Cooley High var í raun drama með augnablikum af gamanleik. Þetta var spegilmynd af menntaskólalífi á sínum tíma. Ég sótti Coolidge High í Washington, D.C. frá 1976 til 1979 og mikið af því sem var í Cooley High var hversdagsatriði í Coolidge. Reyndar eftir að myndin kom út fóru allir að kalla Coolidge „Cooley High“. Að komast hátt, skjóta teningum, elta stelpur, kjallaraveislur og slagsmál, sem lýsir menntaskólalífi margra í D.C. á sínum tíma. Ég get ekki gleymt Motown því Motown tónlist byrjaði og endaði marga daga aftur á áttunda áratugnum. Smellirnir héldu bara áfram að koma. Hins vegar, Cooley High bætir lag af mannúð yfir brjálæðið því þegar allt var sagt og gert eins og í Cooley High elskuðum við bekkjarfélagar mínir mikið hvort annað. Og eins og persónurnar í Cooley High var líf eftir menntaskóla, en það jafnaðist ekkert á við að vakna á hverjum morgni og upplifa hvern dag til hins ýtrasta frá heimastofu til sjöunda tíma. Þrjátíu árum síðar erum við að búa okkur undir að fagna þessum góðu tímum. Cooley High er örugglega tímabilsverk sem verður bara betra með tímanum vegna þess að hvort sem það er gott eða ekki það eina sem eftir er frá þessum dögum eru minningar, sumar góðar og aðrar slæmar.