Þetta er Frank Loesser meistaraverk af skemmtilegum textum, hæfum þemum og traustri byggingu eftir þá sem aðlöguðu Damon Runyon efni að „bók söngleiksins“. Það sem kemur á óvart við myndina er hversu óaðfinnanlega tónlistarnúmerin streyma úr söguþræðinum. Abe Burrows gerði bókina með framlögum frá Loesser; Michael Kidd var danshöfundurinn og Joseph Wright lagði fram framúrskarandi liststjórn. Söguþráðinn má segja í tveimur setningum. Nathan Detroit, leikinn af Frank Sinatra, þarf peninga til að fjármagna varanlegan fljótandi vitleysuleik sinn til að skemmta Big Julie, Chicago Mob Boss. Hann veðjar á skyndikynni Sky Masterson, vel kynntur af Marlon Brando, að hann geti ekki fengið stúlku frá Hjálpræðishernum til að fara með sér til Havana; Masterson vinnur veðmálið, bjargar trúboðinu, verður ástfanginn af stúlkunni, fær fjárhættuspilara og rifrildi í vitleysuleiknum til að mæta á guðsþjónustu og segir öllum að frúin hafi verið ónæm fyrir sjarma hans - algjör lygi. Auðvitað endar hann með frúnni; og Detroit giftist hinni langlyndu unnustu, Vivian Blaine. Aðrir í leikarahópnum eru Stubby Kaye, Johnny Silver, Robert Keith, B.S. Pulley sem stóra Julie mafíósan, Sheldon Leonard, Regis Toomey, Mary Alan Kokanson, Kathryn Givney sem leiðtogi Hjálpræðishersins, Veda Ann Borg og Jean Simmons sem teygjanlega hjálpræðisherstelpan, Sarah Brown. Frægu tónlistarnúmerin í þessu margverðlaunaða Broadway-smíði eru „Fugue For Tinhorns“, „Guys and Dolls“, „Luck Be a Lady“, „I'll Know“, „A Person Could Develop a Cold“ og „The Elsti staðfesti Permnanet fljótandi vitleysa leikur í New York!". Joseph L. Mankiewicz úr "Cleopatra" og "Letter to Three Wives" Fame stjórnaði málaferlunum; og flæði verksins er mjög áhugavert og vel haldið áfram. Hann er jafn góður í að fá fínan samræðuleik og leikstýra svo risastórum númerum eins og "Luck Be Lady", hinum fjölbreytta og krefjandi brallakafla, Havana "A Woman in Love" hlutanum sem var búinn til fyrir myndina sem á undan er, kynning á titlinum lagið „Guys and Dolls“ og „Pet Me, Poppa“ gerast í klúbbnum þar sem Blaine starfar. Leikurinn er mjög misjafn. Simmons virðist stundum hafa rangt fyrir sér í hlutverkinu, Brando kemst vel af með sönginn og er mjög góður í eðlishvöt, sjarma og undirleik, jafnvel í gamanleiknum. senur. Sinatra reynir mikið en fer rangt með hlutverkið af ýmsum ástæðum sem Nathan Detroit; Blaine er aðeins of leikræn í að selja númerin sín, sem hún syngur auðvitað fagmannlega. Leonard, Toomey, Kaye, Keith og Pulley gera það sem beðið er um og fleira á öllum stöðum. Stílfærð opnun og lokun er gerð til að virka vel; þegar á heildina er litið er þessi mynd sigursæll fyrir viðkunnanlega og fíngerða texta Loesser, fyrir leikstjórann Mankiewicz sem hringstjóra og fyrir söngleikjategundina sjálfa, svo hæfilega réttlætanleg í þessu tilviki. Yndislegt og mjög öðruvísi.