Talk Radio sér mann fyrir tilviljun hrasa í gegnum lífið, reyndar ameríska drauminn, úr hvaða mýrarhefðbundnu og hversdagslegu starfi sem hann hefur í verslun; til kynningar á staðbundnum útvarpsþætti áður en farið var beint í sama starfið, aðeins síðar útvarpað um allt land. Það er hlutverk sem hann tileinkar sér af eigin árásargirni og náttúrulegum háttum, froðukenndri nálgun á málfrelsi þar sem hann ræðst á nánast alla og allt, jafnvel þá sem oft hringja til að vera sammála honum eða hrósa honum. Hlutverk hans sem manns sem rífur upp um allt gott, illt, rétt, rangt, pólitískt, trúarlegt, siðferðilegt og siðlaust er eitthvað sem fólk virðist taka til í einni mynd; það að „það er skemmtilegt og þess virði að stilla sig inn á“, en að auki á plani höfnunar og andúðar tvennt sem er sprottið af því sem virðist hvatt til í atvinnulífi í hinum vestræna heimi. Þetta, gagnvart manni þar sem hann kemst á toppinn með ameríska draumnum og að takast á við málfrelsi þar sem fólk tekur á manni en gerir allt annað en að taka því sem það er sem hann segir. Talk Radio byrjar á uppsetning af háum, háum byggingum á viðskiptasvæði í Dallas, Texas. Skýjakljúfarnir eru teknir úr víðu sjónarhorni og gnæfa yfir áhorfandann ásamt öllu öðru í næsta nágrenni þar sem þessi rödd eins manns rífur í gegnum myndirnar, slær út yfirlýsingar og upplýsingar um hluti þar sem þessar einstæðu byggingar eru allsráðandi á skjánum. Þeir eru hin líkamlega framsetning kapítalismans, en rödd þess sem við lærum að vera útvarpsplötusnúður er munnleg framsetning hins frjálsa vesturs; persónulegt tal og skoðanir á hverju sem er. Stone mun klára myndina sína á nákvæmlega sama hátt og hann byrjaði hana, þó myndin sé allt annað en hringferð af hvaða tagi sem er þar sem persónurnar ganga í gegnum stórkostlegar breytingar bæði hvað þær verða vitni að og almennu lífsviðurværi sínu. Miklu fremur virka myndirnar af byggingunum sem akkeri þar sem rannsóknin er skoðuð. Hugmyndafræði og hugmyndir um lífshætti eru til; fólk er áskrifandi að þeim, en það gerir þeim meira illt en gagn; áður en endurreisn var endurreist að þessi stolti lífstíll er enn til og mun halda áfram að vera til í því að grenja út hvers konar fólk sem er til sýnis í myndinni þar til einhver eða eitthvað breytir hlutunum verulega. DJ er Barry Champlain, maður með útvarpsþátt á Texan stöð sem fæst við nánast hvað sem er. Nokkuð áhyggjulaus afstaða Champlain til ansi sprenghlægilegs efnis kemur í ljós þegar hann flýgur frá einu símtali með ofstækisfullum manni sem nýlega heimsótti helförarsafn til ungs eiturlyfjaneytanda sem á að hafa tekið of stóran skammt af kærustu hans og yfir í bæði að grínast og hæðast að pizzubúð. Okkur þykir efnið nokkuð átakanlegt; fyrir þessu fólki virðist allt vera viðskipti eins og venjulega sem gróðursetur alvarleg fræ bæði efa og skelfingar í hugum okkar, nýliðanna í þessu öllu. Um hvað þáttur Barry snýst virðist enginn hafa raunverulega staðfest: allt og ekkert . Reyndar er tíminn tekinn í formi annaðhvort hringhljóð eða samræðu að þættirnir strax fyrir og eftir sýningu Champlain eru um ákveðin efni; garðyrkju, til dæmis, og er hýst af rólegu talandi og reglusömu fólki sem, ég er viss um, flakkar ekki frá einu tilviljunarkenndu eða öfgamarki til annars og hækkar húfi. Maður veltir því fyrir sér hvað Barry er jingle, svona sem spilar um hádegismat í sýningu einhvers annars: "Komið seinna, Barry Champlain sýningin! Með þorpsfíflinum og geðlyfjaneytendum!" Reyndar ber upphafsatriði þáttar hans málefnalegan tón, hróp á áhorfendur, þar sem hávært rokklag fylgir því. Árangur Barrys kemur í tillögunni um þjóðarsafnið. Það er sprottið af árekstrum og sambandi sem byggir á þeirri fyrirlitningu sem hann ber á hlustendum sínum og sem þeir bera til hans. Efling efnisins og hækkun á húfi ætti að draga í efa hversu langt þeir halda að þeir geti tekið þetta og hvort þetta að þróast niður á braut til skemmtunar sé virkilega þess virði. Það er þegar þátturinn nær þessu stigi útsendingar sem Barry virðist losna við í fyrsta skipti í útsendingarlífi sínu, þegar meintur raðnauðgari hringir inn og skilur að mestu leyti alla aðeins agndofa. Það er á þessum tímapunkti sem myndavélin staldrar við Barry, og sem dýpt fókussins nær hún yfir þessar sömu yfirvofandi, háu byggingar sem kvikmyndin hófst með sem standa fyrir utan gluggann, beint fyrir aftan Barry. Þeir eru áfram háir og stoltir. Nánar tiltekið, af hugmyndafræðinni sem þeir hafa verið byggðir á og þessi eflingu málfrelsis í því að víkka út sýningu Barrys á landsvísu þegar einn maður klífur stiga starfsstéttar sinnar stangast skyndilega á við hvers konar efni sem boðið er upp á. Allt nær einum punkti of langt og það með frelsi ætti að minnsta kosti að koma skýrleiki frekar en bara gleðskapur. seint á níunda áratugnum. Á þessum tíma framleiddi hann röð kvikmynda sem fengu mjög góðar viðtökur á frekar stuttum tíma; Byrjaði á einni af mínum uppáhalds stríðsmyndum í Platoon áður en ég hélt áfram með alveg snilldar Wall Street og endaði að lokum með JFK frá 1991. Það má jafnvel segja að þetta hlaup hafi haldið áfram fram á miðjan tíunda áratuginn með Natural Born Killers. Talk Radio er eins og aðalpersóna þess í þeim skilningi að það er hávært, uppsveifla, áþreifanlegt og áríðandi. Það er ekki andkapítalismi, eins mikið og það einbeitir sér að því að draga mörk á milli þess sem er litið á sem skemmtun og þess sem er bara að ganga of langt vegna vinsælda og auðæfa. Talk Radio er vissulega mynd sem festist í minningunni.