Þetta snýst um ókaldhæðnislegar hugmyndir um að takast á við sektarkennd. Merrill áberar óánægða drenginn til að hætta að „væla“ hans yfir dauða Rennie. Raunverulegir karlmenn í gömlum stíl, hér. Flugslysið og bílslysið sem hrapaði hlýtur að hafa verið áhrifamikið á hvíta tjaldinu. Sagan sjálf, þrátt fyrir endurlitsmyndirnar, spilar þetta beint -- allir sögumenn treysta af okkur (óháð því „sannleikurinn“ eða „ósannleikurinn“ í samræðunni), þannig að það er enginn leikur við áhorfandann um uppbyggingu frásagnar. Þetta myndi verða gróft sniðmát fyrir endursagnir í framtíðinni, eins og „Óttalaus“. Þannig að það eina sem við sitjum eftir með er einstaklingsframmistaða og á því stigi er það best fyrir grínið hans Wynn, sýndar eins manns sýningu.