Þráhyggja kemur í mörgum bragðtegundum og er til af ýmsum ástæðum; fyrir suma getur það verið ekkert annað en árátturöskun, en fyrir aðra getur það verið leið til að lifa af. Skortur á ræktun, ásamt vanhæfni til að semja um jafnvel einföldustu nauðsynjar daglegs lífs eða grundvallar félagslegar kröfur, getur neytt jafnvel snilling til að taka ákaft með því sem veitir persónulegan þægindahring. Og í öfgakenndum tilfellum getur viðfang þeirrar ánægju orðið augljós þráhyggja, rekið þann einstakling áfram þar til það sem byrjaði sem leið til að lifa af verður sjálft hvati að ógildingu hans, og eins og við komumst að í 'The Luzhin Defence', í leikstjórn Marleen. Gorris, hátt greind mun ekki tryggja viðunandi lausn á vandanum og getur í raun aukið ástandið. Þráhyggja, að því er virðist, hefur enga fordóma eða val; þar að auki gefur það engan fjórðung. Á ítölskum úrræði á 2. áratugnum er Alexander Luzhin (John Turturro) einn fjölmargra sem þar eru saman komnir á skákmóti, sem verður heimsmeistari. Luzhin er meistari leiksins, en hann er berskjaldaður að því leyti að skákin er löngu hætt að vera honum leikur; frekar, það er þráhyggja hans, að eitt sem uppgötvaðist í barnæsku sem sá hann þó algjörlega vanhæfni hans á að því er virðist öllum sviðum lífsins, og gerði honum kleift að takast á við lúmskur réttindaleysi nánustu fjölskyldu sinnar. Svo Luzhin er snillingur með akkillesarhæll, galli sem kannski aðeins einn annar veit um og skilur, og gerir sér ennfremur grein fyrir að hægt er að nýta sér hann til eigin hagnaðar á þessu móti. Sá maður er Valentinov (Stuart Wilson), fyrrverandi leiðbeinandi Luzhins, sem eftir nokkurra ára fjarveru hefur skyndilega birst aftur og látið Luzhin vita. Valentinov er óvelkomin, truflandi nærvera Luzhin og enn og aftur hótar lífið að gagntaka hann. Hann er ekki aðeins að fara að mæta ógnvekjandi andstæðingi á mótinu, Turati (Fabio Sartor), sem hann gerði jafntefli gegn í fyrri leik eftir fjórtán klukkustundir, heldur er hann einnig að reyna að leysa nýjan þátt í lífi sínu-- tilfinningar hans til ungrar konu sem hann hefur hitt á dvalarstaðnum, Natalia (Emily Watson). Og, þótt hann sé snillingur, safnast dökk ský yfir hann sem gætu ýtt Luzhin enn dýpra inn í þráhyggjuna sem hefur verið frelsandi náð, sem og bölvun, allt hans líf. Til að segja sögu Luzhins notar Gorris á áhrifaríkan hátt endurlit til að afhjúpa smám saman þætti bernsku hans sem leiddu mjög fljótt til þráhyggju hans um skák. Og eftir því sem bakgrunnur hans er kominn, gefur það innsýn sem gerir áhorfendum kleift að skilja betur hver Luzhin er og hvernig hann komst á þennan stað í lífi sínu. Fyrir senur bernsku sinnar áferðar Gorris þær með viðeigandi dimmu andrúmslofti og lúmskri tilfinningu fyrir forboði sem heldur áfram inn í, og liggur til grundvallar, núverandi, sálrænni umhverfi dvalarstaðarins. Umskiptin sem hún vefur saman fortíð og nútíð í gegnum eru vel meðhöndluð og með þeim hraða sem Gorris setur gefur það hrífandi en samt óþrjótandi framsetningu sem virkar einstaklega vel. Hún undirspilar líka ógnina sem stafar af nærveru Valentinovs, einbeitir sér að dramatíkinni frekar en spennunni, sem á endanum er til þess fallið að auka heildaráhrif myndarinnar, sem gerir harmleik Luzhins enn trúverðugri og órólegri. Eini þátturinn sem gerir þessa mynd svo eftirminnilega er hins vegar áhrifamikil frammistaða John Turturro. Til að þessi mynd virki verður Luzhin að vera algjörlega trúverðug; eitt falskt eða sýndar augnablik væri hörmulegt, þar sem það myndi taka áhorfandann strax út úr sögunni. Það gerist hins vegar ekki og myndin virkar, því Luzhin Turturro skapar er óaðfinnanlega heiðarleg og raunsönn. Hann fangar snilli Luzhins, sem og vanhæfi hans, og kemur persónu sinni fram í orðum sem eru einstaklega fróðleg og mjög raunveruleg. Þetta er frammistaða sem jafnast á við, ef ekki betri, túlkun Geoffrey Rush á David Helfgott í "Shine". Og þegar þú berð saman verk hans hér við aðrar persónur sem hann hefur skapað, allt frá Sid Lidz í 'Unstrung Heroes' til Pete í 'O Brother Where Art Thou?' til Al Fountain í 'Box of Moonlight', þú áttar þig á því hvað Turturro hefur ótrúlegt svið sem leikari og hvað hann er merkilegur listamaður. Sem Natalia er Emily Watson líka frábær og skilar nokkuð hlédrægri frammistöðu þar sem hún þróar og kynnir persónu sína nokkuð vel. Þrátt fyrir að hún þurfi að vera dálítið útsjónarsöm til að tengjast Luzhin, tekst Watson að gera það á innsýnan hátt sem skilar fullkomlega árangri. Mikilvægast er, vegna smáatriðin sem hún færir í frammistöðu sína, gerir það hraðað samband hennar við Luzhin trúverðugt og gefur sögunni fullan trúverðugleika. Þú verður að horfa í augu Watson til að vita að tilfinningarnar sem hún er að miðla eru raunverulegar. Þetta er stórkostleg vinna frá hæfileikaríkum og hæfileikaríkum leikara. Í aukahlutverkum eru Geraldine James (Vera), Christopher Thompson (Stassard), Peter Blythe (Ilya), Orla Brady (Anna), Mark Tandy (faðir Luzhins), Kelly Hunter (móðir Luzhins), Alexander Hunting (Young Luzhin) og Luigi Petrucci (Santucci). Vel unnin og afhent, ,,The Luzhin Defence', er tilfinningalega áhrifamikil mynd, sett fram með takmarkaðri samúð sem vekur sorgartilfinningu og ef til vill hugleiðingu um ómannúðleika mannsins í garð mannsins. Við þurfum auðvitað enga bíómynd til að segja okkur að það sé grimmd í heiminum; en við erum vel þegin með miðlinum kvikmyndahússins þegar hún minnir okkur á eitthvað sem við ættum aldrei að gleyma, þar sem við höfum öll hæfileikann til að framkalla jákvæðar breytingar og gera gæfumun í lífi þeirra sem eru í kringum okkur. Ég gef þessum 9/10 einkunn.