Af einhverri öfugsnúinni ástæðu, sem þeim sjálfum eru best þekkt, virðast þessi IMDb töflur treg til að kenna hinum frábæra Billy Wilder sem meðhandritshöfund á að minnsta kosti tveimur (þessa og Ninotchka) af fyrstu sígildum hans þegar einhver buff getur greint Wilder höndina í vinnunni. Eins og gengur og gerist þá var þetta í fyrsta skipti sem hann var í lið með Charles Brackett (sem EKKI fær kredit) og það var frábær byrjun. Einn álitsgjafi hefur tekið eftir því hversu ánægjulegt það er að sjá svona kvikmyndir í gamaldags kvikmyndahúsum og ég gæti ekki verið meira sammála. Í París sýnir eitt af smærri Revival húsunum í einni af útsölum sínum nokkurn veginn samfellda Lubitsch yfirlitssýningu og það gleður mig að segja frá því að þetta lék fyrir mjög þakkláta áhorfendur um allt aldurssviðið þó ég efast um hvort einhver hafi raunverulega verið á lífi þegar hún kom fyrst út árið 1938. Hinn frægi Wilder schtick the meet-cute er sérstaklega bragðgóður hér þegar milljónamæringurinn en-varkár-með-það Cooper reynir að kaupa hálft sett af náttfötum í stórverslun á Riviera og mætir söluandstöðu til kl. Claudette Colbert mætir og samþykkir að kaupa hinn helminginn. Gabbið er mjólkað enn meira þegar stjórnandinn, eftir að hafa klárað stjórnkerfið í versluninni sjálfri, hringir í eigandann sem liggur í rúminu og skilur eftir til að segja að hann sé líka bara í efsta hluta náttfötanna. Myndin er full af sjónarspili eins og þessari í jafnvægi með munnlegum gáfum sem gerir hana nánast fullkomna. Claudette Colbert er bara frábær og fær frábæran stuðning frá Edward Everett Horton sem fátækur titilfaðir hennar. David Niven í fjórða reikningnum er með fyndið "viðskipti" eins og Franklin Pangborn og ef Gary Cooper er ekki að standa sig í hlutverki sínu þar sem hann gerir munnlega handlagni og fágaða persónu sem Wilder handrit kölluðu á á þessu stigi ferils síns vel, þá geturðu Þú átt ekki allt og það sem þú ER í er nærri því fullkomið.