Ég náði nýlega þessum litla gimsteini af kvikmynd á kapal. Það kom mér á óvart, jafnvel þó ég hefði átt að búast við því frá teyminu sem tók þátt í þessari mynd. Henry Bromwell leikstýrði þessari mynd af öruggri hendi og það sýnir sig. Maður veltir alltaf fyrir sér leynilífi morðingja. Maður þarf ekki að ganga of langt til að átta sig á því að þeir eru sennilega eigin nágrannar, eða félagslegir kunningjar eða jafnvel vinir; þeir eru ekkert frábrugðnir okkur, að minnsta kosti á yfirborðinu. Í þessari sögu er afi fyrirlitleg persóna sem hikar ekki við að útrýma neinum fyrir rétt verð. Hann hefur enga samviskusemi við að kenna eigin syni sínum reipið, og jafnvel barnabarninu! Alex, er maður sem býr í ringulreið. Hann veit hvað hann hefur gert í fortíðinni og skyndilega er hann að átta sig á afleiðingum gjörða sinna. Hann verður að hitta einhvern til að hjálpa honum að finna frið við sjálfan sig. Með því að fara til Dr. Parks er hann að reyna að finna aflausn, þó að hann finni hana ekki þar. Þvert á móti er dramatískt snúningur þegar Alex kemst að því hver á að drepa næst. Alex, sem William H. Macy leikur frábærlega, heillar okkur. Hann er ekki bara frábær leikari heldur lætur hann okkur trúa því að hann sé þessi maður. Eitt af því besta í myndinni er hinn látni John Ritter. Hann er jafn sannfærandi og Dr. Parks, maðurinn sem afhjúpar leyndardóminn. Donald Sutherland, þar sem afinn er fullkominn. Hann er náttúrulegur leikari í öllu sem hann tekur sér fyrir hendur. Neve Campbell kom á óvart í lykilhlutverki sínu sem Söru. Hún sýnir getu og svið sem er ótrúlegt. Tracey Ullman er Martha, hin þjáða eiginkona, og hún fær ekki mikið að gera. Einnig Barbara Bain, í sjaldgæfu útliti, er amma frá helvíti. David Dorfman, er unun í myndinni. Hann sýnir þroska fram yfir árin.