Í fyrsta lagi er titilpersónan ekki einu sinni aðalpersóna myndarinnar. Hann er hliðhollur sértrúarsöfnuðinum. Leikarinn sem túlkar Igor taldi að það væri frábær leið til að hræða fólk að öskra hátt, hlæja hysterískt og vera með skakkt bros á meðan hann skarst úr augunum. Igor hafði líka þann pirrandi vana að öskra (vegna þess að hann talaði aldrei bara) með hárri röddu. Hann myndi líka segja fávita einlínumenn. Til dæmis þegar sértrúarsöfnuðurinn myrðir einn af fylgjendum sínum með suðsög, þegar Igor sá þetta, öskrar hann "Paul! Nei Páll! Hvers vegna gerðirðu það? Ég hefði getað skorið hana hreina! Svo hrein!" Í annarri senu segir Igor fórnarlambinu að hún yrði að „fá sín eigin verkfæri fyrir aðgerð því núna var kominn tími til að gera aðgerð“. Burtséð frá slæmum leik var endirinn ekki skynsamlegur því á meðan sagan byggir upp þann litla gufu sem hún hefur í átt að hápunktinum, sem er að Igor fær lásbogaör á höfuðið og restin af vitfirringum hans eru drepnir, þá kemur hann fram. aftur tvisvar í viðbót til að drepa hina "góðu" sem eftir eru. Myndin gefur enga skýringu á þessu, aðeins að segja áhorfandanum að Igor hafi sloppið af geðsjúkrahúsinu. Hvað??? Niðurstaðan er ekki að eyða tíma þínum í að horfa á þessa mynd. Ég vildi að ég gæti endurheimt augnablikin sem ég missti við að horfa á þetta.