Moon Child var ein af táknrænni myndum sem ég hef séð. Það sem mér líkaði mjög við það var lýsingin um siðleysi/dauðleika og hindranirnar og leiðbeiningarnar í gegnum lífið. Myndin sýnir mikið af vampírunni Kei sem hefur kraft siðleysis og kosti þess. Hvort sem það er að hafa yfirnáttúrulega hæfileika eða eilíft líf, þá er þetta það sem menn vilja venjulega. Moon Child sýnir sársauka og ókosti þess að vera ódauðlegur, þar sem tilfinningar gagnvart missi hafa áhrif á næstum allar persónurnar, sérstaklega á aðalpersónurnar Sho og Kei. Merking titilsins 'Moon Child' kemur í ljós þegar myndin nálgast endalokin þar sem hún sýnir greinilega að allir eru tungl sem skín á vegi annarra og gefur leiðsögn. Persónuleiki mér líkar mjög við þann siðferði sem myndin sýndi. Veikleikar myndarinnar liggja í sumum hlutum leiklistarinnar og tæknibrellunnar þar sem það gerði myndina minna ekta. Atriðið þar sem persónan Toshi deyr hefði getað verið kraftmeiri og raunsærri ef raunverulegri tilfinningar í leiklistinni væru settar í hana. Sum atriði með tæknibrellum eins og byssuskotin hefðu líka getað verið ekta án þess að láta það líta út eins og hasar tölvuleikur. Neistarnir sem komu út úr byssunum virtust of falskir og ég held að það hefði mátt útrýma eða laga það. Engu að síður finnst mér Moon Child ætti að vera kvikmynd sem allir ættu að íhuga að horfa á. Táknrænu hugmyndirnar og myndirnar sem myndin kemur með myndu allir sætta sig við og gætu vakið áhuga margra áhorfenda. Þetta er nokkuð umhugsunarverð mynd og líka skemmtileg á að horfa.