Í kvikmyndaaðlögun kanadíska leikstjórans Kari Skogland á Margaret Laurence skáldsögunni Steinengillinn Ellen Burstyn er Hagar Shipley, stolt og ofboðsleg kona á níræðisaldri sem vill vera sjálfstæð til hins síðasta og neitar harðlega að vera vistuð á hjúkrunarheimili af henni. vel meinandi sonur Marvin. The Stone Angel er tekin upp í Manitoba, Kanada og gerist í skáldskaparbænum Manawaka, og er beinskeytt og hefðbundin túlkun á bókinni sem hefur verið skyldulesning í enskutímum í kanadískum framhaldsskólum í næstum hálfa öld. Titill myndarinnar kemur frá steinstyttan sem reist var á gröf móður Haga sem þjónar sem myndlíking fyrir vanhæfni Haga til að tjá tilfinningar á meðan hún ólmir líf. Burstyn kemur með varnarleysi og húmor inn í hlutverkið en er aðeins of viðkunnanleg til að átta sig til fulls á hinni sjálfsdrifnu, sjálfseyðandi persónu sem tókst að fjarlæga auðugan föður sinn, velviljaðan en áfengissjúkan eiginmann og báða syni hennar. Þegar hún nálgast endalok sín, endurspeglar hún að "dramb var eyðimörk mín og illi andinn sem leiddi mig þangað var ótti. Ég var ein, aldrei neitt annað, og aldrei frjáls, því að ég bar fjötra mína í mér, og þeir breiddust út. Út úr mér og fjötraði allt sem ég snerti.“ Hagar stendur frammi fyrir því að þurfa að eyða síðustu dögum sínum á hjúkrunarheimili og lítur til baka yfir líf sitt og horfir á misheppnað sambönd sín, endurminningar hennar sýndar í leifturmyndum án raddaðrar frásagnar. Sagan hefst á dansleik sem hún sótti sem ung stúlka. Í fylgd með Dolly frænku sinni kynnist hún tilvonandi eiginmanni sínum, hinum áður gifta Bram Shipley (Cole/Wings Hauser), fátækum bónda sem er rýrt á orðspori í bænum vegna tengsla hans við frumbyggja Ameríku. Hin unga Hagar er leikin af Christine Horne sem er einstök í sínu fyrsta leikna hlutverki. Þrátt fyrir grátbeiðni Haga, er sambandi hennar við Bram hafnað af köldum og stífum föður hennar sem neitar að mæta í brúðkaupið kemur hjónabandinu af stað á rangan hátt. Þetta eykur enn á því að hann skildi eftir alla peningana sína til bæjarins Manawaka og dæmdi ungu hjónin til fátæktarlífs. Hagar dregur sig í gegnum hjónaband hennar og Bram og hættir í félagsstarfi til að koma í veg fyrir að þeim verði hafnað af yfirstétt bæjarins. . Þegar hún eignast tvo syni, Marvin (Dylan Baker) og John (Kevin Zegers), getur hún ekki veitt þeim þá ást sem þeir þurfa. „Sérhver gleði sem ég gæti hafa haft í manni mínum eða einhverju barni mínu eða jafnvel látlausu ljósi morgunsins,“ endurspeglar hún, „þau neyddust allir til að stöðvast vegna einhvers brots á almennilegu útliti Hvenær talaði ég sannleika hjartans? Líkt og biblíuleg Hagar sem flúði í eyðimörkina vegna þess að hún þoldi ekki frekari ávirðingar á stolti sínu, yfirgefur Hagar Manawaka til að búa í Ontario en snýr að lokum aftur til Shipley-býlisins. Þegar vettvangurinn færist aftur til nútímans flýr Hagar í burtu til yfirgefinns. hús nálægt sjónum sem hún man eftir frá barnæsku sinni til að komast undan því að vera vistuð á hjúkrunarheimili af Marvin og konu hans Doris (Sheila McCarthy), Hér hittir hún ungan mann að nafni Leo (Luke Kirby) sem hefur áhuga á henni og neyðir hana að horfa á og bera ábyrgð á mistökunum sem hún gerði í lífi sínu. Steinengillinn dregur úr öllum tilfinningaþrungnum stoppum en þróar persónur sínar aldrei að fullu að því marki að ég fann einhvern hlut í útkomu sögunnar, þó að kraftmikil frammistaða Ellen Page sem dyggrar en barnaleg kærasta Johns og áhrifamikil lokasenur færi með nýja orku. til seinni hluta myndarinnar.