Þess vegna elska ég þessa vefsíðu svo! Ég sá þessa mynd á níunda áratugnum í bresku sjónvarpi. Í gegnum árin hef ég óskað þess að ég vissi meira um þar sem það hefur haldist með mér sem eitt það ótrúlegasta sem ég hef séð á ævinni. Með varla örfáum lykilorðum til að muna hana með rakti ég myndina hér og mikið af upplýsingum, þar á meðal sú staðreynd að hún er að fara að verða söngleikur utan Broadway! Athyglisvert er að ólíkt fyrri athugasemdahöfundi, man ég ekki eftir að hafa þótt þessi mynd sorgleg. , eða misnotandi. Þvert á móti festist hið ótrúlega samband móður og dóttur í huganum sem vitnisburður um mikinn styrk, heiður og reisn. Kaldhæðni finnst þér ef til vill, miðað við eymd lífs þeirra. Kannski er það vegna þess að ég bý í Bretlandi, þar sem dvínandi mikilfengleiki hefur rótgróið tungumál í lífi gamalla peninga, þar sem vesen er oft umborið sem vísbending um góða ræktun; Ég sá hana sem sjaldgæfa og einstaka lýsingu á gífurlegum anda, djúpum og djúpstæðum húmor, sem var mjög viðkvæmt og fínt jafnvægi í efninu sem gaf henni jafnvægi og virðingu. Á vissan hátt þótti mér leiðinlegt að sjá það vera rætt sem „sértrúarsöfnuð“. Í áranna rás, þegar það dofnaði í huga mér, ljómaði það sem skærast, umfram allt annað sem einstök ljómandi og framúrskarandi sjónvarpsupplifun. Þetta var svo djúpt persónuleg útsetning að það virðist skrýtið að hugsa til þess að það verði svo opinbert að það sé New York-söngleikur. En kannski einhvers staðar mun dóttirin skemmta sér yfir slíkri niðurstöðu. Það er hún sem mun hlæja síðast..(Þeir gerðu úr henni söngleik á undan þér Jackie O')