Ég var spenntur þegar ég heyrði að þeir væru loksins að gera þessa hræðilega atburði að kvikmynd. Allt tímabilið (Suður-Kaliforníu frá 1980) og efni (fíkniefna- og klámiðnaður) er forvitnilegt fyrir mig. Ég hélt að þetta yrði örugglega eldsvoða. Ég var ekki hrifinn af valinu á Kilmer sem Holmes, þeir líkjast ekki hvort öðru í líkamlegu útliti eða framkomu. Ætli hann selji miða? Hins vegar var ég til í að horfa framhjá þessu og gefa það sanngjarnt skot. Ég var svolítið hneykslaður að það voru bara eins og fjórir aðrir í öllu leikhúsinu með mér þennan fyrsta sýningardag. Nú er allur glæpurinn og sagan í myndinni erfitt að gera, ég skal viðurkenna það. Engin vitni voru að þessu mjög ofbeldisfulla og hrottalega athæfi. John Holmes var þarna, en hann var líka sjúklegur lygari og hafði áhyggjur af því hvað myndi verða um fjölskyldu hans (og sjálfan sig) ef hann ræddi við lögregluna um það. Reyndar bar Holmes aldrei raunverulega vitni um hvað gerðist og glæpurinn var óleystur. Svo þetta var samt í raun ein stór ráðgáta, ráðgáta sem þessi mynd gerir ekkert til að varpa ljósi á. Sá sem skrifaði handritið hafði mikið geðþótta og flestar aðalpersónurnar eru látnar. Hins vegar er enginn raunverulegur söguþráður, þetta er sundurleitt klappstýra. Handritið er létt og leikararnir reyna mikið að auka pappírsþunnar línur með því að ofleika. Myndin gefur enga innsýn í Holmes eða aðra sem koma að málinu. Persóna Kilmer hverfur í langan tíma, kærastan hans er sljó, lögreglan er brandari. Jafnvel Kudrow reynir mikið að láta fámennt hlutverk líta út fyrir að vera umtalsvert. Það er mjög grunnt stykki og þori ég að segja, leiðinlegt. Leikstjórinn reynir meira að segja að breyta henni í ástarsögu. Sem er ágætt, nema þú vitir eitthvað um hvað John Holmes var í raun og veru rusl. Kannski gætu nokkrar skoðanir á "Boogie Nights" eftir Anderson hafa hjálpað hér. „Boogie Nights“ var nýstárleg og spennandi í alla staði. Þessi mynd var aftur á móti flöt og án nokkurs raunverulegs sjarma eða stíls. Jafnvel tónlistin er út í hött, þar sem Duran Duran er spilaður í senu sem átti að hafa gerst árið 1980. Þá höfum við Gordon Lightfoot? Gordon Lightfoot? Það hefði getað verið frábær mynd byggð á þessum hræðilega atburði, en ég hef ekki séð hana ennþá. Ég hef ekki séð einu sinni almennilegan (nema þú lítir á Rahad Jackson atriðið úr Boogie Nights).