Margar umsagnir hér útskýra sögu og persónur 'Opnunarkvöldsins' í smáatriðum svo ég mun ekki gera það. Ég vil bara bæta við athugasemd minni að ég tel að myndin sé dásamleg staðfesting á lífinu. Í upphafi er Myrtle Gordon að muna hversu „auðvelt“ það var að leika þegar hún var 17 ára, þegar hún hafði æsku og orku og fannst hún þekkja sannleika. Reynslan hefur gert hana tilfinningalega viðkvæma og velt því fyrir sér til hvers líf hennar hafi verið og raunar hvort hún geti jafnvel haldið áfram að lifa. Hörmulegt slys kallar fram persónulega kreppu sem nær yfir hana. Næstum - en ekki alveg. Á elleftu stundu uppgötvar hún aftur kraft listar sinnar og staðfestir sjálfa sig á ný („Ég ætla að jarða skrílinn,“ segir hún um samleikarann ​​Maurice þegar hún fer á sviðið). Það virðist næstum sadisískt þegar leikstjóri Myrtle kemur í veg fyrir að fólk hjálpi henni þegar hún mætir vonlaust drukkin í fyrstu frammistöðu sína. Hann veit hins vegar að hún verður að hafa þor til að gera það sjálf ef hún á að ná því yfirhöfuð. Sumir gagnrýnendur velta því fyrir sér hvort þessi sigur sé bara tímabundið hlé á vegi Myrtle niður á við. Ég trúi því að þetta sé sannarlega „opnunarkvöldið“ hennar - hún opnar eins og blóm fyrir nýjum möguleikum lífs og athafna, hún sér leið fram á við. Það er gríðarlega áhrifamikið. Gena Rowlands er frábær. Myndin er frábær. Þakka þér, herra Cassavetes, hvar sem þú ert.