Fyrir kvikmynd sem sást mest í heimalandi sínu Suður-Kóreu mestan hluta ársins 2004 voru það mikil vonbrigði. Sýnir að Hollywood er ekki eini staðurinn þar sem fólk getur gert of tilfinningaþrungnar, melódramatískar kvikmyndir. Myndin var rúmlega 130 mínútur að lengd en í raun og veru gerðist ekki mikið og allt sem gerðist var nokkurn veginn það sem maður bjóst við, söguþráðurinn var svo gegnsær. Vissulega ef maður sjálfur væri kóreskur myndi maður kannski lenda í því meira, en fyrir mig gerði það ekki mikið neitt. Skemmst er frá því að segja að þar sem dæmið hefur tilhneigingu til að vera með kóreska kvikmyndagerð snýst söguþráðurinn um sambandið milli norður- og suðurhluta skagans. Suður-Kórea ákveður að ráða og þjálfa úrvalsmorðingjasveit úr dauðadæmdum föngum til að drepa Kim Il-Sung. Leiðinlegur söguþráður truflar mig ekki mikið ef persónurnar eru góðar en því miður er það ekki raunin í þetta skiptið heldur. Þetta eru staðalímyndir og leikurinn er að mestu miðlungs og of oft aðeins yfir höfuð eins og hann hefur tilhneigingu til að vera í kóreskri kvikmyndagerð. Of mikill tími fer í hinar fjölmörgu klippingar og persónurnar eru enn fjarlægar, einvíddar pappaskurðir. Þeir hefðu átt að eyða meiri tíma í að koma persónunum á fót og minna í að sýna okkur hversu hörð og grimm þjálfunin og hermennirnir eru. Eitt sem það minnir okkur á er að minna af tvennu rangt er samt rangt.