"Anna" er drama í grunninn og sýnir þann ósvikna sannleika sem allir leikarar eldast og hverfa stundum. Anna er persóna sem trúir því að Ameríka sé öryggisnetið hennar, heimilið og það getur ekki gert henni rangt en hún neitar að gera lítið úr sjálfri sér til að vinna vinnu sem hún trúir ekki á. Hún er harðsnúin, bjartsýn, þrjósk og hrokafull þegar kemur að lífi hennar, samt óhrædd við að hleypa öðrum inn, samt sleppa þeim með augnabliks fyrirvara. Anna flettir á milli persónuleika, sem gerir þessa mynd tilvalinn fyrir öldrunarstjörnu, en ekki hugmynd um áhorfendur. "Anna" hefur verið hrósað fyrir stjörnuna Sally Kirkland og hæfileika hennar til að verða "grungy" fyrir hlutverkið, en mánuður í 2008 er "Anna" ekki áfram fastur liður í kvikmyndamenningu. Hún er dagsett, leiðinleg og formúlulega óreiðukennd. Leikstjórinn Yurek Bogayevicz er með boðskap falinn í „Önnu“ um ósannindi Tékkóslóvakíu, bæði pólitískt og félagslega, en Kirkland neitar að láta þá koma henni upp á sjónarsviðið. Bogayevicz er óhræddur við að leika sér með myndavélina, nota viðaramma til að leyfa Kirkland að skera sig úr og hann er óhræddur við að draga úr persónunum í kring þannig að þegar þú ferð frá myndinni þá er það Kirkland sem þú manst eftir. Ef það er ekki augljóst, þá féll þessi mynd mér ekki vel. Frá opnun fyrsta þáttar og djúpt í þeim síðari leið "Anna" eins og framhaldsskólaleikhúsuppsetning. Persónurnar voru ekki til, engin fræðandi forsaga og engin skilgreining á tíma eða stað. Þarna var Sally Kirkland, sem sagði þrjósklega að hún væri betri en hinar leikkonurnar sem keppast um sama lífsstíl og hún vill. Af handahófi lendir hún í vinkonu, ungri stúlku sem hefur líka ferðast um langan veg til að komast til Ameríku fyrir glæsileikann og glamúrinn, og tvær þeirra (innan 20 mínútna) mynda vináttu sem gæti brotið alla múra. Það er tilfinningalega leiðinlegt og ótrúlegt. Aftur, af handahófi, hittum við kærasta Önnu, Daniel (leikinn af hinum veikburða Robert Fields), sem kemur ekkert að borðinu hvað varðar skilgreiningu eða karakter aðeins til að vekja athygli á Önnu Kirkland. Í næstum tvær klukkustundir horfum við á þegar tilviljanakenndari athafnir ásamt ónefndum persónum fléttast saman til að búa til sögu sem er haldið saman af lausum þráðum og SALLY KIRKLAND. Arg, það er sárt fyrir mig að halda áfram að segja þetta en "Anna" hefði getað verið stórkostleg mynd ef Bogayevicz hefði sýnt jafnan tíma á milli Önnu, Daniel og Krystina, en í staðinn erum við þvinguð í einhliða leik þar sem tilfinningaþrungin atriði tala hærra en söguþráður. Er þetta þar sem Charlize Theron fann innblástur fyrir fegurðarlausa hlutverk sitt í "Monster", eða Halle Berry í "Monster's Ball"? Var Sally Kirkland ein af fyrstu leikkonunum sem uppgötvaði að með því að leyfa sér að velja persónu myndi Oscar skína í áttina að þeim? Alla þessa mynd var ég andstyggð á túlkun Kirkland á Önnu og skorti á spennu Bogayevicz fyrir öllu öðru sem er reiprennandi. Bogayevicz gefur okkur Önnu sem vinnur ekki hart fyrir hlutum sínum, er ekki sama um aðra og er almennt illgjarn en eigum við að finna til samúðar með henni? Nálægt upphafi myndarinnar þvingar hún það sem hún vill gera upp á aðra og verður í uppnámi þegar hún fær ekki vilja. Vissulega hafa aldrað leikkonur það aðdráttarafl til þeirra, en Kirkland skapar barnalegri persónu í stað þess að vera þroskaður. Þar hefði „Anna“ getað bætt sig. Ef þetta væri þroskaður Kirkland hefði ég sullað því í mig, en þessari stamandi barnalegu Önnu var ómögulegt að trúa. Þó að uppáhaldssenan mín væri undir lokin þar sem Anna fer að horfa á eina af eldri myndunum sínum í leik (innifalin eru fáránlegar útlitspersónur) og myndin brennur, þá er þessi sena líka ein af mínum síst uppáhalds. Anna hefur skapað sér stórkostlegt líf, búið til kvikmyndir og byggt upp drauminn, en þegar einhver annar vill komast í sviðsljósið verður hún öfundsjúk og reið. Þetta varð ekki til karakter sem ég vildi standa á bak við né vinna Óskarsverðlaun. Ásamt klassískum 80s bakgrunnsgervilli, svívirðilegum yfirfataskápnum og tilfærða endirinn (hvaðan kom það og hvað gerðist??) "Anna" rann langt í svið ótrúlegrar kvikmyndagerðar. Þetta var sýningaratriði, tækifæri fyrir öldrunarstjörnu til að öskra á heiminn einu sinni enn. Í þessari virkaði það, en ég held að ég verði ekki blekktur aftur. Á heildina litið get ég ekki sagt að ég hafi verið hrifinn af þessari mynd. "Anna" er ekki mynd um öldrandi kvikmyndastjörnu; hún fjallar um Sally Kirkland og AÐEINS Sally Kirkland. Bogayevicz reynir að gera meira með söguna, en mistekst annað hvort vegna þess að Kirkland leyfir honum ekki eða hann áttar sig bara á því að það er ekki nóg til að styðja alla söguna. Það eru eitt eða tvö ágætis atriði í þessari mynd, en ekkert sem ýtir undir þessa mynd sem nýstárlega eða áhrifaríka. Bogayevicz skapaði ekki persónu sem áhorfendur myndu trúa, rífa upp fyrir eða tileinka sér sunnudagseftirmiðdag með hann skapaði gremju. Kirkland var ekki Anna, hún var leikkona sem lék hana dálítið ofmetna og skorpulega á hliðunum. Kannski saknaði ég umfangs þessarar myndar, en það sem gerir myndir eins og þessa að virka er samvinna allra hlutaðeigandi. Það var ekki raunin hér. Í "Anna" skipar Kirkland Daniel að haga sér eins og hundur (að því er virðist sem táknræn athöfn) og samt á meðan á öllu tilfinningaþrungnu atriðinu stóð gat ég ekki annað en haldið að Kirkland væri eins og þeir sem voru á settinu. Hún gerði þetta ekki að kvikmynd, hún breytti þessu í sína eigin framleiðslu og vegna hennar mistókst "Anna". Ég get ekki bent neinum á þetta frá einum tékkneska til annars sleppa því! Einkunn: * ½ af ***** (fyrir þessi leiðinlegu leikhússenu sem hreif mig út)