You Are Alone er falleg, næstum viðkvæm mynd, snjöll leikstýrð, skörplega skrifuð, með tveimur flóknum og hrífandi sýningum og ívafi af endi sem enginn mun sjá koma, en mun fá þig til að vilja sjá myndina í annað sinn. farðu til baka og náðu þér í allar vísbendingar sem þú las vitlaust. Sagan, um menntaskólastúlku sem drekkir þunglyndi sínu og vanlíðan með því að vinna nokkrar klukkustundir á viku sem 500 dollara á klukkustund "skólastelpu" fylgdarmaður, og þunglynda nágrannann sem uppgötvar leyndarmál sitt og ræður hana í síðdegissímtal á hóteli í miðbæ New Haven, þar sem bæði Jessica Bohl, sem stúlkuna, og Richard Brundage, sem nágranni hennar, og Richard Brundage, sem nágranna sinnar. Bohl sem Daphne sýnir byltingarkennda frammistöðu á pari við Maggie Gyllenhaal í Ritari. Hún fangar svo kvíða unglingsins við að vaxa inn í eigin skinn og þegar hún talar um að vera alltaf við stjórnvölinn, þá fer maður að átta sig á því að hún er alls ekki við stjórnvölinn, heldur á hættu að fara yfir djúpa endann, sem ég býst við á vissan hátt Hún gerir það.Brundage sem Buddy er þunglyndur, reiður, hjartveikur, karlmannsskel. En það er ekki fyrr en með óvæntri niðurstöðu myndarinnar sem þú skilur sársauka hans til fulls. Eftir mjög stuttan upphafsþátt, sem mun krækja í flesta óháða kvikmyndaunnendur, og hafa trúarlega réttinn hlaupandi í átt að útgöngunum, erum við færð inn í hótelherbergi. Í fyrstu ertu ekki viss um þetta fólk, eða kvikmyndagerðarstílinn. Skjálft, pirrandi...eins og persónurnar. Þangað til þú áttar þig á baksögu þeirra, sögð í stuttum endurlitum. Þeir eru árekstrar í fyrstu af ástæðu, og það er myndavélin líka. En þegar þau opnast, þegar sagan sest niður, gerir myndavélin sömuleiðis það. Og ég veit ekki, eftir 20 mínútur, gefðu eða þiggðu, finnurðu sjálfan þig ófær um að taka augun frá skjánum. Eftir að hafa séð heimsfrumsýninguna á Brooklyn kvikmyndahátíðinni -- þar sem leikstjórinn spurði áhorfendur hvort einhver bjóst við endalokunum og ekki ein manneskja svaraði játandi Ég vildi næstum því að myndin væri þegar á myndbandi svo ég gæti horft á hana aftur. Vegna þess að þegar ég hugsa til baka núna um sum samtölin í myndinni, sérstaklega mjög hreinskilinn umræðu um fantasíur og hápunkt, hélt ég í raun að hlutirnir væru að fara í allt aðra átt. En ég átta mig á því núna að svo mikið af samtali þeirra þýddi eitthvað allt annað en ég ímyndaði mér. ég þarf að sjá það aftur!!! En eins dökkt og kynferðislegt og mikið af talinu er, vægast sagt hreint út sagt, fannst mér ég hlæja meira en ég hefði kannski búist við að einhverju af hreinskilni þess, sem fellur örugglega undir „það sem við hugsum, en skortir taug til að segja upphátt“ flokki. Það er mjög bitlaust, sérstaklega þegar þú áttar þig á því að svo mikið af því hefur allt aðra merkingu. Sumt af því mun valda þér óþægindum, sérstaklega ef þú ert að horfa á You Are Alone með maka. Þú munt örugglega hafa eitthvað til að tala um kannski rífast um á eftir. Kannski ætti það að fylgja viðvörun: Þú ÆTTI að vera einn þegar þú horfir! Tónlistin er mögnuð. Ég hefði komið heim og keypt hljóðrásina í uppáhalds tónlistarversluninni minni ef ég hefði getað. Myndin lítur vel út eins og allt sem er tekið á filmu. Eftir sýninguna var Gorman Bechard spurður hvers konar ferli hann notaði til að fá stafrænu myndefnið til að líta svona vel út. Svar hans: ekkert. Þeir höfðu ekki efni á því. Ég verð að gefa Bechard kredit. Ég er mikill aðdáandi tveggja stuttmynda hans, The Pretty Girl og Objects in the Mirror, en jafnvel þeir hefðu ekki getað undirbúið mig fyrir margbreytileika og óvæntingu þessarar myndar. Til allra sem taka þátt: bravó.