Ég sá þessa mynd sem sneak preview fyrir opnun Feneyjar á Telluride kvikmyndahátíðinni. Viðbrögð þín við því munu að miklu leyti ráðast af viðhorfi þínu til að virða texta Shakespeares. Það jákvæða er að Pacino skilar mjög góðum árangri sem Shylock; Lynn Collins er fín Portia; og myndin hefur íburðarmikið yfirbragð. Það neikvæða er fyrirsjáanlegt. "The Merchant of Feneyjar" er að öllum líkindum það erfiðasta af öllum leikritum Shakespeares í dag að setja upp, aðallega vegna þess að við horfum á það í gegnum brenglaða linsu sögu 20. aldar. Rómantíska söguþráðurinn með Bassanio og Portia er ekkert vandamál. Persóna Shylock gerir það, vegna þess að okkur skortir upprunalega viðmiðunarramma áhorfenda Elísabetar. Shylock er í senn mannleg persóna með mannlega eiginleika og hvata, og útdráttur á miskunnarlausum eiginleikum gamla lögmálsins. Þegar hann segir "Hefur ekki Gyðingur augu?" hann er karakter; þegar hann boðar "Ég mun hafa skuldabréf mitt!" hann er abstrakt. Hin langa leið um tónlist og kosmíska sátt í lokasenunni (hér flutt og klippt í tætlur) er lykillinn að leikritinu, að því leyti að það endurheimtir alhliða sátt eftir að truflandi og illt (Shylock réttarsenunnar) eru kastað út. Það er hægt að gera sálfræðilegan skilning á persónu Shylock með því að sýna hvernig hann verður smám saman brjálaður og breytast í einmana þegar réttarhöldin renna upp - lykilatriðið er að á einhverjum tímapunkti verður hann að hætta að vera samúðarfullur. Frammistaða Pacinos gerir það næstum því það, en ekki alveg. Myndin getur ekki alveg gert upp hug sinn - annars vegar er rétta hreyfingin í persónu Shylock og hins vegar er mikið af óviðeigandi myndefni af gyðingum sem eru misnotaðir og feneyskum hórum með harðgerðar geirvörtur. (eflaust til að sýna hnignun Antonio o.fl.). Shakespeare var ekki að skrifa Ibsen-líkt samfélagsdrama; hann var að skrifa gamanmynd eftir klassísku mynstri röskunar á samfélagsskipan og endurreisn samfélagslegrar reglu, táknað með hjónabandi, með þema ást gegn lögum í miðju Shylock söguþræðisins. -Aðgerð Radford á leik og leikstjórn neyðir okkur næstum frá því sem leikurinn þýðir í raun og veru. (Að taka upphaf lokasenunnar, klippa mest af því og færa það fyrir prufuatriðið er öfgafyllsta dæmið.) Það eru nokkrir aðrir verulegir erfiðleikar. Jeremy Irons, ágætur leikari, leikur Antonio eins og hann væri of stór skammtur af róandi lyfjum. Joseph Fiennes er fallegur en grunnur eins og Bassanio. Flestir leikararnir, að Collins, Pacino og leikaranum sem leikur hertogann í réttarhöldunum undanskildum, muldra samtalið. Endanlegur dómur? Falleg mynd með nokkrum ágætis frammistöðu. Það er ekki Shakespeare, þetta er léleg túlkun. Ekki þess virði tíma þíns eða peninga - þó að Lynn Collins sem Portia leysir það næstum.