Kannski fágaðasta og fullkomnasta af öllum indverskum kvikmyndum - Pakeezah fellur ekki í neinar gildrur sem almennt eru tengdar Bollywood-kvikmyndum (þ.e. töffari, farsi, heildsölu og misheppnuð eftirlíking af þemu/tegundum vestrænna kvikmynda). Pakeezah er frumbyggja í undirálfunni og ekta, næstum frú Butterfly-eins í söguþræði. Persónur eru vel þróaðar, leikstjórnandi, þó stundum óhreinsaðar miðað við nútíma mælikvarða, skynsöm og sannfærandi. Úrdú-mælandi umhverfið á tímum Pakeezah voru meistarar í vanmat og hvernig samræðan miðlar fíngerðum aldarinnar! Leiklistin (sérstaklega „útlitið“ og dýnamíkin á milli persóna) er unun að sjá þó blæbrigðin gætu glatast áhorfendum samtímans eða þeim sem ekki þekkja siðareglur og siði múslimska Indlands. Samhliða grípandi handriti er fallegt handrit. tónlistaratriði, aukið með því að söguhetjan sýnir framúrskarandi vald á klassískum indverskum dansi (kathak). Eins og raunin er með flestar rómantískar harmsögur, verður kvenhetjan að deyja, en hún tekur ekki skilið við áhorfendur án þess að áhorfandanum finnist hann hafa verið aðili að sannarlega eftirminnilegri kvikmyndaupplifun. Pakeezah er vafalaust hápunkturinn í því sem indversk kvikmyndagerð hefur framleitt og ólíklegt er að hún verði hliðstæð.