Stalker hefur rétt fyrir sér! Stelpa sér strák, stelpa vill strák, stelpa finnur hversdagslegar leiðir til að halda áfram að rekast á hann, stelpa lætur hann ekki í friði, stelpa þykist vera þolinmóð, stelpa getur ekki hætt að tala um hann, stelpa þykist elska annan gaur (eða tvö), hann tekur ekki eftir henni vegna þess að hún er pirrandi, stelpa mun ENN ekki láta hann í friði. Rétt leikin, persóna Drake hefði getað verið heillandi en hún er algjörlega, algjörlega, óvægin í leit sinni að persónu Cary Grant, kærastan hennar í sambúð er sljó, og því miður, tilraun Drake til að leika, "heillandi skrúfubolta" kemur út sem, " truflandi heilabilun." Grant er hann sjálfur, eins og venjulega, sem er fínt fyrir Cary en það er eins nálægt innhringingu og ég hef nokkurn tíma séð frá honum. Leikstjórnin er dauf og samræðan er hreint út sagt dauf. Screwball gamanleikur er mjög erfitt að gera með góðum árangri og þegar hún mistekst, eins og í þessari þröngsýnu tilraun, þá er bara óþef. Það sem verra er, Drake eyðir allri myndinni í þörf fyrir mikið af Valium og nálgunarbanni. Hún eyðileggur allan húmor sem er að finna í þessum þurrari en múmíuryksleifum.