Enn þann dag í dag, þegar þú talar um japanska kvikmyndagerð, tala flestir ekki um Rashomon, eða Seven Ronin, eða Ran. Fyrir fjöldann þýðir japanska kvikmyndahúsið öll þessi skrímsli sem við höfum vaxið að elska að eyðileggja þessar japönsku borgir aftur og aftur, oft í bardögum við hvert annað. Sú fyrsta og besta þeirra er Godzilla sem hefur komið aftur tugi sinnum eða oftar og í nokkrum kvikmyndum stóð frammi fyrir þriggja höfða hýdrunni eins og skrímsli utan úr geimnum, Ghidrah. Einkennilega í takt við tímann urðu tæknibrellurnar aðeins betri. En hluti af sjarmanum við þessar gömlu kvikmyndir var að sjá þessi borgarsett úr pappírsmökki eyðilögð, þau virtust svo fölsk, kannski þremur þrepum fyrir ofan Ed Wood. Sumir gestir úr framtíðinni hafa ferðast til Japans til að hvetja til þess að Godzilla verði eytt frá því hann var fyrst uppgötvað. Og í raun var hann fyrst uppgötvaður sem risaeðla sem lifði af í síðari heimsstyrjöldinni þegar hann verndaði japanska herliðið á Kyrrahafseyju fyrir þessum bandarísku hermönnum. En seinna með atómprófunum á bikiníinu, varð Godzilla, vingjarnlega risaeðlan, rétt eins og Barney, sú vonda vél sem við höfum kynnst í kvikmyndahúsinu. Auðvitað útrýmir þú Godzilla en gefur Ghidrah hreinan reit til að rústa Japan svo það verði ekki efnahagshrunið sem það var árið 1991 þegar myndin kom út. Meira segi ég ekki, en við vitum öll að Japan stendur sig þokkalega vel árið 2010. Líkt og allar aðrar japanskar skrímslamyndir, hallaðu þér bara aftur og njóttu ringulreiðarinnar.