Skrifstofuvinna, sérstaklega á þessu tímum tölva, fjölnota afritunarvéla, tölvupósts, talhólfs, sniglapósts og „tímarita“, er landsvæði þroskað af háðsádeilumöguleikum, æð sem áður var snert í kvikmyndum eins og „Clockwatchers“ og „ Skrifstofurými,' og mjög vel. Þessi nýjasta viðbót við tíma-/húmorpoolinn, "Haiku Tunnel," leikstýrt af Josh Kornbluth og Jacob Kornbluth, stenst hins vegar ekki forvera sína, og skilur hláturinn eftir einhvers staðar fyrir utan dyrnar og bíður eftir tækifæri til að laumast inn. Því miður fyrir áhorfendur kemur það tækifæri aldrei; þannig að það sem þú færð er fín tilraun, en eins og maðurinn sagði einu sinni, enginn vindill. Eins og sögumaður/stjarna myndarinnar, Josh Kornbluth (sem leikur Josh Kornbluth), bendir á í upphafsrömmum (í einleik sem fluttur er beint inn í myndavélina), er þessi saga hreinn skáldskapur og gerist í skálduðu borginni `San. Franc'l'isco.' Þetta er nýstárlegur, ef ekki mjög hugmyndaríkur fyrirvari, og ekki svo fyndinn. Það er hins vegar fyrirboði um það sem koma skal, sem allt - eins og fyrirvarinn - er bara ekki svo fyndið. Kornbluth leikur Kornbluth, upprennandi skáldsagnahöfund sem styður sig við að starfa sem "vikari". Þetta er starf sem hentar honum og það gefur honum tíma til að smeygja sér af og til í vinnu við skáldsögu sína. En þegar hann fer að vinna fyrir lögfræðing, Bob Shelby (Warren Keith), vinnur hann of gott starf fyrsta daginn, og Shelby sendir aðalritarann ​​Marlina D'Amore (Helen Shumaker) til Kornbluth til að sannfæra hann um að fara í leyfi. .' Tilhugsunin um að vinna í fullu starfi hjá sama fyrirtæki vekur þó í fyrstu ótta í hjarta Kornbluth, en hann hneigir sig og kvittar fyrir stöðuna. Hann er kvíðin fyrir því, en að minnsta kosti nú viðurkenna hinir ritararnir nærveru hans (sem þeir myndu auðvitað aldrei gera með afleysingamanni), og ef allt verður of gróft, þá er hann með sautján mikilvæg bréf sem hann hefur skrifað inn - sem nú er bara þarf að senda út í pósti - til að falla aftur á (hann hefur haldið aftur af þeim vegna þess að póstsendingin er auðveldi hlutinn og hann þarf að "eitthvað sem auðvelt er að gera" í varasjóði, ef það verður allt of mikið fyrir hann) . Þetta eru hins vegar „mikilvæg“ bréf og í lok vikunnar hefur Kornbluth þau enn til vara á borðinu sínu. Og það þarf engan snilling til að átta sig á því að þegar Shelby kemst að því þá eru dagar Kornbluths sem ljóshærða stráksins liðnir. Og fljótur. Bræðurnir Kornbluth, sem ekki aðeins leikstýrðu, heldur einnig ásamt John Bellucci, skrifuðu einnig handrit þessarar myndar, hefðu átt að taka blaðsíðu úr Gamanbók Ben Stiller, þar sem segir „Ef þú spilar hana beint, munu þeir hlæja. ' En þeir gerðu það ekki og áhorfendur gera það ekki. Vegna þess að í gamanleik, jafnvel að horfa á það eins hlutlægt og mögulegt er, þegar aðalpersónan (sem og flestar aukapersónurnar, í þessu tilfelli) ,Leikar' fyndið-- eins og í, hann ,veit' að hann er fyndinn-- hann er aldrei. Og það er einmitt það sem Kornbluth gerir hér; þannig að frekar en að vera "fyndinn," kemur hann fyrir sem óeinlægur og tilgerðarlegur, alvarleg dómgreindarvilla af hálfu Kornbluths, því með því að leyfa það skemmdu þeir eigin kvikmynd. Þegar reynt er að greina nákvæmlega hvers vegna þessi mynd virkar ekki, kemur það niður á tveimur grundvallarástæðum: Leikstjórnin, sem - ef ekki endilega "slæm" - er að minnsta kosti kærulaus; og í öðru lagi sýningarnar, sem byrja á Josh Kornbluth. Einfaldlega, Kornbluth virðist bara of hrifinn af sjálfum sér til að vera áhrifaríkur hér. Ólíkt Stiller, eða jafnvel Steve Martin - sem báðir nota sjálfsvirðandi húmor á mjög áhrifaríkan hátt - hefur Kornbluth greinilega egó sem einfaldlega leyfir ekki að setja sjálfan sig í það ljós; hann virðist hafa þörf fyrir að láta áhorfendur sína vita að hann, hinn raunverulegi Kornbluth, er í raun og veru miklu snjallari en Kornbluth persónan. Og að vera ófær um að komast framhjá það gerir hann inn í, sem og myndin. Í stað þess að gefa milljónum skrifstofustarfsmanna sem kunna að sjá þessa mynd einhvern sem þeir geta tengt sig við eða sem þeir geta samsamað sig við, hefur Kornbluth áhrif á niðurlægjandi hátt sem þjónar aðeins til að fjarlægra fólkið sem hann er að reyna að ná til. Þannig að það sem allt kemur niður á er léleg leikstjórn og ósannfærandi leik, og þegar tekið er tillit til þess að handritið sjálft var veikt til að byrja með, með óútskýranlega þröngum fókus (miðað við möguleika hins ríka efnis), þá er það auðvelt að skilja af hverju þessi flýgur bara ekki. Eini bjargvættur myndarinnar er frammistaða Warren Keith í hlutverki Shelby, en fíngerð flutningur hennar er sannfærandi og - í sjálfu sér - er nokkuð gamansamur. Árangur hennar minnkar hins vegar þar sem Keith þarf að deila senum sínum með Kornbluth, sem dregur nokkuð sjálfkrafa niður jákvæða framlag hans til verkefnisins. Shumaker og Sarah Overman (Julie Faustino) ná líka að halda höfðinu yfir vatninu með sitt hvorri frammistöðunni, sem er lofsvert, ef ekki alveg eftirminnilegt; þeir gera senur sínar að minnsta kosti áhorfanlegar og Overman tekst meira að segja að lyfta frammistöðu Kornbluth, þó ekki væri nema í augnabliki. En það er samt ekki nóg til að bjarga deginum eða myndinni. Í aukahlutverkum eru Amy Resnick (Mindy), Brian Thorstenson (Clifford), June Lomena (DaVonne), Joe Bellan (Jimmy the Mail Clerk), með hlutverk af ósvífnum Harry Shearer, sem leiðtogi Orientation-- hlutverk. sem kallar á svar við spurningunni: "Hvað var hann að hugsa þegar hann samþykkti þetta?" Í hvaða vinnuumhverfi sem er, munu að eilífu skapast aðstæður sem á einn eða annan hátt verða óhjákvæmilega fóður fyrir grínbyssu einhvers, og myndirnar sem sýna þessar aðstæður verða alltaf með okkur; þær góðu (sjá málsgrein 1) gætu jafnvel orðið sígildar í sjálfu sér. „Haiku-göngin“ munu hins vegar vafalaust vera mjög lengi á meðal þeirra, því örlög þeirra liggja annars staðar - á ríki sem er aðeins þekkt sem: „Obcurity“. Ég gef þessum 1/10 einkunn.