Frá því ég var átta ára hef ég verið mikill glímuaðdáandi. Það var sama hvaða samband ég horfði á. WWE, WCW, USWA. Fyrir mér er hasarinn það eina sem ég horfði á hann fyrir. 23. maí 1999. Það var 19 ára afmælið mitt. Ég pantaði Over the Edge og ég bjóst bara við annarri borgun fyrir hverja skoðun. En að þessu sinni. Ég hafði rangt fyrir mér. Þess í stað var þetta kvöldið sem einn besti glímumaðurinn sem kom frá Kanada, sönn manneskja féll til dauða hans vegna glæfrabragðs sem fór úrskeiðis. Ekki mikið sem þú getur gert til að breyta ástandinu. En það sem gerðist eftir dauða Owens gerði mig mjög brjálaðan. Frekar að hætta að borga fyrir áhorf og gera það rétta sem manneskjur ákvað WWE að vernda það sem kemur á undan og það voru peningarnir með því að halda borguninni áfram eins og Owens dauði gerðist aldrei. Ég verð að segja þér það. Vince Mchmaon hefur tekið nokkrar heimskulegar ákvarðanir í lífi sínu en þetta var lang heimskulegasta ákvörðun sem hann hefur tekið. Og þessi vitleysa með því að segja að Owen hefði viljað að launastóllinn héldi áfram. Láttu mig í friði. Þegar einhver deyr á launabekk, skoðaðu það skynsamlegt að hætta því. Það er eins og lögreglumaður sem skýtur ræningja eða ræningja á hlaupum og lætur manninn bara deyja svo hann geti farið heim og kallað það dag eins og líf mannsins skipti aldrei máli. En sama hvað gerist. Owen verður saknað og takk fyrir minningarnar um allar stundirnar sem þú gafst okkur.