"Sister Helen" er frábær heimildarmynd um stífa, óþolinmóða, illa munnlausa, biturlega, afleita (borgaralega) nunu sem rekur athvarf fyrir handrukkara og dópista í mjög niðurníddu hverfi í suðurhluta Bronx. Allir nema einn af 21 íbúum eru handrukkarar/fíklar. Robert, eini millistéttarfulltrúinn hann hafði alvöru vinnu, hús, og jafnvel BMW iðrast að hún dó áður en hann gat sagt henni frá. Hvers vegna? Robert, eins og sex íbúanna, var á skilorði. Hann kvartaði yfir því að Helen hafi beitt risastóru priki yfir hann og hótað stöðugt að skila honum inn ef hann kýrtogi hana ekki. Í „aukaviðtali“ sagði hann að Helen hafi stýrt miðstöðinni til að bæta fyrir dauða mannanna þriggja í lífi hennar eiginmanns hennar og tveggja drengja. Eiginmaðurinn var alkóhólisti sem lést úr hjartaáfalli 55 ára. Annar drengurinn lést af of stórum skammti af heróíni og hinn var stunginn til bana 15 ára. Helen sat eftir með eina dóttur sem hún yfirgaf til að reka miðstöðina. Dóttirin var ekki ánægð. Hún vildi mömmu sína Það sem er heillandi er hversu litla Helen breyttist. Út á við virðist hún hafa gert mikla breytingu á sjónum. En eftir að hafa séð þetta hrífandi og truflandi myndband nokkrum sinnum - einu sinni þar sem leikstjórarnir sögðu frá - varð ljóst að Helen setti 21 karlkyns fíkil í stað yfirmannsins í stað þriggja látinna karlmanna sinna. Helen viðurkennir að hún hafi hunsað börnin sín og eytt hverjum degi á börum. En yfirlæti hennar, óþol og skarpur tunga kom ekki fram þegar hún var 56 ára. Að búa með henni hlýtur að hafa verið mjög erfitt. Meira að segja Robert segir að hann hafi verið hreinn þrátt fyrir Helen. Myndin hefst á því að Helen niðurlægir mann sem vill búa á athvarfinu með móðgandi hætti. Talið er að hún sé að sýna götukunnáttu sína. Í annað skiptið niðurlægir hún Mel, „aðstoðarmanninn“ hennar opinberlega fyrir að hafa ekki farið í bað í eitt ár. Svo veifar hún skítugu koddaverinu hans upp í loftið. Myndin er seigfljótandi þar sem Helen ógnar og niðurlægir fólk. Undirskriftarlagið hennar er „My Way“. Uppáhalds setningin hennar er: "Ég ætla að vera algjörlega heiðarlegur við þig." Oft reynist fólk sem notar slíkar setningar vera hið gagnstæða. Íbúarnir eru í raun niður og út. Aðeins Robert hefur markaðshæfileika umfram það að ýta á kúst. Þau þurfa öll sárlega þak yfir höfuðið og Helen, þar sem hún rekur staðinn á eigin spýtur, hefur vald til að viðurkenna eða reka hvern sem hún vill. Hún hefur enga stjórn til að svara og fær enga opinbera styrki. Það er sýning hennar. Helen trúir á smákökuaðferðina við edrú. Hún hætti að drekka kalt kalkún og það þýðir að allir aðrir geta það líka. Hún kennir vímuefnaneyslu um fíkniefni eða áfengi, en ekki undirliggjandi vandamálum sem drifu mennina til drykkju og fíkniefna. Hún er enginn meðferðaraðili, bara húsfreyja sem litar hárið á sér, klæðist vana og hefur algjört vald yfir leigjendum sínum og hætti að drekka. Helen drottnar líka yfir föngum sínum með því að krefjast þvagprófa (sem hún kallar það) eftir beiðni. Tvisvar sinnum Major, mjög traustur og virtur langtíma eldri íbúi - sem hún treysti - féll á prófunum. Helen varð reið og rak hann út. Major stóð fyrir sínu og sagði að niðurstöðurnar væru rangar þar sem hann notaði aldrei heróín. Helen gaf ekki eftir og hugsaði ekki um að mistök hefðu verið gerð. Þetta var sérstaklega áhyggjuefni þar sem hún þekkti Major lengi. Samt gerði hún lítið úr sambandi sínu við hann, gerði ráð fyrir að hann væri lygari og treysti algjörlega á niðurstöðurnar. Major uppgötvaði að lokum að kódínið í hóstasírópinu hans birtist sem ópíat. Helen baðst aldrei afsökunar opinberlega, en átti að gera upp við majór í einkaeigu. Helen hafði líka mjög spillt orðspor í gamla hverfinu sínu. Hún viðurkenndi þegjandi fyrir Robert að hafa einu sinni vakað mjög seint eina nótt til að klippa dekk einhvers. Viðkomandi beitti henni illa og átti svo sannarlega skilið að láta skera dekkin. Hún var ekki góð kona. Svo á endanum ákvað hún að eina leiðin til að halda Travis nafninu (eftirnafninu hennar) á lífi þar sem karlkyns Travises þrír dóu var að stofna Travis Center. Fyrir suma íbúanna var það mikið mál. Þau fylgdu Helen og fengu í staðinn ódýran, öruggan, edrú og skipulagðan stað til að búa á. Einn sagðist hins vegar frekar vilja fangelsi. Það þarf ekki allir að koma fram við fíklar og handrukkara eins og börn. Helen beitti „gamla skóla“ tækni sem hefur verið vanvirt. Enginn var þó neyddur til að vera áfram í miðstöðinni og fyrir suma var þetta örugglega jákvæð reynsla. Travis Center er ekki meðferðarmiðstöð. Það er dvalarstaður fyrir alkóhólista og dópara sem hvað á að rétta úr lífi sínu. Til að fá alla upplifun systur Helen, sjáðu öll aukaviðtölin ásamt hljóðútgáfunni þar sem leikstjórarnir tveir deila reynslu sinni með systur Helen og gestum hennar.