Kvikmyndaleg túlkun John Madden á Ethan Frome eftir Edith Wharton nær ekki að réttlæta frábært bókmenntaverk. Á meðan sagan er viðhaldið eru þættirnir sem gefa skáldsögunni sál hennar skekktir og allt í allt glataðir í myndinni. Madden tekst ekki að koma á framfæri sakleysinu og heildarharmleiknum í sambandi Ethan og Mattie umbreytir því í staðinn í siðferðissögu. Merkið er týnt og punkturinn glataður í viðbótarupplýsingum og lélegum glugga. Zeena (Zenobia) í bókinni er næstum algjörlega andstæðingurinn, bókin sem er minnst samúðarfull persóna, þar sem í myndinni er nánast hægt að vorkenna henni þó það sé teygja sem þér líður illa með þessa veiku konu sem verið er að svindla á. Bókin lýsir með nákvæmari hætti harðstjórn Zeenu yfir húsinu og Ethan. Myndin sló bara í gegn hjá mér. Það var tilgangslaust að bæta refnum við, sem og atriðið þar sem Mattie reyndi að drepa sig. Þetta var bara illa túlkað og gert. Kvikmyndamistök: Fákvæmni Ethans í kirkjudanssenunni, samskipti við Denis Eady, bætt við ástarsenu, refasenu, verslunarsenu, að segja áætlanir sínar leyfðar, skortur á að sýna innri tilfinningar og hugsanir Ethans, kynning á prestinum í stað nafnlauss verkfræðings. , segðu frá mörgu sem Zeena veit um vaxandi samband þar sem lesandi í skáldsögu veit aldrei hvað Zeena er að hugsa eða meðvitaður um. Bara of margir gallar og lélegar leikstjórnarákvarðanir.