Mary Haines (Meg Ryan) rík kona uppgötvar að eiginmaður hennar er að halda framhjá henni með yngri konu (Eva Mendes). Hún veit ekki hvað hún á að gera og vinkonurnar Sylvia Fowler (Annette Bening), Edie Cohen (Debra Messing) og Alex Fisher (Jad Pinkett Smith) reyna að hjálpa. Allt í lagi - það var engin ástæða til að endurtaka myndina frá 1939. Þetta er algjör klassík og þarf ekki að uppfæra og endurgera. Það VAR náttúrulega gert. Þetta hefur fengið einhverja verstu dóma sem ég hef séð fyrir kvikmynd. Ég elska frumritið og hef séð það MARG sinnum - ég var stöðugt að bera það saman við það. Þetta er nú ekki klassískt en það er ekki svo slæmt.**MINOR SPOILERS!!!** Fyrst það slæma--sagan er gömul og var (illa) uppfærð. Í raun - maður sem framsar eiginkonu sína er varla átakanleg í dag. Meg Ryan (dásamleg leikkona) er frekar hræðileg hérna. Andlit hennar virðist ekki geta breytt svipnum! Ég gat ekki trúað því hversu slæm sum atriði hennar komu yfir. Eva Mendes er líka slæm - en það er ekki algjörlega henni að kenna. Hlutverk hennar er illa skrifað og hún þarf að keppa við Joan Crawford úr frumgerðinni. Persóna Smith (hörð lesbía) fer í sundur á skurðstofu. Það ER fyndið...en það sýnir að sterk kona fer samstundis í sundur þegar hún stendur frammi fyrir neyðartilvikum. Handritið setur líka inn nokkrar klaufalegar kaflar þar sem Ryan talar við dóttur sína um að vera þú sjálfur. Á þeim augnablikum virðist hún meira eins og ævikvikmynd en nokkuð annað. Nú er það gott - þessi mynd heldur ákvörðun frumritanna um að sýna ALDREI mann á skjánum. Þessi mynd er um og fyrir konur - það er ekki þörf fyrir karlmenn (BTW - ég er karl). Bening er bara frábær sem Fowler - alltaf þegar hún er á skjánum tekur myndin stórt stökk. Smith er líka bara dásamleg - hún ofspilar ekki (eða undirspilar) lesbíska persónu sína of mikið. Messing er líka góð en hún er ekki í svona miklu. Bette Midler er bara hysterísk í litlu hlutverki og Cloris Leachman fer með ekkert hlutverk húsvarðar. Leikstjórnin er líka góð - sérstaklega á meðan á tískusýningu stendur. Ég heyrði að leikstjórinn Diane English hefði átt í miklum vandræðum með að leikstýra fyrstu mynd sinni í fullri lengd en hún sést ekki í lokaafurðinni. Einnig eru nokkrar snjallar tilvísanir í upprunalegu (aðallega ákveðnar línur) sem voru settar inn án vandræða. Ég sá þetta í áhorfendum fullum af konum (það voru nokkrir krakkar en ekki margir) og þeir elskuðu það. Myndin endar á atburðarrás á skurðstofu sem fékk alla til að grenja. Svo - þetta var ekki þörf en það er ekki hörmungin sem fólk er að segja að það sé. Einnig - fólk er að segja að við þurfum ekki kvikmynd með öllum konum. Jæja - hvers vegna ekki? Ég sé fullt af kvikmyndum með öllum strákum í leikarahópnum og enginn kvartar yfir því! Hunsa kvartanir og slæma dóma og sjáðu þetta. Með betri frammistöðu Ryans hefði ég kannski gefið þessu 8 eða 9 en eins og það er þá get ég bara gefið honum 7.