Því miður, í málum sem þessum, eru svo margar misvísandi sögur þar sem allir reyna að varpa sök á aðra að það er nánast ómögulegt að fá skýra mynd af því sem raunverulega gerðist. Þessi mynd er fórnarlamb slíkra aðstæðna. Rithöfundarnir (of margir þeirra) hafa ákveðið að taka ALLAR sögurnar og gefa áhorfendum þær til að leyfa þeim að ákveða hvaða útgáfu af sannleikanum þeim líkar best. Eins og í raunveruleikatilfellinu er ekkert skýrt svar, engin niðurstaða og áhorfendur sitja uppi með almenna fellingu um að vera óuppfylltir (eins og kaffi án koffíns eða kynlíf án hámarks). Whodunnits án whodunnit eru almennt pirrandi og fær þig til að velta því fyrir þér hvers vegna einhver gerði ekki rannsóknir áður en þeir settu þær út. Að minnsta kosti sýndu myndina þína sem skáldskap ef það er það sem hún er (og þetta gerir það). Það er ekki þar með sagt að það séu ekki frábærar frammistöður hér. Kilmer (sem Holmes) gegnir frábæru hlutverki sem færir mannkyni til þess sem annars er ósmekkleg persóna. Kilmer, og hinir raunverulegu elskendur og vinir sem ráðfærðu sig um myndina, létu áhorfendur sjá eigingjarna, vandræðalega manneskju sem, þótt gallar hans væru margir og stórir, var elskaður og umhyggjusamur af mörgum (nema honum sjálfum). Kudrow sem eiginkona Holmes, gefur aðeins smá blik af þeirri dramatísku leikkonu sem hún getur verið, en það er mjög áberandi og ógleymanlegt glimmer. Persóna Bosworth var ekki eins tilfinningalega flókin og hún hefði getað verið og þurfti að sýna meiri innri átök til að treysta því sem gerðist á endanum milli Dawn og Holmes (hún sneri honum 6 mánuðum eftir að þau flúðu til Flórída). Þessi epli kinnalega frammistaða Bosworth er stundum pirrandi, stundum snertandi, en sýnir ekkert af hryggjarstykkinu sem hinn raunverulegi Schiller hlýtur að hafa haft. Hinar persónurnar hverfa inn í tréverkið sem er leitt. Lucas er frábær flytjandi sem hefði getað sett tennurnar í þetta hlutverk ef það hefði verið útfært fyrir hann. Jafnvel Dylan McDermott var furðu fær í hlutverki sínu sem mótorhjólamaður í eiturlyfjasölu. Sökin á þessari mynd liggur ekki hjá þessum leikara, heldur skrifunum. Of margir kokkar spilla súpunni og þessi ketill, fullur af svo miklu fyrirheitum, skilur þig að lokum eftir svangan. Sagan og persónurnar kunna að hafa verið minna en samúðarfullar, en í hvaða mynd af þessu tagi eru þær ekki svo? Aðrar kvikmyndir eins og kúreki í lyfjabúðinni frá 1989 með Matt Dillon í aðalhlutverki (sem að sögn var beðinn um að taka þetta hlutverk og neitaði) unnu með svipað efni og náðu því svo miklum tökum að maður fann til skyldleika við aðalpersónuna í lok myndarinnar þrátt fyrir hvað hann hafði gert. Van Sandt hefði getað gefið James Cox og áhöfn hans nokkrar kennslustundir. Hefði einhver nennt að reyna að finna sannleikann hefði þetta verið forvitnileg saga. Eins og það er, munt þú finna meðfylgjandi WADD heimildarmyndina girnilegri (á 2 diska DVD) og miklu fróðlegri. Þú áttar þig á DVD-disknum að Holmes var ekki slæmur strákur, en ekki mjög góður heldur..eins og flestir eru.