Ef einhver setur einhvern tíma saman samantekt um nútíma amerískan hrylling sem er sannarlega saltsins virði, þá verður *að* að vera færsla fyrir allsherjaræfingu SF Brownrigg í Asylum Horror. Í hvert skipti sem ég horfi á þessa mynd verð ég hrifinn af heildarhagkvæmni myndarinnar, allt frá þéttum, algjörlega sjálfstæðum söguþræði með furðulegum byrjun og allt of hræðilegum endi, grípandi frammistöðu sem var í raun hópur ófagmannlegra. leikara, og ríkjandi tilfinningu fyrir hræðslu og klaustrófóbíu sem í raun eyðir frásögninni með ákveðnum óumflýjanleika sem er þeim mun ógnvekjandi vegna þess að áhorfendur vita hvað er að gerast löngu á undan hetjunni, en spurningin er bara hvenær þeir fara að vakna og finna lyktina af kaffinu? Tekið á tannþráðskostnaði í heimalandi Brownrigg, Texas, á gömlu höfðingjasetri sem þjónar fallega sem umgjörð fyrir einkahreinsistofu, EKKI LITTA Í KJALLARINN er annar forvitnilegur snúningur á gamla góða Edgar. Allan Poe fjallar um fanga sem taka við hælinu rétt áður en annars „venjulegur“ utanaðkomandi aðili bætist óafvitandi í hópinn án þess að gera sér grein fyrir því fyrr en það er allt of seint að ekki er allt sem sýnist, þeir eru algjörlega skornir niður og umfram alla utanaðkomandi aðstoð, og óhjákvæmilega. finna eigin geðheilsu dregin í efa þegar brjálæðið snýst úr böndunum -- Upprunalega STAR TREK sjónvarpsþættirnir tóku þátt í þessu með WHOM GODS DESTROY þættinum sínum frá 1968, Juan Moctezuma gaf málsmeðferðinni Peyote-eldsneyttu mexíkóska geðlyfjaferð í DR. TARR'S PYNTING DUNGEON árið 1972, og tengd er ASYLUM EROTICA/SLAUGHTER HOTEL Fernando Di Leo, sem sprautar inn þáttum óþekkts morðingja og endi sem aðeins er hægt að skilgreina sem "Splatter Cinema" -- Brownrigg hefur kannski ekki séð eða verið að hugsa af SLAUGHTER HOTEL, en hann kom örugglega með nokkrar svipaðar hugmyndir.Legaliciuos fyrrverandi Playboy leikfélagi Rosie Holotik leikur Charlotte Beale, RN í klínískri sálfræði, sem hefur nýlega yfirgefið fína starf sitt sem yfirmaður á stóru sjúkrahúsi til að ferðast langt út í miðjuna. af einhverjum guðsgleyfanum úrgangi beint úr Peckinpah-mynd til að vinna með Dr. Stevens á einkareknu heilsustofunni hans. Dr. Stevens hefur verið brautryðjandi á nýrri meðferðarform sem byggir á því að hvetja þá sem eru tilfinningalega og sálrænir til að horfast í augu við innri þráhyggju sína, koma þeim upp á yfirborðið og vonandi losa sjúklingana við allt sem hefur steikt rökhugsun þeirra. Fín hugmynd, en að vopna 6 fet og 250 punda algerlega geðveikan mann með öxi og segja honum að slá út yfirganginn OG SVONA SÍÐAN BAKKIÐ Í HANN er líklega ekki skynsamlegasta hugmyndin og Dr. Stevens er sendur áður en fröken Holotik birtist á skjánum með góðu höggi í neðri hluta höfuðkúpunnar. Þessi atburður skilur hreinlætishúsið í raun í hendur einnar Geraldine Masters [leikkonunnar Annabelle Weenick, sem einnig starfaði sem umsjónarmaður handrits og framleiðslustjóri], konu með ótrúlega fagmannlega framkomu sem dregur fljótt úr ástandinu með hjálp Sam, stórkostlega ólíklegrar hetju myndarinnar, lóbótómaðs afríku-amerísks boheomouth sem leikari að nafni Bill McGhee lék sem var því miður rændur Óskarstilnefningu til stuðnings fyrir að vera vöðvamassa með heila 8 ára strákur. Ein ósk Sams er að fá einhvern til að hjálpa honum að setja dýrmætan leikfangabátinn sinn „í vatnið“ og sífellt