Dæmigerð ítölsk mynd á áttunda áratugnum, frumleg og góð tónlist, en með smá sérkenni, áhugaverðri en ekki frábærri ljósmyndun, lélegum og stundum ruglingslegum söguþráði (t.d. hlutverk úlfahundsins og hvaðan kemur drengurinn?) með lélegum samræðum, fallegu andrúmslofti. Ástæðan fyrir því að það er enn (tiltölulega) vel þekkt og eftirsótt er líklega nektarsenurnar (þar á meðal dæmigerður 70s gervisamlegi) þar sem 11 og 13 ára stúlku er með eldri unglingsstrák (Eva Ionesco) og Lauru Wendel) - það er áhugavert frá félags-pólitísku sjónarhorni að sjá hvernig þessi framsetning mjög ungra unglinga var talin ásættanleg og eðlileg í allri Evrópu (og Bandaríkjunum) fyrir 30 árum, en nú er það meira en bannorð. .Sagan snýst um einelti á einni stúlku (Laura) af hálfu hinna tveggja persónanna og uppgötvun hennar á kynlífi, sem er alveg nákvæm framsetning á þætti unglingslífsins. Persóna Evu (Silvíu) þróast ekki alveg til loka myndarinnar og virðist þegar vera mjög vel að sér í erótískum listum - það er engin "að verða fullorðin" fyrir hana: hún er mjög hégómleg ung stúlka sem er nú þegar meðvituð um kynferðislegt sjarma hennar, en er á endanum bara notað og endar myndina grátandi eins og litla stelpan sem hún er í raun enn. Drengurinn er algjörlega fyrirlitlegur hrekkjusvín, en Laura kemur fyrir sem mjög barnalegt og veikburða fórnarlamb.