Mig langaði mjög að vera hrifinn af þessari mynd af alls kyns ástæðum -- efnið er í eðli sínu áhugavert og er líklega helsta málið sem heimurinn stendur frammi fyrir í dag og hefur varpað upp heillandi verkum (t.d. Þegar ég lifði í nútímanum eftir Lindu Grant) venjulega frá Ísraelsmegin við girðinguna. Einnig sagði náungi sem mér líkar við að hann teldi að þetta væri besta mynd sem hann hefði séð allt árið, svo með slíkum meðmælum...HINSAMLEG fann ég mig í raun og veru að kinka kolli á punktum! Að vísu var ég þreytt og bíósætin þægileg en mér fannst of mikil vinna að reyna að samsama mig persónunum. Þegar ég var búinn að átta mig á þeirri hugmynd að þetta væri röð af vignettum, fór ég með það, en þetta gerði það að vonbrigðum eins og skissusýningu frekar en kvikmynd. Mér líkaði hugmyndin um aðhaldssama, næstum þögla mise en senu í andstöðu við þessar útópísku augnablik - kynþokkafulla stelpan, rauða blöðruna og múslimska baráttumanninn ninja. En persónulega held ég að myndin hafi verið of spennt. Ég er ekki að segja frásögn og söguþráður er allt (það er það örugglega ekki) en jafnvel aðeins meiri samræða hefði hjálpað.