Sum þessara ummæla áhorfenda eru bara fáránleg. Ekki sársaukafullt að horfa á með öðrum þínum? Ég var að biðja kærasta minn afsökunar alla myndina. Þetta var svo hægt og afskaplega skrítið. Bæði Redgraves, Vanessa og Natasha voru óhæfar í þetta, sérstaklega þar sem Vanessa var að gera þennan fáránlega brjálaða ameríska hreim. Claire Danes var sama óþægilega stúlkan og hún var í My So-Called Life. Hún hefur enn ekki ýtt undir sig á nokkurn hátt. Stelpa, finndu nýja leið til að þykjast gráta! Meryl Streep var einn af einu endurleysandi hlutum þessarar myndar, hún var á skjánum í fimm mínútur, og ég sver það við Guð, hún teygði sig út af kvikmyndatjaldinu og sló mig andvaka. Ó! Og Hugh Dancy, sem verður betri í hvert skipti sem ég sé hann. Glenn Close og Eileen Atkins voru líka frábær í tveimur og hálfu atriðinu sínu. Ég meina, þetta var vel tekin mynd, hún var mjög falleg, stillingarnar voru áhugaverðar klæddar og létti á þeim miklu leiðindum sem ég fann fyrir. Ég veit það ekki, það er bara frekar aumkunarvert þegar kvikmynd sem státar af leikarahópi sem samanstendur af „Bestu leikkonum okkar tíma“ er svona sjúgandi. Það voru örugglega fleiri en nokkrar áberandi klippingarvillur og aðalpersónan (Ann) var mikill skíthæll. Ég var fegin að hún dó. En það er vegna þess að mér leið illa með Lila, vinkonu Ann -- aðallega vegna þess að þessar tvær dömur voru betri leikarar og létu mig finna fyrir smá samúð. Úff. SLEGT starf, Kvöldmyndin. Þú varst ekki skemmtilegur og varst ekki einu sinni umhugsunarverður. Ég vona svo sannarlega að bókin hafi verið betri, svo hún sóaði ekki enn meiri tíma fólks. 3/10