Eftir að hafa séð MIDNIGHT OFFERINGS er ég enn sannfærður um að enn eigi eftir að gera fyrstu almennilegu myndina um (tánings)nornir. Ég hugsaði ekki mikið um THE CRAFT og ég er ekki í CHARMED heldur. Eina myndin sem ég hafði meira og minna gaman af (um unglinganornir) var LITTLE WITCHES (1996), og jafnvel sú var ekki mjög góð. En breytingarnar eru þær að ef þér líkar við allar fyrrnefndu myndirnar muntu líka njóta MIÐNÆTTUFRÓÐA. Ég bjóst við kjánalegri og kjánalegri mynd frá níunda áratugnum um táningsnornir í menntaskóla. En ég var frekar hissa á því að öll þessi mynd er frekar alvarleg. Leikurinn er almennilegur og alvarlegur allan tímann. Það eru engir brandarar í gangi af unglingum eða eitthvað. Og söngleikurinn, í fyrstu, fannst mér frekar góður. Það bætti við smá skelfingu og líka eitthvað „klassískt“, með notkun ógnandi fiðla og allt. En eftir því sem leið á myndina komst ég að þeirri niðurstöðu að þátturinn væri bara of metnaðarfullur. Þeir þurftu ekki að bæta við þessum ógnandi fiðlum þegar þú sérð einhvern aftur á bak bíl og keyrir svo í burtu á venjulegum hraða. Svo er það Melissa Sue Anderson, sem var aðalástæðan fyrir því að ég sá þessa mynd. Fyrir nokkrum vikum sá ég hana í HAPPY BIRTHDAY TO ME, frekar skemmtilegri, þykkt samsettri (og fífli við sum tækifæri) slasher-mynd sem hún hafði gert sama ár og MIDNIGHT OFFERINGS. Og ég verð að segja að hún var mjög góð sem ísköld vonda nornin Vivian. En aðalvandamálið við myndina er: nánast ekkert gerist! Vivian veldur dauða og slysi, já, en það er allt. Svo er það Robin, góða nornin, sem er bara að læra um krafta sína. Og við gerum ráð fyrir að þeir tveir noti krafta sína oftar en einu sinni, en aðeins einu sinni nota þeir krafta sína til að láta suma viðarbúta og annað dót fljúga um loftið sem skotfæri. Þetta átti að vera bardagi tveggja öflugra norna? Og það sem verra er, ég var að vonast til að sjá stórkostlegt uppákomur á milli nornanna í lok myndarinnar með að minnsta kosti einhverjum tæknibrellum, logandi augum eða hvað sem er... en ekkert gerist. Það er eins konar árekstra í lokin, en það eru mikil vonbrigði. Svo, leikur nornanna tveggja var góður. Tónleikurinn var þokkalegur (þótt hann væri of metnaðarfullur). Og kvikmyndatakan var stundum frekar dimm og stemmning. En það er ekki góð mynd ennþá, er það?