Allt í lagi, ég ætla ekki að gagnrýna þessa mynd ítarlega. Ég tek eftir hinum mörgu hryllilegu umsögnum á undan mér, og þar sem ég er almennt hrifin af Maria de Medeiros, hef ég lengi verið hikandi við að koma með niðrandi athugasemd - og á þann hátt er næstum ár liðið. En í hvert sinn sem ég sé DVD-diskinn í hillunni minni skynja ég innra stun. Allavega, leyfðu elogious raddirnar að yfirbuga mig! En fyrir aðra kvikmyndaleikara eins og mig - varist. Lýst á einfaldasta og blíðlegasta hátt, hér er afstaða mín: Pólitísk ólga og bylting sem var bakgrunnur þessarar myndar þjónaði einnig sem bakgrunnur fyrir ákveðið tímabil lífs míns - í gegnum dagblöð sem ég les daglega í staðbundin mið-evrópska kráin mín. Á þeim tíma fylgdist ég með fréttum, en skildi aldrei alveg hvað í ósköpunum var að gerast. Fréttamennirnir höfðu tilhneigingu til að segja annaðhvort í óflokksbundnum orðum eða með íhaldssemi sem leit illa á hópa sem raska friði eða kynda undir uppreisn gegn stofnuninni. Það voru tímar þegar aðrir ólguvindar þyrluðust um París, Berlín, Prag og ýmsa staði í Bandaríkjunum, en ég skil öll mál þeirra vel á þeim tíma - en einræði eða ekki, blöð mín höfðu tilhneigingu til að meðhöndla ríkisstjórn Portúgals einfaldlega eins og stofnunin - ekki sem vel útfært "illt heimsveldi", til að nota flippuð Stjörnustríðshugtök. Svo, viku eftir viku, las ég um truflanir, en fann aldrei gáfulega ritstjórn sem gæti gefið söguna á bak við þær, eða metið vinnubrögð og félagsleg-efnahagsleg áhrif einræðisstjórnarinnar o.s.frv. Þannig að við kaup á þessari mynd hafði ég að minnsta kosti tvær vonir: að skilja loksins smáatriðin sem leiða til félagslegrar ólgu og njóta vel ígrundaðs drama. Þessi mynd gaf mér hvorugt. Myndin gerir ráð fyrir því að áhorfendur hafi nú þegar næga þekkingu og djúpar tilfinningar varðandi sögulegar staðreyndir. Og dramatíkin - eins og ég sagði, ég vil hvetja Maria de Medeiros og portúgalska kvikmyndaiðnaðinn, en - það var þröngsýnt og grunnt. Ég fékk eintakið mitt af DVD disknum frá Frakklandi - "Selection Official Cannes 2000 - Un Certain Regard ". Kassinn sýnir brosandi, rakaða leikara, aðalhlutverkið gefur sigurmerkið á þann hátt sem minnir mig meira á Playboy kanínuna. Eftir að hafa séð verkið velti ég því fyrir mér hvað Frökkum hefði getað dottið í hug - þó sem grunnt stykki af "cinema verite" með viðkvæmu þjóðernisinnihaldi get ég skilið eðlilega tilhneigingu þeirra til að hrósa því fyrir "heiðarleika" en... Horfðu á bakhlið kassans: "Un regard chaleuruex sur la Revolution" - hlý kveðja? Prófaðu að lýsa því að Allende var steypt af stóli og morðinu með „hlýju tillitssemi“! Prófaðu það með Tékkóslóvakíu árið 1968! Prófaðu það með allri röðinni af steypum og borgaralegum uppreisnum! Önnur umsögn: Maria de Medeiros a renoue' avec son greiðir, son enfance et son histoire." Rusl, drasl, rusl! Að minnsta kosti fyrir mig. Ég elska Portúgal. Í allri Evrópu eru Lissabon, Barcelona og Prag uppáhaldsborgirnar mínar. En ást mín á borg og landi er ekki efnislaus kvikmynd. Ég mun hanga á fornu VHS spólunum mínum af Capas Negras og A Cancao de Lisboa - á meðan er ég fastur við svæði 2 með ofangreindum titli sem gæti eins farið í ruslið.