Ég leyfi mér að byrja á því að segja að þegar ég var 34 ára var ég skyndilega ekkja. Ég var niðurbrotin þar sem hann var EKKI veikur --- hann dó óvænt í grundvallaratriðum úr kransæðastíflu --- hálsbólgur hans blésu út -- hann dó á bak við húsið okkar. Það voru miklar vangaveltur frá lögreglu vegna þess að hann datt á eitthvað og það rak hausinn á honum. Ég var grunaður um morð þar til krufningin kom aftur. Börnin mín urðu fyrir áfalli eins og ég, svo ástfangin af góðri föðurímynd eins og hann. Ég átti þrjú lítil börn, enga menntun, enga fjárhagsaðstoð. Ég tók því mjög, mjög hart. Innan tveggja ára réðust tengdafjölskyldur mínir á mig munnlega, líkamlega, tilfinningalega og andlega krefjandi að ég syrgi ekki fyrir framan börnin og settu upp grímur og sýndu fólki hvað það vildi sjá, ekki sýna þeim sársauka minn á hátíðum... Enginn stóð upp fyrir mig og val mitt að sitja út einn frídag, nema auðvitað sorgarþjálfarinn sem ég var að hitta sem hafði ráðlagt mér að fylgja hjarta mínu og sál. Tengdaforeldrar mínir skildu það ekki! Það breytti ALLTAF sambandi mínu við þau og ég hef aldrei komið aftur í frí. Þetta er aðeins eitt dæmi um hvernig sorg mín var lítilsvirt! Minn eigin (nýi) eiginmaður hefur séð mig falla í sundur og tala um áfallið þegar ég deildi frá sálinni minni. Ég hrynja, get ekki andað, oföndun og almennt er ég hættur í nokkra daga ef ég reyni jafnvel að koma á framfæri falinn sársauka. Nú um þessa mynd...Í dag var sál mín hrærð, hjarta mitt brotnað. Ótti minn og sársauki kom aftur upp á yfirborðið frá hinum raunverulegu djöflum sem þessi mynd kynnir; hvernig maður syrgir miðað við hvernig aðrir búast við okkur líka og púkarnir innra með sér. Adam Sandler lýsti fullkomlega þeirri hræðilegu kvöl sem þú stendur frammi fyrir, sigrast á og umfram allt, vinnur í gegnum á þínum eigin tíma! Þessi mynd dýpkaði upp allan sársaukann sem ég hef reynt í gegnum árin að takast á við. Þú sérð, þegar eitthvað skaðar sál þína svo djúpt, svo djúpt að orðatiltæki eru það eina sem kemur frá munni þínum á augnablikum hugsunar, þá geturðu ekki tekist á við það án þess að óska ​​þess að þú værir dáinn og gengur í gegnum lífið, í dauðu ástandi. Biblían hefur ritningarstað, Rómverjabréfið 8:26, sem ég hef haldið mig við, að þegar munnur minn og sál vita ekki hvers ég á að biðja um, þá ber heilagur andi Guðs þá kvöl til fóta Guðs - ég þarf ekki að tala. Sandler sýndi þetta til fullkomnunar! Það er vettvangur þar sem hann hefur verið dreginn inn í dómsuppkvaðningu vegna geðheilbrigðisskuldbindinga, og hann fer aftur inn til að horfast í augu við tengdaforeldra sína --- (kunnuglegt mér) --- og hann segir þeim hinn stórkostlega sannleika sem hann hefur í sjálfu sér verið haldinn því að hann kemst ekki yfir. Þetta er mjög sterkur og kraftmikill frammistaða. Ég byrjaði að grenja og átti erfitt með að standa upp eftir deildir til að ganga út úr leikhúsinu og fannst ég vera of veikburða til að gera það. Sonur minn var með mér og sá það frá fyrstu hendi, nákvæmar hreyfingar mínar á meðan ég reyndi að halda þessu öllu saman; lexía fyrir hann, minn yngsta sem man varla eftir pabba sínum. Það eru liðin 13 ár hjá mér en þessi mynd kom mér aftur til þess augnabliks að missa tengdaforeldra mína að eilífu þegar þeir kröfðust grímu á tilfinningum mínum og að ég gæfi mig upp fyrir löngunum sínum, í stað þess að virða mínar eigin. Ég skrifa þetta, svo að ef þú ert sorgmæddur, þá ertu tilbúinn fyrir þessa mynd, en mæli eindregið með henni í 1000 stjörnu frammistöðunni sem Sandler gaf. Ef þú ert ekki ennþá syrgjandi, vinsamlegast taktu lærdóm af myndinni hans og hlustaðu bara og sættu þig við val fólks í sorginni og leyfðu því að finna frið á sínum tíma! Stundum getur sálin ekki sagt orð til að koma á framfæri sársauka okkar. Farðu að sjá þessa mynd með vefjum og ekki án þess að undirbúa þig fyrir að taka hana inn... til sálar þinnar!