Greinilega margir eru mjög hrifnir af þessu, en mér fannst þetta barnalegt og hæfilega móðgandi þorskakast, bjargað úr gleymskunnar dái af Jane Russell og nokkrum eftirminnilegum söngleikjanúmerum, sérstaklega opnaranum (en það er áberandi dýfa í uppfinningu síðar). Ég kemst ekki upp með Monroe - hún á að vera að leika heimska ljósku sem er ekki svona heimsk, en hún kemur bara eins og heimsk. Russell getur ekki alveg sannfært þegar hún segist aldrei hafa verið í íþróttahúsi en er að öðru leyti frekar dásamleg. Mennirnir eru ótrúlega óáhugaverðir, eins og söguþráðurinn. Alls ekki voðalegt, en svo misjafnt að ef þetta er klassískt, Guð hjálpi okkur öllum.