Þetta er ótrúleg mynd. Ég man ekki hvenær ég sá síðast sænska mynd svona lagskipt. Það er fyndið, það er sorglegt, það er sannfærandi og umfram allt er þetta sneið af sænsku smábæjarlífi. Það dregur úr klisjunum og dvelur dýpra. Það lætur manni líða tengingu, ekki aðeins við aðalpersónurnar heldur allar persónurnar. Stórborgarstúlka á rætur sínar að rekja til rætur sinna, litla heimabæjar síns, til að fagna sjötugsafmæli föður síns, og krossast við fólk sem hún hefur ekki hitt í nokkur ár. ár. Þó að sagan sjálf sé ekki einstök býður hún upp á ferska nálgun. Miðpunktur sögunnar er samband þriggja systra (á mismunandi stigum lífsins), sem eru ekki mjög náin. Eða að minnsta kosti átta sig ekki á því hversu náin þau eru. Ein lykilástæðan sem gerir það svo auðvelt að tengjast fólkinu í þessari mynd er flekklaus leikarahópur. Í fyrsta lagi er ég meira en ánægður með þá staðreynd að það eru nákvæmlega engir svokallaðir „A-listi“ sænskir ​​leikarar í þessari mynd. Venjulega eru nokkrir leikarar sem hafa getu til að rata inn í næstum allar helstu framleiðslu í Svíþjóð. Að þessu sinni tókst framleiðslufyrirtækinu að halda þessu raunverulegu með því að steypa leikara sem virðast í raun elska fagið sitt. Sofia Helin er líklega fyrsta sænska leikkonan síðan Eva Röse sem sannar að það þarf ekki orð til að koma tilfinningum á framfæri. Skrifin eru líka mjög aðlaðandi. Samræðurnar eru meira en trúverðugar og miðað við aðrar sænskar myndir frá síðasta ári eða tveimur eru þær kílómetrum framar. Maria Blom stjórnar öllu frá upphafi og ef þú vissir það ekki myndirðu aldrei giska á að þetta væri í fyrsta sinn sem hún skrifar OG leikstýrir kvikmynd í fullri lengd. Ég get ekki beðið eftir henni næsta.Þegar þú byrjar að horfa á þetta langar þig virkilega að sjá þetta í gegn.