Fyrir mörgum tunglum, þegar ég var sjö ára, man ég óljóst eftir að hafa séð stiklu fyrir þessa mynd. Það höfðaði til barnalegrar forvitni minnar og ég ákvað að biðja foreldra mína að fara með mig á þessa mynd. Þar sem þeir voru vitur fullorðnir sem þeir eru, sögðu þeir við mig "Alveg ekki! Þetta er fullt af rusli." Auðvitað varð ég fyrir miklum vonbrigðum með að ég skyldi ekki vera fyrsta barnið á blokkinni minni til að sjá "Ótrúlega bráðnandi manninn." Lítill tími leið - kannski nokkrir dagar. Ég gleymdi "The Incredible Melting Man" og vonbrigði mín dofnuðu. Tuttugu og fimm ár liðu þar til það komst aftur á oddinn í hugsunum mínum. Þegar ég var að vafra um rásir á stafrænum kapal fann ég þessa löngu týndu minjar um kvikmynd. Forvitni mín var vakin og ég ákvað að taka loksins þátt í þessum ávexti sem foreldrar mínir bönnuðu. Ég hefði átt að hlusta á þá. The "Incredible Melting Man" er kannski versta myndin sem maðurinn þekkir. Það lætur myndir eins og "Def-Con 4, "Metalstorm" og "Freddie Got Fingered" líta út eins og tilnefndir til Óskarsverðlauna. Mér finnst brotið á mér fyrir að eyða næstum tveimur tímum af lífi mínu í að horfa á þennan viðbjóðslega óþverra. Sagan var samhengislaus og áhrifin voru gróft jafnvel fyrir 1977. Hvernig einhver sannfærði kvikmyndafyrirtæki um að framleiða þessa mynd umfram mig. Ekki gera sömu mistök og ég. Hlustaðu á foreldra þína ef þeir bönnuðu þér að horfa á þessa mynd. Þeir höfðu rétt fyrir sér.