Julie Delpy leikur í þessari hryllilegu mynd um sadískt samband föður og dóttur í Frakklandi á 14. öld. Myndin reynir að brjóta niður rómantíska riddaramynd hins hetjulega miðaldariddara, með því að sýna frekar ömurlega mynd af tímabilinu, skilgreind af sálrænni vanvirkni og ofbeldi. Myndin hefst á barni, François, sem ólst upp í skugga hundrað ára stríðsins, sem föður hans sagði að halda móður sinni öruggri og bíða eftir að hann komi aftur. François grípur til aðgerða þegar hann uppgötvar móður sína með elskhuga í rúminu. François myrðir hann í nafni þess að verja heiður föður síns. Eins og faðir eins og sonur, stækkar François og yfirgefur fjölskyldu sína, líka til að fara í sama stríð. Þessi umgjörð er að vissu leyti skýring á þeim atburðum sem koma, þar sem á leiðinni heim erum við þegar vör við að eitthvað er að François. Stríðið hefur ekki farið vel með hann, hann hefur breyst. Dóttirin, Béatrice de Cortemart (Delpy), bíður ástkærs föður síns, að snúa aftur úr haldi Englendinga. Hún er hjartahrein og var hún látin sjá um bú á meðan faðir hennar var í burtu. Í fjarveru föður síns þarf Béatrice að takast á við fjárhagserfiðleika, sem styrkir von Béatrice um að faðir hennar snúi aftur til að bjarga henni. En þegar hann kemur aftur tekur hún eftir því að hann missti viljann til að njóta lífsins og hann pyntar og niðurlægir allt í kringum sig, jafnvel dóttur sína. Út frá þessu lýsir myndin á ýmsan hátt hvernig François kvelur fjölskyldu sína. Byrjað á því að niðurlægja eigin son sinn og endar með nauðgun á eigin dóttur sinni, Béatrice. Að setja myndina á miðöldum átti að milda höggið, eins og áhorfandinn kann að segja sjálfum sér, að ofbeldisverk af þessu tagi hafi verið framin á erfiðum tímum . Og reyndar voru margar kvikmyndir um sifjaspell, eins og Tim Roth, „The War Zone (1999)“, sem eru nútímalegar, átakanlegri fyrir vikið.Delpy kemur fram í þessari mynd í nokkrum áræðin nektarsenum. Reyndar virðist hún vera englaleg og falleg. Ég varð pirruð þegar ég sá nokkrar dýrapyntingarsenur. Ég tel, og það er ekki staðfest, að einhverjir fuglar hafi verið drepnir fyrir gerð þessarar myndar, sem fer mjög í taugarnar á mér. Gæði kvikmyndar minnka þegar raunverulegu ofbeldi er beitt gegn dýrum. Ég myndi vona að þessi mynd verði endurútgefin án þessara grimmdarsena. Þessar senur leggja ekki mikið til söguþráð kvikmyndarinnar. Á heildina litið er myndin of löng. Handritið er vandræðalegt. Við fáum ekki að sjá François og Béatrice fyrir stríðið, við fáum í raun ekki svarið hvers vegna honum er breytt í svona öfga. Ég hefði haldið þessari mynd áfram, ég verð þó að nefna nokkur atriði sem gerðu þessa mynd þess virði að horfa á:* Atriði þar sem ungt barn getur myrt með köldu blóði er sannarlega átakanlegt. Ég sá það í fyrsta skipti á "City of God (2002)". Hér myrðir François elskhuga móður sinnar en faðir hans í stríði. Frábær sena og mjög myndræn. * Atriðin frá því að Béatrice var nauðgað af föður sínum þar til hún kemst að því að hún er ólétt af honum eru sannarlega átakanleg og áhugaverð. Atriðið eftir nauðgunina, þar sem Delpy brennir klútana sína og þrífur sig. Hún biður bróður sinn að sparka í magann á sér í von um að fá fósturlát.* Niðurlægingarsenur bróðurins þar sem faðirinn kastar höfði sonar síns í matinn - niðurlægir hann svo að væla um stríðið. Síðar klæddi hann son sinn með kvenfatnaði. Myndin vann César (frönsk Óskarinn) fyrir bestu búningahönnun, ég er sammála, búningarnir hér láta myndina líta ekta út miðað við tímabilið. Kvikmyndastaðurinn er Château de Puivert, alvöru 12. aldar kastali og sögulegur minnisvarði, staðsettur í Aude, Suður-Mið Frakklandi. Fallegt kastala- og fjallaútsýni, hjálpar þér virkilega að komast inn í tímabil þessarar myndar. Myndin var einnig tilnefnd til 3 César verðlauna til viðbótar, en þau voru öll hrifsuð til frönsku kvikmyndarinnar "Au revoir, les enfants" ("Goodbye, Children", 1998).--- Gefin út sem "Beatrice" í New York borg. , mars 1987. Aðeins til sýningar í Frakklandi í nóvember 2007. Horfði á hana á YES3 3. maí 2007, 17:45, í vinnunni.