Á yfirborðinu ætti „Show Me The Money“ að minnsta kosti að hafa lokið heilu tímabili. Þú hafðir hinn alltaf skemmtilega William Shatner sem gestgjafa þinn, umkringdur tugi bakara af fallegum fótleggjum módelum sem sameiginlega kallast „The Million Dollar Dancers“. Þú hafðir fróða keppendur sem höfðu áhugaverðar sögur að segja af lífi sínu og þekktu væntanlega mikið af poppmenningum. Og þú áttir stóran pening! Svo, hvað fór úrskeiðis? Formið á þessum leik var bilunin. Góð leikjasýning þarf að minnsta kosti tvennt af þrennu: mjög einföldum reglum, spennandi takti og hæfileika fyrir áhorfandann til að spila með heima. Þeir bestu og langlífustu eru með alla þrjá. Því miður hafði SMTM enga. Reglurnar fyrir þennan leik voru með þeim flóknustu leikjasýningar á besta tíma í sögunni. Leyfðu mér að reyna að útskýra hvernig leikurinn virkaði, eins stuttlega og mögulegt er. Keppandi byrjaði á einu orði eða stuttri setningu og síðan valstafirnir A, B, C (fínn stinga fyrir netið?). Hver stafur var tengdur við sérstaka spurningu, allt byrjað á því orði eða setningu. Þegar keppandi valdi einn af bókstöfunum gátu þeir annað hvort svarað þeirri spurningu eða staðist og valið annan staf. Ef þeir stóðust fengu þeir að skoða næstu spurningu og höfðu sama valmöguleika. Hins vegar, ef þeir stóðust seinni spurninguna, þurftu þeir að svara þriðja valmöguleikanum. Eftir að þeir svöruðu og áður en þeir komust að því hvort svarið var rétt, þurftu þeir síðan að velja einn af 13 dönsurum á sviðinu, hver með mismunandi upphæð af peningum í bókrollu við hlið þeirra. Þeir birtu dollaraupphæðina sína (á bilinu $20.000 til $250.000) og eftir því hvort keppandinn svaraði rétt... eða svaraði rangt... myndi sú upphæð bætast við eða draga úr pottinum þeirra. Ertu enn með mér hingað til? Að auki var einn dansari sem hélt á einhverju sem kallast „The Killer Card“. Ef þú valdir dansarann ​​með Killer Card og þú hafðir fengið spurninguna þína rétt, varstu öruggur og leikurinn hélt áfram. Ef þú hafðir hins vegar rangt fyrir þér, áttirðu eina lokaspurningu til að svara. Ef þú fórst rangt með lokaspurninguna varstu úr leik. Ef þú náðir þessu rétt, þá hélt leikurinn áfram. Það var ekkert að hætta, ekkert að ganga í burtu með peningana sem þú fékkst inn fyrr en þú annað hvort svaraðir sex spurningum rétt eða fékkst sex spurningar rangar eða þú varst svo langt í holunni að þú gast ekki fengið nóg peninga til að komast aftur út. Náði því? Allt í lagi! Stærsta vandamálið, eins og ég sá það, var algjört spennuleysi, vegna hönnunar leiksins. Keppandi gat sent spurningum sem þeir vissu að þeir vissu ekki og svarað mörgum spurningum sem þeir vissu, þannig að þrýstingurinn minnkaði enn frekar. Þá gátu þeir samt fundið lága upphæð í dollara, jafnvel eftir að hafa vísvitandi misst af spurningu, sem þýddi að það var samt ekkert „drama“. Og sú staðreynd að þeir gátu svarað fimm spurningum rangt og átt enn möguleika á að vinna voru stór mistök. Og hraðinn í spurningunum var drepleiðinlegur: oft voru spurningarnar svo augljósar að það var fáránlegt að reyna að skapa spennu, eins og það væri einhver vafi á sumum algengustu svörunum. hvaða lið sem var á sýningunni og þessar mjög flóknu reglur komu í veg fyrir að þetta forrit virkaði, þrátt fyrir hæfileika Shatner.