Ég var sópaður inn í þessa seríu alveg eins örugglega og sjórinn myndi sópa mér í fangið. Þótt þetta hafi farið rólega af stað fann ég að raunsæið í lýsingu skipsins, fjölbreytileiki persónanna og líflegar samræður halda mér að fylgjast með. Söguhetjan átti að vera áskorun, vaxa og breytast í þessari ferð og ég vildi vera til staðar fyrir það. Ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Þættirnir tóku þig frá húmor til harmleiks og allt þar á milli, oft í sömu senu, sömu andrá. Það var mikið af tilfinningalegum yfirbyggingum, samskiptum og tjáningu - óvægið og sannfærandi til að fylgjast með. Hreyfing skipsins bætti næstum ævintýralegum þáttum við mörg atriðin, gerði persónurnar veikar eina stundina og bætti við húmor þá næstu. Edmund Talbot er flókin persóna sem við sjáum ekki oft. Við vitum kannski hvar skipstjórinn stendur eða herra Prettiman, en þeir eru eldri menn, stilltir á slóðir. Talbot var ungur og hrokafullur, enn að læra, prófa sig áfram og prófa sig áfram. Hann átti erfitt með að umgangast aðra og gerði mistök eins og alvöru manneskja myndi gera en hafði hjarta sem hægt var að snerta, sem jókst með hverri erfiðu upplifun. Ég kann að meta frábæra persónusköpun; það er of sjaldgæft í kvikmyndum og sjónvarpi.