Ég er núna í sumarfríi í Ísrael og gat þess vegna séð þessa ótrúlegu mynd. Smá viðvörun áður en ég byrja að skrifa: Ég tala reiprennandi hebresku, og þannig var hebreska hlutarnir ekkert vandamál; hins vegar er um fjórðungur (aðeins minna) af myndinni á arabísku, og ég gat ekki skilið svolítið af þessum textaða hluta. Þetta dró ekki úr skilningi mínum á myndinni, en varð til þess að ég missti af nokkrum brandara sem vöktu mikinn hlátur í leikhúsinu. Eftir ár af amerískri kvikmyndagerð sem margir hylltu sem eitt besta ár samkynhneigðra kvikmynda og sambönda, það þarf eitthvað alveg sérstakt til að bera höfuð og herðar yfir aðra; en samt fer „Kúlan“ fram úr öllum öðrum með blöndu sinni af frábærum leikaraskap, fyndnum samræðum og viðeigandi pólitísku loftslagi. Myndin opnar á eftirlitsstöð á landamærum Ísraels og Palestínu; Fyrstu augnablikin erum við ekki viss um hvers konar kvikmynd við höfum gengið í. Samt er þetta mikilvægur þáttur í styrk þessarar myndar. Stjórnmálaástandið og mikil spenna í loftinu er stöðugt í bakgrunni. Mikilvægast er að Tel Aviv þjónar sem eigin persónu í þessari mynd. Það er stöðugt vísað til. Stöðugt er skipt á götunöfnum og nöfnum veitingastaða. Sjóndeildarhringurinn og þróun borgarinnar eru gagnrýnd nokkuð harkalega og að lokum þróast borgin samhliða myndinni. Myndin fjallar um ást milli Noam (Ohad Knoller) og palestínsks innflytjanda, Ashraf (Yousef 'Joe' Sweid), með samfélögum Tel. Aviv og Palestína þjóna sem stöðug filmu. Við vitum alltaf að samband þeirra er bannað og þetta skapar tilfinningu fyrir brýnni nauðsyn sem sjaldan er til staðar í kvikmyndum. Ástin er ótrúlega sterk og stendur sem miðpunktur myndarinnar. Aukatengslin og vináttuböndin eru jafn sterk: Samband hinnar glæsilegu veitingahúsaeiganda Yelli (Yousef 'Joe' Sweid) við hinn ofursnjalla og grimma golani-hermann, Golan (Zohar Liba), er sérstaklega uppspretta skemmtunar. Ástarsenurnar sem eru í miklu magni í þessari mynd eru allar stórkostleg, vönduð listaverk og kvikmyndatakan er ótrúleg: Í fyrstu ástarsenu myndarinnar snýr myndavélin niður þegar karlkyns persóna veitir Lulu (Daniela Virtzer) munnmök. , og leysist upp í skot af Noam og Ashraf. Þessi mynd af mörgum öðrum leiðir til þess að áhorfandinn áttar sig á því að öll þessi sambönd eru tjáning á sömu mynd af ást. Að gefa frá sér meira af söguþræðinum væri harmleikur, en veit að það er mikil pólitísk spenna og harmleikur sem snertir núverandi pólitískt andrúmsloft í heiminum, svo ég mun frekar einbeita mér að fyndnum samræðum. Jafnvel þegar ég horfði á þessa mynd á mínu öðru tungumáli gat ég ekki hætt að hlæja í gegn. Sérstaklega skemmtilegar línur fela í sér spurninguna um hvort samkynhneigðir sjálfsmorðssprengjumenn taki á móti meykonum eða körlum á himnum, og hliðstæða Sampson úr Biblíunni sem fyrsta sjálfsmorðssprengjumanninn í heiminum. Þessi samræða sýnir sérstaka tilfinningu fyrir hreinleika og veruleika sem sést sjaldan í kvikmyndum. Tónlistin sem notuð er í myndinni er líka sérlega kraftmikil. Tónlist er aðeins notuð á tímum þegar persónur gætu eða ættu að hlusta á hana, og í einni senu veikist tónlistin þegar persóna fjarlægir annað heyrnartólið og hættir þegar hún fjarlægir hitt. Litlir þættir eins og þessi lyfta myndinni sannarlega upp. Ég gæti ekki gefið meiri meðmæli við kvikmynd; þetta er frábært kvikmyndaverk sem er heillandi og einstaklega vel unnið.