Ef þessari mynd hefði verið leikstýrt af DW Griffith eða Stanley Kubrick, þá væri hún viðurkennd fyrir það sem hún er: kvikmyndalegt meistaraverk, sögð af dýpt og lipurð og ástríðu, mynd á engan sinn líka á sjónrænu sviði. Hún er stanslaust töfrandi og líka mjög grimm í lýsingu sinni á hinni miklu arfleifð okkar græðgi og tortímingar. Og auðvitað, það sem gagnrýnendur gátu ekki staðist er að það segir ekki einfalda frásögn dick-and-jane eins og 99% af hollywood framleiðslu. Persónur þess eru flóknar og ruglaðar af ástríðum og hugsunum, ótta og tilfinningum. Þeir virðast jafnvel vera að hugsa, eitthvað sem meðalkvikmyndagagnrýnendur þínir skilja ekki og geta ekki staðist, svo þeir eyðilögðu það. Sjáðu upprunalegu óklipptu breiðskjásútgáfuna. Það er töfrandi.