Í fyrsta skipti sem ég hafði tækifæri til að sjá þessa allt annað en gleymda klassík var snemma á níunda áratugnum, í einu af listahúsunum okkar sem endurvakningu. Þegar ég horfði á þennan hitadraum um æfingu í kynhneigð 1930, hugsaði ég YOWZA! Þeir komust upp með morð í Evrópu á sínum tíma. Því miður var þessi mynd mjög klippt í upprunalegu útgáfunni í Bandaríkjunum af blánefja Hayes skrifstofunni (hinn traustu ritskoðunarstjórn stjórnvalda, byrjaði af "heilagri en þú" biblíuþumlaranum, Will Hayes...fyrrum embættismanni póstsins, ef þú getur trúðu því), vegna þess að það er heildarþema mannlegrar kynhneigðar (himnaríki bannar að menn hafi í raun stundað kynlíf á þriðja áratugnum). Söguþráðurinn í Ecstasy fjallar um unga konu (leikinn af Hedy Lamarr) sem giftist miklu eldri manni og sér eftir því síðar. Hún (Lamarr) hittir myndarlegan yngri mann og á í ástarsambandi við hann, sem leiðir til skilnaðar við fyrri eiginmann (annað nei nei í Hollywood kvikmyndum þá --- Skilnaður!). Þrátt fyrir að myndin hafi verið framleidd árið 1933 var það líklega í fyrsta sinn sem leikstjórinn starfaði í hljóðforminu (þ.e. myndin virðist búa yfir tækni sem var aðallega notuð í þöglum myndum --- þ.e. expressjónismi 1920). Það er samt þess virði að leita út um gluggann inn í talandi snemma evrópskar myndir, ásamt Luis Bunuels L'Age Dor (1930) og 'Vampyre' eftir Karl Gustav Dryer (1931). Ekki metið, en inniheldur þessa alræmdu nektarsundsenu og nokkrar þunnt dulbúnar kynferðislegar tilvísanir, sem myndi skila litlu meira en PG-13 miðað við nútíma mælikvarða (en hefði auðveldlega lent á hinu óttalega „X“, aftur á 30, ef það væri til. Þá)