Ég gerði mér miklar vonir þegar ég fór í leikhúsið - eftir að hafa séð stikluna var ég spenntur eins og sá næsti að sjá frábæra hæfileika taka þátt í gerð sögu með fallegum forsendum. Hins vegar eru vonbrigði að sjá þennan hæfileika leggja í rúst af lélegri samsetningu laga - orðin eru þykk og cheesy, líklega vegna þess að það var samið með vestrænni þema. Ég ætti ekki erfitt með að ímynda mér sömu laglínurnar með frönskum eða enskum textum. Á Mandarin hljóma þeir bara undarlega. Tónlistaratriðin voru líka klippt illa saman - allt of fljótt til að vera skemmtilegt og myndirnar af leikarunum sem virtust angistarfullir stóðu allt of lengi. Tæknibrellurnar eru næstu vonbrigði. Skemmst er frá því að segja að það er mjög augljóst hvar tæknibrellurnar byrja og hætta. Það er ekki Moulin Rouge, og það er ekki In the Mood heldur, þrátt fyrir einstaka (og mjög svipaða) hæga valsþema. Alls, og klukkutími of langur til að segja einfalda sögu.