Ég vil byrja á því að segja að ég get aðeins vonað að framleiðendur þessarar myndar og systurmyndarinnar The Intruder (leikstýrt af hinum frábæra stílistahöfundi sem er Jopi Burnama) viti í hjarta sínu hversu mikla ánægju þeir hafa veitt mér og vinir mínir í hinum syfjaða bænum Jarrow í norðausturhluta landsins. Frá upphafsröðinni fyrir inneign sem tekst að dragast svo lítið þrátt fyrir að innihalda mann sem hrapar inn um glugga á mótorhjóli, miskunnarlausa eyðileggingu þagnarrannsóknarstofu, kynning á einu af í senn pirrandi og blóðleysislegustu vondu strákarnir í kvikmyndasögunni og búningahönnun sem Jean Paul Gautier myndi finnast oddviti og skrautlegur. Gerðu engin mistök; þetta er sannarlega einstök upplifun. Snemma hápunktur - sprenging (vendu þér af því, margt fleira hvaðan það kom!) fylgt eftir með nærmynd af bústnu kvenhetju okkar og fyndnasta línulestur á orðinu "pabbi" í manna minnum. Og svo... þemalagið...Já, þetta á skilið sína eigin málsgrein. Sungið af AJ, skrifað af fólki sem virkilega ætti að vilja vera nafnlaust, lætur það lögin sem skrifuð eru fyrir Rocky myndirnar hljóma eins og Schubert. Þetta er vitleysa 80's hetjuhvetjandi narsissmi í sögulegu hámarki, með úrvalstextum eins og "það er bara ég og þú, það kemur niður á vírinn" og mikið talað um að þurfa að "fara yfir strikið" (það mun meika sens í tími - hetjan okkar kærir sig lítið um mörk bona fida lögreglustarfs) í miklu magni. Svo ekki sé minnst á Indónesíu Supremes sem kúra titil myndarinnar á tælandi hátt. Á þessum tímapunkti hefur hver sem vill slökkva opinberlega ekki púls. Hetjan okkar er semíski löggan Peter Goldson (ritgerð snilldarlega af Intruder stjörnunni Peter O'Brien), „stöðugleikari“ titilsins. Naut mannsins í postulínsbúð nálgun á glæpabarátta og sérstaklega minna en áberandi leyniþjónustu hans skilur sannarlega eftir miklu að óska, en hann er án efa skemmtilegur leiðsögumaður um lélegar götur miðbæjar Jakarta, með staðbundnum sleaze ball tengingu Captain Johnny í toga, sem og eigin sóun á plássi félagi Peters í tískuglæpnum Sylvia Nash, sem gerir lítið. Svo margir hápunktar, svo lítill tími - "renndu vinsamlegast" hrokinn af ekki of sannfærandi rökstuddum málflutningi Peters gegn yfirmanninum Greg Rainmaker (Intruder-aðdáendur munu kannast við hina slímuga bastard Craig Gavin sem hinn ógurlega John White - helvítis nafnið ha? Nei! Ó! Ó! jæja...), x-ið táknar heimska staðsetningarkortsins, hetjan okkar notfærir sér hræðilega kvenhetjuna Tinu Probost í veikleika fyrir hennar hönd, sú síðarnefnda mætir í stunguaðgerð klædd eins og meðlimur í sérlega glæsilegum dansleik. lið. Og trúðu mér það nær varla yfir það. Það var ekki einu sinni tími til að fara út í söguþráðinn sem snerist um leitina að eiturlyfjaleitarkerfi og rændum prófessor með ógnvekjandi en lofsvert magn af þjóðarstolti. Eða hetjan okkar sem mætir í jarðarför klædd eins og aukamaður á Boogie Nights. Eða algerlega hysterískt craic milli Captain Johnny og Goldson - tveir krakkar hafa aldrei gert meira veður af vini félagi shtick en þessir trúðar. Snyrtingurinn var mögulega of lúmskur finnst mér. Ah, hann dregur úr fólki, og þér datt aldrei í hug að senur af yfirlætislausri eyðileggingu og almennri ringulreið gætu verið svona ótrúlega leiðinleg, en samskipti persónanna eru stórkostleg, samræðan sannarlega ómetanleg og vanhæfnin á sýningunni einhvern veginn yndisleg. . Ó og skófólkið - passaðu þig á skónum!