Merkilegt dæmi um kvikmyndafræðilega gullgerðarlist að verki, þar sem töfrandi klump af blýhandriti (skrifað af dofnandi miðlungs Hollywood-hakki nonpareil Jole Schumacher, hvorki meira né minna) er breytt á töfrandi hátt í úrvalsbút af stórkostlega glitrandi 24 karata söngleikjagull. þökk sé hressilegri leikstjórn, frískri, grípandi frammistöðu, staðbundinni framleiðslugildum, bragðgóðri afþreyingu frá 50's tímum New York, smitandi sprungu-við-högg-tón, og sannarlega stórkostlegu rythma- og blústónleika eftir hinn frábæra Curtis Mayfield. .Sagan, sem er lauslega byggð á raunverulegum hetjudáðum Supremes, skjalfestir erfiða tusku til auðæfa klifur þriggja bjartra augna, fátækra svartra táningsstúlkna sem þrá í örvæntingu að flýja hroðalega, óverðlaunandi gettóvanda sína og ná því. stór í hinum töfrandi heimi R&B-tónlistar í auglýsingum. Öll augljós svindl af augnabliki auðs og velgengni -- egó hlaupa í eyðileggingu, eiturlyf, spillingu, berjast til að viðhalda heilindum þínum og svo framvegis -- eru fyrirsjáanlega dregin fram, en sem betur fer er hið einsleita frábæra verk augljóst í öðrum deildum myndarinnar nánast algjörlega hættir við flata, óinnblásna samsæri Schumachers. Fyrsta flokks leiklist hjálpar mikið. Irene Cara, Lonette McKee og Dwan Smith eru tilkomumikil kynþokkafull, lifandi og aðlaðandi aðalhlutverk - og frábærir söngvarar til að byrja með. Sambærilega góð frammistaða er einnig skilað af heillandi drengilegum fyrir "Miami Vice" Philip Michael Thomas sem þolinmóður hópsins, herramannlega stjórnanda, Dorian Harewood sem æðakvísl McKee, árásargjarnan kærasta hundahunda og ævarandi blaxploitation baddie Tony ("Hell Up in") Harlem," "Bucktown") King sem hættulega tælandi, slétt starfandi, steinkaldur viðbjóðslegur glæpamaður. Tónninn lækkar og fer úr fyndnum og átakanlegum yfir í depurð og glaðværan án þess að sleppa nokkurn tíma takti, þróast fimlega yfir í glóandi, uppbyggjandi lof til hinnar óvenjulegu hæfileika mannsandans til að sigrast á ákaflega erfiðum og ógnvekjandi líkum. frábærlega í frumraun sinni sem leikstjóri. Lýsandi kvikmyndataka Bruce Surtees og sérfróð klipping Gordons Scott eru bæði gallalaus. Stöðug tök O'Stern á andrúmslofti tímabilsins, næmt auga fyrir örsmáum, en segja smáatriðum, og óbilandi tilfinningu fyrir uppteknum, óslitnum hraða eru alveg jafn áhrifamikill. Enginn fífl um óaðfinnanlega hljóðrásarframlag Curtis Mayfield heldur. „Jump,“ „What Can I Do With This Feeling“, „Givin' Up,“ „Take My Hand Precious Lord,“ „Lovin' You Baby,“ og „Look Into Your Heart“ eru öll afskaplega lagleg, sálarrík, næstum því ótrúlega stórkostleg lög, með hinu ljúflega svalandi love Jones númeri „Something He Can Feel,“ sem síðar var fjallað um af bæði Aretha Franklin og En Vogue, og náði klárlega efstu heiðursverðlaunum sem besta lag allrar myndarinnar. Nettóútkoman af öllum þessum framúrskarandi eiginleikum sem vitnað er til hér að ofan sýnir á sannfærandi hátt að stundum er það ekki handritið svo mikið sem það sem er gert með handritinu sem aftur ákvarðar frábær gæði kvikmyndar.