Þessi mynd var ein fyndnasta mynd sem ég hef séð í mörg ár og hláturinn frá áhorfendum styður mig. Ekki síðan My Big Fat Greek Wedding (2002) hefur hláturinn verið jafn sjálfsprottinn og ákafur. Auðveldlega flókinn eins og herra og frú Smith (2005) í notkun sinni á skopstælingu (njósnir í herra og frú Smith og kynlíf í My Super Ex-Girlfriend). Jafnvægi leikstjórans Ivan Reitman á milli gamanleiks og drama, milli brjálaðs og hreint út sagt fáránlegt, er frábært. Aldrei klikkar áfallið og dramatísk alvara reglu grínsins. Á sama tíma missir þessi fyrirsjáanlega rómantíska gamanmynd aldrei snertandi tilfinningaþætti þótt endirinn sé sendur út fyrirfram. Að sumu leyti er það svo augljóst að það er frábært að sjá hvernig það spilar út. Rétt eins og í raunveruleikanum er sannleikurinn stundum svo augljós að maður getur í raun ekki séð hann. Auðveldlega átta af hverjum tíu stjörnum í efsta sæti með Tootsie (1982). Mögulega níu (fer eftir því hvernig það birtist við annað áhorf).