Hvernig reynsla leikstjóra Altmans gæti nokkurn tíma búist við því að við viljum eyða tíma með, eða láta okkur vera sama um hvað verður um, aðalpersónu sem er taugaveiklaður, vælukjói, skíthæll með enga endurleysandi eiginleika -- það er aðalþrautin um þetta mjög ruglað verk. Ótrúlegt rusl. Til viðbótar við þennan lamandi galla, krefst söguþráðar alvarlegrar einbeitingar til að fylgja. Uppsetningin sem Branagh karakterinn gengur inn í er svo augljóslega uppsetning frá upphafi að við hneigjumst til að velta því fyrir okkur hvort rithöfundurinn og leikstjórinn hafi algjörlega misst álitið á áhorfendum sínum. Þetta síðastnefnda mál er kjarninn í myndinni: það táknar sjálfselsku leikstjóra með djúpri fyrirlitningu á smekk, gildum og greind áhorfandans. Mjög óvenjulegt fyrir herra Altman. Patrick Watson