"Closet Land" var styrkt af Amnesty International og hefur að vísu mikið af pólitískum yfirtónum, en það er svo miklu meira við þessa ríkulega hrífandi sögu en það...Þetta snýst ekki bara um pólitíska spennu seint á níunda áratugnum - þetta snýst um persónulega ofsóknir sem kona setur sig í gegnum sem barn sem var misnotuð af fjölskylduvini. Við sjáum hina lúmsku vísbendingu um hliðstæður óheiðarlegrar ríkisstjórnar/samfélagsuppbyggingar og menningu kynferðisafbrota þar sem fjórða hvert ungt barn er misnotað og þriðja hver kona hefur upplifað einhvers konar nauðgun. -og-egg spurning: skapar afstaða kynferðislegrar kúgunar okkar, sem leiðir-til-afrán, pólitískt umhverfi ótta og ritskoðunar, eða ýtir félags-pólitíska vanvirknin undir menningu kynferðisafráns? Sálfræðilegar afleiðingar þess að spyrja jafnvel þessarar spurningar neyða okkur á stað þar sem við erum færð til að þróa okkar eigin svör. Að lokum hefur unga frú rithöfundurinn okkar (Stowe) svipaða stund og í lok "Völundarhússins" Hensens - hún áttar sig á einu skínandi, ljómandi augnabliki að hugmyndin um að láta leynilögregluna (Rickman) ræna krafti hennar er blekking. Enginn getur stolið krafti þínum - þeir geta aðeins blekkt þig til að gefa það upp, og þá hefurðu rétt á að taka það aftur hvenær sem er. Þetta er ekki kvikmynd sem hægt er að fara inn í af léttúð og þú slærð hana örugglega inn. Minimalísku hliðarnar ásamt barnslegu fjöri hræra dýpstu hluta sálarlífsins og láta engan áhorfanda óbreyttan.