Fyrst og fremst vil ég segja að áður en ég horfði á þessa mynd taldi ég mig vera samþykkan einstakling. Einhver sem þótti vænt um aðra, mat aðra, fann enga/varla dóma gegn öðru fólki og þessi mynd hefur (held ég) breytt lífi mínu eða sjónarhorni verulega. Þegar ég horfði á það vissi ég ekkert sérstaklega um hvað það var, ég vissi að þetta var um einhvers konar bannað samband, en annars var ég hugmyndalaus og þegar ég fór að sjá hvað var að gerast á milli þessara tveggja frábærlega lýst persónur, ég var í sjokki, vantrú, rugli og undrun. Í fyrsta skipti sem ég horfði á það var ég blindur. Blindur á ást þeirra, nánd, tengingu þeirra, hreinleika þeirra sem manneskjur, sambandi þeirra. Ég horfði á hana í annað sinn, vegna þess að ég áttaði mig loksins á því hversu hræsnisfull ég var, og sagði við sjálfan mig og aðra: "Ó, ég samþykki allar tegundir af fólki, og reyni að dæma það ekki" á meðan ég dæmdi enn þessa frábæru og ótrúlega innsæi sögu, vegna ótta minn býst ég við. Í annað skiptið sem ég horfði á þessa mynd opnaði ég augun mín sem höfðu verið lokuð í fyrra skiptið og horfði í raun, ekki á þá tegund bannorðs sambandshluta sem ég hafði heyrt um allt mitt líf, heldur einfaldlega á tvær manneskjur ástfanginn. Og ég elskaði það, ég elskaði söguþráðinn, ég elskaði örlítið brotna en sterka einstaklinginn í myndinni, ég elskaði að deila tilfinningum og ég elskaði sterku böndin sem skapast. Þetta er virkilega opnanleg, fallega gerð mynd sem fékk mig til að gráta stundum og ég vona að fólk sem les þetta og ætlar að horfa á myndina á endanum muni að allir eiga skilið ást, sama í hvaða formi eða mynd hún er sett fram. ....