Jæja, þetta var örugglega sóun á hæfileikum Dave McKean, var það ekki? Ekki misskilja mig: Þegar kemur að grafískri hönnun gæti Dave McKean verið sá besti í heiminum núna. Lagskipt, áferðarfallegt útlitið sem hann getur náð með örfáum blýantslínum á grófum pappír gerir tilraunir fólks eins og Peter Greenaway og David Fincher til að líta út eins og þeir eru: hackwork. McKean hefur verið guðfaðir byltingar í útliti teiknimyndasagna, kvikmynda, jafnvel tímaritaauglýsinga sem fá að láni hina sérstæðu klippimyndaáhrif sem hann hefur verið brautryðjandi. En þessi mynd? Það er rusl. Algjört drasl. Sagan, frá Neil Gaiman, er, því miður, nákvæmlega það sem Gaiman hefur gefið okkur síðan hann reif Clive Barker í fyrsta skipti: gervigoðsagnakenndur, ofblásinn draumaheimur, byggður af persónum sem bera titla hástöfum frekar en nöfnum. Allt er myndlíking, að því marki að það er ómögulegt að fá mannlegt drama, tilfinningar eða samúð frá neinum sem taka þátt. Fólk kemur með dýpri staðhæfingar og talar í gátum sem leiða hugann að því hvernig Rosencrantz og Guildenstern Are Dead gætu hafa hljómað ef Tom Stoppard hefði fengið heilablóðfall mitt á leiðinni í samsetningu þess. Í alvöru, Gaiman, komdu yfir sjálfan þig. Þú ert ekki spámaður. Þú ert póser. Leikstjórn McKean hjálpar ekki - taktur hans er lélegur, það tekur fullan hálftíma að hrífa sig í raun og veru fyrir aðal pikaresque söguþráðinn, og gefur svo einfaldlega ótengda atburðarrás, enginn þeirra fær neitt vægi . Skrímslin ógna ekki vegna þess að þau eru ekki sýnd, einfaldlega hent á skjáinn. Söguþráðurinn tekur ekki þátt vegna þess að okkur er í raun alveg sama um þverrandi litlu söguhetjurnar. Helmingurinn af samræðunni, muldraður í skyrtuframhlið og alls staðar nálægar grímur, er óskiljanlegur. Sumt af myndefninu er fallegt og ég er viss um að fanboys munu sleikja það upp. Samúð. Hugsaðu um hversu mikla vinnu McKean hefði getað unnið ef hann hefði ekki verið fastur í þessu ömurlega verkefni. Einkunn: D/D-