Ég er mikill Randolph Scott aðdáandi, en þessi mynd er dúlla. Allt er með niðursoðinn, gervi, hljóðsviðs tilfinningu, með sannarlega hræðilegri vörpun aftan á skjánum. Það hefur góða söguþráð sem handritshöfundurinn hefur tekist að grafa í nitwit handriti, sem gerir það ómögulegt fyrir áhorfendur að vera á kafi í hasarnum og vera alveg sama um neina af persónunum. Leikstjórnin er fótgangandi og undirstrikar aðeins hversu slæmt handritið er í stað þess að hjálpa til við að bæta það. Ég hef áður séð nóg af rækilega skemmtilegum "hljóðsviðsuppsetningum" en þetta er ekki ein af þeim. Það eina sem það gerir er að láta þig meta grátbroslegar Scott/Boetticher myndirnar enn meira. Randolph Scott er sólbrúnn, snyrtir og skín þetta milljón dollara bros í gegn. Hann er alltaf ánægjulegur ... jafnvel í verstu myndum hans. Fyrir utan Scott, þá var önnur aðalástæðan fyrir því að ég vildi sjá þessa mynd hversu gaman ég hafði gaman af Fröken Wymore í kvikmynd Errol Flynn, "Rocky Mountian". Í "Man Behind the Gun" er hún alveg jafn falleg og þú getur sagt að hún er góð leikkona, en hún neyddist til að segja frekar heimskulegar línur og blokkunin sem hún fékk af leikstjóranum var sannarlega hræðileg. Ég hef aðeins séð Phil Carey í "Operation Pacific", og hann leikur nákvæmlega sömu persónuna hér... hrokafullur sársauki sem maður vill berja í meðvitundarleysi. Ég býst við að það sanni að hann er góður leikari...hann fékk mig til að hata hann. Það eru nokkrar lélegar tilraunir til grínista sem draga aðeins úr myndinni, að mínu mati. Þó að það séu margir þættir sem þarf að slá á, verð ég að segja að mér fannst ég virkilega njóta spænsku laganna tveggja sem sungin voru í tónlistarnúmerunum...en það er ekki þess vegna sem við förum að sjá Randolph Scott myndir, ekki satt? Það eru örugglega til verri Scott myndir út þarna, og þessi er vissulega ekki óbærileg, en hún gæti líka örugglega ekki talist neitt umfram miðlungs.