Það virðist vera litróf kvikmynda. Vinstra megin eru kvikmyndir sem eru gerðar að mestu í skemmtunar- og/eða viðskiptalegum tilgangi. Í miðjunni eru kvikmyndir sem eru bæði skemmtilegar og listrænar. Hægra megin eru kvikmyndir sem eru ekki eins auglýsingar, en einblína meira á kvikmyndir sem list en kvikmyndir sem vöru. Ég er ekki hér til að segja að einhver hluti litrófsins sé betri en nokkur annar, heldur þegar kvikmynd fer líka langt til hvors enda, það er sjaldan gott. Þannig er málið með Naqoyqatsi. Ég hafði ekki hugmynd um við hverju ég ætti að búast þegar ég sá það auglýst. Nokkrir vinir fóru og spurðu hvort ég vildi koma með. Ekkert okkar vissi hverju við áttum von á og í lokin var ekkert okkar ánægð. Já, það eru hrífandi myndir. Já, ég er undrandi á því hversu langt kvikmyndagerðarmennirnir fóru í að leita í geymslumyndum. Já, hljóðrásin er skemmtileg að hlusta á og sennilega besti hluti upplifunarinnar. Málið er að þetta fer svo langt á hægri hlið litrófsins sem ég nefndi að ég get ekki sagt neitt fallegt um myndina í heild sinni. Hún er prédikandi. Þetta er blanda af táknmáli og augljósu siðferði. Það er ekki verið að segja neitt nýtt eða neyða áhorfandann til að skoða lífið á nýjan hátt. Það er bara að segja okkur hluti sem við vitum nú þegar (þ.e. ef við getum jafnvel fundið út hvað það er að segja). Þessi mynd er einfaldlega list í þágu listarinnar. Tilraun til að segja "Sjáðu hversu djúp og umhugsunarverð við getum verið með því að nota montage!" Þegar kvikmynd snýst meira um hversu snjallir eða gáfaðir höfundar hennar eru en um viðfangsefni hennar, hættir hún að vera kvikmynd og verður einfaldlega sjálfsánægju.