Handrit og leikstjórn Steve Gordon. Sýningartími: 97 mínútur. Flokkað PG. Þetta var aðal gamanmynd áratugarins. Það vann Sir John Gielgud Óskarsverðlaunin. Það kom meira að segja fram í VH1 "I Love the 80's." Og það lítur alveg eins vel út í dag og það gerði við upphaflega útgáfu þess. Arthur er hin margrómaða gamanmyndaklassík um drukkna milljónamæringur (leikinn af eldmóði og fyndni af Dudley Moore í Óskarstilnefndum leik) sem verður að velja á milli konunnar sem hann elskar og lífsins sem hann hefur vanist. Þó að grunnfléttan sé ein stór klisja, þá er ekkert smásmugulegt við þessa huggulegu samsetningu snjallra samræðna og bráðfyndins farsa. Arthur Bach er í rauninni ekkert annað en tilgerðarlegur skíthæll, en þú getur ekki annað en líkað við hann. Sérstaklega þegar hann flytur línur eins og: "Viltu ekki að þú værir ég? Ég veit að ég geri það!" Hann er líka afmörkun frá hinni erkitýpísku kvikmyndahetju: ólíkt flestum auðugum persónum sem við sjáum á silfurtjaldinu, þá skammast hann sín ekki fyrir að vera óhreinn ríkur. Í einni senu spyr maður hann: "Hvernig er tilfinningin að eiga alla þessa peninga?" sem hann svarar: "Þetta er frábært." Moore ljáir persónu sem áhorfendur hans andstyggðust ella slíkan karisma og sjarma. Og Gielgud er einfaldlega fullkominn sem hrokafulli þjónninn og ávarpar húsbónda sinn með mikilli hógværð þrátt fyrir að laun hans séu háð honum. Arthur er ein af þessum myndum sem reyna ekki að vera ljómandi eða sérstaklega óvenjuleg: hún kemur bara af sjálfu sér. Handritið - sem einnig vakti hnoss frá Akademíunni - er mettað af ekta hlæjandi samræðum. Þetta er svona kvikmynd sem þú vitnar endalaust í þegar þú ert með fullt af pókerfélögum. Það lítur líka á persónur sínar af einlægri samúð. Það hefur verið fjöldi gamanmynda sem reyna að dýfa sér í drama með því að taka með dauða eða veikindum aðalstjörnunnar (þar á meðal bæði Grumpy Old Men), en fáir geta borið það af sér vegna þess að okkur er bara alveg sama. Þegar þessi mynd tekur þá vafasama ákvörðun að slá af þjóninum, þá virkar það í raun, því okkur líkar virkilega við þetta fólk. Af hverju ættirðu að sjá Arthur? Svarið er einfalt: vegna þess að þetta er alhliða ánægja án saka. Á tímabili þar sem kvikmyndir verða sífellt alvarlegri minnir Arthur á hvernig það er að fara í bíó og hafa það bara gott.**** - Klassískt