Öfugt við flesta aðra fréttaskýrendur hata ég þessa seríu innilega. Hún byrjar að líta áhugaverð út, með dularfullum geimverum og risastórum vélmennum, og ég hélt í vonina þar til í síðasta þætti. Í lok hennar skildi ég ekki enn hvað geimveruárásirnar snerust um (kannski missti ég af einhverju, hver veit?), og áttaði mig á því að ég hafði setið í gegnum 26 þætti sem samanstanda aðallega af sjálfshatri persónanna sjálfra, eigingirni og sjálfsvorkunn. Það snýst í raun á milli geimveru-/vélmennabardaga og þessara dimmu, niðurdrepandi blikkandi-af-og-slökkva-senna þar sem ein eða fleiri persónur geta bara sagt eða hrópað "ég hata mig/þig/það" 10-12 sinnum í röð. Ég sé í rauninni hvorki Shinji né Asuka (tvær af aðalpersónunum) sýna vöxt eða breytingar. (Ég get heldur ekki séð neina af öðrum persónum læra eða vaxa heldur, ef það er málið.) Mig langaði að sparka í þær og segja þeim að öðlast blóðugt líf í fyrstu þáttunum og tilfinningin breyttist ekkert í þeim síðustu. Shinji býr svo sannarlega yfir því hjálparlausu vonleysi sem gerir fólk frekar reitt en kærleiksríkt, og Asuka er svo pirrandi kunningja að mig langaði að mölva sjónvarpsskjáinn í hvert skipti sem hún kom fram á sjónarsviðið. Ó, og meira en nokkur annar, þá hata þessir tveir allt og segja það veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeegleega oft. Annars er ég mikill aðdáandi animé og manga, og aldrei áður hefur mér líkað eins mikið. Ég las að höfundur/rithöfundur seríunnar skrifaði þetta á meðan hann þjáðist af þunglyndi og ég get trúað því; það gerði mig þunglyndan að horfa á það. Er það markmiðið með þessari seríu? Ég spyr satt að segja. Er það hannað til að gera áhorfandann ringlaðan og pirraðan? Og ef þú þjáist af þunglyndi, hvers vegna skrifaðu þá ekki bók eða ævisögu um það, í stað þess að blanda því saman við geimverur og vélmenni? Þetta stríðssamsæri fyrir geimverur, eftir því sem ég gat sagt, leiddi nákvæmlega hvergi. Að lokum, þar sem ég er sannarlega heillaður af því hversu margir segjast elska þetta bútasaum af blindgötum, get ég ekki annað en velt því fyrir mér hversu margir af þeim finnst það í rauninni gott og hversu margir segja að þeir geri það vegna þess að þeim hefur verið sagt að svo sé.