The General frá John Boorman frá 1998 var hyllt sem mikil endurkoma, þó erfitt sé að sjá hvers vegna á sönnunargögnum myndarinnar sjálfrar. Ein af þremur myndum sem gerð var það ár um fræga norður-írska glæpamanninn Martin Cahill (ásamt venjulegum almennum glæpamönnum og vítahringum), hún hefur gnægð af atvikum og stíl (myndin var tekin í lit en gefin út í svörtu og hvítu Scope á sumum svæðum) en gerir nákvæmlega engin áhrif og heldur bara áfram að eilífu. Með aðalpersónu sem ógnar vitnum, bílsprengjur lækna, veldur því að hundrað manns missa vinnuna, reynir að kaupa upp kynferðislega misnotaða dóttur eins úr hópi hans til að halda utan um fangelsi og neglir einn af hans eigin á snókerborð enn sem komið er. er enn vinsæl staðbundin goðsögn og nógu aðlaðandi persónuleiki til að eiginkona hans geti ekki aðeins samþykkt heldur í raun stungið upp á tríói með systur sinni, það þarf karismatískan miðlæga frammistöðu til að selja persónuna og myndina. Það skilur það ekki. Þess í stað er það fullt af því sem gæti verið versta og áhugalausasta frammistaða Brendan Gleeson: hann skilar línum sínum og stendur á réttum stað en það er ekkert sem bendir til hvorki staðbundinnar hetju né innra verka flókinnar persónu. Það jákvæða er að þetta hjálpar til við að ofmetna ekki persónu sem er ekkert annað en sjálfhverfur þrjóskur, en það er á skjön við handrit sem virðist ætlast til að við elskum hann og uppátæki hans. Það er smá kafli sem vekur áhuga þegar IRA hrindir af stað hatursherferð á staðnum gegn „hershöfðingjanum“ og mönnum hans, mála þá sem „andfélagslega“ eiturlyfjasala eingöngu vegna þess að Cahill mun ekki deila með þeim ráninu sínu, en bráðabirgðalausnin er svo óljóst skotin. - eitthvað sem tengist því að Cahill klæðist balaclava og gekk til liðs við mótmælendur sem búist er við að við teljum elskulega ósvífinn - að því sé bara hent. Hlutirnir eru farsælli á síðasta þriðjungnum eftir því sem þrýstingurinn eykst og her hans fellur í sundur, en þá er það of seint að vera alveg sama. Adrian Dunbar, Maria Doyle Kennedy og hin glæsilega Angeline Ball standa sig vel í að dýrka aukahlutverk, en hammy Garda löggan hans Jon Voight virðist vera til staðar meira fyrir bandaríska sölu en siðferðisjafnvægi, sem jafnar upp á móti fyrir að Gleeson hafi ekki tekið þátt í dái í því sem finnst eins og a. alger misskilningur. Komdu aftur Zardoz, allt er fyrirgefið.