Strákarnir eru að vinna fyrir utan hljóðver þegar þeir heyra „rödd engils“. Það væri ungfrú Van Doren, í áheyrnarprufu og gengur undir nafninu ungfrú Andrews vegna þess að faðir hennar er ekki sammála því að hún sé „útvarpssöngkona“. Hins vegar vonast hún til þess að einhver stór hárkolla, frú Bixby, vinur föður síns muni ráða hana, og þá verði hann að samþykkja hana. aðrir tónlistarmenn til að drepa þá eftir að þeir eyðilögðu upptökulotuna. Loksins róast hlutirnir. „Vá, við fórum undan þeim,“ segir Moe. „Já, við sluppum líka,“ svarar Curly. Strákarnir fíflast svo í hljóðverinu, settu á plötu Miss Van Doren og Curly klæðist kvenmannsfötum og þykist vera að syngja. Frú Bixby gengur inn, er hrifin og ræður "Seniorita Cucacha" á staðnum! Fyrir 500 dollara aukalega er hún beðin um að koma og syngja í félagsskap þeirra um kvöldið. Restin, eins og sagt er, er saga þar sem Curly þykist vera óperusöngvari með skemmtilegum árangri. Ó, við the vegur, hann fylgdist með "Senior Mucho" og "Senior Gusto." Það sem gerist í veislunni er einfaldlega að sannleikurinn sigrar, en ekki áður en nokkur slatti uppátæki eiga sér stað. Í heildina nokkuð góður þáttur. Ég hafði gaman af því en myndi ekki meta það sem neitt sérstakt.