„Mararía“ olli mér miklum vonbrigðum. Ég get ekki litið á hana sem slæma mynd, en þróunin virtist bara of hröð og ótrúverðug til að hún gæti kallað fram einhverjar tilfinningar. Dr. Fermín sýnir fordæmalausa furðulega hegðun af ástríðu sem maður getur í raun ekki skilið hvaðan hún fæddist. Ég meina, hversu oft á hann einhvern tíma samtal við Mararíu?? Kannski einu sinni? Einnig virtist Mararía aldrei vera alvöru persóna, frekar eins og staðalímynd kvikmynda sem bara þurfti að vera í myndinni (...eða vantaði annan titil?). Sumt af bestu leikunum kom frá hlutverki sem var í rauninni ekki mikilvægt fyrir söguna, hlutverk Marcial, hins undirgreinda en þó auðmjúka handrukkara. Vissulega voru landslagið, menningarlegir þættir Kanaríeyja og önnur „vá“ augnablik áhugaverð, en myndin var ekki heimildarmynd (ef þetta væri raunverulegur ætlun hennar), og síðast en ekki síst, sem heilsteypt drama.