Ég hef ekki séð kvikmynd sem var svo miklu betri en stjarnan sagði frá 1933, „Ex-Lady“, bíll Bette Davis. Mest af rappinu „Atoll K,“ a.k.a. „Utopia,“ a.k.a. „Robinson Crusoeland,“ a.k.a. „Escapade“ hefur fengið í gegnum tíðina hefur komið frá hryllingssögunum sem Stan Laurel sagði af framleiðslu sinni. Í ljósi þess að hann fékk heilablóðfall við tökur, leit út fyrir að dauðinn hitnaði í gegnum mikið af honum (frá fyrstu tveimur myndunum af þeim saman myndi maður aldrei giska á að Laurel lifði Hardy af um átta ár) og var í kjölfarið greindur með sykursýki (þegar hann lagaði mataræðið í samræmi við það, hann endurheimti heilsuna), má skilja hvers vegna Laurel fannst þessi mynd ekki vera skemmtilegasta upplifun lífs síns. Já, það er gallað: Ódýrleiki framleiðslunnar kemur í ljós, talsetningin er hræðileg og Laurel og Hardy voru of gömul til að gera kraftmikið slatta af bestu myndum sínum. En það er samt virkilega fyndið og saga Léo Joannon kynnir þætti pólitískrar háðsádeilu (stundum frjálshyggju, stundum samfélagshyggju) sem maður myndi búast við að sjá frá félagslega meðvituðum grínistum eins og Chaplin eða Marx-bræðrum en aldrei frá Laurel og Hardy. Myndin á hrós skilið fyrir að vera öðruvísi (þó að skuldin við sígilda Ealing Studios, "Passport to Pimlico," gerð aðeins ári fyrr, sé nokkuð augljós) og fyrir að samþætta Laurel og Hardy gamanmyndina í frekar oddvita samhengi sem er allt öðruvísi en allt annað. þeir höfðu notað áður. Þetta er ekki frábær mynd, en hún er vissulega betri en hinar átta ömurlegu myndir fyrir Fox og MGM sem þeir gerðu snemma á fjórða áratugnum. Mig grunar að aðeins tæknileg grófleikur myndarinnar hafi komið í veg fyrir að hún hafi aflað sér trúarsöfnuðar meðal ungmenna sem eru andvígir stofnunum, sem "Andasúpa" Marx-bræðra var keypt seint á sjöunda áratugnum/snemma á áttunda áratugnum.