Dead or Alive: Final, myndin sem á að sameina myndirnar þrjár í hinum mjög lauslega Dead or Alive þríleik, og tengist aðallega af stjörnum sínum, Riki Takeiuchi og Sho Aikawa og að hver mynd hefur sinn hlut af furðulegum heimsins innréttingum og taugafrumum. og haugur af ofbeldi, er að vísu veikastur hlutarins. Að engin af myndunum þremur endar með því að verða vonbrigði er síður vitnisburður um sköpunarkraft efnisins heldur kíló fyrir kíló þörmum sem leikstjórinn Takashi Miike tekur með umhverfinu og efninu. Hér kynnir hann augljóslega dystópíska framtíð, þó lágstemmd sé, þar sem samkynhneigður borgarstjóri/einræðisherra (Richard Chen) lætur dópa allt þorpið nema hópur uppreisnarmanna. Það eru líka eftirlíkingar - vélmenni - á þessu ári 2346, einn þeirra er Ryo (Aikawa), vélmenni með algjöra banvæna færni en einnig með getu til að elska og læra og svo framvegis. Svo gerist það að löggan, Takeshi (Takeiuchi) er yfirvörður borgarstjórans. En hlutirnir byrja að leysast upp á báða bóga, Ryo gengur í lið með uppreisnarmönnum og Takeshi með vinnuveitanda sínum, þó að blóðug óhöpp eins og gíslaskipti hafi farið illa og Takeshi kemst að því að kona hans og sonur eru vélmenni (ekki gert í geimvera skapi, takið eftir, bara allt í einu eins og í a straumurinn fór út), og að hann sjálfur er það líka. Og það leiðir allt til síðasta, óútskýranlegrar uppgjörs milli mannanna tveggja. Skrýtið að það sé enn önnur mynd þar sem Miike hefur tinda og dali hér og finnur stundum þann milliveg velgengni þar sem vísindaskáldskapur getur haft einhverja merkingu við það. En það er í rauninni ekkert að taka af þessari sögu, nema að borgarstjórinn/einræðisherrann er dingbat með enga baksögu sem dregur úr sér grjótið og tryggir að lyfið hans komi í veg fyrir að pör verði ólétt og að allt sé undir stjórn. Hann hefur líka með sér ástarþrælinn sinn, myndi ég giska á, í bráðfyndnum ótalandi hluta saxófónleikara sem einnig er stundum mannlegur innréttingur þegar hann er ekki að stinga í burtu stemningsfullan blús. Á sama tíma fáum við hinar hefðbundnu hliðar á sögum Ryo og Takeshi, og þær eru aldrei óáhugaverðar, bara ekki nógu sannfærandi til að halda áhuga. Auðvitað er Miike ekki hærra en að skemmta sér, eins og þegar Takeshi skellir Michelle (Maria Chen) í vatnið til að fá hana til að synda eftir næstum morðtilraun á borgarstjórann, eða að láta upprunalega uppreisnarleiðtogann tala ensku fyrir ekkert. góð ástæða yfirleitt. Það er meira að segja fjörug virðing fyrir gömlum sci-fi teiknimyndum í upphafi myndarinnar. En það er ekkert mjög sannfærandi efnislega séð, að undanskildum minniháttar beygjum Takeshi við að verða "góður" um miðja mynd (að hjálpa einu pari að komast af með heimild til að eignast barn), og aðallega eru styrkleikar Miike að þessu sinni eingöngu stílfræðilegir og í val á stöðum og leikmyndum. Það er eins og gruggugt japanskt Alphaville þar sem allt hefur samt nútímalegt yfirbragð í gegnum allar tæknibrellurnar. Og ég var mjög hrifinn af gulgræna litnum sem Miike notaði í myndinni, þar sem hann hafði mjög góð áhrif á utandyra atriði og bætti bara nógu grófleika í senunum innandyra. En hvað varðar tinda og dali, þá sér maður þetta sífellt skýrar - og vísindasvið kvikmyndarásarinnar með sjónrænum áhrifum, með kannski nokkrir fleiri dollarar í það - á hápunktinum. Þetta hefur að geyma eitthvert fyndnasta efni í brjálæðislegasta, freudísku næmni frá leikstjóranum, jafnvel þótt það þurfi að koma af stað með óþolandi tilþrifum; hvernig Ryo og Takeshi hittast loksins er af handahófi og bara leið fyrir framleiðendur til að reyna að tengja saman síðustu tvær myndir á ódýran hátt, þegar þess var ekki þörf. Aftur á móti, hvað varðar hið hreina sektarkennda skemmtanagildi kvikmyndar eins og Miike þar sem maður sér eitthvað algerlega óvænt og mjög gróft kynferðislegt, þá er hún í efsta sæti með bestu senunum í Happiness of the Katakuris og Visitor Q. Á heildina litið, Dead eða Alive: Final er töff 90 mínútna viðleitni sem tekur sig ekki OF alvarlega, og er betur sett því meir fyrir vondar tilþrif, hernaðarlegt hrörnun og menningarlega stöðvun sem settar eru fram á pulp-stigi.