Það sem virtist í fyrstu bara enn ein innhverf frönsk mynd sem bauð ekki upp á meira en ömurlega tilfinningu varð fyrir mér, við annað áhorf, virkilega innsæi og nokkuð ánægjuleg kynning. hann vissi greinilega ekki hvað kom fyrir hann. Lélegir áhorfendur; við vorum fyrst upptekin af því sem virtist vera virkilega falleg og rómantísk saga, aðeins til að leiðast fram og til baka inn í myrkan raunveruleika ósamræmis. Þessir tveir krakkar tilheyrðu bara ekki saman frá fyrstu óljósu kynnum þeirra. Eins mikið og Mathieu og Cedric laðast að hvort öðru kynferðislega, gerði fjarvera dýpri tilfinningatengsla það ómögulegt fyrir Mathieu, vitsmunaveru, að finna lífsfyllingu í því að deila lífinu með einhverjum sem næmni var meira í takt við karnival hátíðir og leikir á beach. Á eingöngu tæknilegum nótum, ég elskaði myndavélaraðgerðina í þessari kvikmynd. Textar voru algerlega óþarfir, jafnvel þó að franskan mín sé „presque rien“. Ég gæti horft á hana aftur án pirrandi ensku þýðingarinnar og notið þess enn betur. Þetta var fáguð, mjög fagmannlega gerð kvikmynd. Þó margar senur virðist óþarfar, gef ég henni níu af hverjum tíu.