Bókin er frábær, þessi mynd er það ekki. Það er engin ástæða fyrir því að þessi mynd hefði ekki getað tileinkað sér framúrstefnulega tæknisýn bókarinnar. Djöfull var algjör innköllun gefin út nokkrum árum seinna og það gerði það gott, meira að segja appelsínugulur sem kom út á áttunda áratugnum gerði gott starf við að gera framúrstefnulegan heim. Dökkir þýskir expressjónískir litir, svart og hvítt myndefni frá sjónskjánum, það er engin ástæða fyrir þessari nálgun þegar myndin var gerð árið 1984. Aðalpersónan er í hvítum kraga ritstörfum en hann klæðir sig eins og hann vinnur með olíu og feiti í bílskúr. Þessi mynd ákveður að taka kommúnistíska nálgun á leikmynd, andrúmsloft og þema, en samt sem áður sagði skáldsagan ekki endilega kommúnista, tilbiðja-auðmjúkan-verkamanninn sjálft. Þessa bók þarf alvarlega að laga í nútíma samhengi þar sem þessi bók á meira við í dag en nokkru sinni fyrr. Ég gat ekki horft á meira en 20 mínútur af þessu drasli. Hljóðrásin er pirrandi, skortur á framsýni er pirrandi, þessi mynd virðist hafa verið gerð til að afneita tilfinningu fyrir raunsæi eða trúverðugleika þegar það er einmitt það sem þarf til að hamra á skilaboðum skáldsögunnar til áhorfandans.