Fyrst verð ég að segja að ég hef lesið allt um þetta efni og ég veit það út og inn, og ég var spenntur að sjá það loksins líka. En þú verður að lesa aðeins bókina sem þessi smásería er byggð á til að átta þig á því að þetta er ekki sönn saga af því sem raunverulega gerðist fyrir tæpum 90 árum. Það er lauslega byggt á staðreyndum, restin er tekin úr ímyndunarafli handritshöfundarins. Og því miður eru þessar breytingar allt annað en árangursríkar og að mestu algerlega óþarfar. Hvar á ég að byrja? Vita og Violet notuðu ekki nöfnin Mitya og Lushka fyrr en ástarsamband þeirra hófst, og meðan á því stóð kallaði Violet einnig Vita Dmitri og Julian. Það var Fjóla sem elti Vita með rýtingi þegar þau voru unglingar. „Tælingarsenan“ þegar ástarsamband þeirra hófst var Violet miklu óvirkara en hér er sýnt og kyssti Vita örugglega ekki fyrst. Ég gæti haldið áfram og áfram, þessi dæmi voru öll með þegar serían var nýbyrjuð. Fyrir utan allar þessar breytingar frá staðreyndum eru persónulýsingarnar líka allar rangar. Stundum hagar Vita sér eins og vitlaus kona. Sérstaklega atriðið þar sem hún sá úr trúlofunartilkynningu dagblaðsins Violet er bara fáránlegt. Vita hélt tilfinningaþrungnum sínum inni. Það var Fjóla sem var skapstór og lét tilfinningar sínar (góðar eða slæmar) koma í ljós. Það eina sem Vita gerði þegar hún las það var að hún féll næstum í yfirlið, það er allt og sumt. Þar sem Harold var blíður, forðaðist hann árekstra í raunveruleikanum, en hér er hann stundum frekar strangur og ásakandi. Harold og Vita ræddu alltaf náinn hluti sína í bréfum, ekki munnlega. Og Violet... ég veit að þessi sería einbeitti sér viljandi að Vita og Harold, en það þýðir ekki að allar hinar persónurnar þurfi að vera bara leikbrúður á hliðarlínunni. Hér er hún algjörlega einvídd persóna og línurnar sem henni gáfust eru að mestu vandræðalega grunnar. Í raun var hún greind, hæfileikarík, alveg einstök kona sem hefur sjaldan gefið það heiður sem hún á skilið. Mér hefur alltaf þótt hún miklu áhugaverðari manneskja en Vita. Í þessari seríu er óhamingja hennar, einmanaleiki og vandamál hennar við móður sína algjörlega hunsuð. Áhorfandi hefur líka litla hugmynd um bakgrunn hennar og fjölskyldu, hvers konar tengsl (og hjónaband) við Denys Trefusis hún átti eða hversu harða hún barðist um Vita. Vita var eina ástin í lífi sínu, tilvist hennar, og ef Harold þjáðist í ástarsambandi, þá gerði Fjóla það líka. Eftir það var líf hennar í rúst og það tók tíma að hún gat tekið sig saman aftur. Statue hefði getað farið með hlutverk Denys, svo mikla dýpt hefur persóna hans. Lady Sackville-West er bara illa teiknuð skopmynd; pirrandi þvaður með ýktum frönskum hreim. Þættirnir endar á algerlega illa skrifuðu atriðinu í Amiens og þar með lauk þessu máli, að sögn handritshöfundar. Nei, það hélt áfram heilt ár eftir það og endirinn var mun langvinnri og sorglegri en það sem hér var kynnt. En hvað manni er sama um heimskulegan endi ef öll serían hefur verið asnaleg frá upphafi. Ég verð að þakka leikurum, þeir reyndu að gera það besta úr þeim hlutverkum sem þeim voru gefin þó Janet McTeer sem Vita sé sú eina sem virkilega skín í gegn. Maður getur heldur ekki kvartað yfir stillingunum. Allar kvartanir fara til leikstjóra og umfram allt handritshöfundar. Í stað innsæilegra karakterrannsókna eru of margar kynlífssenur og bragðdaufar samræður. Mörg atriðin eru of löng, sum eru tilgangslaus og koma engu inn á sögusviðið. Aftur á móti eru mörg smáatriði stytt eða sleppt með öllu. Sérstaklega hefði átt að vera meiri upplýsingar um æsku Vita og Fjólu og hvernig vinátta þeirra þróaðist. Þetta er heillandi saga sem hefði skilið miklu betri aðlögun. Kannski gerir einhver það einhvern tíma. Í augnablikinu er hægt að gera miklu meira úr þessari sögu með því að lesa bókina eða bréf Fjólu til Vitu, sem eru snilldarefni.