Þetta sjálfsundanláta rugl gæti hafa sett kibosh á feril Herra Branagh sem millistykki Shakespeares fyrir kvikmyndahús. (Gefið út fyrir 4 árum; ekki smá aðlögun síðan.) Ég var nýbúinn að horfa á þetta á kapal -- guð minn góður, það er hræðilegt. Ég er sammála viðhorfum gagnrýnanda hér að neðan sem sagði að rifja upp eitthvað svo augljóst og því miður hræðilegt ófögnuð athöfn sem kemur út fyrir að vera skelfileg. Sem sagt, ég tek áhættuna, þó ekki væri nema vegna þess að *Love's Labour's Lost* er fullkomin verðlaun fyrir þá sem ofmetu leikstjórnarhæfileika Herra Branagh í fortíðinni. Branagh hefur alltaf verið ansi ömurlegur leikstjóri: malandi bókstafssinnaður; stjörnuhögg; ófyrirgefanlega ónæðislegur við aðra leikara sína (hann elskar bandarísku stjörnurnar sínar, en elskar sjálfan sig meira, og tryggir að hann fái allar góðu línurnar). Á sama hátt er sú sorglega staðreynd að *Love's Labour's Lost* er varla verri en hið óendanlega , hræðilega, uppblásinn *Hamlet* frá 1996. Reyndar gæti þessi mynd verið ákjósanleg, þó ekki væri nema vegna þess að hún er um 1/3 af lengdinni. Branagh ákvað að það væri góð hugmynd að uppfæra þetta slæma snemma verk Shakespeares í umhverfi Cole Porter, George Gershwin, Fred Astaire, svo sem. Þannig að hann setur málið árið 1939, lætur um það bil áttunda hluta textans vera ósnortinn í þágu svívirðilegrar túlkunar á stöðlum Thirties (bíddu þar til þú sérð leikarana rífa upp á víra í átt að loftinu á meðan "I'm In Heaven" stendur) og leikarar sem ekki eru þekktir fyrir dans eða söng (hann meðtalinn). Niðurstaðan er hörmung svo súrrealísk að maður situr eftir ráðalaus að þeir hættu bara ekki með skelfingu eftir að hafa skoðað fyrstu dagblöðin. Ég ásaka ekki einu sinni leikara. Til að umorða Hamlet, "handritið er málið!" ENGINN gæti mögulega komið vel út í þessu hodge-podge: hinum frægu RSC alumni farnast ekki betur en Alicia Silverstone. Hver gæti hugsanlega leikið í þessu? Fyrstu mistök Branagh voru að halda að *Love's Labour's Lost* væri leikrit sem væri þess virði að kvikmynda. Treystu mér, það er það ekki. Það er óeðlilegt í málfræði Bardsins, skrifuð sérstaklega fyrir menntaða hópa hirðmanna - EKKI venjulega áhorfendur sem hann skrifaði fyrir. Þess vegna er mikið af dýrmætum (og LEIÐINLEGUM!) orðaleik, tilvísunum í fræðilegt bull samtímans, skopstælingar á *Euphues* eftir Lyly. . . með öðrum orðum, varla efni til að höfða til breiðs markhóps. Djöfull höfðar það ekki til áhorfenda sem þegar hafa tilhneigingu til Shakespeareska gamanmynda. Leikritið er ekki hægt að setja á svið án þess að klippa textann harkalega niður og „uppfæra“ hann í örvæntingu með hvaða brellu sem til er. Sem vekur þá spurningu, af hverju að nenna? Önnur mistök Branaghs voru að halda að rjómabaka Shakespeares úr leikriti væri hægt að bera fram með hliðarpöntun af Gershwins marmelaði. Hugmyndin, eða vonin, var greinilega að gera óskiljanlega Elísabetaræfingu smekklega fyrir nútíma áhorfendur með því að stýra nostalgískri amerískri poppmenningu niður í háls þeirra á sama tíma. En aftur, þetta vekur upp spurninguna, af hverju að nenna?