Ég var hissa og hrifinn að komast að því að þessi mynd var gefin út árið 1940, áður en Bandaríkin fóru inn í seinni heimsstyrjöldina. Á yfirborðinu gæti verið misskilið að ádeila á eitthvað eins hátíðlegt og hræðilegt og Þýskaland nasista sem útbrot. En snilld Chaplin einskorðast ekki við að gera grín úr öllu. Reyndar hefði alvarleiki boðskapar hans ekki verið nærri eins gildur ef ekki væri fyrir frábæra notkun húmors í þessari mynd ásamt augnablikum hrikalegra drama sem blandast inn í. Drama eitt og sér hefði ekki haft þann bita og hljóm sem þetta kvikmynd gerði það. Að hlæja að einhverjum (Adenoid Hynkel) getur verið besta leiðin til að ráðast á þá, á meðan að hlæja með einhverjum (gyðingarakaranum) getur verið besta leiðin til að elska hann. Í lokaræðu gyðingarakarans gleymdi ég í smá stund að stríðið sem hann talaði um átti sér stað fyrir meira en hálfri öld. Þetta eru orð sem hafa merkingu núna og á hvaða stríðstímum sem er. Af þessum sökum tel ég að myndin hafi gert miklu meira gagn en skaða, þar sem hún hefur enn sömu djúpstæðu áhrifin í dag.