Betty Sizemore (Renee Zellweger) lifir lífi sínu í gegnum sápuóperuna „A Reason to Love“ sem leið til að flýja slakan eiginmann sinn og daufa líf. Eftir átakanlegt atvik þar sem tveir leigumorðingjar (Morgan Freeman og Chris Rock) komu við sögu, verður Betty í áfalli og ferðast til LA og trúir því að henni sé ætlað að giftast aðalpersónu þáttarins (Greg Kinnear). Betty hjúkrunarfræðingur er sá sjaldgæfi hlutur, minni þekkt mynd með stjörnu leikarahópi og dúnkenndri Rom-Com söguþræði sem kemur á óvart með frábæru handriti og leikaraskap. Reyndar, svona söguþráður fær mann til að efast um R einkunnina, en það er réttlætanlegt. Átakanlega atvikið sem sendir Betty yfir brúnina er aðeins of myndrænt miðað við léttu, skemmtilegu gamanmyndina sem á eftir að koma og finnst eins og eitthvað úr annarri mynd, en á sama tíma er nauðsynlegt að sýna á trúverðugan hátt umbreytingu Betty í Þegar við förum með Betty á ferðalagi hennar, vinnur leikstjórinn Neil LaBute ótrúlega töfra sem gerir myndina einstaka og hátt yfir mýrarhefðbundnu villumyndina þína. Dæmi um þetta væri fyrsti fundur Betty með elskunni sinni. Hún úthellir hjarta sínu til hans og hann spilar með og heldur að hún sé að fara í prufur fyrir þátt í þættinum. Jafnvel þó að við gerum okkur grein fyrir því hversu fáránlega röfl Betty er, þá stækkar tónlistin þegar hún talar og gefur okkur, áhorfendum, tilfinningalegt sjónarhorn Betty. Við trúum næstum því sem hún er að segja, en samt skiljum við að hugur hennar er brotinn. Á meðan aðrir kvikmyndagerðarmenn myndu reyna að leggja áherslu á fáránleika aðstæðna til að kippa hverri tunnu af hugsanlegri gamanmynd út úr atriðinu, er LaBute næmur á aðalpersónu sína og kemur fram við hana af fyllstu samúð og skilningi. og rokkið er ómetanlegt, hið frábæra handrit dregur fram snjalla línu eftir snjöllu línu fyrir þá að rífa upp úr. Sérstaklega Freeman er frábær eins og alltaf, hann gengur hægt og rólega þegar karakter hans verður ástfanginn af eigin hugsjón um Betty, án þess að vita hver hún er eða hvað hefur gerst um hana. Aaron Eckhart sýnir enn og aftur fjölhæfni í vanþakklátu hlutverki hins ógóða eiginmanns Betty og hann er nánast óþekkjanlegur. Hin opinberunin hér er Kinnear, en túlkun hans á stjörnu sápunnar er ekki of ofelduð. Það er tilhneiging til að leggja eins þykkt og mögulegt er á fræga bastarðsklisjuna og Kinnear streymir gegn því, í staðinn dregur hann í sig prýðilegt en þó hóflegt sjálfsmikilvægi, þrátt fyrir að vera einfaldlega sápustjarna. Sápuóperan er að veruleika svo vel að hún gæti næstum verið til. LaBute og co hittu naglann á höfuðið með þessum og gott líka. Ef sápuóperan hefði verið of háðsleg hefði stór hluti myndarinnar ekki virkað. Að gera "Days of Our Lives" skopstælinguna eins og sést í Friends hefði verið rangt ráð fyrir þessa mynd. Áhuginn á smáatriðum skilar sér, þar sem stíll og tilfinning sápuóperunnar byrjar að blæða meira og meira inn í veruleika Betty, á sama tíma og hún er í samræmi við heildar óviljandi kómískan þátt tegundarinnar. Senurnar á settinu finnast raunverulegar, öfugt við sumar kvikmyndir þar sem andrúmsloftið er svo framleitt að maður velti því fyrir sér hvers vegna fólk sem stundar það fyrir lífsviðurværi getur ekki náð því rétt. fyrirsjáanleg, er fullnægjandi í heildina. Það er synd að eftir að LaBute leikstýrði þessari frábæru mynd kom almenningur að kalla eftir honum að leikstýra hinni ömurlegu endurgerð The Wicker Man, ágætt dæmi um mann svo algerlega ofar efninu sem honum er gefið. Því miður er ekki hægt að fría hann allri ábyrgð. Ef þú hefur ekki séð Betty hjúkrunarfræðing er það eitthvað sem þarf að uppgötva. Ef þú hefur, er það þess virði að heimsækja aftur. Það er sjarmi yfir Betty hjúkrunarfræðingi sem er smitandi, jafnvel þótt það láti þig kannski ekki hugsa svona mikið eftir á. Falinn gimsteinn engu að síður.