Jafnvel þó það skipti myndina engu máli þá er þetta sköpunargoðsögn. Guð (krampandi, blóðug mynd í stól) sker líffæri hans út með rakvél og deyr í eigin óhreinindum. Móðir Jörð rís upp úr líki hans og gegnsýrir sig fræi hans og fæðir manninn. Það er hins vegar mjög ólíklegt fyrir þig að fatta eitthvað af þessu án þess að lesa samantekt fyrst, og það er ekki sérstaklega mikilvægt fyrir myndina að þú gerir það, þar sem þetta er meira súrrealískt listhúsmyndamál, allt í bleiku, unnu svörtu og hvítur. Sjúkt, hráslagalegt andrúmsloft skapast með áþreifanlegri ljósmyndun og lágmarks hljóðum (aðallega vatnsdrýpur, stunur, skrapa o.s.frv.) en hvert atriði er aðeins of lengi og myndin í heild sinni líka. Þetta hefði getað verið frábært sem stuttmynd, og God killing yourself atriðið var frábært og einstaklega hrollvekjandi, sérstaklega að vera það fyrsta sem þú sérð, en það er erfitt að vera þolinmóður þegar það heldur áfram í svona langan tíma og þú gerir það ekki einu sinni veistu hvað þú ert að sjá stóran hluta tímans. Samt góð kvikmynd fyrir upprunalega stílinn, myndirnar, andrúmsloftið og innihaldið.