Eftir að hafa átt í vandræðum í Chicago, flytur Solomon fjölskyldan í afskekktan bóndabæ í Norður-Dakóta til að byrja upp á nýtt, en tilraunir þeirra til friðsæls búskaparlífs truflast þegar unglingsdóttir þeirra Jess (Kristen Stewart) og 3 ára bróðir hennar Ben byrja að sjá. og verða fyrir árás yfirnáttúrulegra vera sem leyfa þeim ekki að lifa í friði. Sendiboðarnir byrjar þokkalega þó hún verði að lokum almenn hryllingsmynd sem er miklu meira gamansöm en ógnvekjandi. Eftir að hafa lesið forsenduna hélt ég að þetta gæti hafa verið ágætis mynd þar sem hún hljómaði hrollvekjandi og geymdi möguleika. Því miður stóðst myndin ekki möguleika sína þó ég hefði átt að búast við þessu þar sem stiklan var hræðileg. Handritið var líklega það versta við það. Það var fullt af kjánalegum röðum og bragðlausum samræðum. Persónurnar voru alls ekki þróaðar og flestar virkuðu eins og hálfvitar svo það var erfitt að finna til samúðar með þeim. Leikstjórarnir stóðu sig hræðilega vel við að byggja upp spennu. Þeir treystu aðallega á ódýrar hræður eins og hávaða og tilviljunarkennd stökk. Tónlistin var í raun yfir höfuð og það gerði það bara auðveldara fyrir áhorfandann að símrita næsta „ógnvekjandi“ augnablik. Mér líkaði heldur ekki hvernig þeir notuðu bara einn stað fyrir alla myndina. Húsið var miðpunktur sögunnar og þar fór meirihluti kvikmyndatökunnar fram svo það varð svolítið leiðinlegt eftir smá stund að sjá sama svæði. Mér líkaði líka ekki nærmyndir leikaranna. Meðan á samtali stóð kipptist myndavélin stöðugt frá persónu til annars á fimm sekúndum og það varð mjög pirrandi. Leikstjórarnir sköpuðu ágætis andrúmsloft og þeir fá nokkur stig fyrir að gera myndina sína stílhreina. Hins vegar, þar sem við höfum náð langt hvað varðar stíl og áhrif, þá er það í rauninni ekki svo erfitt að láta myndina þína líta vel út, sérstaklega ef þú ert að vinna að Hollywood kvikmynd. Leikurinn var grimmur og ef þessi mynd hefði verið frumsýnd í desember , Ég er viss um að það hefði fengið nokkrar Razzie tilnefningar. Kristen Stewart sýndi nokkra hæfileika í Panic Room en þú myndir ekki geta sagt að hún hafi hæfileika með því að horfa á frammistöðu hennar í The Messengers. Hún var allt í lagi að leika hrædd og það er það. Restin af tímanum var hún þurr og ósannfærandi. Penelope Anne Miller var bara hræðileg þegar það kom að öllu. Það hljómaði eins og hún væri að lesa línurnar sínar og hún var með verstu svipbrigði sem ég hef séð. Dylan McDermott var bara mjög viðurkenndur og sýndi nánast engar tilfinningar. John Corbett stóð sig best og hann átti nokkrar góðar senur. Tvíburarnir sem léku Ben voru líka ágætir og náðu að leika marga af fullorðnu leikurunum. Þegar á heildina er litið er þessi lata hryllingsmynd ekki þess virði að horfa á hana þar sem hún er fábreytileg og latur kvikmyndagerð. Einkunn 4/10