Mér líkar við Billy Crystal og ég hélt að það væri gaman að horfa á þessa mynd, þar sem ég veit að hann dáðist að Alan King og þeir yrðu fyndnir saman. Ég hélt að ég hefði séð allar myndirnar hans Billy en man ekki eftir þessari og núna veit ég hvers vegna. Það er svo fullt af klisjum og fölskum tilfinningum; þú finnur lyktina af hverju atriði sem kemur (og fer!). Billy verður ekki einu sinni fyndinn mjög oft. Hann er of upptekinn við að reyna að gráta fölsuð tár eða sýna kvíða sinn yfir því hversu illa faðir hans lét hann niður. Alan King sjálfur er nokkuð viðkunnanlegur, sem og undirspilið um að vera aukaleikari í bíó. En þvílík tilviljun að Billy heimsækir föður sinn bara þegar mikil heilsukreppa á sér stað, o.s.frv.. Eða að tveir önnum kafnir læknar geta bara lokað æfingum sínum til að fara út í LA. Og þegar endirinn kemur, drengur, kemur hann fljótt! Næstum eins og rithöfundarnir gerðu sér grein fyrir að þeir hefðu málað sig út í horn og eina leiðin út var að gera dauðasenu. Að mestu vonbrigðum með nokkrum glampa af góðum húmor.