Á lokahófi Vítnamstríðsins er aðalpersónan okkar, Capt. Willard (Martin Sheen) sendur af CIA í ólöglegt eins manns leiðangur til að myrða yfirgefa bandaríska landgönguliðsforingja, Kurtz ofursta (Marlon Brando), sem hefur að sögn „fullkomlega geðveikur“, en sem er farsællega að heyja einkastríð yfir landamæri frá bækistöð sinni í Kambódíu, hlutlausu og þar af leiðandi óheimiluðu landi. Öll frásögðu sagan af því sem Willard sér og gerir þegar hann er ferjaður upp Da Nang á af óagaðri og skelfingu lostinni áhöfn varðskips sjóhersins til að myrða Kurtz er stórkostleg myndlíking fyrir óhófið, hrörnunina og að lokum veikleika engilsaxneskrar sálar: Ef við skiljum ekki eitthvað, og við getum ekki stjórnað því, útrýmdu því. það. Kurtz hafði að lokum kynnst þessu. Nema þú fylgist með hverju tilfinningaþrungnu látbragði, hverju orði í samræðum söguhetjanna, sérstaklega í atriðinu þar sem þær tvær eru einar í myrkvuðu bæli Kurtz, muntu missa af einum af þeim. aðalþemu þessarar ótrúlegu kvikmyndar. Fínn samningur Kurtz við böðul sinn, einhliða „uppgjöf“ hans gegn því að Willard samþykkti (hnokkaði hann kolli?) að segja „syni“ Kurtz (önnur myndlíking fyrir okkur, næstu kynslóð, þær sem horfa á myndina) sannleikann um allan Hryllingurinn sem þeir höfðu báðir séð í Víetnam er hugarvíkkandi efni. Sambandið milli mannanna tveggja á meðan Kurtz yfirheyrir Willard, - fléttað saman við nokkrar af hans eigin hryllingssögum, er ótrúleg, nei, snilld, kvikmynd. Lokaatriði (intercut) athafnaslátrun á fórnarnauti er eitt öflugasta táknið. Coppolla hefur gefið, viljandi eða ekki, hina fullkomnu andstríðsyfirlýsingu, sem ætti að hljóma í gegnum aldirnar.