Þessi mynd er ein versta aðlögun á Pride and Prejudice sem tekin hefur verið upp og ef Jane Austen væri á lífi myndi hún krefjast þess að nafn hennar yrði fjarlægt úr myndinni. Skáldsaga Austen er aðeins yfirborðslega saga um þróun sannrar ástar milli Elizabeth Bennet og Fitzwilliam Darcy. Það er einnig umsögn um stéttaskipan Regency Britain. Þessi mynd fjallar aðeins um ástarsöguna og veldur þar með áhorfendum vonbrigðum sem vonuðust til að hún myndi réttlæta skáldsöguna. Það eru fjölmörg vandamál með sögulega nákvæmni myndarinnar. Í myndinni er dansinn sem Darcy hnígur Elizabeth við ekki fágaður dansinn sem heiðursmaðurinn stundar, sem Bennet, Lucas, Bingley og Darcy fjölskyldurnar tilheyra, heldur er hann dans lægri stétta. Herramaðurinn hefði ekki verið að dansa eins og þeir væru á bændaballi. Það eru búninga- og hárvandamál líka. Siður tímabilsins krafðist þess að giftar konur skyldu vera með hvíta dúkahúfur til að hylja hár sitt og konur klæðast hettum þegar þær voru úti. Konur á Regency tímabilinu voru ekki svo frelsaðar að þær slepptu kröfum um vélarhlíf á almannafæri. Versta sögulega ónákvæmnin er snemma morguns fundur Elísabetar (í náttslopp og úlpu) og herra Darcy (sans girnd og vesti) þar sem þau viðurkenna ást sína á hvort öðru. Þetta er ófyrirgefanlegt frelsi með skáldsögunni. Engin virðuleg ung kona eða herramaður myndi hætta sér út úr dyrum í slíku ástandi af klæðaburði eða leitast við að hitta einhvern af hinu kyninu svona snemma. En það versta af öllu við þessa mynd er rugling á samræðum Austen og voðalega nútíma samræðu. Samræða Austen þarf enga aðstoð frá rithöfundi sem heldur að hann/hún geti skrifað eins og Austen. Höfundur samræðunnar sem ekki er Austen skortir ekki aðeins hæfileika Austen heldur hefur hann ekki tilfinningu fyrir stíl Austen. Samsetning þessara tveggja stíla er ögrandi. Hvað leiklistina varðar, þá er það besta gert af Judi Dench, sem skilur greinilega vald aðalsins. Brenda Blethyn leyfir sér að gera frú Bennet minna hræðilegan en túlkun Austens. Lýsing hennar er áhugaverð og virðist virka. Donald Sutherland er misskilinn. Breski hreimurinn hans sem er fyrir áhrifum er hræðilegur og hann sýnir Mr. Bennet of mikið sem föður 20. aldar en ekki föður seint á 18. öld. Lýsing Matthew MacFadeyn á Darcy er flöt. Ég get ekki ímyndað mér að neinn verði ástfanginn af herra Darcy hans. Keira Knightly er falleg Elizabeth, en túlkun hennar á Elizabeth Bennet er allt of nútímaleg. Knightly einblínir á hreinskilni Elísabetar, en lýsing hennar skortir algjörlega skilning á félagslegum siðum og venjum þess tíma. Hún hefði gert vel í að lesa skáldsöguna áður en hún reyndi að túlka Elísabetu og rannsaka hegðun kvenna á tímabilinu. Ef maður er að gera tímabilsmynd verður maður að vera trúr tímabilinu. Þessa mynd vantaði sögulegan ráðgjafa sem veit í raun eitthvað um Regency tímabilið. Það vantaði líka rithöfund sem kann betur að meta og skilja texta Austens. Ég get bara vona að Emma Thompson ákveði að gera kvikmynd um Stolt og fordóma í náinni framtíð til að eyða þessum viðbjóði úr huga okkar. Það besta sem hægt er að segja um þessa mynd er að hún inniheldur margar fallegar senur af enskri sveit. Chatsworth er vel notað sem Pemberly (eins og það var í 1995 BBC aðlögun). En fallegt landslag og fallegir leikarar geta ekki bjargað þessari mynd. Sannir aðdáendur Austen munu flýta sér heim til að horfa á DVD-diskana sína af miklu betri 1995 BBC framleiðslu með Jennifer Ehle og Colin Firth eða til að lesa texta Austen til að þurrka þessa útgáfu úr huga þeirra.