Þessi lýsing á týndum japönskum hersveitum á Filippseyjum er öfugmæli í algjöru tilgangsleysi stríðs. Það er áhrifarík framsetning japanskra friðarsinna eftir seinni heimstyrjöldina. Í myndinni hafa japanskir ​​hermenn verið látnir sjá um sig í frumskógum Filippseyja. Frammi fyrir yfirvofandi hungri grípa þeir til mannáts og missa smám saman það litla mannkyn sem þeir eiga eftir. Að kalla þessa mynd niðurdrepandi væri hálfgert vanmat. Áhorfandinn situr eftir með algerlega örvæntingarfulla tilfinningu fyrir glötuðu gildi lífsins í nútíma bardaga. Lokaatriðið er næstum of nihilískt en myndin er engu að síður verðug yfirlýsing. Mjög mælt með.