Young Warriors (1983) Þó að þetta sé mjög gölluð (og að sumu leyti fáránleg) mynd, þá gerir það að verkum að hún stenst stöðugt væntingar sem gerir það að verkum að hún er ágætis áhorf fyrir ævintýragjarnan sleaze aðdáandann. Hittu yuppí háskólanemann Kevin og hóp elskulegra vina hans. Í því sem byrjar sem sérlega grátbrosleg unglingakynlífsgamanleikur fylgjumst við með þessum skíthællum og uppátækjum þeirra, sem felast meðal annars í því að láta loforð binda múrsteina við kynfæri þeirra. Myndin skiptir skyndilega um gír þegar nýnemasystur Kevins í framhaldsskóla er nauðgað á hrottalegan hátt og barin í dá af gengi mótorhjólamanna sem virðist ekkert betra að gera. Þegar hún deyr á sjúkrahúsi heitar Kevin hefnd, einkaspæjaraföður sínum til mikillar gremju. Hingað til höfum við farið frá Porky's-lite, í gegnum Last House On The Left yfirráðasvæðið, yfir í það sem virðist vera að verða dæmigert þitt. þéttbýli vigilante hefndarmynd. Hins vegar fer túlkun Kevins og gengis hans frá því að vera óljós samúðarfull þangað til þau verða að drepandi brjálæðingum. Það er myndinni til sóma að hún gleður ekki fasista andglæpaorðræðuna sem Kevin dregur sífellt fram, en gerir það samt skiljanlegt að honum myndi líða eins og hann gerir. Stemningin fer úr léttúð yfir í ljótt og niðurdrepandi mjög fljótt og með í lokin er þetta svo yfirgengilegt og arðrænt að það mun skilja þig eftir vantrúaðan. Og það er styrkur þessarar myndar. Þú veist aldrei hverju þú átt von á næst. Eftir meira en 100 mínútur er það svolítið langt fyrir svona fargjald, en þér mun ekki leiðast. Illa leikið að mestu leyti, með pappaútklippum fyrir persónur og einstakar fáránlegar aðstæður og frekar heimskulegar samræður, þetta mun ekki toppa lista neins yfir gleymda klassík í bráð. Ég fékk þó kikk út úr því og ég er viss um að allir sem lesa þetta vita hvort þeir eru til í það.