Myndin fjallar um tvær sögur: önnur er pólitísk morð á kallastúlku, hin er stjórnmálaflokkur yfirstéttar. Mótpunkturinn er almannatengslapersónan sem Al Paccino leikur, þar sem hann er vitni að glæpnum og hvatamaður kvöldsins. Ef handritið er hræðilegt án almennilegra samræðna og leikstjórnar án nokkurrar tilfinningar fyrir dramatík, þá er flutningur á Al er eftirminnilegt: hversu margir náungar geta verið jafn sannfærandi og voldugur og hræddur maður (eins og "Guðfaðirinn") og hér sem lítill þjónn (sjá einnig "Donnie Brasco"). Reyndar er stóra unga ljónið orðið þreytt sá gamli. Þessi öld sem liðin eru mjög áhrifamikil, því hún fær áhorfendur til að hugleiða það að verða gamlir líka. En hæglætið hans er aðeins tilbúningur vegna þess að hann getur endurheimt orku sína í kirkjulífinu. Kannski er það gott að myndin sé svona hræðilegt því það setti stjörnuljósið á hæfileika Al!