Þrátt fyrir allt sem fylgir stílnum og kvikmyndauppfinningunni er þetta í rauninni enn ein raðmorðingjatryllirinn sem fylgir sams konar söguþræði sem svo gamall eftirlætismynd eins og Silence of the Lambs ? teymi lögreglunnar fylgir slóð (sérstaklega viðbjóðslegra) morða, einhver annar verður tekinn og þeir verða einhvern veginn að komast að því hvar þeir eru áður en það er of seint. Aðeins í þessu tilfelli, eina manneskjan sem veit, er morðinginn sjálfur (af krafti leikinn af Vincent D'Onofrio) í dái og við þurfum vísinda-fimi-hugbúnaðarvél sálfræðingsins Jennifer Lopez til að komast í hausinn á honum og neyða hann til að segja allt. Þetta er þar sem myndin verður allt ný og öðruvísi, þegar við förum inn (í gegnum 21. aldar CGI uppfærslu á Dr Who's kaleidoscopic uppáhalds, töff tímagöngin) eins konar Hellraiser-y undarlegan heim af ógnvekjandi brjáluðu hlutum í gangi um allt stað, stjórnað af D'Onofrio, sem nú er eins konar ofurkonungur yfirmaður brenglaðra hugarheims síns, inni í dái hans. Inni í hugarröðunum eru vel útfærðar og oft ansi töfrandi, allar leiðir standa sig nægilega vel, ömurleikinn er í hámarki ef þér líkar svoleiðis, en hype í kringum þetta allt olli vonbrigðum fyrir mig, eins og Ég hafði búist við einhverju alveg nýju og ólíku öllu sem áður hefur verið gert, ekki þessari nokkuð vel heppnuðu blöndu af serial-killer og special-effect-hrollvekjum. Stundum hryllileg, oft falleg, nokkuð grípandi saga sögð af alúð og athygli af hæfileikaríku kvikmyndafólki, en alls ekki hið mikla stökk út í hið óþekkta sem hún hefur verið markaðssett sem.