„Fly Me To The Moon“ hlýtur að vera versta teiknimynd sem ég hef séð í LANGAN TÍÐ. Það segir eitthvað þar sem ég hef farið með son minn til að sjá allar teiknimyndir síðustu 4 árin núna. Sagan á að vera rausnarleg ... þröngsýn. Raddbeitingin er hræðileg, of sætur hljómandi. Húmorinn er af Romper Room tegundinni. Hreyfimyndin er viðunandi fyrir Nickolodeon teiknimyndagerð en þetta er gefið út á stóra skjánum ekki kapalsjónvarpi. Það fær 2 aðeins vegna þess að það er í lagi 3-D myndefni. Sum atriðin höfðu örlítið örvandi mynd en við höfum séð miklu betra áður. Ég efast líka um þá kröfu kvikmyndagerðarmanna að láta persónur fljúga af skjánum frekar en inn í hann í flestum atriðum. Þó að það sé áhugavert í fyrstu varð það þreytandi eftir 3. eða 4. skiptið. Það virtist vera skeytingarleysi hjá mér af hálfu höfundanna. Ég segi þetta þó, það var frekar flott hljóðrás. Og til að takast á við að sonur minn var ekki of brjálaður yfir því heldur. Slæm kvikmynd.