Ég horfði á fyrstu augnablikin á TCM fyrir nokkrum árum en hætti eftir um 15 mínútur. Ég sá það skráð á dagskrá í Stanford leikhúsinu í Palo Alto, og ég hét því að ég myndi fara 40 mínútna aksturinn. Stanford er gamaldags kvikmyndahús sem byrjar hverja bíómynd með tjöldunum enn lokuð Já, þau eru með gardínur. Þeir opnuðu þegar Fox merki aðdáandi byrjaði að spila. Þegar „The Best of Everything“ birtist með risastórum bleikum stöfum dreift gegn sjóndeildarhring New York borgar, vissi ég að ég væri rétt að bíða. Það voru svo mörg smá augnablik sem bættu við útlit og tilfinningu myndarinnar: Þegar Hope Lange gengur inn á útgáfuskrifstofuna í fyrsta skipti eru titlar tímaritanna sem þar eru gefin greypt á glerið (Táningurinn og Glæsileiki); Snyrtilegu svuntu Joan Crawford sem hún klæddist svo hún gæti þjónað gestum sínum í veislunni sinni án þess að rugla í búningnum; hvernig myndavélin hallaði til að gefa til kynna hversu vitlaus Suzy Parker var að verða (hún var næstum á hlið á einum stað); hvernig Hope Lange hélt áfram að búa í þessari dúndurlegu íbúð sem hún deildi með hinum þó að hún hafi augljóslega verið að græða miklu meira en í upphafi myndarinnar (held að það hafi verið of hneyksli fyrir eina stelpu að búa ein). Vona að Lange hafi verið svona falleg; það var Suzy Parker líka. Og hvað með Mark Goddard í ómældu hlutverki. Ég varð ástfangin af honum þegar ég var krakki að horfa á Lost in Space. Þegar ég sá þennan gimstein á hvíta tjaldinu varð ég að skipuleggja aðra ferð niður til Stanford til að sjá The Old Dark House. Tilviljun keypti ég lítið gos og popp í sérleyfisbásnum og mér brá þegar verkamaðurinn bað mig um tvo dollara.