Það verður að viðurkennast að besta verk Harolds Lloyds lauk með síðustu frábæru þöglu gamanmynd hans "Speedy" árið 1928. Eftir það kemur hann inn í hljóðmyndir (eins og Chaplin og Keaton og Laurel & Hardy og W.C. Fields) og gerir betur en Keaton , en ekki eins vel og hinar þrjár. Chaplin var nógu ríkur til að búa til sínar eigin myndir sem framleiðandi (en hann fór hratt yfir myndirnar sínar þannig að það voru fimm ár á milli framleiðslu). Laurel & Hardy voru undir vernd Hal Roach, svo framleiðslustaðlar fyrir stuttmyndir og hljóðmyndir þeirra voru nokkuð góðar. Fields vann fyrst með Mack Sennett, en með Paramount, og var síðan frjáls. Lloyd reyndi leiðina sem Chaplin fór, en með minni árangri. Hann framleiddi sínar eigin myndir, en ólíkt Chaplin átti hann ekki sitt eigið stúdíó. Einnig voru fyrstu tveir kostir hans ekki góðir (sérstaklega "Feet First"). En hann byrjaði að velja skynsamlegra og „Movie Crazy“, „The Cat's-Paw“ og „The Milky Way“ voru allt góðir kostir. Þessir þrír (og hugsanlega "Synd Harold Diddlebock") voru hans bestu hljóðframkvæmdir. Þeir eru allir skemmtilegir, en enginn er með "Safety Last", "The Freshman", "The Kid Brother" eða "Speedy". Af fjórum efstu hljóðmyndunum er "The Cat's Paw" sú umdeildasta. Lausn Ezekiel Cobb til að losa sig við borgina sem kýs hann borgarstjóra er mjög öfgakennd fyrir smekk ársins 2005. Eða er það? Þegar kvikmynd er gerð ræður því hver pólitíkin er: "The Cat's Paw" er frá 1934. Á öðru ári Roosevelt New Deal (sem sjálft var frekar umdeilt vegna þyngri þátttöku stjórnvalda) sáu kvikmyndaáhorfendur myndir eins og "Gabriel Over the White House" og „The Phantom President“, þar sem leiðtogar okkar gerðu aðgerðir utan stjórnarskrár til að losa þjóðina við innri óvini (og knýja fram afvopnun um allan heim). Jafnvel Cecil B. De Mille lenti í þessu með "This Day and Age", þar sem hópur unglinga notar rottur til að þvinga glæpamann til að játa glæpi sína. Fyrir okkur, beiting ofbeldis til að þvinga hvern sem er (jafnvel fullt af bröndurum) og boodlers eins og gengi Alan Dinehart) að játa er fráhrindandi. Enda hefur Hæstiréttur verndað okkur fyrir játningu með nauðung. Það sem við gleymum er að umbæturnar sem við erum að hugsa um áttu sér ekki stað fyrr en Warren Court og Burger Court gerðu þær. Til dæmis, þrátt fyrir að álit herra Sutherlands dómara í Powell ("Scottsboro Boys") málinu frá 1932 tryggði að allir sakborningarnir hefðu rétt til að verjast, stækkaði Gideon gegn Wainwright þetta ekki til að skipa sakborningum fyrir dómstólum fyrr en 1962. Miranda Case, með það sem nú er vel þekkt viðvörun gegn sjálfsákæru er frá 1963. Ekkert slíkt var talið nauðsynlegt árið 1934. Ef þú rannsakar aðrar kvikmyndir frá tímabilinu til 1954 (og jafnvel til 1960) er brögðum beitt til að fá játningar - Kirk Douglas játar glæpi sína fyrir framan vitni í "I Walk Alone" á meðan Burt Lancaster heldur byssu að honum. Þegar Lancaster fer, hlær Douglas um að játa undir þvingun, aðeins til að sjá að byssan er afhlaðin. Allt í einu áttar hann sig á því að (löglega - árið 1948) hefur hann játað þvingunarlaust. Hata að segja það við alla borgaralega frjálshyggjumenn sem lesa þessa athugasemd, en það sem Cobb/Lloyd gerir við Dinehart og félaga hans í niðurlagi "The Cat's Paw" var ekki aðeins löglegt, heldur hefði það leitt til fangelsisdóma þeirra árið 1934. Við getur kallað það þungt, fasískt eða hræðilegt, en það hefði virkað löglega þegar það var hugsað upp.