Svona kvikmynd sem krefst of mikils af áhorfendum, en veldur samt flestum vonbrigðum. Ég hugsa um mexíkóska fólkið sem (annaðhvort í tilraun til að styðja mexíkóskar kvikmyndir eða tilbúið til að sjá mynd með mexíkóskum toppstjörnum) sá hana, helmingur fólks fór út úr leikhúsinu þegar ég fór að horfa á hana, það er örugglega ekki svona kvikmynd sem maður gæti búist við. Ég hugsa líka um fólkið frá öðrum löndum sem þorði að eyða 2 tímum í að sjá það allt til enda, "þvílík vitleysa". Til þess að skilja Cronica de un desayuno þarf maður að vera mexíkóskur og maður þarf að þekkja lágu millistéttina (eða jafnvel betra, vera hluti af þeim). Það er ekkert tilviljun í þessari mynd, fjölskyldan er og á það sem margar fjölskyldur, að minnsta kosti í Mexíkó, deila. Maður verður að sjá hana með opnum huga til að samþykkja hana algjörlega, þetta er ekki svona kvikmynd sem maður skilur að fullu eftir að maður horfir á hana. Eldri bróðirinn myndi ekki leyfa neinum að sitja í RAUÐA sófanum sínum, systirin gistir sama hvernig hún vill fara, yngri bróðirinn er að fara í skoðunarferð og það eina sem honum er sama um er gula útvarpið, mamman þarf að undirbúa sig morgunmaturinn fyrir fjölskylduna, sama hversu strembið og óþolandi ástandið er. Faðirinn kom aftur eftir hver veit hversu lengi, leyfði móðurinni að lifa ástríðunótt sem einhvern veginn reynist vera augnablik og endar með því að endurtaka öll viðhorf sona sinna... Sögurnar í kringum húsið eru súrrealískar (og myndin líka), töframaður sem leitar að getnaðarlimnum sínum, verksmiðjustarfsmaður og sjálfsvígstilraun hans, lúmskur af kossum kærustunnar, feits manns á reiðhjóli eftir áhugavert samtal um samkynhneigða við systur sína? eiginkonu? móðir?... Tónlistin þykist ekki of mikið en hún nær miklu, ekki meira en sneriltromma, cymbali, einhverja strengi. Takk fyrir það að svona mynd var gerð og gefin út. Ein besta mexíkóska kvikmyndin hingað til!, og ein af þeim sem er minna skilin, jafnvel af Mexíkóum sjálfum, sama hversu auðkennd þeim hefði átt að finnast við hana.