Geimfarinn Steve West (Alex Rebar) og félagar hans fara í geimferð sem sér þá fljúga í gegnum hringa Satúrnusar. Félagar hans eru drepnir samstundis, en svo virðist sem þeir séu í raun heppnir. Steve snýr aftur til jarðar, stöðugt lekandi massa af mannslíka kvoða; þegar hann breytist í villimann morðingja, bráðnar hvert fótmál, er hann rakinn af vini sínum, Dr. Ted Nelson (Burr DeBenning). Þetta er oft svo hrikalega fyndið - með nógu fáránlegum línum og aðstæðum til að snúast um - að það er Ég á erfitt með að trúa því að hláturinn sé allur óviljandi. Mér sýnist þetta vera hálfgerð töffari á viðleitni til lítilla fjárlaga frá fimmta og sjöunda áratugnum og sem slík er þetta stórkostlega skemmtileg mynd. Þessi röð með hjúkrunarfræðingnum er einfaldlega fyndin. Við erum meira að segja meðhöndluð með skiptan skjá sem bætir í raun engu við, en er samt gas til að horfa á. Rithöfundurinn / leikstjórinn William Sachs á hrós skilið fyrir að hafa komið með þessa sniðugu hugmynd; Ofur-slimy karakter hans er eftirminnileg. Ég held að skeiðið hans sé svolítið slökkt; sumar senur (eins og þessi með öldruðu hjónunum) halda áfram svolítið lengi, en á endanum skilar hann traustum, skrautlegum, B-myndavörum með vissu yfirlæti. Hápunkturinn er sérstaklega skemmtilegur. Tónlist Arlons Obers er skemmtilega hrollvekjandi (en samt skemmtilega kjánaleg á sumum augnablikum) og kvikmyndataka Willy Curtis skapar stundum alveg frábærar myndir. Það leiðir mig að frábærum og sannfærandi förðunarbrellum Rick Bakers, sem mynda mjög virðulegan miðpunkt myndarinnar, alveg niður í endanlega bráðnun. Rebar er undir þungum förðun næstum alla myndina (Sachs fær líka lof mitt fyrir að hafa myndin sló í gegn) og gerir það sem hann þarf að gera nógu vel. DeBenning gerir sig að fremur dularfullri og kjánalegri hetju og Ann Sweeney er heldur ekki eins heit og konan hans, en Myron Healey, Michael Alldredge og Lisle Wilson eru góðir til stuðnings. Það er líka þess virði að sjá fólk eins og Cheryl „Rainbeaux“ Smith (gera merkilega topplausa mynd), Janus Blythe (úr Tobe Hoopers „Eaten Alive“ og Wes Cravens „The Hills Have Eyes“) og jafnvel leikstjórann Jonathan Demme í svolítið partur. Þetta er mjög skemmtileg miðnæturmynd með nóg af gormi, hrolli og hlátri til að meta hana sem þess virði að grípa hana fyrir unnendur lágstigs vísinda/hrollvekju alls staðar.8/10