Árið 1976 var vestri orðin úrvinda tegund og framleiðendur þessarar myndar vissu það greinilega. Samt, í stað þess að leggja verkefnið á hilluna og bjarga okkur frá því að þurfa að horfa á það, héldu þeir áfram og tókst það samt. Þeir þurftu greinilega áhugaverðan þráð til að fá áhorfendur til að koma og sjá myndina og ákváðu að gera hana eins hróplega ofbeldisfulla og óþægilega og hægt er. Djöfull virkaði það fyrir The Wild Bunch svo hvers vegna ætti það ekki að virka hér? Auðvitað hafði The Wild Bunch gott af frábæru handriti en handrit The Last Hard Men er venjulegt gamaldags drasl. Það er erfitt að átta sig á því hvað laðaði Charlton Heston og James Coburn að hlutverkum sínum. Heston leikur lögreglumann sem er kominn á eftirlaun sem fer á eftir sloppnum hópi dæmda undir forystu ofbeldisfulls útlaga (Coburn). Veiðin verður enn persónulegri þegar dóttur Hestons (Barbara Hershey) er rænt af dæmdum og sætt kynferðislegri niðurlægingu. Þetta er svo sannarlega blóðþyrst mynd þar sem í hvert skipti sem einhver deyr er hún sýnd í yfir-the-top smáatriðum. Það eru í raun og veru gífurleg vonbrigði, því stjörnupörunin hljómar eins og munnvænleg framtíðarsýn. Það er engin tilfinning um hraða eða brýnt í myndinni heldur. Það tekur heila eilífð að koma sér af stað, en þegar aðgerðin loksins kemur er það áherslan á ógeð. Allt í allt gæti þetta verið versta mynd sem Heston hefur gert. Ég er viss um að þetta er ein af framleiðslunni sem hann er illa við að setja á glæsilega ferilskrá sína.