Svört kómísk saga af niðurtroðnum presti, Nazarin sýnir hagkerfið sem Luis Bunuel gat náð með því að geta sagt djúpt húmanískan ævintýri með lágmarks læti. Sem framleiðsla frá mexíkóskri kvikmyndagerð hans var það ómetanlegur hæfileiki að búa yfir, með litlum peningum og afar þéttri dagskrá. Nazarin fer þó fram úr mörgum fyrri mexíkóskum myndum Bunuels hvað varðar leik (Francisco Rabal er frábær), frásögn og þema. Þemað, athyglisvert, er eitthvað sem var kannað aftur í Viridiana, gert þremur árum síðar á Spáni. Það snýst um baráttu einstaklingsins fyrir mannúð og altruisma meðal samfélags sem hafnar allri hugmynd um dyggð. Faðir Nazarin er hins vegar sýndur á meiri samúð en systir Viridiana. Þar sem sú síðarnefnda virðist velja kærleika vegna þess að hún vill friðþægja fyrir (skynjaðar) syndir sínar, virðist öll tilvera Nazarin og ástæða til að vera til vera að hjálpa öðrum, hvort sem þeim (eða okkur) líkar það eða verr. Síðustu atriði myndarinnar, þar sem hann efast um hegðun sína og þarf á sekúndubroti að velja á milli þess lífs sem hann hefur lifað eða hefðbundins lífs sem búist er við af presti, eru svo tilfinningaþrungnar vegna þess að þær snúa að siðferðilegum heilindum hans. og við erum aldrei alveg viss um hvort hún haldist ósnortinn eða ekki. Þetta er merkileg mynd og ég vil hvetja alla sem hafa áhuga á klassískri kvikmyndagerð til að leita eftir henni. Þetta er ein áhrifamesta mynd Bunuels og felur í sér margar þráhyggjur hans: svekktur þrá, vitlaus ást, trúarleg hræsni o.s.frv. Að mínu mati er 'Nazarin' næst á eftir 'The Exterminating Angel', hvað varðar mexíkósku kvikmyndir hans, og er vissulega nálægt toppnum á listanum yfir heildarkvikmyndaframleiðslu Bunuels.