Ég sá þessa mynd fyrst sem unglingur, um þann aldur þegar krakkar fara að hugsa í gegnum sjálfsmynd sína. Ég varð fyrir miklum áhrifum af vettvangi mannsins og barnanna sem hann elur upp sem sín eigin. Elsta drengnum hefur verið hæðst að því að móðir hans sé vændiskona og ekkert af systkinum hans eigi sama líffræðilega föður (sem Kurosawa gerir augljóst með því að eiga börn sem líkjast ekkert hvort öðru). Maðurinn sannfærir enn drenginn um að hann sé faðir þeirra samkvæmt einu skilgreiningunni sem gildir. Maðurinn er hylltur fyrir að vera faðir af öllum börnunum nema einu, sem vill enn frekar bróður sinn. Hver vinjetturnar eru sömuleiðis sannfærandi fyrir sínar eigin sögur og ályktanir. Þetta er frábær mynd, jafnvel þótt hún sé ekki besta Kurosawa-myndin.