Ég verð að vera algjörlega ósammála hinum athugasemdunum varðandi þessa mynd. Sjónrænu áhrifin bæta við yfirnáttúruleg þemu myndarinnar og draga ekki úr söguþræðinum og ennfremur elskaði ég hvernig þessi hreyfing var ólík Crouching Tiger því að í þetta skiptið var sverðaðgerðin ekki bundin og oftast er hægt að sjá hasarinn í návígi. Ég held að vestrænir áhorfendur verði mjög ruglaðir með 2 atriði, þar af önnur sem felur í sér munkur sem reynir að brenna sig lifandi og hin um þorpsbúa sem syngja að það sé endir heimsins. Umræddar senur eru unnar úr ákveðnum túlkunum á Mahayana búddistatexta (Mahayana búddisma er að finna í Kína, Kóreu og Japan) og hin atriðið fjallar um sérkenni í japönsku dagatalinu ... þá hélt fólk virkilega að heimurinn myndi koma til enda... Gojoe hefur hasar, sögu og myndefni til að dáleiða alla áhorfendur. Ég trúi því eindregið að með hæfilegri klippingu sé hægt að selja það í Bandaríkjunum. Eina kvörtunin mín er í síðasta bardagaatriðinu (ég get ekki gefið neitt upp - því miður).