Þessi mynd er að minnsta kosti smá innblásin af Ivy Benson og Her All Girls Orchestra, sem léku á stríðsárunum í Covent Garden óperuhúsinu, og segir frá tilraunum aldraðs saxófónleikara til að endurbæta (nánast) stelpuhljómsveitina sem hún lék með. sem skólastúlka undir lok seinni heimstyrjaldarinnar. Allt of stuttar endurlit á upprunalegu hljómsveitinni á sviðinu færa okkur dásamlega tónlist og hjálpa til við að fylla upp bakgrunn hljómsveitarmeðlima, og þá sérstaklega samband stúlknanna við einmana karlmanninn - transvestítrommara þeirra (sem er að reyna að forðast útkallið). Ian Holm ("Hringadróttinssögu", "Cromwell og Fairfax") og Judi Dench sýna frábæra frammistöðu sem nýlega ekkjan Elísabet, og hinn samviskusamlega, kvenkynssama Patrick, trommuleikarann. Hin látna Joan Sims er fullkomin sem leiðtogi hljómsveitarinnar, spilar nú á barpíanó við sjávarsíðuna, og June Whitfield ljómar sem básúnuleikari Hjálpræðishersins. Framkoma af öðrum stórmönnum eins og Cleo Laine, Leslie Caron, Olympia Dukakis og Billie Whitelaw gera þetta að ógleymanlega upplifun. Kvikmyndin er á öndverðum meiði, með alls kyns stjörnu leikara af því sem ætti, að öllu jöfnu, að vera fullt af leikkonum yfir hæðinni. Það eina sem ég get sagt er að ég vona að ég líti jafn vel út á aldrinum þeirra! Leslie Caron, sérstaklega, er enn ótrúlegur refur, 69 ára að aldri. Hún kemur svo sannarlega púlsinum í gang! Þegar ég horfði á það var ég andlega að skamma leikstjórann fyrir að nota ekki konur á viðeigandi aldri. Í kjölfarið fletti ég þessum stelpum upp og komst að því að allar þeirra eru nógu gamlar til að hafa komið fram í London árið 1944 (þótt þetta gæti verið svolítið erfitt fyrir Judi Dench). fortíðarþrá, eða viltu bara sjá hversu vel kona getur stjórnað útliti með næstum þrjá aldarfjórðunga að baki, ekki missa af þessari mynd.