Ég horfði á þessa mynd og vonaði að eitthvað yrði betra allan tímann. Hvað er svona frábært við strák með engar tilfinningar? *geisp* Þú sérð Alex aldrei sýna tilfinningar fyrir öðrum en syni sínum. Já, ég veit að þetta er ástæðan fyrir því að sonur hans er sá eini sem veldur því að hann missir stjórn á skapi sínu (ef hægt er að kalla það svo), ég skil það. Persónur eru óþróaðar, sambönd fá ekki nægan tíma til að skiljast. Í einni senu segir Sarah að þau muni ekki verða ástfangin og næst þegar við sjáum hana er hún að tala um hvernig dauði hans hafi virkilega hrist hana upp vegna þess að þau voru svo náin? Röksamsetningar eru í miklu magni í þessari mynd. Það er eins og einhver hafi horft á Boogie Nights og skrifað þennan þátt til að líkja eftir Little Bill. Jafnvel atriðið þar sem hann „missir stjórn á skapi sínu“ er sú sama og þegar Bill litli skýtur konu sína, allt niður í andlitssvipinn (eða skort á því). Já, William H. Macy er góður í að túlka mann án tilfinninga - been there, done that - geturðu sagt Magnolia? Þessa mynd vantaði ekki bara tilfinningar, hana vantaði efni, gott handrit, þróaðar persónur og söguþráð. Og það skortir vissulega meðmæli mín. :)~A~