Söguþráðurinn í "Sally of the Sawdust" er venjulegt melódramatískt efni - munaðarlaus, tuskur til auðs - en myndin rís yfir flest þögul þökk sé þremur mönnum: Þetta er auðvitað ekki meistaraverk D. W. Griffith, en það sýnir kunnáttu hans í kvikmyndagerð í fullum þroska. Hann notar allar nýjungar sínar, sem eru aðferðir sem við teljum sjálfsagðar núna: nærmyndir, krossklippingar, farsímamyndavél og hæfileikann til að breyta leiklist frá leikrænum ýkjum í kvikmyndalega fíngerð. C. Fields sýnir einnig hæfileika sína - ekki einkennilega ljóta sendingu hans, heldur ótrúlega handlagni hans sem líkamlegur grínisti. Hann gerir nokkrar frumlegar aðgerðir, styttar of stuttar til að hægt sé að meta hann að fullu, og mjög lipur vasaþjófnaður, en svo virðist sem hver einasti leikmunur sem er innan seilingar sé notaður fyrir grínáhrif - hattur, reyr, bílþak, hundur, peningar. Það er gaman að sjá hann. Að lokum er það Carol Dempster. Mikið hefur verið sagt gegn þessari leikkonu en frammistaða hennar hér er líka ríkulega kómísk. Hún var 22 ára þegar hún lék ungling og nálgun hennar á hlutverkið er sambland af þokka og óþægindum sem er kannski ekki alveg sannfærandi, en hún vekur sannarlega athygli þegar hún er á skjánum - sérstaklega þegar hún er að dansa. Hún er ekki fegurð - þó hún sé jákvætt lýsandi í einu atriðinu þar sem hún er guggin upp eins og Talmadge systir - en látleysi hennar bætir aðeins við karakter Sally, sérstaklega á þeim mörgum augnablikum þegar hún sýnir mjög augljósa ástúð til Fields sem verndari hennar/ "faðir." Fáir, ef nokkrir, Hollywood flytjendur gátu keppt við Fields þegar kom að gamanleik, en Griffith gefur aðalkonunni sinni öll tækifæri til að passa við mótleikara sína og Dempster heldur sínu striki.