Níundi áratugurinn var ekki mjög góður við einn sinn stórstjörnu Charles Bronson. Frá og með „Death Wish II“ frá 1982 og endaði á þessari sannarlega óhugnanlegu mynd frá '89, virtust handritshöfundar Bronsons vera að reyna að toppa hver annan í framsækinni grófleika. "D.W. II" skildi lítið eftir ímyndunaraflinu í lýsingu sinni á nauðgun og sjálfsvígi dóttur Bronsons, (nauðgun og morð á ráðskonu hans var einnig sýnd í ógeðslegum smáatriðum). „10 til miðnættis“ var svona viðbjóðsleg mynd sem fékk mann til að fara í bað á eftir. Ekkert frelsandi við það. Aðrar myndir eins og "The Evil that Men Do" og "Death Wish" myndirnar sem eftir voru frá þessu tímabili þræddu mörkin milli hábúða og hábarna með alvöru lýsingum sínum á grimmd og hefnd. Ég er ekki viss um hvort framleiðendurnir (venjulega Pancho Kohner) hafi fengið kikk út úr því að sýna þreyttan útlit, eldri borgara Bronson eyðileggja pönkara nógu unga til að vera barnabörn hans eða hvað, en lélegt handverk (og hræðileg handrit) þessara Kvikmyndir eyðilögðu venjulega þá litlu orku sem þær kunna að hafa myndað."Kinjite" -- síðasta af þessum myndum -- er nokkuð vel gerð en tekur sannarlega kökuna í kvikmyndalegri ömurleika. Í þessari mynd Bronson: sodomizes a perverse john; neyðir hvolpa til að borða Rolex úrið sitt; leyfa karlkyns fanga að verða nauðgað af öðrum fanga; kemur með ótrúlega útlendingahaturs ummæli meðal annars sem ég hef sem betur fer gleymt. Einnig er sýnt fram á hópnauðgun ungrar japanskrar stúlku (sem betur fer var þetta utan skjás, þó vel sé gefið í skyn). Hvað var fólk að hugsa þegar það gerði þessa mynd? Hvað var Bronson að hugsa þegar hann ákvað að eyðileggja feril sinn með þessum hræðilegu myndum? Fyrir alla sem hafa áhuga á bestu kvikmyndum hans, skoðaðu flestar myndirnar sem hann gerði á sjöunda og áttunda áratugnum eins og "The Mechanic", "Death Wish", "From Noon til 3", "Once Upon a Time in the West" , "Rauð sól", "Flóttinn mikli", "The Magnificent Seven", "Rider on the Rain" o.s.frv., o.s.frv....