vá. Ég meina, vá. Ég meina, vá vá. Ég sá þessa mynd, vá þegar ég var átta ára, árið 1996. Þá voru CGI myndir sjaldgæfur; og góðir enn frekar. Þá hlustuðum við líka á hluti sem kallast geislaspilarar. En ég vík. Mér þótti mjög vænt um þessa mynd, langt aftur í tímann, og þangað til ég horfði á hana aftur, hef ég átt mjög góðar minningar um hana. Hey, það er Don Bluth! Sá sem hatar "All Dogs Go to Heaven" er greinilega vélmenni. En, aftur, ég víkja. Síðan sá ég það aftur. Þetta er í raun ekki eitt af hans bestu, get ég sagt núna, ellefu árum síðar. Ég hef séð miklu fleiri kvikmyndir og ég hef aflað mér aðeins meiri þekkingu. Nú, vissulega, raddbeitingin er góð, ég skal gefa þeim það. Sagan er...allt í lagi. Ég meina, við sjáum það alltaf. HELLINGUR. En, það virkar. Tónlistarnúmerin eru það sem pirrar mig. Þetta hefði átt heima á níunda áratugnum, með svona tónlistarnúmerum. Árið '96 voru flestar barnamyndir með epískar tölur, eins og Konungur ljónanna (sem kom út ári eða svo á undan, en hvað sem er) eða svoleiðis. Þú færð sýningartóna hér í vaudeville stíl. Fjörið er líka sárt. Stundum hakkað og stundum breytt algjörlega um stíl og snið með breytingu á skoti, það er mjög erfitt að taka ekki eftir því. Mér líkar samt við „All Dogs Go to Heaven, en þetta hefði getað verið miklu betra.4/10