Frábær, forkóða siðleysissaga með Barböru Stanwyck sem nýlega innblásin (af skrifum Nietzsche!) til að reka út næmni sína og nýta sjálfa sig, nota karlmenn sér til framdráttar. Ekki sanngjarnt gagnvart þýska heimspekingnum en athyglisvert að þetta var árið sem Hitler komst til valda. Stanwyck, jafnvel í þessari ungu útgáfu gerir hún ekki mikið fyrir mig en hún stendur sig svo sannarlega vel hér og keyrir alltaf sjálfa sig og myndina áfram. Ekki eins mikið hold til sýnis hér og búast mátti við en nóg af áhættusömum aðstæðum og undraverðum kvíða og tilsvörum. Frábær skemmtun, ef ekki sérstaklega aðlaðandi kynning á karlmönnum og ég býst við að í fullri hreinskilni sé ekki mjög aðlaðandi sýn á gullgrafarakonuna. Samt, svona er lífið!