Spoiler Alert - þó að þetta sé söguþráður næstum jafn ómögulegt að spilla og það er að útskýra algjörlega. 'Mulholland Drive' er lang farsælasta tjáning á kvikmyndastíl og sýn David Lynch frá fyrstu þáttaröðinni af 'Twin Peaks' sjónvarpsþáttaröðinni hans. . Eins og Lynch-áhugamenn vita er hann stíll og sýn sem er einstaklega blandað saman úr film noir, hryllingsmyndum, súrrealisma og parasálfræði með heilbrigðum skammti af póstmódernískri sjálfsvitund og svörtum húmor sem er varpað inn til góðs. Allir þessir þættir eru ríkulega að verki í 'Mulholland Drive' og skapa hrífandi, hárreist og mjög ánægjulega kvikmyndaupplifun sérstaklega ef maður verður ekki of heltekinn af því að reyna að láta öll söguþráðurinn passa inn í rökrétta leyndardóm. Kvikmyndin sýnir dásamlega frammistöðu Naomi Watts og Lauru Harring í aðalhlutverkum ungra kvenna sem skerast líf þeirra á ýmsan hátt innan um Hollywood umhverfi sem sjálft er ofskynjað blanda af veruleika samtímans, fortíðarþrá fimmta áratugarins og háðsádeilu sjálfs. -uppbygging. Að því er virðist tilviljunarkenndur upphafsfundur þeirra á sér stað eftir upphafsatriði myndarinnar, þar sem persóna Harrings sleppur við tilraun á lífi sínu þökk sé tilviljunarkenndu, að ekki sé minnst á hræðilegt, bílslys. Hún staulaðist niður hlíðina frá Mulholland Drive að Sunset Boulevard (tveggja erkitýpískasta umferðargöturnar í Hollywood) og finnur leið sína í íbúðina sem Betty (Naomi Watts) ætlar að framleigja af „Ruth frænku“ sinni, sem er talin vel heppnuð leikkona sem er á leið til Kanada til að hefja nýja kvikmynd. Eins og við lærum seinna kom Betty sjálf frá Deep River, Ontario, skömmu eftir að hafa unnið jitterbug keppni. Mjög kraftmikið og stílhreint afturhvarf til keppninnar myndar eina af tveimur forleiksröðum sem ramma inn um uppruna Betty frá klisjukenndum tilvonandi -Björtu sakleysi stjörnustjörnunnar gagnvart svívirðingum brjálæðis fyrirlitinn elskhuga og fara hvergi bita hluti leikkonu. Harring persónan man ekki nafnið sitt og tekur upp nafnið „Rita“ af kvikmyndaplakati fyrir kvikmynd noir klassíkina „Gilda“ sem prýðir íbúð Ruth frænku. (Í raun kemur í ljós að Ruth frænka er löngu látin og hver íbúð við erum í er góð spurning sem þarf að leysa í framtíðarskoðunum.) Engu að síður ákveður Betty að hjálpa Rítu að komast að því hvað gerðist og finna uppruna peningarúllur og dularfullan bláan lykil sem konurnar finna í veski Rítu. Konurnar tvær byrja að púsla saman vísbendingum sem virðast leiða til raunverulegrar sjálfsmyndar Rítu. Þeir verða líka, við the vegur, elskendur, á einum tímapunkti geisla frá sér svo brennandi efnafræði að ég man ekki eftir henni í almennum meðferðum á lesbískum elskhugamálum (ef Lynch-mynd getur einhvern tíma verið útnefnt „almennt“). Á Winkies veitingastaðnum á staðnum. (endurtekinn staðsetning sem er þrungin draumkenndri þýðingu á bak við ógeðslega raunsæja framhlið hennar), athygli Rítu er fangað af nafnmerki þjónustustúlku sem á stendur „Diane“. Þetta leiðir hana til minningar um einhvern sem heitir 'Diane Selwyn', en konurnar tvær heimsækja íbúðina til hennar og, að kröfu Betty, brjótast inn í íbúðina. Ég mun ekki gefa upp hvað þeir finna inni, en læt nægja að segja að senan er sýnd með vintage Lynchian hrollvekju. Í kjölfarið vaknar Rita í nætursvita og talar spænsku og flýtir Betty á galdrasýningu/leikhús sem nefnist „Silencio,“ þar sem listir blekkingar og vara-/hljóðfærasamstillingar eru stundaðar af oflæti og þar sem bláhærða konan, eins og hún er nefnd í lokaeiningunum, ríkir sem forsæti Muse. Bláhærða konan, sem er innrammað af bláupplýstu, rauðu fortjaldinu Silencio leikhúsinu, tekur síðasta skotið í myndinni, ef til vill tákn fyrir stjórnandi listræna ímyndunarafl frekar eins og "maðurinn með bláa gítarinn" Stevens sem síaður í gegnum slæma- fíkniefnasúrrealismi. Meðan á Silencio seríunni stendur, og þegar Rebekah Del Rio varamynd samstillir sína eigin kraftmiklu spænsku túlkun á „Crying“ eftir Roy Orbison, verður skelfileg túlkun þegar Betty opnar eigin tösku til að uppgötva bláan kassa með skráargati sem augljóslega er. passar við lykilinn í veskinu hennar Rítu. Jafnvel þó að við förum ekki of djúpt í kynferðislegt táknmál freudískra veskis, þá er augnablikið einstaklega Hitchcockískt að því leyti að samsvörun lykla og kassa leiðir til algjörrar viðsnúnings á því sem við héldum að við vissum og yfir í alveg nýtt sett af persónutengsl og merkingu. Ekki síst af þessum viðsnúningum er uppgötvunin að Betty er hin eftirsótta Diane Selwyn og fyrirlitinn elskhugi Camillu Rhodes (þ.e. Rita). Camilla er aftur á móti latnesk femme fatale kvikmyndastjarna sem Diane á í þakkarskuld við fyrir þau fáu smærri hlutverk sem henni hefur tekist að tryggja sér og það sem meira er, sem hún er undirgefin tilfinningalega. Eftir þessar og aðrar uppgötvanir á síðasta þriðjungi myndarinnar, vandamálið við að gera grein fyrir fyrstu tveimur þriðju hlutum myndarinnar er ekki leyst eins beint og í 'Vertigo'. Þó að brot af myndmáli og samræðum bendi til þess að miklu, ef ekki öllu, af fyrra efninu sé varpað og flutt frá hitasóttri undirmeðvitund Díönu sjálfrar, benda aðrir þættir til ef til vill yfirnáttúrulegrar inngrips hóps persóna sem sækja beinan innblástur frá „Twin Peaks“, þar á meðal Michael J. Anderson sem endurtekur ójarðneskjulega dverga krafta sína og Bob-afbrigði sem hangir á bak við Winkies og er fullkomin geymsla fyrir bláa kassann og auðkennissambönd hans. Hins vegar passar einn hlutina saman, allt 'Mulholland Drive' er miklu meira og dularfyllra en summan af hlutum þess. Lynch fer með okkur í dásamlega frumlega, ögrandi og skemmtilega truflandi hugarferð. Það sem meira er, kvikmyndataka myndarinnar er töfrandi, hljóðrásin full af stemningsfullum andrúmslofti, leiklistin frábær og leikstjórn/klipping meistaraleg. Þetta gæti vel hafa verið óviðurkennd besta mynd ársins 2001 af helstu bandarískum útgáfum.