Við skulum vera heiðarleg hér: eina ástæðan fyrir því að einhver keypti þetta, eina ástæðan fyrir því að einhver skoðaði þetta, og eina ástæðan fyrir því að einhver gæti mögulega haldið því fram að hann hafi gaman af þessu er sú að David Lynch bjó til þetta og vegna þess að þú vilt eignast börn David Lynch. En gettu hvað? Jafnvel David Lynch getur framkallað vitleysu. Kannski vildi Lynch að þú færi yfir eðlilegt horf og upplifir fáránleika í sjálfu sér sem hreint viðfangsefni-þekkingar. Kannski eiga hin voðalegu, kakófónísku hljóð og myndefni með kjúklingi að gefa til kynna eitthvað um stöðu mannkyns í heiminum, um tengsl okkar við hið raunverulega, um fáránleikann í þessu öllu. Þess í stað segir það bara eitt við mig: Ég bara tapaði $20. Ef ég vildi móðgandi vegna móðgandi, gæti ég sveiflað Hansen hátt og látið mig blæða. Ef ég vildi fáránlegt fyrir fáránleika sakir gæti ég bara tekið sorp á disk og horft á það í 33 mínútur. Það er einn endurleysandi eiginleiki í Dumbland -- það er meta, meta fyndið. Það er, það er svo slæmt að það er ekki einu sinni fyndið vegna þess að það er svo slæmt. Þessi staðreynd er hins vegar svolítið fyndin. Ef þú hatar sjálfan þig og hatar peningana þína skaltu kaupa Dumbland. Ef ekki, sparaðu þér kvölina.