Jean Seberg hafði ekki einn einasta leikarahæfileika. Eins og allar myndirnar hennar þjáist 'Bonjour tristesse' alls ekki fyrir útliti hennar (þótt hún sé kannski sú fyrsta af þessum nútímakonum sem Tom Wolfe lýsir fagnandi, nákvæmlega sem „strákar með brjóst“: fjölmiðlamenn nota auðvitað orðið „ gamine") en þjáist mjög af daufri, eintóna, drepandi rödd Sebergs. Í öllum myndum sínum, þegar hún þurfti að leika reiði, lék Seberg hana með gróflega heyranlegum, truflandi, andköflum andandi á milli eintóna dróna orða hennar. Aðlögun Oy.Preminger á andlausu ungum, fantasíusápuóperusöguþræði Françoise Sagan er aðeins athyglisverð fyrir gróskumiklu kvikmyndatöku hans - en svo er erfitt að fúnkera á hinni myndrænu frönsku Rivíeru, og ef til vill fyrir viðeigandi, en vissulega ekki byltingarkennda, notkun svart-hvítu. fyrir nútíðarsenur þar sem eintóna frásögn Sebergs skilar okkur til hinnar bliks-til baka lita fortíðar. Juliette Gréco á stutta stund, sem næturklúbbssöng í svarthvítu sviðsljósinu, og flytur með rjúkandi Dietrichesque rödd hráslagalegum tilvistartexta um titillagið. Þessi stund er nú á dögum, eftir á að hyggja, meira en smá drôle. Nema, auðvitað, ef þú ert franskur - sérstaklega ef þú ert franskur "68-er" sem þráir dýrðardaga varnargarðanna hringtorgs Sorbonne - og krakkarnir þínir gera uppþot til að viðhalda lífslöngu sinekúrunum sem hafa eyðilagt og afmáð Frakklands. hagkerfi: þá trúirðu enn á Sartre og Foucault og alla slíka dularfulla, óviðkomandi kenningasmiða. David Niven hefur erfiðasta hlutverkið, að þurfa að leika af nægilega mikilli yfirvegun öldrunarníðinga sem á enn eftir að átta sig á því að lífið snýst ekki bara um teenybopper hugmyndir Sagan um a hipp, flott, swingin', "mon copain!" Pabbi. Deborah Kerr skilar sinni venjulegu, fullkomnu faglegu nærveru og leikur á sannfærandi hátt konuna sem þjáist óverðskuldað af grimmilegri táningsnef-afbrýðisemi Sebergs (uppfyllir grunna unglingafantasíu Sagan um klassíska þemað „það getur aðeins verið ein býflugnadrottning í býflugunni“); Reyndar tilheyrir Kerr eina stóra og eftirminnilegu augnabliki þessarar myndar á skjánum. Samræðurnar eru óeðlilegar - ég er sammála fyrri gagnrýnanda sem sagði að hún hljómi "illa þýdd" úr frönsku; sameinaðu óeðlilega handritið og óviðjafnanlega daufa, óþolandi eintóna Sebergs og þú getur geymt það Valium í annað kvöld. Ofan á allt er illa samstillt raddsetning eftir framleiðslu, nánast í gegn, augljós og þar af leiðandi miklu meira en pirrandi: þetta á sérstaklega við um talsetninguna fyrir Mylène Demongeot vegna þess að það spillir annars mjög ánægjulegri heimsku ljóshærðu frammistöðu hennar. Hunky Geoffrey Horne fær stuttur endi á prikinu hér - mjög myndarlegur ungur maður sem þjáðist líka af minna en yndislegri, ókvikmyndalegri rödd sem, þegar hún er paruð við dróna Sebergs, skilar ósannfærandi senum af hvolpaást. (Horne var, eigum við að segja, bara fullnægjandi í 'Bridge On the River Kwai', ef til vill vegna þess að endalok hans var haldið uppi af þessum frábæru kvikmyndaframleiðendum William Holden og Jack Hawkins í stað þess að vera óstuddur af því miður óhæfileikaríka Seberg). Bonjour tristesse' er fallegt á að líta en það er grunnt, óþroskuð sápa: þunnt grúsk með sápu.