Allir sem hafa lesið umsögn mína um "Alone In The Dark" eftir Uwe Boll muna eftir því að ég líkti því óöffandi verkefni að sitja í gegnum þennan mannlega úrgang við að draga úr hverju og eitt hár á handleggnum. Jæja, taktu þá líkingu skrefinu lengra með þessu óafturkræfa rusli úr þakrennu og reyndu að ímynda þér sársaukann við að draga tennurnar þínar út án novacaíns. Gerðu það og þú munt hafa almenna hugmynd um hvað "Cabin Fever" eftir Eli Roth snýst um. Ég hafði aldrei trúað því að nokkur mynd væri fær um að toppa þann ömurlega bálköst sem Uwe Boll kallar á sem "verstu mynd sem gerð hefur verið. " En í hreinskilni sagt verð ég að segja að "Cabin Fever" kemur mjög nálægt. Þetta er enn ein sorgleg afsökun fyrir kvikmynd sem hafði nákvæmlega enga gilda ástæðu til að mæta með einhvers konar kvikmyndaútgáfu. Fyrir einhvern sem segist elska hrollvekjuna jafn mikið og Eli Roth hefur hann búið til eina pirrandi og flóknasta bútasaumsmynd kvikmyndar sem ég held að ég hafi séð á ævinni. Hvernig klúðrar maður svona sögu? Hugsaðu um möguleikana sem þessi söguþráður hefði haft án illa skrifaðra persóna, án slæmu skrifanna og án alls þess óþarfa og ófyndna gamanleiks. Kvikmynd sem fjallar um gróteskan holdætandi vírus gæti og hefði átt að vera miklu betri en það sem Roth bar upp fyrir okkur hér. Þetta handrit mistókst á svo mörgum stigum hjá mér. Og þó að ég efist ekki um þann augljósa hæfileika sem þessi leikstjóri býr yfir, þá veit ég að hann fílaði boltann í gegn um hugmynd sem hefði vel getað endurskilgreint hrollvekjuna. Að segja að þetta væri framleiðsla glötuð tækifæra væri sannarlega grófur orðaleikur. Ríkulegt magn af blóði og órólegur tæknibrellur geta ekki einu sinni bjargað því, og það er einn þáttur sem ég fer venjulega í. Það var í rauninni ekkert við „Cabin Fever“ sem ég gæti auðveldlega mælt með fyrir neinn. Þegar þrír fjórðu hlutar mannfjöldans ganga út úr leikhúsinu á miðri leið, veistu að myndin er að sökkva hratt. Mitt besta ráð til þeirra sem lesa þetta væri að leigja einfaldlega áður en þeir kaupa. Eitt áhorf var meira en nóg til að ég vissi að ég mun líklegast aldrei nenna því aftur.