Ég keypti nýlega DVD-diskinn, gleymdi því hversu mikið ég hataði kvikmyndaútgáfuna af "A Chorus Line". Sérhver breyting sem leikstjórinn Attenborough gerði á sögunni mistókst. Með því að gera samband leikstjóra og Cassie svo áberandi siglir allt samspil söngleiksins út um gluggann. Sumum söngleikjanúmerunum er hraðað og flýtt. Slaglag þáttarins verður allri merkingu í sundur þegar það er gefið persónu Cassie. Heildarsviðsetningin er mjög sjálfsmeðvituð. Eina ástæðan fyrir því að ég gef honum 2, er sú að nokkur af frábæru númerunum er enn hægt að njóta þrátt fyrir tilraun myndarinnar til að kreista út úr henni hverja gleði og sjálfsprottinn.