Paul Muni og Bette Davis ofleika grimmdarlega á meðan daufur stúdíóhakk Archie Mayo virðist annars hugar og gleyminn í þessari kynþáttaögrandi mynd sem fær „bitursætan endi“ með því að játa aðskilnaðarviðhorf. Þungfært og illa smíðuð myndin hrynur undir eigin þunga á fyrstu fimmtán mínútunum með óviðráðanlegu atriði í réttarsal sem hún jafnar sig aldrei á þegar herra Muni byrjar að tyggja upp landslag við garðinn öskrandi og grenjandi í burtu á næstum ósamhengislausan hátt .Johnny Ramirez er mexíkóskur Bandaríkjamaður frá hinum megin við brautirnar sem með ákveðni og þrautseigju öðlast lögfræðipróf frá verslunarmiðstöð. Í fyrsta stóra máli sínu sem sneri að bílslysi sýnir hann aðeins vanhæfni og er fljótt látinn líta út fyrir að vera fífl af velhælum andstæðingum sínum og óþolinmóðum dómara sem mælir með að honum verði vísað úr banninu. Reiður Johnny, eyðilagður yfir áfallinu, tekur að sér starf á spilavíti þar sem hann er vinur eigandans Charlie Roark (Eugene Palette) sem líkar við stíl hans. Eigandinn slær honum inn á staðinn en vandamál koma upp með frú Roark (Davis) sem vill líka stykki af Johnny. Hún drepur Charlie, bendlar Johnny við og verður hægt og rólega brjáluð áður en hann er sýknaður og frjáls til að vera með háu samfélagi Wasp sem útskýrir kuldalega fyrir honum að þeir séu af „öðrum ættbálkum, villimenn“ og það muni aldrei virka. Þegar hún flýr til að flýja reiði hans er keyrt á hana og drepin af bíl. Ramirez selur spilavítið og flytur aftur í fátæka hverfið sitt og gerir það að verkum að það sé best að vera hjá þínu eigin. Auk þessarar skelfilegu uppljóstrunar er Bordertown með röð slæmra sýninga til að hrósa ljótleika sögunnar. Hversu ósanngjarnt sem neyð hans kann að vera, þá er Ramirez hjá Muni svo hrokafullur og hrokafullur að það verður erfitt að sýna samúð með slíkum bullahöfuði. Davis er ekki betri sem hin óhollustu eiginkona sem passar við sömu unglingstilfinningar og Muni. Lady Macbeth brjálæðisleg atriðin hennar gefa engar vísbendingar um að hún væri að fara að verða besta kvikmyndaleikkona síns tíma. Margaret Lindsay sem ameríski draumurinn eftir Muni er kaldur, afskekktur og flatur. Eins slæmur og Bordertown er (og hann er mjög) er hann enn áhugaverður vísbending um tímann og viðunandi viðhorf. Restin er bara blanda af slæmum leik og óinnblásinni leikstjórn.