Þessi mynd er frekar skrítin blanda af söngleik, rómantík, drama og glæpasögu með þef af film-noir. Þetta er í rauninni ein sóðaleg hrúga af mismunandi tegundum, þar af engin virkar í raun eins og hún átti að gera. Þessi mynd er tilraun Mickey Rooney til að vera tekinn alvarlegri sem leikari. Hann er fyrrverandi barnastjarna sem alltaf lék í gleðilegum grínistum og tónlistaruppfærslum í upphafi ferils síns. Í þessari mynd velur hann aðra nálgun (þó að tónlistaratriðin séu enn til staðar í myndinni). En hlutverk hans er í raun alveg hláturlegt innan myndarinnar. Ég meina Mickey Rooney sem harður leikmaður? Hann er einstaklega lítill strákalegur maður. Hann var reyndar á þrítugsaldri þegar þessi mynd var gerð en hann lítur alvarlega út eins og 16 ára gamall. Að heyra hann segja elskan við konur og heyra harkalega tala við glæpamenn sem eru um það bil 3 sinnum stærri en hann er bara ekki rétt. Hann er einfaldlega ekki sannfærandi í hlutverki sínu. Vegna þess að myndin blandar saman svo mörgum mismunandi tegundum finnst sagan líka í raun og veru sóðaleg. Einhvers staðar í henni er glæpasöguþráður og einhvers staðar í henni er rómantísk söguþráður og einn um að lifa draumnum sínum en ekkert af því gengur upp í raun vegna sóðalegrar nálgunar og meðhöndlunar á þessu öllu. Þetta er bara ekki áhugaverð eða sannfærandi kvikmynd til að horfa á. László Kardos er líka leikstjóri sem hefur aðeins leikið 10 kvikmyndir á ævi sinni, þrátt fyrir að ferill hans spanni frá 1935 til 1957. Hann hlýtur að hafa verið leikstjóri í erfiðleikum sem átti erfitt með að fá vinnu inn í geirann og í staðinn einu sinni í a á meðan var gefið minna handrit til að vinna með. Kvikmyndir hans eru allar óþekktar og venjulega ekki of hágæða. Við skulum heldur ekki gleyma því að þetta er '50's mynd en samt líður henni meira eins og '40's eða jafnvel sem frá '30's. Þetta er auðvitað aðallega vegna þess að þessi mynd var tekin í svarthvítu. Almennt séð hafa svarthvítar myndir frá fimmta áratugnum oft ódýra tilfinningu yfir því og þessi mynd er engin undantekning. Það er frekar undarleg sjón að sjá Mickey Rooney og Louis Armstrong og hljómsveit hans sem sjálfir koma fram saman í röð. Þetta var þó ekki eina myndin sem Armstrong kom fram í og ​​hann dúkkaði oft upp í svona myndum, oft einfaldlega sem hann sjálfur. Ég býst við að djassunnendur geti samt notið þess að horfa á þessa mynd vegna tónlistar hennar, þar sem það er töluvert mikið af henni í þessari mynd. Myndin fékk reyndar Óskarstilnefningu fyrir besta frumsamda lagið. Óþægileg lítil mynd og skemmtiferð frá Mickey Rooney.4/10