Já, ég geri mér grein fyrir því að hálfur annar tugur gagnrýnenda hefur kallað þessa mynd "Copying Amadeus", en það er ekki hægt að segja nóg. Atriðum virtist hafa verið lyft beint úr handriti Milos Formans með aðeins yfirborðslegum breytingum. Þú getur búist við að sjá:-Hrokafulla senu meistarans ("Ég er rödd guðs. Allt annað er tilgangslaust!") -Maestro að gera grín að verkum miðlungs tónskáldsins (ásamt hindberjum og herma vindgangi, alveg eins og í Amadeus) -Samræða hins miðlungs tónskálds við guð ("Hvers vegna innrætir þú mér tónlist en neitar mér um hæfileikann til að semja?") -Tónskáldskapur frá dánarbeðssenunni ("Almennur tími. Byrjaðu á fiðlunum... hóst hósti") -og listinn heldur áfram...Vandamálið er enn verra. Þessar senur voru ekki bara afritaðar blygðunarlaust, þær voru ekki einu sinni vel gerðar. Jeppamenn, ef þú ætlar að rífa af þér upprunalega, ættirðu að minnsta kosti að reyna að bæta það á þinn eigin skapandi hátt. Nei bíddu, það er eitthvað enn verra en það. Það er sú staðreynd að leikstjórinn reyndi að slá sögu Mozarts inn í söguna um Beethoven. Gott fólk, Beethoven var ekki gróft, dónalegt kjaftæði eins og þessi mynd sýnir hann. Ennfremur var Beethoven ekki tuðrandi hálfviti sem tekur ábendingar frá afritara sínum, 23 ára tónlistarnema. Því miður eru kvikmyndir eins og þessar ábyrgar fyrir því að slátra sögunni. Og annað, Beethoven (í raunveruleikanum) kallaði hana aldrei "Tunglskinssónötuna" eins og hann gerir í myndinni. Það nafn gaf ruglaður gagnrýnandi nokkrum árum EFTIR BEETHOVEN DÓ, og því miður sat það fast. En upphaflegi titill Beethovens var "Quasi una Fantasia". OG ANNAÐ, þegar Beethoven (í myndinni) öskrar "B-flat! B-flat! B-flat!" og slær tóninn á píanóið, hann slær hvítan takka!OG ANNAÐ THINGGG!!! Beethoven (í raunveruleikanum) var algjörlega heyrnarlaus í nokkur ár fyrir samsetningu 9. sinfóníu sinnar. Þessi mynd sýnir hann sem varla lítilsháttar fötlun (segir "hvað?" aðra hverja línu, bara nóg til að vera pirrandi).AAAND!! ANNAÐ!!! THINGGGG...!! Amerísku hreimarnir...! Ó sama. Bara... sama. Ég er nú þegar búinn að eyða nægum tíma í þetta. Farðu að sjá "Amadeus" aftur. Síðan, ef þú vilt sjá áhugaverða ævisögu um líf Beethovens, sjáðu "Immortal Beloved" sem tekur ljóðrænt frelsi, en það eru að minnsta kosti áhugaverðar hugmyndir. Að lokum, ef þú vilt sjá eitthvað í léttari kantinum, skoðaðu "Impromptu", kvikmynd um Chopin. En fyrir utan þetta þrennt hef ég aldrei séð góða virðingu fyrir klassísku tónskáldi.