Það er í raun ekki mikið að segja um Las Vegas Lady. Hún er nógu skaðlaus, en hún er lítið annað en daufleg ránsmynd frá áttunda áratugnum. Myndin er hvorki eins snjöll né kynþokkafull og hún leitast við að vera. Söguþráðurinn er upprifjun á söguþráði þreytulegrar spilavítisráns sem hefur verið drepinn til dauða. Nema í tilfelli Las Vegas Lady, ég held að ránslóðin hafi verið hönnuð af 3 ára gömlum. Áætlunin felur í sér að þrjár konur ein að óþörfu og sýnilegum mælikvarða utan á Circus Cicus byggingunni, ein til að gefa sig upp sem þjónustustúlka aðeins til að blása skjóli hennar við fyrsta tækifæri, og önnur að standa í kring og afhjúpa klofið sitt. Það er nokkurn veginn það. Flókið, ha? Aðrar en Stella Stevens og áðurnefnd brjóst hennar eru hinar konurnar sem taka þátt í söguþræðinum ekkert sérstaklega eftirminnilegar. Las Vegas Lady leikur með Stuart Whitman. Þegar Stevens er ekki í lófa, er þátttaka hans í myndinni undirstrikuð af einum heimskulegasta byssubardaga sem nokkurn tíma hefur verið sett á kvikmynd. Mig langaði virkilega að líka við þessa mynd. Hún hefur þann 70s tilfinningu yfir sér sem ég hef alltaf gaman af og nokkrar fallegar myndir af Las Vegas um 1975. En myndin sjálf er of dauf til að meta hærra en 4/10 og það er sennilega ofsagt. Að lokum er Las Vegas Lady sóun á fullkomlega góðu klofningi.