Hlutirnir verða snemma daufir og oft í þessum djasssaga sem er skrifuð og leikstýrð af Spike Lee. Bleek Gilliam (Denzell Washington) er djass trompetleikari sem fer fyrir kvintett sem pakkar þeim inn á Below the Underdog. Vandamál hans eru meðal annars vanhæfur stjórnandi, sviðssvínandi saxspilari og tvær vinkonur sem hann er að spila tónlistardýnu með. Hin raunverulega ást lífs hans er þó trompetinn og tónlistin. Stjórnandi hljómsveitarinnar, Giant, á við hættulegt fjárhættuspil vandamál að stríða og reynist árangurslaus samningamaður við gráðuga klúbbeigendur og best væri að sleppa en Bleek heldur tryggð eins lengi og hægt er. Það mun reynast honum að engu sem listamanni en á kaldhæðnislegan hátt stuðlar það að vexti hans sem karlmanns. Sem Bleek hefur Denzell Washington rangt fyrir sér sem metnaðarfulli trompetleikarinn með barn á hvorum handlegg. Hann er of ljúfur gaur til að vera svona sjálfhverfur um list sína, úthluta þolinmæði og ást til þeirra sem eru honum nákomnir með lítilli fjarlægð. Hann skortir einfaldlega eldinn. Wesley Snipes, sem leikur Sax-leikarann ​​Henderson, hefði verið mun betur til þess fallinn í hlutverkið, en jafnvel hann hefði þurft að sleppa lausu skriði af hörmulegum samræðum Lee. Sem Giant slær Lee á trifecta með afburða flutningi sem passar við skrif hans og leikstjórn. Þegar hann reynir lauslega að spegla hinn óþokka en samúðarfulla Ratso Rizzo í Joe Buck eftir Bleek, tileinkar hann sér haltan og jafnvel „I'm walkin' here“ augnablikið úr Midnight Cowboy. Í þessu tilfelli vildirðu að leigubíllinn keyrði yfir hann og væri búinn með það. Handrit Lee er allt saman lúmsk rök, hörð rifbein og dulbúin móðgun með tilskilinni klaufalegri ritstjórn sem Lee þarf að sprauta inn til að vera niðri. Atriðin á milli hljómsveitarmeðlima baksviðs og á æfingu skortir neista og eru aðeins ömurleg yfirsterkari af Bleek, Giant samtölunum sem hafa ad lib útlit og fara í hringi. Tilgerðarlegur sjónrænn stíll Lee er að klára þessa svívirðingu. Spormyndir, aðdrættir og pönnur eru til spillis og hafa ekki þýðingu fyrir atriðin. Þeir reika bara.Blues er ástarbréf Lee til djassins (gert óbeint af minjafjöllum sem eru pússaðir um öll settin) og þetta er allt tilfinningaþrungin klappgildra sem skortir ástríðu og ástríðu. Djass á kvikmynd er betur þjónað af "Round Midnight" eftir Tavernier og "Bird" eftir Eastwood sem komast undir yfirborðið, sýna fleiri hliðar formsins, sársaukann á bakvið það auk þess að bjóða upp á óendanlega frábæra aðalframmistöðu Forrest Whitaker og alvöru Dexter. Gordon. Þessi Spike Lee Joint býður ekki einu sinni upp á vægan suð. Það er nokkuð illa heimaræktað.