Þetta er ekki beint flókin saga. Það er ekki ráðgáta, eða söguþráður sem þú þarft að eyða tíma í að horfa á vegna þess að þú misstir af innri hluta umræðunnar. Að halda því fram að kvikmynd þurfi að sjást mörgum sinnum til að þú „til að fá hana“ gæti átt við um mjög fáar kvikmyndir, en þetta er ekki ein þeirra. Þessar tegundir kvikmynda hafa efni og eru svo innihaldsríkar að auðvelt er að missa af mikilvægum hluta af samræðum, eða fíngerðum blæbrigðum í söguþræði sem þú gætir hafa gleymt. Með Goya's Ghosts á þetta ekki við. Helsti gallinn við þessa mynd er skortur á smáatriðum. Það hoppar frá einni persónu til annarrar, gefur aldrei nógu mikið efni í eitt sett af senum til að leyfa þátttöku þeirra sem horfa. Þess vegna tengist þú engum karakterunum. Þú kemst ekki á þann stað að þér sé sama. Annað hvort er aðalleikarinn farinn rétt eins og myndin virðist ætla að leysa sjálfa sig, eða gjörðir þeirra eru fyrirlitlegar og þú ert ekki hneigður til þess hvort sem er. Neitun Goya um að ganga mjög langt til að hjálpa Ines er gott dæmi. Neitun hans um að skuldbinda sig endurspeglar enn frekar heildartón þáttar hans. Einu persónurnar sem þú gætir fundið fyrir augnabliki eru Ines, þegar hún er yfirheyrð og síðan pyntuð. Eftir nauðgun hennar af Lorenzo er allur áhersla á persónu hennar nánast horfinn. Í kjölfarið kemur sú eina ítarlega þátttaka frá bestu atriðunum í myndinni sem miðast við boð Lorenzo í kvöldverð með fjölskyldu Ines, og feður hennar reyna allir að þvinga Lorenzo til að skrifa undir falska játningu og fá dóttur sína aftur. Síðan þegar hlutirnir byrja að þróast aftur, eru þeir horfnir úr myndinni. Ég hef lesið mikið af athugasemdunum hér um hvernig myndin vissi ekki hvað hún vildi vera o.s.frv. Ég fann að í grundvallaratriðum tókst henni að vera ekki mikið af neinu. Frá endurkomu Lorenzo og þegar Goya sá dóttur Ines fyrir tilviljun, virtist allt ekkert annað en tilgerðarlegt. Án mikillar söguþráðar átti sér stað engin viðleitni til að skoða raunverulega óróatímann sem þau lifðu á. Kjarninn í því hver Goya var varð ekki að veruleika, annað en gjörðir hans, eða skortur á þeim, sem sannaði að hann væri sjálfhverfur en nokkuð annað. Hvað list hans varðar, virtist kvikmyndin ætla að skoða nokkrar af málverkunum sem hann gerði, en aftur sló í gegn annað tækifæri til að skoða viðbrögðin við þessu verki frekar en verkið sjálft. Til að draga hlutina best saman, þá hafði myndin enga samheldni, hana vantaði gríðarlega efni til að kafa ofan í sögulega umhverfið sem hún fjallaði um, og við lok hennar fannst manni eins og það sem þú hafðir séð var röð af stöðvuðum tilraunum til að virkja áhorfandann með því að skipta úr einu yfir í annað án þess að virkja áhorfandann nægilega vel í einhverju þeirra. Þú getur ekki horft á eitthvað svona nokkrum sinnum og búist við því að það batni með aukinni skoðun. Það er bara ekki nóg við það til að sóa tímanum. Þetta er ekki málið að þú hafir misst af einhverju, það væri bara meiri sönnun þess að innihaldsefnin sem þarf til að gera þessa mynd góða, eru bara ekki til staðar. Hvað varðar bestu kvikmynd sem gerð hefur verið? Þetta er ekki einu sinni besta mynd sem ég hef horft á í dag.