Sem forn kvikmyndaaðdáandi hafði ég heyrt mikið um hina umdeildu kvikmynd CALIGULA sem var metin óljóst sem ein raunsæustu stórsögu sumra og ein ógeðslegasta klámmyndin af öðrum. Ég ákvað að sjá hana í allri óklipptu útgáfunni til að meta hana sjálfur í von um að finna eitthvað jákvætt sem myndi réttlæta hinar fjölmörgu ásakanir í garð myndarinnar. Ég settist í stólinn minn eitt haustkvöld og fór að horfa. Upphafstilvitnunin í Nýja testamentið hneykslaði mig dálítið og vakti fyrstu deiluna í mér...af hverju á að fela í sér setningu úr guðspjallinu eftir Markús í kvikmyndinni um heiðna Róm? En aðdragandinn í prestalífinu með ungum hálfnöktum hjónum (Caligula og Drusilla) sem hlupu vonlaust í gegnum engi virtist frekar tilfinningaríkt. Tónlistin sem hljómaði eftirminnilega á sama tíma og eintökin ögruðu mig líka í jákvæðum skilningi. Samt vöknuðu neikvæðu tilfinningarnar í mér fljótlega, sérstaklega við dauða Tíberíusar. Grimmdin virtist mjög mikil og kynhneigð ýkt. Hins vegar var þetta ekki svo skelfilegt fyrir miðjuna. Á seinni hluta myndarinnar leið mér eins og ég horfði á enga sögulega epík heldur afar ógeðslegt klám. Í lokin sagði ég við sjálfan mig "Þetta er ein af myndunum sem maður getur virkilega hatað" ... ég er meðvituð um að kvikmynd gæti verið umdeild en ég hafði aldrei búist við því að CALIGULA myndi ganga svona langt í að afnema öll smekksmörk. . Ég hata þessa mynd af mörgum ástæðum, en sérstaklega einnar. CALIGULA þjónar ekki tilgangi fornrar epísku (sem hún segist vera), en Bob Guccione, leikstjóri og stofnandi Penthouse klámtímaritsins, stefnir að því að sameina kvikmyndalist. með klám. Það er að mínu mati alvarlegasta málið sem myndin gæti verið sökuð um. Kvikmynd er list sem ætti að stjórnast af smekk, með skilaboðum, af einhverri tilfinningu um epískan glæsileika á meðan þessi mynd drepur öll mörk góðs smekks. CALIGULA sýnir dýrustu hliðar manneskjunnar á hinn óguðlegasta, decadent hátt. Sum atriði eru svo ógeðsleg að ég held að það sé ekkert fólk sem hefur ekki áhrif á sálarlífið. Sumir segja að Rómarveldið á valdatíma Caligula hafi verið svo grimmt. Já það er satt. Spilling blómstraði á þessum tíma, ýmis kynferðisleg frávik voru æskilegri en rómverskir borgarar. Samt held ég að það sé ekki rétt að einblína svona strangt á þessi frávik og láta þær vera áherslur fornaldarsögunnar. Ég tel að það sanni frekar furðulega sálarlíf framleiðendanna og undarlegar tilhneigingar þeirra... MIKIL SÖGUMISTAK: Handrit Gore Vidal er alræmt fyrir ónákvæmni. Það er til dæmis áberandi með mynd Proculus (Donato Placido), sögufrægs rómversks öldungadeildarþingmanns. Samt sýnir myndin hann sem einfaldan hermann sem Caligula þvingar upp á sína siðlausustu leið til pyndinga og nauðgana. Þar að auki var Livia ekki eiginkona Proculus sem Caesar nauðgaði í brúðkaupi sínu. Hvað liggur að baki því að breyta sögum sögupersóna í sögur fullar af ótrúlegum dónaskap og ofbeldi? Annað dæmi um sögulega dáð er myndin af Caesonia sem Helen Mirren sýndi. Hún er sýnd sem eiginkona Caligula ásamt Drusilla, systur hans. Reyndar giftist Caligula Caesonia löngu eftir dauða systur sinnar. Kynferðislegt ofbeldi gegn nýju eiginkonu hans í musterinu er bráðfyndið atriði sem hefur enga sögulega grundvöll. Ég hataði líka augnablikið með drápsvélinni - hreint ímyndunarafl leikstjórans sem hefur ekkert með sögulegar staðreyndir að gera. TÆKNILEGT ÞJÓÐUR OG LEIKARLEIKAR: Frá tæknilegu sjónarmiði er myndin ekkert sérstök. Kvikmyndatakan getur ekki státað af því að vera einstaklega fín og leikmyndirnar ásamt búningum eru ekki eins framúrskarandi. Samt er eini styrkleiki myndarinnar frammistaðan, sérstaklega sú sem Malcolm McDowall leikur Caligula. Hann stendur sig fullkomlega í aðalhlutverki sem sýnir brjálæði og grimmd keisarans. McDowall hækkar gildi myndarinnar. Ef allt truflar þig í CALIGULA gætirðu að minnsta kosti dáðst að frammistöðu hans. Mér fannst Helen Mirren líka sem Caesonia og Teresa Ann Savoy sem Drusilla (en samt sem áður er myndin byggð á kjaftasögu Suetoniusar um að Caligula hafi elskað systur sína). Sir John Gielgud sem Nerva og Peter O'Toole sem Tiberius gamli eru líka eftirminnilegir. O'Toole gerir sitt besta leikverk í Capri Grotto röðinni sem sýnir hrörnun og útblástur gamla keisarans. Já, ég viðurkenni að EINA sem mér líkar við CALIGULA eru frammistöðurnar. Þess vegna gef ég myndinni ekki einkunnina 1/10. LAME CONTINUITY: Söguleg ónákvæmni myndarinnar fer líka í pörum með lélegri samfellu. Við skulum aðeins greina byrjunina: Caligula kemur að Capri-grotunni þar sem hann sér hinar hræðilegu ánægjustundir gamla Tíberíusar. Síðan, eftir um 15 mínútur, færist aðgerðin til Rómar þar sem svartur fugl nálægt rúmi Drusilla og Caligula er slæmur fyrirboði. Og strax eru persónurnar aftur á Capri þar sem Nerva (John Gielgud) er að deyja...? Allt í allt mæli ég ekki með að sjá CALIGULA við neinn. Ef þú vilt vita söguna, lestu glæsilega skáldsögu Robert Graves I, CLAUDIUS og CLAUDIUS THE GOD eða horfðu á smáseríu Herbert Wise með stórkostlegri frammistöðu Derek Jacobi. CALIGULA er sjúk kvikmynd þar sem alvarlegasti glæpurinn er eyðilegging listarinnar. Þetta er að mestu leyti klámmynd sem ætti aldrei að kallast epísk. samt hafa þeir eitthvað fram að færa,það eru til kvikmyndir sem sýna gríðarlegt ofbeldi; samt miðla þær samt einhverju siðferði, það eru þó til kvikmyndir sem sýna veikindi og decadenence þeirra vegna og skaða þar af leiðandi huga fólks, CALIGULA tilheyrir því miður nýjasta hópnum