Ég ákvað nýlega að endurskoða The Omen þríleikinn til að komast að því að {setja inn djöfullega tónlist hér} það er fjórði. Ég bjóst ekki við miklu af henni og að því leyti stóðst hún svo sannarlega væntingar mínar. Ef þú hefur áhuga á að horfa á slæmar kvikmyndir til að hlæja, þá gæti þetta bara verið myndin fyrir þig. Ó, hvar eigum við að byrja? Frá upphafi var útlit myndarinnar „gert fyrir sjónvarp“ augljóst. Tónlistin var oft óviðeigandi í samræmi við það sem var að gerast í myndinni og því (í besta falli) truflandi. Handritið hafði alla spennu eins og 8 ára skáldverk. En eitt verður að segjast að handritið sem vantaði passaði mjög vel við hinn skelfilega leik. Fjölmargar senur létu mig velta því fyrir mér hvort það væri handritið eða leikurinn sem var uppspretta fáránleikans. Sagan sjálf er frekar þunn og miðast við öll brjálæðisleg uppátæki dóttur Damien Thorn, ættleidd af ranglátum og illa leiknum nunnum. . Það er venjulega fullt af dularfullum og flóknum dauðsföllum sem fengu mig persónulega til að geispa þegar "dramatið" þróaðist, og venjulegan þriðja aðila rannsakanda í öllu málinu. Síðar, vegna nokkurra læknisfræðilegra fyrirbæra, fæddist Damien Thorn Jnr. Og það endar söguþráðinn nokkurn veginn. Allt málið er frekar illa útfært strax í upphafi með spennuleysi sem gerir myndina eina einhæfa og/eða fáránlega senu á fætur annarri. Það voru margir WTF?!? augnablik líka sem veitir óviljandi gamanleik. Hvað er til dæmis með meiriháttar ofviðbrögð í upphafi myndarinnar þegar barnið klórar sér í kinn móðurinnar?? Varla 360 gráðu fyrirboði um höfuðbeygju. Ég hló líka að ofviðbrögðum við skírnina. Barnið grætur og allir virðast mjög áhyggjufullir. Aðþrengda móðirin hleypur út úr kirkjunni og presturinn er mjög skelkaður á meðan hann fer yfir sig. Ha? Svo er það nýaldarfóstran sem virðist hafa óákveðinn greinir í ensku að afhjúpa 8 ára barn fyrir alls kyns óhefðbundnum spíritisma. Ég hló þegar barnfóstrun stakk upp á því að koma með hina óróttu Delíu á sálfræðimessu til að hitta hippavini barnfóstrunnar og móðirin yppir bara öxlum og leyfir það. "Já þetta er gróft, fylltu 8 ára dóttur mína í vandræðum með öllu þessu dulspeki. Þetta er flott. Ég þarf ekki að vera þarna." Auðvitað má búast við þessu frá móður sem leyfir dóttur sinni að ættleiða fullvaxinn Rottweiler sem hún mætir á götunni sem gæti bitið litlu stelpurnar í höfuðið sem snarl. Allt atriðið á sálfræðimessunni er frekar kómískt á dásamlegan hátt, allt frá skelfilegum afturhaldsfullum augnaráðum sálfræðinganna til Delíu, til helvítis sem fylgdi í kjölfarið. Ég hló líka að því hvernig dauði nunnunnar er álitinn „fríður slys“. Hér höfum við trúaráhugamann, (sem er lýst sem hluta af sértrúarsöfnuði), sem prédikar ofstækisfullur í gryfju fullri af skröltormum til að sanna hvernig dýrð Guðs mun vernda þá. Hún andmælir snákunum með því að meðhöndla þá og EINHVERHVERNIG er hún bitin nokkrum sinnum. Varla æðislegt slys. Meira eins og vel heppnuð sjálfsvígstilraun. Snakes-vs-nunn atriðið var ekki eini kómíska dauðinn. Það er hægfara bílslysið sem leiddi til hálshöggs á bílastæði skólans. Svo er það hægfara niðurrifsboltinn sem stefnir beint á spæjarann. Ég trúi því að ég hafi kannski farið og búið til kaffi þegar hægfarið byrjaði aðeins til að koma aftur til að sjá niðurrifsboltann stefna enn beint á "áhyggjufullan" rannsóknarlögreglumanninn. Svo er það hinn ómissandi hver-skot-hver klisja dauðann, þar sem byssa fer af stað og báðir hegða sér eins og þeir hafi verið skotnir í nokkrar sekúndur á meðan þau skiptast á skelfingu lostin augnaráði. Svo fer einhver að velta sér niður stigann og upplýsa hver raunverulega fórnarlambið var. Þar að auki fannst mér andlát prestsins í upphafi myndarinnar svolítið skrítið og tilgangslaust. Hann hleypur um og skoðar byggingarlist kirkjunnar. Augljóslega þótti honum þetta ansi pirrandi, hann hrapar að lokum, greip um brjóst hans og deyr. Svo virðist sem eitthvað djöfullegt hafi verið að gerast, þar sem tónlistin var að gefa til kynna. Ummm. Allt í lagi. Ég er hissa á því að aðrir hafi gagnrýnt þessa mynd vel og sérstaklega sem "verðugt framhald". Það er erfitt að taka ekki eftir óskynsamlegu handriti, óraunhæfum leik og óviðeigandi söngleik. Það vantar alla spennu í myndina og treystir mjög á „djöfullegt augnaráð“ Delia til að veita hryllingstilfinningu, sem verður frekar pirrandi eftir stuttan tíma. Niðurstaða: Þetta er slæm mynd þar sem eini endurleysandi eiginleikinn er óviljandi möguleiki á að vera gamanmynd.