"Emma" var afrakstur þess sem mætti ​​kalla fyrstu miklu Jane Austen hringinn um miðjan tíunda áratuginn og var nýlega sýndur í bresku sjónvarpi, eflaust vegna áhugans á höfundinum sem skapaðist af Second Great Jane Austen Cycle sem byrjaði með "Pride and Prejudice" fyrir tveimur árum. Núna erum við með Austen-ævisöguna „Becoming Jane“ í kvikmyndahúsum og ITV hefur nýlega framleitt þrjár sjónvarpsmyndir byggðar á Austen-skáldsögum. Þar á meðal er „Northanger Abbey“, eina af sex helstu skáldsögunum sem ekki hefur verið kvikmynduð áður, svo hringrásin ætti nú að vera lokið. Það kemur þó eflaust fleira til á næstunni. (Þar er, þegar allt kemur til alls, unglingurinn hennar "Love and Freindship" (sic), stutta skáldsagan "Lady Susan", og einhver, einhvers staðar, hefur eflaust útvegað endingar á tveimur ókláruðum brotum hennar "The Watsons" og "Sanditon". Síðan það eru allar þessar Austen-framhaldsmyndir sem nútímarithöfundar hafa safnað saman). Aðalpersónan er Emma Woodhouse, ung kona af aðalsfjölskyldu í Regency Englandi. (Ekki, eins og sumir gagnrýnendur hafa gert ráð fyrir, Victorian England-Austen dó áður en Victoria drottning fæddist). Emma er fjárhagslega töluvert betur sett en flestar Austen kvenhetjur eins og Elizabeth Bennett eða Fanny Price og þarf ekki að finna sér ríkan eiginmann. Þess í stað virðist hún helsta upptekin af því að finna maka handa vinum sínum. Hún sannfærir vinkonu sína Harriet um að hafna hjónabandstillögu frá ungum bónda, Robert Martin, í þeirri trú að Harriet ætti að setja mark sitt á metnaðarfulla prestinn Mr Elton. Þetta ráð fer hins vegar hörmulega úrskeiðis þar sem Elton hefur engan áhuga á Harriet, heldur hefur hann orðið ástfanginn af Emmu sjálfri. Hraðinn sem Emma hafnar bónorði hans fær mann til að velta fyrir sér hvers vegna hún var svo áhugasöm um að setja vin sinn við mann sem hún lítur á (með góðri ástæðu) sem óhentugan maka fyrir sig. Þar sem þetta er samsæri frá Jane Austen, reynist Emma vera minna ábyrg spúla en hún virðist, og hún verður líka ástfangin, sem leiðir til frekari fylgikvilla. Emma fullyrðir alltaf að hún muni ekki giftast án ástúðar, og þegar hún gerir það finna maka, hinn myndarlega herra Knightley, við teljum að þetta verði sannarlega ástúðlegt hjónaband. Það virðist þó ekki líklegt til að vera mjög ástríðufullur (ólíkt, segjum, Elizabeth Bennett og Mr Darcy). Knightley, sem er sextán árum eldri en Emma (hún er 21 árs, hann 37), og tengd henni í hjónabandi, er meira eins og föðurímynd en elskhugi. Miklu meira föðurímynd, í raun, en raunverulegur faðir hennar, kerlingafullur og eigingjarn gamall hræsnari sem virðist líkari afa sínum. Þegar Emma er dónaleg við óþolandi skrítna og leiðinlega vinkonu sína ungfrú Bates, er það Knightley sem ávítur hana fyrir skort á framkomu. (Eftirnafnið hans er líklega ætlað að gefa til kynna herramannslegt eðli hans - nítjándu aldar herramenn vildu gjarnan líta á sig sem nútímaígildi miðalda riddara með vandaðri riddarareglu). Bæði Gwyneth Paltrow og Jeremy Northam leika hlutverk sín mjög vel, en þetta er í raun ekki ein af stórkostlegu rómantíkunum á skjánum. Af öðrum persónum líkaði mér við dónalega frú Elton eftir Juliet Stephenson og Harriet eftir Toni Collette. Ég veit að í skáldsögunni var Harriet barnalegur ungur unglingur, en hér er hún meira eins og persónan sem Collette lék í "Muriel's Wedding" - tíguleg, örlítið yfirvigt tvítug og hrædd um möguleika sína á að finna karlmann. Engu að síður fannst mér þessi persónusköpun virka vel í samhengi myndarinnar og ekki draga úr þemum Austen."Emma" er eitt af léttari verkum Austen, án dekkri yfirbragða "Mansfield Park" eða jafnvel "Pride and Fordómar", og það endurspeglast á skjánum. Við sjáum heim fegurðar og þokka, fullan af virðulegum heimilum og glæsilegum búningum og fínum siðum. Burtséð frá ræfilslegu sígauna, sem koma stuttlega fram, er eina „fátæka“ fólkið sem við sjáum frú Bates og dóttir hennar, og þar sem þær búa í eins konar fagurri rósaþekju sumarbústað sem í dag myndi skipta um hendur í langan tíma. £500.000, við getum verið viss um að fátækt þeirra er afstæð, ekki alger. Í heimi Emmu er fátækt skilgreind þannig að þú eigir ekki þitt eigið virðulega heimili. Þetta er auðvitað ekki yfirgripsmikil mynd af lífi snemma á nítjándu öld, en enginn hefur nokkru sinni haldið því fram að Austen sé Regency jafngildi raunsæis í eldhúsvaski. Háþróuð rómantísk gamanmynd, ásamt næmt auga fyrir að greina mannlega persónu, var meira í línu hennar. Ég myndi ekki meta þessa mynd alveg eins hátt og "Sense and Sensibility" frá 1994 eða nýlega "Pride and Prejudice" - hún hefur tilhneigingu til að draga dálítið í miðjunni, þó hún hafi sterka byrjun og sterkan endi - en hún er í aðalatriðum mjög skemmtileg Austen-aðlögun. 7/10