Stífur, málefnalegur pólitískur spennusaga, sem miðar beint að hinni umdeildu stefnu Bandaríkjanna um flutning, annar skelfilegur Orwell-íönsk setning (tryggingartjón, einhver?) fyrir ólöglegar yfirheyrslur, jafnvel pyntingar á grunuðum hryðjuverkamönnum, sem fara framhjá réttum réttarfari. Umsjón með ómannúðlegri yfirheyrslu er egypski lögreglustjórinn, sjálfur skotmark bókstafstrúarmanns sjálfsvígs - sprengjusamsæri, og fléttar þannig saman tvær meginsöguþræðir myndarinnar. Hvort tveggja virkar mjög vel, sprengjumyndaleikmyndin og hryllileg í raunsæi sínu, þar sem afnám hennar kemur fram í stílhreinu endurliti af Tarantino-gerð og pyntingarsenur á saklausum manni einnig óbilandi sýndar í öllum sínum dásamlegu smáatriðum. Myndin fær talsverða punkta um notkun pyntinga sem trúverðugrar upplýsingaöflunar - söfnun í stríðinu gegn hryðjuverkamönnum og gegn hinu ólögráða andlitslausa skrifræði (hér persónugert af hentugri köldu stáli Meryl Streep, sem CIA-foringja sem gefur fyrirskipunina frjálslega. fyrir flutning) sem getur eyðilagt saklaus líf. Skiptir engu um skáldskap Kafka, hugsaðu meira um morðið á saklausa Brasilíumanninum í London árið 2005, þar sem yfirmaður lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu var enn í starfi og enginn dæmdur fyrir morðið á fátæka manninum. Leikurinn er frábær í gegn - tvö lykilhlutverk saklausa mannsins og hryðjuverkasprengjumannsins eru raunsæ og frásagnarkennd leikin af ókunnugu leikurunum Omar Metwally og Moa Khouas. Á sama hátt hljóma Yigal Naor sem ógnvekjandi lögreglustjórinn og Zineb Ouhach sem hugsjónafull ástfangin dóttir hans með frammistöðu sinni, skortur á kunnugleika (að minnsta kosti mér) eykur trúverðugleika persóna þeirra. Af stærri Hollywood nöfnum sem viðstaddir eru vex vöxtur Gyllenhaals með síðari myndum, þar sem hann leikur upphaflega aðskilinn en síðar samvisku - sleginn og angistarfullan ríkisstjórnarmann sem gerir rétt á endanum. Witherspoon leikur ráðþrota eiginkonu sína aðallega í einum tóni en er samt trúverðug, á meðan David Fabrizio og Alan Arkin sýna sannfærandi sjálfhverfa öldungadeildarþingmenn og lakaí þeirra sem munu aðeins ganga svo langt til að hjálpa þér þar til starfsmöguleikar þeirra eru í hættu. Það eru nokkrir veikleikar sögulega séð; það er lítil dramatísk þörf á að skapa "spennuna" í kringum flóttann hans El-Ibrahimi og persóna Streep er kannski of augljóst bogey-karl/kona. Verst af öllu er tilgangslausa innlimun kærustu Gyllenhaals á staðnum, aðeins til skrauts og stuttrar óþarfa ástarsenu. Á heildina litið þó hrífandi tilhugsun - vekur kvikmyndaupplifun.