Eftir að hafa lesið aðrar umsagnir á þessari síðu vorum við ekki viss um hvort við myndum geta gagnrýnt þessa mynd vegna þess að hún hljómaði ekki nógu illa. Hins vegar, þegar 2 mínútur voru liðnar af myndinni, vissum við að við værum í öðru floppi. Ekkert sumar er fullkomið án ís, en í þessari mynd var boðið upp á bráðna, súr, brotna íspinna (þú veist, svona sem skilur þig eftir klístraðan og skítugan og í leit að blautum lúr). Stærsta vandamálið við þessa mynd var söguþráðurinn. Hvað var það? Þetta virtist vera geðveikur ísmaður að keyra um hverfið. Það er það. Ekkert annað gerist. Í fyrsta lagi, hverjar eru hæfisskilyrðin fyrir að verða ísmaður í þessum vitleysabæ? 1. Eyddu nokkrum árum á fáránlegasta geðsjúkrahúsi sem maðurinn þekkir. Þetta sjúkrahús var þjakað af trúðum, veggjakroti, fölsuðum sólblómum úr plasti og of stórum sprautum í höfuðið. 2. Hafa afar lélegt hreinlæti og stökkbreytt andlit til að fæla börnin í burtu. 3. Gakktu úr skugga um að vörubíllinn þinn sé búinn afskornum líkamshlutum, rjúpum og ekki gleyma augnhvítunum! Leikararnir í þessari mynd eru hreint B-myndagildi. Í bland við fullt af óþekktum er, hver annar en .... trailer-trash útgáfa af Macaulay Culkin!! Jafnvel skrautlegur sjarmi hans gat ekki bjargað þessu sparki í buxurnar. Það virtist ekkert rím eða ástæða fyrir morðunum í þessari mynd. Allt hugtak myndarinnar lyktaði! Hver myndi drepa ísmann í skotárás? Gangsterar? Djöflar? Vanna White? WHO? Við erum enn að glíma við þessa spurningu. Hver sá sem hafði umsjón með fataskápnum fyrir þessa mynd ætti strax að vera á svörtum lista frá Hollywood. Héldu þeir í alvöru að koddi undir krakkaskyrtu myndi fá áhorfendur til að trúa því að hann væri virkilega feitur? Gleymdu þeir handleggjum, andliti, fótleggjum og öllum öðrum líkamshlutum? Í öðru lagi var þessi mynd gerð árið 1995, en samt virtist fataskápurinn vera valinn úr lélegri 80's mynd, til marks um hvítar, hávatnsbuxurnar hans stóra bróður. Á meðan við horfðum á þessa skemmtilegu framleiðslu þróuðum við bæði alvarleg tilvik ADD. Við komumst að því að yfirgefa herbergið til að ganga um stefnulaust. Á mörgum stöðum í myndinni komumst við að því að það að glápa á auðan vegg á bak við sjónvarpstækið var skemmtilegra en myndin í raun. Við vorum agndofa yfir því að þessi mynd komst ekki í botn 100. Eftir það tókum við spóluna úr myndbandstækinu og skildum eftir á svörtu toppnum til að bráðna eins og ófullnægjandi ísbolla.