Þessi endurgerð frá 1973 á hinni klassísku Billy Wilder mynd frá 1944, "Double Indemnity," er kennslubókardæmi um hvernig á að eyðileggja frábært handrit. Þetta sjónvarpsfóður í flokki B sýnir líka heimsku endurgerða almennt. Þó að Hollywood hafi farið á eftir gráðugum stjórnendum sem lita svart-hvítar kvikmyndir og leitað eftir fyrirvörum á breiðtjaldsmyndum sem sýndar eru í pönnu og skanna útgáfum, hefur iðnaðurinn hunsað innbrotin sem krefjast þess að taka klassíska kvikmynd og minnka hana. með lélegri endurgerð. Fyrsta skrefið í að búa til bowdlerized útgáfu af klassík er að breyta handritinu. Billy-Wilder-Raymond-Chandler verkið var skorið niður um hálftíma til að passa fullunna kvikmynd í ákveðinn tímaramma með plássi fyrir auglýsingar. Uppfærðu síðan framleiðsluna með bragðlausum litaljósmyndun, snjöllum, vönduðum leikmyndum og sjónvarpskunnugum leikurum. Þannig útilokar hin glænýja „Tvöfalda skaðabætur“ andrúmslofti svart-hvítu film-noir-kvikmyndatökunnar sem jók stemninguna og persónusköpun frumritsins. Horfin eru rykug, skuggalegu, klaustrófóbísku settin sem útskýrðu langanir söguhetjanna til að flýja aðstæður sínar hvað sem það kostar. Hin nánu tengsl Keyes og Neff eru horfin og erótískt aðdráttarafl Neffs og Phyllis. Útlit Jack Smights á "Double Indemnity" er meira "Dynasty" en film noir. Phyllis Dietrickson hefur hönnuð heimili til að deyja fyrir, og þægilega púði Neffs væri erfitt að hafa efni á á launum tryggingasölumanns, svo ekki sé minnst á sportlegan Mercedes breiðbíl sem hann keyrir. Hvorug persónan hefur neinar augljósar ástæður til að myrða fyrir litla 200.000 dollara. Ef ekki peningar, þá kannski morð fyrir ást eða losta? Ekki í þessari útgáfu. Richard Crenna sýnir Samönthu Eggar lítinn áhuga og kossar þeirra eru álíka girnilegir og á milli bróður og systur. Crenna tekst ekki að fanga tortryggni Neffs og tilraunir hans til tvíhyggju og kynferðislegrar ábendinga falla hræðilega í sessi. Eggar er litlu betri og skortir næmni og dýpt til að gefa til kynna innri virkni hins meinta svekkta og stjórnsama huga. Aðeins Lee J. Cobb stjórnar frábærri frammistöðu sem Keyes. Leikstjórinn Jack Smight og þrír skólastjórar hans hafa allir unnið mun betri vinnu. Það var engin ástæða til að framleiða þessa ömurlegu endurgerð nema til að fylla tíma í útsendingaráætlun. Það var engin ástæða til að endurvekja þessa dúllu á DVD og pakka henni með upprunalegu kvikmyndinni nema til að fylla út tvískífa pakka. Eina lexían sem hægt er að draga af þessum misskilningi er að jafnvel frábært handrit og frábærar samræður geta eyðilagst með lélegum leikarahópum, daufa leikstjórn og framleiðslugildum í sjónvarpi. „Tvöfaldar skaðabætur“ frá 1973 ættu að heita „10% skaðabætur“ vegna þess að áhorf á hana undirstrikar aðeins 100% fullkomnun upprunalegu myndarinnar.