Mér líður eins og ég sé nýbúin að horfa á neftóbaksmynd....fallega leikin, stíf, grípandi og hræðileg hlutur! Tveggja klukkustunda litanía öfugsnúnings í grunn- og alhliða skilningi þess orðs, kynferðisofbeldi og pyntingar, nauðgun, afhausun, sifjaspell, spillingu, lifandi greftrun og misnotkun, misnotkun, misnotkun. Engin innlausn. Og mér var skemmt. Ég gat ekki hætt að horfa. Hvað segir þetta um mig, um fólkið sem gerir og leikur í svona hlutum, og heim sem er orðinn svo ónæmur að á endanum verða alvöru neftóbaksmyndir. Og ég er hvorki púrítanísk né húmorslaus, ég reyni ekki að fela mig fyrir tilvist myrkursins og hef svo sannarlega ekki lifað vernduðu lífi, en ég skammast mín fyrir mig. OG mér þykir leitt að sjá breskir frændur mína draga skólplögnina eins og minn eigin ættbálkur gerir. Það þarf ekki að vera notalegt, en þarf það að veltast í staðgengils sadisma?