Rudyard Kipling skrifaði einu sinni að Guð gaf öllum mönnum hæfileikann til að elska allan heiminn, en í ljósi þess að mannshjarta er mjög lítið í sniðum, hefur hver maður þann sérstaka stað sem hann elskar meira en nokkur annar. Mér sýnist að þetta hafi kannski verið einkunnarorð sumra af fremstu leikstjórum samtímans þegar þeir lögðu upp með að játa eilífa ást á þessum sérstaka stað og sýna aðstæður í lífi íbúa hans og gesta. Útkoman er dásamlegt safn stuttmynda, Paris je t'aime, þar sem leiðsögumenn okkar, Van Sant, Coixet, Cuaron, Payne og fleiri fara með okkur í hrífandi gönguferð um Parísarhverfi, mannlegar tilfinningar, þrá og væntingar. öðrum ársfjórðungi, alltaf einhver algerlega áhrifamikil saga um venjulegt fólk í leit að ást, hvort sem það er á bílastæði, listastofu, neðanjarðarlestarstöð. Og Paris je t'aime snýst um mikið úrval af ástum - ást til maka síns, barns, foreldris, fyrir þá sem þýða heiminn fyrir okkur en eru ekki lengur til, ást sem þarf að endurvekja, ást til ókunnugra þegar augu þín mætast , eða ást sem er bara ekki ætlað að vera...í dag, heldur á morgun- hver veit? Engu að síður snýst þessi mynd ekki eingöngu um ástina, heldur lífið sjálft, gleði, sársauka, einmanaleika, rugl, hversdagsleika. Og mikilvægasti eiginleiki hennar er sú staðreynd að hún er alls ekki súr, heldur hlý og full af von. Ég gef þessari mynd 9 vegna þess að síðasti hluti hennar gefur til kynna hvernig sumar sögurnar gætu þróast enn frekar, en ekki allar þá og það er það sem mér finnst vanta og með "frekari þróun" á ég ekki við einhverja sérstaka tilvísun í framtíð persónanna. Hvað allt annað varðar get ég aðeins sagt - grípandi. Fær þig til að vilja skilja allt eftir þig, flýja til Parísar og lifa þessar litlu rómantík sjálfur.