Hún ber röddina sem segir frá bókinni inn í frumskóginn í Víetnam og inn í villta augnaráðið á Martin Sheen og Dennis Hopper og dularfulla sjúkdóminn í kringum Kurtz ofursta.(Ég segi ekki Marlon Brando því eftir að hafa horft á heimildarmyndina, "Hearts of Darkness," ég er efins um hversu mikið lán Brando á að þakka fyrir þann eiginleika). Röddtónninn sem ég er að tala um er gróðursæll og dramatískur án þess að vera yfirþyrmandi: "Allir fá það sem hann vill. Ég vildi trúboð og fyrir syndir mínar gáfu þeir mér það. Þeir sendu það með herbergisþjónustu." Það er eftirlátssamt án þess að vera þröngt og firrt. Gott dæmi um er eftirlátssemi Hopper í aforískri brjálæði, ríkulega setja upp línur skrifaðar af T.S. Eliot og Rudyard Kipling í grýttu eintölunum sínum: „Ég meina, maðurinn er snillingur, stundum gengur hann rétt hjá þér án þess að segja orð, og stundum tekur hann í kragann á þér og segir „vissirðu að“ ef' er miðorðið í 'lífinu'ef þú getur haldið höfðinu á þér meðan allt í kringum þig eru þeir að missa sitt“ og síðan „ég meina hann er vitur maður, hann er frábær maður; Ég hefði átt að vera par af tötruðum klóm sem skutluðust yfir gólf þöguls sjávar“ (Sú fyrri er Kipling, sú seinni er Eliot.