Frumraun kvikmynd OssessioneLuchino Visconti, þessi ítalska noir, á almennt heiðurinn af því að hafa hleypt af stokkunum nýfrjálsri hreyfingu - ja, það segir svo beint aftan á kassann - og er stundum gegnumbrotin, stundum grátbrosleg mynd af einmana einstaklingum í siðferðilegu flæði. Leikmyndin gerist á fasista Ítalíu, úrval aukapersóna - þar á meðal snjallt rekamaður sem aðhyllist dyggðir kommúnista - felur í sér fjarlæga örvæntingu lands sem leitar að sjálfsmynd sinni utan frá, áleitandi drasl sem þráir sál. Þrátt fyrir að samúð Visconti með réttindalausum og getu hans til að tjá grátlegar aðstæður þeirra hafi þegar verið vel þróuð, er köngulóarvefur svika vægur - þó að meginefni noir sé að setja söguhetju sem er stjórnað af örlögum og femme fatale, Gino hér er svo óhefðbundin til að byrja með að þú óttast að hann ætti það skilið - kosmíska kaldhæðnin er of lærdómsrík, ólöglega sambandið þvingað með bathos. Að sama skapi er hún áberandi og bráðnauðsynleg, þó vissulega megi deila um raunveruleg áhrif hennar á kvikmyndasöguna.