Þetta er ný nálgun á gamanleik. Það er ekki fyndið. Brandarinn er sá að þetta, í sjálfu sér, á að vera fyndið. Sagan er byggð á franskri smásögu sem staðsett er í París og persónurnar bera frönsk nöfn. Louis Aubinard, til dæmis ... leikinn af ... Bob Hoskins? Í myndinni leika einnig hinir sömu frönsku Jeff Goldblum og Natasha Richardson. Aðstæðurnar eru svipaðar og og persónurnar standa sig eins og í þessum Carry-On myndum frá árum áður. Ég tel að þetta séu líka brandarar - að leika þessa leikara sem gera enga tilraun til að leika franska á nokkurn hátt, til að láta þá fara í taugarnar á þeim. af víðtækri grínmynd í enskri danssal, og að skilja alla blómstrandi leyndardóminn eftir óútskýrða fyrir áhorfendum. Í húmordeildinni er þetta nánast Algonquin Round Table, er það ekki? Myndin reynir að vera heillandi og sérkennileg, og ég býst við þessi einkenni eru svolítið fyndin. Ekki eins fyndin og Duck Soup eða Love and Death, kannski, en fyndnari en The Deer Hunter eða The Battleship Potemkin. Þetta er dæmi um persónulega kvikmyndagerð. Hún leggur sig ekki fram um að ná til og deila með áhorfendum, heldur er hún trú við forsendur sínar og innri rökfræði. Þótt allar aðstæður séu ótrúlegar eru þær rökréttar í hinum undarlega heimi myndarinnar sjálfrar. Mér líkar almennt við svona sérvitringamynd, en mér fannst þessi ganga of hægt, vera leiðinleg, leiðinleg og gefa of fáa ánægjulegar óvæntar uppákomur eða ósvikinn gáfur. Það hlykkjast bara á fyrirsjáanlegan og sófómískan hátt og sóar nokkrum dásamlegum hæfileikum í leiðinni. Það hlýtur að vera lágpunktur á ferli hverrar stórstjörnu, sem allir eru annars ágætir leikmenn. Mér fannst þetta vera mesta sóun á hæfileikum síðan The Betsy, og ég vildi að ég hefði aldrei séð Goldblum og Hoskins í þessum hlut. Svo kallaðu þetta áhugaverða ungfrú og sendu það áfram sem leigu nema þú ættir virkilega mikið af tími til að drepa.