Þrjátíu ár sem liðin eru frá gerð þessarar myndar hafa gert spennuna að einhverju leyti að visna og mun ekki halda almenningi eins athygli og ég er viss um að það gerði árið 1979. Hún er samt nógu skemmtileg – og endurheimtir kraft sinn þegar maður kemst að því sorglega mikilvægi þess í dag (skoðaðu sögu FirstEnergy Davis-Besse kjarnorkuversins). Með fremstu leikara og stöðugu hraða getur maður lært að líta framhjá hinu dagsetta umhverfi sjöunda áratugarins og sjá það fyrir þá pólitísku gagnrýni sem það er. Ég efast þó um að það muni lifa af tímans tönn. Það er kannski ekki alveg gleymt þökk sé leikarahópnum, en annars munu gluggarnir, umgjörðin og skorið gera endurgerð þessarar myndar óumflýjanlega. Þar sem olíuástandið núna er sambærilegt við ástandið á 7. áratugnum og aðrar orkulindir eru aftur að verða heitara umræðuefni, getum við ekki annað en vonað að núverandi kynslóð fái stórmyndarviðvaranir um hættuna á (einkavæða) kjarnorku sem þessari.