Það er eitthvað dásamlegt við "hefnd" mynd. Allir vakna á morgnana og trúa því að hann/hún sé stjarna „myndarinnar“ og að allir sem trufla persónulega dagskrá manns séu á einhvern hátt óvinurinn. Hefndasögumyndir virka sérstaklega vel ef einstaklingur hefur lítið sjálfsálit. Frekar en að berjast til baka í augnablikinu, notar „hetjan“ uppbyggðan innri kvíða til að taka þátt í einni valdbeitingu til að reyna að koma á jafnvægi. Það er eðlilegt að í hinum „raunverulega heimi“ leysir þessi hefnd sjaldan úr spennunni því lífið er ekki kvikmynd; eftir að hefndir eru gerðar hafa aðgerðirnar sínar eigin afleiðingar. Góð hefndarmynd hjálpar fólki að hunsa þessa bitru pillu. Í bíómyndum rúlla lokaeintökin og öll ábyrgð leyst. "Swimming With Sharks" er auglýst sem gamanmynd, eflaust þáttur framleiðenda til að komast að því hvernig eigi að selja þetta skrítna atriði. Það er dimmt, en það er ekki dökk gamanmynd ("Company Of Men" og verk Todd Solondz koma miklu nær). Hlutar myndarinnar eru svo grimmir að þeir eru á undan núverandi "pyntingaklámi" tegund sem allir eru svo helteknir af ("Saw", "Hostel"). Það er hlegið. Það er hlegið í "Saving Private Ryan" líka, en hún er ekki merkt gamanmynd. Innra vandamálið við þessa mynd er að hún hefur ekki unnið hefndarmál sitt. Hún fjallar að því er virðist um ungan mann sem er misnotaður af yfirmanni sínum og tekur yfirmann sinn að lokum í gíslingu til að „borga honum til baka“ fyrir alla illa meðferð. Hetjan (sem ber nafnið „gaur“) er „hvers manns“ svo óljós að við vitum bókstaflega ekkert um hann... hvað gerir hann við frítímann? Á hann vini/fjölskyldu? Hvernig komst hann þangað sem hann er? Hver eru áhugamál hans (þetta verður hlaupandi mótíf í gegnum myndina, eflaust innblásið af baráttu höfundar myndarinnar sjálfs..."Hvað vilt þú?", svarið sem okkur er neitað með óljósu, svindli í endi) ? Það er mjög erfitt að sjá um slíka persónu, jafnvel þó að hún hafi leikið vel (jafnvel Tom Hanks verður skrípaleikur í rangri rullu, eins og "Punchline"). Kevin Spacey sem yfirmaðurinn, "Buddy," á að vera skrímsli en hann er of sjarmerandi sem leikari. Besta hláturinn kom þegar hann misnotaði aðstoðarmann sinn - hann virtist næstum jafn hissa og áhorfendur eru líklega á því hvað Guy mun þola. Þegar persóna Kevins er pyntuð verður sjónarhornið skyndilega samúð með honum. Guy er skyndilega tekinn upp sem grátlegt skrímsli án skynsemi. Á þessum tímapunkti hafa öll skilaboð sem höfundurinn hafði glatast; það er engin "hetja" í þessari mynd, ergo, engin ástæða til að vera sama. Það er ekki hægt að gera ráð fyrir að þessi saga sé byggð á erfiðum ferli höfundar sjálfs í kvikmyndabransanum. Ég vann fyrir svipaðan yfirmann og get fullyrt að það er ekki svo fjarstæðukennt. Ég var með svipaðar óskauppfyllingarfantasíur á þessum tíma og hélt að ég væri réttlætanleg. Ég hélt að þú gætir unnið fallegustu konuna í sögunni (í rauninni EINA konan - það virðast vera allt um það bil fjórar manneskjur í alheiminum í þessari mynd) bara með því að vera ákaft, barnalegt sjálf, þessi ákafa vann lof og að yfirmaður hafi misnotað þig vegna þess að hann var vondur maður. Tími og fjöru hafa leitt í ljós þann sannleika að flest „skrímsli“ eru í raun bara djöflar í persónulegu sálarlífi einstaklingsins og gremjan byggist venjulega á sjálfinu. Eins og myndin bendir á, ef Guy var svona óánægður þá þurfti hann bara að fara. Myndin býður alls ekki upp á neina upplausn, þrátt fyrir "surprise" endir. Við vitum samt ekkert um söguhetjurnar, við getum ekki einu sinni verið viss um að eitthvað sem þeir sögðu hafi verið byggt í raun og veru og allir fá á töfrandi hátt að fá kökuna sína og borða hana líka. Í stuttu máli, það var enginn tilgangur með þessari sögu nema að benda á að (sjokk!) kvikmyndabransinn getur verið frekar grimmur. Það eru til fullt af góðum myndum sem segja frá traustum og fullnægjandi fantasíum í hefndarstíl, bæði tilfinning- góð fjölbreytni ("9-to5," "Working Girl," "The Devil Wears Prada") og ekki svo mikið ("War Of The Roses", endurgerð "The Hills Have Eyes"). Þetta er ekki einn af þeim - þrátt fyrir skemmtilega snúning Benicio Del Toro í Emily Blunt hlutverkinu úr "Prada" og áhugavert verk eftir Spacey og Michelle Forbes, þá er þetta pirrandi, illgjarn, ruglaður og örlítið daufleg sjálfssköpun. - undanlátssemi frá leikstjóra sem hefur, vonandi, "klárað þetta allt" núna...