Þetta var áttunda og síðasta Columbia Whistler myndin og sú eina án Richard Dix sem hafði hætt í kvikmyndum og átti að deyja árið eftir. Þetta er samt hæfileikarík spennumynd, vélin hélt áfram án hans, en eitthvað vantaði: Dix! Sögurnar í Whistler seríunni voru alltaf áhugaverðar, stundum frábærar, handritin eru oft noir alltaf andrúmsloft, en það var ekki aðeins Whistler sjálfur sem hengdi þetta allt saman á skjánum, það gerði Dix líka. Ungt par stígur út í heilar tvær vikur fá löngunin til að giftast í grenjandi rigningu en er komið í veg fyrir þegar hugsanleg brúður hverfur fyrst og síðan uppgötvast að hún er þegar gift áður en hún virðist klikka. Er mögulegur brúðgumi settur á hausinn, jafnvel þó að einkadíkillinn sem hann hefur ráðinn til að finna hana sleppi honum skyndilega og lamas, eða er ástin blind? Hver er að snúa við hver er spurningin. Michael Duane í næstsíðustu mynd sinni er allt í lagi ef hann er dálítið fúll, bestu augnablik yndislegu Lenore Aubert komu í næstu mynd í Abbott & Costello Meet Frankenstein og Richard Lane var eins og alltaf eins og alltaf á láni frá Boston Blackie. Einnig eina skemmtiferðin þar sem flautarinn sjálfur hlýtur að hafa blotnað af því að halla sér í rigningunni, nema hann hafi verið úðaður með sjávarfroðu í Voice. Margt gerðist á þessum síðasta klukkutíma, vel þess virði að fylgjast með aftur og aftur eins og venjulega fyrir aðdáendur tegund eins og ég. Whistler útvarpsþáttaröðin sem hófst árið 1942 hélt áfram til ársins 1955 og náði yfir 700 hálftíma þætti, sem næstum allir eru fáanlegir á mp3 og byggt á því sem ég hef heyrt hingað til og eru næstum allir þess virði að hlusta á líka.