Ég hafði haft áhuga á að horfa á þessa alveg síðan hún var nefnd versta kvikmynd allra tíma í færslu helgaðra vísindakvikmynda frá 1950 í bresku tímariti frá því snemma á níunda áratugnum sem ber yfirskriftina „The Movie“ (tilviljun, Leonard Maltin Film Guide líka veitti þessu ó öfundsverðu einkunnina BOMB). Þegar það kom út á DVD í fyrra fékk ég áhuga á að kaupa "Cult Camp Classics" kassasettið sem það var innifalið í (ásamt QUEEN OF OUTER SPACE [1958] og THE GIANT BEHEMOTH [1959]); Hins vegar, síðan ég eignaðist QUEEN á DVD-R nýlega, hafði ég borgað fyrir hugmyndina. Sem betur fer rakst ég á myndina á DivX - hins vegar var prentunin ekki tekin af Warners DVD (sem sagt er að státa af furðu skemmtilega útlitsflutningur) en frekar drullusama sjónvarpsprentun ... þó ekki svo mikið að smáatriðin glatist (með öðrum orðum, það var eins og að horfa á myndina í sepia öfugt við svart-hvítu!). Engu að síður, til að komast að málinu: Ég verð að viðurkenna að á vissan hátt varð ég fyrir vonbrigðum með að myndin reyndist ekki vera hláturshátíðin sem ég hafði búist við allan þennan tíma (Maltin kallar hana „fáránlega hræðilega“) ; reyndar fannst mér það alveg grípandi - og sem betur fer stutt í rúman klukkutíma að lengd. Nokkrir óneitanlega skemmtilegir hlutir eru þó eftir – eins og þegar gamla hjúkrunarkonan byrjar að öskra hausinn af sér við sjónina á 50 feta konunni og þegar staðgengill sýslumannsins keyrir næstum yfir höfðingja sinn og þjónn aðalfrúarinnar í eldmóði hans til að aðstoða. í svo óvenjulegu tilviki. Tæknibrellurnar töldu mig ekki heldur vera „meðal þeirra fyndnustu“ (Aftur Maltin) á kvikmynd – þó þær séu vissulega vandræðalega lélegar! O.K., þannig að hugmyndin um að geimvera (í risastóru mannslíki, klædd í hellamannatuskur og geislavirk til að ræsa!) sem kemur til jarðar í stóru kúlulaga(!) geimskipi og virðist á eftir verðlaunuðu hálsmeni kvenhetjunnar er algjört bull – og hálfgagnsær útlit hans gerir það alls ekki greiða…en í raun er það mannlega sagan sem heldur athygli okkar (tiltölulega séð). Persóna hins ódæðislega eiginmanns er ekki sérlega áhugaverð, en tvær konur hans eru: auðug en nöldrandi alkóhólista eiginkonan Allison Hayes og metnaðarfulla, nístandi kærasta Yvette Vickers. Einnig taka þátt í frásögninni trúr þjónn Hayes (sem þegar hefur verið minnst á), nokkrar löggur (ein þeirra, eins og fram hefur komið annars staðar, er viðkunnalega fífl) og jafn margir læknar (einn þeirra heitir Dr. Cushing[!] og annar sérfræðingur sem er kallaður til þegar Hayes fer að stækka eftir að hafa orðið fyrir geislun). Auðvitað mætti ​​líta á myndina sem öfuga kvenútgáfu af THE INCREDIBLE SHRINKING MAN (1957) – þó það væri ekki sanngjarnt að bera saman tvö til viðbótar, þar sem Jack Arnold/Richard Matheson klassíkin er mun sálfræðilegri/vitsmunalegri í nálgun; Reyndar virðist Hayes ekki vera að skipta sér af „ástandi“ sínu og í raun nýtir hún sér það til að kenna eiginmanni sínum lexíu! Samt sem áður er framhjáhald hennar – ýkt á kvikmyndaveggspjöldum þess tíma – frekar einkennilegt (sérstaklega þegar haft er í huga að það gerist bara á síðustu tíu mínútunum eða svo); þegar hún hefur ekki sýnt tjónið af völdum gífurlegrar en mjög ósannfærandi hendi hennar (sérstaklega þegar hún lyftir brúðu sem á að vera eiginmaður hennar!), sést hún aðallega ganga í langskoti og næstum aftan frá (þar sem stærð hennar er jafnvel í ósamræmi við byggingarnar hún fer framhjá)!! Samt er fráfall Hayes með rafstuði (þegar hún rekst á rafmagnssnúru) vel gert. Að lokum fylgdi ég þessu eftir með sjónvarpsendurgerð hennar frá 1993 með Daryl Hannah sem nafnveruna - sem ég leigði sérstaklega í þessum tilgangi.