Eftir að hafa nýlega séð, Cry Uncle, eftir sama leikstjóra, ákvað ég að leita að þessu og er ég fegin að hafa gert það!? Þetta er einstaklega góð mynd. Miklu, miklu betra en það virðist líklegt miðað við innihaldsefnin. Hversu oft höfum við þurft að þola þá skömm að einhver leiki miðstéttarpabba að blanda því saman við blómabörnin aagh! Og þó hér, þökk sé fullkomnu handriti, er það gert trúverðugt. Ekki tilvalið, ekki gott eða slæmt en trúverðugt. Peter Boyle, sem verkalýðsstéttin, hippa- og ni**er-hatarinn og Dennis Patrick sem þétta jakkafötin, leika hvor í sínu hlutverki óaðfinnanlega og ég man ekki eftir að hafa nokkurn tíma séð stéttirnar tvær hittast svona saman án þess að hlutirnir yrðu tilfinningaríkir. Susan Sarandon er áhrifarík sem hippaskella en hefur ekki mikið að gera í sinni fyrstu mynd. Þetta er sannarlega kvikmyndataka sem verður að sjá eins og hún gerir það stutta tímabil á vestrænum tímum og sérstaklega í Bandaríkjunum þegar gagnmenningin var við það að rífa sig upp.