Hversu mögnuð þessi mynd er! Ég hef séð það aftur og aftur í gegnum tíðina og ég er alltaf hrifinn af því. Ástæðan fyrir því að svo auðvelt er að horfa á myndina aftur er auðvitað hin hrífandi frammistaða sem hin unga Bette Davis gaf. Hún stelur ekki bara hverri senu sem hún er í, heldur er hún í raun miklu fallegri og betri mynd hér (svo ekki sé minnst á kynþokkafyllri) en hún var í kvikmyndum sem hún hafði gert hingað til í heimavinnustofu sinni, Warner Brothers (þessi mynd var gert af R.K.O. Radio Pictures). Hún er með mjög flattandi förðun og er með mjög aðlaðandi hárgreiðslur og ó, þessi yndislegu stóru augu (sérstaklega í veitingastöðum sem gerast í Soho í London). Líkami hennar var svo sveigður þegar hún var ung. Fáðu þér fullt af því í ódýra vanrækslunni sem hún klæðist fyrir stóra sprengjutilraunina sína við Leslie Howard. Og ó drengur, hún er algjört kraftaverk í því atriði. Howard er aðeins of stressaður í gegn, en hann fangar þó næmni kappans. Frances Dee skorar sem hin sæta, ansi unga Sally sem elskar hann sannarlega. Skor Max Steiner er bæði heillandi og hrífandi. Glæsileg frammistaða og þriðja áratugsbragðið gerir þetta að skylduútgáfu af klassísku skáldsögunni.