Sá þessa mynd snemma í forsýningu og ég get ekki lagt nógu mikla áherslu á hversu slæm mér fannst þessi mynd vera. Strax í upphafi voru áhorfendur að stynja yfir hræðilegum suðurlandshreim Pacino. Aumingja Al leit mjög, virkilega illa út og ég get ekki ákveðið hvort þetta hafi verið viljandi hluti af hlutverki hans sem eiturlyfjasjúklingur, eða kannski hafi hann bara ekki sofið áður en hann kom á tökustað. Miklu verri en nærmyndir Pacino er hins vegar hin ömurlega afsökun fyrir söguþræði. Snemma í myndinni fáum við vísbendingar um að persóna Pacino sé samkynhneigð og mig grunar að það hafi verið það sem handritshöfundurinn ætlaði upphaflega. Seinna eigum við hins vegar að stöðva vantrú okkar og trúa því að bæði Tea Leoni og Kim Basinger (sem báðar eru sofandi í gegnum löt hlutverk) þrái þennan aldraða, hálfdauða útlitslega, kvenlega mann með fáránlega hreiminn. Það versta þegar á heildina er litið var aðal söguþráðurinn, sem hafði að gera með njósnir fyrirtækja sem eru aldrei útskýrðar að fullu og okkur er aldrei, nokkurn tíma sama um það minnsta. Vegna þess að þetta var forsýning mun ég áskilja mér endanlegan dóm vegna möguleika á endurtöku og klippingu, en þú getur veðjað á að ég borgi ekki krónu fyrir að sjá þetta í kvikmyndahúsum.