Besta kvikmynd ever.Hvernig er það fyrir deilur? Hins vegar, ef við skoðum það eingöngu í kvikmyndalegum hugtökum, þá er ljóst að Three Colors Red er meistaraverk. Það er ekki nóg að segja þetta bara - Three Colors Red er meistaraverk heimsmynda. Ef þú viðurkennir að Citizen Kane sé ekki nógu mannlegur, ef þú samþykkir að Star Wars sé í rauninni ekki mjög gott, ef þú samþykkir að Ozu og Mizoguchi þurfi báðir að taka skref til baka - þá er Three Colors Red fremsta meistaraverk allra tíma. Sem umfjöllun um mannlegt siðferði virkar Three Colors Red á ákaflega frumspekilegu stigi, með dýpt sem enginn jafnast á við. Blue fór næstum jafn langt inn í sálarlíf mannsins en hætti þar sem hann ætlaði að draga kanínuna upp úr hattinum. White neyddi okkur til að velta fyrir okkur mannúð jafnréttis - þetta, eftir á að hyggja, var enn betra, en samt ekki alveg þar. Rauður er hins vegar raunverulegur hlutur. Það sem hann tjáir í þessari mynd er tjáning á því hvað það er að vera manneskja. Reyndar er það sem hann tjáir _hvernig_ það er að líða mann. Það neyðir okkur til að kanna allt að minnstu smáatriðum, eðli sálar okkar, siðferðislegs sjálfs okkar. Í rauðu getur maður fundið merkingu á einu af mörgum stigum þess. Á fyrsta stigi nær Red háu sannleikastigi - við gætum ekki átt í neinum vandræðum með að kalla Red einstaklega skemmtilega sögu. Hins vegar neyða tilviljanir sem felast í myndinni og yfirlæti hennar til að skoða myndina sem kvikmynd. Það er eins og Kieslowski sé að segja: "Ceci n'est pas la réalité". Í raun, með því að sækjast eftir húmanískum markmiðum, getur Kieslowski einnig ögrað raunveruleikanum. Það er bragð sem Kieslowski hefur reynt frá Le Double Vie de Véronique, en ekki fyrr en í þessari, lokamynd hans, tókst honum loksins að ná þessari guðdómlegu samtengingu örlaga, heimspeki og aðstæðna. Leikararnir og leikkonurnar virðast líka vera upp á náð og miskunn meiri valds. Valentine (Irène Jacob), er viðeigandi nafn, því hún virðist tákna næstum hreina ást. Á sama tíma er hugmyndinni um fyrstu kynni mótmælt af dómaranum Kern eftir Jean-Louis Tritignant, ofboðslegur maður, sem í lokin verður næstum alvitur áhorfandi atburða - persóna sem á táknrænan hátt virðist búa yfir krafti til að leiða saman persónur. - kraftur til að gleðja fólk, kraft sem hann gæti aðeins náð með Valentine. Við höfum getu til að sjá kvikmyndir sem meira en bara myndaseríu. Raunar hafa kvikmyndir möguleika á að hafa meiri merkingu en bókmenntir. Það mun auðvitað ekki gerast, en við höfum að minnsta kosti vald til að skoða þessa mynd, vitandi að hún gefur okkur kraft til að ná einhverju sem við getum ekki skilgreint, en öll búa yfir. Ágrip af þessari mynd var svohljóðandi: "Kvikmynd um konu sem keyrir yfir hund". Jæja, það er það. Er það ekki? -Simon Huxtable