Hverjum datt í hug að hægt væri að bregðast við sjálfsvígi á þann hátt sem allir gætu fundið? Ég sá myndina á SXSW þegar hún var frumsýnd og hún reyndist vera langbesta myndin þar. Já, það er skekkt og það er furðulegt, en það er skynsamlegt í þeim heimi sem kvikmyndagerðarmaðurinn (Michael Parness) skapar. Ef þú hlóst ekki (það gerðu það flestir), þá ertu bara ekki að fatta það og það er helvíti synd. Sérstaklega er athyglisvert að Guillermo Diaz sem Hector stelur fullt af senum og efnafræðin milli Natasha Lyonne og David Krumholtz er mikil. Myndin minnir mann á Harold og Maude, en í rauninni ekki, hún tekur hvern undarlegan snúning á fætur öðrum, og þeir eru allir skynsamlegir í þessum brjálaða blandaða heimi sem við lifum öll í. Ég var (eins og flestir) í spurningum og svörum eftir á og það sem var frábært var að heyra að það sama og ég hugsaði í hausnum á mér um hvers vegna hlutirnir „gerðust“ eru ástæðurnar sem þeir gerðu. Ég held að þú getir ekki sagt mikið illa um myndina, nema þú hafir ekki náð henni. Ég held að ég hafi náð því og það virtist sem flestir aðrir gerðu það líka. Myndin er kölluð sjálfsvígsgamanmynd, en hún fékk mikið hjarta, mikið hlegið og býður upp á mikla von, samt skorast hún ekki undan hryllingi sjálfsvíga líka. Fín lítil mynd sem ætti að vekja athygli þegar hún kemur út, sem vonandi gerist fyrr en síðar.