Ég man að ég hljóp heim úr skólanum næstum á hverjum degi til að ná KTLA rás 5 skrímslamyndum, en aldrei hljóp ég heim hraðar en þegar þessi mynd var á dagskrá. Einhvern veginn höfðaði tilhugsunin um að vera strákur og eiga risastórt vélmenni að vini á mjög einstakan hátt. Jú, ég þóttist vera Spiderman, Batman og aðrar ofurhetjur, en ég vildi endilega vera Johnny Sakko yfir einhverjum þeirra. Ég hef ekki séð þessa mynd í 30 ár og ég man hana enn vel. Hver getur gleymt því hvernig Giant Robot skaut flugskeytum úr fingrunum á sér! Eða hvernig væri hvernig Ghuillotene kastaði neglunum til að gera sprengingar! Djöfull get ég jafnvel enn flautað þematónlistina sem spilar í lokin, sem er svo sorglegt að ég man að ég grét mig í svefn nokkrum sinnum!Aðeins ein önnur mynd hefur þann töfra sem þessi mynd gerir í huga mér og þessi er galdramaðurinn í Oz. En ég hef séð þessa mynd oft síðan ég var krakki. Auðvitað er Galdrakarlinn í Oz sannkölluð klassík á meðan Voyage Into Space er lággjaldavitleysa. Þessar tvær myndir ætti ekki einu sinni að nefna í sömu setningunni en fyrir ungan dreng eru það ekki há framleiðslugildi eða samfella sem fangar hjarta þitt, fljúgandi öpum þess og risastórum vélmennum! P.S. Frændi minn notaði til að gera mjög nákvæma mynd af risastórum vélmenni (hann sagði það "Giant Robutt.") Ef þú manst, þá hafði Risa vélmenni ákveðna leið til að skjóta eldflaugum sínum og frændi minn lét það vera kalt. Ég lét hann endurtaka rútínuna endalaust mér til skemmtunar.