Þegar ég horfði á eitt af síðustu framlögum Orson Welles til Hollywood sem kvikmyndagerðarmaður, vissi ég að ég væri að horfa á frábæra kvikmynd þróast, þó að ég vissi stundum ekki hvers vegna. Sagan í The Lady from Shanghai hefur aðalþætti kvikmynda-noir: meðal-Joe aðal, femme fatale, áberandi aukapersónur og skiljanlegt ef nokkuð flókið söguþráð. Þetta er skemmtileg ferð, og hún er full af einstökum gjöfum Welles sem leikstjóra, en það eru atriði sem hafa tilhneigingu til að einfaldlega ekki virka, eða finnst hún ekki fullkomin í því sem var heildarsýn Welles (síðarnefndu er því miður of satt, Harry Cohn og yfirmenn Kólumbíu eiga sök á því). Welles leikur ásamt þáverandi eiginkonu sinni, hinni innilega glæsilegu Ritu Hayworth, sem Mike O'Hara, írskan verkamann sem getur og verður reiður út í rétt fólk. Hayworth er frú Bannister, gift herra Bannister (Everett Sloane, sem lék herra Bernstein í Citizen Kane), sem er í fylgd með vini herra Grisby (Glenn Anders, sem hefur mikla stjórn á augum hans). Þau vilja fara í siglingu á snekkjunni sinni og taka O'Hara með í ferðina, og í fyrstu er hann tregur, en samþykkir þar sem hann er að falla fyrir giftu frú. Þegar ferð þeirra þróast, kemst O'Hara að því að Bannister og Grisby eru ekki skemmtilegir. að vera í kringum sig, og meira með Grisby, sem í fyrstu virðist vera kominn út úr grasi sínu. Samt þegar söguþráðurinn þróast, er O'Hara dregin inn í svindl sem Grisby ætlar sér fyrir tryggingarfé, með niðurstöðum sem ég þori ekki að gefa upp (þótt þær hafi verið ræddar aftur og aftur af öðrum). Hvaða skuldbindingar sem birtast hér og þar í leyndardómshluti sögunnar (og þessi fáu áberandi augnablik þar sem tökur voru ráðnar í stúdíó), frammistaðan og útlit myndarinnar eru það sem er enn sláandi eftir meira en fimmtíu og fimm ár. Þó hann hafi ekki hinn frábæra Greg Tolland (DP Kane) sér við hlið, aðstoðar hinn áreiðanlegi Charles Lawton Jr. Welles við að skapa andrúmsloft sem er bæði glæsilegt og gróft, hulið skugga, djúpum fókus, lágum sjónarhornum, verkin. Sérstakt afrek er speglasenan í skemmtihúsinu, sem er aðeins hápunktur meðal annarra. Welles sjálfur er alltaf áreiðanlegur sem leikari - jafnvel þótt hreimur hans sé ekki neitt sérstakur - og Hayworth sjálf gerir atriði aðeins gróskumilegra, þrátt fyrir leið hennar í sögunni. Frúin frá Shanghai er þess virði að skoða, sérstaklega fyrir Welles, Hayworth eða film-noir unnendur (aðdáendum Coen bræðranna gæti líka fundist þetta heillandi). Það gæti tekið smá tíma, endurtekið áhorf (eins og var fyrir Touch of Evil), þar til undirliggjandi hvatir söguþráðsins sökkva inn.