Leynilögreglumaðurinn Tony Rome (Frank Sinatra) snýr aftur á tjaldið eftir sjálftitlaða frumraun sína, að þessu sinni er það kvikmynd sem er leikin fyrir grín. Í köfunarferð finnur Róm lík ljóshærðrar fegurðar á botni sjávarins, fætur hennar eins og við mátti búast, huldar í sementi. Róm strax á málinu eftir að hafa verið ráðinn af manninum fjallinu Waldo Gronsky. Róm er strax í hættu þar sem hann þarf að rannsaka nokkrar mafíutýpur, sem snúa taflinu við honum og hann er sjálfur fundinn aðal grunaður, verður hann nú að fara á flótta og vonast til að leysa málið einn. Hinn látni Sinatra reynir hörðum höndum að selja okkur lélegu brandarana og fá okkur til að trúa því að hann sé góður spæjari, ó og svo ekki sé minnst á að vera kynferðislega aðlaðandi fyrir hina reffilegu Raquel Welch, en honum mistekst hrapallega í þessu skinkuhnefaða hégómaverkefni. Hreint út sagt hlæjandi uppsögnin sem umlykur hverja konu er alveg stórfurðuleg, sérhver kona í myndinni er töfrahaus, sem finnst gaman að beygja sig fyrir framan myndavélina, leikstjórinn Douglas þarf að sjálfsögðu að þysja inn á rasssprungurnar á þeim í hvert sinn sem þær beygja aftari vöðva sína. Það er meira að segja til fáránlega kjánaleg samkynhneigð persóna sem trúir á betlara, þetta var kvikmynd gerð af „alvöru karlmönnum“ fyrir „alvöru karlmenn“ til að staðfesta eigin flaggað kynhneigð, þetta er skammarlegt rugl.