Ein skemmtilegasta af öllum þöglum gamanmyndum er stutt 'Chess Fever' eftir Pudovkin, vitlaus saga um hvernig strangt vitsmunalegt borðspil gæti truflað jafnvel vandlega skipulögð miðlæg hagkerfi. Svo óvænt kómískt efni eins og skák fékk fyrri útrás í þessari yndislegu stuttmynd. Tveir ungir menn spila leikinn af alvöru gegn gervi bakgrunni, máluðu setti. Þetta er öfugt við fyrri Lumiere stuttbuxur eins og 'L'Arrosseur Arrosse' eða 'Repas du bebe', þar sem mannleg athöfn var vísvitandi rammuð inn af náttúrulegu umhverfi. Munurinn á athöfnum (náttúrulegt = að gefa barni að borða, vökva garðinn; gervi = skák) er mögulega verulegur. Helstu andstæðurnar í þessari mynd er á milli þessa óhreyfanlega bakgrunns og hins rólega, kyrrláta skákleiks og hinnar grimmu ástríða sem þessi síðarnefnda veldur, eins og ásakanir um svindl leiða til óvirðulegrar baráttu. Vitsmunaleikurinn verður að grófu líkamlegu rusli, rétt eins og tilgerð listrænna kvikmyndagerðarmanna er að eilífu dregin út af „grófari“ kröfum áhorfenda. Það sem er skemmtilegast við myndina er ekki endilega þessi niðurkoma í slatta, heldur hvernig hún er kvikmynduð, það lengist löngu eftir að upphafsbrandarinn hefur verið gerður; hvernig myndavélin neitar að virða bardagann með einhverju eins og athygli, einbeitir sér þess í stað að leikmyndinni, á meðan við sjáum kastandi fætur og lausan fatnað. Neitun myndarinnar við að klippa er dirfsk, svo að húmorinn virðist stafa af einhverju öðru en baráttunni, sem endurspeglar þörf okkar fyrir líkamlega snertingu fram yfir vitsmunalega örvun, vilja okkar til að sleppa takinu. Það sem er sérstaklega ljómandi er upplausnin, þar sem þessi efri -bekkjarfjósarnir eru teknir af þjóninum, sem tekur þá upp eins og tveir villandi skólapiltar, eins og hann sé að fara að hneppa eyrun á þeim. Ef ekki er hægt að ætlast til þess að meistarar haldi sínum stað með prýði, þá verður einhver að gera það fyrir þá.