Þegar fólk nú á dögum heyrir um drama frá 1940, virðist það venjulega skapa fjarlægð kaldhæðni og halda því fram að það sé enn einn tárvottur með frábærar stjörnur í fararbroddi í hörmulegum, melankólískum hlutverkum. Þessi skoðun líkist hins vegar ekki nýrealískum kvikmyndum, sérstaklega þessari í leikstjórn Luchino Visconti greifa. OSSESSIONE sem frumraun hans var einu sinni ritskoðuð og þótti einu sinni vænt um sem næstum raunsæ meistaraverk er enn elskaður af sumum og harðlega gagnrýndur af öðrum. Misvísandi skoðanir um myndina sem hafa birst á þessum 65 árum virðast hafa stafað af innihaldi myndarinnar sjálfrar, einstaklega umdeilt fyrir nútíma og fortíð. Á sama tíma, en hún er byggð á skáldsögu James M. Cain, PÓSTMAÐURINN RINGIR ALLTAF TWÍFUNDI, er hún ein ekta skjámyndaaðlögun þar sem leikstjórinn er áfram sinn eigin stíl, skoðun, eigin list. Ég hef séð myndina tvisvar og seinni áhorfið leiddi mig til mjög ítarlegrar greiningar hluta af því sem mig langar til að útskýra hér að neðan. Í fyrsta lagi virðist kvikmynd Visconti snerta alla sálfræði og gjörðir sem fólk getur gert í lífinu, sérstaklega þær sem eru niðursokknar af löngun. Þetta fólk tekur svo hörmulegar ákvarðanir þrátt fyrir skelfilegar afleiðingar sem það hlýtur að standa frammi fyrir. Gino (Massimo Girotti) ferðalangur með „björn eins og axlir“ snýr upp á gatnamótum hraðbrautar nálægt Ferrara og fer inn í krána. Þrátt fyrir að margir fari þangað til að borða, kemur Gino í hug að fá eitthvað meira - miklu meira: óþrjótandi þrá fallegu Giovanna (Clara Calamai), konu sem þegar er gift eldri manni sem rekur barinn, herra Giuseppe Bragana (Juan De Landa). ). Líkami hennar og söngur yfirgefa huga hans algerlega og allt frá fyrstu ást sinni ætla hjónin að losna við gömlu hindrunina og byggja upp nýtt líf saman... Hins vegar er fólk bundið til rangra verka frammi fyrir löngun ? Getur maður byggt ást á morði? Hvað er ást og hvað er tryggð? Leiðir löngun til hættulegrar fíknar eða jafnvel þráhyggju? Slíkar spurningar vakna ákaflega þegar horft er á myndina, þegar áhorfandinn fær innsýn í persónurnar inn í kjarnann. „Við verðum að elska hvort annað af ástúð“ svarar Giovanna sem virðist gefa lækningu við alla grátandi samvisku en getur þrá ást réttlætt og læknað allt? „Er það ekki það sem við vildum báðar,“ segir annað hjónanna... það kemur fyrir að svo sé ekki. Þess vegna virðist innihald myndarinnar vera stórhættulegt ef það er ekki greint af greind og hjarta. Samt er það stöðugt umhugsunarvert. Í öðru lagi hefur OSSESSIONE mjög sterkan punkt sem talar við nútímaáhorfendur: ljómandi augnablik og stórkostleg kvikmyndataka, sem fara saman við eftirminnilegar atranir og sjónrænan kraft. Þetta fá nútímaáhorfendur til að átta sig á því að kvikmynd sem gerð var fyrir tæpum 70 árum er algjörlega skemmtileg að horfa á. Þær spanna allt frá smekklegum erótískum myndum til eingöngu tæknilegra mynda. Hver getur mögulega sleppt því augnabliki í Ferrara þar sem Gino hittir fallega stelpu, einskonar "Ragazza Perfetta" (fullkomin stelpa), dansara Anitu og kaupir ís fyrir hana. Langanir hans sýna honum allt aðra stefnu... Verða áhorfendur áhugalausir á fyrsta fundi Gino-Giovanna? Fyrsta fókus myndavélarinnar er á fætur Giovanna sem virðast tákna holdlega þrá yfir ást sem Gino upplifir. Dásamlegt skot er að Gino og Giovanna yfirgefa rannsóknarherbergið og nærmyndin af skuggum þeirra sem beinir athygli okkar að grunsamlegu útliti þeirra. Í þriðja lagi getur OSSESSIONE státað af frábærri frammistöðu bæði frá aðalparinu sem og aukahlutverkinu. Massimo Girotti sagði einu sinni í viðtali að vinna í þessari mynd hefði verið eitt erfiðasta starf sem hann hefði unnið; samt, þar af leiðandi, það sem kemur út er gallalaus leikur. Hann lýsir tvíkynhneigðum manni sem er sundurleitur í löngunum sem fremur glæp en þolir ekki neitt af hlutunum sem minna hann á fórnarlamb hans, sem táknar samvisku. Tvíkynhneigð hans kemur fram í persónu Lo Spagnolo (Elio Marcuzzo) sem hann hittir við mjög óvæntar aðstæður í lestinni fyrir Ancona. Clara Calamai, sem var ráðin í hlutverkið eftir að hinn ágæti Anna Magnani hafði neitað, passar mjög vel í hlutverkið og við getum fullyrt að það sé sannkölluð efnafræði á milli þeirra hjóna. Þeir eru báðir mjög sannfærandi. Að auki líkaði mér við Juan De Langa í hlutverki Bragana: hann sýnir gamlan eiginmann sem er ekki ástúðlegur við konu sína og er enn brjálaður yfir hálist. Á sumum fyndnustu augnablikum sínum biður hann eiginkonu sína að þvo sér um bakið eða gengur um auðar göturnar og syngur uppáhalds óperulögin sín eftir eins konar karókíflutning. Í heildina verðum við, sem nútímaáhorfendur sem eru færir um gagnrýna skoðun, að líttu á þessa mynd mjög hlutlægt. Það er vissulega list þökk sé ofangreindum þáttum, hún er kröftug saga líka þökk sé deilunni sem hún hefur í för með sér; samt er það fræðandi? Visconti var ekki Fellini sem sagðist ekki bera neinn boðskap til mannkyns. Í slíkum tilfellum myndu myndir hans aðeins skemmta (sem er auðvitað ekki alveg stíll Fellini líka). Visconti hafði alltaf eitthvað til að koma á framfæri. Hvað vildi hann segja hér? Er myndin á móti slæmu hjónabandi? Eða er það gegn röngum gjörðum fólks sem er niðursokkið af löngun? Síðustu átakanlegu augnablikin segja sig sjálf. Þó þú þurfir ekki að vera sammála sýninni, þá er OSSESSIONE í raun dásamlega raunsæ mynd, ein besta 8/10 Visconti.