Þessi mynd minnti mig á The Sopranos, og ekki á góðan hátt. Hin hrikalega mafíuópera Davids Chase kom aðeins tvisvar rangt fyrir fótinn, það hryllilegasta og óútskýranlegasta dæmið átti sér stað á fjórðu þáttaröðinni, þegar Junior Soprano fór fyrir rétti fyrir líf sitt. Í stað þess að sækjast eftir þessari hrífandi (og mikilvægu) söguþræði, kusu rithöfundarnir að hunsa hana algjörlega og einbeita sér frekar að stöðugu væli Bobby Baccalieri yfir frosnum pastarétti eiginkonu sinnar sem nýlega lést. Þegar eitthvað raunverulegt áhugavert gerist í Notorious - til dæmis þessi fyrsta, dularfulla morðtilraun á Tupac Shakur sem kveikti alla austurströnd/vesturstrandardeiluna í fyrsta lagi og endaði með því að bæði Tupac og Christopher Wallace létu lífið Kvikmyndin lítur á hana sem enn eina söguþráðinn sem hægt er að pæla í. Hvers vegna var Tupac svona sannfærður um að hann væri uppseldur af sínu eigin fólki? Hlúði hann einn að síðari tengslum sínum við Suge Knight? Og var umbreyting Lil' Kim úr dróna á fornskrifstofu í kynlífsþráhyggju, vampískri dívu í raun eins banal og hún virðist hér? Engar þessara spurninga eru einu sinni teknar á hverfulu af handritshöfundum myndarinnar, sem hafa mun meiri áhuga á að lýsa ólgusömu ástarlífi Wallace til núll sannfærandi dramatískt gagn. Þessar raðir (þar á meðal klisjukenndar grúppíur á hótelherbergi) eru svo tannlausar og marblettar að eini raunverulegi samanburðurinn sem hægt er að gera er við netsjónvarpsmynd. Frásagnirnar, bæði í uppbyggingu og innihaldi, eru einfaldar og fábrotnar. . En í grundvallaratriðum, sem ævisaga; sem eitthvað sem ætlað er að fagna viðfangsefni sínu og fræða óinnvígða um ranghala lífs þeirra og starfs; myndin er nánast algjörlega einskis virði. Að treysta á samsæri af kjöt- og kartöflutegundum, ásamt líflausum tónlistarflutningi (svæði þar sem kvikmynd eins og þessi ætti að svífa, vissulega) leiða til kvikmyndar sem virðist eingöngu hafa verið hönnuð til að fullnægja duttlungum og kröfum þeirra. þátt og skilur eftir vafasama stöðu Wallace sem risa á sínu sviði sem varðveisla þeirra sem auðvelt er að sannfæra og áður breyttu sér. Og síðustu tuttugu mínúturnar, þar sem menningarleg sjálfsmynd Wallace eftir dauðann er í stórum dráttum máluð sem í ætt við síðari daga dýrling, lét mig satt að segja eins og að kasta upp. Á þeim nótum, eins og með öðrum, er Notorious grófur, útreikningur og málamiðlun.