Þetta var mynd sem ég hélt áfram að lesa umsagnirnar um aftur og aftur; og þrátt fyrir að hún hafi verið leikin í kvikmyndasafninu en ekki í Pathe kvikmyndahúsum ákvað ég að prófa þessa mynd. Ástæðurnar voru margar í umsögnum sem hún var borin saman við Pulp Fiction, hún átti nokkrar hliðstæðar sögur í gangi í myndinni og loks hafði hún þegar unnið til 17 alþjóðlegra verðlauna í ýmsum flokkum. Ég var spenntur að sjá þessa mynd og vegna frídags míns hjá Greenpeace ákvað ég að gleðja mig með því að fara og sjá þessa mynd. Sagan er byggð í Finnlandi. Ég held að það endurspegli núverandi líf fólks almennt eiturlyf, glæpi, kynlíf, reiði, angist, ótta og sektarkennd. Sérhver tilfinning var fangað á frábæran hátt í myndinni. Það eru nokkrar persónur og sögur samofnar en nokkrar persónur koma aftur á seinni hlutanum gera tengingu við upphafsröðina og það tekur söguna áfram. Sagan fjallar um tvo vini annar þeirra er tölvunörd og hinn er a dópisti sonur ofbeldisfulls föður. Eiturlyfjadrengurinn skiptir um 500 evru seðil sem vinur hans prentaði til að kaupa til baka tónlistarkerfið sitt, og á móti fær hann stórfé til baka til að kaupa meira fíkniefni. Viðskiptin á 500 evru seðlum halda áfram að vera undarlegir atburðir frá verslunarmanni til bifvélavirkja með ræningi til bílasala til ryksugusölumanns til vændiskonu til lögregluþjóns síðan til fjölskyldu hennar og barna. Hvernig upphaf lítils hluts skapar keðjuverkun sem leiddi jafnvel eftir 5 ár frá fyrsta atvikinu til niðurdrepandi síðasta tón sem ég mun ekki opinbera hér. Leikstjórnin er frábær. Persónuþróunin í myndinni er fyrsta flokks. Persónan sem festist í huga þínum, jafnvel eftir að þú kemur út úr myndinni, er af ryksugusölumanninum. Öllum deildum myndarinnar er vel sinnt. Hér vil ég gera nokkrar gagnrýnar athugasemdir. Í fyrsta lagi, meðan eins atburðurinn leiddi til annars, fannst mér tilviljanirnar of hraðar og þvingaðar. En þessi handritsvilla er afsökun þegar maður sér allan strigann. Í öðru lagi, slóð einnar persónu sem leiðir til annarrar leiðir einhvern veginn aftur til fyrstu tveggja persónanna og það fannst mér aftur vera þvinguð ákvörðun handritshöfundar. Það var óþarfi að láta sömu persónurnar birtast aftur þegar mismunandi orsakir leiða til mismunandi áhrifa í svona stórri borg. En eftir að hafa sagt það þá er þetta frábær mynd! Þetta er dökk mynd með nokkuð mörgum kynlífssenum. Persónurnar eru með svarta, hvíta og gráa litbrigðin og tilfinningar sem breytast frá því að standa frammi fyrir mismunandi aðstæðum sem er frábærlega fangað af leikstjóranum. Kvikmynd í hámarki! Hún hefur öll efni til að verða sértrúarmynd. Ég vona að aðeins slíkar kvikmyndir ættu ekki að verða og ná stöðu sértrúarmynda og vinna til fjölda verðlauna, því án glæpa, kynlífs, ofbeldis, eiturlyfja o.s.frv. líka er hægt að gera frábærar kvikmyndir Bicycle Thieves og Pather Panchali eru helsta dæmi þess málið er bara að þær voru langt aftur í tímann og tímarnir eru að breytast og ég held að kvikmyndir endurspegli núverandi tíma.