Ég var forvitinn að sjá hvernig lítt séð kvikmynd frá 2008 hafði einhvern veginn unnið Óskarsverðlaunin fyrir besta mynd ársins 2009 og fór því að sjá The Hurt Locker. Því miður, það eina sem ég fékk fyrir þessa tvo tíma sem ég lagði í var sú ömurlega staðfesting á því að þessi mynd hefði unnið til verðlauna eingöngu af ástæðum utan skjásins. Leikstjórn og sjónræn stíll þessarar myndar er einhver sá slakasti sem þú munt sjá. þegar það er ekki upptekið að vera enn ein Bourne Identity-hyllingin með skelfilegu, pirrandi „skjálfta myndavél“ myndefni, sýnir það öll einkenni annars flokks dagssápuóperu hvað varðar linsur. „söguþráðurinn“ er þráður, persónusköpunin er um það bil eins og vel þróað þar sem hafnuðu teiknimyndasöguhugmyndir Beetle Bailey og samræðan - um þau tilvik þar sem myndin gefst upp á að vera "minimalisti" og af engum sýnilegri ástæðu breytir einum eða tveimur hermönnum í rétta spjallþræði - er einhver sú versta sem tekin hefur verið upp. í sanngirni gera leikararnir það besta sem þeir geta miðað við aðstæður, bara ekki nóg til að hylja hversu slæmt verkefnið er. Öll myndin hefur á tilfinningunni að hún sé hugsuð sem einhvers konar "mockumentary" sem þeir klukkuðu var snautt af húmor og þannig endurklippt eins vel og þeir gátu til að láta hana líta út fyrir að vera alvarlegt drama. Ef þú eyðir tveimur klukkustundum í þessa mynd eru þeir tveir tímar sem þú munt aldrei fá aftur, og tveir tímar sóaðir sem þú munt sjá eftir það sem eftir er lífið.