Disney, kvikmyndaheitið sem eitt sinn stóð fyrir allt sem var saklaust og hentar öllum aldurshópum, er loksins farið að átta sig á því að til að lifa af þarf það að verða fjölbreyttara. Slíkur fjölbreytileiki hefur verið mjög áberandi á síðustu tveimur árum. Kvikmyndir eins og "Tarzan" og "The Emperor's New Groove" hafa gert tilraun til að hverfa frá hefðbundinni söngdrifnu rútínu fortíðar Disney og inn á nýtt, óþekkt svæði. „Atlantis“ er djarfasta skrefið hingað til, en við verðum að muna: Þetta er ENN Disney. Fyrsta alvarlega myndin sem kemur út úr teiknimyndastofunni Disney er stórt afrek fyrir þá - í raun er hún svo alvarleg að hún kemst inn á PG svæði. Kannski ástæðan fyrir því að margar fjölskyldur voru hræddar við að sjá hana síðasta sumar. En þrátt fyrir þroskaðra viðfangsefni er þetta samt kvikmynd sem Disney vildi draga inn í fjölskyldurnar með, ekki bara þroskaða áhorfendur, svo söguþráðurinn varð að vera haldið nógu einfalt fyrir börn til að skilja, en nógu áhugavert til að taka það í burtu frá sviðum "Litlu hafmeyjunnar" o.fl. Þannig að það sem við fáum er í raun mögulega ítarleg söguþráður, sem því miður verður fyrir áfalli að vera þéttur í 96 mínútur kvikmynd. Þegar öllu er á botninn hvolft er þetta hasarmynd um Atlantis, ekki um útsetninguna á undan henni, svo við erum látin ganga í gegnum fyrsta hálftímann með eins mörgum þáttum sem sprengja skjáinn og mögulegt er án þess að missa samhengi. Bættu vantrú þinni á því hvernig persónurnar komast frá punkti A til punktar B svo fljótt að það er ólíklegt að þú finnir teiknimynd sem fjallar ítarlega um að koma út frá Hollywood! Ef þú vilt epískt smáatriði í söguþræðinum skaltu snúa þér að „Titanic“ eftir James Cameron. Báðar myndirnar eru með bát á einhvern hátt. Og við skulum tala um ást, eigum við það? Já, eins og með margar myndir, þá eiga aðalkarlinn (einn Milo Thatch, brjálaður fornleifafræðingur) og aðalkonan (Kida, klisjukennda Atlantsprinsessan) að verða ástfangin hvort af öðru. En það sem ég fann var ekki eins klisjukennt og ég bjóst við. Í lok myndarinnar, í eitt skipti, voru persónurnar sem snertu/fannst/kossuðu miklu lágværari. Það eru ýmsir punktar í myndinni þar sem aðdráttaraflið vex, en það er bara ekki í boltanum í td "Litlu hafmeyjunni" (Gott). Þú hefur kannski áttað þig á því að þetta er frekar klisjukennd mynd. Rétt. Þú hefur fremstu hetjuna þína og hetjuna, studd af meira en hálfum tylft áhafnarmeðlima sem fara í leiðangurinn, sem allir fá stundirnar sínar á meðan á myndinni stendur. Fjölmargar aðrar persónur birtast, taka upp nokkrar mínútur af skjátíma og hverfa síðan. Það þarf engan snilling til að reikna 96 mínútna kvikmynd með áherslu á hasar og myndefni, og með töluverðan leikarahóp, hefur mjög lítinn tíma til að stækka persónurnar að einhverju marki. Svo á hverju treystir það? Klisjur, og fullt af þeim. Sérhver persóna líkir eftir einhverju sem hefur verið gert þúsund sinnum áður. Þú ert með brjálaða vísindamanninn, aðlaðandi prinsessuna, ferhyrndan kjálka ofursta, ríka sérvitringinn, brjálæðislega sleazebag, rússnesku femme fatale þarf ég að halda áfram? Ég veit ekki af hverju þetta fór í einhvern ég fann tunguna- in-cheek eðli þessarar myndar alveg skemmtileg. Allt í lagi, þetta er ætlað að vera alvarleg mynd, en býst þú virkilega við að Disney gefi upp hvern einasta eiginleika sögu þeirra? Að minnsta kosti hafa rithöfundarnir reynt að koma með stöðugt fyndnar samræður og stundum eru þær jafnvel svolítið innblásnar. En á endanum eru það þessi stóru töfrandi myndefni sem setja rúsínan á þessa köku. CGI hreyfimyndin er sannarlega ótrúleg á stöðum og dvergar ekki persónurnar, sem var galli sem lét nýlega "Titan A.E." niður. Talandi um persónur, Disney réði utanaðkomandi myndasögulistamann til að búa til hönnunina og koma myndinni með anime stíl. Reyndar á sjónræn framsetning myndarinnar í heild anime mikið að þakka, miklu meira en nokkur fyrri Disney skemmtiferð. Þetta leiddi til átaka við aðdáendur japanska teiknimyndarinnar „Nadia“ vegna heildarlíkinga myndarinnar við umrædda teiknimyndaseríu. Eftir að hafa ekki séð þetta anime get ég ekki tjáð mig. Með mynd er hljóð. Gary Rydstrom stýrir hljóðteyminu og þvílík hljóðrás! Frá upphafsskotinu er hljóðsviðið lifandi og er skemmtun. James Newton Howard dekrar við okkur með kraftmiklum tónleikum, sem hrósar myndinni í alla staði, hljómar aldrei úr stað og hjálpar alltaf til við að byggja upp spennuna eða dempa hana. Kannski missti ég af tilganginum með því sem höfundarnir ætluðu. Fyrir mér gefur myndin til kynna að þetta er ævintýraspenna, þó með alvarlegri tón en nokkur Disney-mynd á undan henni. Ef þér líkar ekki við klisjukennt tungu-in-cheek-viðhorf, þá gleður kannski fyrirhöfnin sem hefur verið lögð í myndefnið. Heck, að minnsta kosti er goðafræðin mun réttari en hægt er að segja um aðrar tilraunir Disney (*hósti*Hercules*hósti*). Þetta er jákvætt, 10 af hverjum 10 umsögn, frá einhverjum sem var hrifinn af þessari mynd. Ég stöðva alltaf vantrú mína með hvaða teiknimynd sem er þegar allt kemur til alls eru lögmál raunheimsins oftar en oft brotin í teiknimyndamiðlinum. Svo hallaðu þér aftur, njóttu ferðarinnar og kannski geta allir fundið eitthvað við þessa mynd til að njóta.