Bah. Önnur þreytt, misgóð endurvinnsla á verki sem er ekki höfundarréttarvarið sem aldrei var hannað til að kvikmynda. Það jákvæða er að Toni Collette er frábær eins og alltaf (verandi leikkona, sérðu til), og það eru nokkrar vel meðhöndlaðar afhendingarklippur á milli atriða. Það eru meira að segja nokkrar virkilega fyndnar línur og kvikmyndaverkið, skorið og klippingin eru hæfileikarík, fyrir utan undarlegan tíma í talsetningu og að tala við myndavélina í átt að niðurstöðunni. En, æ, en. Stór hluti leikarahópsins virðist vera á sjálfstýringu og þeir eru nánast allir mjög greinilega of gamlir (og í einu tilviki of ungir) miðað við uppgefinn aldur. Það sem verra er, þeir eru allir að tala "Austinese", þetta sérkennilega falsettó sjálfánægða sönglag sem gæti ekki verið lengra frá því hvernig fólk talaði í raun á dögum Austen (hugsaðu Yosemite Sam, I kid you not). Þetta er sérlega sorglegt, þegar haft er í huga að við virðumst loksins vera að sjá andlát hins jafn furðulega „Fakespearans“ sem Olivier og félagar hans voru svo hrifnir af því að grenja yfir lungunum. Og verst af öllu er Gwyneth Paltrow. Hún hefur bara alltaf leikið eina persónu í myndum sínum og hún heldur sig föstu hér, hleypur í gegnum allt sitt svið (brosandi til að grenja) á fyrstu tíu mínútunum og endurtekur sig svo það sem eftir er af oflangri myndinni. Það er nákvæmlega engin efnafræði á milli hennar og nokkurra aðdáenda hennar, né nein augljós ástæða fyrir því að þeir hefðu áhuga á henni í sundur. Í stuttu máli, það er mjög lítil ástæða til að horfa á Emmu. Þetta er nógu viðkunnanleg aðlögun, en ef þú ætlar að pakka inn kvikmynd fulla af anacronisms (þ.e. skelfilega þunnt blý sem getur ekki skotið boga eða höndlað tímabil hreim) þá gætirðu allt eins gert það almennilega, eins og með gríðarlega betri "Clueless".