Madhur Bhandarkar leikstýrir þessari mynd sem á að afhjúpa lífsstíl hinna ríku og frægu á sama tíma og veita athugasemdir um heiðarleika blaðamennsku í dag. Frægt fólk djammar endalaust, þeim finnst gaman að láta sjá sig í þessum veislum og fá viðeigandi birtingu í fjölmiðlum . Reyndar myndi myndin fá okkur til að trúa því að þessi útsetning GERIR frægt fólk úr félagsverum og dagblöðin eiga stóran þátt í þessu. IMO það er miklu meiri samvirkni á milli fræga fólksins og fjölmiðlanna og það er „Ég þarfnast þín, þú þarft mig“ tegund sambands. Fjölmiðlar þurfa hins vegar meira á frægu fólki að halda en ekki öfugt. Engu að síður, í þessu umhverfi stöðugrar veislu er blaðamaðurinn Konkana Sen Sharma kastað í félagslega dálkinn (síðu 3 í blaðinu). Hún er sýnd sem þessi fræga framleiðandi, mjög vinsæl á félagsfundum. Hún á góðan vin í hinu homma Abhijeet og í erfiðu fyrirsætunni Rohit (Bikram Saluja). Hún er í herbergi með flugfreyju hinni saurugu Perlunni (Sandhya Mridul) og leikkonu í erfiðleikum - Gayatri (Tara Sharma). Ritstjóri blaðsins er Boman Irani og brennandi glæpasagnablaðamaður er leikinn af Atul Kulkarni. Myndin hefur næstum of mikið af söguþræði og persónum en virkar á vissu stigi. Sýnt er fram á að hinir ríku séu rotnir inn í kjarnann að mestu leyti, bíómyndin sé slæleg til hins ýtrasta með steypumyndum í sófa, valdníðslu, hungri í fjölmiðla. Inn í þetta allt er samkynhneigð lagskipt, kynni samkynhneigðra sem virðist ekki hafa mikið með söguna eða söguþráðinn að gera, hömlulaus eiturlyfjaneysla, barnaníðingur, lögregla „lendir í dauðsföllum“. Í ljósi allrar þessarar þrá Pearl eftir að eignast ofurríkan eiginmann, dóttur félagsvera sem dekrar við kynferðislegt kynlíf í bíl, tíkar konurnar virðast allar góðkynja meinsemdir. Í myndinni er algjörlega frábær leikur Konkana Sen Sharma, Atul Kulkarni hefur næstum því ekkert hlutverk leitt að mínu mati. En aukaleikararnir eru meira en hæfir (Boman Irani er mjög góður). Þetta er það sem bjargar myndinni fyrir mig. Herra Bhandarkar bítur mun meira af sér en hann getur tuggið eða unnið á selluloid og breytir myndinni í ókeypis fyrir alla. Ég vildi óska ​​að hann hefði einbeitt sér að einum eða tveimur þáttum samfélagslegra meina og kannað þau betur. Hann gagnrýnir samfélagslega arðrán en nýtir sjálfur öll þau masala-efni sem þarf til að kvikmynd nái árangri. Við erum með vörunúmer í ramma Bollywood þemaveislu, dópuðu krakkarnir dansa fullkomlega dansaðan dans í vestrænum takti. Ég vona að sá næsti frá Madhur Bhandarkar þori að sleppa enn meira af staðalímyndum hindí kvikmynda. Myndin er hugrakkur (að vísu gölluð) tilraun, svo sannarlega þess virði að horfa á hana.