Ég ætla ekki að reyna að spá í hvað Brando var að reyna. Þegar hann er bestur sýnir hann svo skrýtna frammistöðu, gefur til kynna svo margt í einu, að það virðist ekki vera að hann geri neitt eins mikið og að leika af óbilandi eðlishvöt. Oft virðist hann vera að vekja athygli á einhverjum vinsælum þáttum persónu sinnar umfram alla aðra, einbeitingu sem, ef henni er fylgt eftir, verður eitthvað af rauðri síld, þar sem hann reynist lúmskari, snjallari en virtist í fyrstu. Þetta er leikni í list, ekki náttúruhyggju, eins og gæti tengst aðferðinni. Hlutverk Sky Masterson, eins og Mankiewicz gerði sér svo frábærlega grein fyrir, virðist sniðið fyrir hann, sem er til að byrja með skrítið, og skrítið enn í lokin, því hvað sem það er sem Brando hefur gert, hann hefur náð þokka, kannski allt sitt eigið, en fullkomin náð engu að síður -- aftur, undarlegt, frá leikara með takmarkaða tónlistargetu, hvorki fyrr né síðar í tengslum við tónlistargamanleikinn. Jean Simmons, líka einkennilega leikarinn, er ekki alveg eins áhrifamikill, en vissulega yfir réttlátur, virkilega yndislegur í Havana röðinni, og aldrei minna en skemmtilegur í gegn. Og samt...kannski vegna þess að leikarar eru báðir svo einbeittir að því sem þeir eru að gera, og persónur um hvað það er sem þeir ætla hvort af öðru, þá virðist "efnafræði" elskhuganna ekki vera meira upplýst en einu sinni. Brando/Sky Masterson og Simmons/Sister Sarah næra hvort af öðru nógu vel, en ég sé ekki meira en það. Í kvikmynd sem er hreint út sagt töfrandi og skemmtileg (og flest allt við hana, handverkslega séð, er bara það - töfrandi), myndi þessi skortur virðast eitthvað háttvísi og auðvelt að gleymast, en svo mikið myndi ráðast af sannri efnafræði! Umbreyting, að minnsta kosti að hluta, á persónunum í gegnum slíka efnafræði, myndi ljá lokasenunni eitthvað jákvæð áhrifaríkt. Eins og staðan er, þá fer maður vissulega ánægður frá þessari mynd, en í raun ekki hreyfður, nema á þann hátt að það afneitar sannleika sambandsins. Athugið Systir Sarah giftist í einkennisbúningi trúboða síns, Sky Masterson í sömu nöturlegu dúkkunum sínum í bænum frekar en brúðkaupssloppnum. Og þeir hafa breyst aftur til þeirra frá fyrri senu þeirra! Skemmtilegt nokk (þ.e. innsæi) er mest snertandi, og alvarlegasta, atriðið, að ég held, á milli Brando og Vivian Blaine, sem Sinatra/Nathan Detroit dúkkuna, Adelaide, eina atriðið þar sem þessir tveir eru eingöngu saman, ekki síst vegna þess að það er bara ekkert daður á milli þeirra þó það gerist í búningsklefa Adelaide á meðan Adelaide er að fara að breytast. Þó að maður segi að það sé enginn staður fyrir það, þá er Sky í raun týpan til að „kíkja á“ Adelaide við svona aðstæður. Hann er jafnvel þarna til að segja Adelaide Nathan að hann muni ekki hitta hana til að flýja. Adelaide og Sky eru báðar sannar í sitt hvoru lagi við Nathan, jafnvel aumkunarverðar af honum, eins og sést með tóni í orðaskiptum þeirra. Adelaide er auðvitað líka svekkt og vonsvikin, en reiði hennar er milduð af dýpri tilfinningu hennar fyrir Nathan, þar sem Sky er að áminna hana um að hún geti ekki elskað karlmann og síðan óskað eftir því að hann sé einhver annar. baráttu kynjanna, í kringum þemu fjárhættuspil og hjálpræði. Þar sem bæði fjárhættuspilarinn og hjálpræðisleitandinn eru meira og minna ómeðvitað að biðja um örvæntingu, gæti bara verið myrkt leyndarmál vísvitandi á bak við efnafræðileysi Brandos og Simmons. Þegar öllu er á botninn hvolft getur sá skortur vel táknað of mikla sjálfsvirðingu (sem endurómað er af Sinatra/Blaine pöruninni, þó með töluvert minni sjálfsblekkingu í för með sér), sem gæti útskýrt undarlegar, frekar ögrandi túlkanir Brandos og Simmons á Sky Masterson og systur. Sarah. Ég geri mér grein fyrir að Simmons lýsir kannski aðallega kulda og efahyggju, en þó að Brando leiki sér til að takast á við hana, er hann ekki beint heitur og ákafur, og er meira en að halda fjarlægð sinni - hann er líka að tileinka sér það, heldur jafnvægi sínu í gegnum það. Áræðni hans felst bara í því að spila á móti henni - ferðin til Kúbu, koss, hvað sem það þarf - en hann er í rauninni ekki búinn að sigra með því að tæla hana svo mikið sem að berja hana síðan í hennar eigin torfi. Þetta getur verið gáfulegt, þar sem að leika sér af kostgæfni getur verið eina leiðin til að komast að trúboðanum og í gegnum það. En það gerir umskipti Sky frá því að reyna að vinna veðmál yfir í það að vilja Sarah Brown aðeins minna en sannfærandi. Samt af hverju vill hann hana? Hvað þýðir það fyrir Sky að verða ástfanginn? Mér finnst eina leiðin til að komast framhjá þessu er með því að viðurkenna að mannkyn hans hafi byrjað og að hann vilji ekki enda bara í garð systur Söru, svo hann þarf, eins og hann hefur lofað henni, að koma syndarunum til skila. bænasamkomuna hennar, gera gott úr "merkinu" hans, eins og hann orðar það, sem leið til að vinna hana aftur þegar svo virðist sem hann hafi þegar unnið aðeins til að missa hana. En þetta táknar samt sjálfumhyggju meira en allt. Hins vegar gerir það einnig ráð fyrir eigin umhyggju Sarah Brown, þar sem Sky mun friða trúboðann í henni til að fá aftur elskhugann. Hvorugt, að minnsta kosti, virðist, muni breytast mikið af sameiningu þeirra, nema kannski í samþykki hins. Samt sem áður virðist það vera allt annað en afdrifarík uppástunga: að samþykkja er enn töluvert grát frá því að ná hamingju í hinum, hvað þá yfirhöndinni sem þeir virðast hver um sig gefa til kynna með "efnafræði". Og á bak við þetta allt, grunar mig að sé full vitneskja Mankiewicz. Fyrir alla þá sem gætu sagt, til varnar Guys and Dolls enn, að ekki megi búast við miklu af söngleikjum í dýpt, þarf ég aðeins að minna þá á Cabaret, The Three- penny Opera, Carousel, A Star is Born, jafnvel The Sound of Music, sem ég kæri mig ekki eins mikið um (og maður getur haldið áfram að bæta við þennan lista án þess þó að teygja sig í átt að söngleikjum eftir kabarett), allt umbúðir um glæsilega tónlist og dansa í kringum skelfilegan kvíða.