Til að segja það einfaldlega, þetta var pompous stykki af hunda kúka. Of sviðsett og allir að vera algjör melódramatísk dramadrottning á hverri einustu stundu. Eftir smá stund var ég farin að óska ​​þess að sérhver persóna í myndinni væri ekki svo uppstoppuð endaþarmsþægindi. Og þessi mynd hefur annað af þessum virkilega pirrandi hlutum sem hafa nýlega komið í tísku og ætti ekki að hafa: öll atriðin eru í einskonar útþvegnum, blástálgráleitni. Hmmm, síðast þegar ég athugaði, eru kerti og blys alveg fær um að setja nokkuð breitt litasvið. Reyndar hefur ljósið sem þeir gefa frá sér tilhneigingu til að vera meira í hlýju, gulleit-appelsínugulu sviði litrófsins. Svo hvaðan kemur allt blá-stálgráa ljósið? Þessi mynd er með fínum settum og glitrandi cgi fx, en hún er samt drullu. Þetta er aumkunarvert drasl sem er sett út fyrir bíógesta nútímans sem auðvelt er að sætta sig við með aumkunarverðu drasli. Ég hef mjög gaman af vampírum og varúlfum sem kvikmyndasögutæki, en þetta var algjört hack starf. „The Wolfman“ frá Universal Studios frá 1941 er óendanlega betri en þetta þó að fx þess sé frekar frumstætt miðað við það sem væri hægt að gera núna. Ég er búinn með þetta kosningarétt. Fyrsta myndin var þokkalega þokkaleg. Annað er samt nokkuð skemmtilegt. En þennan gat ég ekki einu sinni klárað alveg til enda því hann var svo leiðinlegur.