Ég fór að sjá Random Hearts með 3 vinum og í fyrstu hélt ég að það væri kannski bara ég sem hefði ekki gaman af myndinni. Enda fílaði ég ekki As Good As it Gets og sú mynd vann allskonar verðlaun. Jæja, þetta var ekki bara ég ... engum vinum mínum líkaði það heldur. Þetta var ótrúlega hægt, svipað og að fá tennur toga. Eina hasarinn sem er í myndinni er það sem er í forsýningum. Við gengum ekki út úr leikhúsinu því við gerðum öll ráð fyrir að eitthvað meira myndi gerast. Við vorum ekki eins klár og 7 eða 8 manns sem gengu út. Ég hef aldrei farið út í bíó á ævinni en ég hefði örugglega átt að gera það. Þetta er allt erfitt fyrir mig að skrifa, þar sem ég er tiltölulega auðvelt að þóknast þegar kemur að kvikmyndum. Það þarf mikið til að mér þyki kvikmynd æðisleg, en ekki mikið til að mér líki bara við hana. Þessi mynd kom ekki einu sinni nálægt því í sambærilegum flokki. Myndin var ekki aðeins um 2 klukkustundum of löng, heldur var hún eins og tvær aðskildar sögur í einni, en þær voru ekki saumaðar vel saman. Auk þess var "hljóðrásin" ef þú gætir jafnvel kallað það svo pirrandi. Eins og Seinfeld er með sama riffið sem er spilað aftur og aftur (munurinn er sá að mér líkar við Seinfeld)..þessi mynd var með þetta djassriff sem hún hélt áfram að spila, sem hljómaði mjög óviðeigandi stundum, sérstaklega þegar fólk var að takast á við dauða flugslysið. Erfitt að útskýra hvað ég á við, en trúðu mér það var hræðilegt. Ég get ekki sagt nóg til að láta fólk ekki sóa peningunum sínum. Eftir að ég fór úr leikhúsinu langaði mig satt að segja að skrifa kvikmyndafyrirtækinu og krefjast 7 dollara til baka..sheeesh, ég hefði getað farið í keilu eða eitthvað fyrir þann pening.