* gæti innihaldið einhverskonar spoiler?* Það eitt að minnast á Crispin Glover er nóg til að senda einhverja nörda nærbuxur í fullt. Merkileg framkoma hans í Back to the Future sem George McFly hefur innsiglað hann inn í bandaríska samvisku að eilífu. Nýlega hefur hann verið að reyna að komast aftur inn í undirmeðvitundina með Bartleby og Willard. Að þessu sinni hefur Crispin hins vegar gert 76 mínútna ódýra dada-mynd. Stundum minnti það mig á snilld, á meðan það var nánast móðgað mig, en ekki vegna innihalds þess. Efni? Hvað er það? er mynd þar sem allir leikararnir eru með Downs-heilkenni í öðrum helmingi myndarinnar, sem gefur henni freakshow-tilfinningu. Hinn helmingur myndarinnar inniheldur Crispin Glover, Adam Parfrey og gaur með heilalömun. Allt hafði þetta tilfinningu fyrir því sem John Waters var að reyna að gera með Desperate Living, og fannst hann samtímis farsælli og misheppnari. Í hálfleiknum með leikarana með Downs-heilkenni eru líka margir drepnir sniglar. Hún fjallar um gaur sem á snigla og endar með því að drepa einn. Hann er líka þjakaður af fullt af öðru fólki og engisprettu. Hann verður ástfanginn af 2 stelpum, þar af annarri sem hann stundar kynlíf með í kirkjugarði. Hann á líka í deilum við vin sem stríðir honum. Í undarlegu hálfgerðu setti er Crispin Glover leikstjóri þessarar sýningar. Hann er eitthvað eins og stjórn á huga gaursins og heilalömunargaurinn er eitthvað eins og kynhneigð. Jæja, hann verður að minnsta kosti fróaður í skýrum senum. Það eru önnur „sjokkerandi“ myndefni sem eru skopleg, eins og Swaztikas nasista sem krossuðust við Shirley Temple, og svartir menn sem segja að þeir séu Michael Jackson. Í umheiminum er kvalarinn enn að glíma við ást sína á að drepa snigla og verða fyrir barðinu á þeim. hitt fólkið. Þeir börðu hann með grjóti og svona. Síðar sigruðu þeir minnsturinn eftir að hafa dæmt hann fyrir dóm. Aftur í innréttinguna er Crispin Glover enn stjórnandi leikmyndarinnar hans og reynir að stjórna öllum, en mistekst hrapallega. Hvað er það? meikar minna sens en Dr. Caligari, og hefur meira en yfirferðarstíl stolið frá því. Klaustrófóbíska andlega rýmið er mjög eins og klausturfælni hjá Dr. Caligari sem ekki var veggjalaus. Þeir áttu líka samtal sem var algjört bull. Og þetta var allt umkringt fáránlegu myndmáli fyrir húmor. Vandamálið er að um 20 mínútur eru liðnar af myndinni...kannski aðeins meira...Hvað er það? klárast myndmál. Næstu 56 mínútur höldum við áfram að keyra á sömu myndasettunum og kynnum aðeins nýtt myndefni í formi absúrdískrar brúðusýningar. Kvikmyndin virðist lítið annað en kvikmynd sem reynir að ýta undir umslagið með móðgandi og bannorðum myndmáli. Það reynir að hæðast að og rugla áhorfendur. En málið er að það er bara nóg af mismunandi myndefni fyrir 40 mínútna kvikmynd. Jafnvel verra en það, kvikmyndatakan, leikmyndin og allt hitt fannst mjög ódýrt og nánast óplanað. Það leið eins og "Allt í lagi, þetta er hvernig við getum gert það og komið því úr vegi." Það þótti ekki áhugavert og var frekar... leiðinlegt. Dr. Caligari átti hins vegar ótrúlega kvikmyndatöku og innrömmun. Munurinn á þessu tvennu er alveg ótrúlegur. einkunn: C