"Absolute Beginners" var kvikmynd fyrir yngri kynslóðina, margþætt mynd sem fjallaði um þau vandamál sem unglingar glíma við í Bretlandi og hvernig vandamál þessara erfiðu, sífelldu slá hverja nótu, geta tengst æsku morgundagsins. Það hefði getað verið kallað "Moulin Rouge" níunda áratugarins, en það hvarf. Það setti mjög grunnt mark sitt á heiminn, laumaðist undir ratsjána og má nú finna ryki í annaðhvort tónlistarhlutanum, gamanþáttunum eða pólitískt óljósa hluta þessarar vídeóbúðar sem þarf ekki keðjupeninga til að lifa af. Því miður, það var ekki þar sem ég fann það en ég fann það, horfði á það, reyndi hvað ég gat að syngja með, starði í augu Bowie, en fann mig dofna undir lokin. Stóðst það ekki tímans tönn? Er London 1950 of langt frá núverandi samfélagi okkar? Er Bowie of hrollvekjandi? Ég held að "Algjörir byrjendur" falli einhvers staðar inn í hverja af þessum spurningum sem hið fullkomna dæmi um kvikmyndahús sem byrjar með hvelli, en visnar í blikuna í lokin. ósnortnar götur Lundúna sem fela í sér þjófnað á hverju kvöldi, vændiskonur á hverju horni, dansa um allt, drekka eins og ár, og flottustu böndin á næstum hverjum einstaklingi. Hljómar eins og staður sem við myndum öll hata að vera ekki satt? Leikstjórinn Julien Temple heldur stemningunni léttri og áberandi í flestum lögunum þegar við reynum að læra eitthvað um ofgnótt af aðalpersónum okkar. Sá sem við fylgjumst mest með er Colin leikinn af Eddie O'Connell sem fylgir draumum sínum um að vera ljósmyndari á meðan hann tekur uppáhalds stúlkuna sína, Suzette (leikinn af Patsy Kensit). Þessir tveir hafa efnafræði, og á meðan Suzette lítur út eins og Lohan fyrir endurhæfingu, þá virkuðu þeir fyrir mér. Það var mikill neisti á milli þeirra, efnafræðin var eins og hraun og ég trúði því að þessir tveir gætu leitt mig niður á veg sem ég hafði aldrei farið. Ég var tilbúinn en svo gerðist eitthvað. Temple tekur okkur út úr næturlífinu, tekur okkur út úr borginni sem við ólumst upp við í upphafi og snýr hlutverkunum algjörlega við án þess að vera tileinkuð þeim fyrstu. Suzette flýr, Colin verður pervert og Bowie jæja Ég er ekki alveg viss um hvert hlutverk hans er en hann syngur ótrúlega vel á meðan hann klífur fjall Ég get sagt þér það mikið. Temple gefur okkur þessa áberandi borg, þetta tækifæri til að sjá þá sem búa í henni, en lætur okkur hanga hátt og þurrt þegar það er kominn tími til að draga í gikkinn. Við lærum um Colin, aðallega, en engan annan. Ég gæti sennilega horft á þessa mynd aftur og samt verið jafn ringlaður um hver er reiður út í hvern og hvaða þýðingu tískan hafði fyrir þann tíma. Einnig, voru þetta unglingar í alvöru þeir virtust allir vera að ýta undir tvítugsaldri, en kannski var það sjónvarpið mitt. Persónuþróun varpað út fyrir dyrnar, Temple reynir að vega upp á móti með því að gefa okkur stærri og íburðarmeiri lög með enn fleiri persónum sem við vitum ekkert um. Eitt af mínum uppáhaldslögum í myndinni notar þessa hugsun sem gott dæmi. Temple notar skipt hús til að sýna okkur líf foreldra Colins (sem ég vissi ekki að það væru þeir fyrr en eftir myndina) og lag sem öskrar á sinnuleysi. Frábært lag, of margar persónur, ekki nægur tími, dróst allt í einu inn í aðra vettvang þar sem vantar samheldni, og það bara fellur í sundur í höndunum á þér. Síðan, ef það var ekki nóg, þá erum við að rugga hausnum í takt við nokkur frábær lög, nudda okkur í því að reyna að skilja hvert persónurnar okkar eru eða eru að fara, og Temple kastar hatri, reiði og pólitík inn í úrslitaleikinn. framkvæma. Á meðan ég var að vona að þessi mynd yrði með sérstakt þema, hélt ég að kynþáttafordómar yrðu ekki efst á baugi. Skyndilega vantar vini, fólk er reitt og það er einhver tilviljunarkenndur gaur að hlaupa um og berjast við Colin vegna þess að hann býr við fátækt og á vin af öðrum kynþætti? Einhver hjálpa mér hérna. Það virtist algjörlega fljótfært og yfirþyrmandi næstum því að vilja slökkva á myndinni. Fyrir mér var endirinn á "Absolute Beginners" hvergi nærri spennan frá upphafsnúmerinu. Sá fyrsti hluti setti hraðann og Temple gat ekki fylgst með. Á heildina litið verð ég að segja að Temple getur leikstýrt tónlistarmyndbandi, en ég held að hann hafi ekki verið alveg undirbúinn fyrir kvikmyndina í fullri lengd. Ég held að þessi mynd muni aldrei ná fullri "cult" stöðu, og mun sennilega haldast óminnst eða í dollaraskálinni um ókomin ár. Þetta er skemmtileg mynd til að byrja með, en þegar við komum að síðasta hlutanum springur hún bara innan frá. Mig langaði í háþróaða vinnu, en í staðinn fann ég skrítinn Bowie ásamt persónum sem mér þótti ekkert vænt um. Ég gat séð hvernig þessi mynd gæti tengst æsku níunda áratugarins, en í lokin fannst hún bara þvinguð. Ég held að allir í þessari framleiðslu hefðu átt að taka sér smá stund og hlusta á "Hvaðning" eftir hinn síbrjálaða Bowie í þessari mynd, það gæti hafa hjálpað til við að styrkja þennan þátt í betri sértrúarsöfnuði. Ég er ánægður með að hafa horft á þessa mynd einu sinni, en það er allt sem litli heilinn minn þolir. Ég elskaði hvernig Temple fangaði mig frá upphafi, en hann gat ekki stjórnað persónunum sínum (allt of mörgum) og lögin virtust ekki passa við síðustu augnablik myndarinnar. Það kom upp úr engu og það var óvelkomið. Ef þetta væri mynd um kynþáttafordóma þyrfti hún að vera frá upphafi. "Absolute Beginners" var kærkomið ævintýri, en ég held að ég muni ekki dusta rykið af þessari mynd í framtíðinni. Einkunn: ** af *****