Þeir segja að David Duchovny hafi tekið sex daga að skrifa handritið að þessari mynd. Þetta hljómar nokkurn veginn rétt. Þessi mynd er ein versta mynd sem ég hef séð og ég hef séð Gigli. Það er ekki eins slæmt og Gigli, en það er eins og að segja að Saddam Hussein hafi ekki verið eins slæmur og Adolf Hitler. Tom Warshaw hefur búið í Frakklandi með frönsku eiginkonu sinni og 13 ára syni. Hann hefur verið að þykjast vera franskur allan þennan tíma. Hann opinberar konu sinni að hann sé í raun bandarískur. Einhverra hluta vegna kemur þetta sem hrikaleg uppljóstrun fyrir hana, þrátt fyrir að hún hafi alltaf tjáð sig um amerískan hreim eiginmanns síns. Einnig, sonur þeirra - mundu að hann fæddist í Frakklandi og vissi aldrei að faðir hans væri bandarískur - talar fullkomna ameríska ensku án votts af frönskum hreim. Þetta er bara ein af mörgum gríðarstórum söguþræði götunum í þessari mynd. Meginhluti myndarinnar er afturhvarf frá æsku Tommy í New York borg á áttunda áratugnum, þegar hann útskýrir fyrir konu sinni hvers vegna hann hefur verið í felum í Frakklandi. Besti vinur hans sem strákur var Pappas, þroskaheftur fullorðinn sem Robin Williams lék hræðilega. Ég geri ráð fyrir að Duchovny haldi að „þroskaður“ sé einhver sem er bara hálf heimskur, vegna þess að Pappas kemur aðeins rólega af stað stundum, en stundum kemur hann út sem Robin Williams. Já, Williams passar í raun og veru í þreytu spunaleiknum sínum þó hann eigi að leika manneskju sem er andlega hægfara. Móðir Tommy, sem leikin er af eiginkonu Duchovny, Tea Leoni, er pilluhjúkrunarkona sem er pirruð yfir andláti eiginmanns síns. Leoni stendur sig vel, en hún reykir aðallega bara mikið og öskrar á Tommy fyrir hluti sem virðast ekki vera of mikilvægir. Handritið gaf henni ekki mikið að vinna með. Tommy vingast líka við konu (sem hann kallar „Lady“) sem er í fangelsi og býður honum ráð í gegnum fangelsisgluggann hennar (þetta fangahús er kallað „House of D“ í stuttu máli, þannig titillinn). Tommy er ekki í neinum vandræðum með að öskra persónuleg vandamál sín upphátt á götu í borginni svo þessi fangelsaði glæpamaður geti gefið honum ráð, og hann gerir það oft án umhyggju. Ég vil ekki leiðast þig með öllu samantekt myndarinnar, heldur söguþræði. göt eru í miklu magni í þessari mynd sem reynir allt of mikið til að vera snert en kemur út eins og slæm. Virkilega slæmt. Alveg virkilega slæmt. Undir lok þessa lestarslysa verður handritið hornreka og hornreka og endar með hláturslega vitlausum endi. Gagnrýnendur rifu "House of D" í sundur og með réttu. Ég trúi ekki að sumt fólk fíli þessa mynd. Þetta er sársaukafull kvikmynd að sitja yfir og ég fann til máttleysis á eftir - ekki vegna tilfinninga, heldur hversu hræðileg hún var.