Ég sá þessa mynd aðeins 18 ára gamall með vinahópi. Orðspor þess hafði verið á undan og þó allir vinir mínir væru líka lögráða hafði ég einn kjark til að fara inn í myndbandsbúðina og leigja hana í raun og veru. Við komum saman í húsi þar sem foreldrarnir voru farnir úr bænum um helgina. Þó við sátum í návígi við hvort annað töluðum við ekki eða viðurkenndum á annan hátt nærveru hvors annars. Í ljós kom að myndin bæði verðskuldaði og verðskuldaði ekki þá eftirvæntingarfullu skömm sem okkur fannst. Það olli ekki vonbrigðum með tilliti til hreins og óþarfa efnis, en það olli vonbrigðum á allan annan hátt. Caligula reynir að fara yfir tegundir með því að sameina sögulega epík og ósvífna klámmynd. Það bregst hrapallega í metnaði sínum og slær áhorfendur undir það versta af báðum heimum. Augljós söluvara myndarinnar er klámræn þáttur hennar, og hún veitir sannarlega miklu meira en hlut sinn af raunverulegu, grafísku kynlífi. En með því að setja þetta kynlíf í samhengi við siðspillta valdatíð Caligula, upphefur það verknaðinn enn síður en venjuleg fullorðinsmynd. Kynlíf án samhengis gæti að minnsta kosti verið líkamlega ánægjulegt fyrir samþykkja fullorðna sem taka þátt, en ánægja og jafnvel samþykki eru að mestu fjarverandi í heimi Caligula. Í henni þjónar kynlíf í besta falli sem aðgerðalaus dægradvöl og í versta falli sem verkfæri sadisískrar yfirráðs. Nú á dögum er nokkuð algengt að heyra orð eins og „synd“ og „siðspilling“ notuð á svipmikinn hátt til að lýsa athöfnum sem eru ánægjulegar en þó álitnar bannorð samkvæmt ákveðnum siðferðilegum eða trúarlegum sjónarmiðum. Caligula tekur áhorfandann út fyrir andlitið með því að sýna sanna siðspillingu og sýna fram á að engin gleði eða ánægja kemur frá því. Sögulegu hlutarnir mistekst ekki aðeins að setja kynlífið á marktækan hátt, þeir ná ekki að skemmta, upplýsa, vekja áhuga eða vekja áhuga áhorfandans á nokkurn hátt . Þeir veita aðeins langvarandi teygjur af stanslausum leiðindum. Sjaldan hefur kvikmynd reynst jafn leiðinleg. Kynlífið, eftir að fyrsta áfallið og undrunin dofnar, stuðlar aðeins að heildareinhæfni myndarinnar. Sjaldan felur umræða um þessa mynd í sér ofbeldi hennar. Þó að margar myndir ofbeldisfyllri en Caligula hafi verið gerðar, geta fáar keppt við hana hvað varðar áfallsgildi ofbeldis hennar. Svo virðist sem óvægið villimennska sem og ofurspillt kynhneigð hafi einkennt keisaratíð Caligula. Ofbeldið er jafnvel minna fyrir viðkvæma en kynlífið. Rifjun sem þessi mun líklega vekja jafn mikla forvitni og hún kveður. Ég skil hvers vegna einhver myndi vilja sjá þessa mynd; enda féll ég sjálfur fyrir sömu forvitni. Ég vona einfaldlega að umsögn mín, með því að lýsa berum orðum skorti hennar á endurlausnargildi, muni að minnsta kosti gefa hugsanlegum áhorfendum þekkingu til að taka upplýsta ákvörðun um hvort þeir eigi að sjá hana eða ekki. Kennarinn minn í sakamálarétti í menntaskóla lýsti starfi lögreglu sem „klukkustundir af leiðindum sem einkennast af augnablikum af hreinni skelfingu. Þessi yfirlýsing lýsir Caligula fullkomlega. Þú hefur verið varaður við.