Ég rakst upphaflega á Seven Minutes in Heaven eftir Lindu Feferman þegar ég var 14 ára og vann í myndbandsbúð og ég elskaði hana. Ég horfði nýlega á myndina aftur og hef áttað mig á því að hún er glataður fjársjóður. Myndin skartar Jennifer Connelly, næstum tuttugu árum áður en hún myndi halda áfram að vinna Óskarsverðlaun fyrir Beautiful Mind, sem Natalie Becker. Byron Thames leikur besta vin sinn í heiminum, Jeff Moran. Myndin er örugglega mildari, krúttlegri og mýkri útgáfa af Pretty in Pink's og Some Kind of Wonderful frá 1980, sem er einmitt ástæðan fyrir því að hún er svona góð. Hún er heiðarleg, ekki þvinguð eins og þessar myndir, og foreldrar munu njóta þess að horfa á þessa mynd með krökkunum. Þegar pabbi Natalie fer að heiman í viðskiptaferð, sannfærir Jeff hana um að hann ætti að flytja inn vegna þess að heimilislífið hans er ömurlegt. Með stuðningi frá vini Natalie, Polly, sem Maddie Corman leikur stórkostlega, leyfir hún honum. En þessi mynd snýst ekki um að setja börn í aðstæður og sjá hvað þau geta komist upp með. Aðalhlutverkin þrjár eru svo eðlilegar og handritið, furðu svo heiðarlegt, að það sem kemur best fram í flutningi þeirra er hjartnæmt. Þessum karakterum er alveg sama um hvort annað. Þetta er frábær kvikmynd til að sýna krökkum sem eru að ná unglingsaldri.