Ég ber virðingu fyrir kvikmyndagerðarmanninum Alex Cox, ég geri það svo sannarlega. Hann er eins og krakkinn í skólanum sem þér finnst í fyrstu bara vera að reyna aðeins of mikið til að vera „öðruvísi“, bókmenntalegur pönk-rokkari sem hefur dýft sér meira en fætur í spagettí vestra og vísindaskáldskap og jaðarmenningu og komið út í heimurinn tilbúinn til að taka á sig kjaft... en þá sérðu hvað hann getur í raun og veru, hæfileikana og hráa hitakennda listina og augnablik af sannri fáránlegri kátínu sem hann getur, og þú ert tilbúinn að sjá hvað sem hann hefur upp á að bjóða . En það eru tvær hliðar á orðtakenninni hans: hann getur annað hvort virkilega slegið hann út úr garðinum (Repo Man, Sid & Nancy, Walker) eða bara reynt aðeins of mikið og dregið allt of margar tilgerðarlegar kanínur upp úr hattinum ( Beint til helvítis). Dauðinn og áttavitinn fellur í síðari flokkinn og þó að ég virði (aðallega) upprunalega nálgun hans til að takast á við spæjara-morðingjasögu, þá fellur hún líka á andlitið og undarlegheitin verða undarlega dauf. Hann hefur nógu undarlega uppsetningu og þegar óvirðulegur stíll til að fylgja: einkaspæjari, Erik Lonnrot, er á eftir morðingja með helvítis eldrödd, Red (eitthvað), og svo virðist sem morðinginn sé að skilja eftir truflandi vísbendingar hjá fórnarlömbum sínum: krotuð í blóði á veggjum eru skilaboð að samkvæmt sjónarvottinum Alonso Zunz (Christopher Eccleston lítur út eins og hann hafi bara gengið af Shallow Grave án þess að breyta útliti sínu) hafi trúarlega þýðingu í kabbalah. Við fylgjumst með Lonnrot í máli hans og aðferðum hans til að fara eftir glæpamanninum, sem fela í sér að fylgja fyrst þríhyrningslaga og síðan áttavitalaga mynstri á kortinu - þetta þrátt fyrir mótmæli hins furðu lostna lögreglustjóra Treviranus (Miguel Sandoval), sem lítur líka út fyrir. aftur í flass-forwards sitjandi við skrifborðið og talaði við áhorfendur í ruglaðri en dapurlegri lýsingu á fyrrverandi starfsmanni sínum og samstarfsmanni eftir að málið var komið. Ó, Cox hefur sín augnablik af sköpunargáfu og áhuga, svo sem skot þar sem við sjáum allt umfangið á hörmulegu dýpi lögreglustöðvarinnar þar sem persóna Eccleston er tekin með handjárnum ("til eigin verndar" segir Lonnrot ef vill týnast í röngu herbergi) og okkur er fylgt eftir í löngu spori - kannski það besta eða bara mest forvitnilegt - þar sem við erum tekin í gegnum mjög dimma gangna með mjög litla stefnu, týnd í völundarhúsi beygja og skrýtna meðal persónanna. Og það er aldrei eitthvað sem er ekki heillandi að *horfa* á, þar sem kvikmyndataka Miguel Garzon er sjúkleg unun. En söguþráðurinn fer í gegnum hrollvekjur til að halda hlutunum svo óviðjafnanlegum að það gæti allt eins verið taktlaust allt saman. Frammistaðan, nema fyrir sjálfsöruggan Boyle og Eccleston alveg í lokin, eru frekar slæmar, sérstaklega Sandoval sem virðist bara krækja í sætinu sínu og segja upp fáránlega umræðuna sem hann fékk til að tala fyrir áhorfendum. Þó að morðplanið sjálft inniheldur ætlun áhorfenda að þetta sé ekki eitthvað sem við höfum séð áður, að það sé í samfélagi með fullt af óeirðasömum og arkitektúr sem bendir til næstu rýrnuðu bylgju Alphaville, það er of fljótt að fara út. Hver er átökin hér? Ég var aldrei eins mikið upptekinn við persónulegt verkefni Boyle sjálfs til að finna þennan morðingja, og var aðeins vægast sagt upptekinn af örfáum blikkum af brjáluðum atriðum af morðingjanum (og/eða morðingjunum) sem fóru á eftir fólki eins og í byggingunni snemma (Cox hefur sjálfur gert það. skemmtileg mynd). Og einmitt þegar ég fór að halda að það væri að leiða til eitthvað stórbrotins, með Boyle og Eccleston í þessari stóru ("ekki eins stór og þú heldur") byggingu í suðurhluta borgarinnar, gefur það okkur skyndilega "TWIST" sem við vitum að í bakhuganum er að koma en vonin er það ekki og hún dregur úr leyndardómnum sem það hefur leitt til. Þrátt fyrir alla hina óhugnanlegu snertingu Cox sem kvikmyndagerðarmanns, fyrir alla andstöðu hans við að mata áhorfendur með skeið með „hefðbundinni“ nálgun, sem ég ber virðingu fyrir, klippir Dauðinn og áttavitinn mann á endanum af heilastofninum; það er sjálfsfróun.