Kvikmynd eins og Crossfire setur aðra mynd sem dreifist um samfélagsvitund hennar - þ.e.a.s. nýlega kvikmynd Crash - næstum til skammar. Ekki endilega vegna þess að annar hvor annar setur fram boðskap sinn um óþol-er-rotinn marktækari (þó ég myndi veðja á að Crash kasti hamrinum mun þykkari niður í samanburði við þetta), heldur vegna þess hvernig frásögnin og tilþrifin verða aldrei mikið í sögunni. eins og með Crash. Kannski er í rauninni ekki nauðsynlegt að bera þetta tvennt saman, þar sem Crossfire er í kjarna sínum allt djúpt í film-noir æð eins og það sé að fara úr tísku. Það var reyndar áhugavert að sjá hvað leikstjórinn Edward Dmytryk sagði í DVD-viðtalinu þar sem hann nefndi að fjárveitingar til myndatökunnar væru verulega lægri (viljandi) svo hægt væri að eyða meira í leikarana og dagskráin fór í gegn kl. mjög hröð, hröð. En það sem kemur þá út fyrir að vera ótrúlegt við myndina er að þú myndir halda að horfa á margar ljósauppsetningar sem það þurfti mikið að gera. Bara fyrir lítið atriði, eins og þegar Keeely eftir Robert Mitchum fer fyrst í yfirheyrslu undir stjórn Roberts Young - andstæður skugganna óaðfinnanlega í herberginu eru stórkostlegar. Að það séu margar aðrar lýsingaruppsetningar sem ganga enn lengra með svo litlu markar þetta sem eitthvað ómissandi á sviði bara útlits noir-tímabilsins. Skoðaðu bara mynd af persónum í stigagangi, rimlana skuggamynduð á móti þeim, og sjáðu hvað ég á við. En aftur að efnishluta myndarinnar - þetta er í raun saga sem samanstendur af morðgátu, en sem við þar sem áhorfendur eru ekki lengi að átta sig á svarinu. Þetta snýst þá meira um eitthvað annað en í huga og sál morðingja sem myndi ekki finnast í algengri glæpamynd þá, þar sem það eru í raun engir 'glæpamenn' að mestu leyti í myndinni. Það er mjög útreiknuð hætta við þetta þá að persónur gætu verið of þunnar bara til að styðja (verðug) boðskapinn gegn gyðingahatri. En leikstjórn Dmytryks á leikarahópi hans á efstu hillunni, ásamt virkilega frábæru handriti John Paxton, fyllir persónurnar út, síst af því sem þær ættu að þurfa að virðast ekki of mjóar samhliða boðskapnum. Og hvað væri noir þá án einhvers viðhorfs til að fara með það? Mitchum hjálpar til við það, jafnvel í senum eins og á milli hans og Young þar sem það byggist mjög á aðstæðum sögunnar (þ. Það er kannski þegar til staðar í línunum, en hann hjálpar til við að gera karakterinn með góðum forskoti fyrir atriðin sín. Svo er það líka Robert Ryan, sem skarar fram úr hjá Montgomery sem maður sem þú veist að þér líkar ekki mikið við í fyrstu, bara í gegnum tíðina. hans b.s. framkomu, en þú ert ekki alveg viss um annað hvort. Síðan þegar það byrjar að skýrast - kaldhæðnislega í gegnum huglægt sjónarhorn hins grunaða Mitchell (George Cooper) í íbúð hins bráðlega látna Samuels - verður frammistaða hans frábær jafnvægisatriði að vera fullur af vitleysu og líka frekar ógnvekjandi í blindni hans. Þetta er góð frammistaða þegar líka er brugðist við Cooper, sem á í raunverulegum persónulegum vandamálum sem hann stendur frammi fyrir og kemur fram með eftirsjá og auðmýkt. Það er í rauninni eftir að myndinni lýkur sem maður hugsar mikið um þetta samt, og á meðan maður horfir á myndina snýst þetta meira um að komast inn í samræðurnar og flæði atriðisins, og í stundum áþreifanlegum, yfirþyrmandi myndavélinni hreyfist leikara, þannig að skilaboðin eru á vissan hátt aukaatriði. Ekki það að það sé ekki mikilvægt, sérstaklega fyrir tímabilið (sem kemur strax í kjölfar WW2), en árum síðar að sjá leikarana, jafnvel þá sem fá ekki stóra tjaldstöðu eins og Gloria Grahame sem Ginny (the femme fatale myndarinnar, ef hún hefði getað haft tíma fyrir eina sem hún hefur ekki) og William Phipps í hlutverki Leroy („hikið“), sem vinna hver af öðrum sem festist mjög sterkt í þjappað handriti. Dmytryk er líka mjög Viturlegt að velja að takmarka nótnalagið er líka kröftugt þar sem við heyrum ekkert á mjög löngum köflum og aðallega þegar það kemur upp er það tilfallandi fyrir umhverfi persónunnar. Hann hefði alveg eins getað farið með auknum tónnótum í sumum dramatískum atriðum til að leggja áherslu á, sérstaklega upphafsáhorfandann inn í myndina. Með því að halda sig á hreinu og fá rétt viðhorf og blæbrigði í myndavél og leikarahópi lyftir það viðmiðum í tegundarefni upp á mjög fínt, eftirminnilegt stig. Uppáhalds atriðið mitt myndi líklega fara í sögu Finleys um írskan innflytjanda sem hann segir Leroy, þar sem allir slíkir þættir koma vel fyrir. Það kemur kannski ekki mjög hátt á toppinn á uppáhalds noirunum mínum - og ég myndi samt kasta niður Murder My Sweet sem meistaraverk leikstjórans í svona myndum - en það er örugglega hærra í gæðum en eitthvað af B-stigi líka .