Á Óskarsverðlaunahátíðinni 27. mars 1957 vann Dorothy Malone Óskarsverðlaunin sem besta leikkona í aukahlutverki fyrir hryllilega, yfirgengilega túlkun sína á spilltri erfingja olíuauðjöfurs í Texas í WRITEN ON THE WIND. Potketillinn frá 1956, lagaður eftir skáldsögu Robert Wilder, var sannkallaður þriggja hringa sirkus sem sýndi alkóhólisma, græðgi, getuleysi og nymphomania. Frammistaða Malone sem Marylee Hadley, einmana rík stúlka sem tekur upp karlmenn til að lina sársauka höfnunar frá fyrrverandi fyrrverandi. æskuástin, var fulltrúi myndarinnar í heild sinni. Dáleiðandi að horfa á, jafnvel þegar það grípur til melódrama með „lægsta -samnefnara“, WRITEN ON THE WIND er að lokum verk eins manns, hins ótrúlega hæfileikaríka leikstjóra Douglas Sirk, brottfluttar frá Weimar Þýskalandi fyrir síðari heimsstyrjöldina sem yfirgaf hann. Evrópsk leikhúsarfleifð að baki til að stunda feril í Hollywood. Einstaklega fróður maður, Sirk skapaði sér nafn á fimmta áratugnum sem áreiðanlegur leikstjóri Universal Studios á íburðarmiklum sápuóperum, einkum með uppfærslum Ross Hunter á MAGNIFILE OBESSION , ALLTHAT HEAVEN LOWOW. og LÍFIÐ LÍFIÐ . Óháði framleiðandinn Albert Zugsmith bauð Sirk tækifæri til að vinna utan takmarkaðra takmarkana af siðlausri afþreyingu Universal og búa til fullorðnari, „tilkomumikil“ vöru, þess vegna svalandi WIND og eftirfylgni hans, TARNISHED ANGELS frá 1957, báðar út undir merkjum Universal International. . Það er einhver ágiskun hvers vegna Sirk stundaði ekki háleitari þemu, en greinilega höfðaði leikstýring þessara ýktu dramatíkur meira til listrænnar tilfinningar hans. SKRIFAÐ Á VINDI gæti talist epísk sápuópera Sirks ; Reyndar er það svo ríkt af mannlegri varnarleysi og taugaveiklun eins og lýst er meðal hinna mjög ríku að það er jafn sannfærandi að horfa á eins og hvers kyns heimilisdeilur meðal hinna ríku og frægu, kannski meira. Robert Stack (ekki leikari sem er venjulega þekktur fyrir að vera of tilfinningaþrunginn) passar nærri Malone í styrkleika með tilboði hans um veikviljaða bróðurinn Kyle Hadley, sem er aðeins skuggi föður síns. Þegar hann kemst að því að hann er ófær um að fæða nýju brúðina sína ( fallega Leonine Lauren Bacall ) fer Hadley út fyrir djúpa endanum og eykst þegar alvarlegt drykkjuvandamál með "leyndu" byssufetissi sem hótar að gera hann að mannlegri tímasprengju . Bæði bróðir og systur, eins siðlaus og óviðkunnanleg og þau eru, eru sett fram sem fórnarlömb fortíðar sinnar, sem gefur þeim mannlega eiginleika sem gerir það að verkum að þau virðast minna voðaleg (og mun áhugaverðari en „góða“ hlið fjölskyldunnar, aðallega Bacall og hinn ómögulega myndarlegi Rock Hudson, gamall drengskaparvinur Hadleys og viðskiptafélagi, staðgöngusonur gamla mannsins og óaðgengilegt þráefni Malone. eftirminnilegt hér eins og hvernig hún er tekin upp. Með sannkallaða myndræna samsetningu og klippingu dregur leikstjórinn Sirk áhorfendur inn í þessa mynd með sterkustu Technicolor-kvikmyndatöku sem hægt er að hugsa sér: hvert einasta skot í þessari mynd er augnfyllandi striga af mettuðum litum , allt frá því að sjá skriðdrekalíkan bleikan Cadillac sem dregur upp að útidyrum risastórrar höfðingjaseturs að skrautlegum innréttingum á lúxushóteli í Miami, litarróf litbrigða næstum blindandi í fjölbreytileika sínum. Hasar og dramatískar senur sýna hæfilega notkun Sirks á hallandi myndavél horn, skuggaleg lýsing og þverskurðarklippingar, sýndar best í atriðinu þar sem uppreisnargjarn, drukkin Malone dansar óhemju í svefnherberginu sínu á efri hæðinni við hávært tuð plötusnúðar á meðan sleginn faðir hennar fer varanlega upp risastóran stigann; atriðið er svo hrífandi að þú sver að þú sért að upplifa frábært ödipaldrama. Það sem þú ert í raun og veru að horfa á er drasl af gríðarlega skemmtilegu tagi, skreytt í töfrandi Technicolor og slípað til fullkomnunar af sjónrænum snillingi.