Þegar ég horfi á þessa mynd og hlustar svo á athugasemdirnar er ljóst að Michael Radford skilur ekki þetta leikrit. Fyrsta vísbendingin um að honum takist ekki að átta sig á verkinu er að hann leggur sig fram við að setja myndina í Feneyjar sautjándu aldar. Sem hljómar mjög undarlega, já, þessi misskilningur myndina þýddi að reyna að gera hana eins nákvæma fyrir staðsetningu hennar og mögulegt er. En allir sem hafa rannsakað Shakespeare vita að þó hann hafi sett flest leikrit sín í framandi heimamenn, þá eru menningin og gildin alltaf Englandi samtímans. Þetta skaðar myndina ekki, en hún sýnir skort á nauðsynlegri þekkingu. Þar sem Radford drepur myndina er að gera hana svo alvarlega. Honum tekst að sjúga hvern brandara upp úr handritinu og skilja alla framleiðsluna eftir flata. Sérhver únsa af ástríðu er slegin út úr persónunum. Jafnvel ræðu Shylocks „Blæðum við ekki“ er vægt, óþægilegt væl frá kólerískum sem virðist bara segja og gera það sem hann gerir af því að hann á að gera það. Elskendurnir eru hátíðlegir og allt of afturhaldssamir (Joseph Fiennes flytur einhverjar rómantískustu línurnar í kvikmyndahúsinu í ár í varla heyranlegu hvísli), Gratiano (sem þarf að lofa að haga sér á einum tímapunkti) er edrú og yfirvegaðri en Bassiano ( sem lætur hann lofa að hegða sér), er Jessica treg til að yfirgefa föður sinn og eyðir lífi sínu með Lorenzo í kjaftæði. Í skýringum fyrir bragðdaufa og útvatnaða réttarsenuna lýsir leikstjórinn því yfir því að áhorfendur hlógu að „A pundi“ eftir Portia. af holdi, hvorki meira né minna' setning; að lokum komst að þeirri niðurstöðu að það yrði að losa um hlátur. 'The Merchant of Feneyjar' er gamanmynd og Radford gys að þeirri hugmynd að fáránlegustu og hysterískustu hlutar sögunnar séu allt annað en djarflega ögrandi drama. Myndin hefur engan skiljanlegan fókus en klippir samt út nokkrar af skemmtilegustu senum. . Persónurnar eru þvingaðar í háar dramatískar blæjur, svo þær koma út eins og Ibsen-persónur sem lesa Viktoríuljóð. Og kómíski endirinn, þar sem allir góðu strákarnir fara glaðir að sofa, drukkna í virðulegri örvæntingu sem líður eins og þeir séu að finna stirðan frið við yfirvofandi dauða, frekar en að sættast við elskendur. Jafnvel Lancelot og Antonio fara út úr myndinni með hattana sína eins og aðalsmanna syrgjendur. Myndin er illa gerð vegna þess að skapandi kraftar skilja ekki handritið. Það er strangt þar sem það ætti að vera hysterískt. Það er frátekið þar sem það ætti að vera ástríðufullt. Það er Michael Radford þar sem það ætti að vera William Shakespeare.