Svo margir frábærir hæfileikar voru nýttir í "The Best Years of Out Lives", útkoman hlýtur að vera nokkuð kraftaverk. Hugsaðu um hvað leikstjóri þess, William Wyler, stóð frammi fyrir; í kjölfar hernaðarsigurs á tölfræðiveldum sem höfðu framið viðurstyggilega glæpi og sökkva í sig heiminn ef bardaga var, var hann að gera kvikmynd sem hélt því fram að leiðtogar Bandaríkjanna væru sjálfir mjög andsnúnir einstaklingum - að þeir hefðu "sóað bestu árum líf þeirra sem voru kallaðir eða afvegaleiddir til að berjast í stríðinu - sem síðan það hunsaði réttindi einstaklinga hafði verið til einskis nema rifrildi um hversu þrælahald menn ættu að vera undir." Það eru falleg leikmynd eftir Juliu Heron, kvikmyndataka Gregg Toland og handrit eftir Robert E. Sherwood, höfund "The Road to Rome" og aðrar varnir einstaklinga gegn harðstjórnarhugmyndum. Kaldhæðni titillinn var notaður til að draga hæfileika leikara á borð við Frederic March, Myrna Loy, Teresa Wright, Dana Andrews, Virginia Mayo, Cathy O'Donnell og Hoagy Carmichael inn í umfangsmikið en þematískt drama. Snjalla söguþráðurinn var upplifun ykkar „hjónanna“ eftir að hermennirnir (þrír með sviðsljósinu) reyndu að snúa aftur heim í „sigurmenningu“. Bitur reynsla þeirra og átta sig á eigin þörf til að berjast aftur gegn því sem var að gerast á Heimabyggðin er sterk og edrú mótstæða við hefðbundnum hugmyndum sem seldar eru um að „allt hafi verið í lagi með „Ameríku“. March og eiginkona hans eiga hræðilega erfitt með að aðlagast og hann er að drekka; ungur maður O'Donnell, Harold Russell, hefur krókar í stað handa og veltir því fyrir sér hvort lífið geti jafnvel verið þess virði að lifa því; og það versta af öllu, að eiginkona Andrews henti honum fyrir gaur með deig og hann hefur tapað árum, sem veldur því að vinnuveitendur hunsa eða afneita rétti hans til vinnu, til að taka tillit til einstaka verðleika hans, að hafa jafnvel það sem hann átti áður en hann hafði verið rifinn úr lífi sínu og ýtt inn á vettvang áhættunnar - fyrir ekki neitt, og tap á öllu sem hann hafði nokkru sinni átt. Hið mögnandi hápunktur myndarinnar kemur þegar hvert af þrír verða að horfast í augu við þörfina á að berjast aftur, hver fyrir sína eigin hamingju; og öllum þremur tekst að finna hugrekkið til að halda áfram að berjast - hver fyrir sína eigin hamingju, sem nú er ógnað af forvitnilegum and-sjálfs-, and-raunveruleika- áhugalausum og ó-amerískum Bandaríkjunum. Leikstjórn Wyler, sérstaklega atriðið þar sem Andrews situr í flugstjórnarklefa á Mothballed B-17, einn og atriðið í brúðkaupi Russells er svo sannarlega dásamlegt. Þetta er kraftmikil mynd og frábær á sínum eigin forsendum, sem konur og karlar geta einu sinni verið sammála um. Tónlist eftir Hugo Friedhofer og búningar eftir Irene Sharaff bæta við ljóma hennar. Ein besta og óvæntasta mynd allra tíma, í töfrandi svart/hvítt.