Jæja........hvernig og hvar á ég að byrja að lýsa þessari algjöru vitleysu? Ímyndaðu þér siðferðiskennd töffs Hollywood vestra, hentu inn íburðarmiklum þáttum af sléttasta söguþræði sápuóperunnar og reyndu að blekkja krakkana til að halda að það sé töff með því að klæða það upp til að fjalla um eitthvað „samtíma“. Þessi mynd er allt í pakka og nákvæmlega ekkert efni. Hún byrjar á loforðum......unga menn sem dreymir um að verða rokkstjörnur og taka þátt í óhóflegri hetjudýrkun sem allir geta hlegið að. Eftir það fer þetta allt niður á við.....hraðar en bobbsleði án bremsu. Atriðið sem tekur þátt í fyrsta tónleiknum með Steel Dragon er eitt aumkunarverðasta „cine kitsch“ sem ég hef séð í langan tíma. Söngvarinn mætir á sviðið fyrir frumraun sína og dettur niður stiga.....mun hann standa upp og syngja???......eða verður hann þarna á gólfinu og syngur ekki...... hverjum er ekki sama núna?? Það versnar, en ég vil ekki leiðast sjálfan mig með því að þurfa að muna það í öllum sínum ógurlegu smáatriðum. Ef þú horfir á það eftir þessa umfjöllun, þá er það þér sjálfum að kenna!