Viðskipti vs persónuleg sannfæring. Hagnaður vs. list. Eins og með allar heimildarmyndir sem teflir kapítalískum stórfyrirtækjum upp á móti litlum framleiðanda, þá verður áhorfandinn undantekningalaust að taka málstað eins eða annars út frá eigin skoðunum. Þetta er ekki síður heimildarmynd um nýja staðlaða leiðina til að gera hluti sem hnattvæðingin færir okkur, á móti gömlu hefðbundnu leiðunum þar sem karakter og listin að búa til hluti skiptir næstum meira máli en að fá vöruna selda. Ef þú þarft að muna eitt frá þessi mynd, hún er sú að fjöldinn getur ekki lengur ákveðið það sjálfur, hann fylgir bara smekk eins eða nokkurra gagnrýnenda sem hafa tilhneigingu til að jafna og staðla bragðið á sama hátt og MacDonalds var vanur að gera fyrir hraðbitann (eitthvað Parker sjálfur viðurkennir það í myndinni á baksviði Burger King skilti). „Þetta snýst allt um ímynd“ á móti efni eins og annar viðmælandi segir. Það er auðvelda leiðin, staðlaða leiðin. Auðveldara en að gefa sér góðan tíma í að þroskast gott vín, auðveldara en að móta eigin smekk með því að prófa og prófa aftur. Stýrt vörumerkjabragð er auðveldara. Það er glitrandi von þegar jafnvel sumir frændur okkar handan við hafið eru sammála um að nokkrir séu að "jafna" bragðið af vínum til að hámarka hagnaðinn og tryggja að hámarkið af því verði selt til "gráa" messur". Einstaklingi og mismun er fórnað fyrir aukapeninginn. Það er gaman að sjá að ekki eru allt eða allir að gefa eftir fyrir stöðlun, jafnvel yfir hafið. Eins og á mörgum öðrum sviðum nútímans, hefur yfirráð fárra og skert valfrelsi áhrif á okkur öll... leyfðu öllum að gera upp sitt huga og ákveða hvað á að fara. Of mikil stöðlun drepur hugann og bragðið; munur færir nýsköpun og heilbrigða samkeppni og mun leyfa vali - en ekki bara lofttæmdu "meira af því sama". Stöðlun selst auðveldlega og mikið og færir alla á sama stig - það neðra. Á þessu ætla ég að opna fallega flösku og óska ​​þér góðrar "sante".