Indverskir leikstjórar eiga það erfitt, þeir þurfa að keppa við kvikmyndir eins og „Laggan“ þar sem 11 hennepecked, castrated karlmenn verja þorpið sitt og helmingur þeirra eru vottaðir fávitar. „Devdas“, óheppileg, fedar-glædd erlend drykkja til gleymskunnar, með persónum sem keyra um endalausa göngum án þess að gera sér grein fyrir tilfinningum hvers og eins - því miður búa þær í skrautlegu veseni rauðra veggteppa og skrauts. En til að gera góða kvikmynd þarftu að ganga í takt til að friðþægja frambjóðendurna sem eru hinir óviðjafnanlegu gaparar sem eru dáleiddir af Split pilsum og Dishum-Dishum slagsmálum sem helst taka þátt í nitwit "Bollywood" aðalleikara sem er lítillega myndarlegur. Þannig að þú getur tengst leikstjóra sem vill segja sögu af Leonine þorpshöfðingja sem með eigin orðum "verja þorpið sitt" þetta er talin ofbeldisfull kvikmynd eða of karlmannleg fyrir karlkyns áhorfendur. Það eru mjög fáir leikarar sem geta miðlað reiði og aumingjaskap eins og Nana Patekar (Narasimhan). Nana Patekar hleypir þér inn í húsagarðinn sinn og horfir á hann beretta og hæðast að stjórnmálamanninum þegar dyggir aðdáendur hans springa úr hlátri við hvert ádeiluorð sem kastað er yfir hann, á meðan er dóttir hans að baða barnabarnið sitt. Þetta er eins ekta atriði sem hægt er að fá í sveitinni. Indlandi. Nana Patekar er ómissandi leikarinn sem tilheyrir gamla leiklistarskólanum sem er að hverfa í hindí kvikmyndum. Ofbeldið sem lýst er er flókinn þáttur í frásagnarlistinni með söng og dansi fyrir gawkers án þeirra sem kvikmyndir seljast ekki, sorglegt en satt ástand mála. Hraðar breytist þetta betur fyrir "Bollywood". Sagt og gert er þetta ein góð kvikmynd.