"I Am Curious: Yellow" er rígandi og tilgerðarlegur rjúkandi haugur. Það skiptir ekki máli hverjar pólitískar skoðanir manns eru því þessa mynd er varla hægt að taka alvarlega á neinu stigi. Hvað varðar þá fullyrðingu að framan karlkyns nekt sé sjálfvirk NC-17, þá er það ekki satt. Ég hef séð R-flokkaðar myndir með karlkyns nekt. Vissulega bjóða þær aðeins upp á hverfular skoðanir, en hvar eru myndirnar með R-flokki með gapandi snertiflötur og flöktandi kynlíf? Hvergi, því þeir eru ekki til. Sama gildir um þessar vitlausu kapalsýningar: snápur sem sveiflast í golunni en ekki sníp í sjónmáli. Og þessar tilgerðarlegu indie-myndir eins og The Brown Bunny, þar sem við erum meðhöndluð með síðuna þar sem Vincent Gallo er dúndrandi Johnson, en ekki snefill af bleiku sem sést á Chloe Sevigny. Áður en þeir gráta (eða gefa í skyn) „tvöfalt siðferði“ í nektarmálum, ættu andlega þrjóskir að taka tillit til eins óhjákvæmilega augljóss líffærafræðilegs munar á körlum og konum: það eru engin kynfæri til sýnis þegar leikkonur birtast naktar, og það sama er ekki hægt að segja. fyrir mann. Reyndar muntu almennt ekki sjá kynfæri kvenna í amerískri kvikmynd í neinu öðru en klámi eða grófu erótík. Þessi meinti tvískinnungur er síður en svo tvískinnungur en óneitanlega niðurdrepandi hæfileiki til að sætta sig menningarlega við hið innra í líkama kvenna.