Magnolia sýnir sig sem vegg til veggs striga af öskrandi, öskrandi, yfirþyrmandi, hysterískum brjálæðingum sem eru öll svikin af eftirsjá, sektarkennd og sársauka. PT Anderson er vissulega hæfileikaríkur kvikmyndagerðarmaður en kannski ætti hann að láta einhvern annan skrifa skrifin eða að minnsta kosti finna einhvern með kúluna til að segja honum að hann þyrfti að klippa þetta of langa rugl. Þegar þú skoðar leikarahópinn segir þú að frammistaðan hafi verið frábær, og þeir voru. Ég vildi bara að sérhver atriði fæli ekki í sér yfirþyrmandi hróp eða langa útrás í syndirnar sem hafa verið drýgðar og sársaukann sem þær hafa valdið. Ég held líka að Anderson mistakist hrapallega í að búa til sögu sem líkist furðulegu borði. sem opnar myndina. Upphafsatriðin eru dásamleg til að sýna hvernig örlögin geta leitt saman fólk og aðstæður sem jafnvel bjartsýnasti trúmaður á kosmískan brúðuleikara sem togar í strengi okkar myndi hæðast að. En söguna sem síðan þróast skortir eitthvað af því efni sem þessar upphafssögur sýna. Ég hélt áfram að bíða eftir því að einhvers konar samruni í heiminum kæmi fram, en í staðinn fáum við bara öldur eftirsjár frá siðferðislega áskornum persónum sem sjá fortíð sína breiða út fyrir sér og leita nú aflausnar. Kastaðu inn biblíuplágu út fyrir vinstra sviðið undir lokin og allt sem þú endar með er hópur unnenda Anderson sem mun dásama snilli hans þegar það eina sem sannar er að hann hefur í raun og veru lesið Gamla testamentið. Ég mun segja að tónlist eftir Aimee Mann var frábær og ég ætla að leita að Soundtrack disknum. Í stuttu máli, góð mynd til að horfa á og hlusta á (tónlistina, það er) ef leikararnir hefðu haldið kjafti eða tónað hana niður gæti það hafa verið