Ég trúi því að ég deili sömu sálfræðilegu sýn á heiminn og Kieslowski. Hann er pólskur, ég er hollenskur, en samt deilum við gervilegum huga: heimurinn er ekki laus við frumspeki innan um algjöra tilviljun. Varla stjórnað af manni eða kannski af skáldi-forsætisráðherra, svo að sem félagslegt og menningarlegt „lágþrýstingssvæði“ gæti Pólland gegnt því hlutverki sem það gerði í seinni heimsstyrjöldinni, vera gagnrýninn en kristinn gagnvart gyðingum en oft ekki síður gagnrýninn á sjálfan sig . Það eru sakleysi og sektarkennd í heimsmynd Kieslowskis, sem táknin í kaþólskri trú: Hvíta á móti svörtu Madonnu. Í Rouge er Black Madonna hún sem dómarinn varð ástfanginn af þegar hann var ungur maður. Flashbacks eru töfrandi-raunsæislega samtvinnuð nútímanum, þó algjörlega tilviljun, eins og myndavélin einfaldlega sveiflast hinum megin við götuna eða rauði jeppinn þá unga dómara sem fór framhjá bíl hinnar nú ungu konu eftir að hún ók hundinn hans óvart með honum. Að við hlupum í gegnum tímann í þessum sömu myndavélarhreyfingum er það sem við skiljum síðar. Ást hans var ósvarað, svo að líf hans var ekki eins og hann hafði ætlað það. Hann missti hæfileika sína til að elska annað fólk og dýr. Þar sem hann er dómari finnst honum hann í raun og veru vera að njósna um líf annarra og þegar hann lætur af störfum heldur hann einfaldlega áfram að gera það og njósnar um nágranna sína í þetta skiptið. Sakleysið og réttlætiskennd yngri konunnar sem (bókstaflega) komst óvart inn í líf hans, endurvekur betri dómgreind hans og það er hennar vegna sem hann játar sjálfkrafa njósnahegðun sína fyrir nágrönnum sínum og lögreglu, sættir sig við og heldur jafnvel fast í grjóti kastað í gegnum glugga hans. Í leiðinni endurtekur sagan sig á milli þessa manns og konunnar sem hann elskar, þó hann sé gamall í þetta skiptið og konan ekki söm. Kieslowski gæti hafa glímt við þetta því gamli dómarinn er alter ego hans og sagt er að hann hafi verið hrifinn af Irène Jacob. Báðar konurnar gegna sama mikilvæga hlutverki í sálfræði hans, þeirrar (!) sem býr yfir hjarta hans og sál og getur þess vegna gert hann eða brotið hann, jafnvel sem gamall maður! Það er eins og „kraftarnir í loftinu“ séu, eða Guð sé, að leiða þá saman. Tilviljanir eru *of* tilviljunarkenndar til að vera bara tilviljun eða jafnvel heppni. Það verður að vera einhver dulræn, yfirnáttúruleg eða guðfræðileg uppspretta sem hefur áhrif á þessar órannsakanlega djúpu lífsákvarðanir. Námsbókin féll og opnaðist á síðu prófspurningarinnar er annað dæmi um þetta. Eða um leið og gamli dómarinn talaði hjarta sitt við ungu konuna, skellur vindurinn fyrir utan óperuhúsið skyndilega opnum dyrum og brýtur gluggana. Risastóra myndin af ungu konunni spáir fyrir um myndina í sjónvarpinu, eftir drukknunarslysið á ferð hennar um Canal. Þessar stundir eru á áhrifaríkan hátt undirstrikaðar í gegnum mannlega rödd helgisiða eða það sem hljómar eins og það (Van den Budenmayer).