Þessi mynd er hvorki sjúkleg né niðurdrepandi. Það -er- sorglegt, vegna þess að alnæmi snemma á tíunda áratugnum -var- sorglegt. En raunverulegur boðskapur hennar er ást og þrautseigju. Mark og Tom voru í langvarandi, ástríku sambandi. Hollusta þeirra hvert við annað kemur strax í ljós og þegar eyðilegging alnæmis stigmagnast og verður þungamiðja lífs þeirra, sérðu styrk og skuldbindingu sem er sannarlega hugljúft. Þegar "Silverlake Life" kom upphaflega út tók ég djúpan þátt í HIV/AIDS fræðsla og heilbrigðisþjónusta, sjálfboðaliðastarf sem ráðgjafi á HIV/AIDS heilsugæslustöð. Myndin talaði til mín eins og engin önnur alnæmismynd samtímans gæti, því Mark og Tom voru raunverulegt fólk, sem lifðu upplifunina sem ég sá daglega í raunveruleikanum. Ég vissi af eigin reynslu hvernig það var að horfa á alnæmi éta upp áður hressandi, ungt, heilbrigt fólk; Að sjá það gerast fyrir Mark og Tom í myndinni var mjög eins og að horfa á alvöru vini mína hraka. Það snerti mig á þann hátt að, jafnvel öll þessi ár síðar, hefur það enn áhrif á mig.