Ég streittist gegn því að horfa á 15 Park Avenue þrátt fyrir meðmæli, henti myndinni sem klisjukenndu efni um gríðarlega tilfinningaþrungna dramatík og ofurleik. Einhverju sinni koma myndir eins og 15 Park Avenue framhjá og hrífa þig af stað. grípur athygli þína frekar snemma og það er engin stund til að hvíla sig eftir það. Aparna Sen hefur gert frábært starf við að líma áhorfendur við allar línur myndarinnar. Óaðfinnanlegur persónuþróun, "rétt" magn af tilfinningum og dularfullur endir sem passa við þetta allt...Ég ber endurnýjaða virðingu fyrir Konkana Sen Sharma, sem leikur hinn geðklofa Mithi á sannfærandi hátt. Hún slær væntingum enn og aftur eftir Page-3 og Mr.& Mrs.Iyer. Hlutverk prófessor Anjali er mjög vel þróað og Shabana gerir fullkomið réttlæti við persónuna. Rahul Bose, Shefali Chaya, Waheeda Rehman gefa myndinni ótrúlegum bragði. Ég skilgreini „sturtustundir“ sem hugsanir um atriði úr kvikmynd sem þú veltir endalaust fyrir þér í sturtunni þinni, þar til konan/kærasta þín/mamma smellir á dyrnar. 15PA skilar mörgum „sturtustundum“, sérstaklega samtalinu milli Anjali og móður hennar þar sem móðirin er varkár þegar hún talar við Anjali um hugsanir hennar. Það dregur strax fram persónuleika Anjali til áhorfenda. Endirinn er mjög djörf yfirlýsing leikstjórans; líklega of vestrænt fyrir indverska áhorfendur; skilar samt þáttum til að kynna myndina frá „góðri“ í „frábæran“ stöðu.