Aukið af svipmikilli kvikmyndatöku Agnesar Godard (Beau Travail), er Golden Door sjónrænt sláandi tónljóð sem fylgir ferðalagi bændafjölskyldu frá frumstæðu heimili sínu á Sikiley til Ellis-eyju í New York um aldamótin. Þetta er súrrealísk, dularfull, oft undarleg, en á endanum mjög gefandi upplifun. Nýjasta kvikmynd Emanuele Crialese (Respiro) fléttar saman draumkenndum og táknrænum myndum með grófu raunsæi og er eins og impressjónískt málverk - lýsing kvikmyndalistamanns á því hvernig innflytjendaferlið kann að hafa verið fyrir foreldra okkar og afa og ömmur. „Töfrandi leyndardómsferð“ Crialese varð til vegna heimsóknar hans á safnið á Ellis-eyju, andlitssvip innflytjendanna sem sýndir voru á ljósmyndum sem hann sá og rannsókna hans á harðorðum stefnum og verklagsreglum sem notaðar voru við innlögn Innflytjendur. Með bréfum sem hann las um innflytjendur sem sendir voru til ættingja sem voru eftir heima, kennir Crialese sig við þá fátæku innflytjendur sem gátu séð jákvæðu hliðarnar á hlutunum umfram erfiðleika þeirra. Fyrir Salvatore Mancuso (Vincenzo Amato) og eldri syni hans Angelo (Francesco Casisa) er Ameríka fjarlægur draumur sem þeir vita ekkert um. Eftir að hafa klifið upp grýtt fjall til að biðja til dýrlinganna um tákn, fá þeir verðlaun þegar þeim eru sýnd póstkort af yngri syni Salvatore, Pietro (Filippo Pucillo), heyrnarlausum mállausum, sem sýna nýja heiminn sem land þar sem þeir geta baðað sig. í mjólkurám, sitja undir peningatré eða uppskera risastóran lauk og gulrætur. Eftir að hafa fargað dýrunum sínum í skiptum fyrir skó og jakkaföt, héldu Salvatore, synir hans tveir og öldruð móðir hans Fortunata (Aurora Quattrocchi) í ævintýri sitt. með meiri von en skelfingu en jafnan færist fljótlega í hina áttina. Þegar þeir fara um borð í bátinn og koma sér fyrir í troðfullum þriðja flokks stýrishólfum sínum gerist mest umtalaða atriði myndarinnar. Með því að nota myndavél sem sýnir fjölda fólks standa, þegar skipið dregur í burtu, er rammanum skipt í þá sem eru um borð í skipinu og þá sem veifa bless frá bryggjunni og hvernig þeir eru aðskildir gefur til kynna að þeir séu að rífa í sundur frá öllu sem þekkist. skipið er dularfull ensk kona að nafni Lucy (Charlotte Gainsbourg). Crialese gefur ekki upp fortíð sína eða ástæðuna fyrir því að hún er að ferðast til Ameríku en hún virðist standa fyrir upphaf nútímaheimsins sem þau eru að fara inn í. Þrátt fyrir að þau sjái hvort annað varlega, fær Lucy áhuga á Salvatore og biður hann um að giftast sér til að leyfa henni að komast inn í landið. Ferðin er svikul með miklum stormi á skipinu. Þegar þeir eru skotnir í nánast algjöru myrkri er farþegum í stýri varpað upp að hlið bátsins og eftir það liggja líkin flækt og snúin á gólfinu eins og í makaberum Totentanz. Athöfnin að fara í gegnum innflytjendavinnslu á Ellis Island verður ekki auðveldari og Crialese ræðst á það hvernig ólæsir bændur, í nafni varðveislu „siðmenntaðs“ samfélags, neyðast til að leggja þrautir saman, framkvæma stærðfræðileg verkefni og gangast undir niðurlægjandi læknisskoðun til að sannaðu að þær séu „hæfar“. Hjónabandsmiðlunarathöfn líður eins og uppboðsblokk og ungu konurnar virðast niðurdrepnaðar þegar þær eru settar saman við of þunga miðaldra karlmenn. Þetta er hins vegar eina leiðin til að komast inn í "Gullnu hurðina", þar sem einhleypar konum er hafnað nema þær eigi maka, að því er virðist til að koma í veg fyrir hótun um vændi. Í gegnum þokuna geta innflytjendur varla séð land mjólkur og hunangs og það er engin frelsisstytta sem biður um þreytta og fátæka, auðmjúkan fjöldann sem þráir að anda frjáls. Í ímyndunarafli þeirra rennur þó enn áin og bíður eftir því að þeir stökkvi inn. Þó endirinn sé óljós og ein hurð opnast á auðan vegg, táknar önnur hurð endurfæðingu sálarinnar og leiðina sem við verðum öll að taka frá gamla heiminn til hins nýja.