Þetta er gráturinn sem Beaches var aldrei. Eins mikið og mig langaði til að elska Beaches, virtist það alltaf vera of flýtt til að ég gæti „fílað“ fyrir því (hljóðrás hennar er þó ein af mínum uppáhaldsplötum). Stella hreyfir sig aftur á móti á hægari (og stundum of hægum) hraða og þó hún sé nokkuð manipulativ í tárakallandi sögu sinni um fórnfúsa móður, virkar það því Bette og restin af leikarahópnum skila frábærum leik . 10/10