Ég mun gefa þessari mynd tvær stjörnur vegna þess að hún er full af fallegri ljósmyndun. Annars er það helst af klisjum og staðalímyndum: Fjallafólk er annað hvort vitlaust hvítt rusl af ofstækisfullri trú eða tötraðri rasistategund, eða vitrir hvítir indíánar. Indverjar eru töfrandi fólk sem hreyfir sig hljóðlaust, getur horfið á örskotsstundu, talað við dýr og lesið hugsanir yfir langar vegalengdir. Og svo framvegis og svo framvegis. Í gegnum myndina var ég sífellt að velta fyrir mér hvað væri tilgangurinn með myndinni (annað en að sýna mér fallegar myndir af fjöllum, bjálkakofum, skógi, úrvali af dýrum, frjálslyndum fjallabúum og viðbjóðslegu fólki í kirkjan). Söguþráðurinn snerti fjöldann allan af málum en kannaði ekkert þeirra ítarlega. Þetta var hvorki saga um að alast upp í þunglyndi, né um að vera munaðarlaus, né um baráttu fyrir sjálfsmynd. Það reyndi að vera allt þetta og meira til, sem gerði það yfirborðskennt og ófullnægjandi. Þótt myndin hafi átt að fjalla um menntun Little Tree, lærum við nánast ekkert um hana. Hann fékk stutt yfirlit yfir sögu þjóðar sinnar (sem var hugrökk og stóísk) og eimingarsýning; reyndi fyrir sér við að höggva við (sem hann mistókst) og viskí í gangi (bókstaflega); lærði að lesa (og kannski að skrifa) með hjálp ömmu og orðabókarinnar hennar - og það var það. Svo virðist sem hann hafi ekki lært mikið á meðan hann var í heimavistarskóla vegna þess að hann var lokaður inni á háalofti. Hins vegar sáu amma og afi og persóna Graham Greene til þess að á endanum varð Little Tree mjög andleg manneskja sem hafði aðalmarkmið sem fullorðinn maður. - eftir, og ég er að umorða hér, "að hjóla með Navajos" og "að lenda í nokkrum stríðum" - var að "ná" með ömmu og afa og persónu Graham Greene á himnum (í stað þess að segja, deita stelpur, gifta sig, eignast börn eða önnur slík vitleysa).Síðast en ekki síst verð ég að segja að mér fannst verslun afa vera móðgandi. Af hverju þurfti þetta að vera enn viskí? Til að vinna gegn staðalímyndinni um "drukkinn Indverja"?