Filmfour verða að gera miklu betur en þetta litla snót af mynd ef þeir ætla að fá réttan orðstír fyrir sig. Þessi mynd gerist í Glasgow (þótt aðeins nokkrar aukapersónur hafi eitthvað sem nálgast skoskur hreim). Forsendan, um fólk sem líf er að fara hvergi, sem hittist á sama kaffihúsi snemma morguns þar sem það er í næturvinnu, GÆTTI hafa skapað virkilega fyndna, innsæi, sérkennilega, sértrúarlega kvikmynd. Í staðinn erum við með hóp af sjálfsuppteknum saddos og söguþræði sem hefur verið gert upp í smátt og smátt að ég er hissa á að það hafi ekki verið bannað. X og Y eru vinir. X sefur hjá Z. Y sefur hjá Z líka. Ó þú áttar þig á því. Algjör tímasóun. Sársaukafull samræða - það hljómaði eins og eitthvað sem hópur 16 ára barna hefði skrifað fyrir GCSE leiklistarverkefni. Kvenpersónan var algjörlega óþörf - bara skrifuð inn sem kvenkyns tákn í þeirri von að konur myndu tælast til að sjá hana. Ef þú ert svona þykkur strákur sem hlær að bjórauglýsingum og er venjulega að finna ráfandi í pökkum hrópandi á laugardagskvöldum í ólýsanlegum miðbæjum, þá muntu elska þessa mynd og finnast hún "rétt laff". Allir aðrir, hlaupið, ekki ganga í burtu frá þessu miður litla vanhæfni. Og ein spurning, þegar hópurinn fór frá "leiðinlega" sjávarbænum (Saltcoats tilviljun þó þeir hafi breytt nafninu á myndinni), til að fara aftur til Glasgow, HVERJU gerðu þeir það í gegnum Forton hraðbrautarþjónustuna á LANCASTER sem er í Englandi?