sem „líkamlega skert“ manneskja (guð, hvað ég hata þessa setningu) náði ég þessu bara á kapal þar sem það var nákvæmlega ekkert annað að horfa á - í heildina var þetta frábær mynd. já, ég varð fyrir smá vonbrigðum þegar ég komst að því að hvorugur leikarinn er fatlaður, og já, ég varð fyrir smá vonbrigðum með að meira af myndinni var ekki tekið upp frá „sönnu“ sjónarhorni fatlaðra (geturðu ímyndað þér hvað það er eins og að vera alltaf hæsti manneskjan í herberginu og þurfa síðan að lifa það sem eftir er lífsins með útsýni yfir ekkert nema rass og háls annarra? að þurfa alltaf að bíða eftir að fávitinn hætti að lesa blaðið í einu fötluðu básnum, þola Dónalegar líkamlegar brottvísanir allra annarra á meðan þú bíður?). og atriðið þar sem hann ók bílnum var algjörlega ég! verið þarna, gert það, bókstaflega. en myndin var nógu sönn til að skipta máli - á meðan ég hef aldrei búið á heimili eða húsnæði, þá voru mörg skipti í myndinni þar sem ég fann sjálfan mig að kinka kolli og segja við sjálfan mig "já, það er satt... það hefur gerst. mér..." það sem heillaði mig er að sumir álitsgjafanna á þessu borði lýstu þeirri staðreynd að myndin fékk þá til að skoða lífið aðeins öðruvísi og með aðeins meiri innsýn eins og líf þöguls 'minnihluta' - getur' Það er ekki hægt að biðja um meira en það út úr kvikmynd, að það fái þig til að hugsa og skoða lífið á annan hátt, þannig að bara í krafti þess voru myndirnar gríðarlega vel heppnaðar. Það ætti að krefjast þess að allir krakkar í unglingaskóla séu skoðaðir. Nánast fyrir hvern einstakling sem er alvarlega líkamlega fötluð, sjálfstæði er eitt af, ef ekki mikilvægasta viðfangsefni daglegs lífs okkar, allt frá vinnu til félagslífs til endursköpunar. fyrir ykkur sem fannst myndin vera „klisjukennd“, reyndu að lifa lífinu okkar í einn dag - þú munt sjá að myndin var „klisjuð“ vegna þess að..... það er satt. áskoranirnar sem leikararnir stóðu frammi fyrir fóru aðeins yfir yfirborðið af því sem gerist hjá okkur á hverjum degi - ef við erum heppin upplifum við sama tilfinningalega og persónulega þroska og persónurnar þrjár (þar á meðal stelpan) gerðu. hver dagur býður upp á hindranir fyrir okkur að yfirstíga - það er bara að það er engin bólgin, dramatísk tónlist til að fylgja lífi okkar, nema hún sé í ipodunum okkar.... lol!