Snobbarnir og gervisérfræðingarnir telja það "langt frá því besta frá De Sica" Þeir sem þjást af alvarlegum sakleysi munu eiga í vandræðum með að tengjast þessu meistaraverki. De Sica talaði á mjög beinan hátt. Ítalska hans hefur ekki hina flóknu sjálfsskoðun ítalskra kvikmyndagerðarmanna, eða bitur sjálfsskopstæling á Pietro Germi, biturlega beiskju Mario Monicelli, hátíðleika Visconti eða kalda athugun á Antonioni. De Sica sagði okkur sögurnar eins og faðir sem sat við rúmbrún barna sinna áður en þau fóru að sofa. Það er engin tilraun til vitsmunalegrar. Miracolo A Milano og í minna mæli Il Giudizio Universale eru raunsæ ævintýri, eða það sem við í dag köllum töfraraunsæi. Myndin er gimsteinn frá upphafi til enda og Toto er sú persóna sem þú tekur á móti með opnu hjarta en það krefst náttúrulega þess að þú hafir hjarta. Kvikmyndahús í sinni hreinustu mynd. Stórkostlegt.