Það sem við höfum hér er kvikmynd um hvernig leit að peningum og hefnd getur spillt sál þinni... eða eitthvað svoleiðis. Guy Ritchie, leikstjóri sem er þekktur fyrir endurvinnslu sína á glæpaflokknum, bítur meira í sig en hann getur tuggið með þessari. Notkun hans á nútíma film noir til að takast á við þemað mann sem leysir sjálfan sig frjálsan með því að kyngja stolti sínu, vera góður við sitt óvinurinn og að gefa alla peningana hans fellur á andlitið. Þegar persóna Jason Statham óttast ekki lengur Ray Liotta, gerir það Liotta greinilega nógu brjálaðan til að sprengja hausinn af honum í lokasenunni. Hvers vegna? Í grundvallaratriðum er ekki hægt að stilla upp mafíósa eins og Liotta-persónunni, sem hefur væntanlega komist á stöð sína í lífinu með því að sýna miskunnarlausa hegðun sem er áberandi í myndinni, aðeins þá til að láta hann knýja hann til sjálfsvígs af engu öðru en aumkunarverðu brosi á myndinni. andlit persónu Stathams. Áður en einhver byrjar að segja að ég sé að missa af punktinum... ég er það ekki. Ég skil það í lagi? Afþakkaðu leitina að auðæfum og þú munt finna sanna hamingju og innri frið. Vertu góður við óvin þinn og þetta mun rugla hann í sjálfseyðingu. Þetta virðist vera kjarni myndarinnar og í sjálfu sér er þetta ekki slæm forsenda fyrir sögu, þó varla frumleg. Vandamálið er að Ritchie hefur einfaldlega ekki hæfileika sem kvikmyndagerðarmaður til að bera það af. Á því augnabliki þegar jafnvel Guy Ritchie áttar sig á þessu, virðist hann leiðast söguna og byrjar að setja inn rauðsíld: Atriðið þegar Statham verður fyrir bíl - Hvers vegna? Tökur á sumum senum sem Marvel teiknimyndasögur... aftur, hvers vegna? Það eru svo margir lausir þræðir og ósvaraðar spurningar eftir í lok myndarinnar að þú gætir fengið allt 2001-ískt um það og reynt að finna út úr þeim, eða einfaldlega samþykkt að það eru engin svör og hver áhorfandi mun túlka hlutina á sinn hátt. Sjálfur? Mér leiddist svo pompous tóninn í myndinni að mér var einfaldlega alveg sama. Í hreinskilni sagt gat endirinn ekki komið of fljótt svo að ég þyrfti ekki að sitja lengur í gegnum þetta tilgerðarlega sálarkjaftæði. Sóun á tveimur klukkustundum af lífi mínu.