Hvar í ósköpunum er Andreas(Trond Fausa Aurvaag), nákvæmlega? Himnaríki? Helvíti? Samhliða alheimur? Þegar illkvittni maðurinn stígur af neðanjarðarlestarpallinum og mætir áhlaupandi lest, verður næsta meðvitundarstund hans í strætisvagni; hjóla einn, nýjasta komuna, í dauðan undirheim þar sem öll sjálfsvíg fara. Klæddur eins og hann var þegar hann fór skyndilega úr hinu líkamlega lífríki, tekur á móti Andreas embættismaður, sem vinnur og flytur pirrandi manninn frá hrjóstrugu flatlendinu til borgar, ef augasteinarnir virka, er dauður hringir fyrir nokkurs konar borgarlandslag sem hann bjó eitt sinn í, ef minnið þjónar honum rétt. Andreas heldur útliti svefngengis í trans, karlmanns sem er fjarlægur fólki og hlutum, sem á í erfiðleikum með að ná áttum; heima, eða réttara sagt, úthlutað íbúð hans; eða í vinnunni, þar sem pirrandi maðurinn er tilviljunarkenndur sem endurskoðandi hjá sjálfstæðum verktaka. Havard(Johannes Joner), yfirmaður hans, segir við hann: "Þú munt venjast því," sem nær yfir meira en bara marar tölur, grunar okkur, í þessum heimi, sama og í gamla heiminum. Ef lífið er tilgangslaust, eins og franska Tilvistarheimspekingurinn Jean-Paul Satre sagði, það sama má segja um dauðann. Undirmenning skrifstofulífsins gæti verið himnaríki fyrir einn mann, en hún lítur út eins og helvíti fyrir okkur, í því samhengi sem "Den Brysomme Mannen" starfar á. Að vinna í lífinu eftir dauðann er í rauninni að vinna það sem eftir er ævinnar. Félagsleg samskipti meðal skrifstofufélaga Andreas geta farið eins og eðlilegt er í hinum líkamlega heimi, en dauðinn er breyta sem veldur fjarlægingu hjá áhorfandanum, þar sem hann/hún kannast nú við erfiðleikana í hvítflibbavinnu sem framin er af hvítflibbaverkamönnum, sem drepa stundirnar með ómarkvissu smáræði sínu og tilnefndum störfum sem þeir gegna yfir daginn eins og bíla, á hverjum degi, virðast óskynsamleg í sjálfsögðu fáránleika sínum. Til að sjá daglegt líf endurtekið í íhugandi ljósi, lætur "Den Brysomme mannen" eðlileg mannleg samskipti líta út eins og dauðvona gamanmynd, þar sem quotidian líf verður gjörningur, sem umbreytir merkingu Karls Marx orðsins "firring", því hér, karlar og konur á skrifstofunni, „samsama sig“ vinnu sinni, eins og leikarar í leikriti sem leggjast á eitt til að láta skáldað sjálf sitt líta út fyrir að vera raunverulegt. En pirrandi maðurinn tekur aldrei fullan þátt í framhliðinni. Hann er alltaf meðvitaður um sprungurnar. Af trébekk verður Andreas vitni að eftirköstum hoppanda, sem spælir sig á járngirðingu á meðan fólk í hádegishléi gengur fram hjá, áhugalaust um sleppandi þörmum hans sem mynda rauðar skvettur á hreinu gangstéttinni. . Andreas stendur frammi fyrir sama óbilgirni frá eigin vinnufélögum eftir að hann skar af sér fingur af ásettu ráði, með von um að hann finni fyrir sársauka, á pappírsskera. Hann gerir það ekki. Þetta er bara önnur skynjun, auk þess að geta smakkað og lyktað sem er glatað fyrir pirrandi manninum. Þessi vanhæfni til að geta huggað sig í einföldum nautnum, eykur ástþörf hins erfiða mannsins fyrir ást, þar sem einfaldar nautnir bættu upp fyrir einmanaleika hans í hinum líkamlega heimi. Í matarboði, sem yfirmaður hans stendur fyrir, hittir Andreas Anne Britt (Petonella Barker). Þeir slógu í gegn. Hann gengur með henni heim. Hún býður honum inn. Þau verða par. Hann flytur inn. Þegar þau stunda kynlíf er það hins vegar ekki gott fyrir Andreas, né Anne, sem virðist hafa meiri ánægju af innanhússhönnun. Ást er óhlutbundið hugtak, önnur tilfinning sem ekki er hægt að ná í þessum heimi, en ástin skiptir pirrandi manninum máli, svo hann reynir aftur með Ingeborg(Birgette Lagen), stúlku úr vinnunni. „Den Brysomme mannen“ afbyggir ástina með því að kynna grunn hennar sem röð látbragða sem krefjast frammistöðu frá bæði karlinum og konunni. Þegar Ingeborg vekur ekki sömu blíðu tilfinningarnar til Andreas eftir ofurrómantískt tilþrif hans að yfirgefa Anne Britt fyrir hana, afhjúpar þessi norska kvikmynd leyndarmál sín um hina prósaísku, en skrítnu borg, með opnum enda sem hægt er að leysa, og bjóða upp á margfaldar túlkanir. Særður af sinnuleysi Ingeborgar gagnvart yfirlýsingu sinni um ást til hennar, reikar hinn pirrandi maðurinn inn á sömu neðanjarðarlestarstöðina, stendur á sama vettvangi, horfir á sama parið ákaft og hoppar. Í þetta skiptið getur hann ekki dáið. Hvernig geturðu dáið þegar þú ert þegar dauður? Slegið ítrekað af lest eftir lest, andlit Andreas breytist í nautahakk; Líkami hans brenglast í horn sem áður hefur aðeins sést í myndlist. Þegar pirrandi maðurinn áttar sig á því að ást og dauði eru úr greipum hans leitar hann mannsins úr klúbbnum sem var tilbúinn að segja það sem ósagt er í þessari borg hinna gangandi dauðu. Sem er: dauðinn, ekki lífið, hefur enga merkingu. Það að komast til botns í leyndardómnum á bak við hvar Andreas er niðurkominn stýrir frásögninni, og kvikmyndagerðarmanninum til sóma er þessi ráðgáta tekin fyrir á fullnægjandi hátt, í atriði sem minnir á „Being John Malkovich“ eftir Spike Jonze. ", þegar Andreas skríður í gegnum göng til að komast yfir í annan heim, eins og nýfætt barn, sem líkist gáttinni að heila Malkovich sem Craig Schwartz lætur fólk skríða í gegnum. Tilraun Andreasar til að fara yfir gjána miklu sýnir töfrandi þversögn. Þar sem himinn og jörð eru bókstaflega aðskilin með vegg, virka þessi viðkvæmu mörk sem fullkomin innslögun trúleysislegrar trúar um að "himinn sé staður á jörðu". En á sama tíma er himnaríki sannað af veruleika helvítis; staðurinn sem Andreas er sendur til eftir að hafa verið rekinn úr áfangastaðnum.