KASTLE IN THE SKY er þriðja mynd teiknimyndameistarans, sem er endurtítt af upprunalegu japönsku nafni sínu LAPUTA (fyrir að vera móðgandi setning, eitthvað sem leikstjórinn Hayao Miyazaki var ómeðvitaður um á þeim tíma), og hún er ein af hans ástsælustu allra tíma. Upphaflega voru það vonbrigði í miðasölunni þegar hún kom út árið 1986, en síðan hefur hún verið tekin af gagnrýnendum og áhorfendum um allan heim. CASTLE IN THE SKY er innblásin af „Gulliver's Travels“ eftir Jonathan Swift og er hasarævintýrasögur með gufupönki um tvö ung munaðarleysingja – unga námuverkamanninn Pazu og dularfulla stelpuna Sheeta (sem ber töfrakristall um hálsinn) – sem sameinast að finna hina löngu týndu eyju Laputa, sem sagður er vera mikill auður og gimsteinar. Þeim nýtur liðsinnis hóps brjálaðra en samt samúðarfullra flugræningja undir forystu hinnar grimma Dola (sem í fyrstu eltir þá, en reynist þó sannir bandamenn) og elt af ríkisstjórninni undir forystu illvirkja, leynilegustu umboðsmanns hennar, Muska, sem vill. kraft Laputa í eigin þágu. Fyrir alla sem eru að leita að spennandi leið til að eyða tveimur tímum er þessi mynd frábær kostur, með nákvæmlega réttu magni af húmor, könnun, undrun og dulúð til að halda áhuga. Listaverkið, þó að það sé ekki eins stórbrotið og í sumum síðari kvikmyndum Miyazaki, er stórkostlegt og nógu glæsilegt til að horfa á með hugmyndaríkum persónum og staðsetningum, ótrúlega spennandi hasarsenum og hrífandi flugatriðum sem láta mann líða svima. Og þó að persónurnar sem byggja þessa sögu séu minna flóknar en önnur verk Miyazaki, þá hefur hver um sig eftirminnilegan, yndislegan persónuleika sem situr eftir hjá áhorfandanum löngu eftir að myndinni lýkur. Dola, sérstaklega, skapar frábæra kómíska persónu, hrópar skipanir til vitlausra sona sinna eina stundina og verndar Sheeta þá næstu. Muska er ein af fáum sköpunum Miyazaki sem nokkurn tíma hefur reynst óbætanlegur illmenni, en líkt og Dola stjórnar hann hverri senu sem hann er í með ógnvekjandi karisma sem er bæði aðlaðandi og kuldalegur. Anime aðdáendur hafa oft líkt þessari mynd við Gainax sci-fi. ævintýraflokkurinn NADIA: THE SECRET OF BLUE WATER. Enda deila bæði verkin svipuðum sögu- og persónuþáttum... svo ekki sé minnst á að þau voru bæði búin til af Miyazaki sjálfum. Þar sem báðir eru ólíkir er í framkvæmd þeirra. NADIA, þó hún væri heillandi að mestu leyti, þjáðist af því að taka ranga beygju á miðri leið og þróaðist í teiknimyndalegt bull sem allt annað en dró athyglina frá aðalsöguþræðinum, jafnvel þó það hafi haft sterkan endi. CASTLE IN THE SKY er aftur á móti stöðugt skemmtilegur og einbeittur í tveggja tíma keyrslutíma og er þeim mun betri. Þótt epískur tónn myndarinnar sé stundum brotinn upp af einhverjum "teiknimyndalegum" augnablikum, eins og slagsmálum milli yfirmanns Pazu og eins af sonum Dola, er það aldrei svo mikið að það dragi úr myndinni. Fyrir um ellefu árum síðan gaf Disney út enska útgáfu. með stórum nöfnum á borð við James van der Beek, Anna Paquin, Cloris Leachman, Mark Hamill, Mandy Patinkin, auk nokkurra þátta eftir öldunga eins og Tress MacNeille og Jim Cummings. Það inniheldur líka metnaðarfulla endurvinnslu á glæsilegum tónleik Joe Hisaishi fyrir flutning Seattle Music Orchestra (athyglisvert er að maðurinn á bak við þessa endurgerð er enginn annar en tónskáldið sjálft). Eins mikið og hreinlætissinnar hafa hrópað guðlast yfir þessari útgáfu fyrir einstaka aukasamræður hennar og áðurnefnda endurupptöku, þá átti Miyazaki engin slík vandamál; reyndar er hann sagður hafa fagnað endurvinnslunni og ekki að ástæðulausu því nýupptaka tónlistin er sannarlega stjarnan í nýju talsetningunni. Þó að það séu nokkur tilvik þar sem það er dálítið hryllilegt að fylla inn í sumt þögul atriði úr upprunalegu japönskunni (einkum ferðin í gegnum drekafyllt óveðursský), þá er heildarendurvinnslan frábær og bætir á margan hátt upprunalega, sérstaklega í senum. eins og þegar vélmenni ræðst á virki og hámarksstundirnar undir lokin. Hér sýnir Hisaishi tónlistarlega fjölhæfni sína og snilli til að passa tónlist við myndefni. Hvað varðar frammistöðuna í talsetningunni eru týpurnar sennilega í skammdeginu; Pazu eftir James Van Der Beek hljómar umtalsvert þroskaðri en persóna hans, á meðan Sheeta eftir Önnu Paquin talar með skrýtnum hreim sem sveiflast stundum (vandamál sem raunverulega virkar persónunni í hag). Sem sagt, bæði vinna góð störf í heildina og veita nokkuð trúverðuga efnafræði í gegn. Það eru hins vegar líflegir aukaleikarar sem gera þessa talsetningu svo skemmtilega, sérstaklega Dola eftir Cloris Leachman og Muska eftir Mark Hamill. Báðir eru fullkomlega leiknir og stela hverri senu sem þeir eru í; eins og með endurupptökuna, þá ábyrgjast þessir tveir virkilega að hlusta á Disney dubið. Handritsaðlögunin jaðrar stundum við lausu hliðarnar - það er talsvert af aukalínum og/eða athugasemdum (sumar eru ómetanlegar fyndnar og aðrar nokkuð ofgerðar) - en fyrir utan að minnsta kosti eina umdeilda breytingu (ræðu Sheeta í loftslagsuppgjör „heimurinn getur ekki lifað án ástar“ öfugt við upprunalega „þú getur ekki lifað af fyrir utan móður jörð“), eru persónurnar, sagan og andinn í heild nokkuð trúr upprunanum. Þegar á heildina er litið þýðir lítið að bera Disney útgáfuna saman við frummálslagið; hver setur sinn stimpil á þetta goðsagnakennda meistaraverk og mér líkar við þau bæði. (Þeir eru líka betri en bókstaflegri en ógnvekjandi vélmenni, líflaus, illa leikin og illa skrifuð eldri talsetning Streamline/JAL frá seint á níunda áratugnum; trúðu ekki neinum sem segir að þessi útgáfa sé „æðri“ en Disneys - treystu mér, öfugt er satt.) Hins vegar geturðu ekki farið úrskeiðis með CASTLE IN THE SKY. Hann er einn sá besti frá Miyazaki frá upphafi og ég mæli eindregið með honum.