Rabbit Fever er teiknimyndasafn af skissum, hver þeirra einbeitir sér að persónulegu kvenkyns tæki sem var gert vinsælt af einum þætti af Sex and the City frá 1998 (síðari hluta ársins 1998, frekar en fyrstu þáttunum sem allir voru leikstýrðir af konur). Frá opnunartölfræði sem lætur Rabbit Fever hljóma eins og mjúka klámmynd, erum við meðhöndluð með hafsjó af fyrirsjáanlegum skissum með raunverulegum og ímynduðum persónum í heimi sem er brjálaður af fíkn kvenna í eintóma ánægju. Karlar, eins og Germaine Greer útskýrir frekar hrokafullt, hafa fann upp græju fyrir konur sem gerir karlmenn óþarfa í svefnherberginu. Rabbit Vibrator (sem sum tölfræði bendir til að standi fyrir um það bil fjórðungi allrar titrarsölu) er svo kallaður vegna lítilla kanínulíkra langra eyrna sem titra til að örva snípinn, á meðan snúningsperlur inni í skaftinu örva inni í leggöngum. Í myndinni er tekið viðtal við persónur sem mæta í Rabbits Anonymous til að hjálpa til við að sigrast á „fíkn“ þeirra, svo og þekkt fólk eins og Tom Conti sem gefur sig út fyrir að vera prófessor eða Richard Branson (í senum þar sem kanínur eru bannaðar í flugvélum) sem segist vilja útvega ókeypis kanínum til farþega sinna fyrsta flokks flugferða og að lokum þeirra allra. Helsti veikleiki myndarinnar er sá að hugmyndin nægir ekki til að halda uppi 85 mínútna kvikmyndagerð, skissurnar hafa ekki ritfærni eins og til dæmis Charlotte Church eða Ricky Gervais til að gera þá nógu fyndna og, þótt það gæti gert sjónvarpsefni seint á kvöldin, hefur hann ekki krók til að fá fólk til að standa í biðröð á almannafæri á fjölbýli til að horfa á sjálfsfróunarbrandara. Línur eins og: "Það er næstum vika síðan þú notaðir kanínan þín - hvernig gengur þér?" slitna frekar þunnt eftir fimm mínútur. Myndin byggir á þeirri hugmynd að það eitt að minnast á orðið „kanína“ fái hláturskast. . . og annar einn, og annar. Æðislegur miðnæturakstur til að kaupa rafhlöður gæti verið skemmtilegur í raunveruleikanum, en hér líta þeir frekar út fyrir að vera erfiðir og sérstakur neyðarsendingarþjónustan er ekki velkomin. Furðulegt er að BBFC hafi gefið henni 18 vottorð þrátt fyrir ekkert ofbeldi, varla neitt skýrt kynlíf, og kynferðislegar tilvísanir sem eru minna „perverteraðar“ en nokkur gamanþáttur síðla kvölds. Fyrirtækið mótmælti ákvörðuninni en BBFC lét ekki bugast. Við fyrstu sýn virðist þetta ofmetið af þeirra hálfu og neytendaráðgjöf þeirra segir nú einfaldlega: "Inniheldur oft sterkar tilvísanir í kynlíf." Maður gæti haldið að unglingum fyndist sjálfsfróunarbrandarar fyndnari en örvæntingarfullustu gæsnakvöldsveislur og efni sem vert er að ræða; en Rabbit Fever hefur ekki einu sinni þá hjálpræði sem felst í yfirvegaðri nálgun á viðfangsefni þess. Besti hlutinn er líklega The Rabbit Song eftir Ruocco (sem leikur hljómsveit sem heitir Thumper í myndinni). Fyrir þá sem hafa blundað og vaknað við lokaútgáfuna er bónusatriði í lok þeirra til að fullvissa þá um að þeir hafi ekki misst af neinu.