Þessi mynd hefur tvo nýja eiginleika í tengslum við boðskapinn sem aðrar jafngóðar kvikmyndir flytja um dauðarefsingar og aftökur. Þetta er streitan sem einnig er lögð á dramað sem foreldrar fórnarlambanna þola -- án þess að af þeirri ástæðu dylja hatur og hefndarmáta sem þeir finna fyrir eða draga úr hryllingnum sem aftaka táknar -- og kristna sýn allra spurninga sem gefa í skyn. Við verðum líka að benda á að í þessari mynd er dæmdi maðurinn ekki hinn venjulegi ágæti saklausi manneskja sem við sjáum í öðrum kvikmyndum sem fjalla um aftökur sem fær okkur ekki til að yfirgefa þá hugmynd að refsiaftaka sé hvort sem er ekkert annað en löglegt morð. Síðast en ekki síst verður að minnast á það ótrúlega tilfinningalega þunga sem lagt er á síðustu stundir aftökunámskeiðsins með öllum þeim óþægindum sem síðustu orð hins dæmda sýna og smáatriðin sem aftökuathöfnin sjálf er skoðuð í samhliða klippingu með myndum af morðsenurnar í skóginum til að undirstrika að við stöndum frammi fyrir öðru morði sem er jafn miskunnarlaust og hið síðarnefnda en framkvæmt á köldum og meintum „löglegum“ hátt.