Í stuttu máli, of langur og fylltur með fleiri undirritum en svissneskur ostur hefur göt! Leikstjórinn og meðhöfundurinn segist hafa viljað blanda saman tegundum - í þessu tilviki drama og gamanleik. Jæja, að minnsta kosti hér, þetta tvennt blandast eins og edik og olía. Til að byrja með er gamanleikurinn ekki mjög fyndinn og ungur. Auk þess er myndin ekki raunhæf. Frelsi er tekið varðandi réttarkerfið við að fremja franska ríkisborgara gegn vilja þeirra og auðsýnilega auðvelt að komast undan með eiturlyf á frönskum sjúkrahúsum. Ég horfði á þessa mynd í stóra sjónvarpinu mínu heima og fann mig hrópa á myndina til að halda áfram. Að lokum undir lokin sendi ég seinustu löngu ræðuna sem ein aðalpersónan flytur áfram til sonar fyrrverandi elskhuga síns. Á þeim tíma var ég orðinn dauðþreyttur af ógeðslega rugluðu söguþræðinum sem fjallar um látinn elskhuga, maklegi hjónaband og nöturlegan fyrrverandi elskhuga. Stundum beinist söguþráðurinn að fjölskyldum aðalpersónanna tveggja og snýr svo aftur til annarrar þeirra - annað hvort Ismael eða fyrst og fremst Nora. Til óhagræðis fyrir áhorfendur breytast sjónarmið stöðugt frá Nora og Ismael, fyrrverandi elskhuga hennar sem er innilokuð gegn vilja sínum á geðsjúkrahúsi. Það eru líklega tvær hugsanlega áhugaverðar myndir hér sem hvorug er vel þróuð. Eftirmálið nær í raun ekki mörgum undirsöguþræðinum og virðist vilja að áhorfandinn trúi því að Nora muni einhvern veginn finna hamingju, þó miðað við aðstæður hennar í raunveruleikanum séu líkurnar jafngildar möguleikanum á snjóbolta í helvíti. Leikararnir gera sitt besta og eru aðlaðandi, en þetta er ekki nóg til að vinna bug á öllum hróplegu göllunum sem felast í lélegum skrifum, klippingum og skorti á einbeitingu.