Þrátt fyrir áratuga skattaívilnanir, hvað varðar alþjóðlegan sýnileika, er kanadíski kvikmyndaiðnaðurinn enn á eftir flestum mið-Afríku og íslömskum ríkjum (furðu fáar kanadískar kvikmyndir eru gefnar út fyrir utan heimastrendur þeirra), og Nouvelle-France aka Battle of the Brave er annað dæmi um hvers vegna. Meira en nokkurt annað land virðist kanadísk bíó í auglýsingum ófær um að þróa sína eigin sjálfsmynd og er föst í ljósri eftirlíkingu af mistökum annarra landa. Á pappír gæti þetta sögulega drama litið óljóst út. Það er vissulega ríkur æð af ónýttu efni í sögu Kanada þegar Frakkar og Englendingar börðust um og keyptu og seldu nýlenduna, þó ekkert af því komist á blað hér nema þú teljir skrítna blikka-og-þú munt missa af því af persónum sem segja „Wolfe is dead“ eða „Nouvelle-France er ekki lengur“ áður en þeir fara aftur að sápuóperunum. En þó að þetta sé ekki sögukennsla, þá er þetta ekki drama eða epíska ævintýrið sem nýi titillinn lofar heldur: það er enginn bardagi í myndinni nema þú teljir 10 sekúndur af skothríð af hálfu tylft endurleikurum og einum hruninn skúr. Bæjartorgið, sem er það eina sem við sjáum í Quebec, er frekar augljóst flatt upplýst innrétting í stúdíóinu, sem gefur mörgum senum gamlan sjónvarpsþáttaröð yfirbragð, sem og tregðu leikstjórans Jean Beaudin til að bjóða upp á mikið í leiðinni til langsmynda eða jafnvel utan. Það sem þú færð fyrir peninginn þinn er einföld en langdregin Harlequin rómantík um dæmda elskendur sem eru stöðugt aðskildir af atburðum sem þeir hafa ekki stjórn á þar sem mesta furða er að Fabio mætir ekki í leikarahópinn. Þetta er sú tegund af kvikmynd þar sem þegar tvær persónur eru að fara að búa til dýrið með tveimur baki, þá snýr myndavélin yfir að hentugum ofsafengnum arni eða fossi. Anglo-kanadísk-frönsk samframleiðsla sem sameinar ekki einu sinni stríðsþjóðir. eins og að henda hvaða landi sem er með ágætis skattaívilnun í plokkfiskinn, þá var þessum stórfellda söluhamförum greinilega ætlað að vera Titanic Kanada - þó einhver hafi vanrækt að segja framleiðendum að þeir meintu myndina, ekki skipið - en kemur út eins og Revolution gerði. á ódýran hátt án bardagasviðanna, mannfjöldans eða örfárra augnablika sem hóta að virka í stutta stund í ljósi yfirgnæfandi líkur. The Montreal Mirror lýsti því sem "svo slæmt að maður getur ekki einu sinni fundið styrk til að hæðast að því." Það er frekar ósanngjarnt, því þó að myndin líti út eins og undir pari 80s smáseríu að mestu leyti, verður síðasti hálftíminn skyndilega mjög fyndinn, þar sem persónur setja fæturna óvart í bjarnargildrur, ógeðslegir eiginmenn sem lýsa yfir „Þú munt aldrei sjáðu myndarlega elskhugann þinn aftur, heiðurssveinn hans! Þið munuð borga fyrir þetta, báðir tveir!" og kvenhetjan okkar sökuð um morð og - gasp! - galdra í réttarhöldum nógu fyndið til að hafa verið í útgáfu Demi Moore af The Scarlet Letter. Henda inn kaddískum breskum ríkisstjórum, dónalegum þrælum og Celine Dion syngjandi í lokin og þú hefur eitthvað sem stundum líður næstum eins og kvikmynd sem Timbo Hines var að þrá (og náði enn að sakna óhemju) með goðsagnakennda óhæfu tímabili sínu. útgáfa af War of the Worlds, að vísu án yfirþyrmandi tæknilegrar getuleysis. Fjölhæfni aðalmannsins David La Haye virðist takmörkuð við fjölda annarra leikara sem hann getur litið út eins og á meðan á myndinni stendur: hann byrjar að líta út eins og Andy Garcia, tileinkar sér stuttlega Al Pacino Revolution útlitið, daðrar við snyrtilega rakaða Tchéky Karyo stílinn áður en hann breytist í yngri Ted Danson þegar karakter hans eldist. Þó að upphafsatriði hans þar sem hann bregst við fréttum af andláti föður síns með svip sem lítur út fyrir að vera að bíða eftir að leikstjórinn segi honum að hann megi fara heim lofar nú veislu slæms leiks, þá gefur hann í raun meiri tilfinningu fyrir miðlungs aukahlutverk. leikari sem heppnaðist með aðalhlutverkið á síðustu stundu þegar sá sem fékk upphaflega hlutverkið las loksins handritið og var leystur úr haldi. Hann sýnir vilja og gefur kost á sér en náðin og karisminn sem þátturinn þarfnast er bara ekki til staðar. Billie Piper, sem líkist Noemie Godin-Vigneau, kveikir ekki beint á skjánum heldur þrátt fyrir að vera á miðju sviðinu sem sveitastelpan sem er bráð spillts og öfugsnúinna ráðgjafa Le Bigot (það heitir í raun persónan), spilltum og öfugsnúinni Vincent Perez. hinn tvíkynhneigði geitafylli fyllerí Sebastien Huberdeau og sorglegast af öllu, rúmliggjandi byltingarkenndur og skítugi gamall prestur Gerards Depardieu í krabbaóttri gráhærðri hárkollu. Það er sannarlega aumkunarverð sjón að sjá einu sinni frábæran leikara á algjörum botni leiks síns þegar hann stokkar í gegnum hreyfingarnar og lítur út fyrir að hann sé ekki bara búinn að missa viljann til að leika heldur viljann til að lifa með honum. Hann gat greinilega ekki verið að því að halda sig við ensku talsetninguna (eða jafnvel nokkur langskot þar sem hann er mjög áberandi tvöfaldur). Það er ekki furða að hann hafi talað um að hætta störfum um það leyti sem myndin var frumsýnd. Nokkrar stuttar grínistar léttir er veitt af Jason Isaacs í sjálfgefna Patriot-stillingunni hans sem yfirspilar Wolfe frá Quebec frekar eins og astmasjúklingurinn Alf Garnett/Archie Bunker leikinn af Timothy Dalton á hraða. William Pitt hjá Tim Roth stendur á hliðarlínunni með einstaka undrunarbrosi þess sem er komið fyrir á frekar fallegu hóteli með frábæra herbergisþjónustu og fullt af frídögum, þó eins og Benjamin Franklin hjá Colm Meaney séu þeir báðir í myndinni í minna en þrjár mínútur. (Voltaire og Madame Pompadour skjóta höfðinu í kringum hurðina í nokkrar mínútur líka en láta ekki í sér heyra, hvort sem það er grínisti eða annað.) Aukaleikkonurnar eru almennt betri: Juliette Gosselin og Bianca Gervais sem raunverulegar og ættleiddar dætur kvenhetjunnar og sláandi falleg Irene Jacob leitar að öllum heiminum eins og ung Fanny Ardant eru allar hressandi góðar og eiga miklu betra skilið.