Þú gætir sett upp útgáfu af "A Christmas Carol" eftir Charles Dickens með sokkabrúðum og ég mun líklega horfa á hana. Frá því ég var barn hefur þetta verið ein af mínum uppáhaldssögum. Kannski er það hugmyndin um að það sé gott í öllum og þess vegna sé enginn handan endurlausnar, sem höfðar til mín, en af ​​hvaða ástæðu sem er þá missi ég aldrei af tækifæri til að horfa á eina af fjölmörgum skjáuppfærslum þessarar tímalausu sígildu þegar þeir eru í sjónvarpinu eins og þeir eru óhjákvæmilega á þessum árstíma. Það sem gerir þessa útgáfu virkilega áberandi er dapurleg þyngdarafl sem leikararnir koma með í hlutverk sitt. Línur sem við höfum heyrt tugum sinnum í fortíðinni fá alveg nýjan styrkleika og hver persóna verður raunverulegri og trúverðugri í höndum þessarar frábæru sveitar. George C. Scott var tilnefndur til Emmy árið 1985 fyrir þetta hlutverk. Það er honum ævinlega til sóma að frekar en að sofa í gegnum þetta oft túlkaða hlutverk Scrooge, gaf hann því í staðinn ferska túlkun sem var að mínu mati ein besta frammistaða hans frá upphafi. Hann reyndi skynsamlega ekki að breskan hreim, heldur flutti línur sínar með þessari frægu grófu röddu. Skröggur hans er ekki bara hrollvekjandi gamall maður (eins og hann er svo oft sýndur), heldur maður sem býr yfir djúpri reiði gegn heiminum. Þegar hann er heimsóttur af hverjum hinna þriggja anda, skiljum við hvernig þessi reiði festi rætur, óx og að lokum kyrkti sál hans. Þegar hann er neyddur til að endurskoða líf sitt sjáum við hann mýkjast til skiptis og sleppa svo aftur í iðrunarlausa þrjósku. Og í stóra dramatísku atriðinu þegar hann, krjúpandi og grátandi við eigin gröf, biður um miskunn þegar hann reynir að sannfæra þriðja andann um iðrun sína og löngun til að breyta lífi sínu, sjáum við mann sem hefur verið gjörsamlega niðurbrotinn og færður til hné hans bókstaflega og óeiginlega. Scott hefur gert Scrooge fullkomlega trúverðugan og sársaukafullan mannlegan. Eins áhrifamikil frammistaða Scotts er, þá leggur hópur aukaleikara verulega til dökkrar fegurðar þessarar útgáfu. Fred Holywell, frændi Scrooge, er frábært dæmi um þetta. Hann er oft sýndur sem ljúfmenni, hér er hann leikinn af Roger Rees með tilfinningalegum styrkleika sem vantar í fyrri myndir. Þegar hann biður Scrooge: "Ég spyr ekkert af þér. Ég vil ekkert frá þér. Af hverju getum við ekki verið vinir?", sjáum við í andliti hans ekki aðeins gremju hans, heldur sársauka hans vegna sjálfskipaðrar aðskilnaðar Scrooge frá sínum eina. lifandi ættingi. Þetta er áhrifamikil frammistaða og eitt dramatískasta atriði myndarinnar. Jafnvel stórkostlegri er frammistaða hins frábæra enska leikara Frank Finlay sem látinn félaga Scrooge, Jacob Marley. Í flestum útgáfum þessarar sögu hefur atriðið með Marley tilhneigingu til að vera dálítið lágpunktur í myndinni, einfaldlega vegna þess að það er erfitt að sýna dauða mann á sannfærandi hátt, og útkoman er yfirleitt bara kjánaleg (óoooh, sjáðu, það er skelfilegur draugur.......ekki!) Í þessari útgáfu er þetta kannski mest hrífandi atriði í allri myndinni. Inngangur Marleys, þegar læsingar á hurð Scrooge opnast af sjálfsdáðum og keðjur sem skrölta um allt húsið, er dásamlega hrollvekjandi. En Marley frá Finlay er enginn náttúrulegur andi. Hann er pínd sál, hvetur bæði til hryllings og samúðar. Marley er kannski draugur, en reiði hans og eftirsjá yfir lífi sem er sóað í leit að auði, og örvænting hans við að átta sig á því að syndir hans eru nú óbænanlegar, eru enn mjög mannlegar. Eins og Finlay lýsir, eigum við ekki í neinum vandræðum með að trúa því að jafnvel hinn tinnu Skröggur myndi hristast af þessari martraðarkennda birtingu. Finlay stelur virkilega senunni hérna, eitthvað sem er ekki auðvelt að gera þegar þú ert á móti George C. Scott. Og það heldur áfram og áfram, hver merkileg frammistaða á fætur annarri, sem gerir það að verkum að þú sért að upplifa þessa sögu í fyrsta skipti . Edward Woodward (manstu eftir honum úr Tónjafnaranum?) er til skiptis bæði glaðvær og ógnandi sem draugur jólagjafans. Þegar hann flytur hina frægu línu, "það getur vel verið að í augsýn himna sé þú einskis virði og verr hæfari til að lifa en MILLJÓNIR eins og barn þessa fátæka manns" er hann ekki lengur glaðvær jólasveinn staðgöngumaður, heldur hefnandi engill sem gefur Scrooge bráðnauðsynlegan munnlegan rass. Susannah York er dásamlega djörf frú Cratchit og David Warner færir dásamlega dýpt í langþjáða Bob Cratchit, maður sem gengur í gegnum lífið og ber þrefalda krossa fátæktar, veikt barn og óþolandi yfirmaður. Andlit hans sýnir til skiptis glaðvært hugrekki hans, og einnig stundum þreytu, í óþolandi aðstæðum. Seinna, í atriðinu þar sem Scrooge er sýndur af Ghost of Christmas Yet to Come, Cratchit fjölskyldunni eftir dauða Tiny Tim, mun frammistaða Warner, þó að hann segi varla orði, hreyfa þig til tára.