Efnið í þessari heimildarmynd er svo kröftugt að það fékk mig til að tárast. Já, tárin segi ég þér. Þessi vinsæla barátta hefðbundins arðræns íbúa ætti að hvetja okkur öll til að standa fyrir réttindum okkar, koma á framfæri meiri hagsmunum samfélagsins og hætta að búa til huglausar afsakanir fyrir því að ögra ekki stofnuninni. Chavez táknar hina veiku og ógæfumenn á sama hátt og Bush er andlit skítlegra fyrirtækja og kapítalisminn hljóp í taumana. Reyndar er verið að móta Rómönsku Ameríku og hinn jaðarsetti meirihluti hefur loksins rödd eftir meira en fimm aldir. Þó, í tilfelli Mexíkó, var kosningunum greinilega stolið af Calderon. Chavez er ekki fullkominn, langt frá því. Hann er að reyna að breyta stjórnarskránni til að leyfa honum að stjórna endalaust. Slíkt er ekki hægt að líða. Nóg með pólitíkina og aftur að myndinni; Hraðinn er hrífandi á augnablikum og djúpt heimspekilegur á öðrum. Það sýnir Chavez sem vinsæla hetju sem er óhræddur við að ögra yfirráðum Bandaríkjanna og yfirráðum yfir auðlindum heimsins. Ef þú heldur að höfundurinn sé hlutdrægur í garð Chavez, þá er ekkert því til fyrirstöðu að gera heimavinnuna þína. Einn mikilvægur boðskapur myndarinnar er að spyrja upplýsingaheimilda, eins og glögglega kom fram í því að fórnarlömbum leyniskytta var kennd við stuðningsmenn Chavez með skömminni. Venesúela setur bandarískt lýðræði til skammar. Hasta la revolucion siempre!