Það gæti ekki hafa komið frá öðru landi né frá öðrum tíma. Þessi mynd streymir einfaldlega af geðrænum áhrifum ítalskrar kvikmynda seint á sjöunda áratugnum. Svo, gervi alvarleg og kynferðislega frjáls. Íburðarmikil umgjörð og draumkennd tónlist gera þetta að sjónrænu og hljóðrænu unun. Auk þess fáum við hina yndislegu Dagmar Lassander, örugglega í sinni bestu mynd. The kinky gangur á gera fyrir villtan ferðalag og ef leikir innan um Mimosa undir lokin virðast of langur er það annað frekar heillandi eiginleiki þess tíma. Líklega var búist við því að þú skiptir þessum fáu mínútum á milli skjásins og kærustunnar þinnar og það boðar auðvitað snúning í málsmeðferðinni. Það hefði kannski verið betra ef Philippe Leroy liti ekki alveg svona skrítinn út með sitt rjúkandi rauða hár og snúna andlitssvip. Hann stendur sig þó vel og á margar þöglar stundir þar sem Dagmar er að væla og hann þarf að sýna blöndu af ást og hatri. Ekki venjuleg frásagnarmynd á nokkurn hátt en fyrir þá sem fíla það eitthvað öðruvísi, þá er þetta vissulega það.