Ég tjái mig oft um alger óhreinindi af raunverulegum ógnvekjandi kvikmyndum á markaðnum, og því miður var White Noise aðeins til að draga úr trú minni á að kvikmyndaiðnaðurinn sé enn fær um slíkt viðleitni. Það kom mér á óvart að finna að ég þreytist sífellt meira eftir því sem leið á söguþráðinn og höfuðverkur minn af völdum truflana jókst. Mér fannst White Noise fráleitt umfram okkar besta viðleitni til að stöðva vantrú. Jafnvel eftir að hafa orðið vitni að hræðilegu þrautinni sem Michael Keaton varð fyrir, var ég algjörlega óbreytt af fráfalli hans. Fram að innréttingunum beið ég ötullega eftir einhverju - hvað sem er - efni til að tengja mig við sögu persónanna, en slíkur léttir kom aldrei. Vissulega komu einstaka augnablik til að stöðva hjartað, en aðeins vegna þess að hávær hljóð hafa tilhneigingu til að gera það fyrir blundandi áhorfandann. Þó að leikarinn hafi verið lélegur, gæti Michael Keaton hafa leikið sitt fallegasta hlutverk til þessa. Kannski eru einu endurleysandi gæðin sem White Noise hefur upp á að bjóða er töfrandi arkitektúr í báðum bústöðum Keaton. Á heildina litið skilur White Noise mann eftir með þá sjúklega niðurdrepandi hugmynd að þeir sem deyja séu fastir í heimi sem varinn er af þremur illgjarnum skuggum, sem reynir að plata lifandi til að fylgja hinum látnu til grafar.