Ég er ekki viss um hvort notendur ættu að fá að gagnrýna kvikmyndir eftir að hafa bara setið í hálfa, en ég er hræddur um að ég gæti bara ekki staðist eina mínútu í viðbót. snýst eins og hjól í gröfinni hans, þá efast ég um að eitthvað geri það. Hin frábæra umsögn fyrir ofan 'Not a film for Parsons fans' dregur saman flestar tilfinningar mínar. Hvernig dirfist (annar flokks) leikstjóri og rithöfundur að reyna eitthvað sem þeir eru svo greinilega ófærir um að skila. Hvað voru þeir að hugsa? Hvar á að byrja?HANDLAGIÐ: Ég hélt að ég fengi sneið af bitursætri ameríska. Það sem ég fékk var illa útfærður slatti án klisju. Heimskur hippi? Athugaðu. Heimska feit lögga? Athugaðu. Hræðilegar söguþræðir? Athugaðu. Vandræðalega skrifaðar kvenpersónur? Tvöfaldur athuga. Algjör lítilsvirðing við söguna sem þú ert að reyna að sýna? Athugaðu. Eftir smá stund áttarðu þig á því að það sem þú ert að horfa á er sápa og ekki mjög vel skrifuð. Vettvangur með Knoxville. Atriði með fyrrverandi kærustu. Atriði með Knoxville sem hefur ekki hreyft sig mikið. Atriði með fyrrverandi kærustu sem var svolítið eins og sú síðasta. Og svo framvegis...LEGIN: Ég og vinir mínir ákváðum, eftir smá íhugun, að horfa á þetta væri eins og að horfa á slæman þátt af Quincy, eða kannski sérstaklega lélegum Dukes of Hazzard. Svona var stefnan léleg. Hræðileg stökkklipp, hræðileg myndavélavinna, klunnaleg inn- og útrás í atriði. Guð, það var ömurlegt. Og svo uppgötvaði ég að leikstjórinn var Íri sem er athyglisverðasta nýlega verkið er virkilega ömurlegt BBC sunnudagskvöld drama sem heitir Monarch of the Glen (treystu mér, það er sjónvarp með lægsta samnefnara). Og svo var þetta allt skynsamlegt...LEIKURINN: Erum við núna svo gagnrýnin að þegar einhver tilviljunarkenndur gaur úr sjónvarpinu ákveður að gefa leiklist, ef hann er ekki svo slæmur, þá sýgur hann, við fögnum viðleitni hans? Knoxville JUST ABOUT tekst að komast í gegnum hvert atriði. Aumingja Christina A. hefur enga slíka heppni. Frammistaða hennar er bílslys (þó hvað þú gerir við þessar línur, ég veit það ekki). „Hippinn“ í líkbílnum: ó elskan, æ elskan, æ elskan. Höfum við ekki haldið áfram síðan Cheech og Chong? Ég gæti haldið áfram, en ég held að þú skiljir mig. Það sem ég myndi segja er að, eins og aðrir dómar hafa nefnt, þá gefur enginn í þessari mynd augljóslega fljúgandi fjandann fyrir The Byrds, The Flying Burrito Brothers eða sólóverk Grams. Þeir vissu ekkert um bandarísku vegamyndina og þeim er svo sannarlega mikið í mun að reyna að gera hvað sem er með óneitanlega ágætis sögu úr rokkgoðafræðinni. Þessi mynd var grunn, náði ekki að kanna neitt og var dálítið ófyndleg frá upphafi til...ó bíddu, ég náði ekki alveg endanum. Og ég legg til að þú haldir þig líka í burtu.