Það gæti verið endurgerð Autumn's Tale frá 1987 eftir ellefu ár, eins og leikstjórinn Mabel Cheung hélt fram. Mabel notar rokktónlist sem miðil í þessari mynd til að tjá persónulega afstöðu sína til lífsins, þar sem ást, þrá og afleidd gremju gegna mikilvægu hlutverki. Rokktónlist er kannski ekki besti farandinn til að miðla djúpstæðri tilfinningu, og samt er ekki of óviðeigandi að nýta hana þar sem líf neðanjarðarrokktónlistarmanna er biturt meira en venjulegt. Leikstjórinn einbeitir sér að lýsingu á fíngerðri ástúð og endanlegum hégóma lífsins frekar en bara rokktónlist. Ástin milli föður og sonar, elskhuga og vina kemur til skila á viðkvæman og snertanlegan hátt í gegnum fína flutninginn. Mabel reynir alls ekki að fegra rokktónlistarmenn sem listamenn, heldur reynir hún að endurskapa sannkallað líf á skjánum, leggur mikið upp úr áralangri vinnu við þetta verkefni og safnar upplýsingum á neðanjarðarpöbbum í Peking. Daniel hefur líklega skilað besta frammistöðunni. í öllum kvikmyndum hans sem hann hefur gert hingað til. Meðfædda andleysi hans og hlédrægni passar fullkomlega við bláa stemninguna í myndinni.