Stríð Charlie Wilson, byggt á sannri sögu, segir frá þingmanni í Texas og CIA umboðsmanni sem vinnur að því að tryggja fjármögnun fyrir leynilegum stuðningi við Mujaheddin í Afganistan á níunda áratugnum eftir innrás Sovétríkjanna í landið. Þessi átök léku stórt hlutverk á síðustu árum kalda stríðsins milli Bandaríkjanna og Sovétríkjanna. Hvað varðar kvikmyndagerð er Stríð Charlie Wilsons ákveðinn sigurvegari. Hún er vel skrifuð, vel leikin og vel tekin. Þó að mesta athyglin hafi beinst að Tom Hanks fyrir enn eina góða frammistöðuna, var ég enn hrifnari af því hvernig Philip Seymour Hoffman tók við sem CIA-starfsmaður Gust Avrakotos. Atriði af árásum Sovétríkjanna á undirvopnuð þorp og flóttamannabúðirnar toga í raun í hjartað. Myndin gefur líka gott yfirlit á bakvið tjöldin á hjólunum og viðskiptum sem Wilson þingmaður þarf að ganga í gegnum til að tryggja æskilega fjármögnun. Það eru hins vegar tvær kvartanir sem ég hef um myndina. Hið fyrra er að það er undirþráður sem felur í sér hneykslisrannsókn sem er ekki vel útfærð og þjónar því aðeins sem smávegis truflun á söguþráðinn. Önnur kvörtunin er sú að myndin skorti eitthvað samhengi stríðsins. Myndin lætur Mujaheddin líta út eins og saklaus fórnarlömb og á meðan þeir urðu fyrir miklu mannfalli, voru Mujaheddin í raun uppreisnarmenn sem reyndu að steypa ríkisstjórn Afganistans. Þessi ríkisstjórn, sem var algjörlega hunsuð í myndinni, barðist ekki á óvart fyrir að bæla niður uppreisnina og kallaði síðar Sovétríkin um stuðning í viðleitni þeirra. Myndin lítur einnig fram hjá því að Bandaríkin hafi aðstoðað Mujaheddin áður en Sovétríkin voru send til Afganistan. Kvikmyndin gaf í skyn óviljandi afleiðingar leynilegra aðgerða okkar -- afleiðingar sem við finnum enn fyrir í dag -- en svo virðist sem handritshöfundurinn Aaron Sorkin og leikstjórinn Mike Nichols hafi verið tilbúnir til að fórna einhverju sögulegu samhengi til að skapa samheldna frásögn. (Eftir að hafa ekki lesið bókina, ég veit ekki hvort George Crile gerði sömu málamiðlunina.) Þrátt fyrir þessar kvartanir naut ég þess að horfa á Charlie Wilson's War og mæli með henni. Ég hefði frekar kosið mynd sem lýsti margbreytileika ástandsins betur, eins og Stephen Gaghan gerði í Syriana, en áhorfendur tengdust betur samheldinni frásögn af Stríðinu eftir Charlie Wilson heldur en tvískinnungunum í Syriana.