Watch On The Rhine byrjaði sem Broadway-leikrit eftir Lillian Hellman sem skrifaði myndina og sá hana opna á Broadway á þeim tíma þegar Sovétríkin voru enn bundin Þýskalandi nasista með þessum alræmda árásarleysissáttmála sem undirritaður var í ágúst 1939. Svo mikið fyrir þá staðreynd að Hellman var bara að enduróma kommúnistaflokkslínuna breyttist línan ekki fyrr en nokkrum mánuðum síðar. Lillian var í raun mánuðum á undan sinni samtíð með þessu verki. Leikritið Watch On The Rhine sýndi frá apríl 1941 til febrúar 1942 378 sýningar og fimm leikmenn komu frá Broadway til að endurtaka hlutverk sín Frank Wilson sem brytarinn, Eric Roberts sem yngstur sonur, Lucile Watson sem fjölskyldumatriarchinn og síðast en ekki síst illmennið George Coulouris og Paul Lukas. Lukas gerði þrennu árið 1943 og vann Óskarinn, Golden Globe og New York kvikmyndagagnrýnendur fyrir besta leikara. Ef Tony-verðlaunin hefðu verið til þá hefði hann líklega unnið þau líka. Óskarinn er enn merkilegri þegar maður hefur í huga við hvern hann var, Humphrey Bogart fyrir Casablanca, Gary Cooper í For Whom The Bell Tolls, Mickey Rooney í The Human Comedy og Walter Pidgeon fyrir Madame Curie. Sérhver keppinautur hans var stærra kassakvikmyndanafn en hann. Tilnefning Lukas er yfirleitt sú tegund sem akademían gefur til að rjúka af sviði. Jack Warner vissi það og þess vegna endurtók Mady Christians ekki Broadway þátt sinn og hlutverk eiginkonu Lukas fékk Bette Davis. Davis tók þáttinn ekki vegna þess að þetta var sérstaklega glæsilegt hlutverk fyrir hana, heldur vegna þess að hún trúði á myndina og vildi bara tengjast henni. Það er sama ástæðan fyrir því að hún gerði The Man Who Came To Dinner, miklu léttara leikriti en þetta. Davis er dóttir látins bandarísks hæstaréttardómara sem giftist þýskum ríkisborgara á Weimar-dögum. Eftir margra ára flakkara á meginlandi Evrópu koma Davis Lukas og þrjú börn þeirra til Ameríku sem hefur ekki enn farið inn í Evrópustríðið. Þau eru velkomin af Lucile Watson sem er náttúrulega himinlifandi yfir því að hitta barnabörnin sín loksins. Flugan í þessum smyrsl eru nokkrir aðrir húsgestir, vinur Davis frá fyrri dögum Geraldine Fitzgerald og eiginmaður hennar sem er einnig frá Evrópu, rúmenskur diplómat. og aðalsmaðurinn George Coulouris. Coulouris er eyðslusjúklingur og eyðslusjúklingur og finnur lykt af tækifæri til tvískipta þegar hann grunar andfasískan bakgrunn Lukas. Grunsemdir hans eru alveg réttar, það er ástæðan fyrir því að fjölskyldan hefur verið þeir flakkarar sem þeir eru orðnir. Lukas barðist á Spáni repúblikanamegin og særðist þar. Heilsa hans hefur ekki verið sú sama síðan. Fjölskylda hans styður hann dyggilega í hvaða ákvörðun sem hann tekur. Þessar ákvarðanir hafa áhrif á alla aðra meðlimi leikarahópsins. Bætti töluvert meira við Broadway leikritið, þar á meðal nokkrar yndislegar fasistaverur, var Dashiell Hammett sem var mikilvægur annar Lillian Hellman. Coulouris að spila á spil í þýska sendiráðinu var Hammett sköpun með svo viðbjóðslegum týpum eins og Henry Daniell, Kurt Katch, Clyde Fillmore, Erwin Kalser og Rudolph Anders. . Hann var myndlíking fyrir sitt eigið land sem tók nasista af kappi og hafnaði þeim síðan jafnt án þess að tapa skrefi eftir Stalingrad. Lucile Watson var valin besta leikkona í aukahlutverki árið 1943, en tapaði fyrir Katinu Paxinou í For Whom The Bell Tolls. Dashiell Hammett var tilnefndur fyrir besta aðlagaða handritið og myndin sjálf tapaði sem besta myndin fyrir hinni andfasíska klassík, Casablanca. Þó að það sé hlutur sem er þétt gróðursett á þessum tilteknu tímum, þá er Watch On The Rhine enn með ströng andfasísk skilaboð sem þarf að endurtaka sig óendanlega.