Christopher Nolan setti markmið sín á Following í mjög þrönga átt, og í þá átt dró hann af stað eitthvað sem minnti mig á hvers konar frábærar litlar „fátæktarmyndir“ eins og Ullmer leikstýrði á fjórða áratugnum. Aðeins í þetta skiptið er hann fær um að innleiða snertingu af virðingu - hlutum eins og svarthvítri ljósmyndun (sjálfgefið vegna kostnaðarhárra skóna en einnig nauðsynlegt fyrir dimmu sprungurnar sem þessar persónur búa í) og leikarahlutverk leikaranna (John Doe aðalhlutverkið, slétt karlkyns hliðstæðan, og hinn fallega femme fatale) - á sama tíma og hann hélt því í ríki níunda áratugarins neðanjarðar indie þar sem fyrir nokkur þúsund dollara og ákveðið val á staðsetningu og tónlist og slíkt gæti allt verið mögulegt. Það, og líka í film-noir stemmningunni, setur Nolan líka saman slægan vef af söguþræði, kannski jafnvel meira en Memento. Þar sem hið síðarnefnda var sálfræðiverk sem þróast með söguþræði auðgað með því að horfa til fortíðar tommu fyrir tommu, hér þjónar ólínulega uppbyggingin þeim tilgangi að sýna hversu langt einhver eins og Bill getur farið í gegnum jafn dimma leið og Cobb , aðeins í umhverfi þar sem að halda á tánum er ekki fyrir einhvern sem er ekki í raun snúinn og inn í dýpri hugarleikina sem Cobb er. Auðvitað verður allt athöfnin að fylgja einhverjum aðalatriði sögunnar, og að fara út í það var ég ekki Ég er ekki einu sinni viss um hvert það myndi leiða, ef það gæti verið einhvers konar meðvitundarstraum ala Slacker þar sem Nolan myndi leiða persónu sína áleiðis til einnar þéttbýlis Breta til annarrar. En að koma á tengslum Bills við Cobb er gert á fljótlegan og frábæran hátt, eins og við sjáum rétt þegar Cobb nálgast Bill á kaffihúsinu til að spyrja hvað hann sé að gera eftir hann segir næstum allt sem við þurfum að vita um bæði - það og fyrsta ránið sem hann kemur með hann fyrir. Það sem virðist brátt vera gott skor á sjóndeildarhringnum er í raun allt eitt stórt uppsetning eftir Cobb og frú hans (sem er bara kallað „The Blonde“, kannski of augljós virðing fyrir noir, en hvers vegna karpi). En þetta kemur í ljós á þann hátt sem raunverulega fékk mig til að giska á, þar sem meðferð frásagnarinnar virkaði þeim mun meira til að vekja spurningar ekki svo mikið um hvers vegna heldur hvernig. Þéttleikinn er enn meiri vegna þess að leikararnir skilja mikilvæg atriði þeirra sem persónur, þar sem Alex Haw er frábær sem sannur sósíópati sem getur varla dulið „djúpu“ hugmyndir sínar um hvað það er að hafa virkilega ánægju af innbroti, og Theobald með þá framkomu einhvers sem getur aldrei verið eins klár og hann í því sem hann gerir í raun og veru, en er gáfaðari á þann barnalega hátt sem á enga möguleika í mjúku umhverfi eins og þessu; Russell gerir það næstum of auðvelt, jafnvel með andlit sem myndi fá Ana Savage til að hrista höfuðið. Á meðan er Nolan líka á baugi með stíl sinn sem myndatökumaður, heldur engu inni sem eykur ekki andrúmsloftið og spennuna, með fde-in/fade-outs ekki of fljótt til að skilja eftir varanleg áhrif, en nóg til að bæta við „þetta-gæti-leitt-hvers staðar“ rökfræði handritsins. Hann fylgir því í handheldu formi eins og hann viti hvar takmarkanir hans liggja, en er samt frábær í að halda nauðsynlegustu hlutunum: nærmyndir þegar þörf krefur (einn sem ég elskaði er andlit Russell í litlum spegli) og frekar einfalt teknó lag sem aldrei dregur úr. Stundum, eins og áður hefur komið fram, eru mörkin á milli þess að sjá eitthvað í „nútíma“ og að sjá eitthvað sem er jafn eilíft og heilsteypt saga lágstigs glæpamanna með hugarleikjum og siðferðilegum tvískinnungi aldrei alveg skýr, sem fyrir mér er nánast ómótstæðileg á sinn myrka hátt. Einfaldlega sagt, þetta er eitt af frábæru símakortunum sem ég hef séð frá kvikmyndagerðarmanni undanfarin ár og ætti vonandi að vera eitthvað sem framtíðaraðdáendur annarra verka Nolan geta hlakkað til að uppgötva. Eða jafnvel fyrir þá sem halda að noir hafi farið í hraðklippingar og stórbyssuhunda almenna straumsins (jafnvel í óháðum kvikmyndum) er þetta björt litla 71 mínúta.