Í eina skynsemi sem þeir hafa gert, neitaði NSW kvikmynda- og sjónvarpsskrifstofan að fjármagna þessa mynd. Framleiðendurnir báru upp stóran óþefur og fóru með framleiðslu sína til Viktoríu í ​​mikilli umfjöllun. Fyrir utan tapaða vinnu fyrir tæknimenn, voru NSW heppnir að hafa ekki tekið þátt...Myndin misheppnast á nánast öllum stigum. Póstmódernisminn misheppnast, leikarahlutverkið misheppnast (hvað snýst persóna Rose Byrne um? hvaða 1-víddar nöldursveipur rásaði Hugo Weaving? hvað í andskotanum er persóna Pia Miranda að gera?) og sagan er klisjukennd óreiðu af mótsögnum. Reyndar gengur sagan eins og útdreginn aðdragandi frekar en heill söguþráður. Hún hefði kannski átt möguleika ef "poppmenning mætir þunglyndi" stíllinn væri betur úthugsaður og útfærður. Ef leikarahlutverkið væri sérkennilegra, ef stíllinn væri minna alvarlegur ... ef bara allt væri öðruvísi. Fyrir utan venjulegan ágæti í búningum, hönnun og kvikmyndatöku (eins og flestar áströlskar myndir), þá er myndin bara algjört rugl. Á fjárveitingu sem er yfir 7 milljónir Bandaríkjadala, er „The Tender Hook“ einkenni vanlíðan í ástralska kvikmyndaiðnaðinum - rangt fólk og röng verkefni eru fjármögnuð. Berðu þetta rugl saman við "Noise" (undir $2m), eða "Cedar Boys" (undir $1m) og þú færð hugmyndina. Hinar hörðu, áhugaverðu kvikmyndir eru að berjast um fjármögnun og lúin, yfirþyrmandi verkefnin með nafnaleikara eru að fá peningana. Fjármögnunaraðilarnir sem fjárfestu í þessu eiga skilið að fara sömu leið og persóna Hugo Weaving í lok myndarinnar.