Frá því að ég sá Anchors Aweigh fyrst árið 1945 hefur það mikla fortíðarþrá fyrir mér að horfa á það á myndbandi. Þegar ég var 15 ára átti ég auðvelt með að draga mig inn í fyrsta af frábæru MGM Technicolor söngleikjunum. Nú hef ég kannski mestan áhuga á að hugsa um framtíðarferil fremstu leikmanna. Þó Sinatra hafi gert nokkrar hverfandi myndir fljótlega eftir að hann kom til sögunnar eftir Dorsey daga hans, sem einsöngvari, var þetta fyrsta stóra kvikmyndaframkoman hans. Eins og annar áhorfandi tók fram virðist þetta næstum vera upphitun fyrir On the Town. Sinatra gæti hafa þurft að leggja hart að sér, en dansinn hans við Kelly er trúverðugur og hann myndi gera betur í næstu pörum þeirra. Hins vegar, með því að fylgjast með líkamsbyggingu hans, er auðvelt að sjá hvers vegna hann var skopmyndaður sem strengjabaun. Hver hefði ímyndað sér að innan áratugar myndi hann vinna akademíuverðlaun fyrir leiklist og fara í mörg hlutverk sem harður spæjari eða leiðtogi í bardaga. Þó að persónuleiki og dansleikur Gene Kelly hafi ráðið þessari mynd, benti frábær frammistaða hans ekki til þess að hann yrði stórt skapandi afl, næstum helgimyndapersónan, fyrir MGM-söngleikja, þar sem hann þróaði dansstíl sem bætist við dansstíl Fred Astaire. Að lokum var skrítið að sjá hinn ferska Dean Stockwell og muna eftir því að hann myndi síðar leika „spennandi“ morðingja í Compulsion, byggð á Leopold-Loeb morðinu frá 1920. Viðbótarathugasemd: Einn gagnrýnandi lofaði frammistöðu Betty Garrett sem ástaráhuga Sinatra. Hún lék síðar á móti honum í On the Town, en Pamela Britton kom við sögu í þessari mynd.