Það er eitthvað við þennan þátt sem heldur mér áfram að horfa á og vonast eftir framtíðinni. Í skrifunum eru brandararnir fáir og langt á milli og söguþráðurinn leiðinlegur, svo ég held að það hljóti að vera líkamlegur gamanleikur og myndefnið. Ég hef gaman af hreyfingu myndavélarinnar, leikmyndaklæðnaði og fataskáp. Það er skemmtilega mikil andstæða við sljóleikann sem ríkir. Og ég er nokkuð viss um að í hvert skipti sem ég hef hlegið að það hafi verið vegna líkamlegrar gamanmyndar Johns eða Molly. Þau tvö búa til sjúklega sætt par sem fær mig til að hlæja og langar að æla á sama tíma. Svo hér fer ég tilbúinn að setjast niður til Kath & Kim einu sinni enn í kvöld til að sjá hvaða leið þessi framleiðsla mun fara niður (eða upp) eftir atvikum, hlakka jákvætt).