Ég leigði "The China Syndrome" nýlega aðallega vegna þess að ég las að það væri þessi mynd sem hvatti ABC til að gera "The Day After". "Syndrome" er hins vegar meira spennumynd en drama. Kvikmyndin er nokkuð pólitísk en ég er mjög sammála boðskap hennar - kjarnorka, þó hún sé afar hagkvæm, er allt of hættuleg til almennrar notkunar. Áhættan er einfaldlega of mikil. Vonandi eru þeir sem eru í forsvari fyrir alvöru kjarnorkuver mun ábyrgari og siðferðilegri en þeir sem sýndir eru í myndinni. Hins vegar, í ljósi þess að raunverulega hörmungin á Three Mile Island átti sér stað aðeins mánuðum eftir að þessi mynd kom út, setur það í efa. (Í sanngirni var það mál líklega meira um vanhæfni en spillingu.) „Heilkenni“ er ekki bara gagnrýnt á kjarnorku, heldur einnig á nútímafréttamiðla, svipaða „Network“, bara miklu alvarlegra. Þar sem ég er sjálfur blaðamaður á prenti þekki ég vel hvernig fólk skynjar fjölmiðla; en það var svolítið ógnvekjandi að sjá að jafnvel á áttunda áratugnum voru sjónvarpsfréttir þegar uppseldar. Þegar persóna Jane Fonda reynir að sannfæra yfirmann sinn um að leyfa henni að gera alvöru fréttir í stað ló, er henni ráðlagt að reyna ekki breytinguna, þar sem "rannsóknir" komast að því að fólk vill frekar fallega stelpu til að gera ló, ekki erfiðar fréttir. myndin eftirminnileg er hins vegar sú ótrúlega spenna sem myndast á síðasta þriðjungi hennar. Á þessu tímabili óttast áhorfandinn stöðugt um líf söguhetjanna, hvort sem hætta stafar af ráðnum þrjótum eða hugsanlegt bráðnun kjarnorkuversins. Og þetta allra síðasta atriði - ég mun að sjálfsögðu ekki gefa það upp - en það mun halda þér í því. Að lokum fékk ég sérstaka tilfinningu við að horfa á myndina að hún virtist stundum meira eins og sjónvarpsmynd en kvikmynd sannkölluð leikhúsmynd. Þetta gæti þó stafað meira af því að leiguspólan sem ég var að horfa á var frekar gömul og ekki sniðin til að passa við sjónvarpsskjái eins og myndbönd og DVD diskar eru í dag.