Kannski er ég of örlátur þegar ég gef þessari mynd tvær og hálfa stjörnu af fimm, en það var einstaka stund. Hins vegar, sem „Amerískur varúlfur“ myndin er þessi týnd tækifæri! Það eru engar raunverulegar söguþráðartengingar við hið æðri frumsamið til að tala um, en sagan er að sumu leyti svipuð "London".*Möguleg spoilerviðvörun* Bandarískir krakkar fara til útlanda, maður verður ástfanginn af fallegri stúlku. Annar krakkanna verður slátrað af varúlfi sömu nótt og einn er bitinn, og þrátt fyrir viðvaranir ódauðra vinar síns, sprettur hann í birtu fulls tungls feld, vígtennur og klær! En það er nokkur munur á sögunni. , fyrir einn; stúlkan er einn af varúlfunum. Í öðru lagi; það eru þrír American Kids. Og í þriðja lagi; það er einhver skrítinn-@$$ varúlfadýrkun sem ætlar sér að taka yfir heiminn! Eins brjálað og það hljómar, þá VAR þessi síðasti EKKI grín! *Spoiler endar*Kvikmyndirnar þjást af ýmsu, fyrst dregur slakur leikurinn hana gífurlega niður! Frammistaða Tom Everret Scott er í besta falli áhugamanneskja og hann og Julie Delpy, sem leikur ástaráhuga hans, virðast alls ekki hafa neina efnafræði saman. Í öðru lagi; Veikt handrit sem virðist vera út um allt. Það vantar marga þætti úr spennu og myrkri gamanmynd, sem gerði frumlagið frábært, í þessa. Og hver sem sagði að það að éta út hjarta varúlfsins sem beit þig muni breyta þér aftur manneskju? Síðast sem ég heyrði að þetta væri alls ekki hluti af varúlfafræði! Í þriðja lagi; hræðilegar tæknibrellur; Varúlfabrellurnar eru gerðar með tölvufjöri, sem virkar fyrir hluti eins og risaeðlur, drauga og geimskip. En virðist hakkað, falsað og gervilegt, þegar það er notað fyrir loðnar verur eins og varúlfa. Hins vegar voru nokkrir hlutir sem bjargaði þessum frá algjöru "kalkúnaríki", það er eitt fyndið atriði á kaffihúsi í París þegar Andy (Scott) er að fá sér kaffi með Serafine (Delpy), hann sleppir fullt af smokkum á borðið og reynir að framselja þá sem tyggjó, með því að tyggja og blása kúlu! Einnig; hljóðrásin, mjög flott blanda af óhefðbundnum rokkhljómsveitum eins og Bush og Smashmouth. Þrátt fyrir að ekkert laganna hafi orðið „moon“ í titlinum, eins og upprunalega myndin, er hljóðrásin engu að síður frábær. Og enn eitt fyndið atriði þegar rotnandi lík, leikin af Julie Bowen, reynir að flauta og augasteinn hennar sprettur upp, fékk mig til að hlæja upphátt. En í heildina virðist þessi mynd skorta vitsmuni og spennu frá frumritinu. Og of tilgerðarlegi endirinn hjálpar honum heldur ekki mikið.**1/2 Tvær og hálf af fimm stjörnum (meðaltal.)