Þessi framleiðsla fór eiginlega aldrei af stað hjá mér. Söguþráðurinn er svo uppskorinn að hann er sundurlaus og framleiðslan er svo stutt að nema þú hafir lesið skáldsöguna eða séð betri aðlögun (eins og 1995 með Amöndu Root) muntu glatast þar sem engin tími fyrir persónuþróun. Mér líkaði við Sally Hawkins sem Anne, en restin af leikarahópnum var frekar undir því sem þeir hefðu átt að vera. Frú Croft var allt of gömul, eins og eldri systir Anne, Elizabeth. Mary sagði allt með svo dúndrandi hreim að hin almenna hógværð og eigingirni persónu hennar glataðist. Miklu betri var Mary Sophie Thompson, en eigingirni hennar og tilfinning fyrir illri notkun er svo vel staðfest að þegar Wentworth stingur upp á því að Anne verði hjá hinni slasuðu Louisu og Mary mótmælir því að hún, sem mágkona Louisu, ætti að vera í staðinn, geturðu' Ekki ímynda mér að neinn sé minna til þess fallinn að gera það. Í þessari útgáfu gæti hún allt eins verið áfram þar sem hún er ekki nægilega aðgreind frá öðrum í framleiðslunni. Rupert Penry-Jones er ágætur á að líta, en hann gerði miklu betri St. John Rivers (1995 Jane Eyre), líklega vegna þess að karakter krafðist minna óbeins dýptar tilfinningar. Ég er sammála ummælunum áðan um tónleikasenuna: virtist meira eins og hann væri að reyna að losa sig við Anne en að gera henni greiða. Sömuleiðis slysavettvangurinn: þetta gerist svo hratt og með svo litlu samhengi, maður veltir fyrir sér um hvað lætin snúast. Og að færa ræðuna sem Wentworth heyrir í skáldsögunni til upphafs þessarar framleiðslu er gagnrýnivert mistök sem stuðlar aðeins að sundurlausu eðli handritsins. Annað vandamál mitt við þessa útgáfu var lýsingin. Stundum leit allt út eins og atriði úr CSI líkhúsinu -- mjög mjög blátt. Stundum var lýsingin svo slæm að það var erfitt að greina atriðið mjög vel, eins og þegar Anne heimsækir gamla skólavinkonu sína, frú Smith (sem á að vera meira og minna lömuð. Að láta hana hlaupa upp á sig til Anne á götunni til að segja henni frá hræðilegri persónu Mr Elliot var svo brot að í eina mínútu gat ég ekki hugsað hver hún var - ég hélt að hún væri ein af Musgrove stelpunum. Og hún gæti eins hafa verið það. Allar stelpurnar voru nokkurn veginn skiptanlegar). Og hlaupandi atriðið í lokin ... á tímum þar sem velsæmi var í hávegum höfð, það er erfitt að ímynda sér blíðu Anne rífa um allt Bath eins og einhver heilabilaður hoyden. Hversu vitlaus geturðu orðið? Það er of slæmt. Sally Hawkins hafði alla burði til að vera góð Anne Elliot, en hún var algjörlega þreytt á illa skipulögðu handriti og of stuttri framleiðslu.