Frekar skemmtileg skopstæling með mikilli athygli á smáatriðum varðandi: útlit 1960 njósnamyndanna og hvernig hasarinn var settur á svið þá. Bardagaröðin á hótelherberginu var æði og leikaravalið var fullkomið með Peter Lorre-líkönum sem bætt var við illmennablönduna. Stór plús: Jean Dujardin er heitur og atriðið þar sem hann er bundinn án skyrtu var hápunktur. Auk þess eiga augabrúnir hans skilið einhvers konar viðurkenningu fyrir að standa sig frábærlega. Fyndið til hliðar: fólkið fyrir aftan mig í leikhúsinu hélt áfram að anda eftir hverja söguþræði eins og það væri að horfa á „alvöru“ njósnatrylli. Áður en myndin hófst var stikla fyrir „Get Smart“ sýnd. Forsýningin lét myndina líta vandræðalega illa út með lúmskum tilraunum til að fella brandarana og gaggana úr sjónvarpsþáttunum. Lítur út eins og sprengja og algjör andstæða við tiltölulega háleita brandara og gagga OSS 117, þó auðvitað hafi OSS átt sinn skerf af miskveikjum. Heildartónn OSS var hins vegar ekki móðgun við gáfur áhorfenda, og efnið fannst ekki eins og það hefði verið „blítt niður“. Ég fékk ákveðna tilfinningu að ef ég hefði skilið tungumálið hefði ég náð meira af brandarunum, og sérstaklega einn (pistlaþulurinn) var mislagður í túlkun á texta.