Ef handritshöfundurinn og leikstjórinn ætluðu að opna hjörtu með myndinni eins og tónlistarmaðurinn vildi gera með tónlist sína, þá tókst þeim það með mér. Algengar mannlegar aðstæður urðu frumlegar, persónulegar og tafarlausar þannig að mér fannst ég persónulega snert af hverri stöðu. Ég tel að ég myndi þakka krafti tónlistar ásamt sjónarhorni þess sem skrifar myndina. Án þess að skemma get ég sagt að ég var mjög snortinn af nálgun myndarinnar á lífinu. Hefurðu í rauninni ekki grátið af-hvaða-gleði? samúð? bara djúpar tilfinningar? á mjög langan tíma. Ég myndi elska að finna leið til að sýna öðrum það. Sá hana á alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í Seattle.