Við skulum horfast í augu við það, fullt af slæmum kvikmyndum eru gerðar alltaf. Fyrir þá sem vinna í kvikmyndum hefur þú sennilega hellt miklum tíma og fyrirhöfn í mörg af þessum sögufrægu undrum. Stundum, og þetta er mín skoðun, er það bara það að gera myndina sem er mikilvæg fyrir okkur. Að segja sögu, (sama hversu einfalt og óraunhæft). Einnig er samstarfsferlið eitt lykileinkenni sem er einstakt fyrir kvikmyndir og leikhús. Til að setja upp framleiðslu af hvaða stærðargráðu sem er, þarf hæfileika mismunandi fjölda fólks, allt eftir umfangi þess, til að lífga upp á sögu sína. Það sem er mest forvitnilegt við American Movie er hins vegar ekki myndin sem verið er að taka upp. Það er kvikmyndagerðarmaðurinn sjálfur, sem persóna í eigin lífi, sem krefst athygli okkar. Enginn þeirra þjónar sem fyrirmynd þeirra kvikmyndagerðarmanna sem við þekkjum og höfum unnið með. En ég ætla að halda því fram, þeir eru erkitýpur af litlum hlutum okkar sem reyna að vera hluti af þessari sértrúarsöfnuði sjálfstæðrar kvikmyndagerðar. (Allt í lagi, mjög lítill hluti af okkur) Þetta er fólkið sem lifir undir steinum síns eigin lífs og er fyrir tilviljun fangað af rómantík kvikmynda. Þetta leiðir mig að næstu röksemdafærslu minni. American Movie fangar hráan anda sjálfstæðrar kvikmyndagerðar. Slæmar sögur sagðar á (nú á dögum) stafrænum kvikmyndum með slælegum áhrifum og hræðilegum frammistöðu - því þetta ER það besta sem þeir geta gert með fjárhagsáætlun upp á nokkur þúsund dollara frekar en stúdíóupphæð upp á nokkrar milljónir dollara á dag. Það er munurinn á lágum lágum LOW end framleiðslu og stúdíóframleiðslu. Óháði kvikmyndagerðarmaðurinn vill bara búa til línulega eða jafnvel ólínulega sögu til að skjóta eins vel og hann getur með peningunum sem hann er að fjárfesta í sjálfum sér og auðlindunum í kringum sig til að sjá fullunna vöru í niðurbrotnu sjónvarpinu sínu. Harðgerð einstaklingshyggja kemur fram í öllum listgreinum. Mér finnst þessi mynd vera ljómandi sannleiksskjal fyrir marga kvikmyndagerðarmenn. Og nei, ég er ekki full af sjálfri mér. Maður, þetta fólk er fyndið. Vandamál þeirra virðast fyndin, einkenni þeirra eru fyndin. Besta lína myndarinnar: "Það er allt í lagi!. . . Það er í lagi!. . . Það er eitthvað til að lifa fyrir!. . . Jesús sagði mér það!!!" Sagt milljón sinnum af fyndnum gömlum manni. Hatt er ofan fyrir Tom Beach. Chicago reglurnar.