Eftir að hafa hlustað á og notið ummæla Harvey Bernhards, Omen II, varð ég hneykslaður að uppgötva að hann stóð líka á bak við þetta algjöra drasl. Þetta er eins og mjög slæm sjónvarpsmynd sem þú gætir séð um miðjan dag þegar þú ert með flensu og ert of veikur til að ná í fjarstýringuna. Ég held að þegar Michael Lerner stendur frammi fyrir því sem ég get aðeins lýst sem framhaldsskólaliðinu Les Miserables hékk munnurinn minn opinn af vantrú. Og svo fór munnurinn á mér upp og niður því ég hló svo mikið. Hræðilegt. Ég veit ekki af hverju ég þarf að skrifa að lágmarki tíu línur, ég hef sagt mitt á hreinu, það er ekkert gáfulegt við allt þetta nútímalega orðalag.