"Spielberg elskar lyktina af tilfinningum á morgnana. En tilfinning á kostnað frásagnarheiðarleika? Enginn ætti að elska það." - Lucius Shepard „The Color Purple“ gerist í djúpa suðurhlutanum snemma á 19. áratugnum og segir sögu Celie og Nettie, tveggja afrískra amerískra systra. Myndin hefst á því að stelpurnar leika sér á akri af fjólubláum blómum, friðsælum griðastað sem er samstundis mölbrotin af útliti stjúpföður síns. Þetta mótíf sakleysi truflað af karlmönnum gegnsýrir alla myndina. Myndin fer síðan af stað í röð stuttra atriða. Í ljós kemur að Celie hefur tvisvar verið þunguð af stjúpföður sínum, fæðir í skítugu hlöðu, fær nýfætt barn sitt á brott og er neydd til að giftast ekkju á staðnum að nafni Albert Johnson, ofbeldisfullur ófreskja sem nauðgar henni ítrekað og neyðir hana til að elda, hreinsa og passa börnin sín. Allar þessar hryllilegu senur fá lítinn skjátíma og eru þess í stað umkringdar augnablikum af pixie-dust kvikmyndatöku, vandræðalegum sinfónískum tónleikum, ósamræmilegum gamanleik og óhóflegri myndavélavinnu. Uppsöfnunaráhrifin eru eins og samruni Disney-teiknimyndar og nauðgunarmyndar, ögrandi fagurfræði sem varð til þess að Stanley Kubrick sagði að "The Color Purple" gerði hann svo ógleði að hann varð að slökkva á henni eftir tíu mínútur. Tíu mínútur? Hann entist lengi. Myndin er oft sögð fjalla um hvaða "rasisma", "kynlífshyggju" og "svarta menningu", en það er ekki satt. Alice Walker, höfundur skáldsögunnar sem myndin er byggð á, segist vera tvíkynhneigð en er í raun skáp lesbía. Bók hennar er lesbísk fantasía, saga um kvenfrelsi og sjálfsuppgötvun, sem málar karlmenn sem ofbeldisfulla skepnur sem hindra konur. Fyrir Walker er eina leiðin út úr þessu völundarhús að konur bindist saman í einhvers konar lesbískri útópíu, systrabandi blökkumanna og sjálfstæði kvenkyns fagnað. Kvikmynd Spielbergs rammar hins vegar sögu Walker inn í gegnum linsu huggandi bandarískra goðafræði. Þetta er kvikmynd þar sem björgunarkraftur kristninnar sigrar náttúrulega grimmd mannanna. Kvikmynd þar sem Albert lendir í hinum ýmsu fáránlegu aðstæðum, augnablikum af töfrandi gamanmynd sett inn til að láta hann líta út eins og brjálaðan fífl. Kvikmynd þar sem allar persónurnar eru fengnar úr kynþáttafordómum, leikarahópurinn samanstendur af svívirðilegum mönnum (alltaf geislandi djöfulsbrosandi og tönnum glott), staðalímyndum feitum mömmum, djasshljómsveitum og gospelkórum. Þetta er mynd þar sem blökkumenn eru náttúrulega barngóðir, sætta sig fúslega og fúslega við félagslegar aðstæður sínar. Kvikmynd þar sem blökkumenn eru of kynþokkafullir, holdlegir andúðarsinnar sem stjórnast af ofbeldisfullum ástríðum. Kvikmynd þar sem fátækt og stéttamál eru algjörlega ósýnileg (Albert býr í risastóru húsi) og blökkumenn eru algjörlega óhæfir. Þetta er ekki gamla suðurið, þetta er gamla suðurið eins og það er dregið af "Gone With The Wind", MGM Muscals, "Song of the South", Warner Cartoons, "Halleluha!" og bannaðar Disney-myndir. Með öðrum orðum, það er Suðurlandið eins og barn sem alið var upp í sjónvarpi 