Þetta er blíð og auðveld gamanmynd frá 1950. Kim Novak tilheyrir nornasáttmála á Manhattan. Hún leggur álög á náungann Jimmy Stewart vegna leiðinda en verður að lokum ástfangin af honum og missir krafta sína. Sjáðu, nornum er heimilt að hafa "heitt blóð" en ekki ást. Elsa Lanchester er frænka Novak, líka norn. Jack Lemmon er bróðir hennar, það sama. Hermione Gingold er aðalnornin og Ernie Kovacks er Sidney Redlich, höfundur sem sérhæfir sig í að skrifa um nornir. Ég lýsti henni sem gamanmynd frá 1950 því það var varla hægt að misskilja hana fyrir neitt annað. Allt er svo slétt og fágað, allt frá leikmyndinni, í gegnum fataskápinn og söguþráðinn, til sýninga og leikstjórnar. Taktu persónu Ernie Kovacks. Hann er kallaður „drukkinn og hneta“. Og hér er hvernig myndin sýnir þessa eiginleika. Hann biður um annan drykk og þó hann klæðist alltaf jakka og bindi eins og hinir herrarnir, þá er hárið dálítið sítt og úfið. Þetta er stranglega 1950 útgáfa af drukkinn og hneta. Ekkert er úr vegi; allt er snyrtilegt og laust við ryk. Sólarnir á skónum hans Jimmy Stewart eru varla slitnir. Og Zodiac Club, þar sem nornirnar hanga. Það er kallað "lágt kafa." Samt er þetta hreinn, dimmur staður með kurteisum þjónum, kvintett tónlistarmanna, snyrtilega klæddum viðskiptavinum og pottaplöntum á berum múrsteinsveggjum. Þetta er hvorki mín hugmynd né þín um „lágt kafa“ -- ekki einu sinni fyrir Greenwich Village árið 1958. Hugmynd mín um köfun í Greenwich Village er Julius's eða The White Horse Tavern eða The San Remo eða The Swing Rendezvous, sem nú er horfið. lesbískt afdrep. The Zodiac Club er mikil dýfa miðað við þessa. Kjánaskapurinn sem við heyrum alltaf um er þögguð samkvæmt stöðlum nútímans. Ég meina, Kim Novak er skrítin vegna þess að hún hleypur um íbúðina sína á berum fótum. Og hún klæðist mikið af svörtum fötum eins og Beatniks á tímabilinu. En það er sama um þetta allt. Þetta er skemmtileg rómantísk gamanmynd. Kim Novak er áhrifarík sem Gillian, sem rekur frumstæða listaverkabúð fyrir uppreista fólk. Hún hefur undarlega fegurð, fyrirferðarmikil og loftkennd á sama tíma. Hún svífur fremur en gengur, hressandi nærvera. Augabrúnir hennar virðast dregnar með setti af frönskum plastbogum. Og Jimmy Stewart er alveg góður sem ráðvillta og tryllta fórnarlambið. Á þriðja áratugnum lék hann venjulega í léttum hlutverkum. Á eftirstríðsárunum og stóran hluta fimmta áratugarins var hann pyntaður söguhetjan, en hér nýtir hann fyrstu reynslu sína af gamanleik. Hver gæti staðist að hlæja þegar Hermione Gingold neyðir hann til að klæðast sjali og drekka ógeðslega samsuða af rotnandi vökva til að lækna hann af álögum Novak? Það er gott að sjá hann sem töframann í staðinn fyrir reiða og reiðilega prinsippmanninn sem hann átti á hættu að verða. Richard Quine leikstýrir myndinni hljóðlega, án flugelda eða tæknibrellna, og gerir nokkra áhugaverða hluti sem leikritið hefði ekki getað haft. Taktu eftir atriðinu þar sem Novak töfrar Stewart, þegar andlit og eyru síamska kattarins virðast sameinast óvæntum augum Novak. Ernie Kovacks á fimmta áratugnum var þekktur sjónvarpsmaður. Það var aldrei neitt eins og The Ernie Kovacks Show fyrr - eða eftir. Það leiðir hugann að orðinu „súrrealismi“. Hann gat sett upp fimm mínútur af orðlausum og ólýsanlegum brellum í mannlausu herbergi með bara Konsert Bartoks fyrir hljómsveit sem bakgrunn. Og hann gerði ósnertanlega skissu með persónu Percy Dovetail, dugmikils skálds. Tónleikarnir sleppa að einhverju leyti yfir The Condoli Brothers en það er frekar frjálslegt því þessir tveir strákar - Pete og Conte - voru virtúósir trompetleikarar með sjálfstæðan feril í djasssveitum. Conte var síðar meðlimur í hljómsveit Doc Severison í Late Show Johnny Carsons. Þriðji þáttur sýkist aðeins og verður "rómantískari" en "gamanleikur". En það er aldrei leiðinlegt. Öll myndin rúllar eins snyrtilega fram og leikrit Van Druten og krakkarnir munu líklega fá kikk út úr því líka.