Þessi mynd var dásamleg töff, gáfuð, fjörug, dularfull, full af óvæntum, með húmor á undarlegum stöðum og gífurlega orku. Hinn frægi kvikmyndaleikstjóri (söguhetjan) og atburðir sem hann reynir að hagræða í gegnum kvikmyndir flækjast allir á heillandi hátt þar sem hann er næstum tekinn út af prinsi sem hefur aldrei heyrt um hann. Það eru dásamlega innihaldsríkar myndir í gegn og slóðir sem bent er á en ekki farið (nákvæmlega hvað er að gerast með dapurlega eiginkonu brúðkaupsstjóra gangandi ferðamanna?). Endirinn er svo miklu betri fyrir að vera ósnyrtilegur. Raunsæi og rökfræði er ekki það sem þú ættir að leita að hér. Ef við ætlum að snúa brúðkaupum okkar og hugmyndaríku lífi í hendur kvikmyndaleikstjórna ættum við að vera tilbúin fyrir villtan útreið, virðist þessi mynd gefa til kynna.