Ég hef ekki lesið þessa bók, en alla myndina var ég undrandi með aðeins eina hugsun í hausnum á mér: Þetta er svo Vonnegut. Ég hef aldrei séð höfund, alla vitsmuni og lífið á bak við vinnu skáldsögu, þýtt jafn vel á kvikmynd. Þessi mynd hafði sömu margbreytileika og er að finna í skáldsögum Vonneguts: brandararnir voru oft þýðingarmiklir og táknrænir, og dramatískir atburðir og tákn voru oft líka brandarar. Campbell var líka mjög Vonnegut persóna, fullkomlega lýst af Nick Nolte. Hann hafði öll eyrnamerki Vonnegut "hetju": Skortur á umhyggju fyrir pólitískum mörkum, kaldhæðnislegur, dökkur húmor sem víkur fyrir heimskulegri aðgerðaleysi til að bregðast við streitu og viljaleysi til að ýta útgáfu sinni af raunveruleikanum á þá sem eru í kringum hann. var stöðugt hissa og hrifinn þegar ég horfði á þessa mynd. Það var sama tilfinning og ég hafði þegar ég las „Cat's Cradle,“ fyrstu Vonnegut skáldsöguna mína, eins og það fullkomlegasta skrýtna sem gæti gerst, hann hugsaði um ÞAÐ, og hann gerði það raunverulegt og mikilvægt. Já, hann á ekkert nema her afgangs "White Christmas" plötur. Svona fer það!