Stundum er ég sannfærður um að The Mikado sé besta Sullivan & Gilbert ópera allra tíma, en það er bara svo lengi sem ég er ekki að hlusta á Iolanthe. Hvað sem því líður, þá er The Mikado líklega sú mynd sem oftast er tekin af Savoy-óperunum. (Já, ég setti tónskáldið í fyrsta sæti. Enginn segir Hammerstein og Rodgers, eða Hart og Rodgers, eða Boito og Verdi, eða What's-His-Face og Strauss. Þú heyrir ekki einu sinni nöfn textahöfunda fyrir Offenbach, Suppe eða Balfe. Gilbert var bara stærra nafnið (og stærra egóið) á þeim tíma, svo þeir settu nafnið hans í fyrsta sæti. Það er kominn tími til að kjánalegar æfingar verði látnar hvíla. Allavega, Mikado er algjör S&G óperetta. Hún hefur nokkrar af Sullivan's grípandi númer ásamt einhverjum af snjöllustu textum Gilberts. Hún er með áhugaverðri bók og frísklegum samræðum. Hún hefur dásamlega geðveiki. Og hún skilur dyrnar eftir opnar fyrir vandaða og duttlungafulla búninga. Þessi tiltekna framleiðsla, tekin upp í lifandi flutningi árið 1990, snýr ímyndunarafli sínu í átt að sláandi einfaldleika. Hann er staðsettur á breskum sjávardvalarstað undir lok Art Nouveau-tímabilsins og kastar algjörlega yfir japonery upprunalega. Útkoman er búningur og umgjörð í auga-stælandi bland hvítra, grátt og svart, með áherslu á stöku rauðu (og sjaldgæfara notkun á gulu og grænu). Það tekur smá að venjast, en það er mjög spiffy. Auðvitað, þegar kórinn segir þér að þeir séu herrar Japans, þá væri rétt að hrópa: "Ó, púh. Bah!" (Sagði ég það bara?) Það er ánægjulegast að þessi fína framleiðsla er nú komin á DVD. Hins vegar, einn fyrirvari: prentið virðist vera ljósmyndað í gegnum glas af ófullkomnum skýrleika, þannig að væntanleg skerpa myndarinnar er milduð og alltaf svo lítillega loðin. Tilhneigingin til að leggja myndir ofan á er, því miður, pirrandi. Afhverju vill fólk sem er að gera mjög spiffy framleiðslu að rugla því upp með list-fartsy efni af því tagi? En það er frammistaðan sem skiptir mestu máli. Við gætum sleppt forleiknum, því þó að einn sé fluttur samdi Sullivan aldrei einn. (Satt, það getur verið þannig að hann skrifaði ekkert fyrir neinn Savoys. En Mikado forleikurinn er ekki einu sinni frá ævi Sullivans og var settur saman með því að fylgjast með aðferðum sem notuð eru í hinum.) Hvað varðar restina af óperettunni, þá er það fyrsta flokks og einstaklega fyndið. Ko-Ko hér er hinn metni Eric Idle, sem á það til að bera. Það er hefð fyrir því að koma með Stórt nafn í hlutverkið. Þetta var bandarísk sjónvarpsframleiðsla fyrir mörgum árum þar sem Groucho Marx lék Ko-Ko með misjöfnum árangri. Frammistaða Idle er yndislega sérkennileg ... hann gerir "Taken from a county jail" með aðstoð tennisspaða. "I've Got a Little List" hans er unnin sem ræða við hljóðnema -- auðvitað er hann með venjulegum uppfærðum textum, sem eru miklu fyndnari en venjulegur flutningur á slíkum hlutum, og flutningur hans er jákvæður hysterísk. Það heldur áfram þannig út í gegn. Í þessari óperettu er mikilvægt að eiga góða Katishu; það er bara ekkert gaman ef ekki er verið að belgja þig með stæl. Þessi Mikado er með stórkostlega Katishu í Felicity Palmer, á sinn hátt næstum jafn stórt nafn og Idle. Hún öskrar með þeim bestu í dásamlegu ríku kontraltói ... dásamlegt, sérstaklega fyrir sópran. Og búningurinn hennar...!!! (Svo ekki sé minnst á tónleika hennar með Franz Liszt, greinilega, í fylgd.) Nanki-Poo er leikinn af Bonaventura Bottone. Ég á í vandræðum með að komast um er nokkuð ó-Nanki-Pooiish bústinn stuttur -- en röddin er óneitanlega traust, rík viðbót við raddspjaldið. Það er falleg tilþrif á „A Wand'ring Minstrel“, þar sem kórinn bregst við með ósmekkvísi þegar minnst er á „hans nancy on his knee“ – hafðu í huga tilskipun Mikado um daðra. Hvað sem því líður, þá er Bottone fínn syngjandi leikari og ef útlit hans setur ekki besta svip á Nanki-Poo, þá gerir frammistaða hans það. Yum-Yum (Lesley Garett) og vinir hennar eru hæfilega falleg og kjánaleg. Hún og Bottone gera yndislega dúetta. Pish-Tush (Mark Richardson) leikur persónu sína sem eitthvað snjallræði og gerir það mjög vel. Poo Bah (Richard Van Allan) er dásamlegur sem uppstoppuð skyrta upp úr vatni ... hlutverk sem síðar var gert til dauða í bandarískum grínþáttum (þú veist: hrokafullir þjónar sem neyddir eru til að koma til móts við krúttleg börn -- svoleiðis). The Mikado (Richard Angas) er dásamlega dásamlegur, með yfirþyrmandi rödd í algjöru mótsögn við fáránlega texta hans. Ég mæli ekki með að þú fáir þetta sem eina Mikado þinn. Fáðu líka góða hefðbundna framleiðslu, svo þú getir séð hvað Gilbert ætlaði (meira eða minna) hvað varðar sviðsetningu. Sem sagt, ég mun horfa á þennan tvisvar á meðan ég skoða einhvern hefðbundinn bita einu sinni. Á heildina litið er þetta frábært tilboð, radd- og sjónræn unun, með ljúffengum ofleik. Þetta er DVD til að geyma, með dervisha-líkum þjónustustúlkum, steppdansandi beljum og allt. Fylgstu með beljum með skiltum.