Þó að forsendur myndarinnar séu frekar lélegir (Ollie er greindur með „hornophobia“) er myndin viðkunnanleg og skemmtileg smámynd. Hún er líka dálítið betri en myndirnar sem þeir fóru að gera eftir þessa mynd - líklega þar sem þetta var síðasta Laurel og Hardy myndin sem Hal Roach framleiddi. Reyndar væri ekki slæm hugmynd að sjá enga af síðarnefndu myndunum þeirra, þar sem öll efnafræðin er týnd í þessum myndum og strákarnir leika hlutverk sín eingöngu fyrir aumingjaskap - eitthvað sem sönn Laurel og Hardy myndir myndu ALDREI gera. Þeir höfðu smá forskot sem allar síðari myndirnar skortir. Stan og Ollie vinna í hornverksmiðju. Þetta hljómar frekar fyndið en er það ekki. Það kemur ekki á óvart með allan gauraganginn, Ollie er við það að fá taugaáfall og verður að taka sér frí frá vinnu. Læknirinn (James Finlayson - í síðustu mynd sinni með liðinu) mælir með sjóferð. Hins vegar finnst þeim ekki gaman að sigla og Stan hefur hugmynd um að leigja bara bát sem er bundinn við bryggju - þá geta þeir fengið allt það sjóloft sem þeir vilja án alls fyrirhafnar! Þegar þeir eru komnir á bátinn fer hættulegur glæpamaður sem slapp um borð í bátinn og þeir fóru allir óvart á sjóinn. Sem betur fer var þessi hluti myndarinnar í raun vel hraðinn og endirinn heppnaðist mjög vel. Þó að hún væri ekki frábær Laurel og Hardy mynd í fullri lengd var hún miklu betri en margar þeirra þar sem hún hafði engin pirrandi og truflandi tónlistarnúmer (eins og í THE DEVILL'S BROTHER eða BABES IN LEIKSAMTILLANDI). Að auki er enn til ágætis magn af líkamlegri gamanmynd - eitthvað sem þú myndir sjá nánast ekkert af eftir þessa mynd. Hluti af þessu var vegna hnignandi heilsu drengjanna (og vaxandi ummáls Ollie) og hluti af því var vegna almennrar fáránleika þessara síðari mynda.