Nei, ég hef ekki lesið Stephen King skáldsöguna „Thinner“ en ég kæfði kvikmyndaútgáfuna. Hryllingsmyndir eru áunninn smekkur. Venjulegar kvikmyndir gefa áhorfendum hetju til að fagna þegar hann reynir að ná markmiði. Í hryllingsmyndum er áhorfendum boðið að njóta andláts persóna. Í fitulítil en bragðlausri hefndarkælingu leikstjórans Tom Holland, "Thinner", vinnur enginn og allir eiga skilið bitinn sem á þá er settur. Mathákur New England lögfræðingur Billy Halleck (Robert John Burke af "Robocop 3") á við þyngdarvandamál að stríða. Þrátt fyrir að hann vigi baðherbergisvogina á 300 pund, virðist hann hamingjusamur giftur snyrtilegri, yndislegri eiginkonu, Heidi (Lucinda Jenney úr „G.I. Jane“) með gersamlega unglingsdóttur. Fita þýðir ekki heimskur hér. Halleck sýnir vitsmuni sína fyrir rétti þegar hann vinnur sýknudóm yfir sjúklega mafíuhöfðingjann Richie Ginelli (Joe Mantegna úr "House of Games"). Þegar Billy keyrir heim frá sigurveislu, slær hann á gamla sígaunakonu sem fer yfir götuna og drepur hana. Hylja á sér stað og vinir Halleck ná honum upp úr súpunni. Sígaunafaðirinn, sem er óánægður, Taduz Lemke (Michael Constantine frá "Skidoo") hefnir sín með bölvun á dugmikla lögfræðingnum og bæjarfulltrúunum tveimur sem sýknuðu hann. Skyndilega lendir Halleck í því að létta kílóum, sama hversu mikið chow hann chomps. Þegar hann biður hinn hefnilega sígauna að aflétta bölvuninni, neitar gamli maðurinn. Í örvæntingu leitar Halleck til Richie. Á meðan Halleck glímir við sígauna við að fjarlægja víxilinn kemst hann að því að trygg eiginkona hans hefur beint sjónum sínum að heitum lækni bæjarins." Þynnri" flokkast ekki aðeins sem hláturslega vanhæfur hryllingsleikur, heldur treysta kvikmyndagerðarmennirnir einnig á staðalmyndir af körlum og konum. . Tom Holland, sem leikstýrði "Child's Play" (1988), og sviðsmyndaleikarinn Michael McDowell, hafa borið fram svo hallærislegt handrit að þú getur ekki notið þess að horfa á Billy fá sér réttlátan eftirrétt og skreppa saman. „Þynnri“ státar af fáum áföllum og færri á óvart. Kvikmyndaframleiðendurnir hafa ef til vill endurvakið skáldsögu King, en þeir hafa flakkað hvaða hryllings- og húmor sem hún innihélt. Holland og McDowell kynna persónur, eins og Mafioso, og slepptu þeim síðan á óskiljanlegan hátt. Ein minniháttar persóna birtist nógu lengi til að deyja og er með kjúklingahaus stungið í munninn. Staðalmyndahegðun persónanna getur móðgað áhorfendur líka. „Þynnri“ sýnir konur sem yfirkynjaða víxla og karla sem svín. Þegar Halleck laumast heim frá heilsugæslustöð, finnur hann sportbíl læknis síns sem er lagt við húsið hans. Grunsemdir hans þroskast í afbrýðisemi og hann eldar upp áætlun til að fá bölvunina flutta á þessa eiginkonu. Jafnvel ótímabær endir skortir ádeilubragð. Óskarsverðlaunabrellugaldramaðurinn Greg Cannom úr "Van Helsing" og förðunarfræðingurinn Bob Laden gera stórkostlegt starf við að styrkja leikarann ​​Robert John Burke til að líta út fyrir að vera of feitur. Þeim tekst líka að fá hann til að skreppa saman. Aðeins harðir Stephen King aðdáendur munu geta staðist þessa kvenhatari kjánahroll.