Sem aðal "karakter" vill Lillith Silver gjarnan benda á - "þú veist f**k allt um vampírur". Það er augljóst að þessi yfirlýsing var beint að leikarahópnum og áhöfninni, sem skapa afar slæma mynd af uppáhalds blóðsogandi ódauða allra. Samkvæmt afvegaleidda leikstjóranum eru vampírur allar bakaðar í hvítum grunni og troðnar í latex svipað og kjötstykki í skreppapappír. Með vígtennur sem líkjast Bannana og slæmu astmatilfelli býr aðalpersónan okkar Lillith til skopmynd af "nútímanum" vampíru. Söguþráðurinn samanstendur af 9 ára playstation safni fyrir stráka sem er skrifað niður á blað, síðan blandað saman til að búa til þessa hræðilegu sögu. Lillith föl söguhetjan okkar er Vampire Bounty Hunter sem lifir af því að hrekja meðlimi uppáhalds sértrúarsafnaðar allra, Illuminati! Í stað þess að nota hina klassísku morðingjaaðferðafræði laumuspils og nákvæmni, valsar Lillith hins vegar inn um opinn glugga og heldur síðan áfram að höggva háls skotmarka sinna áður en hún skýtur þau beint á hausinn með skammbyssu (sem skilur greinilega ekki eftir skotgöt þökk sé ljótu samfellunni). ). PC Plod er síðan falið að leysa morðin, hann kemst að þeirri grátlausu, en samt sláandi augljósu niðurstöðu að Lillith sé í raun vampíra og heldur áfram að veiða hana vopnuð venjulegum vampírusendingartækjum, þar á meðal krossi, hvítlauk og slípuðu viðarstykki. . Á sama tíma verður Lillith, sem hefur vanið sig á að níða yfirmann sinn, pirruð þegar gamall óvinur rænir hann og krefst þess að lausnargjald verði afhent persónulega. Eins og þú gætir ímyndað þér gengur þetta ekki samkvæmt áætlun. Ég ætla þó ekki að setja mig í gegnum sársaukann í eftirfarandi senum, svo ég sleppi til enda. Lillith og „óvinir“ hennar eiga í uppgjöri og eftir að Lillith hefur unnið sigur kemur það í ljós, með öllum eyðslusemi þess að einhver hafi verið sagt að hann sé með krabbamein, að þau tvö eru aldargamlar elskendur og allt söguþráðurinn var einhvers konar snúinn leikur. Já, þetta spark í punginn var eiginlega endir myndarinnar. Í mínum augum er þessi niðurlagsbrandari rúsínan í latexklæddu kökuna og innsiglar þessa mynd í "Aldrei horfa á þetta" hvelfinguna. Hvað kvikmyndatæknina nær, þá nennir myndin bara ekki að búa til neinn stíl. Leikstjórinn reynir að bjarga hörmungunum sínum af barmi, með því að henda inn nokkrum nærmyndum og nokkrum fjölhyrningsmyndum, þetta er hins vegar ekki bjargráðið sem myndin þurfti. Þú gætir öskrað „en þetta er B-mynd, hún er meint að vera vitleysa!". Ég vorkenni mér hins vegar ekki. Ég hef séð nokkrar klikkaðar B myndir, eins og evil dead 2, og Jesus Christ Vampire Hunter, og því getur þessi svívirðing ekki falið sig á bak við afsakanir. Fjárhagsáætlunin var lág, þetta er augljóst af skorti á staðsetningu og góðum leikurum. En ef leikstjórinn hefði verið skapandi og eytt minni peningum í að borga fyrir förðun og falsblóð hefði hann getað gert eitthvað almennilegt með þessari sjúklegu tilraun. Svakalegu kynlífssenurnar eru ekki gagnlegar á nokkurn hátt og voru bara til þess fallnar að hlæja aðeins yfir ruddalega leikhæfileikana. Helmingur fjárhagsáætlunarinnar hlýtur að hafa verið greiddur til kvenkyns leikara fyrir það eitt að sleppa bolnum fyrir lesbíur. Ef ég hefði viljað horfa á vampíruklám hefði ég keypt Muffy The Vampire Layer. Leikararnir eru lélegir, sagan er verri og áhrifin eru lamandi fölsuð. Þessi mynd hafði nokkra möguleika, en hinsvegar svívirðilegur undirtónn hennar og vandræðaleg túlkun á klassískri hryllingspersónu var bara fall hennar. Ef þú vilt hlæja með nokkrum vinum, mæli ég með að þú horfir á þennan spotta. Ef þú ert að leita að alvarlegri vampíru hasarmynd, prófaðu Blade eða Underworld til að sefa ofsafenginn blóðþorsta þinn.