Elia Kazan, einn besti leikstjóri hér á landi, sýndi að hann ætti jafnan heima í kvikmyndum. Með „Panic in the Streets“ gefur herra Kazan okkur snemma útgáfu af því sem síðar myndi koma, með kannski meistaraverki sínu, „On the Waterfront“, þó að báðar myndirnar deili aðeins vatnsumgjörðinni, því þær eru ólíkar sýn um mismunandi viðfangsefni.Hr. Kazan tekin á staðnum í New Orleans. Aðlögun Daniel Fuchs á Edna og Edward Anhalt sögunum sem eru undirstaða myndarinnar er merkileg að því leyti að hún fer með okkur á staði sem enginn ferðamaður þorði að sjá þegar við heimsækjum "The Big Easy". Einn af stórkostum þessarar myndar er stórkostleg svarthvít kvikmyndataka eftir Joseph MacDonald sem sýnir New Orleans eins og hún gerist best. Einnig gefur tónlist Alfred Newman og lag Billie Holiday skemmtilegan blæ. Þessi mynd hefði getað verið tekin upp í New York eða annarri stórborg í norðurhluta landsins því hún sýnir okkur persónur sem tala meira eins og "broklynese" en kannski suðrænan hreim sem maður gæti heyrt í þeim hluta landsins. Eitt kemur skýrt fram í myndinni, Jack Palance, sem er frumraun á skjánum, rjúkar á skjáinn í hvert sinn sem maður sér hann. Hann var svo ákafur! Á sama tíma sýnir þessi harðjaxli blíðar hliðar á honum þegar hann fer að hitta veikan maka sinn, sem honum er ókunnur, er haldinn illvígum sjúkdómi. Blackie, huggar þennan mann sem strjúkar við sveitt andlitið og rennir höndum sínum í gegnum feitt hár deyjandi mannsins með yfirgefnu. Athyglisvert var líka sú staðreynd að herra Palance og herra Mostel virðast hafa verið að gera sín eigin glæfrabragð, eitthvað svo hressandi vegna þess að báðir leikararnir láta það virðast raunverulegt. Myndin sýnir líka eðlilega hlið með kynningu á Reed fjölskyldunni á upphaf myndarinnar. Við sjáum fjölskyldumann mála húsgögn með ungum syni sínum. Seinna ræða hann og eiginkonan hvernig svo virðist sem þau nái ekki endum saman með launin hans, eitthvað sem margar fjölskyldur þurfa að glíma við daglega. Richard Widmark, að leika venjulega manneskju er ekki eins áhrifaríkt og þegar þessi leikari leikur slægara og ákafara fólk. Barbara Bel Geddes, sem eiginkonan, hljómar eins og hún sé úthverfakona frá Connecticut. Myndin er skemmtileg þökk sé leikstjórn herra Kazan og frábærum leikarahópi sem starfar í myndinni.