Sumir segja að þetta sé besta mynd sem PRC hefur gefið út, ég er ekki viss um það þar sem ég á góðan stað í hjarta mínu fyrir suma leyndardóma þeirra. Ég mun segja að þetta er líklega ein sérstæðasta mynd sem þeir, eða önnur stúdíó, dúr eða moll, hefur gefið út. Söguþráðurinn er einfaldur. Draugur ranglega aflífaðs ferjumanns er kominn aftur í mýrina til að drepa alla þá sem beittu honum sem og öll afkvæmi þeirra. Inn í þessa blöndu kemur barnabarn fórnarlamba einnar draugs, núverandi ferjumanns. Hún tekur við ferjubransanum þar sem draugurinn lokar á manninn sem hún elskar. Hjúpuð þéttri þoku og stillt fyrst og fremst á eina mýrarsettið er þetta meira tónlistarljóð en venjuleg kvikmynd í fullri lengd. Hlustaðu á takta samræðunnar, sérstaklega í fyrstu senur, þeirra er ljóðrænt taktfall fyrir þeim. Sömuleiðis er svipuð kadence og myndavélaverkið þar sem það ferðast fram og til baka um mýrina eins og það fari fram og til baka um dyrnar milli lífs og dauða, sakleysis og sektarkenndar. Myndin minnir mig meira á óperu-, óratoríu- eða tónlistarkennslu en venjulega hryllingsmynd. Þetta er ótrúlegt stykki af kvikmyndagerð sem er líklega einstakt í kvikmyndasögunni. Þetta er ekki til að svíkja Lilly. Þetta er hryllingur/leyndardómur á lágu kostnaðarhámarki sem segir þér fallega litla sögu sem mun halda þér skemmtun. Saga hennar um ást og hefnd er það sem skiptir máli hér, ekki ljóðræn kvikmyndagerð og hún heldur þér fyrst og fremst athygli (tæknilegu hliðarnar eru bara gluggatjöldin.) Ef það er einhver raunverulegur galli þá er ódýrt framleiðsluna. Þokan skapar að vísu stemningu en felur líka þá staðreynd að þessi mýri er algjörlega á þurru landi. Stöðugt fram og til baka yfir hana er í lagi í smá stund en jafnvel eftir 58 mínútur óskar maður þess að við gætum séð eitthvað annað. Ekki misskilja mig, mér líkar vel við myndina. Þetta er góð lítil kvikmynd sem ég vildi óska ​​að væri örlítið minni fátækt. Það er örugglega þess virði að skoða ef þú getur rekist á það.