"Jefferson in Paris" er sannarlega ruglingsleg mynd. Það sýnir Thomas Jefferson (Nick Nolte) í ósmekklegasta ljósi sem hægt er, málar hann sem lygara, rasista og barnaníðing, en býður samt ekki upp á snefil af fordæmingu fyrir þessar syndir. Svona var hann, virðist myndin segja. Lok setningar, lok kvikmyndar, hurðin er á bak við þig. Eftir að hafa komið til Parísar með dóttur sinni Patsy (Gwenyth Paltrow), heldur Jefferson áfram að vinna hjarta Maria Cosway (Greta Scacchi), eiginkonu samkynhneigðs ensks málara (hinn glæpsamlega vannotaður Simon Callow). Atburðarásin sendir Maríu hins vegar til Englands og Jefferson heldur áfram að gleyma henni með undraverðum hraða fyrir mann sem, aðeins nokkrar mínútur af skjátíma áður, var að biðja hana um að búa með sér í Ameríku. Hann hefur verið töfraður, sjáðu til, Sally Hemmings (Thandie Newton), einn af þrælum hans er nýkominn frá Ameríku. Af hverju hann er töfraður er erfitt að segja - þó að Sally sé óneitanlega falleg, hagar hún sér eins og einfalt barn fyrir framan Jefferson. Þegar hún er ekki að segja draugasögur í ýktum „dökkum“ málmynstri, læðist hún í kringum svefnherbergið hans, nánast ógeðslega girnd fyrir hina virðulegu massa hennar. Ef hegðun hennar er tilraun til að afsaka hegðun Jeffersons, virkar það ekki. Jefferson fordæmir sig frekar þegar Maria, sem er þreytt á að bíða eftir bréfum hans, ferðast frá Englandi til að hitta hann. Ég hef ekki breyst gagnvart þér, fullyrðir hann og kemur með veikar afsakanir fyrir því að skrifa ekki. Það er henni til hróss að Maria sér strax í gegnum ósvífnar lygar hans. Þegar Sally birtist og hún og Jefferson daðra opinskátt (og grimmilega, að mínu viti) í návist Maríu, fellur blekkingin algjörlega í sundur. Enginn í dag trúir því að Jefferson, Washington og hinir hafi verið algjörar fyrirmyndir dyggða og siðferðis. Eigum við samt að trúa því að hinn lærði, virðulegi Jefferson myndi laðast að Sally, konu sem snjöllustu samtalið snýst um hvernig „frönsku vinir Massa sleppa sér“ og sem nuddar sér við framhlið hans þegar hún gengur framhjá, rétt fyrir augum Maríu? Jafnvel þótt við látum það renna, þá kemur í kjölfarið hin skelfilega opinberun að Sally var aðeins 15 ára þegar þetta framhjáhald átti sér stað (Jefferson var 41 árs). Skrýtið er að þessi staðreynd kemur aðeins fram undir lokin, þegar bróðir Sally, James, er skiljanlega reiður yfir því að tilkynna hana um að hún sé með barn Jeffersons. mun betur standa undir verndarvæng hans en frjáls og búa í Frakklandi með bróður sínum. En, hann lofar, ég mun frelsa hana þegar ég dey og börnin okkar (þar á meðal fleiri sem koma, segir Jefferson, í hrollvekjandi yfirlýsingu um Sally sem *hans*) þegar þau verða 21 árs. Ó takk, massa, þér líður eins og að segja skjánum. Stórt mál. Versta atriðið er þó enn ókomið, þar sem Patsy dóttir Jeffersons kemur við sögu. Hún er þegar reið út í hann, fyrst fyrir að hafa rofið heit hans, sem hún veitti móður sinni á dánarbeði hennar, að giftast ekki aftur. (Augljóslega var konan ekki bara að tala um hjónaband.) Jefferson hefur einnig neitað að leyfa Patsy að verða nunna eins og hún vill, þrátt fyrir fyrri siðferði um trúfrelsi (það virðist þýða frelsi til að vera sammála honum). Eftir að hafa lofað Sally og bróður hennar frelsi þeirra kallar Jefferson til Patsy til að verða vitni að samkomulaginu og lofa að uppfylla það ef eitthvað kæmi fyrir hann. Bróðir Sally slær út yfirvofandi fæðingu barnsins og Jefferson spyr: "sverurðu?" Frammistaða Paltrow í þessu atriði er frábær, þó hún hafi nánast ekkert að segja. Andlit hennar beygist næstum af sársaukafullum sársauka við þessa opinberun, en samt stjórnar hún sorg sinni og hvíslar já. af konu seint á 18. öld, jafnvel af karlmönnum eins og Jefferson sem aðlaðandi eign, ánægjuleg en án sannrar vitsmuna eða sálar. Við sjáum Jefferson fella nokkur tár yfir bréfi frá Maríu, þar sem hann segir honum augljóslega hvar hann eigi að fara af stað, en hann hlær bráðum að villtum dansi frá Sally, heill með uppkastað hár og þungan barm. Ég veit ekki hvort þetta er nákvæm mynd af Jefferson eða ekki. Ég kæri mig hins vegar ekki um að horfa á hana, bara til þess að horfa á hana. Þessi Jefferson er engin hetja eða jafnvel andhetja. Hann er eigingjarn, lyginn barnaníðingur - og sá sem kemst upp með það - ekki svona maður sem ég vil sjá kvikmynd um.