Eins og fyrri fréttaskýrandi þessarar myndar, fann ég líka sjálfan mig í tárum stundum meðan á þessari mynd stóð. Stundum veltir maður því fyrir sér hvernig kvikmynd af svo ógnvekjandi hræðilegu skapi verður til. Frá fyrstu stundu þegar söguhetjan okkar vaknar í íbúð sinni í New York af draumi um neðanjarðarlestir sem eru á milli stökkandi hesta (það sem írskur brottfluttur hefur ekki átt þann), er ljóst að við erum í vandræðum. Og það gerist ekki mikið betra. Snúið aftur til Írlands 1950, förum við inn í heim þar sem allir tala án hljóðs og eingöngu um írska borgarastyrjöldina. Skólabörn fara í skóla til að fræðast um borgarastyrjöldina. Drykkjumennirnir á kránni skipta sér í samræmi við borgarastríðshollustu sína. Minningar eru gerðar um þá sem létust í borgarastyrjöldinni. Bærinn skiptist á milli þeirra sem telja að við ættum að muna og þeirra sem vilja gleyma...borgarastyrjöldinni. Hvert augnaráð og samtöl drýpur af merkingu sem rekur allt aftur til borgarastyrjaldarinnar. Útdrátturinn á myndbandsforsíðu Broken Harvest gefur til kynna að myndin sé dæmisaga um vandræðin á Írlandi nútímans. Eina hliðstæðan sem vekur athygli mína er sú að í dag í Dublin er samtal í dag einkennist af einu efni: húsnæðisverði. Ef ætlunin er að veita einhvers konar innsýn í fortíðarþráhyggju Írlands mistekst það hrapallega. Það er sláandi hversu fáar írskar myndir hafa fjallað um írska borgarastyrjöldina og arfleifð þess. Hins vegar þarf mynd af miklu lipurðari og gáfulegri mynd en þessa til að segja okkur eitthvað um varanleg áhrif slíks áfalla á sálarlíf þjóðarinnar. : það gerir það ekki. Írland 1950 var hræðileg, fátækt gryfja kynferðislegrar kúgunar og eymdar sem ungt fólk flúði í hópi þeirra. Hins vegar voru fleiri en eitt umræðuefni.