Gung Ho er ein af þessum myndum sem ég þreytist aldrei á að horfa á. Michael Keaton hefur alltaf verið í uppáhaldi hjá mér og hann er algjörlega fyndinn í þessari mynd. Gedde Watanabe passar við hann skref fyrir skref. Þeir tveir vinna frábærlega saman. Þó að þessi mynd sé gamanmynd finnst mér líka gaman hvernig hún sýnir Hunt (Keaton) og Kazihiro (Watanabe) berjast í hlutverkum sínum sem leiðtogar hvers hóps síns. Þeir reyna báðir svo mikið að halda friðinn og svo lenda þeir loksins í slagsmálum (sem er hysterískt að horfa á). Í fyrsta lagi eru þeir báðir á gólfinu. Þá hoppar Hunt á stól. Kazihiro hoppar á skrifborðið. Hunt hoppar á skrifborðið með honum. Slagurinn streymir síðan út frá skrifstofunni inn í verksmiðjuna. Mér þykir vænt um að eftir að þeir eru aðskildir af verkamönnum, þá má sjá að þeim líður báðum illa fyrir að láta hlutina fara úr böndunum. Einnig er atriði þar sem þú getur séð áhrifin sem Hunt hefur haft á Kazihiro. Hann er heima hjá sér og yfirmaður hans frá Japan kemur og segist vilja heimsækja verksmiðjuna á morgun: Kazihiro: Á morgun ekki góður dagur. Sakamoto: Af hverju ekki? Kazihiro: Verksmiðjan er læst og við finnum ekki lykilinn. Segðu mér að þú getir ekki ímyndað þér Michael Keaton segja eitthvað svona! Ég held að ég sé mjög hrifin af þessari mynd vegna þess að hún er virkilega fyndin og sýnir líka hvernig fólk sem er gjörólíkt getur ekki aðeins að læra hvert af öðru, heldur verða góðir vinir líka.