Það er mikil eftirvænting þegar þú sest niður til að horfa á gamanmynd með leikarahópi undir forystu Cary Grant, Jayne Mansfield, Ray Walston og Werner Klemperer. Þær væntingar aukast enn frekar þegar myndinni er leikstýrt af Stanley Donen, en kómískt yfirbragð hans var svo áberandi meðal annars í DAMN YANKEES!, BEDAZZLED og CHARADE. Fyrstu fimm mínúturnar, eða svo, virðist sem þessar væntingar gætu staðist og síðan. Ekkert. Það sem á að vera létt gamanmynd, sökkva sér í blýmikið, þungt melódrama, með ekkert hláturskast. Tiltölulega nýgræðingurinn Suzy Parker hefur oft verið gagnrýnd fyrir frammistöðu sína, eða skort á slíkri, í þessari mynd, en í kvikmynd þar sem jafnvel hinn mikli Cary Grant virðist oft flötur og viðarkenndur, það virðist ósanngjarnt að ráðast á Parker. Ekki einu sinni eins bjart ljós og Audrey Hepburn eða Doris Day hefði getað breytt örlögum þessa hvikandi, ömurlega og algjörlega tilgangslausa handrits, sem dregur sig lamandi með sér og dregur áhuga og þolinmæði áhorfandans niður með því. sérstaklega Ray Walston, haltu áfram að reyna að blása lífi í málsmeðferðina, en hræðilega handritið er umfram endurlífgun. Örvæntingarfull og brjálæðislega tilraunin til að draga hálfhjartaðan hlátur frá dofna áhorfendum á síðustu augnablikum myndarinnar er aðeins til að bæta gráu ofan á svart. Þessi mynd er ekkert nema mikil vonbrigði á öllum stigum.