Að vísu voru væntingar mínar frekar litlar þegar ég fékk tækifæri til að sjá þessa hræðilega alræmdu goðsögn um kvikmynd. Þeir voru ekki nógu lágir. Scholckmeistarinn Roger Corman fékk einhvern veginn réttinn til að framleiða Marvel-teiknimyndasögupersónurnar seint á níunda áratugnum eða snemma á níunda áratugnum og afhenti hann Oley Sassone, en leikstjóri hans hefur að mestu verið í skemmtilegum sjónvarpsþáttum eins og 'Hercules' og 'Viper'. Með áætlaðri heildarfjárveitingu upp á 1,5 milljónir dollara var hún framleidd, tekin og gefin út í stutta stund á myndbandi og síðan sendur í auðn gleymdra kvikmynda. Þar hefði það átt að standa. Hins vegar, eins og bananahýði í vaudeville-leik, situr þessi "Fantastic Four" úti í eternum og bíður þess að valda hneyksli fyrir þetta sjaldgæfa fólk sem er svo óheppið og nógu vitlaust til að stíga á það. Ef þú hefur einhvern tíma heyrt um þessar teiknimyndasögupersónur veistu við hverju þú átt að búast. Þeir sem gerðu þetta voru mjög trúir heimildarmönnum og það er það eina sem þeir eiga heiður skilið fyrir í þessu misskilningi. Þetta sýnir uppruna hetjuhópsins sem þróar ofurmannlega krafta þegar hlífin á tilraunageimfari þeirra nær ekki að vernda þá fyrir geimgeislun. Reed Richards (Alex Hyde-White) þróar hæfileikann til að teygja líkama sinn og verður „Mr. Frábært'. Kærasta hans, Sue Storm (Rebecca Staab) getur orðið ósýnileg og bróðir hennar, Johnny (Jay Underwood) getur af sjálfu sér valdið því að eldur blossar upp úr líkama hans. Loks fær Ben Grimm (sem er „sem kennd er við“ bæði Michael Bailey-Smith og Carl Ciafarlio) ofurmannlegan styrk þegar húð hans stökkbreytist í klettalíkan hýði og er þá nefndur The Thing. Það er formáli sem setur fyrrum bekkjarfélaga Reeds, Victor von Doom (Joseph Culp) til að verða óvinur þeirra, Dr. Doom, sem skipuleggur skemmdarverk á geimflugi Fantastic Four sem hefndarverk fyrir meiðsli sem hann kennir Reed um. . Það er uppsetningin, síðan uppgötvun kraftanna, opinberun illmennisins og á endanum bardagi í hámarki. Það eru fleiri smáatriði við illa skrifaða handritið, en þau eru hverfandi. Þetta er kvikmynd sem var gerð einfaldlega vegna þess að höfundarnir (ég nota það í tæknilegum skilningi orðsins. Það er ekki mikið af skapandi hugmyndaflugi á starfa hér.) hafði lagalegan rétt til þess. Söguþráðurinn mun án efa endurspeglast í væntanlegri útgáfu sem Tim Story mun leikstýra árið 2005, en að takast á við stórt tæknibrelluverkefni á borð við þetta án sambærilegrar fjárhagsáætlunar eða hæfra leikara flokkast undir geðveiki í kvikmyndum. Hvaða tæknibrellur eru til eru aðallega handteiknaðar eða einfaldar myndavélarbrellur sem hafa verið til frá dögum upprunalega „The Great Train Robbery“. Þegar helmingur hápunktsbardagans snýr aftur yfir í hreyfimyndir á fullu, er þér næstum létt yfir því að horfa á teiknimynd í stað aumingja leikaranna sem voru fordæmdir að vera í þessu verkefni. Það er mjög lítið samræmi í stíl í þessu rugli líka. Flestar senur eru annað hvort teknar flatar í tiltækum ljósum eða villtum grunnlitum og einu klæddu settin eru augljósu Sci-Fi verkin. Það er myndavélavinna, en það er aðallega bara að halda persónunum í miðju á skjánum og lágmarksupplýsingar streyma til áhorfenda. Breyting felur í sér að skilja eftir aukalínur og nota augljósar þurrkur (á einum tímapunkti eru jafnvel umskipti með miðju númers 4). Klippingarsnúningar eru jafnvel notaðir til að bæta við lélegum tæknibrellum þegar The Thing umbreytist. Eina atriðið þar sem mótunartækni var tekin í notkun var átakanleg aðeins vegna þess að hún var svo jákvæð stökk upp í gæðum. Takmörkuð myndavélavinna er ekki ófyrirgefanleg. Í 'Clerks' eru aðeins helstu hreyfingar myndavélarinnar notaðar og það er nánast enginn stíll. Það virkaði fyrir myndina vegna þess að það var um fólk sem hafði engan stíl í lífi sínu og það var í samræmi. Kevin Smith lét aldrei ná yfir tök sín. „The Blair Witch Project“ olli því að sumir áhorfendur þjáðust af ferðaveiki af hinu rykfallna handheldu efni sem setti gerviheimildarmyndina saman. Þegar öllu er á botninn hvolft var þetta áhrifaríkt verk um skelfinguna við að týnast og verða niðurdregin af ógnvekjandi aðstæðum. Það er engin tilfinning fyrir sögu eða þema hér, hvorki á tölulegu né sjónrænu stigi. Með þessum „Fantastic Four“ færðu aldrei meira en óvart hlátursköst að því að kvikmyndaframleiðendur og flytjendur virðast í raun og veru vera að reyna að keppa við aðrar teiknimyndasögumyndir með þessari illa útfærðu færslu. Sérhver kvikmynd felur í sér mikinn tíma og vinnu. Það er bara svo leiðinlegt að svo miklu af hvoru tveggja hafi verið hellt í svona verkefni. Ef þú ert einn af þeim sem tóku þátt í þessu, þá var þetta líklegast gert sem skref á vegi (vonandi bætts) kvikmyndaferils. Allir vita um að taka störf til að nýta það sem virðist vera tækifæri. Fyrir þá sem eru forvitnir um að horfa á þessa mynd er ráð mitt að gera það aðeins með vinahópi (svo þið getið allir bent og sagt "þið horfðuð á hana líka") sem hafa verið varaðir við upplifuninni (svo enginn slasist frá áfallinu), og kannski geturðu fundið upp á drykkjuleik til að lina sársaukann á milli slysahlátra.1 af 10