Eftir nokkurra ára leit að Humphrey Bogart myndinni, "Two Against the World", birtist hún óvænt sem TCM tilboð undir titlinum "One Fatal Hour", First National kvikmynd frá 1936. Persóna Bogey er Sherry Scott, maður sem rekur WUBC, útvarpsstöð sem er að tapa hlustendum. Eigandinn Bertram Reynolds (Robert Middlemass), er aumkunarverður stjórnandi sem kallar á skotið á stöðinni, en felur sig á bak við ákvarðanir sínar með því að veðsetja þær á Scott. Í viðleitni til að auka áhorfendahópinn og tekjur, hefur Reynolds hugmynd um að endurvekja tuttugu ára gamalt morðmál og boðið upp á það sem fimmtán kafla útvarpsleikrit. Scott fær lækninn Martin Leavenworth (Harry Hayden) til aðstoðar til að skrifa leikritið og flytja það í loftinu. Pembroke morðmálið snerist um konu sem var sýknuð af morði á eiginmanni sínum, en aðstæður þeirra eru ekki skýrar. Hins vegar hefur Gloria Pembroke gift sig og lifir nú sem Martha Carstairs (Helen MacKellar), gift farsælum bankamanni (Henry O'Neill), og dóttir þeirra Edith (Linda Perry) er að fara að giftast (sama dag ekki síður) þar sem útvarpsleikritið á að leiða í ljós deili á Gloriu Pembroke). Um það bil að standa frammi fyrir hrikalegum áhrifum þessarar opinberunar, leggja Martha og Jim Carstairs af stað í krossferð til að stöðva dagskrána. Samtímis bregðast verðandi tengdaforeldrar Edith við með því að krefjast þess að hjónabandið eigi sér ekki stað. Án þess að upplýsa lokaniðurstöðuna tekur myndin hrikalega beygju til að hræða áhorfandann. Edith Carstairs stendur frammi fyrir forstöðumönnum útvarpsstöðvarinnar og áminnir Scott og Reynolds hins snáða. Á meðan hann tekur sinn hluta af sökinni fyrir niðurstöðuna, leysir Scott sjálfan sig að hluta með því að hætta í starfi, reka ritara sinn og draga hana út af skrifstofunni og viðurkenna hana fyrir samvisku sína sem hann hafði einu sinni. Með algjörlega snöggum frágangi skilur myndin mann eftir jafn ráðvillta og órólega eins og allar kvikmyndir sem hafa ekki farsælan endi. Með um tug kvikmynda undir beltinu fær Humphrey Bogart tækifæri til að tínast á svið hér með forvitnilegum árangri. Án þess að hafa nafn sem styður leikmenn, rís Bogey við tækifærið með því að taka við stjórninni í takmörkum útvarpsstofanna og rekur þáttinn eins og hann væri hans eigin. Í áhugaverðri persónulýsingu lýsir hann gremju sinni með því að krossa hendurnar yfir hneigðum höfði sínu, og er hálfur tugur á undan svipuðum áhrifum og við munum sjá hann hafa í "Casablanca". Fyrir Bogart aðdáendur er það ósvikið dekur að ná óvæntum blæbrigðum sem þessum.