Þetta er ein af uppáhalds seríunum mínum, allir flokkar, alla tíð. Ég var svo heppinn að ná í alla seríuna á VHS fyrir nokkrum árum. Ég elskaði hana þegar ég sá hana aftur í -91 -92, þegar ég var um 12 ára. Ég elska hana jafn mikið, eða meira, í dag, sem er merkilegt miðað við (vonandi) bætta kvikmyndaþakklæti mitt og gagnrýni. Flestar kvikmyndir sem mér líkaði við þá er ég ekki svo hrifinn af í dag, fyrir utan nostalgíuþáttinn. Þessi þáttur er líka til staðar hér, en það er svo miklu meira við Robin of Sherwood en nostalgía. Það eru aðeins fáir slæmir hlutir við þessa seríu. Í fyrsta lagi eru mynd- og hljóðgæðin svo sem svo, að minnsta kosti í fyrstu tveimur þáttunum. Sem betur fer lagast það. Í öðru lagi hefði maður getað óskað sér aðeins meira blóðs og raunsæis í bardagaatriðinu, þó ég viti að það var ekki valkostur í þessu tilfelli. Svo, áfram að góðu hlutunum! Og þeir eru margir. Fyrst af öllu, Michael Praed ER Robin Hood. Ég held að ég hafi ekki séð hann í einu hlutverki síðan þá, sem styrkir bara þessa staðreynd fyrir mér. Hann skilar svo trúverðugri frammistöðu eins og Robin. Jason Connery hafði ómögulegt verkefni í stað hans. Það að Michael Praed sé ekki orðið stærra nafn sem leikari er ótrúlegt. Eða kannski voru það örlög hans, að sinna þessu eina hlutverki fullkomlega og hverfa svo. Ég elska Nickolas Graces sýslumann í Nottingham. Hann er í rauninni ekki flókin persóna heldur algjörlega rotinn. Sambandið milli hans og Gisburne er bara fyndið. Reyndar, bara það að horfa á de Rainault sitja í hásætinu sínu, leiðindi, glaumandi, fær mig til að hlæja jafnvel áður en hann hefur sagt nokkuð. Annar leikari sem á skilið auka lof er Ray Winstone sem Will Scarlet. Þú finnur virkilega sorgina innra með honum sem og hatur hans á hermönnunum sem drápu konu hans. Winstone er leikari sem hefur loksins fengið verðskuldaða Hollywood byltingu (í myndum eins og The Departed og Beowulf). Það eru margir aðrir frábærir leikarar hérna líka. Ég elska túlkunina á Robin-genginu. Þau skemmta sér, leika sér, hlæja, maður fær virkilega tilfinningu fyrir félagsskapnum á milli þeirra, nálægðinni sem kemur frá þéttum hópi eins og þessum. Þessar tengingarsenur eru svo mikilvægar. Ég held að það að vera framleitt í Bretlandi með breskum leikurum hafi raunverulega gert það betra, samanborið við til dæmis -92 kvikmyndaútgáfuna með Kevin Costner, sem finnst bara falsa, falsa, falsa. (Christian Slater sem Will Scarlet, komdu..) Að leikararnir geti talað ensku með breskum hreim gerir hana trúverðugri og ég fæ á tilfinninguna að leikararnir, sem og leikstjórinn og rithöfundarnir, á bakvið þáttaröðina geti sett sig í spor miklu meira í spor Robin Hood-gengisins en bandarísk áhöfn gæti haft. Tónlistin er dásamleg, Clannad er fullkomin fyrir tilfinningu seríunnar. Tónlistin er annað af því sem þeir nældu sér í. Spennandi viðbót er líka fantasían og töfrakryddið sem er sett í það. Það er ekki yfir höfuð, en trúverðugt og gerir allt bara betra og áhugaverðara. Ég elska líka hversu fallega blanda af gamanleik, ævintýrum og drama er blandað saman. Þetta eru nokkrir hlutir sem gera þessa seríu svo lifandi og svo ósvikna. Þetta er langbesta Robin Hood útgáfan sem ég hef séð. Ég ætla ekki að hætta með tilvitnunina „Ekkert er gleymt“. En eitt sem aldrei mun gleymast, fyrir mig, er þessi frábæra Robin Hood endursögn. Sjáðu það.