Ég hef orðið fyrir vonbrigðum, ef ekki undrandi, yfir því hversu lítið þakklæti þessi mynd hefur fengið. Enn og aftur sannar Billy Zane að hann er meira en bara fallegur Hollywood-drengur í þögulli frammistöðu sem sameinar spastískan slatta og vanmetinn patos. Að kalla þetta þögla mynd er ónákvæmt, þar sem það er mikið af tónlist og hljóði. Það er oflætishraða og er fullt af kjánahrolli sem Ed Wood er loksins farinn að þakka fyrir. Horfðu á leikaralistann og gerðu þér grein fyrir því að allir skína. Enginn er þarna bara til að sýna andlit sitt. Ég trúi því að þeir séu allir í myndinni til að sýna að þeir kunni að meta Wood og gera víðtækan, líkamlegan leik sem ekki sést mikið þessa dagana. En í dag reyna gagnrýnendur að giska á hvað á eftir að verða vinsæll. sýna hvers kyns fagurfræðilegu þakklæti fyrir kvikmynd. Og IWUETDID hefur engan greinanlegan markhóp. Það var aðallega gert af ást á handriti Wood. Jafnvel eftir dauða hans hafa hinir tísku félagslegu sníkjudýr veitt honum enn eitt alvarlegt högg og svipt heiminn minniháttar klassík. Þetta er mjög skemmtileg og virkilega tilraunakennd mynd sem á svo sannarlega skilið að lifa, að minnsta kosti á DVD.