Koyaanisquatsi er einfaldlega besta mynd sem ég hef séð. Þetta er meistaraverk þar sem allt er á réttum stað. Sumar senur eru hvorki „fínar“ eða „fallegar“ en myndavélin kíkir aldrei né truflast. Þetta er einmitt það sem er að gerast hér. Myndavélin er notuð til að troðast inn, til skammar og hæðast. Hér er ekkert töfraflæði, engin tilfinning fyrir mikilmennsku eða virðingu. Þess í stað eru sumar senur steyptar saman án meiri tilgangs eða áætlunar. Tónlistin er truflandi. Rétt eins og ég gaf Koyaanisquatsi bestu mynd sem gerð hefur verið, þá er þessi sú versta. Þetta er líka "hrein" mynd, en þetta er neikvæða formið, nákvæmlega það sem ætti *ekki* að gera.