Minnie og Moskowitz er aumkunarverðasta og smekklegasta ástarsaga sem ég hef séð. Milli Minnie, sem er vonsvikinn safnvörður, þar sem ofbeldisfullur giftur kærasti hennar sleppir henni og skilur hana eftir enn spenntari og ráðvilltari en hún þegar var, og Seymour Moskowitz, bílastæðavarðar sem er svo örvæntingarfullur eftir athygli að hann eyðir nóttum sínum í að fara á bari og veitingastaði í að pirra fólk, það er óskipulegur og óheillandi leikur frá upphafi. Rétt eins og svo mörg pörun sem við sjáum á hverjum degi. Í næstum hverri ástarsögu eru karl og kona, maðurinn er sjálfsöruggur, fyndinn, annað hvort klassískt heitur eða aðlaðandi á sinn hátt, en gallarnir eru heillandi og konan særð sál sem gæti átt hvaða mann sem hún vill sem velur þennan gaur því það er bara eitthvað við hann. Þessar myndir láta öllum líða svo vel vegna þess að persónurnar fela í sér það sem sérhver karl og kona vilja vera, ekki það sem þau eru. Minnie og Moskowitz, í stað þess að láta undan hvers kyns keim af fantasíu á sviði rómantíkur, sýnir fólk sem gæti bara verið algengara en aðlaðandi, sjálfstraust fólk með svo mikla reynslu að spila á vellinum. Hver er sagan á bak við ástarsambönd hins ljóta, skelfilega óþægilega karlmanns sem er ekkert líf og ekkert starf sem við göngum öll inn í, eða konunnar sem er svo lamaður af óöryggi að erfitt er að tala við hana? Þessi mynd er ekki eins heillandi og Cassavetes's Faces eða Opnunarnótt, en hún hefur þessi hrífandi eiginleika sem Cassavetes barðist alltaf svo hart við að gera, sem er taumlaus lýsing á fólki undir sjálfinu sem leynist á bak við sig í næstum öllum öðrum myndum. Gena Rowlands og Seymour Cassel, sem skila ótrúlega aumkunarverðu fólki, eru varla viðkunnanleg. Moskowitz gerir okkur næstum brjálaða, hvað þá Minnie. Hann þröngvar sér svo kröftuglega í lífi hennar, stefnumótin eru sprenging innri radda okkar sem bregðast við öskrandi vanhæfni á stefnumótum sem við höfum öll verið á, höfnunum sem við höfum öll gleypt og rifrildi sem við höfum öll lent í. sem við vitum að var okkur sjálfum að kenna. Ég dáist að mynd eins og Minnie og Moskowitz vegna þess að þar sem vörumerkið er með kvikmyndunum sem Cassavetes stýrði sjálfur, þá samsamast hún okkur í 100% heiðarleika. Egóið okkar spilar engan þátt í félagsskap við persónur hans, og er því gífurlegur árangur á hverja frammistöðu leikara.