"Stick Around" er ein af stuttu myndunum sem paraði Bobby Ray við Oliver 'Babe' Hardy áður en Hardy kom ódauðlegu samstarfi við Stan Laurel. Nokkrir gagnrýnendur hafa haldið því fram að Ray og Hardy - litli maðurinn og yfirþyrmandi stóri maðurinn - hafi verið frumgerð fyrir Laurel og Hardy, en það er einfaldlega ekki satt. Ray og Hardy spila vel saman, en eru í raun ekki lið; í hverri þessara mynda hefur Ray meira myndefni og er greinilega ætlað að vera hetjan, á meðan Hardy leggur hann í einelti á mjög ólíkan hátt og síðari "Ollie"-persóna hans meðhöndlaði "Stanley". Það er mjög ljóst að sambandið á milli Bobbys litla og stóru barnsins var innblásið af fyrri myndum Chaplin, þar sem Litli flakkarinn var lagður í einelti af risastórum Mack Swain eða þungum Eric Campbell. Hins vegar, í "Stick Around", er Hardy með keiluhatt sem er eins til síðari „Ollie“-títunnar hans (þó með fyllra yfirvaraskegg) og hann og Bobby -- eftir að hafa eytt megninu af þessari mynd sem andstæðingar -- enda sem drukknir félagar. Hardy sem yfirmaður hans. Þegar hinn seinni Bobby reynir að þykjast hafa mætt strax, þá eru snjöll líkamleg viðskipti á milli mannanna tveggja sem minna mig á rútínu sem Roscoe Arbuckle og Buster Keaton fluttu í 'The Garage'. Nokkru síðar, Bobby Ray - en stuttur leikferill hans hefur aldrei þróað skjápersónu af festu - framkvæmir "ómögulegt" kjaftæði sem hefði verið óviðeigandi fyrir Stan Laurel, þegar hann dregur langan stiga upp úr miklu minni verkfærakistu. fara að vinna á hreinlætisstofu og það eru venjulegar óraunhæfar myndir af geðsjúkdómum: einn íbúi krefst þess að sitja á ristað brauði vegna þess að hann heldur að hann sé steikt egg! Það eru líka grenjandi rasískir (og smekklaust ófyndnar) kjaftshögg þar sem blökkumenn koma við sögu sem lætur föngunum fúslega sprunga valhnetur ofan á höfuðið á sér. Þegar hann sér *mynd* af ljóni -- ekki einu sinni ljósmynd, takið þið eftir -- fer hann í hugleysi eins og það væri raunverulegt villt dýr.“Stick Around“ er frekar skelfilegt. Mest af pantómímum og leikaraskap er miklu víðtækara en það þarf að vera fyrir slatta gamanmynd; meira að segja Hardy, sem þegar var mjög lúmskur leikari árið 1925, fer illa með ofspilun sína hér. Það eru nokkur slæm dæmi um skotsamsvörun. Ég var hrifinn af einni óvenjulegri myndavélaruppsetningu, þegar andlit feits gangandi vegfaranda er óhreint og við sjáum nærmynd af spegilmynd hans í handspegli, frekar en raunverulegu andliti hans. SPOILERS KOMA. Í stuttri pörun þeirra lék Hardy venjulega yfirmann Rays eða andstæðing eða bæði; hér enda þeir einu sinni sem vinir. Þetta er ágætur endir en bætir ekki upp hvað er í raun léleg mynd. Einkunnin mín fyrir þennan er aðeins 4 af 10.