Langmikilvægasta krafan fyrir hverja kvikmynd sem fylgir sjálfstraustsbrjálæðingum er að þeir verði, að minnsta kosti einstaka sinnum, að geta dregið eina yfir okkur, sem og heimsk merki þeirra, löggan, mafíuna og (helst) hver annan . En þessi mynd dregur þetta ALDREI af sér. Sérhver óþekktarangi má sjá koma mílu frá (sérstaklega stóru!) Hvorki eru þau mjög áhugaverð, flókin eða háþróuð. Kannski vonaðist Mammet til að bæta fyrir þetta með snörpum samræðum og flóknum sálfræðilegum samböndum. Ef svo er mistókst hann. Línurnar eru allt í lagi, en þær eru settar fram á svo stæltan, óeðlilegan, stílfærðan hátt að ég hélt að kannski væri verið að benda á einhver snjöll atriði um að við öll spiluðum allan tímann... en svo var ekki. Hvað varðar sálfræðilega margbreytileikann, þá er aðalpersónan svolítið bæld og lætur fáránlega þvingaða freudian sleif um að faðir hennar haldi að hún sé hóra, en hún kemst yfir það. Mér líkaði samt mjög vel við götumyndirnar. Leit alveg eins og Edward Hopper málverk.