The One er mjög viðeigandi nafnþáttur, aðallega vegna þess að hann er nálægt því að vera einu netþættirnir á besta tíma sem varla fleiri en einn aðili er að horfa á. Þegar ég heyrði fyrst um The One hugsaði ég með mér "Weee!! Another sing-song show! Við höfum ekki nóg af þeim!" og hélt svo áfram að reima á mig hjálminn og hlaupa um heimilið mitt og lemja höfuðið á barefli og hvöss horn. Vegna þess að í fullri hreinskilni er sá stöðugi sársauki og þjáning allt árið um kring sem stafar af því að hafa aðeins einn eða tvo „hæfileika“ byggða raunveruleikaþætti í gangi bara ekki nóg. Við þurftum annan. Og ekki bara hvern sem er - "THE" One. Sá með aðeins minna aðlaðandi keppendum með aðeins minni hæfileika. Sá sem hefur aðeins minna mark, þó það sé erfitt að ímynda sér atburðarás þar sem það er mögulegt. Þessi með tilgangslausu myndefni af keppendum þegar þeir eru ekki að koma fram með. Vegna þess að mér er sama hvað Johnny Sings-a-lot gerir á frítíma sínum! ég virkilega! Nú gætirðu verið að hugsa "Hey! Á allri meginlandi Norður-Ameríku horfðu innan við 4 milljónir manna á fyrsta þáttinn. Þýðir það ekki að þessi þáttur sé sjúkur?" Jæja, við það segi ég að innan við 4 milljónir manna í Norður-Ameríku séu með sárasótt, svo stundum koma lágar tölur með góðar fréttir núna er það ekki? Hugsaðu um það. Að lokum gæti The One verið hryllilega ófrumlegur, þáttur sem jafnvel útsendingarnetið gæti ekki verið nennt að kynna vegna þess að þeir gera sér líka grein fyrir hversu algjörlega einskis virði það er, en það er samt ekki sárasótt! Jæja!