Maður og eiginkona hans lenda í hræðilegu bílslysi. Þegar eiginkonan er skilin eftir í þrálátu gróðurástandi verður maðurinn að velja á milli þess að draga úr tappanum og láta hana lifa. Ákvörðunin er enn erfiðari þegar hann áttar sig á því að draugur hennar vill hefna sín á honum og þeim sem eru í kringum hann. Þetta kemur til okkar frá leikstjóranum Rob Schmidt, sem gerði "Wrong Turn" (mynd sem ég hef ekki séð). Með aðeins eina hryllingsmynd undir beltinu, og ekki sérstaklega alræmda fyrir það, var ég dálítið tregur til að horfa á þennan þátt og bjóst við að Schmidt yrði "Master of Horror" í aðeins frjálslyndasta skilningi. Ég bið hann afsökunar á vanmati mínu. Frá og með 10. þætti í 13 þáttaröðinni var þetta í raun sá besti til þessa. Málið um „réttinn til að deyja“ er tekið fyrir og fjallað nógu ítarlega til að vera traustur söguþráður. Þetta er þó aðeins grunnurinn sem sagan snýst um. Þegar hryllingsþættirnir birtast fer myndin úr "sæmilegu" í "stórkostlegt". Frábær leikur, frábær söguþráður, frábær samræða, mikil spenna. Ég var stundum dálítið pirruð (sem er gott) og umfram allt: glóðin er í mikilli gnægð! Ég las umfjöllun um þennan þátt áður en ég horfði á hann, þar sem gagnrýnandinn sagði að það væri sterk vísbending um "Hellraiser" í þessu. Í gegnum fyrri hluta þáttarins hafði ég ekki hugmynd um hvað þeir voru að tala um. Svo er aðeins seinna þar sem sumar myndir minna mig á "Hellraiser 2". Hins vegar vil ég á engan hátt segja að þetta taki frá myndinni. Ég get ekki séð aðra leið til að búa til áhrifin sem urðu til og að mínu mati lítur þetta ótrúlega betur út en "Hellraiser 2". Sumir söguþráðir koma í ljós síðar og gætu boðið áhorfandanum að skoða myndina aftur. Ég horfði ekki á hana í annað sinn, en ég held að byrjunin væri skynsamlegri ef ég hefði gert það (ekki það að það sé ruglingslegt). Undirspilið hjá tannlækninum er líka fínt og ég fann sjálfan mig að fara fram og til baka um hvort mér líkaði ekki aðalpersónan fyrir samband hans við hana eða hvort mér þætti illa við hann. Hann er að einhverju leyti andhetja í allri sögunni, ef þú vilt. Mér finnst tilhneigingu til að fagna honum sem söguhetjunni, en hann er algjörlega óelskandi. Þó að Stuart Gordon þátturinn sé kannski betri og ég sé spenntur fyrir "Washingtonians" þættinum, held ég að ég gæti örugglega veðjað á að þetta sé lykilþátturinn í árstíð og lang bjargvættur af því sem annars var dapurt og venja. Þegar goðsagnir eins og John Carpenter sleppa mér (aftur) fæ ég smá áhyggjur af framtíð tegundarinnar, en svo kemur ferskt andlit eins og Rob Schmidt og gefur mér von. Þessi er markvörður og vinsamlegast komdu með Schmidt aftur fyrir 3. tímabil!