Ég sá þessa mynd fyrst í byrjun níunda áratugarins á kapal. Hún var einstök sem yfirlýsing um sjöunda áratuginn, menningu, stríð, tónlist, kynþátt og fullt af hlutum sem ég er viss um að ég hafi saknað. Hins vegar fyrir um ári síðan kom það aftur inn í líf mitt þegar ég byrjaði að njóta þess með syni mínum. Hann er svolítið ungur (9) fyrir mörg þemu í henni, en hann skilur að dansandi hippar séu skemmtilegir að horfa á og hann fær þá hugmynd að endirinn sé kaldhæðinn. Þó að ég geti ekki hugsað mér aðrar myndir í þessari tegund, þá hefur hún sjálfstæða snilld sem ég elska. Það gerir einnig einstakt réttlæti við Central Park. Flestir söngleikir eru týndir fyrir mér, með einum eða öðrum hætti. "Tommy" var yfir höfuð og þungur í leikstjórn, "Oliver" virtist eins og mannfjöldi stjórna á silfurtjaldinu, "The Wall" var svo óhlutbundið sjálf mikilvægt og eftirlátssamt dribbling, en að hlusta á "Failure of the Flesh" úr Hair hljómar rétt fyrir okkar tíma í dag, eins og það gerði á níunda áratugnum, eins og það hlýtur að hafa verið á sjöunda áratugnum ... sannarlega Tímalaus.