Það pirrar mig endalaust að, nú og að eilífu, þarf ég að bera kennsl á þessa mynd (sem ég tel meistaraverk, og ég nota það orð ekki létt) með undankeppninni "Not the Michael Douglas movie!" Ekki aðeins eru titlarnir þeir sömu, heldur vísa þeir til þess sama - geislavirka niðurfallsins sem rigndi yfir þá sem lifðu af fyrstu kjarnorkusprengjuárásirnar. Í mynd Imamura er þetta engin ódýr myndlíking; öll myndin fjallar um niðurfallið, líkamlegt og tilfinningalegt, frá Hiroshima og stríðinu sjálfu. Eftir því sem hrörnun hjóna og fullorðinnar frænku þeirra verður grimmari skýrari verður kaldhæðnislega myndmálið öflugra, allt frá gömlu klukkunni sem er stillt á hverri nóttu til steinguðanna sem smám saman hrannast upp fyrir utan dyrnar á kvenhetjunni. (Þessir eru aftur á móti skornir af skelfilegum öldungaliði sem neyðist til að ráðast á hvað sem er með mótor sem nálgast bæinn í röð tragíkómískra þátta.) Sprengjudagurinn sjálfur er sýndur í smábrotum sem eru svöl hrollvekjandi. Samt er hægt að horfa á "Black Rain" ("NtMDm!"), jafnvel ítrekað, vegna samúðar Imamura með persónum sínum. Ég endurtek: meistaraverk.