Það virðist vera smá bölvun þarna úti þegar kemur að hommabíói. Hamingjusamir endir eru nefnilega ekki mjög algengir. Að undanskildum Beautiful Thing hafa hommamyndir tilhneigingu til að enda í rofnu samböndum eða ótímabærum dauða. Og sumir, eins og Come Undone, bara enda... punktur. Höfundar þessarar hræðilegu vitleysu hafa eitthvað til að læra um söguþráð, leikstjórn og tímalínur. Á fyrstu tíu mínútum þessarar myndar var ég svolítið ringlaður, og enn meira eftir fyrstu innsýn í persónu Jeremie Elkaim í smá sálfræðilotu. Svo virðist sem þessi mynd hafi verið sett saman af handahófi án minnstu tilraunar til samfellu eða samræmis. Það er engin raunveruleg leið til að segja til um hvenær þú ert að skoða nútíðina eða einhvers konar eterískt flashback. Ég gat aðeins tekið svo mikið áður en hún varð virkilega óaðlaðandi. Stephen Holden hjá The New York Times kallaði þessa mynd "...gimrandi falleg og algjörlega raunveruleg." Jæja, það virðist sem Stephen hafi fjárfest í bjórgleraugum áður en hann var skoðaður, þar sem þetta er sannarlega langt frá því að vera fallegt. Vegna alls hins lofs sem þessi mynd fékk átti ég von á einhverju sem væri þess virði að horfa á. Því miður stóð myndin undir titlinum. Og í lok myndarinnar (sem gaf enga upplausn, gæti ég bætt við) er augljóst að rithöfundarnir, leikstjórinn og myndin hafa allir Come Undone.