Enn og aftur virðist Woody Allen vera gjörsamlega laus við annan innblástur en að endurvinna sjálfan sig. Hér erum við með sýndarheimildarmynd (eins og Zelig), uppbygging myndarinnar er röð sagna (Radio Days, Broadway Danny Rose) sem gerist á þriðja áratugnum (Zelig, Purple Rose, Bullets over Broadway) um lágkúrulegt líf (Deconstructing Harry) sem trúir því að vera snillingur leysir hann frá því að vera skíthæll (e. Í ljósi þessarar myndar og Deconstructing Harry, veltir maður því fyrir sér hvort þetta sé réttlæting Allen fyrir eigin gjörðum hans með ættleiddu dóttur Mia Farrow; já, ég var fífl, en ég er snillingur svo þú verður að elska mig. Allen hefur aðeins framleitt tvær góðar myndir á undanförnum tíu árum; hina fínu en ofurlofuðu Bullets over Broadway og hina ágætu en að mestu hunsuðu Manhattan Murder Mystery. Önnur viðleitni hans spannar allt frá smáatriðum (New York Stories, Mighty Aphrodite), yfir í oddvita en samt tilraunakennt (Husbands and Wives), til hreins drek (Alice, Scenes from a Mall, Shadows and Fog, Celebrity, Deconstructing Harry). Kvikmyndir hans reyna ekki einu sinni lengur að hafa frásagnarboga og húmor hans virðist miða að því að vera hræðilega skemmtilegur, ekki fyndinn. Eftir að hafa afbyggt Harry hætti ég að sjá myndirnar hans í kvikmyndahúsum; eftir Sweet og Lowdown gæti ég hætt að leigja þá líka.