Þar sem ég var lengi aðdáandi Studio Ghibli og sérstaklega Hayao Miyazaki kvikmynda fór ég á myndina strax á opnunardegi. Þegar ég fór út úr leikhúsinu fékk ég þessa undarlegu tilfinningu að eitthvað vantaði, þessa „töfrandi“ tilfinningu sem ég var að upplifa í öllum Miyazaki myndum áður, en ég gat ekki sagt hvers vegna það mistókst í þetta skiptið. Eftir að ég hugsaði um hinar Ghibli myndirnar veit ég kannski ástæðuna: þessi mynd var með flestum þáttum frábærs Miyazaki anime: sætar persónur, dásamlegt lykilfjör, frábært hljóðrás samið af Joe Hisaishi og hlý saga sem gefur þér tilfinning um að horfa á hágæða japanska teiknimynd. Hins vegar vantaði tvo þætti: djúpa sögu og dramatúrgíu. Tilgangur þessarar myndar var augljóslega að skemmta litlum börnum með einföldum söguþræði eins og í tilfelli "Totoro", þannig að flókin saga eins og hún er sögð í "Spirited Away" eða "Princess Mononoke" er í rauninni ekki nauðsynleg, en hins vegar hönd, þessi saga var einfaldlega of yfirborðskennd. Ég gat ekki tengst aðalpersónunum, því það var engin persónaþróun, dramatískar senur voru aðeins takmarkaðar og stóðu ekki mjög lengi. Ég hata virkilega að gefa aðeins 7 stjörnur fyrir Miyazaki mynd, því ég myndi gefa allar fyrri myndir 10 stjörnur strax, en í þetta skiptið var það einfaldlega ekki þessi dásamlega "ghibli upplifun".