Ég vona að áhorfandinn sem lítur á „Dream Machine“ sem eina af bestu og „bestu myndum aldarinnar“ hafi verið að grínast. Ógreind kaldhæðni af minni hálfu? Ég vona það innilega. 'The Dream Machine' markar fyrsta af langri röð af miðlungs kaperum sem myndi plaga restina af ferli Corey Haim (nema 'Prayer of the Rollerboys' sem var furðu þokkalegt). Hér leikur Haim hinn látlausa háskólastrák, Bernie, sem gerir ráð fyrir að flottur bíll muni vekja athygli draumastúlkunnar sinnar. Heppin fyrir Bernie, rík kona sem stefnir að því að koma aftur á svikari eiginmann sinn, ákveður í skyndi að verðlauna trúfastan píanóstillara sinn - Bernie - með gjöf: flottum Porsche Turbo. Hins vegar, án þess að konan viti af, og óheppilegt fyrir Bernie, er að látinn eiginmaður hennar var myrtur og lík hans falið í skottinu. Þar sem að í þessari mynd virðast líkamar hvorki rotna né búa yfir frekar ljótu fönk, þá er Bernie ekki meðvitaður um þetta. Reyndar hefur óvitandi drengurinn ekki hugmynd um að eitthvað grunsamlegt sé í gangi þrátt fyrir nokkrar undarlegar aðstæður sem koma upp. Einkum fylgir gráhærður maður eftir honum, í örvæntingu eftir að ná tökum á líkinu tiltölulega óupptekið. Þetta er lágkúrulegur hasarfíkill eins og margar af myndum Haim eins og þessar eru (sjá The Double O Kid). Þrátt fyrir að vera að hluta til hasar, að hluta til rómantísk gamanmynd, tekst þessari mynd ekki að bjóða áhorfandanum mikið af áhugaverðu í að minnsta kosti fyrstu fjörutíu og fimm mínúturnar þar sem kvikmyndagerðarmennirnir taka sér meira en nægan tíma til að sýna strax vandamálið (þ.e.a.s. Bernie er í fórum sínum af bíl og líki, og leigumorðingja sem kemst að því að Porsche verður erfitt að finna). Eftir það, og þökk sé lélegum leik Haim (ég elskaði þennan krakka líka, en það er ekki beinlínis helgispjöll að viðurkenna þau skipti sem hann gat augljóslega ekki leikið vel) og skorti á raunverulegri tafarleysi og neyðartilvikum milli Bernie og illmennisins sem gerir margt úr atburðunum ósannfærandi og þar af leiðandi ómerkjanlegt. Til að bæta svart á móðgun var hljóðrásin ótrúlega hláturmild og hljómaði meira eins og sjálfsögð lög sem þú myndir heyra í Team America (sjá 'date' montage). Trúfastir Corey Haim aðdáendur ættu hins vegar ekki að verða fyrir vonbrigðum að sjá strákinn sinn í gnægð. Hins vegar, aðrir sem skilja að ferill Haims hafi líklega náð hámarki þegar hann var 14 eða 15 ára og náði sér aldrei á strik, gætu búist við meðalmennsku, sem og áhorfendur sem eru bara að leita að b-gamanleikjum snemma á 9. áratugnum til að láta tímann líða.