Ég er mikill aðdáandi verks Stephen King og þessi mynd hefur gert mig að enn meiri aðdáanda King. Pet Sematary fjallar um Creed fjölskylduna. Þau eru nýflutt í nýtt hús og virðast ánægð. En það er gæludýrakirkjugarður fyrir aftan húsið þeirra. Nýi nágranni Creed, Jud (leikinn af Fred Gwyne) útskýrir grafreitinn á bak við gæludýrakirkjugarðinn. Sá grafreitur er hrein illska. Jud segir við Louis Creed að þegar þú grafir manneskju (eða hvers konar gæludýr) uppi í grafreitnum myndu þeir lifna við aftur. Eina vandamálið er að þegar þeir koma aftur eru þeir EKKI sama manneskjan, þeir eru vondir. Fljótlega eftir að Jud útskýrir allt um Pet Sematary byrjar allt að fara til fjandans. Ég mun ekki útskýra meira því ég vil ekki gefa upp nokkra af aðalhlutunum í myndinni. Leikurinn sem Pet Sematary var með var nokkuð góður, en þurfti smá vinnu. Sagan var einn af aðalþáttum þessarar myndar, aðallega vegna þess að hún var svo frumleg og grípandi. Þessi mynd er með fullt af förðunarbrellum sem gera myndina mun hræðilegri og ógnvekjandi. Ein af grunnástæðunum fyrir því að þessi mynd sendi hroll í bakið á mér voru í raun förðunarbrellurnar. Það er ein persóna í þessari mynd sem er sannarlega æði. Þessi persóna er "Zelda." Þessi tiltekna persóna birtist í myndinni um þrisvar sinnum til að vera nákvæm. Zelda er systir Rachel Creed sem lést á árum áður, en Rachel er enn ásótt af henni. Fyrsta skiptið sem Zelda kemur fram í myndinni er almennt ekki skelfilegt vegna þess að hún er ekki að tala eða neitt, en í seinna skiptið er það versta, og satt best að segja hræðir annað skiptið úr mér lifandi ****. Það er nákvæmlega ekkert að þessari mynd, hún er nánast fullkomin. Pet Sematary skilar frábærum hræðslum, ansi góðum leik, fyrsta flokks söguþræði og dáleiðandi förðun. Þetta er sannarlega ein af uppáhalds hryllingsmyndum allra tíma. 10 af 10.