Walker Texas Ranger er einn versti þáttur sem framleiddur hefur verið undanfarin 10 ár. Handritið að James 'Jimmy' Trivette, aðstoðarmanni Walker, er álíka sorglega skrifað um þátt og Wesley Crusher í Star Trek TNG, og er leikið af um það bil jafn mikilli sannfæringu. Í þessum þætti bregst fólk ekki við eins og fólk bregst við. að hlutum í raunveruleikanum--allir eru skautaðir--allir eru annað hvort algjörlega góðir eða algjörlega vondir (nema Walker sjálfur eigi 2 mínútna spjall við þá og þá breytast þeir samstundis). Svona virkar lífið ekki, þannig er fólk ekki. Þessi þáttur gerist ekki í þessum veruleika. Söguþráðurinn er álíka raunhæfur og Murder She Wrote, þáttur þar sem hrokafull gömul kona getur bara gengið inn í hús fólks án þess að það reiðist, og hún getur krafist þess að lögreglumenn geri það sem hún vill og þeir beygja sig aftur fyrir hana. Með Walker láta allir í þættinum, þar á meðal „vondu krakkar“, eins og hann sé eins konar hetja sem goðsögur og ævintýri eru gerðar úr, og tíminn sjálfur beygir sig að duttlungi hans. Línurnar sem stundum koma út úr munni fólks á þessari sýningu eru meira en fáránlegar. Það er eins og handritshöfundur þáttar Wesley Crusher (fyrir "alvarlegu" þættina) og handritshöfundur að fyndnustu heimamyndböndum Bob Saget (fyrir "húmor" þættina) hafi tekið sig saman og skrifað öll handritin að þessari sýningu. Þessi þáttur er fyrir fólk sem heldur að hið góða sigri alltaf yfir hinu illa. Það er fyrir aldraða. Það er fyrir óskhyggja. Það er fyrir fólk sem vill vera tryggt að hafa alltaf ánægjulegan endi. Það er fyrir fólk sem vill reka burt í gleymskunnar dá. Það er fyrir fólk sem hefur sjónvarpið að eigin vali. Ég fæ hroll í hvert skipti sem ég sé jafnvel auglýsingu fyrir þennan þátt. Mín skoðun er sú að þetta sé versti þátturinn sem verið hefur í sjónvarpi á síðustu 10 árum. Ég var hrifinn af Chuck Norris, en þessi þáttur hefur að eilífu spillt honum í huga mínum. Ég get ekki einu sinni horft á eldri myndirnar hans án þess að hugsa um þennan þátt.