Ég leigði I AM CURIOUS-YELOW í myndbandsbúðinni minni vegna allrar deilunnar sem umkringdi hana þegar hún kom fyrst út árið 1967. Ég heyrði líka að í fyrstu hafi bandarísk tollur lagt hald á það ef það reyndi einhvern tíma að komast inn í landið, því að vera aðdáandi kvikmynda sem eru taldar „umdeildar“, ég varð virkilega að sjá þetta sjálfur. Söguþráðurinn er í kringum ungan sænskan leiklistarnema að nafni Lena sem vill læra allt sem hún getur um lífið. Sérstaklega vill hún beina sjónum sínum að því að gera einhvers konar heimildarmynd um hvað meðalsvíinn hugsaði um ákveðin pólitísk málefni eins og Víetnamstríðið og kynþáttamál í Bandaríkjunum. Á milli þess sem hún spyr stjórnmálamenn og venjulega íbúa Stokkhólms um skoðanir þeirra á stjórnmálum stundar hún kynlíf með leiklistarkennara sínum, bekkjarfélögum og giftum körlum. Það sem drepur mig við I AM CURIOUS-YELOW er að fyrir 40 árum var þetta talið klámfengið. Reyndar eru kynlífs- og nektaratriðin fá og langt á milli, jafnvel þá er hún ekki tekin eins og ódýrt klám. Þó að landsmönnum mínum þyki það átakanlegt, þá er kynlíf og nekt í raun aðal undirstaða sænskrar kvikmyndagerðar. Meira að segja Ingmar Bergman, að öllum líkindum svar þeirra við gamla góða drenginn John Ford, var með kynlífssenur í kvikmyndum sínum. Ég hrósa kvikmyndagerðarmönnum fyrir þá staðreynd að allt kynlíf sem sýnt er í myndinni er sýnt í listrænum tilgangi frekar en bara til að hneyksla fólk og græða peninga til sýninga í klámleikhúsum í Ameríku. I AM CURIOUS-YELLOW er góð mynd fyrir alla sem vilja kynna sér kjöt og kartöflur (enginn orðaleikur) í sænskri kvikmyndagerð. En í rauninni hefur þessi mynd ekki mikla söguþráð.