Þar sem þessi mynd er flokkuð sem "hreint skemmtunarverk" og þar sem nú þegar eru margar athugasemdir við hana, vil ég hér með benda á eitthvað sem tengist misnotkun á húmor. Við sjáum að Marlon Wayans er að leika brandarahlutverkið í þessari mynd. Svo lengi sem hann hefur tekið þátt í leikarastarfinu hefur hann alltaf verið lítill maður - leikari getur skipt um venjulegan kjól en getur varla breytt líkamlegu útliti - og sá síðarnefndi getur verið kostur þegar þörf krefur. Þó langt frá því sem ég bjóst við, sá ég mjög dularfulla mynd, þar sem ég þykist afhjúpa mismunandi hliðar barnalífsins fyrir mistök fjörutíu ára glæpamanns. Og með fáránlegum hamingjusömum endi. Svo hver er tilgangurinn? Mörgum þáttum er blandað saman, sumir helstu eru ofbeldi, kynlíf og glæpastarfsemi, þar á meðal er sagan illa samin og að vissu leyti skortir skynsemi: hvar er Vanessa þegar friðurinn heima hjá henni er rofinn og líf eiginmanns hennar sótt. ? Að auki er demanturinn jafnvel stærri en Cullinan nr.1 í heiminum! En sjúklegasti þátturinn er stöðug tilraun til að gera litla manninn upp sem ofurmenni með því að sýna líkamlega veiku hlið hans. Og þeir kalla það húmor. Demantur er dýrmætur, harður og viðkvæmur; það er ekki hægt að skera það með neinu öðru efni heldur aðeins sigrað með heitu blóði karlkyns geitar. Þess vegna er þetta ekki lengur demantur heldur rusl.