Eftir að hafa lesið aðeins tvær af athugasemdunum hér, sem ævilangur Bronte-aðdáandi, sem byrjaði á Olivier's Heathcliff og endaði með mörgum útgáfum af "Rochester" eftir Charlotte, er meira en augaopnandi að sjá að það er ósungin Bronte-systir sem gaf ljúga að karlkyns-chauvinista tímabilinu sem tríóið bjó. Auðvitað er „kraftaverkið“ í öllum þremur útgáfum bresks heimilismanns á 19. öld að „stelpurnar“ voru allar „spunakarlar“ og einu raunsæja penslin þeirra með „karlmenn“ voru prestfaðir þeirra og sóðamaður þeirra? bróðir. Að lokum, að lokum, þá er það ANNE Bronte sem hefur, í einni prófun sinni?, sannað „feminískan“ punktinn, langt á undan samtímatýpum, og þar með talið „kosningaréttinn“. Samt sem áður, sagan sýnir meira en nokkra sem voru á undan, þar á meðal grísku heterai og Sappho og eins og Yang Kuei-fei forn keisara. Og hvað með "Eva" og eplið hennar?