Um miðjan þriðja áratuginn var Hollywood að endurheimta sjálfstraust sitt eftir erfiðleika umskiptin á spjallþráðum. Þótt öll tæknileg vandamál hljóðs hafi verið leyst mjög hratt tók lengri tíma að leysa spurningarnar um hvernig talandi myndir ættu að líta út, hvernig þær ættu að vera byggðar upp og hvernig þær ættu að bregðast við. Uppljóstrarinn er lykilmynd að því leyti að hún sýnir að hve miklu leyti orðlaus augnablik geta miðlað sögu, fullyrt um valdamyndirnar án þess að hunsa nauðsyn hljóðs og samræðna. Þetta er ekki þar með sagt að uppljóstrarinn sé sannarlega afturhvarf til gullna daga. hljóður. Fyrir það fyrsta voru margar þöglar myndir ekki svo eingöngu sjónrænar í frásögn sinni og voru ofhlaðnar titlaspjöldum. En það sem Informer hefur er sjálfsöryggið til að lengja augnablik á milli samræðna, einbeita sér að viðbrögðum meira en ræðum, og láta myndir leika einfaldlega fyrir andrúmsloftið. Leikstjórinn John Ford, þrátt fyrir alla hæfileika sína, var kvikmyndagerðarmaður sem virðist hafa lagði sig fram í hlutfalli við hversu áhugasamur hann hafði um efniviðinn. Ef honum fannst saga kjánaleg, þá gerði hann það bara hálfgert. Sem betur fer var Informer, með lýsingu sinni á samfélagi, heiður, verkamannalífi og síðast en ekki síst írsku umhverfi, allt sem Ford elskaði og útkoman er eitt af hans bestu verkum. Í henni notar Ford í raun bara of konar skot. Hið fyrra er af stöðum Dublin göturnar sveipaðar mistri og myrkri svo ekki sést í lengstu dýpi þeirra; óþægilegar innréttingar þar sem veggir og loft virðast þrýsta á okkur. Annað er af andlitum, sláandi nærmyndum gegn látlausum bakgrunni, venjulega án samræðna, sem beinir okkur að innri átökum þessa fólks. Aðalmaðurinn Victor McLaglen passar fullkomlega inn í þessa persónu og þessa aðferð við að mynda hann. Frammistaða McLaglen lítur ekki út fyrir að vera eins og hún er um 90% drukkinn athöfn. En hin 10% eru hjartnæm, þar sem hér og þar hefur Gypo Nolan hans það sem alkóhólistar vísa til sem augnabliks skýrleika. Með slíkum sýningum eru Óskarsverðlaun unnin. McLaglen er studdur af staðgóðu aukahlutverki, þar á meðal eru engir veikir hlekkir. Sérstaklega er gaman að láta Donald Meek og Una O'Connor, sem venjulega sjást aðeins í grínískum léttir hlutverkum, leika beinlínis dramatíska þætti í einu sinni (þótt útlit Meek innihaldi einn eða tvo brandara, tón atriðisins og mikið af framkomu hans. er alvarlegt). Þessir tveir skila ekki aðeins ótrúlega djúpum frammistöðu, kunnugleiki þeirra flestra áhorfenda sem gamanleikura gefur aukinni áþreifanlegan tón við þátt þeirra í þessum harmleik. RKO, sem framleiddi Informer, voru ef til vill ævintýralegustu og tilbúnir að taka áhættu allra helstu vinnustofurnar. Þökk sé þessu getum við séð dapurlega sögu með fyrirlitlega andhetju í miðjunni, sem hefði auðveldlega getað verið klunnalegt, of alvarlegt klúður, í staðinn fyllt af skapmiklu andrúmslofti og karakterdýpt sem heldur okkur áfram að fylgjast með og dregur okkur inn í heim sinn.