Ég verð að viðurkenna smá vonbrigði með þessa mynd; Ég hafði lesið mikið um hversu stórkostleg hún væri, en samt sem áður taka hinar raunverulegu framúrstefnulegu atvik, vísindaöldin, mjög lítið magn af myndinni. Leikmyndirnar og leikmyndirnar eru frábærar þegar við komum að þeim, og það eru nokkrar óvæntar myndir, en þessa lokaröð vantar í alltof mörg önnur atriði...Mikið besta drama verksins er í miðkaflanum, og svo spilar það sem melódrama, sem stafar af „high concept“ vísindaskáldskapareðli þessa alls, og ófullnægjandi samræðu. Það er þó mun meira mannlíf í þessum hluta, þar sem hinn mikli Ralph Richardson siglir glæsilega yfir-the-top sem litli einræðisherra, "Boss" í Everytown. Ég elskaði hátterni Richardsons og hnitmiðaða sendingu á línum, og hafnaði nærveru og hugmyndum fáláts, öruggs gests Raymond Massey. Þessi stjóri er afburða, sannfærandi blekkt persóna, sem getur ekki áttað sig á smásteikju eðli ríki síns... Þetta er ekki frábært hlutverk, en Richardson gerir mikið úr því. Sérhver bær sjálfur er væntanlega ætlað að vera England, eða a.m.k. enskur bær nokkuð fulltrúi Englands. Athyglisvert var að forðast algjörlega trúarlega hlið á hlutunum; „hlutirnir sem koma“ virðast snúast um átök á milli hernaðarlegs barbarisma og trúar á vísindi sem virðist hafa lítið endanlegt markmið, heldur bara að halda áfram og áfram. Það er seint reynt að koma nokkrum rökum og spennu á framfæri í síðasta hlutanum, varðandi persónulegra „líf“, en samt er maður ósáttur eftir. Myndin hefur ekki fengið mikinn áhuga á fíngerðum flækjum; það fer fyrir hlaðvarpa sjónarspil og ólúmskur, siðlaus móralismi, í hvert skipti. Og, auðvitað, rifjaðu upp lokahófið með varnaðarveðmáli: Raymond Massey er lyrískur yfir því hversu óviss hlutirnir eru! Varðandi spurninguna um að myndin sé spá: Ég verð að segja að hún er alls ekki slæm sem slík, í ljósi þess að maður leyfir augljóslega að það sé ómögulegt að fá smáatriði lífsins rétt. Stórfenglegar hugmyndir hafa eitthvað til síns máls; stríð árið 1940, ja það var kannski fyrirsjáanlegt... Varað í næstum 30 ár, hugur!? Kjarnorkusprengja - "ofurbyssan" eða einhver slík töframaður - árið 2036... Tæknikratískur sósíalisti "við trúum ekki á sjálfstæð þjóðríki"-stjórn, í Bretlandi, eftir 1970... Hmmm, því miður hvergi nærri á þeim, týpur! ;-) Hér er ekki farið út í alvöru pólitík sem er synd; allt sem kemur upp á yfirborðið er mjög lofsvert andstríðsviðhorf. Almennt er gengið út frá því að einræði - hvort sem það er beinskeyttur-luddite-fasisti, eins og undir stjórn yfirmannsins, eða vísindasósíalismi, sem er með hendur í skauti - verði *málið*, og þessar vísbendingar eru ekki gerðar upp... Þó við verðum að muna að árið 1936 var alls engin þekking á því hvernig nasismi og kommúnismi myndu þróast - eða jafnvel hvernig þeir voru að koma út - skortur á tillitssemi við þetta virðist hógvær fyrir utan svigrúm kvikmyndagerðarmanna í öðrum málum. Mikið af eldra efni hefði átt - og hefði mátt - að mínu mati verið skorið niður; aðeins stutta efni frá '1940' hefði verið nauðsynlegt, en samt sem áður hefur þessi hluti tilhneigingu til að verða frekar þunglyndur og það er aldir áður en við komum að Richardson-Massey hlutunum. Ég hefði viljað sjá meira gert með Margaretu Scott; sem er bara smá efasemdarmaður, klippir blikkandi auga Miðjarðarhafsmynd í hverfandi tilgangi. Persónan er ekki rannsökuð, eða hreinskilnislega útskýrð eða nýtt, nema eitt atriði sem ég skal ekki spilla, og samband hennar við yfirmanninn er ekki kannað; en þá var þetta 1930 og það var eitthvað sem hét útbreidd stofnanaritskoðun þá. Edward Chapman er vægast sagt skemmtilegur í tveimur hlutverkum sínum; enn frekar í þeim fyrsta sem ógæfumaður, sem biður um stríð, aðeins til að vera blákalt niðurlægður af annarri Massey persónu. Massey sjálfur hjálpar mikið, spilar hlutverk sín af blöndu af hófsemi og döprum anda, og stangast vel á við að mestu ósvífna leikarahóp, fyrir utan Richardson, og Scott og Chapman, örlítið. Ég myndi segja að "Things to Come" sé án efa mjög óvenjuleg kvikmynd sem gerð var í Bretlandi árið 1936; ein af fáum alvarlegum breskum vísindaskáldsögumyndum til þessa, svo sannarlega! Hönnun þess og nýting auðlinda er hrífandi, stórkostleg. Samt er handritið að lokum of alvarlegt og stundum út um allt. Stefnan er viðkvæm fyrir flatneskju, þó hún stígi upp í fallegan gír eða tvo einstaka sinnum. Kvikmyndatökumaðurinn og herra Richardson bjarga hins vegar hlutum; í sömu röð skapa ótrúlega tilfinningu fyrir undrun á tækni, og grípandi, hikandi frammistöðu sem stöðugt tælir. Þvílík skömm að það er svo lítið efni eða alvöru kvikmyndahugmynd í öllu þessu; Powell og Pressburger hefðu verið hinir fullkomnu leikstjórar til að takast á við slíkt verkefni sem þetta - þeir eru án jafningja meðal breskra leikstjóra sem áræðnir sjónrænir sögumenn, miklir stýrimenn á persónum og sölumenn í samræðum af fyrsta flokki."Things to Come", eins og hún stendur, er forvitnileg skrýtin, vel þess virði að skoða, en samt langt frá „Metropolis“... „Þetta er jafn „kjánalegt“, með orðum Wells, eins og þessi Lang-mynd, en þó með engu líkara en undraverðum krafti hennar .