Til að horfa á þessa mynd frá upphafi til enda án þess að springa úr hlátri á einhverjum tímapunkti þarf næstum trúarathöfn, eins og maður þarf að halda áfram að segja við sjálfan sig, "hún er gömul", "hún er klassísk", "vertu góður", ekki vegna þess að Kvikmyndin er svo slæm, en af ​​því að hún er þegar hún er best er hún svo góð. Þetta er ein dagsett kvikmynd. Það er líka klassískt, ef það er blekkt. Ég hallast samt ekki að hlæja að fólki, í grundvallaratriðum, og verð meira en lítið pirraður þegar aðrir gera það. Að gera grín að The Informer í mínum huga er svolítið eins og að flissa að fávita snáða þegar hann dreypir appelsínusafanum sínum út um allan borðdúkinn. Já, segir maður við sjálfan sig, hann er hálfviti, og þó þegar hann er á toppnum er hann líka sannur vitringur. Sama er að segja um The Informer, sem er stundum mjög hræðilegt, en samt státar hún af frábærri ljósmyndun, fínum leik, frábæru skori og góðri, ágætis einföldu sögu. Á endanum, sem ég ætla ekki að gefa upp, koma pólitík, trúarbrögð og sálfræði saman, í kirkju, á þann hátt að atriðið virðist fáránlegt og yfir höfuð, og samt er lífið stundum þannig. Ómenntað fólk af einfaldri trú hegðar sér öðruvísi en við (væntanlega ljómandi) nútímafólk og atriðið er ekki svo ótrúlegt (ég kaupi það, en ég þekki Íra) eins og vandræðalegt. Samt hagar fólk sér þannig, það segir svona hluti. Það eru ekki allir hippar og það er kannski ekki einu sinni æskilegt að allir séu hippar. Er fólk í dag svo miklu æðri fólki fyrir sjötíu eða áttatíu árum? Og á hvaða hátt? Ég held ekki. Við erum bara öðruvísi. Farðu nú að horfa á myndina.