Ég held að það hafi verið Ebert sem gaf Stellu fjórar af fjórum stjörnum en fyrir utan hann hef ég aldrei lesið jákvæða umsögn um þetta sorglega misskilna drama um stéttaskiptingu, ást og fórnfýsi (þrjú þemu sem flestar frábæru rómantísku sögurnar eða kvikmyndirnar hafa í algengt).Hér er aðalþemað stéttaskipting. Stella er saga frá þunglyndistímabilinu Ameríku. Sem sagt, það var þýtt á skjáinn þá á svo eftirminnilegan hátt að þessi endurgerð (ef þú spyrð Stanwyck aðdáanda eða tvo) var ekki alveg vel þegin. Aðdáendur frumritsins gáfu því aldrei tækifæri. Ennfremur var þessi útgáfa af Stellu gerð á tíunda áratug síðustu aldar, ekki beinlínis tími mikilla fjárhagsvandræða í Ameríku (eins og kreppan var). Nú er kominn tími til að fjarlægja bjarglituðu gleraugun, í miðri nýrri samdráttartíma. og fátækt í Ameríku, og sjáðu að þessi kraftmikla saga er enn sönn, er jafn tímabær og viðeigandi og alltaf, í sínu uppfærða sniði. Já, stéttaskipting er aðalþemað hér. Stella er meðal hinna vinnandi fátæku, einstæð, með stóra drauma en litla von um að láta þá drauma rætast. Hún vinnur á bar, á ekki mikinn pening, býr í krúttlegri íbúð. Þú færð svifið. Á morgnana vill hún eiginlega ekki fara fram úr rúminu. Á veggnum hennar eru myndir af kvikmyndastjörnum sem hún dáir. Maður sér hana dansa á barnum. Hann er auðugur, menntaður, af einni af þessum yfirstéttarfjölskyldum sem á ekkert sameiginlegt með Stellu. Helsta áhyggjuefni hans er hvaða háskóli í Ivy League á að fara í, hennar er hvernig á að borga leiguna, hvernig á að vera „hamingjusamur“. Þeir eiga í ástarsambandi. Þeim líkar vel við hvort annað. Stella endar ólétt. Stella segir stráknum fréttirnar. Svar hans? "Hvað með fóstureyðingu?" Hún svarar: "Mig langaði bara í herbergi fullt af blöðrum." Hann útvegar blöðrurnar og bónorðið, en hún sér að hjarta hans er ekki í því og hefur of mikið stolt til að samþykkja. Hún sendir honum pakka. Dóttir hennar slitnar á endanum á milli lífsstílanna tveggja - ástarinnar sem hún hefur til mömmu sinnar og kostanna og hamingjunnar og ástarinnar sem ríkur faðir hennar veitir henni. Stella, ein og óelskuð, og vill ekki að dóttir hennar verði eins óhamingjusöm og hún einhvern tíma, færir hina fullkomnu fórn. Hún gefst upp á einu ástinni og hamingjunni sem hún hefur nokkurn tíma kynnst til að tryggja hamingju dóttur sinnar og lifa kannski í staðgöngu og með von, vitandi að að minnsta kosti dóttir hennar fann eitthvað til að lifa fyrir. Nú, fyrir myndina. Allt er rétt um það. Falleg tónlist, listræn kvikmyndataka, frábær leikmynd (andstæða milli lífsstílanna tveggja; sóðalegra íbúða og skreyttu stórhýsanna), dásamleg og hjartnæm frammistaða alls leikarahópsins, þar sem Bette Midler, sérstaklega, er Óskarsverðug. Þetta er kvikmynd. sem er miklu merkilegra og vel gert en þú hefur verið leiddur til að trúa.