Maður veltir því fyrir sér hvers vegna einhver myndi reyna að rifja upp farsælar kvikmyndasögur sem þegar hafa sést, eins og raunin er með þessa mynd. "The Wedding Date" er eitt besta dæmið um hvers vegna ekki einu sinni að reyna að endurgera, undir skjóli nýrrar sögu, eitthvað sem hefði átt að vera látið. Ef verkefni af þessu tagi gengur eftir með samþykki stóru stúdíósins, farðu þá út með stórstjörnur og gljáandi framleiðslugildi, þannig mun fólk sækja stjörnurnar. Því miður, það er ekki það sem gerist í þessari afvegaleiddu tilraun til gamanleiks. Vandamálið virðist vera hvernig handritshöfundar hafa flutt söguna til London, þegar í grundvallaratriðum virðist þetta vera dæmigert amerískt ástand sem ekki einu sinni umgjörðin mun geta lagað. Svo er það vandamálið með stjörnurnar. Debra Messing og Dermot Mulrooney? Þeir hafa jafn mikla efnafræði og olía og edik! Þar sem Kat og Nick eiga ekki í neinum átökum frá upphafi er áhorfandinn ekki dreginn inn í myndina eins og höfundarnir héldu að þeir yrðu. Það er ljóst að Kat mun falla fyrir Nick, og öfugt í þessari fyrirsjáanlegu sögu. Amy Adams, sem var besti kosturinn í "Junebug", kemur fyrir sem grunn stelpa sem er tilbúin að halda lyginni sinni áfram og koma ekki hreint fram við manninn sem elskar hana og ætlar að giftast henni. Fyrir alla sem hafa áhuga, einingar í lok myndarinnar standa í tæpar sjö mínútur!