Myndbandsþátturinn „The league of Gentlemen“ fylgir lífi nokkurra furðulegra íbúa í skáldskaparþorpinu „Royston Vasey“. Mismunandi atriðin eru tengd saman með sameiginlegu umhverfi sínu. Í fyrstu þáttaröðinni, skissusýningu, fjallar aðalsöguþráðurinn um nýjan veg sem verður lagður í gegnum Royston Vasey. Þar af leiðandi heimsækja fleiri útlendingar smábæinn. En Edward og Tubbs, eigendur "staðbundinnar" búðar, sem er reyndar langt frá bænum, líkar ekki við útlendinga. Alltaf þegar gestur kemur inn í búðina þeirra drepa þeir hann. Sum atriði eru að mínu mati hálf ósmekkleg og alls ekki fyndin, til dæmis þegar hjónin gleypa í sig tvo verkfræðinga sem vilja leggja nýja veginn. Edward trommar á meðan Tubbs dansar hálfnakinn í kringum fórnarlömbin. Þar að auki býr Pauline í Royston Vasey. Hún starfar hjá Vinnumiðstöðinni á staðnum. Þó Pauline hati fólkið sem hún þarf að vinna með vill konan ekki missa vinnuna. Svo þegar atvinnulaus maður fær viðtal sem slökkviliðsmaður leyfir hún honum ekki að fara vegna þess að hann er ekki tilbúinn í starfið ennþá. Svo er það Barbara Dixton, transsexual leigubílstjóri sem fer ítarlega ítarlega um "sín" kynlífsbreytingu. Ennfremur drepur dýralæknirinn, Mr. Chinnery, alltaf dýr í stað þess að lækna þau. Í einu tilviki kemur hann á bæ og er leiddur inn í setustofuna þar sem hundur liggur í körfunni hans. Bóndinn fer út. Á þeirri forsendu að hundurinn sé sjúka dýrið, aflífar herra Chinnery hann. Öðru síðar opnar bóndinn dyrnar og heldur á "alvöru" veika dýrinu, kindinni, í hendinni. Sumir fleiri íbúar eru eiginmaður og eiginkona hans sem eru heimsótt af frænda sínum (vinur hans er drepinn af verslunareigendum, við the vegur). Hjónin eru mjög snyrtileg. Þau eru til dæmis með handklæði í mismunandi litum. Hver litur stendur fyrir einn hluta líkamans. Að auki eru þeir með þúsundir lykla, merkta með mismunandi litum og nákvæmlega flokkaðir. Að mínu mati leika leikararnir mjög vel. Með því að leika konur verða atriðin kómísk. Búningarnir henta leikarunum líka. Tubbs er með trefil og sumir brjálaðir karakterar, til dæmis Edward, eru með ólystugar svartar tennur. Í þættinum er mikill dökkur húmor, dæmigerður breskur. Leikmyndin endurspeglar stemninguna í seríunni. Þorpið og öll húsin virðast grá og eru hrörnuð. Í kringum búðina á staðnum er oft þoka sem styrkir ógnunaráhrifin. Jafnvel þorpsskiltið er ógnvekjandi: "Velkominn til Royston Vasey. Þú munt aldrei fara." Þó ég telji að leikararnir standi sig frábærlega, þá er þessi tegund af seríu ekki minn smekkur.