Charlie Wilson (Tom Hanks) er harður djamm, kvenkyns þingmaður í Texas með enga merkjanlega löggjafarsögu. Árið 1980 finnur hann sjálfan sig að verða áhugasamur um neyð Afganistan, sem er í miðri grimmu stríði við Sovétríkin. Í skjóli gamla eldsins síns, erkiíhaldssamra Texas félagskonunnar Joanne Herring (Julia Roberts), ferðast hann til Afganistan til að meta ástandið og er agndofa yfir því sem hann sér. Hann snýr aftur til Bandaríkjanna staðráðinn í að hjálpa Afganum, aðeins til að finna samstarfsmenn sína ákaflega áhugalausa um ástandið - og sjálfur í rannsókn vegna ásakana um fíkniefnaneyslu. Wilson, óbilandi, ræður síldina og hinn dónalega, útskúfaði CIA umboðsmann Gust Avrakotos (Phillip Seymour Hoffman) til að hefja flókinn vopnasamning sem tengist Ísrael, Egyptalandi, Pakistan, Sádi-Arabíu og að mestu óvitandi Bandaríkjaþingi. Að lokum sigra Afganir Sovétmenn, en á meðan Ameríka fagnar sigri, finna Wilson og Avrakotos viðvaranir sínar um óstöðugleika Afganistan eftir stríðið falla fyrir daufum eyrum. Stríð Charlie Wilson er klókur heilakonfekt, virkilega snyrtileg mynd fyrir þá sem eru vitsmunalegri. áhorfandi og skemmtileg skemmtun fyrir hinn almenna kvikmyndagesta. Myndin safnar saman ótrúlegum fjölda hæfileika, bæði fyrir framan og aftan myndavélina, og stendur við loforð sitt um að vera ein helvítis góð stund. Myndin hefur aðeins einn galla, sem við munum koma að síðar. Sem athugun á því með ólíkindum hvernig stærsta leynilegu stríð 20. aldarinnar var háð - og ef til vill hvernig CIA og aðrar leyniþjónustustofnanir gera hlutina - er það heillandi. Myndin er áhugaverð á ýmsum sviðum. Sagan sem sýnd er í myndinni - með öllum svívirðilegum tvískiptum sínum, leynilegum leynilegum aðgerðum og, kannski mest af öllu, velgengni hennar - yrði svo svívirðileg sem skáldskaparverk að auðveldlega væri hægt að vísa henni á bug sem ádeilu. En hlutirnir gengu í raun og veru svona, að minnsta kosti innan skynsamlegra marka. Myndin sýnir þrjár söguhetjur okkar á áhugaverðan hátt sem undirstrikar dyggðir þeirra án þess að hylja galla þeirra. Wilson sem manneskja sem er ekki afsökunar á löstum sínum (jafnvel að faðma þá) - en samt fús til að faðma réttlátan málstað. Síldin er eitthvað elítísk og endurfædd viðhorf hennar um réttlæti er á skjön - en samt er hún afar skuldbundin málstað afgönsku þjóðarinnar. Avrakotos er utanaðkomandi CIA með viðhorfsvandamál, litið niður á vegna „götu“ bakgrunns síns - samt er ást hans á landi og hatur á kommúnisma óbilandi. Sú staðreynd að þetta skrýtna tríó gæti leikið stórt hlutverk í falli Sovétríkjanna er ekki aðeins sönnun þess að hver sem er getur skipt máli, heldur einnig að sannleikurinn er undarlegri en skáldskapur. Það er líka mjög áhugavert að þetta allt er leikið sem gamanmynd - kemur ekki á óvart, í ljósi þess að rithöfundurinn okkar er Aaron Sorkin, en það er áhugaverð leið til að nálgast þessa sögu. Myndin hefur hins vegar einn galla, sem er svolítið kemur á óvart. Myndin virðist fagna afreki Wilson og Co. Þetta er allt í lagi - ekkert athugavert við að sigra Sovétríkin, er það? - þangað til maður hugsar til þess að upp úr öskustónni eftir ósigur Sovétríkjanna í Afganistan komu talibanar og að lokum al-Qaeda. Burtséð frá ábyrgðarstigi Bandaríkjanna gerðist það og lýsing myndarinnar á velgengni Wilsons er nánast óvægin. Til að vera sanngjarn, þá tekur myndin á þessu máli undir lokin, með frekar málefnalegri ræðu Wilson um vanhæfni Bandaríkjanna til að þrífa upp eftir sig, en það er gert á svo háþróaðan hátt að meðaláhorfandi mun líklega ekki taka mikið af henni . Heildarhugsunin verður sú að þessir þrír merkilegu menn hafi hjálpað Afganum að sigra Sovétmenn. Þetta er ekki banvænn galli, takið eftir, en þetta er einn vandræðalegur þáttur annars snilldar kvikmyndar. Hæfileiki myndarinnar er ótrúlegur. Hinn goðsagnakenndi Mike Nichols skilar flottri, glæsilegri framleiðslu; Efnið hæfir fullkomlega vanmetnum, hnyttnum leikstjórnarstíl hans. Sorkin skilar enn einu snilldarhandriti; myndin hefur heilmikið af tilvitnunarlínum og klassískum Sorkin-skiptum (það besta er "Scotch bottle" umræðan milli Wilson og Avrakotos), og heldur einhverju pólitísku og sögulegu sjónarhorni á bak við sig. Leikarar myndarinnar eru dásamlegir: Tom Hanks skilar fínum leik sem hinn elskulegi fantur með málstað, Julia Roberts er til skiptis heillandi og fráhrindandi sem hin andstyggilega en staðráðna Joanne, og Phillip Seymour Hoffman stelur hverri senu (samkvæmt venjulega) sem hinn grimmilegi Gus. . Hin alltaf yndislega Amy Adams tekur enn eitt skrefið á stjörnuhimininn sem langþjáður aðstoðarmaður Wilsons, og Ned Beatty, Om Puri, Emily Blunt, Christopher Denham og Ken Stott fylla út aukahlutverkið. Stríð Charlie Wilson er gáfuð og skemmtileg. kvikmynd, dásamleg dálítið meira en létt skemmtun. Sú staðreynd að það ákveður að vera ekki meira en það ætti ekki að vera á móti því; það er ljómandi í því sem það gerir.8/10