Ég las litla auglýsingu í einhverju hryllingsblaði í byrjun tíunda áratugarins um Liebe des Totes (ást hinna dauðu) eða eitthvað álíka. Þetta vakti auðvitað forvitni mína svo ég pantaði Nekromantik 1 & 2 og Der Todesking (The Death King). Nekromantik myndirnar eru allt í lagi, jafnvel áhugaverðar og einstakar í nálgun sinni á viðfangsefnið Necrophilia (jafnvel þótt þær séu augljóslega hryllingsóperufærslur frekar en ætlaðar til að vekja ótta í huga áhorfenda, þær eru reyndar frekar fyndnar.)TODESKING, á hitt er að mínu mati ein besta mynd sem gerð hefur verið. Það samanstendur af röð sena sem sýna hinar mörgu hliðar dauðans. Dauðinn sem óvinur; Dauðinn sem léttir, Dauðinn sem sjálft líkamlegt niðurbrot líkamans. Myndin er myndlíking yfir lífið. Það sýnir hversu viðkvæmt lífið er og hversu stutt líf okkar er. Það minnkar áhorfendur sína í þau börn sem þau (við) erum í raun og veru. Sú staðreynd að við getum ekki í raun skilið eðli dauðans, og þar af leiðandi hvorki ferli dauðans, er kjarnaboðskapur myndarinnar. Þetta er raunsæ mynd. Aldrei reynir Buttgereit að fela dauðann á bak við hvítar rósir eða hvað sem er. Sama hvaða siðferðisviðmið þú setur upp, dauðinn er óumflýjanlegur og verður fyrr eða síðar ekki skáldskapur heldur ÞINN veruleiki. Þetta á við um ÞIG, kæri lesandi, eins og það á við um áhorfendur myndarinnar. Sumir unglingagagnrýnendur virðast ekki fatta þetta, sem er fullkomlega afsakað, þar sem þeir munu auðvitað lifa að eilífu...Þetta er engin arðræningjamynd. Hvers vegna? Vegna þess að dauðinn arðrænir okkur ekki mannfólkið. Það uppsker okkur. Við stækkum í sjö daga, síðan erum við færð aftur til schopenhauerska ástandsins fyrir fæðingu, það er dauðann. Buttgereit gefur okkur sína útgáfu af elstu sögunum. Hvort þú velur að líta á það sem "bjartsýni" eða "svartsýn" er undir þér komið. Við fyrstu sýn kann það að virðast mjög dimmt. Íhugaðu samt að til þess að eitthvað lifi verður eitthvað annað að deyja. "Hver vill lifa að eilífu?" Ég trúi því að þegar Buttgereit sýnir líkama, sem er neytt af maðk, sýni hann ekki aðeins niðurbrot, heldur KYNDUN nýs lífs. Er ekki betra að deyja og gefa maðkum og síðan fuglum líf og verða að lokum jarðvegur en að vera áfram lifandi dauður uppvakningur sem er einn af uppáhalds gæludýrum tegundarinnar? Þegar þú áttar þig á þessu sérðu að Der Todesking það er rétt. context.Sieben Tage hat die Woche, siebenmal letzte Stunden. Sjö eru vikudagar (veikir, dauðlegir!), sjö sinnum síðasta klukkutímann. Ekki óttast Reaper, segir Buttgereit okkur, því Reaper tekur aðeins það sem er þroskað. Og epli sem ekki eru tínd til matar munu rotna! Eigðu gott líf, IMDB-félagar!(Og horfðu á þessa mynd, sem ber aðeins saman við "Sjöunda innsiglið" hjá Ingemar Bergman hvað varðar dýpt og algildi)