Ég las að leitað hafi verið til Jessie Matthews og henni hafnað að leika með Fred Astaire í Damsel in Distress. Jessie Matthews á besta aldri fór aldrei frá tjörninni til að gera neinar bandarískar tónlistarmyndir. EF þeir hefðu tekið höndum saman um þessa mynd hefði þetta verið atburður einu sinni á ævinni. Það er leitt því Damsel in Distress hefur allt annað fyrir hendi. Fred Astaire, saga og aðlöguð að skjá eftir rithöfundinn P.G. Wodehouse, Burns&Allen fyrir gamanmynd og lög eftir Gershwin Brothers. Sem svar við spurningunni sem varpað var fram af Nice Work If You Can Get It, þá er ekki mikið sem þú gætir beðið um meira um þessa mynd. Nema fremstu konu. Þrátt fyrir að Ginger Rogers hafi gert nokkrar myndir frá Fred Astaire, er Damsel in Distress eina myndin sem Astaire gerði án Rogers á meðan þeir voru í hópi. Unga Joan Fontaine var leikin í þessari andstæðu Astaire. Persóna hennar hefur ekkert af því biti sem hlutir Ginger Rogers gera í þessum myndum. Allt sem hún þarf í rauninni að gera er að vera ljúf og kurteis. Hún leggur heldur ekkert til tónlistarlega. Og ef ég þyrfti að gefa öllum dansfélögum Fred Astaire einkunn, myndi Joan Fontaine koma út á botninum. Greyið konan er bara hræðileg í Things Are Looking Up númerinu. Þegar hún lék síðar í söngleik með Bing Crosby, The Emperor Waltz, er það engin tilviljun að Fontaine hafi ekkert tónlistarlegt að gera. Útgáfan sem ég hef er lituð og í þessu tilfelli held ég að hún hafi í raun gert gott. Friðsæl gróskumikið ensk sveit P.G. Wodehouse er virkilega dreginn fram í þessu VHS eintaki. Sérstaklega í því númeri sem ég nefndi áður með Astaire og Fontaine sem gerist í garðinum. Burns&Allen hins vegar sem nokkrir gamlir vaudeville troopers bæta við Astaire í stórum stíl í Stiff Upper Lip númerinu. Súrrealíska skemmtihúsröð er stórkostlega sviðsett.P.G. Aðalsstétt Wodehouse fer yfir svið með Constance Collier eins og hún er hrokafull og einu sinni Montagu Love sem föður Fontaine sem ágætur maður á kvikmynd. Stærsti smellurinn úr A Damsel in Distress er A Foggy Day, kannski þekktasta lagið um bresku höfuðborgina. síðan London Bridge er að falla niður. Gert á besta einfalda og glæsilega hátt af Fred Astaire, það er eitt af þessum lögum sem munu endast svo lengi sem London endist og jafnvel eftir. Með útsýni yfir hina ungu og óreynda Joan Fontaine, er A Damsel in Distress klassískt, klassískt tónverk, klassískur dans. , klassísk gamanmynd. Hver gæti beðið um eitthvað meira?