Af þremur endurgerðum á skáldsögu W. Somerset Maughan er þessi sú besta, og ekki sérstaklega vegna þess sem John Cromwell kom með í myndina. Myndin er þess virði að skoða vegna brots í gegnum frammistöðu Bette Davis, sem sem Mildred Rogers, sýndi kvikmyndaiðnaðinum að hún væri stjarna. Að lokum skilaði barátta hennar við Jack Warner og vinnustofu hans konunglega. Myndin er undir stjórn Mildred frá upphafi. Við gerum okkur grein fyrir því frá upphafi að Mildred er sama um Philip og mun aldrei gera það. Hún leynir ekki fyrirlitningu sinni á þessari góðu sál sem hefur orðið ástfangin af rangri konu. Hann verður niðurlægður af Mildred aftur, og aftur, þar sem hún gerir ekkert ráð fyrir því hvað hún raunverulega er. Aumingja Philip Carey, fyrir utan að vera fötlun, er maður sem er veikur. Þegar hann reynir að halda fast í Mildred hafnar hún honum. Það er þegar Mildred snýr aftur til hans, þegar hún er veikburða og sigruð, sem hann rís við tækifærið, sigrast á eigin háð sinni á þessari hræðilegu konu sem hefur stolið vilja hans og karlmennsku. Bette Davis sýnir Mildred frábærlega. Þetta var eitt af hennar bestu hlutverkum og hún stakk af með það. Viðbjóð hennar á hinni vingjarnlegu Philip er skýr frá upphafi sambands þeirra. Þegar hún segir honum að hún þvo sér um munninn eftir að hann kyssti hana er eitt öflugasta augnablikið í myndinni. Leslie Howard gerði lítið úr Philip og lætur hann virðast enn veikari en hann er. Frances Dee, Reginald Denny, Alan Hale og Reginald Owen, sjást í minni hlutverkum. Þetta er Bette Davis sýning, og ekki gleyma því!