„Dracula A.D. 1972“, hinn gamalreynda breski sjónvarpsstjóri, Alan Gibson, telst vera ein af minnstu girnilegu færslunum í Hammer Studios-seríunni um ódauðlegan blóðsuga Bram Stoker. Reyndar var þetta í fyrsta skipti síðan Terence Fishers eftirminnilega "Horror of Dracula" (1958) sem Christopher Lee og Peter Cushing börðust hvor við annan sem dauðlegir óvinir. Þeir myndu endurtaka sömu hlutverkin nokkrum árum síðar í síðasta Hamar Dracula: "The Satanic Rites of Dracula." Ennfremur var það næstsíðasti Dracula fyrir Hammer þar sem Lee kom fram sem hinn frægi fangster. Til að taka mark á því, „Dracula A.D. 1972“ var sjöundi Hammer Dracula. Spennandi forleikurinn frá 1872 undirbýr þig fyrir eitthvað allt annað en restin af þessari vonbrigðum hryllingsmynd gefur af sér. Eilífu keppinautarnir Drakúla greifi og óvinur hans, prófessor Lawrence Van Helsing, eru bókstaflega í hálsinum á hvor öðrum ofan á flóttavagni í Hyde Park í London fyrir kröftugt upphafsatriði sem lætur allt annað líta tiltölulega út fyrir að vera andsnúið. Vagninn hrapar og Drakúla kemur út og knúsar hálft viðarhjól með brotna geimverur innbyggðar í brjóst hans. Auðvitað þarf Christopher Lee að grípa þetta bilaða hjól upp að líkama sínum, en myndmálið er nógu sláandi á sinn hátt til að standast mótun. Greifinn rennur út og andstæðingur hans Van Helsing líka. Hins vegar hrifsar einn af lærisveinum Drakúla hring greifans og ausar hluta af ösku vampírunnar í hettuglas til varðveislu. Handrit Dons Houghtons flýtir fyrir aðgerðum framundan í hundrað ár til að sveifla London árið 1972. Við kynnumst krúttlegum ungum manni, Johnny Alucard. (Christopher Neame úr "No Blade of Grass"), sem elskar að ala upp helvíti með hópi hippa sem skella á veislum og reka bresku lögregluna með uppátækjum sínum. Alucard er afkomandi eins af þjónum Drakúla. Nú er Alucard með hring greifans og hettuglas með þurrkaðri blóði hans. Alucard velur ásýnd afhelgaðrar kirkju til að skipuleggja svarta messu. Hann býður töff vinum sínum, þar á meðal Lauru (ofur kynþokkafulla Carolina Munro úr "The Spy Who Loved Me"), Gayner (Marsha Hunt) og Jessica Van Helsing (Stephanie Beacham) að mæta í þessa svörtu messu því hún býður þeim upp á eitthvað öðruvísi. Það kemur ekki á óvart að þeir endurvekja greifann og illi blóðsugurinn rekur augun á Jessicu. Á meðan, eftir að lík Lauru uppgötvast tæmd af blóði, leitar eftirlitsmaður Scotland Yard Murray (Michael Coles úr „Doctor Who and the Dalkes“) hjálp frá nútíma afkvæmi Van Helsing, Lorrimar (Peter Cushing). Dracula vill hefna sín á Van Helsing með því að taka barnabarn þess síðarnefnda sem brúður hans. Lorrimar eltir Alucard; þau berjast í Chelsea íbúðinni hans og unga vampýran drukknar í potti með vatni. Mundu að rennandi vatn er alveg jafn banvænt fyrir vampírur og sólarljós og krossfesting. Van Helsing finnur Drakúla í eyðikirkjunni ásamt dóttur sinni sem bíður eftir greifanum. Van Helsing og Dracula flækjast. Van Helsing kastar Holy Water í andlit Dracula. Vampíran dettur í opna grafreit með stiku sem bíður hans og hann brotnar niður aftur. Helsta vandamálið með "Dracula A.D. 1972" er að við fáum ekki nóg af Lee sem greifanum, þó við fáum töluvert meira af Cushing sem Van Helsing. Ennfremur heldur sviðsmyndahöfundurinn Don Houghton Drakúla bundinn við hina hrikalegu kirkju og leyfir vampýrunni aldrei að hætta sér út í borgina. Þrátt fyrir lágt fjárhagsáætlun hefði „Dracula A.D. 1972“ getað verið miklu betri. Atriðið þar sem Van Helsing samtímans þarf að hripa niður Alucard og stafa aftur á bak til að ná í Drakúla virðist næstum hlæjandi. Það mætti ​​halda að hann vissi um þetta afturábak stafsetningarbragð. Nema þú sért hræddur við hryllingsmyndir mun þessi fá þig til að geispa. Stundum sýnir Gibson okkur frábæra nærmynd af Drakúla með berum vígtennunum sínum og blóðsprungnum augum, en þetta er um það bil eins skelfilegt og þessi kælir verður, og það er ekki mikið að segja.