Í rökkrinu á ferli sínum stofnaði Charles Bronson til langvarandi samstarfs við nokkra leikstjóra, einkum J. Lee Thompson og Michael Winner. Hann gerði líka tvær myndir fyrir fyrrverandi Bond-leikstjórann Peter Hunt - sú fyrri var ágætis hasarinn Death Hunt frá 1981, sú seinni var þessi áhugalausa pólitíska eltingartryllir. Morð er frekar leiðinlegt ef satt er að segja, og í lokin muntu finna að þú þráir eitthvað með aðeins meiri ástríðu og hraða, eins og til dæmis The Wilby Conspiracy (sem, sögulega séð, þessi mynd líkist). Bronson gengur í gegnum hlutverk sitt sem lífvörðurinn Jay Killian, en hlutverk hans er að vernda eiginkonu bandaríska forsetans, Lara Royce Craig (Jill Ireland, eiginkona Bronson í raunveruleikanum). Killian telur að frú Craig hafi verið skotmark morðingja; hún heldur að hann sé ofverndandi, ofsóknarkenndur svartsýnismaður. Það kemur í ljós - á óvart, á óvart - að Killian hafði rétt fyrir sér allan tímann og einhver er sannarlega til í að uppræta hana. Þau hjónin fara á flótta, elt af morðingjunum. Allir vita að eiginkona bandarísks forseta er þekkt sem forsetafrúin. Einhverra hluta vegna hafa þeir í þessari mynd endurnefna hana "One Mama"! Einhver tilgangurinn með þessu er ágiskun hvers og eins, en það er til marks um tilgangsleysi myndarinnar í heild sinni. Flest frammistaða myndarinnar er löt og handritið tekur ansi langan tíma að komast þangað sem það stefnir. Ef ég þyrfti að merkja Assassination innan ákveðinnar tegundar myndi ég segja að það ætti að vera "spennumynd". Ég myndi þó segja það með nokkrum fyrirvörum, að segja að þetta sé spennumynd sem hún hefur dýrmæta spennu.