Ég fann engan til að horfa á DiG! með mér því enginn sem ég þekkti var aðdáandi hvorrar hljómsveitarinnar. Auðvitað gerðu allir ráð fyrir að þú gætir aðeins notið þessarar myndar ef þér líkar við tónlist annað hvort The Dandy Warhols eða Brian Jonestown fjöldamorðingja, en þetta er svo langt frá sannleikanum. Eina skilyrðið er að þú hafir áhuga á tónlist og/eða poppmenningu almennt. Það hvernig ferill hópanna tveggja er samsíða er fullkomin mynd af þeim leiðum sem hljómsveit getur farið og að horfa á almenning borða upp og spýta út Dandy Warhols er heillandi. Ég er sammála öðrum umsögnum sem nefna að það væri gaman að fá lokaorð frá Anton sjálfum, þar sem hann er greinilega sýndur sem sinn eigin versti óvinur og varnarliðið fyrir getu hljómsveitarinnar til að vera bara áfram. Það sem mér finnst skemmtilegast er virðing Dandys fyrir BJM (þrátt fyrir skort þeirra eða gagnkvæmni) og fyrir Anton (þrátt fyrir óreglulega hegðun hans). Dandy Warhols virða listina sem hópurinn framleiðir jafnvel þótt hópurinn hati allt sem Dandy Warhols standa fyrir núna (þó það sé umdeilt). Besta línan er þegar trommuleikarinn fyrir Dandy's segir "I will not have them anywhere new me again" og gítarleikarinn segir ómeðvitað: "Ég mun samt kaupa plöturnar þeirra." Fyrir mér sýnir þetta bara hversu kraftmikil góð tónlist getur verið. Sjáðu þessa mynd örugglega, jafnvel þó þú vitir ekkert um hvora hljómsveitina. Það er meira um þemu rokktónlistar og hvernig þau þróast sem gerir þessa mynd svo áhugaverða. Það er sjaldgæft að fylgjast svo náið með hópi svo lengi.