Hjartahitari Kay Pollak, Så som i himmelen/ As it is in Heaven, frá 2004, inniheldur allar staðalímyndir af sænsku mannkyni og ómennsku en tekst þó að vera mannfjöldann. Það inniheldur nóg af skotfærum fyrir tortryggilega gagnrýnendur, samfellu-villu-skoðara og fyrir sakkarín-debunkers, en tekst samt að lýsa litum lífsins í litlu samfélagi á áhrifaríkan hátt. Myndin er einnig með margvísleg orðatiltæki um að „finna sína eigin rödd“ og „að gera það bara þrátt fyrir óttann“, án þess að fjarlægja kökkinn algjörlega úr hálsi tortryggnanna. Árangur hennar sem gleðjandi mannfjölda kemur af tveimur staðreyndum. Í fyrsta lagi gefa litlar kvikmyndir um ókunnuga sem koma nýju lífi í kristið samfélög á landsbyggðinni mikið svigrúm til að afhjúpa hræsni en á sama tíma leyfa bældum persónum að brjótast úr hárskyrtunni. Sama ár og með álíka sænskum gola gerði Perludrottningin af Saba það og Babette's Feast kemur líka upp í hugann. Í öðru lagi mun allar kvikmyndir um lítil samfélög sem taka á sig allan heiminn slá á mannlega streng í okkar sífellt einstaklingsmiðaða/sjálfsmiðaða og ópersónulausa heimi. Skipulagslíkindi þessarar myndar við myndir eins og The Full Monty, Brassed Off, Calendar Girls og On a Clear Day sýnir skuld hennar við formúluna. En þetta er formúla með líf eftir í henni enn, og þetta virðist vera vegna þess að fólk þarfnast jákvæðra boðskapa kvikmynda sem vekja tilfinningu fyrir samfélagi nánast þrátt fyrir sjálft sig. -enduruppgötvun. Bærinn sem hann heimsækir, eða réttara sagt heimsækir aftur, er, án þess að bæjarbúar viti, staður æsku hans. Hann var miskunnarlaust lagður í einelti af bekkjarfélögum hér, að sögn vegna þess að hann var viðkvæmur tónlistarmaður án þess að hafa áhuga á að keyra vörubíl. Hér tekur hann við starfi kantors/kórstjóra, þrátt fyrir venjulegan tortryggni listamanna og utanaðkomandi. Staðurinn er að sjálfsögðu byggður af fjölmörgum auðþekkjanlegum týpum sem hægt er að spá fyrir um karakterboga: hjartabrotna, ljóshærða stúlkan svo falleg að hún ljómar næstum; kaupsýslumaðurinn á staðnum sem hringir í farsíma; konan sem týnist fegurð í heimilisofbeldi; hinn stálslegi prestur og minna ströng eiginkona hans, sem í fyrstu virðast rétt út úr Ingmari Bergman. Einnig viðstaddur: öfundsjúkur, þröngsýnn spónn (Siv) (ávísun); öldrunarlæknir þar sem sálin syngur enn (athugaðu); öldruð hjón sem kunna að hafa bælt langanir hvort til annars frá leikskóla (athugaðu); of feit manneskja sem hefur það hlutverk að benda á að við ættum ekki að hlæja og segja „feiti“ (athugaðu); þroskaheftur strákur sem reynist geta sungið gott 'A' (tékkið). Kvikmynd Pollaks er þó ekki öll hlýleg fuzzy. Það víkur frá undirtegundinni „við skulum setja upp sýningu þrátt fyrir áföll og siðferðilega andstöðu“. Það inniheldur ofbeldi og endir sem gæti vel verið myndlíking fyrir að deyja eftir að hafa náð skapandi nirvana. Ofbeldi myndarinnar er að mestu leyti fall af reiði og kúgun karla, en í henni er aldrei kafað djúpt í hvers vegna skólabullurinn sem elst upp í eiginkonur er svona. Að sama skapi fylgir smábærinn Pastor svo náið hinni siðferðislegu, svartklæddu ofurmótmælendamynd, að leynileg undanlátssemi hans í stelputímaritum kemur varla á óvart. Kúgun hans og hræsni eru bara til staðar, hangandi ótengd sálfræðilegum veruleika. Kannski geymir óútskýrða ljósmyndin af ungum dreng, týndum syni, sem sást einu sinni yfir öxl hans, leyndarmálið. Kannski eru þessar göt hlutverk klippingarinnar, eins og nokkur ósamræmi og samfellubilanir sem hægt er að koma auga á, eins og óútskýrð endurkomu Siv í kórinn (tvisvar) eftir móralísk útúrdúr. Reyndar varir ekkert af áföllunum í myndinni mjög lengi og allt virðist leyst innan senu. Fyrir utan í sumum óþægilegum ástarsenum dragast sjaldan 127 mínútur myndarinnar, en það er tilfinning um að hlutir hafi verið skildir eftir á gólfi klippistofunnar. Myndin er áfram traust þriggja stjörnu fargjald þrátt fyrir götin sem hægt er að tína í hana . Þetta er einfaldlega vegna þess að í heimi tæknimiðaðra leikmynda og efnishyggjunnar sjálfsleitar er hver innsýn inn í mannlegt samfélag, innst inni, velkomið fyrir hvern sem er, jafnvel tortrygginn.