Með upphafsþætti sem líkir eftir tónlist og kvikmyndatöku Todd Haynes's Safe (1995), notar David Lynch drauma, goðsögn og skekktar hugmyndir um raunveruleikann til að segja brotna sögu misheppnaðrar leikkonu/þjónn í Hollywood, Diane Selwyn, sem er svikin. af frægð og eigin djöflum og heltekinn af Camillu Rhodes, sem er trúlofuð leikstjóranum Adam Kesher. Myndin gerist í raun í fíkniefnaneyslu Díönu; við erum vitni að brjáluðu brenglun hennar, óskauppfyllingum hennar, eftirsjá, þráhyggju og ótta. Með því að nota draumasöguna sem leið til að setja fram tvær hugmyndir um raunveruleikann í átökum, einfaldar Lynch ekki andstæðuna milli veruleika og fantasíu heldur flækir þær á virkan hátt. Síðustu 45 mínúturnar eru draumkenndar eins og það sem kom á undan; og vandræðalegt andrúmsloft hins aðskilinna, annarsheima tvíræðni er enn í gangi, og rýfur í sundur þann að því er virðist örugga greinarmun á raunveruleika og draumi sem við búumst við að sjá í kvikmyndum um martraðir og drauma. Kvikmynd Lynch er fengin að láni frá mörgum kvikmyndum, gömlum og nýjum, en er að lokum kvikmynd ólík öllum öðrum. annað að undanskildum Lost Highway leikstjórans sjálfs og Blue Velvet. Það skorar stöðugt á áhorfandann að túlka það sem sést, ekki aðeins innsæi heldur vitsmunalega. Samt er þetta ekki eins tilgerðarlegt og maður hefði ímyndað sér því Lynch fær okkur til að hafa samúð með söguhetjunni þrátt fyrir morðverk hennar - þáttur sem vantaði í allar aðrar myndir hans nema Straight Story. Þetta gerir hann með því að kynna drauma alter-egó Díönu, Betty, sem heilnæma kanadíska sveitastúlku sem er ætlað til frægðar. Lynch kynnir okkur líka forvitnilega sögu sem staðfestir og afneitar að sama skapi. Eru Camilla og Diane virkilega elskendur eða bara vinir? Hver er bláa konan? Hvað táknar hún? Hver er rassinn á bakvið Winkies? Hvaða þýðingu hefur rotnandi líkið í Sierra Bonita? Er Rut frænka virkilega til? Er silencio útdráttur af helvíti eða kannski sjálf-tilvísun á stöðu myndarinnar sem skáldskapur? Lynch er ekki reiðubúinn að svara neinni spurningu sem hann setur fram, heldur velur hann þess í stað að kynna "ástarsögu sína í borg draumanna" sem safn samtengdra abstrakts og mótífa. sem á enn eftir að myrkva þessa frammistöðu. Laura Harring hefur tilskilið Hayworthesque tæli sem Camilla/Rita, en Adam Theroux í hlutverki Adam kemur með hroka og yfirvegaðan ofsóknaræði í hlutverk sitt. Það var yfirþyrmandi og alvarlegt óréttlæti að enginn þeirra var einu sinni tilnefndur til Óskarsverðlauna. Þetta er mynd sem krefst þess að fá að sjá og greina náið. Leyndardómurinn í hjarta myndarinnar er enn í höndum Lynch en hálfa skemmtunin er að finna samkvæmar hugmyndir úr völundarhúsi þeirra ósamræmis sem hann setur fram. Við nánari athugun er ákveðin tilfinning um þraut, kannski ófullnægjandi púsluspil sem stríðir okkur með lokun en afneitar ímyndaðan fjölda frásagnarsamhengis. Að lokum er þetta lykilmynd Lynch.