Það fyrsta sem mig langaði að gera eftir að hafa horft á þessa mynd var að horfa á hana aftur (vegna þess að ég hafði misst af miklu með öllu hlátrinum sem ég gerði). Ég er evrópskur og hef stundað nám erlendis og hef svo gott sem búið með spænsku, frönsku, ítölsku og þýsku fólki. Myndin var full af staðalímyndum, sem oftar en ekki hneykslaðu fólk, og við að lesa nokkrar af hinum gagnrýnunum sé ég að hún kom fólki í opna skjöldu. En þessi mynd fær staðalmyndirnar svo réttar að ég get ekki kennt henni um. Nema kannski hvernig franski gaurinn varð drukkinn veisludýr. Enski gaurinn var hin fullkomna „geezer“ staðalímynd. Drukkinn, pirrandi, móðgandi en skín í gegn á endanum. Auk staðalímyndanna fékk myndin líka tilfinningalega hlið þess að læra erlendis rétt. Í fyrstu er hann feiminn, þekkir engan, saknar heimsins, kann ekki vel við sig. Þegar tíminn líður verður það heimili hans og þegar tími er kominn til að fara er það mjög erfitt. Tilfinning sem fólk getur aðeins skilið ef það hefur upplifað hana. Ég mæli eindregið með þessari mynd.