ÞAÐ er vissulega undarleg leið til að kynna kvikmynd sem mikið hvíldi á. Og það virðist vera venjulegt sjálfsmorð af hálfu myndversins, í ljósi þess að (1) Deilurnar á milli leikara voru vel þekktar löngu áður en myndin kom út. (2) Deilur framleiðandans (Robert Fryer) og leikstjórans (Michael Sarne) voru líka almennar. (3) Leikarahópurinn fór ekki leynt með fyrirlitningu sína á myndinni og gerði hana opinbera við hvert tækifæri, með daglegum fréttum frá leikmyndinni sem slúðurdálkahöfundar greindu frá fögnuði. Og (4) Höfundurinn, Gore Vidal hataði hana nánast frá fyrsta degi . Engu að síður, þessi tagline bara dregur það saman. Raquel Welch skilar ágætis frammistöðu sem Myra og hún lítur yndisleg út fyrir utan. John Huston er mjög fyndinn sem Buck Loner, fyrrverandi kúrekastjörnu sem rekur falsa leikarakademíu. Mae West, (í fyrstu skjámynd sinni síðan 1943) endurskrifaði náttúrulega hlutverk sitt til að henta sjálfri sér og hún er frábær sem „of kynlíf“ (og það er vægt til orða tekið) „Talent Agent“ Leticia Van Allen. Samt hlýtur hún að hafa velt því fyrir sér (eftir að hafa beðið svo lengi eftir góðu farartæki til að snúa aftur í) hvernig hún endaði í þessu rugli. Tom Selleck (í frumraun sinni í kvikmynd) er einn af „viðskiptavinum“ hennar. John Carradine og Jim Backus, sem læknar, koma líka stuttlega inn. Rex Reed sem Myron, Farrah Fawcett og Roger Herren, sem fórnarlömb kynferðisástríðu Myra/Myron, eru hvorki hér né þar. Sama gildir um handritið, sem ekki bara nær ekki að einbeita sér að grunnþætti bókarinnar heldur virðist stefna í að minnsta kosti þrjár mismunandi áttir í einu. Þrátt fyrir að hlutur West hafi upphaflega verið stærri, var hún dregin niður í myndhlutverk þegar Sarne var búinn með klippinguna. Og að hluta til vegna þessa virðist hún vera í annarri kvikmynd. Svo virðist sem framleiðendur hafi á einhverjum tímapunkti áttað sig á því að Mae ætlaði að verða stóra teiknimyndin í myndinni og þar sem þeir gátu ekki komið í stað flestra af klipptu myndefni hennar, flýttu þeir henni aftur á tökustað í lok töku á öðru laginu af tveimur hennar. , sem bæði koma upp úr engu. Tækið sem Sarne notaði til að henda inn gömlum kvikmyndabútum af horfnum stjörnum til að leggja áherslu á hvaða punkta sem hann var að koma með, virkar alls ekki. Þegar myndinni lýkur getur þreyttur áhorfandi ekki annað gert en að velta því fyrir sér hvað í ósköpunum þetta var. Það kemur ekki á óvart að næstum öllum sem tengjast framleiðslunni leið það sama og hún dó í miðasölunni. Tæknilega gallalaus DVD diskur inniheldur (meðal annars aukaefni) aðskildar athugasemdir frá bæði Welch og Sarne, sem hvor um sig hafa algjörlega gagnstæðar skoðanir á því sem fór úrskeiðis. ' verk, sem reyndi (mjög ítarlega) að gera það sama. Að vísu gerði uppbygging skáldsögunnar skjáaðlögun að vafasömu verkefni, en með Sarne við stjórnvölinn í framleiðslu sem augljóslega var „vandræða“, átti hún í raun aldrei möguleika.