Það þýðir ekkert að fara yfir söguna þar sem nógu margir gagnrýnendur hafa gert það. Hér eru nokkrar mismunandi hallar á það frá einni af þessum "trúarlegu hnetum," eins og einn stórhuga gagnrýnandi orðar það svo umburðarlyndi. 1) "Baby Face" (1933) býður kannski upp á hið sígilda dæmi sem sett hefur verið á filmu um hvernig konur geta hagrætt karlmönnum með kynlífi. Það er mikill sannleikur í því sem Barbara Stanwyck sýnir fram á í þessari mynd: vertu sæt, slepptu augnhárunum þínum, bjóddu líkama þínum ókeypis.....og menn munu falla um sjálfa sig til að hjálpa þér með hvað sem þú vilt. Í þessu tilfelli , það var atvinnuframgangur með lokamarkmið peninga.....mikið af því. Að minnsta kosti fjórir karlmenn í þessari mynd veita einmitt það, jafnvel þótt það eyðileggi líf þeirra á meðan. 2) Endirinn - sem margir gagnrýnendur hér virtust hata - gefur annan frábæran boðskap: allir peningar og efnislegir hlutir í heiminum munu ekki láta mann líða fullnægjandi. Sorgleg athugasemd um að svo margir "gagnrýnendur" hérna vildu frekar hafa siðlaus skilaboð, kjósa frekar slúður en efni. Það kemur mér ekki á óvart. Hvernig sem á það er litið er myndin skemmtileg frá upphafi til enda og Stanwyck er með frábærar línur, sérstaklega í byrjun þegar hún segir frá grófum föður sínum og óstýrilátum barviðskiptavinum hans. Á rúmum 70 mínútum hreyfist þessi mynd á miklum hraða og er lokið áður en þú veist af.