Margarethe von Trotta fæddist í Berlín árið 1942 og var leikkona og nú er hún mikilvægur leikstjóri og rithöfundur. Henni hefur verið lýst, jafnvel ósanngjörnum skopmyndum, sem leikstjóra þar sem skuldbindingin um að koma næmni konu á skjáinn vegur þyngra en listrænir kostir hennar. "Rosenstrasse," sem hefur hlotið misjafna og jafnvel undarlega dóma (grein New York Times var ein neikvæðasta árásargjarnasta umsögn sem ég hef lesið í því blaði) er ekki fullkomin mynd. Þetta er fín kvikmynd og vitnisburður um sjaldgæfa samruna árangursríkrar andstöðu við þjóðarmorðsstjórn nasista af öllum þjóðum, almenna valdalausum Þjóðverjum sem sýna fram á götu í Berlín. Meðhöfundur von Trotta notar raunverulegt Rosenstrasse atvik í samhengi við Leit ungrar konu að upplýsingum um líf móður sinnar sem aldrei hefur verið upplýst sem barn í þýsku höfuðborginni á tímum síðari heimsstyrjaldarinnar. Eiginmaður Ruth Weinstein (Jutta Lampe) er látinn og í óvæntri afturhvarf til rétttrúnaðar gyðinga, sem virðist hafa verið langt í frá, Rut „sits shivah“ (vikulangt sorgarsiðferði gyðinga) heldur krefst hún þess að fylgja ströngum fyrirmælum trúar sinnar. Íbúð hennar í New York borg endurspeglar velmegunina sem tryggð er með vinnu látins maka hennar. Dóttir hennar, sem fædd er í Bandaríkjunum, Hannah (Maria Schrader) og bróðir hennar eru dálítið upptekin af þeirri forsendu mömmu um takmarkandi siði rétttrúnaðar gyðinga en þau leggja sig fram. Móðirin hafnar kuldalega nærveru unnusta Hönnu, sem er ekki gyðingur að nafni Luis ( Fedja van Huet). Heimiliskreppa gæti vel blossað upp þar sem Ruth varar við því að hún muni afneita Hönnu ef hún gefst ekki upp á dásamlegan, myndarlega Luis. Fylgstu með. Frænka kemur til að votta henni virðingu og gefur einnig áhugasama Hönnu vísbendingar um stríðsleyndardóm um æsku mömmu í Berlín. Hannah er forvitin - hún spyr móður sína sem neitar staðfastlega að ræða þann þátt lífs síns. Þetta er mjög, mjög raunhæft. Ég ólst upp hjá foreldrum sem flúðu Þýskaland nasista á réttum tíma og ég þekkti mörg börn sem fjölskyldur þeirra, að öllu leyti en venjulega að hluta, flúðu helförina. Þessir dagar voru einfaldlega ekki ræddir. Hannah, eftir að hafa komist að því að þýsk heiðkona bjargaði lífi Ruth, fer til Berlínar í von um að finna frelsarann ​​sem andar enn. Ef hún væri ekki, hefði þetta verið mjög stutt mynd. En Ruth, sem þykist vera sagnfræðingur, finnur hina 90 ára gömlu Lenu Fischer (Doris Schade), sem nú er ekkja. Þegar Lena er ánægð með að vera í viðtölum en hrist upp af bældum minningum sem Lena segir sögu sína, færast sviðsmyndirnar nokkuð óaðfinnanlega á milli Berlínar nútímans og höfuðborgarinnar á stríðstímum. Hin unga Lena 1943 (Katja Riemann) var ágætur píanóleikari gift. til gyðinga fiðluleikara, Fabian Fischer (Martin Feifel). Með tilkomu nasistastjórnarinnar var honum gert að nota "Ísrael" sem millinafn rétt eins og gyðingakonur þurftu að bæta "Sarah" við nöfn sín (tilviljun vildi ég að IMDb hefði ekki gefið nafn Fabian á persónulistanum sínum með fölsku " Ísrael" innihélt - það heldur einfaldlega fram nafni sem nasistar hafa notað sem merki um flokkun og niðurlægingu). Á meðan Þýskaland vísaði flestum gyðingabúum sínum í fangabúðir voru þeir sem voru giftir "Aríum" undanþegnir. Um tíma. Þangað til 1943 þegar stjórnin ákvað að taka þá líka (flestir voru karlar; minnihluti var gyðingakonur giftar öðrum en gyðingum). Samantektin er sýnd hér í öllum sínum ógnvekjandi styrkleika. Hin unga Lena reynir að finna eiginmann sinn. Það eina sem hún og margar aðrar konur vita er að þær eru innilokaðar í byggingu við