Ég hafði mjög gaman af "The Revolution Will Not Be Televised". Það gaf mér, enn og aftur, jákvæða tilfinningu um vald fólks til að ákveða sjálft hvernig það vill láta stjórna sér. Það er óheppilegt að í Venesúela hafa tuttugu prósent ríkra borgara tekið allar ákvarðanir fyrir áttatíu prósent þjóðarinnar. fátækur í áratugi, ef ekki aldir. Hins vegar, þegar valdarán þeirra mistókst; eftir að bráðabirgðastjórnin leysti upp Hæstarétt, stjórnarskrána, og umboðsmanninn, og kjörstjórnir, og alla borgaraleg réttindi, þá fór enginn með samsærismennirnir út á bak við hlöðu einhvers staðar og skaut þá. Þeir hafa ekki einu sinni farið í fangelsi. Helstu samsærismennirnir búa í Flórída og halda áfram. Og verndin sem þeir höfðu var „bólivaríska stjórnarskráin“ sem samþykkt var af miklum meirihluta Venesúela þjóðar. Það er ekki aðeins Sagan sem bítur. Lýðræði getur gefið þér eitt helvítis kjaftæði ef þú sleppir því. Og í Venesúela er það laust.