Það eru aðeins nokkrir dagar í meistarakeppnina en hlutirnir í New Orleans eru ekki eins og þeir eiga að vera. Allt frá leikmönnum sem eiga í hjúskaparvandamálum til ofneyslu fíkniefna til spilavandamála til morðingja á lausu, lífið kemur í veg fyrir það sem ætti að vera eftirminnilegur, yndislegur tími. Er hægt að koma hlutunum í lag aftur og stöðva morðingja áður en stórleikurinn er eyðilagður? Þrátt fyrir það sem þú gætir hugsað þegar þú lest fyrst um Superdome, þá er þetta ekki fótboltamynd. Í raun er fótbolti ekkert annað en söguþráður og eftiráhugsun. Þess í stað er Superdome önnur af þessum ömurlegu sápuóperumyndum frá sjöunda áratugnum sem eru gerðar fyrir sjónvarpsmyndir, byggðar með Hollywood-myndum og þeim sem munu aldrei verða. Leikarahópurinn svífur sig í gegnum hlutinn og lítur enginn vel út. Besta (eða versta) dæmið er Van Johnson í mjög litlu hlutverki sem lítur almennt út fyrir að vita hvers vegna hann er þarna. Söguþráðurinn er daufur, óáhugaverður og ótrúlegur. Donna Mills sem leigumorðingi? Já einmitt! Það er álíka trúverðugt og ástarsambandið sem hún á við áfengisblauta David Jansen. Það vantar líka einhvern hraða í myndina. Að reyna að koma öllum fjórum eða fimm sögulínunum inn í myndina slær hvaða flæði sem Superdome gæti hafa haft. Með ekkert drama eða spennu í sjónmáli, Superdome endar með því að vera mjög lélegt dæmi um sjónvarpsmynd frá sjöunda áratugnum. Eini hápunkturinn fyrir mig var raddsetningin frá látnum Charlie Jones - íþróttamanni sem ég sakna þess að hlusta á. Málshátturinn sem hann gerir of mikið úr fróðleiknum og ofbýður andrúmsloftið í New Orleans er hreinn ostur eins og hann gerist bestur. Eins og flestir aðrir sem hafa séð Superdome gerði ég það líka með leyfi Mystery Science Theatre 3000. Það gæti verið einn af KTMA almenningi fá aðgang að þáttum, en það er eitt besta dæmið um að þættirnir hafi byrjað snemma. Þannig að þó ég hafi aðeins gefið Superdome einkunnina 2/10 mun ég gefa þessum þætti rausnarlega 3/5 á MST3K einkunnaskalanum mínum.