Þó að þetta sé kannski ekki endilega svokölluð „klassísk“ mynd miðað við nútíma mælikvarða er hún samt þess virði að sjá hana. Aðalástæðan fyrir því er sú að eftir að hafa upplifað þessa mynd færðu á tilfinninguna að þú hafir líka upplifað gagnmenningarlega hugsjónastefnu sjöunda áratugarins, sama hvort hún er góð eða slæm. Geneseo, og þó að það virðist í fyrstu bara vera tilgangslaus samsetning af táknum sjöunda áratugarins, þá er myndinni langt frá því að vera einfaldlega „hent saman“. Mitt punktur er að ef þú yfirgefur myndina óánægður og ruglaður, þá hefur myndin skilað sínu hlutverki. : það er miðlað auðninni sýn á framtíðina sem gerir þig óviss og reiðan. Það var kannski þessi sama tilfinning sem myndin reyndi að kanna í æsku sem hún sýndi. Sem slík segir "Zabriskie Point" kannski ekki mjög góða (eða áhugaverða) sögu, og á sama tíma geta persónur hennar verið einhliða og fyrirsjáanlegt. Hins vegar miðlar það líka svo vel þessari klisjukenndu, uppreisnargjarna löngun til að komast út úr tilverunni sem bæði Mark og Daria verða að deila. Jafnvel stúdentar sem eru gegn stofnuninni eru jafn ósviknir og ríkisstjórnin sem þeir gera uppreisn gegn.