Mér var mælt með þessari mynd sem einni bestu ástarsögu sem sagt hefur verið. Og þar sem ég er mikill aðdáandi ást, keypti ég miðana og settist sjálfur í leikhúsið. Eftir 90 mínútur yfirgaf ég leikhúsið með ekkert nema vonbrigði og þemalagið sem það eina jákvæða við myndina. Ég var skelfingu lostin yfir sögunni sjálfri, að tvær manneskjur geta elskað hvort annað en verið svo hræddar að leika hana aldrei. Ég bara gat ekki farið framhjá tungumálamúrnum og menningarmúrnum. Í annað skiptið sem ég lenti í því... var ég í öðru skapi, hafði engar væntingar lengur ... og hafði meiri þolinmæði, slakari hugur til að "sjá" myndina... og um leið og ég opnaði augun , Ég uppgötvaði ástina... fegurð myndarinnar. Ég fór út fyrir tungumálið og ástarsöguna og sá leiklistina (ekki einu sinni eitt augnablik fannst mér eins og þeir væru að leika!) og kvikmyndatökuna. Í fyrsta skipti sem ég heyrði skilgreiningu á því hvað kvikmynd væri, var mér sagt að hún ætti að vera keðja af fullkomlega jafnvægi ljósmynda (skot) og þetta er myndin sem passar við lýsinguna. Næstum hvert einasta skot hefur hugmynd á bak við sig og ásamt tónlistinni... og ljósbrellunum... er útkoman bara meistaraverk! Og meistaraverk er bara eitthvað sem þú verður að hafa í kvikmyndasafninu þínu.