Í upphafi myndarinnar gætirðu tékkað á DVD kápunni og lesið samantektina aftur nokkrum sinnum, en engar áhyggjur. Það eru EKKI "Memoires of a Geisha" sem þú keyptir; bara mynd með intro sem er miklu flottara og flottara en það á nokkurn rétt á að vera. Samt sem áður er opnunin það langbesta við alla myndina, þar sem hún sýnir hvernig árið 1840 sverðmeistari Samurai grípur konu sína fyrir að drýgja hór. Hann hálshöggvar elskendurna tvo áður en hann gerir hara-kiri (siðferðilegt sjálfsvíg með iðrumhreinsun). Allt til nútímans þegar bandaríski sendiherrann í Japan tekur á móti vinafjölskyldu og keyrir hana upp í sama hús þar sem áðurnefnd slátrun fór fram fyrir tæpri einni og hálfri öld. Upp frá því verður þetta að því er virðist venjubundið draugahússleikrit, en hins vegar gerir hið fullkomlega seinþroska og ósennilegt handrit það enn einstakt. Byrjum á góðu hliðunum, nefnilega upprunalegu japönsku umgjörðinni og nærveru hinnar ljúffengu Susan George sem er breska hrollvekjan mín í miklu uppáhaldi (tja, ásamt Britt Eckland, Linda Hayden og Ingrid Pitt). Slæmu hliðarnar fela einfaldlega í sér að handritið er samhengislaust, óviðeigandi og fullt af meintum órólegum flækjum sem vekja bara hlátur. Hinir eirðarlausu andar hússins fara fljótlega að skemmta sér með því að fara inn í líkama nýju leigjendanna og fá þá til að gera og segja alls kyns brjálæðislega hluti. Andi hinnar fjöldamorðuðu framhjáhaldskonu nýtur þess sérstaklega að troða sér inn í hrífandi herfang Susan og breyta henni í svívirðilega tælingarkonu! Í þessu „haldna“ ástandi lokkar hún meira að segja bandaríska sendiherrann út til að stunda kynlíf í garði hásamfélagsveislu sem er fullur af áberandi gestum. Svo strangt til tekið er það ekki í raun "illt" sem býr í húsinu; bara tríó af skrítnum draugum með skítugan huga og allt of mikinn frítíma á löngu látnum höndum! Þessar senur eru augljóslega kómískari en ógnvekjandi, sérstaklega þar sem ljósbláu og gegnsæju formin minna mann á krúttlegu draugabrellurnar sem síðar voru vinsælar í "Ghostbusters". "The House Where Evil Dwells" er sennilega minnsta ógnvekjandi draugamynd allra tíma. Allan leiktímann muntu velta því fyrir þér hvort leikstjórinn Kevin Connor (sem samt sem áður gerði hinar frábæru hryllingsmyndir "Motel Hell" og "From Beyond the Grave") hafi viljandi viljað gera myndina sína fyndna og ofmetnalega, eins og "Motel Hell" kannski. En aftur á móti, allir í leikarahópnum halda áfram að segja sínar línur með beinum og einlægum andliti, svo ég býst við að við eigum samt sem áður að taka allt alvarlega og finnast okkur truflað. "The House Where Evil Dwells" er aldrei spennuþrungið eða jafnvel fjarska spennandi og inniheldur ekki einu sinni neinar óhugnanlegar myndir fyrir utan fjöldamorðin í upphafi. Ég geri mér fulla grein fyrir því hversu grunnt það hljómar, en atriðin tvö þar sem Susan George fer ofan í höfuðið eru hinir einu sönnu hápunktar. Jæja, þær og kannski líka innrás cheesy og fáránlega of stórar köngulær (eða eru það krabbar?) í svefnherbergi dótturinnar. Hversu algjörlega tilviljunarkennt og óviðkomandi var það? Ef þú ákveður einhvern tíma að gefa þessari mynd tækifæri þrátt fyrir slæmt orðspor hennar, vertu viss um að skilja skynsemina og rökhugsunina eftir fyrir dyrum. Fróðleiksatriði fyrir hryllingsáhugamenn: hafðu auga opið fyrir djöflagrímunni sem var líka lykilatriði í landslag í hinni ljómandi japönsku hryllingsklassík Onibaba.