Getur innihaldið minniháttar spoilers. Dressed to Kill, sem var nýbúin að sjá hana í fyrsta skipti um daginn, er kvikmynd með frábærum þáttum, ágætis frammistöðu og fallegu, þó augljósu Hitchcock ripoff, söguþræði í lokin. Það er bara of slæmt að ákveðnir hlutir, alveg augljósir, koma í veg fyrir að þetta sé klassískt. Dressed to Kill fjallar um ráðgátu morðingja sem hefur drepið að minnsta kosti tvær konur (gæti hafa verið fleiri en myndin segir okkur það aldrei), og leitin. fyrir morðingjann af þremur aðilum: gáfulegum krakka sem móðir hans var fórnarlamb, fjörugur krókari sem er sá eini sem getur borið kennsl á morðingjann, og geðlæknir sem sjúklingur hans var móðir hins drepna heila krakka. Það eru fjöldamargar vel gerðar sýningar, þar á meðal Nancy Allen sem krókakappinn Liz, Angie Dickenson sem kynferðislega svekkta fórnarlambið Kate Miller og Micheal Caine sem læknir Rober Elliot sem hefur meira hulið en augað; þó að enginn mælikvarði sé virkilega framúrskarandi. Aftur á móti er Denis Franz, sem síðar átti að verða frábær persóna á sömu nótum í vinsæla þættinum NYPD Blue, vandræðalegur sem of ýktur, miskunnarlaus og hatursfullur spæjari, þó hann taki lítinn skjátíma svo það skaði ekki kvikmynd svo mikið. Keith Gordon, heilabarnið, er ágætis en er næstum of klár til að vera raunverulega trúverðugur. Það sem helst við mig í myndinni eru spennuþrungnar seríur. Atriðið með kynferðislega svekktu móðurinni á safninu er grípandi og vel gert, sem og síðari þátturinn sem leiddi til ótímabærs dauða hennar. Ég elska líka atburðarásina hjá lækninum, sem sýnir deili á morðingjanum, sem fær alla myndina í raun saman í einu. Og það er tvískiptur sena sem ég hélt að væri næstum klassísk. Það er samt önnur staða þegar Liz er í lest, á hlaupum frá því sem gæti verið morðinginn, sem verður tekin í áttir sem hún ætti aldrei að hafa með næstum vandræðalegum kynþáttastaðalímyndum. Sem spennumynd er hún spennuþrungin og oft trúverðug. Sem sakamáladrama höktir það oft, sérstaklega með ófullkominni, fáránlegri útskýringu á öllu sem gerðist á endanum. Það er líka óþarfa, og allt of löng, draumaröð í lokin, þar sem þeir höfðu dirfsku til að skjóta fæti einhvers í það sem virtist mínútur í einu. Þetta var upp og niður reynsla; eitt atriði myndi grípa mig í hjarta og huga með tælingu, og sú næsta myndi fá mig til að grenja og spyrja hvers vegna. Á meira en 100 mínútum hefði þetta getað verið undir 90 og verið betri mynd. Skelfilegir kvikmyndaaðdáendur ættu að hafa gaman af þessu. Hún stendur enn sem betri mynd en flestar slasher-myndir nútímans. Kannski var þetta betri mynd á sínum tíma, en eftir að hafa séð hana nýlega get ég sagt að ég hafi gaman af henni og hún er þess virði að horfa á hana fyrir þrjár uppáhaldssenurnar mínar eingöngu.