Ég man enn eftir að hafa horft á Satya í fyrsta skipti. Mér blöskraði alveg. Hér var mynd sem var mjög ólík hinum Gangster myndunum sem ég hafði séð. Svo raunhæf, svo Mumbaiyya og svo trúverðug. Þrátt fyrir „Company“ (sem var mjög gott átak) og „Vaastav“ (einbeitt meira að ferðalagi söguhetjunnar) sem komu nálægt, gæti engin undirheimamynd staðið undir Satya. Þegar ég horfði á Ab Tak 56 í fyrsta skipti , sagði ég við sjálfan mig "Indverskar löggur hafa sína eigin Satya núna". Tilvitnunin í Nietzsche í upphafi sjálf segir manni að þetta er engin venjuleg kvikmynd. Það sem kemur manni í opna skjöldu við „fundinn“ í upphafi myndarinnar er afslappaður háttur hennar sem framkvæmt er. Það er kalt og ógnvekjandi tilfinning þar sem þú áttar þig á því að þetta er hluti af rútínu þeirra. Ab Tak 56 er ekki sagan af heiðarlegri löggu eða spilltri löggu heldur af löggu sem er tilbúin að gera það sem þarf til að losna við glæpamannanna þegar allar lögmætar ráðstafanir eru tæmdar. Með einföldum skotum og myndavélarhornum tekst leikstjóranum Shimit Amin að fanga kjarna persónanna og gefur myndinni raunsæjan og grófan blæ. Breyting virðist engin og þar af leiðandi áhrifarík. Tónlistin er líka áhrifamikil og áleitin og situr eftir löngu eftir að þú hefur yfirgefið kvikmyndasalinn. En fyrir mig eru samræðurnar og frábær leikur hverrar persónu sem tekur þátt í alvörunni. Sandeep Srivastava hefur staðið sig frábærlega sem samræðuhöfundur. Ef ég byrja að telja upp uppáhalds samræðurnar mínar, er ég hræddur um að ég endi með því að endurskrifa allt handrit myndarinnar. Myndin státar af frábærum frammistöðu. Yashpal Sharma er viðbjóðslegur sem undireftirlitsmaður Imtiaz Siddiqui og Jeeva sömuleiðis sem sameiginlegur framkvæmdastjóri Suchak. Revathi, Hrishita Bhatt, Mohan Agashe og Kunal Vijaykar fara með lítil hlutverk sem þau leika til fullkomnunar. Nakul Vaid sem nýliði Jatin Shukla var opinberun. Atriðið þar sem hann þarf hikandi að skjóta særða glæpamanninn Guð minn góður! Hann lærir undir handleiðslu Sadhu Aghashe og trúir staðfastlega á hann. Prasad Purandhare sem Zameer Zafar er áhrifamikill. Samtöl hans við Sadhu eru algjörir gimsteinar samræðuskrifa. Aldrei áður í indverskri kvikmyndagerð hefur nokkur mynd dregið fram jafn fallegt samband milli löggu og glæpamanns. Ekki það að ég hafi ekki verið aðdáandi Nönnu Patekar fyrir þessa mynd en þessi mynd ýtti mér úr aðdáanda í aðdáanda. Nana sem eftirlitsmaður Sadhu Agashe sýnir frammistöðu allrar ævi og er ein sú besta sem ég hef séð í hindíbíó. Allt frá því hvernig hann talar við svip hans, frá því hvernig hann bankar í sígarettuna sína til þess hvernig hann sýpur teið sitt það er næstum eins og Nana geti ekkert rangt fyrir sér. Hann er upp á sitt besta í hverju atriði, sérstaklega þegar hann er að kenna Jatin um hvernig lögregluliðið starfar. Svalur og yfirvegaður háttur hans að gera hlutina er stundum skelfilegur. Samræður hans og líkamstjáning sannfærðu mig um að hann er einn besti leikari landsins. Það er synd að hann hafi ekki unnið nein vinsæl verðlaun fyrir þetta. Síðast en alls ekki síst, Shimit Amin stendur sig frábærlega í því að koma öllum þessum hæfileikum saman og nýta þá til hins ýtrasta til að koma með nútímalegt meistaraverk af indversku kvikmyndahús. Í iðnaði sem er sjúklega vön því að lyfta sögum héðan og þaðan, tekur Amin frumsamið handrit og lífgar upp á það með fallegri meðferð. Ég vona bara að hann haldi áfram frábæru starfi og gefi ekki eftir fyrir Bollywood-væðingu! Ef hann getur það, er ég viss um að hann verður afl til að meta á næstu árum.