Upphaf myndarinnar lofar góðu. Þegar Jeanne Pollet(Anna Mouglalis) heyrir söguna af atvikinu sem átti sér stað daginn sem hún fæddist sem vekur möguleika á að hún sé dóttir fræga píanóleikarans, André Polonski (Jacques Dutrone), ætlaði hún að komast að því hvort það væri satt. eða ekki, og að því gefnu að hún spilar líka á píanó sem er ekki svo fjarlæg hugmynd. Jeanne hittir André og eiginkonu hans „Mika“ Muller(Isabelle Huppert) og son þeirra og á leiðinni afhjúpar hún þá staðreynd að það eru nokkur leyndarmál í þeirri fjölskyldu eins mikið í hennar eigin.O.K. við höfum séð þetta áður og það hefur verið gert á áhugaverðari hátt en hér. Persónan "Mika" Muller er skilin eftir án þess að við skiljum hvatir hennar til athafna hennar og hún er ekki nógu áhugaverð til að sjá um hana. Píanósenurnar líta út fyrir að vera falsaðar og allt undirspil píanósins bætir engu við innsæi persónunnar heldur gerir myndina lengri en hún hefði átt að vera í upphafi. Í stuttu máli mjög vonbrigðum skemmtiferð frá Chabrol, sem getur gera betur en þetta