Þessi sýning er fallega gerð. Þegar hún kom fyrst út fannst mér hún ekkert annað en létt og létt fjölskyldugamanleikur með allmörgum góðum einþáttungum. Það virtist tjá margar fjölskyldur mjög vel líka, með mismunandi hugtök um bæði foreldri og barn, en eins og ég sagði, hugsaði ég aldrei meira um það en góð kvöldvakt. Hins vegar var útsýnið mitt skotið út um hinn gluggann þegar hörmulegt andlát hins ótrúlega fyndna John Ritter bar að. Dagskráin stóð fyrir sínu og hrósaði lífi persónanna á mjög viðkvæman hátt sem snerti líka hjörtu allra aðdáenda John Ritter, frábærs leikara með hæfileika til að gera hvað sem er. Þegar þátturinn var sýndur eftir að Ritters féll frá, langaði mig virkilega bara að knúsa pabba minn og láta hann vita hversu mikils virði hann væri fyrir mig. Mér fannst þetta ljóma af leikarahæfileikum barnanna þriggja, sérstaklega persónu Bridget, sem hafði áhyggjur af síðustu orðunum sem hún sagði við hann. Það minnti mig á að sama hvaða hræðilega hluti ég segi við pabba þá meina ég þá ekki og það er mjög mikilvægt að hann viti þetta. Frábær sýning