La Ragazza del Vagone Letto, eða Terror Express! eins og það var kallað á útgáfunni sem ég sá, byrjar þegar ýmsir farþegar fara í langlest. Þrír fífl, Dave, Phil og Ernie (Carlo De Mejo) fara um borð og það er ljóst að þeir eru þarna til að valda vandræðum þar sem þeir hræða og misnota aðra farþega og starfsfólk. Þegar lestin keyrir eftir hlutunum verður viðbjóðsleg þegar vændiskona að nafni Juliette (Silvia Dionisio) neitar að stunda kynlíf með Dave, ákveða hann og félagar hans að halda allri lestinni í gíslingu svo þau geti átt orgíu með Juliette og, ekki mikið annað í rauninni. gerist fyrir utan einhverja hetjulöggu og fanga hans sem tóku að sér að bjarga málunum. Erm, það er það í alvörunni...Þessi ítalska framleiðsla var leikstýrð af Ferdinando Baldi og er algjört og algjört rugl frá upphafi til enda. Handrit George Eastman sem Luigi Montefiori gæti alveg eins verið lýst sem virkilega leiðinlegu klámi og ekki síður hryllings/spennumynd. Hún er leiðinlega hæg, það eru 35 mínútur áður en eitthvað, jafnvel fáránlegt, gerist og í heildina skortir myndin þá tegund af nýtingarþáttum sem ítalska sleaze & hryllingurinn var að skila á þessum tíma. Það má líkja myndinni við aðra ítalska framleiðslu, því óendanlega betri The House on the Edge of the Park (1980) sem gerð var sama ár, það er þó mjög víðtækur samanburður þar sem allt sem gerði The House on the Edge of the Park að alræmdu myndinni sem hún er fjarverandi í La Ragazza del Vagone Letto, það er ekkert blóð, engin æðar, nánast ekkert ofbeldi, það eru bara nokkrar virkilega tamdar nauðganir, sagan hefur engar útúrsnúninga og eins og það er ótrúlega leiðinlegt að horfa á hana. Ítalskt hrollvekja og hryllingur frá því seint á áttunda áratugnum og snemma á níunda áratugnum er ekki þekkt fyrir sterkar sögulínur eða frábær handrit en þessar myndir skafa í raun botninn á tunnuna í alla staði. Persónurnar eru hræðilegar, myndin eyðir fyrstu 30 plús mínútunum í að byggja þá upp og gefa smá bakgrunn um hvers vegna þeir eru í lestinni en þetta gleymist allt fljótt og verður nákvæmlega engu. Ég hataði lélega endinguna líka og ég veit ekki hvort ég hafi misst af einhverju en var einhver skynsamleg útskýring gefin á því hvers vegna þessir þrír lamebrains myndu ræna lest? Ég held að það hafi ekki verið, var það? Fyrirgefðu en vegna þess að þú ert ekki reiður út í vændiskonu, hefðu kvikmyndagerðarmennirnir örugglega getað fundið upp á einhverju aðeins efnismeira og áhugaverðara ef ekki trúverðugra. Að mínu mati er þessi mynd lyktandi, hún er jafn einföld og beinlínis að ég er hræddur um. Leikstjórinn Baldi stendur sig vel, til að vera sanngjarn er hann bara með einn gang og nokkur lestarhólf til að vinna með svo ég klippi nokkra af honum slakur, enda verður myndin mjög endurtekin. Það er enginn stíll og hann kvikmyndar kynlífssenurnar eins og slæmt mjúkt kjarnaklám með hræðilega rómantíska píanótónlist. Það er EKKI EINN EINN BLÓÐDRROPA LEKIÐ Í ALLA MYNDINA, það er rétt ekki einn dropi. Gleymdu öllum átökum eða ofbeldi þar sem þú verður fyrir miklum vonbrigðum ef þú gerir það, eins og ég gerði. Það eru nokkrar nauðganir en þær eru sviðsettar á áhugamannslegan hátt og hafa engin áhrif, ógeðsleg arðránið og slenið að segja I Spit on Your Grave (1978) eða The Last House on the Left (1972) er ekki hér. Tæknilega séð er La Ragazza del Vagone Letto er í lagi og það er nokkuð vel gert á því sem hlýtur að hafa verið lágt fjárhagsáætlun en stillingin hjálpaði augljóslega að halda kostnaði í lágmarki. Leikurinn er lélegur eins og venjulega, þó að upprunalegu sýningarnar hafi tapast síðan hann var kallaður. Aðdáendur ítalskrar hryllings munu kannast við margar raddirnar hér. La Ragazza del Vagone Letto er hræðileg mynd, það er bara mín skoðun en mér leiddist tár í tár að bíða eftir að eitthvað gerðist og þegar það á endanum aldrei fannst mér svikið, ég vil þá 80 mínútur af lífi mínu til baka. Þessi vitleysa er ekki einu sinni hæf til að prýða 99p VHS kauptunnuna í staðbundinni risasprengju, einn til að forðast.