2054. París er Escher-teikning með fólki og farartækjum sem þjóta áfram á mörgum stigum í augljósri virðingu fyrir Metropolis Fritz Lang. París er bæði ofurmódernísk og að hrynja niður. Og í augnablikinu á milli eftirlitssópanna er ansi ungum læknisfræðingi rænt rétt eftir að hafa skilið systur sína eftir á nöturlegum næturklúbbi. Harður lögreglustjóri rannsakar málið. Sýnd í algjöru svörtu og hvítu, með drungalegum göngum, skuggalegum húsasundum og lýsingu með einum uppsprettu sem einkennir harðsoðna kvikmynd noir, er samanburður við Sin City óumflýjanlegur. En sagan á Masamune Shirow og William Gibson meira að þakka en Frank Miller, þar sem hátæknieftirlit, nánast ósýnileg laumubúningur og miskunnarlaus ofurfyrirtæki eru jafn stór hluti af landslaginu og byssur og bílar. Kvikmyndin skapar aldrei alveg doom-hlaðið andrúmsloft netpönkssýnar Gibson, þar sem tækniþungar jaðarpersónur hennar stangast á við iðnaðargerðir frá fyrirtækjum sem virðast öll hafa sitt eigið óttaráðuneyti, en áhorfandinn fær örugglega þá tilfinningu að framtíð París sé engin Utopia og framtíðarvísindi eru síður en svo góðviljuð. Og þegar söguþráður lögreglunnar þróast erum við tekin inn í dekkri leyni einstaklings metnaðar undir glansandi spónn á ræktaðri PR-ímynd Avalon-fyrirtækisins. Hreyfimyndatökuferlið sem notað er hér gefur til kynna útlit einhvers staðar á milli B&W teiknimyndasagna og næstu kynslóðar rotoscoping, og er annað hvort grípandi eða uppáþrengjandi eftir smekk þínum. Engu að síður er mikill sjónrænn skilningur hér á ferðinni og París framtíðarinnar er fyllt út í smáatriðin sem gefur myndinni einstakt yfirbragð sem er bæði spartanskt og barokk. Þess virði að skoða.