Kvikmyndin hefur sérstakt (að vísu grimmt og gróft) mannúð þrátt fyrir alla landamæraskemmdina - töfrandi/lýrískt skorið bendir upp á kómíska hlið ófara þeirra, og jafnvel þegar þau eru sem mest þrjósk (eins og að hræða konuna í lestinni ), hálf aumkunarverð varnarleysi leynist aldrei langt í burtu (Dewaere sýgur að brjóstunum eins og barn). Blier klippir sig frá vettvangi þar sem Depardieu gæti verið að fara að nauðga Dewaere, svo við erum aldrei viss um hversu skýrt eigi að lesa augljóslega samkynhneigðan þátt sambands þeirra - hvort sem er, það atvik er upphafið að hlutfallslegri manngerð þeirra (svo myndin gæti örugglega lesið sem hlynnt samkynhneigðum, þó að það gæti líklega verið lesið sem hlynnt því sem þú vilt). Kvikmyndin hefur margar óhugnanlegar senur og atriði í kynlífspólitík og er sennilega best tekin sem almenn teiknimynd um veikleika beggja kynja, sem gerir grín að allri hugmyndinni um næmni og heiðarleika og snertir fjölmarga mögulega dýptarpunkta á grundvelli þess að ef þú skýtur nógu mörgum skotum, þá hljóta sum þeirra að slá.