1983 var „baráttan við skuldabréfin“. Það ár léku bæði Roger Moore og Sean Connery í tveimur aðskildum James Bond myndum, sú fyrrnefnda (Octopussy) var framleidd af "opinberum" framleiðendum Bond myndanna á meðan hin síðari (Never Say Never Again) var framleidd "óopinberlega" af hópi undir forystu Kevin McClory sem átti kvikmyndaréttinn að Thunderball. Það kemur á óvart að hin „óopinbera“ mynd er betri þrátt fyrir augljósa galla og þá staðreynd að Never Say Never Again er endurgerð Thunderball. Never Say Never Again hefur þann sérkenni að vera með einn af bestu leikarahópum sem safnað hefur verið saman fyrir Bond mynd. . Þetta byrjar allt með því að Sean Connery snýr aftur í leikritið Bond í fyrsta skipti síðan Diamonds Are Forever frá árinu 1971. Connery gæti verið eldri en hann var þá en hann lítur betur út hér en hann gerði í Diamonds Are Forever. The Bond of Never Say Never Again er sléttur og hættulegur hákarl Dr. No eða From Russia With Love, aðeins nokkrum árum eldri. Afhending Connery á one liners og samræðum er eins dautt og það var. Eini gallinn við aldur Connery er trúverðugleiki hans, sérstaklega þegar kemur að dömum myndarinnar. Við skulum horfast í augu við það að jafnvel Connery, þrátt fyrir að vera í toppformi, lítur jafn skrítinn út og Moore þegar hann er að rúma konur sem eru helmingi eldri en hann. En þrátt fyrir þetta trúarvandamál sýnir Never Say Never Again Connery í einni af betri Bond-frammistöðu hans og ákveðnum framförum á tveimur fyrri Bond-leikjum hans. Kim Bassinger leikur Domino í einu af fyrstu kvikmyndahlutverkum sínum. Bassinger leikur hlutverkið af töluverðu öryggi fyrir tiltölulega nýliða og gerir karakterinn trúverðugan. Bassinger heldur sínu striki á móti meðleikurum sínum og hefur töluverða efnafræði með þeim líka. Reyndar gæti hún vel yfirgnæft Thunderball hliðstæðu sína sem Claudine Auger lék. Svo er það illmennið, Maximilian Largo sem leikinn er af Klaus Maria Brandauer. Largo eftir Brandauer er allt sem illmenni í James Bond kvikmyndum ættu að vera: ljúffengur, heillandi, illur og umfram allt trúverðugur engu að síður. Brandauer gerir hlutverkið raunhæft og velur að falla ekki í þá gryfju sem margir aðrir Bond-illmenni hafa fallið í með því að fara yfir toppinn. Brandauer leikur Largo með þögli ógn og karisma sem óséður hefur verið hjá mörgum andstæðingum 007. Frábær leikarahópur nær einnig inn í aukahópinn. Barbara Carrera gerir góða handlangara í Fatima Blush og skjárinn kviknar þegar hún birtist. Max Von Sydow flott framkoma sem Blofeld, þó framkoma hans sé meira í ætt við cameo. Rowan Atkinson kemur fram sem brjálaður tengiliður Bonds sem gerir nokkrar af bestu senum myndarinnar. Með öllu því hápunktur aukaleikara kemur frá MI6 starfsmönnum frá Edward Fox's M sem gerir mikla andstæðu við Bernard Lee, Pamela Salem sem gerir s affine Moneypenny og rúsínan í pylsuendanum með frábæru Q. Alec McCowen er í aukahlutverki. hefur þó nokkra misskilning í formi Bernie Casey sem Felix Leiter og Gavin O'Herlihy sem Jack Petachi sem báðir virðast skortir trúverðugleika í hlutverkum sínum. Annars er þessi mynd með einn besti leikarahópur sem nokkru sinni hefur verið settur saman fyrir Bond-mynd. Ofan á frábæran leikarahóp eru nokkur önnur nauðsynleg innihaldsefni í myndinni. Frá opnunarþáttunum í Mið-Ameríku til bardagans við Shrublands til neðansjávarþáttanna og mótorhjólaeltinga, þetta er mynd þar sem hasarmyndirnar eru ekki bara frábærar heldur þjóna söguþræðinum líka að mestu leyti. Myndin býður einnig upp á góðar tæknibrellur hvað varðar stýriflaugalíkön, sprengingar og allt það sem við búumst við af Bond mynd. Irvin Kershner, sem þá var nýbyrjaður að gera The Empire Strikes Back, færir myndinni þétta stefnutilfinningu, sérstaklega í þáttum eins og aðveitustöð kjarnaodda og þjófnaði stýriflauganna í kjölfarið. Samt er þessi mynd langt frá því að vera fullkomin. Never Say Never Again er auðveldlega ein sú dagsettasta af Bond myndunum með mikilli notkun á tölvuleikjum frá níunda áratugnum. Þó að tæknin sé að tímasetja hvaða kvikmynd sem er eftir einhvern tíma, þá treystir þessi mynd mikið á hana, sérstaklega í ráninu á stýriflaugunum og Domination röðinni sem gerir myndina ótrúlega dagsetta einhverjum aldarfjórðungi eftir að hún kom út. Handritið hefur einnig tilhneigingu til að þjást af fyrirsjáanleika vegna þess að það er endurgerð af Thunderball. Samt er handritið að Never Say Never Again nokkuð gott vegna fyrirsjáanleika þess. Handritið skartar góðum samræðuatriðum, ekki ein einasta hrollvekjandi einlína (hversu mörg handrit frá Roger Moore-tímabilinu er hægt að segja það um?), sumar fyndnar aðstæður, og er samt áhorfanlegt og spennuþrungið að mestu leyti. Þegar þú horfir framhjá þeirri staðreynd að þetta er endurgerð, þá er ansi margt gott í handriti myndarinnar. Tónlistin er í raun stærsti veikleiki myndarinnar. Vegna „óopinberrar“ stöðu myndarinnar var ekki hægt að nota James Bond þema. Sem sagt þetta hefði getað sýnt með rétta tónskáldinu að Bond-tónlist án þess gæti virkað. Því miður er skor Michael Legrand langt frá því að vera fullnægjandi. Skor Legrand er algerlega út í hött í Bond-mynd og það eru aðeins af eða tveimur stöðum þar sem það virkar í raun. Til að gera illt verra er myndin líka full af einni verstu titlaröð sem prýtt hefur James Bond mynd. Þrátt fyrir að vera mjög gömul, nokkuð fyrirsjáanleg og með slæmt stig er Never Say Never Again samt góð Bond mynd. Með einum bestu leikarahópum allra Bond-mynda, góðar hasarmyndir, góðar tæknibrellur, góð leikstjórn og frábærar samræður, sannar þessi mynd að "óopinber" er ekki slæmt. Reyndar er það betra en Octopussy og sigurvegarinn í "bardaga skuldabréfanna".