Handrit (David H. Steinberg) virtist í upphafi hafa nokkra snjöllu punkta sem hefðu getað orðið til góðrar rómantískrar gamanmyndar, EN EN EN, ó elskan! Hvað gerðist alltaf í leiðinni???!!!! Ég skal segja þér hvað gerðist. Upphaflega er það (Animal House - 1978) og (Porky's - 1982). Þó það væri langt síðan, en það eru frumkvöðlar, guðfeður nýju tegundarinnar: grófu unglingagamanleiksins. Svo kom 1990. Eftir mikilvæg tilvik sem urðu snilldarsmellir (fráhrindandi er ég að bæta við) eins og (Problem Child - 1990), (Dumb and Dumber - 1994), (The Nutty Professor - 1996) og (There's Something About Mary - 1998) sem ég held að slakari sé fyrir áhrifum, þar var toppurinn á tímum og spámaður næsta tímabils, sá eini: (American Pie - 1999) sem er án efa og óviðjafnanlegt táknmynd tegundar. Eftir það held ég að allar gamanmyndir af því tagi hljóti að vera mjög skítugar, með lofsverðum viðbjóði, til að vera dáðar af unglingunum, annars gæti hún farið úr tísku! Ég tel að (Slackers) hafi verið með snjöllan söguþráð fyrst sem handrit, síðan Framleiðendur þess fengu að bæta við miklu magni af: dónaskap, óþverra, undarlega blygðunarlaust kynlíf sem átti að gera - á þeim tímum - auðvelt eins og pönnukökur! Eins og þeir þurftu að fylla hverja senu af frjálsum þáttum eins og: sjálfsfróun, munnmök, þvaglát .. osfrv bara til að líta a la' mode. Þeir eru algjörlega óþarfa þættir í sögunni en þeir ERU vissulega svo nauðsynlegir til að græða og ná nýjustu tísku í gerð unglingagamanmynda. Vandamálið er hvernig allt þetta hefur þegar komið í stað allra mögulegra gamanmynda í henni. Sum augnablik hennar virtust bókstaflega hræðileg, og eins og þú sérð er málið. Það er allt í útliti (Jason Schwartzman) og frammistöðu; eftirminnilega ógeðslegt til hins ýtrasta. Þannig að metnaðurinn breyttist úr því að vera þessi rómantíska gamanmynd í að gera það sem ekki var gert áður af hreinum skinnmyndum. Að vera meira eins og hryllingur þar sem þú ert að spyrja allan tímann; hvað ljótara myndi gerast? (uppköst, prump, .. osfrv); Þetta eru auðveldasta samsetningin til að búa til gamanmynd nú á dögum. Þó að jafnvel þótt þú hatir hana þá þarftu að elska eitthvað (aðallega fyrir að vera djörf), fyrir mig var þetta aðeins atriði Gina Gershon-myndarinnar. Engu að síður hönnuðu þeir það sem eina heild til að verða svívirðing fyrir svívirðingin, eins og óþekkur draumur unglings. Þó að meirihluti hennar hafi verið nálægt martröð hvers og eins. Það sem gerði mig sorgmædda er að þessi í grunninn var raunverulegt hugsanlegt verk, og ekki önnur ódýr, enn ein heimskuleg gamanmynd eins og hún tókst að lokum að verða. Mundu vel upplýsingarnar um að stela prófinu (fyrstu 2 mínúturnar), þannig að aðal söguþráður myndarinnar (furðulegur að reyna að ná til stelpu með því að kúga flotta stráka) í gegnum mynstur (strákur elskar stelpu, og stelpa elskar annan strák) því bjargaðu því , það er ekkert annað en hreinskilinn skítur. Hún fjallaði um efniviðinn á þann klístraða hátt sem hópur óhreina háskólastráka, sem hafði ekkert annað að gera en að gera dónalegt kjaftæði úr hverju sem er. Það endaði með því að vera, og fyrirgefðu að segja það, brosandi sh*t! Í lok þess sagði það eitthvað (geturðu ímyndað þér!) um hvernig það er tíminn og staðurinn líka fyrir svikarann ​​eða slakan að vinna , alveg eins og þessi gamanmynd sjálf. Það hljómar vel endirinn enn fyrir algerlega aðra betri mynd; sem gæti fullvissað mína skoðun um þennan sem klár.. Einu sinni ! Og það þarf ekki mikið til að skilja að framleiðendur þessarar myndar voru hinir raunverulegu slakari! Kannski er það að vera heimskur leið til að vera klár í Hollywood, en jafnvel þó.. Lokaútkoman hér var ekki að minnsta kosti fyndin í nokkurn skilningi þess orðs. P.S: Handritshöfundur þess (David H. Steinberg), sem skrifaði söguna af (American Pie 2) líka, er með aðalsíðu á IMDb þar sem þú finnur undir „Viðbótarupplýsingar“ hans venjulegu „Plot Keywords“ sem eru : Kynlíf / dónaskapur / Grófur húmor /... Þeir gleymdu bara að skrifa Þvaglát í sturtu eða barka 70 ára konur!