Það er nægur stjörnukraftur í THE HOUSE OF SPIRITS til að búa til aðra vetrarbraut, en samt er nokkuð umdeilanlegt um lokaafurðina. Myndin og boðskapur hennar eru mjög göfugir og ég held að kannski séu flestir sammála þeim. (Frjálst lýðræði gott, ofbeldisfullt fasistastjórn slæmt; víðsýni góð, rasismi slæmur osfrv.). Því miður, við erum barin frá toppi til táar með þessum, og jafn mikil næmni er notuð og ég hef lýst þeim. Þegar öllu er á botninn hvolft erum við eftir að horfa á mjög göfugt fólk, án nokkurra galla, í samskiptum við viðbjóðslegar krítínur sem hafa enga endurleysandi eiginleika. Það geislar af allri spennu í illa skipulagðri "pro" glímu. Jeremy Irons leikur verndarann, mann margvíslegra mótsagna. Meryl Streep sem hæfileikaríka brúður hans og Glenn Close, sem mágkona hennar. Þegar myndavélin er hjá þessu fólki hefur myndin tilhneigingu til að hreyfast og er mjög skemmtileg. Því miður, THE HOUSE OF SPIRITS tekur þátt í einfaldlega allt of mörgum undirsöguþræði og persónur skjóta upp og út úr myndinni eins og skotmark. Við kynnumst þeim ekki, þess vegna fáum við ekki að hugsa um þá. Afleiðingin er leiðindi. Ef Bille August, leikstjórinn og handritshöfundurinn (úr bók Isabel Allende) hefði annað hvort lengt myndina eða klippt af nokkrum persónum hefði þessi mynd kannski virkað algjörlega. Eins og staðan er var þetta góð tilraun, með fallegum skilaboðum og beinkrýjandi geispfestu. Ekki mælt með því.