Hrífandi saga sögð af blíðu: óþægileg ung gyðingastelpa í seinni heimsstyrjöldinni Ameríku vingast við þýskan stríðsfanga sem er í felum í klúbbhúsi sínu. Þau ræða líf sitt og skoðanir (hann er á móti Hitler), hún laumar honum mat, hann verður eini vinur hennar og bandamaður. Allt þetta minnti mig á miklu betri leikhúsmyndina „Whistle Down The Wind“, þar sem Hayley Mills vingast við sakfelldan Alan Bates, en það er sannarlega ekki hægt að kenna leikstjórninni hér, sem er hnökralaus, eða sýningarnar, sem eru frábærar. Kristy McNichol, sem er fullorðin á unglingsárunum, ber megnið af myndinni og slær aldrei á rangan tón. Allt í einu, þegar fanginn uppgötvast (og Kristy kemst líka að), verður myndin mjög erfið. Faðir hennar, hneykslaður og skammast sín yfir því að barnið hans skyldi fara saman við „þennan nasista“, leggst inn í hana með hljóðlátri reiði sem ég hef sjaldan séð áður (hann segir við hana „Þú ert dáin fyrir mér,“ sem hlýtur að vera hrikalegt fyrir litla stúlku. heyrðu). Lokaatriðin ganga ekki út; það eru engir stórir endurfundir, engin hápunktur í höndunum. Stúlkan þarf að horfast í augu við heiminn og með því lærir hún bitra lexíu um nágranna, vini og fjölskyldu. Ótrúleg kvikmynd.