Ég hafði ekki heyrt um þessa mynd fyrr en ég las grein um hana á vefsíðunni Unknown Movies sem vakti mig forvitni. Sem teiknimyndateiknari og teiknari sjálfur er ég aðdáandi verk Richard Williams - ég met Ziggy's Gift sem eina af bestu jólatilboðum allra tíma, og jafnvel þó að Who Framed Roger Rabbit hafi hætt að vera ein af mínum uppáhaldsmyndum þegar ég kom framhjá sextán ára, ég ber enn mesta virðingu fyrir þeirri vinnu, umhyggju og athygli á smáatriðum sem fór í að búa til myndefnið - en svo virðist sem maðurinn hafi sína galla, einkum tilhneigingu til að fara yfir fjárhagsáætlun og yfir áætlun , og þessi mynd er vitnisburður um hversu langt rangt jafnvel ofurhæfileikaríkur einstaklingur eins og Williams getur farið, miðað við réttar aðstæður. af teiknimynd fyrir börn. Það reynir líka að vera söngleikur. Það reynir líka að vera þúsund og eitt annað - er það æði? Er það hugarfar? Er það ávísun á sakleysi ímyndunarafls bernskunnar? - þar til það loksins hrynur undir þunga eigin takmarkalausra metnaðar og væntinga. Það er fallega líflegt, að mestu leyti, þó að sléttur bakgrunnur hefði getað notað aðeins meiri athygli, en jafnvel það skiptir ekki miklu þegar þú stendur frammi fyrir ofskynjunarfáránleikanum sem er mikið af 'aðgerðinni' hér. eru ýmis vandamál með myndina, en við skulum byrja á Raggedy Ann og Andy sjálfum. Þeir eru stjörnur þáttarins, en samt hafa þeir engan persónuleika. Reyndar fáum við þau skilaboð að Andy sé harðjaxl („I'm no girl's toy“, syngur hann) og að Ann hafi einstaka sýn á hlutina vegna þess að eigandi hennar, lítil stelpa sem heitir Marcella, ber hana á hvolfi, en það er það eina sem við fáum að vita um þessar asnalegu persónur því yfirgnæfandi furðuleiki þessarar myndar kemur ekki löngu síðar. Ég nota orðið „furðuleiki“ ráðlega, því sumar furðulegar myndir geta verið gríðarlega skemmtilegar, en þetta er bara hreint út sagt skrítið. Leikföngin og dúkkurnar í leikherberginu eiga að vera krúttlegar og elskulegar, en þær eru í raun furðulegar og truflandi. Marionetturnar tvær sem gera og segja allt í takt eru gott dæmi um þetta. En jafnvel þeir eru tiltölulega eðlilegir í samanburði við sjóræningjaskipstjórann sem er stöðugt að hnerra, þar sem yfirvaraskeggið verður upprétt og nárinn bólgnar sýnilega þegar hann sér fyrst glæsilega franska dúkku. Já, þetta á að vera barnamynd! Svo er það tónlistin sem er engin eftirminnileg og öll sungin af leikurum sem geta ekki sungið. Og til að bæta gráu ofan á svart þá er mikið sungið í þessari mynd. Þegar Ann og Andy komast loksins út úr leikherberginu er það fyrsta sem þau gera að syngja LANGT númer í skóginum um hversu hrædd þau eru, um hvernig þau munu alltaf hafa hvort annað og...já, við fáum skilaboðin. . Þetta virðist halda áfram að eilífu, en að minnsta kosti færir það einhvern svip af eðlilegum hætti aftur í myndina. Ekki lengi þó, því úlfaldinn með hrukkuðu hnén leiðir okkur inn í undarlegan heim þar sem allt lítur út fyrir að vera búið til úr slitnum og fölnuðum denim, og - nógu slæmt að hann er greinilega ofsóknarbrjálaður geðklofi - hann byrjar líka að ofskynja. En þetta er ekkert miðað við atriðin á eftir. Gráðugurinn, lifandi, andar. að ropa, prumpa, sífellt borða taffy, er svo pirrandi, hrollvekjandi og á endanum truflandi að þú munt varla trúa því sem þú sérð - þetta er eins nálægt eiturlyfjalausri geðlyfjaupplifun og ég hef nokkurn tíma séð á kvikmynd. Síðan, eftir dágóðan tíma með hinum gráðugu, kemur hinn geðþekki Sir Leonard Looney og meistari hans KooKoo konungur, en hásæti hans líkist þvagskála. Ég trúi því ekki að ég sé í raun og veru að skrifa hylkislýsingu á alvöru kvikmynd hér - ég varð bara að nudda augun og minna mig á að ég er ekki að blogga um yfirþyrmandi martröð sem ég fékk. Hluti af seríunni í Looney Land líkist einni af gömlu Winsor McCay / Little Nemo teiknimyndunum, af ástæðulausu öðru en einhverjum fannst líklegast að gera það. Allt þetta væri í lagi ef það væri einhvers konar rím eða ástæða á bak við það, en svo er ekki. Þessar senur eru bara undarlegar og mjög, mjög langar. Súrrealismi virkar aðeins þegar sterk hugmynd er á bakvið hann, eða gerist gegn einhverjum svip veruleikans. En EKKERT í þessum senum bendir til nokkurs konar veruleika. Taktu þennan þátt í burtu og þú situr eftir með hreina sjálfsdáð. Þegar lokasenurnar leysast upp, byrjar jafnvel hreyfimyndin að líta minna áhrifamikill út (sjóræningjaskipið, fáránlega ítarlegt, kippist um á vatninu á þann hátt sem gefur til kynna að sumt af frumur týndu meðan á framleiðslu stóð) og það er enginn atburður í lok sem bendir einfaldlega til þess að peningar hafi klárast. Jafnvel þegar hún er tæpar 86 mínútur að lengd, líður myndin eins og endalaus prófraun og það er skiljanlegt hvers vegna hún floppaði á upprunalegu útgáfunni. Hreyfimyndaáhugamenn munu líklega klóra sér í hausnum og velta því fyrir sér hvernig Williams tókst að flúra þennan svona stórkostlega, en hann gerði það og það er ekkert sem nokkur getur gert í því.