Vá! Það eina sem ég get sagt er að ef Elizabeth Montgomery er óvinurinn (hún talar rússnesku), þá er ég að gefast upp núna. Í stutta pilsinu sínu, háu stígvélunum og áberandi brjóstlínunni er hún algjör elskan, jafnvel þótt uppvakningalíki augnskugginn hennar komi og fer. Þessar 30 mínútur eru eflaust þær kynþokkafyllstu í seríunni. Taktu eftir raunhæfri og afhjúpandi glímu við Bronson þar til hann setur hana ótraust á hökuna og eyðileggur alla skemmtunina. Allt í lagi, líklega ætti ég að hætta við hormónaviðbrögðin. Þetta er mjög vel framleiddur hálftími af þessum vanmetna krafti á bak við velgengni þáttaraðarinnar, Buck Houghton. Auðvitað vilja framleiðendurnir leiða þriðju þáttaröðina með innkomu yfir meðallagi. Þetta er Ameríka eftir kjarnorkuhelförina (við vitum af því að hún er hluti af innrásarhernum) og aðeins Bandaríkjamaðurinn Bronson og Sovétmaðurinn Montgomery eru eftir, ásamt um tuttugu tonnum af raunhæfu flaki. Þeir reika á milli eyðilegginganna í skapi til skiptis, á meðan við veltum fyrir okkur hversu langan tíma það muni taka fyrir líffræðina að trompa pólitík, sem hún gerir að lokum, (heppinn Bronson). Og það er um það bil. Ekkert raunverulegt tal, nema það sem Bronson hefur að segja sem er frekar yfirþyrmandi. Engu að síður er handritið enn skemmtilegt og frekar djarft fyrir sinn tíma, jafnvel bendir til þess að ekki allar rússneskar konur litu út eins og vörubílstjórar (vinsæl staðalímynd kalda stríðsins á þeim tíma). Í framhjáhlaupi - það er frekar forvitnilegt að mjög slavnesk útlit Bronson (Buchinsky) myndi fá hlutverk Bandaríkjamannsins og Montgomery sem er gljáandi í hlutverki Slavarans. Útlitslega séð ætti það að vera öfugt. Mín ágiskun er sú að framleiðendurnir hafi ekki viljað steypa Bandaríkjamanninum í líkamlega veikara hlutverk kvenkyns, burtséð frá útliti. Hvernig sem það kann að vera, þá er lítið um venjulegan TZ-hræðslu eða andrúmsloft, samt er þátturinn áfram mjög, mjög áhorfandi 30 mínútur.