Upphaf tíunda áratugarins komu með margar „sérkennilegar“ og „óháðar“ óháðar myndir, tiltekinn undirflokkur þeirra er hálf andleg eyðimerkurglæpamynd. Aðrir sem vekja athygli eru „Wild at Heart“, „From Dusk Til Dawn“ og að vissu leyti „Natural Born Killers“. Góðar myndir eins og þessar gáfu af sér drasl eins og "Highway 666", "Destiny Turns on the Radio" og þetta óskaplega súrrealíska and-meistaraverk "Under The Hula Moon". Þetta er gamanmynd sem miðar að ákveðnum tilfinningatóni, nær honum en heldur áfram að pirra sig. Þó að leitin yfir andaheim eyðimerkurinnar og leikarahlutverk Chris Penn séu góðar hugmyndir, þá er myndin ekki nógu skítug eða nógu hörð til að vera góð glæpamynd og einbeitir sér ekki nógu mikið að hlátri til að vera virkilega gamanmynd. . Ég mun ekki blása á endirinn, en við skulum bara segja að hann sé slæmur. Myndin er í grundvallaratriðum slæm aukaverkun krabbameinstegundar. Þetta er drasl indie-maníu.