Þetta er auðveldlega ein versta bardagaíþróttamynd sem ég hef séð, og það segir sitt. Söngurinn af viva Chiba, viva Chiba heyrist við titilinn, bráðum muntu syngja við sjálfan þig heimskur, heimskur. Grunnsagan er sú að mafían er að keyra eiturlyf inn í Japan og eins manns sérhljóða til að stöðva þá, auðvitað er það okkar maður Sonny Chiba. Karatemeistarinn býður upp á þjónustu sína til allra sem geta veitt upplýsingar um eiturlyfjabaróna. Kona kemur fram og hann verður lífvörður, en hver er raunveruleg áform hennar? Leyfðu mér að segja á þessum tímapunkti hverjum er ekki sama? Fljótlega verðum við meðhöndluð eða pínd af röð illa dansaðra slagsmála og ömurlegs söguþráðar sem verður meira og meira hlæjandi á hverri stundu. Sonny þurrkar að lokum út vondu strákana með karatekunnáttu sinni, enda sagan. Ó já konan var líka spillt. Til hamingju, þú gætir hafa horft á fyndnustu mynd nokkru sinni. Eins og áður hefur komið fram er þetta ein versta bardagaíþróttamynd sem ég hef séð. Það sem gerir hana hálf áhorfanlega er að sjá hversu illa gerð kvikmynd getur verið. Sumir hafa þegar nefnt hið alræmda ameríska intro sem sett var inn í myndina. Það er sennilega skemmtilegasti hluti myndarinnar og meira en fyndinn. Ég er sammála því að það sé þess virði að horfa bara til að sjá hversu léleg karate-senan var á þeim tíma. Horfðu á hvernig Aaron Banks skilur gaur eftir hangandi í hnjánum og snýr svo feitum nemanda (slæm klippingu) og kýlir hann í hálsinn. En allt er illa gert í þessari mynd. Hræðileg ótrúverðug slagsmál, fölsuð ég meina falskt blóð, slæmur leikur, talsetning, fataskápur, og við skulum ekki gleyma sögunni. Einn maður að taka út heilt eiturlyfjavandamál í landi? Ég veðja. Bardagi eftir bardagi er hlæjandi. Þetta var á áttunda áratugnum þegar fólk trúði enn að karate væri áhrifaríkt í bardaga, en Chiba færir það á ný stig með einhverju af vitleysunni sem sett er fram í þessari mynd. Við skulum sjá að hann sparkar byssu í tvennt, sparkar svo fast í strák sem lítur út fyrir að gervitennurnar hans detti út og auðvitað höggva flöskusenuna, gefðu mér hvíld. Svo ekki sé minnst á þá staðreynd að það er mjög erfitt að segja til um hvað gerist í slagsmálum vegna þess að það er svo illa kvikmyndað. Einn hluti sem var skemmtilegur var þegar hann braut handlegg strákanna í gegnum hurðina og gaf honum samsett beinbrot. Allt í lagi. Eftir því sem aðgerðin heldur áfram erum við meðhöndluð með blóðglösum, í raun gervi blóði. Líka segja að það leit illa gert er og vanmetið. Leiklistin er alls ekki til í þessari mynd. Ég býst samt ekki við miklu af mynd af þessu kalíberi svo lengi sem hasarinn er góður, en svo var það ekki og eins og við var að búast er talsetningin afar léleg. Var það ímyndunaraflið mitt eða kölluðu þeir asíska go go dansaran með svörtum hreim? Eins og við er að búast í 70's fataskápnum muntu vera í spori og hlæja að sumum tískunni og viðbjóðslegar konur sem setja fram fyrir óþarfa nekt sem fylgir þessum myndum. Einnig hvers vegna væri mafían svona augljós og allt þar sem svartir trenchcoatar og hattar allan tímann? Ekki reyna að fela það núna. Persónurnar voru líka heimskar. Einn þeirra er skreyttur í japönskum pimp-jakkafötum og hinn, sem hefur smekk fyrir borahöfuð, lítur út eins og feitur hippi. Eitt síðasta sem truflaði mig alla myndina var hræðileg tónlist með einhverri hvalveiðum konu. Þetta var mjög pirrandi. Á heildina litið er þetta hræðileg mynd bæði miðað við bardagalistir og góða kvikmyndagerð. Það þýðir ekki að það sé ekki skemmtilegt. Með kvikmynd sem er svo illa gerð að það er erfitt að hlæja ekki í gegnum megnið af þessari mynd, ef þú getur þolað það. Þetta var gamalt uppáhaldsúr hjá bestu vinkonu minni. Ef það væri eingöngu slæmt myndi ég gefa eina stjörnu, en hláturinn sem það gefur frá sér ýtir undir það. 4 af 10.