Leikstjórinn fyllir þessa mynd falskri dýpt með því að endurtaka brella í gegnum myndina. HVERT einasta skot í þessari mynd er þrisvar sinnum lengra en það þarf að vera. Þú gætir auðveldlega klippt út 1,5 klukkustund af þessari átakanlega löngu 2,5 klukkustunda kvikmynd án þess að útrýma: einu orði um samræður, eina mynd, einn atburð eða smá hreyfingu. Þetta var ein óþarfa sóun á kvikmynd sem ég hef séð. Aðrir gagnrýnendur hafa kallað það tilgerðarlegt, sem er vægt til orða tekið. L'Humanite er gervi-vitsmunalegt rusl sem er hannað til að vera andstæðingur Hollywood svo að dómarar í Cannes gætu fullyrt sjálfstæði sitt frá Óskarsverðlaununum. Gagnrýnandi IMDb segir: "Ólíkt Hollywood kvikmyndum - sem venjulega neyða áhorfendur í yfirdrif - neyðir þetta áhorfendur til að hægðu á þér og skoðaðu nokkra af minnstu og hversdagslegustu eiginleikum lífsins í smáatriðum." Þú þyrftir að vera þrjóskur til að glápa á sumar þessara mynda svona lengi og fara eins hægt á þessar persónur. Þetta er ekki raunveruleikinn nema þú sért með mikla lyfjameðferð. Að lokum fannst mér túlkun Schotté vera sorgleg upprifjun á meistaralega "Chauncy Gardner" Peter Sellers. Hann notar sömu svipbrigði og stellingar. Hann garðar meira að segja! Að mörgu leyti eru hliðstæður á milli þessara tveggja kvikmynda. Helsti munurinn er sá að „Being There“ hreyfist áfram og treystir ekki á sjokk og brellur til að skapa þroskandi upplifun á meðan að efast um ýmislegt sem við teljum sjálfsagðan hlut í lífinu.