The Girl in Lovers Lane er ein undarleg lítil lágfjárhagsmynd. Á yfirborðinu segir myndin sögu af harðskeyttum rekamanni að nafni Bix (Brett Halsey) sem eyðir tíma sínum í að leita að ungum krakka að nafni Danny (Lowell Brown) og stúlkunni, Carrie (Joyce Meadows), sem Bix hittir sem myndi gaman að passa hann. Ekkert ýkja áhugavert gerist (Bix fer út með Carrie, Bix kemur Danny úr vandræðum, faðir Carrie drekkur mikið o.s.frv.) þar til um 10 mínútur eru í myndina þegar Carrie er myrt. Faðir hennar kennir Bix um, dregur hann út úr fangaklefa og slær hann til bana. Nú er hlutverkum þeirra snúið við og Danny þarf að bjarga Bix. Þar til ég las umsagnirnar á IMDb hugsaði ég að það væri kannski bara ég sem las meira inn í samband Bix og Danny en var í raun þar, en ég sé núna að ég er ekki einn . Það var alveg augljóst fyrir mér snemma að Bix og Danny áttu meira samband en þú sérð venjulega í kvikmynd frá 1959. Samkynhneigð samband þeirra, þó það hafi aldrei verið tjáð opinberlega, er samt alveg augljóst. Búsetu- og svefntilhögun þeirra, viðbrögð Bix við að finna Danny í rúminu með vændiskonu, vanhæfni Bix til að skuldbinda sig til Carrie og símtalið í lokin þegar Danny segir foreldrum sínum að hann sé að „fá heim vin eru nokkur dæmi um augnablik sem leiða til að þeirri óumflýjanlegu niðurstöðu að það sé meira í sambandi þeirra en í upphafi. Ég er viss um að þau séu til, en ég get ekki hugsað mér neina kvikmynd sem ég hef séð frá fimmta áratugnum sem öskra samkynhneigð alveg jafn hátt og þessa. fyrir myndina, ég kann ekki aðra leið til að orða þetta hún er leiðinleg. Eins og ég skrifaði áðan gerist ekkert mikið í 90% af sýningartímanum. Persónurnar eru daufar og leikararnir eru ekki nógu góðir til að gefa stelpunni á Lovers Lane mikinn neista. Eina undantekningin er Jack Elam. Brjálaði Jesse hans er eina karakterinn sem er nógu áhugaverður til að vera þess virði að horfa á. Elam fékk hrollvekjandi klapp! En ég býst við að stærsta vandamálið sem ég átti við myndina hafi verið með persónuhvöt og rökfræði. Carrie er drepin og Bix er strax kennt um? Hvað með brjálaða Jesse sem hefur verið að elta Carrie líklega allt sitt líf? Dettur einhverjum í hug að spyrja Jesse hvar hann var um kvöldið? Faðir hennar hefur séð hann ónáða Carrie á matsölustaðnum, en hann veltir því aldrei fyrir sér að hin hrædda Jesse gæti haft eitthvað með dauða dóttur sinnar að gera? Ekki mikil rökfræði þar. Og hvað með játningu Jesse? Danny grípur Jesse í jakkann og þetta er allt sem þarf til að þvinga Jesse fram játningu? Algjör harður strákur, ha? Hvers vegna ætti hann að játa svona auðveldlega? Og eftir að hann játar, dettur engum í hug að grípa hann? Það er afskaplega fallegt af Jesse bara að vera kyrr og ekki hlaupa af stað. Í öllum öðrum veruleika hefði hann aldrei hellt út úr sér og hefði hlaupið eins og kanína ef hann hefði verið fingurgaður fyrir morðið. Það að The Girl in Lovers Lane biðji mig um að samþykkja þessar fáránlegu aðgerðir af hálfu persónanna er eitthvað sem ég er ekki til í að gera. Á heildina litið gef ég The Girl in Lovers Lane 4/10.