Ég hef aldrei verið mikill Larry Clark aðdáandi, en einhvern veginn hef ég verið dreginn í næstum hverja einustu mynd hans. Núna hef ég gaman af óháðum myndum og ég ólst upp við pönkrokk og ég vil segja að þessi mynd veldur báðum áhorfendum vonbrigðum. Ekki eru öll pönklög með "Oi!" inn í kóra sína, eins og þeir gera í þessari tilteknu mynd. En raunverulega vandamálið við þessa mynd er að hún skiptir um stemmningu á fimmtán mínútna fresti eða svo og skortir hvers kyns samheldni. Clark hefur lifað af því að láta eins og skáldaðar sögur hans séu „hvernig krakkar eru í raun og veru“ og sem slíkur leyfirðu honum tíu mínútna senur af heimskulegum samræðum sem fara hvergi, því það er sú sanna kvikmyndatilfinning sem hann er að fara að. Hins vegar, þegar hann skýtur fáránlega dauðasenu (veljið eitthvað af þeim, nema fyrir upphafshöggið), eru ofstílfærðar tilraunir til þess sem ég geri ráð fyrir að sé svartur húmor algjörlega úr samhengi, fáránlega skotnar (í flestum mál, miklu verri en stúdentamynd) og algjörlega fáránleg hvað söguna varðar. John Cassavettes og "Date Movie" verða lélegir rúmfélagar, þar sem sóknir í síðari stílinn taka þig út úr hvers kyns raunveruleika til að minna þig á að þú sért að horfa á kvikmynd - virkilega, virkilega slæm.