Ég sá myndina fyrst fyrir nokkrum árum og var algjörlega hrifinn en nautnasemi hennar. Þetta er ein mest aðlaðandi kvikmynd sem ég hef séð, þó hún gæti virst svolítið tilgerðarleg og tilgerðarleg - of falleg, ef þú vilt. Engu að síður, eitt er víst - myndavélamaðurinn hefur staðið sig frábærlega - hver mynd á skilið að vera klippt af filmunni og sýnd sem sérstök listfrið, sambærileg við myndir Chirico eða Bernard Buffet. Tónlistin myndar fullkominn bakgrunn. fyrir söguna, sérstaklega sú sem U2 lék á milli fyrstu og annarrar skáldsögunnar á ströndinni. Hvað varðar leikarahlutverkið - ég get ekki verið málefnalegur þar sem mér líkar mjög vel við Sophie Marceau og Jean Renaue og get ekki bætt meira við lofsamlegar athugasemdir annarra. Hins vegar gerði sú staðreynd að margir (gagnrýnendur og þeir sem eru fágaðir í kvikmyndum) gagnrýndu myndina. ég horfi á það með gagnrýnni auga í annað sinn. Eflaust er umgjörðin glæsileg og leikarahlutverkið glæsilegt. En þetta er einhvern veginn ekki nóg til að gera yfirgripsmikla og heildstæða mynd. Önnur skáldsagan (þegar Sophie Marceau segir sögu sína við Malcovic er á einhvern hátt yfirborðskennd og segir ekki mikið um hvata fólksins sem átti hlut að máli - snerist það bara um að taka upp fallega og næmandi ástarsenu með nöktum Marceau eða hvað?). Eins og gefur að skilja bætir það engu við hugmyndina um myndina og meira að segja hin skelfilega rödd Malcovic er ófær um að tengja hana við aðalsöguþráðinn. Aðrar sögur eru réttmætari og eru virkilega fallega teknar, sem lætur undan mörgum rökvillum innan hennar. þeim. Atriðið þegar Jean Reneau er með útsýni yfir borgina í gegnum risastóran glugga íbúðar sinnar efst á háu byggingunni er alveg ótrúlegt. Tilfinninguna um rakt loft og fína móðu, sem er að dreifa sér með fyrstu "Ferrera" atriðinu, er bókstaflega hægt að skynja í gegnum skjáinn. Eflaust er Antonioni mikill meistari í tónum og hálfskuggum. Uppáhaldsskáldsagan mín er sú síðasta - sú rómantískasta, djúpstæðasta og innihaldsríkasta - ég býst við að hún sé sú Antonioni-líkasta í allri myndinni - næstum líking. Líklega má segja að jákvæðu hrifin af myndinni í heild má rekja til þeirrar síðustu. ein mynd einhvers staðar í litlum gotískum ítalskum bæ, með krókóttum þröngum götum sínum og krókóttum gangstéttum, gosbrunnum með l'eau potable og stórkostlegum dómkirkjum... Þetta var latónískt en virkilega aðlaðandi. Ég vona að hughrif mín og athugasemdir við myndina, hversu óreiðukenndir sem þeir eru myndu hvetja einhvern til að eyða kvöldi í að horfa á það (það virkar betur með heimabíóinu, að hafa einhvern umhyggjusöm við hlið sér, en í kvikmyndahúsinu). Njóttu. Ég biðst afsökunar á ófullkominni ensku og hugsanlegum stafsetningarvillum