Peter M. Cohen er með sigurvegara ádeilu á pörunarleikinn, snúið og snúið út og inn. Gagnrýnin gagnrýni á myndina í almennum fjölmiðlaútgáfum sem „móðgandi“ og „glæsileg“ er aðeins til þess fallin að undirstrika styrkleika hennar sem hressandi og einbeittan krufningu á kynferðislegri iðju fólks og ástríðum. Það er í þeirri hefð sem ég kalla „raunveruleikabundin“ satíra að feta í fótspor „In The Company of Men,“ „Chasing Amy“, „Your Friends and Neighbors“ og „Two Girls and a Guy“. Samræður Cohens eru fyndnar og ég var stöðugt forvitinn af því hversu fullkomlega hann fanga raunverulegan hraða samtölanna í dag. Brian Van Holt, Zorie Barber og Jonathan Abrahams eru þrír einstakir, óvægnir kynlífsþráhyggnir rándýr sem ásamt filmu nýgiftra félaga síns (frábærlega leikinn af Judah Domke) er snúið á hvolf á eigin forsendum af kvenkyns rándýri (Amöndu). Peet). Undir satíríska yfirborðinu leynist rómantísk gamanmynd mun ánægjulegri en flestar sykurhúðaðar stúdíóvörur.