Jæja, ég hafði líka heyrt lesið alla andlausu dómana og ummælin um hvernig þessi mynd gæti verðskuldað Óskarsverðlaunin fyrir bestu myndina svo ég fór að sjá hana í dag. Þvílík mikil vonbrigði! 1) Ef þú lest hinar umsagnirnar muntu læra af meðlimum bandaríska hersins sem þjónuðu í Írak hversu ólíklegir atburðir þessarar myndar eru. Þeir spegluðu mínar eigin hugsanir; eins og myndin lék ég - algjör borgaralegur - hélt áfram að hugsa með sjálfum mér, "segðu HVAÐ? það er engin leið að það myndi gerast svona.." 2) Það er mjög lítið sem gerist í raun hvað varðar söguþráð. Nýr sprengjueyðandi gaur kemur í staðinn fyrir einn sem var drepinn (dauði sem er í raun ekki skýrt útskýrt). Nýji gaurinn fær adrenalínköst af vinnu sinni. Viðhorf hans stofnar öðrum í hættu. ÞAÐ ER ÞAÐ! 3) Þessi mynd er hvergi nærri eins spennuþrungin og haldið er fram. Ef þú vilt spennu skaltu prófa eina af Bourne myndunum. Ef þú vilt sjá stríðsmynd sem er tilfinningalega kröftug, reyndu þá að leigja Go Tell The Spartans, sem fjallar um Víetnamstríðið, og fer með Burt Lancaster í aðalhlutverki (sem sagði mér PERSÓNULEGA í stökustu stórmarkaði að þetta væri mynd sem hann væri gríðarlega stoltur af. og eitt sem hann leit á sem eitt af sínu fínasta verki, og sem hann var enn í uppnámi, hafði að mestu verið hunsuð í kjölfar hins ofboðna Apocalypse Now), eða gömul svart-hvíta klassíska seinni heimsstyrjöldin Sink The Bismark, sem, sérstaklega fyrir Ensk kvikmynd, er ótrúlega hjartnæm. EKKI SÓA TÍMA ÞÍNUM Í Hurt Locker.