Þetta er ákaflega þétt, dapurleg og flókin mynd sem afhjúpast frekar hægt, afhjúpar ógurleg smáatriði, eins og athyglina sem veitt er í skáldsögu, og að horfa á þessa mynd „ER“ eins og að horfa á skáldsögu þróast. Þó að mér væri ekki sama um sögumanninn, þar sem mér fannst hann vera í ójafnvægi við restina af frammistöðunni, þá er þessi mynd með besta samleik sem ég hef séð og aðalhlutverkið, Summer Phoenix, er stórkostlegt. Sakleysi hennar og barnalegheit gæti sumum fundist ósennilegt, eins konar kross á milli Öskubusku og Lísu í Undralandi. Ég get keypt þessa gagnrýni, en hún er samt stórkostleg, að hluta til vegna þess að hún er ólík öllu sem ég hef séð áður. Þessi mynd er ótrúlega falleg, tekin af Eric Gautier, og hluti af því sem er svo einstakt við þessa mynd er hvernig hún gerir það ekki alltaf að sýna hvers þú myndir búast við. Hún kemur alltaf á óvart og þrátt fyrir lengd hennar sýnir myndin aldrei meira en þarf. Á 163 mínútum er hún ákaflega hnitmiðuð, að sök, myndi ég segja, sem er eitt af undrum þessarar myndar. Hún er uppfull af stuttum augnablikum sem eru einfaldlega töfrandi, eitthvað af því besta sem þú munt líklega sjá allt árið, og allar þessar stundir bæta að lokum upp óvenjulega kvikmyndaupplifun. Fjölskyldustundirnar eru einstakar, Ian Holm er frábær og það sem þessi mynd hefur að segja um leikhúsið hefur ekki sést í kvikmyndum síðan „Opening Night“ eftir Cassavetes eða kannski „Limelight“ eftir Chaplin. En, trúðu því eða ekki, þessi mynd er miklu „minni“ hefðbundin. Ég vissi aldrei hvert þessi mynd var að fara og núna, eftir að hafa séð hana, hefur hún enn marga möguleika. Þetta er kraftmikil, ótrúlega ögrandi mynd.