Eins og margir gagnrýnendur hér hafa tekið fram er kvikmyndaútgáfan töluvert frábrugðin sviðsútgáfu sögunnar. Ég hef aldrei séð sviðsútgáfu sögunnar og er því með hagstæðari umsögn um myndina en margir aðrir gagnrýnendur. Ef til vill var Richard Attenborough ekki besti kosturinn sem leikstjóri myndarinnar, en myndin er samt skemmtileg frásögn af nokkrum dansurum sem reyna að gera stóra ferðina í sýningu danshöfundarins Michael Douglas. Myndin gerir rétt með því að velja enga fræga leikara eða flytjendur til að lenda í síðasta reynsluhópnum. Þannig beinist athygli okkar að hreyfingum dansaranna og einstökum sögum og baráttum eins og þær þróast á maraþondegi með tilraunaæfingum. Douglas er líka líklega ekki besti kosturinn fyrir hlutinn. Svo virðist sem nokkur lög hafi verið klippt út í þágu nýs og klisjufylltri saga baksviðs um rómantískt samband milli dansara og danshöfundar bættist við. Ég verð að segja í fullri sanngirni að þetta var veikasti hluti myndarinnar. Endurtekin afskipti sem Cassie gerði á tilraunatímanum virðast endurspegla næstum örvæntingarfullar beiðnir sem maður þarf oft að gera þegar hann stundar listgreinar í fjarveru hæfileika og/eða heppni. Hins vegar hefur þessi þáttur myndarinnar verið drepinn í dauðann áður og það er forvitnilegt að sjá þennan þreytta gamla skó sparka hælnum upp aftur. Afhjúpanir dansaranna sjálfra hófust nógu lofandi með númerinu „I can do that“, en svo hljóp það aðeins til á ýmsum stöðum á meðan dansararnir voru að segja sögur sínar. Satt að segja voru sögur þeirra lítið frábrugðnar raunveruleikafólki sem aldrei fær tækifæri eins og þetta. *** af 4 stjörnum.