Þegar maður sem er ekki með Alzheimer man ekki hversu margar kvikmyndir hann hefur gert er hann líklega afkastamesti leikstjóri heims þegar allt kemur til alls. Sá maður er Jesús Franco, konungur svokallaðs „eurotrash“. Myndin hans Devil Hunter frá 1980 er jafn fljótfær, ógagnsæ, heimskur, latur og arðrændur í orðsins fyllstu merkingu (titill myndarinnar er villandi, til að byrja með) og hver önnur Franco-mynd sem ég hef séð. Það lætur þetta hljóma ansi hræðilegt, og það er... Samt sem áður hefur Franco einhvers konar óviðjafnanlegt næmni, örlátur háttur við sköllótta svívirðilega, með nekt og sleni og ofbeldi, og jafnvel með heimskulegri ódýrri klippingu sinni sem reynir að ryðja yfir þann mikla flýti sem allar myndir hans voru gerðar með. Blandan af öllum þessum þáttum gerir það að verkum að þú ferð út í myndirnar hans, jafnvel á meðan þú ert að mestu að bíða eftir að þær ljúki því þær eru svo leiðinlegar. Devil Hunter er næstum því óskiljanlegur fyrsta hálftímann. Mannrán ókunnugra á hvítri konu sem virðist vera fyrirsæta eða kvikmyndastjarna er sambland við fjölda innfæddra athafna í Suður-Ameríku. Það er fullt af nöktum hrolli, dansi og endalausum endurteknum aðdrætti á ljótum tótempáli. Þú þarft að venjast síendurteknum aðdrættingum og tækninni að klippa aftur í sama myndina um þrisvar sinnum í röð strax, þar sem þetta eru helstu aðferðir Francos til að lengja kvikmynd út í myndlengd. Skrímslið sem lítur út eins og tótempólinn er eiginlega hálf ógnvekjandi. Hann er með hrá gallaaugu og nærveru hans er alltaf gefið til kynna á hljóðrásinni með kakófónískum stunnum, að því er virðist í bergmálsklefa. Snemma í verkinu tyggur hann á innfædda konu sem er bundin við tré, og það er erfitt að vita hvað gerist hér í raun og veru en ég held að hann hafi borðað magann hennar (eða kynfærin hennar, ljúfur Jesús!). Allavega byrjar ævintýrið almennilega þegar studd gaur og æðislegur dýralæknisvinur hans frá Víetnam eru sendir til eyjunnar til að ná hvítu stúlkunni frá mannræningjunum. Flakey gaurinn hefur hreim sem, eins og hann er kallaður, er hálf Brooklyn-amerískur, hálf enskur-Liverpudlian og allur þroskaheftur. Öll samræðan og talsetningin eru fáránleg og hlæjandi, sem skapar enn eitt lag af myndinni sem getur einhvern veginn haldið áhuga þínum. Það gerist í rauninni ekki of mikið héðan í frá, og það gerist frekar hægt, prýtt hneykslan eins og a. nauðgun. Þokukennd aðgerðin er fyllt út (haha!) með hektara af 360 gráðu nektum frá innfæddum og tveimur kvenkyns aðalhlutverkunum, og jafnvel frá skrímslinu sjálfu. Að hann labbar um með útbúið typpið gerir það að verkum að glíman við hann er ógleymanleg fyrir harðjaxlinn hetjuna, en það verður að gera það einhvern tíma og gaman að geta þess að leikstjórinn mun sýna kynfæri hvers sem er á myndavélinni. Besti eiginleiki Devil Hunter er tökustaðurinn. Franco getur verið afskaplega ódýr með byggingar- og söguþætti kvikmyndagerðar, en hann er ekki að rugla í leikmyndum. Þú færð alvöru eyjar, frumskóga, þyrlur og fjöll, allt í breiðtjaldi. Þetta er eitthvað sem er mjög töff að upplifa á þessum tímum vitlausra CGI setta og bakgrunns og ógleði. Á endanum virðast meðmælisvandamál þegar kemur að þessari mynd vera umdeild. Ef þú ert að reyna að sjá öll Video Nasties, verður þú að horfa á þetta einhvern tíma og þú verður eirðarlaus eins og ég var. Ef þér líkar við Franco muntu samt horfa á þetta. Ef þú fellur í hvorugan af ofangreindum flokkum eru líkurnar á því að þú munt aldrei rekist á þessa mynd. Afrit af því eru ekki bara liggjandi og ég gæti varla mælt með því að leita út úr því. Það er Franco. Latur, brjálaður Franco.