Ég hafði satt að segja ekki hugmynd um að alræmdur B.I.G. (Bert I. Gordon leikstjóri; ekki myrti rapparinn) var enn virkur á níunda áratugnum! Ég hélt alltaf að hið dásamlega vanhæfa "Empire of the Ants" væri síðasta meistaralega afrek hans í hryllingstegundinni, en það var áður en litlu skítugu hendurnar mínar rákust á fornt og rykugt VHS eintak af "The Coming", algjörlega óljóst og fáheyrt. af galdramynd sem kom reyndar meira og minna skemmtilega á óvart! Það sem byrjar sem andrúmsloftssaga seint á myrkum miðöldum tekur fljótlega kjánalega stefnu þegar þorpsbúi frá árinu 1692 verður á óskiljanlegan hátt fluttur til nútímans Salum, Massachusetts og ræðst tafarlaust á stúlku í sögusafninu. Því að þú sérð, þessi tiltekna stúlka er endurholdgun Ann Putman sem var illmenni í góðri trú árið 1692 og ranglega sökuð yfir tuttugu manns um að stunda galdra sem leiddi til aftöku þeirra í ríkinu. Maðurinn sem réðst á Loreen missti konu sína og dóttur þetta og vill tímabæra hefnd hans. En fátæka og þremur öldum eldri Loreen er bara saklaus skólastúlka, eða er hún það? „Burned at the Stake“ þróast eins og blanda á milli „The Exorcist“ og „Witchfinder General“ með smávegis af „The Time Machine“ til góðs. Gott að fara, Bert! Söguþráðurinn verður kjánalegri og tilgangslausari með hverju nýju ívafi en að minnsta kosti fer hann aldrei yfir í algjör leiðindi, eins og of oft gerist í öðrum samtímagaldramyndum eins og "The Dunwich Horror" og "The Devonsville Terror". Myndin hoppar fram og til baka á milli atburða í dag og endurlita frá 1692; sem heldur því frekar skemmtilegu og hröðu skrefi. Ann Putman stúlkan er heillandi persóna, sem minnir á Abigail Williams persónu í hinu almenna þekkta sviðsleikriti "The Crucible" (einnig lýst af Winona Ryder í kvikmyndinni 1996). Það eru nokkrar flottar dauðaseríur, eins og kennarinn í kirkjugarðinum eða blaðamaðurinn á bókasafninu, sem eru framin af draugi illkynja séra sem gerði samning við Ann Putman og kannski jafnvel djöfulinn sjálfan. Myndin verður frekar spastísk og algjörlega fáránleg undir lokin, en á heildina litið er eitthvað gott cheesy gaman að gera. Auk þess er það minnsta sem þú getur sagt um Bert I. Gordon að hann hafi örugglega byggt upp leikstjórnarhæfileika í gegnum árin.