Ég horfi á þær allar. Það er ekki betra en þær ótrúlegu (_Strictly Ballroom_, _Shall we dance?_ (japansk útgáfa), en hún er algjörlega virðuleg og ánægjulega öðruvísi á köflum. Ég er enskukennari og ég finn að hluta fáfræðina um tungumál í sumum þessara dóma frekar pirrandi. Til dæmis: „nafnið ætti að öskra ekki horfa á. „Hvernig hún hreyfir sig.“ Síðan hvenær geta kvikmyndatitlar hunsað málfræði?“ Það er í eðli sínu ekkert rangt við karabíska enska málfræði. Hún er bara ekki kanadísk. hefðbundin ensk málfræði. Ummæli um samræðuna virðast mér óviðeigandi. Ég setti á textana vegna þess að ég er kanadískur hefðbundinn enskumælandi, svo ég gerði bara SJÁLFVIRKT ráð fyrir að ég ætti í vandræðum með að skilja þetta allt saman. Þetta var ekki svo erfitt og hún gaf greinilega annan keim þar sem hinar skrefamyndirnar sem ég hef séð voru svo amerískar. Ég elskaði að þessi mynd gerðist í Toronto og vildi reyndar að hún væri enn skýrari þar. Ég elskaði að kvenhetjan væri svona ódæmigert leikara. Ég hafði gaman af stepprútínunum. Mér líkaði við hina drifnu mömmu persónu. Mér fannst mörg málanna í myndinni tekið á lúmskari en einkennir dansmyndir. Í stuttu máli, ef þú hefur tilhneigingu til að hafa gaman af dansmyndum, þá er þetta ágætis. Ef þú átt í vandræðum með yfirburði varðandi málfræði enska staðalsins sem þú ólst upp við að tala, gæti þröngur hugur þinn átt í erfiðleikum með að njóta þessarar myndar.