Ég var að leita að heimildarmynd af sömu blaðamennsku og Frontline eða "Fog of War" (eftir Errol Morris). Þess í stað var ég skelfingu lostin yfir þessari grunnu og barnalegu frásögn af mjög flóknum og truflandi manni og stjórn hans: Alberto Fujimori. Þessi mynd ætti að heita "The return of Fujimori". Leikstjórinn gerir ráð fyrir að hún hafi gert „fullkomna“ mynd vegna þess að hún fjarlægir bæði flokka stuðningsmanna og Fujimori þegar hún er í raun mjög hlutdræg og ófagmannleg verk. Í myndinni eru fáar mikilvægar staðreyndir rangar: 1) Hún notar hinar svokölluðu „skriðuföll“ kosningar 1995 þar sem Fujimori var endurkjörinn með 65% atkvæða, sem dæmi um gríðarlegan stuðning Fujimori. En við vitum nú öll að það er ávöxtur mjög skipulagðs kosningasvika.2) Í myndinni kemur fram að Sendero Luminoso (Shining Path) hafi myrt 60.000 manns. Reyndar kemur fram í lokaskýrslu sannleiksnefndarinnar að 69.280 hafi látist af völdum pólitísks ofbeldis í Perú. 33% þeirra voru af völdum SL. Það skilur hin 67% eftir í höndum lögreglu, hers og annarra hópa. Sú staðreynd að hún notar sömu villandi upplýsingar og Fujimori hefur notað í 10 ár er enn eitt dæmið um hversu hræðileg þessi mynd er. Fyrir hvern þann einstakling sem hefur einhverja menntun um perúísk stjórnmál og sögu, er Fujimori greinilega fullkominn hagræðingur, blekkingarpersóna og iðrunarlaus egómani. Stjórn hans var mjög langt frá því að vera lýðræðisleg. Hann er enn ógn við Perúmenn. Þrátt fyrir þessar staðreyndir leyfir leikstjórinn Fujimori að segja söguna. Ekki aðeins um hvernig hann vill að myndavélin sé staðsett heldur virðist frásögn og leikstjórn myndarinnar vera hluti af pólitískri dagskrá hans. Hann virðist alltaf eiga síðasta orðið. Það eru engir blaðamennsku „cojones“, bara mjúkar spurningar og óskoraðar athugasemdir. Hvar er Oriana Fallaci þegar við þurfum á henni að halda? Þegar leikstjórinn var spurður eftir sýninguna fór hún ekki dult með þá staðreynd að hún var mjög hrifin af Fujimori, sjarma hans og gáfum. Já, hún hefur örugglega heillast af honum og þú getur séð það með því að horfa á þessa mynd. Það er augljóst að hún á mjög erfitt með að melta fjöldann allan af staðreyndum sem benda til ábyrgðar hans á spillingu, morðum og blekkingum sem átti sér stað. Hún fullvissaði andspænis áhorfendur um að Fujimori væri í raun „þjóðrækni“ þegar nokkrum augnablikum fyrr var einn fremsti blaðamaður Perú mjög staðfastur í að segja okkur að Fujimori væri umfram allt „svikari“. Hún hélt áfram að segja að þrátt fyrir allar ásakanir hafi ekki fundist „einn einn dollari“ á neinum bankareikningi á nafni hans o.s.frv. Það var eins og að heyra aftur sama klíka miskunnarlausra þrjóta sem réðu landinu í 10 ár og verja sína húsbóndi. Þetta var sorgleg stund fyrir blaðamennsku. Þessi mynd gerir sögu óréttlæti. Þetta er móðgun við hundruð látinna, horfið eða fangelsað að ósekju af stjórn Fujimori. Engin furða að hún játaði síðar að allir perúsku menntamennirnir sem hún vingaðist við á meðan hún gerði myndina fannst henni svikin. Óhlutdrægt? Orðin „tækifæri“, „barátta“ og „afneitun“ koma upp í huga minn í staðinn.