Fyrst og fremst er ég alls ekki vandlátur kvikmyndaáhorfandi. Ég er ekki einn af þeim sem fá bíómyndir bara til að tína í sundur gallana og gagnrýna, ég, eins og flestir aðrir, horfi á til að skemmta mér. Ég mun í rauninni horfa á hvaða tegund af kvikmynd sem er, sama hversu slæm einhver segir að hún sé (stundum er mynd svo hræðilega gerð og skrifuð að hún kallar fram eins konar vorkunnarhúmor sem ég fæ kikk út úr). Að öllu þessu til hliðar var lil pimp einfaldlega sorglegt. Ég sá hana í sjónvarpinu og vissi bara ekki hvað ég var að horfa á. Hún var of illa skrifuð og töff til að vera fullorðinsmynd, og hafði allt of mikið kynlíf, tilvitnanir og blótsyrði til að vera krakkamynd, ég efast reyndar um að jafnvel börn myndu skemmta sér yfir henni. Húmorinn (þokkalega rausnarlegur jafnvel að kalla það það) var svo tilgerðarlegur og kampakátur að ég gat ekki séð hvernig einhverjum með hálfvita gæti fundist hann fyndinn. Það eina sem kom mér til að hlæja var hvernig fólk eins og Bernie mac og fáránlegt gat sett nafn sitt og tíma á/í eitthvað svo sárt. Persóna Luda var svo ódýrt hláturbragð, sem náði afar lítið markmið. Söguþráðurinn meikaði engan sens, söguþráðurinn hlýtur að vera versta atburðarás sem hefur verið sett saman á skjánum. Ég gæti haldið áfram, en ég vil sjá hvað fólki finnst um viðbrögð mín áður en ég fer að ræða ákveðin dæmi um aumkunarverð atriði. Það eina sem ég þarf að segja er að það hlýtur að vekja þig til að velta fyrir þér hversu miklum tíma þessir rithöfundar eyddu á hnjánum í að reyna að fá það til.J