Ég hafði tvær ástæður fyrir því að horfa á þennan töffara þegar hann var sýndur í danska sjónvarpinu í gær. Í fyrsta lagi langaði mig að sjá Ginu Lollobrigida - og hér varð ég ekki fyrir vonbrigðum. Hún leit glæsileg út. Í öðru lagi, með lestri um myndina hafði ég fengið á tilfinninguna að hún væri með fáránlegan húmor ekki ósvipuðum þeim sem finna má í myndum Philippe de Broca. Af þessum sökum varð ég hins vegar fyrir vonbrigðum. Mér fannst brandararnir fyrirsjáanlegir (fyrir utan nokkrar hnyttnar athugasemdir um stríð) og persónurnar algjörlega einvíddar. Að auki voru hasarsenurnar gerðar á undarlega vélrænan og óinnblásinn hátt, án nokkurrar tilfinningar fyrir dramatík. Ég hélt áfram að horfa þar til yfir lauk, en mér leiddist mjög fljótt og sat bara og beið eftir atriðunum með Lollobrigida.