MIKIL SPOILER!! ÞETTA ER FYRIR FÓLK SEM HEFUR SÉÐ MYNDINA!!Ráðmælendur hafa komið inn á aðalþemað "heiður" í myndinni, og of mikinn samanburð við "Braveheart." Ég ætla að benda á nokkur atriði um þessa mynd sem ég hef ekki séð önnur ummæli snerta: Þessi mynd hefur ákaflega öðruvísi útlit á fóstureyðingum. Fyrsta persónan sem verður ólétt er kærasta illmennisins (Roth) og þegar hann stingur kuldalega til fóstureyðingar segir hún að það sé of seint til þess. Skömmin yfir aðstæðum hennar ("ég á að hafa bastard's bastard.") leiðir hana til að fremja sjálfsmorð í miklu seinna atriði. Önnur persónan sem finnur sjálfa sig ólétt er Mary, eiginkona Rob, eftir nauðgun af persónu Roths (og að minnsta kosti eina kynlífssenu með eiginmanni sínum, Rob). Seint í myndinni, þegar Rob er að fara í síðasta árekstra við Roth, spyr Mary hvað hún eigi að gera við óléttu af vafasömum uppruna, með tóni sem gefur til kynna fóstureyðingu. Rob svarar í göfugum tón, „það er ekki barninu að kenna,“ og segir síðan hvað honum finnst að nafnið eigi að heita, stelpa eða strákur. Mér finnst þessi "pro-life" afstaða af hálfu kappans vera mjög ó-Hollywood. Rob gengur frá myrkri hússins til bjarta utan til að koma með þessa athugasemd -- ekki tilviljunarkenndar táknmyndir. Annað tengt þema er persóna Roths er bastarður, einhver sem greinilega veit ekki hver faðir hans var og hefur fá góð orð um sinn móður, þó hann beri mynd af henni í hulstri sem hengt var um hálsinn á honum. Er það tilviljun að Roth (snautt fjölskyldustöðugleika) er gangandi skilgreining á geðsjúklingi, á meðan Rob er sterki eiginmaðurinn/föðurpersónan, og auðvitað hetjan. Í síðasta sverðslagnum milli Rob og illmennisins (Roth), sneiðar sá fyrrnefndi hinn síðarnefnda djúpt yfir bringuna - vinstra megin á bringunni, yfir hjartað. Vinnuveitandi hans og gervifaðir (persónan John Hurt) heldur mynd móðurinnar í hendi sér og horfir á hana áður en hann hrifsar hana úr hálsi hins látna Roth. Einnig það sem mér finnst áhugavert var leikstjórn nauðgunarsenunnar, sem var ekki alveg myndrænt en ekki heldur utan myndavélarinnar og gefið í skyn. Mér fannst það koma á óvart þar sem það er dálítið málefnalegt lýsing, þar sem Mary sýndi á sannfærandi hátt einkenni einhvers sem gekk í gegnum þrautina og í kjölfarið áfallastreitu (eins og við köllum það núna). Aðalatriðið mitt var að nauðgunin var hvorki tilkomumikil né bara gefið í skyn, sem mér finnst áhugaverður millivegur fyrir Hollywood að fara. Í lokabardagaatriðinu verð ég að leiðrétta fyrri athugasemd: Vopnið ​​sem Roth valdi var nauðgari (eða kannski stutt sverð), vopnið ​​sem Rob valdi var Claymore. Einhver var virkilega að gera heimavinnuna sína á öllu þessu atriði. Roth hefði yfirhöndina í slíkum aðstæðum en Claymore er auðvitað skoskt vopn. Það sem er enn meira sláandi fyrir mig (sem skylmingavörð og einhvern sem hefur lesið aðeins um efnið) er að þessi síðasta sverðbardagi er einn sá sannfærandi allra kvikmyndar sem gerð hefur verið: Leikararnir virðast í raun og veru reyna að drepa hver annan - - ekki þær venjulegu rispur á blað andstæðinganna sem við sjáum í flestum kvikmyndabardögum (þar á meðal upphafsbardaga kvikmyndanna). Jafnvel meira sögunni, Roth sést nokkrum sinnum nota rjúpuna sem þrýstivopn, sem er tilgangurinn með hönnuninni! (Rapierar voru beittir, en fyrst og fremst þrýstivopn þar sem brúnirnar eru aðallega notaðar til að afstýra skoti andstæðinganna.) Rob notar Claymore í stórum skástrikum, þar sem það er hönnunarásetning. Bardaginn fer niður eins og ég myndi búast við - Roth vinnur í raun. Þó Rob vinni daginn með því að grípa vopn Roths (meiri táknmynd) og slá hann til bana með kröftugum skurði. Gott fólk, það er sjaldgæft að sjá þessa sögulegu nákvæmni í sverðbardaga kvikmynda. Ég tek líka fram að af hvaða ástæðu sem er. , Ég man 1995 (útgáfuárið) greinilega sem tíma vantrausts á Bandaríkjastjórn. Hollywood var augljóslega stillt inn á það, með útgáfu bæði "Rob Roy" og "Braveheart," og ég held að andstæðingur ríkisstjórnarinnar sé ástæðan fyrir því að báðar myndirnar fá svo mikinn samanburð. Ég held að annað sjónarhornið sem þessi mynd gefur sé hressandi fyrir áhugasama kvikmyndaaðdáendur, þreyttir á sömu gömlu, ekki svo duldu skilaboðunum frá Hollywood.