Þegar ég var að horfa á þessa mynd á myndbandi í gærkvöldi fékk ég sífellt þessa náladofa sem sögðu mér að þessi myndi þola. Ég hef á tilfinningunni að ég eigi eftir að horfa á þetta aftur og aftur um ókomin ár. Hún hefur alla þá tímalausu eiginleika sem hægt er að biðja um í sögu/kvikmynd. Og jafnvel þó að sumar menningarlegar tilvísanir séu óljósar fyrir mig, vestrænan áhorfanda, þá er þetta í grunninn alhliða saga.