Ég hélt að þessi mynd myndi verða seríunni til skammar. Enda stóð 3. hluti ekki við 2. hluta og þessi er ekki með Daniel Sawn. Húmor Miyagi var ekki alveg eins fyndinn í þessum og í þriðja hluta, en hann var nógu fyndinn til að gera myndina þess virði að horfa á hana. Hlutur stúlkunnar var nokkuð góður. Hún er týndur unglingur sem þarf leiðsögn. Mér finnst söguþráðurinn svolítið erfitt að trúa. Að frænkan myndi einfaldlega samþykkja að yfirgefa heimili sitt og frænku sína undir umsjón herra Miyagi, manns sem hún hitti nýlega. Auðvitað var hann vinur bróður hennar. Ég kunni að meta klaustrið. Maður gæti haldið af sumum öðrum umsögnum mínum að ég hefði ekki verið hrifin af dansmunum, en mér fannst það skemmtilegt. Það sýndi að þeir kunna að skemmta sér. Ef þetta væru munkar í Kína til forna að dansa við popptónlist, þá hefði það verið annað mál. Sennilega var gáfulegasti hluti myndarinnar þegar stelpunni fannst heimskulegt að munkarnir myndu ekki drepa pöddu. Miyagi sagði henni að götugengi sem drepa hvert annað væri heimskulegt, þjóðir að reyna að eyðileggja hver aðra væri heimskulegt, en að bera virðingu fyrir öllu lífi er ekki heimskulegt. Miyagi hefur líka lýst yfir slíkri visku í hinum myndunum. Ég gef þessari mynd 4 af 10. Jú, það voru nokkrir hlutir sem mér líkaði við hana. Hún var ekki eins fyndin og hluti 3 og engin persóna gæti nokkru sinni staðið undir Sato í öðrum hluta. Þessi mynd hefur ekkert enduráhorfsgildi. Ég get ekki hugsað mér að horfa á hana aftur, en hún er þess virði að sjá hana einu sinni.