Hin raunverulega skömm "The Gathering" er ekki í slæmum leik, né heldur í fyrirlitlega grunnu söguþræðinum. Hin raunverulega skömm er að hún var miklu verri en þáttaröðin sem hún byrjaði, jafnvel þó hún hafi haft eitt helsta aðdráttarafl: Takashima. Ég myndi elska að sjá Laurel Takashima í herbergi með Susan Ivanova, jafnvel í aðeins fimm mínútur. Hún hefur þessa kaldhæðni, þessa vitsmuni, þennan tvíeggjaða persónuleika sem er í senn sveiflukenndur og elskulegur. Því miður hefur „Babylon 5“ tilraunamyndin ótrúlega daufa sögu sem felur í sér morð. Patricia Tallman - sem sneri aldrei aftur í þáttaröðina aftur fyrr en löngu seinna - varð sem betur fer mun betri með aldrinum sem Lyta Alexander, sem hér er lítið annað en vælandi, þreytandi fjarskiptamaður. Ég skal skilja þig eftir með eina lokahugsun - af hverju lítur Delenn út eins og einhvers konar froskamaður í geimnum (þótt hún sé kona)? Guði sé lof fyrir hvernig Minbari leit út síðar í sýningunni.