Í upphafi fáum við að sjá upphaf einhvers konar leyniráðs. Þetta lítur allt mjög lofandi út frá upphafi. Með sumum yfirnáttúrulegum þáttum inn, verður leyndardómurinn áhugaverðari með hverri mínútu. Aðalpersónan sem virðist góður náungi lendir í vandræðum vegna kröfu sinnar um peninga sem hann á rétt á (freistingar) og fleiri þátta. Þú hefur virkilega samúð með stráknum og vilt vita hvað nákvæmlega er að gerast. Venjulega hefði einstaklingur í hans aðstæðum nokkra möguleika. Einhvern veginn hefur hann ekki þessa möguleika. Í þessari mynd virðist aðeins vera ein lausn jafnvel þegar ljóst er að það er ekki honum að kenna. Upp úr þurru hittir hann persónur sem tala um kirkju, bæn og Guð. Og þeir veita svarið við vandamáli hans. Það ætti að vera augljóst á einum stað í myndinni hver þessi lausn er. Nú skal ég segja að það er ekkert athugavert við þessi skilaboð. Þar sem það er alltaf gagnlegt. En var virkilega nauðsynlegt að dylja þennan boðskap. Þessi trúarlegi þáttur eyðilagði reyndar áhorfsupplifunina fyrir mér. Þótt skilaboðin séu góð, þá getur einfaldleikinn ekki sloppið við þá staðreynd að í raunveruleikanum þarf meira að gerast til að leysa vandamál sem fram koma í þessari mynd. Ráðgátan sem er lögð fyrir okkur leysist aldrei. Í staðinn neyðist þú til að takast á við annað efni sem hefur í rauninni ekkert með söguþráðinn að gera. Ekki láta blekkjast vegna Malcolm Mcdowell. Leikarinn sem einu sinni var snillingur er fullnægjandi, en ef þú fylgist vel með muntu sjá að honum er alls ekki alvara. Hann hlýtur að vera örvæntingarfullur eftir peningum. Annars hvað ætti leikara af hans stærðargráðu til að leika í mynd sem þessari.