OSS 117 var skemmtileg frá upphafi til enda. Það er erfitt að skilgreina hvers vegna ein mynd snertir eða tengist þér eða ekki, og ég mun ekki reyna að greina svo fullkomna gamanmynd, svo pólitískt rangt að jafnvel fræðilegar greinar ættu að vera tileinkaðar henni :) !Hér er allt gamaldags, allt frá kvenfatnaði (andvarp!), Mambo dansi, "hetjusöngnum"... ("Bambino" hljómar eins og ítalsk canzonetta sungið á... arabísku :)!).Hubert er líkamlega hrífandi , en helvítis heimskur. Frá öllum 007-unum lítur hann út eins og Sean Connery, en er örugglega meiri sympa vegna þess að hann er... kjánalegur, segir hug sinn allan tímann, hlær, er jafnvel með homómótískar fantasíur og það eru sögusagnir um hann. Í stuttu máli, sem andhetja rokkar hann :)! Stundum lyftir hann bara augabrúnum eða kinkar kolli og það er allt sem þarf til að fá þig til að hlæja. Bérénice Bejo er hin sanna drottning myndarinnar. Þokkafull, svikul en með hugsjónir. Aure Atika er þvert á móti minnkað í femme fatale. Það kemur á óvart að sjá hana þessa „kynþokkafullu sprengju“, þú. Þú getur bara ekki borið hana saman við „Austin Powers“! Ég er sammála D. Hartley frá Amazon (Seattle, WA) um að það ber virðingu fyrir tegundinni. Hver er uppáhaldssenan þín? Ein af mínum uppáhaldssenum er „bardagi hænanna“ við grímuklædda illmennið. En hið sannarlega fullkomna er þegar þeir eru að spjalla í kokteilnum við tengiliðina sína, hvernig þeir muldra allir skrumskælingar af sjálfstrausti... Þessi sena ein og sér gerir gamanleiksgreinina þess virði.