Þegar John Singleton er á, er hann *á*!! Og þetta er ein af betri myndum hans. Ekki alveg eins þétt og Boyz-n-the-Hood, en nálægt því (og með mikið af sama stjörnuleikhópnum). Þessi mynd var mjög vel skrifuð, mjög vel sett saman og mjög vel tekin. Það er mjög lítið að gagnrýna og flestar kvartanir mínar eru yfirborðskenndar (t.d.: hvaðan fékk Fudge peningana fyrir 6 ára háskólanám og fullt af dýru dóti? Ekkert minnst á ríkan bakgrunn... Og hvers vegna gerir prófessor Phibbs það ekki ertu með skrifstofu? Prófessor af hans stærð *ætti* að hafa það... Og á meðan við erum að þessu, hvort sem er verkfræðinemi, hvort sem er hick eða ekki, þá er Remy frekar heimskur karakter - ég myndi halda að hann hefði aðeins meira í vegi grunngreindar - hann talar og hagar sér eins og algjör töffari). En fyrir utan það var myndin mjög skörp. Gott úrval af persónum og sjónarmiðum; og Singleton tekur enga hlið í sögunni - margar persónurnar eru ósamúðarlausar, og hann gerir vel við að blanda Panthers og Supremacist senum saman til að sýna heimskuna á báðar hliðar. Margt af kvikmyndatökunni var frábært; Ég elskaði sérstaklega atriðið þar sem Kirsty Swanson verður náinn með Taryn og Wayne, hverri senu sem er fléttað mjög vel saman. Malik/Deja atriðin voru líka mjög vel tekin. Samræðurnar voru stundum svolítið miklar; þessi mynd hafði tilhneigingu til að verða *alveg* prédikandi stundum, og hún hefur líka tilhneigingu til að hamra punktana sem hún var að gera yfir höfuðið á þér þegar punktarnir yrðu jafn skýrir án þess að vera bara hreinskilinn (við þurftum í raun ekki bandaríska fánann með 'UNLEARN' slegið inn á það, gefðu smá kredit, við erum ekki vitleysingar...). Og til að toppa þetta, þó að Singleton noti melódrama nokkuð vel, þó *oftast* af þeim tíma, þá verður það stundum *allt* of cheezy (eins og dauði Deja, sem er allt í lagi þangað til hún öskrar „HVERJU!!!“ sem einfaldlega eyðilagði allt. áhrif og vettvangur). En leiklistin var almennt efst á baugi. Stórkostleg frammistaða hjá Omar Epps (kannski sú besta sem ég hef séð), Kirsty Swanson (hver vissi að Buffy gæti leikið??), Michael Rapaport (kom mér helvítis á óvart...eftir True Romance og Beautiful Girls þótti ég hann vera eins hlutverks leikari), og auðvitað eru Ice Cube og Laurence Fishburne *alltaf* framúrskarandi. Niðurstaðan? Jennifer Connelly var flöt; þó það sé ekki algjörlega henni að kenna: hlutverk hennar var staðalímynd og einvídd. Almennt í hæsta mæli. Og Tyra Banks, sem var með hlutverkið, var ekkert minna en hræðileg. Hún vældi og vældi og vældi. Enn ein í langri röð fyrirsæta sem urðu leikkonur sem mistókst hrapallega (þó að það séu nokkrar sem sanna undantekninguna frá þessari reglu). Að lokum, hljóðrásin! Vá! Magnað hljóðrás (sem er svo sannarlega þess virði að kaupa!) sem passar við myndina eins og hanski. Hver sena hefur tvíburalag (þó að Tori Amos lögin hafi farið að *svona* pirra mig í lokin...ekki hennar besta verk). Liz Phair, Rage Against the Machine, Ice Cube...hvernig getur maður farið úrskeiðis??Allt í allt: virkilega gott úr, virkilega sterkur leikarahópur, frábært handrit, frábær mynd. 8/10.