Þetta snemma hlutverk Barböru Shelley (reyndar fyrsta hlutverk hennar í Bretlandi eftir að hafa starfað á Ítalíu), var gert þegar hún var 24 ára gömul, og það er vissulega óhætt að segja að hún hafi gert stórkostlega frumraun í "Cat Girl" árið 1957. Þó að ljóshærðar og brunetturnar fái mesta athyglina (ég mun alltaf þykja vænt um Yutte Stensgaard), þá sýndi hin yndislega rauðhærða leikkona með djúpu röddina alltaf gáfur og varnarleysi (eitt dæmi er "Village of the Damned" frá 1960 í þar sem skjátími hennar var miklu minni en eiginmaður persónunnar hennar, George Sanders). Hún er eina ástæðan fyrir því að hafa séð þessa grátlegu uppfærslu á „Cat People“ og þykir hafa mikla yfirburði í gegn (erfitt er að segja til um hvort fegurð hennar hafi verið jöfn Betri sýningarskápur). Persóna hennar sefur greinilega nakinn og við verðum fyrir ljúffengu beru bakinu hennar þegar hún er vakin (einnig afhjúpuð 8 árum síðar í „Rasputin-The Mad Monk“ árið 1965). Glæsilegur kjóllinn sem hún klæðist flestum myndin er töfrandi ólarlaus undur (ég sé ekki hvað hélt þessum kjól uppi, en ég myndi örugglega vilja það). Allt í allt, sönnun þess að Barbara Shelley, í illa skrifuðu hlutverki sem myndi sigra flestar leikkonur, rís upp yfir efni hennar og gerir myndina stöðugt áhorfanlega, alvöru próf á stjörnukrafti, sem hún myndi finna nógu fljótt í vinnustofum Hammer í Bray, á sjöunda áratugnum.