Hún er ekki eins og söguleg kvikmynd, hún er ekki kvikmynd með ógleymanlegum ástarsögum, hún er ekki mynd með stórbrotinni atburðarás, en ég get örugglega sagt að hún sé mynd með frábæru andrúmslofti...Hún hafði svona 60's bóhemískan og uppreisnaranda. : vinahópur sem býr í fátækri íbúð í París, hver og einn býr til list, dreymir um að breyta heiminum, dópa og elska á sinn hátt. Það þarf mikla þolinmæði til að horfa á og sérstaka stemningu, að ef þú ert ekki með, þér gæti fundist það mjög leiðinlegt og leiðinlegt. Mér fannst mjög raunsæ nálgun atburðanna sem áttu sér stað og tafarlaus áhrif þeirra á líf nemenda: óttinn við framtíð sína, erfiðleikana við að afla lífsins, hindranirnar við að fylgja draumum sínum. Það sem ég elskaði var svarthvíta myndin. Myndavélahornin voru ótrúleg, þau voru eins og frost augnablik. Það skildi mér eftir langa myndasýningu með gömlum og mjög tilfinningaríkum og tilbúnum ljósmyndum. Ég þurfti reyndar að sjá myndina aftur, bara til að taka þessi mögnuðu skjáskot. Í einu orði sagt: falleg...