Mel Welles, þú gætir muna eftir honum sem herra Mushnick í Roger Corman's Little Shop of Horrors, leikstýrir þessari nokkuð áhugaverðu en þó algjörlega snúnu sögu af dóttur Dr. Frankenstein sem heldur áfram verki föður síns eftir dauða hans og skapar veru sem er ekki fyrir vitsmunalegan hæfileika eða Líkurnar á því að vera/gera gott heldur frekar fyrir kynþokka þess. Sjáðu til, Tania Frankenstein, þó hún sé læknir og vísindamaður í sjálfu sér, hefur í rauninni ekkert annað að gera en að seðja frumþrár sínar eftir hesthúsastráknum og gera einhvern ofurkynlífsþræl með því að nota líkama hans með frábærum heila manns sem hún gerir. ekki ást. Sagan er vefjaþunn hér og maður fær það sem maður gæti búist við: fullt af hlátri og uppástungum athugasemdum (furðu flest frá kvenkyns aðalhlutverkinu), tæknibrellur sem eru ekki svo sérstakar, leiklist sem skortir dýpt í persónusköpun og í raun ekki mikið aðgerð eða spenna. Og þó að þessi mynd sé næstum hrjóstrug í sambandi við góða frásagnarlist, þá hefur Lady Frankenstein einkennilega nokkrar hliðar sem gera hana áhorfanlega - ekki mjög áhorfanleg en áhorfanleg engu að síður. Ítalska leikkonan Rosalba Neri AKA Sara Bay/Bey leikur dóttur barónsins af yfirvegun og mikilli kynþokka. Hún streymir af löngun og tælingu nokkuð vel. Frammistaða hennar er frekar einvídd en hún er alveg yndisleg og spilar aðeins of vel. Hún er líka mjög opin með frammistöðu sinni ef þú grípur mitt drift. Aumingja Joseph Cotten, sem nú hefur reglu á evrópskum hryllingsmyndum fyrir peninga, leikur föðurinn í stuttri en þó hæfileikaríkri frammistöðu. Hann er stjörnuaðdráttaraflið en er horfinn áður en myndin fer í alvöru í gír. Hvað restina af leikarahópnum varðar er Paul Muller nokkuð áhrifaríkur sem Dr. Charles Marshall, aðstoðarmaður barónsins og aðdáandi dótturinnar um nokkurt skeið. Þegar glæpir og týndir einstaklingar byrja að gerast í þorpinu, byrjar lögreglumaðurinn (ég var ekki að kaupa þetta) Mickey Hargitay að dæla Tania eftir svörum - þrátt fyrir það sem þú gætir haldið að hún sé ekki ánægð. Þar sem myndin missir raunverulega trúverðugleika er á síðasta þriðjungi myndarinnar þar sem grunaða handritið, slök frammistaða og daufleg leikstjórn stefnir allt suður. Veran kemur í ljós og lítur alveg fáránlega út. Myndin endar nokkuð snögglega með einni af fljótfærnislausnum sem voru mjög algengar á áttunda áratugnum. Þótt Lady Frankenstein sé ekki nærri því eins slæm og fráhrindandi og sumir gætu viljað að þú haldir, er Lady Frankenstein sannarlega mjög gölluð mynd með einhverjum öfugsnúinni þó forvitnilegum yfirtónum.