Flestir dómar segja að þetta sé veikasti punkturinn á stuttmyndaferli Hamiltons. Þessi mynd er dálítið frábrugðin hinum og ef þú telur hana besta eða versta fer það eftir því við hverju þú býst við kvikmynd og hverju þú býst við frá Hamilton. Þegar þú þekkir Hamilton sem ljósmyndara geturðu orðið svolítið hissa. Þó að Bilitis líti út eins og bækurnar hans í hreyfingu þar sem allar þessar ungu stúlkur uppgötva sjálfar sig og samskipti sín á milli á mörkum lesbía, með söguþræði sem tengir þessar senur, einbeitir Laura sér að fáum persónum sem gerir kleift að þróa samband þeirra á milli (karl-kona, listamaður-módel) en þó við sjáum fallegar myndir, margar þeirra betri en meðaltalið hans, er þeim fækkað vegna söguþræðisins. Tendres frændsystkinin eru ólík þeim báðum, það er aðeins kvikmynd Hamiltons sem lítur meira út eins og kvikmynd en safn af hreyfimyndum. Vegna þess getur það verið ásættanlegt fyrir breiðari áhorfendur en aðdáendur Hamiltons, sem lítur út eins og erótísk gamanmynd (en ekki þýska mjúkkjarna týpa - „Schulmädchen report“ aðdáendur myndu verða fyrir miklum vonbrigðum). Þú munt ekki hlæja mikið, en þú getur brosað (og það er eitthvað sem þú færð ekki oft frá Hamilton). Ólíkt öllum öðrum myndum Hamiltons er aldur kvenna mismunandi. Ólíkt öðrum kvikmyndum er aðalpersónan strákur. Ólíkt venjulegum verkum hans er þetta ekki sett út af stað og út í tíma. Við höfum persónur sem lifa lífi sínu, eiga örlög sín og leiða okkur ekki bara frá einni mynd til annarrar, frá einni nektarstúlku til annarrar. Því miður villist Hamilton (aftur) með handrit í höndunum. Stelpur á ströndum, undir sturtu, í herbergjum með lítilli birtu, í görðum, undir tjöldum, fyrir framan spegla, óháð fjölda fatnaðar - þetta er yfirráðasvæði hans, hann getur skotið mínútur og klukkustundir, og hvað sem hann gerir, þú munt finn alltaf fyrir auga og hönd listamannsins á bak við það. En þegar hann þarf að kynna okkur meðaldagslífið hættir hann að vera Hamilton og verður meðal leikstjóri sem fylgir bara handritinu. Hamilton er þekktastur fyrir nektarmyndir sínar en þær eru bara hluti af starfi hans. Og í Tendres frændsystkinum er öfug staða: stelpurnar hans eru ekki í bestu skotunum. Náttúran, garðurinn, húsið minna okkur á verk Hamiltons (oft vanræktur hluti þess), á meðan stúlkur, jafnvel þegar þær eru nektar, hafa ekkert sérstakt í framsetningu hans. Kannski var Hamilton ruglaður með strák fyrir framan myndavélina, kannski var hann að hugsa um línu sem ritskoðun myndi sætta sig við, kannski var hann virkilega að reyna að búa til eitthvað nýtt (og enginn þorði að segja honum að hann ætti ekki að gera það), en hann vanrækti hvað hann var mest lofaður fyrir.