Þeir sem aðeins muna eftir látnum Sir Peter Ustinov sem Hercule Poirot eða faglegum raconteur myndu gera vel í að leita að þessu heillandi stykki af háðsádeilu seint á sjöunda áratugnum. Ustinov leikur dæmdan fjársvikara (við sjáum hann fyrst á síðasta degi hans í fangelsi þar sem hann er að undirbúa skattframtal fangelsisstjóra) sem skynjar að framtíðin er í tölvum, gerir sig (með snjallri persónuþjófnaði) sem tölvusérfræðingur og ætlar sér að síast inn í bandarískt fjölþjóðafélag. Ustinov (sem skrifaði handritið) er í toppformi, eins og hin yndislega Maggie Smith, hér óvenju leikin sem slysahættur cockney-sparrow dúkkufugl. Bob Newhart skilar líka skemmtilegri frammistöðu sem grunsamlegur framkvæmdastjóri sem hefur hönnun á Maggie Smith. Þar að auki er Karl Malden fullnægjandi sljór sem kvenkyns yfirmaður Ustinov og Newhart. Hvað finnst mér sérstaklega gaman við þessa mynd? Þetta er ekki aðeins úthugsuð „caper-mynd“ heldur er hún líka hrífandi lítil ástarsaga; Ustinov og Smith eru mjög sannfærandi þar sem hinir óhæfu tveir hrasa í ást (allt atriðið sem felur í sér spilastokkinn er sérstaklega áhrifaríkt.) Svo, hvað er ekki til að líka við? Jæja, handritið er ekki tölvulæsara en flestar kvikmyndir (þ.e. varla yfirleitt) jafnvel þó að það fangi tilfinninguna um "stórjárn" viðskiptatölvu seint á sjöunda áratugnum. Það eru líka nokkrir smágallar í söguþræði sem þú ert ekki líklegur til að taka eftir fyrr en í annarri eða þriðju áhorfi, en ég tel þetta vera minniháttar galla. Eins og ég sagði er þetta mynd sem er vel þess virði að leita að, og eftir þú hefur séð það einu sinni og þú vilt sjá það aftur með reglulegu millibili.