Ég er agndofa að uppgötva hversu margir aðdáendur þessi þáttur hefur. Hef ekki sagt að Friends væri í besta falli „meðal“ sitcom og ekki eins frábær og aðrir hafa haldið fram. Við skulum horfast í augu við það, ef það væri ekki fyrir leikarahlutverk Courtney Cox Arquette, David Schwimmer, Matthew Perry, Lisa Kudrow, Jennifer Aniston og Matt Le Blanc, hver veit hvort þessi sýning hefði enst eins lengi og hún hefur gert. Ég efast stórlega um það. Þrátt fyrir að eftir því sem leið á seríuna urðu Friends fyrirsjáanlegri, haltari og leiðinlegri að mér gæti ekki verið meira sama um persónurnar - sem eru þær ofmetnar í sjónvarpssögunni - eða um stöðu þeirra, né hver var að sofa hjá hverjum. Og það fór frá því að vera fyndið á fyrstu fjórum árstíðunum yfir í það að vera stundum fyndið. Og jafnvel þegar það voru allir þessir A-lista Hollywood leikarar úr kvikmyndaheiminum nennti ég samt ekki að stilla inn. Skrifin í Friends urðu gömul að ég missti áhugann á þessum þætti frá sjötta þáttaröðinni og hvað varðar endirinn , jæja, það var vægast sagt fyrirsjáanlegt. Það sem var samt pirrandi var að þetta stóð yfir í tíu tímabil, á meðan sumir af uppáhaldsþáttunum mínum stóðu aðeins yfir í þrjú, fjögur tímabil til dæmis og var á endanum hætt og tekin úr lofti fyrir fullt og allt. Þátturinn hefði átt að stöðvast strax þegar leikararnir vildu hærri laun. Í sannleika sagt, eins mikið og serían dvínaði, var það sýningin sem var stærri en leikararnir sjálfir, ekki öfugt. Þegar henni lauk árið 2004 var mér svo létt að sjá bakhlið þessa grínþáttar. Nú er talað um að vinamótsþáttur komi á sjónvarpsskjáina okkar mjög fljótlega. Og samt, ég fyrir mitt leyti mun ekki hlakka til þess neitt.