Með flóttalegri velgengni „God's Army“ virðist hver einasti mormóni með myndavél vera að reyna að gera kvikmynd núna. Í tilfelli nýlegrar „The Other Side of Heaven“ var þetta alls ekki slæmt. Þessi mynd, þótt hún væri ekki frábær, var mjög góð. "The Singles Ward" er það hins vegar ekki. Með því að segja sögu af ungum, fráskildum mormóna gaur sem er kominn aftur út í einhleypingalífið, er ritstíll og tökustíll "The Singles Ward" að mörgu leyti mjög líkur gamanmynd níunda áratugarins. „Frídagur Ferris Bueller“. Hins vegar endar líkindin þar. Þó "Ferris Bueller" hafi verið fyndið, frumlegt og vel leikið (svo langt eins og heimskulegar gamanmyndir eins og þessar eru nokkru sinni), þá er "The Singles Ward" algjörlega hið gagnstæða. Það reynir mjög mikið að vera fyndinn. Hins vegar falla annaðhvort 90% gagganna út eða eru klisjur og brandarar sem þú hefur líklega heyrt milljón sinnum áður. Hin 10% virðast vera hent inn til að fylla út tímann. Og leiklistin, þó hún sé ekki hræðileg, er í besta falli áhugaverð. Þar að auki, ef þú ert ekki annað hvort mormóni sjálfur, eða mjög, MJÖG kunnugur mormónamenningu, færðu varla neitt. Þar sem "God's Army" og "The Other Side of Heaven" voru að höfða til breiðs hóps áhorfenda, bæði innan og utan mormónakirkjunnar, þá er þessi mynd örugglega einn stór innri brandari, og jafnvel þótt þú skiljir það, þá er það bara ekki svo fyndið.