Ég sá þessa mynd langt aftur í tímann þegar hún var frumsýnd. Hún var byggð á þeirri hugmynd að einhverf börn gætu átt samskipti með innrituðum skilaboðum við einhvern annan sem aðstoðaði þau og leiðbeindi þeim. Svo skyndilega voru þessi börn, sem mörg hver voru ekki einu sinni að fylgjast með lyklaborðið eða skjáinn þegar verið var að slá inn skilaboðin (þau gætu verið að horfa upp í loftið í sumum tilfellum), en stjórnendur þeirra voru límdir á lyklaborðið, fóru að slá inn misnotkunarskilaboð frá foreldrum sínum og öðrum aðilum, senda foreldrum og barnaverndarstofnanir í tízku, vinstri og hægri. Allt þetta reyndist vera rangt mál þegar þriðji aðili kynnti möppu, opnaði hana fyrir barninu og sagði „sláðu inn myndina sem þú sérð“, svo þegar kynnirinn sneri möppunni við. fyrir stjórnanda myndi brot falla niður og sýna aðra aðra mynd. Þannig að á meðan barnið gæti hafa séð hund, sá stjórnandinn eitthvað eins og bát. Í hvert skipti, í hvert skipti sem blómstraði, var nafn myndarinnar sem var slegið inn það sem stjórnandi hafði fylgst með, aldrei hvað barninu var sýnt. Svo hver var að skrifa? Aldrei barnið. Þessi mynd tók enn frekar hörmulega stefnu þar sem, eins og ástralska plakatið sagði, sá sem misnotaði barnið í myndinni var í aðstæðum að reyna að hjálpa barninu. Hefði Melissa Gilbert aldrei sett son sinn á þann stað, hann hefði ekki verið misnotað, segir í myndinni. Hann var betur settur undir hennar eftirliti. Ef ég gef barninu mínu til þíns fyrirtækis til að fá aðstoð og hann verður fyrir áreitni í staðinn, heldurðu að ég muni hafa áhuga á að hlusta á eitthvað sem þú hefur að segja eftir það? Ekki líklegt! Ég held að það sé öruggt veðmál að öll þessi ásakandi skilaboð sem þessir krakkar voru að skrifa út, sem þessi mynd var byggð á, ákærðu aldrei einhvern innan starfsemi þeirra eins og átti sér stað hér. Því miður man ég eftir því að myndin gaf mjög mikla góð frammistaða frá Gilbert sem móður einhverfra, en fyrir utan það gerði myndin í raun ekki mikið. Langverst var barnið að skrifa í lokin á Patty Duke og við heyrum vélrænu röddina lesa aftur það sem hann slegið inn,. . . . . "við unnum!" Þetta barn var misnotað. Ef þú klippir fótinn af mér og ég fer með þig fyrir dómstóla og þú verður fundinn sekur um að hafa skaðað mig, líkamsárásir, hvað sem er, þá er það lagalegt réttlæti, en það færir mér ekki fótinn aftur. Í besta falli, í mínu ástandi, mun ég gera það. líttu á þetta sem holan sigur. Hvaða möguleika sem þetta barn átti á því sem talið er eðlilegt með einhverfu einni og sér skaðast enn frekar af ofbeldinu. „Eðlilegt“ barn hefur nóg að berjast við af slíkri reynslu. Það er algjörlega yfirborðskennt að halda að þú verður að horfa á hvaða aðstæður sem er og fara „við vinnum“ ef viðkomandi verður fundinn sekur fyrir dómstólum. Bara slæm meðferð á aðstæðum og aðstæðum hér í kring.