Ekki allt, en megnið af þessari sögu er að Buster sé skakkur sem "Dead Shot Dan", alræmdur glæpamaður. Það er í raun engin saga, bara röð af ævintýrum til að sýna líkamlega hæfileika Busters, sem eru ótrúlegir, og kómíska tímasetningu hans. 27 mínútna myndin er í rauninni hvert ævintýrið á fætur öðru sem felst að mestu í því að einhver elti hetjuna okkar. Áður fyrr voru það nokkrir lögreglumenn á takteinum sem keppa um göturnar á eftir Keaton og síðar er það „Big Joe“ Roberts, hringlaga lögga - og faðir stúlku sem Buster hefur áhuga á - sem eltir hann. Þessar síðarnefndu senur voru þær bestu að mínu mati, með fullt af snjöllum gaggum sem tengjast hótellyftunni þar sem Big Joe og dóttir hans búa. Þetta var Keaton upp á sitt besta. Þetta er bara brjálaður hálftími sem meikar lítið sens, en er ekki sama? Það er Buster þegar hann er bestur, eða nálægt honum, og því þjónar það tilgangi sínum: að skemmta okkur. Hugsaðu þér bara: 85 árum eftir að þessi mynd var gerð er fólk (eins og ég) enn að uppgötva og njóta þessara sígildu gamanmynda! Flott!