Skemmtileg og efnismikil mynd, Non-Stop hefur dregið verðskuldaðan samanburð við "Run Lola Run". Myndin þróast fljótt yfir í eltingaþátt þar sem áhorfendur læra um aðalpersónurnar þrjár í gegnum endurlit og dagdrauma. Eltingin þjónar ekki sem hröðum hápunkti, heldur sem ferðalag sem er meirihluti myndarinnar. Á meðan á „hlaupinu“ stendur sjáum við persónurnar vaxa og gleyma í augnabliki ömurlegu lífi sínu, „macho“ hlutverkunum sem þær hafa keypt sér inn í og ​​að lokum gleyma því hvers vegna þær byrjuðu að hlaupa til að byrja með. Líkt og slagsmál veittu persónunum í "Fight Club" „skýrleika“, þá gefur hlaup persónum þessarar myndar leið til að hverfa frá fölsku gildunum sem við öll leyfum samfélaginu að skapa fyrir okkur. Hlaupið þeirra þjónar sem leið til að virkilega smakka lífið frá skýlausu sjónarhorni og allir þrír finna skýrleika og gleði í ferlinu. Þakklæti mitt og ánægja hvikaðist aðeins í lok myndarinnar, þar sem í stað þess að læra af reynslu sinni, persónurnar virðast snúa aftur til þess að leika þessi fölsku macho hlutverk sem ég hélt að þær hefðu sloppið úr í gegnum ferðina. Samt er eina sanna vandamálið við þessa mynd að henni var ekki dreift fyrr utan Japans.