John Huston var alvarlega veikur þegar hann náði síðasta afreki sínu, og það er rækilega vitnisburður hans: ósveigjanleg, erfið, þúsund kílómetra í burtu frá æði og tísku, hún mun standa sem besta "síðasta myndin" sem þú getur nokkurn tíma dreymt um. Mjög ströng handrit,engin hasar,engin alvöru hetja,en hópur fólks að takast á við hégóma lífsins, hverfulu árin og dauðann.Flokkurinn blekkir fólk ekki lengi.Satt að segja stafar hlýja og væntumþykja frá söngvunum og máltíðinni, heill með kalkún og búðing.En tíminn hefur að hluta eyðilagt rödd Júlíu, fyrst sprunga í speglinum. Síðan yfirgefur myndavélin herbergið þar sem gestirnir eru samankomnir og leitar í svefnherbergi gömlu konunnar. Vissulega virðist hún hafa verið hamingjusamt líf,en það er líf að enda óumflýjanlega - Myndataka sýnir undir lok myndarinnar Julia á væntanlegu dánarbeði -. Kannski óuppfyllt líf, vegna þess að hún var óuppfyllt, án barna til að halda áfram .Aðeins einhverjir fátækir hlutir,gulleitar ljósmyndir,bibelots og glingur.... En eru vonir og draumar manneskju allir að rætast?Sjáðu Gretta.Hún er gift kona, um þrjátíu og fimm, hún er enn falleg og heilbrigð en hún veit að eitthvað er bilað. Það sem Julia er í dag, hún verður á morgun, þess vegna, í meðvitundarstraumi sínum, fer hún aftur til fortíðar sinnar, aðeins til að komast að því hversu átakanlegar minningar hennar eru: ungur maður framdi sjálfsmorð fyrir hana, tákn um æsku hennar núna Síðasti einleikurinn, ef við hlustum vel á hann, tekur okkur öll þátt í þessum eilífa harmleik, hið dæmda til að mistakast mannlegt ástand, meistaralega lexíu John Huston.