Árið 1978 hófst fyrirbæri. Útgáfa „Halloween“ eftir John Carpenter fékk fólk í biðröð í kringum blokkina til að verða vitni að hinu illa sem er Michael Meyers. Gagnrýnendurnir elskuðu hana, heimurinn elskaði hana, hún var líkt eftir og hefur verið ein af bestu kvikmyndum kvikmyndasögunnar. Söguþráður: 15 árum eftir að morð átti sér stað, eru fjórar vinkonur (allar konur) að passa (og eiga hana) á með kærastanum sínum) á hrekkjavökukvöldinu. Eftir að hafa flúið af sjúkrahúsi kvöldið áður snýr Michael myers aftur til heimabæjar síns til að elta þetta fólk. Hann myrðir 3 þeirra þegjandi og lúmskt. Hann talar ekki. Hann gengur hægt. Hann felur sig....Aðeins einn vinanna sleppur, eftir að hafa verið bjargað af Doctor Loomis (eltingarmaður Michaels og læknir) Það er ein ástæða fyrir því að hrekkjavöku virkar svona vel. Einfaldleiki. Við vitum ekki hvar Michael er, við vitum ekki hvers vegna hann drepur og hann hræðir okkur. Þetta eru einu ástæðurnar fyrir því að við erum hrædd. John Carpenter skrifaði myndina og leikstýrði. Hann byggir upp óbærilega spennu í gegnum söguna og hræðir svo mikið að stundum getum við ekki horft á. Og hápunkturinn er sannarlega óvæntur. Sem hryllingur er þetta nauðsynlegt. Það er skelfilegt og vel leikið. Það er líka dularfullt. Michael er afl, ekki manneskja. Afl sem ekki er hægt að afneita. Framhaldsmyndirnar beindust of mikið að Michael og "sögu hans". Þessi mynd fjallar um óttann við hið óþekkta. Kannski er það þess vegna sem þetta er meistaraverk.