Ramin Bahrani setur snemma upp atriði í Chop Shop sem fékk mig strax til að samsama mig hvaðan persóna Ale (Alejandro Polanco) og vinur hans komu. Þau fara tvö í neðanjarðarlest og um leið og hurðirnar lokast spyrja þau hvort þau gætu fengið athygli allra í augnablik og að þau séu að selja nammistangir eða M&M eða eitthvað, og svo halda þau áfram að selja nokkra bari. Ef þú (eins og ég) hefur einhvern tíma verið í neðanjarðarlest í New York borg, hvenær sem er, þá er þetta svona ástand sem gerist svo oft að þú tekur næstum ekki eftir því. Oft mun fólkið í neðanjarðarlestinni sjá krakka eins og þessa eða minnihlutahópa selja eitthvað eða tilkynna og tala um eitthvað í neðanjarðarlestinni og gefa þeim ekki neitt. Áhersla Bahrani er ekki endilega bara á krakka sem kaupa hluti til sölu í neðanjarðarlestarferðum, heldur á að lifa af og ástandið að vera einn þegar þeir eru í lægri bekk í Ameríku. Það er síðan í hans höndum hugsi og hjartnæmt, venjulega í senn. Að bera það saman við Pixote eða reiðhjólaþjófinn er ekki of langt stökk (reyndar í þeim síðarnefnda eiga feðgarnir að minnsta kosti hvort annað), þó Bahrani er sérstakur í fyrirætlunum sínum í heimildarmyndastíl sínum. Okkur þykir vænt um þennan karakter Ali, sem er ekki eldri en ellefu ára og vinnur í bílabúð við að þrífa nokkra bíla og hjálpa til við að taka aðra í sundur, og systur hans sem kemur utan úr bænum til að vera hjá honum. En það er ekki einfaldlega vegna þess að við erum nauðfóðraðir með hvaða klisjum sem er, fyrir utan, þú veist, bróðir og systur (meira-svo bróðirinn) sem reyna að sjá um hvort annað. Bahrani gerir söguna aðgengilega í gegnum þá einföldu þrá sem Ali hefur, þess konar markmið sem hægt er að ná í hans aðstæðum: að spara nóg til að kaupa notaðan matarbíl sem Ali og Isamar geta stjórnað sjálfir. Það er allt sem Ali vinnur að, en hvað Bahrani sýnir okkur í hrottalegum smáatriðum er þetta verk, það sem Ali þarf að gera til að láta það gerast, jafnvel þótt ósmekklegir hlutir þess eins og að rífa hjólhlífar af bílum á Shea-leikvanginum eða, á einum tímapunkti, stela veski á örvæntingarfullri stundu. Þetta gerir málið enn alvarlegra þegar Ale sér hvað systir hans gerir fyrir peninga á hliðinni á kvöldin, gerir kynferðislega greiða fyrir karlmenn í yfirgefnum vörubíl við hlið vegarins. Hann nefnir það ekki og ýtir því til hliðar, en það er alltaf eitthvað sem eykur á spennuna, eitthvað sem Ale vill vernda systur sína fyrir. Það eykur á harmleikinn þegar Ale kemst að raunkostnaðinum af því sem þarf til að gera matarbílinn að gróðamanni, kostnað sem eykur bara enn frekar á angistina sem hann innbyrðir. Maður gæti horft strax á þá staðreynd að Ale er munaðarlaus í slíku hverfi eins og því sem er á Queens-svæðinu og myndin var tekin upp í - náttúrulega, eins og með verk ný-nýraunsæis (við skulum bara kalla það raunsæi), með nánast öllum óatvinnuleikurum í myndinni. hluta vélvirkjanna og starfsmanna og fólks á götunum - en Bahrani einbeitir sér meira - svo að hér og núinu, og það er það sem gerir Chop Shop svo tafarlaust og hjartnæmt. Ekki snefill af melódrama er í myndinni, varla jafnvel tónlistarundirleikur fyrir utan lifandi latínótónlist sem kemur úr bílum og útvörpum. Stundum mun Bahrani einbeita sér að mjög fíngerðu augnabliki sem gerir það áberandi í frekari senum, eins og hvernig Ale er vakandi en lætur eins og hann sé sofandi fyrstu nóttina eftir að hann varð vitni að tilraun Isamar seint á kvöldin, og við sjáum þegar hún læðist inn í rúmið. veit að hann er vakandi en hvorugur getur sagt orð. Eða, í mörgum öðrum senum, ljóðræn tilþrif sem virðast óaðfinnanleg, eins og þegar maðurinn sýnir Ale hvernig fóðrun dúfanna virkar. hinar fáu gleðistundir streymdu um. Þetta er líka frábærlega tekin handheld kvikmynd, þar sem tæknin, eins og með margar kvikmyndir sem gerðar eru í borgartóni og nálgun, upplýsir og hrósar myndefninu á skjánum og því sem þeir eru að gera, en hún er líka aldrei kærulaus. skotinn eða of áberandi. Kvikmyndagerðarmaðurinn er með frábæran „raunveruleika“ leikarahóp (Ale var dreginn úr almenningsskóla í NYC án nokkurrar reynslu) og veit hvernig á að eyða ekki skoti, en á sama tíma ná grimmilegum list með því að sýna það sem hann sýnir. Það er ekki City of God eða Pixote; þetta er sitt eigið litla meistaraverk um persónu eða persónur sem við myndum venjulega bara ekki sjá annað (eða fyrsta varla) á leið okkar í borg eins og New York. Ef þú ert ekki hrærður af Ale og hans daglegu baráttu, þá veit ég ekki hvað ég á að gera fyrir þig.