Dómsvaldurinn og myrkur Peter Watkins fer á tánum yfir tjörnina til að takast á við bandaríska réttarkerfið um 1971 með þessari ómetanlegu tíðaranda vænisýki sem hallar sér svo langt til vinstri að það dettur stöðugt um koll. Watkins er hreinn túristi þar sem hann setur saman þennan klíkuharmleik okkar með klisjukenndum frekjum, hippum og svörtum byltingarmönnum sem keppa á móti hamingjusömum lögreglumönnum og her og kengúrudómstóli sem samanstendur af því að misbjóða kalkuðu fullorðnu fólki sem gefur lélegar tískuyfirlýsingar. Talaðu um byltingu. Í Punishment Park erum við með róttækt ungmenni á móti spilltu kerfi þar sem andófsmenn sem dæmdir eru fyrir glæpi fá val um fangelsun eða þriggja daga ferð yfir Punishment Park (Death Valley) og frelsi. Lögreglumennirnir sem fylgjast með ferð þeirra eru auðvitað ekki á því að leika sanngjarnt og ásamt kæfandi hitanum virðast örlög söguhetjanna okkar lokuð. Refsingargarðurinn hefur þætti frá Kafka bæði í umgjörð og þema. Réttarhöld eru haldin undir stóru strigatjaldi þar sem fjötraðir fangar hrópa ögrun á harðkjarna sem elskar það eða yfirgefa það hóp rannsóknarmanna (eins og meðlimir Silent Majority for a Peaceful America) sem nöldra til baka. Hvorugur hópurinn eyðir miklum tíma í að hlusta á hinn og málsmeðferðin tekur stundum á unglingsforeldrabardaga um lyklana að bílútlitinu. Aðallega er það bara önnur hliðin sem segir hvað er að Ameríku, hin segir hvað er rétt þar sem enginn býður upp á lausnir til breytinga. Á meðan hrasa píslarvottararnir endalaust um eftirréttinn á meðan löggur með byssur haga sér eins og tólf ára krakkar. Það hefur eins konar útlit og tilfinningu fyrir sumum 70's háskólakvikmyndatímanum mínum þegar við vorum yngri og vissum meira þá en við gerum núna. Peter Watkins hefur alltaf verið á hlið underdogs og hins almenna manns gegn því sem hann lítur á sem spilltir valdamiklir fáir. Culledon var sterk ákæra um grimmdarverk hersins í Skotlandi á 18. öld sem enn hljómar. Stríðsleikur er hrár edrú útlit á kjarnorkuafleiðingar sem allir ættu að þurfa að skoða. Punishment Park hefur líka gildi sitt en af ​​öðrum ástæðum en ætlað er. Watkins framtíðarsýn í dag er kennslubókardæmi um vinstri í fullri halla gegn menningu 70s ofsóknaræði og miðað við tímann (Víetnam, Kent State, The Chicago 7) virtist svo mikil hystería ekki vera svo langt frá sannleikanum. En 35 árum síðar hefur hitinn hjaðnað og Punishment Park með hömlulausu þröngu sjónarhorninu er frekar kjánaleg ferð.