Dökk og sársaukafull sýn á hættur eiturlyfjafíknar, Sinatra er dásamlegur í þessari mynd. Það eitt að horfa á brjálaðan hroll hans og öskur og eyðileggjandi reiði undir lok myndarinnar er nóg til að fá einhvern til að hugsa sig um tvisvar um að prófa heróín; kannski ættu þeir að sýna krökkum á heilsutímum þetta í stað þess huglausa kjaftæðis sem við neyðumst til að þola ár eftir ár. Þetta er saga manns sem er einfaldlega að reyna að skapa sér nýtt, hreint líf eftir að hafa verið í fangelsi, að reyna að losa sig við eiturlyfjavana sína og starf sitt við að ganga frá spilum í ólöglegum fjárhættuspilum, sem er dreginn niður, dreginn aftur inn í múkkið af illsku mannlegs eðlis. Hann er nýttur af vinnuveitendum sínum, eiturlyfjasölum og jafnvel dularfullri, slægri en samt heimsku eiginkonu hans. Jafnvel þótt þér líkaði ekki myndin sjálf, þá er hún þess virði að sjá hana bara fyrir hljóðrásina. Þetta er allt þungur, sveiflukenndur djass með stórum trommuköfum og málmblásara. Þetta, með grófa, en samt örlítið óheiðarlega hljóðinu, hjálpar til við að koma stemningunni ásamt glottandi, snáða eiturlyfja- og kortasalurunum, sem virðast alltaf sveima eins og hrægammar í kringum Frankie Machine. Ég mæli með þessu fyrir hvern sem er -- sérstaklega ef þér líkar við kvikmyndir noir, zoot jakkaföt, fedora eða djass.