Óteljandi sjónvarpsskjáir og eftirminnileg framkoma 4 af stórstjörnum nútímans (auk frumraun Hope Davis á skjánum) halda Flatliners enn í varfærni. Söguþráðurinn fjallar um rannsóknir sem ekki eru fræðilegar á fimm læknanema sem stunda brjálaða hugmynd manns um að uppgötva leyndarmál dauðans og læra hvað er eftir dauðann og lifna svo aftur við. Samt hefur söguþráðurinn ekki verið hannaður eins heillandi og hugmyndin um söguþráðinn. Það eru vinsælar staðalmyndir til að þróa venjulegt unglinga-slasher handrit í Flatliners. Það er Nelson sem skapar hugmyndina um að afkóða dauðann, fallega en innhverf Rachel, David sem slítur gordíska hnútinn á sem betur fer að verða ekki rekinn úr skólanum, dömumaðurinn Joe og loks klári strákurinn Randy(„Ég kom ekki í læknisfræði skóla til að myrða bekkjarfélaga mína, sama hversu brjálaðir þeir kunna að vera“). Þeir taka höndum saman í tilraun þar sem hjarta Nelsons verður stöðvað og endurtakt. Síðan ákveða þeir að halda þessari tilraun áfram í ströngu trúnaði á næturnar á háskólasvæðinu. Ekki löngu eftir reynslu Nelsons byrja allir í kapphlaupi um að upplifa villtustu og lengstu dauðareynsluna og hætta lífi sínu eitt af öðru. Samt átta þeir sig fljótlega á því að daglegt líf þeirra verður fyrir áhrifum af þeirri reynslu sem þeir höfðu. Heimsóknirnar til lífsins eftir dauðann endurvekja afbrotatilfinningar þeirra úr bernskuminningum. Afskautun djúprar undirmeðvitundarvaka sinnar, byrja þeir að fá líkamlegar ranghugmyndir og sjónræn ofskynjanir. Þegar punkturinn kemur að skýringin á undirmeðvitundinni sleppir leikstjórinn Joel Schumacher því að sérhvert mannkyn hafi undirmeðvitundarpersónuleika sem þeir eru ekki meðvitaðir um. Þessi innri persónuleiki kemur í veg fyrir að maður breytist í sjálfsmyndarmissi. Ef þú tapar eða ef þú afskautar þennan undirmeðvitaða persónuleika taparðu vissulega sjálfsmynd þinni í stað þess að hressa upp á æskuminningar. Mig langaði að bæta þessu við sem kvikmyndamistök, sem þegar hefur verið minnst á í gegnum kvikmyndagagnrýnendur á fyrri hluta tíunda áratugarins. Augljóslega hér í þessari mynd lét Schumacher leikarana hafa minnst áhrif á hana. Af hverju hika þeir þá við að halda áfram tilrauninni eftir að hafa lært sína lexíu, eins og dauðinn sé hannaður óuppfinnanlegur af Guði? Davíð hafði verið kynntur sem trúleysingi, nú reyndist hann trúa á Guð þegar hann rifjaði upp endurlit frá æsku sinni. Eftir að hafa orðið vitni að þessari 180 gráðu breytingu á Davíð er ljóst að mynd Schumachers var svo íhaldssöm og liljufjörug; það er á endanum þess vegna sem það er aldrei flokkað sem vísindaskáldskapur. Því miður! Það hafði góða möguleika. Það reyndi meira að segja að greina ómeðvitaðan þroska frá dauðareynslu, byrjaði að trúa því að dauðinn væri svo einfaldlega náttúrulegur og hann væri aðeins hluti af lífi manns. Meira en það sem er í myndinni var líka eftirminnilegt að rifja upp hvað er við myndina . Jan de Bont sem kvikmyndatökustjórinn, sem hafði unnið nánast í hvert skipti með Schumacher, skapar draumkennda stemningu eins og hún sé gotnesk hryllingsmynd. Bláa litasamsetningin um alla veggi sem speglast í andlit leikaranna skilar fyrsta flokks lýsingu, sem passar fullkomlega við myndina. Nærmyndir af gargoylstyttum í byggingum háskólasvæðisins, kaþólskar freskur á veggjum, stop-motion myndavélar og kraftmikill myndavélahraðinn voru allt undir kunnáttu Bonts. Flatliners varð sértrúarsöfnuður í takt við félagsfræðilega pennamynd sína. af X-kynslóðinni, sérstaklega í gegnum framúrstefnulegan klippingarstíl með söguborðstengingaröðum eins og að vera hluti af myndbandstónlistarinnskoti svo fagurfræðilega. Það voru þeir tímar þar sem hröðum og mörgum röðum myndbandstónlistarbrotum fjölgaði. Þessi stíll var mjög sjaldgæfur að rekast á á þessum árum eftir "The Hunger(1983)" frumkvöðulsins Tony Scott.