Mér fannst þessi mynd snúast jafn mikið um mannlega kynhneigð og allt annað, hvort sem það var viljandi eða ekki. Okkur er líka sýnt hversu fáránlegt og þversagnakennt það er að konur fái ekki að taka þátt í svona þjóðlega mikilvægum viðburði og gleymum á meðan fortíð okkar „framfara“ þjóða. Ég skrifa frá Japan, þar sem konur fengu bara kosningarétt fyrir 60 árum, og kvenkyns tækniverkfræðingar eru nýlegt fyrirbæri. Krár í Englandi voru einu sinni eingöngu karlkyns, viðskiptaheimurinn var algjörlega bannaður fyrir konur í Ameríku þar til frekar nýlega, og konur í Kína voru bundnar fætur sínar svo þær gætu ekki þróað fæturna nógu sterka til að flýja eiginmenn sína. Íran gengur þægilega í gegnum þetta stig á okkar tímum og við sjáum vel hversu fáránleg við höfum öll litið út á einum tíma eða öðrum. Aftur að kynhneigðarmálinu erum við látin velta því fyrir okkur hvað það getur verið í eðli sínu við konur sem gerir þær óhæfar fyrir fótboltaleik (opinbera ástæðan er sú að karlarnir eru slæmir). Sérstaklega svona strákastelpur, hjón svo mikið að maður fær jafnvel á tilfinninguna að lesbía sé líka á dagskrá. Ég held að einn punktur sé sá að ekki eru allar konur eins og þær konur sem lögreglan er að reyna að "vernda" eru ekki þær sem myndu reyna að komast inn í fyrsta lagi. Opnunaratriðin í aðkomunni að vellinum fær þig til að meta hreysti ungu kvennanna sem reyna að komast inn - og hver fyrir sig - yfirleitt. Þetta er heimur grimmur manna. Sérhver kona sem er nógu hugrökk til að reyna að fara ætti að fá leyfi! Heimur kynhneigðar er ekki einn-stærð-passar-alla. Á meðan bindast handteknar glæpastúlkur inni í bráðabirgðapennanum og bíða þess að þeim verði vísað til hver-veit-hvers, og á mun lúmskari hátt, byrja þær að tengjast vörðunum sem halda vaka yfir þeim. Þessir höfðu ákveðnar hugmyndir um konur og kvenleika, sem var mótmælt af hörku. Viðhorfsbreytingin er jökulkennd, en sýnileg. Þar sem myndin er hrein Íran frá fyrstu stundu þarf að slaka aðeins á útlendingnum, en persónurnar hafa sérstakt lag á að elska þig og þú endar með því að fá heildarmyndina, og jafnvel skilja misskilning mannanna og gefa þeim slaka. Hið meinta illmenni er hið óséða feðraveldi Ayatollah-hjónanna, sem eru enn óséð og ónefnd, og líklega óminnst. Að vita að þessi mynd var tekin upp á meðan á Íran-Bahrain viðureignina stóð, gefur mér lotningu fyrir öllum sem taka þátt.