Þessi sýning var stórkostleg. Hún var flókin og vel skrifuð og allar persónurnar voru viðkunnanlegar án þess að vera hræðilega sætar. Jafnvel Jonathan Cake, hinn svívirðilegi kærasti, var viðkunnanlegur. Þar sem loftbylgjurnar okkar eru fullar af vitleysu eins og American Idol og Dancing with the Stars, var gaman að sjá drama sem var ekki of sápuóperulíkt. Það var alltaf forvitnilegt að sjá hvernig hver persóna myndi tengjast næstu aðstæðum. Það er virkilega pirrandi að við fáum loksins sýningu sem fær mann til að hugsa aðeins og láta henda henni út af einhverju dularfullu númeri sem flest okkar taka ekki einu sinni eftir. Sum okkar eru ekki kindur. Þessar sýningar verður kannski ekki saknað af mörgum heldur af ansi dyggum aðdáendum.