"Hatred of a Minute" er án efa ein af betri myndum sem hafa komið út frá Michigan undanfarin ár. Ekki að segja að þetta sé snilldarmynd á nokkurn hátt, en hún er svo sannarlega þess virði að horfa á hana. „Hatrið“ segir frá svívirðilegum ævintýrum Eric Seaver (leik leikstjórans Kallio), barns sem áður var misnotað, er nú fullorðið og byrjar að hlusta á illu hlið hans. „Hatrið“ er mjög gott sjónrænt. Myndirnar eru skapandi og lýsingin er hæfilega stemmandi og áhugaverð að horfa á. Þessi mynd hefur í raun framleiðslugildi, ólíkt öðrum nýlegum Michigan útgáfum eins og „Dark Tomorrow“ og „Biker Zombies“. Lúmskar dúkkumyndir og stílhrein myndasamsetning sýna góða notkun á 350.000 dollara fjárhagsáætlun þessarar myndar. Hins vegar hrasar "Hatrið" á sömu stöðum og svo margar aðrar staðbundnar myndir gera, og það er í sögu- og persónudeildinni. Í meginatriðum gerast hlutirnir bara svona. Eric Seaver þróast alls ekki. Í grundvallaratriðum hefur hann alltaf verið brjálaður, það er bara að fólk er farið að taka eftir því. Myndin flakkar bara um sína gleðilega leið með mjög litla þróun. Endirinn er líka mjög snöggur. Hins vegar - þar sem þetta er hryllingsmynd, síðan hvenær er okkur sama um söguþráðinn? Við viljum bara sjá fólk deyja og „hatur“ skilar sér svo sannarlega. Þegar líkamstalan fór vaxandi, byrjaði fólk í leikhúsinu að fagna: "Drepið hana! Drepið alla!" Þegar fólk öskrar aftur á skjáinn er það alltaf gaman. Það er staðurinn þar sem "hatur" tekst. Það er gaman. Og á endanum skiptir það öllu máli.