`The United States of Kiss My Ass'House of Games er leikstjórnarfrumraun leikskáldsins David Mamet og er áhrifarík og stundum óvænt sálfræðileg spennumynd. Í henni leikur Lindsay Crouse metsölugeðlækninn Margaret Ford, sem ákveður að takast á við fjárhættuspilarann ​​sem hefur rekið einn af sjúklingum sínum til að íhuga sjálfsvíg. Þar með skilur hún öryggi og þægindi í dálítið venjulegu lífi sínu eftir og ferðast "í miðbæinn" til að heimsækja láglífsstaðinn, House of Games. Fjárhættuspilarinn Mike (leikinn frábærlega af Joe Mantegna) reynist nokkuð skarpur og breytilegur. Hann býður persónu Crouse samning, ef hún er tilbúin að sitja með honum í leik, stóran peningaleik í bakherberginu, fellur hann niður skuldir sjúklinganna. Kortaleikurinn tekur við og brátt sjást geðlæknirinn og fjárhættuspilarinn vera í kunnuglegu starfi (að öðlast traust annarra) og heillandi samband hefst. Það sem gerir House of Games áhugavert og ómissandi sjónarhorn fyrir alla kvikmyndaaðdáendur er sífellt að giska á hver er við stjórnvölinn, hvort það sé geðlæknirinn eða svikarinn eða er það hinn þekkti maður mikilla blöffs David Mamet.In House of Leikstjórnin er dauf og oftast flöt og óinnblásin, en í hverri David Mamet mynd er það sagan sem er miðpunkturinn í öllu ferlinu, ekki leikstjórnin. Í House of Games skín þetta í gegn að hluta til þökk sé frábærri frammistöðu aðalhlutverkanna tveggja (áberandi og truflandi) en aðallega eins og raunin er með mikið af verkum Mamet er það samræðan sem grípur mann og dregur mann hægt og rólega inn í myndina . Enginn í House of Games segir hvað þeir meina og samtöl verða vígvöllur og orðastríð. Allir bluffa og tvöfalda blöff, sem minnir á náttúrulega röð pókerleikja. Þetta er í gangi þema alla myndina og er notað af miklum krafti á réttum augnablikum til að skapa mikla spennu. Einnig er hægt að skoða House of Games sem kvikmynd um flokksstríðsdeild. Með Lindsay Crouse höfum við miðstéttina, vel stæðu menntaða geðlækninn og Joe Mantegna er algjör andstæða, verkalýðsstéttin í Ameríku sem græðir á „heiðarlegum“ glæpum. Myndin tælir áhorfandann eins og Crouse er tældur af Mantegna og lokaniðurstaðan er á endanum mjög ánægjulegt stykki af amerískri kvikmyndagerð. Og úrslitaleikur myndarinnar er svo sannarlega eitthvað fyrir alla að sjá og horfa á, hann er töfrandi. Einstaklega skemmtileg kvikmyndaupplifun sem er þess virði að skoða endurtekið. 9/10