Þessi mynd er mögnuð. Söguþráðurinn var bara...vá. Ég var mjög hissa á frammistöðu Gackt og Hyde, eftir að hafa alist upp í bandarískum heimi leikaranna sem geta ekki sungið og söngvara sem geta ekki leikið. Í þessari mynd, ungur Sho ( Gackt) rekst á vampíru, Kei (Hyde). Með tímanum myndast ólíkleg vinátta. Kei þjáist af því hvernig hann er neyddur til að lifa af öðrum, helmingunartíma vampíru. Þetta er sorgleg mynd, en ekki sappy. Söguþráðurinn var mjög einstakur og þvert á dæmigerða vampírumynd þína. Söguþráðurinn var þykkur með útúrsnúningum og mjög hrífandi. Eina gallinn sem ég myndi segja að myndin hefði, þrátt fyrir skort á hamingjusömum - að vísu friðsælum - endi, væri að hún væri á mörgum tungumálum. Ég átti ódeyfðu útgáfuna (ég er heppinn að ég skildi þetta allt nema eitthvað af kantónsku), svo ég myndi mæla með því að fá eitthvað með texta. Allt í allt var myndin bara frábær.