Á fjarlægri plánetu er sálfræðingur bjargað frá aftöku af geimmunki. Hann sleppir nokkra samfanga og brýst út úr fangelsinu í geimskipi. Þeir leggja að bryggju á fáránlega risastóru geimfari sem er á braut um sprengistjarna. Þetta stórfellda handverk er byggt af aðeins þremur mönnum, væntanlega vegna þess að fjárhagsáætlun myndarinnar náði ekki til ráðningar margra leikara. Engu að síður, til að gera langa sögu stutta, enda góðgætin þrjú í kattar- og músleik með vondu fólki. Sálfræðingurinn í þessari mynd er forvitinn að því leyti að hann er pirrandi. „pirrandi“ er almennt ekki hugtak sem maður myndi nota til að lýsa brjálæðingi - óhömruðum, ógnvekjandi, hættulegum kannski en ekki „pirrandi“ en hann er það. Þeir þrír sem manna risastóra skipið eru alvarlega ósannfærandi þar sem þeir réttlæta svo mikilvæg hlutverk - þetta skip er nánast á stærð við borg! Miðað við að myndin á að gerast um það bil 50 ár fram í tímann er það nokkuð bjartsýnt á að svona risastórt handverk gæti verið til, engan veginn sú staðreynd að það er notað í svona tiltölulega hversdagslegt verkefni. Þrátt fyrir mikla stærð geimskipsins er áhöfnin öll búin að skreyta, pínulítil herbergi og borðstofan samanstendur af því sem virðist vera plastborð og stólar. En það er fullt af göngum. Myndin er nokkuð vel leikin og hún virkar sem meðaltals sci-fi spennumynd. En ekkert frábært.