Ég hef varla bara komist í gegnum einn þátt ("Crouch End"). Samtalið var stælt og hrollur niður til hægri. Leikurinn var hörmulegur. Eion Bailey, þrátt fyrir bestu tilraunir sínar til að vera dramatískur, er að mestu svipbrigðalaus. Augabrúnir hans gefa vísbendingu um nýlega bótox meðferð. Claire Forlani hefði alveg eins getað verið að leika stúlkuna í neyð í þögliri kvikmynd. Persónurnar voru teiknimyndir, sem hver lék sinn staðalmyndahjól í söguþræðinum að mestu leyti tilviljunarkenndur, hvikandi söguþráður. Ósköpuð tæknibrellur er hægt að afsaka miðað við fjárhagsáætlun sjónvarpsþáttanna. En tilraunir til að skapa spennu og undrun með truflandi kvikmyndatöku jók á óáhorfið. Ég fæ það á tilfinninguna að endirinn hafi átt að vera fyndinn og koma á óvart, en hann var slakur og hafði lítið með restina af sögunni að gera. Ef ég þyrfti að bera heildargæði hans saman við eitthvað annað myndi ég setja þennan þátt af "Nightmares and Dreamscapes" á pari við Hercules frá NBC.