Þetta er slæm mynd, þar sem miðpunktur boðskapur hennar er mjög ruglaður og söguþráðurinn virðist vera afleiðing af samruna nokkurra ólíkra handrita. Þar af leiðandi meikar hún oft engan sens og er svo sannarlega ekki mynd sem Miss Dunne eða Mr. Huston hefðu átt að vera stolt af að gera. Hins vegar er myndin þess virði að horfa á ef þú ert aðdáandi "Pre-Code" kvikmynda vegna þess að hún er með ótrúlega fáránlegan söguþráð sem segir eindregið að fínar stúlkur láti leika - jafnvel þó þær séu ekki giftar og jafnvel þótt maki þeirra sé !! Myndin byrjar með Miss Dunne sem félagsráðgjafi sem aðstoðar hermenn á leið til Evrópu fyrir fyrri heimsstyrjöldina. Í því ferli hittir hún scalawag (Bruce Cabot) sem loksins sannfærir hana um að sofa hjá sér. Hún verður ólétt og hann fer síðan til næstu grunlausu konunnar. Hins vegar vill ungfrú Dunne EKKI fá hann aftur, þar sem hún áttar sig á því að hann er ekki þess virði, en síðar deyr barnið hennar við fæðingu. Þó að allir þessir mjög umdeildu þættir í söguþræði séu notaðir, er alltaf vísað til þeirra - næstum eins og þeir vildu að fullorðna fólkið í áhorfendum vissi það en vonuðust til þess að ef þeir orða það eða kvikmynda það á réttan hátt, þá verði krakkarnir í áhorfendum hugmyndalaus (enda fengu kvikmyndir ekki einkunn og krakkar gætu farið á hvaða kvikmynd sem er á þessum tíma). Það kemur á óvart að allt þetta söguþráð sem tekur þátt í andvana fæddu barni og Cabot endar um 1/4 af leiðinni í gegnum myndina og er aldrei minnst á hana aftur eða vísað til . Það var eins og þeir hefðu tekið upp hluta af kvikmynd og yfirgefið hann - og sett hann yfir í aðra mynd. Í þessum öðrum áfanga myndarinnar byrjar Miss Dunne óvænt að vinna í kvennafangelsi (þó við fáum reyndar aldrei að sjá hana gera neitt þar). Það sem við sjáum eru óteljandi hræðilegar senur af alvarlegri misnotkun og pyntingum sem líklega voru hönnuð til að æsa. Og vegna alls þessa ofbeldis fer ungfrú Dunne í krossferð til að hreinsa til í fangelsinu og verður umbótasinni og frægur rithöfundur. En svo, upp úr þurru, kemur önnur tegund af kvikmyndum og umbætur í kvennafangelsisstarfinu ganga yfir. vegkantinn. Dunne hittir dómara (Walter Huston) sem er giftur en hann vill ólmur hafa hana. Núna í gegnum myndina er Dunne sýnd sem mjög góð stúlka - jafnvel þó hún hafi stundað ógift kynlíf með Cabot (hún var meira og minna blekkt til þess). En núna fer einhleyp Irene, sem er óþreytandi umbótasinni og góð kona, að sofa hjá giftum manni. Hann segir henni að hann og eiginkona hans séu fráskilin og séu gift eingöngu í nafni, en henni dettur aldrei í hug að kanna hvort þetta sé satt, og með fullvissu hans flýgur fötin hennar og þau eru í barnasmíði! EN á meðan hún er ólétt af ástarbarninu hans er hann ákærður fyrir að vera ranglátur dómari. Hann fullvissar hana um að hann sé saklaus, en hann er dæmdur sekur og það hljómar vissulega eins og hann sé skúrkur - að nota innherjaupplýsingar frá fólki sem hefur komið fyrir bekkinn hans til að safna auði. Síðan, á síðustu augnablikum myndarinnar, reynir ungfrú Dunne árangurslaust að fá hann lausan og hét því að bíða með barnið þar til Huston verður sleppt. Myndinni lýkur svo. Þannig að við höfum í rauninni þrjár aðskildar myndir OG furðulega hugmynd snemma á þriðja áratugnum um hvernig góð stelpa ætti að vera. Ég fann að hún ætti að vera sterkhuga vinnustelpa sem verður samstundis hálfviti í persónulegum samböndum sínum! Þetta dregur í raun allt það jákvæða við persónu Dunne til baka og það er mjög erfitt að ímynda sér að einhver hafi gaman af myndinni. Öflugur kvenréttindafulltrúi gæti auðveldlega móðgast yfir því hversu veik í huga og þurfandi hún var og trúað fólk gæti litið á hana sem algjörlega siðlausa eða að minnsta kosti siðferðilega grunsamlega! Með þokkalegri endurskrifun hefði þetta getað orðið góð mynd eða að minnsta kosti áhugaverð sem svívirðileg og holl mynd, en hún gat ekki gert upp hug sinn HVAÐ hún vildi vera og var bara enn ein leiðinleg Pre-Code mynd.