Ben Stiller bregst ekki svo mikið við. Og hann gerir það mjög vel. Hann er mjög háður gamanleiknum sem er í gangi í kringum hann. Í There's Something About Mary virkar uppistandshársenan aðeins vegna þess að Stiller reynir að halda sléttu andliti. Þegar hann stendur frammi fyrir hinum tveimur umbjóðendum Mary er hann ófyndnasti gaurinn í herberginu en atriðið er fyndið. Í Along Came Polly bilar formúlan af ástæðum sem erfitt er að átta sig á. Stiller er umkringdur fjölda kómískra hæfileika. Hank Azaria og Philip Seymour Hoffman fá bestu línurnar, þær eru of fáar. Að þessu sögðu treystir Hoffman aðeins of mikið á líkamlegan húmor - þú veist að við erum í vandræðum þegar þeir fara í ræfilbrandarana til að vekja hlátur. Körfuboltasena þar sem Hoffman hamrar því er algjörlega ofleikið (þó það kasti upp einum vandræðum í formi skyrtulauss andstæðings sem vekur bros - áberandi í gegnum viðbrögð Stiller). Hins vegar virðast allir leika í kúlu, það eru mjög lítil viðbrögð. Persónur Hoffman og Stiller hefðu getað leikið hvor aðra miklu, miklu meira. Aniston endurtekur hlutverk sitt Rachael, en Stiller er enginn Ross. Þetta er meira „Joey with a crush on Rachael“ atburðarás. Polly er rómantísk com-com og það er galli hennar - það skortir hjarta. Þú rótar ekki fyrir persónunum. Með aðeins meiri vinnu hefðum við getað fengið dýpri sögu, en á endanum kemur bilun myndarinnar niður á lélegri skrifum. Þess virði að horfa á það ef það birtist í sjónvarpinu á rólegu kvöldi, en þú munt sjá eftir því að hafa pungað út peningum til að sjá það.