Á meðan Boris (Aleksey Batalov) er á leiðinni til að berjast í stríði gegn Þjóðverjum fyrir móður Rússlandi, giftist ástkæra hans Veronika (Tatyana Samojlova) frænda sínum Mark (Aleksandr Shvorin) í veikleika stuttu eftir að foreldrar hennar voru myrtir í loftinu. árás yfir Moskvu. Með ýmsum raunum og svikum mun Veronika bíða eftir orði eða bréfi frá Boris, sama hversu langan tíma það tekur, og vona að hann snúi aftur til hennar. Öflugt verk kvikmyndagerðar státar af einfaldlega ótrúlegri ljósmyndavinnu eftir kvikmyndatökumanninn Sergei Urusevsky. Sumir af mörgum stórkostlega innrömmuðum, áhrifamiklum skotum eru atriðið þar sem myndavélin fylgir Veroniku í gegnum hóp ástvina sem kveðja hver annan þegar hún flýtur í gegnum líkamsmúginn til að kveðja Boris..og nær ekki alveg til hans. jafnvel þegar við horfum á Boris horfa óþolinmóður inn í kvik án heppni. Atburðarásin eftir loftárásina þar sem Veronika gengur upp standandi tröppur og hringsólar upp eyðilagðu bygginguna sem hún kallaði einu sinni heim og atriðið þar sem Mark gerir girnilega hreyfingu sína á Veroniku þegar önnur loftárás heldur áfram rétt fyrir utan bygginguna þar sem vindurinn rysar um gluggatjöld og blikar af ljós sem stafar að innan eru aðeins tvö af MÖRGUM dæmum þar sem Sergei Urusevsky sýnir snilli sína í að ramma inn myndir sem munu endast að eilífu á filmu. En án krafts og harmleiks sögunnar um hvernig stríð getur að eilífu mótað örlög hjóna sem elska hvort annað innilega, innilega, gæti þessi mynd ekki staðist fegurð sjónræns eina saman. Saman sitjum við hins vegar eftir með ótrúlega mynd..einfaldlega draugalegt meistaraverk frá Sovétríkjunum eftir að Stalín dró andann. Mér finnst heiður að hafa séð svona frábæra mynd.