Fólk sem ber þessa mynd saman við stórar stórmyndir eins og Lord of the Rings eða Matrix verður óhjákvæmilega fyrir vonbrigðum með hvernig þessi mynd varð. Þó að það vanti í stóru tæknibrelludeildina og ekki sé barist við hundruð aukaleikara, er hér samt meistaraleg samruna tveggja gamalla þjóðsagna. Leikarahæfileikinn, þó ekki A-listi, er samt mikill og samspil persónanna er kannski einlægara en í stærri kvikmynd með A-lista leikara. Sérstaklega uppáhaldið mitt úr þessari mynd er Bridget Fonda, en frammistaða hennar sem Snjódrottningin sjálf var mjög áhrifamikil, gífurlega aðstoðuð af stórkostlegum fataskáp og förðun. Hún sprautaði mannúð og tilfinningu fyrir patos inn í persónu hins fallna árstíðar sem spillt var af vondum töfrum djöfulsins. Fyrir utan að leiklistin var ekki það sem við höfum búist við frá Hollywood, sem ég held að sé gott þar sem Hollywood virðist vera uppiskroppa með hugmyndir um hvernig eigi að þjálfa leiklistarhæfileika sína til að túlka hlutverk og því eru þau orðin gömul og háð CGI og aðrar tæknibrellur til að taka okkur frá leikurunum sem allir nota sömu brellurnar á okkur. Þess í stað sýnir það nýjar hugmyndir raunverulega hugsun leikaranna um hvernig þeir geti fundið ný afbrigði af gömlu þemunum ást og hættu.