Eins og margir sá ég The Water Babies fyrst sem barn/unglingur seint á áttunda áratugnum/snemma á níunda áratugnum. Það hefur fylgst með mér síðan þá með grípandi tónum sínum, eftirminnilegum lýsingum, minna en árangursríkum hreyfimyndum og sögu fullri af hjarta, kulda og að lokum góða sigraði illsku. Nýlega settist ég niður og sá hana aftur eftir að minnsta kosti tveir áratugir liðnir, og ég tók eftir því í þetta skiptið sem er sláandi líkt með Galdrakarlinum í Oz. Nei, þetta eru ekki hróplegar líkingar en heyrðu í mér. Í þessari erum við með strák og hund hans - í persónulegum vandamálum "heima", hlaupa í burtu frá einhverju og á vettvangi rétt eftir að þeir hlaupa í burtu, breyta efninu í útliti þeirra. Í þessari verða drengurinn og hundurinn líflegur. Í Galdrakarlinum frá Oz eru Dorothy og Toto í lit. Í þessari er drengnum og hundinum sagt að þeir verði að finna vatnsbörnin til að fá svör og svo að lokum Kracken til leiðsagnar og hann hefur getu til að leyfa Tom að fara heim ef hann sýnir að hann hefur hugrekki, osfrv... Í Galdrakarlinum í Oz, Dorothy verður líka að finna viðurkennda persónu sem prófar hana áður en hann leyfir henni að snúa aftur heim. Í Water Babies hittir Tom þrjár persónur sem munu hjálpa honum á ferð sinni til Water Babies - Dorothy hefur líka þrjá aðstoðarmenn. Þegar hver og einn aðstoðarmaður er mættur skemmtum við okkur með flutningi á „Hæ, hæ, hæ, hæ, hæ, hæ, hæ Cockallorum...Við erum á leiðinni." Í galdranum er það "Við erum að fara að sjá galdramanninn." Dorothy hefur góða norn á eftir sér; Tom lætur konu með mörg hlutverk (Billie Whitelaw) gera slíkt hið sama. Ef þú lítur vel á þetta tvennt er margt annað líkt. Sem sagt, The Water Babies er ekki á neinn hátt útúrsnúningur, ég var bara að tjá mig um hryllilega gamanið á milli þeirra tveggja. Þessi mynd hefur góða frammistöðu frá vondu strákunum Bernard Cribbins og hinum alltaf heillandi James Mason. Krakkarnir sem leika Tom og Ella eru góðir. Aukaleikarar Joan Greenwood (elska rödd hennar!), David Tomlinson, og raddhæfileikar John Pertwee og Lance Percival bæta verulega við blönduna. Ég verð að viðurkenna að hreyfimyndin er minna en frábær jafnvel fyrir sinn tíma en er nógu fullnægjandi fyrir áskorunina. Hreyfipersónurnar þrjár sem hjálpa Tom að komast heim eru allar viðkunnanlegar. Ég á alltaf í vandræðum með að velja mitt uppáhalds á milli franska sverðfisksins og John Inman/Mr. Humphries eins og sjóhestur. Atriðið þar sem við heyrum þennan brjálaða, brjálaða hlátur frá skipbrotsskipi, aðeins til að sjá sjóhest með risastóran doppóttan slaufuboga út, vekur mig alltaf vel! The Water Babies er mjög skemmtilegt. Vissulega er hún meira barnamynd, en hún á og mun alltaf eiga góðan stað í hjarta mínu. Stærstur hluti heiðursins fyrir þann árangur sem myndin hefur hlýtur að eiga leikstjórann Lionel Jeffries. Jeffries er dásamlegur kómískur leikari og húmor hans er greinilega áberandi í gegn.