Mig langaði virkilega að fíla þessa mynd. Frábær leikarahópur Walter Pidgeon í hlutverki sem minnir okkur á hans helgimynda "Forbidden Planet", Barbara Eden og Robert Sterling sem unga elskendur, Frankie Avalon sem tónlistarlega hneigður sjómaður (er strákur á kafbáti sjómaður?), jafnvel Peter Lorre sem vísindamaður með dálæti á hákörlum. Kannski er þetta góð krakkamynd en ég átti erfitt með að halda mér vakandi. Lorre var verulega vannotaður. Ég býst við að hann hafi verið rauðsíld, eins og Pidgeon þú býst við því að hann verði brjálaður og reyni að henda hetjunni eða stelpunni sinni í hákarlatankinn. Engin slík heppni. Við the vegur, hvers vegna er hákarlatankur á kafbáti? Það er dæmigert fyrir metnaðarleysi myndarinnar. Þeir útskýra hvers vegna Lorre er að ganga með hákarlinum fram og til baka (vegna þess að við sjáum það) en búast bara við því að við samþykkjum þá staðreynd að það er hákarl á þessum sub af einhverjum ástæðum. "Rannsóknir?" Já, vísindamenn eru alltaf að gera þessi rannsóknarefni, hver getur skilið þau? Auðvitað, ef það væri ekki hákarl, hver myndi drepa vondu sálfræðingakonuna (Joan Fontaine)? Fyrirgefðu en jafnvel krakkamyndir á fimmta áratugnum geta verið minna fyrirsjáanlegar og hreinskilnislega fávitar (svo ekki sé minnst á arðrán). Fyrstu 10 eða 15 mínúturnar vöktu vonir mínar. Frábært þemalag sungið af Frankie Avalon. Pidgeon leiðir Floyd rakara (Howard McNear reyndar, afsakið Howie elskaði þig í "Blue Hawaii") og Joan Fontaine í leiðsögn, passa að sleppa herberginu með risastóra "WARNING" skilti á hurðinni, framhjá Peter Lorre með fyrrnefndum hákörlum , og svo sjáum við fulla skjámynd af Eden hrista peningasvein sinn við ástríðufullan hornsleik Avalon! Kvikmyndin fer fljótt niður þaðan. Það er engin raunveruleg skýring á því að eldstormurinn ógnar jörðinni, svo það er greinilega skortur á stórkostlegri spennu og ekkert illmenni til að ræsa. Þess í stað er persóna Pidgeon gerð að ósannfærandi rauðri síld sem er óljóst af Ahab tegundinni (ég býst við að "The Caine Mutiny" hafi verið fólki enn í fersku minni), og persóna Fontaine verður skyndilega vond að ástæðulausu í lokin. Ó, ég býst við að ástæðan sé sú að það kom áhorfendum á óvart. Og það kemur nokkuð á óvart, þar sem það eina neikvæða sem hún hefur gert er að tala illa um geðheilsu skipstjórans og það er ENN engin ástæða fyrir því að hún gerði skemmdarverkin eftir að upplýst var að hún væri illmennið. Mjög illa gert og ósannfærandi. Gaurinn sem var svartsýnni biblíuhnúturinn var betri að minnsta kosti var karakter hans skynsamleg. Svo hvað annað gæti farið úrskeiðis? Endalausar, endalausar köfunarupptökur. Ég skil aldrei aðdráttarafl þess konar. Risastór smokkfiskur ræðst á skipið í eina mínútu, bara svo það sé skrímsli fyrir leikhúskerru. Kannski blekkti það fólk til að halda að þetta yrði fantasíuævintýramynd, í stað hálfgerðrar spennumyndar um hernaðarfræðinga sem hafa aldrei rangt fyrir sér. Já, kannski það versta af öllu, þetta er varla fantasíumynd miklu síður vísindaskáldskaparmynd. Það gerði aldrei neitt fyrir ímyndunarafl mitt vegna þess að öll forsendan var ekkert nema önnur hörmung/apocalypse og þessar persónur upplifa aldrei neina undrun eða uppgötvun. Ég er búinn með Irwin Allen. Mér líkaði samt aldrei við síðari myndirnar hans, en þessi fékk mig með því að þykjast vera Jules Verne þegar þetta er í raun bara enn ein formúluæfingin í hamfaraflótta. Öll myndin bíður bara eftir því að sjá hvaða persóna mun með ólíkindum verða ill og deyja. Hann réði alltaf leikara/leikkonu með heillandi og viðkvæma skjápersónu til að leika þessi hlutverk og það er eini þátturinn í "óvart" sem er að finna þar sem það er engin rökfræði í þessum persónum hvort sem er. Hvílík sorgleg tímasóun fyrir þessa leikara. Kvikmyndir George Pal eru 100 sinnum betri (sú eina sem var léleg var „Atlantis,“ sem, fyrir tilviljun, var mest Allen-esquire), fullar af undrun og spennu og hugsaðu út í það! hugmyndir! Fyrir utan nokkrar effektsenur og Barbara Eden er ekkert þess virði að sjá hér að mínu mati. Ég býst við að þetta sé góð skemmtun fyrir þá sem eru í hamfaramyndum, en mér finnst þær vera hol og daufleg kvikmyndategund.