Líkist um það bil jafnmikla skáldsögu Dean Koontz og Jessica Simpson gerir eldflaugavísindamanni. Ef þú hefur lesið bókina mæli ég með að þú hafir það eins langt út úr huga þínum og hægt er áður en þú horfir á myndina. Áhorfendur eru dæmigerðir „Drengur hittir hund, hundur reynist vera ofurgreind tilraun á rannsóknarstofu ríkisins, hundur og strákur eru eltar af ofurgreindu og tilfinningalega trufluðu skrímsli sem búið er til af sama rannsóknarstofu, og, já, minntist ég á skuggalegu embættismennina sem elta skrímslið sem elta hundinn?" bíómynd.Corey Haim er strákurinn, Barbara Williams er móðir hans, Michael Ironside er einn af vondu ríkisstjórnargæjunum og Sandy hundurinn er hundurinn (sem heitir Furface hér; Einstein í bókinni). Skrímslaáhrifin eru fáránleg. cheesy, mikið af samræðunum er hlæjandi, handritið meikar sjaldan sens eða er trúverðugt - gott dæmi er ótvíræð viðurkenning persóna Haim á greind hundsins, eins og hver Fido utan götunnar geti skrifað skilaboð á tölvulyklaborð eða gelt einu sinni fyrir já og tvisvar fyrir nei! Hmm, það hlýtur að vera hvolpamaturinn, ekki satt? Frammistaða Haim er áhugasöm en skjálfandi þar sem hann fer með heimskulega samræðuna af minnstu kunnáttu. Ironside hefur verið hápunktur margra slæmra kvikmynda og þetta er engin undantekning. Hann skilar auðveldlega bestu frammistöðu myndarinnar, þó ég sé knúinn til að bæta því við að hundurinn (sem er ansi helvíti góður leikari sjálfur!) kemur í náinni annarri. Allt í allt, voðalega heimskuleg mynd, og þó . . . Og samt horfði ég á hana þrisvar sinnum á viku. Og samt get ég ekki annað en líkað við það. Hey, hvað get ég sagt, ég hef smekk fyrir drasli - og Michael Ironside (ekki það að ég hafi í rauninni smakkað Michael Ironside - ég er viss um að það eru lög gegn því). En hvaða kvikmynd sem getur fengið mig til að hlæja svona mikið (já, jafnvel óviljandi) getur ekki verið slæm. Kallaðu það upp í saklausa ánægju, "já ég veit að þetta er móðgandi heimskulegt en mér líkar það samt" kvikmynd. Það er erfitt fyrir mig að gefa þessu einkunn. Á venjulegum mælikvarða neyðist ég til að gefa honum D-, en á mínum eigin persónulega ostavog snýst hann upp í A-. Já, ég veit. Ég er svona skrítinn.