Hrollvekjandi andlitsgrímur og slasher-myndir hafa farið saman eins og ostur og graslauk í gegnum langan líftíma lotunnar. Menn ganga oft út frá því að það hafi verið John Carpenter sem hafi byrjað þróunina, en eins og raunin er með margar af klisjum tegundarinnar - Ítalir gerðu það fyrst. Kvikmyndir eins og Eyeball, Torso og Blood and Black Lace voru upphafsmenn hettuklæddra brjálæðingsins í morðgátu. Það voru líka nokkrir amerískir fyrir Halloween slashers sem réttlæta að minnast á. Classroom Massacre, Keep my Grave Open og Savage Weekend eru greinilega frá 1978, á meðan The Town that Dreaded Sundown er almennt talin ein af fyrstu unglingadrápsmyndunum. Frumleikur Carpenters var kannski ekki grímuklædd jómfrú martröð, en hún hóf svo sannarlega keppniskapphlaup leikstjóranna um að afhjúpa ógnvekjandi dulargervi fyrir skollamenn sína. Í gegnum árin höfum við séð nokkra eftirminnilega keppinauta, en uppáhaldið mitt hlýtur að vera: My Bloody Valentine's brjálæðislega námumaður, sadisískur hermaður The Prowler og koparmorðingi Wicked Games. Ég er líka hrifinn af mörgum af drápstrúðunum sem hafa látið sjá sig í öllum flokkum. Lokaatriðið í The House on Sorority Row verður að vera á lista yfir það besta og Trúðurinn á miðnætti er einnig í efsta sæti meðal mestu brjálæðinganna. Leðurgríma var líklega síðasta tegundin sem notuð var í slasher-mynd, líklega vegna þess að þær eru víða tengdar kynferðislegri öfugþróun, sem auðvitað er ekki alveg skelfilegur dulargervi. En á seinni árum ákváðu bæði Blackout og þessi óskýrleiki að ótta gæti vissulega verið felld inn í gimp-búning. Svona gekk þeim síðari af tveimur Skjárinn kviknar með bláum sírenum þegar löggan keppir að vettvangi gíslatöku. Svo virðist sem stressaður herramaður sé mögulega búinn að fá nóg af því að vera steyptur sem aukaleikari í krúttlega lágbrúna kalkúna, svo hann hefur ákveðið að halda konu sinni og barni undir byssu. Leynilögreglumaðurinn Shine (David Clover) tekst að glíma við byssumanninn, en sem betur fer tapar hann baráttunni um að grípa lausa skammbyssu og það lítur út fyrir að það sé kominn á leiðarenda fyrir gráhærða lögreglumanninn. Sem betur fer er honum bjargað á skömmum tíma með nákvæmri skotfimi frá Lisu Ryder (Donna Adams), heitustu kvenkyns löggæslukonu lögreglunnar í Kaliforníu. Hetjuleg viðureign hennar fær brunettuna upp á fyrsta flokks einkaspæjara og það er afrek sem er mjög öfunduð af karlkyns starfsbræðrum sínum. Á meðan er leðurklæddur vitfirringur að gleðjast um bæinn að slátra krókum og henda blóðugum líkum sínum á götuhorn. Ryder og Shine eru settir í mál morðóða gimpans og fyrsta yfirheyrslusímtalið þeirra er ljótur bakgötuljósmyndari sem heitir Michael Walker (John Mandell). Lisa er svo mikill eftirlitsmaður að venjuleg lögregla virðist ekki eiga við hana, svo áður en langt um líður er hún að hitta myndatökumanninn þó hann sé grunaður um numero uno. Þegar líkin halda áfram að hrannast upp um borgina ákveður hún að fara huldu höfði til að reyna að skola út S & M brjálæðinginn Ef eitthvað er, dregur Zipperface áreynslulaust saman allt sem fór úrskeiðis í slasher-tegundinni undir lok taumsins. Það sem byrjaði sem mikill stígandi fyrir upprennandi kvikmyndagerðarmenn og spæjara hafði verið minnkað í holræsi af saur úr kvikmyndum vegna kvikmynda með flatri leikstjórn, enga spennu eða áföllum og hæfileikalausum miðlungsleikurum. Uppgangsárin í byrjun níunda áratugarins náðu að leyna skort þeirra á sterkri dramatískri uppstillingu með glæfralegum tæknibrellum og spennandi leikstjórnarblómum. Því miður, á þessum tímapunkti í hringrásinni, virtust titlar eins og Rush Week, Deadly Dreams og The Majorettes vera framleiddir í samsæri til að setja þann flokk þar sem margar af fyrrnefndum persónum enduðu. Í snemma gröf. Donna Adams sannfærir ekki einu sinni óljóst sem yfirmaður lögreglunnar og óútskýranlega fáránlega hegðun hennar - sem felur í sér nektardans fyrir einn helsta grunaða í morðrannsókn á landsvísu - er aumkunarverðari en þú gætir nokkurn tíma búist við. það að vera. Mansour Pourmand gat ekki stýrt umferð og mikill meirihluti leikara myndi eiga í erfiðleikum með að fá annan lestur fyrir útvarpsauglýsingu. Ég leitaði og leitaði, en fann ekkert hér um verðleika eða athygli. Á jákvæðu hliðinni, ef þér tekst að hafa kveikt á sjónvarpinu þar til yfir lýkur, gætirðu verið nokkuð hissa á því hver morðinginn er. Ef ég á að vera hreinskilinn þá efast ég um að þér sé alveg sama um það. Og annar plús punktur? Jæja... diskurinn er fullkomlega samhverfur, sem þýðir að þú gætir notað hann sem mattu til að setja tebollann á?? Fyrir utan það er í raun engin önnur ástæða til að fara út og kaupa Zipperface. Slæmt slæmt slæmt og ekki á góðan hátt, þetta eru 90 mínútur af lífi mínu sem ég hefði getað eytt meira uppbyggjandi með því að plokka bringuhárin. Hypnulegt.