Þetta var mjög djörf mynd í tilefni dagsins. Það gæti jafnvel verið lýst sem mjúku klámi fyrir þögla tímabilið. Þetta var spjallþráður, en samtalið var afar takmarkað og á þýsku. Maður þurfti þess samt ekki. Hin unga (19) Hedy Lamarr festist í ástlausu hjónabandi við þráhyggju (stereótýpu?) Þjóðverja og snýr aftur heim til föður síns eftir stuttan tíma í hjónabandi sem virðist aldrei hafa verið fullkomnað. fræga og fyndna sena, hún ákveður að fara í dýfa einn morguninn þegar hesturinn hennar er annars hugar. Hún neyðist síðan til að hlaupa yfir tún og elta hann þar sem hún skildi fötin eftir á hestinum. Verkfræðingur sækir hestinn hennar og skilar fötunum hennar - eftir að hafa fengið auga. Þeir sitja um stund og á zen augnabliki gefur hann henni blóm með býflugu sem situr ofan á. Þetta er þar sem hún hugsar til baka til brúðkaupsferðarinnar og gjörða eiginmanns síns og skordýrs. Hún veit að þessi maður er öðruvísi. Þú getur notað ímyndina þína hér, en höfuð hans hverfur af sjónarsviðinu og við sjáum hana hrolla af ánægju. Þar sem hann klæddi sig aldrei af, geturðu ímyndað þér... Vissulega, virðing til kvenna eftir leikstjórann Gustav Machatý, og áfall fyrir 1933 áhorfendur. Það eina sem skemmir þessa fallega kvikmynduðu mynd er óhófleg sektarkennd og undarlegur endir.