hvernig er hægt að taka harðlífa, glamorously ofbeldisfulla hausaveiðarasöguna hennar alvarlega með *þessum* hreim? Það er fáránlegt. Þar fyrir utan er sjónrænn stíll leikstjórans ógeðslegur og brella, söguþráðurinn er grunnur, leiðinlegur, ruglaður gangster-myndaupphlaup og leikurinn er ósannfærandi. Myndin kynnir nýjar persónur alla leið í gegnum myndina og er sögð í sundurlausu flashback - að mestu úr röð - að því er virðist bara til að halda þér fínum og rugluðum. Myndin sýnir þér alltaf HLUTI SEM GERAST EKKI í raun og veru og segir síðan "það gerðist í raun ekki, þetta gerðist" - sjáðu (sýnilega) drápið á (falsuðu) „forsetukonunum“. Hvað höfum við séð fyrstu, rangu, atburðarásina fyrir þá? Hræðilegt val í leikarahlutverki, flókinn, sóðalegur söguþráður og leikstjórnarstíll sem veldur höfuðverk. 1/5.