Það er sorglegt þegar þú getur séð hvað kvikmynd var að reyna að gera, og það er alveg augljóst að hún var langt undir markinu. Kvikmyndanemar ættu að taka þessu sem lexíu og viðvörun. Væri útskrifaður hefur hugmynd. Hann vill algjöra stjórn. Svo hann skrifar, leikstýrir, framleiðir, kvikmyndalegt meistaraverk sitt sjálfur. Venjulega er hugmynd hans langt umfram fjárhagsáætlun hans. Venjulega skrifar hann yfirblásið handrit fullt af hverri merkislínu sem hann getur fundið upp. Yfirleitt er hann frekar áhugasamur um stórbrotna söguna frekar en að vinna með leikurum í einstökum atriðum. Venjulega endar hann með kvikmynd sem er veikburða í tilraun sinni til að búa til kraftaverk á litlu kostnaðarhámarki. Venjulega endar hann með röð af kynnum (við getum ekki gert réttlæti með því að kalla þær senur) sem líður eins og þau hafi verið skrifuð af 12 ára manni. Og venjulega endar hann með illa leiknar atriði sem ná ekki að grípa áhorfandann. Þegar þú horfir á dómara frá þessu sjónarhorni geturðu strax séð að þetta er bara venjulegt fargjald.