Maður, í hvaða fjanda var fólkið sem gerði þessa mynd? Og enn mikilvægara hvar get ég fengið? Upphafsatriðið setur tóninn fyrir myndina: kona sem hriktir sig nakin í eldhring og breytist í varúlf. Og þetta er engin „American werewolf“ umbreyting Rick Baker, gott fólk. Við erum að tala um einhverja verstu förðun sem tekin hefur verið á kvikmynd hér. Ég get rétt ímyndað mér að einhver grýttur ítalskur breiði lími á nakta Annik Borel (sem leikur Danielu, aðalsöguhetju myndarinnar (er það orð?)), og biður hana um að rúlla í skinn. Svo slæmt er þetta. Héðan í frá gerist það ekki mikið betra. Mínútum er sóað þegar karlkyns leikararnir tyggja um landslagið og tugga um Danielu og ástand hennar eða eitthvað (ég man það ekki, en samræðurnar eru svo slæmar ef þú hlærð ekki að þeim að þú grætur). Það fyndna er Daniela er ekki einu sinni varúlfur, hún er geðsjúklingur sem verður geðveikur þegar maður er í kringum sig (skiljanlegt, þar sem henni var nauðgað sem barn) svo hún heldur að hún verði varúlfur eins og forfaðir hennar (opnunaratriðið). Hún getur ekki annað en rifið úr hálsinum á hverjum manni sem hún hittir og hún vill bara vera elskuð! Hlutirnir byrja að horfa upp á Danielu þegar hún hittir og verður ástfangin af töff áhættuleikara sem kemur ekki „þáttunum“ af stað. Skoðaðu uppsetninguna hér, einn af þeim ljúfustu sem þú munt sjá (hlæjandi og faðmandi eftir að hafa kafað með höfuðið í gegnum glugga). Heppni Danielu stenst ekki þar sem myndin tekur grimmilega stefnu, hún er skyndilega barin og nauðgað af hópur þrjóta sem drepa áhættuleikarann. Daniela minnir á „Ég spýta á gröfina þína“ og hefnir blóðugrar hefndar á nauðgarum sínum. Þetta eru 100 mínútur af lífi mínu sem ég mun aldrei fá aftur. En hey, það er leikurinn sem þú spilar þegar þú ert kvikmyndanörd.