Þetta er sú mynd þar sem hin smávaxna Ruth Gordon leikur Agöthu-Christie tegund morðgátuhöfundar sem læsir frænda sinn í hjónabandi inn í peningaskáp. Gordon telur að hann hafi myrt frænku hennar og ungi náunginn deyr úr köfnun á meðan Gordon er á ferð fram og til baka til New York. Honum tekst þó að skilja eftir sig nokkrar vísbendingar, rispur á nokkrum svörtum öryggishólfum og spuna og vel falinn miða. Columbo kemur inn í málið, grunar hana um leið og leysir ráðgátuna með því einfaldlega að nota yfirnáttúrulega dulræna innsæi sína. Ó, og Mariette Hartley er við höndina sem ritari Gordons og verðandi fjárkúgari. Hartley er, að ég trúi, barnadóttir sálfræðingsins B. F. Skinner. Ég er ekki viss um að ættir hennar hafi haft eitthvað með aðlaðandi nafla hennar að gera, sem er til sýnis í magadanseru, en ég hef samt alltaf dáðst að Skinner. Vel er staðið að morðinu. Þetta er góður söguþráður og enginn af flytjendum eða áhöfn flakkar neitt. En framúrskarandi mynd hér er Ruth Gordon, aðeins skosh yfir fimm fet á hæð. Hún var rúmlega 80 ára og leit út. Það eru augnablik þar sem hún víkur næstum, en hún streymir stöðugt frá sér sjarma. Leikur hennar er sérstakur. Þú getur aldrei verið viss um hvenær henni er alvara eða hvenær hún er að setja Columbo og áhorfendur á. Hún hefur líka gefið góðar línur. Hvaða húmor það er kemur frá Gordon. Columbo er ekki með nein af sínum tíðu kómísku augnablikum. Allt í allt, gott starf af öllum sem málið varðar.