Ég fékk tækifæri til að tala við meðhöfundinn, Rebecca Cammisa, á High Falls kvikmyndahátíðinni 2002 í Rochester, NY. Hún sagði að stíllinn hennar væri að vera algjörlega opinn og hömlulaus í kvikmyndagerð en var mjög ánægð með að vera svo alvarlega takmörkuð í þröngum rýmum hópheimilisins. Þröngu gangarnir og litlu herbergin voru tekin af fagmennsku með raunsæi sem hefði glatast með stjórnsamari og yfirvegaðri myndavélavinnu. Systir Helen er sjálf merkileg persóna, sem kemur frá harmleik í eigin lífi yfir í að vera óvenjuleg samsetning af umhyggju, hörku, og götusnjall. Leiðin sem myndin kynnir okkur fyrir fortíð hennar er frábær, hún eyðir aðeins örfáum vandlega völdum mínútum í gegn. Allt í allt get ég ekki byrjað að hrósa þessari mynd réttilega. Hún er í raun fjársjóður kvikmynda og viðfangsefnið fjársjóður mannkyns.