Á Broadway var A Chorus Line hreinn galdur. Frá því að sýningin hófst með stórkostlegum krafti til hins sannkallaða stóra lokakafla, glaðværu fortjaldskalli allra þeirra kórfélaga sem okkur þótti vænt um á meðan á sýningunni stóð, vorum við algjörlega hrifin - heilluð af ákaflega persónulegum sögum , sumir fyndnir, sumir snjallar, sumir hrærandi, af þessari kórlínu. Kvikmyndin er allt annað mál. Áherslan er núna á leikstjórann - og HVAÐ er hann! Í hvert skipti sem myndin skiptir yfir í Michael Douglas er hann þarna með bitur, súr svipur, geltir spurningum og skipunum, öskrar og öskrar hvenær sem tækifæri gefst. Jæja!! Það breytir gangverki sögunnar. Á Broadway var leikstjórinn að sönnu stórkostleg viðvera utan sviðs, en hann var líka eins konar leikræn tæki til að leyfa sögum þessara ótrúlega sterku/brothættu/forvitnilegu/fyndnu kórfélaga að vera sagðar af innsæi og skýrleika. Það er ástæða fyrir því að þetta verk hlaut Pulitzer-verðlaunin! Og reyndar á einu augnablikinu sem leikstjórinn kemur fram, er hann þarna til að hugga unga Puerto Rico dansaran eftir að við heyrum hjartnæma sögu þess dansara. Hann virðist aftur að lokum lýsa raunverulegri ástúð sinni/umhyggju fyrir Cassie. En í myndinni, frá því að leikstjóri Douglas byrjar beisklega að gelta skipunum, verða sögur kórmeðlima aukaatriði. Það er eins og þeir séu í ömurlegu starfi, þar sem þreyttur leikstjóri í stað þess að sýna gleðina við að búa til nýja spennandi leiksýningu, er dauðþreyttur, uppgefinn, reiður yfir því að þurfa að fara í prufur hjá þessum kórmeðlimum. Á sviðinu var ALLTAF fjör í sýningunni. Hér í myndinni, nánast frá upphafi, vorkennirðu öllum sem taka þátt. Á meðan á söngleiknum stóð óskuðum við öllum þessum kórmeðlimum innilega til hamingju og hvað við hefðum verið ánægð ef þeir hefðu allir fengið starfið! En það gat auðvitað ekki gerst. En í úrslitaleiknum þegar þeir komu allir aftur í glæsilegum búningi með þessa mögnuðu spunaspegla á sviðinu, sem endurspegluðu okkur stundum í áhorfendum, í hjörtum okkar, og við vitum, líka í hjörtum allra kórmeðlima, bæði samþykkt og hafnað, voru á sviðinu að eilífu að dansa í fagi sem þeir elskuðu svo heitt og færðu töfra í leikhúsið. Í myndinni, eftir allar rangstæður sögulínur og áherslur, verða þessir töfrar algjörlega útþynntir. Það eina sem við finnum fyrir (jafnvel með nákvæmlega sama tjaldið kalla), er að sumir meðlimanna hafi fengið vinnu hjá vondum leikstjóra. Svo þeir koma allir á skjáinn og dansa aftur. Mikið mál.