Ég er farin að velta því fyrir mér, eftir að hafa lesið nokkrar skoðanir hér, hvort ég hafi horft á sömu mynd og hinir gagnrýnendurnir, en eftir að hafa skoðað staðreyndir mínar neyðist ég til að draga þá sorglegu niðurstöðu sem ég hef. af lengstu 94 mínútum sem ég hef eytt, og eitt það ófyndnasta sem ég hef séð, um aldur fram. Ekki misskilja mig, ég elska skrúfað grínmyndir, en þessi leiðinlega, sett-bundnu drasl fellur svo langt undir svimandi hæð Preston Sturges og Howards Hawks að það á ekki skilið (til að blanda saman myndlíkingum mínum) að vera hugsaður. af í sömu andrá og þessir stórmenni. Samræður rithöfundarins / leikstjórans Charles Martin eru hvorki fyndnar, lúmskar eða áhugaverðar - og það er svo mikið af henni. Hann veit ekki heldur hvernig á að enda atriði, með miskunnarlausum klippum, sérstaklega af fólki sem fer út úr herbergjum og kveður hvert annað, hraða kvikmyndarinnar hefði verið hækkaður og svo sú staðreynd að takmarkaður fjöldi persóna er að gera heimskulegt og tilgangslausir hlutir af engri annarri ástæðu en þetta á að vera gamanmynd hefði verið aðeins minna augljóst. Persónur í þessari mynd verða ástfangnar og ástfangnar hver af annarri og flytja inn og út úr íbúðum, með augnabliks fyrirvara aðeins til að færa litla söguþráðinn fram á við. Eitt augnablikið þráir fólk í örvæntingu eftir einni manneskju, þá næstu er það að gifta sig einhverjum öðrum - eftir að hafa beðið eftir og verið beiðað af skjánum svo við vitum ekkert um það fyrr en ein persónan segir okkur - "Ó, þau eru að gifta sig! " (venjulega eftir að einhver hefur gert faux-pas eða hoppað að rangri niðurstöðu). Ef við hefðum vitað að þessar tvær persónur væru ástfangnar eða ættu að vera trúlofaðar á undan hefðum við, áhorfendur, kannski notið þeirrar upplifunar að horfa á einhvern gera sig að fífli fyrir framan þá. Eins og það er, koma persónurnar bara yfir að líta út eins og eigingjarnir, pirrandi hálfvitar og við höfum enga samúð með neinum þeirra. Leikmyndin eru takmörkuð og hasarinn bundinn við þau á þann hátt að allt lítur út eins og illa kvikmyndað sviðsleikrit. Einu augnablikin sem léttir á leiðindunum eru Keenan Wynn sem lítur út eins og hann hafi ráfað inn úr annarri kvikmynd og hefur ákveðið að hanga og vera aðeins fyndnari en allt það ófyndna sem er í gangi í kringum hann. Mjög hægt að forðast.