Kon Ichikawa hafði lifað seinni heimsstyrjöldina og sá hvaða áhrif hún hafði á fólkið hans í Japan. En það gerði skáldsagnahöfundurinn Shohei Ooka líka, en bók hans var innblástur fyrir kvikmynd Ichikawa, Fires on the Plain. Þetta er mynd um mennina í þessu stríði, eða kannski meira almennt í stríðum almennt, sem missa mennsku sína. Hermennirnir sem þvælast um þessa akra og frumskóga Filippseyja í þessari sögu eru nánast algjörlega vonlausir, ef ekki nú þegar bara það. Það lætur Stone's Platoon líta út eins og lautarferð: að minnsta kosti áttu þeir ákveðna hluti, eins og mat, þegar allt kemur til alls. Þeir hafa lítið sem ekkert varasjóði, vistir eða skotfæri, ekkert bakslag, ekkert vit á því að eitthvað fari í gang í þessum bardaga sem þeir hefur verið stungið inn í. Þeir geta ekki einu sinni fengið almennilega sjúkrahúsþjónustu, nema ef þeir geta ekki lengur gengið eða hafa misst útlimi (til dæmis, ef þú ert með berkla, þá ertu á leiðinni). En það er í raun í gegnum prisma eins hermanns, einka Tamura, sem við fáum fulla tilfinningu fyrir tilgangsleysi stríðs, bæði í hráslagalegum atriðum þess einskis og leiðinda og rotnunar, og þessum blikum af miklu og hrottalegu ofbeldi. Í myndinni Tamura vill bara fá læknishjálp. Þetta er rétt í byrjun, og hann sagði af yfirmanni sínum - þegar hann er með augu sem stara burt og svip sem hefur verið tæmd af margra ára bardaga - að hann muni deyja ef hann finnur ekki sjúkrahús. Hann gerir það í rauninni ekki, en lendir þó í hópi hermanna: í fyrstu með sveit sem virðist vera á sama máli, en er í raun leiddur áfram af valdasjúkri skepnu sem vill bara fá salti frá Tamura, og svo seinna með tveimur öðrum flækingshermönnum sem eru hluti af hópi sem áður hafði verið fyrirsát þegar farið var yfir veg að nóttu til. Sagan er ekki alveg bein lína, en það þarf ekki að vera það. Leið Tamura í Fires on the Plain er sögð í vinjettum, litlum sögum eins og þegar hann rekst á óvinaþorp sem virðist vera í eyði. Tveir af þeim fjölmennu koma aftur til að ná í vistir og Tamura laumast að þeim. Þetta er skelfilegt atriði, þar sem við höfum ekki séð hann gera neitt beinlínis *rangt* með Tamura, en hann gerir það í þessu atriði, ekki einu sinni af illsku heldur af ótta og örvæntingu (þetta er líka, án spilla því, hvernig hann fær slatta af salti). Litlar senur byggjast upp svo frábærlega og með eyðileggingu, eins og einfalt verkefni að finna gönguskó, sem þeir virðast ekki vera til. Eða þegar Tamura, síðar í myndinni, uppgötvar að tennur hans eru að rifna í sundur og detta út vegna skorts á algjöru hreinlæti. Svo mikið fyrir mat, svo það fer. Það skal líka tekið fram að þetta er áleitin mynd frá Ichikawa, tekin í hörku svarthvítu útsýni yfir akra og skóga, kvikmyndatakan fyllir allt sem við sjáum í svart-svartu og hvítu. -heitt hvítt. Ichikawa passar líka upp á að fá allt ekta frá leikurum sínum, ekki bara tilfinningalega heldur með þeirra eigin afmáða útliti og örvæntingarsvip beint á þeim. Það er eins og Ichikawa þurfi að láta þá alla lifa myndina af sem og persónur sem lifa af úti í náttúrunni; með villtum, við the vegur, þá meina ég líka mannát. Áfallið af þessu er tvíþætt; fyrst er leiðin sem hermaður segir snemma í hálfgerðu gríni um að borða aðra hermenn við Tamaura, sem spyr hvort það hafi verið satt og aðeins sem svar að fá "ekki spyrja" varúðarorð, og hið síðara með lýsingu mannáts. sjálft, frá brjálaða sveltandi manninum á hæðinni sem dregur upp iðrana úr kjöltu sér og segir beinum andliti við hetjuna okkar að "Þú getur borðað mig þegar ég dey." Þetta gerir málið sérstaklega grimmari þegar það kemur að því að leikstjórinn tekur upp stuttar 'hasar' atriðin. Þetta eru, myndi ég halda, grimmari en „Private Ryan“ í lýsingum sínum á ofbeldi í bardaga, blóðbaðinu sem er algjörlega tilviljunarkennt. Atriði sem ég myndi benda á, og inniheldur aðeins skot sem er skelfilegt að horfa á, er þegar frá háu sjónarhorni sjáum við hóp um tuttugu hermanna ganga hægt meðfram, kemur skothríð sem drepur aðeins fjóra eða fimm, en þetta gerist bara svo hratt og hermennirnir halda bara áfram að ganga á sama skriðinu. Þetta er ekki eina skotið af hræðilegu blóðbaði sem er sýnt - þegar það þarf að vera blóðugt er það þarna, en skvettist yfir skjáinn eins og eitthvað algjörlega makaber - en það rekur málið algjörlega. Allur leikurinn er yfirþyrmandi (Funakoshi sérstaklega, sem lítur út fyrir að vera bæði friðsamlegastur og hrollvekjandi yfir því sem hann sér í fíngerðasta útliti oftast), öll helstu leikmyndirnar veita hræðilegu upplifuninni eitthvað annað, og allt snýst þetta um lokaspurninguna með stríðsmynd: hvernig getur, eða hvers vegna, fólk barist í stríðum sem þessum? Það er næstum of niðurdrepandi til að hægt sé að orða það, og þess vegna rekur Ichikawa nefið á okkur beint upp í skítinn og óhreinindin og blóðið og krefst þess að við tökum það inn, svo kannski, einhvern daginn, gerist það aldrei aftur. Eða maður getur vonað þetta, í lok jafn daprarar og frábærrar myndar sem þessa.