Frá og með 1965 eða í kringum 1965 tóku amerískar bíómyndir við á hinu átakanlega og helgimyndalífi sem var frábært fyrir tímann - eins konar fræ sem myndu ryðja brautina fyrir grófari, áræðinari dramatík. Hins vegar, vegna þess að einmitt áratugurinn sem fæddi þessar myndir var svo stjórnaður af eigin sannfæringu, hafa flestar allar myndirnar sem gefnar voru út á þessu tímabili verið dagsettar. CACTUS FLOWER er engin undantekning. Titill hennar bendir til „sólríkrar“ rómantískrar gamanmyndar með einstaka hætti í risqué. Þetta er ekki þar með sagt að það sé slæmt: þvert á móti, kvikmyndir um áhættusamt efni verða að byrja einhvers staðar og Ameríka er menning sem á sér rætur í ákveðnum hefðum, sjálf hlaðin djúpri hræsni, hneykslar sjálfa sig fyrir sakir þess þegar hún sér óbein spegilmynd af siðum samtímans. Á meðan taka evrópskar kvikmyndir á þessar sömu aðstæður, ganga í burtu og líta út eins og milljón dollara og hafa lengri geymsluþol vegna þess að það sem við teljum hneykslanlegt, þær yppa öxlum, segja „Næst“ og halda áfram. Toni Simmons (Goldie Hawn í útbrotshlutverki sínu), ungt, mjög sextugt ungt, heldur áfram með mun eldri tannlækni að nafni Julian Winston (Walter Matthau), sem á við skuldbindingar að etja. Hann má ekki giftast henni: hann er þegar giftur. Toni ákveður í stað þess að þorna í burtu að hún vilji í raun og veru hitta konuna hans og „rétta hlutunum“. Inn í myndina kemur aðstoðarkona hans, Stephanie Dickinson (lýsandi Ingrid Bergman, snýr aftur í bandaríska kvikmyndagerð eftir tuttugu ára fjarveru), kona nær hans aldri sem lætur eins og hún og hann eigi hið fullkomna hjónaband og heimili. Það er ástæða fyrir þessu: hún hefur haft rólegar tilfinningar til Julian, tilfinningar sem hann er ekki meðvitaður um, jafnvel þegar hann biður hana um að leika eiginkonu sína til að bægja Toni frá því að vilja stíga lengra samband þeirra. Og svo stígur hann upp þegar blessunarlega saklausar gjörðir Toni snúa aðgerðinni út í hið óvænta og hann kynnir Harvey Greenfield (Jack Weston) sem "elskhuga Stephanie". Við the vegur, Harvey er líka eldri herra sem á í ástarsambandi við miklu yngri konu (Eve Bruce) sem hann lýgur líka að í einni mjög fyndinni senu. Það er fyndið hvernig manneskjan sem við erum að leita að er sú sem er alltaf verið þar. Það sem hefði getað verið vanþakklátt hlutverk fyrir Rick Lenz sem leikur Igor Sullivan, nágranna Toni í næsta húsi, breytist í manninn sem sér ekki aðeins hina sönnu fegurð í annarri útskúfuðu Stephanie heldur þeim sem bjargar Toni í upphafi frá því að drepa sig. (Ekki efni grín, sjálfsvíg. Enn og aftur, þetta er ekki meðalgamanleikur þinn.) Og óþarfi að segja er fíngerð, hrífandi túlkun Ingrid Bergman af konu sem hefur einhvern veginn misst af ástum sínum, sem er orðin stingandi, sem vegna lygi sagði við aðra að hún verður raunveruleg manneskja sem henni var alltaf ætlað að vera. Ég get ekki ímyndað mér neinn annan í þessu rólega en djúpa hlutverki. Hægt er að njóta kvikmynda sem þessar á nafnverði og líta á þær sem flóttaskemmtun - afrakstur þess tíma - eða skoða þær vegna djúprar táknfræði sem, eins og titill hennar , það ber djúpt í sér. Þetta er erfið kvikmynd, á sama hátt og frammistaða Hawn og Bergmans er jafn erfiður vegna þess að þar sem þeir virðast svo einfaldir, lausir við blóma og stellingu, koma hvorugir fram og boða um hvað þeir snúast. Leikur þeirra verður "ekki raunverulega leiklist" heldur að leika alvöru fólk, vörtur og allt. CACTUS FLOWER er saga sem virðist aldrei taka sjálfa sig of alvarlega, en sýnir sig vera djúp og mjög mannleg þegar allt kemur til alls.