Þessi mynd markaði endalok hins „alvarlega“ tímabils Universal Monsters (Abbott og Costello hitta skrímslin síðar í „Abbott and Costello Meet Frankentstein“). Þetta var dálítið örvæntingarfull en samt skemmtileg tilraun til að endurlífga klassísk skrímsli Úlfmannsins, skrímslis Frankensteins og Drakúla í „síðasta“ skiptið. Ég segi örvæntingarfull, því í fyrri myndinni, „House of Frankenstein,“ bæði Drakúla og Wolf Man eru drepnir í samræmi við hvernig vampíru og varúlfa þjóðsögurnar segja að þeir ættu að vera (Drakúla við sólarljósið og úlfamaðurinn með silfurkúlu). Samt snúa þeir einhvern veginn aftur í House of Dracula án skýringa. Þessi mynd hefði getað leikið sem nokkurs konar forleik House of Frankenstein ef Frankenstein skrímsli söguþráðurinn myndi ekki halda áfram í tímaröð inn í House of Dracula frá House of Frankenstein, og ef úlfsmaðurinn læknaðist ekki. Þá væru engar söguþræðir. En þar sem þetta er ekki raunin, þá meika söguþræðir Drakúla og Úlfmannsins engan sens. Hins vegar, ef þessir söguþræðir eru hunsaðir, er House of Dracula klassísk andrúmslofts hryllingsmynd sem gaman er að horfa á. Það hefur marga hápunkta. Sérstaklega að sjá úlfamanninn læknast. Ég veit að ég sagði bara að þetta hefði ekki átt að vera með, en það var gaman að sjá hann læknast eftir allan þennan tíma. Og atriðið með konunni sem spilaði „Moonlight Senada,“ á píanóið og spilaði svo allt í einu draugalega laglínu þegar hún var á töfum Drakúla, var mjög skelfileg. Breyting Dr. Edleman í karakterinn „Dr. Jekyl/Mr. Hyde“ var líka unnin mjög vel. Og það er frábært að sjá Dracula, Frankenstein og Úlfmanninn saman í „síðasta“ skiptið.*** af * ***