Ég horfði nýlega á fyrstu naggrísamyndina, The Devil's Experiment, og ég verð að viðurkenna að ég varð fyrir vonbrigðum. Þessi mynd er undantekningarlaust innifalin á hvaða lista sem er yfir „viðbjóðslegustu“ myndirnar og kannski bjóst ég við meiru vegna hypesins. Sannleikurinn er samt sá að ég gef því ekki einkunn. Ef ég hefði horft á það með því að trúa því að upphafstextinn væri sannur ("ég fann þessa spólu...") gæti ég hafa verið dálítið truflaður af því, hugsað það var alvöru. Jafnvel án þess að hafa ávinninginn af því að vita að það sé ekki raunverulegt, held ég að ég hefði komist að því að það væri það svo sannarlega ekki. Í gegnum myndina eru viðbrögð stúlkunnar við því sem verið er að gera við hana bara ekki eins og þau ættu að vera . Hún ætti að öskra eins og banshee af sársauka. Sú staðreynd að hún er það ekki þýðir að það er augljóslega ekki raunverulegt. Ég myndi ekki vilja horfa á hana ef hún væri raunveruleg en ef hún ætti að vera meira sannfærandi í leik sínum væri myndin truflandi. hönd. Heita olían, maðkurinn og innmaturinn truflaði mig bara ekki. Ég er ekki að segja að ég sé "harður"; bara að ég gat ekki stöðvað vantrú mína, að hluta til vegna aðgerðaleysis stúlkunnar. Snúðurinn fékk mig til að hrökkva aðeins til en hamarinn á hendinni lét höndina líta út fyrir að vera gúmmí. Og lokasenan með augað var aftur smá hrikaleg en ekkert meira. Ég vildi ekki líta undan og ég fann ekki heldur fyrir ógleði. Kannski er það vegna þess að myndin er tuttugu ára gömul, eða kannski er ég bara orðinn dauðþreyttur. Sannleikurinn er sá að mér fannst þessi mynd alls ekki truflandi. Þetta er svona hlutur sem þú gætir búist við að sjá leika á lykkju sem nútímalistinnsetningu og sem æfingu í að fjarlægja persónur, sögu o.s.frv. pyntingar, það virkar á sumum stigum. Sem truflandi kvikmynd virkaði hún allavega ekki fyrir mig. Ég horfði á Gínea Pig ásamt konunni minni, sem er af „það er bara kvikmynd“ og hún velti því fyrir sér hvað öll lætin snerust um. Við fengum að ræða hvers vegna ég horfi á þessar myndir og ástæður mínar eru margar en fela í sér löngun til að verða fyrir áhrifum af kvikmynd. Hún sagði að henni fyndist engin mynd geta verið svo sannfærandi að hún trufli hana og skoraði á mig að gera nákvæmlega það. Ég lék henni slökkviatriðið úr Irreversible og hún var svo sannarlega trufluð. Ég er ekki viss um að ég hafi tilgang, annað en að við vorum báðar meira truflaðar af senu í kvikmynd sem ekki var hryllingsmynd en nokkur kvikmynd hingað til sem ætlar að trufla.