Eins og margir hryllingsaðdáendur þarna úti sem fóru að leita að næstu frábæru hræðslumynd, rændum við asíska hryllingsmarkaðnum fyrir allt sem við gátum komist í, og skildu enga dökkhærða draugakonu eftir. Við höfðum góða ástæðu til að gera það, asíski markaðurinn hafði alið af sér svo ógnvekjandi undur eins og Ringu, Dark Waters, Juon - the Grudge og Tale of Two Sisters. Þegar Takashi Miike byrjaði að rífa kjaftinn úr tegundinni með One Missed Call árið 2003, virtist markaðurinn vera að þorna upp og skilja hann eftir opinn fyrir háði og háði, þrátt fyrir áframhaldandi Hollywood Remake Machine að vinna á fullu. Nú, ekki misskilja mig, það var enn nóg af góðum asískum hryllingi í vinnslu, eins og Marebito og Shutter, svo ekki sé meira sagt, munu standa sem sígildir smáflokkar einhvern daginn. En slétthærða draugakonan hafði svo sannarlega fengið sér mat í veislunni og var kominn tími til að fara með þennan farsælda trampa heim að sofa! Svo kemur mynd eins og Noroi - The Curse. Kvikmynd sem er nógu snjöll til að virða rætur sínar lúmskur, en kastar samt reglubókinni út um gluggann á meðan hún gerir hana. Það sem ég ætla að lýsa með tilliti til söguþráðar mun líklega láta þig halda að það sé ekkert nýtt hér. Kvikmyndin er heimildarmynd um einn helsta rannsakanda Japans í paraeðli þar sem hann fær sögur og ábendingar um draugalega atburði. Hann byrjar að rannsaka fullyrðingar konu um að hún heyri reglulega barn gráta í húsinu við hliðina, en samt er ekkert barn þar, fyrir utan miðaldra konu og son hennar. Þetta tvennt hverfur hvasst þegar blaðamaðurinn rekur nefið á sér en undarlegar aðrar tilviljanir fara að skjóta upp kollinum. Skynsamleg ung stúlka, geðsjúk skyggn, ansi ung leikkona sem hafði undarlega sýn, margar dauðar dúfur og mjög illgjarn púki að nafni Kagutaba, sem leiddi til sannarlega skelfilegrar uppgjörs í litlum sögulegum bæ. .Að segja meira um söguþráðinn gæti eyðilagt skemmtunina aðeins. Myndin er tekin á „gervi heimildarmynd“ og inniheldur myndefni úr sjónvarpsþáttum og fréttaskýrslum, og merkimiðarnir með texta láta þig vita hvar þú ert með tilliti til tímalínunnar. Myndin hefur dregið meira en nokkra samanburð við Blair Witch Project, en fyrir utan tökusniðið og hrollvekjandi ferð um skóginn seint á kvöldin endar samanburðurinn í raun þar. til nútíma hryllingsáhorfenda. Ef þú ert að búast við að brjálaðar draugakonur skjóti upp úr háaloftinu, leitaðu annars staðar. Styrkur myndarinnar felst í því að hún byggist hægt, smám saman upp skelfingu, skelfingu svo djúpstæð að hún mun sitja í þér í marga daga eftir að hafa horft á hana. Hápunkturinn er frekar bölvaður æði, en einmitt þegar þú heldur að myndin sé búin, þá færðu "raunverulega" endalokin þegar inntökin byrja að rúlla, og ljúfan helvítis f*ck, er það morðingi. Hvað varðar leikaraskap er hún að mestu sannfærandi. Þú færð einhverja „kómedíu“ léttir frá brjálaða, álpappírshúðuðu skyggninu, en það þornar fljótlega upp hálfa leið í gegnum myndina. Myndin hefur líka örlítið „viðbjóðslegri“ tilfinningu en mikið af asískum draugahryllingi, þar sem það er ofbeldishneigð í sumum atburðunum líka. Á heildina litið er Noroi einn til að horfa á sjálfur, seint á kvöldin. Ekki síðan ég horfði fyrst á Ringu fyrir tíu árum síðan hef ég verið jafn dásamlega hræddur við að horfa á hryllingsmynd. Það er einn sem mun klæja í þig þar til það er of seint, þá er það undir húðinni. Leyfðu þér bara að fara alveg að þessu. Og ekki slétthærð draugakona í sjónmáli?? Engin furða að hún hafi varla verið gefin út utan Japans, hvað þá að amerísk endurgerð sé komin í röð. Skoðaðu þennan ef þú getur, ómissandi skoðun í bókunum mínum!