Félagi Quentin Tarantino í glæpasögunni Roger Avary (meðhöfundur í "Pulp Fiction") heldur út á eigin spýtur (Q.T. fer framleiðandi að þessu sinni) fyrir þessa ofsoðnu frönsku spennumynd. Eric Stoltz er Zed, öruggur kexkökumaður sem hefur rak til Frakklands frá Bandaríkjunum að beiðni gamallar vinar. Þar gengur hann í lið með flókinni áhöfn af dópuðum hippum sem, með lítilli eða engri skipulagningu, halda að þeir geti slegið af sér bankahvelfingu fulla af gulli á frönskum þjóðhátíðardegi. Avary hefur endurgert þema ránsins sem Tarantino þróaði svo vel í "Reservoir Dogs", aðeins "Killing Zoe" er ekki nógu gott til að lifa af á styrkleika þessa eina, svo Avary hefur hent frekar fallegri truflun. Julie Delpy er Zoe, nemandi sem skemmtir Zed við komu hans til Parísar. Töfrandi truflun sem hún er vissulega, en ekkert meira. Ég býst við að leikstjórinn okkar hafi viljað bæta öðru sjónarhorni við þetta grunnþema, en því miður hjálpaði flutningurinn ekki til að bæta við þeirri dýpt sem grunnur söguþráður hans þurfti svo sárlega á að halda. Það var aldrei saga í þessari hugmynd, sem var ekkert annað en það, hugmynd. Jafnvel súrrealíska ferð inn í hinar kátu dýfur Parísar er óhugsandi. Ég held að maður yrði að viðurkenna að það væri aldrei mikið um kvikmynd í sögunni um hóp af glæpamönnum sem skutu hvorn annan upp vegna svikins skartgriparáns, það er þangað til þú bætir við flóknum persónum og snörpum samræðum. „Reservoir Dogs“ hafði það, „Killing Zoe“ gerði það ekki. Sterk túlkun Stoltz á hinum vafasömu Zed og vitlausri túlkun Jean Hughes-Anglade á þráhyggjusama hringforingnum gera ekkert til að aflétta málsmeðferðinni. Í stuttu máli sagt, Avary hefur árangurslaust reynt að galdra fram skemmtun úr engu. Föstudagur 15. september 1995 - Astor Theatre