Á miðri leið með „Kvöld“ eftir Lajos Koltai spyr kona á dánarbeði mynd sem birtist í ofskynjunum: „Geturðu sagt mér hvert líf mitt fór? Línan gæti verið vandræðalega leikræn, en konan sem talar hana er Vanessa Redgrave, sem skilar henni af algjörri einfaldleika og spurningin rífur úr þér hjartað. Aftur og aftur, myndin sem byggð er á skáldsögu Susan Minot víkur úr tilfinningasemi og hversdagsleika, hún vekur athygli, býður upp á aðdáunarverða frammistöðu og vekur tilfinningalega þátttöku eins og fáar nýlegar kvikmyndir hafa gert. Þegar aðeins sex mánuðir ársins eru liðnir eru nú tvær eftirminnilegar, þroskandi, verðmætar myndir í kvikmyndahúsum, hin er auðvitað "Away from Her" eftir Söru Polley. Hollywood gæti hafa breytt „Evening“ í flottan stjörnubíl með tveimur pörum sínum af raunverulegum mæðrum og dætrum - Vanessa Redgrave og Natasha Richardson, og Meryl Streep og Mamie Gummer. Richardson er dóttir Redgrave í myndinni (með systur sem Tony Collette leikur), og Gummer leikur yngra sjálf Streep, en ungleg holdgerving Redgrave er Claire Danes. Bættu við Glenn Close, Eileen Atkins, Hugh Dancy, Patrick Wilson og stórum leikarahópi - já, það hefði getað breyst í margra stjörnu vettvang. Þess í stað skapaði Koltai - hinn frábæri ungverski kvikmyndatökumaður "Mephisto" og leikstjóri "Fateless" lúmskt samleiksverk með "Continental feel," sagan sem gerist í hásamfélagi Newport umhverfi, dagana fyrir kl. brúðkaup sem er fullt af vandræðum. Misstuð tengsl, rangt val og skyldurækni við félagslegan þrýsting og fjölskylduþrýsting eru talsverð sápuópera, en gæði skrifanna, leikstjórn Koltais og óeigingjarn leikur hækka "Kvöld" langt yfir það stig, inn í hið fágaða andrúmsloft enskra, franskra (og nokkurra amerískra) fjölskyldusagna frá öld fyrir samtímauppbyggingu. Flókið samband mæðra og dætra, milli vina og elskhuga, að viðbættum erfiðum þríhyrningi, koma öll skýrt fram, skiljanlega. , grípandi. Einstakir tónar eru fléttaðir í sinfóníu. Og þó, með allri ofangreindri áherslu á samspil og óeigingjarnt framlag, skína stjörnurnar í "Evening" enn í gegn, Redgrave, Richardson, Gummer (spennandi ný uppgötvun, sem lítur óljóst út eins og móður hennar, en allt öðruvísi leikkona), Danir bera megnið af byrðunum - þar til Streep kemur fram á síðustu augnablikunum og stelur auðvitað senunni. Dancy og Wilson eru líka þess virði að fá aðgangseyri. Eins og með "Away from Her", þá er "Evening" hjá þér lengi, býður upp á að endurskoða sögu sína og persónur og endurupplifa tilfinningarnar sem það vekur. Á tveimur tímum er myndin svolítið löng, en hvernig hún dvelur hjá þér eftir það er velkomið meðal margra kvikmynda sem verða kaldar löngu á undan poppkorninu þínu.