Það er margt gott sem hægt er að segja um þessa teiknimynd; bakgrunnurinn er ríkur, gríðarlega litaður og fullur af fallega gerðum art deco smáatriðum. Hreyfimyndin er í samræmi við venjulegar stúdíóviðmið þess tíma, sem eru tvímælalaust hærri en nútímans. Hins vegar finnst mér það leiðinlegt af ýmsum ástæðum. Tónlistin: Það er örugglega ekki í samræmi við venjulega staðla Scott Bradley. Þó að það eigi líklega að vekja athygli á "Great Gatsby" umgjörð, endar það með því að vera ömurlegt, syfjað, endurtekið OG eintóna (endurtekið og eintóna er ekki það sama, eins og 5. sinfónía Beethovens ber vott um). Þar sem flestir (þar á meðal ég) hafa tilhneigingu til að loka augunum þegar þeir geispa, þá er mikið af sjónræna hluta teiknimyndarinnar sem meðaláhorfandi mun sakna. Söguþráðurinn: Ég er ekki að gefa upp nein leyndarmál sem eru ekki þegar í yfirliti sögunnar - land gott, borg slæm. Þetta er algengt þema í kvikmyndum, bæði teiknuðum og lifandi, frá þessum tíma. Það er röng fortíðarþrá eftir sveitaidyllu sem ekki er til, sem endurspeglast í samtímanum í svipaðri nostalgíu eftir "gildum" sem aldrei voru til.