Allt í lagi... þessi mynd hefur hingað til verið skipulögð af gagnrýnendum og veggspjöldum jafnt (þó að þú spilir málsvara djöfulsins gætirðu gefið í skyn að gagnrýnendur séu oft fólk sem gerði það ekki fyrir sig sem kvikmyndagerðarmenn, og borðplaköt eru oft fólk sem gerðu það ekki fyrir sig sem gagnrýnendur) svo ég vildi sitja í horninu hans Guy með töfrasvampinn til að ná kannski til nokkurra þeirra sem hafa ákveðið að sjá ekki myndina eftir því hvernig allir virðast vera að horfa niður þeirra sameiginlega velþóknunarnef við það. Stærsti galli myndarinnar við að afla víðtæks stuðnings er hversu óvænt hún er flókin. Þessu hefur margoft verið lýst þannig að myndin sé „óaðgengileg“ fyrir áhorfandann. Tíðaröð myndarinnar er tiltölulega ólínuleg og persónurnar eru ekki aðeins notaðar sem frásagnartæki heldur sem tæki til að sýna okkur hinar fíngerðu (eða ekki svo fíngerðar) vísbendingar um hlutdrægni sem við gefum hlutum um leið og við bindum þá í minnið, IE. Persóna Ray Liotta, sem sveiflar byssu og segir orðin „óttast mig“, er sýnd sem bæði hörmulega sorgleg (úr POV Statham) eða yfirheyrandi og djörf (úr POV Liotta). Þetta er aðeins eitt dæmi um mun þroskaðari nálgun Ritchie sem hann hefur tekið til kvikmyndagerðar með Revolver, við erum með söguþráð sem er frekar erkitýpískur (sterka en þögla grófa andhetjan losnar úr fangelsi með skor til að gera upp en verður dregin út óvart inn í heim spillingar... ég meina það er málað eftir tölum film noir hérna krakkar, allt niður í óljóst ljóðrænt val á orðalaginu og grófu talsetninguna) en svo hefur Guy tekið þennan ramma til að gera fjölda ákaflega heimspekileg og flókin atriði. Taktu atriðið þar sem persóna Jason Statham lendir í baráttu við bíl. Þessi kastaröð hefði getað verið send frá myndinni og skipti engu um söguna... en Ritchie er að benda á hvernig svona litlar tilviljanir eins og að fá símtal geta skipt sköpum á milli lífs og dauða. þáttur myndarinnar er ansi svívirðilegur, ég myndi taka p*ss ef ég segði að ég hafi ekki eytt síðustu 20 mínútunum eða svo af myndinni í að snúa sér að stefnumótinu mínu í að "uh... wtf?".. en það er skársta ástæðan til að gera lítið úr listaverki. Það er allt of auðvelt að mislíka eitthvað vegna þess að maður á erfitt með að skilja það. Og enn auðveldara að segja "jæja, enginn annar virtist skilja þetta svo þetta hlýtur að vera algjör töframynd!". Að mínu hógværa áliti er Revolver stílhreint, flókið og þroskað nútímalistverk sem ætti að fagna á sama hátt og við myndum gefa verk Saatchi-bræðra. Ef við veljum þetta tækifæri til að segja í sameiningu "Ah sh*t, mig langaði í kvikmynd um fullt af blæðandi cockney gangsters in-nit loll... Guy Ritchie er títt!" þá mun sá dagur renna upp að kvikmyndaframleiðendum er aðeins leyft að búa til það sem er ætlast til af grunnu, vitlausu fólki. Bara vegna þess að Guy skapaði sér nafn með fyndnum, ósvífnum cockney rósum þýðir það ekki að hann geti ekki verið djúpur án þess að vera "tilgerðarlegur". Fyndið fólk getur líka verið hugsandi.