Þetta er ein af þessum myndum sem birtist á kapal um klukkan tvö eftir hádegi til að skemmta leiðindum húsmæðra á meðan þær strauja. Leiklistin er annars flokks. Greyið Mathew Modine virðist sofandi í gegnum alla myndina. Og guð hjálpi Ginu Gershon. Hreimur hennar er of yfir höfuð. Það hljómar ekkert eins og sönn ensk kona. Það hljómar þvingað og svikið, líkt og leikur hennar. Hún ætti að halda sig við það sem hún gerir best, lesbísk sýningarstúlku sem spilar í rokk og ról hljómsveit og á við eiturlyfjavanda að etja. Hinar persónurnar eru ekkert betri. Þau eru tvívídd. tómt, vitlaust og kjánalegt. Hvernig eigum við að hugsa um þetta fólk. Á einum tímapunkti týnist Christy Scott Cashman í Central Park. Í alvöru? Það er ekki svo erfitt að fara um Central Park. Fylgdu bara hvaða leið sem er. Mér var ekki bara sama um EINHVER af karakterunum, ég hataði þær beinlínis. Eina ástæðan fyrir því að ég dvaldi meira að segja með þessu lestarflaki af kvikmynd var Fisher Stevens. Jafnvel snilldar húmorinn hans gat ekki bjargað þessum deyjandi fiski. Hver sena er dæmigerður rómantískur gamanleikur og ekkert er eftir sem kemur okkur á óvart. Handritið var hræðilegt sem og leikurinn. Ef þú veiðir þennan fisk skaltu henda honum til baka!