Öðru hvoru kemur indie sem hefur frábæran leikarahóp og sögu sem hljómar virkilega áhugaverð og má ekki missa af, en myndin er ömurleg. Nokkrar nýlegar myndir sem tilheyra þessum óheppilega flokki eru „Levity“ og „The Safety Of Objects“ og nú er hér „The United States Of Leland“. Á meðal frábærra leikara eru Ryan Gosling, Kevin Spacey, Don Cheadle, Jena Malone, Lena Olin, Michelle Williams, Chris Klein og Kerry Washington. Gosling leikur Leland P. Fitzgerald, táningsson frægs rithöfundar (Spacey) sem fremur truflandi og ófyrirgefanlegan glæp (myrtir þroskaheftu barni), en man það ekki og virðist ekki hafa neina ástæðu. Don Cheadle leikur kennara í unglingasal sem er að reyna að skilja Leland (og misnota hann líka með því að skrifa bók um hann), og Jena Malone er fyrrverandi kærasta hans. Við sjáum versnandi samband þeirra (vegna heróínfíknar hennar) í flashback. Hljómar eins og æðislegt lítið drama, ha? Ég hélt það líka. Staðreyndin er sú að þessi mynd er bara illa, illa skrifuð. Samræðurnar og frásögnin eru sársaukafullar tilgerðarlegar og hlaðnar pirrandi orðum um „lífið“, persónurnar eru allar tvívíðar indí-klisjur, og þó að það takist að gera Leland samúðarfullan að sumu leyti, þá svíður hún yfir glæp hans. Að mestu leyti er ekkert vandamál með leiklistina. Gosling (sem var verðugur Óskarsverðlauna í "The Believer") er gríðarlega hæfileikaríkur ungur leikari, en hvernig þær eru skrifaðar finnst engum þessara persóna (síst af öllu Leland) einu sinni eins og alvöru fólk, svo það er ekki mikið sem hann getur ekki nema muldra fáránlegu línurnar hans og líta dapur út. Jena Malone er eftirminnilegust. Hún er með eitt mest svipmikið andlit sem ég hef séð. Jafnvel að leika undirskrifaða persónu í slæmri kvikmynd eins og þessari getur hún brotið hjarta þitt með einu augnabliki. Þegar hún hefur gott efni til að vinna með (eins og í "Donnie Darko" eða "The Dangerous Lives Of Altar Boys"), þá er hún virkilega mögnuð. En þetta er ekki gott efni. Kannski hefði það getað verið eitthvað þess virði, eftir mikla endurskrifun, en eins og það er þá er „The United States Of Leland“ þungbært, óvirkt og fyrir kvikmynd sem virðist ástfangin af því hversu „djúp“ hún er, þá er hún virkilega grunn.