Yfirleitt voru söngleikir á fjórða áratug síðustu aldar með ákveðinni formúlu - og ef þú lærðir kvikmyndir veistu hvað ég er að tala um - ákveðin hlaupalengd, mjög "showy" sýningar sem voru frábærar á yfirborðinu en komust aldrei inn í raunverulegan persónuleika persónur o.s.frv. ÞESSI ER ÖNNUR - og ljósár betri og vel þess virði er tilnefning sem besta mynd ársins - 1945 (þó að hann hefði enga möguleika á að sigra endanlega sigurvegarann ​​- Lost Weekend).Gene Kelly var líklega í sínu besta formi. ferill - já ég veit um "American in Paris" og "Singing in the Rain". Þessi er öðruvísi. Hann fer virkilega inn í persónu sína sem „hafúlfur“ og hugsar (í fyrstu) að „að sækja hvaða stelpu sem er í leyfi“ sé ekkert annað en lerka. Og ef þú þyrftir að búa til "sögu" til að fá hana - svo það sé - þangað til. Svona eins og Tónlistarmaðurinn þegar hann festist "fótinn í hurðinni". Enda fyndið í myndinni stafar að mestu af tilraun hans og nýja vinar hans (Sinatra) til að gera "söguna" góða til að "fá stelpuna" sem hann verður VIRKILEGA og óvænt ástfanginn af. Þú verður að sjá myndina til að sjá hvað ég meina. Fyrir utan það að það eru svo margir aðrir þættir frábærrar kvikmyndar í þessari, þetta er klassísk vinasaga, nostalgía til þess tíma þegar seinni heimstyrjöldinni var næstum lokið (stríðinu lauk um kl. mánuði eftir að myndirnar voru gefnar út), áttaði sig á því að gaur sem hló alltaf að lífinu getur komist að því að hann er í raun frábær manneskja, frábær lög og líklega nokkrir aðrir þættir í klassískri kvikmyndagerð sem ég get ekki hugsað um rétt. núna. Af hverju ekki 10? Undir lokin - eftir næstum 2 1/2 klukkustund byrjar að líða svolítið langur. Það er lítið ballettnúmer sem Gene Kelly gerir sem hlýtur að hafa verið tilkomumikið árið 1945 en virðist gamalt og finnst eins og það bætir við mínútum núna. En á heildina litið er þetta ákveðin sigurvegari á öllum stigum.