Ég hef aldrei skilið aðdráttarafl Garbos. Hún kemur alltaf fram í myndum sínum sem föst, ekki alveg aðlaðandi, og þessi pirrandi rödd sem hefði getað drekkt túbuhlutanum. Hún var líka mjög takmörkuð leikkona, eins og Gloria Swanson var miklu betur settur á tímum þögla. Í þessari síðustu mynd hennar er frammistaða hennar í meðallagi og jafnvel óörugg. Hún reynir mikið en allt kemur fyrir ekki vegna þess að handritið er jafnvel verra en leikur hennar. Það væri skrúfað rómantík sem er aldrei einu sinni trúverðugt og kemst aldrei af stað (jafnvel þó að Melvyn Douglas nái að komast í loftið í skíðasenunum, sem eru í raun það eina skemmtilega hérna). Það var möguleiki en handritið misheppnast í næstum öllum deildum, sóar hverjum leikara í það. Douglas og Garbo voru með nógu góða efnafræði saman en þessi er ekki einu sinni blettur á Ninotchka, sem mér fannst líka mjög ofmetið.