Ég ætla ekki að greiða yfir augljósa peterbogdanovichian galla TLPS. Þess í stað skal ég kíkja á jákvæðu hliðarnar á þessum ofmetna selluloid pygmy kvikmyndar.1. Peter Bogdanovich tókst að gera kvikmynd sem má þola í heild sinni. Þessi staðreynd ein og sér setur myndina hátt fyrir ofan og alla leið upp á toppinn á lélegri kvikmyndatöku hans.2. Bogdanovich hafði sýnt hversu ótrúlega rausnarlegir sumir heppnir kærastar geta verið með því að deila stórkostlegum líkama Cybill Shepherd (þáverandi stúlku hans) með karlkyns áhorfendum sínum - og ekki bara í einu heldur í tvö skipti. Brava! Ótvírætt hápunktur þessarar kvikmyndahátíðar.3. TLPS hefur varla senu án þess að staðalímynda kántrítónlist drullist í bakgrunninn. (Peter reyndi að koma því á framfæri að myndin gerist í Ameríku Deep South (eins og það væri ekki augljóst að blæðingar) svo hann hamraði á punktinum áfram og áfram og áfram...) Hvernig er þetta kostur, þú gætir spyrja? Jæja, þegar myndinni lýkur loksins og eintóna kántrítónlistin hættir loksins að nudda þreytu hljóðhimnurnar þínar, byrjar þú að upplifa undarlega fögnuð: "Myndin er loksins búin!" Það er hrein gleði.4. Myndin gefur öllum konum sem líta út eins og Cloris Leachman von. Vona að þau geti líka einn daginn hrifsað af sér miklu yngri og jafnvel flottan kærasta.5. Ævisaga Cloris Leachman (sem ég geri mér grein fyrir að er tæknilega séð ekki hluti af TLPS) gefur öllum konum sem líta svona út von um að þær gætu líka einn daginn unnið ungfrú Chicago fegurðarsamkeppni. (Að því tilskildu að þeir eigi nóg af peningum til að múta dómnefndinni með.)(Þú heldur að ég sé að grínast með Cloris sem hefur unnið fegurðarsamkeppni, ha? Sko, skoðaðu ævisöguna hennar og þá sjáum við hver hlær síðast...) 6 Kvikmyndin var tekin í svarthvítu sem hlífði okkur við að sjá andlit Cloris Leachman í upprunalegu, náttúrulegu ódýrð sinni.