Þetta er einn af mínum uppáhaldsþáttum ásamt Mariette Hartley og Robert Lansing „Sandy“ og Agnes Moorhead-and-the-tiny-spacemen þáttunum. Þetta er mikilvægur þáttur, frá miðju ári 1961, á hinu langa kalda stríði sem BNA. var þá flækt inn í. Hin niðurbrotna borgarmynd, fámennur samræður næstum sveltandi persóna, þráðlausir einkennisbúningar þeirra og lágmarksaðgerðin "segir" allt sem segja þarf: fáránleikann í áframhaldandi átökum sem hóta að eyðileggja mannslíf. , nútíma siðmenningu, og allt sem er ljúft og endurleysandi við hana. Þetta er "dæmisaga" vegna þess að hún var gerð á tímum þar sem atburðir urðu öðruvísi, eins og önnur Berlínarkreppan (vorið 1961) og síðari Kúbu Missile Crisis (okt. 1962), það hefði í raun verið sanngjörn mynd af einni af helstu borgum Bandaríkjanna, eyðilögð og full af nokkrum ömurlegum eftirlifendum. Ég lít líka á hana sem „dæmasögu“ vegna þess að hún er ekki aðeins varnaðarsaga, heldur vegna þess að hún er endurlausnasta allra vinsælustu goðsagnanna okkar: hún er ástarsaga sem gerist í ómögulegum aðstæðum og tekur þátt í tveimur mjög misjafnum elskendum.