Aftur á myrku dögum 1990 var ranglega talið að hinn vænti erfingi Spielberg-hásætisins (eftir bilun hins meinta furðubarns Phil Joanou) væri tilgerðarlegur Spielberg-sinnar David Mickey Evans. Evans tókst að fljúga frá stúdíóunum fyrir meira en milljón dollara, þannig að stjórnendur barna-boomer trúðu handriti hans - sambland af nostalgískum tilvísunum frá 1960 og truflandi drama um barnaníð - jafngilti á einhvern hátt góða frásögn og ágætis kvikmynd. Eins og Rod Stewart söng einu sinni, "sjáðu hvað þú getur verið rangt fyrir þér." En handrit nýliðans, "E.T."-innblásið, sannfærði nógu marga um að hann væri næsti útvaldi - Nýi Spielberg - og því var gerður samningur. að kaupa ekki aðeins handritið fyrir meira fé en 99 prósent jarðarbúa munu nokkurn tíma sjá á ævi sinni, heldur að Evans leikstýri myndinni líka - jafnvel þó að hann hefði aldrei leikstýrt neinu á ævinni. Hey, hversu erfitt getur það verið að vera enn einn snillingurinn í kvikmyndagerð? Tveimur vikum eftir tökur komst Columbia að því. Dagblöðin hans voru kölluð „algjörlega ónothæf“ af vinnustofunni - eða að minnsta kosti þau sem voru nógu gáfuð til að hafa ekki fallið undir E.N.C. (Nýju fötin keisarans) stafa. Allt myndefni hans var eytt og endurunnið í gítarmyndir. Svo hvað á stúdíó að gera eftir að hafa sökkt 10 eða 20 milljónum dollara í eitthvað sem þeir töldu enn tákna upprisu Steven Spielberg? Ráða Spielberg sjálfan til að bjarga málunum? Columbia hefur líklega reynt það.Sláðu inn gamla atvinnumanninn Richard Donner. Hey, hann er kannski ekki kvikmyndasnillingur, en hann vinnur verkið. „Superman“ var ekki svo slæmt, þegar allt kemur til alls - og fyrsta „Lethal Weapon“ var nokkuð gott. Þannig að Donner stígur inn og grípur um leikstjórataumana. Sem betur fer tekst honum að sannfæra Kólumbíu um að það versta af fáránlegum fantasíuþáttum myndarinnar - sem hefði spilað eins og tíu ára sýra ferð - verði að fara. Því miður fer hann í grátandi Buffalo (óó, hversu ljóðrænn) og fáránlega, gervi-Spielberg fantasíulokið, heill með Clueless Mom fullkomlega sátt það sem eftir er ævinnar við að fá póstkort frá týndum syni sínum þar sem hann hringsólar um hnöttinn í rauður vagn. Rétt. En Donner tókst að ná ágætis frammistöðu frá Elijah Wood. Og Lorraine Bracco sem hálfvita mamman var heldur ekki slæm. Kannski ætti að endurmeta Donner. Kannski er hann ekki svo lygilegur Hollywood-hakk eins og allir hafa alltaf trúað. Eina ástæðan fyrir því að ég gef þessum ofbökuðu miseldi 2 í einkunn er sú að einhver var nógu klár til að leika hinn frábæra John Heard (en í röngum hluta, auðvitað ). Krakkarnir hafa það allt í lagi... þó að hræðileg, ofskýrandi frásögn Tom Hanks eyðileggi næstum hverja senu sem það ræðst inn á. Maður gæti haldið að eftir David Mickey Evaanses og Phil Joanous og Troy Duffys heimsins gætu kvikmyndaverin loksins orðið vitur. . Maður gæti vonað að þessar efla-drifnu kvikmyndagerðarvandamál gætu komið í veg fyrir að keisarans nýju fötin rísi nokkurn tímann upp ljótan hausinn aftur. Efasamt!