Ég er yfirleitt ekki hneigður til að skrifa dóma um kvikmyndir sem mér finnst ekki eiga skilið að nefna. En í þeirri leit að vaxa sem rithöfundur og kvikmyndagagnrýnandi finnst mér mikilvægt að tjá hugsanir mínar þegar mér líkar ekki við kvikmynd. "Queen of the Damned" er ein af þessum myndum. Vinsælar hryllingssögur Anne Rice af Lestat, tvíkynhneigðri vampíru, komu fyrst á skjáinn árið 1994 í hinni vel heppnuðu "An Interview With A Vampire". Með tveimur af stærstu þungavigtarmönnum Hollywood í aðalhlutverkum í Tom Cruise og Brad Pitt, fangaði stílhrein fagurfræðileg og gotnesk mise en sena áhorfendur. Þó að það hafi kannski verið spurning um stíl langt fram yfir efni, þá var eitthvað við það sem virkaði, þrátt fyrir taflmennsku (ég hef aldrei verið jafn hrifinn af Vampire tegundinni almennt). Síðan þá hafa Brad Pitt og Tom Cruise haldið áfram. að miklu stærri hlutum. Líklegt er að báðir hefðu öskrað af hlátri þegar þeir voru beðnir um að koma fram í framhaldsmynd. Þeir hefðu hlegið enn meira þegar þeir sáu lokaútkomuna. „Queen of the Damned“ er dæmigert fyrir þá tegund af cr*p sem Hollywood lætur sér nægja að gefa út með litlum tilkostnaði með von um að vinna sér inn skjótan pening þökk sé meðallagi hljóðrás og stórri markaðsherferð sem miðar að 13 til 17 ára börnum. segja að þessi mynd sé hræðileg frá upphafi. Lestat, sem nú er leikinn af Brit Stuart Townsend af „Shooting Fish“ frægðinni, vaknar úr myrkri gröf sinni við hljóðið af... þú giskaðir á það, Nu-Metal. Hann pirrar nokkra ruglaða pönkaða tónlistarmenn og gengur til liðs við hljómsveitina þeirra, með þeim fyrirvara að hann komi bara fram á kvöldin, semsagt sólin sem brennir húðina á honum og allt á daginn...Jesse (Marguerite Moreau), nemandi sem rannsakar hið paranormala (Vampire) Rannsóknir 101 kannski?), reynir að komast að því hvort Lestat sé raunverulega sá sem hann segist vera. Á leiðinni fellur hún fyrir honum (eitthvað með skrítna fortíð hennar að gera), en hefur smá keppni í Queen Akasha (Aaliyah), drottningu vampírudúka sem er að snúa aftur úr undirheimunum til að eignast Lestat sem konunginn sinn. skammarlega sjálfum sér undanlátssamur, en samt sem áður er kampakóngur tónninn eftir pláss fyrir niðurlægjandi húmorinn. Allir sem sjá þessa mynd fyrir allt annað en að hlæja þarf að sjá fleiri myndir almennt! Það er gaman að horfa á Townsend. Hann veit að hlutverkið er algjörlega yfir höfuð og gerir sitt besta til að ganga á milli algjörs hamars og alvarlegs leikara. Hin látna Aaliyah er, því miður, hræðileg í titilhlutverkinu. Hún hefur lágmarks skjátíma og það sem hún hefur notar hún ekki til hins ýtrasta. Léleg förðun og tæknibrellur hjálpa ekki; Stundum hljómar hún eins og hún sé að tala í gegnum talhólf. Það er orðrómur um að þessi mynd hafi verið á leiðinni beint á myndband þar til Aaliyah lést ótímabært á síðasta ári. Með möguleika fyrir fólk að sjá lokamynd hennar, setti Warner Bros þessa út almennt. Annars hefði þetta verið ein af þessum myndum sem þú sérð á hillunni í myndbandabúðum en forðastu vegna þess að þú getur sagt að hún verður einfaldlega hræðileg. Eflaust verður haldið áfram að gera svona myndir. Horfðu á fjöldann allan af rómantík fyrir unglinga eða skopstælinguna á þeirri tegund sjálfri með kvikmyndum eins og "Not Another Teen Movie". Ef það er markaður til að nýta sér Hollywood mun það gera það. Stærsta vandamálið sem ég á við þessa mynd er ekki myndin sjálf. Hollywood snýst um að græða peninga, þannig að ef það er markaður fyrir þessa mynd þá munu þeir sækjast eftir henni. Það er viðskipti. En það sem veldur mér mestu áhyggjum er að fólk mun fara virkan út í bíó og borga fyrir að horfa á það! Ég býst við að það séu stærstu rökin í kvikmyndaheiminum: er kvikmyndalist fyrst og afþreying í öðru sæti, eða er það öfugt? Eina fólkið sem getur ákveðið það eru áhorfendur. Ef þér líkar við og hefur áhuga á góðum kvikmyndum skaltu halda þig frá þessum kalkúni.