Gleymdu hverri njósnamynd sem þú hefur séð - svona var lífið í Sovétríkjunum og er enn víða í Rússlandi og fyrrverandi Sovétríkjunum. Veru dreymir um tómstundalífið eins og hún ímyndar sér vesturlönd; Raunveruleiki hennar er allt annar, með biturri móður, ofbeldisfullum föður og áfenginu sem er alltaf til staðar. Og framtíðarhorfur hennar eru ekki mikið betri. Hún finnur mann og þau reyna að redda lífinu saman, en hann er þjakaður af sama umhverfi, bæði félagslega og líkamlega - landslagið í þessari mynd er ljómandi, situr þægilega í félagsskap eftir heimsendamyndir en augljóslega gert með engin tæknibrellur; þeir hafa bara gengið inn og skotið hvað sem varð fyrir framan myndavélina. Gleymdu staðalímyndum, köldu Rússunum þínum af njósnamyndum. Þetta er hinn raunverulegi samningur: fólk er ástríðufullt, líflegt og til staðar á þann hátt sem þú munt aldrei sjá í drama frá Vesturlöndum.