Eftir að hafa horft á Skammen eftir Ingmar Bergman fékk ég margar tilfinningar, en sérstaklega var ég óánægður. Ég hef heyrt svo mikið hype um þessa mynd en mér fannst hún vanta. Ekki misskilja mig, ég get fyllilega metið listrænt gildi slíkrar myndar, en hvað dýpt og tilfinningar varðar var ég ekki svo hrifinn. Mér fannst persónurnar óþægilegar og óraunhæfar, sem dró úr dramatískum áhrifum. Þar að auki, sú staðreynd að stríðið var fals leiddi til þess að ég fann að tilfinningin væri ekki raunveruleg. Dramatískar stríðsmyndir eru að mínu mati mun áhrifaríkari ef atburðir (ekki endilega sagan sjálf) gerðust í alvöru. Mér finnst að af öllum kvikmyndum sem reyna að sýna grimmdina þá falli þessi í miðjunni eins langt og skilvirkni.