Heimildarmynd Orson Welles, "F for Fake" frá 1974, skoðar brögð og svik, aðallega með áherslu á tvo menn sem hafa sjálfir verið uppvísir að svikum. Clifford Irving er ævisöguritari sem skrifaði hina meintu sviksamlegu sjálfsævisögu Howard Hughes, en samt, að minnsta kosti, virðist hann vera saklaus. Annað meginviðfangsefni myndarinnar er listamaðurinn Elmyr de Hory, maður sem hefur eytt ævi sinni í að mála falsanir á frægum meistaraverkum, stundum selt þau til safna sem raunveruleg verk eftir upprunalegu listamennina. Á milli þessara sagna eru hlutir þar sem Welles gerir töfrabrögð til að útskýra atriði o.s.frv., og hann fjallar líka um þá staðreynd að ferill hans byrjaði sem svik þegar hann laug fyrst á ferilskrána sína og skapaði síðan útvarpsspennu með "War of the Worlds". „Mig langaði virkilega að elska þessa mynd og fannst hún djúpstæð þar sem ég er svo mikill Welles-hollur, en ég gat ekki stillt mig um að gera það. Hluti af vandamálinu fólst í því að það var ekki bara ólínulegt, það var alveg á víð og dreif. Þó að ég kunni að meta stílhreina klippingu og hröð stökk og aðdrætti, sérstaklega þegar það er notað á óvenjulegu formi eins og heimildarmynd, þá var einfaldlega of mikið af því í gangi í "F for Fake". Þeir skapa truflun öfugt við útlána stíl. Ef sagan hefði verið skýrari og yfirgripsmeiri held ég að klippingin hefði líklega ekki verið eins pirrandi. Hin dreifða frásagnarlist varð enn andstyggilegri af þeirri staðreynd að þetta voru sannarlega áhugaverð viðfangsefni, sérstaklega Elmyr de Hory. Listræn fölsun hans vekur athygli á svikum í listheiminum, og hver er sannarlega fær um að ákvarða áreiðanleika ákveðinna verka; og ef verkin eru ekki ekta, hvað segir það um þá sem dást að verkunum á söfnum? Þetta er ein heimildarmynd sem ég myndi segja að þú ættir að minnsta kosti að gefa kost á, en ekki vera hræddur við að slökkva á henni ef þú hefur ekki gaman af henni. Þetta er vissulega ósamstæðasta heimildarmynd sem ég hef séð; hún er kross á milli heimildarmyndar, listmyndar og tilraunakvikmyndar, sem engin þeirra er rétt sýnd eða einangruð. Ég hef ekki minna álit á Welles eftir að hafa séð það, en það stendur vissulega ekki upp úr að mínu mati sem glóandi eintak í verki hans. 4/10 --Shelly