Ungur, myndarlegur og vöðvastæltur Joe Buck (Jon Voight) flytur frá Texas til New York og hugsar að hann muni lifa af því að vera foli. Hann kemst þangað og kemst fljótt að því að það verður ekki auðvelt - hann gengur í gegnum hverja niðurlægjandi reynslu á fætur annarri. Á endanum á reipi sínu krækir hann í fatlaða, sleipur Ratso Rizzo (Dustin Hoffman). Saman reyna þau að lifa af og komast út úr borginni og flytja til Flórída. En munu þeir ná því? Mjög dökk, truflandi en samt heillandi kvikmynd. Leikstjórinn John Schelsinger dregur upp mjög ljóta mynd af NYC og íbúum þess. Á þann hátt er það dagsett - borgin gæti hafa verið svona slæm árið 1969 en það er búið að hreinsa töluvert upp núna. Hann notar líka hvert einasta myndavélarbragð í bókinni - litur breytist í svart og hvítt; trippy draumaraðir; blikka áfram; bakslag (sérstaklega sem felur í sér nauðgun); höggskurður; undarleg hljóðbrellur...you name it. Það heldur þér ráðvilltum og frá miðju - en ég gat ekki hætt að horfa. Það er ekki mikil saga - það snýst í grundvallaratriðum um vináttu Rizzo og Buck. Það er vísbending um að þeir gætu hafa verið elskendur (lokaskotið sýnir það eins konar). Þetta er bara andlitsmynd af tveimur skemmdum persónum sem reyna að lifa af í köldum, grimmum borgarfrumskóginum. Þetta var upphaflega metið X árið 1969 - eina ástæðan er sú að MPAA hélt ekki að foreldrar myndu vilja að börn sín sæju þetta. Engu að síður sló þetta í gegn hjá menntaskólafólki (þá þýddi X enginn undir 17). Hún hefur einnig verið eina myndin sem hefur fengið X einkunn til að vinna Óskarsverðlaun sem besta myndin. Hoffman og Voight voru til í leiklistarverðlaunin sem og (leyndardómsfullt) Sylvia Miles sem var á myndinni í samtals (kannski) 5 mínútur! Það var að lokum lækkað í R (án klippinga) þegar það var endurútgefið árið 1980. Einnig var hið frábæra lag "Everybody's Talkin'" kynnt í þessari mynd - og sló í gegn. Frábær mynd --- en mjög dökk . Ég gef því 10. EKKI sjá það í auglýsingasjónvarpi - það er klippt í tætlur og óskiljanlegt.