Ég er algjörlega undrandi á því hvers vegna þessi mynd er jafnvel hrifin, hvað þá í mikilli virðingu, sérstaklega af svo mörgum gagnrýnendum sem eru að öðru leyti mjög skynsamir. Það er eitt lykilorð sem lýsir þessari mynd í grunninn - pirrandi. Auðveldasta dæmið um þetta er notkun leikstjórans - eða réttara sagt misnotkun - á tónlist. Í fyrri hálfleik er virkilega dauft reggí lag spilað þrisvar sinnum (þegar einu sinni er of oft). En í seinni hálfleik er The Mommas And The Papas "California Dreamin'" spilað að minnsta kosti sjö sinnum, venjulega í hámarki. Guðs gunn, hvort sem þér líkaði við lagið eða ekki fyrirfram, þá yrðir þú alveg sjúkur í það í lokin. Hugsaðu þér bara, sumir segjast hafa séð þessa mynd fjórum eða fimm sinnum. Þetta þýðir að þeir hafa hlustað á California Dreamin annað hvort 28 eða 35 sinnum.....Allar þessar óþarfa ofur-endurtekningar (það stuðlar ekkert að sögunni) gæti mögulega verið afsakað ef restin af myndinni hefði einhver langvarandi verðleika, eða ef sagan var á einhvern hátt tengd. En það er það ekki. Eini þátturinn sem mér fannst viðkunnanlegur var að Bridgette Lin var að hlaðast um og enn að spila Asia The Invincible í regnfrakka og sólríkum. Jafnvel þetta hætti frekar fljótt. Ég er viss um að óverðskuldað hátt orðspor þessarar myndar mun sannfæra marga aumingja skíta um að fara og sjá hana. Ég get aðeins varað þig við - ef þú hefur aldrei séð HK mynd áður, ekki byrja á þessu einn. Ef þú finnur þig knúinn til að horfa á það, forðastu hvað sem það kostar að sjá það í kvikmyndahúsi. Hnapparnir til að flýta áfram og slökkva á hljóði eru nauðsynleg tæki til að lifa af hér. Þú hefur fengið viðvörun!