Mig langaði virkilega að elska Julian Po. Ég held að Slater sé vanmetinn sem leikari og að margir af aukaleikurunum hér séu betri en þeir fá tækifæri til að sýna í þessari mynd. Ég geri mér grein fyrir að þetta er byggt á smásögu sem ég hef ekki lesið. Svo ég veit ekki hvort það sem ég lít á sem galla myndarinnar eigi uppruna sinn í sögunni, eða hafi verið þröngvað á hana af leikstjóranum/handritshöfundinum. Forlagið er dásamlegt og ég elskaði talsetninguna, játningartóninn sem upphafsfrásögnin slær. En þá...? Ekkert! Nokkrar af klisjukenndu staðbundnu persónunum biðja Julian um að útskýra fyrirætlun sína um að fremja sjálfsmorð. Það mætti ​​halda því fram að hann svari ekki, því það kemur þeim ekkert við. En Julian er sá sem, undir sýnilegum þrýstingi, reifaði fyrirætlanir sínar opinberlega. Þá virðast hvorki Julian né leikstjórinn/rithöfundurinn, þrátt fyrir að Julian persónan haldi dagbók á segulbandi í guðanna bænum, tilhneigingu til að veita neitt umfram fátækar upphafsupplýsingar um líf Julians. Hann segist hafa verið bókhaldari. Hann segir fjölskyldu sína hafa flutt um þegar hann var barn, vegna vinnu föður síns. Og hvað? Það eru nokkur samskipti við heimamenn sem virðast hönnuð til að lýsa tilgang Julian. En enginn þeirra fer neitt, því Julian virðist líta á alla þessa dónalegu heimamenn eins og þeir séu geimverur frá annarri plánetu, eins og hann væri hinn fullkomni (og eini) heilvita meðal þeirra. Þetta gæti virkað sem myndlíking, ef Julian Po hefði einhver skilgreiningareinkenni eða eitthvað sem nálgast visku að miðla. Það sem hann kemst næst því að segja eitthvað um sjálfan sig er í atriðinu þar sem hann niðurlægir vísvitandi barnalega, trúaða eiginkonu vélvirkjans. Og það sem þessi sena sýnir er ekki neitt sem myndi vekja samúð með Julian. Ég get aðeins séð Julian persónuna - eins og hún er túlkuð - sem sjálfselska, smásmuguleg og algerlega niðurlægjandi. Passar nokkurn veginn við viðhorf leikstjóra þessarar hálfgerðu, tilgerðarlegu myndar. Og greyið Michael Parks, leikari sem eitt sinn hafði svo mikið fyrirheit, fær ekkert að vinna með hér.