Ég heyrði fyrst um þennan þegar ég leitaði á Netinu að umsögnum um annað ítalskt giallo/hrollvekjuverk, samtímanum THE IMMER OF THE LADY IN BLACK (1974; sem ég keypti nýlega með R2 SE DVD frá Raro Video) þar sem vísað er til þess að það sé í svipuðum dúr en líka jafn gott. Eftir að hafa horft á FOOTSTEPS fyrir sjálfan mig núna get ég séð hvaðan þessi gagnrýnandi var að koma þar sem báðar myndirnar fjalla um sálrænt niðurbrot kvenkyns söguhetjunnar. Stílfræðilega á þetta þó miklu meira að þakka Art-house kvikmyndagerð en nokkuð öðru sérstaklega, verkum Alain Resnais og Michelangelo Antonioni (og nánar tiltekið Í fyrra í MARIENBAD [1961] og farþeganum [1975] í sömu röð); í samræmi við það hafa sumir sakað það um að vera "dauðaleiðinlegt" nafnorð sem oft er tengt svona "tilgerðarlegum" (lesist: heila) mat! Engu að síður, myndin felur í sér leit konu (Florinda Bolkan) til að ákvarða hreyfingar sínar á síðustu þremur dögum sem hún virðist ekki muna eftir. Eftir röð af dulrænum vísbendingum ferðast hún til „goðsagnakennda“ landsins Garma (nálægir staðir bera þá jafn gervi nöfnin Muda og Rheember) þar sem hún hittir nokkra einstaklinga (þar á meðal Lila Kedrova sem aðalsmaður á dvalarstaðnum ) sem virðist minnast kvenhetjunnar sem dvaldi þar á meðan á „myrkvun“ hennar stóð! Mest áberandi eru þó ungur maður (Peter McEnery) og lítil stúlka (Nicoletta Elmi, úr BARON BLOOD eftir Mario Bava [1972]) hið fyrrnefnda virðist alltaf gerast á sjónarsviðinu á heppilegum augnablikum, á meðan hið síðarnefnda ruglar Bolkan greinilega saman. með annarri konu (er með sítt rautt hár og lélegan ráka!). Þó að þetta sé í rauninni stemningsverk er þetta engu að síður grípandi ráðgáta: óumflýjanlega gerast óljósir atburðir á vísvitandi hraða og þar sem mikið af krafti myndarinnar kemur frá hinni merkilegu miðju. frammistöðu (sem má líta á sem framlengingu á hlutverki Bolkans í hinum fína Lucio Fulci giallo LIZARD IN A WOMAN'S SKIN [1971]). Hins vegar er ekki hægt að neita framlagi kvikmyndatökumannsins Vittorio Storaro (sem býður upp á fjölda myndavélahreyfinga og áhrifaríkt litasamsetning sem tekur upp appelsínugula/rauða/bláa síur til að skapa andrúmsloft og koma með mettað útlit fyrir ruglingslegt, furðulegt lokaatriði) og viðeigandi melankólískt tónverk Nicola Piovani (tónskáldið er þekktast nú á tímum fyrir Óskarsverðlaunaverk sitt við tragí-gamanmynd Roberto Benigni í helfararþema LÍFIÐ ER FALLEGT [1997]). Með þetta í huga er vert að ræða hvernig FÓTSTEP var sett fram í útgáfan sem ég horfði á: jæja, greinilega erfitt að fá í upprunalegu formi (ég get ekki verið viss um hvort hún sé óklippt hér eða ekki, nema að segja að myndin keyrði í 89 mínútur á meðan IMDb skráir hana á 96 ), er þessi útgáfa unnin úr nokkuð slöðu ensku VHS (talsetningin er furðu góð, miðað við alþjóðlega leikarahópinn) með innbrenndum sænskum texta til að ræsa (auk þess fraus DivX eintakið í nokkrar sekúndur á mikilvægum tímapunkti í sagan í kringum 82 mínútna markið)! Samt sem áður fáum við velkominn bónus, þ.e. 9 mínútna „Highlights From The Soundtrack“ á MP3-sniði. Ég geri mér grein fyrir að ég hef ekki enn minnst á tunglleiðangursþáttinn, sem nærvera Klaus Kinski er takmörkuð við: tilviljun, um þetta leyti , hann gegndi álíka stuttu en lykilhlutverki í annarri góðri listrænni spennumynd með vísindalegum tilhneigingum (og gerist einnig á sérstökum stað) nefnilega LIFESPAN (1974). Þegar ég lá og horfði á myndina gat ég ekki skilið hvaða mögulega tengingu þetta hafði við aðal söguþráðinn nema að Bolkan minntist á endurtekinn draum um kvikmynd sem hún hafði einu sinni séð, þó ekki til enda, sem heitir "Footsteps On The Moon". (dálítið villandi varatitill fyrir myndina sjálfa) skemmtilega rifjast upp fyrir henni að myndin hafi í fyrstu verið kölluð BLOOD ON THE MOON (sem er auðvitað klassískur 1948 Western noir með Robert Mitchum og leikstýrt af Robert Wise!). Sem sagt, ég tók þessari „afleiðingu“ með jafnaðargeði sem enn einum fáránlega snertingu við myndina (í ljósi þess að Bolkan hafði áður starfað sem þýðandi á ráðstefnu þar sem fjallað var um framtíð jarðar) og bjóst svo sannarlega ekki við að geimfararnir myndu mæta á Garma. strönd alveg í lokin til að elta kvenkyns blýið, þar sem sandurinn snýst síðan ógnvekjandi í yfirborð tunglsins! Söguþráður myndarinnar mun líklega vera skynsamlegri við annað áhorf þó satt að segja er best að nálgast þetta sem sjónræna/hljóðræna upplifun og maður ætti í raun ekki að búast við því að hún skili frásögn sem er á nokkurn hátt skýr og auðveld. hagrætt! Til að athuga, eina önnur Bazzoni tilraun sem ég hafði náð fyrir þessa var miðlungs beinn giallo THE FIFTH CORD (1971), með Franco Nero í aðalhlutverki (sem ég hafði tekið upp af ítölsku sjónvarpi síðla kvölds); Fyrir nokkru síðan náði ég í Spaghetti Western útfærslu hans á "Carmen" sem ber titilinn MAN, PRIDE AND VENGEANCE (1968) einnig með Nero og Kinski sem DivX (eftir að ég hafði þegar misst af hátíðarútsendingu af henni)en umbreytingin hafði einhvern veginn reynst gölluð og þar af leiðandi myndi diskurinn ekki spila almennilega!