Þetta er einn af klassísku TWILIGHT ZONE þáttunum, þar sem við einföldustu aðstæður var áhorfandinn dreginn inn í táknræn átök að því er virðist, aðeins til að finna lausnina á óvart og undarlega ásættanlega. Fimm fígúrur eru inni í gámi/fangelsi: Major, ballerína, sekkjapípuleikari, trúður og flakkari. Þeir eru vissulega skrýtið val á tegundum til að vera í þessu einangrunarklefa, en þeir eru allir í því (engu að síður) og þeir eru að reyna að átta sig á hvers vegna þeir eru þar. Hvað eiga þau sameiginlegt? Það getur enginn fundið út úr því. En smám saman skipuleggur majórinn þá í að vinna að því að veðja út með því að standa á öxlum hvors annars. Og majórinn, að fara efst í línuna af fígúrum, nær innganginum, og .... ég læt það vera þannig, þó að ein af hinum gagnrýnunum á þessum þræði gefi söguna frá sér. Titillinn virðist vera verið stungið upp á af SEX PERSÓNUM Í LEIT AÐ HÖFUNDI, fræga leikriti Pirandellos. Hvort raunverulegur tilgangur þáttarins hafi verið að spilla leikritinu er vafasamt: Persónur Pirandello greina hlutverk sín og samskipti sín á milli. En persónurnar fimm hér, á meðan þær reyna að skilja aðstæður sínar, eru algjörlega í myrkri - þær eru ekki í aðstæðum sex persónanna í Pirandello sem þekkja núverandi aðstæður sínar. Þessi óvissa um hvað er að gerast gerir áhorfendum kleift að halda að þetta sé óhlutbundið drama. Leikararnir, William Windon sem majórinn og Murray Mattheson sem trúðurinn sérstaklega, gefa góða frásögn af sjálfum sér. Og niðurstaðan, hvort sem hún er skipulögð sem skopstæling eða ekki, er mjög áhrifarík.