Þetta er dásamleg mynd...hún er fyndin, dimm, hrífandi, vekur til umhugsunar, sakleysislega óþekk og almennt skemmtileg allt um kring. Ég veit ekki til þess að ég hafi séð slíkt áður ... "The Rapture," eða kannski einn af "grínmyndum" Todd Solondz sem er svart-og-nótt eða jafnvel nýlega myndin "Teeth" koma upp í hugann...en þetta eru allt bitrar, viðbjóðslegir gimsteinar. "Franklins," þrátt fyrir myrkrið í kringum brúnirnar, tekst að hafa rækilega einlægt og hreint hjarta. Sagan er svipuð "Low Down Dirty Shame" eftir John Waters, aðeins þessi mynd er frábrugðin því að hún HEFUR í raun sögu og eitthvað að segja líka, handan ungmenna Waters "Sex isn't dirty (snicker, nudge-nudge)" skilaboð. Íhaldssöm, bæld fjölskylda gengur í gegnum róttækar breytingar vegna bílslyss og er allt í einu ekki svo íhaldssöm lengur...reyndar eru þau loksins hamingjusöm, líklega eina fólkið í bænum sínum (eða kannski allur heimurinn) ) sem eru. Að tala um hvers vegna þetta er raunin væri að skemma myndina; Einfaldlega sagt ættu allir að sjá hana, þó að auðvitað myndi aðeins fólk sem er nú þegar selt á það sem björt og vongóð heimspeki myndarinnar er nokkurn tíma. ..Teresa Willis skilar sérlega eftirminnilegri og hugrökkri frammistöðu sem spennuþrungin móðir sem kemur fram eins og fiðrildi þegar hún losnar. Bæði hún og Robertson Dean eiga hrós skilið fyrir óbilandi einlæga frammistöðu (svo ekki sé minnst á tíðar og umfangsmiklar nektar- og kynlífssenur); þeir breyta því sem hefði getað verið hollustubrandari sem felur í sér „frávika kynlífsiðkun“ í að snerta, trúverðugt og hjartnæmt augnablik. Aviva sem dóttirin er áberandi og einhver til að fylgjast með og fangar fullkomlega viðhorf, kvíða og talmynstur stúlku á hennar aldri. Vince Pavia sem "himbó" bróðir með leyndarmál er fallegur og hagnýtur þó að söguþráður hans og hvernig allir bregðast við því sé meira gefandi en raunverulegur leikur hans. Mari Blackwell sem besti vinur móður Franklin, sem er í ágreiningi, er dásamlega köld, ringluð og jafnvel samúðarfull í hlutverki sem hefði getað farið út um þúfur. Tæknilega lítur myndin frábærlega út, allir skærir litir og víðopin staðsetning... eins og það gæti hafa verið tekið Hi-def...ef svo er þá er línan orðin mjög þunn, hún líkist mjög filmu. Það er mikið talað og mikið af því heimspekilegt, sem verður dálítið prédikandi (svo myndi ég ímynda mér fyrir áhorfanda sem er ósammála pólitík myndarinnar), en þessi mynd segir margt sem þarf að segja. .ef fólk væri bara óhrædd við að hlusta og hugsa. Rökin sem eiga sér stað eru snjöll og vel ígrunduð, fyrst og fremst neita að djöflast annaðhvort í trúar- EÐA trúlausum flokkum. Endirinn er í tvísýnu, sem mér fannst einhvern veginn vera nokkur vonbrigði...mér ​​finnst það hefði virkað betur ef höfundurinn (eins og Jay Floyd er, þar sem hann framleiddi, skrifaði og leikstýrði) hefði fengið nothæfari uppsögn, einhvers konar lausn, en aftur á móti, það er sennilega engin til þegar kemur að því að setja fólk mismunandi trúarbrögð hver gegn annarri. Engu að síður var þetta áhrifamikil, eftirminnileg lokamynd sem lét mig kafna - tókst vel. Á meðan er ég afskaplega ánægður með að herra Floyd hafi náð þessari mynd og hlakka til að deila henni með sem flestum. Skoðaðu þetta.