Svo þá... þetta er það sem þykir há list fyrir fólk eins og SXSW Film Festival og Sundance, ha? Jæja, ég býst við að ég geti átt við svo lengi sem saga, handrit, samræður, leiklist (fyrir utan fröken Aselton), kvikmyndatöku og klippingu eru algjörlega óviðkomandi. Ég man að ég sagði öðrum kvikmyndavinum fyrir nokkrum árum að stærsta vandamálið við stafrænt myndband var að við þyrftum nú að vaða í gegnum framtíðarhaf af vitleysu til að komast að einhverju sem er þess virði að horfa á núna þar sem hver sem er og bróðir hans (eða bræður í tilfelli Duplass') gætu hlaupið út og gert kvikmynd. "Puffy stóllinn." Þarf ég að segja meira? Þetta myndband að lengd er enn einn kafli í hinum dapurlega, sívaxandi heimi "dudeology" kvikmynda; ungar byssur vopnaðar DVX100A, nokkur þúsund dollara, fljótskrifað, grunnt handrit og nokkra vini sem þeir kalla leikara sem ákveða síðdegis einn að gera kvikmynd og voilà!, myndbandsframleiðendur á augabragði. Ekki misskilja mig -- ég snýst allt um sjálfstæða kvikmyndagerð (þ.e. Hollywierd er ömurlegur). En þegar þetta er sagt, þá er ekki hægt að rífast við suma raunveruleika þess kerfis. Ef Duplass-bræðurnir hefðu þurft að fara út og safna alvöru fjárhagsáætlun og koma með alvöru framleiðendur, þá hefði handrit eins og þetta klárt aldrei verið grænt ljós! Og þar liggur vandamálið. Það er ekki lengur til neitt sem heitir eftirlitsferli til að gera kvikmyndir (því miður... myndbönd) tilbúnar til framleiðslu. Gríptu bara DV/P2 myndavél og þú ferð af stað! Og það sem gerir það verra er að áberandi hátíðir eins og áðurnefndar taka í raun og veru upp og hvetja til svona vitleysu. Og hvers vegna? Einmitt vegna þess að það er engin fjárhagsáætlun. Ég held að það sé mikilvægt, sérstaklega í andrúmslofti indie-kvikmynda í dag, að hætta að leyfa myndbandsframleiðendum að túlka tungumálið með því að merkja sig sem „kvikmyndagerðarmenn“. Það er talsverður munur á bókinni minni. Þegar þú þarft að fara út og raunverulega setja handritið þitt á strik, biðja vini og fjölskyldu eða viðskiptafólk um alvöru peninga til að búa til "kvikmynd" í fullri lengd, vitandi hugsanlega tapið sem er í húfi, þá muntu vita hvað það þýðir að vera "kvikmyndagerðarmaður." En að sleppa nokkrum hundruðum á Sam's Club fyrir DV spólur, gos og franskar skerðir það ekki. Ó... og við the vegur... ég verð að nefna hversu afskaplega pirrandi það var að hlusta á konu sem ávarpað var sem "dude" í gegnum alla myndina. Jafnvel Mark Borchardt áskilur sér þennan ákaflega ofnotaða nafngift fyrir karlkyns vini sína aðeins þar sem það er að minnsta kosti hjartfólgið þar sem félagi hans Mike á við! Ég held að það sé kominn tími til að indie kvikmyndasamfélagið fari að kalla út þessi ógeðslegu myndbönd án fjárhagsáætlunar fyrir það sem þau eru, og skamma samtímis virðulegar hátíðir fyrir að gefa svona frjálslegar tilraunir, mikið lof. Annað hvort það eða biðja þessar hátíðir um að hafa að minnsta kosti þá kurteisi að bæta nýjum flokki við hátíðarlínuna sína... "Dude Films."