Jon Voight er frábær í Midnight Cowboy, en frammistaða Hoffmans, þó að hann minnti á síðari þáttinn í Rainman, er sú frammistaða sem heldur mér áfram að horfa á kvikmyndir. Sem túlkun á persónu frá New York kemur aðeins upp í hugann túlkun Daniel Day Lewis á Bill Butcher í Gangs of New York sem sambærileg og Day gefur persónu sinni ekki þá tilfinningalegu dýpt sem Hoffman gefur Ratso. Það er dæmigert fyrir leikmanninn hjá Hoffman að sá leikari sem við höfum tilhneigingu til að samsama okkur Midnight Cowboy er Voight. Ég held að Hoffman sé einn af 4 eða 5 bestu leikurum kvikmyndasögunnar í því að leika fólkið í kringum sig á þann hátt að hann lyftir frammistöðu þeirra langt yfir eðlileg mörk. Voight's Buck er svo barnalegur að hann myndi fljóta alveg út úr myndinni, nema að Ratso dregur hann niður - dregur hann niður, en kennir honum líka margt um hvernig á að lifa af og það sem meira er, hvernig á að lifa.Midnight Cowboy er kvikmynd um flótta sem breytist í kvikmynd um að finna sjálfan sig. Ég held að eins ömurleg kvikmynd og hún er, þá hafi hún mjög fallegan boðskap, að sama hversu mikill tapari þú gætir verið (Ratso skilgreinir greinilega "tapa"), ef þú getur fundið leið til að vera samkvæmur sjálfum þér, þú býrð yfir leyndarmáli lífsins og gætir jafnvel deilt þeirri innsýn með einhverjum öðrum. Ég get ekki annað en borið Midnight Cowboy saman við Klute, frá nokkrum árum síðar, sem ég held að sé meira eins og mynd um að finna sjálfan sig sem breytist í kvikmynd um flótta.