Í fyrstu 2 hlutunum er leitast við að draga úr uppgangi eyðslusamra styrjalda og stjórna þjóðernissinnaðra villimanna niður í fáránleika. Þriðji hlutinn veltir því fyrir sér að framfarir og könnun í átt að tunglinu og víðar sé lykillinn að því að tryggja marktæka notkun mannlegra hæfileika og auðlinda. Í henni eru ræður sem sumir áhorfendur vísa á bug sem barnalegar eða sprengjufullar en sem fá aðra til að titra af spenningi. Það sýnir geimbyssu/skotvarpa og þyrlu ásamt frumlegum fjöldasamskiptatækjum, lyftum, flatskjáborðum og þráðlausum kallkerfi. Það er líklega rangt um gluggalausar byggingar í framtíðinni. En hún lýsir barnalegri sýn á takmarkalausar vísinda-/tæknirannsóknir. Fyrir mér virðist hún vera kvikmynd um hóp skynsamlegra hugsuða með leiðsögn af Spinozean-líku siðferði í leit sinni að því að gera sjálfa sig ódauðlega og lifa siðferðilega í gegnum framfarir í vísindum og sameinaða heimsstjórn. Framfarapersónurnar (eins og kabalarnir tveir) trúa því að mannkynið gæti „lifað að eilífu“ með því að varðveita tilraunir okkar og framfarir fyrir komandi kynslóðir, alltaf að standa á mannkyninu okkar eins og á herðum risa. Arthur C. Clarke (höfundur 2001) : A Space Odyssey) stakk upp á þessari mynd við Stanley Kubrick sem dæmi um frábæra SF mynd. Kubrick hataði það og sagði að hann myndi aldrei horfa á aðra mynd byggða á tillögum Clarke (heimild: sérstakur þúsund ára kynning Clarke á skáldsögu sinni frá 2001). Þó að hinn látni Clarke hafi haldið því fram að það sé efst á listanum sínum í hvert sinn sem einhver spurði hann um bestu SF myndirnar. Hann er með fallegri Menzies listhönnun, en miðlungs tæknibrellur (sérstaklega leikfangatankarnir). Ég elskaði hann persónulega og finnst hann fanga tíðaranda nútímans. Það er dálítið barnalegt um trúverðugleika þess að búa til samfélag án glæpa í langan tíma. Það virðist líka ósennilegt um óumflýjanleika framfara. Mér sýnist að við gætum alveg eins farið aftur til myrkra alda eða að minnsta kosti orðið svo stöðnuð í vísindum að við drepum okkur sjálf vegna offjölgunar eða vegna vanhæfni okkar til að flýja næstu stóru náttúruhamfarir. En það sýnir vel mikilvægi þess að taka áhættu gegn reiði almennings og barnfóstru vegna hugsanlegrar hótunar um geimslys og dauðsföll. Það skorar á okkur að velja hlið framfara fram yfir smánar þráir um öryggi eða þægindi eða hamingju: CABAL: "Of mikil {hvíld} og of fljótt, og við köllum það dauða. En fyrir MANNINN engin hvíld og enginn endir. Hann verður að halda áfram --sigur handan landvinninga. Þessi litla pláneta og vindar hennar og vegir, og öll lögmál hugar og efnis sem halda aftur af honum. Síðan pláneturnar í kringum hann og að lokum út yfir ómældina til stjarnanna. Og þegar hann hefur sigrað allar djúp geimsins og allar leyndardómar tímans - samt mun hann byrja." CABAL: "Ef við erum ekki meira en dýr - verðum við að rífa í okkur litlu snápurnar okkar af hamingju og lifa og þjást og líða, skiptir ekki meira máli - en öll hin dýrin gera - eða hafa gert." {Hann bendir á stjörnurnar.} "Það er það - eða þetta? Allur alheimurinn - eða ekkert..." (tilvitnanir í handrit). Ef þetta hljómar eins og hagræðing til að helga allt samfélagið til framfara, þá ráðsmenn (heimsstjórnarinnar) munu virðast eins og tæknikratar. En í raun leyfa þessir "tæknikratar" þegnum sínum að verða handverksmenn eða stunda aðrar ástríður frjálslega, og þeir þyrftu að vera bældir niður með bönnum stjórnvalda, lögum gegn vísindum og tilraunum og öðrum umboðum og takmarkandi valdbeitingu sem myndi breyta gagnrýnendum þeirra í harðstjóra. .Í raun finnst stór hópur uppreisnarmanna í söguþræðinum gera lítið úr allri þróun vísinda og tækni ráðsins, svo þeir reyna að stöðva framfarir og binda enda á tilraunafrelsi ráðsins. Framfaramiðaða ráðið mun þó ekki bæla málfrelsi uppreisnarmanna, aðeins undirbúa „friðargas“ þess á neyðartímum og vilja aðeins frelsi og rými til að sækjast eftir framförum sínum. Svo er þetta líka saga um frelsi til að stunda vísindi, alveg eins og það snýst um undur framfara. Margir í samfélagi okkar myndu í raun og veru vera sammála sumum af þessum grunnforsendum, nema í tilfellum um félagslega hlutdrægni (margir vilja til dæmis banna klónun) eða náttúruhyggju (sumir vilja ekki að við komum frjálsum framgangi og viljum frekar að við verðum bara útdauð á sínum tíma meðan þrælar jarðar) eða ótta/ástæðu (sumir trúa því að við séum ekki tilbúin fyrir háþróaða vísindi/tækni þar sem við gætum eyðilagt okkur sjálf). En Cabal (forseti ráðsins) hefur svar við hættuvandanum: "{vísindalega} byltingin okkar afnam ekki dauða eða hættu. Hún gerði einfaldlega dauða og hættu þess virði" (handrit).