Ég sá þessa mynd á 18. kvikmyndahátíðinni í Haifa og hún er ein sú besta sem ég hef séð á þessu ári. Að sjá hana á stórum skjá (og ég meina STÓR, ekki einn af þessum sjónvarpsskjám sem flest kvikmyndahús hafa) með frábæru hljóðkerfi eykur alltaf kvikmyndaupplifunina, þar sem myndin tekur yfir augu og eyru og sogar þig inn í söguna, inn í myndin. Kvikmyndin sýnir sett af persónum sem eru lauslega samtengdar. Sögur þeirra krossast á ákveðnum stöðum og fjölbreytni sögulínanna minnti mig mjög á hinn frábæra Robert Altman og stórkostlegar myndir hans. En sanna hetja myndarinnar er augljóslega borgin Madríd, sem er bakgrunnur fyrir alla myndina. Hún hýsir persónurnar, inniheldur gangstéttir og vegi sem þær ganga um og setur bakgrunnsstemningu fyrir alla atburði, allt í fallega kvikmynduðum atriðum. Myndin snýr aftur og aftur að ákveðnum þemum (td skór) og í rauninni. Salazar gerir myndlíkingar sínar skiljanlegri fyrir áhorfandann eftir því sem líður á myndina. Hann sameinar útsýni yfir borgina og myndir persónanna og passar tilfinningu atriðisins á glæsilegan hátt við bakgrunninn. Safn af hæfileikaríkum leikurum hjálpar honum að teikna upp fjölbreytt úrval af persónum. Eitt frábært dæmi er atriðið þar sem Juaquin tekur Anitu yfir götuna í fyrsta skipti. Hún virkar kannski ekki á litlum skjá, en hún gaf mér auðveldlega gæsahúð á stórum skjá. Boðskapur myndarinnar er mjög jákvæður og því er myndin stundum létt og fyndin. Tónlistin í myndinni er yfirleitt popp, með nokkrum hljóðfæraleikjum (ég vona að ég leggi höndina á hljóðrásina einn daginn, þó ég efist stórlega um að ég geri það). Allt saman kom ég út úr þessari mynd með tilkomumikilli tilfinningu og Ég er ekki auðveldlega hrifinn (þú verður að taka orð mín fyrir það). Fyrir þetta og fleira gef ég þessari mynd 8/10.