Eftir að hafa lesið skáldsöguna áður en ég sá þessa mynd varð ég fyrir gríðarlegum vonbrigðum með viðarleikinn og hroka framleiðendanna í augljósri vanvirðingu þeirra á söguþræðinum. Mér finnst þessi mynd á engan hátt endurspegla ljómann í verkum Bronte, og frekar gefa til kynna grunna ástarsögu. Við þéttingu myndarinnar í stuttar 2 klukkustundir missti myndin marga af þeim lykileinkennum sem gera bókina skiljanlega og framsækna, sem leiddi af sér dálítið stökk söguþræði með litla jarðtengingu. Það er engin uppbygging á rómantíkinni milli Rochester og Jane Eyre, svo þetta virðist frekar snöggt og ástæðulaust þar sem persónurnar tvær eiga í svo sjaldgæfum samskiptum að þú getur ekki annað en ímyndað þér að „ást“ þeirra sé yfirborðskennd. Þetta er svo óréttlæti við skáldsögu Bronte; manni er ekki gefið nein merki um einkennilega kinn og áræðni Jane sem laðar Rochester að henni, og hroka hans sem laðar Jane að honum. Þrátt fyrir lélegt handrit held ég að nokkrar persónur hafi verið sýndar. mjög klókur, nefnilega frú Fairfax og Grace Poole, þó var framleiðslan í heildina léleg. Miðað við betri handrit hefði myndin ef til vill verið farsælli. Sjá "Jane Eyre" (1970) með Zelah Clarke og Timothy Dalton fyrir framúrskarandi framleiðslu.