Oft merkt sem gamanmynd, The Man In The White Suit er að leggja fram miklu meira en að hlæja hér og þar. Sidney Stratton er sérvitur uppfinningamaður sem fær ekki tækifæri til að blómstra uppfinningar sínar í heiminum vegna þess að enginn tekur eftir honum, hann er bara skrítinn boltamaður á staðnum eins og það var. Eftir að hafa blaðrað inn í textílverksmiðju Birnley notar hann rannsóknarstofu þeirra til að ná markmiði sínu um að finna upp efni sem ekki bara slitnar aldrei heldur þarf heldur aldrei að þrífa!. Hann er í fyrstu úthrópaður sem snillingur og þeir sem hunsuðu hann í fyrstu vilja allt í einu fá stóran hluta af honum, en síðan rísa upp hausinn um að iðnaður fari á hausinn og lof breytist fljótt í eitthvað miklu ógnvekjandi. Já, myndin er mjög fyndið, í rauninni eru sumar senur djöfulsins fyndnar, en það er háðsádeila á myndinni sem lyftir henni langt umfram hið venjulega fyrir mér. Mótsagnirnar um tilkomu tækninnar eru afgerandi þema hér, viljum við uppfinningar sem spara okkur örlög á meðan iðnaður er lokaður?, þú þarft aðeins að sjá hvað varð um kolaiðnaðinn í Bretlandi til að vita hvað ég er að tala um. Áratugurinn sem myndin var gerð er mikilvægur punktur að hafa í huga, gerð kjarnorkuvopna varð meira en bara sögusagnir, vísindin voru að þróast í ógnvekjandi ný hlutföll. Þú horfir á þessa mynd og sérð skjótan viðsnúning atburða hjá aðalsöguhetjunni Stanley, frá hetju til óvinar í einni svipan, fórnarlamb eigin leit að betra mannkyni!, það er svo dimmt að myndin hefði átt að heita The Man In The Black Suit. Satt að segja get ég ekki fundið neitt athugavert við þessa mynd, handritið eftir Roger MacDougall, John Dighton og leikstjórann Alex Mackendrick gæti verið tekið upp í dag og það væri ekki úr vegi, svo er skerpan og hugsunin í huganum. hefur. Hljóðið og umgjörðin er gífurleg, leikstjórnin er hnökralaus, með tónbreytingunni sem Mackendrick höndlaði með hæfileika. Sum atriðin eru bara dásamleg, sérstaklega maður togar í hjartastrenginn og fær mann til að hugsa um ákveðna senu í Elephant Man eftir David Lynch um 29 árum síðar, og samt eftir slíka niðursveiflu tekst myndinni enn blikka eins og snillingurinn sem er Alec Guinness fær að loka myndinni til að fá áhorfendur til að velta fyrir sér ekki aðeins framtíð Stanley heldur einnig okkur hinum í þessum ört vaxandi heimi. Tímalaust meistaraverk, þemabundið og sem listaverk, 10/10.