Ég var svo heppinn að ná þessari mynd loksins á Turner Classic myndum í kvöld, þar sem hún er ein þeirra kvikmynda sem unnu Óskarsverðlaun (fyrir tæknibrellur) í árlegum mánuði sínum með Óskarsverðlaunamyndum. BEDKNOBS AND BROOMSTICKS er auðveldlega framhaldsmynd fyrir fyrri velgengni MARY POPPINS. Sú mynd sló líka í gegn og hlaut Óskarsverðlaun (besta leikkona fyrir Julie Andrews). Eins og MARY POPPINS hefur BEDKNOBS David Tomlinson í hlutverki þar sem hann lærir um uppeldi. Þetta er fín blanda af lifandi hasar og hreyfimyndum. Það gerist á liðnu tímabili breskrar sögu (ef ekki hinn Edwardian - Georgian heiminn í London 1912, þá er það strandlengja Englands á "Dunkerque" sumarinu 1940). Það er meira að segja gamli Reginald Owen í henni, hér sem hershöfðingi í heimavarnarliðinu, en áður var hann aðmíráll Boom í MARY POPPINS. Það er kaldhæðnislegt að þetta var síðasta hlutverk Owen. Heimavarnaröðin (ekki of mörg í myndinni) minna mann á bresku þáttaröðina DAD'S ARMY, þar sem fjallað var um vandamál heimavarðarins á fyrstu árum stríðsins. Tímabilið er einnig vel gefið til kynna af útliti Rawlins-barna þriggja sem stríðsmunaðarlaus eftir sprengjuárásirnar í Blitz í London. Og (á dæmigerðum Disney-tísku) í söngleiknum "Portobello Road" koma fram mismunandi meðlimir breska hersins (þar á meðal hermenn frá Indlandi og Karíbahafinu (ásamt málmtrommur enn!))) með skoska og staðbundna kvenkyns aðstoðarmenn í búningi. sem, furðu, er plús. En stærsti plúsinn er að fyrir Angelu Lansbury er frammistaða hennar sem Eglantine Price loksins það: eina alvöru tónlistarmyndin hennar. Á eftirtektarverðum leikferli fékk Lansbury aldrei hið raunverulega tónlistarhlutverk sem hún átti skilið sem Mame frænka í söngleiknum MAME sem kom út skömmu eftir að BEDKNOBS gerði. Hún hafði verið í söngþáttum (í GASLIGHT með stuttmynd sinni UP IN A BALLON BOYS, og í MYNDINU AF DORIAN GREY með LITTLE YELLOW bird, og - best af öllu - til stuðnings og í lokin á THE HARVEY GIRLS með lokaendursýningu á Á ATCHISON, TOPEKA OG JÓLAFÓLINN). En aðeins hér leikur hún kvenkyns aðalhlutverkið. Svo þegar þú heyrir hana syngja með David Tomlinson geturðu kannski skilið hverju við töpuðum þegar hún lék ekki Mame Dennis Burnside. Restin af leikarahópnum er nokkuð góð, Tomlinson lærir hér að hann getur staðið sig í baráttunni eftir ævi hlutfallsleg bilun. Börnin þrjú (Cindy O'Callaghan, Roy Snart og Ian Weighill) sýna í raun og veru áhugaverðari hliðar í persónum sínum en forverar þeirra Edwards í POPPINS (sérstaklega Weighill, sem eitthvað verðandi tækifærissinni sem hugsar um að kúga Lansbury eftir að hafa komist að því að hún er norn). Eina sóunin sem kemur á óvart (hugsanlega vegna klippingar á senum) er Roddy McDowall sem prestur á staðnum sem er aðeins í tveimur þáttum myndarinnar. Með hugsanlegu hlutverki sínu sem óvinsæll fjandmaður galdra hefði hann átt að taka stærri þátt. Einnig vekur athygli John Ericson, sem þýski liðsforinginn sem stýrir áhlaupi í lok myndarinnar, aðeins til að komast að því að hann stendur frammi fyrir einhverju öflugra en hann hafði nokkurn tíma ímyndað sér í bresku sveitinni, og Sam Jaffe sem keppinautur um galdurinn. formúlu sem Lansbury og Tomlinson eru að sækjast eftir. Hvað hreyfimyndina varðar, þá eru myndirnar tvær undir sjónum í lóni, og á villtasta fótboltaleik sem teiknaður hefur verið, vel þess virði að skoða, þar sem Tomlinson var dreginn inn í þann síðarnefnda sem dómara, og fékk ansi illa högg í ýmsum ákærum og skrípaleik. . Eins og ég sagði er þetta nokkuð fínt sýnishorn af bestu verki Disney stúdíósins.