Fjölskylda mín fer aftur til New Orleans seint á 16. áratugnum snemma á 17. áratugnum og þegar ég horfði á myndina vissi ég að þetta væri saga sem afi og amma mínir töluðu aldrei um, en við vissum að hún væri til. Ég á frændur augljóslega svarta aka Afríku-Ameríkana og aðra sem geta "passast" sem hvítir og kusu að gera það ekki. Það er erfið saga að horfa á þegar þú áttar þig á því að það er fjölskyldan þín sem þeir eru að tala um og að Cane River er allt hluti af þeirri sögu. Það lætur mig langa til að gráta og það fær mig til að vilja sparka í "rösina" á langafa mínum sem áttu þessar plantekrur og velta fyrir mér í lotningu hvernig langömmur mínar af afrískri arfleifð lifðu undir þeirri þrúgandi og þó aðalsmannatilveru...Og kl. á sama tíma hefði ég ekki komið út úr þeirri sögu, þá væri ég líklega ekki sú farsæla viðskiptakona sem ég er í dag og býr farsællega í nokkuð samþættum heimi. Leikurinn var bæði frábær og sanngjarn eftir leikara, en þetta er kvikmynd sem ÞARF að gera. Anne Rice er ótrúleg og ég spyr sjálfa mig, hvers vegna er hún „táknrænt“ að skrifa um fjölskyldu mína og ég er það ekki. Ég mæli með þessari mynd fyrir alla. Leza