Ég var aldrei viðstaddur miðnættissýningu kvikmyndar áður en „Dick Tracy“ kom út. Ég á ennþá „t-skyrtamiðann“ sem ég þurfti að vera í til að fá aðgang að sýningunni hérna einhvers staðar og, eins og þessi skyrta, „Dick Tracy“ hefur fest við mig síðan.Ef þú hefur séð myndina hafa skarpur myndefni, skærir grunnlitir og sterkir karakterar eflaust verið greyptir inn í heilann. Það er dásemd að sjá. Sem leikstjóri/stjarna/meðhöfundur/framleiðandi veit Beatty hvað virkar í kvikmynd og sýnir það hér, tekur kunnuglegt amerískt tákn og endurskapar hann fyrir nýtt tímabil. "Tracy" gerist enn á þriðja áratugnum og hefur eins konar tímalaus gæði eins og allar góðar myndir gera. Ég hef misst af því hversu oft ég hef horft á "Tracy" og enn fæ ég eitthvað nýtt í hvert skipti sem ég geri það. Hinir eru allir í toppstandi, og byrjar með Pacino's Big Boy Caprice (áminning um að hann getur gert gamanmyndir með best af þeim), jafnvel Breathless Mahoney frá Madonnu er mikilvægur að því leyti að undir réttu umhverfi getur hún leikið (GASP!). En það eru samt sem áður þemu snert á eins og nauðsyn fjölskyldunnar, að halda sjálfum sér, gott og illt, jafnvel Machiavellisk þemu eru skoðuð. Skrýtið fyrir teiknimyndasögu, en hey, hún virkar. Allt í allt er "Dick Tracy" klassísk út af fyrir sig. Í samanburði við aðrar myndir þessa áratugar gefur hún sterka yfirlýsingu. Þetta er góð og sterk mynd sem er ekki háð blóði, ofbeldi, blótsyrðum eða nektum til að koma sínu fram. Það er lexía að draga hér. Tíu stjörnur. Frábær Scott!