Sjálfsvakning mannkyns er þema „2001: A Space Odyssey“, ferli sem þróast meðfram rúm-tíma samfellu. Við „sjáum“ frumfortíð okkar og „ályktum“ um kosmíska framtíð. Kraftur innsæisins verða þannig að dyrum skynjunar, í áframhaldandi sameiginlegu ferðalagi okkar. Frá þessu yfirskilvitlega sjónarhorni virðist hefðbundinn, sjálfhverfur söguþráður óþarfur. Æðisleg átök okkar og sjálfsmikilvæg samræða er neytt í þróunarbreytingum og eru óviðkomandi í alheimi sem er víðfeðmt ofar skilningi. Það er erfið lexía fyrir hégóma og árásargjarna tegund. Það kemur því ekki á óvart að sum okkar hjúfra og tuða yfir hæglætinu og lágmarkssögu myndarinnar. Fyrir skynsömum áhorfendum er þóknunin hvetjandi tilfinning um undrun og lotningu. Í þessari mynd, sem er að mestu leyti sjónræn, leiðbeina rúmfræðileg tákn innsæi okkar. Hringir og bogar tákna náttúruna. Rétt horn táknar meðvitaða greind. Sumir halda að sléttur, svarti mónólíturinn sé Von Neumann rannsakandi. Kannski. Án efa er einliturinn sjónræn myndlíking fyrir geimvera greind sem er aldrei sýnd í líkamlegu formi. Leyndardómur er dýpri en útskýring."2001 ... " er einstakt meðal kvikmynda að innihaldi og umfangi. Kvikmyndatakan er út af þessum heimi, tækni- og sjónbrellurnar eru hrífandi og klassíska tónlistin er háleit. Ég nota sjaldan orðið „meistaraverk“ til að lýsa kvikmynd. En "2001: A Space Odyssey" eftir Stanley Kubrick er list í hæsta skilningi, eins og "Mona Lisa" eftir Leonardo da Vinci eða "Stjörnunóttin" eftir Vincent Van Gogh.