Kominn tími á að rífast, ha: Mér fannst Spirit frábær mynd til að horfa á. Hins vegar voru nokkur atriði sem hindra mig í að gefa það hærra en 6 eða 7 (ég er svolítið örlátur með 7). Ég var að hugsa, „hvað þeir fengu dónalega rödd fyrir aðalpersónuna,“ þegar ég heyrði hann fyrst segja frá - og þá áttaði ég mig á að þetta er Matt Damon. Maðurinn pirrar mig svo mjög - frammistaða hans í "The Departed" var hræðileg og eyðilagði myndina fyrir mér (áður en myndin fékk tækifæri til að eyðileggja sjálfa sig, en það er önnur saga fyrir einhvern annan tíma), eins og hún gerði næstum "Spirit ". Mér tókst að komast framhjá þessari staðreynd vegna þess hversu lítil frásögn var í raun og veru... sem betur fer. Punktur #2: Brian Adams er sjúkur... Allt skorið var hræðilegt... Lögin voru ófrumleg, almenn og illa útfærð; ekki einu sinni fannst mér tónlistin passa; og textinn var hræðilegur. Í hvert sinn sem eitt af lélegu lagunum kom upp var slökkt á mér. Ég hélt næstum því að ég myndi byrja að heyra einhvern ættjarðaráróður smeygja sér inn í ofur-amerískan frelsisstíltexta (ég gat ekki annað en verið minnt á þessi hræðilegu ættjarðarlög sem spiluðu stöðugt í útvarpinu eftir 11. september). Í ljósi innfæddra amerískra þátta myndarinnar, hefðu þeir átt að fara með viðeigandi tónlist með réttum hljóðfærum, ekki smáútvarpssmelli, unglingabopp, 14 ára stelpubrjálæði. Ég hélt að ég væri kominn aftur í grunnskóla. Ég trúi því ekki að betur hefði verið hægt að gera - ég neita því. Hefði það ekki verið fyrir þetta myndi ég raða myndinni meira upp með Disney, sem veit eitt og annað um frumleika (ok, nenni ekki að segja það sem ég veit að sumir ykkar eru líklega að hugsa ;). Verst, það er synd að þeir hefðu ekki getað ráðið betri tónlistarmenn. Mér líkaði listin og hreyfimyndin, nema sumt hér og þar... eins og stundum virðast hornin of skörp á andlitinu og línurnar of þykkar eða dökkar á líkaminn (þykkar/dökkar línur aðallega nálægt endanum). Það voru oft tímar þar sem mér fannst þeir _reyna of mikið_ á tilfinningar og svipbrigði og mistókst að draga upp neinar raunverulegar tilfinningar. En það komu líka tímar þegar tilfinningarnar hlupu þétt. Engu að síður, margar senur voru latar og lögin voru áberandi. Allt í lagi, ég er að sofna hér svo ég skal draga þetta saman áður en ég fer að meika minna sens...Fín tilraun á epískri mynd... hún reyndist þó miðlungs . Matt Damon, þú sýgur!