Þetta er án efa mest móðgandi "chick flick" sem ég hef séð í mörg ár, ef ekki nokkru sinni. Skrifin og persónulýsingarnar eru svo fullar af staðalímyndum að myndin er á mörkum skopstælingar. Áður en við gengum út úr leikhúsinu klukkutíma og fimm mínútur inn í þessa hörmung, vorum við undirgefin eftirfarandi þemu: að eignast barn leysir öll vandamál þín, "flytjendategundir" eru ömurlegt rugl og tónlistarmenn geta ekki verið góðar mæður nema þeir kasta draumum sínum fyrir hefðbundnari lífsstíl. Þvílík sóun á hæfileikaríkum leikarahópum og flottum leikmyndum og búningum. Þegar Natasha Richardson sagði Toni Collette að nema hún lifði almennara lífi, þá myndi hún enda - hrollur - "ein!", fannst mér ógleði. Ég trúi því ekki að þessi mynd hafi komist í bíó. Það er svona fargjald sem maður á von á af þessum „kvenna“ kapalrásum sem ég fer alltaf framhjá þegar ég er á brimbretti. Ég er kvenkyns og yfir 35 ára, svo ég ætti að vera hluti af markhópi þessarar myndar, en strákur, missir „Kvöld“ markið sitt.