Það er talin tíska að draga fram hvert einasta félagslega mein sem stafar af feðraveldi og yfirráðum karla, hversu vitlaus sem þessi órökrétta „rökfræði“ kann að vera. Hins vegar innan sögu og þema myndarinnar er ekkert grátt svæði og konan sem ætti að vera kölluð andstæðingur myndarinnar er „illmenni sögunnar“. Það er ekki undir neinum kringumstæðum hægt að réttlæta það sem hún gerði. Kynhneigð kvenna er bara efla í þessu tilfelli og hefur ekkert með raunveruleikann að gera. Það eru svik af endanlegri gerð. Maðurinn endaði á því að eyða fjármagni sínu og tíma í eyðslusama uppeldi afkvæma annars manns. Til að toppa þetta allt, þá eru veikustu rökin sem hinar þrjár 'frelsuðu' kvenpersónur í hápunktinum hafa sett fram aumkunarverð. Kynferðislegar þarfir konu eru engin afsökun fyrir hana til að drýgja hór og svíkja mann sinn stöðugt og það sem verra er, það eru engin önnur börn. Þannig að í rauninni hefur líf hans verið sóað. Í sumum samfélögum þar sem réttlætið ríkir enn, leiða slíkar aðstæður til aftöku hinna ranglátu.