Tvíduglegu prófessor-týpurnar töldu sig hafa allt á hreinu. Þjóðir nútímans sem búa í Pólýnesíu eru komnar af Asíubúum á flótta og fluttu óhræddur frá Austurlöndum fjær, eyju til eyju, austur á Tahítí og allar aðrar framandi hitabeltiseyjar Suður-Kyrrahafs í þúsundir ára. En hin rótgróna hugsun átti bara ekki vel við unga norska þjóðfræðinginn Thor Heyerdahl. Ef þessi skýring væri sönn, hvernig stendur á því að sumt fólk fædd og uppalin á þessum eyjum hefur hefðir, listaverk og líkamlega eiginleika sem líkjast ekki þeim frá Asíu, heldur Suður-Ameríku? Hvernig getur gróður Ekvador, Perú og Chile líkst svona mikið því sem þú myndir finna á eyjunni í nokkur þúsund kílómetra fjarlægð? Er það bara tilviljun að Eyjamenn benda út á sjó í átt að Suður-Ameríku og segja að þaðan hafi forfeður þeirra komið, með Tiki í fararbroddi, jafngildi Adams? Á meðan, hvernig tala Norðmenn um skandinavíska forvera sem voru hraktir frá meginlandi Suður-Ameríku sem þeir höfðu náð nýlendu, og, ásamt nokkrum frumbyggjum sem þeir vingast við, lögðu af stað yfir hafið -- áleiðis VESTUR? Það er allt of mikið til að vera tilviljun fyrir Heyerdahl. Með ótrúlegu magni af moxie, handfylli af skipverjum og staðbundinni þekkingu fyrir hefðbundna flekasmíði hefst leiðangur. Þetta er jafn mikil ferð inn í mannlegt ímyndunarafl og það er gervivísindaleg sönnun þess að slík ferð er möguleg með aðeins grunnatriði verkfæra og sjómennsku. Óskarsverðlaunaheimildarmyndin kann að vera dagsett í tóni sínum og ensk-þjóðerniskenndri nálgun, en hún svífur með ævintýraanda sem best jafnvel geimáætlunina sem hófst áratug síðar, þar sem menn eru tilbúnir að hætta þessu öllu til að prófa kenningu sem þeir halda er satt. Dásamlegt. Gerðu sjálfum þér greiða og lestu bókina fyrst. Þetta er ótrúlegur blaðsnúningur og fullkomin uppsetning fyrir kvikmynd í fréttamyndastíl.