Hubert Selby Jr. gaf okkur bókina "Requiem For A Dream" og skrifaði handritið að kvikmynd Aronofskys um hana. Sú mynd náði árangri á öllum stigum með því að skila náinni og hlutlausri mynd af hryllingi persónanna og löstunum sem eyðilögðu þær. "Last Exit To Brooklyn" hefur enn löstinn og margar persónur sem lifa sorglegu lífi, en hún gerir þeim varla sama réttlæti sem Aronofsky gerði. Myndin virðist stundum hlægilega andsnúin. Sérstaklega þegar í myndinni er samkynhneigð jafngildir dauða. Ein samkynhneigð persóna verður grýtt, er skotið til himins af hraðakandi bíl og lendir dauður á gangstéttinni. Annar er krossfestur og enn fleiri eru einfaldlega barðir. Annað ýkt áfallagildi, sem hefði í raun og veru verið sannfærandi ef vel hefði verið að því staðið, eru atriði af verkalýðsstarfsmönnum í bókstaflegri baráttu við verkfallsbrjóta. Hverjum hefði dottið í hug að drama um Brooklyn-búa myndi innihalda hasarmyndir og vörubílasprengingar? Leikstjórinn, Uli Edel, er með hæfileikastig eins og sjónvarpsleikstjóri, en hann er langt fyrir neðan alvöru kvikmyndir. Myndin er klunnaleg sem virðist ekki einu sinni geta sett sig á tegund. Lake fær ónýtt hlutverk sem hvaða mannequin sem er hefði getað fyllt og Baldwin virðist aðeins vita hvernig á að líta út fyrir að vera heimskur í jafn fámennum hluta sínum. Og svo kemur Jennifer Jason Leigh sem aðalhlutverkið hjá okkur, viðbjóðslegur krókari að nafni Tralala (trúðu því eða ekki, ég er ekki að grínast). Frammistaða hennar er ekkert frábær og örlög karaktersins eru vægast sagt skítug. Léleg notkun á litum og samsetningu gerir það að verkum að það lítur ódýrara út en það er, og tekur líka "raunverulega" brúnina af meira ögrandi bitum. Misheppnuð.