Otto Preminger leikstýrir þessu ljósi sem fjaðrasögu. Bohemian Jean Seberg og jafn bóhemíski ekkjufaðir hennar David Niven fara í frí í Suður-Frakklandi með hnetukenndu Mylène Demongeot. Hlutirnir eru í lagi þar til fjölskylduvinkonan Deborah Kerr birtist. Nivens, úrkynjaður kvensvikari, finnst of erfitt að sigra Kerr til að standast. Það er í lagi með Seberg, svo framarlega sem Niven elskar hana og yfirgefur hana (eins og hann hefur gert við allar konur í fortíð sinni ... þar á meðal Demongeot). Þegar svo virðist sem hún sé að verða annar banani í lífi Niven, hefnir Seberg Kerr. Preminger segir söguna í leifturmyndum frá sjónarhóli Sebergs og sameinar á snjallan hátt svart og hvítt við sólríkari litasenur. Kvikmyndatakan eftir Georges Périnal er stórkostleg. Í myndinni er einhver af vægustu leikstjórn Premingers, þó hann leyfi sjaldan neinar nærmyndir, sem gerir það erfitt að gera sér grein fyrir því hvað leikararnir eru í raun og veru að fíla. Arthur Laurents skrifaði handritið og það er fullt af súrum samræðum og fyndnum senum (aðallega með fuglaheiluðum Demongeot). Seberg sýknar sig nokkuð vel, en Niven er að minnsta kosti aðlaðandi...og hann sýnir enga efnafræði með hvorki Seberg né Kerr. Preminger fer virkilega illa með þessa leikara. Þetta er hlutverk sem virðist sérsniðið fyrir einhvern sem er nær Charles Boyer. Með Geoffrey Horne sem væntanlegur sóknarmaður Sebergs og Martita Hunt sem djöfullega móðir hans. Juliette Gréco, sem leikur sjálfa sig, syngur titillagið á næturklúbbi í París. Frábæru titlarnir eru eftir Preminger venjulegur Saul Bass.