Slétt framleiðsla sem heldur áhuganum frá fyrstu senu þar sem Max er að velja sér hring í skartgripabúð. Margt af því sem hér fer á eftir minnir okkur á "A Mid-summer Night's Dream" eftir Shakespeare þar sem Demetrius og Lysander verða ástfangnir af vinkonum hvors annars. Hér blandast Max og Lucien báðir í ást við fyrstu sýn við Lisu og Alice og Alice flækir málið þegar hún kallar sig Lisu. Ofan á glaðlega ruglinginn er Max hneigður til að taka þátt í atvikum sem rifja upp minningar frá tveimur árum síðan. Og vegna þess að Max er með fullt af þessum draumkenndu þáttum, þá erum við í hverju endurlitinu á eftir öðrum, of mörgum að mínu mati vegna þess að við fyrstu áhorf á myndina var ég ekki alveg viss hvort ég væri í nútíðinni eða fortíðinni. mikið að keyra niður ganga, stiga, í gegnum hurðir, inn í lyftur o.s.frv. Ég sætti mig við allt þetta í hröðum kvikmyndum en þurfum við að hafa svona marga sem rekast á hvort annað? Eftir fjóra árekstra hættir það að hafa nokkur áhrif, ef þú vilt afsaka orðaleikinn. Há einkunn fyrir listhönnun! Íbúðin sjálf er virkilega falleg með smekklegum innréttingum, en ég spyr sjálfa mig hvernig nokkrar ungar konur hafa efni á slíkum lúxus í París. Það er alltaf spennandi að bjarga sjálfsvígshugsandi einstaklingi frá því að hoppa út um glugga og það er líka í þessari mynd þegar Max fer næstum út á sama tíma. Hins vegar lætur hann fljótt líða betur með koss eða tveir. Ef þér tekst að finna leið í gegnum öll endurlitin muntu loksins finna sjálfan þig á flugvellinum þar sem dygg systir Max gefur honum ástúðlegan koss. Það má segja að það sé hún sem leysir fylgikvilla ástarinnar, eins og Puck í "Mid-Sumar Night's Dream".