Þessi mynd er hver langur töffari á fætur annarri. Fyrst af öllu, þó að þeir hafi gert sitt, þá er til óviðeigandi dópsena þar sem John þefar gras eins og hálfviti. Hárkollur og kommur eru hræðilegar. Þær hljóma verr en gömlu Bítlateiknimyndirnar. John er viðbjóðslegur, öfundsjúkur, skápsamkynhneigður, þræll Yoko sem hann er sýndur í hinni rómuðu Albert Goldman bók. Þeir halda jafnvel áfram að sprauta lagatitlum í reglulegu spjalli "það var alltaf bara við tvö"! John hefði heldur ekki verið vondur við aðdáendur sína svona. Eins og dauði hans sýndi okkur að hann var of góður ef eitthvað var. Eina fyndna atriðið er þar sem heimskur Bítlaaðdáandi þekkir aðeins John og biður hann um að syngja Paul's Yesterday. Móðgaður Jóhannes segir eitthvað á þessa leið: „Jú, og á meðan ég grenja, af hverju ferðu ekki á hnén, setur á þig hárkolluna á konu þinni og sleikir á mér legið“. Það kom mér til að hlæja í marga daga. Í raun og veru er þessi mynd fyndin að því leyti hversu alvarleg hún reynir að vera á meðan hún er fáránleg. John og Paul sátu heldur ekki að páfagarði allan daginn, þeir voru fyndnir léttlyndir krakkar sem jafnvel á meðan Bítlarnir slitu samvistum þar sem miklu persónulegri en sýndir voru hér. Gleymdu því.