Myndin byrjaði nógu vel. Það varð til þess að náungi lenti í glóandi grænum loftsteini, fékk ofurkrafta (telekinsis, röntgensjón, ósérhæfni, flug, getu til að tala við hunda, ofurhraða, hitasjón og hæfileika til að láta plöntur vaxa stórar og hratt), og berjast gegn glæpum. Þaðan er allt niður á við. Meteor Man fær búning frá mömmu sinni, berst við gengin þar sem búsettir eru og á í mörgum afbrigðum fundum með leiðtogum glæpagengisins sem þjónar þér til að koma þér fyrir vonbrigðum, langan og heimskulegan endi. Það væri ekki svo ótrúlega slæmt ef það væri ekki eins og að horfa á hnefaleikaleik þar sem bardagamennirnir tveir þykjast lemja hvorn annan á meðan áhorfendur standa og horfa áfram á meðan bardagamennirnir halda bara áfram að dansa. Þrátt fyrir allt þetta bull hefur myndin góða punkta. Þar kemur skýrt fram að ef þú reynir að taka á móti klíku einn þá munu þeir koma aftur heim til þín og særa þig. Þar kemur fram að klíkur og samfélög þurfa að sjá raunverulega óvini sína (stóru yfirmennirnir sem nota þá í eigin tilgangi til að mylja heiðarlegt fólk inn í gettótilveru). Þar kemur líka fram að fólk þurfi ekki ofurhetjur ef það er tilbúið að vinna þar sem samfélag eyðileggur rándýrin sem skaða það. Einu skilaboðin sem það raunverulega skortir er að kjósendur ættu að tryggja að kjörnir embættismenn þeirra (Rudolph Giuliani, Marion Barry, Ronald Reagan, George W. Bush, & George H.W. Bush) séu ekki glæpamenn líka.