Frábær söngleikur með Gene Kelly og Rita Hayworth í aðalhlutverkum. Hann á næturklúbb þar sem hún dansar. Hún er engin stjarna enn sem komið er, en hún fær mikið frí þegar hún er valin forsíðustúlka fyrir Vanity, en eigandi hennar var í raun ástfanginn af ömmu sinni. Þegar hann sér líkindin velur hann hana strax í keppni sem tímaritið hans er í gangi. Nýfengin frægð Hayworth í fyrstu gerir kraftaverk fyrir klúbb Kelly, en stjarnan hennar rís svo hratt og svo hátt upp að tök hans á henni fara að bila. Þetta er ekki frumlegasta söguþráðurinn, en aðalsögurnar tvær gera það virkilega að verkum. Það hjálpar líka að handritið er frábært. Kelly er ekki enn á hámarki, sérstaklega hámarki hans sem leikari. Dansinn hans hins vegar vá. Hayworth er stjarnan en Kelly segir eftirminnilegustu stund myndarinnar þar sem hann dansar ástríðufullur með eigin spegilmynd. Þetta er augljóslega upptökur á skuggadansi Fred Astaire í Swing Time, en ég held að Kelly taki það eitt upp, sem er varla trúlegt. Reyndar hlýtur þetta að vera mögnuðustu dansröð kvikmyndasögunnar, ef til vill fyrir utan lokaþáttinn af Ameríkumanni í París nokkrum árum síðar. Restin af lögunum eru líka frábær og tónlistarnúmerin eru enn betri. Verst að Rita söng ekki sín eigin lög (tja, hún á kannski nokkur af þeim, enda virtist söngröddin hennar stundum vera öðruvísi). Dansinn hennar er dásamlegur, eins og restin af leiklistinni. Það er erfitt að elska hana ekki í neinu. Hún er í raun ein af fáum sannarlega fallegum konum frá klassíska tímanum. Ekki plast eins og margir þeirra; nei, maður sér virkilega hlýjuna í konunni. Bros hennar er svo afvopnandi. Phil Silvers fer með hlutverkið sem besti vinur Kelly og hann er líka mjög fyndinn. Tríó Kelly-Hayworth-Silvers er augljóslega kjarninn sem varð Kelly-Reynolds-O'Connor tríóið í Singin' in the Rain átta árum síðar. Eitt stærsta tónlistarnúmer myndarinnar virðist nánast algjörlega rænt með "Good Morning" númerið í Singin'. Mér finnst Singin' in the Rain vera betri myndin, þar sem Cover Girl er svolítið gróft í kringum brúnirnar. Þessi grófleiki eykur þó bara sjarmann. Það eru þættir þessarar myndar sem slógu Singin' in the Rain, og jafnvel An American in Paris. Til dæmis er miðlæg sambandið tilfinningalegra. Í stað þess að ríkjandi eldri maðurinn elti litlu stelpuna (Leslie Caron og Debbie Reynolds voru bara unglingar, þegar allt kemur til alls), höfum við mjög gott samband við tvær manneskjur sem virðast meira jafningjar. Það er ekkert að elta - þáttur sem veldur því miður mörgum bestu söngleikjunum svolítið súrt, þú verður að viðurkenna. Kelly og Hayworth eru par frá upphafi og þegar það byrjar að rífast fann ég fyrir því. 9/10.