Ég hef ekki lesið Anne Rice skáldsöguna sem þessi mynd var byggð á, en hver veit, kannski er það ódýrara að lesa bókina en að leigja QUEEN OF THE DAMNED og er líklega betra fyrir heilsuna. Það er ekki það að þessi mynd sé endilega heilsuspillandi, en bók getur verið mjög afslappandi og æfir örugglega virka hluta heilans meira en þessi mynd. Það er hægt að telja fjölda blaðsíðna eftir Anne Rice sem ég hef lesið á einni hendi, en eftir að hafa séð þessa mynd og Interview with a Vampire fæ ég á tilfinninguna að hún skrifi mjög góðar skáldsögur. Söguþráðurinn fyrir báðar myndirnar gefa vísbendingu um heilan haf djúprar og samtvinnuðrar vampírusögu. Samt verður raddað frásögn Stuart Townsend miklu meira pirrandi en vampíru frásögn Brad Pitt gerði nokkru sinni, og þú getur sagt að QUEEN OF THE DAMNED's. takmarkaðar framleiðsluauðlindir gefa varla nóg hold í söguþráðinn Anne Rice. Þó Interview hafi ákveðið að fara með blúndur og glæsileika, treystir QUEEN á ódýrar tæknibrellur sem reyna mjög mikið að vera teknar alvarlega. Maður getur séð að upprunalega skáldsagan átti möguleika sem kvikmynd og að framleiðsluteymið beindi athygli sinni á röngum stöðum. Búningunum og rokk og ról sviðinu hefði mátt skipta út fyrir meira blóð og hryllilegra hljóðrás. Hins vegar skal ég gefa kredit þar sem lánshæfismat er rétt. Hljóðrásin er frábær. Korn og Disturbed höfðu mig niður með veikinni sem svínaði í mér eins og Butthead. Myndin opnar með mjög flottum gotískum aðdrætti og splice montage, en eftir fyrstu tíu mínúturnar eða svo hrörnar leikstjórnin hratt. Það er eins og myndin hafi verið svo löng að leikstjórinn áttaði sig á því að það var ekki nægur tími og nægur peningur til að gera Anne Rice skáldsögu réttlæti. Það sem skilar sér eru miðlungs vampírusenur og nóg af cheesy tæknibrellum. Því miður tekst QUEEN OF THE DAMNED ekki að gera tegundinni réttlæti rétt eins og John Carpenter hliðstæður hennar ná ekki að heilla. Hvar eru gulu tengiliðir? Hvar er fölblái farðinn? Atriða eftir senu hristi ég höfuðið þegar ég rifjaði upp daga Salem's Lot og Fright Night þegar lágt fjárhagsáætlun var gert rétt. Það eru þó endurleysandi eiginleikar sem bjarga þessari mynd frá því að vera rusl. Stuðningur við Aaliyah og megi sál hennar hvíla í friði að eilífu. Hún hefði kannski orðið fræg leikkona ef líf hennar hefði ekki verið tekið frá okkur svona ótímabært, því hún skilaði þessari mynd ágætis frammistöðu með fullt af fallegum magadansi. Sagði ég að hljóðrásin væri góð? Við skulum sjá, hvað get ég sagt annað? Það var ekki of langt. Anne Rice skáldsagan hefði auðveldlega getað orðið þriggja tíma kvikmynd ef metnaðarfullur leikstjóri eins og Francis Ford Coppola hefði fengið hana í hendurnar. Það eru nokkrar útúrsnúningar hér og þar í söguþræðinum. En allt í allt var þetta lögmæt rokk og ról viðbót við fjöldann allan af annars flokks vampírumyndum þarna úti. Leikstjóri þessarar myndar hélt áfram að leikstýra nýrri Battlestar Galactica mini seríu ef það segir þér eitthvað.JYJimboduck-dot-com