„Twin peaks“ og „blue flauel“ hafa alltaf verið tvö af mínum uppáhaldsverkum í kvikmyndagerð og þó að fyrri myndir eftir Lynch hafi valdið mér smá vonbrigðum þá hafa þær alltaf verið þess virði að horfa á þær nokkrum sinnum. til að vera tilgerðarlegur, lynch getur verið eins og gott vín - hann verður að vera savored og mulled yfir. en á endanum verður þú að gera upp hug þinn um það sem þú hefur séð, því Lynch gefur þér aldrei fullnægjandi svör. Margir munu ganga út úr "mulholland drive" og vilja mögulega rífa sig yfir hugarfarslegu sjónrænu púsluspilið sem er nýkomið fram fyrir þá. en það er snúin rökfræði í þessari mynd, þú verður bara að leita að vísbendingunum. betty (naomi wött) kemur til hollywood, dúkkuð og í leit að stjörnuhimininum. hún finnur þá minnisleysi á baðherberginu sínu sem hefur sloppið frá morðtilraun á Mulholland Drive. saman reyna þau að afhjúpa leyndarmálin að baki lífi minnisleysingja. þetta leiðir allt til klúbbs sem heitir silencio, þar sem blár kassi mun sýna allt. og það er þegar myndin kastar öllu út um gluggann. fólk sem við héldum að við þekktum er allt annað fólk... er það draumur? endurminning um fyrri flóttamenn lífsins? annað hvort muntu elska þessa mynd eða hata hana. David Lynch fær alltaf svona öfgafull viðbrögð frá áhorfendum sínum. en þar sem alheimurinn sjálfur snýst alltaf um öfgar er vel við hæfi að kvikmyndir hans veki slík viðbrögð. Það er best að líta á þessa mynd með þematískum hætti, frekar en sem beinskeytta frásögn. og metið þá staðreynd að Lynch er kvikmyndagerðarmaður sem mun samt leyfa þér að draga þínar eigin ályktanir. hann hefur átt marga eftirherma upp á síðkastið, sérstaklega á "vanillu himni", þar sem hugvekjandi kvikmynd ákveður að gefa þér öll svörin á síðustu fimm mínútunum, og þú munt líklega gleyma þeirri mynd um leið og þú ferð út kvikmyndahússins. mulholland drive mun ásækja þig.