Þegar Alfred Hitchcock gerði STRANGERS ON A TRAIN var það fyrirboði að megnið af myndinni birtist opinberlega að hann væri aftur kominn á toppinn. Frá 1946 til 1950 voru kvikmyndir hans ekki vinsælar í miðasölu og samningsbundnu samkomulagi hans við David O. Selznick lauk vegna þessa. Reyndar gerði hann nokkrar mjög góðar myndir á tímabilinu, eins og NOTORIOUS, SPELLBOUND, UNDER CAPRICORN, ROPE og (mín skoðun) STAGESTRUCK. En þó að NOTORIOUS AND SPELLBOUND hafi líkað við, var áhorfendum slökkt vegna tilrauna Hitch: notkun hans á draumaröð Salvator Dali í SPELLBOUND var ásættanleg, eins og umgjörðin meðal geðlækna. En tilraunin með langa töku í ROPE ruglaði almenning (og hunsa kosti þeirrar myndar) og vilji Hitch til að láta áhorfendur blekkjast af lygi sem sagt var af aðalpersónu í flashback var mislíkað - mun meira mislíkað en það átti skilið að vera - í STAGESTRUCK. Spurning um slæma tímasetningu fyrir UNDER CAPRICORN (það var gefið út rétt um leið og hneyksli stjörnunnar Ingrid Bergman og Roberto Rosallini braust út) gerði það að verkum að þetta virtist vera misheppnað (sem það var ekki). THE PARADINE MÁLIÐ var enn ein misheppnin - og í raun og veru lítið í hag. Með STRANGERS ON A TRAIN vék Hitchcock frá sérstökum brellum sem vakti áhuga hans í nýlegum myndum. Þess í stað einbeitti hann sér að uppáhalds þemunum sínum, sameiginlegri sektarkennd og rangri sjálfsmynd. Byggt á skáldsögu eftir Patriciu Highsmith var sagan af því hvernig Guy Haines, atvinnumaður í tennis, hittir aðdáanda hans - Bruno Anthony, leikstrák - sem er á ferð í göngulest á sama tíma og íþróttamaðurinn. Bruno er orðheppinn og fúll og Guy lítur á hann sem einn af dæmigerðum aðdáendum sem hann hefur hitt...ef hann er svolítið sérvitur, með tal hans um að vilja vera á fyrstu eldflauginni út í geiminn. En Bruno veit allt um persónuleg vandamál Guy. Hann er kvæntur lauslátri ungri konu að nafni Miriam og er ástfanginn af Anne Morton, dóttur öldungadeildarþingmanns. Bruno veit að Miriam mun ekki skilja við hinn farsæla fræga eiginmann sinn. Bruno nefnir hvernig hann geti haft samúð - hann hatar stjúpföður sinn sem er stöðugt að gagnrýna hann. Svo nefnir Bruno (eins konar utanaðkomandi) hugmynd sem hann hefur um tvo menn - tæknilega ókunnuga - sem skiptast á morðum fyrir hvern annan og fremja síðan tvo fullkomna, óleysanlega glæpi í stað þess að tuða. Guy hlustar á hugmyndina - og er sammála því að hún sé áhugaverð hugmynd. Lestin nær áfangastað Guy og síðasta athugasemd hans er eins og staðfesting á hugmyndinni. Hann gerir sér bara ekki grein fyrir því að „sérvitringurinn“ Bruno er félagsmálamaður og telur að Guy hafi nýlega samþykkt að þeir tveir drepi óvini hvors annars! Þetta er í rauninni dásamlega einfalt plott. Bruno drepur auðvitað Miriam, en hann býst alveg við að Guy standi við morðsamninginn og drepi stjúpföður sinn. Guy er skelfingu lostinn - og það sem verra er, hann kemst að því að hann er grunaður númer eitt hjá lögreglunni. Þegar Bruno, til að hvetja Guy, nefnir að hann sé með kveikjara þess síðarnefnda (hann stakk honum í vasa í lestinni) og getur plantað honum á morðstaðnum, lendir Guy í dýpri vandamálum - hvernig á að forðast lögregluna og hvernig á að stjórna (ef mögulegt er) ) Hinn geðveiki Bruno?Hitch skipulagði tökur á mynd sinni alltaf vandlega, þannig að frá upphafi sjáum við báðar „hetjurnar“ okkar af fótum á leið í átt að örlagaríkum fundi sínum í lestinni við hvort annað. Það eru stöðugar krosssambönd sem notuð eru í myndinni til að sýna hvernig mennirnir tveir dragast inn í brautir hvors annars. Það er eins og örlögin dragi þau saman. Samt hafa báðir sinn persónuleika - og Hitch, með dæmigerðu ívafi, gerir brjálaða Bruno í raun meira aðlaðandi mynd. Fyrirætlun hans gæti verið illskeytt (það drepur tvær manneskjur ef vel tekst til, og hann mun láta Guy standa við samkomulagið, sama hvað það er) en hann hefur lífsgleði. Maður grunar að einu sinni hafi Guy líka átt einn slíkan, en hjónabandið hans, ásamt því að hann deita nú félagslega áberandi konu, hefur gert hann varkárari og daufari en hann var. Leikarahópurinn er líka góður. Robert Walker átti líklega sitt besta hlutverk í þessari mynd (aðeins ári áður en hann lést). Það var langt frá heimilisstráknum næsta húsi síðan þú fórst í burtu eða Klukkan. Líkamleg mynd hans leit líka nokkuð glæsileg út í sögum í nokkrum senum. Þar sem Guy Farley Granger hegðar sér eins og frændi meðmorðingja síns í ROPE, sérstaklega þar sem aðstæðurnar gera hann tortryggnari í garð yfirvalda (þar sem fyrri hlutverk hans gerðu Jimmy Stewart sífellt tortryggnari hegðun hans). Hvað dömurnar varðar, þá er Kasie Rogers almennilega drusluleg sem Miriam - sem gerir áhorfendum kleift að búa sig undir fráfall hennar (í frægri mynd sem tekin er í spegilmynd gleraugna hennar) þannig að þeir eru í raun að gleðja Bruno í illsku sinni. Patricia Hitchcock kemur fram sem yngri systir Anne (Ruth Roman), sem er mjög lík Miriam, og setur Bruno óvart af stað við félagsvist. Hún leikur þetta sjaldgæfa hlutverk vel. Ruth Roman styður Granger almennilega, en hlutverk hennar er takmarkandi vegna þess að hún er rótgróin í bakgrunni sínum og nokkuð lágstemmd. Aðrir aukaflytjendur, Leo G. Caroll sem öldungadeildarþingmaðurinn, Marion Lorne (venjulega grínisti) sem dónaleg móðir Bruno, og Norma Varden sem óvænt viðtakandi ofbeldis frá Walker eru allar sýndar með besta móti - allt í hendi meistara.