Þessi ofmetna, skammlífa þáttaröð (lítil tvær árstíðir) er álíka tilraunakennd og einstök og vörubílstjóri sem fer á nektardans. Ég er ekki alveg viss um hvað þeir meina með "byltingarkenndum" og "frumlegum" þegar þeir svífa um Lynch og kjánalega litla sjónvarpsópusinn hans. Hver eru nákvæmlega viðmið þeirra um hvað sé frumlegt? Jú, miðað við "Bill Cosby Show" eða "Hill Street Blues" er það frumlegt. Klárlega. Við hliðina á „Law & Order“ spýtir TP frumleika til vinstri og hægri. Aðdáendur TP segja oft að sýningunni hafi verið hætt vegna þess að of margir áhorfendur hafi ekki verið nógu klárir, nógu opnir fyrir meintu „furðuleika“ þáttarins, meint villt hugvit hans, eða hvað sem er. Sjálfur sem aðdáandi skrítna verð ég að leiðrétta þann misskilning. Það er ekkert of óviðeigandi við TP; það er bara áhorfanlegt, frekar kjánalegt whodunit sem gengur í hringi, spinnur vefir í hverju horni en (eða vegna þess) fer að lokum hvergi. Hin meinta furðuleiki er alltaf þvingaður; persónurnar haga sér ekki eins skrítið og þær haga sér hálffávitalega hálfan tímann. Það er munur...Alltaf þegar ég horfi á "furðulega drauminn" þáttaröðina í "Living In Oblivion" þar sem dvergurinn gagnrýnir leikstjórann (Buscemi) fyrir að lúta í lægra haldi fyrir hinum þreytta gamla við skulum-nota-miðju í draumi. -senuklisja, ég hugsa um Lynch. Viltu skrítið? "Eraserhead" er skrítið - í raun er það meira en skrítið, það er í grundvallaratriðum abstrakt. Langar þig í einstakan sjónvarpsþátt? Horfðu á "The Prisoner". Langar þig í furðulega leikara? Kvikmyndir Felini og Leone bjóða upp á það. TP lítur út eins og of sniðið sjónvarpsglæpadrama þar sem allt unga fólkið lítur út eins og tískufyrirsætur. Afsteypa gefur TP plast útlit. Kens & Barbies en masse. Reyndar sagði einn af framleiðendum TP að Lynch væri að leita að „einstöku andlitum“ fyrir þáttaröðina. Einstök andlit? Eins og hjá Lara Flynn Boyle? Sheryll Fenns? Eins og þessir kvenkyns „húnkar“ beint úr karlabæklingum (eða hommatímaritum)? Ekki misskilja mig; það er ekkert athugavert við að fá aðlaðandi leikarahóp, sérstaklega með snyrtimennsku eins og Fenn (eins og Madonna myndi líta út ef hún væri 1000 sinnum fallegri), en ekki fara um og segja að þú sért að gera "furðulega þátt með skrítnu fólki ". Og ég hef aldrei skilið afvegaleidda hrifningu Lynch á Kyle MacLachlan (ég ætti að fá medalíu fyrir að nenna að stafa nafnið hans rétt). Hann er ekki óviðkunnanlegur, en skortir karisma, virðist aðeins of blíður og fágaður. Hláturmildar „sérvitringar“ persónunnar hans voru alls ekki áhugaverðir, aðeins ein af mörgum tilraunum Lynch til að þvinga fram furðuleikann, og reyndi mikið að standa undir orðspori sínu - hann hafði algjörlega misst brúnina en í það skiptið. Allt sem Lynch gerði eftir "Elephant Man" var mjög undirmál miðað við fyrstu tvær myndirnar hans. Það sem fylgdi voru oft miðlungs viðleitni sem treysti á tiltölulega fámennan en ofstækisfullan aðdáendahóp Lynch til að halda honum í augum almennings með því að túlka merkingar í illa samsettar sögur hans sem halda engu vatni við nánari athugun. Með öðrum orðum, Lynch er yndi allra menntamanna-wannabe. Svo Laura Palmer var myrt af pabba sínum...? Hann var heltekinn af djöflinum eða einhverri slíkri vitleysu. Það er það besta sem þessi „mikli hugur“ gæti fundið upp á... Þú átt B-mynda hryllingsmyndir sem enda með meiri frumleika. Lynch er hvorki nógu bjart né vinnusamur til að koma með frábæra sögu. Farðu á http://rateyourmusic.com/~Fedor8 og skoðaðu "TV & Cinema: 150 Worst Cases Of Nepotism" listann minn.