Ég sá aldrei neitt af verkum The League fyrr en snemma á síðasta ári - þó að þegar ráshoppaði eitt kvöldið náði ég endanum á einum þáttaröðinni þremur. En síðasta vetur varð ég ástfanginn af þættinum og myrkum, sérviturlegum og stundum beinlínis óheiðarlegum karakterum hennar. Svo þegar ég frétti að þeir hefðu gert kvikmynd þar sem ástsælir höfundar þáttarins kynntust eigin persónum, gat ég ekki pantað DVD-diskinn nógu hratt og reif hann nærri því úr höndum póstmannsins míns þegar hann afhenti hann. Ég var svo spennt að sjá hvað herramennirnir höfðu gert og hvernig þeir höfðu gert það. Og það var frábært! Frá upphafi þar sem Jeremy (Michael Sheen) er skelfdur af Edward, Tubbs og Papa (Dyson, af hverju lékstu ekki sjálfan þig? Hann er fullkomlega fær eins og áhorfendur hins alræmda Highgate House of Horrors vita!), til Bernice gagnrýnir enn einn annan. af hjörðinni hennar, til Geoff, Herr Lipp og Hilary sem uppgötva að ÞEIR eru persónur, sem er frábært atriði. Atriðið sem gerist árið 1690 er mjög skemmtilegt, þar sem Herramenn snúa sér að enn fleiri persónum og alveg nýjum söguþræði. Þáttur David Warner sem Doctor Pea er frábær, örlítið tjaldaður og mjög fyndinn. Deildin hefur alltaf verið frábær í að blanda saman húmor og sorg og tilfinningum - og hápunktur þessarar myndar, þar sem Herr Lipp er að glíma við þá hugmynd að hann og hinn Vasey íbúar eru bara uppdiktað fólk sem mun aldrei geta breytt því hver það er eða tilgangi sínum - og að verða vitni að því hvernig það er að brjóta hann niður, er virkilega sorglegt og fallegt á að horfa á á sama tíma og það sýnir virkilega hæfileika heranna - eitthvað fyrir sem þeim er hræðilega litið fram hjá enn þann dag í dag. Og svo hefurðu þennan frekar snjalla endi - þar sem þú situr undrandi - með fallegri þematónlist Joby Talbot í spilun. Og þú veist að þú hefur haft gaman af mjög snjöllri og fyndinni mynd.