Ég fór að sjá þessa mynd í háskólaleikhúsinu okkar fyrir þrjátíu árum síðan vegna þess að mér líkaði við Bruce Dern í Silent Running og Family Plot. Enn þann dag í dag (fyrirgefðu Jack Nicholson), er þetta enn leiðinlegasta mynd sem ég hef séð. Það hélt bara áfram og áfram án þess að hægt væri að sjáanlegur punktur og svo - það bara endaði. Ljósin kviknuðu og ég horfði á alla horfa ringlaðir í kringum sig. Hafði sýningarstjórinn misst af spólu? Ég hef aldrei haft löngun til að komast að því. Það eina sem ég man um myndina er að hún var ekki drama um nokkra pirrandi háskólakörfuboltamenn og þjálfara þeirra. Skemmtilegasti hluti myndarinnar var að horfa á algerlega dularfulla áhorfendur í kjölfarið. Sem betur fer var þetta bara undantekning fyrir Jack, Bruce og Karen Black.