Leikmyndin (og leikstjórnin) í Undercurrent er fáránlegri en innblásin í þessum noir clunker sem mistakast frá upphafi að komast af stað. Viðarstíll Roberts Taylor er nánast samstundis hindrun fyrir hina mjög áhrifaríku Kate Hepburn og það er slæm efnafræði frá upphafi. Naive og saklausa Ann Hamilton (Hepburn) fellur fyrir myndarlega flugvélaframleiðandanum Alan Garroway (Taylor) og hleypur með honum að altarinu. Hún kemst fljótlega að því að það er margt sem hún veit ekki um hann. Eftir því sem Alan verður fjarlægari kafar hún lengra inn í myrka fortíðina og Ann finnur fljótlega að hún lifir martröð í stað ameríska draumsins. Undirstraumur líkist nokkrum Hitchcock plots en Vincent Minnelli kemst fljótt að því að hann er enginn meistari í spennu. Hepburn er engin rýrnandi fjóla og hún er torseld fyrir persónu sem hentar betur hlédrægum stílum Teresu Wright eða Joan Fontaine. Minnelli tekst aldrei í raun að fá Kate til að víkja á örvæntingarfullan hátt til takmarkaðra hæfileika Taylors sem leikara. Tilraunir hennar þykja þögull Gish á meðan vítt niðurfall Taylor í brjálæði tekur á hina hógværu Bela Lugosi. Robert Mitchum klárar misskilninginn sem viðkvæmi bróðirinn. Talaðu um að hrúgast áfram. Kvikmyndatökumaðurinn Karl Freund sér um mjög stílfærðar noir-innréttingar en Minnelli og leikarahópar nýta andrúmsloftið af hógværð og spennan er áfram lúin. Þar sem Minnelli er langt frá sínu sterkasta (söngleikur) og fórnarlambshlutverk Hepburn passar henni eins og illan jakkaföt. Undercurrent drekkir öllum sem taka þátt.