Þessi heimildarmynd er full af vandamálum. Hversu hrokafullt er það að gera heimildarmynd um sína eigin fjölskyldu? Ég skil vel að þér finnst viðfangsefnið áhugavert. Mér leiddist það. Þetta er ekki heillandi saga fyrir mig, og ég veit ekki hvers vegna þú myndir halda að það væri það. Ég vil ekki koma fram sem vondur, en ég verð að segja: Flest fólkið í þessari mynd er bara ekki aðlaðandi. Og það er allt í lagi, það eru ekki allir fallegir. En myndavélatæknin þín, að stinga linsunni í andlitið á þeim svo þú getir ekki annað en verið óvart af óþægilegu útliti þeirra vegna þess að hún er að fylla 47" sjónvarpið þitt, er ekki skemmtileg. Ég þurfti að rétta höndina upp helming tímans til að verja sjálf frá vörtum, hrukkum, pokum undir augum og gulum tönnum. Í alvöru, ég er að reyna að hljóma ekki ómanneskjulega, heldur draga myndavélina til baka svo það sé ekki eins og algerir ókunnugir séu að anda í andlitið á mér. Myndavélin vinnur í þessari "kvikmynd" er á stigi áhugamanna. Þetta er svona myndavélavinna sem þú sérð frá öllum með upptökuvél í fjölskyldulautarferð. Óáhugaverðar rammar, óstöðugar, jafnvel kyrrstæðar myndir eru gerðar kæruleysislega. Leggðu smá vinnu í það, ef þú ætlar að gera þetta fyrir lífsviðurværi.Ég get satt að segja ekki séð hvað er stórmálið við þetta.