Ef þú ert að leita að kung-fu hasarmynd, leitaðu annars staðar. Á meðan það eru bardagaatriði snýst myndin um héraðssöguhetju hennar, sem á í erfiðleikum með að rata í ameríska kantónu. Ólíkt flestum „kung-fu gamanmyndum“ eru hasarsenurnar notaðar til að styrkja gamanmyndina, í stað þess að vera öfugt. Cheung Booi er yfirlýsing um farsíska eðli kung-fu kvikmynda, þar sem stjörnurnar virðast alltaf finna einhverja ástæðu að berjast. Í stað þess að vera stórt drama um heiður og virðingu, veldur minniháttar misskilningi að persónurnar öskra hver á aðra og byrja að berja hvor aðra. Unga frænka mín, eins og hún er þekkt vestanhafs, er saga Cheng Tai-nun, leikin af Kara Hui, sem er ung kona sem giftist öldruðum landeiganda til að koma í veg fyrir að eignir hans falli í hendur gráðuga og spillta bróður hans. Eftir að hann deyr flytur hún til Canton til að búa hjá frænda sínum, leikstjóranum Lau Kar Leung, og syni hans Ah Tao, sem Hsiao Ho leikur. Grunnurinn að kaldhæðninni er að þó Cheng sé á sama aldri og Ah Tao, þá háttur er meira í ætt við stöðu hennar sem stjúpafasystur hans. Á meðan Ah Tao talar ensku (mjög illa), spilar á gítar og fer í búningaveislur, mistekst Cheng algjörlega þegar hún reynir að laga sig að lífsstíl sínum í Canton, fullkomlega með förðun, afhjúpandi sloppa, háa hæla og dansatriði. Hvað gerir þessa mynd mikil er framkvæmd þess. Lau Kar Leung er ef til vill einn besti, ef ekki besti leikstjóri sinnar kynslóðar í Hong Kong, og Kara Hui vann „besta leikkonan“ á fyrstu kvikmyndaverðlaununum í Hong Kong árið 1982. Einnig er þetta án efa besta frammistaða Hsiao Ho. Efnafræði hans með Hui er eftirtektarverð og þó hann hafi átt stóran feril í kung-fu gamanmyndum, og starfaði oft við hlið Sammo Hung, þá hefur hann hina fullkomnu blöndu af íþróttamennsku og gamanleik. Þegar rómantísk spenna og ráðabrugg myndast í seinni hluta myndarinnar breytist allt ásýnd hans. Hann gengur ekki lengur auðveldlega í gegnum lífið án umhyggju í heiminum. Hann verður beinskeytti maðurinn og árgangar hans Kramer, Elaine og George. Eina kvörtun mín er hversu skyndilega kómískir þættir myndarinnar deyja út í lokin. Myndin breytist úr hreinum farsa yfir í dramatískan fróðleik með litlu nema breytingum á tilfallandi tónlist. En það er ákveðin samhverfa í því. Myndin byrjar að einbeita sér að ráðabrugginu, einbeita sér meira að persónu Lau Kar Leung og hún endar líka þannig. En lokasenan snýr aftur að kómískum rótum myndarinnar og gefur niðurstöður fyrir báðar hliðar myndarinnar.