Þessi Ástríkur er mjög svipaður nútíma Disney teiknimyndum. Andlaus, tæknilega góður og venjulegur brandari fyrir fullorðna. Kannski er það vegna þess að þetta er fyrsta teiknimyndin sem ég horfði á eftir Laputa: Castle in the Sky, en hún olli talsverðum vonbrigðum. Söguþráðurinn er tilgerðarlegur og gleyminn en hann felur í sér að Ástríkur og Óbelix fara á yfirráðasvæði víkingsins til að bjarga spilltum unglingi sem lærir síðan auðmýkt. og finnur líka ástina. Ó og til að byrja með komast þau ekki áfram en eftir að hafa mætt mótlæti deila þau öll djúpum vináttuböndum... yadda yadda. Það besta er að passa upp á litlu brandarana. Víkingar fá allt það besta. Svo sem eins og Vikea (kona höfðingja víkingsins) gefur lista yfir húsgögn og hauskúpur til að koma með til baka eftir næsta áhlaup. Eða víkingarnir vita ekki merkingu miskunnar (bókstaflega). Ó, og Ólafur heimskasti víkingurinn er reyndar fyndinn (jafnvel fyrir röddina sem samræðurnar). Til dæmis um borð í víkingaskipinu: (Eftir ræðu Abba, dóttur skipstjórans) Ólafur: Hver er þessi nýi strákur? Skipstjóri: Þetta er dóttir mín, þorskaheili! Ólafur: Er dóttir þín... karlmaður?