Á hverju ári er ekki hægt að missa af eftirsóttum heitum og stórum fjárlagatitli með réttri samsetningu stjörnu, leikstjóra og myndefnis sem misheppnast hrapallega í miðasölunni. Í ár var það Superman Returns. Árið 1982 var það Blade Runner. Árið 1957 var það The Spirit of St Louis eftir Billy Wilder, mynd sem hafði allt - toppleikstjóra, risastóra stjörnu, metsölusaga um bandaríska hetju - nema nógu marga áhorfendur til að standa undir kostnaði. Kannski mundi almenningur enn eftir gyðingahatri Lucky Lindy og háværri aðdáun hans á afrekum Þýskalands nasista fyrir stríð (hvorki fjallað um í myndinni, sem endar með komu hans til Parísar áður en goðsögnin varð of flekkuð). Kannski vegna þess að þeir töldu sig þekkja söguna eða að þetta væri bara einn strákur sem væri fastur í flugstjórnarklefa í tvo tíma. Vissulega gera Wilder og meðhöfundur Wendell Mayes sér grein fyrir dramatískum gildrunum í tiltölulega tíðindalausu flugi Lindberghs, á víxl á vel útfærðri flashback uppbyggingu að lykilatriðum í lífi hans og uppbyggingu flugsins sjálfs. Þegar myndin er komin í loftið kemur hún bæði á óvart og spennu, þar sem hann finnur ósvikið drama í tilraunum hans til að halda sér vakandi og sigla án viðeigandi hljóðfæra. Það byggir líka upp alveg ótrúlega ótta sem er ólíkt öllu öðru í kvikmyndasögu Wilders, sem tengist raunverulegri skilningur á epíkinni: skot eins og ógnvekjandi óveðursskýin yfir snaginn dimmri dögun fyrir flugið bera alvöru hroll af forboði. Jafnvel hið venjulega þöglaða og vandræðalega WarnerColor bætir við myndina frekar en dregur úr henni. Samhliða frábærri notkun CinemaScope er merkilegt tónverk frá Franz Waxman: glæsilegt, svífandi en fyllt af vanmetinni ógn og snjallt notað sem hluti af efni myndarinnar frekar en eingöngu tónlistarundirleik. Myndin tapar stigum fyrir að gefa í skyn, þó hún hafi aldrei sagt beinlínis, að þetta hafi verið kapphlaup um að verða fyrstur til að fljúga Atlantshafið - reyndar var Lindbergh þriðji maðurinn til að fljúga yfir Atlantshafið eftir að hafa næstum alveg gleymt hinni stórkostlegu Breta Alcock og Brown. flug átta árum fyrr - en þetta er samt ótrúlega spennuþrungin og hrífandi ævintýrasaga sem verðskuldaði þann árangur sem hún náði aldrei.