Stundum er kvikmynd svo yfirgripsmikil hræðileg að hún hefur eyðileggjandi áhrif á starfsanda þinn. Maður fer virkilega að spyrja sjálfan sig, hvað þýðir það fyrir samfélag okkar að viðmiðið sé svona hræðilega lágt? Geta þeir satt að segja búist við því að við munum þola þessar margar klisjur og enn skemmta okkur? Auðvitað er það enn meginstoð í Hollywood að gera byssuna að aðalpersónunni, söguþræðinum og uppsprettu allra átaka og upplausna í kvikmyndum. Karakterinn þarf byssu. Fær byssu. Getur það ekki vegna þess að hann er með byssu. Leggur byssuna frá sér fyrst. Ó GUÐ MINN Hvað ætlum við að gera!? Hann er með byssu! Hann veifar því í kringum sig og hagar sér illgjarnara en raunverulegar manneskjur gera nokkru sinni. Hann ýtir því í andlitið á einhverjum í 90 mínútur og hrópar spurningar. Einkenni hverrar niðurstöðu verður hughreystandi hljóðs frá lögreglusírenum. Það er algjör áskorun að láta svona þreytt og þreytt formúlu virka aftur; kvikmynd þarf að vera mjög sniðug og vel útfærð. Þessi er hvorugt. Það hefur ekkert líf og engan persónuleika, og það mun sjúga þessa þætti frá ÞÉR. það mun láta þér líða VERRA um að lifa í tíma og rúmi sem þú gerir. Í alvöru, hver þarf það!? Svo já, ég segi það: Ég held að þetta gæti vel verið versta mynd sem ég hef séð. Allir sem tóku þátt í því að búa til þetta undir meðallagi sálardráp rusl ættu að skammast sín opinberlega fyrir þá ógnun sem þeir hafa gert okkur öllum.