Það þurfti nokkrar skoðanir fyrir mig til að umvefja mig virkilega um þennan, en fyrir mér er Tears of Kali einn af hápunktum hryllings 2. áratugarins og hvað óháðan hrylling snertir sannkallað meistaraverk. Safnabókarhryllingur fjallar um sögu hinnar skálduðu Taylor-Eriksson Group, eins konar sértrúarsöfnuði með aðsetur á Indlandi þar sem meðlimir leggja af stað í leit að fullkominni sjálfsþekkingu og lækningu sálarinnar, með óþægilegum árangri sem endurómar árin. Með bókastoð sem gerist á Indlandi er myndin aðallega gerð úr þremur sögum sem gerast í Þýskalandi, sem sýnir eftirmála verks Taylor-Eriksson Group, með ansi viðbjóðslegum átökum stundum. Þetta er áhugaverð uppsetning eins og þessi hluti fara, en það sem aðgreinir þessa mynd er hvernig myndmálið er svo vandlega uppsett til að þróa hryllingsmyndina. Slæmir hlutir hafa verið leystir úr læðingi og almennur gangur myndarinnar er að skoða hvernig leitin að sjálfsþekkingu og fullkominni meðferð færir sjúklingum, græðara og öðrum hryllingi og myndin er hlaðin snjöllum sjónrænum vísbendingum um mátt myrkra afla með sem það tekur á, myrkri öfl óbundin tíma, stað eða jafnvel persónuleika. Góð dæmi um þetta eru sérstaklega í fyrstu fréttinni, þar sem fjallað er um blaðamann sem tekur viðtal við konu á geðsjúkrahúsi. Fyrir þessa sögu höfum við séð Lars Eriksson og sérstaklega hryggjaða (lata?) augað hans, við sjáum hann líka lækna eða að minnsta kosti hugga sjúkling. Geðsjúklingakonan í fyrstu sögunni sést í sömu stellingu og Eriksson læknar samsjúkling, einnig þegar hún vefur inn striga úr myndlistartímanum sem hún rekur meðal samsjúklinga sinna sést ein mynd þeirra, andlit með leti. auga eins og Erikssons. Það er líka vísað til þess að fólk í smáhlutverkum, aukahlutverkum og gangandi hafi aukna skynjun á því sem er að gerast í myndinni, sem sýnir illskuna sem hefur verið leystur úr læðingi breiðst út og getur nánast smitað aðra. Það er meira við myndina heimspekilega en bara illt innra með sér, hún er kvikmynd um dauða, þjáningu og hugsanlega endurlausn líka allt bundið í uppbyggingu sem er unnin úr trú hindúa á þann hátt sem virðist eins og það gæti bara verið arðrán en hefur meira samband við raunverulegt viðhorf en maður gæti búist við (a.m.k. af rannsóknum sem ég gerði á wikipedia). Rithöfundurinn/leikstjórinn Andreas Marschall á svo sannarlega heiður skilið fyrir hæfileika sína við smíði myndarinnar. Auk þess að vera ígrunduð er myndin líka frekar slappur, hljóðrás Bharti India og Panama John er með frábæran hrollvekjandi píanóhring og það eru nokkrar athyglisverðar frammistöður, Michael Balaun sem illgjarn læknir og Cora Chilcot sem æðislegur sjúklingur, sérstaklega góður. Þriðja sagan hefur einnig fína snúning frá öldungnum Mathieu Carrière sem trúarlækni. Stærsta vandamál myndarinnar er að það tekur ekki mikinn tíma þannig að möguleiki á ótta er glataður en þessar og nokkrar aðrar sýningar ná að taka þátt nokkuð vel. Þannig að myndin er ekki alveg eins grípandi og hún gæti verið, leiklistin af og til og hraðinn líka, en aðallega fannst mér hún ansi frábær, ef skammt er frá mögulegum ljóma hennar. Vel þess virði að skoða fyrir ævintýragjarna hryllingsaðdáendur held ég.