"Crossfire" líður eins og vanþróað meistaraverk -- það er vel leikið og fallega kvikmyndað, en þunnt skrifað og allt of stutt. Eins og er, þá er þetta bara ágætis lögregla með keim af film noir (á hátindi sínu árið 1947) og samfélagsskýringum (einnig töff á þeim tíma) til góðs. Þess er minnst í dag sem einnar af fyrstu tveimur Hollywood myndunum til að takast á við gyðingahatur, og sem mun betri en „Gentleman's Agreement“ með svipað þema (ekkert afrek). En raunverulegt viðfangsefni þess er erfiðleikarnir sem hermenn í seinni heimsstyrjöldinni, sem þjálfaðir morðingjar, áttu í þegar þeir fóru yfir í borgaralegt líf. (Til að fá ljúfari sýn á þetta efni, prófaðu „Bestu ár lífs okkar.“) Maður er barinn til bana í fyrstu römmum myndarinnar. Við sjáum ekki árásarmanninn hans. Myndin fjallar um rannsókn á þessu morði, sem er reyndar frekar einföld, en hún tekur nokkrar óþarfa krókaleiðir, eins og þegar aðal grunaði, þunglyndur hermaður, lendir í íbúð Gloriu Grahame, danshallarkróks með virkilega skrítinn pimp sem Paul Kelly leikur. Það er líka borgarafræðifyrirlestur hálfa leið í myndinni sem hægir á framvindunni og endirinn er nógu snyrtilegur fyrir löggusýningu. En annars er þetta frekar þokkaleg ráðgáta. Samt hvað þetta hefði getað verið frábært noir. Leikstjórinn Edward Dmytryk gefur nokkrar vísbendingar um efni upprunalegu skáldsögunnar - samkynhneigð, ekki gyðingahatur - eins og þegar sadískur skrípaleikur Monty situr við mynd af vini sínum Mitch sem talar við ókunnugan mann á bar. Og leikhópurinn er frábær. Robert Ryan er mjög trúverðugur kretin og verður jafnvel svolítið samúðarfullur í lokasenum sínum, ekki ósvipaður Peter Lorre sem barnamorðinginn í "M." Hann átti skilið Óskarsverðlaun en tapaði fyrir Edmund Gwenn um árið (þú getur ekki unnið jólasveininn). Robert Mitchum er á staðnum sem hermaður vinur ákærða morðingja. Var Mitchum frábær leikari eða frábær stjarna? Einhver annar getur áttað sig á því, en syfju augu hans og undrandi hálfbros virka mjög vel hér þar sem þau gefa til kynna að karakterinn hans viti eitthvað sem allir aðrir vita ekki. (Og hann gerir það.) Og Robert Young, sem leynilögreglumaður sem er úthlutað til morðsins, er furðu gráhærður og lætur frá sér vanalega frægð sína jafnvel þegar hann þarf að flytja borgararéttarpredikunina á miðri leið í myndinni. Það er engin spurning að Bogart eða Tracy hefðu verið frábærir í hlutverkinu, en hvorug þeirra var í RKO árið 1947 svo þú verður bara að takast á við Dr. Welby. Samt er Young nógu góður til að láta þig óska ​​að einhver hefði kastað honum í spæjaradrama í stað "Faðir veit best," sem hann hataði og sem rak hann til alkóhólisma og sjálfsvígstilrauna. Maðurinn átti betra skilið en smarm og Sanka.