Það er erfitt að lýsa Bug með orðum, hún er ein af þessum myndum sem sannarlega þarf að sjá til að skilja. Það fylgir frásögn sem er fljótari og áhugaverðari en nokkuð sem ég hef séð undanfarið í Hollywood útgáfu. Þar sem persónur þess bregðast við atburðarásinni á mismunandi hátt, og þar sem atburðirnir segja til um mismunandi leiðir fyrir persónurnar að fara, eru áhorfendur aðeins áhorfendur. Næstum proustískt frásagnarflæði hugsunar til hugsunar, sjálfsprottinn í handritinu mun láta þig líma við skjáinn og bíða spenntur eftir að sjá hvernig þetta fer allt saman á endanum. Og hvað varðar þemaþættina...það er ákveðin röð í myndinni sem fer frá depurð, yfir í bjarta og fallega og síðan í hörmulega, allt á innan við mínútu. Og það virkar. Þessi mynd er hreinn galdur. Það minnir mann á hvers vegna óháð kvikmynd er kannski skærasta stjarnan sem kvikmyndaiðnaðurinn hefur um þessar mundir. Kannski með fleiri kvikmyndum af gæðum Bug mun fólk byrja að taka eftir.