Ég hef í rauninni engu við öll hin ummælin að bæta, sparaðu þetta: Fyrir mér leit myndin út eins og þögul kvikmynd sem hægt var að laga að hljóði. Textatöflurnar sem komu með söguna styrktu þá tilfinningu held ég. Á leiðinni fengu leikararnir að yfirgefa stæltan leikhúslíkan leik; Marguerite Churchill lítur mjög út eins og dæmigerða kvenhetju í þöglu kvikmyndinni í upphafi myndarinnar, en í lokin er leyfð fínni tjáning. Gus, Svíinn?, minnti mig á teiknimyndasögupersónur Shakespeares leikrita, og Windy hljómaði fyrir mér eins og snemma Donald Duck. Það kom mér sannarlega á óvart að þetta var allt tekið upp utandyra, á staðnum, og jafnvel þótt rykið af öllum vagnunum , hestar og nautgripir byrgðu útsýnið, það hlýtur í raun að hafa verið svona fyrir alvöru landnámsmenn! Mér var líka ljóst að margir þessara indíána hlytu að hafa verið raunverulegir og ég fann ekki neinn augljósan kynþáttafordóma í garð þeirra. Og John Wayne lítur svo ótrúlega ungur út! Sem einhver sem varð raunverulegur Wayne-aðdáandi í gegnum riddaraþríleikinn eftir John Ford og hélt að Stage Coach væri sú fyrsta sem Wayne sem aðalstjarna, var þessi mynd opinberun. Söguþráðurinn er mjög einfaldur, minnir mig aftur á þögla kvikmynd, en grugginn er mjög raunverulegur! Mögnuð mynd sem var gerð með þeirri tækni og við þær aðstæður árið 1930.