Rosenstrasse. Hópur kvíðafullra kvenna safnast upp, sumar leita aumkunarlega eftir aðstoð þýskra yfirmanna sem fyrirsjáanlega neita aðstoð og misnota þá líka munnlega („gyðingaelskandi hóra“ er ein nafngift). Sem undirspil ættleiðir Lena meira og minna hina átta ára Ruth sem faldi sig þegar móðir hennar var handtekin (mundu að Ruth situr núna í shiva á Manhattan). Barnið Rut er túlkað af Sveu Lohde. Með sífellt reiðari mótmælum sigra konurnar loksins. Mönnunum, og nokkrum konum, er sleppt. Eins og í raunsögunni sem nasistar gáfu eftir, eitt af sjaldgæfum, næstum fordæmalausu tímum þegar brjálæðingarnir viðurkenndu ósigur í morðáætlun sinni (annað var lok líknardrápsherferðarinnar til að losa ríkið við geðgalla og langvarandi öryrkja en það er önnur saga ).Von Trotta byggir upp spennuna og saga hverrar konu er bæði persónuleg og algild. Hannah heldur áfram að ýta undir hina öldruðu Lenu sem hægt og bítandi fer að gruna að hún sé ekki að eiga við venjulegan sagnfræðing heldur einhvern sem þarf að fræðast um stúlkuna sem hún bjargaði, barninu sem móðir hennar var myrt. Andstæðurnar milli Rosenstrasse frá 1943 , leikmynd, og gatan í dag í iðandi, endurbyggðu, sameinuðu Berlín er endurtekinn þemaþáttur. Berlín í dag ber arfleifð en ekki sár eftir voðalega fortíð. Von Trotta kemur þessu mjög vel fram. Aðalleikararnir eru jafn áhrifamiklir. Eiginmaður Lenu á meðan hann er sterkur er einnig sýndur sem algerlega hjálparlaus í innilokunargildru með líklegt horfur á brottvísun (sem hefur verið sýnt fram á að hafa verið greinilega skilin af öllum persónum - þar með talið lögreglunni og hernum á staðnum - sem einstefnuferð til gleymskunnar) . Hin eldri Ruth neyðist til að takast á við djöfla sem hafa lengi verið bældir í hamingjusömu New York lífi sínu. Hannah er mjög trúverðug sem ung kona þar sem dauði föður hennar vekur þörf fyrir að uppgötva fortíð fjölskyldu sinnar. Þessir hlutir gerast (þótt gagnrýnandi Times virðist ekki vita það). Hönd Von Trotta er viss en ekki fullkomin. Atriði með Goebbels í veislu þar sem hann nýtur fiðluleiks Lenu er óþarfi og truflandi. Tillagan um að hún gæti hafa farið að sofa með áróðursráðherranum, ofstækisfullasti Hitlersdýrkandi á æðsta stigi, til að bjarga eiginmanni sínum, dregur úr dásamlegu afreki maka og ættingja sem sýna fram á. Flestir þýsku foringjanna koma úr miðsteypu og eru mótaðir af Erich von Stroheim „copy and paste“ skóla hinnar teuttísku ógeðs. En það er skiljanlegt. Sagan um Rosenstrasse hefur verið efni í bækur og greinar og sumir halda því fram að hún sé hugmyndafræðileg rök fyrir því að halda því fram að miklu fleiri gyðinga hefði mátt bjarga ef fleiri Þjóðverjar hefðu mótmælt. Því miður er sú röksemd bull. Þýsku konurnar sem hernámu Rosenstrasse voru mjög og skiljanlega áhugasamar um eigin hag. Flestir Þjóðverjar voru staðsettir á línu einhvers staðar á milli óvirkrar og illvígrar gyðingahaturs. Þess vegna voru mótmælin á Rosenstrasse nánast einstök. Hvort sem maður kaupir eða hafnar Goldenhagen-ritgerðinni um að flestir Þjóðverjar hafi verið fúsir vitorðsmenn hinna raunverulegu morðingja þá er bara ekki hægt að neita því að landlæg gyðingahatur fyrir nasista braust út í grimmt álag frá 1933. Hin aldraða Lena segir að það hafi verið gert með konurnar voru "ljósgeisli" á illum tíma. Flestir karlar og konur sem sprottnar voru úr næstum dauðaferð lifðu stríðið af. Svo "ljósgeisli" var það og kvikmynd von Trotta er ljósaljós sem sýnir að sumar voru bjargað með hugrekki að mestu leyti venjulegra kvenna og fyrir hvert líf sem bjargað er tilefni til hátíðar er til staðar. Og mun alltaf gera.9/10