Leni Riefenstahl myndi skammast sín fyrir ógeðslegan áróður sem Moore reynir að kalla „húmor“. Að þessi mynd, og aðrar fordómar Moore, laða í raun að aðdáendur, sannar að því miður er hægt að blekkja sumt fólkið allan tímann. Við skulum sjá hvort við getum beitt útlendinga. Við skulum sjá hvort við getum vegsamað úreltar verksmiðjur. Við skulum sjá hvort við getum bætt við summu haturs í heiminum. Við skulum sjá hvort við getum látið eins og við séum fyndin. Við skulum sjá hvort við getum útrýmt einangrunarsinni Charles Lindbergh. Það eina sem Moore skortir í samanburði við Lindbergh er medalía frá Göring. Að vísu, í þessari mynd, hafði Moore smá sjálfsfyrirlitningu á schtick hans. Í þessari mynd gerir Moore gys að Roger Smith, forstjóra General Motors, sem fjarstæðukenndan, umhyggjulausan elítískan. Moore gæti gert það árið 1989, en nú þegar Moore hefur gefið sig fram við fátækan, kærulausan elítisma, þá er þessi persónusköpun Roger Smith með kaldhæðnislegum svip. Hver myndi í raun og veru ekki frekar vera félagi Rogers en Michael Moore?