Persóna Elísabetar keisaraynju af Austurríki (1837-1898) er reyndar að mestu tengd Romy Schneider og Sissi-þríleiknum eftir Ernst Marischka (1950) þar sem fegurð, hógværð, sætleiki en einnig saga eru alltaf til staðar. Þetta var Sissi, kannski goðsögn fyrir suma; þó kraftmikil lýsing. Andi glæsileika Habsborgaranna sem og andi hins bæverska einfaldleika og hreinskilni höfðu mikil áhrif á þessar myndir. Þeir höfðu einfaldlega sál. Hins vegar virðist kvikmynd Jean Daniel Verhaeghe, þó að hún sé gerð 50 árum síðar, vera röng lýsing á keisaraynjunni og lífi hennar. Það virðist vera tilraun til að sýna eitthvað annað, að sýna einhverja raunsæi sem lækning við sætleika; samt kemur ekki til greina að bæta miklu við heldur sviptir alla söguna miklu. Leyfðu mér að greina það nánar. September 1898 leggur Sissi um borð í höfnina í Genf. Í fylgd með þjónustustúlku sinni fer hún að heimsækja Dr Mayer (Didier Bezace) sem hún ætlar að segja alla ævisöguna til að finna sjálfa sig í þessu hörmulega lífi. Aðgerðin samanstendur af endurlitum á mikilvægum augnablikum í lífi Sissi, en samt eru þessi augnablik sett fram á kaótískan hátt og þess vegna getur einhver sem er ekki sérlega fróður um austurríska sögu orðið algerlega afvegaleiddur eða ruglaður. Mikil athygli vekur slæmt hjónaband Sissi og Franz Josef keisara. Vettvangurinn á brúðkaupsnóttinni hennar er misheppnaður. Enginn kom svona fram við keisaraynju (þá meina ég afklæðast og borga). Áherslan á að Sissi sé misskilinn er rétt sögulega séð, en þau atriði sem skoðanir hennar eru frábrugðnar öðrum hirðmönnum eru ekki sannar. Hvar er þrá hennar eftir friði? Hvar er ást hennar til þjóðar sinnar? Hvar er góðgerðarstarfið hennar? Sissi virðist vera frekar glæsilegur, nútímalegur, frjálslyndur (frá sjónarhóli 21. aldarinnar). Hún hugsar fyrst og fremst um útlit sitt sem er ekki satt sögulega séð. Sissi átti innra líf sem er ekki sýnt í myndinni. „Einu sinni munu konur ganga í buxum“ er setning sem hún sagði og virðist vera ímynd Sissi sem sýnd er í myndinni. Sissi hatar konungdæmi, sem er áberandi gagnrýni myndarinnar á austurríska heimsveldið. Þar að auki samþykkir hún að hluta til anarkistahreyfingar og mér til mikillar undrunar kennir hún eiginmanni sínum, Franz Josef keisara, um dauða Rudolfs, sonar þeirra. Hvar er minnst á það í sögunni að Sissi hafi verið staddur í Mayerling? Tengsl Sissi við Sophie, tengdamóður, eru betur sýnd, þó virðist vettvangur dauða Sophie varla ekta og samtalið svolítið klisjukennt. Fyrirgefðu að gagnrýna svona mikið en annar mikilvægur þáttur myndarinnar sem mér finnst veikur hér eru frammistöður. . Þó Arielle Dombasle eigi sínar stundir sem Sissi, hentar hún almennt ekki hlutverkinu. Hún lítur meira út eins og „femme fa tale“ en hörmulega keisaraynju. Förðun hennar er alvarlega ónákvæm sem og flestar bendingar hennar sem keisaraynjan. Malik Zidi er aðeins betri sem Rudolph og má líta á hann sem þann sem hækkar gildi frammistöðunnar almennt. Samt, Stephane Audran vinnur ekkert sérstakt starf sem Sophie: þú færð einfaldlega ekki hugmynd um hvers vegna hún hatar Sissi. Hún fyrirlitaði hana vegna ungs aldurs Sissi meðan hún var krýnd, vegna hegðunar sinnar, lífsstíls og trúar sinnar. Að hluta til kemur það fram í myndinni en það er örugglega ekki nóg. En stærstu mistökin eru held ég Julien Hans Capua sem Andrassi. Andrassi var greifi með stolti, heiður, ættjarðarást ... hér virðist hann vera eins konar frjálshyggjuhugsun aðeins til að elska drottningu sína. Og túlkunin er svo veik að þessi frammistaða er mjög mjög föl. Hið nákvæma val er Tatyana Ivanova sem Catherine Schratt, hún passar virkilega í hlutverkið með útliti sínu og látbragði. En því miður þarf hlutverk hennar ekki mikinn tíma á skjánum. Góður punktur þessarar myndar eru búningar og ansi ekta staðsetningar. Höfnin í Genf er vel kynnt og augnablikið sem Sissi lést kemur mjög á óvart úr myndinni. Það virðist ekki vera hvernig það var í raun; augnablikið er hins vegar gott frá táknrænu sjónarhorni...keisaraynjan gengur og veit ekkert að þetta sé hennar lokastund. Þannig hlýtur hún að hafa fundið fyrir þessu, þannig eyðilagði einn geðveikur maður hluta af mikilleika heimsins. Annað gott augnablik sjónrænt var þegar Sissi talar við son sinn Rudolph á Korfú. En þessi augnablik eru sjaldgæf. Í heildina er þetta ekki góð mynd. Það brenglar mjög framúrskarandi sögupersónu, merkan sögulegan tíma, hún reynir að lækna sætleika Sissi-þríleiksins en virðist ekki bjóða upp á neitt skapandi. Þokki er horfinn, glæsileiki er horfinn og sagan er hunsuð! Ekki þess virði að leita til! 3/10