Sama hvað þú hefur heyrt, "Fame" er ekki góð mynd. Það borgar sig ekki að fjárfesta í meira en tvo tíma til að horfa á unglinga sem eru í vandræðum með staðalímyndir dansa, syngja, læra og stara á stelpur í búningsherbergjunum. Sérhver klisja finnur sér lítið heimili í þessari mynd. Það er samkynhneigður unglingur að leita að viðurkenningu. Það hefði verið frábært ef það hefði verið meðhöndlað sem eitthvað meira en aukaatriði. Það er gettókrakki sem hefur of mikið viðhorf - hvað, var ég hissa? Og gettu hvað? Þær vilja allar verða stórstjörnur, finna frægð og frama, og þær væru allar tilbúnar að skríða yfir reykjandi lík mæðra sinna til að ná því. Merkilegt nokk er þessi mynd minnst fyrir tónlist sína. En í rauninni er eina hæfilega góða lagið „Hot Lunch Jam,“ sem er samt of cheesy til að vera í alvöru gæðum. Tvö vinsælustu lögin eru heldur ekkert. "Fame" er tilgangslaust ló sem drukknað er af hreinu sjónarspili gríðarlegrar dans-á-götu-senu. Og "I Sing the Body Electric" (hvað í nafni Bubba þýðir það eiginlega?!?!?!?!?) er bara óskiljanlegur brandari. Slæmur leiklist, bragðlaus samræða og leikstjórn (það er jú frá kl. leikstjóri "Evita") nýtur aðeins lítils hjálps af hæfilega venjulegri myndavélavinnu Michael Seresin. En kvikmyndataka ein og sér getur ekki borið bíómynd, sérstaklega eina eins óinnblásna og tilgangslausa og þessi.