Ég sá þetta seint um kvöldið á minniháttar rás og ég bjóst við því að hlæja eða tvo. Martin Lawrence er góður grínisti og ég hélt að hann gæti verið góður uppistandari/leikari í stíl Richard Pryor. Ég hefði ekki getað haft meira rangt fyrir mér. Þessir tónleikar voru hræðilegir. Það var fullt af kynþáttafordómum sem beint var að hvítu fólki, múslimum og fólki frá Indlandi (múslimar og indverjar eru það sama í þröngum huga Lawrence) og rösklegri, klisjukenndri þorskaspeki (Lawrence, eins og margar svartar myndasögur og leikstjórar, getur ekki staðist hvötin til að prédika þegar þeim er gefið vettvang. Þurfum við virkilega fyrirlestur um Martin Luther King og borgaraleg réttindabaráttu í uppistandsþætti?). Svo voru það fáránleg ummæli hans sem voru hönnuð til að heilla hann með konum, það lét húðina mína skríða þegar ég hlustaði á hann. Það versta af öllu var að þátturinn var einfaldlega ekki fyndinn og mér fannst hann leiðinlegur. Ég sneri mér við á miðri leið og fletti til baka til að finna hann annað hvort enn að prédika eða halda áfram og endalaust og endalaust um fæðingu barnsins hans (það var enginn húmor í sögunni um fæðingu barnsins hans og það var sjálfsgleði af hans hálfu til að leiðast okkur með smáatriðin.Hann hafði greinilega ekki mikið að segja, annars hefði hann klippt þennan hluta þáttarins út).Þessi þáttur var drasl: Runteldat!