Önnur tilraun japanskra nútímaleikstjóra til að endurskilgreina chambara tegundina. Vel heppnaður, og ekki, í mismiklum mæli. Búddisti munkur hefur þá sýn að hann eigi að drepa goðsagnakenndan (og mjög virkan) púka við Gojoe brúna til að öðlast uppljómun. Þó að það sé ekki í fararbroddi er búddísk hugsun í hjarta þessarar myndar, líkt og "Ran" eftir Kurosawa. Það var líklega það sem gerði myndina áhugaverðasta fyrir mig þó hún sé hvergi nálægt "Rans" deildinni. Stílhrein sjónræn leikstjórn og frábær ljósmyndun halda myndinni að mestu áhugaverðu í tvær klukkustundir og átján mínútur. Aðalleikararnir eru einstaklega frábærir. Tónlistin er virkilega góð. Veikleikarnir tveir eru sagan og bardagaatriðin. Myndin dregst í miðjuna sem hefði verið hægt að laga með skynsamlegri klippingu. Og bardagaatriðin eru að mestu tekin upp í óskýrum nærmyndum. Þetta virkar fyrir megnið af myndinni en lokaatriðið finnst eins og svindl. Önnur nýleg mynd eins og þessi er "Seven Swords" eftir Tsui Hark, frábær mynd en fyrirheitin bardagaatriði valda vonbrigðum. Asano hreyfir sig í raun ekki eins og púki með sverð, leikur hans er frábær en hann væri aukaleikari í hefðbundnu chambara bardagaatriði. Góð mynd, þér mun líklega finnast hún áhugaverð, bara ekki búast við hefðbundnum sverðslagnum.