Í kringum seint á áttunda áratugnum, teiknimyndasögumaðurinn Don Bluth, svekktur yfir framleiðslunni sem fyrirtæki hans, Disney var að grenja, hvarf frá músarhúsinu til að stofna sitt eigið stúdíó. Fyrsta uppsetning hans, THE SECRET OF NIMH, var frábær þáttur sem heldur sér vel enn þann dag í dag. Í kjölfarið fylgdu AN American TAIL og THE LAND BEFORE TIME, sem báðar voru gerðar undir aðkomu Steven Spielberg og náðu viðskiptalegum árangri. Þrátt fyrir að engin af þessum tveimur myndum hafi haft dökka fullorðins aðdráttarafl NIMH, eru þær samt mjög heillandi, skemmtilegar aðgerðir fyrir bæði börn og fullorðna. En áður en langt um leið lenti Don Bluth í fyrsta stóra misskilningi sínum með ALL DOGS GO TO HEAVEN; Gagnrýnendur voru sérstaklega harðir í garð þessarar myndar og ekki bætti úr skák að hún var opnuð samhliða Disney-myndinni LITLA hafmeyjan. Miðað við að myndin ber svo vingjarnlegan titil, þá mætti ​​búast við því að ALLIR HUNDAR FARA TIL HIMIMINA væru skemmtileg fjölskylda. fargjald. Í staðinn gefur Bluth furðu dökka sögu sem felur í sér fjárhættuspil, svik, glæpi, illa meðferð og morð. Það sjálft er ekki vandamál fyrir teiknimynd, en það vekur spurningar um hvort myndin sé fyrir börn. Á hinn bóginn er erfitt að segja til um hvort fullorðið fólk muni finna mikið til að njóta sín í ALLIR HUNDAR FARA TIL HINUM. Í stuttu máli er þetta kvikmynd með mikla sjálfsmyndarkreppu. Myndin gerist í ömurlegum ruslagarði í New Orleans og byrjar þegar Charlie B. Barkin, grófur þýskur fjárhundur, verður keyrður á bíl með leyfi fyrrverandi hans. fjárhættuspil spilavíti félagi, viðbjóðslegur, vindla-puffing pitbull, Carface. Áður en þú veist af er Charlie kominn í himnaríki, þó sjálfgefið sé. Hér segir whippet engill, Annabelle, honum að "allir hundar fara til himna vegna þess að ólíkt fólki eru hundar yfirleitt tryggir og góðir." Þessi lína táknar ruglingslegt eðli myndarinnar, þar sem hundarnir í myndinni, whippet til hliðar, eru sýndir sem allt annað en.Þegar hann áttar sig á því að hann hefur verið myrtur, stelur Charlie sér aftur til jarðar og ætlar að ná jafnvægi við Carface. Með tregðri hjálp dachshunda vinar síns Itchy, „bjargar“ Charlie verðlaunum Carface, AnneMarie, mannlegri stúlku sem getur talað við dýr (til að spá fyrir um hver muni vinna rottukapphlaupin). Charlie heldur því fram að hann muni hjálpa litlu sætu að finna fjölskyldu fyrir hana, en í raun og veru notar hann hæfileika hennar til að vinna auðæfi í keppninni svo að hann geti byggt upp meira vandaða spilavíti til að koma Carface niður. Þrátt fyrir að hann neiti að viðurkenna það, fer Charlie að elska AnneMarie... Hugmyndin að sögunni er ekki eins erfið og aftakan. Burtséð frá mannlegu stúlkunni AnneMarie og prýðilegan söngleikjakrokka sem birtist um það bil þrjá fjórðu í gegn (með raddpípum Ken Page), kemur engin af hinum persónunum fram eins viðkunnanleg, né satt að segja, er jafnvel þess virði að hugsa um. Því miður á það líka við um Charlie; þegar reynt er að gera hann að andhetju, tekst handritið (samið af meira en tíu rithöfundum) aðeins að gera persónuna OF óásættanlega. Sem slíkur finna áhorfendur enga samúð með Charlie og það sem verra er, endurlausn hans í lok myndarinnar þykir ekki sannfærandi. (Frekari skaða fyrir persónuna er vonbrigðalausa óheilkennislega söngframmistaðan frá Burt Reynolds.) Fyrir utan skortinn á aðlaðandi aðalhlutverki er annað vandamál myndarinnar í uppbyggingu sögunnar. Hið hægláta söguþráðurinn hoppar út um allt og venjast því að henda inn aukasenum sem þjóna engum tilgangi en að bæta út sýningartíma myndarinnar. Áðurnefndum tónlistarkróka (sem býr í mjúku fráveitu sem er herjað af innfæddum rottum) virðist hafa verið hent inn úr engu, eins og atriði þar sem Charlie reynir að sýna AnneMarie örlæti sitt með því að gefa pakka af pastellituðum pizzum. Allt handritið finnst eins og gróft frumuppkast; aðeins meira pólskur hefði getað gert þetta að þéttari, áhrifaríkari sögu. Það hjálpar ekki málum með daufum tónlistarnúmerum eftir Charlie Strouse og T.J. Kuenster (lag AnneMarie og ballaða gator eru þau einu góðu; sú síðarnefnda nýtur sérstaklega góðs af ljúffengri söng Ken Page) eða ójafnri raddsetningu. Eins og fram hefur komið, dregur stífur og líflaus Charlie Burt Reynolds enn frekar úr þegar óviðunandi karakter hans (eina undantekningin er eldheit játning fyrir Itchy um sanna ásetning hans undir lokin). Dom DeLuise sem Itchy er nokkuð góður, en hann hefur verið með betri hlutverk, einkum Tiger í AN American TAIL og Jeremy í THE SECRET OF NIMH. Ken Page er eins og áður sagði æðislegur í öllu sem hann tekur sér fyrir hendur, en persóna hans á svo lítinn þátt að heildarframlag hans er í besta falli ómerkilegt. Sömuleiðis sóun eru Loni Anderson (sem collie sem eitt sinn eignaðist got með Charlie), Melba Moore og Charles Nelson Reilly. Judith Barsi sem AnneMarie er sennilega eina röddin sem þykir sannarlega eftirminnileg, að hluta til vegna þess að persóna hennar er sú eina sem er löglega viðkunnanleg í þessari niðurdrepandi og gleðilausu sýningu. Barsi fyrir utan, það eina raunverulega jákvæða við ALL DOGS GO TO HEAVEN er hreyfimyndin. Tæknilega séð er þessi mynd með hugmyndaríkustu myndefni frá liði Bluth (með 1980 mælikvarða, það er að segja), sérstaklega ógnvekjandi atriði þar sem Charlie fær martröð um að lenda í eldheitum undirheimum stjórnað af risastórum satanískum hundapúka. Ef eitthvað er, þá er myndin meira sigurgöngu hreyfimynda en frásagnar. Á heildina litið get ég hins vegar ekki mælt með ALL DOGS GO TO HEAVEN sem góð skemmtun. Jafnvel þó ég geri mér grein fyrir því að myndin eigi aðdáendur sína og hápunkturinn veitir óneitanlega orku og áhrifaríka niðurstöðu, þá er heildarpakkinn ekki í sama flokki og betri viðleitni Bluth. Hreyfiaáhugamenn munu dásama gróskumikið listsköpun, en þegar því er lokið gætu ALLIR HUNDAR GO TO HEAVEN mjög vel skilið eftir óbragð í munninum.