Bítlarnir voru nýbúnir að fara á „Magical Mystery Tour“. Það var almenn tilfinning að frammistaða, friður og eiturlyf fóru eðlilega saman. Í LA var kvikmyndaundirmenning sem vissi að eitthvað væri að. Nicholson var í nokkrum af þessum gengjum. Áður en hann ákvað að verða leikari í alvöru, á undan 'Easy Rider', á undan 'Pink Flamingos', fyrir 'Day for Night', voru nokkrar tilraunir með hvað ætti að gera í þessu. Mikilvægur einn er 'Saragossa Handrit.' Þetta er annað. Jack skrifar. Hann leikur sér með hringlaga frásögn, sjálfsvísun, kvikmyndatilvísun, sjálfsfyrirlitningu á gjörningum, sársauka sköpunar, allt í útjaðri öruggs barnapopps. Þú verður að sjá þetta, þó ekki væri nema til að vita eitthvað um Jack. Sumir leikarar bregðast við með því að grafa ofan í sig sjálfa. Það er algeng tækni. Sumir grafa djúpt en eftir smá stund verða þeir leiðinlegir því þeir eru ótrúlega grunnt fólk. Það er ekki bara nóg efni þarna til að halda uppi feril. Hugsaðu um DeNiro og Hackman. Aðrir eru frekar áhugaverðir menn, sem virðast verða áhugaverðari með tímanum. Þegar þeir grafa í tunnuna settu þeir dót aftur í vegna sársauka við að grafa. Hugsaðu um Sean Penn og Jack. Neðst í tunnu Jacks, í lok þráðarins, snýst hann, þar sem grunnur hverrar persónu er þessi tilraunakennda, áhættusami rithöfundur/kvikmyndagerðarmaður. Hverjum er ekki sama þótt þetta sé slæm kvikmynd? Það er slæmt vegna þess að það tók áhættu. Horfðu á þegar tár er þerrað af kinn Annette af leikstjóranum. Þetta er kærleiksríkt fífl á Brando öllu, eitthvað sem ég heyrði Marlon hlæja að. Þetta er ein ríkasta stund í kvikmyndasögu Hollywood. Það er önnur ástæða til að horfa á þetta. Tónlist í kvikmyndum á sér sterka rætur í dansi. Bylting í kvikmyndum byggir oft á tónlist. Heilum menningarheimum er þannig sópað með sér. Ósungin tröllkona í að finna upp hvernig milljarðar dansa núna er Toni Basil. Hún var jafn áhrifamikil í poppkóreógrafíu og Bítlarnir í tónlist. Hún var þegar komin vel á ferilinn þegar hún var kölluð til að vinna við þetta. En þetta er eitt af fyrstu skjámyndum hennar. Þú getur séð verk hennar út í gegn og hana sjálfa í ansi flottum 'Daddy's Girl' þættinum, yfir einu af betri lögum Nilsson. (Fylgt eftir af Frank Zappa-myndinni.) McCartney vísaði til þessarar senu í TeeVee sérstökum sínum árum síðar. Þriðja ástæðan til að horfa á er snemma (um 6 1/2 mínútu) í myndinni: persóna sem heitir 'Lady Pleasure' kyssir hvern apa í löngu samfelldu skoti og fer síðan afdráttarlaust. Hún er talin I. J. Jefferson en er í raun Mimi Manchu, elskhugi Nicholsons á þeim tíma og LSD félagi. Rautt hár, geðþekk framkoma. Yndislegt. Það atriði segir allt fyrir mig, um hvernig Jack finnst um strákana. Mat Ted -- 3 af 3: Þess virði að horfa á.