Í íþrótt sem verðlaunar sérkenni og metur persónur hennar, einn af þeim bestu frá 1930 var kastarinn Dizzy Dean. Hann var svo litríkur persónuleiki að hann var líklega kjörinn í frægðarhöll hafnaboltans á grundvelli þess öfugt við tölfræði hans um kast. Þegar öllu er á botninn hvolft er hluti af Dean sögunni sá snemma á ferli hans. Í stolti St. Louis fangar Dan Dailey persónu Dizzy Dean með góðum árangri, að minnsta kosti Dean sem ég man eftir. Ég er ekki nógu gömul til að muna eftir því að hann hafi kastað, en ég man eftir því að hann sendi út hafnaboltaleik vikunnar á sjöunda áratugnum. Því það er líka hluti af Dean sögunni, að vera brautryðjandi útvarpsmaður í útvarpi og síðar sjónvarpi. Nú þegar tilkynnendur eru í frægðarhöllinni er engin spurning að Dizzy á heima þar. Jerome Herman Dean var einn af ættbálki barna sem höfðu mjög litla skólagöngu, en ótrúlega hæfileika til að kasta hafnabolta á geigvænlegum hraða. Reyndar átti hann yngri bróður Paul Dean sem var frekar góður kastari sjálfur. Richard Crenna leikur Paul í þessari mynd og það er eitt af elstu kvikmyndahlutverkum hans. Paul Dean í raunveruleikanum var rólegur tegund á eftirlaun og ferill hans var einnig styttur vegna meiðsla. Þess vegna hefur Crenna ekki mikið að vinna með. Á blómaskeiði Dean reyndu íþróttafréttamenn að festa gælunafnið Daffy á Paul, en það tókst ekki. Joanne Dru, sem tekur sér pásu frá leik, vestrænar stelpur í kjólum og korsettum eru í fyrsta flokki sem hina vitri, þolinmóða og skilningsríka Patricia Nash sem kynntist og giftist Dizzy á meðan hann lék með Houston í Texas-deildinni. Í Stjörnuleiknum 1937 byrjaði Dizzy fyrir Þjóðadeildina. Frammi fyrir Earl Averill hjá Cleveland var Dean laminn á fótinn af línudrifi sem barði á hann. Dean neitaði að hlusta á læknisráð og kom aftur of snemma á völlinn. Hann hafði brotið stóru tá og þrýst of mikið á handlegginn. Hann var aldrei sami könnunni og neitun hans á að samþykkja það heyrir sögunni til. Hefði hann haft feril sem er til dæmis tíu til fimmtán ára, hver veit hvaða tölfræði hann hefði getað rúllað upp. Dean var næstsíðasti kastarinn til að vinna 30 leiki árið 1934 og eftir að Denny McLain (sem var eitthvað af karakter sjálfur) gerði það 1968 hefur það ekki verið gert síðan. Dean fór í útsendingar og á meðan hann var ekki fyrsti fyrrverandi leikmaðurinn til að fara inn í útsendingarklefann, litríkar leiklýsingar hans gerðu hann strax högg. Hann byrjaði að senda út fyrir hitt St. Louis liðið, Browns, og Browns var frekar ömurlegt lið með ekki miklu til að hrópa húrra fyrir. Dean varð stjörnu aðdráttarafl þar. Auðvitað er hluti af Dean sögunni vandræðin sem hann lenti í vegna skorts á menntun og litríkri háttur hans til að tjá sig í loftinu. Það er hluti af sögunni sem ég ætla ekki að fara út í, en í myndinni er hún meðhöndluð af nærgætni og auðmýkt og augun þín gætu vætst ef þú hneigist að hinu tilfinningaríka. Fín hafnaboltamynd, algjör virðing fyrir bandarískri velgengnisögu.