Þrátt fyrir titilinn og ólíkt sumum öðrum sögum um ást og stríð er þessi mynd ekki of klístruð og bleik, því ástin er eins og rós: Með þyrnum, það er að segja. Fjórir aðalleikararnir setja persónur sínar raunsæjar og með góðri tilfinningu og jafnvægi milli hins harmræna og jarðbundna. Tónlist og textar kabarett-/chanson-equire-laganna (sungið af Keira Knightley sjálfri) draga áhorfandann dýpra og dýpra í myndinni, frá einum stað til annars, milli hrottalegs stríðs og friðsamlegrar ástarinnar. Sumum kann að finnast þetta of mikil ævisaga, en hún er að mestu leyti rómantísk saga, jafnvel þó hún fylgi ævi Dylan Thomas og þríhyrningssambandinu sem er gegnsýrt af gleði og afbrýðisemi. London fær sjónrænt frá öðru sjónarhorni í eitt skipti, bóhemlíf Dylans í sprengjuárásum Þjóðverja gerist í fljótandi andrúmslofti lítilla svefnherbergja, kráa og böra. Sjálfstæðu konurnar, hermaðurinn og karismatíska skáldið eru stöðugt hrifin af bæði ást og reiði. Kannski er endirinn of snúinn og hangir nokkuð lauslega við restina af myndinni, en allt í allt er þetta frábær rómantísk saga.