Haha, frábær lítil mynd! Wayne Crawford slær aftur, eða réttara sagt þetta var fyrsta stóra verkfallið hans, fáránlega skemmtilegur lítill kúla af oflætis kitsch orku sem líkist geðræn morðingjamynd. Þetta er í rauninni **snilldar** ádeila á ameríska menningu eftir hippa í flugferðalandi, þó myndin hafi verið tekin upp sjálfstætt í Miami. Hún stangast á við hvers kyns vinnustofumiðaðar venjur eða söguþráðartæki sem mér dettur í hug: STUNDUM GERIR MARTHA FÆRKA HÆGILEGIR Hlutir kannski ekki mjög tæknilega dugleg kvikmynd, en hún er dásamleg lítil sneið af ameríska, unnin á ódýran hátt af fólki sem var heiðarlegur, metnaðarfullur, hugmyndaríkur og var með kúlur úr stáli. Það þurfti kjark, taug og dugnað til að gera þessa mynd, sem ótrúlega virðist hafa staðist tímans tönn. Þessi mynd er fersk, lífsnauðsynleg, lifandi, ógleymanleg og nógu heillandi undarleg til að mæla með henni fyrir næstum alla með húmor. undir dulnefni sínu Scott Lawrence), meistari í því sem aðeins er hægt að kalla svæðisbundna kvikmyndagerð, venjulega af B bekknum. Hann er rithöfundur, framleiðandi, leikstjóri og leikari allt í einu, líklega þekktastur fyrir uppáhaldið NIGHT OF THE COMET frá níunda áratugnum. Hér leikur hann Stanley, buxurnar klæddar helmingi af nokkrum stórkostlegum persónum, greinilega samkynhneigða morðingja á lambinu eftir að hafa slegið af gamla konu í Baltimore fyrir skartgripina sína. Hin ósungna skjágoðsögn Abe Zwick er algjörlega sannfærandi sem Paul, sem gerir sig ímynd sem frænka Stanleys Mörtu, öfgafullur gáfur búningsins sem hefur tælt Stanley til að halda að hann hafi framið morð til að tryggja hollustu sína. Martha lítur út fyrir að vera álíka kvenleg og sjómennirnir úr stuðningskórnum í SOUTH PACIFIC í kókosbikini-bolunum sínum, en einhvern veginn virðist enginn taka eftir því - eða vera sama? -- að hún sé hann, hafi enga sýnilega tekjumöguleika, virðist eyða öllum deginum í að pirra sig á því hvar Stanley er og þeysast um hverfið á baðsloppnum sínum með slátrarahníf. Aðeins í Ameríku ...Þegar myndin er opnuð eru þau tvö nýkomin til Flórída og setja upp búsetu í því sem lítur út eins og gamla húsið hans Ward Cleaver, skrautlega lýst og hannað sjónvarpsheimili sem er svo klisjukennt að það er súrrealískt. Á einni eftirminnilegu atriðinu sitja Martha og óvelkominn gestur í húsinu í sófanum, ræða vandamál og drekka Budweiser dósir í einni dáleiðandi, niðurrifslega venjulegri þáttaröð sem ég hef séð fyrir utan John Waters kvikmynd. Svo er það Stanley, sem er alltaf að lenda í vandræðum þar sem hann er moppoppaður hippi með STP plástur á vestinu sem keyrir geðþekkan málaðan sendibíl sem er álíka fíngerður og Leðurblökubíllinn, drekkur mjólkina sína beint úr öskjunni, hrýtur eiturlyfjum með ljósum sprengjubikar. , og geymir kleinur í gömlum vindlakassa fyrir fljótlegt snarl. Andstæður laða að mér, býst ég við. En Stanley hefur líka eitthvað við það að vera ekki hrifinn af því þegar ungu dömurnar sem hann verður grýttur með reyna að taka af honum buxurnar og það virðist alltaf vera í höndum Mörtu frænku að koma honum úr vandræðum sem óhjákvæmilega verða til. . Líkin hrannast upp, geggjaður dópisti kúgar þá til að nota húsið sitt sem flopp, afmæliskaka Stanleys verður kremuð og allir hittast í pítsubúðinni á staðnum áður en þeir halda í viðarskúrinn á baklóðinni í vatnspípuhassaveislu þar sem stelpur dansa í nærbuxunum. Hlutirnir fara úr böndunum þegar einn nágranninn reynir að verða aðeins of glaður við Mörtu sem vill náttúrulega helst halda fólki í armslengd þegar það býður sjálfum sér með dónaskap í gott spjall. Og þetta er kona sem ber ekki bara sláturhníf heldur hlaðna .38 í miðanum sínum. Að lokum finnur undarlega tvíeykið sig fast með líkama, barn og engan stað til að fara og endar með því að leita skjóls í yfirgefnu kvikmyndaveri þar sem eflaust tækniliðið fékk lánaðan búnaðinn sem notaður var til að gera myndina. Ég vona bara að þau hafi fyrst kurteisislega spurt um leyfi og hreinsað til eftir sig. Það verður auðvitað að segja orð um samband Stanley og Mörtu/Pauls, því að dansa í kringum þá staðreynd að þeim tveimur er að minnsta kosti stungið upp á að vera samkynhneigð par. að missa af aðalkjarna söguþræðisins. Við sjáum þau aldrei verða náin og jafnvel þó Stanley vísi með hæðni til þess að vera „ballaður“ í einni senu, þá er samband þeirra sambýlisríkara en kynferðislegt. Þetta er svo sannarlega ekki „gay“ mynd, með ríkulegri nekt kvenna og kvenfyrirlitningu sjöunda áratugarins sem ekki er heldur hægt að neita. Stanley & Paul fullkomnuðu aldrei meinta kynhneigð sína á skjánum, jafnvel þó myndin hefði vissulega haft þor til að gera það ef hún væri mikilvæg. Það er það ekki, sagan snýst ekki um kyn þeirra, hún snýst um tengslin sem þau deila og hversu skrítið það er. Ekki þeir að vera samkynhneigðir, heldur þeir aðgreindu einstaklingar sem þeir eru, sem eru tvær undarlegustu kvikmyndasköpun sem búið hefur í sjónvarpstækinu mínu. Myndin er einstök. Það var gert fyrir aðeins nokkur þúsund dollara fyrir það sem lítur út eins og lánuð stúdíósett, einstaka staðsetningarvinnu og nokkra opinbera staði sem þeim tókst að lauma myndatökuliði inn á þegar enginn var að horfa. Samtalið er algjörlega furðulegt, hversdagslegt og yndislega dulspekilegt. Þetta er mynd sem kemur þér á óvart, það munu ekki allir fíla hana en fyrir þá sem hafa smekk fyrir lággjalda amerískum hryllings/spennumyndum eins og THE NIGHT GOD SREAMED, HELP ME! ÉG ER FYRIR, BLÓÐ OG BLUÐUR OG BÖRN EIGTU EKKI AÐ LEIKA MEÐ DAUÐA HLUTI, þú hefur fengið þér sigurvegara hér. myndi eyðileggja klígjulegt andrúmsloft myndarinnar. Og Wayne Crawford, þú, herra, stjórnar.