Ef einhvern tíma hafi verið til hvetjandi saga sem gæti fært hvern sem er, fatlaðan eða ekki, til að þrauka þrátt fyrir líkurnar og gera það (jafnvel þegar "gera það" sem tjáning, rétt, getur haft vítt rúm sem er að lokum persónulegur sannleikur), Vinstri fóturinn minn er það. Það er stundum erfitt að horfa á þetta: að sjá minna rólegu hliðarnar á persónuleika Christy Brown koma fram í tveimur lykilsenum - annarri þegar systir hans lýsir því yfir að hún sé ólétt og að fara að gifta sig á meðan faðir hans bregst illa og í kvöldverði. borðið þegar konan sem náði til hans, gerði honum kleift að eiga samskipti á áhrifaríkan hátt, hefur nú tilkynnt á mikilvægu augnabliki (opnun list Browns) að hún sé að fara að giftast öðrum manni -- er erfitt. Mjög, mjög erfitt. Meira af því að þetta er maður sem getur ekki brugðist við þessum atburðum og getur aðeins tjáð sig á þann eina hátt sem hann veit hvernig: með öskrum, öskrum og blótsyrðum sem miða að því að meiða sjálfan sig. Hins vegar er þetta ekki saga um ástarsorg og fjölskylduvandamál, jafnvel þó að það sé talsvert af því sem gefur sjálfsævisögulega frásögnina, heldur saga um mann sem sigrast á alvarlegri fötlun sinni, verður starfhæf manneskja og afl til að taka tillit til. listaheiminum. Daniel Day Lewis hlaut Óskarsverðlaun fyrir kraftmikla og ógleymanlega frammistöðu sína sem hin gallaða en lífseigu Christy Brown og Brenda Fricker gerði það líka fyrir aukahlutverk sitt sem traust móðir Browns.