Það er mjög viðkvæm lýsing á lífinu með óslökkvaðar eða takmarkaðar langanir. Hvað gerir maður við löngun í menningu og samfélagi með stíf viðmið? Einn eiginmaður finnur útrás með innflytjandanum - þar sem innflytjendur tilheyra ekki eða eru ekki samþykktir þurfa þeir ekki að laga sig að og hemja langanir sínar. Hinn eiginmaðurinn leitar huggunar í andlega og reynir að gufa upp löngun sína í ekkert. Það mistekst - auðvitað - og hann brotnar niður í síðasta atriðinu af mörgum ástæðum. Sita þótti samt vænt um hann til að finna það augnablik til að láta hann vita að hann er ekki ábyrgur fyrir fráviku útrás hennar fyrir lokaðar langanir hennar. Móðirin í henni gat enn ekki fundið styrk til að eyða goðsögninni hans. Hún lítur á hann sem barn sem er að upphefja sjálfan sig í lostastjórn sinni en ætti hún að gefa honum tækifæri til að verða fullorðinn? Báðar eiginkonurnar finna hugrekki og samheldni með sameiginlegri höfnun eiginmanns síns. En síðasta höfnunin var af ömmunni - hún gat ekki losnað úr ryðguðu hugarfari sínu til að sætta sig við löngun Situ. Áratug og meira af því að fá umönnun var ekki nóg til að brjóta fjötra menningar hennar. Virðist eins og það hafi verið auðveldast fyrir heimilishjálpina að láta langanir sínar streyma - þar sem hann er hvort sem er bölvaður af menningu sinni - að vera neðst í stigveldinu. Þar sem það er samt engin virðing og væntingar, gæti eins vel smakkað synd.