Bandaríski útrásarvíkingurinn Jules Dassin gerir margverðlaunaða franska gangsteramynd. Söguþráðurinn fjallar um Tony Stephanois, húmor sem er nýkominn úr fangelsi, sem tekur þjófasveit sína í 240 milljóna dala skartgriparán. Því miður, samband fyrrverandi eiginkonu hans við alræmdan glæpamann að nafni Grutter, ítalskan öryggisbrjóst að nafni Cesar með veikleika fyrir konur, og mistök eigin vinar hans Jo valda því að farsælt rán breytist í blóðugt kapphlaup við tímann eins og Grutter heldur. Sonur Jos í gíslingu fyrir peningana á dæmigerðum „glæpur borgar sig aldrei“ harmleikshætti. „Rififi“ í titlinum er útskýrt í lagi sem þýðir slangur fyrir í grundvallaratriðum ofbeldi og kynlíf, og fullur titillinn „Du rififi chez les hommes“ þýðir í grófum dráttum "Some naughty in the house of men", sem er nokkurn veginn þar sem banvænn galli persónanna á sér stað. Leyfðu glæpamyndum að leggja mesta áherslu á mistökin á konurnar, en í þetta skiptið fær eiginkona Jo síðasta hláturinn (ef hægt væri að kalla það hlátur) þegar hún spáir „Þið öll ætlið bara að drepa hvern. annað." Persónurnar eru ekki sem mest samúðarfullar og konurnar að mestu veikburða, en Dassin byggir samt upp úr þeim einstaklega vel smíðaða spennumynd þar sem þær ná ráni sem krefst ýtrustu þagnar, fela varninginn og reyna svo að lifa af. það sem í rauninni verður katta- og músaleikur á göngu. Í blöndunni eru mjög ótrúlegar ljósmyndir og fín athygli á smáatriðum í klippingunni, sem leiðir til hraða og sjónrænnar upplifunar sem ofmetur hið annars almenna söguþráð. Það er ekki aðeins auðvelt að sjá hvers vegna þetta er haldið sem klassík, það er líka auðvelt að sjá hvers vegna það er meðal 250 efstu á IMDb: það er spennuþrungið, sjónrænt stórkostlegt, fullt af kynlífi og ofbeldi og viðheldur þessu flotta glæpagengi sem við kvikmyndaáhugamenn. eins og svo mikið.