Úff-BAM! Einhver skemmti sér örugglega við að éta heilan bílfarm af sýru-sveppum og skrifa síðan þessa brjáluðu afsökun fyrir kvikmynd! Rithöfundurinn Howard Cohen stækkar "Sword & Sorcery" hugtakið með nokkrum auka S, eins og Sex, Silliness, (meira) Sex and Sheer Stupidity! Þetta er ekki bara kvikmynd, þetta eru draumar og fantasíur allra ungra perverta! "Deathstalker" hefur allt: blóð, ofbeldi, tröll, leðjuglímu kvenna, nauðgunartilraun, vel heppnaðar nauðganir, svín í lífsstærð (!), hræðilegar hárgreiðslur, ógeðslega smurðar vöðvastæltur líkamar, fjölkynja orgíur, homma stríðsmenn, mót- til-dauða, nornir í óráði, sundurliðun, hláturmildar illmenni og brjóst, brjóst, BÚÚÚÚÚÚÚÚÚÚÐ!! "Deathstalker" þurrkar bókstaflega gólfið með augljósu fyrirmyndinni "Conan: The Barbarian" þegar kemur að cheesiness og hreinum glæsileika. Sagan skiptir greinilega litlu máli. Einmana og samkynhneigður (aðeins hann veit það ekki ennþá) kappinn Deathstalker fer í leiðangur, samkvæmt skipun pirrandi norn, til að safna saman þremur alræmdu þáttum sköpunarinnar eða eitthvað slíkt. Á ferð sinni sameinar hann krafta við tröll sem er orðinn manneskju, bardagamaður sem er enn hommalegri en hann og - síðast en ekki síst - ljúffenga konu sem virðist í raun ekki vera mikil stuðningur við hugtakið brjóstahaldara. Saman halda þeir til konungsríki hins endanlega illa Munkar þar sem þeir munu taka þátt í kappamóti og sigra hvorki meira né minna en tvo af þremur þáttum. Munkar er sköllóttur strákur með hálfan köngulóarvef húðflúraðan á höfuðkúpuna og glæsilegt harem sem myndi jafnvel gera ríkasta olíu-sjeikinn afbrýðisaman. Allt í lagi, að vísu, "Deathstalker" er frekar helvíti hræðileg og stundum jafnvel óþolandi mynd. Bardagaatriðin eru léleg og búningarnir og förðunarbrellurnar beinlínis aumkunarverðar. Í augnablik, þegar ég sá upphafsröðina, óttaðist ég í raun að ég væri að horfa á "Troll; the Prequel". Skrímslin virðast ótrúlega cheesy og algjör andstæða sem ógnvekjandi, en það er óneitanlega skemmtun ef þú ert í krefjandi skapi. Ég geri ráð fyrir að þetta sé ekki í uppáhaldi meðal femínista, þar sem heildarmynd kvenna er nokkuð mismunandi. Flestar stelpurnar þjóna eingöngu sem augnkonfekt í hareminu. Þeim er leyft að skríða yfir gólfið naktir og leika sér í drullu, en stranglega bannað að opna munninn. „Leiðandi“ dömurnar tvær (Barbi Benton og Lana Clarkson) eru glæsilegar en - í hreinskilni sagt - ef það væri ekki fyrir stöðugt afhjúpaðar rekka þeirra, þá væri varla þess virði að minnast á þær heldur.