Látum okkur sjá. Í lokaþættinum „St. Elsewhere“ komumst við að því að það væri enginn sjúkrahús og að allt hefði verið í huga einhverfu barns. „Newhart“ endaði á því að segja okkur að þetta hefði allt verið draumur. Og "Roseanne" endaði á því að segja okkur að þetta hefði allt gerst í huga hennar. Mjög "skapandi". Pirrandi var meira svona. Já, þetta var bara sjónvarpsþáttur og var alls ekki raunveruleiki. Það er bara þannig að þegar þú festist í frábærri kvikmynd eða sjónvarpsþætti endar þú að minnsta kosti að vilja trúa því að þetta sé allt "raunverulegt". Að minnsta kosti hvað varðar raunveruleikann sem það sýnir á skjánum. Þessi tegund af lokaþáttaröð hafði verið gerð tvisvar áður og var gamall hattur, pirrandi og einfaldlega ekki skemmtilegt að horfa á. Nú er "Newhart" allt draumur? Að minnsta kosti gert á skapandi hátt sem fór langt fram úr væntingum allra sem elska sýninguna. Hugmyndin sjálf var ekki of grípandi en hún var svo snilldarlega unnin að hún er án efa besta úrslitaþáttaröðin frá upphafi. Roseanne lét mig líða svikinn eftir að hafa verið svona dyggur aðdáandi.