**Mögulegir skemmdir** Frá Dreamworks og leikstjóranum Peter Chan, "Ástarbréfið" er rómantísk gamanmynd sem gerist í fallegu strandþorpi á Nýja Englandi þar sem einstæð móðir Helen (Kate Capshaw) á fallega, litla bókabúð. Dag einn í vinnunni lendir Helen á nafnlausu bréfi („ástarbréf“ titilsins) sem hefur einhvern veginn fest sig undir púðum lestrarsófa. Þegar hún hefur lesið ástríðufulla prósann þar, telur hún að hann hafi verið skrifaður til hennar, settur viljandi í sófann svo hún gæti fundið, og af eigin ástæðum telur hún sig vita hver leynilegur aðdáandi hennar er. Hins vegar, óvart, skilur Helen bréfið eftir þar sem starfsmaður hennar, Janet (Ellen DeGeneres) finnur það, trúir því að það sé fyrir hana og telur sig auðvitað vita hver skrifaði það. Aðstæður koma því síðan í eigu ungs manns að nafni Johnny (Tom Everett Scott), sem heldur að Helen hafi skrifað honum bréfið. Og áður en allt er komið í lag geturðu aðeins ímyndað þér þær skemmtilegu aðstæður sem allir sem hlut eiga að máli hafa lent í; og ég meina ímyndaðu þér, því hvernig þessi mynd spilar út, fá áhorfendur lítið meira út úr henni en það sem hún kemur með sjálf. Það eru tvö ákveðin svæði þar sem þessi rómantíska gamanmynd misheppnast hrapallega: Hún er einfaldlega ekki mjög rómantísk og hún er ekki fyndin; og það er kraftmikil samsetning sem veldur því að þessi mynd misheppnast nánast frá upphafsupptökunum. Þegar umgjörð og aðalpersóna (Helen) hefur verið komið á fót fer hún í rauninni hvergi næstu níutíu mínúturnar eða svo. Þegar þú loksins kemst að því hver skrifaði bréfið í raun og veru og hverjum gæti þér verið sama. Í hópnum eru Tom Selleck, Blythe Danner, Julianne Nicholson, Gloria Stuart og Geraldine McEwan. Það er synd að sjá slíkum hæfileikum sóað í svona kjaftæði sem þetta og líta illa út í jafnvæginu. Kate Capshaw, sem lýsir venjulega upp á skjáinn bara með því að mæta, lítur út fyrir að vera þreytt hér á meðan Selleck virðist vera nýkominn úr þriggja daga beygjuvél sem hefur enst í viku. Ellen DeGeneres kemur í rauninni út fyrir að vera sú besta af hópnum. Sagt er að ferðin sé oft hausmeiri upplifun en áfangastaðurinn. Í tilfelli „Ástarbréfsins“ hefði hins vegar verið best fyrir alla hlutaðeigandi ef allir hefðu bara verið heima í fyrsta lagi. Ég gef þessum 1/10 einkunn.