Járnbrautarbörnin, að minnsta kosti þessi kvikmyndaútgáfa frá 1970 skrifuð og leikstýrð af þessum langtíma breska persónuleikara, Lionel Jeffries, er óvægin...klassík. Þar er sögð æskusaga af miklum einfaldleika og þokka; tilfinningasemin er þögguð; framkalla æskuævintýri felur í sér; og Jeffries kemur með snjallleika og stíl í framleiðslu sína. Waterbury fjölskyldan lifir friðsælu lífi í Edwardíska London. Faðirinn er farsæll, móðirin er falleg og ástrík, börnin eru vel gefin og ástúðleg, heimili þeirra er hlýlegt og notalegt. Svo eitt kvöldið í jólafríinu birtast tveir menn við dyraþrepið, tala hljóðlega við föðurinn og fara með hann síðan. Á augnabliki hefur lífi frú Waterbury (Dinah Sheridan) og Bobbie, 14 (Jenny Agutter), Phyllis, 12 (Sally Thomsett) og unga Peter (Gary Warren), verið breytt. Aðeins æðruleysi þeirra og gott skap mun sjá þeim í gegn. Frú Waterbury er nú komin í fátækt og fer með börnin sín til að búa í gömlu múrsteinshúsi í sveitinni nálægt járnbrautarlínu, ekki of langt frá litlu þorpi með lestarstöð. Börnin uppgötva járnbrautarlestina og sitja reglulega á lítilli hæð til að veifa farþegunum þegar lestin kíkir framhjá. Dag nokkurn lítur gamall heiðursmaður upp úr dagblaðinu sínu, sem er að fara í fyrirtæki sitt í borginni og veifar til baka. Það er ekki langt þangað til hann mun leika mikilvægan þátt í sögunni. Þegar tíminn líður færir frú Waterbury alla ást sína og gáfur til barna sinna. Hún byrjar að skrifa sögur til að vinna sér inn peninga. Hún kennir þeim lexíur sínar og veitir þeim heimili hlýju og öryggi. Sagan fjallar hins vegar um þessi þrjú börn, sérstaklega Bobbie. Þegar hún er 14 ára er hún nógu gömul til að vilja deila áhyggjum móður sinnar, en samt nógu ung til að njóta ævintýranna sem hún lendir í með systur sinni og bróður. Þeir finna fátækan mann á stöðinni sem getur ekki talað ensku. Þau uppgötva að hann er rússneskur flóttamaður sem veit ekki lengur hvar eiginkona hans og barn eru. Þau krefjast þess að hann verði að koma með þeim heim og móðir þeirra tekur hann að sér. Fyrr en varir hafa börnin skrifað stórt skilti til gömlu herramannanna í lestinni og beðið um hjálp hans. Þeir hjálpa ungum manni sem tekur þátt í hindrunarhlaupi sem fótbrotnar í lestargöngum. Brátt er hann á heimili þeirra að jafna sig. Þau ákveða að halda afmælisveislu fyrir stöðvarstjórann, mann með fáa vini og nokkur börn sem er fastur fyrir virðingu sinni. Það líður ekki á löngu þar til börnin hjálpa honum að átta sig á muninum á vináttu og kærleika. Börnin þrjú lenda með öðrum orðum í alls kyns vandamálum í æskuævintýrum sínum og ná að eiga stóran þátt í því að sjá að öll vandamálin hafa góðan endi. En hvað um þeirra eigin vandamál? Bobbie kemst loksins að því frá móður sinni að faðir hennar var tekinn á brott vegna þess að hann hafði verið sakaður um landráð, fyrir að hafa gefið Rússum ríkisleyndarmál. Mun Bobbie geta fundið leið til að hjálpa? Verður gamli heiðursmaðurinn eitthvað meira en bara gamall heiðursmaður í lest sem fer hjá? Verður mál föður þeirra endurupptekið? Verður hamingjusamur endir? Jenny Agutter var tæplega 18 ára þegar hún tók þátt sinn; hún leikur hinn 14 ára Bobbie af mikilli náttúru og þokka. Eins mikilvægir og aðrir leikmenn eru, sérstaklega Dinah Sheridan sem móðirin, er Agutter hjarta sögunnar. Fyrir mér eru það hæfileikar Jenny Agutter og stíll og aðhald Lionel Jeffries sem gera þessa mynd svo eftirminnilega. Vandamál sögunnar eru ekki í vafa um en að þau verði leyst. Og Jeffries gefur okkur ekki bara kvikmynd sem er sérhæfð og leikstýrð, hann bætir við snertingum sem varla er tekið eftir en heillar okkur. Þetta gæti falið í sér bara sekúndubrot af frystingu ramma þegar tveir tala saman; eða hæga nærmynd af litlu, gulu villiblómi í grasinu fyrir utan heimili Bobbie, svo hægt er að draga til baka frá gulum olíulampa sem verið er að snúa upp inni; eða að átta sig á því að yndisleg innri mynd eða útsýni yfir græna sveitina eða kíkja á lestarstöðina af hæð... allt í einu rifjast upp þessar heillandi Edwardískar handlituðu teikningar af fullkomnum liðnum tíma. Kannski getur þessi blíða saga ekki keppt um þann tíma sem krakkar þurfa nú á dögum til að fullkomna Nintendo-skrímslahæfileika sína. Ég er næstum því viss um að það myndi aldrei fanga athygli flestra foreldra þeirra, sérstaklega þeirra sem eru vandir af Batman og Leone. Samt er þetta fullkomlega samsett mynd og ætti ekki að gleymast. Til hliðar, 19 árum síðar var sagan endursögð sem sjónvarpsþáttur. Að þessu sinni lék Jenny Agutter móðurina.