Þessi mynd er ein risastór buxnahleðsla. Paul Schrader er gjörsamlega glataður í sínu eigin slæma handriti. Og leikstjórn hans er eins í dái og hún getur verið án þess að hann hafi í raun verið sofandi á meðan á ferlinu stóð. Verstur er þó Woody Harrelson, sem mér líkar venjulega vel við þegar hann er rétt settur. Hann leikur „göngugarpinn“, samkynhneigðan mann í D.C. sem leikur félagslegan félaga leiðinda eiginkvenna í Washington. Hann hefði ekki getað verið einvíddar ef hann hefði verið skorinn út úr tímariti og skoppað um fyrir framan myndavélina á ísspýtu. „Suðurhreimurinn“ hans er þessi „off the rack“ útgáfa sem lækkar frá upphafi til enda hverrar línu sem hann sendir frá sér, eins og hitinn og rakinn á suðurlandi sé enn að tæma hann af hverri eyri af orku sem hann hefur. Það er einhæft. En hann er ekki versti hreimurinn í myndinni. „Kærastinn hans“, leikinn af Moritz Bleibtreau, reynir að hafa áhrif á einhvers konar miðausturlandahreim sem er svo klaufalegur að hann getur varla skilað slæmu línunum sem skrifaðar eru fyrir hann. Hann er ófær um að rúlla riðlinum sínum þrátt fyrir að í raunveruleikanum sé hann þýskur og talar nokkur tungumál - eitt þeirra er ítalska! Það er góð ástæða til að kasta einhverjum öðrum, finnst þér ekki? Frá sögunni, til handritsins, til leikstjórnarinnar, til myndavélavinnunnar, til leiks aðalhlutverkanna, þessi mynd er slæm frá upphafi til enda. Einu þolanlegu augnablikin í þessari mynd komu frá þremur aukaleikkonum: Lily Tomlin, Lauren Bacall og Kristin Scott Thomas. Aðeins þessir þrír náðu að komast í gegnum þessa mynd með reisn sinni í háttvísi. Reyndar eru allar þrjár frábærar, þrátt fyrir að vera föst í virkilega slæmri mynd. Því miður gæti enginn verið nógu góður til að leysa þessa endalausu röð galla. Ef þér líkar við þessar þrjár leikkonur skaltu horfa á þær í einhverju öðru. Þessi mynd er ekki tíma þíns virði.