Loksins höfum við fyrir okkur kvikmynd í flokki III fyrir sumarið 2006. Dog Bite Dog er gerður úr jöfnum hlutum grimmd, glæpastarfsemi og ástríðu og nýtur ekki bara góðs af viðeigandi titli, heldur einnig sveigjanlegri leikstjórn, frábærri kvikmyndatöku og virðulegri frammistöðu flestra sem taka þátt. Auðvitað verður það að vera gripur, sem birtist hér í formi nokkurs hrópandi ósamræmis, en samt sem áður táknar DBD þann þroskaða anda sem við viljum gjarnan sjá meira af í almennum HK. Það markar einnig boðaða endurkomu Edison Chen, lengi fjarverandi síðan upphaflega D-hrunið fyrir ári síðan. Hinn hlédrægi leikfimi Chens gerir kraftaverk fyrir myndina, en hefði samt haft það erfitt án þess að vera á móti Sam Lee, en hæfileiki hans til að skipta á milli líkamlegrar gamanmyndar (Crazy 'N' the City, No Problem 2) og brjálæðislegrar ógnar hefur náð hámarki í sterkasta hlutverki okkar. hef séð frá honum síðan Made in Hong Kong. Saman gerir tvíeykið Dog Bite Dog, og vonandi mun Edison fá auðveldara hlé héðan í frá: snerting hans breytti verkefnum frá Princess D í Infernal Affairs söguna, og enn hann er enn sjaldgæfur viðburður. Aðallega þegar byrjað er, sýnir DBD dáleiðandi myndmál, spilar glæsilegar brellur með ljósi, skugga og sjónarhorni. Hljóðrásin eykur þessi andrúmsloftsáhrif og eykur á almenna óraunverulega stemningu sem myndin býður upp á. Mikið af samsetningunni sem myndast hefur líklega að gera með rithöfundinum Matt Chow, sem áður var þátttakandi í sömuleiðis óhugnanlegum Three Extremes. Dog Bite Dog heldur eftir fjölmörgum eiginleikum sem minnst er á frá þessu hryllingsverkefni, nefnilega niðurníddu borgarlandslagi og yfirgripsmikið andrúmsloft af einhverju skelfilegu sem leynist handan við hornið. Vertu viss um að þetta er ekki hryllingsmynd, heldur fetar þú slóð sem klassískt One Nite hefur troðið áður. í Mongkok, að vísu frá kílómetra öfugsnúnara sjónarhorni. Í stað treggra meginlandsmorðingjapersónunnar Daniel Wu höfum við Edison, sem leikur nafnlausa drápsvél sem kemur frá undirheimum Kambódíu. Hann var sendur á leið til Hong Kong til að aflífa eitt skotmark, næstum þögli morðinginn sér um viðskipti strax við komuna, ferli sem er hryllilega lýst með kurteisi af snilldar myndefni myndarinnar. Þó að hann hafi verið vaninn frá barnæsku til að verða atvinnumorðingi, hefur samnefndur villihundur Edison enn mannlega veikleika og skilur eftir sig slóð, tekið upp af CID teymi sem sent var til að rannsaka. Þessi samkoma er með fallegri mynd eftir mafíumyndatrúarmanninn Lam Suet og góðan stuðning frá sjónvarpsstjörnunni Wayne Lai. Hins vegar, fráfallsforingi Sam Lee, Wai, fer fyrir ákærunni og sýnir að hann er mjög truflaður einstaklingur en frábær lögga engu að síður. Við lærum smám saman að innri átök Wai stafar af spillingarbakgrunni föður hans í lögreglunni, sem kallar fram djöfla sem eru handhægir í þeirri stanslausu leit sem fylgir. Minniháttar líkamsfjöldi kemur fram, þar sem Edison virðist íhuga að taka fanga nei-nei. Það er töluverður ofbeldishlutfall í vændum, jafnvel þó að gore í sjálfu sér finnist á stöðum niðurdreginn og fullorðinsmál kemur aðeins fram. Enn og aftur, engin nekt, sem leiðir til þess að maður ályktar að Cat III sé afhent þessa dagana svolítið í flýti. Samt sem áður er DBD tiltölulega þroskuð kvikmyndaútgáfa og við fögnum komu hennar. Á milli slagsmála, hnífa, reiðhesturs og skotárása þarf jafnvel morðingja á ferlinum smá rómantík, og rétt eins og Daniel Wu hafði Ceciliu Cheung í One Nite, þarf óhræddur hr. Chen eignast elskuna, fallega gert af nýliðanum Pei Pei. Ónefnd persóna hennar (mikil nafnleynd í þessari) hittir Edison á undarlega mannlausri urðunarstað, misnotuð af föður sínum að því marki að hún er fráhrindandi brjálæði og þrá að flýja. Þegar morðinginn sleppir HK samþykkir hann að taka hana með sér og þau fara á flótta saman, elska að blómstra á leiðinni. Þó að myndin sleppi ekki við ástúðleg efni, vottum við hörmulegri persónu Pei Pei og endalausum þjáningum. Hún gerir hina hugrökku en hugrökku söguhetju ótrúlega vel, og staðfestir að það eru ekki góðir eða vondir strákar hér, sannað af afar edrú lokaatriðinu. Í eigu leikstjórans Cheang Soi er nýleg spennutryllir Home Sweet Home og Love Battlefield með Eason Chan, tvö númer. líklega framar í flestum reikningum af óheiðarlegri framkomu Dog Bite Dog. Cheang tekst að halda DBD flæðandi í gegn, og miðað við þá mörgu þætti sem eru í spilun hér, stenst þeir gagnrýna staðla sem settir voru upp af fólki eins og Johnny To í vatnaskilum nætursögu sinni The Mission. Nokkrir gallar koma upp, svo sem Edison yppir skoti í brjóstkastið á undraverðan hátt, en þetta er mjög fyrirgefanlegt. Tveir unga, hæfileikaríkir flytjendur af því tagi sem Hong Kong þarfnast ef við viljum að blómatími kvikmynda í borginni komi aftur, Dog Bite Dog stendur ekki upp úr sögunni. Fortekin þess felst í sterkum lýsingum og stíl, studd af krafti þespian vöðva og næmt auga fyrir sjónrænum og hljóðrænum fíngerðum.HK hefur langa og gamaldags hefð fyrir sögum sem tengjast náttúrulegu alter-egoi borgarinnar, eitthvað hundur. Bite Dog heldur uppi ástúðlega, jafngildir traustu hlaupi ef ekki hreint meistaraverk. Einkunn: * * * *