Ég hlakkaði svo til að sjá þessa mynd að ég get ekki alveg skilið hvernig ég fékk á tilfinninguna að ég myndi njóta hennar. Ég er hræddur um að þetta sé í raun geispahátíð - hver einasti verndari kvikmyndahússins sem ég sótti geispaði og tuðaði oft meðan á myndinni stóð. Þetta er synd vegna þess að þetta er stórkostleg saga - ég hallast að því að hún yrði betri lesning. Það hjálpar ekki að aðalpersónan sýnir aðeins tennurnar einu sinni - og það var vegna myndavélarhornsins. Eftir því sem sagan þróast verður auðveldara að skilja vandamál aðalpersónunnar. Hins vegar hefur spennan og dramatíkin sem hefði getað gert þessa mynd í raun og veru í hæsta einkunn hafa verið gjörsamlega skemmd af dauflegri meðferð. Daufa eins og hálfgerð heimildarmynd!