Þetta er ekki kvikmynd sem þú getur í raun greint sérstaklega frá framleiðslu hennar. Áhorfendur urðu kvikmyndagerðarmenn að því marki sem engin fordæmi hafa verið í sögu bandaríska kvikmyndaiðnaðarins; okkur fannst við vera svo þátttakandi að það að skoða það verður eins og að horfa á verk vinar. Hvernig er hægt að vera hlutlægur? Þetta er kvikmyndin okkar, er það ekki? Eða er það? Það er kannski fátt ósanngjarnara en kvikmyndagerðarmaður sem kemur sjálfum sér fram sem vini áhorfenda og gefur þeim allar þær óþægilegu skemmtanir sem fóstrur gagnrýnendur myndu neita þeim. Horfðu bara á þennan helsta sjálfsútgefanda Eli Roth, sem lofar lofsöngvunum öllum þeim innyflum sem vantar í bókstaflega siðlausar almennar hryllingsmyndir, aðeins til að koma út útvatnað og tæknilega vanhæft verk eins og 'Hostel'. David R. Ellis gæti ekki hafa alið af sér skrímslið sem var netviðbrögðin við myndinni hans, en hann var, skiljanlega, fljótur að taka þátt í því. Hann tók karnival-huckster skólann í kvikmyndagerð upp á nýtt stig og fékk aðdáendurna til að byggja það sem þeir myndu að lokum kaupa. Svo margir hafa verið hrifnir af þessari gagnvirku, lýðræðislegu nálgun á kvikmyndagerð að þeir virðast hafa misst af punktinum - að þetta er tortryggnasta form kvikmynda-sem-markaðssetningar. Ekkert er innifalið sem kvikmyndaframleiðendurnir vita að aðdáendurnir munu ekki kaupa og allar gömul uppástungur sem munu fá rass á sætum eru felldar inn. Sú staðreynd að völlurinn varð titillinn segir þér allt sem þú þarft að vita. Er þetta ekki bara þróun rýnihópsaðferðarinnar? Einstaklingssköpun, hæfileikum, handverki, hugmyndum, öllu er fórnað á undan brjálæðislegu spjalli fjöldans. Það er mjög algengt að rýnihópar og prufusýningar séu ekki góðar kvikmyndir - hvers vegna ætti fyrirbyggjandi íhlutun netáhugamanna að vera öðruvísi? Vegna þess að við erum kvikmyndaaðdáendur? Jæja, guði sé lof fyrir okkur, því annars hefði ég kannski ekki séð topplausa konu fá geirvörtuna bita af snáki. Svo, já, ég skemmti mér í myndinni - miðnætursýning, nýkomin af kránni og með ísfötu -rjóma - en það hafði reyndar frekar lítið með myndina að gera, og frekar mikið með andrúmsloftið að gera. Eins og jólin virtust allir staðráðnir í að þeir myndu skemmta sér, sama hvað á gekk. Það var hlegið, en ég veit ekki hvort það var með myndinni, eða á myndinni. Með jafn útreiknuðum kvikmynd og þessari, er það jafnvel marktækur munur? Það eru nokkrar virkilega góðar hliðar á myndinni. Samuel L. Jackson skilar vel dæmdum flutningi, hreinni sjálfsparódíu en með sannri ánægjutilfinningu. Rachel Blanchard og Lin Shaye eru þokkalegar í takmörkuðum hlutverkum og það eru eitt eða tvö innblásin augnablik - örlög kjöltuhundsins eru virkilega fyndin svört gamanmynd sem restin af myndinni nær ekki að líkja eftir. alger skortur á spennu er það ekki. Hver er tilgangurinn með mynd sem sameinar tvær frábærar fóbíur ef engin ógnun er til staðar? Það eru nokkur snáka-stökk-út augnablik, en þau eru ótrúlega illa sviðsett. Aðeins pirrandi Breski maðurinn fær almennilegan pulpy dauðasenu - hin morðin eru einkennilega flöt. Fráfall brúðkaupsferðahjónanna er til dæmis skammarlega rangt. Flestir leikaranna ná ekki að láta til sín taka; það er synd að karismatísk leikkona eins og Julianna Margulies skuli virka svona þreytt (þegar hún segir tveimur krökkum að loka augunum og láta eins og ólgandi flugið sé rússíbani gæti hún verið að tala við áhorfendur - myndin er langt frá því). Það eru til verri kvikmyndir, en þær eru margar, margar betri; annar gagnrýnandi á þessari síðu bar þessa mynd saman við 'Lake Placid' og hún er eins viðeigandi andstæða og ég get hugsað mér. Sú mynd virkaði svo stórkostlega vegna þess að frammistaðan var frábær, brandararnir fyndnir, spennuatriðin skelfileg og hún var ekki unnin af nefnd. Að persónurnar hefðu smá dýpt og skyggingu var óvæntur bónus. Ég þarf ekki miðnættissýningu eftir krá til að skemmta mér vel með þeirri mynd. Þessi mynd mun með tímanum hverfa og verða aðeins neðanmálsgrein í kvikmyndasögunni. Ef það gefur fordæmi, hef ég hins vegar raunverulegar áhyggjur af því sem gæti farið yfir skjái okkar eftir nokkur ár. Að öllum líkindum verður ekkert mikið úr því. Ævarandi poppuppáhald - 'Raiders of the Lost Ark', 'Alien', 'Halloween' og auðvitað 'Star Wars' - eru bara ekki framleidd af hóphugsun. Í millitíðinni skal ég segja þér hvað - Ég hef ekki hálf löngun í einhvern Ingmar Bergman.