Sendi bara tölvupóst til vinar sem er í kvikmyndaskóla um þessa mynd. Eitthvað sem þarf að forðast þegar kvikmynd er gerð - persónur sem blaðra um tilgangslausa, yfirþyrmandi, flókna eintöl á skjánum sem eru á endanum þröngsýni og ósannfærandi. Ef myndin er tilraun til félagslegs raunsæis, eru þessar munnlegu bardaga svo yfirgengilegar að þær vekja í raun athygli á myndinni sem er smíðuð sem kvikmynd og gera þann tilgang óvirkan. Er það leiklistin, eða handritið sem er slæmt, eða hvort tveggja? Söguhetjan er líka mjög ótrúverðug fyrir sósíalraunsæi - hún neytir ofboðslega kanónískra enskra bókmennta og biblíunnar á meðan hún er há eða hungur og getur framleitt svo djúpt sofórísk einsöng á meðan hún er ölvuð? Og hvernig er svona óaðlaðandi, óþveginn og munnlega skaðlegur karakter fær um að sofa flestar konur sem hann hittir innan nokkurra mínútna frá því að hann hitti þær? (Ég varð að klappa þegar ein skvísa henti honum loksins út á götuna, þrátt fyrir vælið og sjálfsvorkunnarþulur hans). Áhorfandinn rekst á tilgerðarlegar tilvísanir í forngrískar bókmenntir, Nostradamus og Opinberunarbókina. Yfirvofandi dauðadómur mannkyns, í formi strikamerkja á enni okkar eða hægri hendur á hræðilegan biblíulegan hátt, er kynnt fyrir persónu sem er ó-svo snjallt afhjúpuð í hlutverki sínu sem verndari tóms rýmis. Þessi mynd er ofhandrituð og yfir höfuð - melódrama með klaufalega „heimspeki“ gangandi vegfarenda um merkingu mannkyns, lífsins o.s.frv. Hún er þröngsýn, yfirþyrmandi og leiðinleg. Það eru til nokkrar mjög fínar enskar kvikmyndir með efni svipað og þessa mynd. "Nil by Mouth" er frábær, mun áhugaverðari skoðunarferð inn í líf einstaklinga í svipuðu félagslegu umhverfi. Sama fyrir "In the Warzone." Og þó að samanburðurinn sé ekki einu sinni réttlætanlegur, skoðaðu hvað sem er eftir Peter Greenaway, sem tekur mun betur á samræðum, fyndni og fáránlegum persónum og aðstæðum.