Ahem.. ég held að ég verði sá eini sem er að segja þetta en já, mér leiddist dálítið á meðan á myndinni stóð. Ekki að segja að þetta sé slæm mynd, í rauninni er þetta mjög góð tilraun til að sýna innstu tilfinningar - vandamál, sorg, ást.., sérstaklega er þetta frumraun leikstjórans (lesið einhvers staðar frá, er það satt?). Mér fannst eitthvað ekki alveg í lagi, kannski er það bara ég, ég laðast ekki nógu mikið að persónunum til að sökkva mér inn í heiminn þeirra. Þetta er einföld saga, um venjulegt fólk, venjulegt líf. Með einföldum og stuttum samræðum reynir leikstjórinn að segja frá lífi einfalds gaurs og hvernig tekst á við fréttir af veikindum sínum með því að hlæja í burtu í hvert skipti. Ó já, hláturinn hans var frekar sætur fyrst en smám saman kemur það í mig, svo djúpt hjartahljóð fyrir ljúfan mann! Ég verð að segja að ég fann ekki fyrir áhrifunum sem flestir lesendur fundu fyrir, í raun var ég meira hrifinn af léttvægum atburðarásum eins og að spýta vatnsmelónufræjum með systur sinni sem sýnir greinilega að þeim líður vel hvort með öðru, ömmunni sem kom aftur í annað skot - þetta er soldið melankólískt, hugsi látbragðið að skrifa niður verklagsreglurnar fyrir pabba sinn - hmm en þetta er fyrirsjáanlegt.. Ekki misskilja að ég sé hasarunnandi, óháðar myndir eru minn tebolli! Kannski hef ég bara mjög miklar eftirvæntingar eftir að hafa horft á margar djúpar myndir sem hafa sterkari mynd. Nokkrar asískar kvikmyndir sem vert er að horfa á: Tony Takitani (lýsir einmanaleika) Wayward Cloud (aðeins 1 valmynd) My Sassy Girl (mér líkar það!) 4.30 (einmanaleiki líka) 15 (glæpamenn búa í staðbundnu umhverfi) Fyrir sólarupprás og Fyrir sólsetur (Ég verð bara að nefna þetta þó þetta séu ekki asískar myndir. Aðdáendur munu skilja það!)