Þvílík móðgun við Olivia D'Abo sem leikur kvenhetju myndarinnar, Robin, að láta Keanu Reeves birtast svo stór á kassalist myndarinnar (og að minnsta kosti í nýlegum endurútgáfum, að aðeins Reeves birtist á kassanum), miðað við að hún var stjarnan. Ég geri mér grein fyrir því að það er nafnið hans sem á endanum mun selja þennan löngu gleymda After School Special, en að minnsta kosti gefa konunni smá kredit. Þrátt fyrir það hlýtur þetta að vera ein versta unglingamynd í íþróttaþema sem ég hef séð og það er mjög mikið lagt upp úr því að bæta ekki aðeins hverri unglinga- og íþróttaklísju frá stéttastríðinu milli illvígra fimleikamannanna við unglingarómantíkina. Og í því að leitast við að skila sér á einhvern hátt sem áhugamannaval af Flashdance (með tónlistinni í einni af vöruhúsadanssenunum er meira að segja nokkuð nálægt hinu merka 'Maniac' Michael Sembello sem var frægt af Flashdance, eða var það öfugt ?). Það felur í sér svipaðar dansraðir og það sem verra er, jafnvel dans- og íþróttahefðir níunda áratugarins með lúmskum dansleikjum milli kvenhetjunnar og andstæðinga hennar, þeirrar sem efast um árangur hennar og hæfileika í liðinu. Við sáum þetta í Trashin' (a vert ramp joust) og Rad (BMX dansandi á ballinu, þó það hafi ekki verið mikið fyrir keppni, heldur frekar til gamans) til dæmis. Reyndar er þessi mynd stútfull af óraunhæfri kurteisi, eins og dálítið hómó-erótískur rúllandi í fötunum í Hjálpræðishernum með Robin og vinkonu hennar úr hópnum. Engu að síður fjallar myndin um unga stúlku sem kemur frá frekar lélegur bakgrunnur. Til að toppa það í gríðarlegri þörf til að kreista frá áhorfendum eins mikla samúð og mögulegt er, býr hún með veikri móður sinni, andstyggilegu systur sinni og kærulausum (og örlítið móðgandi) stjúpföður sínum. Það þarf varla að taka fram að heimilislífið er ekki svo aðlaðandi. Bættu við blönduna, hæfileika fyrir fimleika, en nokkrar hindranir fyrir því að komast í liðið (þar á meðal óþægindi frá hrokafullum, snobbuðum liðsfélögum hennar og þjálfara sem efast líka að lokum um hæfileika sína til að keppa vel). Og auðvitað má ekki gleyma því að hún hefur auga fyrir einum af fallegu drengjunum sem er að hitta einn af ógeðfelldu liðsfélögunum, né að hún á ekki fastan kærasta (þó Keanu sem Tommy komi síðar inn í myndina) . Gæti þessi krakki verið aumkunarverðari? Og svo virðist sem hvert klúðrið á fætur öðru komi til að skamma sjálfa sig í sársaukafullu langri, óþarfa og klisjukenndu leit sinni til að sanna gildi sitt fyrir öllum. En jafnvel helstu augnablik cheesiness sem mynda megnið af myndinni, er varla þess virði að hafa í huga. að mesta truflun þessarar myndar er hræðilegur leikur og samræða. (Mér líst vel á hvernig líkamsræktarþjálfarinn birtist skyndilega á matsölustað í miðjum dansleiknum til að skamma liðsfélagana). Það lætur þættina af 'Amazing Stories' líta út eins og Shakespeare. Ég ímynda mér að allir sem geta fundið þessa mynd og horft á hana þessa dagana dragist líklega að henni aðallega vegna nostalgíuþáttarins. Fyrir það gætirðu verið sáttur, en þetta er líka ótrúlega þvingað drama. Svo, Caveat Emptour.