Ég er leiður á núverandi kvikmyndaframleiðslu, sérstaklega bandarískri kvikmyndagerð, ég hef reynt að sjá Óskarsverðlaunamyndirnar. Það var þegar ég rakst á þennan gimstein. Það er hægt að byrja, það tekur vel upp þegar stríði hefur verið lýst yfir. Í grundvallaratriðum gamaldags stúlka-bíður-eftir-að-strák-að-snúa-af-stríðssögu, sýningar, kvikmyndataka gerir þetta svo miklu meira. Hvers vegna Tatyana Samojlova sem unga konan varð ekki alþjóðleg stjarna eftir þetta er mér óskiljanlegt (þó að hún hafi haldið árangri í sínu eigin landi). Þú ferð með henni: ung, ögrandi hvatvís ung stúlka, sem í gegnum stríðshrina verður mjög edrú, dapurleg kona sem heldur smá von (lokaatriði hennar er hrikalegt). Við elskum hana eins mikið og myndavélin. Og myndavélavinnan! Var þetta brautryðjandi í vinnu með handheld myndavél? Það bætir sannarlega skjótleika við söguna. Og fegurðin við það (eins og þegar persóna Tatyönu er að hlaupa upp stigann og við hliðina á rimlagirðingu). Ég er auðmjúkur og þakklátur fyrir að sjá þessa mynd.