Fuckland er áhugaverð mynd. Ég persónulega elska Dogma hreyfinguna. Ég vildi að það hefði enst lengur. Það virðist þegar hafa dáið. Margir gagnrýnendur reyndu hvað þeir gátu til að loka henni. Ég veit ekki hvers vegna. Þetta er áhugaverðasta hreyfing sem gerst hefur í kvikmyndaheiminum frá frönsku nýbylgjunni. Fyrir utan Fuckland hef ég séð fyrstu þrjá í seríunni, Festen, Idioterne og Mifune. Þeir voru allir frábærir, Festen er meistaraverk að mínu mati. Fuckland er ekki undir þeim öðrum. Ég var bara heillaður af kvikmyndagerðinni. Hún er leikin eins og hún sé alvöru heimildarmynd, með alvöru manneskju sem var svo heltekinn af myndavélinni sinni að hann neitaði að leggja hana frá sér. Á nokkrum stöðum í myndinni kemur í ljós að um algjört skáldskap er að ræða en sú blekking var á langri leið í ótrúlegan tíma. Ég vildi óska ​​að kvikmyndagerðarmennirnir hefðu fundið upp á einhverju aðeins áhugaverðara til að setja á skjáinn. Það er í rauninni um þennan gaur, Fabian, sem er Argentínumaður sem heimsækir Faulklandseyjar. Argentínumönnum var aðeins hleypt inn á eyjarnar á síðustu tveimur mánuðum og Fabian ætlar að gegna konunum með argentínskum börnum. Hann rekur augun í eina og megnið af myndinni fer í að tæla hana. Leikararnir tveir eru mjög eðlilegir. Camilla Heany gefur aðeins í skyn að hún sé leikkona. Fabian Stratas virðist algjörlega raunverulegur. Pólitík myndarinnar er mér nokkuð ruglingsleg þar sem ég hef aðeins hugmynd um ástandið í kringum eyjuna og nýlega sögu hennar. Ég var 3, held ég, þegar ráðist var inn í Faulklands. Síðasti hluti myndarinnar virkar alls ekki. Ég skil ekki hvað kvikmyndagerðarmennirnir voru að fara þarna. Fuckland er samt áhugaverð Dogma tilraun. Það brýtur þó nokkrar Dogma-reglur, einkum regluna um tónlist sem er ekki sjúkdómsbundin. Það er mikið af því. 7/10.