Það er svo mikið athugavert við þennan voðalega litla blauta ræfill kvikmyndar að það er erfitt að vita hvar á að byrja. Í fyrsta lagi er þetta ótrúlega óógnvekjandi skelfileg mynd, jafnvel á amerískan mælikvarða. Samræðurnar eru klisjulegar, persónurnar eru tvívíðar, skrifin eru há-hum og litla sagan sem er hvorki samfelld né fjarska áhugaverð. Við hittum eftirfarandi staðalmyndir í röð: Balding Loser Guy (líklega fráskilinn, en hver veit). Þessi mynd segir okkur það ekki) með hugrökku hjarta, Ungu hetjuna (sem gerir alls ekki neitt hetjulegt), Brave Little Kid (með morðárás sem er kílómetra á breidd) og Black Bad-Ass Bitch (með fleiri brawn en heili). Þessir krakkar taka upp viðvarandi slagsmál við Tall Scary Reaper Man og vonda Ewoks hans. Ó, og myndin er full af vondum litlum málmhnöttum sem tuða um og ógnandi fólk. Gefnir þeir tækifæri, framkvæma þeir óundirbúnar heilaaðgerðir á þeim sem hafa ekki andlega skerpu til að dunda sér þegar þeir koma að þeim. Úff! Reyndar er einn þeirra ásóttur af góðum draugi (en aftur á móti, það gæti verið svikul draug) sem virðist ætla að hjálpa hugrökku smitberunum okkar við að ná í unga rænt vin sinn. Það er engin persónabakgrunnur eða jafnvel kynning á neinu af þeim. stafi. Það byrjar á einhvers konar upprifjun á enda fyrri myndarinnar, en þetta útskýrir ekki mikið. Ef þú hefur séð fyrstu tvær myndirnar, allt í lagi. Annars veistu ekki hver þetta fólk er, hvernig það er skyld, hvers vegna það er ekki í skóla eða vinnu, eða hvers vegna þér ætti að vera sama hvort það lifir eða deyr. Þar af leiðandi gerirðu það ekki. Eini áhugaverðan verður einhver splatter-áhrif. Og það er ekki nóg af þeim til að halda þér vakandi. Af hugsanlegum áhuga/skemmtun eru Raider-pönkararnir þrír, jafn heimskir og þeir eru vondir, sem ógna hetjunum okkar. En þeir fá ekki mikinn skjátíma. Þeir eru lausir nánast samstundis. Svo eru þeir grafnir (af hverju einhver ætti að gefa sér tíma er mér lengra en ég), þá birtast þeir aftur sem Evil Raider Punk Zombies. Aðeins til að verða hneykslaður aftur, bókstaflega á einni mínútu. Restin af myndinni virðist aðallega samanstanda af því að Caspar the Friendly Ghost birtist og hverfur, keyrir um að leita að stöðum og Balding Loser sem reynir að skora sem Bad Black Bitch Booty, með því að nota pickup línur það myndi skamma þroskaheftan ungling. Engir teningar þar; ekki einu sinni óþarfa kynlíf hefði getað bjargað þessari mynd, svo gott að það er aldrei til. æpandi "Booooy!" á fimm mínútna fresti er ekki nóg. Ekki er útskýrt hvers vegna hann, með ótrúlegum fjarskiptakrafti sínum og óhugnanlegum styrk í efri hluta líkamans, þrýstir ekki einfaldlega hetjunum okkar eins og pöddur. Þess í stað framselur hann starfið til vanhæfra og þroskaheftra smáþjóna sinna, sem ná aldrei að drepa neinn áður en þeir eru skotnir til helvítis. Kvikmyndagestir sem hafa gaman af meistaraverkum eins og "Friday 13th part XXXXVIII: Jason goes to college" gætu fundið sér einhverja skemmtun. Okkur hinum, sem höfum fengið kynhár, mun leiðast út úr hauskúpunni.