Stundum getur raunsæi unnið gegn virkni kvikmyndar. Það er ekkert vandamál hér. Settin eru cheesy, að innan sem utan. Þokan er alls staðar nálæg, hálf dulbúið sölsku framleiðslunnar. Ef það er bar segir nafnið málað á framglugganum einfaldlega: "Wine And Spirits." Útkoman er klaustrófóbískt sett af senum. Ekki eitt einasta skot af borg eða jafnvel falsa sjóndeildarhring. Það er þess konar Dublin sem þessi saga fjallar um, rétt eins og Jack the Ripper myndirnar fjalla um gruggugt, þokukennt, steinsteypta Whitechapel. Hver myndi vilja hafa það öðruvísi? Hvernig hefði það getað verið öðruvísi með engar bankahæfar stjörnur, lítið fjárhagsáætlun og fjögurra vikna tökuáætlun? Leikarinn fylgir í kjölfarið -- svívirðilega hammy af hálfu allra. Stundum, guð minn góður, það er jákvætt óþægilegt. Frú McPhillips stynur eftir að Frankie var skotinn til bana fyrir utan húsið. Victor McLaglin skilar hins vegar nákvæmlega réttri tegund af ofgerinni frammistöðu. Fataskápur hefur troðið honum í of lítinn jakka þannig að hann virðist vera að springa út úr honum eins og skrímsli Frankensteins. Sérhver hreyfing hans virðist ganga aðeins lengra en ætlað var. Þegar hann skellir hettunni á hausinn á sér stingur hann sig upp í musterið. Stórt, pirrandi, kjaftfullt barn, hann virðist stöðugt drukkinn. Hann svíkur besta vin sinn fyrir verðlaunapeningana sem munu fara með hann og tilvonandi stelpu hans til Ameríku, ekki góður strákur í venjulegum skilningi. Samt hrökk við þegar hann byrjar að eyða þessum 20 pundum, meira og meira af þeim á villtri, áfengissjúkri nótt, því hver dýr og stórkostleg látbragð tekur hann lengra frá draumi sínum. Ég myndi ekki halda því fram, en ég skil hvers vegna hann vann Óskarsverðlaunin. Hvað varðar skor Max Steiner, vá. Sérhver hreyfing, sem þegar er ofgert, er ekki aðeins undirstrikuð af Mikki Mús tónlistinni heldur auðkennd með gljáandi gulu. Það hefði ekki átt að gerast -- himnesku kórarnir, hinir yndislegu ungu sjarmörir, söngvarinn, kurrandi tónninn á meðan McLaglen drekkur úr flöskunni. Það hefði verið betra með ekkert stig. Jæja, hvernig er þetta í heild sinni? Dagsett -- með hvaða mælikvarða sem er, en ekki afurð þess tíma. Þess vegna dáist ég að því. Já, táknmálið er stundum klaufalegt. McLaglen, algjör dúlla, rekst á hausinn við hangandi skilti. Þokan. Blindi maðurinn. En það sem heillar mig er hversu lítið var reynt af þessu á þeim tíma. Það sem finnst okkur of listrænt í dag var árið 1936 eitthvað allt annað en það sem sást hjá flestum forriturum sem voru í molum á þeim tíma. Ef það fellur stundum niður skiptir það ekki máli. Myndin var hugrekki, pólitískt og siðferðilega sem og ljóðrænt. (Velsæissveitin fordæmdi það vegna senu á hóruhúsi.) Markmið leikstjóra ætti að fara fram úr honum, eða til hvers er handrit? Þegar ég horfi á hana núna, árið 2006, er sagan meira truflandi en nokkru sinni fyrr. John Ford hafði augljóslega samúð með írskum uppreisnarmönnum. Þeir drepa, en aðeins af því sem þeir sjá sem nauðsyn. ("Hann veit of mikið til að lifa. Hvað ef hann fer til Tans? Ó, það er ekki ég-sjálfið sem ég er að hugsa um heldur okkur öll, um Írland sjálft.") Írarnir eru tilfinningaríkir og samúðarfullir. Ég velti því fyrir mér hvort Jihadistar í Miðausturlöndum noti ekki svipaða rökfræði til að réttlæta ofbeldisverk sín.