Í alvöru, hvers vegna þurfa bandarískir og frönskir ​​leikarar sem þykjast vera Tékkar að tala fullkomna ensku með fölskum rússneskum hreim? Ég er karlmaður, svo ég naut óþarfa nektar - en mjúkur klámleikur myndi hafa meira af því, og myndi að minnsta kosti ekki láta eins og það væri listrænt. Allar pólitísku yfirlýsingarnar voru sársaukafullar kennslustundir - hefur leikstjórinn heyrt um fínleika? Leikurinn var líka viðurkenndur og melódramatískur og kómíski léttirinn var aldrei fyndinn. Persónurnar voru mjög grunnar og ég gat bara alls ekki samsamað mig þeim. Hluturinn þar sem ég hló var þegar þeir klipptu leikarana í skjalasafn af sýnikennslunni í Prag - og þeir voru svarthvítir og síðan sepia til að passa saman myndefnið - bara fáránlegt. Ég las margar smásögur Kundera (ekki The Unbearable Lightness of Being) og það eru góðir hlutir við ritstíl hans (þó þemu hans séu ein stór karlkyns fantasía) - og ég verð að segja, Kvikmyndin kom EKKI til skila af því góða sem Kunderas stíll er.