Doyle hafði aldrei viljað reisa Holmes upp frá sameiginlegum dauða sínum með prófessor Moriarty í Ævintýri lokavandans. Hins vegar, fjárhagsleg sjónarmið gerðu það að verkum að hann var tilbúinn (árið 1901) að skrifa THE HUND OF THE BASKERVILLES, sem er enn talin besta skáldsaga hans Holmes og hugsanlega besta skáldsaga hans. En þetta var „minningargrein“ hins mikla einkaspæjara, skrifuð fyrir dauða hans. Aðeins meiri hróp frá almenningi hans varð til þess að Doyle reisti Holmes að fullu upp í Ævintýri TÓMA HÚSINU, sem kom út árið 1905. Það er ekki það að nýju smásögurnar (og síðasta skáldsagan) séu virkilega slæmar. Kannski eru þrjár af sögunum virkilega hræðilegar, en jafnvel þær hræðilegu eru mjög læsilegar. Nokkrir af þeim síðari (eins og Ævintýri Hjólreiðamannsins) eru mjög góðir. En ójafnvægi framleiðslunnar (sérstaklega eftir sögurnar í SÍÐASTA LOKA HANS (1917)) verður æ betur áberandi. Hann endurtekur fyrri sögulínur og sýnir mjög neikvæðar hliðar á Holmes. Í sögunni Ævintýri hinna þriggja göfla sýnir Holmes hæðnislega kaldhæðni í garð persónu sem er af afrískum ættum. SPOILER KOMIÐ: ÆVINTÝRI CHARLES AUGUSTUS MILVERTON fjallar um Holmes sem reynir að endurheimta málamiðlunarbréf frá Milverton, afar farsælum fjárkúgara. Það er áhugavert dæmi um hvernig Doyle gæti gert mjög læsilega sögu með lágmarks söguþræði því það er lítið um alvöru leynilögreglumenn í sögunni. Holmes er ráðinn til að reyna að semja við Milverton um kaup á bréfunum, en fá þau til baka sama hvað á gengur! Milverton reynist ekki aðeins vilja til að íhuga minni upphæð fyrir blöðin heldur reiðubúinn að verja sig fyrir því að Holmes reyni að leita á manneskju hans. Síðar komumst við að því að Holmes hefur komist inn á heimili Milverton með því að róma við þernu í dulbúningi. Í lokin fer Holmes með Watson til að brjótast inn í heimili Milvertons. Hann og Watson eru í húsinu þegar þeir komast að því að Milverton er að bíða eftir nýjum viðskiptasamningi í rannsókn sinni (einhver með upplýsingar sem Milverton getur notað). Holmes og Watson eru í felum vandlega og horfa á þegar kona kemur inn, sem reynist vera fórnarlamb tjóns af fyrri athöfnum Milverton, og skýtur fjárkúgarann ​​til bana. Holmes og Watson geta kveikt í safni Milvertons af málamiðlunarskjölum áður en þeir flýja húsið og uppgötva í kjölfarið (sjálfstætt) hver konan er. Lögreglan (undir Lestrade) uppgötvar ekki hverjir tveir dularfullu mennirnir sem sést hafa á hlaupum frá heimili Milverton eru og þeir eru svo ógeðslegir af athöfnum Milverton (þeim tókst aldrei að koma með neitt heim á móti honum) að það er augljóst að morðið mun aldrei verða Sagan er ekki ein af þeim heillandi með alvöru leynilögreglustörfum eins og THE ADVENTURE OF THE SPCKLED BAND eða SILVER BLAZE. Þetta er saga um stemmningu og seinagang - málið er hvort Holmes og Watson fái blöðin eða verða þeir gripnir af Milverton? Hún er ekki ein af bestu sögunum, en hún er í meginhluta sagnanna þar sem hún er mjög vel sögð og áhugaverð. Á þeim tíma sem hann skrifaði CHARLES AUGUSTUS MILVERTON, hafði Conan Doyle reynslu af lögreglunni vegna þess að starfsemi hans var stundum mjög mikil. virtur áhugamannaspæjari/krossfari. Listamaður fannst myrtur á vinnustofu sinni í London og Conan Doyle byrjaði að skrifa skoðanir sínar um hvernig morðið var framið. Svo hætti hann - greinilega varaður við af vinum sínum í Scotland Yard að morðið næði ekki að skoða. Fórnarlambið hafði verið samkynhneigður og lögreglan var viss um að um væri að ræða hrækt elskhuga sem fór hræðilega úrskeiðis. Vegna fjölskyldu fórnarlambsins (þetta var árið 1905) hætti Doyle áhuga sínum á málinu. Hann var því meðvitaður um að stundum hegðaði breska lögreglan sig af hófsemi í málum sem virtust ekki réttlæta fulla rannsókn þeirra - eins og afturhald Lestrade gagnvart þeim sem drap hinn illmenni Milverton í sögunni. venjuleg klukkutíma útgáfa af seríunni. En fjarleikurinn fyrir MASTER BLACKMAILER eyddi tíma í að sýna hræðilega vandamálið sem fórnarlömb Milvertons (á Victorian/Edwardian Englandi) stóðu frammi fyrir. Við sjáum efnilegan ungan aðalsherforingja drepa sjálfan sig þegar hann stendur frammi fyrir afhjúpun samkynhneigðra vegna eyðslusamra krafna Milverton, allt í upphafi símaleiksins. Og það eru ekki bara samkynhneigðir. Karlar og konur með góðan orðstír í gagnkynhneigðum hjónaböndum gætu verið smurð með því að afhjúpa óviðkomandi börn eða fyrri óskynsamleg sambönd. Reyndar, í sögunni, er konan sem drepur Milverton að hefna fyrir eyðileggingu eiginmanns síns (áberandi aðalsmanns) sem fjárkúgarinn eyðilagði. Milverton er vel leikinn í sinni eitruðustu blíðu af þeim ágæta leikara Robert Hardy, sem jafnvel þegar hann stendur frammi fyrir óvæntu heiftunum sem hann hefur leyst úr læðingi er algjörlega óáreittur (hann lítur út fyrir að hann muni bara sýna reiðu konuna út af heimili sínu eftir augnablik) . Brett og Hardwicke standa sig nokkuð vel í hlutverkum sínum í Holmes og Watson, eins og við er að búast. Hversu alvarlegt var persónutapið vegna orðróms eða ábendinga árið 1905? Árið 1898 var ein af hetjum hinna ýmsu keisarastyrjalda og leiðtogi síðustu sigurárásarinnar í orrustunni við Omdurman sem eyddi her Mahdista (sjá FJÓRAR FJÖÐUR) Sir Hector MacDonald. Hann var ríkisstjóri á Ceylon árið 1903 þegar hann sagði skyndilega, óvænt, af sér. Sir Hector sneri aftur til London og skaut sig á hóteli á meðan hann beið einhvers konar yfirheyrslu. Síðar kom í ljós að „Fighting Mac“, sem oft er talinn vinsælasti herforinginn í Bretlandi, hafði verið gripinn með svefnráðstafanir með innfæddum drengjum. Milverton hefði étið hann upp mjög fljótt...eða hliðstæður hans í raunveruleikanum hefðu gert það.