Ég er að byrja að skrifa þessa umsögn í hléi þegar ég horfi á myndina. Þetta er í fyrsta skipti sem ég reyni að gera það, en ég á í erfiðleikum með að komast í gegnum þetta án einstaka hléa. Það er ekki vegna þess að það er ákaft heldur vegna þess að það er slæmt. Þetta er næstum sársaukafullt leiðinlegt og ótrúlegt, sérstaklega þegar hinn óeðlilega sterki deyjandi bróðir Ryan (Colm Feore) er á skjánum og er sorglegur og kellingur, eftirlátssamur og sjálfsvorkunnar. Þetta hefði verið miklu betri mynd ef þeir hefðu bara sleppt þessari persónu úr sögunni. Hann bætir engu við nema ógeðslegri, pirrandi, mjög pirrandi melódrama. Kannski ákvað einhver að ef þeir gætu ekki gert Ryan trúverðugan þá myndu þeir bara gera hann viðbjóðslegan. Vandamálið við það er: Hverjum er ekki sama þótt spilltur, vælandi, andstyggilegur skíthæll sé að deyja? Ekki ég. Það EINA sem þessi persóna hefur að gera fyrir hann er sú staðreynd að hann er að deyja, og því miður, en það er bara ekki nóg. Að deyja gerir engan sérstakan. Við erum ÖLL að deyja, fyrr eða síðar. Það gefur engum rétt á að búast við samúð meðan hann hagar sér eins og skíthæll. Hinar tvær persónurnar og leikararnir sem leika þær (David Cubitt sem Theo og Chandra West sem Söru), eru miklu áhugaverðari og saga þeirra, án Sjálfsvorkunnar truflanir Ryans hefðu gert miklu betri mynd. En það er ekki búið enn og það er kominn tími til að slá á PLAY aftur. Kannski gerist eitthvað frábært áður en yfir lýkur....Neinei. Því miður. Þessi leigði kalkúnn fer aftur í kvöld!