Grunnforsenda Flatliners er frekar einföld. Nokkrir læknanemar setja sig í dauðafæri til að komast að því nákvæmlega hvað heilinn gerir meðan á því stendur. Það hljómar eins og eitthvað sem hópur leiðinda nemenda myndi gera í gríni, en það er grunnur að mjög hrollvekjandi undirsögum. Í heimi nútímans, þar sem Hollywood þarf að grafa undan erlendum mörkuðum fyrir hugmyndir um að gera hryllingsmynd, er Flatliners ein af þessum sjaldgæfu gimsteinum sem sýna að Hollywood getur gert eitthvað öðruvísi þegar það reynir nógu mikið. Hvað skilur Flatliners frá mörgum kvikmyndum byggðar á þessi forsenda sem kæmi fram í dag er sú að hún er ekki niðurlægjandi eða hrokafull. Flatliners viðurkenna að fólk fer á kvikmyndir til að skemmta sér, ekki siðvæða. Í svona yfirnáttúrulegum spennusögum er munurinn sem þetta aðhald gerir í raun ótrúlegur. Það sem er enn ótrúlegra er að Julia Roberts kemur fram án þess að vera pirrandi eða sýna fram á að hún geti bara leikið Juliu Roberts. Kenningin um óskýrleikann, að sviðslistamenn vinni sitt besta með minnstu áhorfendum, er í gildi hér. Undirþráðurinn um hvað persónurnar finna þegar þær missa nánast allt sem gerir þær lifandi, og hvernig það kemur aftur til að troða sér inn á þeirra. sem stendur, eru furðu vel unnin. Augnablikin þegar persóna William Baldwin finnur að persónulegt myndbandasafn hans kemur aftur til að ásækja hann eru sérstaklega forvitnilegar. Að William Baldwin virðist vera svona fullkomlega látinn í hlutverkið segir ýmislegt annað hvort um handritið eða leikstjórnina. Ég er ekki viss um hvaða.Kiefer Sutherland, aftur á móti, skín í raun sem leiðtogi. Maður finnur í raun fyrir honum sem leyndardómnum um hvaða fyrri reynsla er að troða sér inn í nútíðina og hvers vegna þróast. Þegar persóna Kevin Bacon fer að finna gamla skólabryggju sem hann gerði til helvítis og segja henni hversu leitt hann sé, verður það skýrara um hvað myndin fjallar. Við getum reynt að breyta fortíðinni eins mikið og við viljum, en það er það sem við gerum við nútíðina sem skiptir mestu máli. Annar góður þáttur Flatliners er hvernig það nær fram andrúmslofti án þess að nota dýr, vandað sjónræn áhrif. Alveg óvenjulegt fyrir það sem er í rauninni hryllingsmynd, Flatliners eyddi ekki fjárhagsáætlun sinni á staði þar sem það þurfti ekki. Margt af því sem við sjáum í súrrealískari myndskeiðum er tilfelli af faglegum þykjum, einföldum brellumyndatöku eða myndefni. Stundum eru einföldustu hlutirnir bestir. Ef það er vandamál með myndina er það að hún finnst um tíu mínútur of stutt. Endirinn virðist frekar lauslátur en óyggjandi, eins og einhver í stúdíóinu hafi beðið leikstjórann að pakka myndinni inn svo hann geti birt hana á ákveðnum markaðstíma. Auðvitað hafa margar myndir verið skildar eftir með sársauka af þessari ástæðu, svo Flatliners ættu í rauninni ekki að þurfa að vera öðruvísi. Þær hundrað og fimmtán mínútur sem við fáum eru mjög fullnægjandi, þó ekki ýkja frábærar. Ég gaf Flatliners sjö af tíu. Hún virkar vel sem stefnumótamynd eða eins konar síðkvöldspoppkvikmynd. Að þessu til hliðar minnir það vel á að lágfjármagns hryllingsþættir voru ekki alltaf sorglegir hlutir af rusli.