Mas Oyama var farsælasti karatemeistari seint á 20. öld. Hann hafnaði „þjálfun“ karateklúbba þess tíma með áherslu á ákafar þjálfunarform. Hann byggði kerfið sitt að lokum upp í risastórt viðskiptaveldi með hundruðum skóla um allan heim, án þess að skerða kenningar hans. Prófin í Kyokushin skólunum eru samt einhver líkamlega erfiðustu prófin sem nokkur bardagalistaskóli þarfnast. Einn ólíkamlegur erfiðleiki Oyama stóð frammi fyrir voru fordómar vegna kóreskra ættir hans og hann eyddi tíma í að sanna að tryggð væri við Japan og japanskt karate. Þessi kvikmyndasería var hluti af þeirri viðleitni þó allir sem hefðu tækifæri til að hitta Oyama (ég gerði það) myndi aldrei efast um hollustu hans við Japan. Í þessari seríu er frægasti nemandi Oyama, Sonny Chiba, kallaður til að túlka meistara sinn. Oyama kemur úr sveitinni þar sem hann hefur verið einn að þjálfa. Hann ögrar og gerir lítið úr hinum rótgrónu karateskólum sem hann lendir í. Oyama er ógeðslegur af ástandinu í karate og snýr aftur í eina þjálfun sína. Hann sækir að lokum nemanda, verður ástfanginn og kemur í veg fyrir glæpamenn sem eru í bandi við hina rótgrónu karateskóla. Í miðju þessu er hinn goðsagnakenndi nautabardagi með vitlausu nauti. Hversu mikið af myndinni er satt er spurning. Að Oyama gæti drepið naut með berum höndum er satt. Hann var kallaður til að endurtaka þetta afrek margoft. Það eru tekin dæmi af því að Oyama gerði þetta í raun, þó stundum virtust nautin vera bundin þegar Oyama var að komast áfram í mörg ár. Sonny Chiba túlkar húsbónda sinn af sannfæringu og karateið er nokkuð gott. Chiba var kannski ekki besti karateiðkandi en á þessum tímapunkti var hann vissulega yfir meðallagi. Í heildina er myndin góð, miklu betri en flestar bardagalistamyndir í leiklistardeildinni. Ég velti því alltaf fyrir mér hvers vegna það er ekki þekktara. Hugsanlega eru það mjög raunsæjar myndir af bardagalistum. Fólk er sýnt þreytulegt og sært ólíkt 99% hasarmynda þar sem hetjan er endalaus orkulind og hvert högg sendir andstæðing samstundis til dauða. Chiba virðist svo þreyttur á einum tímapunkti að það er sárt að horfa á. Kannski áhorfendur vilji ekki láta skemmtun sína endurspegla raunveruleikann svo náið. Mælt sérstaklega með fyrir bardagalistamenn.