Fólk verður að læra að fylgjast með því sem er þarna uppi á skjánum. Þetta er frábær mynd sem byggir á hægfara, varkárri söfnun smáatriða sem þjóna persónuleika þessara tveggja manna. Aðgerðarleysi Yusuf (Emin Toprak), sveitafrænda, er vel lýst af ótta hans við að tala við konur. Hann hefur að minnsta kosti þrjú tækifæri til að hefja samtal við unga konu og missir þá alla. Hann á marga áratugi af ungmennanámi fyrir höndum, og kannski atvinnuleysi líka. Mahmut er allt annað mál. Hann komst út úr smábænum með því að vinna mjög hörðum höndum (við ímyndum okkur) og gremja hans í garð lúsingja eins og Yusuf er áþreifanleg (hann skilur mola eftir á dýra teppinu - skíturinn!). Okkur er sýndur hópur vina sem talar meðal annars um Tarkovsky og við tökum eftir því að Mahmut finnur fyrir eftirsjá - en aðeins smá eftirsjá - að verk hans hafi orðið auglýsing í gegnum árin. Bilið milli frændsystkinanna verður bara meira og meira. Músagildruþemað er dásamlega lifandi, það dregur fram samúð og rugling Yusufs, og kaldrifjaðri vandamálalausn Mahmuts. Ég minnti á tvær klassískar myndir af mönnum sem keyra hver annan í fíflagang: Les cousins ​​eftir Chabrol (ríka drenginn) með Hitlerslegum tilgerðum sem Brialy leikur er alltaf í mínum huga) og Kiss of the Spider Woman (William Hurt getur ekki fundið út hvers vegna allir eru svona vondir). Nuri Bilge Ceylan tekur sæti hans meðal þeirra tugi mikilvægra leikstjóra sem nú eru starfandi. Ég vona bara að hann muni í framtíðinni treysta á samstarfsmenn í stað þess að leikstýra, skrifa og taka myndirnar sínar sjálfur.