Ég sá þessa mynd tvisvar í gegnum hvítasunnukirkju sem fjölskylda mín sótti í Nanaimo f.Kr. á áttunda áratugnum. Ég var aðeins 6 ára, bróðir minn 4, svo aftur þegar ég var 8 ára bróðir minn 6. Þessi mynd skelfdi mig og bróður minn og mótaði hvernig við horfðum á heiminn með vantrausti. Þetta var ekki bara myndin, heldur var það líka heimspekin sem umkringir svo marga „kristna“ um „merki dýrsins“ og hrifninguna. Þessi kvikmynd, kirkjan og óstöðugt vanrækslulegt uppeldi, leiða til alvarlegrar ofsóknarbrjálæðis gagnvart framtíðinni. Í mörg ár lifði ég undir blekkingaráhrifum kirkjunnar og ótta við að verða gleymdur af Kristi. Ég er núna 40 ára. Fór í gegnum áralanga ráðgjöf. Ég útskýrði einu sinni fyrir geðlækni þessa mynd og trúarkerfi kirkjunnar og fjölskyldunnar. Ég var þreytt á ranghugmyndaröskun. Ég fór eiginlega að trúa þessu, það var bróðir minn sem minnti mig á að þessi trúarheimspeki hafi raunverulega átt sér stað. Ég óttast ekki lengur framtíðina, ég hef sætt mig við óttann sem kirkjan sprautar meðlimum hennar. Ég hef tekið þessa reynslu til að uppfylla tilgang, ég er að nálgast leyfið mitt sem sálfræðingur með sérhæfingu í áföllum í æsku.