Þetta var annar óljós jólatengdur titill, lágfjárhagsleg mexíkósk framleiðsla frá arðránskvikmyndaframleiðandanum Cardona (NIGHT OF THE BLOODY APES [1969], TINTORERA! [1977]), sem eins og mörg tegundarverkefni hér á landi var keypt til útgáfu í Bandaríkjunum af K. Gordon Murray. Miðað við þessar tvær tilraunir sem þegar hafa verið nefndar var Cardona enginn hugsjónamaður og þar sem þessi hefur þegar fengið sinn skerf hér, er svo sannarlega ekkert betri! Kvikmyndin er í raun ansi keim af því undarlega sem einkenndi mexíkóska hryllingsferðir frá tímum, en fékk aukna vídd í krafti skrautlegs litarins (sem, í ljósi áberandi rauðra lita fyrir utan St. Nick sjálfan, djöfullinn gegnir stóru hlutverki í málsmeðferðinni í gegn, var nauðsynlegt). Engu að síður, í hnotskurn, söguþráðurinn felur í sér viðleitni Satans til að stöðva stefnumót jólasveinsins á aðfangadagskvöld við börn jarðarinnar; það er hins vegar miklu meira vitleysa á leiðinni: Til að byrja með býr okkar væni, hvítskeggjaði og langvarandi káti rauði maður í himneskri höll sem, fyrir utan að fylgja leikfangaframleiðanda krökkum alls staðar að úr heiminum á píanóið sitt þegar þeir syngja (áreynslulaust alla fyrstu spóluna!) á móðurmáli sínu, heimsækir Merlin fræga töframanninn við hirð Arthurs konungs, hér með undrandi en skemmtilega tilhneigingu til barnslegs hopps og muldras bulls! einu sinni á ári til að eignast drykki sem myndi færa ungum svefnhöfga og gera sig ósýnilegan (við the vegur, tímalaus nærvera galdrakarlsins hér er ekki síður ólíkleg en að hann sé árgangur Dr. Frankenstein í SON OF Dracula [1974]!! ); fyrir tilviljun, á þessum tíma virðist hann alltaf hafa þyngst umfram þyngd svo jólasveinninn verður að æfa sig til að geta passað inn í hvern orðtakenn strompinn! Djöfulsins uppátæki (að nudda saman höndum sínum af ákefð í hverri beygju og hamra það almennt) til að halda uppi fæðingaráætlun St. Nick eru því fullkomlega barnalegir: reyndar líkjast brjálæðingur þeirra meira gamalli Laurel & Hardy rútínu. en allt! Til að bæta úr sýningartímanum, einbeitum við okkur að þremur settum af börnum: eitt, einmana son ríkra hjóna sem þráir ekkert meira fyrir jólin en félagsskapinn þeirra (spárað sem óskauppfyllingarfantasía þar sem drengurinn finnur foreldra sína innpakkaða of stórir pakkar!), stúlka af fátækri fjölskyldu sem þráir að eignast sína eigin dúkku (hinn hornaða freistar hennar fyrst til að stela henni, ræðst síðan inn í drauma litla barnsins án árangurs) og tríó af brjálæðingum sem , enn og aftur eggjaður af Satan, hugsa ekki um annað en að valda ógæfu og lenda á endanum sín á milli. Hér er sannarlega hugmyndaflugið að verki, en því er beitt með litlu rímum eða rökum, á meðan heildarnálgun unglinga heldur skemmtun (nema maður telji myndina sem guilty pleasure) í skefjum!