FRÁBÆRI EN SKÁLDSKAPUR reiddi mig svo mikið, ég skráði mig á IMDb bara til að skrifa þessa umsögn. STRANGER THAN FICTION er furðu flókin, áhrifamikil og umhugsunarverð mynd allt til enda. Þegar þú hættir mörgum rökvillum (af hverju heyrði Will Ferrell ekki rödd Emmu Thompson fyrir 10 árum þegar hún byrjaði að skrifa bókina sína? „Síminn hringdi. Síminn hringdi aftur.“ Hvernig gat hún ekki vitað að það væri hann að hringja? o.s.frv. .), myndin ögrar hugsunum manns um dauðleika, örlög og fórn. Stutt saga bókmenntaþemu sem Dustin Hoffman gefur ætti sérstaklega að skemmta fyrrverandi enskum aðalmeisturum. Og Maggie Gyllenhaal er alltaf ánægja, jafnvel þó að Will Ferrell gæti alveg eins verið öxamorðingi og brjáluð sál. Skjót traust hennar til hans er stórt stökk trúar. Ah, en endirinn. Allt til hins síðasta hefði ég gefið 9 af 10 stjörnum í þessa mynd. Kvikmyndin sem myndlíking fyrir ferðalag lífsins, sem virðing fyrir hugmyndinni um að „skrifa satt,“ sem áminning um að frábærar bókmenntir eru annaðhvort gamanleikur eða harmleikur, en ekki hvort tveggja, er framúrskarandi. Öll myndin leiðir áhorfandann til að skilja og sætta sig við örlög Will Ferrell. Og sama hversu yndisleg persóna hann kann að hafa orðið, við vitum vel hvers vegna við munum sætta okkur við endirinn. Síðasti þátturinn gerist, skjárinn verður hvítur, einingarnar rúlla. Djúpstæður og kraftmikill endir á nánast fullkominni mynd. Enda sem hefði verið deilt um í margar vikur.NEI!!!!!!!!!! Engar einingar rúllaðar. Segðu að svo sé ekki. Segjum að Hollywood hafi ekki tekið á sig 10 mínútna vitleysu í viðbót sem grafi algjörlega undan heilindum og hjarta myndarinnar. Dustin Hoffman hafði rétt fyrir sér þegar hann sagði: "Þetta er ekki lengur meistaraverk; það er í lagi." Ágætis umsögn um myndina. Fyrir utan mig var það ekki einu sinni í lagi. Ég var svo móðgaður yfir svikunum við að „skrifa satt“, vegna ákvörðunarinnar um að hlúa að myndinni að ég fór í reiði grát þegar ég útskýrði þetta á leiðinni heim úr myndinni. Ég græt ekki oft. Mér gæti verið sama um flestar kvikmyndir, en ég er samt reiður yfir þessari. Spurningar mínar til Zack Helm, rithöfundarins, eru þessar: lauk upprunalegu myndinni þegar skjárinn varð hvítur? Og varst þú neyddur af fáránlegu kvikmyndavaldinu til að takast á við endi sem er ótrúr kjarna myndarinnar? Eða tíndaðir þú þennan lúðalega endi á sjálfan þig? Ég hef lesið að þú sért snillingur. Ég vona að upprunalega handritið þitt hafi endað myndina í fyrsta skipti. Ég veit að Zack Helm mun aldrei sjá þessa umsögn og ég hef ekki getað fundið tengilið sem hann gæti spurt sjálfan mig. En, vinsamlegast, bíógestir, er ég sá eini sem finnst þetta óþekktrara en skáldskapar? Eitt gott kom frá því að ég sá þessa mynd: Ég dáist tvöfalt að LOST IN TRANSLATION núna.