Þetta er í raun tveggja helminga kvikmynd. Sú fyrsta sem fjallar um líf og vináttu tveggja drengja (annar sem var forréttindapastúni og hinn þröngsýnn Hazara) seint á áttunda áratugnum í Afganistan fyrir innrás Sovétríkjanna virkar mjög vel. Ungu leikararnir sýna sannfærandi frammistöðu og þegar við sjáum Afganistan eins og það var eitt sinn léttir núverandi ástand þar. Raunverulega vandamálið kemur þegar við förum inn í seinni áfanga sögunnar þar sem við sameinumst Pastúnum sem maður sem býr í Ameríku. Fornar skuldir við unga vin sinn leiða hann til að snúa aftur til heimalands síns og það er í raun á þessum tímapunkti sem hlutirnir bila. Aðalpersónan fyrir fullorðna á greinilega að vera samúðarfull, en kemur í raun út fyrir að vera væmin og velta sér upp úr sjálfsvorkunn. Það er erfitt að sjá um hann í raun og veru og maður getur ekki annað en fundið fyrir því að raunverulega áhugaverða sagan sé sú sem við fáum ekki að sjá - frá drengskaparvini hans. Þegar hann snýr aftur til Afganistan festist frásögnin í röð mjög tilgerðarlegar tilviljanir. Merkilegast tekst honum að rekast á æskuóvin sinn eftir öll þessi ár nánast samstundis (þó hann sé ekki að leita að honum), þrátt fyrir ringulreiðina sem síðan hefur eytt landinu. Þetta gerir honum kleift að takast á við fyrri djöfla á þann hátt sem er einfaldlega of þægilegur til að vera trúverðugur. Upplausn frásagnarinnar er líka keyrð í gegn með hræðilegri, ógeðslegri tilfinningasemi sem grefur undan öllum alvarlegum atriðum sem myndin gæti verið að reyna að koma með. verið tætt í sundur af heimspólitík, það er erfitt að sjá þetta í alvörunni sem kvikmynd sem tekur þátt í víðtækari pólitískri umræðu. Þess í stað minnkar frásögnin niður í tilfinningalegt ferðalag einnar persónu um sjálfsuppgötvun og lækningu. Því miður er þessi persóna svo leiðinleg og umvafin sjálfri sér að það er erfitt að taka þátt í sögu hans, á meðan tækifæri til að gera virkilega áhugaverða kvikmynd um Afganistan sjálft eru ónýtir.