Byrjaðu á því góða: nokkrum sinnum talar Swayze Zulu við vini sína eða að tungumálið heyrist meðal ættbálkanna. Það er mikill plús, þar sem venjulega áhorfendur kvikmynda í Bandaríkjunum og Bretlandi halda að allt fólk á þessari plánetu tali ensku (bara ef þú ert einn af þeim: nei þeir gera það ekki). En leiklistin er „tenenkrommed“ eins og við segjum í The Holland (það lætur tærnar þínar krullast -og ekki á góðan hátt). Mér líkar við Swayze en í þessu er hann hræðilegur. Vöðvarnir í kjálkunum hans gera yfirvinnu og hann er að kinka kolli alla myndina - einhver hlýtur að hafa sagt honum að hún líti illa út. Nei Patrick: það lítur kjánalega út og er bætur fyrir karakterleysi. Alison Doody (Elizabeth) hefur valið leikstíl sem stenst ekki stíl vinnufélaga hennar. Leikur hennar er svo afslappaður að þessi mynd hefði getað átt sér stað í dag. Og það er það ekki. Fokkurinn þinn var vísbending, Alison. Besti leikurinn kom frá fólkinu frá Afríkuálfunni og Sided Onyulo sem Umbopa sem mér líkaði best. Tær, hlý og karakter, frammistaða hans er unun á að horfa. Almennt: það er mwah-skemmtilegt á rigningardegi. Samúð. Hefði getað verið betri. Segðu leikstjóranum.