Svo virðist sem saga um unga barn Jimmy Stewart og Doris Day. Krakknum er rænt til að þegja foreldra sína. Þeir vita eitthvað um samsæri um að myrða sendiherra ónefnds lands á sýningu í Albert Hall í London. Myndin er rík af Hitchcockískum atvikum. Vingjarnlegur en ógagnsær Frakki virðist grilla hinn saklausa Stewart - lækni frá Indiana - aðeins of ákaft til að vera bara aðgerðalaus forvitinn. Seinna birtist Frakkinn í arabískum dulargervi, með hníf í bakið, og hvíslar að Stewart einhverjum upplýsingum um morðáformið. Stewart segir eiginkonu sinni - Doris Day lítur mjög útlítandi út - en neitar að vinna með lögreglunni og hætta lífi sonar síns. Þess í stað reyna hjónin að hafa uppi á morðingjunum, kaupa þá og fá son sinn aftur, taka þá frá Marokkó, þar sem Hitchcock hefur gefið okkur venjulegt ferðamannasjónarhorn sitt á siði, staði og mat, til London. Það er bráðskemmtilegur eltingarleikur sem felur í sér að Stewart og starfsfólk búðarverksmiðjunnar á milli Stewarts. Starfsfólkinu er meira umhugað um að gæta hálffylltu eintakanna sinna en nokkuð annað og stokkast um og halda á skrokkum af hlébarða og sverðfiski. Í átökunum tekst Stewart að bjarga hálsi hans frá því að verða skorinn af sverðfisksnebbnum, en hann er bitinn í höndina af uppstoppuðu tígrisdýri, aðgerðin sem ýtt er undir með brjálæðislegu skori Bernards Hermanns. Atriðið endar með því að Stewart hleypur út um dyrnar. Hitchcock endar það með skoti af ljónshöfuði sem gapir á hurðinni sem skellt var. Það er líka hlaupandi gabb, vel gert, um nokkra gesti sem bíða í kringum hótelherbergi þeirra hjóna í London og bíða eftir að hlutirnir verði útskýrðir. Það eru tvö alvarleg mál sem létt er að snerta. Eitt er sambandið milli Stewart og Day, sem er ekki eins bjart og það ætti að vera, talið borgaraleg hugsjón. Hún hefur verið sviðssöngstjarna í nokkur ár og er alþjóðlega þekkt. Og hún hefur gefið allt upp til að giftast venjulegum gaur sem er læknir. Það er skiljanlegt hjá til dæmis hjúkrunarfræðingi eða flugfreyju eða næstum hvaða konu sem er önnur en alþjóðleg stjörnu með efnilegan feril út af fyrir sig. Ekki er kafað ofan í það, en geggjað er áberandi, þar sem það var ekki í upprunalegu útgáfunni. Þetta minnir mig svolítið á orðaskipti milli Joe Dimaggio og þáverandi eiginkonu hans Marilyn Monroe, sem var nýkomin heim eftir að hafa skemmt hermönnum í Kóreu. „Ó, Jói,“ hrópaði hún, „hefurðu séð tíu þúsund manns standa upp og fagna? „Sjötíu þúsund,“ muldraði Joe, fyrrverandi hetja New York Yankees. Annað vandamálið er hollustu. Hver hefur meira félagslegt gildi? Eigin ungur sonur? Eða óþekktur sendiherra. Setjum við okkur sjálf eða ástvini okkar í hættu vegna þjóðarstöðugleika? Day stendur frammi fyrir þessu vandamáli í sinni áberandi mynd á hápunktinum í Albert Hall. Lausn hennar velur hollustu við pólitískan stöðugleika, þótt hvatir hennar séu erfiðar. Öskrar hún til að bjarga lífi sendiherrans, eða gerir hún það bara til að losa um kvíða sem er henni ofviða? (Sbr: Alec Guiness að detta á hvellhettuna í lok "The Bridge on the River Kwai.") Myndatakan er einstaklega góð og umgjörðin getur verið ógnvekjandi, jafnvel á rólegri götu í íbúðahverfi í London. Það er miðjan dag og Stewart er einn og ákveðinn, en líka hræddur. Það eru fótatak sem bergmála á Gulliver Street frá einhverjum, einhvers staðar. Er verið að fylgja honum eftir? Er líf hans í hættu? Og hvar í fjandanum eru allir sem búa í þessari götu? Hitchcock fylgist svo vel með staðsetningarupplýsingum að við sjáum hvernig garðveggirnir eru tengdir múrsteinunum við hlið hans. Leikstjórinn var sjaldgæfur ágreiningur við Francois Truffaut þegar hann var í viðtali fyrir annars lofsverða bók Truffauts. Truffaut hélt því fram að fyrri útgáfan af "The Man Who Knew Too Much" vantaði dýpt síðari útgáfunnar. Hitchcock svaraði: "Mér sýnist að þú viljir að ég geri kvikmyndir fyrir áhorfendur listahússins," en samþykkti að lokum að 1930 útgáfan væri verk hæfileikaríks áhugamanns og þessi útgáfa væri verk fagmanns. Engin rök þar. Þetta er Hitchcock nokkuð nálægt hápunkti hans.