Leikstýrt af E. Elias Merhige "Begotten" er tilraun með nokkrar áhugaverðar hugmyndir sem ná ekki alveg því sem þeir voru að reyna að gera. Kvikmyndin er 76 mínútna ofurhæg, vafasöm áhrifarík, pirrandi upplifun sem reynir að setja fram forvitnilega heimspeki um sköpun jarðar og mannlegt eðli. Hún hefst með því að guð er sýndur sem stólbundinn geðveikur maður sem rífur upp magann með því að nota hníf. Úr þörmunum, blóð og úrgangur úr mönnum kemur móðir náttúra. Hún heldur áfram að gegndrepa sjálfa sig með sæði hins dauða guðs. Síðar fæðir hún son jarðar. þroskaheftur sem er stöðugt misnotaður hópur mannæta sem ég tel að sé fulltrúi mannkyns "Gettur" lítur snúið og truflandi á uppruna lífsins. Að sýna fram á sjálfseyðandi eðli, ofbeldi, losta og græðgi sem hafa orðið að vörumerki mannkyns. Vandamálið í myndinni kemur frá tvennu. Ein er sú að myndin er bara of hæg á sýningunni. Það sem við fáum eru góðar þrjátíu mínútur sem varið er í að sýna hvernig Sonur jarðar er stöðugt að hristast nakinn á jörðu niðri á sama tíma og mannkynið misnotar hann og pyntar hann. Slík smekklaus framlenging verður ansi fljótt leiðinleg og skortir slaginn í að koma höggi á skilningarvit áhorfandans. Annar punktur er sjónræn útlit og hljóð "Beggotens". Kornuð, öfug, svört og hvít lágramma kvikmyndataka heillar truflandi þáttinn í söguþræðinum, en slíkar nýjungar virka oft á stuttum tíma. Fara svo smám saman að missa áhrifin þegar áhorfendur venjast útlitinu. Hljóðið þjáist af sömu vandamálum. Það er stöðugt endurtekið og svipuð hljóð verða pirrandi svo hratt að ég fékk löngun til að slökkva á hljóðinu. „Begotten“ missir sjarmann stuttu eftir að hún byrjar. Það reynir að vera frumlegt og skapandi en það nær ekki að útvíkka hugmyndirnar sem óljósa söguþráðurinn gefur í skyn í staðinn endurtekur það sama atriðið aftur og aftur. Niðurstaðan er sú að "Gettur" er fastur á einu augnabliki. Jafnvel þó að það reyni á söguþræði að halda áfram, er myndefni og hljóð það sama í gegn. Sýnir sömu aðgerðina á aðeins annan hátt með aðeins öðruvísi hljóði. Brella getur ekki ein og sér gert kvikmynd. Það þarf líka hraða og fjölbreytni, eitthvað sem Merhige virðist hafa gleymt.