Ofviðrið hefur verið túlkað á marga mismunandi vegu, allt frá meira og minna hefðbundnum skoðunum sem fjalla um list til póstmódernískari nálgana sem vilja kryfja leikritið eftir póst-nýlendutímanum, femínískum, kynja- eða afbyggingarlínum. Ástæðan fyrir því að útgáfa Jarmans lét mig vera frekar kalt er sú að ég hafði ekki hugmynd um hvað hann var að tala um. Hver er undirliggjandi sýn/hugmynd/hugmynd á bak við þessa túlkun á Shakespeare? Fyrri gagnrýnendurnir komast ekki mikið lengra en hefndarharmleikur, pönkþáttur, en það er víst meira til í því, er það ekki? Þetta er ekki þar með sagt að það sé engin sýn hér, bara að ég átti erfitt með að uppgötva hana. Hvað sem því líður, þá er enn ýmislegt til að njóta. Pönkbragðið er hressandi og fyndið. Toyah Wilcox sem Miranda og Jack Birkett sem Caliban eru dásamlegir. Mér var ekki mikið sama um Williams sem Prospero ... ekki nógu margir töfrar held ég. Skiptin á milli gamla klaustrsins/kastalans og (mjög enska) heimsins fyrir utan geta stundum verið svolítið órólegur, en ég býst við að það sé viljandi. Allt í allt áhugavert en ekki alveg sá árangur sem ég hafði vonast til að gæti orðið (sérstaklega eftir að hafa séð Jarman's Caravaggio).