Það er athyglisvert að skáldsaga án söguþráðar er orðin grunnur að tveimur kvikmyndum. Þó að The Heiress hafi verið góð, ef ekki alveg nákvæm, aðlögun, þá er Washington Square þunglynd og illa leikin, fyrir utan þáttinn í Dr Sloper, mynd sem hefði getað verið svo miklu betri. Tilraunir leikstjórans til að gera „fallega“ atriðin voru svo augljós að ég hrökk við. Hún hefur enga af þeirri vanhugsuðu og einföldu fegurð sem kvikmynd án söguþráðar getur haft, eins og Onegin. Ég er sammála öðrum ummælum um túlkun Leigh á Catherine sem hálfvita, í stað barnalegrar og feimnislegrar; hún fékk mig til að fyrirlíta hana ekki finna fyrir henni. Umskipti Catherine frá barnslegu trausti yfir í tortryggni fullorðinna, allt atriði sögunnar, var innbyrðis, alveg eins og það var í skáldsögunni. En við höfum ekki gott af frásagnarrödd til að segja okkur það í kvikmynd! Ég held að einhver hafi sleppt aðlögunartíma í kvikmyndaskólanum. Ég þakka tilraunir leikstjórans til að gera áhrifamikla og fallega kvikmynd úr erfiðum texta en það gekk bara ekki.