Ég sá þetta á kvikmyndahátíðinni í London í gærkvöldi, greinilega styttri útgáfan. Samantekt James McNally á innihaldi myndarinnar er mjög góð. Nossiter blandar rannsókn sinni á vínbransanum á mjög fimlegan hátt saman við víðtækari áhyggjur af hnattvæðingu, einsleitni, áhrifum fjölmiðla, krafti fjármagns og þörf fyrir fjölbreytileika. Myndin er tekin á handfestu DV sem sumum gæti fundist hallandi, en sem gerir Nossiter kleift að grípa fólk í skjóli við ýmis tækifæri, sem líklega hefði ekki verið mögulegt með hefðbundnari búnaði. Þrátt fyrir víðtæka tilfinningu myndarinnar er klippingin mjög skörp og gefur okkur ekki aðeins skrúðgöngu um heiminn. hunda, en einnig að gera lítið úr athugasemdum viðmælenda með nokkuð misvísandi sjónrænum myndum og gefa öðrum nægilegt reipi til að hengja sig. Þetta vakti að vissu leyti nýlegt verk Michael Moore (þótt Nossiter starfi á lúmskari hátt), en líklega liggja rætur myndarinnar aftur til "The Sorrow and the Pity" eftir Marcel Ophuls, bæði í því hvernig myndin er smíðuð og í tilkomu „salt jarðar“ franska bænda sem stjörnurnar. De Montille pere et fils voru viðstaddir sýningu LFF og svöruðu spurningum á eftir. Við þurfum svo sannarlega öll á smá röskun að halda - bravo Hubert! Á heildina litið frábær kvikmynd með vísbendingar sem ná langt út fyrir heim vínsins í því hvernig við byggjum okkur upp sem fólk og skipuleggjum heiminn okkar.