Ég hafði beðið í nokkur ár áður en þessi mynd kom loksins út í Englandi, en var að mörgu leyti mjög ánægður þegar ég sá hana loksins. Það er margt frábært við myndina, til að byrja með leiklistina. Það er ekki eitthvað sem ég hef mikla þörf fyrir í hryllingsmynd, en fólkið í þessari mynd lagði sig alla fram. Þetta og sífellt grípandi og áhugaverða handritið, með fallegu Lovecraftian yfirbragði, gefur myndinni alvöru traustan burðarás. Bættu við þetta skömmtum af súrrealískum martraðarmyndum og stöku hryllilegum látum og myndirnar eru sigurvegarar. Það hefur mína uppáhalds tegund af gore líka, yfirnáttúrulega og splatterandi. Sömuleiðis eru persónur Marcusar, hinn reiði líkamsbyggingarkynhneigði og Daisy, þroskahefta elskhugi hans/leiktæki, virkilega æðislegar og pirrandi á stundum, og gefa mikið út, allt fer tilfinningu um sjúklega fullorðinsbrjálæði sem virkar vel með tíðum freudískum yfirtónum. . Þetta er ein áhrifamesta nýlega hryllingsmyndin, miklu meira átakanleg eða þarna úti en nokkuð sem Hollywood getur framleitt. Eina kjaftæðið mitt var að ég vildi að endirinn væri dekkri í tóninum, en hann virkar samt, þannig að á heildina litið myndi ég virkilega mæla með þessu fyrir alvarlega hryllingsáhugamenn.