KANNSKI í tilraun til að finna aðra „Hot Property“ til aðlögunar, hugsuðu Fleischer-bræðurnir til baka til afar farsællar sókn þeirra inn í heim dagblaðateiknimyndasögunnar með framleiðslu sinni á POPEYE THE SAILOR frá 1933 (Fleischer Studios/Paramount). Þrátt fyrir að það væri hluti af BETTY BOOP seríunni kom ungfrú B. aðeins fram í stuttu máli í stuttu máli; að skilja restina eftir sem tilraunaþátt fyrir hugsanlega tilkomu fullkominnar þáttaraðar. Eins og nú er almennt vitað varð hinn kurteisi, squinly eyed, brawlin' sjómaður kannski farsælasta teiknimyndaserían frá upphafi; endist og lifir bókstaflega út Fleischers og stúdíóið þeirra, sem varir enn þann dag í dag. ENDURKOMA aftur til King Features fyrir aðra tilraun til heppni var eflaust ástæðan fyrir því að prófa hinn mjög vinsæla HENRY Comic Strip karakter í BETTY BOOP skemmtiferð; markmiðið er að leita að annarri seríu. Rökstuðningurinn virtist þá vafalaust vera traustur. HENRY var vinsælasti þátturinn í uppstillingu Hearst Papers; birtast bæði sem daglegt og í litamyndasöguviðbót sunnudagsins, PUCK, THE COMICS WEEKLY. Þú veist, "Hvaða fífl eru þessir dauðlegu menn!" Manstu eftir þessu, Schultz? VIÐ að skoða bústna, litla, sköllótta strákinn Comic Strip 'Hero' og uppátæki hans á skjánum, bæði einleik og í takt við Miss Betty; það kom okkur skemmtilega á óvart að sjá hversu vel var farið með persónuna. Sagan og leikstjórinn Dave Fleischer gáfu báðir upp á ofgnótt af myndasögulegum aðstæðum og sjónarspilum sem virtust eiga best við persónu Henrys litla. Þessar að mestu þöglu vinjettur voru mjög mikilvægar fyrir teiknimyndina til að vera trú prentuðu síðunni; þar sem HENRY þátturinn var að mestu leyti gerður í eins konar 4 lita „mime“. Í teiknimyndinni, sem heitir BETTY BOOP WITH HENRY: THE FUNNIEST LIVING American (Fleischer Studios/Paramount Pictures Corporation, 1935), sjáum við hvað er; í grundvallaratriðum að vera ein aðstæðubundin æfing; að vera greindur með venjulegum fjölda af hröðum eldi Dave Fleischers, vélbyssulíkum gaggum. Í stuttu máli, Henry kemur auga á hvolp í glugganum á Betty Boop's Pet Shop. Þetta er eins konar ást við fyrstu sýn þar sem Henry reynir að kaupa litla unghundinn fyrir eina peningana sem hann átti, fyrir mynt í vasanum. Hann er í mynd af ungfrú Boop að það myndi kosta $2,00 í peninga á þunglyndistímabilinu til að gera kaupin. Tár birtast þegar litli gaurinn fer niðurdreginn. EN brátt er frestun á sjóndeildarhringnum þar sem Betty biður drenginn að huga að versluninni á meðan hún fer í brýn viðskipti. Í staðinn fyrir þjónustu sína lofar ungfrú Betty honum litla hundinum í staðinn. Auðvitað eru þeir með samning og Betty fer. AÐ KOMA að vinna við að þrífa búr og fóðra búfénaðinn gefur áhöfn Fleischer tækifæri til að kveikja í nýjum bandi af gaggum; að þessu sinni með fuglafræi, sköllótti Henrys og kústum. (En auðvitað ekki allt í einu, Schultz!) Ákefð Henry fyrir fjöldafóðrun fuglastofnsins í versluninni með því að sá fyrst bókstaflega höfuðið á honum leiðir fljótlega til fjölda brotthvarfs fuglanna; út úr versluninni á opna götu í fjöldafangelsi. BETTY snýr aftur að þessari sýn og lýsir vonbrigðum sínum og reiði með tímabundinni forsjá Henrys. Öll veðmál voru óvirk, enginn hundur fyrir Henry. Hann byrjar að fara; niðurdreginn; en sannfærir brátt eiganda um að gefa honum annan möguleika á að laga hlutina. Höfuð hans þakið fuglafræi tekst honum að koma í veg fyrir allar litlu fjaðruðu verurnar; skila þeim í gæludýrabúðina sína. Sem betur fer fer litli kallinn; en í þetta skiptið á hann sinn eigin ástúðlega, litla, andlitssleikjandi hvolp. VÍSLEGA var þetta sigursamsetning. Við höfum áhyggjulausa, orkufyllta, frjálsa hjóla drengsins, góðvild Betty og tilfinningar ástandsins og vafasama niðurstöðu „stráksins og hundsins hans“. Max og Dave Fleischer höfðu gefið okkur nokkurs konar næstum minniháttar meistaraverk af súrrealískri gamanmynd. Okkur kom mjög á óvart að engin HENRY sería fylgdi í kjölfarið. Miðað við nokkuð dygga meðferð á persónunni hefði hún vissulega getað haldið áfram í einhvern tíma. Allavega var þetta lið að mörgu leyti það besta af Betty Boop reynslumyndum. Þótt sá fyrsti, POPEYE THE SAILOR (Fleischer/Paramount, 1933), hafi verið farsælastur (og varla verið með Betty Boop í henni, nema fyrir mynd sem húladansari í karnival); HENRY Short var miklu betri en tveir á eftir King Features "tryouts", BETTY BOOP AND THE LITTLE KING og BETTY BOOP AND LITTLE JIMMY, báðar 1936. POODLE SCHNITZ!!