Á sviði vísindaskáldskapar vekja tvö sérstök þemu stöðugt áhuga, voru upphaflega könnuð í bókmenntum á tímum fyrir kvikmyndagerð og hafa síðan verið endurskoðuð reglulega af kvikmyndagerðarmönnum og rithöfundum, með misjöfnum árangri. Fyrsta þemað, tímaferðalög, hefur haldið óbilandi hrifningu fyrir aðdáendur kvikmynda, sem og ritað orð, síðast á skjánum með enn einni útgáfunni af H.G. Wells klassíkinni, "Tímavélinni." Annað þemað, sem einnig nær að halda áhorfendum í spennu, er ósýnileiki, sem kveikir ímyndunaraflið með að því er virðist endalausum og mýmörgum möguleikum. Og þetta þema er líka aftur orðið grundvöllur kvikmyndar sem er unnin úr annarri H.G. Wells klassík, „The Invisible Man“, sem hér er „Hollow Man“ í leikstjórn Paul Verhoeven með Kevin Bacon og í aðalhlutverkum. Elisabeth Shue.Sebastian Caine (Bacon) og samstarfsmenn hans hafa um nokkurt skeið gert tilraunir fyrir bandarísk stjórnvöld, kanna möguleika og hagkvæmni ósýnileika, sem þeir hafa loksins náð í fjölda prímata sem þeir hafa prófað á. aðferð þeirra. Þeir hafa í rauninni náð því marki að það er tryggt að hafa áhrif á ósýnileikann; Eina vandamálið þeirra núna er að koma viðfangsefninu aftur í hið upprunalega „sjónræna“ ástand. Það er hins vegar vandamál sem Caine, eftir dugnað og of marga tíma í rannsóknarstofunni, hefur leyst - eða það heldur hann. Og þegar vel tekst til við beitingu kenninga hans um lifandi viðfangsefni, ákveður hann að kynna niðurstöðurnar fyrir stjórn félagsins, í viðleitni til að viðhalda því fjármagni sem nauðsynlegt er til að halda áfram verkefninu. Á síðustu stundu, þó, Caine demurs, óttast að stjórn á verkefninu verði kippt frá honum áður en þeir geta haldið áfram á næsta stig - prófun á mannlegu efni. Og hann tekur að sér að verða það viðfangsefni og tryggir aðstoð rannsóknarteymis síns með því að segja þeim að þeir hafi fengið samþykki stjórnar til að gera það. En eitthvað fer úrskeiðis og Caine festist í kápu sinni ósýnileika; og þar sem hann og teymi hans berjast við að finna lausn á umtalsverðu vandamáli sínu áður en það er of seint, byrjar þetta allt að taka toll af huga Caine. Og skyndilega verður ótti hans við að missa fjármögnun og stjórn óveruleg, þar sem hann stendur frammi fyrir yfirvofandi hættu á að tapa miklu meira en það. Nú eru mjög raunverulegar líkur á því að hann tapi öllu - Þar á meðal sjálfum sér. Verhoeven hefur búið til kvikmynd sem er í upphafi spennandi, jafnvel umhugsunarverð mynd; hann setur upp góðan hraða og notar F/X sem hann hefur yfir að ráða með miklum árangri, þó hann hafi tilhneigingu til að leyfa sláandi myndefninu að yfirgnæfa persónuþróunina. Allir sem þekkja „Ósýnilega manninn“, eða í raun allir sem geta fylgst með framvindu sögunnar á rökréttan hátt, vita snemma að Caine er ekki ætlaður hamingjusamari tíma. Samt sem áður hefur Verhoeven frásagnarstíl sem á örugglega eftir að fanga athyglina og vekja áhuga áhorfenda sinna. En hann virðist ætla að þjóta í átt að hápunktinum og á leiðinni yfirgefur hann alla þá blæbrigði sem hafa gert myndina hans farsæla hingað til, og velur að fara inn í lokaþátt sem er ekkert annað en huglaus blóð-og-eyfð. hátíð sem svíkur áhorfendur hans og allt sem hann hefur unnið fyrir fyrr í myndinni. Frekar en að leita skynsamlegrar upplausnar á þjáningum Caine og nota hugvit og hugmyndaflug til að ná myndinni að óumflýjanlegri niðurstöðu, fer Verhoeven lága veginn, og þó að hún kunni að heppnast á hreinu innyflum, hvaða merkingu sem maður gæti dregið af sögunni. leysist upp eins og svo mikil ösku í vindinum, ásamt öllu sem hefði gert þetta að eftirminnilegri mynd. Og það er synd, því Verhoeven er með það á hærra stigi en margt af því sem er í boði í þessari tegund, og hann leyfir því að sökkva óþarflega niður í einn miklu lægri. Kevin Bacon gerir vel við að skapa persónu sem er trúverðug, ef aðeins á yfirborðinu, sem virðist þjóna tilgangi Verhoeven fullkomlega. Það er lítil dýpt í túlkun Bacons, en hún hefur meira með dagskrá leikstjórans að gera en eigin leikhæfileika. Verhoeven einfaldlega gefur Bacon ekki tíma til að þróa Caine að neinu marki; persónan er fyrst og fremst ker sem Verhoeven getur byggt sögu sína í kringum og að því marki virkar hún. Myndin hefði hins vegar verið betri ef Verhoeven og Bacon hefðu unnið nánara samstarf um að minnsta kosti að þróa tengsl á milli Caine og áhorfenda sem hefði valdið tilfinningalegri þátttöku áhorfenda, eitthvað sem hefði dregið þá aðeins að, frekar en að skilja þá eftir við hliðið, eins og það var að segja, sem aðeins áhorfendur á F/X hlaðinni eyðslu.Elisabeth Shue samhæfir sig vel í hlutverki Lindu McKay, fús samverkakona Caine í tilrauninni sem illa fór, en það er í rauninni vanþakklátt. þáttur sem býður upp á litla áskorun, sérstaklega fyrir leikara af stærðargráðu Shue. Sama má segja um Kim Dickens (svo stórkostleg í myndinni 2001, `Things Behind the Sun'). Persóna hennar, Sarah Kennedy, gerir lítið annað en að styðja við hasarinn og F/X. Báðir leikararnir eru færir um svo miklu meira og eiga betra skilið en það sem þeim er gefið til að vinna með hér. Í aukahlutverkum eru Josh Brolin (Matthew), Greg Grunberg (Carter), Joey Slotnick (Frank), Mary Randle (Janice) og William Devane (Dr. Kramer). Skemmtileg að vissu marki, og jafnvel vel heppnuð á ákveðnu (lágmarki) stigi, `Hollow Man' er ein af þessum myndum sem lætur mann velta fyrir sér hvað hefði getað verið. Eins og árleg flugeldasýning mun hún veita þér smá stundarspennu, en eftir nokkurn tíma mun hún fara að blandast saman við allar hinar sem þú hefur séð, án þess að neitt sérstakt til að aðgreina hana. Og það er verst, því miðað við hæfileika og hæfileika þeirra sem hér eiga hlut að máli, hefði þetta getað verið svo miklu meira. Ég gef þessum 4/10 einkunn.