(Mjög léttir spoilerar, kannski.) Venjulega aðdáandi Diane Keaton, ég reyndi að horfa á þetta í kvöld. Ég þurfti að slökkva á henni fyrir seinni klukkutímann því ég fann að ég hafði enga samúð með dóttur eða móður. Báðar reyndust þær sjálfhverfar með litla virðingu fyrir öðrum, þar sem dóttirin bætti einnig við sig dónaskap, virðingarleysi og kæruleysi. Þegar dóttirin dó var það eina sem ég hugsaði: "Við þurfum allavega ekki að horfa á hana lengur." Keaton stóð sig vel við að komast inn í undrandi ástand sitt og inn í sorgina, en það var of langt gengið fyrir mig þá. Ég var einfaldlega ekki að njóta þess, svo ég hætti að horfa. Ef þú vilt að ég sjái um söguhetjuna þarftu að láta mig hugsa um persónurnar miklu fyrr - ef það er næstum klukkutími eftir og mér er alveg sama, þá er það of seint. Aukahlutverkið var einlægt og vel leikið - Ég fann til með *þeim!*-- og samkynhneigði besti vinurinn var dásamlegur, en jafnvel samanlagt, það var ekki nóg til að bera myndina fyrir mig.