Eitt sem kom upp fyrir mig við að horfa á þessa mynd er að hún var skemmtileg/spennandi fyrir leikarahópinn og mannskapinn; Ég gat skynjað að þeir væru að ganga gegn fjárlagaþvingunum með eldmóði og einbeitingu vegna þess að þeim líkaði greinilega við fólkið sem átti í hlut. Ég hef tilhneigingu til að fíla B-myndir sem eru frumlegar og hafa hjarta, og ég held að þetta sé eitt slíkt verk. Leikararnir virðast mér vera að leggja hjörtu í það meira en venjulega, kannski vegna góðrar leikstjórnar frá aðalleikkonunni/leikstjóranum, og þeir voru greinilega nógu skýrir í hlutum sögunnar til að gera heildstæða, áhorfanleg listaverk. . Gagnrýnin á þessa mynd sem meira og minna segir „af hverju ekki bara að leigja harðkjarna klámmynd,“ bendir á hvers vegna þeim líkaði ekki við myndina. Að fara á þessa mynd í von um mikið af T&A án þolinmæði fyrir efni söguþræðisins er ástæðan fyrir því að það er svo óþægilegt fyrir þá. Það má segja að myndin sé meira rómantískt verk en softcore klámmynd, jafnvel þó ég líti svo á að stjarnan hafi gert sinn skerf af mjúku klámi. Ég held að hún hafi útskrifast. Hvað skrifin varðar er samtalið ekki stór þáttur í myndinni eins og í Tarentino mynd, en söguþráðurinn er þokkalegur og útúrsnúningarnir frumlegir og stundum skemmtilegir. Sérstaklega er endirinn ekki vonbrigði heldur ánægja, þar sem villiness/hetju og „foringjamaðurinn“ læra af flóknum tilfinningavef sínum. Mér skilst að framleiðandinn hafi fengið 3 kvikmynda samning út úr þessu. Hatturinn af fyrir að sanna nokkra tugi þúsunda dollara getur farið ansi langt ef þú hefur listrænt næmni og stolt. Gabriella og hinar stelpurnar með nektarsenur voru viðkunnanlegar ásamt því að vera heitar, ekki bara lofthausar, svo sem erótísk vísindafantasía með glæsilegri nektarlist, jafnvel með takmörk B-myndalands, ekki vonbrigði.