Stóra bjallan á bar hringir með hléum eftir síðustu pöntunum og óumflýjanleg þjóta í biðröð við afgreiðsluborðið viljum við það sem við þurfum aðeins þegar það er of seint? Eða er kaldhæðnin í grátandi Cassöndru upphafssenunnar meira hljómandi spegilmynd af skynjun okkar á tilveru einstaklings? Það er endalaus hrifning á því hvert rithöfundurinn og leikstjórinn Roy Andersson vill fara með okkur í fjórða þættinum sínum, "You, The Living". Með fimmtíu eða svo hálftengdum vignettum sem eru þræddar saman af hneigð til tragíkómísks ofurveruleika, sorglegra túlkana hans og táknrænna tilvika lífsins sem binda okkur öll í þessari miklu stóru kosmísku Sisýfeu baráttu. Hinn einfaldi einfaldleiki þessara vignetta gerir það að verkum að dramatískar þrautseigju og gríðarlega dýrmæti þess að vera í sundur frá sambýlinu sem við höfum hvert við annað. Andersson gæti dregið úr margbreytileika mannlegs ástands með harðri og hröðri tortryggni meira en hann ætti að gera, en hann minnir okkur líka á þá eðlislægu, traustvekjandi dýrð að vakna á hverjum morgni til nýs morguns þegar við erum öll meðvituð um okkar eigin sérstöðu. form stöðvaðrar þróunar.