Aðalástæðan fyrir því að skrifa þessa umsögn er að mér fannst þessi „endurskoðun“ á frábæru leikriti og verðugri kvikmynd frá 1972, hræðileg kvikmyndaupplifun. Ef ég get bjargað einhverjum frá því að horfa á það mun ég hafa gert gott. Þessi „nýja“ útgáfa er hlaðin hæfileikum og allt fer úrskeiðis. Kenneth Branagh segir ljótt, dauðhreinsað, einn nótusett. Hann heldur áfram að kvikmynda myndina frá öllum listrænum, truflandi, sjálfmiðuðum sjónarhornum sem mögulegt er. Við sjáum spegilmyndir leikaranna úr ryðfríu stáli, á öryggisskjám, skot af höfði þeirra frá 200 fetum að ofan, nærmyndir af augum, höku og svo framvegis. Handritið, eftir nóbelsverðlaunahafa, kynnir langar slóðir af óþægilegum samkynhneigðum skrípaleik, sem báðir aðilar falsa,... held ég?? Miðað við „snúninga“ persónunnar hvernig myndi ég vita það? Persónurnar sjálfar, svo ríkulega dregnar í frumritið, eru grófar og ósamúðarlausar. Sýningartíminn hefur verið styttur um klukkutíma, sem er annað hvort hið raunverulega vandamál eða það vinsamlegasta sem leikstjórinn gerði fyrir okkur. Leikararnir flytja línur sínar á áhrifaríkan hátt, en ekkert sem þeir segja eða gera er lítið trúverðugt. Jude Law er ofarlega á toppnum meira en Caine, en sem framleiðandi hlýtur að hafa hlotið blessun Branaghs. Allt í allt fannst mér þetta ljótt á að líta, ósannfærandi skel af fyrrum klassík. Af hverju var það jafnvel búið til??? Borgandi almenningur eyddi innan við $4 milljónum um allan heim til að sjá það! Hégómaverk sem misheppnast í hverri beygju.