Ef ég hefði vitað að þessi mynd væri tekin upp í pirrandi og órólegan Dogme 95 stíl, þá hefði ég aldrei leigt hana. Engu að síður tók ég dramamín fyrir sjóveikina og gaf það skot. Ég entist mjög, mjög, mjög lengi í fjörutíu mínútur áður en ég gafst upp. Þetta er bara leiðinlegt, tilgerðarlegt rugl. Síðasta franska myndin sem ég sá var „Rómantík“ og hún var líka frekar dapurleg, en að minnsta kosti var myndavélin stöðug og andaði ekki niður hálsinn á persónunum allan tímann. Ég er forviða yfir áframhaldandi vinsældum Dogme 95 erlendis -- hann mun taka við sér í Ameríku um svipað leyti og næsta stóra holdsveikisfaraldur kemur upp. (Það er kallað Dogme 95 vegna þess að það er meðalfjöldi skipta sem leikararnir eru stungnir í augað af myndavélinni.)