Heimur drekaveiðimannanna er heimur sem þjáist af þyngdarafl í þrívídd. Planetoids, byggingabitar og undarlegar flatar plöntur svífa um í andrúmsloftinu á meðan jörðin í átt að flestum persónunum er að falla er hvergi sjáanlegur. Það er heimur sem minnir á Aldreiða sögu, þegar ekkertið kom til að éta heiminn í burtu. Skemmtilegt er að illmennið hér er líka heimsgobbinn. Að þessu sinni er það risastór beinagrind dreki með eldheita augu. Hetjurnar eru stór en samt þögull kappi, pirrandi og gráðugur hliðarmaður sem stjórnar frumkvöðlahlið tvíeyksins og undarlegt ónýtt dýr. Þau eru til liðs við sig málefnalegasta litla stúlka í heimi sem, mér til sárrar sorgar, dó ekki hræðilega sársaukafullum og vonandi snemma dauða. Fjörið er frábært. Raddirnar og hljóðin eru í toppstandi. Verst að sagan er eins einföld og hægt er að ímynda sér. Þeir fara til að stöðva World Gobbler, þeir ná til hans nánast samstundis, þeir sigra hann. Endirinn. Engin raunveruleg persónaþróun eða söguflækjur. Ekki einu sinni þær sem ég myndi búast við af kvikmynd með slíkum söguþræði. Niðurstaða: það er krúttlegt að horfa á, krakkar myndu líklega hafa gaman af henni, en það er allt. Engin dýpt í þessum heimi (orðaleikur ætlaður).