Þessi mynd er í mínum huga veikasta myndin í upprunalega Star Wars þríleiknum, af ýmsum ástæðum. Hins vegar stendur það uppi í lok dagsins sem sigurvegari, þrátt fyrir alla galla þess. Þetta er samt mjög góð mynd, jafnvel þó að mikið af gæðum hennar velti á persónunum sem hafa verið byggðar upp í tveimur yfirburðum. Eitt vandamál hér er útlit myndarinnar, sem er ekki mjög í samræmi við hinar 2 myndirnar. . Ég setti mikið af því niður á brottför framleiðandans Gary Kurtz. Fyrstu 2 myndirnar hafa þetta skítuga, lifandi útlit með allri tækninni og svo framvegis. Í "Jedi" á hinn bóginn líta jafnvel uppreisnarmenn út eins og þeir hafi bara stigið út úr sturtu og fengið einkennisbúninga sína þurrhreinsa. Þetta gerir kvikmyndina miklu áferðarminnari. Einnig voru verurnar óhóflega múppulíkar og sætar. Á þessum tímapunkti virðist sem kvikmyndaframleiðendur hafi haft meiri áhyggjur af því að búa til sniðmát fyrir hasarmyndir í framtíðinni en af ​​gæðum myndarinnar sjálfrar. Annar þáttur er skortur á frumleika hennar. Þar sem „Star Wars“ skapaði alveg nýja upplifun í kvikmyndagerð og „Empire“ kom okkur í framandi heima mýrar, íss og skýja, endurtók „Jedi“ staðsetningar fyrstu myndarinnar. Fyrst erum við aftur á eyðimörkinni Tatooine, og svo horfum við á þá horfast í augu við ANNAR dauðastjörnu (kannski gat keisarinn ekki hugsað um neitt nýtt... en þú myndir halda að Lucas eða Kasdan gætu). Við erum líka með þessa ewoks, sem eru í raun bara viðurstyggilegir gerðir fyrir mattel bangsar, í endurunninni útgáfu af því sem átti að vera stóri wookie-bardaginn í lok "Star Wars" ef þeir hefðu ekki klárast reiðufé. Það líður bara eins og latur smíði. Óheppilegasti þátturinn í "Jedi" fyrir mig er slök meðferð á Han Solo karakternum. Þó að hann sé miðlægur í söguþræði fyrstu 2 myndanna hér er hann í erfiðleikum með skjátíma og skiptist á einnar línu við droids. Í stað alvöru drama erum við föst í þeirri ömurlegu tilgerð að Han sé enn sannfærð um að Leia elski Luke -- eins og niðurstaðan í "Empire" þar sem hún játaði ást sína á honum hefði aldrei gerst. Allt þetta er mjög tilgerðarlegt og leynir varla þeirri staðreynd að Solo persónan var ekki hluti af aðalsögu þessarar myndar eftir björgun hans. Ford, fyrir sitt leyti, lítur út fyrir að leiðast og skortir stílinn sem einkenndi fyrri frammistöðu hans. Þetta er meira eins og Ford-frammistaða frá 1990, leiðinlegur og horfir „fyrir ofan“ myndina sjálfa. Fisher fyrir sitt leyti er áberandi hátt í sumum senum. Lando, áhugaverð persóna sem kynnt var í "Empire", er hér fastur sem sá sem okkur þykir vænt um í risastórum geimbardaga. Aðeins Hamill, með áhugaverða þróun í Luke-persónunni, er í raun fær um að gera eitthvað nýtt eða áhugavert með persónu sinni. Líklega var hann eini stórleikarinn í myndinni sem þótti enn vænt um verk hans. Og til að vera sanngjarn, gefur handritið honum miklu meira að gera en hinar persónurnar. Í raun er þetta hans saga og hinar persónurnar eru aðeins til staðar sem hluti af pakkanum. Ian McDiarmid vinnur frábært verk sem og keisarinn. Myndin myndi sökkva ef hann hefði verið of langt yfir toppnum (eins og hann var stundum í nýju myndunum). Sjónrænt og með tilliti til effektavinnu, annað en "hreint" útlitið á öllu er erfitt að finna sök. Jabba er mjög áhrifarík fjörug persóna, ein sú vandaðasta sem smíðað hefur verið. Geimbardagarnir undir lokin eru mjög áhrifamiklir. Að lokum nær þessi mynd að ná árangri byggt á afrekum forfeðra hennar. En eitt og sér er þetta ánægjuleg skemmtun og IMHO mun betri en allar síðari framleiðslu Lucas.