Kvikmynd svo óörugg að höfundarnir vonuðust kannski til að mjólka upprunalegan klassískan film noir titil, „Farewell My Lovely“, og héldu að hinir trúuðu myndu gera ráð fyrir að þetta væri endurgerð. Persónurnar eru svo ljótar og óaðlaðandi að þær verðskulduðu kaldar móttökur þegar þær voru fyrst gefnar út. Tíminn bætir aðeins við fáránleikann. Þar sem hann hafði ekkert af sviksemi, kvikmyndatöku, örvæntingu eða örvæntingu klassísks noirs byggðist hún í staðinn á flókinn og tilgangslausan glæpasögu sem hefði auðveldlega leitt til nokkurra handtaka innan nokkurra klukkustunda. Eins og það væri ekki nóg þá varpaði hún fram algerlega kynlausri tilraun til erótík þar sem að minnsta kosti einn þátttakenda hafði ekki nennt að baða sig í nokkra daga. Þetta gerði þetta rugl bara enn sársaukafyllra að horfa á. Finndu góðan klassískan film noir frá fjórða eða fimmta áratugnum í stað þess að eyða tveimur tímum í þessa bilun.