Eigum við að taka upphafsskotið sem undarlegan ramma??? Ég býst við að við verðum að gera það. Allavega eru tvær konur á bak við lokandi regnhlíf, þær ganga upp á efri hæðina að hæfileikaskrifstofunni og við förum með þeim...og svo sjást þær aldrei aftur. Allt í lagi, hvernig stendur á því að ekki INNAN á staðnum, við píanóið, eða jafnvel fyrir utan, með HLJÓÐ píanósins, elta svo inni og aftur, a la Hitchcock??? Þannig að ég býst við að Clouzot sé nú þegar að segja okkur á ekki mjög subliminal hátt að við fylgjumst með hluta af eftirstríðssamfélaginu: sérstaklega hvernig hann notar síðan Citizen Kane=líkt lag sem er klippt í um það bil fimm hluta til að sýna söngkonuna ferðast frá hæfileikanum umboðsskrifstofu alla leið til fyrstu rósanna sinna og klappa fyrir frumraun sinni í Vaudeville. Eftir það erum við stanslausir áhorfendur á meira og minna litlum ógeðslegum smáatriðum um sigrað land sem er að fara af stríðshrjáðum hnjánum. Og enginn höndlaði smá viðbjóð betur en Clouzot. Verst að hann reyndi aldrei ógleði Sartres. Næstum allt sem við sjáum eftir fyrstu mínúturnar gerir okkur svolítið órólega. .... allt í lagi, allt í lagi, ég er að ofmeta það gróflega, við skulum sætta okkur við almenna tilfinningu fyrir miklu af myndinni. Skoðaðu reyndar vandlega og þú munt jafnvel sjá einn af löggunni taka í nefið á sér. Og í hversu mörgum kvikmyndum hefur einhver gert það. Svo er mjög hátt nef sem blæs framan í ljósmyndarann ​​lesbíu af aðallögreglunni og taktu eftir því að hún blikkar ekki, bókstaflega, blikkar ekki auga eða lyftir augabrún. Tilgangurinn með þessu öllu er næstum hitakennd dýfa í samhengi, að því er virðist, þar til þú finnur lyktina af nánast hverri senu sem og sér og finnur fyrir því. Að því er varðar aðra þætti myndarinnar, þá hafa aðrir hér fjallað miklu nánar um þá en ég. En gleymdu leyndardómnum hér: þetta er hinn fullkomni McGuffin. Clouzot hefur um það bil jafn áhuga á alvöru morðingjanum og þessar tvær konur sem koma inn úr rigningunni á fyrstu sekúndum myndarinnar og sjást aldrei aftur. Frá upphafi til enda vildi hann bara elta fullt af fólki í kring, ekki einu sinni sérstaklega áhugaverðu, og segja, sjáðu hér kippi þessarar konu, mannsins sem festir buxurnar sínar í öllu sínu ómerkilega máli, árum og árum áður. Tina Turner var að syngja we don't need another hero. Jafnvel þvinguð léttúð endirinnar er dapurlega gert í niðurníddum hluta Parísar, og frekar kaldri íbúð með berum veggjum. Með aðeins pörin elska hvort annað til að sjá þau í gegn, eins og til að segja að það hljóti að vera tvær eða þrjár milljónir eins og þú um alla borg, sem vinna fingurna af þér á daginn fyrir smá ást á kvöldin. Frá þessu var þetta bara stutt skref til Wages of Fear og hins æðsta í örvæntingu. Þeir vita ekki einu sinni hvernig á að gera svona myndir lengur í Bandaríkjunum. Fyrir það mál kunnu þeir ekki einu sinni að gera svona myndir í Frakklandi þá, miklu síður núna. Miskunnarlaus smáatriði látbragða gera jafnvel nýraunsæi á Ítalíu til að líta út eins og vondir sálfræðingar. Sem ég býst við að geri Clouzot að eins konar Rosselini á hraða. Mjög skemmtilegt bull, þessi mynd. Eini gallinn sýnist mér og eins og annar áhorfandi benti á hefur aðalkonan einhvern veginn ekki alveg rétt fyrir sér. Allir aðrir í myndinni eru nánast fullkomlega leiknir.