Ég velti því fyrir mér hvers vegna mér líkaði ekki betur við Peggy Sue Got Married en ég gerði þegar hún kom fyrst út árið 1986, með öllu efla. Einhvern veginn fannst mér persóna Nic Cage ömurleg. Mikið fráleitt. Þá virtist söguþráðurinn ekki meika sens. Svo í lok eininga kom spurningin upp í hugann: Hvaða tilgang var þessi mynd að gera? Hvað var það að segja? Svarið var því miður ekki mikið, ef eitthvað. Ég held í raun og veru að þessi mynd hafi ekki ætlað að gefa yfirlýsingu; nema það hafi verið "líf þitt er líf þitt, þú munt gera sömu mistökin, sama hvað, svo hafðu auga með kleinuhringnum, en ekki gatinu". Ekki mjög djúp yfirlýsing, og því miður, ekki djúpt sett fram í þessari mynd. Skriftin er einfaldlega ekki svo góð. Leikstjórnin er ójöfn, og er undarlega yfirþyrmandi stundum. Kathleen Turner var best, og að mínu mati, eina verðmæta hluturinn í þessari mynd, og gerði eitthvað kraftaverk að búa til heila persónu þrátt fyrir furðulegar, óútskýrðar aðstæður, með handriti sem hafði enga augljósa yfirlýsingu að gera. Hún hreinsaði líka loksins upp leyndardóminn fyrir mér um aðalástæðuna fyrir því að ég hafði ekki meira gaman af þessari mynd. Hún segir í ævisögu sinni að Cage hafi lagt áherslu á að berjast gegn stefnu frænda síns, Coppola, hvert skref á leiðinni, gera það á „sínan hátt“ (ekki góð hugmynd fyrir nýjan leikara) og setja upp kjánalega rödd sem hún kallaði „heimska“ ". Rödd hans var pirrandi, slípandi og óeðlileg og persóna hans var andstyggileg og yfirþyrmandi sem ungur strákur. Ég skil hvað hann var að reyna að gera: leika „hot shot“ ungan gaur sem er ekki eins heitur og hann heldur að hann sé, setja upp sitt eigið karma fyrir framtíðarbilun. En hann fer yfir borð, hvernig hann gerir það er slípandi, ekki áhrifaríkt, og ef hann hefði hlustað á frænda sinn í stað þess að „berjast við manninn“ hefðum við fengið skemmtilegri mynd. Cage sleppur aðeins með andstyggilegum raddstílum sínum í myndinni og hljómar eins og alvöru manneskja og þær senur eru áhorfanlegari en aðrar. En ef ég þyrfti að horfa á myndina í heild sinni, myndi ég vilja borga einhverjum í L.A. fyrir að hella fötu af vatni yfir höfuðið á honum í sumum af áhrifaríkari (uppsettum) atriðum hans. Myndin miðar ekki að yfirlýsingu, gerir ekkert til, er frábært að horfa á nema þegar Cage er að gera heilabilaða Elvis hrifningu (en án raddarinnar), og er að lokum ruglingsleg og tímasóun. Miðað við allt þetta átti Kathleen Turner svo sannarlega skilið Óskarsverðlaun í þessu flakandi rugli kvikmyndarinnar. Ég get ekki mælt með því að neinn eyði tveimur tímum í að horfa á þetta, nema þú fílar Turner og eigir fjarstýringu til að velja allar senurnar hennar. Trúðu mér, þú munt ekki missa af neinu sögulega séð með því að sleppa öðrum senum, og það mun meika jafn mikið sens. Kathleen Turner er að fá mikið af gagnrýnendum varðandi ummæli hennar frá Cage, sem sannar að hún er nógu sterk til að vera heiðarleg, og til fjandans með ummæli annarra. Farðu, Turner! Ég er ekkert sérstaklega aðdáandi þessarar leikkonu frekar en nokkurs annars fyrsta flokks leikara eða leikkonu, en hreinskilni hennar er hressandi. Leikur Cage getur verið góður til pirrandi og hér virkar það ekki. Að minnsta kosti, í þessari mynd, nú vitum við hvers vegna.