Ég hef orðið vitni að nokkrum voðaverkum kvikmynda. Undanfarin tvö ár virðist sem framleiðendur og leikstjórar hafi viljað gera kvikmyndir sem færa mig nær og nær geðveiki. Hannibal var engin undantekning. Ég bjóst ekki við miklu þegar ég fór inn til að sjá myndina. Bókin var fáránleg og orðatiltækið „Bókin er alltaf betri en myndin“ fullvissaði mig alls ekki um að þessi mynd yrði allt annað en rusl. En það sem ég kom að sjá var mynd sem lét allar aðrar slæmar myndir virðast betri í samanburði. Venjulega, þegar ég sé hræðilega kvikmynd, finnst mér ég skemmtilegri en nokkuð annað. Því miður gat ég ekki einu sinni hlegið að sorglegri afsökun fyrir mynd sem Hannibal er. Myndin var tekin upp með loforðum, held ég. Það voru Anthony Hopkins, Julianne Moore og Gary Oldman. Og fyrir leikstjórn var Ridley Scott. Það hafa verið kvikmyndir með verulega minni hæfileika sem hafa verið gríðarlega betri. Það var svo margt sem ég hefði klippt úr þessari mynd að ég efast um að eitthvað hefði verið eftir. Það var ömurlegt. Söguþráðurinn var svo fáránlegur að það virtist sem algjör hálfviti hefði skrifað hann. Það sem verra er er að bókin var enn vitlausari og það voru nokkrar senur sem voru of öfgakenndar til að vera með, sem er sorglegt þegar um kvikmynd er að ræða þar sem***SPOILER AHEAD*** var verið að elda heilann á Ray Liotta í molum. Þessi sena meira en nokkur önnur fékk mig til að gráta, vegna þess að hún blekkti forvera sína á svo stórkostlegan hátt. Silence of the Lambs var ein af mínum uppáhaldsmyndum allra tíma. En Hannibal var tveggja tíma plús brandari. Þessa mynd ætti aðeins að horfa á ef fólk vill læra að skrifa ekki góða mynd.