Mér tókst einhvern veginn ekki í nokkur ár að sjá þessa mynd, þó hún hafi heppnast nokkuð vel og skapað miklar umræður í Ísrael. Mér þykir leitt að hafa ekki frestað því endalaust að sjá það. Þema 'Kadosh' er mjög raunverulegt og sárt fyrir þá sem þekkja trúarheim gyðinga - stöðu kvenna í rétttrúnaðarfjölskyldunni og samfélaginu. Grunnástandið sem situr á forsendum myndarinnar er möguleg, vandamálið er að hvernig hún er sýnd á skjáinn og „lausnin“ sem átökin sem lýst er fær í myndinni er röng. Gitai virðist ekki hafa of mikla samúð með körlum í trúarheiminum, en nálgun hans við að velja persónur sem eru annað hvort ofstækisfullar eða geta ekki tjáð mannlega tilfinningar sínar gerir alla söguna einfalda. Hann veitir ekki heldur miklu betri þjónustu við kvenpersónur sínar, þó hér sýni hann að minnsta kosti meiri samúð og nýtur einnig þátttöku tveggja fallegra og hæfileikaríkra leikkvenna í Yael Abecassis og Meital Barda. Á heildina litið er sýn Gitai of einhliða, kvikmyndatæki hans eru of grunn, hann einbeitir sér að tæknilegum smáatriðum trúarlífs gyðinga, sem gæti verið áhugavert fyrir fólk sem þekkir þau ekki en er í raun alls ekki viðeigandi í samhengi við alla söguna. Út frá áhugaverðum forsendum sem við fáum hér er leiðinleg mynd sem virðist lengri en hún er, með mjög kyrrstæðum leik, þráhyggjulegri notkun á tónlist sem spilar í sama rýminu, ekki bara frá söngleik heldur einnig frá tilfinningalegu sjónarhorni og mjög ófullnægjandi ef ekki einu sinni ruglingslegur endir. Hvaða munur á þessari mynd og 'Ha Ushpizin' er innblásin af og lýsir sama félagslega landslaginu og sem tókst að miðla mannlegum tilfinningum á skjáinn. Í 'Kadosh' er bæði of lítið kvikmyndahús og of litlar mannlegar tilfinningar.