Þetta er auðveldlega vanmetnasta kvikmyndin í Brooks fallbyssunni. Jú, það er gallað. Það gefur ekki raunhæfa sýn á heimilisleysi (ólíkt, segjum, hvernig Citizen Kane gaf raunhæfa sýn á setustofusöngvara, eða Titanic gaf raunsæja sýn á Ítala, ÞÚ FÍBAR). Margir brandararnir falla flatt. En samt er þessi mynd mjög elskuleg á þann hátt sem margar gamanmyndir eru ekki, og að draga það fram í sögu um nokkra af hefðbundnu rægðustu meðlimum samfélagsins er sannarlega áhrifamikið. Það er ekki Fisher King, en það er ekki vitleysa heldur. Eina kvörtun mín er sú að Brooks hefði átt að setja einhvern annan í aðalhlutverkið (ég elska Mel sem leikstjóra og rithöfund, ekki svo mikið sem aðal).