Veldu staðalímynd, hvaða staðalímynd sem er (hvort sem er kynþáttur, kynferðisleg, menningarleg osfrv.), og ég veðja að þú munt finna hana í Wassup Rockers. Heldurðu að allir rómönsku táningsdrengir séu heimskir, loðnir, orðlausir og óhreinir vandræðagemlingar? Eru rómönsku stúlkur kynlífsbrjálaðar, auðveldar, rasslausar druslur? Vilja blökkumenn allir hefja slagsmál og bera byssur? Halda allir samkynhneigðir þemaveislur með bleikum drykkjum og biðja unga stráka að módel fyrir sig? Eru allar hvítar unglingsstúlkur ríkar, fastar prinsessur sem leiðast hvíta unglingsstráka og eru að leita að einhverju aðeins hættulegra? Ef þú svaraðir „já“ við einhverri af fyrri spurningunum ertu, vinur minn, ofstækismaður, og þú munt ELSKA Wassup Rockers. Leikstjóranum Larry Clark finnst gaman að hneyksla áhorfendur sína (ég var 15 ára í fyrsta skipti sem ég sá Kids og Ég held að það sé ástæðan fyrir því að ég er ennþá mey), en Wassup Rockers er ekki átakanlegt það er bara slæmt. Hann reynir að vera pirraður og raunsær með lágmarksmyndum sínum og nærmyndum af líkamshár, en þessar persónur og þessi saga eru algjörlega óraunhæf. Einfaldlega sagt, Wassup Rockers er fantasía unglingsstráka. Hvaða 14 ára strákur vill ekki vera skautahlaupari sem lendir í vandræðum, skellir í partí, drekkur 40s og er sagt af heitu, ríku, hvítu stelpunni að óumskorið getnaðarlim hans „liti hættulegt út? Fyrir utan þessa lýðfræði þá veit ég í rauninni ekki hver á eftir að hafa gaman af þessari mynd.