Þessi mynd gæti hafa verið mesti svikinn sem ég hef upplifað við að leigja kvikmyndir byggðar á IMDb dómum. Á heildina litið fannst mér þetta einfaldlega vera annars flokks kvikmynd. Leslie Cheung er vissulega boðleg sem andhetjan og Ma Wu höndlar persónu sína af glaðværri hæfni. Á hinn bóginn er förðun Ma Wu (andlitshár) svo augljóslega svikin að ég gat einfaldlega ekki tekið hann alvarlega. Hann leit út eins og of þungur unglingur sem var klæddur upp fyrir hrekkjavökuna, með 4,95 dollara stafrænu skegginu. Tæknibrellurnar voru svo sem svo, þó að „ódauður“ í kjallaranum væru nokkuð góðir. Trétungan leit út eins og eitthvað úr slæmri skrímslamynd frá 1950, þó að POV-skotin frá sjónarhóli tungunnar líktust meira vörumerkjamyndum Sam Raimi í nýlegri "Evil Dead" þríleiknum. Flugeldarnir voru há-hum og lokabardaginn er um það bil eins daufur og þú getur orðið. (Minni reyndar helst á "Lost in Space" þáttinn þar sem Robinson-hjónin eru lent í sandstormi og....) Söguþráðurinn var ekkert sérstaklega frumlegur og hefur verið sagður ótal sinnum í formi evrópskra ævintýra. . Það var engin spenna og engar söguþræðir. Reyndar veistu strax þegar þú ert kynntur fyrir persónunum hverjir eru góðir, hverjir eru slæmir og hverjir eiga eftir að lifa af. Ég skilaði þessari mynd bara til Netflix og síðan settist ég niður til að skrifa þessa umsögn. Það fyrsta sem ég gerði var að athuga framleiðsludagsetninguna. Já, það stendur 1987...ekki 1967 sem ég hélt að gæti verið. Og það dregur það nokkuð saman: Framleiðslugildin og FX eru dæmigerð fyrir sjöunda áratuginn. Söguþráðurinn og hasarinn virðast mun eldri, þar sem Hollywood var í raun að framleiða áhugaverðar og krefjandi myndir á sjöunda áratugnum.** af *****