Ég var 19 eða 20 ára, þá ára gamall og bjó í Salt Lake City, Utah og ég man enn eftir nýja kúptu leikhúsinu, sem kallast öldin 21. Afslappaðir stólar sem rugguðust og nýtt hljóðkerfi, stór skjár og risastórt opið rými milli kl. tjaldið og troðfulla leikhúsið. Við fundum fyrir allri spennunni yfir nýrri forsýningu á kvikmynd. Ta da da daa da ta da dada dada... Ég heyri enn upphafstónlistina hringja básúnu og brölt á bekkjum. Ég elskaði samspil persóna og kvikmynduðu útsýnið. Ég veit að Peter Finch og Luv og Sally áttu í smá vandræðum með varavaskinn en hey, þetta var góð tilfinning, farðu að líða betur með hlutina á kvikmyndinni! Það sem ég sé eftir er hvernig þeir klipptu það þroskandi hjarta úr því, sýndu klipptu útgáfuna og kölluðu það síðan flopp. Ég sá klipptu útgáfuna og ég sé að hún missti sýn sína á sýnina sem hún hafði í forskoðunarútgáfunni. Já, ég hrökk svolítið við tilraun Peter til að elska í gegnum tónlist en þú veist að ég sá það ekki þannig þegar ég fór úr leikhúsinu. þegar þeir könnuðu okkur þegar við fórum, sé ég eftir öllum athugasemdum sem ég gerði sem gæti hafa breytt upprunalegu. Mér líkaði það þá og sé það enn á meðan ég hlusta á tónlistina á breiðskífunni minni. Flest í fjölskyldunni minni hefur heyrt mig syngja mikið af hljóðrásinni og ég get notað einleik kvikmyndanna í leikjum okkar um „hvaða kvikmynd er þetta“. Ég vildi óska ​​að leikstjóraklippa á DVD væri til. Það er fáanlegt á VHS en það er ekki alveg það sama. Sérstaklega vil ég gjarnan fá fulla, alvarlega athugasemd um uppruna þess, baráttu og sigra. Vandað fólk ætti að láta hlutina nægilega vel í friði. Komdu með það til baka!!!!