'Bronenosets Potyomkin', sem er áfangi í kvikmyndasögunni, er ein af handfylli frábærra kvikmynda þarna úti sem á það skilið að vera kölluð klassísk. Það var myndin sem gerði Sergei M. Eisenstein að formanni kvikmyndagerðar á sínum tíma. Og í dag er hennar enn minnst sem dásamlegs kvikmyndaverks sem hún hefur alltaf verið. 'Potyomkin' er kvikmynd sem ÞARF að líta á sem eina heild, ekki til að vera valinn í. Ekki bara horfa á þessa klippuþætti þar sem þeir kynna aðeins 'Odessa steps' röðina og fara svo yfir í 'Citizen Kane' eða 'The Godfather', sjáðu þetta allt á þessum glæsilega 75 mínútna sýningartíma til að virkilega skilja og njóta þess . Ekki búast við því að öll óendanlega smáatriði séu fullkomin, ég meina leikaraskapur þögla tímabilsins á 20. áratugnum lætur 'Scooby Doo' líta út eins og meistara vanmetins raunsæis, ákveðnir þættir í söguþræði geta virst órökréttir og sumar bardagasögurnar líta dagsettar út, en þetta er samt afskaplega skemmtileg mynd. Eftirminnilegustu augnablikin í myndinni eru uppreisnin á orrustuskipinu, lík Vakulinchuk að detta af skipinu, sjómaðurinn undir tjaldinu við enda bryggjunnar, móðirin heldur á látnu barni sínu, barnavagn á Odessa tröppunum og ljónið rís upp til að öskra þegar frekara blóðbað tekur við. Fyrir hvert nýtt par af augum sem horfa á það, lifnar 'The Battleship Potemkin' enn og aftur.