Það leið ekki of langur tími eftir að hrekkjavöku hafði hrundið af stað slasher uppsveiflunni þar til flokkurinn var bölvaður af sífelldri meðalmennsku. Strax árið 1983 var tegundin þegar í erfiðleikum með að gefa út meira en þrjú almennileg tilboð á ári og árið 1988 var stöngul- og slash-leikurinn orðinn nokkurn veginn straumhvörf hryllingsmynda. Á þeim tíma voru stóru kvikmyndaverin öll meðvituð um að endurtaka þreytuformúlunnar var ekki lengur ábatasamur stefna, sem lét það eftir óháðum og aðallega óreyndum kvikmyndagerðarmönnum að halda áfram þeirri arfleifð sem John Carpenter hafði skapað. Þrátt fyrir að það hafi enn verið tilkomumikill fjöldi eiginleika í hillum árið 88, voru flestir þeirra illa framleiddir og í heild sinni voru þeir einstaklega óaðlaðandi. Að þessu sögðu voru nokkrir gimsteinar í rústunum. Scott Spiegel's Intruder í óklipptu formi var stórkostleg gróf klassík, á meðan Evil Dead Trap sannaði að hringrásin var ekki alveg búin að klárast. Maniac Cop hans William Lustig náði nógu góðum árangri til að hleypa af stokkunum sérleyfi og tveimur árum síðar reyndust Dead Girls og Mirage vera síðustu töfrandi andardráttur lífsins í veikra flokknum. slasher myndin til átta ára óskýrleika. Það þurfti loksins stóra kostnaðarhámarkið í Scream eftir Wes Craven til að veita nauðsynlega endurlífgun. Eftir að hafa ekki heyrt neitt um Demon Warrior áður en ég rakst á það óvænt, gerði ég samstundis ráð fyrir að það væri hluti af ruslinu með lágu augabrúnir sem leiddi til falls niðurskurðarfasans. En með því að segja státar myndin af forvitnilegum forsendum sem situr þægilega við hlið Scalps og Camping Del Terrore sem enn ein kærkomin viðbót við innfædda-amerískan áhrifalista. Vörubíll kemur upp á skóglendisvegi og út þrep tvö hlægilega dramatískar rauðhálsar. Skógarhöggarnir eru aðeins á skjánum í um það bil tíu sekúndur og síðan eru þeir myrtir af óséðri ógn. Næst hittum við hóp fimm ungra fullorðinna sem eru á leið á sama stað til að stunda haglabyssuæfingar á sumu dýralífi á staðnum. Svæðið er í eigu Neil Willard og hefur gengið í gegnum þrjár kynslóðir fjölskyldu hans. Afi hans stal landinu af indverskum lækni sem var orðrómur um að hefði skilið eftir bölvun á eigninni. Samkvæmt goðsögninni, á tíu ára fresti eltist púkastríðsmaður með gríðarlegt hatur á mannkyninu skóginn og uppsker hefnd á þeim sem hann telur ábyrga fyrir því að hafa rænt heimili ættbálksins. Það væri ekki skemmtilegt ef þessar goðsagnir væru lygi, svo reglulegur eins og klukka mætir geðveikur morðingi með smekk fyrir blóði. Munu krakkarnir geta stöðvað þennan draugamorðingja? Demon Warrior er best lýst sem stærra fjárhagsáætlun (en samt sorglega ódýr) endurmynd af hársvörðum Fred Olen Ray. Bogeymen úr báðum myndunum eru nánast eins og leikstjórinn kastar meira að segja inn scalping röð til að staðfesta grun minn. Hlutirnir byrja lofandi með snjöllum föstudegi í fyrstu persónu kvikmyndatöku í 13. stíl og nokkrum áfallahöggum sem voru samdir af fínleika af leikstjóranum Frank Patterson. Thomas Callaway stóð sig vel við myndatökuna og ættartrommuskorið gerir hressandi breytingu frá hefðbundnara hljóðgervladrasli seint á níunda áratugnum. Spennublóm er stillt saman við nokkra trúverðuga leikstjórnarskreytingu og það eru jafnvel nokkrar tilraunir til húmors. Morðinginn leit vel út fyrir að vera hrollvekjandi í djöflabúningi og það að vera með boga og ör sem aðal morðvopnið ​​var fimleg snerting frá leikstjóranum. Alræmdur slasher Fred Olen Ray var áberandi fyrir ákaflega og trúverðugt andrúmsloft. Því miður, þrátt fyrir að vera framleidd á tvöföldu kostnaðarhámarki, kemur Demon Warrior aldrei nálægt myndinni sem hún líkir svo örvæntingarlega eftir. Orðrómur segir að meirihluti leikaranna hafi verið dreginn frá Texas Baylor háskólanum og hafi ekki einu sinni fengið greitt fyrir að vera með í þættinum, svo auðvitað þarf ekki að taka það fram að dramatíkin er hæfilega ömurleg. Ég hafði sérstaklega gaman af hinum bráðfyndna John Langione, „ítölskum“ frumbyggja Ameríku (ekki spyrja) sem sýnir um það bil jafn miklar tilfinningar og trén í skóginum sem umkringdu hann. Warrior byrjaði með nokkrum trúverðugum innsýn í öfgar frá leikstjóranum sem fékk mig í raun til að trúa því að þetta gæti verið kærkomið innlimun í slasher vísitöluna. Því miður breytti hinn eitraði kokteill af svívirðilegum leikaraskap og endi sem var tíndur beint úr stupidsville verulega upphaflegu áætluninni sem ég hafði í huga fyrir einkunn. Það er synd að dramatíkin var svo skafin af botni thespian-tunnunnar, því stundum sýndi Demon Warrior glitrandi möguleika. Allt í allt er mynd Pattersons blanda af hugmyndum sumar þeirra voru góðar, en aðallega voru þær ótrúlega miðlungs. Vegna þess að þetta var gefið út á þeim tíma þegar slasher tegundin hafði verið útvatnuð til að forðast skæri hamingjusöm ritskoðana, það er í raun ekkert gore sem vert er að minnast á. Jafnvel scalping röðin er tiltölulega taminn miðað við myndræna lýsingu Olen Ray. Demon Warrior hefur undarlegt augnablik trúverðugleika, en ekki nógu oft til að réttlæta kaup. Ekki eins slæmt og áðurnefndur Berserker, Blood Lake o.fl., en í rauninni ekki SVO góður heldur..