Ég var algjörlega hrifinn af Opnunarkvöldi John Cassavetes. Þetta er fyrsta myndin af honum sem ég hef séð sem virðist vera á stærri skala, þannig að hún er almennari, en samt finnst mér hann ekki hafa jarðað sig frekar en í fyrri myndum sínum. Það er kannski það sem gerir þetta svo ákaft. Það er líka eflaust eitthvað heillandi við að horfa á þessa mynd. Hún snýst um það sem Cassavetes hefur í raun og veru gert að aðalhlutverki á ferlinum, hugsjón sem hann hefur tjáð bakvið myndavélina allan sinn leikstjóraferil og er hér að tjá hana fyrir framan. Persóna Rowlands, miðaldra sviðsleikkonan Myrtle Gordon, getur ekki stillt sig um að leika hlutverk sitt í væntanlegri framleiðslu eins og hún er skrifuð svo hún fylgir óútreiknuðu hvöt eftir hvatningu, sem leiðir til þess sem virðist vera ringulreið á sviðinu, þar til hún finnur réttu. Þetta er djarflega óhlutbundin forsenda. Þetta er kvikmynd sem tekst ekki að fanga meðfædda stýringuna sem maður fer í gegnum í tilfinningalegri hreinsun. Enginn skilur hvers vegna Myrtle gerir margt af því sem hún gerir, og það er litið á og jafnvel lýst sem eitthvað eyðileggjandi, en það gæti bara verið það besta fyrir hana. Það getur verið hreinsun frekar en niðurbrot. Afturköllun, kókó, uppreisn, allt endar þetta í bráðnun. Cassavetes gefur persónu sinni hrottalega raunverulegan blæ, sem er að hún er snemma að halda því fram ákaft að hún eigi ekkert sameiginlegt með persónu sinni, en samt er hún í rólegri en tilfinningalega tærandi ótta um að hið gagnstæða sé satt. Síðasta atriðið, hápunkturinn frammistaða sem Myrtle deilir með persónu sem er sársaukafull frá henni sem er að leika með henni, er ein áhugaverðasta, fyndnasta, harðduglegasta, upplýsandi og skemmtilegasta augnablikið sem ég hef séð í kvikmynd.