Enn og aftur verð ég að leika eitthvað á móti. Flestar umsagnirnar um Ab Tak Chappan hafa verið mjög jákvæðar. Minn er jákvæður, en aðeins örlítið. 7 af 10 jafngildir „C“ bókstafseinkunn frá mér. Svo virðist sem mikið af hrósinu eigi rætur að rekja til tveggja þátta: annars vegar að Ab Tak Chappan sé raunsærri en dæmigerð Bollywood kvikmynd, og tveir, að það er að reyna að gera hlutina öðruvísi. Fyrsta atriðið gæti mér ekki verið meira sama um. Ég er ekki að leita að raunsæi í kvikmyndum og því skora ég ekki hærra fyrir kvikmynd sem sýnir sögu og persónur sem eru nær því hvernig ég trúi því að raunheimurinn sé - ég er mikill aðdáandi súrrealisma, fantasíu, absúrdisma , og svo framvegis, þó að mér mislíki ekki raunsæismyndir eingöngu vegna þess að þær eru raunsæjar. Að öðru leyti er ég sammála því að það sé lofsvert að reyna að gera hlutina öðruvísi. Hins vegar finnst mér "frumleiki" á móti formúluhyggju ekki gera betri eða verri mynd í sjálfu sér. Kvikmynd getur verið „frumleg“ og léleg, alveg eins og mynd getur verið formúlurík og frábær. Það sem skiptir máli er hversu vel myndin gerir það sem hún ætlar sér að gera og hversu skemmtilegt eða fagurfræðilega gefandi það er fyrir áhorfandann. Ab Tak Chappan er byggð á sannri sögu Mumbai löggu að nafni Daya Naik. Naik var „fundarsérfræðingur“. Sérfræðingar á fundum, sem má segja að séu snemma staðsetningar á „Dómara Dredds“ í raunheiminum, eru þjálfaðir í að starfa eins og glæpamenn og klíkumeðlimir sem þeir elta, og þeir fá í grundvallaratriðum leyfi til að drepa - í raun að starfa sem lögreglumaður, dómari , kviðdómur og böðull á örfáum augnablikum. Ab Tak Chappan fylgir sögunni af Sadhu Agashe (Nana Patekar), kynningarsérfræðingnum sem byggir á Naik. Við sjáum hann í vinnunni, í samskiptum við félaga sína í kynningarmálum og stundar ofbeldi. Við sjáum hann heima, að reyna að lifa eðlilegu lífi í minna-en-lúxus umhverfi sínu. Við sjáum hann reyna að aðlagast nýjum „kommissaranum“ þegar myndin er hálfnuð. Og við sjáum skrítið samband hans við alræmdan indverskan glæpamann, Don Zameer Zafar (Prasad Purandhare). Allt þetta hefur möguleika á að gera stórkostlega, grátbroslega kvikmynd. Ég er sammála því að það er sniðugt að sleppa dæmigerðum Bollywood-tónlistarnúmerum og rómantík - ekki allar kvikmyndir þarfnast þess efnis; Ram Gopal Varma, framleiðandi Ab Tak Chappan, er frægur fyrir að skilja tónlist og rómantík eftir í bakgrunni eða við hliðina í mörgum kvikmyndum sem hann hefur leikstýrt eða framleitt. Að auki hefur Ab Tak Chappan góða frammistöðu - Patekar gefur næstum frá sér Death Wish (1974) tímum Charles Bronson. Það er líka með aðdáunarverða kvikmyndatöku - handfesta dótið nálægt upphafi myndarinnar var sérstaklega áhrifaríkt, til dæmis. Það hefur frábært tónverk sem blandar meira af stemmandi Hollywood-hljómandi hasar/glæpaatriði við hefðbundin indversk hljóðfæri og aðferðir. Ofbeldið er vel gert og gróft. Það er líka ágætis könnun á undirtexta, þar á meðal siðferði þess að (hafa) fundi sérfræðinga, hugmyndina um að fylgja skipunum og svo framvegis. Sýnt er fram á að sérfræðingarnir þurfi að mestu að skilja sig frá hugmyndum um rétt og rangt. Áhrifaríkara er að myndin efast um ágæti þess að fylgja skipunum í blindni. Dregnar eru hliðstæður á milli sérfræðinganna sem fylgja skipunum og til dæmis meðlima her lands, og okkur er sýnt hversu spillt ástand þetta getur leitt til. ?) Leikstjórinn Shimit Amin og handritshöfundar hans hafa búið til sögu með allt of mörgum persónum, allt of mikilli útbreiðslu og það gengur aðeins of hægt. Öll þessi vandamál gætu stafað af því að Amin og áhöfnin horfðu á Godfather myndirnar, sem Ab Tak Chappan hefur nokkra (að minnsta kosti yfirborðslega) líkindi við, þó frá sjónarhóli lögreglumanns. Flesta af sérfræðingunum kynnumst við ekki vel --þetta eru vægast sagt grunnt dregnar persónur, nema Agashe og Jatin Shukla (Nakul Vaid). Fyrir það fyrsta, Narayan, vissi ég ekki hver hann var fyrr en að minnsta kosti hálfa leið í myndinni. Nafn hans er nefnt nokkrum sinnum, en ég myndi aðeins fá innsýn í hann þar til atriðið myndi breytast. Svo myndu allir skipta um föt þegar þeir birtast aftur og ég þyrfti að byrja upp á nýtt að komast að því hver Narayan væri. Sama gerðist með fyrsta yfirmann Agashe. Myndin var þegar komin langt í nýja framkvæmdastjórann áður en ég gat fundið út samböndin. Það virðist sem nýjar persónur séu í hverju atriði. Við lærum aldrei sögur þeirra flestra. Þó að það gæti haft einhvern listrænan verðleika að því leyti að kynningarsérfræðingarnir eru að mestu leyti að drepa fólk sem þeir vita ekki neitt um (vegna þess að þeir eru að mestu að gera það eftir pöntunum), þar sem við lærum ekki mikið um flesta kynningarsérfræðingana, heldur er það erfitt að finna persónur til að hugsa um, og það er ekki beinlínis grípandi kvikmynd. Aðal illmennið er Zameer. En fyrr en um hálfa leið myndarinnar er ekkert sem bendir til þess. Hann fær ekki miklu meiri skjátíma en hinir skúrkarnir sem fara í gegnum myndina, og hann er bókstaflega að "hringja frammistöðu sína inn" - hann er á öðrum stað (Dubai) og hefur einungis samskipti í síma í meirihluta myndarinnar. Við sjáum Zameer ekki gera mikið. Að vissu leyti er myndin háð nokkrum „snúningum“ sem gera það að verkum að Zameer sé ekki að gera ýmislegt, en við gætum séð hann gera aðra hluti og mörgum öðrum illmennum hefði mátt sleppa. Það hefði hert á. upp myndina aðeins, gera hana markvissari og um hálftíma styttri, sem hvort tveggja hefði gagnast áhrifum hennar. Þetta er alls ekki hasarpökkuð mynd. Í að minnsta kosti fyrstu 45 mínúturnar eða svo, fann ég mig að dást að töluverðum stíl Ab Tak Chappan, en sagði: "Allt í lagi, farðu nú þegar með söguna".