Ég labbaði óafvitandi í þessa „gildru“ kvikmyndar. Ef ég gæti snúið tímanum til baka eða einfaldlega fengið endurgreitt væri ég ánægður. Klukkan var 19:30 og Öskubuskumaðurinn byrjaði ekki fyrr en klukkan 22 svo ég hljóp inn í leikhúsið til að ná myndin sem hófst klukkan 19:20...og ég þori að fullyrða að Guð rétti fram höndina (eða dró hana til baka) og leyfði mér að refsa sjálfum mér fyrir matháltið mitt með því að sitja í þessari mynd. Það getur verið ósanngjarnt að gagnrýna kvikmynd sem var ekki miðað við gagnkynhneigðan karlkyns árgang minn, hins vegar er engin afsökun fyrir ömurlegri hljóð- og myndbandsklippingu. Þessi mynd var í mesta lagi verðug kostnaðarhámarki í framhaldsskólaverkefni...og ég held að ég hafi séð betur í þessum leikritum sem leika franskar stuttmyndir sem við gerðum um Louis Laloupe. Kannski er það vegna þess að ég er kanadískur og þessi mynd var fyrir Áhöfn LA sem pakkar fudge og samúðarfullar konur þeirra. Vei mér var það þegar ég áttaði mig á því að þá voru allir áhorfendur, bjarga mér, brjálaðir yfir öllum brandarunum og orðunum...ég skildi fullkomlega húmorinn sem gefið var í skyn...en ég bara gat ekki áttað mig á því. Þessi þáttur sýndi mér, að sögn, hvernig samkynhneigðir menn deita og byggja upp sambönd. Hins vegar, jafnvel þó að það hafi verið tilgangur þeirra með myndinni, þá finnst mér að "Hómeinn" hafi verið einblínt of mikið á ... mannkynið virtist skorta ... en aftur, kannski var það tilgangurinn ... einfaldlega að vera framúrstefnu...og til að láta til sín taka. Ég býst við að með lágu kostnaðarhámarki og lélegum búnaði þarftu að gera myndina þína eins "háværa" og mögulegt er til að fá mannfjöldann og peninga til baka. Ég vildi virkilega að ég hefði einfaldlega lesið Sheldon Van Auken minn í staðinn. Hehe...ég var algjörlega rangur áhorfendur.