Ímyndaðu þér að þú sért spurður af dagsetningu hvaða kvikmynd þú vildir sjá og þú manst eftir að hafa séð frekar forvitnilega stiklu um "The Grudge". Svo, í góðri trú, mælir þú með því að sjá myndina. Það er Halloween árstíð, þegar allt kemur til alls. Og það gerði boffo miðasölu um síðustu helgi, svo það hlýtur að vera nokkuð gott...svo þú ferð.Og þú ert í raun í áfalli þegar myndin endar eins og hún gerir, og þú heyrir sjálfan þig segja, " það getur ekki verið endirinn á myndinni...“ En því miður er það svo. Og ímyndaðu þér að koma út úr kvikmyndahúsinu og skammast sín og skammast sín fyrir að mæla með svona hundi í kvikmynd. Þú heldur að stefnumótið þitt haldi að þú sért beinhaus fyrir að stinga upp á slíku voðaverki og uppástunga þín mun örugglega binda enda á efnilegt samband. Reyndar var þetta svo slæmt að við fórum báðar úr hlátri yfir því hversu slæmt þetta var. Ég sé enga framtíð fyrir ungfrú Gellar í bíó og legg til að hún haldi sig við sjónvarp í framtíðinni. Reyndar mun það ekki líða á löngu þar til hún verður send á flóamarkaðsmót sem selja Buffy-minjagripi, og það getur ekki gerst nógu fljótt, ef þú spyrð mig. Hræðilegt, hræðilegt, hræðilegt. Söguþráðurinn meikaði ekki sens; samfellan var hræðileg. Það er augljóst að allur endirinn var tilbúinn til að hafa "Grudge II - The Return of 'Cat-Boy'."