Þessi mynd er frábær. Eins og oft hefur heyrst er það vissulega mjög raunsætt og stundum hrottalegt, en ólíkt sumu öðru fólki er ég greinilega ekki þeirrar skoðunar að það sé niðurdrepandi, neikvæðni eða að sundra Austurríki sem frumfasískt samfélag. Þvert á móti: Þó að það séu vissulega mjög þungar senur í HUNDSTAGE og sumar persónur eiga að kallast mjög slæmar persónur, á sama tíma horfir þú á ást, fegurð og húmor í kvikmynd Ulrich Seidls. Og það er einmitt það sem aðgreinir HUNDSTAGE fyrir mér frá öðrum myndum sem reyna að sýna líf „venjulega fólksins“ á ákafan, raunsæjan hátt; ærsla þeirra, óskir, myrku hliðar: Seidl reynir greinilega aldrei að sanna, að líf verkalýðsins sé rusl! Að mínu mati virðast áhorfendur sem komast að þessari niðurstöðu vera mjög hræddir við að viðurkenna að nánast enginn sé eins „hreinn“ og „eðlilegur“ og við viljum að aðrir trúi. Og að hvert líf hafi sínar dökku og oft niðurdrepandi hliðar. Fallegasta atriðið: Gamli Vínarmaðurinn, sem horfir á gömlu stelpuna sína dansa „the oriental way“, eins og hann kallar það. Ég held að allir sem finnst þetta atriði ljótt skorti fegurðartilfinningu og ættu að spyrja sig hvað það er, það er frumfasisti: Persónurnar í HUNDSTAGE eða áhorfendur, sem slökkva á líki 70+ ára konu, dansa við allan sinn sjarma fyrir elskhuga sínum.