Ég hata að hljóma eins og „gömul manneskja“, en satt að segja hef ég ekki séð of margar kvikmyndir sem mér líkar við sem voru gerðar eftir 1960... almennt virðast kvikmyndir bara verða verri og verri (þó ég hafi haft mjög gaman af Scott Baio farartæki „The Bread, My Sweet“, nema „de rigeur“ kynlífssenan sem bætti EKKERT gildi við ÞESSARI mynd). Þessi mynd gerir það að verkum að móðirin, fyrrverandi kórstelpa í Las Vegas, virðist vera ófær um að lifa af sjálf, þó hún sé greinilega á fimmtugsaldri (þó gefið sé í skyn að hún sé á fertugsaldri). Ég keypti það ekki. Ég er 57 og eins og allar konur sem ég þekki á fimmtugs- og fertugsaldri, meira en fær um að lifa af sjálf (eins og ég hef verið að gera síðan ég útskrifaðist úr menntaskóla 13 ára, fékk lagalega frelsi og lagði af stað í mitt eigið líf ferð.) Dóttirin er ekki trúverðug í starfi sínu ... hún fær stöðuhækkun sem hún á ekki skilið (frábært tækifæri) og sleppir þeim bolta líka, en þegar annar kvenkyns starfsmaður stígur upp á borðið og er tilbúinn að skila , skutu rithöfundarnir hana niður sem „tækifærissinni“, þegar hún var bara að gera það sem hvaða starfsmiðaða manneskja myndi gera -- að nýta sér opið tækifæri sem skapast vegna skorts á sjálfsaga vinnufélaga hennar, stúlku sem skilur greinilega ekki hugmyndina um að standa við loforð sín (við yfirmann sinn, í þessu tilfelli). Dóttirin „leyfir“ móður sinni ósátt við að vera hjá sér, tímabundið, en kemur svo fram við móður sína (konan sem gaf henni Lífið og ól hana upp í „fullorðinsár“) eins og paría. Svo virðist sem "rithöfundar" í svona töfrum skilja ekki að það er EKKI "algengt" að FORELDRAR hagi sér eins og börn og láti þá koma fram við börn SÍNAR sem börn. Þetta er bara meira af samfélagslegu „glöðu“ sem Hollywood reynir sífellt að þvinga niður hálsinn á okkur eins og við, almenningur þeirra, værum heimskir fyrir að vilja skemmta okkur af skapandi tilboðum þeirra. Þetta er sorgleg mynd með heimskulegum endi. Ef ungi karlkyns veitingamaðurinn hefði verið raunverulegur og ekki tvívíddar „sjónvarpspersóna“, hefði hann verið hjá MÖMÐU, sem var ekki mikið eldri en hann og frekar aðlaðandi. En á endanum „fellur“ hann fyrir dótturinni, grunnri, frekar óáhugaverðri stelpu sem hefur þessa sætu æsku, en á venjulegan, blíðlegan hátt. („Tækifærissinnaða“ unga konan sem vann með þessari ekkert stúlku var miklu meira aðlaðandi, líkamlega.) Það var engin trúverðug ástæða fyrir áhorfendum fyrir því hvers vegna veitingamaðurinn valdi dótturina (sem var uppörvandi, eigingjarn, sjálfhverf bræðingur). *tch sem kom fram við móður sína með ótrúlegri virðingarleysi) við móðurina -- konu sem var góðhjartað, ljúf í lund, gamansöm og hafði lífsgleði sem dóttirin gat ekki einu sinni byrjað að skilja. Auðvitað hafði móðirin sína eigin galla... hún hafði brugðist við fráfalli eiginmanns síns með því að drekka sjálfa sig í dofna í eitt eða tvö ár á eftir sem átti að skapa gjá á milli hennar og þröngsýnu dóttur sinnar. Óháð því hvernig persónurnar voru eða voru ekki þróuð, þetta er geðveik mynd og sóun á dýrmætum áhorfstíma þínum nema þér líkar í raun og veru geðveikt. (Hvar er sinnepið?)