Þegar myndin var frumsýnd sló hún mest í gegn og varð fljótlega risasprengja. En satt að segja er myndin fáránlegt úr með söguþræði sem upphefur tapara. Kvikmyndin hefur tag-línu - "Preeti Madhura, Tyaga Amara" sem þýðir Love's Sweet but Sacrifice is Immortal. Í myndinni fórnar hetja myndarinnar (Ganesh) ást sinni fyrir aðalkonuna (Pooja Gandhi) jafnvel þó að þær tvær elskuðu hvort annað! Rökstuðningur hans er merking merkisins. Þessi mynd hafði áhrif á svo mörg ung, brotin hjörtu að þeim fannst þetta „Loser-like Sacrificial“ viðhorf mjög hugsi og varð þar af leiðandi sú sértrúarmynd sem hún er, þegar þau hefðu getað haldið áfram með líf sitt. Leikur Ganesh í myndinni er áhugamaður, brjálaður og barnalegur heimskur. Hann lítur reyndar út fyrir að vera fyndinn í lagi, (Onde Ondu Sari... )þegar hann á að vera stílhreinn og flottur. Útlit hans hjálpar ekki aðalhlutverkinu heldur. Hárstíll hans er illa gerður að mestu leyti í myndinni. POOJA GANDHI kann ekki að bregðast við. Búningar hennar eru hræðilegir í myndinni og mjög ósamræmi. Það góða við myndina er frábær kvikmyndataka og snilldartónlist eftir Mano Murthy sem eru í raun hinar sönnu björgunargáðir myndarinnar. Einnig eru textar Jayant Kaikini mjög vel skrifaðir. Það verður að hrósa leikstjóranum Yograj Bhat sem sýnir lögin á smekklegan hátt. Allavega allt í allt nema lögin, myndin er ósköp venjuleg!!!!!!