Stundum er erfitt að skilgreina hvað skilur vel heppnaða, yndislega gamanmynd frá því sem fellur niður. Í þessu tilviki er tilgerðarlegt plott um spillta ríka stúlku sem ætlar að taka frænkur sínar í burtu frá Greenwich Village „bóhemanum“ sem er að ala þær upp, bara til að falla fyrir honum sjálf, ekki efnilegur. Og ekkert í kvikmyndasögu leikstjórans Leigh Jason bendir til þess að hann hafi gleymst stórhæfileikamaður. Og samt hlýtur hann að hafa verið ábyrgur fyrir því að skapa afslappað og hamingjusamt andrúmsloft á settinu sem var trúlega tekið upp á filmu. Hann hafði líka skynsemi til að steypa þessari mynd almennilega. Eini litli gallinn er Miriam Hopkins í hluta sem Ginger Rogers hefði verið fullkominn fyrir. Hopkins er duglegur en brothættur, skortir hlýjuna og kynþokkann sem Rogers hefði haft. Hún er enn frekar hindruð af par af furðulega löngum og sótuðum gerviaugnhárum sem trufla stundum. En mjög ungur og mjög myndarlegur Ray Milland gæti ekki verið betri í frjósömum, óheftum kómískum flutningi með miklum sjarma. Og betra en það, sérstaklega fyrir íbúa New York borgar, er Hollywood lýsingin af Greenwich Village árið 1937. Þó að hún sé algjörlega gervileg. og hugsjón, það er enn auðþekkjanlegt fyrir samtímaáhorfanda. Listastjórinn Van Nest Polglase bjó til viðkunnanlegt hrærigraut af íbúðum í fjölbýli og flækingum sameiginlegum bakgörðum sem er hið fullkomna bakgrunn fyrir safn þessarar myndar af listamönnum, stríðsmönnum, snjöllum og wannabes. Bestur í aukahlutverkinu er Guinn Williams, sem færir sætleika og ljós í hlutverk sitt sem verðlaunakappi, myndhöggvari-kjólasmiður, sem bendir til sjálfsuppfinningar og flæðis (kynferðislegrar og annarra) lífsins í þorpinu. Enn hressari eru Betty Philson og Marianna Strelby sem leika litlu stelpurnar. Einfaldar, gáfaðar og fullar af húmor, þessar stúlkur virðast vera raunverulegar manneskjur og eru engu líkar faglegum barnaleikurum þess tíma. Sérstaklega áhugaverðar eru nokkrar eftirminnilegar grínistar leikmyndir: ryksugasýni Ray Milland fyrir konu með grenjandi barn er leikið af meiri sjálfsprottni en maður býst við (barnið og beygjur þess eru stórkostleg „fundin“ augnablik) og svikinn heimilis „leikur“ í stórbúðarglugga sem hrörnar í frjálst fyrir alla er líka skemmtilegt. Myndin rennur hægt niður á við með beinum forræðisdómi og kemst svo aldrei aftur á réttan kjöl þegar hasarinn færist til Long Island, en þessi mynd er samt þess virði að skoða.