Þessi mynd, ásamt WESTFRONT 1918, eru uppáhalds Pabst-myndirnar mínar í leikstjórn og ég hafði meira gaman af þeim en miklu frægari kvikmyndum hans sem lék Louise Brooks í aðalhlutverki (eins og PANDORA'S BOX). Það er líklega vegna þess að báðar eru mjög svipaðar nýraunsæismyndunum sem Ítalir fullkomnuðu á fjórða og fimmta áratugnum. Þessi stílkvikmynd kallaði á að nota ekki leikara (bara dæmigert fólk) í hversdagslegum aðstæðum til að búa til ákaflega innihaldsríkar og raunsæjar kvikmyndir. Í þessu tilviki fjallar myndin um franska og þýska kolanámumenn, þannig að það er viðeigandi að fólkið í hlutverkunum virðist eins og námuverkamenn - ekki leikarar. Aðalátökin þegar myndin byrjar er að það er risastór náma staðsett á fransk-þýsku landamærunum. Í stað einnar stórrar námu er henni skipt við landamærin og þýskir verkamenn eru ekki velkomnir í frönsku námuna þrátt fyrir meira atvinnuleysi í Þýskalandi. Þetta, tungumálamunur (skreyttur frábærlega í danshallarsenu) og fyrri heimsstyrjöldin leggjast á eitt um að skapa gríðarlegan gjá á milli fylkinganna - sem leiðir til hugarfars VIÐ gegn ÞEIR. Síðar veldur sprenging miklu hruni í Frökkum og Þjóðverjar neita að halla sér aftur og gera ekki neitt. Þeir hætta lífi sínu og sanna að það er sannur félagsskapur milli námuverkamanna og karla almennt. Myndin er sterk gagnrýni á útlendingahatur og reynt, árangurslaust, að fá þýska áhorfendur til að sjá tilgangsleysi stríðs og haturs. Þetta var svakalega áhrifamikil mynd með einhverjum skelfilegustu og klaustrófóbísku myndum sem ég hef séð. Miðað við söguna var áhrif myndarinnar þó í besta falli í lágmarki. Það er algjör synd, þar sem eins og þessi, WESTFRONT 1918, JÁACCUSE (Gance) og ALL QUIET ON THE WESTERN FRONT (Milestone) báru frábær skilaboð um frið og sátt en voru á endanum mistök í því að sveifla almenningsálitinu á jákvæðan hátt. Svo, frá sögulegu sjónarhorni, er þetta mögnuð og sorgleg minja sem er vel þess virði að skoða.