„Renaissance (2006)“ var stofnað á sex ára tímabili, samfjármagnað af Frakklandi, Lúxemborg og Bretlandi og kostaði um 14 milljónir. Lokaniðurstaðan er yfirþyrmandi afrek í teiknimyndasögustíl, fagurfræðilega svipað því sem Robert Rodriguez og Frank Miller náðu með 'Sin City (2005),' en þessi mynd notaði hreyfimyndatöku með lifandi leikurum til að þýða andlit þeirra og hreyfingar í algjörlega hreyfimyndað snið. Myndin er sett fram í algjöru svarthvítu og lítur út eins og hún hafi verið hífð upp af síðum grafísku skáldsögunnar sem hún var byggð á og framtíðarborgin París vofir ógnvekjandi yfir okkur. „Renaissance“, sem leikstýrt er af franska kvikmyndagerðarmanninum Christian Volckman, í frumraun sinni í langri lengd, dregur verulega úr öðrum kvikmyndum í vísindaskáldsögunni, og tækni-noir söguþráðurinn er ekki eitthvað sem við höfum ekki séð áður, heldur frá a. tæknilegt sjónarmið, það er gallalaust. Árið er 2054. Borgin París er molnandi stórborg fyllt með dimmum húsasundum og eyði göngustígum, nýleg uppsetning nútímatækni býður bara upp á þunna grímu fyrir aumkunarverðu niðurbroti myrkvuðu bygginganna. Stærsta fyrirtæki borgarinnar, Avalon, náði auði með því að bjóða íbúum fyrirheit um fegurð og æsku og rannsóknardeild fyrirtækisins leitast stöðugt við að finna upp betri leiðir til að útrýma öldrunarferlinu. Ilona Tasuiev (rödduð af Romola Garai í ensku útgáfunni, sem ég horfði á) , ljómandi ungum vísindamanni, er rænt á dularfullan hátt þegar hún kemur heim úr vinnunni, og því ber á goðsagnakennda einkaspæjaranum Barthélémy Karas (Daniel Craig) að afhjúpa núverandi hvar. Hugsanlega halda lykilinn að hvarfi konunnar Bislane (Catherine McCormack), harðsnúin eldri systir Ilonu, en áreiðanleiki hennar er í vafa, og Jonas Muller (Ian Holm), hollráða læknirinn sem dýrkaði Ilona sem sína eigin dóttur. -upplýsta borgin París minnir á 'Blade Runner (1982)' eftir Ridley Scott og sum tæknin lítur út fyrir að hún hafi verið fengin að láni frá Tom Cruise í 'Minority Report (2002)' {sem var, fyrir tilviljun, einnig gerð árið 2054}. En þrátt fyrir þessa kunnugleika hefur Volckman skapað spennandi heim fyrir persónur sínar að búa í. Með því að blanda saman klassískum film-noir og vísindaskáldskap er útkoman áberandi klippimynd af harðri lýsingu og dökkum skugga, sem ég skal vara við, verður stundum erfiður fyrir augu áhorfandans. Samræðan er stundum svolítið banal og sagan, þó hún sé grípandi, býður ekki upp á neitt sláandi frumlegt {nema endirinn, sem mér fannst vera djörf útúrsnúningur á venjulegu formúlunni}, en 'Renaissance' er ætlað að virka best sem sjónræn skemmtun, og að það heppnast í þessum efnum verður ekki neitað.