Eftir að hafa séð stikluna fyrir Evening muntu líklega fyrst hugsa um hversu frábært leikaraliðið kemur við sögu (ég meina þeir fengu meira að segja Brad Rocky Horror, Barry Bostwick, til að sýna heiminum að hann er enn að leika), og á næstu sekúndu um hvernig þeir sýndu okkur bara alla myndina. Þó að það sé ekki alveg satt, er myndin nokkuð vel dregin saman í stiklu, og það er ekki endilega slæmt. Þetta er saga um deyjandi konu sem minnist þess tíma fyrir mjög löngu þegar hún hitti ást lífs síns þeirri sem slapp. Dætur hennar heyra hana rifja upp fólk sem þær hafa aldrei heyrt um og sagan af því sem gerðist þegar hún og Harris drápu Buddy gerist fljótlega. Sama hvað gerist, myndin er ekki um þetta fólk og það sem það gerir, gott eða slæmt. Það er farartæki til að sýna að það eru engin mistök í lífinu. Það sem gæti verið eftirsjá gæti í raun verið eitt tilvikið í lífi þínu sem þurfti að eiga sér stað til þess að góðu stundirnar sem á eftir koma gætu nokkurn tímann gerst. Sagan sjálf er fallega sögð og mjög augljóslega aðlöguð frá bókmenntum. Kvikmyndagerðarmenn okkar hér ákveða að segja söguna með því að skipta á milli nútíðar (Ann á dánarbeði), draumaástands (Ann ofskynjanir með því að sameina nútíð og fortíð í huga sínum) og fortíð (Ann hittir Harris í brúðkaupi bestu vinkonu sinnar). Það eru nokkur skipti þar sem niðurskurðurinn er svolítið snöggur og framvindan í fortíðinni er svo góð að þér gæti fundist nútíðin dálítið langdregin og leiðinleg, en í heildina er farið betur með það en í fyrstu var talið. Það er ekki eins og líf Ann sé óáhugavert núna, það hefur bara minna með söguþráðinn að gera heldur en siðferðið sem verið er að læra. Þó að ég viðurkenni að hliðstæður fortíðar hjálpi til við að draga úr vandamálum barna Ann eins og er, var ég samt aðeins of heilluð í brúðkaupinu til að vera alveg sama og ég hefði kannski átt að gera. Það eru þó nokkur góð augnablik, til dæmis, hrunið sem vekur Ann af dvala sem endurspeglast síðar og dulrænu draumarnir sem brúa báða heimana. Það er leiklistin sem gerir endurlitin svo hrífandi og fljótandi. Þessar sýningar eru gjörsamlega hrífandi að því marki að maður verður svolítið reiður þegar tímabil okkar hefur breyst og við verðum að bíða eftir að komast að því hvað gerist næst. Sama hversu pirrandi mér finnst reið/sorg/grátandi andlit Claire Danes sem er til í hverju hlutverki sem hún leikur, stelpan er góð í því sem hún gerir. Ég finn mig vera að hlýna á hæfileika hennar meira og meira undanfarið og þessi eykur bara þá þíðingu. Patrick Wilson er alltaf frábær í öllu sem ég hef séð hann í. Þú hlýtur að gefa honum heiður fyrir að hafa valið virkilega frábær hlutverk og aldrei gert mikið meira en eina mynd á ári. Frá Englum í Ameríku til Little Children í fyrra, gaurinn mun bráðum sprengja sig, en vonandi verður hann trúr iðninni en ekki reiðufé. Heck jafnvel Mamie Gummer er góð sem yngri útgáfan af alvöru móður sinni Meryl Streep, (sem kemur á óvart mjög lítið í myndinni). Hún er enn gróf á brúnunum en hún var dásamleg í að tjá tilfinningalega umrótið sem persónan hennar gengur í gegnum á brúðkaupsdaginn. Raunverulega opinberunin er þó Hugh Dancy. Mér finnst ég hafa séð hann í mörgu, en í raun virðist það bara í Arthur konungi. Dancy stelur bókstaflega hverri senu sem hann er í og ​​hvernig hlutverk hans sem Buddy er eyðilagt af ást/alkóhóli/lífi er greypt í andlitssvip hans allan tímann. Án frammistöðu hans hefðu endurlitsmyndirnar getað fallið í dálítið gleymanlegan flokk eins og restin af myndinni og gert upplifunina í heildina miklu verri. Þó að kvöldið sé ekki algjörlega frumlegt í þeim efnum sem rithöfundarnir sækjast eftir, þá færir Evening vitsmuni og föndur við borðið. Þú gætir kannski kennt lengd og magni klipptu sena til að tengja allt saman, en þú getur ekki haldið því fram að leiklistin sé ekki þess virði að halda sig við. Kannski hefði kvikmyndaútgáfa af brúðkaupinu einni og sér getað verið eitthvað til að sjá, en þegar þetta er allt sett saman gæti líka komið eitthvað út úr því sem hefði ekki verið hægt að ná án allra hinna söguþráðanna. Hvort heldur sem er, er vinningurinn þess virði að fara að mestu leyti og hvert raunveruleikaplan lýkur með sinni fíngerðu fegurð og stendur undir því sem á undan var komið.