Þrátt fyrir marga galla er útgáfa Hallmarks 1995 af Gulliver's Travels enn fínasta aðlögun á háðssígildu Jonathan Swift - aðallega vegna þess að hún inniheldur ekki bara ALLAR margar ferðir Gullivers heldur einnig ádeilu sem oft er gleymt. Því miður eru tvöföldu vandamálin af afar þáttabundinni uppbyggingu bókarinnar og sjónvarpsfjárhagsáætlun (jafnvel frekar stórkostleg) eftir. Bókin er nokkuð hrífandi safn af ferðasögum sem flytjast einfaldlega frá einu súrrealísku landslagi til annars, en aðlögun Simon Moore reynir að koma einhverri reglu á ringulreiðina með því að koma með samhliða söguþræði þar sem Gulliver snýr aftur til Englands greinilega djúpt áfallinn og reynir að sanna sitt. leið út úr geðveikrahælinu þar sem keppinauturinn um ástúð eiginkonu sinnar hefur látið drýgja hann. Englendingar sviðsmyndir spegla og tjá sig um ferðalögin, en þættir þeirra streyma af og til yfir í raunheiminn. Vandamálið er að fyrsta klukkutímann eða svo virkar hún meira sem truflun, dregur þig stöðugt frá sögunni rétt eins og hún byrjar að verða áhugaverð. Lilliput atriðin líða verr hér, með tilfinninguna að heimasenurnar séu of oft hannaðar til að bjarga þeim frá töku á dýrari leikmyndunum - þetta hlýtur að vera eina útgáfan þar sem við sjáum ekki Gulliver draga Blefescu flotann á eftir sér. þegar Gulliver hefur sloppið verður tónninn stöðugri eftir því sem honum finnst aðstæðum sínum snúið við og hann sjálfur er gæludýr risa Útópíumanna í Brobdingnag, gests vitra manna á fljótandi eyju Laputa sem eru svo uppteknir af vísindum að þeir hafa enga skynsemi eftir, gestur/fangi sagnfræðings sem hallar sögunni beint frá upprunanum, bauð upp á ódauðleika með öllum þeim hræðilegu afleiðingum sem hann hafði áður en hann loksins fann heim sem hann vill tilheyra ef hann getur bara sannfært hina háleitu talandi hesta Houynhnhms um að hann sé ekki ómenntað Yahoo, hver nýr áfangastaður sannfærir hann um hvað mannkynið er fáránleg og smávægileg tegund. Að mestu leyti er þetta dekkra sett af ferðalögum en búist var við, þar sem aðeins forvitni Gullivers, skynsemi og vonbrigði koma í veg fyrir að það steypist niður í óafturkræfan myrkleika - og jafnvel þetta er á móti tjöldunum á hælinu þar sem það verður augljósara að jafnvel þótt hann sé satt að segja gæti það vel hafa gert hann virkilega geðveikan. Það er í þessum síðari atriðum sem Gulliver eftir Ted Danson skín í alvörunni, aldrei meira en í ótrúlegri ræðu þar sem hann snýr réttarhöldunum yfir í vonsvikinn dóm yfir mannkyninu öllu. Þar sem Yahoo-hjónin eru gerð fyrir sjónvarp, eru frekar minna bókstaflega skaðfræðileg hér en á síðuna, en að mestu leyti er þetta fullorðnari meðferð en þú gætir búist við án þess að vera í alvörunni. Stjörnuhópurinn er vissulega áhrifamikill, og að mestu vel notaður (ef í stuttu máli í nokkrum tilfellum) - Mary Steenburgen, James Fox, Peter O'Toole, Edward Woodward, Omar Sharif, Shashi Kapoor, Edward Fox, Ned Beatty , Alfre Woodard, Kristin Scott Thomas og Isabelle Huppert þar á meðal. Það er erfitt að ímynda sér að komandi Jack Black útgáfa sé jafnvel nálægt því að vera brot eins áhrifamikil og þessi.