"The Cellar" er óþolandi daufleg og of barnvæn ostasýning frá níunda áratugnum, leikstýrð af Kevin Tenney (höfundur miklu betri myndanna "Witchboard" og "Night of the Demons") og með hinn ótrúlega hæfileikalausa Patrick Kilpatrick í aðalhlutverki, sem er talinn sýna gaur með tilfinningar. Hraðinn er mjög hægur, söguþráðurinn finnst allt of kunnuglegur, skrímslaáhrifin eru allt annað en steindauð og myndin opnast og endar með leiðinlegum frásögnum sem einhvern veginn finnst ótengt raunverulegu efni myndarinnar. Talsetningin heldur áfram að nöldra um vind og skepnur sem hjóla á vindi, en hvað í fjandanum, það er enginn vindur í söguþræðinum? Eins og svo margar 80's hryllingsmyndir, fjallar "The Cellar" um bölvað indverskt landslag og alltof raunveruleg goðsagnakennd skrímsli sem eru falin í kjöllurum og mýrum. Mance Cashen og fjölskylda hans flytja inn í hús sem byggt var á því sem eitt sinn var heimili frumbyggja, en svo kom hvítt fólk og breytti landinu í olíusvæði. Helmingi handritsins er sóað í að útskýra uppruna skrímslsins, en ég get auðveldlega dregið það saman fyrir þig: forn indverskur galdralæknir kallaði á veruna (sem lítur út eins og of stór pappírsmâché rotta) til að tortíma hvíta fólkinu sem flæddi yfir hann. land en hann gróf það aftur vegna þess að, og ég vitna í, SOB drepur indíána líka. Gífurlega pirrandi sonur Mance vekur dýrið óvart og getur náttúrulega ekki sannfært foreldra sína um stóru hungraða rottuna í kjallaranum. Hinar meintu tilfinningalegu fjölskylduaðstæður (pabbi vill stöðugt að sonur hans elski sig) er mjög aumkunarverð og óþarfi og myndin þarfnast meiri blóðsúthellinga; barnamynd eða ekki. Æskuhetjan (Chris Miller) er frekar pirrandi, en við höfum örugglega séð verri krakkaleikara á níunda áratugnum. "The Cellar" er mjög ekki mælt með, nema auðvitað að þú sért aðdáandi cheesy og venjulega 80's skrímslahönnun. Stóra, ósvífni rottuhluturinn er algjört æði að sjá.