Þetta er frábær mynd. Ef þetta er einhver vísbending, þá er Hong Sang-Soo í raun „best geymda leyndarmál asísku kvikmyndanna“. Hún er mjög svipuð í stíl og Tsai Ming-Liang og Hou Hsiao-hsien, og nær yfir mikið af sama vettvangi og þær í þema, en ég held að ég hafi í rauninni meira gaman af þessu í heild sinni en nokkurrar myndar þeirra. Hinn augljósi naumhyggja er aðeins minna áberandi hér en í verkum þeirra, þó hann passi samt alveg við þann stíl (myndavélin hreyfist aldrei einu sinni) og einhvern veginn fannst mér myndin minna sjálfsmeðvituð "hæg" en Tsai Ming-Liang eða Hou Hsiao -hsien, sem ég held að sé hluti af ástæðu þess að ég naut þess meira. Auk þess heldur það viðfangsefnum sínum ekki alveg eins aðskildum og Hou gerir. Mér fannst eins og myndin væri líka einhvern veginn „fullkomnari“ og minna opin (bara varla) en sum verk þeirra, þó það sé ekki þar með sagt að hún hafi haft mikið af einhverju sem líktist framsæknum söguþræði. Ég ætti erfitt með að trúa því að Sophia Coppola hafi ekki verið undir beinum áhrifum frá þessari mynd fyrir "Lost in Translation" (senur af ungri konu sem ráfaði um ein og týndist á hótelherberginu sínu í pönk nærbuxum getur ekki annað en virst. kunnuglegt).