Fred Astaire og Ginger Rogers, frumsýningardanslið Hollywood, voru venjulega klædd upp á níunda áratuginn og renndu í gegnum vandað ýkt Art Deco-sett á þriðja áratug síðustu aldar. Samt sem áður fara þeir aðeins meira niður fyrir þessa skemmtiferð 1936, þann fimmta af tíu söngleikjum þeirra saman. Að þessu sinni hættir Astaire með hattinn sinn, hvíta bindið og skottið til að verða tyggjótyggjandi sjómaður að nafni "Bake" Baker; og Rogers leikur danshallarskemmtimanninn Sherry Martin, sem var félagi Bake - dansandi og annað - áður en hann gekk til liðs við hann. Þar af leiðandi, ólíkt röngum sjálfsmyndarbrellum og rómantísku hikinu sem var ríkjandi í flestum fyrri pörum þeirra, eru þau nú þegar par frá upphafi myndarinnar. Leikstýrt af Mark Sandrich (sem leiðbeindi fimm af pörun þeirra), er myndin svipuð frásögninni og 1935. Roberta" þar sem þau eru aðeins annað af tveimur pörum sem koma fram í söguþræðinum. Raunar leikur Randolph Scott hinn karlkyns aðalhlutverkið í báðum myndunum, að þessu sinni sem kvenkyns áhöfn Bake, "Bilge" Smith. Hann er ekki í samstarfi við Irene Dunne (sem skiljanlega hafnaði þessari eftirfylgni) heldur Harriet Hilliard. Nýlega gift Ozzie Nelson í raunveruleikanum og áratugum á undan Ozzie & Harriet, Hilliard leikur hina dónalegu systur Sherry, Connie sem fellur hart að Bilge. Í kjánalegu söguþræðinum er ung, aflituð ljóshærð Lucille Ball endurbætt henni, og það er klassískt þríhliða skot af Hilliard, Ball og kewpie-dúkkunni yndislegu Betty Grable fyrir framan spegil. Talandi um söguna , það sem til er af einum er eignað Allan Scott og Dwight Taylor og er eitthvað á þessa leið...Bake og Bilge eru í landleyfi í San Francisco þar sem þau lenda í danssal með róstu skipsfélögum sínum. Bake finnur Sherry að vinna þar, en Bilge rekst fyrst á Connie þegar hún kemur inn sem dónaleg töffari og birtist síðan sem glamourstelpa. Rómantík blómstrar fyrir bæði pörin. Connie og Sherry erfa gufuskip frá föður sínum, en þau þurfa peninga til að halda henni á floti. Margvíslegur misskilningur á sér stað í báðum samböndum, en það reddast allt þegar þeir breyta gufuskipinu í leikhús og setja upp fjáröflunarsöngrevíu. Það er um það bil eins kjánalegt og það hljómar, en það veitir góð afsökun fyrir eftirminnilegum Irving Berlin tónum og tríói Astaire-Rogers dönsum. Fyrstu tveir eru frjálslegir í tóni - danskeppni sem er sett á hið yfirvegaða "Let Yourself Go" þar sem þeir sýna sig miskunnarlaust til að sigra og líkamlega gamanleikur um borð settur á tásláttinn „I'm Putting All My Eggs in One Basket“. Hins vegar er síðasti dansinn þeirra klassískt afturhvarf til formfestu með melódramatísku verki sem er fallega stillt á töfrandi útsetningu á "Let's Face the Music and Dance". Það er forvitnilegt að þessi mynd inniheldur ekki aðeins Astaire danssóló heldur eina skiptið sem Rogers hafði danssóló fyrir sjálfa sig í einni af kvikmyndum þeirra, kraftmikil tapparútína sem aftur er sett á "Let Yourself Go". Hún er klædd í rjómalöguð satínsjómannsbúning og syngur líka sama lagið sigurstranglegast í upphafi myndarinnar. Leikaralega séð eru Astaire og Rogers í venjulegu grínmyndaformi hér. Á meðan Scott gegnir hlutverki sínu með geggjaðri mannkostagáfu sinni, er Hilliard afar daufleg nærvera, og sem fyrrum hljómsveitarsöngkona flytur hún tvö Berlínar ástarlög á pirrandi óvæginn hátt. Burtséð frá því, töfrarnir sem Astaire og Rogers mynduðu á besta aldri gera þessa ómissandi skoðun. DVD-diskurinn frá 2005 er með nokkrum góðum aukahlutum sem byrja á þrettán mínútna langri mynd, "Follow the Fleet: The Origins of These Dancing Feet," um hvernig Astaire og Rogers byrjuðu að vinna saman. Það er líka „soundie“ í beinni sem heitir „Melody Master: Jimmie Lunceford and his Dance Orchestra“, teiknimynd með alifuglaþema sem heitir „Let It Be Me,“ og upprunalega kvikmyndasýningin.