Ég er að skrifa þessa gagnrýni einfaldlega vegna þess að ég er mikill aðdáandi bókarinnar, Prozac Nation, og var skelfingu lostinn yfir myndinni. Ég held að ef þú hefðir ekki lesið bókina hefðirðu týnt að horfa á myndina, þar sem hún veitti engin raunveruleg baksaga um þunglyndi Wurtzels. Það var ekki minnst á æsku hennar í raun og veru (samband hennar við föður sinn, reynslu hennar í sumarbúðum, fyrstu meðferðaraðilarnir hennar (reyndar gefur myndin til kynna að hún hafi aldrei verið í meðferð fyrr en Dr. Sterling)...). Sem sagt, ef þú hefðir lesið bókina hefðirðu ruglast á því hversu mikið klippingin hefði átt sér stað. Mér fannst bókin vera lifandi lýsing á þunglyndi, undirstrikar lágpunkta Wurtzel og reynsluna sem hún hafði á leiðinni. . Myndin hófst hins vegar í Harvard og bókstaflega henti áhorfendum beint inn án þess að útskýra raunverulega hvað var að gerast. Atburðir sem í bókinni voru mikilvægir (eins og fósturlát Wurtzel, sumarvinnu hennar í Dallas, sjálfsvígstilraun hennar á meðan á Prozac) var sleppt úr myndinni. Einnig er þetta pedantískt, en Wurtzel missti ekki meydóminn til Nóa. Sjálfsvígstilraunin sem sýnd var á skrifstofu Sterling var allt önnur bókinni. Til að byrja með tók hún í raun of stóran skammt af Mellaril, öfugt við para-sjálfsvígsbendinguna sem sýnd er í myndinni. Allt í allt myndi ég segja að ef þú hefur lesið bókina og haft gaman af henni/þekkst hana, þá skaltu ekki horfa á hana kvikmyndin. Lestu 'Meira, núna, aftur' (eftir sama höfund) í staðinn. Eða horfðu á Girl, Interrupted. Eina endurleysandi þátturinn var frammistaða Anne Heche, sem ég tel að hafi lýst Dr. Sterling mjög vel. Christina Ricci var líka góð, þó frammistaða hennar virtist svolítið ... stælt. Jessica Lange gerði fyrir ánægjulegt áhorf, en leit á móti því hvernig móður Wurtzel er lýst í bókinni. Ályktun? Nenni ekki.