Sem snemmbúin lýsing á umróti sjöunda áratugarins sem fylgdi á eftir má afsaka Diane Arbus (Nicole Kidman) sem snemma blómabarn. Myndin sjálf á enga slíka breiddargráðu skilið. Skortur á persónuþróun, hvatningu og réttlætingu fyrir hegðun persónunnar gerir myndina mikil vonbrigði. Ég sat og horfði á og beið eftir einhverri útskýringu á furðulegu athöfnunum til þess að komast að því að Shainberg var að leyfa mér að kíkja inn í sögu sem hlýtur að hafa verið einhver innri brandari. Það að þessar fáu staðreyndir sem settar voru fram pössuðu ekki mjög vel við líf Díönu Arbus hjálpaði heldur ekki til að skýra hlutina. Hin útþvegna Art Direction í „venjulegu“ lífi Díönu var fallega andstæða við ljómandi litina í „vaknandi“ lífi hennar með Lionel. Og gildruhurðarstiginn var ágætur sýnikennsla á tilraun Díönu til að sprauta nýju lífi sínu inn í núverandi fjölskyldu hennar (Ég sé hins vegar ekki hvernig þessi gildruhurð í loftinu á borðstofunni hennar gæti beint tengst íbúð Lionel sem var tvö flug. af stiga upp frá henni). Kannski er greining mín aðeins of bókstafleg í því að leita að einhverri persónuþróun og sambandsskilningi sem fer út fyrir eina setningu eða eina athugasemd. Ég hefði líka viljað sjá að minnsta kosti eina af myndum Díönu líka. Ég mun ekki bíða eftir framhaldinu.