Fljótleg samantekt á bókinni: Strákurinn, Billy Tepper, um 12 ára gamall er helsti vandræðagemsinn í skólanum og ef honum verður vísað út úr einum skóla í viðbót verður hann sendur í heimavistarskóla. Glæsilegur strákaskóli hans í Sviss (eða einhvers staðar álíka) verður tekinn yfir af arabískum hryðjuverkamönnum, hvers vegna ég er ekki viss. Billy á enga vini og finnst gaman að nota fartölvuna sína til að hakka sig inn í gagnagrunn skólans síns. Hann, með hjálp tveggja kennara, kemur í veg fyrir áætlanir hryðjuverkamannanna og bjargar öllum skólanum. Bókin var ekki slæm, en var svooooooo klisjuleg. Nú um myndina; þeir skiptu arabískum hryðjuverkamönnum yfir í kúbanska hryðjuverkamenn og gera Billy að 17 ára og leiðtoga vinahóps hans. Þeim finnst gaman að lenda í vandræðum, en venjulegt unglingadót. Þessi mynd var trúverðug. Kannski ekki raunhæft, en persónurnar eru raunverulegar. Þú getur horft á Billy, Joey og restina af strákunum og séð alvöru krakka leika eins og þau gerðu (eða að minnsta kosti vilja). Frábær hasarsenur. Ekki gengur allt eins og ætlað var fyrir hvora hliðina. Það var sóðalegt að steypa hryðjuverkamönnum af stóli og góðir krakkar meiddust. Ég mun ekki segja hver, en það er hjartsláttur (ég veit, ég nota það orð mikið). Sean Astin er frábær. Þegar hann var unglingur lék hann venjulega besta vininn. Þessi mynd sannaði enn og aftur að hann gæti leikið aðalmanninn, krakka, hvað sem er. Eina frammistaðan sem gæti hafa sett hann upp á svið var Wil Wheaton's, sem lék einkason mafíumanns í New Jersey. Hann hataði föður sinn og allt sem hann stóð fyrir. (Fjarlægt frá Wesley Crusher) Venjulega er þessi kvikmyndategund sem ég horfi á í sálartilgangi að gera grín; en ekki Toy Soldiers. Söguþráðurinn flæðir, samræðan er yfirleitt trúverðug. Ég get ekki hugsað mér eitt einasta augnablik þar sem ég lenti í því að hrópa á sjónvarpið „Oh that would so not happen“ Frábær mynd sem ætti að vera í safni allra.