Þessi mynd hefur öll þau merki að of margir kokkar skemma soðið. Byggt á sjálfsævisögu Shielah Graham virðist sem kraftarnir gætu ekki látið nægilega vel í friði. Þeir gátu ekki ákveðið hvort þetta ætti að vera saga Grahams eða saga Fitzgeralds, og líka hversu mikið þeir ættu að mjúka pedali hvers sem sagan sem hún reyndist vera. Þannig að kvikmynd sem hefði getað verið saga um tvo heillandi (Fitzgerald) og alræmda (frú Graham) persónuleika verður að ömurlegri sundurlausri sápuóperu um sem segir okkur lítið um annað hvort. Við þetta bætist nákvæmlega ekkert tímabil annað en árið 1959. Klaufalegt atriði fylgir klaufalegu atriði og við höfum ekki hugmynd um hvar við erum stödd í sögunni eða hversu langur tími er að líða. Hins vegar - og þetta bjargaði myndinni fyrir mig - hefur Kerr aldrei litið yndislegri út og Peck er eins og alltaf mjög myndarlegur maður. Þau eru sannarlega falleg, þroskuð hjón og ég vildi bara að þau hefðu betri efni til að vinna með. Það er eitt atriði sem virkar - Scott fer á eftir Shielah meðan hann er drukkinn, og að sjá þessar tvær venjulega fáguðu stjörnur slá hvor aðra í kring er mjög truflandi og gefur hverfula hugmynd um hvað gerist í sambandi eins og þeirra. Þar fyrir utan er myndin ónýtt tækifæri og nær hvergi nærri klassískum vexti annarra Wald framleiddra sápur frá 1950 (PEYTON PLACE, THE BEST OF EVERYTHING).