Þetta er mjög eftirminnilegur spaghettí vestri. Hún hefur frábæran söguþráð, áhugaverðar persónur og mjög góðan leik, sérstaklega frá Rosalba Neri. Hlutverk hennar sem illmennisins í þessari mynd er sannarlega klassískt. Hún stelur hverri senu sem hún er í og ​​tjáir svo mikið með andliti sínu og augum, jafnvel þegar hún er ekki að tala. Frammistaða hennar er mjög trúverðug. Hún nær að vera ansi dáleiðandi án þess að vera yfir höfuð (ekki það að það sé eitthvað að því að vera yfir höfuð). Mark Damon er líka furðu góður í þessari mynd. Tónlistin er frábær og þemalagið er af því tagi sem spilar stöðugt í höfðinu á þér í marga daga eftir að þú hefur séð myndina, hvort sem þú vilt það eða ekki. Það eru nokkrir þættir sem eru mjög skemmtilegir. Mér líkar sérstaklega við þátturinn þar sem Rosalba Neri afklæðir sig fyrir framan páfagaukinn. Það er líka fullt af flottum byssuleik sem er mjög vel gert. Ég hefði líklega gefið þessari mynd 8 eða 9 stjörnur ef það væri ekki fyrir tvennt. Það fyrsta var kjánalegt barhússlag sem á sér stað um 25 mínútur í myndina. Þetta er einn fáránlegasti bardagi sem ég hef séð í kvikmynd. Það er mjög illa samið og lítur meira út eins og dansnúmer úr lélegum söngleik heldur en hvers kyns alvöru slagsmálum. Það væri kannski hægt að horfa framhjá þessu ef þetta væri Terence Hill/Bud Spencer gamanmynd, en þetta er alvarlegri vestri, og baráttan þurfti virkilega að vera raunsærri. Annað sem fór í taugarnar á mér við þessa mynd var hinn huglausi mexíkóski hliðholli Yuma. Ég býst við að hann hafi átt að vera grínisti eða eitthvað, en persónan var einfaldlega heimsk og óþörf í svona mynd og hann var alls ekki fyndinn. Það eina sem ég get sagt er hvar er Tuco þegar þú þarft á honum að halda? Allt sem sagt hefur verið, leyfi mér að fullvissa alla sem lesa þetta að Johnny Yuma er klassískur spaghettí vestri þrátt fyrir gallana sem ég hef nefnt og allir aðdáendur tegundarinnar þurfa að sjá þessa mynd.