Ef þú hefur einhvern tíma orðið fyrir áreitni í neðanjarðarlestinni af kristnum manni sem segir: "Jesús er svarið. Hver er spurningin?", þá ættirðu kannski að þakka Guði ef þú hefur aldrei hitt Lacanian. Slavoj Zizek, hinn evangelískasti Lacanians, myndi vafalaust skipta orðinu „Jesús“ í þeirri yfirlýsingu út fyrir „Lacan/Hegel“. Stjarna Zizek logar skært um þessar mundir, eflaust vegna þess að við lítum almennt á kvikmyndir og poppmenningu eingöngu sem skemmtun fyrir okkur. neyslu. Svo það virðist áhrifamikið þegar einhver - einhver - kemur og segir: "Bíddu, kvikmyndir gætu sagt eitthvað um okkur sjálf." Hugmyndirnar sem Zizek útskýrir í þessari mynd eru "sannar" eingöngu vegna þess að hann segir það. Til dæmis, Zizek útskýrir að þrír Marx Bros séu sjálfið, yfirsjálfið og auðkennið (Guð má vita hvað varð um Zeppo, eða Gummo, kannski eru þeir sinthome...eða eru það kvikmyndirnar sjálfar?). Þetta er einfaldlega það sem þeir eru. Í útkomu Zizek er menning ekki til staðar til að rannsaka heldur aðeins til að halda henni sem dæmi um hugmyndafræði hans. Fólk getur mótmælt því að hann hafi vissulega eitthvað að segja - en hversu ólíkt er það sem hann segir frá því að kristinn maður rekur allt til vilja Guðs? Hvað er að því að taka dæmi, úr kvikmyndum eða hvar sem er, til að sýna kenningu? Jæja, alls ekkert. Eins og Zizek virðist trúa, gætu þeir jafnvel þjónað sem sönnun. Hins vegar er það bara gáleysi og áróður þegar þessi dæmi eru einangruð frá samhengi sínu. Án samhengis geturðu sagt og sannað hvað sem þú vilt. Fyrir Zizek er Lacan svarið svo hann fer og gerir dæmi um það. Allt nema allt líkist kenningum meistarans og menningin er til staðar til að bera þetta út, til að þjóna þessari hugmyndafræði. Sem dæmi má nefna að fyrirmynd Zizek um fantasíustöðu ferðamannsins er tekin úr atriði í Vertigo þegar Jimmy Stewart njósnar um Kim Novak í blómabúð. En í samhengi myndarinnar er þetta alls ekki fantasíustaða voyeur. Stewart hefur vísvitandi verið leiddur þangað af Novak. Þessi kynning á dæmum sem eru einangruð frá samhengi þeirra heldur áfram alla tveggja og hálfa klukkustunda kvikmyndapredikun Zizek. Greining hans á "barninu vill f---" atriðinu í Blue Velvet er hlæjandi. Zizek snertir léttilega það sem hann virðist líta á sem hræðilegan (að karlmannlegan) sannleika „kvenlegrar gleði“ og segir að persóna Isabella Rossilini krefjist ekki aðeins niðurlægingar hennar heldur sé hún ómeðvitað að stjórna ástandinu. Þetta er dæmi um „gleði“ hennar. Jæja ... hugsanlega. En - afsakið að vera prosaic - hvar eru sannanir fyrir þessu? Í myndinni verður hún að hluta til niðurlæging vegna þess að Hopper hefur rænt syni hennar. Zizek gæti mótmælt því að hún hafi greinilega líka gaman af grófu kynlífi með Kyle MacLachalan. En þetta getur verið vegna ýmissa hluta. Er það ekki tilgangurinn með svokölluðu kvenlegu "jouissance"? Samkvæmt Lacan er ekki hægt að orða kvenlega gleði, ólíkt fallískri gleði, hún er handan við fallísk fang og geldingu tungumálsins. Ef þetta er rétt, þá er ekki hægt að taka dæmi um það. Það þýðir líka að allt hugtakið er óskynsamlegt og algjörlega dularfullt. Það getur aðeins verið tilnefnt af dogmatists eins og Zizek: "Það er kvenlegt gleðiefni fyrir þig! Hvers vegna er þetta kvenlegt gleðiefni? Vegna þess að ég segi það." Hvaða dæmi er raunverulega hægt að fá úr þessum myndum? Aðeins sálfræði Zizek. Af hverju heldur hann áfram að setja sig inn í uppáhaldsmyndirnar sínar, jafnvel að því marki að þegar hann er á báti á Botega-flóa segist hann vilja f--- Rod Steiger líka? Er þetta ekki óskauppfylling einhvers sem eyðir lífi sínu í að gagnrýna kvikmyndir? Eins og orðatiltækið segir, myndi Freud eiga vettvangsdag með The Pervert's Guide to the Cinema - en með Zizek sjálfum, engum öðrum. Kenning Zizek um að kvikmyndir sýni okkur hvernig við þráum gæti verið rétt á svipinn, en þessar myndir geta ekki verið ströng alhliða dæmi um sálgreiningarlögmál. Þessi mynd sýnir hvernig Zizek þráir og aðeins ákaflega óljóst - eins og hún er næstum gagnslaus - hvernig við hin þráum. Því eins og sérhver sálgreinandi veit, hvernig við þráum og það sem við þráum er ekki hægt að aðskilja að fullu - og ekki hægt að gera það auðveldlega algilt, ef það yfirleitt. Ást Zizek á að gera allt að dæmi um svar Lacans sýnir þetta: hvernig þráum við? svona, svona geri ég þetta. Vandamálið er að í þrá Zizek er allt og allir aðrir hagrætt í þrá hans. En Zizek er lenínisti og þeim líkar svo sannarlega ekki við að láta "viðfangsefnið" tala sínu máli. The Pervert's Guide to the Cinema er samantekt ást Zizeks á dogma og er algjörlega óheimspekileg jafnvel þótt hún haldist mjög pólitísk (hvað dogma er ekki ?). Zizek hefur aldrei efast um nákvæmlega hverjar ástæður hans gætu verið þegar hann er að fara í greiningu, hvað hann er að reyna að uppgötva, vegna þess að skilmálar könnunar hans, og þar af leiðandi siðferði hans í því að gera það, eru aldrei settar í efa. Zizek er afar afkastamikill en allt Bækurnar hans og þessi mynd segja það sama. Hann er eins konar Henry Ford menningarkenningarinnar: fjöldaframleiðsla og hvaða litur sem er svo framarlega sem hann er svartur. Hann er fullkominn fyrir mjög neysluhyggjusamfélag nútímans: hann er talinn gagnrýninn á meðan hann gefur fólki sama c-apið aftur og aftur og lætur eins og það sé eitthvað öðruvísi. Þetta er vinsælt vegna þess að fólk kýs að mestu leyti tilbúin svör við vandamálum sínum - sem kapítalisminn segist alltaf veita - frekar en að rannsaka hlutina af alvarlegri yfirvegun. Sem er eins og að vera heiladauður. Fyrir mér er þriðja Matrix-pillan frá Zizek sjálfsvígshylki.PS: Ég elskaði hátíðlega athugasemd Zizek - sett fram sem opinberun um kvikmyndir og mannkynið - að tónlist í kvikmyndum geti haft mikil áhrif á samúð fólks. Kom þetta aðeins fyrir Zizek eftir að hann horfði á Jaws?