Ég bjóst ekki við miklu af þessari mynd svo það kom mér skemmtilega á óvart þegar ég horfði á hana og fannst hún mest eftirtektarverð. Það sem er eftirtektarvert er aðallega vegna hæfileika og aðdráttarafls stjarnans, John Garfield. Garfield leikur Jack, hnefaleikastjörnu sem er dæmdur fyrir morð. Hann verður að fara á flótta og endar út í spýtur með Gloriu Dickson og Dead End Kids. Hér býðst tækifæri til innlausnar, en mun fortíðin ná honum enn? Garfield var leikari á undan jafnöldrum sínum. Áður en hugtakið „Aðferð“ var jafnvel búið til og áður en Brando öskraði „Stella!“ hann kemur með „náttúrulegt“ á skjáinn. Jarðbundin gæði hans og ótrúlegir leikhæfileikar ráða yfir þessari framleiðslu. Það er líka athyglisvert að hlutverk hans hér sem hnefaleikakappi hefur litbrigði af því "Golden Boy" hlutverki sem hann langaði svo innilega að girnast á skjánum. Garfield lítur út fyrir að vera týpan og fer langt sem hnefaleikakappi, sem sannar leiklistargildi hans. Ann Sheridan er hér í litlu hlutverki í upphafi sem töff stelpa Jacks, Goldie. Ég hef aldrei hugsað mikið um Sheridan, en mér líkaði við hana hér. Hún spilar vel utan Garfield. Frammistaða Dickson er svolítið þreytt og hún deilir ekki góðri efnafræði með Garfield. The Dead End Kids eru hér og Garfield virðist eðlilegt átrúnaðargoð þeirra (jafnvel meira en Cagney). Claude Rains er misskilið og hann virðist óþægilegur í hlutverkinu í mörgum senum. Skrýtið, þar sem hann var alltaf svo áreiðanlegur leikari. Einnig er athyglisvert að leikstjórinn - Busby Berkeley, sem er þekktastur fyrir fyrstu söngleiki sína með dansandi stúlkum og kaleidoscope-myndum, leikstýrir hér annarri tegund með ótrúlegri auðveldum hætti. Hann heldur uppi grófu andrúmslofti í gegnum aðdáunarvert. Mjög góð mynd sem á skilið meiri athygli 8/10.