„Solomon og Sheba“ var svona kvikmynd sem maður þurfti bara að fara og sjá seint á fimmta áratugnum þegar ég var krakki: stórbrotin biblíuleg epík með þekktum flytjendum, óvenjulegum búningum, fullt af aukahlutum og bardagaþáttum. Svo ég fór að sjá það; en ég man að á þeim tíma heillaði "Salómon og Saba" mig alls ekki, sem var skrítið þar sem ég hafði haft mikið gaman af "Boðorðunum tíu", "Quo Vadis", "Helen frá Tróju" og fleiri. Aðalatriðið er að þegar þú ert krakki lítur þú framhjá hlutum á myndum sem fullorðnir gera ekki (til dæmis slæmur leikur) og þú átt auðveldara með að þóknast stríðsmönnum í herklæðum, bardögum, sverðeinvígum og hasar, þannig að ef þú ert ekki hrifinn þá er eitthvað að vöru af þessari tegund. Þessi mynd, þó hún hafi nokkra slíka eiginleika, er örugglega staðlað og meðaltal. Viðarframmistaða Yul Brynner sem hebreska konungsins kviknar ekki einu sinni þegar hann lætur ögrandi dansandi og hálfnakna Gina Lollobrigida í kringum sig. Hún er betri og skilar viðunandi leik. George Sanders lítur ekki út fyrir að hafa áhuga á því sem hann er að gera og Marisa Pavan (tvíburasystir Pier Angeli) bætir alls ekki við sem nokkurs konar samvisku Brynners. Síðasta sverðeinvígið milli Brynner og Sanders er bara fyrir söguþráðinn og skortir áhugi og styrkleiki (það varð að taka upp, það er allt). Ekki góð kveðjustund fyrir leikstjórann King Vidor, Solomon og Sheba verður líklega minnst sem síðustu ókláruðu myndar Ty Power.