29. september 1990 markaði lítill en mikilvægur áfangi í að meta hryllingsmyndir mínar. Þetta var dagsetningin sem BBC1 sendi út (í eina skiptið sem ég veit um) hinn ofur-hrollvekjandi sjokker Jeff Lieberman frá 1981, Just Before Dawn, og það setti mikinn svip á mig. Tæpum tuttugu árum síðar er ég ánægður með að segja frá því að ég hef loksins fengið tveggja diska Shriek Show / Media Blasters sérútgáfuna í hendurnar og hún er alveg jafn hræðileg og óróleg og ég man eftir henni, ef ekki meira. Söguþráðurinn, eins og venjulega er fyrir tegundarmyndir (og þetta var fyrsta mynd Liebermans sem „leikstjóri til leigu“, þó að hann hafi að minnsta kosti fjarlægt allt snákahöndlunar snáka úr handritinu af trúarhópnum), er svolítið þunnt - fimm viðkunnanlegir tvítugir (þar á meðal Chris Lemmon, sonur Jack, í par af óþægilega þröngum hvítum skrefum) fara inn í þéttan skóglendi Oregon til að tjalda og skoða land sem hefur verið arfleitt einum af þeirra hópi. . En Just Before Dawn sker sig úr hópi eftirherma vegna þess að Lieberman eyðir engum tíma í að sýna okkur hversu brjálað hlutirnir eru á þessum tiltekna fjallsbletti, með algjörlega saklausan skeif og drukkinn prédikarabíl ýtt niður hæð og loginn í eldinum. mínútur frá upphafi myndarinnar. Unglingarnir koma rúllandi inn í myndina í snörpum Winnebago, 'Heart of Glass' Blondie slær á hljóðrásina, og áður en þú getur sagt "Texas Chainsaw Massacre!" þeir hafa krækt í saklausan dádýr með framstuðaranum og fengið sitt fyrsta bragð af aggro frá þungum brjálæðingi sem bar ábyrgð á upphafshamförunum. Skógarvörðurinn Roy (George Kennedy) varar þá við því að það sé líklegt að hlutirnir fari úrskeiðis ef þeir fara lengra, en þeir halda samt ferðina áfram og neita að gefa töfra predikaranum far þó hann sé skiljanlega hræddur vitlaus og að lokum tjaldað kílómetra. hvaðan sem er. Það er óþarfi að taka það fram að hlutirnir fara niður á við héðan. Þótt þessi mynd sé ekki stutt í blóðugum hryllingi og vel meðhöndluðum hasarsenum, eru áberandi augnablikin fyrir mig þau augnablik þar sem Lieberman lætur myndavélina sína þysja út, lengi og hægt, úr greinilega saklausum myndum af myndinni. skemmtilegir krakkar sem þvælast um í óbyggðum, eða láta það bara setjast að um stund á þéttum, áhrifamiklum, dvergvaxandi skóglendi. Hann gerir útlit Oregon eins ógnandi og eins ógnvekjandi og Kubrick gerði rúmgóðar innréttingar á Overlook hótelinu í Shining, og skor Brad Fiedel (afsláttur af hræðilega brengluðum gauraganginum sem liggur yfir titlana) helst réttu megin við uppáþrengjandi, sem undirstrikar ógnina sem stigmagnast hægt og rólega. með lipurð og smekkvísi. Það er margt sem kemur á óvart á leiðinni, kinkar kolli til Deliverance með uppgötvun af ættbálki og skrítnu, truflandi fjölskyldu hennar og sannarlega undarlegri drápstækni sem var beitt skömmu fyrir lok myndarinnar. Ég mun ekki skemma það fyrir þér. Ég hef sagt nóg. Alveg hvers vegna þessi vanmetni hryllingsgimsteinn datt í gegnum rifurnar og varð sértrúarsöfnuður í stað þess að brjótast út er erfitt að ganga úr skugga um, en vonandi verður hún enduruppgötvuð og metin um ókomin ár - það á skilið að vera það.