Áður en ég rifja upp þessa mynd verð ég að gefa játningu sem er frekar djörf staðhæfing að gefa sem kvikmyndagagnrýnandi. Allir sem hafa þegar lesið fyrri dóma mína vita ef til vill að ég hef alltaf verið umdeildur í lágstemmdum skilningi, gefið háa einkunn fyrir flopp eins og „Captain America“ og „Creature“ frá 1985 og verið að pæla í sígildum kvikmyndum eins og Alistar Sim. "A Christmas Carol" og "Shakespeare in Love." Með það í huga gæti þessi játning ekki komið á óvart: Staðreyndin er einfaldlega sú að Christopher Lambert er líklega einn af mínum uppáhaldsleikurum. Vá, farðu nú ekki að verða brjálaður út í mig. Leyfðu mér að útskýra mig: Mér finnst hann alls ekki vera besti leikari í heimi. Ég játa greinilega að hann er það ekki. Hann er vissulega enginn Morgan Freeman eða Anthony Hopkins, en ég myndi segja að leikhæfileikar hans séu líklega einhvers staðar þarna uppi hjá að minnsta kosti Bruce Willis. Það sem ég dáist hins vegar að við hann eru þeir mannlegu eiginleikar sem hann færir hasarhetjurnar sínar. Hann er bara meðalstrákur sem hlær og grætur og blæðir, sem er hetja vegna þess að hann þarf að vera það, ekki endilega vegna þess að hann vill vera það. Það þarf mikið til, að mínu mati, til að geta dregið fram þessa eiginleika í persónu (sérstaklega í kvikmyndum sem hann hefur unnið í), og hetjur Lamberts eru langt frá Schwartzennegger eða Stallone. Í hreinskilni sagt er auðveldara fyrir mig að tengjast persónum Lamberts. Þess vegna er hann ekki besti leikari í heimi....Hann er bara í persónulegu uppáhaldi. Ég get hins vegar ekki sagt það sama um myndirnar hans. Hversu mikið sem ég met leik hans, þá væri heimskulegt að viðurkenna ekki að val hans á kvikmyndum láti eitthvað ógert. Flestar þeirra eru, satt að segja, hræðilegar, og hvers kyns athlægi sem hann hefur fengið í gegnum árin frá mér er ekki vegna leiks hans, heldur slæmu vali hans í handritum. Með það í huga get ég sagt að frumraun kvikmynd hans, "Tarzan," er ein af hans bestu myndum og líklega hans besta frammistaða. Eins og ég nefndi er það áhrifaríkt vegna mannúðar sem hann kemur með í hlutverkið og hversu alvarlega leikstjóri, rithöfundar og leikarar taka á efnið. Þetta er langt stökk frá hasarævintýrum B-mynda með Johnny Weismeller frá fjórða áratug síðustu aldar. Reyndar myndi ég hika við að kalla hana hasarmynd. Þess í stað er þetta alvarlegt drama sem tekur allt efni E.R. Burrough alvarlega, sýnir leit Tarzan að uppgötva raunverulega fjölskyldu sína í Skotlandi eftir að hafa áttað sig á því að hann passar ekki inn sem "hvítur api." Hann er rifinn á milli gömlu fjölskyldunnar sinnar og nýju, sem inniheldur frábæran Sir Ralph Richardson í síðasta hlutverki sínu. Í tilraun til að aðlagast manneskjunni kemur eðlishvöt hans líka inn og hann getur ekki ákveðið hvað hann elskar meira: raunverulega fjölskyldu hans eða þá sem hann hefur alltaf þekkt. Á heildina litið er þetta dásamleg ummæli um samfélagið og dásamleg persónurannsókn. Ef ekkert annað kom Lambert á alþjóðlega stjörnuhimininn, sem hélt áfram fram á níunda áratuginn með kvikmyndum eins og "Highlander" og "hann Sikileyskur." Því miður entist það ekki. En bíddu aðeins....Nýjustu skref hans á ferlinum eins og "Gideon" og "Resurrection" hafa sannað að þó hann eigi enn langt í land, þá er hann nógu hæfur leikari til að geta kannski gert... ahem.... endurkoma ef hann velur bara hlutverkin sín betur. Í bili er hins vegar dómurinn um fyrstu mynd hans:*** out of ****