Þetta er stórkostleg og á margan hátt áhrifamikil mynd. Ég sá það í sjónvarpinu sem lítill strákur, með hálsinn á mér næstum kyrktur af tárum, og aftur í dag á stórkostlega endurreistum Criterion DVD.Cranes er kjarninn í War Weepie. Ímyndaðu þér Regnhlífar í Cherbourg með enga tónlist og engan lit, eða Waterloo Bridge með enga stéttavitund. Tatiana Samoilova, kross á milli Vivien Leigh og Bjork, hefur djúp áhrif sem falleg stúlka sem unnusti hennar skráir sig og skrifar ekki eða kemur aftur. Unnusti, Boris, deyr að framan og dauðasena hans er ólýsanlega rómantísk. Mjög áræðið líka, því svo nálægt "over the top." En þessi sena mun fylgja þér. Þótt Sovétmenn hafi verið svo skilgreindir af seinni heimsstyrjöldinni er myndin frekar ósértæk og öflugri fyrir hana. Atriðið fyrir stríð og eftir stríð hefur mjög 1957 tilfinningu. Það er engin tilraun til smáatriði tímabilsins. Öll myndin verður meira og meira stílfærð, þangað til Síberíusenurnar, sem finnast eins og nútíma óperusett (það er hrós). Lokaatriðið er mjólkað til síðasta dropa - þar aftur, sambærilegt við Cherbourg. Framleiðslan finnst eins og stór fjárhagsáætlun (þessi stigaatriði hljóta að hafa kostað ansi kópek). Farðu í það. Ekki búast við biturri sósíalistapillu (þótt hún sé auðvitað mjög sorgleg). The Cranes are Flying er áhrifamikil sneið af heimsbíói, nokkuð langt miðað við hvar og hvenær hún var gerð.