Eina leiðin til að fá eitthvað út úr þessari mynd er að nálgast hana sem gamanmynd. Séð í því ljósi skilar það. Ef þú ert að leita að alvarlegri kvikmynd skaltu leita annars staðar. Þessi mynd hefur nákvæmlega enga dýpt og býður upp á lítið annað en lauslega og einvídda athugun á "vandamálum" án nokkurrar innsýnar. Að búa til kvikmynd um staðalímyndir og síðan gera hverja einustu persónu í myndinni þinni að staðalímynd er afar léleg aðferð - sérstaklega þegar þessar sömu persónur brjóta bara svívirðilega mót sín á fyrirsjáanlegan, staðalímyndum hátt. Busta Rhymes og Ice Cube gera myndina nánast áhorfanlega og Michael Rappaport skilar góðum flutningi, en handritið er svo hræðilegt og samfélagsskýringarnar svo fábrotnar að það er varla hægt að finna neitt endurleysandi.