Ef það væri hægt að eima hjarta og sál íþróttarinnar - nei, hinn hreina lífsstíl - brimbretta í fullkomið form, þá hefur þessi heimildarmynd gert það. Þessi heimildarmynd sýnir að lífið snýst ekki bara um öldurnar, heldur snýst það meira um fólkið, brautryðjendurna og framvarðasveit nútímans sem þrýsta hjúp stórbylgjunnar lengra en það hefur nokkru sinni verið. Stacy Peralta - sýndargoðsögn frá Snemma á níunda áratugnum á hjólabrettadögum mínum sem SoCal unglingur - hef klippt helling af mögnuðu myndefni og viðtölum niður í kjarna þeirra og búið til það sem er ekki bara heimildarmynd, heldur meistaraverk tegundarinnar. Þegar hjarta hans og sál er í viðfangsefninu - og greinilega er það hér - er snillingur hans full af hreinni sýn sem ekki gleður, efla eða tilfinningavera viðfangsefni hans. Hann dáir ofgnótt og brimbretta-/strandlífsstílinn, en hvítþvoir það ekki heldur. Það er líka grófur veruleiki í íþróttinni. Það er svo margt sem hægt er að segja um þessa heimildarmynd, um brimbrettakappana, fyrstu sögu íþróttarinnar og villtu stórbylgjubrimfararnir sem hún sýnir. Greg Noll, fyrsti stórbylgjupersónan sem að öllum líkindum var brautryðjandi í íþróttinni; Jeff Carter, ótrúlegur strákur sem reið nánast einn í 15 ár á stórhættulegu briminu Maverick í Norður-Kaliforníu; og miðpunktur heimildarmyndarinnar, Laird Hamliton, messías í dag á stórbylgjubrimbretti. Það er gríðarlegt hjarta og hlýja hjá öllum þessum strákum - og nokkrum stelpum sem birtast í myndavélinni - og djúp og kraftmikil ást á brimbretti og hafið sem kemur í gegnum hvert orð. Mér fannst sagan af því hvernig ættleiddur faðir Hamilton hitti hann og hvernig Hamilton sem lítill 4 eða 5 ára drengur nánast neyddi hann til að vera pabbi sinn sérstaklega hjartahlýjandi (og aftur, sviptur sírópandi tilfinningasemi). Ef þú hefur gaman af brimbretti- -eða jafnvel þó þú gerir það ekki--þetta er dásamleg heimildarmynd sem verður að horfa á, þó ekki væri nema vegna þess að þú ert nemandi í formi eða einhver sem einfaldlega metur ótrúlega vel unnin listaverk.