Þessi mynd er með frábært noirish/neorealískt myndefni og hún segir sögu sem er hressandi laus við sykurhúð Hollywood, sem var aðeins mögulegt vegna þess að hún var í rauninni sjálfstæð erlend kvikmynd. En sum atriðin halda áfram allt of lengi (brúðkaupið, sérstaklega) og mér fannst ýkt leikaraskapur og óraunhæfar samræður henta betur á sviðið en silfurtjaldið. Samtalan var sérstaklega truflandi og það virtist versna eftir því sem leið á myndina. Flestar persónurnar voru annað hvort ítalskir Bandaríkjamenn eða ítalskir innflytjendur sem bjuggu í New York á tuttugasta og þriðja áratugnum, en samræða þeirra hljómaði eins og þær væru að æfa línur fyrir Shakespeare leikrit á meðan þær blönduðu sementi og lögðu múrsteina. Undir lokin hló ég, og ekki vegna þess að kvikmyndagerðarmennirnir vildu að ég gerði það. Ég býst við að hægt væri að verja stælta ljóðið með því að segja að persónurnar hefðu verið að tala ítölsku og samræðan er bókstafleg þýðing á því hvernig þær myndu raunverulega tala. En það virkaði algjörlega ekki fyrir mig. Önnur lína af samræðum kom mér til að hlæja af annarri ástæðu: sonur aðalpersónunnar, fæddur og uppalinn í New York á 2. áratugnum, fær skyndilega upp yndislegan breskan hreim. Ég giska bara á að þetta hafi eitthvað að gera með þá staðreynd að myndin var gerð í Englandi. Ég gef þessari mynd 'A' fyrir viðleitni og ásetning, en töluvert lægri einkunn fyrir framkvæmd.