Allt í lagi, ég verð að viðurkenna að ég hafði mjög gaman af House of the Dead þrátt fyrir vel skjalfesta galla. Þetta var hins vegar versta mynd sem ég hef séð síðan Demons at the Door. Í samanburði við DATD eru áhrifin miklu betri. Samt sem áður er söguþráðurinn veikburða, leikurinn minnir á uppáhald allra, klámmyndin og ákvarðanir og gjörðir „persónanna“ eru stöðugt á mörkum þess að vera vitlausar. Mér finnst eins og að prófa nýjustu kvikmyndaferðir Uwe Boll bara til að fá smá sjónarhorn á HOTD2. Ég er ekki að gefa í skyn að hann sé raunverulega lækningin, frekar um annan sjúkdóm að ræða, en þegar skilningarvit þín hafa verið móðguð á svo viðbjóðslegan hátt er eina leiðin uppi. Allt í lagi þarna er það. Ég hef stjórnað tíu lína lágmarkinu og mun ekki eyða tíma okkar í sóun á selluloid sem er House of the dead 2.