Þessi mynd fjallar um þunglyndan og tilfinningalega þrengdan mann sem flytur fjarskyldan ættingja til sín í íbúð sinni í Istanbúl. Eftir því sem tíminn líður verður samband þeirra stirðara og stirðara þar til hann byrjar loksins að öskra á húsgestinn sinn - sem er án vinnu og virðist ekki vera svo fús til að finna vinnu. Það er reyndar mest af myndinni. Vandamálið er að þótt tilfinningalega þrengt og þunglynt fólk sé MJÖG afturhaldið og tjáskiptalaust, þá er það ekki mjög ánægjuleg kvikmynd. Það er vegna þess að oftast starir hann (og herbergisfélaginn hans) bara út í geiminn og segir ekkert. Ég held að hægt hefði verið að stytta allar þessar flötu stundir til að gera 30 mínútna bíómynd - mér hefði svo sannarlega ekki verið sama.