Ég hef ekki hugmynd um hvernig Texasbúi (leikstjórinn, Douglas McGrath) og bandaríska leikkonan Gwyneth Paltrow náðu þessu nokkurn tíma en að sjá þetta aftur mun minna þig á hvað öll lætin við fröken Paltrow voru í upphafi! Ég var löngu farinn frá konunni og finnst hún enn frekar sljó í Óskarsverðlaunaleiknum "Shakespeare In Love" en hún nær öllum taktunum hérna - hún er næstum því fullkomin sem Emma Woodhouse. Hún gæti hafa unnið Óskarsverðlaunin fyrir Shakespeare en hennar ætti að vera minnst fyrir þetta. Auðvitað er hún umkringd frábæru aukahlutverki þar á meðal Toni Collette, Greta Scacchi, Juliette Stevenson o.fl.. Jeremy Northam er mjög aðlaðandi sem ástvinurinn, jafnvel þótt handritið velti sér dálítið í ástaryfirlýsingu hans til Paltrow (í því ferli, sem leyfir allri spennu að renna út úr sambandi þeirra); nokkrum árum síðar, hárið á Ewan er aðeins auðveldara að taka en það var árið '96 og persónulega finnst mér töffarinn Alan Cumming vera grátbrosleg viðveru í hverju sem er nú á dögum. En það sem helst stendur á er án efa Sophie Thompson (systir Emmu Thompson, dóttur Phyllida Law) sem ungfrú Bates; Það sem þessi útgáfa þarfnast er sena þar sem Emma sættir sig við ungfrú Bates, þar sem hún er persónan sem örlög okkar dregin. Myndin er þess virði að horfa á (aftur jafnvel) fyrir frammistöðu hennar ein og sér. Allt í allt hefur þetta elst frábærlega með þokka til vara og meira en nægilega fíngerð til að laga breska bekkjarkerfið. Vel þess virði að leigja (vegna þess að ólíklegt er að Paltrow verði alltaf svona góður aftur - en við munum alltaf hafa Emmu).