Þessi mynd fékk hræðilega dóma en vegna þess að hún var óviðjafnanleg og vegna þess að gagnrýnendur „fá“ venjulega ekki óviðjafnanlegar myndir, datt mér í hug að prófa hana. Því miður höfðu þeir að mestu rétt fyrir sér í þessu tilviki. Myndin hefur bara óþægilega tilfinningu líka sem er mest frá því að setja. Svona tilfinning sem er ómögulegt að lýsa, en hún er ekki góð. Til að rugla hlutina enn frekar er handritið leiðinlegt stefnulaust hlutur sem er aðeins óljóst áhugavert. Hinn gríðarlega hæfileikaríki Thurman svífur bara í gegnum þetta rugl og skapar varla áhrif. Hurt og Bracco reyna árangurslaust að bæta einhverju við myndina með áhugasömum leik en það er ekkert í handritinu. Það kann að hafa verið minna vandræðalegt fyrir þá ef þeir hefðu bara kosið að reka og klára þetta eins og Thurman. Eitt sem „álitnir“ kvikmyndagagnrýnendur létu hins vegar hjá líða að nefna er að myndin er í raun frekar fyndin. Hvort sem það eru augnablik af nákvæmri háðsádeilu eða svívirðilega undarleg augnablik eins og þegar umræddar kúastúlkur elta Hurt af búgarðinum sínum með lyktinni af óþvegnum ... ahem ... framan botninn. Vegna chortles náðist í gegn, á meðan ég vildi' Ég mæli ekki með þessari mynd, það er skemmtun í boði og að horfa á Even Cowgirls Get the Blues er þess virði fyrir eitthvað öðruvísi.