Helsta afrek þessarar myndar er að þótt hún sé einpóla kynþátta þá nær myndin samt að móta stríðsmyndir sem skilja eftir varanlega samsömun með hverjum sem kann að horfa á hana, og hverjum sem var viðstaddur á þessum tíma. Þó að góðar kvikmyndir hafi hæfileika til að alhæfa viðfangsefni sín, sem er oft erfitt að gera; frábærar kvikmyndir hafa þann hæfileika að gera einpóla viðfangsefni sín alhliða, sem er það sem þessi mynd gerir. Í stað þess að skera út samhengi sameiningar, sýnir myndin Japana í sjúkum endanleika stríðsfrontarinnar á Filippseyjum í febrúar 1945, sem gefur merki um friðarhyggju. eða stríð, heldur gera merki um tilfinningar, dauða, eyðileggingu, sigur og veikindi stríðs með blóðugum höndum hinna sigruðu. Miklu öðruvísi og betri en myndir eins og Apocalypse Now og Full Metal Jacket, sem báðar þurftu ádeilusögu. aðferðafræði við að gera bandarísku leikhópana léttvæga og afpersónugerða og nota alla kynþætti sem eina baráttu, sem er fínt, en samt ekki eins stórkostlegt og kvikmynd sem notar einn kynþátt og skoðun, sem myndi líta fasískt út ef hún væri sköpuð í Ameríku, til að koma hryllingi stríðs á framfæri. og sýna hvernig hún er í raun og veru. Eina leiðin sem aðalpersónan kemst í gegnum þessa mynd til enda er með því að vera veikur og þaðan óætur; þess vegna sjáum við í gegnum þessa persónu, í gegnum veikindi hans, frelsandi andlit hans endalok seinni heimstyrjaldarinnar á Filippseyjum í febrúar 1945 og hvernig Bandaríkjamenn, Japanir og Filippseyjar komu saman í blóðugum hernaði þar sem þú lifir til að deyja .Kvikmyndin er undir augljósum áhrifum af nýraunsæislegri myndlýsingu, sem er frumleg og gagnleg fyrir áhorfendur, hvort sem það var þá eða nú, vegna nýraunsæislegra aðferða sem hún beitir til að miðla öllum hryllingi stríðsins í myndrænu formi, hvort sem það er sýning fyrir friðarhyggju eða „hernaðarleg ábyrgð“. Eins og Germania Anno Zero, eftir Roberto Rossellini, sprettur saga upp úr umhverfinu og þeim aðstæðum sem því tengjast. Opnun myndarinnar, með tvíhliða umræðum milli japönsku hermannanna tveggja, formyndir og endurómar atburðina. Í gegnum þessa opnun finnum við að baráttan er mannleg við mann og mann við mann; það sýnir að þeir treystu hvor á annan til að takast á við óvininn í fyrri bardögum, en nú, í þessari opnun, eða „snúningspunkti“ reynslu Japana á Filippseyjum, eru nýjar upplýsingar sendar til aðalpersónunnar Tamura, sem gefur Tilfinning um mannætur að treysta hver á annan ef þeir vilja lifa af. Frumskógurinn er gráhærður, blautur og þykkur og himinninn er ekki sjaldan skýjaður og grenjandi. Við göngum með flækingunum um polla og mýrar, veik eins og landið í kringum þá. Nafnlaus lík eru á víð og dreif. Annað slagið getur maður ekki sagt hvort um er að ræða lík, steina eða korn. Hér er greinilega enginn munur, allt er dautt og sjúkt. Allt er að deyja. Það eina sem þeir hafa til að nærast á eru sjaldgæfir apar og lík fallinna félaga og/eða nafnlausra óvina. Oft hittir Tamura föllnum öðrum nær dauðanum. Þótt þeir séu krömdir í anda og mylji hans, færa sumir líkama sinn honum að eta, en hann neitar. hann mun samt, eins og Hiroshi Kawaguchi sem Nishi í Giants and Toys, ekki falla niður í dauða reisnarinnar og japansks siðferðis; því þetta er allt sem hann þarf í raun og veru að halda uppi til að lifa af, sjálfsvirðing. Þess vegna, þegar Nagamatsu er að kryfja hermann til neyslu, skýtur hann hann vegna þess. Tamura kann að vera vanur morðinu, en veikindunum við að drepa og ræna getur hann ekki ráðið. Hann er hvorki góður maður né vondur. Hann vill lifa af en ætlar ekki að fara lengra en einfalt stríðsdráp. Sjálfur hans tilheyrði dauður á vígvellinum, hann er ekki ánægður hér að vaða og þurrka hina veiku til að lifa af. Veikin sem hann ber sér hann alls staðar, í öllum; og því miður skortir hann þá siðferðilegu röksemdafærslu að hugsa annað hvort að hugsa algjörlega um aðra, þar sem hann getur ekki afsalað sér líkama sínum fyrir þá vegna smitandi sjúkdóms sinnar, eða hugsa algjörlega um sjálfan sig, þar sem hann sér sjúkdóminn í öllum, þó að hann drepi þá enn jafnvel þótt þeir geri ekki skaða. Sást í árás hans á Filippusana tvo í kofanum. Hann getur ekki séð neinn. Enginn getur séð neinn. Þeir einu sjá andúð á sjúkdómi og andúð á heilsu, hjarta lifunareðlis. Oft birtist handleggur sem vísar til vinstri á skjánum, í átt að því sem hlýtur að vera von, því þar, í svo langt Thule liggur frelsi þeirra. Samt er það lokað af amerískum hermönnum, sem skilur eftir japönsku stríðsmennina að deyja hægt og rólega í þessum óhuggandi óhreinindum. Jafnvel kirkjuturn birtist og endurkastar ljósinu frá óséðri sól. En þegar betur er að gáð flögra krákur um það; trúarbrögð eru líka loft eiturs. Nobi, japanski titill myndarinnar, gefur frekari sönnun fyrir þemu eða tilfinningum myndarinnar: ánauð við örlögin, þunga tilverunnar undir stjórn leiðtoga og líf sem er stjórnað af öðrum. Rétt ensk þýðing þess hefur mikið deilt meðal sagnfræðinga, þar sem ekki-Kóreumenn þýða það sem "þræll" og "þrælahald", á meðan margir Kóreumenn halda því fram að nobi hafi ekki verið þrælakerfi, heldur þjónastéttakerfi sem uppfyllir ekki viðmið fyrir þrælahald. Leið til að jafna sig til að flýja fátækt. Þetta bætir stríðsþemað og táknmynd hermanna. Er það ekki mikilvægt á þeim tímapunkti að spyrja okkur hver tilgangurinn sé með því sem mun verða unnin saga okkar? Ættum við að vera sátt við að láta það renna upp án meðvitaðrar viðleitni til breytinga? Er það ekki við hverjum við erum að berjast, þessi aldagamla söguspurning, heldur hvers vegna erum við að berjast? Fires on the Plain er með Eiji Funakoshi, Osamu Takizawa og Mickey Curtis; byggð á skáldsögu Shohei Ooka. Á japönsku með texta.