Jafnvel frá upphafi titils þessarar kvikmyndar elska ég virkilega listaverkin og strigaskipulag einnar af þjóðeyjum Japans. Við sjáum nokkrar frábærar veltandi grænar hæðir og nokkur austurlensk hús í strandbæ. Strax erum við að horfa á Kyrrahafsfegurðina á breiðtjaldi leikhússins. Og til að sanna hversu frábær þessi mynd er verð ég að segja að Charles Darwin yrði stoltur. Kennarar í þróunarnámskeiðum og skólavísindum eins og líffræði myndu hlynna glænýju mynd Hayao Miyazaki sem ber titilinn "Ponyo". Titilpersónan, eins og þú munt sjá, gæti verið hið fullkomna hreyfimyndatákn fjölmiðla til að vera fulltrúi í öllum kennslustofum og áheyrendasölum. Fyrir utan vísindalega þáttinn í þessu öllu, skulum við kafa í bláa vatnið í þessari spennandi sögu. Við erum með horaðan, gamlan og öflugan galdramann að nafni Fujimoto sem býr í kafbát og er tortrygginn í garð útþenslu mannkyns í þéttbýli og mengun þeirra af iðnaðarúrgangi. Hann vill hafa fulla stjórn á sjónum og sætu og friðsælu vatnalífi, þar á meðal fiskum og lífverum. Fujimoto, en blóð hans er samsett að hálfu manneskju og hálfu amfíbíu, líkist bæði hafelskandi andhetju og andstæðingi; svipað og James Bond illmennið Stromberg í The Spy Who Loved Me sem rekur Atlantis-kallaða neðansjávarborg. Dóttir hans, sem hann kemur fram við eins og ofmetið gæludýr, heitir Ponyo. Hún er stór gullfiskur sem lítur út eins og falleg rauðhærð stelpa. Faðirinn bannar henni frá hinum raunverulega mannheimi, heldur því fram að það sé hættulegt og of mikið fyrir hana að höndla. En í hreinskilni sagt er forvitni Ponyo eins sterk og ástfangin hennar. Að lokum með uppbyggjandi styrk, líkt og dásamlegar senur úr „Chicken Run“ eftir Nick Park, losnar hún úr grýttri og steingerðri vatnaborg föður síns og syndir að vatnsyfirborði Japans og fellur til heppni hennar og gleði í umhyggjusamar hendur ungur skipstjóri á tankskipi að nafni Sosuke. Sosuke býr í húsi við sjávarsíðuna á snyrtilegri strönd (eða grjótfylltri strönd) og á tvo ofvinnu foreldra, eldri heimavinnandi móður Lisu og fyrsta stýrimann á Koichi tankskipspramma. Lisa virðist vera reið út í maka sínum fyrir að vera í burtu á skipi og skilja hana eftir með öll heimilisstörfin. Jafnvel enn frekar, svarti galdurinn sem Ponyo beitir veldur heimsendakeðju atburða: tunglið nálgast jörðina of nærri og öldur rísa upp vegna ójafnvægis samspilskraftanna, og gríðarlegar flóðbylgjur herja á friðsælan en rýmdan bæ. . Það sem hins vegar virðist vanmeta þessa bölvun og virðist bókstaflega öflugri en yfirnáttúrulegur máttur er ástin og þétt faðmað vinátta á milli barnalega Captain Sosuke og hins yndislega rauðhærða Ponyo, sem vill vera viðkvæm manneskja en bara varðveittur fiskur. Líkt og krútthærðir og frjálslyndir hobbitarnir í Hringadróttinssögu minnir Ponyo mér örlítið á það. Ég gæti skrifað endalaust um þessa mögnuðu teiknimynd, þá bestu síðan "Coraline" sem var í kvikmyndahúsum í febrúar . Og akkúrat núna, Hayao Miyazaki, gleðstu augu þín á annarri 10 stjörnu einkunn frá teiknimyndaaðdáanda þínum, Graham Abraham. Árið 2009 gæti verið fullt af tugum teiknimynda; þó, Ponyo er mest gnæfandi kvikmynd af mörgum umhverfis fegurð og ætti að vera tileinkað sem nýtt undur heimsins.