The Toxic Avenger, Part II byrjar á þeirri furðulegu opinberun að eftir að Toxic Aveneger (John Altamura, sem greinilega var rekinn í framleiðslu og skipt út fyrir Ron Fazio) hafði losað heimabæinn Tromaville við hið illa, varð hann í rauninni góður staður til að búa á. Þetta þýddi að Toxie hafði enga not lengur sem ofurhetja og þjáist nú af þunglyndi og tilfinningu um algjört gagnsleysi (alveg eins og leikstjórunum Lloyd Kaufman og Michael Herz ættu að líða eins og eftir að hafa framleitt þetta), starfar Toxie núna sem dyravörður í 'Tromaville miðstöðinni. fyrir blinda'. Það er ekki langt þangað til vandræðin koma upp, það er ljótt höfuðið, illt efnaframleiðandi fyrirtæki sem heitir Apocalypse Inc. ætlar að taka yfir Tromaville af einhverjum heimskulegum ómerkilegum ástæðum eða öðrum en til þess þurfa þeir að losna við Toxie. Eftir að fyrsta áætlun hins vonda stjórnarformanns (Rick Collins) mistekst, mútar hann geðlækni Toxie (Erika Schickel) til að segja honum að fara til Japans og hitta föður sinn. Að skilja kærustu sína Claire (Phoebe Legere), móður sína (Jessica Dublin) og heimili sitt á bak við Toxie heldur til Tókýó í Japan. Þegar þangað er komið byrjar Toxie að finna föður sinn og konu að nafni Masami (Mayako Katsuragi) hjálpar honum í leit sinni. Á sama tíma aftur í Tromaville Apocalypse Inc. flytja inn til að drepa og án Toxie eru borgararnir máttlausir til að verja sig. Toxie finnur að lokum Big Mac Bunko (Rikiya Yasuoka) sem hann hefur verið leiddur til að trúa að sé faðir hans, hins vegar er Big Mac hluti af Apocalypse Inc. ætlar að eyða Toxie í eitt skipti fyrir öll... Framleitt og leikstýrt af Lloyd Kaufman og Michael Herz þessi eftirfylgni hinnar vel heppnuðu The Toxic Avenger (1985) sannar í rauninni að fyrsta myndin var algjört tilviljun, heppnu slysi sem sameinaði rétta blöndu af bragðvondum gamanleik, svívirðilegu ofbeldi og svo-slæm-það-er-góð kvikmyndagerð, The Toxic Avenger, Part II er fullt af vitleysu í samanburði. Handritið eftir Kaufman, Phil Rivio og Gay Partington Terry með fullt af „viðbótarefni“ einingum inniheldur ekki eitt einasta fyndna augnablik á meðan það er allt 102 (óklippt leikstjóraklippa). Sjónrænu gaggarnir eru hræðilegir, Toxie gengur í gegnum Tókýó með hárkollu og gleraugu til að blandast inn í til dæmis, eða atriði þar sem hann hitar upp bað með vondum gaur í og ​​á meðan hann eldar kastar Toxie í sig fullt af grænmeti og spaghettíi, atriði þar sem hann stingur rafmagnsvírum upp í nef konu, stingur loftneti í hausinn á henni og hljóðnema í munninn sem japanskur útvarpsmaður talar inn í, dálítið þar sem japanskur vondi kallinn er með nefið á sér brennt í fiskformi. , dálítið þar sem Toxie grípur sverðfiskhaus og notar það sem vopn, eða vandræðalega slæma ofvirknin og heimskulega fávita svipbrigðin, gaur sem bókmenntalega hefur fisk í höfuðið og breytist bókmenntafræði í sushi, hræðilega gamantónlist og hljóð brellur og öll myndin almennt er föl eftirlíking af því sem gerði upprunalega vægast sagt skemmtilega og eftirminnilega. Slæmu bragðið eru ekki til staðar í þetta skiptið og kjánalega barnahúmorinn í þeim fyrsta vantar líka, finnst þetta bara algjört skref aftur á bak frá upprunalega og gleymum ekki að þetta er Troma hérna svo það er örugglega slæmt hlutur. Það eru nokkur grátleg slagsmál og einhver alvarleg átaka og ofbeldi, að minnsta kosti í þeirri útgáfu sem ég sá óklippt, sem ég sá, mulin höfuð með líkamanum sem spýttu út blóði, mölbrotin andlit, þörmum, rósir stungnar í augu einhvers og þyrnar vafðar um hálsinn á þeim. , rifin af eyrum, afskorna handleggi og mjög myndrænt og grátlegt atriði af manni sem var skorinn í sundur. Því miður eru tæknibrellurnar eftir Pericles Lewnes ekki sérstaklega sannfærandi og koma að mestu leyti inn á fyrstu tuttugu eða svo mínúturnar. Leikurinn er vandræðalegur eins og ég hef þegar nefnt. Aðferðarlega séð er ofur ódýr bílaeltingaleikur í lokin og nokkur óspennandi, dapurleg slagsmál þar sem pappaninjur kasta stjörnum á einum stað. Hryllingslega séð er ekkert með nokkrum grátbroslegum leikhlutum í sundur. Gamanmyndalega séð er þetta mjög ófyndið. Reyndar er The Toxic Avenger, Part II sjúgandi á öllum stigum og til að kóróna allt er hann líka hrikalega gerður, flestir leikaranna virðast vera fólk sem er plokkað af næsta götuhorni, samfellan er engin, kvikmyndatakan er grundvallaratriði og skjóta & tæknibrellurnar eru allt annað en. Ein eða tvær grátlegar senur í sundur þetta er algjört vitleysa látlaust og einfalt, gerðu sjálfum þér greiða, horfðu á upprunalega aftur í staðinn.