Frábær þögul útgáfa af sögu Francois Villon. Þrátt fyrir að endurgerð á þriðja áratugnum eins og IF I WERE KING, með Frank Lloyd í leikstjórn, Preston Sturges handriti og Ronald Colman í aðalhlutverki, er þessi útgáfa enn betri. Barrymore, með árgangi grínista, leikur grínista fíflið og vínþunglyndan Villon af áleitni sem Colman gat ekki jafnast á við. Myndatakan er óvænt í fegurð sinni og nýsköpun og aukaleikarar, sérstaklega Conrad Veidt í amerískri frumsýningu sinni, hinni ótrúlega fallegu Marceline Day, og aukamyndasögurnar, Slim Summerville og Hank Mann, stela hverri senu sem þeir eru í. Það er synd. að Barrymore gerði svo fáar fyrsta flokks gamanmyndir. Meðal hljóðmynda hans er aðeins aðalhlutverk hans í TWENTIETH CENTURY og aukahlutverk hans í MIDNIGHT jafnast á við þetta, og þær standa sig aðeins vegna frábærrar rödd hans. Í þessari þöglu mynd verður Barrymore að segja sögu sína án orða, og hann gerir það, til skiptis, óþekkjanlegur sem konungur heimskingjanna og blíðlega sem Villon ástfanginn. Hann fær meira að segja að stökkva um í töfrandi stíl Fairbanks, mest sannfærandi. Hann lætur einnig aukaleikara sína fá sinn skerf af dýrðinni og keppir í þessu samleiksverki eins og hverri hæfileikaríkri myndasögu tímabilsins. Að lokum er stutt orð um Alan Crosland, leikstjóra sem í dag er aðeins þekktur fyrir að hafa leikstýrt fyrsta talandi þættinum, THE JAZZ SINGER í sama ár og þetta kom út. Crosland var varkár, nýstárlegur, skemmtilega frumlegur leikstjóri og það er synd að fleiri verk hans eru ekki þekkt. Kannski verður þessi mynd, mun áhugaverðari sem kvikmynd en þekktasta verk hans, kynning þín á öðrum hæfileikum hans. Ef svo er gætirðu gert miklu verra.