Ein af þeim betri gerðum fyrir ævisögur í sjónvarpi, ég vildi bara að hún hefði sagt okkur meira. Ég hef lesið margar ævisögur og séð annað um Carpenters, og þessi mynd gerði það sem hún gat, byggt á þeim takmörkunum sem fjölskyldan setur henni. Cynthis Gibb gerði frábært starf við að reyna að koma Karen til lífs. Eitt af vonbrigðum mínum er að það var ekki meiri innsýn í lystarstol Karenar. Í lestri sem ég hef lesið um sjúkdóminn (sérstaklega frábæra bók Cherry Boone O'Neill, Starving for Attention) virðist lystarstol vera stjórnunarsjúkdómur. Karen leit á þyngd sína sem eitt atriði í lífi sínu sem hún gæti stjórnað. Henni fannst að henni væri stjórnað á öllum öðrum sviðum lífs síns. Ekki misskilja mig, ég trúði því að hún elskaði tónlistina, en henni fannst hún hafa litla stjórn á ferli sínum. Hún elskaði fjölskyldu sína sannarlega, en hún tjáði það ekki vel og hún vissi ekki hvernig hún ætti að koma fjölskyldu sinni til skila. Myndin hefði getað snert svo miklu meira um það. Ég met mikils þá tónlist sem ég hef af smiðunum og vildi óska ​​að hún væri enn á lífi til að leggja meira til tónlistarinnar í dag.