Það besta sem þú getur sagt um þessa mynd er að ef þú ert aðdáandi Sonny Chiba gefur þessi mynd þér mikið af honum. Chiba heldur ræður; Chiba stellingar; Chiba hlær; Chiba starir á myndavélina; Chiba kýlir og sparkar lifandi sushi úr heilum hópi vondra manna; Chiba situr um í sófum og stólum og lítur út fyrir að vera hugsi/hugsandi; Chiba keyrir bílinn sinn...Ég hef gaman af Chiba sem leikara og bardagalistamanni...en jafnvel fyrir Chiba aðdáanda gæti þessi mynd haft aðeins of mikið af Sonny Chiba. Þetta er augljóslega eitthvað hégómi fyrir hann. Og nei, ég myndi ekki setja "Street Fighter" í sama flokk, því í "SF" leikur hann miskunnarlausa, siðlausa andhetju og hann deilir myndavélinni með forvitnilegum hópi vina og óvina. Hér er hann í fremstu röð nánast allan tímann, og hann reynir að vera Batman, Captain America og Bruce Lee rúllaðir saman. Toshiro Mifune og Chow Yun Fat gátu ekki náð þessu fyrir lengd heilrar kvikmyndar í fullri lengd og Sonny þreytir bara velkomið. Að minnsta kosti hefði hann getað skipt um jakkaföt af og til. Myndin er enn frekar rugluð af algjörlega tilefnislausri og illa gerðri kynningarröð (sem virðist fest á framhlið myndarinnar fyrir bandarísku útgáfuna) og gífurlegu fagnaðarlæti " ("Viva!! Chiba!! Viva!! Chiba!!) sem kemur hlutunum af stað á röngum fæti. Það er einhver ótrúlega áhugamanneskja og óviðeigandi talsetning - Sonny (eða hans venjulega enska stand-in) gat greinilega ekki verið nennt að syngja fyrir bandarísku útgáfuna, svo þeir fengu lélegt dóp með allt annarri og mýkri rödd og mállýsku sem er alveg ögrandi frá því andliti sem við öll þekkjum og elskum úr "Street Fighter". Jafnvel með öllum þessum göllum og oflýsingu gæti þetta samt verið minniháttar klassík, en myndavélavinnan og bardagaatriðin eru vonlaust cheesy. Ég er til í að trúa því að karate virki í raun og veru ef einhver eins ótrúlegur og persónan í Chiba á að vera gerir það, en leikstjórinn og myndatökumaðurinn vörðu veðmál sín með því að höggva og klippa bardagaatriði með illgresi svo þú getur ekki séð hvað er í gangi oftast. Það er ekki alslæmt: það eru ágætis myndir og tónsmíðar, og það er að minnsta kosti eitt eftirminnilegt og martraðarkennd augnablik þegar vondu kallarnir birtast í svefnherbergi viðskiptavinarins á ósvikinn frumlegan hátt. Og hvað varðar raunverulegan söguþráð...gleymdu því. Fyrir "lífvörð" er karakter Chiba eitthvað hálfviti. Handritið byggist á því að hann gerir mistök og yfirsjónir sem setja hann (og "viðskiptavininn") ítrekað í hættulegar aðstæður svo hann geti barist út úr þeim, og eftir 30 mínútur togar það jafnvel kröftugustu dómgreindina að halda að þessi strákur á að vera eitthvað gott. (Einnig, ef persóna hans væri virkilega til í að eyðileggja japönsku eiturlyfjaviðskiptin, þá hefði hann tekið skjólstæðing sinn hálstaki 10 mínútur í handritið og hrist hana þar til tennurnar hennar tjötruðu eins og kastanjett þar til hún hellti yfir litlu leyndarmálin sín... og hellingur af tilgangslausum dauða og átökum hefði verið forðast.) Samt sem áður er þessi mynd langt frá botni tunnunnar. Þetta er enn Sonny Chiba og hann er enn skemmtilegur á að horfa. Ég borgaði pening fyrir að fá þetta af ódýrum DVD rekkanum á staðbundinni stórmarkaði og mér finnst það þess virði að horfa á það einu sinni.