Hefur þú einhvern tíma óskað þess að þú gætir sloppið úr daufa og streituvaldandi lífi þínu í skólanum eða vinnunni og farið í þitt eigið töfrandi ævintýri, með einn af þínum nánustu vinum þér við hlið, horfst í augu við alls kyns hættur og illmenni og afhjúpað leyndardóminn týnd siðmenning sem bíður bara eftir því að einhver uppgötvar öll leyndarmál hennar? Jafnvel ef þú ert ekki alveg eins mikill fantasíuunnandi, hefurðu einhvern tíma óskað þess að þú gætir einfaldlega upplifað hvernig það er að vera krakki aftur, og ekki hafa umhyggju í heiminum, í aðeins nokkrar klukkustundir? Þetta er einmitt það sem "Castle in the Sky" eftir Miyazaki snýst um. Pazu, ungur en mjög hugrakkur og metnaðarfullur verkfræðingur, lifir sveitalífi í námubæ þar til einn daginn, stelpa að nafni Sheeta dettur niður af himni eins og engill og fer með hann í ferðalag á stað langt handan skýjanna, á meðan allt á meðan þeir eru með sjóræningja og herdeildir á slóðinni. Einfaldlega sagt, þetta er bara hið ótrúlega ævintýri sem hvert barn dreymir um einhvern tíma og ég get ekki annað en fundið áhyggjur mínar hverfa í hvert skipti sem ég sé það. Þar sem það er eitt af eldri verkum Miyazaki og tekur mikinn stað í hversdagsheiminum er myndin ekki eins stórbrotin sjónrænt eða djúp í söguþræði sínum og Spirited Away, Howl's Moving Castle eða jafnvel Princess Mononoke. Samt á ég erfitt með að segja að einhver þessara kvikmynda sé betri en hinar, því allar þessar þrjár myndir eru einhvern tíma dularfullar að því marki að þær eru dularfullar, ef ekki vandræðalegar, sérstaklega fyrir þá yngstu. áhorfendur."Castle in the Sky" reynir hins vegar ekki svo mikið að vera myndlíking af einhverju tagi, og það er heldur ekki aldurssaga; í staðinn er það líklega ein besta lýsingin á innra huga barns sem ég hef séð. Listaverkið er ekki bara fallegt, heldur er sjónarhornsnotkunin frá augum krakkanna bara ótrúleg; hvort sem það er að hreyfa „myndavélina“ upp til að sjá risastóru trén eða skýin yfir höfuð, eða ótrúlega hæðartilfinninguna sem fylgir því að horfa niður á jörðina eða hafið á meðan hundruð feta eru í loftinu, þá get ég bara ekki annað en FINNST eins og Ég er þarna með Pazu og Sheeta, bara krakki í öðrum heimi, langt í burtu frá raunveruleikanum. Jafnvel krakkarnir sjálfir eiga ekki í flóknu sambandi sem gefur til kynna þörf fyrir von eins og Ashitaka/San eða Chihiro/Haku; Sheeta er engill Pazu, sem hefur bókstaflega fallið inn í líf hans af himnum ofan einn daginn, algjörlega fullkomin manneskja fyrir hann strax í upphafi. Eftir því sem líður á myndina kemur meira og meira af sannri ævintýralegri æskusál þeirra fram með fallegum orðum og fallega raunsæjum andlitssvip. Þeir eru ekki aðeins krúttleg áminning um hver ég var áður, heldur slokknar á hjartnæm vinátta þeirra í gegnum alla myndina, heldur bara sterkari alla leið til síðasta ramma. Af þeirri ástæðu hef ég orðið ástfanginn af þeim tveimur meira en nokkurt annað Miyazaki par. Á sama tíma er "Castle in the Sky" svo aðgengileg mynd því það er sama hvers konar frjálslegur bíógestur. þú gætir verið það, þú munt örugglega finna leiðréttinguna þína hér. Leyndardómur, hasar, drama, gamanleikur, spenna, sci-fi, rómantík, jafnvel einhver vestri...þetta er allt hér, nánast allt sem fólk fer í bíó fyrir (nema kannski hrylling). Þess vegna get ég auðveldlega mælt með henni sem fyrstu Miyazaki mynd; hún er fullkomin fyrir þá sem hafa engar væntingar frá því að hafa þegar séð ótrúlegan annarsheimsleika sumra nýrri verka hans. Jafnvel lokalag myndarinnar, þegar það er þýtt á ensku, gefur til kynna tilfinningu fyrir þrá eftir að uppgötva einhvers konar glataða siðmenningu , og einhvers konar sálufélaga, sem ekki var hægt að finna í hversdagslegu lífi okkar. "Ástæðan fyrir því að ég þrái mörg ljós er sú að þú ert þarna í einu þeirra... Jörðin snýst, ber þig, ber okkur bæði sem munum örugglega hittast." Miyazaki hefur alltaf útvegað ljóðræna texta til að búa til lokalög úr glæsilegum tónleikum Joe Hiasashi, en þetta er það eina sem ég hef séð sem er bæði hrífandi ástarlag og hvetjandi draumur. Mér hefur fundist ég vera nálægt tárum bara við að hlusta á það."Castle in the Sky" er kannski ekki þróaðasta, stórbrotnasta eða þýðingarmesta verk Miyazaki, en það er algjörlega fullkomið fyrir það sem það í raun átti að vera: sanna sýn á fantasíu bernsku, og dásamlegur flótti frá raunveruleikanum fyrir alla fullorðna sem óska ​​þess að þeir gætu haft sama frábæra ímyndunarafl og þeir höfðu þegar þeir voru bara áhyggjulausir litlir krakkar. Hallaðu þér aftur, slakaðu á og elskaðu það fyrir það sem það er.