Ég sá "The Reader" á kvikmyndahátíð á Manhattan í vikunni. Það snerti hjarta mitt á þann hátt sem fáar stuttmyndir hafa gert. Á tíu mínútum eða svo segir hún átakanlega tveggja persónu sögu sem vakti djúpan hljómgrunn hjá mér. Duncan Rogers hefur staðið sig frábærlega við að fanga mjög raunveruleg, blíð augnablik á filmu. Það sem ég dáist mjög að við þessa mynd er að leikstjórinn hefur valið sögu sem hæfir stuttforminu. Þetta eru virkilega áhugaverðar persónur og saga þeirra er sögð á fullkomnum tíma. Þetta er ekkert smá. Höfum við ekki öll séð stuttmyndir sem eru einfaldlega lengri sögur sem eru kreistar til að passa við sniðið, eða sviðssögur sem voru ekki rétt lagaðar að skjánum? Ég fagna „The Reader“ fyrir að hafa gert þetta rétt og hvet alla sem hafa áhuga á kvikmyndum og sögu að skoða hana alvarlega. Hverrar stundar virði!