Með hóp af traustum breskum karakterleikurum og ánægjulegri ljósmyndun af Bretlandi 1950, hafði ég vonast og búist við að ég myndi skemmta mér betur af þessari mynd. Því miður fann ég mig límd við það af röngum ástæðum - ég trúði ekki alveg hversu hræðilegt það var. Ég hlýt að hafa horft á þúsundir gamalla kvikmynda og er alltaf tilbúinn að gera ráð fyrir því að þær séu vörur síns tíma, en þetta var mjög erfitt. Eins og aðrir hafa tekið fram er stórt vandamál að það virðist ekki vita hvað það vill að vera: blíður rómantísk gamanmynd, slatti gamanmynd eða söngleikur. Ég var hálf brjáluð þegar Jeannie Carson braust skyndilega inn í lag eftir um 15 mínútur! Það er ekki trúverðugt á neinu stigi, hvorki söguþráðurinn sjálfur né sú staðreynd að Daisy virðist aldrei vera með eyri af ógnun í sér hvenær sem er. Aðrir þættir sem stangast á við trúverðugleika voru meðal annars að snjall Donald Sinden var skipaður lagasmiður (lagasmiður í guðanna bænum!), sú staðreynd að hann hefur Díönu Dors fyrir unnustu og virðist ekki hafa minnsta áhuga á henni (ég meina Díönu) Dors! Komdu!) og fáránlegt atriði á skrifstofu lagaútgefanda. Allt þetta er kjánalegt á versta mögulega hátt. Ef ég þyrfti að velja uppáhaldsatriði væri það sú sem var í byrjun með þessum frábæra leikara Wilfred Lawson - eftir það fór allt niður á við í stórum stíl.