Ég sá þessa mynd fyrst þegar ég var í grunnskóla, aftur á sjöunda áratugnum. Ég var heillaður af persónunni sem Ingrid Bergman lék og það var kynning mín á franska hverfinu í New Orleans. Fyrsti hluti myndarinnar er sá besti þar sem hún kemur aftur til að hefna sín á eiginkonu föður síns og dóttur (móðir hennar hafði verið rekin burt í skömm). Á þessum tíma hittir hún hinn frábæra Clint Maroon, leikinn af Gary Cooper. Efnafræðin á milli þeirra tveggja er frábær. Seinni helmingur myndarinnar gerist í Saratoga, NY (Saratoga titilsins) og ég hef aldrei gaman af henni eins mikið og New Orleans umgjörðin en hún er samt mjög góð. Ég gef þessari mynd tíu - að hluta til af fortíðarþrá en aðallega vegna þess að þetta er bara helvíti góð mynd og persónurnar fyrir utan Bergman og Cooper eru jafn dásamlegar (Flora Robson er nálægt því að stela senunum frá Bergman). Hún var áður sýnd í sjónvarpi reglulega en hún er sýnd sjaldan ef aldrei - það væri gott fyrir eina af klassísku kvikmyndastöðvunum að taka upp og setja inn í dagskrárlotur sínar.