Hugsaðu um mjög lága leigu útgáfu af "Heathers," og þú hefur "Pep Squad." Það lýsir tískunni í hnotskurn. Ég verð þó að gefa inneign þar sem lánsfé ber. Myndin hefur fallega sjónræna skírskotun yfir sig. Mér líkaði kvikmyndatakan, mér líkaði við villtu litasamsetninguna, mér líkaði við búningahönnunina. En án góðs leiks hefur kvikmynd ekkert endurlausnargildi. Ég vil frekar horfa á mynd með litla sjónræna skírskotun, með góðum leikurum og skörpum samræðum (þ.e.: "The Brothers McMullen" eða hvaða Edward Burns mynd sem er). Annað hvort segja leikararnir samræður sínar í eintónum eða öskra þær eins og þeir séu í vondri sápuóperu. Þetta er ástæðan fyrir því að ég læt flesta almenna leikara ekki illa. Við skulum horfast í augu við það, flestir leikarar sem eru almennir eru almennir af ástæðu. Ef þeir eru ekki „frábærir“ leikarar eru þeir að minnsta kosti hæfir. Fólk er illa við Leo DiCaprio, en hvenær sástu síðast kvikmynd þar sem hann segir samræðurnar eins og hann sé að lesa þær af síðunni? Það er synd því leikstjórinn virðist kunna sitthvað þegar kemur að mis en scene (sp). Á sama tíma get ég ekki alveg hrósað Steve Balderson (leikstjóranum). Hann skrifaði handritið, sem inniheldur hræðilegar samræður. Hann gæti verið örlítið rasisti líka, þar sem það er svartur skólastjóri í myndinni, sem býr yfir hápunkti afrísk-amerískra staðalímynda.