Þessi mynd lýsir sannarlega skelfilegum atburði, svo sannarlega. En þetta fellur allt niður af lélegri frammistöðu allra leikara. Það er ómögulegt að finna tilfinningar næstum hvaða persónu sem er, þar sem allar tilfinningaþrungnar senur virðast vera skopstælingar á sjálfum sér. Til dæmis er persóna tekin upp í byrjun myndarinnar og þú færð klisjulega örvæntingarfulla, „Er ég að ná því, liðþjálfi?“, „Já, það er ekki ekkert“, en hún spilar út eins og skets frá Wayans Brothers mynd (ég veit ekki hvort þeir eru búnir að gera stríðsmyndina ennþá) eða eitthvað með Leslie Nielsen í aðalhlutverki. Liðþjálfinn sem Sean Penn leikur minnir mig á Al Bundy úr Married With Children, á meðan Fox er hinn mesti sjálfsfyrirlitningsmaður. góði gaurinn klisja sem þú getur ímyndað þér... Guði sé lof að hann bölvar og reykir á meðan á henni stendur. Tilfinningalega "NOOOO!!!" hentar örugglega betur gamanmyndum eins og Back To The Future en svokölluðum alvarlegum myndum eins og þessari. Þeim til sóma eru sumar "aðal" senurnar... (án þess að gefa of mikið upp, þar sem þær framkvæma í raun nokkuð hryllilega þætti ) ...er vel gert og lætur okkur taka efnið alvarlega. En það er þrátt fyrir, ekki leiklistinni að þakka.