Sorg var tilfinningin sem ég fann, eftir að skjárinn dimmdi. Undrandi, var annað. Af hverju myndu tveir vanir skjádýralæknar eins og Matthau og Lemmon skrá sig í þetta rotna verkefni? Mér finnst þeir ekki hafa lesið handritið áður en myndavélarnar fóru að rúlla. Öllum leikarahópnum er sóað, í þessari ófyndnu, óáhugaverðu og lítt áhrifamiklu mynd. Því miður var þetta eitt af síðustu verkefnum Edward Mulhare, hér sem þungt. Dyan Cannon reynir, Hal Linden leiðist, Donald O'connor segir nokkrar línur hlaðnar blótsyrðum. (??!!). Ég er ekki með "siðmennskuna". Málið mitt er að þeim var varpað út eingöngu fyrir þá undarlegu að heyra hann nota ólitað tungumál. Þetta er örvæntingarfull tilraun til að koma „húmor“ inn í mynd. Hann skilaði í raun eina skemmtun myndarinnar, þegar hann sló um á dansgólfinu. Ég geymi mína harðorðustu gagnrýni fyrir leiðtogana. Walter Matthau hefði átt að vita betur. Hann skilar samt frábærum einleik (IQ, Dennis The Menace o.fl.). Persóna hans, þótt viðkunnanleg sé, er frekar daufleg og einvídd. Sá hann einu sinni, sá hann allan. Jack Lemmon gefur enn eina af vörumerkjum sínum, grátandi, „bara of viðkvæmar“ karlkynsmyndir. Þegar hann byrjar þá stillingu, langar mig staðgengill að rétta honum kassa með vefjum. OUT TO SEA er sársaukafullt ófyndið, og sá sem framleiddi þetta klúður ætti að fá að ganga á plankann.