Lykilatriðið í „Níu lífum“ eftir Rodrigo Garcia kemur þegar Sissy Spacek, falin á hótelherbergi þar sem hún á í ástarsambandi við Aiden Quinn, finnur náttúruheimildarmynd í sjónvarpi, á þeim tímapunkti tekur Quinn eftir því hvernig slíkt er tilbúið. - Mismunandi myndefni er breytt í eitt atriði, rándýrum og bráðum er hent saman til að fanga augnablikið - allt til að knýja fram tengingar þar sem engin er í raun og veru. Persónur í stuttmyndunum níu sem mynda þessa mynd hellast af og til yfir í sögur hverrar annarrar, en engin þeirra virðist nokkurn tímann tengjast. Kona sem undirbýr sig fyrir ofbeldisfull átök við ofbeldisfullan föður sinn sést síðar vinna á sjúkrahúsi þar sem önnur kona er að undirbúa brjóstnám. Maður sem rekst á gamla kærustu í matvörubúð og sér hvernig líf hans hefði átt að vera, heldur síðar, með núverandi eiginkonu sinni, matarboði fyrir óhamingjusöm hjón. Garcia raðar sumum persónum sínum fyrir hverja aðra, en engin af síðari sögunum byggir í raun á því sem kom á undan. Fyrsta mynd Garcia, hina dásamlegu, gleymdu "Things You Can Tell Just By Looking At Her", var einnig með stuttri mynd. -sögubygging og persónur sem skarast, en þær voru færri og þær höfðu miklu meira pláss til að anda og vaxa. Sú brella forsenda "Níu líf", að hver af níu sögunum hennar sé sögð í einni, óslitinni töku í rauntíma, gerir myndinni aldrei kleift að byggja upp neina dramatíska spennu eða skriðþunga. Þetta er líka frekar sjónræn ljót mynd. Myndatökur innanhúss eru oft gruggugar og erfitt að horfa á þær, á meðan aðrar senur - einkum þar sem stúlka gengur fram og til baka á milli herbergja til að tala við foreldra sína sem eru ekki í samskiptum - eru pirrandi vegna myndavélarinnar. Í ljósi þess að þetta er þriðja mynd Garcia og að hann á sér virðulega sögu af leikstjórn fyrir sjónvarp er leikstjórnin í þessari mynd frekar furðu áhugamannleg. Líkt og Rebecca Miller, annar kvikmyndagerðarmanns-barns-mikils rithöfundar, er Garcia (sonur Gabriel Garcia Marquez) einbeittur að skrifum og persónuþáttum kvikmynda sinna, oft til tjóns fyrir kvikmyndagerðina. Einstök atriði eru hrífandi. og jafnvel hafa áhrif. Mér fannst eins og Jason Issacs kyssti óléttu magann á Robin Wright Penn. Og Joe Mantegna hvíslaði ástúðlega að eiginkonu sinni þegar hún fer í slævingu fyrir aðgerð. Og Sissy Spacek stelur nokkrum ánægjulegum augnablikum frá lífi sínu með Aiden Quinn áður en hún kom aftur til hennar með símtali frá dóttur sinni. En myndin (ólíkt "Things You Can Tell Just By Looking At Her") líður meira eins og æfing en raunverulegt drama. Við erum bara að horfa á fólk bregðast við.