Allt í lagi, svo þetta var gert langt aftur árið 1993. Leikstýrt af Robert Iscove og skrifað lauslega af John Miglis, það á að vera byggt á sannri sögu. Erfitt að trúa því að nokkur gæti verið svona heimskur og blindur á sannleikann. Því vissulega var það augljóst frá upphafi að þessi kona var eftir allt sem hún gat fengið. Tim Matheson, sem leit nokkru eldri út en ég man eftir honum, lék manninn með hausinn sem var að leita að rómantík í dálítið daufu og innihaldslausu lífi sínu. Jæja, það kom til hans eins og Tracy Pollan, nokkuð laus útlit stúlka með kinky kynlíf sem leið til að sigra strákana sína. Komdu, símakynlíf, jafnvel á tíunda áratugnum var gamall hattur. Trúi ekki að einhver myndi falla fyrir þessari gömlu línu. En herra Matheson virtist kaupa það. Og það kostaði hann mikið. Erfiðasta atriðið að taka var þegar hann loksins henti dömunni út úr íbúðinni sinni, setti allt draslið hennar á ganginum (FRAMAN ÍBÚÐ SÍNAR) og varð svo heimsku að skipta ekki um lása. Það var þegar ég fékk nóg af þessari tígulegu mynd. Það fékk mig til að óska ​​þess að konan hefði prófað þetta á mig svo ég gæti haft ánægju af að segja henni að fara í gönguferð. Ég gef þessari kastaníu 1 af 100. Svo slæmt fannst mér þetta vera. Ætli það sé ekki hægt að kenna leikarunum um. En þeir voru hræðilegir. Reyndu þeir í raun og veru að spila þetta með beint andlit?