Ég hef aldrei lesið Bradbury skáldsöguna sem þessi mynd er byggð á en af ​​því sem ég hef safnað saman verður hún áhugaverð (þegar ég loksins les hana og ég mun gera það). Athugasemdir mínar verða eingöngu byggðar á myndinni. Um leið og ég sá kerruna vissi ég að ég yrði að sjá hana og var svo spenntur en þegar ég loksins gerði það var ég svo vonsvikinn að það var sárt. Þetta er vegna þess að myndin sjálf fannst svo áhugamannleg. Leikararnir voru ekki vel leiknir (þó Robards og Pryce séu báðir góðir leikarar - bara ekki hér). Krakkaleikararnir, að því er virtist, voru bara beðnir um að mæta, fara í föt persónanna, segja línurnar og gera andlitin. Leikmynd og leikmunir voru ódýrir og óraunhæfir. Leikstjórnin var furðu slæm. Ég var svo hissa á hræðilegu þessu að ég þurfti að fara á netið og athuga hver leikstýrði því, bara til að sjá hvers konar vinnu hann hafði unnið. Klippingin var klippt og líma og söguþráðurinn (handritið) var einmitt það líka (þótt höfundurinn hafi sjálfur komið við sögu, kaldhæðni?). Uppbygging spennunnar, óttans og spennunnar var svo mild að hún var árangurslaus þegar hápunkturinn loksins kom. Ég hef lesið sum ummælin um þessa mynd og á erfitt með að trúa því að fólki líki í raun og veru. Það sem særir mest er hvað efnið er áhugavert og skemmtilegt og forvitnilegt. Það hafði svo mikla möguleika. Því miður var myndin svo tæknilega léleg að það tekur af ljóma sögunnar.