Wes Craven, þú ert að hlæja... á okkar kostnað. Rauða auga söguþráðurinn er fáránlegur... Við stöndum frammi fyrir strák sem hefur greinilega eytt 8 vikum í að horfa á stelpu, sem síðan mætir á flugvöll fyrir aftan hana, daðrar og spjallar við hana með góðum árangri, einhvern veginn ruglar sér sæti við hliðina á henni í tveggja sæta pláss, ekki föst í miðri fimm sæta röð (snertir við innritun?) og er cheezily nice á sársaukafulla slooooow uppbyggingu. Síðan, þegar hann er kominn upp í loftið, í lokuðu rými, umkringdur ókunnugum, byrjar hann strax að hóta hinni tómlátu, ef ofurduglega, Rachel McAdams og segir tosh eins og „við eigum þig pabba, gerðu það sem ég segi, eða pabbi skilur það. '. Jæja, fyrirgefðu mér, en voru þeir ekki þegar með pabba hennar tilbúinn til slátrunar-svo-þú-betur-áttu löngu áður en hún steig upp í flugvélina og þess vegna hefði það ekki verið ó, svooooooo miklu einfaldara að einfaldlega hrifsa stelpuna af götunni og skelfingu á hana í herbergi einhvers staðar, gleymir flóknu og óöruggu pabbasamsærinu, dregur úr henni neglurnar eða hvað sem er þangað til hún hringdi í það mikilvæga „símtal“ sem krafist var? Eða jafnvel - vegna þess að þetta eru kvikmyndirnar og við þurfum nokkra óraunverulega snúninga - haltu heimska pabba í neyð ósnortinn ef þú þarft, en klæddu það betur svo að halda honum í skaða þar til flóknum söguþræðinum hefur verið lokið. eitthvað vit, án flugvélarinnar dumbdown? Að öðrum kosti, án þess að ég vilji hljóma eins og raunverulegur hugsandi hryðjuverkamaður/morðingi - gæti ekki verið miklu auðveldara að nota stóru bazooka-eldflaugarnar sem notaðar eru á, til dæmis, bíl sem keyrir niður þjóðveginn, með stjórnmálamanninn inni, frekar en 50. saga af hóteli við sjávarsíðuna í Miami, úr fiskibáti (hugsaðu þig, eins og við vitum nú þegar, öryggi í Miami er slakur, svo þeir munu flýta sér)? Ég veit, ég veit, miklu skemmtilegra að ganga í gegnum það að horfa á fallega stelpu í 8 vikur, brjótast inn í hús föður hennar til að stela veskinu hans (sem einhvern veginn - í star trek stíl - verður flutt frá Miami til Texas samstundis) til að - kannski - fáðu hana til að sjá fyrir því að stjórnmálamaður skipti um hótelherbergi og, og, og... Jæja, þúsund hlutir gætu farið úrskeiðis hér, hver og einn eyðileggur stóru áætlunina algjörlega, svo hvers vegna ekki að minnka þættina niður í skynsamlegan handfylli, svo sem sem - 1. bazooka. 2. bíll. 3. búmm! 50 mínútna akstursfjarlægð mín heim frá bíóinu fór í að undirstrika gnægð galla og heimskulegra þorska-Hitchcockískra flækinga, sem var því miður besta skemmtunin í þessari sorglegu upplifun. Og hvað varðar öryggið á Miami flugvellinum... þá erum við með brjálaða og ofbeldisfulla stelpu sem virðist vera að hlaupa út úr flugvél, elt af lögreglu, sem á meðan á eftirförinni stendur sest niður til að fá sér kaffi, flytur annað til að lesa tímarit á bar, síðan keyrir aftur eins og brjálæðingur upp og niður alla flugstöðina... núna líka eltur af brjálaða Cillian Murphy (engin CCTV þá? - Ég lét draga byssur á mig fyrir að leggja á röngum stað í 10 sekúndur á Miami flugvelli fyrir nokkrum árum síðan ). Svo í stað þess að tala við lögguna - bandamenn hennar - eða fara á blásarann ​​í símalínu beint til pabba hennar til að vara hann við að líf hans sé í lífshættu, vill McAdams frekar stela fólksflutningabíl af fjölskyldu á forgarði flugvallarins ( hringdu í bölvaða öryggisgæsluna...) og keyrir heim til pabba, klippir niður morðingjana með farartækið í framgarði hússins, í ríkulegu hverfisvaktarhverfi, kremjar veröndina í leiðinni - athöfn sem reyndar lítillega vekur pabbi af síðdegisblund, eftir um það bil eina mínútu, en samt sem áður nær það ekki að skrá sig hjá nágrönnum sem eru ekki einu sinni vægast sagt forvitnir og tryggir þannig 15 mínútur í feluleik í viðbót þegar tvíeykið hleypur um hið víðfeðma Hollodeck-hús. .. Dohhh, það er í raun sárt að halda áfram að hugsa um þetta allt saman - Cillian (sem er örugglega endurnefnt Silly 'un fyrir að gera þetta?) snýst í lokin frá ísmorðingja í kómískan óhengdan (og vanhæfan) brjálæðislegan morðingja, þessi fræðilega miskunnarlausi sendimaður á mannlífið gerir nú pabbanum kleift að lifa þannig að hann geti horft á dóttur sína elda gæsina sína. Best að ég hætti því, því straumurinn sem ég er að skrifa hér hlýtur að hljóma jafn ósamræmd og Red Eye handritið. Ef fröken McAdams hefði ekki fengið að fara um borð í flugvélina í fyrsta lagi hefði titlinum getað verið breytt, úr „Red Eye“ í „No Eye, Dear“. RR