Í farsælum hljómi má taka Gaudí Síðdegi sem miðlungs æfingu. Marcia Gay Harden og Judy Davis sköpuðu góðan leikarahóp (nýaldar freak persóna Juliette Lewis hefur verið ótrúlega tekin úr raunveruleikanum, ég þekki ameríska unga dömu sem grenjar eins og hún!!) en GA sýnir ekki mikið umfram yfirtóna söguþráðinn. Jafnvel þó að kvikmyndagerð snúist um að gera trú, þá var ákveðið áberandi ósamræmi í handriti. Tvö sýnishorn: þú borgar 14 evrur fyrir að komast inn í kapelluna þar sem Cassandra og Frankie hittust, ALDREI klukkan 7, og þú getur ekki yfirgefið verönd án þess að borga reikninginn (þau rukka þig á staðnum ef þau þekkja þig ekki) eða farðu ÞAÐ fljótt út úr leigubíl (þið Bandaríkjamenn tippa alltaf á leigubíla þó þeir búist ekki við því, en seríurnar sem sýndar voru í myndinni voru fáránlegar). Ekki trúa mér, lesandi: Komdu og sjáðu sjálfur. Ef þú hefur aldrei komið hingað áður gætirðu verið sama um þetta allt saman, en góðar kvikmyndir ættu að vera trúverðugar án tillits til uppruna þinnar. Enginn veit um GA hér og ég mun sjá til þess að það breytist ekki í framtíðinni.