Forget Easy Rider - Head er Kvikmyndin um 1960. Næstum því að hlæja: þar sem Monkees minnka allan feril sinn í eina mínútu sjónvarpsauglýsingu um flasa! Sjáðu: hinn 50 feta Victor Mature reynir að komast að því hvað hann er að gera í þessari mynd! Heyrðu: Frank Zappa (með gæludýrakýrna sína í taum) segja Davey Jones „Tónlistin þín er afskaplega hvít“! Reynsla: Eina lifandi frammistaða Monkees sem alvöru rokkhljómsveit spilar heiðarlegt-til-gosh fyrsta alvöru pönk-rokk lagið (Circle Sky)! Heyrðu: eins og Davey Jones syngur Harry Nielsen lag um að eiga transkynhneigðan föður! Vertu ruglaður: Vertu mjög ruglaður, eins ruglaður og Terri Garr er þegar Mickey Dolenz kemur með kynferðislegar ábendingar um hana í frumraun sinni í kvikmynd! Vitni: tilgangslaus mótmæli gegn Víetnamstríðinu stökkva upp úr engu og hverfa jafn fljótt! Horfðu á: Mike Nesmith hrækti á jólin á meðan hann var klæddur í flauels viktoríönskum reykjajakka í kóngulóarvefjum, gotneskum hryllingsmyndarhljóðsviði! Leyfðu þér að svífa: inn í karmíska sælu innblásna af myndasöguútgáfu af indverskri dulspeki flutt af hammy hvítum karakter-leikara í svörtu andliti, á meðan Peter Tork lætur eins og hann kunni að spila á gítar! Uppgötvaðu: Óskarsverðlaunahafi leikstjórans Bob Rafelson, fyrsta kvikmynd í fullri lengd, skrifuð af Óskarsverðlaunaleikaranum Jack Nicholson! Láttu eins og það sé ekki að gerast: þegar Monkees fremja hópsjálfsmorð með því að hoppa af Golden Gate brúnni! Taktu eiturlyf - taktu mikið af lyfjum: taktu eins mörg lyf og leikararnir og leikararnir gerðu greinilega við gerð þessarar myndar! Með Head sýndu Monkees sig sem reiðasta og snotasta skemmtikraft í sögu Hollywood, en enginn. Það er ruglingslegt að uppgötva að þeir kenndu bilun þessarar myndar um slæma kynningu. Vissulega var kynningin nánast engin; en vissu þeir ekki hversu reið, hversu niðurdrepandi, hversu sjálfseyðandi þessi mynd er í raun?! Ég meina, þessi mynd er ferð - á vondri sýru - á sjálfsvígsdeild geðsjúkrahúss. Eina myndin sem ég veit að sé svona niðurdrepandi er Brasilía eftir Terry Gilliam; og eins og Brasilía, sýnir þessi mynd hvers vegna lífið á síðari 20. öld var næstum óbærilegt - ef þú varst heppinn. Það er ekki einfaldlega það að vestræn menning þjáðist af alvarlegu upplýsingaofhleðslu, heldur voru upplýsingarnar sjálfar bara slæmar, slæmar, slæmar og ömurlegar. Reyndar voru það ofhleðsluáhrifin sjálf sem héldu fólki gangandi, þar sem þetta gerði fólki kleift að halda áfram að dreifa athyglinni með einni eða annarri kreppu - ef fréttir frá Víetnam urðu of miklar, gátu þeir snúið við rásinni og horft á heimildarmynd um uppganginn "Jákvæða" viðbrögðin við raunveruleikanum sem kom í ljós í Head var Woodstock - þrír dagar friðar og ástar og nektar og leðju og pöddra og slæmur matur og óhreinn drykkur og kúk og pissa og vond sýru og Peter Townsend var næstum því að drepa Abbie Hoffman. Allt að gerast á bak við stálgirðingu, undir ástúðlegum augum sannkallaðs hers NY State Troopers - sem þýðir að "frelsi" Woodstock Nation var eins blekking og lagið John Sebastion hélt að hann væri að syngja meðan hann var svo spenntur að hann gat varla tala. „500.000 rassar of heimskir til að koma inn úr rigningunni,“ var dómur eins gagnrýnanda um Woodstock (ég held að það hafi verið Andy Warhol). Það eina góða sem gerðist þarna var Star Spangled Banner eftir Jimi Hendrix. Tveimur árum áður hafði Jimi Hendrix Experience farið í sína fyrstu tónleikaferð um Ameríku, sem upphitunarhljómsveit sem opnaði fyrir - Monkees. Sjáðu til, þetta tengist allt einhvern veginn. Þú skuldar sjálfum þér - nei, þú skuldar ófæddum börnum þínum - að sjá hinn raunverulega sjöunda áratug síðustu aldar, aðeins til að finna á kvikmynd í þessari undarlegu, kraftaverka og algjörlega fáránlegu hyllingu til einnar af þeim fleiri áhugaverð kapítalísk svindl á síðari 20. öld.