HERRA. BASEBALL er kvikmynd þversagna. Hún er skrifuð og kvikmynduð sem „létt íþróttagamanleikur“ og hefur sannarlega hugljúfan kjarna eins mannlegan og alhliða sem einhver af bestu Capra. Á sögusviðinu hefurðu þversögn hafnabolta, fínn gamall amerískur leikur, eins og hann er spilaður í Japan - snúið við, með amerískum gildum kastað af og japönsk gildi innprentuð í leikinn. (Sumt af yfirborðslegu „íþróttagamanleiknum“ stafar af skilningslausri vantrú Jacks á hvernig „basa-boru“ er leikið í Japan.) Þú ert líka með aðalpersónu sem er sett fram sem öldruð hafnaboltastjarna yfir hæðinni, en sem er reyndar frekar óþroskaður - atvinnubolti leyfði honum að fresta uppvextinum. Og þú ert með aðalpersónu sem er dónalega ónæm fyrir breytingum í lífi hans sem er þvingað upp á hann, neitar að sætta sig við sveigjuboltann sem lífið hefur gefið honum, mitt í nýju landi, nýjan stjóra, nýtt lið, og nýja kærustu, sem öll hafa tekið vel á móti honum og reynt að samþykkja hann. Hljómar eins og þungt efni? Eiginlega ekki. Þetta er heillandi "clash of cultures" gamanmynd sem gerist á þjóðlegum, íþrótta-, rómantískum og faglegum vettvangi. En ef þú horfir nógu vel á hana finnurðu líka frábæra sögu um mann sem þarf að yfirgefa vanþroska sinn og alast upp allt of seint á ævinni (sem veldur einhverjum persónulegum sársauka) og finnur velgengni á stöðum sem hann bjóst aldrei við. . Ég elska söguna en ber líka mikla virðingu fyrir frammistöðu Selleck; hann ber sig (bókstaflega) til að túlka ljótan Bandaríkjamann, móðga fólk og kasta reiðisköstum á almannafæri, lætur okkur síðan inn í þessa persónu til að skilja óánægju hans. Það sakar heldur ekki ef þú ert mikill aðdáandi Takakura Ken eins og ég. HERRA. BASEBALL er óvænt "missi sakleysis" saga.