Ég mun aldrei gleyma þeim algjörlega hrífandi áhrifum sem þessi þáttur hafði á mig þegar ég sá hana í fyrsta skipti. Frá því augnabliki sem majórinn blöskrar trúðinn, til angistartilrauna hans til að átta sig á ástandinu ("Við erum á lífi, við erum fólk, við verðum að eiga minningar!" Ónákvæm tilvitnun en nálægt), til snjöllrar tilraunar hans til að spinna leið til að flýja, þetta er hrífandi drama. Litlar snertingar sitja hjá áhorfandanum í langan tíma eftir að hafa horft á það. Augnablikið þegar hin yndislega ballerína dansar fyrir alla, við slökkt, öskrandi sekkjapípur skoska tónlistarmannsins; Grátbrosleg ummæli flakkarans, „A miss is as good as a mile“, hin skelfilega ályktun majórsins að þeir hljóti að vera í helvíti. Þetta er snilldar þáttur, fallega skrifaður og leikinn. Hrífandi fegurð Susan Harrison eykur eftirminnileika hinnar undarlegu, hrífandi sögu.