Það er erfitt að ímynda sér leikstjóra sem er fær um að gera svona ógeðslega vitleysu eins og 'Notting Hill' að draga fram eitthvað eins viðkvæmt og aðlaðandi og þetta, en jæja, hér eru sönnunargögnin og þau eru alveg sannfærandi. Nokkrir hafa vísað til sjónvarpsdrama, og já, þetta hefur stundum áttunda áratuginn Play for Today yfirbragð, en er alltaf klippt fyrir ofan, aðallega held ég vegna nokkuð frábærra leikara frá Anne Reid og fíns handrits sem skyggir. með klisju án þess að fá nokkurn tíma á nefið, nema kannski rétt í lokin. (Mér líkaði hvorki sportökuskotið af áhugalausum kveðjum í gegnum ganginn, né ó-hvað-fallegur-morgun lokasenan: hún átti skilið meira rannsakað lokaatriði en það held ég, eftir alla þessa erfiðu vinnu. Inniskórnir viðskipti voru svolítið OTT líka, ef þú hugsar um það). Það sem ég meina um að forðast klisju: jæja, ég hafði svo sannarlega von á því að „þroskaður“ maðurinn sem dóttir May reynir að stilla henni upp með yrði steypt í tvívídd sem fráhrindandi. gamli borinn, til að benda á sársaukafullari andstæðuna við aðlaðandi, virile, unga geisla sem hann er óafvitandi að keppa við. Þess í stað fáum við óvænt lúmskan og samúðarfullan mynd af einmana, klaufalega, ekki með öllu óviðkunnanlegan og mjög mannlegan náunga, sem engu að síður hefur ekki mikla hugmynd um að skemmta konu. Það var um það leyti sem ég fór að setjast upp og fylgjast betur með. Hér var handrit sem lét leikarana anda og gera eitthvað áhugavert með frekar minniháttar hlutum. Næstum Mike Leigh í þeim efnum (að frádregnum tilgerðarlegum catharses sem sá síðarnefndi á óútskýranlegan hátt inn í). Og auðvitað var ég, eins og allir líklega voru, ráðalaus yfir því hvað Anne Reid gerir við persónu sína og líkama sinn. Hún er /ekki/ „bælda, skyldurækna húsmóðirin sem uppgötvar sjálfa sig í fyrsta skipti“, þetta er allt of einfalt fyrir persónuna sem við höfum. Aftur og aftur eru vísbendingar um að hún hafi verið „vond húsmóðir“, svo ekki sé minnst á það sem hún gerir með bakka, reynir að líta nærandi og falleg út og hafi bara tekist að líta óþægilega út. Dóttirin sakar hana um að hafa „setið fyrir framan sjónvarpið allan daginn“ í stað þess að gera ráð fyrir að móðurskyldur hennar hafi verið: hún á ekkert svar. Hún var aldrei fyrirmynd eiginkona og móðir, að minnsta kosti ekki við sjálfa sig - þaðan kemur margt af átakinu, tilfinningin um að einhver hafi sóað lífi í að reyna að sinna hlutverki sem hún var einfaldlega ekki góð í, alltaf.