Ég á þessa mynd á DVD og er víst búinn að horfa á hana þrjátíu sinnum núna. Ég hlýt að elska það virkilega, ekki satt? Jæja, í rauninni ekki. Ég var ofgnótt fyrr á ævinni og elskaði íþróttina. Enn þann dag í dag er ég heillaður af góðu brimbretti. Riding Giants hefur nóg af því, og þess vegna er ég ofurseldur fyrir hlutinn. En ég hef örugglega einhver bein til að velja með það. (Peralta, hlustarðu?).Í fyrsta lagi hefur myndin of litla trú á efni hennar. Klippingin og klippingin á öldunum er þannig að meirihluti þeirra er eins konar eyðilagður. Mjög, mjög fáar öldur eru í raun sýndar riðar frá upphafi til enda. Peralta virðist háður ofurhreyfingu, skera og hraða aðferð. Sérstaklega verður það slæmt í miðhlutanum á staðnum Mavericks í Norður-Kaliforníu. Ekki er riðið einni öldu frá upphafi til enda. Næstum allur kaflinn um Mavericks (þriðjungur myndarinnar) er hrífandi samsetning af klippum með jafn hrífandi hljóðrás. Ég get skilið áhrifin sem Peralta var að reyna að ná með Mavericks, þar sem staðurinn er sannarlega ógnvekjandi blanda af beinmölandi bylgjum í köldu hakki, en hann gengur allt of langt. Mavericks er ekki bara slæm sýruferð. Þar eru reyndar öldur, jafnvel með frábærum frammistöðu. Það hefði verið gott að sjá nokkra þeirra. Ef Peralta heldur að þetta sé stórkostleg íþrótt (og ég er viss um að hann gerir það), hvers vegna heimtar hann þá að skipta sér af efninu svona mikið? Stundum dregur klippingin kvikmyndina niður í hið órannsakanlega. Það er ein hröð mynd í kaflanum um Peahi á Hawaii, sem ég get enn ekki skilið. Jafnvel þótt ég keyri hana á hæga hreyfingu á DVD, þá er myndin of hröð til að hægt sé að ráða hana. Það hlýtur að vera nokkrir rammar að lengd í hámarki. Í öðru lagi, hafa strákarnir sem gerðu þetta einhvern tíma lært um vanmat? Sérstaklega er grátlegt að horfa á sögðu útgáfu leikstjóranna á DVD. Þessir krakkar hljóma eins og tvær ofurhærðar dalstelpur. Sama viðhorf kemur fram í aðalframleiðslunni. Allt er alltaf svo andskotans „ótrúlegt“ o.s.frv. Ein persóna er einfaldlega ógeðsleg -- Sam George, ritstjóri Surfer Magazine, sem er nánast að pissa í buxurnar í hvert skipti sem hann hefur eitthvað að segja. Hann er frábær dragbítur á myndina. Það er gríðarleg áreynsla sem fór í þessa mynd. Ég meina, bara til að fá gömlu kvikmyndatökurnar sem þeir hafa, og líka öll viðtölin. Myndin er frábær saga og mér finnst hún almennt grípandi skemmtun. Þemafræðilega er það vel uppsett, þar sem hlutarnir þrír snúast um Greg Noll, Jeff Clark og Laird Hamilton í sömu röð. Það eru nokkur notkun kyrrmynda sem eru stórkostleg. Í frásögn leikstjóranna segja þeir að þetta sé ný tegund af þrívíddartækni og hún virki virkilega. Aðalpersónurnar þrjár skína, bæði í viðtölum sínum og í vatninu. Sem íþróttamaður er Laird Hamilton opinberun. Hann rís á hátindi íþrótta sinnar á þann hátt sem ég hef aðeins séð Michael Jordan gera í körfubolta. Og líka, sagan af fundi hans föður hans er gimsteinn. Það snerti mig virkilega. Það er bara það að myndin hefði getað verið svo miklu meira. Allra síðasti hluti myndarinnar, þegar heimildirnar rúlla, gefur vísbendingu um hvað hún hefði getað verið. Það eru nokkrar fallegar víðmyndir af öldum með stórkostlegu hljóðrás. (Hljóðrásin í restinni af myndinni er drasl, þó þú gætir líkað það ef þú ert aðdáandi nútíma, æðislega rokkskólans.) Allavega, það eru mín tvö sent...