Ef þú vilt vita hvers konar tónlist hvítt fólk hlustaði á árið 1974, þá er þetta myndin fyrir þig. En þú verður líka að hlusta á mikið af flautum og fiðlum (sjá athugasemdir mínar við My Girl 1 til að fá tilvísun). Eftirlátssamur viðurkenning: Ég nálgaðist My Girl 2 með tortryggni og gremju, eftir að hafa skoðað forvera hans. En þar sem ættleiddur var að undirbúa að hefja leit að fæðingarmóður minni, fékk My Girl 2 mig til að leita, með þema þess að leita að móður. Með öðrum hætti, allt sem mér líkaði við My Girl 2 hafði ekkert með My Girl 2 að gera , en tengist söguhetju sem spyr, eins og svo margir ættleiddir, "hver er mamma mín"? Og ef það eru til heimamyndir af mömmu í leikhópi, þá mun ég vera viss um að gera mína eigin kvikmynd um það. Fólk er listlaust. Kvikmyndir ættu ekki að vera listlausar. Stelpan mín 2 (eins og Stelpan mín 1) er bara ... listlaus. Forðastu nema þú sért algjör safa sem er huggaður af röð af smá pirringi.