Ég hef ekki séð þessa mynd í mörg ár, en hræðilegt "bragð" af frammistöðu Quaid situr enn í tungu minni. Sumir hafa tjáð sig um hvernig Quaid hefur Jerry Lee Lewis „á teig“ en staðreyndin er sú að hann virðist aðeins hafa öfgafyllsta sviðið Jerry í huga. Enginn hagar sér þannig allan tímann og frammistaðan kemur út fyrir að vera vonlaus trúðsleg, sem gerir Lewis að bófalegri skopmynd. Blæbrigði lífs mannsins eru týnd í rústum hreinnar ofleiks. Höfundur bókarinnar sem þessi er byggð á (Nick Tosches) er góður rithöfundur, sem hefur skrifað nokkrar fínar tónlistarsögur (mér líkaði sérstaklega við "Dino" á Dean Martin); í bókunum gefur Tosches okkur fulla mannveru, bæði aðskilin frá og þátt í "biz". Leikur Quaid virðist gefa til kynna að Jerry hafi aldrei hagað sér eins og manneskja. Ef fólk væri svona myndi enginn nenna að hanga í kringum það. Eins og teiknimyndir fara, þá er þetta vægast sagt skemmtilegt, en að öðru leyti er þetta einn hryllilegasti, eyðileggjandi sýning sem ég hef fengið "heiðurinn" af að horfa á. Hræðilegt...