Skjátexti upplýsir okkur um að það sé „Karabíska hafið, maí 1891“. Lítill björgunarbátur rekur stefnulaust á sjó með sex fanga frá skipbrotsskipi og læknir skipsins, Lt. Claude De Ross (Claudio Cassinelli). Það er nótt, undarlegur straumur fer með bátinn í átt að undarlegri, ónefndri og óþekktri eyju. Báturinn rekst á grjót og er í sundur. Einn fanganna er drepinn af því sem virðist vera slímug stökkbreytt fiskimannavera. Morguninn eftir vaknar Claude og finnur að hann er skolaður á strönd. Hann finnur laug af hvítu freyðandi vatni og einn fanganna látinn við hlið hennar. Claude varar annan eftirlifandi fanga Jose (Franco Iavarone) við að drekka vatnið þar sem það mun drepa hann. Þeir hitta báðir að lokum hina eftirlifandi fanga, Peter (Roberto Posse), Francois (Francesco Mazzeri) og Skip (Giuseppe Castellano). Francois reikar á eigin vegum til að reyna að veiða dýr sér til matar, hann finnur og drepur stóran vatnafugl. En aftur á móti er hann drepinn sjálfur af einum fiskimannanna. Claude, Jose, Peter og Skip halda áfram að kanna eyjuna þegar þeir setja dauða Francois niður á einhverskonar dýraárás. Stuttu eftir að Skip er drepinn þegar hann er spiddur á brodd neðst í gryfju. Nú eru aðeins Claude, Jose og Peter eftir. Þeir rekast á kirkjugarð með fullt af tómum gröfum og merki um nýlega svarta galdrasiði. Claude kemur auga á snák á steini í nágrenninu, skyndilega heyrist skot og höfuð snáka springur. Kona á hestbaki að nafni Amanda Marvin (Barbara Bach) kemur í ljós að hún er frelsari Claudes. Hún segir þeim að yfirgefa eyjuna strax þar sem hún er í eigu Edmund Rackham (Richard Johnson) og honum líkar ekki við gesti. Claude, Jose og Peter ákveða að halda áfram án tillits til þess og finna að lokum stórt hús Rackhams þar sem þeim er boðið að vera. Um kvöldið fer Peter á eftir Amöndu og reynir að nauðga henni í mýri, Peter verður fljótt matur fyrir fiskimennina. Og vúdúprestkona að nafni Shakira (Beryl Cunningham), sem býr með Rackham, framkvæmir svarta galdraathöfn sem felur í sér að skera háls á kjúkling í kirkjugarðinum. Daginn eftir ákveða Claude og Jose að þeir ættu að yfirgefa eyjuna þar sem þeim finnst mjög órólegt með Rackham og halda að hann sé að ljúga að þeim. Jose ríður af stað á hestbaki og er týndur. Claude er bjargað frá einum fiskimannanna af Amöndu og er aftur sagt að fara. Claude vill takast á við Rackham aftur. Rackham upplýsir að hann eigi vísindamann og föður Amöndu, sem heitir prófessor Ernest Marvin (Joseph Cotten), sem hann þarf að halda á lífi. Rackham segir að því lengur sem Ernest haldi lífi muni líkurnar á að hann lifi af stóraukast. Rackham segir Claude áætlun sína. Rackham hefur fundið týndu borgina Atlantis á yfir 2.000 feta dýpi. Hann notar fiskimennina sem leið til að komast að týndum fjársjóðum Atlantis og þarf Amöndu og föður hennar til að stjórna þeim. Hann heldur því fram að fiskimennirnir séu afkomendur upprunalegu íbúa Atlantis. Rackham býður Claude hluta af fjársjóðnum ef hann mun hjálpa honum að halda Ernest á lífi. Síðar man Claude eftir nafninu Ernest Marvin sem vísindamaður sem var dæmdur fyrir tilraunir með ígræðslu dýralíffæra í manneskjur. Þegar hann finnur leynilega rannsóknarstofu Ernests kemst hann að því að Rackham hafði logið að honum og fiskimennirnir eru ekki afkomendur, í raun erfðabreytt fólk þeirra breyttist í froskdýr með gróteskum tilraunum Ernest! Rackham er loksins búinn að fá nóg af Claude og ákveður að binda enda á afskipti hans með því að stinga honum í stóran tank og fylla hann hægt og rólega af vatni, þar sem eldfjallið á eyjunum byrjar að gjósa og senda hraun um allt. Rackham vill yfirgefa eyjuna með gersemar sínar og Amanda, mun Claude sleppa við nánast öruggan dauða til að bjarga Amöndu og komast burt af eyjunni áður en eldfjallið sem gýs rífur hana í sundur? Leikstjóri er Sergio Martino. Mér líkaði mjög við þessa mynd sem blandar saman ýmsum tegundum. Handrit Sergio Donati er hröð, áhugaverð og skemmtileg. Söguþráðurinn kemur í ljós smátt og smátt, sem hélt mér áhuga á að horfa á hana alla leið. Ég verð að segja á þessum tímapunkti að ég hef séð upprunalegu útgáfuna en ekki þá með viðbættum senum settum inn fyrir útgáfu hennar í Bandaríkjunum af Roger Corman. Barbara Bach er einstaklega aðlaðandi aðalkona, en ég hataði hvernig hún var kynnt með því að skjóta snáka höfuðið, mér fannst það meira en lítið ósmekklegt. Richard Johnson gerir mikinn illmenni og Claudio Cassinelli að viðkunnanlegri hetju. Fiskimennirnir sjálfir líta svolítið falskir út þegar myndavélin situr of lengi á þeim en flott útlit þeirra og ég hef séð verra. Sumir af litlu áhrifunum líta líka svolítið lélegir út, en í heildina hef ég aftur séð miklu verri. Það er engin alvöru kláði, ofbeldi eða nekt í því, en það truflaði mig reyndar ekki. Ljósmyndin eftir Giancarlo Ferrando og framleiðsluhönnun Massimo Antonello Geleng sameinast og búa til mjög fallega kvikmynd. Tímabilsbúningar, leikmunir og leikmynd eins og hús Rackhams og rannsóknarstofu Ernest með gömlum vísindabúnaði. Gróðurgrænar frumskógarstillingar bæta einnig við sjónrænan prýði á sýningunni. Ég var mjög hrifin af þessari mynd og ég skemmti mér allan sýningartíma hennar. Ég er ekki viss um hvern ég myndi mæla með því líka þar sem hún blandar saman ýmsum tegundum, ég býst við að einhver sem kannski fílar eitthvað aðeins öðruvísi og almennt vel gert. Ef þú finnur eintak skaltu prófa það, ég er ánægður með að ég gerði það.