Monster er geðveikislega hræðileg mynd um vonda ameríska steypuverksmiðju (eru einhverjar aðrar í Hollywood?) sem mengar vötn kólumbíska smábæjarins Chimayo á einhvern hátt og skapar steinbítslíkt dýr með fyrirhyggju fyrir lambakjöti og lausum konum. James Mitchum er Bill Travis maðurinn sem er sendur niður til Chimayo af illkvittnum yfirmanni sínum Barnes sem sjálfur getur ekki haldið höndum sínum frá baki ritara síns til að komast til botns (orðaleikur) sögunnar. Meðan hann er í Chimayo þarf Bill að glíma við pirrandi blaðamann sem virðist senda allar sögur hennar á fullkominni ensku beint aftur til Ameríku. Ég býst við að á áttunda áratugnum hafi verið markaður fyrir fréttir frá litlum bæjum í Suður-Ameríku. Það er líka róttæklingur að nafni Sanchez sem vill skemma verksmiðjuna fyrir að menga vatnið sem, að vísu, sér bænum einnig fyrir vinnu fyrir heimamenn, en hvers vegna að láta kaldranalega hagfræði standa í vegi fyrir snertilegum umhverfismarxisma. . Pete verksmiðjustjóri fær óafvitandi aðstoð skrímslsins þegar hann stundar kynlíf með fyrrverandi kærustu sinni á ströndinni, segir henni að hann sé að hitta Juanitu borgarstjóradóttur og það sé búið á milli þeirra, svo er hún tafarlaust borðuð um kvöldið. Smá hliðaraðgerð án sönnunargagna. Hatturinn minn er ofan fyrir þér herra. John Carradine snýr að leikarahópnum sem prestur sem trúir að skrímslið sé sent af Guði til að refsa syndurum. Þú getur séð fyrirlitninguna sem hann hefur fyrir að vera í þessari mynd í andlitinu á sér. Gæti alveg eins tekið hann upp á hlaupum til gjaldeyrisskiptanna til að sjá hvort ávísunin hans hafi ekki skoppað. Talið er að hún sé byggð á sannri sögu, svo mikið að þeir segja það tvisvar í upphafsútgáfunni, þessi mynd er hræðileg á alla vígstöðvum. Tökur hófust árið 1971 og var hætt þar til átta árum síðar þegar Kenneth Hartford setti fótinn á háls Monster með því að bæta tveimur pirrandi börnum sínum við sem nýjum persónum, jafnvel setja dóttur sína, Andrea, í toppinn með Mitchum og Carradine. Hljóðgæðin eru engin og flest atriðin virðast eins og einhver hafi smurt tjöru yfir myndavélina fyrir tökur. Þetta er gert enn leiðinlegra í mörgum senum sem eru gerðar á kvöldin. Skrímslið sjálft er hlægilegt þar sem það dregur upp ljóta gúmmíkennda hausinn fyrir andlitsloftslag. James Mitchum ásamt Chris bróður sínum eru sönnun þess að draga þarf úr frændhygli í leiklistarbransanum. Algjörlega óáhugaverður drekkur. Skammastu þín John Carradine.