Ég fór inn í þessa mynd og bjóst við/vonaði eftir lélegri innkeyrslusneið af arðráni á áttunda áratugnum, en það sem ég fékk var meira furðulegur gervi-western með allt of mikið tali og ekki nógu mikið hasar. Það er greinilegt að þessi mynd var gerð á kostnaðarhámarki; staðsetningarnar eru dapurlegar og illa teknar á meðan leiklistin skilur líka eftir sig miklu. Söguþráðurinn fjallar um tríó ræningja (faðir og tveir synir) sem stela gullhleðslu eftir að hafa myrt nokkra námuverkamenn. Þau rekast á kofa sem ung stúlka og stjúpmóðir búa í...og allt er þetta sagt í leifturmyndum af ungu stúlkunni, sem nú dvelur á hæli. Það er greinilegt að leikstjórarnir Louis Leahman og William Sachs héldu að þeir væru að búa til eitthvað virkilega átakanlegt; en þrátt fyrir bestu viðleitni sína er South of Hell Mountain bara of leiðinlegt til að sjokkera áhorfandann. Myndin dróst áfram í um áttatíu mínútur og samanstendur að mestu af leiðinlegum persónum sem spretta upp leiðinlegum og langdrægum samræðum. Það eina góða sem ég hef að segja um myndina er varðandi tónlistina; sem er gott á stöðum. Endirinn er það eina góða við myndina; og það er bara vegna þess að það er það síðasta sem gerist. Ég myndi ekki mæla með því að neinn nennti að rekja þetta upp...það var til miklu betra rusl á áttunda áratugnum.