Þetta kom út árið 1965, en var greinilega skotið á árum áður, þetta er vanhæft lítið glæpa-melódrama með einhverri vanhæfri kynlífsnotkun framan af. Eins og venjulega fyrir grindhouse-myndir af tímum, þá er talsvert mikið af af- og klæðaburði að ástæðulausu ásamt ömurlegri tónlist, pirrandi frásögn og óþægilegri klippingu. Kaffihúsasenan leggur óvæginn grunninn, þar sem við höggva fram og til baka á milli persóna til að forðast í raun að sjá þær segja sínar línur. Allt sem við fáum eru viðbragðsskot við rödd persónunnar utan skjásins! Misty Ayers, sem er 50. aldar, klæðir sig nokkrum sinnum í frönskskertu nærbuxurnar sínar áður en hasarinn byrjar. Henni fylgir stöðugt það sem virðist vera almenn tónlist frá rómantískri yfir í vestræna til móðir-lagar upp réttina, blandað af handahófi til að framleiða, meðal annars, mest spennandi sígarettulýsing sem tekin hefur verið á kvikmynd. Fylgstu með þegar hann slær á það! Fylgstu með þegar hann slær leikinn! Mun hann anda að sér eða verður hann tekinn af Apache? Aðeins tíminn mun leiða í ljós!! Myndin segir frá því hvernig Sally lætur blekkjast til að vinna í hóruhúsi, fellur fyrir dópi og kemst ekki undan. Af einhverjum ástæðum erum við meðhöndluð með einhverjum leiðinlegustu og leiðinlegustu krókum sem hafa skuldbundið sig til að kvikmynda, bókstaflega að gera neglurnar sínar eða prjóna frekar en að skemmta viðskiptavinum. Einhver dásamlega léleg gamanmynd (bjössandi dama drekkur óvart mjólk! Har dee har!) og þögul kvikmyndaleikur hjálpar ekki. Þetta er ein versta kvikmynd í fullri lengd sem ég hef séð, jafnvel á Something Weird Video tjaldinu. Þetta er í raun frekar forvitnileg kvikmynd fyrir þá sem hafa áhuga á sögu kvikmyndagerðar - mjög slæm kvikmyndagerð.