Upprunalega "Vanishing Point" var frábær mynd. Lúmskar hvatir, persónur sem virtust raunverulegar og sjálfsprottnar. Endurgerðin var hræðileg. Predikandi, augljóslega augljóst; það missti af því hvers vegna upprunalega var klassískt. Svarta hleðslutækið var flott, en jafnvel það gat ekki bjargað þessari mynd. Af hverju að halda sig við hvítan Challenger? Ég hélt að þetta væri ekki besti kosturinn árið '71. Sumir hlutar myndarinnar voru óviljandi fyndnir. Eins og þegar Vigo stóð á kletti með útsýni yfir gljúfrið eftir "Dream Quest" hans. Indverskur vinur hans stóð við hliðina á honum. Vigo var bara í hvítu nærbuxunum sínum. Fyrirgefðu - það leit bara kjánalega út - hann að skoða útsýnið í Fruit of the Looms hans. Önnur vettvangur var í lokin - eftir sprenginguna á jarðýtunum - sagði boðberinn að höggið hafi verið klukkað á 180 mph. Síðan nefnir hann að löggan hafi sagt að líkamsleifar hans hafi ekki fundist vegna þess að hann gufaði upp, en sumir telja að hann hafi bjargað og verið falinn af vinum í hópnum. Þá sést hann rúlla út úr bílnum á 180 mph! Í fyrsta lagi var ekki hægt að opna bílhurðina á 180 mph. Í öðru lagi myndi bíllinn ekki halda áfram að ferðast í beinni línu í 100 yds. með engan til að stýra því. Það myndi rúlla strax um 30 sinnum. Í þriðja lagi, ef þú keyrir á gangstéttina á 180 mph hraða, myndirðu lenda í ýmsum squishy stykki. Sama, við sjáum hann á endanum standa með dóttur sinni. Allt í allt mynd sem myndi móðga gáfur hvers og eins.