Ég myndi ekki líta á mig sem einn af stærstu aðdáendum Leonards Cohen. Hann er hins vegar mikilvægur skáld / tónlistarmaður í bókmennta- / tónlistararfleifð minni. Langverðmætasti þátturinn í þessari heimildarmynd er að heyra hugleiðingar Leonards um eigið líf og feril. Hlýjandi og auðmjúkur. Því miður ræddu flestir tónlistarmennirnir sem komu fram á tónleikunum ekki blæbrigðin í tónlistar- og bókmenntahætti Leonards. Nick Cave, Jarvis Cocker og Beth Orton voru undantekningarnar, jafnvel þó Leonard meti Rufus Wainrights túlkanir á lögum hans mikils. Það sem mistókst sérstaklega í þessari heimildarmynd var geta kvikmyndagerðarmannsins til að leyfa áhorfandanum að sjá hver Leonard Cohen er og hvernig þessir tónlistarmenn tengjast honum. Margt er sagt í þessum efnum en áhorfandinn dregst ekki inn í persónuna Leonard Cohen. Þessi galli er sérstaklega áberandi í viðtölunum við Bono and the Edge. Þeir líta á Leonard sem sérstakt táknmynd, en geta ekki þýtt nákvæmlega gildi þeirra á Leonard Cohen. Samstarfið við U2 er farsi. Öll lifandi skráningin lítur út eins og flýtivinnu. Og rétt eins og í allri myndinni er aðeins Leonard Cohen sem er í hans hlutverki og getur sagt frá eigin hlutverki. Allt samsetningin og handritið er svipað og utanaðkomandi framhaldsskólaverkefni. Notkun áhrifa eins og bergmáls, hægfara eða blikkaðra mynda er illa staðsett. Sumt af myndavélavinnunni er dapurlegt. Hluti af skorinu minnir varla á nein tengsl sem ég gæti hafa búist við. Stundum virtist kvikmyndagerðarmaðurinn vera að bæta geðrænum þáttum við myndina. Kannski tilvísun í notkun hans einu sinni á LSD. Einhver óviljandi húmor ... á einhverjum tímapunkti segir Leonard frá því hvernig hann hafði áhrif á tónlistarstefnu. Upphaflega man hann ekki hvað tegundin heitir, fyrr en að lokum segir hann að þetta hafi verið pönk, pönkararnir hafi virkilega tekið upp tónlist hans. Næsta atriði í myndinni er lifandi ábreiðsla af 'I can't forget' ..."And I can't forget, I can't forget I can't forget but I can't forget who"