Þessi mynd sem kallast „the fourhundruð höggin“ er röng þýðing.Faire les 400 coups“ þýðir „að lifa villtu lífi. Sem Frakki verð ég steinhissa þegar ég sé vinsældir þessarar góðu, en alls ekki framúrskarandi kvikmyndar. 1.Þetta er ekki fyrsta myndin af "nouvelle vague" hreyfingunni; athugaðu "la pointe courte" eftir Agnes Varda, (1956) "Hiroshima mon amour" eftir Alain Resnais (1958), "le beau serge" eftir Claude Chabrol (1958) eru að framan. .Sögulega kemur "les 400 coups" á eftir. 2. „Nouvelle vague“ var stundum íhugull og harður í garð forvera þeirra: Overnight, Julien Duvivier, Henri-George Clouzot, Claude Autant-Lara, Yves allégret og margir aðrir voru dæmdir til gleymskunnar. Þessi eigingirni og þessi fyrirlitning er yfirleitt "nouvelle vague". Þú hefur aldrei heyrt (eða lesið) hina frábæru kynslóð þriðja áratugarins (Renoir,Carné,Grémillon,Duvivier, Feyder) hlæja að td Maurice Tourneur eða Max Linder.Þökk sé Truffaut og co. ,sumt fólk mun aldrei uppgötva nokkrar gimsteinar frá fimmta eða fjórða áratugnum („sous le ciel de Paris“ eftir Duvuvier, „douce eftir Autant-Lara“, „une si jolie petite plage“ eftir Yves Allégret og „manèges“). Skáldsagan óljós klíkan gekk svo langt að segja að William Wyler,Georges Stevens og Fred Zinemann væru einskis virði! 3."Les 400 coups" er tæknilega frekar vonbrigði: hún er mjög fræðileg, sagan er eins línuleg og hún getur verið, kennararnir eru skopmyndir og móðirin Claire Maurier flytur svo eftirminnilegar línur eins og (þú verður að vera frönsk um 1960 til að skilja hversu fáránlegt það er): Jæja, faðir þinn er bara með brevetið sitt (unglingaskólapróf) og hvað mig varðar, þá hef ég aðeins menntaskólaprófið mitt! Þú verður að vita að ca. 1960, varla 10% nemenda voru með HSD í Frakklandi! Antoine Doinel hefði átt að vera stoltur af móður sinni eftir allt saman! Hún vill að hann hafi prófskírteini, hver getur kennt henni um? 4. Í samanburði við nýjungarnar í "Hiroshima mon amour", sem er með glænýju formi og nýju "brotakenndu" innihaldi, verða þessi 400 valdarán merkileg. Truffaut mun aðeins ná tökum á nýju formi með hinum mjög yfirburða "Jules og Jim“, með aðstoð hinnar óviðjafnanlegu Jeanne Moreau. 5.Túlkunin er frekar stíf;Jean-Pierre Léaud, sem hægt er að hlusta á þegar hann er talsettur á ensku, er enn þokkalegur, en hann mun brátt úrkynjast í þann sem verst hefur orðið fyrir áhrifum af sinni kynslóð. 6.The topic=stolin bernska átti betri daga, áður („Poil de carotte“ eftir Julien Duvivier, „los olvidados“ eftir Luis Bunuel) og mun eiga eftir („l'enfance nue eftir Maurice Pialat“, „Kes“ eftir Kenneth Loach) I do vil ekki niðurlægja Truffaut, myndin hans er ekki slæm, en í hreinskilni sagt, franskir ​​kvikmyndaáhugamenn, kjósa "Jules and Jim" "l'enfant sauvage" (kvikmynd sem er heiðarleg, sönn og viðskiptalega laus við galla)"l'argent de poche" (eins fræðilegur og "400 coups" en miklu fyndnari) eða fína Hitchcock pastiche hans "vivement dimanche".