Þar sem ég var föst uppi í rúmi með flensu og fannst ég of gróf til að standa upp til að finna fjarstýringuna, horfði ég í raun á þessa viðbjóð frá upphafi til enda (hversu margir geta sagt það? Og fyrir hvern sem getur - hver er afsökunin?). Guð minn góður, hefur einhvern tíma, ALLTAF, verið gefið út svona algjört rugl af stóru hljóðveri? Það er ekki ein sekúnda af raunverulegri spennu í meintri „spennumynd“; handritið er óhæft og hlægilegt; leikmyndirnar líta út eins og þær hafi verið afgangar úr sjónvarpsmynd með lágum fjárhæðum; og leikararnir ... HVAÐ VAR ÞEIR AÐ HUGSA?!!! Sally Field gefur það sem er án efa versta og vandræðalegasta frammistöðu allra Óskarsverðlaunahafa í sögunni. Ertandi nefvælið hennar og heimskulega uppörvandi hegðun í því sem er ætlað að vera lífshættulegt ástand eru sannarlega asnaleg. Það er furða að hún hafi ekki notað allar framtíðartekjur sínar til að kaupa upp og eyðileggja hverja prentun af þessum kalkún. Michael Caine, sem nú furðar sig endalaust á listinni að leika á skjánum - jafnvel að halda meistaranámskeið fyrir tilvonandi þjófar - ætti að vera tekinn út og skotinn (helst af einum handlangara Telly Savalas). Angela Cartwright, leikkona sem ég er yfirleitt hrifin af (og nafn hennar er ekki einu sinni í upphafsútgáfum, greyið sál), er tíu árum of gömul fyrir hlutverk sitt og hræðilegi mæðraguli ballkjóllinn hennar hlýtur að ásækja martraðir hennar enn þann dag í dag. Karl Malden og Shirley Knight söfnuðust vonandi stórum launapakka til að draga úr þátttöku þeirra. Öll myndin er röð slæmra atriða, en ein sem helst helst í huga mér er sprengingin sem leiðir til þess að "loftið" (ef hægt er að kalla hvolf skipsdekk sem slíkt) hrynur og fullt af tómum pappakössum að detta í gegn! Ó, hversu skelfilegt! Virkilega, virkilega, hræðilegt.