Sænskar hasarmyndir hafa á undanförnum árum þróast yfir í eitthvað sem líkir eftir bandarískum hertum hasarmyndum eins og "Heat" en með lágu fjárhagsáætlun. Þessi mynd fylgir sömu forskrift og "Noll Tolerans" og "Livvakterna". Hins vegar er augljóst að þeir eru að reyna of mikið að gera flotta og erfiða mynd. Sagan hefur sést áður, samræðurnar eru gervilegar og leikurinn er mjög lélegur, sérstaklega frá aðalleikkonunni. Myndin reynir að draga upp mynd af harðsoðnum herlíkum ræningjum með enga iðrun og kvenkyns rannsakanda sem hefur algjörlega týnt henni með fortíðarvandamálum en hegðar sér á sama tíma fullkomlega skynsamlega. Það heppnast ekki mjög vel. Blásteypti ljósmyndastíllinn virðist ekki lengur ferskur og það er ekki einu sinni gert vel á þessari mynd. Aðeins örfá atriði líta vel út. Hljóðið er líka frekar skrítið og það hljómar eins og mikið af raunverulegu samræðunum sé tekið upp á eftir. Helstu gæði þessarar myndar er Stefan Sauk, þó að hann sé ekki með sannfærandi portrett af SWAT-liðsleiðtoga, hefur nokkrar mjög fyndnar línur. Auk þess er tónlistin nokkuð góð.