Hefðbundið „málað eftir tölum“ skrímsli, fyllt með fullt af venjubundnum samsæristækjum úr stórverumyndum. Það er eins og einhver hafi verið með spilastokk með söguhugmyndum úr öðrum kvikmyndum skrifaðar á þær, sem var stokkað upp og afgreitt. Hvaða söguþræðir og persónur sem komu upp í samningnum var síðan kastað inn í handritið. Persónur eru svo klisjukenndar að þú getur spilað leik "Giska á hver endar sem skrímslamáltíð" eftir að innan við tíu mínútur eru liðnar af myndinni, og sennilega náð hverri einustu réttu - þar með talið röðinni sem þeir verða étnir . Margar persónurnar eru svo viðbjóðslegar að þú rótar á verunni til að halda kjafti í þeim. Nokkrar af aðalpersónunum eru: Billy Idol klón sem vafrar með hákörlum, hávær brjálæðingur sem setur seðlabanka, Capt. Ahab gaur með vendetta og kærustu Ahabs sem dansar dónalega dans á bar. Ó, og stórt, stórt skepna sem þarfnast reiðistjórnunarmeðferðar. Á leiðinni rífast fólk mikið, fallegar stúlkur hlaupa um með blauta stuttermabol, pör skemmta sér á framandi ströndum, sprengingar verða, rústir af helgidómi birtast, og feitir sjóræningjar kíkja við. Skemmtilegt, að mestu leyti, en eitt truflaði mig: andleysi persóna þegar annað fólk var drepið. Eftir eitt ofbeldisfullt fráfall gera þeir einhliða brandara. Ég gat næstum heyrt skot í felgu. Á heildina litið, allt í lagi, ef þú hefur 90 mínútur til að sóa og þú vilt hlæja að svo slæmri-það er-góð-mynd. Annars gætirðu viljað sleppa þessu.