Mig langaði svo mikið að elska þessa mynd...ég gerði það svo sannarlega. En þetta voru hræðileg vonbrigði. Ég las skáldsögu Jennifer Egan árið 1996 og hreifst af sögunni. Reyndar er hún enn ein af mínum uppáhaldsbókum allra tíma. Taktu eftir, bókin hafði miklu meiri dýpt en þessi mynd, í söguþræði og tilfinningalegum hljómgrunni. ÞAÐ LÆTTI þér umhugað um persónurnar. Það dró upp heildarmynd af Phoebe, ólíkt algerlega lélegri persónusköpun ungu stúlkunnar í myndinni.Þrátt fyrir að hún væri falleg og sýndi *einhver* loforð á gróskumiklum ferli sínum, var Jordana Brewster jafn flatt og hol í þessari frammistöðu og handritið. Og Christopher Eccleston (Wolf) var bara hræðilegur kostur í hlutverk Wolfs, bæði líkamlega og skipulagslega. Þvílíkt óþægilegt par. Úlfur hefði átt að vera meira dökkur brjálaður karakter og líkamlega aðlaðandi, eins og hann var í bókinni. Það sem meira er, efnafræðin á milli leikaranna tveggja var sársaukafull. Cameron Diaz á hins vegar hrós skilið fyrir frammistöðu sína. Hún tók ómögulega miðlungs handrit og gaf persónu sinni líf, alvöru anda. Hún er einfaldlega glæsileg og varkár framkoma hennar gerir hana mjög trúverðuga sem hippa. Verst er að hæfileikum hennar hafi verið sóað í þessari gleymskulegu mynd. Í flokki bóka í kvikmynd er þetta hræðileg þýðing, næstum jafn slæm og Message in a Bottle með Kevin Costner. En ekki láta mig byrja á því...ég er venjulega ekki svo hörð í gagnrýni minni en ég varð fyrir svo miklum vonbrigðum hér, því mér þótti mjög vænt um söguna og vildi sjá hana sögð rétt. Það skilaði ekki...