Við mættum of seint í leikhúsið til að sjá Rendition, sem var ætlun okkar, og 'The Comebacks' var eina myndin sem var ekki þegar byrjuð. Ég hafði hugmynd um hversu léleg kvikmynd þetta var eftir að hafa lesið stutta textann við miðasöluna. Leikhúsið var tómt þegar við komum og aðeins tveir aðrir komu inn áður en myndin hófst. Handritshöfundarnir og leikstjórinn köstuðu öllum hugsanlegum íþróttaklisjum í áhorfendur án þess að hlæja einn einasta hlátur, ekki einn á meðan á myndinni stóð. Hugsaðu um allar fótboltamyndirnar sem hafa verið gerðar og þær milljónir dollara sem skólar og aðdáendur eyða á hverju ári í fótbolta og þú áttar þig á því hversu þroskað það er að fá skopstælingu eða lampa. Ef þú bætir Texas við blönduna ættirðu að koma með íþróttaútgáfuna af 'Little Miss Sunshine', ekki stórt geispi. Fyrsta myndin sem kom upp í hugann þegar við gengum út úr leikhúsinu var 'Can't Stop the Music' Til samanburðar má nefna að þetta var „Can't stop the Music“ án Bruce Jenner, Valerie Perrine eða Village People. Ef myndin var með einn þokkafullan tón var það að sjá Matthew Lawrence verða fullorðinn.