Ég sá The Buddy Holly Story fyrst þegar ég var um sjö ára gamall. Ég hafði ekki hugmynd um hver Buddy Holly var, né man ég hvað það var sem fékk mig til að setjast niður fyrir framan sjónvarpið, stilla á HBO og horfa á þessa spennandi ævisögu. Það sem ég man var að ég áttaði mig á því að þetta var (nokkuð) sönn saga, um einhvern sem raunverulega lifði. Ég man eftir tónlistinni, frábærum lögum sem ég elska enn í dag (ég trúi ekki að Gary Busey hafi sungið sín eigin lög og svo vel - What a stud!) Svo kom endirinn. Hann dó. Hann dó í helvíti. Ég trúði því ekki. Ég hafði enga viðvörun, enga forþekkingu eins og flestir koma inn í þessa mynd. Það kenndi mér harkalega lexíu um lífið og hvernig það fylgir ekki reglum sem flestar kvikmyndir kenna okkur. Ég horfði bara á myndina aftur í kvöld og var trúlofuð aftur... og dálítið sorgmædd.8 af 10, en ég skal viðurkenna smá hlutdrægni.