Nú geri ég mér grein fyrir því að flestir hérna rusla YOUNG WARRIORS eða fagna því sem „svo slæmt að það er fyndið“ afþreyingu, en leyfðu mér að taka það skýrt fram: Þetta er í raun og veru gæða stykki af lágri leigu, ef þú ert til í að horfa á slíkt. kvikmyndahús án gagnrýnins auga. Reyndar er hún miklu skemmtilegri og umhugsunarverðari en megnið af hasarmyndum níunda áratugarins. Lykillinn er í efni myndarinnar. Ég er alltaf hrifinn af kvikmyndum sem taka á viðfangsefni árvekni, sérstaklega þegar þær kanna metnaðarfullt sálarlíf þeirra persóna sem taka þátt. YOUNG WARRIORS hafa kannski ekki greind eða næmni í fyrstu DEATH WISH myndinni (og já, ég held að sú fyrsta hafi verið með báða þættina), en hún er að reyna að vera öðruvísi en hinar almennu Cannon myndir frá tímabilið að því leyti að það er í raun einstakt. Söguþráðurinn er einfaldur (hafðu engar áhyggjur, það verða engir spoilerar): Hópur háskólanema prakkara breytir um leið þegar einn af fjölskyldumeðlimum þeirra verður fyrir árás harðsnúins götugengis. Nemendurnir fara út á götur í viðleitni til að berjast gegn almennum götuglæpum, þar sem þeir vita ekki hver glæpagengið er ábyrgt. Þeir eignast að lokum þunga stórskotalið (vélbyssur og handsprengjur) og fara um nóttina fullvopnaðir. Hins vegar eru þetta ekki Schwarzenegger týpur; þeir eru viðkvæmir, óreyndir nýliðar sem gera töluverð mistök næstum í hvert skipti sem þeir leggja af stað til að þrífa borgina (venjulega með Frat lukkudýrshundinn sinn í eftirdragi). Þeir komast loksins að því hver klíkan er og fara á eftir þeim, en þá muntu ekki búast við venjulegu hápunkti þar sem góðu strákarnir ganga í burtu ómeiddir. Eitt við myndina sem fannst mér undarlegt en áhrifaríkt er að meginhlutinn fyrsta þáttar gefur ekkert til kynna að við munum sjá einhverja hasar eða ofbeldi síðar þar sem hún er meðhöndluð eins og kjáni sem þú myndir sjá í Up All Night í Bandaríkjunum (þar sem ég tel að þetta hafi verið sýnt á einum tímapunkti). Gamanmyndauppsetningin vagga mig í raun og veru til að gleyma því að á VHS forsíðunni sést gaur hjóla á mótorhjóli með vélbyssu festa við bakið. Svo, þegar ofbeldið loksins kemur, þá er það alls ekki skemmtilegt eða krúttlegt... það er átakanlega truflandi. Frá þeim tímapunkti verður myndin að fullblóðnu, ósveigjanlegu hasargarni sem inniheldur óvænt skotbardaga og gorma. Leikarinn, þó ekkert sérstakur, er miklu ástríðufullari en ég bjóst við. James Van Patten, sem leikur aðalsöguhetjuna, gefur sig allan og frammistaða hans er furðu góð fyrir þessa tegund kvikmynda. Restin af leikarahópnum er jafn fjárfest, þar á meðal hinn alltaf áreiðanlegi Ernest Borgnine sem löggufaðir hetjunnar. Kvikmyndatakan er líka yfir pari og hasarsenurnar eru meðhöndlaðar af alvarleika sem ég persónulega bjóst ekki við. Ég get skilið hvers vegna sumum fannst þessi mynd einskis virði þar sem mikið af henni er afar gamaldags, en þessar hliðar komu mér í opna skjöldu. ekkert smá flott í sjálfu sér. Persóna Van Patten er að læra hreyfimyndir og verk hans, sem er augljóslega snemma á níunda áratugnum, sem er til sýnis í nokkrum senum, er geðþekkur blautur draumur elskhuga retrokvikmynda. Ég er viss um að flestir samtímaáhorfendur myndu nefna einmitt þessi augnablik sem lágpunkta í myndinni, en ég er ósammála því. Einnig virtist hljóðrás Joe Walsh - sem hljómar eins og hún hefði aðeins getað verið tekin upp árið '83 - sérlega viðeigandi og skemmtileg, burtséð frá því hversu "gömul" hún virðist í dag. YOUNG WARRIORS er ein af uppáhalds hasarmyndum mínum á níunda áratugnum og ég mjög hvet alla sem hafa áhuga á tegundinni að kíkja. Því miður hefur hún hins vegar aðeins verið gefin út á VHS þegar þetta er skrifað og það er ekki sýnt í sjónvarpi þessa dagana. Fín DVD kynning myndi láta mig ganga tungl um stofuna mína með slíkum styrkleika að ég er viss um að ökklar mínir myndu bólgna. Í millitíðinni bið ég ykkur öll um að fara á Ebay eða Amazon og hósta upp tíu krónunum eða hvað sem er fyrir gamla stóra kassabandið. Það er í raun merkilegur grunnur í metnaðarfullu ruslbíói.