Þessi mynd hefur mjög Broadway tilfinningu - bakgrunninn, leiklistin, „hávaðinn“ - og samt er það allt sem hún hefur. Einhver „tilfinning“ af Broadway án braksins. Kvikmyndin er hægfara, myndin sundurlaus, söngurinn „poppar“ upp hjá manni svo maður er allt í einu minntur á að þetta sé söngleikur. Vonbrigði: Sinatra Óþolandi: Unnusti Sinatra --- vissulega var tónhæðin og hreim raddarinnar óþörf. Þolirlegt: Herra "ég man tölurnar á teningunum mínum" Gleði: Vanmetinn söngur Brandos (mjög hlutdrægur!) Kom á óvart: hversu mikið Jean Simmons lítur út eins og Vivien Leigh í Havana senunum sínum. Það er beinbyggingin! Hvernig ég hefði drepið mig ef ég hefði séð ungfrú Leigh í hlutverki sem ögraði Brando aftur.