Bestu Laurel og Hardy stuttbuxurnar eru uppfullar af óhöppum, slysum og eyðileggingu, aðallega af völdum Stan, en Ollie fékk meginhluta (!) refsingarinnar - sjá hið frábæra 'The Music Box' (1933) eða ' Towed in a Hole' (1932) sem nokkur klassísk dæmi. Hins vegar, af einhverjum ástæðum (er það vegna þess að það var byggt á skissu eftir föður Stans?) leika strákarnir það "beint" í "gamanleik" sem byggð er í kringum brandara og meintar fyndnar aðstæður. Það fer ekki af. Þetta er bara enn ein þriðja flokks leiðinleg 30s gamanmynd, aðeins styrkt af persónuleika Stan og Ollie sem sýna í raun aldrei neinar vörumerkisbendingar þeirra (fíngur Ollie sveiflast, tómar starir Stans o.s.frv.) eða grínista hæfileika. Myndin byrjar á því að þeir keyra frá lögreglunni. Þar sem við sjáum aldrei eða vitum hvers vegna, er erfitt að trúa eða sætta sig við ótta þeirra við að verða tekinn og fela sig þar með í höfðingjasetri Buckshot ofursta. Forsendan fyrir „húmornum“, Ollie sem gefur sig út fyrir að vera ofursti og Stan sem gefur sig út fyrir að vera bæði þjónninn og vinnukonan eru aldrei mjög spennandi. Þeir eru ekki að leika 'Stan og Ollie' í þessari mynd. Hluti þeirra gæti hafa verið leikin af öllum gangandi leikarunum í stúdíóinu og það væri alveg jafn lélegt. Stan gæti hermt og gert allt sem hann myndi gera fyndið, en hann fær ekki tækifæri til að gera neitt af því hér. Hann er takmarkaður með því að segja of mikið samtal til að „hreyfa“ söguþráðinn, en ekkert af því rís mikið yfir kjánalega. Við erum meðhöndluð með endalausum þriðju flokks grínkastaníuhnetum eins og hlaupandi gabb um að bera nafn Plumtree lávarðar ekki rétt fram, "Kallaðu í mig leigubíl! Allt í lagi, þú ert leigubíll!" brandari, löggan sem týnist fötunum og sést í síðum jakkafötum, og óhugnanlegur endir á Stan og Ollie sem tveir hlutarnir í sársaukafullum hestabúningi þegar þeir flýja á reiðhjóli fyrir tvo, og James Finlayson er enn að gera það. Fullur líkami hans á þögla tímum tekur og Keystone Kop hoppandi tjakkar. Stan og Ollie standa sig miklu betur í aðstæðugamanmynd í 'Sons of the Desert' (1933) þar sem við fáum að sjá þá gera það sem við elskum við þá -- vera þeir sjálfir. Reyndar virðast árin 1932-34 vera þeirra bestu ár. Þar sem þessi mynd er ekki með neina styrkleika þeirra, hvers vegna þá að nenna henni? Ég verð að gefa honum 3.