Ég var að horfa á þessa mynd og leiddist sífellt meira með kjánalega söguþráðinn sem var að fara hvergi, þegar allt í einu tekur sagan súrrealískan snúning til hins verra og leikari leikur sjálfan sig. Ó hvað ég hló. Af því að það er svooooo fyndið, er það ekki? Við vitum að Julia Roberts er að leika persónu Tess og hér eru þeir, í myndinni, að gera grín að því að karakter Tess líkist dálítið Juliu Roberts. Svo Julia leikur einhvern sem líkir eftir Júlíu. Hversu vel hún gerir þetta, munum við aldrei vita, því 99,999% áhorfenda þekkja ekki Juliu Roberts persónulega (og að lesa um hana í Hello tímaritinu telst ekki með). Og svo kemur Bruce Willis upp! Hann er greinilega besti vinur Juliu Roberts. Jæja, hann er í myndinni... hvernig ætti ég að vita hvort Bruce Willis og Julia Roberts þekkjast jafnvel eða ekki? Ég hef engan áhuga á persónulegu lífi leikara - ég borga bara peningana mína og ætlast til þess að þeir vinni það starf sem þeir fá greitt fyrir. Allavega byrja þeir að gera grín að söguþræðinum í myndinni þar sem Willis (frekar ósannfærandi) leikur geðlækni... þann sem er með litla krakkann í... þú veist þennan? Ég geri það ekki, ég er búinn að gleyma hvað það heitir. Willis lætur meira að segja í ljós hversu vel þessi mynd stóð sig í miðasölunni - hversu hógvær af þér herra Willis! Vandamálið er að þessar senur eru ekki aðeins tilgangslausar og hræðilega hræðilega sjálfum sér undanlátssemi, þær minna okkur líka áhorfendur á, að við erum einfaldlega að horfa á fullt af leikurum tróðast um og fá borgað háar upphæðir fyrir mjög litla fyrirhöfn. Sjáðu til, þegar ég sé kvikmynd vil ég fresta vantrú og gleyma því að ég er að horfa á leikara - ég vil trúa á söguna sem ég er að horfa á. Þegar þú byrjar að draga landslagið niður, í miðri mynd, eyðileggurðu einfaldlega blekkinguna fyrir mér. Þú veist að sjónvarpssería hefur hoppað hákarlinn þegar hún byrjar að kynna fræga fólkið, leika sjálfa sig (standið upp og verið talin Simpsons, Vinir o.s.frv. .), en þetta er í fyrsta skipti sem ég sé kvikmynd jump the shark. Ég held mig yfirleitt frá svona kvikmyndum (t.d. Scary Movie, The Naked Gun, o.s.frv.). Vandamálið er að ég hélt satt að segja aldrei að 11 myndir Ocean's myndu fara í þessa átt. Þvílík skömm. Svo þegar vantrú er hent út um gluggann, og söguþráðurinn sem nú er að þvælast í myndinni, skellir á áhorfendum - ránið gerðist í raun langt aftur í söguna og síðustu 90 mínúturnar eða svo af myndinni var tilgangslaust stellingar. Já, það er rétt: Steven Soderwhatsit og vinir hans leikara standa allir upp, benda á okkur áhorfendurna og segja: "Ha haaa... þið hafið öll fengið... takk fyrir peningana ykkar!". Síðan kveðja þeir okkur með einfingri kveðju. Jæja, aftur til þín. Ég borgaði reyndar ekki fyrir að sjá þessa mynd... ég sótti DVD diskinn fyrir ekkert. Hvernig líkar þér við þau epli? ÞAÐ er nú söguþráður.