Ég byrjaði að hafa nokkurn áhuga á myndinni. Svo virtist sem þetta gæti verið alvarlegt drama, sem fjallar um dauða, sorg og lækningu, með raunsæjum mannlegum átökum. Því miður, það stóðst ekki. Ég þarf kvikmynd með nokkuð samkvæmum og trúverðugum persónum. Of margar persónur í þessari mynd voru sýndar sem afar trúlausar og ósamkvæmar. Sko, ég veit að þetta átti ekki að vera Shakespeare, en komdu, ég þarf smá gæði í handriti og persónusköpun. Leikurinn var í lagi, skrifin ekki svo mikil. Á einum tímapunkti er persóna James Brolin áberandi fyrir að mæta í lautarferð undirklædd. Hann tekur fram að það gangi ekki að skipa honum í kring. Nýja eiginkonan hans segir að ef hann fari heim og skipti um muni hún rífa af honum fötin síðar. Það er væl. Þessi mynd hafði nokkrar óviljandi fyndnar línur. Það var erfitt að vera sama um persónu James Brolin. Þegar hann svo fúslega gaf nýju eiginkonu sinni dót fyrri konu sinnar, jafnvel leyfði dóttur sinni að vera hnuplað, missti ég mesta samúð mína. Hverjum er alveg sama hvað verður um hann. Ég verð að viðurkenna að ég kláraði ekki myndina. Ef það náði 180 í gæðum á síðustu 45 mínútunum, láttu mig vita. Þetta var bara óþægilegt að horfa á og svo fyrirsjáanlegt að mér fannst óþarfi að klára þetta.