Ég horfði á FIDO á einhverri kvikmyndarás og ég verð að segja að ég er strax orðinn aðdáandi. Myndin líður eins og teiknimyndasögu sem fangar fullkomlega útlit og tilfinningu súrrealíska fimmta áratugarins, þú veist hinn heilnæma áratug þegar þeir dönsuðu við Elvis á meðan þeir vörpuðu kjarnorkusprengjum í eyðimörkinni bara fyrir andskotann. Fólk var svo barnalegt þá að það er ógnvekjandi og tilhugsunin um að þessum hreinu klipptu fólki myndi finnast eðlilegt að hafa uppvakninga sem gæludýr virkar í raun hér. Kuss fyrir þessa kanadísku framleiðslu, litríku, skörpum kvikmyndatökunni og frábæra leikarahópnum, þar á meðal Carrie Anne Moss, Billy Connolly, Henry Czerny og krakkinn. Það er synd að þessi mynd hafi ekki náð meiri vinsældum. Það átti skilið meiri viðurkenningu. Það er miklu betra en efni frá Tim Burton eða SHAUN OF THE DEAD teymið. Jæja. Það er engu að síður strax klassískt.