Þú þarft ekki að eyða miklum tíma í að horfa á þetta sem er gert fyrir sjónvarpsmyndir eða seríur eða hvað sem það var ætlað að vera til að komast að því hvað er í vændum. Ótrúlega léleg söngleikur er frumraun frá upphafi. Í alvöru, ef þetta er ekki versta þema sem ég hef heyrt, þá man ég það örugglega ekki. Þó að leiklistarhæfileikarnir séu fáanlegir hér, allt frá Jeff Bridges til Carl Betz, Vera Miles og Sal Mineo, eru skrifin grimmdarleg og sagan tilgerðarleg, uppfull af fáránlegum staðalímyndum og augljósri uppástungu frá Ken Kesey. Af hverju þarf Hollywood alltaf að setja fram sögur frá sjöunda áratugnum eins og hinir svokölluðu hippar væru allir einvíddar vitleysingar? Það er verst að svona áhugavert tímabil í einstaklega samræmdu samfélagsupplifun okkar sé almennt lýst með út og út rusli svo að minnsta móðgandi tegundarinnar er nú viðurkennt sem sæmilega ekta þegar nánast ekkert af því kemur jafnvel nálægt því hvernig hlutirnir voru í raun og veru. . Það besta sem ég hef séð hingað til er minningargrein sem heitir Looking Back eftir gaur að nafni Becker, en hver annar hefur heyrt um hana? Enginn í Hollywood, það er á hreinu. Þeir eru of uppteknir við að ýta undir eins og þetta stunur í kvikmynd til að skipta sér af raunveruleikanum.