Priyadarshan/Paresh Rawal comboið hefur verið gullið áður með fólki eins og HERA PHERI og HUNGAMA svo ég fór inn í myndina (á indversku multiplex) með miklar vonir, sérstaklega eftir klókur kynningar. Því miður, eins og HULCHUL á undan henni, var þessi mynd mikil vonbrigði. Eins og aðrir hafa tjáð sig, þá er forsenda myndarinnar, sem þegar var gömul til að byrja með, bara teygð áfram og án nokkurrar þróunar eða frekari lagfæringar. Eftir smá stund vill maður bara að myndin ljúki svo maður geti farið heim (ef ég hefði verið að horfa á þetta heima þá hefði verið miklu auðveldara að minnka tapið mitt). Frammistaða Akshay Kumar er í besta falli í meðallagi og John Abraham ætti ekki að reyna að gera gamanmynd aftur. Gamanþættir myndarinnar voru í heildina ágætis vikur. Ég man bara að ég flissaði svona tvisvar alla myndina. Örugglega enginn magahlátur sem eyðilagði mig í HERA PHERI eða jafnvel í minna mæli í AWARA PAAGAL DEEWANA. Paresh Rawal átti nokkur af sígildum augnablikum sínum sem væntanleg voru, en á heildina litið, vegna þess að hlutverk hans og persóna fékk ekki mikið svigrúm til að vaxa, hafði hann ekki mikil áhrif í þessari mynd. Neha Dhupia, sem kemur aðeins fram í myndin, var gaman að skoða á meðan hún var á skjánum. Og sum lögin eru skemmtileg. Sérstaklega upphafs- og lokalög ADA og KISS ME BABY, í sömu röð. Annars er betra að gefa þessa mynd bara áfram.