Upphaflega kölluð The Changer. The Nostril Picker er illa smíðað saga um einfara að nafni Joe Bukowski (Carl Zschering) sem "líður vel á þá ungir". Hann getur ekki átt félagsleg samskipti við stelpur og rekst á trampa sem kennir honum sérstakan víetnamskan söng. Þessi „söngur“ felur í sér að flauta „London Bridge is Falling Down“ á meðan hoppað er um eins og flogaveikur Morris dansari. Engu að síður, Ugly Joe prófar það og hey presto! Hann er nú stelpa. Helst þarf hann að vera ungur strákur til að laða að stelpur. En við skulum ekki tala um hugsjónir hér - þessi mynd var gerð árið 1983 og gefin út árið 1993, í hugsjónaheimi hefði hún ALDREI átt að vera gefin út. Kvikmyndahælið kallaði þetta hryllingshokum sem "hugsunarkennd, skinkuföndur". Það er verra en það. Nostril Picker tekur svo sannarlega við kexinu, í rauninni allri helvítis kökukrukkunni. Hræðilega handrituð samræða flutt af heiladauðum leikurum, fáránlegur söguþráður og fyrirsjáanlegt útúrsnúningur. Rétt þegar hlutirnir gátu ekki orðið fáránlegri fer sagan af stað á sínum eigin ómálefnalega snerti. Til dæmis ákveður Joe að drepa stelpurnar með því að breytast aftur í sjálfan sig. En ég hélt að hann vildi komast nálægt þeim? Ekki sáttur við að vera morðingi. Joe breytist líka í mannæta og étur nokkur fórnarlamba sinna, sem voru aðeins um 3-4. Hápunktur þessarar hræðilegu myndar felur í sér að Joe tekur upp króker (Steven Andrews) og tekur síðan „hana“. aftur í íbúðina sína. Það sem gerist næst stangast á við trúna... Joe breytist aftur í mann, en uppgötvar líka að krókurinn er karlmaður. Hvernig bregst hann við? Jæja, að hætti Benny Hill-eigandans eltir hann „hana“ um íbúðina með fullt af squirty dildóum aðeins til að hrasa upp á uppblásna dúkku. Guð má vita hvað Patrick J Matthews og Stephen Hodge voru að hugsa um. Að minnsta kosti ruddi þetta atriði brautina fyrir enn eitt ómetanlegt augnablik. Þetta fólst í því að karlkyns krókavörður tilkynnti atvikið til krullhærðum lögreglumanni með 2-bita brandarabúning „löggu“. Hinn bráðfyndin leikaraskapur verður að sjá. Sérstaklega vanhæfni krókarans í að segja „dildó“ og krafa hans um „ánægju“. Fyrir utan ofangreint atvik var þessi eintóna höggleikur algjör leiðindi. Þú veist að kvikmynd er slæm þegar DVD trailerarnir voru meira spennandi. Venjulega myndi ég flýta mér áfram að góðu hlutunum, bara það voru engir hér. Helstu atburðarrásirnar fólu í sér að Joe stakk fórnarlömb sín ítrekað. Gleymdu snöggum klippum, Matthews notar fadeout (eitt á meðan á stungusennu stendur) til að takmarka hvers kyns spennu sem gæti þegar verið til staðar. Það að einni stúlku bregst ekki við því að fingurnir séu höggnir af henni er hlæjandi. Venjulega myndi ég elska orðin „óklippt“ en í þessu tilfelli voru þau langt frá því að vera blessun. Bara meira kvalafullur kvikmyndalegur pyntingar. Öll myndin leið eins og óklipptur þáttur af Midsummer Murders, aðeins minna skemmtileg. Ég myndi hata að sjá klipptu útgáfuna. Til að draga saman, The Nostril Picker er það óskemmtilegasta sem ég hef séð síðan 5 O' Clock Show Richard Hammond. Döpur frammistaða versnaði af hræðilega þunnri hljóðrás og slæmri talsetningu. Ekki láta kassamerkið blekkjast, þetta er EKKI sértrúarsöfnuður nema það uppfylli skilyrði fyrir lets-use-shitty-horror-dvds-for-coffee-coasters cult. Sem ég held að það geri. Nema endurbreytt í 30 mínútur vertu í burtu frá þessu dávaldandi rugli.