Allt í lagi, það er hægt að fylgjast með því ef þú ert veikur í rúminu eða hefur ekkert annað að gera. Frestun vantrúar sem þarf til að komast í gegnum þessa mynd er þó veruleg. Í fyrsta lagi, í nútímasamfélagi í dag, trúirðu því að háskólakennari verði ÞAÐ skuldbundinn einhverjum á stuttum tíma, jafnvel þótt þú sért „dyggðugur“ Habitat sjálfboðaliði sem hefur gaman af einhverfum krökkum? Og 2 vikna rómantíkin blómstrar í bréfaskiptum sem leiða til "átaka" Johns um hvort hann eigi að skrá sig aftur strax eftir 9/11/01... Í alvöru? Hann spyr hana hvað á að gera? Sérhver gaur sem við þekkjum ætluðu EKKI að sitja á hliðarlínunni eftir að þessir Towers féllu (maðurinn minn var einn af þeim og ég elska hann og er stoltur af honum fyrir að fara) Karakter John er svo flatur. Hann er næstum svipbrigðalaus alla myndina. Hann lítur vel út en ekki Spec Ops...hann virðist óviss, ekki sjálfsöruggur, rólegur í staðinn fyrir helvítis upphlaup, engin húðflúr, lendir í "slagi" við preppy strákana sem er ekkert annað en þrýstileikur í rauninni...göngur í kringum sig án hlífðar á höfðinu næstum alla myndina...og það eru hernaðartæknilegir gallar alls staðar (hlífar á hvolfi?). Stríðsatriðin eru heimskuleg...John og annar gaur fara af stað á eigin spýtur...ha?, þá verður annar gaur skotinn og John dregur hann 10 fet og byrjar að aðstoða vini áður en hann tryggir svæðið eða komum aftur eða jafnvel hafa bakið á sér í skjóli...þetta er í guðanna bænum byssubardagi, maður hættir ekki að berjast fyrr en það er búið...djöfull vildi ég skjóta John í bakið. Heima, þegar sannleikurinn kemur í ljós og hún hellir niður víninu...við hatuðum hana fyrir að fara úr skyrtunni í návist hans...WTH? brjóta hjarta hans og SÍÐA stríða honum til framhjáhalds? Hún er höfuðmálstroll. Besti hluti myndarinnar er þegar hann keyrir í burtu frá henni...hann hafði allavega sjálfsvirðingu og heiður þar. Á heildina litið ótrúleg saga og okkur var almennt sama um þessar persónur eða ást þeirra. Döpur!