Þessi mynd hefur verið auglýst í meira en þrjá mánuði í Grikklandi sem stærsta gríska framleiðsla allra tíma. Jæja, það gæti verið, en... Þegar þú heyrir um stóra framleiðslu býst þú við að sjá eitthvað nýtt, eitthvað öðruvísi. Það sem þú færð að horfa á hér er kvikmynd án tilvistar. George Corraface lítur út fyrir að hann hafi ekki haft mjög gaman af því að gera þessa mynd. Leikur hans er svo einfaldur að hann lítur nánast út fyrir að vera áhugamaður. Hljóðið, sérstaklega þegar sumir tyrknesku leikaranna tala ensku (talað?), er fullt af hvæsi. Þær, sem betur fer fáu, tæknibrellur sem sýna Istanbúl og Aþenu seint á 5. áratugnum og snemma á 7. áratugnum eru líkari stafrænum málverkum en tölvugrafík. Að lokum sjáum við sama drenginn frá 1959 (5 ára) upp til 1968 (14 ára), en á undraverðan hátt verður hann unglingur fimm árum síðar. Svo mikið er um "stærsta gríska framleiðsluna". Að minnsta kosti skyldi maður halda að það væri einhvers konar áhugavert handrit til að hæfa í svona dýrri framleiðslu. Og allt sem maður fær er ástarsaga á milli 7 ára barna, sem hittast aftur 40 árum síðar. Ó, það er líka pólitísk hlið. Nokkrar kaldhæðnislegar athugasemdir um grísku "junta" '67-'74, svo barnalegar að þær virðast næstum þvingaðar. Það eru auðvitað nokkrir góðir hlutir í myndinni: flestir leikararnir eru frábærir, aðallega Ieroklis Michaelidis, mjög gott landslag og stórkostleg tónlist eftir Evanthia Remboutsika; en þeir eru svo fáir fyrir svona dýra framleiðslu. Niðurstaða: Er það svo slæm mynd? Satt að segja veit ég það ekki. Ég veit bara að það réttlætir á engan hátt risastórt (fyrir gríska staðla) fjárhagsáætlun.