Enn og aftur hefur herra Costner dregið kvikmynd mun lengur en nauðsynlegt er. Fyrir utan frábærar sjóbjörgunarseríur, sem þær eru mjög fáar af, þá var mér bara alveg sama um neina persónu. Flest okkar eru með drauga í skápnum og persóna Costners verður snemma ljóst, og gleymist svo þangað til löngu seinna, þá var mér alveg sama. Persónan sem okkur ætti í raun að vera sama um er mjög kjarkmikill, oföruggur Ashton Kutcher. Vandamálið er að hann kemur út sem krakki sem heldur að hann sé betri en allir aðrir í kringum sig og sýnir engin merki um ringulreið skáp. Eina hindrunin hans virðist vera að vinna Costner. Loksins þegar við erum komin langt framhjá hálfa leiðinni á þessum óþefjandi, segir Costner okkur allt um drauga Kutchers. Okkur er sagt hvers vegna Kutcher er knúinn til að vera bestur án nokkurrar hugmyndar eða fyrirboða. Engir töfrar hér, það var allt sem ég gat gert til að slökkva ekki á henni eftir klukkutíma.