Flestar stríðsmyndir sem gerðar voru í Bandaríkjunum á tímum seinni heimstyrjaldarinnar voru mjög skemmtilegar að horfa á en þjáðust af alvarlegum gjáum í raunsæi vegna þess að þær voru framleiddar meira fyrir áróðursgildi til að efla andann heima fyrir en nokkuð annað. Ég er ekki að slá þessar myndir þar sem margar þeirra eru enn mjög áhorfanlegar. Hins vegar, vegna þess að þær skortir svo oft raunsæi, er komið í veg fyrir að þær séu sannarlega frábærar kvikmyndir. Fullkomið dæmi var John Garfield kvikmyndin Air Force--þar sem B-17 tekur næstum einn út helming japanska flughersins! Hins vegar er Pride Of The Marines kærkomin brottför - fær háa einkunn fyrir að sýna sanna sögu á nokkuð nákvæman hátt. Þegar ég sá þessa mynd fyrst hélt ég að hún væri EKKI sönn saga þar sem hún virtist allt of ólíkleg til að vera sönn. Hins vegar, eftir að hafa rannsakað nánar, komst ég að því að það var í raun frekar satt við ótrúlega sögu tveggja manna sem gerðu svo mikið til að vinna sér inn heiðursverðlaunin. Þetta er eitt tilvik þar sem raunverulegt líf virtist of ótrúlegt til að vera satt!