Ég var um 14 ára þegar ég sá tónlistarútgáfuna af Lost Horizon. Ég elskaði myndina svo mikið sem og lögin að ég fór nokkrum sinnum í bíó til að sjá hana aftur og aftur. Mamma keypti breiðskífu og ég lærði lögin utanbókar, alveg eins og ég gerði með "The sound of Music" (sem fólk kann varla í Austurríki). Ég held að vandamálið við suma af þessum sjálfkjörnu gagnrýnendum sem ummæli birtast sé að þeir hafa ekki rómantíska sál og sáu ekki myndina með augum ungs unglings. Kannski er hann Ingrid Bergman aðdáandi en ég var ánægður með Liv Ullman. Gat Ingrid Bergman sungið og dansað? Hvað var svona frábært við hana? Kannski kunni gagnrýnandinn ekki að meta það vegna þess að hann þurfti ný gleraugu eða linsur þar sem hann sér mikla líkindi á milli Liv Ullman og Bill Clinton. Það var hugmyndin og sagan á bak við myndina, heimspekin, sem var mikilvægasti og áhugaverðasti þátturinn og söngleikur í lit gerði hana bara skemmtilegri og skemmtilegri án þess að skemma vitsmunalega aðlaðandi þættina. Það er synd að margar aðrar myndir með svokölluðum frábærum leikurum og leikkonum með ómikilvæg þemu / sögur eru algjörlega leiðinlegar í samanburði.