Handritið að þessari Columbo-mynd virtist vera dregin beint upp úr ljúfri sápuóperu frá 1980. Djúpt karakterdrifnar myndir eru frábærar, en aðeins ef persónurnar eru sannfærandi. Og í þessari mynd var það eina sannfærandi löngun mín til að skipta um rás. Samtal illmennisins hljómar eins og það sé skrifað af rómantískum skáldsagnahöfundi. Hinn mikli Lt. Columbo sjálfur er engan veginn nálægt sínu fræga, elskulega, sjálfseyðandi, krumpuðu sjálfi; og fórnarlambið/ræningjans er vælandi, einvídd stúlka í neyð (hún hneigist af hræðslu úr pínulitlum skurðarhníf sem haldið er léttilega í hendi ræningjans hennar - komdu!!! ég hefði getað slegið skurðhnífinn úr honum. hendi og sparkaði í hann í þú-veistu-hvað á 2 sekúndum). Í hvaða skilningi sem er á raunveruleikanum hefði þessi persóna að minnsta kosti REYNT að berjast eða berjast á móti að minnsta kosti aðeins. Og talandi um raunveruleikann....sagan snýst um mannrán sem er unnið og leyst af lögreglunni. Lögreglan?? Láttu mig í friði. Allir vita að FBI tekur yfir ÖLL mannránsmál. Þetta var ENGINN Columbo, bara grunnt og algjörlega fyrirsjáanlegt glæpadrama með kunnuglega Lt. Columbo okkar skrifað inn og teygt í 2 klukkustundir.