"Fever Pitch" er ekki slæm mynd; Þetta er hræðileg mynd. Getur verið að áhorfendur og gagnrýnendur bandarískra kvikmynda séu svo dofnir og lúbbsóttir af saurnum að Hollywood skýtur út að þeir muni lofa til skýjanna jafnvel miðlungsmynd með varla hlátri? Það er eina ástæðan fyrir því að mér dettur í hug hvers vegna þessi hræðilega rómantíska gamanmynd (og ég nota það hugtak lauslega vegna þess að það er ekkert fyndið í þessari mynd) er að fá góða dóma. fannst handritið þeirra strax vera fyndið. Hinn snjalli Nick Hornby þýðir venjulega vel á kvikmynd. Hann lagaði "Fever Pitch" fyrir breska kvikmynd með Colin Firth og Ruth Gemmell í aðalhlutverkum árið 1997; Peter Hedges fann rödd Hornbys fyrir "About a Boy" (2002) og þegar "High Fidelity" var ameríkanískt fyrir kvikmynd árið 2000, rithöfundarnir D.V. DeVincentis, Steve Pink, John Cusack og Scott Rosenberg fóru ekki úrskeiðis því þeir héldu kjarnanum í hnyttni og húmor Hornby. Þeir gerðu eina af bestu myndum þess árs. Svo hvers vegna fer bandaríska útgáfan af "Fever Pitch" svona sársaukafullt úrskeiðis? Breska útgáfan var ekki meistaraverk, en hún var heillandi, fyndin, óvænt og gaf okkur tvær persónur sem við gátum líkað við, virt og skilið. En Ganz og Mandel hafa klippt út allt fyndið í verkum Hornbys. Í amerískavæðingu sögunnar hafa þeir slátrað henni, fjarlægt allt sem var gott og einstakt við verk Hornbys og skipt út fyrir hefðbundinn drifkraft. Þeir hafa umbreytt fyndinni sögu í formúluríka rómantíska gamanmynd, aldrei einu sinni snúið frá hinni ömurlegu formúlu. Lindsey (Drew Barrymore) á þrjár kærustur sem hver um sig hefur ákveðna virkni. Einn er of þungur, sá annar tortrygginn og metnaðarfullur og sá þriðji er rómantískur. Viltu giska á hversu marga karlkyns vini Ben (Jimmy Fallon) á? Hvað gerði "High Fidelity" svo skemmtilega var ekki aðeins góður aðalmaður og kona, heldur grípandi aukapersónur. Í þessu „Fever Pitch“ gera eða segja stuðningsvinirnir sex ekkert sérstaklega fyndið. Þær eru svo ómerkilegar að þær eru ekki einu sinni skrautlegar. Eina ástæðan fyrir því að þeir eru í myndinni er sú að formúlan krefst þess. Aumingja Ione Skye endar sem vinkonur einnar Lindsey í vanþakklátu hlutverki. Hin yndislega Skye hlýtur að hafa óskað þess að Lloyd Dobler kæmi inn og færi með hana. Þegar ég hugsa um það, þá hefði Cusack gert frábæran Ben. Auðvitað er Cusack of klár til að binda sig við svona afskaplega leiðinlegt handrit. Það er ekki eitt einasta augnablik í þessari mynd sem virðist frumlegt eða óþvingað. Sérhver beygja í söguþræði er fyrirsjáanleg, hver einasti brandari er sendur út. Ganz og Mandel vinna fyrir hlátri. Fyrstu 45 mínúturnar eru svo hrikalega hægar að maður veltir því fyrir sér hvort þessir krakkar hafi áttað sig á því að þeir voru að skrifa gamanmynd. Þú getur merkt söguþráðinn í þessari mynd með úrinu þínu. Það er næstum eins og Ganz og Mandel hafi skrifað þetta með formúlu einhvers skjáskrifargúrúa límt á vegginn. Þegar þeir komu á ákveðna síðu, horfðu þeir upp á formúluna og sögðu: "Allt í lagi, sérfræðingurinn segir að þetta verði að gerast núna." Og, presto! Leikstjórarnir Bobby og Peter Farrelly hjálpa myndinni ekkert. Þeir hafa ekki hugmynd um hvernig eigi að kynna sögu sína og persónur (þeir afhenda V.O. frásögnina ekki söguhetjunni, heldur öðrum gaur sem situr fyrir aftan Ben í Fenway Park). Þökk sé einstaklega klunnalegum skrifum verðum við að horfa á Barrymore og Fallon hrasa í gegnum ófyndna fyrstu fundi sína. Barrymore er sætt og yndislegt betur en flestir aðrir. Hún er jafn góð í því og Goldie Hawn á sínum blómatíma. En jafnvel sætleiki hennar getur ekki bjargað þessari einstaklega hræðilegu mynd. Hún reynir hörðum höndum að koma orku og húmor út úr þessari sögu. Þegar um 30 mínútur eru liðnar af myndinni segir Lindsey við Ben: "Þú ert fyndinn." Eina skýringin á ummælum hennar er sú að hún var í handritinu. Fyrir Fallon segir Ben aldrei neitt, jafnvel lítið fyndið. Fallon er hvorki fyndinn né fyndinn; þegar hann gerir gamanmyndir ofspilar hann. Fallon var aldrei góður í "Saturday Night Live." Hann var líklega sá fyndnasti maður í þeim þætti. Manstu eftir þessum ömurlega skets um útvarpsplötusnúð sem gerði allar raddirnar? Eina ástæðan fyrir því að „Weekend Update“ virkaði einstaka sinnum var sú að árgangur Fallons, Tina Fey, veit eitt og annað um gamanmyndir. Leikarar sem halda að þeir séu fyndnir og haga sér þannig eru sjaldan eða aldrei fyndnir. Það á við um Fallon. Honum finnst hann hysterískt fyndinn þegar hann hlær varla. Stamandi, óviss um sjálfan sig shtick hans virkaði ekki á litla skjánum; það er ömurlegra á hvíta tjaldinu. Því miður fyrir Fallon krefst hlutverk hans í þessari mynd einnig nokkur dramatísk augnablik. Ef þér fannst gamanleikurinn hans slæmur, bíddu þangað til þú færð fullt af dramatísku efni hans. Tvær atriði sérstaklega - sú fyrri í garði, sú seinni fyrir framan skólann hans Ben - er sársaukafullt að horfa á. Atriðin krefjast leikara með smá dramatíska hæfileika, en Fallon hefur hvorki þekkingu né getu til að láta þau virka. Tilfinningasvið hans nær ekki einu sinni bilinu frá A til B. Ben hefur engan persónuleika eða dýpt. Oft kemur hann fyrir eins og aufúsugestur. Og ekki elskulegur maður á því. Það svíður hugann hvað Lindsey myndi finnast aðlaðandi við hann. Berðu saman frammistöðu Fallons og Firths í bresku útgáfunni og þú munt skilja hversu hræðilega flatur, ófyndinn og þvingaður Ben er og hversu rangt hann hefur í þessu hlutverki. Að horfa á Fallon í "Fever Pitch" fær mann til að langa eftir dramatískri dýpt og kómískum blæbrigðum Ashton Kutcher! Rétt eins og "High Fidelity" gerði, hefði bandarískt "Fever Pitch" getað virkað frábærlega. Það vantaði bara betri rithöfunda, hæfari leikstjóra og örugglega sterkari, fyndnari og snjallari leiðtogamann. Gerðu þér mikinn greiða: Forðastu þessa rotnu mynd; leigðu bresku útgáfuna frá 1997 og lestu í staðinn bók Hornbys.