Orðið heiður ætti að eyða úr orðaforða allra þjóða. Það eykur málleysi karla og ber ábyrgð á dauða milljóna saklausra manna. Sá sem er ekki sammála ætti ekki að kæra sig um að halda áfram að lesa þessa athugasemd. Eins og búast má við með þessa handritshöfunda er Yakuza grípandi glæpatryllir með talsverða virðingu fyrir þeim þjóðernislega bakgrunni sem hún er leikin gegn. Vinir átaka og ofbeldis verða heldur ekki fyrir vonbrigðum, en sérstaklega undir lokin verður ofbeldi nokkuð tilgangslaust, óþarfi og hreint út sagt kjánalegt. Öfugt við aðra gagnrýnendur fannst mér frammistaða Robert Mitchum ekki mjög góð. Þetta er leikari sem batnaði svo sannarlega ekki með aldrinum. Hann lítur út eins og þreyttur húsvörður (það fer ekki of vel með hlutinn) og andrúmsloft hans, sem gerði hann að svo áhrifamikilli viðveru á skjánum fyrr á árum, kemur fram sem annað hvort rugl eða áhugaleysi. Ken Takakura og Richard Jordan eru mjög góðir sem heiðursmaður og ungir, gáfaðir, tilfinningaþrjótar í sömu röð. Besta leiðin til að standa þessa mynd er að sjá hana sem harmræna gamanmynd. Hlutirnir eru settir af stað með því að Mitchum-persónan biður Takakura-persónuna greiða út frá röngum forsendum. Mistökin koma fljótt í ljós, en heiðurstilfinningin krefst þess að þau megi ekki víkja. Svo þeir byrja að laumast um, skjóta í allar áttir, beita sverðum og eyðileggja listræna íbúð vinar síns (þótt gaurinn biðji þá hættu þessu, vinsamlegast“ í gegnum samsvarandi átök). Líkin byrja að hrannast upp og sagan endar með persónu Mitchums. að benda á: Ef ÞÚ gefur honum litla fingur þinn mun ég gefa ÞÉR MINN. Jæja, það er það minnsta sem hann getur gert, er það ekki? Svo hann dregur fram hníf, dreg upp andann og byrjar að saga af útlimnum ( utan rammans, sem betur fer). Þetta var augnablik sem hefði sennilega átt að vera hátíðlegt. Það fékk mig bara til að hlæja. Notkun staðsetningar er mjög góð í þessari mynd. Mér líkaði sérstaklega við atriðin sem tekin voru upp í og ​​við International Conference Hall on Lake Takaragaike, áhugaverð framúrstefnuleg bygging eftir arkitektinn Sachio Otani (Kyoto-bókunin var undirrituð þar) Fyrir mér virðist framsetning arkitektúrs vera betri hér en í nýlegri heimildarmynd Sydney Pollack Sketches of Frank O. Gehry sem fjallar um arkitektúr og ekkert annað.