Þessi mynd sat í rykugum stafla af myndböndum heima hjá mér í aldanna rás áður en við horfðum á hana. Við vissum að það var þarna - í hvert skipti sem einhver vildi horfa á kvikmynd var stungið upp á því. Þetta varð næstum því að gríni... "Ég veit, við skulum horfa á Throw Momma from the Train"... Ég veit ekki af hverju það var alltaf hafnað, það var bara. Við vissum lítið hverju við vorum að missa af. Það kemur mér enn að því hvers vegna það tók okkur svona langan tíma...ég meina í aðalhlutverkum eru Danny DeVito, Billy Crystal og Ann Ramsy (sem við kölluðum „The Lady from the Goonies“), stjörnuleikarar sem hefðu átt að höfða til allir á mínu heimili. En þarna sat það í næstum tíu ár. Þangað til einn daginn var stungið upp á því og við gátum ekki hafnað því lengur....Það var eins og að finna grafhýsi Tut konungs...Engin mynd hefur fengið mig til að hlæja jafn mikið og ég efast um að nokkur mynd muni gera það. Ég þurfti að spóla til baka í næstum hverri línu því ég var enn að hlæja að línunni sem kom á undan henni og missti getu til að heyra eða fylgjast með. Ekki bara einfaldur hlátur heldur... svona hlátur sem eyðir meiri orku en að hlaupa tíu kílómetra í kulda. Svona hlátur sem þú getur ekki stjórnað, sem veldur veltingum og krampa, og tárum og snót renna niður andlitið á þér því það er bara svo ógeðslega fyndið. Þegar ég lærði myndina utanbókar mun ég segja að þessi áhrif hafi minnkað, en ég held að ég verði ekki þreyttur á að horfa á hana og finna nýjar sérkenni í henni til að meta. Ég held að það sé allt sem ég get sagt. Ég myndi mæla með þessari mynd fyrir hvern sem er, en ef þú hefur ekki gaman af henni vinsamlegast ekki láta mig vita, ég mun líklega móðgast.