Ágrip: Andreas (Trond Fausa Aurvaag) lendir einn á vagni, er sleppt á eyðimörk, á því sem virðist síðasta stopp ferðarinnar. Hann veit ekki hvernig hann kom þangað en búið er að setja upp móttökuskilti fyrir hann. Eftir að hafa hugleitt hvar hann er í augnablik, tekur á móti honum maður sem tekur hann til síns nýja lífs. Hann fer þá inn í annan heim en hann kom frá. Þegar Andreas er fljótur að kynnast nýju starfi sínu sem endurskoðandi skynjar hann að umhverfi hans er aðeins of einkennisbúið fyrir hann. Þegar hann tekur sér fyrsta hádegishlé tekur hann strax eftir því að allir í borginni ganga um í gráum jakkafötum. Þennan sama dag sér hann náunga kaupsýslumann deyja á einhverjum girðingartodda, af því sem lítur út eins og sjálfsmorðsverk. Það undarlega er að borgarbúar taka ekkert eftir þessum hryllilega athöfn og ganga framhjá eins og það hafi aldrei gerst. Það er fljótt að sjá að þetta fólk er erfðafræðilega ónæmt og hæfileiki þess til að greina á milli alls mannúðlegs eða ómannúðlegs er ekki til staðar. Til að hjálpa Andreas að koma sér fyrir er honum boðið að fara út með vinnufélögum sínum á næturklúbb á staðnum. Klúbburinn virðist vera einu skrefi frá því að verða jafn spennandi og bingókvöld..og þegar Andreas drekkur sorgir sínar í burtu, áttar hann sig á því að sama hversu mikið hann drekkur, áfengið hefur engin áhrif á hann. Þegar hann segir ókunnugum manni í herraherberginu þessar athafnir, byrjar maður í klósettklefa að segja orð sem Andreas hafa verið hugleikin allan tímann. Þegar hann áttar sig á því að þessi maður er að hugsa hvað hann er, fylgir hann honum heim til sín og bendir á hvar hann býr til framtíðar. Söguþráðurinn þróast fyrirsjáanlega með því að Andreas vill komast undan. Hann leitar að manninum sem hann elti einu sinni...í von um að hann gæti leitt hann til að verða mannlegur aftur...en er það of seint? Hugsanir mínar: Þessi norska kvikmynd er eitthvað sem allir ættu að sjá, þar sem hún geymir svarið við stór spurning! Hver er tilgangur lífsins? (jæja, nógu nálægt). Myndin dregur upp dökkan veruleika þess sem hefur orðið af vinnandi manni (eða konu) nútímans. Það er eini tilgangurinn að fá fólk til að átta sig á því að lífið er of stutt til að vera efnishyggju. Það reynir að sýna að litlir klisjulegir hlutir, eins og hljóð barna sem leika sér, ættu ekki að vera sjálfsagðir, því augnablikið sem þú hættir að heyra þetta hljóð, er augnablikið sem þú ert einu skrefi frá því að verða vélmenni. Endir myndarinnar ítrekar það sem gerist þegar það er of seint að flýja hversdagslega rútínu sem þú hefur nú vanist. Þú byrjar að tileinka þér orðatiltækið „ef það er ekki bilað, ekki laga það“ og verður of þægilegt til að taka áhættu á breytingum. Jafnvel þó að þessi mynd eigi ekki að líta á sem raunsæi... boðskapur þess er meira en raunverulegur. Skortur á samkennd sem kemur fram í myndinni, og sú sem Andreas sér, er djörf yfirlýsing um hvað lífið getur orðið. Leikstjórinn, Jens Lien, hefur sett saman kvikmynd, sem í höndum annarra leikstjóra hefði mistekist. Þetta er ágætis snilld í kvikmyndum og ég bíð spenntur eftir að sjá hvað hann gerir næst. Aðalhlutverkið, sem Trond Fausa Aurvaag leikur, er fullkomlega leikið. Trond er fulltrúi hins meðal Joe og veitir góðan hvata til að gera þessa mynd dökka gamansama. Aukaleikararnir standa sig líka vel og af einhverjum ástæðum finnst mér að Keanu Reeves hefði verið fullkominn í þessari mynd, þar sem flestir aukaleikararnir kröfðust þess að leiklistin væri tilfinningalaus. Skorið fyrir þessa mynd var fallega samið. Endurtekið þemað var alltaf unun að hlusta á og það veitti myndinni mjög dapurlega en kærkomna tilfinningu. Ákveðið er að frumsýna í Bretlandi 25. maí 2007, ég mun örugglega fara að endurlifa þessa upplifun á kvikmyndinni. stór skjár. Þessi mynd er komin á topp 10 hjá mér...er nú fljótt að verða mín topp 20! Það hefur nokkrar átakanlegar senur, og er myrkur gamansamur í gegn ... VERÐUR - SJÁ!!