Leonard Rossiter og Frances de la Tour bera þessa mynd, ekki án baráttu, þar sem handritið var augljóslega kippt í skyndi saman úr gömlum þáttum. Þegar hún kom út hljóta þetta að hafa verið mikil vonbrigði þar sem það er líka gert á strætómiða kostnaðarhámarki. Tilraunir til að flytja það út úr húsinu - sem er hrikalega óþekkjanlegt, lélegt starf þar allan hringinn - með lautarferð, fantasíuþáttum, ruðningi og hnefaleikaleik í líkamsræktarstöðinni á staðnum virka einfaldlega ekki. Flest af þessu eru bara karakter-ljós uppsetningar fyrir eintómt ekki-sérstaklega gott gagg. Sem sagt, samspil Rossiter og de la Tour (og einhverra annarra með honum) er að mestu fyndið; þeir ná meira að segja að láta gossífon-gag virka, en þú getur séð baráttuna við að endurvinna bókstaflega óinnblásið handrit sem breytir söguþræði á miðri leið. Don Warrington hefur mjög lítið að gera nema 'vera svartur', og vegna handritshögganna skiptir Christopher Strauli um karakter að minnsta kosti tvisvar. Og á endanum, eins og hann gerði oft í sjónvarpsþáttunum (þó þú manst kannski ekki - lestu handritin), þá lætur Eric Chappell þig niður með „tíminn er liðinn“ endi. Voru þeir svona tortryggnir eða bara of örvæntingarfullir til að vera í kvikmyndabransanum? Rossiter og de la Tour eru alltaf fyndnir en sem kvikmynd er hún hræðileg eftirskrift að sjónvarpsseríu sem minnst er vel á. HVÍL Í FRIÐI.