Ég fór á forsýningu á þessari mynd og hélt að ég væri að fara að fara út í 120 mínútur af óþægilegum línum, hugalausum söguþræði og þeirri tegund af ógleði sem gerði "The Postman" að einni illkynja sýningu á kvikmyndalegum klúðri okkar tíma. En ég fékk sjokk. Hneykslaður að finna mynd með Costner í aðalhlutverki sem höfðaði til sálar áhorfenda. Hneykslaður að Ashton Kutcher gæti leikið í svona alvarlegu hlutverki. Hneykslaður yfir því að kvikmynd með aðalhlutverki bæði í raun og veru fangaði og fangaði mínar eigin tilfinningar. Ekki síðan „Robin Hood“ hef ég séð þennan Costner: fullan af dýpt og flóknum tilfinningum. Kutcher virðist hafa lagfært alvarlegan leik sem hann lék með í "Butterfly Effect". Þessir tveir leikarar komu inn í þessa mynd með alvarlegt, einbeitt viðhorf sem skein í gegn í því sem mér fannst vera ein besta mynd sem ég hef séð á þessu ári. Nei, hún er ekki verðug Óskarsmynd. Þetta er ekki epísk eða djúpstæð félagsleg athugasemdamynd. Frekar, þetta er saga um einfalt efni, upplýst á þann hátt sem færir áhorfendur til hærra stigs samúðar en talið var mögulegt. Það er það sem ég held að góð kvikmyndagerð sé og ég er mjög hrifinn af þessu verki. Bravó!