Þessi framleiðsla var nokkuð vel unnin fyrir frumsamið sjónvarp, sem gaf mjög viðeigandi frumlega sýn á verk Swift. Til að gera rammasöguna virka vel byrjar myndin á því að Gulliver kemur heim. Allir sem hafa lesið bókina vita að það gerist hvort sem er. Í rammasögu bókarinnar er brjálað rugl Gullivers á köflum. Hann er til dæmis skelfingu lostinn yfir því að troða smáfólki á Englandi vegna þess að hann er nýkominn heim frá landi risa. En myndin hefur alla bókakafla innan einni langri ferð. Þegar Gulliver segir frá ferðum sínum eru klippingar frá Englandi til ferðalaganna mjög áhrifaríkar. Ég játa að mér fannst þau uppáþrengjandi og pirrandi fyrst, svo urðu þau náttúruleg. Í lokin eru þeir auk þess orðnir kærkomin viðbót við söguna. Þegar hann segir ævintýrum sínum fyrir stærri og stærri áhorfendum hlusta sífellt fleiri á sannfærandi fantasíu hans þó þeir efist um sannleika hennar. Til dæmis kemur hatur hans á óhreinum Yahoos og aðdáun á hreinni rökfræði úr fjórða hlutanum vel þegar hann er að verja eigin geðheilsu. Samskiptin milli atburða í Englandi og svipaðra atburða eða sena í sögunni eru mjög áhrifarík. Til dæmis, að rífa dúkinn af borðinu til að stinga upp á hreyfingu um að draga hóp skipa er innblásin kvikmyndagerð. Að bæta við fjölskyldu Gullivers sem hótað er af líkindalækninum virkar vel. Swift gefur þetta aðeins í skyn með því að láta hina langlyndu eiginkonu mótmæla frekari ferðum. Það verður eðlilegur hluti af þessari sögu. Leikarar og leikarar voru hæfileikaríkir allan tímann. Sum hlutverk voru til fyrirmyndar. Geggjaði töframaðurinn Omar Sharif er frábær. Litli keisarinn hans O'Toole er að dilla sér af ánægju í átt að öldrunarleysi. Margar sérstakar kvartanir frá öðrum rithöfundum hér koma mér fyrir sjónir sem einfalt persónulegt val, sem þegar allt kemur til alls er það sem við erum að tala um hér. Ég las styttu útgáfuna nokkrum sinnum á ári frá og með fjórða bekk. Ég gæti hafa sloppið við heildarútgáfuna þar til ég fór í háskólanám en hef lesið hana nokkrum sinnum síðan. Og ég varð að byrja aftur þegar ég byrjaði að lesa um þessa mynd. Þó að Danson útgáfan sé betri en fyrri kvikmynd kemur hún ekki í stað bókarinnar. Hins vegar held ég að það muni koma mörgum lesendum að bókinni. Ef þú hefur ekki lesið bókina, njóttu þessarar myndar og farðu síðan á upprunann. Ef þú kannt að meta ádeiluna í henni, finndu Swift's "A Modest Proposal" og "Drapier's Letters." Báðar eru ádeilur sem ráðast á ömurlega meðferð á Írlandi og Írum á tímum Swift. Draperinn mótmælir því að ódýrum, uppblásnum koparmyntum sé hent á Írland. Þetta voru létt myntverk Wood, ekki gott fyrir nafnvirði til að greiða skatta og opinberar skuldir. Upphrópanir ádeilu Swifts urðu til þess að myntin voru send á annað breskt yfirráðasvæði sem var misþyrmt, bandarísku nýlendunum. Alhliða háðsádeilan í bók Swift og þessari mynd er bara gaman; þeir geta ekki breytt mannlegu eðli. Gefðu kvalafullri reynslu Danson tækifæri. Ég held að þér muni finnast þau umhugsunarverð og skemmtileg.