Artemesia tekur venjulega söguna um listheiminn, td "Þú getur ekki málað það! En ég vil!" og pússar hana með kynlífi og hneyksli til að gera alla myndina, ja, áhugaverða, en ekki merkilega. Sagan fjallar um eina af fyrstu kvenkyns málurum sem til eru, Artemesia sem auðvitað er mjög sjálfstæð, en getur bara ekki hætt að hugsa um karlmenn , og líkama þeirra í listrænum tilgangi auðvitað. Hún fær fljótlega einkakennslu hjá einum af þekktum listamanni, en fljótlega verður kennsla miklu meira en list, og skömmu síðar brýst út hneyksli! Fyndið hvernig þeir gátu tekið sögulega ævisögu og gert hana næstum að mjúkum klám fantasíu. Ég meina, var Artemesia SVO mikil manneskja? Það er líka frekar fyndið þegar hún er að heimta að hún "máli fyrir sig!" fellur samt fyrir fyrstu manneskjunni sem hún sér. Reyndar er sagan sjálf alveg heillandi og hún endar með réttarhöldum, sem ég elska alltaf. En ég var ekki of brjálaður út í karlkyns aðalhlutverkið sem lék kennarann ​​hennar, sem leit frekar út eins og manneskjan sem einhver svona myndi ekki falla fyrir. Ég myndi fara í unga sjómanninn :P