Ekki bara vegna þess þema í myndinni. Sem var ein af lélegu afsökunum fyrir einhverju sem minnti á söguþráð. Nei, ég horfði á þetta, vitandi að mér myndi ekki líka við það. Ég HATA talnafræði. Alltaf þegar einhver byrjar að tala um mynstur með tölum finn ég löngun til að skella þeim. Minn eigin heili byrjar að meiðast af samúð. Og ég gerði mér fulla grein fyrir því að þetta er kvikmynd sem fjallar bara um það efni, ég gat ekki staðist löngunina til að horfa á hana og kannski hlæja vel. En það var ekki fyndið. Bara nákvæmlega svona heimskulega "Er þetta ekki alveg skelfilegt og samt ótrúlega flott?! Ég get breytt hvaða vitleysu sem er í 23!" dialog sem ég var hræddur við. Um leið og sonurinn byrjaði að hringja vissi ég að þessi mynd er dúlla, sama hvað gerist. En ég hætti varla að horfa á kvikmynd sem ég byrjaði á. Ég sat í gegnum það. Ég nýt sársaukans. Kvikmyndin þykist hæðast að talnafræði undir því yfirskini að sýna hvernig þráhyggja getur endað illa. En það ríður þeirri öldu eins mikið og það á að mylja hana. Ég sé ekki þessi skilaboð. Ég sé bara persónur væla um heimskulega tölu með litla söguþræði til að réttlæta. Toppaðu þetta með venjulegum "óvæntum" - að reyna að setja annan snúning til að henda þér af, það þýðir ekkert, og þú trúir því næstum því vegna gæða frásagnarinnar þangað til - og þú færð eitt holt stykki af kvikmynd- gerð. Þetta snýst bara um efnið sem ég fyrirlít. Ef það væri bara ekki reynt að vera alvarlegt og frekar verið einhver bráðfyndin mynd með leikurum sem mér er alveg sama um. En mér var farið að líka við Carrey...þó það sé ekki honum að kenna, þá er hann að reyna. Það er ekki einu sinni gott að horfa á hana með fullt af vinum og mst3k helvítis það. Væntingar mínar voru nógu litlar til að einhver gæti tuðrað á þeim, en þessi mynd náði að standa undir því að vera ein sú versta sem ég hef séð.