Fljúgandi diskur mönnuð (bókstaflega) af áhöfn um 20 karlkyns geimkönnuða ferðast hundruð milljóna ljósára frá jörðu til að kíkja inn á nýlendu sem stofnuð var fyrir um 25 árum á „forboðinni plánetu“. Það sem þeir finna er vélmenni sem er þróaðra en nokkuð hægt er að hugsa sér á jörðinni, falleg og algerlega félagslega vanhæf ung kona og faðir hennar, einsetumaður heimspekingur ásóttur af fleirum en djöflum fornu siðmenningar sem hann hefur sökkt sér í. Á yfirborðinu, þessi saga er pulp scifi morðráðgáta. Sumir líkja þessu við Ofviðri Shakespeares, en þetta er teygja og að sumu leyti móðgun við scifi tegundina. Sleppt því sem gerir hana að scifi-mynd, vissulega, The Tempest, en hversu mörg hundruð kvikmyndir er hægt að segja eitthvað svipað um? Að neðan er þetta varnaðarsaga um framfarir og tækni og þá félagslegu þróun sem nauðsynleg er fyrir viðeigandi og örugga notkun hennar. Samt heldur myndin áfram með allri þeirri von um framtíð okkar sem við höfum búist við af þáttum eins og Star Trek. Anne Francis er ekki eina ástæðan fyrir því að þessari mynd er best lýst sem fallegri. Tæknibrellurnar, og jafnvel fagurfræði bakgrunnsins, eru nógu öflug til að gera óinnblásna leikstjórn og ójafna leikgerð nánast ómerkjanlega. Ef það væri ekki fyrir bjánalega retro-art-deco-leikinn í sci-fi leikmunum 1950 gætirðu haldið að þú værir að horfa á 1960s verk. Þetta er klassík af þessari mjög sérstöku undirtegund sci fi sem ég vil kalla 1950. Sci-fi, og þó ekki, að mínu mati, það besta sem það er vissulega nauðsyn að sjá fyrir alla sem hafa áhuga á sci-fi kvikmyndum og tæknibrellum. Hin snjalla söguþráður, sem nú hefur verið sýndur þröngsýnn með endurnotkun sinni í sex eða sjö þáttum af Star Trek, Lost in Space og jafnvel Farscape, er þess virði að gefa gaum og mun viðhalda áhuga flestra scifi aðdáenda. Trekkarar munu hafa sérstakan áhuga á hinum ýmsu hliðum myndarinnar sem virðast hafa verið innblástur í upphaflegu þáttaröðinni Star Trek sem sýnd var um 12 árum síðar, þó að þeir gætu orðið fyrir vonbrigðum með (tiltölulega væga) kynjamismunun 1950 og skorti á hvers kyns kynþáttasamþættingu. Þó ég ætli ekki að nöldra, þá var skortur á félagslegum framförum sem birtist í þessari mynd eina stóra vandamálið sem ég átti við hana. Einhverjir munu líklega sjá þessa mynd einfaldlega til að sjá unga, flotta Leslie Nielsen í einu af sínum fyrstu aðalhlutverkum. Því miður er frammistaða Nielsen aðeins í meðallagi, og stundum hreint út sagt léleg (sérstaklega á hápunkti myndarinnar). Walter Pigeon, þó að hann sé alveg frábær í öðrum myndum, leikur líka hlutverk sitt of mikið. Fröken Francis, Earl Holliman og hinn magnaði Robby the Robot eru áberandi leikarar í þessum hópi, þó á heildina litið geri persónuleikararnir sem fylla hópinn gott starf. Vandamálin við sýningarnar sem sýndar eru, held ég, séu ekki síður leikstjóranum og ritstjóranum að kenna, eins og öðru. Þó þeir hafi vissulega náð megninu af myndinni alveg rétt.