Þvílík vonbrigði! Ég hef haft gaman af Jon Cleary bókunum um Scobie Malone, en það er lítið líkt með honum og kvikmyndinni Malone. Í bókunum er hann borgarspæjari, sem er hollur konu sinni og blandar sér ekki í hnefaleika. Fyrir myndina hefur persónan verið krydduð, í útlægan kopar sem notar hnefana og er ekki hrifinn af því að hoppa upp í rúm með glæsilegri stelpu, þó alveg hvað hún og annar kynlífsáhugi myndarinnar sjá í honum veit ég ekki ; Taylor var 39 ára á þeim tíma og andlit hans var að verða þrútið. En þol persóna hans er ótrúlegt; hann flýgur inn frá Ástralíu, fer greinilega beint heim til lögreglustjórans (frekar óskynsamlega að leitast við að handtaka hann á meðan á móttöku stendur), bjargar honum frá morðinu (lendir í slagsmálum í leiðinni), fer í spilavíti með einni stúlku, fer með annarri og fer með hana í rúmið. Svo mikið fyrir flugþotu! Á leiðinni til baka heim til lögreglustjórans (sem sýnir góða þekkingu á bakgötum London) verður hann fyrir barðinu á vondum mönnum, en er samt fyrstur að borða morgunmat! Það er líka merkilegt að framrúðan og framljósin eru lagfærð með kraftaverki á eðalvagni lögreglustjórans innan nokkurra mínútna frá morðtilrauninni og að ein persóna hefur áhrifaríka trú á nákvæma tímatöku klukkuvirkrar sprengju. Malone. Og að minnsta kosti forðast myndin að vera London ferðasaga, þó sum atriði gerist á Wimbledon tennisvikunni.