Ó kynlíf kartöflumannanna, hvaða illur púki skapaði þig? Þetta er mynd sem þú horfir á, brosir aðeins á meðan á sýningartímanum stendur og svo þegar þú nefnir það við aðra sem hafa séð hana, geturðu bara ekki annað en brosað þegar þú talar. En það er ekki það að Sex Lives of the Potato Men sé í raun fyndin mynd og ein sem hvetur mann til að brosa þegar þú talar eða hugsar um hana, það er bara það að myndin er svo furðuleg; er svo móðgandi og er ekkert blygðunarlaus í tilraun sinni til að komast yfir hógværan hlátur sem tengist kynlífi og kynlífi almennt að þú getur bara ekki annað en látið munninn brjótast út í glott. Hafðu í huga að það sem kemur á eftir brosinu er höfuðsökk; þar af leiðandi hristingur á höfði og lyfting vísifingurs og þumalfingurs á báðar augabrúnirnar þegar þú nuddar þær varlega til að reyna að rifja upp tíma þinn við að horfa á þetta rusl. En það er það sem myndin er, hún er rusl; það er mjög hugrakkur og blygðunarlaust rusl en rusl engu að síður. Sá sem kom með þessa hugmynd, setti hana á blað og dreifði henni síðan um iðnaðinn og reyndi að fá hana framleidda hlýtur annað hvort að vera mjög hugrakkur eða mjög örvæntingarfullur. Það er skrítið að hafa kvikmynd sem snýst örugglega „um“ eitthvað en sem hefur ekki, undir neinum kringumstæðum, afgerandi frásögn. Þetta kemur í framhaldi af þeirri hugmynd að megnið af evrópskri kvikmyndagerð er listræn og sögur hennar eru óljósar og opnar og þemu víkja fyrir flestu öðru. Í Sex Lives of the Potato Men eru sömu aðstæður og tæknilega séð sami brandarinn endurtekinn aftur og aftur og það er hugmynd sem samanstendur af: 'kynlíf er mjög, mjög fyndið.' Þessar hugmyndir henta ef til vill betur fyrir bandaríska kvikmynd svo það er engin furða að eftir að hafa horft á þessa mynd byrja hlutirnir að líða svolítið út í hött. Myndin byrjar og endar á sama hátt og skapar tilfinningu fyrir hringferð; hringferð sem hefur nákvæmlega hvergi farið og nákvæmlega ekkert hefur áunnist. Þrír gaurar sitja við borð og tala og hvað ekki. Yfirmaður þeirra gengur til liðs við þá og samtalið einskorðast við hvaða grófu og ógeðslegu sögur, aðstæður eða atburðarás sem hverjum getur dottið í hug. Það skrýtna hér, að alltaf þegar annar maður segir eitthvað ljótt, þá svíður hinn en hefur jafn óhreina sögu að gefa í staðinn og skapar mótsögn í því hvað þessum mönnum finnst fara yfir strikið og hvað ekki. Mennirnir eru Dave (Vegas) og Ferris (Crook), tveir einstaklingar sem Tolly (Coleman) ganga til liðs við þegar myndin telur sig þurfa að henda þriðja andlitinu til að gera fleiri viðbjóðslega kynlífsbrandara eða brjóta einhverjar sérkennilegar sögur. Þeir eru í vinnu hjá Jeremy (Gattis), manni sem á við dýpri vandamál og vandamál að stríða en málefni sem myndin snýst meira um að nýta sér í þágu húmors frekar en að rannsaka. Svo hvernig er staðan í Sex Lives of the Potato Men? Mennirnir þrír til fjórir eru í kreppu og á meðan myndin stendur yfir munum við taka upp hlutverk hinnar ömurlegu flugu á veggnum þegar við verðum vitni að því hvaða illsku þetta fólk lendir í á um það bil viku. Ef húmorinn sem snýst um Dave og Ferris er ógeðslegur og fráhrindandi, þá eru hlutirnir bara spaugilegir fyrir Jeremy. Þetta byrjar allt frekar sakleysislega og það virðist vera kona sem honum líkar við og ein sem líkar jafn vel við hann á móti, en þegar kjarninn um að Jeremy sé bara stalker læðist að, þá falla kjálkarnir. Persóna Jeremy er notuð og sett fram á þann hátt að óendurgoldna ást og eltingarleikur lítur almennt bara „fyndið“ út. Jeremy situr í íbúð sinni og hlustar á klassíska tónlist og skrifar misnotkunarbréf til Ruth (Davis), sem endurómar einhvers konar geðrofspersónu sem tengist meira Hannibal Lecter þegar hann skrifaði bréf sitt til Clarice í Hannibal árið 2001. En hvaða samúð sem við gætum haft með honum á þessum tímapunkti er algjörlega röng þegar síðar kemur í ljós hinn sanni uppruna sambands þeirra. Allt í einu finnst okkur áhorfendum hafa verið sviknir til að vorkenna honum áðan og af hvaða ástæðu sem hann gerði það sem hann gerði í fyrsta lagi virðist hann bara huglaus og ósmekklegur. Að segja hvað það var myndi eyðileggja allt það fáa sem kemur á óvart í myndinni. Frekar sorglegt hvernig hann skrifar í einu af bréfum Jeremy um eitthvað og hrópar að það hafi "Engin listræn sýn bara eitt stórt rugl". Ég hata það þegar orð frá persónunum enduróma myndina sem þær eru í. Sex Lives of the Potato Men kannar ekki sálarlíf einhvers eða sérstakan áhuga á fetish eða hvers vegna hann telur sig þurfa að fara um að stunda eins mikið kynlíf og mögulegt er, það notar þá bara sem framhlið til að pæla í fáránlega ófyndnum bröndurum og aðstæðum. Frekar en að taka þátt í hópkynlífi og kanna hvað rekur mann til að leita að því, gerir það fáránlegan brandara úr því (miðar með númerum á!?); í stað þess að komast inn í hugarfar aðdáanda sadómasókisma, lætur myndin einhvern hanga í kjallaralofti og vara alla við „aðkomandi salti og ediki“ þegar hann nær hámarki. Ferris hylur andlit sitt af viðbjóði og myndavélin hverfur yfir í næsta atriði án þess að vera of mikil læti. Það er léttir að myndin fékk enga áhorfendur erlendis. Þetta er einn hluti af breskri menningu, raunar af bresku hugarfari sem ég bið um að verði bundin við strendur okkar og hunsuð í samræmi við það.