William H. Macy er í mesta samúð og sannfærandi hér sem leigumorðingi og ástríkur faðir sem vill stíga út úr fjölskyldufyrirtækinu án þess að reita yfirþyrmandi foreldra sína til reiði. Gengur að miklu leyti á sama svæði og "The Sopranos" sjónvarpsins hvað varðar miðjan lífskreppu glæpsamlegs þema (hér líka heimsækir hann krakka) en er samt þess virði að horfa á þökk sé stífri leikstjórn frá Brommel (ég hlakka til hvað þessi strákur leikstýrir næst), frábært handrit og frábær frammistaða í alla staði. Macy er frábær eins og alltaf. Þetta er líklega besta hlutverk hans síðan "Fargo." Donald Sutherland er upp á sitt hrollvekjandi besta sem ráðríkur faðir. Tracy Ullman gefur furðu hrífandi dramatíska stefnu sem eiginkona Macy. Hinn ungi David Dorfman er frábær sem bjartur og næmur sonur Macy (margar línur hans hljóma skrautlegar og eru dásamlegar). Meira að segja Neve Campell (sem mér finnst venjulega viðurstyggilegur) er sannfærandi sem unga konan í vandræðum sem fangar auga Macy. Allt þetta einkennist af áhrifamiklu skori og skörpum hraða sem leiðir til fyrirsjáanlegs en samt kröftugs hápunkts og þroskandi og áhrifaríkra eftirmála. Þessi mynd átti skilið miklu breiðari útgáfu þar sem mig grunar að hún hefði tengst áhorfendum.