Ég velti því enn fyrir mér hvers vegna ég horfði á þessa mynd. Að vísu vissi ég nánast ekkert um bítlana áður en ég horfði á þessa mynd. Ég vissi ekki einu sinni öll nöfnin þeirra! Það eina sem ég vissi var að þeir áttu fullt af aðdáendum, þeir áttu nokkrar plötur sem sumir segjast vera þær bestu nokkru sinni, þeir hættu saman, John giftist Yoko Ono og John var myrtur. Auk þess er VH1 ekki einu sinni uppáhaldstónlistin mín stöð, MTV er. Samt ákvað ég af einhverjum ástæðum að horfa á hana, bjóst ekki við miklu. Það kemur á óvart, ég hafði mjög gaman af því! Samræðan var skrifuð og meðhöndluð mjög vel í tilefni af smá hreim klúðri. Þetta er mjög mikilvægt, því að John og Paul tala saman er nokkurn veginn öll myndin, þó þau séu tekin út til að kanna fleiri möguleika og halda þér áhorfandi. Jared Harris og Adien Quinn gefa góða frammistöðu í heildina. Endirinn var líka mjög snjall. Ég naut þess hvernig myndin fær þig til að æsa þig yfir SNL-frammistöðunni og lemur þig svo yfir höfuðið og lætur þig gera sér grein fyrir því að það væri betra ef þeir slepptu því bara og enduðu hana á góðum nótum. Uppáhalds augnablikið mitt er líklega snertandi þaksenan. Á heildina litið mæli ég með þessari mynd fyrir næstum alla. Það er mjög góð leið til að stilla forvitni þína um hvað hefði getað gerst ef 6 árum eftir sambandsslitin kæmi Paul bara á dyraþrep John. Sem er líklega aðalástæðan fyrir því að ég horfði á þessa mynd, og setur forvitni mína um hverjir bítlarnir voru í raun og veru og hvað hefði getað orðið um þá eftir sambandsslitin.