"Midnight Cowboy" var aldrei frábær mynd til að byrja með en hún er klassísk. Þú veist að þetta er klassískt um leið og þrálátt þemalagið þess, 'Everybody's Talking', byrjar á hljóðrásinni, (reyndar ekki skrifað fyrir myndina), og hvernig myndavélin kynnir okkur fyrir Joe Buck, (nöktum og í sturtu). Við höfðum séð Jon Voight áður en höfðum aldrei tekið eftir honum, en þegar hann segir okkur að hann sé „einn helvítis gamli“, hver á að efast um hann? Þetta var frábær frammistaða sem hafði helgimynda stjörnustöðu ásamt fullkomnu tökum á persónunni og ef Voight hefði aldrei gert neitt annað væri frammistaða hans hér enn goðsagnakennd. Eins og það er hefur Voight sjaldan valdið vonbrigðum á skjánum; jafnvel hangikjötsstykki eins vel læknað og frammistaða hans í því glæsilega drasli „Anaconda“ er ánægjuefni). Myndin varð fræg og fræg nánast á einni nóttu. Það var mannfjöldi ánægjulegt, (jafnvel með niðurdrepandi endi), fyndið og kynþokkafullt og auðþekkjanlega „raunverulegt“; (það var í lok sjöunda áratugarins og allar persónurnar hljómuðu satt). Þetta var líka fyrsta myndin sem fékk „X“ einkunn til að vinna Óskarinn sem besta mynd ársins. Aðlöguð, (snilldarlega), af Waldo Salt úr skáldsögu James Leo Herlihy, var hún líklega fyrsta almenna bandaríska auglýsingamyndin sem fjallaði um „bannorð“ efni eins og samkynhneigð og eiturlyfjaneyslu á málefnalegan hátt. Allir eru auðþekkjanlegir menn, vörtur og allt, og allir eru sýndir samúð. Joe Buck frá Voight er saklaus í útlöndum, Candide sem kemur til New York til að leita auðs síns sem hræsnara, (starf sem hann lítur á sem töffaralegt og ekki töff; hann er kross á milli gigolo og félagsráðgjafa). En þegar hann sjálfur er hrakinn af ræfilslegum, ormafullum svindli sem heitir 'Ratso' Rizzo, (Dustin Hoffman, nýkominn úr "The Graduate" og hann er opinberun), áttar hann sig á því að raunveruleikinn er kannski aðeins öðruvísi en pípan. -draumur. Í meginatriðum er þetta karlkyns ástarsaga, (þó algerlega platónsk), á milli þessara tveggja ekki svo ólíklegu rúmfélaga. Báðir algerlega einir, báðir algerlega þurfandi hver verður verndari hins, (Voight með líkamlegu atgervi sinni, Hoffman með götuvitavitund). Þeir eru vanhæfðir á flótta frá almennum straumi, umburðarlyndir gagnvart eigin sérkennum og frávikum annarra. Þó „beint“ Voight sé ekki lengra en að hitta samkynhneigð í 42. götubíói með strák sem er jafnvel einmanari en hann sjálfur. (Öll myndin sýnir undarlega „kristilega“ afstöðu). Hún er líka stórkostlega leikin. Á meðan Voight og Hoffman halda skjánum í gegn eru frábærar vinjettur frá mönnum eins og Brenda Vaccaro og Sylvia Miles auk John McGiver, Bob Balaban og Bernard Hughes sem ýmsir viðskiptavinir og snauður, fallega afmarkaðar litlar persónurannsóknir sem virðast fara yfir leiklist. að öllu leyti á meðan leikstjórn John Schlesinger gefur myndinni tilfinningu fyrir heimildarmynd sem og algerlega aðskilinn augnsýn geimveru á amerískan kvið, án gremju og án gagnrýni. Þegar öllu er á botninn hvolft er þetta kannski frábær kvikmynd eftir allt saman.