Drýpur af táknmáli og fullur af stórkostlegri kvikmyndatöku, Extase er svo miklu meira en erótíska dramað sem við höfum öll átt von á. Þetta er nánast þögul mynd, með hvaða samræður eru á þýsku, og mjög einfölduð þýska á það. Kannski ætluðu kvikmyndagerðarmennirnir að myndin næði til sem breiðasta evrópska áhorfendahópsins, þar sem allir sem hafa jafnvel lítið menntaskólastig Deutsch geta auðveldlega sleppt textanum. Sagan skiptir hvort eð er litlu máli, þar sem myndin heppnast á kvikmyndalegu stigi, ekki frásagnarkennd. Tákn um frjósemi og kraft náttúrunnar yfirgnæfa mannlegar persónur - það eru jafnvel atriði þar sem blóm byrgja andlit meintrar stjörnu Hedy Lamarr - og hér eru augnablik sem minna áhorfendur á verk Dreyer, Vertov og Riefenstahl. Ef myndin hefur einhvern boðskap að flytja þá held ég að hún sé pólitísk: borgaralegur maður er huglítill og getulaus; verkalýðsmaðurinn er hamingjusamur, afkastamikill skepna; og konan er skaparinn, ætlað að vera óuppfyllt þar til hún hefur fætt barn. Þessi blanda af sovéskum sósíalískum raunsæi og þjóðernissósíalískum kenningum yfirgnæfir myndina á engan hátt - það er fegurð að horfa á hana frá upphafi til enda - en hún setur hana á mjög sérstakt listatímabil. Og, ó já, Hedy tekur settið sitt úr.