Það tekur heila eilífð fyrir þessa venjulega of einföldu og fávita mynd sem byggir á Stephen King að komast loksins úr byrjunarreit. Um það bil hálftími fer í óþarfa kynningar á ýmsum leiðinlegum persónum og óviðkomandi litlu persónulegu vandamálum þeirra sem gætu æst upp leiðinda húsmæður og áhugalausa ellilífeyrisþega í sápukenndum leikritum, en þetta á að vera hrollvekjan (eða það hélt ég barnalega). Djöfullinn lítur ekki svo ógnvekjandi út, sem Leonard Maltin, hinn alræmda hugmyndalausi/vonlausi og alltaf brosandi kvikmyndagagnrýnandi, væri ósammála: hann telur Cujo vera „einstaklega ógnvekjandi“. (Ég þarf oft að velta því fyrir mér hvort Maltin sé virkilega þykkur - eða hafi bara gaman af því að gera greiða fyrir vini sína í Hollywood...) Það er bæði órökrétt og ósamræmi hvernig Wallace lifir af árás með aðeins fótmeiðsli. Og náttúrulega bilar bíllinn hennar einmitt þegar hún þarf á honum að halda til að bjarga lífi sínu: þetta er ein elsta hryllingsmyndaklisjan; treystu King til að nota það í lágmarki. Forsendan er fáránleg, of banal, jafnvel fyrir hryllingsmynd: ofsafenginn kjáni ræðst á fjölskyldu. Er þetta allt og sumt? Svona hlutur er varla 3 mínútna undirþáttur í meðaluppvakningamyndinni þinni. Ég held að jafnvel Cujo hljóti að hafa skynjað að hann lék í kalkúni. Mutts eru með hræðilega umboðsmenn... En það sem ég eiginlega skil ekki er hvernig fólk getur í raun og veru kastað sér yfir "Cujo" bókina og lesið hana frá kápu til kápu? Þessir SK aðdáendur hljóta að vera ódauðlegir: það er eina skýringin, þ.e.a.s. hvers vegna þeir líta á tímann sem svo tilgangslausa vöru. Líkamsfjöldi: 3.