Þessi mynd er virkilega sjúk og fyndin. Ég hef látið vini mína hrolla við að lýsa því fyrir þeim. Ég sá það fyrir um það bil 8 mánuðum og ég er enn með lagið 'Shall we Gather at the River' bergmála í gegnum hausinn á mér. Þannig að í grundvallaratriðum er þetta Tromatized Rómeó og Júlíu, en það fer umfram það sem þú gætir búist við. Segjum bara sifjaspell, tilvísanir í barnaníð, klám (auðvitað), en því miður hefur það eins konar hamingjusaman endi...svona...það er meira skrítið en hamingjusamt. Cappy Capulet var snilld! Hann hefur svona vitsmunalega snobbtón, hann er móðgandi, en siðmenntaður. Hann vitnar í meira Shakespeare en nokkurn annan í myndinni ... allt á meðan hann tók þátt í sadísku hlutverki sínu sem eiginmaður og faðir. Kjötkarlinn var líka frekar svalur. Hann var unnusti Júlíu, djúpt hrifinn af henni og bráðum sár í hjarta vegna Tromeo. Og Tromeo, sannur rómantískur. Hann er myndarlegur, virkilega ljúfur strákur, í örvæntingu eftir að finna sanna ást. "Hún gerir kyndla til að brenna skært!" Því miður þurfti Troma bara að grípa til þessa hræðilega falsgrænu ælu og annarra uppátækja þeirra. Þeir eru virkilega hrifnir af svona dóti stundum. En hey, þessi mynd hafði mikinn áhrif á mig. Hversu oft á ég við það í raunverulegum aðstæðum...vá hvað þetta er sorglegt. Allavega, njóttu!