Enn og aftur sameinast leikstjórinn J. Lee Thompson leikaranum Charles Bronson fyrir ofbeldisfulla og ósveigjanlega hasarmynd. Reyndar er þetta sennilega grimmasta mynd Bronsons (alveg afrek fyrir mann sem kom fram í Death Wish, Ten To Midnight og Chato's Land). Hrottaleiki gerir þó ekki góða mynd ein og sér og The Evil That Men Do er að lokum vonbrigði. Ef þú myndir taka burt grimmd hennar myndi myndin hafa lítið annað áhugavert. Sagan fjallar um leigumorðingja á eftirlaunum (Bronson) sem lifir notalegu lífi á eyju í Karíbahafi. Hann er sannfærður um að fara á eftirlaun til að elta uppi og útrýma sadisskum pyntingarlækni sem hefur stundað svívirðileg viðskipti sín um ýmsar suður-amerískar helvítis holur. Í gegnum myndina, sérstaklega í upphafi, erum við meðhöndluð með grafískum pyntingaatriðum til að sýna okkur hversu viðbjóðslegt verk hann er. Þessi þemu eru í raun nokkuð alvarleg. Pyntingar eiga sér stað í kúgandi einræðisríkjum í Rómönsku Ameríku og hversdagsfólki er gert að þola fyrirlitlega sársaukafulla reynslu einfaldlega fyrir að koma með óvinsæl sjónarmið. En The Evil That Men Do - þrátt fyrir alla sína verðugu stellingu - er í raun ekki að pæla í neyð þessa aumingja. Það nennir því eingöngu að gefa Charles Bronson afsökun til að blása í burtu óþægilega skítapoka. Það er bara arðræningi sem hengir úlpuna sína á raunveruleg málefni. Pyntingarmyndirnar láta þér, áhorfandanum, líða eins og óhreinum, veikan voyeur, frekar eins og einhvern sem öðlast ánægju af því að horfa á "snuff" kvikmyndir. Handritið er fullt af hræðilegum samræðum, þar á meðal nokkrum óhóflegum lýsingum á pyntingum. The Evil That Men Do nær ekki að kanna truflandi hugmyndir sínar... það þjónar þeim sem skemmtun og biður okkur að njóta þeirra. Sorry, en það er bara rangt.