Fyrst af öllu vil ég segja að ég þurfti að hugsa mikið um að skrifa athugasemd fyrir þessa mynd. Besta umsögnin fyrir svona kvikmyndahús getur verið bara þögnin. Kvikmynd stíluð á húsmæður og ömmur. Þessi mynd reynir að líta „ekta“ út og persónurnar ættu að vera „alvöru fólk“. Ítali gæti aldrei hugsað sér að persónurnar gætu verið „raunverulegar“: þær eru bara „lágrænar“ staðalímyndir. Það gefur afar misráðna sýn á hvernig lífið er í ítölsku sveitinni. Söguþráðurinn er veikburða (plottur? hvaða söguþráður?) og húmorinn kemur engum eldri en 12 ára til að hlæja.