það var og einfaldari tími ( áttunda áratugurinn ), einfaldari staður ( San Francisco ), þar sem karlmaður gat gert einfalda kvikmynd um eiturlyfjabrjálaða geðræna endurkrossfestingu Krists sem konu á sýru með endalausum draumaröðum og milliklippum leifturslit á meðan hún er með fjölkynja kynjaorgíur án tillits til fjárhagslegrar ábyrgðar eða siðferðislegra afleiðinga. þessi mynd, leiðinleg, hæg, leiðinleg, er versta dæmið um tilgerðarlegan þrautseigju listaskóla sem fór fram sem list í miðri myndlistinni. 70. aldar. og ég elska það! þegar þetta lestarflak af endalausum hægahreyfingum aðdráttar og þungum endurómuðum echo chamber acid gítarsleikjum byrjar geturðu ekki tekið augun af því fyrr en í fáránlega og fáránlega endanum. þess konar kross á milli Jesú Krists stórstjörnu, handan dúkkudalsins, og virkilega vitlausrar sýruferð með foreldrum þínum á vatnsbeði. þetta er í senn lestarslys, algjörlega heillandi, og líka frábær skyndimynd af verstu (eða bestu) þáttunum í B-bekk áttunda áratugarins phychadelic kvikmyndategund. söguþráðinn. Ég skal bara segja þér söguþráðinn því þú munt varla geta sagt hvað er að gerast vegna sífelldra krossritaðra endurlita um atburði sem kunna að hafa gerst eða ekki fyrir persónur sem mega eða mega ekki vera þær sjálfar, og andlitsmáluðu hippa-viðundurnakkana sem svífa endalaust um í banal runum af leiklistarstigi míme eins og götuleikhús. "Logan" er virkilega pirrandi helgimyndagerðarmaður sem öskrar á fólk úthlutað og er umkringdur að mestu þöglu kvikmyndateymi sem er alltaf að sleppa sýru og hafa það sem virðist vera mjög slæmar orgíur. Richard Dreyfus hefur aukahlutverk sem það sem virðist vera endurskoðandinn. kvikmyndatökuliðið virðist hata hann af einhverjum ástæðum og brjótast út í brjálæðislegan hlátur kannski til að kvelja hann. „Suzanne“, aðalpersónan er víðir ljóshærð sem stígur tómlega út í geiminn og huggar hina algerlega geðveiku „listamanns“ persónu. "listamaðurinn" er að verða alveg brjálaður, by the way. annaðhvort vegna ofspilunar hans í hnjánum eða hinnar ótrúlegu hræðilegu málverka hans. allt auðvitað hræðilegar nektarmyndir af Susanne. það eru nokkrar aðrar persónur sem birtast af handahófi, vindill sem tístir í „manninum“. sem er líka allt í lagi fyrir Suzanne held ég. hann er með eintal. ég gat eiginlega aldrei fundið út hvað hann hafði með söguna að gera nema allir þurftu að hata "manninn" þá og þú gætir ekki gert kvikmynd án þess. það er líka mállaus stelpa. mállausa stelpan borgar sig á endanum treystu mér, hún er ótrúlega heimskuleg.