Sem aðdáandi þess að skoða fyrirbærið sem myndatökur í skólum frekar, tók þessi mynd áhugaverða og öðruvísi nálgun á hugmyndina. Myndin er sýnd sem röð myndbandsupptaka sem gerð voru af mönnum í vandræðum (ég get ekki vísað til einstaklinga sem drepa sem drengi eða unglinga), undirbúningsmánuðina sem leiddi til núlldags (kóðanafn dagsins sem þeir munu ráðast á) að kynna ástandið frá hinum enda byssunnar. Það virðist ætla að lýsa sársauka sem þeir þjást, en einbeitir sér þó að bókstaflegum undirbúningi. Vandamálið er að lítið hvað varðar tilfinningar kemur beint til skila. Eini punkturinn þar sem tilfinningar urðu yfirþyrmandi var endirinn, eins og við var að búast. En fram að þessum tímapunkti er aldrei alveg ljóst hvers vegna þeir eru að skipuleggja þetta. Okkur er sögð sú skylda saga að þeir hafi verið spottaðir, en myndin virðist líka stangast á við þetta. Án þess að eyðileggja myndina er auðvelt að segja að hún hafi verið frábær tilraun og haft álíka mikinn ásetning, en fellur undir vegna slælegrar kvikmyndagerðar. Öll leikstjórn er áhugamanna, til að efla heimagerða myndbandshugmyndina, en sagan og samfellan er veik. Myndin virðist vilja að áhorfendur ákveði mikið, en tekst ekki að veita upplýsingar um slíkan atburð. Endirinn er snöggur og finnst hann ekki klára allt sem myndin hófst.