Grunnforsenda "Miami Golem" á svo sannarlega skilið sæti í efsta sæti, segjum fimmtíu af vitlausustu kvikmyndasögum sem hafa verið skrifaðar niður! Ég veit að topp 50 hljómar ekki of áhrifamikið, en ég hef séð margar mjög undarlegar myndir með brjálæðislegum söguþræði. Ég var undirbúinn út frá einhverju króknuðu, því myndin var leikstýrð og samsömuð af Alberto De Martino, sem var einn metnaðarfyllsti og skapandisti en því miður vanmetinn kvikmyndagerðarmaður Ítalíu. De Martino stelur mörgum hugmyndum frá farsælum stórmyndum, eins og flestir ítalskir leikstjórar gerðu um þann tíma, en hann bætir alltaf við fullt af efni til að gera þetta enn flóknara, ruglingslegra og yfirþyrmandi. Ekki eru allar myndir De Martino þess virði, en sumar þeirra eru ákaflega vanmetnar eins og "A Special Magnum for Tony Saitta", "Holocaust 2000" og "Formula for a Murder". Hugmyndin um "Miami Golem" inniheldur þætti úr fjölmörgum frábærum Sci-Fi og ævintýramyndum (eins og "Alien", "Starman", "Close encounters of the Third Kind", "ET", ) en ég myndi ekki kalla það nákvæmlega uppátæki. Það eina sem er í raun og veru blygðunarlaust stolið úr annarri mynd er þemalagið fyrir upphafsgervlinn sem hljómar nánast eins og Axel F. eftir Harold Faltermeyer úr "Beverly Hills Cop". Afgangurinn af myndinni er skemmtilegur grúbbi af fantasíu, vísinda-fimi, hasar, hryllingi og ofurhetju-myndbrellum. Það er vissulega ekki alltaf skynsamlegt (oftast ekki, reyndar) en "Miami Golem" er óneitanlega hugmyndarík og margþætt mynd sem hélt mér og félaga mínum heilluðum frá upphafi til enda. Söguþráðurinn er afar erfiður. draga stuttlega saman en ég reyni samt. Efasemdamaður blaðamaðurinn Craig Milford segir frá þýskum vísindamanni sem er sagður hafa uppgötvað geimvera DNA inni í loftsteini sem hrundi og tókst að klóna hann. DNA fruman tilheyrir illu geimveruafli sem þegar útrýmdi öðrum millistjörnu kynstofni í fortíðinni og mun án efa eyðileggja allt mannkynið um leið og það verður nógu stórt. Ef þetta er ekki nógu erfitt nú þegar, þá skipaði hinn ríki herra Anderson að stela hinu hægt vaxandi illa fóstri vegna þess að hann heldur að hann geti stjórnað því og notað það til að ná heimsyfirráðum. Með hjálp góðra geimvera í jarðneskum dulargervi hefur Craig Milford það erfiða verkefni að vernda plánetuna frá hinu illa fóstrinu. Allt í lagi, ég veit að allt þetta hljómar gróteskt og kjánalegt, en ég fullvissa mig um að "Miami Golem" er í raun létt og auðmeltanlegt bragð. Fyrri helmingur myndarinnar kann að þykja of erilsamur og ruglingslegur, vegna þess að Alberto De Martino reynir að halda söguþræðinum leyndum með því að nota fráleita rauðsíld. Það eru subliminal draugaleg útlit, stuðningspersónur hegða sér ýkt dularfulla án raunverulegrar ástæðu og á ákveðnum tímapunkti eru jafnvel vangaveltur um týnda heimsálfu Atlantis. Þetta er þó allt villandi bólstrun og um leið og uppsetningin er nokkurn veginn skýr breytist "Miami Golem" í venjulega popp-hasarmynd frá upphafi níunda áratugarins með blóðugum fjöldamorðum, skrautlegum eltingaþáttum (í Everglades í Flórída!), sprengingar, óþarfa kjaftæði og viðbjóðsleg lítil fósturskrímsli í krukkum. Nú vil ég í rauninni ekki vekja þá tilfinningu að "Miami Golem" sé glataður og óverðskuldað óljós gimsteinn ítalskrar nýtingarbíós. Ekki gera mistök, þetta er frekar slæm mynd! Atburðir verða bara þolanlegir ef þú sættir þig við heimsku og samhengisleysi söguþráðarins og ef þér tekst það ekki, ja en þetta er bara stanslaus kvikindi af neikvæðum hliðum. Leikaraframmistaðan er sársaukafull hræðileg. Sérstaklega B-mynd öldungurinn John Ireland, sem erkitýpískur James Bond illmenni, virðist ekki hafa minnsta áhuga á handritinu. Það má sjá af grimmum hans og hvernig hann kemur línunum sínum til skila að honum finnst líka öll framleiðslan vera seinþroska og einfaldlega skráði sig í launin. Laura Trotter er sennilega minnst kynþokkafulla kvenkyns losta-hlutur allra tíma og manneskjan sem teiknaði hið dásamlega óreiðukennda VHS-forsíða hlýtur að hafa liðið nákvæmlega eins, því hrífandi stelpan á forsíðunni kemur hvergi fram í myndinni. Þvílík vandræði sem þetta hlýtur að vera fyrir frú Trotter. Samt sem áður, algjörlega tilefnislausar nektarmyndir hennar bæta þetta upp, þar sem hún er frekar heit frá hálsinum og niður. Og að lokum er það hið ógleymanlega atriði þar sem David Warbeck tekur niður þyrlu úr skólabíl á ferðinni með venjulegri skammbyssu! Ég held að ekki einu sinni John Rambo geti þetta, á meðan hann er nautakökumaður í Víetnam og persóna Warbeck er einfaldur sjónvarpsfréttamaður.