Fyrsta Matrix myndin var gróskumikil með ótrúlegri persónuþróun, fyndnum samræðum og hasarsenum sem fylgdu flæði sögunnar. Þessir þættir - ásamt ótrúlegum tæknibrellum dagsins - sýndu töfrandi ferð sem hélt þér í spennu allan tímann. Sláðu inn Matrix Reloaded (og framhald þess, Revolutions). Vandamálið hér eru ekki tæknibrellurnar eða bardagaröðin eins og sumir kunna að halda; Bræðurnir hafa tekið vel þróaðar persónur úr fyrstu myndinni og holað þær út eins og rotinn trjábol. Tengingin sem fyrst kom á milli áhorfenda og persóna á skjánum í fyrstu myndinni glatast þegar þú áttar þig á því að þetta eru ekki sömu persónurnar úr fyrstu Matrix myndinni. Morpheus var þróuð sem heillandi, heimspekileg persóna með innsæi sem er langt umfram það. einhver annar í myndinni, en hér í Reloaded -- við erum kynnt af öðrum Morpheus sem stendur harður og holur, minnkaður í krúttlegar einlínur sem stangast á við persónuna sem við sáum þróast í fyrstu myndinni. Þessi persóna fannst bara ekki það sama og þetta mætti ​​líka segja um aukapersónurnar í myndinni. Fjarlægingin á 'Tank' olli líka vonbrigðum. Þátttaka Tank í fyrstu myndinni var í besta falli í lágmarki, en hann lék hlutverkið einstaklega vel. Í Reloaded komumst við að því að Tank deyr eftir atburðina í fyrstu myndinni, og honum er skipt út fyrir Jar Jar Binks glæfraleika tvífara sem gat ekki bjargað lífi hans (hugsaðu þig gamlan kassa af Kellogg's Corn Flakes). Frammistaða hans fékk mig til að hlæja í gegnum tíðina og flestar tölur hans skorti tímasetningu. Það var yfirþyrmandi tilfinning að hann væri annaðhvort að reyna of mikið að koma tilfinningum sínum á framfæri á skjánum eða sendingin í handritinu var slökkt; í báðum tilfellum var upplifunin fyndin! Stundum skammaðist ég mín fyrir leikarann ​​.... Jafnvel guðly persóna Neo var grunuð í flestum bardagaþáttunum. Baráttan við 200 Agent Smith klónana var vissulega ýkt. Maður hlýtur að velta því fyrir sér, fyrir mann sem er svo hæfileikaríkur eins og Neo -- að hann myndi jafnvel eyða tíma sínum í að taka þátt í svo árangurslausum, léttvægum bardaga þegar brýnari mál koma upp (sérstaklega þegar þú hefur í huga getu hans til að fljúga eða óguðlega hæfileika hans til að beygja fylkið ; vissulega hefði Neo getað sent klónin miklu hraðar og skilvirkari). Aftur, slíkir þættir lúta að handriti sem hindrað er af samkvæmni, og senur sem eru búnar til sem uppfylling til að halda okkur frá því að vera hrifin. Í gríni er væntingum okkar til persónanna sem sköpuðust í fyrstu myndinni hent samstundis. Því miður, fyrir þá sem búast við meira af því sama -- muntu örugglega ganga í burtu og verða fyrir alvarlegum vonbrigðum. Hins vegar, ef þú tekur Reloaded sem staðlaða, alhliða hasarmynd og gleymir ótrúlegu ósamræmi í sögunni og því að flétta saman persónuþróun sem þegar hefur verið staðfest frá fyrstu myndinni, þú ættir að ganga í burtu og vera nokkuð ánægður.