Alltaf þegar ég geri lista yfir algerlega verstu myndir sem ég hef séð, þá er þessi mynd alltaf á henni. Það hefur enga endurleysandi eiginleika. Það þurfti viljaverk til að sitja í gegnum allt málið, og ég myndi fyrr hella mínu eigin blóði en þurfa að sitja í gegnum það aftur. Hvað er að því? Leyfðu mér að segja þér söguna af ferð minni til að fara að sjá hana í leikhúsinu. Ég fór á miðnætursýningu á laugardagskvöldi. Ég sá eini í leikhúsinu var ég sjálfur, og hópur af háværum, háværum, frekar óstýrilátum unglingum, sem sat einhvers staðar fyrir aftan mig. Þeir voru greinilega úti að skemmta sér á laugardagskvöldi og voru komnir í þessa „grínmynd“ til að hlæja. Áður en myndin byrjar, í forsýningum, voru þau að hlæja og grínast og koma með hávær athugasemdir og skemmta sér konunglega. Það var á mörkunum pirrandi; Ef þeir hefðu haldið áfram taumlausri ákefð sinni inn í myndina, hefði ég kannski sagt eitthvað, en ég fann fyrir umburðarlyndi og samúð með andlegri skemmtun þeirra, svo ég sleppti því. Og þeir settust niður þegar myndin byrjaði. Hvers vegna er ég að segja þér þetta allt? Vegna þess að þú getur dæmt þessa meintu "gamanmynd" út frá áhrifunum sem hún hafði ekki bara á sjálfan mig, heldur á þennan grófa hóp. Á meðan á myndinni stóð hló enginn maður í leikhúsinu. Ekki einu sinni. Ekki ég sjálfur, ekki bullandi krakkarnir. Alger þögn, fyrir utan hljóðrásina. Og þegar myndin var búin og ljósin kviknuðu, fórum við öll, öll, hægt og rólega út úr leikhúsinu í hægum, daprari, algjörri þögn. Þetta hefði getað verið jarðarför. Þetta var áhrifin sem þessi "gamanmynd" skilaði. Ekki hlátur, ekki ánægja, heldur algjört ÞÚNGLINGI. Þetta var niðurdrepandi, niðurdrepandi mynd og ekkert smá fyndin. Prédikandi, sjálfumglaður, niðurdrepandi en ekki fyndinn. Ég tel "Blazing Saddles" eftir Mel Brooks vera á stutta listanum fyrir Funniest Movie Ever. Það er samt alveg brjálæðislegt að sami heiðursmaðurinn gæti verið ábyrgur fyrir líklega minnstu fyndnu kvikmyndinni. annars, ekki segja að ég hafi ekki varað þig við.