Einn ósanngjarnasti þáttur allra tíma, 'Terry & June' var líka einn vinsælasti þáttaþáttur sjöunda og níunda áratugarins. Það byrjaði lífið sem 'Happy Ever After', en þegar Eric Merriman ákvað að hann gerði það' Ég vil ekki skrifa meira, það breyttist í þetta, þess vegna var 'Aunt Lucy' hætt og Fletcher's að verða Medford's. Já, það var notalegt, heimilislegt, millistéttarefni; söguþræðir voru klisjur frá því að yfirmaðurinn kom að borða, presturinn skipulagði hrærigrautur og óæskilegir ættingjar komu til að vera um helgina. Þetta var svo sannarlega ekki „hræðileg leti gamanmynd“. Hvað varðar það að vera „ekki snjallt“, þá átti það ekki að vera. Þetta var fyndið og vel flutt og það var nóg! Ég elskaði líka „val“ uppgang níunda áratugarins („Spitting Image“, „Black Adder“, „The Young Ones“ o.s.frv.) en hafði líka gaman af hefðbundnu efni eins og þessu. Ef ekkert annað, þá veitti hún óhefðbundna gamanmynd með eitthvað til að vera valkostur við. Mér fannst samt sorglegt þegar menn eins og Ben Elton tóku á móti bæði þessum og Benny Hill. Jæja, fjölskyldumiðuð gamanmynd hefur nánast horfið af skjánum okkar, en hvar hefur hún skilið okkur eftir? Skoðaðu nýjustu dagskrá sjónvarpsins. Allar sápur og raunveruleikadropur. Þær fáu gamanmyndir sem eftir eru eru ætlaðar unglingum, sem þýðir að þær eru stútfullar af blóti, líkamsstarfsemisbröndurum og skýrum kynferðislegum tilvísunum. Og þeir eru ekkert smá fyndnir heldur. „Óhefðbundin gamanmynd“ uppsveifla var góð á margan hátt, en hafði dökka hlið. Það lét hefðbundnar myndasögur líta út fyrir að vera gamaldags, hrakti hæfileikaríka rithöfunda og flytjendur eins og Spike Milligan á brott og leiddi að lokum til svo ósegjanlegs hláturs eins og 'Little Britain' og 'Tittybangbang' (heaven help us). Ef það er ekki bilað, ekki laga það!