Road to Perdition, kvikmynd sem var óverðskuldað yfirséð á því ári Óskarsverðlaunin er annað verk Sam Mendes (og að mínu mati besta verk hans), leikstjóra sem þremur árum áður vann Óskarinn fyrir margrómaða en umdeilda American Beauty. Þetta er stórkostleg mynd og á sama tíma ákaflega átakanleg og sorgleg. Hún er saga af tiltölulega ríkri og hamingjusömri fjölskyldu frá ytra útliti á erfiðum tímum þunglyndis þegar Michael Sullivan, tveggja barna faðir, leikinn af frábærum Tom. Hanks (ég er ekki aðdáandi hans en ætti að segja það) er leigumorðingi fyrir mafíustjóra á staðnum, leikinn af Paul Newman. Elsti sonur hans, þrettán ára drengur Michael Sullivan Jr., fullkomlega leikinn af hinum unga Tyler Hoechlin, kemst eftir margra ára sælulega fáfræði að því hvað er starf föður hans og á hvaða peningum fjölskyldan býr. Kvikinn af forvitni sinni og þrá sinni að vita sannleikann verður hann óvart vitni að morði, framið af John Rooney, syni yfirmanns föður síns. Slík uppgötvun slær saklausa sál og hún olli fjölda atburða sem breyttu lífi hans að eilífu. Andrúmsloft tímabilsins, allur bakgrunnur og skreytingar eru fullkomlega skapaðar, klipping og kvikmyndataka nánast gallalaus á meðan sagan er vel skrifuð. En meginlína myndarinnar, mikilvægustu augnablikin og atriði myndarinnar og lykilatriðið í velgengni kvikmyndarinnar eru erfið samskipti föður og sonar á slæmum tímum. Þau eru sýnd svo djúpt, sterk og trúverðug. Tom Hanks stendur sig frábærlega og á einn besta frammistöðu ferils síns í nokkuð óvenjulegu hlutverki fyrir hann og allur leikur yfir borðið er frábær. Að lokum má nefna mjög fallegt skor eftir Paul Newman og í niðurstöðunni fáum við framúrskarandi vinnu allra sem taka þátt í að gera þetta fallega (en enn og aftur sorglega) meistaraverkið. Ég tel að Road to Perdition tilheyri mestu afrekum kvikmyndagerðar þessa áratugar og án efa ein af bestu myndum ársins. Einkunn mín 10 af 10