Það voru nokkur frábær augnablik raunveruleikans þar sem lýstu lífi nútímans (ekki aðeins í Japan heldur alls staðar). Það sýnir hversu kæfandi menningin getur verið og að vilja brjótast út úr moldinni sem hún skapaði fyrir þig. Dansinn var bara leið til að segja "gerðu það sem þú elskar, jafnvel þótt það sé andstætt viðmiðunum". Frekar Billy Elliot eins og ég myndi segja. Ég hafði líka gaman af þeirri mynd. Húmorinn var vel tímasettur og áhrifarík augnablikin voru svo raunveruleg að maður fann óþægindin milli Sugiyama og konu hans, reiðin í danssalnum. Ég elskaði Aoki - hann og þessi hárkolla og óhóf hans á dansgólfinu lét mig einfaldlega grenja! Leikararnir stóðu sig allir frábærlega, sagan var vel skrifuð. Ég horfði á hana í annað sinn og fann smá blæbrigði sem ég saknaði við fyrstu skoðun. Góð skemmtun!