Sérhver einstaklingur með nokkuð góða þekkingu á þýskri kvikmyndagerð mun örugglega segja að margar myndir um unga stúlku sem á í vandræðum með móður sína og vinkonu hennar hafa verið gerðar áður. smellur veittur ef það er eitthvað nýtt, ferskt og grípandi fyrir krefjandi áhorfendur í dag. Þetta á líka við um þýska kvikmyndaframleiðandann Sylke Enders þar sem aðalsöguhetja kvikmyndarinnar hennar Kroko hefur verið misþyrmt af öllum í kringum hana, þar á meðal móður hennar og kærasta. Hún er nógu djörf til að sæta hvaða refsingu sem er þar sem hún hefur reynt fyrir sér í alls kyns glæpastarfsemi, þ.m.t. búðarþjófnaður.Kroko var upphaflega tekin á DV til að blása síðan í 35 mm snið. Tæknileg virtúósleiki þess hamlar ekki gleði okkar þegar við fáum að vita að Kroko myndi vilja verða lögreglumaður þar sem henni finnst hún vera andvíg hugmyndinni um að verða hlaupari af hárgreiðslukonunni í myllunni. Ef einhver myndi segja jákvæðan þátt í mynd Sylke Enders gæti það vel verið afskipti Kroko af fötluðu fólki vegna refsingar. Það er með Kroko sem við lærum að pönkarar eru líka mannlegir með sína einstöku gleði og sorg.