Þetta er fyrsti og eini þáttur Paul F. Ryan í fullri lengd. Hann hefur ekki gert neitt síðan. Hins vegar tókst honum að fá ótrúlega leikarahóp til að túlka persónur sögu hans. Ég veit ekki hvenær eða hvers vegna hugmyndin kviknaði í höfðinu á honum, en Ryan skrifaði handrit sem síðar varð hans eigin leikstýrða mynd, "Home room". Busy Philipps ber myndina á herðum sér sem Alicia, vandræðastelpa; þær sem við sjáum alltaf í sjónvarpsþáttum. Með dökkt hár og svört föt; sígarettupakki í vasanum, skrítið útlit og truflandi augu (með förðun að sjálfsögðu). Atburður hefur átt sér stað í skólanum hennar; skotárás. Sumir nemendur hafa dáið og hún sá allt. Nú er rannsóknarlögreglumaðurinn Martin Van Zandt (Victor Garber) að rannsaka málið og eins og við var að búast er Alicia grunaður. En myndatakan er bara tilurð; Myndin fjallar ekki um skotárásina. Í rúminu á sjúkraherbergi er Deanna Cartwright (Erika Christensen). Hún er ein þeirra sem lifðu af sjúkrahúsið. Handritið stofnar til tengsla þeirra á milli, af skólastjóranum (James Pickens Jr). Hann er að hjálpa öllum nemendum að jafna sig eftir atburðinn, en Alicia virðist vera sama. Hún er einangruð. Svo skólastjórinn refsar henni; hún þarf að heimsækja Deönnu á hverjum degi til klukkan fimm. Svo byrjar myndin. Ég get ekki einu sinni lýst því hversu frábærlega skrifuð mér finnst myndin vera. Ég get samsamað mig persónunum og aðstæðum sem þær búa við; Mér líkar við raunveruleikann. Þessir hlutir gætu komið fyrir hvern sem er. Og það sem þeir segja eru fullkomlega skiljanlegt. Þau eru að vaxa úr grasi og reyna að takast á við hluti sem þau hafa ekki upplifað; þeir eru að gera sitt besta. Án þess að vita það eru Alicia (þegar hún heimsækir Deönnu í fyrsta skipti) og Deanna (þegar hún sér Alicia standa fyrir framan sig) að hefja ferð sem mun skilgreina persónuleika þeirra og hugmyndir fyrir næsta skref í lífinu; eftir menntaskóla. Leikstjórinn leiðir Christensen og Philipps mjög vel í gegnum hlutverk þeirra. Sjáðu andstæðuna á milli þeirra. Deanna virðist barnaleg og með látlausar hugsanir; ekkert flókið í huga hennar. Þegar Alicia kemur inn í herbergið sitt og sér fullt af blómum spyr hún: "Hver hefur komið með þau?". "Margt fólk", svarar Deanna; þó nokkrum dögum seinna komumst við að því að þau eru frá foreldrum hennar, sem koma í hverri viku. Foreldrapersónurnar koma allar vel fram en eru ekki eins mikilvægar og persónur sona þeirra. Deanna er einmana. Alicia virðist þroskuð og ofbeldisfull; reykja sígarettur og tala gróft. En eftir tveggja daga heimsókn lendir hún í því að koma aftur á sjúkrahúsið á hverjum degi; jafnvel sofandi í herbergi Deönnu alla nóttina. Þegar þær báðar rífast á eftir, trúi ég að Deanna segi: „Af hverju kemurðu aftur?“. Alicia er líka einmana. Endir myndarinnar, án þess að eyðileggja hana, verða nokkur vonbrigði; það er eitthvað sem ég var ekki að bíða eftir. Það útilokar að hluta styrkinn sem myndin hefur. Opinberunin kemur algerlega óþörf; eyðileggja rökrétta hápunktinn sem myndin hefði getað fengið. Þetta var engu að síður frábært handrit; og frábær leikstjórn. Fjandi fín mynd. Þegar kemur að Eriku Christensen var þetta hlutverkið sem hún þurfti til að fljúga hærra. Hlutverk hennar í "Traffic" var áhrifamikið, en þetta var stóra skrefið; aðalhlutverkið. Kannski fengu ekki margir tækifæri til að sjá hana í þessari mynd og það er leitt. Hún hefur ekki gert eina ranga hreyfingu síðan þá. Hún hefur meira að segja komið fram með góða frammistöðu í hræðilegum kvikmyndum. Aftur á móti hefur Busy Philipps, sem reyndist mjög efnilegur í þessari mynd (þvílík umbreyting), ekki fengið mörg tækifæri fyrir önnur hlutverk. Það sama segi ég um Paul F. Ryan (í leikstjórn, bölvun), og ég býst við að hann sitji núna í tölvunni sinni að klára nýja handritið sitt; Ég bíð eftir næstu mynd hans. Ég vona það besta fyrir þá alla.