„Carriers“ fylgist með hetjudáðum tveggja stráka og tveggja stúlkna á stolnum Mercedes með orðinu road warrior á vélarhlífinni og dregur hann niður þjóðveginn á ströndina með brimbretti fest efst á bílnum sínum. Brian (Chris Pine úr "Star Trek") er að keyra og kærastan hans Bobby (Piper Perabo í "Coyote Ugly") er með haglabyssu, en yngri bróðir Brians, Danny (Lou Taylor Pucci í "Fanboys") og vinur hans - ekki beint kærasta - Kate (Emily VanCamp úr "The Ring 2") situr í aftursætinu. Þessi kvartett tuttugu persóna lifir í martröð. Svo virðist sem veirufaraldur - sem meðleikstjórar og meðleikritarar Alex Pastor og David Pastor segja okkur nákvæmlega ekkert um - hefur lagt Ameríku í rúst. Skortur á útlistun rakar náttúrulega af sér að minnsta kosti fimmtán mínútur sem hefði hægt á þessu tortryggilega melódrama um hvernig manneskjur úrkynjast í kreppu og verða eigin verstu óvinir. Þessi banvæna vírus gefur þér ristil og svo blæðir þér og deyr. Flest allir hlaupa um með þessar hvítu grímur sem eru bundnar við nefið og munninn með þunnu gúmmíbandi. Upphaflega hittir þessi fjórmenningur örvæntingarfullan föður, Frank (Christopher Meloni úr "Runaway Bride") og litlu sætu dóttur hans Jodie (Kiernan Shipka frá "Land of the Lost") sem hindra þjóðveginn með jeppa sínum. Brian snýst í kringum Frank þegar hann reynir að koma þeim í veg fyrir, en við það rifnar olíupannan í Mercedes þeirra og þeir vinda sér gangandi. Óviljugur fara þeir í far með Frank eftir að þeir innsigla Jodie aftan á jeppanum. Hún er með grímu yfir nefi og munni og hún er blóðflekkótt. Frank hefur heyrt að læknar séu að lækna veikt fólk á sjúkrahúsi og þeir fara þangað. Því miður hefur einhver logið að Frank. Sjúkrahúslæknirinn er að gefa síðustu krökkunum Kool-Aid sem mun koma þeim út úr eymdinni. Lækningin bætti ekki ástand þeirra. Allir aðrir í bænum eru dánir. Kate reynir án árangurs að fá hringitón í hverjum síma. Frank áttar sig á því að það er engin von fyrir dóttur sína og hann lætur hetjukvartettinn eigna sér jeppa sinn og fara í loftið. Reyndar flokkast "Carriers" sem vægðarlaust niðurdrepandi kvikmynd um áhrif heimsfaraldurs á fjóra samúðarfulla einstaklinga sem hrörna í morðárásir til verja sig. Þeir komast á sveitaklúbb og ærslast um á golfvelli þar til aðrir fjórir mæta í jakkafötum og grímum með dæluhaglabyssum. Á ótrúlegan hátt tekst söguhetjunum okkar að flýja án þess að verða fyrir skoti, en Brian verður hræddur þegar hann dettur næstum í vatnið með fljótandi lík. Að lokum uppgötva þeir að einn þeirra hefur smitast. Seinna, þegar þeir eru við það að verða bensínlausir, lokar Brian þjóðveginum eins og Frank gerði í upphafi. Danny reynir að stöðva par af eldri kristnum konum sem keyra bílinn. Danny lýgur því að ólétt eiginkona hans sé að fara að fæða barn og hann þurfi hjálp þeirra. Brian kastar varkárni í vindinn og sprengir dömurnar með sjálfvirku skammbyssunni sinni þegar þær neita að hjálpa þeim. Brian nær snigli í fótinn af farþeganum, en hann drepur hana. Nei, "Carriers" er ekki bjór- og pizzumynd sem þú getur annað hvort hlegið af eða hlegið með því húmorinn er nánast enginn. Í lok þessarar 84 mínútna kvikmyndar hafa hetjurnar okkar breyst í illmenni sem hugsa aðeins um sjálfa sig og sína stöðu. Chris Pine gerir töluverðan áhrif þar sem skemmtilegur Brian og kraftmikil frammistaða hans er eina ástæðan til að hanga með þessu hokum, á meðan eina þekkta leikkonan, Piper Perabo, er vikið í ómerkilegt kærustuhlutverk. Sem Bobby gerir hún þau hörmulegu mistök að sýna deyjandi lítilli stúlku samúð og borgar hræðilegt verð. Það er til marks um frammistöðu Pine að hann getur breytt persónu sinni að því marki að setja sjálfan sig framar öðrum. Í meginatriðum, Pine hefur eina hlutverkið sem gefur honum hæfileikann til að draga einn-átta frá hamingjusamur gaur í hjartalaus gaur. Leikstjórarnir tveir eru spænskir ​​bræður og láta aldrei skriðþungann fána. Þar sem enginn léttir er í sjónmáli, sekkur "Carriers" í fyrirsjáanleika. "Óafturkræfur" kvikmyndatökumaðurinn Benoît Debie gerir frábært starf með breiðskjáslinsunni sinni og eins ósmekkleg og þessi vegferð verður, lætur Debie hana líta út eins og kraftmikla kvikmynd. Fyrir utan skortinn á hamingjusömum endi eða lokun í hvaða merkingu þess orðs, þá þjáist "Carriers" vegna þess að það er svo hræðilega tortrygginn. Atriðið þegar þýski fjárhundurinn ræðst á Danny vekur mesta spennu, en jafnvel hefði mátt bæta hana. Því miður hræða Pastor-bræður hvorki upp mikla spennu né spennu. Með því að hverfa út er þér í raun alveg sama hvað verður um neinn.