Þetta er dásamleg mynd sem kvikmynd - hún fær 8 af 10. Sem kvikmyndað stykki af nákvæmri sögu ... maður vill vera ástríkari, en hún er 5 af 10. Og ég held að ég sé í raun að vera mjög kærleiksríkur. Hvernig var hann - þessi maður af hesti og sabel sem var yngsti "strákur" hershöfðingi í sambandsher bandaríska borgarastríðsins, og endaði að deyja með allri stjórn sinni í stærsta hernaðarsigri indíánaættbálkanna í Norður-Ameríku. ? Skoðanaglaður, herskár, brjálaður, blóðugur, metnaðarfullur, snjall, of snjall, indverskur fjandmaður, indverskur vinur(?) og þjóðhetja. Dauði hans árið 1876 var meðhöndlaður sem þjóðarharmleikur og ýtti honum í frægðarstöðu sem jafngildir Washington, Lincoln, Jackson og Grant/Lee og Sherman/Jackson. Það er aðeins með aukinni meðvitund um mistökin sem gerð voru á ferlinum - ofur metnaðarfullum sjóðheitum, sem orðspor hans hrakaði. Samt enn þann dag í dag er George Armstrong Custer sá persóna sem best er minnst í hersögu okkar til að tapa síðasta bardaga sínum (ég get eiginlega ekki hugsað um svipaðan bardaga - kannski Jonathan Mayhew Wainwright hershöfðingi, neyddur til að vera með mönnum sínum á Bataan Death March - en Wainwright lifði mars og síðari heimsstyrjöldina af). Custer hefur komið fram í fleiri myndum en mun betri hershöfðingjum, vegna vestrænna ævintýranna og Little Big Horn. Synd að aldrei var farið með smáatriðin um raunverulegan feril eins kærleiksríkt og Raoul Walsh og Errol Flynn fóru með þau í þessari mynd. En jafnvel árið 1941 var goðsögnin enn öflug. Olivia De Haviland lék Libby Custer, sem nýlega var bent á í annarri kvikmyndagagnrýni á þessum þræði lifði George af til ársins 1933, svo áhrifarík meðferð hennar á sögunni var enn við lýði átta árum síðar. Litið var á Custer sem villugjarnan en hugrakkan riddara okkar, og þegar skugga síðari heimsstyrjaldarinnar stefndi nær urðum við að halda goðsögninni og grafa sannleikann. John Ford hefði skilið þetta fullkomlega og samþykkt það. Þannig að við fáum þá skoðun að hann hafi verið heitur sposkur, en hann var þjóðrækinn. Þó að Custer hafi næstum verið ýtt út úr West Point vegna galla (sem var satt), var Custer í flokki 1861, og það hefði verið mjög heimskulegt að vera vandlátur með slíkan bardagamann það árið. Þú sérð, flestir af hinum svokölluðu hernaðarhæfileikum frá West Point (frá Robert E. Lee niður) voru suðurríkir og gengu í Samfylkinguna. Sambandið þurfti á hverjum norðlægum „Point“ manni að halda sem þeir gátu fundið. Kynna ætti feril borgarastríðs Custer nánar - hann var tengdur starfsliði George B. McClellan hershöfðingja, og skar sig úr í skagaherferðinni og öðrum austurlöndum. hernaður að framan. En hann var riddaraliður - og hann myndi rísa undir vökulum augum Grant og félaga Sherman, Phil Sheridan, á síðari hluta stríðsins. Sérstaklega þjónaði hann með stríðni og yfirburðum í orrustunni við Cedar Creek, sem batt enda á ógn Samfylkingarinnar í Shenandoah-dalnum. Það kom líka hart niður á Custer á persónulegum vettvangi (náinn vinur hans í West Point, Stephen Ramseur, gekk til liðs við Samfylkinguna og reis upp í stöðu eins og Custer - lífshættulega særður sat Custer með Ramseur alla síðustu nótt þess síðarnefnda á lífi). Í kjölfar stríðsins. datt í sundur. Hann vildi gera brevet sitt - Major Generalship varanlegt (það var það ekki, þar sem það var kynning á vígvellinum). Þeir höfðu aðeins ofurstaforingja til að gefa honum í skreppa hernum meðfram landamærunum. Hann reyndi að spila pólitík, gerði þá villu að styðja Andrew Johnson forseta í pólitískri ferð árið 1866, og fann að flestir norðurlandabúar hötuðu Johnson sem óhæfan hálfvita. Talið er að hann hafi dáðst að indíánum (hann var vissulega mælskur að skrifa um þá og vesturlönd), en hann olli sannkölluðu fjöldamorði hersins á indverskum konum og börnum árið 1868 sem endaði með herréttardómi. Síðar, á áttunda áratugnum, myndi hann styðja kröfur Indverja á hendur flokki stjórnmálamanna (sem fór til stríðsráðherrans, William Belknap) sem keyptu og seldu indverska verslunarstaði í hagnaðarskyni. Það eyðilagði Belknap og skildi eftir svart auga á Grant Administration. Það kom honum inn í hundahúsið með Grant og Sherman (sem var fyrrverandi yfirmaður Belknaps), og Sheridan bjargaði varla ferli hans. Síðan var hann sendur í síðustu Big Horn Campaign. Og ódauðleikinn kom. Sá ferill er raunverulegrar kvikmyndar virði, en væri hann of gagnrýninn? Eigum við að halda manni frá 1850 - 1876 í samræmi við staðla 2007? Myndum við vilja að það yrði gert við okkur eftir hundrað ár? Vissulega gæti það gerst, en ég er ekki viss um að okkur þætti vænt um það. Custer (1941 stíll) passaði Flynn eins og hanski, þar sem hann kom næst "dans" frammistöðu í einhverri af helstu myndum hans. Lokamynd hans með Olivia De Haviland er undirstrikuð með depurð vegna örlaga persónu hetjunnar. Í stuðningshlutverkinu stóðu leikarar eins og Sidney Greenstreet, Stanley Ridges, Arthur Kennedy og Anthony Quinn sig mjög vel sem vinir, óvinir eða jafnvel svikulir laumarar (Kennedy). Sem skemmtilegt stykki af goðsögn sem gerir það enn hátt - en sem rannsókn á flókinni herhetju er það ekki eins og það ætti að vera.