Í kvikmynd Luchino Visconti, Dauðinn í Feneyjum, er það ekki aðeins fegurðin í heiminum í kring sem hrörnar, heldur rotnar Gustav von Aschenbach í sjálfri fegurðinni í skel manns. Til að skilja hrörnunina verðum við að viðurkenna fegurðina sem heillar okkur, henni er best lýst, og útskýrt í tilvitnun í Sókrates sem er að finna í útgáfu Thomas Mann af Dauðanum í Feneyjum, „fegurðin ein, er yndisleg og sýnileg í einu hún er eini þáttur hins andlega sem við getum skynjað með skynfærum okkar Hvað ef hið guðlega, ef skynsemi og dyggð og sannleikur myndu tala til okkar í gegnum skynfærin? Eigum við ekki að farast og verða tæmandi af kærleika?" Við sjáum einmitt þetta gerast í myndinni, maðurinn verður umvafinn fegurðarþrá, sem breytist í þrá eftir drengnum, Tadzio. Jafnvel þó að sléttur hluti huga hans segi honum að tilbeiðslu á fegurð geti leitt til skynsemi og yfirgefningar, getur hann ekki hamið sig. Það væri auðvelt að lýsa þessu sem fallegri kvikmynd; Snemma sjáum við eyðslusemi stofunnar og við fáum fullkomna samantekt á aldamótalífi yfirstéttar, allt fullkomlega fangað á kvikmynd af kvikmyndatökumanninum Pasqualino De Santis. En Visconti lætur sig ekki vanta í fallegu þætti Feneyjar. Þess í stað byggjast hin glæsilegu og sansernu listrænu afrek fortíðarinnar á efnishyggju og næmri fegurð, og þessir hlutir eru færðir til fortíðar. Borgin sem við vitum að er óviðjafnanleg fegurð og sérstöðu er ekkert annað en afþreyingarstaður með gáfað hótelstarfsfólk. Göturnar verða að þreytandi völundarhúsum fyllt af ógeðslegum óþverra og rotnum, borgin hrörnar í takt við söguhetjuna. Aðeins í gegnum endurlitin fáum við innsýn í hvers vegna þetta fræga tónskáld er veikburða og saklaus maður. Dauði dóttur hans, og væntanlega eiginkonu hans, ásamt bilun í tónlist hans gerir okkur kleift að skilja hvers vegna hann er að eyðileggja sjálfan sig. Alfred, sem Aschenbach á ítarlegar samræður við um merkingu fegurðar og hver getur skapað hana; en Alfreð er meira en vinur, hann er alter-egó Aschenbachs og það sem Alfreð segir dregur fram efasemdir og ótta tónskáldsins sjálfs. Atriðið þar sem Aschenbach ákveður að yfirgefa Feneyjar er strax fylgt eftir með myndbandi af Alfred sem segir honum að hann sé veikur, firrtur og skorti tilfinningar. Í lokin gætum við kannski komist að þeirri niðurstöðu að þessi endurlit séu alls ekki raunveruleiki. Það er hnignun minningarinnar, frekar en hlutlæg lýsing á fortíðinni, þessi endurlit verða að brengluðum minningum. Við getum sagt að þetta séu rotnuð minningar vegna þess að jafnvel Aschenbach vísar til þess, segir hann, „raunveruleikinn truflar athygli okkar og niðurlægir; og eftir atriðið á skrifstofu ferðaskrifstofunnar sjáum við Aschenbach takast á við Tadzio og fjölskyldu hans og vara þá við - farðu frá Feneyjum, en strax eftir fundinn sjáum við hann sitja með afgreiðslumanninum aftur og gera okkur grein fyrir að þetta var allt í ímyndun hans, hann notar langan tíma. senur án samræðna sem eru rammaðar inn af hrífandi tónlist Gustav Mahler. Hann leyfir huga áhorfandans að reika um leið og við horfum á líf og virðingu Aschenbachs hrörna með fegurðinni í kringum hann. Hægt og rólega áttar áhorfandinn sig á því að hetjan okkar er yfirbuguð af þreytu sem er í bland við vaxandi meðvitund um að bærinn sé að kafna í óþverra. Borgin sem molnar niður setur grunninn fyrir aðdráttarafl miðaldra mannsins að Tadzio, hún er rómantísk þrá eftir einhverju svo hugsjónalausu og tvíræðu að það er aldrei hægt að neyta þess, jafnvel í fantasíu. Fegurð þessa pólska drengs kveikir eld í honum sem í fyrstu lætur hann ljóma, en eyðir honum síðan. Myndinni lýkur á því að von Aschenbach situr máttlaus í strandstól og horfir á Tadzio berjast við vin sinn, við sjáum svarta litinn úr hárinu renna niður á kinnina á honum og það lítur út eins og rotið blóð, það er sýn á líf hans sem rennur út. fyrir síðasta andardráttinn. Síðasta hrörnunin hefur gerst, allt í kringum hann er borgin óhrein og með henni er hann orðinn það sem hann hatar. Þegar Aschenbach deyr er hann með sama málaða andlitið og gamli maðurinn í ferjunni í upphafi myndarinnar, maður sem hafði truflað hann. Það var fegurðarleitin sem hóf hrörnun hans, í leitinni að listrænni fegurð gat hann ekki skynjað sitt eigið fráfall, og borgarinnar í kringum sig; nautnasemi hans er látið undan, en stöðugt haldið í skefjum með nærveru dauða og rotnunar. Það eru þessi þrjú þemu sem tengja The Damned og Death in Feneyjar saman, fegurð, dauða og rotnun, þessi þemu eru list Viscontis, fegurð verka hans er í rotnun fegurðarinnar sjálfrar. Í þessari mynd erum við meðhöndluð með dásemd eins mikils manns. Við sjáum hið virðulega tónskáld Gustav von Aschenbach í leit að sannri og hreinni fegurð, og það er í leitinni að þessum eiginleika sem hann rotnar allt í kringum hann og leiðir hann til ömurlegs, einmanalegs dauða við að horfa á skotmark ástúðar sinnar. Ég trúi því að með þessum kvikmyndum sé Visconti að reyna að segja okkur að það sem er fallegt endist ekki. Rotnun er eðlislæg í heiminum í kringum okkur og þegar við verðum annars hugar getur það eyðilagt dýrðina. Í Death in Feneyjum er það vegna menningar og fegurðarleitar sem öllu er eytt. Fegurð og viðkvæmni eru fléttuð saman eins og þyrnar í verkum Viscontis, í senn falleg og eyðileggjandi, það eru þessi þemu sem skilgreina list hans.