en það er þess virði að fylgjast með Boyer, Lorre og Paxinou. Skemmtanir Greene sem voru teknar í stríðinu kröfðust annaðhvort ígræðslu á bandarískar strendur, eins og í This Gun for Hire, eða notkun bandarískra leikara í hlutverkum þar sem þau pössuðu ekki. Bacall passar við þann þátt hér. Ég hélt áfram að bíða eftir því að hún flautaði og gætti Bogie til lífsins; Röddtónn hennar er einfaldlega rangur fyrir enska yfirstéttarkonu. En hlustaðu á samræðurnar! Nei, fólk talar ekki þannig nema í bókum, en Greene var að senda skilaboð um England sem þyrfti að vakna til vitundar um hættur heimsins. Ein önnur jákvæð athugasemd: Persónusvið Greene var haldið í heilu lagi. Þó að herra Mukerjee líktist meira Brahamin, var þjóðerni hans að minnsta kosti haldið, og síðasta samtal hans við Paxinou er ómetanlegt.