og það eru ekki margir í kvikmyndasögunni. "Rouge" virðist vera smá von. Von í mannkyninu og í lífinu. En að segja aðeins það getur verið barnalegt. Kieslowski gæti fundið réttu leiðina til að segja sögu þessa bitra dómara og hinnar tuttugu en vituru fyrirsætu. Kannski verður þetta gamla og vonbrigða ástarsamband ekki endurtekið -þar er nýja parið með unga dómaranum eftir slysið-. En hvað á að segja um þennan meistara myndavélarinnar? Þú mátt ekki missa af sekúndu af myndinni því þú verður að horfa á hvert og eitt af þessum andlitum. Kieslowski elskaði manneskjur og það sést vel á því hvernig myndavélin kemur fram við leikarana. Fröken Jacob og herra Tringtignant eru fullkomin. Það er ekki bara þessi mynd heldur hina dásamlegu "Þú skalt ekki drepa" og "Saga um ást" sem gætirðu hugsað um samtímakvikmyndir sem leið til að tjá sjónarhorn listamanns. Samúð að bandarískur almenningur - hinn almenni - gat ekki séð þessar myndir. Að minnsta kosti eru þær ekki í orðabók maltnesku. Og jafnvel Grunnlínan veit ekki hvað hún á að segja um þennan einstaka mann. abel posadas