LTL er eins konar formúlukennd, vonlaus gamanmynd sem sú tegund af sauðum sem stoppa og hlusta þegar þeir rekst á hljómsveit sem spilar í verslunarmiðstöð geta notið sín. Ég man að Murray kynnti LTL í ömurlegum CNN þætti Larry King, þar sem hann sagði eitthvað eins og "ef þessi mynd verður ekki vinsæll mun ég hætta að gera kvikmyndir (eða gamanmyndir)". Hann var ekki nærri eins glaður og maður gæti haldið; honum hlýtur að hafa fundist að LTL væri pottþétt högg og að bilun þess myndi þýða að staða hans sem stjarna hefði fallið verulega - þar af leiðandi eins konar ultimatum í beinni útsendingu til aðdáenda hans um að eyða peningum sínum í heimskur fíla gamanmynd. (Gómleikurinn er heimskur, ekki fíllinn...) Eða kannski áttaði hann sig einfaldlega á meðan á tökunum stóð (eða þegar hann sá lokaklippuna) hvað þetta var kalkúnn, svo hann reyndi í örvæntingu að sannfæra alla hversu mikla bjartsýni hann hafði varðandi LTL's. gæði. "Farðu og sjáðu það, það er virkilega gott!" Leikarar eru vændiskonur sem eru ræktaðar með bílasölumönnum. LTL er eins konar ömurlegt verkefni sem kemur frá "Friends" skóla gamanleikanna; Einkunnarorð þeirra: "Ef þú verður einhvern tíma uppiskroppa með hugmyndir - eða ef þú hafðir aldrei neinar til að byrja með - stingdu þá dýri inn í söguþráðinn og það mun að minnsta kosti dæla inn sætu". Sætleiki = sorglegur staðgengill fyrir skort á fyndnum gaggum. Hitt kjörorðið sem "Friends" hafði var: "alltaf innihalda tilgangslausa, daufa tilfinningasemi", sem þessi mynd endar svo fyrirsjáanlega á, þegar Murray segir frekar aumkunarvert: "það sem þeir gleymdu að segja þér er að þú gleymir aldrei fíl". Kannski ekki fíll, en mér tókst svo sannarlega að gleyma þessum kalkúni, sem ég sá fyrir mörgum árum síðan. Mér var allt í einu minnt á það þegar ég sá atriði úr því í sjónvarpinu í dag (þess vegna þessi jafn tilgangslausa umfjöllun). Murray eyðir hæfileikum sínum í þennan kalkún (dulbúinn sem fíl), en hann er ekki nærri eins óáhugaverður/slæmur og McConaughey (eða hvernig sem það mannsnafn er stafað); skyldi ætla að M.M. myndi eiga auðvelt með að leika sjálfan sig, þ.e.a.s. hik, en hann er svo sársaukafullur ófyndinn og ósannfærandi að ég þoldi varla að horfa á hann gera svona kjaftæði úr sjálfum sér. Það var hrollvekjandi. Til að klára þessa vitleysu þá erum við með þennan X-kynslóða bófa, Garofalo, í frekar gagnslausu hlutverki. Síðan er allt við LTL ónýtt...Eftir LTL, sem sprengdi sprengjuna eftir því sem ég best veit, fór Murray að verða meira "alvarlegur leikari". Hvað er þetta með þessa grínista og minnimáttarkennd þeirra? Snýst þetta bara um að fá verðlaun, þ. Þessi vitleysa markaði endalok margra góðra og frábærra mynda sem Murray gerði snemma og um miðjan tíunda áratuginn, eins og "Groundhog Day", "Quick Change", "Mad Dog & Glory", "Kingpin", " Hvað með Bob?" og "Ed Wood". Undanfarið höfum við haft ómælda ánægju af því að sjá hann í rusli/meðhöndlun eins og "Hamlet", "Lost In Translation" (þú kemst bara ekki frá þessum "ofurhæfileikaríku Coppolas") og "Broken Flowers". Bera saman þessar tvær lotur. Einn gaur lýsti LTL "fyndið eins og djöfull". Svona áhorfendur sem þessi mynd var að vonast eftir... Verslunarmiðstöðvar og húsbílagarðar...