Ég viðurkenni fúslega að ég er ofurseldur fallegri kvikmynd og nægilega frumlegar hreyfingar og sjónarhorn myndavélarinnar geta dugað til að halda áhuga mínum á nokkuð langri kvikmynd. Ekki einn á lengd Gojoe þó, þó að hún hafi verið með merkustu kvikmyndatöku sem ég hef séð síðan kóreska tímabilsverkið MUSA. Hins vegar, Gojoe gefur miklu meira en bara fallegar myndir (eins og MUSA... ekki til að gefa í skyn andstæða) - það er næststærsti styrkur hans er frábær leikur og heillandi saga með mjög myrkri heimspeki. Ég verð að viðurkenna að ég er frekar óviss um hvað tilgangurinn var að reyna að koma með á endanum, en það vekur örugglega einhverjar hugsanir á leiðinni. Óljósar, en örugglega hugsanir :pEin deild þar sem myndin hefði getað verið betri er hasarinn. Það er gífurlegur blóðlátur í myndinni, en hasarinn er allur tekinn með ofvirkni nærmyndum og oft hulið af hlutum í forgrunni. Hún skapar að vísu mjög ákaft og áhrifamikið myndefni, en það hefði verið gaman að sjá fleiri raunverulegar hreyfingar, eitthvað til að gera það trúverðugra að illmennin gætu bara vaðið í gegnum heilu herinn og lagt alla í eyði. Samt er myndin örugglega ein. af áhugaverðustu og fallegustu myndum sem ég hef séð í nokkuð langan tíma. Mælt með!