Angels and Demons: 3 af 10: Það hefur greinilega eitthvað slæmt komið fyrir Ron Howard. Ég veit ekki hvað nákvæmlega, en eitthvað hefur farið mjög úrskeiðis. Howard hefur alltaf verið ágætis leikstjóri. Þó að hann verði aldrei skakkur fyrir listrænan kunnáttumann, voru bæði Cinderella Man og Apollo 13 frábærar myndir, Parenthood var frekar góð og meira að segja Angels and Demons forsaga/framhald Da Vinci Code var skemmtilegt djamm. Auk þess hefur engin af myndunum hans verið beinlínis hræðileg. (Athugið að ég hef hvorki séð How the Grinch Stole Christmas né nýjustu kvikmyndina hans Heidi Montag Says No to Plastic.) Það sem meira hefur Howard tekist að halda þessum gæðum er slíkar tegundir eins og stjörnudrifin Óskarsbeita (A Beautiful Mind), stjörnudrifið búningadrama. (Far and Away), stjörnudrifin hefndarfantasía (Ransom) og gamanmyndir um vændi og hafmeyjar (Night Shift, Splash).Englar og djöflar er í miðjunni, illa leikstýrð og tekin kvikmynd. Atriði eru of dökk, myndavélarhornin eru öll röng, leikararnir loka fyrir skot hver annars og allt málið er oft úr fókus. Þetta gerir það að verkum að frásögn þegar ruglingslegrar sögu er enn ruglaðri. Dan Brown verður mikið fyrir valinu en mér fannst Da Vinci lykillinn skemmtilegt læsilegt tuð (svoðu að kæra mig). Kvikmyndaútgáfan af Da Vinci kóðanum var óbreytt hvert eru þeir að fara í næstu stemningu bókarinnar og bætti við aðlaðandi leikarahópi og aðlaðandi staðsetningartöku.Englar og djöflar eiga sér hins vegar stað í klaustrófóbískum takmörkum Vatíkansins og þar sem Howard var ekki leyft að taka upp kvikmyndir á mörgum raunverulegum stöðum sem við endum með mikið af hlaupum um CGI baklóð. Öll myndin er eins og Rick Steves hafi gert sérstaka Vatíkanið og í stað þess að heimsækja borgina helgu og beina myndavélinni sinni, þurfti Rick að nota legókubba og notaða listabók með öllum brjóstunum afmáð. Á meðan Da Vinci kóðann hafði það sem ég held enn að sé forvitnilegur miðlægur ráðgáta (aftur kærðu mig), Sagan um Demons and Angels samanstendur af samsæri Illuminati (snúið augum núna) til að eyðileggja Vatíkanið. Hugmynd þeirra var að taka stöðu í skólum fyrir heyrnarlausa um allan heim og nauðga hverjum nemanda ítrekað í rassinn. Úbbs mín slæma; Vatíkanið þarf greinilega enga hjálp við það. Allavega er áætlun þeirra að síast inn í Stóra Hadron Collider Evrópu, drepa yfirprestinn og stela þremur hettuglösum af andefni. Þetta vekur fleiri en nokkrar spurningar. Getur Hadron Collider búið til andefni? Geturðu fanga andefnið þegar búið var til? Af hverju er ESB að innheimta það? (Kannski óttast þeir Godzilla árás?). Hvers vegna er yfirmaður and-efnis að safna presti í Vatíkaninu? Nú þegar þeir hafa fengið and-efnið þá munu þeir nota ótrúlega eyðileggingarmátt þess til að taka yfir heiminn ekki bara að grínast; Því miður eru Illuminati ekki alveg búnir að átta sig á því fágunarstigi Pinky og Brain. Þess í stað er núverandi páfi nýlátinn og það er kominn tími til að safna. Efstu kardínálarnir fyrir síðustu fjögur páfamótið eru allir rændir og Illuminati drepa þá einn af öðrum Seven stíl. Þeir sem eru góðir íþróttir skilja hins vegar eftir vísbendingar um hvert morð eins og einhver latneskt þema Riddler. Ó og síðasti rændi kardínálinn hefur andstæðingana og ef hann finnst ekki í tæka tíð þarf Rick Steves að fara beint til Feneyja á næsta ári til að sjá ágætis veggmyndir. Ef aðeins væri einhver Batman með latínuþema til að bjarga deginum? Allt í lagi, sagan er sannarlega hræðileg og hún er illa sögð, en kannski er þetta ein af þessum myndum sem bjargað hefur verið með frábærum frammistöðu. Sannkölluð karakterrannsókn (Allt í lagi þú veist hvert þetta er að fara). Tom Hanks sýnir ótrúlega viðarframmistöðu og lítur einfaldlega hræðilega út (hann er líka of gamall til að leika persónuna um það bil tuttugu ár. ) Ástaráhugi hans ísraelska leikkonan Ayelet Zurer hefur núll efnafræði með annaðhvort Hanks eða skjáinn. Ewan Macgregor leikur persónulegan aðstoðarmann/cabanastrák páfans sem írskan mann sem lítur út eins og hann sé að fara að brjótast inn í tónlistarnúmer hvenær sem er að því tilskildu að enginn steli heppnistöflunum hans. Á plúshliðinni setur Stellan Skarsgård fína beygju sem höfuð öryggismála Vatíkansins og eftir því sem við best vitum var engum heyrnarlausum börnum nauðgað við gerð þessarar myndar sem setur hana framar gagnrýnendum Vatíkansins á að minnsta kosti einu sviði.