Ég hafði séð The Cure þegar ég var krakki og ég elskaði hana þá. Nú, árum seinna, fékk ég næstum óvart eintak og horfði á það aftur. Þar sem þú ert krakki hefurðu í rauninni ekki getu til að útvega þér hluti sem þú vilt, það er venjulega forréttindi foreldra þinna - en þegar ég horfði á það aftur núna fannst mér leitt að hafa ekki gert meira til að fá eintak af þessari mynd á sínum tíma, og þar af leiðandi næstum gleymt henni þar til í dag. Þetta er virkilega falleg mynd. Hún segir söguna af ólíkindum vináttu harðsnúins, vanhæfs barns - sem tekur vísbendingar frá hræðilegri, ofbeldisfullri móður sinni - og nágranna hans, aðeins yngri drengs sem er með alnæmi. Rétt, segirðu. Annar af "þeim". Táratogari. Kvikmynd með fötu. Siðferðishali. Já, ég veit, ég hata þá líka. Aðeins þessi er það ekki. Hún er ein af örfáum kvikmyndum af þeim fjölmörgu sem ég hef séð sem dregur fram mjög sjaldgæft bragð: hún flytur sannarlega sorgarsögu (og já, siðferðissögu) en án nokkurs einasta augnabliks þar sem hún er óþægileg, þvinguð eða í einhverju. á annan hátt "hollywoody". Það sýnir ALVÖRU samband tveggja ALVÖRU stráka, sem hafa samskipti eins og ALVÖRU krakkar gera. Og í gegnum þessi samskipti byrjar hin góðlátlega, ástríka persóna eldri drengsins, Eric, að skína í gegnum „harðjaxlinn“ persónu sína, þegar hann tekur að sér eins konar stórbróðurlega umhyggju fyrir Dexter, HIV-jákvæðum yngri nágranna sínum. . Saman leggja þau af stað í ævintýri til að finna lækningu - sem Erik virðist vera handan við hornið - svo að allt þetta kjánalega alnæmi hverfur og þau geti verið vinir að eilífu. Framleiðslan er í toppstandi. En auðvitað, það sem raunverulega ber þessa mynd, er frammistaða aðalhlutverkanna tveggja - Brad Renfro og Joseph Mazzello. Sérstaklega Mazzello, sem er einfaldlega töfrandi - hann gefur til kynna veikleikatilfinningu sem þarf fyrir veikan dreng, en á sama tíma tekst honum að gera Dexter að sannarlega ötulli og ákveðinni persónu. Hann skín á vettvangi þar sem strákarnir takast á við Pony: hvatvísi hans til að vernda eldri vin sinn ýtir honum fram, knýr hann til að segja það sem hann segir - og fyrst á eftir birtist hryllingurinn á andliti hans, þar sem hann áttar sig á því að það sem hann sagði sjálfur er satt: blóðið hans er eitur... Renfro á líka sín augnablik, sérstaklega atriðin með móður sinni: hann lýsir fullkomlega hvernig þessi macho, götuvita krakki er eftir alveg frosinn og dofinn þegar hann stendur frammi fyrir ofbeldisfullri, stormandi móður sinni, og kemst ekki orð til að andmæla henni þar sem hún bannar samband hans við sjúka drenginn af ótta hennar og fáfræði. Annabella Sciorra skilar líka eftirminnilegri frammistöðu sem móðir Dexter, sem á endanum verður í vissum skilningi líka móðurfígúra Eriks. Ég hef fyrst séð þessa mynd þegar ég var í skóla í Ameríku og elskaði hana - alls ekki. sjálfgefið varðandi kvikmyndir af þessu tagi. En hegðun krakkanna í þessari mynd var svo raunveruleg að ég átti auðvelt með að tengjast þeim. Það er kaldhæðnislegt að kennarinn sem sýndi okkur þessa mynd (dásamleg kona, ég er enn í sambandi við hana) lenti í vandræðum vegna hennar, þar sem eitthvert pirrandi foreldri kvartaði yfir því að hafa atriðið þegar strákarnir tveir eru að horfa á Playboy. ... Aumkunarvert. Í alvöru, munu Bandaríkjamenn nokkurn tíma komast yfir þessa fáránlegu fælni, ég veit það ekki. Það var varla aðgreinanlegt skot af playboy forsíðu í myndinni og því er hún ekki sýnd í skólum... hversu sorglegt. Börn þurfa að sjá þessa mynd. Það er meira hvetjandi og fræðandi en öll „opinberu“ sértilboðin eftir skóla samanlagt. Ó, og eitt í viðbót. Ég veit að ég er að röfla, en engu að síður... Staðan. Það er frábært. Ég er tónlistarmaður og sem slíkur þekki ég Dave Grusin frá plötum hans: hann er þekktur djasspíanóleikari og plötusnúður. Fram að þessari mynd vissi ég í raun og veru ekki að hann gerði kvikmyndaskor líka, jafnvel þó að þegar ég athugaði síðar komst ég að því að ég hafði óafvitandi horft á nokkrar kvikmyndir sem hann vann að. Virkilega dásamlegt starf þarna. Allt í allt, traustur tíu. Ég mæli með þessari mynd fyrir hvern sem er. Og ég á örugglega eftir að sjá hana með yngri systkinum mínum - þau geta notið þess að horfa á svona kvikmynd meðal allra hefðbundinna tæknibrellnahysteríu sem þau sjá venjulega.