'Leatherheads' reynir svo mikið. Reynir að vera léttur í lund. Reynir að vera gamanmynd. Reynir að vera ástarsamband. Við skulum sjá, það reynir að vera „His Girl Friday“ með „The Sting“ í gegnum „It Happened One Night“ með tugum íþróttamynda. Því miður, það gengur ekki að reyna og myndin er jafn blaut og völlurinn í síðasta leik. Kvikmyndaaðdáandi myndi horfa á stóra bardagaatriðið í ræðuþætti Duluth Bulldogs og nokkurra hermanna og átta sig á því að slagsmálin sem John Ford setti á svið með slíkum stíll og áhugi og húmor í kvikmyndum eins og 'The Quiet Man' eða 'Donovan's Reef' eða 'The Searchers' kann að hafa virst auðvelt að gera en eru það augljóslega ekki. Ég myndi veðja að George Clooney héldi að það væri líka auðvelt að senda John Ford. Hversu erfitt gæti það verið: karlmennska hlaupið á hausinn, kýlingar, flöskur brotnar yfir höfuð, ótruflaður píanóleikari ... settu það bara upp á skjáinn með tónlist sem gerist. Því miður. Það þarf meistara til að láta bardagaatriðin flæða. Kvikmyndir eru ekki til í tilveru. Húmor er erfitt. Rómantík er erfið. Slapstick týnd list.Einu sinni las ég að þú vildir aldrei sitja of nálægt ballettsýningu. Eitthvað um að vilja ekki stinga hina stórkostlegu bólu flutningsins með því að heyra tuð í fótum dansaranna eða nöldur lyftinganna. Þessi mynd er svona...allur álag og góður ásetning, myndarlegir leikarar, flott leikmynd, en hún slær í gegnum hraða sína frekar en stökk eins og upprunalega Galloping Ghost, Red Grange, sem myndin er lauslega byggð á.