Flatar, sálarlausar tölvumyndir á minna en undraverðum bakgrunni lífga upp á hryllilega fyrirsjáanlega sögu í þessari mynd. Það kemur manni nákvæmlega ekkert á óvart, maður getur meira að segja séð hvenær Bryan Adams söngurinn kemur inn, sem er alltaf á röngum tíma. Aðalpersónan, Spirit the horse, fær pirrandi rödd þegar hann segir frá því sem er að gerast. Frásögnin er þó ekki þörf, þar sem allt að gerast er í raun augljóst. Þú getur meira að segja sagt hvað hestarnir eru að segja, þó það eina sem þeir gera er að nágranna. Sem væri gott, en allir hestarnir gefa frá sér nákvæmlega sömu hljóðin - einn til að vara við, einn fyrir sorg, einn fyrir hlátur, o.s.frv. Það er engin breytileiki á milli radda hestanna. Ungum krökkum gæti þó líkað við þessa mynd. Það er nógu sopið fyrir fjölskyldu að setjast niður og horfa á og lítil hætta er á að einhver verði hræddur. Ef þú hefur ekkert annað að gera og vilt horfa á kvikmynd með börnunum þínum, þá er þetta ekki slæmur kostur. En annars er ekki mælt með þessu.