Ég fann þessa mynd alveg óvart, en er ánægður með að ég gerði það. Frammistaða Kenneths Branagh var nálægt því að stela þessari mynd frá Helenu Bonham Carter, en sterk efnafræði þeirra saman gerði myndina mun skemmtilegri. Þessi mynd leiddi hugann að þeim frábæru kvikmyndum sem Branagh gerði með Emmu Thompson. Stjörnusnúningur Carter hér sem fötluð ung kona sem leitast við að fullkomna sjálfa sig var eins góð frammistaða og ég hef séð frá kvenkyns aðalhlutverki í langan tíma. Það er erfitt að túlka fatlaða manneskju, en með í rauninni aðeins augun til að sýna sársauka hennar um aðstæður hennar í lífinu, gerði hún það svo trúverðugt. Ef þessi mynd hefði komið út eftir yfirstandandi bylgju kvikmynda þar sem fallegar konur „gleypa“ sig í hlutverk (Charlize Theron, Halle Berry), var ég viss um að Carter hefði haft mikla tillit til Óskarsverðlauna. Ef þú rekst á þessa mynd á kapli seint á kvöldin eins og ég gerði, treystu mér, hún er þess virði að missa svefninn.