Í fyrsta lagi trúi ég því staðfastlega að norskar kvikmyndir séu stöðugt að verða betri. Frá leiðinlegum tilfinningalegum kvikmyndum 7. og 8. áratugarins fóru myndir frá þessum stað að innihalda smá húmor. Ímyndaðu þér.. Raunverulegar gamanmyndir voru gerðar! Kvikmyndir voru reyndar farnar að verða skemmtilegar og fyndnar, öfugt við langar, dimmar, niðurdrepandi og leiðinlegar. Á 9. og 2. áratugnum voru nokkrar virkilega frábærar kvikmyndir gerðar af „nýri kynslóð“ kvikmyndagerðarmanna. Kvikmynd eftir mynd var lofuð af gagnrýnendum og spilað fullt af peningum. Þetta varð normið!Svo kom United...*MINOR SPOILERS* Þetta er bara einfaldlega ekki fyndið. Ekki einu sinni. Aldrei. En málið er... Okkur finnst það fyndið. Vegna þess að við erum vön því að norskar kvikmyndir séu fyndnar. Sérstaklega með svona leikarahóp með nokkrum mjög fyndnum grínistum. En.. Þeir hvorki segja né gera neitt fyndið! Hvar er húmorinn? Sýndu mér húmorinn! Er það óþægilegi afgreiðslumaðurinn sem Haraldur Eia leikur? Er það ofvirknin algjörlega fáránlega óraunsæi fótboltaþjálfarinn? Eru það athugasemdirnar eftir Arne Scheie? Kvikmyndin er bara ekki fyndin! En það er ekki aðal vælið mitt um United. Það er nefnilega fyrirsjáanleiki. (Og það er hér sem ég óttast að norskar gamanmyndir hafi stöðvast þar sem ég hef líka séð þetta í mörgum öðrum myndum.) Alltaf veit maður bara að þetta endar vel. Allar persónur eru nákvæmlega eins og þær eru sýndar í byrjun myndarinnar og allir fá nákvæmlega það sem þeir eiga skilið að lokum. Það er nákvæmlega ekkert pláss fyrir óvart! Allt í allt get ég sagt að ég sat með slæma tilfinningu eftir að hafa séð þessa mynd. Það var eina myndin sem fékk mig til að átta mig á því að við þurfum líklega nýtt blóð í norskri kvikmyndagerð... aftur! Einkunn: 1/6