Það er eðli fyrirtækja að reyna að nýta árangur annarra. Hér höfum við kvikmynd sem tekur þætti úr fyrri 'Dracula' (1931) og 'Frankenstein' (1931) -- í germönskum bæ trúa þorpsleiðtogar að vampírur (í formi leðurblöku) hafi verið orsök nýlegra dauðsfalla blóðlaus fórnarlömb. Jafnvel þó að það sé skotið á Universal (og í Bronson hellunum!) er það Poverty Row eiginleiki; það er ekki sanngjarnt að bera hana saman við fyrri, dýrari gerðar og betri myndir. Frá kunnuglegri og spennandi, hryllilegri tónlist aðaltitlanna (sem hlýtur að hafa verið eftir Mischa Bakalienikoff), í gegnum hina þögla en vel gerða upphafsröð, sjáum við fram á komu Lionel Atwill, Fay Wray og Dwight Frye til að gefa okkur góða 30s leyndardómsmynd. Því miður gerist það ekki. Það eru vonbrigðin. Við fáum lítið annað en formúluþætti slíkra kvikmynda en með hægum hraða, lágu kostnaðarhámarki, ekki nóg af Dwight Frye, ofboðslegri nærveru Maude Eburne (Gussie frænku) og forsendu Lionel Atwill (Dr. von Niemann) að krefjast mannsblóðs eða hvernig hann sýnir hugarstjórn yfir þjóni sínum Emil (Robert Frazier) kom aldrei mjög skýrt fram. Ekki horfa á tæknilitinn 'Dr. X' (1932) -- sem einnig leika Lionel Atwill og Fay Wray en sem faðir og dóttir -- áður en ég horfði á þetta eins og ég gerði; það er Óskarsverðlaunahafi til samanburðar. Svo horfðu á þessa fyrst. Byggingarlega séð er 'The Vampire Bat' samt ekki svo gott. Það hrífst með of miklu tali eða óþarfa grínisti léttir, án þess að einblína mjög á vampíru illmennið. Auk 'Dr. X' og 'Mystery of the Wax Museum' (bæði 1932 og með Fay Wray í aðalhlutverki), frægustu framkomur Lionel Atwill eru sem einn vopnaður gendarme í 'Son of Frankenstein' (1939) og sem Moriarity í 'Sherlock Holmes and the Secret'. Vopn' (1943). Dwight Frye stelur öllum manísku senunum sínum í 'Dracula' (1931). Sem „ungu elskendurnir“ eiga Melvin Douglas og Fay Wray skemmtilega kossasenu, en það er um það bil allt. Hann má sjá í 'The Old Dark House' (1932) og Joel McCrea dregur Fay um í 'The Most Dangerous Game' (1930). Svo er það klassískur „screamer“ hennar frá 1933. Verst að meiri tími, peningar og endurskrif voru ekki í boði fyrir þessa mynd til að sýna betur hæfileika og efnafræði Lionel Atwill, Fay Wray og Dwight Frye. Því miður fær þessi hrikalega vonbrigðamynd aðeins 4.