Ég er yfirleitt ekki hrifinn af söngleikjum, en ef ég þyrfti að velja hvað væri í uppáhaldi hjá mér þá væri það örugglega Oliver. Þessi mynd er svo vel gerð, persónurnar eru vel lýstar, búningarnir eru áberandi á leiklistinni er góður og lögin eru frábærir, uppáhaldið mitt er 'Reviewing The Situation' sungið af Ron Moody sem gefur frábæra túlkun á Fagin. Ég var ekki nógu gamall til að sjá Oliver þegar hún kom út seint á sjöunda áratugnum en systur mínar voru það svo vikum saman. ég þurfti að þola að þeir syngdu blóðugu lögin, venjulega var það „Hver ​​mun kaupa dásamlegu rósirnar mínar“ svo ég vissi nú þegar öll lögin áður en ég sá myndina. Þetta er tímalaus söngleikur þú gætir örugglega ekki endurgert hann, hann stendur fyrir sínu. Hún er ekki nákvæm í bókinni og ég held að hún hefði ekki virkað svona vel ef hún hefði verið það. Ég held að Charles Dickens yrði ekki fyrir vonbrigðum, þar sem hann skrifaði Oliver til að lýsa fátæktinni í London, munaðarleysingjahælin, vinnuhúsin og um það sem fátækir þurftu að grípa til til að lifa af, og myndin lýsir þessu mjög vel. Önnur góð ástæða til að horfa á þessa mynd er Bullseye, gamli týpan enskur Bull terrier, takið eftir löngu mjóa fótunum hans ,þetta var ræktað af tegundinni fyrir mörgum árum síðan,þeir hljóta að hafa veidað hátt og lágt til að finna eintak eins og hann, og hann er nákvæmlega eins og enskur Bull Terrier hefði litið út á Viktoríutímanum. Taktu eftir að hann er með ör {sem er líklegast förðun} á andliti hans, Bill Sykes hafði líklega notað hann í hundabardaga eða fyrir rottugryfjuna. Viktoríuskur Bull Terrier hafði metfjölda dráps í rottugryfju. Hann er fallegur hundur hvað sem er, og takið eftir að hann óhlýðnast Bill Sykes eftir að hann hefur drepið Nancy, hann hefur augljóslega sína staðla sem eru ekki hnífshausinn sem Bill Sykes hélt að hann væri. Þetta er frábær söngleikur til að horfa á ef þér líkar við söngleiki, og ef þér líkar ekki söngleikir prófaðu það einhvern veginn, það er eitthvað fyrir alla í þessari mynd.