Ég er með spurningu til höfunda og framleiðenda "Prozac Nation": Hver er undirrótin og hver er lausnin á útbreiddu vandamáli persónulegs þunglyndis í Ameríku? Í áhrifamiklum leik Christina Ricci sem Liz Wurtzel, sýnir myndin unga konu með ótakmarkaða möguleika sem Harvard-nema og sem rithöfund. En þetta er ekki saga um velgengni, aðeins sjálfseyðingarsaga þegar við horfum á Liz koma eymd inn í líf allra sem komast í snertingu við hana. Myndin skoðar skilnað, fjölskylduvandamál, eiturlyf, áfengi og lyfseðilsskyld lyf sem hugsanlegar ástæður fyrir óhamingju Liz. En engin af þessum yfirborðslegu skýringum er fullnægjandi. Á einhverjum tímapunkti í myndinni hefði verið gagnlegt að gefa í skyn að Liz þyrfti að taka ábyrgð á lífi sínu og vandamálum sínum. Engu ljósi var varpað á það sem myndin var talin vera áhlaupavandamál í "The United States of Depression". Í sögunni var Liz með umhyggjusaman meðferðaraðila (Anne Heche), umhyggjusaman herbergisfélaga (Michele Williams), umhyggjusaman kærasta (Jason Biggs) og vandræðalegt en umhyggjusamt foreldri (Jessica Lange). Í lykilatriði í myndinni liggur Liz í sjúkrarúmi og horfir á upplausn geimferjunnar Challenger. Í stað þess að leggja Challenger að jöfnu við líf Liz hefði myndin átt að nota myndina sem upphafspunkt fyrir lækningu hennar og bata. Þessi mynd minnti mig á almenna gerða fyrir „fórnarlamb“ kvikmynd á Lifetime netinu. Frábær leikarahópur fór til spillis, sérstaklega í alvöru frammistöðu Christinu Ricci. Hin raunverulega Elizabeth Wurtzel fann augljóslega innra með sér úrræði til að takast á við þunglyndi sitt og verða farsæll höfundur. Það er óheppilegt að myndin gat ekki veitt okkur einu sinni minnstu innsýn í hugrekki hennar.