Ég byrja á því að segja frá fyrstu kynnum mínum af tónlist Prince. Það var á bar, á 39 ára afmælinu mínu og stelpa dansaði berbrjóst við „1999“ sem lék á hátölurunum. Ég spurði fólk, hver er þessi söngvari? Mér var sagt að þetta væri Prince. Það var svo gott að það dró athygli mína frá fallegum, topplausum dansara. Seinna fór ég að heyra önnur Prince lög og virkilega "grafa" þau. Þegar Purple Rain kom út vissi ég enn mjög lítið um þennan mann frá Minnesota. Kvikmyndin sló mig út. Ég varð samstundis númer 1 aðdáandi Prince af "War Baby" kynslóðinni. Seinna komst ég að því að einn af frænkum mínum var ritari hans, og hún fékk mig og frænda minn í V.I.P. Prinsartónleikar þar sem við sátum við hlið móður hans...hversu flott er það! Þegar ég sný mér aftur að umræðuefninu er ég sammála Siskel & Ebert sem kölluðu Purple Rain augnablik klassík. Ég hef séð hana meira en 17 sinnum og elska hana alveg. Mér fannst leikur Prince fínn, Apollonia átti í smá erfiðleikum, en allt í allt var leikurinn fínn. John Gielgud var ekki fáanlegur til að leika 'The Kid' svo Prince fór með hlutverkið. Myndin er sjónrænt töfrandi, ljómandi hraðvirk (hún verður aldrei hæg) og frábærlega leikstýrð. Ég raða henni meðal bestu kvikmyndasöngleikja allra tíma. Síðast þegar ég horfði á það var eftir um 7 ára bil og það skilaði sér enn. Ég er svo stoltur af öðrum Minnesotan Prince Rogers Nelson og myndi elska að segja honum persónulega. Hann gekk beint fyrir framan mig á fyrrnefndum tónleikum og sagði „Hæ“ við frænda minn en ekki mig. Hann var að spjalla við mömmu sína. Ég var dálítið hrifinn en hann er samt númer 1 hjá mér.