Ég rakst óvart á þessa mynd þegar ég var að leita að einhverju til að horfa á meðan ég borðaði hádegismat. Ég sneri mér reyndar að WE Network vegna þess að það sagði að það væru síðustu 20 mínúturnar af einhverri kvikmynd um mikilvægi þess að „halda því“ fyrir eitthvað fimleikateymi -- mér datt í hug cheesy goodness. Jæja, ég varð pirruð allt í lagi. Í fyrsta lagi missti ég af góðum 20-40 mínútum í byrjun myndarinnar. Sem betur fer var mest af því rifjað upp nokkuð fljótt, sérstaklega í svefnherbergissenunni þar sem Crystal viðurkennir að hún hafi fundið fyrir því að hún hafi verið ábyrg fyrir dauða nauðgara sinnar. Ég elska Jenny Garth og mun fylgjast með henni í nánast hverju sem er. Hún er bara svo falleg og ég vil að varaliturinn minn líti eins fullkominn út og hennar alltaf. Hún lítur vel út í þessari mynd og eldist í raun ekki yfir það sem virðist vera meira en áratugur. Í heildina leið mér illa fyrir leikarana þegar ég horfði á þessa mynd. Allir reyndu þeir að selja hluta sína, en allir voru svo illa skrifaðir að það var stöðug barátta. Satt að segja var ég hissa að sjá Terry Farrell og Mitch Ryan (pabbi Gregs frá Dharma & Greg) í þessu. En skrifin voru ekki það versta við þessa mynd. Um hálftíma fyrir lok deyr móðir hennar og þegar þeir sýna legsteininn er dánardagur 1979. Eftir að hafa misst af byrjuninni hafði ég fengið á tilfinninguna úr fataskápnum að þetta væri að gerast á níunda áratugnum. Ekki einn frístundabúningur eða bjöllubotn í sjónmáli. Til skammar fyrir þann sem gerði fataskápinn fyrir þessa mynd! Ekki misskilja mig -- öll fötin í þessari mynd voru falleg, en þau voru algjörlega röng miðað við tímabilið. Það fær mig næstum til að velta því fyrir mér hvort þeir hafi sagt fataskápnum að þetta væri tímabilshlutur. Niðurstaða - gott til að hlæja eða til að fæða Jennie Garth lagfæringu. :)