Robin Williams stóð sig vel í The Night Listener eins og aðrir leikarar. Hins vegar virðist myndin fljótfær og skilja eftir sig of marga lausa enda til að geta talist „verður að sjá“. Ég held að vandamálið eigi sér stað vegna þess að það er ekki nógu sterkt samband komið á milli þess sem hringir og Gabriel Noon (ég varð að stafa það á þennan hátt, vegna þess að IMDb vill sjálfkrafa leiðrétta rétta stafsetningu í „Enginn“). Myndin stendur yfir rúmlega 01:30 og á fyrstu 15 mínútunum, eða svo það virðist, byrjar Noon leit hans að Pete Logande, stráknum sem hringir. Þetta gerist eftir að hann hefur talað við dularfulla hringjandann þrisvar eða fjórum sinnum. Samtölin eru ekki of ítarleg, aðallega samanstanda af því hvernig hefurðu það... ég er á spítalanum...af hverju fluttir kærastinn þinn út... osfrv. Í bókinni verður krakkinn næstum því að vera siðblindur og löstur. öfugt og lesandinn skilur hvers vegna hann fer að leita að þessum dreng, þegar hann kemst að því að krakkinn hverfur og heldur að hann gæti verið gabb. Í myndinni verður Noon heltekinn af því að finna Logande, en áhorfendur þurfa að velta fyrir sér hvers vegna? Þar sem það er í raun ekki nógu sterk tengsl milli Noon og þess sem hringir, af hverju að nenna því? Hverjum er ekki sama þótt kallinn sé ekki til? Ég veit að það er munur á bók og kvikmynd, en þessi símtöl og það samband var mikilvægt að koma á skjánum, því það leggur grunninn að restinni af myndinni. Þar sem hún gerir það ekki, fellur myndin í sundur. Þetta kemur á óvart vegna annars verks Maupin, Tales of the City. Þegar hún var gerð að mini-seríu virkaði hún prýðilega.