Ronald Colman leikur frægan Broadway leikara sem er farinn að missa vitið og sjálfsmynd. Eftir margra ára leik í ýmsum hlutum man hann ekki hver hann er nákvæmlega - hver eru hlutverk hans og hver er sjálfið. Og, miklu alvarlegra, hann byrjar að sjá og heyra leik sinn jafnvel í venjulegu daglegu lífi. Svo, þar sem hann er núna að leika í "Othello", byrjar hann að vera afbrýðisamur og tortrygginn - alveg eins og titilpersónan. Að lokum leiðir það hann til djúps geðveiki og morða. Ég sá þessa mynd fyrir mörgum árum og líkaði við hana. Ég sá það bara aftur og elskaði það. Nú er kannski eitthvað af ákefð minni vegna þess að mér hefur alltaf líkað við Ronald Colman og þetta er mikill sigur fyrir hann - og fyrir það vann hann Óskarinn sem besti leikari. Og þegar litið er á keppnina það ár (Gregory Peck fyrir GENTLMAN'S AGREEMENT, John Garfield fyrir BODY AND SOUL, William Powell fyrir LIFE WITH FATHER og Michael Redgrave fyrir MOURNING BECOMES ELECTRA), þá held ég að Colman hafi verið mjög góður kostur, þar sem hann teygði sig frá hans venjulega þægindahring og gegndi miklu meira krefjandi hlutverki. Nú tók ég eftir því að einn gagnrýnandi hataði þessa mynd vegna þess að þeir hatuðu Shakespeare - og þetta tók um helming gagnrýni þeirra að tala um óþokka þeirra á honum. Hins vegar er þessi mynd í rauninni ekki um Shakespeare og það skiptir engu máli hvort þér líkar ekki við Shakespeare. Ég er enginn mikill aðdáandi Shakespeares, en dáðist að litlum hlutum leikritsins sem Colman endurflutti - þó eins og ég sagði, þetta er EKKI mynd um Shakespeare. Þess í stað er þetta dásamleg mynd af leikara sem missir vitið og blandar sviðshlutverki sínu við raunveruleikann. Þetta hefði getað verið HVAÐA leikrit sem er, þó "Othello" hafi verið frábær kostur vegna morðsenunnar - sem er leikið fyrir alvöru síðar í myndinni. Á heildina litið mjög snjöll mynd vegna yndislegs handrits - með nokkrum yfirtónum af Film Noir. Sem betur fer var leikurinn líka frábær, þar sem Colman fékk frábæran stuðning frá Signe Hasso, Shelly Winters og Edmond O'Brien (sem var sérstaklega góður - hann lék sinn hlutverk alveg rétt). Og miðað við þann frábæra George Cukor sem leikstýrði er engin furða að þetta er dásamleg mynd frá upphafi til enda.