Ég var sleginn af hræðilegum leik og handriti þessarar myndar. Allar persónurnar virðast óhreyfðar vegna persónulegra vandamála - frekar eins og dádýr í framljósum. Þeir þvælast um að væla og væla yfir tilfinningum sínum þegar grípa þarf til afgerandi aðgerða. Ég lenti í því að öskra á sjónvarpsskjáinn til að reyna að vekja þá við aðstæður sínar og GERA EITTHVAÐ! Söguþráðurinn er ósennilegur. Í hvert skipti sem aðalpersóna þarf að taka lykilákvörðun, þarf önnur persóna að koma með öll vandamálin við augljósa ákvörðun eins og til að gera ákvörðunina enn erfiðari - þetta er reynt melódramatískt uppátæki og vill bara að láta þig stynja. Augljóslega er inntak ákvörðunarinnar augljóst - þú þarft ekki að koma fram við áhorfendur sem hálfvita. Á heildina litið - það er bara of mikið tilfinningalegt melódrama í allri myndinni.