Þegar ég horfði fyrst á þessa seríu var tilfinningin sem ég fékk að persónurnar væru heillandi og fyndnar, Lorelai og Rory sérstaklega voru fyndnir og greindir samtalsmenn þó aðeins of orðheppnir. Eftir að hafa horft á hana í nokkurn tíma breyttist álit mitt hins vegar. Aðalpersónurnar opinberuðu sig hægt og rólega sem sjálfhverfa sjálfhverfa narsissista, sem meðhöndluðu örlítið sár á stolti sínu sem verstu móðgun í tilveru þeirra. Til dæmis, Rory myndi ekki tala við móður sína í marga mánuði þegar Lorelai ráðfærði sig ekki við hana um hvatvíst hjónaband sitt, á meðan Lorelai sleppti Luke fyrir einfaldlega að vilja smá tíma til að aðlagast nýjum lífsaðstæðum. Þetta fólk er grunnt, lítur á sig sem miðju alheimsins þar sem allir aðrir ættu að haga sér nákvæmlega í samræmi við þær eigin stífu reglur, og ef þeir gera það ekki munu þeir hafa hatur á þeim um alla eilífð. Þeir vilja ekki sjá vandamál annarra og líta á það minnsta sem alvarlegasta brotið. Flestar persónurnar virðast skorta hæfileikann til að haga sér á fullorðins hátt. Þeir halda að þeir ættu að gera hvað sem þeir vildu og allir aðrir vera fordæmdir. Þættirnir eru byggðir á persónum, þannig að þegar aðalpersónurnar urðu svo ólíklegar þá varð líka ómögulegt að horfa á þáttinn. Ég á enn afganginn af seríunum, en ég efast um að ég muni nokkurn tíma klára að horfa á þær. Ég mun líka halda öllum sem hugsa vel um sýninguna og hræðilegar persónur hans með mestum tortryggni - þeir hljóta að vera alveg jafn hræðilegir og Lorelai o.fl.