Þessi mynd er fullkomið dæmi um að kvikmynd getur ekki náð árangri með háu kostnaðarhámarki einum saman. Það er augljóst að það var mikill tími og fyrirhöfn varið í þetta: hreyfimyndin er fljótandi, ítarleg og frábær - hljóðrásin er ekki of eftirminnileg nema fyrir lokalagið eftir Celine Dion (að minnsta kosti held ég að það hafi verið hún). Tónleikurinn er kraftmikið hljómsveitarefni. Hrós til skemmtikrafta og tónskálda! 9/10. Hins vegar falla sagan og persónurnar flatt upp. Finnst það mjög „been there, done that“, fyrirsjáanlegt og einfaldlega óáhugavert. Persónurnar hafa sérstaka persónuleika en ekkert of viðkunnanlegar. Þeir pirruðu mig endalaust. Ég reyndi mjög mikið að líka við þetta, en mér var alveg sama um söguna - þetta var klisjulegur hasar-ævintýraþráður. Það voru „brandarar“ sem voru ekki fyndnir. Það var uppköst sem var fyrirsjáanleg frá upphafi til enda. Samræðurnar voru klisjulegar og hræðilegar - sérstaklega síðasta línan "Það er ekki ... sem gefur þér vængi, það er ást!" Hvað sem það var, man ég að ég hryggði. Ég vildi óska ​​þess að það myndi flýta sér og klára. Ég var heldur ekki sú eina - fólkinu sem ég fór með fannst þetta leiðinlegt. Vinsamlegast horfðu á Ástríks og Obelix Kleópötru myndina ef þú ætlar að horfa á einhverja. Þetta var tímasóun.