Grunngreinin er spennumynd með óþægilegu menage-a-trois. Fellowes hefur reynt að gera miklu meira úr þessu með því að nota lygar titilsins til að koma á alls kyns litlum flækjum, alltaf til þess fallnar að koma persónunum meira á óvart en áhorfendum. Það er í raun frekar sóðalegt þó. Fellowes virðist ekki hafa áhuga á að kynna spennuþættina á þann hátt sem mun halda okkur sætum. Hann beinist frekar að siðferðisvandamálunum sjálfum. Samræðan er ósamræmi, sviðsbundin hér, á þjóðmáli þar og með sífelldri undrun raunsæis sem er afnumin af einstaka klisju-landsprengju. Þótt ekki sé verið að þræta um staðsetningarnar svo leikararnir geti haldið áfram að vera til í rýminu sínu getur hræðilega tónlistin ekki skapað frekari vídd og vinnur oft gegn tilfinningalegum skriðþunga tiltekinna leikmynda. Það er líka mjög prósaískt, þori ég að segja það breskt yfirbragð við kvikmyndatökuna. Ég vildi ekki sjá skjal um tvo farsæla miðstéttarmenn sem lentu í ótrúlegum aðstæðum, ég vildi sjá einhvers konar listilega endursögn af sögunni. Að lokum er það í raun sagan sem svíkur restina. Rétt eins og spennuþættir eru frekar flatir þannig er sagan ósamhverf summa af undirspilum af mismunandi stærðum og gerðum, ofin sem farartæki fyrir persónuskoðun. Wilkinson og Watson styðja þessa meta-ritgerð með góðri frammistöðu og hinn æðislegi samstarfsmaður John Warnaby, Simon to Wilkinson, er kærkominn þynnku fyrir mikið af augabrúnum. Ég er vonsvikinn; ekki að það sé slæmt, heldur að það hefði getað verið miklu betra. 3/10