Ég býst við að Melville hafi ætlað þessari mynd að vera skilgreiningin á því flotta; hún hefur hina svölu nálgun frá spennumyndum seint á sjöunda áratugnum/snemma á sjöunda áratugnumsama stakri sérkenni. LE CERCLE ROUGE, bitur og banvæn saga, er líka leikvöllur Delon, Bourvil, Volonté og Montand í að skilgreina hlutverk. Bourvil er lögga sem hefur þrjá ketti í íbúð sinni og daglega rútínu. Delon er ofurgestgjafi. Montand er veikur, misheppnaður lögga. Volonté leikur grunaðan á flótta. LE CERCLE ROUGE er auðvitað langt fyrir ofan ránsmynd; Melville notar tækni sína langar orðlausar nákvæmar myndir af hverju skrefi ránsins o.s.frv.. Samt er þetta tiltekna hasardrama miklu betra en aðrar myndir hansog það er mjög ólíklegt að þær séu svo miklu betri. Útlitið á LE CERCLE ROUGE er mjög sérkennilegt fyrir Melville, mjög Melvillian.Delon var skarpur og flottur; Bourvil kemur með iðn sína og Montand gerir kannski besta hlutverk þessarar myndar; frammistaða hans hefur óvænta hlýju .Aftur á móti eru persónurnar vart teiknaðar, ekki meira en brýna nauðsyn, og eru persónur. Eða grímur; samt er túlkunin innblásin, efnahagsleg en hugmyndarík. Önnur myndanna sem sanna að Delon sé góður, mjög góður leikari; og sú staðreynd að hann er ekki snillingur gefur ekki til kynna að það eigi að fyrirlíta hann sem fjórða flokks leikara. Hann er góður, hann þolir nálægð við Bourvil og Montand.Aðeins tíu ár. Fyrir LE CERCLE ROUGE var Melville að gera, undir lok 50. aldar, leiðinlegan, of langan og fáránlegan noir pastiche (með sjálfum sér í aðalhlutverki)og eftir aðeins áratug er hann hér, í fullu formi, með þetta alveg ótrúlega hasardrama. Stílfræðilega hefur þetta tekist vel. Áður en ég sá LE CERCLE ROUGE var ég ekki Melvillian aðdáandi; núna býst ég við að ég sé frekar einn.LE CERCLE ROUGE er dramanefnilega hasardrama, ein af þeim tegundum sem mest þarf til. Melville skorar.