Í fyrsta lagi leyfi ég mér að segja að áhorfendur elskuðu það frá fyrstu stundu. Kannski urðu atburðir líðandi stundar í Mið-Austurlöndum til þess að fólk tók þá afstöðu: "Ég kom í gamanmynd og eftir George ætla ég að njóta hennar." en af ​​hvaða ástæðu sem er þá virtust allir vera mjög áhugasamir um gamanleikinn. Síðustu skiptin sem Woody hefur reynt að gera beinskeytta gamanmynd (Small Time Crooks, Curse of the Jade Scorpion, Hollywood Ending) hefur mér fundist eins og one-liners hafi verið þvingaðar og svolítið úreltar. Ég man að ég hugsaði einhvern tíma: "Þetta hefði verið fyndið í byrjun sjöunda áratugarins." Svo þegar ég fór í þessa mynd var ég hræddur um að Woody væri að verða tónheyrnarlaus, en í þessari mynd var kómísk næmni hans í fullkomnu lagi. Að vísu var fullt af AARP-bróður mínum með fólkinu í sýningunni, en það var líka fullt af 20-eitthvað og 30-eitthvað líka, og þeir virtust allir fá það og gefa upp einstaka magahlátur auk fjölmargra hlátur, hlátur og þess háttar. Í mörgum tilfellum hlógu menn svo hátt að þú misstir af næstu línu. Þemafræðilega séð var Woody á kunnuglegum slóðum. Eins og mig grunaði út frá stiklunni var mikið af Manhattan Murder Mystery í þessari mynd, en aftur og aftur, það var meira en örlítið af Oedipus Wrecks (New York Stories), Alice, og jafnvel smá heiður til Broadway Danny Rose kl. Jafnvel með Woody í myndinni var Scarlett, sem Sondra, stundum Woody-umboðsmaðurinn, en persóna hennar var langt frá því nebbíska sem td Will Ferrell gaf okkur í Melinda og Melinda eða Kenneth Branaugh. Fræg manneskja. Í stað þess að vera erkitýpísk tíst og sérkenni, kemur nördaskapur Sondra beint úr fjölskyldusögunni sem hún deilir snemma. Við fjölmörg tækifæri leiðir „fjölskyldufyrirtækið“ hana út í ranghugmyndir sem við fáum sem áhorfendur, á meðan persónurnar á skjánum geta aðeins skynjað þær sem undarlega ósequiturs. Þar sem við erum öll með í gríninu getum við ekki annað en hlegið. En hláturinn kemur ekki frá því að þekkja Woody nebbishinn, heldur sannarlega frá persónunni. Að miklu leyti, ólíkt Farrell, Branaugh, Cusack eða jafnvel Mia Farrow á undan henni, þarf Scarlett ekki að nota Woody röddina til að kalla fram Woody hlutverkið. Þannig að við finnum okkur ekki rifin út úr frásögninni þar sem rödd Woody kemur skyndilega úr andliti annars. Eins og vinur minn sagði á leiðinni út, er Sid, persónan sem Woody leikur, aukahlutverk, en meira miðja. -stigi en ég var að vonast til að fara inn á. Hins vegar virðist Woody í þetta skiptið hafa skrifað persónu sem passar sannarlega við núverandi persónu hans. Ólíkt Ed Dobel spekingspersónunni hans í Anything Else, eða blindum leikstjóra hans í Hollywood Ending, þá passar persónan vel að þessu sinni. Kannski mikilvægara, að þessu sinni vinnur persónan í sögunni. Innan upphækkuðu hringanna sem þeir lenda í er hann jafnvel meira fiskur úr sjó en Scarlett, sem er vön miklum kómískum áhrifum í gegn. Sid er hnignandi, ferðalangur töframaður sem spilar fyrir fámenna áhorfendur, en sú staðreynd að hann er frá öðrum tímum er sett í öndvegi okkur til ánægju. En hvað með Jackman? Hvað með Ian (Swearengen) McShane? Mér líkaði við þær báðar að því marki sem þær eru notaðar í verkið. Mér líkaði sérstaklega við stuttar en áhrifaríkar beygjur McShane. Jackman er heillandi með auðveldi "Old Money" sem var svo oft sýnd í kvikmyndum fyrir 50 árum síðan. (Bekkjar bergmál frá Purple Rose of Cairo?)Svo hvað fannst mér? Stutt svar, kannski besta grínmynd hans síðan Bullets Over Broadway árið 1994. Minna stílfærð en Mighty Aphrodite. Minna ætandi en Deconstructing Harry. Minna þvinguð en Small Time Crooks eða Hollywood Ending. Woody hefur loksins fundið kómíska rödd sem virkar á 21. öldinni.