Kvikmyndin með sínu staka setti, lágmarks leikarahópi og beinskeyttri ljósmyndun (fyrir utan nokkrar stuttar tæknibrellur) minnir mig á eitt af þessum gömlu 60 mínútna leikhúsdrama sem voru svo vinsæl á fyrstu árum sjónvarpsins. Engu að síður hangir spennan þungt yfir fátæku stríðsekkjunni Idu Lupino þegar hún reynir að takast á við hálfgeðsjúkan handlangara sinn Robert Ryan áður en ein af skapsveiflum hans drepur hana. Og hver er betri til að leika vandræðahlutverkið en þessi frábæri leikari Ryan. Hann var ekki mjög fjölhæfur - það er næstum sársaukafullt að horfa á hann skrifa gamanmynd. En enginn var betri í særðri hugsjónahyggju (On Dangerous Ground) eða sálrænum sársauka þessarar myndar. Fáir leikarar gætu tjáð jafn mikið með augunum og þessi granna og hávaxna mynd. Vandamál Lupino er að hún er lokuð inni í húsi sínu með manni sem er góður og blíður eina augnablikið og er reiður þá næstu. Spennan kemur frá ýmsum uppátækjum hennar til að halda honum ánægðum á meðan hún reynir að flýja. Það er naglabítur alla leið. Þetta er ekki einn af mörgum fínum „sálarfullum“ þáttum Lupino sem hún var svo góð í. Þess í stað er þetta hlutverk sem margar minni leikkonur hefðu getað sinnt nógu vel. Uppáhalds atriðið mitt er með Ryan og brjáluðu unglingnum Margaret Whiting. Ryan á nú þegar í erfiðleikum með karlmennsku sína og hvað aðrir segja um hann. Síðan þegar Whiting gengur inn og finnur hinn aðlaðandi útlit Ryan skúra gólfið, byrjar hún að verða feimin og daðrar við kynhneigð sína. Ryan skynjar vandræði og bætir henni skyndilega frá sér - fínleiki er ekki hans sterkasta hlið. Móðgaður ræðst Whiting á karlmennsku sína með því að kalla verk hans „kvennastarf“. Það gerir það. Fram að þeim tímapunkti hefur hann verið kurteis og fagmannlegur við Lupino og reynt að setja sig á eðlilega braut. En Whiting hefur slegið á hráu taugarnar. Núna þarf að borga þar sem Whiting hoppar út um dyrnar og skilur Lupino eftir að borga verðið. Þetta er hrífandi atriði, af fagmennsku gerð. Engu að síður, þetta er ein af þeim tugum eða svo kvikmyndum sem Lupino og eiginmaður hennar framleiddu á þeim tíma þegar áhorfendur voru að fjarlægjast þessar litlu svart-hvítu í þágu breiðtjaldsgleraugna. Leitt. Þvílík hæfileikarík mynd sem hún var bæði fyrir aftan myndavélina og fyrir framan. Hún á skilið að minnsta kosti heiðurs Óskarsverðlaun frá kvikmyndaiðnaði sem hún lagði svo mikið af mörkum til.