Enterprise, nýjasta háfjárhagsaðstæður til farsælasta sérleyfis í kvikmynda- og eða sjónvarpssögu, opnar í laginu á 90 mínútna þætti sem heitir 'Broken Bow'. Fyrst hrífast við inn í gríðarlega hasarröð þar sem Klingon er eltur af einhverjum Suliban (sem eru helsti óvinurinn í fyrstu þáttaröðinni). Þaðan fer sjónvarpsmyndin með okkur í ferðalag sem verður sjaldan eins gott og það er, með bestu persónuþróun, sögu og hasar/sjónbrellum sem sést hafa á svo stuttum tíma. efni meðal minnihluta Enterprise aðdáenda, sem sumir telja að lagið sé út í hött. Það sem þeir átta sig ekki á eru textarnir sjálfir. Ef maður hlustar á hið raunverulega lag, í staðinn fyrir þemað, þá byrja þeir að raða púslhlutunum saman. Og að lokum, eftir því sem röðin þróast lengra og lengra, og við lærum meira um hugrakkur skipstjóra okkar og áhöfn hans, mun lagið í raun verða þýðingarmikið. Á heildina litið er þema Diane Warren fallega skipulagt og er jafn vel sungið af óperusöngvaranum Russell Watson. Það sem gerir hvaða sjónvarpsþætti sem er áhorfanlegt og þess virði að horfa á aftur og aftur er persónur þess og hvernig þær verða uppbyggðar og lagskipt. Enterprise er (að mínu mati) einn besti þátturinn síðan í The Next Generation. Að velja Scott Bakula sem Jonathan Archer skipstjóra var besta ákvörðunin síðan Gene sjálfur skipaði Patrick Stewart sem Jean-Luc Picard. Þar sem fyrirliðinn leiðir alltaf sýninguna bætir Bakula næmni við hlutverk sitt og færir stórt bros á andlit allra sem eru með blóð í æðum. Hann er einfaldlega (bæði leikari og karakter vitur) frábær manneskja og sjarmi hans, gáfur og samúð eru yfirþyrmandi á að horfa. Hvað varðar hina leikara þá er John Billingsley í uppáhaldi hjá mér sem leikur Dr. Phlox. Það er líka gaman að sjá ómanneskju leika hlutverk og ákvörðunin um að gefa skipstjóranum hund, sem heitir 'Porthos', fékk góðar viðtökur. Í gegnum sýninguna var persónuþróun frábær, hún var hröð, vel tímasett og næstum fullkomin. Ég segi næstum því því miður er persóna Travis Mayweather, sem Bretinn Anthony Montgomery leikur, svolítið veik í lok fyrsta tímabilsins. Hann hefur að vísu ýmislegt að segja hér og þar, en er áfram í höndum framleiðenda til að gera hann mikilvægari. Jolene Blalock er dásamleg sem stundum harður en jafn elskulegur undirforingi T'Pol. Dominic Keating sem Lieutenant Malcolm Reed leikur sterkt hlutverk og er sannfærandi sem vopnaforingi. Connor Trinnereer leikur herforingjann Charles „Trip“ Tucker sem bætir alltaf sjarma og kómískum stíl við persónu sína og loks Lindu Park sem Ensign Hoshi Sato, sem leikur oft veikari persónu en verður sem betur fer fljótt áhugaverður. Allar þessar persónur mynda Enterprise og allar koma með gæði sem Star Trek hefur ekki séð í langan tíma. Hver og einn gerir þennan þátt þess virði að horfa á. Bros og góð tilfinning er tryggð strax í fyrsta skipti sem við sjáum þau öll saman á brúnni á geimskipinu Enterprise NX-01. Skipið sjálft, NX-01, er nokkuð vafasamt í hönnun. Þættirnir gerast eftir 150 ár og 100 árum á undan Kirk Captain. Svo hvers vegna virðist þá skipið vera svipað í hönnun og miðja 24. aldar skip, nefnilega Akira-flokkinn? Samfella hefur verið vandamál í Enterprise, en sem betur fer bjóða Rick [Berman] og Brannon [Braga] viðeigandi skýringar fyrir hvern og einn þeirra. Samfella er aðeins vandamál ef þú ert að eilífu að rýna í sýningar og er heltekinn af minnstu smáatriðum. Ef þú sérð sýninguna með opnum huga, þá muntu ekki eiga í neinum vandræðum, en það er þörf á að vita „af hverju“ allan tímann. Svo hvað buðu Berman og Braga Star Trek aðdáendahópnum með spurningunni um tign skipsins sjálfs? Samkvæmt þeim er NX-01 eins og það er vegna atviksins í First Contact. Þegar Zefram Cochrane sá Enterprise-E í gegnum sjónauka sinn og frá því að tala við útiliðið undir forystu Rikers yfirmanns, breytti það hugmyndunum í höfðinu á honum. Það er nógu góð skýring fyrir mig. Við skulum halda áfram. Auðvitað er ekki eins auðvelt fyrir suma aðdáendur að sætta sig við svona svör, sumir ganga svo langt að neita að sjá þáttinn fyrr en þeir fá sanngjarnt svar. Komdu krakkar verða stórir. Þegar George Lucas eyðilagði Star Wars-söguna með því að hleypa af stokkunum nýrri þríleik sínum með hagnaðargróða, gátu aðdáendur ekki gert neitt, bara horft á og týnt þessu öllu saman samt. Og svo lærðu þeir það, kannski er það ekki svo slæmt eftir allt saman. Ef þú getur ekki samþykkt gæðasýningu fyrir það sem hún er, ekki það sem hún ætti að vera í þínum huga, farðu þá annað. Eða reyndu að gerast framleiðandi í þættinum og sjáðu svo hvað þú getur gert. Settin á Enterprise minna mig mjög á Defiant úr Deep Space Nine. Þeir virðast oft kaldir og hafa skrítið útlit af nútíma uppbyggingu og þeir hrópa út að þeir tilheyri hernum. Kannski er það þess vegna sem áhöfn USS Enterprise (aka flaggskip bandaríska flotans) líkar svo vel við það. Þetta eru sláandi leikmyndir og tákna sýninguna fullkomlega. Rick Berman „yfirherra heimsveldisins“ eins og John Logan orðaði það svo nákvæmlega og starfsbróðir hans Brannon Braga hefur hitt naglann á höfuðið nákvæmlega þar sem þeir ættu að hafa það, og allt í lagi. stöðum. Hvort sem það eru tæknileg atriði, myndefni, hljóð, klipping eða skor. Enterprise er fín sýning á því hversu góður sjónvarpsvísindaskáldskapur getur að lokum verið, þegar hann er í höndum snillinga. Hinn látni Gene Roddenberry væri stoltur af þessari seríu og sem Star Trek aðdáandi ættir þú líka að gera það.