Þó ég sé sammála því að þetta sé góð en ekki frábær mynd, af mörgum af þeim ástæðum sem önnur veggspjöld hafa nefnt, hef ég samt gaman af henni. Ein ástæðan er tónlistin: Ég myndi vekja athygli á mjög flottu útliti Candoli bræðranna - Conte og Pete - í vel sviðsettu atriði á næturklúbbnum. Þessir krakkar voru tveir af bestu djass trompetleikurum samtímans, og þeim tekst að svíkja hugann á sannfærandi hátt í Jimmy Stewart með því að spila hysterískan trompetdúett, einn trompet í hverju eyra Stewarts. The Candolis spilaði virkilega svo vel líka, þó mig grunar að raunveruleg tónlist fyrir þá senu hafi verið talsett síðar af þeim tveimur. Ég veit ekki mikið um George Duning, sem á heiðurinn af tónlistinni (annað en að hann virðist hafa unnið með Three Stooges oftar en einu sinni), en hlutverk Candoli-bræðra sem djassspilandi galdra var virkilega fín snerting.