Nýlega varð ég þeirrar ánægju aðnjótandi að hitta herra Hauer á kvikmyndahátíðinni í Sarasota 2005 fyrir bandaríska frumsýndarmynd þessarar myndar. Hann var ekki bara nógu náðugur til að árita eintakið mitt af BLADE RUNNER, hann gaf sér tíma til að svara nokkrum spurningum um myndina áður en hann sýndi THE ROOM fyrir troðfullt leikhús. Ég var svo hrifinn af myndinni að ég notaði hana sem mælikvarða til að bera saman allar aðrar myndir sem ég hafði séð á hátíðinni. Það var kraftmikið og áhrifamikið en samt lúmskt og stutt. Myndin segir frá því hvernig ungur maður, (eldri útgáfan leikinn af Rutger) lendir einn daginn í því að vera heilluð af venjulegu herbergi í ómerkilegri byggingu nálægt götunni. Þegar hann gengur framhjá tekur hann eftir einum glugga, alltaf opnum, þaðan sem áleitið lag heyrist. Á hverjum degi gengur hann framhjá herberginu, stundum stendur hann tímunum saman úti og horfir á það í gegnum silkitjöldin sem blakta í léttum golanum, í von um að fá innsýn í íbúa þess. Undir lok myndarinnar komumst við að því hversu þýðingarmikið þetta herbergi er í raun og veru og hvað hefur dregið söguhetju okkar að því. Myndin var fallega klippt. Ekki sekúnda af skjátíma var sóað í óáhugavert skot. Hver einasti rammi úr myndinni gæti staðið einn í listasafni. Rutger er ótrúlegur. Hann er dularfullur en samt aðgengilegur. Samtal hans nær yfir röð hugleiðinga um líf sem hefur runnið sitt skeið, með góðu eða illu. Orð hans kalla fram kunnuglegar tilfinningar og hugsanir áhorfenda. Ég var sérstaklega snortin af senu þar sem hann er að skoða nokkrar gamlar myndir, man eftir uppáhaldshundinum sínum, uppáhaldshestinum sínum og fyrstu ástinni. Þú færð á tilfinninguna að þú sért í návist hans, þar sem hann leyfir þér inn í heiminn sinn til að sjá dýrmætar minningar um líf sem er að líða undir lok. Ég elskaði þessa mynd og myndi mæla með henni fyrir alla sem eru að leita að einhverju fersku, gáfulegu og flytja. Ætti að vera krafist áhorfs fyrir alla kvikmyndameistara.