Áður en ég hafði séð þessa mynd hafði ég heyrt neikvæð ummæli um hana. Hins vegar, þegar ég horfði á það, fann ég sjálfan mig að hugsa "allt í lagi, það er svolítið hægt en þetta er mjög áhugavert". Þegar hún byggðist undir lokin skapaði hún flókið siðferðisvandamál, sem leiddi til átakanlegrar en samt, innan samhengis myndarinnar, algjörlega trúverðugri ákvörðun með afar kröftugum dramatískum afleiðingum. Ef þessu hefði verið fylgt eftir hefði þetta verið gríðarlega kröftugur endir og hefði gefið mér mjög góða mynd af myndinni. Hins vegar, vegna þess að endirinn sleppur ekki bara tilfinningalega, heldur á óþarfa hamingjusaman endi án þess að raunverulegur tilfinningalegur trúverðugleiki en líka innan samhengis myndarinnar meikar nákvæmlega engan sens því þú sérð greinilega einn af persónunni grípa til aðgerða sem ætti að binda enda á líf hennar en gerir það á óskiljanlegan hátt ekki. Tilviljun, vinsamlegast segðu mér hvort ég hafi misst af einhverju hérna og það er ástæða fyrir því að hún lifir af þar sem ég gat bara ekki hversu rökrétt hún hefði getað og þetta eyðilagði alla myndina fyrir mig. Umbreyting persóna Kevins McKidd í lokin gengur aðeins lengra en fullkomlega sannfærandi er og hún skapar mjög öflugan siðferðilegan þríhyrning. Mælt er með þessari mynd ef þú ert tilbúinn að ganga út þegar móðirin og systirin liggja á rúminu. En ekki horfa lengra en þetta nema þú hafir aðeins klípa, en nokkur fjöll, af salti.