Ég á venjulega ekki í neinum vandræðum með að fara í burtu frá slæmri mynd, en þetta var einstakt tilfelli. Þessi mynd var svo léleg að ég sat í gegnum þetta allt saman næstum því að biðja um að hún fengi eina mínútu af góðum bíótíma til að réttlæta eina og hálfa klukkustundina sem var sóað. Það þarf varla að taka það fram að ég varð fyrir hrottalegum vonbrigðum. Myndin er staðsett í strandhúsi þar sem hópur háskólavina fagnar fríi og glímir við fjölmörg vandamál sem gera hana ekki þess virði að sjá hana. Í fyrsta lagi eru gapandi lóðargöt. Í öðru lagi, mjög fáir af C-listanum (ég þori ekki einu sinni að kalla þá B) leikarar geta leikið einskis virði, svo allar senur sem hafa möguleika mistakast hrapallega. Í þriðja lagi er gengi myndarinnar mjög óþægilegt og óþægilegt að horfa á oftast sem gerir spennuuppbyggingu mjög erfitt, sem leiðir til fárra óvart fyrir áhorfendur. Í fjórða lagi og mikilvægast er að endirinn er algjörlega and-loftslagslegur að hluta til vegna þess hvernig hann endar (stilling/hver morðinginn reynist vera) og að hluta til vegna þess að samræðan er bara voðalegur. Það er kvikmyndunum til sóma að þetta er eina myndin sem ég mun segja að sé versta myndin sem ég hef nokkurn tíma séð og ég hef séð mikið. Þannig að, alveg eins og slæmur brandari hefðirðu verið þeim mun ánægðari með að heyra aldrei, Næst þegar einhver spyr þig hvort þú viljir vita leyndarmál muntu öskra nei, þú gerir það ekki þar sem þú hleypur í gagnstæða átt.