Ég hef ekki séð þessa mynd í 30 ár svo ég veit ekki hvort ég myndi líka við hana eins mikið og þegar ég var 12. Á þeim tíma elskaði ég þessa mynd hins vegar. Þetta er frábær "starter chick-flick" fyrir ungar unglingsstúlkur. Farðu samt varlega með endirinn. Það eru tár og harðar tilfinningar. Þegar ég lít til baka á þetta frá 2008 sjónarhorni (með svo miklu meiri þekkingu á barnasálfræði, pólitík og pólitískri rétthugsun), þá held ég að það væri áhugavert að horfa á það aftur. Umhyggjulaus, misþyrmandi faðir Patty, áhugalaus móðir og vinsæl systir lögðu öll sitt af mörkum til að gera hana varnarlausa og hungraði í félagsskap. Patty var leið þegar Anton fór. Hún var sár þegar hann var myrtur. Reiðin sem beindist að henni á eftir var átakanleg. Þegar öllu er á botninn hvolft var hún aðeins 12 ára gömul. Það sem ég hélt hvað sterkast er hvernig þessi mynd kenndi mér að jafnvel „óvinir“ hermenn eru líka fólk. Ekki voru allir þýskir hermenn hatursfullir nasistar. Þegar ég var eldri sá ég sjónvarpsþætti eins og Hogan's Heroes og The Rat Patrol sem bentu líka á að „venjulegir“ þýskir hermenn væru ekki þeir sömu og Gestapo „venjulegir“ hermenn voru kallaðir til. Gestapo var handvalið meðal sjálfboðaliða fyrir sérstaka hatursviðhorf þeirra. Ég tel að eitt af forréttindum þess að vera nasisti hafi verið að þeir hefðu sérstök verkefni og fóru því ekki í bardaga. Sérsvið þeirra voru yfirheyrslur og pyntingar. Seinna, á tímum kalda stríðsins, myndi ég hugsa um rússneska hermenn og muna eftir SOMGS. Okkur var kennt að Sovétríkin væru "vond". En raunin var sú að rússneskir hermenn voru ekki til í að eyða Ameríku. Þeir höfðu vinnu. Ríkisstjórn þeirra sagði þeim líklega að ríkisstjórn okkar væri til í að eyðileggja lífshætti þeirra. Sem, á vissan hátt, var satt, þar sem Bandaríkin börðust til að binda enda á kommúnisma. Lærdómurinn á enn við í dag. Þýskir hermenn voru ekki það sama og nasistar rétt eins og múslimar eru ekki þeir sömu og Al Qaeda.