Milla sker sig úr í þessari mynd vegna persónulegrar tilfinningar fyrir stíl og hvernig fötin hanga á henni. Ég hef lært að hata þetta krumpuðu litla þriggja ára andlit sem hún gerir alltaf þegar hún þykist gráta. Það gerir það að verkum að allir punktar sem hún er að reyna að koma með sem alvarleg leikkona falla fljótt frá. Auðvitað, í kvikmynd með BALDWIN og Denise, skín hún enn sem þroskaður leikari. David virtist vera að gera Woody Allen með Howdy Doody. Ekki eitt einasta orð eða látbragð í allri myndinni virtist einlægt eða jafnvel einlægt leikið. „How Harry Met Sally“ og „Two Weddings and Funeral“, jafnvel „Sleepless In Seattle“ voru með handrit, staðsetningar og LEIKARA. Handritið virtist vera strengur af slæmum og grófum gaggum sem eru aðskildir með MIKLU TALA. Staðirnir virtust vera innan nokkurra húsa frá hvor öðrum. Það eru aðeins tveir leikarar í þessari uppástungu af indie-mynd, Milla og konan sem lék skvísuna sem var í stjörnunni. Ég horfði á mest af þessu í fyrsta skiptið með hljóðið slökkt, bara að horfa á Millu. Þetta áskriftargagg var gamalt í fyrsta skipti sem ég sá það og það er kjánalegt klipp á laginu „How to Succeed in Business Without Really Trying“.