Ég sá þessa mynd fyrst fyrir mörgum árum og hef haldið áfram að horfa á hana nokkrum sinnum á ári þegar ég hef tækifæri. Það er á listanum mínum yfir uppáhalds kvikmyndir ásamt nokkrum af klassíkunum. Ef einhver segir þér að hún sé heimskuleg eða gamaldags, hunsaðu þá... þessi mynd er fyrir alla sem hafa gaman af hlátri og tónlist. Dansinn er ekki eins mikilvægur í þessari mynd og í öðrum Astaire myndum svo gamanleikurinn og leiklistin skína í gegn. Sjáðu þessa mynd ef þú getur, hún er kannski létt en hún er samt alveg skemmtileg. Svo ég veit að margir hata svarthvítar myndir, þeim finnst gamlar myndir í rauninni ekki geta verið fyndnar, þessi mynd ætti að fá þá til að skipta um skoðun. Enginn sem ég þekki getur horft á þessa mynd án þess að vera að minnsta kosti vægast sagt skemmt. Eina vandamálið við myndina: Fred Astaire syngur án þess að dansa. Hann er kannski frábær flytjandi og fær söngvari en það er bara ekki heillandi og skilur eftir stórt gat í miðri sögunni. Gamanmyndin verður stundum dálítið klisjukennd en vaudevillesque sýningin á G burns og G Allen eru bara fullkomin fyrir verkið og geta fullnægt öllum sem leita að léttum hlátri. Gefðu þessari mynd tækifæri jafnvel þótt þér líkar ekki við gamlar myndir, þessi mynd getur höfðað til fáránlegra í hvaða mynd sem er.