Kannski ekki besta verk Miyazaki, en ég gat ekki annað en elskað það til dauða. Fimm ára drengur finnur gullfisk sem hann heldur að sé fastur í flösku. Hann bjargar lífi þess og geymir það í fötu sem gæludýr, en það er í raun töfrandi vera, dóttir mannlegs galdramanns og sjávargyðju. Ponyo, eins og drengurinn nefnir hana, er flutt aftur til sjávar af föður sínum, sem reynir að letja hana frá því að snúa aftur til lands og verða mannleg, en hún kemst í töfraelixír hans og gerir það sem hún vill gera. Sagan er einföld og sæt. Þar sem myndin raunverulega lifnar við, er hins vegar í gríðarlegu listaverki hennar. Teikningarnar eru barnalegri en í öðrum verkum Miyazaki, en það er fegurð í einfaldleikanum. Eins og með allar myndirnar hans, skapar Miyazaki þennan ímyndunarheim sem ég var bara svo hrifinn af. Að sjá það í leikhúsinu vakti upp minningar um hvernig það var þegar upphafsnótur Jo Hisaishi fyrir Mononoke prinsessu skoluðu yfir mig og gáfu mér gæsahúð fyrir rétt tæpum áratug (nótur hér er jafn dásamlegur). Ég vildi lifa í þessum heimi og aldrei yfirgefa hann.