Tierney er ósvikinn harðjaxl, en þessi bíómynd sem sleppur við venjulega hæfa RKO dregur úr áhrifum hans í hvert sinn. Handritið er álíka trúlegt og OJ Simpson á Ten Cmmandments kvöldverði. Teldu bara þau skipti sem ótrúlegir bílfélagar Tierney gleypa hverja ömurlegu afsökunina á eftir annarri fyrir undanskots- og ofbeldisverk hans. Gamla klisjan um að það sé „aðeins að gerast í bíó“ á hér í spaða. Svo er það gaurinn sem leikur vaktmanninn, sem virðist hafa ráfað inn úr drykkjusamri WC Fields gamanmynd og eyðilagt ógnvekjandi stemmninguna á meðan. Stöðug eins herbergis settin hjálpa heldur ekki og ekki heldur augljós tilfinningaleysi leikstjórans Feists fyrir efninu. Bættu síðan við síðasta bílaeltingaleik sem vantar bæði hugmyndaflug og endurgreiðslu, og útkoman er frekar flöt. Reyndar tekur myndin aðeins við í senum stöðvarhússins þar sem harðbitnar löggur uppgötva falinn kraft saklausra bensínafgreiðslumanna. Verst að ferill Tieney hafi aldrei átt sér stað. Mér skilst að það hafi aðallega verið vegna þess að vera jafn stór harðjaxl utan skjásins og á skjánum og lenda í hverri slyðrulausri skriðu á fætur annarri. Ískalt framkoma hans og skýr tilfinning minnir mig stundum á Lee Marvin þegar hann er bestur af hörku. Allavega gæti þetta verkefni virkað sem útvarpsleikrit, en sem kvikmynd með efnilegan noir titil eru það vonbrigði.