The Hospital er kvikmynd sem var gerð á undan sínum tíma. Þessi mynd, framleidd af handritshöfundinum Paddy Chayefsky, sem gaf okkur Óskarsverðlaunamyndina, "Network", fjallar um of mikið starfsfólk, grófa vanhæfni og skrifræðisspillingu á stóru sjúkrahúsi samsteypunnar á Manhattan. George C. Scott, í frábærri frammistöðu sem yfirlæknir, er dreginn út í alkóhólisma og dauðaósk, þegar hann reynir að jafna sig eftir skilnað, henda syni sínum út úr húsi og það versta af öllu, læknastofnun þar sem spilling og vanhæfni ganga framar umönnun og lækningu sjúkra og slasaðra.Hr. Scott gerir myndina að sinni eigin og áhorfendur verða hneykslaðir á því sem þeir fylgjast með á þessu læknastofnun. Þú getur fundið fyrir "sársauka" (orðaleikur) af því sem þessi spítali hefur gert honum. Líflegar myndirnar af vanhæfni þessa spítala eru svo lifandi og stórkostlega kröftugar að þú gætir fundið sjálfan þig að hlæja og vera í mikilli truflun frá vettvangi til vettvangs. Ef myndin hefði bara haldið sig við þá forsendu í heimildarmyndastíl þegar hún byrjar, myndi þessi mynd vera ljómandi. Því miður er undirsöguþræði þar sem Scott fellur fyrir dóttur öldruðum sjúklings. Sjúklingurinn hefur verið að myrða fólk á sjúkrahúsinu. Þetta er þar sem trúverðugleiki myndarinnar verður þvingaður. Rómantísku samtalsatriðin bæta engu við myndina og geðsjúklingurinn, sem gaf sig út fyrir að vera læknir, fannst mér algjörlega ótrúverðugur. Einfalt öryggissímtal og skráningarathugun hefði átt að koma í veg fyrir að aldraða sjúklingurinn gæti framkvæmt morðin. Það tekur nánast alla myndina, áður en öryggisfólk er komið inn í myndina til að koma sjúklingnum út af spítalanum. Ég gat ekki séð EINN MANNESKJA gera svona mikinn skaða, jafnvel svo spilltur sem þessi spítali er. Ennfremur er persóna George C Scott „of mikil vinna“ (annar orðaleikur) vegna þess að of margir hlutir gerast í handritinu í einu. Til dæmis, innan 20 mínútna, gætirðu látið allt að 20 mismunandi lækna saka og neita því sem þeir hefðu átt að gera eða ekki. Með hjúkrunarfræðingana og hjálpartækin er sama sagan. Skemmtun einhvers var lesin rangt, einhver fékk röng lyf og dó, læknirinn aðgerð á röngum sjúklingi, en annar læknir gerir það sama, kennir þriðja hjúkrunarfræðingnum um sem var ekki á bakvakt vegna þess að annar hjúkrunarfræðingurinn sem átti að leggja inn sjúklingurinn var í kaffihléi. Það er líka mikið af lúmskum, dökkum húmor með sömu skilaboðum um vanhæfni og spillingu sem er gefið til áhorfandans. Þessi endurtekning á læknisfræðilegri óhæfuleika er ógleymanleg. Hins vegar er undirþráður morðsins truflun meira en hjálp við þessa mynd. Þegar fókus þessarar myndar er á vanhæfni starfsfólksins og viðbrögð Scott við þessu er maður límdur við skjáinn. En samtöl Scotts og dóttur hins vitlausa sjúklings þvinga myndina í dularfulla týpu "Who Done it?" atburðarás sem bitnar verulega á gæðum myndarinnar. Þegar fáviti sjúklingurinn er að opinbera hvernig hann gerði morðin, velti ég eftirfarandi fyrir mér: Hvers vegna þurftu framleiðendurnir á "finndu morðingjann" brjálaða sjúklinga undirspilið? Ég held að eini tilgangurinn með persónu Scotts í sambandi við dóttur hins aldraða sjúklings hafi verið að gefa honum hvern sem hann gæti átt samskipti við. Spítalinn hefði átt að viðhalda harðvítugri ákæru sinni á læknastéttina með því að fjarlægja ástaráhugann og brjálaða sjúklingaatriðin. Það hefði átt að einblína oftar á óhæfa B.S innan veggja þess. Á tímum þar sem þessi mynd hefði getað verið stórkostleg, gera undirsögurnar myndina mjög góða í stað þess mikla meistaraverks sem hún hefði getað orðið.