Maður veltir fyrir sér ástandi samfélags sem býr til föður eins og Albert T. Fitzgerald, sem við hittum fyrst í flugvél, þar sem hann er á leið í átt að staðnum sem hann yfirgaf fyrir löngu síðan, og þar sem hann skildi eftir eiginkonu og barn sem er nú ákærður fyrir að hafa myrt geðveikan dreng. Þegar við sjáum hann fyrst hefur hann lent í fyrirsögn í blaðinu sem konan fyrir framan hann er að lesa. Frekar dónalega spyr hann hana hvort hann megi fá blaðið og frúin býður upp á aðra þætti. Jæja, það er ekki það sem hann spurði, það sem hann vill að konan geri, er að gefa honum fremsta hlutann sem hún er að lesa. Matthew Ryan Hoge skrifaði og leikstýrði þessari truflandi mynd sem endurspeglar á margan hátt samfélag okkar eins og það er í dag. Reyndar er herra Hoge að benda nákvæmlega á hvað er rangt við það. Myndin sýnir Leland, unglingspilara sem getur ekki einu sinni greint á milli fantasíu og veruleika. Það er augljóst að drepa manneskju, jafnvel ljúfa og saklausa drenginn sem hefur ekki gert neitt til að verðskulda það, mun hafa banvænar afleiðingar, ekki aðeins fyrir hann sjálfan, heldur fyrir sína eigin fjölskyldu og fjölskyldu hins myrta drengs. Reyndar virðist Leland ekki hafa hugmynd um hvað hvatti hann til að fremja glæpinn því hann sýnir enga iðrun vegna þess. Það er augljóst að Leland hefur orðið fyrir áfalli vegna skilnaðar foreldra sinna. Faðir hans er fálátur maður sem gæti ekki verið meira sama um hann. Það er Pearl, kennarinn í unglingafangelsinu sem sér óróann innra með unga manninum og vill hjálpa, en því miður á hann ekki möguleika. Það besta í myndinni er Don Cheadle, frábær leikari sem alltaf skilar árangri. . Leikarahópurinn vinnur gott verk undir stjórn Mr. Hoge. Kevin Spacey hefur gott tækifæri til að leika eigingjarnan föður hins ákærða morðingja og fær okkur til að hata hann fyrir að vera hrokafullur hálfviti. Þótt hún sé svolítið löng skilur myndin okkur eftir með fleiri spurningar en hún svaraði.