Mér finnst það alveg ótrúlegt að einhver skuli geta gert þá athugasemd að þessi mynd sé ekki prédikandi. Hún er ekki bara þrúgandi prédikandi, heldur fáránleg, sviðsbundin, dramatískt jakkaföt og sársaukafullt yfirþyrmandi. Þegar maður horfir á hana líður manni eins og 8 ára barni sé refsað með því að þurfa að skrifa „Ég mun ekki verða fasisti“ á töfluna 100 sinnum. Nú skil ég að hún var gerð á hátindi WW2 og átti að vera hugrökk fordæming á Hitler og þeim hræðilegu þjáningum sem hann olli, (sem hver sem er myndi fagna af heilum hug) og ég er viss um að hún fangar stemningu dagsins nákvæmlega. En hún er sett fram á svo óþroskaðan, of augljósan sleggjuhátt að hún misheppnast gríðarlega sem listaverk. Einu góða frammistöðurnar hér eru frá Paul Lukas, sem færir hlutverki sínu sem hljóðlega hetjulegur andfasisti einlægni og styrkleika. ; og Lucile Watson sem skemmtilega illa háttað ríka amma sem kemst hægt og rólega að átta sig á því hversu hættulegur heimurinn er orðinn. Þótt rótlaust uppeldi þeirra hafi beitt þeim alls kyns þrengingum, eru börnin fáránlega sýnd sem vélrænt vel hegðuð lítil snikka. Þeir líkjast ekki einu sinni í raun og veru raunverulegum manneskjum. Og Bette Davis, frábær leikkona, hér er svo einvídd göfug að ég hrökk við í hvert skipti sem hún var á skjánum. Hvert orð hennar, hvert látbragð hennar er ætlað að koma því á framfæri hversu STUÐNINGS- og skilningsrík hún er á þeim FÓRNUM sem eiginmaður hennar þarf að færa og þeim stóra ÁSTAF sem hann berst fyrir, að hún hlýtur að hafa verið hleruð til að fá sársaukafullt raflost ef hún þorði leyfði öllum vísbendingum um efasemdir eða skyggingu að koma fram í túlkun hennar. Svo já, þetta er mjög MIKILVÆG mynd, bara ekki mjög góð.