Allt í lagi, leyfðu mér að búa til nýtt orð hér: fjölfælni: Ótti við fjölástarsambönd. Þetta er enn ein í langri röð kvikmynda sem byrjar á því að pirra áhorfendur um einhvers konar þríeyki, aðeins til að kveikja á krónu og prédika um hvernig það sé ó svo nauðsynlegt og það eina siðferðilega að finna einhæfa lausn. Aðeins einn af hverjum þúsund skilur ánægjuna af því að geta elskað fleiri en eina manneskju og þessi leikstjóri er ekki einn af þeim. Bleh.Merkaðu orð mín: eftir nokkra áratugi mun fjölfælni verða alveg jafn mikil gervi og hómófóbía, en gettu hver var of náinn til að átta sig á þessu? Rétt í fyrsta skiptið: framleiðendur þessarar myndar. Og svo mörgum líkar það. Til hvers að búa til fáránlega íhaldssama og gamaldags tegund af kvikmynd eins og þessa? Hann er stoltur af því að vera ótakmarkaður opinn fyrir samkynhneigð og lítur algjörlega framhjá þeirri staðreynd að við lifum á tímum þar sem einkvæni er að breytast í raðbundið einkvæni, sem aftur breytist í sveiflur og fjölkvæni. Opnaðu augun, gott fólk! (En fjandinn, ég verð að segja, Heather Graham er það sætasta á lífi.) 3 af 10.