Og að lokum, gamli, gamli Michael Corleone dettur um koll og segir „THUMP!“ Hver skrifaði í alvörunni fyrir þessa síðustu þætti Guðföðursögunnar? Sennilega sama starfsfólkið og gerir "As the World Turns." Þessi mynd á alls ekki skilið titilinn „Guðfaðir“. Við skulum kalla þetta "The Cosas of Our Nostras" eða "All My Capos". Sem einhver sem hefur kynnst fjölda mafíufólks í viðskiptalífi mínu get ég sagt án undantekninga að ég hef aldrei hitt neinn mafíósa sem er jafn innbyrðis andvígur og íhugull og Michael Corleone. Við skulum horfast í augu við það, þessir krakkar eru í mafíunni eingöngu vegna þess að þeir eru gráðugir, ekkert annað. Í þessari mynd eyðir Don Corleone miklum tíma í að velta fyrir sér fyrri verkum sínum og dapurlegri framtíð sinni, kannski jafnvel lífinu eftir dauðann, jafnar sig síðan ótrúlega hratt til að ná einhverjum frábærum viðskiptasamningi eða fyrirskipa dauða þessa eða hinna eins og stóra. tímastjóri sem hann er, innst inni. Svo er það misheppnað hjónaband hans. Eftir sambandsatriðin í G2 gætum við vonað að Michael & Kay sameinist aftur sem maður og eiginkona, en hér virðast þau bara verða mjög góðir, platónískir vinir sem geta hlegið og grátið og deilt innilegum hugsunum um líf sitt. Það er eins og handritshöfundarnir reyni að gera Michael að konu. Þetta er undarleg hegðun hjá tveimur einstaklingum sem deildu ástríðu hjónarúmsins í 9 ár. Það er einhver misskilningur hér og þar, eða kannski eru þetta syndir höfundar. Aumingja, gamla, fallega Sophia Coppola er söðlað með vonlaust hlutverk, með of margar stuttar línur í myndinni sem passa ekki við það sem ung kona myndi segja í frjálslegum samtölum - fékk "athugasemdir" frekar en "línur" við tilfinningar. „Ástríðufullur“ ástarsenan hennar með Andy Garcia lítur út eins og eitthvað úr slæmri unglingakynlífsgamanmynd þar sem þau tyggja opinmynnt kossa sína og kæla hvort annars á bakhlið hvers annars á frárennslisbretti í eldhúsinu eins og marionett... Michael Douglas, en það er bara grín hérna. Svo er það persóna Andy, Vinnie Mancini, sem hefur einnig fengið erfitt og vanþakklátt hlutverk að leika. Búist er við að hann verði hinn nýi, nýi Don Corleone, en hann er næstum búinn að skila starfinu á silfurfati og þarf lítið að gera til að styrkja stöðu sína, ólíkt samtímis höggum Michaels á öllum 5 fjölskyldunum í G1. Þetta afhendingarferli getur verið ósvikin leið til að flytja vald í mafíufjölskyldu, en hvers vegna er svona mikið gert úr þessari leiðinlegu rútínu? Vissulega getur Don Vincent áunnið sér virðingu glæpagengja sinna einhvern tíma, en það eru litlar persónuupplýsingar í handritinu til að gefa okkur andlitsmynd af þessum unga manni, því miður. Puzo stóð sig svo vel að þróa persónu Michaels á G1 fljótt og hnitmiðað. En G3 hefur enga hagkvæmni í frásögn sinni og við þjáumst í gegnum þrálátar útskýringar þar til við viljum bara taka blund. Í þriðja lagi var George Hamilton einnig falið vanþakklátt verkefni, að taka við sem fjölskyldulögfræðingur eftir að Robt Duvall hafnaði 3. afborgun sem Tom Hagen. George undirspilaði hlutverk sitt af viti, svo það kom án skaða á leikaranum. Þróun persónu Connie Corleone er áhugaverð, en hún gengur of langt þegar hún tekur morðmál í sínar hendur (hún gæti vel endað með því að sofa hjá Fredos, ef þetta væri raunverulegur heimur). En, það er ekki alslæmt. Morðsenan í þakíbúð hótelsins er sniðug! Einnig, "þeir halda áfram að draga mig aftur inn" eða orð í þá veru er frábær lína. Og við endurheimtum einhvern gamaldags tilfinning þegar við fáum að fara aftur til Sikileyjar, jafnvel þótt það hafi allt verið gert árið 1989 og þeir séu með nútímalega bíla og klippingu. Söguþráðurinn sem snýr að spilltu stigveldi kaþólsku kirkjunnar eru nokkuð áhugaverðar, þar sem þær eru byggðar á raunverulegum fjármálagátum í Banco Vaticani á níunda áratugnum, en það er aftur komið of langt með of stórbrotnum dauðasenum o.s.frv. Óperusenur eru mjög dramatískar og vel myndaðar. En dauðasena Maríu undir lokin er í besta falli ójafnvægi tilraun til tilfinningalegrar meðferðar. Allir handritshöfundar þurfa að læra að við þurfum ekki alltaf meiri og meiri dauða til að koma mafíumynd á farsælan hátt. Maður vorkennir Kay að dóttir hennar sé dáin, hún leikur sorg sína svo vel, en viðbrögð Michaels eru hammy, hammy, hammy. Svo deyr Michael einhvern tíma á 21. öldinni á Sikiley, einn á stóru búi, af hjartabilun...enginn barnabarn til að leika við fyrir andlát hans, engin eiginkona til að syrgja hann. Það sem ÆTTI að hafa gerst í síðasta 1/2 þessarar myndar er að Michael sé rakinn uppi af manni eins og Rudy Guilliani, dæmdur fyrir rétt, öll hin óhreinu smáfyrirtæki hans og blóðþyrsta eftirlátssemi sem dregin var fram í dagsljósið, Michael var síðan dæmdur undir stjórn RICO samþykktir og sendur í alríkisfangelsið til lífstíðar...svo getur hann fallið dauður af hjartabilun á meðan hann er að þurrka gólfið Í LEAVENWORTH. Þannig voru mafíudónar að enda feril sinn seint á níunda áratugnum og snemma á tíunda áratugnum og þeir fengu miklu betri meðferð en þeir áttu skilið.