Ég hef aldrei sett kvikmynd á netinu, en ég fann mig knúinn til að gera það, eftir að hafa séð þessa. Maður mætir ekki í jarðarför einhvers og segir við syrgjendur: „Ættingjar mínir dóu, svo hvers vegna ætti mér að vera sama um þitt?“ Að frádregnum áróðri var lítið, ef eitthvað, sem mætti ​​kalla „list“. Sem dóttir heyrnarlausra foreldra var ég sérstaklega pirruð yfir því að nota heyrnarleysi sem brellu. Sérhver heyrnarlaus manneskja sem finnur fyrir titringi af þeirri gríðarlegu mynd hefði líklega rannsakað það, ekki hunsað það. Orðið "chutzpah" kemur upp í hugann. Sem rithöfundur eru fá efni sem ég myndi halda mig frá: Helförin er eitt; þetta er annað. Ég vildi að þessir kvikmyndagerðarmenn hefðu ekki verið svona hrokafullir (og óhæfir).