Kvikmyndir á borð við Chocolat, Beau Travail og fleiri hafa knúið franska leikstjórann Claire Denis í efsta sæti einstakra og afkastamesta kvikmyndagerðarmanna heims og kvikmynd hennar The Intruder (L'Intrus) frá 2004 eykur dýpt myndasafns hennar. Kvikmyndalegt ljóð sem miðlar stemningu varanlegrar einmanaleika og missis, myndin gefur innsýn inn í sálarlíf manns sem er að hraka líkamlega og andlega og sem ferðast til ýmissa heimshluta í leit að endurlausn og friði en á erfitt með að komast yfir. . The Intruder, sem er lauslega byggð á endurminningum Jean-Luc Nancy um hjartaígræðslu, og er kvikmynd sem er svo ógegnsæ og ógegnsæ að jafnvel eftir tvær áhorf er erfitt að lýsa henni með öðrum en huglægum, impressjónískum skilmálum. Louis Trebor (Michael Subor) er karlmaður. á sjötugsaldri sem er að öllum líkindum að deyja úr hjartasjúkdómi og reynir, eins og prófessorinn í Villtum jarðarberjum eftir Ingmar Bergman, að sætta sig við mistök lífs síns á meðan hann hefur tíma. Það er ljóst að hann er líkamlega harðgerður og mjög auðugur en virðist tilfinningalega tæmdur og svipurinn á andliti hans er hljóðlátur uppgjöf. Þó að við sjáum aðeins einn ofbeldisþátt, þar sem hann fer fram úr rúminu um miðja nótt til að drepa boðflenna, þá er óheillavænlegt vit í honum. Hann gæti verið leyniþjónustumaður, erlendur umboðsmaður eða leigumorðingi. Hvað sem því líður þá er hann greinilega undir einhvers konar eftirliti og hagar sér eins og maður sem hefur tekið þátt í glæpsamlegu broti og er fyrst núna fær um að sjá afleiðingarnar. Andlitsnærmyndir í myndinni skapa sterka einangrun. Hann býr með hundana sína í skála í Jura-fjöllum nálægt landamærum Frakklands og Sviss og á soninn Sidney (Gregoire Collin) sem hann hefur lengi vanrækt. Sidney býr í nágrenninu með eiginkonu sinni Antoinette (Florence Loiret-Caille) og tveimur börnum þeirra. Í einni frásagnarsenu hittir hann föður sinn á götunni og kallar hann vitfirring, en það kemur ekki í veg fyrir að hann geti tekið peningana sína. Þegar myndin er opnuð hittum við Antoinette, svissneskan landamæravörð, sem fer um borð í sendibíl með þjálfaður hundur til að þefa uppi eitthvað smygl. Þegar hún kemur heim tekur á móti henni eiginmaður hennar sem spyr hana með eindæmum hvort hún hafi "eitthvað að lýsa yfir?" Fyrir utan þessa þrjá einstaklinga gæti fólkið og aðstæðurnar sem við sjáum í restinni af myndinni aðeins verið til í ímyndunarafli Louis. Louis á þrjár konur í lífi sínu og við hittum þær allar á fyrsta hálftíma myndarinnar: lyfjafræðing (Bambou) sem útbýr lyfin sín, nágranni (Béatrice Dalle) sem er hundaræktandi sem neitar að hugsa um hundana sína þegar hann fer í burtu á ferðalagi að segja honum að þau séu jafn vitlaus og hann og ungur rússneskur orgelsali (Katia Golubeva) sem hann segir að hann vilji „unga manns hjarta“. Hörðunarlaust eltir hún hann alla myndina en það er greinilega bara í huga hans. Í síðasta kafla myndarinnar ferðast Louis til Suður-Kóreu í leit að hjartaígræðslu og til Tahítí til að afhenda öðrum syni gjöf, sem hann hefur ekki séð í mörg ár eða kannski aldrei séð. Hjartaígræðsla hans virðist hins vegar vera myndlíking fyrir mann án hjarta, mann sem hefur líf hans verið heillandi en á endanum stefnulaust, þröngvað sér inn í líf annarra með litla raunverulega samúð. The Intruder inniheldur áleitið gítarhljóðrás eftir Stuart Staples úr hljómsveitinni Tindersticks, sem minnir á gítarriffið í Dead Man eftir Jim Jarmusch, og glæsilega kvikmyndatöku eftir Denis venjulegu Agnes Godard. Godard skapar eftirminnilegar myndir sem miðla stemningu þrá og eftirsjá: hjarta að berja eitt í snjónum, ungbarn í slepju horfir upp á föður sinn í góðar tvær mínútur, svipur barnsins breytist smám saman úr döpru brosi í hálft bros, litaðir straumar blása úr nýskírðu skipi, nudd í dimmu herbergi kl. dularfullan kóreskan nuddara og víðáttumikið haf séð frá gígandi skipsþilfari. Þó að The Intruder geti verið pirrandi vegna sporöskjulaga eðlis, neyðir Denis okkur til að bregðast við út frá eigin reynslu, til að skilja myndirnar á skjánum á mjög persónulegum vettvangi. Ef það er eitthvað þema gæti verið að finna vísbendingu í opnuninni sem segir okkur hvað kemur í ljós smátt og smátt í myndinni - "verstu óvinir þínir leynast, í skugganum, í hjarta þínu."