Ég man þegar ég var lítil þegar ég var í tjaldbúðum og við fórum á tjaldsvæði undir stjörnunum. Það var alltaf einhver þarna sem hafði góða sögu að segja sem snerti skóginn sem umlykur okkur og þeir myndu alltaf læða mig út. Jæja, þegar ég fann Wendigo á bókasafninu, skoðaði ég hana í von um að vera ein af þessum myndum sem hafði yfirnáttúrulega veru að ásækja fólk í skóginum svipað og sögurnar sem voru sagðar í búðunum. Jæja, mér til mikillar skelfingar, ég var svo langt frá sannleikanum. Wendigo er mjög slæm. Sagan byrjar á því þegar þriggja manna fjölskylda er að keyra í vetrarskálann sinn, sem lítur út eins og venjulegt úthverfisheimili þitt og ekkert eins og skála í skóginum, og þau rekast á dádýr. Jæja, það virðist sem rauðhálsarnir á staðnum hafi í raun verið að veiða þessa tilteknu dádýr og eru frekar ósáttir við borgarfólkið okkar. Myndin eyðir allt of miklum tíma í að fylgjast með hversdagslegum athöfnum fjölskyldunnar í stað þess að komast að efni myndarinnar. Það var ekki fyrr en um það bil síðustu 15 mínúturnar sem við erum í raun með einhverja aðgerð sem tengist „wendigo“. Mín tillaga er að þú haldir þig mjög langt frá þessari mynd. Það mun láta þig vilja fá einn og hálfan tíma til baka.