Fyrir daga heimamyndbandsins var for-Hardy gamanmynd Stan Laurel, 'Kill or Cure', þekkt - að því marki sem hún var þekkt - aðeins vegna þess að nokkrar myndir voru innifalin í safnmynd Robert Youngson 'Laurel and Hardy's Laughing' 20's'. Youngson vissi hvað hann var að gera: bestu gaggarnir í 'Kill or Cure' voru færðir ósnortnir inn í safn hans, á meðan restin af þessari aðeins fyndnu gamanmynd var eftir á gólfi klippistofu Youngson. hrópaði prófessor I.O. Dine's Knox-All: það nafn er fyndnasti brandarinn í þessari mynd, sem segir ekki mikið. Ég skal taka það fram að þessi mynd er frá 1923, skafti bannsins. Meðan á banninu stóð keyptu ansi margir Bandaríkjamenn einkaleyfislyf ef þau höfðu (ahem!) „lækninga“ eiginleika, svo - ef Knox-All inniheldur áfengi - er starf Stan í þessari mynd minna örvæntingarfullt en það sem hann og Ollie eru frægir. hafði í 'Big Business', að selja jólatré á sumrin. Verst fyrir þessa mynd að hún er ekki nærri því eins fyndin og „Big Business“. Við sjáum Stan (en heyrum ekki í honum, í þessari þöglu mynd) flytja hressandi söluræðu við mann sem virðist fylgjast með ... þangað til við fáum að vita að þeir standa fyrir utan heyrnarlausa stofnun, og þessi maður er heyrnarlaus. Hrokafull kona kemur út úr hliðunum: Stan reynir fljótt að ná athygli hennar með því að sveifla fingrum sínum að henni. Auðvitað er hún ekki heyrnarlaus og hún lemur hann tafarlaust með regnhlífinni sinni. Mér fannst þessi röð móðgandi, EKKI vegna þess að hún felur í sér heyrnarlausa (heyrnarlausir eru ekki rassgatið á brandaranum) heldur vegna þess að hún ýtir undir þann misskilning sem er mjög útbreiddur meðal heyrandi fólks að þeir geti átt samskipti við heyrnarlausa með því að vagga fingrum sínum af handahófi. og framkvæma Charades án þess að læra í raun hina mjög flóknu málfræði táknmáls. Skemmtilegra er að spunakarl í þessari mynd á gæludýrskanarífugl að nafni Rudolph (eins og í Valentino), og það er kjaftæði sem felur í sér brelluljósmyndun til að gera manni kleift að fela sig á bak við hlut sem er mjórri en líkami hans. Ég hef séð þetta tæki í nokkrum teiknimyndum og kvikmyndum í beinni útsendingu en 'Kill or Cure' er, að ég held, elsta myndin til að nota það sem ég hef séð hingað til. Stan Laurel, vanmetinn leikari, gerir eina. smá líkamleg viðskipti hér sem eru verðug Chaplin eða Keaton, þar sem hann miðlar tilfinningum sínum - og breyttri framkomu - á meðan hann gengur frá myndavélinni með bakið til okkar. Laurel varð samt í raun aldrei fyrsta flokks grínisti fyrr en hann sameinaðist Oliver Hardy og myndaði besta gamanleiksteymi frá upphafi. „Kill or Cure“ fær varla 3 af 10 í einkunn.