Sennilega duttlungafullasta afborgun fyrsta árstíðar, 'Shore Leave' hefur sínar hæðir og hæðir; sumir hlutir dragast of lengi og aðrir eru metnaðarlaust styttir, en það er ekki hægt að neita því að þeir hentu í allt annað en hinn orðtakandi eldhúsvask til að gera þetta að skemmtilegum þætti. Kirk og áhöfn virðast hafa fundið hina fullkomnu plánetu fyrir strandleyfi eftir að langvarandi vaktferð hefur skilið alla um borð í þörf fyrir hvíld, slökun og svo framvegis. Það virðist í öllum tilgangi vera óbyggð jörð, með fallegu landslagi og kjörnu loftslagi. Fyrsta vísbendingin um að hlutirnir gætu farið aðeins úrskeiðis er þegar McCoy, sem leiðir framfarateymi, kemur auga á Alice (frá Undralandi) á eftir stórri hvítri kanínu í vesti. Kirk geislar niður og finnur að hinir segja frá álíka furðulegum atburðum og kynnum. Það eina sem þeir eiga sameiginlegt er að hver áhafnarmeðlimur var að hugsa um manneskjuna/staðinn/hlutinn sem þeir uppgötvuðu rétt áður en þeir uppgötvaðu það. Þetta sígur ekki strax inn hjá Kirk eða öðrum. Meira undarlegt fylgir, þar á meðal að sjá Don Juan, Síberíutígrisdýr, WW2 orrustuflugvél, osfrv; Kirk hittir Ruth, glæsilega gamla kærustu (auðvitað) og hrekkjusvín frá akademíudögum hans, Finnegan. Eftirför/bardagaatriðið við Finnegan heldur of lengi en á sama tíma er McCoy keyrður í gegn með lansa af riddara á hestbaki og virðist drepinn. Loks kemur eldri maður og útskýrir hvað hefur verið að gerast. Plánetan er framúrstefnulegur „skemmtigarður“ þar sem gestir þurfa aðeins að ímynda sér eitthvað til að láta hann birtast. Ekkert er varanlegt; McCoy er í rauninni ekki dauður. Þegar þetta hefur verið útskýrt ákveður Kirk að panta landleyfi fyrir alla eftir allt saman. Þrátt fyrir „það var allt draumur“ eins konar endir, heldur „Shore Leave“ upp sem annar fyrsta flokks þáttur af fyrstu þáttaröð Star Trek.