Þessi frægi endir á ferli Koen Wauters vakti athygli mína í gegnum „Night of Bad Taste“. Miðað við athugasemdavísitöluna var ég ekki sá fyrsti og ég er ekki sá síðasti í Vestur-Evrópu til að komast að því að þessi tónlistarmaður (tvímælalaust einn sá besti í poppsenu okkar samtíma, jafnvel Hollendingar eru sammála um það) reyndi að vera leikari. Hvort hann hefði átt að gera tilraunina eða ekki er ekki hægt að dæma. Í 'Gjörgæslu' er hann frekar viðkunnanlegur, en hann virðist vera óþægilegur með klippuna sem hann tekur þátt í. Enginn getur ásakað hann. Það á skilið stöðu sína í frægðarhöll Verheyen með öllum ráðum og stöðlum. Sagan af morðæðisbrjálæðingnum sem á að hafa látist í slysi en er lifandi og reiður hefur verið sögð tugum sinnum áður og jafnvel án frumlegs tilþrifa getur leikstjóri skilað meira en miðlungs sögu með nýstárlegum útsetningum og kvikmyndatöku. IC lætur sér nægja sjúkrahúsálmu og nokkur miðstéttarhús. Hraðinn er daufur. Spennan missir síðasta bitann af trúverðugleika sínum á tónleikinn, því hverri framkomu morðingjans fylgir leiðinleg ógnandi laglína, fylgt eftir með hljómsveitarútrásum meðan á morðunum stendur, sem eða að mestu leiti til og í öllu falli eins blóðlaust og lítið fjárráð. getur gert þær. Kynlífssenan er tilefnislaus en ekki að minnsta kosti aðlaðandi. Hjónin frá Amsterdamned hefðu þó getað látið það virka. Þegar fjallað er um hjónaefnið: allt undirspilið milli Wauters og stúlkunnar virkar ekki. Áhrifaríkari tilfinningatengsl hefðu getað myndast á skjánum ef þeir hefðu bara verið tilvonandi fórnarlömb, sem losa taugarnar hálfa leið í líkamlegu samfari. Ég ætla ekki einu sinni að veita öðrum leikmönnum þann sóma að minnast á, því að þeir hefðu allir átt að vera saxaðir í pínulitla feita bita. Reyndar gera það flestir. Þær sem ég man eftir voru augljósar fyrir tegundina: falleg hjúkrunarkona og tvær löggur. Þess vegna kemur riddaralið aðeins í tíma til að þurfa að bjarga sjálfum sér. (and-)hetjan þarf að taka illmennið út, aðallega með snjöllum hugsunum, því fyrrum rauðir berets fá ekki oft hluti í þessum myndum; þeir gætu sigrast á tálsýn um ósigrandi sem umlykur morðingja. Þýtt á atburðina drepur Wauters lækninn og bjargar konunni í neyð. Nei fólk, ég er ekki búinn. Svona er ekki sagan. Wauters gerir hetjulega tilraun sína en verður fyrir barðinu á reiði sem kemur nálægt "A Clockwork Orange", svo það er undir stúlkunni komið að taka upp morðingjatilraunina og stinga í gegnum heila læknanna. Þó að þessi aðferð tryggi dauða morðingjans meira en venjulega 9 mm skotum, lifir læknirinn af til að gera IC kleift að ná 80 mínútna markinu. Intensive Care er léleg mynd, sem aðeins unnendur Bad Taste geta notið, sem geta sannreynt grípandi staðhæfingar Verheyen og gert upp fyrir sig og þannig reynt að sitja undir því. Til dæmis, (óviljandi) skopstælingargildi trúðagrímu læknisins (Halloween) og lokaátökin í garðinum (eltingin í lok föstudagsins 13.). Ég leyfi mér hins vegar að ljúka með því að gefa yfirlit með nokkrum fátæklegum þáttum sem gefa IC smá kredit. George Kennedy er ekki einn af þeim. Það eina sem hann þarf að gera er að þola hræðilegan einleik læknis/frönsks leikara og líta skelfingu lostinn út þegar þeir láta hann fara í bál og brand til að merkja stóra nafnið sitt í biðstöðu. Hann hefði getað spilað Naked Gun hlutverkið sitt aftur, til að enda sem nautakjöt, en með lengri skjátíma. Lokahófið gæti verið einn af þeim. Ég hafði aldrei séð brjálæðingur vera dreginn niður með því að skjóta flugeldum upp í innyflin til að troða honum á sveigjanlega girðingu. Það er gott til að hlæja. Nefndu einn góðan punkt um gjörgæslu ... Koen Wauters lærði sína lexíu og helgaði sig tónlistarferli sínum alfarið. Það fær mig til að velta fyrir mér hversu margar útgáfur af París-Dakar kappakstrinum hann þarf að hætta við áður en hann kemst til vits og ára.