Ég veit ekki hvort ég myndi telja það meistaraverk að ekki, en það er fjandinn nálægt; það er einstaklega vel gert, listrænt, spennuþrungið, flókið samsæri, þematískt krefjandi og fullt af dökkum fyrirboðum og kynferðis-trúarlegum myndum. Það er líka frábært myndavélaverk frá Jan de Bont, andrúmsloft frá Loek Dikker og framúrskarandi leik frá Jeroen Krabbé og Renée Soutendijk, sá síðarnefndi gefur einn lúmlegasta og fínlegasta „femme fatale“ frammistöðu sem ég hef séð. Eins og margar aðrar evrópskar kvikmyndir hefur þessi mynd ófeimna, ófordómalausa afstöðu til kynlífs, nektar og margbreytileika kynhneigðar og hefur engan fyrirvara á því að blanda þessu öllu saman við trúarlegar og/eða súrrealískar (sumir myndu segja guðlast) myndir. Með öðrum orðum, ef þú þolir ekki tilhugsunina um að sjá girndardrifinn samkynhneigðan sjá fyrir sér hlut holdlegs þrá sinnar þegar Jesús krossfestur á krossinum áður en þeir tveir fara að því inni í kirkjugarðsgrytunni þá gæti þetta ekki verið kvikmynd fyrir þig. Það sem kom mér meira á óvart er hvernig þessi furðulega mynd tókst að forðast að vera tilgerðarlegt rugl. Það blandar saman abstrakt/súrrealískum/samhliða fantasíu-veruleikasenum og einhvern veginn lætur þetta allt ganga upp. Eins og hver góð ráðgáta geturðu séð verkin falla hægt og rólega á sinn stað eftir því sem líður á myndina. Það er EKKI upplausn utan vinstri vallar hér. Kvikmyndin hefur leikstjórn, það er ekkert óþarfi fylliefni og þegar henni lýkur byrjarðu að skilja tilganginn með því sem gæti hafa ruglað þig fyrr. Ef þér líkar við verk Ken Russell og David Lynch get ég næstum tryggt að þú munt elska þessa mynd. Djöfull, ef þú hefur ekki hugmynd um hverjir þeir eru, gætirðu samt líkað við það. Ég ætla ekki að spilla söguþræðinum með því að verða of ítarleg, en upphafsskot myndarinnar - í gegnum vef þar sem könguló grípur bráð sína - setur leiksvið sem Krabbé, sem órakaður, sjálfsögð, tvíkynhneigður rithöfundur Gerard Reve (athyglisvert, einnig nafn rithöfundarins sem skáldsagan hans er byggð á) á slóðir með auðugri, dularfulla, kynþokkafulla konu að nafni Christine (Soutendijk, blandar saman androgynískum stílum við Simone Simon -eins og sakleysi/sæta sem er frekar pirrandi), sem gæti verið bókstafleg „svört ekkja“ sem ber ábyrgð á dauða þriggja fyrri eiginmanna sinna. Þau tvö verða elskhugi og flytja hvert til annars, en við erum leidd til að trúa (með furðulegri hegðun Christine og tíðri framkomu annarrar konu - leikin af Geert de Jong - sem gæti verið til í raun og veru) að eitthvað hræðilegt sé að sjóða undir yfirborðið. Þegar annar elskhugi Christine, hinn ungi og „fallega“ Herman (Thom Hoffman), birtist í húsinu tekur hlutirnir óvænta stefnu. Og það er allt sem þú þarft að vita. THE 4TH MANN sló í gegn í listhúsum víða um heim, en komst ekki til Bandaríkjanna fyrr en 1984, þar sem hún var verðlaunuð sem besta erlenda kvikmynd ársins. Félag kvikmyndagagnrýnenda í Los Angeles. Algengasta myndbandið er Media release, sem hefur verið hryllilega kallað. Reyndu að forðast það og farðu beint að nýrri textaðri Anchor Bay DVD útgáfu. Síðan hann kom til Ameríku hefur ferill Verhoeven haft sínar hæðir og lægðir. Hann hefur gert nokkrar ágætis myndir (Flesh & Blood, RoboCop) og nokkrar ömurlegar (Showgirls). Reyndar er stórsmellur Verhoeven, Basic Instinct, næstum eins og minna áhugaverð, yngri deildarútgáfa af The Fourth Man. Soutendjik reyndi líka fyrir sér í leiklistinni í Ameríku og þar sem GRAVE SECRETS (1989) og EVE OF DESTRUCTION (1991) voru bestu tilboðin sem hún fékk hélt hún aftur heim til Hollands.