Þetta er einfaldlega ímynd þess sem gerð fyrir sjónvarpsmynd ætti að vera. Það var latur sunnudagseftirmiðdagur þegar ég og konan mín vorum í grunnskóla að við lentum í þessu. Skemmtilegi leikarinn. Illa skrifað handrit. Góðu strákarnir. Fáránlega, en samt einhvern veginn augljósa, klisjulega og banale forsendan. Að hjóla í pallbílum með uppstilltu eiginkonulíkinu þínu. Það hefur allt.Þú munt hitta kunnuglegar persónur: gullgrafandi húsbónda, heimskan ríkan dreng sem vill komast sjálfur, vinir-sem-veita-betur, pabba sem veit betur en rekur soninn í burtu. Og konu-líkið. Stutt upp. Í pallbíl. Vá: og titillinn. Ýmislegt í lífi okkar hefur verið „Texas harmleikur“ síðan við horfðum á þessa fegurð. Allir sem koma að gerð þess eiga skilið verðlaun.