Ein mikilvægasta tilvitnunin úr allri myndinni er borin fram hálfa leið af söguhetjunni, mafíumillimanninum Titta Di Girolamo, sem er líkamlega ólýsandi, miðaldra maður sem kemur upprunalega frá Salerno á Suður-Ítalíu. Þegar við erum kynnt fyrir honum í upphafi myndarinnar hefur hann lifað ólífi á glæsilegu en dauðhreinsuðu hóteli í ítölskumælandi kantónunni í Sviss síðastliðin tíu ár, stundað fyrirtæki sem við erum aðeins smám saman kynnt fyrir. . Þó að þessi mikilvæga en að því er virðist ómerkilega vettvangur gerist, segja starfsmenn svissneska bankans sem venjulega telja reiðufé Di Girolamo honum að 10.000 dollara vanti í venjulega ferðatösku hans fulla af þéttstöfuðum seðlum. Við fréttirnar hótar hann hljóðlega en ísköldu bankastjóra sínum að vilja loka reikningi hans. Á meðan segir hann okkur, áhorfendum, að þegar þú blaffar, þá þarftu að blöffa alveg til enda án þess að óttast að verða tekinn út eða virðast fáránlegur. Hann segir: þú getur ekki blaðrað um stund og svo hálfa leið, segðu satt. Að hafa loksins gert þetta - bluffað aðeins hálfa leið og sagt sannleikann og sætt sig við afleiðingar lífsins og að lokum ástarinnar - er einmitt ástæðan fyrir upphafi vandræða Titta Di Girolamo. Þessi upphaflega ósamúðarfulla persóna, hnikandi, þögull, kurteisi maður á barmi fimmtugs, maður sem mun ekki einu sinni svara þjónustustúlkum og þjónustustúlkum sem kveðja og kveðja, verður á einum tímapunkti að einhverjum sem áhorfanda þykir mjög vænt um. Á einum tímapunkti á ævinni ákveður Titta að hafa áhyggjur af því að virðast „fáránleg“. Fyrri helmingur myndarinnar kann að vera „hægur“ af sumum. Það sýnir sannarlega daga og nætur Di Girolamo á því hóteli á undarlega sundurlausum, vísvitandi hraða, sem sýnir að því er virðist hversdagsleg og óviðkomandi smáatriði. Hins vegar sýna atriði sem kunna að hafa virst óþörf hversu nauðsynleg þau eru þegar þessi meistaralega smíðaða og nýstárlega kvikmynd blasir við fyrir augum þínum. Tilvist Titta Di Girolamo - mannsins sem hefur ekkert ímyndunarafl, sjálfsmynd eða líf, ósamúðarfullu karakterinn sem þú endar óvænt á að elska og finnur fyrir þegar þú síst hélt að þú myndir gera það - er einnig miðlað með glæsilegum klipptum raðmyndum og mjög áhugaverðri notkun á tónlist (einn þema skosku hljómsveitarinnar Boards of Canada skar sig sérstaklega úr). Aldrei var andstæðan milli þess hvernig Hollywood og Ítalía koma fram við mafíósa meira ósammála en frá því að kvikmyndir eins og Le Conseguenze dell'Amore eða L'Imbalsamatore voru frumsýndar. Annar áhugaverður þáttur var hvernig myndin nýtti sér svefnleysi söguhetjunnar. Ekki ósvipað The Machinist (og á mun skýrari hátt Al Pacino myndinni Insomnia), notar Le Conseguenze dell'Amore þetta ástand til að tákna dýpri tilfinningalega vanlíðan sem hefur verið rakin svo djúpt inn í myrkur meðvitundarleysisins að það er næstum ómögulegt að benda á orsök þess (ef það er í raun einhver). Hin unga og samúðarfulla hótelþjónn Sofia (leikin af Olivia Magnani, dótturdóttur hinnar goðsagnakenndu Önnu) og minningin um besta vin Tittu, manns sem hann hefur ekki séð í 20 ár, veita óvænt örlítinn glugga inn í lífið sem Titta. að lokum (þó með semingi í fyrstu) samþykkir að líta í gegnum aftur. Þó að það sé aldrei skýrt út, þá VEIT áhorfandinn að fyrir mann eins og Titta mun það hafa ólýsanlegar afleiðingar að samþykkja The Consequences of Love. Kvikmynd án einni vettvangs kynlífs eða ofbeldis, mynd sem þróast á sínum tíma og gefur ekkert undir væntingar áhorfandans, Le Conseguenze dell'Amore er ágætur fulltrúi þessa litla, hljóðláta, næði endurreisnartíma sem hefur átt sér stað í Ítölsk kvikmyndagerð frá hnignun Cinecittà á seinni hluta áttunda áratugarins. Heimurinn bíður eftir því að Ítalía framleiði fleiri Il Postino-líkan mat, fleiri kvikmyndir í La Vita è Bella-stíl... vanrækir að kanna fínar sköpunarverk eins og Le Conseguenze dell'Amore, L'Imbalsamatore og fleiri. Missir þinn, heimur.