Ég náði loksins DVD eintaki af þessari framleiðslu og var forvitinn, þar sem ég hafði lesið svo marga sem lofuðu hana til skýjanna, sérstaklega túlkun Angelu Lansbury af frú Lovett. Ég sá Tim Burton myndina fyrir nokkrum mánuðum og fannst hún yfir höfuð og of blóðug; sem betur fer er þessi útgáfa ekki svo hryllileg, en hún þjáist verulega á of marga aðra vegu til þess að hún sé að minnsta kosti fullnægjandi fyrir mig. Til að byrja með, leikaralistin. George Hearn er fullnægjandi og sýnir að minnsta kosti einhvern svip (öfugt við óendanlegt viðarandlit Johnny Depp í myndinni). Angela Lansbury er einfaldlega pirrandi. Hún hefur að minnsta kosti nægan kraft í röddinni til að koma málinu á framfæri öfugt við pípandi og sviplausa litla stelpurödd Helenu Bonham Carter, en fíngerð virðist aðeins vera orð í orðabókinni fyrir fröken Lansbury. Það er ekki hægt að draga inn í söguna þegar ein af aðalpersónunum eyðir öllum tíma sínum í að rabba og blikka í "sjáðu, mamma, ég er að leika!" tísku og að vera allt of meðvitaður um áhorfendur. Þetta er ekki eitthvað sem er dæmigert fyrir sviðsuppfærslur, himnaríki veit - ég hef verið reglulegur þátttakandi í mörgum uppfærslum á Stratford hátíðinni í mörg ár og sviðsleikarar haga sér EKKI á þann hátt að jafnaði (að minnsta kosti þeir sem vilja halda áfram að finna reglulega vinnu ekki!)...Betsy Joslyn. Ó elskan, ó elskan, ó elskan. Tók einhver fyrir utan ég eftir því að hún getur ekki sungið þetta hlutverk jafnvel óljóst á viðeigandi hátt? Og hún að leika dóttur George Hearn er bara hrollvekjandi, miðað við að hún var gift honum á þeim tíma. Á hún ekki að vera sæt lítil sextán ára? Já, ég geri mér grein fyrir því að þetta er það sem leiklistin snýst um, en ekki einu sinni sannfærði hún mig um að hún væri eitthvað yngri en um þrjátíu og fimm ára og setningin „kindakjöt klædd sem lambakjöti“ virðist hafa verið tilbúin bara fyrir hana. Slátrun hennar á "Green Finch And Linnet Bird" fékk mig til að gnístra tönnum og tilbúinn að slökkva á DVD-spilaranum í einu. Það lag var gert svo vel í mynd Tim Burtons og þetta var sorglegt áfall. Lagið krefst raddsviðs Julie Andrews á sjöunda áratugnum og hreinleika raddarinnar sem er aðeins sambærilegur við sópran drengja. Hvaða vibrato sem er drepur það dauðann og fröken Joslyn eyddi öllum tímanum í að stríða svo mikið að ég hélt að hún væri við það að detta af stiganum sínum vegna þess að hún titraði svo mikið af áreynslunni við að halda uppi kóratúrnótum með rödd sem er mezzó í besta falli. Leyfðu okkur að fara yfir sjónarspilið af því að hún titrar að minnsta kosti fjórðungstón flatt á að minnsta kosti þremur af hærri nótunum... Þetta er einfaldlega ekki kóratúrhlutverk og kannski hefði glöggur leikstjóri átt að segja henni það - en sú staðreynd að hún var gift stjörnunni gæti mögulega hafa bundið hendur leikstjórans.Cris Groenendaal var fullnægjandi, en aftur augljóslega allt of gamall fyrir hlutverkið og það er núll efnafræði á milli hans og fröken Joslyn, sem gerir allt undirspilið falla alveg flatt. Mig minnir svolítið á fyrri sviðsuppfærslur á hringrás Wagners þar sem þeir, vegna raddkraftsins sem þarf til þess að söngvararnir geti grenjað yfir hljómi fullrar Wagner-hljómsveitar, þyrftu að steypa út á grundvelli hæfileika til að komast í gegnum raddvalið öfugt við hvaða útlit sem er. eða leikhæfileika eða jafnvel góða rödd, þess vegna ertu með skopmynd hinnar risastóru fjallmyndarlegu víkingahorna Brunehilde með þrefalda höku og skegg, þegar textinn kallar á náttúrulega fegurð sem er eilíflega ung og seiðandi. Úthlutun „unglinga“ aðalhlutverkanna er nákvæmlega eins - ef þú lokar augunum geturðu næstum trúað á Anthony eftir Herra Groenendaal, en um leið og þú horfir á skjáinn er blekkingin brotin. (Og á ENGUM tíma geturðu nokkurn tíma trúað á Jóhönnu fröken Joslyn...) Fyrir mig var restin af framleiðslunni algjörlega glataður vegna þess að þrjár af fjórum aðalpersónunum voru svo augljóslega misskildar. Ég get ekki gefið almennilega umfjöllun um neitt annað því þau voru svo truflandi að þau skemmdu restina af framleiðslunni. Ég get eiginlega ekki skilið hvers vegna fólk er að væla yfir þessari illa skotnu og sjálfsmeðvituðu töku á leikriti. Það er örugglega meira við myndavélavinnu í leikhúsinu en bara að stinga myndavél niður í fremstu röð? Ef ég vil það fer ég á almennilegt leikrit, helst á Stratford hátíðina, þar sem þeir vinna allavega saman að framleiðslunni og eru ekki sífellt að bulla eftir myndavélinni. Ég gef henni aðeins þrjár stjörnur vegna þess að gæði framleiðslunnar, fyrir utan uppátæki Lansbury og Joslyn, virðast fullnægjandi ef ekki stórkostleg. Sennilega er það besta sem maður getur gert er að kaupa hljóðrás myndarinnar og leikaraupptöku af þessu leikriti, og svo sameina þetta tvennt til að gera bærilega heild. Það er það sem ég ætla að gera og reyna að gleyma því að ég nennti nokkurn tíma að leigja þessa algjörlega ómerkilegu framleiðslu.