Í teiknimyndasögunni: Aeon Flux var siðlaus uppreisnarmaður sem var algjörlega aðskilinn frá öllu og öllum. Hún var grimm, eigingjarn, ástrík, óútreiknanleg, fyndin, ætandi, sjálfsörugg, kaldhæðin, banvæn, ótæmandi, tvíræð allt í senn. Upprunalega Aeon hafði lög eftir lög af dýpi. Hún leyfði nánast aldrei persónulegum tilfinningum sínum að koma í ljós. Upprunalega söguþráðurinn var dásamlega óljós og umhugsunarverður. Þú gætir aldrei sagt hvaða hvatir Aeon voru. Aeon var herskár anarkisti en Trevor var róttækur hugsjónamaður, vegna þess gátu þeir aldrei haft neina sýn á stöðugt samband. Í myndinni: Aeon Flux vinnur fyrir Monicans og pólitískar og persónulegar ástæður hennar eru mjög skýrar. Hún var falleg, ástrík, viðkvæm, auðvelt að temja sér, tilfinningarík og mjög fyrirsjáanleg. Aeon í myndinni hafði í mesta lagi eitt lag af dýpt. Söguþráðurinn var augljós og tilgerðarlegur. Allt er algjörlega lagt fyrir þig frá upphafi. Það voru nánast engin átök á milli Aeon og Trevor, að minnsta kosti hvað varðar persónulega heimspeki. Einu átökin á milli þeirra voru að þeir voru á sitt hvorum hliðum. Myndin olli mér hræðilegum vonbrigðum. Mér fannst ég vera svikinn. Þeir tóku hugmyndina um eina af mínum uppáhalds teiknimyndapersónum allra tíma, kreistu alla dýptina og persónuleikann úr henni og dældu henni fullri af Hollywood klisjum. Kjarninn í teiknimyndasögunni var algjörlega glataður í þessari mynd. Eina ástæðan fyrir því að ég gef þessari mynd ekki „1“ er sú að myndefnið var ótrúlegt. Það var sniðugt að sjá nokkrar af kunnuglegu hreyfimyndunum eins og fluguna í auga gert með CGI.