Það er setning eftir tilraunakvikmyndaframleiðandann Nathaniel Dorsky, sem segir að sumar kvikmyndir séu byggðar upp eins og myndavél sem er fest á höfuð hunds sem fer niður húsasund og þefar allt á leiðinni. Svona er þessi mynd. Uppbyggingin er „Kurosawa byrjaði sem barn, svo varð hann krakki, svo ungur maður, síðan kvikmyndaleikstjóri, svo byrjaði hann að gera „meistaraverk“, svo varð hann gamall, The End.“ Orðið „meistaraverk“ er mikið notað í þessari mynd til að lýsa framleiðslu Kurosawa, án þess að útskýra *hvað* gerir myndirnar hans svona góðar/frábærar. Bara vegna þess að sögumaður utan skjás sem les handrit segir að kvikmynd sé meistaraverk, eigum við þá að kyssa afturendann á honum og sætta okkur við að ákveðin kvikmynd sé eitt af stóru listaverkum 20. aldar? Og einn punktur enn. Rödd Paul Scofield er notuð sem rödd Kurosawa, þegar brot úr endurminningum leikstjórans eru lesin af skjánum. Hann kemur með perulaga Shakespeare tóna í textann...en hvers vegna hann?? Ef þú værir að gera heimildarmynd um Billie Holiday, myndirðu nota Dame Judi Densch sem rödd sína????