Vá! Svo gaman! Sennilega svolítið mikið fyrir venjuleg amerísk börn, og í rauninni er erfitt að kalla þetta krakkamynd, þessi mynd minnti mig talsvert á Time Bandits - mjög Terry Gilliam alla leið í gegn. Þó að heildarfrásögnin sé nokkurn veginn beinskeytt, þá kastar Miike enn inn MJÖG súrrealískt og Bunuel-esquire augnablik. Allur fyrsti þátturinn stillir á ofbeldisfullan hátt saman frá vettvangi til sviðs venjulegu fjölskyldulífi aðalkrakksins/hetjunnar, andaheiminum og illskunni sem fylgir honum. Og þó að endirinn hafi dálítið tvíræðan þátt sem er algengur í verkum Miike, þá er merkingar- og myndlíkingalögin, sérstaklega andstæðingur-stríðs-/hefndunarboðskapur mannlegrar heimsku, ansi svívirðilegur. Eins oflætis- og hugmyndaríkar skemmtilegar og aðrar frábærar Miike-myndir, en í stað þess að pyntingar og ógeð, gefur hann okkur endalaust magn af skrímslum og yokai úr japönskum þjóðtrú, skapandi í gegnum CG og brúðuleik sem pakkað er inn í hugmyndaríkt marghliða ævintýri . F'n rad, og einn af þeim bestu Miike!