Þetta var vonbrigði fyrir mig. Það kom til mín í gegnum kassasett sem ber titilinn „Classic Film Noir,“ sem var gjöf frá einhverjum sem veit að ég hef venjulega gaman af kvikmyndum sem eru gerðar í þeim stíl (ég fullyrði að noir sé stíll, ekki tegund). Ég held að þetta sé alls ekki noir mynd. Það virðist vera tilhneiging þessa dagana að merkja og markaðssetja allar svarthvítar B-myndir sem gerðar voru á árunum 1947 til 1955 sem noir, og merkið passar ekki alltaf. Þar er ofsótt karlkyns söguhetja, Ed Cullen (Lee J. Cobb), og mestur hluti hasar myndarinnar á sér stað innandyra. Þetta eru nánast einu noir þættirnir sem ég gat séð. Það er engin útbreidd vænisýki, eða einhver raunveruleg ástæða fyrir því að maður ætti að hafa samúð með Ed Cullen. Jane Wyatt var of klædd og ósannfærandi sem femme fatale. Ég vil ekki skemma þessa mynd fyrir hugsanlega áhorfendur. Hins vegar hefði ég áhuga á að heyra hvað aðrir kunnáttumenn í film noir hafa um það að segja.