Ég var í leiðangri til að horfa á Uwe Boll myndir til að sjá hvort þær væru í raun eins slæmar og allt það. Sá fyrsti sem ég sá, BloodRayne, var ekki algjört tap. Mér fannst hún meira en flestir og gaf henni reyndar 4 af 10. Næst var fyrsta House of the Dead myndin. ÞAÐ var nú hryllilega vont. Ég gat þolað að horfa á tíu mínútur af því og spóla aðeins áfram, og það var allt. Ég sá hvert það var að fara og ég þurfti ekki að sjá meira af því til að gefa því aðeins 1 af 10. En ég hafði aðgang að framhaldinu líka (sem er þó ekki eftir Uwe Boll, en , á dularfullan hátt, skrifuð af sömu strákunum og skrifuðu svo óhæfan þann fyrsta), og þar sem hann fékk hærri einkunn á IMDb en upprunalega, þá datt mér í hug að gefa honum séns. Og ég náði reyndar að horfa á þetta allt. Það byrjaði með skemmtilegum tilvísunum og flottum línum (eins og hvernig forsetinn fékk skipanir sínar frá varaforsetanum!), og leikaralega séð er það ljósárum betra en það fyrsta. Hér erum við með flottar töffarar eins og hina ofurheitu Emmanuelle Vaugier, en svalur hennar er í liði með Carrie-Anne Moss, Claudia Black og Evangeline Lilly. Maður, ég vona að einhver Matrix-mynd komi með henni einhvern tímann. Og hin alltaf yndislega, ofurloftháða Victoria Pratt. Ég elska íþróttakonur. Og það var líka Nadine Velazquez (Catalina í "My Name Is Earl"), sem stóð sig nokkuð vel. Sagan var ekki mikil, og hasarinn var heldur ekki frábær, og endirinn var vonbrigði, eins og þeir gerðu. ná ekki hlutverki sínu. Jæja, að minnsta kosti lifðu aðalstöðvarnar tvær af. Held að þetta sé líka lítill sigur. Gott leikaralið, en frekar slæm mynd. Leikararnir gera það áhorfanlegt, en það er ekkert raunverulegt efni þar.3 af 10.