að biðja hinar ýmsu kvenkyns meðlimi um að gera það [og stanslaus neysla hans á súkkulaðiíspúðum] sem *EINHVER* konar undirliggjandi þema. , þó við munum forðast slíkt hér vegna þess að krakkarnir gætu enn verið uppi. Það er líka stutt samsæri um starfsmann sem hefur ákveðið að fara eftir að hafa verið hótað af einum sjúklinganna, en ég læt upplýsingarnar um það eftir þér. Fröken. Holotik mætir á sama tíma og Dr. Stevens hefur verið lagður til hinstu hvílu og er fljótt unninn af snjöllri fagmennsku frú Masters, sem leyfir tregðu hinni fótóttu ungu hjúkrunarkonu að halda áfram þrátt fyrir harmleikinn sem hefur gerst, ó, TUTTUGU MÍNÚTUM FYRIR, sem þú verður að viðurkenna að var frekar sportlegt af henni. Holotik hjúkrunarfræðingurinn Beale byrjar hins vegar að sýna einkenni þess að vera ekki beittasta kjötkljúfurinn í skúffunni þegar hún er upplýst um að hún deili húsnæði með fullt af geðveikum og engir lásar eru á hurðunum og trassar ekki af stað fyrir næsta Ás. Vélbúnaðarverslun til að ná í hass og hengilás til að tryggja sjálfa sig, og við erum meðhöndluð með nokkrum virkilega hrollvekjandi atriðum þar sem sumir fanganna laumast inn í herbergið hennar og gera hluti eins og lykta af hárinu hennar, reyna að drepa hana með sláturhnífum og strjúka háls hennar með öxarhausum. En þetta er allt hluti af því að vinna í svo róttæku geðheilbrigðisumhverfi, segir fröken Master's henni, og hún fer um sína einkennilega skilgreindu "lotu" sem felast í því að klæðast eins fótleggjum sem skilgreinir hjúkrunarbúning og þú getur fundið í 42. götu. fetish tískuverslun og að kynnast föngunum. Allysson er áráttukenndur nýmfómani með morðtilhneigingu sem finnst gaman að fara úr skyrtunni og gefa myndinni smá T & A á milli histrionics; Harriet er ung fyrrverandi móðir sem lét barnið sitt deyja í heimskulegu slysi og dáist nú að margraðri gamalli dúkku sem hún er líka að vernda fyrir manndráp; Seargant er raunverulegur herforingi [og gefið í skyn dýralækni í Víetnam] sem vanræksla leiddi til dauða sveitarinnar hans, og horfir nú með sjónauka út um gluggann eftir því að nálgast óséðan óvin; Jennifer er Phish aðdáandi sem gat ekki fengið miða á áramótasýninguna og varð geðveik og finnst gaman að trefla niður nembutols og önnur barbituates þegar enginn er að leita, og sömuleiðis hefur falið manndráp tilhneigingu sem tengist vanhæfni hennar til að finna brjóstahaldara; Dómarinn Cameron er greinilega manndrápslegur öfuguggi sem varð heltekinn af eigin valdatilfinningu og hefur nú gaman af því að höggva hlutina upp með ásum; Fröken Callingham er gamalt skáld sem þjónar sem nokkurs konar spásagnagamli gamli gamli maðurinn frá MACBETH áður en kötturinn fær tunguna; og Danny er geðveikur hálfviti sem var með í leikarahópnum sem tilviljunarkenndur þáttur sem söguþráðurinn ræður ekki við, og hvers manns uppátæki eru raunverulegur hvati fyrir röð harmleikja og morða sem á endanum eiga sér stað í þessu myrka, gamla, hrollvekjandi húsi í The middle of nowhere. Húsið sjálft er dásamlegt leikmynd, með þráðlausri innréttingu snemma á áttunda áratug síðustu aldar sem er merkilegur í ómerkileika sínum, með frábærri litanotkun sem næst með fíngerðri umhverfislýsingu. Húsið er röð af göngum og herbergjum með gljáandi brúnu viðargólfi, snúningum, lokuðum stigum, leyndum skápum og göngum sem leiða að hinum mismunandi stærri svæðum, og auðvitað