Til viðbótar við "Tarzan" seríuna sína skrifaði hinn afkastamikli Edgar Rice Burroughs margar aðrar bækur, þó að fyrir utan hina vinsælu "At the Earth's Core" hafi fáar þeirra verið kvikmyndaðar. Ein undantekning er skáldsagan sem ber titilinn "The Lad and the Lion", sem kom á skjáinn sem "The Lion Man" (1936), ofurræð, kyrrstæð, gamall hattur, hægfara og frekar daufleg kvikmynd, þrátt fyrir að vera tekin upp. á raunverulegum eyðimerkurstöðum. Í raun er "kvikmynd" rangt orð. Frásögnin hreyfist ekki heldur heldur áfram á snigilshraða í snöggum kippum. Til dæmis fá að minnsta kosti fimm persónur vandaðar upphafssenur og hverfa síðan. Jafnvel meira pirrandi fyrir ákafan kvikmyndaaðdáandann, eru persónurnar sem láta í sér heyra (eins og stúlkan sem dregur Hall með eiturlyfjavíni) en eru leiknar af spilurum sem ekki eru sýndir! Hinir trúnaðarmenn koma almennt verr út en þeir óþekktu. Ein undantekning er ástralska leikkonan Finis Barton sem segir vel frá rændu haremsstúlkunni sem bjargar unga Meistara Fairy. Að vísu eru flestir leikararnir hnepptir af hræðilegum King James samræðum sem verður að heyrast til að trúa! En leiðin til að leika þetta drasl er tungu í kinn, brögð sem virðist ekki hafa hvarflað að einum einasta lista yfir hæfileikalausa leikmenn. Kannski tók leikstjórinn J.P. McCarthy þá hugmynd. Allavega, það er leiðinlegt að sjá hina yndislegu Kathleen Burke neyðast til að versla línur við menn eins og Richard Carlyle (pabbi hennar) og Jon Hall (skjólstæðing hennar). Að vísu flytur Hall orð sín með örlítið meiri sannfæringu en Carlyle, en það eru engin tilmæli.