Krajobraz po bitwie eins og margar myndir af Wajda er kannski ekki skiljanlegt fyrir "heiminn". Saga byggð á örfáum smásögum af Tadeusz Borowski, sem í seinni heimsstyrjöldinni var fangi Oswiecim, Dachau og Dautmergen búðanna. Borowski í bókum sínum lýsir ómannlegu lífi í búðum nasista frá sjónarhóli vorarbeiter Tadek - porte parole höfundar sem einnig var í forréttindastöðu meðal fanganna. Borowski var miskunnarlaus fyrir mannkynið og miskunnarlaus við sjálfan sig. Hann lýsir mannkynssögunni sem endalausri keðju arðráns og niðurlægingar. Það er kaldhæðnislegt að eftir heimkomuna til Póllands hætti hann að skrifa listrænan prósa og gerðist kommúnískur áróðursmaður og framleiddi straum af and-heimsvaldahyggju og and-amerískum blöðum. Eftir nokkur ár framdi hann sjálfsmorð. Í myndinni breytir Wajda um sjónarhorn. Vorarbeiter Tadek - persóna búin til af Tadeusz Janczar - leikur aðeins aukahlutverk. Sagan fjallar um skáldið, eyðilagt, útbrunnið af stríðinu og fangelsuninni og eins dags ástarsambandi hans við Ninu, gyðingastúlku sem flúði frá kommúnista Póllandi þó hún hati líf og hugarfar gyðinga. Sem bakgrunn getum við fylgst með dapurlegri grótesku af svokölluðu „dipis“ (flóttafólki) lífi, sem eftir frelsunina er komið fyrir af Bandaríkjamönnum í SS kastalanum. Mars, þjóðrækinn kitsch í bland við veiði eftir aukaskammtinum af mat og/eða vændi þýskar stúlkur.