Ég hef séð minn skammt af myndum Woody Allen og þótt þær séu ekki alltaf frábærar, þá geturðu yfirleitt verið viss um að þú sért að skemmta þér. Sennilega voru þær síðustu mjög góðar Bullets Over Broadway ('94) og Mighty Aphrodite ('95) - síðan þá hafa þær sem ég hef séð verið misjafnar en áhorfanlegar. Og svo þegar mér var boðið að sjá nýju Woody Allen myndina Melinda and Melinda, sem ég vissi ekki einu sinni að hefði verið frumsýnd, þá fór ég glaður með. Ég hafði í rauninni ekki heyrt mikið um hana svo ég vonaði að það kæmi mér skemmtilega á óvart. Það sem ég fékk var örugglega versta Woody Allen mynd sem ég hef séð. Forsendan er ofútskýrð, leikarahópurinn er hræðilegur, handritið er hægt og líflaust. Of margar senur sögðu ekkert og voru samt teygðar út, ég geri ráð fyrir að fylla út það sem annars hefði orðið að 15 mínútna stuttmynd. Mér er alveg sama um hugmyndina á bak við þessa mynd - tveir leikstjórar ræða hvernig hægt væri að túlka einfaldar aðstæður sem gamanmynd eða harmleikur, og augljóslega heldur myndin áfram að sýna okkur það, með því að leika báðar atburðarásina. Vandamálið er að hvorug þessara „tvær kvikmynda“ er yfirleitt góð. Gamanmyndin er ekki fyndin og harmleikurinn ekki mjög harmrænn. Það virðist eins og Allen hafi komið með góða hugmynd en hafi svo verið uppiskroppa með, eða tíminn, til að klára myndina. Almennt leikstig er einnig sérstaklega slæmt - Will Ferrell er sá eini sem kemur með eitthvað að borðinu, og það er í rauninni Woody Allen far. Áður góðir leikarar eins og Chloe Sevigny koma bara út fyrir að vera pirrandi og verst af hópnum er Radha Mitchell sem Melinda (sem er synd, því persóna hennar er í næstum öllum senum!). Til að vera sanngjarnt við leikarana, handritið sem þeir eru að vinna með skortir ef ekki er ekki til. Örugglega langt frá Allen sem við þekkjum og elskum úr sígildum eins og Manhattan eða Annie Hall.