Kannski er ég að lesa of mikið í þetta, en ég velti því fyrir mér hversu mikla hönd Hongsheng hafði við að þróa myndina. Ég meina, þegar saga er sögð með aðalpersónunni sem sjálfan sig, myndi ég halda að hann yrði þungur í skrifum, skjölum osfrv. og það myndi gera það svolítið hlutdrægt. En ... fjölskylda hans og vinir gætu líka hafa haft hönd í bagga með að fá raunverulegar upplýsingar um líf Hongshengs. Ég held að besta útsýnið hefði verið sagt frá sjónarhóli fjölskyldu Hongshengs og vina. Þeir sáu umbreytingu hans og voru ekki svo klúðraðir í eiturlyfjum að þeir muna allt. Hvað varðar Hongsheng að vera fullur af sjálfum sér, þá gerir samkvæmni Jesú Krists stellingarinnar það til þess að hann virðist vera píslarvottur sem fórnaði lífi sínu (myndrænt, auðvitað, hann er auðvitað augljóslega enn á lífi þar sem hann var settur sem hann sjálfur) vegna hamingju fjölskyldu sinnar. Ha? Áhorfandinn sér hann á sínum lægstu punktum á meðan hann heldur enn yfirburðarfléttu. Hann liggur á grasinu sem kemur niður af (á?) háu, einn og með föður sínum, hann hugleiðir lífið og sér drekasýn við gluggann sinn, hann fagnar frelsi sínu á reiðhjóli á meðan hann teygir út handleggina með höfuðið hallað að hliðin. Það er stórkostlegt að hann sé hættur að nota eiturlyf núna, en hann er engin hetja. Hann fór frá hápunkti á ferli sínum í leiklist yfir í viðkvæmasta stað hans á meðan hann var á eiturlyfjum til að koma aftur einhvers staðar í miðjunni. Þetta sama tæki er notað í "Blow" eftir Ted Demme þar sem áhorfendur hafa samúð með aðalpersónunni sem er sýnd sem gölluð hetja. Hins vegar er "Quitting" ("Zuotian") mynd sem mælt er með, aðallega fyrir draugalega hljóðrás, frábæran leik og landslag. En það besta er tilfinningin sem maður fær þegar það sem við gerum ráð fyrir að sé hús Jia Hongsheng er í raun sviðsmynd fyrir leikrit. Það lætur áhorfandanum líða eins og líf Hongshengs hafi aðeins verið leikrit sem sagt er frá mörgum erfiðum hlutum.