Alltaf þegar Hayao Miyazaki gerir „tri-fecta“ (skrifar, leikstýrir og hreyfir kvikmynd) gerir hann klassíska kvikmynd fyrir aldirnar. Hann hefur gert það aftur með Gake no ue no Ponyo. Sagan fjallar um stelpufisk sem er haldið í mjög þéttum taum ásamt yngri systrum sínum af föður sínum, biturum fyrrverandi galdramanni að nafni Fujimoto. Fiskurinn sleppur frá föður sínum og ríður marglyttu í land, þar sem hún lendir í dýpkunaraðgerðum og verður föst í flösku. Þessi neðansjávarsería hlýtur að vera ein vandaðasta teiknaða teiknimyndaatriðið sem gert hefur verið og stendur ein og sér sem ástæða til að leita að kvikmyndasýningunni. Miyazaki, sem sýnir enga ótta við að hafa annasama senu, hefur farið fram úr sjálfum sér. Það voru bókstaflega hundruðir sérteiknaðra sjávarvera af öllum hugsanlegum stærðum, allar á hreyfingu á sama tíma. Þegar fiskurinn sleppur við dýpkunaraðgerðina á meðan hann er enn fastur í flöskunni, kemur fimm ára drengur að nafni Sousuke auga á hana í vatninu og getur brotið flöskuna og bjargað henni. Þar sem hún er afleiðing töfra föður síns er hún fær um að töfra sjálf - og faðir hennar reynir virkan að ná í hana. Strákurinn nefnir fiskinn Ponyo. Rétt þegar Sousuke kemst að því að Ponyo getur talað, kemur faðir hennar henni aftur í fangavist. Eftir viljastríð við föður sinn tekst Ponyo að flýja aftur með hæfileikanum til að breyta sjálfri sér í manneskju. Hún hittir Sousuke aftur í stormi og sagan heldur áfram þaðan á margan áhugaverða vegu. Það er krúttlegur þáttur í þessari mynd sem keppir við og er að öllum líkindum betri en Tonari no Totoro. Joe Hisaishi veitti enn og aftur framúrskarandi tónlistarstuðning. Sagan sjálf er einföld - eins og myndir Miyazaki almennt - og ætti að höfða til breiðs úrvals áhorfenda. Þó að ég hafi ekki skoðað hana nóg til að vera viss, þá virðist myndin ekki vera sú sem mun halda fræðimönnum í löngum umræðum eins og Sen to Chihiro no Kamikakushi gerði. Engu að síður er þetta hin fullkomna skemmtunarmynd. Ég gaf myndinni tíu af hverjum tíu í einkunn.