Við lestur vefsíðna um Bette Davis má finna dæmi þar sem höfundar halda því fram að það sé ekkert sérstakt við leik hennar. Ég fann meira að segja síðu sem hélt því fram að velgengni Bette Davis væri líklega vegna heppni hennar. En kvikmyndir frú Davis frá 1934 segja alveg hið gagnstæða. Augljósasta dæmið eru tvær myndir sem hún gerði með aðeins nokkurra vikna millibili: Fog over Frisco og On Human Bondage. Persónur sem hún lék í þessum myndum, þó báðar séu neikvæðar, eru talsvert ólíkar. Arlene í þeirri fyrri er falleg, glæsileg og léttúðug erfingja og mun viðkunnanlegri karakter en Mildred í þeirri síðarnefndu, sem er föl, ómenntuð og frek Cockney þjónustustúlka. Það þarf varla að taka það fram að fröken Davis lék báðar persónurnar mjög ekta og af sömu ákefðinni. En jafnvel það er ekki allt. Málið er að fyrra hlutverkið, sem flestar leikkonur samtímans vilja, var það sem hún neyddist til að leika. Síðarnefnda hlutverkið, sem flestum leikkonum virtist óæskilegt, feril eyðileggjandi hlutverk, var það sem hún barðist grimmt fyrir í marga mánuði. Og það var síðara hlutverkið sem setti hana á meðal stærstu stjarnanna. Þannig að það er engin spurning að fröken Davis vissi frá upphafi hvað hún var að gera. Myndin, sem segir frá læknanemanum Phillip Carey (Leslie Howard) sem verður óhamingjusamur ástfanginn af Cockney þjónustustúlkunni Mildred Rogers (Bette Davis), hefur nokkra vikustig, en mun fleiri sterk. Sagan er einfaldlega of stór til að vera sögð á aðeins 83 mínútum. Til dæmis er alveg óljóst hvers vegna fágaður nemandi fann einhvern áhuga á ósvífinni þjónustustúlku í fyrsta lagi. Jæja, það er eitt atriði þar sem við verðum fyrir grípandi augum frú Davis, en þetta er þegar tilfinningar hans hafa þegar þróast að fullu. Engu að síður er heilindi sögunnar varðveitt með frábærum leik frá Howard og Davis sem og frábærri tónlist Steiners sem segir frá fullt af tilfinningum jafnvel þegar við sjáum ekki andlit persóna. Í raun er myndin sameinuð af gönguþáttum Phillips sem sýnir hann aftan frá ásamt skjálfandi tvítóna endurtekningu. Öll smáatriði eru vel ígrunduð - Max Steiner skrifaði fallegt leitmót fyrir hverja konu í lífi Phillips, sem er stöðugt notað í gegnum myndina. Og fallegt atriði þar sem við sjáum andlit Sally fyrir framan dagatalið er ein sætasta sena sem ég hef séð, einmitt vegna stórkostlegrar fegurðar Francis Dee (fröken Dee var by the way talin of falleg til að leika aðalhlutverkið í Gone með vindi) auk grípandi tónlistar Steiners. Myndavélahreyfingar á milli sumra atriða eru líka frumlegar og hressandi. En sterkasta andmæli mitt er að atburðir séu settir fram of tvívítt, sem vekur áhorfanda um að Mildred sé fullkomin drusla. Ógeðslegustu persónurnar ættu að vera karlmenn sem lokka hana inn í samband, þrátt fyrir að þeir vissu vel að þeir myndu yfirgefa hana eftir að hafa notað hana, en þeir, furðulega séð, enduðu í myndum sem viðkunnanlegar persónur. Þegar öllu er á botninn hvolft lætur Mildred alltaf - á sinn sérstaka, en samt heiðarlega hátt - Phillip vita að hún fyrirlíti hann og hafi engan áhuga á honum. Sem hann bara neitar að heyra. Það er masókísk eðli Phillips sem tengist kylfufæti hans og upplifun ungbarna sem er aðalástæðan fyrir ástarvanda hans. Hann er þrælaður kylfufótinum eins og Mildred og þarf kannski að vera laus við hvort tveggja til að hefja eðlilegt líf. Auðvitað, eigingjarn og frek Mildred, eftir að hafa uppgötvað sjálfviljug ánauð Phillips við hana, gerði sitt til að gera líf hans að helvíti. Jafnvel þegar tekið er tillit til þess að hún sprakk eftir að hafa áttað sig á því að ánauðin hefur losnað, þá er óljóst hvers vegna hún myndi brenna peninga Phillips (Maugham ætlaði annað í skáldsögu sinni). Þegar öllu er á botninn hvolft gæti hún allt eins stolið henni og drukkið lítra af kampavíni. Fyrir nútíma staðla er myndin dálítið úrelt, en í hvert sinn sem þú horfir á hana geturðu afhjúpað ný áhugaverð smáatriði vegna yfirburða leiks, heillandi tónlistar og frumlegrar klippingar, þannig að það á skilið hæstu mögulegu einkunn.