Myndin hafði ákveðnar hliðar. Kannski of margir fyrir minn smekk. Það leið eins og rithöfundurinn/leikstjórinn væri í örvæntingu að reyna að fá okkur til að finna fyrir innri átökum ALLRA persóna hans. Ekki einu sinni, nokkrum sinnum... heldur allan tímann. Þetta er starf sjónvarps, ekki kvikmynda. Staðsetning lestarstöðvarinnar var vel valin og ég naut frammistöðu Sascha Horler sem óléttu vinkonunnar. Mér fannst eins og frammistaða Justine Clarke væri afleit. Viðbrögð hennar við hlutunum þóttu þvinguð, eins og leikstjórinn væri að reyna að orða þemu myndarinnar með svipbrigðum sögupersónunnar. Ég trúi því ekki heldur að leikstjóri geti gert hina frábæru Daniela Farinacci að ótrúlegri nærveru. Ég get ekki skilið valið á popptónlist sem er slegið yfir heilar seríur. Þetta er letilegt tæki, sérstaklega þar sem popptónlistin kemur frá engum stað sem er diagetic til myndarinnar og/eða þar sem texti lagsins finnst vandræðalega alvarlegur. Sem sagt, það er hress gæði við myndina sem kallar fram ástralskan hita og staðbundið viðhorf af frumleika. Það skapar andrúmsloft hita og sólskins. Sérstaklega með því að nota dásamlegar hreyfimyndir sem bjarga myndinni frá algjörri meðalmennsku og fylla hana af ástríðu og handgerðum sjarma. Ég er forvitinn hvers vegna umræðunni finnst svona of mikið. "Hver veit nema guð sé til? Eins og einhver gaur situr þarna uppi í himninum og segir okkur hvað við eigum að gera" eða hvernig sem línan var. Kannski var einn af vandræðalegri augnablikunum vinurinn sem kom heim úr krikket með fullt af blómum til að lýsa yfir við konu sína „Ég er að hætta að reykja“. Auglýsing gegn reykingum? TAC auglýsing með smekklegu fjöri? Ég þurfti að yfirgefa kvikmyndahúsið eftir 50 mínútur -- það var allt of mikið.