Kvikmyndir sem tilheyra "film noir" tegundinni innihalda venjulega svipaða þætti: "deus ex machina" söguþræði sem rekur aðalpersónuna á hausinn inn í sængurverið, falleg en geðveik stúlka, myndarlegur en geðrofskur þrjóti, fullt af peningum, mikið af grimmd. , og venjulega upplausn í eyðimörkinni. Hugsaðu um "High Sierra" eða "White Heat." Það er nóg af harðsoðnum vondum film noir þarna úti. En þegar film noir er gott geturðu ekki tekið augun af lestarflaki mannlífsins. Það er þessi síðari hefð sem "Blind Spot" tilheyrir. Myndin fjallar um Danny Alton, vandræðaungling (frábærlega leikinn af dýpt, þokka, tilfinningalegum heilindum og hreint út sagt kæruleysi af James Franco, sem kastar sér algerlega í þetta hlutverk) sem hefur orðið ástfanginn af hinum grófa götubarni, Darcy.From the byrjun, þú veist að þetta verður slæmt. Darcy býður Danny heim til sín. En húsið er autt og til sölu og blóðug ávísun upp á þúsundir dollara er á gólfinu. Danny er rændur fötum sínum og eigum, en notar ávísunina til að hafa uppi á sjálfsvígshugsandi April - öðrum elskhuga Darcy. Þegar þeir komast að raunverulegu heimili Darcys, finna þeir Wayne - þrjóti að veiða Darcy fyrir peningana sem hann hefur stolið. Saman tekst þeim þremur að finna Darcy á rykugu, niðurníddu móteli í eyðimörkinni. En það er aðeins byrjun sögunnar, þar sem plastsprengiefni, eiturlyf, byssuhlaup, hrollvekjandi útfararstofa, tvíkynhneigð morðingjar og einmana hálfkláruð hús í eyðimörkinni koma upp atburðum í sprengiefni í húsasundi fyrir utan húðflúrstofu í Los Angeles. Þessi mynd inniheldur einhverja bestu noir kvikmyndatöku sem ég hef séð í mörg ár. Í einni senu hleypur Danny fótgangandi í gegnum eyðimörkina að hálfkláruðu húsinu í eyðimörkinni þar sem hann telur að Darcy hafi verið tekinn um kvöldið af mafíósa. Mjög löng mynd með skörpum birtuáhrifum sýnir Danny -- handleggi og fætur flökta, áþreifanlegan ótta greyptan á andlit hans (sjáanlegt jafnvel í þessari fjarlægð), rykský svífa á eftir honum þegar vindurinn sveiflast í áttina til hans -- hlaupa yfir eyðimerkurslétturnar í átt að húsinu. Einmanaleikinn, örvæntingin, örvæntingin sem Danny finnur fyrir er átakanlegt lýst. Það eru margar slíkar senur í þessari mynd, frábærlega unnar af hinum reyndu Maximo Munzi. Þetta er Óskarsverðlaunaefni. Klippingin er líka bara ótrúleg. Myndin inniheldur lítil augnablik þar sem persónurnar fá innsýn inn í sjálfar sig eða aðstæður sínar. Tímabitar, þar sem minnið og tilfinningin streyma til baka. Á þessum tímum blikka snöggar uppsetningar af myndum yfir skjáinn. Þetta er frábær klipping eftir leikstjóra, rithöfund og ritstjóra Stephan Woloszczuk. Í einni fyrstu klippingu lýsir Danny þeim dásamlegu tilfinningum sem hann hefur núna þegar Darcy er kominn inn í líf hans. Fljótlegar myndir af dagbók Dannys flakka yfir skjáinn: orðin „4 líf,“ „heppinn“ og „öruggur“ ​​hætta um stund, á meðan blaðsíðu eftir blaðsíðu af orðum, innihald mannshjartaðs, þjóta yfir skjáinn -- úr fókus , of fljótur að lesa. Þetta er eins og tilfinningaflóðið sem Danny finnur sjálfur fyrir. Myndaflóðið sýnir eitthvað annað um þessa mynd: Hversu falleg framleiðsluhönnun Nathaniel Waters er. Heimili Darcy, Quonset-kofa, er hið fullkomna samsvörun hátækni og sóðaskapar (hylling til athyglisverðrar leikmyndagerðarmannsins Kimberly Foster). Töfrandi eyðimerkurhússenan er hreint út sagt hrollvekjandi. Hið eyðilagða mótel þar sem Darcy felur sig má finna í hvaða yfirgefina smábæ í Ameríku. Hið hrollvekjandi (og ótrúlega upplýsta) útfararheimilið þar sem söguþráðurinn tekur skelfilega stefnu blandast saman áþreifanlegum hætti og dauðvona sem hangir yfir allri myndinni. (Verst er að ljósastjóri myndarinnar er ekki metinn.) Þessi mynd er með frábæra framleiðsluhönnun, sem eykur hvern einasta ramma og frammistöðu allra leikara. Þetta er fjórði þáttur þessarar myndar sem gerir það að verkum að hún grípur þig og heldur í þig: Leiklistin. James Franco er frábær leikari. Jafnvel í "Spider-Man" - þar sem hann fékk nánast ekkert að gera - sýndi Franco að hann skilur mannlegar tilfinningar eins og enginn annar leikari af hans kynslóð. Hann er