Misskilið, illa leikstýrt og hræðilega skrifað, þetta er hægt að horfa á ef þú hefur klukkutíma eða tvo til að drepa eða þjáist af svefnleysi, en bara rétt. Robert Carlyle gerir sér fyllilega grein fyrir möguleikum sínum sem leikari af æðstu meðalmennsku með aðeins einni tjáningu á efnisskrá sinni (því sem er langvarandi hægðatregða fótboltabullur sem hjúkrir lamandi minnimáttarkennd), sem honum tekst stundum að breyta örlítið með því að blossa upp nasirnar og bera upp róður. af skökkum gulum tönnum (þetta til að gefa til kynna reiði, eymsli, sorg, undrun, hrylling, kátínu, samúð o.s.frv.) Í hlutverki sínu sem „besti sjóverkfræðingur í Bretlandi“ og sonur háskólaprófessors er hann álíka sannfærandi og köttur nágranna míns. Tom Courtenay, sem er jafn misskilinn, skýtur og mistímir hverja línu, virðist varanlega pirraður til augnanna og virðist ekki lengur geta greint flóð úr polli úr eigin þvagi ef hann stæði í því. Allt í allt, enn ein kjánaleg tilraun Breta til að líkja eftir Hollywood-kvoða eins og hún er sem mest. Samræðan er röð illa skilaðra klisja; aðgerðin er sundurlaus; söguþráðurinn er tilgangslaus og aflimaður; og persónurnar, ef hægt er að kalla þær það, komast ekki einu sinni inn í grunn tvívíddar svið bandarískra hliðstæða þeirra.