Allir sem við hittum hafa áhrif á hugsun okkar, breyta háttum okkar, svolítið af þeirri manneskju smitast af okkur. „Áttunda dagurinn“ tekur upp þetta þema (samanber „Rainmaker“). Í þessari mynd hittir Harry (Daniel Auteuil) kaupsýslumaður sérfræðingur í sölusálfræði Georges (Pascal Duquenne), barn með Downs-heilkenni á flótta. Sigurleikur frá báðum þessum leikurum gefur þessari mynd aðalstyrk sinn. Upphafsröðin er frábær þar sem Georges segir frá kenningu sinni um sköpun heimsins og í lokasenunni uppgötvum við hvað Guð skapaði á áttunda degi. Það eru nokkur augnablik í sögunni sem eru mjög pirrandi fyrir Harry. Til dæmis, Georges, sem er algjörlega óheft, krefst þess að fá dýra skó og á ekki nægan pening. Þetta er svona sena þar sem maður hlær í gegnum tárin. Mér líkaði atriðið þar sem Downs-heilkennishópurinn á ferð í Listasafnið flýr í rútu og skellur á Paradis skemmtigarðinn. Það fyndnasta af öllum vandræðunum er atriðið þar sem Harry og Georges fara framhjá hestasveiflu á þjóðveginum og þegar hann lítur til baka, veitir Georges bílstjóranum dónalega kveðju. En það eru líka nokkrar blíðlegar senur, sérstaklega áhrifamikil notkun nærmynda af höndum - hendur sem finna fyrir sólinni, vindi og rigningu, hendur teygja sig upp, hendur teygja sig fram og taka saman í ást og vináttu. Þetta er sannkölluð kvikmyndagerð sem snertir hjartað. Það eru mjög áhrifarík atriði þar sem Georges fer í brjóst með Nathalie, þar sem Georges vaggar höfðinu á Harry í fanginu á sér, þar sem Georges kallar sífellt á elsku mömmu sína, þar sem Georges kennir Harry að hlæja..Mér fannst vera djúpstæður boðskapur í myndinni um að lífið sé fallegt - sjálft nærvera grass (Vissir þú að það grætur þegar þú klippir það?), trén yfir höfuð, söng fuglanna, litlu skordýrin - allar kraftaverkaverur náttúrunnar. Þeir eru allir til staðar til að njóta ef við leggjumst aðeins aftur (eins og Harry og Georges) lítum í kringum okkur og hlustum......Falleg mynd.