Cuore Sacro sameinar gljáandi kvikmyndabrellur við sögu sem skilur eftir sig miklu. Með handriti sem handritshöfundarnir fyrir "Snert af engli" gætu hafa látið fram hjá sér fara sem of ósvífandi, heldur Ozpetek okkur samt stundum áhuga. Reyndar langaði mig að einbeita mér að því jákvæða en mér fannst síðasti þátturinn svo undarlega furðulegur og hræðilegur að ég held að parið sem stökk til dauða í upphafi gæti hafa verið heppið. Þessi mynd er í hjartanu (orðaleikur ætlaður ) saga byggð á stórum endalokum í snúningsstíl. Slíkur þunnur grunnur getur skilað sér í gríðarlegum árangri eins og Una Pura Formalità eftir Tornatore eða guðshræðilegt sorp eins og myndirnar af M. Night Shyamalan. Cuore Sacro fellur nokkru nær þeim síðarnefnda. Mér fannst kvikmyndatakan almennt vera yfir meðallagi. Skoðunarmyndirnar þar sem Irene ók samviskusamlega hringi sína í lauginni voru mjög áhrifamikil sem og andrúmsloftið sem töfraðist fram í húsi móður hennar. Fyrir mér var gróteska skopstælingin á Pieta eftir Michelangelo þegar Giancarlo kemur inn úr rigningunni og Irene situr fyrir með honum var smá teygja. Eitt stórt mál sem ég tók undanþágu frá í þessari mynd var aðferð Ozpetek að snúa myndavélinni beint í andlit söguhetjunnar og taka upp tilfinningarnar sem eiga sér stað. Þetta virkaði frábærlega í Facing Windows, en þegar það er notað hér virðist sem Bubolova sé enginn Mezzogiorno. Í raun fyrir utan fáránlega söguna er aðalvandamálið við þessa mynd frammistöðu aðalpersónunnar Milquetoast. Það gerði síðasta sundurliðunaratriðið enn ósamviskulaust slæmt. Í þessari mynd heldur Ozpetek áfram krossferð sinni gegn fyrirtækjadrifnu samfélögum okkar með því að hvetja okkur til að vera andlegri (ekki endilega trúarlegri) og altruískri. Og þó að ég sé vissulega einn sem er mjög hliðhollur þessari skoðun, fannst mér eins og verið væri að berja áhorfendur í höfuðið með barefli. Hefðu persónurnar getað verið lengur tvívíðar? Mér fannst þessi mynd mjög hrífandi og andlaus. Var hin „vonda“ frænka Eleonora eitthvað meira en skopmynd? Það gildir líka um fólkið á hlið „réttu“, eins og „góðu“ frænku Maríu Clara og aldraða dyravörðinn Aurelio. Og bara ef við gætum hafa misst af punkti Ozpeteks, þá ákvað hann að klæða andstæðar sveitir sínar í eigin klæðnaði. Þetta leiðir mig að áhugaverðum punkti um litanotkun leikstjórans. Hann klæðir opnunarhjónin sem flýja stutta stund í alsvartu, sem og Irene (þegar við hittum hana fyrst og eftir lífsbreytingu hennar), illu frænku Eleonoru og auðvitað góða en ruglaða Padre Carras. Svartur er litur sem gefur til kynna ákveðna stefnu, hugur notandans er stilltur og tilfinningalaus. Það er valinn litur fyrir þann ómissandi hlut nútíma brynju, viðskiptafötin. Það er líka litur sorgarinnar, eins og jarðarfararskrautið sem sjálfsvígsdúettinn skartar. Að lokum er svartur litur guðrækninnar, eins og einföld klæði presta og nunna sem Irene hermir eftir í seinni hluta myndarinnar. Hinn aðalliturinn, og mjög viðeigandi val fyrir kvikmynd um hið heilaga hjarta, er rauður. Það er litur sem hefur öfgafullan tilfinningalegan þátt. Persónan sem klæðist rauðu er djörf, tilfinningarík, móttækileg fyrir nýjum hugmyndum og eftirlátssöm. Rauður er áhættusamur litur í nútímanum; það ögrar skynjun okkar á þeim sem ber og gerir hann um leið viðkvæman. Samt ber rautt gríðarlegt vægi sögu og dulspeki, þar sem fyrstu meðlimir Cro-Magnon-mannsins grófu látna sína í rauðum oker og raunar er fyrsti maðurinn sem nefndur er í Torah, Adam, nefndur eftir hebreska orðinu fyrir rautt. Rauður hefur líka tímalausan keim, þegar litið er til baka til fortíðar þar sem rauður (og með tengingu minna sjálfknúin viðhorf til lífsins) var meira samþykkt. Svo þegar við rekumst á rauðfyllta herbergið (dularfulla frísuklæddu veggina með rauðum hreim og rauðu málverki af hvirfandi dervissi!) móður Irene, „góðu“ persónurnar Maria Clara og Aurelio klæddar glæsilegum rauðum búningum og loksins er málverkið af móður Irene í formlegum rauðum slopp sem við getum séð hvar samúð Ozpeteks liggur. Eitt orð eða tvö um hljóðrásina, mér fannst upprunalegu tónlistarþefin passa vel við söguna. Hálf-barokkþemað sem táknaði Irene var frábært fyrir einhæfni þess og tilfinningu um óróandi vanlíðan (algjör besta notkunin á stöðugu endurteknu barokkþema, svo þetta þyrfti að vera í Barry Lyndon eftir Kubrick, með meistaralegum endurtekningum á 8 takta sarabande kennd við Handel). Eitt algerlega innblásið val var nokkrar sekúndur af óperuaríu sem við heyrum þar sem krafturinn flöktir á meðan Irene eltir Benny í gegnum húsið. Hún er af hinni frægu aríu „Ebben? ... Ne andrò lontano“ úr óperu Catalani „La Wally“. Arían er sungin af aðalsópran sem er að fara að heiman að eilífu. Þar sem móðir Irene var dramatísk sópransöngkona getum við giskað á að þetta sé upptaka af söng hennar og að hún sé að kveðja dóttur sína á ákafanlegum nótum, þar sem í myndinni er Irene ætlað að sjá Benny aldrei aftur á lífi. Ég er bara með eina smá spurningu um hljóðrásina, af hverju að láta hinn fræga tangó Yo Soy Maria fylgja með? Ég elska lagið og persónulega gat ég heyrt það alltaf, en það passaði ekki hérna.