Ahh, Talespin! Hvað get ég sagt sem hefur ekki þegar verið sagt um þessa frábæru sýningu? Ekkert! Þetta er án efa einn best skrifaði þáttur sem ég hef kynnst, lifandi aðgerð eða hreyfimynd. Nýrra dótið er allt of heimskulegt fyrir minn smekk og sumt af "þroskaða" dótinu þarf ég að reka krakka út úr herberginu fyrir. En ekki Talespin. Sögurnar eru grípandi og mjög trúverðugar. Sum þeirra gætu jafnvel verið teygð út í klukkutíma eða tvo fyrir kvikmynd. Þættir eins og Stormy Weather og Her Chance to Dream eru mjög dramatískir en eru samt skemmtilegir fyrir börn og fullorðna. Svo eru það hreinræktaðir gamanþættir eins og Bluest of the Baloo Bloods og Stuck on you, þar sem áherslan er á hláturmild. Ég get hlegið sjálfan mig upp að tárum í nokkrum úrvalsþáttum. Dramatísk þáttur er mjög ábótavant í flestum þáttum nú á dögum (a.m.k. þeim sem eru ekki sérstaklega miðaðir við það), sérstaklega í teiknimyndum. Í þættinum Stormy Weather, til dæmis, ákveður Kit Cloudkicker að hann ætli að fara í loftsirkus, en Baloo telur að það væri of hættulegt. Í stærsta bardaga þáttarins öskrar Baloo á Kit að halda sig í burtu frá Daring Dan, sem Kit öskrar "NEI! Þú getur ekki sagt mér hvað ég á að gera! ÞÚ ERT *EKKI* *MINN* *PABLI*!" og grafir andlit sitt í koddanum sínum. Daginn eftir fer hann í loftsirkusinn. Svona drama er sjaldgæft í teiknimyndum og væri kærkomið í þeim sem eru búnar til nú á dögum. Persónurnar búa yfir mikilli dýpt. Baloo er nokkurn veginn eins og hann er í The Jungle Book, plús eða mínus nokkrar gráður af leti. Rebecca er slæg viðskiptakona sem hefur sjaldan góðar hugmyndir um að fá peninga, þótt þær séu góðar í orði, sjaldan góðar í framkvæmd. Molly er sæt lítil stelpa, en þú mátt ekki láta það blekkja þig. Hún getur stundum verið algjör helvíti. Kit Cloudkicker er dekkri karakter en hinir. Hann treystir ekki fullorðnu fólki mikið nema það höfði til hans og hann hefur tilhneigingu til að slíta samböndum. Horfðu á svip hans í Plunder and Lightning þegar hann grípur gripkrókinn: hann lítur út eins og hann sé tilbúinn að koma því beint í gegnum sjóræningja. Að lokum er það dramatíkin ásamt mjög raunverulegri efnafræði á milli persónanna sem gerir þennan þátt #1 í bókinni minni. Samband Baloo og Kit er mjög raunverulegt, næstum föður og son. Þetta kemur vel fram í All's Whale That Ends Whale þegar Baloo tekur orð Kits fyrir það að Seymour sé að misnota dýrin í fiskabúrinu sínu í stað þess að standa með hinum fullorðnu. Samband Baloo og Becky er líka raunhæft, vegna hvata Baloo til að vinna kemur frá því að vilja kaupa aftur gömlu Sea Duck, ekki endilega löngun til að hjálpa Rebekku. En eitthvað segir mér að ef hann fengi öndina til baka myndi hann samt vinna fyrir Rebekku. Sea Duck, svo ekki sé minnst á allar aðrar flugvélar í seríunni, er frekar raunsæ hönnuð. Aðgerðir flugvélarinnar breytast ekki einu sinni í gegnum seríuna (svona samfellu er líka erfitt að komast að), og ólíkt flestum öðrum "ofurflugvélum" annarra teiknimynda, þá er hún ekki með eitt einasta vopn um borð (nema þú telur með mangó!), og treystir þess í stað á frábæra kunnáttu flugmannsins til að komast út úr vandræðum. Það er erfitt að hugsa sér hetjufarartæki sem er ekki með einhvers konar byssuturn, leysibyssu eða jafnvel skammbyssu einhvers staðar um borð. Og það að þeir noti höfuðið til að komast út úr vandræðum er svo erfitt að finna í teiknimynd nú á dögum. Auk þess er þetta bara svo helvíti flott hönnun! Þetta er örugglega besta teiknimyndin. Alltaf. Tímabil. Örugglega allra tíu stjörnurnar virði!