Um leið og þú gefur 'listkvikmynd' 1/10, þá er fólk að gæla við fáfróða, hálfvita, listræna þroskahefta blóðið þitt. Ég mun ekki reyna að rökstyðja hvernig ég er ekki þroskaheftur með fagurfræðilegu áskorun með því að telja upp öll „listhúsbíó“ sem mér líkaði við eða nefna hvernig ég gaf einhverjum óþekktum „cultklassík“ 10/10. Allt sem ég bið um er að einhver útskýri fyrir mér tilganginn, tilganginn og boðskap þessarar myndar. Hér er hvernig ég myndi draga myndina saman: Opnunarsamsetning þriggja óskyldra borgargoðsagna sem sýna nánast fáránleg stig tilviljunar. Þessu fylgdi (í hnotskurn, til að spara þér 3 klukkustundir af sársauka) eftirfarandi - Leikstjórnandi fyrir barnaleikþátt sem er að deyja úr lungnakrabbameini reynir að lappa upp á hlutina með kókfíkninni dóttur sinni, sem hann kann að hafa nauðgað eða ekki þegar hún var barn og er verið að halla undan fæti af illkvittnum lögreglumanni með sambandsvandamál, á meðan stjörnukeppandi leikþáttarins ákveður að hann vilji ekki vera misheppnað undrabarn, örlög sem hafa orðið fyrir öðrum leikþáttum. keppendur frá sjöunda áratugnum, sem við sjáum að er nú atvinnulaus samkynhneigður ástfanginn af barþjóni með axlabönd og vantar peninga fyrir „leiðréttandi munnaðgerð“, á meðan framleiðandi leikþáttarins, sem sjálfur er að deyja úr lungnakrabbameini, biður karlkyns hjúkrunarfræðing sinn um að hjálpa hann lagaðist með soninn sem hann yfirgaf fyrir mörgum árum og hefur í kjölfarið orðið kvenkyns sjálfshjálpargúrú, jafnvel þar sem önnur eiginkona herra framleiðanda þjáist af sektarkennd yfir að hafa svikið deyjandi mann; og ó, að lokum rignir froskum (Þú lest rétt). Og ég er að spara þér ótrúlega langa og tilgangslausa, bókstaflega brjálaða eintölu sem hver persóna virðist komast upp með á flugu án ríms eða ástæðu annars en mögulega til að tryggja að myndin fari yfir 3 klukkustundir og flokkist sem „nútíma epík“ '. Þú ert sennilega að hugsa um að ég hefði getað gert betur við að draga saman myndina (og aftur á móti ekki rugla þig saman) ef ég hefði skrifað fjandann aðeins meira samhengi, kannski í nokkrum setningum í stað einni... , nú veistu hvernig mér líður.