Ef meistaralegri aðlögun en þessi var jafnvel til, þarftu ekki að leita að henni; þú finnur allt og fleira í þessari næstum fullkomnu kynningu á meistaraverki Charlotte Brontë. Sjaldan hef ég séð kvikmynd sem myndi hvetja mig til að lesa skáldsöguna sem hún var byggð á, en ég viðurkenni það hér. Þó að ég hafi ekki lesið Jane Eyre er ég sannfærður um að ég hef misst af mjög litlu í samræðum og söguþræði eða styrkleika og tilfinningum. Mig langar aðeins til að kanna skáldsöguna vegna þeirrar gífurlegu forvitni og tilfinninga sem þetta meistaraverk hefur vakið innra með mér. Ég þarf ekki að gefa upp neitt í vegi fyrir söguþræði hér. Leyfðu mér bara að segja þetta: ef þú ert kannski ekki viss um hvort þú ættir að horfa á eða lesa fallegu söguna sem er Jane Eyre, þá bið ég þig um að efast ekki meira! Sérhvert atóm krafts og töfra sem hefur alið upp Jane Eyre sem vinsæla klassík enskra bókmennta hefur náðst vel í þessari mynd. Það sem Brontë kom ekki með sjálf, tókst Clarke og Dalton að þýða í sviðsljósinu af ótrúlegum styrkleika. Velgengni myndarinnar er eflaust ekki að litlu leyti að þakka leikhæfileika þeirra. Elskaðu Jane Eyre eða hataðu hana, en metið auðlegð, lífskraftinn, sannleika sögunnar; elska persónurnar; elska leikarana; allt eins og þú myndir elska það sem er frábært í kvikmyndum.