Ólíkt öðrum þá neita ég að kalla þessa aumkunarverðu afsökun fyrir kvikmynd sigursæll yfir efninu (ég vil ekki gefa stílnum slæmt nafn). Samt sem áður er þetta viðeigandi lýsing sem kemur upp í hugann. „Undraland“, sem er tilgangslaus, óþægileg og á endanum tilgangslaus árás á augu og eyru, lætur mann velta því fyrir sér hvers vegna myndin var gerð í fyrsta lagi og hver með réttu huga þeirra gaf grænt ljós á þetta ömurlega og flækja rugl. Ævisaga klámstjörnunnar John Holmes? Rannsókn á því hver maðurinn var, hvers vegna hann fór í fyrirtækið og hvaða áhrif það hafði á hann? Frábært. Hlýtur að vera sannfærandi, hlýtur að vera skemmtilegur. Á víst að vera upplýsandi og heillandi á um milljón stigum (og ég hef engan áhuga á klámi). En ruglingsleg, ofbeldisfull rannsókn í Rashomon-stíl á röð morða sem Holmes var tengdur við eftir að ferli hans lauk? Hverjum í ósköpunum er ekki sama? Hvaða innsýn fáum við? Þessi mynd hunsar algjörlega áhugaverðasta þáttinn í lífi John Holmes -- að hann var klámstjarna! "Untraland" gæti eins hafa verið um hvern sem er: sú staðreynd að aðalpersónan er frægasta karlkyns fullorðins kvikmyndastjarna sögunnar skiptir nánast engu máli. Til að gera málið um þúsund sinnum verra er myndin hlaðin brjálæðislegum brellum -- pirrandi vélbyssuklipping, slepjuleg Dogme-95 myndavélavinna, óþarfa split-screen grafík og hreyfimyndir, o.s.frv., o.s.frv. Í fjarveru sannfærandi sögu og einstakrar aðalpersónu hefur leikstjórinn (og ég nota hugtakið lauslega) sett saman tugi eða svo tækni úr öðrum kvikmyndum og ákvað að kalla óreiðuna sem varð til kvikmynda, meðal annars: töff, bleikja framhjá útliti "Narc" eða "Traffic" eða "Minority Report;" æðislegur, oft óskiljanlegur, kasta-filmu-í-loftinu klippastíll "Natural Born Killers" eða "28 Days Later;" fylla-hverja-stund-þögn-af-gamla-lagi-til-að-kalla-tímabilsins hljóðrás "Goodfellas" eða "Blow;" grófa, retro titillaröð "Velvet Goldmine" eða "Autofocus" eða "Catch Me If You Can." Listinn heldur áfram og áfram og áfram. Aumkunarvert. Mig langaði að líka við þessa mynd. Ég gerði mér sannar vonir um það. "Wonderland Avenue" hafði verið til í mörg ár; hefði verið lögð áhersla á samhengi morðanna frekar en morðin sjálf þá held ég að það hefði getað virkað. Hefðu morðin (og vaxandi afskipti Holmes af svæsnum L.A. týpum) bent til enda ferils, eða lok hins sveiflukennda sjöunda áratugar, held ég að myndin hefði getað haft merkingu; það hefði getað þjónað tilgangi. Eins og það er - tilgangslaust. Tilgangslaust. Hverjum er ekki sama hversu mörg sjónarmið eru til staðar á röð morða sem almenningur þekkir ekki? Málið er ekki nógu frægt til að verðskulda slíka nákvæma skoðun. Þessi mynd hefði átt að vera þriðji þátturinn í "The John Holmes Story." Það er það. Tímabil. Og það hefði getað virkað. Hvað er þetta? Ó, rétt, rétt, þeir vildu ekki segja hefðbundna sögu um hækkun og fall. Þeir vildu ekki gera "Boogie Nights" eða "Goodfellas" eða "Star 80" eða "Autofocus". Þeir vildu að myndin þeirra væri öðruvísi. Ekki satt? Jæja, í einum skilningi tókst þeim það. Það er mikill munur á þessum myndum og "Wonderland". Munurinn er að þessar myndir eru góðar.