitur strákur sem lítur út fyrir að hafa markað markaðinn á hárolíu, annar strákur svo leiðinlegur að hann gerir það ekki gera meira að segja mikla hrifningu, kvenkyns vísindakona sem virðist aldrei vera særð eða reið yfir framhjáhaldi gamla mannsins, og kvenkyns ljósmyndari með Farah Fawcett klippingu (fyrir Farah, auðvitað) og um það bil jafn mikið líf og dauð önd .Hvað heitir eitthvað af þessu fólki? Ég held að það hafi verið Steve. Svo virðist sem allir í leikarahópnum, þar á meðal konurnar, hafi verið kallaðir Steve. Engu að síður, látni flugmaðurinn Steve reynist ekki bara vera á lífi, heldur að rækta geimverur (eða sjóhesta, eða rækjur, eða hvað sem er) inni í búknum. Mömmudýrið sem græddi þessar litlu kríur lítur út eins og risastór sköllóttur páfagaukur með klærnar. Enn og aftur er ég hrifinn af hláturhæfileika skrímslnanna sem House of Corman bjó til. Geimgulrótin frá Venus í It Conquered the World er enn opinberlega versta og hlægilegasta skrímslið sem ég hef séð prýða skjáinn, en Corman-hjónunum tekst alltaf að koma til skila þegar kemur að slæmum, cheesy skrímslum. Þeir náðu líka að skila einnig á öðrum vörumerkjum þeirra; e.a.s. leiðinlegur, ruglingslegur söguþráður, langar gráar myndir (þakka guði fyrir að Corman gerði flestar myndirnar sínar í svarthvítu, þar sem litadótið hans nær samt að líta einhvern veginn grátt út) max tveir eða þrír staðir, heimskulegir og lélegir leikmunir og tæknibrellur, og fullt og fullt af daufum samræðum. Það eru aðeins tvö dauðsföll í myndinni (ef þú telur ekki með brennda páfagauknum..err..geimverublóðdýrinu sem var eytt í lok myndarinnar). Fögnuður heyrðist um landið, ég er viss um, þegar geimveran rífur höfuðið af gamla lækninum og borðar það (að því er virðist). Nú getur það talað á ensku og hefur minningar læknisins. Það getur líka hreyft ólétta geimfarann ​​um eins og hann væri Pinnochio. Augljós tilgangur skrímslsins er að endurreisa kynþátt sinn með því að nota manneskjur sem mat og risastór móðurlíf. Það er ruglingslegt í lokin (jæja, meira ruglingslegt en venjulega) þar sem skepnan reynir að útskýra hvers vegna hún er að gera þetta, en það meikar engan sens. Eitthvað um hvernig mannkynið er að fara að feta í fótspor kynþáttar síns og eyðileggja sjálft sig með einhverju sem það mun bráðum búa til. Það sagði aldrei raunverulega hvað það var. Þetta gæti hafa verið allt frá brauðristarofnum til stafrænna úra, hver veit. Barnavörður þess stingur sig frekar en að láta geimveru rækjuna skríða út úr líkamanum og feiti gaurinn (og hinn gaurinn) brenna páfagauka-geimveruna til dauða með molotov kokteil. Ahh, lyktin af steiktum kjúklingi.. rangt.. geimvera. Sögulok, þar sem restin af persónunum villast og skilja látinn félaga sinn eftir liggjandi á jörðinni til að rotna. Ó, helvíti, hvers vegna ekki að spara þér kostnað við jarðarför? Ég er viss um að það var það sem Corman var að hugsa þegar hann var að reyna að skera úr og gera senurnar sínar eins ódýrar og hægt var.