Það versta við þessa mynd er að hún þurfti ekki að vera svo hræðileg. Þær voru með fínt kostnaðarhámark, þó það gera margar myndir líka; þeir létu hana líta slétt og fallega út, og það besta af öllu að þeir áttu lesbíska 21. aldar áhorfendur sem myndu faðma lesbíska jákvæða mynd... og samt lögðu rithöfundurinn og leikstjórinn sig fram við að lyfta hverri einustu endurgerðri mynd um lesbía kvöl og rugl í heimavistarskólum, (þú veist, staðurinn sem öll lesbía ást lifir og deyr). Þetta er þema sem hefur verið gert aftur og aftur og AFTUR í kvikmyndum, en eitthvað sem áhorfendur - ef menn nota þennan kosningavettvang sem vísbendingu - virðast ekki fá nóg af. Sérhver þáttur í þessari sögu var svo yfir höfuð, óhóflega svikinn og tilgerðarlegur að það væri sárt að sitja yfir. Aðalpersónurnar segja allt sem segja þarf: brjálaða, yfirgefina, snillingurinn, uppreisnargjarna lesbíska hörku stúlkan (jæja, þær tóku ofur fallega dömu eins og Piper Perabo og reyndu að grófa hana, en það festist ekki mikið) tælir frekar ríka stelpu sem er ætlað að svíkja hana. Að horfa á þá hvert fótmál er persóna 3, dónalegur, vel meinandi, stóreygður, góður stúlkaáhorfandi. Ég segi „hvert skref“ vegna þess að hún deilir hverri hugsun sinni með áhorfendum í gegnum stífustu, vitlausustu eintölur. Línurnar hennar virðast hafa verið SKRÁÐAR af fimmtán ára gömlum, þó þeir séu að reyna svo erfitt að hljóma eins og hvernig a fimmtán ára myndi virkilega, um, þú veist, jæja... tala. "Að heyra þá (ást) með hávaða þeirra var um, þú veist, eins og, jæja... allt í lagi!" hún segir um 2 ósvífna herbergisfélaga sína, sem rúlla sér um í rúminu við hliðina á henni. Seinna spyr hún Graham Greene - hinn afreksmikla innfædda ameríska leikara sem er algjörlega sóaður í rúllu sem garðyrkjumaður (!) "Er það rangt að vera sama hvað fólk hugsa?" Fyrirgefðu, en er hún táningur, eða er hún 7 ára? Að vísu gera Piper Perabo (sem Polly hin pyntaði kvikindi) og aðrir allt í lagi fyrir þessar hræðilegu línur sem þeir eru neyddir til að segja. Perabo hefur gott orkustig og er augljóslega mjög þægilegt fyrir framan myndavél. Hún myndi standa sig vel í þokkalegu verkefni, þannig að þetta er á engan hátt gagnrýni á leiklistina. En þessi saga er SKEMMTILEG við að viðhalda hverri einustu staðalímynd um lesbíur sem allar eru settar í eina persónu. Þeir gátu ekki hætt með því að hún (Polly) væri reið, brjálæðislega ástríðufull, leynileg snillingur sem kláraði stærðfræðidæmi fyrir mállausa kennarann. Ó, en það er eftir að hún rífur við kennarann ​​sem þorir að saka hana um að „gabba“. "Þetta er orð sem ÞEIR (karlmenn) nota gegn OKKUR (konum)!" segir hún og stappar út úr kennslustofunni. Er þetta ALLT sem rithöfundurinn gæti fundið upp á? Eða ættum við kannski að spyrja: Af hverju að stoppa þar? Poole og co. hélt áfram og gerði Polly að ljóðrænu dökku barni sem hefur samskipti við villta hauka með því að öskra nafnið þeirra í skóginum. Bentu á hægfara, sci-fi, Xena andrúmsloftið! Svo höfum við hana til að skrifa til móður sinnar... (flestar lesbíur eru ástarsvelti munaðarlaus börn, ef þú værir í myrkri). Svo erum við með tvo kennara (annar spenntur, annar geðveikur týpa með lausum hálsböndum) sem sveima um allan hasarinn (skólinn lítur ofboðslega út fyrir aðeins 2 kennara) ... og gefa dökku barni/ tælnarkonu/fuglastúlku spennuþrungið útlit. Hmmmm. Ég velti því fyrir mér hvort eitthvað sé vel, þú veist... úff, Fyndið er að gerast á milli þessara tveggja kennara??????Það er einfaldlega engin afsökun fyrir einhverju svona illa gert. Hjartasorg gerist, en rithöfundurinn og leikstjórinn vita örugglega að lesbíur eru til á miklu flóknari tímum en þessi töffari. Ég get ekki upplýst endinn af virðingu við þá sem neyða sig til að sitja uppi til enda, en ef þú ert ekki að hlæja, ég get bara giskað á að þú sért að gráta. Og ekki af réttri ástæðu. Og ég er ekki að meina töfrafullu atriðin.