Rififi, sem er leikstýrt af Jules Dassin, er í takt við Melville glæpamyndirnar (sérstaklega Bob le Flameur og að vissu leyti Le Cercle Rouge) um að vera algjörlega einbeitt að sögu og persónu og passa upp á að ekki sé talað orð sem þarf ekki, og var á undan sinni samtíð. Í jónafræðilegu tilliti hefur það samt eins konar fagmennsku meðal persóna sinna, eins konar virðingu (ef ekki fyrir sjálfum sér en öðrum, eins konar skylda) sem hljómar vel í Frakklandi eftir síðari heimsstyrjöldina. Leikarar þess bera andlit fyrir þessar persónur sem segja „við vitum um hvað þessir krakkar eru“ og þaðan fer sagan á flug. Kannski er það vegna þess að ég er með veikan blett fyrir ránsmyndir, sérstaklega þar sem við sjáum bara bolta og bolta (villu, raunveruleg líkamleg hlið) á því hvernig rán er dregið af. Eitt af vandamálunum við hvernig raunverulegt rán er tekið upp í kvikmyndum nútímans er að þetta er allt mjög hratt (þ.e. Snatch), eða gert á þann hátt sem við höfum séð of oft áður. Dassin ákvað, líkt og Melville árum síðar, að búa til nánast þögla kvikmynd um rán, með hljóðbrellum. Spennan sem myndast í þessari senu toppar kannski ekki það sem Melville hafði í 'Rouge', en á sínu eigin stigi nær hún sínum eigin stórleika og skriðþunga, og jafn afgerandi frumleika við það sem hefur verið gert áður. Það eru nokkrar geymdar nærmyndir, til dæmis, þar sem verið er að sprunga öryggisskápinn, sem markar eitthvað það besta sem ég hef séð frá Frakklandi á þeim tíma. Aukinn plús fyrir myndina, fyrir utan nýbylgjusnertingu á lirfustigi við myndina, sem á endanum gerir hana aðeins nútímalegri, er að sagan virkar svo vel og öðruvísi. Það snýst algjörlega um karakter á stigum og heldur síðan spennunni áfram. Síðustu tíu til fimmtán mínúturnar eru niður-hægri kraftaverk; Eins og með aðra klassíska ránsmynd, Asphalt Jungle, er það ekki einu sinni síðasta stoppið sem skiptir máli, heldur allt um hversu mikið maður mun fara framhjá skyldukallinu, setja húmanisma fram yfir græðgi. Maður undrast næstum því í allri spennunni sem myndavélin flýgur framhjá trén á miklum hraða með bílnum að hann gæti bara náð því. Dassin hefur hér mjög skemmtilega og leiðandi kvikmynd af sinni tegund, með sniðugu litlu tónlistarnúmeri líka.