Fáránlegur, ógleðilegur hundur með hræðilegan leik; óviðeigandi, yfirborðslega og niðurlægjandi að troða allar banalustu klisjur um Toskana og Ítalíu, skilnað og miðlífsaldur. Aðalleikarinn snýr sér á taugum í gegnum myndina og á í erfiðleikum með að sýna viðeigandi stigi sjálfsvorkunnar sjálfsvorkunnar sem verðlaus persóna og handrit kalla á. Ég er viss um að bókin var léleg, en hún getur ekki hafa verið svona slæm! Myndavélin er varanlega búin ælugulri „Toskana“ linsu síu (kannski var Toskana sólin ekki nógu Toskana?), sem þeir gleymdu að fjarlægja þegar atriðið færist til Rómar og (hversu hugmyndaríkt!) Amalfi-ströndin. Þú hefur aldrei séð hvíta marmarann ​​á Vittorio Emmanuelle minnismerkinu í Róm líta svona gulan út... ég meina Toskana. Ein versta mynd allra tíma og því alveg þess virði að skoða.