Hasarinn var þáttur og enginn frásagnarþráður til að tengja þættina saman og koma sögunni áfram. Söguþráðurinn pælir með. Með fáum undantekningum (t.d. Graham Greene) var leikurinn óinnblásinn og í besta falli fótgangandi. Leikararnir virtust hafa eitthvað í huga, annað en atriðið sem þeir voru í. Það er leiðinlegt að fylgjast með manni keyra bíl í gegnum hálfeyðimerkurlandið við sögusvið þessarar myndar, hvort sem hann keyrir illa eða vel. Slík atriði eru dæmigerð fyrir spennustigið í myndbandinu. Þannig að það var ekkert við þetta myndband til að taka þátt í eða draga áhorfandann inn í, til að láta hann sjá um persónurnar og útkomuna. Ég er tvöfalt vonsvikinn vegna þess að ég leigði þessa mynd á grundvelli orðspors framkvæmdaframleiðandans (Redford) og höfundar skáldsögunnar sem hún var byggð á (Hillerman). Ég tek eftir því að gimsteinakassinn greinir frá því að fjármögnun sé veitt af PBS og Corporation for Public Broadcasting, auk Carlton International. Ég vona að þetta myndband hafi valdið þeim jafn vonbrigðum og mér og konunni minni, að því marki að þeir munu ekki fjármagna fleiri hamfarir sem koma frá sama uppruna.