Það er hægt að skemmta sér vel með þessari mynd á sama tíma og sjá eftir öllu því sem hún er ekki. Á níunda áratugnum studdi bandarískur þingmaður (Tom Hanks) verkfræðingur afganska flokkssinna sem veittu Sovétríkjunum mótspyrnu. Hanks er í blíðskaparglöpum og vel mættu formi þar sem hinn svikulli, pólitíska ranghugmynd Charlie Wilson, sá fyrst að deila heitum potti með þrjár konur sem eru mjög fáanlegar. Bara ef myndin hefði sama ósvífni; en burtséð frá því að Philip Seymour Hoffman varð tortrygginn CIA umboðsmaður, þá reynir það líka að líta á hann sem þjóðrækinn. Staccato samræður Aarons Sorkins þjóna tilgangi sínum, en sagan er ekki trúverðugri en ein af stórsögum Wilsons. Og það er undarlega ósagður undirtexti: Afganskir ​​vinir Wilsons breyttust síðar í Talíbana og aðra and-vestræna hópa og skildu heiminn eftir verri en hann var þegar þessir atburðir áttu sér stað.