Byrjaðu á þeirri forsendu að þú munt gera hvað sem er til að skipta út týndu ástinni þinni fyrir útlit. Henda inn vísindalegri þekkingu þinni á vanskapandi sjúkdómi (er þetta ekki efni sem Leo G. Carroll fékk frá kóngulóaeitrinu í "Tarantula"). Henda því inn í að aðalpersónan, í stað þess að finna einhverja leið til að laða að ungu konuna, stundar harðorða eltingarleik, þar til hann vekur algerlega athygli að sjálfum sér og þarf að klekkja á þessu geðveika plotti: Ef hann getur gert föður stúlkunnar veikan , þá hjálpa honum að jafna sig, hún mun giftast honum. Vandamálið er að flestir atburðir eru tilviljunarkenndir og ófyrirsjáanlegir. Hver sem er með hálfan heila hefði séð í gegnum hlutina. Það er þriðji aðili, kona sem læknirinn, leikinn af J. Carroll Naish, hefur meðhöndlað af mikilli ónæmi. Þú veist að hún á eftir að vera þáttur. Það er líka górilla sem er geymd í búri sem er stundum notuð fyrir himnaríki. Jæja. Það er svo lítið vit í þessu who thing að þetta slær í gegn og fólk fær sína réttu eftirrétti.