Ég sá þessa mynd þegar hún var frumsýnd í smákvikmyndahúsum í Bretlandi fyrir um 50 árum; og eftir stendur minningin um frábært tónverk og harmleik sögusviðsins. Ég sá það aftur á myndbandi nýlega. Hljóðlagið var lélegt og myndin kornótt; en hún er önnur af tveimur myndum sem ég sá aftur daginn eftir, hin er Gladiator. Tónlistarstefið er ákaflega harmrænt og strax í upphafi veit maður að það boðar bilun eða dauða. Vissulega ein besta frammistaða George Sanders; sem maður sem vinnur á svörtum markaði til að fá borgað til baka fyrir það sem hann tapaði í stríðinu, en óvinur bíður; Patricia Roc leikur flóttamann frá Austur-Evrópu sem er étinn af örvæntingu. Hann laðast að henni, vill óeigingjarnt hjálpa henni og verður svo ástfanginn af henni, en hún er of stolt og sár til að þiggja hjálp. Ást þeirra eyðileggur hann, og óumflýjanlega stúlkuna og lækninn (Herbert Marshall), sem komu með óvininn. Söguþráðurinn er flókinn samofinn örlög, þar sem aukapersónur eru ekki eins og þær virðast vera. Þetta er sem kvikmynd, sem heillaði gagnrýnendur og barðist við miðasöluna; en fyrir unglinginn sem sá hana, og heiðursmanninn á eftirlaunum sem sá hana aftur, er hún ein besta kvikmyndin (að teknu tilliti til aldurs hennar) sem er meira í ætt við óperu.