Það sem ég vonaðist eftir (eða jafnvel bjóst við) var vel þekkt „stop motion“ myndefni og gríðarlega hægar hreyfingar, öfgafullar aðdrættir og allt umfangsmikið fiskauga. Í stuttu máli: Listin að a) finna áhugaverða sjónræna atburði og b) fanga þá á þann hátt sem mannsaugað getur ekki, til að vera endurspilað þannig að mannsaugað sjái. Dótið sem gerði hittir Qatsi. Ég velti því bara fyrir mér hvernig sköpun heildarinnar myndi passa við titilinn. Eftir að hafa horft á myndina fékk ég á tilfinninguna að fókusinn í þessum þriðja hluta væri á skilaboðunum en ekki umbúðunum. Það er allt í lagi, sérstaklega þar sem skilaboðin eru svo gild. En ég vissi þegar skilaboðin og það virtist sem ekkert annað væri eftir fyrir mig. Meira en helmingur kvikmyndarinnar var sólarljós eða lituð eða sett á vegg eða umbreytt í gegnum einhverja aðra síu. Það líktist mjög áhrifunum sem myndbandsupptökuvélin þín gerir en þú notar aldrei. Margar myndirnar hefðu verið fallegri án síanna, eins og gíraffa- og sebrahesturinn. Þú gætir sagt að „tæknin eða hvaða illgjarn uppspretta sem byggir á mönnum hafi afskræmt fallega náttúru okkar“ en af ​​hverju að nota þessi áttunda áhrif til að tákna það? Á þeim tímapunkti að það höfðu verið meira en 10 mínútur í röð af þessum ódýru útlitsáhrifum var ég tilbúinn að fara. Vonin um að restin gæti bara ekki verið svona slæm varð til þess að ég varð áfram. En svo var það hæga hreyfingin: hæg hreyfing er góð vegna þess að það gefur þér tíma til að greina hreyfimyndina. En ef það eru ekki fleiri en 24 eða kannski 50 eða 60 rammar á sekúndu, þá er bara ekki næg hreyfing til að hægja á. Vinsamlegast taktu upp hreyfinguna sem á að hægja á hraðar, eins og gert var með fallegum myndum af freyðandi og skvettandi vatni (sumt af) hlæjandi fólkinu og æfingasöngnum syngjandi hermönnum. Ég viðurkenni að ekki er hægt að endurgera skjalamyndir, en ég var samt búinn að sjá mikið af því myndefni, það hefði getað verið án þeirra. Það hlýtur að hafa verið mikil vinna að leita í geymsluupptökum og áhrifin geta ekki hafa verið svo auðvelt að beita og raða saman. Ofan á það var mikið af verkum blandað saman. Það sýnir að skaparinn var ekki til í að lengja myndina eða hlífa sjálfum sér. En mér líkaði ekkert við blandað efni... Hugmyndin á bakvið það var stundum fín eða jafnvel snjöll, en útfærslan var ófullnægjandi. Tölvugerðar myndirnar trufluðu mig ekki svo mikið, þó þær séu úreltar. „Bitarnir“ sem streymdu eftir hringrásum (í fyrsta hluta myndarinnar) virtust nýlegri og voru ágætir. Mandelbrot er alltaf skemmtilegt, fractal-fjallið var minna. Það gladdi mig að heyra selló spila stórt hlutverk í tónlistinni. Örlítið minna vibrato á vissum augnablikum hefði verið viðeigandi með tónlist Glass, en það er smekksatriði. Eins og allt ofangreint, auðvitað. Ég vona að það verði önnur Qatsi saga að segja fljótlega, þar sem tölvumyndir munu hafa minna hlutverk og það mun hvetja einhvern til að komast inn á sviðið aftur.