Á opnunarkvöldi Vanties finnst kona látin á tískupallinum fyrir ofan sviðið. Þegar þátturinn heldur áfram reynir lögreglan að púsla saman hver drap hvern og hvers vegna fyrir lokatjaldið. Ég hafði alltaf heyrt að þetta væri frábær klassísk gamanmyndargáta svo ég var spenntur að finna mér eintak. Því miður sagði mér enginn frá tónlistarnúmerunum sem halda áfram og halda áfram og halda áfram. Þó að tölurnar séu vissulega sú tegund sem Hollywood gerði á sínum dýrðardögum, verða þær uppáþrengjandi vegna þess að þær stöðva myndina nánast dauða þrátt fyrir tilraunir til að flétta hasar í kringum þær. Þetta væri ekki svo slæmt ef tónlistin væri hálf sæmileg, en svo er ekki. Það er bara eitt gott lag. Verra er eins og stúdíóið vissi að þeir ættu eitt lag, Cocktails for Two, og við neyðumst til að þola fjórar útgáfur af því: dúett, stórt framleiðslunúmer, sem lokaatriði Vanities og í bakgrunni sem tilfallandi tónlist. Ég held að Spike Jones og City Slickers hans hafi aldrei spilað það svona mikið. Restin af myndinni er nokkuð góð þar sem Victor McLaglen spjallar fallega við Jack Oakie. Charles Middleton er mjög fyndinn þar sem senur hans sem leikari ástfanginn af fataskápnum. Ég get alls ekki mælt með þessu ef þú heldur að þú komist í gegnum tónlistarnúmerin, eða ert til í að skanna í gegnum þau. Þetta er skemmtileg mynd af því tagi sem þeir gera ekki lengur.