Þegar persóna Liv Ullman segir: „Mér líður eins og ég sé í draumi einhvers annars og þeir ætla að skammast sín þegar þeir vakna,“ á hún ekki aðeins við að vera óviljugur leikmaður í stríðsleikjum samfélagsins, hún á við að vera fáfróð þátttakandi í lífinu sjálfu. Í lok myndarinnar, þegar hún segir að sig hafi dreymt að hún ætti barn og hún hafi verið að reyna að sjá um það, en hún gleymdi einhverju öðru, þá er vísbendingin um að hún hafi gleymt því sem hún hefur lært í stríðinu, hún er bara lifði af, að eins og hennar eigin móðir á undan henni, mun hún ekki geta miðlað neinum mikilvægum lærdómi til síns eigin barns. Og þess vegna mun hringrás skömm fáfræðinnar halda áfram...ad infinitum...