Ég hef ekki hugmynd um hvaða hálfvitar gáfu þessari mynd gullpálmann á kvikmyndahátíðinni í Cannes 1999 því hún var hræðileg! Ég horfði reyndar á allt bara af því að ég trúði ekki að einhver myndi gera svona einskis virði mynd. Það er ekkert áhugavert við söguþráðinn, persónurnar eru lausar við dýpt og það er engin tilraun til að gefa einhvers konar stemningu með tónlist eða hljóðbrellum. Einnig, ef þú ákveður að sóa 2 tímum af lífi þínu með því að horfa á þessa mynd, vertu viss um að koma með eitthvað til að kasta upp í því kvikmyndatakan er einfaldlega einhver sem hleypur um með handfesta upptökuvél og helminginn af tímanum geturðu ekki einu sinni sjá helstu viðfangsefni. Þessi stíll hefur verið notaður með mun betur í kvikmyndum eins og "Blair Witch" vegna þess að hann skapar spennu. Í Rosettu er engin söguþráður og engin spenna sem þessi stíll myndi lána neitt. Ég hefði átt að vita betur þegar það kom upp klukkan 2 um nóttina að þetta yrði hræðilegt.