Augljóslega sá fjöldi umboðsmanna ekki lengra en dollaramerki þegar þeir skráðu viðskiptavini sína fyrir þessa 117 mínútna *mynd* í kurteisið. Vissulega hefði myndin getað verið í lagi ef milljón dollara hefði verið skilin eftir. . Í alvöru. Upphæð ávísunarinnar skiptir ekki máli, vændi er enn vændi og ekkert magn af „ást sigrar allt“ getur breytt þeirri staðreynd að engin hjónabandsheit áttu nokkru sinni að gefa í skyn „fyrir ríkari fyrir fátækari, fyrir pimp sem í trúmennsku“. Ímyndaðu þér söguna að öðru leyti: 2 krakkar, flatir, "örvæntingarfullir" á mörkum og algjörlega heimskir. Þeir lenda í árekstri við auðugan kaupsýslumann. Hjónaband barna er þvingað af ófullkomnum tímum og þeirri staðreynd að eiginmaðurinn er eitthvað tapsár. Sláðu inn herra Tuxedo, sem streymir af sjarma og stöðugleika - sýndarsegul fyrir tifandi líffræðilega klukku - og með honum freistingar, spennu, spennu eiginkonunnar. Hvern mun hún velja? Kannski gæti mér verið alveg sama við þær aðstæður. Eins og er, í hreinskilni sagt, dregur hinn eigingjarni og stjórnsama leikstrákur Redford upp samúðarpersónuna. Kona sem ætlar að selja sjálfa sig snýst bara um það sem strákur á skilið sem mun pimpa konuna sína. Hin ósæmilega uppástunga gerir eiginmanninn að ALVÖRU tapara, skortur á öllum jákvæðum karleinkennum, og gerir konuna að ódýrri lúðri sem tælist af peningum fremur en rugli af annarri hugsanlegri ást, konu sem er sneydd siðferðislegri miðju og sjálfsvirðingu. (leikur, leikstjórn, kvikmyndataka) sem var sóað í þessa mynd -- og hún var tilkomumikil upphæð -- gat ekki bjargað henni frá skvettu en alltof drasli 1 milljón dollara pitch línu. Ef ég sé þennan kalkún í einni brúðarsturtu enn þá ætla ég að steikja hann! (Eða kannski krossa það með Titanic og kasta spólunni í hafið!)