Acolytes setur fram áhugaverða blöndu af frumlegum hugmyndum í „öskrandi unglinga“ klisjuhrollvekju með meira spennusögulegum hraða. Að sumu leyti er Acolytes mjög vel heppnuð, en að mörgu leyti misheppnast myndin hrapallega. Á heildina litið forðaðist Acolytes hinar dæmigerðu erkitýpur barnaleikans og sakleysis æskunnar endalausra hryllingsmynda á borð við Cabin Fever, Texas Chainsaw Massacre og ótal aðrar myndir þar sem grunlausir og tiltölulega barnalegir og saklausir unglingar stunda kynlíf, hlaupa um öskrandi og einn af öðrum er hrifinn burt af einhverskonar skrímsli. Þess í stað er þessu sakleysi skipt út fyrir stolt, hefndaraðgerðir og hroka. Persónurnar fengu nokkur tækifæri til að bjarga sér frá yfirvofandi dauða og örvæntingu, en tókst það ekki vegna þeirra eigin djöfla. Að lokum var maður skilinn eftir með þá tilfinningu að það væru engin (og kannski engin) saklaus fórnarlömb. Eins og nafnið gefur til kynna snertir myndin líka mikið við að fylgja leiðtoga eða yfirvaldi. Þetta var notað í beinni merkingu um hvort aðalpersónan myndi verða eins og raðmorðinginn og var líka notað minna beint í gegnum myndina. Að fylgja miðlægri persónu er endurtekið þema í gegnum myndina. Í gegnum allt þetta tóku kvikmyndagerðarmennirnir líka inn fullt af klisjum, sem mig grunar að hafi verið viljandi og gefið myndinni einstaka blöndu af dýpt og grunnu sem mér fannst heillandi. Þetta, ef til vill óvart, spilar vel við persónurnar sem eru, við fyrstu sýn mjög grunnar, en eftir því sem sagan þróast verður augljóst að þær eru, að minnsta kosti tvær aðalkarlpersónurnar, nokkuð flóknar. Tæknilega er myndin þó í miklum vandræðum. . Kvikmyndatakan, sem er venjulega metin í háum gæðaflokki, finnst mér frekar töff og ofstílfærð, þar sem formúlufræðileg 2/3 nálgun er allt of stíf. Mörg umskipti fannst mér líka vera of stílfærð. Notkun táknfræði var ekki aðeins óljós, heldur einnig mjög of notuð. Söguþráðurinn var illa skipulagður og byggðist eingöngu á rangfærslum til að ná frekar lúmskum endi, sem var illa leystur og skilur áhorfendur í ruglinu. Aðferðir sem notaðar eru til að leysa hápunktinn eru ódýrar og illa undirbúnar, hvatir eru reglulega óljósar og helstu atriði söguþráðsins eru óbundin að lokum. Á heildina litið glatast hlutfallslegur frumleiki myndarinnar, þemu og ritgerð í völundarhúsi lélegrar tæknilegrar útfærslu, of- stílfært myndmál, óljósar hvatir, þröngsýn og óþarfa táknmynd og ódýr útúrsnúningur sem aðeins er viðhaldið af skorti á eða algjörlega röngum upplýsingum. Ef myndin væri betur útfærð hefði hún verið frábær. Hins vegar fær Acolytes aðeins tvær stjörnur að mínu mati.