Í gærkvöldi mætti ​​ég á sýningu á Badland með frænda mínum. Við vorum svolítið spennt að heyra þegar við komum þangað að leikstjórinn/rithöfundurinn, framleiðandinn (kona hans) og nokkrir leikarahópar voru einnig viðstaddir og að það yrðu umræður og spurningar og svör eftir myndina. En þegar myndin var búin og tökurnar fóru að rúlla (og myndin var í raun ekki nógu vel klippt og er of löng), þá stóðum við frændi minn, án þess að ráðfæra sig við hvort annað, strax upp og fórum. Við komumst að því þegar við byrjuðum að tala úti að við vorum báðar svo reiðar að við vildum ekki vera áfram í umræðunni, við gátum ekki einu sinni horft á leikara og mannskap sem höfðu staðið nálægt útganginum og hvern við gengum. rétt hjá þegar við fórum. Ég hef komist að því að rót reiði minnar var gróðursett þegar Jerry sneið í lófa Celinu dóttur sinnar með stórum hníf svo hægt væri að nota blóðið til að skilja eftir falsa slóð. Það var óumflýjanlegt að tengja í huga mínum líkamlegan sársauka sem hann veitti líkama hennar við þann tilfinningalega sársauka sem hann veitti anda hennar með því að myrða móður sína og tvo bræður í návist hennar, hlífa henni og taka hana með sér þegar hann flúði. Ég hef skorið lófa minn áður (óvart); jafnvel frekar yfirborðslegur skurður er ótrúlega sársaukafullur vegna þess að lófinn er svo viðkvæmur og hann er mjög hægur að gróa ef þú heldur honum ekki hreyfingarlausum því þú heldur áfram að opna hann til að reyna að halda áfram að lifa lífinu. En eftir mjög stuttan tíma með aðeins mjó klútarönd bundin klaufalega um lófann og eitt atriði með stóru plástri, var eins og hún hefði aldrei verið klippt. Reiði mín náði hámarki - ég mun ekki spilla þessu augnabliki fyrir þig - í lokasenu Celinu. Ég varð reið vegna þess að Celina er langsamúðlegasta persónan í myndinni (leikkonan sem leikur hana er góð); Ég var og þú getur ekki sagt mér að góður handritshöfundur myndi ekki vita þetta á kafi í að finna fyrir bæði líkamlegum og tilfinningalegum sársauka hennar; og handritshöfundurinn, með því að meðhöndla tilfinningalega sársauka Celinu svo hressilega og af slíkri virðingarleysi, kom líka fram við mig, áhorfandann, af hógværð og algjöru virðingarleysi. Vissulega, handritið hefur augnablik af tárum fyrir Celinu, og nokkrar samræður sem segja okkur að hún sé sár, einhvers staðar, einhvern veginn. En á þessum tíma líður okkur áhorfendum svo stjórnað að við höfum lokað. Meðferðin byrjar mjög snemma í þessari mynd, þegar samræður fjölskyldu Jerrys segja áhorfendum að Jerry hafi átt við geðræn vandamál að stríða. Regla eitt, handritshöfundar: Gefðu áhorfendum þínum heiður. Leyfðu þeim að vinna dágóðan hluta af skapandi vinnu á eigin spýtur. Segðu söguna; ekki útskýra fyrir okkur allt sem við eigum að hugsa og finna. Okkur líkar það ekki. Frænka mín vissi líka að hún átti í vandræðum með myndina snemma, samræðulega séð, þegar Jerry og kona hans höfðu lítið að segja hvort við annað fyrir utan þetta, f*** það, f*** þú. Sum pör lenda svo sannarlega í svo slæmum samböndum að f-sprengjan endar með því að vera annað hvert orð úr munni þeirra. En þetta er eins og að horfa á grínista sem bölva miklu. Sum þeirra eru virkilega fyndin; bölvunin er aukaatriði. En sum þeirra koma í stað bölvunar fyrir húmor, og þessi handritshöfundur, til að bera myndlíkinguna að niðurstöðu, er enginn Chris Rock. Þetta hjónahópur kaus af hugrekki að takast á við afskaplega flókna sögu með afskaplega flóknum persónum. En þeir virðast ekki hafa áttað sig á því að merking sögu, sérstaklega flókinnar sögu, mun vera mismunandi fyrir hvern og einn áhorfenda. Árangursrík sagnagerð krefst þess að huga að mikilvægum staðreyndum, ekki vinna í örvæntingu við að túlka merkingu sögunnar fyrir alla áhorfendur. Ég vann með vopnahlésdagnum í Víetnam í fimm ár, ég hef heyrt fleiri sögur en flestir og er alltaf ánægður með að sjá kvikmyndir gefnar út sem færa sögur þeirra til breiðari markhóps. Það er mikilvægt, á alls kyns mismunandi stigum, að við heyrum þau. En ég er síður en svo hrifinn af því að þessi sagnamaður hafi ákveðið áður en myndin hófst hvað saga Jerrys þýddi og hélt áfram að stafsetja það fyrir okkur með harðri hendi. Næst skaltu fylgjast betur með smáatriðunum.