Ég veit satt að segja ekki hvar ég á að byrja þegar ég rifja upp jafn ömurlega kvikmynd og Ernest Goes to Africa. Fyrir utan tvö eða þrjú góð hlátursköll sem dreifast um myndina er ekkert jákvætt við þessa og hálfa klukkustundarsóun á tíma og lífi. Það er ótrúlegt að einhver hafi getað safnað saman hópi fólks sem var tilbúið að leika, kvikmynda og klippa þetta rusl, og enn ótrúlegra að þetta er áttunda þátturinn í Ernest seríunni. við sjáum Ernest stilla sér upp við hlið ýmissa afrískra hluta, eins og trégrímur og höfuð afrískra dýra, gera andlit og látbragð sem myndu líklega fá flesta 3. bekkinga til að hlæja. Þessi upphafssena gefur áhorfandanum smekk af tíðum tilraunum Ernest til húmors og sýnir hvernig gamanleikur hans fellur niður í 95% tilvika. Það fyrsta sem sló mig virkilega við þessa mynd er hversu slæmur leikurinn er. Allir í myndinni eru dæmigerðir C-myndaleikarar en Linda Kash stendur upp úr sem sérstaklega hræðileg. Hún er ímynd ofspilunar; allar línur hennar eru fluttar með átakanlega ómannlegri ákefð sem þú finnur aðeins í leikriti á miðstigi. Flestir leikhúsnemar í framhaldsskólum hefðu líklega getað skipt út fyrir þessa leikara og skilað kraftmeiri frammistöðu. Jim Varney sýnir að minnsta kosti einhverja kómíska hæfileika öðru hvoru, en meirihluta myndarinnar virkar hann bara eins og fullkominn þroskaheftur, reynir að vera gamansamur með því að gera heimskuleg andlit og tala mismunandi röddum. Ernest Goes to Africa byrjar í Afríku, þar sem fornleifafræðingur hefur stolið tveimur ómetanlegum gimsteinum frá afrískum ættbálki. Gimsteinarnir leggja síðan leið sína aftur til Bandaríkjanna, þar sem óþekktur maður sést hlaupa frá nokkrum handlangurum í gegnum flóamarkað. Hann felur þá í fötu með „tveir fyrir dollara“ hluti og hleypur síðan af vettvangi. Ernest er að leita að gjöf til að kaupa handa Rene, þjónustustúlku sem honum líkar við, svo hann fer á flóamarkaðinn og kaupir að sjálfsögðu ómetanlegu gimsteinana. Seinna fer hann með þau aftur heim til sín, málar þau og límir þau saman til að búa til jójó. Hann gefur Rene jójóið og hún útskýrir að þau geti aldrei verið saman vegna þess að hann er bara venjulegur shmoe og hún vill ævintýramann. Rene og Ernest eru eltir uppi af handlanginum og eru síðan fluttir til Afríku til að vera fangar. Flest af myndinni er í rauninni ekki skynsamlegt. Þegar Ernest er kominn til Afríku dettur hann út úr vörubílnum sem þeir eru að flytja hann í og ​​lendir í á. Í næsta atriði sjáum við hann sem hindúaþjón sem heitir "Hey You." Húð hans er dökk og hann er með lendarklæði. Í fyrstu hélt ég að Jim Varney væri að leika annað hlutverk í myndinni auk Ernests, en ég þekkti strax fávitaskap Ernest þegar Hey You byrjaði að tala. Önnur sena sem stendur upp úr í huga mér og er algjörlega fáránleg er bílaeltingaatriðið í afrísku óbyggðunum. Rene og Ernest hafa tekið strútsbónda vörubíl og eru eltingarmenn. Ekið er á um tuttugu kílómetra hraða á nokkuð beinum vegi, báðir handlangarnir eru að skjóta á Ernest, sem er aftan á vörubíl strútsbóndans. Ernest er aftur á móti að kasta strútseggjum í handlangana og bílstjóra þeirra. Handlangarnir slógu aldrei Ernest einu sinni í fimm mínútna eltingarleiknum, en Ernest getur bægt þá frá sér með því að lemja þá og ökumann þeirra í andlitið og láta bílinn þeirra sveigjast út af veginum og springa í risastórum reyksúlu. Ég ætti líka að bæta því við að Ernest er að slá eggin, tvö í einu, úr stórum brjóstahaldara. Leikmyndin er líka ótrúlega léleg í þessari mynd. Það er stór hluti myndarinnar þar sem Rene og Ernest ganga um Afríku og reyna að finna siðmenningu. Í gönguferð þeirra sjáum við þá ganga um akra og frumskóga, sem líklega hefði getað verið skotin hvar sem er í Bandaríkjunum. Reitirnir eru einfaldlega látlausir graslendir vellir, án nokkurrar vísbendingar um að vera einhvers staðar nálægt Afríku (þeir hefðu að minnsta kosti getað bætt nokkrum afrískum trjám við á stafrænan hátt í bakgrunni), og frumskógar líta út eins og skógurinn í dreifbýli Connecticut með hauskúpum úr pappa mâchè, vínviðum, og þyrnar hanga af trjám. Samkvæmt IMDb.com var myndin reyndar tekin upp í Suður-Afríku, en ég myndi samt alls ekki trúa því. Myndin heldur áfram og heldur áfram, Ernest brandari eftir Ernest brandari. Restin af myndinni meikar í rauninni ekki heldur sens; Afrísku ættbálkarnir tala allir ensku af einhverjum ástæðum, og Ernest er síðar skorað á "Battle of Truth" af aðalhandlangaranum, sem er skyndilega klæddur í búning sem líkist ninju, en líkist samt að nokkru leyti klæðnaði undirgefinn. . Handlangarinn er með borð með axum, sverðum, hnífum og músum fyrir framan sig, en Ernest er með borð með samloku, bangsa og nokkrum öðrum verðlausum hlutum. Hins vegar vinnur Ernest bardagann og endar einhvern veginn með því að bjarga málunum. Á heildina litið er þessi mynd sársaukafull að horfa á. Ég réð ekki við það í einni lotu; Ég þurfti að stoppa á miðri leið og gera eitthvað afkastamikið í nokkrar klukkustundir til að bæta upp heilafrumurnar sem týndu á meðan ég reyndi að meta húmor Varneys. Þeir ættu í raun að setja almenna viðvörun skurðlæknis á kassann til að láta fólk vita að þeir verða í raun aðeins seinþroska við að klára þessa mynd. Ég verð að segja að af öllum kvikmyndum sem ég hef nokkurn tíma séð, þá kemst engin nálægt því að vera eins aumkunarverð og Ernest Goes to Africa.