"Return of the Jedi" er oft minnst fyrir það sem það gerði rangt frekar en það sem það gerði rétt, og það er synd, því síðasta tímaröð þáttar í Star Wars sögunni er skínandi dæmi um epíska frásagnarlist. Hún nær að pakka saman öllum sögulínum fyrri myndanna í einum stórum lokakafla og gerir það mjög sannfærandi. Já, það eru Ewoks - sætir og kelir birnir sem að öllum líkindum hafa þjónað til að víkka út Star Wars lýðfræðina - og í miðjunni hefur myndin tilhneigingu að hægja aðeins á sér. En síðasta klukkutíminn er án efa besti hluti sögunnar, þar sem Luke stendur loksins augliti til auglitis við Darth Vader, þekktasta illmenni kvikmyndasögunnar. Return of the Jedi gerði svo margt rétt sem fólk hefur tilhneigingu til að líta framhjá: það kom fram. ótrúleg niðurstaða á söguþráði Darth Vader (sem fór úr því að vera örlítið ósennilegur í "Empire Strikes Back" í mjög sannfærandi hér), spennandi opnun í Jabba's Palace, meistaraleg frammistaða Ian McDiarmid í hlutverki keisarans, Luke komst loksins til eignar. , upplausn rómantíkur Solo og Leiu og afar kröftug lokastundir á Endor tunglinu. Já, það eru smá pirringur. En þeir eru pirringur kynslóðar bíógesta sem hefur haft tíma til að tína til hverja einustu senu. Þetta er samt töfrandi og áhrifamikið kvikmyndaverk sem þjónar líka sem frábær lokakafli. Þetta er ekki „góð“ mynd - hún er frábær!