Í myndinni er annað einstakt samstarf leikstjórans William Wyler og kvikmyndatökumannsins Gregg Toland, það fyrsta eftir að Toland vann að Citizen Kane. En hæfileikar beggja þessara manna beindust að því að ná fram fullkomlega gerðri kvikmynd, skilin í gamla góða ameríska skilningi sem frábær saga. Farið er yfir tæknilega þætti myndarinnar þannig að áhorfandinn sogast inn í hasarinn sem á sér stað á skjánum án þess að lúta krafti myndarinnar. Litið er á tækni sem framsetningartæki ólíkt Citizen Kane þar sem barokkstíll Welles dró næstum athygli frá sögunni að því hvernig sagan var sögð. Eitt af uppáhaldshreyfingunum mínum með djúpri fókus í þessari mynd er dramatíkin sem heimkomin eru með heimkomu Hómers og Al. Ef stelpa Hómers, Wilma kemur að honum fullkomlega í fókus, Al fer yfir til konu sinnar líka fullkomlega í fókus. Þetta er frábært skref því það sýnir aðeins með því að nota myndina eðli þessara samskipta eins og við munum sjá þau í myndinni: Wilma elskar Hómer og hún samþykkir hann eins og hann er, eiginkona Al elskar hann líka en henni finnst hún vera óviðbúin að býð hann velkominn heim. Einnig seinna í myndinni komumst við að því að hjónaband þeirra hefur ekki alltaf verið rósir. Wyler er leikstjóri sem hefur kraftinn í því að vera trúr verkum sínum án þess að þurfa að hrósa sér. Hann vildi sýna áhorfendum sínum hversu erfitt það væri fyrir bandarísku hermennina sem sneru heim úr stríðinu að falla inn í samfélag sem annað hvort skildi þá ekki eða kom fram við þá af fyrirlitningu. Með fullkomnu leikarahópi og frábærum samræðum framleiddu Goldwin og Wyler kvikmynd sem mun að eilífu vera sniðmát fyrir hverja aðra kvikmynd sem er að koma heim. Klukkutímarnir þrír sem falla saman við „grófa klippinguna“ vegna þess að prófunaráhorfendum á þeim tíma fannst ekki eitt augnablik að hasarinn væri hægur og raunar virðist hvert atriði úr myndinni fullkomlega réttlætanlegt. Allt er þetta fallega smíðað, hver persóna fær talsverða útsetningu, ekkert er látið viðgangast og það er frekar aumkunarvert að Hollywood nái aldrei að koma svona miklum persónuátökum á skjáinn. TBYOOL kannar dýpt bandarískra lífshátta, bandarísku fjölskyldunnar og samfélagsins að því marki sem gerir aðrar kvikmyndir til að líta út eins og „barnastundin“.