Á fjórða áratugnum, þegar kvikmyndir snertu um atriði sem ekki voru enn leyfð í „kurteisi“ samfélagi, gripu þeir til kóða sem áttu að svífa yfir höfuð flestra áhorfenda á sama tíma og þeir sem vissu voru viðvart um hvað var að gerast. Sennilega hefur engin kvikmynd áratugarins verið jafn hlaðin tilsvörum og hin einkennilega óljósa Desert Fury, sem gerist í lítilli spilavin sem heitir Chuckawalla einhvers staðar í eyðimörkinni í Kaliforníu. Eiginkona Purple Sage salons og spilavítisins er hin undraverða Mary Astor, í síðbuxum og með sígarettuhaldara; inn í bæinn keyrir handfylli af dóttur sinni, Lizabeth Scott, og lítur út í Technicolor, eins og 20 milljónir dollara. En hlustaðu á samræður þeirra á milli, sem bendir til eldri lesbíunnar og unga, eirðarlausa félaga hennar (maður getur aðeins velt því fyrir sér hvort upprunalega handrit A.I. Bezzerides hafi gert þetta samband skýrt). Enn augljósari eru John Hodiak sem glæpamaður og Wendell Corey sem geðveikt afbrýðisamur tundurskeyti hans. Bættu Burt Lancaster við sem bæjarfógeta, hrærðu og hallaðu þér aftur. Bæði Lancaster og (sem kemur á óvart) Hodiak falla fyrir Scott. Svo virðist þó sem Hodiak eigi ekki aðeins fortíð með Astor heldur hafi hann átt eiginkonu sem lést við grunsamlegar aðstæður. Eyðimerkursólin hitar þessi innihaldsefni upp að harðri suðu, með gnægð af andlitshöggum og furðulegum orðaskiptum. Ekki láta þessa gróðurhúsamelodrama framhjá þér fara, stútfull af hrollvekjandi framandi blómum, ef það kemur á þinn hátt; það er merkileg mynd.