Níundi áratugurinn er að mestu talinn áratugurinn þar sem hryllingurinn ákvað að skemmta sér. Stundum voru ákveðnir gáfur á bakvið þetta allt ("Evil Dead II", "Night of the Creeps" og "Return of the Living Dead" til dæmis) og svo voru myndirnar sem voru huglausar en höfðu ákveðinn lágan leiguþokka. og voru fullkomin fyrir nótt með bjór og vinum. Kvikmyndir eins og „Pieces“ og „Blood Diner“ báru upp leiguhillur á 8. og 9. áratugnum og buðu upp á lítið í greind eða handverki en nóg af heimskulegri afþreyingu. Kvikmynd Kevin Tenney, "Night of the Demons" frá 1988, er hluti af þessari hefð-heimskulegu, illa leiknu og ekki frumlegu bein í líkamanum, en fjandinn ef þú skemmtir þér ekki. Söguþráðurinn er svo einfaldur að hann hafði bara til að koma frá níunda áratugnum: hópur heimskra unglinga sem leiknir eru af hópi leikara á miðjum til seint á 20. áratugnum ákveður að fara í partý í Hull House sem Angela (Mimi Kinkade) og Suzanne (Scream Queen goðsögnin Linnea Quigley) halda upp á. , Angela og co. ákveða að kasta séance. Þetta reynist vera eins og Will Arnetts „Arrested Development“ persóna Gob myndi kalla það, „Stór mistök“, því djöfullegt afl hefur fljótlega yfirtöku á Angelu og byrjar að komast til hinna líka. Taktu „The Evil Dead“, „ A Nightmare on Elm Street" og hinn almenni heimskur dauður unglingaleikur, hentu þeim í blandara og "Night of the Demons" er það sem þú færð. Myndin er allt annað en frumleg og í rauninni er hún ekki góð mynd. Allt er þetta brjálæðislega afleitt, leikurinn er hræðilegur, brandararnir falla oft flatir, persónurnar eru pirrandi (sérstaklega persónan í Stooge) og söguþræðirnar eru margar. Svona út af fyrir sig, það er samt mjög skemmtilegt. Svo afhverju? Fyrir það fyrsta eru förðun og gore áhrifin í hæsta gæðaflokki, með nokkrum mjög eftirminnilegum augnablikum (sérstaklega viðbjóðslegum og bara flugu skrýtnum hlutum með varalitartúpu) sem standa virkilega upp úr. Það tekur sig líka sjaldan eða aldrei of alvarlega, en þó að undanskildum hræðilegum orðaleikjum, spilar það beint og sóar aldrei tíma áhorfenda með blikkandi sjálfsvitund. Auk þess er ákveðin orka og eldmóður í öllu fyrirtækinu sem nánast ómögulegt er að standast. Já, það er ekkert sérstakt, en það veit það, og það gæti ekki verið stoltara af þeirri staðreynd. Þetta er asnaleg veisluhryllingsmynd og þykist aldrei vera neitt meira. Hún er kannski ekki klassísk, en „Night of the Demons“ er gott dæmi um hryllingsruslfæði sem er rétt gert. Það er kannski ekki of eftirminnilegt eða frumlegt, en stundum langar þig ekki í fínan bjór. Stundum langar þig í Budweiser.