Það var augljóst fram að lokaútgáfunni að þessi mynd var gerð árið 1989, þar sem allir þættir framleiðslu hennar voru gerðir til að líta út á sjöunda áratuginn - leiklistin, persónusköpunin, leikmyndirnar og leikmunirnir voru allir með fagurfræði frá fyrri tíma. opnar augnablikin áður en A-sprengjunni var varpað á Hiroshima og hvernig þetta hörmulega atvik hefur áhrif á eina fjölskyldu: unga konu, Yasuko, sem býr hjá frænku sinni og frænda. Jafnvel í svörtu og hvítu, og með tæknibrellum sem eru frekar frumstæðar miðað við nútíma mælikvarða en tilfinningaríkar og áhrifaríkar engu að síður, eru myndirnar af strax eftirköst sprengjunnar alveg skelfilegar. Fjölskyldumeðlimir verða óþekkjanlegir hver öðrum, aðrir líkjast uppvakningum þar sem þeir ráfa um göturnar lúnir og í losti. Titillinn vísar til úrkomu sem féll fljótlega eftir sprengjuna, sem var blandað geislavirkri ösku, og Yasuko er veiddur í. Orðrómur um að Yasuko hafi verið í Hiroshima þegar sprengingin átti sér stað hafa áhrif á hjónabandsmöguleika hennar og síðar kemur í ljós að svarta rigningin veldur veikindum. Myndin snýst ekki bara um líkamleg áhrif sprengjunnar á Japana, heldur um félagslegan og sálrænan skaða sem varð fyrir. Mér fannst myndin vorkunn og heillandi ferð inn í einstaka menningu. Þó að myndin snúist fyrst og fremst um sársaukann sem ein fjölskylda finnur fyrir, þá á mildur pólitískur boðskapur myndarinnar við í dag og sennilega um alla tíð - stríð hafa skelfilegar afleiðingar og ætti ekki að fara í hana nema brýna nauðsyn beri til. Sagt er að sagan endurtaki sig og núverandi leiðtogar 'bandalags hinna viljugu' hafa ekkert lært. Þó að kjarnorkuhernaður hafi ekki skotið upp kollinum síðan 1945, hafa aðrar banvænar afleiðingar gert það. Þessi mynd er sannfærandi áhorf.