Nú eru sjónvarpsdagskrárnar (á Englandi, að minnsta kosti) fullar af endurbótum á heimilinu, tilboðsleit, húsleit og matreiðsluþætti eftir hádegi, líkurnar á því að einhver af sjónvarpsstöðvunum á jörðu niðri grafi upp algjöra óskýrleika sem þessa til að hernema hjón klukkustundir af skjátíma á hægum síðdegi eru vægast sagt mjóar. En á níunda áratugnum gerði BBC einmitt það, og veistu hvað, ég horfði á það. Og það er vitnisburður um yfirgnæfandi undarleika þessarar ungversk-amerísku samframleiðslu að ég man enn eftir stórum bitum af henni, rúmum tuttugu árum síðar. Til að byrja með birtist samnefnd hetja stuttlega í opnunartitlunum, en hverfur aftur í að minnsta kosti hálftíma. (Ímyndaðu þér AN American TAIL endurklippt þannig að Feivel sé hvergi sjáanlegur, og þú munt skilja hversu ruglingslegt þetta er.) Það er afar furðulegt fjör þar sem ein persónan fær vandað vaxið yfirvaraskeggið sitt lagað og teygt, heill með boingy hljóðáhrif sem gerir það að verkum að hann fer yfir höfuð. Sennilega fyndið ef þú ert grýttur, en fyrir barn, frekar truflandi. Talandi um það, hið alræmda 'flóðhestadráp' atriði er táknað á óhlutbundinn hátt - ský í óljósum flóðhestaformum verða fyrir eldingu - en það er samt frekar óþægilegt. Reyndar er þessi mynd frekar köld og óhlutdræg út í gegn, sorglegt ástand sem varla hjálpaði með undarlegri framleiðsluhönnun, allir drullugir litir, sveiflaðar línur, uppblásin form og þessi einstaklega evrópski myrkur sem minnir á Jan Svankmajer, bara ekki eins sannfærandi . Síðan, til að ná öllu saman, fáum við lög eftir Osmonds! Þetta er ekki svo mikið hræðileg mynd sem mjög afvegaleidd mynd, ekki svo mikið fantasórísk sem frekar slæm ferð.