Ég fór eiginlega ekki út í "Reign Over Me" og vissi nákvæmlega hverju ég ætti að búast við, hvorki frá leikstjóranum né sögunni. Söguþráðurinn var nógu auðvelt að skilja, býst ég við. Öll fjölskylda þessa gaurs dó 11. september og hann útilokar heiminn úr lífi sínu. Allt í lagi. Ég vissi ekki hvort það myndi nota hryðjuverkatengingu sem vettvang til að tala um það eða önnur mál sem tengjast því, og það er í raun ekki á mjög augljósu stigi, þannig að ef þú ert hræddur við að vera umkringdur með pólitískum skoðunum sem kunna að vera aðrar en þínar, ég myndi ekki hafa áhyggjur af því. Ég held að skrifin hafi meira að segja bent á að minnast aldrei beinlínis á „ellefti september“. Á heildina litið var ég hrifinn. Þetta var mjög áhrifamikil mynd. Kvikmyndin hefur húmor og hún er mjög skörp, en hún er örugglega drama þar sem hún skiptir máli. Mér líkar venjulega ekki að halda að grínleikarar séu ófærir um að leika, en stundum, við skulum vera hreinskilin, eru þeir það. Adam Sandler er svo sannarlega fær um það (og þó að ég haldi það, þá ertu kannski ósammála, Jim Carrey er líka mjög vel á sig kominn.. stundum). Lýsing Sandlers á Charlie Fineman tók persónu sem á yfirborðinu virðist algjörlega óraunveruleg og gerir hana alveg trúverðuga. Ég las marga dóma sem gagnrýndu skrif eiginkonu Alan Johnsons (Don Cheadle í öðru frábæru hlutverki, ef ekki eins sem virðist líkjast nokkrum nýrri myndum hans), sem er vel leikin af Jada Pinkett Smith, sem kallar hana kyrrstæða og daufa. , en það er algjörlega ósatt. Hún hefur dýpt, en sumt af því leynist á bak við aðalsöguna, sem svífur stundum inn og úr fókus. (Sem leiðir líka hugann að mjög óvenjulegum umbreytingum sem gerðar voru snemma í myndinni, með skrýtnu „Gerðu allt úr fókus“. Eftir um það bil 40 mínúturnar eru þær ekki notaðar lengur. Kannski er það mikilvægt fyrir viðhorf persónanna, listrænt, eða kannski áttuðu þeir sig bara á því hversu pirrandi það var.) Myndin byrjar smám saman að sýna okkur tilganginn (einn af mörgum, en örugglega sá skýrasta) sögunnar, sem er að stundum þarf fólk að takast á við sorg eigin leið. Kannski finnst okkur þetta óhefðbundið, kannski virðist það beinlínis óhollt, en kannski er það sem sumir vilja meira en allt bara að gleyma. Að vera bara til. Hljóðrás kvikmyndarinnar var frábær og hún notaði tónlist til að sækjast eftir og magna upp stemmningu, frekar en að koma þeim á fót, sem gefur leikarunum og rithöfundunum heiðurinn. Myndin dregur nafn sitt af laginu "Love, Reign O'er Me", burt. af rokkóperunni The Who, Quadrophenia. Lagið sjálft er frekar ómerkilegt fyrir raunverulega sögu, en það er notað kröftuglega í myndinni á hápunktinum og í lokin. Kvikmyndin gengur vel og líður ekki eins og hún dragist neitt í lengd hennar, sem er rúmar 2 klukkustundir. Ef þú getur sætt þig við túlkun Adam Sandler á þessum djúpt hjartbrotna og niðurbrotna manni muntu njóta myndarinnar. Þú munt flækjast inn í söguna og þú munt virkilega finna fyrir persónunum á hverri mínútu hennar. Hún er ekki besta mynd ársins og það er ekkert byltingarkennd eða jákvætt ótrúlegt í henni, en þetta er mjög skemmtileg, áhorfanleg mynd, allt í allt.