Það var erfitt fyrir mig að trúa öllum neikvæðu athugasemdunum varðandi þessa stjörnumynd. Ég hló í gegnum alla myndina, eins og öll fjölskyldan mín. Kvikmyndin skilgreindi sig greinilega sem gamaldags glæpasagnamynd - leikararnir voru hysterískir - ég þori að veðja að þeir skemmtu sér vel við gerð hennar. Auðvitað voru Goldblum og Dreyfuss frábærir - og hvað með þessar Everly-systur, hvor af Falco-hjónunum tveimur, og guðdómlega tónlistina í gegn. Rob Reiner gerði frábæran hlæjandi eðalvagnabílstjóra og Gabriel Byrne að hlæjandi taugaveiki. Svo ekki sé minnst á Gregory Hines, Burt Reynolds, Sleepy Joe karakterinn og allt líkhúsið og tilvísanir í grafargrafara. Paul Anka var hans venjulega skemmtilega sjálf, með aukinni aðdráttarafl að hlaupa hræddur eftir að Byrne ákvað að gera dúett af "My Way" hans velkominn heim til Vick frammistöðu. Ég er þeirrar skoðunar að þessi mynd hafi verið kómísk hylling til Frank Sinatra og vinir; Dreyfuss hermdi vel eftir honum. Ég er líka þeirrar skoðunar að engum, á hvaða aldri sem er, dettur í hug að líkja eftir athöfnunum sem áttu sér stað í þessari mynd - það er brandari - ekki skelfileg "gangsta" mynd. Bílarnir og klæðnaðurinn voru áhrifamikill, sem og skrautið, "Vic's Place." Sannarlega, ég hugsa um "Mad Dog Time" sem tónlistargamanmynd, minna skaðleg en margar teiknimyndir, glæpamyndir í sjónvarpi og spjallþættir. Ég myndi mæla með myndbandinu fyrir kvöld með fjölskylduskemmtun.