Nýjasta kvikmynd spænska leikstjórans Agusti Villaronga er rannsókn á því hvernig börn sem upplifa ofbeldi og einangrun innan afskekktrar samfélags síns, þróast í ungt fullorðið fólk í vandræðum sem þarf ákveðnum sálrænum verkfærum að halda til að takast á við falinn andlega veikleika sinn. Hvort sem þessi verkfæri eru trúarbrögð sem fylgt er eftir á ofstækisfullu stigi, umhyggju fyrir öðrum eða einfaldlega að setja á sig macho ímynd á meðan hún tekur þátt sem karlkyns vændiskona, skapar Villaronga farsæla skoðun á því hvernig þessir löstir hafa áhrif á þrjá unglinga sem búa á Spáni undir stjórn Franco. Þrír verða vitni að hinum truflandi tvöfalda dauða eða vinum sínum áður en þeir verða unglingar og grafa síðan tilfinningarnar sem þeir finna hjá jafnöldrum sínum við veikburða lík þar til þeir hittast aftur á sjúkrahúsi fyrir þá sem þjást af berkla. Kvikmyndastíll textans er yfirleitt sjónrænt. ríkulegur eins og búast má við af spænska höfundinum og minnir ákaflega á verk Spánverjans Pedro Almodovar með þemu sem fjalla um kynhvöt, bæði gagnkynhneigð og samkynhneigð. Hlutur sem er ólíkur á milli leikstjóranna tveggja er að Villaronga aðhyllist yfirnáttúrulegan undirtón sem er splæst með klaustrófóbísku, grófu raunsæi öfugt við notkun Almodovar á súrrealisma, þó að báðir stíllarnir séu svipaðir. Verkið gefur innsýn í ungt sálarlíf í vandræðum og inniheldur truflandi ofbeldi og atriði. kynferðislegs eðlis. Ég mæli eindregið með því að horfa á þessa mynd þar sem hún inniheldur þætti sem munu sitja hjá áhorfendum í töluverðan tíma eftir áhorf.