Chop Shop, annar eiginleiki Ramin Bahrani, er sjaldgæf tegund. Þetta er bandarísk kvikmynd sem segir sögu sem venjulega er ekki að finna í bandarískri kvikmyndagerð, sögu minnihlutahóps sem býr við fátækt. Það er einfalt fegurðarverk. Chop Shop er tekin á stað í Queens, New York í skugga Shea Stadium, og er nýraunsæi í grunninn. Með leikarahópi annarra en leikara á það meira sameiginlegt með klassískum reiðhjólaþjófum Vittorio De Sica en nokkuð sem framleitt er í Bandaríkjunum. Það er ekkert skor eða hljóðrás, öll tónlistin og hljóðin eru skrýtin. Að horfa á hana er eins og að horfa á frábæra erlenda mynd, hún fer með okkur í annan heim því það er svo óalgengt að sjá hana. Hins vegar er þessi annar heimur ekki Róm eftir síðari heimsstyrjöldina eða Istanbúl eða Nýja Delí, hann er New York City samtímans. Bahrani segir sögu Alejandro (Alejandro Polanco), betur þekktur sem Ale. Hann er 12 ára rómönsk-amerískur krakki án foreldra eða fjölskyldu til að passa upp á hann. Hann býr í pínulitlu herbergi uppi í bílabúðinni sem hann vinnur líka í. Hann deilir sama rúmi með unglingssystur sinni Isamar (Isamar Gonzales). Hvorugt þeirra hefur staðist annan bekk. Öl, þó ungur sé, er sterkur og þroskaður. Hann starfar sem höfuð litlu fjölskyldunnar. Hann krækir systur sína í vinnu og sjálfur gerir hann allt sem hann getur til að græða peninga þegar hann er ekki að vinna í kótelettubúðinni. Hann selur DVD diska á götum úti og sælgæti í neðanjarðarlestum. Hann leitar að bílavarahlutum og selur þá til margra bílaverslana sem liggja við götuna þar sem hann býr. Alejandro er sár þegar hann kemst að því að systir hans vinnur nætur sem vændiskona. Sjálfur verður hann smám saman áhugalaus um að fara að lögum. Hann byrjar að stela, fyrst bílahlutum og síðar veskjum. Eins og Antonio, örvæntingarfulla söguhetjan í Bicycle Thieves, getum við ekki kennt Ale um að hafa orðið þjófur. Það er bara að lifa af. Ale og Isamar spara í von um að kaupa matarsjálfsala fyrir 4.500 dollara. Þeir líta á sendibílinn sem leið sína út og bjartsýnin er mikil. Hins vegar, eins og venjulega er raunin í nýraunsæi, vitum við að þetta mun aðeins leiða til vonbrigða. Hífandi frammistaða Polanco er það sem veitir raunsæi Chop Shop lögmæti. Hér er 12 ára persóna sem þarf að vera trúanlega sjálfstæð og viðkvæmt barnaleg. Hvort sem hann er að stýra bílum í búðina, selja kvikmyndir og Snickers bari eða leika við systur sína í fámennu herberginu þeirra, þá er það ósvikið. Chop Shop er edrú áminning um að ekki öll amerísk börn alast upp í landi tækifæranna. Lífsstíll Ale er það sem margir í hvítum miðstéttar Ameríku telja „þriðja heiminn“. Þeir gera sér grein fyrir fátækt og skort í framandi löndum á meðan þeir sötra kaffið sitt og lesa New York Times á sunnudagsmorgni, en gera sig blinda á það á eigin götum. Þegar þú horfir á Chop Shop muntu hugsa öðruvísi um krakkana sem selja nammi í neðanjarðarlestinni. Fleiri umsagnir á www.mediasickness.com