Það er óvenjulegt að sjá kvikmynd þar sem frammistaða eins leikara er svo góð að manni finnst að myndin hefði lítinn áhuga, ef nokkur, án nærveru hans. Þrátt fyrir ekki framúrskarandi leikstjórn - í raun eru margar senur sem virðast hafa verið teknar of hratt og kæruleysislega -, að því er virðist lágt kostnaðarhámark, undarlegt plott um mann sem vill taka sæti prests sem hefur verið vikið úr starfi og fleiri vikur, nærvera Pierre Fresnay er svo áhrifamikil að maður verður hneykslaður frá upphafi til hins hræðilega enda. Ég hef aldrei séð né get ímyndað mér betri frammistöðu í framtíðinni, meira að segja Paul Scofield lék í "A man for all seasons". Reyndar gæti endirinn talist jafnvel fáránlegur ef Fresnay væri ekki að leika transtorned prestur sem snýr aftur til kirkju með því að fremja glæp."Je suis Maurice Morand, prètre catholique" ("Ég er Maurice Morand, kaþólskur prestur") er orðaður af svo mikilli snilld að maður gæti gleymt brjálæðinu sem átti sér stað í því skyni. Annað áhrifamikið atriði sem þessi mynd hefur er eitt atriði þar sem Morand - sem þrátt fyrir að vera afhjúpaður er enn prestur - helgar í kabarett mikið magn af vínvið og breytir því í blóð Krists. Gérard - maðurinn sem vill snúa aftur Morand til kirkjunnar eða skipta honum sjálfur - verður að drekka það ef hann vill ekki skilja það eftir í kabarettnum. Hann gerir það í miðjum fagnaðarlátum og lófaklappi frá fólki sem heldur að hann sé einfaldlega að drekka þrjú af fjórum gotum af vínvið. Í næsta atriði er samræðan milli Morand og sorphirðu líka merkileg. — Færirðu menn líka? spyr Morand sem hatar sjálfan sig fyrir það sem hann er nýbúinn að gera. „Það væri of mikil vinna“ er snjalla svarið. Restin af myndinni er ekki þess virði að gera athugasemdir við hana en hún er vissulega þess virði að sjá hana vegna mjög sterkrar og undarlega tilfinningaríks andrúmslofts sem skapast allan tímann. Ég held að „Le défroqué“ sé mjög undarleg mynd, en verður að sjást af öllum áhorfendum - ef þeir eru góðir kaþólskar er það skylda - því það er mjög sjaldgæfur gimsteinn í kvikmyndasögunni.