Upprunalega Road House er alls ekki verðlaunamynd. En það er ein af stærstu sektarkenndum allra tíma. Það hefði ekki átt að vera erfitt að gera framhald. Það er engin þörf á stóru kostnaðarhámarki, stórum nafnastjörnum og stórkostlegum sjónrænum áhrifum. Jafnvel sagan þurfti ekki að vera frumleg. Það eina sem þurfti var góð tímastemning og frábær hnefabardagi. Ég er ekki að meina "wire-fu" í Matrix-stíl, bara eitthvað vel dansað barherbergi. Fullt af þeim. Það eru nokkrir ágætis bardagar í myndinni, en enginn þeirra er eftirminnilegur og áherslan er frekar á byssuleik. Auk þess er það hlæjandi hvernig það tengist upprunalegu myndinni, jaðrar við móðgun. Johnathon Schaech leikur Shane Tanner, leynilegan DEA umboðsmann sem er góður í höndum og fótum. En hér er sparkarinn...hann er sonur sögupersónunnar Patrick Swayze Dalton!!!! Segðu hvað????? Við skulum sjá, upprunalega Road House var gert árið 1989. Svo að Dalton eignaðist son seint á 20 (kannski jafnvel 30) árið 2006...jæja, þú skilur hugmyndina. Þeir gefa það ógnvekjandi skýringu að hann hafi búið hjá frænda sínum Nate (Will Patton) á meðan faðir hans "ferðaðist mikið um". Ó takk. Það sjálft réttlætti næstum því að slökkva á þessari mynd. En ég vík. Schaech er algjörlega úr essinu sínu. Vissulega getur hann kastað nokkrum spörkum, en hann er ekkert í gangi sem leikari. Auk þess er hann nefndur í myndinni af vondu krökkunum sem „fínn drengur“. Ég hef aldrei skoðað karlmenn svona náið, en mér finnst þessi gaur ekki vera of fallegur. Hann lítur út fyrir að vera veikur. Andlit hans er allt of þunnt og niðursokkin augun láta það líta út fyrir að hann eigi eftir að líða út hvenær sem er. Ég hafði aldrei heyrt um hann áður, en ég held að hann ætti að hætta að leika og fara aftur í dagvinnuna sína. Jake Busey leikur fíkniefnahlauparann ​​Wild Bill á staðnum. Busey er ekki hræðilegur leikari. Hann var góður í Starship Troopers, og gerði meira að segja ógnvekjandi illmenni í Hitcher 2. En hér tyggur hann bara landslagið í venjulegum vonda kallinum. Jafnvel "ógnandi" samráð hans er geispverðugt. Við eigum að kaupa hann sem manninn sem er með allan bæinn í vasanum. En afhverju? Hvað gerir hann? Vegna þess að hann vill kaupa bar frá Patton "með hvaða hætti sem er nauðsynlegt"? Ellen Hollman fer með hlutverk kærustunnar. Kona með leyndarmál. Verst að það leyndarmál er álíka erfitt að átta sig á og 2+2. Hún er grunnskólakennarinn á staðnum sem er fyrrverandi hermaður. Giska á hvað það þýðir? Það þýðir að þó að hún gæti titrað af ótta fyrir meirihluta myndarinnar, þá er hún tilbúin að mölva hausinn þegar feldurinn fer að fljúga. Jæja, hún er allavega heit. Reyndar er baráttan á milli hennar og stúlku Wild Bill sú besta í myndinni. Það er hratt, grimmt og skemmtilegt. Sem leiðir mig að næsta vandamáli mínu með myndina ... slagsmálin. Eins og ég sagði Schaech veit hvernig á að kasta höggi. Það sama er ekki hægt að segja um neinn sem hann mætir í myndinni. Augljóslega mun myndin öll koma niður á Schaech á móti Busey. Busey er leikari, ekki bardagamaður. Hann býr ekki yfir hæfileikum til að draga úr kvikmyndabardaga. Swayze kann að hafa verið þjálfaður dansari, en íþróttahæfileikar hans gáfu honum tækifæri til að heyja vel dansaða bardaga. Hann stóð líka frammi fyrir nokkrum verðugum andstæðingum og átti eina morðingja (bókstaflega) hreyfingu. Ekkert af því hér. Með nokkrum undantekningum eru slagsmálin þvinguð, illa sviðsett og venjubundin. Kýlurnar hljóma eins og einhver sem lemur 2X4 á steypuna, og það eru jafnvel nokkrir hlutir þar sem hljóðið passar ekki einu sinni við höggið. Það er vandræðalegt. Það er ekki einu sinni góð suður/rauðháls tónlist upprunalega. Road House var með Jeff Healy Band, sem var nokkuð vinsæl hljómsveit á þeim tíma. Þessi mynd skartar söngvara sem heitir John Otto, en tónlist hans er lúmsk og leikur hans enn verri. Hann hefur gefið eina línu í myndinni, sem líklega var sett inn til að friða hvaða aðdáendur sem hann kann að hafa þarna úti. Annað hvort það, eða einhver skuldaði honum greiða. Síðasta kvörtun mín um myndina er sú sem kemur út af því að vera vandlátur ... samfellan. Kvikmyndir eru teknar upp úr röð og síðan er það í verkahring ritstjórans að púsla þessu öllu saman. Jæja, einhver ætti að gefa klippara þessarar myndar smá tuð. Vandamálin eru allt frá litlum hlutum eins og að fólk horfir ekki í sömu átt þegar mynd breytist, til ENDURNOTAÐA myndefnis í lok myndarinnar. Í upphafi kynnumst við barnum, The Black Pellican. Þegar myndavélin fer í gegnum barinn sérðu hljómsveitina, skoppana og fólkið dansa. Í lok myndarinnar, þegar vondu kallarnir hafa verið sigraðir, fáum við annað skot af sama slá, með innskotum af hetjunni okkar sem situr á barnum með stelpunni sinni. Vandamálið er að myndefnið af fólkinu á barnum er SAMMA myndefnið frá upphafi myndarinnar!!! Ég krakka þig ekki. Þetta er sama fólkið, sem stendur (eða dansar) á sömu stöðum, í sömu fötunum. Viltu vita það fyndnasta? Þú sérð skoppara í skotinu sem voru DREPTIR fyrr í myndinni. Gerðu sjálfum þér greiða, ekki horfa á þessa mynd nema þér finnist þú þurfa að fara út og kýla einhvern. Þessi mynd mun gera þig nógu reiðan til að gera það.