Alan Rudolph er svo-svo leikstjóri, án þess að vera sérstakur tilþrif. Sem dæmi var eitt skot í The Secret Lives of Dentists á tannlæknastofunni sem hefði getað lýst öllu sambandi eiginmannsins og eiginkonunnar. Rudolph sóaði því. Myndavélin er á ganginum og horfir í gegnum dyr tannlæknastofanna tveggja, með Dana og Dave hvor í sínu herbergi. Þú færð hugmyndina um auðn þeirra og einangrun, en ekki mikið meira. Lýsingin, litirnir, líkamstjáningin, svipbrigðin hefði allt verið hægt að bæta til muna. Ef ég væri að leikstýra hefði ég eytt öllum deginum, ef þörf krefur, til að ná réttri mynd. Það er fegurð og kraftur kvikmyndarinnar: hún getur tjáð svo margt, heilt líf, á nokkrum sekúndum. Hægt hefði verið að bæta myndina þar sem smábarnið stígur í ælupollinn. Barnið hefði átt að sýna pollinum meiri hrifningu, hefði átt að stappa og stokka fæturna, hefði átt að beygja höfuðið niður til að horfa á pollinn af allri athygli. Campbell kom ekki til skila. Hann leikur að vísu ósamskiptahæfan mann, en í stað þess að miðla innri óróa hans í rödd, látbragði, líkamshreyfingum, byggir myndin á talsettri frásögn og samræðum við ímyndað macho alter-egó hans, leikinn af Denis Leary.