Ocean's 12'Ef þú stelur fimmtíu milljónum dollara munu þeir finna þig.' (Alan Rickman sem Hans Gruber, Die Hard) Þetta máltæki á svo sannarlega við í þessu framhaldi. Terry Benedict hefur verið tilkynnt að Danny Ocean og félagar hans hafi verið þeir sem reif hann af sér og nú vill hann fá allt aftur. Ocean-gengið þarf mikinn pening og hratt, en getur ekki unnið í ríkjunum þar sem Benedikt hefur gert þeim það ómögulegt. Það er því farið til Evrópu til að framkvæma dauðaþjófnað, á meðan reynt er að forðast ofurlöggu Catherine Zeta Jones, gamlan loga úr fortíð Rusty (Pitt). Við fyrsta ránið í Amsterdam komast þeir að því að sá sem sló á þá var „Næturrefinn“, ofur klókur þjófur með goðsagnasamstæðu. Hann gefur þeim áskorun sem gæti afskrifað skuldir þeirra að fullu eða komið þeim í einhvers konar Uma Thurman-Kill Bill II-grafinn-lifandi-gerð-röð. Áhugavert? Nú já. Hægur? Eiginlega. Skemmtilegt? Aðallega. Óþarfa atriði um þróun persónunnar? Nóg. Ocean og hópur hans af glaðværum mönnum eru heillandi, ef ekki annað og þar sem þetta er framhald og við erum öll gamlir vinir sjáum við miklu fleiri "pally" aðstæður og samtöl. Of margir. Damon's Linus er taugaóstyrkari en áður; frændsystkinin rífast eins og við vissum að þeir myndu gera; Bernie Mac talar of mikið og hreimurinn hans Don Cheadle er jafn slæmur og alltaf (mér líkar mjög við Cheadle, en gat ekki staðið við þetta). Pitt og Clooney tala eins og gamlir vinir, fylla hvort annars glös og lesa hugsanir hvors annars. Hins vegar, það sem virkaði svo vel í síðustu mynd var skortur á persónuþróun á móti hversu klókur allt helvítis opið var. Og eins og þessir leikarar vinna vel saman, passar Zeta Jones inn í þessa mynd eins og stór ferningur í þéttri 11 hliða holu. Hún passar einfaldlega ekki og efnafræði hennar með Pitt er engin. Stjörnur þessarar myndar fyrir mér voru hins vegar Vincent Cassel sem næturrefinn og Soderbergh val á staðsetningum. Cassel leikur með pompi og ríkidæmi eins og hann hafi fæðst inn í hvort tveggja. Næturrafurinn hans er hrokafullur, „voðalega hrikalegur með líf annarra“ (Danny Ocean) og algjör andstæða við Ocean-gengið. Þetta er þar sem ég held að myndin sé að missa sig. Cassel og evrópsku staðirnir gefa allt of raunsæja andstæðu við bandarísku leikarana og stíl fyrstu myndarinnar. Við viljum klókur, brask og fljótfær; ekki gróft, yfirvegað og vitsmunalegt. Þetta er þar sem myndin virkar ekki. Að vísu er ekki hægt að endurtaka sömu formúluna tvisvar að bókstafnum, en að fara lengst til vinstri eða hægri gerir venjulega meiri skaða en gagn í almennri kvikmynd sem þessari.