Adenoid Hynkel, lágkúrulegur hermaður í fyrri heimsstyrjöldinni, rís upp á næstu árum og verður miskunnarlaus einræðisherra Toumania. Hann býr til árásargjarna, gyðingahaturs stríðsvél og ræktar lítið tannbursta- yfirvaraskegg. Hljómar eins og einhver sem þú þekkir? Af öryggi Hollywood notar Chaplin þennan sápukassa til að hvetja Evrópu til að grípa til vopna og ögra Hitler og Mussolini. Í ljósi þess að Bandaríkin árið 1940 áttu meira en eitt ár af hlutleysi framundan og enga sterka löngun til að blanda sér í borgaralegar deilur Evrópu (mundu að það var Hitler sem sagði Bandaríkjunum stríð á hendur, ekki öfugt) furðulegt að Chaplin hafi verið leyft að dreifa þessum óhóflega pælingum. Sagan fjallar annars vegar um hinn dónalega og fráhrindandi Hynkel og ógnarstjórnina sem hann stýrir óspart, og lífið í gyðingagettóinu þar sem hver einasta manneskja er vingjarnleg, mannúðleg, hugrakkur o.s.frv., o.s.frv., Chaplin er Hynkel, og hann leikur líka The Jewish Barber, litlu hetju gettósins (The Tramp í öllu nema nafni). Það þarf varla að taka það fram að Chaplin skrifar, leikstýrir, leikur aðalhlutverkið, semur tónlistina og sér um veitingar. Árið 1940 var enn ekki vitað um fulla sannleikann um Þriðja ríkið og Chaplin má fyrirgefa að hafa eitthvað minna en fullkomna sögulega framsýni, en jafnvel með því að viðmið dagsins sem hann fer illa með Hitler. Chaplin, grínisti og tilfinningamaður, reynir að gera grín að Hitler með því að gera Hynkel kjánalegan og vansælan. Allt sem þetta gerir er að mannúða hann. Þegar Hynkel, hinn ekki sérlega stríðni hermaður, fíflast með stóru byssuna og flugvélina á hvolfi, verður hann kærkominn frekar en fyrirlitlegur. Sem einræðisherra skoðar hann tækninýjungar undirmanna sinna sem virka ekki (fallhlífahattinn, skothelda einkennisbúninginn o.s.frv.) og þessum kafla er ætlað að fá okkur til að halda að raunverulegir nasistar séu óhæfir og hægt sé að sópa þeim til hliðar. Reyndar er stjórn Hynkels sætt og viðkunnanlegt af brjálæðislegu faðmlagi sínu. Í sannleika sagt var dagur Chaplin þegar liðinn þegar hann flutti þennan vanhugsaða pæling. Innst inni var hann enn risaeðla þögla skjásins (kíktu á húmorinn, með gaggs eins og að skjögra upp og niður götuna hálfmeðvituð, eða pantomime myntanna í búðingunum). Hetjunni Schultz er ætlað að tákna mælikvarða á evrópsku velsæmi sem hægt er að dæma Hynkel út frá, en Schultz líkist frekar persónu úr óperettu en nasista. Er það á einhvern hátt trúlegt að Schultz-persóna (ef slík hefði verið til) myndi segja við andlit Fuehrer, "málstaður þinn er dæmdur til að mistakast vegna þess að hann er byggður á heimskulegum, miskunnarlausum ofsóknum á saklaust fólk"? Og hvernig verður Schultz til í kjallara gyðinga gettósins? Ef hann er viðfangsefni tæmandi mannleitar, hvers vegna heldur hann áfram að klæðast rúritanska einkennisbúningnum sínum? Chaplin þekkti ekki enn til fulls hryllinginn í Auschwitz-Birkenau eða Treblinka, en fangabúðir nasista sem hann býður okkur eru vonlaust úr böndunum við hinn grimma tíðaranda. Eins og venjulega, hugsar Chaplin út frá „þöglum“ gamanþáttum, lauslega festir við frásagnarfatlínuna. Það er baráttan við að skrópa með stormsveitunum, raka mann við undirleik Brahms og hnöttóttan ballett (horfið á þáttinn sem tekinn er öfugt). Paulette Goddard er hin óspart fullkomna Hannah. Rétt eins og fólkið í gettóinu er ómögulega gott, og gyðingahöfnin í Osterlich er fáránlega friðsæl, svo er Hannah bókstaflega of góð til að vera sönn. Hugrökk, ögrandi, útsjónarsöm, dugleg og (auðvitað) falleg, hún er kanarífugl gyðinga í gettóbúrinu. "Jæja, er ég ekki sæt?" spyr hún, eftir að Rakarinn hefur gert hana upp. Of sætt, er svarið. Hún kemst ekki nálægt því að vera sönn, því Chaplin hefur gert hana að skopmynd. „Væri það ekki dásamlegt? Ræða sem Chaplin leggur sér til munns er dæmigerð fyrir höfundinn - of orðuð, of tilfinningalega klípandi. Jack Oakie er frábær sem Napaloni, fasista einræðisherra baktería. Hann kemur með smjörþefinn af bráðnauðsynlegum teiknimyndasögum í vinnsluna, en undirliggjandi veikleiki myndarinnar er eftir. Ef Napaloni er kjánalegur og árangurslaus, hvernig getum við þá óttast hann? Og hvað sem því líður, stamandi stopp-byrjun lestarinnar sem varpað er til baka er fínt chaplinesque dæmi um kjaftæði sem er viðvarandi langt umfram grínistilegt gildi sitt. Og hvar eignaðist gyðingarakarinn þennan óaðfinnanlega Hynkel einkennisbúning?