Þessi Óskarsverðlauna stuttmynd (40 mínútur), byggð á smásögu eftir William Faulkner, fer með okkur aftur til smábæjarins Tennessee í desember 1941. Tveir bræður, einn um 18 ára og einn um 8 ára, eru að leita að fuglaeggjum (augljóslega risastór safngripur fyrir stráka á Suðurlandi um þetta leyti). Jæja, Japanir sprengja Pearl Harbor og eldri bróðirinn, Pete, ákveður að skrá sig. Hann gefur litla bróður sínum, Willie, verðlaunaeggið sitt og ætlar að vilja sýna litlu acolytu sinni meiri tilfinningar og blíðu. Jæja, Willie er ekki með neitt af því, ef Pete getur verið hermaður getur hann það líka. Hann heldur til Memphis og sýnir þrjósku sína og ákveðni þegar hann kemst yfir nokkra fullorðna á leiðinni. Eftir að hafa fundið inngöngumiðstöðina í Memphis krefst hann þess að fá að hitta bróður sinn, dregur hníf á liðsforingja og særir hann í því ferli. Okkur er sýnd alúð og ást litla bróður (Jonathan Furr). Hann skilar óaðfinnanlegri frammistöðu sem þrjóskur viljasterkur drengur á blíðari tímum liðins tíma. Myndin reynir og tekst að mestu leyti að sýna hvernig bræður geta sýnt tryggð og mikilvægi fjölskyldutengsla í æsku. Þegar bræðurnir tveir koma saman á ný innan skamms, vekur myndin æðandi grát þar sem bróðurástin umvefur okkur öll. Þessi mynd er eins og köld vatnsflaska. Kannski Dasani eða Aquafina, gott, tært vatn með bragðmiklum steinefnapakka, en ekki hreint náttúrulegt lindarvatn eins og Evian. Samt svalar það þorsta þínum og þú efast ekki um hreinleika þess og svalandi áhrif. Það er meira rekið af myllunni og ódýrara en sumir, en nær verkinu, skilur einn eftir endurnærðan og afeitraður á eftir. 7/10