Eftir að hafa séð nokkrar kvikmyndir af Villaronga hafði ég nokkuð skýra skoðun á honum -- hann einbeitir sér of mikið að persónulegum þáttum persónanna og gleymir hrynjandi myndarinnar. Þess vegna vöktu myndirnar hans aldrei athygli almennings, þó að þær væru með góða gagnrýnendur. Í ARo fylgir hann sömu línu, en bætti verulega í taktinn, sérstaklega í lok myndarinnar. Í hreinskilni sagt svaf ég í gegnum fyrri hlutann, því þó fyrsti hlutinn gefi nauðsynlegar upplýsingar, þá er hann mjög hægur. Engu að síður er seinni hlutinn alveg stórkostlegur og gerir alla myndina að bestu mynd sem Villaronga hefur gert. Ráðlagt.