Þetta er ein sú áræðnasta og mikilvægasta af svokölluðum „Pre-Code“ myndum sem gerðar voru í Hollywood á þriðja áratugnum. Ólíkt sumum Pre-Code myndum sem stundum dunduðu sér við viðfangsefni sem hefðu aldrei verið leyfð eftir 1934-5, þá sökkti þessi mynd sig að fullu inn í mjög ljótan en samt skemmtilegan söguþráð frá upphafi til enda. Hefðbundið siðferði seint á þriðja og fjórða áratugnum var svo sannarlega EKKI áberandi í þessari mynd, þar sem myndin fjallar í meginatriðum um smekkvísa konu sem sefur sig upp á toppinn - og án afsökunar á leiðinni. Þessi „breið“ hafði bæði gaman af kynlífi og notaði það á alla karlmenn sem gætu hjálpað henni að verða rík - eitthvað sem þú hefðir bara aldrei séð í kvikmyndum sem gerðar voru aðeins tveimur eða þremur árum síðar. Myndin byrjar á því að Barbara Stanwyck vinnur í spegilmynd föður síns. Auk þess að vera yfirmaður hennar, er hann líka hallærið hennar og hvetur hana til að sofa hjá embættismanni á staðnum svo hann leyfi ólöglega barinn að starfa refsilaust. Þó að það sé ekki sérstaklega skýrt hér, virðist sem pabbi hafi verið að "leigja" lík dóttur sinnar út í langan tíma. Hins vegar, eftir næstum því að hafa verið nauðgað og ráðist á þennan mann með því að brjóta bjórflösku yfir höfuðkúpu hans, hefur Barbara fengið nóg og heldur til stórborgar. Það skaðar ekki að hún sprengdi enn og drap föður sinn, en tilfinning hennar fyrir því að hún væri að hórast út og hefði ekkert að sýna fyrir það virtist vera hvati til að hreyfa sig. Þrátt fyrir þunglyndi notar Barbara kynlíf til að fá vinnu hjá risastórum megabanka. Hún byrjar í frekar fábrotnu starfi sem skjalaþjónn, en á því sem virðist vera örfáar vikur sefur hún sig úr einu starfi í annað í annað - þar til hún sefur hjá bankastjóranum. og tilvonandi tengdasonur hans!!! Þetta endar allt með harmleik, en Babs virðist ekki of hrærður yfir dauða þessara tveggja manna. Reyndar, nokkru síðar, er hún fær um að innræta sig inn í líf NÝJA forstjórans og enn og aftur er hún á toppnum (kannski á fleiri en einn hátt). Núna hingað til er þetta dásamleg mynd vegna þess að hún var svo grátbrosleg og iðrunarlaus. Barbara lék 100% sósíópata - konu án siðferðis og samvisku - bara löngun til að kreista eins mikið út úr lífinu og hún gat, sama hvern hún særði í ferlinu. Hins vegar, hugrökku rithöfundarnir og framleiðandinn „kjúklingur“ og töldu mikilvægt að takast á við lausnarlok. Með hliðsjón af því að þessi kona var svo vond og samviskusöm var hugarfarsbreyting hennar í lokin mikil vonbrigði og dró verulega úr myndinni. Á margan hátt minnti þetta mig á endalok JEZEBEL - þar sem enn og aftur, vond manneskja "sér ljósið" á einhvern hátt og breytist eftir ekki of sannfærandi niðurstöðu. Mitt ráð er að prófa að horfa á RAUÐHÖFUÐA KONA og NIÐURSTAIR . RAUÐHÖFUÐ KONA er mjög eins og BABY FACE en hefur enga töfrandi umbreytingu í lokin - aðalkonan er í raun skunk niður djúpt! Í DOWNSTAIRS, mynd sem er mjög lík RAUÐHEYÐU KONA, er hlutverkum snúið við og karlmaður (John Gilbert) leikur svipaða smekkvísa persónu. Báðar eru klassískar og aðeins betri en þessi mynd. Þessi mynd er mögnuð forvitni um stutt tímabil oft öfgakenndra Hollywood-mynda og í þessu ljósi er hún vel þess virði að sjá fyrir kvikmyndatökufólk. Aðdáendur The Duke taka líka eftir því að John Wayne leikur mjög lítinn þátt í myndinni og það er mjög óvenjulegt að sjá mjög ungan Wayne leika svona hefðbundið hlutverk.