Ósveigjanlega dökk og niðurdrepandi, vekur myndin eins vel og æskilegt væri þá goðsagnakenndu eymd og tómleika sem einkenndi umdeilda skáldsögu Houellebecq með sama nafni. Eins og margar franskar kvikmyndir er háttur hennar sársaukafullur en hann er sársaukafullur hægur - eða ætti það að vera hægt og rólega sársaukafullt? Þó að þetta sé frábær og krefjandi mynd er hún ekki skemmtileg og erfitt að hugsa sér hvenær sem er þegar maður gæti verið í „réttu“ skapi til að sjá hana.