Þegar ég horfði á L'Appartement með kærustunni minni andvarpaði hún: "Hversu flókið!" Og hún hefur auðvitað rétt fyrir sér. Þegar þú ert vanur einföldum, einlínulegum söguþræði, sérstaklega ofbeldisfullum hetjum vs krókaáætlunum, er erfitt að fylgja L'Appartement. Nokkrir neikvæðu gagnrýnendurnir hér hafa líka misst af einum eða fleiri mikilvægum atriðum. Aðrir væla yfir ruglingslegum bakslag. Láttu ekki svona! Þetta er ekki svona kvikmynd sem þú getur farið úr til að heimsækja klósettið, koma aftur og festast aftur innan nokkurra sekúndna. Þessi krefst fullrar einbeitingar og næmt auga fyrir smáatriðum. Þá er í raun ekki svo erfitt að átta sig á hvað er að gerast og hvenær. Leikstjórinn hefur skilið eftir meira en nóg af vísbendingum í öllum senum. Fyrstu 3/4 kvikmyndanna snúast um spurninguna: hvers vegna hættu Max og Lisa? Myndin, eins og kærastan mín sagði, byrjar sem rómantísk ástarsaga sem bendir til þess að tveir týndir elskendur muni finna hvort annað aftur. Þar sem ég hafði reynslu af frönskum kvikmyndum spáði ég því að sagan myndi fljótlega fá sjúklegan snúning og ég hafði rétt fyrir mér. Í lok fyrri hlutans kemur í ljós, eftir marga útúrsnúninga, að Max og Lisa voru handónýt af Alice. Max vissi ekki að Lisa væri farin og hvers vegna. Lisa vissi ekki hvers vegna Max hafði ekki samband við hana í Róm og skildi hana eftir sporlaust þegar hún sneri aftur til Parísar. Sú eina sem gerði það var Alice og hún hafði sínar eigin ástæður til að halda kjafti sínu. Eftir að bæði Max og Lisa hafa komist að sannleikanum verður spurningin auðvitað: er hægt að afturkalla töfrabrögð Alice? Jæja, auðvitað ekki, tíminn hefur liðið og hlutirnir hafa breyst. Margar evrópskar kvikmyndir nota sögutækni sem ég hef fulla gaman af. Það er engin útlistun á grundvallarátökum í upphafi, eftir það reyna tveir (eða fleiri) hagsmunaaðilar að ákveða í eigin hag. Þess í stað nærist áhorfandinn smám saman á brotum úr söguþræðinum og veit varla meira en aðalpersónurnar. L'Appartement er fínt og lúmskt dæmi um þessa tækni. Í fyrri hálfleik virðist Alice vera hliðarpersóna; hægt og rólega kemur í ljós að hún er lykilpersóna. Leiklistin er einfaldlega frábær. Vincent Cassel er fullkominn sem dálítið barnaleg og hvatvís persóna, sem tekur öruggt líf í hættu bara til að veiða draum úr fortíðinni. Monica Belucci er auðvitað mjög falleg, en líka hæf. Jean Paul Ecoffey gefur nauðsynlega kómíska blæ. Romane Bohringer er mjög sannfærandi sem taugaveikla konan, þjáð af sektarkennd og eftirsjá. Eina ástæðan fyrir því að ég gaf henni ekki 10 er nokkuð ófullnægjandi endirinn. Auðvitað var það nauðsynlegt vegna æskilegrar samhverfu. Eftir alla atburðina er Max einmitt á þeim stað þar sem myndin hófst, aðeins vitrari og dapurlegri. Alice hefur borgað fyrir syndir sínar. En samt eru litlu snúningarnir á flugvellinum svolítið tilgerðarlegir. Max skiptir of auðveldlega út Lísu fyrir Alice; Alice ákveður of auðveldlega að hafna Max, sem hefur verið draumur hennar svo lengi; Max snýr of auðveldlega aftur til unnustu sinnar. En aftur á móti, ég veit ekki hvernig hægt væri að ná þessu án þess að fórna glæsilegri samhverfunni. Ég býst við að stundum þurfi listamenn að gefast upp á raunsæi fyrir fegurð.