Það er dálítið pirrandi þegar stúdíó neitar að sýna kvikmynd fyrir pressuna áður en hún fer í almenna útgáfu. Það kemur ekki á óvart að margar kvikmyndir eru sjúgar, en þegar stúdíó sjálft viðurkennir eins mikið fyrirfram, verður ferlið við að fara í kvikmyndir að ástríðuleik. Líttu því á það sem snemmbúna jólagjöf frá Hollywood að "Aeon Flux" er ekki nærri því svívirðing við smekk og velsæmi sem maður gæti búist við, miðað við ofangreint. Þó að það sé að lokum óvart af göllum þess, hefur það að minnsta kosti (eins konar) hugmynd til að leika sér með. Verst að leikstjórinn Karyn Kusama virðist hafa litla hugmynd um hvernig eigi að framkvæma þetta allt. Það er framtíðin. Það hefur verið plága. Það er einræði og það eru uppreisnarmenn. Þeir síðarnefndu eru þekktir sem Monicans, og langt frá því að vera sértrúarsöfnuður beretta eða tennisspaðadýrkenda, þeir eru í tilraunum til að steypa þeim fyrrnefnda, sem kallast Goodchild-stjórnin. Stjórnin er stundum vond við borgarana, sem er meira en Aeon Flux (Charlize Theron) og félagar hennar þola. Í gegnum einhvers konar lífefnafræðilega sýndarveruleikatækni fá Móníkanarnir skipanir frá kærum leiðtoga sínum (Frances McDormand), dularfullri prestkonu-tegund sem virðist hafa verið blandað saman við gulrót. Það kemur í hlut Aeon að reima á sig einhverja myndræna, framúrstefnulega spandex-uppstillingu til að framkvæma skipanir Hágulrótarinnar, sem eru auðvitað einhver útgáfa af "eyðileggja stjórnina." Eftir að hafa árum áður horft á systur sína verða gjaldþrota af Goodchilds, þarf hún lítið að sannfæra. Það þarf ekki að koma á óvart að hlutirnir verða flóknir. Goodchilds eru kannski ekki alveg eins og þau virðast og Aeon sjálf gæti átt óvænta sögu með þeim. Þó að hún sé stundum rugluð, þá inniheldur aðal hugarburður myndarinnar (sem ég mun ekki segja meira um) nokkrar snyrtilegar hugmyndir um eðli mannlegrar tilveru og lifun. Það er pláss fyrir miklu meiri athugun sem myndin nýtir sér ekki, en hugmyndirnar eru til staðar a.m.k. Stóru vandamálin við "Aeon Flux" eru tæknileg. Kusama hefur tekið þá furðulegu ákvörðun að taka næstum allan hasarmyndina svo nálægt því að við getum sjaldan fylgst með því sem er að gerast. Til að gera illt verra er það ritstýrt í bylgju af stökkklippum sem skilja okkur algjörlega eftir. Niðurstaðan er einhver alvarleg rýmisvilla sem tekur yfir myndina. Fagurfræði "Aeon Flux" er ein af sléttum búningum, skrýtnum arkitektúr og liprum karakterum. Mikið af hasarnum á sér stað í naumhyggju, opnum rýmum sem biðja um óslitin langskot sem gætu miðlað náðinni og íþróttamennskuna sem ofangreint gefur til kynna. Þess í stað fáum við sekúndubrot af fljúgandi útlimum, glerbrotum og tilheyrandi hljóðbrellum. Það er til nokkuð góð mynd sem reynir að komast upp úr grýttu „Aeon Flux“. Settu þetta dót í hendurnar á Wachowski bræðrunum, segjum, og niðurstöðurnar gætu orðið allt aðrar. Eins og þetta er, fannst mér eins og "Aeon Flux" væri viljandi að ýta mér frá kvikmynd sem ég vildi njóta. Þessi mynd er ósamræmd eigin styrkleikum. Eins og nýliði í pókerspilara sem fékk konunglega lit, finnur hann einhvern veginn leið til að tapa þrátt fyrir möguleika sína.