Cecil B. deMille, sem tárast í stofu til fangelsis, Manslaughter frá 1922, finnur hina yndislegu Leatrice Joy sem hjartagóða en decadent ung kona með meiri peninga en hún veit hvað hún á að gera við. Kæruleysi hennar leiðir til fangelsisvistar, sem aftur leiðir til endurnýjunar hennar. Thomas Meighan er héraðssaksóknari krossferðanna sem hefur gert það að sinni persónulegu krossferð að koma fram gæsku og hollustu í Lydiu (Joy) en hann dregur sig á hliðina vegna áfengis og þegar henni er sleppt er það hennar að bjarga honum! hljómar ekki svo illa, þú verður svalur af sorglegri framsetningunni. Gæði leikstjórnar deMille eru mjög lítil og hann sýnir enga sérstaka færni sem er einstök fyrir hann. Myndatakan er stöðluð og flöt og klippingin er varla kraftmeiri. Maður gæti auðveldlega flokkað það sem tískusýningu og verið nokkuð rétt. DeMille fær að klæða Miss Joy upp í svo margar mismunandi gerðir af fötum (kvöldkjóla, golfbúninga, bílabúninga, bunka af loðfeldum) að undirtitillinn gæti verið „Fashions of 1922“ Eitt meira vonbrigði en ljósmyndun eða klipping eða leikstjórn er leikarinn, sem er að mestu flatur og viður. Þegar það er ekki, þá eru það bara venjulegar þöglar bendingar, rúllandi augnkúlum, kippingum í augabrúnum og vísvitandi benda og handleggshreyfingar. Það sem hefði verið lífgað upp fyrir nútímaáhorfendur með því að nöldra og tyggja senu á sumum af verstu þöglu myndunum, er hér aðeins leiðinlegt að horfa á. Eini meðlimurinn í leikarahópnum sem nær árangri í hvers kyns afburðum er Lois Wilson, sem er ekki bara falleg heldur er hún fær um að gegna hlutverki sínu á eðlilegan hátt. Hún er sannfærandi og hjartfólgin í grátbroslegum nærmyndum, svo framarlega sem maður les ekki siðferðislega titilspjaldið sem fylgir þegar hún opnar munninn til að tala. Eins og ég sagði, allir aðrir eru í rútínu, Joy, Meighan, jafnvel Julia Faye. Frammistaða hennar hér gefur góð rök fyrir því hvers vegna hún náði aldrei sannri stjörnu. Versti og skemmtilegasti hluti þessarar myndar er þungur siðferðislegi tónninn sem ber í gegnum þetta allt. Persóna Meighans hefur nóg af millititlum þar sem hann dregur áfram um hvernig æsku Ameríku er að hnigna í siðferðilegri afstöðu sinni, og fer beint aftur til rýrnunar Rómar. (setja inn fáránlegt flashback) Siðferðislegri mynd þessarar myndar hefur verið lýst sem viktorískri, en hún er lengra en það. Hún á svo lítið við í raunveruleikanum að ég hef á tilfinningunni að áhorfendur á þeim tíma hafi ekki tekið þessu alvarlegar en nútímaáhorfendur gætu. Þessi mynd er einmitt það sem óvitandi hefur tilhneigingu til að hugsa um sem „dæmigerða“ þögla mynd, með henni fornaldarleg siðferðileg uppbygging, tréleikur og slæm leikstjórn. DeMille sýnir að hann gæti verið hræðilegur leikstjóri, án tilfinninga fyrir takti, staðsetningu myndavélar eða færni í að meðhöndla hvorki handrit né leikara. Ég get ekki ímyndað mér að nokkur sem er með réttu huga taki það alvarlega. Leiðinlegt, hægt og fáránlegt, ég mæli með henni fyrir harðkjarna þögla kvikmynda-dubba eins og mig.