Þessi heimildarmynd er upp á sitt besta þegar hún sýnir einfaldlega skrifstofur ayurvedískra græðara og undirbúning meðferðar. Það er ekki hægt að neita að fátækt á Indlandi og örvæntingu jafnvel ríkari viðskiptavina þeirra er sár. Hins vegar, sem rök fyrir ayurvedískum lækningum almennt, misheppnast þessi mynd hrapallega. Þrátt fyrir að indverskir skjólstæðingar nefni að hafa farið til lækna sem eru „ofnæmislausir“, þá er ekki rætt við þá lækna og við verðum að taka óljósar yfirlýsingar sjúklinga þeirra á nafn – „læknirinn sagði að engin lækning væri til,“ „læknirinn sagði að þetta væri krabbamein. " o.s.frv. Jæja, "engin lækning" þýðir ekki "engin meðferð," og hvaða tegund krabbameins hefur sjúklingurinn nákvæmlega? Myndin er veikust þegar hún sýnir ayurvedíska iðkun í Ameríku. Þar er það minnkað, að því er virðist, niður í hina töfrandi tillögu um að það að hafa öflugt Wall Street starf geti valdið magaverkjum.