Ég ólst upp (f. 1965) við að horfa á og elska Thunderbirds. Allir félagar mínir í skólanum horfðu á. Við spiluðum "Thunderbirds" fyrir skólann, í hádeginu og eftir skóla. Við vildum öll vera Virgil eða Scott. Enginn vildi vera Alan. Að telja niður frá 5 varð listgrein. Ég fór með börnin mín til að sjá myndina í von um að þau myndu fá innsýn í það sem ég elskaði sem barn. Hvílík vonbrigði. Eini hápunkturinn var snarpur þemalagið. Ekki það að það gæti borist saman við upprunalega stig Thunderbirds. Sem betur fer spilar ein sjónvarpsstöð snemma á laugardagsmorgnum enn endursýningar á þáttaröðinni sem Gerry Anderson og eiginkona hans bjuggu til. Jonatha Frakes ætti að skila inn leikstjórastólnum sínum, hans útgáfa var algjörlega vonlaus. Sóun á kvikmynd. Algjört drasl. CGI endurgerð gæti verið ásættanleg en í stað marionettes fyrir Homo sapiens subsp. sapiens var mikil matarvilla.