Fyrir innlenda áhorfendur get ég séð hvernig þeir myndu fagna þessari mynd. Fyrir utanaðkomandi aðila, með enga sérhagsmuni, var það ekki mikið vit. Þjóðverjar voru sýndir sem vanhæfir og Rússar sem hetjur. Hið meinta rómantíska sjónarhorn var óþarfi og truflun. Hvernig ung kona gat "elskað" undirforingjann af því að sjá hann bara var bull. Hvernig hún gat, eins og kom fram í lok myndarinnar, aldrei gift sig bara vegna þessarar ástúðar var mér ofviða. Ég nefndi að Þjóðverjar væru sýndir sem fávitar og það var dæmi um það í eltingaleiknum inn í mýrina. Nokkur hundruð þýskir hermenn gengu fram og ýttu Rússum inn í mýrina. Þannig að Rússar földu sig og Þjóðverjar stoppuðu við jaðar mýrarinnar og stóðu bara og hlustuðu. Ég býst við að þeir hafi ekki viljað bleyta stígvélin sín, en ég er viss um að liðsforingi hefði skipað 20 eða 30 mönnum í vatnið til að leita í mýrinni. En þar með hefði sagan lokið. Einnig gengu Þjóðverjar inn í hlöðu þar sem Rússar voru í felum á loftinu og nenntu ekki að skjóta í þakið. Í versta falli hefði einhver hermaður kastað handsprengju upp í loftið og ekki klifrað upp stiga til að skyggnast inn í. Ég sá nokkra gagnrýnendur sem sögðust gráta í lokin. Ég velti því fyrir mér hvers vegna? Þú vissir að þessi litla hljómsveit myndi farast og hún var ekkert pirrandi í því.