Mér er brugðið yfir því að fólk sé ekki svona gagnrýnt á verk sem verðskulda gagnrýni. Hin mörgu líkindi, bæði í byggingu og bókstaflegri merkingu, með 'Amadeus' til hliðar við 'Afrita Beethoven' velur vísvitandi auðveldu leiðina með því að setja áhorfendur fram yfir list. Og því að neita heiminum um hygginn, gáfulegt og skapandi verk. Hugsaðu nú um eftirfarandi: Er ekki mögulegt að hin raunverulega saga sköpunar níundu sinfóníunnar sé í raun aðlaðandi og kraftmikil saga sjálf og ekki síður í dramatískri frásögn? Beethoven var algjörlega heyrnarlaus við ritun sinfóníunnar er það ekki áhugaverðara? Hvernig VAR sinfónían stjórnað? Væri ekki frábært að vita það? Svo spyrðu sjálfan þig, hvaða mögulega hvata gæti kvikmyndagerðarmaður haft fyrir því að kynna konu sem afritara? Ef það væri afritari væri hann örugglega karlmaður. Hver var saga hans? (vinsamlegast reyndu að vera svolítið gagnrýninn hér jafnvel þó þér líki uppfinning kventónskálds). Fantasía ætti að vera miklu MEIRA en afbökun á raunveruleikanum til að þjóna tilgangi rithöfunda. Fyrir þá sem lenda í því að bera saman og réttlæta uppfinningu Önnu Holtz við uppfinningu Salieri um að hann hafi myrt Mozart í 'Amadeus', íhuga að hann játar presti á geðveikahæli (Schaffer notar þetta tæki til mikillar áhrifa í myndinni ). „Að afrita Beethoven“ gæti hafa virkað ef Anna væri uppspuni af heitu ímyndunarafli Ludwigs. En okkur er ætlað að trúa því að hún sé „möguleg“... Já og að Strauss hafi notið aðstoðar geimvera. Flestir jákvæðu dóma sem ég hef lesið hér hingað til eru oft tjáningar á löngun um að myndin verði góð; nánast vísvitandi minnisleysi. Mundu myndina fyrir það sem þú vilt að hún sé frekar en hvað hún er. Fyrir þá sem trúa því að fantasía réttlæti meðulin þá íhuga að þú sért ekki aðeins að sætta þig við óæðri túlkun á raunverulegum atburðum heldur einnig að fórna sannleikanum fyrir léttvægleika sakir. Að lokum, stutt athugasemd um leiklistina hér sem gæti komið sumum ykkar á óvart. Ed Harris er EKKI góður sem Ludwig Van Beethoven. Kemur það þér á óvart? Hann lítur óþægilega út í gegnum myndina, svipað og leikari sem er uppklæddur, en hann er utan við sig og stendur við veitingaborðið. Flestar línur hans eru sagðar sem vísbendingar frekar en svör við línum Önnu Holtz (þ.e.a.s. hann er ekki að hlusta á leikarann). Hann er alveg klárlega leikari sem líkist persónunni frekar en að VERA persónan. Í alvöru, hversu oft þarf Beethoven að rúlla sér í gröfinni áður en við fáum það rétt? Spyrðu sjálfan þig bara, myndi Ludwig samþykkja það?