Hvítu blettir og mismunandi lögun, fallegar nektarmyndir. Það er það sem þessi litla tilraunakennda stuttmynd er. Það er dálítið áhugavert að hugsa til þess hvernig í árdaga kvikmynda var hægt að yfirfæra slíkar myndir á filmu, en þrátt fyrir ást mína á mörgum súrrealískum myndum og kvikmyndum og hrifningu af hinu furðulega. , þessi mynd gerði það bara ekki fyrir mig. Ég sé ekki eftir því að hafa horft á hana, en ef það er einhver undirliggjandi merking í henni þá skil ég hana ekki. Sjónrænt er það ekki svo framúrskarandi, að mínu hógværa mati. Sem dæmi um dadaisma býst ég við að hann passi nokkuð vel þar sem hann virðist hafna hvers kyns rökfræði eða skynsemi, þó ég hefði kosið að hann gerði það á sjónrænan áhugaverðari hátt. En hver fyrir sig.