Það er svo sjaldgæft að finna bókmenntaverk nægilega þýtt á skjáinn að ég gæti hafa gefið þessari mynd hærri einkunn en hún á skilið, en ekki mikið. Sem lengi nemandi verka Vonneguts hika ég ekki við að mæla með myndinni við lesendur hans, að minnsta kosti þeim sem elska hann eins og ég. Leikarahlutverkið er innblásið: Nolte er vanmetinn í sigurgöngu, ráðvilltur í ósigri, afgerandi í dómgreind. Sheryl Lee er ljúffeng í gegn, en meðhöndlun hennar á hinni svikulu Resi og hörmulegu crescendo hennar fær mann næstum til að gleyma fegurð hennar. Alan Arkin skilar algerlega elskulegum, en jafn svikulum, sovéskum njósnara. Ekki finnst þú þurfa að lesa Mother Night til að meta myndina; þó, ef þú hefur ekki lesið Mother Night, muntu líklega vilja það eftir að hafa skoðað myndina. Taktu eftir breytingunum frá lit yfir í svart-hvítt og aftur til baka, og ekki missa af endanlegu táknmálinu í snöru Campbells. Horfðu líka á hlutverk Kurts Vonneguts undir lok myndarinnar. „White Christmas“ eftir Bing Crosby mun aldrei hljóma eins (ég skrifa um miðjan desember, þegar lagið er að verða þungt í útvarpi og það er að gera mig brjálaðan).