Þetta er ein af mínum uppáhalds ódýru, corny, vampíru B kvikmyndum allra tíma. Calvin Klein nærfatafyrirsætan...ó, ég meina, Stefan góða vampíran, snýr aftur til Transylvaníu til að stíga upp í hásæti Vampiric Royalty, en hálfbróðir Radu, sem er skertur handa og eilíflega slefa, hefur önnur áform. Eftir að hafa drepið föður þeirra, vampírukónginn, setur Radu auga á Stefan, nýju dauðlega kærustu Stefans Michelle og tvær fallegar vinkonur hennar og hinn alvalda Bloodstone. Allt í lagi, landslagið er fallegt og það ætti að vera eins og það var tekið á. staðsetning í Transyl-fricken-Vania fyrir guðs sakir. Leikkonurnar eru ekkert stórkostlegar og Stefan the Heroic Vampire er álíka heillandi og kældur arnapóker, en hverjum er ekki sama? Það er aðeins ein ástæða til að horfa á þessa mynd og hann heitir RADU! Hann er líkamlega virðing fyrir Nosferatu og hann er með bestu línurnar í myndinni, allar talaðar með rýrri rödd manns sem reykir tíu pakka af sígarettum á dag. Kirkjugarðshátíðaratriðið er eitt besta atriði myndarinnar, þar sem Radu nálgast myndavélina hægt og rólega og afhjúpar glottandi, sljórandi andlit sitt sem heimurinn getur séð. Ég fann sjálfan mig að hvetja hann þegar hann safnaði fórnarlömbum og háði hinn fullkomna bróður sinn. En kannski er ég bara veikur. Vafasamur smekkur karlmanna til hliðar, ég mæli eindregið með þessari mynd fyrir vampíruáhugamenn. Þetta er frumlegt, það er skemmtilegt og Radu er ein besta vampýra sem ég hef séð í langan tíma...mun skemmtilegri en stífu, hörmulegu, vælandi Undead brats sem endalaust prýða hryllingsskjáina þessa dagana. Radu nýtur sadisma hans og biðst aldrei afsökunar. Hann er það sem vampíra á að vera.