In the Line of Fire eftir Wolfgang Peterson er slægur og einstaka sinnum sannkallaður reiðtúr með hvítum hnúum, jafnvel þótt okkur gæti liðið einu sinni eða tvisvar eins og við höfum verið á svipuðum slóðum áður. Hvernig gat maður ekki gert það þegar Clint Eastwood, rétt eftir (að sögn) að hafa lokað bókinni um vestræna arfleifð sína, lokar líklega bókinni á grófu spæjaramyndunum sínum (ekki telja Blood Work þar inni). En það er meira en það vegna þess að persóna Eastwood, hér harðbitinn, djöfulinn og harður leyniþjónustumaður, hefur svolítið heillandi hlið á sér, jafnvel rómantískari hlið sem maður fékk aldrei að sjá á myndunum þar sem hann sprautaði vörumerkjalínur sínar. Það er einhver margbreytileiki í gangi hér sem treystir ekki bara á venjulegan svindl, og það er athyglisvert fyrir hvernig svo mögulega tilgerðarleg baksaga (björguðu ekki Kennedy frá því að vera myrtur árið 63) er gerð nokkuð trúverðug meðal annars persónu hans, sem meira en líklega felur sár hans - oftast. Eastwood fer hins vegar í bæinn til að láta gott af sér leiða í myndinni og við þessar aðstæður virðist persónan vera sérsniðin fyrir hann. En það væri hætta á að þáttur hans í myndinni væri aðeins hefðbundinn (við fáum samt "Harry" „Týpa atriði þar sem hann er snjallari – og eins snjallari – yfir alla aðra í herberginu, og hann var skammaður og sagt að víkja af æðstu hermönnum, hér starfsmannastjóra, þar á meðal að vernda forseta sem (skynsamlega) við sjáum aldrei eða vitum í raun og veru. Jafnvel rómantíski undirþráðurinn, sem er soldið vaneldaður ef það er einhver machismo hlátur, myndi gera myndina svolítið undir-par ef hinn hálf-Dirty Harry þátturinn kæmi ekki inn í myndina: óafmáanlegt illmenni. Í þetta skiptið er einhver auka spenna í Hollywood, hvernig sem ljómandi gáfuð spenna er (næstum snjallari en restin af myndinni á skilið), með „John Booth“ persónunni, sem lék í Óskarsverðlaunaframmistöðu John Malkovich, sem einhver sem hefur verið lýst meira sem rándýri. en morðingi. Það eru leiðir sem þetta gæti farið úrskeiðis hjá Eastwood-persónunni, en Malkovich hefur mögulega yfirbugað suma af fyrrverandi illmenni hliðstæðum sínum með því að vera einstaklega svalur og ósamsettur (það er þessi hrikalega, hryllilega verðuga sena þar sem hann drepur bankaþjóninn og herbergisfélaga hennar), og Þegar fortíð hans kemur í ljós, þá er enn þessi þáttur í „hvað í fjandanum er með þennan gaur“ sem heldur áhorfendum og umboðsmanni Eastwoods við að giska og auka ofsóknaræði. Þetta er klassískur Malkovich-frammistaða, í raun hrollvekjandi og alltaf mældur í geðveiki og fagmennsku. Þetta er líka, fyrir utan hefðbundin atriði, bara smekklega gerð mynd frá Peterson og félögum, og þær koma ansi nálægt hinu gáskaða raunsæi Dons. Siegel. En Peterson er líka með nokkur kvikmyndabrögð uppi í erminni sem fékk mig til að brosa stundum; Hvenær sem einhver leggur í svona hróplega en spennandi virðingu fyrir Vertigo - hoppa frá þaki til þaks, hetja dinglandi af syllunni, "snúningurinn" - það gefur mér samt nokkra skjálfta niður hrygginn. Það eru líka símtölin milli Eastwood og Malkovich, þar sem við sjáum dýpt katta og músarleiksins, líklega enn eitt sparkið í rifbeinin til Hithcock. En á endanum, þrátt fyrir alla spennuna og hrottalega hættuna og skörpum formalismanum í hápunktinum, þá er þetta líka persónamynd að sumu leyti út í gegn, og allt er þokkalega útfært til að gefa áhorfendum gott magn til að velta fyrir sér, að minnsta kosti í spennu-kvikmyndavitund. Eastwod er frábær aðalhlutverkið, Russo leikur kvenkyns hugsanlega ástaráhugann einlægan og þroskaðan, og Malkovich er efstur á baugi. Það eru líka nokkur athyglisverð aukahlutverk líka og fín stúdíóskor þar. Ein af betri myndum 1993.