Ef þú ferð á þessa mynd og búist við einhverju sem hún er ekki, verður þú fyrir vonbrigðum eins og með allar kvikmyndir. Þessi mynd inniheldur það sem Hemmingway lýsti sem „ísjakaáhrifum“. Á yfirborðinu er þetta einfaldlega skyndiminni af handahófi kvikmyndainnskotum sem eru möluð saman til að búa til kvikmynd. Ef þetta væri skrifað í bók þá væri þetta smásaga, því hasarinn í myndinni er mjög hraður, og nema þú reynir í raun að ná því, þá getur röksemdafærslan á bakvið söguþráðinn (ásamt einhverjum lúmskum formerkjum) mjög vel farið framhjá þér. Örugglega kvikmynd sem þú verður að sjá tvisvar til að meta að fullu. Experimental Cinematography lýsir varla þessari mynd. Myndavélavinnan og eftirframleiðslan bæta miklu við heildarbragð myndarinnar, sem gerir hana nokkuð listræna á sumum stöðum og opin fyrir túlkun á öðrum (eitthvað sem óskað er eftir í bandarískum kvikmyndum upp á síðkastið). Þrátt fyrir að sums staðar geti hún orðið svolítið frek, hræðileg og of þung fyrir suma áhorfendur, verður myndin aldrei alveg óraunhæf. Eini þáttur myndarinnar sem ég myndi afskrifa sem „þarf að bæta“ er val á hljóðrás. Engin mynd er alltaf góð án viðeigandi hljóðrás, og þó að hljóðrásin sé alveg viðeigandi er opnunin aðeins of löng og í raun hefði mátt skipta út hinum rapplögunum í myndinni fyrir eitthvað meira viðeigandi (þungt, grungy rokk eða psychedelic electronica hefði gert þessa mynd að alvöru ferð). Flóðið í myndmáli og kraftmiklum... litatöflum bætir enn einum "listrænum" þætti við hana, einnig ásamt atburðum sem gerast í myndinni, þetta er ekki kvikmynd sem þú getur misst af neinum hluta af og skilur samt. Það gerir hana hins vegar líka að eftirsóknarverðari mynd að horfa á og ekki eina sem þér leiðist fljótt. 8,5/10