Ég horfði á þessa mynd í ungmennahópi, þar sem annars innsæi æskulýðsleiðtogi minn og eiginkona hans tróðust yfir henni. Svo afvegaleiddu einhver fullorðin hjón í jólaboði sem tengjast kirkjunni sig til að gefa eintak af þessari mynd til hverrar einustu fjölskyldu sem viðstöddum, og nú situr heimilið mitt fast í myndinni (þó hún sé sem betur fer enn í skreppunni). Ég grét bitur tár yfir þessum sorglegu atburðum og hér er ástæðan: Í fyrsta lagi: þessi mynd hefur góðan ásetning, sérstaklega ef þú ert kristinn eins og ég. Þessi mynd er að reyna að sýna að þú ættir að trúa á Guð og að hún muni gera líf þitt betra. Ekki svo slæmt, ekki satt? Eh. Það reynist vera vandamál - stórt. Þessi mynd var gerð af kirkju, svo auðvitað þarf að afgreiða hvert einasta mál eins smekklega fyrir kristna og hægt er. Þetta er allt svart-hvítt, engin grá svæði. Náð Guðs og vilji í þessari mynd er fyrirsjáanlegur hlutur og hún kemur samstundis til allra þeirra sem gera boð hans. Þetta er ekki Guð sem ég þekki. Þetta er ekki kristilegt líf sem ég þekki. Guð sem ég trúi á er öflugur og áreiðanlegur Guð, en hann er ekki sá sem uppfyllir allar óskir mínar. Ég fylgi Honum eins og ég get, þó að gangurinn sé oft erfiður; samt finnst fótboltaliðinu í þessari mynd auðmýkt þeirra og sjálfsstjórn miklu auðveldari en nokkurn tíma ætti að finnast það. Ég get ekki tengst pappaklippum sem snúa frá slæmri hlið til góðri hlið í tengslum við nokkrar skipulagðar kvikmyndasenur. Og þegar ég FYRIÐ boðorðum hans eins og mælt er fyrir um í Biblíunni, þá finn ég sjálfan mig ekki í blessun eins og þessar persónur gera. Stærsta verðlaunin mín eru að vita að ég hef gert rétt; allt annað fylgir langri, sóðalegri og erfiðri vinnu. En tökum dæmi sem þessi mynd setur: Grant Taylor þjálfar fótboltaliðið í Shiloh Christian skóla, sem hefur átt 6 taptímabil í röð. Hann gæti misst vinnuna vegna þess og hann og eiginkona hans eiga lítið af peningum eins og það er. Þau vilja barn en læknirinn segir honum að hann sé dauðhreinsaður. Ó, og bíllinn hans virkar ekki. Og strákarnir í fótboltaliðinu hans eru óvirðulegir við foreldra sína, vælandi eftir milljón tap þeirra og illa að sparka í mark. Þetta er örugglega eitt niðurbrotið samfélag hérna. En bíddu, Grant Taylor ákveður að hann ætlar að treysta á Guð fyrir allt! Og hann miðlar trú sinni til liðs síns. Svo langt, svo gott. Ekki lengi. Þegar þeir byrja að hlýða, þá hellist blessun bókstaflega yfir þá. Allt í einu hætta nemendur að vanvirða foreldra sína; skólinn hefur mikla "vakningu"; liðið byrjar að vinna ALLA leiki; þeir vinna meira að segja stóra meistaratitilinn gegn erfiðasta liðinu í deildinni! Starf Taylor þjálfara er fullvissað; skólinn fær honum glæsilegan nýjan vörubíl í gjöf (sem, við the vegur, er ímynd grunns, þokkalegra vinnuveitenda); hann fær kauphækkun; konan hans (fæ þetta) verður jafnvel ólétt af dauðhreinsuðu sæðinu sínu! Og þessi mjói krakki nær að sparka í fyrsta helvítis vallarmarkið sitt þegar það raunverulega skiptir máli!! Wowzers, woot, yay, lofið Drottin, etc, etcetera!!! ...Jájá. Bara YIPE. Enginn í kirkjunni minni hefur nokkurn tíma upplifað Krist á jafn klippan og þurran hátt. Já, það hafa verið kraftaverk nóg í fjölskyldunni minni, sem og gjafir og huggun skepna, og ég þakka þeim náð Guðs og ástúð. En guð er ekki einhver krana sem þú kveikir og slökktir á með því að vera góður eða vondur! Hann er í stórum dráttum ráðgáta; Gjafir hans koma óvænt, oft þegar þú heldur að þú þurfir þær ekki en þú gerir það í raun. Þetta er löng og erfið leið á leiðinni til uppfyllingar og hlutirnir verða ALDREI eins og þú hélt að þeir myndu gera. Þessi mynd hefur góðan ásetning. En vegna æðsta grunns og algjörs flótta, tankar það gríðarlega upp í 1/10. Slæmu leiklistar- og íþróttaklísurnar virðast aðeins vera bólur við hliðina á holdsveiku lygi sem þessi mynd ýtir óvart undir. Til allra framtíðarkirkna sem ætla að gera kvikmynd: ekki vera hræddur við að sýna ALVÖRU líf, jafnvel þú þarft að bæta við nokkrum óþægilegur sannleikur í bland. Hversu mikið sem lægri íbúarnir eru hrifnir af þessari bómullarnammi, hefur enginn lært neitt verulega af því. Gefðu okkur kjötið, beinin, ALVÖRU dótið! Hið sanna líf á við um alla, ekki bara kristna, og það er einn þáttur sem „Facing the Giants“ náði ekki að átta sig á.