Allt í lagi, svo rithöfundurinn/leikstjórinn Larry Bishop hefur augljóslega mikilvæg tengsl og þekkir rétta fólkið í Hollywood til að framleiða sína eigin kvikmynd og fylla leikarahópinn með áberandi nöfnum. Gott hjá honum! Það sem hann þarf í raun enn er innblástur og hæfileikar til að koma með raunverulega verðuga atburðarás frekar en of tilgerðarlega og efalaust ruglaða vitleysuna sem hann skrifaði hér niður. "Hell Ride" er ekki kvikmynd; þetta er erilsöm og vonlaust vanhæf viðleitni aðdáenda til að bera virðingu fyrir hinum alræmdu mótorhjólaleikjum sjöunda áratugarins og nýlega endurvakinni Grindhouse kvikmyndaformúlu almennt. Með "Hell Ride" mistekst Larry Bishop vandræðalega í uppsetningu sinni og það eru margar augljósar ástæður fyrir því. Hann hefur enga sögu að segja eða að minnsta kosti ekki mjög áhugaverða en reynir alvarlega að hylja þetta með fjölmörgum óþarfa flækjum í söguþræði, fullt af tilefnislausum og mjög kvenkyns óvingjarnlegum blekkingum, of langar og aumkunarverðar samræður sem þrá að vera flottar. og risastórt magn af tilgangslausu ofbeldi. Söguþráðurinn lítur flókinn út en má í raun draga saman í einni setningu. Hin forna vendetta milli tveggja mótorhjólagengis í samkeppni blossar upp aftur með komu nýs meðlims; drengur sem gæti verið löngu týndur sonur tvíkynhneigðar sem var tekinn af lífi árið 1976. Þetta er það, í alvöru! Allt hitt, að fara frá því að svíkja meðlimi klíkunnar yfir í ráðningu gamalla meðlima yfir í að leika við nymphomaniaic uppljóstrara stúlkuna hans, er allt algjörlega tilgangslaust og ruglingslegt bólstrun. Annað stórt vandamál í "Hell Ride" er hið stórkostlega og að því er virðist óseðjandi egó Larry Bishop. Hann hefði svo sannarlega ekki átt að verðlauna sjálfan sig með hlutverki harðsvíraðs og miskunnarlauss klíkuforingja, því það kemur bara fyrir sem ótrúlega tilgerðarlegt og þröngsýnt; sérstaklega þegar það eru svo margar aðrar og reyndari stjörnur í myndinni. Vissulega lék Bishop í nokkrum ósviknum kvikmyndum um misnotkun mótorhjólamanna frá sjöunda áratugnum (eins og "The Savage Seven" og "Angel Unchained"), en það var langt síðan og hann er satt að segja ekki góður sem leikari. Kannski var það einfaldlega ævilangur draumur Bishops að leika persónu sem svíður alltaf fram úr óvinum sínum og sem hvert heitt barn þráir kynferðislega, og skrifaði bara heilt handrit í kringum það. Gagnrýnendur í leikarahópnum, eins og Dennis Hopper og Michael Madsen, nenna í raun ekki að skilja eftir sig trúverðugan svip og ég get ekki sagt að ég kenni þeim um. Öll þessi framleiðsla er ömurleg og aumkunarverð og ég get ekki stillt mig um að mæla með henni við nokkurn mann, burtséð frá því að margar fallegar stúlkur ganga um með ber brjóst og nakta rass.