Ójafnt Bollywood drama. Karisma Kapoor er frábær sem indversk kona í Kanada sem giftist vini (Sanjay Kapoor), eignast barn og heimsækir síðan fjölskyldu sína á Indlandi til að komast að því að þeir eru hryðjuverkastríðsherrar. Drama og harmleikur koma í kjölfarið og myndin verður eins konar spennumynd í stílnum NOT WITHOUT MY BABY. Kvikmyndin er sannfærandi, fáu söng-/dansnúmerin hennar eru óáhugaverð og óþörf, glaðværð í Bollywood söng og dansi er í raun úr karakter fyrir ákefð drama þessarar myndar, að minnsta kosti þegar við höfum yfirgefið hughreystandi takmörk kanadíska ástarhreiðrsins þeirra. þó að eitt númer sem felur í sér leikmynd eftir hina töfrandi Aishwarya Rai sé skemmtilega ögrandi, ef það er á endanum rangt líka. Sömuleiðis breytir það sem hafði verið mjög alvarlegt drama í kjánalegan farsa, þegar Bollywood-stórstjarnan Shahrukh Khan er hamingjusamur rekamaður sem hjálpar Kapoor við að flýja úr klóm stríðsherrans. þegar persóna hans og fantasíur hans um Rai sem mynda leikmyndadans hennar er sleppt. Henda teiknimyndasöguglugganum hans og kjánaskapurinn í bardagaatriðum hans draga úr aðal grípandi drama myndarinnar. Leikarahópurinn er ágætlega studdur af Nana Patekar sem stríðsherranum og hinum glæsilega Deepti Naval sem er framúrskarandi sem langlynd eiginkona hans sem loksins velur að standa uppi gegn honum í einu besta atriði myndarinnar; Ritu Shivpuri og Rajshree Solanki eru líka mjög góðar sem systur Sanjay á Indlandi og mjög ánægjulegt augnkonfekt. En Sanjay sjálfur ofgerir hræðilega, sérstaklega á augljósum ad-libs. Leikstjórnarstíll rithöfundarins/leikstjórans Krishna Wamsi er slyngur, hömlulaus með grófum umbreytingum og snöggum klippum, þótt myndavélarhreyfingar hans séu góðar. Tónlistarundirlagið er líka mjög áhrifaríkt, stemmandi, með orðlausri kvenrödd yfir litlum hljómsveitarhópi (verst að lítið ef eitthvað af því komst inn á hljóðrásardisk SHAKTI, en Bollywood hefur ekki enn uppgötvað gildi þess að taka með nótur ásamt lögum á hljóðrásarplötur þeirra, að minnsta kosti ekki í flestum tilfellum). En SHAKTI er kvikmynd Karisma Kapoor, þó alla leið, og styrkleiki frammistöðu hennar þegar myndin skiptir yfir í Indland er í ágætum andstæðum við milda rómantíkina sem hún átti við Sanjay í fyrstu kanadísku senunum. Þrátt fyrir ójafnvægi í stórum hluta myndarinnar selur frammistaða Karisma myndina algjörlega og styrkir annars ósamræmi hennar. Á undarlegan hátt fannst mér sagan líka vera önnur sýn á kóngafólkið sem ég hafði tekið eftir í CURSE OF THE GOLDEN FLOWER og MARIE ANTOINETTE, sem ég hafði báðar séð rétt áður, þó að SHAKTI sé auðvitað allt öðruvísi kvikmynd; en áherslan á óstarfhæfa konungsfjölskyldu hér sem býr í niðurskurði fátæktar undir stjórn hryðjuverka á Indlandi frekar en glæsileika Versala eða gríðarlegt stórmennskubrjálæði Tang-ættarveldisins í Kína þar sem sjálfsþjöppunarleit hennar um vald eyðileggur marga aðra og knýr uppreisn af einu eða öðru tagi gefur myndinni eftirtektarverðan undirtexta.