Löng kvikmynd um mjög mikilvæga persónu frá Suður-Afríku, Stephen Biko. Hann er einn af þessum blökkumönnum sem lifðu ekki af aðskilnaðarstefnuna, sem dóu reyndar löngu fyrir venjulegan tíma. Nú þegar gamla myndin sýnir þó ekki hversu mikilvægur Biko var, hvað hann raunverulega táknaði. Líf hans og kennsla minnkar niður í lítið, í besta falli nokkrar hnyttnar athugasemdir. Myndin er frá 1987 og markmiðið var að ýta Suður-Afríku yfir mörkin sem myndi leiða hana til frelsunar. Þannig að myndin miðar að því að sýna hversu röklausir suður-afrískir stuðningsmenn aðskilnaðarstefnunnar eru, árið 1987. Til að sýna þetta þarf myndin að horfa lengra en dauða Biko, þess vegna að miða orðræðu sína ekki um Biko heldur um hvítan frjálslyndan blaðamann og að hann sleppur við fáránleikann. kerfi sem hann býr í. Flótti hans er nauðsynlegur vegna fórnarlambsins sem hann er fórnarlambið, ásamt fjölskyldu sinni, og vegna þess að hann vill gefa út fyrstu bókina um Biko, eftir dauða hans, og það getur aðeins gerst í Englandi. Myndin sýnir leið til að flýja Suður-Afríku á meðan aðskilnaðarstefnan stendur enn og drepur. Svo ekki búast við að þessi leið sé raunsæ og sönn. Það gæti ekki verið. En myndin hefur elst gífurlega vegna þess að hún sýnir ekki Suður-Afríku með neinni sögulegri fjarlægð, einmitt sú fjarlæging sem hefur átt sér stað undir forsetatíð Nelson Mandela og sem kallast fyrirgefning að því gefnu að þeir sem vilja fá fyrirgefningu tali upp og út. Myndin er sterk og tilfinningaþrungin en þessi sögulegu mörk gera hana frekar veika í dag, sérstaklega þar sem myndin minnist ekki á þriðja kynþáttasamfélagið, Indíánana. Panegyric bækur eða kvikmyndir hafa allar þann galla: þær eru að horfa á manneskjuna sem þær eiga að sýna frá aðeins einu sjónarhorni. Það útskýrir hvers vegna myndin hefur elst svo mikið, virðist koma frá svo löngu liðnum tíma, eins og ekkert hafi breyst. Endurgerð er nauðsynleg.Dr Jacques COULARDEAU, University Paris 1 Pantheon Sorbonne, University Versailles Saint Quentin en Yvelines, CEGID