Ég sá þessa svarthvítu gamanmynd noir í gær á kvikmyndahátíðinni í London. Skipulagslega hefur það verið líkt við Pulp Fiction en það er kannski nær uppbyggingu Amores Perros og slakari skapi Kevin Smith's Clerks. Fjórar hæðir skerast á franska hraðbrautarmatsölustað. Í fyrstu vinjettunni er Franck (Edouard Baer) að rífast við matsölustaðinn. Afgreiðslustúlkan, Suzie (Anna Mouglalis) aumar sig og segir honum sögu sína. Í öðru lagi eru tveir óhæfir mannræningjar, Leon (Bouli Lanners) og Paul (Serge Lariviere) taka unglingsstúlku úr ríkri fjölskyldu hennar. Því miður fyrir þá er hún sjálfsvíg og fjölskylda hennar virðist ekki vilja fá hana aftur. Þriðja er samræða tveggja aldraðra rokkstjarna sem rekast hvor á aðra á matsölustaðnum (Alain Bashung og Arno leika sjálfa sig). Síðasti hlutinn fjallar um fjóra fyrrverandi glæpamenn sem smygla gamla maka sínum út af sjúkrahúsi til að heimsækja gamla felustaðinn sem síðan hefur verið breytt í matsölustaðinn. „Eftirmál“ snýr aftur til Franck og Suzie til að klára sögu sína (ekki í raun eftirmála, frekar niðurstaða). Uppbyggingin virkar ekki í raun. Sögurnar eru ekki nægilega samofnar eins og í Pulp Fiction. Veitingastaðurinn skiptir heldur ekki sköpum fyrir atburðinn í að minnsta kosti tveimur sögunum í því hvernig bílslysið var afgerandi í fjórum sögum Amores Perros. Gæði einstakra sagna eru mismunandi. Felusagan er krúttleg hugmynd, með nokkrum góðum gaggum, en verður ekki af; og rokkstjörnumótið er tilgangslaust og leiðinlegt. Á hinn bóginn er mannránssagan bráðfyndin, þó tengsl hennar við matsölustaðinn séu lítil. Yfirvegaðasta og farsælasta sagan er Franck og Suzie. Þessi mynd er ekki alveg vel heppnuð en hefur augnablik af áhuga og kátínu. Ég hlakka til að sjá meira af verkum rithöfundarins/leikstjórans Samuel Benchetrit.