Í klassískum skilningi hinna fjögurra húmora (sem eru ekki sérstakir fyrir hugtakið fyndið eða jafnvel skemmtun), "H.E.A.L.T.H." meðhöndlar allan húmorinn og reyndar á mjög fyndinn og skemmtilegan hátt. Þarna er Phlegm, eins og hún er persónugerð af mjög hægfara, varkárri og verndandi persónu Lauren Bacall, Esther Brill, en verkefni hennar í lífinu virðist snúast um útlit, verndar leyndarmál aldurs hennar og fegurðar meira en velferð hennar. Það er choleric Dr. Gil Gainey eftir Paul Dooley, sem eins og fiskur upp úr vatni (kannski meira eins og selur) svífur um æðislega, geltir og hvetur mannfjöldann til að gerast áskrifandi að vatnabrjálæði sínu. Melancholy of Glenda Jackson, Isabella Garnell, bragðar á hinum vandræðalega og sjálfsréttláta Hamlet Shakespeares - jafnvel að bjóða upp á einræði eða tvær. Svo má ekki gleyma Bile persónu Henry Gibson, Bobby Hammer ("Brjóstið sem nærir barnið stjórnar heiminum"). Svo eru það persónurnar Harry Wolff og Gloria Burbank (James Garner og Carol Burnett, í sömu röð), tiltölulega heilbrigðar persónur sem leitast við að finna einhvers konar jafnvægi á milli allra félaga og öfgahúmors sem hafa komið saman fyrir H.E.A.L.T.H. -- eins konar heimsviðskiptasamtök sem sérhæfa sig í H.E.A.L.T.H., sem er að segja allt annað en heilsu. Þetta er Altman upp á sitt klassíska besta.