Það er erfitt að segja til um hverja þessi mynd er ætluð; persónusköpun og stílbragð í "Children's ITV" seríu sem er samsett með ástralskri sápu, en samt miðar efni, nekt og tungumál að eldri áhorfendum. Fyrsta hálftímann hefur kvenhetjan Justine heimspeki um að missa meydóminn og er afskaplega vandræðaleg fyrir alla eldri en 18 ára. Algjört uppdráttur af „Ferris Bueller“, allt frá því að tala við myndavélina niður í grafíkina á skjánum. Nördi vinur hennar Chas kemur með hana á tölvumessu þar sem sprenging varð. meðan á notkun sýndarveruleikavéla stendur breytir hún henni í karlmann. Eða í raun, býr til karlkyns alter-egó af henni, sem heitir Jake. Líttu ekki svona á mig; Ég er bara að segja frá því hvernig hún var sýnd. Eftir þetta er myndin vægast sagt skemmtileg um tíma; meðal alls kyns leiklistarskólaróðurs er aðeins Rupert Penry-Jones sem kemur með alvöru kómískan blæ á hlutverk sitt sem Jake, sem er föst í mannslíkamanum. Það eru skemmtileg atriði þar sem Jake er að takast á við nýja líkama sinn og nýjar tilfinningar; ekkert sem þú hefur ekki séð áður, en í þessari mynd muntu grípa í allt sem er skemmtilegt. Því miður hittast Justine og Jake og bráðskemmtileg uppátæki koma upp (vil ég), þar sem eigendur sýndarvélarinnar koma við sögu sem vilja ræna Jake til að stunda kynlíf með honum, skoða hann eða eitthvað. Allavega, það er bara afsökun til að fylla hálftíma aukalega með einhverjum sprengingum og bílaeltingum; fyrir svona ódýra kvikmynd koma sprengingarnar oft og háværar, sem bendir til þess að peningunum hafi verið eytt á öllum röngum stöðum. Á endanum áttar kvenhetjan sig á því að hún getur ekki orðið ástfangin af sjálfri sér, eyðir alter egoinu sínu og endar á því að í skyndikynni með nördinu til að missa meydóminn (þetta er væntanlega það sem á að líða fyrir hamingjusaman endi á tíunda áratugnum). En aðeins eftir að hann tekur af sér gleraugun og setur á sig hárgel og leðurjakka; guð forði henni í raun og veru að stunda kynlíf með einhverjum sem _lítur_ út eins og nörd. Auðvitað er þetta dálítið niðurrifsefni - á þessum tímum PC-mynda sem segja þér að elska og vera þú sjálfur, og að allir séu sérstakir á sinn hátt, er hressandi afturhaldssöm að hafa kvikmynd sem öskrar "CONFORM!" á þig, og kemur fram við meyjar og nörda með þeirri fyrirlitningu sem þeir eiga skilið. Persónulýsingin er einföld skelfileg; nördinn er mjög nördaður (herbergi fullt af tölvum, þykk gleraugu, félagsþroska, meydómur, enginn leðurjakki), það er drusla, hún er mjög drusluleg (ljóshærð, þröngir kjólar, appelsínugul brún, vampy fylgitónlist), það er djók, hann er mjög... jæja, þú skilur myndina. Það er hægt að komast upp með svona persónusköpun í breiðri gamanmynd, en "Virtual Sexuality" er ekki mjög fyndið. Það er aðeins vægast sagt skemmtilegt á köflum og ömurlegt á öðrum. Það þarf mikið til að jafn sæta kona og Justine (leikin af Lauru Fraser) fari í taugarnar á mér, en henni tekst það. Ekki láta titilinn blekkjast; það er nákvæmlega ekkert erótískt við myndina og hún fjallar ekki um það hvernig nýja fjarskiptatæknin er að breyta því hvernig við skoðum og eignast sambönd (nema þú heldur í raun og veru að það _sé__ möguleiki á að PlayStation-kerfið þitt gæti sprengt upp og breytt kyni þínu ).