Ég sá hana í flottu kvikmyndahúsi þar sem áhorfendur eru venjulega hvítir, menntaðir og borgarbúar. Sýningin sem ég sótti var dálítil af Afríku-Ameríkönum og hún gerði muninn á viðbrögðum áhorfenda milli hópanna tveggja að dásamlegri félagslegri umsögn um stöðu kynþáttatengsla hér á landi. Í grundvallaratriðum var hvíta fólkið HÆTT við að hlæja eða hló taugaveiklað að fyndnu hlutunum -- og þeir eru margir! -- vegna þess að þeir myndu vera að "hlæja að svörtum", á meðan þeir svörtu þögðu líka því margir gátu ekki hlegið að sjálfum sér fyrir framan hvíta. Ég aftur á móti, þar sem ég er asískur (og tilheyrir því hvorugum hópnum), skemmti mér konunglega við að skoða þessa háðsádeilu á rappmenningu og egó/gripi/gildi/gerviheimspeki hennar. Leikararnir eru hæfileikaríkir og standa sig frábærlega í að verða persónurnar sem sýndar eru. Lögin eru of fyndin til að hægt sé að trúa þeim. Þessi mynd er ein besta gerviheimildarmynd sem komið hefur, þar á meðal "A Mighty Wind"