Ég hef verið heppinn á þessu ári að hafa séð nokkrar kvikmyndir á listasafni háskólans míns. Einstaka sinnum get ég ekki horft á myndirnar þar, meira eins og helminginn af tímanum. Ég hef kerfisbundið reynt að skoða hverja mynd sem ég hef misst af. Hingað til Plágur og nautnir á Saltonhafinu og hver drap rafbílinn? eru aðrar myndir sem ég hef þurft að horfa á með þessum hætti. Myndin fjallar um forvitnilegt efni og er vel útfærð (áhersla á þetta síðar) en ekki eins vel heppnuð og Plágur og nautnir, en rafbíll mun betri. Ritgerð myndarinnar snýst um framtíð bandarísku hugtaksins um búsetu í úthverfum. Það efast um hagkvæmni slíkrar framkvæmdar þar sem olíuverð hækkar. Svo, myndin fjallar um uppruna úthverfisins, og það er þróun þar til snemma á 2000. Eitt þema sem myndin fjallar ítarlega um er firringin sem úthverfið skapar meðal íbúa þess. Þó nokkrir búi kannski saman, "þekkjast" þeir ekki eins og við skilgreinum orðið. Þetta táknar fyrir mér styrk myndarinnar: skírskotun hennar til raunverulegra mannlegra tilfinninga. Við getum skilið málflutning kvikmyndagerðarmanna svo miklu auðveldara vegna þess að þeir þurfa ekki að sannfæra okkur um réttmæti þeirra. Þetta er líka ein af ástæðunum fyrir því að Salton Sea er svo dásamleg heimildarmynd. Því miður missir Suburbia boðskap sinn í brennandi útskýringum til stuðnings meginröksemd sinni. Þegar þeir sem rætt var við tala verða rök þeirra smám saman líkari rökum herskárra umhverfisverndarsinna. Okkur er sagt að olíuframleiðsla muni ná hámarki á þessum áratug, en við fáum engar vísindalegar sannanir (faglegar skýrslur, tölfræði, línurit o.s.frv.) til stuðnings þessari fullyrðingu. Við fáum litlar upplýsingar um hvernig þessi dagsetning var reiknuð út. Sem betur fer var þetta eini markverði gallinn sem ég gat greint í röksemdafærslu myndarinnar en samt sem áður hrópandi. Annað minna mikilvæga misræmi sem ég tók eftir var frjálslynd (pólitísk) hlutdrægni sem gæti skautað suma áhorfendur. Hins vegar kemur þessi hlutdrægni í ljós ítarlegar klippur af ýmsum atburðum en ekki kvikmyndagerðarmennirnir sjálfir. Klippurnar, sérstaklega þær frá 1950, þóttu mér hálf óþarfar. Myndin var ekkert betri með nærveru þeirra og hefði verið hnitmiðaðri í fjarveru þeirra. Þar sem ég hugsaði meira um þessa mynd áður en ég skrifaði þessa umfjöllun, hugsaði ég um hvers vegna mér fannst rök hennar sannfærandi en aðrar heimildarmyndir sem ég hafði nýlega horft á. Að lokum áttaði ég mig á því að kvikmyndagerðarmennirnir buðu í rauninni greiningu á úthverfavandanum. Þeir leggja til dreifð þorpskerfi þar sem vasar fólks myndu búa saman. Þeir halda því fram að þessi framkvæmd myndi draga úr nauðsyn jarðefnaeldsneytis og draga úr sóun á plássi. Þeir skilgreina sóað pláss sem langar bílastæði milli verslunarsvæða, til dæmis. Það sem er ótrúlegt við þessa tilgátu er að það er í raun hugsanlegt. Flestar heimildarmyndir segja óljóst að einhverju vandamáli ætti að ljúka en bjóða enga aðferð til að gera það. Þegar ég hugsaði meira um myndina ákvað ég að þessi greining væri það sem bjargaði myndinni fyrir mig og hvers vegna ég gef henni jákvæða umsögn. Þó að það sé hvorki fullkomlega sannfærandi né fljótandi í framsetningu, er The End of Suburbia verðmæt fjárfesting í tíma manns. Það tekur ekki aðeins á vandamáli samtímans um útbreiðslu, heldur veitir það einnig raunhæfa innsýn í hvernig eigi að breyta því. Áhorfendur geta líka notið mikils framleiðsluverðmætis með ýmsum klippum frá 1950 sem er blandað saman við nútíma mótmælendur. Fólk sem býr í Atlanta, Georgíu eða Triad svæðinu í Norður-Karólínu mun sérstaklega njóta þessarar heimildarmyndar þar sem útbreiðsla er mest þekkt þar.