Ef ég hefði ekki neyðst til að horfa á þetta af vinnuástæðum hefði ég aldrei komist yfir fyrstu 10 mínúturnar. Og jafnvel þá viðurkenni ég að ég spólaði áfram í gegnum hluta. '63 kvikmyndaútgáfan var miklu betri í öllum atriðum. Já, ég hef lesið að þessi er trúari upprunalega leikritinu, en hvað það var viturlegt af höfundinum að breyta handritinu '63! Það er of langt, það dregur, lögin sem eru í þessari útgáfu en ekki í kvikmyndaútgáfu eru leiðinleg og hugmyndalaus. Útgáfan af "Kids" í '63 útgáfunni var mjög fyndin og sannkölluð klassík af kaldhæðnum foreldrahúmor. Í þessari útgáfu er Kim allt of gamall, Conrad er *algjörlega hræðilegt* til að sjá (þegar einhver reif skyrtuna af honum þá hljóp ég niður af andstyggð...leikstjóri þessarar útgáfu hefur ekki hugmynd um hvað kynþokkafullt er.). Þessi Conrad kann ekki að dansa, getur ekki sungið (hann getur ekki einu sinni verið í takt) og er einfaldlega fráhrindandi. Ef Elvis Presley hefði raunverulega verið svona hefði ferill hans verið búinn áður en hann hófst. Hvað hina leikarana varðar, ég hélt áfram að bíða eftir því að túpan hans Alexanders myndi detta af þegar hann dansaði og Daly var algjörlega yfir því að leika sem mamma. Sjáðu frammistöðu Stapletons í kvikmyndaútgáfunni til að sjá sama hlutverk rétt framkvæmt af einhverjum sem skilur myndasögutímasetningu. Þessi sjónvarpsútgáfa er ekkert annað en algjör sóun á tíma hvers manns.