„Segðu já“ er ein af þessum myndum sem þú heldur áfram að vona að eigi eftir að batna, en það gerist aldrei. Þetta er svona „áhugalaus geðsjúklingur sem ákveður að ógna saklausu pari“ brjálæðislega hátíð, svo elskuð beint af myndbandaframleiðendum. Samræðan er klaufaleg og á nokkrum stöðum illa þýdd. Leikurinn er einstaklega lélegur, sérstaklega frá illmenni verksins, leikinn af Joong-Hoon Park. Hann virðist halda að með því að blikka ekki og reyna að tala með djúpri röddu sé hann að láta persónu sína virðast ógnandi, þegar það eina sem það gerir í raun er að láta hann virðast dálítið einfaldan. Söguþráðurinn á skilið sérstakt umtal, þar sem hann er fáviti fram yfir alla trú. . „Hetjunum“ finnst ekkert ýkja skrítið að hiti þeirra hóti að drepa þá. 'Hettkonunni' tekst tvisvar að sakna þess að sjá illmennið þegar hann er ekki meira en fæti frá henni. Skúrkurinn kemst framhjá lögreglueftirlitsstöð (meðan hann er klæddur í skyrtu þakin blóði og blóðugu höfuðbandi) með því að sýna löggunum brennt lík í farþegasæti bílsins sem hann keyrir. Illmennið er kýlt, klappað með skóflu og stungið í gegn með gaffli, en virðist aldrei vera hindrað af þessum frekar alvarlegu meiðslum. Og ekki einu sinni koma mér af stað í þessum hræðilega „twist“ endi. Sheesh. Eini plús punkturinn í þessari mynd, fyrir mig, er Sang Mi Chu. Sem er mjög falleg, en í raun ekki meira en miðlungs leikkona. Á heildina litið kemur þessi mynd út eins og illa skrifuð, slaka leikin og átakanlega leikstýrð tilraun til að afrita 'The Hitcher' og 'Spoorloos', en hún misheppnast í hverri beygju vegna skortur á hæfileikum hjá öllum sem taka þátt.