Mér líkar mjög illa við báðar Shrek myndirnar. (Þar sem bæði „PG“ þeirra og hafa orð í þeim myndi ég aldrei segja sjálfur, svo mér líkaði ekki við þau.) En þegar kemur að „Spirit: Stallion of the Cimarron,“ sem ég horfði varla á í fyrsta skipti í síðasta mánuði, Ég varð aðdáandi teiknimynda, annarra en Pixar. ***Spiiler framundan*** Í "Spirit: Stallion of the Cimarron," fæðist hestfolald og verður að lokum leiðtogi hans heyrðu. Eina nóttina sér hann undarlegt ljós í fjarska og heldur af stað í átt að því. Þessi aðgerð leiðir að lokum til handtöku hans, og ýmislegt fleira. Í gegnum myndina heyrum við frásögn. Það er í gegnum hugsanir andans, þó að hestarnir tali aldrei. Þetta er það sem gerir myndina svo góða. Þeir (kvikmyndagerðarmennirnir) endurheimtu alvöru hesta til að gera hljóðin sem hestarnir gáfu frá sér; ekkert af þessum hljóðum var gert af mönnum. Spirit hittir Rain, fallega hryssu, og Little Creek, innfæddan Bandaríkjamann, sem á Rain. Little Creek leysir síðar Spirit og Rain, þau fara að hlaupa heim. Ég hef aldrei verið mikill aðdáandi Brian Adams, en ég ætla að kaupa hljóðrás þessarar myndar á næstunni. Horfðu á þessa mynd og þú munt ekki sjá eftir henni. Mín einkunn: 10/10