Þrátt fyrir að þessi mynd gerist meðal háþróaðrar enskrar yfirstéttar er hún einföld saga af pari sem er rifið í sundur. Hún hefur örlítið dagsettan loft, er aðlögun á "A Way Through the Wood", skáldsögu frá 1950 eftir Nigel Balchin (einu sinni gríðarlega vinsæl og nú gleymd). Julian Fellowes, sem þrátt fyrir akademíuverðlaun fyrir handritið að "Gosford Park", er sjálfur með nokkuð tímalausa persónu, skrifaði handritið og leikstýrði (hið síðarnefnda í fyrsta skipti). Með DVD útgáfunni sem ég sá er mjög lýsandi hljóðskýring eftir Julian. Aðaláherslan hans var á að koma persónunum sínum á réttan kjöl, og í stórum dráttum hefur honum tekist það. Í þessu naut hann hjálp frá tveimur framúrskarandi leikjum frá Tom Wilkinson sem James, hinum saumaða borgarlögfræðingi, og Emily Watson sem aðlaðandi eiginkonu hans Anne. Hann hafði það líka stutt; hlaupatíminn er aðeins 80 mínútur. James og Anne eru með bæjarhús í Chelsea og þægilegt fyrrum prestssetur í Buckinghamshire. Anne er nokkrum árum yngri en þau eru barnlaus. Út á við virðast þeir hamingjusamir, en James, einn af siðferðismönnum náttúrunnar (óvenjulegt fyrir borgarlögfræðing), er stjórnandi. Rétt á götunni er aðalsmaðurinn, Hon. William Buel, sem er ekki einn fyrir millistéttarsiðferði, og hann er meira en fús til að nýta sér það. En það er fylgikvilli, umferðarslys, þar sem aldraður hjólreiðamaður er veltur á sveitaakrein af miskunnarlaust eknum Range Rover eins og Hon. Bills. Fljótlega eru James, Anne, Bill og ekkja fórnarlambsins (sem er tilviljun ræstingakona James og Anne) dregin inn í samsæri til að leyna því sem raunverulega gerðist. Aðaláherslan er á ætandi áhrif alls þessa á samband James og Anne. Þriðja manneskjan í þessu tríói, Bill, er leikinn af Rupert Everett. Frá sjónarhóli leikara, þá er sljó, yfirburða hegðun hans rétt fyrir hlutverkið, en einhvern veginn kemst hann ekki alveg þangað. Að hluta til er þetta vegna þess að hann á að vera veikur í einhvern tíma og hann lítur vel út þegar hann á að vera veikur og öfugt. Hluturinn virðist vanþróaður. Það er athyglisvert að John Neville sem faðir Bills, sem hefur aðeins eina merka senu, nær að festa persónu sína fallega í sessi á þeim tíma sem hann hefur. Heimur fimm stjörnu hótela og frábærra veitingahúsa er fallega framkölluð. Eins og Julian Fellowes segir í hljóðskýringunni, þá er þetta fólk fær um að sannfæra sig um að Edwardian öldin sé enn til. Í botninum fjallar myndin þó um það sem dregur par saman og hvað rífur þau í sundur. Nigel Balchin var að ganga í gegnum hjónabandsslit þegar hann skrifaði bókina og Fellowes hefur gert vel við að koma andrúmsloftinu á framfæri. Eins og hann segir er hans nokkuð frjáls aðlögun, en meginþemað er það sama.