Fyrir mér ófullnægjandi, ósannfærandi ránsmynd. Með leikaralið á A-listanum, sérstaklega aðalhlutverkunum þremur og reyndum stórleikstjóra eins og Spike Lee, bjóst ég við miklu meira og fannst á endanum að það sem var skilað bætti litlu við þessa undirtegund myndarinnar. Til að byrja með líkaði mér ekki hraðinn í myndinni, byrjaði með tilvistartilvistarverki meistara Clive Owen við myndavélina, endurtekið að óþörfu í lokin, og fannst frásögnin síðan fyllt með ruglingslegum, svo ekki sé sagt óraunverulegum vitnaviðtölum. , svo að finna sjálfan þig hoppað inn í atriði sem þú skynjar að hafi byrjað fyrr. Vissulega er myndavélavinnan flöktandi í gegn, stöðugt á ferðinni og inniheldur mikið af handtökumyndum, en leikstjórinn Lee nær ekki að skila spennu eða spennu, fellur niður í grunninn með því að gera ekkert úr aðalsöguhetjunum í myndinni. Denzel Washington er íþyngd með fötunum og illsku tali um "Shaft" mynd þrjátíu og fimm árum áður (hann hefur meira að segja að "enginn skilur hann nema konan hans" hlutur í gangi, fullur af "heitu" hans kærasta, sem beitir hana með hreint og beint grófu og óviðeigandi „dirty-talk“ og mildu „In The Heat Of The Night“ riffið hans með Willem Defoe (í næstum smáhluta) vekur varla gára. Clive Owens leikur persónu sína með einbeittum enskum hreim, jafnvel þó okkur sé gefið að trúa því að klíkan sé arabísk, einnig hindrað af því að þurfa að leika 90% af myndinni með grímu fyrir andlitinu. Jodie Foster afhendir aðra af einkaleyfislausu, ísmeyjunni sinni, undir-Clarice Starling beygjur sem vel tengdur fjárhagslegur hausaveiðari, ef þú vilt, með litlum árangri. Á heildina litið er þetta algjört rugl í mynd, með léttu en augljósu ívafi í lokin, reyndar gefur titillinn hana frá byrjun, spoiler aðdáendur. Versta atriðið (af mörgum) er án efa vitnaviðtal Washington, ótrúlegt, við 8 ára gamlan götubarn, þó samræður Owens við sama barn nokkrum mínútum áður hlaupi það nærri því í vandræði. Meðan á myndinni stendur vísa persónur í gríni í klassískar ránsmyndir eins og "Serpico" og "Dog Day Afternoon" - en það er enginn heiður í sjálfslofi. Meira eins og "The Hot Rock" í staðinn...og jafnvel það var gott til að hlæja.