Cates er fáránlegur og ósannfærandi, Kline ofvirkar eins og alltaf, eins og Lithgow gerir á meðan hann er að slátra enskum hreim (að minnsta kosti, ég geri ráð fyrir að það sé það sem hann er að reyna), og tónninn svífur órólegur á milli farsældar og hrottalegra. Eins og með flest gæludýraverkefni sem sýna frægðarpar, þá er það léttir þegar þetta ógeðslega stykki malar að þvingaðri og ögrandi niðurstöðu.