Ákaft, myrkt hasardrama með óvenju ríkum stuðningi frá Casey, Keith o.fl. al, margir hverjir fá bestu hlutverk ferilsins og hlaupa með það. Myndin er einkennilega mótuð -- oft hægir á hasarnum bara til að láta persónurnar festast í skrýtnum en vel gerðum, að því er virðist endurbættum samtölum -- meðan á úttektinni stendur festast næstum öll „Vélin“ í fullkomlega fluttum gamansamlegum einleikjum -- og leikstjórinn Reynolds á mikið hrós skilið fyrir að láta Reynolds stjörnuna stíga til baka og gefa þeim pláss. Og ólíkt flestum hasarmyndum, þá verður maður virkilega hrifinn af persónunum, sem gerir seinni hálfleikinn, þegar ýmis örlög þeirra góð og slæm fara fram, óvenjulega áhrifarík. Sambland af persónuþróun, hrottalegu ofbeldi, djassandi hljóðrás (Tarantino hlýtur að vera aðdáandi -- horfðu á þetta og svo "Jackie Brown" og þú munt sjá hvað ég er að tala um) gerir þessa einstaka gölluðu mynd (The bad guys are dálítið melódramatísk) ein af betri nútíma löggumyndum, og í mínum huga betri en marga ofmetna nútíma noir eins og "Body Heat" og svoleiðis.