Venjulega myndi ég fagna kvikmynd sem reynir að gera eitthvað öðruvísi eða frumlegt í tegund. Það er augljóst að þessi mynd er einhvers konar skopstæling á ninjumyndum. Og ég gerði mitt besta til að njóta myndarinnar. En ég bara gat það ekki. Brandararnir eru ekki nógu fyndnir! (Ég hef séð minn hlut af japönskum kvikmyndum. Og oftast líkar mér við og skil húmorinn sem notaður er í þessum myndum. "Red Shadow" er bara kjánalegt!) Persónurnar sem eru sýndar í þessari mynd vita að þetta er ekki alvarleg kvikmynd og sýning sem allt snýst um skemmtunina. Horfðu á persónurnar úr skopstælingum eins og "Hot Shots" eða "Scary Movie". Allt sem þeir gera á skjánum er gert með beinu andliti og falla aldrei úr karakter! Og vegna þessa verða ákveðnar senur fyndnar og fyndnar. Í "Red Shadow" ná leikararnir því aldrei. Skugganinjan á að vera mjög fær og banvæn. Því miður gera leikararnir ekki sitt besta í að sannfæra okkur um hæfileika sína. Þeir gera ekki hlutina með beint andlit. Brandararnir hefðu virkað betur ef þeir gerðu það! Slæm kóreógrafía hasarsenanna skaðaði líka áhorfsupplifunina fyrir mig. Mér líkar við húmor í bardagalistamyndum svo lengi sem hasarinn er góður. „Red Shadow“ mistekst bara í þeirri deild. Svo hvað er eftir til að njóta. Jæja, tónlistin (techno) var upplífgandi. Það varð að vera þar sem aðgerðin sjálf er aldrei spennandi. Og það eru nokkrar stuttar dramatískar senur sem eru góðar en einfaldar. Notkun húmors, söguleysi og dýpt fá mig til að halda að þessi mynd sé ætluð börnum. En ég velti því fyrir mér hvort börn myndu virkilega líka við þessa mynd. Tímasóun!