Spurningin um hvort manni líkar við þessa kvikmyndaútgáfu af "The Ghost Train" veltur alltaf á einu og einu: viðbrögðum þínum við frammistöðu Arthur Askey. Hann hefur tilhneigingu til að stela næstum öllum senum sem hann er í, og ekki alltaf í. góð leið. Stundum óskar maður þess að hann settist niður eða bakkaði aðeins, til að leyfa mörgum persónum söguþræðisins að koma fram og þróast (sem þær gera að einhverju leyti). En einhvern veginn bendir allt aftur á Tommy Gander persónu Askey. Persónulega líkar ég við myndina og líka við Askey að vissu leyti. Ég virðist alltaf stinga því inn í myndbandstækið á þessum undarlegu tímum snemma morguns þegar ég get ekki sofið og finn í raun ekki orku til að horfa á neitt annað. Það er eitthvað við að horfa á gamlar svarthvítar myndir í rólegu myrkri fyrir dögun sem mér finnst aðlaðandi....