Þetta er umfjöllun um 'Freddy Mercury The Untold Story', kvikmyndaútgáfu, Chicago Int. Kvikmyndahátíð, 2007 Ein falsasta, óinnblásna og leiðinlegasta ævisöguheimildarmynd sem ég hef séð. Ef myndin sem ég sá í kvikmyndahúsi væri upphaflega gefin út í sjónvarpi myndi ég biðja framleiðendur hennar og dreifingaraðila um að blekkja ekki borgandi áhorfendur með fölsku loforði um kvikmyndalega verðuga heimildarmynd. Jafnvel sem heimildarmynd sem gerð var fyrir sjónvarp, voru tilfinningarík píanósólóin sem fylgdu viðmælendum sem sitja fyrir framan blómaskreytingar á hótelherbergjum og prýðileg, gervibókmenntaleg frásögn meira sannleikanum samkvæmt fyrir svefnsófa, Infomercial. Einu endurleysandi hliðarnar á þessari "Ósögðu sögu Freddy Mercury" - eða, uhm, var það "Ósögð saga Díönu prinsessu" eru upprunalegu tónleikarnir, myndbandið og sjónvarpsupptökurnar - óstytt Freddy Mercury og Queen. Vitnisburðarviðtöl við óviðkomandi sjónarvotta með innsýn, eins og: „Hann var frjáls andi,“ (í alvöru.. ég hélt að Freddy Mercury væri fyrirtækismaður...) gera lítið úr þeim Freddy vitnisburðum, eftir Brian May eða Montserrat Caballe sem varpaði nýjum og ástúðlegt ljós inn í flókið líf og karakter Merkúríusar. Og... hvað með Harry Potter-líka heimavistarskólahlutana? Hvernig stuðlaði viðtalið við fyrstu stelpu-crushið ("...sem vinnur nú á ferðaskrifstofu") og meðlimi fyrstu skólahljómsveitar Freddys að því sem mig langar að vita um Mercury? Mikilvægir áfangar í persónulegu lífi hans, kynhneigð hans, listrænn stíll og vöxtur, Queen, hljómsveitin eru enn órannsökuð. Þessir kvikmyndagerðarmenn spyrja ekki einnar ögrandi spurningar, né taka þátt í sjálfstæðum eða framsýnum rannsóknum á viðfangsefni sínu, í staðinn flytja þeir leiðinlega klippingu af kurteislega hreinum og gríðarlega innihaldslausum athugasemdum um dularfulla og ljómandi rokkgoðsögn, sem á það ekki skilið. til að muna eftir þessari ævisögu History Channel, geta ömmur þínir sofið yfir á sunnudagskvöldi.