Þessi mynd eftir þekkta tékkneska leikstjórann og rithöfundasamstarfsmanninn Petr Jarchovský er merkileg fyrir sérstöðu sína en pirrandi og truflandi í smáatriðum. Það tekur þema þess og titil úr ljóði frá Robert Graves og fjallar um konu með nokkra karlmenn og nokkra viðbjóðslega ættingja í lífi sínu sem er að reyna að lifa af og vernda börnin sín tvö, 15 ára Lucinu (Michaela Mrvikova) og litla ljóshærða asmasjúklinga. Kuba (Adam Misik). Ljóðið er mikið til marks, en þemað - það týnist svolítið. Marcela (Anna Geislerová), Fegurðin og Jarda (Roman Luknár) hafa misst allt sitt í Prag flóðunum 2002 og hafa ekkert eftir, að því er virðist, nema gott kynlíf, sem þau stunda af svo mikilli hefnd í pínulitlu íbúðinni sinni að Lucina og Kuba, fyrir framan sjónvarpið, verða að halda eyrum sínum gegn hávaðanum. Hrebejek hefur yndi af slíkri skýrleika og skautar á mörkum vandræða eða sjokks. Það er engin góð skýring nákvæmlega hvers vegna, en fjárhagsleg örvænting hefur leitt Jarda til að vinna úr stolnum bílum í stóra bílskúrnum sem liggur að íbúðinni hans. Bílaþjófsárgangur hans ekur af flottum Volvo sem hinn hægláti Benes (Josef Abrham) hefur skilið eftir með lyklana í kveikjunni þegar hann heimsótti stóra eign sem hann á. Benes er ofboðslega góður strákur, en enginn fífl. Volvoinn hans er tengdur til að fylgjast með gervihnött í tilfellum sem þessum og það leiðir lögguna beint í bílskúr Jarda og hann og árgangur hans eru á leið í fangelsi.“Fegurð í vandræðum flýr til góða engilsins,/sem hún getur reitt sig á,“ byrjar hann. Graves ljóðið. En í raun og veru leiðir þetta orðbragð Benes til Marcelu, þegar hann hittir hana á lögreglustöðinni. Hann kynnir fyrir henni sushi og hvernig á að drekka vín og lætur hana fá myndabók um Toskana þar sem hann, þótt Prag fæddist, á yndislega einbýlishús og hefur búið mestan hluta ævinnar. Hann er hér til að endurheimta húsið í Prag sem nú er búið hjónum með forna og veika móður, sem hann leyfir að vera áfram. Sérhver látbragð Benes er góðviljuð, jafnvel þó að hann komi ekki í veg fyrir að Jarda fari í fangelsi. Við þessar aðstæður verður Marcela að hörfa með Lucinu og Kuba til að treysta á kærleika móður sinnar, Zdena (Jana Brejchova) og hinnar miklu minna blíðu. miskunn núverandi eiginmanns Zdenu, hins snaggara sykursýkis Richard Hrstka (Jiri Schmitzer) – sem, fyrir krakkana, sem byrjaði þegar þau fremja þá höfuðsynd að neyta matauköku hans, reynist vera frændi frá helvíti. Jiri Schmitzer rænir myndinni á þessum tímapunkti og sleppir henni aldrei alveg. Jafnvel í lokasenunni er hann ógnvekjandi mynd. Það kemur á óvart að hinn andstyggilegi Richard misnotar ekki annað eða bæði börnin kynferðislega. Hann krefst þess að Marcela þurfi að komast út sjálf og þegar Benes býðst til að taka hana undir sinn verndarvæng verða hann og Richard ósennilegir bandamenn. Ósennilegt - kannski ósennilegt. Hvers vegna ætti Benes að líka við hann? En hver er þá öll saga Benes? Um sumt gefur myndin of miklar upplýsingar og um annað ekki nóg. "Góði engillinn," Benes er greinilega ósvikinn góður - og fágaður, flottur eldri maður sem hæfir ítölsku uppeldi hans. Það er ekki fyrr en í lokin, þegar hann er ýtt til hins ýtrasta yfir eign sinni í Prag af svívirðilegum ábúendum, að hann sannar að hann er ekki sá sem vill ekki leggjast niður og láta ganga yfir hann. Einnig þarf að takast á við trúarofstækismóðir Jarda, Sdena (Jana Brejchova), og samskipti hennar við Zdena og Richard eru til að fylgjast með. En hún er bara enn eitt jokerspilið sem eykur ekki stokkinn. Ljóðið hefur verið tónsett í tékkneskri þýðingu og er sungið á skjánum af harmonikkuleikaranum Raduza, fyrst í pínulitlu atriði, síðan í lengra atriði sem sett var á svið á fangelsissýningu sem Jarda og bílþjófsfélaginn urðu vitni að. Ef þú virðir Hrebejk sem höfunda gætirðu haft gaman af þessari röð; annars hefur það tilhneigingu til að finnast það óþarfi. Einnig má finna fjölda laga eftir Glen Hansard/Marketa Irglova úr Óskarsverðlaunuðu írsku tónlistarmyndinni „Once“, þar á meðal þemalag þeirrar síðarnefndu, „Falling“. Þeim finnst þeir meira út í hött en ella vegna kunnugleika þeirra frá 'Einu sinni' - þó þessi mynd hafi verið á undan. Fólk Hrebejk er handtekið; jafnvel Koba litli á sínar Shakespeare-barnastundir og ríkulega sjarma; en leikstjórinn og rithöfundur hans virðast ekki geta staðist freistinguna til að víkja og stækka of mikið. Eignavandræðin sem Benes þola getur verið gagnleg til að sýna að hann hefur erfiða hlið. En svo vandaður sýnikennsla var ekki nauðsynleg. Leikurinn er fínn og það er dásamlegt með sérkenni og sérhæfni, en grunnþemu ást, kynlífs og peninga týnast í uppstokkuninni og átökum Marcelu og hvernig hún leysir þau verða aldrei ljós. Það er allt í lagi að það sé engin upplausn og satt við þemað og ljóð Graves að Marcela stundar enn heitt kynlíf með Jarda í endurheimsókn til Prag eftir að hafa flutt til Toskana með Benes og krökkunum hennar. En það eru of margar spurningar eftir um hvað eigi að gera um hinn andstyggilega Richard eða pirrandi guðrækna móður Jarda (Emília Vásáryová). Hvernig stendur á því að allt í einu komumst við að því að Koba er að fá bréf frá "Indlandi" sem þykjast vera frá pabba sínum, sem er í fangelsi? Hvenær kom það til? Áhugaverð smáatriði, límt inn í flýti. Þetta virðist heimur þar sem þú sérð ekki skóginn fyrir trjánum.