Þessi mynd virðist vera útlistun á núverandi þróun í átt að hnattvæðingu og einsleitni í víniðnaðinum. Víngerðir um allan heim ganga í auknum mæli til liðs við stórar samsteypur (ameríski framleiðandinn, Mondavi, í tilviki þessarar myndar) eða borga dýrum sérfræðingum fyrir að hjálpa þeim að búa til „hið fullkomna vín“ – og þar af leiðandi eru vín að verða mjög staðlað og fyrirsjáanlegt. Fyrir suma er þetta af hinu góða (sérstaklega þar sem fáir hafa efni á að borga 50 dollara eða meira fyrir hversdagsvín) og öðrum er þetta hræðilegt þar sem sérstaða smærri víngerða er að hverfa. Ég get sannarlega skilið áhyggjur beggja aðila og held að það sé ekki illmenni eða hetja í þessum bransa. Vissulega er gott og ódýrara vín ágætt, en eins og það sem hefur gerst með bjór (með risum eins og Unibrew og Anheiser-Busch), mat (McDonalds), verslun (evrópskar verslunarmiðstöðvar eru nánast óaðgreinanlegar frá amerískum) og stórverslanir ( eins og Walmart/Asda) eru að taka burt mikið af sérstöðu „litlu strákanna“. Svo ég var örugglega tilbúinn og tilbúinn að hlusta á þessa kvikmyndagerðarmenn. Hins vegar, með vöru sem er tæplega tveir og hálfur tími að lengd OG almennt fókusleysi varð myndin einfaldlega of stór verk til að horfa á og ég missti áhugann. 80-90 mínútna mynd með fókus hefði verið MUN áhrifaríkari - sérstaklega þar sem meðaláhorfandi er EKKI vænisjúklingur (það er háleita orðið fyrir "vínáhugamann"). Það er mjög jákvæða hliðin að kvikmyndagerðarmennirnir eru klárir að tala alls ekki mikið - og einfaldlega láta þá sem eru á báðum áttum málsins tala. Auk þess er efnið svo viðeigandi og tímabært. Hins vegar, þrátt fyrir að hafa valið góðan stíl heimildarmyndagerðar, heldur myndin einfaldlega allt, allt, allt of lengi áfram og endaði með því að gera mjög daufa mynd.