Þetta er heitt dókú-drama sem tekur ekki á neinum nýjum vettvangi, endurgerir allar klisjur og er sléttur með staðreyndir. Munchen er til dæmis mjög flöt borg. Svo hvers vegna er það hæðótt í myndinni? Til dæmis var lok stríðsins mikla árið 1918 ekki uppgjöf heldur vopnahlé. Samt er það tilkynnt sem uppgjöf. Til dæmis hrópuðu evrópskir fréttasalar ekki (og gera ekki) fyrirsagnir þegar þeir hökta blöð sín. Samt er þessi stranglega ameríski siður notaður í myndinni. Til dæmis tóku nasistar ekki upp þýska örninn fyrr en eftir að þeir höfðu tekið völdin en þar er hann á ræðustólnum þegar Hitler afhendir einn af stilkvindaranum sínum. Reyndar samanstendur mestur hluti þessarar vonbrigðaframleiðslu af litlu meira en Hitlerískum orðræðu. Kvikmyndin viðheldur einnig goðsögninni um að bjórhallarputschið hafi verið klekjað út í Hoffbrauhaus í München. Það var ekki. Robert Carlyle gerir góða lýsingu á viðfangsefni sínu. En aukahópurinn hans er í besta falli fullnægjandi og mjög oft ekki einu sinni það. Þessar athugasemdir eru eingöngu byggðar á fyrsta þættinum. Maður getur bara vona að annað verði betra en ekki veðja á það.