Ástæðan fyrir því að mér finnst þessi mynd stórkostleg er sú að hún hefur svo mörg tilfinningalög. Af handritinu og stórkostlegum leik má sjá að það er saga á bak við allar þær tilfinningar sem til eru. Þú skilur hvers vegna persónurnar grípa til ákveðinna aðgerða og hvers vegna þær gera ekki aðrar. Þú getur fundið samúð og gleði og ást og sorg fyrir þeim öllum í einu. Þú sérð mannkynið eins og það er best OG þegar það er verst. Þú getur tengt við persónurnar því þó þú hafir kannski aldrei verið í nákvæmum aðstæðum áður þá sérðu eiginleika og fall í þeim sem þú sérð í sjálfum þér. Að vissu leyti fær þessi mynd mann til að velta fyrir sér en svo í lokin útskýrir hún sig sjálf og maður finnur ákveðinn frið og skilning ekki bara í manni heldur fyrir persónunum. Ég mun segja að ég hef aldrei grátið jafn mikið á ævinni né fengið jafn mikið út úr einhverju. Ég hvet þig til að horfa á þessa mynd og taka merkingu hennar til þín. Að það sé bara einn sannur hlutur og það er... ást.