„TNT Jackson“ er ekki alveg óáhorfanlegt. En annað hvort var útgáfan sem ég sá á DVD klippt með illgresi, eða handritið sjálft er lægsta stig grind-house/blaxploitation pylsu. Eða kannski bæði. Jeanne Bell á að hafa verið leikfélagi á einhverjum tímapunkti á ferlinum og myndin nýtir tenginguna til hins ýtrasta með því að sýna brjóst hennar að minnsta kosti tvisvar sinnum meira en raunverulega var nauðsynlegt (þar á meðal bráðfyndið bardagaatriði á hálsi sem Ég er nokkuð viss um að það var ætlað að vera fyndið). Ég skal viðurkenna að þeir eru alveg ágætir. Samt er hún í meðallagi útlit og hefur ekki útlit eins og Foxy Brown, jafnvel Cleopatra Jones. Hún á þó sínar stundir sem leikkona í myndinni, en það hefði verið gaman ef leikstjórinn hefði ýtt aðeins meira á hana eða handritið hefði gefið henni tækifæri til að gera meira en tilfinningalegt "attitude" og sparka í fólk. af því að sparka í fólk, þá eru bardagaatriðin (hin meinta ástæðan fyrir því að horfa á svona mynd) frekar illa unnin. Hér er engin alvöru kóreógrafía að tala um, bara fólk sem stillir sér upp og stingur fótum og hnefum í almenna átt andstæðinga sinna. Ein minniháttar undantekning er gott augnablik með andstæðingi sem er búinn fiðrildafellingarhnífum; önnur er röð nærri endanum þar sem augljós glæfraleikur fyrir Bell (og kannski fyrir Stan Shaw) hoppar um og gerir ágætis getraun og grunnvinnu í eina eða tvær mínútur áður en Bell/"Jackson" kýlir lifrina á óvini hennar, Shaw hrynur. og handritið bara hættir. (Aftur, ég skal viðurkenna að þetta er mjög í hefð Shaw Brother quickies frá örófi alda). Það eru nokkrir aukaleikarar sem eru í raun betri en myndin á skilið (ég er að hugsa um "Joe" og náungann leika hægri hönd eiturlyfjabarónsins). Það er hálfgert fönk hlaðið hljóðrás sem bætir við hasarinn á skjánum og bætir stjörnu við einkunnina af sjálfu sér. Það er hálfgert kynlífssena sem nær að vera áhrifarík nánast þrátt fyrir sjálfa sig. Þessi er eingöngu fyrir harðkjarna aðdáendur blaxploitation. Ég sá það af einskærri forvitni og ég sé ekki eftir því að hafa gefið mér tíma. En ég get ekki ímyndað mér að ég vilji gefa mér tíma til að sjá það aftur nema ég ákveði að skrifa ritgerð um gatnamót poppmenningar "Kung Fu Theatre" og "Foxy Brown".