Sem aðdáandi rannsókna Eric Rohmer á samtímastríði kynjanna, var ég mjög fús til að sjá "The Lady and The Duke (L'Anglaise et le duc)" fyrir hvernig hann myndi koma fram við karla og konur í raunverulegu stríði, Franska byltingin. Myndin lítur fallega út, þar sem hver sena er hönnuð sem tímabilsmálverk, eins og taflmynd. Og ég bjóst við miklu tali, þar sem það er stíll Rohmer. En ef til vill var Rohmer haldið aftur af sér með því að byggja handritið á skrifum alvöru konu, það er ástæðan fyrir því að þetta fannst mér að mestu leyti eins og docudrama útgáfa af "The Scarlet Pimpernel." Eins hræðilegt og óhóf Robespierre o.fl., hvernig væri að viðurkenna að frönsku aðalsmennirnir voru spilltir. krakkar? Ég hélt áfram að raula með sjálfum mér: "Marat, við erum fátækir/og aumingjarnir verða fátækir;" þú gætir líka valið lag úr "Les Miz." Ég var ekki alveg eins samúðarfull þar sem aðalpersónan þarf að fara fram og til baka á milli borgarbúa og sveitaseturs til að vera á undan byltingunni. Á einum tímapunkti heldur vinnukona hennar því fram að búrið sé bert en tekst örugglega að útbúa fínan mat. Ég einfaldlega skildi hana ekki, enskan samúðarmann sem til skiptis hafnar og ver fyrrverandi elskhuga sinn og verndara þar sem hann og byltingin halda áfram að breyta pólitískum áherslum; Ég held að ég hafi átt að hafa meiri samúð með samkvæmni hennar en pólitísku uppátæki þeirra, eins og persóna úr "The Scarlet Pimpernel." Hey, eina ástæðan fyrir því að hún fór ekki heim var skömm hennar eftir framhjáhald og barn með prinsinum af Wales eða einhverjum. Venjulega á byltingarkenndu tímabili eru einhverjar breytingar í gangi í samskiptum karla og kvenna, en ég sá enga hér. Ég fór einu sinni á Herbert Marcuse fyrirlestur sem lauk með löngum spurningum og svörum; Síðasta spurningin, frá áheyrenda sem var miklu eldri en við hinir fylgjendurnir, djöfull var hún með grátt hár, "Af hverju eru byltingarmenn svona grimmir?" Það var hæpið að henni og Marcuse lét sér ekki nægja að svara því alvarlega - en það er það eina efnislega sem ég man eftir frá öllu kvöldinu. Rohmer sýnir fram á að gagnbyltingarmenn eru líka grimmir og lærdómsríkir.(upphaflega skrifað 8/11/2002)