Raunveruleg stjarna þessarar fáránlegu sögu er glæsilegur tæknilitur. Myndin er sjónræn skemmtun fyrir augað og nær ekki að örva huga og hjarta. Ég var í fyrstu forvitin af hugmyndinni um að Dietrich og Boyer yfirgæfu trúarbrögð til að "finna" getu sína til að elska. Það sem á eftir kemur eru mikil vonbrigði. Boyer er eini alvöru leikarinn í framleiðslunni og maður finnur fyrir kvölum hans. Hinn ótrúlegi fataskápur Dietrich er betri en frammistaða hennar - stundum er andlit hennar ógnvekjandi á að líta - tilfinningalaus gríma. Sem munkur hélt Boyer formúlunni fyrir líkjör klaustursins (sem minnir mig á sanna sögu Chartreuse) -- þegar hann yfirgefur "hjónaband sitt við guð" viðbrögð sammunka hans halda áfallinu og óttanum sem viðhalda skipulögðum trúarbrögðum. Áhorfandanum finnst Boyer hafa verið vel laus við fortíð sína. Ferðin sem á eftir kemur er hins vegar allt of fyrirsjáanleg.