Eleonora, fædd í Ítalíu, hefur erft frá látnum elskhuga sínum Karl, ofurnútímalegt og einangrað hús í miðjum skóginum. Það er kominn vetur og hún hittir dularfulla húsvörðinn Leslie, sem á endanum endar ekki bara með því að sjá um húsið heldur líka Eleonoru, þegar hún reynir að aðlagast nýju umhverfi sínu og vaxandi aðdráttarafl á milli þeirra hjóna. Við hverju bjóst ég? Sannarlega spennumynd, en svo var ekki. Þetta er bara auglýsingin á pakkanum fyrir þig! Ég er frekar ráðalaus með allt. Titillinn, sagan og hvatningin. Svo hvernig á að flokka það? Jæja, þetta viðarpersónadrama er frekar dularfull stemningsfull rómantísk saga um firringu, eignarhald og ósjálfstæði snúið í flókið ástríðufullt samband tveggja grímuklæddra einstaklinga. Meðhöfundur (ásamt William Dafoe) og myndlistarhúsamynd leikstjórans Giada Colagrande er bara of klínísk, fjarlæg og útreiknuð með dularfulla myndlíkingasögu sinni, sem hún lætur mann spyrja sig hvað þetta þýðir í raun og veru þó að þegar skyndileg niðurstaða hennar verður að veruleika ætla að hugsa hvers vegna ætti mér eiginlega að vera sama. Það sem við förum í gegnum er tilgangslaust með ítarlegri útlistun á dauðu lofti sem einblínir á óveruleg smáatriði og myndir. Dauðhreinsuð samræður geta stuðlað að mörgum óþægilegri þróun, en enn fremur skapað afleita upplifun, þar sem það kafar aldrei nógu djúpt. Eins og það trúir því að það geri það. Kynferðislega salta athafnirnar sem síast inn sannfæra bara aldrei og eru langt frá því að vera erótískar. Þeir eru eins konar högg í þegar slaka flæðinu. Grunnurinn að söguþræðinum skapar eitthvað áhugavert og ferskt, en það er aldrei fullnægjandi og ég hélt að það væri meira til í því en öll þessi leiðinlega langa. Leikstjórn Colagrande er fagmannlega stílhrein og hæfilega drungaleg til að vilja hún ímyndar sér, en allt líður eins og það sé í hæga hreyfingu og getur lent í því að dást að sömu skoðunum. Mest af aðgerðinni er á einum stað húsinu. Myndavélavinnan er kröftuglega stíf, en nöturleg tónlistaratriði geta orðið dálítið fáránleg þegar farið er í dramatískt stingandi tónlistaratriði sem þjónuðu senunum litlum skilningi og tilgangi. Giada Colagrande leikur það af tilfinningasemi og William Dafoe svefn fer með hlutverkið. Hann lítur út fyrir að vera hundþreyttur! Á meðan Seymour Cassel stingur höfðinu inn af og til. Bara hvert stefnir, er einhver ágiskun. Jæja, það er ef þú getur beðið eftir því. Ég held að ég láti hana njóta vafans, þar sem hún er örugglega ekki það sem ég bjóst við af þessari Indie mynd.