Það er í raun engin leið að líkja þessari kvikmynd við aðra kvikmynd því enginn hefur nokkurn tíma gert neitt eins og það og enginn mun gera það. Og það ætti í raun að sjást í leikhúsi til að vera fullþakkað. Hún á að minnsta kosti skilið að sjá hana með frábæru hljóðkerfi. Ég sá þessa mynd daginn sem hún opnaði árið 1968, síðasta árið mitt í menntaskóla. Ég fór vegna þess að ég hef gaman af vísindaskáldskap og langaði að sjá „geim“-mynd. Mundu að þessi kvikmynd var gerð fyrir fyrstu tungllendingu. Þarna sátum við og biðum eftir að hún myndi byrja. En, KOMIÐ á óvart! Það var engin teiknimynd, engin aðdráttarafl. Leikhúseigandinn í Cooper leikhúsinu kaus af einhverjum ástæðum að leika "The Star-Spangled Banner" með ljósin enn uppi svo við stóðum öll, gerðum það aldrei í bíó fyrr eða síðar og settumst svo niður aftur þegar henni lauk. Þá varð leikhúsið algjörlega myrkt og undarlegi forleikurinn hófst með því að auði skjárinn sást varla. Forleikurinn endaði og sætið mitt byrjaði að VITRA þegar blái tjaldið með MGM ljóninu birtist ásamt fyrstu djúpu bassatónunum, og þá voru skynfærin mín óvart, að heyra "Also Sprach Zarathustra" í fyrsta skipti á ævinni. Ferðin var nýbyrjuð.(Ég mæli eindregið með því að þú horfir á þessa opnun, þessa mynd, í DÖRKU herbergi með bassahátalaranum þínum upp eins hátt og hægt er til að ná þeim áhrifum sem ég fann í því leikhúsi.) Auðvitað tók það töluverðan tíma áður en við komumst út í geiminn og myndin sem fylgdi var allt annað en vísindaskáldsaga. Hlé kom (gott, mjög vanmetið og ónotað þessa dagana) og við horfðum öll undrandi á hvort annað, náðum andanum og svo hófst ferðin aftur, villtari en áður. Ég sá hana 7 sinnum í viðbót á næsta ári , alltaf í alvöru leikhúsi í fullri stærð, eins og öll kvikmyndahús voru áður en fjölþættir. Ég gæti hafa verið "hár" einu sinni en ég fór ekki að sjá það aftur og aftur vegna þess að ég var að "trippa". Ég fór vegna þess að ég vissi að ég væri að sjá listaverk. Þetta var SVO FJANDIÐ FALLEGT; hljóðið sem þú gætir fundið í beinum þínum og síðan ógnvekjandi þögn; markið ómyndað og ólýsanlegt; ástúðin fyrir HAL sem breytist í skelfingu. Og auðvitað, WTF var Kubrick virkilega að reyna að komast yfir mig? Árum og árum og miklu fleiri áhorfum síðar, ég skil það líka, held ég, eins og ég mun alltaf gera. Lestu athugasemdir annarra ef þú ert að leita að einhverjum til að útskýra það fyrir þér eða leitaðu á vefnum, þú munt finna "skýringar", það er ekki tilgangur minn með að skrifa þessar athugasemdir. Það sem ég vonast til að gera er að hvetja þig til að horfa á þær njóttu fegurðar hennar með þolinmæði eins og þú myndir njóta þess að horfa á sólsetur á meðan þú hlustar á fallegustu tónlist sem þú veist um (t.d. Gayne Ballet Suite eða Blue Dóná); smakkaðu það eins og þú myndir dásamlega máltíð, sopa það eins og gott vín; skoðaðu og hlustaðu eftir vísbendingunum og földu táknunum sem ERU þarna. Og draga svo þínar eigin ályktanir. Stanley Kubrick vildi deila nokkrum hlutum með þér sem honum fannst fallegt og hann vildi að þú hugsaðir um hvar þú ert. manneskja, kom frá og hvert þú ert á leiðinni. Ef þetta er of mikil vinna fyrir heilann og þú getur ekki séð og heyrt og velt fyrir þér fegurð og leyndardómi kvikmyndar Kubrick, þá, fyrirgefðu hreinskilni minni, en líf þitt snýst um jafn þýðingarmikið og tapír eða for-einhverfa apa. Ef þú vilt hugalausan flótta, þá er þetta ekki fyrir þig. En ef þú vilt sólsetur, þrumuveður, hljómleika í tónlist, leyndardómum og næmni og getur haft opinn huga mun þessi mynd bæta einhverju við líf þitt.