Hræðilegur söguþráður (Amis þegar hann er verstur), tilgangslaus og sjálfsmeðvituð „decadence“, augljós sjokktaktík og hnökralaus leikaraskapur gera þessa mynd (frekar eins og „Rancid Aluminium“) til að mynda allt sem fór úrskeiðis við hina margrómaðri endurvakningu bresku kvikmyndarinnar. Húmorinn er í besta falli slappur og tilgerðarsemin í öllu uppsetningunni (þar á meðal einhvers konar "internethryðjuverkahópur" - ohh, hversu nútímalegur) byrjar í raun og veru. Lokasamantekt - hálfgerð tilraun til að vera ' edgy' sem gerir engum greiða. Það er samt alltaf ánægjulegt að sjá Katy Carmichael á skjánum...