Jákvæðustu punktarnir í þessari mynd voru einingar (textastíll) og nokkur augnablik í leik Ice-T. Söguþráðurinn; tvær keppinautar sem þurfa að berjast gegn því, með undirþræðinum um svik, völd og breytingar eru vel slitin samsæri en í þessu tilfelli sársaukafullt (mjög) að vaða í gegnum. Hið niðurbrotna landslag, sem jók örlítinn trúverðugleika á stöðum og vafasama lýsingu, dró stöðugt athyglina frá hvers kyns áhuga/samsömun við persónurnar (glansinn af enni/nefi leikkonunnar var geigvænleg, svo ekki sé minnst á aðrar senur með sama vandamál.) Ekki jafnvel hálfa leið inn í myndina langaði mig að vita meira um hvernig og hvers vegna hún varð til öfugt við það sem var að gerast á skjánum. Vonbrigði ef þú hefur séð Ice-T í öðrum hlutverkum. Hrós til annarra leikara/leikkvenna sem virtust komast í hlutverk sín þrátt fyrir veika leikstjórn; Hliðarspark spillts og hinn veitingamaðurinn.