HÚSIÐ SEM DRIPPEÐI BLÓÐ er það þriðja í röð sjö Amicus-hrollvekjubóka. Ef THE MONSTER CLUB er með sem hluti af seríunni myndi þetta gera átta kvikmyndir. Þó er þessi mynd mjög frábrugðin hinum. Ég lít á Amicus safnritin með frábærum minningum eins og ég elskaði þau þegar ég var á unglingsaldri. Tilfinningar mínar til þeirra í dag eru jafn sterkar. Ég eyddi mörgum árum í að reyna að elta uppi þessa mynd. Samantekt sagnanna var svo aðlaðandi að ég gekk svo langt að borga talsverða upphæð fyrir það þegar ég fann að lokum eintak. Eins frábær og myndin sé, þá fann ég fyrir vonbrigðum þegar ég loksins sá hana. Það var ekki alveg eins gott og ég var látinn trúa. Þótt hann sé betri en tveir forverar hans, er hann hvergi nærri eins góður og fjórir arftakar hans eins og ég skal sýna fram á. Í tengingarsögunni er John Bennett sem lögreglueftirlitsmaður að rekja upp týnda manneskju sem býr í dularfullu gömlu húsi. Ferð hans hefst á lögreglustöðinni á staðnum þar sem hann lærir sögur fyrri farþega. Í tengingarsögunni er hann síðar að heimsækja fasteignasalann sem seldi húsið. Þó að þessi tengisaga virðist tælandi á blaði, er hún flöt og líflaus í reynd og auðveldlega sú veikasta af Amicus-safnfræði. Ég gat ekki annað en fengið á tilfinninguna að John Bennett væri fátækra manna útgáfa af Donald Pleasance eða Ian Hendry. Ég hefði miklu frekar viljað sjá annan af tveimur fyrrnefndum leikurum í hlutverki sínu. Við hefðum jafnvel getað haft bæði hér - einn sem lögreglueftirlitsmann og annan sem fasteignasali. Þeir hefðu, og ég trúi að ég hefði, getað lífgað þennan veika þátt myndarinnar miklu betur. Myndin inniheldur fjórar sögur sem hver um sig fjallar um íbúa hússins. Í fyrstu sögunni er Denholm Elliott höfundur glæpasagna . Hann er niðursokkinn í spennandi sögu um kyrkjumann, gengur jafnvel svo langt að teikna skissu til að auðvelda skrifin. Skömmu síðar byrjar hann að sjá sýn á eigin sköpun. Einhver frábær leikstjórn eftir Peter Duffel, sérstaklega með vali á myndavélarhornum, hjálpar til við að draga úr hömlu handritinu. Frammistaða Elliotts er frábær sem þjakaður rithöfundurinn og hann hjálpar líka til við að lyfta sögunni upp. Sagan endar með hálfgerðum snúningi en ég gat ekki hjálpað að skilja handrit sem leyfði því ekki að uppfylla möguleika sína. Í annarri sögunni er Peter Cushing fluttur inn í húsið. Hann er einmana maður sem þráir enn fallega unga konu sem einu sinni dældi í honum og sem hann geymir mynd af. Frammistaða Cushings vekur virkilega líf í þessari tilfinningaríku sögu. Hann nýtur hjálp frá leikstjóranum sem velur að setja stöðuga áherslu á einsemd Cushings. Þetta er tekið lengra með mikilli ofskynjunarsenu sem hjálpar okkur að sjá inn í huga Cushings. Allavega, Cushing sér mynd á nálægu vaxsafni sem lítur út eins og stelpan hans. Eðlilega eykst þráhyggja hans en þessi að því er virðist rómantíska saga hefur truflandi ívafi í lokin. Joss Ackland leikur keppinaut Cushings en frammistaða hans er í gríðarlegum skugga af hinni látnu frábæru Peter Cushing. Þriðja sagan og auðveldlega sú besta sér Christopher Lee - uppáhalds hryllingsleikarinn minn allra tíma - flytja inn í húsið með dóttur sinni. Herra Lee sýnir einn sína fullkomnu ísköldu frammistöðu hér. Hann sýnir dóttur sinni enga ást eða athygli. Hann fær meira að segja skólastjóra til að fræða hana. Stjórnarkonan, sem leikin er af Nyree Dawn Porter í annarri frábærri frammistöðu sinni, reynir að komast að því hvað er að. Án þess að gefa of mikið upp þá get ég upplýst að galdrar gegna hlutverki. Nærvera Christopher Lee er sannarlega rafmögnuð í hverri senu sem hann er í. Chloe Franks á skilið sérstaka viðurkenningu fyrir gríðarlega vanmetna frammistöðu sína sem litla stúlkan sem er auðveldlega hrollvekjandi persóna allrar myndarinnar. Myndin er þess virði að sjá, jafnvel til þess að sjá þessa einu sögu. Lokasagan er nánast eingöngu leikin til að hlæja en hún skemmtir vissulega og það er það sem skiptir máli. Jon Pertwee leikur hryllingsmyndaleikara sem flytur inn í húsið. Hann er mjög ósáttur við nálgun framleiðenda hans á kvikmyndir og lítur á allt sem ódýrt og falsað, sérstaklega búningana. Hann ákveður því að kaupa ekta kápu fyrir nýjasta vampíruhlutverkið sitt. Geoffrey Bayldon er með frábæra mynd sem söluaðila sem selur Pertwee forna skikkju. Þegar Pertwee fer í kápuna byrjar hann að þróa vígtennur og breytast í raun í vampíru. Það verður að sjá frammistöðu Pertwee til að trúa því. Það er sannarlega fyndið. Ingrid Pitt er líka í þessari sögu en hæfileikum hennar er sóað í hlutverk sem hefði átt að vera miklu stærra.Tengjandi sagan endar með lauslegri tengingu við lokasöguna. Þetta er sérstaklega viðeigandi þar sem eftirlitsmaðurinn var að leita að Pertwee og ákveður að sjálfsögðu að heimsækja húsið. Afganginn geturðu unnið út sjálfur. Eins veik og tengisagan er, þá hefur hún ágætis ef nokkuð óviljandi kómískan endi. Ég er sannfærður um að sökin á göllunum í því sem hefði átt að vera stórkostleg mynd er ekki hjá Peter Duffel, leikstjóra, sem gerir sitt besta með það sem hann hefur. Ég held að handritið hafi bara verið of stillt og skorti þann metnað sem hægt er að finna í fjórum síðari myndunum. Á heildina litið er HÚSIÐ SEM DRIPPEÐI BLÓÐ, þrátt fyrir galla þess, skylduástand fyrir aðdáendur Amicus-safnanna, aðdáendur annarra Amicus-mynda. eða aðdáendur portmanteau hryllingsmynda. Ef samantektin mín gefur myndinni nægilega aðdráttarafl í þínum augum, skoðaðu hana. Þú munt njóta þess!