Ég sá myndina fyrst þegar hún lenti á bandarískum kapal ári eftir að hún kom út. Það sló litla hausnum á mér, ég var aðeins 16 ára og þetta var fyrsta nýbylgjutónlistin sem ég heyrði, enda var ég strangt tiltekið þjóðlegur, klassískur krakki að alast upp. Tónlistin heillaði mig, eins og ótrúlegt útlit Hazel O'Connor og heillandi söngframmistöðu, og hinn harði en mjúki Cockney-stjóri Phil Daniels stal hjarta mínu. En ég held að uppáhalds persónan mín hafi verið dópaður saxleikari Jonathan Pryce. Hann var svo út í hött í hljómsveitinni og svo meinlaus og aumkunarverður, hann bað bara um samúð. Uppáhaldssenur, frammistaðan þegar ljósin slokknuðu og ástarsenan í lestinni. Allt í lagi, svo myndin er ekki Rósin! En það var virkilega frábært fyrir takmarkaða fjárhagsáætlun sína og fyrir túlkun sína á Bretlandi snemma á níunda áratugnum, sem sprakk af uppreisnargjarnri ungmennum, að leita að leið út úr biðröðinni. Ég fór til Bretlands aðeins nokkrum árum síðar og fannst myndin hafa verið mjög endurspegla andrúmsloftið sem ég fann þegar ég var þar. Ef þú færð tækifæri til að sjá hana. Þetta er frábær mynd, með frábærum flutningi og tónlistin mun slá þig í burtu.