Það er langt síðan ég sá þessa smáseríu og ég er ánægður með að segja að eftirminnilegir kostir hennar hafi staðist tímans tönn. Flestir þættirnir í 'A Perfect Spy', aðlögun bestu skáldsögu LeCarré, eru að mínu mati efst í skúffunni. Framúrskarandi þættir þess eru söngleikurinn og hið meistaralega handrit, hið síðarnefnda skrifað af Arthur Hopcraft, sem einnig var, að ég trúi, handritshöfundur fyrir 'Tinker Tailor Soldier Spy' með Alec Guinness nokkrum árum áður. Leikararnir eru flestir mjög góðir, sumir frábærir, eins og Jack Brotherhood eftir Alan Howard og Ricky Pym eftir Ray McAnally. Peter Egan er heillandi að horfa á því andlit hans breytist með hverju myndavélarhorni. Tíminn og áhrifin á líkamlegt útlit persónanna eru mjög trúverðug. Svo mikið að ég velti því fyrir mér nákvæmlega hversu gamall Peter Egan var þegar tökur fóru fram. Eina stuðið kemur eftir að persóna Magnus Pym er flutt úr mjög færum höndum ungs leikara að nafni Benedict Taylor yfir á áberandi of gamlan Peter Egan, nýkominn frá Oxford. En þetta er smávægilegur og óverulegur saumur í heildina. Egan á í erfiðleikum með að vera sannfærandi aðeins þegar textinn verður melódramatískur og hann þarf að vera „í uppnámi“ tilfinningalega, þ.e. gráta. Enginn leikaranna á mjög auðvelt með þessar stundir, fyrir utan hina dásamlegu Frances Tomelty sem leikur Peggy Wentworth fyrir allt sem hún er þess virði og stelur þættinum með auðveldum hætti. Jane Booker er pirrandi sem Mary Pym. Hún er með hluta af karakternum undir húðinni en sýnir oft áhugamannlega lund sem dregur úr henni sem hörku diplómatíska húsmóður, sem Mary Pym er. Rüdiger Weigang er stórglæsilegur sem Axel, skemmtilegur, kaldhæðinn og frábær. Ég hafði líka gaman af því að Söru Badel snéri sér að tjaldbúðum sem barónessan. Sjónarmið Breta á Bandaríkjamenn kemur lifandi fram í sumum þurrlega fyndnum atriðum. Þegar Yanks eru komnir til útlanda til að ræða við Bo Brammell (yfir MI6) eru bandarísku liðsmennirnir sýndir sem tómhausar bjánar sem virðast hafa lagt á minnið mörg löng orð úr orðabókinni og kryddað þau ríkulega með amerísku hrognamáli og sálarþulum. , Englendingum til mikillar undrunar. Húmorinn og sorgin blandast lúmskt saman. LeCarré hefur hæfileika til að blanda saman ólíkum þáttum í sögum sínum og Hopcraft hefur á snilldarlegan hátt fangað depurð en samt sorglegt andrúmsloft frumsins. Ekki fullkomin framleiðsla (hvað er það?) og samt það besta af LeCarré aðlögunum til að ná til kvikmynda eða sjónvarps til dagsetningu. Mæli eindregið með öllum unnendum njósna-spennu og sérstaklega LeCarré aðdáendum. DVD fáanlegur frá Acorn.