Allir vita um þennan ''Zero Day'' viðburð. Það sem ég held að þessi mynd hafi gert sem Elephant gerði ekki er að þeir létu okkur sjá hvernig þessir gaurar voru. Þeir sýndu líf sitt í um eitt ár. Í gegnum myndina verðum við hrifin af þeim, hlæjum með þeim þó við vitum alveg hvað þeir ætla að gera. Og ÞAÐ gefur mér hroll. Vegna þess að ég fékk samviskubit yfir því að vera hress yfir athugasemdum þeirra og mér fannst Cal bara sætur strákur. Jafnvel þó ég VISSI hvað myndi gerast, veistu það? Jafnvel í lok myndarinnar þegar þeir ætluðu að fremja sjálfsmorð og bara að ákveða hvort þeir gerðu það með talningu á 3 eða 4 fannst mér þetta fyndið en samt var ég skelfingu lostinn að sjá hausinn á þeim blása af. Auðvitað var ég það. Ég verð að hafa gaman af þeim. Þeir voru kannski vondir, en mér fannst þeir vera mjög venjulegir krakkar, að þeir áttuðu sig ekki á því. En ég vissi að þeir voru það. Það er, IMO, aðalkraftur þessarar myndar. Það gerir okkur grein fyrir því að vinir okkar, eða ættingjar, eða hver sem er, getur verið að skipuleggja eitthvað brjálað, og að við munum ekki einu sinni taka eftir því. Þessi mynd, eins góð og hún var, lét mér líða illa. Og þess vegna get ég ekki farið að sofa núna. Það er enn þessi litla tilfinning í maganum á mér. Fiðrildi.