Mig langaði virkilega að geta gefið þessari mynd 10. Ég hef lengi haldið að hún væri uppáhaldið mitt af fjórum nútíma Batman-myndum í beinni útsendingu til þessa (og kannski verður það enn - ég á enn eftir að horfa á Schumacher myndirnar aftur). Ég er líka farin að hafa áhyggjur af því hvort ég sé einhvern veginn ómeðvitað að vera á móti. Þú sérð, ég hafði alltaf gaman af Schumacher myndunum. Eftir því sem ég man eftir voru þeir annað hvort 9 eða 10 fyrir mig. En hefðbundin speki er sú að kvikmyndirnar tvær sem Tim Burton leikstýrði eru miklu betri. Ég átti í alvarlegum vandræðum með fyrsta Burton Batman í þetta skiptið - ég endaði með því að gefa honum 7 - og biðst afsökunar eins og ég gæti, ég gat bara ekki hjálpað mér að finnast Batman Returns bara hafa of mörg lítil leikstjórn, söguþráð og handritsvandamál dreift út um allt til að réttlæta 10. En Burton _túrar næstum því vandamálin með hreinum krafti í stíl, og þó að það sé fullt af litlum göllum, þá er Batman Returns samt frábær mynd, sérstaklega ef þú ert Burton aðdáandi, eins og Batman Returns á alveg jafnmikið sameiginlegt með The Nightmare Before Christmas (1993) og Edward Scissorhands (1990) og allt annað í Batman-heiminum. Myndin byrjar af krafti, með því að Cobblepots eignast barn. Við sjáum óánægju þeirra - fólk gengur út úr fæðingarherberginu með skelfingu á andlitinu, tilbúið að æla. Seinna hafa þau barnið í litlu búri. Að lokum fara þeir með það út í kvöldgöngu og henda því í Gotham City River. Barnið endar með því að verða Leðurblökumaðurinn illmenni The Penguin (Danny DeVito). Á meðan er Max Shreck (Christopher Walken) „vondi kapítalisti“ myndarinnar, sambærilegur við Grissom (Jack Palance) í Batman. Hann ætlar að blekkja Gotham City á ýmsan hátt og við sjáum hann misnota ritara sinn, hina huglítnu Selina Kyle (Michelle Pfeiffer), andlegu ofbeldi. Þegar Kyle uppgötvar eitt af illvígu samsærunum reynir Grissom að losna við hana, en henni er bjargað af köttum, sem verður Catwoman. Á meðan allt þetta er í gangi, Mörgæsin, sem lengi hefur aðeins verið orðrómur um að sé til og sem talið er að sé til. til að vera hættulegur, byrjar áætlun um að vera kynnt almenningi sem góður strákur, þrátt fyrir að hafa minna en góðviljaðar, leynilegar ástæður. Áður en ég horfði aftur á Batman myndir Burton að þessu sinni, mundi ég ekki hversu lítið myndirnar eru um Batman (Michael Keaton). Það er næstum eins og Burton hafi ekki fundist karakterinn nógu áhugaverður til að einbeita sér að. Áherslan hér er miklu meira á illmennin, sérstaklega Mörgæsina. Leðurblökumaðurinn kemur ekki oft fram, sérstaklega í upphafi myndarinnar, og ótrúlega oft erum við að horfa á hann að horfa á The Penguin. Þó að sumir áhorfendur telji endilega ofangreint sem galla, get ég ekki sagt að ég geri það, jafnvel ef mig langar að vita meira um Batman og fylgjast betur með sögu hans. Sögur illmennanna eru líka áhugaverðar og sem „upprunasaga“ tveggja helstu Batman-illmenna er Batman Returns nú þegar meira en flókið hvað varðar söguþráð. Hins vegar eru nokkur persónuvandamál sem ég tel sem galla. The Penguin hefur hóp sirkusleikara sem gera það sem hann vill, en þó að þeir séu oft á skjánum fáum við aldrei að vita neitt um þá. Burton hefur kjarna af persónum eins forvitnilegum og í Tod Browning's Freaks (1932), með jafn áhugaverðum leikurum og Vincent Schiavelli, en hann hefur bara ekki pláss til að nota þá. Fyrir það mál hefur hann varla pláss til að kanna Kattarkona. Myndin spilar eins og Catwoman gæti hafa verið jafn þróuð og sýnd í jafn mörgum senum og The Penguin, en sú klippa myndarinnar hefði verið 4 klukkustundir að lengd. Svo þurfti að klippa út megnið af Catwoman senunum. Auðvitað skilur þetta allt varla neitt pláss fyrir Batman. Burton lætur Batman verða mjög dökkur í augum almennings í þessari mynd og óvenjulega nennir hann aldrei að leysa þetta. Eftir því sem við vitum, í lokin, halda Gothamites enn að Batman sé morðóð brjálæðingur. Þetta er áhugaverð þróun, en því miður endaði það með því að hún var sleppt á milli þessarar myndar og þeirrar næstu. Hvað handritið varðar, þó að það séu smávægileg vandamál, þar á meðal einhver ósekju og furðulegar ákvarðanir (í rökfræði) teknar af persónum, þá er ljóst að Burton og rithöfundarnir Sam Hamm og Daniel Waters eru ekki beinlínis að reyna að segja hefðbundna sögu. Mikið af samræðunum er orðaleiksmiðað, en oft er þetta frekar lúmskt og/eða flókið (auðvitað, stundum er það mjög augljóst eða gagnsætt líka). Það hjálpar að líta á Batman Returns sem "ljóðrænni" mynd, eins og ég tel að hafi verið ætlunin. Þetta færist líka yfir í almennari söguþræði og leikstjórnarákvarðanir - fullt af skrýtnum persónuaðgerðum, þar á meðal frá minniháttar persónum, eru gerðar til að þjóna almennri stemningu eða stíl, og sá stíll virkar mjög vel. "Dökk" er auðveldasta leiðin til að draga saman Batman Returns í orði, og hvort það er jákvætt eða neikvætt fer eftir lund þinni. Allir sem þekkja mig vita að ég elska myrkur. Þannig að fyrir mér er stíll Burtons að mestu yfir göllunum í söguþræðinum og handritinu. Að mörgu leyti er Batman Returns eins og geðveik, kampísk hryllingsmynd, með fallega skelfilega framleiðsluhönnun. Líkt og Batman, er Burton enn að vísa í aðrar myndir, en í stað Vertigo (1958) og Star Wars (1977) (jæja, það er enn smá Star Wars tilvísun), kallar hann á myndir eins og Nosferatu (1922) (þar á meðal að " Max Schreck" hét leikarinn sem lék Dracula-líka persónu þar), Motel Hell (1980), áðurnefnda Freaks, Willy Wonka and the Chocolate Factory (1971) (sem hefur súrrealískan, dökkan brún á sér) og uppvakningamyndir - gerðar hvað skýrastar í lokasenu The Penguin. Hvað varðar myndefni og almennt andrúmsloft - og það felur í sér almenna "tilfinningu" sögunnar, persónurnar og svo framvegis - gæti þetta ekki verið sterkari 10.