Nathan Detroit (Frank Sinatra) er stjórnandi langreyndasta fljótandi crapsleiksins í New York og hann þarf 1000 dollara til að tryggja sér nýjan stað. Hann er fullviss um líkurnar sínar og veðjar á hæsta vallarmann borgarinnar, Sky Masterson (Marlon Brando), að hann geti ekki leitað til hinnar krúttlegu trúboða Söru Brown (Jean Simmons). 'Guys and Dolls (1955)' er svo frábær söngleikur vegna þess að hann blandar fimlega saman andstæðum stíl kvikmynda og sviðs. Í töfrandi opnunarröð hreyfist hópur gangandi vegfarenda í takti, stoppar og byrjar eins og þeir bregðist við vísbendingum baksviðs. Jafnvel gönguhreyfingarnar sjálfar eru stílfærðar og hyrndar, mitt á milli göngu og dans. New York-borg Mankiewicz er glitrandi flæði af art deco litum og hreyfingum, fantasíuheimur sem er svo gjörsamlega fjarlægur raunveruleikanum að jafnvel rekstur neðanjarðar fjárhættuspil og glæpastarfsemi virðist algjör snilld. Þegar ég skrifa þessa umsögn hef ég bara fengið þær fréttir að Jean Simmons sé látin, 80 ára að aldri. Þetta var, ótrúlegt, í fyrsta skipti sem ég sá hana í kvikmynd, en samt heillaði hún mig frá upphafi. Hin hugsjónalega og kynferðislega bælda Sarah kemur út úr skelinni eftir áfengisdrykkju í Havana og sleppir lausu lausu með yndislega fjörugri túlkun á "If I Were A Bell". Jafnvel þó að bæði Simmons og Brando væru ekki söngvarar ákvað framleiðandinn Sam Goldwyn að talsetja ekki sönginn þeirra og hélt því fram að "þú hljómar kannski ekki svo vel, en það ert að minnsta kosti þú." Þrátt fyrir bakhand sjálfstraust Goldwyn, þá gengur þeim báðum vel að bera heil tónlistarnúmer sjálf. Simmons stingur upp á sama barnslega fjöri og Audrey Hepburn gæti hafa komið með í hlutverkið og Brando gefur frá sér slíka sjálfsöryggi og karisma að það skiptir ekki máli að söngrödd hans er ekki alveg til staðar.