Eins og hinir mildu risar sem mynda seinni hluta titils þessarar myndar, hefur nýjasta framleiðsla Michaels Oblowitz þokka, en hún er líka hæg og ígrunduð. Síðasta útspil framleiðandans, „Mosquitoman-3D“, átti við sama vandamál að stríða. Það er erfitt að ímynda sér leiðinlega hákarlamynd en þeim tókst þetta einhvern veginn. Eina jafnteflið fyrir Hammerhead: Shark Frenzy var það passable animatronix, sem er alltaf skemmtilegt þegar verið er að fást við undursamlega heima undir yfirborði hafsins. En jafnvel það var ekki nema við hæfi. Léleg einbeiting í sumum senum gerði það að verkum að framleiðslan virtist áhugamannleg. Með höfrungum og hvölum er tæknin allt annað en sóun. Skýjað atriði og of margar nærmyndir af risastórum myndefni myndarinnar gera ekkert til að nýta hina töfrandi þrívíddargetu IMAX. Það eru allt of fáar senur af einhverri dýpt eða afbrigði. Nærmyndir af þessum æðislegu verum líta bara flatar út og oft er bara ein vera á myndavélasviðinu, þannig að það er engin andstæða dýptar. Michael Oblowitz er að reyna að feta í fótspor föður síns, en þegar Shark-Week er kominn á kapal er innhverf og daufleg meðferð hans á viðfangsefnum sínum stöðug vonbrigði.