***SPOILERS*** ***SPOILERS*** Full af eftirminnilegum augnablikum (eins og tilvitnunin hér að ofan, ódauðleg af Primus), segir Deliverance sögu af fjórum strákum sem fara í ferð út í villta skóginn til að fara á flúðasiglingu og komast í burtu frá stórborginni í smá stund aðeins til að komast að því að gaman þeirra tekur fljótlega slæma stefnu. Þetta er ekki Hollywood mynd. Það eru nánast engar tæknibrellur, umgjörðin er einstaklega raunsæ og ekkert er sykurhúðað eða fallegt. Borgarstrákarnir líta út eins og borgarstrákar og meira að segja harðjaxlinn Louis, sem Burt Reynolds túlkaði af nákvæmni, er greinilega upp á náð og miskunn náttúrunnar í þessari ferð. Þetta er fullkomið dæmi um hvað-ef mynd. Hvað ef nokkrir vinir fóru í flúðasiglingu á svæði í skóginum sem enginn þeirra þekkti, og enduðu með því að reyna í örvæntingu að forðast að vera dæmdur fyrir morð sem þeir neyddust til að fremja til að bjarga eigin lífi? mjög sterkur þáttur í myndinni sem fjallar um samfélags- og stéttaskipan og samband (eða skort á því) milli landsbyggðar- og borgarbúa. Þegar strákarnir fjórir koma í skóginn snemma í myndinni vita þeir greinilega ekki alveg hvernig þeir eiga að umgangast fólkið sem býr þarna úti og þeir tala við þá eins og þeir séu ekki vissir um hvort þeir skilji eða geti átt samskipti. Þessi samskiptablokk er eftirminnilegasta myndskreytt í banjósenunni í einvígi, þar sem þeir eru að reyna að gasa upp bílinn og vörubílinn og fá einhvern til að keyra ökutækin niður ána fyrir sig. Á meðan Drew og augljóslega innfæddi og líklega andlega vanti strákurinn á veröndinni eru að keppast við gítarinn sinn og banjó (eitt besta atriði myndarinnar), á Louis í nokkrum erfiðleikum með að kaupa bensínið og Bobby gerir athugasemd um erfðagalla og hversu sorglegt þetta er allt saman. Þegar drengurinn snýr sér frá Drew, sem hafði boðist til að taka í höndina á honum eftir stórkostlega jammstundina þeirra, segir Bobby honum að gefa krakkanum nokkra dollara, vitandi að enginn þeirra er alveg viss um hvernig á að bregðast við. Þetta er svona hlutur. sem við sjáum í Frelsun sem setur upp svo mikið af þeirri spennu sem á eftir að fylgja. Þetta frábæra atriði þar sem mikið var gaman (þar á meðal fyndnasta 'redneck dancing' atriðið þar til O Brother, Where Art Thou?) endaði með því að allir voru óþægilega óvissir um hvað þeir ættu að gera í kringum hvern annan. Þetta fólk er epli og appelsínur og það lifir eftir allt öðrum lífsreglum. Fólkið sem Louis, Bobby, Drew og Ed hitta í hæðunum ólst upp aðskilið frá nútíma samfélagi og nútíma lögum og lifa eftir reglum náttúrunnar, sem fela ekki í sér að þú skalt ekki drepa. Ruglaðir yfir óþægilegri hegðun sinni lögðu vinirnir fjórir af stað á ána í von um að skrýtninni ljúki og ævintýrið hefjist. (spillir) Þegar þeir eru stuttlega aðskildir frá hvor öðrum og Ed og Bobby hlaupa inn í brekkurnar við ána. sem verða fljótt óþægilega, óvissan um hvernig þetta fólk lifir - sem var komið á af senuinu hér að ofan - kemur við sögu til að skapa sem mesta spennu á meðan atriðinu stendur. Ég held að gott merki um gæðaspennusögu sem þessa sé að hörmulegur þáttur myndarinnar, nefnilega líkamsárásir og raunveruleg morð, tekur mjög lítinn skjátíma en er eftirminnilegasti hluti myndarinnar. Það er ekkert tilefnislaust ofbeldi hér, það er allt til staðar í augljósum tilgangi og það nær ótrúlega kröftugum áhrifum. Átakið snýst um ofbeldisfullan árekstur tveggja mjög ólíkra tegunda fólks og hvað getur gerst þegar það lendir óvart í stríði við hvern og einn. annað. Ferðin niður restina af ánni eftir árásina, sem tekur meirihluta myndarinnar, skilar stórkostlega áhrifaríkri spennu og heldur þér á sætisbrúninni á meðan ekki sprengir þig með svo miklu að gerast að þú verður dofinn. Það er furðu áhrifaríkt þegar við komumst að því að Ed gæti vel hafa drepið rangan mann þarna uppi á bjargbrúninni og spennan í myndinni hættir ekki einu sinni þegar þrír eftirlifandi meðlimir liðsins ná botni árinnar. , vegna þess að þeir afhenda lögreglu vafasama skýringu á því hvað gerðist þarna uppi á ánni og hvers vegna mágur aðstoðarmannsins er týndur. Þetta er mjög truflandi mynd, sem er til marks um velgengni hennar, því það er nokkuð augljóst að svona mynd er ætlað að hrista aðeins upp í fólki. The Hillbillies eru mannleg (þ.e. raunsærri) útgáfan af undirmannlegum rauðhálsum sem sjást í barnalegum en nokkuð svipuðum myndum eins og Gator Bait og Gator Bait 2, sem hvorug þeirra gæti mögulega verið líkt við tímalausa mynd eins og Deliverance. Þegar við fylgjumst með þessum fjórum mönnum í gegnum hina örlagaríku helgi þeirra í skóginum, þá er náttúrulega þátturinn svo raunverulegur og við kynnumst karlmönnum svo vel og á svo lúmskan hátt að það er næstum eins og við, einstaklingar áhorfenda, séum í raun og veru. fimmti liðsmaður. Það er ekki oft sem kvikmynd getur rekast þannig á.