Án efa einn besti þáttur allra tíma, Balance of Terror er 45 mínútur af vel útfærðri spennu, með skynsamlegum hliðstæðum raunheimum (titillinn vísar til ástands sem er mjög svipað því sem var í gangi milli Bandaríkjanna og Sovétríkjanna í kalda stríðinu ), persónusköpun og kynning á öðrum mikilvægasta fjandsamlega geimverukapphlaupi Star Trek á eftir Klingons: Rómúlanar. Eftir að hafa fengið neyðarkall frá útvarðarstöð sambandsins er Enterprise hættulega nálægt hlutlausa svæðinu sem, ef farið er yfir það, myndi leiða til opinna átaka við Rómúlana, þó að enginn hafi í raun séð þá í holdi. Fljótlega birtist Rómúlskt skip, sem ber nýtt vopn og klæðningarbúnað sem gerir það næstum ómögulegt að sigra. Þar sem Kirk stendur frammi fyrir hættunni á yfirvofandi tortímingu, verður Kirk að taka þátt í vitsmunabaráttu við Romulan yfirmanninn (Mark Lenard) til að tryggja að áhöfn hans lifi af. Því miður verður verkefnið erfiðara þegar einn mannanna sakar Spock um að vera í bandalagi við óvininn, vegna líkamlegrar líkt á milli Romúlans og Vulcans, tveggja kynþátta sem eru í raun fjarskyldir (staðreynd sem er alveg kaldhæðnisleg Eftir á að hyggja, Lenard hélt áfram að leika föður Spock, Sarek, og byrjaði með þáttaröð 2). Star Trek er alltaf mjög gagnrýninn þegar kemur að viðfangsefni stríðs, Star Trek nýtur einna fínustu stunda með sínu grípandi og spennuþrungna viðfangsefni. Þótt Rómúlanar séu í raun ekki byggðir á Sovétmönnum (nafnið er í raun tekið frá Romulus, stofnanda Rómar), er atburðarásin augljóslega innblásin af þeim mjög lifandi ótta sem bandarískir og rússneskir borgarar höfðu á þeim tíma um að önnur hvor þjóðin gæti verið fær um að eyðileggja hinn með kjarnorkuvopnum (sá ótti fæddi titilhugtakið "hryðjuverkajafnvægi"). En jafnvel án undirtextans er þetta ómissandi þáttur, að mestu leyti vegna vitsmunalegrar baráttu milli andstæðinganna tveggja, sem skilar sér í spunaeinvígi milli Shatner og Lenard. Óþarfi að segja hver vinnur...