Ég náði einu sinni um 20 mínútna hluta af þessari mynd á Turner Classic Movies fyrir um 6 mánuðum síðan. Ég hélt að hver mínúta af því sem ég var að horfa á væri gull, og vegna þess að hún var einhvers staðar í miðri myndinni og ég vildi ekki spilla öllu ef ég myndi horfa á hana frá upphafi ákvað ég að leigja hana strax. Jæja, myndbandsverslunin sem ég er oft með átti ekki eintak, svo það tók mig sex mánuði að fara loksins eitthvað annað og leigja hana. Fyrir þá reynslu hafði ég aðeins séð nokkrar Chaplin stuttmyndir, fyndnar en ekki mjög listrænar, en eftir að ég sá brotið af The Great Dictator, skoðaði ég þrjár aðrar myndir hans, City Lights, The Gold Rush og Modern Times (City). Lights var frábært, mér fannst Gold Rush svolítið ofmetið, en samt þess virði, og mér fannst Modern Times vera ein fyndnasta mynd sem ég hef séð (næst fyndnasta, á eftir Keaton's Sherlock Jr., nánar tiltekið). allur hinn mikli einræðisherra. Jæja, satt best að segja átti hún sín augnablik, bæði af gríni og leiklist. En þessi augnablik blandast ekki alltaf vel. Gamanleikur Chaplins virkaði vel í bland við melódrama (City Lights er besta dæmið af þessu), en það virkaði ekki alltaf með samfélagslegum athugasemdum. Auk þess dró sú staðreynd að það var samtal minnkaði áhrifamikill hæfileika Chaplin. Ekki misskilja mig, mér líkaði myndin í heild, en mér fannst hún vera lítil afleiðing.. Ég hefði gefið henni traustan 7/10 á einkunnaskalanum...ef ekki fyrir endirinn. Lokaræðan sem rakarinn gyðingur heldur er gífurlega kraftmikill. Já, það er beint til tempora et mores frá 1940, en boðskapur hans á fullkomlega við heiminn í dag. Ræðan fékk mig til að tárast og ég tel hana einn besti endir sem ég hef séð. Lokastaða: 8/10.