Þetta framhald af "In the Heat of the Night" mun líða fyrir óumflýjanlegan samanburð við óendanlega betri forvera sína. Í stað þess að líta út eins og leikhúskvikmynd sem klippt var fyrir sjónvarp, lítur "Mister Tibbs" grunsamlega út eins og sjónvarpsmynd sem klippt var í kvikmyndahús, með kornóttri ljósmyndun, ljúffengum upphafstitlum og leikmyndum sem líta út eins og þau séu úr krossviði. Morðröðin hefur áberandi samfelluskekkju: myndavélin sýnir tvær hendur kæfa stúlkuna, síðan mynd af hendi sem nær að styttu, síðan mynd af stúlkunni sem er kæfð með tveimur höndum aftur, og loks styttan koma niður fyrir hana. banvænt högg. Það ætti að vera auðvelt að leysa málið: finndu eina strákinn með þrjár hendur! En skítleg framleiðslugildi geta ekki algjörlega hylja umtalsverða kosti þessarar myndar: nefninlega frammistaða Sidney Poitier sem svalur leynilögreglumaður sem var staðráðinn í að fylgja sönnunargögnunum hvert sem þær gætu leitt, jafnvel þótt það veki athygli á vini. Martin Landau er líka sannfærandi sem prédikarinn og aðgerðasinninn sem er grunaður um að hafa myrt vændiskonuna sína á hrottalegan hátt. Auk þess að vera ofsóttur af málinu er Tibbs ágreiningur um heimilislíf sitt, en málefni kynþáttar og varla dulin tilfinning Tibbs fyrir félagslegri hneykslun eru fjarverandi hér. Svo er hið flókna morðráðgáta sem gerði "In the Heat of the Night" svo sannfærandi.