Lackawanna Blues er áhrifamikil saga um Nanny, konu sem gefur sig alla til að hjálpa þeim sem þurfa á henni að halda. Hún er sögð frá sjónarhóli drengs, sem Nanny tók á móti henni þegar eigin móðir hans er ekki alveg að standa sig. Ég ber virðingu fyrir þessari mynd af þremur meginástæðum: 1) Hún er snertandi, en ekki safarík. Hún er sögð á mjög raunverulegan hátt, án þess að vera mikið af áberandi frásagnarfarangri frá Hollywood. Og endirinn er nokkuð góður (táralegur en ekki yfirþyrmandi).2) Þó að þetta sé greinilega afrísk-amerísk mynd, sem gerist í samfélagi blökkumanna í Lackawanna, New York eftir aðskilnað, klæðist hún ekki þjóðerni sínu. á erminni. Sagan byggir á styrk persónanna og dramanna (og gamanmyndanna) sem umlykja líf þeirra. Það er ekki prédikandi, það er einfaldlega gott.3) Það hefur frábæra hljóðrás (getur ekki slegið út gamla skóla R&B og Chicago blús). Yfirleitt er leikurinn sterkur, en ekki almennt séð. Sumar sýningarnar standast einfaldlega ekki þær persónur sem leikararnir eiga að túlka. En miðað við að þetta hafi verið gerð fyrir sjónvarpsmynd, þá má búast við því.8 af 10. Ófullkomin en viðkunnanleg, góð mynd fyrir rigningardag.