Ég verð að segja að ég varð fyrir vonbrigðum með þessa mynd. Ég hef aldrei verið mikill BNL aðdáandi, mér finnst lögin þeirra hálf barnaleg og þráhyggju nostalgísk (þetta er ég í 9. bekk, ef ég ætti milljón dollara, skókassa af lífinu o.s.frv.). Hins vegar hef ég séð klippur af sýningu þeirra í beinni og mér líkar mjög við spuna og kjánalega eðli þáttarins. Ég var að vona að þessi mynd myndi draga fram þetta sem er því miður áhugaverðasti hluti þáttarins því tónlistin þeirra er vel spiluð en samt einhvern veginn bragðdauf og ekki svo sannfærandi (það er standup bassasóló í miðjunni sem var algjörlega tilgangslaust og leiðinlegt , þrátt fyrir hversu mikið Jim Creegan var að grafa sjálfur). Myndin gerir það ekki og sýnir aðeins nokkrar mínútur af henni (og þú veist að þeir hafa átt betri stundir, eins og í Afganistan tónleikunum "Koffee Anan, hann er maðurinn sem stjórnar, ég heiti Steve Paige og ég er mjög stór") .BNL eru svona eins og þegar ég fór til Evrópu fyrir nokkrum árum og heyrði þetta dásamlega "Blue" lag með Effeil 99 eða hvað sem er á 2 mínútna fresti, ég kom aftur til Kanada og svo mánuði seinna var lagið út um allt * aftur*, ég næstum tuggði af mér eigin handlegg. BNL er þannig, fyrir mörgum árum man ég eftir mörgum skemmtilegum minningum um að sitja í kringum varðelda í Kanada og hlusta á fólk spila "If I had a million dollars". BNL var sértrúarfyrirbæri í Kanada og mikið af húmor þeirra hefur sérstaka kanadíska tilhneigingu (Kraft Dinner er fastur liður fyrir marga nemendur hér uppi, og nafnið "Gordon" er í raun kanadískt) nokkur ár liðu þar sem þeir slepptu inn í myrkrið og ég var nokkuð þakklátur. Svo allt í einu verða þeir risastórir í Bandaríkjunum, og allir þarna niðri halda að þeir séu þessi glænýja hljómsveit (já, þeir eru glænýjar, en þeir eru allir á þrítugsaldri!) á meðan restin af Kanada er að fara "Oh djöfull hélt ég að þessir krakkar væru búnir að brjóta saman fyrir mörgum árum, þarf ég að hlusta á "milljón dollara" aftur?" Tónleikaupptökurnar eru ekki slæmar, en ég hefði viljað sjá meira af sviðsrútínu þeirra, myndatakan er ekki svo frábær , og hlutir eins og úrklippur frá stórfelldu ókeypis sýningunni þeirra í Boston eru allt of fljótt gljáð yfir. Viðtölin eru furðu leiðinleg hjá svona fyndnum gaurum, ég held að þeir séu allir gamlir og eiga fjölskyldur og hús og svoleiðis og hafa komið sér aðeins fyrir. Það eru tímar þegar þeir fara í Spinal Tap tegund efnis, þar sem þeir skila algjörri ádeilu, þá brjótast þeir í hlátur og flissa sem eyðileggur það. Viðtölin við Moses Znaimer (kanadískan fjölmiðlamógúl) og Terry David Mulligan (tónlistargaur) eru ákaflega tilgerðarleg og fara óviljandi inn á Tap-svæðið. Þessi mynd skjalfestir ekki mjög mikið heldur, ég meina, hún er í rauninni ein sýning og á byrjun myndarinnar, þeir eru nú þegar risastórir og með gríðarstórt ferðafólk, það er ekki eins og við sjáum þá rísa upp úr myrkrinu og „koma á óvart“, þeir eru vinsælir, þetta er aðferðafræðilegur skipulagður viðburður, svo á endanum er þetta frekar líflaust, svona hálfir tónleikar í beinni, hálfir heimildarmyndir og ekki mikið af hvoru tveggja.