Til að hæfa notkun mína á "raunsæi" í samantektinni, þá fara ekki margir gamlir sem ég þekki og þykjast vera frægir maestros, blindir osfrv. -- né hef ég nokkurn tíma verið aldraður. Þessi minniháttar vandamál voru ekki í vegi, tengslin milli persónanna í þessari mynd og tilfinningarnar sem þar komu fram voru algjörlega raunsæ og ósvikin. Reyndar, þó við séum ekki enn þrítug, gæti ég séð mörg einkenni á sambandi mínu við konuna mína í samskiptum aðalpersónunnar og konu hans. Fyrir þá sem deyja ekki ungir (það er frábær lína í myndinni um þetta, þegar tveir bestu vinirnir eru að tala um að deyja ungir, og annar þeirra segir - og ég er að umorða, við misstum af tækifærinu okkar - við verðum bara að halda það út), við verðum öll þar sem þessar persónur eru einhvern daginn. Ég veit að margir bíógestir myndu kjósa að láta hrífast *í burtu* frá raunveruleikanum í stað þess að *standa* frammi fyrir honum, en jafnvel þeir gætu notið ljúfrar áminningar um jarðlíf okkar - og mikilvægi þess að lifa lífinu til hins ýtrasta - sem þessi mynd er.