Sem einhver sem hefur aldrei fyrirlitið Adam Sandler hvað varðar hæfileika, eins og gert er við hann og marga grínleikara eins og hann, gekk ég inn á Reign Over Me og bjóst við frábærri mynd, ekki bara vegna nærveru hans í myndinni heldur vegna þess að ég hélt að það liti mjög vel út í heildina. Jafnvel einhver sem þegar hélt að Sandler gæti skilað áhrifaríkum dramatískum flutningi skrifar hér að það hafi komið mér á óvart hversu frábær hann er í henni. Hann mun fá þig til að gráta, sérstaklega í markvissum skyndilegum og óvæntum einleik. Það sem er ótrúlegt við hlutverk hans er að þetta er karakter sem erfitt er að segja að við höfum séð áður. Við höfum séð margar persónur með tilfinningalega ör, marga þroskahefta, marga einfara, marga ástríðufulla sjálfhverfa listamenn, en Charlie Fineman eftir Sandler er enginn af þessum. Hann kann að hafa smekk af hverjum þeirra á einhvern hátt, en karakter hans er sannarlega óútreiknanlegur og algjörlega einstaklingsbundinn. Það er gleði fyrir áhorfendur að dragast að honum tilfinningalega og vera dreginn í alla staði af einhverjum sem hefur allt önnur vandamál, hugarfar og ögrun en flestar persónur eins og hann. Don Cheadle skilar áhugaverðri frammistöðu á allt öðru plani. Hann er hver maður. Hann er eðlilegasta mögulega manneskja í heimi, svo mikið að þú finnur varla margar persónur eins og hans heldur, eða að minnsta kosti einhverjar sem eru leiknar eins og hann leikur Alan Johnson, en nafn hans er jafnvel að finna á færibandinu. Cheadle er frábær að því leyti að hann er fyndinn, hristingur, klár og heimskur eins og svo margt venjulegt fólk er. Afgangurinn af leikarahópnum er byggður af leikurum og leikkonum sem hafa varla gert neitt í smá tíma í smærri en frekar litríkum hlutverkum. Jada Pinkett-Smith er of fáguð eiginkona efri millistéttarinnar, Donald Sutherland er óþolinmóður en kemur á óvart dómarinn, Robert Klein er ónæmir tengdafaðir Sandlers. Handrit Mike Binder er alveg frábært því það segir nokkuð djúpt um undur samskipta. í öllum sínum gervi. Hún er miklu lúmskari en td Babel, og hefur miklu nærtækari hugsjón. Myndavélin hefur aðeins áhuga á raunveruleika myndanna í stað þess að vera í stíl. Þessi mynd kom mér fyrir sjónir sem nokkurs konar endursending til eldhúsvaskastílsins á áttunda áratugnum. Kvikmyndataka var kornótt og ófest, en það var sjarmi hennar. Þetta snerist ekki um að laða okkur að myndavélinni sjálfri og gljáanum sem hefði þynnt út sögur hennar með slíku. Tónlistin, sem leikur stórt hlutverk í myndinni, og titill hennar, er mjög kraftmikil. Nánast í upphafi líður þér eins og þú sért til í annað hljóðrás um About Schmidt eða Little Miss Sunshine, en þú áttar þig fljótt á því að þú eigir eftir að gera meira en það. Reyndar er myndin full af tónlist sem örvar mikið af tilfinningaríkustu senum. Reign Over Me er mikil yfirlýsing, ekki aðeins fyrir samfélagið heldur einnig fyrir kvikmyndina sjálfa. Það sýnir að jafnvel leikstjóri Blankman er fær um að gera kraftaverk.