Í stuttu máli: Spike Lee hefur greinilega mikið í huga. Hann er að hugsa um rasisma lit-isma, fjölmiðla og ofurveldi, neysluhyggju og kapítalisma, trúarbrögð, kynjamismuna, "heto-sexisma", pólitík eiturlyfjastríðsins o.s.frv.. Þetta meðvitundarstig er frábært. Ég held að það sé blessun að sífellt fleiri skuli velja að skoða á gagnrýninn hátt grundvallarþætti í daglegu lífi okkar; hin þöglu og ósýnilegu öfl sem stjórna samfélögum okkar. Hins vegar, bara vegna þess að Lee er að gera umdeildar kvikmyndir gerir hann hann ekki að góðum kvikmyndagerðarmanni. Það sem kemur fram í "Jungle Fever" er yfirborðskenndur skilningur á þessum félags-pólitísku öflum. Þetta er að mestu leyti afleiðing af tveimur helstu mistökum: Í fyrsta lagi er Lee einfaldlega að reyna of mikið. Hann virðist í örvæntingu reyna að koma til móts við allar pólitískar/samfélagslegar yfirlýsingar sem hann getur hugsað sér inn á 90 mín. Og sem slík virðist lokaniðurstaðan rugluð og óákveðin þar sem hann leyfir sér engan tíma til að þróa persónur sem geta fullkomlega tekið þátt í þeim hugmyndum sem hann vonast til að kynna. Og svo tæmir hann staðalímyndir og við sitjum eftir með skyndibita og mjög hlaðna samræður. Lokaniðurstaðan er mjög sviðsett og óraunhæf. Í öðru lagi, með því að reyna að koma með staðhæfingar um svo fjölbreytt samfélagsleg hlutverk, virðist hann ekki hafa neina áþreifanlega eða frumlega túlkun á þeim félagslegu/pólitísku álitaefnum sem fram koma. Það sem rekast á er pollur af upprennandi vitleysu. Þér finnst hann hafa keypt grunnskólakennslubók í félagsfræði og spúið út öllum 500 blaðsíðunum. Þetta eru mjög vandmeðfarin einkenni vegna þess að listfengi kvikmyndarinnar er fórnað og verkinu breytt í hátalara fyrir rödd rödd kvikmyndagerðarmannsins. Hann getur ekki fjarlægst verkið og leyft því að tala sínu máli. Það virkar hvorki sem listaverk né traust pólitísk rök. Þó ég kunni enn að meta að Lee komi með þessi mikilvægu mál, verð ég að segja: Tveir þumlar niður.