Nú skil ég að þessi mynd hafi ekki verið ætluð sem ákæra á hendur öllum Indverjum en hún er mögnuð mynd því hún þorir að rannsaka hræsni sem sumir Indverjar hafa varðandi konur og kynhneigð. Ég hef vitað í nokkurn tíma að kynjamismunun er mjög algeng í þessu samfélagi (þar sem konur eru myrtar vegna þess að fjölskylda eiginmannsins vill þær ekki lengur eftir dauða hans eða vegna þess að hún átti litla heimanmund auk þess að drepa kvenfóstur oft vegna litið er á þær sem bölvun í stað blessunar). Ég geri mér líka grein fyrir því að sumir úr þessari menningu munu hneykslast mjög á myndinni, en kjarni málsins er sá að það er einhver sannleikur í viðfangsefninu - jafnvel þó að myndin hafi verið ráðist svo harkalega þegar hún var frumsýnd á Indlandi fyrir áratug. Sem afleiðing af mikilli kvenfyrirlitningu í myndinni verða flestir vestrænir áhorfendur hneykslaðir eða að minnsta kosti tilfinningalega dregnir inn í aðstæður kvennanna í þessari mynd. mynd hafði sterk jákvæð áhrif á mig og hún er EKKI dagskrármynd sem aðeins lesbíur og "mannhatendur" geta notið. Reyndar held ég að myndin sé ekki að ýta undir hatur á karlmönnum eða samkynhneigð heldur færir hún trúverðug rök fyrir því hvernig í tilviki þessara tveggja kvenna hafi hún verið eini sanngjarni valkosturinn vegna óguðlegra eiginmanna þeirra. Já, ég nota orðið „vondur“ og meina það, þar sem báðir eiginmennirnir sem búa á þessu stóra heimili eru ákaflega sjálfselskir og bera ekkert tillit til kynhneigðar maka sinna. Í mörgum hefðbundnum samfélögum er þetta svo sannarlega raunin og konur eru dæmdar til tómrar tilfinningatilveru. Einn eiginmaður kvæntist líflegri ungri konu, Situ, vegna fjölskylduskyldu. Þetta skipulagða hjónaband er óþægilegt fyrir þau bæði en í upphafi gerir Sita tilraun til að tengjast ömurlegum eiginmanni sínum. Hins vegar lítur hann á sjálfan sig sem fórnarlamb og hefði getað hugsað minna um Sita - og hann heldur áfram að eiga í ástarsambandi við frjálslynda kínverska konu. Til að gera illt verra gerði hann ekkert til að fela málið og baðst ekki afsökunar. Í látnu hjónabandi þeirra var kynlíf eingöngu ætlað að ala af sér börn og það var engin leið að Sita gæti fengið einhverjar af kynferðislegum eða tilfinningalegum þörfum sínum fullnægt. Og því miður hefði honum mátt vera meira sama. Annar eiginmaður var giftur konu sem var ófrjó (Radha). Merkilegt nokk, eftir að hafa reynt að eignast börn í upphafi, hafa þau liðið næstu 13 árin án nokkurs kynferðissambands! Það er vegna þess að þessi maður hefur ákveðið að verða ásatrúarmaður (þ.e.a.s. í hindúisma, manneskja sem gefur upp nautn heimsins til að öðlast innri uppljómun). Nú var það gott að hann vildi þetta ef hann væri ekki þegar giftur og hefði skyldur fyrir konu sína. Hins vegar, að vera giftur, var þetta ótrúlega eigingjarnt athæfi og eins og bróðir hans gerði hann ráð fyrir að konan hans hefði engar kynferðislegar tilfinningar né virtist vera sama. Það næsta sem hann myndi leyfa henni við sig kynferðislega var að sofa við hlið sér - þar sem að hafa hana við hliðina á sér hjálpaði að kenna sjálfum sér að "sigrast á löngunum holdsins". Þetta hlýtur að hafa valdið henni ekkert nema gremju. Þannig að þú átt tvær vanræktar og eðlilegar konur sem búa á sama heimili og þrá tilfinningatengsl og útrás fyrir kynlífsþarfir þeirra. Að lokum koma þessar þarfir þessar mágkonur saman - í fyrstu, bara tilfinningalega en síðar kynferðislega. Kvikmyndin var snilld hvernig hún fékk mig til að horfa á og skilja hvernig samkynhneigð er í sumum tilfellum óumflýjanleg og jafnvel heilbrigð miðað við líf í tilfinningalegri auðn. Seint í myndinni, þegar í ljós kemur hversu ákaft kynferðislegt samband þeirra er, leiðir það til ekki algerlega óvænt viðbrögð frá "upplýstum" eiginmanni Radha - manni sem leitar trúarlegrar innsýnar og friðar en er samt svo umkringdur sjálfum sér að raunverulegt innsæi og vöxtur er ómögulegt. Þetta er mjög krefjandi kvikmynd fyrir fullorðna. Þó að það sé mjög lítið um nekt er myndefnið mjög fullorðið og þetta er ekki kvikmynd til að sýna börnunum þínum. Mjög truflandi er ein minniháttar persóna sem fróar sér fyrir framan gamla lamaða konu - eins og ég sagði, þetta er EKKI kvikmynd til að láta börnin þín horfa á. Hins vegar, fyrir þroskaða áhorfendur, er þetta frábær og mjög erótísk mynd sem vekur mann til umhugsunar. Myndin skartar góðum leik, flóknum karakterum, frábærum skrifum, yndislegri stemmningstónlist og rólegu tempói sem gæti pirrað suma, en sem ég fann gefandi. Það eina alvarlega neikvæða sem ég get ekki kennt um myndina sjálfa heldur fávitana sem gáfu þetta út á myndbandi. Þetta er vegna þess að þó myndin sé á ensku þá eru kommur nokkuð sterkar stundum og það er ekki alltaf auðvelt að skilja hvað er verið að segja. EN, og þetta er það versta, það eru engir lokaðir eða opnir skjátextar - þar á meðal er hann nauðsynlegur fyrir vestræna áhorfendur. Ef þú horfir á þessa mynd, athugaðu hvort þú getur fundið hana á DVD eða vonandi mun nýrri útgáfa á myndbandi hafa texta - það gerði ég það ekki. Við the vegur, leikstjórinn Deepa Mehta (vinsæl kvenleikstjóri) hefur gert nokkrar aðrar frábærar myndir eins og EARTH og BOLLYWOOD/Hollywood. Stöðugt þema í myndum hennar er átökin milli hefðbundinnar indverskrar menningar og væntinga og vestrænni - með ríka áherslu á kvenpersónur. Það kemur ekki á óvart að þessi vesturhugsandi kona á heima í Kanada og er fráskilin - sannarlega óvenjuleg kona svo ekki sé meira sagt. Fyrir svipaða kvikmynd sem skoðar hefðbundna menningu mætir vestrænni menningu, prófaðu annan kanadískan gimstein, EAT DRINK MAN WOMAN.