Það var ljóst strax í upphafi að 11. september myndi veita innblástur um jafnmargar kvikmyndir og seinni heimsstyrjöldin og Víetnam samanlagt; þó er vissulega mikil hætta á því að flestar af þessum myndum sem koma eru álíka góðar (eða réttara sagt: slæmar) og Pearl Harbor. Það er mikil heppni að fyrsta alþjóðlega útgáfan um 11. september er ekki lúmsk ástarsaga með fullt af fallegum andlitum í aðalhlutverki, heldur sameiginlegt verk 11 leikstjóra frá öllum heiminum. Ég ætla ekki að segja að allir 11 þættirnir eru frábærir (t.d. á Youssef Chahine óþarfa prólóma með of mörgum klippum og Shohei Imamura er með mjög furðulegan endi) eða að hlutarnir séu í réttri röð (sem Imamura er sá eini sem vísar ekki beint í tvíburaturnana, ætti að opna myndina, ekki enda hana, Alejandro Gonzales Inarritu ætti að vera sú síðasta í staðinn, þar sem hún er sú áhrifamesta). En þetta er áhrifamikið átak og áhugaverð lýsing á því hvernig aðrir heimshlutar bregðast við hruni tvíburaturnanna. Skoðum upphafsþátt Samiru Makhmalbaf, þar sem afganskur kennari reynir að útskýra fyrir nemendum sínum hvað gerðist í New York og bendir árangurslaust á einnar mínútu þögn. Eða þátt Idrissa Ouedraogo (sem er með bin Laden-tvíbura sem líkist svo raunverulegum að þú verður hneykslaður þegar þú sérð hann, ég lofa), þar sem 5 strákar velta fyrir sér góðum hlutum sem hægt er að gera með verðlaununum á Laden. Það er furðu góður (og ákaflega reiður) þáttur eftir Ken Loach um mann frá Chile sem talar um það sem hann kallar "þriðjudaginn okkar 11. september" - þann 11. september árið 1973 þegar kjörinn forseti þeirra, Allende, var drepinn og Pinochet setti einræði sitt í embætti. - með örlátri hjálp frá Henry Kissinger og CIA. Þetta hefði getað orðið hræðilegt viðleitni í and-amerískari, en þetta varð sorgleg saga og deilir viðurkenningu minni fyrir besta þáttinn með Inarritu (aðallega hljóðhrif og símtöl frá rændu flugvélunum á svartan skjá, stundum nokkrar myndir af fólk dettur niður WTC og loks hrynjandi turn, endar með því að skjárinn ljómar og ein spurning birtist) og Amos Gitai um hysterískan fréttamann sem reynir í örvæntingu að komast í loftið eftir að bílsprengja sprakk í Tel Aviv (erfitt að þekkja það, en þetta einn er meistaraverk í kóreógrafíu). Allir þessir ólíku þættir (ég hef ekki enn nefnt sögu Claude Lelouch um heyrnarlausa stúlku, Danis Tanovic um sýningu á konum Srebrenica, Mira Nair - skrítið, en það þarf indverskan leikstjóra til að gera sá þáttur sem er líklega mest aðlaðandi fyrir vestrænan smekk - um múslimska fjölskyldu þar sem sonur hennar liggur undir hræðilegum grun eftir 11. september og Sean Penn með Ernest Borgnine (já, Ernest Borgnine) sem ekkju sem lifir þunglyndasta lífi sem hægt er að hugsa sér) bæta við einstaka kvikmynd sem ekki er auðvelt að horfa á og erfitt að gleyma. Ég er viss um að þessi mynd verður klassík sem allir þekkja eftir þrjátíu ár. Ég vona að það verði minnst fyrir að hefja langa hefð fyrir kvikmyndamyndum í heiminum. En því miður, það er mun líklegra að það verði minnst sem tilrauna sem eingöngu er ein kvikmynd. Og sem ein af fáum 11. september kvikmyndum sem þá voru gerð, sem minnkar þennan hræðilega atburð ekki í ástarsögu með hamingjusömum enda bara til að þóknast áhorfendum.