Ég vildi ekki afskrifa þessa mynd af gagnrýnendum og gagnrýnendum í hinum vestræna heimi, ég meina hversu rangt hafa þeir haft varðandi asíska kvikmyndagerð sem er nú orðin að grunnfæði Hollywood endurgerða skrímslisins? Auk þess er Jet L ansi svalur og hann hefur gert nokkrar áhugaverðar kvikmyndir í Asíu. Svo með opnum huga fékk ég furðu meðaltal af þessari mynd. Það eru góðir punktar. Sagan er mjög snjöll og notar M-Theory sem grunn til að koma söguþræðinum fram um að það séu til margir alheimar, hver með sína útgáfu af heima, og líklegast þú. Í hvert sinn sem einhver ykkar er eytt deila restin orkunni og kraftinum á milli sín. Hugmyndin um að einhver gæti viljandi reynt að verða eina útgáfan af sjálfum sér í öllum alheimum til að komast að því hvort hann verði guð. Það er líka Jet Li, og hann er ekki slæmur leikari og frekar fimur sem bardagalistamaður, auk Jason Statham sem er alhliða góður leikari. Hvað tæknibrellurnar varðar, þá eru sumar þeirra mjög flottar, blanda af skottíma og hæga hreyfingu á venjulegum hraða, mjög flott að horfa á á stöðum. Slæmu punktarnir? Jæja, hreimur Stathams er skelfilegur og sum áhrifin eru ekki eins sambærileg og önnur, svo það er alveg augljóst að peningum var eytt í sumar af aðalmyndunum en ekki í aðrar sem þóttu líklega of stuttar á skjánum eða þær bara hreint út sagt. varð uppiskroppa með kostnaðarhámarkið. Stór sár punktur fyrir mig er nálægur myndavélaaðgerð sem Hollywood hefur lengi verið aðhyllst, eitthvað sem Jackie Chan hefur oft talað um. Að taka upp bardagaatriði í návígi þjónar tveimur tilgangi. Það leggur meiri áherslu á eitt högg eða hreyfingu, sem gerir það að verkum að það lítur út fyrir að vera erfiðara og raunverulegra en það er í raun, og það felur líka það sem er að gerast í kringum myndavélarlinsuna. Til dæmis fólk sem heldur á fölsuðum handlegg eða andliti glæfraleiks tvífara o.s.frv. Það sem Chan sagði alltaf var að hann reyndi að opna myndavélina og sýna áhorfendum hvað var að gerast, láta þá sjá fólkið berjast almennilega frekar en að loka. upp af andliti og hnefa, skera á einhvern sem datt í ramma. Það er áhrifaríkara að sýna alla myndina og það er áhrifameiri. Þannig að nærmyndirnar voru bara meira pirrandi en nokkuð annað, þér tókst ekki að sjá hversu áhrifamikill bardagahæfileikinn hans Li er og þér fannst erfitt að sjá eitthvað af hasarnum. Hægðu á niðurskurðinum og taktu út myndavélina Hollywood leikstjórar! Stærsta vandamálið var þó sagan, þrátt fyrir að hafa svo sterkan grunn til að byggja á, virtust þeir missa tilfinninguna fyrir söguþræðinum og einbeita sér að hasarsenunum. Það eru alvarlegar söguþræðir og útskýringar augnablik sem er bara algjörlega gleymt og farið yfir á nokkrum setningum, en samt hefðu þetta getað myndað frábæra og flókna persónuþróun. Þetta hélt bara of veikt saman og ekki var nóg gert sagan. Allt í allt, ekki frábær mynd og möguleikar hennar voru mjög skemmdir.