Ég hef haft mjög gaman af þessari uppfærslu á "Emma". Ég hef séð hana margoft og hlakka alltaf til að sjá hana aftur. Þó hún taki aðeins 107 mínútur, voru flestir söguþráðurinn og undirsögurnar þróaðar á fullnægjandi hátt . Allar persónurnar eru vel útfærðar. Flestar samræðurnar koma beint úr skáldsögunni án kjánalegra brandara eins og í Sense and Sensibility eftir Emmu Thompson. Sem útlendingur kann ég sérstaklega að meta fullkomna orðatiltæki leikaranna. Umgjörðin og búningarnir voru fallegir. Mér finnst þessi útgáfa alveg á pari við smáseríuna "Pride and Prejudice" frá 1995 en þá voru framleiðandinn og handritshöfundurinn sá sami. Kate Beckinsale stóð sig mjög vel við að túlka „Emma“ sem Jane Austen sagði að hún myndi búa til heróín sem enginn annar en hún myndi elska. Hún er snobbuð en hefur bara nógu mikla æsku og reynsluleysi til að vera enn viðkunnanleg. Mark Strong var líka mjög góður í að túlka Herra Knightley, ekki auðveldur þáttur, held ég, þó að hann hafi ekki þann karisma sem Colin Firth sýndi Mr Darcy í Pride and Prejudice. Jafnvel lokasenan (uppskeruhátíðin) sem gerist ekki í skáldsögunni gefur viðeigandi endi nema þegar hún sýnir Emmu vera köld og næstum óþægileg við Frank Churchill en í skáldsögunni var hún rækilega sátt við hann, jafnvel sagði honum að hún hefði notið tvískinnans, hefði hún verið í hans aðstæðum. Undarleg frávik frá þeirri trúmennsku sem annars er sýnd í gegnum myndina. Mér finnst búningarnir fallegri og vandaðri en í öðrum útfærslum úr skáldsögum Jane Austen.