Ég hafði ekki hugmynd um hver Bruce Haack var áður en ég sá þessa mynd. Ég var nýbúinn að sjá MOOG skjalið, sem var allt í lagi, eina vandamálið var að Moog lifði mjög ánægðu lífi og skjalið var vel... ánægður. Saga Haack er uppfull af öllum söluvænlegum harmleikjum sem fólk kaupir inn í þessa dagana, en hún ber mikið hjarta með sér. Þó að myndin fari ekki svo mikið í hörmulega efni, þá getur maður skynjað að Bruce sætti sig við það verð að gera tónlist á sinn hátt. Það eru svo margir þættir sem mynda arfleifð IE hans. uppfinning Peopleodian, þar sem Bruce gat í raun spilað tónlist með því að snerta fólk. Það hlýtur að hafa verið krefjandi að skrásetja „dreifða“ útkomu Haack, sem féll nánast í alla tónlistarflokka sem hægt var að hugsa sér (jafnvel rapptónlist), en leikstjórinn klippti verkið saman mjög samfellt og náði að fanga andann. Og leikarahópurinn... þvílíkur hópur persóna sem Bruce umkringdi sig, en við hverju býst maður frá fjarskiptakenndum sérfræðingi, sem slær með krökkum, berst gegn tónlistarbransanum. Ég mæli með þessari mynd fyrir alla sem hafa áhuga á tónlistarsögu, hún er svona almenn, en svo mikilvæg.