Myndin er algjörlega kjánaleg. En varstu að búast við háþróaðri vitsmunalegri mynd byggða á myndasögu sem heitir Slam Dunk? Í alvöru? Leikur Jay Chou er ekki beint það áhrifaríkasta sem ég hef séð, en ég hafði svo sannarlega gaman af myndinni. Var það einhvers staðar nálægt því að vera frábært sem einhver eins og Jet Li eða Stephen Chow getur framleitt? Nei, eiginlega ekki. Var það rækilega skemmtilegt ef þú ert bara að taka það á yfirborðsverði? Algjörlega. Þetta er kvikmynd um nokkur kínversk augnkonfektgoð og tónlistarmenn sem geta spilað körfubolta á óraunverulegu stigi sérþekkingar. Það er illur náungi í Triad-stíl og brjálaður uppátækjasamur gaur sem lætur Jay Chou taka þátt í þessu öllu. Ástaráhugi. Það er formúla en í raun, fresta vantrú um stund. Láttu ekki svona. Það heitir Kung Fu Dunk. Hvað heldurðu eiginlega að þú hafir skrifað undir? Gerðu sjálfum þér greiða ef þú horfir á hana - ég fann sjálfan mig eintak með Engrish texta sem gerði myndina næstum óskiljanlegar samræður, en við fengum mikla hláturskast út úr henni. Þeir virtust vera mjög fastmótaðir við Jerúsalem og tölurnar 1, 10. Ég hló, ég grét, ég kastaði. Ég myndi horfa á það aftur. Sérstaklega fyrir bardagaatriðið á barnum. Vel samið og vel tekið. Ég hef sérstaklega gaman af plexígleri upplýstu billjarðborðinu - ég væri til í að spila á einu slíku. Nógu klókur fyrir mig, en ég grafa í ruslabíó.