Hinn frægi og dularfulli einbýlismaður Raymar, sem er einhvers konar banvæn geðræn vampíra í fjarskiptum, deyr skyndilega við undarlegar aðstæður. Yndisleg stúlka í framhaldsskólanemanum Julie Wells (hlý og samúðarfull frammistaða hinnar yndislegu Meg Tilly) vill ólmur verða samþykktur af snobbklíkunni The Sisters (leikuð af Leslie Speights, Robin Evans og hinni sívinsælu Elizabeth Daily) , svo hún samþykkir að eyða nótt í hrollvekjandi grafhýsi þar sem lík Raymars hefur verið grafið sem hluti af vígsluathöfn. Raymar hefur náttúrulega enn sína óvenjulegu krafta, svo þetta verður mjög löng og hryllileg nótt af hreinni taugaspennandi skelfingu fyrir greyið Julie. Leikstjóri/meðhandritshöfundur Tom McLoughlin (sem síðar gaf okkur skemmtilega tungu í kinninni " Föstudagurinn 13. hluti VI: Jason Lives") forðast grafískan ósvífni í þágu þess að búa til pirrandi og skelfilegt andrúmsloft, en tekst ekki að ná þessu tiltekna afreki af því að fyrsti klukkutíminn er allt of hægur, talandi og viðburðalítill til að vera fjarska ógnvekjandi eða spennuþrunginn. Samt sem áður fannst mér þessi gallaða hræðsluspil vera undarlega aðlaðandi og skemmtileg. Stóra hárgreiðslan, kjánaleg tónlistarmyndbandsröð, illa tímasettar falskar hræður (þar á meðal alls staðar nálæg höndin á axlarglugganum!), atriði í glitrandi tölvuleikjasal, krakkar sem reykja glaðlega í pottinum og hið bráðfyndna heimskulega unglingaslangur ("nördi). heili"!?) gefa þessari mynd ákveðna ástríðufullan 80's period sjarma. Myndarleg, fáguð kvikmyndataka Hal Trussell (ég gróf sérstaklega hnökralaust Steadicam mælingarskotin), hrollvekjandi en samt angurvær hum'n'shiver hljóðgervlaskor Bob Summers og stórkostlega andskotans förðun Tom Burmans f/x eru allt til alls. Hinn alltaf trausti Adam West í "Batman" frægð sjónvarpsins tekur bara pláss í engu aukaatriði. Grafhýsið gefur tilkomumikið stórt og órólegt aðalsvæði. Stóri úrslitaleikurinn með fullt af hræðilega rotnandi líkum sem skjótast upp úr kistum sínum og svífa um flokkast sem stórkostlega makabert höggleikmynd. Vissulega er þetta barn örugglega ekki einhver óréttlátur ósunginn gimsteinn, en það skilar samt fullt af ánægjulega kjánalegu og afvegaleiðandi kjánalegu skemmtilegu.