Þar sem Paul Kersey vantaði raunverulega ættingja til að hefna sín, snýst þriðja þátturinn í "Death Wish" sögunni um að hann snúi aftur til New York til að heimsækja gamlan stríðsfélaga. Hann kemur aðeins til að komast að því að Brooklyn breyttist algjörlega í fátækt klíkuland og að ungir þrjótar drápu vin hans og skelfingu stöðugt á alla aðra leigjendur í hrikalegu fjölbýlishúsi. Kersey gerir samning við lögreglustjórann á staðnum, sigrar hjarta ljóshærðs lögmanns síns, sprengir í burtu fjölda illmenna með glæsilegri Wildey Magnum byssu og þjálfar og hvetur steindauða New York-búa smám saman til að standa með sjálfum sér. Allt í lagi, það þýðir ekkert meira að verja "Death Wish" seríuna eftir að hafa séð hluta þrjú. Frumritið frá 1974 var meistaraverk sem snérist jafn mikið um þjóðfélagsdramatíkina og það gerði um refsinguna og þó að það hafi verið hrein arðrán, þá hafði annar hluti enn nokkra endurleysandi eiginleika og að minnsta kosti voru atburðir rökfræðilega tengdir þeim sem áttu sér stað. í fyrstu. Númer þrjú finnst oft eins og algjörlega aðskilið sérleyfi. Eins og gefur að skilja er Kersey ekki lengur arkitekt, hann er tíu sinnum félagslegri og viðræðugri en hann var og skyndilega er enginn, ekki einu sinni lögreglan, á móti aðgerðum vaktmanna lengur? Allar þessar breytingar og nokkrir aðrir þættir gera það meira en augljóst að Michael Winner og Charles Bronson minnkuðu „Death Wish“ velgengni sína í að vera algjörlega heilalaus og arðræn hasarsería, með dauðsföllum sem eykst gífurlega með hverjum þætti, vopnabúr sem verður meira og fleiri sprengiefni og glæpamenn sem verða viðbjóðslegri, ljótari, vondari og miklu erfiðara að drepa. Herrarnir virtust þó ekki gera sér grein fyrir því að stanslaus frekja ofbeldisins skapar í raun öfug áhrif, nefnilega þessi einstaklega einhæfa og miklu leiðinlegri en hin fyrri tvö. Ég las einu sinni snilldar umfjöllun sem vísaði til "Death Wish 3" sem hreina skilgreiningu á kvikmynda sjálfsfróun. Þessi lýsing gæti ekki verið nákvæmari, þar sem handritið færir sig þreytulega frá einni fráhrindandi aftökuröð yfir í þá næstu. Sérstaklega síðustu tuttugu mínúturnar eru algjör „orgía“ af skothríð, sprengingum og aftökum sem gerðar eru með tilbúnum heimagerðum aðgerðum. Yi-Haaa! Þessi færsla í seríunni er með nokkuð áhugaverðan stuðningshóp, þar á meðal Martin Balsam ("Psycho", "12 Angry Men") sem þreytu nágranninn sem geymir vélbyssur í skápnum sínum, Ed Lauter ("Family Plot", "The Longest Yard" ") sem örlítið óhefðbundinn kopar og jafnvel Alex Winter (úr "Bill and Ted's Excellent Adventure!) í frumraun sinni sem einn af þrjótunum.