David Mamet skrifaði handritið og lék frumraun sína sem leikstjóra með 'House of Games', karakterrannsókn sem er full af sálfræðilegum undirtónum, þar sem geðlæknir er lokkaður inn í myrkan heim sjálfstraustsleiksins. Margaret Ford (Lindsay Crouse) hefur náð góðum árangri og hefur skrifað metsöluskáldsögu, 'Driven'. Samt er hún nokkuð óánægð með eigið einkalíf; það er tómarúm sem hún getur hvorki skilgreint né leyst og það er varnarleysi hennar. Þegar sjúklingur, Billy Hahn (Steven Goldstein), trúir henni á meðan á fundi stendur að hann skuldi sumum fjárhættuspilurum mikla peninga og að þeir ætli að drepa hann ef hann borgar ekki, ákveður hún að grípa inn í fyrir hans hönd. Þetta fer með hana í „House of Games“, smá köfun þar sem hún hittir Mike (Joe Mantegna), heillandi svikara sem eyðir engum tíma í að tæla hana inn í heiminn sinn. Í stað „tuttugu og fimm stóru“ sem Billy sagðist skulda, sýnir Mike henni bókina sína og hún reynist vera átta hundruð dollara. Og Mike samþykkir að þurrka töfluna hreint, ef hún samþykkir að gera honum einn einfaldan greiða, sem felur í sér kortaleik sem hann hefur í gangi í bakherberginu. Í miðri stórri hendi ætlar Mike að yfirgefa herbergið í nokkrar mínútur; á meðan hann er farinn er starf hennar að fylgjast með því að einhver hinna leikmannanna segi frá. Á þessum tíma eru ekki aðeins Margaret, heldur einnig áhorfendur, orðnir hrifnir. Samræðurnar og einstakur stíll Mamet og nákvæmur taktur sem leikarar hans flytja línur sínar með eru dáleiðandi. Þegar Mike leiðir Margaret í gegnum hið sannfærandi, súrrealíska tilverusvið sitt og kynnir fyrir henni ranghala svikaleiksins, erum við sópuð með henni. Frá þessum fyrstu eftirminnilegu kynni, þegar hann sýnir fram á hvað „seggja“ er og hvernig það virkar, til lærdóms „stutt svindlsins“, til hins töfrandi hápunkts þessarar myndar, heldur Mamet spjallinu gangandi af brýnni nauðsyn sem er vægðarlaus. Og ekkert er sem sýnist. Að lokum lærir Margaret nokkrar erfiðar lexíur um lífið og mannlegt eðli og um sjálfa sig. Hún breytist; og hvort það sé til bóta eða ekki er opið fyrir vangaveltur. Mantegna er algerlega hífandi í þessari mynd; hann gefur flókinni persónu sem verður að geta leitt þig fúslega inn í skuggann og gerir það. Crouse skilar líka frábærri frammistöðu hér; þú finnur stífa, þétta óróann ganga undir þessu rólega, sjálfsörugga ytra útliti og þegar reynsla hennar af Mike framkallar breytingar á henni lætur hún þig finna hversu djúpt það hefur slegið í gegn. Hún lætur þig trúa því að hún sé fær um það sem hún gerir og lætur þig líka skilja það. Í kraftmiklu aukahlutverkinu eru Mike Nussbaum (Joey), Lilia Skala (Dr. Littauer), J.T. Walsh (The Businessman), Ricky Jay (George) og William H. Macy (Sergeant Moran). 'House of Games' er hið mikilvæga Mamet; hann hefur skrifað og leikstýrt fjölda hágæða leikrita og kvikmynda síðan, og mun eflaust prýða okkur með fleiri í framtíðinni. En þessi mynd mun vera sú sem skilgreinir hann; og þú getur farið í orðabókina og flett henni upp. Þú finnur það undir 'Fullkomnun'. Þetta er ein frábær mynd sem þú vilt ekki missa af. Ég met þennan 10/10.