Kvikmyndir eru eitthvað sem þú sérð á laugardagskvöldinu og gleymir þér á sunnudagsmorgni. Kvikmyndir eru listaverk sem fylgja þér að eilífu. Mishima fellur í síðari flokkinn. Þetta er sú tegund af hlutum sem ætti að vinna Óskarsverðlaunin, frábær, sjónræn mynd sem er bæði niðurdrepandi og upplífgandi. Í stað þess að líta beint á líf Yukio Mishima, fléttar leikstjórinn Paul Schrader saman þremur útfærslum af sögum höfundarins í sýn á fortíð hans og síðasta dag hans á jörðinni, daginn sem hann reyndi að leiða japanska herinn í uppreisn í nafni hans. keisarinn. Ef hann gerir það ekki, fremur hann sjálfsmorð í helgisiði í endi sem slær þig eins og tonn af múrsteinum. Smásagnirnar þrjár leyfa að skoða hvað leiddi hann að þessu og eru settar fram á tilraunakenndan hátt sem gerir það að verkum að þær virðast vera kvikmynduð sviðsleikrit. Ken Ogata er stórkostlegur sem Mishima. Þrátt fyrir sérvisku sína kemur hann fram sem mjög samúðarfullur, maður sem er alveg til í að deyja fyrir trú sína og gerir það. Þetta gerir endirinn mun hrikalegri og tilfinningin fyrir missi þýðingarmeiri. Af þremur sögunum aðlögun, Temple of the Golden Pavilion, Kyoko's House og Runaway Horses, er það sú síðasta sem er sterkust og tilfinningaríkust. Það er líka sagan sem passar best við skap Mishima á síðustu árum hans og sýnir hvað leiddi hann til atburðanna í nóvember 1970. Ekki er hægt að ljúka þessari umfjöllun án þess að minnast á sláandi tónlistaratriði Philip Glass. Ekki síðan 2001 hefur kvikmyndatónlist verið jafn fullkomið hrós við myndefni hennar. Paul Schrader bjó til eina fallegustu kvikmynd níunda áratugarins eða einhvers annars áratugar fyrir það efni. Vertu með handklæðin tilbúin því endirinn mun skilja þig eftir í tárum. Mishima: A Life in Four Chapters minnir þig á að stundum getur kvikmynd enn verið listform og sem list er hún ljómandi.