Helsti gallinn við þessa mynd er að það er ómögulegt að trúa því að eitthvað af þessu fólki myndi nokkurn tíma fá hlutverk í faglegri framleiðslu á Macbeth. Að heyra mjúka rödd Davids Lansbury berjast erfiðlega við hina frægu "Tomorrow, Tomorrow, and Tomorrow" ræðuna gerði það að verkum að það var ómögulegt að trúa því að nokkur myndi nokkurn tíma taka hann til greina í hlutverkið. Ég hélt því áfram að trúa því að hann fengi ekki hlutverkið vegna þess að hann væri ömurlegur leikari; ekki vegna þess að stærra nafn væri í boði. Síðan þegar við sjáum hluta af leikritinu á æfingu er erfitt að trúa því að leikstjórinn sé ekki að skopstæla hluti með vonlausri misskilningi, ranglega svívirðingum leikara sem geta ekki orðað eða jafnvel skilið versið og leikstjóra sem sjá leikritið í gegnum eigin skrúfubolta. túlkanir. Stundum eru leikstjórar svo ákafir að láta gera kvikmyndir sínar (og rithöfundar telja sig hafa getu til að leikstýra eigin verkum) að þeir sætta sig við minna. Þetta virðist vera svona dæmi.