Mamma byrjar á kvöldin í miðri hvergi, við það sem lítur út eins og timburbygging í eyðimörkinni. Pallbíll kemur og reiður faðir rekur druslulegu dóttur sína Virginia Monroe (Claudia Christian) út og skilur hana eftir þar, en hún er ekki ein þar sem skuggamyndin Nestor Duvalier (Brion James) fylgist með henni úr stuttri fjarlægð . Virginia reynir að ná samræðum en þegar hún malar sígarettu undir hlébarðaprentinu sínu grípur Nestor um hálsinn á læri og háhæluðum stígvélum hennar og dregur hana út í myrkrið. Nestor rífur síðan upp toppinn á henni, breytist í skrímsli og byrjar að éta innra með sér. Virginía er nýjasta fórnarlamb raðmorðingja sem hafa látið undirmanninn Carlo Hendrix (Art Evans) og LAPD brugðið, eða það eru að minnsta kosti skilaboðin sem sjónvarpsfréttamaður á staðnum að nafni Clay Dwyer (Mark Thomas MIller) er að segja áhorfendum sínum. Clay býr hamingjusamur með óléttu kærustunni sinni Alice (Mary Beth McDonough) og því er móðir hans Emily (Jeanne Bates) með aukaherbergi í gangi sem hún ákveður að leigja út til „blinda“ dökkra sólgleraugna með Nestor. Því miður fyrir Emily slær hún óvart af Nestors sólgleraugu sem sýna að hann er með undarleg lituð augu, Nestor breytist svo í skrímsli aftur og bítur Emily og breytir henni í holdætandi skrímsli eins og hann sjálfur. Nestor fer með Emily út til að þjálfa hana, þau finna viðeigandi heimilislausan rass (Rory VanSaint), myrða hann og éta hann en Clay sonur Emily hefur orðið vitni að þessu öllu og hann verður að velja á milli þess að gera það sem er rétt og ást hans til móður sinnar sem núna gerist það bara gróteskt blóðsogandi og holdætandi skrímsli! Ritstýrt, skrifað og leikstýrt af Patrick Rand Mér fannst mamma frekar hræðileg mynd. Þegar litið er á nokkrar af öðrum athugasemdum um IMDb og tegundaskráninguna sem hún hefur fengið, virðist sem margir virðast halda að mamma sé grín hryllingur. Jæja, ég get sagt þér það núna að ég sá alls ekki neina kómíska þætti í mömmu því þeir eru ekki til, nema þeir séu mjög fínlegir. Það eina sem ég get gert ráð fyrir er að fólk sjái grínmynd í raunverulegu aðstæðum sem mamma setur fram, að vera gömul kona að breytast í holdætandi skrímsli og fyrirsjáanleg vandamál og tilfinningalega angist sem það veldur syni sínum sem kemst að því. Það eru engir brandarar (fyrir utan að nefna vændiskonuna Beverly Hills (Stella Stevens)), lúmskt húmor eða eitthvað jafnvel fjarska fyndið í myndinni sjálfri og eftir því sem ég gat séð er hún leikin algjörlega beint í gegnum 90 mínútna sýningartíma. Svo þar sem það er engin gamanmynd í Mom hlýtur það að þýða að það er mikið af hryllingi ekki satt? Rangt, mamma sýgur og er sárt að horfa á hana, sérstaklega eftir fyrstu þrjátíu staku mínúturnar sem samanstanda af því að Nestor breytist í skrímsli nokkrum sinnum, bítur Emily, sýnir henni hvernig á að leita að mat og Clay kemst að því. Fram að þessum tímapunkti hreyfði mamma sig á nokkuð þokkalegum hraða, var með góð sérstök förðunarbrellur og hafði áhuga á mér, því miður hleypur mamma í klukkutíma í viðbót, sem er í rauninni tilfinningalega vitleysan sem sonur Emily varð fyrir, að lokum bilun í hjónabandi hans og honum að vera klofið á milli ástar til móður sinnar og þess að hún er holdætandi skrímsli. Þessi hluti myndarinnar er ótrúlega hægur, leiðinlegur og leiðinlegur eins og uppþvottavatn, jafnvel að hafa taugarnar á sér til að grípa til klisjukenndra hlutverkaviðsnúinna atburðarásar þar sem Clay segir mömmu sinni að fara inn í herbergið sitt og vera þar og læsa hurðinni á eftir sér og segja henni upp. & setja rimla yfir gluggann hennar svo hún komist ekki út úr herberginu sínu. Handrit mömmu hunsar algjörlega uppruna skrímslsins og biðjum okkur um að viðurkenna að þessi hlutur sé til án þess að gefa upp eina einustu ástæðu fyrir því af hverju við ættum að gera það, sama hversu kjánaleg útskýring hefði verið held ég að einhver bakgrunnur skrímslisins hefði hjálpað. Tæknilega séð er mamma blíð og ódýr útlit, þó ég geti ekki sagt að það sé illa gert þá er það mjög meðalstórt efni alla leiðina með ekkert sem heillar sérstaklega eða neitt sem ég gæti gert grín að til að eyða tímanum. Sérstök förðunaráhrif á skrímslið eru í lagi en þau eru notuð í mjög snöggum blikkum, blikka og þú munt sakna þeirra. Ekki láta blekkjast af neinu flottu myndverki eins og ég var, skrímslið er aðeins í því þrisvar sinnum að hámarki og öll þessi eru innan hraða fyrstu þrjátíu mínúturnar. Það er heldur ekki mikið bóluefni, afskorinn handleggur, stutt át í þörmum, brenndur líkami og bor í handleggnum á einhverjum er allt sem við fáum. Leiklistin er í lagi, en vinsamlegast herra Brion James, hvað er þessi dónalegi hreim? James hafði að minnsta kosti það góða vit á að vita að hann væri í vitleysu og valdi skynsamlega að vera drepinn snemma í réttarhöldunum, allir aðrir búast enginn við svarta undirforingjann sem var líka svartur lögreglumaður í Fright Night (1985) en þú gætir kannast við hann úr Die Hard 2 (1990), hann gerði Mom & Die Hard 2 sama ár?! Talaðu um gagnstæða enda litrófsins! Á heildina litið er ekkert sem ég get virkilega mælt með Mom sem hryllingsmynd og hún er svo sannarlega ekki gamanmynd hvað mig varðar. Mjög lélegt, mjög vonbrigðum og enn og aftur hef ég verið svikinn af flottum myndbands-kassa listaverkum með fullt af kyrrmyndum af flottum skrímslum. Klárlega einn til að forðast.