Það myndi enginn efast um að leikstjórinn Leos Carax væri snillingur, en það sem við veltum fyrir okkur er: er hann geðveikur snillingur? Svo margir hötuðu þessa mynd! Ég er venjulega fyrsti maðurinn til að saka marga franska leikstjóra um að gera móðgandi, leiðinlegar, ógeðslegar og tilgerðarlegar myndir (eins og hina hræðilegu nýlegu mynd 'L'Enfant' og tilgangslausu og móðgandi 'Feux Rouges'). En merkilegt nokk held ég í raun og veru að 'Pola X' sé mögnuð mynd, gerð af mikilli kunnáttu og ástríðu af meistara í iðn sinni, og inniheldur ótrúlega frammistöðu. Myndin ber melódrama í öfgakenndari lengd en ég tel mig hafa séð á skjánum áður. En þá er Carax öfgafullt, það vitum við. Myndin inniheldur líka það sem ég tel yfirþyrmandi trotskíta eða anarkista fantasíur og blauta drauma, hvað með dularfullan hóp ungra manna sem æfir sig í að skjóta vélbyssum á borgarastéttina á milli þess að spila frekar heillandi tónlist Scott Walker í hljómsveit sem hefur upptökur sínar í yfirgefnu vöruhúsi fyllt af hústökufólki og eldum sem loga í gömlum stáltunnum. Guillaume Depardieu leikur ríkan ungan mann í kastala (sem stjúpmóðir hans er Catherine Deneuve, og hann ráfar inn á baðherbergið hennar á meðan hún er nakin í baðinu, við the vegur). En hann „smellur“ skyndilega þegar hann uppgötvar að látinn faðir hans, frægur diplómati, hafði eignast óviðkomandi dóttur sem Deneuve hafði í raun fargað til óþæginda. Þetta er vegna þess að systirin birtist skyndilega sem nokkurs konar rúmenskur flóttamaður með villt úfið hár, svipbrigðalaust andlit og litla hæfileika til að tala frönsku samfellt. Depardieu breytir sjálfum sér í „stéttarhetju“ yst til vinstri og vill drepa eða tortíma fjölskyldu sinni fyrir hræsni þeirra og spillingu, og lifir við eymd og sára fátækt, á sama tíma og hann fyrirlítur gríðarlegan arfleifð. Hann byrjar síðan í kynferðislegu sambandi við hálfsystur sína, sem er sýnt í skýrri kynlífssenu sem hefur móðgað marga, þó ég hafi ekkert á móti því, þar sem ég held að fólk sé allt of hysterískt um kynlíf, sérstaklega í Ameríku, þar sem það gerist greinilega aldrei. Ákefð leikarans og kvikmyndatökunnar gera það að verkum að þessi ólíklega atburðarás kemur út sem upplifun af kraftmikilli, ef niðurdrepandi, ofurmelódrama. Munurinn á því að Carax gerir öfgakennda mynd sem þessa og hinum fjölmörgu öfgafrönsku myndum sem mér finnst vera tilgerðarlegar og ógeðslegar er (1) að Carax er frábær kvikmyndagerðarmaður og (2) hann er alvarlega að reyna að kanna merkingarbæra, þó hryllilega, öfgafullt tilfinningalegt ástand, þar sem manneskja sundrast og snýst gegn bakgrunni hans. Margir myndu segja að öfgaatriðin í þessari mynd hafi verið tilefnislaus, en ég er ekki sammála. Ég tel að Carax hafi verið ósvikinn og var alls ekki að gera arðránsmynd. Það er mjög erfitt að verja mann sem gengur svona langt og sem, eftir því sem ég veit, er kannski algjör brjálæðingur, en ég tel að hann eigi skilið að verjast fyrir þetta merkilega kvikmyndafrek.