Í hvaða fjölda mynda er hægt að finna Nicholas Cage sem sterka, þögla hetju, Dennis Hopper sem manndrápsbrjálæðing, Lara Flynn Boyle sem vamp/tramp og seint, harmaði J.T. Walsh sem þunginn. Þetta eru svona hlutverk sem þessir fjórir geta gegnt í svefni og þeir hafa gert svo oft að það jaðrar við klisju að sjá þá leika þau aftur. Þvílíkur léttir að John Dahl, meistari í að ná mikilli stemmningu út úr smá hasar, leikstýrði þessari blæbrigðaríku nöturlegu spennumynd. Hopper tekst að forðast að fara yfir toppinn, Cage sýnir aðeins meiri dýpt en venjulega yfirborðskenndar hasarhetjur sínar, Boyle er aftur á móti svimandi, saklaus og uppátækjasamur og maður fær tilfinningu fyrir hörðu járni sálarinnar sem er miðlægt. við persónu hans, Wayne. Leikstjórn Dahls gefur tilfinningu fyrir tómleikanum í Big Sky-landinu þar sem sagan gerist á sama tíma og hún er nógu innileg til að sýna hvernig hrukkuð ena getur gefið til kynna róttæka breytingu á söguþræði í vændum. Söguþráðurinn er í toppstandi og einn af hinum frábæru snúningum í þessari mynd er að sumar aukapersónurnar hegða sér í raun eins og þær séu með heila. Það er ekki oft sem minniháttar persónur eins og aðstoðarfógetar hafa meiri gáfur en yfirmenn þeirra sem eru í aðalhlutverki. En með jafn klárum leikstjóra og Dahl ættir þú ekki að vera hissa á greindinni í neinu sem tengist þessari mynd. Frábær kvikmynd.