The Drug Years þjáist í raun af einni af þessum þáttum við smáseríur eða annars konar sjónvarpsheimildarmyndir sem keyrt er aftur og aftur í nokkrar vikur í sjónvarpi. Það er reyndar ekki nógu langt, á vissan hátt. Farið er yfir allar helstu bækistöðvar áratuganna og þær eru allar áhugaverðar sem skoðanir á póst-móderníska sögu og frá mismunandi hliðum. En það nær næstum ekki nóg, eða að minnsta kosti það sem er fjallað stundum er gefið einu sinni yfir þegar það gæti skilið meiri tíma. Til dæmis eru upplýsingarnar og smáatriðin í þriðja hluta um allt ferlið og viðskipti út af fyrir sig við að flytja fjöldamagn af fíkniefnum (að hluta til marijúana, síðar kókaín) mjög vel kynntar, en það eru fleiri upplýsingar sem eru geymdar eftir því hversu mikið Á heildina litið varpar heimildarmyndin nægu ljósi á hvernig fíkniefni, poppmenning, ríkisafskipti, yfirstétt og lágstétt og inn í úthverfi, allt upplifðu bylgju ýmissa fíkniefna í gegnum árin, og samspil milli allt var mjög augljóst. Enginn í myndinni - nema möguleikann á litlum vísbendingum með pottinum) - samþykkir fíkniefni beinlínis, en það sem er sýnt eru þau í skjalabútum um heiðarleika þess sem er stundum skemmtilegt, og þá sorglegt, við að taka ákveðin lyf . Framkoma ýmissa traustra, fáránlega andstæðinga eiturlyfja embættismanna hamrar sumum punktum harkalega - jafnvel í svona yfirliti yfir eiturlyfjamenninguna og tengsl Ameríku í heild sinni - þar sem það er í rauninni aðeins eitt stórt atriði sem kemur fram nokkrum sinnum af einum viðmælenda. Eina leiðin til að nálgast fíkniefnamálið í alvörunni er ekki „bara að segja nei“, því eins og stríðið gegn fíkniefnum hefur sýnt er það ekki eins áhrifaríkt og talið var. Það er í raun bara til að koma hreint út á alla kanta varðandi öll lyfin og fólkið sem gæti verið hræsni í garð þeirra (eins og t.d. oxycontin heldur áfram á markaðnum). Er það með miklum áhuga og dýpt Ken Burns heimildarmyndar. ? Nei, en í sumar sjónvarpsáhorf fyrir unga fólkið (þ.e. á mínum aldri) sem mun líta á margt af þessu sem nánast fornaldarsögu þrátt fyrir að það sé að mestu leyti ekki meira en kynslóð síðan, sem og fyrir "gamla" sem geta endurspeglað nokkrum áratugum seinna um hina miklu tinda, kæruleysistímana og svo vonbrigðin sem ýtti undir meira af sömu fjölmiðlum og árum áður fluttu og auglýstu. Það eru þeir sem gætu fundið heimildarmyndina sérstaklega hlutdræga, sem er ekki algerlega ósatt, en hún reynir þó að fá nægilega mismunandi sýn á félagslegar, pólitískar og afþreyingaraðstæður fíkniefna sem fléttast saman (með góðu eða augljósu verri) fyrir nóg af heillandi útsýni.