Þetta er þriðja athugasemd mín hér sem reynir að tengja saman tvö goðsagnakennd gamanmyndateymi: Laurel & Hardy og Abbott & Costello. Tengingin hér er árið 1940. Það er dagsetningin sem sú fyrrnefnda átti sína síðustu kvikmynd frá Hal Roach, sem var heimavinnandi. Ég mun síðar nefna mikilvægi þess síðarnefnda. Fyrir utan að vera í síðasta sinn sem Stan og Ollie unnu á The Lot of Fun, þá er það líka í síðasta skiptið sem þeir koma fram með svo kunnuglegum aukaleikurum eins og Charlie Hall og James Finlayson sem komu fram í flestum myndum þeirra. Það er líka í síðasta skiptið sem Art Lloyd myndi gegna hlutverki myndatökumanns þeirra og Marvin Hatley-sem samdi þemalagið þeirra sem yrði þekkt sem "The Cuckoo Song (Dance of the Cuckoos)"-skor þeirra. Og það væri í allra síðasta skipti sem Stan Laurel fengi að hafa fullkomna skapandi stjórn á því sem fram fer á kvikmynd. Ef það er meira gagghlaðinn uppbygging en venjulega í þessari L & H mynd, þá er gaman að vita að flest þessara gaggs eru örugglega fyndin. Það felur í sér flestar hljóð- og sjónbrellur, þau síðarnefndu útveguð af Roach starfsmanni Roach sem hefur lengi verið starfandi, Roy Seawright. Í þessari er Ollie með „hornofóbíu“ af því að vinna í háværri hornverksmiðju svo Dr. Finlayson segir til um að fara út á sjó til að hvíla sig. Ollie líkar ekki að fara á bát svo Stan leggur til að þeir leigi bara einn sem er við bryggju svo þeir þyrftu ekki að fara neitt. Eftir að þeir finna einn sem þeim líkar við komumst við að því að hinn dæmdi Nick Grainger (Richard Cramer) hefur rétt sloppið...ég læt hér staðar numið og segi að þetta hafi verið eins góður lokaþáttur fyrir langvarandi heimili L & H og maður gæti vonast eftir. Það er fyndið að mestu frá upphafi til enda og að vita að þetta yrði þeirra síðasta fyrir manninn sem er að hluta ábyrgur fyrir liðinu þeirra er svo sannarlega átakanlegt þegar maður hugsar um það. Ó, og ég þarf að minnast á nokkra í viðbót: þetta er síðasta kvikmyndaframkoma bæði Harry Bernards, sem leikur hafnarvörð eftir margra ára kynni við Stan og Ollie sem lögreglumann, og Ben Turpin, skopmyndasögunnar sem fæddist í New Orleans sem er í nokkra klukkutíma fjarlægð frá núverandi heimabæ mínum, Baton Rouge, en annað L & H framkoma hans var að hafa áður „giftist“ strákunum í Our Wife. Síðarnefndi flytjandinn hefur sérstaklega ósvikið kómískt augnablik. Allt í lagi, ég nefndi að 1940 væri árið sem Stan og Ollie fengu síðustu kvikmyndina sína út frá Hal Roach Studios. Þetta var líka fyrsta árið sem gamanmyndateymi, bæði fædd í New Jersey fylki, myndi gera sína fyrstu mynd í heimavinnustofu þeirra, Universal. Leikstjóri myndarinnar yrði sá sami og leiðbeindi L & H í The Flying Deuces árið áður. Hann hét A. Edward Sutherland. P.S. Það var við þessa töku sem handritsstjórinn Virginia Lucille Jones lenti í slysi þar sem upprúllað teppi átti við. Það atvik varð til þess að Oliver „Babe“ Hardy sendi rósir sínar á sjúkrastofuna hennar. Þau urðu ástfangin og giftu sig 7. mars 1940. Það stóð þar til Babe lést árið 1957.