Titill myndarinnar virðist alveg viðeigandi miðað við persónu aðalpersónunnar, Fanda. Hann er eldri maður sem lifir síðla hausts lífs síns, en ærslast samt sem fagnandi skólastrákur sem er nýkominn inn á vortún. Viðkvæmni ellinnar og viðvörunarmerki dauðans eru honum allt blekkingar. Eiginkona hans styður þessa hugmynd þegar hún tekur eftir: "Fanda hlær að jarðarförum og dauða." Með öðrum orðum, dauðinn er ekki eitthvað sem Fanda tekur of alvarlega; hann hefur mikilvægari hluti að gera en að hafa áhyggjur af því sem þegar er óumflýjanlegt. Lífið, og leitin að því að lifa lífinu til fulls, er sú heimspeki sem stjórnar tilveru Föndu. Hann er ekki einn sem er bara til, heldur verður hann að lifa fyrir hvern dag og hvert augnablik sem líður, því morgundagurinn er ekki tryggður. Myndin virðist gefa sterkar athugasemdir um að lifa eins og enginn sé morgundagurinn, hvað þá dauðinn. Of margir taka lífinu allt of alvarlega og missa þar af leiðandi af raunverulegum lifandi hluta lífsins. Kona Föndu til dæmis; hún hefur svo miklar áhyggjur af því að búa sig undir dauðann, ekki á einhvern trúarlegan hátt, heldur á allt of praktískan, jafnvel líflausan hátt, að hún gleymir hvernig á að brosa, hlæja og bara hafa það gott. Mannkyn hennar virðist hafa breyst í sjálfstýringu uppvakninga. Fanda, þvert á móti, er kannski of glaðlynd og fjarverandi fyrir eigin hag. Hann þarf manneskju eins og konuna sína, Emilie, til að hjálpa honum að halda jafnvægi. Það er eins og Fanda búi yfir ósigrandi anda barns, eins og krakki sem er fastur í líkama eldri manns. Hann er kynntur sem hin ævintýralega týpa; hann þykist vera fólk sem hann er ekki til að fá ávinning, sóar peningum, lýgur í raun og veru og er alltaf til í að hlæja. Innst inni er hann hins vegar góðhjartaður og blíður gamall maður sem vill vera undirgefinn of raunsærri eiginkonu sinni. Þau tvö mótuðu hvort annað nokkuð vel, þó hvorugur þeirra meti í raun tvíhliða eiginleika sambandsins fyrr en þau eiga í samlíkingu við dauðann: merkingu, skilnað þeirra. Það er í þessu réttarsal sem Fanda áttar sig á raunveruleika dauðans og hvað það þýðir ef hann er aðskilinn frá sinni einu ást. Eiginkona hans minnist tilfinningalega á alla galla hans, en er samt hrifin af því að halda áfram að elska hann þrátt fyrir brjálaða hegðun hans. Á þessu augnabliki þegar hún fyrirgefur honum, áttar Fanda sig á eigingjarnri hegðun sinni að reka konuna sína í vitleysu og skuldbindur sig innri til að gleðja hana. Það er þó kaldhæðnislegt að eftir að hafa skuldbundið sig þá verður hann það sem eiginkona hans kallar síðar „lifandi lík“. Lífsblóðið innra með honum rennur út þegar hann verður meira eins og uppvakningur hennar sem gengur í gegnum hreyfingar frá degi til dags. Hann virðist ekki lifa lengur, en er til. Til dæmis hættir hann við brjálaða prakkaraskapinn, sóar ekki peningum, hættir að reykja vegna konu sinnar (ekki heilsunnar) og í heildina sættir hann sig bara við það sem hún vill af honum. Í stuttu máli breytir hann vegna þess að hann vill gleðja hana. Þannig byrja tvöfaldur gæði sambands þeirra hægt og rólega að hverfa. Þegar maður áttar sig á því að eiginmaður hennar er ekki sá sem hann var áður, er hluti af Emilie sem saknar gömlu Föndu. Hún saknar fámennsku eiginmanns síns og slagsmálanna sem þau höfðu áður, því það var á þessum augnablikum sem þau lifðu sannarlega, ekki bara til. Ég tel að kvikmyndagerðarmennirnir hafi verið að reyna að koma ákveðnum skilaboðum á framfæri hér; að sönn og ástrík sambönd verða ekki alltaf auðveld eða þægileg, en oft þarf fórnfýsi og þrek til að fara í gegnum slæma tíma sem virðist vera. Möguleikinn á dauða á hverri stundu er það sem minnir fólk á að lifa fyrir hverja stund. Lífið er oft sjálfsagt, en þegar það er ógnað dauða, hvort sem það er bókstaflega eða táknrænt, vaknar fólk af vanþakklátum dvala sínum og er vakið til að byrja að lifa lífinu til fulls. Það er eins og þeir séu hræddir um að þeir lifi aldrei aftur, svo þeir nýti sér það sem best á meðan þeir hafa það. Fanda og Emilie höfðu verið giftar í 44 ár með slagsmálum á leiðinni, en það var ekki fyrr en þeim var báðum hótað möguleikum á dauða-líkum aðskilnaði að þær fóru að sýna sitt rétta andlit. Eins og gamla orðatiltækið segir: "Ástin þekkir ekki sína eigin dýpt fyrr en aðskilnaðarstund." Þau fara bæði að sjá hvað skiptir mestu máli í lífinu og það er fólkið sem þau hitta á leiðinni. Meira um vert, náin samskipti sem þeir mynda við mikilvæga aðra.