Þessi einstaka könnun á einstökum áratug í bandarískri kvikmyndagerð hefst með falli eins veiks, óviðkomandi heimsveldis og nær hámarki með óstöðvandi uppgangi annars, jafnt tengt flótta og miðasölukvittunum. Hittu nýja yfirmanninn, sama og gamla yfirmanninn. Eða, eins og Peter Fonda sagði í Easy Rider, "Við sprengdum það." Þess á milli, frá Bonnie And Clyde til Star Wars, voru ungu Tyrkir (sumir undir handleiðslu skæruliða Rogers Corman) að læðast undir vírunum til að framleiða nokkur af stærstu listaverkum 20. aldar. Þó að sagan sé nú þegar kunnug frá Easy Riders eftir Peter Biskind, eru leikstjórar Raging Bulls, Demme og LaGravenese, minna umhugað um muckraking en að útvega vettvang fyrir kvikmyndagerðarmenn og stjörnur sjálfar. Allir frá Martin Scorsese til Francis Ford Coppola og Julie Christie eru í viðtölum og Listi yfir vel klippta búta setur áratuginn í félags-menningarlegt og efnahagslegt samhengi. Ef viðbrögð þeirra eru sjálfum sér til hamingju (vægast sagt), þá eru þau líka mjög tilvitnanleg, fyndin og afhjúpandi, sem gerir þetta að einhverju blautum draumi kvikmyndaleikarans. Leikstjórinn William Friedkin afhjúpar hvernig upprunalega The Exorcist plakatið átti að sýna hönd lítillar stúlku sem hélt á blóðugum krossi og goðsögninni „Í guðs bænum, hjálpið henni“, áður en hann kvartaði. Fyrrum Warner Bros. John Calley, yfirmaður, minnist þess að þegar hann sá Robert De Niro fyrst í Mean Streets gerði hann ráð fyrir því að Scorsese hefði tryggt sér sleppingu geðsjúklinga fyrir tökur. , kynslóð útvíkkuð meðvitund; Hopper leggur áherslu á að „það er líka mikið af alvöru vitleysu þarna inni“. Julie Christie tekur fram að bandarísk kvikmyndahús á áttunda áratugnum hafi verið „ekki góður tími fyrir konur“. En ef Demme bregst við með skeið af sópum við kvennakvikmyndir - stuttar klippur af Alice Does't Live Here Anymore, They Shoot Horses, Don't They og Klute - við drögumst fljótlega aftur í venjulegar karlkyns veggpistlakeppnir. Breytingin frá erfiðri, félagslega meðvitaðri kvikmyndagerð yfir í ekkert -Risk-public-pleasers eins og Jaws fyrir 'Nam-þreytta, fantasíuþrána áhorfendur eru líka skráðir, þó þeir séu örlítið flýttir. En hrós líka, fyrir innlimun á minna sungum, en jafn viðeigandi kvikmyndum eins og Panic In Needle Park og Joe. „Við vorum ekki myndarlegir,“ hugsar Bruce Dern um samtíðarmenn sína. "En við vorum f****** áhugaverðar."