Macbeth er ein sú saga sem oftast er sögð í kvikmyndum og hefur verið þýdd margoft í fjölmörgum leikhúsum og frumuuppsetningum. Upphaflega skrifað af William Shakespeare snemma á 16. áratugnum, segir Macbeth söguna um svik meðal kóngafólks og leit eins manns að völdum. Leikstjórinn Geoffrey Wright (Romper Stomper) reynir fyrir sér að uppfæra Macbeth með því að setja það í undirheima Melbourne samtímans. Kvikmynd þar sem persónurnar koma í stað sverðs fyrir byssur (Rómeó og Júlíu eftir ala Baz Luhrman) og konunglega vassala fyrir glæpamenn, Macbeth er gróf, ofbeldisfull en gagnrýnisgölluð mynd. Macbeth (Sam Worthington) vinnur fyrir King Duncan (Gary Sweet). Eftir að hafa verið hækkaður í Thane of Glamis af konunginum (eins og var spáð Macbeth af þremur nornum), byrjar Macbeth að horfa á hásætið. Kvöld eina kemur konungurinn til að gista heima hjá Macbeth og Lady Macbeth (Victoria Hill) talar um að hann drepi konunginn til að taka við völdum. Macbeth drepur húsbónda sinn og tekur síðan við kórónu hans. En árangur hefur ókosti, eins og Macbeth kemst fljótlega að, þegar hann þarf að fara ógurlega langt til að vernda morðleyndarmál sitt. Allt í lagi, fyrst. Helsta galli myndarinnar er Sam Worthington. Lýsing hans á Macbeth er í einu orði sagt... leiðinleg. Mér var satt að segja alveg sama um Macbeth á meðan ég horfði á myndina. Ég hafði meiri samúð með Lady Macbeth frá Victoria Hill því hún nennti að leika að minnsta kosti. Worthington situr kurteis og viðurkenndur í gegnum alla myndina. Mér fannst eins og hann væri að gera sína bestu mynd af George Jung persónu Johnny Deep úr Blow... en án útsjónarsemi. Ég hef aldrei séð Worthington í kvikmynd áður svo ég er ekki viss um hvort það hafi verið honum eða leikstjóranum að kenna, en hvort sem er er límið sem hefði átt að binda allt saman í eina heildstæða einingu veikt. allt að Geoffrey Wright's Australian Gangster Motif virðist svolítið út í hött. Skemmtilegar hasarmyndir í bland við langar Shaksperian pælingar skapa hröð átök innan myndarinnar. Mér skilst að þetta sé Macbeth og að leikstjórinn hafi viljað nota upprunalega gluggann ósnortinn. En erfiðar og hraðar hasarsenur eftir þriggja mínútna einræði eiga það til að verða pirrandi ef ekki svolítið tilgerðarlegar. Myndavélavinnan er mjög stílfærð og virkar að mestu vel. Eitt sem mér fannst pirrandi var hvernig myndavélin ýtti hægt og rólega fram og til baka, nánast stöðugt. Ég nenni ekki svona skotum það er bara ofgert. Það fer út fyrir svið þess að vera flott og stílhreint og verður þess í stað pirrandi. Að öðru leyti er leikstjórn og kvikmyndataka nokkuð vel unnin. Fyrir alla þá góðu eiginleika sem Macbeth býr yfir; stílhrein leikstjórn, Shakespear-samræða, sterk hljóðrás, yfirnáttúrulegar naktar nornir (furðulegu systurnar) og góð hjálp af hrottalegu, blóðugu ofbeldi. Allir þessir styrkleikar gleymast þegar litið er til óinnblásinnar túlkunar Sam Worthington á Macbeth. Hlutverk Macbeth var nauðsynlegt til að tengja allt saman og í þessum efnum mistókst Geoffrey Wright og Sam Worthington hrapallega, sem gerði Macbeth að ógleymanlegri sókn inn í Shakespeare.