Það er líklega ár síðan ég sá Uzak, en hún hefur skilið eftir sig sterkar minningar um aðalpersónurnar tvær, sljóa ljósmyndarann ​​Mahmut og barnalega frænda hans frá þorpinu Yusuf. Þetta er löng kvikmynd með mjög litlum samræðum og frekar takmarkaðan söguþráð. Þetta hefur greinilega pirrað ansi fáa áhorfendur. En myndin byggir upp svo sársaukafulla andlitsmynd af Mahmut og Yusuf að það er alveg jafn mikil tilfinningaspenna og í rólegustu spennumyndinni. Bara svo það sé á hreinu, það er engin fylling í þessari mynd -- í löngu hléunum þar sem enginn talar þar eins mikið gerast í tilfinningum persónanna (og í þínum, að horfa á þær) eins og þú gætir þolað. Farðu að sjá það vakandi og vakandi og þú munt verða gripinn frekar en svæfður. Uzak er satt á svo margan hátt og þessi einlægni er líklega mesta afrek þess. Fólk glímir ekki við atburði og vandamál, eins mikið og hvert við annað. Reyndar, í allri myndinni, er líklega ekki einn punktur þar sem aðalpersónurnar (Mahmut, Yusuf og fyrrverandi eiginkona Mahmut, Nazan) eru ekki á móti. Margt af því á við um allan heim: kannski viljandi barnalegar væntingar frænda Yusuf um að a starf á skipi mun falla í kjöltu hans; Borgarvædd tortryggni Mahmuts og viljaleysi til að hafa samúð með Yusuf. Önnur sannindi eru sértækari fyrir Tyrkland: skilningsleysi Yusufs á því að Mahmut gæti verið að þola dvöl sína með samanbitnar tennur; Yusuf sveiflast á milli macho metnaðar og óþæginda í augum þegar hann reynir að kynnast konu. Uzak er án efa frekar dapurleg mynd og styrkleiki einnar Ceylan er að berja okkur ekki yfir höfuð með þemunum sem hann skoðar. Fyrir mig að minnsta kosti, ég trúði algjörlega á hegðun persóna hans. Allar litlu misheppnuðu tilraunirnar til að tengjast og smávægilegar grimmdirnar hljóma svo sannar. Og samt fór ég ekki með skilaboð um að "Heimurinn er svona", en í staðinn fékk ég "Svona komum við stundum fram við hvort annað."