Jafnvel þó þú gerist áskrifandi að hnéskelfilegri and-fríverslunarpólitík þessarar myndar, þá er þetta samt sama þreytta tóninn, spilaður aftur og aftur og aftur. Klink klink klink. Jafnvel þó að þú getir sætt þig við prédikara með peroxíðhár sem talar fyrir því að snúa aftur til fyrstu meginreglna, þá er frekar erfitt að líta á séra Billy sem alvarlega mynd. Trúði séra er sú tegund sem vaknar á hverjum morgni án þess að þráin sé líflegri en að sjá sitt eigið andlit í sjónvarpinu áður en hann klifrar aftur upp í rúm um nóttina. Hann á fallega konu, ég verð að viðurkenna, en það þyrfti meira en það til að bjarga þessu ömurlega rugli kvikmyndarinnar. Hinar endalausu rútuferðir eru versti hluti - með framfarir sýndar - geturðu giskað á? - með litaðri línu sem færist yfir kort. Aww, þú giskaðir. Jæja, það hefur þá dyggð að vera stutt. Er það það eina hagstæða sem ég get sagt? Hmmmm. Já, hræddur um það.