Þriðja högg Franco Zeffirelli ("The Taming Of The Shrew," "Romeo And Juliet," "Jesus Of Nazareth," "Othello") við að flytja Shakespeare á skjáinn virkar mjög vel, með leikarahlutverki Mel Gibson ("Mad Max, „Lethal Weapon“ og fyrir „The Passion Of The Christ“ frægð) í hlutverki sem áður var í eigu Sir Laurence Olivier (og það með réttu; sjá umsögn mína um „Hamlet“ hans, eflaust besta túlkun á einu af tímalausu Bard's (og flestar tilvitnuðu) harmleikur) og endurgerður 5 árum síðar af Kenneth Branagh sem fullblóðsmeðferð, sem útskýrir 3 klukkustundir og 22 mínútna hlauptíma hennar, ásamt draumavali (og fullt af litlum viðbótum, sem voru vel valin og faglega unnin af samtímameistara William Shakespeare, Kenneth Branagh, leikstjóra "Henry V" og "Dead Again." Með í "Lethal Weapon" stjörnunni eru Glenn Close ("The Big Chill"), Paul Scofield ("A Man". For All Seasons"), Alan Bates, Ian Holm, Michael Maloney (sem myndi fá hlutverk Roderigo á móti Kenneth Branagh og Laurence Fishburne í "Othello" eftir Oliver Parker (sjá umfjöllun mína um "sviðsútgáfu" Olivier af harmleiknum, þó hann aðeins lék í henni) og hver Branagh myndi skipa Laertes í 3ja tíma útgáfu HANS af "Hamlet" (tilhlýðileg virðing fyrir Sir Laurence Olivier og klassískri útgáfu hans af leikritinu; sjáðu umsögn mína um þann líka) 5 árum síðar), Nathaniel Parker (sem yrði ráðinn sem Cassio í útgáfu bróður síns af "Othello" 4 árum síðar) og Helena Bonham-Carter, sem yrði leikin í "Mary Shelley's Frankenstein". „4 árum síðar. Zeffirelli ætlaði þessa mynd sem virðingu til Sir Laurence Olivier (sem hafði látist 2 árum fyrir þessa mynd) og hún virkar nokkuð vel, að mestu leyti. Það sem mér fannst örlítið óþægilegt við var að Zeffirelli misskildi margar línur og í einni senu gefur hann Drauginum eina af línum Hamlets. Einnig, Helena Bonham-Carter sannfærði mig EKKI sem Ophelia. Hún var of sljó og óraunveruleg, en Jean Simmons (sem hafði gert hlutverkið ódauðlegt í útgáfu Olivier) og Kate Winslet (sem stóð sig ásættanlegt starf í óklipptri, epískri endurvinnslu á "Hamlet") voru góðar í hlutverkinu, með Jean Simmons er BESTA Ophelia alltaf, þess vegna var hún tilnefnd sem besta leikkona árið 1948 (hún vann ekki - þvílík synd). Ian Holm sagði línur sínar of hratt, ekki hægt eins og ég bjóst við, í atriði með honum, Laertes og Ophelia. En aftur á móti, ég er vanari túlkun Felix Aylmer og Richard Briers á hlutverkinu og ég held að þeir hafi staðið sig betur en Holm í sínum útgáfum af "Hamlet" (bæði unnin af frábærum leikstjórum, leikurum, textaritendum , framleiðendur OG stjörnur allra útgáfur þeirra af verkum Bardsins) sem Polonius. Restin af leikarahópnum var hins vegar frábær. Atriðið þar sem Hamlet mætir móður sinni var mjög vel gert, en Olivier og Branagh hækkuðu atriðið í betri lengd til að skapa enn meiri tilfinningaþrungna styrk og spennu sem atriðið krafðist. Ég mæli með þessari útgáfu bara til að láta tímann líða, en hún er tilvalin sem kennslutæki fyrir enskukennara í 12. bekk (ég mæli með að sýna útgáfu Oliviers fyrst, síðan Branagh og loks þessa útgáfu). Þrátt fyrir "PG" einkunn myndarinnar var í raun ekkert óhugnanlegt í myndinni. Aðeins það sem leikritið kallaði á. Bestu útgáfurnar af "Hamlet" eru: #1 Sir Laurence Olivier og Kenneth Branagh. Báðar voru svo góðar að ég get ekki ákveðið hver var bestur. Sjá umsagnir mínar um þessar útgáfur fyrir frekari upplýsingar. #2 Franco Zeffirelli. Þessi var í lagi. Það byrjaði vel með atriði sem er ekki í leikritinu, en hefði þá átt að komast í upphaf leiksins, þar sem vörður hrópar "Hver er þarna?" "Nei, svaraðu mér. Stattu og slepptu þér!!" Það atriði hræðir þig helvítis því þú situr rólegur og þá-bam!!, þú hoppar næstum út úr húðinni. Í stuttu máli, það atriði setur tóninn fyrir restina af leikritinu. MIKIL mistök hjá Zeffirelli að sleppa því atriði. Það rangfærði líka fullt af línum (og klippti aðrar sem ég held að hefði átt að setja inn), eins og línuna þar sem Hamlet segir við Ophelia "Get thee to a nunnery, why wouldst thou be a breeder of synders?"; þessi lína átti að hafa átt sér stað í ÞESSU atriði, EKKI þar sem hún var sett í myndinni (eftir einræðu „To Be Or Not To Be“. Þessi útgáfa glímir við að skera of mikið eða of lítið út úr frábæru bókmenntaverki. Kenneth Branagh myndi ráða bót á því 5 árum síðar með óklipptum útgáfu sinni af harmleiknum, sem gerði útgáfu HANS að viðeigandi virðingu fyrir Sir Laurence Olivier, þar sem nokkrir leikaranna (fyrir utan hann) höfðu leikið "Hamlet" á sviðinu/eða á kvikmyndum. tímum við mismunandi tækifæri. Hins vegar er túlkun Zeffirelli á "Hamlet" trú leikritinu og ÞAÐ er það sem ég var að leita að. Uppsetningin fyrir lokaþáttaeinvígið var sú sama og í útgáfum Olivier og Branagh, aðeins að upplausnin í útgáfu Branaghs. var ofbeldisfyllri en upplausn fyrri tveggja trúarútgáfunnar (meira í takt við leikritið; Olivier tónaði það niður...og það virkaði álíka vel) og festist betur við leikritið, þar sem Branagh kastaði inn nokkrum meinlausum snertingum af hans eigin ... með mjög góðum árangri. Þessi útgáfa er ekki metin.