Völundarhúslík skáldsaga Nigel Balchin, 'A Way Through the Wood', hefur verið aðlöguð af Julian Fellowes sem einnig leikstýrir þessu 'hræðilega breska' spennuverki í stofu. Þetta er kvikmynd sem hefur áhrif á leikarahópinn sem sýnir mismunandi góðkynja/illkynja persónur og það er hér sem leikstjóraval Fellowes er frábært. Sagan hefur línulega línu sem auðvelt er að fylgja, en fegurð myndarinnar er myndbreyting hvers leikmanns þar sem eitt atvik kveikir jarðsprengjusvæði hamfara. James Manning (Tom Wilkinson) er farsæll viðskiptafræðingur í London, giftur. til Anne (Emily Watson) sem þarf meira í lífi sínu: hjónin sem eru barnlaus búa í landinu í fallegu búi, með aðstoð langtíma „hreingerninga“ þeirra Maggie (Linda Bassett). Þeir mæta í félagsvist og hitta meðal annarra William Bule (Rupert Everett), aðgerðalausa lata auðuga nágrannann. Anne ákveður að þeir ættu að skemmta nágrönnum sínum og gegn grimmum mótmælum James heldur Anne áfram með skipulagningu: James sér um að „mæta ekki vegna viðskipta“. Á veislukvöldinu verður árekstur þar sem eiginmaður Maggie er fyrir slysni drepinn af einhverjum í Range Rover (hún tók eftir). Þegar James kemur heim sér hann rispu á Range Rover Williams og grunar William um að vera gerandinn. Anne dregur James frá því að fara til lögreglunnar með upplýsingarnar -"hvað getur það gert annað en að eyðileggja líf Bills sem félagsvera og föður og sonar mikilvægs afkvæmis?". Frá þessari fyrstu „lyginni“ dreifist vírusinn: James mætir Bill sem talar James frá því að fara til lögreglunnar, Anne játar að það hafi verið hún sem ók Bill's Rover og ber ábyrgðina, James sannfærir Anne um að þegja því það myndi eyðileggja Orðspor hans, Anne játar að hún eigi í ástarsambandi við Bill, og þau þrjú eru sammála um að þau muni standa saman í stóru lyginni sinni í þágu hins betra. Anne lætur á endanum undan sektinni um að hafa ekki sagt ástkæru sinni Maggie að hún sé ábyrg og Maggie, sjálf sek um fyrri þjófnað sem líf hennar var bjargað fyrir miskunn Anne til að ráða hana samt sem áður, er umboðsmaðurinn sem dregur söguna að óvæntri niðurstöðu. . Lygar ollu lygum sem ollu lygum, o.s.frv. Helstu áhrif þessara ráðabrugga eru hvernig einangruðu harmleikurinn hefur áhrif á hverja persónu sem kemur við sögu. Hver breytist á dramatískan hátt. Tome Wilkinson skilar bestu frammistöðu á ferlinum fullum af frábærum leikjum: hann getur sagt meira með líkamsstöðu sinni og svipbrigðum en um nokkurn leikara fyrir áhorfendum í dag. Sömuleiðis bætir hin hæfileikaríka Emily Watson enn einu fínu hlutverki við efnisskrána sína, eins og hinn furðu snjalli Rupert Everett sem, þrátt fyrir að vera enn einn auðugur breskur „heiðursmaður“, gefur okkur mann bæði andlegan og samt þurfandi. Og hin alltaf fína Linda Bassett fer með lítið hlutverk og fíngerir það sem gerir persónu hennar hljóðlega miðlægan í óskipulegum vef lyga. Kvikmyndatakan eftir Tony Pierce-Roberts og söngleikurinn eftir Stanislas Syrewicz bæta ómælt við margvíslega andrúmsloftið sem sagan mætir. Þetta er samspil eins og það gerist best, sem þýðir alltaf að leikstjórinn (Julian Fellowes) hefur góð tök á verkinu. Samspil þessa ágæta fólks gerir það að verkum að hin ósvífna saga virkar mjög vel. Grady Harpa