Einfaldlega sagt, þetta er einföld og einvídd kvikmynd. Titillinn, The Rise to Evil, ætti að segja þér að þetta er ekki að reyna að vera neitt djúpt eða gera mikið með persónu Hitlers. Frekar, frá fyrstu mínútum myndarinnar þar sem við sjáum barnið Hitler líta illa út með vonda tónlist í bakgrunni, fáum við sýn á Hitler sem sýnir hann sem teiknimyndaríkan ofurillmenni, að því er virðist rétt út úr sjónvarpsþætti á laugardagsmorgni. Kvikmyndin vill VIRKILEGA halda því fram að Hitler hafi verið vondur en þarf einhver kvikmynd til að sannfæra þá um að Hitler hafi verið vondur? Þegar öllu er á botninn hvolft er bæði leiðinlegt og ruglingslegt að gera hann að svona einvíddar illri persónu (það hlýtur að spyrjast fyrir um hvernig ódugleg, sálræn persóna í myndinni kuldi nokkurn tímann sannfæra þjóð um að fylgja honum eða vera valinn maður ársins í Time). Þessi mynd fékk frábært tækifæri til að taka persónu sem hefur framið einhverja hræðilegustu verk 20. aldarinnar og reyna að kafa ofan í huga hans. Í staðinn segir það í rauninni bara: "Hey! Hitler var vondur! Hélt bara að þú gætir viljað vita..." aftur og aftur. Stóra kaldhæðnin er sú að kvikmyndin var enn ráðist fyrir að sýna of samúðarfulla sýn á persónuna. Láttu mig í friði.