Ég var svo spenntur að sjá þessa mynd því ég hafði alltaf heyrt að hún væri mjög skelfileg. Það sem er áhugavert við hana er að þetta er japönsk mynd sem þeir ákváðu að koma með til Ameríku, en þeir tóku hana í raun Í Japan með upprunalegu áhöfninni! Ég held að þetta hafi gert myndina... meira japanska (sem er líklega ástæðan fyrir því að hún náði að vera nokkuð vel heppnuð ólíkt flestum Japan-til-Ameríku hryllingsmyndafloppum) en það gerði hana líka svolítið óaðgengilega bandarískum áhorfendum. Munurinn á því hvað hræðir japanska menningu og hvað hræðir bandaríska menningu fannst vera til staðar í gegnum myndina. Þetta virkaði vel á augnablikum þegar þeir ætluðu að fanga taugahræðslu aðalpersónunnar: hræddur fiskur í stórri, uppteknum, ókunnugri Tókýó-tjörn. Söguþráðurinn var líka frekar ruglingslegur. Á dæmigerðum japönskum tísku er þetta mjög flókið og ruglingslegt. Upphaf myndarinnar er í raun miðja sögunnar og þaðan færum við okkur stöðugt fram og aftur þar til við sjáum í lok myndarinnar endi og upphaf allrar sögunnar. Þetta stöðuga fletta í gegnum tímann var mjög ruglingslegt fyrir mig. Einnig fannst mér sumt ekki útskýrt svona vel og ég varð að biðja vinkonu mína að útskýra þá fyrir mér (hún var búin að sjá það, sem og framhaldið sem greinilega sýnir meira af sögunni). Á heildina litið er það nóg fyrir bandaríska áhorfendur að elska, ógrynni af æðislegu myndefni og makaberum smáatriðum sem heilbrigt skvetta af stökksenum.