"House of Games" er gallalaust smíðuð mynd og ein af fáum myndum sem ég hef séð sem fékk mig til að gapa við skjáinn af undrun yfir því hversu snjallt og óvænt hún endar. Ég sá hana fyrst á myndbandi fyrir nokkrum árum eftir að ég las gagnrýni Roger Eberts, sem lýsti henni sem besta mynd ársins 1987. Ég hafði efasemdir, aðallega vegna þess að hún er ekki alveg eins þekkt og aðrar myndir frá því ári. Strákur, kom mér á óvart. Þetta var ein snjöllasta og vel skrifuðasta mynd sem ég hafði séð. Handritið er heilmikið verk, ekki bara hvað varðar söguþráðinn (sem snýr og snýr og dregur teppið undan þér bara þegar þú hugsar þú ert með þetta allt á hreinu), en líka hvað varðar persónuþróun. Við annað áhorf mitt fór ég að átta mig á því að handrit Mamet heppnast ekki aðeins sem snjöll spennumynd heldur að hver þróun söguþráðs stuðlar að skilningi okkar á persónunum og hvatum þeirra. Hápunktur myndarinnar er sérstaklega áhrifaríkur, því hún er algjörlega óumflýjanleg. Það stafar náttúrulega af því sem við vitum um persónurnar og er því miklu meira en bara handahófskenndur snúningsendi. Frammistöður Lindsay Crouse og Joe Mantegna bæta einnig gríðarlega við myndina. Ég get ekki ímyndað mér neinn annan leikara en Mantegna í hlutverki Mike, og Crouse leikur hlutverk sitt af réttu hófi til að gefa til kynna bældan glæpahugsun. Verk þeirra, ásamt ótrúlegu handriti Mamet, sameinast og búa til eina af bestu kvikmyndum níunda áratugarins. Það er sannarlega must-see.