Eftir að hafa horft á þessa mynd hugsaði ég með sjálfum mér, þeir ljómuðu virkilega upp á líf Errol Flynn! Myndin er virkilega gott augnkonfekt. Þeir náðu 1930 og 1940 andrúmsloftinu í Hollywood alveg rétt. Búningarnir voru frábærir. Allar konurnar litu út fyrir að vera glæsilegar og allir karlarnir myndarlegir og prúðir. Er þetta alvarleg mynd um líf Errol Flynn? Nei! Þetta er skemmtileg mynd byggð á öllu því hneykslislega efni sem hann gerði í lífi sínu. Af hverju er ég að gagnrýna þessa mynd? Þetta er mynd sem lofaði miklu en stóðst ekki. Duncan Reagher var mjög góður sem Errol Flynn. Hann var ekki eins vel útlítandi og upprunalega, en hann fékk mann til að trúa því að Flynn væri ekki bara myndarlegur leikstrákur sem tók sjálfan sig ekki alvarlega, heldur sem maður sem, þótt hæfileikaríkur væri, var hálf truflaður og óhamingjusamur innra með sér. Ástarlíf Flynns var hörmung í ljósi þess að hann átti svo mörg misheppnuð hjónabönd. Hann missti líka marga góða vini á lífsleiðinni. Hann þjáðist líka af óendurgoldinni ást til hinnar glæsilegu Olivia DeHavilland. Síðasta atriði myndarinnar sýndi Errol einhvern veginn að biðja Olivia um að vera hjá sér og í staðinn gengur hún í burtu. Hann er sýndur í smókingnum, lítur mjög tómur út og gengur hægt um laugina þegar hann hellir drykknum sínum í laugina. Það var leiðinleg leið til að enda myndina en nokkuð við hæfi því allir vita núna hvernig hann féll á endanum frá alkóhólisma sínum og útdreginn lífsstíl. Þessi mynd hefði getað haft miklu meiri dýpt, hefði getað verið betur vel skrifuð. Vissulega sýndu þeir alla hneykslismálin en þeir sýndu aldrei mannlega miðju Errol Flynn. Það kemur á óvart að Duncan Reagher gat sett tilfinningalega dýpt í persónu Errol Flynn, jafnvel þó að kvikmyndaskrifin hafi ekki sett neina dýpt þar. Ég mun líklega aldrei sjá þessa mynd aftur en ég man enn eftir að hafa skoðað þessa mynd, " Djöfull hefði þetta getað verið miklu meira.....!" Ég gef þessari mynd D+.