Rex Reed sagði einu sinni um kvikmynd ("Julia and Julia" nánar tiltekið) að hún leit út fyrir að vera tekin í gegnum granateplasafa. Ég var minntur á það þegar ég hrjóti í gegnum Purple Butterfly. Þessi virtist vera skotin í gegnum grisju. Sagan var leiðinleg og það bætti ekki úr skák að andlit leikara voru bókstaflega úr fókus í stórum hluta sena eða myndu aðeins komast í fókus eftir langan tíma. Einnig litu allir eins út svo það var erfitt að greina á milli persónanna. Ég kalla þetta "Dead Poets Society" heilkennið. Það var enginn til að hugsa um, enginn til að fá verulegan áhuga á og myndin varpaði engu sögulegu ljósi á mjög áhugavert tímabil og aðstæður. Algjör vonbrigði.