Ég verð líka að biðjast afsökunar á dálítið hlutdrægri skoðun á þessari viðleitni þar sem ég lagði mitt af mörkum til hljóðrásarinnar. Samt fékk ég eintakið mitt, hallaði mér aftur og naut rússandi leikara sem voru kannski litríkari en persónurnar sem þær voru að búa til í þessari sögu um framhald kvikmyndar í Shanghai. Fyrir þá sem finnst George Bush vera „trúverðugur Texasbúi“, þarf ekki að leita lengra en þessa mynd til að brjóta í sundur þá mynd að Texas sé fullt af vörubílaakstri, einvíddar rauðhálsum. Leikarahópurinn inniheldur eitthvað af gáfaðasta, sérkennilegasta og fyndnasta fólkinu sem þú munt finna hvar sem er þegar það spinnur sögur sínar af kvölum, sælu og vonbrigðum við að fara að frábærri kvikmyndaframhaldi, án fjárhagsáætlunar, skæruliðastíl (þ.e. "pönkrokkstíl" eins og hver manneskja hjálpar til við að skilgreina). Þetta er frábær heimildarmynd gerð af ástríðu og kjark og öllu því eitri sem þú þarft til að brjótast í gegn yfir á hina hliðina á hvaða atvinnugrein sem er b.s. og tvítala sem þú ert að fást við (taktu eftir höfundum, málurum, tónlistarmönnum og öðrum kvikmyndagerðarmönnum). Það hlustar aftur á trúverðugleika fyrstu bylgju bandarískrar harðkjarnatónlistar þegar hugtakið "D.I.Y." var staðallinn, tímabil þar sem hugrekki, ástríðu og skuldbinding skipti miklu meira máli en tækni, stíll eða dýrmætir útreikningar. Ekki það að það sé ekki nóg af tækni eða stíl við þetta...tónninn í heimildarmyndinni er frekar hressandi. Klippingarklippurnar veita jafnmikla dramatík og samræðurnar í þeim. Hugmyndin um að búa til heimildarmynd út frá dapurlegu fráfalli leikara, áhafnar og leikstjóra er frábær, algjörlega Texas og algjörlega pönk rokk. Í orðsins fyllstu merkingu.