Eisenstein lýsir samstarfi sínu við Prokeviev sem jöfnu samstarfi þar sem þeir unnu saman að því að passa saman mynd og tónlist, atriði fyrir atriði. Hljóðupptakan var því miður hörmung, þannig að í einu sinni slær áreiðanleikinn við áreiðanleikann í Criterion DVD-diskinum aftur á móti. Sem betur fer er til að minnsta kosti ein endurgerð útgáfa af myndinni á VHS (BMG Classics) með frábærri endurupptöku á tónlistinni (eftir Fílharmóníuhljómsveit St. Pétursborgar og kór). Það er áhugavert að bera þessa mynd saman við áróðursmyndir samtímans. í Englandi, Þýskalandi og Bandaríkjunum. Kvikmynd Eisensteins var gerð árið 1938, til að bregðast við ótta við innrás Þjóðverja; og Olivier árið 1943, þegar enn var búist við innrás Þjóðverja í England. Báðar myndirnar eru sviðsettar en á ólíkan hátt. Olivier byrjar á því að sýna sviðsetta sýningu á verkinu í Globe Theatre eftir eigin leikkonu Shakespeares, og fer síðan með okkur út úr leikhúsinu í kvikmyndalegri (þó enn stílfærðari) umgjörð. Kvikmynd Eisensteins er kvikmyndaleg frá upphafi, en samt eru samræðurnar og ræðurnar undir áhrifum frá melódramatískum leiklistarvenjum gamla rússneska leikhússins. Þetta virkar mjög vel fyrir ræður Cerkassovs sem Alexander, því hluti af starfi hans sem prins og herforingi var að gegna hlutverki opinberlega. Í Þýskalandi nasista var fyrsta stóra áróðursmyndin leiðinleg Sigur viljans eftir Leni Riefenstahl, sem hljóðritaði gríðarstórt pólitískt sjónarspil - fjöldinn allur af mannfjölda sem fagnar háværum ræðum Hitlers. Áróðurinn í meistaraverki hennar, kvikmyndinni frá Ólympíuleikunum í Berlín 1936, er mun lúmskari, þar sem tilbeiðsla hans á íþróttamannlegum karllíkama ber með sér truflandi undirtón arísku yfirburðagoðsögunnar. En þýskar áróðursmyndir á stríðstímanum gætu líka verið lúmskar. Urlaub auf Ehrenwort eftir Karl Ritter (Furlough on Honor Word) er dæmigerð. Þar sést ungur liðsforingi láta mennina í sveit sinni fara í sólarhringsleyfi áður en hann snýr aftur í skotgrafirnar í fyrri heimsstyrjöldinni (og nánast öruggur dauði). Gegn ráðum vopnahlésdaga tekur hann við heiðursorði þeirra um að snúa aftur, þó að hann verði leiddur fyrir herrétt og skotinn ef þeir gera það ekki. Auðvitað snúa þeir allir aftur, (þó sumir hverjir hækki sjálfa sig fyrir það), væntanlega hvetja áhorfendur til svipaðra skylduverka við landið sitt. Í Bandaríkjunum var ein af betri áróðursmyndum seinni heimsstyrjaldarinnar Air Force Howard Hawks. Í henni fylgjumst við með misjafnri áhöfn sprengjuflugvélar þegar þau tengjast hvort öðru með reynslu af bardaga og yfirstíga hindranir til að halda áfram hlut sínum í stríðinu. Dæmigert fyrir kvikmyndir Hawks er hins vegar raunveruleg hollusta þeirra meira við hvert annað en við landið sitt. Eisenstein þarf að ná langt aftur í söguna til að finna rússneska herinn sigur. Það er kaldhæðnislegt að Alexander (eins og hinir rússnesku prinsarnir) er kominn af víkingunum sem sigldu upp rússnesku árnar til að sigra og stjórna eigin herjum. Hann er því sigurvegari sem hrekur frá sér annan tilvonandi sigurvegara. Líkamlega eru þeir ekki svo ólíkir (þó að leikararnir sem túlka þýsku prinsana hafi augljóslega verið valdir fyrir ljótleika þeirra og dillandi heimsku). En hin raunverulega andstæða er á milli hinna almennu hermanna. Rússnesku bændurnir eru háir og sterkir eins og aðalsmenn; en þýsku bændurnir sem skutlast út úr skjaldveggnum til að drepa særða Rússa eru feti styttri en húsbændur þeirra. Það er einhver söguleg sannleikur í þessari andstæðu. Rússneskir þjónar á miðöldum voru miklu betur settir en evrópskir starfsbræður þeirra, því þeir gátu alltaf flúið út í óbyggðir og hreinsað eigið land. Mynd Eisensteins gefur okkur líka fyrstu sýn okkar af Alexander sem sjómanni. Í baráttunni við Þjóðverja notar hann þekkingu sjómanns síns á ísnum sem og þekkingu sína á hernaðaraðferðum þeirra til að sigra þá. Þegar Gavrilo brýtur skjaldvegginn, neyðast þeir til að safnast saman og safnast saman vestan megin við vatnið, þar sem ísinn er þynnri. Ein af öðrum ánægjum kvikmyndar Eisensteins (sem flestir áhorfendur sakna) er sögulega nákvæmur háttur sem hann sýnir. stjórnmál miðalda Rússlands. Borgir eins og Pskov og Novgorod áttu vaxandi auð sinn og frama að miklu leyti að þakka viðskiptum, sem komu kaupmönnum til valda, og settu fursta til hliðar þar til hernaðarþekking þeirra og hernaðarálögur þurfti til að hrekja innrásarher frá. Í myndinni er Alexander sýndur ekki aðeins sem herforingi, heldur einnig sem meistari stjórnmálamaður, sem veit hvernig á að bíða eftir tíma sínum og hvernig á að nýta vinsældir sínar sem best eftir sigurinn.