Þessi mynd á hrós skilið fyrir frumlega nálgun sína. Það sameinar þætti leikhúss, kvikmynda og epískrar frásagnar. Því miður fellur það flatt á öllum stigum. Stærsti veikleiki kvikmyndanna er að hún er óvilji til að skuldbinda sig til nokkurs; það hefur herbúðir, siðferðislega og epíska þætti án þess að skuldbinda sig nokkurn tíma til nokkurs þeirra. Hvað söguna sjálfa varðar, þá er Chretien de Troyes að snúast í gröf sinni við þessa hræðilegu aðlögun sem breytir hinum elskulega, óþolandi saklausa Percival í afskaplega óheiðarlegan og dónalegan krakka. Líklegast munu tvær tegundir af fólki sjá þetta, frankófílar eða Arthuriophiles. Talandi sem einn af þeim síðarnefndu fannst mér myndin óáhorfanleg og ótrúlega subbuleg, óvirðing meðferð á fallegri sögu.