Ég beið þar til 4. júlí með að skrifa þetta vegna þess að . . . jæja. . . vegna þess að það er bara rétt að vera að gera það á þessum degi. Árið 1924 D.W. Griffith vantaði högg, hann hafði ekki fengið stóran síðan ORPHANS OF THE STORM (1921). Hann hafði starfað jafnt og þétt síðan þá en kvikmyndir hans höfðu verið smærri í umfangi og ekki náð réttum hljómi hjá áhorfendum. Hann var að skipuleggja kvikmynd um Patrick Henry þegar meðlimir Dætur bandarísku byltingarinnar (DAR) höfðu samband við hann sem spurðu hvort hann gæti útvíkkað hugmyndir sínar til að ná yfir meira af bandarísku byltingunni. Þessi mynd er útkoman. Þegar hann hafði lokið við hann hafði hann 14 hjóla sögustund og það var ekki spor af Patrick Henry neins staðar. Við þekkjum öll söguna um byltingarstríðið en Griffith henti inn ástarsögu með Patriot bóndanum Nathan (Neil Hamilton) sem féll. ástfangin af Tory aðalsmanninum Nancy Montague (Carol Dempster, aðalkona Griffith í mörg ár). Það sem flækir málið er sú staðreynd að faðir Nancy hatar Nathan. . . ekki bara Nathan, hann hatar alla uppreisnarmenn. Það skiptir ekki máli þegar, á meðan á átökum stendur á götum Lexington, ýtir einhver í handlegg Nathans sem veldur því að hann hleypir af byssunni og særir pabba Nancy óvart! Samhliða ástarsögunni er (aðallega sönn en að hluta til skreytt) saga Walter Butler skipstjóra. (Lionel Barrymore) breskur liðsforingi sem finnst hann skulda engum hollustu. Með þúsundir indíána mynda sexþjóðirnar sér við hlið vonast hann til að mylja niður nýlenduveldið og verða konungur yfir eigin heimsveldi. Samanburður við Fæðingu þjóðar (1915) er óumflýjanlegur. Montague fjölskyldan gæti allt eins verið Cameron-fjölskyldan úr fyrri myndinni á meðan Nathan gæti verið hluti af Stoneman fjölskyldunni. Atburðarás orrustunnar við Bunker Hill er sett á mjög svipaðan hátt og atriði í Fæðingu þjóðar þar sem árásarherinn, í þessu tilviki Redcoats, réðst inn í skotgröf fullan af Patriots. Það eina sem vantar er Henry Walthall sem hleður yfir No Man's Land til að troða fána í trýni fallbyssu. Ótrúlegt nokk virðast bardagaatriðin í Ameríku skorta orku bardagaatriðin í BIRTH og ná ekki að draga áhorfendur inn. Eitthvað vantar greinilega. Það er ekki umfang, G.W. Myndavélavinna „Billy“ Bitzer er nokkuð góð. Kannski er það sem vantar. . . þori ég að segja það. . . einlægni? Hrottaleiki Butler skipstjóra og manna hans er vel undirstrikuð þó mikið af því gerist í langskotum eða utan skjás. Ekki búast við að neinir hausar verði klipptir af í nærmynd eins og við sáum í INTOLERANCE (1916). Í einni senu, annar í stjórn Butlers, rýfur Hare (Louis Wolhiem) herforingi úr augum fanga nýlendubúa. Við sjáum aðeins upphaf verksins, það sem eftir er einbeitir myndavélin sér að andliti Hare þar sem hann hefur greinilega gaman af þessu. Lionel hafði unnið með Griffith af og til síðan 1912. Sagan segir að hann hafi leitað til Griffith vegna vinnu og D.W., sem þekkti orðspor fræga fjölskyldu sinnar, sagði "Ég er ekki að ráða sviðsleikara." sem Lionel svaraði "Og ég er ekkert slíkt, herra!" Hann gerir mjög gott og frekar trúverðugt illmenni. Louis Wolhiem kom fram með eldri bróður Lionel John þrisvar sinnum; í SHERLOCK HOLMES og DR. JEKYLL OG MR. HYDE (bæði 1920) og síðar í THE TEMPEST (1927). Sem Hare heraforingi merkir villt starandi augun hans og úfið hár hann ekki aðeins sem illmenni heldur láta mann líka halda að hann sé frekar vitlaus. Neil Hamilton sagði síðar að Ameríka væri í fyrsta sinn á hestbaki og „Ég var dauðhræddur.“. Hann leynir þó óánægju sinni mjög vel og við getum trúað því að hann hafi verið mikill hestamaður þegar tökunum lauk. Herra Griffith var mjög ástfanginn af Carol Dempster og bað hana á einum tímapunkti að giftast sér. Hún neitaði og yfirgaf fljótlega hlutabréfafyrirtækið hans, eftir það dvínaði stjörnustaða hennar smám saman. Talandi um hesta, þá kom eitt óvart skemmtilegt augnablik sem þurfti að afskrifa þegar lýsingin á reið Paul Revere var. Hann ríður hestinum sínum beint upp á verönd fjölskyldunnar til að tilkynna "Til vopna! Fastagestir eru að koma!" en þegar hann reynir að yfirgefa getur hesturinn ekki komist skrefin aftur á bak og hrasar með því að hella knapanum sínum á jörðina! Ég er undrandi á því að Griffith gerði ekki aðra töku. Svo er Ameríka klassískt? JÁ! Ekki bíða eftir 4. júlí til að sjá það, það er ánægjulegt hvenær sem er.