Þar sem ég var barn á 90. áratugnum hafði ég virkilega gaman af þessari sýningu og ég get sagt með stolti að ég naut hennar í miklum mæli og jafnvel meira en klassísku WB teiknimyndirnar. Ég veit ekki af hverju; Teiknimyndir snemma á níunda áratugnum höfðu eitthvað sérstakt; Ég veit ekki hvort það var óvissuandrúmsloftið, kynslóðaskipti, hvað sem er. En "Tiny Toons" hélt 90's stemningunni og skilaði einni vinsælustu, fyndnustu og vanmetnustu teiknimynd sem nokkurn tíma hefur verið búin til. Minningarnar eru gruggugar en ég get bara sagt að ég hafi notið hvers einasta þáttar og vöru sem tengist þættinum. Auðvelt, engin önnur teiknimynd fékk mig til að hlæja á blíðlegan hátt (áður en ég fór í dökka grínmyndir fyrir unglinga). Persónurnar voru allar fyndnar og höfðu þá sérstöðu að vera ekki með sanna aðalpersónu. Hver einasta persóna var fyndin og átti skilið að vera kölluð aðalhlutverkið.