Þessi mynd hefur góðan ásetning, að minnsta kosti í skilaboðunum "ekki vera hræddur, sama hversu erfitt það getur verið. Óttinn mun drepa þig á endanum" Þetta er góður boðskapur, en ílátið er svo gallað að skilaboðin þrýsta með slæmum leikaraskap, fullkomnu skorti á trúverðugleika tilfinninganna, samræðum sem koma fram eins og þeir séu lesnir upphátt, staðalímyndum í stað andardráttar, lifandi fólki. Það misnotar áhrif eins og hægfara hreyfingu til að vega upp á móti algjörum skort á trúverðugleika í leiklist og þar af leiðandi skortur á tilfinningalegum krafti...Sjálfsvígshlutinn í henni minnir mig enn á lággjaldamynd frá því fyrir tíunda áratuginn, þegar lesbíur virtust hafa (a.m.k. á selluloid) algjöra vanhæfni til að lifa vel, hamingjusömu lífi, og tilhneigingu til að festast í ofur-the-top drama sem oft fólu í sér aðskilnað, dauða eða fangelsi. Hefði það einblínt á umbun þess að lifa lífinu eftir því hvernig okkur finnst það (en ekki eftir því hvernig öðrum finnst að við ættum að lifa því), þá hefði það verið minna dramatískt, meira hvetjandi. En hún gerir það ekki, hún einblínir á sársauka, á missi og skilur skilaboðin eftir eingöngu við fræðilega hugsjón. Ég get ekki séð hvernig þessi mynd getur verið innblástur fyrir hvern sem er til að koma út eða sigrast á ótta og höfnun. Ef þú ert að leita að virkilega góðri kvikmynd sem fjallar um að sigrast á ótta og þora að lifa eftir því sem þér finnst, farðu aftur í hina stórkostlegu "Desert Hearts" (jafnvel betra: lestu skáldsöguna!)