Þetta er skemmtileg „saga“ FBI, en það ber að líta á hana sem skáldskap, því það er nákvæmlega það sem hún er. Hvað annað gæti það verið þegar J. Edgar Hoover samþykkti persónulega og var með hlutverk í framleiðslunni. James Stewart er frábær að venju og aukahlutverkið, fyrir utan hina hæfileikalausu Veru Miles, er gott. Murray Hamilton er sérstaklega góður í aukahlutverki sem félagi Stewart og besti vinur. Árangur FBI sem myndin leggur áherslu á eru eflaust allir sannir. Það sem skiptir máli er hvað hún sleppir. Einn skammarlegasti hluti myndarinnar er lýsingin á morðinu á John Dillinger. Það er lýst nokkurn veginn eins og það gerðist, en alls ekki er minnst á Melvin Purvis, skrifstofustjóra Chicago sem stýrði aðgerðinni. Þess í stað er aðgerðinni lýst eins og skáldskapurinn Chip Hardesty stjórnaði henni. Sagt hefur verið að Hoover hafi verið öfundsjúkur út í umtalið sem Purvis fékk eftir að Dillinger var myrtur; Purvis var í kjölfarið fluttur á afskekktan útvörð og yfirgaf FBI skömmu síðar. Þetta er eflaust ástæðan fyrir því að Purvis var aldrei nefndur í myndinni. En þessi áhorfandi, að minnsta kosti, staldraði við og hugsaði um að ef Purvis væri meðhöndluð á þennan hátt, hvað þá um alla umboðsmennina sem framkvæmdu allar aðrar aðgerðir sem sýndar eru í myndinni. Var þeim líka algjörlega hunsað og skáldaða Hardesty skipt út fyrir þær. Myndin er líklega nákvæm í lýsingu sinni á starfsemi FBI fram að lok seinni heimsstyrjaldar. Hins vegar, eftir þann tímapunkt, myndi myndin láta okkur trúa því að eina ógnin sem Bandaríkin stóðu frammi fyrir væri frá alþjóðlegum kommúnisma, sem er eflaust það sem Hoover trúði. Ekki sama um mafíuna. Skiptir engu um lynchingar sem enn voru í gangi á Suðurlandi. Engu að síður var verið að hræða svarta til að koma í veg fyrir að þeir greiddu atkvæði í stórum hluta Suðurlands. Ég veit ekki hvort FBI var byrjað að símhlera Martin Luther King þegar þessi mynd var gerð, en ef ekki, þá var ekki mjög langur tími þar á eftir að hún byrjaði. Eins og ég sagði í upphafi er þetta nokkuð góð skemmtun, en það ber að líta á hana sem þá sótthreinsuðu skáldskapargerð sem hún er.