En frekar dagsett í dag. Otto Preminger gerði þessa mynd án samþykkisvottorðsins sem þá þurfti. Þetta var gríðarlega hugrökk og áhættusöm þar sem hann hefði getað tapað fjárfestingu sinni og framtíð. Kvikmyndin er ekki samkvæm þessari frábæru bók og er því miður hollywoodized. Frank Sinatra (og ég hef aldrei verið aðdáandi) sem leikur Frankie Machine, er stórfurðulegur í sinni frammistaða. Maður gleymir því að það er Frank þarna uppi, raunsæisstigið sem hann færir í hlutverk Jones fíkniefnaneytanda verður að sjást til að trúa. Þar fyrir Frankie. Stuðningshlutverk, sérstaklega ungi, myndarlegi og hæfileikaríki Darrin Mc Gavin, eru gallalaus. Eleanor Parker, sem leikur eiginkonu Frankie, er vonlaust óhæf. Hún sveiflast úr pirrandi yfir í melódramatíska og er allt of yfir höfuð. Gleymanlegur gjörningur. Hinar sviðlegu, ódýru umgjörðir eru skelfilegar, eins og sterk vindhviða myndi blása öllu klístraða máluðu pappanum yfir sjóndeildarhringinn. Stundum næstum hláturmildur í fáránlegu ódýrleikanum. Tónlistin var pirrandi, stundum dúndrandi. Eins og hver litbrigði handritsins (dæmi: þegar Louie er að fá Frankie upp úr skúffu) þyrfti að undirstrika á háu desibelstigi. 7 af 10. Sinatra átti svo sannarlega skilið Óskarstilnefningu hans. Þess virði að sjá.