Ég nálgast þessa mynd með litlar væntingar en kom mjög skemmtilega á óvart. Hún er mjög vel gerð og slær út samkvæmisdansmyndir undanfarinna ára, sérstaklega „Strictly Ballroom“. Þó að tónlistin sé fín og dansinn litríkur, þá snýst myndin ekki um dans fyrir mér. Hún fjallar um japönsku stofnunina sem veitir karlkyns skrifstofustarfsmönnum langa vinnuferð og frítíma eftir vinnu til að skemmta sér sem ekki kemur fjölskyldum þeirra við. Hér höfum við manninn með heildarfjölskylduna og stóra veðið og flaggaðan lífsgleði. Hann laðast að aðlaðandi mynd af ungri konu í dansstúdíói sem hann gengur framhjá á ferðalagi sínu og það fær hann til að prófa samkvæmisdansa. Japönsk er einnig sú staðreynd að hinar svívirðilegu hvatir sem komu nýju ástríðu hans af stað eru gerðar skýrar en einhvern veginn samþykktar, að minnsta kosti að lokum, af fjölskyldu og áhorfendum. Viðhorf til samkvæmisdansa, eins og það kemur fram í myndinni, er örugglega ekki vestrænt, þó að fræðigreinin og tónlistin séu greinilega menningarlegur innflutningur til Japans. Menningar andstæðurnar eru því forvitnilegar. Jafnvel án menningarlegrar innsýnar, liturinn, dansinn og ákafinn leikaranna gera þetta að skemmtilegri mynd til að horfa á.