Ég hata kvikmyndir um íþróttir. Ég býst við að forsmíðaða Hollywood íþróttamyndin sé svolítið erfið fyrir mig að kyngja því hún fylgir eins konar hugmyndum á hverju ári, það sem ég er að reyna að segja er að það er ekki mikil sköpunarkraftur í þessari tegund. Notaðu sýninguna "A" "The Game Plan" sem sönnun fyrir þessu ef þú vilt. Svo það er óþarfi að taka það fram að ég hikaði við að horfa á þessa heimildarmynd vegna íþróttaþema þáttarins, en á sama tíma gat ég ekki beðið því ég elska að vafra um heimildarmyndir eins og „Step into Liquid“ og „Billabong Odyssey“. Ég tók skref, steypti mér út í hið óþekkta og satt best að segja var ég ekki ánægður í fyrstu. Mér líkaði ekki leikstjórnin, fólkið eða stíllinn sem myndin innihélt til að kynna þessa ungu íþróttafrumkvöðla. Með fyrstu áhorfi mínu hélt ég að ekki væri hægt að skrá söguna að fullu, svo ég hélt að Stacy Peralta væri að splæsa myndefni saman við gervileikara sem hegðuðu sér eins og þeir væru frá seint á áttunda áratugnum. Tónlistin var ákafur, hún passaði vel við Peralta hafði búið til blandaða spólu af þessari kynslóð okkur til ánægju, en myndefnið var allt annað en örvandi. Ílangu atriðin, meðan hún notar ótrúlega tónlist til að styðjast við, virtust bara rjóð og of löng fyrir athygli mína. Mig langaði að kynnast frumkvöðlunum, ekki bara horfa á þá skauta í tíu mínútur í tómri laug. Ég vildi blanda af því hverjir þessir krakkar voru, hvert þau fóru á frægðarárunum og hvar þau eru núna. Mér leið eins og ég væri að fylgjast með fæðingu þjóðar okkar með frábæru marki fyrir landnema sem róa bara á bátum sínum allan daginn. Mig langaði til að kynnast mönnunum á bak við goðsagnirnar. Síðan, með það í huga að ég myndi fá aðra neikvæða umsögn undir beltinu, horfði ég aftur á myndina með hljóðskýringarmynd Peralta. Ástríða hans, rödd hans, þekking hans á fólkinu og það sem hann þurfti að gera til að fá þessa mynd afrekaði mig. Þetta breyttist allt í einu í myndina sem mig langaði að sjá. Peralta lætur okkur vita meira um hvar þessi börn eru í dag, hvað þau eru enn að gera og hversu erfitt það var að koma sumum þeirra í myndavélina. Hann hafði ekki séð marga af þeim í 20+ ár, svo að heyra þessar áskoranir kom mannlega þættinum aftur upp á yfirborðið. Hann var einlægur; hann var samúðarfullur en samt sýndi hann svo mikla hollustu við þetta verkefni. Þó að ég sé ekki sammála öllu sem hann valdi að gera (þ.e.a.s. Sean Penn klúðrið er ekki PUNK ROCK), þá endurlífgaði hann þessa mynd fyrir mig. Það var vegna þessara athugasemda sem ég met þessa mynd miklu hærra en upphaflega var talið.Jay Adams. Tony Alva. Jeff Ho. Peggy Oki. Wentzle Ruml. Þetta eru aðeins örfá af þeim nöfnum sem þarf að nefna, og stöðugt hrósa, ef hjólabretti á að halda áfram þeirri ört vaxandi þróun sem það sér nú. Þó að nafn Tony Hawk selur vörur, þá eru það þessir krakkar, þessir mildu gangstéttarsleppingar sem endurskilgreina heila íþrótt. Auðvitað voru aðrir að gera það á steinöld, en þessir krakkar gerðu það með stæl, þokka og færðu það á næsta stig. Þetta var áhugamál fyrir þá, en það kom þeim líka í áttina sem ég tel að enginn þeirra hafi verið tilbúinn í. "Dogtown and Z-Boys" er saga þróunar, að vera á réttum stað á réttum tíma, lifa í kynslóð án sjónvarps til að halda okkur gróðursettum og um vináttu. Við höfum séð svo margar sögur í gegnum árin sem sýna framfarir mannkyns og þetta er svo sannarlega saga sem ætti að bæta við það. Ég get ekki sagt að ég hafi elskað þessa mynd, né heldur, en hún ætti að vera staðlað áhorf fyrir alla sem læra eða vilja upplifa vöxt hjólabrettastefnunnar. Þetta var sorglegt, það var tilfinningaþrungið og þessir krakkar eru ekki margmilljónamæringar aftur þeir eru fólk með ástríðu og mjög sjaldan sérðu það í heimildarmyndum. Á heildina litið get ég ekki horft á þessa mynd aftur, en ég mun stinga upp á það til vina og fjölskyldu hvað eftir annað. Ég held að galli þessarar myndar, fyrir mér, hafi verið kvikmyndatakan tilraunir til að vera framúrstefnulegur með stílnum, sem að lokum dró frá persónunum og atburðunum. Eins og áður hefur komið fram voru nokkrir þættir sem drógu of mikið á langinn, sem skildu okkur eftir lítinn sem engan tíma til að vita hvar þessir krakkar voru núna. Peralta hafði augljóslega ástríðu fyrir þessari íþrótt, fyrir fólkið, en hann virtist stundum ekki einbeittur. Tónlistin var ákafur og virkaði fullkomlega með myndinni. Sean Penn var alls ekki þörf á meðan hann var almennilegur með talsetningu sína. Þeir hefðu getað eytt peningunum annars staðar. Jákvætt er að hljóðskýringarnar fanga allt sem vantaði í hina venjulegu kvikmynd. Rödd Peralta, í stað Penns, færir sterkari mannlegan þátt til sögunnar á meðan hann segir okkur betri sögur af fólkinu, stöðum og atburðum. Horfðu á þessa mynd, en ekki búast við að þú verðir hrifinn af henni. Hlustaðu á hljóðskýringuna; Ég held að þú verðir hrifinn. Einkunn: *** ½ af *****