Rómantík er í loftinu og ástin er í blóma á Englandi á Viktoríutímanum, í þessari léttu sögu sem gerist gegn samfélagi á tímum þar sem siðferði var enn í tísku, dömurnar voru heillandi og glæsilegar og herrarnir hressir. "Emma," byggð á skáldsögu Jane Austen og skrifuð fyrir skjáinn og leikstýrt af Douglas McGrath, fer með hina yndislegu Gwyneth Paltrow í titilhlutverkinu. Emma, ​​sem er sjálfskipuð hjónabandsmiðja, hefur mikla ánægju af þeirri rómantísku hugmynd að leika Cupid og reyna að para saman þá sem henni finnst henta hver öðrum. Eftir farsæla samsvörun sem endaði með hjónabandi setur hún stefnuna á að finna maka fyrir vinkonu sína, Harriet (Toni Collette), en útkoman úr fyrstu tilraun hennar reynist síður en svo ánægjuleg. Á meðan er viðleitni hennar stillt af hinum myndarlega herra Knightley (Jeremy Northam), en innsýn hans í hjartans mál virðist oft vera aðeins skynsamari en Emmu, og gefur nauðsynlegt jafnvægi í málsmeðferðina. Og Emma, ​​sem er svo umhugað um hvað er rétt fyrir aðra, vanrækir hjartað sem er í raun mikilvægast af öllu: hennar eigin. Heimurinn snýst um og ástin er í miklu magni, en Emma á eftir að sakna bátsins. Til allrar hamingju fyrir hana er það hins vegar einhver sem er rétt fyrir hana sem bíður í vængi. Nú, ef hún getur annað en stoppað nógu lengi til að átta sig á því. En eins og allir vita sem hafa þekkt sanna ást, geta hjartamál farið rétt eða rangt á augabragði, allt eftir því sem minnst er; og á meðan rómantík er fyrir hendi hjá Emmu verður hún fyrst að viðurkenna hana og grípa augnablikið. McGrath hefur búið til og skilað yndislegri kvikmynd sem er eins og ferskur andblær í okkar oft ólgusömu heimi. Það kann að vera léttúðugt loft yfir því, en þegar litið er til baka fjallar þessi saga um eitthvað sem er kannski það mikilvægasta sem til er - í hreinskilni sagt - fyrir nánast hvern sem er: Ást. Og með óaðfinnanlegri tilfinningu McGraths fyrir hraða og tímasetningu, spilar þetta allt saman hér á þann hátt sem er algjörlega skemmtilegur og skemmtilegur. Þetta er skemmtileg, áhrifamikil kvikmynd, með frábæra leikarahóp, sem flytur áhorfandann með góðum árangri á annan tíma og annan stað. Það er léttur réttur, en hrífandi; og fagur umgjörðin og athafnirnar bjóða upp á vellíðan og ró sem gerir þér kleift að sökkva þér niður í það og einfaldlega fylgja straumnum. Hinn stórkostlegi Paltrow, sem vann Óskarinn sem besta leikkona fyrir "Shakespeare In Love" tveimur árum eftir að hann gerði þessa, virðist þægilegur og eiga heima í þessari tegund. Hún persónugerir allt sem breskt er og gerir það af svo eðlislægni og leikni að það er svona frammistaða sem auðvelt er að taka sem sjálfsögðum hlut eða gleymast með öllu. Hún er einfaldlega svo góð í því sem hún gerir og lætur það líta svo auðvelt út. Hún hefur heillandi viðveru á skjánum og ástríðufullan hátt, sem minnir mjög á Audrey Hepburn. Samt er Paltrow einstakt. Sem leikari hefur hún breitt svið og stíl og hefur sýnt fram á - með kvikmyndum eins og "Hard Eight", "Hush" og "A Perfect Murder" - að hún getur leikið nánast hvaða hlutverk sem er á áhrifaríkan hátt og með það persónulega. snerting sem gerir hvaða hlutverk sem hún leikur að sínu eigin. En það er með persónur eins og Emmu sem hún skín virkilega. Hún er svo tjáningarrík og opin og persónuleiki hennar er svo grípandi að hún er einhver sem það er auðvelt að eiga samskipti við og bara gaman að horfa á, óháð því hvaða hlutverki hún gegnir. Og fyrir Emmu er hún algjörlega fullkomin. Jeremy Northam sýknar sig líka afar vel í hlutverki Knightley, og eins og Paltrow, virðist hann henta tegundinni - í réttu hlutverki, það er; Frammistaða hans í nýlegri „Gullna skálinni“, þar sem hann lék ítalskan prins, var síður en svo ánægjulegur. Hér er hann hins vegar fullkominn; hann er myndarlegur og ber sig á þann hátt að Knightley er trúverðugur og mjög raunverulegur. Eins og Mr. Darcy eftir Colin Firth í smáþáttunum `Pride and Prejudice', hefur Northam skapað eftirminnilega persónu með sínum eigin Mr. Knightley. Einnig frábær í aukahlutverkum og vert að minnast á Toni Collette, sem vinkona Emmu Harriet Smith; og Alan Cumming, sem séra Elton. Collette og Cumming búa til persónur sem eru mjög raunverulegar manneskjur og verða sem slíkar mikilvægar eignir fyrir heildar velgengni þessarar myndar. Og það sýnir hversu ómetanlegir aukaleikararnir eru í kvikmyndaheiminum og kvikmyndum af hvaða tegund sem er. Í aukahlutverkum eru Greta Scacchi (frú Weston), Denys Hawthorne (Mr. Woodhouse), Sophie Thompson (Miss Bates), Kathleen Byron (frú Goddard), Phyllida Law (frú Bates), Polly Walker (Jane Fairfax) og Ewan McGregor (Frank Churchill). Upplífgandi, glæsileg kvikmynd, "Emma" er áminning um siðmenntaða hegðun og gildi hógværðar og náðar í heimi sem er of oft umkringdur óþægindum. Og jafnvel þótt það sé aðeins fyrir töfra silfurtjaldsins, þá er gaman að geta flúið inn í slíkan heim sem þennan, þó ekki sé nema í nokkra klukkutíma, þar sem það uppfyllir þörfina fyrir þá endurnýjun trúar á mannsandann. Og það er galdurinn við kvikmyndirnar. Ég gef þessum 9/10 einkunn.