Ég horfði á þetta með allri fjölskyldunni minni sem 9 ára gamall árið 1964 í svarthvíta sjónvarpinu okkar. Ég man að faðir minn sagði að "svona hefði þetta getað gerst - Adam og Eva." Ég man vel eftir atvikinu þegar Adam fann Evu, augu hennar voru svört. Ég spurði föður minn af hverju voru augu hennar svört og hann sagði frá því hún væri þreytt og svöng. Eftir að hafa ekki séð þennan þátt í 45 ár man ég hann enn vel - sjónvarpssendingarnar fram og til baka með heimaplánetunni, senur af sprengjum sem hristu höfuðstöðvarnar, þar sem lokaatriðið þegar þeir tveir gengu burt, Adam ber pakkann sinn og Eva á eftir . Þetta var kannski ekki leikhúslistaverk, en það setti svo sannarlega svip á mig öll þessi ár.