Sagt er í flashback, myndin opnar árið 1989 þar sem Charlie hlaut verðlaun fyrir hlutverk sitt í ósigri kommúnismans. Ég verð að viðurkenna að mér sökk við tilhugsunina um að þurfa að þola enn eina alvarlega, dálítið leiðinlega og of langa ævisögu. Hversu rangt hafði ég fyrir mér, því þessi stutta atriði er eins nálægt og myndin verður leiðinleg. Myndin er full af skemmtilegum og skemmtilegum uppsetningum og sprunginni samræðum á sumum af óvæntustu stöðum. Næsta atriði eftir verðlaunaafhendinguna er Charlie í heitum potti með nokkrum nöktum konum og strák sem reynir að fá hann til að fjárfesta í sjónvarpsþætti. Annar frekar skemmtilegur sena er um það bil 3 korter í myndina samanstendur af Charlie, hópi frekar kynþokkafullra ritara hans, Phillip Seymour Hoffmans CIA Man og flösku af viskíi. Hvað varðar umræðu um þetta fyrir línu, "Öldungadeildarþingmaðurinn segir, hann getur kennt okkur að vélrita en getur ekki kennt okkur að vaxa brjóst." Allt í lagi, skóladrengileg ég veit en myndin er hlaðin frábærum línum. Hvað varðar frammistöðu vel Phillip Seymour Hoffman stelur eins og venjulega hverri senu sem hann er í. Hanks er í lagi en það kom mér á óvart engu að síður var Julia Roberts sem er mjög góð í hlutverki frekar sérvitur olíumilljónamæringur frá Texas. Stríð Charlie Wilson er ein besta bíómynd sem ekki hefur verið tónlistarmaður í langan tíma auk þess að vera þessi sjaldgæfa mynd sem skemmtir, skemmtir og upplýsir alla jafnt.