Ég veit ekki alveg hvort Cabin Fever á að vera brandari eða kvikmynd... En eftir því sem ég best veit er þetta miklu nær því að vera brandari en nokkuð annað. Fyrir nokkrum árum ákvað samfélag hryllingsmyndagerðarmanna að taka nýtt skref og gera grín að tegundinni og fæddi þannig Scream-seríuna. Listi var gefinn í Scream, yfir allt það heimskulega sem hryllingsmyndapersónur munu gera sem er fyrirsjáanlegt, og persónurnar í Scream enduðu á því að gera nákvæmlega sömu hlutina, sem bætti miklum húmor og kaldhæðni við þessa greiningu á tegundinni, og leiddu til vonar um að hryllingsmyndir héðan í frá myndu sýna aðeins öðruvísi, annað hvort fullar af kaldhæðni gagnvart tegundinni, sjálfshæðni gagnvart myndinni sjálfri, eða að minnsta kosti öðruvísi í dramatískum ferli en allar "gömlu" myndirnar sem brugðust við myndinni. sömu þreytu viðmiðin. Þegar þeir sjá "Cabin Fever", því miður, munu margir sjá hversu ófrumlegar, alvarlegar, tilgerðarlegar, leiðinlegar og jafnvel ekki ógnvekjandi sumar kvikmyndir sem talið er að "ógnvekjandi" eru núna, jafnvel nokkrum árum síðar. Í fyrsta lagi skortir þessa mynd frumleika á þann hátt sem fáir aðrir gera. Það hefur nokkrum sinnum verið sagt hversu lítið ímyndunarafl hryllingsleikstjórar hafa í dag, endurgerð endurgerða á erlendum framhaldsmyndum, en að setja myndina í kofa í skóginum virðist bara ekki vera "hommage" fyrir neitt, það virðist vera, einfaldlega, ripoff. Sá sem vill koma öðrum þáttum í sögu myndarinnar á óvart mun ekki verða það: enn og aftur erum við að fást við kvikmynd þar sem persónurnar eru allar um tvítugt, sem hugsa ekki skynsamlega þegar þær eru settar fyrir framan vandamál, munu frekar rífast tímunum saman og taka upp slagsmál en að reyna að hugsa og gera eitthvað í málinu. Ekki mikil spenna þar heldur. Í margfunda sinn í hryllingsmynd freistast þau til að kyssast, elskast og bara skemmta sér, alls kyns hluti sem gera þau í rauninni ekki öðruvísi en önnur fórnarlömb hryllingsmynda sem áður hafa sést. Í öðru lagi er þessi mynd hugmyndalaus alvarleg. Sérhverjum aðstæðum sem persónurnar eru í, hverri umræðu, hverri aðstæðum í myndinni er tekið af slíkri alvöru að allir áhorfendur með smá hæðnistilfinningu verða léttir þegar sumar persónur enda á endanum að deyja. Ekkert í leikstjórn, skrifum eða leik sýna nein merki um húmor eða kaldhæðni, sem er alveg ótrúlegt miðað við að myndin fjallar um ósýnilega-aldrei-heyrt-áður-áður-hold-át-vírus (ekki hlegið takk) . Ég ætla ekki einu sinni að taka upp leiklistina þar sem það eru engir leikarar í þessari mynd. Leikarahópurinn var örugglega ráðinn fyrir að vera vinir eða nágrannar leikstjórans. Í þriðja lagi, og þetta mun slá í gegn hjá þeim sem hafa séð "góða" hryllingsmynd áður, er handritið algjörlega tómt. Það gerist í raun og veru ekkert, sumar aðgerðir eru endurteknar nokkrum sinnum ("reynum að fá hjálp!"), ekkert er skynsamlegt, hvorki í staðreyndum, sálfræði persónanna, eða jafnvel bráðfyndnu lata síðasta röð myndarinnar, sem er líklegast á að vera fyndið að mati leikstjóra og handritshöfunda. Í lokin ætla ég aðeins að taka það fram að hryllingsmynd á að hafa eitthvað skelfilegt í sér. Gallónar af gerviblóði, hvort sem verið er að kasta upp, sprauta úr afskornum útlimum eða einfaldlega leka af sárum, dugðu aldrei til að hræða áhorfendur. Óskað er eftir slíkum helstu þáttum eins og handriti, hugmyndum og jafnvel grimmd fyrir þann sem segist hafa skotið eitthvað skelfilegt. Ef ég teldi hana ekki vera algjörlega misheppnaða myndi ég fallast á að halda að myndin hafi einn hæfileika: hún er ógeðslega ógeðsleg á að horfa. Samt sem áður eru það tvær mjög ólíkar tilfinningar að vera upptekinn og hræddur. Ég vil hvetja alla sem eru svolítið forvitnir eða hafa áhuga á að sjá þessa mynd til að skoða eldri stórar hryllingsmyndir fyrst, hvers vegna ekki frá sjöunda og sjöunda áratugnum , níunda áratugnum, kvikmyndir gerðar af Wes Craven, Dario Argento, Sam Raimi, Stanley Kubrick, David Lynch, Roger Corman, William Lustig, John Carpenter... það gæti ekki aðeins gefið góða skilgreiningu á því hvað er ógnvekjandi eða sjálfshæðnislegt. hryllingur, en einnig sannfæra áhorfendur um að „nýtt“ sé ekki endilega „betra“. Gott dæmi sem tengist myndinni eru þau fáu lög sem tónskáldið Angelo Badalamenti lagði fyrir þessa mynd, jafnvel þó þau séu ótvírætt nálægt fyrri tónsmíðum hans, eru þau fyrir neðan allt sem hann hefur áður gert.