Ég naut þeirra forréttinda að horfa á Scarface á hvíta tjaldinu með fallega endurgerðri 35 mm prenti til heiðurs 20 ára afmæli kvikmyndanna. Það var frábært að sjá þetta á hvíta tjaldinu þar sem svo mikið af því er glatað í sjónvarpstækjum og ekki er hægt að leggja nógu mikla áherslu á heildarstærð þessa verkefnis. Scarface er endurgerð klassískrar tusku til auðs til djúps helvítis sögu með Al Pacino sem kúbverska eiturlyfjabaróninn Tony Montana. Í þessari útgáfu kemur Tony til Ameríku í innflytjendaöldu kúbverskra bátamanna seint á áttunda áratugnum, snemma á níunda áratugnum. Tony og árgangar hans fá fljótt græn spjöld með því að gefa upp stjórnmálamann í Tent City og eftir stutta dvöl á kúbönskum veitingastað; Tony er hleypt af stokkunum á hræðilegri leið sinni í átt að algjörri eyðileggingu. Margar persónurnar í þessari mynd eru leiknar á svo hæfan hátt að það er svo gaman að horfa á að ég hef lítið gleymt þessari mynd síðustu tuttugu árin. Robert Loggia sem verndari Tony, Frank Lopez er dásamlegur. Persóna hans er gölluð vegna þess að vera of traust og eins og Tony kemst fljótt að, mjúkur. Hægri hönd Lopez, Omar Suarez, er túlkuð af einum af okkar bestu leikurum, F. Murray Abraham (Amadeus.) Suarez er hinn fullkomni toaddy og mun gera allt fyrir Frank; það er eins og hann hafi ekki sinn eigin huga. Tony sér þetta fljótt og hann berst stöðugt við Suarez, en lítur í raun aðeins á hann sem smávægilegt vandamál til að komast í gegn á leiðinni á toppinn. Persónan sem kemur alltaf aftur til mín sem svo fullkomlega leikin er Mel Bernstein, hinn djarflega spillti Miami Narcotics einkaspæjari leikinn af Harris Yulin (Training Day.) Mel, án sektarkenndar kúgar stórar upphæðir af peningum frá öllum hliðum lyfjaiðnaðarins. Hann leikur Tony af Frank þar til það nær honum í atriði sem markar útgönguna úr myndinni af bæði Frank og Mel. Það er ómetanlegt að heyra Frank biðja Mel um að grípa til aðgerða, þar sem Tony ætlar að drepa hann aðeins til að heyra Mel svara: "Þetta er tréð þitt Frank, þú situr í því." Þetta er frá manninum sem Frank hafði verið að borga fyrir vernd! Uppgangur Tonys er hrikalegur og jafnast aðeins á við hraða og styrkleika með snöggum brunaslysi og bruna. Eftir að hafa vikið frá Frank og tekið eiginkonu hans og fyrirtæki tekur græðgi Tony við og hann virðist aldrei geta fengið nóg. Þegar Tony sökkvar sér dýpra inn í heim eiturlyfja, græðgi og vanhæfni til að treysta, drepur hann að lokum besta vin sinn og systur sína sem hafði orðið ástfangin og gift. Þetta setur allt upp í lokin þar sem her frá birgi hans réðst inn á húsnæði Tonys sem telur sig svikinn vegna þess að Tony myndi ekki ganga í gegnum pólitískt morð sem var fyrirskipað. Allt þetta stafar af samúðarfullri stund þegar Tony neitaði að vera vitorðsmaður í morði sem hefði átt við eiginkonu og börn fórnarlambsins. Allt í allt er þetta frábær lýsing á óhófi og kókaínmenningu níunda áratugarins. DePalma stendur sig vel í að halda þessu öllu saman í einni af hraðskreiðastu þriggja tíma kvikmyndum sem til eru. Ofbeldið er ákaflega myndrænt og inniheldur nokkrar senur sem verða að eilífu greyptar í huga allra áhorfenda, sérstaklega hina óhugnanlegu keðjusög sem sést, tveggja punkta auðu skotin í höfuðið og allan blóðuga melee sem lýkur myndinni. Þetta er mjög mælt með stílfræðilegri gerð mynd sem er ekki fyrir þá sem eru svekktir, eða fyrir þá sem þurfa hressilega enda og hugsanlega framhaldsmyndir; DePalma lét allt fljúga hérna.