Ég horfði á þessa mynd í annað sinn í kvöld eftir um það bil þrjú ár og hún var eins dásamleg og áður...Það eru meira en tugur nútíma töfrandi franskra mynda frá en couer de hiver til þriggja lita þríleiksins og allar eru þær sérstakar. Þessi mynd er ein af þeim. Sannkölluð unun þar sem svo margt frábært er í gangi frá virðingu til Hitchcock til tveggja fallegra kvenna í Romane og Monicu. Þó að Monica sé mjög falleg, er Romane mjög kynþokkafull kona og stelur mörgum senum sem hún býr í. Ég er ekki viss um hvers vegna fólk heldur að þessi mynd sé flókin þar sem atriðin eru svo fullkomin blanda af fortíð og nútíð sem mótvægi við kvikmyndina. merkilegt ferðalag persóna sjálfra að myndin einfaldlega flæðir og maður áttar sig varla á því að 116 mínútur af fegurð og leyndardómi hafa skilið áhorfendur töfra og töfra. Eins og flestar franskar og evrópskar kvikmyndir myndi þessi saga aldrei þýðast yfir Atlantshafið þar sem ekkert stúdíó gat fangað töfrana án þess að kæfa lífið úr honum með Hollywood bleikingunni sem er algeng í flestum kvikmyndum sem glatast í þýðingum. Bandaríkjamenn gera snilldar myndir, en ekki af þessari tegund... kannski ef þeir láta einhvern eins og ungan Polanski vinna að því þá myndu þeir kannski ekki slátra enskri útgáfu algerlega...Fyrir þá sem horfa ekki á textaðar myndir þá eyðirðu a. ævi í fávísri sælu. Fyrir þá sem geta lesið þá væri maður að hrækja sér í að missa af myndum eins og þessari...ég myndi lýsa þessu sem Neo-Franco-Noir, en bara til að róa gagnrýnandann sem kallaði þessa mynd elítíska. Ég held ég hafi séð hann gera viðbót fyrir fjórar og tuttugu bökur. Honum finnst Romane Bohringer vera tegund af frönsku majónesi...það er listrænt á þann hátt að Pulp Fiction er listrænt...en með meira Gallic savoire faire...10 af 10 við hvert áhorf...og hefur einhver fengið Símanúmer Romane...hún er hin fullkomna franska salatsósa...