11 árum eftir að þessi mynd kom út hafa aðeins 5 manns gagnrýnt hana hér á IMDb. Það er ástæða fyrir þessu algjöra áhugaleysi á Across the Moon. Hún er samfelld, en skortir alla kvikmyndalega dyggð. Sjáðu þessa mynd fyrir dæmi um hræðilega framleiðslu í alla staði. Upphafseiningarnar eru til dæmis hvítir stafir sem rísa vélrænt úr rauðum bakgrunni. Endirinn sýnir Michael McKean sem starir út um fangelsisglugga og segir „Það eru fullt af leyndardómum þarna úti.“ fylgt eftir með bútklippu/tónlistarmyndbandi af öllum upplífgandi augnablikum í hörmulega slæmu myndinni. Julinana Hatfield. Allt þar á milli er hræðilegt. Ég átti í erfiðleikum með að finna einhver gildi í þessari mynd og er orðin tóm. Þó að það sé erfitt að trúa því, þá olli jafnvel hlutverki í hlutverki frá Burgess Meridith (alltaf hrifinn af mannfjöldanum) mér aðeins frekari vonbrigðum. Þessi mynd er eins og grín að því sem er sérstakt við kvikmyndir. Á pappír er myndin undir meðallagi. Konur sem búa saman í kerru. En það sem raunverulega var framleitt var næstum ósjáanlegt. Myndin reynir að víkja í margar áttir en fer aldrei eftir neinum. Hin óaðlaðandi átök sem felast í því að hafa kærasta þeirra í fangelsi er aldrei leyst. Enginn ágreiningur er nokkurn tíma leystur. Það eru í raun engin átök. Konurnar reyna að verða krókar en það gerist aldrei. Í staðinn fá þeir störf sem barþjónn og hilluhirðir. Hljómar spennandi? ÞAÐ var það ekki. ÞAÐ var heimskulegt. Og meginhluti myndarinnar eru tvær konurnar sem tala saman og búa til tilgerðarleg átök. Konurnar eru hæfileikaríkar leikkonur en handritið var of lélegt. Ónýtt. Þetta var hræðileg mynd, en það er jafnvel verst að þeir hverfi Burgess Meridith út af elliheimilinu hans til að gera hana. Slæmt frá upphafi til enda. Eins og ljónið án tanna hefur þessi mynd ekkert bit.