Þetta er titill í leit að kvikmynd. Þetta er tónhæð sem hljómaði ábatasamur í augum einhvers yfirmanns stúdíós og restin sé fordæmd. Þegar þessi mynd var gerð var samt tvennt sem CGI gerði alls ekki vel: fólk og skinn. Loðnu fólki var því ekki ætlað að líta vel út þegar það var myndað af tölvu. Þetta er eina dæmið sem mér dettur í hug þar sem brellur fyrir vel fjármögnuð framhaldsmynd tóku risastökk aftur og lenda langt á eftir upprunalegu myndinni. Til að vera skýr, þá hjálpar hönnunin á varúlfunum ekkert smá. Kvikmyndaframleiðendurnir gátu greinilega ekki ákveðið á milli ferfætlinga og tvífætlinga, reyndu að gera hvort tveggja og enduðu með veru sem lítur jafn óþægilega út hvort sem er. Umbreytingarnar eru líffærafræðilega ómálefnalegar og lokaniðurstaðan með tiltölulega háu enni og stuttri trýni lítur út eins og kross á milli Ron Perlman og hýenu. En aftur að krúttlega hlutanum. Þetta er mynd sem er til eingöngu til að græða á forvera sínum. Ég er ekki aðdáandi upprunalegu kvikmyndar Landis en drengur, lítur hún vel út í ljósi þessa. Ef þú hélst að eitthvað af húmor Landis væri þvingað, prófaðu nokkrar af hræðilegu tilraununum hér. Kúlutyggjósenan, líkamshúmorinn, hundurinn sem...þú veist, þú verður bara að horfa á þetta bit sjálfur. Thomas Everett Scott er í fríi í Evrópu með vinum sínum og ákveður að draga sig í hlé frá því að leika „ljóta Bandaríkjamanninn“ og teygjustökk af Eifel turninum um miðja nótt. Þetta leiðir til þess að hann bjargar ungri konu (Delpy - Julie it's) ekki þess virði bara til að verða stjarna í Ameríku. Spyrðu Rutger Hauer) frá því að hoppa í dauðann. Hún reynist vera hluti af varúlfadýrkun sem ætlar að...ég er ekki viss, eitthvað slæmt. Hræðilega frönsku staðalímyndir, gapandi söguþráður, ruglaður endir. Sama, hljóðverinu var aðeins sama um að titillinn myndi líklega blekkja milljónir "American Werewolf in London" aðdáendur til að afhenda peningana sína. Að mestu leyti, ánægð að segja, voru þeir rangt.