Ég hef séð þúsundir kvikmynda og hef aldrei skrifað umsögn, en rauða augað sem ég varð vitni að er svo á skjön við glóandi hyllingarnar sem birtar eru hér að ég neyðist til að bjóða upp á tvö sentin mín í mótmælaskyni - og kjósa lægsta mögulega einkunn að færa meðaltalið nær raunveruleikanum. Þetta er daufur, leiðinlegur óþef af mynd sem er eftirminnileg aðeins fyrir afsökunarlýsingar sínar á skotmarki hryðjuverkamannanna (eineltisdiplómata frá John Bolton sem er í raun frábær strákur, veistu ekki) og ó-svo- myndarlegur og vinsæll Dr. Phil (sem maður lærir að metsölubók hans er lesin af tíðum ferðamönnum um allan heim). Eina raunverulega rauða augan sem ég upplifði var að nudda augun í vantrú. Áður en þú gefur út $10 eða svo dollara fyrir þessa B mynd skaltu lesa valið „Tilvitnanir (úr stiklu)“ hér að ofan og spyrja sjálfan þig hvort þú munt virkilega njóta kvikmynd þar sem þetta voru snjöllustu línurnar sem finnast. Því miður er ekkert annað betra í þessari mynd. Grundvallarforsendan er asnaleg; leikurinn er bragðdaufur og óinnblásinn, algjörlega skortur á pro/antagonist efnafræði; möguleiki á spennu er komið í veg fyrir hverja beygju - nema síðustu fimm mínúturnar - með lélegri leikstjórn og eftirvæntingarfullri klippingu; handritið er fullt af ósamræmi eins og: Snemma uppljóstranir um kvenhetjuna sem háskólastjörnu í lacrosse eru dregin í efa þegar hún síðar berst við andstæðinginn með íshokkíkylfu; og söguþræðir eru breiðari en fyrsta flokks (á meðan persónuþróun er eingöngu Coach). Og svo eru það augnablik af mikilli fáránleika, eins og þegar dóttir háttsetts opinbers starfsmanns fer EKKI beint í flugvallaröryggi, við fyrsta tækifæri , til að vara þá við morðtilræði gegn bæði yfirmanni heimavarnarmála og föður hennar. Eða þegar þessi sama kona hleypur helvítis beygð fyrir leður meðfram sléttu flugvallarlínóleum, með stimpla í handleggjum og æðar í hálsinum bólgnar, á meðan hún er í 4 tommu stiletto hælum. Eða þegar eltingarmaður hennar eltir sömuleiðis með sogsár í barka hans. Eða þegar hryðjuverkamenn nota veiðistöng til að koma vopnum sínum upp úr ógnvekjandi hafnarbotni. Ég er alltaf til í að hætta við vantrú, en ég ætla ekki að stökkva upp úr 30.00 fetum án fallhlífar. Það eina góða sem ég get sagt um þessa mynd er að hún sýnir konur sem eru færar (jafnvel í bimbo-formi) að takast á við ýtrustu neyðartilvik - af því tagi kynmyndamyndun sem sárlega vantar í bandarískum kvikmyndum. Fyrir utan það tekur þessi mynd aldrei almennilega á loft og er ekkert meira spennandi en flugið með rauðum augum frá Boston til NY. Manstu síðast þegar þú varðst svikinn af villandi kerrum og glóandi hyllingum - á þessum vettvangi eða annars staðar? Þetta er einn af þessum tímum. Bíddu eftir Red Eye myndbandinu og ekki horfa á það þá heldur.