Ég horfði á þetta og bjóst við að sjá venjulega breska stífa efri vör staðalmyndir og var hissa á því að finnast samræðurnar ótrúlega eðlilegar og með svörtum húmor. Það var meira eins og Eastenders Goes to Sea heldur en Í Which We Serve. Atriðin í aðfluginu og árásinni eru ótrúlega raunsæ í lýsingu þeirra á bardagaskipi og dótinu og bullinu meðal útgerða skipsins (vel að minnsta kosti miðað við þjónustu mína á áttunda áratugnum). Sumar kastlínurnar eru mjög fyndnar („Ég er ekki að ganga í Band of Hope bara til að þóknast einhverjum feitri fisksteikingarvél!). Eina kvörtun mín er sú að þær hafi ekki sýnt hvað varð um írska stýrimanninn og brúði hans. , eða húðflúraða PO og „I Love Arabella“ húðflúrið hans!