Ég horfi ekki á sápur. Amma mín horfir enn á þennan með tímaglasinu. Ég gerði grín að þeim þegar ég var tíu ára (það var svo auðvelt). En þessi mynd tekur skopstælingu og stafar það á nýjan hátt. Mér fannst sagan ansi fyndin. Tíska níunda áratugarins - axlapúðar, pallíettur og pólýester - toppaðu það bara. Risastóra hárið, háu hælarnir og histrionics - þvílík samsetning. Og allir leikararnir fara bara í bæinn, tyggja upp hluta sína og spýta þeim út í stóra vel skrifaða bunka. Sally, Kevin, Elisabeth - yndislegt! Whoopi - frábært! Robert Downey - hressandi að sjá hann þegar hann hafði slíka möguleika, fyrir blöðin. Og Garry: af hverju þurftum við að bíða svona lengi eftir að sjá hann á kvikmynd? Leesa Gibbons - hafði ekki saknað hennar, en gaman að hafa hana með sem alvöru skemmtunarfréttamanni (og hvar sækir þú um ÞETTA starf, samt?). Að vísu hefði ég getað verið án þess að Sally klifraði upp í holræsi. Lucy Ricardo gerði það, hversu oft?, eins og allar grínistar frá Carol Burnett til ég veit ekki hver og ég er svo búin með það núna, ég gæti spýtt jarðhnetum ef ég ætti þær. Það er greinilega það sem þú gerir þegar þú ert fyndinn í hárri byggingu í New York. Ég er bara þakklát fyrir að þeir drógu ekki fánastöngina út. En það var sætt, það var fyndið, það var með söguþræði, það var með eftirleik sem endaði áður en það var algengt, það var með fötum sem vert væri að skoða aftur, það var með frábært leikaralið og það á persónulegar minningar fyrir mig. Í alvöru, hvað þarftu meira?