Ég er hræddur um að þessi sé frekar hræðilegur, þrátt fyrir nokkra góða frammistöðu og almennt hæfa leikstjórn fyrir myndavélina. Þetta er fyrsta og síðasta tilraun rithöfundarins og leikstjórans Soo Lyu. "Rub and Tug" (2002) er ein af óheppilegu aukaafurðum áætlunar Kanada um að kynna heimaræktaða kvikmyndagerð. Þó að forritið hvetji til verðmætrar viðleitni eins og „New Waterford Girl“ opnar það dyrnar fyrir hæfileikalausa byrjendur eins og Lyu sem þurftu ekki að setja fram þetta verkefni af harðfylgi en var grænt ljós án fullnægjandi skoðunar á handriti hennar eða persónuskilríkjum. Þú hefur ekki áhyggjur af lágu fjárhagsáætluninni vegna þess að subbuleg framleiðsluhönnun, slæm lýsing, lélegt hljóð og ömurlegt skotval í dókú stíl er í samræmi við myndefnið; starfsmenn á kanadískum nuddstofum. En samræðan og söguþráðurinn gefur leikarunum ekkert til að vinna með, klipparanum mikið að setja saman eða áhorfandanum neina andlega áskorun annað en stöðvun vantrúar. Þegar sagan þín er svona einfölduð er það síðasta sem þú þarft ruglaða frásagnartækni; þrátt fyrir að ekkert gerist er erfitt að fylgjast með myndinni og ómögulegt að festa sjónarhorn á henni. Frammistaða Don McKellar sem Conrad er nokkrum skrefum fyrir neðan svipaða persónusköpun hans í "Exotica". Lea frá Lindy Booth er venjulegur sérkennilegur lofthaus hennar; eins og alltaf er hún viðkunnanleg en hér er hún lítið annað. Cindy eftir Kira Clavell kemur skemmtilega á óvart, eins konar asísk Shelley Duval. Eina annað hlutverkið sem hefur einhver afleiðing, Betty, götuvitring Tara Spencer-Nairn, dregur meira en niður frábæra frammistöðu hennar í "New Waterford Girl". Grunnur frammistaða hennar í "Rub and Tug" ætti að draga úr tilhneigingu til að leita að öðrum myndum sem hún hefur komið fram í; nema þú þurfir frekari staðfestingu á kunnáttu "Waterford" leikstjórans Alan Moyle í að vinna með ungum leikurum. Þú kemst fljótt að þeirri niðurstöðu að skriðdýrsheili Lyu geti ekki skilið hugtök eins og flókið söguþræði, þannig að þörfin á að setja inn lata og lötu „deus ex machina“ tæki undir lokin kemur varla á óvart. Samt gæti það verið verra, listlaus sagan hefur svo litla innri rökfræði hvort sem er að ólíklegi endirinn er ekki eins sársaukafullur og venjulega væri raunin. Þá aftur, hvað veit ég? Ég er bara barn.