The Beguiled er nokkuð ánægjuleg mynd fyrir þá sem eru á eftir hlutunum hér að ofan. Fyrir harða aðdáendur Clint Eastwood verða það vonbrigði. Þótt Eastwood standi sig best hér í sínu svo ótýpíska hlutverki (fyrir utan þá staðreynd að persóna hans er heillandi kvenskörungur, sem hann er ekki svo ókunnugur), þá er tvíræðni persónu hans, sem fer frá því að vera eins konar fallin hetja. að manipulatorískum og óseðjandi kvenát (til orða það þannig) verður á endanum ofviða fyrir alla sem eru vanir að sjá hann leika hetjur í besta vestræna sið, siðferðilega dálítið óhreint en samt án þeirrar myrku hliðar. Ég held að honum takist að draga þennan ólíklega þátt upp, en þeir sem raunverulega stela senunni eru tvær samkeppniskonur, skólakonan Geraldine Page og yfirmaður nemendanna, leikin af Elizabeth Hartman. Við sjáum að það er hugsanlegur djöfull í hverjum einasta hópi. karl og hugsanleg norn í hverri konu, sérstaklega þegar kemur að kynhneigð og kynhvöt. Edwina frá Hartman er sætasta og saklausasta stelpa í heimi þar til hún verður hrifin af John McBurney og verður eignarmikil yfir honum. Þetta er það sem veldur harmleik, sem og leynilegri losta skólastjórans, forboðna ávöxtinn. Hún ber mikið og ljótt leyndarmál um sifjaspell sitt við bróður sinn, sem hún dáir greinilega enn. Fjórði þátturinn í þessum „vanhelga“ ástarspíral er hin vonda Carol, leikin af Jo Ann Harris, sem lokkar John burt frá hrifningu sinni á Edwinu og upp í rúmið hennar. Allt eðli sögunnar gefur þessari mynd eins konar gotneskan blæ, sem gerir hana að ansi sjaldgæfum hlut í vestrænni tegund, en vinsæll hlutur í kvikmyndum 7. áratugarins. Einstakt afrek hjá Siegel/Eastwood liðinu og kvikmynd sem er ekki fyrir viðkvæma.