Kæri lesandi, passaðu þig! Þessi mynd er í raun ekki kvikmynd, þó að höfundar hennar hafi þá frekju að kalla hana svo. Ef þú hefur ekki verið varaður við innihaldi hennar, þá kemur það: myndin er einfaldlega röð ímynda sem flæða stöðugt og eru að reyna að senda ákveðna tilfinningu, hugtak. Það mætti ​​því kalla þau tákn. Myndunum fylgir hljóðrás, tilgangurinn er líka að skapa andrúmsloft. Myndirnar sem leikstjórinn hefur valið geta hins vegar aðeins miðlað tilfinningum til bandarískra áhorfenda, því þær eru í yfirgnæfandi fjölda bandarískra helgimynda. Þó að myndinni sé ætlað að tjá hugmyndina um „siðmenntaðan hernað“, tekst henni það ekki aðeins vegna almenns glundroða, heldur einnig vegna þess að hún er allt of löng og þreytandi, og mér fannst mjög mikið af senum hafa ekki að gera með "stríð", í hvaða getnaði sem er. Að lokum varð ég fyrir miklum vonbrigðum með heimildarmynd sem er ekki heimildarmynd, kvikmynd sem er ekki bíómynd, „eitthvað“ þar sem eina sterka hliðin er óvenjuleg tækninotkun í myndvinnslu.