Verðlaunamynd Akin árið 2004, Head-On/Gegen die Wand, sýndi aðlaðandi óskipulegan heim sjálfseyðandi en kraftmikils tyrknesk-þýsks rokkara að nafni Cahit (Birol Ünel). Þessi heimildarmynd er afsprengi Head-On og kannar úrval tónlistar sem maður gæti fundið í Istanbúl í dag ef maður væri jafn ötull og forvitinn og þýski framúrokkstónlistarmaðurinn Alexander Hacke úr hópnum Einstuerzende Neubauten (sem útsetti hljóðlagið og flutti nokkur af tónlistinni fyrir Head-On) og naut aðstoðar kvikmyndatökuliðs og tyrkneskumælandi frá leikstjóranum Akin. Þú færð allt frá rappi til hefðbundnasta tyrkneska klassíska lagsins, með rokki, kúrdískri tónlist og tyrkneskt popp á milli. Hann er jafn óskipulegur og opinn heimur og heimur Cahits, þar sem austur er austur og vestur er vestur en tveir mætast einhvern veginn. Eins og Istanbúl sjálf, sem situr á jaðri Evrópu og Asíu og sameinar þessa tvo heima á meðan sem eftir er sui generis, þetta er blanda sem inniheldur tyrkneskt popp, tyrknesk hefðbundin lög, kúrdíska harma, róma-djasstónlistarmenn og hóp götumanna (Siyasiyabend), líflegar og óviðjafnanlegar myndir af götulífi í Istanbúl og sumir tala í myndavél um hljóðgervi og sumt. persónulega og tónlistarsögu söngvara og tónlistarmanna. Hacke er að vinna á Grand Hotel de Londres í Beyoglu-hverfinu í Istanbúl þar sem Cahit dvaldi í lok Head-On á meðan hann leitaði að ástvini sínum, reikar um borgina með áhöfn og búnað sem tekur viðtöl við fólk og tekur upp tónlist þeirra. Hann byrjar á háværu rokki. eftir hina „ný-sálfræði“ hljómsveit Baba Zula þetta eru tónlistarmenn sem hann tengdist við þegar hann setti saman tónverk Head-On og hann stendur hér fyrir fjarverandi bassaleikara - og af tyrkneskum (þar á meðal hugrökkum kvenkyns) röppurum sem veldur því að sumir gamalmenni ganga snemma út úr leikhúsinu og sakna aðallega laglegra og auðvelt að hlusta á hljóðið sem er meginhluti myndarinnar. (Frásagnarofgnótt Head-On var temprað reglulega með tónlistarhljóðum sem fluttar voru af hefðbundinni tyrkneskri hljómsveit sem sat utandyra hinum megin við Bosphorus.) Hacke gefur okkur tækifæri til að hitta og heyra flutning nokkurra af þekktustu núlifandi tyrkneskum söngvurum, þ.m.t. Müzeyyen Senar, kona á áttræðisaldri en aldrað og glæsilegt tónlistarfólk hennar minnir mann á hvernig hin frábæra egypska söngkona Umm Kulsoum kom fram. Hacke fær lagahöfund-kvikmyndastjörnuna Orhan Gencebay til að gera sláandi sóló á langhálsa oudnum sem hann hefur samið öll lögin sín á og sannfærir hina nú ógleymanlegu frábæru Sezen Aksu. til að gera sérstakan flutning á einu af frægustu lögum hennar, „Memory frá Istanbúl." Þetta er valdarán og sömuleiðis harmakvein hinnar fallegu kúrdísku söngkonu Aynar sem tekin er upp í baði sem er stórkostleg hljóðeinangrun, ef þeir hefðu aðeins getað dregið úr hitanum andlit söngvarans og tónlistarmannsins streyma af svita. Það er líka ung kanadísk kona, Brenna MacCrimmon, reiprennandi í tyrknesku, sem syngur hefðbundin tyrknesk þjóðlög af tjáningu og ákafa. Hljóðblandan er í háum gæðaflokki í gegn. Maður myndi vilja sjá framhald; margar frábærar fyrirmyndir tyrkneskrar dægur- og klassískrar tónlistar hafa endilega verið útundan. Kvikmynd kom út sumarið 2005 og sýnd á hátíðum 2005 og 2006. Opnuð í Angelika kvikmyndamiðstöðinni í New York borg 9. júní 2006.