Woody Allen, þegar hann er upp á sitt besta, er með einn beittasta pennann sem til er. Hann getur gert bráða athugun og vefjað henni um kýla eins og enginn annar. Hins vegar, þegar hann er sem verstur, geta kvikmyndir hans lyktað af tilgerð. Því miður hefur „Melinda og Melinda“ þennan óþef frá opnun til lokunar. Uppsetningin er ein af áhugaverðari hugmyndum hans eftir smá stund. Fjórir vinir sitja á veitingastað og ræða hvort kjarni lífsins sé gamanleikur eða drama. Til að hjálpa til við að útkljá deiluna segir annar maðurinn frá upphafi sögu og spyr hina tvo menn að rífast (annar grínisti, hinn dramatísku leikskáld) hvort sagan sé gamanmynd eða harmleikur. Mennirnir tveir halda síðan sögunni áfram og myndin spilar sögurnar sem þeir flétta saman. Nú þegar ég heyrði fyrst um þessa mynd var minn skilningur að þær segðu nákvæmlega sömu sögu, tegundin (gaman eða drama) breytist aðeins eftir því hvernig þú lítur á hana. Það hefði nú verið áhugavert. Sögurnar deila þó aðeins einum meginþáttum og nokkrum hliðarþáttum. Þetta eru allt aðrar sögur með miklum söguþræði. Dramaið er svo stíft handrit og tilgerðarlegt að það getur í raun bara virkað sem sjálfsskopstæling. Ef þetta var tilgangurinn, þá mistókst það vegna þess að þessir þættir koma í veg fyrir að áhorfendur finni fyrir einhverri tilfinningalegri fjárfestingu í einhverri persónu. Gamanmyndin er sagan sem á góðar stundir en þær eru samt stuttar og hverfular. Will Farrell er augljóslega ætlað að vera varamaður fyrir Woody, en hann hefði getað leikið þessa persónu svo miklu trúverðugri án þess að bæta við stami og handtikkum Woody. Woody er bestur í að vera Woody. Þegar einhver annar reynir eru þeir ekki að leika persónu, þeir eru að móta þekktan leikara. Þessi tegund af hlutum dregur aðeins áhorfendur út úr sögunni. Uppáhalds Woody Allen myndirnar mínar fá mig til að yfirgefa leikhúsið aðeins léttari í anda en ég gekk inn. Þessi fékk mig til að óska ​​þess að ég gæti fengið peningana mína til baka.