Það voru ránsmyndir á undan þessari, og reyndar voru myndir eins og Rififi augljós áhrif á hana - en Rauði hringurinn er meira en bara enn ein færsla í offjölmennri tegund og með þessari mynd hefur leikstjóranum Jean-Pierre Melville tekist að skapa eitthvað sem bæði gleður á yfirborðinu og gefur áhorfendum sínum eitthvað til að hugsa um. Að vera svalur er jafn mikilvægur eiginleiki nútímaglæpamyndarinnar og byssur og glæpamenn, og Melville kemur því til skila með þessari mynd í hópi; Tónn myndarinnar er líka mjög afslappaður og Melville leyfir megninu af myndinni að kúla undir svölu ytra byrðinni. Sagan hefur mörg sjónarhorn en aðalpersónan er Corey - þjófur sem er sleppt úr fangelsi. Lausn hans er sleppt samhliða flótta hins alræmda morðingja Vogel, sem rennur undan nefi Mattei lögreglustjóra í lestarferð. Það fyrsta sem Corey gerir þegar hann er látinn laus er að stela peningum frá fyrrverandi yfirmanni sínum Rico, og það seinna sem hann gerir er að ráða Vogel og brýni til að hjálpa honum að ná gimsteinaráni. En Rico og lögreglan eru heit í skottinu á þjófunum...Myndin er boltuð saman af fjórum frábærum miðlægum sýningum. Alain Delon er rólegur og úthugsaður sem andhetja myndarinnar á meðan Gian Maria Volontè lítur út fyrir að vera ægilegur í hlutverki morðingjans á flótta. François Périer er líka góður sem vafasamur klúbbeigandi, en hin raunverulega frammistaða kemur frá André Bourvil í hlutverki hans sem lögreglustjóri. Myndin tekur tæpa tvo og hálfan tíma og er ekki beint spennuferð. Hins vegar heldur leikstjórinn hlutunum áhugaverðum með því að halda aðgerðinni einbeitt að mikilvægu þáttunum. Myndin inniheldur að vísu glæpamyndir eins og tökur, en þeim er haldið í lágmarki. Fyrstu tveir þriðju hlutar myndarinnar eru í raun bara að byggja sig upp í spennuþrungna ránsfenginn undir lokin. Rififi var frægastur fyrir ránsferli sitt - flókið hannað atriði þar sem enginn talar orð. Ránið í þessari mynd er svipað að því leyti að hún er líka orðlaus og ég verð að segja að mér fannst atriðið frekar í Rififi; en leikstjórn Melvilles og rólega og yfirvegaða útspilið gerir gott úr því. Myndin stefnir í spennandi hápunkt sem klárar þetta allt saman ágætlega. Á heildina litið gæti þetta ekki höfðað til allra glæpamyndaaðdáenda þar sem hasarinn er meira en svolítið hægur; en Rauði hringurinn er frábær mynd og á skilið orðspor sitt sem meistaraverk.