Þó að ég skilji sumt af því sem kom fram varðandi kvikmyndatökuna (mér fannst markvissari nálgun hefði betur stutt við lágkvikmyndatilfinninguna í heimabíóinu) verð ég að segja að mér fannst handritið og leikurinn af HVAÐ ALICE FOUNDI vera frábært! Dean Bell hefur búið til alvöru gimstein sem Judith Ivey heillar með karakterdrifinni ánægju. Frammistaða hennar á Söndru er ánægja -- að þróast til skiptis sem djöfulleg og rómantísk. Við erum í senn forvitin og hrakin af gjörðum hennar... og aldrei gefnar meiri upplýsingar en nauðsynlegt er. Tilraunir hennar og aukaleikara mæta póstmódernísku ævintýri Bell með opinn faðm. Alice Emily Grace er fyllt með töfrafullum augum. Hún virðist mygla eins og leir fyrir okkur og breytast í einhvers konar fallegt, glatað dýr. Undir lokin erum við á öndverðum meiði við orð eins og hún er að kveðja móður sína. Einnig ætti að þakka Jane Lincoln Taylor - en móðir hennar veitir réttu magni af hörmulegum sögulegum þunga - og Justin Parkinson - en feiminn John í fyrsta sinn, Sam, veitir eitt sætasta, ef ekki óþægilegasta, kynlífið. atriði í kvikmynd. Bell hefur búið til fyrsta flokks sögu og safnað saman ofgnótt af hæfileikum til að gera hana.