Fyrir það sem hún er þess virði er þetta nokkuð þokkaleg Road Runner teiknimynd, ef hún er aðeins stutt (tæplega 6 mínútur). Gaggarnir eru í besta falli fullnægjandi, hreyfimyndin er hæf og nýi endurgerði DVD masterinn lítur vel út. Það er hins vegar þar sem eiginleikarnir enda. Leyfðu mér að koma með smá baksögu: árið 1958, þökk sé verkalýðsdeilu, náði WB fullt af niðursoðnum tónlist sem yrði notað í 6 af teiknimyndum ársins. Það er aðeins ein setning til að lýsa tónlist þessa stuttmyndar, og það er "það hefur 4Kids hljóðið". Ég nota þessa setningu til að lýsa tónlist sem á nákvæmlega enga tengingu við hasarinn á skjánum og finnst eins og hún hafi verið tekin upp af hljómsveit sem samanstendur af meðlimum Sonic Youth coverhljómsveitar. Tónlistin í þessari stuttmynd finnst vonlaust snjöll og ótrúlega andstyggileg, sérstaklega í ljósi þess að það eru atriði í þessari stuttmynd (nefnilega píanógildran) sem hefðu virkað best með lítilli eða engri tónlist. Ég hélt ekki að WB teiknimynd myndi eyðileggjast af hræðileg tónlist (jafnvel skorin hans Lava eru ekki svona ógeðsleg), en miðað við að teiknimyndin er ekki svo eftirtektarverð samt, verður næstum sársaukafullt að horfa á tónlistina. Þetta er svona eins og hversu seint 80's þættirnir af Doctor Who gætu verið lélegir hvort sem er, en samt verið gerðir óáhorfanlegir þökk sé ótrúlega hræðilegri tónlist Keff McCulloch (sem hljómaði eins og hann hefði slegið á kynningarhnappinn á öllum 5 Casio hljómborðunum sínum á sama tíma). Ég ætla að láta fólk kalla mig brjálaðan fyrir þetta, en ég myndi auðveldlega horfa á eina af RR teiknimyndum Larriva vegna þessa. Að minnsta kosti var dósatónlistin venjulega í takt við aðgerðina á þeim.