Ég heyrði viðtal við aðalleikarann ​​sem sagði að myndin væri ekki ætluð sem hryllingsmynd heldur myndi hann sjálfur lýsa henni sem andlegum hryllingi. Ég tek eindregið undir það. Það er ekki ljóst hvers vegna hann ferðast til þessa staðar, en þar er allt einhæft, engir skærir litir, engin heiðarleg bros, ekkert persónulegt. Allt er skipulagt og allir virðast vera sáttir við að lifa svona lífi. „Hetjan“ okkar virðist þó frá upphafi vera á villigötum og finnur fyrir því sjálfur. Það sem gerir þessa mynd svo mikilvæga og góða er ótrúleg líkindi við lífið í mörgum stórborgum eða jafnvel löndum nú á dögum. Þú verður að virka, þú átt ekki að láta samstarfsmann þinn vita um veikleika þína, þú sýnir auð þinn, bílinn þinn o.s.frv., og umfram allt skortir þig hina sönnu lífsást sem börn hafa. Í þessari mynd sérðu náttúrulega hvorki börn né gamalt fólk - þau passa einfaldlega ekki inn í samfélag öflugra verkamanna. Ég myndi mæla með þessari mynd fyrir alla - og passa að þessi útópía rætist ekki!