Það virðist vera algengt á 9. áratugnum að leika sér með klisjur. Sumum tekst það af miklum hæfileikum. Hervé Hadmar gerir það ekki. Á blaðinu leit myndin þó áhugaverð út: veika söguþræðinum hefði mátt bjarga með frábærum augnablikum af gamanleik, dökkum húmor og mjög „decalé“ stíl. Leikstjórinn Hadmar drepur því miður leikstjórn sína með myndavélarhornum sínum og algjöru taktleysi. Sérhver brandari er vandræðalegur þar sem enginn bregst við í leikhúsinu. Myndin er ótrúlega hæg og leikararnir virðast velta því fyrir sér hvað í fjandanum þeir séu að gera í þessum fáránlega mascarade. Það sem hefði getað verið stílhrein fyndin huglaus gamanmynd endar með því að vera dómkirkja leiðinda.