"Ó, þið flugmennirnir eruð svoleiðis menn." „Þeir kalla þetta ekki flugstjórnarklefann fyrir ekki neitt, elskan. Svona samræða er bara ein af mörgum ástæðum fyrir því að Concorde flugvöllurinn '79 (eða, ef þú sást hann í Bretlandi þar sem hann dró hælana þegar hann var sleppt þangað, Airport '80: The Concorde) var sá síðasti og langminnsti af seríuna. Hamfaramyndin var í miklum erfiðleikum seint á áttunda áratugnum, þar sem The Swarm hafði boðið upp á mikið óviljandi fyndið og Beyond the Poseidon Adventure, When Time Ran Out og City on Fire buðu einfaldlega upp á mikil leiðindi og örvæntingu eftir að finna nýjan snúning á tegundinni. er allt of áberandi hér. Að þessu sinni er um samsæri að ræða þar sem fréttaþulur Susan Blakely uppgötvar að milljarðamæringurinn Robert Wagner hefur verið að selja hryðjuverkamönnum og Norður-Víetnam vopn. Auðvitað ákveður hún að segja honum allt frekar en að gera söguna opinbera, en hann dregur hana frá sér með því að útskýra: "Ég er mjög ríkur maður. Ég á allt í lífinu sem ég gæti nokkurn tíma viljað. Af hverju ætti ég að stofna því í hættu með því að gera eitthvað svo ótrúlega heimskulegt?" Bara ef hún kaupir ekki þessa línu, frekar en að segja að ráða leigumorðingja til að drepa hana á jörðinni, þá ákveður hann að gera hlutina á skynsamlegan hátt með því að skipuleggja að eyðileggja Concorde á meðan hún flýgur til Moskvu í gegnum París. „Ég hef gert margt sem ég hef skammast mín fyrir, en ég er ekki morðingi,“ fullyrðir hann reiðilega á leið sinni til að endurforrita stýrða eldflaug til að eyðileggja flugvélina. Svo, ekkert ótrúlega heimskulegt þarna. Og þegar það mistekst sendir hann orrustuþotu á eftir því. Og þegar það mistekst Hugsaðu þér ekki einu sinni um að leita að einhverju sem líkist rökfræði hér: þetta er algjört efni sem meira að segja stúdíóið gafst upp á og markaðssetti sem gamanmynd í Bandaríkjunum eftir að gagnrýnendur hlógu því af skjánum . Þar sem fyrri færslurnar þrjár voru allar með útliti gljáandi stórra afþreyingar, þá nær þetta vingjarnlega átak á litlum skjá (sá eina sem ekki er tekin í 2.35:1 breiðtjald) ekki einu sinni að láta Concorde líta vel út, sem er töluvert afrek. Sjónvarpsöldungurinn David Lowell Rich fékk væntanlega leikstjórnartónleikinn vegna þess að hann var fljótur, ódýr og hafði áður leikstýrt sjónvarpsmyndinni SST: Disaster in the Sky þar sem ofurhljóðflugvél Peter Graves gat ekki lent vegna skemmdarverka og senegalskri flensu (sem var ekki, viljandi að minnsta kosti, gamanmynd þrátt fyrir nærveru ungs Billy Crystal í leikarahópnum) og virtist vera eðlilegur kostur fyrir það sem lítur út eins og 14 milljóna dala sjónvarpsmynd sem slapp einhvern veginn í kvikmyndahús þegar enginn var að horfa. af Hollywood Squares er mjög skortur á stjörnum í þetta skiptið og flest fárra óljóst kunnugleg andlit virðast hafa verið safnað saman frá endurhæfingarstöðvum og uppgerðum sitcom. Alain Delon gefur Hollywood ferilinn það síðasta sem flugmaðurinn, "Happy Fish" (ekki spyrja) George Kennedy flytur úr framkvæmdasvítunni í aðstoðarflugmannssætið í von um að minna fólk á hinar myndirnar, á meðan Í restinni af sveitinni eru nokkrir vopnahlésdagar úr The Towering Inferno (Wagner og Blakely), mjúkklámstjörnu (Sylvia Kristel, reynir að verða virðuleg), Ingmar Bergman fastamaður (Bibi Andersson og hún er sú sem leikur krókinn! ), Leiðsögumaður Davids Warner á megrunarkúr sem fær martraðir um að vera eltur af bananum, rödd djöfulsins (Mercedes McCambridge), Charo and her Seeing Eye Chihuahua ("Dohn miscon-screw me"), Martha Raye og veika þvagblöðruna hennar, Jimmie Walker spilar á sax í sætinu sínu og reykir gras í john (á örfáum augnablikum þar sem Martha Raye er ekki upptekin), Cicely Tyson kyssir trúverðugleika hennar bless sem skyldumóðir með bráðveikt barn og frosið hjarta í skápnum, flugfélag eigandinn Eddie Albert og bikarkonan Sybil Danning sitja í besta sætinu í húsinu, Ed Begley Jr í hlífðargleraugu, og rússneska Ólympíuliðið og elskulegi þjálfarinn Val Avery og heyrnarlaus dóttir hans (ahhhh!) í velviljaferð um Bandaríkin (sem vissi um sniðganga?). Bara til að bæta smá snertingu af The Simpsons við málsmeðferðina, segir Harry Shearer eina fréttaskýringu í sömu tónum og hann myndi síðar nota fyrir Smithers. Hápunktur? Þrátt fyrir óundirbúna brúðkaupsathöfn við hrunlendingu, þá hlýtur það bara að vera George Kennedy sem beygir hitaleitarflaug með því að opna gluggann, reka handlegginn út (á næstum tvöföldum hljóðhraða!) og skjóta af blys meðan flugvélin er. er á hvolfi! Og svo slekkur Alain Delon á vélunum svo það verði ekki „hitagjafi“ fyrir eldflaugarnar til að koma sér inn á Já, einhver fékk í raun borgað fyrir að skrifa þetta, og þessi einhver var verðandi Óskarsverðlaunahafi og handritshöfundur Munich og The Insider Eric Roth (hey, einhvers staðar verða allir að byrja), þó honum til varnar hafi það verið framleiðandinn Jennings Lang sem kom með söguþráðinn. Samt sem áður, við hverju býst þú af mynd sem sýnir glæfrabelgsflugurum og endar með mynd af Concorde fljúgandi út í sólsetrið? Það ótrúlega er að á einni af þessum mun ekki viðurkenna ósigur augnablik sem stúdíó voru áður tilhneigingu til, tók Universal 20 mínútur eða svo af myndefni til viðbótar nokkrum árum síðar til að taka með í netsjónvarpssýningum (ekki innifalið á DVD). Því miður leiddi bilun í miðasölunni til fimmtu færslunnar í seríunni, hlátursuppþotsins sem hefði verið Flugvöllur 1984: UFO, komst aldrei af stað. Jafnvel hörmulegra, það var Concorde sem notað var í þessari mynd sem hrundi í Frakklandi 21 ári síðar.(Ó, og ef þú ert að velta fyrir þér hvað Charo segir við Chihuahua-inn sinn á ótextaðri spænsku þegar það er ekki leyft um borð, þá er það „What do heldurðu? Ekki hafa áhyggjur. Þegar byltingin kemur lofa ég að þú munt fljúga á allt sem þú vilt. Ég lofa. Þvílík skömm, ástin mín. Hvað halda þeir að þeir séu?")