The Monkees, furðu, eru í miklu uppáhaldi hjá mér. Já, þeir gætu hafa verið upprunalega framleidda rokkhljómsveitin; brella sem vissulega hefur náð yfirdrif á 21. öldinni. Hins vegar heldur tónlist þeirra uppi sem einhver það besta sem sjöunda áratugurinn hafði upp á að bjóða. Last Train To Clarksville, Daydream Believer, I'm A Believer, (I'm Not) Your Stepping Stone, Valleri og Pleasant Valley Sunday eru frábær lög, skrifuð af góðum lagahöfundum eins og Boyce/Hart, Neil Diamond, Goffen/King og John Stewart. Þó að þeir væru ekki miklir tónlistarmenn eða lagasmiðir, höfðu þeir viðunandi skjáviðveru og nóg af aðdráttarafl og sumt af þeirra eigin dóti var í raun þokkalegt. Sjónvarpsþátturinn þeirra er dagsettur efni árið 2007 en ég horfi samt á þáttinn stundum sem tímahylki til lífsins 1966-1968; þessi töfrandi og hættulegi tími í sögu Bandaríkjanna. Hins vegar, eins og við vitum öll, sem boðskapur um það sem koma skal fyrir menn eins og Kelly Clarkson, vildu The Monkees ekki vera álitnir framleiddir og bara leikbrúður fyrir upptökufyrirtækið sitt. Þrátt fyrir meðalhæfileika sína vildu þeir semja sín eigin lög, framleiða sínar eigin plötur og gefa kost á sér þegar kom að túrum. Því miður reyndist þetta hörmung; sérstaklega þegar val Peter Tork á Jimi Hendrix sem opnunaratriði var hætt vegna þess að hann hafði stolið þættinum og þungum kynferðislegum ábendingum í tónlist hans miðað við The Monkees G-Rated efni. Hins vegar er síðasti naglinn í kistuna fyrir Monkees (til 1986) var hin alræmda kvikmynd Head. Head var skrifað af Bob Rafelson og Jack Nicholson á meðan þeir voru að sögn ofarlega á Mary-Jane. Myndin fékk lélega dóma og þénaði aðeins 16.000 dollara í miðasölunni. Í dag er myndin klassísk sértrúarsöfnuður, á undan sinni samtíð og skilar boðskap um það sem var í huga ungmenna árið 1968, Summer Of Anger.Head hefur í raun engan söguþráð. Í grundvallaratriðum, einn til fjórir af The Monkees þeytast frá vettvangi til sviðs án nokkurs ríms eða ástæðu. Þeir fara frá því að borða á veitingahúsi, yfir í að sjá Davy Jones verða fyrir barðinu á Sonny Liston, í vestræna, í að sogast inn í tómarúm, til að koma fram á tónleikum og svo framvegis. Myndin gefur í rauninni upp skáhallar skoðanir á því hvað var athugavert við bandarískt samfélag. The Monkees bash viðskiptahyggju, stríðið í Víetnam, bandarísk stefna, ritskoðun, stofnun og græðgi. Þú verður að lesa á milli línanna til að sjá hvert skotmörkin voru að háði. The Monkees eyða miklum tíma í kassa á ákveðnum mótum myndarinnar, sem táknar hvernig þeim fannst plötufyrirtækið þeirra sjá þá; sem ekkert annað en leikföng fyrir þá til að leika sér með þegar það var kominn tími til að taka upp aðra vinsæla plötu. Atriði þar sem þeir eru fleiri en 16-4 í vestrænni senu gæti verið tákn þeirra gegn session tónlistarmönnum, lagasmiðum, plötuframleiðendum og hvaðeina sem stjórnaði ferli þeirra og fallbyssuna sem þeir skjóta á þá er leið þeirra til að segja "Horinn!" .Myndin er sannarlega geðveik ferð til að sjá. Áberandi tie-dye litirnir, dáleiðandi tónleikar og magadanssenur og eiturlyfjamyndamálið er alls staðar. Leikurinn er reyndar mjög góður en það er hlutdrægt þar sem mér líkar við The Monkees sjónvarpsþáttinn. Lítið hljóðrás inniheldur "The Porpoise Song" og þrjú lög skrifuð af The Monkees sjálfum. Í myndinni eru reyndar skemmtileg atriði við tækifæri; þó þeir hafi kannski ekki átt að vera það. Mickey Dolenz barði kókvél sem gaf honum ekki gos eða ofbeldishneigð hans í hnefaleikasenunni (ég meina, hann var pirraður gaur sem vó líklega ekki meira en 135) fékk mig til að hlæja. öll, þessi mynd er algjört must-see fyrir alla Monkees aðdáendur. Ég held að mörgum muni finnast þessi mynd örugglega vera „yfir höfuð“ en fyrir þá sem eru helteknir af sjöunda áratugnum og samfélaginu á þeim tíma mun hún finna þetta frábært tímahylki.