Tarantino sagði eitt sinn um melódrama frá 1930 sem heitir Backstreet að „harmleikur er eins og önnur persóna“ í myndinni. Sama mætti ​​segja - og ekki þola að ala Tarantino upp - um besta verk Sidney Lumet í mörg ár, melódrama þar sem persóna er afar áhyggjuefni, ekki bara vegna þess hvað er í húfi hjá þeim leikara. Kelly Masterson er ekki með meistaraverk af handriti hér (það brýst í rauninni í brjálaðan drápsham í lokin í röð hápunktsatburða sem virka bara í lokin, og jafnvel þar er stöðvun vantrúar í fyrirrúmi), en handritið hennar kemur persónunni til skila fyrir söguþráð og í sögu þar sem athafnirnar umlykja rán er mikilvægt að vita hverjir þessir menn eru taktur fyrir takt. Það er dökkt eins og helvíti, ófyrirgefanlegt eins og Satan, en líka algjörlega hrífandi 90% af tímanum. Kallaðu það upp ekki bara vegna þess að Lumet veit hvernig á að höndla ólínulegt handrit þar sem við sjáum daglegar athafnir persónu til persóna áður. meðan á og að mestu leyti eftir að „mamma-&-popp“ ránið í skartgripaversluninni á sér stað, en vegna ægilegs leikarahóps (sem ég gæti bætt við, er sérgrein Lumets). Philip Seymour Hoffman og Ethan Hawke eru bræður með sitt eigið fjárhagslegt rugl, og sá fyrrnefndi nálgast þann síðarnefnda á því sem lítur út eins og heimskulegt rán: að ræna eigin skartgripaverslun móður sinnar og föður í Westchester. Hawke's Hank felur þó í sér aðra skuggalega persónu, morð eiga sér stað og skyndilega er þetta harmleikur á grískan mælikvarða sem hefur áhrif á bræðurna og föður þeirra, leikinn af hinum fullkomna Albert Finney. Það er sú tegund af efni sem flestir leikarar elska - persónur sem, eins og í Dog Day Afternoon, eru sársaukafullar mannlegar, gallaðar inn að beini en vilja bara að ást og/eða hlutir séu í lagi og hafa algjörlega vanhæfni til að uppfylla óskir sínar og þarf. Í þessu tilfelli þó Hoffman og Hawke eru samsvörun prýðilega; Hoffman hefur, allt fram á fyrrgreindar síðustu tíu mínútur, ofurróa og stundum grín framkomu sem sýnir hann sem heilann í aðgerðinni, en síðan ýta smærri atriði þar sem hann brotnar niður tilfinningalega (þ.e. með Finney eða bílasenan með Tomei) hæfileikar til hins ýtrasta; Hawke, á meðan, er kallaður tapsár af fyrrverandi eiginkonu sinni og dóttur, getur alls ekki borgað neinar skuldir, og er kallaður barn af eigin föður sínum, og hann fyllir reikning hlutans á allan þann hátt sem skiptir máli- hann er ekki alveg eins gallaður og eldri bróðir hans, en hver vill velja hálmstrá fyrir þann titil? Og Finney, eins og getið er, er fullkominn alla leið í gegn og lætur beygju hans í Big Fish líta út eins og barnaleik (lokaatriðin með honum eru skelfilega hörmuleg, andlit hans hrökkvi til baka í hryllingi sem hefur byggst upp allan seinni hálfleikinn ).Þar er líka að finna aukabeygjur frá fíngerðu og öfugsnúna tvítímaðri Marisa Tomei, Michael Shannon frá Bug sem ljótt hvítt rusl og Amy Ryan, Brian F. O'Byrne og Rosemary Harris sem gera stuttar og nákvæmar birtingar. kvikmynd með gríðarlega mikilli færni og hjarta - en ekki fyrirgefandi hjarta - með sögu sem tvöfaldar smáatriðin, ekki fyrir prýðilega söguþræði heldur til að skýra hvert skref í ævarandi spíral fjölskyldunnar niður á við. Ef það er ekki eins hugljúft og Serpico eða Network eða Pawnbroker eða 12 Angry Men kemur það eins nálægt og allt sem Lumet hefur gert síðan.