Mary Pickford sagði oft að Tess Skinner væri uppáhalds kvikmyndahlutverkið hennar. Vel sagt! Hún lék hlutverkið tvisvar og fyrir þessa útgáfu sem hún sjálf framleiddi þurfti hún ekki aðeins að kaupa réttinn af Adolph Zukor heldur jafnvel gefa honum kredit á aðaltitlakorti myndarinnar. Óþarfur að segja að túlkun hennar á þessu hlutverki hér sé sigursælust. Reyndar, að mínu mati, metur myndin sjálf sem ein stórkostlega upplifun þöglu kvikmyndarinnar frá upphafi. Að vísu hreyfir leikstjórinn John S. Robertson myndavélina sína ekki tommu frá upphafi til enda, en í færum höndum Robertsons er þessi ástúð ekki skiptir bara engu máli en er líklega áhrifaríkara. Skapandi listamaður af fyrsta flokki, Robertson er meistari í hraða, myndavélahornum og klippingu. Hann hefur líka náð frábærlega eðlilegri frammistöðu frá öllum leikmönnum sínum. Jean Hersholt sem lýsir þunganum er svo ógeðslega fráhrindandi að það er erfitt að trúa því að þetta sé sami maður og góði Dr Christian; á meðan Lloyd Hughes gegnir einu besta leikarastarfi allan feril sinn. Að vísu er þetta líklega ekki eins og frú White ætlaði sér, en það þjónar söguþræðinum aðdáunarlega, því annars ættum við erfitt með að útskýra hvers vegna dópið eyddi fjármunum í vörn en gerði ekki minnstu tilraun til að ganga úr skugga um hver hleypti af byssunni sem drap framtíð hans. mágur! Það þarf varla að taka það fram að þessi tiltekna eiginleiki hinnar viðkunnulegu hetju er lítillækkaður af Jack Ging í bowdlerized útgáfunni frá 1960 sem eyðir einnig algerlega harðneskjulegri árás höfundar á sjálfsögð millistéttarkristni. Taktu eftir því hvernig vel þveginn prestur hér fer fram á við eitt eða tvö skref, hissa á trufluninni, en gerir síðan enga tilraun til að aðstoða litla snjalla kvenhetju okkar við að gegna skyldum sem hann sjálfur var vígður til að gegna. Þetta er mjög áhrifamikið atriði vegna þess að það er svo raunsætt framsett."Tess" veitir einnig innsýn í verk annarrar ágætrar leikkonu, Gloriu Hope, en verk hennar var algjörlega bundin við þögla kvikmyndagerð. Hún giftist Lloyd Hughes árið 1921 og fór á eftirlaun árið 1926 til að helga líf sitt alfarið eiginmanni sínum og tveimur börnum þeirra. Lloyd Hughes dó árið 1958, en hún lifði til 1976, auðvelt að komast í samband við hana í Pasadena, en ég veðja á að enginn hafði gáfur til að taka viðtal við hana. Enn eitt tækifæri glatað! Fyrir mér gerði Forrest Robinson aðeins miðlungs áhrif sem Skinner. Ég hélt að hann væri aðeins misskilinn og stutt sýn á kvikmyndatöku hans sannar þetta: Hann lék venjulega presta eða dómara! En David Torrence var eins og venjulega frábær. Allt í allt, dýr framleiðsla með fallegri ljósmyndun og stórkostlegu framleiðslugildi.