Á áttunda áratugnum opnaði dyrnar að stærsta og fjölbreyttasta kvikmyndatímabili sögunnar. Sumar myndir voru frábærar ("The Godfather", "The Conversation", "Mean Streets", Chinatown", "The French Connection", "Five Easy Pieces", "Jaws", "McCabe And Mrs. Miller") Aðrar voru það ekki svo frábært ("The Getaway", "The Outfit", "Badge 373", "Joe", "The Taking Of Pelham One Two Three", "Brewster McCloud", "Castle Keep") Og aðrir voru varla þess virði aðgangur. Samt var hver og einn ferskur andblær miðað við Corporate Hollywood nútímans. Þar sem hverri kvikmynd er gefin stóra helgi til að endurheimta kostnaðinn. Eða farðu beint á HBO og leigðu. Það sem "Decade" gerir svo vel er að segja frá skyndilega og upplifði sjaldan tilfinningu fyrir frelsi til að fá peninga til að búa til og leikstýra kvikmynd. Kannski persónulegt. Kannski ekki. Stundum með fullt af aukaleikurum. Stundum, í miðri fjölförinni götu áður en löggan birtist. Löngu áður en Corporate Overseers , Suits, Committees and Lawyers urðu einhvern tíma hluti af "The System". Skýrslurnar eru frábærar. Sérstaklega Julie Christie og Dennis Hopper. Þó þegar þú hlustar muntu hægt og rólega komast að því hversu margir stórir leikstjórar í dag (Coppola, Scorsese, Ron Howard , Dennis Hopper, Peter Bogdonovitch) var lýst sem „Roger Corman Commandos“. Að vinna langan vinnudag með stuttum launum. Tökum upp kvikmynd á innan við mánuði. Að læra öll skref og brellur í viðskiptum með því að gera það sjálfir. Skila inn vöru sem var á réttum tíma og undir kostnaðarhámarki. Sjá "Áratug" fyrir skilaboð hennar. Og fyrir langan og fjölbreyttan lista af kvikmyndum til að horfa á, gerðar í gegnum þessi dásamlega ólgusömu ár. Þó myndi ég ekki kvarta ef IFC myndi ákveða að helga aðra heimildarmynd eingöngu þeim vanmetna frumkvöðul kvikmyndarinnar, Roger Corman.