Svo þetta er það sem leikkonan Kim Basinger hefur látið undan? Mmm til að segja sannleikann er titill myndarinnar eitthvað sem grípur auga til að vekja áhuga þinn og útlínur söguþráðarins svo einfaldar, en einfaldleikinn getur haft sína styrkleika. Allavega í lok „While She Was Out“ fannst mér ég vera frekar áhugalaus. Ekki það verra (þrátt fyrir að vera upptekin af neikvæðum hlutum), en það er auðveldlega miklu betra í því sem er orsakabundið volg, en samsett og ójafnvægis lifunarsaga um veikburða úthverfishúsmóður sem strandaði í skóginum og reyndi að berjast fyrir lífi sínu eftir að hún varð vitni að dauði leigulöggu sem kom henni til hjálpar þegar hún vakti ljót orðaskipti við nokkra pönkara á verslunarbílastæði. Vandamálið hér fellur á misráðið óreglulegt og fyrirsjáanlegt efni (tekið úr smásögu), ásamt mjög breytileg frammistaða. Hið fádæma handrit var illa úthugsað (sem er ekki svo gott þegar söguþráðurinn þinn hefur smá uppbyggingu til að hanga af), svo margar ömurlegar innlimanir og vafasamar aðgerðir halda bara áfram að rata í þessari endalausu atburðarás. Hvað varðar hópinn af staðalímyndum brjálæðingum (leiddir af ósannfærandi Lukas Hass sem lausum kanónum) sem skelfdu Basinger, þá voru þeir síður en svo ógnandi, en vonlaust hugmyndalausir. Að horfa á Basinger þeysast um í raka eyðimörkinni með rauðan verkfærakassa í hendinni (ekki spyrja mig hvers vegna?) að slá af þessum wannabe pönkara einn af öðrum varð fáránlegt vegna þess að það vakti hvorki spennu né tilfinningar heldur klaufaleg stuð sem voru fáránlega vitlaus vegna heimsku leiðtogans. Frammistaða Basinger er sterk, en skapar ekki mikla samúð. Craig Sheffer kemur fram sem heitur eiginmaður hennar. Skrítið að ég gat ekki haldið augunum frá skjánum og hugsaði með mér að rauð verkfærakista væri dáleiðandi (af hverju ætti hún að vera stöðugt með hana) og hvaða tól hún ætlaði að nota til að senda næsta þrjóta val hennar olli miklum vonbrigðum. Að horfa á umbreytingu hennar í gegnum áfallaástandið þegar hlutunum er loksins snúið við er frekar tómlegt, vegna óvissu tónsins og endirinn er eitthvað sem þú gætir séð kílómetra fram í tímann. Hið edrúlega klóka leikstjórn Susan Montford skortir samheldni og orku, þar sem hún rífur ansi mikið eftir. Mér líkaði þó upphafseiningarnar, með hrikalega nöturlegu skori (sem er það áhrifaríkasta í gegnum alla þættina) og fágaðri ljósmyndun. Enginn mikill hristingur. Krefst ekki mikils af tíma þínum, en ég myndi ekki kæra mig um að sjá það aftur. Hins vegar með því að setja inn Joy Division lag, fékk það mig til að grípa nokkrar af plötunum þeirra til að hlusta.