Einstaka sinnum rekst maður á kvikmynd sem neyðir mann til að endurskoða viðbrögð samfélagsins við fólki sem er frábrugðið skilgreiningu þess á eðlilegu. heimur....einn sem samkvæmt henni er hinn raunverulegi heimur.....Súrrealísk(heimur Mitthi) leggur sig ofan á hið raunverulega(fjölskyldu hennar).Mitthi, sem þjáist af geðklofa, neyðir okkur til að endurskoða forgangsröðun okkar varðandi endurhæfingu. „sjúklingum“ líkar við þá. Erum við rétt að draga þá aftur til veruleika okkar þegar allt sem við höfum að bjóða þeim í okkar er sársauki og þjáning? Hvaða rétt höfum við til að svipta þá uppsprettu hamingju þeirra? Hvaða rétt höfum við til að taka frá gleði þeirra þegar við getum ekki hjálpað þeim í sorginni? 15 Park Avenue er ein besta kvikmyndin um félagsleg málefni ... sýnir okkur þá þörf að allir sjúklingar þurfa samúð en ekki látlausa samúð.