Þegar ég fann myndina í dagskránni fyrir jólin hljómaði titill hennar ekki kunnuglega fyrir mig þar sem ég hef ekki lesið skáldsöguna og ekki heyrt neitt um myndina. En eftir að hafa lesið efnið ákvað ég að eyða jólakvöldinu mínu í að horfa á myndina. Áhrifin komu mér algjörlega á óvart: Ég man ekki hvenær ég sá síðast kvikmynd þar sem hvert einasta augnablik tók þátt í mér. A VOW TO CHERISH er án nokkurs vafa ein af þeim myndum sem nú koma mér á óvart sem ég hef fengið úr kvikmyndagerð. Hér eru nokkur rök mín fyrir því að ég tel þessa mynd mjög vanmetið stykki af góðri kvikmynd. Í fyrsta lagi er allt innihaldið sérstaklega fræðandi. Það hefur eitthvað fram að færa fyrir nútíma áhorfendur - hreina rétta trú og nokkur svör við hinum almennu spurningum. Er þörf fyrir Krist á okkar tímum? Skiptir ástin enn máli? Til hvers er trú? Hver er rökfræði byrði og þjáningar í lífinu? Er virkilega einhver við hlið mér sem ég get alltaf treyst? Kvikmyndin veitir svörin í gegnum innihaldið þar sem allt sem kemur fyrir persónurnar getur eins hent hvaða okkar sem er. Í öðru lagi er myndin einstaklega manneskjuleg. Aðalpersónurnar upplifa innri baráttu og takast á við gríðarlega erfiðar ákvarðanir. Er betra fyrir Kyle David Denman) og Teri (Megan Paul) að hefja sitt eigið líf og gleyma fjölskyldunni eða halda þeim gildum sem þeim var kennt heima? Er betra fyrir John (Ken Howard) að yfirgefa Ellen (Barbara Babcock), veiku eiginkonu sína, og hefja nýtt hamingjusamt líf með Juliu (Donna Bullock), konu sem hann verður ástfanginn af? Reyndar þekkir Ellen hann ekki lengur... Samt ákveður hann að lofa KONU SÍNA eilífri trúmennsku. Hefði uppreisnargjarn bróðir Johns, Phil (D. David Morin), betra að halda áfram sínu auðvelda lífi þó það veiti honum ekki ánægju eða byrjaði einu sinni að hugsa alvarlega um líf sitt. Bæn Phil til Guðs í garðinum er sálfræðilegt meistaraverk á alhliða hlið mannkyns. Þessi orð gætu eins verið sögð af öllum, sama hvar, hvenær eða hvernig þeir búa. Í þriðja lagi er myndin frábær lýsing á fjölskyldu, ekki mjög vinsæl nú á dögum: það eru vandamál, samt er alltaf eitthvað öflugra sem verður þetta fólk saman. Þetta "eitthvað" er ást og traust. Ég veit að það kann að virðast svolítið hugsjónalegt. Ekki geta allar fjölskyldur treyst á trúmennsku og það er kannski ekki svo einfalt. Engu að síður er þetta mjög fræðandi þáttur og raunsær. Í fjórða lagi beinist öll myndin að gagnkvæmri aðstoð fólks. Ef við viljum lifa hamingjusömu lífi í samfélagi okkar verðum við að skilja eitt: við verðum að hjálpa hvert öðru. Alexander (Ossie Davis) er dæmi um slíkt viðhorf. Í upphafi myndarinnar sjáum við hann tala við John um að biðja. Seinna hjálpar hann bróður sínum. Alexander er soldið „engill“ sem er sendur til John og fjölskyldu hans. Er ekki möguleiki á að við verðum hvert annað englar? Í fimmta lagi eru listrænu einkennin líka athyglisverð. GJÖRUN: Barbara Babcock sýnir ekta frammistöðu sem Ellen og þó hún sé með erfitt hlutverk þá stendur hún sig fullkomlega. Hugleiddu til dæmis augnablikið sem hún birtist í skólanum og langar illa að kenna aftur. Ken Howard er líka eftirminnilegur sem hinn trúi eiginmaður. MYND: Minnisstæðasta fyrir mig var vettvangur John og Ellen í garðinum gangandi á fallnu laufblöðunum (haust) á meðan sólskinið (ástin) breiðst út um allt. Ég túlkaði sem nokkurs konar tákn: jafnvel þótt sorg sé til staðar getur þetta alltaf verið lýst upp af ljósi og gleði...VOW TO CHERISH er dásamleg kvikmynd sem sýndi mér á raunsættan hátt hvað það þýðir að elska, hvað tryggð er líka það sannaði mér enn og aftur hversu fallegt það er að lifa og trúa. Í lokin langar mig að vitna í djúpstæð orð úr myndinni sem mér fannst mjög áhrifarík og vona að þú gerir Kyle líka við Phil frænda hans: Já, hann (John Brighton) lifir samkvæmt Biblíunni. En enginn neyðir þig til þess. Samt, samkvæmt hvaða reglum lifir þú?