Þegar ég sá forsýningar þessarar myndar bjóst ég ekki við miklu til að byrja með - í kringum annars flokks unglingahrollvekju. En vá, þessi mynd var alveg hræðileg. Og það er að vera örlátur. Í fyrsta lagi var leikarahlutverkið hræðilegt. Þú finnur enga samúð (eða fyrir það mál neina sjúklega tilfinningu) með persónunum. Leiklistin var svo hræðileg að ég var einfaldlega að bíða og vona að hinu guðs-hræðilega tæki enda. Í öðru lagi eru atriði í myndinni sem áttu nákvæmlega ekkert samband við söguþráðinn. Getur einhver vinsamlegast útskýrt fyrir mér hvers vegna stelpulegur strákurinn byrjar að öskra "Pönnukökur!!!" efst í lungunum á meðan hann fer í Jackie Chan hreyfingar sem ég hef aldrei séð áður, og enn frekar að bíta gaurinn sem er með vírusinn? Af hverju heldur faðir barnsins áfram að reiðast vírussmitaða gaurinn og fer í rauðhærða veiðiferð til að finna hann? Ég var skilin eftir með slíka ruglingstilfinningu og algjöra vantrú að ég sagði bókstaflega upphátt: „Hvaðan í fjandanum kom þetta?“ Ég einfaldlega gat ekki trúað því sem ég hafði séð. Ég hélt virkilega að ég hefði séð slæmar myndir en ég verð að segja að Cabin Fever toppar þær allar. Þessi mynd fékk mig til að langa til að æla og æla svo aftur. Blástu svo heilann á mér. Vinsamlegast sparaðu þér einn og hálfan tíma og gerðu eitthvað afkastameira. Að horfa á gras vaxa er kannski réttur valkostur.