Ég verð að viðurkenna að ég hló nokkrum sinnum í þessari léttvægu hátíðarmynd frá 2004, en hún er þegar farin úr skammtímaminninu mínu. Á ferli sem er að renna frekar hratt í átt að tabloid óskýrleika, Ben Affleck, einu sinni efnilegur grínistaleikari sem festist í Hollywood auglýsingavélinni til að endurskapa sjálfan sig í rómantískan aðalmann. Af þessari mynd að dæma virðist umbreytingin ekki vera að taka, þar sem hann skortir áfram þyngdarkraftinn sem myndi gera hann trúverðugan á slíkum slóðum. Á meðan félagi hans Matt Damon tekur að sér snjöll hlutverk í kvikmyndum eins og "Syriana", kemur Affleck fram í þessari tegund af auglýsingapappír. Að minnsta kosti yfirborðskennd persóna farsælla en einmana auglýsingastjórans Drew Latham hentar Affleck betur en flest önnur hlutverk sem hann hefur prófað. Leikstjóri er Mike Mitchell (sem frægasta myndin hans er "Deuce Bigelow: Male Gigolo" frá 1999) og handritshöfundur ekki minni. en fjórir handritshöfundar (alltaf slæmt merki), snýst hinn fádæma söguþráður um þörf persóna hans til að „leigja“ fjölskyldu sem býr á æskuheimili hans til að geta lifað út fantasíu sína um að halda gamaldags jólin sem hann átti aldrei. Hugmyndin er í raun forvitnileg vegna þess að það er eitthvað að segja um hina róandi losun tilfinningasemi sem okkur er öllum beint til að finna fyrir innan um æðislega viðskiptahyggjuna í kringum hátíðirnar. Raunverulega vandamálið er hins vegar að myndin líður eins og útbreiddri skissu sem skortir rökfræði eða ekta tilfinningalega hljómgrunn. Affleck virðist vera á fullu í að reyna í örvæntingu að vera elskulegur, en útkoman er þreytandi snúningur leikara sem hefur sífellt pirrandi vana að leika heimskt fólk í vanhugsuðum kvikmyndum. Sem betur fer á hann menn eins og James Gandofini og Catherine O'Hara sem leika Valco-hjónin, parið sem ákveður að þiggja peningatilboð Drew um að þykjast vera foreldrar hans. Gandolfini leikur Tom eins og grófan, ofbeldislausan ættingja Tony Soprano, en hann gerir það sem hann getur í hlutverkinu. Allt frá klassískum SCTV Days hennar til teiknimynda Christopher Guest, O'Hara er alltaf grínisti, sama hvaða farartæki er, og það kemur ekki á óvart að hún fær besta hláturinn sem eiginkona Toms, Christine, hvort sem hún skilar þurru einhliða eða stillir sér upp í tommu af gerð- upp í dominatrix myndatöku. Í því sem er að verða venjulegt skjáhlutverk hennar leikur Christina Applegate hina vantraustu dóttur þeirra Alicia, sem auðvitað verður ástvinur Drew. Þrátt fyrir nokkur góð augnablik þar sem hún nýtur svikseminnar við að leika systur Drew fyrir framan fjölskyldu kærustu hans, virðist karakter hennar breytast í eldingum sem gerir það erfitt að sjá hvað Drew myndi sjá í henni. Sagan snýst algjörlega úr böndunum á síðasta þriðjungnum og einni tilgerðarlegri stöðu hrúgast ofan á aðra þar til söguþræðir eru bundnir saman í stuttu máli. Það er orðrómur um að mikið af myndinni hafi verið spunnin þar sem ekkert fullbúið tökuhandrit var til. Það sýnir sig, en ég verð líka að viðurkenna að ég hélt mig við það til hins bitra enda.