Panic In The Streets opnast í háum noir stíl, útsýni meðfram dimmri götu og síðan myndavél halla upp að glugga, á bak við hann er að leika sér ljótan kortaleik - opnun sem, ásamt sumum staðsetningartökunum, gerir ráð fyrir eitthvað af andrúmsloftinu sem Welles kom með áratug síðar í Touch Of Evil. Einn leikmannanna opnar gluggann; þetta er viðeigandi aðgerð, þjónar sem kynning á atburðum innan sem og bókstaflega opna fyrstu sýn okkar á undirheimana. Tekin í mikilli birtuskilum svart og hvítt, Panic In The Streets nýtur gríðarlega góðs af sterkum leikarahópi sem og frábærri staðsetningu skotárás í New Orleans. Atriði sem gerist á stöðum eins og líkhúsinu, fjölmennri skipaskrifstofu eða innan um flögnandi málningu 'Frank's Place' bjóða upp á einstakt og stundum klaustrófóbískt andrúmsloft sem ómögulegt er að endurskapa í vinnustofunni. Með þessum þáttum sýnir kvikmynd Kazan áhrif frá hinni byltingarkenndu Naknu borg Dassins tveimur árum áður, sem festi í sessi hinn grófa, nánast heimildarmyndastíl innan noir-hringrásarinnar. Reyndar hafði fyrra hlutverk Widmark verið í enn flottari Night And The City eftir Dassin, mynd þar sem tilfinning um vaxandi læti var enn ríkjandi. Joe MacDonald, í uppáhaldi hjá leikstjóranum, myndaði ítarlegt umhverfi Panic In The Streets. MacDonald vann einnig að Kazan Pinky og Viva Zapata! og tók Widmark aftur þremur árum síðar í meistaraverki Fullers Pick Up On South Street. Eins og aðrir hafa tekið eftir, á þann hátt sem er dæmigerður fyrir sumar noir myndir, býður verk Kazan upp á andstæðu milli rugl, veikindi og siðleysi gatna með hógværu, rólegu heimilislífi Reeds. En þar sem (til dæmis) í The Big Heat eftir Lang (1953) er heimilislíf hetjunnar eyðilagt af löstum sem umlykja hina erfiðu aðalpersónu - sem að lokum sendir hann aftur til starfa með aukinni árvekni og hefndartilfinningu - Panic In The Streets setur vaxandi kvíða Reeds innan ramma þess sem jafngildir enn einum „vinnudegi“. Þrátt fyrir alla hættuna snýr hann að lokum aftur í faðm fjölskyldu sinnar, réttlættur og ánægður. Merkingin er sú að félagslegt jafnvægi hefur verið endurreist, að minnsta kosti í augnablikinu með fagmennsku hans og læknandi hæfileikum. Þetta ójafnvægi hefur auðvitað skapast af glæpum og sjúkdómum. Þeir tveir eru nátengdir í þessari mynd. Það minnir mann á slagorðið frá miklu grófari Cobra (1986) - þar sem "Glæpur er sjúkdómurinn. Meet the cure," snyrtileg líking í samhengi, ef sú sem hljómar of óþægilega af félagslegri minnkunarhyggju. Þegar Blackie reynir að flýja um borð í skipinu á hámarki, vísar myndefnin sérstaklega til þess að rottur séu svipaðar glæpamönnum, sem báðar eru hættulegar heilsu samfélagsins. Þegar Blackie (sem væntanlega er sýktur) ráfar um ódýru herbergin og bryggjurnar með vinkonum sínum, í leit að einhverju sem hann grunar að allir séu á eftir, ef án þess að vita nákvæmlega hvað það er, hljóma „pest“ og „Blackie“ saman í huga áhorfenda. , bætir enn frekar við tengd félög. Það er kaldhæðnislegt að ábending Blackie um óheppilegan frænda Polda, að „hann kom með eitthvað inn“, er rétt - jafnvel þó að loksins sé ekkert sem hann getur selt eða stolið. Rökrétt forsenda Blackie um að lögreglan myndi venjulega ekki skipta sér af morðinu á einhverjum nafnlausum ólöglegum innflytjanda er sannleikshringur um það og svo ruglingur hans er skiljanlegur. sönn noir hetja. Þekktur tegundinni er aðalsöguhetjan sem maður sem gengur einn, neyddur til að ferðast út fyrir mörk laganna. Með sínum hætti neyðist Reed til að taka siðferðið í sínar hendur í þágu samfélagsins alls - vídd myndarinnar sem er sérstaklega við hæfi, miðað við umdeilda persónulega sögu leikstjórans Kazan. Forstjórinn bar vitni fyrir hinu alræmda HUAC og nefndi grunaða kommúnista og samferðamenn. Kvikmynd hans sýnir grunaða menn sem voru dregin inn til yfirheyrslu og meðferð fjölmiðla á þeim forsendum að almannaheill réttlætti meðulið. Þessar aðgerðir enduróma ef til vill viðhorf leikstjórans á þeim tíma, og viðurkenndi væntanlega nornaveiðar McCarthys og bælingu borgaralegra réttinda sem þær höfðu í för með sér í ljósi meintrar innrásar kommúnista í skemmtanaiðnaðinn. Á þessum tímum hryðjuverkaógna og viðbragða ríkisins eru slík mál eins og þau birtast í myndinni sláandi nútímaleg. Áberandi atriði í myndinni innihalda athyglisverð atriði þar sem Blackie yfirheyrir deyjandi Poldi um nákvæmlega eðli meints smygls frænda hans. Eins og köttur, Blackie eltir fórnarlamb sitt yfir herbergið, að lokum sýgur hann yfir sjúka rúmi hins dauðadæmda manns og heldur á hitasjúku höfði Polda í höndum sér - sláandi, vond vöggugjöf. Það er bending sem leggur áherslu á náið eðli spillingar, hvort sem það er siðferðilegt eða líkamlegt. Eins og gefur að skilja gerðu leikararnir mörg eða öll sín eigin glæfrabragð, sem leiðir til annarra, mjög dramatískra atriða í lokin, þar sem lögregla og heilbrigðisyfirvöld loka á illmennin undir bryggjunum. Hálft skrið, hálft skrið yfir hálum timbri við jaðar bryggjulaugarinnar hlýtur að hafa verið mjög óþægileg reynsla fyrir Palance, en það er röð sem eykur gríðarlega nærgætni alls. Stundum trufla minna sannfærandi atriði athygli áhorfandans. Svo virðist sem Dr Reed á eftir að berjast gegn hugsanlegu neyðarástandi á landsvísu. Það er kannski alveg jafn furðulegt að hann sækir aldrei sjálfan sig - og býður upp á dramatíska stefnu sem aldrei verður að veruleika. Í lok myndarinnar hefur mögulegur faraldur líka verið stöðvaður, allir tengiliðir staðsettir, aðeins of snyrtilega. En þessir veikleikar vega meira en upp á móti annarri ánægju kvikmyndar sem skapar áráttu og viðeigandi áhorf enn í dag.