Þetta virðist vera tvær myndir: önnur er leiðinleg, tilgerðarleg löng saga um leikara sem er tekinn yfir af hlutverkunum sem hann leikur; hitt snilldar samfélagsummæli um miðaldra skilnað sem er sóttur af þjónustustúlku. Shelley Winters er yndisleg sem þjónustustúlka með annað fyrirtæki á hliðinni. Hún gefur þungar vísbendingar um þörfina fyrir tengingar, vottorðið sitt í nuddi og löngun sína til að komast í fyrirsætuleikinn. Mér þykir vænt um að sjá ljóta íbúðina hennar með eldhúskrók á bak við fortjald, og hræðilega tælandi búninginn hennar, sem sýnir nafla-opinberandi, blásna erma hekl. Fá leikarar Óskarsverðlaun fyrir Shakespeare? Við vitum að þeir fá Óskarsverðlaun fyrir að líkjast fötluðu fólki, nota mikið af stoðtækjum eða þykjast vera vitlaus. Shakespeare senurnar (sem halda áfram og halda áfram) eru vandræðalegar og dagsettar. Og svo eru senurnar „að verða vitlausar“ þar sem Tony virðist annars hugar meðan hann hlustar á sína eigin raddsetningu. Við the vegur, Anthony John er ekki aðalsmaður. Hann segir það alveg ljóst í fyrstu senu að hann hafi verið kórstrákur. Þegar hann vitnar í ráð föður síns fer hann í Cockney-hreim.