Það er ekki mjög oft sem kvikmynd getur bókstaflega fengið alla áhorfendur til að hlæja og fimm mínútum síðar fyllt augu þeirra tárum. Margar kvikmyndir reyna að gera þetta, en fáar geta skilað þeim tilfinningalegu áhrifum sem þessi mynd hafði. Adam Sandler dregur mann nánast inn með heitum og oft ofbeldisfullum útúrdúrum sínum, en fær mann líka til að hlæja þegar skuggi fortíðar hans dregur hann ekki niður. Ég ætla ekki að eyðileggja neitt, en það er sérstaklega eitt atriði sem ætti að láta augun tárast og varirnar titra. Jafnvel macho karlmenn þyrftu að vera hjartalausir skíthælar til að finna ekki fyrir einhverju á meðan þeir horfa á þessa mynd. Don Cheadle skilar enn einu frábæru frammistöðunni, en Sandler skartar honum. Liv Tyler og Jada Pinkett Smith gefa trausta frammistöðu, en ekkert í röðinni af aðalhlutverkunum tveimur. Húmor Sandlers er enn til staðar, sem í raun bjargaði þessari mynd frá því að vera niðurdrepandi á landamærum. Það er hægt að hlæja að ýmsu, en ekki halda að þú verðir þar lengi, því þetta verður alvarlegt aftur án mikillar fyrirvara. Ég gæti haldið endalaust áfram um hversu vel þessi mynd snerti nánast allar tilfinningar sem mannslíkaminn inniheldur, en ég ætla að stytta þetta. Mér finnst óþarfi að segja þér neitt meira. Gerðu sjálfum þér greiða og gefðu þér tíma til að sjá þessa mynd. Jafnvel þótt þú þurfir að bíða þangað til hún kemur út á DVD, þá er hún 100% tímans virði. Djúp áhrifamikil kvikmynd sem mun örugglega setja tár í augun og bros á vör...nema auðvitað...þú sért hjartalaus sál.