Þegar ég var ungur hafði ég séð mjög fáar kvikmyndir. Foreldrar mínir í allri sinni visku leigðu þennan. Ég var mjög á varðbergi gagnvart því sem myndin var um, reyndar mátti ég ekki einu sinni horfa á hana. Bróðir minn og systir komust auðvitað og þetta gerði mig mjög reiðan. Svo hvað gerði ég? Seint um kvöldið ruslaði ég myndbandstækinu! Sparkaði inn skjá sjónvarpsins og hringdi í lögregluna og tilkynnti skemmdarvargar. Ég var handtekinn að sjálfsögðu, ég náði ekki að koma fætinum úr sjónvarpinu áður en lögreglan kom. Ég var aðeins látinn tala við mig og sendur heim. Foreldrar mínir lögðu mig auðvitað á jörðu niðri og létu mig vinna við að greiða niður skuldina fyrir sjónvarpið og myndbandstækið. Þetta reif mig í sundur, þrælavinna virkilega sjúga trúðu mér, en ég varð að gera það. Húsverk um allt húsið. Hvað gerðist á endanum? Við fengum stórt sjónvarp, DVD spilara og umgerð hljóðkerfi fyrir vinnuna mína. Hvernig fékk ég peningana? Auðvelt, ég gerði sjálfur kvikmyndir og seldi Disney! Manstu eftir Finding Neno? Jæja, ég skrifaði myndina og filmaði gullfiskana mína í fiskabúrunum þeirra! Þeir endurskrifuðu söguþráðinn auðvitað og gerðu það í CGI vegna þess að þeir höfðu ekki efni á að gera þetta að alvöru hasarmynd eins og ég hafði gert! Á endanum sá ég aldrei myndina The Head that don't die og einkunnin sem ég gaf henni er lífseinkunn mín! Það gengur nokkuð vel!