Tímavélin byrjar í New York árið 1899 þar sem prófessor Alexander Hartdegen (Guy Pearce) fer í bón við ástkæra kærustu sína Emmu (Sienna Guillory) sem samþykkir, því miður rétt eftir að þeir verða fyrir árás árásarmanns og Emma er skotin til bana og deyr í örmum Alexanders. Stökktu áfram 'Four Years Later' og Alexander hefur smíðað tímavél sem hann notar til að ferðast aftur til kvöldsins sem Emma var drepin til að bjarga henni en hún er enn drepin, aðeins öðruvísi í þetta skiptið. Alexander gerir sér grein fyrir hvað sem hann gerir, hversu oft sem hann fer til baka mun Emma alltaf deyja á einn eða annan hátt og hann þráir að vita svarið hvers vegna svo hann ferðast langt inn í framtíðina til að komast að sannleikanum. Hins vegar eftir að hafa eytt tunglinu hafa tveir nýir kynþættir þróast á jörðinni, manneskjan eins og Eloi og hinir voðalegu Morlock sem éta Eloi. Alexander ákveður að halda sig við og bjarga Eloi. Leikstýrt af Simon Wells sem er í raun barnabarn rithöfundarins H.G. Wells sem skrifaði upprunalegu The Time Machine bókina sem upprunalega The Time Machine (1960) myndin var byggð á og hún er í raun og veru. myndin frá 1960 sem handrit framleiðandans John Logan er byggt á hér frekar en upprunalegu Wells bókstaflega heimild. Þó að allir þrír deili sömu grunnsögunni og hugmyndunum bætir þessi endurgerð við söguþræðinum um að unnusta Alexanders Emmu sé drepin og það er ástæðan fyrir því að hann finnur upp tímavél frekar en bara af því að hann er snjall og hann getur það. Handritið er blanda af sci-fi, hasarævintýri og drama sem ekkert þeirra greip mig eða heillaði mig svo mikið, vissulega eru nokkrar ansi tæknibrellur, nokkrar fínar hasarsenur og augnablikið þegar spurningu Alexanders er svarað um hvers vegna hann getur ekki bjargað Emmu er reyndar frekar gáfaður og skynsamlegur að það fangaði aldrei ímyndunarafl mitt og ég var heldur aldrei hrærður af því. Tímaferðaþættir tímavélarinnar eru mjög svipaðir Terminator 2: Judgment Day (1992) í þeim skilningi að þú getur ekki breytt fortíðinni en á sama tíma er framtíðin ekki sett aðeins Tímavélin er ekki nálægt því góð mynd sem Terminator 2: Judgment Day. Persónan er í lagi þó mér fyndist Guy Pearce bara vera of ungur til að vera gáfulegur vísindamaður sem getur fundið upp tímavél og það er aldrei nein raunveruleg skýring á bakvið vélfræði hennar heldur þar sem það er eins og eitt augnablikið er engin tímavél þá næstu sem hann hefur fundið upp og búið til. einn & það virkar fullkomlega. Ég tel að Back to the Future þríleikurinn bjóði upp á mun meiri spennu, hlátur, spennu og almennt skemmtanagildi en The Time Machine gerir nokkru sinni og á meðan ég ætla að hætta að kalla hana slæma mynd þar sem hún hreyfist áfram á þokkalegum hraða, segir sanngjarnt. saga & hefur það augnablik sem ég myndi ekki kalla það ljómandi eða jafnvel sérstaklega gott. Það er líka ósvífinn lítil vísun í bókina og upprunalegu kvikmyndina sem eru báðar nafnskoðaðar hér. Ávinningurinn sem þessi nútímaútgáfa hefur fram yfir frumgerðina er þróun tæknibrellna og sérstaklega CGI sem leiðir til þess að senur líða hratt í kringum Alexander í tímavélinni hans, heill með risastórum byggingum í byggingu, nýir hryggir, gljúfur og fjöll að myndast og vandað bakhlið sem endar út í geim þegar við sjáum farþegaeldflaugar á braut um tunglið. Effektinn er góður, það eru eitt eða tvö augnablik sem líta aðeins undir pari en almennt séð eru áhrifin góð. Ég sá Tímavélina á sjónvarpinu og stöðina spila hana illa panna og skannaði hana þannig að vinstri og hægri brúnir rammans voru skornar af skjánum þannig að hluta ársins slokknaði á tímavélskífunni hans Alexander svo ég vissi það reyndar ekki hvaða ár hann fór. Svo virðist sem leikstjórinn Gore Verbinski hafi tekið við síðustu átján tökudagana þar sem Wells þjáðist af „mjög þreytu“ á meðan IMDb segir að tímavélin sjálf hafi verið stærsti og dýrasti leikmunur sem smíðaður hefur verið fyrir kvikmynd á þeim tímapunkti sem ég á erfitt með að gera. believe & Guy Pearce rifbeinsbrotnuðu í bardagaatriði en eins og hermaður hélt áfram. Með ætlað fjárhagsáætlun upp á um $80.000.000 eru framleiðsluverðmæti hátt með ástúðlega endurskapað tímabil New York og góð brelluverk þó ótrúlegt sé að The Time Machine hafi verið tilnefnd til Óskar fyrir bestu förðun en tapaði fyrir Fridu (2002). Leikurinn er blandaður, Jermey Irons skilar sér vel í hræðilegu förðunarstarfi sem lætur hann líta út eins og höfnun úr Hringadróttinssögu kvikmynd á meðan söngkonan Samantha Mumba þreytir frumraun sína á stóra tjaldinu hér og er einfaldlega hræðileg þó Guy Pearce er nokkuð góð og frekar viðkunnanleg. The Time Machine er ekkert sérstaklega slæm mynd eða sérstaklega góð, bara nokkuð ómerkileg sem er áhorfanleg og líður í einn og hálfan tíma en ekki mikið annað. Horfðu aftur á Back to the Future (1985) í staðinn.