Deliverance er heillandi, áleitin og stundum jafnvel truflandi saga eftir James Dickey, breytt í snilldarmynd eftir John Boorman. Hún fjallar um fjóra kaupsýslumenn, knúna af karlmennsku og macho-hegðun, sem eyða kanóhelgi hátt uppi í fjöllum. Þarna uppi standa þeir frammi fyrir hverri myrkustu hlið mannsins og hvers kyns verstu tegund af mannlegri eymd...fátækt, galla og jafnvel líkamlegri áreitni! Þessir fjórir menn ætluðu að ferðast niður ána í ævintýri og spennu en ferð þeirra breytist fljótlega í ferð um ofbeldisfullt og leynt fjallaland, algjörlega fjarlægt hvers kyns siðmenningu. Allir þessir þættir gera Deliverance í raun að einni martraðarkennustu mynd sem ég hef séð. Nánast allt sem kemur fyrir þessa menn, þú biður um að þú lendir aldrei í svipuðum aðstæðum. Hreint talandi kvikmyndahús, Deliverance er líka mjög mikilvæg mynd. Besta mynd John Boormans (nát á eftir Zardoz og Excalibur) var - og er enn - mjög áhrifamikil mynd og hún inniheldur nokkrar eftirminnilegar senur sem þegar komu fram í óteljandi öðrum kvikmyndum. Hugsaðu bara um hið frábæra „Duelling Banjos“-tónlist og auðvitað ógleymanlega samkynhneigða „squeal like a pig“ nauðgunarsenuna. Allir leikararnir skila (haha) fullkomnum leikaraframmistöðu. Sérstaklega Jon Voight. Kvikmynd sem verður að sjá!!