Hvað hefur Írland nokkurn tíma gert við kvikmyndadreifingaraðila sem þeir leitast við að koma fram fyrir hönd landsins á svona niðrandi hátt? Þessi mynd byrjar eins og upprifjun fyrir kvikmyndanemendur um írskar kvikmyndaklisjur: ósanngjarna presta, hrækja fyrir handabandi, nautgripamarkað á bæjartorginu, hjólandi um engi sveita í bakgrunni anóaðrar þjóðlagatónlistar. Fljótt kemur þó í ljós að meginþema myndarinnar er hið stóra Daddy-O of Irish Cliches - trúarátök. Það snýst um mótmælendakonu sem vill ákveða hvar kaþólskt föðurbarn hennar er menntað, sem virðist vera nógu sanngjörn ósk, þó ekki fyrir þorpsbúa í Wexford-sýslu á fimmta áratugnum sem hún þarf að búa með. Í stað þess að senda þau í kaþólskan skóla ákveður hún að fara til Belfast, þá Skotlands, þar sem nokkrar klisjur eru endurreistar. Á meðan hún er þarna, verða faðir hennar (sem lítur skelfilega út eins og George Lucas) og fjölskyldan heima fyrir sniðgangi, sem verður mjög viðbjóðslegt. Ég ætla ekki að gefa upp endirinn, ekki vegna þess að mér finnst að fólk ætti að fara að sjá þessa mynd, heldur vegna þess að hún er ekki mjög áhugaverð. Eitt af vandamálunum við myndina er aðalpersónan: við eigum að hafa samúð með henni en enda á því að hvetja hana til að eignast líf. Þorpsbúar eru settir fram sem ofstækismenn sem eiga að standa gegn fordómum sínum, en það virðist vera óviðeigandi leið að gera börnunum þínum áverka. Þar að auki tekur það á sig byrðar sem það svífur yfir sér þegar það reynir að draga upp hliðstæður við núverandi friðarferli á Norður-Írlandi: konunni er sagt frá lögfræðingi sínum að hún „verði að leggja forsendur“ fyrir endurkomu sinni. Kvikmyndin er að sögn byggð á sannri sögu en þemum hennar hefur verið tekist á við mun hugmyndaríkari og með minna gripi til krúttlegra klisja áður.