Ein vinsælasta leigan í myndbandsbúðinni minni er ekki Borat eða The Departed heldur heimildarmynd frá 2005 um Jesú Krist sem heitir The God Who Wasn't There eftir leikstjórann Brian Flemming, fyrrverandi Christian Fundamentalist. Flemming fullyrðir í 62 mínútna heimildarmynd sinni að Jesús hafi ekki verið söguleg persóna heldur goðsögn sem byggðist eingöngu á heiðnum hefðum. Flemming notar viðtöl við höfunda, heimspekinga og sagnfræðinga til að afsanna langvarandi trú kristinna manna að Jesús, sonur Guðs, hafi lifað meðal manna, verið krossfestur og reistur upp, ber Flemming saman Kristssöguna við sögu sértrúarsöfnuðanna Isis og Osiris í Egyptaland, Díónýsos og Adonis í grískri goðafræði, og rómverska leyndardómsdýrkun eins og Mítraisma og finnur margt óvænt líkt. Auk sönnunargagna um heiðna sértrúarsöfnuð segir hann einnig að elstu heimildir um Kristssöguna, guðspjöllin fjögur, hafi verið skrifaðar fjörutíu. eða fimmtíu árum eftir dagsetningu krossfestingar Jesú og að bréf heilags Páls sýni litlar vísbendingar um að Jesús sé mynd af holdi og blóði. Flemming er því miður ekki til í að rannsaka sannleikann um líf Jesú, heldur að nota efnið aðeins sem útgangspunkt fyrir fulla inngjöf á kristni og öll trúarbrögð. Flest viðtölin eru við þá sem eru heimspekilega í takt við leikstjórann, þar á meðal yfirlýsta trúleysingja eins og líffræðinginn Richard Dawkins og rithöfundinn Sam Price. Einu kristnu mennirnir sem rætt var við eru þeir sem eru á jaðrinum eins og Scott Butcher, stofnandi vefsíðunnar Rapture Letters.com, og Ronald Sipus, skólastjóri bókstafstrúarmanna Village Christian School, sem Flemming gekk í sem drengur. Eins og viðtal Michael Moore við Charlton Heston í Bowling for Columbine er viðtal hans við Sipus svo umdeild að Sipus gengur út á miðjuna. Í kaldhæðnislegum tón segir Flemming okkur hversu rangt kristni hafi haft rangt fyrir sér í því að sólin snúist um jörðina og bendir síðan á grimmdarverk sem framin voru í nafni kristninnar eins og sértrúarleiðtoginn Charles Manson sem drap 11 manns og Dena Schlosser sem skar hana handlegg barnsins af fyrir Guði. Hann lyftir einnig yfirlýsingu úr bók eftir LaHaye og Jenkins sem segir að kristnir menn „hlakka til dagsins þegar allir sem ekki eru kristnir eru hent í eldsdíkið, grenjandi og öskrandi.“ Til að snúa okkur enn frekar gegn kristni, sýnir Flemming okkur ítarlegar klippur úr The Passion of the Christ eftir Mel Gibson, þar sem lýst er í smáatriðum hverja vettvang ofbeldis og pyntinga. Það sem hefði getað orðið alvarleg umræða um mjög áhugavert efni verður á endanum barnalegt væl og pæling gegn öllum trúarbrögðum. Í því ferli að fordæma þá sem notuðu kristni til að fremja ólýsanleg verk, hunsar hann fólk eins og sósíalistann Muriel Lester, frægan kristinn friðarsinni, Rigoberta Menchú Tum, Maya-indíánann frá Gvatemala sem hjálpaði til við að stofna byltingarkennda kristna menn og fékk friðarverðlaun Nóbels í viðurkenningu á starfi sínu í þágu félagslegs réttlætis og móður Teresu, en verk hennar snérist um virðingu fyrir gildi og reisn hvers og eins. Áberandi rök hans eru samanburður hans á kristnum kenningum við heiðna sértrúarsöfnuðina og hann kemur með nokkra góða punkta, en Flemming segir ekki frá. okkur að þó að sumir þættir þessara sértrúarsöfnuða kunni að líkjast kristnum kenningum, þá eru engir textar eða frumefni fyrir þessa sértrúarsöfnuði fyrir 300 AD, löngu eftir Nýja testamentið. Einnig er mikilvægt að taka eftir einum stórum mun. Strax markmið vígslunnar var dulræn reynsla sem leiddi til þess að þeim fannst þeir hafa náð sameiningu við guð sinn. Þetta er bann við kristni sem telur að kirkjustigveldi, þar á meðal prestar og biskupar allt að páfanum, þurfi að túlka vilja Guðs til mannkyns. Þó að ég sé ekki kristinn og efast um hvort Jesús Kristur hafi verið í raun eða ekki. söguleg persóna, sannleikurinn er sá að í langan tíma skiptir það kannski ekki máli. Það sem skiptir máli er að boðskapur var kynntur mannkyninu og dreift um heiminn sem stuðlaði að andlegri þróun mannkyns. Burtséð frá afbökun og glæpum sem síðar voru framdir í nafni þess og þeir voru margir, var kristni eins og hún var hugsuð kenning um samúð og kærleika og siðferðileg og siðferðileg siðareglur sem ýttu undir virðingu fyrir náunga okkar. Þó ég fagna þeirri staðreynd að myndin var gert og að bannorð hafi verið rætt, það sem bráðvantar er ekki önnur klofningstilraun til að nota trúarbrögð sem baráttusvið heldur að líta á þau sem rauðan þráð sem getur leitt heimsins saman. Þó að það sé pláss fyrir rökræður og umræður um trúarleg efni, með orðum Annie Besant, "sést andleg sannindi best í tæru andrúmslofti bræðralags og gagnkvæmrar virðingar. Guð sem var ekki þar er aðeins mælt með þeim sem hafa hugmynd um góður tími er að rusla trúarbrögðum annarra.