50s sást. Þetta er allt svo teiknimyndalegt, svo rasískt á þann hátt sem það dregur þessar manneskjur niður í einvíddar þjóðernisstaðalímyndir, að svarti skáldsagnahöfundurinn Ishmael Reed líkti þessu fræga við samsæri nasista. Auðvitað endar myndin með dæmigerðum Spielberg-máta með því að fjölskylduböndin gróa. Þessi sátt var í skáldsögu Walker, en Spielberg gengur lengra með því að láta hverja persónu í sögunni sætta sig við ættingja sína. Fyrir utan hatursbréf Walker til svartra karlmanna og furðulega skopmynd Spielbergs um líf svartra, er okkur ekkert sýnt af blökkusamfélaginu. Við höfum aðeins óljósustu hugmyndir um hvernig einhver þessara persóna lifir og enga innsýn í hvernig þær hafa samskipti við aðra í samfélagi sínu. Þess í stað hoppar myndavél Spielberg um, í örvæntingarfullri baráttu um athygli okkar (ein af eldhústækjum Celie virðist eiga heima í "Home Alone" mynd), allar tilfinningar yfir leiknar, leikstjórinn hættir aldrei til að fylgjast með einhverju eða leyfa smá lífsins að fara einfaldlega framhjá. Tengdu þetta við fáránlega "hvíta" tónlist Quincy Jones og þú átt eina undarlegasta kvikmynd kvikmyndasögunnar: reiður femínistarit tekinn af hvítum gyðingi í stíl Disney og Griffith, skorað af svörtum manni sem reynir að líkja eftir John. Williams. Vandræðalegt líka er skortur á hvítum stöfum. Hugleiddu þetta: karlarnir í þessari mynd eru ekki sýndir sem grófir hver við annan, né drottna yfir konum vegna þess að þeir eru beittir hrottaskap af kynþáttafordómum sem dregur úr karlmennsku þeirra. Nei, þeir eru grimmir í eðli sínu. Og konurnar, hvort sem þær þjást hljóðlega eins og Celie eða uppreisnargjarnar og harðar eins og systir hennar, þrauka og lifa aðeins af vegna þess að karlarnir eru of heimskir til að eyða þeim. Betri kvikmynd hefði ekki einblínt eingöngu á kúgun kvenna eins og hún á sér stað meðal kúgaðra, heldur hefði hún sýnt að það er samfélagslegt ofbeldi sem hefur leitt til ofbeldis maka, að þjáðar svartar konur neyðast til að sinna nákvæmlega sömu verkefnum sem karlkyns hliðstæða þeirra (meðan þau gegna enn hefðbundnum kvenhlutverkum) og að heimilisofbeldi í Afríku-Ameríku á sér stað að miklu leyti vegna efnahagslegra þátta, konur geta ekki framfleytt sér og börnum sínum einar. Og svo er falin hugmyndafræði hér að verki. Seint í myndinni segir ein persóna við aðra að þar sem hann virti ekki eiginkonu sína hafi hún orðið fyrir barðinu alvarlega og fangelsuð af hvítum. Merkingin er sú að svartir þurfa að snúa aftur til afrískra róta sinna til að endurheimta eigin reisn og að það sé þeim að kenna að hvítir mylja þá með óréttmætum hætti. þ.e. Berðu virðingu hver fyrir öðrum í fátæku minnihlutasamfélaginu þínu og þú munt ekki lenda í baráttu við ríkjandi hvíta menningu. 3/10 - Misbrestur á að horfast í augu við kynlíf og lesbíur, óviðeigandi tónlistarnúmer, óteljandi röð hlaðin óviðkomandi sjónrænum töfrum, ósamræmilegum teiknimyndabransum, áberandi tónlistarbendingum og ofboðslega uppörvandi tilfinningasemi, allt stuðlar að því að gera "The Color Purple" einskis virði.