Þetta var heimildarmynd sem ég ætti að sjá þegar ég missti af tækifærinu árið 2004, svo ég ætlaði svo sannarlega að horfa á endurtekninguna. Ég hafði virkilega samúð með aðalpersónu myndarinnar, því þetta er satt, ég er með vægara ástand vegna húðvandans sem hann var með, Dystrophic Epidermolysis Bullosa (EB). Þetta er sorgleg, stundum skemmtileg og mjög tilfinningaþrungin heimildarmynd um strák með hræðilegan húðsjúkdóm. Jonny Kennedy talar eins og krakki (vegna þess að hann eyðir raddvöðva) og fór aldrei í gegnum kynþroska, en hann er 36 ára. Samúðarfullustu augnablikin eru að sjá hræðilegt ástand hans og fletta af honum sárabindin. Jonny hafði frekar óþekkan húmor, sagði meira að segja frá handan grafar þegar hann sýndi líkama sinn í kistu. Hann segir sögu sína með hjálp móður sinnar, Ednu Kennedy, eldri bróður síns og frægðarfyrirsætu, og stuðningsmanns Jonny, Nell McAndrew. Hún vann BAFTA-verðlaunin fyrir bestu klippingu og besta nýja leikstjórann (staðreynd), og hún var tilnefnd fyrir besta hljóðið (staðreynd) og Flaherty heimildarmyndaverðlaunin. Það var númer 10 á The 100 Greatest TV Treats 2004. Heimildarmynd sem verður að sjá!