EL MAR er harðgert, áþreifanlegt, algjörlega ljómandi, hugrökkt verk kvikmyndalistarinnar. Leikstjórinn Agustí Villaronga, með aðlögun Antoni Aloy og Biel Mesquida af skáldsögu Blai Bonet, hefur búið til kvikmynd sem rekur djúpstæð áhrif stríðs á huga barna og hvernig sú útsetning eyðileggur líf fullorðinna. Og þó að áherslan sé á hið viðbjóðslega húðflúr stríðsins á börn, þá er flutningurinn á svipuðum áhrifum á hermenn og borgara á fullorðinsaldri augljós. Þessi mynd verður eitt af bestu skjölum gegn stríðinu án þess að grípa til bæklinga: lokaniðurstaðan hefur mun meiri áhrif vegna eðlislægrar sögu hennar eftir göngu barna í átt að fullorðinsaldri. Lítill hópur barna er sýndur í spænska borgarastyrjöldinni á Spáni, í hættu. með rafmagnsleysi og ífarandi næturslátrun á borgurum. Ramala (Nilo Mur), Tur (David Lozano), Julia (Sergi Moreno) og Francisca (Victoria Verger) verða vitni að skelfingu vegna morðs á karlmönnum og hefndarinnar sem rekur einn þeirra til morðs og sjálfsvígs. Þessi stóreygðu börn verða fullorðin og bera allan geðsjúkdóminn og áföllin sem eru bæld í huganum. Við hittum þá þrjá sem lifa af til fullorðinsára þar sem þau eru öll bundin á berklaheilsustofu. Ramala (Roger Casamajor) hefur lifað af sem karlkyns vændiskona, verndaður af „John“ Morell hans (Juli Mira), og hefur haldið lífsstíl sínum í friði. Tur (Bruno Bergonzini) er orðinn veikburða kynferðislega bældur samkynhneigður karlmaður sem á huldu sína með skuldbindingu hans við kaþólska trú og þoku ranghugmynda sjálfslimlestingar/krossfestingar. Francisca (Antònia Torrens) er orðin nunna og þjónar sjúklingunum á hreinlætisstofunni. Umhverfið sitt í hreinlætisstofunni sameinast þeim þremur á ný og hægt og rólega afhjúpa þeir örin eftir upplifun æsku sinnar af stríði. Tur þráir ást Ramala, Ramala þráir að vera laus við Morell sinn og Francisca verður að horfast í augu við sínar eigin innri þarfir sem snerta vana hvítu nunnunnar sinnar. Umgjörð hreinlætisstofunnar gefur myndrænt plan þar sem þunnur þráður milli lífs og dauða, milli losta og ást, og á milli hollustu og eyðileggingar er leikið. Að gera nánari grein fyrir því myndi eyðileggja áhrif myndarinnar á einstakan áhorfanda, en nægir að segja að grafískt kynlíf og full nekt koma við sögu (í sumum töfrandi hráu myndefni sem enn hefur verið tekið á filmu) og áhorfandinn ætti að vera tilbúinn að verða vitni að því. hvers kyns grimmd sem hægt er að hugsa sér. Fyrir þennan áhorfanda eru þessar senur afar mikilvægar og leikstjóranum Villaronga ber að fagna fyrir þrautseigju hans og hugrekki við að gera þessa sögu svo ákafa. Leikararnir, bæði sem börn og fullorðnir, eru frábærir: Roger Cassamoor, Bruno Bergonzini og Antònia Torrens eru sérstaklega fínir í óvenju erfiðum hlutverkum. Kvikmyndatakan eftir Jaime Peracaula og áleitið tónverk eftir Javier Navarrete þjóna sýn leikstjórans. Erfið mynd, þetta, en mjög mælt með þeim sem eru óhræddir við að horfast í augu við hryllingi stríðsins og eftirmála þess. Á spænsku með enskum texta. Grady Harp