Þú veist þegar þú ert í strætó og einhver ákveður að segja þér lífssögu sína og þú situr þarna með aumkunarvert bros á vör þegar það eina sem þú vilt gera er að skella fíflinum og ganga burt? Jæja, ég fékk svipaða tilfinningu þegar ég horfði á þessa mynd. Allt í lagi, ég valdi reyndar að fara og sjá Aprile, og ég vissi um smekk Nanni Moretti fyrir að gera sjálfan sig eina stjörnuna úr Caro Diario, en eftir um hálftíma af þessari nýjustu afborgun úr endurminningum hans vildi ég gefa Moretti madre af öllum smellum. Caro Diario var fyndinn, óvenjulegur og að minnsta kosti nokkrum öðrum persónum tókst að ná orði á kantinum. Í Aprile hefur Moretti hins vegar einkarétt á samræðunum, þannig að allt sem þú heyrir í einn og hálfan klukkutíma er hástemmt væl í gangi um hvernig pólitíkin hans sé best, eða hvaða sérkennilega dægurmenningu kitlar hann. í augnablikinu. Hann finnur sér líka tíma til að sliga kvikmyndir sem honum líkar ekki við, eitthvað sem ég hélt að væri frátekið fyrir tapara eins og mig. Ef þú ert í stöðu eins og hans, þá myndirðu halda að hann myndi reyna að gera eitthvað meira um kvikmyndir en þetta. Með því að gera almennilega kvikmynd kannski, eina með einhverjar hugmyndir og ágætis uppbyggingu, eða kannski eina sem er ekki algjörlega ríkjandi af pirrandi röddinni hans. Og þegar hann byrjaði að grenja yfir nýfæddu barni sínu langaði mig bara að fara og vera í félagsskap með einhverjum venjulegum, helst ekki sjálfsuppteknum kvikmyndaleikstjóra með undarlega tilhneigingu til klístrar tónlistar. Næst þegar einhver sem þú þekkir ekki reynir að segja þér lífssögu sína, gefðu honum skelli frá mér. Hvert högg verður lítill sigur í baráttunni gegn Morettiisma.