"Ashes of Time" var djarft verkefni en endaði með því að vera tilgerðarleg mynd. Þessi mynd er gott dæmi um hvernig á að segja einfalda sögu á flókinn hátt. Söguþráðurinn í "Ashes of Time" er frekar einfaldur og kemur niður á tvö orð: "ástarþríhyrningur". Vegna þessara „ástarþríhyrninga“ sem þvera sögur eru afbrýðisemi, hatur og ást helsta gangverkið sem persónurnar sýna. Frásagnarhlutinn er séður með augum Ou-yang Feng (Leslie Cheung). Ou-yang Feng býr í eyðimörkinni, þar sem hann kemur fram sem milliliður ýmissa sverðsmanna og verður verkfæri örlaganna þar sem hefnd er náð. Því miður mistekst "Ashes of Time" að segja þessar einföldu sögur af ást og hatri. Wong Kar-wai missti sjálfan sig knúinn áfram af löngun til að gera hvern ramma myndarinnar að málverki og fagurfræðilegri upplifun. Reyndar er allt annað misheppnað í þessari mynd fyrir utan leikarahlutverk fallegra leikara (karla og kvenna). Valmyndir eru naumhyggjumenn og alls ekki frumlegir. Gæði myndarinnar eru mjög misjöfn, klippingin er ein sú versta sem sést hefur (allavega af mér) í "swordplay" tegundinni og loks er kvikmyndatakan á sjaldgæfa sverðslagnum mjög ruglingsleg og óaðlaðandi. Jafnvel tilraunin til að byggja upp listrænar senur er ekki alltaf náð: hin svokallaða erótíska „konur á hesti“ er fáránleg, ekki erótísk og gagnslaus. Wong Kar-wai vildi skila 100 mínútum af hreinni fagurfræðilegri upplifun og gleymdi að kvikmynd fjallar fyrst um hvernig söguþráður er sagður. Með því að gleyma því að hann skilar óþægilegri kvikmynd sem uppfyllir ekki einu sinni listrænt markmið sitt.