Moonchild er mjög erfið mynd í flokki. Það er auðveldast að hugsa um það sem nokkrar skyndimyndir af lífi aðalpersónanna tveggja. Sú staðreynd að þessar persónur eru meðlimir í götugengi sem gerist í fjölmenningarborg í náinni framtíð og að ein þeirra er vampíra kemur ekki í veg fyrir að þær eigi stundir eins og annað fólk, og þetta er einn af þeim stöðum þar sem þessi mynd. er öðruvísi en allt annað sem ég hef heyrt um. Það festist ekki í því að ein aðalpersónan er vampíra, þetta er bara eitthvað sem þarf að takast á við eins og öll önnur vandamál. Samskipti persónanna eru furðu raunsæ - það eru vandræðalegir ættingjar og brellur sem eiga að líta flott út sem virka bara ekki, sem skilur myndina eftir með yndislegri tilfinningu fyrir að taka sjálfa sig ekki of alvarlega að mestu leyti. Hitt svæðið sem mér fannst mjög skemmtilegt eru tungumálin. Hin skáldaða borg Mallepa inniheldur ýmsa menningarhópa og persónur tala það tungumál sem ætlast er til að þær töluðu. Japanskir ​​klíkumeðlimir tala japönsku sín á milli, en kínversku þegar þeir tala við persónur af kínverskum uppruna. Mögulega skemmtilegustu orðaskiptin eru ástralskur og fara fram á ensku. Leikarar hinna fjögurra aðalpersóna eru að öllum líkindum með þrjú aðskilin móðurmál sín á milli og tala mismunandi tungumál hvers annars, svo það er heilmikið afrek að myndin hafi verið gerð. Sem ég geri ráð fyrir að komi mér að aðalleikurunum. Mikið hefur verið gert úr því að í myndinni eru tvær af stærstu rokkstjörnum Japans í aðalhlutverkum, Gackt og Hyde, auk taívansku stórstjörnunnar Lee-hom Wang, hvort sem það er til að hrósa þeim fyrir. leiklist þeirra eða gagnrýna hann eða einfaldlega fangirl um þá. Að mínu mati er Lee-hom bestur í að leika beinan og raunsæran karakter. Skortur á leikhæfileika hjá Gackt er hins vegar að mestu hulinn af því að persónan sem hann leikur er hætt við að vera ofdramatísk. Ég var ekki viss um hvort persóna Hyde ætti að vera eins lúin og kaldhæðin og hann rakst á, en það dregur ekki úr myndinni í rauninni hvort sem er. Það eru nokkrar senur sem taka frekar melódramatískar beygjur, sem gerði þeim erfitt fyrir. að hafa mikil áhrif á mig tilfinningalega (Þó að þetta virðist ekki stoppa marga). Mér fannst best að njóta myndarinnar eins og hún er og ekki taka hana of alvarlega - hún er tilvalin til að komast út og horfa á með vinahópi. Það hefur sína galla, en á heildina litið var það mjög skemmtilegt og ég mæli eindregið með því fyrir alla sem hafa ekki sama um nokkra texta.