Ég held að "The Best of Times" hafi verið glataður málstaður frá upphafi. Upphaflega forsendan (gaur sleppir vinningssendingunni gegn keppinautum í framhaldsskóla, virðist aldrei komast yfir það og reynir svo að sameina liðin aftur til að spila aftur) er ein sú heimskulegasta sem ég hef heyrt. Þar sem Ron Shelton fór að skrifa miklu betri íþróttamyndir velti ég því fyrir mér hvort það hafi verið meira til í því en það. Ég vona að þessi mynd hafi ekki verið græn upplýst þegar Shelton varpaði sögunni eins og ég skrifaði hér að ofan. Þannig að við höfum forsendu. Ef þú ferð þaðan myndirðu halda, eða vona, að það gætu verið nokkrar flækjur á leiðinni til að halda hlutunum lifandi. Engin slík heppni. Þetta handrit fylgir hverri fyrirsjáanlegri klisju sem þér dettur í hug. Það er ekki augnablik í þessari mynd sem þú munt ekki sjá koma mílu í burtu áður en myndin sýnir það og endirinn.... jæja ef þú getur ekki fundið út endirinn í lok fyrstu spólunnar þá hefurðu Ekki veitti athygli eða séð aðra íþróttamynd í lífi þínu. Robin Williams og Kurt Russell leika (og báru) í aðalhlutverkum. Williams er aumingja maðurinn sem sleppti stóru sendingunni og Russell er bakvörðurinn sem kastaði sendingunni örlagaríku. Jæja, heldurðu að Russell komi bara einu sinni í lag til að sjá hvort hann og Williams geti leiðrétt rangt sem bærinn hefur aldrei gleymt? Þetta er svo lame duck gamanmynd með lame duck handriti að maður getur aðeins hrist hausinn og velt því fyrir sér hvað gæti hafa verið. Vissulega eru nokkur hlátur og satt að segja er ein virkilega fyndin sena. Williams og Russell eiga í hjúskaparvandræðum og eiginkonurnar bjóða þeim í kvöldmat til að leysa málin. Hvorugur strákurinn áttar sig á því að þeim hefur verið boðið á mánudag og já, mánudagskvöldsfótbolti er í gangi. Með það í huga að liðin tvö sem leika hafa samanlagt einn sigur, mennirnir (sérstaklega Williams) reyna að standast freistinguna til að komast að því hvernig leikurinn fer. Atriðið leysist upp í skemmtilega hluti þegar Williams fer til að athuga stöðuna með því að nota klósettheimsókn sem böl. Þegar hann kemur aftur hóstar hann markinu til Russell. Seinna þegar Russell byrjar að gera hreyfingarnar á eiginkonu sinni hjólar Williams sjónvarpinu inn í útsýnið þeirra úr öðru herbergi. Þetta er innblásin og fyndin sena í að mestu óinnblásinni og heimskulegri kvikmynd.