Aftan á DVD-disknum fyrir þessa mynd ljómar af: "Chey er Quentin Tarantino kristinna kvikmynda." Þetta er ekki eins móðgun við Quentin heldur og kristnar kvikmyndir. Þessi mynd er illa skrifuð, stíf leikin og klippt af tilgangslausum styrkleika. Atriðin spilast á ruglingslegan og óraunhæfan hátt og í bland við skemmtilega tímamyndatöku. Flashbacks, hverfa í grátt, frystir rammar til að segja tímann (sem skiptir ekki máli í sögunni) eru allir gerðir án sýnilegra ástæðna en að gefa myndinni meiri trúverðugleika í kvikmyndagerð. Myndavélin er tilviljunarkennd, nokkrar flottar kranamyndir eru klipptar með fáránlegum uppsetningum sem hafa enga þýðingu. Léleg blokkun og lýsing láta áhorfandann velta fyrir sér hver er að tala við hvern í mörgum senum. Ó og hljóðið er hræðilegt. Tæknibrellurnar voru þokkalegar og sem betur fer takmarkaðar. En þetta er allt bara tæknilegt. Myndin nær ekki að taka þátt á tilfinningalegu stigi. Samræðurnar eru svo falskar og leikararnir virðast aðeins hafa lesið hana augnabliki áður en myndavélin fór að rúlla. Sagan... hlutirnir sem gerast í röð hafa enga hvata á bak við sig. Persónurnar eiga í erfiðleikum með að ná tökum á einvíddinni. Og persónurnar verða að taka afstöðu til kristni og trúar í hverju einasta atriði. Taktu þér biðröð frá M. Night, grípandi kristnar kvikmyndir þurfa ekki að hafa persónurnar sem segja nafn Jesú Krists í hverju atriði til að myndin sé kristin. Góði! Vinsamlegast ekki reyna að sýna óvistuðum vinum þínum þetta með öðrum væntingum en hlátri.