Nostalgía er ekki alltaf besta ástæðan til að horfa á kvikmynd. Oftar en ekki munu kvikmyndirnar sem þú elskaðir sem krakki valda þér vonbrigðum sem fullorðinn. Þó að það séu undantekningar frá þessari reglu er erfitt að réttlæta það að eiga DVD af Krull, burtséð frá því hversu margar innsýnar athugasemdir leikstjórans kunna að vera. En vertu skarpur Gen X/Y'ers, vegna þess að tugir vonbrigða sem ráða yfir ferð þinni niður minnisstíginn, gætu komið í veg fyrir að þú rekast á eina sem vert er að skoða aftur. Ein óvænt mynd sem vert er að skoða aftur er Flatliners eftir Joel Schumacher, yfirnáttúrulegur spennumynd með poppkornsþungavigtarmönnum frá níunda áratugnum Keifer Sutherland, Kevin Bacon, Julia Roberts og Billy Baldwin. Maður myndi halda að plokkfiskur sem samanstendur af þessum leikarahópi, skrautlegum brag Schumacher og ofursléttu auga kvikmyndatökumannsins Jan De Bont myndi leiða af sér eitthvað sjúklega töff, en hitaeiningar fyrir utan... Flatliners eru ekki hálf slæmar. Jafnvel þó að framleiðsluhönnunin sé óútskýranlega yfirdrifin og ljósmyndunin er sárt of stílfærð (full af neonvæddum götum sem spúa endalausum gufubylgjum), tekst Flatliners samt að vera í raun myrkur og sannfærandi spennumynd. Ef það er skýring á því hvers vegna Flatliners gleymdist gæti það verið vegna þess að árið 1990 kom út önnur, miklu betri, yfirnáttúruleg spennumynd: Jacob's Ladder. Hefði Flatliners verið gefin út ári eða tveimur eftir Jacob's Ladder, er líklegt að áberandi spennumynd Schumachers hefði verið hætt. sem niðurstillt, markaðssett uppástunga af martraðarkenndu meistaraverki Adrian Lyne. En þar sem þessar myndir voru gefnar út sama ár, naut Flatliners önnur örlög, þrefaldaði töku JL í miðasölunni þrátt fyrir að vera útvatnað útgáfa af svipaðri forsendu. Tíminn hefur ekki verið eins góður við Flatliners, hann hefur týnst ofan á dagsettri hrúgu af 80's Brat Pack bretti, á meðan JL hefur styrkt orðspor sitt sem tímalaus klassík. Örlögin fyrir utan, JL er óaðfinnanlega ógnvekjandi og tekst að halda áhorfendum í að giska alveg fram að síðasta ramma, á meðan Flatliners verður fórnarlamb of einföldunar og Hollywood þæginda sem draga lokaþáttinn niður í fyrirsjáanlega snyrtilega upplausn. Samanburður á myndunum tveimur er ósanngjarn og lítur að lokum framhjá getu Flatliners til að tákna níunda áratuginn eins og hann gerist bestur. Flatliners, sem gefin var út í lok áratugar af grunnu óhófi, munu alltaf vera dagsett með hárgreiðslum sínum og fatastíl, en í sanngirni ætti einnig að muna eftir henni sem vel útfærðri kvikmynd á (eða að minnsta kosti nálægt) toppi tiltekins hrúgu sinnar af drek. Í tilgangi og tilgangi er þetta skemmtileg ganga niður minnisbraut.