Þess vegna hefur þessari mynd verið fagnað, vegsað og flutt í ótrúlegar hæðir. En á endanum hvað er það eiginlega? Margar af þeim leiðum sem það hefur verið gert til að virka fyrir heyrandi áhorfendur á skjánum virka ekki. Nokkuð fræðileg myndavélavinnan heldur undirrituninni óskýrri og senur sem eru í ASL eru erfiðar að fylgja eftir, jafnvel fyrir einhvern sem er tiltölulega reiprennandi. Raddtúlkunin á samræðum Matlins, undir þeirri afsökun að karakter Hurts „líki við rödd hans“, breytir henni meira og meira í undarlegan fjarlægan hlut eftir því sem líður á myndina. Matlin skín í þeim fáu senum þar sem undirritun hennar er ekki að hluta til hulin. En engu að síður er megnið af myndinni, þegar þetta er ástarsaga, aðeins sýnd frá einu sjónarhorni, mannsins. Eins og Ebert sagði: "Ef saga fjallar um baráttu tveggja manna um sameiginlegan grundvöll sem þeir munu eiga samskipti á, þá er ekki sanngjarnt að gera alla myndina á forsendum aðeins annars þeirra." Hugmyndin um að munnmælandi kennari sem notar aðferðir sem hafa verið þvingaðar í mörgum heyrnarlausaskólum í áratugi yrðu settar fram sem "byltingarkenndar" er í sjálfu sér frekar móðgandi. Persóna hans veikist sem trúverðugur kennari eftir því sem líður á myndina. Að teikna gamanmynd af heyrnarlausum hreim er satt að segja frekar lágt. Og viðhorf hans til karlkyns nemenda í bekknum hans er nokkuð einkennandi fyrir hvernig hann virðist koma fram við konur: sem réttur karlmaður. Partíatriði þar sem fjöldi heyrnarlausra einstaklinga, þar á meðal nokkrir fræðimenn hittast saman, skilur hann eftir að því er virðist einangraður, á þann hátt sem er frekar í ósamræmi við skilríki hans: Ég hef séð túlka sjálfkrafa skipta yfir á milli sín á milli jafnvel þegar þeir vissu ekki um heyrnarlaus manneskja sem er á svæðinu og samt líður honum einhvern veginn eins og fiskur upp úr vatninu í umhverfi sem menntun hans hefði átt að venja hann fullkomlega við. Sem elskhugi lítur hann út fyrir að vera týpískur þolinmóður strákur, þar á meðal tilhneiging hans til að sýna eignarhald á eftir. Og samt sést myndin í raun aðeins í gegnum hann, þar sem allt sem elskhugi hans segir er síað í gegnum rödd hans. Atriðin sem taka þátt í hinum heyrnarlausu krökkunum eru almennt wallbangers. Brotna táknmyndin mistekst, dansatriðið, sundlaugaratriðið, jafnvel upphafssvefnatriðið sem á að bera eitthvað af því - allar þessar senur sem reyna að gefa í skyn einangrun heyrnarlausu aðalpersónunnar eru brotnar myndlíkingar, í besta falli: margar að heyra fólk sem ég þekki dansa á bassataktinum sem heyrnarlausir finna fyrir (í stað þess að grenja eins og chihuahua) og að fara í kvöldköfun fyrir heyrandi einstakling er sjaldan afsökun til að gefa djúpa staðhæfingu um einangrun heyrnarleysis (nei , í alvöru talað, þegar ég fer í sund fer ég í sund). Jafnvel þó að upphaflega leikritið hafi endað með jafnari vettvangi, þar sem báðir verða að sætta sig við hvort annað eins og þeir eru, og þar sem hann þarf loksins að þekkja raunverulega rödd hennar er hreyfingin handa hennar, ekki titringurinn í hálsi hennar. Og fyrir alla byltingin sem það kann að hafa virst vera, Marlee Matlin er enn táknræn heyrnarlaus kona Hollywood til þessa dags.