Hin angurværa en samt stranglega annars flokks breska glam-rokksveit Strange Fruit hættir í lok hins villta og óhóflega óhóflega áttunda áratugar. Einstakir hljómsveitarmeðlimir fara hver í sína áttina og koma sér óþægilega fyrir miðjan aldur á daufum og viðburðalausum 9. áratugnum: asnalegur hljómborðsleikari Stephen Rea vindur upp á sig peningalausan og niður á heppni sína, hégómi, taugaóstyrkur, tilgerðarlegur aðalsöngvari Bill Nighy reynir (og tekst ekki) stunda ósveigjanlegan sólóferil, ofsóknarbrjálaður trommuleikari Timothy Spall býr í myrkri á afskekktum bæ svo hann geti sloppið við að borga háar skuldir eftir skatta, og hinn hrollvekjandi bassaleikari Jimmy Nail setur upp þök fyrir lífsviðurværi. Fyrrum ástrík grúppa, sem varð þolinmóður, skilningsríkur og langlyndur stjórnandi, Juliet Aubrey, kemur hópnum saman aftur fyrir illa ráðlagt, að mestu áhrifalaust og bráðfyndið hörmulega tuttugu árum síðar, nostalgískt endurfundarferð um Evrópu. Elskulega, tötruðu hópurinn okkar reynir leiklega, en fumbling, að kveikja aftur loga sem einu sinni logaði nokkuð skært á sínum tíma. Billy Connelly og hinn ákafi, ungi gítarleikari Hans Matheson, sem er órólegur í snertingu við ruðninginn, taka með sér fyrir skemmtilega ójafna, vandræðaplága, en samt á endanum gefandi og skemmtilega ferð. Leikstjórinn Brian Gibson sýnir gríðarlega smitandi virðingu og tilbeiðslu fyrir báðar vingjarnlega krúttlegu persónurnar sínar í sérstakt og hátt, hringjandi, prýðilega ofblásið 70's rokk almennt, þetta fyllir þetta ástúðlega litla pípa algerlega grípandi tilfinningu fyrir stórhuga sjarma og óþreytandi ástríðu. Hið snjalla, skarpskrifaða handrit Dick Clement og Ian La Frenais er sömuleiðis brjálað af þurru gáfum og fínum augnablikum af gleði á veginum, sem fangar ákveðna biturlega áhrifaríka og oft uppnám sem gefur myndinni sjálfri ómótstæðilega lýsandi ljóma. . Yndisleg, glæsileg kvikmyndataka Ashley Rowe tryggir að myndin lítur alltaf nokkuð út fyrir sjónrænt íburðarmikil á meðan hin fullkomlega grípandi og grípandi tónlist gerir gæfumuninn með rokkandi hæfileika og yfirvegun. Samúðarkveðjur til hinnar stórkostlegu frammistöðu sem níglar skærlega útbrunnna sál og slitið, en samt grimmt sláandi hjarta liðins besta hefur verið töff rokkbúningur sem í örvæntingu sinni er að endurheimta fyrri hverfandi dýrð sína í einu lokatilboði fyrir mikill árangur. Allt í allt, þessi geislandi og snertandi gimsteinn metur mjög vel sem einn af sannkölluðu seriocomic svefnskemmtunum frá 9. áratugnum.