„Vonbrigðum“ er besta orðið sem ég gæti hugsað mér um þessa mynd, sérstaklega með tilliti til hinna frábæru dóma sem hún fær frá sumum öðrum notendum. Eitt sem raunverulega skemmir myndina er að hún er óvægin (í báðum merkingum orðsins). Hún sýnir ekki aðeins mjög sértæka lýsingu á leikjunum (eins og hún leggur áherslu á bandaríska frjálsíþróttaliðið) heldur inniheldur hún einnig nokkrar ónákvæmni, sem flestar eru til þess fallnar að ýkja erfiðleikana sem bandaríska liðið stóð frammi fyrir. Það sem er enn meira truflandi er að öll aðgerðaleysið og mistökin (?), virðast vegsama bandaríska íþróttamennsku að undanskildum öðrum íþróttamönnum (með nokkrum frægum undantekningum). Til dæmis er áhorfandinn látinn trúa því að Bandaríkin hafi unnið meirihluta verðlauna á leikunum, þegar þeir unnu í raun aðeins ein af fjórum gullverðlaunum og ein af 6 alls. Á sama hátt eru margir íþróttamenn sýndir sem skopmyndir af landsmönnum sínum (þannig erum við með hrokafullan Breta og vínþrunginn Frakka). Þetta viðhorf þjónar mjög litlu ólympíuhugsjónunum sem myndin á að fagna. Að lokum tel ég að þessi mynd myndi höfða til þess hluta bandaríska áhorfenda sem er að leita að fljótlegri aukningu á sjálfsvirðingu þjóðarinnar. Þeir sem leita að ítarlegri og sögulega réttri lýsingu á leikjunum er bent á að leita annað.