Á níunda áratugnum var ættjarðarást, og í sumum tilfellum flatur jingoismi, ansi mikil. „Fáum við að vinna í þetta skiptið“, fræg lína úr Rambo: First Blood part II, gæti nánast dregið saman hversu mörgum fannst á þeim tíma. Þrá eftir kvikmyndastílnum sem þeir ólust upp við, flatt út bolta upp á vegg "við erum góð, þín slæm...nú skulum við sprengja eitthvað í loft upp, og fara heim" Á meðan Rambo, Rocky, og að mestu leyti Top Gun virtist frekar miða við að laða að eldri mannfjölda. Iron Eagle fór beint í krakkana. Kanadíski rithöfundurinn og leikstjórinn Sidney J. Furie dregur fram allt sem þú elskar og hatar á þessu tímabili. Sparkið í buxunum rokkar út 80's-söngva (aldrei að segja die, Road of the Gypsy, o.s.frv.) upp á toppinn, og stundum næstum ótrúlegt hasarævintýri. Iron Eagle tókst það af einni ástæðu...það var F.U.N - Gaman. Þetta er tegund kvikmynda sem þú getur kveikt á og hallað þér aftur og notið hverrar fáránlegrar 80's augnabliks. Þú þarft ekki að hugsa um hvort það gæti raunverulega gerst, eða hvort leikurinn sé virkilega trúverðugur, þetta er bara skemmtilegt...og það er það eina sem þú getur raunverulega beðið um í þessari tegund af kvikmyndum...