Pier Paolo Pasolini, eða Pee-pee-pee eins og ég kýs að kalla hann (vegna ást hans á að sýna karlkyns kynfæri), er kannski ofmetnasti evrópski marxista leikstjórinn - og þeir eru þykkir í jörðinni. Hvernig einhver getur séð "list" í þessu sóðalega, ódýra kynlífssamsteypu er mér óskiljanlegt. Sumar „sögurnar“ hér hefðu getað komið beint úr klámmynd með mjúkum kjarna, og ég er ekki einu sinni svo mikið að vísa til nektarinnar heldur einföldu og banale, oft tilgangslausu sögurnar. Allir sem höfðu gaman af þessari tiltölulega áhorfanlegu en heimskulegu skrýtni ættu virkilega að setja tennurnar í "Der Schulmaedchenreport" mjúkklámþýsku kvikmyndaseríuna á sjöunda áratugnum, því þannig lítur "Decameron" út fyrir mér. Auk þess er myndin slök á næstum öllum stigum, frá upphafi til enda: 1. Ritstjórn. Dæmi: eftir 1 klukkustund:15 mínútur:45 sekúndur er eltingarsena sem er greinilega sett á rangan stað. Það átti að setja hana um mínútu seinna, en ég býst við að Pasolini hljóti að hafa ráðið dregna klippara sem hafa lítinn tíma fyrir „fínn smáatriði“ kvikmyndagerðar. Aðdáendur Pee-Pee-Pee myndu líklega mótmæla þessu með því að segja að það hafi verið sett þarna viljandi - sem ég efast stórlega um. Að auki, jafnvel þótt það væri satt, þá væri það enn verra, því sú saga græðir nákvæmlega ekkert á því að gera henni erfiðara að fylgjast með. (Þetta er ekki beint "Eraserhead" eða ein af myndum Tarantinos í brotnu formi...) 2. Leiklist. Mjög slöpp. Aðdáendur Triple Pee (allir 8) lýsa því stoltir yfir hvernig 3P-O notar „alvöru fólk í stað leikara“. (Eru leikarar ekki fólk? Eða eru þeir marsbúar? Vissulega eru margir leikarar með greindarvísitölu undir pari en þýðir það að við ættum að koma fram við þá af fyrirlitningu...?) Aðrir leikstjórar hafa notað áhugamenn og náð árangri (eins og Alan Parker eða De Niro), af hverju eru áhugamenn PPP svona hræðilegir í kvikmyndum hans? Svarið er enn og aftur skelfileg slenska. Pasolini er slyngur í öllu og það felur í sér að reyna að fá eins mikið út úr tannlausu áhugamönnum sínum og hann getur. Hann er latur leikstjóri, ófullkomleikamaður ef þú vilt. And-Kubrick, býst ég við... Meginmarkmið pissa-pissa við casting hlýtur að hafa verið að finna eins marga tannlausa gamalt fólk og mögulegt er (og unga menn sem eru honum að skapi). Í heimi Pasolinis er einföld formúla: skortur á tönnum + undarlegt andlit = raunsæi. Það er allt í góðu að hafa þá tannlausa, en reyndu að minnsta kosti að ná einhverjum að minnsta kosti hálf-sæmilegum sýningum upp úr þessum óreyndu nýtrúnaðarmönnum, annars ertu sjálfur áhugamaður - áhugaleikstjóri, í tilfelli Pasolini. Hvort 3P-0 var ekki fær um þetta afrek eða einfaldlega var sama breytir engu. (Hver veit... kannski tók hann ekki einu sinni eftir hræðilega leikaraskapnum?) 3. Hljóð. Samstillingin. Ef 3P-0 fannst hljóðnemar vera of mikið vesen við tökur á kvikmynd, þá hefði hann að minnsta kosti átt að leggja sig fram í eftirvinnslu, þ. svo að við áhorfendur þyrftum ekki að horfa á munninn hreyfast á meðan hin fáránlega samræða svífur annars staðar í myndinni.4. Skortur á hugmynd. Við höfum hátt í tugi sagna sem tengjast ekki á neinn marktækan hátt. Sumir eru andstæðingar kirkjunnar (meira um það síðar), á meðan sumir eru bara kynlífsgarn, þ.e. ódýrar fantasíur fyrir karlmenn (stundum hommar) sem eru hönnuð til að æsa og ekkert annað. Sögurnar og persónurnar eru ekki skemmtilegar (ef þær eru yfirhöfuð) á gáfulegu stigi, heldur á lægsta stigi. Hér geta 10 ára krakkar hlegið... Og það er ekkert að því, en ekki kalla þetta upphafna, vitsmunalega list! 5. Vegna 4. liðar skortir líka rökfræði í röð sagnanna. Það segir sig sjálft. Pee-pee-pee hefði getað raðað pöntuninni á annan hátt og við hefðum fengið nákvæmlega sömu myndina. Þetta þýðir líka að þú getur ekki hika við að byrja á miðjunni og fara síðan aftur í byrjun o.s.frv. "Decameron" er eins og skál af spaghettí þannig: þegar þú byrjar að borða það geturðu byrjað á hvaða þræði sem þú vilt, það gerir enginn munur.6. Tilgangsleysið í ályktunum sagnanna. Flestar sögur enda á ódýru gaggi/brandari, þ.e.a.s. einhverri helvítis heimskulegri punchline beint úr klámmyndasögubók, á meðan sumar sögur hafa ekki einu sinni niðurstöðu: þær enda bara. Finito. Í besta falli eru sögurnar áhorfanlegar hálfsögur, varla nein dýpri merking þar - nema þú finni "djúpa" merkingu í klám. Það er auðvitað ekkert auðveldara en að leita að og finna "merkingu" þar sem það er skortur á henni. Þess vegna getur jafnvel hvaða harðkjarna klámmynd sem er hægt að heimspeka/hugsa um endalaust. Það er auðvelt og skemmtilegt. Prófaðu það, ó þið 8 PPP aðdáendur! Eins og fyrir kirkju-bashing... Sumir áhorfendur verða spenntir yfir árás hans á kaþólska trú og hvað-ekki. Í meginatriðum er þetta allt í lagi - þegar allt kemur til alls er ég trúleysingi sjálfur - en það sem þetta fólk hunsar er sú einfalda en nauðsynlega staðreynd að Pasolini var marxisti. Þetta er eins og potturinn kallar ketilinn svartan. Marxisti sem gagnrýnir kirkjuna fyrir hræsni og heimsku? Hvaðan fær hann taugina? Þar að auki var Pasolini ekki trúleysingi, þess vegna er há og voldug og sjálfsréttlát afstaða hans ekki réttlætanleg. Þegar öllu er á botninn hvolft eru marxistar trúaðir: þeir settu aðeins viðtekinn guð í staðinn fyrir hugmyndina um útópíu, sem er aðeins önnur yfirnáttúruleg óskhyggja. Þess vegna get ég ekki orðið spenntur fyrir andúð á trúarbrögðum PPP. Þessu tígulegu humpdorama safnriti endar með því að Pasolini segir frekar tilgerðarlega: "Ég velti fyrir mér... Af hverju að búa til listaverk þegar það er gaman að láta sig dreyma um það?" Hann var reyndar ekki að vísa til þessarar kjánalegu litlu kvikmyndar sem list, var það...? Ef hann var - greyið blekkti maðurinn - þá verð ég að velta því fyrir mér hvers vegna hann lét það ekki bara vera að dreyma, og gerði EKKI allar þessar slæmu myndir...Viltu lesa breytta texta Bergman kvikmynda? Sendu mér tölvupóst.