Þó að ég las allar kvartanir um þessa mynd áður en ég sá hana, hafði ég samt áhuga á forsýningunni. Ég veit ekki hvort það var vegna þess að ég átti von á sprengju eða hvað, en ég hafði mjög gaman af myndinni. Ég var alls ekki mjög hrædd fyrr en í seinni hluta myndarinnar, en jafnvel þá var hún alls ekki mjög slæm. Ég held að flestar atriðin og falskar viðvaranir hafi verið raunhæfar, þó aðeins of tilviljunarkenndar, en það var nauðsynlegt að færa söguna áfram. Ég held að húsið og svæðið í kring sé hið fullkomna umhverfi fyrir þessa tegund kvikmynda, það er fallegt og risastórt, en svo verða sömu eiginleikarnir og aðlaðandi skelfilegir. Ég held líka að ljósaskipanin hafi virkað mjög vel vegna þess að þau kviknuðu ekki aðeins við inngöngu, heldur var engin leið að halda þeim kveikt, svo húsið var dimmt fyrir utan litla hlutann sem Jill var í. Talandi um Jill, hélt ég þáttur hennar var nokkuð vel leikinn, fyrst var hann ekki eins trúverðugur, en eftir nokkur símtöl var þetta allt í lagi. Reyndar eru atriðin þar sem hún er hrædd leikin fullkomlega. Og loksins náði einhver eldpókernum rétt. Ég get ekki sagt þér hversu oft þegar ég heyri hávaða heima hjá mér gríp ég í eldpókerinn, og það var gott fyrir hana að gera slíkt hið sama, jafnvel þó að hún gleymi því hálfvitalega þegar hún þarfnast þess mest. að söguþræðinum, myndin er ekki fullkomin en það er hægt að útskýra næstum hvert einasta gat og hluti af ráðgátunni er hvernig hann komst inn.. nákvæmlega, hversu lengi var hann að horfa á hana? hvernig komst hann út til að drepa vinkonu hennar? og hvenær dó garðyrkjumaðurinn nákvæmlega? á heildina litið naut ég þess og það kom mér á óvart hversu hratt þetta gekk. Það hélt athygli minni og mig langaði að sjá hvernig það endaði, þó endirinn væri mjög stuttur og skildi eftir óbragð í munninum. Eina kvörtunin mín, annað en endirinn, var skortur á persónuþróun. Þeir hefðu getað bætt við tíu mínútum með henni og vinum hennar eða eitthvað til að láta okkur líða meira illa út af ástandinu hennar, gefa okkur smakk af persónuleika hennar og gefa okkur fyrirvara um hvernig hún mun takast á við aðstæðurnar (til dæmis atriðið þar sem hún veltir því fyrir sér hvort hún eigi að fara aftur fyrir krakkana, það lítur út fyrir að það vanti einhver atriði í byrjun sem talaði um að henni væri bara sama um sjálfa sig eða eitthvað).