Cronica de un desayuno sameinar verstu galla mexíkóskrar kvikmyndagerðar, sem er sjaldgæft afrek nú á dögum. Það er tilgerðarlegt: það vill að við trúum því að það sé djúpt, aðeins vegna þess að einhver atriði er úr fókus, önnur er gervi-súrrealísk, enn önnur leikur með Eisenstein-Infante-Caifanes-hefðinni um hlæjandi-grátandi andlit, útgáfan er sundurlaus og hún er öll svo hátíðleg. Hún hefur veikt handrit: aðalsagan þróast varla, svo hún hefur aðrar þrjár minni, óþarfa sögur, fastar í það. Þeir eru bara góðir til að láta myndina endast lengur. Flest leiklistin er slæm. Sannkölluð afrek, með það í huga að margir af þekktustu mexíkósku leikurunum fengu hlutverk. Það er misnotkun á óþarfa ljótu orðalagi. Að því marki að persóna Paloma, sem táknar drauma um frelsi barns, notar það óspart. Hún er samkynhneigð. Persónan sem Eduardo Palomo leikur er sorglegasta og refsaðasta framsetning transkynhneigðs sem ég hef séð. Hún er mjög leiðinleg. Ég endaði á því að öfunda fólkið sem yfirgaf leikhúsið áður en myndinni lauk. Hvað sem það reynir hefur það verið gert betur, í Mexíkó og víðar. Með öðrum orðum: "Para partirte la madre, nada como una mala película"