Þetta er ein af bestu Fred Astaire-Ginger Rogers myndunum, eða að minnsta kosti ein af mínum uppáhalds. Flestar A-R myndirnar innihalda frábærar dansandi en rómantískar sögur. Þetta hefur enn tilhugalífið en ekki eins áberandi og í hinum myndunum. Þessi mynd inniheldur ekki bara frábæran dans heldur líkar persónur og fullt af góðum lögum. Tónlistin er aðalþemað hér og það sem er sniðugt er að bæta við tapsólói eftir Rogers. Hún var ekki bara ofurdansari heldur mjög falleg kona og ein með gríðarlega mynd. Hún dansar auðvitað líka með Fred og þau eru alltaf skemmtileg par að horfa á á dansgólfinu. Þegar ég ólst upp á fimmta áratugnum og horfði á "Ozzie & Harriet" í sjónvarpinu, var það algjört spark í fyrsta skipti sem ég sá þetta til sjá svo unga Harriet Hilliard. Það kom ekki á óvart en Ozzie féll fyrir þessari fegurð. Þrátt fyrir að hún væri með þessa stuttu hárgreiðslu snemma á þriðja áratugnum þekkti ég rödd hennar strax. Einnig í þessari mynd eru snögg framkoma Betty Grable og Lucille Ball, en ég verð að viðurkenna að ég á enn eftir að sleppa Ball. Ég finn hana ekki, en ég veit að hún er hér inni. Astaire, fyrir utan eitthvað ógeðslegt tyggjótygg á fyrsta þriðjungi myndarinnar, var skemmtilegt að horfa á og Randolph Scott - þó betri í vestrum - er líka viðkunnanlegur. er einfaldlega fín, feel-good mynd og góð ef þú vilt njóta frábærra hæfileika Astaire og Rogers.