Daphne Zuniga er eina ljósið sem skín í þessum syfjaða skurðarvél og ljósið dofnar hratt. Ef ekki hún, en hvaða önnur ástæða til að horfa á þetta. fimm háskólakrakkar eru skráðir til að undirbúa gamlan heimavist fyrir niðurrifsdag. Vandamál eiga sér stað sjálfkrafa þegar skrýtinn heimilislaus maður er að leita eftir og hópurinn skortir nokkra manneskju. Þá er morðingi á lausu. Mig langaði satt að segja að ég ætlaði að njóta þessa. Það var sanngjarnt sett upp, eða kannski var það bara Daphne Zuniga í því. Myndin er of hæg og næstum jafn þögul og bókasafn. Flest leiklistin er undir meðallagi og „sjónarhorn“ augnablikin eru svo gamlar fréttir. Hið margrómaða tónskáld Christopher Young í kvikmyndum eins og "Hellraiser" og "Entrapment" skoraði þetta, í endurtekinni línu sem var betur gerð fyrir sjónvarpsmynd. Samt virðist hún hærri en myndin á skilið. Svo, fyrir utan Young og Zuniga, skafar þessi botninn á tunnunni.