Þetta og "Hidden fortress" eru Kurosawa sem eru mér kærust. Ég gef ekki út 10 eins og nammi, en þetta átti það svo sannarlega skilið, ef eitthvað er. Jafnvel þó að hún sé frekar löng (eins og allar myndirnar hans Kurosawa eru) kom hún saman við vandamálið sem truflar mig við flestar myndirnar hans; söguþráðurinn er oft of laus og þróast hægt, inniheldur atriði sem eru óþörf eða bara lengjast of mikið án þess að söguþráðurinn eða persónulýsingin hafi raunverulegan tilgang. Dodesukaden skilaði mér sömu reynslu og til dæmis "Hidden fortress" gerði; þrátt fyrir lengdina var ekki ein einasta mínúta sem ég myndi klippa út. Þetta er líka mjög óvenjuleg Kurosawa mynd á vissan hátt, hún hefur engan söguþráð, en margar litlar sjálfstæðar sögur sem byggja meira á persónulýsingunni en söguþræðinum, ólíkt önnur Kurosawa-mynd sem ég hef séð hingað til. Það hallar líka mikið á samræðuna, sem hann notar frábærlega (sérstaklega í sögunni milli föður og sonar sem skipuleggja "nýja húsið sitt"). Það sem gerir þetta samt að meistaraverki er hvernig viðfangsefninu, sem er svo sorglegt sem það er, tókst að lýsa á mannlega og samúðarfullan hátt, án þess að benda á nokkurn mann á neinum tímapunkti. Frá upphafi til enda skilar hún öllum tilfinningaskalanum frá hlátri til tára í fullkomnu jafnvægi.