Ég sá "Of Human Bondage" í fyrsta skipti fyrir nokkrum dögum og VÁ! Þvílík dularfull og næstum spaugileg mynd. Ég elskaði hvernig tónlistin fór í takt við hvert fótspor Filippusar. Það gaf mér hroll af einhverjum ástæðum...Einn af stærstu hliðum þessarar myndar er að þú færð að sjá Bette Davis koma inn í sjálfa sig beint fyrir augum þínum. Hún er frábær, ekki endilega vegna þess að þetta er hennar besta verk, heldur vegna þess að það var svo óvenjulegt að vera svona grimm, gremjuleg og óbilandi sem leikkona árið 1934... Bette var áhættusækin, vildi alltaf vera öðruvísi og þetta er rétt um það leyti sem hún fór að átta sig á því að hún gæti verið eins viðbjóðsleg og áræðin og hún vildi og fólk myndi elska hana fyrir það. Ef þú ert sannur unnandi kvikmynda er ótrúlegt að sjá...Hún hafði bara lag á að skila línu sem gerði það að verkum að þátturinn, og myndin fyrir það efni, tilheyrði henni. Eins og "A massi af tónlist og eldi. Það er ég...gamall kazoo og sumir sparklers" eða "En þú ert Blanche, þú ert í þeim stól!" eða "Af öllu hjarta, ég elska enn manninn sem ég drap!!"... Þetta eru úr nokkrum af myndunum hennar, en þú skilur hvað ég er. Hún var bara svo hugrökk, hrikaleg og framandi með þessi fallegu stóru augu. Eftir að hafa séð þetta trúi ég varla að það hafi verið endurgert tvisvar...Leslie Howard var stórkostlegur...svo rólegur og þrálátur, þarf að vera elskaður. Mér fannst hann yndislegur og skildi ekki hvernig allir voru ekki að falla fyrir honum, en aftur á móti voru allir...nema Mildred. Hann stóð sig frábærlega...Það eina sem mér líkaði ekki var eitthvað sem var algengt með skrifin í fyrstu myndunum. Þeir myndu gera persónu svo hatursfulla að það er næstum ótrúlegt að einhver myndi falla fyrir þeim í fyrsta lagi. Frammistaðan var frábær, en í raunveruleikanum hefði Philip aldrei haft áhuga á Mildred. Það er bara hinn einfaldi sannleikur... Sjáðu það!!