Ég sé litlar stúlkur hafa gaman af þessari sýningu, en að kalla þetta fjölskyldusýningu er fáránlegt. Það kemur mér á óvart hversu vel er minnst þess eftir öll þessi ár. Þetta er ákaflega ófyndinn og heimskulegur þáttur um ekkju þriggja barna faðir sem býr með bróður látinnar eiginkonu sinnar og heimskan vin hans úr skólanum, og aðra þegar líða tekur á árstíðirnar. Allar söguþræðir hafa yfirleitt mjög heimskulega lexíu. Í miðjum hverjum þætti er einhver reiður út í einhvern annan og hver þáttur sem þeir búa til og það endar á léttum ófyndnum brandara. Hvað leikarana varðar þá líkaði mér ekki við þá heldur. Bob Saget var sársaukafullt ófyndinn sem pabbinn með mömmuábyrgð. Dave Coulier er einn nótu brandari 30 ára gamall sem gerir teiknimyndaraddir og hagar sér eins og krakki, og hann er hræðilegur. John Stamos var þolanlegasta persónan en hann var svo klisjukenndur að það var erfitt að horfa á hann. Elsta stúlkan, DJ, í þættinum var virkilega slæm leikkona og sýndi aldrei tilfinningar. Miðstúlkan Stephanie var of klisjukennd sem pirrandi litla systirin. Yngsta stúlkan Michelle sýndi hvað Olsen-tvíburarnir voru slæmar leikkonur. Þú getur alltaf sagt hvenær þeir eru að slökkva á þeim. Söguþráðurinn við of margar sögulínur voru svo óraunhæfar heimskulegar að það er hrollvekjandi. Þetta er „fjölskyldu“ þáttur sem reyndi að skipta út hvaða góðu efni sem er fyrir sætleika og ást, og þó að það sé þörf fyrir sýningu um fjölskyldu, of mikið of mikið. Þessu verður minnst sem minnst uppáhalds sit-com frá 80's og 90's. Einkunn mín: Hræðilegur þáttur. TVG 30 mín.