Þrjár stúlkur, yngstu afkomendur Gaylord fjölskyldunnar, einni af konunglegu fjölskyldu Bandaríkjanna, eru munaðarlausar á unga aldri. Rétt áður en hann fer til Frakklands til að berjast í fyrri heimsstyrjöldinni segir faðir þeirra þeirri elstu, Fiona, að selja aldrei landið. Þegar systurnar eru orðnar fullorðnar hafa þær þurft að sóa megninu af peningunum sínum til að borga fyrir lögfræðinga til að verja eignir sínar. Í gegnum ákveðnar glufur í erfðaskrá föðurins stendur maður að nafni Charles Barclay til að eignast Gaylord-landið, sem hann vill byggja flókið sem heitir Barclay Circle. Barclay er í raun byggð á John D. Rockefeller, sem var að kaupa upp land og byggingar af efnuðum fjölskyldum í New York svo hann gæti byggt Rockefeller Center. Þessi mynd fjallar að mestu um melódramatískar áhyggjur systranna þriggja. Fiona, vel leikin af Barböru Stanwyck, þó að það sé vissulega ekki talið eitt af hennar bestu hlutverkum, virðist vera köld, ráðrík kona og það kemur í ljós að hún er með nokkrar beinagrindur í skápnum. Susanna, sem leikin er af Nancy Coleman, er svolítið djók og algjörlega ástfangin af ungum nútímalistamanni að nafni Gig Young. Coleman's var uppáhaldsframmistaðan mín í myndinni. Evelyn, sem leikin er af Geraldine Fitzgerald, er frekar tilgerðarleg tálbeitakona með einoku sem giftist í göfugt blóð á Englandi, en það kemur ekki í veg fyrir að hún reyni að stela Gig frá systur sinni. Systurnar þrjár þróuðust nokkuð vel en, eins og helsta stefnan í The Gay Sisters, aldrei nógu vel. Charles Barclay er leikinn af George Brent. Hann er ekki mjög góður. Jæja, hann væri fullnægjandi ef sagan hefði leikið eins og hún hefði átt að gera, en hann virðist alltaf vera skíthæll í myndinni. Þegar við erum beðin um að hafa samúð með honum seint í myndinni er það ómögulegt. Gig Young er leikinn af, ha?, Gig Young. Nei, hann er ekki að leika sjálfan sig. Það sem gerðist er að leikarinn, sem hafði leikið í nokkrum kvikmyndum áður undir sínu rétta nafni, Byron Barr, var þrýst á Warner Brothers að breyta nafni sínu í eitthvað grípandi. Ég er ekki viss um hver valdi endanlega, en hann breytti á endanum skjánafninu sínu í Gig Young, eftir persónunni sem hann leikur í The Gay Sisters. Skrítið, ha? Young er nokkuð góður í gegnum mestan hluta myndarinnar, en handritið gerir nokkra óheppilega hluti með persónu hans seint í myndinni sem skaðar á endanum samúð áhorfenda með honum. Í tveimur öðrum aukahlutverkum eru Helen Thimig og Gene Lockhart nokkuð góðar. Gay Sisters höfðu mikla möguleika á að reynast ein af stóru kvikmyndafjölskyldusögunum. Persónurnar eru allar áhugaverðar, sem og aðstæður þeirra. Því miður leitast handritið aldrei eftir öðru en einföldustu melódrama. Ef það hefði gert innbyrðis tengsl allra aðalpersónanna flóknari, fyllt út til dæmis samkeppni Evelyn og Súsönnu eða gert endurlitið flóknara, hefði myndin getað orðið frábær. Það hefði líka getað útfært formálann meira, látið okkur vita meira um Gaylord fjölskylduna. Við þurfum að hugsa meira um persónurnar og við þurfum að hafa meiri samúð með þeim. Og endirinn þurfti meiriháttar lagfæringu. Það gefur í rauninni bara upp í lokin. Vandamál Fionu eru svo illa leyst að það er sárt. Hvaða samúð sem persóna hennar hafði öðlast eftir því sem leið á myndina fellur í sundur. Það er líka allt of gleðilegt. Þessi saga virðist færast í átt að harmleik, eða kannski bara tilfinningu fyrir sögulegu mikilvægi eða missi. Og við hatum enn Barclay. Og deilan milli systranna tveggja og Gig er aldrei leyst. Eins slæm og saga Fionu endar, þá er Susanna, Gig og Evelyn enn verri. Mér líkaði samt við myndina. Það er rækilega hægt að horfa á hana, jafnvel þótt hún komi okkur ekki við eins og aðrar frábærar kvikmyndir þess tíma. 7/10, aðallega fyrir möguleika sína. Það hefði átt að endurgera hana, eða að skáldsagan hefði átt að aðlagast aftur, einhvern tíma á vinnustofutímanum. Það er of dagsett til að hægt sé að endurgera það núna. 1950 hefði verið besti tíminn, á tímum mynda eins og Giant.