Hugmyndin um hjónabandstrú sem lýst er í myndinni virðist úrelt í dag, en það er einmitt fylgi aðalpersónanna við þá hugmynd sem gerir alla söguna svo hrífandi sorglega. Það er þessi hugmynd sem göfgar þá og gerir þeim kleift að skera sig úr, að, eins og þeir vísa til maka sinna, "ekki vera eins og þeir". Eins og Tony Leung sagði í myndinni gerist ástin bara. Það þarf ekki að vera skynsamleg skýring á því hvernig það gerist, það gerir það einfaldlega. Þrátt fyrir að þeir vildu ekki lúta í lægra haldi fyrir maka sínum þá gerðist það. Trúmennska, félagslegir siðir og tímasetning gerðu allt saman gegn því að þetta samband rætist. Það að vera ástfanginn er langt frá því að vera nóg. Ég varð fyrir því óláni að sitja við hlið ungs pars (enn í háskólanum eftir samræðubrotin sem þau deildu vinsamlega með mér í gegnum alla myndina, og ókunnugt um sársauka glataðrar ástar og glataðra tækifæra) . Gróft vanhæfni þeirra til að melta fíngerðina og dýpri tilfinningar sem vöktu upp lét mig átta mig á því hversu mikið kvikmynd eins og þessi, sem og önnur verk Wong Kar Wei, er sóað á áhorfendur á staðnum.