Þessi mynd frá 1998 var byggð á handriti Edwards D. Wood, sem er látinn, handrit sem innihélt ENGAR samræður í hefð kvikmynda eins og THE THIEF. Þó að mikið af verkum Wood hafi verið sérkennileg innkoma á lágar fjárhæðir í ýmsar kvikmyndahefðir, var fyrsti útgefna þátturinn GLEN OR GLENDA sannarlega hugsjónaleg tilraun til að tjá hið ólýsanlega með frumstæðri framúrstefnutækni. ÉG VAKNAÐI SNEMMA DAGINN sem ég dó táknar ÞÁ hlið á Ed Wood, tilraunamanninum, þó að þessi mynd sé gamanmynd (en þó martraðarkennd gamanmynd!), á meðan þvermálið í GLEN OR GLENDA var tekið svo alvarlega af Wood að þar var ekki pláss fyrir gamanmál. Frá fyrstu sekúndum þessarar myndar vissi ég að verið væri að fara með mig í nýjan kvikmyndaheim og ég get eiginlega ekki borið þann heim saman við neitt annað. Tæknilega hlið kvikmyndarinnar - framleiðsluhönnun, hljóðhönnun, tónlistarskor, ljósmyndun osfrv. - er byltingarkennd á öllum stigum. Sérstaklega, þó að myndin hafi enga "samræðu" þá er alls kyns hljóð og líka "tungumál", en þú verður að sjá hvernig það er gert sjálfur, þar sem snjallleiki og undrun aðferðanna gefur spennu í gegn. Glen eða Glenda-kennd tækni við að stilla myndefni saman fyrir súrrealísk áhrif virkar vel í myndinni og er haldið í lágmarki. Öll myndin er leikin á hysterískum hitastigi og Billy Zane sýnir ótrúlega frammistöðu sem sýnir hvað hann er frábær líkamlegur grínisti og leikari. Í réttlátum heimi hefði hann fengið einhver verðlaun fyrir þessa frammistöðu. Hann LITUR meira að segja út eins og Ed Wood, og eins og Zane leikur er þessi persóna á ýmsum tímum fyndin, lúmsk, sorgleg, samúðarfull og nafnlaus (stundum samtímis!!!). Það er synd að þessi mynd hafi lent í lagalegum vandræðum og aldrei fengið norður-ameríska kvikmynda- eða myndbandsútgáfu, aðeins spilað á nokkrum hátíðum. Eins og er, er það aðeins fáanlegt á myndbandi í Þýskalandi (reyndar er eintakið mitt frá þýskri heimild - brotin úr handriti Wood sem eru sýnd á skjánum af og til eru þýdd á þýsku, þó að fyrirsagnir dagblaða (það frábærar lágfjárhagsleg tækni til að gefa söguþætti, sérstaklega þá sem væri of dýrt að kvikmynda, í gegnum dagblaðafyrirsagnir er notuð hér í Wood-hefðinni) sem Zane sér að séu á ensku). Ég held að þessi mynd hefði getað fengið munnmæli ef hún hefði verið leikin á miðnætti í sumum stórborgum með nákvæmri kynningu. Og ef leikið var af borg fyrir borg hægari á listakvikmyndabrautinni, hefði það getað gengið vel. Reyndar, ef hægt er að leysa lagaleg álitamál, vil ég benda á að myndin ætti ENN að fá kvikmyndaútgáfu, sérstaklega MIDNIGHT "cult" útgáfu. Þetta er klassískt sem bíður þess að verða uppgötvað. Skildi ég hvert atriði? Nei, en ég "fann" hverja senu tilfinningalega. Virkaði allt í myndinni? Kannski ekki. Ég hef aðeins séð hana tvisvar og í fyrsta skipti sem ég sá hana var ég truflað nokkrum sinnum. Hins vegar, þar sem allt færibandsdraslið er í spilun á margföldum myndum og svo mikið af „óhefðbundnum“ kvikmyndum sem eru fetishistic eða tilgerðarlegar tökur á myndbandi kvikmyndaskóla, þurfum við raunverulegar Hollywood-tilraunir eins og þessa. Nýleg Bob Dylan kvikmynd "Masked and Anonymous" tók svipaða möguleika og gerði eitthvað eins og Steven Soderbergh FULL FRONTAL. Þessi mynd gæti fundið áhorfendur miklu stærri en hvor þeirra. Ef þú ert að lesa þessa umsögn eftir nokkur ár og hugmyndin um þessa mynd hljómar forvitnileg, athugaðu hvort hún hafi einhvern tíma verið gefin út á myndbandi. Þér mun EKKI leiðast. Bjóddu nokkrum vinum í heimsókn ... gerðu það að veislu. Spilaðu hið magnaða hljóðrás LOUD. Ég hef á tilfinningunni að hvar sem hann er staddur í lífinu eftir dauðann sé Ed Wood ánægður með þessa mynd og finnst eins og einstök sýn hans hafi verið réttlætt og staðfest að nokkru leyti með gerð þessarar myndar. Wood er sennilega líka að hlæja að, rétt eins og hann virtist alltaf fá slæmu brotin í lífinu, þá er myndin sem gerð var til heiðurs honum eftir dauða hans haldið uppi í málaferlum og situr óútgefin í því landi sem hún var gerð.