Ég var svo heppinn að fá að vera aukaleikari í þessari mynd þegar ég var um 13 ára þegar ég var í rússvellinu. Leiklistarbekknum mínum í unglingaskóla var boðið að taka þátt. Þetta var frábær upplifun.Gary Busey, Charles Martin Smith og Don Stroud spiluðu tónlistina í beinni útsendingu, allan daginn! Sem tónlistarmaður kann ég að meta þá þrotlausu vinnu og hollustu sem þessir krakkar leggja í hlutverk sín. Þeir hljóta að hafa spilað þessi lög 20 sinnum. Það er mjög erfitt að viðhalda stöðugleika og orku við þessar aðstæður. Þetta sést við klippingu á nærmynd af „That'll Be the Day“, en sem betur fer hefði grunlaus almenningur líklega ekki tekið það upp. með tímanum var ótrúleg unaður. Ég átti líka mitt fyrsta "deit" á kvikmynd. Ég þurfti að labba með stelpu upp í miðabúðina. Vá hó! Jafnvel með úrelta klippingu og heit ljós sem bræddu vaselínið í hárinu á mér var það samt þess virði. Skemmtilegt efni. Myndin er í toppstandi og er mjög ánægjuleg í heild sinni. Busey skilar sínu besta hlutverki frá upphafi og aukahlutverkið er frábært. Ég er ánægður með að hafa tekið þátt í frábærri mynd dagsins. Að halda að ég hefði getað verið í Corvette Summer eða eitthvað. Ekki. Fyndinn kaldhæðinn endir á þessu er að árum síðar var ég í myndbandsbúð í Malibu að horfa á myndina vikuna sem hún var gefin út á myndbandi. Gary Busey gekk inn og stóð rétt hjá mér. Ég sýndi honum forsíðuna og babbaði um hversu frábær hann væri og hvað ég væri aukaleikari og hvað ekki. Frekar skrítið, en mjög flott, fyrir það sem það er þess virði.