(48 af 278 aðilum fannst þessi ummæli gagnleg, og ótalið...)Fólk er svo sjúskað fyrir ímynd og útlit - jafn mikið og fyrir vitsmunalega holu "hugsjónahyggju" sem leynist á bak við kommúnisma. Charisma og útlit Che hafa jafn mikið að gera með helgimynda vexti hans og rangar upplýsingar sem hafa verið dreift með áróður vinstrimanna (eins og þessi mynd) um hann. Ég veit ekki hvað er verra: að vera tekinn af einni af morðsveitum Che eða að þurfa að sitja í gegnum 4 klukkustundir af þessu dæmigerða Soderberghian sorpi. Spurningin er ekki hvers vegna þetta gæludýraverkefni var gert heldur hvað tók þau svona langan tíma. Með „þeim“ á ég auðvitað við vinstrisinnaða Hollywood og „leynilega“ ást þess á marxískum harðstjóra (Lenín, Castro... veljið ykkur). Ég er heillaður af því að það tók áratugi fyrir einn hæfileikaminnsta frjálslynda leikstjóra Tinseltown að taka loksins að sér svona ómótstæðilega hlutdrægt áróðursverkefni. Hvar var Oliver Stone öll þessi ár? Róbert Redford? Tim Robbins? Warren Beatty? Alan Pakula? George Clooney? Barbra Streisand jafnvel? Það er ráðgáta. Allir þessir ofmetnu "listamenn" hafa oft gefið sig út í svipuð, pólitískt einhliða verkefni, en einhvern veginn hefur Che Guevara, sem er að öllum líkindum vinsælasti og þekktasti kommúnistinn, ekki verið kvikmyndaefni þeirra ennþá." Guerrilla" ber öll einkenni amerískrar sannleiks-beygjusögu af epískum mælikvarða; það er eins mikið af staðreyndum að finna hér og í öðrum svipuðum Hollywood stórfjárhagslegum pólitískum ævintýrum eins og "Malcolm X" eða "Gandhi", þ.e.a.s. nánast engin. Myndin fer með Del Toro sem fræga argentínska byltingarmanninn. Engu að síður, hversu umdeilt og glæpsamlegt sem gjörðir þessa manns kunna að hafa verið, eitt gat enginn tekið frá honum: hann var greindur hagræðingur sem kom frá ríkri fjölskyldu - þess vegna passar Del Toro aðeins sjónrænt. Del Toro kann að vera áhugaverður, heillandi leikari og hann kann að líkjast Guevara líkamlega, en hann gefur ekki af sér neina vitsmunalegan eiginleika, þess vegna lætur hann Guevara líta út fyrir að vera of frumstæður. Að leika meðalmenni eins og Bratt, Philips og Franka Incompetente undirstrikar aðeins skort á heilbrigðri dómgreind leikstjórans. Kvikmyndin er að mestu mjög hæg (ekkert á óvart þar) og sjónrænt óáhugaverð. Jafnvel jafn frábær leikstjóri og Kubrick hefði íhugað vandlega að gefa út mynd sem fer yfir 3 klukkustunda markið, svo það er alveg áberandi að þessi Soderbergh, sem hefur aðeins gert eina eða tvær heilsteyptar myndir og snemma á ferlinum, myndi halda að Úthafsglæsileiki hans stóð sig vel. Ef þér finnst lengd myndarinnar benda til þess að megnið af lífi Che hafi verið sýnt hér - hugsaðu þá aftur. Soderbergh einbeitir sér að síðasta áfanga Che og mikið af myndinni er leiðinleg frumskógarvitleysa, full af meintri hugsjónahyggju Guevara. (Sálfræðingar hafa ekki hugsjónir.) Ég velti því fyrir mér hvers konar hugur þessi háttvirti leikstjóri þarf að hafa til að velja að hunsa sumt af fyrri ævi Che. Taldi hann það í rauninni of óáhugavert? Fjöldamorð á 600 manns hafa engan áhuga fyrir áhorfandann, ha? Æðislegur. Sumir miklu betri leikstjórar en þessi ofurlofaði charlatan hefðu auðveldlega passað ekki eina heldur tvær heilar ævisögur í 4 tíma kvikmynd. Soderbergh verður í vissum skilningi vitorðsmaður með því að taka aldrei á neikvæðu, myrku hliðinni - sem er meira en 90 % - af Guevara. Með því að dreifa sögulegri ónákvæmni af þessu tagi, hunsa meðvitað hinn ljóta sannleika (Guð forði honum frá því að hann skaði hina heilögu ímynd Che), sannar Soderbergh að hann sé ekki húmanisti - falsmynd sem flestir Hollywood- og popptónlistarpersónur berjast mjög hart allan sinn feril við að halda uppi - en hið gagnstæða: að honum sé aðeins sama um hugmyndir, aldrei um fólkið sem þessar hugmyndir eru prófaðar á (eins og á naggrísum). Soderbergh og þess háttar eru elítistar af verstu gerð; slíkt fólk hefur oft dulda fyrirlitningu á "verkalýðsstéttinni" (þvílíkt heimskulegt orðalag) sem það er talið vera með. Helmingur allra nemenda um allan heim klæðist mynd Che á rauðu og appelsínugulu skyrtunum sínum, en án þess að vita nokkurn tíma hvers vegna. Hann er orðinn táknræn mynd fyrir hugmyndalaust, óupplýst, mjög oft ungt fólk, sem heldur að með því að vera með andlit þessa manns á brjósti sér sem gerir það einhvern veginn „edgy“, vitsmunalegt, hippalegt eða áhugavert. Í raun og veru undirstrikar það að klæðast Che skyrtu aðeins almennt grunnleika manns og algjöran áhugaleysi á sjálfsmenntun. (Vildir ÞÚ ekki vilja vita meira um manneskju áður en þú byrjar að auglýsa andlit hans/hennar út í heiminn?) Að klæðast klisjuímynd Che er nú orðin jafn algeng og að fá Bart Simpson kaffibolla. Allir þessir "Che-wearers" vita líklega meira um bláa hárið á Marge en þeir munu nokkru sinni lesa um dauða bandamanns Fidels Castro. Eftir allt sem hafði verið gert í nafni Marx, mætti ​​halda að þessar blönduðu "hugsjónir" yrði endanlega lögð til hinstu hvílu. Það virðist sem mannkynið muni aldrei læra. Stalín, Maó, Kim Il, Pol Pot, Castro, Milosevic, Ceausescu, járntjaldið, hundrað milljónir látinna, meira en milljarður eyðilagður líkamlega og/eða andlega í gegnum þetta kerfi... þannig að ekkert af því skiptir máli, ha? Sú staðreynd að Del Toro vann Cannes-verðlaunin ætti aðeins að koma þeim á óvart sem hafa algjörlega hugmynd um hvernig Cannes og aðrar evrópskar hátíðir virka - og kjósa. Ábending: Sean Penn stýrði dómnefnd fyrir ekki löngu síðan. Fyrir tónlistartengd gífuryrði, farðu á: http://rateyourmusic.com/collection/Fedor8/