Ég las bókina eftir að hafa séð myndina og var alveg sama um hana, fannst hún eitthvað drasl; en ruslbækur gera oft góðar kvikmyndir, og þessi hefði svo sannarlega getað gert það. Sagan af unglingsstúlku sem rannsakar aðlaðandi vald sitt yfir strákum, sem henni finnst jafn ómótstæðilega örvandi og vafalaust hægt að stjórna, og sem hefur enn þéttara tök á henni en venjulega stúlku vegna þess að það hefur áhrif á hana í gegnum varúlgaseiðina. -Þessi saga myndi hafa augljósa höfða til unga áhorfenda sem kvikmyndir eru gerðar fyrir: eina höfða til stelpna og annars konar til stráka: og ég skil ekki hvernig kvikmyndaframleiðendur gætu verið blindir á það og snúið sagan í eina sögu sem höfðar lítið til nokkurs manns. Til að byrja með, taktu titilinn (sem er það besta við bókina): hún er dregin úr tilvitnun í Hesse, einnig notuð sem grafskrift, um manneskju sem hleypur óttasleginn og smakkar bæði blóð og súkkulaði í munninum, annar bragðaðist jafn illa og hinn. Þetta er dásamleg myndlíking fyrir ástand kvenhetjunnar: hún er rifin á milli mannlegra og úlfa hliða hennar, njóta hvors um sig en er jafn hrædd við báðar. Myndin sleppur við grafskriftina og kynnir í staðinn persónuna sem vinnur í súkkulaðibúð frænku sinnar! Ég get skilið hvernig titill bókarinnar gæti hafa bent kvikmyndaframleiðendum á erótískt hlaðið súkkulaði "Eins og vatn fyrir súkkulaði" og leitt til þess að þeir vildu tengja sama táknið við varúlfa. En þeir gerðu það ekki; afhverju er það í myndinni? Í bókinni eru persónurnar í menntaskóla - eða inn og út, eins og með The Five, unglingagengi sem er hlynnt svörtum gallabuxum og stuttermabolum, og falla einhvers staðar á milli þess að vera óvinir kvenhetjunnar og gæludýrahún hennar. Í myndinni eru þeir orðnir decadent tuttugu og eitthvað klúbbgestir. Í bókinni er kvenhetjan 16, bara á þeim aldri að vera að uppgötva hvernig kynhneigð hennar virkar á drenginn sem hún vill, sem og sjálfa sig; það er hún sem kemur snertingunni af stað, stígur svo til baka, byrjar aftur og svo framvegis. Í myndinni er hún ekki lengur stelpa heldur kona, og gaurinn er ekki lengur menntaskólaskáld á jaðri háskólalífsins heldur flóttamaður frá lögum (og myndasögulistamaður, til að byrja með), það er hann sem kemur á henni, á sama hátt og óaðlaðandi eins og hjá orma frænda hennar. Hún setur hann fyrst frá sér, en gefur síðan eftir, þar sem hann er viss um að hún muni: hey, þú veist að þú vilt það. Ég hefði haldið að kvenkyns leikstjóri hefði gripið tækifærið sem bókin bauð upp á til að sýna kvenkyns söguhetju í ósamræmi, fyrirbyggjandi hlutverki; en nei. Í bókinni er ættin kvenhetjunnar hrakin frá heimili sínu vegna glæpsamlegrar hegðunar þeirra fimm; í myndinni er það vegna þess að hún fór út að hlaupa(!). Hún er frábær hlaupari, hættir til að sparka af stað frá því að byggja múra, og bæði hún og ættarfélagar hennar stækka byggingar í einu lagi; mjög líkir hetjum bardagaíþróttamynda og mjög ólíkir úlfum, eða einhverju sem líkist þeim. Í bókinni breytast þeir ekki í raunverulega úlfa, heldur hluti sem eru stærri en úlfar; í myndinni eru þeir bara venjulegir úlfar. Í bókinni breytast þeir í "Howling" stíl, með marrandi hryggjum; þetta er eitt af því sem gerir kvenhetjuna meðvitaða um sársaukann sem líkaminn færir henni, sem og ánægjuna. Í myndinni eru varúlfarnir orðnir töfrandi loftfimleikamenn, taka frábærar svanaköfun og umbreytast í loftinu, glitrandi gult eins og Skellibjalla; það lítur flott út, þýðir ekkert. Í bókinni er ættin svolítið hvít-rusl fjölskylda sem hefur flutt frá Vestur-Virginíu til Maryland. Í myndinni búa þau í Búkarest en tala öll með mismunandi hreim, enginn rúmenskur. Í bókinni vill næstum allur hópurinn lifa eðlilegu lífi og eru sammála um að til að tryggja það - og reyndar lifun þeirra - sé ein nauðsyn að halda sínu sanna eðli leyndu fyrir mönnum. Og svo halda persónurnar áfram að segja í myndinni; samt er yfirmaður ættarinnar einhvers konar neðanjarðarforingi - en greinilega ekki glæpaforingi, þar sem hann fyrirlítur glæpamenn - og á fastan samning við lögregluna sem útvegar honum "kjöt" fyrir hópinn. Þetta virðist vera stór undantekning frá reglunni um að halda mönnum frá því að vita; en kannski er lögreglan talin örugg vegna þekktrar umburðarlyndis fyrir sérvisku og sértrúarsöfnuði. Í lok bókarinnar kemst kvenhetjan að því að hún getur ekki verið eitthvað sem hún er ekki þegar hún festist í viðleitni sinni til að lifa sundruðu lífi milli kl. ástand manna og dýra, ófær um að vera eitt eða neitt. Kærastinn hennar er ekki viss eða nógu sterkur til að samþykkja hana fyrir það sem hún er, hópurinn getur ekki átt á hættu að hafa hann í kringum sig og þau tvö neyðast til að skilja. Í myndinni bjargar hún honum eins og Lassie, og þau keyra af stað til Parísar (af hverju París?), í endi sem er brosmildur en í rauninni ekki hamingjusamur, þar sem átökin milli eðlis þeirra - milli _hennar__ eðlis - eru enn óleyst. munurinn á myndinni sem hamlar ánægjunni mest er sá að á meðan bókpersónurnar hegða sér hefðbundið, innan sviðs ungra skáldsagna, hafa þær í myndinni af einhverjum ástæðum verið gerðar eins pirrandi og hægt er. Önnur hver lína er ógn eða einhvers konar einbeiting: þú munt sjá eftir því; þú átt ekki heima hér; þú munt ekki losna við mig; Ég gaf þér tækifæri; o.s.frv. Ég kýs að forðast fólk sem gerir svona. Það hafa verið margar góðar vampírumyndir, aldrei góð varúlfamynd. Hefði þessi fest sig við bókina hefði hún kannski verið sú fyrsta.En nei.