Eins og margir elskaði ég upprunalega; "American Graffiti" var ein af stórmyndum sjöunda áratugarins. Framhaldið, "More American Graffiti" er hræðilegt, niðurdrepandi klúður kvikmyndar. Þetta var ekki fyndið, stóreygðu og viðkunnanlegu karakterarnir voru orðnir tortryggnir og lúnir og sögurnar voru tilgerðarlegar (eins og að persónan "Laurie" eignaðist annan bróður vegna þess að Richard Dreyfuss gerði ekki framhaldið og "Terry the Toad" og „Faraó Jói“ að ná að þjóna saman á einhvern hátt í Víetnam). Þeir hafa meira að segja lögreglumann að nafni "Falfa" (persóna Harrison Ford í frumritinu) sem gerir "cameo". Hann lítur ekki einu sinni út eins og Harrison Ford, sem var allt of stór stjarna árið 1979 til að nenna einu sinni með þetta sorp. Virka orðið hér er "fyndið". Þessi mynd er ekki einu sinni skemmtileg. Debbie (Candy Clark) er nektardansmær í bland við fullt af dópmælandi hippum og reynir að bjarga kærastanum sínum úr fangelsi; Steve og Laurie (Ron Howard og Cindy Williams), ástarfuglarnir í frumritinu, eiga tvö börn og eru orðin pirrandi, rífast par; Yndislega litla drengurinn Carol (MacKenzie Phillips) er orðin "Rainbow", enn eitt hippabarnið. John Milner (Paul LeMat) er tapsár kappakstursbílstjóri sem spáð var fyrir um örlög hans í lok frumritsins. Jafnvel Wolfman Jack, en rödd hans var svo órjúfanlegur hluti af frumgerðinni og gaf henni svo mikið flæði, heyrist aðeins af og til. Kannski voru það ólíkir höfundar, annar leikstjóri og algjör skortur á samstæðu söguþræði sem gerir þessa mynd svo dapurleg bilun. Episodic sjarmi og ekta nostalgía frumlagsins er hvergi að finna í framhaldinu. Þetta var mynd sem þurfti ekki að gera og best bara til að muna hvað "American Graffiti" var frábær mynd og forðast myndina með "More" í titlinum.