Þetta er heimildarmynd sem er sprottin af glæsilegu verki kanadísks landslagsljósmyndara sem hefur lengi verið áhugi á þeim eyðileggingum sem uppgröftur eða byggingar mannsins hafa skilið eftir á jörðinni. Það byrjar með risastórri verksmiðjusamstæðu stútfullur af fólki sem býr til mikið úrval af smáhlutum, hluta af hátæknibúnaði væntanlega; það er í raun ekki skýrt. Áherslan er á hversu stór staðurinn er og hversu margir eru þar og hvernig þeim er smalað um úti í litlum gulum jakkafötum. Myndin sýnir einnig ljósmyndarann ​​vinna á háu mannvirki til að gera kyrrmynd af fjöldanum af þessu fólki fyrir utan verksmiðjuna og tala við áhöfn sína á meðan hann gerir það. Þetta er heimur linnulausrar iðnvæðingar. Það er að minnsta kosti léttir að vita að þessar andlausu myndir verða ekki settar fram án mannlegrar rödd, eins og raunin er í hinni köldu, köldu heimildarmynd Nikolaus Geyrhalter um matvælaiðnaðinn, „Our Daily Bread“. „Framleitt landslag“ inniheldur myndir af fólki sem hreinsar rafrænan úrgang og bæ (mörgum bæjum, í raun) þurrkaður út af stærstu stíflu sem nokkru sinni hefur verið, með einni áberandi vörumerkisskoti af lítilli stúlku í rústum hennar eigin hverfis að borða út úr skál með pinna næstum stærri en hún er. Sumar þessara atriða, þær með ömurlega vanlaunuðum verkamönnum í þrældómi á hættulegum og eitruðum stöðum, gætu hafa verið teknar eftirminnilega af fremstu trúlofuðu ljósmyndaranum Sebastião Salgado. En þessi ljósmyndari hefur ekki eins mikinn áhuga á að sjá fólk í návígi. Stefna hans staðsetur hann einhvers staðar á milli Salgado og hinna köldu, hlutlausu nútíma landslagsmynda af Lewis Baltz. Allt þetta gerist auðvitað í Kína, þó að það séu fyrri myndir í svart-hvítu af ljósmyndaranum að vinna í kringum stóran skipasmíði í Bangladess. Það er stutt af tónlist í New Age iðnaðarstíl sem er til skiptis róandi og þrúgandi. Það eru til talsvert margar kyrrmyndir af verkum ljósmyndarans - eða voru sumar þeirra gerðar af tökuliðinu? Það er ekki skýrt. Edward Burtynsky heitir ljósmyndarinn. Við sjáum fólk reika um sýningar á fallegum verkum hans - stór dramatísk prentun af vandlega samsettum litmyndum myndavélarinnar með myndarlegum ljóma. Kaldhæðnin er sú að Burtynsky gerir svo einstakar og glæsilegar myndir af stöðum sem eru í raun og veru eyðilagðir og fyrir venjulegt auga eru niðurdrepandi og leiðinlegir. Hann viðurkennir sjálfur að hann tekur enga pólitíska afstöðu. Þegar við getum borið myndir hans saman við þær sem ráku auga Peter Mettler kvikmyndatökumanns myndarinnar, jafngildir verk Burtynskys nánast eins konar vegsemd og þar með fölsun. En hann er að sýna okkur staði sem, ef við skoðum vel, sýna algjöra myrku sögu þeirra um eyðileggingu og vanrækslu, sama hversu vandað myndirnar af þeim kunna að vera. Rökfræðilega, en ekki alveg sem betur fer, er það Burtynsky sem talsetningu hans segir mest frá. myndarinnar þar sem hún nær yfir ýmsar síður. „Tilkynningar“ Burtynskys kunna að hafa verið innblástur í áratuga fínu verki hans, en þær eru ekkert annað en sannanir um hvernig við erum að breyta plánetunni á óbætanlegan hátt; eru háðir olíu, sem mun klárast; að Kína hafi komið seint inn í leikinn um stórfellda iðnvæðingu og gæti því brunnið út snemma með eyðingu jarðefnaeldsneytis. Áhugi á „framleiddu landslagi“ væri mun meiri ef það væru skynsamlegar nýjar hugmyndir til að fylgja því. Ástæðurnar fyrir því að horfa á hana eru tvær: Að sjá innsýn í verk Burtynskys og hráefnin, rýmin sem hann heimsækir og annálar svo fallega; og til að fylgjast með senum frá hinni miklu, ógnvekjandi, ógnvekjandi og frekar skelfilega iðnvæðingu nútíma Kína. Vegna takmarkana frásagnarinnar finnst hugmyndin um titilinn 'Framleidd landslag' ófullnægjandi. Það virðist jafnvel rangnefni. Nýtt landslag eru þau, en þau eru aukaafurð framleiðslu frekar en "framleidd." „Landscapes of Waste“ eða „Wasted Landscapes“ gætu verið betri titlar. Það er mikið pláss eftir af þessari heimildarmynd fyrir meira vitsmunalega leitandi vinnu við kvikmyndir um þetta forvitnilega efni; og þeir sem vilja vita meira um Edward Burtynsky gætu gert betur að skoða bækur hans eða sýningar.