Sumar grunlausar kvikmyndir bera boðskap sem endurómar á klukkustundum og dögum eftir áhorf. Þannig á við um CAROL'S JOURNEY (EL VIAJE DE CAROL), fallega unnin kvikmynd frá Spáni frá 2002 byggð á skáldsögunni 'A boca de noche' eftir Ángel García Roldán sem aðlagaði bókina einnig sem handrit. Stríð og afleiðingar þess eru ekki nýtt viðfangsefni kvikmynda, en þegar stríðsþema spilar í bakgrunni sem lúmskur drifkraftur til að þróa persónur (sérstaklega börn) sem þurfa að horfast í augu við fullorðinslíf undir áhrifum frá leikjum fullorðinna, þá er niðurstaðan önnur. Carol (Clara Lago) er 12 ára spænsk-amerísk unglingur frá New York sem ásamt bráðveikri móður sinni Aurora (Maríu Barranco) snýr aftur til heimilis Auroru árið 1938 á heimili sínu. hápunkti spænska borgarastyrjaldarinnar, heimili sem faðir hennar Don Amalio (Álvaro de Luna) hefur skilið eftir í eyði frá dauða eiginkonu hans. Faðir Carol Robert (Ben Temple) er orrustuflugmaður sem hefur staðið repúblikönum á móti Franco og er sjaldan með fjölskyldu sinni. Aurora á sér fortíð: hún yfirgaf elskhuga sinn Alfonso (Alberto Jiménez) til að giftast Robert og Alfonso giftist aftur á móti kaldri systur Auroru (Lucina Gil). Carol er sjálfstæð stúlka sem heldur sig fjarri öllum nema afa sínum Don Amalio þar til hún hittir aðra á hennar aldri en ekki af „bekknum“ hennar: Tomiche (Juan José Ballesta) og tveir vinir hans eru fyrst illa við Carol, en eftir því sem atburðir þróast. Tomiche eru bundin af því sem líður eins og fyrstu vakningu ástarinnar. Þegar Aurora deyr af veikindum sínum verður Carol að búa með Alfonso og Dolores og dóttur þeirra Blanca (Luna McGill), en leitar samt til afa síns til að fá stuðning og bestu vinkonu móður sinnar og kennara Maruja (hinn alltaf geislandi Rosa Maria Sardà) til að skilja misskipting milli stétta og tilgangslausa stríðið sem heldur ástkærum föður hennar frá hlið hennar. Í gegnum röð atvika læra Carol og Tomiche erfiðleika þess að verða fullorðin og standa frammi fyrir fleiri áföllum á stuttu tímabili stríðsins en flest okkar upplifum á ævinni. Endirinn, þótt sorglegur sé, er upplífgandi þar sem ferðalagi Carol til þroska er lokið. Myndin er tekin í Galisíu og Portúgal og inniheldur einstaklega fallegar umgjörðir sem teknar eru með mildri og næmri lýsingu kvikmyndatökumannsins Gonzalo F. Berridi og aukinn með söngleiknum eftir Bingen Mendizábal. . Leikstjórinn Imanol Uribe skilur fínu línuna sem skilur patos frá bathos og þegar hann kýs að einbeita sögunni að börnunum sem í hlut eiga setur hann enn sterkari yfirlýsingu um tilgangsleysi og grimmd stríðs. Leikarahópurinn er einstakur: stjörnurnar eru greinilega unga Clara Lago og Juan José Ballesta, en þeim til halds og trausts eru hinir ágætu gamalreyndu leikarar í fullorðinshlutverkunum. Þetta er sjónrænt töfrandi verk með varanlegum boðskap og ætti að finna mun stærri markhóp en það hefur hingað til. Grady Harpa