Heavenly Days fremur alvarlega grínmynd: það er örvæntingarfullt að kenna okkur borgaralega lexíu og það hættir ekki fyrr en við höfum staðist lokaprófið. Fibber McGee og Molly fara í ferð til Washington, þar sem þau sjá öldungadeildina í aðgerð (eða aðgerðaleysi, ef þú vilt), eiga í hrækt við öldungadeildarþingmann sinn (Eugene Palette í einu versta hlutverki ferils síns), kynnast grúska af pirrandi staðalímynduðum flóttabörnum og hitta mann í lest að lesa bók eftir Henry Wallace. Henry Wallace!! Ári síðar var hann talinn næstum því kommúnistalegur blekkingi, en árið 1944 var hann A-OK. Bættu við nokkrum virkilega hræðilegum tónlistar augnablikum, fullt af flaggveifandi húrra og leiðinlegum undirþætti um blaðamenn, og þú ert kominn með kvikmynd sem hlýtur að hafa haft Philip Wylie tilbúinn til að skrifa Generation of Vipers 2: D.C. Boogaloo. Hrikalega óskemmtileg, Heavenly Days er enn ein áminningin um að Djöfullinn hefur öll bestu lögin.