Ég var svo óheppinn að hafa séð þetta á Sidewalk kvikmyndahátíðinni. Sidewalk í heild olli vonbrigðum og þessi mynd var síðasti naglinn í kistuna. Þar sem ég var trúrækinn aðdáandi "Alice" bókanna eftir Lewis Carroll var ég mjög spenntur fyrir frumsýningu þessarar myndar, sem gerði hana bara miklu óþægilegri að horfa á. Venjulega er ég hrifinn af nútíma endursögnum ef vel er farið með þær. Yfirleitt er áhugavert að sjá hliðstæður fortíðar og nútíðar innan kunnuglegrar sögu. Því miður var þessi mynd minna af nútíma endursögn og meira af poppmenningu. Aðlögun persóna frumritsins virtist ung og reyndist yfirleitt hræðilega pirrandi. Það hjálpaði líklega ekki að leikararnir voru ekki sérlega góðir heldur. Flestar sýningar voru fáránlega yfir höfuð, sem ég geri ráð fyrir að hafi annaðhvort verið vegna slæmrar leikstjórnar eða viðleitni til að bæta upp fyrir slæmt handrit. Ég hló ekki einu sinni í gegnum myndina. Allir brandararnir voru úreltar tilvísanir í atburði sem eru ekki svo líðandi stundir sem eiga örugglega eftir að missa hrifningu sína þegar fram líða stundir. Eini hápunktur myndarinnar var í raun og veru upphafsserían þar sem hvíta kanínan er á leiðinni til að hitta Alice, en jafnvel þá var skorið léleg eftirlíking af verkum Danny Elfman. Ég verð líka að segja að það að breyta króketleiknum í rave dansleik var hræðilegt. Það var án efa lágpunktur myndarinnar. Þvílíkur brandari. Ekki sjá þessa mynd. Eftir niðurstöðu hennar var ég virkilega reiður.