Það er erfitt kvikmynd að flokka "10 atriði eða minna". Almennt er mér alveg sama um að skilgreina tegundir, en það er eitthvað við þessa mynd sem fær þig til að vilja setja hana í ákveðinn flokk, til að miðla tilfinningum þínum um hana, jafnvel með einu orði. Ég mæli algjörlega með þessari mynd fyrir hvern sem er og ef þú hefur virkilega gaman af kvikmyndum og ef þú hefur gaman af lífinu, þá viltu gera það sama um leið og þú ert búinn að horfa á hana. Ég mæli með þessari mynd og kalla hana fallega og yndislega og viðurkenni að hún er ekki fullkomin en hún gerir ekkert rangt. Ég vil ekki hljóma eins og ég sé í mótsögn við sjálfan mig, en ég tel að rithöfundurinn/leikstjórinn Brad Silberling hafi vitað nákvæmlega hvað hann var að fara út í þegar hann lauk við að skrifa þetta hvetjandi handrit. Ég er viss um að hann vildi ná fram vöru sem hafði ekkert með fullkomnun að gera: vöru sem væri eins einföld, aðlaðandi og ósveigjanleg og titill hennar. Jæja, hann hefur gert það. Silberling, leikstjóri langra, flókinna, dramatískra kvikmynda eins og "City of Angels" og "Moonlight Mile", sannar með "10 Items or Less", sem lokast á aðeins 70 mínútum, ástríðuna sem hann hefur fyrir verkum sínum og einnig trúnni. hann á í honum. Að setja leikara (Morgan Freeman) fyrir framan konu (Paz Vega) í matvöruverslun og fara með þá nákvæmlega á þá staði sem venjulegt líf myndi taka þá er það sem Silberling leggur til hér. Ég get ekki sagt þér meira vegna þess að í hinum augljósa einfaldleika felst umhugsunarverður bakgrunnur sem ætti ekki að vanmeta. Því hér eru allir afhjúpaðir: myndavélin einbeitir sér beint að aðalpersónunum tveimur, sem deila endalausum samræðum í bíltúr með stoppum sem eru ekki endalausar aðeins vegna þess að lífið er lífið. Og ég leyfi mér að lýsa því hve vel Silberling höndlar aðstæðurnar með því að segja að hann nái, á skemmri tíma (ekki aðeins í kvikmyndatíma heldur á einum degi sem myndin þróar atburði sína) og á minni stað, tengsl tveggja persóna sem Sofia Coppola bjó til í "Lost In Translation". Sú mynd, sem gerist í Tókýó, hitti einnig leikara og konu, og þau áttu líka samtöl um augnablikin sem þau lifðu í lífi sínu. Það er í samtölunum þar sem við skynjum hin þó ögrandi gæði „10 atriði eða minna“ og, rétt eins og í kvikmynd Coppola, glatast aldrei eðli hvers kyns aðstæðum og myndirnar með allri tónlist og engum orðum virðast ekki þvingaðar eða innifaldar. á myndinni til að 'kaupa tíma'. Í þessum þætti, samstarf Silberling og ljósmyndara hans Phedon Papamichael. Maðurinn sem tók fallegt landslag í "Sideways" og einbeitti sér að hverri tilfinningu í "Patch Adams", gleður okkur hér með sjónrænum köflum af sannri náttúrufegurð. En fullkominn fegurð "10 Items or Less" er að finna í leikarahópnum (eftir Avy Kaufman), í tveimur söguhetjunum. Það eru þeir sem miðla þessari tilfinningu sem ég nefndi í upphafi og ég get ekki tilgreint; við finnum fyrir tengingu þeirra og við getum sagt að þeir skemmta sér og að þeir gætu jafnvel verið að impra á efni. Óskarsverðlaunahafinn Morgan Freeman, einnig framkvæmdastjóri myndarinnar, stendur einfaldlega þarna og staðfestir stöðuna sem hann hefur í dag í kvikmyndabransanum, og einn sem á vel skilið: rólegur maður, fullur af visku sem getur auðveldlega fengið þig til að gráta þegar hann getur fengið þig til að hlæja. Og hin fallega Paz Vega (jæja, ég sagði að hún væri frábær í „Spanglish“)Hér sannar hún að hún er alvöru samningurinn og Hollywood er ekki lítið fyrir hana.