Það er auðvelt fyrir kvikmynd sem reynir að vera spennuþrungin að verða bara óáhugaverð. Það gerist nokkuð oft. Dark Harbor er ekki bara óáhugavert heldur er það mjög illa gert. Atriði eftir senu er sett á annars ofgerlega forsendu. Par í vandræðum tekur upp ókunnugan í vandræðum til að finna meiri vandræði. Sumar kvikmyndir byggja upp spennu með því að byggja söguna upp. Dark Harbor heldur áfram að bæta við sögu sína en byggir aldrei á henni. Ég var að vona að eins og aðrar myndir myndi spennan loksins springa. Það gerir það aldrei. Sömuleiðis hafa persónurnar enga samfellu frá senu til senu. Þeir geta breyst á einn hátt í einni senu, en bregðast svo við á allt annan hátt í annarri senu. Í fyrstu heldurðu að þeir séu bara úr karakter, en undir lokin áttarðu þig á því að þeir eru í raun alls ekki persónur. Þeir eru bara leikmunir fyrir síðasta snúninginn. Síðustu tíu mínúturnar reyna að vera átakanlegar. Þess í stað er það frekar lame og óáhugavert. Það eina sem kom mér á óvart var að myndin endaði loksins. Á innan við níutíu mínútum finnst myndin enn allt of löng. Þetta er ekki ein af þessum lággjalda gimsteinum. Þetta er meira eins og fölsuð úr sem bilar um leið og þú tekur það með þér heim.