Lucio Fulci var einn afkastamesti ítalski leikstjórinn þegar hann lést árið 1996, en ferill hans var fyrir löngu kominn niður í niðursveiflu sífellt fánýtari tegundafærslur sem gátu varla staðið í skugga fyrri verka hans. Stóran hluta sjöunda áratugarins og fram á miðjan níunda áratuginn sló hann í gegn svo stílfræðilega áberandi hryllingi eins og "City of the Living Dead", "The Beyond" og hinu hrottalega giallo "The New York Ripper", sem aðdáendur minnast með hlýju eins og sjálfan mig. Og þó að "Cat in the Brain" falli inn í tímum hnignunar Fulcis sem kvikmyndagerðarmanns, þá er þetta átakanleg, myrkur fyndinn hausinn sem sannar að þrátt fyrir að vera greinilega óæðra verk (innrömmun, áhrifin og leiklistin eru undir pari). áhugaverð, opin hugleiðsla um poppsálfræði og getu kvikmynda til að afnæma. Gerðu ekki mistök: "Cat in the Brain" er algjör gorefest, og jafn sundurlaus og fyrri myndir Fulci, en hún á hrós skilið fyrir að reyna að vera eitthvað meira. Í ljúffengu tungutaki leikur Fulci sjálfan sig: leikstjóra í miðri töku á enn einni ofbeldisfullri hryllingsmynd sem lendir í öfugsnúnum/morðrænum ofskynjunum; eftir að hafa heimsótt krakka sem setur hann í dáleiðslu fara draumar hans og raunveruleiki að skerast, að því marki að áhorfandinn getur ekki greint þetta tvennt. Nýlega DVD-diskurinn frá Grindhouse Releasing nefnir "Cat" sem erfingja eins og "Eraserhead" og hann hefur álíka óhugnanlegan, óþægilega fyndinn eiginleika sem tengist bestu súrrealísku list.