Til einföldunar er ég ekki hrifinn af vestrænum. Og eftir að hafa aldrei setið í gegnum einn frá upphafi til enda ákvað ég að horfa á "My Darling Clementine" og sjá það alla leið, sama hversu sárt það var fyrir mig. Í fyrstu var þetta ömurlegt eins og við var að búast. Mér fannst leikurinn hláturlegur, landslagið (staðal eftirrétturinn þinn, hestar og kúrekar) leiðinlegur og tónlistin og tímasetningin á mörkum þess að vera sársaukafull. Hins vegar, eftir að hafa talað andlega fyrir mér til að berjast áfram, eftir fyrstu 20 mínúturnar fór það að vera frekar auðveldara fyrir mig að þola. Með því að einbeita sér að kvikmyndatökunni og hvernig John Ford tókst að láta jafnvel daufustu aðstæður (það er leiðinlegar að mínu mati) líta nokkuð töfrandi út á stundum, gerði þetta mun áhugaverðara. Að lokum get ég ekki gengið svo langt að segja að ég hafi notið myndarinnar í lok hennar. Hins vegar var það nógu vel gert til að ég gæti setið alla leið til enda, og það í sjálfu sér heillar mig.