Ég var fimm ára þegar þátturinn hóf frumraun sína árið 1958 og var síðar fastur áhorfandi. Ég man að ég hafði mjög gaman af þættinum, ásamt "Leave It To Beaver", "My Three Sons", "Ozzie and Harriet", "Dick Van Dyke", endursýningar á "I Love Lucy", "The Real McCoys", o.s.frv. Ég er núna að njóta fyrstu þáttaröðarinnar af "Donna Reed" á DVD og hef horft á fyrstu tvo þættina. Sýnt hefur verið fram á að Donna Stone er greind, vel siðuð, vandræðalaus, róleg, heimavinnandi mamma, líkt og June Cleaver og öfugt við Lucy Ricardo. Í þætti 2 finnst mér sérstaklega gaman hvernig fröken Reed verður staðgöngupabbi, sem verslar með kjólinn sinn fyrir svita og boxhanska, á meðan hún kennir syni sínum hvernig á að verja sig líkamlega gegn miklu stærri einelti. Þó að engin af mæðrunum í hverfinu sem ég ólst upp í, þar á meðal mín eigin, uppfyllti nákvæmlega hugsjónaviðmiðin sem fröken Reed lýsti, þá er það hressandi að sjá góða siði og skynsamlega ákvarðanatöku ríkja í lok dags, öfugt. að viðurkenndum stöðlum nútímans um dónaskap, eigingirni og afskiptaleysi meðal nágranna sinna. Ég get ekki ímyndað mér að Jeff og Mary Stone séu látin vita af foreldrum sínum að það sé í lagi að fara inn í garð nágranna sinna, það sé ásættanlegt að skilja hund eftir úti til að gelta allan daginn, eða segja móður sinni að "þegja" í matvörubúð fyrir framan alla.