Einhver gagnrýndi þessa mynd sem „tímaeyðslu“ vegna þess að hann/hún átti von á „fallegu landslagi Brasilíu og Portúgal“ en svo leit allt út „útþvegið“ eða drungalegt, eða eitthvað í þá áttina. Ég tel að þessi manneskja hafi misst af öllum hluta myndarinnar. Þetta er raunveruleikinn. Tilgangur þessarar myndar er að sýna fram á að lífið er í rauninni ekki tilvalið og að sýna hvað fólk gengur í gegnum í lífi sínu fyrir fjölskyldu, ást og að lifa af. Ungur maður yfirgefur fátækrahverfi sitt í Sao Paolo í Brasilíu til að fara til Portúgal til að heimsækja heimaland móður sinnar eftir dauða hennar. Hann kemst að því að ekki er allt ókeypis og að innfæddir frá Portúgal líta niður á Brasilíumenn. Hann finnur að lokum líf, ást, en sagan endar ekki eins og búist var við og þetta er ekki „ævintýra“ saga. Það sem kom mér helst í koll var lokalagið „Zeca Bailero (Honey Baby)“ með Gal Costa. Það passaði svo vel við myndina; sérstaklega endirinn.