"Showtime" fellur einhvers staðar norðan við það sem sumir gagnrýnendur hafa verið að segja, og aðeins sunnan við það sem ég bjóst við fyrir mánuðum síðan þegar ég heyrði fyrst af Eddie Murphy og Robert Di Niro að þeir myndu taka þátt í gamanmynd. Á heildina litið var það nokkuð gott! Eins og "raunveruleikanum" glæpastarfsemi eða löggur fara - og söguþræði, fyrir þessi efni - það er frekar órökrétt, en DUH --- þetta er gamanmynd. Einnig, þó að tæknibrellurnar, eltingarleikarnir, loftmyndirnar og skýjakljúfarnir sem sprengdu voru til staðar en lægri en í Schwartzenegger mynd, fannst mér hún svolítið þreytandi og ofgert. 9/11 næmni til hliðar, fyrir sjálfan mig, hafði allt þetta pyro-techno ofur-effekt dót verið að verða mjög gamalt undanfarin ár. Það virtist vera slappur staðgengill fyrir persónusköpun, sögu og grípandi tilfinningar. Ég vona að minna magn þess í "Showtime" sé vísbending um þróun í Hollywood. Þróun niður á við, minni notkun á kjánalegu, minni notkun á sprengjandi byggingu. Di Niro og Murphy eru tveir af mínum uppáhalds. Viðvera þeirra á skjánum og karisma - og jafnvel persónudýpt þeirra - hefur verið "gleði að sjá" í mörg ár. Því er ekki hægt að vísa á bug hér --- þeir eru grípandi leikarar og skemmtilegir og aðlaðandi í þessari mynd. Ég get ekki sett fingurinn á það, en kannski hafa sprengingarnar, óhófleg FX og allt það dregið úr lokaafurðinni??? Kannski, eða kannski var það eitthvað annað, eða sambland af þáttum sem gefur manni þá tilfinningu að myndin hafi ekki náð sínum bestu möguleikum. Hvað sem það var, þá var „Showtime“ skemmtilegt - ég mun líklega kaupa DVD-diskinn þegar hann kemur út - en ég hafði þá stemningu að það væri engu að síður ekki allt sem það hefði getað verið. Að minnsta kosti ekki allt sem ég hafði vonast eftir. Mjög góð mynd, en ekki frábær mynd. Ég gaf henni 8 af 10.