Kvikmyndir Claire Denis virðast falla í tvo flokka: ofbeldisfulla og blóðuga eða hljóðláta og nána. "L'Intrus" fellur örugglega í fyrsta flokkinn, en það er ekki svo hræðilegt eins og "Trouble Every Day" eða "J'ai pas sommeil." Nú, síðan ég sá "Súkkulaði," hef ég lagt áherslu á að sjá hverja nýja kvikmynd sem Denis gerir. Og ég hef alltaf orðið fyrir vonbrigðum. "L'Intrus" var engin undantekning. Hún hefur enn ekki gert kvikmynd eins persónulega og jafn áhrifamikil og hennar fyrsta. Þú færð marga fastagesti Denis: eldri en samt stórkostlega Béatrice Dalle sem virðist vera í myndinni bara til að sýna fullar varir, bilið á milli tannanna, nægilega mikið klofið og nokkrar flottar yfirhafnir; svarti gaurinn úr „Trouble Every Day“ og „J'ai pas sommeil,“ Grégoire Colin og þessi litháíska eða rússneska stúlka. Persóna Michel Subor var nógu áhugaverð, en myndavélin lá svo lengi við hann að ég varð pirruð á þessum krullaða hárlokki sem hékk yfir enninu á honum og létti þegar hann, einhvers staðar í Kóreu, held ég, loksins klippti hann. Það var vissulega einhver hasar - hræðileg morð, leit karlmanns að syni - og það gæti jafnvel hafa verið söguþráður, en eitt áhorf var ekki nóg til að átta sig á því og tvær skoðanir eru, ég óttast, ekki spurningu. Fyrir það fyrsta var skorið ögrandi og áberandi (eins og í "Beau Travail"). Í öðru lagi breyttust árstíðirnar of snögglega, þannig að þú varst enn ruglaður um hvað var að gerast. Ó, það voru nokkrar fallegar myndir, og ef þér líkar vel við „Friday Evening“ með myndum af fellingum í þungum gardínum og rúmfötum, gætirðu metið fagurfræði „L'Intrus“. Annars skaltu stýra undan. Ég sá þessa mynd á frönsku og það er mögulegt að ég hafi misst af einhverju mikilvægu. En samræðan í kvikmynd um Denis er sjaldan meira en fimm blaðsíður, tvöfalt bil og með nægum spássíur. Í "Súkkulaði" er þögnin háleit; í "L'Intrus" er það bara leiðinlegt.