The Women eftir George Cukor er enn ein af glitrandi gimsteinum ársins 1939, gullnasta gullaldarár Hollywood. Myndin brakaði og kviknaði og fjarvera karlmanna var lúmskur snerting, varla tekið eftir því vegna allrar fínu skemmtunar. Við sjáum Fifth Avenue í New York City, fyrir framan Saks. Mikill mannfjöldi iðaði meðfram breiðgötunni...en eitthvað er að. Myndin sýnir aðeins vel klæddar (aðlaðandi og ungar) konur. Hrollvekjandi en I Am Legend heldur sjónræn hugmynd áfram, inni í verslun og síðar á stórri tískusýningu. Í hvaða tískusýningu í NYC eru ekki að minnsta kosti 5 hommar? Reglan um „enga karlmenn“ er þröngvað niður í hálsinn á okkur og skapar framandi heim, úr jafnvægi og truflar hana. Komdu inn í Meg Ryan, sem fyrst sést grafa í garðinum sínum klædd í fáránlega stellingu með aftur krullur sínar og flöktandi handleggi. Ég hafði strax samúð með eiginmanni hennar og gat skilið hvers vegna hann leitaði annað. Síðar í myndinni breytist hún í eldri Jennifer Aniston útlit og heldur handleggjunum við hlið sér. Þetta virðist viljandi eins og til að segja "Sjáðu! Ég get samt verið viðeigandi!" Persóna Ryan er hlaðin söfnuði vina sem ekki eru á sama máli (settu inn Sex and the City samanburð hér) sem, ef það væri raunverulegt líf, myndu fyrirlíta hver annan. Annette Bening leikur krafttíkina, sem á meðan á myndinni stendur áttar sig á því að lífsdraumur hennar gerir hana ekki hamingjusama. Jada Pinkett Smith er kraftlesbían, öll hugulsöm og notar ekki neinn af þeim karlmönnum sem eru ekki þarna. Debra Messing er einhvers konar barnaverksmiðja sem borðar mikið. Eva Mendes er vægast sagt skrýtið val fyrir vondu stelpuna. Hún lítur út fyrir að vera fölsuð, hegðar sér fals og allur húmor sem hún reynir að sýna fellur flatur. Ummæli einhvers hér um að hún liti út fyrir að vera trans-kynhneigð var áberandi. Aðrar ýmsar stjörnur mæta til að endurraða húsgögnum á þessari Titanic. Það eina sem hefði bjargað þessu hefði verið frábær leikarahlutverk Jennifer Aniston og Angelinu Jolie. Þeir hefðu getað nefnt verðið sitt, stungið tungunni þétt inn í kinnarnar og dregið eitthvað mjög snjallt og arðbært. En nei, Hollywood telur sig allt of hátt fyrir svona arðrán. Í staðinn er okkur gefið þetta sem lumar óþægilega áfram án þess að glitra. Heilir hlutar af glugganum frá frumritinu eru lyftir upp og settir niður í atriði með hræðilegum árangri. Á einum tímapunkti hrópar Ryan eitthvað á þessa leið: "Þetta er ekki 1930's mynd!" Nei Meg, það er það ekki.