Eða öfugt. Þetta er frönsk film noir leikstýrð af bandarískum kvikmyndaframleiðanda (Jules Dassin) sem þurfti að yfirgefa landið vegna þess að vera á svörtum lista í Hollywood þökk sé HUAC. Forsaga sögunnar er frekar kunnugleg - eitt síðasta gimsteinaránið fyrir Tony le Stephanois og félaga hans - og svo er endirinn með því að allir fá... Jæja, engir spoilerar hér, vissulega, þar sem þetta er svona kvikmynd þar sem spenna í átt að endalokunum er mikilvæg.Dassin tekinn upp í raunsærri lýsingu í svörtu og hvítu á götum Parísar með leikara og leikkonur sem eru ekki töfrandi. Hið grípandi - stundum ágengandi - skor eftir Georges Auric eykur myndina ágætlega og mun minna áhorfendur á marga svipaða tónlist frá bandarískum kvikmyndasögum frá fjórða og fyrri hluta fimmta áratugarins. Jean Servais leikur harðkjarna, tæmandi aðalhlutverkið í fedora eins og Humphrey Bogart gæti hafa leikið hann. Tony er nýlega farinn úr fangelsi, kominn á efri ár, en samt harður og ákveðinn þegar hann þarf að vera það, hugur hans enn skarpur þegar hann er einbeittur, svona andhetja sem rennur út í augun þótt tárin falli aldrei. Dassin leikur ítalska öryggisbrjótinn. og væntanlegur kvenmaður sem þekkir reglurnar en fer kærulaus. Í film noir neyðumst við af rökfræði og einbeitingu myndarinnar til að samsama sig vondu kallunum. Oft eru stig af vondu strákunum, „góðu“ vondu strákunum sem við erum að samsama okkur og „vondu“ vondu strákarnir sem eru að gera í góðu vondu strákunum okkar, og svo er kannski virkilega vondur vondur strákur eða tveir. (Hér höfum við Remi Grutter, leikinn af Robert Hossein, örlítið sadískur eiturlyfjasjúklingur.) Svo eru það löggurnar sem eru óviðkomandi eða næstum því. Í nútímalegri film noir eru vondu kallarnir ekki einu sinni "góðir" vondu kallarnir og þeir komast upp með það eða eitthvað nálægt því. Í gamla film noir, sem þróaðist frá glæpamyndum þriðja áratugarins, var venjulega einkunnarorðið, í samræmi við gamla Hollywood "kóða", "Glæpur borgar sig ekki," þar sem hver glæpamaður þurfti að borga fyrir glæp sinn áður en lok myndarinnar. Sennilega er áhrifamesti eiginleiki Rififi hversu fallega myndin hreyfist eftir. Söguþráðurinn þróast hratt og óaðfinnanlega eins og frábæru kvikmyndaleikstjórarnir gerðu það alltaf, leikstjórar eins og Stanley Kubrick, Louis Malle og bestu Hitchcock. Sumir hafa reyndar líkt þessu við The Killing eftir Kubrick (1956) og benda til þess að Kubrick hafi stolið aðeins. Jæja, leikstjórar stela alltaf ef á þarf að halda, og það eru kannski nokkur líkindi, eins og að það sé „eitt síðasta rán“ fyrir söguhetjuna og að láta stelpuna tyggja verkin. Líkindin gætu farið dýpra því þegar þessi mynd var að líða undir lok hugsaði ég allt í einu, ó, nei! ferðatöskan í aftursætinu ætlar að fljúga úr fellihýsinu, lenda í jörðu, springa upp og allur peningurinn fljúga í loftið! Þið sem hafið séð The Killing munið kannski hvað varð um peningana undir lok myndarinnar! Sem minnir mig á aðra mynd þar sem eitthvað slæmt er að gerast með peningana: Oliver Stone's U Turn (1997) með Sean Penn í aðalhlutverki. Þar fara peningarnir í bakpokanum hans í mola við haglabyssu. Ha, ha, ha! Að fá talsettu útgáfuna af þessari mynd væri helgispjöll þar sem samræðan (þegar það er einhver: ránið sjálft er gert algjörlega án samræðna, um það bil 30 mínútna virði) er hnitmiðað og auðvelt að fylgjast með og krefst þess að líta stöku sinnum á textana. , sem, við the vegur, eru frekar gagnsemi og leiðbeinandi í stað þess að hafa hvert orð stafsett út. Eitt annað: öll grimmd er gerð eins og kynlíf var áður gert í kvikmyndum, það er utan myndavélar. Strákur er skorinn á háls. Við sjáum það ekki. Mér líkar svona nálgun. Við þurfum ekki að sjá gosið. Þú gætir næstum leyft krökkunum þínum að sjá Rififi - næstum því. Gríptu þennan núna og vertu á höttunum eftir Hollywood endursýningu með Al Pacino í aðalhlutverki og leikstýrt af Harold Becker sem kemur út á næsta ári þar sem þú getur verið viss um að ofbeldisenurnar verða leiknar út að fullu.