Það mætti ​​óska ​​þess að jafn góð hugmynd og „ósýnilegi maðurinn“ virkaði betur og væri vandlega meðhöndluð á tímum frábærra tæknibrellna, en svo er ekki. Sagan, persónurnar og loks allar síðustu 20 mínútur myndarinnar eru álíka ferskar og vitlaus vísindamynd frá því snemma á fimmta áratugnum. Það eru frábær augnablik, aðallega vegna ótrúlegra tæknibrellna og hugmyndarinnar um ósýnilegan mann sem eltist um göturnar. En því miður, brátt erum við aftur komin í þröngan innilokun neðanjarðar rannsóknarstofunnar, sem þýðir að restin af myndinni er ekki aðeins fyrirsjáanleg, heldur skýringarmynd. Það hefur verið mikið af endurgerðum á gömlum kvikmyndum eða sjónvarpsþáttum á undanförnum 10 ár, og sumar þeirra hafa sinn sjarma. En það er að koma betur og betur í ljós fyrir hverja mynd að hugmyndin um að setja gamla klassík undir nefið á ákafur brjálæðingur eins og Verhoeven (sem hefur sín augnablik) er mjög slæm. Það er augljóst að peningarnir eru lykilatriðið hér: tíminn og orkan sem lögð er í handritið er hvergi nærri nægjanleg, og fyrir vikið er grafið undan "Hollow Man" með klisjum, safaríkum persónum, fyrirsjáanleika og skorti á nokkurri dýpt. .Hins vegar var það eina sem heillaði mig, fyrir utan tæknibrellurnar, var blótsyrðin. Við gerð þessarar tegundar kvikmynda eru nútímaframleiðendur mjög áhugasamir um að leyfa krökkum að sjá þær. Þess vegna er tungumálið (og stundum ofbeldið og kynlífið) mjög niðurdreginn. Þegar allur heimurinn springur í loft upp, segja góðu strákarnir "Ó fjandinn!" og "Guð minn góður". "Hollow Man" sleppur þakklátur slíkri hræsni og persónunum er frjálst að segja það sem þeim finnst eðlilegast. Ég er ekki að segja að eðlilegustu viðbrögðin við einhverju sem hefur farið úrskeiðis sé að blóta - en það gerir það trúverðugra ef EINHVER blótar í raun og veru. Ég held að við getum þakkað Verhoeven fyrir það.