Titill þessa óljósa og (nánast réttilega) gleymda 80's slasher minnir mig óhjákvæmilega á mega-snilldar-skrímslislag The Cure með sama titli, þess vegna brot af textanum í titilhluta þessarar athugasemdar notenda. Einnig hafði ég ekkert annað að segja sem var gagnlegt, hvort sem er. En hey, "The Forest" er ekki alveg vonlaust og ekki einu sinni *svo* slæmt, reyndar. Ef ekkert annað, þá hlýðir það að minnsta kosti hinni, að vísu óskrifuðu, fyrstu reglu 80's slasher: drepa einhvern á fyrstu 10 mínútum leiktímans. Vissulega hefur þú heyrt um grunnforsendur þessarar myndar tugi sinnum áður, en ekki láta það aftra þér frá því að horfa á hana, þar sem "Skógur" hefur upp á ýmislegt meira að bjóða en bara aðlaðandi óheillavænlega forsíðumynd. Þetta er í raun svolítið óvenjulegur 80's slasher! Aðalpersónurnar eru ekki venjulegir heilalausir unglingar og handritið hefur traustan metnað til yfirnáttúru. Hugmyndin er ekki alltaf vel heppnuð, hvað þá trúverðug, en hún er meira en nógu áhugaverð til að halda athygli þinni og það eru jafnvel nokkur furðu sterk augnablik af spennu og söguþræði til að njóta. Tvö hjón ákveða að fara í útilegu í einangruðustu skógum Kaliforníu, en vegna heimskulegrar veðmáls ferðast eiginkonurnar aðskildar frá eiginmönnum sínum. Varla undirbúin fyrir nóttina fá þau óhugnanlegar heimsóknir frá móður sem leitar að tveimur börnum sínum, börnunum sjálfum og loks föðurnum sem er á veiðum að mannakjöti. Heilabiluð fjölskyldan getur verið raunveruleg eða ímynduð, en konurnar eru örugglega í hættu og þegar eiginmenn þeirra koma eru þær þegar horfnar. Mennirnir kynnast líka fjölskyldunni og þeir komast að meira um bakgrunninn sem er lítillega vanstarfsemi. "The Forest" er vægast sagt skrítin og óvenjuleg mynd. Þetta er ekki beint meistaraverk í samsæri, en hið rækilega undarlega andrúmsloft mun örugglega höfða til víðsýnna aðdáenda 80's hryllings. Morðin eru frekar hræðileg og mynduð af vilja, þar á meðal hálsskurður og sársaukafullt fjöldamorð, og tökustaðir eru ótrúlega fallegir. Því meira sem þú veltir fyrir þér sögunni og snöggum útúrsnúningum hennar, því minna er það skynsamlegt, svo ráð mitt væri bara að njóta þessarar skrítnu áhorfsupplifunar eins lengi og hún varir en ekki mínútu lengur. Leikaraframmistaðan er rétt yfir meðallagi, tónlistin er í lagi og að minnsta kosti reyndi leikstjórinn Donald Jones (einnig ábyrgur fyrir arðránssjúku "Schoolgirls in Chains") að vera aðeins meira skapandi en meirihluti níunda áratugarins hryllingsmynda. Verst að það mistekst á endanum.