Vatn sýnir bágindi indverskra ekkna seint á þriðja áratugnum, segir að lokum að vandamálið sé enn til staðar að mestu leyti með því að gefa tölfræði í lokin, vísar nokkrum sinnum til Gandhi í myndinni áður en loksins er með atriði sem sýnir hann og gerir ekkert sérstaklega nýstárlegt eða ný í myndinni. Já, kvikmyndatakan er nokkuð áhrifamikil en það getur ekki verið sál neinnar kvikmyndar fyrir mig. Indland hefur átt í nokkrum vandamálum eins og margar aðrar þjóðir en það hefur losað sig við mörg af þessum vandamálum almennt. Hvað ef kvikmynd er gerð um kynþáttafordóma í Ameríku á tilteknu ári sem endar með „x fjöldi Bandaríkjamanna upplifir enn kynþáttafordóma í dag“. a) Hvernig væri það viðeigandi, og, b) Hvernig væri eitthvað svo óvenjulegt að vera sýndur í kvikmyndum. Viðhorf sem ég las úr Deepa Mehta viðtali var að þessi mynd er túlkuð sem rödd jaðarsettra alls staðar . Af umsögnum sem ég las alls staðar er það algenga sem ég heyri hvernig leikstjórinn stóð sig frábærlega og var hugrakkur við að koma vandamáli til heimsins. Myndin fjallar meira um ákveðið vandamál sem samfélag stóð frammi fyrir (og hefur losnað við með umbótum almennt). Ég sé ekki neitt jarðarbrot við myndina. Þar að auki skorti myndina sál og færðist á milli söguþráða Chuiyya og Kalyani. Sarala, unga Sri Lanka leikkonan, lék hlutverk Chuiyya frábærlega og það var það eina sem heillaði mig við myndina, því miður.