„Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul“ er ein besta tónlistarheimildarmynd sem ég hef séð undanfarið og er meira en kvikmynd um tónlist. Hún er líka tónlistarástaryfirlýsing um stórkostlega borg, eina stærstu borg Evrópu og heimsins, eina mikilvægustu borg í sögu Evrópu og fyrir íslam, borgina sem gæti brúað í framtíðinni Evrópu og Miðausturlönd eða gæti táknað enn og aftur, eins og þegar hefur gerst í sögunni, á milli tveggja heima. Svo er það tónlistin. Áhugaverða nálgunin sem myndin tekur á tónlist er að hún byrjar á nútímatónlist og við heyrum mikið (gott) rokk og rapp á fyrsta þriðjungi myndarinnar. Svo, eins og afturför í tíma, leiðir hljóðrásin okkur til rótanna, til tyrkneskrar hefðbundinnar tónlistar, til viðskiptalegra rómantíkur og til framandi hljóðfæra sem eru grunnþættir í landslagi tyrkneskrar tónlistar. Í svo flóknu og átakakenndu landi eins og Tyrkland er, forðast myndin suma pólitísku þættina, eins og ritskoðun sem innleidd var af herstjórninni á níunda áratugnum eða mikilvægi laga minnihlutahópanna, sérstaklega þeirra kúrdískra. Ein besta tónlistarstundin er í raun veitt af kúrdískri söngkonu með frábæra rödd sem syngur í dómkirkjulaga hamam (tyrknesku baði). Maður fær að elska borgina og tónlist hennar í lok áhorfs og heyrnar á þessari mynd. Ég hef aldrei komið til Istanbúl en eftir að hafa séð þessa mynd er ég viss um að ég vil heimsækja þennan stað fljótlega.