Þessi mynd reyndi, en á endanum var það sóun á hæfileikum. Það reyndi mjög erfitt að vera „kynþokkafullur“. Ég er ekki að leggja frá mér verk leikkvenna eins og Ellen Barkin og Peta Wilson (sem mun finna eitthvað fyrir utan sjónvarpið "Le Femme Nikita" sem er verðugt hæfileika hennar.) Ég fann bara ekki, jafnvel í fröken Wilson, svokallaða næstum tælingarsenu með frú Barkin hvaða raunverulegu tilfinningu sem er, jafnvel þó ég viti að thespians reyndu mjög mikið til að láta atriðið virka. Ef kynferðislegir þættir trufluðrar kynlífsfórnarlambs Wilsons snerti ekki hjarta okkar (sem það gerði ekki einu sinni með endalokum það verðskuldaði ekki), ekki heldur morðþáttur söguþræðisins. Kannski var það handritið eða kannski leikstjórnin, en ég fann ekki fyrir neinum í þessari mynd og án þessarar tilfinningar virkar kvikmynd ekki fyrir mig. Ef þú hefur áhuga á kvikmynd um lesbínsku, þá eru að minnsta kosti tvær myndir sitthvoru megin við litrófið til að skoða: 1.) The gulity pleasure of "Bound" sem virkar vel í noir umhverfi; og 2.) Heiðarlegri og áhrifameiri sagan af lesbíu sem ólst upp í Hell's Kitchen sem heitir "All Over Me". Þetta er vel skilgreint indí frá miðjum tíunda áratugnum sem tekur á þessu þroskavandamáli með tilfinningu, ekki þvinguðum kynhneigð. Hvort tveggja væri betri leiga en "Mercy" sem hefur nánast ekkert.