Mother Night er ein af uppáhalds skáldsögunum mínum og að fara að sjá þessa bjóst ég við miklum vonbrigðum. Í staðinn fékk ég kvikmynd sem sýnir fullkomlega kaldhæðnina, húmorinn, glæsileikann og umfram allt hina ákaflega sorg í skáldsögu Vonneguts. Þetta er vissulega besti frammistaða Noltes til þessa. Hann fangar ósigur og sjálfsfyrirlitningu Howard Cambell Jr. stöðugt frá fíngerðum tónum ræðu hans til táranna sem haldið var aftur af baki augunum. Alan Arkin er algjörlega fyndinn sem George Kraft. Sherryl Lee ásækir í aðskilnaði sínum frá raunveruleikanum sem ungur elskhugi Cambells. John Goodman er vanmetinn og meira en áhrifaríkur sem „Blue Fairy Godmother“ Cambells. Þessi pinnociosque saga af Cambell sem reynir að vera eigin hugsjónahetja og verður óafvitandi að hinni fullkomnu harmrænu illmenni er þroskað og lifandi innsýn í hvað við erum sem fólk. Og fyrir utan það er þetta ein djúpt rómantískasta mynd sem ég hef kynnst. Cambell er holdgervingur bæði heimskulegrar og viturrar ástar. Og þegar kvikmyndirnar eru fullnægjandi sársaukafullar niðurstöður, lærir hann loksins hvað það þýðir að vera alvöru strákur þar sem Blue Fairy Godmother hans uppfyllir ósk sína. Og hann gerir sér grein fyrir því...jæja, horfðu á myndina og þú munt sjá. Mother Night er án efa í mínum huga ein besta mynd sem gerð hefur verið. Þetta er falleg ljóðræn saga sem grefur djúpt í tilfinningar okkar og er algjörlega trú upprunalegum höfundi sínum.