Eftir Jove, þvílíkt óheilagt rugl! Hefnd, sifjaspell ást, vélrænir leikir eins og slagsmál, endalaust og algjörlega óþarft ofbeldi, einhver frumstæð "tónlist" sem hamrar á ráðvilltum fórnarlömbum, stór "óvart" (sem reyndar hafa tilhneigingu til að vera um það bil eins "opinberandi" og fyrirsagnir The National Enquirer) . Bættu við nokkrum ljótum myndavélahreyfingum sem þykjast vera stílhrein og skapandi og þú hefur nú þegar heillað mannfjöldann. Algerlega óverðskuldaðar vinsældir þessarar myndar gefa sterklega til kynna að poppundirmenningunni á mjög lágu stigi hefur tekist ekki aðeins að ná árangri á síðustu áratugum, heldur einnig að koma sem ríkjandi smekk á getulausa áhorfendur. (Til að fá mun dýpri innsýn í þjáningar manna undir geðveiki, án þess að „Oldboy“ sé dónalegt óhóf, mæli ég með eldri hollenskri/frönsku mynd, „The Vanishing“.) Jæja, trúi því ekki að það sé nákvæmlega ekkert gott um þetta að segja kvikmynd. Það er reyndar til. Hið (ó)fræga atriði þar sem hetjan (er í raun „hetja“, ömurlegur faðir sem sefur hjá dóttur sinni og reynir síðan að öðlast gleymsku frekar en endurlausn?) borðar lifandi kolkrabba nýtur góðs af lifandi nærveru þeirra bestu. leikari í öllum leikhópnum: kolkrabbinn sjálfur. Verst að greyið dýrið, eftir að hafa verið étið, gat ekki lifað af eina og eina athöfn sína til að fá enn eitt einskis virði prófskírteini, fyrir "besta leikarann", á Cannes hátíðinni. Hvaða hátíð, við the vegur, á milli áróðursvitleysunnar hans Moore og þessarar ímyndar af einskis virði ef nokkuð framandi skrýtni, varð að hátíð hinna fálátu og fáránlegu. Sic transit gloria mundi!