Þessi mynd verður að teljast ein af truflandi og grípandi myndum í mörg ár. Þetta er ein af fáum myndum, kannski sú eina, sem í raun og veru vakti hroll við mig: ekki einu sinni Sálo Pasolini, sem þessi mynd ber samanburð við, hafði svona áhrif á mig. Ég sá bergmál í myndinni frá kvikmyndagerðarmönnum eins og Pasolini, Fassbinder og fleirum. Ég varð að spyrja sjálfan mig, hvað var það við myndina sem lét mér líða eins og ég gerði? Ég held að svarið væri að ég væri að horfa á hryllingsmynd, en eina sem stangast á við eða jafnvel snúa við venjum þessarar tegundar. Venjulega, í hryllingsmynd, munu hræðilegir og ógnvekjandi hlutir gerast, en á jaðri siðmenntaðs samfélags: yfirgefin hús, eyði hótel, kastalar, kirkjugarðar, líkhús o.s.frv. varnarkerfi, meginregla um myrkur og ógagnsæi sem virkar sem eins konar varprými fyrir langanir og ótta áhorfandans. Þannig að frá þessu sjónarhorni er Hundstage ekki hryllingsmynd; hún gerist í fullkomlega venjulegu samfélagi og er því ekki að pæla í sögufræði hryllingsmyndarinnar. En það sem þú sérð er tilfærsla ákveðinna lykilþema frá hryllingstegundinni, sérstaklega varðandi líkamann og brot á honum, stigum ótta og pyntinga sem hægt er að ganga í gegnum. Það sem Seidl gerir er að nota umhverfi hversdagslegs millistéttarsamfélags sem leiksvið þar sem endurteknum leik kynferðislegrar árásargirni, einmanaleika, skorts og brota á nánd og heilindum er endurvarpað: einmitt þemu sem þú myndir finna í hryllingi, en háð að meginreglunni um ljós og gagnsæi sem ekki er hægt að komast undan. Það er einmitt innan þessarar tilfærslu sem kraftur kvikmyndar Seidl býr. Hundstage fjallar um þessi mál sem fall af hversdagsleikanum, sýnir þau í sífelldri endurtekningu, frekar en sem staði öfga og kaþarsis - hreyfing sem þú myndir lenda í í umræddri hryllingstegund. Einn mikilvægur viðmiðunarstaður hér er Rainer Werner Fassbinder. Fassbinder hafði einnig þann háttinn á að blanda saman hinu pólitíska og persónulega í kvikmyndum sínum, taktík melódrama sem gerði honum kleift að takast á við pólitísk málefni á alvarlegan og jafnvel siðferðilegan hátt eins og kynþáttafordóma, yfirráð, löngun, spurningar um eignarhald, kynferðislega eign og eftirlit, fasismi og kapítalismi o.s.frv. Sú aðferð Seidl að gera gangverk hversdagssamfélags að viðfangsefni kvikmyndar sinnar setur hann í návígi við Fassbinder; eins og þessi þýski bandamaður hefur hann einhvers konar pólitíska sýn á samfélagið sem honum finnst það vera á hans ábyrgð að setja fram í kvikmyndum sínum. Á málþingi á kvikmyndahátíðinni í Gautaborg á þessu ári, þar sem Seidl var gestur, var hann spurður hvers vegna hann hefði svona mörg dæmi um ofbeldisfullar, undirokaðar konur á Hundstage, en engin dæmi um að kona barðist á móti, frelsaði sig. Seidl svaraði því til að sumir gætu litið á það sem siðleysi að sýna ofbeldi gegn konum, en sjálfur teldi hann að það væri siðlaust að sýna það ekki. Listræn yfirlýsing eins góð og önnur held ég. Þakka þér fyrir.