Þriðja Muppet myndin er kannski sú afslappaða og ánægjulegasta, þar sem klíkan tekur hóflega háskólasöngleikinn sinn í björtu (en þó óstöðugu) ljósin á Broadway fyllt með venjulega barnalegri bjartsýni. Auðvitað mistekst fyrsta tilraun þeirra og Kermit (leiðtogi hópsins og höfundur þáttarins) blæs á hausinn; svo, hinir fara allir sína leið svo að hann þurfi ekki að bera ábyrgð á þeim. Kermit sjálfur vingast við ungan áhugasaman fatahönnuð sem nær endum saman með því að bera fram mat á matsölustað föður síns (gamli maðurinn hefur því línu í sérlega tortugulegum non-sequiturs!). Við fáum venjulega framkomu af ýmsum stjörnum: Art Carney (sem framleiðandi), James Coco (sem ofkappsamur hundaeigandi), Dabney Coleman (sem sjálfstraustsbrellingur), Elliott Gould (sem var líka í MUPPET KVIKMYNDIN). 1979]), Gregory Hines, Liza Minnelli (sem hún sjálf með andlitsmynd sína á flottum veitingastað skipt út fyrir Kermit's, með falsað yfirvaraskegg, sem að því er virðist frægur frumkvöðull í brögðum til að vekja athygli á sýningu Muppets), Brooke Shields, og meira að segja leikstjórinn John Landis (í hugsanlega fyndnustu senu myndarinnar sem Broadway framleiðandi sem Kermit kemur fram á götunni og ljúfur og klæðir sig á skemmtilegan hátt í sólgleraugu og Afro hárkollu!). Hinir Muppets fara meira og minna í gegnum dæmigerða hraða þeirra, með (því miður) minna pláss gefið Gonzo að þessu sinni; á meðan Miss Piggy er eitthvað áunnin smekkvísi hjá mér, eru atriðin þar sem sú síðarnefnda njósnar um það sem hún telur vera rómantík Kermits við þjónustustúlkuna og sérstaklega ofbeldisfull viðbrögð hennar við þessu óneitanlega fyndnar. Það sem veldur hins vegar vonbrigðum er hápunktssýningin sjálf (eftir frekar óþarfa miðhluta þar sem Kermit fær minnisleysi og tekur að lokum upp auglýsingar á Madison Avenue) sem, frekar en búist við skvettandi venjur, aflar ekkert frumlegra en brúðkaupsathöfn Kermits og hans. eilífur logi Miss Piggy!