Ef þú hefur lesið Mother Night og haft svo gaman af henni (eins og ég) að þú verður bara að sjá myndina, skildu að þú verður að skilja grundvallarþátt í skrifum Vonnguts - að handan við sögu hans liggur Vonnegut sjálfur, og að þú getur ekki sett mannshuga á skjáinn. Hlátur hans og húmor er bara ekki hægt að umrita með handriti eða jafnvel bestu leikaraframmistöðu. Ég tel að þessi mynd fari fram úr því að spyrja lykilspurninganna sem Vonnegut varpar fram í bók sinni, en þessi tíðu tortryggnu augnablik háðsádeilu sem finnast á síðunni finnast ekki á skjánum. Þýðir þetta að myndin missi marks? Auðvitað ekki. Að mínu mati heppnast myndin því hún reynir ekki að endurskapa upplifunina af lestri bókarinnar (þetta er ekki miðill fyrir þá sem eru of latir til að snúa við blaðsíðu). Það tekst vegna þess að það tekur grundvallarþætti sögu sem skapað er af einum af sönnum listrænum fjársjóðum Bandaríkjanna og setur hana fram í ramma án tilgerðar. Ég hef séð aðrar kvikmyndaútgáfur af Vonnegut bókum þar sem leikstjórinn reynir augljóslega að rása snilli Vonneguts og missir tökin á eigin handverki. Ég myndi ekki setja þessa mynd sem eina af þeim bestu sem ég hef séð, en hún stendur á eigin fótum sem ein sem er vel þess virði að horfa á. Með því að taka „rödd“ Vonneguts úr frásögn myndarinnar eða reyna að setja hana inn eins og hún getur, segir Móðurnótt sögu sína á frábæran hátt og varðveitir grundvallarlexíur sögunnar án ruglings, truflunar eða vonbrigða.