Þegar ég sá þessa mynd fyrst á níunda áratug síðustu aldar var ég á miðjum unglingsárum og nokkuð tregur til að sjá þetta þar sem ég taldi mig vera fullorðinn og frá "Sesame Street/Muppets" aldrinum. Ég man satt að segja ekki hvort mér líkaði það á sínum tíma eða ekki. Hins vegar, einhvers staðar í háskóla horfði ég á þessa mynd aftur, og hún endaði með því að fara (og haldast) í persónulega safnið mitt fyrir bestu kvikmyndir. Þessi mynd er hlaðin húmor sem fer langt umfram það sem maður hefði búist við frá Muppets. Ég meina, augljóslega hafa Muppets alltaf höfðað til fullorðinna og barna vegna þess að það er húmor sem miðar að báðum kynslóðum. En komdu...Janice heyrist óvart segja einhverjum "Ég fer ekki úr fötunum mínum fyrir neinn, jafnvel þótt það ER listrænt"...það er brandari frá föður til sonar að ef sonurinn sem er ástfanginn af Kermit froskurinn þá vill faðirinn ekki heyra það...Gonzo bjargar kjúklingi með munn-til-munn endurlífgun (sp?) og segir á eftir "ég held að við séum trúlofuð núna"...þetta og fullt af öðru augnablik í myndinni fengu mig til að rúlla. Bættu við þessum mjög snjöllu samræðum, mjög snjöllum New York/Broadway „wink wink“ húmor, venjulega miklu magni af frægðarmyndum og nokkrum virkilega skemmtilegum lögum sem jaðra ekki við „kid-level cheesy“... þessi mynd er meistaraverk! Ég henti ekki "10" út reglulega...en þessi á það skilið. Rúmum 20 árum síðar stendur þessi mynd algjörlega, kannski enn frekar. The Muppets voru aldrei og verða aldrei aftur, eins fyndin og klár og hreint út sagt snilld og þessi mynd var og er. ---Q