Ég verð að viðurkenna að þessi mynd hreyfði mig að því marki að ég brast í grát. Hins vegar hugsa ég alltaf um hlutina tvisvar og í stað þess að skrifa lofræðu sem myndi skilgreina myndina sem gallalausa og óaðfinnanlega, kýs ég að taka áhættuna á að skoða það betur. Fyrst hvað er fyrst: Kvikmyndin hefur óneitanlega áhrif á áhorfandann einfaldlega vegna þess að hún byrjar og heldur áfram sem hægfara kvikmynd sem reynir ekki að blása þig í burtu með raunverulegum atriðum frá 11. september. Þumalfingur upp fyrir þessa snilld, því ólíkt WORLD TRADE CENTRUM Stone er þessi mynd sem betur fer ekki einblínt á árásina sjálfa heldur að fallinu sem, svipað og niðurfall kjarnorkusprenginga, er varla sjáanlegt en engu að síður hættulegt og hrikalegt. Sálfræðilegu áhrifin, eyðileggingin sem 11. september olli og eyðileggingin sem hann olli bandarísku þjóðinni er nánast áþreifanleg í þessari mynd. Ég held að Binder hafi tekist glögga athugun á bandaríska samfélaginu eftir 11. september og að mínu mati hafi Sandler farið úr venjulegum gamanleikara í alvöru hæfileika sem skilar frammistöðu sem verðskuldar Óskarsverðlaun. Hins vegar: Í myndinni BLOOD DIAMOND, the Di Caprio persóna segir og ég vitna í: "Ah, þessir Bandaríkjamenn. Viltu alltaf taka um tilfinningar sínar". Nú vil ég ekki gera lítið úr þjáningum þeirra, en ég vil vissulega gera samanburð. Allt frá 11. september stendur allur heimurinn frammi fyrir minningum, minnismerkjum og minningum um 11. september. Hollywood-iðnaðurinn og rithöfundar eins og Safran Foer vísa meira en til 11. september í verkum sínum. Nú, þetta mikla magn af menningarvörum, sem fjallar um 11. september, breytir dauða 3000 manns í stærsta harmleik þessarar ungu aldar. Fjöldi bóka sem skrifaðar eru um efnið og fjöldi kvikmynda sem leikstýrt er um þetta efni, og ég segi þetta með fullri virðingu, slær mikilvægi þessa voðalega glæps nokkuð úr hófi fram. Staðreyndin er: Fólk deyr á hverjum degi vegna óréttlátra aðgerða og hræðilegir glæpir framdir af vondu eða einfaldlega týndu fólki. Við eigum í stríði í Írak, í Afganistan, í Birma og mörgum öðrum löndum. Daglega gleymum við fátæktinni sem Afríkubúar þjást af og við höfum tilhneigingu til að hafa samúð með þeim í minna mæli en bandarískum fórnarlömbum 11. september einfaldlega vegna þess að þau eru svört og vegna þess að líf þeirra hefur ekki mikið í sér. sameiginlegt með vestrænu lífi okkar. Afríka hefur hvorki peninga né möguleika til að minnast þjóðlegra harmleikja sinna á þann hátt sem Bandaríkin geta. Svo, það sem ég er að segja er þetta: Ástæðan fyrir því að við finnum meira fyrir 3000 fórnarlömbum 11. september og fjölskyldum þeirra er sú að við erum stöðugt minnt á 11. september. Það líður ekki sá dagur án blaðagreinar, kvikmyndar eða bókar sem fjallar um 11. september. Að lokum: Ég var dásamlegur með Charlie Fineman, en ég var ekki viss um hvort ég hefði rétt á að finna meira til hans en Hútúa. sem missti alla fjölskyldu sína í borgarastyrjöldinni í Rúanda.