Þegar nasistar komust til valda í Austur-Evrópu seint á þriðja áratugnum sneri Charles Chaplin athygli sinni að því að skapa viðbrögð við því. Hvatinn gæti vel hafa verið áróðursrit sem vísar til Chaplin sem gyðinga. Í The Great Dictator bjó Chaplin til dauðans skopstælingu á Hitler sem er jafn fyndin og ógnvekjandi stundum. Í myndinni er rakin upplifun Hitlers í þýska hernum frá fyrri heimsstyrjöldinni til dagsins í dag. Samtímis leikur Chaplin gyðingarakara sem klæðir sig eins og flakkarinn sem kemur út af sjúkrahúsi eftir langan tíma, aðeins til að uppgötva hversu ólíkur heimurinn er undir stjórn nasista. Paulette Goddard, eiginkona Chaplin á þeim tíma, leikur unga gyðingastúlku. fjölskyldu þeirra er kúguð í gettói gyðinga. Jack Oakie hefur frábært, Óskarstilnefnt aukahlutverk sem Mussolini útlit (Benzini Napaloni) sem gefur Hitler persónu Chaplin, Adenoid Hynkel, mikið áfall. Henry Daniell er hans venjulegi staðföstu sjálf sem Garbitsch, aðalráðgjafi Adenoid Hynkel. Chaplin skrifaði og leikstýrði myndinni og hlaut Óskarstilnefningar fyrir handrit sitt og leik. Myndin var einnig tilnefnd sem besta myndin. Chaplin gerði myndina undir gífurlegri pressu af einhverjum augljósum ástæðum og sumum ekki svo vel þekktum. Hann fjármagnaði alla myndina sjálfur í mikilli hættu vegna myndefnisins og engar aðrar stórmyndir voru gerðar um Þýskaland nasista fram að þeim tíma. Myndin eyddi um tuttugu og einum mánuði í framleiðslu þar sem Chaplin endurbyggði jafnvel leikmynd og endurupptöku atriði til að koma hlutunum í lag. Þegar myndin var frumsýnd í október 1940 var stríðið í Evrópu langt á veg komið þar sem Hitler sigraði hvert landið á fætur öðru, svo myndin varð mun málefnalegri við útgáfu hennar en þegar framleiðslan hófst. Það er ekki mikið um söguþráðinn. í því að horfa á myndina í baksýn; myndin virðist meira eins og röð af grínskessum og/eða óhöppum sem eru þrædd saman til að ná tilgangi sem er óháður myndinni sjálfri. Nokkur dæmi um þetta koma fram á síðasta þriðjungi myndarinnar með fundi Hynkels og Napaloni. Atriðið er mjög mjög fyndið en leiðir engan veginn hvað söguþráðinn varðar. Sömuleiðis leiðir flótti bæði rakarans og Schultz einfaldlega til þess að rakarinn er rangur fyrir Hynkel til að gefa Chaplin (í gegnum rakarapersónuna) tækifæri til að lofa áhorfendum í lok myndarinnar. Á hinn bóginn, hvaða betri leið til að benda á ranglátan sjálfsvirðingu arískra yfirburða en að láta gyðingarakara ranglega vera Hynkel? Samt sem áður inniheldur myndin mörg há kómísk augnablik, eins og rallyræðuna, nýja stríðsþróunina (skotheldir einkennisbúningar o.s.frv.), Dansandi hnattsenan, myntina í búðingssenunni og alla atburðarás Hynkels og Napaloni (þ. rakarastólsatriðið) til að mæla eindregið með myndinni. Ekki má heldur gleyma áhættunni sem Chaplin tók við að gera sína fyrstu talandi mynd, mynd gegn nasista, og fjármagna myndina sjálfur. ***1/2 af 4 stjörnum.