Þessi mynd vakti mig til umhugsunar... um hvernig ég gæti skrifað eitthvað um hana án þess að dissa leikstjórann og alla leikarana persónulega, sem ég, sem Ástralíumaður, er stoltur af fyrir að hafa í raun og veru komist þangað og gert kvikmynd. En myndin sjálft? Leyfðu mér að segja þér sögu....Fann þennan DVD í leigubúðinni minni í gær og hafði óljósar minningar um dóma á þeim tíma sem bíóútgáfur voru hér, svo ég hélt að ég myndi prófa það. Einhverra hluta vegna ákvað ég að horfa á 'sérstök atriði' áður en ég horfði á myndina í raun, ekki eitthvað sem ég geri venjulega. Slökkti á „gerðinni“ á miðri leið, þar sem ég hafði fengið nóg af hrolli yfir „erum við ekki svo dásamleg að setja saman svona harðsnúna mynd með svo hráu handriti“ viðhorfi. Myndin? Úff. Fullt af klisjum og aumkunarverðum persónuþróun. Leikararnir? Vel gert krakkar, þið eruð Ástralir og ég fagna ykkur. Og rétt eins og fótboltateymi er bara eins gott og þjálfarinn sem leikstýrir þeim, þá hafðirðu því miður EKKI frábært handrit til að vinna með. Mér fannst myndin í raun léttvæga svo mörg viðfangsefnin sem hún virtist ætla að fjalla um. Ég hef séð margar umsagnir hér sem vísa til þess sem ekkert annað en sápu. Sammála. Að lokum (og fyrirgefðu mér ef ég orða þetta ekki rétt), varð ég fyrir miklum vonbrigðum með að það voru alls engir bjartsýnir yfirtónar. Já, við vitum öll að lífið er fullt af erfiðum hlutum og já við vitum að hlutir eins og sifjaspell eiga sér stað, en mér finnst virkilega erfitt að klappa fyrir kvikmynd sem hefur ekki eina gleði í sér. Ég tel að leikstjóri beri ábyrgð á því að setja það þarna EINHVERSTAÐAR. Annars snýst myndin um ÞEIM og tilfinningar ÞEIRRA, þeir hafa búið hana til fyrir sjálfa sig, ekki fyrir áhorfendur. Sem ég held að sé grunnurinn að því hvers vegna þessi mynd er ekki svona frábær. Í sérstökum þáttum er getið um að leikstjórinn hafi skrifað handritið í 36 klukkustunda setu, daginn eftir að hann sjálfur reyndi að binda enda á eigið líf. Jæja, það gæti hafa verið róandi fyrir hann að gera þetta, en myndin angar af sjálfsgleði þegar þú þekkir söguna á bakvið hvers vegna hún var skrifuð. „Mér líður hræðilega, ég ætla að skrifa kvikmynd um að líða hræðilega“. (Athugið: Ég hef lesið viðtalið við Andrew Urban og skil HVERJU Thalluri þurfti að skrifa eitthvað til að hjálpa honum í gegnum eigin vandamál, en ég tel að það sé einhver lína í kvikmynd sem ekki er hægt að fara yfir - línuna að gera kvikmynd eingöngu fyrir þínar eigin tilfinningalegu þarfir, og mér finnst þetta hafa gerst óviljandi hér) Að eigin sögn hafði leikstjórinn enga tæknilega reynslu, og því miður, þetta gerir það að verkum að myndin lítur út eins og ekkert meira en tólf ára fjölmiðlaverkefni .Varðandi ráðleggingar um að þessi mynd ætti að vera rannsökuð í skólanum, eða að allir unglingar ættu að horfa á hana - er ekki viss þar heldur. Vegna þess að það er MJÖG hættuleg lína í lokin. Ég hef líka verið á stað þar sem ég hef haldið að einhver sem þarf ekki lengur að "horfast í augu við lífið" sé "heppinn", en sem fullorðinn hef ég áhyggjur af því að þessi lína gæti haft áhrif á ungan áhorfanda sem var í viðkvæmri stöðu. hugarfari. Gæti verið þarna til að efla umræðu, en aftur, það endurspeglar enga möguleika á endurlausn eða gleði í þessari sögu í heild. Reyndar bendir það næstum til þess að það sé meiri sorg í vændum. Ég hef ekki séð Elephant, en ég gæti bara farið að finna hann, miðað við allan samanburðinn hér. Ekkert persónulegt hérna krakkar, ég vona að þú getir gert aðra mynd einhvern tíma, og við verðum öll að byrja einhvers staðar, svo fyrirgefðu mér ef ég hef verið of hörð. Það gleður mig að þú ert stoltur af því sem þú skapaðir, sem á endanum er það sem lífið snýst um. Þetta er samt ekki kvikmynd sem ég myndi mæla með. Ó, mér líkaði hvernig tímarammar rákust oft saman, fannst þetta áhugaverð leið til að kvikmynda. En allt "það eru rólegu sem þú þarft að horfa á" - við vitum það nú þegar.