Maður, ég hlæ aldrei jafn mikið á þessu ári og það er frekar erfitt að fá mig til að hlæja. Þó ég bjóst við einhverri mynd í Hostel-stíl kom brosið á andlitið á mér jafnvel frá upphafi. Þessi innri kvikmynd sýnir kvenkyns stungna „fórnarlamb“ sem klúðrar öllu settinu þar til hún „deyja“ að lokum. Ofvirkni hennar gerir leikstjórann brjálaða og fyndin viðbrögð hans segja okkur, áhorfendum, að Mute Witness er ekki dæmigerð hryllingsmynd. Aðalpersónan, mállausi bandaríski förðunarfræðingurinn Billy Hughes, er leikinn af fallegu en samt hæfileikaríku rússnesku leikkonunni Marina. Zudina. Frammistaða hennar er í hæsta gæðaflokki; Karakterinn hennar getur ekki talað, svo líkamstjáningin og tilfinningarnar í andliti hennar verða að vega upp á móti. Og, ó drengur, hún stóð sig frábærlega. Systir hennar (Fay Ripley) er kærasta eða unnusta eða eiginkona „leikstjórans í kvikmyndinni“ (Evan Richards). Þeir voru báðir mjög fyndnir oftast. Ég mun ekki skemma meira, en atriðin eftir baðkarsstundina, með þeim tveimur, fölsuðu lögreglumönnunum og seinna reiði nágranninum, voru hreint og beint ljómandi svört gamanmynd. Söguþráðurinn varð snúinn undir lokin, mögulega villandi á einu augnabliki. En ekki hafa áhyggjur. Svona dýrindis kvikmynd er hægt að horfa á í fjölskyldunni eða með strák/stelpu/vini þínum.