Ég gjörsamlega DÁÐI þessa mynd sem barn og geri það enn sem fullorðinn. Að segja það er jafnvel vanmat. Við systir mín, bróðir og ég horfðum á þetta eitt ár heima hjá ömmu og afa í jólafríinu. Þeir höfðu tekið það upp úr sjónvarpinu. Foreldrar okkar voru fegin að það hélt okkur uppteknum eina nóttina en þau héldu að við myndum þreytast á því og vera tilbúin fyrir útiveru daginn eftir. Ekki svo! Við urðum dáleidd. Þeir hefðu ekki getað losað okkur ef þeir reyndu. Þetta varð að árlegri hefð sem þykja vænt um. Við elskuðum allt við það: tímann, rómantíkina, bardagaatriðin, illmennin o.s.frv. Komdu svo, hver getur staðist að hata þennan geðveika Bent með stöðugum SIR sínum!? Klassískt! Þar að auki, hver getur staðist að fagna ógurlega þegar Justin dettur af svölunum?! Þvílík sigurstund! Ég átti alltaf sérstakan stað í hjarta mínu fyrir Orry og Madelaine. Þau voru svo rómantísk. Þemalagið eitt og sér getur fengið mig til að tárast aðeins. Þessi mynd er ótrúlega áhrifamikil og ég skora á hvern sem er að halda sig við hana allt til enda. Það er þess virði!!