Ég lenti um tíma í þeirri gildru að horfa á óháðar og erlendar kvikmyndir og laug að sjálfum mér að ég væri hrifinn af þeim. Fatty Drives the Bus er undantekningin. Það er sannleikurinn. Þetta er besta „slæma“ myndin sem til er. „Villan“ þessarar myndar virðist koma af sjálfu sér. Á miðri leið með upphafseinræðu Satans birtist orðið „Helvíti“ neðst á skjánum. Hin glæsilega Bridget er órakaður maður í hárkollu og kjól í sparibúð. Það tekur sérvitringa parið sem heldur áfram að reyna að drepa hvort annað að EILUFA að ganga niður stigann. Jesús gengur að fönk hljóðrás. Engu að síður, Fatty gefur til kynna að einhver hafi misst embættið fyrir að ráðleggja kvikmyndaverkefni eldri borgara. En það er einlægnin í því hversu slæmt það er sem gerir það svo dásamlegt. Þú færð á tilfinninguna að framleiðendurnir vissu að það yrði slæmt, en neyddi það aldrei. Aldrei að vera afritað af undrun, Fatty skilar. Mjög mjög mælt með.