Aðalvandamálið við heimildarmyndina "Tékkneska drauminn" er að það er í rauninni ekki að segja það sem hún heldur að hún sé að segja. Í dirfsku - ég hika við að nota orðið "innblásinn" - götuleikhúsleik, Vit Klusak og Filip Remunda, tveir nemendur Kvikmyndaframleiðendur frá Tékklandi drógu út stórt fyrirtækjagabb til að vera grunnur að kvikmynd sinni: þeir bjuggu til vísvitandi falsaðan „hypermarket“ (austur-evrópsk jafngildi Costco eða Wal Mart Super Store), byggðu upp heila auglýsingaherferð í kringum það - fullt af auglýsingaskiltum, útvarps- og sjónvarpsþáttum, opinberu lógói, grípandi þemalagi og myndum af fölsuðum varningi - og beið svo til að sjá hversu margir "dópar" myndu mæta til sköpunar þeirra á opnunardaginn. Þeir byggðu meira að segja bráðabirgðahlið til að sannfæra fólk um að verslunin sjálf væri til í raun og veru. Maður gæti vel spurt: "Hvers vegna gera slíkt?" Jæja, það er mjög góð spurning, en svarið sem kvikmyndagerðarmennirnir gefa er ekki alveg eins fullnægjandi. Í meginatriðum er okkur sagt að tilgangur glæfrabragðsins hafi verið að sýna hversu auðvelt er að hagræða fólki til að trúa einhverju - jafnvel einhverju sem er ekki satt - einfaldlega með krafti auglýsinga. Og kvikmyndaframleiðendurnir sækjast eftir siðferðislegu skjóli með því að halda því fram að hinn „raunverulegi“ (þ.e.a.s. æðri) tilgangur leiksins sé að sannfæra tékknesku þjóðina um að falla ekki fyrir öllum auglýsingum sem hvetja hana til að ganga í Evrópusambandið. Nógu sanngjarnt - sérstaklega þegar haft er í huga að raunverulegir auglýsendur sem samþykkja að taka þátt í glæfrabragðinu lýsa því gegn siðlausu eðli þess að ljúga að viðskiptavinum, á sama tíma og þeir réttlæta samvinnu sína við blekkinguna með því að halda því fram að það sé einhvers konar "rannsóknir" á hvað virkar og virkar ekki í auglýsingum. Á vissan hátt, með því að leyfa sér að vera gripin á myndavélinni með þessi ummæli, eru þessir auglýsingamenn og -konur jafnmikill blekkingar kvikmyndagerðarmannanna og aumingja grunlausa fólkið sem er aðal skotmarkið í svívirðingum. En á margan hátt er ádeila örin hittir ekki aðeins fyrirhugað skotmark heldur snýst það kaldhæðnislega við núllinu á kvikmyndagerðarmönnunum sem hófu hana. Því það eru þeir sjálfir en EKKI góðhjartaða og eðlilega trausta fólkið sem á endanum kemur út sem hið siðlausa og stéttlausa fólk hér, þegar það heldur áfram að gera fífl úr fullkomlega almennilegu fólki, sumt af því gamalt og fatlað og neydd til að ferðast lengi. vegalengdir gangandi til að komast á staðinn. Og hvað á þetta allt saman að sanna? Að fólk sé "gráðugt" vegna þess að það fer í opnun nýrrar stórmarkaðar í leit að góðra kaupum? Eða að þeir séu heimskir og auðtrúa vegna þess að þeim grunar ekki að það sé kannski ekki raunverulegur markaður þó að hann hafi verið auglýstur? Slík árvekni myndi krefjast mikillar tortryggni sem myndi gera það nánast ómögulegt að starfa í hinum raunverulega heimi. Nei, ég er hræddur um að þetta snjalla, viðbjóðslega „glæfrabragð“ sanni aðeins hvaða algjörir og algjörir skíthælar kvikmyndagerðarmenn eru fyrir að gera einhverja virkilega gott fólk líður eins og hálfvitum. Og reyndar, margir þeirra, þegar þeir loksins uppgötva bragðið sem þeim hefur verið beitt, bregðast við með náð og góðum húmor sem ég er ekki viss um að ég myndi geta safnað ef ég kæmist í þeirra stöðu. segja að myndin sé ekki grípandi - eitthvað í líkingu við að verða vitni að gríðarlegu umferðarslysi í verki - en þegar rykið hefur loksins sest og allir vonsviknu viðskiptavinirnir snúa rauðir í andliti og tómhentir heim til sín, getum við örugglega lýst því yfir að það eru ekki þeir sem ættu að skammast sín.