Nálægt upphafi "The Godfather: Part III" vill sonur Michael Corleone hætta í laganámi og verða tónlistarmaður. Michael Corleone vill þetta ekki. En fráskilinni fyrrverandi eiginkonu hans, Kay, tekst að sannfæra hann um að leyfa Anthony Corleone að stunda tónlist eins og hann vill. Svo hann gerir það. Það virðist vera skrýtin leið til að hefja umfjöllun, þar sem það er smávægilegur söguþráður og hefur í raun ekkert með stóra aðgerðina að gera. Þoli bara með mér hér; þú munt sjá hvert ég er að fara með þetta á endanum. Nú skal ég segja þér frá helstu söguþræðinum. Hún fjallar um Michael Corleone sem vill hætta glæpum fyrir fullt og allt (hann hefur að mestu yfirgefið alla glæpaþætti í fjölskyldufyrirtæki sínu). En svo kemur Vincent Mancini, óviðkomandi frændi, sem á í deilum. Svo auðvitað verður Michael að þola enn eina baráttuna við glæpastarfsemi og byssuofbeldi og allt það góða glæpagengi. Á meðan á Vincent í hálfgerðu sifjaspell við Mary dóttur Michaels. Ó, og Michael og Kay eru að reyna að lappa upp á allt það hræðilega sem gerðist í lok II. Hún er eins og sápuópera. Ein hræðileg, hræðileg, 169 mínútna sápuópera. Farin er hvers kyns fágun, rómantík og tilfinningalega mikilvægi sem varð til þess að fyrstu tvær myndirnar slógu svo í gegn. Eftir 16 ára hlé á umboðinu, kom Francis Ford Coppola með sóðaskap og tilgerðarleysi sem var algjörlega ósamræmi við fyrstu tvær myndirnar, og sannaði enn og aftur að síðasta frábæra verk hans var "Apocalypse Now" á áttunda áratugnum. Það sem verra er, "The Godfather: Part III" er ekki einu sinni rökrétt eftirfylgni af "The Godfather: Part II." Michael er allt annar maður. Hann hefur ekki bara farið í fræ (sem gæti verið réttmætt, jafnvel þótt það væri ekkert gaman að horfa á). Hann er orðinn góðgóður sem er að reyna að laga alla harmleikinn sem gerði Part II að svo hrikalegu meistaraverki. Játning hans fyrir prestinum var nógu slæm, en þetta litla sykursýkiskast í miðjunni ýtti því yfir í ógleði. Hann kemur líka aftur saman með Kay! Í guðs bænum, það er nákvæmlega engin leið að það ætti að gerast, eins og önnur myndin kom berlega skýrt fram! Hún fóstraði barnið hans og uppeldi hans á Sikiley varð til þess að hann fyrirlít hana fyrir það. Hugsaði Francis Ford Coppola ekki einu sinni um þessa hluti? Og ekki einu sinni koma mér af stað í máli Mary og Vincent! Fyrir rómantík sem var svo bönnuð var hún átakanlega óspennandi. Leikur Sofia Coppola gerði ekkert til að hjálpa. Hún tók snjöllustu hreyfingu lífs síns þegar hún skipti frá fyrir framan myndavélina yfir í aftan við hana, því hún var mögulega lélegasta leikkona sem ég hef séð í tilnefningu sem besta mynd. Sérhver lína sem hún flutti var sársaukafull á minnið og í hvert sinn sem dramatíkin hvíldi á leikhæfileikum hennar var allt sem hún kallaði fram óviðeigandi hlátur. Í hápunktssenunni - ég ætla ekki að fara nánar út í það, en þú munt vita hvaða atriði ég er að tala um þegar/ef þú horfir á hana - lítur hún á Michael og segir: "......Pabbi? " Ég held að mér hafi verið ætlað að gráta, en línan kom svo illa til skila að ég sprakk í löngum, háværum hlátri! Nú erum við komin að hápunktinum og nú munuð þið líka átta ykkur á því hvers vegna ég tók mér tíma til að hefja umfjöllunina með lýsingu á Anthony Tónlistarmetnaður Corleone. Eftir 140 mínútur af smá drama og óviðkomandi uppákomum snýr Anthony Corleone aftur... með óperu! Svo Michael, Kay, Mary og Vincent fara að sjá það og í um 10-15 mínútur ganga nokkrir morðingjar um og reyna að myrða Michael. Um þessa hápunktsröð verð ég að segja eitt: Hún var mjög góð! En ekki vegna morðingjanna - þeir voru frekar leiðinlegir. Mér líkaði bara mjög vel við óperuna. Það var frábær tónlist og frábær leikmynd. Og af því litla sem hún sýndi okkur, virtist sem sagan hefði bergmál af uppruna Corleone fjölskyldunnar. Ég þori að veðja á að þetta hafi verið ein stór ópera og ég þori að veðja á að Michael Corleone hafi verið ánægður með að hann leyfði syni sínum að skipta úr laganámi yfir í tónlist. Stærsta ósk mín er þessi: að Francis Ford Coppola hefði aðeins kvikmyndað óperu Anthony Corleone í 169 mínútur og sleppti því sem eftir var af blautu melódraminu. Enn betra, ég vildi að hann hefði alls ekki gert "The Godfather: Part III". Part II gaf okkur hinn fullkomna endi. Þessi útúrsnúningur var sjálfumglaður og óþarfur.P.S. Þetta eru ekki viðbrögð við myndinni. Ég horfði á allar 3 Godfather myndirnar fyrir rúmum mánuði síðan (þó ég hafi verið að horfa aftur á þá fyrstu). Þetta þýðir ekki aðeins að væntingar mínar til III. hluta hafi ekki verið ruglaðar (reyndar hafði ég sett mörkin frekar lágt eftir það sem ég heyrði), heldur þýðir það líka að ég hef haft góðan tíma til að hugsa um alla þrjá kvikmyndir. Þó ég hafi orðið fyrir nokkrum vonbrigðum með Part II í fyrstu, því meira sem ég hugsaði um hann, því betri virtist hann vera. En með III. hluta var þetta slæmt til að byrja með, versnaði svo eftir því sem ég hugsaði meira um það. Það sorglega er að margir hætta með Part I, en ef þeir horfa á Part II líka fara þeir líklegast áfram í Part III. Ef þú hefur viljann skaltu horfa á Part I & II og láta eins og Part III hafi aldrei verið til.