Ferðamannatímabilinu er nýlokið á afskekktri eyju undan strönd Skotlands, veturinn er farinn að ganga í garð og íbúarnir, bæði menn og sauðfé, eru að koma sér fyrir á mun rólegri tímum framundan. Michael Gaffikin (James Warwick), fyrrum fallhlífahermaður í breska hernum, er tannlæknir á staðnum, hann er ekki eyjamaður af fæðingu og sem slíkt er samband hans við listamanninn og kortagerðarmanninn Fiona Patterson (Celia Imrie) alltaf skoðaður með smá tortryggni, ekki af illgirni, heldur bara af verndandi eðlishvötinni sem hið þétta samfélag hefur fyrir ættingja sína. Kyrrð eyjanna er rofin þegar Gaffikin er á leið í einn golfhring finnur höfuðlausar leifar af hrottalega myrtri konu. Hann tilkynnir umsvifalaust um hræðilega uppgötvun sína til Insp Inskip (Maurice Roëves) á lögreglustöð eyjunnar, Inskip sér um afhendingu líkamsleifanna til heimilislæknis, Dr Goudry, til nánari skoðunar. Fljótleg leit að morðingjanum reynist árangurslaus sem og leit að týndri heimakonu. Yfir kvöldverði um kvöldið með Michael Gaffikin, áttar Fiona sig á því að látna konan gæti verið Sheila Anderson, kona frá meginlandinu, sem býr á eyjunni yfir vetrarmánuðina. Snögg leit á heimili hennar Dove Cottage leiðir í ljós týndar leifar af líki hennar, heimili hennar reyndist vera morðvettvangurinn, en hvers vegna dró morðinginn búk hennar yfir mílu inn í skóginn? Grunur fellur strax á ókunnuga manninn sem eftir er á eyjunni, Howard ofursta (Jonathan Newth) sem var líka síðasti maðurinn til að sjá hana á lífi þegar þeir komust yfir í síðustu ferjunni saman.Goudry biður Gaffikin um einhverja sérfræðiþekkingu í tannlækningum á fórnarlömbunum. líkama, það kemur í ljós að hún hafði verið rifin í sundur einhvern eða eitthvað með miklum styrk, eitt tannmerki á líkamanum virðist benda á manndrápsmann, annað bendir á óþekkt dýr af einhverju tagi. Kind finnst limlest og síðan finnst kanadískur fuglafræðingur drepinn. Með mikilli þoku að rúlla inn er eyjan fjarlægð frá meginlandinu og allir möguleikar á aðstoð, útvarpið virkar heldur ekki, virðist vera lokað og símalínur slitnar. Skýrslur um UFO og sjá felulitan hermann eru samsettar með því að finna undarlega útlit farkost sem er falið á bak við steina á ströndinni. Inskip er ringlaður og neitar að hlusta á allt annað en staðreyndir og hlær að hugmynd Gaffikins um að geimverur gætu átt hlut að máli, en aukið magn geislavirkra efna á eyjunni fær hann til að efast um sjálfan sig. The Nightmare Man er byggð á skáldsögunni, Child of the Vodyanoi eftir David Wiltshire, hún er hér aðlöguð af Dr Who og Blake 7 handritshöfundinum Robert Holmes og leikstýrt af Douglas Camfield sem einnig hafði leikstjórnarreynslu á bæði Sci/Fi sígildum og myndin nýtur góðs af því að hafa svo reynda tegundasérfræðinga um borð. The Nightmare Man er þó á heildina litið, hnitmiðað og betur smíðað verk, sem byggir söguþráð sinn samhliða traustri persónuþróun, jafnvel niður í minni persónur, tími gefst til að gefa þeim öllum traustan bakgrunn. Umgjörðin á eyjunni er kannski tegundarklisja sem hefur verið notuð aftur og aftur, en hún er sú sem ég hef mjög gaman af, fjarlægðin, tilfinningin fyrir því að vera í umsátri án útgönguleiðar, eykur alltaf andrúmsloftið og hér er það gefið aukalega. oomph með því að hafa órjúfanlega þoku nálægt til að hindra allar tilraunir. Í mörgum tegundatilraunum af þessu tagi er mjög auðvelt fyrir málsmeðferðina að verða kjánaleg og fyrir söguþráðinn að grípa til melódrama, en til sóma er Camfield, hann heldur þessu öllu saman og áherslan er alltaf á trúverðugleika. Það er áreiðanleiki um málsmeðferðina, persónurnar tala jafnvel gelísku stundum til að efla þetta atriði. Ef það er eitt neikvætt við morðingjann þá er það, þá fáum við POV hans/henni/þess fyrir morðin, ásættanleg klisja út af fyrir sig, en þegar hún sést í gegnum rauða síu og fiskaugalinsu, öskrar það bara af ofsóknum og deiti myndina aðeins. Samt sem áður verður erfitt fyrir þig að giska á niðurstöðuna eða deili eða hvað það varðar tegund morðingjans, miðað við þær vísbendingar sem koma fram, en þetta er skemmtilegt og mjög vel leikið verk. Skoska leikarahópurinn á staðnum er einstakur, sérstaklega staðbundnu bobbíarnir Roeves og Cosmo spjara sig vel og eru unun að sjá. Imrie, sem ég hef aldrei farið til í öðrum verkum, er líka nokkuð góð og sýnir kvenlegan líkamsbyggingu eins og hún væri í Hammer framleiðslu. Fráleitur, kannski jafnvel fráleiti endirinn kann að pirra suma áhorfendur, hann olli mér vonbrigðum að sumu leyti, en að teknu tilliti til þess þegar hann var gerður, þá er þetta skiljanleg og ásættanleg viðbót sem ef þú hugsar um það er enn skelfilegri.