Frá upphafi hafði þessi mynd nokkra galla. Aðalpersónan sem Hayden Christensen leikur er ríki ungi mógúllinn sem hefur erft umtalsverðan auð og völd föður síns og hann á í erfiðleikum með að fylla skó föður síns og klippa á svuntustrengina sem móðir (og meðstjórnandi) heldur of fast. Hann á einnig við það vandamál að stríða að vera með hjartasjúkdóm og bíða í limbóinu sem er líffæragjafaskráin. Það eru líka minniháttar baksögur sem fyrsta eðlishvöt þín er að hunsa að mestu leyti sem verða mikilvægar síðar, eins og vinátta hans við skurðlækninn sinn (Terrence Howard) og rómantík hans við miðstéttarstúlku (Jessica Alba). Óskapandi sögulínur, en ekki nógu slæmar til að eyðileggja myndina. Eina alvöru "Oy vey!" augnablik var nafn persóna Lenu Olin. Yfirburða kona að nafni Lilith...lúmsk! Skurðaðgerðaatriðin eru alls ekki ritskoðuð. Ég kunni að meta það, fólk sem finnst aðgerðaatriði ógnvekjandi gæti ekki. Hryllingurinn við að vera vakandi í svæfingu tókst vel í fyrstu. Þú fylgist með tilfinningalegum kvölum þegar Christensen öskrar innst inni í gegnum brjóstskurðinn og rifbeinsdreifann. Augnablik kaldhæðni frá kerrunum kemur síðan þar sem hann er einn af fáum óheppnum að vera vakandi meðan á svæfingu stendur, en hann er líka heppinn að því leyti að það hjálpar honum að komast að því að skurðlæknateymið hans ætlar að myrða hann. Stóra snúningurinn, hins vegar, er mjög fyrirsjáanlegur og sendir myndina til að kafa ofan í samsærið og minningar hans um litlu táknin sem voru þarna en hann, eins og við, missti upphaflega af. Það eru tvær flækjur í viðbót í lokin sem snúa að sambandi hans við móður sína. Eitt er tilkomumikið látbragð eftir Ólín, sem kemur út fyrir að vera lítt áhrifamikið vegna lélegrar ritunar. Hitt er leyndarmál um fortíð fjölskyldunnar sem virtist vera mjög áleitin og tilgangslaus. Upphaflega vel gert svæfingavitundardrama týnist í illa skrifaðu samsærisdrama. Það er ein síðasta tilraun til að koma henni aftur sem fellur flatt og tekur alla myndina með sér.