Fyrsta ást er örvæntingarfullt viðfangsefni til að draga fram á sannfærandi hátt í kvikmyndagerð: ástríðan sem umlykur allt endar yfirleitt sem föla eftirlíkingu eða, það sem verra er, örlítið fáránlegt. Lifshitz tekst að forðast allar gildrurnar og skilar hrífandi, kynþokkafullum, rækilega grípandi saga um ást, hörmungar og mögulega endurlausn, á sama tíma og hún snertir dýpri stef mannlegrar tilveru í snertingu við. Kjarnasagan er af Mathieu, 18, einmana, innhverfum dreng sem hittir Cédric, hressari, útsjónarsamari en jafn einmana, á meðan í fríi með fjölskyldu sinni. Þegar fer að líða á sumarið verða þau ástfangin og þegar fríinu lýkur ákveða þau að búa saman. Ári síðar endar sambandið með stórslysum: Cédric svindlar á Mathieu sem reynir örvæntingarfullur að svipta sig lífi. Hann lifir af og til þess að fá sjónarhorn aftur á líf sitt snýr hann aftur til sjávarbæjarins þar sem þau hittust fyrst, að þessu sinni klæddur í kuldann vetrarins. Ef sagan væri sögð svona myndi hún aldrei hafa áhrif sem hún hefur: mikið af því er gefið í skyn, gerist þetta allt án röð. Hin flókna frásögn er nauðsynleg til að fá dýpri tilfinningu fyrir ástríðunum sem upplifað er, með því að nota kontrapunkt og tímalegt sjónarhorn. Sem betur fer eru þessar þrjár tímalínur sem notaðar eru (sumar ástarinnar, geðsjúkrahúsið eftir sjálfsvíg og uppbyggingarveturinn) litakóðar: hlýir gulir og appelsínur fyrir sumarið, næstum ógnvekjandi blár fyrir sjúkrahússenur og hlýnandi brúnir. og blús fyrir vetrarströndina. Báðir aðalleikararnir skiluðu frábærum frammistöðu þó að það sé unun að sjá Stéphane Rideau (Cédric) nota af fullum krafti (ég er vanari að sjá hann undirteygðan í frekar slappum drama Gael Morel ), Jérémie Elkaim (Mathieu) þarf að nefna sérstaklega: þú finnur fyrir einsemd hans, svo næstum ótrúlegri ástríðu hans, svo karakterinn hans hrynur á bak við vegg málstols. Fallega útfærðar bendingar komast yfir miklu meira en samræður nokkru sinni hafa getað. Þemu sem snert er eru nánast klassísk í franskri kvikmyndagerð: erfiðleikar okkar við að skilja raunverulega hvað öðrum líður; erfiðleikar okkar við að eiga samskipti að fullu; merkingarsandurinn sem breytist Titill myndarinnar "Presque rien" (næstum ekkert) bendir á allt þetta og reyndar eitt af lykilsenunum í myndinni: Þegar geðlæknir reynir að skilja hvers vegna Mathieu reyndi að drepa sig spyr geðlæknir Cédric. ef hann hefði einhvern tíma svikið hann "Non enfin, oui une fois, mais ce n'était rien" (Nei jæja, já einu sinni, en það var ekkert). Cédric elskar Mathieu enn hann kom með hann á sjúkrahúsið í sjálfsmorðstilrauninni (engin sem við sjáum) og reynir í örvæntingu að hafa samband við hann aftur þegar hann er farinn en skilur ekki að hann hafi misst hann að eilífu, vegna þess að eitthvað sem virtist ekkert vera honum (tilgangslaust mál) er allt fyrir Mathieu. Þó að myndin sé dekkri en frekar óheppilegt Pierre et Gilles plakat gefur til kynna, er það ekki vonlaust: við fáum að sjá hægar, sársaukafullar tilraunir Cédric til að komast aftur í samband við lífið, fyrst í gegnum kött sem hann ættleiðir, síðan í gegnum vinnu á bar á staðnum og loks samband við Pierre, sem gæti verið næsta ást hans. En hér endar sagan: Unglingsástríða, yfir innan ársins, önnur kannski byrjun. Svo hvað var það? Næstum ekkert? Svo sannarlega ekki þegar þú lifir það