*SPOILERS MEÐFALDIÐ* Snilldarleg og nýstárleg aðlögun Alfreds Hitchcocks á skáldsögu Robert Bloch var mögnuð mynd, ólík öllu því sem áður var. Sérhver mynd, hvert myndavélarhorn, hver litbrigði var FULLKOMIN. Hann braut ekki bara reglurnar heldur bjó hann til heilan hóp af nýjum. Hér er spoilerinn: það er nákvæmlega ekkert nýtt, öðruvísi eða frumlegt við þessa mynd. Gus Van Sant heiðrar Hitch ekki bara, hann rífur allar hugmyndir af sér og gerir það á minna frumlegan, hefðbundnari hátt. Ég hafði ekkert á móti Gus Van Sant áður en ég sá þessa mynd. Mér líkaði Drugstore Cowboy og mér fannst My Own Private Idaho mjög áhugaverð mynd. Spurningin sem brennur á mér þegar kemur að endurgerð Psycho er: „Af hverju gerðirðu það, Gus?“ Í mínum huga eru aðeins tvær ástæður til að gera endurgerð: 1) Frumritið var góð saga, en myndin sjúguð. 2) Upprunalega myndin var góð mynd, en einhverjum hefur dottið í hug ferska, nýja nálgun á efnið. Hvorugur þessara þátta er yfirleitt til staðar í Gus Van Sant útgáfunni af Psycho. Fyrir utan þá staðreynd að hún er í lit og það er ein atriði þar sem er samsetning af truflandi myndmáli sem tengist hugsanlegri innri samræðu titilpersónunnar (sem mér fannst óþarfi), þá er ekkert nýtt hér. Ennfremur fann ég steypa lét eitthvað ógert. Anne Heche var allt í lagi sem Marion, en hana vantaði ákveðinn varnarleysi sem Janet Leigh sýndi í frumritinu. Ég fann ekki til eins samúðar með persónu hennar, vegna þess að valin sem hún stóð frammi fyrir virtust mun minna takmarkað sem kona í nútíma samfélagi, öfugt við valið sem hún hefði staðið frammi fyrir sem einstæð kona sem lifði í upphafi sjöunda áratugarins. Vince Vaughn fékk nokkra hláturskast með túlkun sinni á ótrúlega barnalegum Norman Bates, en mér finnst tímasetning og taugaveiklað, draugalegt útlit Anthony Perkins vera miklu meira hrollvekjandi. Eina frammistaðan sem ég naut betur en upprunalega var persóna Lila Crane, leikin af Jullianne Moore. Hún var frábær eins og venjulega og færði persónunni nýjan styrk og gáfur. Til að vera sanngjarn, þá er fallegt myndavélaverk, sérstaklega í hinu fræga "baðherbergisatriði" þar sem Van Sant notfærir sér litanotkun sína til að sýna morð í skærum rauðum litum. Og samt, alla myndina hafði ég þessa pirrandi tilfinningu fyrir deju vu. Hef ég ekki séð þetta einhvers staðar áður? Ó bíddu, ég HEF séð þetta einhvers staðar áður! Næstum hvert atriði virðist vera afritað frá frummyndinni. Maður fær næstum á tilfinninguna að leikstjórinn gerði þessa mynd sem skólaverkefni. „Sjáðu, ég get líka gert Hitchcock-mynd!“ Ef þú hefur ekki gert það nú þegar, farðu og sjáðu frumritið. Það hefur haldið á lofti í gegnum árin, og slær þetta smá meðalmennsku, hendur niður. Þú verður ekki fyrir vonbrigðum.