Ég er ekki að grínast: það er atriði í þessari mynd þar sem hobo lemur höfðinu á göngugrind og springur (þó án eldkúlu) í milljón bita! Það fékk einhvern krakka fyrir framan mig til að öskra af skelfingu! ...Í mynd með G-flokki! Þessi mynd gæti þjónað til að sannfæra börn um að jólasveinninn sé ILLUR! Hjálparar hans eru ljótir, misantropískir, yfirgengilegir og vondir! Þegar jólasveinninn (hér teiknimynd Satans!) birtist byrja allir 200.000 álfarnir að syngja „Santa Clause is Coming to Town“ eins og það væri stríðssöngur Druida. Síðan, í spegilmynd "Rosebud" hlut þessarar myndar (hringbjalla sem hvíslar vísbendingar um hvers vegna þú heyrir hana ekki hringja: "efasemdum .... efast...)), birtist gamli Saint Nick, lítur út eins og a. stóíski Donald Sutherland, andlit hans ljómandi eins og Móses úr „K10C“. Þegar við heyrum hann tala hljómar þrumandi rödd hans minna eins og gamalt álfur og meira eins og rödd James Earl Jones hægði á sér um 20%. Ógnvekjandi! Sírópsmörg tónlist er útúrsnúningur, leiðinleg og endurtekin. Hún fylgir engum tilfinningalegum þráðum (eins og í mjög áhrifaríku tónverki "Titanic"). Hún virðist bara hent inn á ákveðnum stöðum til að skapa tilfinningar um hlýju og töfra. Hún hrærist ekki, að hluta til vegna þess að hún passar ekki við myndefni myndarinnar. Það eru nokkur tónlistarlestarhraki (engin orðaleikur) þar sem óhugnanlegt, sinfónískt tónverk skellur snögglega inn í gleðilega barnaraddaða POLKA um eimreiðin titilinn. Það lætur bara alla myndina hljóma eins og hún hafi verið flýtt í framleiðslu! Að lokum er ég sammála nokkrum öðrum gagnrýnendum um hvernig, ja... "dauðir" allir líta út. Það virðist stundum svolítið macabre. Hreyfimyndatæknin er góð til að leyfa Kings Island-líkum rússíbanalestunum að líta sannfærandi út úr fjarlægð, en í návígi hefði átt að nota „raunverulega“ leikara. Á heildina litið, gott augnkonfekt til að drepa tímann fyrir framan sjónvarpið, en ekki mikið annað hér.