Þetta kvalafulla gamanleikrit fékk furðu dásamlega dóma þegar það kom út árið 1979. Ég man að ég opnaði kvikmyndahluta L.A. Times og horfði á 2 blaðsíðna auglýsingu fyrir „Chapter Two“ fyllt með glóandi texta eins og: „Betra en „The Bless stelpa'!" og "Neil Simon gerir það aftur!" Hvað gerir Neil Simon? Hann tekur sjálfsævisögulegar aðstæður (giftast aftur of fljótt eftir andlát ástkærs maka) og gerir það ryðgað, óþægilegt og - verst af öllu - ófyndið. James Caan leikur Neil--er..það er George--rithöfundur sem virðist ekki geta komist aftur út í lífið eftir að hafa misst eiginkonu sína; inn í andlega Marsha Mason (raunverulega frú Simon... bráðum fyrrverandi frú Simon) sem reynir að elska George þrátt fyrir skap sitt og almenna depurð. Mason er mjög aðlaðandi hér og hefði kannski bjargað málunum ef það væri ekki fyrir skeytingarleysi Caan (svo ekki sé minnst á undirþráðinn um sársaukafullt mjóa, ljóshærða Valerie Harper sem stöðvast málsmeðferðina). Mér líkaði útúrsnúningur Mason í lokin ("I am wonderful! I am NUTS about me!"), en ég sá engan hamingjusaman endi fyrir þessar tvær manneskjur...og tíminn sannaði að ég hefði rétt fyrir mér. **frá ****