Rithöfundurinn/leikstjórinn Henry Brommel hefur unnið frábært starf með mynd sinni, "Panic," frá árinu 2000, og þar á meðal er val hans á leikara: William H. Macy, Tracy Ullman, John Ritter, Neve Campbell, Donald Sutherland, Barbara Bain , David Dorfman. Brommel hefur leikið Ullman og Ritter í ákaflega ófyndnleg hlutverk og óviðjafnanleg leikarahlutverkið er kærkomin tilbreyting frá því sem við sjáum venjulega."Panic" er saga leigumorðingja, Alex (Macy) sem vinnur í raun fyrir föður sinn (Sutherland) ). Hann nær yfir sitt sanna fag með því að sinna póstverslun; að öllum líkindum eru hann og eiginkona hans (Ullman) og sonur þeirra Sammy (Dorfman) dæmigerð úthverfafjölskylda. Alex er óánægður með líf sitt og leitar aðstoðar geðlæknis (Ritter) og segir móður sinni (Bain) aðeins frá því. Á biðstofunni hittir hann unga konu (Campbell) sem hann laðast strax að, sem flækir aðstæður hans enn frekar. Móðir hans brýtur loforð sitt og segir föður sínum frá geðlækninum. Þegar Alex fær næsta verkefni uppgötvar hann að hann á að drepa geðlækninn sinn. Þetta er djúpstæð saga af mildum, góðum manni sem er gerður að morðingja af skrímsli föður, með vitund móður sinnar, sem drepur til að þóknast föður sínum. en getur heldur ekki staðið við hann og hætt. Reiði hans er svo djúpstæð að hann hefur misst tilfinningalega tengingu við nánast allt og alla nema son sinn - og það er loksins sonur hans sem vekur hann upp úr næstum ævilangri kúgun. Þegar það er kominn tími á að "Panic" hreyfist gerir það það - fljótt. "Panic" virðist alls ekki vera með læti. Reyndar gengur það mjög hægt. En það hreyfist hægt, ekki vegna þess að það er illa gert - hægðin er vísvitandi, sem speglar sálarlíf Alex sjálfs sem kemur hægt út úr þokunni. Með því að taka ákvörðun um Söru, Campbell persónuna, og með því að sjá merki hans, sinn eigin geðlækni, sem lifandi manneskju sem andar, byrjar Alex að gera tengslin milli þess sem hann gerir og þess sem hann er - og hvernig þau gera það ekki. jive. Og munurinn á þessu tvennu gæti leitt til þess að missa aðra sálarlíf, Sammy's. William Macy gefur enn eina frábæra frammistöðu, sem ástríkur faðir, fjarlægur eiginmaður og kaldur morðingi, barn tveggja skrímsla sem aldrei þótti vænt um sinn tilfinningar eða langanir, maður sem loksins áttar sig á því að hann verður að stíga upp á borðið eða láta hringinn endurtaka sig. Þetta er ekki svona drama sem spilar vel í kvikmyndahúsi. Hún er of fullorðin, of lítil, of lúmsk, of karakterdrifin og of góð.