Ég hef beðið lengi eftir að sjá DR TARR'S TORTURE DUNGEON og eftir að ég horfði á hana varð ég fyrir miklum vonbrigðum með hana. Þetta er ekki barokkmyndin sem ég bjóst við að yrði. Trailerinn (sem ég sá á Something Weird DVD) er miklu betri en öll myndin, sem er ótrúlega gleymin. Það eru nánast engar áberandi atriði í henni og útlitið og tilfinningin er áhugaverð en hún kemur ekki einu sinni nálægt öðrum barokkmyndum þarna úti, frá Fellini eða Jodorowsky. Persónurnar eru daufar og það er nánast ekkert dramatískt í gangi, jafnvel þó við sjáum nauðgun, krossfestingu, geðveiki o.s.frv. Helsta vandamálið með pyntingardýflissu DR TARR var sú staðreynd að þetta var tal-a-thon meira en nokkuð annað. Það var næstum eins og að horfa á bók. Ég vildi bara að myndin hefði augnablik þögn eða stemningu eða eitthvað, í staðinn sjáum við/hlustum á aðalpersónurnar spjalla endalaust um leiðinlegt efni. Misst tækifæri.