Frábær frammistaða Alix Elias varpar ljósi á annars ranglega leikstýrðan og ruglaðan haug af drekkum. Ég hef séð þessa mynd, kannski 12 sinnum, og með hverri keyrslu í gegnum, finn ég minni og minni ánægju. Af hverju eru Munchies svona lostafullir? Er það einhvern tíma útskýrt? Eru þær endurspeglun á ósvífni okkar, siðlausu „dýrasjálfi“? Ef þeir eru það, hvers vegna ekki að gera það augljósara? Af hverju ekki að draga til baka aðeins smá snertingu af fíngerðinni sem hrjáir þessa mynd og gera þessi tengsl skýr? Annar hluti af þessari mynd sem truflar mig endalaust - mótorhjól. Jakkinn sem litla skrímslið klæðist á framhliðinni virðist benda til „götuvits“ ferðalangs. Á sólgleraugun stendur „frekar töff náungi“. Með allt þetta er ég tilbúinn fyrir Easy Rider meets the Muppets. Það eina sem ég fæ er Munchies (1987). Hvað gefur? Haltu þig við Gremlins seríuna ef þú ert aðdáandi smærri, vitur-brjótandi, skriðdýrabrúðu - það mun veita þér þá meðferð sem þú átt skilið.