Hverjir eru þessir "Þeir" - leikararnir? kvikmyndagerðarmennirnir? Gæti svo sannarlega ekki verið áhorfendur - þetta er með mest loftpústuðu framleiðslu sem til er. Þetta er svona kvikmynd sem lítur út fyrir að vera mjög skemmtileg að taka upp OF skemmtileg, enginn er að vinna raunverulega vinnu og það gerir næstum alltaf kvikmynd sem er ekkert skemmtilegt að horfa á. Ritter dregur upp gleraugu til að hamra heimfæra stöðu persónu sinnar sem einskonar dopplingar hins gleraugna Bogdanovich; senurnar með frú Stratten eru ljúfar, en hafa vandræðalegan, útlit-krakka-ég er-deita-balladrottninguna tilfinningu fyrir þeim. Ben Gazzara brosir venjulega kanaríglottið sitt, sem er með kattardýr, í tilgangslausri tilraun til að lyfta hinu fádæma söguþræði, sem krefst þess að hann elti Audrey Hepburn af öllum áhuga fíkniefna á svefnleysisstofu. Í millitíðinni spúa börn verðandi hjónanna (nepotism alert: Bogdanovichs dætur) krúttlega og taka upp nokkuð truflandi ábendingar um „ást“ á meðan þeir fylgjast með foreldrum sínum. (Fröken Hepburn, sem byggir á reisn sinni, tekst að rísa upp fyrir málsmeðferðina - en hún hefur þá stórkostlegu áskorun að leika sjálfa sig, að því er virðist.) Allir líta vel út, en hvað svo? Þetta er kvikmynd og við getum búist við því miklu, ef það er það sem þú ert að leita að þá væri betra að þú tækir þér eintak af Vogue.Oh- og það verður að nefna að Colleen Camp pirrar rækilega, jafnvel fyrir utan sönginn hennar , sem, þó að það sé hæft, er algjörlega ósannfærandi ... landið og vestræn númerin eru grátlega misjöfn við staðla á hljóðrásinni. Þetta er víst EKKI það sem Gershwin (sem samdi lagið sem titill myndarinnar er dregið af) hafði í huga; Söngleikir hans á 20. áratugnum voru kannski smávægilegir, en þeir voru að minnsta kosti lengi á þokkabót. "They All Laughed" reynir að halda áfram að halda góðum fyrirætlunum sínum, en enginn - allra síst Peter Bogdanovich - hefur skynsemi til að setja á bremsurnar. Ekki síst vegna hörmulega dauða Dorothy Stratten hefur þessi mynd sérstakt stað í hjarta herra Bogdanovich- hann keypti það meira að segja aftur af framleiðendum þess, dreifði því síðan á eigin spýtur og varð gjaldþrota þegar það reyndist ekki vinsælt. Uppgangur hans og fall er meðal samúðarlegra og hörmulegra Hollywood-sagna, svo það er engin gleði í að gagnrýna myndina... það _er_ raunveruleg tilfinningaleg fjárfesting í senum fröken Stratten. En "Laughed" er dauft bergmál af "The Last Picture Show", "Paper Moon" eða "What's Up, Doc" - í kjölfar "Daisy Miller" og "At Long Last Love", var það þrumandi staðfesting á áfanganum frá kl. sem P.B. hefur aldrei komið fram. Allt í allt er myndin þó skaðlaus, aðeins sóun á leigu. Mig langar að horfa á fólk skemmta sér vel, ég fer í garðinn á sólríkum degi. Fyrir kvikmyndalega tjáningu gleði og ást mun ég halda mig við Ernest Lubitsch og Jaques Demy...