Shinjuku Triad Society, að vísu frá fullkomnu, er hrikalega sannfærandi kvikmynd fyrir það sem hún reynir að sýna á sínu ofurhefðbundna sviði. Þetta er yakuza/þríhyrningamynd, þar sem löggur eru á móti japönskum og/eða kínverskum glæpamönnum (aðallega kínverskir, eins og titillinn gefur til kynna), en þegar í fyrstu tæknilegu „frumraun“ sinni er Takashi Miike þegar að koma mörgum hliðum á kvikmyndir sem hann myndi gera. héðan í frá. Félagsleg málefni eins og svartamarkaðsverslun með dýrmætar vörur, í þessu tilviki mannleg líffæri venjulega frá börnum; fortíðarþrá eftir æsku og rótum sínum, sem var sérstaklega ríkjandi í Dead or Alive 2; þumalfingur um bannorð eins og kynlíf samkynhneigðra og (ádeilubundið) nauðgun/ofbeldi gagnvart konum; blóðstýrandi ofbeldi. Það er vissulega ekki eins súrrealískt og sumar af nýjustu myndum Miike, en búist er við því þar sem hann er að prófa hluti sem hann er nýbyrjaður að læra, eftir afrekaskrá beint til myndbandaforritara. Hún hefur alla þessa eiginleika, og hún er líka, eins og myndirnar sem myndu fylgja henni, jafn villimannsleg og hjartnæm, brjáluð (í blettum) og kaldhæðnisleg í dramatík sinni og traust fyrir aðdáendur tegundarinnar. Sagan fjallar um tvo bræður, einn a Kínverskur munaðarlaus uppalinn í Japan, Tatsuhito Kiriya (Kippei Shiina, ágætis sem andhetja/hetja í Eastwood-eign), sem er orðinn spæjari og annar, sem er orðinn glæpamaður, eða tilvonandi. Helsta yfirtökugengið er líklega frá Wang (ákveðinn orðaleikur um það sem klíkan stendur fyrir í frístundum sínum, leikinn af Tomorowo Taguchi sem dæmigerður skrípaleikur með alvöru skelfingu í augum) og félaga hans Karino (Takeshi Caesar, sem er að hóta jafnvel þegar þú endurtekur boðorð aftur og aftur við konu sem er nýbúin að stinga augað úr sér í kjölfar súrs samnings), sem eru miskunnarlausa tegundin sem birtist nánast lífrænt í Miike-mynd. Það er einhver óráðsía sem tengist líffæraviðskiptum við glæpamenn, sem Kiriya verður næstum fórnarlamb af, og hneigð gengisins til kynlífs samkynhneigðra - að minnsta kosti með einni lítilli brúðu sem gerir allt sem helstu glæpamennirnir vilja. Þetta leiðir allt til hefndar og endurlausnar, eiginleika sem Miike og rithöfundur hans eru að reyna að líkja eftir frá Shakespeare (þess vegna beit Macbeth með Wang að þvo blóðug hangs sín aftur og aftur eftir samkynhneigð sem sagði „það mun ekki losna“). Ef það nær ekki upp á sama tilfinningalega áhrif og frábært Shakespeare-leikrit myndi hafa, þá er það sambærilegt við gang kvikmyndar sem þessa. Markmiðum Miike er náð, þó nýlega hafi verið náð, í lágkúrulegum metnaði hans: glæpamaður mynd með nokkrum auknum stigum af erfiðum fjölskylduvandræðum (aðalspennan á milli bræðranna kemur út úr starfi og skyldu við foreldra), athugasemdir um grimmari hliðina á undirheima glæpastarfsemi, og hvað ríki iðrunarlauss kynlífs, með báðum kynjum, dregur fram sálfræðilega í persónunum. Á sama tíma inniheldur Shinjuku Triad Society einnig meira en nokkur augnablik af klassískum bitandi svörtum gamanleik úr Miike-verkinu. Sumt af því verður bara að taka með fyrirvara fyrir það sem leikstjórinn gerir í svívirðingum sínum, eins og bitinn í upphafi þar sem stóllinn skellur yfir andlitið, eða tilviljunarkennd "yfirheyrslunnar" þar sem hún fer í mjög snúið svæði. Það er meira að segja hláturmild lína frá unga kynlífsþrælnum eftir að hafa lokið leik á einum yfirmannsins: "Takk, herra Weeny-Burger." Miike og rithöfundur hans hafa ekki nóg hér til að gera myndina að algjörri myrkri gamanmynd eins og Ichi eða, auðvitað, Visitor Q, en það er nóg til að koma dökkari hliðum sögunnar og persónanna á viðeigandi hátt. Fyrsta innslagið í "Black Society" þríleiknum, eins og það er kallað, var ég nokkuð hrifinn, og þetta er fínt hálfgert símakort frá einum brjálaðasta nýja listamanninum í kvikmyndagerð samtímans.