Ég stýri mér venjulega frá kvikmyndahátíðum og hef ekki gaman af skelfilegum gamanleik en ég verð að segja að þessi mynd var frábær. Ég þekkti David Krumholtz strax úr sjónvarpsþættinum „Numbers“ og Lorraine Bracco, Roseanne Arquette og Karen Black voru upp á sitt besta. Þetta er grínmynd á ótrúlega háu stigi með sjónrænum, töluðum og háðsádeilum sem fengu áhorfendur og mig til að hlæja í gegnum frekar rótgróna söguþráð. Hrós til herra Parness fyrir að takast á við viðkvæmt, en raunverulegt, viðfangsefni á þann hátt sem getur notið sín en gleypt hann að fullu af áhorfendum hans á öllum sviðum vitsmuna. Söguþráðurinn helst ósnortinn alla myndina og kómíski léttingurinn bætir við boðskapinn án þess að vera lagður svo þykkur að það brenglast. Blöndun segways er fallega unnin og heildarafurðin er dásamlega smekkleg. Ég get alveg fullyrt að þessi mynd er mynd sem á eftir að ná langt og ætti að sjá áhorfendur á öllum aldri; vandamálið er raunverulegt og sömuleiðis hin öflugu áhrif þessarar framleiðslu.