Sem mikill aðdáandi Marlene Dietrich varð ég (loksins) að horfa á þessa mjög, mjög leiðinlegu mynd. Þetta er fyrsta litmynd ungfrú Dietrich og fallegasta ljóshærða í heimi er rauðhærð! Slæm byrjun. Sagan er gríðarleg leiðindi, sem felur í sér efni sem sjálft leiðist mér stíft: trúarlega sektarkennd. (Hver þarf það???) Nægir kannski að segja að af öllum myndum Dietrich (og ég hef séð flestar, þar á meðal "Pittsburgh") er þetta sú eina þar sem jafnvel frammistaða hennar er varla þess virði að horfa á. Litaljósmyndunin er í lagi (þetta er mjög snemmbúin Technicolor útgáfa), en án tilgangs. Fáránlegur leikarahópur: C. Aubrey Smith, Basil Rathbone (nóg sagt?). Það eina sem vekur athygli er fráleit skopmynd John Carradine af flutningi sem "The Sand Diviner", sem segir fyrir um allt sem mun gerast. Hinn meinti „hamingjusamur endir“ er einn sá niðurdrepandi sem hugsaður hefur verið. Enn eitt dæmið um mjög uppblásið orðspor David O. Selznicks (gerði hann einhvern tíma virkilega góða mynd? -- önnur en þessi?) Og, til að gremja mig í síðasta lagi, þá er hljóðrás MGM DVD-disksins rugl, með hljóðstyrk að því er virðist slembiraðað. Mjög ómælt.