Þegar einhver vísar til óháðu kvikmyndaheimsins í Bandaríkjunum er oft ályktað að það þýði að kvikmyndagerðarmaðurinn eða fólkið á bak við verkefnið hafi haft miklu meira skapandi frelsi og gert það sem þeir vildu. Þetta, í dag, er í raun ekki alltaf raunin nema einhver sé traustur "höfundur" og skapandi frelsi fylgir enn þeim fyrirvara að maður verði að finna dreifingu með einni af sjálfstæðum deildum helstu vinnustofnana eða með því að vera tekinn upp fyrir einhvers konar af lágkúrusamningi á verðmætri kvikmyndahátíð. En Putney Swope, kvikmynd Roberts Downey eldri um harðsnúinn Afríku-Ameríkan sem óvart var gerður að yfirmanni auglýsingagúrú hjá framleiðslufyrirtæki, *er* sjálfstæð kvikmyndahús, sú tegund af verki sem fór vel með líkum eða Romero's Night of the Living Dead og Cassavetes andlit á sama tíma að fá enga raunverulega dæmigerða stúdíódreifingu en valda öldugangi, sparka í rassinn og taka upp nöfn í kvikmyndaheiminum. Þrátt fyrir allar þær stundir sem eru grófar og grófar er hún ógleymanleg. Þetta er líka mynd sem er fyndin, mjög og ógeðslega fyndin. Stundum er húmorinn bara svo fáránlegur að það er næstum ómögulegt annað en að hlæja, allt frá því að Mimeo forseti birtist með eiginkonu sinni til samræðulína úr auglýsingunum sem teymi Swope setur saman eins og „Ég get ekki borðað loftræstingu“ í alvöru "sálar" rödd. Það er jafn klárt og áhorfendur sem það miðar að, sem er hver sem er með tvær heilafrumur til að setja saman sem getur séð að þetta verk er ekki móðgandi eða *of* átakanlegt vegna þess að það er ætlað að skrölta í búrinu, og það gerir þetta fallega vel á fyrstu fimm mínútunum. Þegar það er liðið, þá fer Downey eldri að verða kvikmyndagerðarmaður sem hefur engu að tapa: söguhetjan hans er að hluta Fidel Castro, að hluta til Isaac Hayes um 1972 (og já það er 1969 í myndinni) og að hluta til harðsvíraður auglýsingastjóri. með skothríð til að láta Mr. Spacely á Jetsons líta vel út. Og ekki gleyma þessum aukapersónum, Guð minn góður. Það eru svo margar eftirminnilegar línur og augnablik að það er erfitt að fylgjast með. Frá kannski bráðfyndnustu morðtilrauninni í hvaða kvikmynd sem er til einni auglýsingarinnar fyrir "Face-Off" húðkrem sem inniheldur línur sem myndu gefa South Park hlaupið að óhreinum peningum sínum, til aðeins smá til hliðar með einum stráknum frá Jack Hill's kvikmyndir sem leika múslimann sem heldur áfram að gefa Swope kjaft og þann eina strák með nunnunni sem bölvar upp stormi og heillar Swope með snöggu höggi. Þetta eru frekar bein skilaboð um fjölmiðla og auglýsingar, en það eru líka fullt af kraftmiklum augnablikum þar sem það hittir bara naglann á höfuðið um kynþáttafordóma í Ameríku, stundum án þess að þurfa að gera meira en látbragð og stundum með því að gera eitthvað FRÁBÆRT eins og að vera svartur. Panther tegundir fara þessa leið og hina í kringum auglýsingastjórn Swope. Og fyrir lág-fjárhagsframleiðslu (ég meina ofurlítið, þar af leiðandi samanburðurinn við Night of the Living Dead og Faces) fékk Downey nokkra mjög góða leikara, allir ósamstarfssamir, og það er erfitt að ímynda sér að sumir þeirra gætu hafa fengið sitt. Fyrsta skiptið á myndavélinni hér. Þess má geta að stíll Downey gerir hann ekki fullkominn: hann er grófur og stundum of brjálaður og dagsettur í eigin þágu og ég er viss um að ég hafi ekki fengið einhvern undirliggjandi húmor í nokkrar af auglýsingunum þar sem ég er af heilli kynslóð eftir að þessar auglýsingar voru sýndar (að vísu hafi "Miss Redneck Jersey" örugglega ekki glatað mér). Almennt séð þó að þetta sé eitt það besta á tímabilinu, háðsádeila sem svíður og einkenni með aðallega svörtum leikarahópi sem er allt of vitandi um hvað kemur frá ofgnótt valds, óháð húðlit. Það er, eins og einhver gæti sagt, "góð s***."