Í fyrirsögninni skrifa ég að sagan sé fáránleg. Hér að neðan mun ég útskýra það nánar og segja þér hvers vegna hún, að mínu auðmjúku mati, eyðileggur þessa mynd. Gere og Danir eru að vinna vinnuna sína, og þó að það sé ekki þeirra besta verk, þá er það alveg í lagi. Restin af leikarahópnum stendur sig hins vegar mjög illa. Taktu eftir, þetta er ekki algjörlega leikarunum að kenna. Vandamálið er að Gere og Danes eru þeir einu sem hafa persónur sem hafa jafnvel minnsta pláss í myndinni til að gefa raunverulega dýpt. Allar aðrar persónur hafa annað hvort of lítið pláss í myndinni til að skapa einhverja dýpt, eða persónan er slík klisja að það er alveg sama hversu mikið leikararnir reyna. leikstjórn, ég held að hann standi sig vel. En sagan. Þetta er svona handrit sem er slæmt á tvennan hátt. Í fyrsta lagi er þetta lélegt kvikmyndahandrit. Persónurnar eru grunnar (nema persónur Gere og Danes), illmennin eru klisjur og gjörðir persónanna með öllu ótrúverðugar. Fyrir utan þetta verða rithöfundar að hafa dagskrá þar sem þeir vilja færa skoðanir okkar og siðfræði aftur í hundrað ár. Það er svona kvikmynd sem er að segja að sumir glæpamenn séu enn glæpamenn, burtséð frá því að þeir hafi greitt verðið sem samfélagið hefur gefið þeim. Þetta er líka svona kvikmynd sem segir, þó aðeins á milli línanna, að refsa eigi hvers kyns kynferðislegu fráviki án dóms, dómara eða kviðdóms. Og auðvitað, samkvæmt myndinni, er allt sem er ekki kynlíf í trúboðsstöðu hjá hjónum kynferðislegt frávik. Svo, ef þú ert að fara í kvikmyndaskóla og þarft dæmi um slæmt handrit, eða ef þú' skrifa aftur handrit sjálfur og vilja auka egóið. Sjáðu það. Fyrir alla aðra mæli ég með annarri mynd.