Það sem hefði getað verið grípandi og tilfinningaþrungin persónurannsókn er algjörlega grafið undan fyrirsjáanlegum þætti. Fox er í lagi sem Nathaniel Ayers, Julliard-þjálfaði tónlistarmaðurinn sem dreymir um að spila með Walt Disney-hljómsveitinni þar til klár hans við geðklofa rekur hann út á götuna og rennir sér að lokum í róður. Fréttamaðurinn Steve Lopez {Robert "rehab" Downey } er að leita að góðri sögu til að efla flaggferil sinn og kynnist honum og segir sögu sína. Með því að taka alla þætti klassísku "how we hit the skids" myndunum, taka mjög frjálslega að láni frá "A Beautiful Mind", taka svika "feel good" viðhorf mynda eins og "Rocky" - þú velur framhaldsnúmerið - og þeytir líka upp mikið melódrama frá 1930, allt sem er eftir á skjánum er útbrunið skel úr kvikmynd. Það er þröngsýnt, þröngsýnt, algjörlega fyrirsjáanlegt og spilar allt of oft á tilfinningar okkar. Ég hata að segja það, en þetta er svona mynd sem ef þú segist hata hana, þá mun fólk gefa þér slæmt útlit. Ég vildi endilega að ég gæti sagt eitthvað jákvætt um þessa mynd, en ég get það í rauninni ekki. Leiklistin leysir það nokkuð, en ekki nóg til að ég gefi henni fleiri en eina stjörnu. Stranglega gert fyrir sjónvarpsmyndaefni. Ekki tímans virði.