„The Hills Eyes II“, ein tilgangslausasta og hróplega heimskulegasta framhaldsmynd sem komið hefur í sumar, er 90 mínútna óhæf kvikmyndagerð eins og hún gerist best. Eða það sem verra er, hvernig sem þú velur að líta á það. Þó að endurgerðin 'Hills' frá 2006 hafi verið ein af bestu og sannarlega ógnvekjandi hryllingsmyndum ársins, þá tekur þessi framhald hvern neista úr því sem gerði það að slíku afreki. Hluti 2 kemst aldrei af stað og ekki heldur deyfandi samræður hans. Það versta af öllu er að þetta er ekki svo skelfilegt. Endurgerð 2006 fylgdi fjölskyldu sem lendir í miðri eyðimörkinni í Nýju Mexíkó, yfirgefin og ein af öðrum var tekin af brjáluðu og sadisísku fjalllendi. Fólk sem, vegna þess að herinn prófaði kjarnorkusprengjuna á landi sínu fyrir mörgum árum, er orðið það sem það er. Lifir af ferðamönnum sem ráfa inn á svæðið. Framhaldið setur áhorfendur í sömu eyðimörkina, nú hernumdir af hernum þegar þeir rannsaka hæðirnar í leyni og hvað gæti hafa orðið um þessa fátæku fjölskyldu. Þegar hópur hernema er fluttur á tjaldstæðið finnst þeim það vera í eyði án lífsmarka. Döpur veruleiki kemur fljótlega yfir þá þegar þeir komast að þeirri niðurstöðu að þeir eru ekki einir. Og hin blóðugu örlög sem margir fengu á undan þeim verða brátt örlög þeirra. Það þarf engan snilling til að átta sig á því að 'Hills' hefur enga lögmæta ástæðu til að vera til. En vegna þess að endurgerð síðasta árs fékk góðar viðtökur bæði í miðasölu og gagnrýnendum kom það ekki á óvart að framhaldsmynd yrði flýtt í framleiðslu á meðan enn á eftir að vinna sér inn peninga. Það er ekkert rím eða ástæða til þess í þetta skiptið, bara ótrúleg og fáránleg uppsetning til að ryðja brautina fyrir hugsunarlausar persónur, ófrumleg morð, sögu sem ekki er til og lækkandi áhuga. Upphaflega gerði leikstjórinn Alexander Aja Cult-klassík Cravens í endurgerð sem var einstök og rækilega truflandi upplifun. Einn sem fór hræðilega yfir strikið oftar en einu sinni. Hreinskilin sýning hennar á ofbeldi, sadisískar pyntingar, vel ávalar persónusköpun og spenna með hvítum hnúum voru allt í raun notuð til að hneyksla og hrekja áhorfendur frá. Í seinna skiptið er það endurtekið hand-me-downs. Það er enginn stíll, ekkert grín. Það reynir að byggja upp spennu með því að sundra líkama, þegar það eina sem það gerir í raun og veru er að búa til þessa mynd, þar sem meira að segja glóðin virðast tam saman við nýlegri blóðböð. Það er sorglegt ástand þegar vansköpuð stökkbrigði sem fanga konur í ræktunarskyni nær ekki að halda athygli þinni. Það er leiðinlegt, ekkert annað. 'Hills' hefur ekkert bit. Þrátt fyrir stökk eða tvö hér og þar, þá er ekkert mjög ógnvekjandi við þessa hryllingsmynd með tölum. Það líður eins og eitthvað sem þú myndir sjá á Sci-Fi rásinni, bara með einhverjum F-sprengjum, blóðslettu hér og þar, nauðgun og myndræna fæðingarsenu sem er meira gróft en átakanlegt. Það er ódýrt. Og með 'Hills' uppskerðu það sem þú saumar. Með enga fyrirhöfn geturðu ekki búist við neinu í staðinn. Að skipta Aja út fyrir Martin Weisz sem leikstjóra voru fyrstu stóru mistök myndarinnar, það eina sem hann gerir er að tæma myndina af hvers kyns tilfinningalegum ómun. En enn meira átakanlegt er hið óeðlilega slæma handrit skrifað af Wes Craven og syni hans, Jonathan Craven. Þú spyrð, hversu slæmt gæti það mögulega verið? Þetta er svona samræða sem lætur alla samanburð líkjast Shakespeare. Craven hefur átt sinn hlut af klungum í fortíðinni, en ég myndi aldrei búast við einhverju svona frá honum. Þetta er svo óviljandi fyndið að þú verður að velta því fyrir þér, er Craven að grínast með þetta? Eða henti hann þessu yfir á son sinn eftir að stúdíóið borgaði hann? Persónur myndarinnar eru einvíddar talandi höfuð án tilfinninga eða skynsemi. Leiklistin er jafn slæm. Eina persónan sem gæti unnið þig yfir er 'Napoleon' Napoli, skrítinn krakki sem passar ekki við hina. Jafnvel brjáluðu og eðlishvöt-drifnu illmennin, sem við hefðum kannski fundið einhverja hylli í dýpstu hugsunum okkar fyrir ári síðan, er mætt afskiptalaus. Þú hatar þá ekki, þér líkar ekki við þá. Þér gæti satt að segja ekki verið meira sama. Rétt eins og þessi mynd. Jafnvel þótt þú værir sviminn af hræðslu meðan á 'The Hills Have Eyes' stóð, eins og ég var, þá muntu eiga erfitt með að finna eitthvað til að njóta í þessu rusli. Það er eins almennt og almennt gerist og það er nákvæmlega ekkert hér sem við höfum ekki séð gert oft þegar. Ég get ekki tjáð þetta nóg, forðast 'The Hills Have Eyes II' eins og pestina. Það er óttalaust, ófrumlegt, æðislegt og leiðinlegt. Haltu þig við endurgerðina eða upprunalegu sýn Cravens. Vegna þess að ef þú gengur ekki út eftir fyrstu þrjátíu mínúturnar skaltu ekki segja að ég hafi ekki varað þig við.