*MILDIR SPOILERS*Í þessari væntanlegu háðsádeilu setti Chaplin sjónum sínum á illsku þýska fasismans, þar sem hann lék tvíburahlutverk Tómönsku einræðisherrans Adenoid Hynkel og eins þegna hans, óviljandi hetju í fyrri heimsstyrjöldinni og rakara gyðinga. Í gegnum atburði sem eru innblásnir af bæði Adolf Hitler og Marx-bræðrum, semur Hynkel um samninga og lýsir yfir stríði á hendur nágrannalandinu Osterlich á meðan hann finnur tíma fyrir fjölmörg, einkennilega flöt leikmynd. Hinn margfrægi vals einræðisherrans með uppblásnum hnött er í raun algjörlega þunglyndur, yfirþyrmandi og ófyndinn. Chaplin ætti vissulega hrós fyrir að hafa leitað til Hitlers og fyrir að tala af miklum krafti um selluloid - lokaræðan hans sem er margslungin er í raun djarfur, eftirminnilegur hápunktur verksins - en myndin er einfaldlega ekki nógu skörp eða fyndin til að verðskulda lofið sem oft er hrúgað yfir hana, né til að krefjast endurtekins áhorfs. Bestu gaggarnir eru fjarri þreytandi stellingum Hynkels og fela í sér að Rakarinn reynir að forðast stóra snúningssprengju (röð sem stelur úr byssuna í The Gold Rush) og síðar, með pott á höfðinu, labbar hann óvart af bjálkanum. þakið á búðinni sinni. Í samanburði við þögla klassík leikstjórans er Stóri einræðisherrann hægur, ofboðslega ósamkvæmur og með öllu nokkuð ófullnægjandi, á meðan hrjóstrugar köflum milli hlátra er oft langur og erfitt að þola. Það er enginn vafi á því að Chaplin var snillingur, en jafnvel snillingar gera vonbrigðismyndir og The Great Dictator er svo sannarlega í röðinni.