Einn af heillandi og að minnsta kosti fyrir mér kröftugasta þátturinn í hrífandi bestu myndinni "The English Patient" sem Anthony Minghella hlaut, er að um miðjan tíunda áratuginn, þegar Hollywood var á byrjunarstigi að hafa misst taugina fyrir stórkostleg ný verkefni, kvikmynd var búin til sem leiddi til baka ummerkimjög kraftmikil ummerki um hina umfangsmiklu, dásamlegu tign sem skapaði kvikmyndir eins og "Lawrence of Arabia" (1962) og "Boðorðin tíu" (1956). "The English Patient" inniheldur mjög mikið af því sem gerði þessar myndir svo öflugar. Það hefur þessa dýrðlegu tilfinningu, teygðan hlaupatíma sem virðist varla langur, og heillandi persónur með fortíð og sögur." Enski sjúklingurinn, byggður á samnefndri skáldsögu eftir Michael Ondaatje, er eins og "The Godfather: Part" II" (1974) í skilningi þess hvernig það er smíðað. Þetta er blanda af tveimur sögum: fortíð og nútíð og allt snýst þetta um titilpersónuna: enskur sjúklingur eftir seinni heimsstyrjöldina. Ralph Fiennes leikur enska sjúklinginn, sem hefur verið með ör fyrir lífstíð eftir flugslys, og hjúkraður í einangrðri kirkju af einhleypri hjúkrunarfræðingi sem Juliette Binoche leikur stórkostlega. Burtséð frá því að bindast rödduðum og vandræðasjúklingi sínum, kemur Binoche til að læra um fortíð sína þegar ókunnugur maður (Willem Dafoe) kemur og mennirnir tveir virðast þekkjast. Þetta er bara ein af tveimur fallega sköpuðum sögum sem móta þessa mynd . Hin, sem sagt er í flashback, er fortíð sjúklingsins, áður en hann var ör og deyjandi í rúmi. Sagan um nútíðina í bland við fortíð sjúklingsins og ástarsamband hans sem breytti lífi hans á hörmulegan hátt að eilífu. Til að vera hreinskilinn, "The English Patient" er ástarsaga blandað saman við yfirgripsmikla epíska tilfinningu og hún blandast stórkostlega. Það sem ég dáðist að við ástarsögu Ralphs Fiennes og Kristins Scott Thomas var hversu ástríðufull, hversu þráhyggjufull, hversu heillandi hún var sýnd á skjánum. Venjulega í ástarsögum, eins og síðari "Cold Mountain" (2003) eftir Minghella, virðast mér rómantísku þættirnir mun meira lostafullir en þráhyggjusamir. Sumar ástarsenurnar innihalda þætti sem hafa tilhneigingu til að tengja meira við losta en ást, en samt, vegna þess að hún er svo vel þróuð og ekki flýtt og ekki nýtt í óhófi, getum við trúað því að það sé örugg, sönn ást á milli þessar persónur. Það minnti mig mikið á "Vertigo" (1958) í því hversu vel kvikmyndagerðarmenn og flytjendur sannfærðu okkur um að þetta væru tvær raunverulegar manneskjur sem urðu sannarlega ástfangnar af hvor annarri. Frammistaðan í kring var frábær. Ég var sérstaklega heillaður af frammistöðu Juliette Binoche, sem fékk Óskarinn heim fyrir leik sinn árið eftir. Mér líkaði líka við að Willem Dafoe lék svona tortrygginn, vafasaman karakter sem hann er alltaf ómissandi í að leika. Og auðvitað get ég ekki sleppt Fiennes og Scott Thomas og túlkunum þeirra af tveimur mjög ástríðufullum elskendum. Þrátt fyrir gífurlega ákefð mína fyrir þessari epík væri ég óheiðarlegur ef ég myndi lýsa henni sem fullkominni kvikmynd. Það eru tveir gallar sem ég get ekki litið yfir. Númer eitt, það er aðeins of langt og ástæðan fyrir þessu er önnur kvörtun mín, það eru nokkur óþarfa undirmál. Ég var ekki heillaður eða sérstaklega áhugasamur um seinni ástarsöguna milli Binoche og sprengjusérfræðings sem Naveen Andrews lék. Rannsóknir mínar hafa leitt mig til þess að gera ráð fyrir að þessi söguþráður komi frá upprunalegu bókinni og ég er viss um að það virkaði fullkomlega þar, en í myndinni virðist það bara vera svolítið truflandi og sambandið á milli persónanna tveggja heillaði mig ekki . Ég hafði miklu meiri áhuga á persónu Fiennes og samskiptum hans við tvær helstu leikkonur hans. Engu að síður er auðvelt að fyrirgefa þessa tvo galla, jafnvel þótt þeir hægi aðeins á hlutunum. Þeir sem settir eru til hliðar, "Enski sjúklingurinn" er óvenjulegt afrek í kvikmyndagerð. Fyrir mér var þetta eins og geðveik blanda af "Casablanca" (1942) og "Lawrence of Arabia" (1962), tveimur merkilegum og betri myndum, og þessi áhrifaríka blanda reyndist mér tímans virði. Það er algjör synd að Anthony Minghella skuli vera farinn frá okkur. Því hann var sannarlega hæfileikaríkur kvikmyndagerðarmaður. Þetta eru allar sannanir sem allir þurfa.