Ég sá þessa mynd í fyrsta skipti ekki of lengi í "Essentials" seríu TCM. Auga áhorfandans klisja var aldrei meira viðeigandi. Þessi áhorfandi sá lítið gildi í þessu. Ég var undrandi yfir því óendanlega aðdráttarafl sem Lucy (Lauren Bacall) bjó yfir. Að vísu var fröken Bacall falleg kona, en í þessari mynd kemur persóna hennar meira út úr sér en aðlaðandi. Ég myndi halda að menn eins og Mitch Wayne og Kyle Hadley myndu frekar hunsa Lucy en falla í samstundis hrifningu af henni. Bacall til varnar var þessi mynd gerð á þeim tíma sem Humphrey Bogart veiktist síðast og þyngd versnandi heilsu hans gæti hafa haft áhrif á frammistöðu hennar. Auðvitað var hluti af þessari músíkinni af hálfu Lucy að setja hana í andstöðu við druslulegu Marylee, sem Dorothy Malone lék út af fyrir sig. Atriðið þar sem hún tekur þátt í ofboðslega næmum dansi á meðan faðir hennar gengur þreyttur upp stigann að banvænu hjartaáfalli er langbesta atriði myndarinnar. Frammistaða Malone skín af restinni, þótt þreyta Jasper Hadley yfir vonbrigðum hegðun tveggja barna sinna sé frábærlega lýst af Robert Keith. Almennt verð ég samt að segja að ég er bara ekki mikill aðdáandi melódrama. Teiknimyndaleg hegðun persónanna gerir bara sögu of ósennilega fyrir minn smekk.