Dæmigerð gömul svart-hvít mynd. Samræðurnar eru stundum góðar, en of oft - sérstaklega í seinni hálfleik - verða þær barnalegar, stundum afskaplega barnalegar, stundum nálægt því að þær eru óviljandi kómískar. Fyrsti þriðjungurinn, með bakgrunnsupplýsingum um Ladd's Gatsby sýndar með röð áhugaverðra endurlita, er besti hluti myndarinnar. En þegar Gatsby flytur inn í nýja einbýlishúsið sitt og fer á Betty Field verður myndin of melódramatísk. Endirinn er enn einn cop-out endirinn; Ég veit ekki hvort skáldsagan sjálf inniheldur þennan heimskulega, klisjukennda endi eða hvort framleiðandi myndarinnar gerði einhverjar breytingar á henni, en ég hef alltaf talið bílslys vera lélega leið til að bæta dramatík við sögulok. Ég hef séð þetta plott-tæki milljón sinnum (eða ef það er ekki bíll, þá er það fall af hesti); rithöfundurinn veit ekki hvernig hann á að enda söguna en hann veit að hann vill að hún sé dramatísk, svo hann bætir við í bílslysi. Leiðinlegur. Og til að gera illt verra er slysið svívirðilega tilviljun og fráleitt, bæði sögulega og tímalega; sögulega vegna þess að ástkona eiginmanns Fields (Winters) verður drepin af Field, og sú staðreynd að Winters hleypur út af bensínstöðinni út á götuna eins og hún hefði aldrei tekið eftir því á þeim árum sem hún hafði búið í henni að þar var hættulegur vegur beint yfir húsið hennar - og auðvitað, á sama augnabliki sem hún kemur út, sér hún bílinn hans Ladds og villir hann vera bíl eiginmanns Fields og öskrar síðan "Hérna! Ég er hér! Keyrðu á mig og farðu til. endirinn sorglegur þannig!"; tímalega vegna þess að Ladd og Field lenda í slysi á sama degi þegar þeir eru að undirbúa að segja eiginmanni Field frá framhjáhaldi sínu. Í grundvallaratriðum er bara of mikil þvinguð og gervi kaldhæðni í þessu slysi. Það hjálpar heldur ekki nákvæmlega þessari mynd hvernig eiginmaður Winters, Da Silva, fer í hefndarleiðangur til að drepa gaurinn sem keyrði yfir konu sína; hann gerir þetta í rauninni með því að ganga um eins og uppvakningur, fara á milli bíls og leita að rispum og haga sér mjög illa. Bæði leik Da Silva og hegðun persóna hans í gegnum myndina eru hræðileg og ruglingsleg, í sömu röð. Scott Fitzgerald var nokkrum sinnum í uppnámi hvernig skáldsögur hans voru lagaðar fyrir skjáinn af handritshöfundum Hollywood, og - þó hann hafi verið dáinn löngu áður en þessi mynd var gert - það gæti hafa verið rétt hjá honum að kvarta, miðað við barnalegt handrit þessarar myndar. Eða, kannski eru skáldsögur hans jafnvel kjánalegri og barnalegri en þessi mynd, og voru í raun bættar með skjáaðlögunum. Eða, myndirnar eru nokkurn veginn eins og skáldsögurnar. Ég gæti auðvitað lesið þessa tilteknu skáldsögu til að komast að því, en ég bara nenni því ekki. Nafn Fitzgeralds hvetur mig ekki beint til að lesa neina af bókunum hans (og ég meina ekki hvernig nafnið hans hljómar.) Hann var svo sannarlega enginn Heller, Clavell eða Twain. Meira eins og Hemingway mikill hávaði um ekki neitt.