...því þeir eru báðir frekar ömurlegir. Mér finnst besti hluti myndarinnar vera hræðilega heimsveldismyndin af Faye Dunaway efst í stiganum. Hún lítur út fyrir að geta auðveldlega stigið út úr myndinni, rifið einhvern í sundur og farið rólega inn í andlitsmyndina aftur eins og ekkert hafi í skorist. Nú, þú veist að kvikmynd er í vandræðum þegar hluti af leikmyndinni nær að vekja athygli þína. Ég viðurkenni að ég borgaði $30 fyrir DVD-diskinn bara til að ég gæti séð Faye Dunaway í samtíma hryllingsmynd. Ég veit hvað þú ert að hugsa - 30 dalir beint niður í gapandi svarthol. Og það væri alveg rétt hjá þér. Þessi mynd er ömurleg. Þarna er þetta alveg út í hött. Ég bjóst við alvöru hræðslu og ég beið og beið og beið. Enginn kom. Hrafninn (líklega kráka í förðun) hræddi mig ekki, að sjá litla bita af innri líffærum hræddi mig ekki og meira að segja Faye hræddi mig ekki. Ég er ekki svo hugrakkur, ég veit, svo það hlýtur að vera myndin sjálf sem er vandamálið. Það sem meira er, Jennifer var heldur ekki hrædd. Innri líffæri hennar voru bókstaflega að falla í sundur og hún virtist pirruð en nokkuð annað. Líf hennar var fljótt að líða undir lok og hún hefur áhyggjur af því að fá meiri peninga. Elskan, þú getur ekki tekið peninga þangað sem þú ert að fara!!! „Ég þarf peninga,“ segir hún stöðugt og hunsar algjörlega þá staðreynd að lungun hennar hafa hrunið og hætt að virka. Á meðan eyddi ég allri sprengjumyndinni í að spá í hvað væri að ömmunni (Faye). Ég var grunsamlegur fyrst, Faye lék ömmu og allt, og ég var enn grunsamlegur í lokin. Það er annar ættingi sem býr í húsinu sem Jennifer og Mary Ellen amma-frá-helvíti neyðast til að deila tímabundið og ég býst við að hún sé af sömu kynslóð og amma. Hér er skrítinn hluti - ættingja lítur út fyrir að hafa þolað átta hundruð ára afmælisveisluna sína. Mary Ellen lítur út eins og hún hafi nýlega fengið andlitslyftingu frá þekktum skurðlækni. Andlitslyftingar geta ekki gert kraftaverk, en ég held að útlit Faye sé mikilvægt fyrir hrísgrjónapappírsfléttuna. VINDSKEIÐ!!! Svo virðist sem fjölskyldan sé þjáð af sjúkdómi sem hefur áhrif á slæman leikaraskap...því miður, litli brandarinn minn. Í alvöru talað, það eru allir sjúkdómar sem valda því að líffæri þeirra bila og að lokum sundrast. Jamm, ha? Athyglisvert er að Mary Ellen er enn á lífi og öll líffæri hennar eru heil. Hvernig forðaðist hún fjölskyldubölvunina? Eitthvað er að henni, augljóslega. Önnur ástæða fyrir því að syrgja að hafa tapað þrjátíu dollara mínum - þessi mynd sýnir einn af gæludýrum mínum allra tíma. Ég á við tvöfaldan endi. Þessi mynd endar tvisvar. Ég gjörsamlega hata það þegar það gerist, og í þessari mynd finnst mér eins og leikstjórinn hafi tekið endann, líkaði hann ekki og gleymdi að fjarlægja hann við klippingu. Ég býst við að það eigi að vera ógnvekjandi, en það er bara ef þú ert kvikmyndaklippari. Það er þó einn kostur við þessa ógöngu og það er ein af ástæðunum fyrir því að ég keypti DVD-diskinn. „Kvikmyndagerðarmaðurinn“ er með Faye Dunaway og mig langaði að sjá hvernig hún virkaði þegar hún hafði engar línur til að lesa. Giska á hvað - myndin var svo léleg að ég gat ekki setið í gegnum hana aftur. Drat.