kjallarann ​​sem nefndur er í titlinum -- heimsóttur aðeins einu sinni, en það er víst reynist vera doozy! Ég elska matta gamla frystinn þar sem Sam geymir sníkjudýrið sitt, algerlega látlausu ytra byrðina sem minnir mig á sumarbústað sem fjölskyldan okkar var vön að heimsækja á hverju ári og neyða okkur til að kólna í hitanum: Allir eru þaktir sveðjuperlum og útliti. þreyttur, og jafnvel hinn alltaf glaðværa Sam byrjar á einum tímapunkti að gruna að slæmir hlutir séu að gerast, þó hann geti ekki skilið hvað þetta þýðir og Rosie H. er of staðföst í trú sinni á starfsgrein sinni til að gruna hvað hefur raunverulega gerst, og þó að takmarkanir fröken Holotik á leikkonu hafi ef til vill dregið úr virkni Big Revelation senu hennar, þá er hún mikil öskrandi þegar allt helvíti byrjar að losna og Brownrigg lét sér nægja fallegar myndavélarmyndir af henni í ýmsum stellingum eða stigum af afklæðningu sem sýna hvað hún er falleg kona án þess að afhjúpa neitt meira en samningurinn hennar kveður á um. Verst! Hinn raunverulegi sýningarþjófi er Sam, hins vegar og aðdáendur þess sem mér hefur verið kennt að vísa til sem Splatter Cinema verða ekki fyrir vonbrigðum með frekar átakanlega lokaatriðið og það er eitthvað áhrifamikið við það hvernig Sam hleypur til verndar hans. vinur og drepur alla sem eru innan seilingar á grimmilegan hátt á nokkrum sekúndum sem bendir annaðhvort til að hann hafi verið einn vondur Motha fyrir lóbótómíuna sína, eða myndin er CUT. Í öllu falli ertu ekki tilbúinn fyrir endirinn í fyrsta skipti sem þú sérð hann, jafnvel þó að þú sem áhorfandi vitir hver stigið er löngu áður en einhver annar í myndinni hefur sett þetta allt saman. Nema einn einstaklingur: Rhea MacAdams ' ömurlega staðalímynd gömul kuðunga frú Callingham [sem virðist vera innblásin af Donald Sutherland Old Woman-persónunni úr Christopher Lee kvikmyndinni CASTLE OF THE LIVING DEAD frá Michael Reeves frá 1964, auk frekar viðbjóðslegs dauða vegna hringlaga gadds í augað] , sem spáir ekki aðeins fyrir um framtíðina, heldur er með skemmtilegasta samræðu myndarinnar þegar hann er á göngu um garðinn með fröken Holotik sem rekur eitthvað á þessa leið --"Það er virkilega fallegt hérna úti. Ferðu mikið út. , frú Callingham?" spyr Holotik, sem gamla konan svarar: "Það ert ÞÚ sem þarft að komast út." Fyndið, og eitt af því sem þú verður að sjá sjálfur til að "fá". DON'T LOOK IN THE BASEMENT er fáanlegt á að minnsta kosti hálfa tylft "bargain bin" kóðalausum DVD útgáfum frá fyrirtækjum eins og Brentwood Home Video, Diamond Entertainment, VCI og Platinum Disc Corp.'s HORROR CLASSICS röð; Mér líkar svolítið við hina kynþokkafulla, glæsilega skreyttu útgáfu Alpha Video frá 2003 frá árinu 2003: Grafið í gegnum þessar kauptunnur! En vertu viss um að þú fáir einn með 89/90 mínútna prentuninni sem þar er að finna; eldri 83 mínútna útgáfa er beinlínis ruglingsleg vegna sumra klippinga, og þú þarft virkilega að sjá lokaeiningarnar eins og þær eru ætlaðar til að koma þessu sjúka, snúna og furðu skemmtilega garni til enda. Meistaraverk? Kannski ekki miðað við EXORCIST eða ROSEMARY'S BABY, en þetta er mjög einstaklega amerísk hryllingsmynd og ósvikin klassík á innkeyrslutímanum sem á skilið að vera enduruppgötvuð af þeim sem leita að einhverju sem er gert með meira en bara smá heila safi, og ekki eyri meira en þeir þurftu alveg.***1/2 af ****