How to Lose Friends & Alienate People er í fullri hreinskilni ein besta gamanmynd sem ég hef séð á þessu ári ásamt Pineapple Express og Step Brothers. Þetta er ekki ein af þessum „gífurlegu“ gamanmyndum sem treysta mjög á ræfilbrandara og klósetthúmor en hreyfist í staðinn á viðkunnanlegum hraða og þú verður auðveldlega tengdur frásögninni sem þróast. Simon Pegg neglir því í kistuna með bráðfyndinni túlkun sinni á karakter sem er fiskur úr vatni og er fljótur að losa sig við þrífótinn sem hann tilheyrði einu sinni í Englandi (hinir tveir væru Nick Frost og Edgar Wright). Það er erfitt að koma sér í efsta sæti Hollywood matvælakeðjunnar eins og við sjáum greinilega með Pegg, fyrsta kast hans í aðalhlutverkið var gamanmynd David Schwimmer, Run Fatboy Run, en hún fékk hlýja dóma jafnt frá gagnrýnendum og áhorfendum. Önnur tilraun hans er þessi mynd, fékk nokkuð jákvæða dóma frá meirihlutanum en var flopp í miðasölunni. Ég hef ekki enn misst trúna á honum og ég mun enn vera til staðar hvenær sem hann vill taka þetta þriðja skot til dýrðar. Aðrar persónur voru vel leiknar frá Jeff Bridges til Danny Huston og Gillian Anderson. Það kemur á óvart að Kirsten Dunst stóð sig að mínu mati vel í þessari mynd þar sem ástarvinkillinn á persónu Peggs, en neistinn sem ég sá í Interview with the Vampire er enn glataður. Hún þarf að finna það, hratt, annars gæti hún orðið fyrir afleiðingum þess að vera týnd í landi „rom-coms“ að eilífu.