Roger Corman hefur notið svívirðings síns í kvikmyndum á glæsilegum, lággjaldaferli sínum, sem spannar yfir 300 kvikmyndir. Þó að fáir (ef einhverjir) myndu kalla hann frábæran, hafa óljós tengsl kvikmynda hans við neðanjarðarmenningu (með tilvísun, virðingu eða áhrifum) tryggt honum afleita arfleifð. Allan ferilinn hefur hann einnig þróað með sér slæman vana að endurgera sínar eigin myndir ("Piranha", "Humanoids from the Deep", "The Black Scorpion" o.s.frv.), án þess að bæta þær að minnsta kosti. „Raptor“, „skrifað“ og „leikstýrt“ af „Jay Andrews“ (Jim Wynorski, maðurinn á bak við eina af uppáhalds kvikmyndamyndasögunum mínum, „Chopping Mall“) tekur þessa æfingu á nýjan truflandi lágmark varðandi miðjan tíunda áratuginn hjá Corman. "Carnosaur" þríleikur. Inneign Wynorskis er innan gæsalappa vegna þess að "Raptor" er ekki virðing fyrir "Carnosaur" myndirnar, og ekki einu sinni endurgerð. "Raptor" ER "Carnosaur" myndirnar, eða að minnsta kosti dauðasenur myndarinnar af risaeðlu, splæst saman á tilviljunarkenndan hátt með snefilefnum af upprunalega söguþræðinum og nokkrum nýuppteknum atriðum (sem margar hverjar samanstanda af "dino's eye view" skotum í a. léleg tilraun til að láta innskot atriðin líta minna augljós út). „Nýja“ efnið var skrifað utan um myndefnið, í stað þess að öfugt, og er algerlega ómerkilegt, með miklum rökvillum (t.d. eru tvö aðskilin lið send inn af hernum einfaldlega þannig að myndefni úr hluta 2 og 3, þar sem hermennirnir höfðu mismunandi einkennisbúninga, gæti fylgt með), sem er ótrúlegt miðað við hversu lítil rökfræði spilar inn í einhverja af "Carnosaur" myndunum nú þegar. Skortur leikaranna á einhverri tilfinningu í persónum sínum (þó í sanngirni sé hvaða persónuvídd sem er aðeins sett fram í handritinu einu sinni, kannski tvisvar) leiðir hugann að hræðilega viðarleiknum í b-myndum 1950, og það gerir svo sannarlega ekki neitt á milli rifu árásarsenanna sem vert er að horfa á. Enn vandræðalegra fyrir leikara nýju senunnar er þegar augljóst misræmi er í líkamlegri byggingu milli nýja leikarans og leikarans í upprunalegu atriðinu. Þegar eina atriðið sem vekur einhver viðbrögð í kvikmynd er elsta bragðið í hryllingsbókinni, „vorhlaðna dýrið“, er eitthvað alvarlega að. Eins og staðan er núna er þetta fyrirlitleg vinnubrögð hjá tveimur b-gráðu fígúrur (sem þurfa ekki að hafa áhyggjur af því að eyðileggja mannorð sitt, vegna þess að þeir hafa ekki einn) að rífa af sér eigin efni, fyrir ódýrustu og fljótlegustu óhreinu brellurnar, einfaldlega vegna þess að þeir geta það (af hverju annars myndi einhverjum finnast það vera andsetinn af því að rífa af seríu sem ætlað er að vera rífa af "Jurassic Park" seríunni?). Það er ekki mikið meira sem ég get sagt annað en að þessi mynd ber mín allra æðstu meðmæli GEGN áhorfs; það eina góða við það (fyrir utan að horfa á nafla Melissu Braselle) er að núna þarf ég ekki að sjá neina "Carnosaur" myndunum.