Það voru margir „spúkí“ vestrar framleiddir á 30. og byrjun 40s, og þó að þetta hafi sterka byrjun, þá er það ekki einn. Randy Bowers (John Wayne) stoppar í „Halfway House“ salerni, finnur að hann er fullur af líkum, lík barþjónsins dreypt yfir barinn með byssu, augun horfa á Randy aftan frá göt skera í gegnum augu á mynd og píanóleikari sem spilar "Elskulegasta kvöld ársins." Það var afleiðing af ráni Marvin Black gengisins til að fá 30.000 dali Ed Rogers. Randy er rannsakandi sem „vinnur einn,“ sem eyðir litlum tíma í að verða handtekinn, flýja (með hjálp Eds dóttur Sally) og lenda bókstaflega mitt í felustað svarta gengisins á bak við foss. Þetta gengur allt frekar hratt. Aðeins einum of mörgum eltingarleikjum á eftir Randy hægjum við á því. Við fáum meira að segja George Hayes, rakrakaðan og leika tvo hluta - Marvin Black, svívirðilegasta illmennið, sem og Góða borgarann, Matt málleysingja, sem hefur samskipti með handskrifuðum skilaboðum. Það var góð hugmynd að láta hann leika tvö andstæð hlutverk, en það að skrifa niður skilaboð eldist mjög hratt, jafnvel fyrir hann, þar sem hann hættir loksins að gera það undir lokin og sagði við Sally: "Ah, ég er leiður á þetta!" Þú getur fundið George að leika viðurstyggilegan, tvístígandi illmenni í þáttaröðinni "The Lost City" (1934). Ég held að þetta sé eina 'Lone Star' myndin sem titillinn tengist, eða er nefndur í myndinni! Sally réttir Randy hönd sína og segir: "Hann er ekki einn lengur!" Skerið svo í fangið á hvort öðru þegar þeir horfa út á móti vatninu. Sally er að hlaupa með Randy virðist of snöggt og ekki nægilega vel undirbúin. Of mikill tími á hestbaki að flýja sýslumanninn. Ekki svo slæmt miðað við allt, en ekki svo frábært heldur. Ég myndi virkilega gefa honum 4 og hálfan.