Mjög hæg, leiðinleg, dularfull mynd. Kannski myndi Jean-Luc Godard hafa gert ef hann hefði verið ítalskur. Segir svo sannarlega hversu leiðinlegt, endurtekið, gleðilaust og tómlegt líf manns getur verið, en ég fer yfirleitt ekki í bíó til að komast að því! Söguþráðurinn (eins og hann er) sannfærir ekki. Hvers vegna glæsilegur hótelmóttökustjóri (undantekning frá sljóleika myndarinnar) hefði minnsta áhuga á skapmiklum, keðjureykandi, þögulum einfara sem talar í „djúpum“ orðatiltækjum furðar mig. Mjög erfitt að finna einhverja samúð með aðalpersónunni. Manni finnst eins og að hrista hálsinn á honum og segja honum að „sleppa úr því!“. Bróðir hans er miklu mannlegri karakter. Endirinn er ófullnægjandi og vandræðalegur. Allir í bíóinu (þegar ég sá myndina) fóru út að muldra um hvernig þeir sofnuðu næstum því. Auðvitað ætti þetta ekki að þurfa að vera "shhot-em-up" og "crash-bang" í Hollywood Bruce Willis stíl, en smá orka og hasar hefði gert þetta miklu meira spennandi. Ein besta ítalska mynd ever?! Vinsamlegast... Listahús, forvitni í besta falli.