Aðeins örfáir hlutir taka þátt hér. Hluti með bílskúrsþjóni frá Nígeríu er hjartnæmur. Einn með Fanny Ardent & Bob Hoskins gerir sitt, snúning fyrir snúning þar til lokaskotið fer yfir hlutina. Vandamálið við þessa mynd er að aðeins örfáar klippurnar kalla á París. Hinir eru svo dreifðir hvað varðar þema, tón, vilja og framleiðslu að þú gætir eins verið að horfa á "The Years Best Commercials, 2006." Það er eiginlega út um allt. Það þróast ekki eftir sýningartímann og ekkert ríkir hjá leikstjórunum. Engin smíði gengur vel saman... leiðindi setur inn. Ég er á klukkutíma, tuttugu mínútna punktinum og Elijah Wood er í einhverjum heimsk, yfir -auglýsing, offramleidd vampíru shtick. Það hefur um það bil jafn mikið með París að gera og gamlar dömur að prjóna á Suðurskautslandinu. Fantasy birtist held ég fyrst í Coen Brothers þættinum (Uh, takk J & E fyrir að eyðileggja aðra mynd) og kemur síðan allt of mikið fyrir. Tilgangurinn með því að vera í París er að þú þarft ekki tilbúna vitleysu til að gera dagana þína óvenjulega. Af hverju að skipta því eftir hverfi ef Quartier de la Madeleine er jafnað við vampírur fyrir einhvern tapara leikstjóra? Hefur nokkurn tíma verið tegund sem er ofmetnari en vampírumyndin. Á þriggja ára fresti fáum við sömu lame vampíruklissurnar. Það sem gerir illt verra er að skiptingin á milli hluta er frekar listlaus. Umskiptin glatast. Finnst þetta ekki af ásetningi, finnst þetta slepjulegt.