Flestar 70 (og 80s) Kong Kong bardagalistamyndir virka varla sem kvikmyndir; venjulega eru nokkrar vel skipulagðar bardagamyndir, en söguþráðurinn er frekar þunnur til að fylla í eyðurnar á milli þessara hnúta -- eins og klámmyndir, í raun. En þessi gerir marga hluti vel. Augljóslegast er það leikstjórnin og kóreógrafían, sem takmarkar hvern bardaga við „stíl“ -- hún er í raun byggð á kínverskum sirkusloftfimleikum og gamanleikhúsi, en áhrifin virka. Í öðru lagi er það tungumál myndavélarinnar, sem notar sumt áhrifamikill tækni (jafnvel miðað við núverandi mælikvarða), breyting á vörpunahraða úr rauntíma í hæga hreyfingu og úr ósíuðum í síaðar skoðanir til að sýna sögu sögunnar í átt að fortíðinni eða í átt að framtíðinni. Minnst augljós, en öflugust og óvænt, er byggingin . Sigurvegarinn í þessari keppni ræðst af því hver „útskýrir“ söguna. Húsbóndinn (rithöfundurinn) setur upp leik þar sem aðalpersónan veit ekki hvern hann er að leita, sem er sömu aðstæður og við áhorfendur erum í. Einn af öðrum finnur hann út hver er hver, á sama hraða og við finnum okkur. út hver er hver. Allt fylgir harmleikur/noir boga. Endirinn stefnir í kaldhæðni, a la "The Sting". Miklu snjallara efni en það sem við fáum venjulega út úr þessari tegund. Hugmyndin um 'fimm eitur' er sniðmátið fyrir 'banvæna nörungarmorðingja' Tarantino úr bókunum "Kill Bill".