útvarpið er mögulega ein besta mynd sem ég hef séð en á sama tíma ein sú versta. Það fékk mig til að hlæja á stöðum þar sem þú áttir að gráta og fékk mig til að hlæja á augnablikum sem þú áttir að hlæja. það vantaði hvers kyns persónuþróun sem er venjulega afgerandi fyrir tilfinningaþrungna mynd sem þetta er. nokkrar spurningar, hvers vegna tók ed Harris karakterinn útvarp undir sinn verndarvæng, þetta var ekki útskýrt almennilega og ég er viss um að samband þeirra (sem er aðalatriði myndarinnar) er það tilgangslausasta ef nokkurn tíma hefur sést. hver heldur áfram að gefa Kúbu Góð yngri vinna, hann er vitlaus leikari og ætti að vera hæstinn að honum þar til hann tekur við öðru starfi. Eins og sannar sögur segja er þetta ekki svo áhugavert. p.s. ástæðan fyrir því að ég sagði að þetta væri ein besta mynd sem ég hef séð, er sú að þrátt fyrir að hún hafi verið algjör pabba, þá hafði ég samt gaman af henni. hlæjandi að handritinu og flestum eintölum sem eru sannarlega verk annað hvort hálfvita eða einhvers mjög snjalls sem reynir að sýna hversu auðvelt það er að gefa út vitlausa mynd um þroskahefta sem verður uppáhaldsbrandari allra. staðreyndin er sú að persóna Kúbu er grínfóður fyrir fólkið sem horfir á fótboltaleikina.