***LIGHT SPOILER ALERT*** Sagan hljómar vel og ef þú hefur lesið skáldsöguna, þá ertu líklega að búast við djúpri og ákafa kvikmynd sem gæti gefið innsýn í áhugaverð og ófullnægjandi mannleg samskipti. handritið reynir að gera það, leikstjórinn reynir að gera það, en aðalhlutverkið mistekst hrapallega. Leikur Maríu er svo þurr að það vantar einhverja tilfinningu, ákafur augnablik hennar virðast næstum kómísk. Stundum virðist hún vera kvíðin vegna myndavélarinnar. Eina raunverulega tilfinningaatriðið hennar er undir lokin þar sem kærustunni sinni er hent henni. Ioana virðist jafnvel spenntari en Maria og jafnvel verra, hún virðist alls ekki eðlileg. María hafði viðhorfið, jafnvel þótt það hafi verið ýtt tilbúnar í átt að því að vera augljóst, en hún hafði það og persóna hennar fékk einhvern trúverðugleika. Og til að gera illt verra höfum við enga innsýn í hana: hvaðan kemur hún, hvernig stendur á því að hún blandaði sér inn í lesbíska sambandið, hvernig þróaðist sambandið? Við fáum bara smá bita frá foreldrum hennar og samband þeirra virðist bara „vera“ til staðar: það hefur innihald og og endi, en ekkert upphaf. Rétt eins og María, félagi hennar, hefur hún aðeins einu sinni atriði sem er virkilega snertandi, atriðið þar sem hún sleppir persónu Maríu Kiki. Tudor er eina manneskjan í þessari mynd (fyrir utan húsfreyjuna, frábæran leik þar) sem nær að sanna leikhæfileika. . Hann hefur viðhorf karaktersins og það passar við hann. Aðeins einu sinni eða tvisvar virðist hann hiksta (senan í máltíð foreldra sinna, hann reynir að vera augljós þegar það var alls ekki nauðsynlegt). Ég elska söguna, Tudor Chirila er í lagi þar, húsráðandinn leikur í raun og Puya skilar nokkrar línur hans með stíl, en þetta bjargar ekki myndinni. Verst, allt umgjörðin hafði mikla möguleika og rúmenska kvikmyndatakan hefði getað notað kvikmynd um þetta þema. Merkilegt nokk virðist sifjaspell bróður og systur hafa meiri trúverðugleika en engatilfinninguna í bakgrunni (jæja, Maria's talað millispil eru góð tilraun í þessa átt) lesbískt samband Maríu og Ioanu. Mér þykir mjög leitt að hafa eytt peningum í miða, ég hefði frekar viljað horfa á hann úr þægindum í herberginu mínu.