Ég elskaði þessa mynd. Það tekst að gera persónurnar samúðarfullar (jæja, flestar) varðandi vandamálin sem þau eiga við samband sitt. Gloria Swanson, sem Leila, er í rykugu hjónabandi með eiginmanni sem tekur varla eftir nærveru hennar (þó hann taki eftir fjarveru hennar) . Myndin sýnir mjög vel hvers vegna hún er þreytt á hjónabandi, og hvers vegna hún er næm fyrir ljúfmælandi svikara, án þess að gera hana eigingjarna eða krefjandi. Viðbragðsskotin af Leilu við matarborðið á afmælisdegi hennar, á meðan vinnufíkill eiginmaður hennar (sem er seint í kvöldmat aftur) borðar saltaðan laufalauka af glæsibrag og ýtir brúðhjónadúkkum út af disknum sínum, eru fullkomin. Sýningin er stolið - og stolið áreynslulaust - af Elliott Dexter sem Jim, vanrækinn eiginmaður Leilu. Eftir að hafa misst Leilu fyrir öðrum manni hreinsar Jim bókstaflega upp gjörninginn, rakar af sér yfirvaraskeggið, vinnur sig til að missa miðaldra útbreiðsluna og klæðir sig snyrtilega. Það eru nokkrar myndir af Jim heima, einmana og hugsandi um Leilu, þar á meðal kraftmikið atriði þegar hann finnur einn af gömlu kjólunum hennar í skápnum. Myndin gefur áhorfendum þann kost að horfa á umbreytingu Jims ásamt Leilu. Það er ekki bara ytra byrði sem er meira aðlaðandi; við komumst að miklu meira um hvers konar manneskju Jim er í raun og veru og við sjáum hversu gjörólíkur seinni eiginmanni Leilu, Schuyler (Lew Cody). Dexter ljómar sem fyrir-og-eftir Jim, sem er staðráðinn í, eftir að hafa uppgötvað sanna persónu Schuylers, að vinna Leilu aftur, ef hann getur. Áhrifamesta augnablik myndarinnar kemur þegar Jim og Leila uppgötva að þau standa undir mistilteini og Jim talar um það sem hann hefur misst. Örugglega þess virði að horfa á.