Þrátt fyrir ánægjulega söguþráð og dýra framleiðslu má velta fyrir sér hvernig leikstjóri getur gert svona mörg klaufaleg menningarmistök. Hvar voru japanskir ​​fataskápar og menningarráðgjafar? Ekki á launaskrá greinilega. Japönsk vinkona mín hló reyndar upphátt að sumum menningarlegum fáránleikanum sem hún horfði á koma fram fyrir augum sér. Í síðara samtali sagði hún: "Ímyndaðu þér finnskan leikstjóra sem gerir kvikmynd á fnsku um bandaríska borgarastyrjöldina með ljóshærðum sænskum leikara sem verkalýðsher og Frakka sem Sambandsríkin. Verra ímyndaðu þér að klæða Scarlet O'Hara kvenkyns aðalhlutverkið í tímabils pils. vantar hringinn og er með hárgreiðslu frá 1950. Kannski gætu sumir í Finnlandi ekki áttað sig á því að það vantaði hringpilsið eða þekkja furðulega Jane Mansfield hárið, en í Atlanta trúðu þeir hvorki eigin augum né eyrum.... og vertu að hlæja í göngunum...frábær saga og ljósmyndun. Svo...að horfa á Memoirs of a Geisha var sársaukafullt fyrir alla sem kynntust japönskum menningarlegum blæbrigðum, raunverulegum geisum eða japönskum kjól, og það var efni myndarinnar! Hollywood er ótrúlegt í nærsýni sinni á kvikmyndagerð. Þeir gera oft rétta hlutina fyrir stóru peningana á sama tíma og þeir láta smáatriðin sem raunverulega slípa fíngerð kvikmynda vandræðalega röng. á Japan gæti verið. Memoirs of a Geisha er vandræðalega betri og verri á sama tíma.