J.S. Cardone leikstýrði lítt þekktri 'Video Nasty' árið 1982 sem nefnist "The Slayer" og hefur síðan þá haldið áfram að hafa hönd í bagga með handfylli kvikmynda í fullri lengd; þar á meðal sorp vampírumyndin The Forsaken frá 2001. Nýjasta kvikmyndin hans í fullri lengd, Wicked Little Things, státar af söguþræði sem hljómar vel ásamt hrollvekjandi plakati sem ég virðist muna eftir að hafi komið upp fyrir nokkrum árum í tengslum við kvikmynd sem Tobe Hooper átti að leikstýra. Jæja, ég býst við að honum hafi fundist þessi vera of lík kjánalegu uppvakningasveppamyndinni hans 'Mortuary' og hafnaði því þessari. Ég ásaka hann heldur ekki um það. Söguþráðurinn fjallar um móður og tvær dætur hennar sem flytja í gamalt hús í fjöllunum sem eitt sinn tilheyrði látnum eiginmanni hennar. Hins vegar, það sem þeir gera sér ekki grein fyrir er að um hundrað árum fyrr; Hópur barna sem voru notaðir sem námumenn voru föst í námustokki. Þeim er náttúrulega ekki lokið og þeim tókst að lifa af raunir sínar og fara nú um svæðið í leit að hefnd Myndin er í rauninni samansafn af klisjum; frá yngsta krakkanum með „ímynduðum vini“, móðurinni sem vísar því á bug og öllu venjulegu uppvakningadrasli. J.S. Cardone reynir að koma hryllingsaðdáendum aftur á hliðina með áföllum og svekkjandi senum (aðallega með krökkum) en það er ekki nóg. Sagan spilar heldur ekki mjög vel og minnti mig eiginlega of mikið á fyrra Mortuary, og það er ekki gott (þó að Mortuary sé í raun betri mynd en þessi). Leiklistin er heldur ekkert til að skrifa um; Lori Heuring er ágætis útlit, eins og elsta dóttir Scout Taylor-Compton; en hvorugur nær að skila áhugaverðri frammistöðu. Chloe Moretz er aðeins betri en venjulegur barnaleikari. Söguþráðurinn fær varla trúverðugleika og raunar getur handritið ekki einu sinni verið nennt að útskýra ástæður þess að krakkarnir ráðast á heimamenn. Þetta stefnir allt í dæmigerðan og frekar leiðinlegan endi og á heildina litið verð ég að segja að ef þú þekkir hryllingsmyndirnar þínar, þá máttu alveg sleppa þessari!