Nýleg könnun meðal barna í Bretlandi styrkti hugmyndina sem þessi mynd setti fram fyrir 27 árum. Það er meira en nokkuð annað, ungt fólk vill alast upp og verða einhver frægur. Það voru áður læknar og slökkviliðsmenn sem krakkar vildu vera. Nú vilja allir verða frægir. Frægð er saga af hópi krakka sem voru teknir inn í High School for Performing Arts í New York borg. Við sáum þá fyrst í áheyrnarprufu, síðan fórum við á námskeið og lærðum um lífið næstu fjögur árin. Myndin hefur marga fína eiginleika, en á endanum verður maður svolítið óánægður. Djarfur leikstjórnarstíll Alan Parker passar nokkuð vel við söguna. Myndin hefur verið flokkuð sem söngleikur en umfram allt er hún drama. Tónlistarnúmer og dansvenjur brjótast út hér og þar og Parker heldur þeim eins nálægt raunsæjum og hægt hefði verið að kvikmynda. Leiklistin er að mestu leyti efst í skúffunni með nokkrum undantekningum. Hröðunin er svolítið slök, sérstaklega undir lok myndarinnar, en á þeim tímapunkti hefur sagan þegar tekið nokkrar rangar beygjur engu að síður. Í fyrsta lagi ættu áheyrnarprufur í upphafi myndarinnar að hafa eytt nokkrum meginreglum stafir út. Það virðist ólíklegt að einhver myndi mæta og fara í áheyrnarprufur fyrir eina deild, svo hrasa sig í gegnum inngöngu í aðra. Sumt af þessu fólki virðist bara ekki vera svo hæfileikaríkt eða áhugasamt til að byrja með. Þegar fyrsta kennsluárið er komið af stað, sest myndin í fallega gróp. Samspil nemenda og kennara er mjög vel meðhöndlað og það lætur mann langa í meira. Myndin byrjar að missa sig síðar meir þar sem við sjáum æ meira af lífi nemenda utan skóla. Sumt af þessu fólki er bara ekki þess virði að hugsa um. Stærstu mistök myndarinnar eru að gera Ralph Garcy persónuna svo áberandi. Þessi gaur er brjálæðingur; sjálfhverfur skíthæll. „Professional a-hole“ eins og hann lýsir stoltur yfir á sviðinu á meðan gamanleikur hans stendur yfir. Áhorfendur eiga einhvern veginn að finna fyrir þessum gaur og hans hörmulegu persónulegu aðstæðum, en ég var bara að vona að þeir myndu henda rassinum á honum úr skólanum. Irene Cara, Maureen Teefy, Paul McCrane og látinn Gene Anthony Ray eru fólkið sem þér mun þykja vænt um þegar þessari mynd er lokið. Eins og ég gæti reynt, ég get samt ekki þróað kviðarhol eins og Gene Anthony Ray hafði í þessari mynd. Á heildina litið er þessi mynd góð. Það er eftirminnilegt, áhugavert og fullt af djörfum senum og gjörningum. Það er kannski aðeins of lengi og kannski verða sumar rangar persónur fullþróaðar á meðan aðrar sveima í bakgrunni. Tónlistarnúmerin eru frábær og það er meira að segja óvænt eða tvö sem bíða eftir að verða uppgötvað þegar myndin er búin. Þó hún sé ekki fullkomin verður Fame mynd sem lifir á einn eða annan hátt í mörg ár fram í tímann.7 af 10 stjörnum.Hundurinn.