Já, Kazaam er ein af þessum hryllilega slæmu myndum sem minnir mann næstum á allt sem er að ekki bara barnamyndum heldur mannkyninu. Hérna höfum við Shaq sem rappandi snilling - já, RAPPANDI snillingur - þar sem hann gerir allt frá því að gera slæma orðaleiki til að klæða sig í fáránlegan búning, allt endar í honum í Krists-líkri stellingu með fullt af ljósi í kringum sig. Svo, já, búist við mjög cheesy bitum, þar á meðal fyrsta óskin er að mikið af ruslfæði falli niður af himni (og því miður, ekki slá út aðalpersónurnar tvær, sérstaklega barnið). Það sem kannski er ekki hægt að búast við er að mynd með krakka og Shaquille O'Neill væri svo ótrúlega skrítin! Aðalsöguþráður myndarinnar fjallar um þennan krakka, leikinn á þennan alltof dæmigerða og pirrandi krakkatíska af barnabarnasyni Frank Capra (þar sem krakkinn öskrar í reiðilegum hljóðum), sem rekst á anda. sem hefur verið fastur í bómuboxi. Svo myndast „dáð“ þegar krakkinn gerir Shaq-andann að hálfgerðum þræli sínum þar sem hann bíður eftir tveimur síðustu óskunum sínum þegar hann reynir að bæta fyrir sig með fjarverandi föður sínum af skuggalegum klíku. væri nógu slæmt, þar sem það eru ákveðnar línur sem hafa verið settar fram í milljón öðrum kvikmyndum (þ.e. „tvo tækifæri í lífinu“ ræðu frá föður til sonar). En það er Shaquille O'Neill sem er bæði ástæðan fyrir því að horfa á myndina (kaldhæðnislega) og augljósi sökkvandi mergurinn í þessu öllu saman. Söguþráður hans felur í sér að hann, þegar hann fær ekki of-talkandi meðferð frá Capra, að rappa í samræðunni og einnig hefja blómstrandi upptökuferil sinn. Ofan á þetta sparkar hann líka í rassinn og tekur upp nöfn með helstu vondu strákunum sem vilja fá hann aftur í búm-boxið. Svo er einhver tjaldþáttur í myndinni? Upp að vissu marki, en þetta er meira að segja þjakað af öllum mjúku senunum og „hjartanlegu“ augnablikum sem eiga í raun ekkert erindi við restina af efninu. Spyrja má hvort fólkið sem gerði myndina, sem var augljóslega að gera hana í boði fyrir vinsældir körfuboltaleikara sem vildi fara á Michael Jordan leiklistarvagninn, hvort hún væri nærri því sæmilega skemmtileg eða sannfærandi. Ég myndi vona að þeir vissu líka að þeir væru bara að fá borgað. En ég vona enn frekar að þeir hafi fengið að minnsta kosti smá sektarkennd í kjölfarið á því að gefa Shaq-vélinni að borða. Þannig að ef þú vilt eiga skemmtilegt kvöld með Shaq sem snillingur sem varð rappari-snúinn vitur, því skemmtilegra til þín. Djöfull gæti það jafnvel verið áhugavert að halda Shaq kvikmyndakvöld með þessu og öðru lofsöngu framtaki hans Steel. En ef þú ert að vonast til að halda nokkrum heilafrumum, vertu þá í burtu frá því sem er mjög líklega versta mynd ársins 1996, og frambjóðandi meðal margra annarra fyrir það versta á tíunda áratugnum.