Hversu oft lifum við rómantísku lífi okkar eins og á hvíta tjaldinu, með brennandi átökum og ástríðufullum kynnum? Næstum aldrei, ef það sem ég lít á sem eðlilegt líf í kringum mig er eitthvað til að dæma eftir. Rómantík, eins og áður hefur komið fram, eru varla jarðskjálftamál sem skilja þig eftir á toppi heimsins eða slasaður og marin. og rólegt mál. Eitthvað sem vex í þér, alltaf svo hægt, sennilega án þess að þú takir eftir því að það taki hægt yfir veru þína. Það getur enginn sagt mér hvenær ég er ástfanginn. Því ef einhver gerði það, myndi ég ekki trúa honum samt, því að enginn nema ég myndi vita það. Og jafnvel þá er það bara tilfinning, viss vitneskja um að þú finnur fyrir þessari upphefjandi tilfinningu. Að þú viljir ekkert nema það besta fyrir einhvern, að þú myndir aldrei vilja sjá hann þjást af sorg. Að þú sért reiðubúinn að þola mikinn sársauka fyrir þá. Ég myndi ekki ganga svo langt að segja að þú værir fús til að deyja fyrir ástvin þinn, því að við erum öll mannleg og við vitum ekki hvers við getum frammi fyrir dauðanum fyrr en sú stund er yfir okkur. Er ástin milli aðalpersónur myndarinnar, alltaf svo lúmskar og vanmetnar, ekki síður göfugar en það sem er á milli Rómeós og Júlíu? Ótilgreindar tilfinningar, ósagðar tilfinningar, flytja miklu meira en nokkur endurtekin hróp um "ég elska þig". Aðhaldið sem aðalleikarinn sýndi, sýndi sig alltaf svo hrífandi í atriðinu þar sem hann fylgist með ástaráhuga sínum út um kaffihúsagluggann, en hann hreyfði sig aldrei til að láta hana vita, var einfaldlega ógnvekjandi að horfa á. Værum við flest nógu óeigingjörn til að vera falin, vitandi að tilfinningum hennar og tilfinningum væri ekki hægt að endurgreiða? Að öðru leyti, hvernig mun ég takast á við minn eigin örugga dauða? Þó að ég geti fullyrt að ég hafi verið alvarlega veikur, get ég ekki í fullri hreinskilni sagt að ég hafi nokkurn tíma komist nálægt dauðanum. Mun ég vera svona rólegur, koma öllum mínum málum í lag og skilja eftir fyrirmæli fyrir aðra um að taka upp það sem ég skil eftir? Mig grunar að ég muni vera rólegur, því að ég mun hafa lítið val í málinu. Má ég vera svona óeigingjarn? Aftur verður svarið að vera neitandi. Ég get samúð með angistinni, vitandi að lífi þínu er fyrirgert, að örlögin hafa veitt þér banvænt högg og að framtíðaratburðir, hversu lítið sem þeir eru eftir, eru ekki lengur undir þér stjórn. Lífið er ekkert annað en röð. af litlum atburðum, sem hápunkturinn kann að virðast frábær fyrir suma þegar litið er til baka. En bara mjög sjaldan.