Í beinu framhaldi af síðari heimsstyrjöldinni reyndu heilbrigðir hugarar í Hollywood að fjarlægja sig frá hugalausri fánaveifingu sem er náttúrulegur þáttur í stríðsátaki. "Best Years of Our Lives" og jafnvel "Gentleman's Agreement" rannsökuðu hvernig Bandaríkjamenn litu á sjálfa sig í kjölfar stríðsins, en "Pride of the Marines" Delmer Daves sló þá í gegn. Myndin fjallar um Philadelphia smart alec John Garfield, sem fer í stríð sem sjómaður og eftir martraðarkennd kvöld í refaholi, með japönskum hermönnum sem hrópa skelfilega á hann og félaga hans "Mariiines, tonight you dey!", blindast hann af handsprengju og henda kærustu sinni. aftur heim frekar en að þurfa að treysta á hana eftir að hafa komið heim.Delmer Daves er ósveigjanlegur í lýsingu sinni á þessum mönnum sem eru hugrakkar, eins og það var, nánast fyrir tilviljun. Þeir eru þarna, í fýlu, og þegar skotið er á þá bregðast þeir við . Svo mikið fyrir hetjudáð, en þeir ná verkinu. Og svo kemur sjálfsvorkunnin, myrka, drungalega kímnigáfan. Garfield er í reiðilegri afneitun á blindu sinni og myndin gerir engar afsakanir, "Það er ekkert ókeypis nammi fyrir einhver í þessum heimi", eins og félagi hans segir honum. Sami gaurinn, gyðingur, leikinn af Dane Clark, minnir hann á: "Í stríði fattar einhver það, og þú ert það. Það eru allir í vandræðum! Þegar ég kem til baka munu sumir krakkar ekki ráða mig, því ég heiti Diamond.“Frábærar kvikmyndir eru gerðar með kjark eins og þessar, og ef fyrsti hálftíminn af 'Pride of the Marines' tekst ekki alveg, upp frá því þróast það í sannkallað listaverk. Þú grætur, og þú veltir fyrir þér, þú verkir og þú vonar gegn von. Ja, einfaldlega: list.