Í þessari örvæntingarfullu og rækilega kjánalegu tilraun til að halda Drakúla-framboði Hammer á lífi þrátt fyrir að hafa misst megnið af krafti sínu fyrir löngu, er goðsagnakennda vampýran okkar vakin aftur til lífsins í sveiflukenndu London 1972. Nákvæmlega hundruð árum eftir að honum var eytt af erkióvini sínum Van. Helsing, dulræn lærisveinn að nafni Johnny Alucard (skiljið þið?) safnar skrautlegum vinum sínum í yfirgefna kirkju, þar á meðal barnabarnabarn Van Helsing, Jessica, og framkvæmir djöfullega helgisiði sem endurvekur Drakúla í reykjarmóðu. Eina verkefni Drakúla er að valda eyðileggingu á allri Van Helsing ætterninu og viðkvæm Jessica er kjörið fórnarlamb til að ná þessu. Þetta er líklega eina 70's myndin sem fer gífurlega yfir toppinn í að reyna að líta út eins og 70's mynd! Í ljósi þess að fyrri sex Drakúla myndirnar gerðust allar á Viktoríutímanum, vill leikstjórinn Alan Gibson virkilega leggja áherslu á þá staðreynd að við erum á 20. öld núna og þannig fyllir hann myndina sína með óþolandi hippapersónum, hræðilegum tískustraumum á sjöunda áratugnum og hræðilegum sjöunda áratugnum. tónlist. Christopher Lee og Peter Cushing virðast vonlaust glataðir í þessu umhverfi og frammistaða þeirra sýnir það því miður. Upphafsserían (leifturhögg) og hápunkturinn í uppgjörinu eru nokkuð ánægjulegir, en allt þar á milli er sársaukafullt leiðinlegt og algjör andstæða við skelfilegt. Stærstu þættirnir í þessari kvikmyndaröð hafa alltaf verið myrku kastalarnir hans Drakúla og spennandi þjálfarakappaksturinn og augljóslega skortir þetta allt þetta. Til allrar hamingju fyrir aðdáendurna gaf Hammer Studios samtímamyndir út aðrar myndir sem snúast um vampírur sem eru miklu betri ("The Vampire Lovers", "Twins of Evil", "The Legend of the Seven Golden Vampires"). Ekki mælt með.