Nei, bara að grínast. Þetta var hræðilegt. Ég var að horfa á Sci-fi stöðina mína í gærkvöldi, sem spilar kvikmyndir á hverju kvöldi, í mánaðarlegu þema. Í þessum mánuði er það „Space Turkeys, Or: How I Learned To Stop Worrying And Love The Bombs“. Kvikmyndir svo slæmar að þær hefðu aldrei átt að vera búnar til. Þetta var gott úrval. Allt við þessa mynd er alveg hræðilegt með tveimur undantekningum, gore förðunin (sem sýndi möguleika) og klippingin (sem fór aðeins út úr restinni af myndinni, hvað varðar að vera hræðileg). Leikurinn er hræðilegur út um allt, samræðan er hræðileg, handritið, leikstjórnin. Þetta er ekki góð kvikmynd. Hún samanstendur af tvenns konar tæknibrellum, gormi og myndefni af geimnum. Ég ætla að einbeita mér að gosinu. Þegar ég horfði á þessa mynd hugsaði ég með mér: "Hver VAR hvatinn á bak við gerð þessarar myndar?" Fólki finnst gaman að búa til dót, vissulega, en ég var hikandi við að halda að eitthvað gott hefði getað komið út úr því fyrir alla sem taka þátt. Ég komst að þeirri niðurstöðu að þessi mynd væri gerð til að auka kynningarspólu förðunaráhrifa gaursins. Hann (Rick Baker) fór reyndar á ansi flottan feril, hann hefur unnið við STAR WARS (1977), KING KONG (1976), MEN IN BLACK (1996), og jafnvel THE INCREDIBLE SHRINKING WOMAN (1981), auk fjölda aðrar athyglisverðar myndir. Að öðru leyti get ég ekki sagt að ég hafi í raun og veru SÉÐ alvöru, lifandi bráðnandi mann - ótrúlegan, eða á annan hátt - en ég verð að segja að þetta virtist vera sanngjörn framsetning á einum. Nú, þegar ég hugsa um léleg klipping, ég hugsa yfirleitt um atriði þar sem einhver er að tala í símann og svo í miðju atriði hoppar síminn niður á öxlina á honum eða eitthvað í þá áttina. Þessi mynd er virkilega til þess fallin að undirstrika þá staðreynd að slæm klipping getur tekið á sig margar myndir. Nánar tiltekið of langar og algerlega gagnslausar senur. Næstum hvert atriði dróst lengur en það hefði átt að gera, allt frá smá dauðu lofti til þess brjálaða langa öskrandi atriðis með Cleaver Girl. Og þetta afskorna haus í ánni, hausnum kastast í á (í hægfara hreyfingu), myndin heldur áfram í nokkrar mínútur, og svo skerum við aftur að fljótandi hausnum og horfum á hann falla niður foss. Þó að ég sé viss um að þeir hafi allir verið mjög stoltir af afhöggnu hausnum, HVAÐ Í ANDSKOTANUM??Að lokum nefni ég hlaupandi feita dömuna/slowmotion atriðið rétt í upphafi. Hrikalega hægmyndin segir mér að þeir hafi ekki tekið atriðið í hægagangi upphaflega en ákváðu síðar að þetta „virkaði ekki svona“ og hægðu síðan á henni. Ó vá. Hvað sem því líður, ef þú ættir einhvern tíma að sjá aðra mynd þar sem hysterísk feit kona hleypur niður ganginn og svo beint í gegnum lokaða glerhurð - allt í hæga hreyfingu, takið eftir - mundu HINN ÓTRÚLEGA Bræðslumann, því *þetta* er þar sem þetta byrjaði allt saman. Svona kvikmyndir er best að skoða heima með fullt af vinum. Þessi er svolítið hægur oftast en það er bara þeim mun meiri tími til að koma með þína eigin einlínu. Það er ekki það versta af því versta en það er frekar æðislegt.