Þetta er dæmigerð síðbúin Universal Horror-mynd: tæknilega hæfileikaríkur, ef miðað er við tölur, með smákökuforriti og alvarlegri ofvirkni. Áhugaverðasti hluti þessarar myndar er glæfraleikur hennar af Rondo Hatton, manni með beinsjúkdóm sem „skrímsli“ myndarinnar. Það er leiðinlegt að sjá þennan mann misnotaðan, en hann nýtti líklega vel peningana sem þeir borguðu honum. Hatton er minna skelfilegur en stúdíóið vonaði, þar sem ég fann oftar til samúðar yfir ótta eða jafnvel andstyggð. Martin Koslack er um borð sem brjálaður listamaður myndarinnar og hann er mjög skemmtilegur í þessum þætti. Mér finnst gaman að sjá Koslack í nánast hverju sem er; einhverra hluta vegna skemmtir maðurinn mér. Eini annar hluti myndarinnar sem skemmti mér er fáránleg útsýn myndarinnar á listheiminum. Hér eru sýndir vondir listgagnrýnendur sem gleðjast yfir getu sinni til að brjóta listamenn; þetta er hlið við hlið við karlkyns “hetju” myndarinnar sem er “listamaður” sem málar...fáið ykkur þetta...pin upp stelpur. Einhvern veginn er verk hetjunnar okkar rifjað upp hlið við hlið við fáránlega skúlptúr villansins. Sömuleiðis skemmtilegur er helsti viðbjóðslegur gagnrýnandi myndarinnar, sem á einum tímapunkti heldur því fram að hann fyrirlíti pin up list hetjunnar vegna þess að „svona konur eru ekki til“ sem kvenhetjan okkar svarar með fullvissu um að gagnrýnandinn komi bara ekki nógu vel fram. . Að lokum er smá undirspil um heimtingu kvenhetjunnar (sem er sjálf listgagnrýnandi) af fremstu manni....algjörlega andfemínísk og fáránlegt að verða vitni að. Á heildina litið er þessi mynd frekar miðlungs mynd með nokkrum skemmtilegum þáttum.