Frownland er eins og ein af þessum ákaflega vandræðalegu aðstæðum þar sem þú endar með því að hlæja upphátt á nákvæmlega röngum tíma; og einmitt á því augnabliki sem þú áttar þig á því að þú ættir ekki að hlæja, hefurðu þegar náð hámarki raddómunar; og þegar þú horfir í kringum þig á draugahvítu andlitin með gapandi opinn munninn og gljáandi augun, finnur þú fyrir stingandi verki sem byrjar í magaholinu og þeysir skyndilega upp í hálsinn á þér og ... jæja, þú skilur málið .En þrátt fyrir alla óþægindin og höggin í andlitið, þá er Frownland í raun merkilegt verk sem, eftir að hafa horft á óorðin klúður aðalpersónunnar og öll hans aumkunarverðu vandræði og óhöpp, fær þig til að klóra í eigin augu og á sama tíma vorkennirðu honum sjúklega. Það hefði verið miklu auðveldara fyrir mig að fara einfaldlega út úr myndinni hans Ronald Bronstein, en af ​​einhverri geðveikri ástæðu fann ég fyrir óbilandi ákvörðun um að halda áfram á sömu braut og upplifa allt það kornótta. pirringur sem myndin hefur upp á að bjóða. Ef einhver kveikir í þér viltu venjulega slökkva: Hættu! Dropi! Og Rúlla! En með þessari mynd viltu horfa á logann gleypa hægt og rólega allan líkamann þinn. Þú þolir sársaukann - kannski af þrátt fyrir eða einhverja óþekkta masókíska forvitni sem ég get ekki einu sinni byrjað að reyna að útskýra. Því miður mun almennt kvikmyndahús aldrei láta þessa mynd koma í leikhús nálægt þér. En ef þú færð tækifæri til að ná því skaltu undirbúa þig: taktu með þér hundatösku.