Joe er myndin um myrku hliðarnar á krafti sjöunda áratugarins í Ameríku og Susan Sarandon var með falleg brjóst. Þessi mynd hræddi mig svo mikið þegar ég sá hana í leikhúsi að mér líkaði aldrei við Peter Boyle fyrr en Young Frankenstein og var enn frekar tortrygginn við hann jafnvel eftir þessa gamanmynd. Þegar litið er til baka frá reynslu dagsins í dag, virðist þessi mynd aftur vera ný í því að vera bein og að því marki að helmingur kjósenda samþykki „Joe The Plumber“ gerð John McCain og ótta þeirra við að kjósa svartan mann sem forseta Bandaríkjanna á næstu vikum . Litið væri á svartan Prez sem ljúfa hefnd „nigranna“ en hlyti að koma aftur eldi í huga margra ef ekki göturnar, að þessu sinni af áhugamönnum Joe. Þannig að andi Joe í myndinni er endurvakinn í herferð Joe The Plumber! Samt elska ég að vera Ameríkumaður og vera hræddur við hvort tveggja og vitneskju um að þau sýna hvað kaldhæðnislega Gregory Peck sagði að siðmenntað lögmál okkar væri líka: "lifandi, andandi veruleiki!" Guð hjálpi okkur.