Ég sá þetta fyrir 25 árum síðan á PBS. Það var mjög erfitt að horfa á. Svo alvöru. Að horfa á þessa litlu fjölskyldubaráttu á veturna var svívirðilegt. Enginn tími fyrir tilhugalíf: örlögin hafa steypt okkur saman og við leggjum herðar okkar við malarsteininn og gerum það að verkum. Þetta var byggt á raunverulegri dagbók konunnar sem ég las mörgum árum síðar. Hún sagði í dagbók sinni að foreldrar hennar hafi dáið þegar hún var lítil og öll vesen þeirra og systur þurftu að vinna á bænum til að sjá sér farborða. Hún lærði að slá, sem var ekki dömulegt. Hún var hrædd um að enginn heillandi prins myndi vilja konu með sólbrúnar, kaldar hendur, en þessi eiginmaður var svo ánægður að nýja konan hans kunni að slá og var ánægð með það. Báðar voru þær ekkjur og saman unnu þau að því að byggja nýtt heimili. Það var svo sorglegt þegar barnið dó. Auðvitað, ef þeir hefðu haft það í dag, er ég viss um að það hefði verið í lagi. Það gerir harmleikinn bara sérlega sorglegan. Ég grét svo mikið. En svo fóru þeir út og drógu út nýjan kálf. Vorið er á leiðinni og lífið heldur áfram. Í dagbókinni sinni átti hún tvo stráka til viðbótar og þeir lifðu.