Fyrsta áberandi vandamálið við þessa óþægilega titluðu mynd er leikarahlutverk hennar. Ann Nelson leikur ömmu hér. Þremur árum eftir þetta myndi hún leika í "Airplane!" sem konan sem hengir sig á meðan hún hlustar á Robert Hays furu fyrir Julie Hagerty. Ég gat ekki fengið þá mynd út úr hausnum á mér. Matt Boston er fimmtán ára gamall með vandamál. Hann er með höfuðverk. Móðir hans fékk taugaáfall. Afi hans fékk mikið hjartaáfall. Keðjureykjandi geðlæknir ákveður að komast að því hvað djöfullinn er að gerast með þessa fjölskyldu. Fyrst dáleiðir hún ömmu Nelson. Nelson segir sögu í flashback sem fyllir allan fyrri hluta myndarinnar. Hún og afi keyptu húsbíl, ódýrt, og keyrðu með honum í allar ferðamannagildrurnar í eyðimörkinni í Kaliforníu. Húsbíllinn er fljótt að hugsa um sjálfan sig, fer út af veginum og svona. Þá byrja stór grjót að kasta sér að því. Eldri hjónin eru viðeigandi hrædd, en halda sig í farartækinu til að færa lóðina áfram. Að lokum fær afi hjartaáfall eftir að hafa verið strandaður á húsbílaþakinu þegar það fer í annan ófyrirséðan ferð. Mamma Boston byrjar að tala við innfæddan amerískan múmíur sem hún á liggjandi í húsinu. Henni finnst hún vera höfundur og skrifar ríkar athugasemdir um líkin. Geðlæknirinn les ítarlegar athugasemdir og notar ímyndunarafl sitt til að fylla í eyðurnar. Við sjáum móðurina hálffleyga út, en andlegt sundurliðun hennar á sér stað utan skjásins, svipað og hjartaáfall Gramps. Að lokum, viðnámssjúklingurinn, Matt litli. Matt fer undir dáleiðslubyssuna og segir sína eigin sögu. Hann heldur að mamma sé að rífa sig út (þetta var gert árið 1977). Svo virðist sem mamma lætur astral líkama indíána múmíanna eins konar fljúga um loftið. Einn slær Matt eins og býfluga lendir í framrúðunni og Matt byrjar að láta allt vera brjálaðan. Geðlæknirinn fer með ömmu og Matt út í eyðimörkina. Matt er á óskiljanlegan hátt í hjólastól núna og þremenningarnir takast á við óséða (og óútskýrða) krafta. Flocker hefur ekkert vit á vettvangsgerð. Eini atvinnumaðurinn hér felur í sér húsbíl sem er strandaður í saltsléttu í eyðimörkinni. Í fjarska taka hjónin eftir nokkrum grjóti sem rúlla í átt að húsbílnum. Þetta er frekar hrollvekjandi lítið atriði sem er að lokum ofspilað. Þegar grjótið byrjar að kasta sér í átt að farartækinu verða tæknibrellurnar augljósar. Atriðin þar sem húsbíllinn keyrir út af þjóðveginum, síðan aftur, taka eilífð. Atriðin þar sem afi er fastur á húsbílaþakinu þar sem það svíður niður malarveg tekur eilífð. Samtöl mömmu við mömmu taka eilífð. Reynsla Matts utan líkama tekur eilífð. Þessi mynd tekur að eilífu. Ég freistaðist til að ýta á hraðspóluhnappinn að minnsta kosti tugi sinnum. Þegar atriðin drógust á langinn var augljóst að Flocker var að fyllast. Skerið fituna hér, og þetta hefði klukkast á klukkutíma. Loka „skýringin“ á því að andar múmíanna hafi verið að reyna að drepa þá sem eru nálægt Matt heldur aldrei vatni. Bjuggu þeir húsbílinn? Kvikmyndaframleiðandinn dregur aldrei fram þá staðreynd að andarnir séu ekki góðir í morðóðum hætti, þeir drepa aldrei neinn! Þegar ég hélt áfram að hugsa um Nelson í "Airplane!", hugsaði ég líka um aðrar myndir. Allt til að koma í veg fyrir að ég sofni á meðan á þessu stendur. Boston er hræðileg sem krakki, að leika fimmtán ára sem sætan tíu ára sem hefur snjalla alecky línu fyrir alla þessa fullorðnu sem falla yfir sjálfum sér og elska hann. Að lokum hefur Flocker skrifað og leikstýrt rugli. Titillinn er aðeins byrjunin á þessari æfingu til að láta áhorfendur líða illa. Þetta er ekki skelfilegt og eins og draugarnir geturðu líka enn gengið...í burtu frá þessari spólu í myndbandabúðinni. Þetta er ómetið og inniheldur líkamlegt ofbeldi og væg blótsyrði.