Það er verið að yfirtaka bæ í Japan af hræðilega hrottalegu abstraktformi: spíralnum. Það er að verða þema í öllu frá dýrum til skýja til fólks og snúa þeim, andlega og bókstaflega. Þessi mynd sýnir það gerast hjá nokkrum hópum fólks. Einhver djöfullegur eignarhald er gefið í skyn, en ekkert er alveg visst nema að besta veðmálið er að losa sig við dodge. Myndin þróast mjög vel frá venjulegu lífi yfir í óeðlileg fyrirbæri (risastórir sniglar og brjálað fólk) yfir í hið raunverulega yfirnáttúrulega (walking dead).Sem þreyttur amerískur hryllingsmyndaaðdáandi var þetta bara það sem ég þurfti. Kannski var þetta bara nýjung kvikmyndar frá annarri menningu, en hún virtist hafa mjög frumlega framvindu, persónuuppsetningu og forsendan var svo sannarlega ný. Japönum finnst kannski "hryllingsform" (uzumaki þýðir "spírall," er mér sagt) vera gömul núna, en það var ágætt fyrir mig vegna þess að ég er vanur skrímsli/geimverum/vírusum/hamfara-/ódauðum kvikmyndum. Í amerískri bíómynd veistu hverjir eiga eftir að deyja (pirrandi/viðbjóðslegu/lausu/rasista persónurnar) og hverjir munu lifa (börnin/kvenhetjan/hundarnir/kettirnir/góði gaurinn). Það er ekki satt í japönskum hryllingi. Það var ekki fyrirsjáanlegt hvernig þeir myndu berjast við hið illa eða hvernig það myndi enda. Það var líka með þetta mjög nýja (en sennilega venjulega japanska) lit sem var skolað í Kyrrahafsnorðvestur stíl við skýjaðan dag, sem var fersk sjónræn áhrif fyrir mig. Hræðilegu augnablikin voru alvarlega hrollvekjandi, treystu á smá gorm en aðallega bara ómögulega ofgert andlitssvip (hugsaðu um hringinn) og líkamsbeitingar. Þetta ætti að vera einn af þeim frábæru, þarna uppi með einu sinni frumlegar hugmyndir eins og fyrstu Nightmare on Elm Street eða Night of the Living Dead.