Ég leigði ensku útgáfuna af Lensman og vonaði að þar sem hún kom úr þekktum skáldsögum myndi hún innihalda eitthvað efni. Þó að það væri vísbending um efni í myndinni, fór hún að mestu leyti ekki upp fyrir stig barnateiknimynda. Kannski var myndin slæm aðlögun að bókinni, eða hún tapaði miklu í talsettri útgáfu. Eða kannski voru heimildarskáldsögurnar léttar. En af hvaða ástæðu sem er, þá var ekki mikið þarna. Ég tók eftir mörgum smáatriðum sem voru afleit, slök, illa leikin eða á annan hátt ábótavant. Nokkur dæmi: Opnunarsenurnar virtust fengnar að láni frá „stjörnuhliðinu“ árið 2001 og Star Wars myndinni af ofrými. Vélmennið á uppskeruvélinni leit út eins og manngerð „R2-D2“. Það byrjar á því að reyna að fá lánaðan grínmyndalegan léttir stíl sinn Star Wars, en miskunnsamlega (þar sem húmorinn virkar ekki) gefst upp á gamanleik og leikur hana alvarlega. Í þeim skilningi er það æðri Star Wars kosningaréttinum, sem byrjaði með snjöllum kímnigáfu, og að lokum hrakaði til pirrandi kjánaskapar Jar-Jar. Landbúnaðarupplýsingarnar voru greinilega teiknaðar af einhverjum sem hafði aldrei séð býli. Uppskeran var að keyra í gegnum óuppskertan miðjan akri og sturtaði votheyi á óuppskera uppskeru, frekar en að vinna frá einni hlið til hinnar og sturta votheyinu á þegar uppskornar raðir eða í vörubíl. Korn (maís) var að hella út úr kornrennunni, en sveitalöndin voru dregin eins og hveitiakur. Þegar það var kominn tími á að faðir Kims þurfti að horfast í augu við örlög sín, var enginn stórkostlegur þungi á vettvangi. Það gæti að hluta hafa verið enskum raddleikara að kenna en teikningarnar báru heldur ekki mikinn þunga. Viðbrögð Kim í þeirri senu voru álíka ósannfærandi. Á sama hátt, þegar persóna að nafni Henderson var drepin, sýndi Chris mjög lítil viðbrögð, jafnvel þó að þeir hafi greinilega átt að hafa verið nálægt. (Dauði Hendersons er enginn spillir, nafn hans er ekki gefið upp fyrr en á dauðavettvangi hans.) Hún virðist gleyma honum strax. Samúð einhvers sýnir meiri tilfinningu en hún gerir. Mér finnst raddleikarinn eiga mesta sökina skilið í því tilviki; það er að minnsta kosti vísbending um tilfinningu í teikningum Chris. Í nokkrum tilfellum tekst illmenni ekki að framkvæma skipanir sínar. Skúrkaleiðtogi refsar oft þessum mistökum með ömurlegum dauða. Ég get ekki sagt til um hvort það er aflétt frá Star Wars, eða hvort það kemur frá fyrri heimild - hugsanlega Lensman bókunum. Það er atriði þar sem geimskip hrapar. Þegar það steypist í átt að jörðu brotna hlutar af skipinu. En svo margir hlutir eru að detta af að það ætti ekkert að vera eftir af því þegar það lendir. Þó að Chris virðist í flestum tilfellum vera hæf, hörð geimhetja, þá er atriði þar sem hún öskrar eins og óhæf stúlka í neyð. Einhver nógu harður til að komast yfir dauða Hendersons svo fljótt ætti að minnsta kosti að geta hrópað, "hjálp, það er mér og ég næ ekki byssunni minni!" í stað þess að öskra bara. Persónan með mestan persónuleika (nánast of mikið stundum) er D.J. Bill. Hann hljómaði eins og Wolfman Jack, D.J. í amerísku graffiti. Ég velti því fyrir mér hvort hann sé jafn vel raddaður á frummálinu. Tvær plánetur í myndinni sprungu. Sprengingarnar voru lítt áhrifamiklar og virtust eiga Star Wars mikinn innblástur að þakka. Það er hins vegar til sóma að orsök sprengingarinnar var algjörlega ólík aðalvopni Dauðastjörnunnar. Samtalið hafði góða og áhugaverða skýringu á orsökinni. Margar aðrar sprengingar í myndinni litu vel út, bara ekki plánetusprengingarnar. Sum hljóðbrellurnar eru mjög cheesy, eins og þær séu teknar að láni úr tölvuleik seint á áttunda áratugnum. Sumar myndirnar líta út eins og frumstæðar tölvuleikir og einhver áhrif frá Tron eru líka sýnileg. Á hinn bóginn eru hljóðbrellurnar oft frekar þokkalegar, þó það undirstriki cheesy-hljómandi hlutana. Listin er líka góð, sérstaklega þegar hún heldur sig í burtu frá tölvugrafíkinni sem er oft cheesy útlit. Að lokum er það sagan. Ef kvikmynd segir góða sögu getur hún komist upp með marga framleiðslugalla. En söguþráðurinn hér var frekar léttur. Barnlaus drengur reynir að hjálpa einhverjum á örkumla geimskipi og öðlast mikinn kraft sem hann skilur ekki. Hann og hópur hans af mjög dyggðugum félögum berjast gegn öflugum, óuppleysanlega vondum óvini. Hann eignast vini, lærir um sérstakan kraft sinn og verður ungur maður. Ef hann er nógu þrautseigur og dyggðugur gæti hann jafnvel sigrað vonda óvininn. Smáatriði á leiðinni geta gert slíka sögu að rísa yfir einföldu útlínunni, en það er mjög fátt meira en það í þessari mynd. Að lokum er þetta bara krakkateiknimynd. En síðan, þar sem það lítur út fyrir að áhorfendur séu eldri börn, þá þarf það kannski ekki að vera neitt meira en það.