venjulega, kvikmynd getur haft þætti eins og "örvandi", "góð tilfinning", "tilfinningu", "söguþræði" osfrv. Það er alltaf eitthvað sem hægt er að taka út úr kvikmyndum, það er bara spurning um hversu sannfærandi ástæðan er , fyrir mig að eiga það í safninu mínu. „Tale of two sisters“, eins og þær kalla það þegar hún var gefin út í mínu landi, hefur gríðarlega tilfinningu og að lokum (að mestu) sjálfskýrandi söguþráð. Ég elska hryllingsmyndir sem snúast um hús. titlar sem koma upp í hugann eru „ The Others", "The Haunting", "The Haunting of Hell House". Þessi mynd verður enn eitt frábært dæmi sem ég man eftir. Myndin var mjög ríkur í litum, hvernig húsið var skreytt, í fötunum sem persónurnar klæddust, í dagsljósinu á opnum skíðum, sem er í andstöðu við flestar hryllingsmyndir, sem nota venjulega vanmettaða tóna og drungalegt umhverfi (hugsaðu Honogurai mizu no soko kara, Dark Water, sem er annar þáttur sem mér líkar við) sem gefur þessi mynd tilfinning um fagurfræði og gleði þegar hún var ekki á sínum, fleiri, grípandi augnablikum. Persónurnar eru afar trúverðugar. Þetta má að hluta til rekja til kunnuglegrar umgjörðar þessarar myndar. Kannski eru heimilismál auðveldari fyrir bæði sjálfan mig líka sem leikarar til að samsama sig og leikararnir verða persónur þeirra af einstakri fíngerð. leikstjórinn leikur sér með tímalínur, til að gefa áhorfendum söguna í molum, leyfa þeim að komast að eigin túlkunarskilmálum í stað þess að setja allt fram á línulegan hátt. þetta er jákvæður þáttur þessarar myndar, að mínu mati, og kannski er það túlkun mín á þessari mynd sem gerir mér kleift að finna hana skemmtilega. ég myndi klárlega skoða þetta á DVD.