Hún fjallar um fjársvikara, Peter Ustinov, sem smeygir sér inn í breskt fyrirtæki, Texa-Conn eða eitthvað álíka, og gefur sig út fyrir að vera tölvu- og öryggissérfræðingur. Hann lærir leynilega að brjótast inn í tölvuna, á meðan hann safnar aðdáun yfirmanns síns, Karls Malden, fjandskapar keppinautar hans á skrifstofunni, Bob Newhart, og ást óhæfu ritarans hans, Maggie Smith. Sum viðskiptaupplýsingarnar voru svolítið gruggugar. þessum augum sem ekki eru viðskiptalegir en þau eru nógu trúverðug og ég fékk almenna hugmynd. Ustinov, hinn vandræðalegi Pétur, stofnar falsfyrirtæki í París, Róm og Stuttgart og notar tölvu Texa-Conn til að senda alls kyns peninga til þessara stöðva. Erlendu fyrirtækin samanstanda að sjálfsögðu af engu öðru en honum sjálfum, Ustinov, og heimilisföngin eru yfirgefið listamannaloft í París, rakarastofa í Róm og bakarí í Þýskalandi. Hann heimsækir þá einfaldlega til að safna ávísunum sem hann sendi sjálfur. Ég hélt að ég myndi ekki vilja það fyrstu mínúturnar því það virtist frekar hægfara. Ég bjóst við einhverju með hraðari tempói og meiri hneykslun, eins og „The Pink Panther“ eða „The Lavender Hill Gang“. En þessi mynd lýsir sér í góðvild þína þegar þú metur vanmetinn húmorinn í söguþræðinum, persónusköpuninni og samræðunum. Sennilega væri slæm hugmynd að gefa frá sér of mikið af tiltölulega fíngerðu gaggunum en hér eru nokkur dæmi af þeim meira áberandi.Ustinov til Smith ritara: "Leyfðu mér að hafa eignir þessara fyrirtækja." Smith: "Eignir? Hvað eru þær?" Ustinov: "Litlar kvenkyns asnar." Nú er ekkert gert úr þessum litlu orðaskiptum. Það er stutt niðurskurður og engin töf á hlátri, sem er við hæfi vegna þess að viðbrögð manns eru líklegri til að vera bros en hlátur. Það er þakið kóngulóarvefjum. Múrsteinar eru á víð og dreif og nokkur málverk fyrrverandi ábúanda hafa verið skilin eftir. Húsráðandi talar ekki ensku og Ustinov kann enga frönsku. Ustinov bendir á barnslegt málverk af nektarkonu og hlær: "Ah. A fam fye-tal, ha?" Húsráðandi hlær líka og svarar: "Vous le prenez pour une anee?" Ustinov: "Ó -- ANNIE, svo það heitir hún!" Leigusali: "Oi?" Ustinov: "Entente cordiale!" (Mes amis, ef ég hef misskilið þessi kyn, afsakið mig.) Bob Newhart sem Willard Gnatpole (!) er hrifinn af Maggie Smith og á að keyra hana heim en segir henni að hann sé að fara „the scenic route“. Það er samstundis röð leiðbeinandi umferðarmerkja. "Varúð." "Látandi." "Víkja." "Uppskera." Endar með hinu heimsvalda "STOP/CHILDREN." Það er annað samspil þegar stjórn Ustinov er við það að uppgötva - óskýr húsþök, lögreglubílar, kveðjufaðmlag frá Maggie, sem endar með skilti: FENGSLIS, malurtskrúbbur. Jæja, kannski einn í viðbót. Ég get samt ekki komist yfir Malden sem yfirmann, og lýsir því yfir með afgerandi hætti: „Ég kvíði aldrei ákvörðunum,“ svelti síðan handfylli af pillum og skolaði þeim niður með glasi af vatni. Leiklistin er óumdeilanlega í lagi. Það er besta hlutverk Bob Newhart, til dæmis. Ekki það að hann hafi átt svona marga og ekki það að svið hans hafi ekki verið takmarkað, en hann er fullkominn í þessum hluta. Á tónleikunum eftir Laurie Johnson var augljóslega lagt mikið upp úr því. Hún virðist hafa samið stuttan konsert fyrir flautu. Ástríða Ustinov er tónlist og erlendar starfsstöðvar hans eru undir fölskum nöfnum eins og Claude Debussy og Giacconino Rossini. Fallegur forseti Stuttgart er einhver að nafni Schmidt, og hann er afbrigðilegur klink. Maggi Smith er falleg, kynþokkafull, borgaraleg og reynist ekki nærri því eins heimsk og hún virðist. Yndisleg, á sinn hljóðláta hátt, en ekki búast við grínískum flugeldum.