Ég hélt að ég hefði séð þessa mynd áður þar sem söguþráðurinn hljómaði kunnuglega. Hins vegar, þegar ég horfði á hana síðdegis einn (þarf á hugalausri en skemmtilegri skemmtun), þekkti ég ekki neitt - ef ég hefði séð hana áður, þá hlýt ég að hafa hindrað hryllinginn í minni mínu. Þessi mynd er hræðilegt, og það sýnir aldur þess. Reyndar lítur hún út fyrir að vera eldri en hún er: meira eins og vitlaus gamanmynd um miðjan níunda áratuginn. Þó að ég sé aðdáandi klósetthúmors og geti séð skemmtilegu hliðarnar á mörgum hlutum, þá er þetta "gamanleikur" eins og hún er barnaleg og hómófóbísk. Söguþráðurinn er þunnur eins og ofurmódel, sem myndi ekki trufla mig ef myndin væri bara fyndin. Það er aðeins ein skemmtileg lína í allri myndinni, sem persónan Louis talar: "Það lítur út fyrir að einhver hafi hent fullkomlega góðum hvítum dreng frá sér. !" Reyndar er Louis eina viðkunnanlega persónan (og það segir ekki mikið). James og Carl eru týpa af pirrandi, óþroskuðum karlmönnum sem skynsöm kona myndi hlaupa frá, praktískir brandarar þeirra álíka gamansamir og stríðið í Írak; persóna Susan Wilkins er litlaus (lítur út eins og Julia Roberts, en skortir úthald) og það er engin efnafræði á milli hennar og Carl - þó það gæti verið ósanngjarnt að kenna leikkonunni um, þar sem ég veit ekki hvað hún hefði getað gert með svo illa skrifaður þáttur; og illmennið er hvorki fyndið né ógnvekjandi né eftirminnilegt. Það er gott rusl og slæmt rusl. Þetta er rusl sem á svo sannarlega ekki að fara í endurvinnslu.