A Damsel in Distress er unun vegna hinna frábæru Gershwin-laga, Fred Astaire, Joan Fontaine og frábærs aukaleikara undir forystu Gracie Allen og George Burns. Venjulega kjánalegur söguþráður fyrir Astaire-mynd hefur hann sem bandarískan dansstjörnu í Englandi með Burns sem kynningarfulltrúi hans og Allen ritari hans. Þeir búa til sögu um að hann sé ástarpöddur með konum sem verða fórnarlamb hans til vinstri og hægri. Hann rekst á Fontaine sem er í haldi í kastala sínum af ráðríkri frænku og fúsan föður. Kjánalegt plott. Frábær lög eru meðal annars A Foggy Day, Things Are Looking Up, Nice Work if You Can get It og I Can't Be Bothered Now. Fontaine syngur ekki, en gerir stutt (og ágætis) númer með Astaire. Furðu góðir í nokkrum dansnúmerum með Astaire eru Burns og Allen, þar á meðal frumlega og skemmtilegt rölti um skemmtigarð. Einnig eru í leikarahópnum Reginald Gardiner, Constance Collier, Montagu Love, Harry Watson (sem Albert), Ray Noble og uppáhaldið mitt - Jan Duggan sem aðalsöngvari madrígalsins. Jan Duggan er í miðju swoony tríóinu sem syngur Nice Work if You Can Get It. Andlitssvip hennar eru fyndin. Hún var einnig senuþjófnaður í W.C. Fields gamanmynd, The Old Fashioned Way, sem leikur Cleopatra Pepperday. Mikið misnotkun hefur verið hrúgað á þessa mynd vegna fjarveru Ginger Rogers, sem, eins og fram hefur komið annars staðar, hefði verið hræðilega misskilið. TCM gestgjafinn bendir á að Ruby Keeler og Jessie Matthews hafi komið til greina. Jæja. Tvær hamfarir til viðbótar. Fontaine er fín sem Alyce og dýnamíkin gerir tónlistarnúmerunum kleift að tilheyra Astaire, með nægu gríni léttir eftir Burns og Allen. Skemmtileg kvikmynd, frábær lög, góður leikhópur og Jan Duggan í sjaldgæfu sviðsljósi!