Þrátt fyrir frábæra vinnu aukaleikaranna og gáfulegt handrit Alan Plater, þjáist þessi mynd af afdrifaríkum galla - skort á sjarma aðalpersónunnar/leikarans. Ein persónanna lýsir persónu Richard E Grant sem „a whining little turd“ og því miður dregur þetta hann fullkomlega saman. Það er ekkert við hann eða frammistöðu hans sem gerir það trúverðugt að kærastan hans og yfirstéttarútgefandi/vinur myndi eyða svona miklum tíma og tilfinningalegum áreynslu í hann. Hann er dónalegur, hrokafullur, eigingjarn, sjálfseyðandi og rækilega pirrandi. Hluturinn kallaði á leikara sem getur fengið þig til að elska hann jafnvel þegar hann er að spjalla - Ewan McGregor, til dæmis. Öll fyndna ádeila á bekkjarkerfið o.s.frv. var sóun, þökk sé þessari pirrandi og rækilega óviðunandi frammistöðu. Það eina sem ég vildi gera var að hrista hann og segja honum að komast yfir sig.