Mörgum finnst Hamlet-mynd Branaghs ekki svo góð, en ég verð að viðurkenna að mér finnst hún frábær. Eins og nánast hver einasta framleiðsla á Shakespeare er hún í vandræðum og hún hefur þurft að taka erfiðar ákvarðanir, sem ekki ganga allar upp. Málið með "leynidyrnar alls staðar", til dæmis, virkar einfaldlega ekki. Sá þáttur nær aldrei þeirri ógnvekjandi tilfinningu fyrir myndlíkingu eða samlíkingu sem hann reynir að gera, sem leiðir til þess að leikritið verður of hrókt og missir merkistilfinninguna um þúsund leyndardóma yfirvofandi. Þetta er stærsta vandamálið við þessa framleiðslu. Og þó að það sé mikið mál, þá hallast ég líka að því að þetta sé eina vandamálið. Næstum allt annað virkar alveg prýðilega. Allt í lagi, svo Branagh er of gamall fyrir titilhlutverkið. Og sambandið við Ophelia virðist svolítið þvingað. Og hann verður stundum of hysterískur. En það er það. Engar aðrar kvartanir. Jafnvel með þessum göllum finnst mér þessi útgáfa vera frumleg útgáfa, og ef hún er ekki eins öflug dramatík og hún ætti að vera, þá er það bókmenntaverkið sem það ætti að vera. Við fáum heildartexta af lengstu útgáfu leikritsins, nýstárlega og dýrkeyptan á skjáinn, að mestu kveðinn upp í fullkomnum og nútímalegum og mjög skiljanlegum röddum - jafnvel þótt þær tali stundum of hratt til að ná hinum stórfellda texta yfir. En í sviðsetningu á Shakespeare er einfaldlega ekki hægt að tala nógu hægt til að áhorfendur geti virkilega metið dýpt tungumálsins. Til þess verður maður að kafa ofan í prentútgáfur leikritanna. Allir leikarar þessarar útgáfu eru einfaldlega dáleiðandi og algjörlega og samstundis klassískir (þar á meðal Jack Lemmon). Julie Christie sem Gertrude er án efa ein sú besta sem til hefur verið, og jafnvel bandarísku leikararnir eru ótrúlegir, sérstaklega. Charlton Heston sem leikmannakóngurinn - hverjum hefði dottið það í hug?! (Það er saga í gangi um að Heston hafi einu sinni leikið Hamlet á sviðinu og þegar gagnrýnandi á fremstu röð þoldi ekki leik Hammy og sagði upphátt: „Þetta er hræðilegt!“ sagði Heston að sögn strax af sviðinu: „ Jæja, ég skrifaði ekki þessa vitleysu!" Auðvitað er það kannski ekki satt, en þetta er skemmtileg saga - og ef satt er, djarft og kaldhæðnislegt val fyrir Branagh að hafa Heston hér.) Robin Williams sem "Young Ozric" er kannski ekki nógu ungur fyrir þáttinn, en hann gerir hann kómískan, sem er full ástæða til. Á heildina litið er þetta mjög vel framleidd útgáfa, þar sem flestar lykilsenurnar eru í mínum huga afar eftirminnilegar. Auðvitað horfði ég á þessa mynd um leið og ég var að fá áhuga á Shakespeare (og um svipað leyti og hinn ógurlega Rómeó+Júlíu Luhrmanns), og hún hafði mikil áhrif á mig, sem hlýtur að skýra nokkuð af dálæti mínu á henni. þegar litið er til athugunar verð ég að segja að Branagh's Hamlet sé uppáhaldsútgáfan mín, með BBC útgáfa Derek Jacobi frá 1980 í næsta sæti. Líklega finnst mér Shakespeare verk Branaghs meira en flestir, mér finnst hann sérfræðingur í túlk og vinsælda, með aðlaðandi frjálslegur viðhorf til orðanna og djúpt og viðeigandi og ófeiminn áhugavert þakklæti fyrir textanum. Í heimi Shakespeares leiklistar eru tveir björtustu stjörnurnar áfram Olivier og Branagh, og á meðan Olivier er yfirburðaleikarinn færir Branagh Shakespeare niður af stalli snobbsins og listgáfunnar og umbreytir því í krúttlegt, auðmjúkt, lýðskrum veraldlega um leið og hann gerir málamiðlanir. ekkert af virðingu þess. Branagh, ég trúi, dregur fram sannari Shakespeare en heimurinn hefur enn séð. Og svo, 10 af 10 fyrir algjörlega stórkostlegan Hamlet.