Það er alltaf ánægjulegt að sjá persónur í kvikmynd sem eru algjörlega góðhjartaðar og velviljaðar, jafnvel þegar þær eru umkringdar þeim sem eru hvorugur. Miðlungs kjánaleg forsenda myndarinnar er sú að íhaldssama, trúarlega Franklin fjölskyldan (móðir, faðir, unglingsstrákur og stúlka) lendi í slysi þar sem foreldrar og bróðir lenda í dauðans lífsreynslu þar sem þeir hitta Jesú, skemmtilega en nokkuð pirraða. sál sem fjarlægir frá þeim byrði ‚frumsyndarinnar.' Þegar þau snúa aftur til lífsins hafa margar skoðanir þeirra og viðhorf breyst, dótturinni til mikillar gremju, sem deildi ekki reynslunni. Trúarlegu hliðin er, að ég held, sett fram með góðu jafnvægi, frá hinu góða (Jesús) til hins hrikalega hræðilega (þeir "fylgjendur hans" sem eru helteknir af syndum annarra og gjörsamlega ómeðvitaðir um sínar eigin). Þetta er kvikmynd til að vekja þig til umhugsunar, hlæja þig nokkra góða í leiðinni og skilja þig eftir með þá skemmtilegu tilfinningu að heimurinn gæti bara verið fallegri staður en þú heldur að hann sé.