"Pushing Daisies" er örugglega einn besti sjónvarpsþáttur sinnar tegundar á síðustu 5 árum, sammála þér með það eða ekki. Bryan Fuller, skaparinn, hefur ótrúlega skapandi huga. Hann er hugurinn á bak við aðra frábæra sjónvarpsþætti eins og "Dead Like Me" (2003), "Wonderfalls" (2004), og hinn ekki eins frábær og þessir, en líka áhugaverðir, "Heroes" (2006). Þetta er blanda af dásamlegum heimum sem Brian Fuller skapaði í fyrri sjónvarpsþáttum og blandar enn og aftur ótrúlegum fantasíuheimi saman við raunverulegar tegundir af fólki dulbúið í litríkar myndir og ýktar tilfinningar, eitthvað sem alltaf er ævintýri. Svo, þar sem þú ert eins konar ævintýri, geturðu ekki búist við öðru en óraunhæfum heimi og óvæntum aðstæðum, eða líka aðstæðum sem mikið er búist við en ekki á þann hátt sem það væri venjulega sagt. Gjöf fylgir alltaf bölvun og það sem er sætt getur líka verið bitur. Það er svo, Ned (Lee Pace), The Piemaker, er einfaldur strákur með áhugaverða hæfileika aðra en að vera ótrúlegur kokkur: hann getur gefið dauðum líf með aðeins snertingu. Þetta gæti verið kraftur sem allir myndu deyja - eða lifa - því ef ekki væri fyrir annað einfalt og mjög sorglegt atriði: hann getur líka gefið hinum eilífu látnu ef hann snertir það aftur. Bölvun þessarar mögnuðu gjafa stoppar ekki þar... allt hefur bætur og ef hann vekur eitthvað til lífsins í meira en eina mínútu myndi önnur tegund af þeirri deyja samstundis. Hann er gaur fullur af óheppilegum atburðum í lífinu á þann hátt að hann ólst upp í sjálfsskoðun, alltaf hræddur við að snerta allt og missa einu sinni enn hlutum sem hann elskaði einn daginn. Allt til þess dags sem hann gæti loksins verið nálægt stærstu æskuást sinni, Chuck (Anna Friel), ef ekki væri fyrir aðra sorglega staðreynd: hún var dáin. Hann gaf henni líf aftur og hún elskar hann svo heitt og hann, en þessi ást er ósnertanleg. Sannarlega koss dauðans. Og þannig byrjar þetta fallega nútímaævintýri. Þegar ég heyrði um "Pushing Daisies" í fyrsta skipti var það kynnt sem eitthvað mjög kunnuglegt (eða kannski einhvers konar virðing) við allt sem Tim Burton hefur skapað síðan "Pee-Wee's Big Adventure" " (1985) til "Big Fish" (2003) og "Charlie And The Cholate Factory" (2005). Árangurinn gæti ekki verið betri. Heimurinn í kringum The Pie Hole var stórkostlegur. Sögurnar um Ned og rannsóknarlögreglumann Cod (Chi McBride) til að leysa óleysta glæpi geta verið mjög algengar í sjónvarpi, en þetta er bara leið til að leiðbeina fólki í gegnum ótrúlegar sögur um persónur eins og Chuck og Olive (Kristin Chenoweth) í dásamlegum heimi fullum af fallegum og draumkenndum myndum sem þú getur nánast skynjað bragðið af litunum. Ekki nóg með það, þú ert sameinuð í fullt af ótrúlegum og karismatískum blíðum karakterum, jafnvel þeim sem eru með djúpasta dökka húmorinn. Þegar þú gleymir léttvægu hugtakinu morð og óleyst glæpi, þá lýsir sýningin og er sigursæl í mörgu öðru. Leikararnir hér eru efstir á baugi. Lee Pace er blíður, mjúkur og innihaldsríkur eins og persónan biður um. Anna Friel er músa þáttarins eins og persóna hennar á að vera. En frábærustu tímarnir eru alltaf með aukaleikurunum eins og Chi McBride (Emmerson Cod rannsóknarlögreglumaður), Swoozie Kurtz (sem Lilly Charles), Ellen Greene (sem Vivian Charles) og Kristin Chenoweth (sem Olive Snook). Swoozie Kurtz ljómar þegar hún leikur svo þurrkaða persónu sem drukknað er í ómögulegum dimmum húmor sem gæti hrædd trúð, vissulega hefur hún bestu samræðurnar og svipbrigði hennar og líkamstjáning eru dáleiðandi. En ef bestu samræðurnar eru gefnar af Swoozie og persónu hennar, eru bestu fyndnu augnablikin veitt af Kristin Chenoweth. Svo virðist sem hún sé alltaf að improvisera, hún er náttúrulega svo skemmtileg að hver einasta sena er sýning til hliðar. Kristinn ljómar svo skært í þættinum að það var algjörlega sanngjarnt og verðskuldað að vinna Emmy-verðlaunin 2009 fyrir aukahlutverk sitt í þættinum. Það er líka efnafræðin á milli leikara og persóna þeirra, sem eru líka ótrúleg. Það eru engin orð til að lýsa því hvað þessi sjónvarpsþáttur raunverulega er og hvað hann átti að vera. Fyrir þá sem halda að þessi þáttur sé tímasóun eða segjast finna ekkert vit í honum, þurfa vissulega að opna hugann og snúa aftur til tíma sem þeir hafa líklega aldrei átt: bernsku. Satt best að segja... Sjónvarp hefur aldrei verið svo áræðinn í sjónvarpsþætti eins og með þessum ótrúlega. "Pushing Daisies" var stórt skref fram á við hvað varðar frábæra listræna skemmtun og skyndilega dauði hennar var mikið tillitsleysi. Það er rétt að sjónvarp virðir ekki frábæra sjónvarpsþætti eins og þá sem Bryan Fuller bjó til - nema "Heroes" sem er enn í loftinu og er langt frá því að vera jafn mögnuð og hinir.