Ég hlakkaði mikið til að sjá Nana eftir að hafa séð frábært frumraun Renoir, Whirlpool of Fate. Ég hafði lesið að Nana væri almennt talin besta þögla myndin hans svo ég gerði mér miklar vonir. Því miður fannst mér þetta vera risastórt skref aftur á bak.Catherine Hessling er aðalvandamálið við þessa mynd. Leikur hennar er yfir höfuð, jafnvel fyrir þögla mynd. Leikur hennar er líkari því sem maður gæti búist við í kvikmynd frá upphafi táninga, ekki seint á 20. áratugnum. Hún er venjulega með sama andlit, sem minnir mig (því miður) á einhvern með hægðatregðuverki. Það var líka mjög erfitt að trúa því að nokkur maður myndi falla fyrir þessari femme fatale. Það var alls ekkert heillandi við hana. Myndin var líka frekar langdregin, myndavélavinnan var óáhugaverð (fyrir utan skot af hestakeppni) og klippingin var dauf. Sagan minnti mig á Pandóruboxið eftir Pabst. Það er áhugavert að bera þetta tvennt saman því það eru bara 3 ár á milli þessara mynda. Pandora's Box skorar einfaldlega á öllum stigum þar sem Nana mistakast. Þessi mynd er aðeins fyrir Renoir höfunda eða mjög alvarlega þöglar kvikmyndaáhugamenn.