"The Plainsman" táknar leikstjórnarhæfileika Cecil B. DeMille eins og það er ónákvæmasta og óraunverulegt. Það setur upp samhliða samsæri fyrir ekki síður stjörnu föruneyti en Wild Bill Hickok (Gary Cooper), Buffalo Bill Cody (James Ellison), Calamity Jane (Jean Arthur), George Armstrong Custer og Abraham Lincoln til að eiga samskipti, jafnvel þó að Lincoln hafi í raun verið þegar dauður þegar sagan gerist. Öðru hvoru svífur DeMille hættulega nálægt sannleikanum, en svífur jafn auðveldlega frá honum í ósvífið sjónarspil og sýndarmennsku. Myndin er tilraun til að styrkja síðasta afstöðu Custer með haug af skáldskap sem er aðeins lauslega byggður á lífi fólks, sem þegar var framleitt efni og goðsagnir. Sannarlega, þetta er heimurinn samkvæmt DeMille - tíðaranda í annálum skemmtunar, en ansi kjánaleg minjar á nútíma mælikvarða. Flutningur: Miðað við árgang myndarinnar er þetta miðlungs aðlaðandi flutningur, með oft hreinu hvítu og einstaklega traustu svartir. Það er töluvert af kvikmyndakorni í sumum atriðum og fjarvera þess á öðrum augnablikum. Allt í allt eru myndgæðin því nokkuð ósamræmi, en þau eru aldrei öll slæm eða öll góð bara aðeins betri en á miðjum veginum. Aldurstengdum gripum er haldið í lágmarki og stafræn frávik trufla ekki athyglina. Hljóðið er mónó en í góðu jafnvægi. AUKA: Gleymdu því. Það er Universal! NIÐURLÍNA: Eins og gervi-saga máluð á selluloid er þessi vestri sannfærandi og skemmtilegur. Taktu persónurnar og söguna bara með smá saltkorni í sumum tilfellum virðist heil kassi henta betur!