Sitjandi, vélritun Ekkert er nýjasta "hvað ef?" hátíð í boði Vincenzio Natali og með David Hewlitt og Andrew Miller í aðalhlutverkum sem tveir taparar. Einn er í samböndsvandræðum, fékk dós úr vinnunni sinni (vegna sambandsvandamála) og lögreglan er að ná honum (vegna vinnu hans og samskiptavanda). Hinn gaurinn er agoraphobic sem neitar að fara út fyrir heimili sitt, verður mætt af pirrandi stelpuleiðsögumanni sem kallar á mömmu sína til að halda því fram að hún hafi verið misnotuð þegar hann kaupir ekki smákökur af honum. Ó já, lögreglan er líka á eftir honum, eftir að mamma skátastúlkunnar kallar á hana til að handtaka hann. Maður, hvílíkur dagur. Hvað ef þú gætir látið þetta allt hverfa? Það er öll forsenda 'Ekkert'. Bjánarnir tveir átta sig, löggan, skátastelpan, bílarnir, grasið, vegurinn, allt hverfur. Það er ekkert nema hvítt rými! Þetta er áhugavert hugtak fannst mér. Ég horfði líka á þetta, 30 mínútur voru liðnar af myndinni, og ég átti enn klukkutíma eftir af myndinni. Gætu leikararnir tveir látið þetta virka og skemmt okkur í 60 mínútur? Þótt leikararnir reyni, ER 60 mínútur langur tími og það er greinilega dautt loft á stöðum í þessari mynd. En leikararnir tveir, sem eru ævilangir vinir hvors annars og leikstjórans, eiga svo frábæra efnisskrá sín á milli, að það var gaman að fylgjast með samræðunum og bæta fíflaskapinn í kringum þá tvo. Það eru fullt af yfirnáttúrulegum þáttum, en það er meira viðbrögð þeirra við þessum þáttum sem að lokum gera þessa mynd þess virði að sjá hana.