Í betri siðmenningu myndi þessi og margar aðrar David Suchet myndirnar koma út í kvikmyndahúsum. Söguþráðurinn er stórkostlegur (nei, ég hafði ekki hugmynd um hver hafði gert það, en vísbendingar voru allar til staðar ef ég hefði verið hugmyndaríkari - besta tegund leyndardóms), framleiðslugildin ótrúleg, leiklistin (frá Edward Fox, Sarah Miles, Lysette Anthony, Megan Dodds og auðvitað David Suchet sem Hercule Poirot) einfaldlega fullkomin, samræðan dásamleg, tónlistin og spennu- og spennutilfinningin bara dásamlegt efni. Ein af ánægjum þessara Hercule Poirot-mynda fyrir karlmann er hversu margar fallegar konur leika í þeim! Hérna voru tveir - kynþokkafulla, hrollvekjandi Megan Doods og hin töfrandi Lysette Anthony. Þú getur í raun ekki farið úrskeiðis að leigja þessar - þær eru bara dásamlegar - eins og dásamlegasti kvöldverðurinn á yndislegasta veitingastaðnum með fullkomnasta félagsskap sem þú getur ímyndað þér - hugurinn þinn er stöðugt að vinna vegna þess að það er allt til staðar og þú ert í erfiðleikum en með því að halda huganum stöðugt að hugsa geturðu fylgst með öllu - og stillingarnar eru glæsilegar. Ég get ekki hugsað mér kvikmyndir sem örva hugsun meira en þessar Hercule Poirot/David Suchet myndir. Það er ómögulegt að hrósa þeim of mikið - og ég hafði aldrei séð einn áður fyrir nokkrum mánuðum né lesið Agöthu Christie.