Ég ætti að vita betur. Ég hef séð of mikið af fyrstu verkum Rob Lowe til að búast við einhverju góðu af þessari mynd, jafnvel þó hún sé um íshokkí. Hér höfum við enn og aftur annað þreytt íþróttaþema. Krakkinn hefur möguleika á stórmennsku, hefur sýnilega möguleika á að ná langt ef hrekkjóttur viðhorf hans klúðrar hlutunum ekki. Og, búmm, hann kemur út úr þessu sem þessi helvítis leikmaður eins konar meistari. Er það allt sem hægt er að segja um íþróttamyndir? Það hlýtur að vera önnur afrek sem íþróttamenn takast á hendur. Engu að síður hlýtur þessi mynd að vera ein af stærstu ostakúlunum. Samskipti allra eru hreint út sagt kjánaleg og ekki á heimskulega-fyndinn hátt. Og ég get ekki hugsað mér neina aukaeiginleika sem gætu lífgað upp á stöðu mína. Ekki leikararnir (örugglega ekki Swayze sem leikur trega leiðbeinanda Lowe), ekki sagan, ekki tónlistin og mjög lítið úr skautaþáttunum. Venjulega er ég hrifinn af 80s kvikmyndum, jafnvel þó að þær hafi tilhneigingu til að vera svolítið fiskar (þ.e. North Shore, Karate Kid), en þetta er ekki einu sinni gott 80s rusl. Fyrir góða íþróttamynd frá níunda áratugnum, skoðaðu annars staðar. Það er nóg af þeim þarna úti.