Þessi ofhitnaði suðurgotneski „mellerdramer“ á sér nokkur ágætis augnablik --en er of oft skemmt af nýliði sem hrúgar klisju á klisju og stjörnu sem greinilega ákvað að taka að sér að breyta myndinni í sína persónulegu sýningarskáp, frekar en leyfa rithöfundinum/leikstjóranum Gabel að uppfæra Inge eða Williams sem einskonar „Midnight Cowboy“ samtímans mætir „Lolita“ táraganda. Lokaðu augunum, hlustaðu á ýkta suðurlandshreiminn og reyndu að ákveða hvort þú sért að horfa á kvikmynd í fullri lengd, eða leiklistarnámskeið -- fullt af áhugasömum áhugamönnum. Johansson er einu sinni þolanlegur (þ.e.a.s. minna töffari en venjulega) -- þó engan veginn góður, Macht er sæmilegur, þó aðeins of fallegur strákur sætur til að hægt sé að trúa því, og Travolta tyggur landslagið sem aldrei fyrr (með hjálp ágætis ritstjóri og aðhald í leikstjórn, gæti frammistaða hans verið mjög áhrifamikil; eins og hún er, þá er hann - og næstum allir aðrir - of óviðkunnanlegur til að færa okkur nokkurn tíma framhjá leiðindum eða andúð). Kara Unger er kannski best af öllu; hefði hlutverk hennar verið þróað út fyrir nokkrar línur, gæti hún jafnvel hafa fundið sjálfa sig með tilnefningu sem besta leikkona í aukahlutverki. Myndinni er næstum bjargað af urrandi þemalagi í Leonard Cohen-stíl, ágætis framleiðsluhönnun og staðsetningum og sífelldri tilvísun í bókmenntaverk (sem hefur fengið annars staðlaða handritsdóma eins og „ljóðrænt.“) Einnig eru nokkrir gamlir kostir í leikarahópur eins og Sonny Shroyer, og kannski síðast en ekki síst, Soderbergh myndatökumaðurinn Elliot Davis -- en hans fína verk mun án efa eiga heiðurinn af fyrsta leikstjóranum, sem eftir tíu eða tuttugu ár gæti í raun lært hvernig á að leikstýra. En líklega ekki .