Þessi franska rannsókn seint á fimmta áratugnum á óánægðum ungmennum (í byrjun tvítugs, reyndar - "fullorðin", en hefur ekki enn komið sér fyrir í fullorðinsheiminum) missti sennilega marks um mílu hvað varðar nákvæma lýsingu á frönskum ungmennum frá 1958. (gera ekki nánast ALLAR unglingamyndir gerðar af fullorðnum? Þær sem gera það ekki - River's Edge kemur upp í hugann - eru reyndar sjaldgæfar), en leikstjórinn og rithöfundurinn Marcel Carne, af Les Enfants du Paradis frægðinni, er það líka. nákvæmur áhorfandi mannkyns til að veita EKKI innsýn í kjarna þessara persóna. Í vissum skilningi eru smáatriðin ekki mikilvæg - þú gætir breytt smáatriðunum og stillt þessa mynd í dag og hún myndi virka alveg eins vel - en einsemd og óöryggi og yfirborðskennd ástríðu og sjálfsréttlát reiði persónanna er vel fangað. Hinir ungu Pierre Brice og Jean-Paul Belmondo eru í aukahlutverkum en aðalhlutverkin eru Jacques Charrier, Laurent Terzieff, Pascale Petit og Andrea Parisy leika hlutverkin af lipurð og dýpt. Það er líka fínt djasspartitur, sem þú getur fengið á geisladisknum JAZZ IN PARIS--JAZZ & CINEMA VOL. 2. Ólíkt sumum sem hafa tjáð sig um myndina, þá sé ég ekki í raun og veru að leikstjórinn og rithöfundurinn Carne sitji í dómi yfir þessum persónum – mér virðist hann vera hlutlægur áhorfandi. Auðvitað geta þessar miðstéttarpersónur virst eins og fólk sem er dekrað og hefur ekkert að væla yfir sumum verkalýðsáhorfendum myndarinnar og ég held að Carne viti þetta svo sannarlega. Fyrir þennan bandaríska áhorfanda (ég horfði á talsetta, frekar bókstaflega myndi ég segja, útgáfu af þessari sem ber titilinn THE CHEATERS), gefur myndin áhugaverðan glugga inn í Frakkland fimmta áratugarins. Hún er líka sjálfmeðvituð ljóðræn (senan á syllunni, að bjarga kettinum, er aðeins eitt dæmi um þetta) og hefur vitsmunalegar þráir á þann heillandi hátt sem aðeins franskar kvikmyndir komast upp með - ég get ímyndað mér hina þunglyndu , melódramatískt, grunnt efni hefði verið meðhöndlað af amerískri stúdíóframleiðslu, og hin tilkomumikla, siðferðislega, hugmyndaríka leið af þessu tagi hefði verið meðhöndluð af bandarískum innkeyrslu-/nýtingarmyndagerðarmönnum. Mér finnst að Marcel Carne hafi fangað kjarna þess tímabils á milli til dæmis framhaldsskólaútskriftar og þegar fólk er komið á þrítugsaldri að mestu leyti komið sér fyrir í rútínu, hver svo sem sú venja kann að vera. Þeir sem eru tilbúnir til að horfa á myndina með opnum huga og skjóta ekki burt á hin mörgu auðveldu skotmörk sem hún býður upp á ættu að finna alvarlega og dýrmæta rannsókn á fólki í byrjun tvítugs. Og jafnvel þótt þú viljir ekki gera það, geturðu farið inn í hitt herbergið á meðan myndin er í spilun og einfaldlega notið fíns hljóðrásarinnar, með frábærum 50s djass og hljóðfæraleikspoppi, þar á meðal dásamlegu frumlagi bandarísks „Jazz kl. the Philharmonic" hópur þar á meðal Coleman Hawkins, Dizzy Gillespie, Stan Getz (stafsett "goetz" í einingunum), Roy Eldridge og Ray Brown.