Byggt á hugmyndinni frá Gackt, fór Moon Child fram í fátækt landi sem heitir Mallepa. Í framúrstefnulegri tímalínu fylgdist sagan með lífi aðalpersónanna tveggja, Kei (HYDE) og Sho (Gackt) og vina þeirra þegar þeir alast upp saman. Þrátt fyrir að sumar aðgerðir gætu verið of gerðar eða kannski gamansamar, þá trúði ég því eindregið að þetta væri kvikmynd um vináttu. Jafnvel meðal allra erfiðleikanna á milli hverrar persónu, á endanum, vildi hver þeirra hafa einhvern við hlið sér, eiga vini. Ólíkt flestum vampírupersónum, sýndi Kei vampíru sem hataði þá hugmynd að þurfa að drepa til að geta lifað. Vampíra fann vináttu í hendi ungs drengs, Sho sem er ekki hræddur við Kei. Burtséð frá því hvað sumir gætu hafa hugsað, þá lít ég á Kei sem föðurlega mynd fyrir Sho. Kei var þar alla fyrri ævi Sho, hann sá um hann og kenndi honum að lifa í heimi þar sem vald milli gengja stjórnar lífi þeirra. Á hinn bóginn, Sho sem ef til vill má líta á sem saklausan áhugasaman ungan mann, hann ólst upp í að verða maður sem áttaði sig á því að lífið snýst ekki allt um skemmtun og leiki, að dauðinn er til og getur tekið ástvini hans frá sér. .Ég elska þáttinn þar sem Lee Hom, leikarinn sem lék Son, birtist fyrst á skjánum. Leiðin sem þau hittust var reyndar mjög flott. Son á líka stóran þátt í þessari mynd, sú staðreynd að hann er af öðrum kynþætti, Tævani, hafði töluverð áhrif á vináttuþema myndarinnar. Hvernig vinátta þróaðist þrátt fyrir mismun í bakgrunni var lýst frábærlega í þessari mynd. Ég trúði því að hver leikari hafi staðið sig frábærlega miðað við að þetta væri í fyrsta sinn sem þeir leika í svona stórmynd. Bæði HYDE og Gackt náðu að leika nokkuð vel og bjuggu til frekar trúverðuga karaktera. Ólíkt kvikmyndum þar sem tónlistarmenn urðu leikarar og fylltu myndina af lögum, hafa þeir unnið frábært leikarastarf! Moon Child hafði virkilega áhrif á mig, það hefur gefið vináttu nýja merkingu og íhugun, að við verðum að meta hverja vináttu á lífsleiðinni. Myndin sýnir mikla von, þrátt fyrir allt það slæma sem gerist í lífi þeirra, að það sé alltaf von. Lífið getur verið grimmt, að það virðist sem vonin sé ekki lengur til. Það sýnir líka mjög sterka tilfinningu fyrir vináttu sín á milli, jafnvel þegar Son varð óvinurinn, skemmti Sho sér eitthvað „skemmtilegt“ í síðasta bardaga þeirra. Hver og einn þeirra vildi frið á endanum, sama hversu langt á milli þeirra er. Lokaatriðið sýndi okkur það.