Öruggara svo sannarlega. Hitchcock er pervert kvikmyndahús allra tíma; Hins vegar vitum við öll að rangfærslur hans eru okkar líka, svo við fyrirgefum honum. Og við fyrirgefum honum ekki bara heldur fögnum snjöllri leið hans til að bjóða okkur í ógleymanlega lestarferð. Ég sá Hitch's 1953, I Confess, viku á undan þessari, og ég setti bæði í sama flokk sem hluta af vörumerkjum hans. Þessi vörumerki voru fólgin í snilli hans að spyrja og pulsa listrænar æðar hans sem hella sálrænum blóðdropum yfir áhorfandann án þess að skilja eftir bletti af sektarkennd, í staðinn mjög lúmskur meðvitund um að skammast sín. Penninn er alltaf máttugri en sverðið og Hitch skrifaði staðfastlega það umdeildasta. spurningar með úlnliðnum, og hélt svo þétt með höndunum, hélt hann á myndavélum sem endurspegluðu alltaf blóðþorsta fólks (flestir hafa), annars væri gamanleikur ekki að mestu hörmulegur hlutur og að fá fólk til að hlæja væri ekki svo flókið .Þegar þú blandar saman öllum myrkum þáttum „hásamfélagsins“ við auðuga geðlækninn Bruno og metnaðarfullan tennisleikara sem vill verða stjórnmálamaður, Guy, er sagan ein sú vel smíðuð og leiðbeinandi af Hitch, sem hvetur marga kvikmyndagerðarmenn, ekki bara með söguþráður, en með erfiðum myndum sem vekja dökk bros og hamingjusamar martraðir. Varla fullkomin!