"Hvað er ást? Hver er þessi þrá í hjörtum okkar eftir samveru? Er það ekki sætasta blómið? Hefur þetta blóm kærleikans ekki ilmandi ilm af fínum, fínum demöntum? Elskar vindurinn ekki moldina? Er ekki ástin ekki ólíkt hinu ólíklega ekki er það ólíkt? Ertu með einhverjum í kvöld? Ekki efast um ást þína. Taktu elskhuga þinn í höndina. Losaðu kraftinn innra með sjálfum þér. Þú heyrðir mig, losaðu kraftinn. Temdu villta alheiminn með hvísli. Sigra himnaríki með einni innilegu strjúklingi. Það er rétt, ekki vera feiminn. Þeytið út allt sem þú átt og gerðu það í rassinum. Eftir Leon Phelps" Þegar Tim Meadows bjó til hinn afburða SNL leikara, Leon Phelps, hrökk ég við. Þegar ég heyrði svívirðilegan hlátur hans og glaðleg ummæli varð fjarstýringin mín til að titra af hneykslun. Ég notaði smelliþáttinn oftar en einu sinni, kæru lesendur. Þannig að þegar kvikmyndaútgáfan af "The Ladies Man" kom á kapal, muldraði ég nokkrar eigin athugasemdir og smellti enn og aftur. En það kemur sá dagur, grár og afleitur, þegar "ekkert er á" einhverri af 100+ rásunum...andvarp. Já ég stóð frammi fyrir öllum kvölum áskrifenda kapalsins horfðu á það eða slökktu á sjónvarpinu mínu! Þarna var hann, Leon Phelps, brosandi og ...fá mig til að hlæja! Hvað hafði gerst? Hefði ég fallið fyrir „heimskulegum“ sit-com húmornum í Hollywood? Var ég svo örvæntingarfull að forðast að segja af mér heilagt hásæti? Sannleikurinn í málinu er að mér líkar betur við "The Ladies Man" en ég ætti. Saga um dónalega leikstrák sem dregur í sig koníak á meðan hann er að glápa á hverja kvenkynsmynd stríðir gegn femínískum tilfinningum mínum. Það sem byrjaði sem grófur SNL-skemmtur blómstraði fyrir augum mínum í sögu um Leon og playboy-heimspeki hans, sem fór í gegnum lífið og „hjálpaði fólki“ að leysa sitt. kynferðisleg átök. „I am the Mother Teresa of Boning“, upplýsir hann Julie (Karyn Parsons), vinkonu sína og langlyndi framleiðanda útvarpsþáttarins „The Ladies Man“ hátíðlega. Og hann er ekki að grínast. Leon skilur eftir sig streng af niðurbrotnum hjörtum og reiðum öndum og nær því að gista nánast alla Chicago. Að hann geri það af slíkum einlægum velvilja er símkort hans í gegnum lífið. Sjálfskipaður okkar, "Sérfræðingur á vegum ástarinnar", tekst að koma sér í mikil vandræði með eiginmenn og kærasta. Einn slíkur illkvittinn maki, Lance (Will Ferrell), stofnar „Victims of the Smiling Ass, USA“ klúbb, sem heitir því að ná elskulega Don Juan okkar. „Ó, já, við munum hefna okkar“, hrópar hann við árganga sína, í dásamlegu dansnúmeri. Auk þess er það algjör unun að sjá Billy Dee Williams sem Lester, kráareigandann og sléttan sögumanninn í ferð Leons. „sætið“ hans og bunka af peningum. (Hvar hefur hann verið að fela sig?) En myndi ég velja þessa mynd sem Valentínusardaginn minn? Leit Leons að hinu auðvelda lífi breytir honum á svo marga djúpstæða vegu - að ég varð að gefa „Ladies Man“ hnossið. Að hann geti, þegar myndinni lýkur, fundið sanna hamingju með einni konu, á sama tíma og hann veitir fráleit ráð sín, er draumaefni!