Þetta hefði örugglega ekki verið mín tegund en maðurinn minn sá hana í sjónvarpinu og sagði að hún væri mjög góð. Svo, að ráðleggingum hans, keypti ég eintak, þar sem ég vissi ekki hvort það yrði nokkurn tíma í sjónvarpinu aftur. Ég hafði aldrei heyrt um neinn í henni nema Armand Assante. Í fyrstu átti ég erfitt með að komast inn í söguna, því fyrsti hluti myndarinnar er hrærigrautur af myndum - og það meikar ekki mikið sens. Það er aðeins seinna í myndinni sem allt kemur saman. Senuklippingin - ef það er það sem hún heitir, er dálítið ögrandi - það lítur stundum út fyrir að nokkrir rammar hafi verið klipptir út úr hverri senu, og atriðin eru hikandi - en ég býst við að það hafi verið gert til að bæta við óvenjulegur (ef það er orð). Sagan snýst hingað og þangað og rétt um það leyti sem þú ert búinn að átta þig á þessu snýst allt á hvolf og þú verður að endurstilla hugsun þína um hver er vondi kallinn og hver ekki. Eða vond kona. Leikurinn er mjög góður - ég hugsaði alltaf hversu mikið Norman Reedus líkist Leo Decaprio. Endirinn var algjör útúrsnúningur, algjörlega óvænt, sem mér líkaði. Góð sýning.