Einkaþjálfun á að vera læknisdrama. Svo ég býst við að stærsta kvörtunin mín sé skortur á frumleika í læknisfræðilegum sögulínum. Bara með því að horfa á House "leysti" ég tvær (af níu) læknisfræðilegum ráðgátum áður en læknarnir gerðu það. Booring. Í alvöru, ef þú ert latur rithöfundur, hvers vegna ekki að afrita sum tilfelli úr eldri bráðamóttökuþáttum eða einhverri óljósri brasilískri læknissápu? House er nýlegt og vinsælt - að endurvinna hugmyndir þeirra er erfitt að komast upp með ... Annað stærsta kvörtunin: þetta fólk á að vera fertugt, ekki satt? Af hverju þurfa þeir þá að haga sér með tilfinningaþroska 15 ára barna? Eru þrjár vikur (þ.e. þrír heilir fjandans þættir) af mikilli hugsun virkilega nauðsynlegur til að skilja að ef besti vinur þinn vill ekki vera þinn "vinur með fríðindum", þá er það kannski ekki vegna þess að hann vill meiða þig, heldur vegna þess að hann gerir það. viltu ekki hætta vináttu þinni? Persónan sem hugsar allt er geðlæknir - allur söguþráðurinn er bara svo óraunhæfur að þú getur í raun ekki keypt inn í meint "drama". Og ég mun ekki einu sinni byrja að kvarta yfir því hvað þátturinn gerði við uppáhalds allra. Addison eins og við kynntumst henni í Grey's Anatomy... Í stuttu máli, finnst þér það ekki fyndið hvernig Addison endar með því að þrá taparanum Pete (því miður, en allir sem reyna að lækna svefnleysi með Requiem Mozarts eru tapsárir, PhD eða ekki) og Derek endar í sambandi við vælandi, pirrandi Meredith kílómetra í burtu í rigningarríku Seattle? Burtséð frá þessu litla kasti með Mark, virtust þau vera fullkomin fyrir hvort annað. Stundum held ég að undirmeðvitund Shonda Rhimes sé að reyna að segja okkur að í samböndum sé fyrsti kosturinn okkar oft sá rétti...