... og samt var okkur sagt að það væri annar klukkutími og 20 mínútur eftir. Hvers vegna, ó, af hverju var ekki ritstjóri til að segja rithöfundinum/leikstjóranum að klippa, klippa, klippa? Greinilega hefur sá rithöfundur/leikstjóri áður gert stuttmyndir; í stuttu máli hefði þetta verið í lagi. En samræðuleysið byrjar að magna eftir tuttugu mínútur. Skortur á mikilli tónlist blasir við. Bakgrunnshljóðin (tala, umferð og sérstaklega alls staðar nálæg þyrla) eldast mjög hratt. En versta bilunin er í sögunni. Það er dýrmætt lítið annað en stutt. Eftir klukkutíma sáum við afbrigði af sama atriðinu aftur og aftur. Ég öskraði næstum á skjáinn, "Við skiljum það, við skiljum það!!!!!" Það er ótrúlegt að eftir að þetta fór úr leikhúsinu gætum við keyrt heim, horft á Daily Show og hluta af Colbert Report, búið okkur undir háttinn og vitað að áhorfendur voru ENN fastir í leikhúsinu. Það er ekki nóg að láta undan sýn þinni. Þú verður að gefa áhorfendum nóg til að deila sýn þinni.