Sem foreldri tveggja stúlkna (14 og 11 ára) hef ég miklar efasemdir um þessa sýningu og alla þætti sem miða að tvíburum. Í fyrsta lagi er ég alltaf hissa á því að lífskjör Drake/Josh, Zac/Cody, Hönnu, Carly, Derek, Sunny o.fl. láta flest hús líta alltaf út fyrir að vera pínulítil og þröng. Flestir vinna hörðum höndum allan daginn til að borga fyrir íbúðarhúsnæði sem er minna en helmingi stærri en á þessum sýningum er enginn að fara eða koma úr vinnu, borga veitu, leigu, húsnæðislán eða tryggingarreikninga, þurrka, sópa, skipta um ljósaperur, laga klósett o.s.frv. Bara að labba inn og út (og niður alls staðar breið stigann sem er bara til í sjónvarpstækjum) brandara (sem flestir fela í sér lygar og fyndnar niðurstöður) og sniðganga vinnu. Ég held að krakkar sem horfa á þetta muni hafa óraunhæfar væntingar um hversu mikið þau muni vinna og hversu lúxus líf þeirra verður. Í öðru lagi er aldrei til heil fjölskylda, alltaf mamma eða pabbi en aldrei báðir, sem eru alltaf að fara á kynlaus stefnumót en virðast aldrei hafa neina ókosti við skilnað (meðlag, framfærsla, rifrildi). Aftur, krakkar geta fengið á tilfinninguna að ef mamma/pabbi skiljast þá verði skemmtileg skemmtun (reyndar eru mamma eða pabbi oft ekki til staðar ef það hjálpar söguþræðinum). Óþarfur að segja að það er ekkert minnst á andlega (gleymdu sérstökum trúarbrögðum). Loksins er þema sem truflar mig. Það eru „nördar“ sem eru góðir í skóla, „djókar“ góðir í íþróttum, „góðir tveir skór“ líka. Söguhetjurnar eru ekki góðar í skóla, íþróttum eða góðgerðarstarfi en gera vísvitandi um þá sem eru það. Skilaboðin eru ekki vera góður í neinu, vertu bara einn af "engu" sem blandast saman í gríni. Það þarf varla að taka það fram að ég gef öllum þessum þáttum núll og slökkva á þeim allan tímann og á bara eftir að banna þá heima hjá mér.