Solino hreyfði mig mjög með djúpt teiknuðum persónum sínum. Þrátt fyrir að vera einföld saga um samkeppni milli tveggja bræðra, þá snerist hún ekki bara um hatur eða afbrýðisemi. Það sem mér líkaði mest við myndina var hvernig ég gat samsamað mig tilfinningunum sem Gigi gekk í gegnum sérstaklega þegar hann þurfti að fara með móður sína aftur til heimabæjar hennar á Ítalíu og missa af því að vera viðstaddur kvikmyndaverðlaunahátíðina sem kvikmyndin hans var tekin upp í. Það var svo svekkjandi að sjá þessa persónu sem barðist svona mikið á milli listræns draums síns og meðfæddrar skyldurækni við móður sína. Jafnvel í lokin þegar hann gerir eina tilraun í viðbót til að ná til föður síns var svo hugrakkur. Og eins og í raunveruleikanum geta flestir feður aldrei komist framhjá veggjum sínum til að ná til barna sinna. Ég gat meira að segja samsamað mig Giancarlo, bróðurnum, sem þótti sjálfsöruggari og eldri bróðirinn, hafði svo mikið óöryggi. Virkilega falleg mynd sem fékk mig til að hlæja og gráta.