Þvílík óvenjuleg glæpatryllir!! Ég og konan mín sáum þetta á alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í Toronto í síðustu viku og þetta var langbesta myndin á einstaklega sterkri hátíð. Hún er nú þegar önnur uppáhaldsmyndin mín allra tíma á eftir DR. Ég og STRANGELOVE vorum svo sannarlega á tilfinningalegu hámarki þegar ég gekk heim og ræddum myndina við konuna mína. Ég vil ekki skemma söguþráðinn því spennumyndir af þessu tagi njóta sín best án forhugmynda. Ágrip sem mér þætti þægilegt að deila er að tveir bræður, leiknir af Phillip Seymour Hoffman og Ethan Hawke, ætla að ræna skartgripaverslun í Westchester, New York. Myndin skoppar fram og til baka í tíma á um það bil tveggja vikna tímabili (fyrir, á meðan og eftir ránið) og eitt lykilatriði er endurtekið að minnsta kosti þrisvar sinnum. Venjulega gæti það truflað skriðþunga kvikmyndar en það gerist aldrei meðan á þessu meistaraverki stendur. Spennan, spennan og jafnvel gæði leiksins virtust bara verða betri eftir því sem leið á myndina. Undir lokin var ég kominn á brún sætis míns og beið andlaus eftir því að sjá hvernig allt myndi enda. Ég veit að ég hef notað nokkrar klisjur í þessari færslu, en ég var bókstaflega á brúninni. Ég skal nefna að ólínulegi söguþráðurinn er frekar auðvelt að fylgja. Þetta er ekki sú tegund af mynd þar sem þú heyrir áhorfendur biðja vin sinn um að útskýra söguþráðinn meðan á myndinni stendur. Leikurinn er algjörlega frábær í alla staði og ég efast um að ég myndi hafa sömu aðdáun á myndinni ef leikarahlutverkið hafði ekki verið svona fullkomið. Lítil kvörtun er sú að Hoffman og Hawke líta ekki út eins og bræður, en það er smá pæling sem ég get auðveldlega litið framhjá. Hoffman var upp á sitt besta og sumar senur hans með Hawke voru jákvæðar rafmagnaðar. Marisa Tomei (sem eiginkona Hoffman) og Albert Finney (sem faðir Hoffman & Hawke) eru líka mjög góðar í aukahlutverkum. Jafnvel sumar leikmyndir voru svo áhrifamiklar að ég man enn hverja athugasemd, látbragð og andlitssvip Brian O'Byrne og Michael Shannon algjöra fullkomnun. Ránsatriðið fannst meira ekta en nokkurt annað kvikmyndarænt ránsatriði sem ég hef nokkurn tíma horft á og ég hafði sömu tilfinningu fyrir áreiðanleika í flestum senum, sérstaklega þeim með Hoffman. Tónlistin hjálpaði til við að byggja upp spennuna í gegnum myndina, oft spiluðu sömu nóturnar á mjög áhrifaríkan hátt. Ég var með tónlistina í gangi í hausnum á mér daginn eftir, jafnvel þegar ég sat í gegnum aðrar myndir. Til viðbótar við minniháttar kvörtun mína í upphafi þessarar málsgreinar var einn söguþráður sem fannst svolítið ótrúverðugur (meiriháttar spoiler, svo ég get ekki lýst atriðinu). Annars er þessi mynd ansi nálægt því að vera fullkomin. Það voru um tugi frábærra mynda á hátíðinni sem ég myndi njóta þess að horfa á í annað sinn en ÁÐUR DJÖFULL VEIT að þú ert dauður stendur í sérflokki. Að auki talaði leikstjórinn Sidney Lumet fyrir myndina og hann kynnti Marisa Tomei og Ethan Hawke á sviðið. Tomei talaði ekki og hún virkaði svolítið feimin svo Lumet spurði "Geturðu trúað því að einhver svona falleg gæti verið svona myndavél feimin?" Það komment er alveg kaldhæðnislegt miðað við grafíska upphafssenuna!!