Þegar ég heyrði fyrst um sýninguna heyrði ég mikið um hana og hún fékk góða dóma. Ég horfði á fyrsta þáttinn af þessu „réttarævintýri“, eins og það orðar það svo sjálft, og ég varð virkilega hrifinn af því. Ég hef elskað það síðan. Þessi þáttur hefur góðan húmor og gaman að sjá svona góða sýningu. Leikararnir eru frábærir sem persónur þeirra, og ég myndi ekki vilja breyta þeim á nokkurn hátt. Fyrir þá sem ekki þekkja þessa sýningu, snýst Pushing Daisies um mann að nafni Ned (aka The Pie Maker, leikinn af Lee Pace) sem uppgötvaði sérstök gjöf þegar hann var strákur: Hann gat lífgað hina látnu aftur til lífsins með fingrisnertingu. Hann gerði það fyrst með hundinum sínum, Digby. Hins vegar er gallinn: Ef hann heldur látnum manni á lífi í meira en eina mínútu deyr einhver annar. Hann lærði þetta þegar hann vakti móður sína aftur til lífsins og faðir barnsmóður hans dó í stað móður Ned. Hinn gripurinn er ef hann snertir manneskjuna aftur, þá eru þeir dauðir aftur, en í þetta skiptið fyrir fullt og allt. Hann lærði þetta þegar mamma hans kyssti hann góða nótt. Faðir hans fór með hann í heimavistarskóla og þegar hann fór sá Ned föður sinn aldrei aftur. Tæpum 20 árum síðar á Ned bökubakarí, sem ber snjallheitið „Bökugatið“. Vinnufélagi Ned, Olive Snook (Kristin Chenoweth) er hrifinn af Ned, en Ned hafnar hreyfingum hennar, reynir að komast ekki nálægt neinum, læra af fyrri reynslu. Einkarannsóknarmaðurinn Emerson Cod (Chi McBride) uppgötvaði gjöfina sem Ned hefur og ákveður að gera hann að félaga við að leysa morð. Ned snertir fórnarlambið, spyr hver hafi myrt það og þegar mínútan er liðin snertir hann þau aftur og þau leysa það. Þannig leysa þeir það yfirleitt. Í gegnum alla þættina hafa morðin mjög áhugaverðar söguþræðir og eru það sem fólk býst síst við. Dag einn kemst Ned að því að næsta morð hans til að leysa er æskuástin hans, Charlotte "Chuck" Charles (Anna Friel). Hann vekur hana aftur til lífsins og ákveður að brjóta reglurnar og halda henni á lífi. Í hennar stað lést útfararstjórinn, sem stal skartgripum úr líkunum. Þegar Emerson kemst að því og Chuck vill hjálpa til við að leysa morðin, þá er hann ekki sammála - um stund heyrum við hann kalla Chuck „dauða stelpu“. Þessu er öllu haldið leyndu fyrir Olive, frænkum Chucks Vivian og Lily (Ellen Greene og Swoosie Kurtz, í sömu röð), og öllum öðrum fyrir það mál, ef einhver kannaðist við hana úr minningargreinum, fréttum o.s.frv. Vivian og Lily, áður samstillt sundmenn, hafði ekki farið út úr húsi í mörg ár. Emerson, Ned og Chuck eru sammála um að vinna saman. Ned og Chuck þroskast að elska hvort annað, þó að þeir geti aldrei snert hvort annað aftur. Þessi þáttur er fyndinn, hefur frábærar persónur, inniheldur frábærar fléttur í söguþræðinum og mun örugglega vekja upp andann. Ég vona að það verði ekki hætt við 13 þætti.