Komdu með kassa af Kleenex til þessa fyndna, grípandi og hrífandi grátanda. Aðalleikararnir tveir sýna túr-de-force sýningar - það var töluverð umræða í kjölfarið um hvort þeir væru virkilega fatlaðir (þeir eru það ekki.) Ég kunni að meta það að kvikmyndaframleiðendurnir þorðu einu sinni að vera pólitískt rangir með því að sýna fólk með alvarlega líkamlega fötlun sem fullþróað fólk , persónugalla og allt. Afleiðingin er sú að trúverðugleiki þeirra vekur áhuga okkar og fær okkur til að verða hrifinn af þeim og hugsa um átök þeirra. Uppbygging sögunnar er formúlukennd og margar aukapersónurnar eru bara týpur, en aðalpersónurnar tvær eru svo hrífandi að það skiptir engu máli. Athyglisvert - upprunalegi titillinn, INSIDE I'M DANCER, endurspeglar sjónarhorn persónunnar Michael, en nýi titillinn fyrir útgáfu í Bandaríkjunum gefur til kynna að Rory sé aðalpersónan.