Axel Nordman (Cassavetes) mætir á bryggjuna í New York í leit að vinnu, en með hulda fortíð. Hann fær einn með því skilyrði að hann borgi afturhvarf til hryggilega áhafnarstjórans Jack Warden. Á meðan hann er þarna snertir hann blökkumanninn Sydney Poitier sem því miður leiðir til siðferðislegra vandamála fyrir mann sem, við komumst að því, flýr venjulega frá vandamálum sínum. Myndin lítur út eins og Óskarsverðlaunahafinn On the Waterfront, líður eins og On the Waterfront. the Waterfront, og síðast en ekki síst, spilar svipað 1954 Kazan framleiðslu. Hins vegar er kynþáttaþema þess byltingarkennd fyrir þann tíma. Komið er fram við svarta Poitier og hvítu Cassavetes sem jafningja í hvívetna. Það gæti jafnvel verið kallað fyrsta svart-hvíta „vina“-myndin sem síðar myndi ráða yfir svo mörgum hasarmyndum. Það hjálpar að aðalhlutverkin tvö leika svo vel hvort af öðru. Engu að síður, miðlægur galli myndarinnar er ekki að gefa til kynna hvers vegna áhafnarforingi Poitier ýtir undir vináttu við hina hörðu Cassavetes í fyrsta sæti. Hann leggur sig virkilega fram við að vingast við nýliðann. En hvers vegna hann myndi fara yfir kynþáttahindranir til að gera það er aldrei gefið í skyn. Ein möguleg skýring er sú að Poitier vill nota Cassavetes sem peð í samkeppni sinni við aðra áhafnarforingja Warden, en er svo sannarlega hrifinn af gaurnum. Það er vísbending um það í sumum grunsamlegum viðbrögðum Cassavetes, en fyrir utan það virðist sambandið óhugsandi. Ef það er eitt sviðsmynd í allri myndinni, gat ég ekki komið auga á það. Allt er gert á lúmskum stað í New York, án venjulegra aukaþátta kvikmynda. Að því leyti er þetta framleiðsla gegn Hollywood, vandlega töfrandi, jafnvel niður í næturklúbbsenuna sem lítur út eins og alvöru hópur eftir vinnutíma. Ég býst við að félagsfræðingar myndu kalla þessa frekar hráu lífssneið „sýn á hina vinnandi fátæku“. Samt, þrátt fyrir allar dyggðir hennar, sem eru margar, er myndin enn of nálægt Brando-Kazan myndinni til þæginda. Hér fær hin ágæta óþekkta leikkona Kathleen Maguire hlutverk endurlausnar stelpuvinkonu, Warden hlutverk spillts verkalýðsforingja, en Cassavetes þarf, eins og Brando, að þola blóðugar barsmíðar áður en hann endurheimtir siðferðilega stöðu sína og gerir rétt. Samt og allt, þrátt fyrir afleitt eðli, heldur hið grófa borgardrama nóg af upprunalegum krafti til að verðskulda að líta-sjá.