William Shakespeare sá sennilega ekki fyrir sér Stephanos sem samkynhneigðan lækni, Antonio sem trúlausa eiginkonu eða Caliban sem geitahirðir með Trinitron, en Bardarnir höfðu gert verr í góðu verki sínu með tímanum og gætu jafnvel notið íburðarmikils keppni lífsins. þetta er „stormurinn“ hans eins og hann var endurstilltur af Paul Mazursky og meðhöfundi Leon Capetanos. Að þessu sinni er Prospero Philip Dimitrius (John Cassevetes), arkitekt frá Manhattan sem er þreyttur á að hanna spilavíti í Atlantic City fyrir hinn viðkunnanlega Mafioso Alonso (Vittorio). Gassman), sérstaklega eftir að hann uppgötvaði að Alonso á í ástarsambandi við eiginkonu Philip, Antoniu (Gena Rowlands). Ásamt dótturinni Miröndu (Molly Ringwald) flýr Philip til afskekktrar grískrar eyju með Miröndu og nýju ástkonu sinni Aretha (Susan Sarandon), ágætri kaþólskri stúlku sem glímir við lífsstíl Philips. Mun skyndilegur stormur koma allt í lag á endanum? Hér er hugsun um feril Cassevetes: Hversu margir aðrir leikarar gætu gert kvikmynd svo ruglaða í eitthvað svo hrífandi? Elsku kvikmyndagagnrýnenda fyrir fyrri verk sín, oft með eiginkonu sinni Rowlands, sýnir hann aðalpersónu sem þjáist virkilega fyrir list sína hér, en virðist njóta sín og lætur okkur njóta hans líka. Þetta er ekki Prospero, heldur eitthvað ríkulegt og skrítið sem skapar stórkostlegar breytingar á sjónum.“ Þetta er allt hérna,“ segir hann við einn af trúföstum félögum sínum, hundinum hennar Aretha, Nino. "Fegurð, töfrar, innblástur og æðruleysi." Að það er. "Tempest" flytur 1611 London til 1982 Manhattan og finnur ágæta hljómgrunn í lífi Filippusar á flótta. „Sýndu mér töfrana“, kallar hann á himinhvolf í borginni og útgáfa Mazurskys, bætt við frábærri kvikmyndatöku Donalds McAlpine af fjólubláum sjávarmyndum og náttúrulega sólskinsóttu grísku landslagi, gerir einmitt það. Þetta er ekki fullkomin kvikmynd, eftir hvaða leið sem er. Reyndar er stóri lokaþátturinn, sem er eini hluti myndarinnar sem fylgir söguþræði Shakespeares að einhverju marki, rugl. Það er erfitt að sjá um persónu Rowland í þessari mynd og eftir að hafa hitt Sarandon í allri sinni brjóstalausu dýrð er erfitt að skilja áframhaldandi umhyggju Philip fyrir eiginkonu sinni, hvað þá löngun hans á vinstri vellinum til að færa óhamingjusama „fórn“ til að endurheimta náttúrulega skipan hlutanna. En það er mikið að elska við "Tempest". Auk Cassavetes er frumraun Ringwalds í kvikmynd sem trygg en eirðarlaus dóttir hans, hér eins og í leikritinu sem þráir eftir hinu frumstæða sveitalega „Kalibanos“ (Raul Julia). Ringwald hér er að miklu leyti sama táningsmúsan á forréttinda unglingsárunum sem myndi veita John Hughes innblástur, en með tilfinningalegri dýpt pældu þær síðari Hughes myndir ekki í. Ringwald og Julia fengu aldrei neina Óskarsathygli en þau myndu bæði vinna Golden Globe fyrir leik sinn hér. Hann reynir að biðja um hana í einangrun sinni á eyjunni með endursýningum sínum á „Gunsmoke“ á grísku, freistaður af 15 ára líki hennar. samúð okkar samt, sérstaklega eftir að hafa flutt "New York, New York" með geitakór. (Þegar „Tempest“ kom á skjáinn var Julia skál fyrir Broadway sem aðalhlutverkið í „Nine“.) Þetta er sýning Mazursky, jafnvel þó að það finnist stundum að Cassavetes sé að keyra hlutina með spunalestrum og tilfinningalegum niðurbrotum í miklu magni. (Philip kynnir sig fyrir Aretha með því að segja henni „Ég er rétt í miðju taugaáfalli“.) Hann leikur persónu sína sem viðkunnanlegan þráhyggju, leitast við að kristalla hamingju sína með því að byggja leikhús á annars óbyggðu eyjunni sinni. Ánægjan er ríkuleg frammistaða Gassmans sem hinn maðurinn, sem er álíka viðkunnanlegur og Julia þegar hann sagði við Philip sem er þráhyggjufullur af ungmennum: „Strákar eiga ekki helmingi meira fjármagn en við. Þeir eru stressaðir...og þeir gera það. ást aftan á gömlum sportbíl.“ Þrátt fyrir að vera of löng og tilgerðarlegur á blettinum, eins og svo margar listmyndir, er "Tempest" skemmtileg í óhófi sínu og ferð mjög eins og Shakespeare ætlaði sér, jafnvel þótt draumar hans hafi ekki falið í sér að reykja pott baksviðs á Go-Gos tónleikum.