Orson Welles tekst að berja mig í rassinn á mér með hverri mynd af honum sem ég sé. Lady of Shanghai er á sama stigi og önnur meistaraverk hans, The Magnificent Ambersons, Touch of Evil, The Trial og Chimes at Midnight. Söguþráðurinn getur stundum verið ruglingslegur og stundum virðist hann vera að hreyfast aðeins of hratt (um klukkutíma af því var klippt út þegar prófskoðun gekk illa). Það skiptir hins vegar engu máli. Það er ekki hægt að horfa á myndir Welles og ná að einbeita sér of mikið að söguþræðinum. Leikstjórn hans skilgreinir hvað mikil leiðsögn er. Næstum öll atriði úr þessari mynd geta staðist hvaða senu sem er sem hann leikstýrði. Skoðaðu atriðið í réttarsalnum. Yfirleitt eru þetta svona stock senur að ég þoli þær ekki. Til dæmis, reyndu að sitja í gegnum ræðu Welles sjálfs undir lok Compulsion. Í Lady from Shanghai skaltu bara fylgjast með smáatriðum í réttarsalnum. Fylgstu með dómaranum sem er alltaf að hnerra og trufla málsmeðferðina. Eða bara kíkja á lýsinguna í því atriði. Ég veit, þetta er bara einfalt gardínur, og að það var stöðugt notað í film noir og glæpamyndum þess tíma, en Welles gefur henni alla sína fegurð. Samræðan er líka merkileg. Welles hafði þá hæfileika, hæfileika sem enginn annar virtist hafa, til að gera glæpamynd með dæmum um glæsilegustu ljóð. Hvort sem hann var að tala Shakespeare eða spýta út harðsoðnum línum, þá hafði það kraftinn til að hræra sálina. 10/10.