en "Cinderella" fær mitt atkvæði, ekki bara fyrir verstu prinsessumyndir Disney, heldur fyrir verstu myndina sem fyrirtækið gerði á meðan Walt lifði. Tónlistin er virkilega falleg og sagan á skilið að vera kölluð „klassísk“. Það sem misheppnast í þessari mynd eru persónurnar, sérstaklega titilpersónan, sem aðeins væri hægt að kalla „hetjuna“ í lauslegri merkingu þess hugtaks. Eftir stuttan formála kynnast áhorfendum Öskubusku. Hún er að vakna á morgnana og syngur "A Dream is A wish Your Heart Makes." Þetta staðfestir hana sem hugsjónamann (og verðskuldar því samúð okkar). Því miður gefur handritið okkur enga vísbendingu um hvað hana dreymir. Frelsi frá þjónahlutverki sínu? Virðing stjúpfjölskyldu hennar? Einhvern til að tala við fyrir utan mýs og fugla? Í einu lagi (klippt úr myndinni en kynnt í sérþáttum nýjasta DVD-disksins) segir Öskubuska ósk sína um að hún gæti verið mörg svo hún gæti unnið vinnuna sína á skilvirkari hátt. Farðu kærastan! Í stuttu máli er Öskubuska mjög blíður karakter. Hún tekur aðgerðalaus misnotkun stjúpfjölskyldu sinnar og flýr inn í ósagða drauma sína til að létta undir. Hún fullyrðir sig aðeins einu sinni með því að minna stjúpmóður sína á að hún sé enn í fjölskyldunni. Fyrir þetta fær hún leyfi til að fara á ball ef hún klárar heimilisstörfin og finnur eitthvað til að klæðast, táknræn látbragð sem er augljóslega fáránlegt fyrir alla nema auðvitað Öskubusku. Getur einhver séð Belle eða Jasmine vera svona dyramottu? Ef Öskubuska er sljó, er karlkyns hliðstæða hennar ekkert minna en líflaus. Prinsinn í Öskubusku fær engan glugga og nánast engan skjátíma. Okkur er ekkert gefið til kynna hvort hann sé góður maður, hvort hann virði Öskubusku eða eitthvað. Það eina sem við vitum er 1) hann er prins og 2) hann dansar vel. Heck, meira að segja prinsinn úr "Snow White" fékk að minnsta kosti að syngja rómantískt lag. Þessi skortur á þróun gerir rómantíkina ekki aðeins áhugaverðari, heldur lætur það Öskubusku líta út eins og annað hvort félagsklifrara eða hálfvita, sem veikir nú þegar slaka aðdráttarafl hennar. Þeir áttuðu sig kannski á því hversu dauflegar aðalpersónurnar voru og völdu að gefa óhóflegan tíma á skjáinn til að teiknimyndasögumynd myndarinnar, vinir Öskubusku, mýsnar. Að vísu eru þessar persónur skemmtilegar. Jafnvel svo, þegar grínisti léttirinn stelur senunni frá skólastjóranum, við skulum bara segja að sagan þín hafi einhver vandamál. Dinsey elskar að lýsa yfir öllum teiknimyndum sínum sem "meistaraverk." Þó að margir þeirra séu það, þá eru sumir sem eiga ekki skilið þessa skírskotun á nokkurn hátt. Öskubuska er gott dæmi um þessa staðreynd.