Ég byrja venjulega á því að endurspegla forsendur myndarinnar, en áður en einhver kveður upp dóma í skyndi um gagnrýni mína, leyfi ég mér að segja að ég sé einhver sem fílar flestar myndir (kíktu bara á aðra dóma mína). Alone in the Dark er mynd eftir leikstjórann Uwe Boll, en mynd hans rétt á undan þessari var House of the Dead (2003). Eins og Alone in the Dark var þetta líka kvikmyndaaðlögun á tölvuleik. Næstum allir hötuðu það. Jæja, ég elskaði það. Ég gaf henni meira að segja 10 af 10! Tilgangur minn með því að fullyrða þetta (sem mun örugglega slökkva á sumum lesendum strax) er að ef jafnvel ég hataði Alone in the Dark, þá hlýtur það að vera eitthvað athugavert við það. Forsendan: Hver er ég að grínast? Að reyna að setja fram forsendur fyrir þessari mynd er álíka auðvelt og að reyna að ná jafnvægi í fjárlögum Bandaríkjanna, en hér fer það samt. Sumir fornleifafræðingar fundu vísbendingar um týndan indíánaættbálk. Indverska ættbálkurinn hafði greinilega uppgötvað einhverja leið til að komast yfir "annan heiminn", sem var illur í eðli sínu. Slæmu dótið þurrkaði þá út, en ekki áður en þeir gátu læst hurðinni að hinum illa heimi og hent lyklinum. Seinna ákvað einhver vísindamaður/ríkisrannsóknarmaður sem hafði verið að gera tilraunir með hið paranormala, og sérstaklega þennan ættbálk, að gera tilraunir á nokkrum krökkum, til að reyna að framleiða einhvers konar blendingur við seinni heiminn. (Trúðu það eða ekki - allt fram að þessu og svo er sumt sagt okkur í skriflegum formála myndarinnar - það er bara hvítur texti sem flettir yfir svartan skjá með talsetningu sem les hann líka fyrir okkur). Svo var eitthvað um að krakkarnir væru á munaðarleysingjahæli, en stjórnvöld fara með þau aftur út og þá er hópur fólks að leita að fornleifum og það eru ofurmenni á reiki og hópur hermanna er kallaður inn og áfram og áfram. Reyndar hættir útsetningin í raun aldrei. Þetta er eins og endalaus baksaga úr helvíti. Hér eru nægar hugmyndir til að fylla að minnsta kosti 10 kvikmyndir, kannski 25. En ekki ein þeirra er sett fram á heildstæðan hátt til að búa til eina góða mynd. Auk dularfulla týndu indíánaættbálksins og ofurmannanna fáum við líka skrímsli sem líkjast krossi milli geimveru og varúlfs, orma sem ráðast inn í líkama þinn og breytast í snákalíkar geimverur, jarðgangaorma neðanjarðar, zombie, stríð eins og Starship Trooper. , vondir vísindamenn, neðanjarðar bæli, gullnámur, óhugnanlegur vöruhús, hnífapör, stór að mestu ónotuð söfn, samsæri stjórnvalda, gylltir koffort dregnir upp úr sjónum, nunnur, sprengingar, flóknar bakstungur, mjög tvíræð rómantík, bílaeltingar, innrásir á heimili, eldhúsvaskar. . . bíddu, ég man ekki hvort þessi síðasti var í myndinni. Jafnvel meira ótrúlegt (skemmtilegt?), í Fangoria #240 var vitnað í framleiðandann Shawn Williamson sem sagði: "Við erum að eyða miklu meiri tíma í söguna, vera mjög nákvæmir í því". Tara Reid kallaði Alone in the Dark „snjallara mynd“. Leyfðu mér að villa um fyrir neinum. Margt af því efni hér að ofan gæti hljómað ljúffengt fyrir hugsanlega áhorfendur þessarar myndar, en vandamálið er að ekkert hefur minnstu tengingu við neitt annað. Ég hafði yfirleitt ekki hugmynd um hvaða tengsl einhverja umgjörð var við aðra umgjörð, hvers vegna við vorum þarna eða hvað einhver var að gera (að minnsta kosti þegar hvert atriði byrjaði). Þetta er bara tilviljunarkennd blanda af stillingum og klisjum, eins og leikstjórinn Uwe Boll hafi haft 250 óskyldar hugmyndir í hatti og dregið þær fram eins og lottótölur. Síðan þegar hann var búinn ákváðu hann og ritstjórinn Richard Schwadel að klippa myndina með teningum og settu hana síðan saman aftur með því að henda I Ching. Stundum spilar myndin eins og útbreiddur leikstjóri (sem er sambland af stuttum, fjölbreyttum, óskyldum senum sem leikstjórar dreifa til að reyna að fá vinnu), en kannski er það of rausnarlegt. Ég er ekki viss um að Boll fengi vinnu ef þetta væri hans spóla. Rétt eins og ég hef tilhneigingu til að vera að minnsta kosti hrifinn af flestum kvikmyndum, hef ég tilhneigingu til að líka við flesta leikara og flestar frammistöður. Það er mjög sjaldgæft að ég segi að frammistaða hafi verið slæm. Jæja, Tara Reid var slæm hérna - og ég er einhver sem er venjulega hrifin af Reid. Ég veit ekki hvað gerðist. Fyrir stóran hluta myndarinnar færa þeir hana bara um tökustað eins og leikmunir. Þeir gætu alveg eins hafa keypt uppblásna dúkku. Það hefði sparað þeim peninga sem þeir hefðu getað notað fyrir einhverja cgi drauga og vampírur í kastala og kirkjugarði. Kannski völdu þeir að færa hana um eins og fallegan rekavið eftir að þeir sáu dagblöðin af muldra vitleysusamræðunum hennar í eintóna sem er venjulega frátekin til að skemmta mæðgum. Og talandi um þessar samræður, mikið af Alone in the Dark spilar eins og Godzilla mynd án Godzilla. Með því meina ég að þetta sé mikið gervivísindalegt gobbled-gook. Að minnsta kosti í Godzilla myndum er töffari yfir því, því þeir vita hversu fáránlegt það er, og það er mikil ávinningur af því að við fáum að sjá Godzilla eyðileggja miðbæinn og berjast við risastóra mýju með geislavirkum dauðageislum sem skjóta úr augum hennar eða eitthvað. Það er erfitt að segja til um hvað Stephen Dorff og Christian Slater eru að gera hér, fyrir utan að ofleika og höfða mál gegn umboðsmönnum sínum. Ég get ekki sagt að mér hafi fundist einhver í myndinni vera með þokkalega frammistöðu, þó kannski hafi Slater að minnsta kosti séð vindilinn. Ég held að það sé fordæmalaust fyrir mig. Samt gaf ég þessari mynd ekki 1. Það var einhver hæf kvikmyndataka, jafnvel þó að Boll og Schwadel hafi búið til hakk úr henni, og hörð rokklögin á lokaeiningunum voru góð. Heck, meira að segja skáldsöguforlagið var ekki svo slæmt. Ég hélt reyndar að myndin hefði fyrirheit á þeim tímapunkti. En þetta er kannski bara versta mynd sem ég hef séð með 20 milljóna fjárhagsáætlun eða meira.