Hvað er besta myndefnið? Óskarsverðlaunin hafa fengið mikið á sig fyrir að verðlauna ofblásin gleraugu sem hafa elst illa og hunsa „æsifréttamenn“ sem myndu verða guðdómlegir á næstu áratugum. Það var ekki vegna þess að Hollywood var á móti list eða sköpun. Óskarsverðlaunin eru valið af iðnaðinum sjálfum og þess vegna, að minnsta kosti á klassískum tímum, höfðu þau tilhneigingu til að verðlauna mesta samstarfið, tilkomumestu fundi skapandi huga. Arthur Freed einingin hjá MGM hafði verið á leiðinni til Óskarsverðlaunaheiður í nokkur ár á þessum tímapunkti; það var aðeins tímaspursmál hvenær Freed, með aðstoð sinn sterkasta leikstjóra Vincente Minnelli og bestu tónlistarstjörnur bransans, myndi landa bestu myndinni. Freed hafði að öllum líkindum gert meira til að hækka stöðu söngleiksins en nokkur annar, hannað myndir sem fléttuðu saman sögu og söng án þess að glata kraftmiklu sjónarspili sjöunda áratugarins. Aðalatriðið með Freed söngleiki er að textar laganna, ólíkt þeim sem eru í Hammerstein eða Lerner, þurfa ekki að segja eða jafnvel tengjast sögunum. Það sem skiptir máli er að tónn lagsins og framsetning þess passi inn í uppbyggingu myndarinnar. An American in Paris var sá fyrsti af þremur Freed söngleikjum (hinir tveir eru Singin' in the Rain og The Band Wagon) sem tók núverandi klassískar tölur úr upprunalegu samhengi og lét þær vinna í algjörlega óskyldri sögu. Orðin passa ekki við söguþráðinn, en venjurnar passa við sýninguna. Svo þegar Gene Kelly syngur I Got Rhythm hefur hann ekki einu sinni eignast stelpu ennþá, en hvernig það er gert með frönsku krakkana sem taka þátt er frábær persónusköpun og hressilegur tónninn og dansinn gefur myndinni smá lyftingu það þarf á þessum tímapunkti. Bandaríkjamaður í París notar líka reglubrotið sem leyfilegt er í tegundinni til að bæta við litlu óhefðbundnu flugi til að segja söguna, eins og röð dansa sem fylgja lýsingunni á persónu Leslie Caron. Og hvaða betri leikstjóri fyrir þetta verkefni en Minnelli , sjálfur málari og píanóleikari? Á þessum tíma var í raun enginn sem hafði betri tilfinningu fyrir Technicolor. Þó að sumir leikstjórar myndu metta hverja senu í einum lit eða fylla skjáinn með áberandi tónum, er litasamsetning Minnellis þétt stjórnað en lítur aldrei út fyrir að vera þvinguð. Í upphafssenunum eru tónarnir frekar daufir, en ekki dapurlegir, og sérstaklega er fjarvera rauðs. Á fundi Oscar Levant og Georges Guetary á kaffihúsinu eru nokkrir fleiri líflegir tónar kynntir. Síðan, á meðan á fyrsta söngleiknum stendur, kemur „By Strauss“ Minnelli smám saman með rauðu borðdúk, fullt af rósum þar til það dregur að lokum yfir, eins og lagið hafi vakið litasamsetningu myndarinnar. Fyrir flest lögin eru litirnir eins flóknir dansaðir og fólkið. Hins vegar, í sumum númerum, eins og "Tra-la-la" heldur hann tónunum óbreyttum og opnar þess í stað rýmið eftir því sem lagið bólgnar upp og persónurnar verða líflegri. Akkillesarhæll Ameríkumanns í París er þess sögu. Mér persónulega finnst rómantíski vinkillinn sérlega ósmekklegur, spila eins og hann gerir eins og síðasta húrra fyrir kvenhatandi ástarsögunum sem ríktu á þriðja áratugnum; einbeittu, sjálfstæðu konunni er hafnað á meðan hógværa, fíngerða stúlkan er áreitt til að elska hetjuna. Jafnvel þó þér sé sama um það, þá er erfitt að tengjast sögunni tilfinningalega vegna þess að lögin og dansarnir falla sífellt í skuggann. Berðu þetta saman við Singin' in the Rain, sem hefur í raun ekki eins miklar rútínur eða eftirminnilegar leikmyndir og An American in Paris, en það hefur sigursöguþráð. Singin' in the Rain var gleymt á Óskarsverðlaunahátíðinni 1952, en samt er litið á það sem klassík í tegundinni í dag. En ég held að fólk gleymi því stundum að kvikmyndagerð er alltumlykjandi mynd af sjónrænum afþreyingu, ekki bara leið til að segja sögu. Bandaríkjamaður í París er ekki djúpur eða grípandi eða tárast í tárum en eins og ákveðin DeMille mynd sem vann efstu verðlaunin árið eftir, er þetta vissulega frábær sýning.