Aðalpersónan er vælandi, óábyrg rannsókn á því hvernig á að skella sér í vorkunnarpartý. Hún týnir þessu á örskotsstundu, lætur sig aumkunarverða, er geðklofa og fékk mig til að velta fyrir mér hvers vegna í ósköpunum hún skilur ekki hvers vegna þessir „vinkonur“ hennar hafa ekki hringt í hana í þrjú ár. (Fáðu vísbendingu, systir - þú ert ungmenni!) Ég þoldi hvorki hana né vinkonurnar. Mér fannst ég aldrei tengjast neinni af karakterunum. Til að gera alla myndina enn óbærilegri fór einhver langt út á það að setja heimsins ógeðslegasta safn af hekluðum og prjónuðum húfum sem til er á filmu um alla eilífð (þetta eitt og sér ætti að gefa tilefni til þess að einhver verði settur í fataskáp í áratug !)Leikarleikurinn var ekki hræðilegur, en í rauninni ekki trúverðugur heldur, og á endanum var það eina sem mér var sama um, tveir tímar sem ég fæ aldrei aftur. Ekki eyða tíma þínum - farðu í staðinn fyrir tannlækni!