Þvílík kvikmynd! Ég hefði aldrei ímyndað mér að Richard Attenborough gæti haft slíka mynd í honum. Gandhi hefur alltaf skilið mig áhugalausan, fyrir utan frammistöðu Ben Kingsley, og ég hef aldrei talið Attenborough sérstaklega góðan kvikmyndagerðarmann. En Cry Freedom hélt áhuga mínum eins og fáar kvikmyndir hafa gert í seinni tíð. Þetta er spennandi, dáleiðandi pólitísk kvikmynd með frábærum frammistöðu Kevin Kline og unga Denzel Washington. Kline leikur Donald Woods, ritstjóra dagblaðs í Suður-Afríku sem vingast við borgaralega baráttumanninn Steve Biko. Þetta byrjar sem erfið vinátta, því Woods lítur á Biko sem svartan yfirburðamann sem boðar hatur gegn hvítum. En Biko, með fallegum orðum sínum, glaðværu viðhorfi og fullkomnu gagnsæi, vinnur Woods og kynnir honum veruleika um Apartheid sem Woods vissi ekkert um. sem heldur fólki sínu niðri. Eitt kvöldið, þegar hann kom af ólöglegum fundi, er hann handtekinn og barinn til bana. Yfirvöld reyna að þagga niður í málinu því Biko er orðinn risastór persónuleiki í Suður-Afríku. En með viðleitni Woods kemur sannleikurinn í ljós. En það sem ætti að vera sigur verður aðeins martröð þar sem Woods og fjölskylda hans verða skotmörk leynilögreglunnar. Þessi mynd hefur áhugaverða uppbyggingu. Hún hefur í raun tvær frásagnir: Í fyrsta lagi segir hún frá lífi og dauða Biko. Þetta er ótrúlegur fyrri hálfleikur, algjörlega undir stjórn Washington í því sem gæti verið mesta frammistaða hans hingað til. Seinni hálfleikurinn, ekki síður áhugaverður, segir frá tilraun Woods til að flýja frá Suður-Afríku til að gefa út bók um Biko. Woods er orðinn óvinur ríkisins, bannaður einstaklingur, sem þýðir að hann getur ekki hitt fólk eða yfirgefið landið sitt. Auk þess er hann stöðugt njósnaður af lögreglunni. Kevin Kline skilar frábærri frammistöðu líka í þessum seinni hálfleik. Þó að fyrri hálfleikurinn sé frekar einfaldur gerir sá síðari áhugaverða hluti með klippingu, með því að gefa leifturmyndir af Biko og atburðum sem sýna kúgunina gegn svörtu Suður-Afríkubúum. Sumir kunna að halda því fram að þetta sé til að gera þetta áhugaverðara, en fyrir mér er seinni hálfleikurinn jafn grípandi, þar sem Woods og fjölskylda hans leggja upp djörf áætlun til að flýja Suður-Afríku. Síðustu mínúturnar voru svo átakanlegar að ég grét. Skor George Fenton og Jonas Gwangwa höfðu svo sannarlega eitthvað með það að gera. Þó ég hafi aldrei verið mikill aðdáandi Fenton (þoli ekki Gandhi-skorið hans), þá finnst mér tónlistin fyrir Cry Freedom vera með þeim fallegustu sem samin hafa verið fyrir kvikmyndir. Kvikmyndin, þökk sé tónlistinni sem var gift kraftmiklum myndum, náði stundum ótrúlegum toppum tilfinninga. Cry Freedom er svo sannarlega ekki kvikmynd sem er bara til að horfa á vegna Denzel Washington. Þetta er kvikmynd sem ber að þykja vænt um í heild sinni. Leiklist, skrif, tónlist, klipping, kvikmyndataka sameinast í fullkominni samruna til að skapa óð til krafts mannsandans. Þessi mynd á skilið sess við hlið kvikmynda eins og The Pianist, Life Is beautiful og The Shawshank Redemption.