Til að hafa það á hreinu frá upphafi er „The Bagman“ mjög, mjög, mjög slæmt. Hún þjáist hræðilega í næstum öllum þáttum nema einum: fullunnin vara er svo hræðileg mynd að það er í raun hysterískt fyndið að horfa á hana. Þetta er mjög lággæða mynd. Fjárhagstakmarkanir fyrir myndina ættu að vera augljósar hverjum þeim sem horfir á, jafnvel bara upphafsröðina. Ég er ekki viss um hvort mikið af húmornum í myndinni hafi verið ætlað eða ekki. Til dæmis gerist myndin í 'Doomsville.' Athugið til allra væntanlegra íbúðakaupenda: ef bærinn sem þú ert að flytja til heitir 'Doomsville' skaltu halda áfram að flytja. Stephanie Beaton er fljót að rífa af sér toppinn fyrir ansi áhugasama kynlífssenu í eldhúsinu. Ég gat ekki annað en hlegið því það hefur viljandi húmor (hún kveikir á gaseldavélinni ... skildu? Kynlífið er SVO heitt? skilur það?) og óviljandi húmor. Hið óviljandi í þessu tilfelli er tónlistin. Það er eins og þematónlistin fyrir 'Chariots of Fire' goes Electronica. Brjóttu úr tölvunni og hljóðgervlunum! Ég geri mér grein fyrir því að það kostar ofboðslegt að koma með tónlist fyrir litla framleiðslu eins og þessa. Ég finn virkilega til með þeim því starfið hér er svo vel meint. Vandamálið er að ódýr tónlist er ekki endilega góð tónlist. Ég hef ekki hlegið jafn mikið að kynlífi á skjánum síðan í 'Alone in the Dark' með þessu 'Seven Seconds' lagi (ég býst við að þeir hafi verið að gefa í skyn að greyið gamli herra Slater hafi verið svolítið ... fljótur að draga?). Jafnvel lokaútgáfurnar eru fyndnar. Viljandi eða ekki? Þú ert dómarinn: gæludýrahundur og köttur eru hluti af viðurkenndum leikarahópnum - og dýrakappi var á tökustað fyrir þá! -- Uppsveiflan er lögð á 'Mr B. Stick' og fataskápur 3. einingarinnar (Já, þeir voru með þriðju eininguna) er lögð á K-mart. Kannski er það bara ég, en ég held að fyndnin í þessu meira en bjarga myndinni. Myndin er mjög, mjög slæm, en markmið Stephanie Beaton, vina hennar og fjölskyldu eru svo vel meint í 'The Bagman' að þú getur ekki annað en líkað við myndina sem þeir hafa framleitt. „The Bagman“ er slæmt en ekki hræðilegt. Á sinn ljúfa hátt nær það meira að segja að vera dálítið hjartfólgið. Það klæðist göllum sínum svo heiðarlega að þú getur ekki annað en fyrirgefið þeim. „Betri“ myndir sem reyna að fela gallana eru næstum því verri á vissan hátt. Ég býst við að þetta sé bara mynd sem vissi hverjir áhorfendur hennar voru og var framleidd í samræmi við það. Horfðu á hvaða fjölda kvikmynda sem er og flestar þeirra verða líklega miklu betri en þetta. Sum þeirra gætu litið ódýrari út, eða haft verri leikaraskap eða kjánalegra framleiðslugildi. Þeir þjást kannski ekki eins og 'The Bagman' gerir af hræðilegri klippingu, hljóði og foley-brellum. Herra B. Stick stóð sig ekki mjög vel. Tæknibrellurnar virðast vera þar sem mestur peningurinn fór. Þeir hafa tilhneigingu til að vera fyndnari en ömurlegir, þó að þegar „Töskumaðurinn“ er loksins afhjúpaður í lokin, þá er förðunin þarna furðu vel unnin. 4 mín af 10 eru svolítið há en húmorinn hjálpaði mikið. Þetta er tilvalin mynd til að elta uppi eitthvert kvöld með nokkrum vinum og nokkrum bjórum í höndunum. Frábær skemmtun er fyrir alla sem telja sig alvarlega vera áhugamenn um B-myndir eða lággjaldamyndir. Allir aðrir ættu líklega að forðast með miklum fordómum.