Áhrif án orsaka eru almennt ekki möguleg í hinum raunverulega heimi en í heimi endurgerða í Hollywood, ekki aðeins er það mögulegt, það er nauðsynlegt. The Haunting hefur fengið tölvumeðhöndlun með leyfi fyrsta flokks kvikmyndatökumanns-turner-leikstjóra sem einu sinni sýndi loforð (Jan de Bont-Speed) en hefur síðan framleitt röð af stóru fjárhagsorpi (Twister, Speed ​​2). Leikarar eru óþarfir. í mynd af þessu tagi og þeir virðast átta sig á því. Liam Neeson og Cathrine Zeta-Jones láta eins og þau vildu að þau væru annars staðar en í þessari mynd. Lili Taylor gerir tilraun til að bæta einhverju við málsmeðferðina en hvað sem það gæti verið er óþekkt þar sem handritið finnst eins og helmingurinn vanti. Atburðir gerast bara, góðir og vondir draugar birtast án ríms eða rökstuðnings og svo endar sagan bara með afar ófullnægjandi atburði sem ætlað er að klára fyrri 90 mínútur af geðveiki. Það er í raun ekki einu sinni ástæða til að sjá þetta fyrir áhrifin þar sem við vitum öll að allt er hægt að setja á skjáinn núna. Af hverju ekki að horfa á brellur í þjónustu góðrar sögu í stað þess að horfa bara á þeirra eigin sakir?