Þetta er hálfnuð í að vera toppmynd. Opnunarhlutinn, sem skoppar Hollywood "félagsleg skilaboð" kvikmyndir, er algjör snilld. Þetta er uppþot frá upphafi til enda. Seinni hlutinn, sem kynnir okkur fyrir aðalpersónum sögunnar, er líka frábær. Við fáum mikið af frábærum myndasöguuppsetningum, fyrsta flokks frammistöðu og samskiptaglugginn er virkilega kraftmikill.(Spoilerviðvörun!) Sú hugsun sem pirraði mig þó mjög við þessa mynd er endirinn, sem ég held að stangist á við allt sem á undan var gengið. Mín túlkun var sú að þessi mynd væri að taka mickey út úr öllum kjánalegu fordómunum og tilvitnunum um smábæjarslúður og þjóðernisblaðatilfinningu. Ég elskaði að myndin var að berjast fyrir því að kynhneigð einstaklings ræðst EKKI af áhugamálum þeirra, sérvisku, tískuviti eða hvað sem er. Og svo fer endirinn og framfylgir aftur öllu slúðrinu og staðalímyndum sem myndin tókst að lýsa með góðum árangri í upphafi. Það kom í ljós að allir höfðu 100% rétt fyrir sér!!! (Guð!) Þetta olli miklum vonbrigðum hvað var í raun frábær saga.