Ég var tilbúinn til að elska „Where's Poppa“, hún er með samspil Normal Lear sitcom karakterleikara sem, þegar ég var að alast upp, leið eins og stórir meðlimir sundurliðaðrar kjarnafjölskyldu minnar að stærð. Það væri gaman að sjá Barnard Hughes, Vincent Gardenia, Ron Liebman, Rob Reiner og Garret Morris fyrir SNL. En því miður, "Where's Poppa" dregur. Það er klóstrophobic og þvæla, og brýtur aðalreglur farsa, léttleika í skapi og hröðum hraða. Söguþráðurinn felur í sér viðleitni lögfræðings (George Segal) til að losa sig við yfirþyrmandi gyðingamóður sína, sem býr í risastórri íbúð sinni í New York. . Á leiðinni afhjúpast við fáránlegar persónur og aðstæður: grínisti hóps ræningja sem rjúfa ítrekað bróður aðalpersónunnar, nauðgun lögreglumanns sem fól í sér górillubúning og samkynhneigða ást í kjölfarið, Ruth Gorden dregur niður buxur Segals og bítur hann. rass þegar hann framreiðir kvöldmatinn fyrir hana. Af hverju virkar þetta ekki? Hluti af skýringunni er tilfinningin fyrir dauðanum sem stafar af þröngum, dökkum innréttingum og antík sett-skreytingum. Ég borða algjörlega upp kvikmyndatökur af New York á þessu tímabili, en að horfa á þessa mynd leið eins og ég væri að blaða í Lögreglublaðinu í dimmri rútustöð. Aðalástæðan er þó hægur gangur. Hraðklippingar í nútíma MTV-stíl hafa breytt því sem bíógestum finnst vera þægilegt klippingartempó, en jafnvel að teknu tilliti til þessa eru myndavélarmyndir geymdar í of langan tíma. Þróun lóða er líka mjög hæg. Það er ein staða þar sem þetta virkar: undarlegt ástarlag sem George Segal syngur fyrir Trish Van Devere, mjúklega, mjög nálægt andliti hennar og í ógeðslega langan tíma. Það minnti mig á þessar ömurlegu framlengdu myndir í bresku útgáfunni af "The Office", þar sem þú finnur sjálfan þig andlega að biðja myndavélina um að klippa í burtu, og á sama tíma geturðu ekki hætt að horfa. Því miður er mest af myndinni meira „flýta“ en „getur ekki horft undan“. Sem fékk mig til að velta því fyrir mér hvort það sé hægt að hafa svarta gamanmynd sem er líka farsi. Vandinn er sá að þyngdarafl efnisins í svörtum gamanmynd hefur tilhneigingu til að vega niður léttleika farsasins. Kvikmyndir eins og "M*A*S*H" eftir Robert Altman og "Dr. Strangelove" eftir Kubrick sanna að það er hægt að gera það. Þeir gera þetta ekki aðeins í hraða heldur líka með skemmtilegum undirspilum, eitthvað sem "Where's Poppa" vanrækir. Þrátt fyrir að myndin sé með margar, staðalímyndar-fyndnar persónur, taka næstum allar þær beinan þátt í aðal dramanu um hvernig eigi að takast á við mótþróa móðurina. . Atriðin með Garret Morris og Central Park-muggunum eru eins nálægt og áhorfandinn kemst í andlegt hlé. Muggarnir virtust næstum Shakespeare-menn, fylgja hefðinni um grínista ne'er-d0-wells. Ef restin af "Where's Poppa" hefði loðað aðeins betur við sviðshefð hefði það verið betri mynd. Edgier er ekki alltaf betri. Það er eins og allir þessir hæfileikaríku leikarar og leikstjórinn Carl Reiner hafi verið að taka stuttu fyrir skapandi hringiðu 7. áratugarins. Tilviljanakenndar athugasemdir: Eftir að hafa strokað í fötum Ron Liebman, nefna rjúpurnar "The Naked Prey" eftir Cornel Wilde (1966), frábært. hasarmynd sem var stílfræðilegur undanfari "Planet of the Apes" frá 1968. Eins pólitískt ranglátur og hann var, þá er það óhugnanlegt að heyra um dauða hasarhetju eins ógnvekjandi og Charleton Heston. Linda Harrison, sem lék „Nova“, mállausan félaga Taylor, sagði að James Fransicus í framhaldinu virtist vera sætur og pínulítill miðað við Heston.