'Presque Rien' ('Come Undone') er eldra verk eftir hinn óvenju hæfileikaríka rithöfund/leikstjóra Sébastien Lifshitz (með samvinnu rithöfundarins Stéphane Bouquet - teymið sem gaf okkur síðari 'Wild Side'). Eftir því sem við skiljum frásagnarhætti Lifshitz verður hvert verk hans dýrmætara. Með því að leyfa blíðum og viðkvæmum ástarsögum sínum að þróast á sama tilviljunarkenndan hátt og finnast í hugum ruglaðra og óöruggra ungmenna - tíminn núna, tíminn liðinn, tíminn íhugandi, ímyndaður tíminn, tíminn einn - gerir Lifshitz sögur sínar persónulegri og tekur þátt í áhorfandanum. með öllum hliðum á svörum persónanna. Það krefst smá vinnu til að skrifa inn í aðferð hans, en að fara með tækni hans dregur okkur djúpt inn í myndina. Mathieu (myndarlegur og hæfileikaríkur Jérémie Elkaïm) er að heimsækja ströndina í frí, tími til að leyfa móður sinni (Dominique Reymond) að glíma við óskilgreindan sjúkdóm sinn, í umsjá hinnar veraldlegu og viturlegu Annick (Marie Matheron) og í fylgd með systur sinni Söru (Laetitia Legrix): fjarlægur faðir þeirra hefur verið heima af viðskiptaástæðum. Fléttast inn og út úr fyrstu augnablikum myndarinnar myndir af Mathieu einum, sem er þunglyndur, ríður lestum, talar við einhvern í litlum upptökutæki. Við eigum eftir að velta því fyrir okkur hvort aðgerðin sem þróast sé eingöngu minning eða samtímaaðgerðir. Þegar Mathieu sólar sig á ströndinni tekur Mathieu eftir myndarlegum unglingi á aldrinum hans sem leikur hann og við getum fundið tilfinningar Mathieu titra af rugli. Unglingurinn Cédric (Stéphane Rideau) fylgir Mathieu og systur hans heim og heldur áfram leyndardómnum um aðdráttarafl. Fljótlega nálgast Cédric Mathieu og blíður kynning leiðir til koss sem byrjar ástríðufullri ástarþráhyggju. Mathieu er dauðhræddur við stefnuna sem hann tekur, hafnar almenningi Cédrics, en heldur áfram að leita að honum fyrir sendingar. Ungu mennirnir tveir eru á fullu að vera ástfangnir og innleiðing líkamlegs þáttar þessa sambands, sem er svo nauðsynleg til að skilja þessa sögu, er deilt með áhorfendum í sumum mjög erótískum og tilfinningaríkum senum. Samt þegar líða tekur á sumarið áttar Mathieu, fastur námsmaður, að Cédric er rekamaður sem vinnur í kryddbás á karnivali. Það kemur í ljós að Cédric er díonýsíski félaginn á meðan Mathieu er sá apollónski: Mathieu er spenntur yfir fegurð sögunnar og rýmisins á tíðum tíma í byggingartruflunum á meðan Cédric hefur aðeins áhuga á staðnum sem nýjum felustað fyrir ástarlíf. Mathieu er flókin manneskja, sem tekst á við fjölskyldutengsl sín þvinguð af erfiðum veikindum og faðir sem ekki er til staðar, ótta við vaxandi kynhneigð sína og ástríðu hans fyrir Cédric. Gleðistundir þeirra truflast af því að Cédric viðurkenndi óheilindi og vanhæfni Mathieu til að takast á við þetta mál og að lokum skiljast leiðir. Tíminn líður, fjölskyldubreytingar eru gerðar og Mathieu lendir í þunglyndi þar á meðal sjálfsvígstilraun. Það hvernig Mathieu tekst á við allar þessar áskoranir og finnur huggun, furðulegt nokk, hjá einum af fyrri elskhugum Cédrics Pierre (Nils Ohlund) færir myndina til óljóss en þó fullkomlega farsæls hámarks. persónurnar eru svo sterkar að löngunin til að hefja myndina frá upphafi núna með þekkingu á heildarsögunni er sterk. Lifshitz hefur gefið okkur kvikmynd um hugleiðslu með ástríðu, átök við krafta ástríðunnar sem finnast í ástinni og hljóðláta kvikmynd þagna og lotningar sem eru óviðjafnanlega fallegar. Allur leikarinn er frábær og leikstjórnin mild og ögrandi. Lifshitz er án efa eitt af skæru ljósum kvikmyndagerðar. Á frönsku með enskum texta. Mjög mælt með. Grady Harpa