Walerian Borowczyks La Bete (1975) var augljóslega tekið með ólíkum hætti: Sumir voru agndofa, sumir voru hneykslaðir aðrir fögnuðu hugrekkinu. Ég er hins vegar algjörlega ósnortin, leiðinleg og get ekki hætt að spyrja sjálfan mig hvers vegna birting ósamhengislausra, ósamræmdra mynda sem snýst óljóst um miðlægt þema teljist vera vitsmunalegt ferðalag. Um hvað var þessi mynd eiginlega? Vaxandi kynhneigð hjá konu? Ég hef séð frábærar myndir um þetta efni, en þetta er ekki ein af þeim. Hvernig getur maður reynt að sýna vaxandi kynhneigð hjá stúlku án þess að reyna að minnsta kosti að lýsa henni sem persónu, ekki aðeins sem frásagnartæki til að dreyma (í nakinni) um skepnur. Þar sem engar persónur eru til, er engin persónarannsókn. Konan sem ofsótt var af dýrinu var ekki unglingur, stúlkan sem stundaði kynlíf með svarta þjóninum (er hann líka skilgreindur sem skepna?) hefur mjög fullorðið viðhorf til kynhneigðar, svo hvar er samræmið? Er það kvikmynd um trúarbrögð? Ef já þyrftum við aðeins meira þematískt efni en prest án hlutverks, karakters og karisma, en með sterka löngun til tveggja ungra drengja. Snýst þetta um dýralíf? Myndlíkingatilfinning myndarinnar bannar hvers kyns raunhæfa athugun á dýralífi, sérstaklega þar sem raunsæ athugun krefst raunhæfra persóna. Svo engin raunveruleg dýrahyggja hér. Eitthvert goðsagnadýr og tveir prestar að tala saman um synd dýrsins. Nóg fyrir háskólaritgerð um efnið? Ég held ekki. Snýst þetta um kynlíf? Snýst það um eitthvað? Ég veit ekki. Ég veit bara að það að sýna hleypta byssu gerir kvikmynd ekki að stríðsmynd. Að takast á við efni hlýtur að þýða meira en að sýna eigin tengsl við þemað. Svo líttu yfir deiluna. Ekki vera hræddur við dýralífið, nektina, sáðlát, sjálfsfróun og svoleiðis. Ég er ekki. Horfðu á hana eins og þú horfir á hverja aðra sögu og þú gætir uppgötvað að þetta er illa gerð, illa klippt, illa leikin, virkilega illa skrifuð (allt í lagi, sumar myndir eru frekar fínar og aðalpersónan er mjög flott stelpa) heila sjálfsfróun leikstjóra sem heldur að slá í kringum busann á dáleiðandi hægan hátt muni gera sögu gáfulega. Það gerir það ekki. Það gerir það leiðinlegt.