Þetta hefði átt að vera mynd um Sam og eiginkonu hans, hinn glæsilega Peter Falk og jafn glæsilega Olympia Dukakis. Það hefði verið kvikmynd sem væri þess virði að sjá. Þess í stað er þetta Paul Reiser farartæki, með smá Falk hent inn. Hin frábæra Elizabeth Perkins er líka í þessari mynd, en þú myndir varla vita það. Ég geri ráð fyrir að Reiser sé á tilfinningunni að hann sé risastór kvikmyndastjarna sem þarfnast viðeigandi farartækis. Hann er það ekki. Enn meira gremjulegt er að Reiser tók það ómak að ráða nokkrar af bestu kvenpersónuleikkonunum á skjánum í dag og ýtti þeim síðan öllum inn í bakgrunninn sinn. Dukakis mætir ekki fyrr en á síðustu 15 mínútunum, en þegar hún gerir það glóir skjárinn. Sagan fjallar í raun um Falk og Dukakis, en við göngum í tilgangslausa, kjánalega, ógeðfellda ferð þar sem Reiser fær að sýna hversu sætur, dýrmætur og ó-svo-djúpur með sálfræðilegu innsæi (rangt!) hann getur verið . Til dæmis, á veitingastaðarsenu sem ég ímynda mér að Reiser hafi vonast til að væri "Cassavetes-eins" er hlægilega falskur árekstur milli Reiser og Falk sem er svo augljóslega fáránlegur að ég skammaðist mín fyrir Falk.