Ég leigði þetta fyrir nokkrum árum, myndbandsbúðin var þá bara með VHS. Beint á myndbandið sló það skref (þú veist, þar sem kassakápurnar nota sömu leturgerð og litasamsetningu og árangursríkar kvikmyndir). Ég vissi ekki hverju ég átti að búast við öðru en því sem var prentað. Það fyrsta sem ég hugsaði á meðan ég horfði var "hvað í fjandanum er að við hljóðið?" - Augljóslega var engin samræða talsetning. Orð ómuðu, svo ég hætti að maula af því sem ég þurfti að fylgjast betur með - takið eftir að það er enginn Shakespeare hér!, bara einfalt tal. Sagan er nógu einföld, strákur hittir stelpu o.s.frv.. Það sem mér fannst fyndið og hjartnæmt var að fólkið í myndinni virtist ekki vera skopmyndir sem skrifaðar voru inn í söguna, heldur frekar óleikarar sem voru hrifnir tímabundið úr raunverulegu starfi sínu(búningur). innifalinn). Allt á meðan byrjar þú að skynja hvað kvikmyndagerðarmaðurinn er að sækjast eftir, þá sérðu að það eru engar tilraunir til ódýrs húmors (fólk sem meiðir einkamenn sína, notar dónaskap, þetta hefði ekki getað skaðað markaðssetninguna. Það var eitthvað heiðarlegt við það. Ég hélt ef þeir hefðu haft stærra kostnaðarhámark þá hefði það verið betra, sem ég er viss um að þeir íhuguðu daglega, en þeir héldu áfram og gerðu það. Mér fannst þetta vera það sem sjálfstæð kvikmyndagerð snýst um. Orðið "Indy", er hent eins og það sé Genre..Ha!..það er fyndið!