Það kemur ekki á óvart að rithöfundurinn/leikstjórinn Michael Powell hafi litið svo á að "A Matter of Life and Death", hin töfrandi fantasía hans og Emeric Pressburger frá 1946, væri uppáhald hans af myndum þeirra saman. Þetta litríka rómantíska ævintýri, sem var gefið út í kjölfar síðari heimsstyrjaldarinnar, hefði verið tonic fyrir áfallalausa, batnandi þjóð sem þarfnast góðrar upplyftingar. Í kjölfar fjölda annarra þjóðrækinna stríðsmynda gerði 'The Archers' þessa að þeirra sérkennilegasta , skrítinn og þjóðræknasti í hópnum. Hún er í raun bresk fyrir að halda uppi breskri arfleifð (Shakespeare, bjór, sanngjarnan leik, góða siði) og er líka áberandi ameríkanísk í barokktónverkum sínum, tæknilegri uppfinningasemi og fínum fjölþjóðlegum leikarahópi. Einkennilega endurómar aðra klassík frá 1946, „It's a Wonderful Life, "AMOLAD opnar á stórri festingu, með einni af þessum skemmtilegu raddröddum sem prédikar um jörðina og himininn, og hvílíkan stóran, dásamlegan heim sem við búum í. Hún sker sig svo inn í breskan stjórnklefa, illa högg, upp. logandi og með aðstoðarflugmanninn þegar látinn. Það hljómar ranghugsað, en tengingin verður fljótlega skýr við atburðina sem koma á eftir. Þegar nær 5 mínútur eru liðnar, eru hröð skothríð milli breska flugmannsins Peter (David Niven) og bandaríska útvarpstengiliðsins June (Kim Hunter) hrífandi í sínu nánd. Peter er hættur að deyja, en engu að síður þreytir hann mikinn kraft, sjarma og úthellandi játningar, og hlý tengsl hans við June endar með gagnkvæmu orðalagi á „Ég elska þig“. Með töfra augnabliksins sleppur Peter, með yfirumsjón með hljómsveitarstjóra sínum 71, sem hafði það hlutverk að flytja hann til „hina heimsins“, og lendir í strandi á ströndinni. Seinna hittir hann June á reiðhjóli og passar samstundis líkamann við röddina. En þegar dómstóllinn áttaði sig á mistökum sínum vill hann að Peter verði sendur til baka og skipar franska hljómsveitarstjóranum (Maurice Goring) niður á jörðina að sækja hann. En Peter er staðráðinn í að lifa vegna júní og mistök hljómsveitarstjórans og gætir hornsins af ásettu ráði. Örlög Peters liggja að lokum hjá hinum himneska dómstóli og bandaríska saksóknaranum (Raymond Massey), en kviðdómur hans samanstendur af nokkrum látnum stríðshetjum og flottum breskum fulltrúum. Súrrealíska réttarhöldin, sem leysast upp úr svörtu/hvítu aftur í ríkulega Technicolor, þegar dómurinn hefur verið kveðinn upp, gæti vel verið draumur, en lokaskotið á sjúkrahúsinu staðfestir fyrirsjáanlega niðurstöðu. ameríski titill myndarinnar) er notaður tvisvar: í fyrra skiptið í svörtu/hvítu, þegar hann lyftir Peter og dularfullum franska forráðamanni hans upp á við og fer yfir risastyttur af hugsanlegum lögfræðingum Péturs fyrir réttarhöldin, þar á meðal Abraham Lincoln og Platon. Í seinna skiptið er mjúklega upplýsti litastiginn umgjörð um það sem er helgimyndamynd í kvikmyndum - Peter og June frosnir hlið við hlið, undrandi augu þeirra beint fram í rammanum, örlög þeirra innsigluð. Ólíkleg væntumþykja deilt milli Peter og júní verður aldrei grófur eða orðaður; það er meðhöndlað af göfgi og þeirri skynjun að parið sé nú þegar nógu hæft til að giftast og þurfi einfaldlega að sannfæra fólk um ást sína, svo það geti haldið þeim saman. Franski hljómsveitarstjórinn, sem getur fryst tíma og líkama fólks, truflar margar af lykilstundum þeirra saman, fyrirlestrar Peter um sögu og meðal brjálæðisbragða hans, klípur í bók Peters „Top 100 leikjabragð“ og kaffibollann hans. Eins sjónrænt innblásinn og aðrir Powell. /Pressburger samvinnu, þetta var í fyrsta sinn sem þeir sameinuðu lit og svarthvítt hið síðarnefnda hefur glaðværan eiginleika þegar það er notað fyrir himnamyndirnar, og báðar eru jafn grípandi. Framúrskarandi handritið passar meira en við hugmyndaríka leikmynd, með samræðum sem hljóma svo strax að það er ekki eins og það hafi verið skrifað eða leikið fyrir skjáinn. Skemmtileg og fyndin, skrif Powell/Pressburger verðskulda sömu lof og styrkleika þeirra fyrir lit og tónsmíðar. "A Matter of Life and Death" var gerð árið 1946 og er ein af þessum myndum sem þverra aldurinn, líta ferskt og frumlega út, jafnvel á þessum tíma. þar sem CGI myndi efla gerviáhrif þess, líklega svipta þá tilfinningalegu undrun þeirra. Aðrar hrífandi breytingar fela í sér þörfina á minni meðalsekúndum til að klippa og óumflýjanlega beiðni um að stytta samræður svo það geti varðveitt lágt athyglissvið flestra áhorfenda. Powell vefur álög sem ómeðvitað gleypir áhorfandann frá fyrsta ramma og gefur honum frelsi til að gera tilraunir með myndir án þess að svíkja rökræna þróun vandræða Peters.