Eftir því sem ég hef þroskast hefur hrifning mín af Óskarsverðlaununum þróast frá ákafanum áhuga yfir í frjálslegur skemmtun. Eins og í nokkrum öðrum athugasemdum sem ég hef skrifað er oft erfitt að útskýra undarlegar niðurstöður atkvæðagreiðslu um Óskarsverðlaunin. Að sleppa "In Cold Blood" árið 1967 sem einn af fimm tilnefndum bestu myndinni er eitt af þessum óútskýranlegu dæmum, sérstaklega þegar ein af tilnefningunum það ár fór til hinnar ömurlegu og óáhorfanlegu "Dr. Dolittle". Þó að aðeins svefnleysingi eða masókisti myndi stilla sig inn á þá Rex Harrison hörmung, heldur kraftmikil aðlögun Richard Brooks á Truman Capotes fræðiskáldsögunni hæfileika sínum til að fanga athygli áhorfandans og skilja hann eða hana algjörlega tæma við lokahvarfið. Þó að það sé ekkert sérstaklega grafískt eða óhugnanlegt á skjánum er myndin örugglega fullorðinsefni. "In Cold Blood" var byggt á fjöldamorði í Nebraska á fimmta áratug síðustu aldar og tekin upp á raunverulegum stöðum þar sem morðin áttu sér stað, "In Cold Blood" var tekin upp af kvikmyndatökumeistaranum Conrad Hall í algjöru svarthvítu og tjaldsmíð hans krefjast þess að sjást í réttu lagi. breiðskjás stærðarhlutfall. Ásamt óhugnanlegu skori Quincy Jones ætti verk Halls að vera hærra undir titlinum með handrit Brook sem þær þrjár stoðir sem þessi ákafa klassík er byggð á. Sýningarnar eru líka fínar. Scott Wilson er allur kaldur sjarmi og Robert Blake ákafur innhverfur sem morðingjarnir tveir. (Það er innri brandari á einum tímapunkti þegar Blake talar um Bogart og "The Treasure of the Sierra Madre" á meðan tvíeykið keyrir til Mexíkó. Sem barnastjarna seldi Blake Lottómiðann til Bogart í þeirri John Huston mynd.) Myndin, líkt og bókin, hallar örugglega í átt að morðingjunum og hefur andvíga refsingu, þó að iðrunarleysi morðingjanna afnei þá tilfinningu að einhverju leyti þrátt fyrir lokasenurnar sem erfitt er að horfa á. Sumir hafa gagnrýnt myndina vegna þess að hún einblínir á glæpamennina, bakgrunn þeirra og líf, á meðan Clutter-fjölskyldan, sem var bókstaflega myrt með köldu blóði um miðja nótt, kemur fram sem einvíddar persónur sem hafa lítið að segja. Þessi skortur á jafnvægi kemur frá bókinni þar sem Capote eyddi miklum tíma með morðingjunum tveimur á meðan þeir voru á dauðadeild. Clutter fjölskyldan var greinilega ekki rannsökuð í sömu dýpt. Hins vegar, hvaða tilfinningar sem maður kann að hafa með eða á móti dauðarefsingum, "Í köldu blóði" mun skilja þig eftir djúpt í misvísandi hugsunum. Keyrðu tvöfaldan reikning með "Dead Man Walking," og þú gætir ekki talað í marga daga.