Þessi mynd er án efa eitt merkasta kennileiti kvikmyndasögunnar. Með því að sjá þessa mynd getum við aðeins tekið eftir því aftur í tímann að heimskvikmyndir á fimmta áratugnum voru með svo hreinlega mannúðlega dramatúrgíu, svo sterka og fullnægjandi notkun hljóðmyndasamsetningar og næstum trúarlegri aðdáun á siðferðilegum valkostum í mannlífinu. Kvikmyndagerð var þá ekki aðeins ein listgrein. Það var miklu hærra en venjulegt líf og það gaf mörgum von um að lifa eftir hörmulega stríðið. Sagt er að meira að segja Picasso hafi hrærst og grátið yfir því að slíkt listaverk geti aðeins birst einu sinni á 100 árum! Áhorfendur á þeim tíma voru líka aðrir. Ég las að eftir að hafa séð "Ikiru(Live)" eftir Kurosawa í fyrstu útgáfu hennar, sögðu ungt par hljóðlega hvort við annað: "Þetta er góð mynd, er það ekki?". Ég held að samtímakvikmyndir, þótt tæknilega þróuð og hafi opnað nýtt frásagnarsjónarhorn, hafi misst mikilvægustu --- traust áhorfenda. Cienma var einu sinni í raun vinsælasta listin frá og, ólíkt nútíma myndlist og samtímatónlist, gaf hún milljónir af fólk vonir og hugsjónir. Í þessu sjónarhorni, "Letyat zhuravli" verður að vera í pantheon sígildra allra tíma, eins og "City light", "Ikiru" og "La Strada".