Þetta er sá þáttur sem tengist líklegast samstarfslögum sínum, "Þú skalt ekki drepa," að því leyti að hann dregur beint upp hið síumdeilda mál, "Af hverju drepum við fólk sem drepur fólk til að sýna fram á að morð sé rangt?" Þetta mál er sett fram í tveimur hlutum í þættinum: fyrir morðið, þegar myndin sýnir tvískinnunginn á milli hins hugsjónalega upprennandi lögfræðings og götuþrjótsins sem er svo upptekinn af háttum hans að líf hans er aðeins framsetning á því sem hann er. eiga að gera, fylgt eftir með tímabilinu eftir réttarhöldin og fyrir aftökuna, þegar báðir eru látnir þjást fyrir dauðsföllin sem þeir telja sig bera ábyrgð á og deila þannig. Eitt af því frábæra við hvernig þessir þættir virka eru bæði í litlu og stór hluti sagan er fullþróuð, þannig að við skiljum bæði hvata og sögu persóna sem við getum aðeins eytt aðeins innan við klukkutíma með. Þrátt fyrir allar glæpaáætlanir hans og háðsgjörð er morðinginn enn mjög samúðarfullur og snýst mikilvægasti hluti gjörða hans um sögu um dauða fyrir slysni. Leið hans til að drepa er frekar löngun til að stjórna dauðanum heldur en einhver löngun til að eyða í raun og veru. Að sama skapi sýnir hugsjónaleysi lögfræðingsins að maður vill ekki leyfa dauðanum að gerast í heimi þar sem hann getur ekki stjórnað honum. Fundur þeirra er svo sannarlega mikilvægur; þeir verða báðir að gefast upp á meðan þeir eru ekki að fjölga því. Að auki er athyglisvert hversu mikil áhrif þessi þáttur hefur á áhorf á Rouge, síðari lokun Kieslowskis á Trois Colors þríleiknum. Einn stærsti áhrifavaldur Kieslowskis virðist vera réttlætishugmyndin og í ljósi þess að tígulorðið er hugleiðing um eitthvað sem táknar guðlegt réttlæti, þá virðist þessi nánast sjálfsmeðvitaðri.--PolarisDiB