Eftir velgengni Die Hard og framhaldsmynda hennar kemur það í rauninni ekki á óvart að á tíunda áratug síðustu aldar hafi ofgnótt af „Die Hard on a .....“-kvikmyndum innheimt röngum gaur, röngum stað, röngum tímahugmynd. Það er það sem þeir gerðu með Cliffhanger, Die Hard á fjalli rétt í tæka tíð til að bjarga ferli Sly 'Stop or My Mom Will Shoot' Stallone. -stökk, flug, svipbrigði, leikhæfileikar. Allt í allt er það fullt af afsökunum fyrir því að vísa myndinni á bug sem eina yfirblásna haug af drasli. Stallone tókst meira að segja að verða útskúfaður af hesti! Hins vegar, ef þú gleymir allri vitleysunni, þá er þetta í raun mjög elskulegt og óneitanlega skemmtilegt djamm sem skilar eins miklum spennu og ósjálfrátt nóg af hlátri. Þú verður að elska illsku John Lithgows, sem hann tínir til í hverju boxi. illmenni, og það besta af öllu, hinn varanlega áreitni og vansælli „turncoat“ umboðsmaður, Rex Linn sem Travers. Hann gæti hafa verið Henry í 'Portrait of a Serial Killer' en Michael Rooker er eftirtektarverður fyrir hrollvekjandi frammistöðu sem Hal, hann krefst þess að æpa stöðugt í sársaukafullri vantrú á ræningja sína „að maðurinn hafi aldrei meitt neinn“ Og þó að hann geti það örugglega ekki, lítur það í raun út fyrir að Frank persóna Ralph Waite brosir þegar stúlkan hrapar til dauða. fyrrum 'London's Burning' leikarinn Craig Fairbrass sem breski vondi gaurinn, sem kemur að cropper á meðan hann notar Hal sem mannlegan fótbolta, já, þú getur ekki hjálpað að njóta þess, Hal þurfti gott spark. Svo gleymdu betri dómgreind þinni, sem er sama um hvort 'það gæti aldrei gerst', lækkaðu væntingar þínar um leiklist, hækktu hljóðið og njóttu! Og ef þú ert að leita að Qulen, þá er hann sá sem ber þyrluna.