Gæðin sem þú munt líklega muna eftir að hafa skoðað Stóra hnífinn er hversu klaustrófóbísk hann er. Hraði þess er fórnað til samræmdrar áferðar samskipta. Það er talsvert í öfgum. Nútímaáhorfendum mun finnast allir punktar hafa verið settir fram (og svo sumir) en myndin mun samt ekki halda áfram, eða gera áhorfandanum greiða og breyta um umhverfi. Það er mjög óvirkt. Þegar 45 mínútur voru liðnar var ég viss um að ég hefði horft á tvo mjög hæga tíma. Hörð viðbrögð mín voru: "Guð minn góður, hvert er þetta að fara?" Það líður eins og Odets hafi verið borgað með orðinu...Þetta er góður staður til að taka eftir hnignun leiklistar frá hápunkti þess á 40. áratugnum í gegnum yfirlætisfull verkefni 50s og 60s þar til raunverulegur kvikmyndalegur verðleiki var enduruppgötvaður á 7. áratugnum , bara til að hverfa aftur. Hér fáum við prýðileg, hefðbundin, tilfinningaleg útúrsnúningur frá Steiger, Lupino o.fl. og myndavélarhreyfingar fyrirfram skipulagðar til að mæta ofreyndri blokkun. Þetta stafar af uppgangi Aðferðarinnar; sú grátlega tilhneiging að fórna öllum öðrum verðleikum kvikmynda til að uppfylla eigingjarnustu óskir leikaranna. „Frábær leikur,“ ho-hum, hefur drepið hugsunina í kvikmyndum. Ennið og pompadour Jack Palance dragast aftur úr og þrýsta fram í hvert sinn sem hann bregst við einhverju. Það er truflandi. Þetta er afskaplega leiðinlegt efni.