Handritið er svo hlæjandi... þetta aftur á móti lætur línur leikaranna hljóma stífar og óraunhæfar og ekki trúa því. Það eru endurtekningar á setningum -- "ljúfa litla guðsdóttir mín" og smávægileg afbrigði af þeirri línu sem kemur upp í hugann... og þetta er bara slakur sápuóperuspjall. Það sem verra er, tónlistin er svo RÖNG! Auk þess er aðal blúsaða "þemað" hræðilega einkennilegt og algjörlega rangt fyrir þetta. Og það finnst mér ofnotað aðallega vegna þess að hljóðfæri, áferð og útsetning þessa þema breytist aldrei, jafnvel þegar tilfinningalegt samhengi senu gerir það. Í kjölfarið, hvenær sem það birtist, stingur það út eins og aumur þumalfingur sem aðal umskiptin frá einni senu til annarrar. tónlistin er fáránleg og það er eins og rithöfundurinn hafi verið að semja tónlist fyrir sápu eða grínþætti -- lággjalda kanadíska kvikmyndaþætti frá níunda áratugnum - og þetta lætur líða eins og við séum alltaf á barmi þess að henda í auglýsingu. Þetta er svo misskilið, það er mikið um ofspilun og það er algjör spenna að svo margar af þessum persónum nota aðeins EINA tegund af NY hreim - þykkan Bronx hreim. Ég veit ekki hvort þetta er spurning um takmarkaða getu leikaranna í því að þekkja aðeins *einn* NY hreim -- eða hvort þetta er spurning um getu leikstjórans til að taka eftir svona hrópandi fráviki. Að lokum er það áhugamannahandritið með það eru blýtaðar línur sem fær alla þessa "mynd"... að fjúka. Þegar einhver grunnur er skjálfandi og óstöðugur er ómögulegt að byggja ofan á hann án þess að gallar hans komi í ljós á veldishraða og skaðlegri hátt.