Dressed to Kill byrjar á því að Kate Miller (Angie Dickinson) fær kynferðislega skýra martröð, síðar sama dag heimsækir hún geðlækninn sinn Dr. Robert Elliott (Michael Caine) fyrir fund þar sem hún viðurkennir að vera kynferðislega svekktur og ófullnægjandi í núverandi ástandi sínu. hjónaband. Kate heimsækir svo safn og sækir ókunnugan mann, þau fara aftur í íbúð hans til að stunda frjálslegt kynlíf, þegar hún er búin er Kate ætlað að fara en hún verður fyrir árás og drepin í lyftu hússins af rakvélarblaði með ljóshærð konu. Vændiskonan Liz Blake (Nancy Allen) uppgötvar hræðilega atriðið og sér morðingja en tekst að flýja. Leynilögreglumaðurinn Marino (Dennis Franz) segist gruna Liz sem morðingjann þar sem engin önnur vitni eru svo Liz gengur í lið með syni Kate, Peter (Keith Gordon) til að hafa uppi á hinum raunverulega morðingja, hreinsa nafn Liz og sjá til þess að réttlætinu sé fullnægt. Skrifað og leikstýrt af Brian De Palma. Mér fannst Dressed to Kill vera góð sálfræðileg morðráðgáta. Handritið er mælst og hægt á stundum en það finnst gaman að einbeita sér að persónunum svo þú þekkir hana í raun, allar fyrstu tuttugu mínúturnar eru bara að þróa Kate sem persónu áður en hún er skyndilega drepin, svo skiptir myndin athyglinni á Liz & Enginn annar fær að líta inn. Svona Dressed to Kill er alveg hrífandi og grípandi, því miður eru persónurnar sjálfar ekki beint viðkunnanlegar. Mér fannst sumt af samræðunum stundum frekar fyndið, sérstaklega óhreina talið sem Liz hrópar af og til. Tilefni morðingjanna eru nokkuð trúverðug en ég býst við að þú þurfir að vera frekar ruglaður til að gera eitthvað sem stungið er upp á í Dressed to Kill. Þetta er góð mynd en hún vakti ekki mikla athygli fyrir mig og ég fann enga persónu til að róta í eða líka við. Myndin tekur á sig óþarfa og óþarfa snúningsendi sem ég sá ekki tilganginn með. Leikstjórinn De Palma leikstýrir með stíl og sjónrænum blæ, allt frá listasafnsröðinni til bílaeltinga og í heild er hún óaðfinnanlega tekin upp í gegn. Ég myndi ímynda mér að í hverju skoti í Dressed to Kill væri verið að leggja mikla hugsun í það. Mér fannst myndin þó vera svolítið flöt og óinnblásin stundum, ekkert við hana vakti mig eins mikið. Það er talsvert um nekt, smá kynlíf og nauðganir ásamt nokkrum bitum af áreitni og ofbeldi, morðið á Kate með rakvélarblaði í lyftunni er hápunkturinn, ef það er rétta orðið. Hins vegar er það alls ekki eins átakanlegt eða umdeilt þegar það er skoðað í dag og margir myndu halda að þú trúir. Með ætlað fjárhagsáætlun upp á um $6.500.000 Dressed to Kill hefur það gljáandi hátt framleiðslugildi tilfinningu fyrir Hollywood kvikmynd. Staðirnir í New York eru fínir, kvikmyndatakan góð og í heild sinni er hún einstaklega vel gerð. Mér fannst tónlistin óviðeigandi og allt of hávær og uppáþrengjandi. Leiklistin er í lagi en þrátt fyrir háa reikninginn hans fannst mér Caine ekki hafa svona mikinn skjátíma. Allen var gift leikstjóranum De Palma á þeim tíma sem Dressed to Kill var gerð, það er athyglisvert að af þeim fjórum myndum sem hún kom fram í gerðum af De Palma í tveimur þeirra, this & Blow Out (1981), réð hann hana sem vændiskonu. Dickinson var notaður líkami tvífari þegar hún gleður sig í sturtu í byrjun.Dressed to Kill er góð spennumynd sem er vel þess virði að horfa á en mér fannst hún ekki alveg standa undir sínu háleita orðspori. Gott en ekki ljómandi.