Þegar ég fór í að sjá Seven Pounds var ég ekki viss um hvað ég ætti að hugsa vegna þess að sýnishornin skildu of mikið til að skilja hvað myndin var í raun um. Þannig að á fyrstu 20 mínútunum eða svo ertu algjörlega týndur í söguþræðinum, hefur ekki hugmynd um hvað er í gangi og þú heldur að Tim, sem segist vera Ben, sé bara mikill asni. Öllu þessu lýkur þegar „snúningurinn“, ef svo má að orði komast, losnar á síðustu mínútu myndarinnar. Í grundvallaratriðum var Tim (will smith) í vandræðum og reimt af stóru slysi sem hann gerði sem olli endalokum sjö manna. Með þessu ákveður hann að útvega sjö nýja fólk sem þarfnast hjálpar sem hann á víxl gefur líf sitt. Leikur þessarar myndar er frábær, eins og ég held að verði smith sama hvaða þátt hann virðist heilla. Rosario Dawson, fyrir mér, er þetta ein af betri myndum hennar, fyrir utan eagle eye sem ég held að sé þarna uppi. Hún hefur verið í einhverju slæmu og góðu en hún skilar sér í þessari mynd. Aðrir leikarar, eins og Woody Harrelson, eru með mjög lítil hlutverk og ekki nógu stórt hlutverk til að ná tökum á persónunni. Þótt leikarahlutverk myndarinnar væri enn gott. Þessi mynd var örugglega ekki það sem ég bjóst við og örugglega miklu hægari hraða eins og ég vonaði. Myndin var samt frekar góð. Ekkert kemur í ljós fyrr en á síðustu 5 mínútum myndarinnar og allt fellur á sinn stað. Þangað til virðist þetta bara tilgangslaus ástarsaga. Lokahugsun sjö pund = sjö stjörnur.