Myndin er ekki fyrir alla. Sumir gætu haldið að leiklistin sé slæm þegar hún er í raun vanmetin og eðlileg. Það eru engin augljóslega vond athöfn og það eru engar töfrandi fallegar stundir. Það er mikil óákveðni, margar andstæðar tilfinningar. Í raun tekur þessi mynd mjög heiðarlega litið á mjög flókið viðfangsefni, Kynlíf með börnum. Það er flókið vegna þess að persónurnar eru að reyna að takast á við ást og kynlíf þegar líkami hennar og hormón eru enn að þróast og hugur þeirra og persónuleiki eru enn að þróast. Flókið líka vegna þess að samfélagið hefur mjög einfaldar skoðanir á kynlífi með ólögráða börnum, og flóknar, vegna þess að persónurnar vita ekki hvort samfélagið hefur rétt fyrir sér eða hvort eðlishvöt þeirra er rétt. Sumum mun ekki líka við myndina vegna þess að hún skilur eftir ósvaraðar spurningum. Spurningar eins og hver réði í raun og veru um sambandið, hver var skemmdur, gerði gott út úr því, var það list, hver skemmdist meira, stafaði sum vandamálin við sambandið af því að það var bannað af samfélaginu, gerði sumt vandamálanna stafar af vanþroska þeirra sjálfs, og sennilega mikilvægast, var þetta í raun glæpur? Myndin er einbeitt hlutlaus í þessu öllu og það er þetta hlutleysi sem er styrkur hennar. Það er ástæðan fyrir vanmetnum leikaraskap, einföldu leikmyndunum, skorti á bakgrunnstónlist, mjúkri lýsingu og almennri "flata" framsetningu. Skilaboðin eru skýr. Við skiljum ekki svona samband í dag og fljótir dómar verða að vera grunnir.