Ástsæll og dyggur prestur frá litlum bæ býður sig fram í læknisfræðilegri tilraun sem misheppnast og breytir honum í vampíru. Líkamlegar og sálrænar breytingar leiða til ástarsambands hans við eiginkonu æskuvinkonu hans sem er bæld og þreytt á hversdagslegu lífi sínu. Einskiptispresturinn fellur dýpra í örvæntingu og siðspillingu. Þegar allt fer á versta veg, berst hann við að viðhalda því sem eftir er af mannkyninu sínu...Vampírumyndin hefði í raun átt að vera útdauð núna þökk sé lélegri viðleitni Twilight og Underworld sérleyfisins, en leikstjórinn dælir nýju blóði í söguna um vampíru, með því að setja einfalda hluti í samhengi. Þessar vampírur hafa spegilmyndir, og engar vígtennur, en samt nærast og deyja eins. Að gera aðalsöguhetjuna að presti opnar í raun dós af ormum til að spyrja verk þeirra. Presturinn nærist fyrst og fremst til að gera sig betri, en þegar hann hittir vini sína óuppfyllta eiginkonu, koma holdlegt eðlishvöt inn. Það sem gerir þessa mynd ákaflega erótíska er að þegar hjónin samþykkja í fyrsta skipti eru þau að upplifa eitthvað sem þau hafa aldrei áður, bannað. ástríðu, sem gerir atburðarásina öllu mun sensualari.Chan-Wook bætir inn í myndina mjög þarfan húmor, en þetta verður aðeins að veruleika á síðasta þriðjungi myndarinnar. Við sjáum dótturina lyfta móður sinni í stólinn fyrir framan alla, og þegar hún áttar sig á eigin styrk, setur hún bara stólinn frá sér og heldur áfram. Fyndið.og lokaþátturinn myndi ekki vera úrskeiðis í kvikmynd, eða jafnvel Stooges þrír þar sem hjónin berjast fyrir að lifa af/dauða. CGI er lúmskur og frábær, og atriðin með þeim hoppa úr byggingu til byggingar er svo tignarlegt að þú gætir verið að horfa á ballett. Vampírutegundin finnst fersk og lifandi eftir þetta, en það sem meira er, hefur erótíkina og styrkinn sem flestar vampírumyndir vantar þessa dagana. Hún er ofbeldisfull, en frá viðkomandi leikstjóra myndi ég ekki búast við öðru. Virkilega áhugaverð saga, með frábærum karakterum og fallegri kvikmyndatöku.