Að sumu leyti var hugmyndin á bak við söguþráðinn frekar áhugaverð blanda af nokkrum dæmigerðum kvikmyndagerðum í áhugaverðri samsetningu. Hins vegar var enginn tilgangur í þessari mynd svo augljós að hún ætti ekki skilið langvarandi nærmyndir. Mér leið eins og ég hefði verið barinn yfir höfuðið með svokallaðri dularfullu skýringunni á sjúkdómnum sem drap fólk. Rithöfundurinn virðist einfaldlega hafa lyft klisjum úr öðrum kvikmyndum í staðinn fyrir að skrifa línur aðlagaðar raunverulegum persónum. Leikararnir hjálpuðu ekki til. Engin efnafræði. Ég býst við að þeir hafi átt að þróa með sér einhvers konar aðdráttarafl þó ekki væri nema af þeirri ástæðu að slíkt er ómissandi þáttur í þessum sögum. Hins vegar lögðu rithöfundarnir ekki mikið á sig til að þróa efnafræðina. Vissulega eru þeir báðir aðlaðandi, en hvort þeir væru aðlaðandi fyrir hvort annað virtist vera opin spurning. Traustið sem persóna Turner sýnir Sabato þróaðist allt of fljótt og án sérstakrar ástæðu. Persóna Sabato á að vera vanvirtur læknir sem virðist bara ekki geta farið eftir reglunum. Hugsaðu um Jeff Goldblum karakterinn í "Independence Day". Venjulega á svona karakter að sýna fram á einhverja hæfileika eða ljóma. Persóna Sabato gerir það ekki. Hann er Cassandra með bara brjálaða og alla spámannlega hæfileika töfra átta bolta. Hann virðist hafa rétt fyrir sér fyrir tilviljun. Dauðaatriðin eru kómísk. Sérhver leikari var í raun að reyna meira en lítið til að sýna fram á kvölina sem þeim var beitt. Einkennin litu út eins og slæm leirmyndun, svona eins og myndbandið frá níunda áratugnum, Peter Gabriel, held ég.