Frá frjósama ímyndunaraflið sem færði þér hinn ómótstæðilega HERCULES (1983) kemur enn furðulegri (lesist fífl) framhald þess: strax fáum við annan ómeðhöndlaðan „upphaf tíma“ formála sem jafnvel reynir að stangast algjörlega á við þessa sömu atburði og sett upp í fyrstu myndinni!; þétt samantekt af hápunktum frá sama er fljótlega fylgt eftir af SUPERMAN-eins og fletti einingum. Frásagnarlega séð, hér höfum við fjóra uppreisnargjarna guði sem stela sjö mikilvægum (en illa líflegum) þrumufleygum Seifs - glæpur sem fyrst og fremst setur tunglið í árekstra við plánetuna Jörð! Hraðar en hægt er að segja „nepotismi“ sendir Seifur (aftur sem tiltölulega ungur, skeggjaður maður af hinum tiltölulega unga Claudio Cassinelli) meistara sinn sem hefur nú réttilega tekið sæti meðal elítunnar þökk sé, að því er talið er, hins almáttuga. verkefni sem unnin voru í fyrstu myndinni til að finna blómstrandi þrumufleygur hans og afstýra hörmungum í vændum. Ekki fyrr hefur Hercules (Lou Ferrigno eins og þú vissir það ekki) snert jarðneska yfirborðið sem hann kemst í snertingu við tvær aðlaðandi stúlkur (Milly Carlucci og Sonia Viviani) þurfa að koma þeim úr neyð!; sú fyrrnefnda (sem myndi halda áfram að verða ítalskur sjónvarpsmaður) virðist hafa getu til að tala við Litla fólkið(!) sem líkjast óhugnanlega litlu systrunum frá GODZILLA VS. MOTHRA (1964)!! Bara svo þeir geti svindlað á eins miklu ónotuðu myndefni úr fyrstu myndinni og mannlega er mögulegt, þá reisir hinn guðdómlegi kvartett illmenna upp gamla konunginn Minos (William Berger aftur) úr beinagrindardvala sínum og teflir honum enn og aftur gegn eilífum óvini sínum. Venjulega er Hercules látinn lenda í fjölda mögulega banvænna óvina, þar á meðal Gorgon sem er afskaplega vanframleidd röð sem hefði átt að leiða til öruggs ritstuldsmáls ef kvikmyndaframleiðendurnir á bakvið hina miklu betri CLASH OF THE TITANS (1981) hafa nennt að horfa á. þessi flick (heill með sama "reflection in a shield" tilkomu og á undan því að vöðvamaðurinn hleypti áhorfendum inn í taktík sína áður en hann framkvæmir þær eins og til að sýna okkur hversu snjall hann er)!! Og bara til að gera það kristaltært að hann ber áhrif sín á erminni, þá lætur Cozzi Hercules og Minos breyta í kosmíska útgáfu af "King Kong vs. Godzilla" fyrir einn af bardögum þeirra og síðar enn, King Kong kemst í tæri við a stór snákur, fundur lyft beint upp úr klassískum upprunalegu 1933. Ég sver það: þetta er allur sannleikurinn og ekkert nema sannleikurinn! Eins og í fyrstu myndinni er leikarahópurinn fullur af gömlum áreiðanlegum mönnum eins og áðurnefndum Berger, Cassinelli og Venantino Venantini (sem galdramaður með sannarlega slæman hárdag) og upprennandi stjörnum ekki bara Carlucci en einnig Maria Rosaria Omaggio (sem yngri Hera!), Serena Grandi, Pamela Prati og enn og aftur Eva Robbins (sem búningur hennar hér fer auðveldlega fram úr framkomu hennar í fyrstu myndinni); fyrir það sem það er þess virði, er tónverk Pino Donaggio fyrir þessa endurunnið úr tónlistarlegum vísbendingum í hljóðrás hans fyrir fyrri myndina. Ef þú hefur haldið þig við þessa gagnrýni hingað til hlýturðu að hafa gert þér grein fyrir því núna að þetta er ein af þessum myndum sem eru svo ótrúlega slæmar að gagnrýnandi neyðist til að velja hvaða námskeið hann á að taka: annað hvort vísa henni frá í einni ósmekklegri setningu eða eyða óverðskuldaðan tíma í að kryfja galla þess. Ég er viss um að ég hef sleppt sumum vanhæfni þess en ég myndi ekki fyrirgefa sjálfri mér ef ég myndi ekki minnast á eina mesta hláturskastið í allri myndinni sem fékk mig næstum því að detta af stólnum mínum (já, það meira að segja fór fram úr áðurnefndu títanísku einvígi fyrir mig), nefnilega innréttingarnar í bæli uppreisnarmanna guðanna sem er í laginu eins og risastór marmaraketill!!Á þessu stigi gæti maður velt því fyrir sér hvers vegna ég gaf þessa mynd (og forvera hennar) ) einkunn í stað (ekki algjörlega óréttlætanleg) SPENGU; áður hef ég átt ýmsar langvinnar umræður á netinu um hvort stjörnueinkunn manns á einhverri tiltekinni mynd ætti að endurspegla heildar listræn gæði eða hreint skemmtanagildi hennar en þetta eru tvö tilvik þar sem ég taldi nauðsynlegt að vera undir meðvituðum áhrifum af þeirri síðarnefndu í sætta mig við lokaeinkunnina mína. Ég veit það ekki: kannski er það vegna þess að ég er í „sverð-og-sandala“ hugarfari í augnablikinu (með einhver 10 virðulegri dæmi áætluð á næstu dögum!) en þegar allt kemur til alls, óeðlilegt fyrir ég ákvað að bæta þessum tveimur kvikmyndum við DVD safnið mitt einfaldlega út frá því skemmtilega sem ég hafði af þeim í þessari nýlegu endurskoðun og það eitt hlýtur að teljast eitthvað, ekki satt?