Hryllingsmyndir voru vinsælar á áttunda áratugnum. Sjálfur er ég ekki mjög hrifinn af þeim, en þessi er óneitanlega frábær sneið af breskri hryllingsmynd. The House That Dipped Blood er hryllingsalbúm sem inniheldur fjórar sögur sem umlykja hrollvekjandi gamalt hús í landinu og eru sagðar Scotland Yard yfirmanni af fasteignasala. Þessi mynd er í aðalhlutverki þriggja þekktra hryllingsmyndastjörnur; Peter Cushing, Christopher Lee og Ingrid Pitt, sem hryllingsaðdáendur munu kannast við sem einn af meðleikurum Lee í stærstu bresku hryllingsmynd allra tíma; The Wicker Man.Fyrsti hluti myndarinnar, sem ber titilinn "Method For Murder" segir sögu hryllingssagnahöfundar, en sköpun hans; kyrkjumaður að nafni "Dominic" er vakinn til lífsins af eigin ímyndunarafli. Þessi saga byggir mjög vel upp spennu; í gegnum kærustuna sína, hann, og áhorfendur eru þeir leiddir til að trúa því að það sem hann er að sjá sé ímyndunaraflið. Þessi saga er vissulega ekki sérlega frumleg, en hún bætir upp skortinn á frumleika sínum í gegnum andrúmsloftið sem hún skapar og lokahnykkinn; sem virkar ótrúlega vel og kom virkilega á óvart. Önnur sagan, sem ber titilinn "Waxworks", fer með Peter Cushing í aðalhlutverki og er í minnstu uppáhaldi af þeim fjórum. Þessi saga fjallar um sögu Phillip Grayson (Cushing), manns sem uppgötvar vaxsafn og ákveður að hætta sér inn. Inni í honum finnur hann konu sem er kunnugleg honum og sem við komumst að því síðar að er morðingja. Alveg hvað samband konunnar við Phillip fól í sér er aldrei útskýrt í raun, en sagan byggir meira á leyndardómnum til að byggja upp spennuna frekar en söguþráðinn. Cushing fær síðar til liðs við sig vin sinn, Neville Rogers (leikinn af Joss Ackland) og það er þegar sagan fer virkilega að taka við sér. Umgjörð vaxmyndasafns fullt af morðingjum fyrir hryllingsmynd er ekki ný hugmynd; sama umgjörð var notuð af miklum krafti í hinni frábæru hryllingsmynd frá 1966, "Chamber of Horrors". Þó að þessi hér sé ekki eins mikilfengleg og sú í fyrrnefndri mynd, þá er kraftur umgjörðarinnar notaður til ekki síður skelfilegra áhrifa, sem að stórum hluta er náð með tilfinningu um klaustrófóbíu, sem stafar af takmörkuðu svæði myndarinnar. safn. Það er alltaf áhugavert að fylgjast með Peter Cushing og að sjá hann forðast axarbrjálaðan brjálæðing er skemmtun fyrir hryllingsaðdáandann. Þrátt fyrir að vera í minnsta uppáhaldi hjá mér er þessi saga samt nógu skemmtileg og áhugaverð til að ekki sleppa þessu safnriti. Myndin heldur áfram með "Sweets for the Sweet", sem er án efa sú besta af alhliða safninu. Þessi saga leikur hinn goðsagnakennda Christopher Lee sem virðist ofverndandi faðir. Fegurð þessarar sögu kemur frá því hvernig hún er leikin. Það lætur áhorfendur geta giska; við vitum að það er eitthvað að annað hvort föður eða dóttur, en við vitum ekki hver, eða hvað, það er. Christopher Lee, eins og venjulega, túlkar persónu sína af mikilli illsku; áhorfendur eru látnir krauma yfir gjörðum hans varðandi að gefa dóttur sinni dúkku og þá staðreynd að hún má hvorki fara í skóla né hafa leikföng. Spjaldið með nákvæmlega hvers vegna er haldið nálægt brjóstinu þar til rétt undir lokin, sem einkennist af virkilega kaldhæðinni línu þar sem Lee segir barnapíu sinni að hann sé í raun hræddur við dóttur sína. Endirinn á þessum kafla er frábærlega leikinn, að mínu mati er hann einn besti endir á nokkurri hryllingssögu sem nokkurn tíma hefur verið sögð, og mun vera hjá þér lengi eftir að lokaútgáfurnar eru farnar. kómískasti af þessum fjórum. Þessi saga fjallar um hammy hryllingsmyndastjörnu sem, óhrifin af tæknilegu hlið nýjustu myndar sinnar, fer út og kaupir sér skikkju. Eðlilega reynist þessi skikkju vera algjör vampírukápa. Ólíkt hinum þremur sögunum virðist þessi vera aðallega leikin til að hlæja. Það er hins vegar ekkert slæmt þar sem meirihluti húmorsins er fyndinn og það þjónar sem ágætis andstæða við restina af myndinni. Endirinn á þessari sögu fellur ágætlega saman við endirinn á yfirgripsmiklu sögu myndarinnar, sem er mjög óheiðarlegur en samt gamansamur endir á mjög góðri mynd. Passaðu þig líka á litla kjaftinum varðandi Christopher Lee í Dracula. Fín snerting, finnst mér. Á heildina litið, ef þú vilt hrollvekju, geturðu í raun ekki farið úrskeiðis með The House that Dipped Blood. Þriðja sagan ein og sér gerir myndina verðuga tíma þíns og þetta er sannarlega mjög traust hryllingsmynd.