Hin goðsagnakennda klúður Blake Edwards byrjar að virðast tilgangslaus eftir aðeins 10 mínútur. Sambland af The Eagle Has Landed, Star!, Oh! What a Lovely War!, og Pink Panther myndir Edwards, Darling Lili vekur aldrei áhuga á áhorfandanum; loftmyndirnar, söngleikjanúmerin, rómantíkin, gamanleikurinn og njósnirnar eru allt ho hum. Á hvaða tímapunkti á áhorfandinn að gefa sig? Þessi hörmung sveiflast í tóni, ákveður aldrei hvað hún vill vera og heldur greinilega að hún sé skopstæling, en hún er aumkunarverð og malandi ferhyrnd. Gamaldags í versta skilningi, áhorfendur héldu sig skiljanlega í burtu í hópi. Það er hræðilegt. James Garner hefði verið mikil framför á Hudson sem er bara pappa, og hann tengist ekki Andrews og öfugt. Og bæði Andrews og Hudson virðast ekki hafa verið hleypt inn í grínið og standa sig af misreiknuðum alvöru. SOB Blake Edwards er ekki mikið meira en allt í lagi, en það er það eina góða sem kom út úr Darling Lili. Dýra og fagmannlega útlitið á Darling Lili gerir það bara enn erfiðara að bera það sem allt er ríkt af. Svo vitnað sé í Robert Evans, yfirmann Paramount, „24 milljón dollara virði af kvikmynd og engin mynd“.