Ég sá þetta bara í Castro leikhúsinu í San Francisco og átti í erfiðleikum með að halda mér vakandi meðan á þessari ótrúlega endurteknu, óupplýsandi litlu mynd stóð. Þetta er 75 mínútna kvikmynd sem fannst eins og 175 mínútur og hefur um 20 mínútur af hóflega grípandi efni. Það er ekki slæmt á neinn móðgandi hátt, það endurtekur bara hluti sem hafa verið sagðir marg, margfalt og meira áhugavert og ögrandi. Með aðeins örfáum undantekningum drónuðu viðtölin áfram og áfram og áfram og mynduðu litla tilfinningalega snertingu eða samhengi við allt efnið. Það er meira eins og „hvernig á að“ leiðarvísir fyrir eitthvað sem ekki er hægt að gera lengur. Ég var á lífi á tímabilinu en fann fyrir litlum tengslum eða söknuði yfir því sem fram kom.