Margar myndir reyna hið metnaðarfulla. Fáir ná árangri. Þessi mynd er ein af þeim. Þó að hún sé talin svört gamanmynd virðist hugtakið of takmarkandi til að tjá hið sanna eðli sögunnar á bakvið Max og Grace. Margvísunin Michael Parness hefur tekist að tvinna þætti af fáránlegustu gamanleik með ótrúlegum raunverulegum mannlegum tilfinningum. Alveg merkilegt afrek, svo sannarlega. Þótt kómískir þættir séu vissulega til staðar, liggur hjarta myndarinnar í aðalhlutverkum hennar: David Krumholtz og Natasha Lyonne. Hið fínlega jafnvægi myndarinnar - virkilega brjáluð á móti raunverulegri ást - fellur að þeim og þeir ná því, bera það í gegn frá upphafsatriðinu til hins ógnvekjandi hápunkts og áfram til hugljúfs loka. David Krumholtz, í aðalhlutverki og sem sögumaður, festir myndina í sessi og stendur sig einstaklega vel. Við sjáum heiminn með augum Max og Krumholtz fyllir þá með einhvers konar undrun og von sem maður myndi ekki búast við að væri trúverðug frá persónu sem áður hafði reynt sjálfsvíg. Það ætti ekki að vera neinn vafi héðan í frá að hann hefur sannarlega náð stöðu fremstu manns, verðskuldað eftir meira en áratug af eftirminnilegum aukahlutverkum. Natasha Lyonne gæti verið eins konar opinberun fyrir alla sem hafa aðeins séð hana í minna krefjandi hlutverkum. Hlutverk Grace er umfangsmikið og krefst þess að hún sýni bæði mikla reiði og mikla blíðu - stundum innan nokkurra sekúndna frá hvort öðru. Henni tekst að sannfæra okkur um djúpstæða örvæntingu Grace sem liggur rétt undir víxl og oflæti hennar til skiptis. Þetta er ekki grínmynd af gríni, svo ekki sjáið myndina búast við húmor frá upphafi til enda. Hugsaðu meira um dramatík en gamanleik. Það eru nokkur mjög dimm augnablik, eins og búast má við miðað við viðfangsefni sjálfsvíga einstaklinga, og nokkur undarlega raunveruleg augnablik sem er sérstaklega skilað af Emmu Adele Galvin sem systir Max, Sis. Skemmtilegustu senurnar eru þær sem eru byggðar af aragrúa nafna leikara í aukahlutverkum. Þó Lorraine Bracco og David Paymer ljái súrrealískasta þætti með senum sínum, eru aðrar aukapersónur sem byggja stofnunina þar sem Max og Grace hittast hið sanna skemmtun. Guillermo Diaz er yfirlætislaus senuþjófnaður sem hinn yndislega æðislega skrýtnimaður, Hector. Ralf Moeller, sem Bruno, virkar sem beinskeyttur maður hans en hefur sinn sjarma og aðdráttarafl. Rosanna Arquette býr að fullu í hlutverki Veru með krúttlegt glerungur af biturri þjónustustúlku. Jafnvel harðhjarta persóna hennar bráðnar á endanum, eins og allir sem verða snertir af bókstaflega ódrepandi ást Max á Grace. Getur ástin sigrað allt gæti verið spurningin á bak við myndina og þó raunsæismaðurinn segi nei, snúast kvikmyndir um flótta frá raunveruleikanum, jafnvel þó ekki væri nema í nokkrar stuttar klukkustundir. Ég mæli með því að sjá þessa mynd sem móteitur við ekki bara raunveruleikann heldur tortryggni sem segir að ástarsaga sem þessi gerist aldrei. Að eyða nokkrum klukkutímum á kafi í heimi þar sem það getur og gerir kraftaverk í sálinni.(Seattle International Film Festival - júní 2005)