Það er ekki spurning að hin raunverulega Anna Anderson var EKKI prinsessa Anastasia. Fyrir utan mjög áberandi mun á líkamlegu útliti (augu Andersons eru áberandi stærri, varirnar þykkari, nefið stærra og snúið upp í lokin .... osfrv.), var það fáránlegt að Anderson gæti ekki talað rússnesku......Þess vegna Ég hata Önnu Anderson og félaga hennar svo mikið. Það eru ekki margir svindlarar sem hafa dirfsku og þrek til að svindla í 60+ ár með svo hróplega óviðunandi áætlun. Samt hef ég að vissu leyti samúð með Önnu Anderson. Lífið hlýtur að hafa verið erfitt fyrir ungan pólskan bónda í þá daga. Og að líkja eftir annarri konu í meira en 60 ár er erfitt verkefni fyrir hvern sem er. Hún þurfti að halda aftur af holdugum vörum sínum allan tímann til að líkja eftir þunnum vörum Anastasiu, og þurfti stundum að verða brjálæðingur til að fá fólk til að trúa því að allt óreiðukennt minni hennar væri bara afleiðing af geðrænum vandamálum. Anna Anderson var frábær kona á rangri braut. Ef hún hefði notað útlit sitt, lært glæsileika, þrek, leikhæfileika í rétta notkun, hefði hún getað gert fyrsta flokks leikkonu. Til hliðar: Sumar aðalpersónur þessa tvímenna virðast vera lauslega byggðar á raunverulegum fígúrum . Erich prins gæti verið blanda af Gleb Botkin (sem margir telja mesta mögulega heilann á bak við allt skipulagið), George hertoga og Dmitri af Leuchtenberg og nokkrum öðrum persónum. Og Darya Romanoff virðist vera byggð á hinni glæsilegu Xeniu Georgievnu Romanovu prinsessu. En ólíkt hinum raunverulegu samherjum var Erich prins ástæðulaus í þessari sýningu og studdi Önnu af ást og einlægri trú á hana, sem er snertandi. Á heildina litið er þetta frábær sýning. Skálduð svolítið en er samt trú raunveruleikanum. Kraftur leikara Amy Irving liggur í því að hún táknaði sjálfsöryggi Anderson með góðum árangri, blandan af því að líkja eftir öðrum og vera hún sjálf er forvitnileg. Rétt eins og Xenia prinsessa sagði um Anderson: "Hún var hún sjálf á öllum tímum og gaf aldrei minnstu tilfinningu fyrir að leika hlutverk." Mjög mælt með.