Ég hef vissulega ekki séð allar myndir Jean Rollin, en þær virðast aðallega vera blóðugar vampírur naktar kvenhátíðir, sem ef þú vilt svoleiðis er ekki slæmt, en þetta er mikil brottför og gæti næstum verið Cronenberg mínus bio- vélrænt martraðarlegt dót. Nema það er á frönsku með texta auðvitað. Maður sem keyrir á götunni að næturlagi rekst á konu sem er í inniskóm og baðslopp og tekur hana upp, en í bakgrunninum situr enn önnur kona hjá sér, ekkert klædd. Þegar þeir keyra eftir er augljóst að eitthvað er ekki í lagi við konuna, þar sem hún gleymir hlutunum næstum jafn fljótt og þeir gerast. Það kemur samt ekki í veg fyrir að maðurinn geti stundað kynlíf með henni þegar þeir snúa aftur til Parísar og íbúðar hans. Maðurinn fer í vinnuna og nokkrir ókunnugir koma á staðinn hjá honum og fara með konuna í þessa „turnablokk“, risastórt fjölbýlishús sem nefnt er Svarti turninn, þar sem aðrir af hennar tegund (sem „engar minni“ eru fyrir virðist vera minnsta vandamál þeirra) eru haldnir af einhverjum ástæðum. Tíminn og atburðir líða framhjá í myndinni, sem felst aðallega í því að reyna að finna hvað er að gerast og komast út úr byggingunni fyrir þessa konu, og hún nær að hringja í Robert, gaurinn sem sótti hana í fyrsta sæti, til að koma til bjargar henni. Afhjúpunin um hvað er að gerast kemur á síðustu augnablikum myndarinnar, sem hefur frekar undarlegan en þó áhrifaríkan endi. Með því að forðast það sem virtist vera „týpísk“ formúlan hans skapaði Rollin, í þessari, það sem mér finnst vera mest heillandi og truflandi mynd hans. Mér líst mjög vel á þennan, skoðaðu hann. 8 af 10.