Ég var nýbúinn að horfa á "Kalifornia" á Showtime í fjórða sinn síðan ég sá hana fyrst í júlí 2001. Maður skyldi halda að með nýlegri bylgju raðmorðingjamynda væri að "Kalifornia" væri meðal fyrri mynda vert að nefna en hefur ekki gert. Ef þessi mynd hefði verið gefin út einhvern tíma á árunum 1996-1999, hefði hún kannski verið farsælli. Að mínu mati er "Kalifornia" miklu frábrugðin flestum raðmorðingjamyndum sem gefnar voru út seint á tíunda áratugnum. Það hefur næstum allt annað andrúmsloft en flestar raðmorðingjamyndir nútímans eins og "Seven" eða "The Bone Collector". Margar raðmorðingjamyndir hafa sýnt morðingja en þessi manneskja er alltaf á bak við grímu eða við sjáum aldrei nóg af þeim til að læra eitthvað um hana. "Kalifornía" er mynd sem reynir í raun að brjótast í gegnum þann hindrun og skilja í raun glæpahugann. Það reynir að svara spurningum eins og "af hverju gera þeir hlutina sem þeir gera? Er það vegna einhvers sem gerðist í fortíð þeirra? Lætur það þá líða yfirburði eða valdamikla? Eða gera þeir það vegna þess að þeim líkar við spennuna við morðið? " Þetta er sumt af því sem „Kalifornía“ reynir að svara en gefur okkur líka svigrúm til að reyna að finna út úr hlutunum sjálf. Brad Pitt gerir ævarandi áhrif sem Early Grayce. Þegar við hittumst fyrst Snemma í upphafi myndarinnar sjáum við að hann er augljóslega einn truflaður einstaklingur. Þegar við sjáum hann fyrst er það langt fram á nótt. Early er hugsanlega drukkinn. Við sjáum hann síðan taka upp stein, kasta honum fram af brú og hann lendir síðar á framrúðu bíls sem ekur hjá. Pitt er grimmur í þessari mynd. Það er alltaf gott að sjá hann þegar hann leikur geðveika eða mjög slæmt fólk. Það er fyndið að þetta myndi síðar leiða til þess að hann myndi leika sannkallaðan lóu eins og í „12 Monkeys“ og að hann yrði á hinum enda litrófsins í „Seven“ eftir David Fincher.