Hinn ofbeldisfulli dauði Fernando Ramos Da Silva aðeins átta árum eftir að þessari mynd lauk, eykur aðeins á áhrifaríkan boðskap dýralæknisins BAbenco. Myndinni er skipt í tvo helminga - sá fyrri í siðbótarhúsi þar sem hópur ungmenna er misnotaður og brotinn af ofbeldisfullum löggæslumönnum og forráðamönnum. Annað bakgrunnurinn er borgin þar sem þeir eru í staðinn bundnir af eigin gjörðum og siðferði, sem felur í sér að ræna, pimpla og drepa mismunandi persónur sem koma inn í líf þeirra. Mismunandi kyn- og kynhlutverk í myndinni leyfa stöðugum breytingum á persónunum þegar þær koma inn í líf þeirra. samskipti við annað fólk. Sérstaklega áhugaverð er persóna Lalica, transvestíta sem er móðir og elskhugi sumra barnanna. Viðbrögð hennar við komu Sueli, vændiskonu, eru bæði átakanleg og hörmuleg. Það er enginn hamingjusamur endir á þessari sögu og ég mæli með því að horfa á hana með varúð þar sem það eru nokkrar mjög óþægilegar senur til að horfa á, sérstaklega á fyrstu tuttugu mínútunum. En á meðan þú horfir á hana er mikilvægt að muna að þetta er ekki bara skálduð saga. Leikararnir eru ekki þjálfaðir fagmenn heldur strákar valdir af götum Sao Paulo. Þeir lifðu í raun og veru þessu lífi sem er lýst svo lifandi á skjánum og í tilfelli da Silva, dóu þeir fyrir hendi lögreglunnar sem er lýst svo hrottalega. Heimildarmynd? Skáldskapur. Hún jaðrar við hvoru tveggja en hún skapar vissulega hjartadrepandi efni og er mynd sem í raun skilur mann eftir andann og hugsar lengi eftir að hafa horft á hana.10/10