Hræðileg ræning á klassík. Það var alls ekki skrifað á sannfærandi hátt hvers vegna Mary ætti að hafa slíka samúð með Bates. Hann er kannski stöðugri þangað til þeir fara að gera prakkarastrik við hann, en hann hjálpar sér samt alls ekki með gjörðum sínum. (bjóða tiltölulega ókunnugum manni að vera einn með sér á móteli sínu þar til nýlega var ónotað; að segja aðlaðandi ungu stúlkunni frá fyrri geðrænum vandamálum sínum; ljúga um hnífana osfrv...) Þetta, auk fyrri þekkingar hennar, hefði átt að halda Mary ákaflega varkár við hann, en þetta gerist einhvern veginn ekki bara svo þeir geti spilað „mistaken-identity-murder-game“ seinna meir. Sem í sjálfu sér er líka fáránlegt: „Svo og svo er hinn raunverulegi morðingi - auk hennar líka - líka hann! Það voru of margir tilgerðarlegir útúrsnúningar til að skella sögu á skjáinn þegar frásögnin þurfti ekki að lengja. Það var gott að sjá Perkins endurtaka fræga hlutverk sitt aftur, en það er um það bil eina litla ánægjan sem hægt er að njóta. Það er örugglega ekki plástur á Hitchcock, og ef þú ætlar ekki einu sinni að reyna að komast nálægt þá ættirðu alls ekki að vera að nenna því.