Svo virðist sem sumir áhorfendur geri ráð fyrir að það eina sem getur valdið því að áhorfandinn líkar ekki við þessa mynd sé grafískt ofbeldi. Í raun er ofbeldi, bæði truflandi og teiknimyndalegt, síðasti djúpu gallinn "Oldboy". Persónurnar eru einvíddar, vanþróaðar, frumstæðar. „Áherslan“, þráhyggja og markmið í sjálfu sér með þessum leikstjóra, er borið fram með ódýrustu leiðum. Við skulum ekki rugla saman huglausu adrenalínskoti og listrænu gildi. Í lok myndarinnar virðist sem öll spilin hafi verið búin svo handritið verður næstum óvart fyndið í viðleitni sinni til að finna ný stig „hryllings“, til að halda áfram að „sjokkera“ áhorfendur sem eru þegar dofnir af ofgnótt af heimskulegar „opinberanir“ úr sápuóperunni þegar borið fram í stórum hópum. Það væri erfitt að ímynda sér að nokkur sem þekkir meistaraverk síðustu fimmtíu ára asískrar kvikmyndagerðar vera hrifinn af þessu prýðilega rusli. Ímyndaðu þér að Homer Simpson hikaði fyrir framan kvikmyndahúsið: "á ég að fara inn eða ætti ég að kaupa fimm keilur af ís fyrir sama pening?" Vertu klár, Homer, farðu í ísinn.