ég fór að horfa á þessa mynd með fjölskyldu minni sem bjóst við snyrtilega afgerandi sögu eins og ''mr.& mrs.iyer''.og þau sneru heim rækilega vonsvikin.svo, þetta er viðvörun til allra ''óyggjandi sagnaunnenda'' að halda sig í burtu.15 Park Avenue leitast ekki við að svara spurningum eða veita siðferðilegar lausnir um hvernig eigi að meðhöndla geðræna. Frekar er ætlunin hávær og skýr.Hún efast um veruleikaskyn hvers manns, hvort sem það er heilvita eða ekki. mig vekur það jafnvel efasemdir um sjálfsögð geðheilsutilfinningu mína. öryggið, ánauðin, ánægjan sem ég finn í nútíðinni, er það í raun og veru það sem ég er eða skapar það í raun blekkingu sem við öll í örvæntingu og stundum fáfræði halda fast við bara til að hugga ranglega hið vanrækta 'meethi' sem er til í okkur öllum á einhvern hátt eða annan? afhverju gerir anjali svona brjálæðislega að því að sýna hugarstyrk sinn þegar hún er virkilega skelfd yfir því að hún sé að verða skrímsli? og hjálparlaust viðkvæmur fyrir því innst inni? er ekki betra að vera hamingjusamur, jafnvel geðveikt, en að skapa tilfinningu fyrir "eðlileika" á meðan að bæla niður viðkvæmni manns? meethi hugrakkur, brjálæðislega, gerir það af einlægni. og samfélagið stimplar hana sem ''geðklofa''. endirinn ruglaði mig fyrst, en svo áttarðu þig á því að methi hugrekki og einlæg trú leiddi hana þangað sem hún vildi fara.hún fann það sem hún var að leita að, ekki sama hvað samfélagið hefði til að tjá sig um leit hennar. og það er „raunverulega“ fólkið - anjali, geðlæknirinn og jojo - sem nær aldrei neitt. Fjölskyldan mín heldur að ég sé líka geðklofi þegar ég reyni að skilja mynd sem er að mestu leyti „geðveik“ fyrir restina af þeim. heimur.einhver annar sem er til í að trúa á veruleikatilfinningu mína...........?