"The Beguiled" er undarlegt verk meðal verka Clint Eastwood. Árið 1971 var hann orðinn vel þekktur sem stjarna hasarmynda, ekki aðeins vestra (tegundin sem hann skapaði nafn sitt í) heldur einnig stríðsmynda (eins og "Where Eagles Dare") og löggutryllur (eins og "Coogan's Bluff" "). En þó að "The Beguiled" gerist á stríðstímum (Ameríska borgarastyrjöldinni), og var gert af Don Siegel sem hafði áður leikstýrt Eastwood í "Coogan's Bluff" og átti síðar sama ár að leikstýra honum í "Dirty Harry", þá er það ekki hasarmynd í hefðbundnum skilningi. Í flestum fyrri myndum sínum hafði Eastwood leikið virkt hlutverk, en hér er hlutverk hans að mestu óvirkt - persóna hans, John McBurney liðþjálfi, er særður flóttamaður sem neyddur er til að reiða sig á kærleika kvenna til að lifa af. Jafnvel á meðan hann þjónaði með herdeild sinni, tók McBurney engan virkan þátt í átökunum; hann er kvekari, þar sem trúarreglur hans banna honum að bera vopn, og þjónaði með sambandssveitunum sem sjúkraliði. Myndin gerist í Louisiana undir lok stríðsins og hefst á því að hinn slasaði McBurney er uppgötvaður af ungri stúlku að nafni Amy og færð aftur í heimavistarskólann sinn. Skólinn er lítill, aðeins tveir kennarar og örfáar stúlkur. Þó sumar stúlknanna séu ákafir stuðningsmenn Samfylkingarinnar og vilji framselja hann til yfirvalda, ákveður skólastjórinn, Martha Farnsworth, að veita honum skjól og hlúa að honum, af ótta við að meiðsli hans muni líklega reynast banvæn ef hann yrði sendur til ein af alræmdu hörðum fangabúðum Samfylkingarinnar. Þrátt fyrir að McBurney fylgi kenningum trúar sinnar hvað varðar friðarstefnu af mikilli nákvæmni, þá er hann ekki eins vandvirkur þegar kemur að því að fylgja kenningum hennar um saurlifnaðarsyndina, og þegar hann byrjar að jafna sig nýtir hann tækifærið sitt til að beita töfrum sínum á bæði starfsfólkið og eldri stelpurnar, og hann vinnur ástúð fjölda þeirra, þar á meðal Miss Farnsworth, aðstoðarkona hennar Edwinu og Carol, ein af eldri stelpunum. Jafnvel tólf ára Amy virðist vera hálf barnalega hrifin af honum. Í kynferðislega bældu andrúmslofti skólans sem eingöngu er kvenkyns vekur nærvera hans afbrýðisemi og hatri og ungfrú Farnsworth, sem hafnað er í þágu hinnar druslulegu Carol, ætlar að hefna sín hræðilega. (Athyglisvert er að sú kona sem hefur staðið gegn blótsyrðum McBurneys er Hallie, svartur þræll ungfrú Farnsworth, jafnvel þó hann reyni að vinna sigur með því að benda á að hann sé að berjast fyrir að frelsa fólk eins og hana). "The Beguiled" hefur verið lýst sem andstríðsmynd, en mér sýnist þetta vera misskilningur. Myndin fjallar í raun ekki um rétt og rangt borgarastyrjaldarinnar eða stríðsins almennt. Einu ofbeldisverkin sem við sjáum eru framin af vígamönnum, og þau eru knúin áfram af löngun til persónulegrar hefndar, ekki af eldmóði fyrir málstað Samfylkingarinnar. Réttara væri að sjá myndina sem drama um sálrænt álag sem getur stafað af sérkennilegum aðstæðum stríðs. Í upphafi virðist skólinn, sem er staðsettur í fallegu gömlu höfðingjasetri, sem eyja friðar í stríðinu. Byggingin er í klassískum stíl sem tengist reglu, sátt og aðhaldi, en sagan sem gerist innan veggja þess er saga af óreglu, ástríðu og ofbeldi, eiginleika sem tengjast gotneska ritlistarskólanum sem á 19. öld var oft álitinn andstæða klassíkismans. Líta má á myndina falla undir það sem kallað hefur verið „suðræn gotneska“ hefð í bandarískum kvikmyndum og bókmenntum. Myndin sló ekki í gegn í miðasölunni, mögulega vegna þess að Eastwood var kastað svo mikið á móti gerð. Þetta er kannski ekki hans besta mynd, en hún sýndi þó að hann gæti stækkað svið sitt og leikið eitthvað annað en hasarhetjur. (Í „Play Misty for Me“, fyrstu kvikmynd hans sem leikstjóri árið eftir, átti hann aftur að leika „aðgerðalausa“ persónu í hættu frá hefndarlausri konu). Það eru mjög góð frammistöðu frá kvenkyns meðlimum leikarahópsins, sérstaklega Geraldine Page sem Martha Farnsworth, út á við virðuleg miðaldra spunakona en innra með sér kona með sterkar ástríður. (Það eru vísbendingar um að hún gæti hafa átt í ástarsambandi við mann sem hún lýsti yfir sem bróður sínum). Það eru líka góð framlög frá Elizabeth Hartman sem hina feimnu, bældu Edwinu, sem verður ástfangin af McBurney og hafnar hugmyndinni um hefnd og frá ungu Pamelyn Ferdin sem Amy. (Amy er dýravinur - lykilstund í myndinni kemur þegar McBurney drepur gæludýraskjaldbökuna sína - svo það er áhugavert að síðar á ævinni gerðist Ferdin dýraverndunarsinni). Eina persónan sem ég var minna hrifin af var Carol eftir Jo Ann Harris sem virtist of nútímaleg, eins og sveiflukennd sjöunda áratugsskvísa flutt aftur í tímann til 1860. Myndin er áberandi fyrir tilfinningalega „hothouse“ andrúmsloftið sem Siegel færir henni. Þetta verður ekki kvikmynd sem er í smekk hvers og eins; sumum mun finnast það of yfirþyrmandi og melódramatískt, og sumum hefur fundist það kvenfyrirlitning. (Judith Crist kallaði hana kvikmynd fyrir "kvenhatara og sadista"). Öðrum gæti hins vegar fundist þetta sannfærandi sálrænt drama. 7/10