Hvað varðar sögulega nákvæmni þá er þetta algerlega versta rómverska mynd sem ég hef séð. Listinn ekki aðeins yfir villur heldur af söguþræðihugmyndum sem eru hreint út sagt ómögulegar myndi taka lengri tíma en þriggja tíma myndin, heldur bara til að gefa þér hugmynd... Júlíus Caesar og Ágústus eru settir fram sem frjálslyndir demókratar, taka afstöðu með "the fólk" gegn "höfðingjunum". Þetta er augljóslega fáránlegt. Sesararnir voru eins göfugir og hægt var. Áhugi þeirra var að treysta völd og koma á stöðugleika í landi sem hafði verið rústað í 150 ára borgarastyrjöld. Það höfðu verið siðbótarmenn, einkum Gracchi-bræður, sem lifðu um 100 árum fyrr, og að einhverju leyti talsmenn réttinda almennra borgara. Það eru nokkrar senur sem eru algjörlega fáránlegar, ef þú veist eitthvað um tímabilið. "Cleopatra", með Richard Burton, mun gefa þér miklu betri hugmynd um hvernig atburðir þróast, þótt þeir séu ímyndunarafl. Söguleg nákvæmni er eitt. Leiklist og samræður eru eitthvað annað og hér er þessi mynd hættulega nálægt því að vera slæm unglingaskólaframleiðsla. Ég sprakk nokkrum sinnum úr hlátri, sérstaklega þegar Julia, dóttir Ágústusar, hittir elskhuga. Þeir grípa ástríðufullur, um leið og hún andar: "Faðir minn..." "Æ, faðir þinn, faðir þinn... pabbi þinn myndi ekki samþykkja." Peter O'Toole er í versta falli, neyddur til að naga sig í gegnum mjög háleitar og kjánalegar línur. Leikarinn sem leikur Ágústus sem ungan mann er svo nebbískur --- og persónan er skrifuð sem slík --- það er ómögulegt að sjá hann fyrir sér sem slæga, slæga, machiavelliska stjórnmálamanninn sem skapaði Rómaveldi. Hér er hann bara vælukjói sem þarf að segja hvað hann á að gera oftast.Charlotte Rampling tekst að koma sér upp úr tryggu hlutverki sem Liviu, eiginkona Augustus, með reisn. Hefði hún fengið fyllri hlutverk að gegna, hefði hún kannski bjargað þessari framleiðslu frá fáránleika. Það er til flottar ljósmyndir og bardagamyndir, hjálpuð með fullt af hefðbundnum CGI útgáfum. Merkilegt nokk, þetta var gert fyrir breskt sjónvarp (og virðist vera bresk-ítalsk samframleiðsla) en er merkt með "R" einkunn. DVD myndin er frábær og Dolby Digital hljóðrásin er mjög fín, þó maður taki bara eftir því í örfáum hasarseríum, þar sem myndin er að mestu umtalsverð. Næstum allar rómverskar kvikmyndir, jafnvel "Cleopatra" eða "The Fall of the Roman Empire", hefur meiri sögusögu --- svo ekki sé talað um sannfærandi drama --- en þessi furðulega Classics Illustrated, Jr. aðlögun. Þessi gefur nýja merkingu í orðasambandið sem er mikið misnotað, "Byggt á sannri sögu." Í þessu tilfelli hefðu þeir getað sagt: "Stingið til af raunverulegum atburðum."