Rossini lýsti einu sinni verkum keppinautarins Wagners þannig að það væru „nokkrar dásamlegar stundir...og hræðilegar stundir“. Svo virðist sem Inuyasha sé líka hægt að lýsa á þennan hátt. Í henni eru margir frábærir þættir en inn á milli eru ótal uppfyllingarþættir. Öll þáttaröðin samanstendur af um 175 þáttum, þar af myndi ég segja að að minnsta kosti 125 séu fylliefni eða einhvers konar undirspil (ég nennti ekki að telja og kæmi mér ekki á óvart ef þessi tala væri í raun hærri) .Sumir af þessum filler þáttum eru reyndar frekar skemmtilegir, þó margir séu frekar kjánalegir eða leiðinlegir. Engu að síður byrja sífelldar útrásir að þverra eftir fyrstu árstíðirnar þar sem söguþráðurinn endar á erfiðu skriði mestan hluta seríunnar. Persónuþróun hægir líka mjög á og á síðari tímabilum hefur leikarahópurinn orðið nokkuð óbreyttur, sem hefur leitt til þess að brandararnir verða sífellt gamaldags (sérstaklega þeir sem varða munkinn, sem kaldhæðnislegir eiginleikar hans byrja sem vægast sagt gamansamir en verða þreytandi þegar brandararnir tengjast þeim. birtast ítrekað). Hins vegar er allt þetta ekki þar með sagt að Inuyasha sé slæm sería. Þetta er bara ekki frábær sería eins og Neon Genesis Evangelion, til dæmis, er almennt talin vera. Sem eitthvað til að horfa á í lok erfiðs dags er það ágætt, en það gæti aldrei verið ruglað saman við hálist.