Tveir unglingar í norðausturhluta Englands eru örvæntingarfullir að safna peningum og kaupa ársmiða fyrir uppáhalds fótboltaliðið sitt. Þeir ganga í gegnum röð "grínista ógæfa" en koma upp brosandi á endanum. Stikla þessarar myndar selur hana sem gamanmynd og inniheldur flestar léttúðar augnablik hennar. Hins vegar er tónninn sífellt ljótari og lokaniðurstaðan niðurdrepandi saga með kunnuglegum staðalímyndum. „Hetjurnar“ tvær eiga ekki í neinum vandræðum með að ljúga, svindla og stela. Andstæðingar þeirra eru kjánalegur kennari, pantomime illmenni föður, geðrofskur skinnhaus og velviljaður en vanhæfur félagsráðgjafi. Hinar kvenpersónurnar eru eiturlyfjaneytandi unglingur, ólétt skólastúlka og barin eiginkona sem virðist vera að reykja sig til bana. Það eru engar viðkunnanlegar persónur og áhorfendur geta bara fundið annaðhvort meðaumkun eða fyrirlitningu. Staðbundnir leikarar Tim Healy og Kevin Whateley leika báðir á móti týpunni sem illmenni, en skrif og leikstjórn persóna þeirra er svo einvídd að þeir hafa ekki meira en nýjungargildi. Chris Beattie og Greg McLane gefa góða frammistöðu í tveimur ungu aðalhlutverkunum. Hins vegar eru þeir miskastaðir, vegna þess að þeir hafa rangan hreim. Fyrir hvern sem er frá norðausturlandi er augljóst að þeir koma báðir frá Sunderland/Durham svæðinu og samt er búist við að við teljum að þeir séu innfæddir í Newcastle. Sem Geordie sjálfur get ég fullvissað þig um að áherslurnar eru alls ekki þær sömu. Taktu setninguna "Láttu greyið strákinn tala". Við segjum "Látum pooa piltinn tala" á meðan þeir segja "piwer lad spiyk", með tveimur greinilega ólíkum sérhljóðum. Þetta misræmi skapar fáránlega tvöfalda kaldhæðni í senu á Sunderland fótboltavellinum, þar sem strákarnir tveir eru að reyna að dylja Newcastle-hreiminn sem þeir hafa ekki, og *þykjast* að þeir komi frá Sunderland - sem þeir gera greinilega. Í ljúfri gamanmynd má líta á þessa tegund af gagnrýni sem niðrandi. Hins vegar er blákaldur tónn myndarinnar ljóst að rithöfundurinn/leikstjórinn Mark Herman stefnir að grófu raunsæi: það þýðir að „nógu nærri“ er í raun fjarri lagi. Ég hafði vonast eftir húmor og bjartsýni frá þessari mynd og fann í staðinn gamlar og þreyttar klisjur. Tyneside er ekki grá auðn byggð eingöngu af tapsárum, og þegar Herman sagði okkur það, hefði hann átt að vita að hann myndi móðgast. Það er athyglisvert að bera myndina saman við "Little Voice" sama leikstjóra - líka að mestu niðri og byggð af einvíddar persónum, "Little Voice" er að minnsta kosti með hæfileikaríka kvenhetju og veltir sér ekki upp í eymd í sama mæli. Ég hef heyrt „Belter“ raðað við hlið „Billy Elliot“ í ár, en sú mynd er miklu skemmtilegri og lífseigandi upplifun. Fyrir tilviljun gæti ég verið of gamall, en eftir að hafa búið á Tyneside í 42 ár, hef ég aldrei heyrt neinn utan þessarar myndar nota orðatiltækið „Purely Belter“.