Gene Kelly kom með stórkostlegar hugmyndir að söngleikjum á meðan hann var með MGM. Hér er hann á toppi sköpunarkrafta sinna að vinna með Arthur Freed tónlistareiningunni. Erfitt að trúa því þegar þú horfir á An American In Paris að leikmennirnir hafi aldrei farið aftarlega á MGM. Galdurinn við An American In Paris má rekja til skapandi klippingar undir stjórn Vincent Minnelli og leikmyndanna sem MGM hannaði blandaðist saman við bakgrunnsmyndir. Hugmyndin að myndinni er upprunnin hjá Kelly sem vildi einfaldlega gera kvikmynd með langri ballettröð sem felur í sér tónljóð George Gershwins An American in Paris. Það hljómaði vel fyrir Arthur Freed sem leitaði til Ira Gershwin sem sagði allt í lagi með hann svo framarlega sem þeir notuðu annað Gershwin efni. Gershwin fékk svona samning fyrir Gershwin tónlist sem Irving Berlin fékk venjulega. Ekki einn tónn af tónlist sem ekki er Gershwin heyrist í An American in Paris. Hlustaðu á eitthvað af bakgrunnstónlistinni og þú munt heyra hluti eins og Embraceable You og But Not For Me sem eru ekki alvöru tónlistarnúmer. Annar strákur sem var sanngjarn að skrifa texta, Alan Jay Lerner, skrifaði söguna sem er óneitanlega þunn einn. Allt um fyrrverandi GI leikinn af Gene Kelly sem eftir seinni heimsstyrjöld fór aldrei frá Frakklandi, kom sér bara fyrir í íbúð á vinstri bakka og hélt áfram að verða sveltandi listamaður. Hann býr með sérvitringa tónskáldinu Oscar Levant og lætur það alltaf hljóma eins og óþarfi. Tvær konur hafa áhuga á honum. Annar útflytjandi Bandaríkjamaður sem leikin er af Ninu Foch sem vill styrkja hann sem málara ef hann kemur til móts við önnur mál. En Kelly fellur fyrir búðarstúlku sem Leslie Caron lék í frumraun sinni í kvikmynd. Caron hefur einnig áhuga á söngleikjagrínstjörnunni Georges Guetary. Auðvitað er söguþráðurinn bara afsökun til að syngja og dansa við tónlist George Gershwins. Bandaríkjamaður í París er fyrsta myndin sem ég sá sem kvikmynd í flugi í fyrstu flugferð sem ég fór í. Ég man enn eftir því að hafa flogið til baka frá Phoenix Arizona til Kennedy flugvallar þar sem ég sá Gene Kelly gera I've Got Rhythm. Uppáhaldsnúmerið mitt í myndinni er hins vegar Tra-La-La sem Kelly syngur og dansar um alla íbúð með Oscar Levant sem spilar á píanó. Á einum tímapunkti dansar Kelly ofan á flygilbarninu. Í bók um Arthur Freed las ég tilvitnun þar sem hann sagði að í ameríska ballettröðinni í París ætti að gera með bakgrunn frönsku impressjónistanna sem honum fannst almenningur. myndi taka til frekar en raunhæft umhverfi á götum eða baklóð. Svo það gerðist þannig. Kelly hafði gert langar ballettatriði í Words and Music, The Pirate og On the Town. En þessi toppaði þá alla. Gerir það enn að mínu mati og þar á meðal eru nokkrar af síðari myndum Gene Kelly. Í óvæntri uppnámi á Óskarsverðlaunahátíðinni var An American In Paris valin besta myndin fyrir árið 1951 og bar sigurorð af A Streetcar Named Desire. Ég býst við að fantasía hafi trompað raunsæi það árið. Stór fjárlög hafa líka yfirhöndina í þessum hlutum líka.Still An American in Paris er einn besti kvikmyndasöngleikur sem gerður hefur verið og þar sem kvikmyndaverin hafa ekki lengur alla þá skapandi hæfileika undir einu þaki, er ólíklegra að eitthvað endurtaki sig.