ég trúi ekki hversu heimskuleg þessi mynd er í raun og veru. söguþráðurinn (skrifaður af móður keira Knightley) er það sem eyðileggur myndina til hins ýtrasta. hún er hreint út sagt leiðinleg, fáránleg og meikar nákvæmlega engan sens...þessi mynd var svo léleg að mestu leyti, sérstaklega í upphafi. sagan hélt bara áfram og hélt áfram um hversdagsdaðra þeirra við hvert annað, oft virtist það vera þríhyrningur. í þessari mynd ertu með pirrandi deadbeat par (skáldið og eiginkonan hans) sem eru algjörir fyllibyttur frá upphafi. eiginkonan sefur um hjá öðrum mönnum til að ná endum saman, en skáldið er öfuguggi sem þrífst á ódýru böli og konum. eiginkonan, sem vááááááá, verður of fljótt vinkona fyrrum æskuástmanns síns (leikinn af Keira) verður skyndilega afbrýðisöm, vitandi vel að þau tvö voru elskhugi síðan þau voru börn. eitthvað virðist ekki vera rétt hér....ég meina, komdu... farðu með prógrammið kona! við hverju bjóstu. Niðurstaðan er: Fyrrum elskendur hittast aftur með nýrri konu sem faðmar hana, verður svo afbrýðisöm, svo giftist fyrrverandi elskhugi og eiginmaður hennar öfundsjúkur, sprengir heimili brjálaða drukknu parsins, brjálaður eiginmaður hringir í lögregluna og þau endar með því að fara fyrir dómstóla vegna ákæru um morðtilraun mannsins. þetta er stutt í stuttu máli...þessi mynd hafði sín augnablik eins og gæðin og góðan leik Cillian Murphy, en fyrir utan það trúi ég ekki að ég hafi horft á hana... ég kvartaði yfir henni meðan á myndinni stóð og einhver fjölskylda meðlimir sem horfðu á það með mér sofnuðu. ég ákvað að gefa því séns og ég hefði átt að halda mig við mitt fyrsta innsæi.