Ég hef aldrei verið mikill aðdáandi Almodovar, en almennt hef ég alltaf fundið eitthvað til að njóta í myndunum hans. Því miður átti ég í meiri vandræðum með að finna eitthvað til að njóta í Broken Embraces en ég myndi venjulega halda. Myndin er í meginatriðum ástarsaga, harmræn og vill fá áhorfandann inn í sögur sínar. Mér fannst þetta erfitt frá upphafi. Í upphafssenunni er „hetjan“ okkar, leikstjórinn/handritshöfundurinn, Mateo, að stunda kynlíf með mjög aðlaðandi ungri konu sem hann hitti nýlega. Umboðsmaður hans kemur inn þegar konan fer skömmustulega. Í upphafssenunni er „hetjan“ okkar, leikstjórinn/handritshöfundurinn, Mateo, að stunda kynlíf með mjög aðlaðandi ungri konu sem hann hitti nýlega. Umboðsmaður hans kemur inn og ranghvolfir augunum þegar konan fer skömmustulega. Mateo bablar eitthvað um að þurfa að njóta lífsins sem það eina sem hann á eftir. Eftir að hafa verið blindaður í hörmulegu bílslysi sem drap „sanna“ ást hans Lenu, leikin af Penelope Cruz, gæti áhorfandinn fest sig í sessi nema restin af myndinni sýnir í raun aldrei hvers vegna Lena var ást lífs síns eða nokkurs dýpt að persónu sinni eða öðrum. Cruz leikur Lenu ástkonu fyrir iðnrekanda að nafni Ernesto Martel. Frá upphafi er samband þeirra frekar aumkunarvert, þar sem Martel klípur afbrýðisemi að Lenu og Lena forðast óvissu um að vera ein með því að vera hjá miklu eldri Martel. Til að sleppa undan, fjármagnar Martel kvikmynd fyrir Mateo svo hann geti fylgst með stjörnu myndarinnar, Lenu. Eðlilega, án baksögu, verða Lena og Mateo ástfangin. Og í heimi Almodovar er þetta í raun svo einfalt. Mateo, í upphafssenunni, stundar kynlíf með kynþokkafullri ungri konu, nú verður Mateo ástfanginn af Lenu, síðar kemur í ljós að hann átti son með umboðsmanni sínum eftir ástarsamband þeirra. Sonur hennar bregst við þessum upplýsingum með hlátri og "Ó, jæja." Aftur, engin dýpt, enginn skilningur fyrir neinni af þessum persónum, þetta gerist bara allt. Frá upphafi myndarinnar til enda fékk ég enga dýpt tilfinninga frá Mateo. Hann er flatur og lætur ekki mikið yfir sér frá einni senu til annarrar. Eina atriðið sem ég naut var þegar kvikmyndaframleiðandinn, Martel, er að horfa á myndbandsupptökur sem sonur hans tók upp undir því yfirskini að hann gerði heimildarmynd um Mateo. Það eru skemmtilegar stundir þar sem Martel horfir þráhyggjufullur þegar varalestur staðfestir versta ótta hans. Seinna kemur Lena frammi fyrir Martel þar sem hann er að horfa á myndefnið og segir hluti hennar upphátt sem samsvarar myndbandsupptökum af vörum hennar þegar hún talar. Nokkrar alveg snilldar augnablik. Frekar tilgerðarlegt, en samt mjög heillandi. Því miður, fyrir mig, leiddist restin af myndinni mér frekar. Mér gæti ekki verið sama um þessar persónur eða aðstæður þeirra, svo engin snjallræði af hálfu Almodovar getur bætt upp fyrir þennan dýptarleysi. Ég held að ef þú ert aðdáandi verks hans muntu njóta þessarar myndar, en ef þú ert eins og ég, þess á milli, þá mun þér finnast það skorta.