Fyrsta hálftímann eða svo af þessari mynd fannst mér gaman. Hin augljósa verðandi rómantík milli Ingrid Bergman og Mel Ferrer var krúttleg á að horfa og ég vildi sjá hið óumflýjanlega gerast á milli þeirra. Hins vegar, þegar aðgerðin færðist yfir á heimili unnustu Ingrid, féll þetta allt í sundur. Í stað rómantíkar og sjarma sjáum við nokkrar ógurlega döpur hliðstæðar persónur koma fram sem eyðileggja myndina. Bárulegur sonur unnustunnar og herinn keppast um athygli þjónustustúlkunnar leit heimskulega út - eins og undirþráður úr gömlum Love Boat þætti. Hvernig þokki og glæsileiki fyrsta hluta myndarinnar getur vikið fyrir dópi fer fram úr mér. Þessi mynd er augljós tilraun Renoir til að endurheimta velgengnina sem hann náði með THE RULES OF THE GAME, þar sem myndin er mjög svipuð þegar hasarinn skiptir yfir í sveitasæluna (alveg eins og í hinni myndinni). Ég var ekki mikill aðdáandi THE RULES OF GAME, en ELENA OG MENNAR HENNS fengu mig til að meta listsköpun og blæbrigði upprunalegu myndarinnar.