Leikurinn í þessari mynd var af gamla skólanum: þröngsýnn og stífur. Irene Dunne er lýsandi og kemur best út þó hún hafi mjög óeðlilegar línur að segja. Samt kemur hæfileiki hennar til að koma tilfinningum á framfæri. Gamlir kvikmyndaáhugamenn munu finna að minnsta kosti nokkra endurleysandi eiginleika í þessari mynd með því að fylgjast með kvikmyndatækni á þriðja áratugnum. Annars er þetta ekki alveg þess virði.