Ég var ekki að gefa miklar forsendur fyrir því að þetta væri örugglega mjög, mjög frjáls aðlögun úr verkum Eça de Queiroz, og ég verð að segja að þessi frjálsa aðlögun myndar bókina sem fullt af mögulegum góðum hugmyndum og persónum. Vandamálið er hvernig það er gert, án nokkurrar umhyggju, án nokkurs bragðs, bara gnýr af óbragðsklisjum alls staðar. Handritið er svo falskt og persónurnar svo óraunverulegar að það gerir lítið úr því að sjá ágæta leikara eins og Unas, Bryner, Morgado, Lagarto og fleiri, misstu sig í neti alls nema kvikmynda eða frásagnar. Mér til undrunar standa nýliðarnir Jorge Corrula og Soraia Chaves hugrakkir í frammistöðu sinni, en þú getur séð þá glataða eins og rekinn bát án nokkurrar stefnu. Og talandi um leikstjórn þá virðist þetta vera eitthvað sem vantar algjörlega í þessa myndhvar er leikstjórinn? Allt er vont bragð; rammarnir eru hvað sem er, og hvenær sem er, notkun handmyndavélar án nokkurrar réttlætanlegrar ástæðu, þá er ljóshönnunin sem ætti að byggja upp umhverfi ekki til (og engar afsakanir fyrir því að allt sé dökk raunveruleg saga). Vandamálið í þessari "reyna að vera" mynd er að það sé ekkert bragð eða mjög, mjög slæmt bragð. Það er sorglegt að sjá Jorge og Soraia bráðna í svona fölsuðum og þokkalegum kynlífssenum, máluð hér og þar í gegnum myndina eins og að loka frásagnarholum eða notuð sem falsar umbreytingarhvatir. Kannski ætti Carlos Coelho da Silva að sjá 2002 Carlos Carrera aðlögun af sömu bók Eça og fá að fella hvernig á að byggja upp sanna kvikmynd.