Eina myndin fyrir utan Soylent Green sem hefur slíkt vonleysi er On the Beach. Báðar myndirnar fjalla um afleiðingar hamfara af mannavöldum fyrir tegundina og plánetuna. On the Beach með kjarnorkustríði og Soylent Green með umhverfiseitrun jarðar. Kannski er ástæða til bjartsýni því frá og með 2007 höfum við ekki náð hvorugum heimanna sem lýst er í þessum myndum og við áttum að gera það núna. Í New York-borg búa enn um 8 milljónir manna en ekki þær 22 milljónir um aldamótin eins og lýst er í Soylent Green. Umhverfisverndarsinnar fagna þessari mynd alltaf sem sýna afleiðingar hnattrænnar hlýnunar. Fyrir sjálfan mig sýnir það líka siðferðið um réttinn til lífs hlaupið á fullt. Það er augljóst að það er ekkert fjölskylduskipulag í þessum heimi heldur.Charlton Heston er einkaspæjari frá NYPD sem býr með herbergisfélaga Edward G. Robinson sem er nógu gamall til að muna eftir jörðinni áður en stórslysin dundu yfir. Það hefur verið framið morð, Joseph Cotten framkvæmdastjóri hjá Soylent Corporation, fjölþjóðlegu fyrirtæki sem hefur fundið upp matvöru, einhvers konar obláta í mörgum litum til að fæða jarðarbúa. Nýjasta vara hennar er Soylent Green. Rannsóknin kemst að því að Charlton Heston fær manninn sinn, en hún leiðir líka til skelfilegra sannleika um Soylent Corporation og framtíð mannkyns. Þegar Heston hrópar í lokin að Soylent Green sé úr fólki, að við séum orðin ætt mannæta, þá er það skelfilega að það er ekkert val. Við höfum klárað plánetuna og við verðum að éta dauða okkar til að lifa af. Þetta var kveðjuframmistaða Edward G. Robinson og í endurminningum hans talaði Heston á áhrifamikinn hátt um Robinson þótt þeir hefðu ólíkar stjórnmálaskoðanir. Nokkrum vikum eftir að Robinson umvafði lokaatriðið í dauða skjásins með samþykki líknardráp, lést hann í raunveruleikanum. Ekki margir sem gerðu það, en Heston vissi að Robinson var í dauðafæri og enginn leikari var þátttakandi í loka dauðasenunni á milli þeirra tveggja. Þó að stundaskráin hafi verið slökkt þýðir það ekki að heimurinn sem Soylent Green sá fyrir sér gæti ekki komið til framhjá. Vonandi höfum við ekki bara vitsmuni, heldur tilfinningu fyrir sameiginlegri ábyrgð til að koma í veg fyrir að það gerist.