Frábær rússnesk kvikmynd um seinni heimstyrjöldina. Eins og flestar rússnesku kvikmyndir um seinni heimsstyrjöldina er The Ascent ótrúlega átakanlegt. Það er líka þétt í táknmáli sínu. Sagan fjallar um tvo flokksmenn, Sotnikov og Rybak (Boris Plotnikov og Vladimir Gostyukhin), sem fara í leiðangur til að leita að mat. Þýskir hermenn sjá þá á ferð sinni sem særðu Sotnikov. Sotnikov drepur aftur á móti einn Þjóðverja, sem leiðir til vandræða fyrir flokksmennina tvo og alla aðra sem þeir lenda í síðar. Mesti árangur myndarinnar er lifandi tilfinning hennar fyrir stað. Rússland er frosið og snjóþungt og það er erfitt að finna ekki fyrir því að kuldinn fari beint í eigin bein. Shepitko heldur skotinu sínu nálægt persónunum og skoðar hvern einasta kríli í andlitum þeirra. Það varð líklega ekki fyrir valinu en myndin er rammgerð 1,33:1 sem gefur myndinni klaustrófóbíu. Þó að öll myndin sé töluvert afrek fannst mér fyrri hálfleikurinn sterkari en sá síðari. Helsta kvörtun mín um myndina er sú að hún þróast í mjög fádæma kristna myndlíkingu eftir hámarki hennar. Ég held bara að táknmálið bæti ekki miklu við málsmeðferðina, sérstaklega þegar ég var þegar orðinn forvitinn af umræðunni milli flokksmanna tveggja. Það er ekki alveg sanngjarnt. Ég var að vega kosti og galla röksemda þeirra. Ég byrjaði að hallast að sjónarhorni ákveðinnar persónu og þá kemur leikstjórinn upp og segir mér að hann sé Júdas! Þrátt fyrir þunga lund er þetta samt ómissandi.