Kannski lagast það. Ég myndi ekki vita það. Ég komst í gegnum fyrstu tuttugu mínúturnar eða svo áður en ég klippti það af og fór inn í sorgartímabil. Það var augljóst að söguþráðurinn sjálfur var kunnuglegur. Maður, Paul LeMatt, prófessor í entymology við Columbia, keyrir með hundinn sinn til smábæjar í Ohio í leit að fyrrverandi eiginkonu sinni, Díönu Scarwid. Þar hittir hann fyrir fólk sem annað hvort hunsar hann eða er fjandsamlegt. Ó, þeir brosa kannski en það er eitthvað að gerast undir. Svona fyrirkomulag er heimavöllur fyrir kvikmyndagerðarmenn og áhorfendur, og það er ólétt af möguleikum. Þú getur skilað haganlega teiknuðum auglýsingavelferð eins og "Bad Day at Black Rock." Eða það hefði gert, og sennilega gert, ágætan "Twilight Zone" þátt. Í leikarahópnum eru einnig vanir flytjendur, auk nokkur áður áberandi nöfn. Kenneth Toby, öldungur í vísindaskáldskap, er yfirborðskenndur mótelstjóri. Diana Scarwid getur gefið glæsilega frammistöðu, eins og hún gerði í, segjum, "Silkwood." Hjá sumum hinna er svið þeirra takmarkað. En hún er illa leikstýrð og illa skrifuð. Dæmi um subbulega leikstjórn. Kenneth Toby líkar ekki við þennan hund LeMatt, strax. Svo þegar LeMatt gengur út á götuna laumast Toby upp að glugganum á herberginu sínu, horfir inn á hundinn og eitthvað slær. Skerið á LeMatt á götunni. Hann heyrir hundinn sinn grenja í burtu. Síðan er POV-mynd af hundinum, væntanlega, rennandi í átt að LeMatt og svo framhjá honum á meðan vindurinn blæs og LeMatt starir á myndavélina. Skerið í sama skot -- komið úr hinni áttinni! Hvað sem myndavélin táknar, hvað sem LeMatt starir á, er aldrei sýnt. Kannski var það ekki neitt, því skyndilega hættir vindurinn og LeMatt er einn á götunni og lítur svolítið undrandi út. „Þú hefðir aldrei átt að koma með þennan hund í fyrsta lagi,“ segir brosandi Toby frá veröndinni. Spurning: Hvað í fjandanum snýst þessi sena um? Dæmi um subbulega skrif. Jæja, TVÖ dæmi. (1) Ef þú myndir setjast niður og skrifa steríótýpíska þjónustustúlku á matsölustað í litlum bæ, án þess að stunda eitthvað föndur, myndirðu koma með svipbrigðalausa stelpu með hárið hlaðið ofan á höfuðið, tyggigúmmí , rölti á milli borðanna. Rétt. (2) Öllu sem líkist trúverðugleika er hent út um gluggann í þágu tæknibrellna. Bíll LeMatts stöðvast og springur svo á meðan hann bíður þess að vera lagaður við bílskúrinn. Að stöðvast: trúverðugt. Sprengja: yfirnáttúrulegt. Ekki einu sinni Edgar Allan Poe myndi styðja slíkan atburð. Og innrásarmennirnir sjálfir? Hugsaðu um hóflegt meistaraverk eins og "Invasion of the Body Snatchers." Eitthvað er að fara úrskeiðis í litlum bæ Dr. Kevin McCarthy og það þarf hálfa myndina til að leyndardómurinn sé leystur upp og allan tímann er spennan að byggjast upp og efinn eykst. Hér, þegar tuttugu mínútur eru liðnar af myndinni, gengur ókunnugur maður inn í mótelherbergi og rífur plastandlitið af sér og sýnir pulsandi, ljósgeislandi, nakinn heila. Meðgangan er stöðvuð. Ég segi þér ekki endann því ég veit ekki hvað það er, né er mér sama. Ég býst við að það hafi eitthvað með skordýr að gera því hvers vegna annars ætti Paul LeMatt að vera entymologist? (Við the vegur, hver sér um kennsluna hans?) En ég er ekki einu sinni viss um að pöddur hafi átt hlut að máli. Það er alveg mögulegt að gallaviðskiptin hafi verið tilviljunarkennd. Rithöfundarnir hafa ef til vill gert hann að sérfræðingi í skordýrum og gleymdu því öllu. Það kæmi mér ekki á óvart.