Ef þú elskar bókina eins og ég, hættu þá að horfa á myndbandið eftir að Jean og Joe hittast í Ástralíu. Fram að þeim tímapunkti er þetta nokkuð trú flutningur á bókinni og myndefnið er frábært. 10 af 10 til þess tíma og ég hef notið þess margoft. Eftir það er sagan alvarlega endurskipuð og endurskoðuð á þann hátt sem raunverulega eyðileggur lykilhluta bókarinnar, þ.e. hvernig Jean býr til bæ eins og Alice (Springs). Í fyrri hlutanum er aðalbreytingin sú að gera Strachan að 40-eitthvað ungfrú í stað sjötíu ára ekkla. Þetta skekkir þessa ástarsögu frekar, sérstaklega þegar það eru líka litlar breytingar sem stuðla að því að gera hann sjálfselskari og ágjarnari, eins og: í bókinni lætur hann Jóa vita við skipið að hann gæti fundið meira en bréf sem bíði hans í Ástralíu, en í myndbandinu gefur hann Joe enga vísbendingu um hvar Jean er niðurkominn eða fyrirætlanir. Síðasti klukkutíminn í 5 klukkustunda myndbandinu skrúfar og skemmir síðasta þriðjung bókarinnar. Ég sé enga ástæðu fyrir því að þeir hafi ýtt undir slagsmál á milli Joe og Jean -- það er alveg út í hött og virðist bara vera áströlsku grafa í Pommies fyrir að segja þeim hvað þeir eigi að gera. Svo koma þeir með Strachan í brúðkaupið (í stað þremur árum síðar) -- og láta hann lesa ristað brauð!! -- mjög undarlegt, sérstaklega í samhengi við samband Jean og Noel eins og leikið var í myndbandinu. Allt brúðkaupsatriðið er uppfinning handritshöfundanna. Þessar svívirðingar taka upp tíma síðasta klukkutímann, sem var nú þegar ekki nógu langur til að gera rétt við hina heillandi sögu um hvernig Jean endurskapar Willstown sem stað þar sem hún og Joe geta bæði verið hamingjusöm.