Sérhver kvikmynd með "National Lampoon" í titlinum er algerlega tryggð dauða í London, Englandi, París, Frakklandi, Róm, Ítalíu og hvar sem er í Þýskalandi. Hún kann að vera stofnun í Bandaríkjunum en hún er nánast óþekkt í Evrópu til stærri áhorfenda."National Lampoon's European Vacation" er ólíklegt til að leiðrétta þá stöðu. Hræðilegu Griswalds eru einmitt það - skelfilegir. Þeir eru ekki fyndnir. Herra Chevy Chase finnst greinilega hann fyndinn, eftir allt saman hlær ungfrú B.di Angelo mikið að bröndurum hans, en hún fær borgað fyrir það og þurfti ekki að punga út 2,50 pundum fyrir forréttindin. Kaflinn sem gerist í Englandi er dæmigerður. Sömu gömlu og sömu gömlu sjónvarpsleikararnir, herrar Idle,Smith,Coltrane, Miss M.Lippman brokku fram sömu gömlu og gömlu þreytu klisjunum, Herra Chase villist á hótelganginum....geisp ,geispa,geisp.. Bucking - skinka Palace,Big Ben......Mér finnst svikið að við sáum aldrei bobbý á reiðhjólum tvö og tvö.........rósar rauðar kinnar á litla krílinu - Dren, þarf ég að halda áfram? Englendingar eru fífl, Frakkar illkvittnir Yank-hatendur. Þjóðverjarnir prúðir og uppblásnir, (ekki minnast á stríðið, Clark), og Ítalir svívirðilegir botn-klípur. Er ég búinn að gleyma einhverju? Allar mögulegar „grínistar“ aðstæður eru unnar til dauða, herra Chase svíður í örvæntingu, ungfrú di Angelo dælir ljúflega, börnin eru vandræðalega vond. Sú staðreynd að þetta kosningaréttur var í gangi eins lengi og það gerði hlýtur að veita þeim huggun sem halda því fram að þú tapir aldrei peningum með því að vanmeta smekk almennings.