Ég naut þeirra forréttinda nýlega að skoða það sem er sagt vera síðustu 35 mm, Technicolor, steríóprentun og fannst það miklu líflegra og meira snerta en muna. Einnig nær upprunalega efninu -- í rauninni var allt sem handritshöfundur N. Richard Nash gerði var að klippa, breyta miklu endurhljóðum í talmál og setja inn bráðabirgðasenu eða tvær (þar á meðal mjög skemmtilega fyrir Pearl Bailey). Framleiðsluhönnun Oliver Smith er stöðluð í "Li'l Abner"-"Guys and Dolls" 50s aðlögunarhamnum, en það virkar vel fyrir þjóðsögulega, óraunhæfa gæði þessa verks. Staðalmyndagerð og kynþáttafordómar eru til staðar, en ekki í þeim mæli sem vekur hrifningu. Ennfremur, fyrir kvikmynd á sínum tíma, er það nokkuð hreinskilið - framhjáhald, ofbeldisfull hegðun, eiturlyfjaneysla og sjálfseyðandi venjur íbúa Catfish Row eru alls ekki í lágmarki í frásögninni. En það eru skuldfærslur, sem byrja á öllum þessum tilbrigðum frá sviðstextanum. Tapið á svo miklu setur ljóma Gershwins í hættu - engin furða að fjölskyldunni líkar það ekki. Endurskipulagningin, sérstaklega á efni Sammy Davis Jr., er óhugnanlega töff og dónaleg. George vissi hvað hann var að gera, gott fólk; þú þurftir ekki að pæla svona mikið í þessu. Og þó að Poitier og Dandridge standi sig vel og söngtvímenningarnir þeirra syngi vel, þá er mikill gjá á milli söng- og talradda persónanna - þú ert stöðugt meðvitaður um listina. Það sem skiptir máli hér er auðvitað tónlistin, með því besta sem skrifuð hefur verið fyrir leikhús, hvar sem er. Þrátt fyrir allt töffið lifir það af og þú þyrftir að vera úr steini til að láta það ekki hrærast. Ef meðhöndlunin er ekki alveg að skapi dánarbúsins (og hún ætti ekki að vera) er samt engin ástæða til að eyða einhverjum peningum í að endurreisa þessa metnaðarfullu kvikmyndatöku á meistaraverki Gershwins og gera nýjar kynslóðir meðvitaðri um snilli hans.