Ég tel að Shakespeare hafi útskýrt það sem ég las bara fallega. Mér finnst hann (frúin) mótmæla of mikið. Allt þetta hljómaði fyrir mér eins og höfundurinn væri að reyna að sannfæra sjálfan sig! Hann setur ósæmilega bókmenntir (rit frá sama tímabili en ekki tengd Biblíunni) nokkrum sinnum, en mér dettur í hug að minnsta kosti þrjár tilvísanir ofan á hausinn á mér sem veita atburði í Biblíunni sögulega nákvæmni. Hver sem er getur skekkt gögn og sannað allt sem þeim líkar en það gerir það ekki satt. Siðir breytast, orðaskilgreiningar breytast með tímanum (horfðu á ensku og þýsku þar sem það er mjög augljóslega sameiginleg rót) ekkert helst óbreytt, það er alltaf að stækka og breytast. Biblían hefur margar mismunandi þýðingar en King James útgáfan er sú sem mér hefur fundist vera best þegar kemur að hvers kyns rannsóknum. Í King James útgáfunni muntu taka eftir því að ákveðin orð eru skrifuð skáletrað. Þessi orð hafa verið bætt við af þýðendum og hægt er að sleppa þeim og meðaltal alls verssins breytist. Rit frá um tíma Krists voru skrifuð án bils, án greinarmerkja, án málsgreina og án töluvers. Þessi skrif líta út eins og eitt langt orð og þýðendur bættu við öllu ofantöldu. Hvernig myndir þú til dæmis lesa þetta: GODISNOWHERE lestu það þar sem Guð er hvergi eða lestu það eins og Guð er núna hér? Sami strengur af bókstöfum tvær gjörólíkar merkingar. Þetta er ástæðan fyrir því að margir biblíufræðingar nota „Lexicon“ til að aðstoða þá við þýðingar þar sem það gefur orð fyrir orð þýðingu úr upprunalegu arabísku, grísku eða hebresku, allt eftir tungumálinu sem ritningin var upphaflega skrifuð á. Það er líka áhugavert að hafa í huga að þegar það er þýtt yfir í táknræna rökfræði geturðu sannað að Guð sé til en þú getur ekki sannað að hann sé ekki til! Að lokum elska ég bara að hlusta á fólk sem heldur að það sé svo klárt að það sé hæft til að dæma hinn almáttuga. Talaðu um egó! Að setja frá sér sápukassa, Guð blessi Maegi