Drawing Restraint 9. leikstjóri: Matthew Barney.Hvernig veistu hvenær þú ert í miðri tilgerðarlegri listmynd? Er það þannig að það eru aðeins 8 línur af samræðum í 140 mínútna kvikmynd? Er það þegar Björk er með það sem líkist risastórri loðinni pítu á höfði sér í gervi-asískum helgisiði? Kannski þegar mammutturds og mænusúlur eru notaðar í hvalspikstilraun. Eða, þegar þú ert tilbúinn að drepa tónskáldið fyrir að gera lágmarks, og enn pirrandi, útgáfu af Philip Glass-tónleika? Í öllu falli er Drawing Restraint 9 meðal tilgerðarlegustu nútímalistamyndanna. Á 135 mínútum eykur það tilgerð sína með því að vera leiðinlegt að ræsa. Ég myndi kalla litanotkunina töfrandi og upphafsröðina áhugaverða, en restin af myndinni leit út fyrir að vera tekin upp fyrir heimildarmynd Discovery Channel. Það er þangað til það lítur út fyrir að þeir hafi verið að reyna að kvikmynda útgáfu sína af P-ss Christ, en það mun koma síðar. Reyndar voru heimildamyndin-equire hlutarnir bestu hlutir hennar. Yfirborðsfléttan fjallar um hvalveiðiskip og síðan er helgisiði um að gera hvalfitu. Svo eru það gestir í formi Björk og Matthew Barney sem eru velkomnir á skipið með því að vera settir í gegnum niðurlægingarathöfn sem felur í sér úthvíldan höfuðrakstur (hugsaðu um frat boy prakkarastrik), nikótínplástra og risastóra loðna pítuhatta. . Svo er það gagnkvæmt útrýming, mannát, og ekki má gleyma risastóra töffinu. Matthew Barney hefur skrifað að þetta snúist um "sambandið milli sjálfskipaðrar mótstöðu og sköpunargáfu." Það er næstum eins og að segja, "ef þú skilur það ekki, þá ertu ekki skapandi í túlkun þinni, svo slepptu því vegna þess að ég er listamaður." Ó, bíddu, það er POST-módernísk túlkun á þessari setningu og um hvað myndin væri ef hún væri POST-módernísk. En það á að vera nútímalist. Sem snýst um listina sjálfa. Svo, við skulum byrja alla þessa túlkun, eigum við það? Eftirfarandi línur eru aðeins 3/4 alvarlegar og ætti ekki að taka þær sem neina raunhæfa tilraun til að túlka myndina. Fyrsti hálftíminn snýst um perlukafara og byggingu risastórs ramps. Augljóslega er skábrautin táknræn fyrir þörfina fyrir sjálfsupphækkun til hvaða staðla sem þér þykir vænt um, og perlukafarnir eru að leita að viskuperlum. Síðan, á hvalveiðiskipi, byggja þeir rimlakassa sem lítur út fyrir að vera í grófu formi hvals. Augljóslega er grófur þáttur í formerkingum. Á skipinu búa þeir til hvalfitu í formi hvalsins og taka út uggahlutann. Þeir skipta þessu út fyrir mænu og síðar risastóra torfu. Þetta eiga að vera ástand myndarinnar sjálfrar. Þegar það er feitt, þá er það skemmtilegt en slæmt fyrir þig. Þegar það er mænusúlan, þá eru það „mikilvægu“ hlutar myndarinnar, eða burðarásin ef svo má segja. Þá er risastór töff innyflin í myndinni, eða þegar myndin er vitleysa. Björk og Matthew Barney koma á sitthvoru skipi, eru settir í undarlega niðurlægjandi búninga sem ER EKKI VEL GERÐUR EÐA SEMMETRÍSK, grunar mann að þeir hafi hlaupið peningalaus og Barney var að reyna að hætta að reykja. SVO settu þeir plástra á höfuðið á honum. Þeir ganga í gegnum helgisiði og læra um skipið af japönskum spekingi, sem segir þeim að skipið sé ör eftir þegar annað skip lenti á því; hrun eða gatnamót, ef þú vilt. Þetta hvetur Björk og Barney, sem eru ólík að utan, til að byrja að skera fæturna af hvor öðrum og borða þá svo þau gætu sjálf breyst í hvali og verið sama manneskjan. Þeir skerast. Ó, gleymdi ég að nefna að þetta hefur verið gert í myndbandi frá Robbie Williams? Svo koma perlukafararnir aftur með munninn fullan af fróðleiksperlum sem þeir létu falla til að gera heimskulega Venn-mynd. Barney komst í gegnum rúmfræði 8. bekkjar, augljóslega. Eða, kannski að minnsta kosti einhverja félagsfræði. Ó, og gleymdi ég eyrnasnúna skorinu hennar Björk, ég vil drepa hana? Stundum er það dáleiðandi, en stundum vill maður bara myrða hana. Listamynd er eitt, en þegar þú kastar bara upp alls kyns táknmáli í von um að fá viðbrögð frá fólki, þá verður það sjálfseyðandi brandari . Hvenær ferðu yfir mörkin á milli þess að verða brandari hvað list varðar? Dali og Bunuel bjuggu oft til súrrealískar vitleysur en voru heildstæðari og/eða skemmtilegri en þetta rusl. Un Chien Andalou hafði skynsemi til að troða eins miklu táknmáli og hann gat á innan við hálftíma. Svo, get ég mælt með þessu? Aðeins ef þér líkar við leiðinlegar HIGH ART kvikmyndir með fullt af táknmáli og flatri mynd.D+