Þetta var 101. mynd Eddie Robinson og hans síðasta og hann lést úr krabbameini níu dögum eftir að tökum lauk. Allt þetta gerir lykilsenuna hans í myndinni enn átakanlegri. Þótt sumt af hár- og fatastílunum sé svolítið gamaldags (taktu líka eftir tölvuleiknum sem sýndur er í myndinni), en viðfangsefni myndarinnar er frekar tímalaust. Heston sagðist hafa langað til að gera myndina í nokkurn tíma vegna þess að hann trúði virkilega á hættuna af offjölgun. Ýmislegt gerir þessa mynd að klassískri mynd. Sagan er heilsteypt. Leikurinn er í toppstandi, sérstaklega samspil Heston og Robinson, með ágætum flutningi líka af Cotten og Peters. Tónlistin er algjörlega fullkomin. Samspil Beethovens, Griegs og Tsjajkovskíjs ásamt sálrænum sjónrænum þáttum skapar virkilega áhrifamikil atriði. Þetta var rúsínan í pylsuendanum fyrir myndina. Og þemað (eða "punkturinn") myndarinnar er mikilvægur. Já, þetta er kvikmynd um offjölgun, en á mikilvægari nótum er hún varúðarsaga um hvað getur farið úrskeiðis við ráðsmennsku mannsins á jörðinni. Það er í undirtextanum sem þú finnur raunverulegan boðskap myndarinnar. Gefðu gaum að því sem Sol segir um "gamla daga" fortíðarinnar (sem er nútíð okkar) og athugaðu hvernig Thorn er ófær um að skilja það sem Sol er að segja. Þessi mynd er ein af mínum bestu vísindamyndum allra tíma.