Þessi mynd byrjaði mjög spennuþrungin þegar fátækur ungur drengur er hrifinn af hópi villimannahunda. Eftir spennuþrungna eltingarleik er hann bjargað af fyrrnefndum afa með töfrasvipu. Við erum svo kynnt fyrir röð af pirrandi húsfélögum, þar á meðal einni tertu sem er alltaf hálfklæddur. Á þessu stigi eykur myndin á spennu með undarlegum „plinky plinky“ bakgrunnshljóðum sem lét mig liggja á brúninni á sæti mínu. Ég hætti að fylgjast með í smá stund en þegar ég leit aftur á skjáinn voru skrýtnir skepnur sem fóru um og nöldruðu og dráp. Eitt ráð ef þú ert einhvern tíma fastur á heimili þínu af einhverjum hnetum - fáðu þér pappakassa og bakka. Þó að við slepptum hálfri myndinni, vegna þess að hún var alls ekki áhugaverð eða eftirminnileg, erum við nú að stórkostlegu niðurstöðunni, Síðasta eftirlifandi skepnan berst í "Whip Duel" við afa og töfra svipuna hans. Ég mun ekki segja hvað gerist hér, en ég get sagt að svipubardaginn sé fullur af spennu, með loftbardaga, klofningsbardaga og alls kyns drama. Nú ætla ég að troða þessari mynd inn um dyrnar á nágranna. eins og.