Þessi mynd olli svo miklum vonbrigðum. Frá blurbinu sem fékk mig til að ákveða að sjá Phantom Love (af hverju er það kallað þetta?) Ég hafði búist við einhverju listrænu og ígrunduðu með fallegu myndmáli. Það voru nokkrar áhugaverðar myndir en þær virtust oft tilviljanakenndar og meika ekkert sens. Reyndar virtust þeir vera settir inn til að fylla út tíma. Á endanum voru áhrifin listlaus. Ég tel að myndinni hafi verið ætlað að vera andrúmsloft, en svo var það bara ekki. Skortur á samfelldri söguþræði hjálpaði ekki til. Þú gætir sagt að þetta hafi verið dularfullt, en ég held að það hafi bara verið samhengislaust án andrúmslofts. Aðalpersónan virtist vera trufluð en söguþráðurinn dró mig ekki nógu mikið til að hugsa um aðstæður hennar. Án þess að skoða leikaralistann hefði ég ekki vitað að þú sérð aðalpersónuna sem barn. Myndin hefur mjög lítið samhengi fyrir stund, stað eða persónu. Ég er ekki prúð en kynlífssenurnar (það voru nokkrar) virtust tilgangslausar og rugluðu mig enn frekar, ég þekkti Lulu en ég var ekki viss um hvort þetta væri sami maðurinn, ólíkir karlmenn, elskhugi, eiginmaður hennar eða var hún vændiskona. Það var fyrst þegar ég sá inneignina sem ég uppgötvaði að loðna bakið var ætlað að tilheyra elskhuga hennar. Þessi mynd náði að láta það sem hefði átt að vera átakanlegt (draumaraðir sem taka þátt í móður Lulu) virka svolítið leiðinlegt. Naglaþjöppunin var reyndar skynsamlegri, þar sem hún gaf ákveðna vísbendingu um tilfinningalegt ástand Lulu. Ég ætla ekki að kenna leikarunum þar sem ég geri það ekki, þeir höfðu mikið að vinna í. Ég veit ekki hvort samhengisleysið eða flæðið í myndinni var vegna vanhæfni eða vegna þess að hún var tilgerðarlaus en niðurstaðan var dauf. get ekki nennt að tala um það lengur.