Peter Fonda er svo viljandi pirraður sem leikari að línulestur hans í lachrymose dregur úr kaldhæðni eða húmor í samræðunum. Hann skipti á grófum gadda og ósnjöllum viðmælanda við Brooke Shields eins og hann væri trékubbur með víkjandi hár; jafnvel smærri snertingarnar hans (eins og að fingra yfirvaraskeggi sem ekki er til á greyið andlit hans) sýna ekki persónu eins mikið og óvissan leikara sem er leikstýrt af honum sjálfum, óöruggum kvikmyndagerðarmanni. Í suðvesturríkjunum um 1950, vinnur fátækur fjárhættuspilari (ekki yfir smá svindli) munaðarlausa, tilvonandi táning, Lolitu í ömurlegum pókerleik; eftir að hafa náð í fjársjóðskort sem lofar gulli í Miklagljúfrinu, verða hinir deildu tveir leitarmenn. Nokkrar yndislegar útsýnismyndir og undarleg en áhugaverð mynd eftir Henry Fonda sem grátbroslegan gljúfurmann, eru einu bæturnar í þreyttu gamanleikriti, þar sem aðalhlutverkin eru elt eftir af teiknimyndalegum morðingjum sem munu ekki stoppa neitt fyrr en þeir hafa hendur í hári. kort. Shields er mjög falleg, en--þótt myndavélin elskar púttlega, gljáandi fegurð hennar--hún hefur enga skjáinn viðveru (og tinna röddin hennar hefur ekkert svið); í hvert sinn sem hún opnar munninn er manni hneigðist annaðhvort að hrökklast eða önd. *1/2 frá ****