Þetta er dramatísk mynd í öllum skilningi þess orðs. Það segir skottið á því að hér í Grikklandi lifum við eins og rútína í daglegu lífi án þess að gera okkur grein fyrir því hversu sorglegt það er. Vissulega hefur það einhverjar öfgar.. en annað slagið er sorg í alvörunni ofar listinni. Hún er mjög gagnrýnin á markmiðin sem við sækjumst eftir og alla samfélagsgerðina sem byggist í kringum þau. Myndin hefur dýpri skilning á grískum lífsháttum, staðalímyndum og samfélagsgerð. Ólíkt flestum grískum kvikmyndum sem hafa ákveðna skyndibita- og almenna áhorfendur, miðar þessi ekki við neinn sérstaklega en á meðan þú horfir á hana finnst þér einhver setja bestu mögulegu orðin og myndirnar til að lýsa tilfinningum þínum. Ég er heldur ekki mikill aðdáandi hefðbundinnar tónlistar en ég myndi ekki vilja heyra neitt annað þegar hún var spiluð á meðan á myndinni stóð. virtist skyndilega eða nokkuð skorið. Ég býst við að klippingin hafi þurft að klippa hana upp til að passa við 2 tímana og aðeins fyrir leikhúsin. Allavega gæti ég skrifað meira og meira til að tjá hugsun mína um þetta en ég býst við að þú verðir að sjá það og ræða það við vin. Verður að sjá