Mér fannst mjög gaman að horfa á þessa mynd. Það hefur frábæra leikstjórn, eftir Bigas Luna sem þegar þekkir, fædd á Spáni. Og það er einmitt á Spáni sem myndin gerist, í Katalóníu, til að vera nákvæmari. Luna skoðar enn og aftur þema þráhyggju, í þessu tilviki þrá ungs drengs fyrir mjólkurmjólkina. Það eru nokkur sálfræðileg hugtök í þessari sögu eins og höfnunarfléttan sem eldri sonurinn finnur fyrir við fæðingu bróður síns. Í myndinni er þetta það sem leiðir til þráhyggju unga drengsins sem sér skyndilega alla móðurmjólkina fara til nýfædds sonar. Svo hann byrjar að reyna að finna brjóst sem getur gefið honum að borða. Hann finnur það í konu sem kom nýlega og héðan í frá er myndin allt í kringum þetta. Þessi mynd lifir mikið á myndmáli, meira en sögunni sjálfri, áhorfandinn fangar ákveðin augnablik (ógleymanleg augnablik) og ákveðin tákn (myndin á skilið a ítarlegar greiningar á nánast öllu sem gerist vegna þess að það þýðir yfirleitt eitthvað...). Umhverfið, landslagið, dæmigert frá svæðinu sem og súrrealísk hegðun persónanna, líka táknræn, og frábær tvíræð hljóðrás Nicola Piovani flytja okkur í aðra vídd, ekki samhliða raunheiminum, en sem sker hann frá tímum. stundum... Þess virði að lifa í þeim heimi, þess virði að horfa á þessa mynd, jafnvel þó við gætum að lokum og í augnablik verðum þreytt og dálítið veik af óhóflegri þráhyggju, sem er kannski tekin út fyrir mörkin...Ég hafði líka gaman af frammistöðunni söguhetjunnar... 8/10