François Truffaut, ungur skíthæll í "Chiers du cinema", helsta vígi hinnar svokölluðu nýbylgju sem er á ferðinni, sýndi mikla hatur á þessari mynd og sakaði hana jafnvel um að draga franska kvikmyndagerð í meðalmennsku. Þýðing: Truffaut, sem var endanlega bældur kynferðislega, var þegar afbrýðisamur út í það hvernig Carné gat gert gríðarlega velgengni að sögu sem ýtti á alla réttu hnappa áhorfenda sinna og fól henni í raun inn í eitthvað mikilvægt með öllu því sem næði og tælingu næmninnar. Með öðrum orðum, þar sem almenningur og margir gagnrýnendur sáu skynsamlega félagsfræðilega greiningu vafinn inn í fallega kvikmynd, sá Truffaut "Girls on the Loose". Þegar allt kemur til alls, hafði Carné allt sem verulega vantaði í nýbylgjuna: gáfur, fágun, húmor, frábæran hæfileika sem sögumaður, frábært eyra fyrir samræðum, töfrandi tæknilega ljóma, getu til að láta leikara sína gera það sem hann vildi. þeim að gera, og góðan skammt af góðu bragði. Til samanburðar má geta þess að Truffaut er héraðsborinn sem hefur ekkert að segja. Hörmuleg endurgerð frá fimmta áratugnum á "Pride and Prejudice", franska svarið við "Rebel Without A Cause", uppfærð útgáfa af "Children of Paradise", "Les Tricheurs" segir saga af óánægðum Parísarungum sem hafa villst af leið í andrúmslofti tilvistarstefnu, kynfrelsis og virðingarleysis fyrir hefðbundnum og trúarlegum gildum. Sumir (ungir) gagnrýnendur litu á viðhorf Carné á viðfangsefninu sem siðferðislega tilhneigingu „eldri manneskju“, en ég held að það sem gerðist, þvert á móti, sé að Carné væri samkynhneigður og vissi eitthvað um kúgun, fannst ósagt. samúð með ungu helgimyndasögunum í sögu hans. Þar að auki, þar sem þetta er frönsk mynd, er ekki um það að villast að uppreisnin sem um ræðir er í meginatriðum kynferðisleg, eitthvað sem enn þurfti að afkóða í bandarískum myndum eins og "Rebel Without a Cause" og "The Wild One". Ungt fólk Carné er allt. einstaklega falleg, þokkafull, glæsileg, sjálfsprottin og gáfuð. Þeir eru guðir og gyðjur. Þeir keyra nýjustu Vespurnar og réttu bílana. Skurðurinn á jakkafötum, kjólum og kápum þeirra var hápunktur tísku síðustu aldar. Klippingin þeirra er enn pústuð á vegginn hjá hárgreiðslustofunni þinni. Líkamsform þeirra, sem þeir náðu og viðhaldið án fyrirhafnar, er enn nútíma vestræn hugsjón. Þeir hlusta á bestu djasstónlistarmenn. Þeir vita hvernig á að hreyfa sig, hvernig á að vera kynþokkafullt og hvernig á að elska þó að pillan hafi ekki enn verið fundin upp. Þeir vita hvernig á að semja um mismunandi þjóðfélagsstéttir og menningu. Því miður eru þau skilgreind af og lifa eftir siðareglum klíkunnar og þeirra eigin hjartalausu helgisiði sem útiloka tilfinningasemi og gera rómantíska ást synd. Það eina sem er að þeim er að öldungar þeirra tala ekki við þá og öfugt. Atvikin sem lýst er í þessari mynd fengu talsverða tungu í Frakklandi í langan tíma um siðleysi og níhilisma æskunnar á sama tíma og hún gerði hana enn að mikilli velgengni almennings og gagnrýnenda. Þessi mynd er svo stílhrein og glæsileg að mig grunar eldri áhorfendur sem horfði á hana vildi að þeir gætu verið eins og fólkið sem lýst er í myndinni og allmargir ungir kvikmyndagerðarmenn eða upprennandi kvikmyndagerðarmenn eins og Truffaut fengu slæmt tilfelli af gulu sem endurspeglar hvernig þeir gætu aldrei hugsað sér að gera kvikmynd jafn kynþokkafulla eða vinsæla og þessa, þó að þeir myndu vera mjög góður í að stefna að lokum á níhílíska bitana. Á hinn bóginn, miðað við ákveðinn klisjukenndan þátt í handritinu (ástríðufullur misskilningur sem leiðir til neyðartilviks), er aðeins hægt að furða sig á því hræðilega guðrækni og púrítanska ósómi sem Bandaríkjamenn hefðu dregið úr sama grunnhandriti ef þeir hefðu þorað að takast á við Athyglisvert er að myndin var tekin upp á sömu grunnstöðum og bandaríski söngleikurinn "Funny Face" ári áður. Þar sem Hollywood sá fallegu hliðarnar á Rive Gauche og tilvistarstefnunni, endurreisti Carné hörmulega og kaldhæðnislega vídd hennar. Horfðu á þessa stiklu á YouTube: 19ZkKeoNjPo