Running Out of Time hvílir einhvers staðar í miðri fallbyssunni hans Johnny To, í flokknum „solid good“. Sem glæpatryllir er hann ekki voðalega frumlegur eða yfirþyrmandi og hasarsenurnar munu ekki slá þig í burtu en það hefur eitthvað annað að gera fyrir sig. Þetta er Johnny Til að kvikmynda eftir allt saman, það verður að gera það. Andy Lau hefur 72 klukkustundir ólifað. Hann ákveður að spila undarlegan kattar-og-mús-leik við gíslasamningamann HK-lögreglunnar, leikinn af Lau Ching Wan. Það er söguþráðurinn í hnotskurn. Ofan á það hrúgar To saman lögum af snúningum sem halda framgöngunni áhugaverðum út í gegn. Það verður stundum of flókið fyrir eigin sakir en lætur það aldrei ná því besta úr því. Hins vegar, rétt eins og Johnny To er að fara að afhenda klóka og vel gerða glæpamynd (sem, við skulum átta okkur á því, eru tugir krónur), smeygir hann í sig brotum sem vekja Running Out of Time lifandi sem fullkominn tilfinningaleg upplifun, sem veitir vel smurðu beinagrindinni sál og hjarta. Hugtökin samstilling og naumhyggju (eindar í verkum hans) eru rannsökuð með miklum árangri hér. Alltaf lúmskur, lætur myndirnar tala sínu máli, gefur þeim tíma til að þróast með löngum tökum og hægum skotum, fyrirmyndar klippingu á skorinu, þetta er allt hér. Lítil ástarsaga í rútu milli Andy Lau og stúlku er meðal hápunkta myndarinnar og hluti af "hjartað" sem ég er að tala um. Svo einfalt en samt svo kraftmikið. Sama fyrir bílasenur Lau og Lau Ching Wan og uppgjörið í keiluherberginu. Hins vegar er eitthvað sem stoppar mig í að halda því fram að Running Out of Time sé meistaraverk. Til að hafa alla hæfileika og handverk niður á við en hann getur líka verið of vinnusamur eða bragðdaufur stundum. Þegar hann er góður er hann MJÖG góður. Það eru meira að segja einangruð augnablik af hreinum ljóma sem eru bara OF góð fyrir þeirra eigin sakir og skilja eftir bitursætt eftirbragð fyrir restina af myndinni. Ég er sannfærður um að ef hann leggur sig allan fram getur hann gert frábæra mynd. Eins og staðan er þá er þetta önnur mynd hans sem er gölluð en skemmtileg. Undir sléttum HK-stílnum er það svarti húmorinn og hjartnæma dramatíkin sem gerir þetta að sannfærandi mynd. Þess virði að horfa, svo sannarlega.