Í fyrstu fékk ég þau viðbrögð sem margir skildu eftir eftir að hafa séð þetta: að myndir af feitu fólki í sólbaði o.s.frv. væru ódýrar myndir á vissan hátt. Allt í lagi svo hann er að gera Diane arbus meets. . . hvað sem er. . . en það leið ekki á löngu þar til ég áttaði mig á því að þetta var ekki gert á manneskjulegan hátt, þar sem myndirnar birtust fannst mér vandamálið algjörlega vera áhorfenda: við erum skilyrt af Hollywood og líka kvikmyndum nánast alls staðar að til að líða. að það að horfa á fólk yfir ákveðnum aldri haga sér á kynferðislegan hátt er eitthvað óviðeigandi, eitthvað sem ætti ekki að sýna. ef þetta væri allt sem myndin bauð upp á væri það frábært mál. þó, sagan af konunni með ofbeldisfulla kærastanum og drukknum vini hans slær í raun eins og tonn af múrsteinum: mjög mælsk frásögn, ótrúleg frammistaða og að halda að atriðið hafi verið spuna. þessi ljóshærði strákur er snillingur leikari. Að lokum vil ég andmæla þeim sem segja að þessi mynd snúist um hversu aumkunarvert allt þetta fólk sé. gamli maðurinn sem er á leiðinni með konunni sem loksins dansar fyrir hann er algjörlega í lagi persóna sem brýtur það mót, svo ekki einfalda myndina of mikið með því að horfa framhjá honum. já hundurinn hans drepst. þetta er ekki rosaleg mynd af heiminum en svo er það ekki. . . algjörlega vonlaust. Allavega fannst mér ég vera mjög þakklátur kvikmyndagerðarmanninum fyrir að gera svona fallega mynd í heildina. Ég myndi ekki segja að hver þráðurinn væri eins sterkur og sá sterkasti, en ég segi að þessi mynd sé í rauninni spennt og mæli eindregið með henni. . .