Squire of Gothos er einn af "kjánalegri" þáttum Star Trek og því einn sá skemmtilegasti. Skemmtunarþátturinn er almennt séð knúinn áfram af andstöðunni milli William Shatner og bráðfyndna gestastjörnu þáttarins, William Campbell. Í ótilgreindu venjubundnu verkefni hverfur Sulu skyndilega út í loftið og Kirk fylgir á eftir skömmu síðar. Spock byrjar strax að leita að týndu samstarfsmönnum sínum (og, þó hann myndi hata að viðurkenna það, vinum), á meðan tveir strandaðir áhafnarmeðlimir verða að takast á við hina dularfullu, almáttugu, prýðilegu Trelane (Campbell), sjálfskipaðan Squire of Gothos, vera sem er fær um að búa til eða eyðileggja allt sem hann vill í krafti hugar síns. Við fyrstu sýn gæti söguþráðurinn virst endurunninn frá fyrri þáttum (heiðarlega, eru til einhverjir Sci-Fi þættir sem sýndu ekki að minnsta kosti einn Guð-lík persóna), en sú tilfinning hverfur ansi fljótt þökk sé sigursælu notkun handritsins á ýktum húmor, allt miðlað í gegnum vísvitandi tjaldframmistöðu Campbell: Trelane hans er í raun Trek útgáfa af dekraðu barni í líkama fullorðins manns, en hans fáfræði-kynduð forvitni um mannkynið (þekking hans er frekar takmörkuð) hefur líklega verið innblástur fyrir Gene Roddenberry þegar hann fann upp persónu Q for the Next Generation flugmanninn, um tveimur áratugum eftir að þessi þáttur var sýndur. Í stuttu máli, lykillinn til að meta The Squire of Gothos er þetta: "kjánalegt" er ekki endilega jafnt og "slæmt".