15 Park Avenue, vel nafnið dularfullt að upphaflega væri heimilisfang frá New York og kvikmynd sem gerist í Kolkata. Hins vegar þegar sagan þróast, áttar maður sig á þunnu línunni sem leikstjórinn reynir að ganga á milli sambanda, félagsmála og auðvitað heimsins geðklofa. Ég myndi segja að Aparna Sen væri einn leikstjóri sem hefur svo miklu meira að segja og hefur svo minni tíma til ráðstöfunar. Jæja eflaust hefur henni tekist að gera góða mynd. Á vissan hátt lætur hún okkur átta sig á því að líklega er hvert og eitt okkar að leita að okkar eigin '15 Park Avenue'. Það er endalaus leit innan hvers og eins okkar ... Kraftaframmistaðan frá Shabana Azmi er skemmtun að horfa á. Tilvist hennar á skjánum vekur mikið líf inn í atriðið. Reyndar kom það á óvart að sjá hana í svona kröftugri athöfn eftir langan tíma því ég bjóst við að það væri allt landsvæði Konkona Sen. Shabana lætur mann finna fyrir eldri systur sem heldur utan um sýninguna fyrir frekar óheppilega fjölskyldu og á þessum tíma gleymir hún næstum því að lifa sínu eigin lífi. Hún íþyngir öllum metnaði sínum og löngunum með veikri 18 ára yngri systur (sem er henni meira eins og dóttir) og öldrandi móður sem leikin er af gamalreyndum Waheeda Rehman. Hvað aðalleikkonuna úr Guide varðar (svona get ég rifjað hana upp strax) er varla neitt að segja nema nokkrar línur og táradropar hér og þar. Alltaf áreiðanlegur Rahul Bose leikur annað lykilhlutverk í myndinni, hann sýnir tilfinningar miðaldra manns með iðrun á andliti sínu til næstum fullkomnunar. Þessi maður kemur mér virkilega á óvart með því fjölbreytta starfi sem hann hefur unnið. Allt frá tónlistarmanni í Jhankar Beats til frjálslyndra múslima í Mr. & Frú Iyer og svo mörgum öðrum. Hann er einn fjölhæfur sem ég vildi virkilega ef hann ætti líka fleiri myndir í fyrri hluta myndarinnar. Myndin í myndinni er eftir Shefali Shah (munið eftir Satya og Monsoon Wedding). Hún lítur mjög falleg út og lýsir hlutverki 2 barna mömmu á einfaldan hátt. Hún gefur þér innsýn í indverska konu nútímans sem er nútímaleg í nálgun en samt hefðbundin þegar kemur að fyrri samböndum eiginmanns síns. Fókus myndavélarinnar hefur verið Meethi, sýnd af Konkona. Hún og geðklofaheimur hennar mynda kjarna Park Avenue 15. Hún hefur virkilega lagt hart að sér fyrir persónuna en stundum nær hún ekki að tengjast áhorfendum. Hið örlagaríka slys lífs hennar reynir að finna samúð og það hefur ekki tekist að hluta til. Kvikmyndin reynir að taka á allmörgum hlutum í einu lagi, allt frá einstökum heimi fatlaðs einstaklings til ójafnrar stöðu kvenkyns, jafnvel á Indlandi nútímans og einnig brengluð sambönd í slitnum fjölskyldu. Og ég tel að Aparna hafi náð árangri að vissu marki. Úrræðaleysi Meethi á meðan hún starfar sem blaðamaður í dreifbýli í austurhluta fylkisins gefur okkur öllum í raun nakin mynd af landinu sem við erum svo stolt af. Jæja eftir að ég kláraði 15 Park Avenue, var tilfinning um óslökkvandi þorsta innra með mér. Ég vildi fá meira út úr þessari mynd til að drekka mig tilfinningalega. Þetta hefur verið lofsvert átak af hálfu leikstjóra nema fátt um hiksta. Verður að horfa á fyrir alla þá sem vilja sjá öðruvísi kvikmyndahús, eitthvað með sterkan tilgang.