Þetta var þriðja Muppet myndin og sú síðasta sem Jim Henson tók þátt í gerð hennar fyrir ótímabært andlát hans árið 1990. Fyrstu þrjár myndirnar með frægu persónunum voru allar gerðar og gefnar í kvikmyndahús áður en ég fæddist. Ég sá upphaflega fyrstu og aðra þættina í upprunalega þríleiknum, "The Muppet Movie" og "The Great Muppet Caper", um miðjan tíunda áratuginn, sem krakki, en sá ekki þessa þriðju, "The Muppets Take Manhattan" ", þar til í apríl 2007. Þetta var stuttu eftir að ég sá tvo forvera hans og "Muppet Treasure Island" frá 1996 í fyrsta skipti í mörg ár. Þessi þriðja Muppet myndin olli mér svo sannarlega ekki vonbrigðum í fyrsta skipti sem ég sá hana, og annað áhorf mitt næstum þremur árum síðar hefur kannski ekki hrifið mig eins mikið, en ef ekki, þá fór hún örugglega ekki of langt niður á við. The Muppets' sviðssöngleikur, "Manhattan Melodies", reynist vera mikill smellur á háskólasvæðinu þeirra. Þau eru að útskrifast úr háskóla, svo þau munu fljótlega fara, en ákveða að þau verði öll saman og fara til Manhattan til að reyna að fá sýninguna sína á Broadway. Eftir komuna byrja þau að leita að framleiðanda, en eftir margar hafnir ákveða þau að lokum að skilja og leita sér vinnu. Flestir þeirra yfirgefa bæinn en Kermit verður áfram og er enn staðráðinn í að finna rétta framleiðandann og sameina Muppet-gengið á ný. Hann fær vinnu á veitingastað í New York í eigu manns að nafni Pete. Froskurinn vingast fljótt við dóttur Pete, Jenny, upprennandi fatahönnuð sem vinnur nú á veitingastað föður síns sem þjónustustúlka. Þegar Kermit heldur áfram tilraunum sínum til að komast á stjörnuhimininn, núna með hjálp Jenny, veit hann ekki að Miss Piggy hefur dvalið í leyni í New York og njósnar nú um hann. Hún byrjar að sjá Kermit og Jenny saman og henni lítur út fyrir að þau séu að nálgast, sem leiðir til afbrýðisemi! Þegar ég sá þessa mynd í annað sinn virtist hún vonbrigði í fyrstu. Það virtist dálítið fljótfært, einbeitingarlaust og jafnvel gleymanlegt í upphafi. Það eru nokkrir fyndnir hlutir í þessum hluta myndarinnar, eins og Animal chase a woman í gegnum áhorfendur á háskólasvæðinu, en í smá stund þótti mér myndin bragðdauf miðað við tvo forvera hennar. Sem betur fer leið ekki á löngu þar til það breyttist. Myndin er skemmtileg að mestu leyti, með "Saying Goodbye", hinu hrífandi lag sem Muppets syngja þegar þeir skilja, og margt sem gerist eftir það. Tveir fyndnustu hlutarnir GÆTTI verið reiðikastið hjá Miss Piggy eftir að hún sá Kermit og Jenny faðmast, en það voru örugglega mörg önnur skipti sem ég hló, eins og aumingja Fozzie að reyna að leggjast í dvala með öðrum björnum. Muppets hafa enn sinn sjarma og kómíska uppátæki, sem augljóslega hjálpar líka til við að bera myndina að mestu leyti, sem og söguþráðurinn, einfaldur en heillandi fyrir alla aldurshópa. Það eru nokkur veikari augnablik, eins og muppet babies röðin, og frammistaða Juliönu Donald sem Jenny er gljáalaus, en hvorugt þessara vandamála er of verulegt og er langt frá því að vera nóg til að eyðileggja alla upplifunina. Ég myndi segja "The Muppet Movie" , myndin sem hóf kosningaréttinn árið 1979, er sú besta úr upprunalega þríleiknum og það virðist vera vinsælasta skoðunin. Þessi þriðja mynd er líklega sú veikasta af þessum þremur en allar eru þær góðar. Ólíkt „Muppets From Space“, þriðju leikhúsmyndanna sem gerð var eftir sorglegt fráfall Henson, er „The Muppets Take Manhattan“ að minnsta kosti enn Muppets! Ég ætla ekki að fara nánar út í hvað mér finnst um mynd Muppets frá 1999, sem kom út tuttugu árum eftir fyrstu kvikmynd þeirra, þar sem ég hef þegar útskýrt í umsögn minni um hana hvers vegna mér fannst hún svo vonbrigði, og þó hún hafi gert það. einhver áfrýjun, ég er greinilega ekki einn. Hins vegar er hver einasta leikhúsmynd með hinum elskulegu Muppets í aðalhlutverki, sem gerð var á meðan Henson lifði, góð skemmtun fyrir alla fjölskylduna, jafnvel þótt önnur og þriðja þátturinn hafi hvor um sig sýnt lítilsháttar rýrnun í gæðum á eftir þeirri sem var á undan henni.