Ég var mjög spenntur að sjá Rock Star því ég er mikill aðdáandi Mark Wahlbergs. Það kom mér á óvart að hafa líkað við það meira en ég hélt í upphafi. Handritið skildi að vísu eitthvað eftir en frammistaða myndarinnar bætti upp fyrir það. Það voru nokkur augnablik þegar sjónirnar af Spinal Tap komu þjótandi til baka og ég get ekki annað en haldið að þessi mynd hefði verið enn betri sem kvikmynd. En ég vík ekki. Walberg heldur áfram að sýna hæfileika sína, þar sem hann leikur af trúverðugleika venjulegur gaur sem stærsti draumur hans rætist. Hann gerir það af undrun og sakleysi sem gerir það að verkum að þú trúir honum ekki bara, heldur lætur þér líka annt um persónu hans. Jennifer Aniston, sem hefur ekki heillað mig í kvikmyndum fram að þessu, er furðu góð sem kærastan/stjórnandinn. . Hún sýnir raunverulegri tilfinningar en ég hef séð í síðustu kvikmyndum hennar til samans. En umfram allt er það tónlistin í þessari mynd sem dregur þig virkilega að. Peppuð af 80's lögum (við skulum horfast í augu við það - Bon Jovi myndi hafa hvaða 80's tónlist sem er aðdáendur rokka í sætinu sínu), myndin rokkar í alvörunni með upprunalegu Steel Dragon lögunum og flutningi Wahlbergs á þeim. Ég ætla að sjá þessa mynd aftur, en fyrst ætla ég að drífa mig út og kaupa hljóðrásina!