Ég var svo heppin að vera viðstödd sýningu í Stokkhólmi fyrir þessa glæsilegu, skemmtilegu og umhugsunarverðu mynd. Með rómantíkina sem þyngsta vopnið ​​í vopnabúrinu sökkvar Paris je t'aime djarflega inn í ástina í París og flakkar um mismunandi form í átján aðskildum „quartiers“ en án þess að pæla í Parisiennes og sakkarínformúlum. Gullnáma hennar stafar án efa af gremju hjá leikstjórunum gremju yfir því að hafa aðeins 5-10 mínútur af skjátíma þar með færðu bara bestu og öruggustu leiðbeiningarnar frá hverjum aðila. Deila um hvort ég ætti að endurskoða alla 18 þættina eða ekki , komst ég að þeirri niðurstöðu að það væri bara óþarfi og langdreginn. Þess í stað skaltu einfaldlega vera viss um að hver leikstjóri prýðir myndina með sérvitringum sínum og hæfileikum, og þú munt örugglega finna þitt uppáhalds. Þó Gus Van Sant geti ekki staðist freistinguna að vera sjálfssýn, þá er LES MARAIS hans eitt af betri framlögum, jafnvel laumað inn vel settri Kurt Cobain tilvísun. Coen-bræður endurskapa einn af aðgengilegri þáttum Parísar, senu með þöglum en tilfinningalega gagnsæjum Steve Buscemi, daufum húmor og snjöllum myndavélahornum sem vakti örugglega mestan hlátur í leikhúsi mínu, og kannski með réttu. Þannig eru allar sögulínur stórkostlega einstakar síaðar í gegnum huga mismunandi leikstjóra en sá sem víkur mest frá hinum er QUARTIER DE LA MADELEINE eftir Vincenzo Natali, myrkri hryllingsgotneskri ást með Elijah Wood í aðalhlutverki sem týndur ferðamaður í bakgötum Parísar um nóttina sem hittir vampírukonu. Með svart-hvítu sniði en blóðrauðum litaskilum sem virðast flæða af skjánum með ósamræmilegum hætti, verður hún næstum því að pastiche af Sin City hressandi óhugnanlegri og sjónrænni beygju í annars nokkuð jarðtengdri kvikmynd. Samt sem áður var einn uppáhaldsþátturinn minn FAUBOURG SAINT-DENIS eftir Tom Tykwer en ég held að ég hafi verið skilyrt til að halda það, í ljósi þess að ég fór í leikhúsið með honum sem uppáhalds og ýtti vini mínum í hliðina og sagði „loksins, þetta er uppáhalds leikstjórinn minn. hér". Engu að síður er ekki hægt að neita því að Tykwer flytur yndislegan þátt þar sem blindur drengur tekur upp símann og heyrir frá kærustu sinni (Portman - einu sinni ekki pirrandi) að hún hætti með honum og hann veltir fyrir sér sambandi þeirra. Eins og stíll Tywker er, er sagan svimandi hröð, hreyfing og endurtekin, með öskrum og hlaupum (Lola Rennt) sem gerir hana að adrenalíndælandi þættinum í París je t'aime og mögulega líka mest átakanlegt þegar Tywker byrjar að beita sér. öflugasta tólið tónlist. Til að fylla neikvæða reikninginn eru greinilega ekki allir leikstjórar jafn snertandi og Tywker, Van Sant, Cohens, Coixet og Dépardieu. Sylvain Chomet skafar botninn á haugnum með því að skera út sannkallaðan einnota hluta þar sem lítill drengur endursegir söguna af því hvernig foreldrar hans kynntust. Þeir eru tveir einmana mimu. Þessi hluti er svo í-ykkur franskur og örvæntingarfullur að hann er móðgandi fyrir alþjóðlega áhorfendur. Suwa leikstýrir einnig fátækum og dúnkenndri þætti með óvenju tígulegri Juliette Binoche sem syrgir son sinn. Ekkert annað gerist. Að lokum er upprifjun og fléttun sagnanna 18 í lokin nokkuð fljótfær og hálfgerð. Samt dekrar Paris je t'aime þig sannarlega með gæðum, því allar hinar sögurnar eru vel unnar með skörpum leik og skemmtilegum skrifum. . Hún er vissulega einn af hápunktum ársins 2006 (sé ekki mikið að segja, geri ég ráð fyrir) og mjög persónuleg mynd í þeim skilningi að það er óhjákvæmilegt að velja uppáhalds og minnst uppáhalds. Mjög mælt með bæði fyrir almenna „tilgerðarsama“ (heh) áhorfendur.8 af 10