"Love is a Many-Splendored Thing" gerist í Hong Kong á árunum 1949-50 og segir frá sambandi Mark Elliotts, hvíts bandarísks blaðamanns, og Han Suyin, hálf-kínversks hálf-evrópsks læknis. Þessi saga af ástarsambandi blandaðra kynþátta var nokkuð djarft þema fyrir fimmta áratuginn og eins og oft gerðist reyndi Hollywood að milda höggið með því að leika hvíta leikkonu sem meinta ekki-kákasíska konu sem verður ástfangin af hvítu. maður, eitthvað sem myndi teljast pólitískt rangt í dag en var alveg ásættanlegt þá.. (Hugsaðu t.d. um leikarahlutverk Ava Gardner í "Show Boat" eða Natalie Wood í "West Side Story") Sögusvið sögunnar í breskri nýlendu var líka kannski leið til að kanna kynþáttamál á þann hátt sem myndi valda minni deilum í Ameríku. Suyin missir vinnuna á sjúkrahúsi í Hong Kong vegna þess að breskir yfirmenn hennar taka undantekningu frá því að hún er að deita hvítum manni, sem hún getur ekki gifst vegna þess að eiginkona hans mun ekki veita honum skilnað. Eins og stundum var raunin var evrópsk nýlenduhyggja gerður að sviptingastráknum fyrir suma galla Bandaríkjanna sjálfra. Ímyndaðu þér æðið sem hefði verið leyst úr læðingi ef svipuð kvikmynd hefði verið gerð um svarta eða blandaða konu lækni á sjúkrahúsi í Alabama. Fyrir utan kynþáttamál vekur myndin einnig spurningar um alþjóðastjórnmál, sem vísar bæði til valdatöku kommúnista í Kína og þegar Kóreustríðið braust út. Han Suyin var raunveruleg manneskja og þekktur höfundur tímabilsins; í raun og veru hafði hún tilhneigingu til að styðja kommúnistastjórn Maós, en hér er hún sýnd sem eindregið and-kommúnista. Þetta er þó ekki fyrst og fremst „málefni“ kvikmynd um annað hvort kynþáttafordóma eða pólitík, heldur frekar rómantík, gott dæmi um það sem á þeim tíma hefði verið þekkt sem „kvennamynd“. Slíkar kvikmyndir, þó þær séu að mestu leyti gerðar af karlkyns leikstjórum, voru aðallega ætlaðar kvenkyns áhorfendum. Þeir fjölluðu um ást og rómantík - oft óhamingjusama rómantík - frá sjónarhóli konunnar og höfðu sterka kvenpersónu í aðalhlutverki. Tegundin veitti oft hlutverk fyrir leikkonur eldri en kvenhetjur venjulegra rómantíkur. Fyrri dæmin voru venjulega í einlitum, en um fimmta áratuginn notuðu þau almennt, eins og hér, gróskumikið, íburðarmikið liti. Þó að kínversk eða evrasísk leikkona hefði verið sannfærandi í hlutverkinu, Jennifer Jones, stendur sig mjög vel sem Suyin. Mér fannst William Holden, sem Mark, frekar óheiðarlegur, en þetta skiptir ekki miklu þar sem Suyin er mjög ríkjandi. Hún er miklu meira á skjánum en Mark og myndin skoðar fjölskyldu hennar og atvinnulíf miklu meira en hans. Þrátt fyrir að Jennifer hafi enn verið sláandi falleg var hún á miðjum þrítugsaldri, frekar eldri en flestar rómantískar kvenhetjur kvikmynda þessa tímabils. Holden var á svipuðum aldri, óvenjulegt á fimmta áratugnum þegar „strákur hittir stelpu“ þýddi oft „eldri maður hittir stelpu“. Myndin er ekki sérstaklega djúpstæð, en er vel gerð með aðlaðandi ljósmyndun, sérstaklega af Hong Kong sjálfu. , sem endurspeglar vaxandi tilhneigingu á fimmta áratugnum til að mynda á staðnum frekar en á stúdíósettum. Sjaldan getur Hong Kong litið svona fallegt út; útsýnið af hæð með útsýni yfir borgina fær sérstaka merkingu þar sem Suyin og Mark fara í rómantísk verkefni sín. Heildarstemmningin er áberandi, dæmd rómantík, stemmning sem eykst af andrúmsloftsljósmynduninni og söngleiknum, þar á meðal eitt eftirminnilegasta kvikmyndastef sem skrifað hefur verið. 7/10