Það mætti ​​halda að þáttur um venjulega unglinga með ofurkrafta væri áhugaverður, en það er langt frá því. Tökum hugtakið sem dæmi: Aðalpersónan/persónurnar hafa stórt leyndarmál sem þær fela fyrir jafnöldrum sínum. Þetta er alveg eins og Hannah Montana og That's So Raven. Næst er leiklistin bara í meðallagi. Selena Gomez virðist vera hálfsofandi í gegnum mörg atriði. Loks eru brandararnir ýmist klisjukenndir eða leiðinlegir. Ef þeir eru ekki að nota þá eru þeir litríkir en samt undarlegir gluggar til að fá okkur til að „hlæja“, þeir henda ýmsum leikmunum um herbergið. Ég vildi óska ​​þess að þessi sýning myndi nota meira frumlegt og skemmtilegra efni. Að lokum eru Wisards frá Waverly Place vonbrigði.