Seint á níunda áratugnum sást óútskýranlegt útbrot af yfirnáttúrulegum hryllingsmyndum sem gerast í drungalegum hegningarhúsum. Hið frábærlega gruggugt og skapmikla "Prison" Renny Harlin fékk allan reimt hoosegow boltann til að rúlla; henni fylgdi strax hið áberandi óæðri „Stóllinn“, skemmtilega draugalega „Death House“ eftir John Saxon, hina þokkalegu sálrænu mynd „Destroyer“ og þessi hryllilega slappa og sljóa æfing í vonlausum dái. Venjulega pirrandi safnið þitt af hræðilega ósamúðarfullum háskólanema chowderheads undir forystu óþolandi hryggjarlausa kvalda tversins Alex (hinn gríðarlega óaðlaðandi Nicholas Celozzi) fer til Alcatraz eyju til að kanna furðulegar aðstæður í kringum skyndilegan hræðilega dauða upprennandi rokkstjörnunnar Sammy Mitchell (Sammy Mitchell). leikinn af Toni Basil af "Hey Micky" frægðinni). Bróðir Alex verður andsetinn af illum djöfullegum anda illvígs mannáts riddaraliðsforingja í bandaríska borgarastyrjöldinni og fer í væntanlega morðgöngu, og neyðir þannig hinn dásamlega Alex til að sigrast á aðgerðaleysi sínu og standa gegn þessari andskotans draug. , með nokkrum almennilegum leikmyndum og hæfilegu spaugilegu andrúmslofti (myndin var tekin á staðnum í dapurlegum, ryðguðum, niðurníddum rústum Alcatraz-eyju), "Sláturhúsrokk" engu að síður slítur það bara ekki sem traust, áhrifarík hræðslueiginleika. Þetta er að mestu leyti vegna einsleitnar andstyggilegra og óviðjafnanlegra smartaleck-persóna í háskólanum, þreytandi dillandi hóps þar sem brjálæðisleg kómísk uppátæki þeirra reynast vera hrífandi frekar en skemmtileg. Flatur leikur frá áberandi áhugalausum leikara særir málin enn meir, þar sem fyrrum "Playboy" leikfélagi og óneitanlega ljóshærða sætu pæju æðsta týpan Hope Marie Carlton gerði sérstaklega pirrandi Linnea Quigley eftirlíkingu sem táknrænt yfirkynjað nympho bimbo. Leikstjórn Dimitri Logothetis sýnir smá áberandi sjónrænan stíl, en tónninn er misjafnlega sleginn á milli ljótrar alvarleika og kjánalegrar, hryllilega öfgakenndra kjánaskapar, og það sem er mest skaðlegt, slælega, ósamræmi, of flókið og að lokum þróast frekar ruglingslegt handrit Ted Landon. nauðsynlega innri rökfræði til að gera hina langsóttu sögu jafnvel lítt trúverðuga. Með öðrum orðum, þessum óþefjandi manni tekst því miður að láta litlar 90 mínútur líta út fyrir að vera óskaplega langdreginn kvikmyndafangelsi.