Ég er forviða. Já það er rétt. Ég er virkilega gripinn hérna. Mér fannst það engan veginn hræðilegt, en á hinn bóginn var þetta pirrandi upplifun í makaberri hysterísku og gruggugu samhengisleysi. Hugmyndin á bak við svona snyrtilega, lágmarks lággjalda Indie framleiðslu er ekki slæm, en þetta er ruglað rugl og gerði á endanum ekkert fyrir mig. Það er áhugamannalegt og einfalt; það vill hagnýta sér umfram rökhugsun og gera það í þessum tískuhraða kvikmyndastíl. Við erum með heimildarmyndavélina með reitum (handheldu) á hreyfingu alls staðar (þrátt fyrir að fara aldrei úr sendibílnum), og stundum finnst hún einbeitingarlaus og óskýr sem gerir það að verkum að erfitt er að átta sig á tilteknum smáatriðum. Undanfarið er maður að venjast því, en stundum verður það of truflandi og jafnvel ógleði. Að halda því kyrrum mun hjálpa. Samhengið á sér lítinn grunn (sem eru með fimm unglingsstúlkur á leið heim úr fótboltaleik seint á kvöldin og týnast á bakgötum. Í verslun við veginn lenda þær í minniháttar slysi sem kveikir á mannlausum jeppaljósum. Hræddir, þeir flýja og ekki of lengi að einn létti jeppinn birtist fyrir aftan þá. Bráðum að gera nóttina þeirra að ógleymanlegri skelfingarprófi) eyða mestum tímanum í langan, hávaðasaman og linnulausan katta- og músleik. Hvað varðar að vera truflandi held ég að það fari eftir því. Sum augnablik geta fengið þig til að pirra þig með athygli sinni að sársauka, örvæntingu og geðbiluðum grimmd (með góðri notkun á stingandi hljóði FX sem virðist vera í meira lagi en myndmálið og að ógleymdu fjarlægu bakgrunnshljóðbrellunum), en líka fann ég mig vera að hlæja líka . Í leiðum getur það verið fráhrindandi og ákaft með alvöru smám saman áhlaupi, en varla trúverðugt. Meiðsli handahófskenndra persóna virðast aldrei eins alvarleg og þú hefðir trúað, þrátt fyrir að þau ættu augljóslega að vera það. Horfðu á hvernig blóð rennur frjálslega, en það er ekki alveg sannfærandi og getur orðið sljórt. Stöðugur næturbíleltingurinn gat aðeins gert svo mikið áður en hann varð endurtekinn. Við fáum öskur, spýtur, blæðingar, hlaup, bölvun, líkamsvessa og svo framvegis. Frekar óþægileg smáatriði fylgdu líka. Þar sem lítið var að gera þurfti það miklu sterkara handrit en það fádæma þvingaða sem var skrifað upp. Of mörg hrollvekjandi augnablik komu upp úr því og það var ekki mikil dýpt fyrir persónurnar og aðstæðurnar sem þær voru í. Þetta snerist um föst leikatriði sem bíða eftir næsta kvalafulla kynni og það dró það nógu lengi út. Aðstoð er að það hafði ófyrirsjáanlegt mynstur. Sýningarnar; Jennifer Barnett, Angela Brunda, Danielle Lilley, Sandra Paduch og Mia Yi eru verkamannalíkar með ruglaðar persónur sínar og búa til ekta efnafræði til að bæta upp veikleika handritsins í persónugrunni þess. Veronica Garcia var útúrsnúin, gallauga ákafa sem ömurlegi ökumaður jeppans var eitthvað já eitthvað. Raunveruleg hvatning persóna hennar til að hræða stúlkurnar og óstöðugt hugarástand hennar er nánast engin. Ég held að það hafi verið nógu gott að vera geðveikur. Nú er sennilega það óhugnanlegasta sem ég rakst á í þættinum var þessi hræðilega hljóðrás. Hræðileg teknótónlist, yfir í cheesy harð-rokk og ofboðið lokaatriði. Það fannst aldrei ofgert eða kom í veg fyrir, en það stóð út eins og aumur þumalfingur. Meðleikstjórarnir Greg Swinson og Ryan Thiessen reyna að fá sem mest út úr litlu auðlindunum sínum, en jafnvel þó það sé pirrandi anda, endar það með því að vera nokkuð hrikalegt. Kannski var gaman að búa hana til, en að horfa á það var bara ekki raunin.