Myndin fjallar í raun um val. Í kúguðu ástandi mála eins og sést í Fire, þar sem góðar konur þurftu að vera hlýðnar og gera það sem var rétt í augum hefðarinnar, virtust fáir kostir fyrir Radha og Sita. Hins vegar gefið að það væri ekki eini kosturinn þeirra. Hvað er líf án löngunar, spyr Radha Ashok. Já, það er satt að lífið gefur okkur fjölda valkosta en hversu marga við getum tekið veltur á fjölda ytri þátta. Þegar heimur þinn er bundinn við lítið indversk heimili, þar sem þú ert skyldurækin tengdadóttir þöguls en athuguls samt valdamikils matríarks, skyldurækin eiginkona til 13 ára við mann sem hefur lofað sérhverju vegna þess að þú getur ekki að eignast barn, mann sem vill bara að þú liggir við hlið sér til að sanna styrk sinn í að útrýma löngunum hans. Mér fannst dömurnar hafa lítið val en að finna huggun í félagsskap hvor annarar. Ég býst við að sú staðreynd að svo margar konur fögnuðu verkum frú Mehta hafi verið vegna þess að það gaf þeim möguleika á að hugsa sjálfar. Valkostur til að gera það sem var kannski óviðunandi. Lesbísku atriðin sem mér fannst voru bara til að koma þessum punkti á framfæri. Sérhver atriði í myndinni frá því fyrsta í Taj Mahal til þess síðasta í moskunni er greypt í huga mér. Hversu svekkjandi að vera fangi tilfinninga þinna og langana. Að finnast þú þurfa að sleppa mannlegri snertingu til að vera skyldurækin eiginkona bara vegna þess að það er ætlast til þess af þér. Að þurfa að bæla niður hvers kyns löngun sem þú gætir haft og að þrá mannlega snertingu. Hver er þá merking tilveru okkar spyr maður. Í atriðinu þar sem Sita er að gráta ein í herberginu og Radha kemur inn til að hugga hana, þrýsta varir þeirra óvart hver á aðra og það vekur tilfinningu hjá þeim. Eitthvað sem þeir hafa báðir verið sviptir. Bravó við frú Mehta í að þýða sýn sína svo skýrt. Mér líkar sérstaklega við endurlitin til hinnar ungu Radha sem reynir að „sjá“ fyrir hafinu. Það er myndlíking fyrir frelsi. Frelsi til að velja, frelsi til að flytja okkur á staði sem við myndum venjulega ekki ná til. Í þeim senum er okkur sagt blíðlega að skyldutilfinning hennar hafi einnig verið borin niður frá móður hennar sem ég geri ráð fyrir að lifi innan hinna ríku indversku skylduhefða í hjónabandi. Kvikmyndin er fallega tekin upp og endurbætt með söngleiknum eftir A.R. Rahman. Eftir myndina hef ég orðið ákafir aðdáendur aðalleikkvennanna tveggja og leikstjórans. Ég hlakka til að sjá meira af framtíðarframleiðslu frú Deepa.