Ég býst við að ef kvikmynd hefur töfra, þá þarf ég ekki að vera fljótandi eða hnökralaus. Það getur sleppt bakgrunnsupplýsingum, farið of hratt á sumum stöðum, of hægt á öðrum o.s.frv. Töfrar í þessari mynd: atriðið á bókasafninu. Það eru margir smávægilegir gallar á Stanley & Iris, en samt draga þeir ekki úr heildar jákvæðu áhrifunum af því að horfa á fólk hjálpa hvert öðru á sviðum lífsins sem virðast óskiljanlegust, erfiðast að laga. Báðar persónurnar eru klárar. Samt getur Stanley ekki skilið nóg til að virka vegna þess að hann getur ekki lesið; hann kann ekki að lesa vegna þess að hann hefur lent í of miklum ævintýrum í æsku. Íris, þó hún sé vel menntuð, hefur ekki upplifað nóg af ævintýrum og getur því ekki skilið hvernig á að fara framhjá U-beygjunni sem líf hennar tók. Bæði í göllum sínum og styrkleikum hrósa persónurnar hver annarri. Það getur verið svolítið erfitt að sætta sig við að Íris myndi hætta að vinna ár eftir ár í verksmiðju, eða að Stanley leyndi aldrei ólæsi sínu nógu mikið til að vinna í byggingarvinnu eða öðru betur launuðu starfi. Og þó að þessir "leyndardómar" séu útskýrðir í gangi sögunnar, virðist framvinda þeirra nokkuð tilgerðarleg. Ég geri ráð fyrir að enginn hafi gefið sér tíma til að endurskoða handritið. Þrátt fyrir það er þetta góð myndímyndaðu þér bara hvað De Niro, Fonda og Plimpton hefðu gert á skjánum ef einhver hefði gert það!