Ég verð að segja að ég var mjög forvitinn að horfa á þessa mynd og hún þótti alræmd hörmung þegar hún var gefin út af 20th Century Fox árið 1970. Hún hefur einnig skotið upp kollinum á nokkrum gagnrýnendalistum yfir slæmar myndir, og þetta dýpkaði aðeins áhugann, eins og Ég varð bara að sjá hvað gerði þessa mynd svo slæma. Þegar ég sá hana held ég að ég hafi mín svör. Þó ég segi að það gefi forvitnilegt áhorf, þá eru leikin, leikstjórnin og handritið svo hlæjandi lélegt að hina meintu ádeilu vantar algjörlega. Racquel Welch virðist reyna að bera myndina, en eftir upphafsröð kynskiptaaðgerðarinnar fer myndin svo langt niður á við að hún ræður ekki við þetta verkefni ein. John Huston í hlutverki Buck Loner frænda er svo sannarlega engin hjálp, þar sem hann sleikir og hlær að skjánum lítur hann stundum út fyrir að velta því fyrir sér hvað hann sé að gera þarna. Rex Reed skoppar um sem Myron, alter ego Myru, og hefur jafnvel sína eigin frægu sjálfsfróunarsenu. Bravo fyrir frumsýningar! Farrah Fawcett leikur mállausa ljósku; hún virtist vissulega sannfærandi í þessu hlutverki. En að sjálfsögðu var alræmdasta hlutverkið hjá Mae vestur. Sjónin á 75 ára konu með plastandlit sem gefur til kynna kynferðislegar ábendingar virtist hentugri fyrir hryllingsmynd. Ég ætla ekki að setja þetta kast niður persónulega; en í þessari mynd kemur enginn vel út. Leikstjórnin virðist svo óörugg og engin að myndin er ekki bara slæm heldur líka leiðinleg. Henda inn gömlum kvikmyndaupptökum af gömlum stjörnum og myndin verður enn ótengdari. Hverjum sínum til allra sem höfðu gaman af þessu, og ég var feginn að ég sá það að minnsta kosti, en Myra Breckenridge virðist vera hörmungin sem hún var alltaf talin vera frá upphafi.