Fyndið. Dapur. Heillandi. Þetta eru allt orð sem svífu í gegnum hausinn á mér þegar ég var að horfa á þessa fallegu, einföldu mynd. Það er sjaldgæft að kvikmynd hreyfir við mér, en "Eigum við að dansa?" tókst því með þokkabót. Hógvær húmor í bland við einstaka lúmska kvöl gerði þetta auðveldlega að einni bestu upplifun kvikmyndaskoðunarsögu minnar. Það skildi eftir mig rólega gleðitilfinningu, en með smá snertingu af sorg í bland. Og dansinn, ó já, dansinn. Jafnvel ef þú ert ekki unnandi listarinnar, eða getur ekki sett annan fótinn á undan öðrum, munu skrefin sem sýnd eru hér taka andann frá þér og gera þér kleift að skrá þig á námskeið eins hratt og þú getur. Það var algjörlega heillandi, meira að segja hlutarnir sem sýna Sugiyama (snertimyndað af Koji Yakusho) stælt skref þegar hann var fyrst að læra að dansa voru yndislegir á gamansaman, barnalegan hátt. Og samt snerist þessi mynd ekki eingöngu um dans, heldur meira um fínleika mannlegrar hegðunar og tilfinninga. Við verðum vitni að feimnum manni sem lærir að tjá bældar tilfinningar sínar í gegnum dans, fallegan danskennara sem enduruppgötvar ást sína á listinni og persónulegum vexti hvers meðlims í frábæra aukahlutverkinu. Fegurð. Sársauki. Tilfinning. Öll ást og litla kvöl lífsins eru hér, tjáð með viðkvæmri tilfinningu fíns japanskrar vatnslitamálverks ásamt tilfinningalegum styrk og náð menningarinnar.