Félagsarfingja Susan Fletcher (Hopkins) og auðugur faðir hennar Simon Fletcher (Henry Stephenson) eru pirruð yfir því að ungar frænkur þeirra Joan (Betty Philson) og Katie (Marianna Strelby) lifi bóhemískum lífsstíl í Greenwich Village með listamannsbróður sínum John (Milland). eftir lát foreldra þeirra (systir Susan og bróðir Johns). Simon hefur gefist upp á að reyna að sannfæra John um að leyfa honum og Susan að sjá um börnin og hefur gripið til þess ráðs að nota einkaspæjara til að grípa hann í óviðeigandi hegðun eða atvinnulausan og þar af leiðandi ófær um að sjá um börnin sem skyldi. Susan ákveður að lokum að taka málin í sínar hendur og fer sjálf til Greenwich Village, þar sem hún gefur sig út fyrir að vera leikkona, til að reyna að afla sér upplýsinga og/eða fá hann til að sjá ástæðu. Það sem hún kemst hins vegar að er að henni líkar ekki aðeins við frjálsa og listræna lífsstílinn sem John og vinir hans búa við og að stelpurnar fái góða uppeldi, heldur er hún fljót að verða ástfangin af John. Óhjákvæmilega uppgötvast hin raunverulega sjálfsmynd hennar og hún stendur frammi fyrir því verkefni að sannfæra alla á báðum hliðum forræðisdeilunnar um hver ætti að tilheyra hverjum. Ég hafði mjög gaman af þessari mynd og komst að því að mjög stuttur sýningartími hennar (70 mínútur) var fullkomin lengd til að spinna þessa einföldu en yndislegu sögu. Miriam Hopkins, ein af frábæru leikkonum 1930-1940, er yndisleg í þessari mynd. Orka hennar, stíll og heilnæm fegurð hentar virkilega til að skapa hjartnæma persónu, jafnvel þó þú vitir að hún er að toga hratt í fólkið sem hún vingast fljótt við. Þetta er elsta myndin sem ég hef séð Ray Milland í, og hann var í raun ungur og útlits ekki patrician. (Og að því er virðist þremur árum yngri en mótleikari hans) Orka hans og áhyggjulaus framkoma í "Wise Girl" var hressandi breyting á framkomu sem hann hefur áhrif á í venjulegum, dekkri, myndum sínum. Í hreinskilni sagt, þó ég sé yfirleitt ekki aðdáandi barnaleikara, hafði ég mjög gaman af tveimur ungu stelpunum sem léku frænkur Susan. Þeir voru ákaflega bráðþroska og voru í raun gimsteinar myndarinnar. Því miður get ég ekki grafið upp neinar aðrar myndir sem önnur hvor þeirra var í eftir þessa, sem er synd þar sem báðar sýndu mikla náttúrulega hæfileika." Wise Girl" var mynd sem var gerð þremur árum eftir að Hollywood Code var settur á laggirnar og að vissu leyti var þetta berlega skýrt með hröðum, hamingjusömum endi og kökunni á himninum háleitni og auðveldi sem persónurnar lifðu við. Hin meinta Bohemian co-op var í rauninni glæsilegur blindgata þar sem listamennirnir bjuggu ókeypis eða í viðskiptum og allt er bundið mjög fallega í gegn. Sem betur fer var þetta nógu létt mynd og persónurnar nógu heillandi til að gera ráð fyrir fluffiness og annmörkum hennar og ég gat bara tekið "Wise Girl" fyrir það sem hún var; gamaldags og góð ástarsaga sem var jafn skemmtileg og hún var hjartfólgin. Því miður eru kvikmyndir af rómantískri gaman-/dramategund í dag töluvert minna gáfulegar og skemmtilegar, annars myndi ég ekki finna sjálfan mig sífellt aftur í klassíkina. 7/10