Ég sá Heimat 2 fyrst á BBC2 á tíunda áratugnum þegar ég var í listaháskóla og bjó og hreyfðist meðal listamanna og tónlistarmanna, í von um velgengni í framtíðinni. Þannig að 'Hið annað heimili' - um vináttu sem myndaðist eftir að hafa yfirgefið fjölskylduheimilið, um að leitast við að ná faglegu yfirburði - hljómaði sterklega við lifandi veruleika minn. Ég heillaðist af persónunum, frásagnarlistinni, ljóðrænu myndavélaverkinu og umfram allt af tónlistinni. Í henni gæti ég spáð í upphaf þýskrar raftónlistar, Stockhausen, Kraftwerk, Can, Neue, Faust frá 7. áratugnum, hljóðtilraunir John Cage, Walter Carlos og bresku rafrænu geðsálfræðinnar í The White Noise. Hljóðlagatónskáldið Nikos Mamangakis lærði hjá Carl Orff úr Carmina Burana-frægðinni svo mér fannst smekkur þess samtímis rafpopp-/hljóðbrelluheiminum. Ég hafði ekki séð Heimat eða Heimat 3 svo ég horfði á hana í heild sinni án þess að hafa fyrir eða eftir. . Eins og einhver annar hefur tjáð sig er hún bæði epísk og ljóðræn - söguleg og listræn. Mörg uppáhalds augnablik, þar á meðal dásamleg rödd Gisela Muller (Evelyn), Bach marimba Daniel Smith (Juan), píanóleikur Henry Arnold (Hermann) og sellóleikur Salome Kammer (Clarissa). Ég gæti skrifað meira. en það hefur þegar verið sagt hér. Af hverju getur breskt eða bandarískt sjónvarp ekki framleitt SVONA meistaraverk? The Wire hafði raunsæi og pólitík og epískt yfirbragð borgar, David Lynch og Dennis Potter voru líka með hugmyndaríkar slóðir í sjónvarpsverkum sínum, en þetta er listahús og sápa eins og það er sem mest kvikmyndalegt og frásagnarefni. Hún er aldrei innifalin í vali gagnrýnenda á bestu kvikmyndum en hún ætti að vera það. Samt jafn ljóðræn og kraftmikil og þegar ég sá hana fyrst fyrir rúmum 17 árum. Ég horfi á 3 kassasettin á hverju hausti fyrir „mjúkan frjósemi“. Innblástur og hvetjandi.