Orðrómur segir að um það leyti sem stjarna ABBA hinnar margverðlaunuðu sænsku diskóuppáhalds hafi náð hátindi sínu hafi hljómsveitin orðið fyrir vonbrigðum með að syngja á ensku og þráði að koma fram á móðurmáli sínu. Stuttu seinna fóru að koma upp vandamál í lokuðu og vatnsþéttu samstarfi einu sinni í hjónabandinu og upptökur urðu æ sjaldgæfari. Hljómsveitin leystist upp, að vísu óopinberlega, árið 1982 og popp missti einn af frægustu listamönnum sínum. Þrátt fyrir að þeir hafi aldrei viðurkennt að það sé einhver sannleikur í þessum orðrómi, þá er staðreyndin sú að ABBA hefði aldrei náð svona árangri ef þeir hefðu aðeins tekið upp á móðurmáli sínu. Ef þú vilt höfða til stærsta peningagræðandi fjölmiðlamarkaðar í öllum heiminum, þá verður þú að koma til móts við enskumælandi áhorfendur. Það er ótrúlegt fyrir mig hvernig svona lítil eyja sem er steinsnar frá meginlandi Evrópu hefði getað skapað kannski þekktasta, þó ekki útbreiddasta, tungumál í heimi. Allir tala smá ensku; hvort sem það er einfaldlega „halló“ eða algengt blótsorð - þú munt finna enskumælandi nánast alls staðar. Pedro Galindo var augljóslega ekki sammála því Trampa Infernal var aldrei textaður fyrir alþjóðlega neyslu fyrr en hún kom nýlega út á lággjalda DVD. Það er algjör synd, því þetta er í raun ágætis niðurskurðarmynd sem er miklu betri en margir enskumælandi samlandar hennar. Myndin fer af stað á dálítið ókunnugum slóðum skammbyssueinvígis. Tvær óþekktar persónur eru sýndar laumast í kringum niðurníddan flókið og leita hver að annarri fyrir hið óumflýjanlega lokauppgjör. Eftir nokkra spennu og nokkra næstum sleppa kemur einn skammbyssumaðurinn uppi sem sigurvegari. Næst komumst við að því að þetta voru aðeins paintball byssur og keppendurnir tveir eru í raun ungir frá bænum á staðnum. Nacho og Mauricio eru hörðustu keppinautar og Mauricio er alltaf að reyna að sanna að hann sé betri en mjúkur andstæðingur hans, en enn sem komið er hefur honum ekki tekist það. Seinna um kvöldið, á meðan hinn sigursæli byssukappi fagnar sigri sínum með kærustu sinni Alejandra og Félagi hans Charly, Mauricio kemur inn á barinn og segir að hann eigi eina áskorun fyrir hinn glæsilega óvin sinn. Hann segir að þetta verði keppnin sem muni reynast bænum í eitt skipti fyrir öll hver eigi fyllstu virðingu skilið. Nacho er í fyrstu tregur vegna þess að Alejandra varar hann við hættunni af stöðugri samkeppni, en hann lætur að lokum undan þunga hópþrýstings og samþykkir; siðferðilega yfirburða félaga hans til mikillar óánægju. Þeir hyggjast fara út til afskekkta héraðsins Filo de Caballo, vegna þess að nýleg blaðaumfjöllun hefur greint frá því að fjöldi fólks hafi verið slátrað af því sem heimamenn telja að sé illur björn. Mauricio leggur til að hægt sé að líta á þann sem myrðir dýrið sem þann mesta og hann lofar einnig að það verði síðasta orrustan sem hann heyja gegn andstæðingi sínum. , hópurinn lagði af stað í afskekkt skóglendi. Veiðimenn verða veiddir þegar þeir komast að því að „björninn“ er í raun og veru manndrápsdýralæknir í Víetnam sem er enn ekki meðvitaður um að stríðinu sé lokið og lítur á alla menn sem óvin sinn. Það sem byrjaði sem keppnisævintýri verður skyndilega barátta um að lifa af þar sem illgjarn morðingja eltir þá og slátra þeim. Ég sótti Trampa á meðan ég lærði í Madríd frá mexíkóskum nemanda sem bjó í heimavistinni við hliðina á mér. Ég man að eintakið sem ég horfði á var gallað og spólan endaði um 10 mínútum áður en lokaupptökurnar rúlluðu, sem gerði það að verkum að ég fékk aldrei að sjá lokasenurnar. Sem betur fer rakst ég á lággjalda DVD diskinn nýlega á Amazon og bætti honum strax við safnið mitt. Gallindo's slasher er furðu góð viðleitni sem skarar fram úr hæfileikaríkri leikstjórn og áhugasömum söguþræði, sem reynir að ná yfir svæði sem slasher-myndir nálgast venjulega ekki. Það er reyndar svo gott að það minnti mig oftar en einu sinni á Arnold Schwarzenegger klassíska Predator. Þetta er sérstaklega áberandi í atriðunum sem sýna hrollvekjandi grímuklæddan morðingja skokka í gegnum skóginn og elta hópinn sem er skelfingu lostinn þegar þeir berjast við að komast undan leikvelli vitfirringsins. hanski a la Freddy Kruegar); Trampa reynir einnig að bæta einhverju öðru við staðlaða sniðmátið. Þó að meirihluti sýningartímans fari eftir áþreifanlegum reglum flokksins, boðar síðasti þriðjungurinn merkilegt skref í einstaklingshyggju þar sem brjálæðingurinn vopnar sig vélbyssu og tælir kappann í bæli sitt fyrir lokauppgjörið. Héðan í frá skiptir myndin hratt um tegund og verður nánast að hasarmynd, sem allt eftir smekk mun annað hvort æsa þig eða valda þér vonbrigðum. Síðasta slasherinn sem reyndi að blanda þessum tveimur stílum saman var þessi ljóta níunda áratugs færsla 'The Majorettes', sem er ekki endilega af hinu góða. Eins og raunin er með margar latneskar myndir (sérstaklega spænskar kvikmyndir eftir Almodovar og Amenabar), hefur Trampa lúmskur undiralda siðferðis í sögu sinni, sem er flutt á farsælan hátt án þess að vera troðið ofan í kok áhorfandans. Láta þig of mikið yfir freistingar samkeppniskarlmennsku og þú ert kannski ekki alltaf sigurvegari. Það er sykurhúðaður punktur, en það er meðhöndlað nógu varlega til að draga ekki úr skemmtuninni við eiginleikann. Trampa getur verið cheesy, en það á skilið að vera litið á og viðurkennt sem einn af betri seint slashers. Morðinginn lítur vel út í hrollvekjandi herþreytu og hvítum Valentine-stíl grímu og tilraunum til frumleika bara um vinnu. Það vantar ef til vill þann glæsibrag sem flestir einlægir hryllingsaðdáendur hafa gaman af, en það hefur nóg hvað varðar spennu og sköpunargáfu til að gefa að minnsta kosti eina áhorf.