Ég er ekki með mjög trausta ritgerð hér, svo ég ætla bara að henda fram nokkrum athugunum. Í fyrsta lagi er myndin alveg svakaleg. Hún er tekin í svörtu og hvítu með mikilli birtuskilum og sum atriðin eru svo vel samin að þau eru næstum truflandi. Snemma er röð af hörðum mótmælum og sumar myndirnar voru ótrúlegar -- þrír krakkar skutu táragasi kl. mótmælendurnir o.s.frv. Í öðru lagi held ég að eitt stærsta merki þess að þetta sé nýleg mynd sem horfir til baka á sjöunda áratuginn sé að hún snýst í raun um hvernig hugsjónahyggja byltingarinnar breyttist og breyttist í eitthvað annað. Hugmyndin um þessa breytingu er mjög áhugaverð -- ég held að bæði pólitískur þáttur hlutanna sem og listræni og sjálfumglaðari fasinn hafi sterka og veika hliða. Myndin tekur ekki endilega þá afstöðu að hlutirnir hafi grotnað niður. Í þriðja lagi finnst mér rómantíkin virka mjög vel. Að lokum hataði ég endirinn virkilega, virkilega. Það var allt of melódramatískt. Það má jafnvel segja að endirinn sé óverðugur myndarinnar sem á undan var.