"The Screaming Skull" opnar með viðvörun og tilboði um ókeypis greftrunarþjónustu ef þú ættir að deyja við að horfa á hana - Nú er krókur! Sagan sjálf hefur nokkuð áhugaverðar forsendur fyrir hryllingsmynd: uppátækjasamur eiginmaður giftist ríkri konu með sögu um geðsjúkdóma, og reynir síðan að sannfæra hana um að hún sé að verða geðveik með skeljandi hljóðum, dularfullum banka og hauskúpum sem koma upp á óheppilegum tímum. Bættu við formúluna nægilega hrollvekjandi garðyrkjumann sem geymir enn minninguna um fyrstu konu mannsins sem hann var helgaður. Kannski er það bara það að fimmta áratugurinn hafði ekki tæknina til að draga fram sumar af þeim hræðslusenum sem þarf til að djúsa upp þessa mynd, tæknin sem notuð er hér virðist tilgerðarleg og hversdagsleg. En aftur og aftur, þegar ég sá "House on Haunted Hill" fyrst sem níu ára gamall, þá gaf það mér hæbía jeebies á sama hátt og ég er viss um að þessi mynd gerði fyrir unga áhorfendur á sama tíma. Ekki skilja mig rangt, myndin er ekki hræðileg, hún virðist bara verða leiðinleg stundum. En það er mikil andrúmsloftsspenna í hinu almenna risastóra en óinnréttaða Whitlock heimili, og garðarnir og sundlaugin eru falleg snerting. Fyrir mér er best spilaða atriðið fólgið í því að Eric Whitlock (John Hudson) fer brjálæðislega í tjörnina og reynir að ná í falda höfuðkúpuna, hann lætur bara vaða í fötum og allt, í snyrtilegri mótsögn við geðveika garðyrkjumanninn (leikstjórinn Alex Nicol í tvíleik hlutverki). Það fær mann til að velta því fyrir sér hver hinn raunverulegi dónaskapur var. Á sinn góða hátt, kannski það átakanlegasta við myndina: hvernig væri að þessi snyrtilegi roadster sem Whitlock's kom fyrst fram í - mávavænghurðum árið 1958! Það fékk mig allavega til að hoppa úr sætinu!