Viðfangsefnið er vissulega sannfærandi: hópur fólks tekur ást sína á leikjum skrefinu lengra með því að búa til falskan miðaldaheim fullan af stríðsmönnum, konungum, prinsum og kastölum. Wargaming er áhugavert fyrirbæri sem kafar ofan í sameiginlega þörf okkar til að „flýja“ frá raunveruleikanum og stundum hversdagsleika tilveru okkar -- eitthvað sem næstum allir geta tengt við. Persónurnar eru fyrirsjáanleg blanda af Lord of the Rings nördum og Star Trek áhugamönnum. Það er nóg til að fá flesta til að horfa. Hins vegar breytist myndin mjög fljótt í sýn innherja á stríðsleikjaspilun með næstum staðalímyndum þumalfingur í nefinu til áhorfenda sem "skilja það ekki". Kvikmyndaframleiðendur virðast taka viðfangsefni stríðsleikja, og þetta tiltekna, of alvarlega frekar en að viðurkenna húmorinn og skemmtunina í því að gera kvikmynd um fullorðna sem drekka sig í miðaldabúnaði og berja hver annan með froðusverðum. Það er frekar erfitt fyrir alla sem sitja ekki við tölvuna sína í 7-10 tíma á dag að spila leiki eða hanna nýjasta stjörnueyðileggjarann ​​að skilja hvað persónurnar eru að tala um og hvers vegna okkur ætti að vera sama. Hins vegar virðist kvikmyndaframleiðendum sjálfum ekki vera sama um að velja að einblína eingöngu á viðfangsefni leiksins sjálfs frekar en að byggja upp sterka frásögn með skýrri sögu sem allir geta skilið. Þar að auki eru persónurnar sjálfar ekki svo sannfærandi og manni leiðist þær fljótt: stórt nei-nei þegar maður er að reyna að halda athygli fólks í 90 mínútur.