Ég er mikill aðdáandi verks Vonneguts og ég er mjög hrifinn af þessari mynd, en ég myndi ekki segja að þetta sé mynd af "Móðurnóttinni" sem ég las. Þegar fólk segir að Vonnegut sé ófilmanlegur kemur tvennt upp í huga minn. Ein er sú að mörg þemu hans eru mjög nálægt hnúnum eða jafnvel bannorð, þrátt fyrir þá ásökun sem stundum er beitt gegn honum um að hann velji tiltölulega „auðveld“ skotmörk fyrir háðsádeilu sína. Þetta þýðir minna á hverjum degi sem líður hvað kvikmyndaleika varðar. Leikstjórar þessa dagana virðast gleðjast yfir því að brjóta bannorð og ég bind miklar vonir við útgáfuna af "Bluebeard" sem nú er í framleiðslu. Ótrúlegt að hugsa til þess að saklaust verk eins og "Sirens of Titan" eftir Vonnegut hefði sennilega verið jafngilt "R" ef það var tekið upp þegar það var gefið út aftur á fimmta áratugnum, fyrir ofbeldi, tungumál og kynferðislegt og þemabundið innihald, þó það sé harmleikur að enginn hefur enn fundið upp kvikmyndahæft handrit að því. Og í núverandi efnahagsástandi vona ég líka að einhver leikstjóri þarna úti sé að skoða „Jailbird“, „Galapagos“ og „Hocus Pocus“. Hitt er frásagnarstíll hans, sem hrúgar kaldhæðni ofan kaldhæðni á kaldhæðni en gerir það samt fyndið. fyndið. Það virðist ómögulegt að hlutgera, og það virðist vera stærsta hindrunin í því að gera frábærar kvikmyndir af frábærum skáldsögum hans, vegna þess að litlu höfundaummælin sem lita viðbrögð okkar sem lesenda eru einfaldlega ekki möguleg í kvikmyndum án þess að grípa til of oft klaufalegra aðferða eins og "talkverja". ". Vonnegut lagði til að það vantaði persónu í kvikmyndaðar útgáfur af verkum hans, hann sjálfur sem höfundur/sögumaður. Það er til heiðurs að "Breakfast of Champions" (myndin) reyndi að halda gamanmyndinni og kom dálítið í taugarnar á sér fyrir sársauka hennar. Eins og annar kalkúnn gerði úr Vonnegut skáldsögu, "Slapstick" á enn stórbrotnari hátt. Samt er ekkert að því að leikstjóri gefur okkur huglæga túlkun sína á Vonnegut, og "Mother Night" er frábært dæmi um hvernig, eins og annað gagnrýnandi orðaði það, að góður leikstjóri getur bætt myndljóði við heimild sem þessa. En svo mikið af húmornum er glatað að þó þetta sé sama söguþráðurinn er hann í rauninni ekki úr sömu skáldsögunni og ég las. Ef svo hefði verið, þá hefði ég sennilega verið að rúlla í göngunum og hlæja nokkrum sinnum við að horfa á það. Fyrir lesanda skáldsögunnar held ég að hlátur jafnvel í lokin sé fyrirgefanlegur. Endirinn á myndinni er hins vegar sannarlega hrífandi og ég held að einn af velgengni myndarinnar sé sá að hún getur í raun látið manni líða eins og maður hafi horft á einhvern ganga á rakvélarbrún milli góðs og ills og dómnefndin er enn úti. Standandi einn og sjálfur er það vel þess virði að skoða. Tæknilega eru nokkrar smávægilegar en áberandi villur, einkum í samfellu, og það lítur of oft út fyrir að vera dapurt og leikrænt, en oftast nær það ásættanlegt hljóð og sýnir stundum töluvert hugmyndaflug og útsjónarsemi. Leiklistin er almennt í hávegum höfð, jafnvel þó að samræðan sé kannski dálítið stífluð samkvæmt nútíma stöðlum. Hún lifir nokkuð vel af þegar þú horfir á bak við bak með "Slaughterhouse-5", og það er reyndar töluvert meira "gott" kvikmyndað. Vonnegut þarna úti, aðallega útgáfur af smásögum hans - "Harrison Bergeron", "Hver er ég að þessu sinni?" og ýmislegt fleira eins og, auðvitað, miskveikt kvikmyndaútgáfa af mjög fyndnu en einnota leikriti hans, "Happy Birthday Wanda June". Einnig var áhugavert verk, ef það er enn til, gert á áttunda áratugnum sem heitir "Between Time And Timbuktu" sem Vonnegut líkaði greinilega ekki mikið við, þó hann hafi tekið þátt í framleiðslu þess, vegna þess að honum fannst það rangtúlka hann almennt. Hann sagði að þetta minnti sig á furðulegu skurðaðgerðatilraunirnar sem gerðar voru í HG Wells-sögunni "The Island of Dr. Moreau", en það virkaði fyrir marga sem frábær kynning á verkum hans. En ef myndirnar láta þig ekki langa að fara í yfirburða heimildarefnið, þeir eru ekki að vinna vinnuna sína. Eins og maðurinn sagði, meira og minna, er stóra sýningin inni í hausnum á þér.