Leikarahópurinn einn segir þér að þetta verði hak fyrir ofan venjulega ítalska vestra. Gamalreyndu leikararnir Robert Ryan og Arthur Kennedy taka höndum saman við Alex Cord sem á þeim tíma virtist á barmi stjörnuhiminsins. Niðurstaðan er kvikmynd sem er bæði ógeðsleg og niður-beat en samt mun hún fullnægja þeim sem sækjast eftir meira úr vestra en bara byssuleik. Sérstaklega áhugaverð hér er persónan sem Alex Cord leikur. Maður býst við að „hetjan“ í þessum vestrum sé þögul og sjálfssýn, en „Clay McCord“ er öfgafullt dæmi og furðulega hefur hann oft ljómað í óvirkri, jafnvel veikri stöðu. Mikið er gert úr því að hann óttast að verða flogaveikunum að bráð sem gerði föður hans hreyfingarlaus og á þessum vanmættisstundum er hann annað hvort upp á náð og miskunn þeirra sem vilja skaða hann eða þeirra sem vilja hjálpa honum. Til að leggja áherslu á aðgerðaleysi hans, Clay McCord - elskarðu ekki þetta nafn? -- er oft ljómað afklæddur að mitti eins og hann væri lítið annað en aðlaðandi leiktæki sem verið er að sýna. Það er meira að segja sterk masókísk rönd í eðli hans, mest til marks um það þegar hann er notaður sem gatapoki af óvinum sínum og síðan hengdur upp við úlnliði hans og látinn hanga fyrir ofan miðja götu. Ekki aðeins tekst honum oft ekki að vernda sjálfan sig, heldur er McCord jafn árangurslaus við að vernda þá sem eru í kringum hann. Næstum allir sem hjálpa honum eru drepnir. Þótt "A Minute to Pray, a Second to Die" sé langt frá því að heppnast algjörlega, hefur hún dýpt og tón sem aðgreinir hana og fær hana til að sitja eftir í minningunni. Þetta er líka góð sýning fyrir Alex Cord, en ferill hans hafði tilhneigingu til að hnigna eftir þennan tímapunkt eftir nokkur efnileg ár um miðjan sjöunda áratuginn. Hann hlýtur að hafa verið um það bil 36 ára þegar hann tók þetta upp - í líkamlegum blóma - og atriðið þar sem hann hangir við úlnliðina, berbrjóstinn og sveittur, er eftirminnilegt stykki af kvikmynda "nautaköku".