Í sumarsmellinum 1998 BASEketball (1998): "Þetta er ein af þessum myndum sem venjulega sést á stóra Jumbo-tron skjánum á íþróttabar á daginn - þegar allir eru frekar drukknir. Því miður var ég edrú þegar ég sá þessa mynd." Svo vitnaði í hinn látna Gene Siskel fyrir þessa brjálaða, meintu yukfest sem kom út tveimur vikum eftir hið langt yfirburða "There's Something About Mary" í einstökum leik í júlí 1998. "Mary" var gríðarlega hátíð, en auk margra gagganna var hún mikið hjartans mál, þess vegna var hún tekjuhæsta gamanmynd þessa eftirminnilega sumars."BASEketball" reyndi að fara fram úr Mary, en hún sló á fleiri vegu en einn . Þú tekur höfunda "South Park," Trey Parker og Matt Stone, sem sem betur fer eru ekki á bak við myndina heldur fyrir framan myndavélina, eina meðliminn í ZAZ David Zucker sem stjórnar myndinni sem þarfnast launaseðla, og hinn. tveir Jim Abrahams og Jerry Zucker stóðu sig greinilega utan eða vöruðu hann líklega við myndinni, örlítið 90 ára ungur Ernest Borgnine, sem sóaði dýrmætum tíma sínum á frægum ferli sínum, dó á pylsu og söng "I'm Too Sexy" þegar hann tekur upp erfðaskrá sína á myndbandi, Jenny McCarthy, sem hefur lítinn skjátíma sem ekki of grátandi bikarekkja Borgnine sem er nógu ung til að vera barnabarn hans, stærri kvenkyns þátt eftir Yasmine Bleeth sem dyggan félagsráðgjafa sem er ákærður fyrir bágstadda ungmenni, og eini áhugaverði og merkingarbæri leikmaðurinn í þessum kalkúni, Robert Vaughn sem spilltur erkikeppinautur og tilgangslausir leikarar eftir "Airplane!" Alumni Kareem Abdul Jabaar og látinn Robert Stack sem virtust nostalgískur fyrir meistaraverkinu 1980 og það er miklu ferskari húmor sem ZAZ fjölskyldan skapaði. Hvað býr allt þetta fólk til? Örvæntingarfull leikarahópur og áhöfn að reyna að endurtaka "Airplane!" húmor og blanda því saman við grófleika „South Park,“ en misheppnast á allan hátt. Til að gera þessa löngu 100 mínútna mynd stutta, „BASEketball,“ alvöru leikur sem David Zucker og vinir hans fundu upp í heimabæ hans, Milwaukee, fjallar um tvo lata tapara (Parker og Stone) og sameiginlegan vin þeirra á stærð við lítra sem finna upp hafnabolta og körfubolta (þar af leiðandi titillinn) saman á innkeyrslunni heima hjá þér. Eftir að Borgnine deyr, arfur hann eignarhaldið á BASEketball liðinu sínu, Milwaukee Beers, til Parker og Stone. Vissulega fer leikurinn á landsvísu og erkifjendurnir Vaughn og McCarthy vilja taka af þeim eignarhald á Beers liðinu. En Bleeth er ástfanginn af báðum mönnunum, sérstaklega Parker, og ein fátæk, sjúk ákæra sem þarf á lifrarígræðslu að halda, fer ga-ga yfir þá. Þetta eru persónurnar, ekki sterklega þróaðar. Nú koma vitlausir gaggs. Blóð, raflosthár, eggjakast og öskur eru þar á meðal. Parker og Stone drepa næstum ungviðið á sjúkrahúsinu, en hann kemst í gegnum lifrarígræðsluna. Borgnine syngur og nuddar smyrsl á bringuna á myndbandinu. McCarthy, sem virtist komast yfir dauða Borgnine með því að kafna í hreinskilni strax, nuddar Vaughn fljótt í næsta atriði. Klappstýrur dansa í þröngum búningum. Það er nóg af tónlist á hljóðrásinni sem er spiluð fyrir heyrnarskerta. Og David Zucker þvingar fram skopstælingar á "Riverdance" og "Titanic." Paródíuþvingun er ekkert nýtt fyrir ZAZ, póstur "Airplane!" og "The Naked Gun" seríurnar. Og eins og Siskel var ég líka edrú, en ég var líka að verða syfjuð. Þessa mynd ætti að leika aftur og aftur fyrir grófa gesti sem njóta hennar þegar þeir tuða niður bjór, en munu þeir haldast vakandi og vakandi eða líða út í ófyndnu þættinum? Ef þeir líða út, þá munu þeir ekki átta sig á því að þeir eru sem betur fer að sakna heimsku og fáránleika. Hatturnar af fyrir þeim!