Ég gekk inn í Heart Of Gold og hélt að ég ætlaði að horfa á heimildarmynd um Neil Young. Þess í stað varð ég vitni að sjálfhverfa virðingu fyrir hroka aldraðra barnabúa sem hafa misst forskot sitt og gleymt rótum sínum. Hátt metið af öldruðum ungum gagnrýnendum, leikstýrt og leikið af eldri ungum ungum listamönnum, Heart Of Gold er leiðindahátíð frá upphafi til enda, það er að segja ef þér tekst að sitja í gegnum alla næstum 2 tíma kvikmyndina. Neil Young og áhöfnin eru löngu búin að missa brúnina og vilja að við hin komum með þeim á púðaðan ruggustól af meðalmennsku á miðri leið. Hvað varð um óþverra gítarinn í fyrri sólótilraunum hans? Ég býst við að öll fuzzboxin hans hafi ryðgað og ofknúnar tómarúmsrörin hans hafi sprungið í heitu lofti kynslóðar hans. Hvað Demme nær, þá er þetta áræðin leikstjóri Something Wild & Melvin And Howard? Kvikmyndagerðarnemi hefði getað gert áræðinlegri kvikmynd en þessa illa sýndu yfirborðsframmistöðumynd. Ekki eyða $$ þínum í Heart Of Gold og farðu beint í The Last Waltz og Gimmie Shelter. Og ef þú vilt virkilega kafa djúpt í persónuleika rokk og ról táknmyndar skaltu skrúfa upp eintak af Chuck Berry: Hail Hail Rock And Roll sem er mjög uppselt. Og baby boomers, ekki nenna að squawking um hvernig þessi umsögn er jaded af einhverjum yngri. Ég er líka einn af þessum baby boomers sem hlustaði á Cinnamon Girl á sýru og dansaði á götum úti við Stones' Street Fighting Man. Farðu til baka og horfðu á Don't Look Back eða Gimmie Shelter og komdu svo aftur og segðu mér að Heart of Gold hafi eitthvað gildi sem skjal.