Í alvöru talað, ég á auðvelt með að þola mikið af blóði á skjánum, blóði og fráhrindingu, en það sem gerir þessa mynd virkilega truflandi og óþægilega á að horfa er hvernig læknispersónan heldur áfram að röfla um líkamlegan skaða sem nauðguðum konum hefur verið beitt. Hann, John Cassavetes frá "Rosemary's Baby", talar um rifið leg, þurrt samfarir og gríðarlega mikið af rauðleitum (?) sæðisfrumum eins og þeir séu algengustu smásjúkdómar í heimi læknisfræðinnar. Sem sagt, "Incubus" er á endanum FRÍNLEGT hryllingsátak. Það er ekki endilega hræðilegt þó það sé ekki mjög gott, ekki heldur en bara hreint út sagt skrítið. Hið ruglaða og samhengislausa handrit snýst upphaflega um leit að nauðgara-morðingja af holdi og blóði (jafnvel þó titillinn bendi greinilega til þátttöku yfirnáttúrulegrar veru) og það virðist aldrei hætta að kynna nýjar persónur. Engin þessara persóna, sérstaklega ekki þær aðalpersónur, þykja samúðarfullar og af einhverjum ástæðum sem aldrei hefur verið útskýrðar virðast þær allar halda á myrkri leyndarmálum. Fyrrnefndur læknir hefur undarlega túlkun á dóttur-ást og hagar sér stöðugt eins og hann sé sjálfur grunaður, sýslumaður bæjarins (John Ireland) virðist vera í stöðugri ölvun og virðist ekki einu sinni vera sama um hver heldur áfram að nauðga og drepa konurnar í umdæminu hans, kvenkyns blaðamaðurinn er meira að segja of skrítinn fyrir orð og Galens (gömul norn og barnabarnið hennar) eru einfaldlega spooky. Allt saman reyna þeir í örvæntingu að leysa ráðgátuna um hver eða hvað nákvæmlega eyðileggur líffæri kvenna sem æxlast. Röðin sem byggjast upp í átt að nauðgunum og morðunum eru aðdáunarverðar andrúmsloftið og svívirðingarnar sjálfar eru blóðugar og órólegar. Í grunninn eru þetta mjög jákvæðir þættir í hryllingsmynd, en frásagnaruppbyggingin er of samhengislaus og persónurnar of ósamúðarfullar til að "Incubus" sé virkilega góð mynd. Það eru líka nokkrir leiðinlegir þættir til að berjast í gegnum (eins og myndefni af Bruce Dickinson-tónleikum!) og leikstjórn hins venjulega mjög áreiðanlega John Hough er nánast ómerkjanleg. Lokaskotið er í raun martraðarkennd. Fyrir mig persónulega var "Incubus" nokkur vonbrigði, en það eru samt nokkrar nægar ástæður til að mæla með þessu skrítna stykki af hryllingi snemma á níunda áratugnum fyrir opinskáa tegund ofstækismanna.