Stóru nöfnin í kvikmyndum reyndu að leggja sitt af mörkum fyrir stríðsátakið og Charlie Chaplin var engin undantekning. Þessi þjóðrækni og áróðursmynd er hluti af framlagi hans, þótt stríðinu væri næstum lokið þegar það var gefið út. Fjallarinn fer í stríð, framkvæmir hetjudáðir á gamansaman hátt og sparkar í rassinn á keisaranum. Þetta er mjög fyndin mynd þó mér finnist hún ekki nærri því ein af hans bestu. Það er með „A Dog's Life“ sem betri útkomu hans fyrir First National áður en hann gerði snemma meistaraverkið „The Kid“. Þetta eru fyrstu þriggja hjóla hans, sem innihalda viðvarandi, flóknari gaggs en hann gæti venjulega skipulagt í tveggja hjóla stuttbuxunum sínum á Mutual. Það getur verið erfitt að koma jafnvægi á stríðsboðskap með slenskri uppátæki og atriði af burlesque að framan. , en maður myndi ekki halda það að horfa á 'Shoulder Arms.' Það er líka æskilegt að mörgu leyti en „alvarlegra,“ dramatískt verk með svipaðan boðskap, eins og Griffiths „Hearts of the World“. Chaplin var orðinn sannkallaður virtúós skjámynda á þessum tíma; hann lætur það líta út fyrir að vera áreynslulaust. Hann vissi mjög vel núna að mynd með færri gaggs - með meiri útfærslu, fágun og nákvæmri tímasetningu - gæti verið betri en einhver töffari, Keystone-gerð farsi með tugi pratfalls á mínútu. Röðin þar sem Chaplin er dulbúinn sem tré er viðeigandi dæmi. Jafnvel þótt stríð geisi, getur Chaplin lyft anda milljóna.