Hógvær, pínulítill, næstum ómerkilegur. Polanski finnur fyrir ósýnileika persóna sinna og gerir eitthvað gífurlegt úr því. Fyrir framan og aftan myndavélina býr hann til eitt óþægilegasta meistaraverk sem ég hafði ánægju af að sjá og sjá og sjá aftur. Það svíkur mig aldrei. Fólk, jafnvel fólk sem þekkir mig nokkuð vel, hélt/heldur að það væri/er eitthvað að mér, byggt á aðdráttarafli mínu, eða ég ætti að segja, hollustu fyrir "Le Locataire" Það getur verið rétt, ég veit það ekki en þarna er eitthvað ómótstæðilega hrífandi í myrkri Polanskis og ég hef ekki einu sinni minnst á húmorinn. Leyndardómurinn í kringum íbúðina og fyrri leigjanda, leyndardómurinn sem tekur yfir hann og auðvitað okkur, mig. Sú bygging byggð af frábærum gömlum Óskarsverðlaunahöfum: Melvyn Douglas, Shelley Winters, Jo Van Fleet, Lila Kedrova. Fyrir alla sem elska kvikmyndir er þetta skylduáhorf. Einn, tveir, þrír, margir, margir skoðanir.