Kvikmyndir Adam Sandler eru uppáhalds gamanmyndirnar mínar. The Silence of the Lambs er uppáhalds hryllingsmyndin mín. The Matrix er uppáhalds sci-fi myndin mín. Anywhere But Here er uppáhalds dramatíkin mín. Kannski er einna verðmætasta eignin sem þessi mynd á er leiklistin.Susan Sarandon er alveg mögnuð. Í lok þessarar myndar leið mér eins og ég þekkti persónuna hennar betur en ég þekkti sjálfan mig. Hún stóð sig einfaldlega ótrúlega vel. Natalie Portman stóð sig líka frábærlega. Ég leigði nýlega fyrstu kvikmyndina hennar, Leon (1994), þar sem hún lék 12 ára stelpu. Ég tel að hún sé mótsögn í skilmálum; hún var góð barnaleikkona. Jæja, 5 árum síðar er hún enn jafn góð leikkona. Reyndar er hún miklu betri. Sarandon og Portman túlkuðu ekki bara persónur sínar vel heldur unnu þau líka fullkomlega saman. Ég meina, jafnvel núna trúi ég varla að þau séu í raun og veru ekki móðir og dóttir í raunveruleikanum eins vel og í þessari mynd. Þessi mynd fjallar um 14 ára stúlku (Portman) og eirðarlausa móður hennar (Sarandon) sem yfirgefa heimili sitt bænum í Wisconsin fyrir Beverly Hills. Í fyrstu hatar Portman móður sína fyrir að hafa tekið hana frá frænda sínum og vinum, og þau tvö hefja mjög stormasamt samband sem gengur upp og niður á nokkrum árum (venjulega niður, má ég bæta við ).Þótt þessi skýring sé svolítið óljós er ekki hægt að draga söguþráðinn saman nema óljóst. En þegar þú sérð þessa mynd muntu sjá að söguþráðurinn er í raun ekki svo óljós eða veikburða, því hann er í raun mjög djúpur. Það sem ég er að segja er að söguþráðurinn er veikt útlistaður, en síðan einblína þeir á hann til að gera hann sterkan. Og hann er mjög sterkur, en líka röð sögunnar er frábær. Og það eru nokkrar snilldar senur sem ég vona að einhvern tímann verði litið á sem "klassískar". Ég elskaði þessa mynd. Ég hló. Ég grét. Og þó að það séu óneitanlega nokkrar glufur, þá er þetta samt stjörnumynd og kemur virkilega saman á endanum.