Ríki djöfullinn Joan Winfield (ömurlega misheppnuð Bette Davis) er trúlofuð hinum heimska sjálfhverfa Allen Brice (Jack Carson er týndur). Faðir hennar (Eugene Palette) er staðráðinn í að stöðva hjónabandið og lætur ræna henni af flugmanninum Steve Collins (James Cagney. Í alvöru). Þau hrynlenda í eyðimörkinni og hata hvort annað en (andvarp) byrja að verða ástfangin. Þetta virðist vera að fá háa einkunn frá gagnrýnendum hér aðeins vegna þess að Cagney og Davis eru í henni. Þeir voru báðir frábærir leikarar en þeir voru þekktir fyrir drama EKKI gamanmyndir og þessi mynd sýnir hvers vegna! Handritið er bara hræðilegt - það er ekki einn ósvikinn hlátur í allri myndinni. Hlaupandi brandarinn í þessu lætur Cagney og Davis falla fyrst í kaktus (þetta er gert ÞRÍFASfalt!). Aðeins umtalsverðir hæfileikar þeirra bjarga þeim frá því að vera algjörlega niðurlægðir. Eins og það er, gera þeir báðir sitt besta með ömurlega efninu. Cagney reynir sitt besta með línum sínum og Davis öskrar hverja línu af fullum krafti en það virkar ekki. Carson er með þetta "hvað í fjandanum" útlitið á andlitinu á sér í gegnum alla myndina (sennilega vegna þess að tilfinningar persónunnar hans breytast á nokkrum sekúndum). Aðeins Palette með sína áberandi rödd og yfir höfuð upplestur fær fram nokkur bros. En allt í allt var þetta leiðinlegt og hláturslaust - algjört verk að sitja yfir. Þetta fær tvær stjörnur aðeins fyrir leik Cagney og Davis og fallega kvikmyndatöku en í rauninni er það ekki þess virði að sjá það. Cagney og Davis hötuðu þessa mynd á seinni árum og þú getur séð hvers vegna.