Flott myndefni og mikið af slagsmálum gera ekki góða mynd. Og það er einmitt það sem gerðist hér. Í fyrsta lagi, leyfi ég mér að viðurkenna að ég á enn eftir að spila FFVII (ég ætla að panta það fljótlega). Hins vegar gerði ég rannsóknir til að kynna mér persónurnar og söguna. Hins vegar hafa ekki allir þann munað að hafa tíma til að rannsaka hluti sem þessa og aðventubörn krefjast þess að þekking á FFVII sé nauðsynleg. Þrátt fyrir ótrúlegt myndefni get ég ekki sagt að það sé of mikið nýtt. Við höfum séð það í Final Fantasy: The Spirits Within, og fyrir utan betri hreyfingu, þá get ég ekki sagt að þeir hafi gert mikið af ofuráræðu efni með þessu. Bardagaatriðin - jæja, þau eru svolítið skemmtileg . Hvernig gátum við samt efast um niðurstöðu einhvers þeirra. Þessi var leiðinlega klassískur - það voru þrír bardagar við vondu strákana, eftir hefðbundinni aðferð (hetjan, Cloud, verður mölbrotin, svo kemst hann næstum því og verður mölvaður, og vinnur svo loksins). Ástæðan fyrir því að ég segi að það hafi verið leiðinlega klassískt var að það er mikið notað, en í þessu tilfelli er það illa útfært. Ég mun koma inn á það seinna. Enska talsetningin fannst mér fín, þó ég hafi ekki horft á hana á japönsku, svo ég mun ekki dæma japönsku talsetninguna, heldur aðeins þann enska. Ég segi þetta - ég hef heyrt fullt af betri, jafnvel á takmörkuðu efnisskránni minni. Og nú, söguþráðurinn. Ummm... hvaða söguþræði? Leyfðu mér að vera hreinskilinn, þessi mynd er ekkert nema aðdáendaþjónusta, tækifæri til að sjá FFVII persónurnar á hvíta tjaldinu með yndislegu augnkonfekti. Eins og ég sagði áðan virðast slagsmálin bara gerast að ástæðulausu. Opnunarbardaginn er aldrei útskýrður, Kadaj virðist hvorki hafa metnað til að eyðileggja heiminn sjálfur né raunverulega hvatningu til að gera eitthvað viðbjóðslegt. Cloud situr að moka alla myndina og nánast allir aðrir fá skyldumynd. Í alvöru, FFVII var samleiksverk. Aðventubörn eru allt annað en. Ef þeim hefði tekist að gefa öllum mikilvæg söguhlutverk (Star Trek: First Contact sannaði að það væri mögulegt, gæti ég bætt við), þá hefði þetta getað verið miklu betra. Það hefði náttúrulega líka breytt söguþræðinum, sem, við skulum vera heiðarlegur, á næstum því að verða betri en sá sem við fengum. Persónur voru líka almennt annaðhvort ónotaðar eða nánast gleymdar. Meðlimir Avalanche (það er hópurinn sem Cloud vann með í FFVII, fyrir þá sem ekki vita) fá 2 atriði (3 í tilfelli Vincent Valentine, og sumar fá jafnvel færri). Djöfull fá vondu gæjarnir fleiri línur en þessir gæjar, og það er frekar slæmt. Tónlistin... ja, mér er alveg sama hvort Nobuo Uematsu sé Guð sjálfur, hann klikkaði á þessari mynd. Advent One Winged Angel var eina almennilega verkið. Annars gat hann ekki ákveðið hvort hann væri epískur (og hljómsveitarlegur) eða skemmtilegur (með rafmagnsgítar). Þegar hann skipti úr einu yfir í annað fannst þér eins og hann hefði tekið sleggju í höfuðið á þér. Og það síðasta um hvort þessi mynd væri epísk eða skemmtileg... hún reyndi að vera hvort tveggja og mistókst hrapallega. Satt að segja er ekki hægt að þóknast öllum og gera allt. Myndin reyndi líka að vera djúp (þú getur farið epískt og djúpt, eða skemmtilegt og djúpt, en allt þrennt er of mikið), en mistókst hér líka. Síðasta atriðinu, sem minnir á skírnarathöfn, var kastað þar inn fyrir það sem lítur út fyrir að vera. Þú þarft ekki að vera kristinn til að hrista bara höfuðið og gráta þar. Það atriði átti bara ekki heima í myndinni (og ekki heldur tíðar framkomur Aerith - hún er dáin Jim!). Miðað við hversu frábær ég hef heyrt Final Fantasy VII vera, þá er þessi mynd ekkert minna en risavaxin vonbrigði. Vegna fallegs myndefnis gef ég henni 2 af 10.