Sögulegar kvikmyndir taka alltaf frelsi -- samræður eru samdar þar sem enginn gat raunverulega vitað hvað var sagt, siðir eru aðlagaðir til að vera skiljanlegir fyrir nútíma áhorfendur, osfrv. Hins vegar ættu sögulegar kvikmyndir um raunverulegar sögupersónur að gera að minnsta kosti lágmarkshneigð til sögunnar. Þessi mynd gerir það ekki. Eina atriðið sem ég man í raun og veru er þegar hetjan okkar kemur morðingja sem læðist inn í herbergið sitt á næturnar á óvart. Hann mætir hinum hættulega boðflenna með: „Ég man ekki eftir að hafa sent eftir herbergisþjónustu“. Helsta skemmtanagildið er í léleika þess; Ég mælti með því að staðbundin myndbandssaga mín setti hana á „Talkúna“ hilluna.