T. Rama Rao gerði einstaklega fallegar myndir á níunda áratugnum en hann virðist vera kvikmyndagerðarmaður sem getur ekki þroskast með breyttum tímum, stílum og tísku. Hann er eins og fastur í sama gamaldags kvikmyndagerðarstíl. Leikarar eru ekki slæmir, ekki góðir heldur. Anil Kapoor leikur almennt sannfærandi tvö hlutverk föður og sonar síns, en gallað handrit gerir hann oft fyndinn og aumkunarverðan. Rekha er góð, en svo - hún er alltaf góð og hér er hún ekkert annað en svo. Hún gerir það besta úr því sem henni er gefið en hún gerir það alltaf. Að lokum, alls ekkert frábært. Raveena er í lagi, sem þýðir venjuleg, ekki slæm, ekki góð, ekki neitt. Þessi mynd er melódramatísk, stundum heimskuleg. Kannski er þetta seinkuð mynd? Jæja, jafnvel þá væri það enn undir venjulegu. Handritið er hræðilegt, myndin ofgert og sagan nær hvergi. Það líður eins og kvikmynd sem gerð var í byrjun tíunda áratugarins, en handritið lætur það líta enn eldri út, stíllinn er eins og frá fimmta áratugnum. Ekki mæla með, nema þú sért mikill aðdáandi einn af aðalleikurunum.