Þeir gagnrýnendur sem hafa kvartað yfir því að þessi mynd skorti trúverðugleika eða eigi í vandræðum með byggingu eru að missa af málinu. Þetta er dásamleg búðarrómantík, með nóg af leik, sígaunar! Dansaðu, sígaunar! tónlist, sem bæði sendir frá sér framandi ástarsögur og fagnar þeim. Hnepptur Ray Milland gerir skemmtilega filmu fyrir Dietrich með svart hár, slitna klúta og fullt af skartgripum. Ákafa persónunnar til að fæða Milland og sjá á eftir honum líkist betur hinum góða þýska hausfrau Dietrich var utan tökustaðs en hegðun vamphlutverk hennar. Þar sem ritskoðun er í gildi er ljóst að þau deila hjólhýsi eingöngu á platónskum forsendum, þar sem Milland berst gegn framgangi Dietrichs af einurð sem er merkilegt fyrir gagnkynhneigðan ungkarl sem gæti verið drepinn á hverjum degi. Eina afsökunin hans er sú að hún lykti, svo ef til vill gæti þröngsýnn, vandvirkur Englendingur látið ógert. Í litlu hlutverki ungs félaga Milland í leynilegu verkefni sínu, bætir Bruce Lester við minnisblaði um búðir af öðru tagi. Okkur er sagt í upphafi að hann er hetjudýrkun á Milland, og reyndar er hann frekar hrifinn af honum. Þegar, eftir að þau eru aðskilin, hittir hann Milland, sem nú er breyttur í brúnan sígauna með skyrtu opna að mitti, bendir glóandi þakklæti hans fyrir dulbúningnum enn frekar að ekki aðeins Dietrich sé rómantískt hrifinn af Milland. Þrátt fyrir hið ótrúlega ólíklega persónur og atburðarás, vaxandi ást Milland á Dietrich og viðurkenning hans á óskynsamlegum hliðum lífsins er frekar áhrifamikið. Og þegar hann, síðasta kvöldið einn áður en hann sleppur, segir að hver þeirra innihaldi nú helminginn af öðrum, þeir tveir séu orðnir eitt, og svo kemur myrkur, held ég að við getum gert ráð fyrir að ritskoðandinn hafi ákveðið að gefa þeim frí. ! Einn fífl - í upphafi, Milland, sem á að vera enskur, vísar til lieutenant, sem notar amerískan framburð. (Enskir ​​segja „leftenant.“) Þar sem Milland var breskur hlýtur hann að hafa verið að orða það þannig vegna þess að bandarískir kvikmyndagerðarmenn óttuðust að bandarískir áhorfendur yrðu annars hugar og ruglaðir af breska stílnum.