"Margaritas and Cock..."Þessi gríðarlega skemmtilega mynd grípur þig frá upphafsatriðinu og hættir aldrei að skila hlátri, óvart og óvænt snertandi augnablikum. Mér fannst skemmtilegra að horfa á "The Matador" en næstum hverri annarri mynd frá 2005. Þetta er geðveik mynd með ógleymanlegum karakter, leikin til fullkomnunar af Pierce Brosnan.Julian Noble (Brosnan) er leiðbeinandi (hit-man) sem sérhæfir sig í hágæða fyrirtækjatónleikar (að myrða ríka náunga). Hann er líka að upplifa eitthvað í ætt við miðja lífskreppu. Eftir að hafa áttað sig á því að hann á enga alvöru vini, ekkert varanlegt heimili og enga fyrirhugaða framtíð, rekst hann inn á mexíkóskan hótelbar eina nótt og rekst á Danny Wright (Kinnear). er á barmi þess að tapa stóra viðskiptasamningnum sem gæti bara snúið hlutunum við fyrir hann. Honum þykir afar vænt um konuna sína, sérstaklega þar sem þau misstu ungan son sinn nokkrum árum áður. Mennirnir tveir eru krít og ostur, varla sameiginlegt annað en að þeir eru á sama auðn bar eitt kvöldið. Og einhvern veginn verður samtal sem hrindir af stað atburðarás sem mun breyta lífi þeirra að eilífu. Vináttan sem þau mynda minnti mig mikið á Laurel og Hardy. Annar er beinskeytti maðurinn og hinn er þrálátur heimskinginn sem kemur þeim í vandræði. Samspilið er frábærlega tímasett og fínstillt, ekki að litlu leyti vegna frábærrar frammistöðu Brosnan og Kinnear. En ekki mistök... Þetta er kvikmynd Brosnans. Hann innprentar eina eftirminnilegustu og viðurstyggilega viðkunnanlegustu persónu áratugarins. Hann gæti skotið móður þína og beðist afsökunar strax eftir það og þú myndir líklega fyrirgefa honum. Brosnan er kannski fullkominn sjarmör kvikmyndahúsanna, en þetta er yndislegasta og fullkomnasta frammistaða hans til þessa. Ég myndi ekki vera andvígur því að sjá Óskarsverðlaunin kinka kolli fyrir þetta hlutverk. Lítum á eitt atriði þar sem hann horfir augljóslega á menntaskólastúlku með óhreinum hugsunum og segir línuna: „Allt blushy blushy... No sucky fucky“. Hann gerir það með kunnuglega Bond brosinu og tekst að komast upp með það. Honum tekst að segja við ungan dreng: "Segðu mömmu þinni að missa 30 kíló og 20 ár. Komdu svo aftur til mín" án þess að það þyki óviðeigandi. Reyndar lætur það okkur líka enn betur við hann. Og samt tekst myndinni að koma okkur á óvart með nokkrum sannarlega áhrifamiklum atriðum, sem flestar koma undir lokin þegar myndin tekur ófyrirsjáanlegum beygjum. Hins vegar, þegar Julian þumlar í gegnum litlu svörtu bókina sína til að finna einhvern til að hringja í á afmælisdaginn hans, eða þegar Danny og eiginkona hans (Davis) hugga hvort annað í svefnherberginu sínu eitt kvöldið, nær myndin óvænt dýpt tilfinninga."The Matador" er stílhrein og kraftmikil. Það er stöðugt skemmtilegt. Og það inniheldur ferilskilgreina hlutverk Brosnan sem einmana leigumorðingjans sem leitar að eðlilegu, vináttu og leið til að gera að minnsta kosti eitt gott í lífi sínu. Þetta er gimsteinn sem gleymst hefur árið 2005 og þú ættir að leggja þig fram um að sjá þessa mynd eins fljótt og auðið er.TC Candler of IndependentCritics.com