Í langan tíma neitaði ég, aðdáandi "The Monkees" sjónvarpsþáttanna, að horfa á "Head" vegna þess að það var ekki um persónur sjónvarpsþáttanna, sem voru hlýjar og yndislegar. „Head“ var í staðinn sögð vera tortryggin, dökk mynd. Að lokum varð forvitnin til þess að ég hneig niður. Ég fann að sjálfsögðu ekki nýjan þátt í sjónvarpsþættinum, heldur heillandi kvikmynd sem höfðar til mínar myrku hliðar. Ég hef alltaf verið heilluð af draumum og "Head" var mjög eins og að horfa á draum einhvers annars, með ófullkomnum vísbendingum um sögur, og smá smáatriði í lok einni senu sem veldur því að myndin fer í nýja átt, mjög í draumkenndum meðvitundarstraumi. Ókláruðu sögurnar fá ímyndunarafl mitt til að hlaupa lausan tauminn, aftur og aftur! Myndin er líka með mjög sláandi, fallegri kvikmyndatöku, sem einkennist af svart-á-hvítu, hvítu-á-svörtu útliti "Söngur pabba". Tónlistin er hrífandi, sérstaklega gróskumikin útsetning á "The Porpoise Song". ("The Porpoise Song" er uppáhaldslagið af myrku hliðinni minni, en björtu hliðin mín vill frekar "Zip-a-Dee-Doo-Dah".) Að lokum held ég að sjónvarpsþáttaröðin hefði getað notað eitthvað af "Head" leiklist, spuna og styrkleiki. En "Head" hefði getað notað eitthvað af hlýju, húmor og vináttu sjónvarpsþáttarins.