Ef þig hefur einhvern tíma langað til að sjá kvikmynd sem leggur áherslu á stíl fram yfir efni, þá er þetta fyrir þig. Fyrir mér er Son de Mar fallegt að SJÁ, en það er dýrmætt lítið efni, nema ógeðslegt, melódramatískt, manipulativt ástargarn kveiki í þér. Þetta gæti verið ein af þessum frægu „kjúklingum“ sem þú hefur heyrt svo mikið um. Við erum um það bil hálfa leið með þessa mynd áður en eitthvað gerist í raun: Ulises (Jordi Molla) fer út á sjó í leit að túnfiski og kemur ekki aftur og lætur eiginkonu sína Martinu (Leonor Watling) og son sjá um sig. Síðan, á trylltum sex mínútum af skjátíma, jarða þau Ulises, Martina giftist aftur og sonur hennar vex upp á miðjan barnsaldri. Þessi hraða lögleiðing er vægast sagt ögrandi og mjög slöpp: eftir 40 mínútur af meira og minna hangandi erum við allt í einu komin í fullkomið melódrama, allt á sex mínútum. Ég held að þetta sé kallað leiðinleg frásagnarhraði. Fimm árum síðar snýr Ulises (eins og í flökku ofurhetjunni Ulysses; skilurðu?), aftur til „Penelope“ hans (Watling) en kemst að því að hún er gift Sierra (Eduard Fernandez), sem er óútskýranleg. auðugur strákur (hvað gerir hann til að vinna sér inn allt það deig?) sem heldur krókódílum sem gæludýr á óskiljanlegan hátt. Þegar Martina, í mikilli reiði, spyr Ulises um fjarveru hans, segir hann henni að hann muni fara með hana til eyjunnar Súmötru einhvern daginn og hún muni skilja ALLT. Og hér er málið: hann fer ekki með hana til eyjunnar Súmötru. Tilvísunin deyr bara einhvers staðar í handritinu. Hann útskýrir í raun ekki hvar hann var og hvers vegna hann hunsaði eiginkonu sína og barn í fimm ár. Hann sýknar EKKI sjálfan sig sem heiðursmann og myndin fyllir EKKI upp í söguþræðisgötin sem stara á okkur í að minnsta kosti helming myndarinnar. Ég get ekki annað en gert ráð fyrir að leikstjórinn Bigas Luna vilji að við fyllum sögulínurnar með þeim dulrænu vísbendingum (fiskum, skriðdýrum, hafinu) sem hann býður upp á með hrífandi kvikmyndatöku og sniðgengum samræðum. Það bara gengur ekki. Frásagnarboginn í þessari mynd endar með því að líta meira út eins og vagga þvottasnúru. Ég er viss um að Jordi Molla er góður leikari, en ég gat bara ekki keypt Ulises hans sem hvers kyns hetju (sem er það sem upprunalega Ulysses var eiga að vera). Af rakri næmni dregur hann út stuttan texta af samskonar ljóði frá Virgil um það bil 2.000 sinnum og í hvert skipti sem það vekur Martinu til sprengjandi fullnægingar. Það ætti að leigja þennan gaur út til að endurvekja gömul hjónabönd. Ég er viss um að Virgil yrði hrifinn. Hann var ekki svo oft lagður, eins og ég skil það. Þetta ljóðræna „tæki“ er áberandi í myndinni og ég átti ekki annarra kosta völ en að gera ráð fyrir að þetta væri kynjabreyting á fræga „sírenusöng“ Ulysses (þ. tja, sírenukallið). Ef þetta er það sem Bigas Luna er að gera, geturðu séð vandamálið - hann er að bjóða upp á flókna táknmynd í tilraun til að grípa og grípa á High Art. Enn og aftur virkar þetta bara ekki, að minnsta kosti í mínum augum.Watling er fallegur og segulmagnaður ungur leikari, en hún gefur okkur persónu hér sem virðist ekki hafa mikla vitsmunalega eða jafnvel rómantíska dýpt. Það fer fram úr mér hvernig hún gæti orðið í örvæntingu ástfangin af gaur sem er með leiguskilti á andliti sínu (eins og á lausu), feitu hári í 1960-stíl sem líkist meira þangi og einu af þessum tískuskeggjum frá 21. öld. ' (þú veist, fjögurra daga vöxtur, hvorki meira né minna). Hann á að vera draumkenndur gaur (held ég), en þessi augu hans benda til þess að hann gæti þjáðst meira af oflýsingu á fráleitu handriti. En ekki örvænta, þessi mynd er frábær að horfa á. Bara ekki reyna að tengja punktana á rauðu síldunum eða hugsa of mikið um það sem þú ert að heyra í leiðinni til samræðna. Þú getur tapað hraðspólunum í þessari mynd (sérstaklega á fyrstu 40 mínútunum) og þú munt í raun ekki missa af miklu.