Þegar ég settist niður í bíó til að sjá þetta bjóst ég við að sjá einskonar stílhreina tongu-in-cheek hasarmynd, sem hafði verið gefið í skyn í stiklunum. Hins vegar kom mjög fljótt í ljós að þessi mynd var að reyna að vera meira. Venjulega samþykki ég ekki myndir sem reyna að skemmta á eins marga vegu og mögulegt er. Til dæmis reynir þessi mynd að blanda hasar við gamanleik, rómantík, léttleika og grátbroslega alvarleika í einu. Oftast virkar svona nálgun ekki í kvikmyndum (horfðu bara á Batman Forever) en það kom mér skemmtilega á óvart að sjá að í þessu tilfelli tókst þeim það. Lokaútkoman er mjög skemmtileg mynd sem ætti að höfða til flestum þroskuðum bíógestum. (Hins vegar ætti að vara þá sem eru veikir í maganum við einni eða tveimur senum.) Robert Carlyle og Jonny Lee Miller draga fram frábæran tvöfaldan leik og Ken Stott gerir frábært illmenni. Þetta í bland við frábæra búninga og nokkrar ágætis hasarsenur gerir það að verkum að áhorfið er mjög skemmtilegt. Hins vegar er stóri gallinn hér fyrir mig að með því að hafa 'The Gentleman Highwayman' var raunverulegt tækifæri fyrir góðar samræður en handritið vantaði svo sannarlega kýli og lítið var um magahlátur. Allt í lagi, svo línurnar voru ekki hræðilegar en fyrir mér varpa hún ljósi á vandamál við nýlegar breskar kvikmyndir; Hunsuð nokkrar athyglisverðar undantekningar eru handritin sem eru skrifuð í dag enn frekar miðlungs miðað við sumar tilraunir Hollywood.