Þvílík skömm að Alan Clarke skuli vera tengdur við þessa þreifingu. Það útilokar það þó ekki; taktu saman hóp af strákum og nokkrum Stellum og skemmtu þér konunglega við að keyra þennan aftur og aftur og rúlla um á gólfinu af hlátri. Frábært sóað næturdót. Al Hunter snýr að vel kynntu þema seint á níunda áratugnum - að brjálæðingar væru vel skipulagðir og hefðu ekki raunverulegan áhuga á fótboltanum sjálfum - oft með virðuleg störf (fasteignasali???). En hvernig Clarke getur sannfært okkur um að einhver tveggja bita leikaranna sem villast frá annarri sjónvarpsframleiðslu af lágum gæðum (Grange Hill) eða fara fljótlega í lélega leiklist (Eastenders) getur í nanósekúndu fengið okkur til að trúa því að þeir séu erfiður fótbolti þrjótar eru hlæjandi. Eigum við virkilega að trúa því að ICF (sem dramatíkin byggist á) myndi ALLTAF fara til annars bæjar til að berjast við bara SEX náunga? ICF myndi troða upp neðanjarðarlestarstöðvum og þess háttar með HUNDRUÐ. Það þarf að lesa Scally eftir Andy Nicholls áður en maður hugleiðir sögu af þessu tagi. Leikurinn er skelfilegur og gefur mestan af hlátri - Oldman er svo tjaldað að það er ótrúlegt. Flestir þeirra líta út eins og þeir ættu að vera í baðkúlu Herra Matey. Sannkallaður innblástur fyrir alla sem eru með stafræna myndbandsupptökuvél sem halda að þeir geti sloppið - farðu fyrir það.