Það var frábært að sjá nokkrar af uppáhaldsstjörnunum mínum fyrir 30 árum, þar á meðal John Ritter, Ben Gazarra og Audrey Hepburn. Þeir litu alveg dásamlega út. En það var það. Þeir fengu engar persónur eða góðar línur til að vinna með. Ég hvorki skildi né var sama hvað persónurnar voru að gera. Sum smærri kvenhlutverkanna voru fín, Patty Henson og Colleen Camp voru frekar hæfir og öruggir í litlu hliðarhlutverkunum sínum. Þeir sýndu nokkra hæfileika og það er leiðinlegt að þeir fóru ekki að leika í fleiri og betri myndum. Því miður fannst mér Dorothy Stratten ekki fá tækifæri til að leika í þessu eina mikilvæga kvikmyndahlutverki sínu. Myndin virðist eiga sér nokkra aðdáendur og ég var mjög víðsýn þegar ég byrjaði að horfa á hana. Ég er mikill Peter Bogdanovich aðdáandi og ég hafði gaman af síðustu myndinni hans, "Cat's Meow" og allra fyrstu myndanna hans frá "Targets" til "Nickleodeon". Svo það kom mér mjög á óvart að ég gat varla haldið mér vakandi við að horfa á þessa. Það er kaldhæðnislegt að þessi mynd fjallar um leynilögreglustofu þar sem leynilögreglumennirnir og viðskiptavinirnir blanda sér í rómantískt samband. Fimm árum síðar, fyrrverandi kærasta Bogdanovich, Cybil Shepherd, átti vinsæla sjónvarpsseríu sem heitir „Moonlighting“ og stal söguhugmyndinni frá Bogdanovich. Það var auðvitað mikill munur á því að þáttaröðin byggði á fullt af fyndnum samræðum, á meðan þetta reynir að láta sér nægja slatta og nokkrar skrúfuboltalínur. Niðurstaða: Það er ekkert "Paper Moon" og aðeins mjög fölt útgáfa af "What's Up, Doc".