Þetta er mögnuð mynd til að horfa á eða sýna ungu fólki. Fyrir utan mjög stutta nektarsenu gefur hún áhugaverða innsýn í nýlendustjórn í Afríku sem þú munt sjaldan finna í öðrum kvikmyndum. Það ber að vísu yfirborðskennda líkingu við OUT OF Africa, en án alls rómantísks lós. Hvíta Frakkar í Kamerún eru heillandi vegna þess að þeir virðast ekki einu sinni líta á innfædda sem fólk. Hvítir eru allir yfirmenn og þeir búast við svartri ánauð án efa. Hins vegar, ólíkt raunverulegum þjónum, heyrirðu aðeins einu sinni einhvern hvíta segja „takk fyrir“ og ekkert annað tillit er tekið til þessa fólks. Aftur og aftur er eins og þau séu gæludýr eða þrælar, þar sem tilfinningar fólksins eru aldrei ígrundaðar. Helsta dæmið um þetta hugsunarleysi er samband móðurinnar, Aimée og þjóns hennar, Protée. Þó að þau verji stundum miklum tíma saman og það sé bara eðlilegt að þau fari að hafa kynferðislegar tilfinningar hvort til annars, tekur hvíta konan aldrei tillit til Protée eða tilvist tilfinninga hans. Gott dæmi um þetta hugsunarleysi er þegar hún lætur Protée reima kjólinn sinn og það er augljóst að hann er mjög kynferðislega svekktur yfir þessu. Burtséð frá þessu sambandi, á meðan næstum allir hvítir eru algjörlega ómeðvitaðir um þá staðreynd að Afríkubúar eru fólk, ganga nokkrir svo langt að misnota þá og koma fram við þá eins og rusl. Einnig áhugavert er sambandið milli Protée og litlu stúlkunnar (sem er sá sem er vaxinn í upphafi og lok myndarinnar). Þó þau séu mjög náin, er hann stundum meira eins og leiktæki eða gæludýr og stúlkan leikur aldrei með innfæddum börnum. Það er ein furðuleg hvít persóna sem virðist stundum líta betur á svarta en því miður er persóna hans mjög ósamkvæm og ruglingsleg. . Eitt augnablikið er hann að vinna erfiðisvinnu við hlið svarta eða borða með þeim (eitthvað sem hinir hvítu hefðu aldrei gert) og þá næstu er hann að reyna að berja Protée! Ég gat aðeins giskað á hvað dró hann áfram - ef til vill var hann bara skíthæll, eða var brjálaður eða kannski var kommúnistauppreisnarmaður að reyna að æsa svarta gegn hvítum (hver veit!). Reyndar, fyrir utan nokkrar góðar senur, virðist þessi persóna vera frekar sóun. Þó að ég hafi notið innsýnarinnar sem þessi mynd gaf, vildi ég að hún hefði í staðinn verið meira en aðeins nokkur brot af þessum heimi í gegnum sjónarhorn barns í einu lítið tímabil af lífi hennar. Samhengið og það sem gerðist til að losa landið við nýlendustefnu er aldrei fjallað um og myndin lét mig langa í meira. Myndin virtist byrja snemma á níunda áratugnum (þar sem hún er með heyrnartól í Walkman-stíl) og þegar myndin fór aftur í tímann virðist sem hún hafi átt sér stað um 1960 (meira og minna), en aldrei var minnst á myndina Ofbeldi gegn nýlendustefnu 1950 eða sjálfstæði fyrir þjóðina snemma á 1960. Ég giska á að eitthvað af þessu rugli gæti verið að framleiðendur myndarinnar hafi ruglað saman og ÆTTI að hafa byrjað á myndinni fyrr (eins og 1970) og látið konuna hugsa til baka til lífsins þar í upphafi 1950-- áður en landið upplifði pólitískar breytingar. Burtséð frá týndu samhengi og ruglingi yfir tímabilum var góð hugmynd að nota frummálið og eftirmálann sem sýndi hana sem fullorðna sem ferðaðist um landið. Og ég kunni líka vel að meta endirinn, enda kom það skemmtilega á óvart þegar þú færð að vita meira um ágæta manninn sem býður henni far. En þegar á heildina er litið, þá líður bara eins og eitthvað vanti - það er bara engin upplausn eða skilaboð önnur en að sýna að nýlendustefnan er hugsunarlaus og grimm.