Fyrst komu þeir fyrir kommúnista og ég talaði ekki, því ég var ekki kommúnisti. Síðan komu þeir til að sækja Gyðinga, og ég talaði ekki, því ég var ekki Gyðingur. Svo komu þeir til að sækja kaþólikka og ég talaði ekki, því ég var mótmælandi. Svo komu þeir til mín og á þeim tíma var enginn eftir til að tala máli mínu. Eignast séra Martin Niemoller, 1945Þegar þú stendur frammi fyrir óþoli eða óréttlæti, er auðveldast að gera ekkert - talaðu upp og þú átt á hættu að verða hlutur til háðungar. En hvenær er nóg orðið of mikið? Gyðingahatur á heimsvísu leyfði þjóðarmorðsstefnu Hitlers að dafna og jafnir skammtar af hræðsluáróður og fáfræði gerðu það mögulegt fyrir andkommúnistahreinsanir á McCarthyisma að eyðileggja líf þúsunda manna. Aðgerðarleysi gerir mann ekki síður sakhæfan. Lawrence Newman er kameljón af manni: hljóðlátur og ólýsandi blandast hann umhverfi sínu óaðfinnanlega. Lawrence líkar ekki að blanda sér í málið - þegar hann verður vitni að árás á unga konu segir hann engum frá því og fer að málum sínum. Heimur hans fer í glundroða þegar hann kaupir gleraugu og er ranglega talinn vera eitt af „þeim“. Viðhorf Lawrence til heimsins og sýn hans á hann er að eilífu breytt. Þó að efni þessarar myndar sé ekki nýtt er framsetning hennar örugglega einstök. Það er miklu auðveldara að skilja óskynsamlegt eðli fordóma, þegar þeir eru settir í ákveðið samhengi - Lawrence hefur meiri áhyggjur af þeim forsendum að hann sé gyðingur, heldur en skoðanir árásarmanna sinna. Hann telur að ef hann leiðréttir þetta "yfirsjón" að allt verði í lagi, ekki átta sig á því að rökfræði og fordómar haldast aldrei í hendur. Hvort sem ég er að leika svindlara (það eina sem mér líkaði við „Fargo“) eða sýslumann, sem er fínn heimamaður, þá eru hlutverk William H. Macy tengd sameiginlegum þræði - persónur hans deila fíngerðu, vísvitandi yfirbragði sem gefur þeim efni. Macy neglir Lawrence niður í minnstu smáatriði og segir meira með leynilegu augnaráði eða skjálfta í röddinni en blaðsíðu af samræðum. Með því að sýna, frekar en að segja, er Lawrence fær um að deila ótta sínum og ráðaleysi með áhorfandanum. Aukahlutverkið leiðir söguna saman. Laura Dern er sannfærandi sem Gerty, sprengjukona Lawrence með fortíð. Trailer park gróft, enn annars veraldlega vitur, hún hefur líka fundið reiði fordóma vegna "mistaka" og óafvitandi versnar ástand Lawrence. Michael Lee Aday (aka „Meatloaf“) er ógnvekjandi þar sem Fred, frummyndin rauðhálsinn í næsta húsi, jafnir fáfræði og eitur, safnar nágrönnum að illvígum málstað sínum. Mitt í ringulreiðinni er Finklestein (David Paymer), þungamiðja yfirgangsins og rödd skynseminnar sem vekur mikilvægu spurningarnar. Jafnvel túlkun Paymers kemur í veg fyrir að Finklestein verði staðalímynd eða einhver sem hefur það eina markmið að vekja samúð, sem gerir hann að einum sterkasta frammistöðu myndarinnar. Þétt klippingin og klippt kvikmyndatakan skapar hreina mynd með fáum truflunum og blöndun. andrúmsloft klaustrófóbíu með smábænum USA tilfinningu - það er í senn huggandi og truflandi. Vísvitandi notkun á harðri tvítóna lýsingu til að leggja áherslu á illgjarna þætti verksins og vandlega skorin hljóðrás eru kraftmikil án þess að vera yfirþyrmandi. Að lokum endurskapa leikmynd og búningahönnun tilfinningu tímabilsins, ómissandi þáttur í boðskap myndarinnar.“Óhefðbundin nálgun „Focus“ í að takast á við fordóma er næg ástæða til að mæla með þessari mynd. Líttu bara á frábæra sögu, traustan leik og útlit myndarinnar sem auka bónus.