Dario Argento er kvikmyndagerðarmaður sem ég fer hægt og rólega inn í, eftir helgimyndatilraunir Deep Red og Suspiria; hann er ekki kvikmyndagerðarmaður að vera alltaf sama um kjánalega hluti eins og "plott". Það gæti verið hans eina minniháttar (en, fyrir mig, augljósa) ábyrgð hans: hann lætur ekki smá hlut eins og skynsemi klúðra áætlun sinni um ítarlegar drápsraðir, þar sem morðingjarnir hans geta farið í gegnum hvers kyns vandað uppsetning á því að vera ósýnilegur, þar til afhjúpað er framhjá punkti POV-rakningarskotanna af umræddum geðrænum morðingja. En það er æsispennandi að sjá kvikmyndagerðarmann taka tækifæri eins og þessa hvort sem er, af hreinni ítölskri fagurfræði sem ratar inn í sál Hitchcockian undið (reyndar sem athyglisverða athugasemd, ef maður hefur nýlega séð Scorsese stuttmyndina þar sem hann tók þrjár blaðsíður af óupptekinni Hitchcock-mynd, sem einnig gerðist í óperu, Argento lét hana slá um næstum tuttugu ár, sennilega án textakunnáttu). Hún er líka óvægin 80s (geislaspilarar og þungarokk og hárið, oh my!) og með fáránleika sem gerir hana enn girnilegri að kyngja. Sagan er einföld: verið er að framleiða óperu eftir Macbeth, með hástíluðum flugeldum. og þjálfað hrafna. Það er meira að segja hæfileikarík upprennandi stjarna sem skipt er út af á síðustu stundu, Betty, sem Marsillach leikur. En morð á sér stað á frumsýningunni - truflað ekki af því heldur fallandi ljósi - og nú er morðinginn á eftir Betty! Hún getur ekki farið til lögreglunnar (hvernig getur hún látið það út úr sér að óperan sé virkilega bölvuð?), en mun það skipta máli í andliti morðingja sem lætur ekki bugast? Sennilega hefur maður séð svona forsendur í öðrum Argento-kvikmyndum - stúlka elt af morðingja - en það er hvernig Argento, eins og De Palma, smíðar og framkvæmir seríur sínar, og bætir við sérkenndum eiginleikum til að bæta við snertingu af undarlegum húmor (brot hrafnanna til að ráðast á morðingja, og síðari útgáfan af því að benda á í röðinni), eins konar ofstílfærsla ala Leone (kúlan í gegnum kíkja í gegnum hurðina hefur líklega verið innblástur fyrir svipað skot í Kill Bill 1) , og jafnvel sadó-masókísk innblástur með nælunum límdum við augu Betty, oftar en einu sinni! Argento setur leikkonuna sína í gegnum hnífinn og hún er alveg til í það, jafnvel þegar hlutirnir virðast bara fara inn á „hvað í fjandanum“ svæði (ég var að henda upp höndunum og sagðist næstum því gefast upp þegar hún er leidd niður leyndarmálið leið hjá litlu stúlkunni, eins og við séum skyndilega í Aliens núna). Og í gegnum svo dökkt tegundarefni heldur Argento ofbeldinu þykkum og ferskum, spennunni um það bil jafnmikilli og með óperutónlist sem kemur beint úr hátalara hljómtækis og kvikmyndatökumanni sem gæti hafa fengið sér nokkra drykki (og það með réttu! ) á sumum atriðum hvernig þær eru teknar og titra í hjartslætti. Það ætti að teljast rusl, en það er lyft framhjá öllum takmörkunum tegundarinnar með brjáluðu viðhorfi leikstjórans, þetta þrátt fyrir kjánalegan endi - kjánalegri en allt sem á undan kom (takk litla eðla) - og tilraun til að brjóta Macbeth bölvunina, sem, því miður, virtist ekki gerast í raunveruleikanum á tökustað Óperunnar. 8,5/10