Ein af goðsögnum fyrri hljóðtímans er að þeir gátu ekki búið til vestra vegna þess að þeir áttu í vandræðum með að taka upp hljóð á staðnum. Reyndar voru það fjárhagslegar takmarkanir þunglyndis sem drápu tegundina tímabundið, að minnsta kosti í "A" fjárhagsáætluninni. Hins vegar, á tímabilinu 1929-1931, áður en efnahagshrunið hófst fyrir alvöru, blómstraði "A" vestrænn, áberandi dæmi þar á meðal The Virginian, Billy the Kid og Cimarron. Stóra slóðin var ef til vill sú stærsta af þeim öllum stórkostlegur brautryðjandi vestrænn tekinn í snemma breiðtjaldsferli sem ber nafnið grandeur. Þökk sé nýlegri DVD útgáfu fáum við nú að sjá breiðtjaldsútgáfuna samhliða heildarskjánum sem var tekin samtímis. Leikstjóri var Raoul Walsh, maður sem ævintýraandi lá í víðáttumiklu útsýni utandyra og því að mörgu leyti fullkominn kostur . Hann nýtir sér breiðari rammann vel til að sýna vestræna landslagið eins og það er sem mest hrífandi. Mjög dæmigert fyrir Walsh eru nokkur skot í byrjun, eins og sú þar sem kona er að höggva eldivið. Stærstur hluti skjásins er þétt fylltur af vögnum og öðru drasli, en í einu horninu sjáum við óbyggðirnar teygja sig boðslega út. Þegar vagnalestin fer af stað birtist okkur smám saman hin opna slétta þar sem vagnar dragast í burtu eins og sviðstjöld. Þessar myndir eru ekki eins áhrifaríkar í útgáfunni á öllum skjánum, en á breiðari striganum var tjáning Walsh fyrir utandyra aldrei betri. En það er óheppileg bakhlið á þessu. Þegar kemur að samræðuatriðum er tilhneiging Walsh að setja leikarana í miðri mynd, eins og þeir væru í ímynduðum fullskjá. Auka breiddin verður bara þessi auka. Það kann að virðast rökrétt í fyrstu, því það þýðir að hæðarlega séð sjáum við jafn mikið af leikurunum og við myndum gera á fullri skjámynd. Hins vegar lætur það leikmennina líta út fyrir að vera litlir og ómerkilegir innan rammans, á meðan öll bakgrunnsviðskipti ráða ríkjum í skotinu og það er mikið um bakgrunnsviðskipti í Stóra slóðinni. Þegar breiðtjaldmyndir komu aftur fram á fimmta áratugnum myndu margir leikstjórar gera sömu mistök, áður en þeir áttuðu sig á því að í talkie-senum er betra að ramma inn leikara frá í kringum brjóstið og upp, missa nokkuð af hæð sinni en leyfa þeim að fylla skjáinn. Það er leitt, því Stóra slóðin er sérlega vel samsett og vandað handrit. Rómantíkin og hefndirnar eru einföld en vel skilgreind og ógna hvorki ofjafnvægi hvors annars né brautryðjendasögunnar. Þetta hefði getað verið frábær innileg epic, en hún missir verulega þyngd því í hvert sinn sem persónur byrja að tala saman þá truflast við okkur af nautahjörðum, rekandi vagnum eða hvað annað sem fyllir hvern varatomma af ramma. Samt er næmni Walsh fyrir djúpt tilfinningaþrungin rómantísk augnablik enn til sýnis og honum tekst að gera lokasenuna áhrifaríka og eftirminnilega. Það eru líka skemmtileg tilþrif í gamanmyndum, að mestu leyti með leyfi "kómíska Svíans" El Brendel. The Big Trail er einnig þekkt fyrir að vera fyrsta aðalhlutverk John Wayne. Þó að Wayne sé annað fórnarlamb fjarlægrar innrömmunar í samræðusennum, sjáum við að minnsta kosti sterka líkamlega nærveru hans og heyrum hlýlega en ákveðna raddflutning hans. Hann svíkur reynsluleysi sitt en möguleikarnir eru greinilega fyrir hendi. Því miður var þessi möguleiki ekki almennt gerður á þeim tíma og hann eyddi því sem eftir var áratugarins í að sliga það í B-myndum áður en hann komst loks á stjörnuhimininn. Einnig kemur fram á þessari mynd félagi Wayne (og síðar afkastamikill leikari), Ward Bond. Hann er ekki talinn metinn, en þú getur komið auga á hann í mörgum senum, mest áberandi í kringum 80 mínútna markið þar sem hann er til vinstri við Tyrone Power. The Big Trail er glæsileg epík sem nær að sigra sjálfan sig sem drama. Og það var þessi stórkostlegi mælikvarði sem myndi setja vestrænan (og breiðtjaldið) í rúmið í nokkurn tíma. Og þó að nú sé litið á fjórða og fimmta áratuginn sem gullöld Vesturlandabúa, þá var það breytt tegund, með sögum af einstökum ævintýrum og hetjudáðum í rótgrónu vestri hvorki betra né verra, heldur af annarri mynd. Snemma spjalltímabilið var endalok tímabils þar sem vestrænir menn gátu verið sannarlega risavaxnir.