Allar kvikmyndir sem gerðar voru fyrir 1912 þarf virkilega að skoða með tilfinningu fyrir tíma og stað. Árið 1894 áttu Lumiere-fjölskyldumennirnir [faðir: Antoine (1840-1911), synir: Auguste og Louis] og stjórnuðu verksmiðju sem framleiddi ljósmynda. plötur og pappír. Ekki lítið fyrirtæki; í verksmiðjunni voru meira en 200 starfsmenn sem nutu lífeyris- og almannatryggingabóta - nýstárlegt fyrir þann tíma. Það var staðsett í Montplaisir í úthverfi Lyon í Frakklandi. Hvað olli því að Louis Lumiere fékk áhuga á að byggja kvikmyndamynd, árið 1894, er enn opið fyrir vangaveltur. Tillaga mín er sú að útlit Kinetoscope (peep-show vél) Edison-samtakanna, í París haustið 1894, hafi veitt hvata.W.K.L. Dickson, sem starfar hjá Edison, fann upp hreyfimyndavél á stærð við upprétt píanó sem fékk einkaleyfi í febrúar 1893. Hún var rafknúin (notaði rafmagn frá þungum rafhlöðum. Þessi risastóra véldældi celluloid filmuræmur (nýlega þróuð af Eastman fyrirtækinu) framhjá linsu á um 40 ramma á sekúndu (fps). Hún var fest, sem nánast óhreyfanlegur hlutur, í "Black Maria" (í meginatriðum fyrsta kvikmyndaverið.) Kinetescope vélarnar sýndu sviðsettar kynningar ( minna en ein mínúta að lengd) sem voru teknar í þessu myndveri. Árið 1894 lagði Louis Lumiere sig í það verkefni að finna upp myndavél á hreyfingu. Hann hafði komist að þeirri niðurstöðu að jafnvel við 16 ramma á sekúndu á frumufilmu væri þrautseigja- sjón mannsauga/heila myndi gera það kleift að skynja eðlilega hreyfingu. Myndavélin hans, sem kölluð var kvikmyndatökuvélin, var á stærð við stóran skókassa og var útbúin með aftengjanlegu kvikmyndatímariti sem gaf geymslu fyrir nægilega kvikmynd til að taka myndir. entist í um eina mínútu þegar hún hafði sveiflast framhjá linsunni á 16 ramma á sekúndu. Stærð og létt þyngd myndavélarinnar (hægt að breyta henni í prentara eða skjávarpa með því að bæta við ljósgjafa) gerði hana nógu flytjanlega til að hún hægt var að fara með á hvaða stað sem er til að taka upp atburð (að því gefnu að nægt sólarljós væri til staðar.) Vorið 1895 tók Louis upp á filmu: brelluakstur af riddaraliðsmönnum; eldur í húsi þar sem slökkviliðsmenn komu á staðinn og dældu vatni yfir húsið sem var í kafi; og fjölda annarra sena í og ​​við Lyon. Með því að nota Molteni peru breytti hann myndavélinni í skjávarpa og kynnti kvikmyndir sínar fyrir vísindamönnum sem voru samankomnir í móttökusal Revue Generales des Science. Myndunum var varpað á skjá í fimm metra fjarlægð frá linsunni. Skjárinn var teygður í dyragætt milli tveggja herbergja. Á fundi atvinnuljósmyndara, sama ár, myndaði Louis komandi fulltrúa og sama kvöld sýndi þeim kvikmyndir af komu þeirra. Með lofum frá bæði vísinda- og ljósmyndasamfélaginu ákvað Louis að halda opinbera sýningu á uppfinningu sinni af áramót. Þar sem hver mynd hans yrði um það bil ein mínúta að lengd þyrfti hann að minnsta kosti tugi mynda til að gera góða kynningu. Fyrir eina af þessum myndum setti hann upp myndavélina sína við innganginn að verksmiðjunni sinni og myndaði útgöngu starfsmanna á þeim tíma sem þeir hætta að hætta. Opinberi vettvangurinn sem Antoine valdi - sem bauð sig fram sem "tívolíbarker" fyrir kvikmyndatökuna - var Salon Indien á Grand Cafe á Boulevard des Capucines í París. Það var vetrarlegt laugardagskvöld 28. desember 1895. Þegar fyrstu áheyrendur sátu, var þeim sýnd sýn á ytra byrði Lumiere verksmiðjunnar (með lokuðum hliðum.) Sumir voru agndofa yfir því að þeir ætluðu bara að sjá venju. myndasýningu með Lumiere ljósmyndum. En þá var sveifinni á myndavélinni/skjávarpanum snúið og hreyfing hófst. Louis hafði meðfædda tilfinningu fyrir kvikmyndatöku. Þessi mynd á sér upphaf, miðju og endi. Í upphafi eru dyrnar opnaðar og fólk fer að yfirgefa vinnustaðinn sinn; á miðjunni streymir fólkið út - og margir reyna að hunsa myndavélina, og myndatökumanninn, þar sem þeir virðast vera ánægðir með að skilja eftir sig vinnudag. Í lokin er verið að loka hliðum verksmiðjunnar. Og þetta var fyrsta myndin sem sýnd var til skemmtunar fyrir almenning.