Þar sem margir aðrir notendur hafa þegar útskýrt og skrifað athugasemdir við söguþráðinn mun ég ekki gera það. Hins vegar vil ég endurtaka að túlkun Bardems er frábær, eins og aðrir leikarar og leikkonur í þessari mynd. Við lestur fyrri athugasemda hef ég tekið eftir því að sumir gagnrýna þá staðreynd að myndin sýnir ekki sjónarmið sem eru andstæð líknardráp og að þeir litlu viðstaddir séu að athlægi. Að mínu heiðarlega áliti er þetta langt frá því að vera satt. Það eru margar persónur sem hreyfast á gráu svæði á milli þess að elska Ramón Sampedro og vilja að hann verði áfram og að skilja löngun hans til að deyja. Augljósast af þeim er fjölskyldan. Mágkona Ramóns talar til dæmis aldrei með eða á móti líknardrápi. Önnur slík persóna er Gené (félagsréttindasinni) sem á síðustu stundu segir Ramón að hugsa þetta allt upp á nýtt. Atriðið sýnir greinilega að hún vill ekki að hann deyi. Svo eru persónur sem eru greinilega á móti líknardrápi. Bróðir Ramóns er greinilega á móti því, eins og faðir hans („Það er bara eitt verra en sonardauði, og það er að eignast son sem vill deyja.“) Aðrir notendur hafa tjáð sig um að umræða Ramóns og prestsins sé aðhlátursefni. og tekin upp til að láta okkur halda að Ramón sé GÓÐUR og presturinn ILLA. Ja, eflaust er atriðið kómískt, en það þýðir ekki að presturinn sé skopmyndaður eða að athlægi. Frá mínu sjónarhorni kemur gamanleikurinn í þessu atriði af því að presturinn er að reyna að sannfæra Ramón um að halda áfram að lifa með því að nota rök sem eru algjörlega framandi fyrir hugsun Ramóns. Ræða prestsins gengur á línuna „Guð gefur og Guð tekur“, „Við erum ekki eigendur okkar eigin lífs, þeir tilheyra Guði“... og svo framvegis. Gamanmyndin er sprottin af því að Ramón er trúleysingi og allt sem presturinn er að segja við hann er því bull. Þessi mynd er andhverfa manicheisma, hún gefur áhorfandanum tækifæri til að hugsa um efnið og gera upp sína eigin skoðun. Og umfram allt annað er söngur um FRELSI.