Ég elska tónlist Clash og ég elska tónlist Joe Strummer og The Mescaleros. Ég fór á þessa mynd í von um að fræðast um manninn á bakvið mest af þessu. En ég kom út úr leikhúsinu og vissi ekki mikið meira um Joe en ég gerði þegar eftir að hafa lesið færsluna á Wikipedia. Myndin kemst aldrei í gegnum manneskjuna, hugsanir hans og tilfinningar. Það sem þeir gerðu var að safna því litla efni sem þeir áttu, skjálfandi óskýr myndbönd og taka viðtöl við fólk um Joe Strummer við varðeld. Það kemur í ljós að flestir af þessu fólki þekktu hann mjög lítið eða alls ekki og að leikstjórinn vildi bara hafa þau í myndinni til að fá fleiri fræga fólk til að segja: "Ó, hann var svo innblástur fyrir okkur öll". Eins og Bono eða Johnny Depp (sem þeir virtust báðu um að halda sjóræningjabúningnum sínum í til að njóta góðs af núverandi árangri hans í Pirates of the Caribbean). Svo virðist sem leikstjórinn hafi ekki einu sinni getað beðið þar til líkaminn var orðinn kaldur áður en hann stökk inn til að selja sína útgáfu af „mesta pönkrokkara og hippa í hjarta“ sem uppi hefur verið og helgað manneskjuna án þess að vita nógu mikið um hann. aðdáandi, ég naut þess að sjá myndirnar af hljómsveitinni, heyra sögurnar á bak við lögin og þess háttar, en á endanum fannst mér eins og það sem var eftir eins og portrett af Joe Strummer hefði auðveldlega getað verið sagt á 60-90 mínútum. Farðu og sjáðu myndina ef þú ert aðdáandi, annars betra að hlusta á tónlist Clash eða jafnvel betra hinn óverðskuldaða óþekkta Mescaleros, þar sem Joe Strummer náði hámarki tónlistarþróunar sinnar fyrir dauða sinn, og bræddi öll sín ríkulegu áhrif saman í einn magnaðan hljóm.