ég fór nýlega á ókeypis sýningu á sápustúlku þar sem kvikmyndagerðarmennirnir voru viðstaddir. fyrir myndina töpuðu þeir um, hlógu, tóku myndir. Ég var spenntur að sjá þá klædda í raunveruleikanum og gat ekki beðið eftir að sjá myndina á hvíta tjaldinu. Á meðan á myndinni stóð hlógu áhorfendur úr hlátri. mér var þá ljóst að þeir voru ekki að hlæja með myndinni, heldur að myndinni. þetta er eingöngu B-mynd án rökfræði á bakvið hana. henda í smá nekt, smá blóð og hvala! þú átt kvikmynd! eftir myndina leitaði ég til fjölda kvikmyndagerðarmanna og spurði þá hvers vegna þeir vildu gera þessa mynd. þeir virkuðu allir svo alvarlegir, eins og þeir væru alvarlegir kvikmyndagerðarmenn. þeir sögðu mér hvor um sig eitthvað annað: að gera umdeilda mynd, fyndna mynd, upplífgandi mynd, samfélagslega ábyrga mynd. allir nefndu eitthvað annað. mér var ljóst að enginn kvikmyndagerðarmannanna vissi hvers konar kvikmynd þeir voru að gera og þeir reyndu nú að endurheimta peningana sína með því að auglýsa þessa mynd eins og þeir gátu til að fá fólk til að sjá hana. Leyfðu mér að vara þig við: ekki ekki kaupa inn í efla! nema þú hafir í alvörunni ekkert annað að gera, þá gæti það verið þess virði að taka tíma kvikmyndanema til að kynna sér hvernig kvikmynd ætti ekki að vera gerð. annars er betra að spara tvo tíma af lífi þínu.