Sem aðdáandi Wm. Faulkner síðan í háskóla var ég sérstaklega ánægður með að sjá Intruder In the Dust og af öðrum ástæðum. Afi minn, sem heitir einnig Clarence Brown eins og leikstjórinn var, ólst upp á Oxford-svæðinu og fæddist þar skammt frá árið 1888. Við mættum á vikulangt ættarmót í Oxford í júlí 1964 aðeins 15 árum eftir töku myndarinnar. Það leit samt að mestu leyti út eins og það gerir í myndinni en var að ganga í gegnum tímabil borgaralegra umróta þá sem staður Ole Miss. Ég man eftir því að hann hafi verið fallegur lítill háskólabær um sumarið en ég var bara 18 ára háskóli annar og hvítur. Ég var rétt að byrja að sjá óréttlæti aðskilnaðar og fordóma en átti enn langt í land. Allavega, myndin er vel þess virði að horfa á hana en kvikmyndagerðarmennirnir hljóta að hafa þurft að ganga með þéttu reipi til að gera það þar og ég væri til í að vita meira um þá sögu. Nú á dögum er Oxford stærri, nútímalegri háskólabær með öllum þeim meinsemdum sem fylgja slíku og ég vona að snúa aftur til að sjá hvernig það hlýtur að hafa breyst félagslega á síðustu 40 árum plús. Juano Hernandez hefði vissulega átt að vera tilnefndur til Óskarsverðlauna það ár en Hollywood var samt of stórhuga til að láta það gerast. Aðrar Faulkner sögur hafa verið kvikmyndaðar svo leitaðu að þeim og berðu saman. Ein sú besta var PBS meðferð á The Barn Burner frá um 1985 eða svo með Tommy Lee Jones í aðalhlutverki. Það fangaði í raun styrkleika suðurríkjahvíta í dreifbýli sem Faulkner skrifaði svo ítarlega um svo oft.