Titill þessarar umfjöllunar um dregur saman hvað mér finnst um þessa mynd. Ég get ekki ímyndað mér hvaða áhorfendur það væri fyrir þetta atriði, ef ekki væri fyrir harða aðdáanda slasher-mynda frá 1980 sem verður einfaldlega að sjá -allt- frá þeim tíma. Annars skaltu ekki einu sinni eyða tíma þínum í þetta. Sagan er svipuð flestum myndum sinnar tegundar: eitthvað hræðilegt gerist hjá einni af persónunum í upphafssenunni, sem hvetur blóðþyrstan morðingja til að fara í morðæði. Verið þar, gert það. Satt best að segja var enginn af þessum 80 slashers þekktum fyrir frumleika sinn, svo ég get ekki séð tilganginn í því að harka á myndina einfaldlega fyrir þetta. En þar sem myndin mistakast er í spennu- og morðþáttunum. Ég hef séð ansi ógnvekjandi slasher-myndir frá níunda áratugnum sem voru með miklu lægri fjárveitingar en þetta. Þessi nær bara ekki að skapa neina alvöru spennu. Leikstjórinn kastar inn nokkrum fínum myndavélahornum og hálffaglegum leikstjórnarsmíðum hér og þar, en þau þýða ekkert ef þú ert ekki hræddur. Glæsingin er líka frekar tam, svo allir sem horfa á þessa hluti með það í huga að sjá flotta 1980 förðunarbrellur verða því miður fyrir vonbrigðum. Myndin tekst frekar dauflega. Satt best að segja er lykilþátturinn í næstum hvaða slasher sem er þéttur gangur - þú verður að halda hlutunum áfram hratt og halda morðverkunum á sviðum með reglulegu millibili, því við skulum horfast í augu við það, við horfum ekki á þessa hluti fyrir frábæra hluti persónusköpun og stjörnufléttur. En hraðinn, hvort sem það er vegna handritsins eða ritstjórans, er allt í lagi. Morðin eru dreifð með undarlegu millibili, sem skilur okkur eftir með langdrægum senum (eflaust ætlað að byggja upp "karakter") sem þjóna aðeins til að leiða þig og láta þig biðja um næsta dráp (sem, eins og ég hef sagt, er yfirleitt ekki framkvæmd svo vel samt). Hvað varðar morðingja, ekki búast við neinu frumlegu eða jafnvel fjarska ógnvekjandi. Hann (eða hún?) klæðist joggingbúningi, skylmingagrímu og aðalvopnið ​​hans (eða hún?) er sverð. Ég þori að veðja að rithöfundurinn bleyti sig bara yfir því að halda að hann hafi komið með frumlegt, „svalt“ morðvopn, en hugmyndin kemur bara út sem ópraktísk og kjánaleg. Það er heldur ekki mikil áhersla lögð á "whodunnit" eðli myndarinnar, eins og þeir hafi annað hvort gleymt eða kært sig ekki um að setja rauða síld í blönduna til að henda okkur af. Ég hef það á tilfinningunni að fólkið á bakvið þetta hafi verið að reyna. að gera eitthvað almennilegt og virðulegt, og stundum sýnir það að fyrirætlanir þeirra voru sennilega aðeins ósviknari í sambandi við gerð gæðamyndar í stað óteljandi annarra höggmynda frá þessum tíma. En því miður, tilraunin misheppnast að mestu leyti. Það er hins vegar nokkuð góður leikur (að minnsta kosti fyrir þessa tegund af myndum). Það er reynt að persónugera, en ekkert af því endar með því að þýða neitt á endanum, svo...þvílík sóun. Hérna, allt þetta tekst að gera er að grafa niður söguþráðinn og láta morðröðina líða eins og þær geti ekki komið nógu fljótt. Að lokum, ef þú ert virkilega í þessum gömlu 80s slashers, fyrir alla muni, athugaðu það, þó ekki væri nema til að segðu að þú hafir séð hana. Það er algjörlega í okkur öllum. En ekki búast við því að þú verðir hrifinn í burtu eða neitt. Það sem við höfum hér er mjög vægast sagt skemmtileg slasher-mynd sem skilur engan raunverulegan svip.