Þegar ég fylgdist með stjörnu Dylans Morans frá hinum heillandi mannvonska bókabúðareiganda í súrrealistaþáttunum Black Books, gat ég séð kómíska möguleika hans biðja um að vera nýttur í leikhúsi eða stærri kvikmyndagötum. Þetta fyrsta stóra tjaldferðalag í aðalhlutverki (hann var með hlutverk Rufus þjófsins í Notting Hill) lofaði ógrynni en eins og spenntur Steve Coogan farartæki, The Parole Officer, hefur of margar hrollur sem hefðu átt að vera straujaðar út í forframleiðsla. Söguþráðurinn er svo ruglaður að ég nenni ekki að endurtaka smáatriðin (handritið lætur hverja persónu gera það fyrir okkur), og hláturinn er upprunninn í sýningarbröndurum. Michael Caine er prúður sem hefur stýrt framleiðslu á Richard III - uppfærð í hernám nasista (einn af fáum ósviknum hlátri, háðsádeilu á Ian McKellen), þar sem allir eru að eilífu að gera Hitlerskveðjuna í hvert sinn sem þeir stíga á svið . Með því að sannfæra Dylan um að leiklist ætti að vera hugmyndaleg athöfn út af fyrir sig, ætla þeir tveir að stela peningum frá frekar meinlausum glæpamönnum með leikhæfileikum sínum. Rugl myndast (bæði á skjánum og áhorfendum), það er rómantískt undirspil á milli Dylan og dóttur eins glæpamannsins bla bla bla og Dylan fær að klæða sig í skrítin föt og gera skemmtilega hreim. Michael Caine kemur með úrvalslínur og grínisti tímasetning Dylans er á peninganum, svo hvers vegna er það ekki gott? Hún hefur að vísu ákveðinn sjarma sem þú mátt búast við af kvikmynd 4, en hún hefur líka bráðþroska litla stúlku sem gegnir hlutverki áttavita í ruglaðri og óviðkomandi söguþræði - nei-nei í skjáskrifum 101. Útsetningin skyggir á allt annað. Þú vilt bara sjá Moran og Caine bregðast við sem grínisti eins og þau voru í upphafi, en þegar þau eru saman undir lokin hefur pörunin glatað karismanum. . Komi það í ljós á rigningarfullum þriðjudagseftirmiðdegi, hafðu þá við þig. Annars væri betra að horfa á gömlu Black Books myndböndin þín eða leigja Withnail & I.