"Maðurinn með gullna arminn" eftir Otto Preminger er vísun í heróínfíkn - eitthvað sem hlýtur að hafa verið frekar áhættusamt að taka upp árið 1955, fyrir fimmtíu árum síðan (ritskoðunaraðilar í dag eiga ENN í vandræðum með eiturlyfjainnihald í kvikmyndum!). Aðalhlutverkið var upphaflega boðið Marlon Brando, síðan hrifsað af Frank Sinatra áður en Brando gat svarað. Sinatra túlkar á sannfærandi hátt atvinnuspilara og fyrrverandi heróínfíkil sem snýr aftur heim til borgarinnar aðeins til að finna sjálfan sig að berjast við djöfla freistingar. Preminger er einn af mínum uppáhalds leikstjórum (hans "Anatomy of a Murder" með James Stewart er frábær byltingarkennd réttarsalardrama). Preminger hjálpaði nokkurn veginn að breyta ásýnd kvikmynda á 5. áratugnum - "Anatomy of a Murder" var afar umdeilt þegar það kom út vegna bæði söguþráðar og innihalds (vísanir í nauðgun, "nærbuxur" kvenna, tælingu osfrv.) og "Maðurinn með gullna arminn" fjallar um efni sem er jafn óstöðugt. Hins vegar dregur Preminger það út án þess að verða arðrændur. Þetta er eins og forveri "The Panic in Needle Park" (1971) og á meira en fátt líkt hvað almenn mótíf varðar við hina klassísku Billy Wilder mynd "Lost Weekend", með Ray Milland í aðalhlutverki. Sérstaklega eru þessar þrjár myndir líklega bestu myndirnar um alkóhólisma frá 1980 og eiga enn við í dag.