Myndin opnar með endurliti frá Doddsville County High School á aprílgabbi. Hópur nemenda bregður fyrir bekkjarnördinu Marty. Þegar þeim er refsað fyrir að leika umræddan hrekk fylgja þeir eftir með stærra hrekki sem (par fyrir námskeiðið í slasher-myndum sem fela í sér prakkarastrik á bekkjarnördum) fer fáránlega út í hött og skilur Marty eftir samtímis brenndur af eldi og afmyndaður af sýru til að vera ítarlegur . Spóla áfram fimm ár, þar sem við finnum meðlimi nemendahópsins sem safnast saman í yfirgefnum menntaskóla fyrir fimm ára bekkjarfund þeirra. Við komumst að því að það er engin tilviljun að allir á endurfundinum tilheyrðu klíku prakkara úr flashback-senunni, þar sem allir viðstaddir eru eltir og drepnir af dularfullum grímuklæddum morðingja á sífellt flóknari og svalari hátt. fáránleg tíska. Það þarf ekki Sherlock Holmes til að leysa ráðgátuna um hver morðinginn er, þar sem það kemur í ljós að það er enginn annar en örkenndur Marty sem virðist hafa notað nördareiði sína og mikla greind til að beygja lögmál eðlisfræði og verkfræði til að riggja skólann fyrir hefndaratburðarás hans. Myndin tekur stakkaskiptum fyrir hið undarlega þegar Marty lýkur að hefna sín á fyrrum kvalara sínum, aðeins til að verða reimt af draugum þeirra. Marty er loksins ýtt algjörlega yfir brúnina og sviptir sig lífi. Loks springur myndin út í andrúmslofti sundurlausrar undarlegrar furðu þar sem öll hefndaratburðarásin er afhjúpuð sem draumur í fyrsta lagi þegar Marty vaknar í sjúkrarúmi, losnar úr hömlum sínum, stingur hjúkrunarfræðing og afmyndar loks sína eigin. andlit. Handritið er þreytt og þjáist af lokatilfelli af hryllingsmyndafræði. Eini frumleikinn kemur frá þeim leiðinlega flóknu leiðum sem fórnarlömbin eru send. Fáránlegt það-var-allt-að-draumur endirinn finnst gripinn. Það er næstum eins og einhver hafi bent á ósamræmið eðli myndarinnar og rithöfundurinn ákvað þá og þar að þetta væri draumur. Tæknilega séð er myndin voðaleg. Sum atriði voru tekin svo dökk að ég þurfti að gera hlé á myndinni og leika mér með litinn í sjónvarpinu mínu. Leikurinn er undir-par, jafnvel fyrir slasher-myndir. Ég get ekki annað en haldið að leikarahlutverkið hafi verið hluti af vandamálinu þar sem allir leikararnir líta út fyrir að vera að minnsta kosti fimm árum eldri en persónurnar sem þeir túlka, sem gerir flashback-senuna enn óviljandi hlæjandi. Skortur á skuldbindingu þeirra við myndina kemur í ljós þar sem helmingur þeirra getur ekki nennt að halda hreimnum beint í gegnum myndina. Allt þetta sem sagt, ef þér líkar við slæmar hryllingsmyndir gætirðu líkað við þessa líka. Þetta er ekki versta mynd tegundarinnar, en hún er langt frá því að vera sú besta.