Eldurinn gefur allt... Þetta er ein meistaralegasta hugleiðing kvikmyndarinnar um listsköpun. Hann gerist í Kóreu á 19. öld og segir sögu hins fræga málara Ohwon, en í stað þess að halda sig við skrautlegar sögur, melódrama eða sálrænar eggjaleitir, sýnir hún röð þátta um ævi hans, sem allir eru falleg listaverk í sjálfu sér. . Það gefur enga túlkun á þessum þáttum, en skilur þeim eftir fyrir áhorfandann að velta fyrir sér ásamt málverkum Ohwons sjálfs. Þannig fer áhorfandinn inn í sams konar íhugun og Ohwon, og að frádregnum hæfileikum hans getur hann "fílað" sig inn í innblástur málverka hans. Hluti af því hvers vegna þetta er svo áhrifaríkt er algerlega meistaralega framkoma 19. aldar Kóreu og tónlistar-/listaheimsins sem Ohwon flutti inn í. Það eru svo margar glæsilegar myndir af heiminum fyrir utan málverkin að við fáum spegiláhrif þar sem við sjáum hið fallega. heimsins hvetjandi Ohwon, Ohwon sem lifir og horfir í þeim heimi, og listaverkin sem hann skapar, allt spegla hvert annað. Sagan er sögð af mikilli hagsýni. Tilfinning sem framkallað er er varla dregin við eða útskýrð, hún birtist bara fljótt og er farin þar til sú næsta birtist. Sem líking er þetta eins konar Mozartískt listaverk (endalaus og fljótleg röð frábærra hugmynda) frekar en Beethovinískt (þráhyggja dvelur við eina frábæra hugmynd). Það hefur klassískt aðhald, líkt og málverk Ohwons. Það er í raun engin tónlist sem gefur til kynna hvernig eigi að líða nema nokkur klassísk kóresk verk sem notuð eru af mikilli skilvirkni í nokkrum senum (og aðallega leikin af persónum í myndinni). Ein áleitin mynd, ef ég man rétt, er af fuglahópi sem svífur í burtu yfir fjöllin blá á meðan söngkona segir „Þetta líf er eins og draumur, og aðeins dauðinn mun vekja okkur“. frá einum af kennurum Ohwons, er að "málverkið liggi á milli högganna." Myndin fylgir því viðhorfi þar sem það er svo mikið mál *milli* þess sem talað er og lýst í myndinni. Ég hef séð það tvisvar og það var mjög gefandi í seinni áhorfinu. Mjög hnitmiðuð mynd, með litlar afleitar útskýringar, maður gat séð hvernig þetta er 96. mynd Im. Það er listrænt meistaraverk. Eins og mikill vinur og leiðbeinandi Ohwons segir við hann í lýsingu á einni af myndum sínum: "Ekki eitt einasta högg er til spillis." Ég ber það saman við Andrei Rubylev í gæðum, þó að stíllinn sé allt annar. Það er miklu auðveldara og beinlínis skemmtilegra að horfa á, en klassískt í formi þar sem Andrei er gotneskur. Allt í allt mjög mælt með næstum öllum nema matarlystarfíklum. Í bæði skiptin sem ég yfirgaf myndina fann ég fyrir dásamlegri andlegri endurnýjun. Einn þáttur í lífi Ohwons sem vakti athygli mína var að brjálæðisdrykkjan hans og glaumur hófst skyndilega eftir að hafa heimsótt aðalsmanninn sem sagði honum að "Góð list getur aðeins stafað af mikilli þekkingu og lærdómi." Næsta stutta atriði var Ohwon mjög reiður, og næsta sprengdi drukkinn þar sem hann var oft áfram það sem eftir lifði myndarinnar. Ég er forvitinn hvers vegna orð aðalsmannsins höfðu áhrif á hann og drifu hann til drykkju sem ríkti það sem eftir var ævi hans. Eða var það bara tilviljun?