Uppfærsla á Clare Booth Luce leikritinu og kvikmyndinni frá 1939 eru mikil vonbrigði. Kvennahópurinn er frábær, flestar einstakar senur virka en ekkert hangir saman. Það er engin tenging frá senu til senu nánast eins og myndin hafi verið unnin í pörtum og síðan sett saman í lofttæmi. Sagan af konu sem er að takast á við framhjáhald eiginmanns síns og hvernig henni er hjálpað og hindrað af vinum sínum er minna átakanlegt núna á tímum þegar skilnaður er svo algengur, en á sama tíma er það jafn tímabært og alltaf, ég bara vildi óska ​​að þeim hefði tekist að tengja öll verkin saman því eins og staðan er núna finnst þér í rauninni ekki vera dregið með söguþræðinum. Bíddu eftir Cable.