"East Side Story" er heimildarmynd um tónlistargamanleik í stalíníska Rússlandi og síðar í austur-evrópskum gervihnattamyndum, með mörgum klippum úr myndunum og athugasemdum frá þeim sem lifðu af. Þó sumar stalínísku kvikmyndanna líti hlæjandi illa út (The Bright Road (?) er áberandi undantekning), þá líta myndirnar frá sjöunda áratugnum í raun ansi vel út. „Konan mín vill syngja“, „Hvíta músin“ og „Miðnætursaga“ virðast sérstaklega skemmtileg. Framleiðendurnir þurftu að glíma við ritskoðendurna, sem höfðu vald til að ákveða hvað væri pólitískt rétt, sem leiddi til nokkurs ruglings, gamansöm eftir á, þar sem fólkið sem ritskoðendurnir reyndu að friðþægja voru einmitt þeir sem studdu gerð kvikmyndanna. byrjaðu með! Þar sem gamanmyndir voru frekar sjaldgæfar á bak við járntjaldið - það voru bara eitthvað eins og fjörutíu gerðar á fjörutíu árum - höfðu þær óhófleg áhrif á áhorfendur sína, sem slógu í gegn í sumum myndanna. Ég tek eftir því að hljóðið fyrir kvikmyndir á sjöunda áratugnum voru miklu betri. Leikstjórarnir þurftu oft að láta sér nægja gamaldags búnað og strangar reglur um vald - þeir þurftu að taka upp á sjö mínútna tökur eða minna - og hættulega embættismenn. Ég tek líka eftir því að "West Side Story" virðist hafa haft mikil áhrif á "Heitt sumar." Seinni myndirnar standast kannski ekki "Singin' in the Rain", en þær líta svo sannarlega út fyrir að slá helvítis upp úr "Bye Bye Birdy"