Sunnudagur 16. júlí, 20:00 The Castro, San Francisco"Sem suðurríkisofursti er farðinn þinn mjög Indiana"Gjaldandi slúðurslúður Hollywood hefur tekist að henda meira en smá leðju í átt að Marion Davies í gegnum árin. Oft er getið um að hún hafi fengið frægðina í hendur sér og verið óverðskulduð. Með hliðsjón af hinum ógeðslegu leikritum sem henni var svo oft ýtt inn í, þá virðist þessi gagnrýni eiga nokkurn rétt á sér. Sem grínisti skein stjarnan hins vegar mjög skært. Hún fór til að sækjast eftir feril í léttum gamanmyndum og töffaraleik sem hún gæti hafa keppt við Mabel Normand. Einn af betri ferðum hennar var King Vidor's Show People (1928), sem lifir af og er svo vel þekkt að miklu leyti vegna þess að MGM fyllti það af stjörnumyndum. Þessi gleðilega tilviljun bjargaði óvart því sem er vafalaust meðal bestu verkanna tveggja stjarna þeirra, Davies og hins alræmda Joe College spekingar, William Haines. Orðrómur segir að Show People hafi verið lauslega byggð á lífi Gloriu Swanson, sem byrjaði í Sennett gamanmyndum og reis upp í stórfenglegt drama (Og ekki halda að hún hafi ekki eytt restinni af lífi sínu í að minna alla á það!) með von Stroheim, Walsh og DeMille. Fyrir tilviljun eru gamanmyndaverin sem notuð eru í þessari mynd upprunalegu grafirnar sem Keystone hafði yfirgefið árið áður (Hugsaðu um hver vann þar!). Ofursti Marmaduke Oldfish Pepper (Dell Henderson) keyrir dóttur sína Peggy (Davies) frá Georgíu til Hollywood til að leika í bíó. Þessir tveir sveitabrellur eru grunlaus fóður fyrir óforbetranlegan Billy Boone (Haines), " custard pie artist " sem stígur niður á mötuneytiborðið þeirra í svívirðilega fyndnum inngangi (passaðu eftir bitanum með núðlunni), og hjálpar svo Peggy að landa hluta. í næstu mynd hans. Það sem henni finnst vera mikil dramatík reynist vera skrúfubolti, en starf er vinna og Billy sannfærir hana um að „... allar stjörnurnar verða að taka það á hökuna “. Við forsýninguna rekast Billy og Peggy á .. Charlie Chaplin, sem biður um eiginhandaráritun sína! Hún ýtir litla náunganum til hliðar og hræddur Billy grípur bókina og lætur hana skrifa undir. Chaplin klifrar upp í bílinn sinn og Billy segir Peggy hver hún hafi bara verið að snubbla, svo eðlilega fellur hún í yfirlið. Það er svo mjög fyndið, í ljósi þess að Davies karakter á ekki að þekkja þennan gaur! Peggy heldur fljótlega áfram að vinna í High Art Studios, breytir nafni sínu í 'Patricia Pepoire' og skilur aumingja Billy eftir. Davies gerir frábæra sendingu á alvarlegri leikkonu, með allar forsendur flöktandi augnhára og titrandi varir. Vidor kastar í skrúðgöngu af stjörnum sem borða hádegismat í löngu mælingarskoti (og þær sitja allar öxl við öxl, andspænis myndavélinni!) sem inniheldur Polly Moran (sem er líka ótrúlega fyndinn að leika vinnukonu Davies), Louella Parsons (ein af vinalegu vampírurnar), Estelle Taylor, Claire Windsor Aileen Pringle, gríndúett Karl Dane (með handlegginn í slingu) og George K. Arthur (sem þykist vera að stela silfrinu), Leatrice Joy (skemmti sér af uppátækjum Arthurs), Renee Adoree, Rod (að borða og reykja) La Rocque, Mae Murray, John (í skikkju) Gilbert (sem birtist líka keyra í gegnum MGM hliðin snemma á myndinni), Norma (eeeww!) Talmadge (lítur út fyrir að vera kelling og fálát eins og venjulega) og Patricia klædd eins og Marie Antoinette, samloka á milli Douglas Fairbanks (sem hann gerir skemmtilegt bragð) og William S. Hart (verndar hana fyrir Doug). Billy rekst á High Art áhöfnina á staðnum þegar gamanleikhópurinn truflar tökur þeirra, með fyrirsjáanlega hneyksli. Vidor vinnur sig meira að segja inn í lokasenuna sem leikstjóri núverandi framleiðslu Peggy. Einnig má nefna Harry Gribbon sem gamanleikstjórinn sem gerir frábæra skopmynd af Eddie Sedgwick, Sidney Bracy sem dramatíska leikstjórann sem getur ekki fengið Peggy til að gráta fyrir skjáprófið sitt og getur svo ekki stöðvað hana þegar hún gerir það, og Paul Ralli sem Andre, dramatískur ástaráhugi hennar og bráðfyndin lygi. Þegar persónan hennar reynir að „leika“ þá er eins og Davies sé að grínast í öllum hræðilegu leikritunum sem hún hafði verið þvinguð í og ​​hún er frábær að gera það. Þó að það sé satt er Show People háð ádeila á „gamla góðu dagana“ tíu ár. þess vegna er það enn mjög skemmtilegt dæmi um gæðavinnu frá MGM, Irving Thalberg, og gífurlegan auð þeirra af samankomnum hæfileikum. Þvílík skömm að svo mikið hafi tapast. Það eru líka allt of mörg dæmi um frábærar myndir eins og The Patsy (1928), gríðarlega vel heppnaða gamanmynd Vidor og Davies frá því fyrr á sama ári, sem svínaði í hvelfingum þegar hægt var að sjá þær og njóta þeirra.