Þetta var bylting Gene Kelly og það eitt og sér gerir það eftirminnilegt. Settu inn Rita Hayworth sem ástaráhugamann sinn og grínistann Phil Silvers af öllum sem hliðhollur hans og þú ert með hráefnin fyrir alvöru mannfjöldann, sem er nákvæmlega hvernig það kom út. Kelly leikur Danny McGuire, næturklúbbseiganda í Brooklyn (Brooklyn er alltaf "ranga hliðin á lögunum" í kvikmyndum á fjórða áratugnum) en stjörnuaðdráttarafl og ástaráhugi er Rusty Parker (Rita Hayworth). Rita er yndisleg og leikur jafnvel tvöfalt hlutverk sem amma Rusty og Rusty. Rusty á möguleika á stóra stundinni með tilþrifum John Coudair (Otto Kruger), sem rómantist og missti ömmu Rusty. Söguþráðurinn snýst um að Danny slær Rusty lausan, klúbbnum sínum í óhag, því hún á möguleika á að ná árangri sem hann getur ekki gefið henni. En það er náttúrulega ekki það sem Rusty vill á endanum, því eins og venjulega í myndum þess tíma er rétti strákurinn það eina sem stúlkunni hugsar. Það kemur ekkert á óvart, en allir gera hlutina sína vel. Kelly gerir fyrsta af ótrúlegum brelladönsum sínum, að þessu sinni með sjálfan sig sem spegilmynd úr glerglugga. Hann var meistarinn í svona dansi og enn þarf að velta fyrir sér hvernig þeir tímasettu allt svo nákvæmlega að hann virðist í raun vera á tveimur stöðum í einu. Melódramið verður dálítið þykkt og það eru óþarfar stríðsvísanir sem gera lítið annað en að gefa tækifæri fyrir eitt eða tvö lag, en Kelly tekur þessa mynd á næsta stig. Þetta var áður en hann varð stórstjarna og of sléttur kannski fyrir eigin hag. Undirliggjandi brún af hráleika í persónu hans gefur henni trúverðugt og næstum þráhyggjulegt andrúmsloft. Persóna Kelly í "Xanadu" 1980 hét einnig Danny McGuire. Þessi mynd var upphafið, þessi mynd endirinn, á frábæru hlaupi fyrir danssnilling. Ljóst er að þessi mynd skipti hann miklu máli. Mjög mælt með.