Það hlýtur að hafa verið útsala á þessum söguþráði á fjórða áratugnum. Faraldur ógnar New York (það er alltaf New York) og enginn tekur það alvarlega. Sumir gætu sagt að Richard Widmark og Jack Palance hafi gert þetta betur í Panic in the Streets, en ég er ósammála. Það er alltaf eitthvað við þessar Poverty Row framleiðslu sem snertir taug. Framleiðslugildin eru aldrei eins fáguð og leikurinn er svolítið grófur, en það er einmitt ástæðan fyrir því að ég held að þessi mynd og slíkar séu áhrifaríkar. Gróft, kornótt, pirrandi. Og leikhópurinn. Allir 2. strengjaleikarar eða A lista leikarar komnir á besta tíma. Ekkert egó hér. Þetta fólk var ánægð með að fá verkið. Whit Bissell, Carl Benton Reid, Jim Backus, Arthur Space, Charles Korvin og hljómmikil rödd Reed Hadley sem flæðir í bakgrunni eins og hráolía. Við the vegur, ég hef verið á sjúkrahúsi nokkrum sinnum; hvernig stendur á því að hjúkrunarfræðingarnir mínir hafa aldrei litið út eins og Dorothy Malone? Í svona myndum eru þeir ekki mikið að pæla í förðun og hári, en þeim tókst svo sannarlega að gera Evelyn Keyes að töffari. Eða kannski slepptu þeir bara förðuninni og hárinu alveg. Allavega, það var frekar áhrifaríkt. Hún leikur ástarsjúkan skartgripasmyglara sem tekur upp smábóluhylki á Kúbu á meðan hún smyglar skartgripum til baka fyrir ofur-illmennið Charles Korvin (sem er að hneykslast á systur sinni á meðan). Þú fékkst tollgæsluna að leita að henni vegna skartgripanna og heilbrigðisráðuneytið að leita að henni vegna þess að hún er að fara að eyðileggja New York. Enginn 4. breytingaréttur hér. Allir verða fyrir veseni. Þú verður að hafa rétt viðhorf til að njóta kvikmyndar sem þessa. Ég á bróður sem skoðar kvikmyndir til dauða. Ef þeir standast ekki Orson Wellian staðla hans sprengir hann þá miskunnarlaust. Þeir hljóta að hafa yfirburði í leikstjórn David Lean kvikmyndar, skor eftir Wolfgang von Korngold, hljóð og list Douglas Shearer og Cedric Gibbons í sömu röð. Þetta er það ekki. En ég hef rétt viðhorf og ef þú gerir það líka muntu elska þessa mynd.