Allt í lagi, svo þetta byrjar mjög hugmyndalaust með frásögn frá aðalpersónunni (Justine leikin af Lauru Fraser - mögnuð leikkona út af fyrir sig) en það heldur áfram að verða eitthvað kraftaverk. Það hefur kjánalega litla hluti sem þér ætti í raun ekki að finnast fyndið en gera í hvert skipti. Það er sérstaklega eftirminnilegt augnablik sem sérðu kjálkann falla til jarðar í fyrsta skipti sem þú horfir á hann þegar karlkyns líkami Jake, sem inniheldur kvenhuga Justine, er að reyna að venjast nýju líffærafræði hennar. Ég mun ekki skemma það fyrir þér, en í annað skiptið sem ég horfði á það var með vinum; að sjá andlit þeirra var ljómandi. Það fær þig til að hlæja en hlæja á sama tíma. Ég er líka mikill aðdáandi tónlistar sem notuð er. Það er falleg lítil hljómsveit sem birtist af handahófi á götunni eða á göngustíg öðru hvoru, en líka nokkur svakaleg en samt óþekkt (oft best) popplög. Hún hefur þá tilfinningu að vera skrifuð fyrir enskan leikarahóp af bandarískum rithöfundi, sem pirrar mig aðeins nokkrum sinnum. Á heildina litið er þessi mynd fyndin. Ég er mikill aðdáandi Lauru Fraser núna, eftir að hafa fengið myndina hans í afmælið mitt, og býst við því að jafnvel þó að sumir leikaranna séu lítt þekktir af flestum, þá munt þú líka njóta hvers hluta hennar.