Óvæntur tilnefningur í keppninni um besta teiknimyndaleikinn á Óskarsverðlaunahátíðinni í ár. Þetta er írsk mynd utanbókar, en hún var framleidd í sameiningu af Belgíu og Brasilíu, með, ég giska á, teiknimyndagerðarmenn sem starfa í öllum löndunum þremur. Varan er ein fallegasta og sérstæðasta kvikmynd seinni tíma. Persónuhönnunin minnir svolítið á frönsku teiknimyndina Persepolis fyrir nokkrum árum, með mjög einföldum persónum með þykkum, svörtum útlínum. Þessi mynd er ekki í svarthvítu. Ó nei. Það sem gerir þessa mynd frábæra er litanotkunin, einfaldlega einhver svívirðilegasta og óvæntasta litanotkun sem ég hef séð. Almenn hönnun myndanna er líka miklu rúmfræðilegri, með stöfum sem eru í grundvallaratriðum rétthyrningar eða sporöskjulaga. Mikið af myndinni er hægt að eyða í að leika finna hringinn - stór þáttur sjónrænnar hönnunar er hringur í miðju myndarinnar. Allar þessar rúmfræðilegu hönnun hafa tilgang - sagan fjallar um ungan dreng sem er að læra að verða listamaður sem vinnur að upplýstum handritum (Book of Kells er raunveruleg upplýst biblía; list myndarinnar er byggð á teikningunum í henni ). Saga myndarinnar er ekki sérstaklega djúp, en hún er nokkuð góð fantasíusaga. Brendan er ungur drengur í Kells, borg umkringd gífurlegum múrum, byggð af frænda sínum til að halda víkingum frá. Nýliði í Kells, bróðir Aiden, hvetur Brendan til að taka að sér myndskreytingar. Hann hvetur hann líka til að gera hluti eins og að yfirgefa Kells og skoða nærliggjandi skóg, þar sem nýmfa býr. Bruno Coulais gefur frábært skor, næstum jafn gott og það sem hann gerði fyrir Coraline, sem ég tel það besta á árinu.