Þegar þessi umsögn var skrifuð virðist sem meira en 50% kjósenda IMDb hafi gefið þessari mynd annaðhvort 10 eða 1 í einkunn. Þá get ég aðeins giskað á að þeir sem gáfu henni 10 hafi annað hvort verið leikarar eða áhafnarmeðlimir. Þeir segja að með nægum öpum og nægum tíma og nægum ritvélum myndu þessir apar, bara með tilviljunarkenndum ýtum á lyklaborðið, að lokum skrifa út heildarverk Shakespeares. Hins vegar efast ég stórlega um að miðað við sama fjölda öpa og tíma gætirðu fundið einn einasta til að gefa þessari mynd einkunnina 10. Ég horfði þolinmóður á fyrri hálfleikinn og hélt heimskulega að myndin myndi þróast annað hvort söguþráðinn eða persónurnar, eða kannski gera einhvers konar félagslegar athugasemdir eða vekja varla vitsmunalega hugsun. Ef það mistókst var ég alveg tilbúinn að sætta mig við hasar, spennu, grín, hrylling eða jafnvel óþarfa kynlíf sem leið til að halda athygli minni. Á endanum varð ég fyrir vonbrigðum og þar af leiðandi var stór hluti seinni hálfleiks skoðaður á tvöföldum hraða þar sem ég leitaði til einskis að litlu broti af kvikmyndalegri endurlausn. Því miður, það var enginn. Ef "The Choke", var sett á móti þætti af Scooby Doo, þá er ég hræddur um að teiknimyndin myndi vinna hendur niður hvað varðar leyndardóm, ráðabrugg og ófyrirsjáanleika. Og talandi um teiknimyndapersónur, leikhæfileikar hinna ýmsu leikara voru misjafnir ásættanlegir (í besta falli) og vandræðalega lélegir, þar sem túlkun Brooke Bailey á æðislega, dauðaþráhyggju gervigoth, London, var svo slæm að ég vorkenndi henni næstum. hefði viljað klára þetta á jákvæðum nótum en meira að segja hljóðrásin, annars flokks veisla nútíma pönkrokks, tókst ekki einu sinni að skemmta, hvað þá til að auka mjög lélegan leik.