Það var mjög hressandi að horfa á þessa fallegu mynd. Leikstjórinn hélt áfram að einbeita sér að meginviðfangsefninu án þess að fara út í hliðarsögur (fjölskyldu læknisins eða sögur af hinum sjúkrahússjúklingunum), sem eru svo dæmigerð fyrir Bollywood færibandsvörur. Hann hélt frásögninni einfaldri að skilja og sá til þess að allir leikarar væru trúr persónunum sem þeir eiga að túlka. Rustic háttur afa á heilsugæslustöðinni, köld og tilfinningalaus hegðun skurðlæknisins, ákafi félagsráðgjafans gaf myndinni tilfinningu fyrir alvöru. Ég fagna því líka að leikstjórinn féll ekki fyrir þeirri freistingu að bæta við lögum eða tæknibrellum og minnka það niður á Anand eða Safar. Nokkrar senur undir lok myndarinnar, eins og drengurinn sem heimsækir önnur blind börn og vinnustað blinds starfsmanns og einnig lokasenan þar sem drengurinn klappar við skvett og fuglakvitt gerir örugglega augun þokufull. Margt Bollywood leikmenn gera sér ekki grein fyrir því að Óskarsnefndarmenn meta einfaldleika myndefnisins og einlægni og stuttmynd myndarinnar meira en glæsileikann og glamúrinn. Shwaas er vissulega betri tilnefning en Lagaan, sem fjallaði um efni sem þegar hefur verið barið til dauða. Enginn MPAA meðlimur er fús til að þjást í gegnum 4 klukkustundir af dónalegu drama og mikið af söng og dansi. Ég hlakka til að sjá fleiri kvikmyndir frá leikstjóranum Sandeep Sawant í framtíðinni.