Á afmælisdaginn segir lítill drengur móður sinni að hann sé ekki sonur hennar og að hann vilji fara heim til alvöru móður sinnar. Að sumu leyti finnst gamanmyndinni De L'Innocence að hún komi frá öðrum tíma kvikmyndagerðar, kannski 60 eða 70. Það minnti mig vissulega á Losey's Secret Ceremony (1968) og Full Circle eftir Richard Loncraine (1977), sem báðar fjalla um missi, sorg og samskipti foreldra og „týndra“ barna (forvitnilega er báðar myndirnar í aðalhlutverki Mia Farrow). Allar þrjár myndirnar eru byggð af ósamúðarfullum persónum sem haga sér á undarlegan og óútskýrðan hátt. Allar þrjár myndirnar hafa kaldur tilfinningu, bæði tilfinningalega og bókstaflega. Allar þrjár myndirnar einblína á sambönd móður og barns og að lokum varpa fram spurningunni í öllum þremur myndunum - "hvað er raunverulegt, hvað er ímyndað?" Fallegt en gallað, það gefur engin auðveld svör og skilur margt eftir hangandi, óútskýrt og skrítið.