Löggurnar fjórar í LA í fedoras sem keyra um í stórum, svörtum breiðbílum virðast fáránlega fáránlegar og enn fáránlegri þegar í ljós kemur að Nick Nolte, heimskasti lóðin, er við stjórnvölinn. Rithöfundinum tekst aldrei að skapa félagsskap meðal meðlima sveitarinnar og leikstjóranum tekst ekki að rífa framsögn úr mannfjöllinu Nolte. Fæ ekki að spyrja hvern sem er. Persóna Nolte kveikir sér í sígarettu, verður brjáluð og slær viðmælendur í botn. Aðferðir hans koma honum hvergi, fyrr en á einum tímapunkti í aðgerðinni er hann að reika frá kastaða búsetu til kastaðrar búsetu með opinn munninn og heilann lokaðan. Hann brýtur niður lið FBI og kastar tveimur herforingjum út úr flugvél á flugi, með aðeins óljósa tilkynningu um reiði í höfuðstöðvum og alls engin refsing. Í lok myndarinnar er hann jafn gormlaus og vöðvabundinn og hann var í upphafi. Hvernig honum tókst að fá fallega hóru til að verða djúpt ástfanginn af sér er ráðgáta, sem og hin eilífa trúmennska og hörmulega svikatilfinningu sem atvinnulaus eiginkona hans lætur í ljós. Tvær áhugaverðar myndir á myndinni: önnur af atómsprengingu, hin af risastórum gígi, að því er virðist af völdum sprengju. Það er næstum eins brotið og þrútið og andlit Nolte.