ég bjóst ekki við að hafa gaman af þessu. í sannleika sagt horfði ég á það vegna þess að vinur vissi að vinur þekkti vin sem skrifaði handritið en fékk ekki heiðurinn. Þar sem ég þekkti Dylan thomas, og var virkilega þakklát fyrir ljóð hans en meðvitaður og frekar órólegur af manninum, fannst mér ég ekki þurfa að sjá tí-aðlögun af ömurlegu bóhemlífi hans afhjúpað. og þetta var ekki það. gagnrýninn og þó þakklátur var það. það fékk mig til að gráta. Kiera Knightley var frábær, jafnvel með þennan örlítið þvingaða velska hreim, og það er sorgleg saga sem þeir segja. Dylan thomas er ekki hetjan eins og hann var því miður ekki alla ævi og ekki heldur hin svokallaða „feisty kona“ í prýði. það er Cillian William í myndinni. karl sem yfirgefur konuna sem hann elskar til að berjast í stríði sem þeir hunsa. Áskorun hans um að tengjast þessu afskiptaleysi á ný er það sem vekur raunverulegan áhuga á þessari mynd og þvílík frammistaða leikarans er falleg. Ég held að þessi mynd sé vanmetin vegna þess að hún var markaðssett svo illa. Dylan thomas aðdáendur munu búast við einhverju meira frá svo mjög gölluðu hetjunni sinni og fá minna, og það er hvernig það var markaðssett. þetta er ekki mynd um Dylan thomas og hún er miklu áhugaverðari fyrir hana.