Þessi mynd er vissulega vel smíðuð, byrjar og endar í myrkri, með áherslu á Lili Smith /Schmidt, Julie Andrews, upphaflega syngjandi 'engilinn' síðar hinn alræmda njósnari. Hún er falleg! Ég sá myndina fyrir um 15 árum síðan og horfði á hana aftur nýlega. Þó að gagnrýnendur á 7. áratugnum hafi vísað henni á bug sem yfirdrifið, „cinema vulgaris“ og skort á uppbyggingu (meðal annars) hefur tíminn sannað að þær séu rangar. Blake Edwards hefur vissulega framleitt kvikmynd sem er nánast af ljóðrænum gæðum. Myndin svífur og svífur (loftmyndir; Julie Andrews á hreyfingu) og heillar. Maður verður bara að festa sig í þeirri forsendu að Julie Andrews sé njósnari sem hefur farið úrskeiðis í hlutverki sínu. Þegar horft er framhjá heitri efnafræðinni milli Julie Andrews og Rock Hudson, verður maður að trúa því að þetta séu elskendur - sem í öllu sakleysi falla fyrir hvor öðrum. Og á endanum er ástin miklu mikilvægari en að vinna stríð. Og svo er að viðhalda sakleysinu. Það er mikið af vanmetnum leikaraskap og myndin nær vissulega tilfinningalegri dýpt sem oft sést ekki í gamanmyndum. Það eru dásamlegir kómískir þættir (sem er forboði frönsku dónanna í Victor/Victoria), áhugaverðar diplómatískar hliðar (minnir mig á) The Tamarind Seed, sást fyrir um 18 árum síðan) og almenna tilfinningu fyrir velvilja. Hættu við allri vantrú og þessi mynd mun bera þig í burtu. Stríðslög Julie Andrews og hið áleitna „Whistling Away the Dark“ eru næg ástæða til að kveikja á sjónvarpinu, bara fyrir hljóðrásina. Og nektardansnúmerið, eins og 'Jenny' númerið í Star! virkar. Þessi mynd hefur, eins og gott kampavín, elst vel. Paramount ætti að koma því á DVD eins fljótt og auðið er. Sama á við um flutning á laserdiski Star! á DVD. Þetta eru bæði áhugaverðir þættir af vandvirkum og síðan vanmetnum verkum Julie Andrews.