Ég ætti fyrst að viðurkenna að ég er mikill aðdáandi The Dandy Warhols, og það er ástæðan fyrir því að ég kom að horfa á þessa mynd. Sérstaða þessarar myndar, miðað við aðrar nútíma rokkmyndamyndir, er að hún snýst ekki bara um eina síðu í sögu hljómsveitar ( eins og "I Am Trying To Break Your Heart", um Wilco), en nær frekar langt tímabil í sögu hljómsveitarinnar. Í þessari mynd fylgdist leikstjórinn/framleiðandinn Ondi Timoner náið með vinum/keppinautum The Brian Jonestown Massacre (BJM) og The Dandy Warhols (DW) í meira en 8 ár (1995 - 2003) og tók gríðarlega 1500 klukkustundir af hráu myndbandi, klippt en til 1:45 klukkustundir (komandi DVD-útgáfa mun innihalda miklu meira efni en upprunalega myndin). Útkoman er undraverð - það eru engin fylliefni - myndin er 100% hreint og ósvikið skjalasafn, sem gefur þér tilfinningu þegar líður á kvikmyndina að þú býrð með hljómsveitunum í gegnum öll þessi ár. Báðar hljómsveitir í upphafi ferils þeirra lofuðu að „gera byltingu“ í tónlistargerðinni, en ekki að selja sál sína djöfli „plötuiðnaðarins“. Leiðir þeirra skildu hins vegar fljótt - The Dandy Warhols skrifuðu undir samning við Capitol Records og urðu tiltölulega vinsælir (sérstaklega í Evrópu) eftir aðeins eina plötu, á meðan The Brian Jonestown Massacre (með sjálfseyðingarbundnum leiðtoga sínum Anton Newcombe) leystist upp í gleymsku. (allavega hvernig það er lýst í myndinni). Og myndin fylgir uppruna The Brian Jonestown Massacre, andstæða við hækkun The Dandy Warhols. Í fyrsta lagi var ég ánægður með myndina og nálgun hennar að segja sögu Anton Newcombe (til dæmis Courtney Taylor - leiðtogi The Dandy Warhols - segir frá), en eftir smá umhugsun áttaði ég mig á því að eitthvað er athugavert við þessa mynd. Í fyrsta lagi kemur hún fram við Anton Newcombe sem horfinn mann. Verkefnið hófst árið 1995 sem heimildarmynd um nokkra efnilega upprennandi hópa, þar sem Anton Newcombe og Ondi Timoner voru jafnir félagar (það var ástæðan fyrir því að öll þessi ár hafði Ondi Timoner milliliðalausan aðgang að báðum hljómsveitum). Það var Anton Newcombe sem kom The Dandy Warhols inn í verkefnið. Að lokum var hann hunsaður algjörlega, eins og honum væri sparkað út úr verkefninu. Allir tala um BJM en hann tekur ekki þátt í umræðunni. Ætli hann hafi ekki einu sinni verið upplýstur þegar hópurinn hóf lokaklippingarferlið. Það eru alltaf báðar hliðar málsins, og hér höfum við aðeins eina... Auðvitað, eins og búast mátti við, samþykkir Anton ekki lokaniðurstöðuna og lítur á þessa mynd sem svik við fyrrverandi vini sína. Í öðru lagi er myndin mjög Dandy Warhols hlutdrægur. Vissulega tekur sigurvegarinn öllu, en sú staðreynd að Courtney Taylor (leiðtogi DW) segir frá (jafnvel þó að það virðist vera góður kostur - það gefur tilfinningu um að virðast nánari þátttöku) og að seint saga hljómsveita er sýnd óhóflega (BJM er fjallað til 1997, og DW - til 2003), bætir ekki hlutlægni við myndina. Í þriðja lagi er myndin (nokkuð) grunn. Hvað vill það kenna okkur? Eins og einn gagnrýnandi sagði: "... bíómynd skoðar gamlar spurningar: hvar passar snillingur inn í verslunarheiminn? Getur hún þrifist og fengið sitt, eða þarf hún að eyða sjálfum sér til að varðveita heilindi hennar?" Nei, ÞAÐ ER EKKI RANNAÐ þessar spurningar! Hún lýsir bara sögu af frábærum, en misheppnuðum tónlistarmanni, sögð af minna ljómandi, en farsælli, sem lætur undan sjálfsöryggi og eilífum svölum sjálfs sem er stærra en fjallið. Engu að síður var myndin skemmtileg - hún er hrá, hún er ferskt, það er stílhreint, það er ... bara helvíti áhugavert, að minnsta kosti fyrir DW eða BJM aðdáendur. Fyrir restina af hópnum - ég veit það ekki...