Ég er viss um að allir lögmætir kafbátamenn myndu með ánægju senda út á USOS Seaview (já, SOS...) Af hverju, þú gætir spilað körfubolta á fullum velli í tundurskeyti herberginu, það er svo stórt. Og hvað með útskotsgluggana í boganum, því betra að sjá risastóra smokkfiska eða jarðsprengjur sem birtast upp úr engu? Var ég búinn að nefna litríka sóðakokkann með páfagaukinn á öxlinni? Og herbergi aðmírálsins með því sem virðist vera risloft? Stór blípandi undirmál... Allt í lagi, allt í lagi... það mun aldrei vinna neina verðlaun fyrir áreiðanleika. Og ef undirmálið er hlægilegt er söguþráðurinn enn verri. Einhvern veginn hafa Van Allen geislunarbeltin, hundruð kílómetra í geimnum, „kviknað“, munu láta hlýnun jarðar líta út eins og smásteik. Hinn kraftmikli aðmíráll Nelson (Walter Pidgeon), ásamt liðsmanni sínum Lucius (Peter Lorre, sem lítur hæfilega óþægilega út) koma sér upp áætlun til að slökkva eldinn með því að skjóta eldflaug í miðju hans. Það er nóg af ráðabruggi á leiðinni, endurfæddur eftirlifandi (og litli hundurinn hans líka!) tvær „dames“ sem geta aldrei skilið nægilega vel í friði, pössun af „rauðum skyrtum“ sem eru ónýtanleg og nógu stór göt til að Godzilla geti gengið í gegnum. Unaður við Seaview að vera eltur á því sem lítur út eins og 60 mílur á klukkustund af öðrum undirlið - engin þörf á háþróuðum sónar þegar þú getur fylgst frá 100 fetum aftur á bak. endurgreiðslan er svo andsnúningur að hún er tilgangslaus, sannarlega ekki þess virði að bíða í 1 klukkustund og 50 mínútur. Tækniráðgjafinn fyrir þetta skipsflak hlýtur að hafa verið 14 ára drengur með stafla af Popular Mechanics tímaritum. Þess virði að horfa á, þó ekki væri nema til að rífast yfir.