enginn fallegur strákur sem er í góðu útliti eins og Brad Pitt. Franco lýsir djúpum tilfinningum af fullum krafti. Sýningar hans innihalda hreint mannshjarta. Skoðum atriðið í símaklefanum fyrir utan útfararstofuna, þar sem Danny hrynur eftir að hafa sagt April og Wayne að Darcy væri dáinn. Minni leikarar gátu ekki borið af sér algjört tilfinningalegt niðurbrot manneskju. Franco gerir það. Shawn Montgomery, í fyrstu mynd sinni, slær þig einfaldlega í burtu með frammistöðu sinni sem sjálfsvígshugsandi April. Innilega ástfangin af Darcy, sem þjáist af miklu þunglyndi eftir að hafa þurft að grafa eitt ófætt barn sitt (eftir að fóstrið hefur hætt sjálfkrafa) í ilmvatnskassa í skóginum, líf hennar í lúxus og fullkomnun er nú í molum: Apríl er einn sá besti- teiknaðar persónur á kvikmynd sem ég hef nokkurn tíma séð. Þó að samband Dannys við Darcy sé hægt og rólega strítt á meðan á myndinni stendur, kemur taugaáfall April aðeins í ljós fyrir áhorfendur. Hvorki Danny né Wayne virðast hafa sérstakan áhuga á henni sem manneskju. Örvænting April þegar hún áttar sig á því að Danny hefur líka verið elskhugi Darcys er átakanleg og kröftug, jafnvel þótt hún sé stytt af algjöru getuleysi persónunnar til að finna fyrir tilfinningum í mjög langan tíma núna. Montgomery færir apríl til aumingjaskapar sem setur hjarta þitt í gegnum hrynjandinn. Mark Patrick Gleason fær erfiðasta starfið í myndinni: Að þurfa að búa til eitthvað mannlegt og raunverulegt úr þrjótinum, Wayne. Í fyrstu er Wayne einfaldlega einn af öllum ofbeldisfullum, illkvittnum, þráhyggjufullum eiturlyfja-pushers/byssuhlaupurum sem koma fram í hvaða fjölda kvikmynda sem er (frá "Kindergarten Cop" til "Beverly Hills Cop 2"). Gleason stendur sig mjög vel með það sem hann hefur gefið, en hann nær ekki alveg þar sem þú finnur mikið fyrir Wayne. Það er erfitt að segja til um hvort þetta sé vandamál Gleasons eða efnisins. Það er eitt augnablik - þar sem Wayne (sem er bróðir Darcy, þó að hvorki Danny né April viti þetta) les dagbók Dannys og áttar sig á kynferðislegum og tilfinningalegum tengslum milli mannanna tveggja - þar sem þú veist bara að Wayne á eftir að verða fyrir samkynhneigð. Rassinn á Danny. En sprengingin kemur aldrei. (Guði sé lof! Sléttu söguþræðir eru dauði fyrir film noir.) Þegar opinberunin um systkinin kemur í lok myndarinnar eru áhorfendur nokkuð undrandi yfir því að átta sig á dýpt ástarinnar og samúðarinnar sem Wayne fann til Darcy -- svo djúpt að Wayne samþykkti. Samkynhneigð ást Danny á tvíkynhneigðum bróður sínum. En þetta gerist allt utan skjás. Gleason fær aldrei tækifæri til að bregðast við tilfinningum Wayne. Það hlýtur að hafa verið mjög pirrandi fyrir flytjandann. Sagan er frekar frumleg, þó að smygltækið sem sést í lok myndarinnar muni líklega minna áhorfendur á "Diamonds Are Forever" (já, James Bond). Hefðbundin frásagnarrödd (sem sannar að Franco er jafn mikill raddhæfileikar og hann er líkamlegur leikari) gefur frábært andrúmsloft, þó það hafi tilhneigingu til að flæða yfir í schmaltz nokkrum sinnum undir lok myndarinnar (sem gefur til kynna óviljandi hlátur ). Frábærir staðir gegna lykilhlutverki í myndinni. Hrós til staðsetningarútsendandans fyrir að finna svo ótrúlegar byggingar! Endalok myndarinnar sló mig dálítið fljótfærnislega; ekki klappa, en aðeins of fastur fyrir film noir smekk minn. Nú hef ég séð áhorfendur annað hvort hata eða elska "Blind Spot." Kvikmyndaáhorfendur nútímans, sem verða fyrir grófustu grimmd og ofbeldi, kunna oft lítið að meta fínleika film noir. Mín uppástunga er að taka lítinn hóp af vinum sem lítur ekki á örvæntingu, tilfinningalegt hrun, örvæntingu eða þunglyndi sem hlæjandi. Farðu með þá í lítið leikhús, þar sem þeir geta glaðst yfir sjónarspili myndarinnar, en þar sem áhorf þeirra verður ekki eyðilagt af hópi fólks sem þekkir ekki góðan film noir. Fáðu þeim popp (treystu mér, þau verða svo upptekin að þau klára það ekki), fáðu þeim gos og leyfðu þeim að slaka á. Farðu á bjartan og glaðlegan stað á eftir, til að þvo óhreinindi og hræðilega úr sál þinni. Vegna þess að þessi mynd er svo góð í að láta þér líða, þú þarft á því að halda.