Það sem við höfum hér er klassískt dæmi um OF mikla ættjarðarást. Þetta er það sem gerist þegar þú býrð í litlu landi með mjög litla (næst enga, jafnvel) kvikmyndasögu. Alltaf þegar einhver kemur með örlítið metnaðarfyllra kvikmyndaverkefni annað en venjulega dramatík um erfiðar bændafjölskyldur eða langar kvikmyndir af staðbundnum grínistum finnst öllum vera skylt að elska það og jafnvel bera ábyrgð á því að dreifa jákvæðum dómum yfir landamæri landanna. Þetta á sérstaklega við þegar höfundur/leikstjóri þessarar tilteknu myndar er nú þegar þjóðarást, því hann er líka stofnandi og aðalsöngvari vinsælrar rokkhljómsveitar. "Any Way The Wind Blows" er alls ekki slæm mynd, en hún er örugglega ofmetin (ef það er jafnvel hægt innan marka lítils lands) og hefur nákvæmlega ekkert nýtt eða jafnvel fjarska frumlegt að bjóða. Þetta er í rauninni flæmska útgáfan af klassískum kvikmyndum eins og „Short Cuts“ og „Magnolia“ og sýnir mósaík af persónum sem upphaflega virðist vera ótengd daglegt líf en ná að lokum saman. Það eina sem virðist sameina söguhetjurnar átta í fyrstu er borgin Antwerpen, þar sem þær búa og starfa allar, en smám saman verða dýpri tengslin á milli þeirra gagnsæ og nær hámarki safnast þær allar saman til veislu. Aðalvandamálið við "Any Way The Wind Blows", að minnsta kosti samkvæmt yours truly, liggur hjá persónunum. Þeir eru í raun af handahófi, óáhugaverðir og upplifa satt að segja ekkert sem gæti talist óvenjulegt. Það var væntanlega ætlun rithöfundarins/leikstjórans Tom Barman að sýna meðal- og venjulegan íbúa Antwerpen en þá, í ​​alvöru talað, hvað er málið? Ein persónanna er rekin úr starfi sínu sem kvikmyndasýningarstjóri, önnur er misheppnaður skáldsagnahöfundur sem glímir við hjónabandskreppu, tvö systkini misstu nýlega föður sinn og „dularfullasta“ þeirra er fylgt eftir af vindinum hvert sem hann fer. Það eru nokkrar persónur til viðbótar sem ganga reglulega í gegnum skjáinn, en þær eru enn minna þess virði að minnast á. Þetta fólk kekur einfaldlega áfram og áfram um mjög tilviljunarkenndar efni (eins og lífið á níunda áratugnum, stefnumót og hægðir hvers annars) og heimspeki um málefni sem engum er sama um. Sumar samræðurnar kalla fram mildan hlátur, sérstaklega samskiptin milli tvítugs strákanna tveggja frá Gent, en samt ekkert óvenjulegt eða jafnvel eftirminnilegt. Myndin virkar í raun best sem ferðamannamyndband til að kynna borgina Antwerpen og sem útbreidd og fjölhæf tónlistarheimildarmynd. Það eru nokkrar stílhreinar og flottar skoðunarmyndir af Antwerpen og það er alltaf falleg tónlist í spilun, hvort sem það er mjög hátt eða lúmskt í bakgrunni. Almennt séð er "Any Way The Wind Blows" hæfileikaríkt og stílhreint átak, en of hversdagslegt og örlítið leiðinlegt, og satt best að segja velti ég því fyrir mér að flestir aðdáendur þess hefðu jafnvel nennt að horfa á ef þetta væri ekki flæmsk framleiðsla.