Það er hættan við gagnrýnandann/heimspekinginn Slavoj Zizek með mynd sinni, leikstýrt af Sophie Fiennes, sem tekur saman dásamlega blanda af þöglum, hryllings, sci-fi, súrrealískum og öðrum samtímaspennusögum saman til að gera punkta sína af Freudískum samanburði við ofhleðslu. En í Pervert's Guide to Cinema gerir hann jafnvel enn víðtækari atriði útgangspunkt frá annarri greiningu sem ég hef séð á sameiginlegum hluta kvikmynda. Þó að það nái ekki yfir víðáttumikið landsvæði sem kvikmyndaheimildarmyndir Scorsese ná yfir, eru sömu viðhengi til staðar og Zizek hefur ákveðna ást á öllum þessum „perversu“ dæmum og kvikmyndum, fyrst og fremst verkum Hitchcock, Lynch, Chaplin og Tarkovsky. Samt ætti maður ekki að fara út í að sjá þetta - ef þú getur fundið það, það er að segja, ég fékk að sjá það næstum fyrir heppni - að hugsa að Zizek myndi bara reyna að kryfja alla sál-kynferðislega hlutana eða hluta sem vísa til þess í stubbum, brjáluðum hátt. Ef eitthvað sem hann opnar manni fyrir atriði sem gætu aldrei komið til greina annars - myndi maður hugsa um þrjá af Marx-bræðrunum sem framsetningu á Id, Super-Ego og Ego (dæmi Harpo er mest dautt fyrir mig). Hann er ekki bara einn til að taka að sér klassíkina, hann veltir líka fyrir sér umhugsunarefninu í The Matrix og Fight Club- í framsetningum á skiptingunni á milli fantasíu og raunveruleika og ef fylkið þarfnast orkunnar eins mikið og orkan þarf fylkið fyrir það fyrra, og í viðhengi ofbeldis við að takast á við eigið sjálf og tvöfalt í því síðara. Hann kastar meira að segja inn stykki frá mikilvægu augnablikinu í Revenge of the Sith þegar Anakin verður Darth Vader, og afleiðingunum af því að forðast föðurhlutverkið undir bakgrímunni á sama augnabliki sem fæðingar barna hans eiga sér stað annars staðar. Hugsjónir föðurhlutverks, karlkyns kynhneigðar, karlkyns sjónarhornsins við að breyta fantasíu að veruleika (á þeim tímapunkti bendir Zizek réttilega á sem augnablik sköpunar martröðarinnar), og kvenkyns huglægni, eru kannaðar kannski mest dauður með Vertigo. Þetta á líka við um atriði sem Zizek afbyggir eins og um Zapruder myndina sé að ræða, þar sem hann sundurgreinir þrjá áreksturspunkta sál-kynferðislegrar afstöðu í senunni „horfið þið ekki á mig“ í Blue Velvet. Nú væri það eitt. ef Zizek sjálfur fór að því að gera þessa einlægu, spennta og einhvern veginn trúverðuga punkta bara beint á myndavélina eða aðallega í talsetningu eins og Scorsese gerir. En hann gengur skrefi lengra til að undirstrika punkta sína um fantasíu og veruleika, og hvernig þeir skarast, skerast, verða eitt og hið sama, eða dreifast meira afgerandi inn í einhvern undirheim eða frumtilfinningu fyrir sumar persónur (þ.e. Lost Highway) með því að setja sjálfan sig. Á þeim stöðum sem myndirnar gerast á. Skemmtilegast er að sjá hann fyrst á bátnum „á leið“ í átt að sömu bryggju og bátur Tippa Hedren stefnir að í upphafi Fuglanna; jafn fyndið er þegar hann vökvar Blue Velvet grasflötinn að hann heldur áfram að útskýra margþætt atriði Frank Booth; aðeins einn, þegar hann er á Solaris-eins yfirráðasvæði, virðist það svolítið cheesy. En Zizek virðist hafa mjög gaman af þessari uppsetningu og eftir nokkurn tíma sleppur maður við hugsanlegan kjarna þessarar brellu og orð Zizek koma í ljós. Það voru nokkrar myndir sem ég hefði auðvitað búist við, aðallega frá Hitchcock og Lynch, en skemmtun fyrir kvikmyndaáhugamenn kemur frá því að sjá tvennt - kvikmyndirnar sem manni myndi aldrei detta í hug að sjá í kvikmynd um kvikmyndir sem bera titilinn Pervert's Guide of Cinema (tvær efstar fyrir mig væru Disney Plútó teiknimyndin og sýningin á Chaplins mynd. kvikmyndir, að vísu með stórum huga um kraft og aðgreiningu „röddarinnar“), og þær sem maður hefur ekki séð ennþá (þ.e. hrollvekjumyndina, Dr. Mabuse, Stalker, ásamt nokkrum öðrum) sem vekja tafarlausar tilfinningar af 'vá, ég verð að sjá það strax, engar spurningar spurðar.' Zizek er kraftmikill rithöfundur með verk sín og setur þau fram með skýrleika sem minnir mann á hvers vegna við horfum á kvikmyndir í fyrsta lagi, til að skemmta okkur, vissulega, en líka til að upplifa raunverulega upplifun af því að setjast niður og hafa eitthvað þarna uppi, eins og hann orðaði það, horfði inn á klósett. Þetta er sennilega ein besta kvikmyndin um kvikmyndir, og í svo stórkostlega þröngri greiningu á því hvernig Freud vinnur sig inn í kvikmyndir varðandi þrá, sjálfsmynd/ofursjálf/sjálf, og yfirnáttúru í fantasíu, sem þú sérð kannski aldrei. ..nema dreifingin komi loksins í gang, þó ekki væri nema á minnstu borðunum.