Þetta var heillandi saga sem beið eftir að verða sögð. FEITUR MAÐUR OG LÍTIÐUR STRÁKUR tekur okkur inn í raunir og þrengingar hóps fremstu bandarískra vísindamanna sem fengu háleitt verkefni í síðari heimsstyrjöldinni: berja alla aðra að kjarnorkusprengju. Hugmyndafólkið er komið fyrir í þungavörðu húsi í Nýju-Mexíkó og breyta hugmyndinni hægt og rólega úr metnaðarfullri hugmynd í gríðarlegan veruleika. FAT MAN AND LITTLE BOY er ein af þessum myndum sem krefst mikillar athygli þinnar. Þetta er kvikmynd raunverulegs hugsandi manneskju, ekki aðeins frá vísindalegu hliðinni á því að þróa að því er virðist ómögulegt vopn, heldur einnig siðferðislegum afleiðingum þess að leggja sitt af mörkum til dráps í stórum stíl. Persónur eru sífellt að rífast á milli þess veruleika og skyldu þeirra á stríðstímum sem Bandaríkjamenn. Kvikmyndin er hins vegar aldrei prédikandi um að láta okkur frjálst að undrast hversu gríðarlegt innra umrót er sem þessir menn standa frammi fyrir. Sýningarnar eiga einnig skilið sérstaklega. Paul Newman skilar einni af frábærum, vanmetinni frammistöðu sinni sem Pattonesque hershöfðingi sem ber ábyrgð á því að skila hinni fullkomnu stóru priki fyrir bandalagsherinn. Þar sem FAT MAN AND LITTLE BOY missir mikið af gripi sínu er í óþarfa rómantíska þættinum. Dwight Schultz sem leiðtogi vísindateymissins glímir við ást sína á fjölskyldu sinni og stanslausri þráhyggju hans um stóra verkefnið sitt. Leikstjórinn Roland Joffe fannst greinilega þörf á að kanna mannlegri hlið þessarar sögu, en rómantísku yfirtónarnir þjóna fyrst og fremst sem truflun. Að auki eru það samskipti vísindamannanna og herveldi þeirra sem gefa okkur hvað mesta innsýn í hugsanir og tilfinningar þessara frábæru manna. Samt er erfitt að mæla ekki með FEITUM MANN OG LÍTLI DRÁKUR. Þetta er að mestu gleymd gimsteinn sem setur mannlegt andlit sem sett er á eina forvitnilegasta sögu mannkynssögunnar.