Mér skilst að fólk hafi mismunandi væntingar til lággjaldamynda. Ég veit líka að John Sayles hefur eins konar ljóma yfir sér, þessi jarðneska, vitsmunalega and-hollywood stemning, a la Tim Robbins, Coen bræður og Atom Egoyan, sem gerir hann að ást meðal gagnrýnenda frá upphafi. þetta er ekki góð mynd. Fyrirgefðu, það er það bara ekki. Það hlykkjast. Það hefur of marga karaktera. Tónninn er ójafn, sjónarhornið er ruglað, leiklistin er um allt borð, frá náttúruhyggju til yfir höfuð. Það situr lengi í augnabliki með minniháttar persónum sem okkur er alveg sama um og sker í burtu frá spennuþrungnum atriðum einmitt þegar hlutirnir eru að verða góðir. Það missir marks. Versti gallinn í myndinni er að það tvennt sem er næst söguhetju, Edie Falco. Marly og Angela Bassett, Desiree, eru beinjakkar í persónum sem hafa enga drifkraft. Marly er áhugalaus fyllibytta, gegnsýrð af tregðu lífsins sjálfs. Desiree er kona föst í sínum eigin bælda sársauka. Þegar hægt er að draga saman heimsmyndir tveggja aðalpersónanna þinna með setningunum „mér er alveg sama“ og „mig langar að fara héðan,“ af hverju ættu áhorfendur að gefa rottupató? samtal. Hann er mjög fær í að búa til atriði. Vandamálið er að þessar senur fara ekki neitt. Það er enginn hryggur í myndinni. Enginn akstur. Kvikmyndin skapar ekki róttækan áhuga á neinni af persónunum. Að mínu mati er hann líka of predikunarfullur um að stór léleg fyrirtæki Ameríka gobbi upp litla gaurinn. Ef þú vilt sjá „litla“ gæðamynd, sjáðu „Straight Story“ eftir David Lynch. Gefðu þessu fram.