Ég bregst ekki við að viðurkenna hæfileika Haneke í kvikmyndagerð yfir meðallagi. Til dæmis kann ég að meta það að hann dvelur við ómerkilegar-náttúrulegar dagsljósar aðstæður sem öflug leið til að þvinga fram sterka tilfinningu fyrir raunsæi. Hins vegar, varðandi innihald þessarar myndar, þá er mér mjög leiðinlegt að sjá að á 21. öldinni er enn hvöt til að meinafræðilega yfirráð-undirgefni samskipti eða tilfinningar (og/eða BDSM venjur). Vandamálið sem aðalpersónan á við móður sína er ótrúlega málefnalegt sem og firringin og skilningsleysið hjá Walter (ég á ekki við gremju elskhuga sem er ekki elskaður aftur á sama hátt, sem er skiljanlegt; ég meina að hann lítur á hana eins og hún væri brjáluð, eða eins og hann væri munkur, komdu!). Ég meina D/s er ekki eitthvað nýtt í heiminum og mér finnst frekar asnalegt að fara með viðfangsefnið eins og það sé eitthvað "freakish" eða sjúklegt; það er það ekki. Almennt séð eru kvikmyndir sem fjalla um þetta efni mjög á eftir tímanum. Þannig að fyrir mér finnst mér þessi mynd á endanum vera frekar dagskrárleg mynd, með áhyggjur af mjög úreltum sálfræðilegum kenningum (er hún ekki næstum vandræðaleg?), og sem tengist ekki raunverulegu lífi og reynslu þeirra sem stunda D/s sambönd (persónuleg reynsla, spjallborð, irc spjallrásir, jafnvel nýlegar fræðirannsóknir munu sýna þetta).