Þegar ég sá þetta í bíó man ég eftir að ég hrökk við slæma leikaraskapinn um það bil eina eða tvær mínútur í fyrstu senu, sagði svo strax við sjálfan mig „nei, þetta verður að lagast“. Það gerði það ekki. Frammistaðan er nokkuð einsleit teak 'n furu og nei, það er ENGIN kynferðisleg efnafræði í þessari mynd, bara óþægilegar stellingar tiltölulega flottrar, nærgætnar hæfileikalausrar leikkonu sem virðist fædd til að prýða forsíðu "Interviú" og ekki mikið annað fyrir utan . Ef handritshöfundurinn hélt að það að gera Mérimée að persónu væri ótrúlega frumlegt sköpunarbrella ætti hann kannski að láta meira út úr sér. Og Aranda, ef hann hefði hugleitt málið aðeins betur, hefði áttað sig á því að sagan af Carmen er bara að HREPA eftir ígrunduðu, helgimynda- og skopstælandi afbyggingu, ekki þessu yfirgefa-heila-þinn-við-beygju-málið. af ersatz ástríðu og myndasögusamræðum. Þetta er spænsk nútímabíó eins og hún gerist verst.