Miðað við efni eiturlyfjafíknar getur Down to the Bone nánast ekki annað en verið frekar niðurdrepandi mynd. En niðurdrepandi þarf ekki endilega að þýða slæmt. Því miður í þessu tilfelli er það í raun frekar slæmt. Í myndinni eru nokkrir góðir hlutir, einkum gæðaleikur Veru Farmiga í aðalhlutverki Irene, starfandi mömmu sem glímir við kókaínfíkn. En hér er ekki nóg gott til að vega þyngra en slæmt. Mistök myndarinnar liggja aðallega í sögunni, sem nær ekki að grípa og virðist í raun aldrei komast af stað. Irene fer í endurhæfingu og kemur heim til hugmyndalauss eiginmanns sem hefur ekki hugmynd um hvernig á að styðja tilraun sína til að sleppa vana sínum. Irene verður nálægt öðrum fíklum í bata, karlkyns hjúkrunarfræðingi frá endurhæfingarstöðinni hennar. Fylgikvillar fylgja. En sagan kviknar aldrei í raun og veru. Það virðist ekki eins og myndin sé í raun að fara neitt. Það má segja að þetta sé áþreifanleg, raunsæ sýn á daglega baráttu fíkils. Kannski svo en í þessu tilfelli er það ekki áhugaverð kvikmynd. Allt þetta hefur mjög "bla" tilfinningu yfir því. Minimalíska kvikmyndatakan hjálpar ekki til, bætir enn einu laginu af dapurlegu lagi við ótrúlega dapurlegan málsmeðferðina. Og engin af hinum sýningunum stenst Farmiga. Hugh Dillon er í lagi sem karlkyns hjúkrunarvinur Irene en enginn annar í leikarahópnum bætir neinu af gildi við málsmeðferðina. Allt í allt er þessi mynd döpur, niðurdrepandi og frekar leiðinleg ferð.