Eina ástæðan fyrir því að ég keypti DVD diskinn var til að seðja forvitni mína um atriðið þegar Liz (Kim Basinger) ræmur við tónlist Joe Cocker: You Can Leave Your Hat On! Það var besti þátturinn í allri myndinni. Ekki vegna þess að atriðið hafi verið gott; bara lagið. Ég er ekki að segja að þetta hafi verið hræðilega slæm mynd bara ekki svo góð. Svekkjandi! Sérstaklega þegar hægt hefði verið að víkka út könnun á kynhneigð karla og kvenna. Í stað þess að útvíkka hina hættulegu hlið losta, þráhyggju og ástúðar og hvar hún getur leitt til dregur hún hælana óljóst frá einni hugmynd til annarrar. Til dæmis þegar John (leikinn af Rourke) er fær um að skilja hana eftir á toppnum á Stóra hjólinu, er Liz (Kim Basinger) ósannfærandi að skrölta yfir undarlegu upplifuninni með kurteisi af húmor Johns en minna skrölt yfir kynferðisafrek hans sem felur alltaf í sér. viljugur Liz; og eins og einn lesandi minntist á, að til að kona geti notið kynlífs þarf hún að upplifa hættulegu hliðina er ósannfærandi. Þessi "hættulega" hlið er ekki nógu nýtt í myndinni og maður fær tilfinningu fyrir and-climax frá því sjónarmiði að þetta gæti allt farið hrikalega úrskeiðis. Þemað ánauð kemur oft fram en færir mann bara á barmi hættunnar og þá gengur allt vel. Er myndin að senda þau skilaboð að svona "forleikur" sé FÍN! Ef myndin væri að benda á gildrur ánauðar og í framhaldi af ljótum afleiðingum dapur-masókisma þá væri hún kannski góður siðferðilegur punktur. Þess í stað hoppar myndin óþægilega frá einni „siðandi“ senu þar sem Rourke gefur Basinger að borða og bindur fyrir augun yfir í aðra. Í mynd sem hefði getað verið góð fellur hún flatt á andlitið því hún stækkar ekki og víkkar ekki út þemu sem myndin er KANNSKI að reyna að tengja; þannig fyrir mér hefur það ekki söguþráð né þema bara blöndu af hugmyndum.