"Memoirs of a Geisha" er sjónrænt töfrandi melódrama sem virðist meira eins og herbúðir, drag queen satíra en nokkuð sem tengist raunverulegu fólki. Fyrri helmingur myndarinnar heldur því fram í vörn að geisur séu hvorki vændiskonur né hjákonur, að þær séu þær útfærsla á hefðbundinni japanskri fegurð. En fyrir utan einn hrífandi dans, þá hrörnar restin af myndinni í "Pretty Baby" á Storyville yfirráðasvæði, eða að minnsta kosti Vashti og Esther í Purim sögunni, þar sem öll viðleitni kvennanna við list og list snýst um að skemmta miklu, miklu eldri, drukknir búsældir menn. Kannski er það japönsk menning sem verið er að væna, en ekki bara fyrir bandaríska lúsarana eftir seinni heimsstyrjöldina. Kannski er það álag á að tala á ensku, en Ziyi Zhang sýnir varla lítið af þeim mikla blossa sem hún sýndi í "House of Flying Daggers (House of Flying Daggers) Shi mian mai fu)" og "Hero (Ying xiong)." Michelle Yeoh fær stöku sinnum að sýna smá blik af öruggri frammistöðu sinni í "Crouching Tiger, Hidden Dragon (Wo hu cang long)." Aðeins Li Gong sýnir raunverulegt líf. Annars hélt ég áfram að sjá Charles Ludlam fyrir mér í ýmsum hlutverkum, eða jafnvel Cillian Murphy, eins og í kabuki leikhúsi, sérstaklega þar sem söguþráðurinn dróst niður í kattabardaga eftir kattabardaga. Hin meinta ástarsaga hefur núll efnafræði, aðallega vegna aldursmunarins, og Ég vorkenndi Ken Watanabe að mestu leyti og vonaði að launaávísun hans í Hollywood bætti upp virðingarmissi hans sem hinn dularfulla „formaður“. Ég man eftir meiri tilfinningum í "Portrait of Jennie" þar sem unga stúlkan er ákafur að alast upp í Jennifer Jones til að þóknast Joseph Cotton. Við sjáum stutta innsýn í raunveruleikann þegar geishurnar sitja uppi með venjulegum konum sem aðdráttarafl ljósmynda, og sem aldurslaus Ziyi Zhang lifir stríðsárin í mjög litríkri kimono-deyjandi aðgerð. Lokaatriðið er lítið eðlilegt. Í tónleiknum eru margar niðurskornar hefðbundnar laglínur, með selló eftir Yo Yo Ma og fiðlu eftir Yitzhack Pearlman í stað hefðbundinnar hljóðfæraleiks, sem er fallegt að hlusta á í undirleik við yndislega kvikmyndatökuna, svo lengi sem ein. hunsar algjörlega söguþráðinn og stífan leik.Þegar hugurinn reikaði velti ég því fyrir mér hvernig hinir frábæru japönsku leikstjórar samúræjamynda hefðu tekist á við þessa sögu, sem hefði líklega verið formlegri, en miklu tilfinningaríkari.