Norman, ert það þú? var (þetta er allt þriðju hönd, svo taktu því með fyrirvara) aðlagað að Afríku-amerískri fjölskyldu af gyðingaætt, þegar það fór af sviðinu og yfir á skjáinn. Þetta var líka ein af þessum myndum sem voru upphaflega teknar á myndbandi, þannig að prentunin úr leikhúsinu getur ekki hafa verið svo frábær. Samt var frammistaða Redd Foxx og annarra nokkuð góð. Það sem ég vildi segja ykkur öllum er að myndin er TÍMABLAÐI: hún endurspeglaði viðhorfið á miðjum til byrjun áttunda áratugarins um að komast að því að þú ættir samkynhneigðan son eða dóttur í fjölskyldu þinni. Af þeirri ástæðu einni er það frekar áhugavert - ef ekki svolítið "hollywood". Trúirðu mér ekki? Skoðaðu línur um gluggatjöld osfrv. Mjög staðalímynd. Ekki of djúpt. En ... myndin skín virkilega á nokkrum sviðum. Það er hliðarsena þegar Redd Foxx er að reyna að finna konu sína, sem hefur flúið með bróður sínum (!) til Ensenada í súpuðum Pinto. Símtalið yfir landamærin er virkilega eftirminnilegt. En... besta atriði myndarinnar er þegar Wayland Flowers og Madame gerðu homma rútínuna sína sem hann var vanur að gera á hommabörum og næturklúbbum. Eftir því sem ég best veit er þetta eina skiptið sem rútína var tekin upp. Og, það er örlítið hreinsuð og miklu styttri útgáfa, er mér sagt. Samt er þetta vintage Madame, og ætti ekki að láta framhjá sér fara. Fólk er enn að stela línum frá Wayland; maðurinn var sannarlega hæfileikaríkur. Njóttu myndarinnar!