Ég heyrði fyrst um þessa mynd þegar Patton Oswalt talaði um hana á "Werewolves and Lollipops" disknum sínum. Hann sagði að þetta væri týnd klassík sem væri algjörlega fáránleg. Þar sem ég er elskhugi hræðilegra kvikmynda, vissi ég að ég væri í góðri skemmtun. Þessi mynd er án efa ein sú furðulegasta sem ég hef séð. Klárlega ein furðulegasta shlock myndin. Í grundvallaratriðum tók púki á sig mannsmynd fyrir konu fyrir mörgum árum, konan dó eða eitthvað, púkinn grét blóði, blóðið féll á rúmið, rúmið er nú andsetið og það borðar núna. Ásamt ávöxtum, blómum og kjúklingi hefur það líka smekk fyrir fólk. Fólkið getur verið á bilinu háværir unglingar, borgarstjórar, gangsterar, þjónar eða fagmenn orgíukastara. Það er líka veikur gaur sem rúmið borðaði en lagði sál sína á bak við mynd í herberginu. Flestar kvikmyndir gera þér kleift að finna út söguþráðinn með spennandi hasar. Death Bed tekur aðra leið: það segir þér í grundvallaratriðum í gegnum frásögn nákvæmlega hvað er að gerast á meðan hægar, dauflegar morðsenur eiga sér stað. Einnig verð ég að segja að allir sem hafa borðað við rúmið eru furðu rólegir. Ég myndi halda að ef rúm væri að éta þig í gegnum aðferðafræðitilraun 5. bekkjar, þá myndi það stinga svolítið. Ætli taugaendar hafi ekki verið fundnir upp fyrr en 1981 eða svo. Sagan er brjáluð, leikstjórnin er hæg og frekar hræðileg, leikmyndirnar eru rýr, leikurinn frekar sársaukafullur og bróðirinn er einn óviljandi ljótasti leikari sem ég hef nokkurn tíman séð. Myndi sennilega gera frábæra veislumynd ef áfengi og snjallræði eiga í hlut. Vissulega einn sem þú ættir ekki að missa af.