Ég elska draugasögur almennt, en ég ELSKA SÉRSTAKLEGA kalt, andrúmsloft og glæsilega hrollvekjandi draugasögur í breskum tímabilsstíl. Þessi hæfir í öllum atriðum. Barnlaus ungur lögfræðingur („lögmaður“ í Britspeak) er sendur í lítið þorp nálægt ströndinni til að gera upp bú aldraðrar, látinnar konu. Það er 1920, tími þegar margir millistéttar Bretar fara á sjóinn í frí vegna "heilsu sinnar". Jæja, gettu hvað, það er ekkert "hollt" við þorpið Crythin Gifford, hrollvekjandi staður hinnar öldruðu konu, gróðursælu Viktoríubúi, sem er staðsett á jaðri þokuþrunginnar saltmýrar. Þegar lögfræðingurinn bjargar lífi lítillar stúlku (enginn af heimamönnum mun hjálpa barninu í útrýmingarhættu -- þú kemst að því síðar í myndinni), lendir hann óvart í reiði illgjarns anda, konunnar í svörtu. Hún er engin filmuleg, grátbrosleg reiði, heldur heilsteypt svört skuggamynd illsku og illsku. Áhorfandinn sér hana aðeins nokkrum sinnum, en maður finnur fyrir illgjarnri nærveru hennar í hverjum ramma. Þegar myndavélin læðist að lögfræðingnum á meðan hann er að lesa í gegnum lögfræðiblöð, býst þú við að sjá konuna í svörtu á hverri stundu. Þegar lögfræðingurinn fer út í rafalaskúrinn til að kveikja á rafmagni fyrir hrollvekjandi gamla húsið snýr myndavélin að honum og þú heldur að hún muni skjóta upp kollinum þar líka. Að bíða eftir að svartklædda konan láti sjá sig er naglabítandi spennuþrungið. Við höfum séð marga þætti þessarar sögu áður (læsta herbergið sem enginn fer inn í, þokuna, barnalegi utanaðkomandi sem hunsar viðvaranir heimamanna) en leikstjóranum tekst einhvern veginn að sameina þá alla í algjörlega nýjan og sannfærandi draug. sögu. Horfðu á það með félaga svo þú getir haft einhvern hlýjan til að grípa í á meðan þú bíður eftir konunni í svörtu. . .