Einn fyrri gagnrýnandi kallaði þessa mynd „hreina sjónræna gleði“. Ég er að velta því fyrir mér hvort hann/hann hafi séð sömu mynd og ég. „High Art“ þurfti að vera með vægðarlausustu innréttingum síðan „Sjö“. Maður getur næstum fyrirgefið Sheedy og Mitchell þá klisju að fara á gistiheimili í fyrsta skipti. Auðvitað, áður en þeir gera það, þarf maður að horfa á ópíumhelluveislur byggðar af fólki sem virðist ekki vera í launuðu starfi en getur á einhvern hátt staðið undir blómlegri vímuefnavenju. Svo ekki sé minnst á ísköldu augnaráðin frá þessum kunnuglegu kvikmyndategundum, kærustunni/kærastanum í byrjun, sem er vel meðvituð um að þeim verður hent einhvern tímann á næstu 100 mínútum eða svo. Í myndinni kemur einnig fram að Sheedy persónan hafi hætt í atvinnuljósmyndun í tíu ár núna. Hvað gerði hún, fór á eftirlaun tvítug að aldri?