Ég skemmti mér konunglega þegar ég horfði á Femina Ridens fyrir nokkrum morgni, nokkuð hungur. Flest af myndinni er hún nokkurn veginn tveggja handa, sem sýnir leiki og undarlegt samband brjálaðs læknis Philipe Leroy og töfrandi Dagmar Lassander. Ég hafði séð hana áður í nokkrum Fulci myndum deyja hræðilegum dauða, en hér er hún ung mjöðm og falleg. Myndin er frekar fyrirsjáanleg og vissulega mild þegar kemur að hagnýtingu, en skemmtileg í gegn vegna dásamlegrar litríkrar kitsch-tilfinningar. Leikmynd, tónlist, lýsing og kvikmyndataka er allt í klassískum ítölskum stíl frá sjöunda áratugnum, súrrealísk veisla fyrir auga og eyru og þó að almenni þráðurinn í söguþræðinum sé ekki of erfitt að sjá fyrir eru meira en nóg af óvenjulegum atburðum og eftirminnilegum furðulegum sjónum. og hljómar til að halda hlutunum áhugaverðum í gegn. Báðar leiðirnar eru nokkuð góðar og það þarf að endurtaka að Dagmar Lassander er virkilega, virkilega fín. Tónlistin, eftir Stelvo Cipriani, er líka nöturleg, hæfir myndunum fullkomlega. Leikstjórinn Pierro Schivazappa hefur komið með talsverðan kex hérna, en hann er ekki fullkominn. Þó það sé mjög aðlaðandi, þá er lítið efni hér og nýtingarþættirnir eru um það bil eins mildir og hægt er. Ég býst við að þetta gefi þessu eins konar sjarma og sakleysi en ég get ekki varist því að hugsa um að viðfangsefnið hefði getað gert meira af svindli, meiri ógn, svoleiðis, sérstaklega þar sem það er frekar einfalt að átta sig á hvað er að fara að gerast. Þetta er mig grunar svolítið tilgangslaust fyrir sterkari nýtingaraðdáendur og alls ekki fyrir fólk sem vill kynlíf eða mikið nekt. Þetta er meira létt, skemmtilegt popplistarmál, elskulegt en óverulegt, eins og freyðibað. Mælt aðallega með fyrir þá sem eru hrifnir af sjöunda áratugnum, Dagmar Lassander, eða sætum leikmyndahönnun.