Emory er stálsmiður í Cincinatti eins og faðir hans á undan honum og mestan hluta 20. aldar hafa tvíburar stoðir tilveru fjölskyldu hans verið stálverksmiðjan og stéttarfélagið. Verksmiðjan, sem einu sinni störfuðu 45.000, hefur fækkað í 5.000 nýlega og nú 1, þar sem verksmiðjan lokaði dyrum sínum og skildi eftir einn öryggisvörð. Í fyrstu njóta ný-atvinnulausra Emory og félagar hans sjálfstæðis síns, hanga um bæinn og leika sér á uppáhaldsbarnum sínum, þar sem þeir fara í „dýptarárásir“ með kærulausri yfirgefningu. Þeir halda að myllan muni opna aftur eftir að hafa hlustað á bjartsýni verkalýðsfulltrúa þeirra, en raunveruleikinn byrjar að sökkva inn þegar þeir finna sjálfa sig að selja persónulega farartæki sín í baráttu við að setja mat á borðið og koma í veg fyrir fullnustu á heimilum sínum. Faðir Emory - hollur stéttarfélagsmaður - er viss um að verksmiðjan muni opna aftur og rifjar upp fyrir son sinn allar stuttu lokunirnar á hans eigin 35 árum í verksmiðjunni. Á sama tíma taka sumir atvinnulausu karlanna sér niðurlægjandi vinnu í vinnu eða hoppa upp í vörubíla sína og leggja af stað í örvæntingarfullri leit að atvinnu. Loks viðurkennir verkalýðsfélagið vanmátt sinn, þegar Emory útskýrir fyrir þrjóskum föður sínum að tímarnir hafi breyst og að myllan muni aldrei opna aftur. Emory spyr grátandi "Hvað gerði ég rangt?" enda ævi mikillar vinnu og trúmennsku í starfi, hafa stéttarfélög, kirkja og fjölskylda skilið hann eftir með ekkert og hvergi að snúa sér. Hann slær botninn þegar hann í ofurölvi reiði tekur á ungum sonum sínum og slær konu sína í gólfið. Kastað út af sínu eigin heimili og stingandi af ummælum verksmiðjustjórans um að hann og menn hans hafi ekki lagt nógu hart að sér til að réttlæta umtalsverðar launagreiðslur, ræður Emory stálverkamenn sem enn eru eftir í bænum til að gera eitthvað sem mun sýna öllum hvað þeir eru. fær um. Snemma á morgnana brjótast þeir inn í mylluna, kveikja í ofnunum og vinna meira en þeir hafa gert á ævinni, framleiða á einni vakt nógu hágæða stálrör til að fylla hleðslubryggjurnar frá vegg til vegg, ofan til botns - eitthvað verksmiðjustjórinn taldi ómögulegt. Þegar hann er kominn að verksmiðjunni sem opnaði skyndilega aftur lítur hinn heimskji stjórnandi í kringum sig á gífurlega framleiðsluna sem kom frá eins dags vinnu og áttaði sig á því að framleiðsla sem þessi gæti gert verksmiðjuna arðbæra á ný. Framkvæmdastjórinn spyr Emory: "Geturðu gert þetta á hverjum degi?" Emory neyðist til að kinka kolli „Nei“ og stjórinn spyr: „Hvað varstu þá að reyna að sanna? Emory útskýrir að áratuga vinnu verkamanna, heiðarleiki og tryggð við störf sín hafi haft þýðingu og að með því að sýna hversu mikið þeir gætu framleitt á einum degi „Við spýtum bara í augað á þér“. Emory kveður eiginkonu sína og börn með tárum kveðju þegar hann heldur af stað með félögum sínum til að leita sér að vinnu fyrir sunnan og lofar að flytja fjölskylduna þegar hann finnur hana. Þetta er kröftug og heiðarleg meðferð á neyð bandarískra verkamanna sem eru á flótta vegna erlendrar samkeppni og gefur raunhæfa mynd af kostnaði sem þeir bera af skammsýni verkalýðsfélaga sem krefjast sérleyfis og gráðugra verksmiðjueigenda sem drógu hverja krónu sem þeir gátu úr verksmiðjum sínum. en gaf aldrei til baka með því að nútímavæða þá. Peter Strauss sem Emory, John Goodman sem besti vinur hans, Gary Cole sem háskólabróðir hans, Pamela Reed sem samúðarfull eiginkona Emory og John Doucette sem deyjandi faðir hans skila frábærum árangri í þessari fínu mynd.