Þessi mynd er að sögn um þrjú ungt hugsjónafólk, þar af tveir sem ganga til liðs við Naxalite hreyfinguna og bla bla. Þetta er í raun bara enn ein myndin um fallegt, ríkt fólk sem reynir að ákveða hver það eigi að sofa næst; bændur og naxalitar og pólitísk barátta þessa tíma þjóna aðeins sem fagur bakgrunnur. Bókstaflega, þar sem við heyrum ekki þorpsbúa segja orð, þá er ekki sama um að læra nafn hvers sem er, þannig að þeir gegna sama "hlutverki" og "innfæddir" í gömlum Hollywood myndum. Myndin er líka daufleg og sagan nær okkur í rauninni ekki neitt - nema í ýmis svefnherbergi. Við eigum greinilega að dást að listinni í þessu öllu saman, sem þýðir bara engin góð söng- og dansrútína, sem hefði auðvitað ekki bjargað myndinni, en hefði að minnsta kosti getað dregið úr leiðindum. Japna vinkona mín var pirruð á siðleysi öll sagan, ekki svefnherbergisbitinn heldur allt tilgangsleysi sögunnar. Skilaboðin virðast vera þau að hugsjónir séu ekki þess virði að fylgja eftir.