Lýðveldismyndir koma seint í leiknum til "varúlfs" er Werecat tegundarinnar. Söguþráðurinn segir að rithöfundur snýr aftur til Parísar eftir langt ferðalag erlendis þar sem hann þróaði með sér frumskógarhræðslu þar sem hann varð fyrir myrkvun. Hann nýtur mikilla vinsælda þar sem skáldsaga hans sem er samhliða alræmdri réttarhöld er metsölubók. Franska ríkisstjórnin vill vita hvort hann hafi haft aðgang að leyniskjölum, eitthvað sem virðist líklegra þegar embættismaður er drepinn af „kattamanni“. Grunur lendir í raun á rithöfundinum þegar unnusti hans endar látinn. Það sem flækir málið er að straumleysið kemur aftur svo rithöfundurinn veit ekki hvort hann er morðinginn eða ekki. Allt í lagi spennusaga er allt of róleg til að hægt sé að njóta þess til fulls. Það eru of mörg tónlistarnúmer snemma og of mikill dauður tími þegar allt er talað um miðja og síðari hluta. Leikurinn er fínn og leikmyndin nokkuð góð en það er ástæða fyrir því að flestir sem ég þekki muna bara eftir topphattaða morðingjanum, hann er það áhugaverðasta í þessari mynd. þrátt fyrir stuttan sýningartíma (rúmlega klukkutíma) held ég að ástæðan fyrir því að þessi mynd hafi verið sjaldan séð í sjónvarpi hafi verið sú að eftir 20 mínútur er maður farinn að missa þolinmæðina. Eins gott og talað er, vildi ég bara að einhver myndi gera eitthvað. Þegar það loksins gerðist, á lokamínútunum, var það of lítið of seint.. Taktu framhjá.