Matador er betri í endurspeglun því á þeim tíma sem maður horfir á hann virðist hann svo léttur. Húmorinn er alltaf meðalstór, aldrei ófyndinn en aldrei magnaður. Sagan er mjög einfaldur þráður. Einkenni söguþráðsins eru oft endurunnin einkenni, nefnilega óprúttinn vondi kallinn sem þarf á vini og gleraugna góði strákurinn sem þarf á öryggi í lífinu að halda saman og læra hver af öðrum og bæta einhvern veginn upp lífsstíl hvers annars. Mér finnst líka nautaatið sem er samhliða sögunni óþarft, þar sem það er einfaldlega grimmur hlutur og táknmálið er varla nógu öflugt til að bera sig. Hins vegar er hún í raun góð mynd, því þó hún hafi virst svo þunn og áhrifalaus á þeim tíma, var hún það ekki. Það er lúmskur háttur á að tengjast áhorfendum. Ég tel að ástæðan fyrir því að það gefi áhorfendum hægt og örugglega eitthvað til að taka með sér sé sú að þó að þetta sé formúla sem er ekkert nýtt, jafnvel mestur hluti húmorsins, bæði aðalpersónurnar, nánast aðeins persónur í henni, eru einhvern veginn mætt og kynnst. Gleymdu að kalla þá alvöru. Það er alls ekki það sem ég meina. Það sem ég á við er að þó skítugur, kvenkyns, ölvaður leigumorðingi Pierce Brosnan sé aðskilinn kómísk persóna, þá er hann hrifinn af rithöfundinum og örugglega af Brosnan, sem er ákafur að tjá hversu mikið hann nýtur andardráttar síns af fersku James Bondless lofti. Persóna Greg Kinnear virðist vera alveg eins í aðskilinni handritamennsku, en hann hefur gefið ákveðnar mjög óvæntar neðanmálsgreinar sem um stund vegna léttfættar myndarinnar fara framhjá okkur en snerta okkur svo aðeins augnabliki síðar. Við gerum okkur þá grein fyrir því að myndin er ekki einfaldlega Analyze This eða Planes, Trains and Automobiles sögð stirðlega aftur. Hún segir sannarlega eitthvað. Hápunktur myndarinnar er af þeirri tegund sem vill að hluta til vera spennumynd með útúrsnúningum. En með léttleika hennar, hvernig getur það hugsanlega verið í brennidepli myndarinnar, þó að söguþráðurinn hafi verið aðdragandi? Nei, fókusinn er hvað Brosnan og Kinnear fá út úr ólíklegu sambandi sínu við hvort annað. Undarlega, The Matador er mynd um eftirsjá og einmanaleika. Brosnan tekst á við einmanaleika og eftirsjá á hverjum degi, og þó við skiljum ekki hvers vegna Kinnear er svona mildur og sættir sig við að Brosnan trufli stöðugt líf sitt, þá er hægt að skilja að Brosnan er að bjarga Kinnear frá jarðbundnari útgáfu af hans eigin. tilfinningar sem leið til endurlausnar. Síðasta atriði myndarinnar situr eftir hjá mér. Það held ég að sé þar sem fíngerð hliðaráhrif myndarinnar byrja loksins að síast.