Í lokafærslunni í On The Buses þríleiknum sjást hinir venjulegu eyðslumenn stunda viðskipti sín í Wales. Ég er viss um að kosningarétturinn hefði getað haldið áfram, en Harold Pinter kvartaði yfir því að handritin létu hann líta illa út í samanburði, og því voru ekki gerðar fleiri. Það eru í raun innan við tvær mínútur þar til við fáum okkar fyrsta dollu af kynlífi - kona sem hleypur fyrir strætó finnur að brjóstin falla úr kjólnum án nokkurrar ástæðu. Samt fær það að minnsta kosti Stan (Reg Varney) til að hlæja - en hvað gerir það þá ekki? Hann og Jack (Bob Grant) eyða allri myndinni í að hlæja í uppnámi með litla sem enga ögrun. Þú færð á tilfinninguna að þeir myndu bleyta sig þegar þeir horfa á málningu þorna. Sem fyrr er eina fyndna þátturinn hinn virkilega skemmtilegi Stephen Lewis, bráðfyndin sem Blakey. Hann er þó á eigin spýtur, með cheesy, dagsett handrit sem jafnvel sóar fyrsta flokks hæfileikum eins og Wilfrid Brambell og Henry McGee. Samt virðist sem aðeins Lewis skilji hvernig eigi að tímasetja skjálfta efni, hrífandi hlátur úr jafnvel veikustu línum. Þegar móðir Stan lýsir því hvernig dóttir hennar féll í á, harmar hún „Ég vona að það sé ekki mengað.“ „Jæja, það verður nú,“ segir Blakey. Söguþráðurinn - ef hann er til - sýnir Stan þrá unga stúlku, en er stöðugt hamlað af ráðríkri móður sinni. Þetta er uppskrift að hlátri á hliðina, ég er viss um að þú sért sammála því, og hvort sem það er á bát með óveður eða sundböðin, þá skilar hetjudáðum Stan og Mavis alltaf sömu niðurstöðuna... svívirðileg leiðindi. Síðari landvinninga eru María, ítalsk staðalímynd, og samstarfsmaður starfsmanna. Jafnvel mamma Stan fær næturkast, þar sem Stan minnir hana tillitssamlega á að „setja blikkskúffurnar þínar á“. Þegar einn af grínísku „hápunktunum“ er Arthur Mullard að heyra Olive reyna að finna ljósrofa í myrkrinu („Ég get 'finn það ekki") og ef þú heldur að hún sé að tala um kynlíf, þá geturðu séð hvers vegna þetta verk nær efri stigum bókmenntalegrar fágunar. Reyndar, hvers vegna það komst ekki í Top 100 kvikmyndir BFI fer ég ekki. Önnur rifbein-kitlandi skítkast fela í sér að Olive (Anna Karen) brýtur gleraugun sín. Ég veit ekki hvað er meira á óvart, haltur fyrirsjáanleiki uppsetningarinnar eða vanþróuð afborgun. Hin skammsýni Olive fylgir manni í sæng inn í herrana og heldur að hann sé kona í pilsi. Í næsta skoti sést hún ganga út af Blakey og vísað til kvennanna. Og þannig er það. Því næst endar hún í rúmi annars manns og er skipað út af konu hans. Og... nei, það er allt sem er til í þessu atriði líka. Þegar Holiday on the Buses var síðast sýnd í bresku sjónvarpi varð bilun í útsendingu. Það kom reyndar sem blessaður léttir.