VIÐVÖRUN: MÖGULEGAR SPOILER (en ekki í raun - haltu áfram að lesa). Ahhh, það eru svo margar ástæður fyrir því að verða algerlega háður þessum skopperlum að ég mun ekki hafa pláss til að telja þær allar upp. Upphafseiningarnar settu fjörugar sviðsmyndir með kitsch teiknimyndamyndum seint á fimmta áratugnum; heillandi Peres 'Prez' Prado mambó þema sem virðist vera forvitnilega óviðurkennt (en nöldur hans eru ótvíræðar og enginn annar gerði þau); og með kunnuglegum leikaranöfnum, þar á meðal Kathy Najimi, heilu ári áður en hún sló í gegn með Sister Acts 1 & 2 auk Teri Hatcher úr Superman TV. Sérhver atriði er gegnsýrð af grunnu óréttlæti sem varpað er á ýmsa leikara, leikkonur og framleiðendur í sjónvarpi á daginn. Að gægjast á bak við feril þessa fólks er allt bara afsökun fyrir gamaldags, ljúffengum farsa. Robert Harling skrifaði þessa óeirðalegu skopstælingu sem spilar eins og tölublað af MAD Magazine, en finnst eins og gjöf til okkar áhorfenda. Sumar klisjupersónurnar eru dálítið daufar, en allir grenja af mikilli afbrýðisemi, sérstaklega gegn Celeste Talbert (Sally Field) sem er ævarandi verðlaunaða aðalhlutverk þáttarins, kallaður „America's Sweetheart“. Opnun Emmies-verðlauna á daginn kynnir okkur sýningu Celeste, The Sun Also Sets. Gegn öllum fánýtum ótta um hið gagnstæða vinnur Celeste aftur. Hún er mjög ánægð, því það er alltaf "svo ósvikinn unaður": "Adam, horfðirðu? Ég vann! Jæja, nguh..." Ástæðan fyrir fjarveru Adam verður fljótlega réttlætingin fyrir öllu söguþræðinum, og við erum samstundis af stað í ferðalag með taugafrumur Celeste. Hún grætur, öskrar og kippir sér upp við það sem eftir er af myndinni á meðan kjóllinn hennar Tawnee (Kathy Najimi, vafrar sífellt á eftir Celeste, óséð í gegnum ofsóknarþoku Celeste) gleður Tammy Faye Baker, sem Tawnee hafði í raun verið fyrir. sérstaklega ráðinn.Rosie Schwartz (Whoopi Goldberg) hefur séð þetta allt áður. Hún er aðalhöfundur þáttarins og hún og Celeste hafa verið frábært stuðningsnet hvort við annað í 15 ár. Svo þegar Celeste fer í taugarnar á sér býðst Rosie til að afskrifa hana í sex mánuði: „Við segjum bara að Maggie hafi farið í heimsókn með Dalai Lama. En Celeste hefur efasemdir: "Ég hélt að Dalai Lama hefði flutt til LA." "-Jæja, þá, einhver annar lama, Fernando Lamas, komdu!". Slík ruðningslína hlýtur að vera frekar móðgandi fyrir enn lifandi nautakökuleikarann ​​Lorenzo Lamas, son fyrrnefnds Fernando Lamas (d. 1982). Þeir sem muna eftir hagfræðikennaranum (Ben Stein) í Ferris Bueller's Day Off (1986) eins og hann kallar dauðvona. rúllunni ("Bueller. Bueller. Bueller"), mun njóta leyndar með því að sjá hann aftur sem nitwit-rithöfund. Annar vel falinn meðlimur leikarahópsins er Garry Marshall (í raunveruleikanum Mr Happy Days og bróðir Penny), sem „fá borgað 1,2 milljónir Bandaríkjadala fyrir að taka stjórnunarákvarðanir“ á The Sun Also Sets - hann segist örugglega hafa gaman af „hveljandi og ódýrum“ "; og Carrie Fisher sem Betsy Faye Sharon, sem er „tík“. Geoffrey Anderson (Kevin Kline) er „nammi-með-skeið“ (og hann er, við the vegur) kvöldverðarleikhúsleikari sem David hefur nú bjargað úr helvíti sínu. Seaton Barnes (Robert Downey Jr), og kom aftur í sömu sýningu og hann var niðursoðinn frá 20 árum áður. Auðvitað býður þetta upp á nokkrar rökréttar áskoranir fyrir núverandi handritshöfunda vegna þess að persóna hans, Rod Randall, átti að hafa verið hálshöggvinn fyrir öllum þessum árum. Einhvern veginn vinna þeir úr rökréttu erfiðleikunum og Geoffrey Anderson stígur út af choo-choo. Celeste getur nú bara versnað og bragð hennar að fara yfir Washington brúna hjálpar ekki lengur. Fyrst hristast hendur hennar þegar hún reynir að setja á sig maskara, en hún hrörnar fljótlega í stalker. Því miður getur hún ekki losað sig við Geoffrey Anderson svo auðveldlega. Geoffrey hefur verið lofað þróun á eins manns leikriti sínu um Hamlet og hann ætlar að halda framleiðandann við það loforð. „Ég er ekki að fara aftur til Flórída án nokkurs vafa!“, segir Geoffrey. "Þú reynir að leika Willie Loman fyrir framan fullt af gömlum ræjum sem borða kjöthleif!" Og svo sannarlega, það er fyndið að sjá lífsstíl Geoffreys í kvöldverðarleikhúsum á meðal alls kyns hroka og slysa. Til baka í Flórída í feitu jakkafötunum sínum í Willie Loman í herberginu sínu, var Geoffrey Anderson vanur að pirra sig yfir því að vera kallaður á svið sem „Mr Loman“. Hann var neyddur til að skvetta öllum kakkalakkum sem skriðu yfir sjónvarpið hans með skónum og nota tangir í staðinn fyrir bilaða hliðræna rásaskiptarann. Nú finnur hann sjálfan sig sem ljúffenga skurðlækninn að deita Laurie Craven, nýja snilld þáttarins; þannig að hann er ekki að fara. Hin fallega Elizabeth Shue (sem Laurie) dregur fram stórkostlegan leikarahóp sem allir gera frábært starf þeirra sem þekkja staðalímyndirnar of vel. En auðvitað gekk leiðin að sannri ást aldrei snurðulaust fyrir sig. Montana Moorehead (Cathy Moriarty) er að verða óþolinmóð þegar hún bíður eftir að stjarnan hennar rísi og er að verða örvæntingarfull eftir smá kynningu. Munu samsæri hennar loksins takast? Mun Celeste róa taugarnar, eða mun hún drepa Tawnee fyrst? Mun framleiðandinn fá Mr Fuzzy? -Þú verður bara að horfa á * seinni hlutann * af þessu algerlega elskulega, farsi illgjarna uppþoti. Og þú verður virkilega að sjá til að trúa því hvernig hinn skammsýni Geoffrey les línur sínar án gleraugna og lifir af TelePrompter. Ef þú ert ekki í spori með magahlátur og tárin streyma niður andlitið á þér skaltu ekki hika við að krefjast peninganna þinna til baka fyrir myndbandaleiguna. Soapdish (1991) er ómissandi gimsteinn sem þú þarft að sjá aftur og aftur, því það er ekki oft sem kvikmynd getur skilað svo ríkulega með svo mörgum fyndnum línum. Þetta er mjög vel gerður húmor, nánast allt í skrifunum. Jafntefli við Blazing Saddles (1974) fyrir gríðarlegt apopplexy gildi, þó að öðru leyti ólíkt. Horfðu á það og grátu. Ánægjuleg heimild um myndbandsfíkn hvers og eins. 10 af 10.