Eina ástæðan fyrir því að ég horfði á þessa lítt þekktu írsku mynd var spurningin um að Mike Myers gæti hafa leikið eðlilega, dramatíska persónu. Jæja, hann gat það og leikur hans var nokkuð góður en því miður var það líklega það eina góða sem ég get sagt um þessa mynd. Í upphafi fjallar myndin um líf tólf ára munaðarlauss Mickey sem býr með bróður sínum og systur hjá dálítið sérvitri ömmu þeirra. Þrátt fyrir sterkt orðalag lítur hún út eins og fjölskyldumynd en eftir nokkurn tíma verður ljóst að Pete's Meteor hentar varla fyrir leiklist ungra áhorfenda. Og það versta er að þetta er drama með svo miklu fáránlegu og jafnvel algjörlega ósennilegum söguþræði. Einn fráleitur söguþráður breytist í annan og alltaf er ekkert vit í atburðunum á skjánum. Ég býst við að þegar lífsdrama þarf loftstein eða hvað er meira eitthvað sem lítur út eins og enn fáránlegra andlegt efni þá sé það mjög slæmt merki. Persónurnar eru ekki mikið betri en saga. Þrátt fyrir öll vandræði sín er hinn ungi Mickey alls ekki viðkunnanlegur karakter en það var greinilega einhvern veginn að okkur skyldi vera sama um hann og jafnvel finna til mikillar samúðar með honum. Það gengur ekki. Sama með aðrar persónur. Þær eru flestar jafn fáránlegar og sagan sjálf með titilpersónuna (þó hann hafi ekki verið aðalpersónan) sem eina ljósa punktinn. Undir lok myndarinnar átti ég enn sterka von um að það væri eitthvað á bak við allar þessar ósennileikar og fáránleika. Því miður, jafnvel þótt höfundur sögunnar hafi haft slíkar fyrirætlanir (og ég er viss um að hann hafi haft það) í myndinni eru þeir falnir og nánast ómerkjanlegir undir svo skrítnu handriti. Einkunn: 3 af 10. Þið sem hafið áhuga á að sjá Mike Myers sem dramaleikara getið horft á Pete's Meteor af þeim sökum en hinir áhorfendurnir verða líklega fyrir sárum vonbrigðum.