Þessi mynd er fullkomin lýsing á því hvernig eigi að búa til sci fi kvikmynd. Versta tilhneigingin í sci-fi er að gera þemað þitt að hræðilegri, öfgakenndri, gervi-Orwellian/Huxleyan/whateverian „sýn“ um „mannlega framtíð“. hátt hlutfall skíta og gott efni í tegund þeirra. Ég held að aðrar tegundir með háan CTGSR (já, ég bjó það bara til, slakaðu á), eins og hryllingur eða hasar eða jafnvel rómantísk gamanmynd, virðist hafa aðeins betri tök á þeirri staðreynd að þeir eru ekki að breyta heiminum með einhverjum djúpstæðum " boðskap."Sci fi getur vissulega náð árangri á alvarlegu stigi, eins og fjölmargir frábærir kvikmyndagerðarmenn hafa sannað. En það er gríðarlegur ókostur við allt hugtakið, sem er táknað með „Robot Jox,“ með smíði „framtíðarinnar“ með lágum leigu (ein og góð hönnunarþáttur: furðulegu, klóku auglýsingaskilti í útliti út um allt sem hvetja konur til að eignast fleiri börn) og sársaukafullar "Iliad" hliðstæður hennar (hann heitir ACHILLES Í Guðs vegna! Ég tók þetta reyndar ekki upp fyrr en ég sá myndina í tíunda sinn, en ég fór opinberlega skóla, þannig að kvikmyndagerðarmenn eru ekki sýknaðir.)Auðvitað, ef þú ert brjálaður kvikmyndaviðundur eins og ég, þá hefur þessi ókostur mikla kosti. Ég gjörsamlega ELSKA svona myndir, því slæmar myndir eru oft skemmtilegri og stundum jafnvel áhugaverðari en góðar. Þetta er svona Lester Bangs nálgun við kvikmyndaskoðun, býst ég við. Athugið: Aðalhlutverkið í þessari mynd (Gary Graham? Er það nafnið hans? Ég neita að fara að athuga.) er í raun ekki svo slæm. Hann gerir út á það. Hann er soldið svalur, sérstaklega þegar hann er fullur/hengdur.