Pierre Jolivet leikur Don Kíkóta persónu, ófær um að tala, sem býr í heimi sem er ósamrýmanlegur nútímalífi. Hann treystir á heimatilbúna vopnin sín - hjálm, ermar og spjót - úr hjólhettum, sætispúðum og farguðum skrifstofuhúsgögnum. Rétt eins og Don Kíkóti reið Rocicante, ríður „Maðurinn“ á búnaði sínu (bókstaflega) yfir týndu mannslífin og náði í harða og niðrandi nútímaheiminn - svífa yfir jörðu, burt frá neyð nútímamannsins. Báðar persónurnar hjóla í leit að ævintýrum í viðleitni til að leiðrétta rangindi heimsins. Báðar persónurnar eru verndarriddarar gilda sem eru framandi fyrir flestar aðrar persónur sögunnar. Ólíkt sögu Cervantes, í þessari mynd þekkjum við okkur betur við tímalausar hugsjónir aðalpersónunnar. Við getum aðeins líkt þessu framandi og banvæna landslagi við gróskumiklu og fallega heiminn sem við búum í. Viðmiðunarramminn er fantasíuríkið sem hinn eini riddari man kannski eftir. Framtíðarsýn okkar væri sú að búast við því að aðalpersónan sigri, sigri, breyti heimi sínum (til hins betra) aftur í heim allsnægta sem er ekki lengur til. Við horfum á þessa mynd og sjáum sannan riddara í heimi menn-sem-dýr. Don Kíkóti taldi sig vera sannan riddara meðal dýra. Með sögu Cervantes getum við aðeins séð draumóramanninn, án þess að skilja raunverulega umfang tímalausrar tilfærslu hans. Í sögu Bessons og Jolivet sjáum við nýja heiminn frá augum Don Kíkóta, vegna þess að við metum sömu sýn og hugsjónir og aðalpersónan í krossferð.