Ég hefði átt að treysta eðlishvötinni betur: Engar væntingar - engin vonbrigði. Í staðinn bjóst ég hins vegar við að upplifa svipað meistaraverk og Koyaanisqatsi (1983) og varð fyrir hrottalegum vonbrigðum. Powaqqatsi er að mínu hógværa áliti ekkert annað en ódýr tilraun til að græða á sértrúarsöfnuði forvera síns, og - listrænt - misheppnast hún hrapallega. Svo virðist sem einhver framleiðandi hafi safnað saman afgangi af efni frá Koyaanisqatsi, fleygt því saman, sett allt í hægagang og fengið einhvern poppskemmtara undir dulnefninu Philip Glass til að skjóta saman banalri bakgrunnstónlist, sem er síendurtekið. Þar sem Koyaanisqatsi skemmtir áhorfandanum með snjöllum breytingum á hröðum og hægum hreyfingum, er Powaqqatsi ein löng röð af hversdagslegum myndum í hæga hreyfingu (ef þú skoðar þær á myndbandstækinu þínu í hröðum forskoðunarstillingu, muntu sjá hvað ég á við). Það sem olli mér þó mestum vonbrigðum var hljóðrás Philip Glass. Ég gat ekki - og get enn ekki - trúað því að þessir nýaldardrónar, sem hljómuðu auglýsingar,, sem hefðu auðveldlega getað verið samdir á einum síðdegi af hvaða 14 ára gömlum á Casio reiknivél, væru frá sama tónskáldi og samdi frábærlega tilfinningaríka og fullkomlega samstillta tónlist fyrir Koyaanisqatsi. Allt í allt, mikil tímasóun! Mitt ráð: Gleymdu viðskiptamennsku! Horfðu á Koyaanisqatsi aftur í staðinn!