Ég sá þessa mynd fyrst um miðjan sjöunda áratuginn þegar ég var unglingur og hún hreyfði mig svo mikið, reyndar lokaatriðið þar sem Han Suyin heyrir um dauða Marks, og hleypur svo upp á hæðina í vantrú, þar sem þú heyrir síðan rödd Marks. segja "Gefðu mér hönd þína", og þá hverfur myndin af honum, fiðrildið með hjátrúarfullri merkingu sinni, tónlistin, sundraðar tilfinningar Love of Han Suyin, lét mig bara gráta um hjartaræturnar. Ég grét beisklega út á við, móðir mín og systir litu upp og voru hneyksluð á viðbrögðum mínum. Ég fór bara út úr herberginu til að vera ein. Sem betur fer bregst ég ekki svona lengur EN ég græt alltaf í lokin. Ég elska allt við myndina, tónlistina aðallega, búninga Han Suyin og staðsetningu. Fegurð Jennifer Jones og myndarlegs William Holden, þau voru bæði upp á sitt besta. Ég á VHS og DVD af þessari frábæru mynd. Ég á líka tvær útgáfur af tónlist og texta eftir Arthur Newman og Sammy Fain. Ég á líka bókina A Many Splendored Thing eftir Han Suyin. ég mæli 100% með þessari mynd