Það er erfitt fyrir mig að úthluta "sanngjarnan" fjölda stjarna í þessa mynd, en ég settist á 8 vegna mikils framleiðslugildi hennar og það sem var, árið 1968, nýstárleg nálgun á stríðsmyndina. Mundu líka að ég hef ekki séð hana síðan 1969. En hún vakti sterkan svip. The Long Day's Dying hlýtur að vera ein lifandi stríðsmynd sem gerð hefur verið. Það nær þessu einfaldlega með því að lýsa á afar raunsæjum orðum gjörðir örfárra hermanna í Norðvestur-Evrópu á árunum 1944-45. Engin mynd á undan þessari sýndi stríð á fótgönguliðsstigi með svo miklum hrottalegum smáatriðum, og allt á köldu ástríðulausan hátt sem lætur aðgerðirnar tala sínu máli. Það er engin prédikun, engin tilfinningasemi, engin grínisti léttir, engar flóknar atburðarásir. Því miður er engin lúmskur heldur. Að hluta til vegna aðstæðna þeirra - að reyna að halda lífi - koma persónurnar fram sem flatar, kunnuglegar klisjur. Sem "skemmtun" kemst myndin ekki, þó henni hafi greinilega ekki verið ætlað að "skemmta". Það var ætlað að koma þér á hausinn með eymd og hryllingi síðari heimsstyrjaldarinnar og nútímastríðs almennt. Þetta var tuttugu árum á undan Platoon og þrjátíu á undan Saving Private Ryan, sem báðar eru mun "áhorfanlegri" myndir. Hér gera flatar og almennt óþægilegar persónur, skortur á raunverulegum söguþræði og raunsæislega óþægilegu myndirnar (þar á meðal það sem gæti verið fyrsta ælan á skjánum í leikhússögunni) erfitt að sitja í myndinni, þó hún sé ekki nema 95 mínútur. Svo, 10 stjörnur fyrir framleiðslu og raunsæi, 4 stjörnur fyrir tilfinninguna sem þú munt hafa þegar það er búið, bónusstjarna fyrir að hafa hjartað á réttum stað. Meðaltal: 8. Eins og vanmetin „The Victors“ Carl Foreman, sem er jafn niðurdrepandi en áhugaverðari og umhugsunarverðari mynd, virðist The Long Day's Dying ekki vera á DVD. Af hverju ekki? Báðar myndirnar hafa verið á kapal nokkrum sinnum.