Ef þú lýstir einhverju atriðinu; martraðir barna sem myrða þig í svefni, ungabarns dóttur þinnar sem talar við drauga, leitar að týndu barni þínu í yfirgefinri námu á nóttunni, svo steindauð af ótta að þú getur ekki hreyft þig þó blóðið úr morðþola drýpi á þig af hæðinni fyrir ofan þá myndi ég segja að þú hafir verið með hryllingsmynd. En sumt hvernig „Wicked Little Things“ var bara ekki skelfilegt. Ég er hryllingsaðdáandi og ég elskaði staðsetninguna, söguþráðinn í aðalatriðum og mér líkaði við þrjár fremstu konurnar. Ég vildi ekki sjá þá verða fyrir skaða, ég vildi að „vondi kallinn“ fengi réttlátu eftirréttina sína, restin af leikarahópnum er alltaf einfaldlega fallbyssufóður svo ég var áhugalaus hvort sem er um þá og það spilaði allar klisjur í bókina - jafnvel niður í kyndilbatteríið að klárast í niðamyrkri um leið og þú byrjar hér að hvísla raddir sem lokast að þér. Ég myndi samt mæla með því að þú horfir á hana, en nema þú sért nýr í hryllingsmyndum eða yngri en 12 ára, þú munt hafa séð þetta allt áður.