Í gær var einn af þessum dögum sem við ákváðum að fara í bíó. Við völdum "Ik ook van Jou" meira og minna af handahófi, en við höfðum áhuga á að sjá stöðu núverandi hollenskrar kvikmyndagerðar. Kvikmyndin er byggð á bók eftir Ronald Giphart og ég verð strax að játa að hann er ekki nákvæmlega einn. af mínum uppáhalds. Í myndinni koma fram leikarar sem eru þekktastir í Hollandi fyrir framkomu sína í sápuóperum og/eða spjallþáttum síðdegis. Að minnsta kosti einn þeirra (Kamerling) hefur gert nokkuð almennilegt efni eftir að hafa yfirgefið sápuheiminn. Svo við ákváðum að láta þessa mynd njóta vafans.Og þvílík mistök sem þetta voru. Þessi mynd misheppnast á öllum vígstöðvum. Slæmur leikur (besta frammistaðan er reyndar eftir naggrís, sem þykist á mjög sannfærandi hátt vera dauður). Flat, óáhugaverð saga með óútskýrðum og óáhugaverðum hliðarlínum (Af hverju Frakkland? Af hverju að segja söguna við stelpu frá Úganda?) Mistök (svart fólk þarf ekki að nota sólarvörn, eftir því sem ég best veit, og hitakerfi í Hollandi framleiða ekki ský af gufu eins og í New York, jafnvel þótt þetta líti vel út á filmu, þá gengur fólk ekki í stuttermabolum úti á gamlárskvöld í Norður-Evrópu). Það er eitt fyndið augnablik sem tengist tveimur litlum hundum, og það er það. Svo það er það sem ég held, en það sem meira er, það virtist sem enginn þeirra sem yfirgaf kvikmyndahúsið á eftir hefði notið þess. Ég heyrði einn þeirra segja að hann væri mjög vonsvikinn, því honum líkaði bókin svo vel. Ég las ekki bókina, en mitt ráð yrði að vera: lestu bókina, ekki sjá myndina.