Skýring mín á þessu, á hátíðinni okkar á staðnum þar sem fólk sá mig svo oft að það hélt að ég væri betri heimildarmaður en ég gæti hafa verið í raun og veru, byrjaði með höfuðhristingu: „Jæja, ég get ekki dregið saman söguþráðinn, en þetta er virkilega frábær karakterrannsókn á afar skelfilegum manni." Svo, smá vandræðaleg, rakst ég á einhvern sem vissi í raun hvað hafði farið niður, það er, frá hverjum Trebor fær nýja hjartað sitt óafvitandi. Þetta var síðasta myndin mín á löngum, löngum degi þegar hátíðin var hálfnuð. Kannski blundaði ég. Því betri sem kvikmynd er því líklegra er að hún kveiki dagdrauma sem láta mig virkilega dreyma. Veit ekki. Vissi að það var sársaukafullur O'Henry snúningur rétt handan við mig þegar hlutirnir kláruðust. Og vissi að það hafði með hjartað að gera, þess vegna hljóðlega fyndna hæfileikaleitin. Athugasemdir mínar um söguþráðinn höfðu meira að gera með ranghala tengsl Trebors í Frakklandi, tengsl hans við hundakonuna og svo framvegis, efni sem ég hafði vaknað fyrir. Denis lítur varla á smáatriði sem gætu hafa fest meðhöndlun annars leikstjóra. En ég skrifa þessa hluti of oft eftir minni, sérstaklega hátíðarmyndir, myndir sem ég hef ekki við höndina á DVD-disknum (Le Lait de la tendresse humaine er eitt af mörgum dæmum. ), og söguþræðir hverfa mun hraðar en víðtækari birtingar. Samt, eða nú þegar, er L'Inrus í minningunni umfram allt annað persónurannsókn á eins konar ofurmenni á dökku hliðinni, ofurdjáningi sem er ekki bundinn í tegund eða sögulegt grip heldur virkur og trúverðugur, tiltölulega mjúkur, drifinn en þolinmóður. , beint á meðal okkar. Örið, þegar hann hefur náð því, gerir hann, bara sjónrænt meina ég, í mynd, að eins konar blendingi Frankenstein skrímsli, vitlausum lækni og sköpun í einu. Hinir raunverulegu læknar eru verkfæri hans. Ef hann tekur ekki út og setur hjartað sjálfur, þá er það bara vegna þess að það er ekki hægt. Hann er krafturinn, alltaf, sníkjudýrið sem eyðir öllum sem hann snertir og að lokum sjálfan sig. Hvað er hann annars? Að gefa í skyn að hann séum við, fyrsti heimurinn á móti þeim þriðja, virðist of einfalt þar sem hann nærist ekki síður á félögum sínum í fyrsta heiminum, á okkur öllum. Myndavélaauga Denis - þegar hún horfir á hluti sem ég veit - fer venjulega þangað sem mitt myndi, svo ég treysti henni gjarnan þegar hún horfir á hluti sem ég veit ekki. Snjógöngur, of hröð hjólreiðar og skógarmyrkur hef ég þekkt í smáatriðum, en suðurhöfin alls ekki, svo ég komst betur inn í L'Intrus, bæði Frakkland og kristölluðu eyjarnar í enda þess, en inn í Beau Ferðalög. L'Intrus er, fyrir mig, mjög þægileg óþægindi kvikmynd. Þetta er röð staða sem lýst er kunnuglega, með nánd sem gerir okkur kleift að þekkja þá hvort sem við höfum séð raunveruleikann eða ekki. Ein mynd, Trebor hjólandi, gríðarmikil þyngd hans á þunnu keppnisgrindinni, hljóðin af brotnu lofti og öskrandi dekkjum, malbiksbandið, dökk-í-bjarta-sólin sígrænu græjurnar, bentu mér á að myndin yrði línuleg, vegur ferð, einn vilja-drifinn þrýstingur. Þrátt fyrir persónulegan kraft Trebor er hann mannlegur bilun. Sama með hverjum hann er, hann er einn, þó hann hafi greinilega ekki alltaf verið það. Líkami hans eyðir lífi tvisvar, fyrst til að þurfa nýja hjartað, síðan þrátt fyrir það. L'Intrus er harmleikur. Trebor er hybris. Ég er að vafra um þráðinn sem ég man eftir. Við skulum láta það liggja á milli hluta.