Sjónvarpað árið 1982, frá framleiðslu í Los Angeles, er þetta líklega besta dæmið um kvikmyndaðan sviðssöngleik sem þú munt líklega hitta. Gefið út á DVD árið 2004 í endurgerðri stafrænni flutningi, það er alveg töfrandi. Hearn og Lansbury sýna sýningar lífs síns og restin af leikarahópnum er augljóslega fast í rafmagninu sem framleitt er. Auðvitað er það tónlist Sondheims og textar sem gera þetta mögulegt. Ef einhver efast um að hann sé einn af "miklum" bandaríska tónlistarformsins, hlustaðu á þetta. Leikmyndirnar eru grófar eins og söguþræðinum sæmir og snjallar í að leyfa þær snöggu senubreytingar sem þarf og myndavélarnar ná hasarnum án þess að eyða þeirri staðreynd að þetta er sviðsframleiðsla. Miðlægur, færanlegur og snúningspallur er bökubúð frú Lovett, með rakarastofunni uppi. Í kringum það eru ýmsir gantries og hreyfanlegir stigar til að leyfa restinni af aðgerðinni að eiga sér stað. Hin hrottalega saga um óréttlæti sem leiðir til hefnda, morða og klúðurs er ríkulega krydduð dökkum húmor og kómískum augnablikum. Sondheim gerir fyrir rakarastofur það sem Hitchcock gerði fyrir sturtur! Mikilvægt verk í bandarísku tónlistarleikhúsi er hér gefið rafmögnuð sýning.