Einlínu samantektin mín gefur í skyn að þetta sé ekki góð mynd, en þetta er ekki satt. Ég hafði gaman af myndinni en bjóst sennilega við of miklu. Adele, sem Susan Sarandon túlkar á traustan hátt, kom ekki fram sem mjög viðkunnanleg persóna. Hún er fljúgandi og ábyrgðarlaus að því marki sem væri ófyrirgefanlegt ef ekki væri fyrir þá miklu ást sem hún ber til dóttur sinnar. Þetta er það eina sem hún veit hvernig á að gera án þess að mistakast. Dóttir Adele, Anna, er sorgmædd stúlka sem er svo upptekin af því að bæta upp galla móður sinnar að hún virðist ekki vera aðeins 14-17 ára. Þetta gerir Natalie Portman auðvitað að fullkomnum vali til að leika Önnu þar sem hún virðist aldrei vera 14-17 ára heldur. Portman leysir þetta hlutverk svo auðveldlega að maður gleymir því að hún hefur ekki gert kvikmyndir í 20 ár. Samt, jafnvel með þessar tvær traustu forystu, virðist Wayne Wang aldrei alveg draga áhorfendur inn eins og hann gerði með The Joy Luck Luck og enn frekar með Smoke. Þó ég hafi ekki lesið bókina finnst mér kvikmyndin hafa gert nauðsynlegar breytingar á sögunni til að koma henni á hvíta tjaldið, breytingar sem geta dregið úr tilfinningaþrunginni sögunni. Ég hafði gaman af myndinni til skemmtunar að horfa á tvær frábærar leikkonur vinna vinnuna sína, en ég týndist aldrei í upplifuninni og ég tengdist aldrei stöðu þeirra.