Leikkonan Patty Duke skrifaði innsæi, fyndna, gróft úthugsaða bók um feril sinn sem leikkonu, brjálaða ástarlífið og oflætisþunglyndisþætti hennar og sjálfsvígstilraunir sem nánast settu hana í burtu fyrir fullt og allt. Með þetta ríkulega efni til að sækja (og Patty leika sjálfa sig í síðasta þættinum) mætti ​​halda að sjónvarpsleikstjóri eins og Gilbert Cates gæti sameinað þetta allt saman á kvikmynd, en "Call Me Anna" er fölur skuggi af sjálfsævisögu Duke. . Fyrir þá sem ekki hafa lesið bókina, þá er skrítin frásögn (stökk fram í tíma) ekki hrífandi, okkur er aldrei leyft að ná áttum með það sem er að gerast og framleiðslan virðist hafa skort á fjárhag. Leikararnir eru misskilin og gildi þess að láta Duke sjálfa birtast loksins borgar sig ekki - falsveruleiki myndarinnar er svo þykkur á þessum tímapunkti að Patty getur ekki komið á stöðugleika í atburðarásina. Það virðist sem framleiðendurnir hafi verið nógu einlægir (og meðvitundarsinnaðir) til að stýra myndinni áhyggjufullir í átt að fullkominni greiningu Duke og andlegt frelsi, en þeir slepptu mörgum dramatískum tækifærum í ferlinu.