Flestar þöglu myndirnar sem ég hef séð hafa verið alvarlegar í eðli sínu og því var gaman að sjá eina með kómískum blæ. Umgjörðin og sum atriðin fyrir "The Loved Rogue" minntu á "The Hunchback of Notre Dame" frá 1923 miðað við götumyndirnar í París og hátíðinni um "Konung heimskingjanna". John Barrymore túlkar mesta skáld Frakklands, Francois Villon, í persónusköpun sem spannar nokkuð breitt frá sýndarsnápur til rómantísks blíðs; að 'vatn í vín' smá snemma á myndinni var frekar skemmtilegt. Svo virðist sem tímarnir breytast aldrei og það er áhugavert að sjá myndina gera grein fyrir nærri öld síðan - París hefur það fífl að ríkja í eina nótt, en alls staðar annar er alltaf með einn. Hversu satt. Framkoma Conrad Veidt í myndinni kom þessum áhorfanda svolítið á óvart, ég hef aðeins séð hann sem Major Strasser í "Casablanca", einkennilega ein af allra síðustu myndum hans. Sem Louis XI konungur er hann konungur sem er heltekinn af stjörnuspeki, slægur en tortrygginn og það var dálítið pirrandi að sjá hversu náið hann líktist Wormtounge-persónu Brad Dourif úr síðasta kaflanum í 'Hringadróttinssögu' þríleiknum. Gefur ekki beint frá sér það traust sem konungur Frakklands gæti búist við. Þess vegna virtist uppgangur Búrgúndarhertogans (Lawson Butt) enn trúverðugri, þar til Villon gafst upp á því að setja eitt yfir á báða höfðingjana. Mér fannst athyglisvert að notkun á millititlaspjöldum var afar sparneytinn, aðeins notuð. þegar brýna nauðsyn krefur til að koma sögunni áfram. Án þeirra hefði maður þó misst af forvitnilegum gullmola. Svo virðist sem Villon hafi flutt útlegð sína frá París á Hostel of the Lame Flea! Prentið sem ég skoðaði var af óvenjulegum gæðum, fyrsta myndin sem sýnd var í hundrað Action and Suspense kvikmynda DVD setti frá Mill Creek Entertainment, það er að segja eitthvað um kvikmynd sem er nú áttatíu ára gömul. Það er frábært að kvikmyndir frá þöglu tímum eru nú að finna víðtækari dreifingu í þessari tegund auglýsingaforms, sem gerir þær aðgengilegar algjörlega nýrri kynslóð kvikmyndaunnenda. Ein spurning - virtist sem Louis konungur Conrads Veidts hafi tekið í nefið viljandi, eða sem ósjálfrátt látbragð sem var einfaldlega áfram öruggt frá skurðstofu?