Riding Giants er snilldar heimildarmynd sem kafar djúpt inn í heim einnar vanmetnustu íþróttagreinar og dregur upp á yfirborðið mjög mannlega og hráa tilfinningu sem aðeins leikstjórinn Stacy Peralta gat fangað. Allt frá uppbyggingunni, til leikmanna, til ótrúlegra myndefnis, til jafnvel stílsins sem þetta var tekið upp í styrkti aðeins fegurðina og kraftinn á bakvið brimbrettaíþróttina. Af öllum brimbrettamyndum sem ég hef séð (Endless Summer, Billabong Odyssey og Step Into Liquid) var þetta sú samkvæmasta og viðeigandi. Frá því að brimbrettabrun á fyrstu öld (stutt sögukennsla) varir alla leið fram að hinni alræmdu ferð Laird, fer Riding Giants lengra inn í huga, hjarta og sál íþróttarinnar en nokkur þessara annarra heimildamynda. Hvernig gerir það þetta? Með því að gefa okkur alla söguna, frá upphafi til enda, án þess að skálda upp eða kippa sér upp frá öldu til öldu. Til að byrja var þessi mynd burðug. Í hinum myndunum sem ég hef séð um brimbrettabrun, lendir þú stundum í því að hoppa frá nýjum einstaklingi til nýs einstaklings, veifa til veifa, atburðar til atburðar, án þess að vita af hverju eða hverja? Í Riding Giants erum við með mjög fáan hóp vopnahlésdaga og nýliða. Þetta gerir þér kleift að fara dýpra inn í huga hvers og eins. Einnig, í stað þess að fara bara á öldur, er okkur afhent meiri saga og persónulegri innsýn til heimsins en áður. Þetta er það sem heillaði mig virkilega við þessa mynd. Ég var hrifinn af því að í stað þess að sýna allar þessar stóru öldur (vegna þess að þetta er stór öldumynd) hlustum við á sögur og sjáum frá fyrstu hendi hvað þessir ofgnóttarmenn þurftu að sigrast á til að komast á þessar öldur. Ég elskaði upplýsingarnar um "strandbrjálæðingana" eða föður brimbrettsins. Ég er enn dolfallinn yfir mögnuðum sögum af Greg Noll og fyrstu ævintýrum hans í harðsperrur djúpbláan. Síðan, að sjá hann í eigin persónu, tala um það sem var að gerast í huga hans, bætti bara meira olíu á eldinn. Hin beina uppbygging sem Peralta fylgdi gerði mér kleift að fylgjast með og ganga í burtu með meiri þekkingu á íþróttinni en með nokkurri fyrri myndunum. Peralta sýnir svo miklar tilfinningar og ástríðu að þú getur ekki annað en verið undrandi yfir því hvað þetta hugrakka fólk hefur gert og hvert íþróttin er að fara. Bættu við óaðfinnanlega uppbyggingu ákafa og skapandi kvikmyndatöku og þú ert nærri fullkominni kvikmynd. Með því að nota tækni sem ég sá síðast í The Kid Stays in the Picture, skapar Riding Giants nokkrar senur sem líður næstum eins og þær séu að hoppa út af skjánum. Þó að það sé ekki þrívídd, þá er það þessi flata víddartilfinning sem þú færð þegar þú setur tvær myndir ofan á aðra. Í þessari mynd virkaði það. Það skapaði meiri dýpt í atriðin og jók í raun ekki bara áfallsgildinu (maður þessar öldur voru miklar), heldur líka hættunni sem þessir krakkar stóðu frammi fyrir. Ef það brotnaði öðruvísi eða þeir stjórnuðu rangt myndu þessar öldur drepa þá. Sumir dóu en það stöðvaði ekki íþróttina. Það skapaði bara meiri spennu og meiri ástríðu til að gera betur. Það er þessi ást á hafinu og íþróttum sem leiðir mig að lokapunktinum mínum. Mannlega þættinum. Svo mörg af fyrri ævintýrum mínum í heimi brimbrettaheimildarmynda skildu eftir mig fallegar öldur, en mjög lítið um fólkið. Kvikmyndirnar vissu að fólk var að horfa á öldurnar, þannig að það myndi í rauninni fara frá öldu til öldu til öldu og kannski stutta sekúndu um manneskjuna. Þessi mynd var bein andstæða. Peralta skapaði þetta meistaraverk með því að gefa okkur enn öldurnar, en verja svo miklu meiri athygli að ofgnóttum og þeirri ódauðlegu spurningu hvers vegna þeir gera þetta á hverjum degi. Það sem flýtur í gegnum huga þeirra, það sem ýtir þeim áfram og böndin sem myndast þegar þeir eru þarna úti á villtum bláum þarna. Mér leið eins og eftir að hafa horft á þessa mynd að ég vissi ekki aðeins meira um brimbrettabrun, heldur líka um tilfinningalegu hliðina á íþróttinni. Þetta var þáttur sem var ekki eins þróaður í hinum myndunum og ýtti Riding Giants upp á nýtt persónulegt stig. Á heildina litið var þessi mynd frábær. Aldrei hef ég orðið vitni að jafn mikilli ástríðu, tryggð og ást sem er vafin inn í myndarlega hljóðmynd. Frá upphafi til enda var ég hrifinn. Ég væri mjög ánægður ef þessi mynd fengi Óskarsverðlaunin í ár fyrir bestu heimildarmyndina og að sjá nýja endurfæðingu í brimbrettaheiminum og opna fleiri dyr fyrir kvikmyndir af þessu tagi. Einkunn: ***** utan **** *