Octavio Paz, mexíkóskt skáld, rithöfundur og stjórnarerindreki, sem hlaut bókmenntaverðlaun Nóbels árið 1990, sagði um "Nazarin": "Nazarin fylgir hinni miklu hefð brjálaðra Spánverja sem Cervantes upprunnið er. Brjálæði hans felst í því að taka frábærar hugmyndir alvarlega og reyna að lifa í samræmi við það“. Auðmjúkur og andlegur prestur (Francisco Rabal í frábærri frammistöðu) reynir að lifa eftir meginreglum kristninnar en er rekinn úr kirkju sinni fyrir að hjálpa vændiskonu á staðnum með því að veita henni skjól eftir að hún hafði framið morð. Nazarin ráfar um sveitavegina í Mexíkó upp úr 20. aldar, býður fátækum aðstoð og betlar um mat. Tveir fylgjendur hans, morðóða vændiskona Andara og systir hennar Beatriz sem er misheppnuð sjálfsmorð í örvæntingarfullri leit að ást, telja hann dýrling en það kemur ekki í veg fyrir hatur og niðurlægingu frá bæði kirkjunni og fólkinu sem hann hittir á veginum. Hann endar barinn í fangelsi og fer að efast um trú sína fyrir að geta ekki fyrirgefið árásarmanninum sínum. Bunuel segir söguna á meistaralegan og einstaklegan hátt með kristinni dæmisögu sem sameinar aðdáun og kaldhæðni á aðalpersónunni og sterka gagnrýni á formlega trú og hræsni. Myndin er einföld og djúpstæð auk þess að vera falleg, kaldhæðnisleg og hjartnæm. Ég tel Bunuel einn af bestu kvikmyndagerðarmönnum allra tíma. Ég hef séð tuttugu af myndum hans og þær tilheyra allar mismunandi tímabilum lífs hans en þær eiga það sameiginlegt að hafa töfrabragð hans, hina meistaralegu blöndu af grófu raunsæi og súrrealisma, forvitni hans, fróðleiksfúsum huga, kímnigáfu og dimmu og skínandi fantasíur hans. Með mikilli ánægju bæti ég litlu séð og næstum óþekktum en ótrúlega einlægri og hrífandi súrrealískri harmleiksgrínmynd "Nazarin" við listann yfir uppáhaldsmyndirnar mínar.