Fyrir mér kemur þetta bara út sem sápuópera. Ég býst við að allar lýsingar á lauslátu fólki geti talist "félagslegar athugasemdir." En þegar öllu er á botninn hvolft þá er mér einfaldlega sama hvernig þú einkennir þessa mynd. Engin persónanna er mjög viðkunnanleg eða aðlaðandi. Mér fannst engin efnafræði á milli Hudson og Bacall. Ef það er ástarsaga hér er hún týnd í vanlíðan. Og þrátt fyrir snúningsendan sem alger og tafarlaus (og þar af leiðandi óskiljanleg) viðsnúningur Dorothy Maguire á vitnastólnum, er sagan ófullnægjandi til að halda áhuga mínum. Sama hversu mikið freudískt táknmál og sálfræði eru lögð inn í, þessi saga er lúmsk, melódramatísk og fábrotin. Rock Hudson er göfugt viðarkenndur. Þetta er minnst grípandi hlutverk Lauren Bacall og ein lélegasta frammistaða hennar. Dorothy Maguire og Robert Stack skila innblásnari leikjum, en persóna hennar er viðurstyggileg og hans er aumkunarverð. Robert Keith, sem ástríkur, ósnertilegur faðir tveggja illgjarn fullorðinna barna, er mest samúðarfullur karakterinn. Athyglisverðast af öllu er þó hinn alvarlega útlitsmaður Robert Wilke í litlu hlutverki sem bareigandinn. Hans er best minnst sem viðbjóðslegra handlangara í ótal vestra, en hér er hann heiðarlegur, viðkunnanlegur náungi. Ég tek samfélagsskýringuna mína með áhugaverðri, grípandi sögu og nokkrum viðkunnanlegum persónum, takk fyrir.