Eftir að hafa lesið umsagnirnar kom í ljós að allir hugsuðu þetta verk. Hversu afskaplega leiðinlegt. Ó hvað með gömlu góðu dagana og það var engu líkara. Af öllum athugasemdum lét enginn í ljós neinar tilfinningar í garð þessa verks eða neins annars. Ég ólst upp rétt eftir lok gufuöldarinnar og þessi kvikmyndagimsteinn ásamt Dan'l Boone prýddu matinés á laugardagseftirmiðdegi. Þetta var árleg bíómynd sem sló í gegn og fyllti sætin af gabbi, kjafti, prumpi, flissi, snótskrímslum eins og ég sjálfur eða var-sjálfur. Og það var kvikmyndahúsfylling á þeim tíma. Næstum jafn stór og Galdrakarlinn í Oz.IMDb heldur því fram að sérhver gagnrýni innihaldi eitthvað um söguþráðinn. Vandamálið er að það var frekar sniðmát. Hér fer. Randolph Scott (kúreki/hetja) safnar vinum og sigrar þetta vonda fólk. Húrra! Við krakkarnir komumst öll að söguþræðinum áður en við skelltum okkur niður til að horfa á það. Þetta var bara um söguþráðurinn í hverri Scott, John Wayne, Roy Rogers kvikmynd sem hefur verið gerð. Ef þú gefur þér tíma til að fara til baka og rifja upp hverja og eina mynd - bara ekki biðja um að koma á óvart. Maður verður að muna samhengi tímans. Það var ekkert eða lítið sjónvarp. Engin fyrir börn. Þar var skóli. Þar var mikil útivera. Það voru leikfangabyssur. Enginn nettími. Og gufuöldin var bara hrunin. En kvikmyndir á borð við þessa veittu skemmtunina og fylltu ímyndunarafl ungra pískra. Jafnvel stelpurnar lentu í því. Þessi mynd var skemmtunin. Og það er alveg eins hugalaust og allt sem framleitt er í dag. Það hafði upphaflega þann tilgang að vera áróður. En fljótt urðu krakkamyndir. Feður okkar höfðu upplifað hið raunverulega. Og það væri ekki fyrr en Sam Peckinpah áratug seinna sem loksins eyddi rauðum skvettum af eftirlíkingu blóðs í raunhæfu og ríkulegu magni. Ekki fyrr en í stjórn hans dó einhver hægt, með miklum sársauka og ömurlega. Þar til Peckinpah stríð og byssubardagar voru frekar blóðlaust mál. Takk Sam. Til að sjá kvikmynd var lítið sem ekkert blóð, fullorðnu fólki var sama. Þeir hefðu ekki þolað það held ég. Enginn kjarkur að úða hrífandi plöntulífi. Þannig að þessi mynd hafði alla dýrðina og ekkert af dýrðinni. Gung Ho hentaði krökkum þá. Þú munt sjá að ég gaf þessari einkunn fjórum. Af hverju ætti ég að gera það? Jæja. Það er hræðileg kvikmynd. Sama hvernig ég elska það. Ég elska þessa mynd vegna þess að hún vakti aftur eitt af hamingjusömustu augnablikum bernsku minnar. En það er ekki allt svo góð kvikmynd í gæðamálum. Í grundvallaratriðum flutti Gung Ho til að verða rómantísk skáldsaga fyrir börn. Ætti fólk að horfa á hana. Auðvitað. Ég er ekki að segja að vera í burtu. Raunhæft samt. Söguþráðurinn er einfaldur. Persónurnar grunnar? þeir eru skógar. Þú getur elskað slæma kvikmynd.