Ég kem hingað í baráttunni vegna þess að þessi mynd var svo vel tekin og svo vel leikin að ég er tvisvar sinnum reiðari yfir þróun hennar en ég hefði verið með minna verk. Án þess að afhjúpa of mikið af söguþræðinum get ég bara sagt að fyrsta hluti af 2 VHS settinu mínu hafi verið pirrandi og óvænt gleði yfir furðulegri en trúverðugum söguþræði. Aðalpersónan var hæfilega naífleg en líka gáfuð og mjög mjög opin. Atburðirnir sem hann neyðist hratt til að sætta sig við eru aðskilnaður foreldra sinna, menningaráfallið þegar pakistönsku rætur hans rekast á algjörlega niðurbrot ensks þrengslasamfélags á sjöunda áratugnum, vafasöm umbreyting föður síns í hina virtu Búdda í úthverfum, og það að breyta frænda hans í femínískan herskáa þar sem besti vinur hans verður skyndilega táknmynd hinnar gróskulausu pönkhreyfingar á áttunda áratugnum. Meðal annars. Það sem gerði mig svo reiðan var hversu ítarleg vinnu hver leikari lagði í að skapa og koma persónum sínum í sessi í fyrri hlutanum, aðeins til að allt atriðið þróaðist í mjög slæma klámþætti í seinni hlutanum, allt of margir til að réttlæta þróun söguþráðar, og allt of skýr til að jafnvel virðast erótísk. Stærsta gæludýrkið mitt er þegar leikstjórar láta einkafetissana sína trufla sannleikann í myndinni sinni, og þetta var fyrir mér æðsta dæmi. Mér leið svolítið eins og mér hefði verið boðið í veislu mjög snjöllra, fyndna ókunnuga, aðeins til að hafa hurðirnar læstar og gestina ekki leyft að hafa samskipti og við öll neydd til að horfa á slæmar sjöunda áratugs kynlífsmyndir í staðinn. Þvílík móðgun við vinnusemi þessara frábæru leikara! Af hverju ekki bara að gera ostakúlu til að byrja með? Og hvers vegna að leika frábæra aðalpersónu sem getur raunverulega leikið og klippt svo frá honum þegar hann er að byggja upp frábæra frammistöðu? Mér fannst næstum eins og hann væri líka að verða þreyttur á endalausu kynlífssenunum þar sem allt sem hann gerði var að liggja þarna og dæla mjaðmagrindinni fyrir enn eina andartakið nakta leikkonu. Niðurstaða - Fyrsti hluti er smásnilld, annar hluti er annars flokks sápuóperuskekkju. Ég veit að bókin er nokkuð skýr, en mér fannst þessir ágætu leikarar vera eins misnotaðir í raunveruleikanum og persónur þeirra í myndinni, og það gerði mig frekar reiðan og mjög óþægilegan. Aðeins John Waters getur dregið fram svo vafasama niðurlægingu leikara og söguþráðar og látið það virka listrænt. Mín uppástunga er að horfa bara á fyrri hlutann, henda þeim seinni í hinn orðtakandi ruslahaug og þú munt elska Búdda að eilífu. Einkunn A+F=0