það leiðir hugann að skrifum Stephen King og æskuárunum sem eru minnst af skelfingu frá sögum eins og IT - sem nákvæmlega andstæðan. Það er engin skelfing í þessum æsku sem einhver af vinum - sem eru enn vinir eftir 20 ár - man eftir eða virðist þjást af. Upp í röðinni er öllu lýst sem vinalegu hlaupi, kannski stundum lýst sem að "tína á" einn eða fleiri þeirra, en allt er fyrirgefið. Það er engin *angst* innbyggð þar sem myndin og þátttakendur á efri árum lýsa samböndunum - allt sem við sjáum er ungt fólk sem hefur alist upp og er í grundvallaratriðum sama manneskjan. Þroskaðri, en í rauninni samt sama fólkið, og sömu valdakerfin. Alveg ótrúlegt! Ekki bara fyrir þá staðreynd að fólk getur í raun alist upp tiltölulega óskaddað af samfélagssáttmálum - heldur líka að vinátta geti í raun varað. Að þessu leyti er þessi mynd pínulítil perla - þar sem maður gerir ráð fyrir að þetta hafi verið tilgangur myndarinnar: Portrett af óþvinguðum tilfinningum sem binda fólk saman. Sem, þegar þær eru skoðaðar í andstöðu við kvikmyndir síðari ára sem lýsa myrku hliðum bernskunnar - eru ofbeldishömlunin í Bowling for Combine það sem kemur auðveldlega upp í hugann, en síðan um miðjan níunda áratuginn ásamt vaxandi tilbeiðslu á börnum og æsku (ásamt 1000 auglýsingar, hreyfimyndir og seríur beint að börnum) nokkrar kvikmyndir og heimildarmyndir hafa náð góðum árangri með að lýsa dökku hliðunum á uppvextinum - misnotkuninni, einmanaleikanum, ýtunni til að skara framúr - sem hefur leitt til þess að fullorðnir eru með dimma og snúna huga.Og hér kemur mynd, sem segir: Það ER hægt að eiga hamingjusama æsku, sjáðu hér! Þakka þér fyrir það. EÐA mótvægisblekkingin ...8/10