Michael Williams, sem vinnur fyrir BBC, finnur einhvern veginn áhrifamikla ítalska mynd sem blandast inn í efnið í áframhaldandi verkefni hans sem ber titilinn DIABOLICAL ART: A DOCUMENTARY. En eftir dularfulla dauða eiginkonu hans hefur dóttir hennar, Emily, verið tilfinningalega trufluð, svo hann fer til Spoleto, þar sem erfiða myndin er, með henni og barnfóstru sinni, Jill. Og það er greifynja, sem er líka geðþekk, og hún lætur hann vita að myndin hafi einhvern veginn verið gerð um nóttina sem ung norn að nafni Emilía var tekin af lífi. Michael trúir ekki sögu sinni, en eftir það fær Emily hysterískan krampa og Jill er drepin... Þessi ítalska mynd er að sjálfsögðu undir sakleysislegum áhrifum frá THE EXORCIST, en þessi er miklu ódýrari, miklu einfaldari, og í a. vit, miklu skítsamari. Í fyrsta lagi ber að segja að þessi mynd er full af rugli. Til dæmis sýnir sagan að Emily er endurholdgun Emilíu. En þegar Emily sér hana í endurlitunum, skynjar hún hana eingöngu frá sjónarhóli þriðju persónu. En ef hún er endurholdgun Emilíu ætti og verður hún að sjá fortíðina frá engu nema sjónarhorni Emilíu. Rugl af þessu tagi, sem myndin hefur marga, byggist nær eingöngu á þeirri erfiðu staðreynd að myndin er of huglaus, frekar en tvíræð, til að tilgreina sitt eigið hálffreudíska þema, nefnilega einstefnu sifjaspell stúlkna fyrir unglingsár. . Til að gera illt verra hefur þessi mynd líka einkennandi vandamál (ef ekki rugl); sérhver persóna er of barnaleg og hjálparvana til að vera raunsæ og/eða trúverðug lifandi manneskja. Varðandi Emily (eða Emilíu) þá er hún þegar allt kemur til alls barn og má segja að það sé erfitt að kenna henni fyrst og fremst um barnaleika hennar og vanmátt. (Og samkvæmt freudísku kenningunni vill sérhver stúlka eignast barn föður síns á sinn hátt. Í þessum skilningi er Emily ekki eingöngu sjúkleg; aðeins leið hennar til að útiloka aðrar konur frá ást föður síns er vandræðalega sjúkleg. En Eins og ég hef áður nefnt er þessi mynd í sjálfu sér of huglaus til að vera freudísk.) Vandamálið er að fullorðnar persónur eru jafn barnalegar og barnalegar og hjálparvana og Emily er. Og vegna þessa einkennandi veikleika getur jafnvel sálfræðingurinn sem getur séð nánast allt ekki gert neitt jarðbundið og vegna sama veikleika er sjálfri sögu myndarinnar lokið á illa flóttalegan hátt. Auk þess eru tæknibrellur þessarar myndar ótrúlega ódýrar og hlæjandi. Þrátt fyrir að tónlist Stelvio Cipriani sé eftirtektarvert falleg (reyndar er þessi svo góð að hún virðist vera þess virði að hafa hana ein) er myndin í heild sinni ekkert annað en ódýr B-mynd sem getur valdið jafnvel 1970-ítalska- hryllingsmyndinni vonbrigðum. kvikmyndaunnendur.