Sjaldan hef ég orðið vitni að jafn óþarfa sóun á hæfileikum. Það er nánast ekkert uppbyggilegt að segja um þessa vonlausu mýri kvikmyndar. Þessir fáu áhugaverðu þættir sem myndin virðist lofa í upphafi reynast lítið annað en rauðsíld. Leikarar af vexti - Robert Duvall, Robert Downey, Jr. - eru settir í hlutverk sem fara hvergi; leikstjóri af stöku snilld framleiðir kvikmynd sem lítur út fyrir að vera tekin í gegnum kaffilitaða myndavélarlinsu; rithöfundur (John Grisham) sem hefur aldrei framleitt neitt af verðleikum, uppgötvar nýjar dýptar vanhugsaðs samhengisleysis. Myndin hefur ódýran, sjúklegan tilfinningu yfir henni - en varla á stigi athugasemda - hún er í raun hluti af fagurfræðinni. Venjulega kem ég á IMDb til að skrifa yfirvegaðar, almennt þakklátar athugasemdir. Þessi hryllilega hörmung kvikmyndar fær mig bara til að vilja framleiða endalaust, gallað væl. Ég geri það ekki, heldur bara vegna þess að ég vil ekki lengur leggja „hugann“ í mér með þetta rusl.