Eins og með svo margar bandarískar nútímamyndir þarf að vera yfirnáttúrulegur þáttur í söguþræðinum, en ef þú sleppir því bara þá er þetta saga með hrúga af þokka og vingjarnlegu hjarta í krabbaskel. vettvangur bæjar í efnahagslega þunglyndi svæði sem á í erfiðleikum með að finna eitthvað til að gleðjast yfir. Persóna Beau Bridges er í raun á móti því með fjölskyldu sem er að aukast, enga bankainnstæðu og mág sem er uppseldur til stórrar viðskiptakeðju sem hann hatar leynilega, en þar sem hann er tilbúinn að nudda nefið á Beau . D'Onofrio finnst frekar yfirborðslegur lífsstíll hans Bubba vera þröngur með því að þurfa að sjá á eftir „blessuðum“ litla bróður sínum, Joey, og klæjar í að flýja úr fjötrum þessa dauða hick-bæjar. Starfsemi yfirmanns þeirra er að leggjast niður (mjög gegn vilja hans) vegna skorts á nýjum viðskiptavinum og hann er ofsóttur af minningum um föður sinn þegar hann byggir upp spennuna í átt að eigin tilraun til sjálfseyðingar. Joey, sem virtist vera persónugervingur. bölvun á lífi þeirra, er týnd á sjó - talið drukknað - í æðislysi. Dásamleg endurreisn hans til þeirra af portúgölsku togaranum sem þeir voru nýbúnir að smíða og sjósetja (kannski táknrænt fyrir englaáhöfn), er táknið sem þeir hafa beðið eftir og þeir ákveða allir að gefa lífinu síðasta kastið af teningnum. er falleg róandi stemmning í gegnum þetta verk sem skaraði framúr í því að halda athygli okkar jafn frábærlega og 'The Shipping News'. Það eru líka aðrar hliðstæður með síðara verkinu sem leiða mann til gruns um endurgerð. Mér líkar við 'Signs of Life' fyrir einfaldari, minna tilgerðarlega sögu og stjörnuframmistöðu frá leikurum sem vinna að handverki sínu frekar en að eftir sé tekið sem stjörnur.