Það ætti að vera skylt að skoða Treasure Island DVD-diskinn í hvaða kvikmyndaframleiðslunámskeiði sem er! Þetta er kennslubókardæmi um hvernig eigi að gera kvikmynd. Að horfa á myndina og hlusta síðan á athugasemdir rithöfundarins/leikstjórans sýnir á myndrænan hátt gjána milli þess sem hann veit um persónurnar og þess sem hann miðlar til áhorfenda um þær. Kallaðu mig gamaldags en ég lít á kvikmyndir sem samskiptatæki og samskipti eru ekki fullkomin ef áhorfendur vita ekki um hvað í fjandanum leikstjórinn er að tala. Yfirlýstur tilgangur leikstjórans er að gera kvikmynd ógilda „Hollywood-sáttmála“. Meðal þessara venja, því miður, er samræmi í eðli og skýrleika hugtaksins. Leikstjórinn gerir sér sjálfur grein fyrir því að áhorfendur skilja oft ekki atriði þar sem hann hefur viljandi forðast "Hollywood klisju". Hins vegar virðist hann aldrei átta sig á þeirri hugmynd að klisjur séu til af ástæðu. Þau eru stytting til að koma flóknum hugmyndum á framfæri hratt og skýrt. Það er í lagi að forðast þá, en það þarf að skipta þeim út fyrir aðra leið til að koma sömu hugmynd á framfæri, ekki einfaldlega útrýma. Myndin er byggð á forvitnilegum forsendum, ríkum af möguleikum. Tveimur brúðum er úthlutað til að búa til persónuleika og bakgrunn fyrir óþekkt lík sem á að nota í óupplýsingaleiðangri á lokadögum seinni heimstyrjaldarinnar. Fljótlega fer hver og einn að fylla persónulegar fantasíur sínar með persónunni og uppfinning þeirra verður sífellt raunverulegri fyrir þeim. Einhver með minni fyrirlitningu á "Hollywood-samkomulaginu" hefðbundinnar sagnagerðar gæti búið til frábæra kvikmynd með þessari hugmynd. Þessi mynd er það svo sannarlega ekki! Brúðurnar gera allt sem þær geta til að koma samræmi í þessar persónur, en þær eru alltof oft sigraðar af dauflegu og rugluðu handriti. Sérstaklega verð ég sífellt hrifnari af Gonzo, sem leikur líflega líkið. Í fjölda brúðumynda stendur hann alltaf upp úr sem mjög karismatísk brúða.