Það var auðvelt fyrir Sir Richard Attenborough að gera Gandhi (1982) hann var aðeins að segja sögu af frábærum einstaklingi sem gekk á þessari plánetu fyrir ekki svo löngu síðan. Tiltölulega hlýtur það að hafa verið miklu erfiðara fyrir leikstjórann Feroz Abbas Khan í frumraun sinni sem kvikmyndagerðarmaður að gera Gandhi að föður mínum, og tefldi skrekktri andhetju á móti alþjóðlegri hetju, sem báðir voru sögulega raunverulegir einstaklingar, og kaldhæðnislega feður og sonur. . Atburðirnir í myndinni eru flestir raunverulegir. Mahatma Gandhi lifði eins og sýnt er í myndinni og setti háar siðferðiskröfur fyrir heiminn til að fylgja eftir. Samt skyggðu einmitt þessi viðmið á vonir elsta sonar hans Harilal um að verða virtur lögfræðingur eins og faðir hans, að ljúka námi og fá vinnu á Indlandi og afla þannig tekna fyrir kjarnafjölskyldu sína. Myndin afneitar ekki Gandhi og hugsjónum hans. . Fyrir Gandhi var verkefni hans stærra en væntingar fjölskyldu hans. Hann elskaði fjölskyldu sína og þótti vænt um hana, þó að hugsjón hans um að hlúa að fjöldanum væri óljós fyrir hugsjónina um friðþægingu þeirra. Hann stóð fyrir jafnrétti og reisn meðal allra einstaklinga og að hans mati að veita eigin syni sínum sérstaka ótilhlýðilega kosti með því að horfa framhjá öðrum verðugum einstaklingum fór gegn grundvelli þess sem hann boðaði. Myndin fjallar um óvenjulegt tilfelli um uppeldi þar sem hugsjónaforeldri setur víkjandi markstangir fyrir minna en ljómandi afkvæmi. Myndin sýnir óvenjulega atburðarás sem gerðist. Sonur giftist æskuástinni sinni og kom föður sínum í uppnám. Faðirinn setur menntunarþrá sonar síns í uppnám á nokkrum mikilvægum tímamótum. Hið brothætta samband á milli dyggs sonar og föður rofnar þar sem sonurinn vill standa á eigin fótum og hlúa að kjarnafjölskyldu sinni. Á meðan faðirinn verður smám saman faðir þjóðar, hrasar sonurinn í hugrakkurri leit að sjálfsmynd og að lifa af. Hjónaband hans rofnar og leitar huggunar í trúarbrögðum, á milli íslams og hindúisma. Í gegnum allar þrengingar hans er tengsl hans við móður sína áfram, þar til hún átelur hann fyrir að vera drukkinn. Hann skrifaði og leikstýrði leikritinu Mahatma vs. Gandhi sem hafði töluverð áhrif á indverska leikhússamfélagið. Leikritið og myndin í kjölfarið voru byggð á tveimur ævisögum, annarri eftir Chandulal Dalal og annarri eftir Nilamben Parekh. Velgengni leikritsins var augljós ástæða fyrir auglýsing Bollywood leikarans Anil Kapoor að framleiða þessa athyglisverðu mynd. Í hvert sinn sem góður leikstjóri reynir að leikstýra kvikmyndum er vísbending um skort á trausti til miðilsins. Peter Brook er frábær leikstjóri, en síður hæfur sem kvikmyndaleikstjóri. Upphafsskot kvikmyndar Khans lofar góðu kvikmyndahúsi þar sem horfinn Harilal Gandhi er fluttur á Sion sjúkrahúsið í Bombay (Mumbai) og muldrar varla að faðir hans sé Bapu (vinsælt nafn Mahatma Gandhi), faðir heillar þjóðar. Sjúkrahúsyfirvöld viðurkenna ekki að hann sé elsti sonur Mahatma Gandhi, sem deyr í fátækt og einmanaleika. Fyrir utan dramatíska opnunina sýnir myndin því miður bara frábæra sögu og frábærar ytri myndir af feðgum að hugleiða í skuggamynd. Fyrir indverska kvikmynd býður hún upp á háa framleiðslueiginleika sem haldast í hendur við skort á áhuga á smáatriðum (föt flestra indíána í myndinni virðast ryklaus og nýþvegin, nútíma hárgreiðslur leikara, og jafnvel Shefali Shetty leikur Eiginkona Mohandas Gandhi fyrir einni öld með plokkaðar augabrúnir), bannfæring indverskrar kvikmyndagerðar. Þar sem Feroz Khan er leikhúspersóna hefur hann lagt mun meiri vinnu í að vinna með leikurunum í að þróa persónurnar frekar en að kvikmyndalegum smáatriðum, nokkuð eins og Sir Attenborough annar einstaklingur sem er líka afurð leikhússins (Royal Academy of Dramatic Arts). Þar sem framleiðandinn Anil Kapoor vissi vel að það að gagnrýna Gandhi á nokkurn hátt var að biðja um vandræði, jafnvel þegar engin bein gagnrýni var í myndinni, tók framleiðandinn Anil Kapoor þá ótrúlegu ákvörðun að setja ekki upp veggspjöld af myndinni á aðgengilegum hæðum á Indlandi, af ótta við að einhverjir maður gæti rifið plakatið eða vanvirt það viljandi eða óviljandi. Með allri sinni blöndu af mikilleika og göllum, Gandhi, varpar faðir minn nokkrum spurningum til áhorfandans. Er tengsl móður og sonar sterkari en tengsl föður og sonar í uppeldi? Er nánasta fjölskylda manns minna mikilvæg en mannkynið í heild? Leitar maður skjóls í trúarbrögðum og áfengi aðeins þegar veraldleg vandræði lenda í? Í þessari mynd hleypur Harilal, barinn af mótlæti, frá einu trúarbragði til annars, á meðan faðir hans vitnar í ritningarnar „Fyrirgefið þeim því að þeir vita ekki hvað þeir gera“ þegar suður-afrískur lögreglumaður var barinn og hent í jörðina, sannfærður um gildi trúarbragða. og sannfæra aðra líka. Myndin vann til verðlauna sem besta leikkona á alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í Tókýó fyrir Shefali Shetty (Shah) og indversk verðlaun frá gagnrýnendum. Feroze Khan og Anil Kapoor hafa tekist mjög vel á við viðkvæmt efni og fengið frammistöðu yfir meðallagi leikarahópsins. Ég vona að alþjóðleg velgengni myndarinnar ryði brautina fyrir einhvern hæfan leikstjóra til að taka upp annað frábært indverskt leikrit, Tughlaq eftir Girish Karnad, einhvern daginn sem uppfyllir alþjóðlega gæðastaðla.