Ég leigði þessa mynd nýlega á DVD og fannst þetta áhugavert val þar sem ég er bæði frá Norður-Englandi (Bradford) og hef líka áhuga á kvikmyndagerð. Hins vegar kom fljótt í ljós að þessa mynd virtist skorta þokkalega þróun handritslega séð. Persónurnar voru veikburða og oft staðalímyndir og sögunni vantaði efni. Myndefnið gæti verið áhugaverður grunnur fyrir kvikmynd. Hins vegar virtist afgreiðsla þessa barnaleg og ómarkviss. Endirinn var eins og hann væri að dæma persónurnar - refsandi og gefandi þar sem kvikmyndagerðarmönnum fannst nauðsynlegt. Þetta fannst mér svolítið óþægilegt og kjánalegt og virtist vera á skjön við „raunsæið“ sem notað var í myndatökustílnum. Fyrir mér fjallaði myndin um persónur og viðfangsefni á frekar þungan og klaufalegan hátt. Mér fannst eins og rithöfundurinn væri búinn að ákveða hvernig hann vildi enda söguna og byrjaði á því að krækja í allt annað til að það passaði. Annar punktur sem mér finnst mjög góður er útvatnað Ken Loach tilfinningin sem myndin hafði. Ég verð frekar óhress með að fjármálamenn í breskum kvikmyndum geti ekki séð að það sé meira í breskum myndum en „smáraunsæi“. Það er orðið næstum öruggur kostur. Kvikmyndir eru óendanlega dásamlegur leikvöllur fyrir hugmyndaríkar hugmyndir og það er ekki verið að nýta hana af breskum kvikmyndaframleiðendum. Það er mikið af hæfileikum hér í Bretlandi. Það er óheppilegt að flestir þessara einstaklinga lenda annaðhvort í því að búa til tónlistarmyndbönd og auglýsingar 100% tilvika eða fara til Ameríku. Love + Hate hefði virkað betur ef það hefði verið skorið niður í 30 eða 60 mínútur og birst sem einstakt sjónvarpsdrama.