Eftir stuttan formála sem sýnir grímuklæddan mann elta og saxa síðan hálsinn á eldri herramanni á mannlausri aldamótagötu í Ástralíu, hittum við Julie (Rebecca Gibney) og Peter (John Adam) þegar þau fara út í húsleit. . Þeim tekst að fá lán fyrir festingaríbúð á glæsilegri götu í Sydney, en það kemur í ljós að líkamlegt ástand er ekki eina vandamálið við nýja heimilið þeirra. Það gæti bara verið reimt.13 Gantry Row sameinar eftirminnilega ef nokkuð klisjukennda sögu með góðri til meðallagi leikstjórn eftir Catherine Millar í aðeins yfir meðallagi áfalla. Stærstu gallarnir virðast að hluta til rekja til fjárhagsáætlunar, en ekki að öllu leyti afsakanlegir fyrir þá hindrun. Mikilvægt vandamál kemur upp í upphafi myndarinnar. Opnunar „spennumyndaatriðið“ er með töfrandi klippingu. Frost rammar og röð af kyrrmyndum eru notaðar til að hylja þá staðreynd að það er ekki mikill hasar. Spennan ætti að búa til úr sviðsetningu, ekki ímyndaðri "fix it in the mix" tækni. Það er mikil stemning í atriðinu frá staðsetningunni, lýsingunni, þokunni og slíku, en myndavélin ætti að vera hægt og rólega að fylgja morðingjanum og fórnarlambinu, klippa fram og til baka frá einu til annars þegar við eltum götuna og sýnir þeirra vaxandi nálægð. Rekjan og niðurskurður þarf að vera hægt. Sóknin þurfti að vera lengri, skýrari og betur lokuð. Eins og staðan er, hefur atriðið sterkan „made for TV“ tilfinningu og þar með lágt fjárhagsáætlun. Eftir þetta atriði færum við okkur til nútímans og flæði myndarinnar batnar til muna. Sagan hefur margt líkt við The Amityville Horror (1979), þó að fjárhagsáætlunin þvingi fram mun lúmskari nálgun. Millar og handritshöfundurinn Tony Morphett búa í raun og veru til fullt af kjánalegum hrollvekjum, oft dramatískum í eðli sínu í stað tæknibrellumiðaðra, eins og dularfulla maðurinn sem kemur til að taka í burtu gömlu járnplöturnar, sem höfðu verið festar á undarlegan hátt á innvegg. .Fyrir suma hryllingsaðdáendur gæti fyrsti hluti myndarinnar verið svolítið þungur í raunsæisleikriti. Að minnsta kosti fyrsti hálftími myndarinnar snýst fyrst og fremst um Julie og Peter sem reyna að útvega fjármögnun fyrir húsið og reyna síðan að koma sér fyrir. En Morphett skrifar fínar og gáfulegar samræður. Efnið er nógu vel gert til að það er oft jafn spennuþrungið og hefðbundnari spennumyndaþættirnir sem koma upp síðar - sérstaklega ef þú hefur gengið í gegnum svipaðar erfiðleikar þegar þú ert að reyna að kaupa þitt eigið hús. þó svo að tæknibrellurnar láti oft ógert þá eru hugmyndirnar góðar. Sýningarnar hjálpa til við að skapa spennu. Það er ekki nóg af dauða og eyðileggingu í myndinni - það er meira af gnægð af martraðum við viðgerðir á heimili. En hvorug ógnin er í raun aðalatriðið. Aðalatriðið er mannleg samskipti. Það eru nokkrir karakterbogar sem eru mjög áhugaverðir. Húsið er meira til sem myndlíking og hvati fyrir streitu í rómantísku sambandi sem getur gert það að verkum að það verður súrt og hugsanlega eyðilagt það. Að það sé í flottu hverfi og að sambandið sé á milli tveggja farsælra júppa sýnir að þessi vandamál hrjáir ekki aðeins þá sem geta skellt sökinni á einhvern utanaðkomandi ógæfu, svo sem peninga eða heilsufarsvandamál. Persóna Peters þróast frá því að leitast við að vera fyrirtækisstarfsmaður með „venjulega“ vináttu sem byggir á vinnu yfir í einhvern með meiri örvæntingu þegar hann verður niðurrifsmaður, sem ætlar að ná einhverju frelsandi og innihaldsríkara. Á sama tíma lærum við hversu grunnt þessi faglega vinátta getur verið. Julie fer í gegnum næstum bókstaflega taugaáfall, en finnur loksins frelsun þegar hún losar sig frá misheppnuðu rómantísku sambandi sínu. Þó að 13 Gantry Row fari aldrei alveg yfir sjónvarpsþunglyndi sitt, sem sjónvarpsmynd, þá er þetta nokkuð góð mynd, með aðdáunarverðan metnað. Allir sem eru hrifnir af draugahúsamyndum, sálarmyndum eða hryllings-/spennumyndum með aðeins meiri myndlíkingu ætti að finna nóg að njóta. Það er vissulega ekki þess virði að eyða $30 fyrir DVD (það var verðið sem PBS stöðin mín var að biðja um afrit af myndinni eftir að hún sýndi hana (með hliðsjón af sendingu og meðhöndlun)), en það er þess virði að leigja hana, og það er svo sannarlega þess virði að horfa á ókeypis.