Ég er kannski ekki mikill aðdáandi upprunalegu "Creepshow", en drasl framhald hennar gerir það að verkum að safnritið lítur út fyrir að vera fullkomið! Og að halda að ég væri að fara í þetta og bjóst við að líka við þennan í viðbót. Fimm árum á eftir forvera sínum fer George Romero aftur um borð í EC Comic stílslóðina og á þessu skemmtiferð skrifar handritið að þremur sögum Steve King. Leikstjórnin er þó afhent Michael Gornick. Myndin hökrar að mestu í þeim þætti með ójöfnum penslum eftir Gornick. En mestu um að kenna þyrfti hræðilega kyrrstæðu og óþolandi krúttlega handrit Romero (sérstaklega í þessum samtölum sem streyma í gegnum fyrstu og síðustu söguna). Siðferðisleg skilaboð (sem komu aðallega frá súrum persónum) tóku einfaldlega yfir svarta húmorinn. Ó, það var sárt og það sama má segja um líflega, rotna tónlistina sem fylgdi myndinni. Með því að tengja sögurnar þrjár (Old Chief Woodenhead, The Raft og The Hitchhiker) lauslega saman er vægast sagt forvitnileg og áhrifarík saga gerð í nostalgíu (80s) hreyfimyndaformi. Mér líkaði frekar við þennan þátt og hinn viturlega Creep karakter var glóandi ljós. # Í fyrstu sögunni "Old Chief Woodenhead" sjást tveir aldraðir eigendur (George Kennedy og Dorothy Lamour) almennrar verslunar í deyjandi heimabyggð, Dead River. Vertu rændur og drepinn að lokum af nokkrum pönkarum sem deyja til að lifa það upp í Hollywood. Fyrir framan verslunina er tréstytta af indíánahöfðingja sem kemur til að lifa til að hefna dauða þeirra. -Hlustaðu á George Kennedy vöfflu.. Og vafðu áfram í 10 mínútur um hvernig hann er skuldbundinn „frábæra“ samfélagi sínu. Þvílíkur snertilegur tilfinningatími. Jæja, rétt eins og ræður Kennedys er þetta eintóna litlaus og yfirdreginn hlutur sem gerir aldrei gott úr fínum forsendum. Hið yfirþyrmandi handrit er hreint út sagt geðveikt og flutningurinn er það við hæfi. Þessir tveir þættir jók virkilega á höfuðverkinn minn. Þegar Indverjinn lifnar við og snýr sér að hefndum, mætir dónarnir mjög snöggum (þó hrikalegum) dauða á réttan hátt. Áhrifin voru lofsvert unnin, en hvað með þetta frítt rennandi hár. Hvernig gat Hollywood slegið hárlokkinn til baka? Úff! # Önnur saga „The Raft“ fjallar um hóp af dópreykingum og yahoo-unglingum á leið upp að afskekktu stöðuvatni. Eftir að hafa synt að flekanum í miðju vatninu, festast þeir á pallinum vegna ógnvekjandi veru sem leynist í vatninu. -Nú er þetta miklu betra, MIKLU betra. Það sem byrjar þegar grunntáningarnir þínir lenda í ógöngum breytist í dularfulla hrollvekjandi uppsetningu sem er full af þéttri og klaustrófóbískri spennu. Og það kemur ekki einu sinni út á blikum nektar eða grimmt skvett. Það er frekar sjúklegt og það á við um húmorinn líka. Furðu kaldhæðni endirinn hefur fallegan blæ. Sýningin frá nobodies er ásættanleg án þess að marka mikið mark. Leiðsögn Gornicks heldur sig við viðbjóðslega og frekar geggjaða hliðina. Á meðan, ógnvekjandi tónlistin við þetta tækifæri ýtti á rétta hljóma. Seyrulíka veran í vatninu (eins og margir hafa nefnt) lítur út eins og svartur presenningur (já þú lest það rétt!) sem flýtur á vatninu. # Loksins lýkur númer þrjú með "The Hitchhiker". Rík kona, en kynferðislega skort, er á leiðinni heim eftir að hafa verið með karlkyns gigolóinu sínu, en hún er að verða of sein. Hún er að hugsa um nokkrar hugmyndir til að útskýra fyrir seinagangi hennar ef þörf krefur, hún rennur út af veginum og lendir óvart á ferðamanninum. Í stað þess að athuga eða fá hjálp keyrir hún af stað í von um að komast heim á undan eiginmanni sínum. Brátt verður hún skelfingu lostin af mölbrotnu líki hins látna hitchhiker.-Ekki hræðilegt, en ég lenti í raun alls ekki í þessari hlægilega fáránlegu æfingu. Miðað við fyrstu tvo var þessi svo ólíkur í tóni og reyndi að kitla fyndna beinið í staðinn. Lois Chiles var allt í lagi í aðalhlutverkinu, en þessi stöðuga öryggi og litlu samtölin sem hún á við sjálfa sig urðu aumkunarverð og beinlínis þreytt. Lífleg förðunaráhrif koma vel fram og drýpur af sjón. Þegar hún slær er hitchhiker það er þegar það verður erilsamur, cheesy og yfir-the-top í útfærslu sinni. Þaðan og áfram heyrum við endalaust látna flugmanninn okkar endurtaka og endurtaka og endurtaka línuna: "Takk fyrir ferðina kona!" Þetta gerist í hvert skipti sem hún ákveður að keyra yfir hann. Sýndu smá kurteisi við látna elskan. Allt í allt er það önnur smásagan "The Raft" og óþægilega vel úthugsuð áhrif það sem lyftir þessari afskaplega síðri framhaldsmynd.