Þú munt þekkja söguþráðinn strax. Dætur fráskilinna hjóna að reyna að ná saman mömmu og pabba aftur. Já, það var þemað í Foreldragildrunni á sjöunda, níunda og níunda áratugnum. En hér er það hræðilega. Jafnvel þó að Deanna Durbin hafi verið yngri en hin 21 árs gamla Hayley Mills þegar hún lék hlutverk dóttur/dóttur, lítur Durbin miklu eldri út eins og fullorðinn. Og það gera öll hin svokölluðu systkini hennar líka. Og þetta rugl á milli fullorðins og barns fer í gegnum myndina. Stelpurnar eru klæddar í litla sæta sjómannsbúninga en líta fáránlega út í þeim þar sem leikstjórinn virðist leggja sig fram um að benda á ríkulega bolina þeirra og tushies í gegnum myndina. Svo þú ert stöðugt að rífast á milli þess að hugsa um þau sem börn eða konur. Þegar Ray Milland og aðrir byrja að „lemja“ þá færðu á tilfinninguna eins og þeir séu barnaníðingar, og þú gætir verið það líka fyrir að taka eftir þessum tösum og bolum sem leikstjórinn var að benda á. Unglingar eða freistingar, litlar stúlkur eða litlar refir, þú ert aldrei alveg viss um hvað þú átt að hugsa um þá. Foreldrarnir virðast líka mjög gamlir og öll myndin virðist mjög gömul. Þetta er ryðguð útgáfa af myndinni. Parent Trap og þú ættir að forðast það, eða að minnsta kosti tryggja að stífkrampaskotin þín séu uppfærð ef þú trúir mér ekki.