Þessi mynd er ekkert minna en dimmt, gróft meistaraverk. Ég gæti verið hlutdræg, þar sem Apartheid-tímabilið er svæði sem ég hef alltaf fundið fyrir. En ég myndi segja að það væri rétt hjá Cry Freedom og Cry the Beloved Country. Því miður hafði ég aldrei heyrt um þessa mynd fyrr en fyrir nokkrum dögum. Inside er ein vanmetnasta mynd allra tíma, líklega vegna þess að hún var lítið kvikmyndafyrirtæki, ég hafði aldrei heyrt um hana áður. Eric Stoltz, einn af mínum uppáhaldsleikurum hvort sem er, er trúverðugur og dramatískur, Nigel Hawthorne leikur sitt ógeðslega hlutverk vel. Ekki leita að húmor í þessari mynd, það er enginn. Það er raunverulegt, villimannlegt og gróft til hins síðasta, og viðkvæmu myndi ég segja að komdu með vefjakassa. En jafn frábærar kvikmyndir og þessi fá mann til að velta því fyrir sér, hvers vegna er oft aldrei heyrt um bestu myndirnar?