fyrsta alvöru myndin á þessu ári. ótrúlegar langar myndir, stundum með fasta myndavél, svo sértækar fyrir norræna kvikmyndir (slepptu Dogma). Sannkölluð höfundamynd finnst mér hún. Athmospherique :-) Það gladdi einfaldlega öll skilningarvit mín og hafðu í huga hvernig myndin verður ofbeldisfull og sársaukafull í senunum þegar hann er að reyna að drepa sig. Það er punkturinn sem ég held að það standist ekki í öllu söguþræðinum. Af hverju, ef þetta væri hugsjónaheimur, gætirðu ekki dáið en samt varstu að halda samvisku þinni? Annað hvort var raunverulegur heimur með „sérsniðnum“ reglum eða var „frábær“ heimur en í þessu tilfelli geta engin slys gerst eins og fólk sem man hvernig það var áður. sá hluti þar sem kynlíf var í raun í boði fyrir alla, þar sem litið var á það sem rétt til ánægju. Það vantaði söguþráð en ég held að þetta hafi verið betra svona, þar sem þú áttaðir þig á og skynjaðir alla undarlegu hegðun allra, fáránleikann og skortinn á raunverulegum tilfinningum í þessum "hamingjusama" heimi. Ég held líka að endirinn hafi verið ljómandi. sanni heimurinn er svo sannarlega homo homini lupus, þú ert étinn ef þú ert ekki nógu sterkur.