I am Curious (Yellow) (kvikmynd, í nærri Seussical ríminu, er sögð vera fáanleg strax í upphafi í tveimur útgáfum, Yellow og Blue) var einn af þessum stóru listhússmellum sem fyrst vakti mikla athygli í Svíþjóð þá. mikill skandall/cause-celebre í Bandaríkjunum þegar eina prentunin var í vörslu tollsins og hún fór alla leið til Hæstaréttar. Það sem er öflugt í myndinni í dag er ekki svo mikið það sem gæti móðgað með því sem kemur í ljós í kynlífinu eða nektinni - leikstjórinn/"leikarinn" Vilgot Sjoman myndar hinar ýmsu atriði á þann hátt að það er nóg af holdi og kynfærum og stöku grafískur biti en það er alltaf meira - svo vitsmunaleg tjáning en mjög lostaleg - heldur áræðið við tilraunina til hreinnar „metafilms“ á sama tíma og gefur sanna yfirlýsingu um stöðu mála í Svíþjóð. Hver vissi að slíkt í almennu friðsælu landi (þ.e. venjulega hlutlaust í utanríkismálum og stríðum) gæti verið svona heitt pólitískt? Að minnsta kosti er það hluti af markmiði Sjömans hér. Eins og kvikmyndagerðarmaður á borð við Dusan Makavajev með sum verk sín eins og W.R. (ef ekki eins súrrealísk og brjáluð) eða í aðeins minna mæli Bertolucci, er Sjoman til í að blanda saman pólitík og kynlífi (aðallega pólitík og félagsleg stétt) í miðri mynd. líka að gera það að athugasemd við að innleiða persónu í kvikmynd. Persónurnar tvær, Lena og Borje, eiga í heitu og köldu sambandi í sögu myndarinnar, þar sem Lena er „forvitinn“ sósíalista-wannabe sem sýnir fram á götuna fyrir ofbeldisleysi og „lestar“ eins og í skála í skóginum. að verða fullkomlega starfhæf, en á sama tíma kannski of forvitin um kærasta bílasölunnar hennar. Og þar sem þetta er í gangi, sem er í sjálfu sér nóg fyrir eina mynd, þá lætur Sjoman sjálfan sig og áhöfn sína inn af og til þegar þeir eru að gera þessa sögu á filmu (það er meira að segja dálítið mitt á milli þar sem, eins og á rokktónleikum , titilspjöld fyllast út í hléi í myndatöku hver áhöfnin er, sem neitar að þurfa að nota lokaeiningar!) Síðan er allt önnur dýnamík þar sem Sjoman sýnir raunverulegan frammistöðu, ekki bara „hey, ég er leikstjórinn að spila leikstjórinn" bit. Í fyrstu gæti maður ekki fengið þessa uppbyggingu og að ég er forvitinn (Yellow) er bara mynd þar sem Lena er heimildarmyndaviðmælandi og spyr einstaklinga um hugsanir þeirra um stétt, sósíalisma, Spán og Franco, og einu sinni í a. meðan við sjáum föður Lenu eða Björu. En Sjöman gerir eitthvað áhugavert: uppbyggingin er svo hál að áhorfandinn þarf að halda sér á tánum; það er áhrifamikið að svo mörg ár í mynd geti komið á óvart með því að vera óhræddur við að blanda saman dramatískri frásögn, heimildarmynd, kvikmynd-í-mynd og jafnvel alvarlegt viðtal við Martin Luther King, sem einnig virkar sem hálfgerður gúrú fyrir Lenu. . Það er kannski ekki alltaf fullkomlega samfelld greining pólitískt, en það finnst ekki svindla eða jafnvel með mikilli háðsádeilu eins og í Godard mynd; háðsádeilan sem Sjoman sækist eftir er í ætt við Godard en á allt annarri bylgjulengd. Stjórnleysi hans er fjörugt en ekki fullkomlega hlaðið merkingarfræði eða brellum sem gætu sett minna innvígða áhorfanda frá sér. If I Am Curious (Yellow) stendur uppi sem vitsmunalegt framtak og fullkomin ferð til að kanna kynlíf á þann hátt sem var og er grípandi fyrir hversu mikið er sýnt og hversu þægilegt þetta allt virðist vera fyrir leikarana, það er ekki alveg vel heppnað held ég sem tilfinningaleg upplifun. Þar sem Bergman átti það til að gera tilfinningaþrungna kvikmynd með afbyggingartilhneigingu, er Sjoman líklegri til að tengja við sérstakar hugmyndir en leikstýrir í rauninni ekki alltaf mjög vel þegar kemur að því að gera stórar eða fíngerðar senur með leikurunum. Stundum virkar það þó ekki væri nema fyrir leikarana, Lenu Nyman (aðallega stórbrotin hér í flutningi sem biður hana um að gera metnaðarfullan en ruglaðan krakka að einhverjum samúðarfullum og viðkvæmum jafnvel) og Borje Ahlstedt (mikil raunsæ mótvægi við hina óstöðugu Lenu), en um 40 árum síðar er erfitt að tengja sig algjörlega við allt sem gerist í innri mynd Lenu og Börje þar sem (kannski viljandi) Sjoman fyllir hana með klisjum (Borje á kærustu og barn, mun hann yfirgefa hana, hvernig mun Lena sætta föður sinn) og harðneskjulega frásögn frá eins konar stjörnustjörnu hans. Og samt, fyrir hvaða galla sem Sjoman kann að hafa, kaldhæðnislega miðað við að hann meini þetta vera athugasemd við sjálft sig, þá stenst I Am Curious (Yellow) fallega sem listaverk. tilraun til að prófa vatnið á því sem hægt væri að gera í sænskri kvikmyndagerð, eða prófa það sem gæti ekki verið og beygja það fyrir ögrandi og kómíska notkun. Ég myndi jafnvel ganga svo langt að segja að hún sé áhrifamikil og hefur líklega verið afrituð eða líkt eftir á fleiri en einn hátt vegna þess að hún var svona sértrúarfyrirbæri á sínum tíma (sérstök tækni sem notuð var, með myndinni spólað til baka undir lokin, endurómar í lakari notkun í Funny Games), og ætti að sjást af öllum sem eru að leita að framúrstefnu eða meta-kvikmyndagerð. Ef það er ekki alveg eins framúrskarandi listrænt stökk og W.R. eða Last Tango, þá er það stutt á eftir.