Í Dallas fara Gary Cooper, Ruth Roman, Steve Cochran, Barbara Payton og Raymond Massey í aðalhlutverkum. Myndinni er leikstýrt af Stuart Heisler, ljósmyndun er frá Ernest Haller og pennaskyldur féllu á John Twist. Dallas er framleitt af Warner Brothers og er lifandi kvikmyndað í Technicolor frá Iverson & Warner búgarðunum í Kaliforníu. Myndin er mjög mynd með tunguna þétt í kinninni, myndin er afturhvarf til vestra fyrri tíma sem eru til án tilgerða eða djúprar innsnúnings merkingar. Í söguþræðinum má sjá víking Coopers borgarastyrjaldar, Blayde "Reb" Hollister, falsa sinn eigin dauða svo sem að drepa mannorð sitt og losa sig til að elta uppi í Dallas eftir bræðrunum sem myrtu fjölskyldu hans. Í meginatriðum hefðbundin söguþráður, saga Twist er bætt upp á leiðinni af mörgum skemmtilegum og spennandi afbrigðum. Það eru hlutverkaskipti, dúndur tíska, hestaferðir, skotbardagar, ástarþríhyrningur, kröftug samræða og snjöll útúrsnúningur til að koma í veg fyrir að verkið mála það eingöngu eftir tölum. Cooper virðist njóta sín líka, sem eykur enn frekar vellíðan á tilboð. Það er satt að hann er í raun ekki beðinn um að gera neitt annað en að vera lakonískur náungi í leiðangri. En þegar hann er kallaður á aðgerðaskyldu skilar hann þeim varningi sem aðdáendur hans hafa búist við á farsælum ferli sínum. Illmennin skemmta {sérstaklega hinum viðbjóðslega og dónalega Bryant Marlow frá Steve Cochran} vegna þess að hver hefur sína eigin litlu peccadillos til að halda þeim frá of kunnuglegri blíðu. Dömurnar tvær í verkinu líta glæsilega út og halda sig vel innan um machismo, á meðan há framleiðslugildi gerir Haller kleift að meðhöndla augun með gróskumiklum Technicolor og fela í sér myndavélavinnu í kringum staðsetningarnar. Hann hefur hugsjónir um að vera A list hafrari gerir Dallas, eitthvað sem það bara getur ekki alveg náð. En það er ekki fyrir skort á að reyna og lokaniðurstaðan er hrein skemmtun, sem í sannleika sagt ætti að njóta sín á köldum vetrardegi þegar áhorfandinn þarf að sækja mig. 7/10