Við fórum í bíó og bjuggumst við stórkostlegri útgáfu og fengum okkur listahúsmynd. Kvikmyndinni var varpað stafrænt á um það bil tvo þriðju hluta skjásins með hallandi brúnum, klassískum stafrænum vörpun, og hafði takmarkað hljómtæki sem var sóað í kvikmyndaupplifunina. Innihald myndarinnar var sama gamla sögulega efnið og við höfum öll séð áður, en mikið sótthreinsað til að koma í veg fyrir að áhorfendur verði veikir. Lifandi hasarsenur, það litla sem þær voru til, voru endurnotaðar stöðugt í klassískum heimildarmyndastíl, sem varð pirrandi eftir smá stund. Ég var nokkuð undrandi á því að aðeins 4 manns mættu til að horfa á hana, býst við að hinir vissu eitthvað sem við vissum ekki .Mig grunar að framleiðendurnir hafi gert myndina til að viðurkenna níutíu ára afmæli Gallipoli. Ég verð að spyrja hvort þeir hefðu átt að nenna því. Sjö af tíu fyrir að reyna, og af virðingu fyrir ANZAC.