Hinn ofboðslega hægur gangur þessarar myndar var sennilega skýr ætlun leikstjórans til að koma því á framfæri hvernig lífið var að alast upp sem unglingur í þorpinu í Kína. Hins vegar fannst mér samsetning hins jökulhæga „plotts“ og almenns kvikmyndastíls svo ópersónuleg að hún var algjörlega fjarlæg, sérstaklega fyrir vestræna áhorfendur. Stundum átti ég í raun í erfiðleikum með að greina sumar persónur í sundur, þar sem þær voru teknar úr svo mikilli fjarlægð. Tveimur klukkutímum eftir og ég var algerlega yfir umhyggju. Sem einhver sem hefur ekki bara áhuga á tónlist heldur líka mjög inn í sögu og menningu Kína (og er að vísu ekki ókunnugur kínverskri kvikmyndagerð), gat ég ekki átt samskipti við eina persónu og fann ekkert til að setja tennurnar í. . Það vekur upp spurninguna: Ef mér líkaði það illa, hver í ósköpunum myndi líka við það? Gefðu mér Zhang Yimou, gefðu mér Chen Kaige. Gefðu mér verk nánast hvaða kínverska leikstjóra sem ég hef séð. Þetta leiðinlega viðleitni stenst bara alls ekki. Mér þætti leitt að sjá kínverska kvikmyndagerð dæmda út frá þessu viðmiði.