Það er ekkert í þessu sem áhorfandinn gæti bent á og kallað "gott". Leikurinn var daufur og róandi. Leikmyndin og kvikmyndatakan líta út eins og þau hafi verið þróuð af einhverjum sem ólst upp á Starbucks og reyndi að gera hina fullkomnu Gap auglýsingu. Persónur hafa enga drifkraft, hvatningu eða ástæðu fyrir okkur til að hugsa um þær. Það er svo skortur á áhuga og spennu að það er erfitt að fylgja banale aðgerðum og samræðum. Og söguþráðurinn... ef einhver finnur það, þá er ég viss um að það væri jafn leiðinlegt og allt annað. Þetta er ekki fyndið, það er ekki rómantískt, það endurspeglar ekki mannlegt ástand. Ef þig langar í góða grínmynd, horfðu á Half-Baked; ef þú vilt gott stoner drama skaltu horfa á Trainspotting. Eina ástæðan fyrir því að ég gaf þessu 2 stjörnur í staðinn fyrir eina er sú að það er dálítið gaman að sjá nokkur kunnugleg andlit í leikarahópnum um miðjan seint á tíunda áratugnum. Sem er grunn ástæða til að gefa myndinni jafnvel eina stjörnu, en aftur á móti, þetta er grunn mynd.