Mjallhvít, sem kom út í Locarno, þar sem ég fékk tækifæri til að sjá hana, vísar auðvitað í hið heimsfræga ævintýri. Og það vísar líka til kóks. Að lokum spilar raunverulegur snjór í svissnesku Ölpunum líka sinn þátt. Þannig er fjallað um alla þrjá þætti titilsins í þessari mynd. Það er mikið af dópi á vettvangi, og það er líka föl, dökkhærð stúlka - með prins sem þarf að ganga í gegnum alls kyns vandræði til að koma henni til bjargar. En: Þetta er ekki ævintýri. Þetta á að vera raunsætt drama staðsett í Zürich í Sviss (samkvæmt tímaritinu). Tæknilega séð er myndin nálægt því að vera fullkomin. Því miður, veikburða söguþráður, fyrirsjáanlegar samræður, að mestu óraunverulegt landslag og blandaður leikari, bætast ekki upp til að skapa áreiðanleika. Þannig var ég ósnortinn sem áhorfandi. Og svo voru það klisjurnar, sem gerðu mig brjálaðan ein af annarri: Mjallhvít er rík og dekra yfirstéttardóttur - auðvitað eru foreldrar hennar skilin og hún fékk aldrei næga ást frá þeim, því þeir voru svo uppteknir allan tímann. Besta kærasta hennar á hins vegar ástríka og umhyggjusama foreldra. Þau (stálverkamaður og húsmóðir) búa í lítilli íbúð, fátæk og hamingjusöm - og fávitar um þá örvæntingarfullu stöðu sem dóttir þeirra er í. Góði gaurinn (= prinsinn) er tónlistarmaður (!) frá frönskumælandi hluta Sviss ( sem er talið vera efnahagslega minna farsælasta en tilfinningalega hæfara hluti landsins). Hann á í vandræðum með foreldra sína. Þetta eru innflytjendur frá Spáni, sem virðast ekki sætta sig við villta lífshætti hans - fyrr en faðirinn veikist alvarlega og játar mikla aðdáun sína á syni sínum af sjúkrarúmi. Og svo heldur þetta áfram: Auðvitað er eiturlyfjasali grimmur, bankamennirnir eru hjartalausir, klúbbeigandinn er playboy og ljósmyndarinn, þó hún sé kona (!), hefur aðeins feril hennar í huga þegar hún afhjúpar Mjallhvíti í listrænum klámmyndum á sýningu. spoiler til að leyfa þér að bæta þessum hlutum við augljósan söguþráð. Eins og mér líkar aðrar myndir eftir Samir, t.d. „Gleymdu Bagdad“, ég varð fyrir talsverðum vonbrigðum. Við skulum vona það næsta.