Þetta byrjar röð (sem ég mun vonandi halda áfram hverja helgi) af kvikmyndum sem komu út á barnæsku minni í þessu tilfelli, það er ein sem ég hef aðeins náð að ná núna. Það var greinilega hugsað sem síðasta orðið um efnið, sem í grundvallaratriðum hafði verið niðurlægt á stigi hokum í gegnum árin; þó, í ósveigjanlegri viðleitni sinni eftir alvarlegri nálgun (sem er öruggur mælikvarði á að söguhetjan er aldrei einu sinni nefnd með því nafni sem hann hefur verið þekktur allan þennan tíma um allan heim!), misstu kvikmyndaframleiðendurnir heldur betur tökin á sú staðreynd að hluturinn var fyrst og fremst hugsaður sem skemmtun! Þar af leiðandi fáum við ákveðna staðbundna framsetningu á atburðum með meiri alúð við nákvæma enduruppbyggingu tímabila en að útvega virkt þemaumhverfi fyrir goðsagnakennda frumskógarhetju sína! Þrátt fyrir það komst Christopher Lambert upp á stjörnuhimininn sem og annar frumraun, Andie McDowell, lék ástaráhuga sína (sem heitir auðvitað Jane) með titilhlutverkinu, sem hann fer með nógu vel við þessar aðstæður. Hins vegar, Ralph Richardson (sem myndin er tileinkuð, þetta er svanasöngurinn hans) stelur hverri senu sem hann er í sem náttúrulegur afi Tarzans sem, þrátt fyrir að sýna löngu týndum ættingja sínum augljósa ástúð, getur ekki stillt sig um að gleyma sér. hefð í viðleitni til að skilja vandræði hans; hetjan er í raun miklu þægilegri í samskiptum við prímata (jafnvel að reyna að bjarga ættleiðingarpabba sínum úr haldi, eftir að hafa farið heim). Myndin er að öðru leyti mjög góð á að líta (með kvikmyndatöku eftir Stanley Kubrick, venjulegan John Alcott, ekki síður), er með hæfilega stórfenglegan tón ásamt ótrúlegum förðunarbrellum (eftir Rick Baker) og þó hún sé í raun vonbrigðum sem Tarzan. skemmtiferð, heldur töluverðu gildi engu að síður sem virðuleg mynd síns tíma.