Það er svolítið erfitt fyrir mig að segja það, því ég hafði mjög gaman af bæði "Targets" og "Paper Moon", en mér fannst "The Last Picture show" vera dálítið heillandi en óhóflega eftirlátssöm mynd. Helsta jákvæða hennar, hvað mig varðar, er töfrandi ljósmyndun. En fyrir mér hafði myndin ekkert upp á að bjóða umfram yfirborðsfegurð (og einskonar hulin fegurð, í það minnsta). Það var mjög erfitt að tengjast persónunum eða hugsa um þær. Í grundvallaratriðum varstu með þennan mjög hæga hraða og þennan náttúrulega leikstíl, en þetta var allt til staðar til að styðja við mjög formúluríka og fyrirsjáanlega sögu, fullkomlega með öllu því sem maður gæti búist við af hvaða smábæjarmelódrama sem er - allt frá stráknum sem svindlaði með eiginkonu kennarans hans við fatlaða krakkann sem allir taka á. Þetta var eins og "American Graffiti" án lífsgleði. Sumir gætu sagt að þessi mynd sé raunsærri -- nú á dögum virðast margir halda að raunsæi sé eina dyggðin sem kvikmynd getur haft. En fyrir mér var myndin einfaldlega þrúgandi og mig langar að sjá hana aftur álíka mikið og ég vil eyða nokkrum klukkutímum í þessum ömurlega bæ sem persónurnar búa í. Kannski tilheyrir þessi mynd bara tíma sínum -- kannski ef ég hefði séð hana árið 1971 hefði ég verið hrifinn af nýjunginni, bara af því að sjá eitthvað öðruvísi á skjánum. En það myndi í rauninni ganga út frá því að ég hefði aldrei séð annað eins, segjum, „Breathless“ eftir Godard. Kannski hefðu augljósar tilvísanir í klassískar kvikmyndir höfðað til kvikmyndanördsins í mér og hjálpað mér að líta framhjá sumum veikleikum myndarinnar. En í heimi eftir Tarantino virðist það varla einstakt eða sérstakt heldur. Það er þó áhugavert hvernig hann notar myndirnar í myndinni til að gefa eigin mynd meiri dýpt. Við sjáum 3 kvikmyndir að mig minnir í myndasýningunni. Fyrst sjáum við Vincente Minnellis "Faðir brúðarinnar" - stórkostlegt útlit Liz Taylor er andstæða við kærustu Sonny og rannsakað efri-miðstéttarumhverfi Minnellis er andstæður "raunverulegu" umhverfi persónunnar á svipaðan hátt. Síðar leggja klippur úr „Red River“ Howard Hawks áherslu á þemað rofna vináttu milli leiðbeinanda og skjólstæðings. Það minnir mig eiginlega bara á að Bogdanovich er að kyssa sinn eigin læriföður, eins og hann gerði ef ég man rétt með því að velja Hawks-mynd sem hluta af eigin dásemd á skjánum með Boris Karloff í "Targets". Ég býst við að árið 1971 hafi svona hlutir verið nýir en þegar litið er á þetta í dag virðist það bara sjálfum sér undanlátslaust, eins og svo margt af restinni af þessari mynd. Að lokum vil ég frekar sjá aðra mynd eftir Hawks, Ford eða Minnelli en að hafa Kvikmynd Bogdanovich minnir okkur á hvers vegna þeir voru svona sláandi á svona minna en lúmskan hátt. Kannski ætlar hann að minna okkur á risana sem tíminn var liðinn -- það eina sem hann gerir í raun er að minna okkur á hversu lítil samskipti hann og flestir samtímamenn hans eru.