Þegar litið er til baka á feril Alfreds Hitchcock, kemur það aldrei á óvart hvernig hægt var að neita svo ljómandi og framsýnum manni um næga viðurkenningu fyrir hversu byltingarkenndur hann var fyrir kvikmyndaiðnaðinn. Það er líklega til marks um hversu á undan sinni samtíð Hitchcock var, alltaf að reyna að ýta undir umslagið og hjólaði aldrei með kvikmynd sem gerð var einfaldlega í þeim tilgangi að vera skemmtileg, en alltaf með dýpri og átakanlegri hvöt í huganum. Strangers on a Train, einn af fyrstu og vanmetnari smellum Hitchcock, er fullkomið dæmi um þessa eiginleika - skemmtileg og spennuþrungin saga, jafnvel þegar hún er skoðuð meira en 50 árum síðar, já, en svo vandlega og skynsamlega smíðuð stendur hún í dag sem meistaraverk. í kvikmyndatækni. Að öllum líkindum einn af brautryðjandi „spennutryllinum“, Strangers on a Train kann að þykja örlítið dagsett á ákveðnum sviðum, en hún heldur sérhverri frábærri spennu eins og hún gerði aftur árið 1951 (ef kannski aðeins minna átakanlegt). Frábær notkun á kvikmyndatöku og lýsingu sem og fljótleg og varkár klipping eru það sem raunverulega gerir myndina áberandi, draga fram alla mögulega spennu og halda fókus áhorfenda jafnvel í hægari senum. Ef það hefur einhvern tíma verið einhver vafi á því hvað Hitchcock var einfaldlega meistaralegur kvikmyndagerðarmaður, ætti einfaldlega að horfa á fimm mínútur af Strangers on a Train að vera nóg til að afneita slíkum viðhorfum; hvert skot er svo vandlega valið og smíðað, allt til þess að knýja söguþráðinn áfram á sérstaklega nýstárlegan hátt. Því miður eru ákveðin augnablik í sögunni sem eru svo hrikalega út í hött til að flækja einbeitinguna frá frábærri kvikmyndatöku og klippingu - að Bruno getur teygt sig niður á botn holræsigrinda er einfaldlega ótrúleg, og myndin af staðalímyndaður gamall maður sem skríður undir óstjórnlega hringekju veitir óviljandi kómískan léttir í því sem er ætlað að vera mest spennuþrungna og grípandi atriði myndarinnar. Þetta eru aðeins stuttar stundir, en þær duga til að standa upp úr sem sársaukafullar veikar í annars stjörnumynd. En það sem raunverulega fær Strangers on a Train áberandi er forsenda sögunnar. Þar sem Hollywood-myndir upp á síðkastið eiga á hættu að síga óumflýjanlega lengra og lengra niður í ker töfrandi klisju eftir klisju, það er dásamlega hressandi að sjá 50 ára gamla mynd með forsendum sem í raun þykja snjöll og frumleg. Vissulega er það frekar einfalt, en hugtakið "skipta morð" er einfaldlega eitt sem myndi ekki fljúga í kvikmyndum nútímans, sem gerir það enn skemmtilegra að horfa á; Snilldarhandrit myndarinnar heldur hasarnum áfram á hröðum hraða á sama tíma og gefur okkur frábærlega eftirminnilegar línur á meðan. Maður getur ekki annað en tekið eftir dýpri þemunum sem Hitchcock vísar til í gegnum tíðina, sérstaklega hugtakið „myrkur í hjarta mannkynsins“, sýnt af eldri dömum sem heillast og hrífst af möguleikunum á morði, sem og afstöðu Brunos sjálfs. í átt að dauðanum. Hitch vinnur líka í mörgum augnablikum af myrkum húmor (Bruno að skjóta blöðru barns með sígarettunni sinni er ómetanlegt) og kaldhæðni, töku spennuþátta í gleðilegu, þægilegu umhverfi, eins og helgimynda karnivalsenunum, til að skapa enn skelfilegra andrúmsloft. . Þetta er kannski spennutryllir, já, en að horfa framhjá heilanum sem er falinn undir henni væri einfaldlega óafsakanlegt. Andstæð persóna Bruno (ritgerð til öfugsnúinnar fullkomnunar af Robert Walker, því miður í síðasta kvikmyndahlutverki sínu, en stal myndinni auðveldlega frá óneitanlega mjög hæfileikaríkum leikfélögum sínum) er án efa það sem gerir Strangers on a Train svo eftirminnilegt, þar sem karakter er dásamlegt að sjá. Hér höfum við einfaldlega frábærlega smíðaðan illmenni, því meira forvitnilegt af því hversu venjulegur og yfirlætislaus hann virðist. Frekar en að grenja brjálæðislega og hindra hetjuna á hverri mögulegri stundu, er Bruno rólegur, stjórnsamur, geðrofslegur klúður. Hann talar um morð í svo óviðeigandi tóni, en heldur samt ástríðufullum glitta í augu hans þegar hann ræðir mismunandi tísku að drepa fólk. Bruno gæti virst tákna "Id", eins og Freud myndi orða það, innri, dekkri og óhamlandi hlið mannkyns. Það gerir áhugaverða andstæðu við hetjupersónuna, Guy Haines, og hversu blíður og óáhugaverður hann virðist, næstum eins og til að reka heim horfur á að hið illa sé miklu áhugaverðara og meira aðlaðandi en að reyna stöðugt að gera rétt. En þrátt fyrir þessi óbeina skilaboð, þá snýr Hitch tilfinningum okkar nógu mikið til að við tökum á Guy á hverju móti og gleðjumst yfir hverri nýrri hindrun sem hann neyðist til að yfirstíga. Það er vitnisburður um hæfileika leikarans Farley Granger að þrátt fyrir að illmenni Robert Walker steli sýningunni auðveldlega, kemur hetja Granger enn fram sem samúðarfull, en hún veitir okkur stuðning, jafnvel þegar hún verður að bráð fyrir að vera mun minna sannfærandi persóna. Frábær stuðningur er veittur af Ruth Roman, sem tekst að yfirstíga klisjuna og vera nýstárlegri og flóknari rómantísk áhugapersóna, Kasey Rogers sem gefur töfrandi frammistöðu sem hryllilega manipulatorísk og hedonísk fyrri eiginkona Guy, og Patricia Hitchcock, sem sannar að hún er miklu meira hæfileikaríkur en að vera einfaldlega „dóttir leikstjórans“ myndi gefa til kynna. Frábær leikarahópur (með einfaldlega dásamlegur Walker í fararbroddi) vekur myndina virkilega til lífsins og gefur myndinni svo miklu meiri verðleika en einfaldlega hrífandi stílbragð Hitchcocks. Þegar á heildina er litið getur Strangers on a Train samt þótt aðeins of dagsett fyrir ákveðna áhorfendur, en það er samt áfall hversu nútímalegur og aðlaðandi fyrir samtímaáhorfendur, miðað við að hún kom út fyrir hálfri öld. Enn og aftur sannar Hitchcock óviðjafnanlegt vald sitt á spennu og kvikmyndatækni og furðu frumleg og skemmtileg forsaga myndarinnar er ein og sér þess virði að skoða. Mæli eindregið með þeim sem vilja taka að sér snilldarlega gerð en frábærlega skemmtileg kvikmyndaupplifun! -9/10