Þetta er svona kvikmynd sem England getur gert í svefni og það er að meina þetta sem hrós. Vegna velgengni mjög breskra gamanmynda um hátterni í lok eða byrjun tuttugustu aldar, einkum aðlögun á skáldsögum E. M. Forster, fékk þessi mjög Merchant-Ivory-líka framleiðsla í ljósi þess sem hún kom með þegar hún kom út árið 1992. Þetta var einstakt ár fyrir leikkonuna Miranda Richardson, eftir að hafa komið fram sem eiginkona Jeremy Irons sem uppgötvar að eiginmaður hennar hefur átt í ástarsambandi á versta mögulega hátt í DAMAGE, og sem IRA-hryðjuverkamaðurinn sem á endanum klæðist hárkollu og fær viðbjóðslegt áfall. í GRÁTALEIKINNI. Hér leikur hún rólega, kyrrláta tegund af konu í Rose Arbuthnot, sem ásamt Josie Lawrence sem leikur Lottie Wilkins leggur af stað í ferð sem er full af sjálfsuppgötvun. Þær bætast við ólíklegt par af dömum: Caroline Dester, leikin af hinni dularfullu Polly Walker sem líkist mjög vampri Louise Brooks (og ekki bara í hárstílnum sem hún klæðist), og frú Fisher (Joan Plowright). Þessi fjórmenningur mun á endanum renna saman og verða djúpir vinir aðeins vegna þess að sagan er svo full af vori og yfirþyrmandi, draumkenndri sætleika að hún nær næstum því fyrirfram, en þetta er allt í lagi; það er myndin sem hún vill vera. Alfred Molina og Jim Broadbent (þá tiltölulega nýir í hópi bandarískra áhorfenda) fylla leikarahópinn sem eiginmenn aðalpersónanna tveggja, og allt í allt gerir Mike Newell með mynd sinni að lifandi veru af næstum töfrandi þáttum, fullum af rólegum augnablikum og furða.