Með leikaralista eins og þessum bjóst ég við miklu betra. Venessa Redgrave eyddi meirihluta myndarinnar í rúminu. Bestu leikkonur í heimi geta ekki gert neitt mjög áhugavert þegar leikur þeirra takmarkast við að liggja og sofna alla myndina. Í samantektinni segir að leyndarmál komi dætrunum í ljós þegar móðir þeirra nálgast dauðann. Málið er að hún segir dætrum sínum aldrei neitt nema dulræn ráð um að vera hamingjusöm. Öll sambönd myndarinnar eru vanþróuð. Mér fannst líka fram og til baka á milli fortíðar og nútíðar óþarfi. Svo virtist sem hugmyndinni væri stolið annað hvort úr bókinni Da Vinci kóðann þar sem tækið var notað til að auka spennu eða úr The Notebook þar sem þeir notuðu tækið til að skapa endalausa rómantík aðalpersóna sögunnar. Það var hvort sem er ódýrt tæki í þessari mynd því það virkaði ekki til að búa til neitt. Þetta var leið til að reyna spennu í kvikmynd sem hefur enga. Ég fór að velta því fyrir mér hvers vegna ekki er hægt að skrifa góðar kvikmyndir fyrir konur. Það voru virkilega vonbrigði.