Allt í lagi, ég sá þetta í bíó þegar það kom út og ég veit ekki af hverju. Ég hef ekki séð hana síðan, en ég endaði á þessari síðu vegna þess að ég var að hugsa um þessa mynd - enn og aftur veit ég ekki af hverju. En sú staðreynd að ég man eftir því segir sitt. Gamanleikur er erfiður - miklu erfiðari en nokkur dramatík. Að gera það rétt gerir það að verkum að það virðist auðvelt, en að gera það rangt ... er eitthvað verra en slæm gamanmynd? Steve Martin, takið eftir, þú ert aftur að falla í þennan flokk af einhverjum ástæðum. Elvira Mistress Of The Dark hlýtur að hafa gert það rétt fyrir mig að muna þessa mynd með hlýju. Gert á hröðum hraða, með tunguna í kinn og vitandi að þetta er ekki Philedelphia sagan, hún skemmtir frá upphafi til enda. Brain Donors er annar sem passar rétt í þessum flokki (án flestra óþarfa brjóstbrandara). Eitt ágreiningsefni - endirinn. Svo virðist sem rithöfundarnir/leikstjórinn hafi ekki hugmynd um hvernig eigi að klára gamanmynd. Endirinn reynir að vera ástarsaga, sem grefur dálítið undan skrítnu hröðu samræðunum fram að þeim tímapunkti. Svo er það "tassle" atriðið. Þó að þetta verði að sjást (karlkynsálit), þá er þetta svo yfir höfuð og út í hött að það er eins og áfall. Það vantaði eina umritun í viðbót fyrir endirinn. Þetta er ekki grínsnilld eins og Spinal Tap eða The Producers eða The Holy Grail. En ef þú reynir ekki að kryfja það og lætur bara orðaleikinn og sappy gamanið koma til þín, muntu hlæja, ég ábyrgist það.