Jæja, kannski var PC útgáfan af þessum leik áhrifamikill. Kannski. Ég var að klára að spila PS2 útgáfuna og hún er nokkurn veginn algjört rugl. Það eru nokkrir þættir sem eru í lagi eða lofa góðu. Ég nefni þá fyrst vegna þess að það verður fljótt búið. Í fyrsta lagi er hugmyndin um sögulegan GTA-líkan leik frábær. Leikurinn Gun var sögulegur leikur eins og GTA og ólíkt Mafia var Gun frábær. Ég myndi elska að sjá leik sem gerðist á tímum mafíunnar gert rétt. Næst er söguþráðurinn vel skrifaður. Sagan er skynsamleg, hún hefur dramatíska boga, hún notar óvenjulegt tæki (þar sem stór hluti leiksins er baksaga) og hún er áhugaverð. Að lokum er sum grafíkin - sérstaklega sú sem notuð er við klippingar - áhrifamikil. Hönnuðir Mafia virtust leggja áherslu á að ná grafíkinni rétt á þeim stöðum þar sem GTA sleppti því viðleitni, sérstaklega persónurnar. Því miður á mörgum öðrum sviðum er grafíkin soldið óþefur, og ég vil miklu frekar hafa frábæra spilamennsku en áhrifamikla útlitspersóna. Spilunin er það sem sekkur þessum titli svo lágt. Í fyrsta lagi eru stjórntækin og myndavélin algjörlega sjúguð. Það verður að vera fyrsta áhersla allra leikjaframleiðenda. Þú getur ekki gefið út leik þar sem stjórntækin og/eða myndavélin sjúga. Númer eitt, það er engin ástæða fyrir því að persóna leikmannsins, Tom, geti ekki haft allt hreyfisvið sitt stjórnað af vinstri hliðrænu stikunni. Nema það sé bráðnauðsynlegt, og það er varla, ég hata uppsetninguna þar sem vinstri prikinn hreyfir karakterinn á „straumandi“ hátt og karakterinn getur aðeins snúið sér með því að nota hægri hliðræna prikið. Hér er það ekki aðeins óþarfi, það gerir flestar einföldustu aðgerðir að áskorun. Til dæmis þarf Tom að klifra í nokkrum verkefnum. En leikurinn er svo illa hannaður að þú verður að halda áfram að vinna með hægri hliðrænu stikunni og myndavélinni á pirrandi hátt og ýta svo á L1 í hvert skipti sem þú þarft að klifra, annars fer Tom niður í staðinn. Næst, ég hef aldrei séð verri slagsmál kerfi. Fyrsta vandamálið er að þú getur ekki stefnt sjálfvirkt eða læst á nein skotmörk. Á einum tímapunkti virðist leikurinn segja þér að þú getur notað L2 eða R2 til að læsa á skotmörk, en það virkaði aldrei. Svo til að einbeita sér að hvaða óvini sem er þarftu að berjast við heimskulega hægri hliðræna stikuna og reyna að halda áfram að stilla bæði stefnu persónunnar og myndavélina, sem hefur tilhneigingu til að reka í rangt sjónarhorn eða láta Tom hverfa allan tímann. Á þeim tíma ertu sennilega sleginn eða skotinn til bana. Næst, ef þú ert að snerta eða næstum því að snerta óvin - og það mun vissulega vera tilfellið fyrir bardaga í höndunum eða þegar þú notar návígisvopn, bardaga kerfi - sem fyrst og fremst samanstendur af því að banka á eða halda R1, er algjörlega gagnslaust. Óvinir geta knúsað þig næstum í bjarnarfaðmlagi, en þú getur bara ekki hreyft þig nema þú bakkar. Svo nærbardagi hefur tilhneigingu til að felast í því að þú rífur í vinstri hliðræna prikið, öskrar á persónuna að færa sig í burtu, sem það mun ekki gera 50% af tímanum, og bankar svo R1 eins mikið og þú getur áður en óvinurinn kemst of nálægt aftur og gerir R1 ónýtan. Og ef óvinurinn breytir sjónarhorni sínu á þig á meðan, muntu líka glíma við rétta hliðræna prikið til að koma persónunni þinni á réttan hátt og til að koma myndavélinni í stöðu svo þú getir séð hvað sem er. Á þeim tíma ertu sennilega sleginn eða skotinn aftur og eini möguleikinn þinn verður að reyna að færa persónuna í burtu aftur. Bardagarnir mínir fólust oft í því að láta Tom hlaupa hring um svæði eins og gamanmynd, í von um að ég gæti öðlast nægan tíma til að glíma við hliðræna stikuna og ná nokkrum skotum áður en ég yrði aftur ábyrg fyrir gervigreindinni. Svo mikið fyrir raunhæfa bardaga. Og sömu vandamálin og fleiri eru til þegar reynt er að berjast með byssum. Ef þú ert að snerta einhvern, leyfir stjórnandinn þér helminginn af tímanum bara ekki að skjóta af skoti, en samt getur hann gátað þig fullan af holum. Að auki er ekkert sjálfvirkt markmið og miðunarkerfið er fáránlega viðkvæmt, jafnvel með næmni stillt á núll undir Valkostum. Byssubardagar hafa tilhneigingu til að felast í því að þú reynir vonlaust að miða eða færa þig í burtu á meðan óvinurinn setur skot eftir skot í þig. Til allrar hamingju eða ekki, tjón virðist vera skráð nánast af handahófi. Það getur tekið eitt til tíu skot eða fleiri til að gera einhverja persónu óvirka og það er ekkert rím eða ástæða til þess. Þú getur sett fimm skot í höfuð óvinarins og næstum á lausu færi og þau munu samt skila skoti og meiða þig. Samt virtust leikjahönnuðirnir vera nógu annt um raunsæi en þeir byggðu bakslag inn í miðunarkerfið þitt, þannig að eftir skot með nógu öflugum byssum mun markmið þitt fljóta frá skotmarkinu og þú verður að berjast við það aftur. vegleg grafík, nema persónurnar og áferðin sem þú ert nálægt, þau eru í raun ansi vonbrigði. Fjarlægðin virðist alltaf að mestu leyti tóm og það eru oft víðáttur af flatum litum og áferð nálægt þegar þú ert að keyra. Borgin var ekki sérlega vel hönnuð. Það er ekki nógu fjölbreytt og það er ekki margt áhugavert að sjá eða gera. Bílarnir virðast hægir og erfitt er að stjórna þeim. Þeir keyra líka allir um það sama. Sumir hafa nefnt tónlistina, en það var líka frekar ólýsanlegt. Það hefði mátt vinna miklu betur í þeim efnum. Eins og margir aðrir hafa nefnt eru hleðslutímar fáránlegir og stöðugir. Þeir hafa tilhneigingu til að vera meira en mínúta að lengd og eiga sér stað á milli og í miðju alls – jafnvel kappaksturs. Á heildina litið virðist mafíuhöfnin á PS2 að minnsta kosti hafa verið mjög fljótfær. Leikurinn líður og spilar eins og ófullkomið hakkverk.