Eftir að ég sá "La Pianiste" fyrir nokkrum árum sagði ég við sjálfan mig að ég myndi aldrei sjá það aftur, svo kraftmikið og truflandi var það. Tíminn leið en ég gat ekki losað mig við myndina og aðalpersónuna, Erika Kahut. Saga virts píanókennara í tónlistarháskólanum í Vínarborg, svöl og samansafnuð á yfirborðinu, sérfræðingur í klassískri tónlist, með innri heiminn svo dimman og truflandi með djöfla óttans, sjálfsfyrirlitningar og sjálfseyðingar sem eru nógu sterkir til að eyðileggja hana. fleiri en eina skoðun. Ég las bókina "The Piano Teacher" eftir Elfriede Jelinek, hinn umdeilda Nóbelsverðlaunahafa í bókmenntum sem myndin er byggð á og eftir að hafa lesið hana sá ég myndina aftur. Í annað sinn komu allir púslbútar á rétta staði. Það er ekki mjög oft sem framúrskarandi átakanleg bók er flutt á skjáinn með slíkum snilld eins og "Le Pianiste". Þrír leikarar sýndu frábæra frammistöðu. Píanótónlist Franz Schuberts, "soaked in the morbid humanity", er önnur björt stjarna myndarinnar. Ég hef aðeins eitt vandamál með sýn Haneke. Það er atriði í myndinni þar sem Haneke gerði nokkrar breytingar á persónu Eriku í samanburði við skáldsöguna. Í bókinni var það lengst sem hún gekk til að opinbera sig Walter, unga stúdentinum í tónlistarskólanum sem laðaðist að henni, í bréfi. Um leið og hann áttaði sig á því hvað hann var að fást við og sýndi henni hversu mikið hann var hrifinn af því, var hún hætt að hafa samskipti við hann. Erika af bókinni myndi aldrei elta Walter til að kasta sér til hans. Hún geymdi allt inni - henni líkaði ekki að leika, hún var ekki eltingamaður - hún elskaði að horfa á. Stóra atriðið í íshokkíleiknum var ekki nauðsynlegt. Það reyndi að gera Eriku samúðarfulla (og auðvitað var Huppert hjartnæmandi) en það tók leyndardóminn sem umlykur hana - Jelinek skrifaði ekki það atriði, það hljómaði og leit út fyrir að vera falskt í annars frábærri mynd.