Allir eiga fyrstu ást, og þó að það sé erfitt að skilgreina þá tilfinningu þegar þú ert yngri, þá er hún til staðar, aumur innra með þér. Það er það sem malasíska kvikmyndagerðarkonan Yasmin Ahmad ætlar að sanna í fjórða leik sínum, kvikmynd þar sem þessi flóknustu tilfinningar eru rifjaðar upp á villandi einfaldan og blátt áfram hátt. Slík nálgun er sérstaklega hentug í þessu tilfelli, þar sem ástarsaga myndarinnar er í myndinni. kjarni tekur til tveggja tólf ára barna og myndi því láta allar tilraunir til "dýpri" greiningar virðast tilgerðarlegar og tilgerðarlegar. Að þeir geri það ekki er líka til vitnis um ótrúlega frammistöðu sem fremstu ekki-leikararnir, Sharifah Aryana og Mohd Syafie Naswip, hafa gefið. Sú fyrrnefnda leikur Orked (sem þegar hefur verið séð sem fullorðinspersóna í fyrri mynd Ahmads, Gubra), fjörlega, næstum uppreisnargjarna stúlku sem, ef til vill undir áhrifum frá "bresku" uppeldi sínu (móðir hennar lærði í Englandi), fyrirlítur að leika sér með dúkkur og vill frekar stunda ofbeldisíþróttir með strákunum. Svo hittir hún einn daginn Mukhsin (Naswip), sem er kominn til að eyða fríinu heima hjá frænku sinni, og allt í einu breytir hún um vana sína: bless hnefabardaga, halló hjólreiðar og tréklifur. En hvað þýðir þetta? Eru þeir bara vinir, eða er eitthvað meira gefið í skyn, eitthvað sem hvorugur þeirra er enn tilbúinn að skilja, hvað þá að sætta sig við? Miðað við ungan aldur söguhetjanna jaðrar svör við þessum spurningum við ómögulegt, og svo, eins og í nokkrum "minni" kvikmyndum (Lost in Translation kemur upp í hugann), það er engin raunveruleg lokun, val sem skilur eftir sig beiskjulegt, en að lokum fullnægjandi eftirbragð: náttúrulegur, ósíaður leikur (sérstaklega Aryana) kemst nærri strax í hjartað og sterkur aukahópur (Orked's fjölskyldan mest af öllu) hjálpar til við að halda naumhyggjunni skemmtilegri og tælandi. Jarðbundin nálgunin er ekki alltaf jafn áhrifarík (fyndnu undirspilið um framhjáhaldssaman nágranna er hætt allt of snemma) og það er erfitt að réttlæta furðulega tilvísun í Pulp Fiction í upphafi þáttarins, heldur tilfinningalegan styrk af unglingarómantíkinni er nóg til að gera þetta að áhugaverðu stykki af sjálfstæðri asískri kvikmynd.