Fyrir nokkrum árum var áætlað að þessi mynd yrði sýnd á TCM UK sem hluti af Tod Browning yfirlitssýningu en það sem þeir sýndu í raun var endurgerðin frá 1937!; bróðir minn hafði horft á hana (og eftir á að hyggja fylgdi hún upprunalegu myndinni nokkurn veginn vettvang fyrir sviðsmynd, jafnvel niður í leikmynd) þó engin klassík væri, sagði hann að hún væri miklu ánægjulegri áhorfsupplifun en hin ótrúlega brakandi fyrri. útgáfa Þetta er fyrsta samstarfið milli Browning og Bela Lugosi, ég gerði mér miklar vonir við það en þær urðu að engu þegar ljóst varð eftir fyrstu spóluna af leiðinlegu samtali að aðaláhugamál myndarinnar var að friða hina nýju hljóðtækni, og þar af leiðandi er útkoman sviðsbundin og afar kyrrstæð. Spennusöguþráðurinn er heldur ekki beint spennandi; enn minna girnilegt er bresk-indversk umgjörð sem virðist vera (með áhrifum hreim persónanna og yfirstéttarhegðun að ekki sé minnst á ofnotkun á fáránlegum sérviskulegum orðatiltækjum eins og "ég segi", "frekar" og "sjáðu nú hér" sem gerir heildina áreiðanlega meira en nokkuð annað)! Fyrir utan þetta eru nokkrir óviljandi vælandi: Margaret Wycherly (sem falsmiðill) biðlar til lögreglueftirlitsmannsins Lugosi (ef eitthvað er, þá er óneitanlega skjánærvera hans þegar augljós) um að gefa henni smá tíma til að „vinna út“ hver sé sökudólgur tvöfalt morðið er í raun og veru (sönnunargögnin benda til hennar eigin dóttur, leikin af Leilu Hyams!) hún heyrir slegið og er blekkt til að halda að andaheimurinn hafi raunverulega haft samband við hanaen svo kemur Lugosi inn í herbergið og í Ótvíræða hreim hans, segir beint í andlitið við hana "Ég bankaði tvisvar þú heyrðir ekki í mér!", en þá féllum við bróðir minn næstum á gólfið í hláturkrampa!!; klippingin er líka mjög slök: í einni háhyrningsmynd af aðalsettinu sést hljóðnemi dragast hratt upp úr myndavélarsviði og enn verra eru nokkur tilvik þar sem einstaklingur gengur út af skjánum, að því er virðist í næsta skot, í annan hluta leikmyndarinnaren hvert skot er haldið á hina leikarana í fáránlega langan tíma, þannig að það virðist taka eilífð fyrir þessa manneskju að ganga örfá skref!! ÞRETTÁNDI STÓLLINN markar þriðja Browning Talkie sem ég hef ekki horft á, jafnvel þótt bæði þessi og kraftaverk til sölu (1939) fjalli um morð og dulspeki og gætu því enn tengst tegundinni. Mikið hefur verið sagt um hvernig leikstjórinn virðist slaka á með tilkomu Sound: þó svo að þær séu gallaðar, eru 4 beinustu hryllingsmyndirnar sem hann gerði á 30. áratugnum óendanlega betri en hinar sem mér hefur alltaf fundist nógu stílhreinar og furðulegar. að gefa til kynna að Browning hafi ekki verið eins mikið á sjó á þessu tímabili og gefið hefur verið upp