Sannfærandi, heiðarleg, áræðin og ógleymanleg sálfræðileg hryllingsmynd sem snertir sársaukafulla reynslu af sársauka af völdum nauðgunar - "Descent" er mynd sem fór undir ratsjána vegna skorts á dreifingu vegna þess að satt best að segja er myndin svo grimmur í lýsingum sínum að ef hún hefði verið gefin út í kvikmyndahúsum gæti hún hafa mætt einhverju sterku hlutdrægu hatri. Kvikmyndin á skilið að uppgötvast fyrir, ekki aðeins fyrir myrku þemu hennar, og ekki aðeins fyrir ótrúlega leikstjórn og ekta stíl - en mest af öllu fyrir frammistöðu sína. Chad Faust er hreint út sagt töfrandi, færir manni nóg af veikindum og nægum viðkvæmni til að gera mann, ekki tengjast, heldur skilja þennan brotna mann með snúið sjónarhorni á kynhneigð sína með ekki aðeins konunum sem hann nauðgar, heldur einnig viðkvæmu óörygginu djúpt í sínu eigin sjálfi. . Þetta er aukaleikur sem er svo flókinn, hugrakkur og tilfinningaríkur af hálfu Faust. Og það er erfitt að gleyma. Hins vegar er Rosario Dawson, sem ber hæst, en frammistaða hennar hér er algjör opinberun. Túr-de-kraftur af raunsæjum dramatískum töfrum og ein lúmskasta en samt háværasta sýning í nokkuð langan tíma. Þótt Dawson sést í góðum aukaleik í sumum frábærum til slæmum myndum, sannar hún hér að hún hefur það sem þarf til að skila tilfinningalega grípandi og áhrifaríkum leik, trúverðugum og þematískum. Ein besta mynd ársins (og 2007) var sterk) - hefði þessi vanmetna og gáfulega mynd ratað í bíó myndi ég öskra lof fyrir hana, sem og Dawson og Faust. Verst að það var allt of bitlaust til að hægt væri að höfða almennt. Svona kvikmyndir eiga betra skilið!