Ég er reyndar hissa á því hversu góðar einkunnir þessi andkristnu gerviheimildarmynd fékk. Nú ber ég virðingu fyrir skoðun og trú gaursins, sjálfur er ég ekki, í þessu ástandi, trúaður á hina kenndu kristnu kenningu. Hins vegar er andkristinn áróður að einhverju leyti annað mál. Þessi mynd hefur gild atriði, en þau eru mjög fá og sýnd í mjög hlutdrægu samhengi. Ég er ekki að mæla gegn því að sjá það. Reyndar finnst mér að allir ættu að sjá það og ákveða sjálfir hvort þeir trúa því eða ekki. Og þetta er í rauninni meiri möguleiki en sá sem leikstjórinn gefur til kristilegra kenninga. Frekar en spyrjandi nálgun á viðfangsefnið lítur það út eins og persónuleg vending á kristna skólann sem hafði áhrif á barnæsku hans. Það er líka rangtúlkun á kristnu fólki oftast sem annað hvort ótrúlega barnalegt eða bókstafstrúarfólk, engin hófsemi þar á milli. Leikstjórinn notar kvikmyndasenur úr Passion of Christ í leyfisleysi, setur upp viðtal við skólastjóra fyrrverandi skóla síns og kynnir nánast eingöngu and- Kristnir sagnfræðingar og rithöfundar. Mér fannst skólastjórinn reyndar hinn jarðbundnasti maður og tel að afstaða hans hafi átt fullan rétt á sér. Ég efast líka stórlega um að nokkur þeirra kristnu trúaðra sem rætt var við hafi verið spurð eftir orðum eða jafnvel sagt fyrir viðtalið hver tilgangur fyrirspurnarinnar var. Að þessu sögðu eru vissulega nýjar og áhugaverðar staðreyndir að finna hér og nokkrar mjög frumlegar hugsanir um spurningin um kristni. En það hvernig þessi hugsun er framleidd er oft móðgandi, mjög ófagmannleg og hræðilega hlutdræg.