„Shoulder Arms“ eftir Charles Chaplin frá 1918 var lengsta mynd hans til þessa, en hún var ekki alveg leikin mynd, rúmlega 45 mínútur að lengd. Þegar fyrri heimsstyrjöldin var að líða undir lok voru margir vinsælir skemmtikraftar þess tíma að leggja sitt af mörkum til að hvetja innfædda hermenn sína og Chaplin var engin undantekning. Og svo fór hinn elskulegi Tramp í stríð! Myndin byrjar á því að Flækingurinn er í þjálfun og persónan er bráðfyndnlega óhæf í jafnvel einföldustu heræfingum, þar á meðal göngum og byssustingum, til mikillar viðbjóðs fyrir liðþjálfa hans. Flækingurinn lendir síðan í skotgröfunum og stendur frammi fyrir ógnvekjandi fjandmanni, þó að Þjóðverjar reynist að lokum vera óendanlega óhæfari en jafnvel hann. Hið órólega augnablik þegar flakkarinn lýsir því yfir að hann hafi sjálfur tekið þrettán þýska hermenn til fanga með því að „umkringja þá“ hafði mig í sporum. Það eru fullt af öðrum frábærum augnablikum í þessari mynd. Chaplin að vakna til að finna svefnherbergið sitt neðansjávar og geta ekki bókstaflega fundið eigin fætur er fyndið, sem og sniðug notkun hans á túpu frá plötuspilara til að sofa undir yfirborðinu. Hins vegar eru eftirminnilegustu atriðin í myndinni án efa Chaplin. skulking bak við óvinalínur dulbúnar sem tré. Viðbrögð þýsku hermannanna sem eru brjáluð, ómeðvitað örfáum metrum frá svarnum óvini, þar sem þeir eru einn af öðrum fatlaðir, eru afar skemmtileg, sérstaklega þegar einn hermaðurinn grípur um öxi í þeim tilgangi að höggva tré til að fá eldivið. Þetta er mjög skemmtileg mynd og ein sú besta í tilraunum Chaplin fyrir 1920. Mjög mælt með.