(Engin þörf á að rifja upp söguþráðinn, þar sem aðrir hafa gert það nú þegar.) Það er skiljanlegt að margir áhorfendur finna sök á myndinni, uppaldir eins og við erum með slam-bang sensurround kvikmyndaupplifunar nútímans. Í ljósi þess virðist kvikmynd eins og Ecstasy hafa ráfað inn frá annarri plánetu. Ég held að það séu nokkrar góðar ástæður fyrir því. Mikilvægast er að kvikmyndin þróast á ljóðrænan hátt þar sem myndavélin sveiflast hægt yfir nærliggjandi hæðir, tré, ský o.s.frv., sem gefur kyrrláta og ljóðræna tilfinningu fyrir náttúruheimi sem samþættir karlinn og konuna inn í fold þess. Saman sýna þetta stíl og vídd sem nánast vantar í tæknidrifna kvikmyndagerð nútímans, þar sem hröð klipping virkar til að beina athygli áhorfenda en ekki til að einbeita henni. Að auki er sagan flutt með auga en ekki með eyra, með nánast engum samræðum til að útskýra hvað er að gerast. Þetta jafngildir enn einu öfgafullu fráviki frá mjög bókstaflegri farsæld nútímans, þar sem myndefni virðist aðeins telja þegar það æsir áhorfendur. En kannski mest órólegur - myndin er stundum hræðilega hljóðlát, ekki í þeim skilningi að þöglar kvikmyndir séu rólegar þar sem við gerum ráð fyrir að þær séu það. En í þeim skilningi að persónurnar tala sjaldan þegar við eigum von á þeim. Þannig skiptist byrði sögunnar á milli kvikmyndagerðarmannsins og áhorfandans. Sá fyrrnefndi verður að velja myndefni sín listilega til að koma frásögninni á framfæri, en sá síðarnefndi verður að hugsa um þessi myndefni, þar sem þau verða ekki útskýrð. Ekkert af þessu er ætlað að gera lítið úr kvikmyndagerð nútímans. Það er einfaldlega til að benda á að mynd eins og Machaty's kemur út úr allt annarri fagurfræði en við höfum í dag. Ég segist hvorki vera betri né verri. Hins vegar fullyrði ég að Ecstasy táknar sjónarhorn sem sárlega vantar í kvikmyndaupplifun nútímans, þar sem slíkum „íhugunargildum er reglulega vísað á bug sem hægt og leiðinlegt. Myndin sjálf er ekkert meistaraverk, þó hún nái stundum listrænum hæðum, eins og í fallega samsettu bjórgarðsatriðinu þar sem síðasta kranamyndin rís upp til að sýna stórkostlega taflið fyrir neðan. Hinar hægu pönnur sveitarinnar með tilheyrandi hátíð lífsins, náttúrunnar og endurnýjunarinnar koma líka frábærlega fram. Þetta eru svona atriði sem ekki yfirgnæfa mann, en þess í stað - gefið hálft tækifæri - safnast hljóðlega upp í upplifun sem er jafn eftirminnileg á sinn hátt og hryggjarliður af "Jaws". Á hinn bóginn er myndin stundum þunglynd, eins og þegar Machaty hrúgar á myndmálið, sérstaklega í síðustu, óð-til-vinnuröðinni. Það er erfitt að vita hvað á að gera við þessa frekar truflandi nærveru. Kannski hefur táknmálið að gera með hetjulegu víddinni sem vinnusemi hefur fyrir ástarsorga hetjuna og fólk almennt - þema sem síðan var kynnt af áhrifamikilli sovéskri kvikmyndagerð. Samt sem áður er nærvera hennar hér frekar leiðinlega ofgert. Allavega verð ég að viðurkenna að ég stillti mig í upphafi til að sjá hina glæsilegu Hedy LaMarr í buffinu. En nú verð ég að viðurkenna að í leiðinni fékk ég líka miklu meira en bara kíkja í skóginn.