Ég býst við að sérhver skáldsaga sem er eins mikil niðurlæging og Moby Dick myndi ekki finna mikla hylli hjá áhorfendum á tímum þunglyndis sem höfðu nóg af eigin vandræðum. En hvers kyns líkindi við hina klassísku Herman Melville skáldsögu er hrein tilviljun. Reyndar er helmingur myndarinnar forleikur að aðalsögunni eins og við þekkjum hana, ekki það að of mikið af henni hafi verið geymt fyrir myndina. Við hittum fyrst Ahab Creely (hann er með eftirnafn og bróður) sem eina hamingjusömu heppna sál með tvo fætur og ætlar að giftast Joan Bennett sem er dóttir föður Mapple. Þessi bróðir Derek, leikinn af Lloyd Hughes, vill líka giftast Bennett. John Barrymore er Ahab í frábærri frammistöðu. Barrymore var ekki alveg búinn að ná tökum á hljóðbíóinu og hann gaf upp með öllum þöglum tímum histrionics auk sviðsrödd sem hefði hrist sperrurnar í hvaða kvikmyndahúsi sem þessi mynd var í. Við sjáum Ahab missa fótinn fyrir stórhvelinum Moby Dick og ég verð að segja að aflimunaratriðið var frekar hræðilegt. Auðvitað var þetta allt fyrir siðareglurnar. Samt er ég viss um að 1930 áhorfendur skulfu. Eftir það var sagan af veiðum Akabs á hvalnum sem hann telur að hafi gert hann óásjálegan í augum Joan Bennett. Það er ekki nákvæmlega hvatning Melville, reyndar eru engar kvenpersónur í Moby Dick eins og hann skrifaði það. Eitt af því sem Melville gerði var að útvega áhöfninni á skipi Akabs, Pequod, persónuleika. Annað en Queequeg mannæta skutlaspilarann ​​eru nöfnin þar, en ekki persónuleikar. Starbuck og Stubbs gætu allt eins verið Smith og Jones. Ég myndi sjá þessa útgáfu af Moby Dick eingöngu fyrir forvitni og ekkert annað.