Merki: þeir heppnu dóu...áður en ég horfði á þetta.Ég hef aldrei horft á búlgarska mynd frá 1920, svo ég get ekki sagt að þetta sé versta mynd sem gerð hefur verið, en þetta er örugglega versta mynd sem ég hef horft á . Ég man það varla. Það eina sem ég man eftir er fjölskylda heimsks fólks sem gerir ekki neitt rétt. Bíllinn þeirra er með eitt hjól af fjórum fast í sandinum, þannig að þeir ákveða að það sé ekkert að gera og búa sig undir að búa það sem eftir er af lífi sínu þar. Svo er það gamall maður sem er meðvitaður um tilvist hóps mannæta á staðnum en hefur aldrei hugsað þá hugmynd að tilkynna það til lögreglu. manneskjur í mörg ár, fullt af fólki hlýtur að hafa horfið...hvernig grunaði sýslumanninn ekki neitt? En ég gafst upp á að spyrja spurninga eftir fyrstu fimm mínúturnar eða svo. Restin er leiðinleg. Ótrúleg ofskynjun. Ég mun vera miskunnsamur og tala ekki um samræðurnar. Og leiklistin. Og áhrifin. Ég mun aðeins minnast á lokasenuna, þar sem æðisleg stelpan útrýmir snák (snákarnir! þeir koma út á endanum, hvað í fjandanum hafa þeir með söguna að gera?) með leyniskyttu-nákvæmu kasti af steinn, sem sýnir fulla tillitsleysi herra Craven fyrir raunveruleikanum og hlutum sem gerast á plánetunni Jörð almennt. Ég tel að það hafi verið óeirðir þegar myndin var fyrst frumsýnd árið 1977. Jafnvel að vera étinn af mannætu væri ekki sanngjörn refsing á forstjórann fyrir þessa árás á njósnir.