Hvað fannst leikstjóranum? Allir sem hafa lesið ævisögu Artemisiu eru hrifnir af hugrekki hennar til að standa frammi fyrir opinberri nauðgunarréttarhöld á endurreisnartímanum og þjást jafnvel pyntingar til að sýna fram á að Tassi hafi verið sekur. Sú staðreynd sýnir hið raunverulega sjálfstæði og frelsun - á sinni hræðilegustu stund stendur hún MANNINN sinn. Af hverju þurfa kvikmyndir sem sýna endurreisnartímann að vera svona klínískt fallegar og rómantískar, erum við hrædd við að sjá grófu hliðarnar á lífinu eða hefur glaðvær-hamingja-stemningin í Hollywood sigrað? Þó að ég myndi alltaf verja frelsi leikstjóra til að skapa sinn eigin veruleika í kvikmynd, get ég ekki skilið í að snúa ævisögu Artimisia á hausinn. Mjög vonbrigði val framleiðenda þessarar myndar.