De Grønne slagtere eða The Green Butchers eins og hún heitir á ensku er mjög dökk gamanmynd um tvo tapara sem vinna hjá vinsælum slátrara. Þeir eru leiðir á gagnrýni yfirmanna sinna og ákveða að stofna fyrirtæki á eigin spýtur. Verslunin þeirra er dýr og það er ekki einu sinni rafmagn út um allt. Og til að gera illt verra, þá hafa þeir ekki fengið neina viðskiptavini (eins og fyrrverandi yfirmaður þeirra spáði). Þegar maðurinn heimsækir þau í búðina þeirra skorar hann á þau að útvega kjötið fyrir matarboð sem hann skipuleggur. En hörmulegt slys gerist. Einn slátrara læsir rafvirkjann inn í frystihólfið þegar hann lokar búðinni. Maðurinn deyr og taugaóþolinn annar slátrara tveggja ákveður að skera flök úr læri rafvirkjans og þjónar því í matarboðið í stað þess að hringja á lögregluna. Það er ótrúlegur árangur. Allt í einu vill hver maður í þorpinu smakka þennan ótrúlega „kjúkling“. Ofviða yfir skyndilega velgengni sinni sér slátrarinn engan annan kost en að drepa fleira fólk, sem hann getur selt sem kjúkling. Ég býst við að viðfangsefnið mannát sé kannski ekki gaman af öllum, sérstaklega ekki vegna þess að það er sýnt með miklum húmor. Persónulega fannst mér það mjög gaman. Það sýnir fullkomlega hversu langt sumir myndu ganga til að fá félagslega viðurkenningu og komast út úr einangrun sinni. Það kann að hljóma svolítið langsótt, en ég er viss um að þú yrðir hissa á að sjá hvernig fólk bregst stundum við í raunveruleikanum. Við hliðina á upprunalegu myndefninu var ég líka ánægður með frammistöðu leikaranna og húmorinn. Það er engin ofspilun eins og búast má við í svona myndum, þetta er allt mjög edrú og raunsætt (ég býst við að það sé dæmigert fyrir Skandinavíu og Skandinavíu). Sama fyrir húmorinn. Ég er viss um að mér hefði ekki líkað þetta eins vel og ég gerði núna ef húmorinn hefði verið yfir höfuð, eða með miklu prumpi, uppköstum,... eins og maður sér svo oft í bandarískum kvikmyndum. Ég elskaði þessa mynd og ég gef henni 8/10.