Myndin fjallar um Anton Newcombe. Tónlist og ferill hljómsveitanna tveggja er einfaldlega bakgrunnur. Það er bara sanngjarnt að Newcombe eigi síðasta orðið um myndina, sem þegar þetta er skrifað er að finna í "fréttum" hlutanum á brianjonestownmassacre vefsíðunni. Ég myndi tengja það hér en IMDb leyfir það ekki. Skjalafræðingar eru takmarkaðir af því sem myndavélin tekur, sem og af þörfinni á að setja saman heildstæða frásögn frá þeim tilviljunarkenndu tilvikum þegar tilviljun hefur sett myndavélarlinsuna á sjón. -lína við viðeigandi atvik. Í Dig! brosti gæfan til Dandy Warhols og fanga uppgang þeirra í stöðu frambjóðenda poppgoðanna, þegar þeir mynduðu klóklega framleitt poppkonfekt fyrir fjöldaneyslu, einkum "Bohemian Like You," lag sem gerði þá að elskum heimsins. þökk sé Euro farsímaauglýsingu. Engin slík heppni fyrir Brian Jonestown Massacre. Myndin fangar lítið af því sem gerði upprunalegu BJM-línuna frábæra, að undanskildu einu samspili, sem varir í eina mínútu eða svo, sem sýnir Newcombe búa til / taka upp fjölda stuttra hljóðfærahluta, ómerkilega í sjálfu sér, og lýkur röðinni með spilun á gróskumiklum, glitrandi hljóðum sem þurftu að hafa verið í huga og sál Newcombe áður en þau komust inn í heiminn. Þrjár athugasemdir fylgja myndinni; einn af kvikmyndagerðarmönnum og tveir af meðlimum hljómsveitanna (BJM lagið er eingöngu fyrrverandi meðlimir, og án Newcombe). Bæði Warhols og BJM alumni benda á þessa klippingarröð sem "besta" hlutinn í myndinni, og ég er sammála því að miðað við að myndin beinist að Anton Newcombe, þá er þetta eini hluti myndarinnar sem varpar almennilegu ljósi á hann. gjöf, og virðist of stutt til að veita réttu jafnvægi við þessa tilraun til andlitsmyndar af "pyntuðum listamanninum." Það sem er áhugavert við athugasemdir er að ólíkt kvikmyndum eru þær teknar upp í rauntíma - einn langur tími - sem getur verið heiðarlegri opinberun heldur en heimildarmynd sem mótast fyrst og fremst í gegnum klippingu. The Dandies koma ekki vel út í athugasemdum sínum. Ef rokk og ról heimurinn eykur upplifun menntaskólalífsins fyrir íbúa sína -- eins og ég tel að það geri -- þá eru Dandies vinsælustu preppy týpurnar, þær sem hlusta á rokk vegna þess að það er það sem jafnaldrar þeirra gera, á meðan BJM-liðið kemur út sem hálf-höfnuðu, hálf-sjálf-útlægu utanaðkomandi (til innherja eins og Dandies, "tapa") sem eru hinn raunverulegi rokkandi. Joel Gion hjá BJM, sem talar MIKIÐ, neglir boðskap myndarinnar fyrir mig þegar hann segir (umorðun): "Þú getur ekki gleymt því að Anton hefur getað gert það eina sem hann sagðist vilja gera. Gerðu mikið af frábær tónlist.“ The Dandies hlæja á sama tíma of auðveldlega að hverri svívirðilegu sýningu á meðan Newcombe hrundi (allt BJM myndefni hér endar árið 1997, áður en Newcombe hætti með heróín). Afslættir Courtney Taylor-Taylor á skuldbindingu Newcombe við framtíðarsýn sína eru dregnir saman á eftirfarandi hátt: "Hann er 37 ára og býr enn í bílnum sínum. Þú getur halað niður öllu verki hans á vefsíðunni hans. Hann var svo þreyttur á að vera reifaður af öllum öðrum, hann er gefa þetta allt í burtu. Hann gæti verið að búa til myntu." Þú getur nánast heyrt hann hrista höfuðið af vantrú. Ekki er hægt að kenna kvikmyndagerðarmönnum um galla myndarinnar; fremur eru það erfiðleikar heimildamyndaformsins, og tap á samvinnu viðfangsefnis myndarinnar, sem gerir þessa mynd af Newcombe svo brotakennda. En það er líklega það besta sem við fáum, fyrir utan tónlistina hans. Ég leigði aðeins einn disk, sem hefur eiginleikann. Flest aukaefnin eru á diski tvö. Ekki leigja það, þar sem ég er búinn að panta mér að kaupa settið.