Segðu hvað þú vilt um schmaltz. Ein fegurð þessarar myndar er að hún er ekki bandarísk. Það er siðferði um að sumir Bandaríkjamenn séu kallaðir til mikils tilgangs og hvernig þeir stóðu uppi. Hún er hvetjandi vegna þess að hún fjallar um fólk með göfuga tilgang. Fyrir mér er áhugaverðasti hluti myndarinnar menntun Fanny og David Farrelly (móður og bróðir Bette Davis). Eins og Fanny segir: „Okkur hefur verið hrist út úr magnólíunum.“ Í pólitísku andrúmslofti nútímans þar sem forseta sem blygðunarlaust laug að okkur og notaði 11. september til að draga fram algerlega verstu einkenni mannskepnunnar, sökktum við til stig morðingjanna 11. september til að leita blóðþyrstrar hefndar. Það er ekki allt hægt að kenna herra Bush um - þegar allt kemur til alls leyfðum við honum að leiða okkur í þá átt og jafnvel endurkjörnum hann eftir að lygar hans höfðu verið afhjúpaðar. Núna, með fullum rökstuðningi, erum við Bandaríkjamenn smánaðir um allan heim. Í dag horfum við á þessa mynd með nýrri vitund: Að valdataka nasista í Þýskalandi var ekki vegna galla í þýska karakternum, heldur galla í manneskjur sem gerir okkur kleift að hagræða hvað sem er sem réttlætir siðlausar og svívirðilegar athafnir okkar. Ég er ekki að bera George Bush saman við Adolf Hitler. En ég er að benda á hvernig leiðtogi getur þeytt okkur upp í æði skelfingar, haturs og ofur-þjóðernishyggju til að gera fyrirlitlega hluti. Því miður, fjárkúgarinn, sem mun gera allt sem þarf að gera fyrir eigin upphefð, sama hversu siðlaust, er helst líkt leiðtogum landsins okkar, þeim sem styðja þá, og þeim sem hafa grafið höfuðið svo djúpt í sandinn, að þeir geta ekki einu sinni nennt að kjósa.Kvikmynd eins og Watch on the Rhine minnir okkur á. af því sem við ætluðum okkur einu sinni að vera - afl til að bæta mannkynið - og að við höfum það í okkur að stefna aftur að háleitum markmiðum. Geoff