Ég var meðvitaður um aðdáun Rohmer á seinustu verkum þeirra sem hann taldi vera frábæra kvikmyndahús og að venjulegir áhorfendur litu almennt á sem listræna mistök (eins og allra síðustu myndir Renoir eða Chaplin; já, „politique des auteurs“ hefur líka sínar dökku hliðar ). En með "Les amours d'Astrée et de Céladon" er eins og Rohmer sjálfur hafi viljað, fyrir það sem gæti verið síðasta mynd hans, viðhaldið þessari hefð frábærra leikstjóra, sem gerðu síðustu öldungismyndina, með því að aðlaga Urfé "L'astree" ", með fáránlegum fagurfræðilegum kóða, norn líta bara út eins og skopstæling á síðustu kvikmyndum Rosselini (þær sem hann gerði fyrir sjónvarp úr lífi Descartes eða Marx). Í útgáfu sinni af "Perceval" neitaði Rohmer að taka upp alvöru landslag til að gefa mynd enduruppskrift á því sem gæti hafa verið miðaldra klassísk framsetning á hlutum. Leikstjórinn virðist hafa skipt um skoðun þegar XVII öldin á í hlut og kvikmyndir leikara, klæddir eins og 1600-bændur, sem lesa upp andskotans texta sína umkringdir trjám og landslagi samtímans. En allt lítur út fyrir að vera enn fáránlegra en Luchini og fölsuð tré þess. Það er ekki það að sagan sjálf sé heimskuleg, en hvernig Rohmer blandar náttúruhyggju við gervi virðist svo barnalegt og áhugamennska að það verður fljótt ósjálfrátt fyndið (og ég er ekki einu sinni að tala um pirrandi framburð leikaranna, pirrandi og dapurlegi húmoristinn reynir eftir Rodolphe Pauly, fáránlega mjúk-erótíski tóninn, lélega tónlistarlega tilviljun eða undarlega hrifningu á töfrandi áhrifum!). Róttæk fagurfræði myndarinnar lætur hana að lokum líta út eins og brandari, sem blandar mjúk-erótískri kvikmynd sem gerð var fyrir sjónvarp með guðfræðilegar fræðiumræður (sic !). Í upphafi myndarinnar kennir Rohmer okkur að upprunalega franska svæði sögunnar sé nú afskræmt af nútímanum og þess vegna hafi hann þurft að kvikmynda "L'Astrée" í öðrum landshlutum. Hins vegar er ég viss um að myndin hefði litið nútímalegri og áhugaverðari út ef Rohmer hefði í raun enn kvikmyndað sömu söguna á nútímasvæði með sömu frásagnarkóða og listrænar ákvarðanir. Þessi mynd kann að vekja áhuga nokkra sagnfræðinga, en flestir kvikmyndagerðarmenn hlæja að þessari síðustu og sorglegu mynd Rohmer.