Þessi mynd var alveg hræðileg, mér finnst meira að segja óþægilegt að kalla hana kvikmynd. Þetta er hin dæmigerða "mumblecore" mynd, með núll söguþræði og fullt af stefnulausum vælandi tuttugu hlutum sem hrasa um og reyna að "finna út úr hlutunum". Ég hef reynt að gefa mumblecore séns, en við skulum vera heiðarlegur, það er bara hræðilegt. Ég er ekki úr takti við kvikmyndir, ég kann að meta Dogme95 myndir, Idioterne er ein af mínum uppáhaldsmyndum allra tíma. Þannig að mér er alveg sama þótt kvikmynd sé gerð ódýrt svo framarlega sem það er eitthvað (EITT) efni. Allt í þessari mynd er hryllilegt, leiklistin, skrifin (eða var þetta allt spunnin?), leikstjórnin, en MEST af öllu , umfram allt annað var myndavélavinnan bara hrein og klár vitleysa. Myndavélin var aldrei rökrétt, það var ekkert samræmi. Ég fékk að viðurkenna að ég væri strákur sem ég hafði heyrt að væri nekt í þessari mynd svo ég hugsaði með mér, jafnvel þótt hún sé hræðileg, að minnsta kosti er nekt (já ég veit, ég er fífl). Jæja, þökk sé ofur vitleysu myndavélavinnunni færðu í raun aldrei að sjá neitt, og það sem þú sérð, TRUST MÉR - ÞÚ VILTU EKKI SJÁ. Þessi mynd fékk mig til að langa til að æla á mörgum sviðum. Samræðurnar fengu mig til að æla, myndavélavinnan fékk mig til að æla, en aðallega hugmyndin um að þessi mynd hafi verið lofuð af sumum lögmætum gagnrýnendum, nú þegar meira en allt gerir mig langar að æla.