Jim Brown fer með aðalhlutverkið og framleiðir sögu sem gerist á Filippseyjum rétt eftir innrás Japana. Sagan segir að Japanir hafi tekið nokkra sjóherja til fanga, þar á meðal nokkra kafara, sem þeir nota til að sækja gullið sem MacArthur hafði hent í Manila-flóa. Þetta er sóðaleg mynd sem miðar að því að gefa yfirlýsingu um stríð og kynþáttafordóma (Myndin notar stríð Edwin McCain. í ekki svo lúmskum klippingu). Sýningarnar eru bara fullnægjandi í besta falli. Það er allt í lagi með Jim Brown, en hann sýnir í raun ekkert svið í frammistöðu sem lætur hann bara standa þarna og lítur út fyrir að vera pirraður. Settin eru nothæf en virðast frekar ódýr. Myndin þjáist frá upphafi vegna mikillar myndefnis, þar á meðal margra þekktustu mynda frá árás Japana í Tora! Tora! Þóra!. Notkun á svo stórum fjárhagsáætlunarröð lætur í raun restina af myndinni líta út fyrir að vera jákvætt blóðleysi; það minnir mann líka á að það eru betri myndir þarna úti sem maður gæti verið að horfa á. Fyrir mér virðist myndin hafa hálfan alvöru söguþráð, að sækja silfrið og hálfan söguþráð sem er til staðar bara til að fylla tímann. Ekkert af því er sérstaklega spennandi jafnvel með sprengiefni lokakaflanum. Ef ég hefði valið myndi ég taka framhjá.