Það borgar sig að horfa á Reader's Digest. Eða Time, ef það var upprunalega heimild greinarinnar sem var ætlaður innblástur fyrir Mani Ratnam að gera þetta meistaraverk. Byggt á sannri sögu af ættleiddri stúlku sem fer í leit að líffræðilegum foreldrum sínum, málar herra Ratnam klassík sem hnoðir eins mikið og hún ávítar, þykir vænt um eins mikið og hún agar og prédikar eins mikið og hún æfir. Hvar byrjar maður ? Hið forboðna myrkur sem er undanfari nýrra deilna á norðurhluta Sri Lanka? Óskipulegt heimili fjölskyldu undir forystu eldhugans verkfræðings-höfundar og 3 yndislega óþekkra barna? Eða þetta grugguga svæði þar sem raunveruleikinn fer yfir þann punkt að veita þægilega tilveru og verður að skrímsli ótrúrra og óheillavænlegra atburða og hugmyndafræði? Hvernig sem á það er litið, þá er þessi mynd þess virði að vera í safninu þínu, ef þér líkar vel við hin sannfærandi drama Mani Ratnam. Ratnam er fyrri meistari í því að blanda saman skálduðum sögum við atvik í raunveruleikanum og í þessari mynd gefur hann sér kennslu í að laga tvær raunveruleikasögur í eina. Ég ætla ekki að fara út í söguna þar sem hún sést betur en lesin. En það sem ég mun dvelja við eru áhrifin sem það hafði á mig og hvers vegna, þrátt fyrir allan stríðshernaðinn sem á sér stað í þessum heimi, getur það ekki eyðilagt þetta einfalda en óþrjótandi afl sem kallast von. Sakleysið, í hreinleika sínum, getur ekki skilið flókið langanir fullorðinna decadenence og græðgi. Það kannast heldur ekki við hættur þegar því fylgir einbeittur ásetningur að leita að því sem það vill. Það er sakleysi af því tagi sem rekur Amudha til að leita til lífforeldra sinna, þrátt fyrir viðvaranir um að þeir gætu glatast í katli borgarastyrjaldar. Eftir að hafa lifað af skelfilega reynslu af því að spjalla við líkamlega skertan mann aðeins til að átta sig á því að hann er banvænni aðili í dulargervi, heldur Amudha sig við málstað sinn á þann hátt sem rífur niður mótstöðu velvilja hennar. Og að lokum, þegar þau tvö hittast, móðir og dóttir, eru endurfundir svo stirðir af tilfinningum að jafnvel hinn skapmikli fósturfaðir er látinn gráta. Aðstoð af hrífandi bakgrunni frá A R Rahman, er atriðið sem á eftir kemur átakanlegt til að bræða jafnvel grýtnustu hjörtu: Listi yfir spurningar sem Amudha þarf að spyrja líffræðilega móður sína. Á jafn dramatískum hápunkti og atvikin sem leiða til þess, uppgötvar barn móður sína, lifandi í líkama en glatað í anda. Þar sem Amudha áttar sig á því að hún á enga von um að vera hjá þeim sem ól hana, gerir Amudha við ættleiðingarmóður sína það sem titill þessarar myndar þýðir: pikk á kinnina. Hvað leikarahópinn snertir, er slóðin greinilega dregin af ljómandi PS. Keerthana. Herra Ratnam hefur hæfileika til að draga fram stórbrotna sýningar frá lítt þekktum barnalistamönnum, en þetta ætti ekkert að taka Keerthana frá verðlaunaframmistöðu. Með hæfileikaríkum aukahópum Madhavan (Thiru), Simran (Indira) og hinni stórkostlegu Nandita Das (Shyama), skreytir hún atriðin í næstum öllum ramma sem hún er í. Tónlistin er kannski ekki eins eftirminnileg og önnur Rahman-framboð en það er samt kom ekki í veg fyrir að hann nældi sér í önnur landsverðlaun fyrir bestu tónlistarstjórnina. "Vellai Pookal" er jafnmikill heiður fyrir þörfina á að þykja vænt um mannlífið og það er fyrir náttúruna. Samræðurnar eru í fyrsta flokki (sýnishorn af snertilegum orðaskiptum sem Amudha og Indira hafa á sveimi, stuttu eftir að hún kom í ljós að hún er ekki líffræðileg dóttir Indiru) og kvikmyndatakan, frábær. er að virða mannlíf og tjáningu. Ekki dæma það sem lexíu í kvikmyndagerð; þú munt aðeins tapa á því að upplifa einn af þeim allra bestu frá Mani Ratnam-A R Rahman hesthúsinu.