Fáðu þessa mynd ef það er mögulegt. Þú finnur virkilega góðan flutning eftir Barböru Bach, fallega kvikmyndatöku af virðulegu (og ótrúlega hreinu) en hrollvekjandi gömlu húsi og óvæntan virtúósa flutning "The Unseen". Ég sótti notað eintak af þessari mynd vegna þess að ég hafði áhuga á að sjá meira af Bach, sem ég var nýbúinn að horfa á í "Njósnari sem elskaði mig." Ég elska virkilega klassískar fallegar leikkonur og met þær enn meira ef þær geta leikið aðeins. Svo: við byrjum á fallegum ferskum forsendum. Sjónvarpsfréttamaðurinn Bach gengur út á kærasta og fer að fjalla um hátíð í bæ í Kaliforníu, Solvang, sem fagnar sænskum uppruna sínum með því að halda stóra þjóðhátíð. Hún tekur með sér myndatökukonu, sem er systir hennar, og annan félaga. (Karen Lamm, sem er látin, leikur systur Bachs, og ef þú veist hverjar frægurnar eru sem hver þessara dömu er gift, þá er bara of fyndið að horfa á Bach (frú Ringo Starr) og Lamm (frú Dennis Wilson) fara niður. götu að rífast við systur.)) Engu að síður Óánægða frú Bachs fylgir henni til Solvangs, þar sem hann er ekki búinn að rífast við hana. Það er enn mikil tilfinning á milli þeirra en hún vill ekki horfa á hann rífa sig upp lengur vegna niðurnídds fótboltaferils síns. Konurnar koma til Solvang til að vinna verkefnið fyrir stöðina sína, aðeins til að komast að því að pantanir þeirra voru gefnar einhverjum öðrum. (Kannski til kærasta Bachs, því hugsaðu út í það hvar ætlar hann að vera?). Stelpurnar spyrja í kringum sig en það er bara hvergi að fara. Þeir reyna fyrir mistök að komast inn á gamalt hótel sem nú þjónar aðeins sem safn og grípa áhuga eigandans Mr. Keller (Sidney Lassick), sem ákveður að vera heiðursmaður og hýsa þá á heimili sínu og heimtar að eiginkona hans verði gaman að taka á móti þeim. Ó nei! Næsta sem við vitum er Keller að hringja hvíslaða símtal til eiginkonu sinnar, vara hana við að fyrirtækið sé að koma og hóta að hún myndi betur spila með. Vandræði í paradís! Dömurnar eru spenntar að koma sér fyrir og komast aftur til Solvang til að taka upp myndir og taka viðtal við Svía, en einni stelpunni líður ekki vel. Bach og Lamm skilja hana eftir og velta því fyrir sér með sjálfum sér um frú Keller (leikin á hjartanlegan hátt af fallegu Lelia Goldoni) sem lítur út fyrir að hafa misst bestu vinkonu sína. Talandi um það sem undir veðrinu Vicki rennur úr fötunum sínum og fer inn í góðan heitan pott, án þess að átta sig á því að Keller hefur læðst inn í herbergið hennar til að skoða skráargatið. Hún heyrir í honum, heldur að hann sé kominn til að afhenda lín og þakkar fyrir sig. Lassick stóð sig frábærlega í þessu atriði og tjáði angist feitrar gömul kíki sem fékk ekki nógu lengi að líta. Eftir að hann er farinn, hrapar aumingja Vicki upp í rúm til að fá sér lúr en verður kippt út úr því mjög hratt (í virkilega viðeigandi, ógnvekjandi aðgerð) af einhverju STÓRU sem virðist hafa læðst upp í gegnum grill á gólfinu The Unseen! Lamm kemur næst heim (Bach er úti að klára rifrildi við elskuna sína) og finnur engan í húsinu. Hún veltir disk af ávöxtum í eldhúsinu og á höndum og hné til að safna honum, sveiflast hárið og tísku trefillinn freistandi yfir svarta gólfgrillið og laðar að sér hið óséða aftur! Jæja, um það leyti sem aumingja Lamm er að fá kyrrstöðu sína í eldhúsinu, gerum við afturhvarf inn í fortíð herra Keller og fáum alla söguna af því hver veikur, sadisískur bakgrunnur hans er í raun og veru og hvers vegna konan hans brosir ekki mikið. Bach kemst loksins heim og vill vita hvar vinir hennar eru. Á sama tíma hefur Lassick verið upplýstur um blóðbað síðdegis af grátandi eiginkonu sinni og ákveður að hann megi ekki hleypa Bach út úr húsnæðinu til að afhjúpa leyndarmál heimilis síns. Hann freistar hennar niður í kjallara þar sem síðasta athöfn Keller-fjölskylduharmleiksins opnast okkur öllum. Ég get ekki sagt nóg um Stephen Furst, sem ég hafði aldrei séð áður; það er augljóst að hann vann heimavinnuna sína fyrir þetta hlutverk, að rannsaka samskipta- og tjáningaraðferðir heilaskaða; Bach og Goldoni, hver á sinn fjölbreytta hátt, gefa myndinni bara ljóma. Ekki nóg með það, heldur endar myndin með fullnægjandi upplausn. Engin heimskuleg ódýr bragðarefur, gluggi með augasteinum eða ömurlega klippt horn... Algjör skemmtun fyrir safnið þitt.