Þetta er algjörlega djöfulleg saga um hversu illa hlutir geta farið úrskeiðis. Einfalt rán. Taktu upp alvarlegar breytingar. Taktu saman fjármálin okkar og allt verður æðislegt. En skartgripaverslun mömmu og popps? Ekkert mál. Tryggingar borga þetta allt. Engar byssur. Enginn slasast. Auðveldir peningar. Eldri, farsælli (það virðist) bróðir Andy (Philip Seymour Hoffman) á í nokkrum minniháttar vandamálum. Heróínfíkn, kókaínvenja. Eiginkonu (Marisa Tomei) sem hann virðist ekki geta komið fram fyrir. Dagar hans með flata kvið eru löngu liðnir. Yngri, ljúfi, örlítið fáviti yngri bróðirinn, Hank (Ethan Hawke) með nokkur eigin vandamál. Á bak við meðlagsgreiðslur fyrir dóttur sína, í skuld við vini og ættingja, ekki beint að gleðja þá í vinnunni o.s.frv.Sydney Lumet, í þessum gjörningi á aldrinum 82 (!), stjórnar og fær það 99,99 prósent rétt , sem er erfitt að gera í spennumynd. Ég hef séð fleiri spennumyndir en ég man eftir og oftast lætur leikstjórinn prenta myndina og lifir við söguþráðinn, ólíkindum, cheesy senunum og flýtilokunum. Hér gerir Lumet spennumynd eins og hún sé listaverk. Hvert smáatriði er fullkomið. Leiklistin er frábær. Engin göt eru á lóðinni. Sagan er sönn og skýr og táknar sögu um mannlega veikleika sem myndi heiðra bestu kvikmyndagerðarmenn og jafnvel Bardinn sjálfan. Hoffman er auðvitað frábær. Þegar þú ert ekki með tjald, leiðandi mann viðveru, verður þú að standa þig með hæfileika, vinnu og hreina einbeitingu. Ethan Hawke, sem er ekki ókunnugur ljúfa, litla strákahlutverkinu, bætir lag af örvæntingu og allt of mannlegri vanhæfni við þáttinn þannig að við vitum ekki hvort við eigum að vorkenna honum eða rusla honum. Albert Finney leikur föður hinna villulausu sona af hálfgerðum stálþunga styrkleika sem stangast á við aldur hans. Og Marisa Tomei, sem hefur töfrandi eiginleika kynþokka til að fara í takt við einstakan sköpunargáfu sína, tekst að vera bæði viðkvæm og hörð eins og naglar sem tvær tímasetningar eiginkonu Andy. (En hver gæti kennt henni um?) Það er nánast helgispjöll kvikmyndagagnrýnenda að gefa auglýsingaspennumynd fimm eða tíu stjörnur, en ef þú rannsakar þessa mynd, eins og öllum upprennandi kvikmyndagerðarmönnum væri ráðlagt að gera, muntu taka eftir hvers konar óhófi. (samkvæmt flestum Hollywood framleiðendum) athygli á smáatriðum sem skapar alvöru list - þess konar hlutur sem aðeins frábærir listamenn geta gert, og geta reyndar ekki annað en gert. (Við the vegur, ég held að það hafi verið tuttugu framleiðendur á þessari myndjæja, kannski tylft; athugaðu heimildirnar.) Það eina sem ég get sagt í samantekt er, Way to go Sydney Lumet, höfundur fjölda frábærra mynda, og til sýndu handverki þínu og listum svo trúmennsku á svo háum aldrikudos. Megum við öll standa okkur helmingi svo vel. Allt í lagi, 00,01 prósentið. Það var ólíklegt að faðirinn (Albert Finney) hefði getað elt leigubílana sem Andy fór um New York án þess að missa skottið á einhvern hátt. Þetta er smávægilegt og ég vildi óska ​​þess að allar spennusögur gætu haft svona lítinn blett. Maður veltir líka fyrir sér hvers vegna Lumet ákvað að segja okkur ekki frá örlögum Hank í lokin. Við getum giskað og giskað. Kannski hafa örlög hans fallið á gólfið í skurðstofu. Kannski var Lumet ekki sáttur við það sem var tekið upp og tíminn rann út, og hann sagði bara: "Láttu þetta svona. Það skiptir í raun ekki máli." Og ég held að svo sé ekki. Það sem kemur fyrir Hank verður ekki gott. Hann er ekki sú tegund sem tekst að flýja til Mexíkó og getur byrjað nýtt líf. Hann er svona týpa sem fær „léttan“ dóm upp á 10 til 20 og afplánar hann og kemur út einskonar skreppt mannvera sem veit að hann var í rauninni ekki karlmaður þegar hann hefði átt að vera það. Sjáðu þetta fyrir Sidney Lumet, einn af þeim bestu í Hollywood, leikstjóri The Pawnbroker (1964), The Group (1966), Serpico (1973), Dog Day Afternoon (1975), Network (1976) og mörgum fleiri.