Kona og frænka hennar fara til Skotlands til að hafa uppi á unnustu sinni sem er undanskotinn. Þetta er mikið illkvittni kvikmynd vegna upprifjunar, en fram að þeim tímapunkti er hún áhugaverð, vel leikin, skelfileg og með fínni leikmynd (eftir William Cameron Menzies, þróuð fyrir 3-D vörpun). Veronica Hurst er grípandi og hógvær, einskonar flott bresk Marilyn Monroe, enn ástfangin af Richard Carlson, sem er að fela fjölskylduleyndarmál í forboðna kastalanum sínum; það eru meira að segja leðurblökur í klukkuhúsinu! Það hreyfist rólega fram að síðasta ótrúlega leikmyndinni, þegar Hurst og frænka hennar (Katherine Emery, einnig sögumaðurinn), laumast út úr kastalanum á nóttunni til að hætta sér inn í völundarhúsið og finna það sem þau leita að í miðju hans. Sem krakki mundi ég alltaf eftir þessari röð - það er ekkert skelfilegra (eða klausturfælni) en að komast ekki út úr 10 feta háu völundarhúsi af limgerðum. Eðlilega skilja þessar tvær konur að og setja sviðið fyrir hrífandi spennu með hryllilegri tónlist. Lokaniðurstaðan er í rauninni vægast sagt vonbrigði, þar sem eftirmála Carlsons í lokin er skynsamleg fyrir allt sem er að gerast og vekur jafnvel samúð. Þess virði að sjá.