Tónlistarendurgerð Ross Hunter á fantasíunni frá 1937, byggðri á endingargóðri metsölubók James Hilton, var afskrifuð af gagnrýnendum og áhorfendum næstum strax árið 1973, og hljómaði af andspyrnu gegn söngleikjum almennt sem gaf tegundinni slæmt orðspor í Hollywood í mörg ár. Hópur ólíkra breskra og bandarískra einstaklinga lendir í neyðarflugi út úr stríðshrjáðu Asíulandi, en flugvél þeirra er rænt og hrapar í snjóþungu fjallalandslagi; björgunarsveit kemur og leiðir hópinn til einangraðs samfélags sem kallast Shangri-La, þar sem sólin skín alltaf og flestir íbúarnir eru ungir og hamingjusamir. Sumar sýningar flottra leikarahópsins eru ekki svo flottar (gosandi stemmningin í verkinu, dúndrandi Burt Bacharach-Hal David tónarnir, sem og létt leikstjórnin leggja allt saman til að láta flytjendur líta aðeins kjánalega út). Peter Finch er alþjóðlegi friðargæslumaðurinn sem tekur þátt í nokkuð hægðatregðu ástarsambandi við íbúa Liv Ullmann; Sally Kellerman er óánægð sem spýtir út línum eins og: „Ég varð þreytt á að taka myndir af fólki með hausinn af þeim, þannig að fólk með hausinn ENN KVEIKT - og venjulega undir hárþurrku - gæti fengið eitt síðasta spark áður en það sneri sér að nýjasta uppskriftin“; John Gieguld „sem Chang“, Asíubúi sem lærði að tala ensku á meðan hann fór í Oxford, er gamansamur sjálfum sér (en hvers vegna engin lög fyrir Chang?). Hlýlegir textar Hal David eru stundum kjaftstopp ("Á góða skipinu Lollipop/hvernig sigldi Kristófer Kólumbus/sigldi yfir hafið?") og hraðaupphlaupið festist við allt þvaður um umheiminn og hvað ekkert er aumkunarverðara í dag. . Hins vegar er framleiðslan gróskumikil og almenn umgengni hefur undarlega áhrif. Tvívíðar persónurnar eru svo of alvarlegar að þær verða í rauninni hjartfólgnar og kjánaskapur myndarinnar er smitandi. Þetta endar mjög skemmtilegt. *** frá ****