Ég dýrkaði þessa mynd. Ekki bara vegna þess að ég er mikill aðdáandi Moritz Bleibtreu, þó hann sé í nánast öllum þýskum myndum sem telja. En líka vegna þess að hann er EKKI aðalleikarinn. Aðalhlutverkið er tekið af Barnaby Metschurat, sem var eina ástæðan til að horfa á Juliettu frá 2001, og sem ber þessa mynd á herðum sér. Fjölskylda flytur frá Ítalíu til Þýskalands í leit að "þýska draumnum" (þetta er mín eigin uppfinning og kaldhæðnislegt). ...) af ódýru vinnuafli í stál- og kolaiðnaði. Samt sem áður endar það með því að þeir opna veitingastað og ferðin sem myndin tekur að þessum tímapunkti ein og sér er svo ljóðræn og á sama tíma fyndin og heillandi. Frá þessum tímapunkti er sagan aðallega sagan af tveimur bræðrum þessarar fjölskyldu, Giancarlo (Bleibtreu) og Gigi (Metschurat). Draumur Gigi um að verða kvikmyndagerðarmaður er ógnað af samkeppni við bróður hans og ákvörðun móður hans um að snúa aftur til Ítalíu. Það sem á eftir fer er frábært - og algerlega hlutlaust - yfirlit á hvað lífið getur myndast við valin sem þú tekur. Að lokum segir þessi mynd ekki hvor líf (Gigi eða Giancarlo) var farsælla eða fyllri eða áhugaverðari. Það gefur okkur bara gefandi innsýn í hvernig það hlýtur að vera að leita að sjálfsmynd þegar tvö lönd og hugarfar eiga í hlut. og þetta útlit er ekki knúið áfram af biturð eða fyrirlitningu á hvorugt landið, sem gerir hana að svo frábærri mynd fyrir hvaða land sem er sem takast á við spennuna sem stafar af innflytjendum. Sú staðreynd að leikstjórinn Fatih Akin's flutti til Þýskalands frá Tyrklandi á áttunda áratugnum gefur þessari mynd líka stóran mælikvarða á trúverðugleika hennar og tilfinningalega nákvæmni. Rúsínan í pylsuendanum er frábær frammistaða allra leikara, sérstaklega Metschurat og - þetta þarf ég virkilega að leggja áherslu á - litla drenginn sem leikur ungan Gigi. Frammistaða þess krakka væri erfitt að fylgja eftir af nánast hverjum sem er! Frábær mynd, farðu að sjá hana.