Anna Christie (1930) Anna Christie hefur nokkra frábæra þætti og ótrúlega frammistöðu, en samt ætti hún að vera enn betri en hún er. Það hefur drama. Sum atriðin eru virkilega andrúmsloft og ef innri myndirnar í kringum borðið eru leiðinlegar eru aðrar myndir á nóttunni og á sjó virkilega ansi spennandi. Svo eru það næstum sögulegu, líflegu atriðin sem gerast á Coney Island (jafnvel stutt pirrandi rússíbanareið), og þátturinn þar sem tvær konur eru á bak við net í aðskildum rúmum og gestir á miðri leið geta kastað boltum til að reyna að tippa þeim. yfir, og konurnar (lítið klæddar) eggið sem karlarnir á er furðulega kynferðislegt come-on svona. Allt á meðan Garbo (fyrir framan mannfjöldann) horfir á. Garbo er auðvitað það sem gerir þessa mynd meira en bara aðra mjög góða spjallþætti. Hún leikur allar hliðar persónu sinnar. Hún er hógvær og efins og í einhverri innri angist. Hún hlær og grætur, dregur sig undan og ýtir sér út á við. Að sumu leyti er þetta framsækin, merkileg kvikmynd (leikstýrt af Clarence Brown, sem á heila röð merkra kvikmynda frá þessu hljóðtímabili fyrir kóða). Þótt hún sé byggð á vel heppnuðu leikriti Eugene O'Neil, þá eru það skrifin sem eiga erfitt með að lítið þar sem leikararnir virðast stundum fara í gegnum skeiðin. Marie Dressler er frábær á þann ýkta hátt sem hún var nánast vörumerki. Og svo er það Greta Garbo, sem raunverulega hefur náttúrulega nærveru, jafnvel þótt hún virðist vera að ofgera, bara örlítið, stundum (en þá eru allir aðrir líka). Garbo er auðvitað fræg fyrst sem þögul leikkona og þetta er talandi frumraun hennar í kvikmynd. Áhorfendur elskuðu hana nógu mikið að hún gerði þýska útgáfu árið eftir.