Allt í lagi, titillinn minn er frekar lélegur og selur næstum þessa stuttmynd. Ég man eftir því að hafa horft á Siskel & Ebert árið '94 þegar ég talaði um þessa mynd og spilaði síðan einn eða tvo bút. Þar sem ég var ekki rapp-meðvitaður gaur (þótt ég gæti þekkt Snoop Dogg, Vanilla Ice og MC Hammer tónlist), hafði ég ekki mikinn áhuga þegar þeir byrjuðu að tala um myndina. En svo sýndi S&E atriðið þar sem hljómsveitin útskýrir hvernig hún valdi nafnið sitt (með því að nota einhverja „skuggalega“ rökfræði og fullt af „uppgerðum“ staðreyndum), og svo annað atriði þar sem hljómsveitin og keppinautar þeirra heimsækja bæði skóla til að stuðla að því að taka þátt (og að sjálfsögðu kemur NWH með einhverjar "upplýsingar" um hvernig keppinautur hljómsveitarstjórinn er tapsár vegna þess að hann fékk góðar einkunnir í skólanum og var í árbókarnefndinni). Svo ég lagði það á mig að ég ætti að sjá þessa mynd. Nokkrum árum síðar birtist þetta á HBO og ég tók það upp, bara til að hlæja af mér í marga klukkutíma. Já, það er "Spinal Tap" taktur yfir því... meira að segja heimildarmaðurinn tekur í rauninni sama "tón" í uppsetningu klippanna og hljómsveitin fetar svipaða leið (það sem ég kalla núna "Behind the Music" " fyrirbæri - lítil hljómsveit hefur góða efnafræði, verður fræg, of mikið af peningum of hratt, rifrildi, eiturlyf, einhvers konar dauði, hljómsveit slitnar, sættir sig síðan, endar með von um fleiri plötur í framtíðinni, og hverfur í svart) . Það eina sem er satt er að í Spinal Tap nærðu hljómsveitinni kannski með aðeins meiri árangri í fortíðinni. En Tap dregur á sumum stöðum og í mínum huga minnkar hann í hlátur sem er settur upp af sérstökum senum. Ó, þetta er vælið hans um matinn baksviðs, þetta er staðurinn þar sem hann vill að magnarinn fari í "ELEVEN", þetta er staðurinn þar sem gaurinn gerir stonehenge á stærð við pint, o.s.frv.. Öfugt við FoaBH, sem virðist að hafa meiri "óvæntan" húmor. Þú getur séð eitthvað af því koma, en það er ekki stórt skipulag fyrir hvern brandara. Stundum flæða brandararnir bara soldið. Cundieff og aðrir leikarar í hljómsveitinni voru með alvöru efnafræði sem virkaði. Einnig virkuðu beinar tilvísanir í Vanilla Ice, Hammer og fullt af öðrum skopmynda-rappara mjög vel. Þetta kemur mér fyrir sjónir sem kvikmynd sem þú horfir einu sinni til að fá aðalsöguna og hlær, og farðu svo til baka og horfir á til að ná fíngerðu brandarunum. Og lögin. Er „My Peanuts“ betri en „Big Bottom“ (úr Spinal Tap)? Ég veit það ekki - en þeir eru báðir fjandi fyndnir. Hræðilegt myndband Tone Def á meðan hann vaknaði er svo furðulegt en samt svo fyndið. Ég gæti haldið áfram í smá stund, en sparaðu þér tíma og ekki eyða honum í CB4. Ég horfði á fyrsta hálftímann og leiddist. Þér leiðist ekki á FoaBH. Það eru aðeins minna fyndnar augnablik, en þú getur aldrei sagt hvenær eitthvað gott er að fara að gerast. Uppáhalds atriðið mitt er kannski þegar Ice Cold og Tastey Taste (nafn ripoffs ef ég hef nokkurn tíma heyrt einhverja) uppgötva að þeir hafa verið að deila sömu stelpu....á einum tímapunkti hefurðu þessar tvær sem beina byssunum að hvor annarri , og það næsta sem þú veist, framkvæmdastjórinn, ljósmyndarinn, stelpan og ég held að meira að segja Tone Def séu í herberginu og beinir byssum að hvort öðru og skipta um skotmörk fram og til baka. Og auðvitað verður einhver skotinn. Mér fannst skrítið að stjórnendur NWH hlytu svipuð örlög og trommuleikarar Spinal Tap (þó enginn hafi kviknað af sjálfu sér, held ég ekki). Það var nóg líkt að ég get ekki hunsað líkurnar á því að Cundieff hafi séð "Spinal Tap" áður en hann skrifaði þessa mynd, þó að þetta sé greinilega miklu frekar Spinal Tap hip-hopsins. Þó að sumt sé líkt er húmorinn annar og myndin virðist meira eins og alvöru heimildarmynd (kannski vegna þess að við þekkjum ekki einn leikara í þessu atriði, jafnvel gaurinn sem lék "Lamar" úr "Revenge of the Nerds") . Allt í allt hefur þessi mynd að mínu mati "street cred". Svolítið eins og NWH.