Við skulum hafa eitt á hreinu; Þetta var lélegt! Svo Putrid að það er ekki einu sinni hæft til að vera innprentað í minningar neins. Söguþráðurinn sem er síendurtekinn (sem er stöðugt að endurvinna ekki aðeins brandara heldur sögulínur og persónuútlit.) Dæmigerður söguþráður er sem hér segir; Sue (móðirin) opnar þáttinn og vitnar í hvernig hún elskar son sinn en lyktar hræðilega (eins og ÞETTA eldist ekki! har-de-bloody-har!), einhver ástralskur hálf-þjóðernissinna "bogan" - sjáðu það upp- virðist segja hvernig henni finnst hún vera æðisleg vegna þess að hún er ozzie á meðan allt/allir aðrir sem eru ekki sjúga áður en þeir hverfa það sem eftir er af þættinum. (smá miskunn)Restin af söguþræðinum snýst um að faðirinn (Gary) lendir í einhvers konar ósamkomulagi við Sue og hann ræðir við meðlimi hljómsveitarinnar hans til að fá ráð um hvernig eigi að leysa það. Setningin „orð bregðast mér“ er gömul en hér er sannast að segja. Það er svo ótrúlega lélegt! Svo Hræðilegt að ég myndi vilja að öll ummerki um tilveru þess yrðu send í lægsta dýpi Norðursjósins og lífið geti haldið áfram. Það hryggir mig samt að sjá einhvern jafn góða og Sally Bretton (góð leikkona, mér líkar við hana) gera a prakkar úr sjálfri sér, Ardal O Hanlon (Hetjan mín til hliðar) hefur þann hæfileika að vera frekar fyndin - en ekki hér - og Ben Elton, sem er þekktur fyrir svo mikið af góðu efni, tekst einhvern veginn að komast upp með þetta...þá er gamanleikur í gangi mjög alvarleg vandræði!