Þegar ég kíkti fyrst á Happy Birthday to Me, skoðaði ég tímamælirinn til að sjá hversu löng myndin væri. Ég var hissa á lengdinni. Bæði teiknimyndir og hryllingsmyndir eiga það sameiginlegt að vera: athyglisbrestur valinna áhorfenda og ætti að vera um 90 mínútur eða rétt. Allt meira, og þú munt missa megnið af áhorfendum þínum. Þessar 110 mínútur, eða 20 mínútur yfir blómaskeiðið, voru mikið vandamál fyrir mig. Ég myndi vilja meina að helmingur þessarar myndar hefði verið hægt að klippa út, en ég væri of örlátur til að segja það. Farðu á undan og horfðu á hana og segðu mér hversu mörgum atriðum hefði verið hægt að breyta, jafnvel án þess að vera kvikmyndameistarar. Burtséð frá heimsókninni var myndin fyrir neðan meðallag. Það eyddi öllum tíma sínum í að reyna að vera þessi mikla ráðgáta um hver af „elítunni 10“ er að drepa vini sem eftir eru. Að mestu leyti gera þeir það ekki bara of mikið, heldur þysja þeir inn andlit og segja nokkurn veginn "Þetta er þessi gaur! Nei! Þetta er þessi stelpa!" Þú munt eyða meiri tíma með myndavélina í að villa um fyrir þér en að njóta kvikmyndarinnar í raun. Og ekki koma mér af stað í leiklistinni. Allt í lagi, það kom mér af stað. Ég þurfti að hlæja í byrjun þegar ég reyndi að muna hvort Melissa Sue Anderson lék persónuna sem blindaðist á Little House on the Prairie (síðar sönnuðu rannsóknir að grunur minn væri réttur) því alla leiðina í gegnum þessa mynd leit hún í raun út fyrir að vera blind. Skrýtið, sem rótgróin leikkona hefði hún átt að vera best í hópnum, en reyndist verst. Restin af starfsfólkinu, fyrir utan Ann (Bregman), var líka ansi léleg, en hún, eh, tók kökuna. Myndin byrjar með tíu vina hópi og einn er strax drepinn. Það hugsar varla tvisvar um hvarf þessa "kæru" vinar svo þeir halda áfram glaðværa leiðina. Hægt og rólega, þá hraðar, birtast opinberanir um fortíð Virginíu (Anderson), aðalpersónunnar, og sálfræðinginn hennar, sem er aðeins persónulegri (OG ALLIR 24/7, greinilega) en flestir skreppa saman. Á sama tíma eiga sér stað fleiri og fleiri dauðsföll. Það sem er fyndið er, rétt eins og fyrsta „hvarf“, því fleiri „bestu krumpur“ hverfa, því minna er hinum sama. Jú, þeir gefa nokkrar sekúndur af útsendingartíma til að segja "Vá, (þessi manneskja) myndi bara ekki hlaupa burt" o.s.frv., en þá eru þeir aftur í kynlífsháttum sínum. Og talandi um það, þá er það líklega vegna hræðilega handritsins, eða kannski var það ég sem var að missa áhugann á mínútu 30, en það var mjög erfitt að fylgjast með hverjum líkaði við hvern úr hópnum þar sem þeir virtust allir vera bólfélagar í næsti eða einhver yrði annað hvort brjálaður út í MAX af öðrum og bestu vinir næsta atriði. SJÁ: hrollvekjandi gaurinn sem geymdi mús/rottu í vasa sínum bókstaflega og var augljósasti grunaði. Ég er að gefa myndinni of mikið kredit (og tíma,) en hvernig hann varð hluti af "elítunni 10" mun ég aldrei vita. En ég vík frá mér, það er ráðgáta hér. Af hverju eru þessi börn skotmörk? Hvers vegna heldur Virginía að hún hafi drepið einhvern, þegar það var aldrei sannað ('þar til í lokin) að einhverjum þeirra hafi í raun verið slátrað? Og hvers vegna myndi stiklan og plakatið halda því fram að þessi morð væru „Sex af furðulegustu morðum sem þú munt nokkurn tíma sjá“? Djöfull, jafnvel fyrir 1981, höfðu flestar af þessum verið sýndar í einhverri af fyrstu tveimur myndunum á föstudaginn 13. fyrir tilviljun, föstudagurinn 13. Partur 2 var gefinn út 2 vikur til hamingju með afmælið til mín. Kannski eru þeir að tala um þegar þeir tóku það upp mánuðum áður, en komu of seint í veisluna. Þegar „leyndarmálin“ koma í ljós, treystu mér, þú verður að spóla 3-4x til baka til að fá hláturmilduna og ósamhengislegar hvatir, og jafnvel þá, settu textana á til að ná öllum orðum muldra fórnarlambsins/morðingjans. Jafnvel þótt þú fáir fyrsta skiptið, þá er þetta ótrúlega svívirðilegur og fyndinn lokaþáttur. Það er næstum þess virði að horfa á alla myndina aftur, en sem drykkjuleik. Þessa afmælissamkomu ætti að forðast. Þetta er hræðilegt og órökrétt frumhandritsuppkast vinsamlegast, vinsamlegast vitið að það þarf margar endurskrifanir áður en hlutverk myndavélarinnar er, það inniheldur hvort sem er undir leiklist eða öfgafullan yfirleik og það er 100% óraunhæft hvernig fólk bregst við við óvenjulegar aðstæður.Athugasemd: Þegar ég var krakki, eða segjum 10-11 ára, ég elskaði hryllingsmyndir. (Geri það samt, einkennilega. Ákveðnar sektarkenndar skemmtanir, en þær verða sífellt erfiðari að horfa á eftir því sem árin líða.) Við fengum okkar fyrsta myndbandstæki og ég tók upp jafnmargar hryllingsmyndir utan netsjónvarps (eða REDITAR ÚTGÁFA). Allt sem ég man af Happy Birthday to Me er að fá síðustu 10 mínúturnar á spólu, sem hræddi mig til dauða og augljóslega gaf upp stóru ráðgátuna um hver morðinginn var. Jafnvel þó ég hafi séð aðrar klippur af þessari mynd held ég að þetta sé fyrsta áhorfið í fullri lengd sem ég hef fengið. Sem betur fer særði þessi hræðilega mynd mig ekki sem barn. Ég er eldri núna og get tekið þetta rusl. En aldrei aftur.Side Note 2: Sem sagt, þetta klikkaða "Happy Birthday to Me" lag sem spilað var í lokaeiningunum (og sem skor í gegn) læðist enn gríðarlega úr mér. Ég býst við að þessi mynd (eða síðustu mínúturnar) hafi haft áhrif á æsku mína. Skammastu þín, Melissa Sue Anderson!