Handritið er versti hluti þessarar myndar, þar sem hún svífur frá einni forsendunni til hinnar og vantar alla mikilvægu hlutina sem hefðu gert ýmsar ólíkar sögur mögulegar. (Þessi mynd er ruglingsleg, vegna þess að áhorfendur vita ekki hver sagan er.) Ég átti ekki í neinum vandræðum með lág framleiðslugildi og leiklistin var ekki frábær, en þetta er sjónvarp, svo það var allt í lagi. Mér er sama þótt sumar senur litu út eins og þær væru gerðar í einni töku. En að hafa svona óskynsamlegt handrit er algjör óþarfi. Las einhver framkvæmdastjóri það í raun og veru áður en hann gaf út peningunum? Forðastu þetta hvað sem það kostar. Sérstaklega var frummálið svo illa skrifað að það þurfti raddsetningu til að fylla út allar upplýsingar sem höfðu verið sleppt. Formálanum var flýtt, ekki var ljóst hvað var að gerast, þ.e. Rússneska byltingin var minnkað í „Sumir óeirðir eiga sér stað í Pétursborg“ og næsta vettvangur var hermenn sem handtóku þá. Ég þekki grunnsögu byltingarinnar, svo ég gæti fyllt út upplýsingarnar, "þeir leiðinlegu kommúnistar". Formálanum er best að hunsa. Þetta gæti hafa verið ígrunduð rannsókn á manneskju sem er ruglaður um hver hún er. Það setur upp þessa forsendu á hælinu. Það gæti síðan haft hana í erfiðleikum með að bera kennsl á sjálfa sig það sem eftir er af myndinni. Nei. Farinn. Myndin gerir ráð fyrir að hún sé sú sem hún segist vera (jafnvel þó að engar reynslusögur séu enn til.) Hún setur upp melódramatíska rómantík, ást svo sterka að hún trúir öllu sem hún segir. Allt í lagi, dálítið rómantísk rómantík. Nei, því það meikar ekkert sens. Ástaráhuginn virðist vera brjálaður (og fyrir tilviljun, sleipur) brjálæðingur, springa út í villtum látbragði. Þetta gengur heldur ekki, því myndin ákveður heimskulega að segja sannleikann í einleiknum í lokin. Þau giftu sig aldrei og hún sneri aftur til Ameríku. Ástarsagan hrynur. Þrátt fyrir að það væri nóg af ástarsenum var ég aldrei sannfærður um ástæðuna fyrir því að þau væru ástfangin. Mér finnst rom-com rómantík meira sannfærandi, þrátt fyrir að það séu aðeins eitt eða tvö atriði sem staðfesta að þau hafi jafnvel eytt einhverjum tíma með hvort öðru. Þetta gæti hafa verið spennumynd þar sem myndin gerir ráð fyrir að hún sé sú sem hún segist hafa er, og hún á í erfiðleikum með að sanna deili á sér. Nei, dómsmálið er dregið saman frekar en afgreitt. Furðulega röddin kemur aftur, aftur til að fylla út upplýsingar um betri kvikmynd. Það fyndnasta sem þarf að íhuga er hvað raunverulega gerðist. Anna Anderson var brjálæðingur sem fór til Ameríku og giftist öðrum brjálæðingi og þau gerðu brjálaða hluti saman. Alla ævi var hún með brjálæðislega hegðun. Ekkert af þessu í myndinni heldur. Það er virkilega pirrandi persóna á hælinu sem kemur upp úr engu og tilkynnir sig sem „One Flew Over the Cuckoo's Next/“Twelve Monkeys“-uppljóstrari. Sem betur fer hverfur hún, eftir að hafa ekkert komið til sögunnar.