Ég náði loksins eintaki af Kannathil Muthamittal í gegnum Netflix og eyddi nýárskvöldinu í að horfa á ótrúlegt drama þróast. Það byrjaði með því að Shyama (góð Nandita Das) giftist Dhileepan í bakvatni Sri Lanka og síðan tekur stríð yfir rómantík þeirra. Shyama þarf að flýja til Indlands og er í flóttamannabúðum þar sem hún fæðir barn. Nokkrum árum síðar sjáum við Amudha, fjörugt og elskað barn (P. S. Keerthana), sem er elskan (eða byrði) kennara, foreldra og skólafélaga, í mjög How to Solve a Problem Like Maria röð. Á afmælisdaginn er henni sagt af foreldrum sínum Thiru (Madhavan) og Indra (Simran) að hún sé ekki líffræðilegt barn þeirra, hún hafi verið ættleidd. Þetta hallar sjálfsöruggum ástarfullum heimi hennar og hún veltir stöðugt fyrir sér hvers vegna fæðingarmóðir hennar yfirgaf hana. Nokkrar tilraunir til skjóls síðar fara ættleiðingarforeldrarnir með hana til Sri Lanka til að reyna að finna móður sína. Landið er rifið í sundur af geislandi borgarastyrjöld og þremenningarnir eru óumflýjanlega fastir í óreiðu. En þetta leiðir líka til þess að þeir hittu hina nýju Shyama - einn sem loksins stendur frammi fyrir Amudha og spurði hvers vegna hún yfirgaf dóttur sína. Sagan af barni sem þarf að glíma við þá staðreynd að hún var yfirgefin við fæðingu, þráhyggjuþrá hennar til að tengjast aftur. með fæðingarmóður sinni, skilyrðislausri ást ættleiðingarforeldra, púkunum sem reka fæðingarmóðurina, eðlilegt ástand Chennai og hryllingur hryðjuverka herjaði á Sri Lanka - Mani Ratnam gerði meistaralega kvikmynd sem blandaði mörgum innihaldsefnum í sögu sem er sál hræra. Tónlist AR Rahman fyllir fallega upp töfrandi og hrífandi augnablikin í myndinni. Myndin hefur frábæra frammistöðu frá Madhavan, Nandita Das, Simran og algjört töfrandi hlutverk sem Amudha - sú yfirgefna - sem barnalistakonan P. S. Keerthana gerir. Þessi gjörningur vann henni landsverðlaun. Kvikmyndatakan er sjónræn ljóð - hver rammi er fallega unninn og hrífandi tekinn. Ég er forvitinn af tengingunni sem Mani Ratnam hefur við hryðjuverk, ást og þráhyggju. Mér finnst könnun hans á þessum viðfangsefnum algjörlega framúrskarandi. Persóna Mahadevan var alveg einstök - ástríðu hans og hugsjónamennska gerði hann ekki eigingjarnan, heldur passaði hann vel við hversu mikla umhyggju honum þótti um litlu stúlkuna. One liners hans voru fyndnar. Móðirin sem Simran lék var líka nokkuð fjölvíð - hún var hugsjónarík, elskaði ættleiddu dótturina en hafði líka áhyggjur af líffræðilegu krökkunum sínum. Áfallið, angisturinn og þráhyggja barnsins Amudha var framúrskarandi lýst af P. S. Keerthana. Stór og ásakandi augu hennar áttu mestan hlut. Reyndar voru ráðgátu persónurnar Nandita Das og eiginmanns hennar. Kannski gerði Mani þá vísvitandi dularfulla til að gefa okkur ekki augljósar hugmyndir um hvers vegna þeir voru eins og þeir voru - ráðgátan um hvers vegna hryðjuverkamaður verður að því sem hann eða hún verður. Það kom líka í veg fyrir að hann væri dæmdur - þetta voru önnur átök þar sem hann tók enga afstöðu heldur sagði bara frá á meðan hann sýndi mannlega harmleikinn. Kannathil Muthamittal er sjónræn ljóð og sálarhrífandi drama - ég græt sjaldan í bíó, en þessi yfirgaf mig rak augu og smá hjartveik. Þetta er falleg mynd - fjársjóður og vörður ef hægt er að finna eintak; grátbiðja um að fá lánaðan eða stela einn í dag og horfa á myndina!