Eins og Ben Elton sá einu sinni, fer ekkert hraðar úr stíl en gamanleikur. Nýjasta tilboð Steve Martin - 'The Pink Panther 2' - var nýlega opnað fyrir slæma dóma og dapurlegan söluhagnað, á meðan 'The Love Guru' Mike Myers virðist hafa unnið fáa aðdáendur. Árið 1970 kom röðin að Jerry Lewis. finna sársauka höfnunar (kaldhæðnislega, karakter hans í þessari mynd upplifir fyndna beygju þegar einhver notar þetta orð í návist hans) þegar 'Which Way To the Front?' rak hann í raun af hvíta tjaldinu í næstum áratug. Í þessari gamanmynd síðari heimsstyrjaldarinnar leikur hann 'Brendan Byers 111', ríkasta mann í heimi, sem vill ganga í herinn til að sinna ættjarðarskyldu sinni (og einnig vegna þess að hann leiðist að ná árangri) en er hafnað þar sem hann er læknisfræðilega óhæfur. Hann ákveður síðan að stofna sinn eigin einkafjármagnaða her og fá til sín aðra 4-F. Skreyttir með fáránlega einkennisbúninga sem líta út eins og þeir sem 'International Rescue' klæðist í 'Thunderbirds' fara þeir í þjálfun. Nokkrar góðar sjónrænar gjafir hér. Þegar þeir skjóta eldflaugaskotum virðast þeir ánægðir með sjálfa sig, þar til þeir komast að því að þeir eru nýbúnir að eyðileggja Texaco olíustöð! Brendan vill læra þýsku og spilar langspilaða plötu sem heitir 'Songs To Mein Kampf By'. Þegar þessi her sest niður til að borða, í stað þess að vera í dragugum salerni, eru þeir í glæsilegu herbergi sem er skreytt ljósakrónu. John Wood er mjög fyndinn sem „Finkel“, enski þjónn Byers. Besta atriðið hans er þegar hann kúgar glæpamann af mafíu til að kenna hersveit Byers að drepa. Handritið var ekki eftir Jerry sjálfan heldur Gerald Gardiner og Dee Caruso, höfund fjölda þátta af 'The Monkees'. „Front“ hefur oft útlit og tilfinningu fyrir sjónvarpsþáttaþætti, stundum býst maður næstum við því að heyra hláturslag. Þar sem það fer illa er á síðustu þrjátíu mínútunum þegar Byers tekur við af æðsta foringja nasista og eftir að hafa skipað Þjóðverjar að hverfa frá fremstu víglínu, taka þátt í samsærinu um að drepa Hitler (og Tom Cruise er hvergi í sjónmáli!). Sem herforingi flytur Jerry frammistöðu af svo svívirðilegri vanhæfni að hann stangist á við lýsingu. Hann lætur Brian Blessed hlaupa fyrir peningana sína í „háværasta manni á lífi“. Það kemur sem léttir þegar lokaútgáfurnar birtast. Kannski var tímasetningin bara röng - að koma út stríðsgamanleik þegar Víetnamdeilan geisaði var ekki góð hugmynd. Eða almenningur hafði einfaldlega fengið nóg af Jerry (það skegg hjálpaði líklega ekki!). Það sem hann vantaði hérna var góður framleiðandi, einhver til að taka í höndina á honum og segja: "Þessi gabb lyktar. Hentu því!". „Don't Raise The Bridge, Lower The River“ er meistaraverk í samanburði við þessa mynd. Þegar 7. áratugurinn hófst, verða nýju grínmyndirnar Woody Allen, Mel Brooks og Monty Python - ferskari, bítandi og í Í tilfelli Allens komu fleiri mannlegir stílar gamanleiks í stað tegundar Jerry's slapstick. Það væri ekki fyrr en árið 1982 sem hann myndi gera eitthvað í líkingu við farsæla endurkomu - sem hinn yfirvegaði spjallþáttastjórnandi 'Jerry Langford' í hinni frábæru 'The King Of Comedy' eftir Martin Scorcese.