Var þetta gamanmynd eða var þetta drama? Ég byrja þessa umfjöllun á því að spyrja þessarar spurningar vegna þess að myndin sem ég varð vitni að, Hollywood Shuffle, var hvorki fyndin né frekar dramatísk. Þó það hafi reynt svo mikið að koma á framfæri, vegna þessa skorts á skilgreiningu (gamanleikur eða leiklist), týndust snjöll þemu og áleitnar athugasemdir. Þó að ég trúi því mjög að það sé of mikið kynþáttafordómar að gerast í Hollywood, jafnvel í dag, þá trúi ég ekki að frumraun Townsends sem leikstjóra hafi gert mikið til að stöðva það. Þess í stað finnst mér það bara hafa bætt meira bensíni á eldinn. Kómísk tímasetning Townsends í þessari mynd var hörmuleg vegna þess að þættirnir sem hann átti að gera grín að, var hann í staðinn að kynna og öfugt. Þeir þættir sem áttu að vera alvarlegir voru einhvern veginn eyðilagðir vegna lélegs skorts á fyndnum gamanleik. Townsend hafði ágætis hugmynd með þessari mynd, en því miður er framkvæmdin það sem á endanum skaðar þessa mynd. Ef þú horfir á forsýninguna á undan myndinni (sem ég geri stöðugt) færðu strax ranga mynd af því sem þú ert að fara að sjá. Forsýningin gefur til kynna mjög gáfulega, kómíska mynd sem stærir sig af greind áhorfenda, en myndin gæti í raun ekki verið fjær sannleikanum. Helsta vandamálið við Hollywood Shuffle er ekki sagan sjálf (vegna þess að það skortir í hana). útfærsla); það er leiðsögn Townsend. Hann hafði frábæra hugmynd með þessari mynd. Nýttu Hollywood sem nýtir kynþáttinn okkar. Ágætis hugmynd, en af ​​hverju gat hann ekki framkvæmt hana mjög vel? Fyrsta ástæðan er sú að hugmyndir hans eru of tilviljanakenndar og óreglulegar. Uppbygging þessarar myndar var eins og að horfa á hjartaáfall á skjá á spítalanum, við erum bókstaflega alls staðar án viðvörunar eða korts. Það var augljóst að Townsend hafði talsvert að segja, en aðeins stuttan tíma til að gera það í. Svo, í stað þess að skilgreina persónurnar sínar, þróa þemu hans og í rauninni búa til snjalla kvikmynd, hendir hann þessu öllu saman og biður um að það virki. Því miður gerir það það ekki. Í stað snjöllrar gamanmyndar höfum við svo mikið af hugmyndum, grínþáttum og vannotuðum leikurum að þessi mynd fer úr sæmilegri í næstum óáhorfanleg. Það sem særir Townsend mest eru stuttar tilraunir hans til að vera fyndnar, truflanir í gegnum myndina. Frá því að berjast við illmenni þekktur sem Jerry Curl til að skopstæla Siskel & Ebert, tilraun Townsends til að gera grín á meðan hann talar um boðskap um kvikmyndaiðnaðinn hnígur. Þetta er vegna þess að þessir litlu, hléu skessur draga í raun athygli frá miðpunkti myndarinnar og eyðileggja í raun innvortis. Þó Townsend virðist vera að reyna að gera grín að lífinu í Hollywood, þá er hann í raun einfaldlega að tengjast hverri staðalímynd og klisju í bókinni. Það sem hefði getað verið falleg ádeila breytist í einfaldlega almennan húmor sem skilur sig aldrei alveg frá hinum. Þannig að ef þú finnur þig ekki hlæja að húmor þessarar sögu, þá er kannski einhver huggun í því að vita að sumir Wayans bræður eru til staðar. til að hjálpa til við að krydda þessa leiðinlegu sögu. RANGT! The Wayans eru í þessari mynd, en Townsend sýnir að hann hefur hæfileika til að draga það versta fram, jafnvel í þessari skemmtilegu fjölskyldu. Ákveðið á augnablikum þeirra fyrir In Living Color, sjáum við að gamanleikur var eitthvað sem allt þurfti að bæta stöðugt við. Kannski var þetta leikstjórn Townsend, eða bara kannski þessi voðalega saga, en þessir venjulega fyndnu grínistar voru augljóslega vannotaðir og hunsaðir þegar kom að gagnrýnendum þessarar myndar. Ég hélt bara að með hæfileikahópnum sem Townsend þurfti að draga úr Hollywood Shuffle hefði verið fyndið, bjart og sannkallað sting í þetta augljósa Hollywood vandamál. Því miður var þetta ekkert af ofantöldu. Að lokum vil ég segja að þetta var vinnanleg mynd. Það voru nokkur augnablik (á meðan þau voru fá og langt á milli) sem bros á vör, lokaafurðin var bara ekki sátt við mig. Townsend getur verið fyndinn, en í þessari mynd leið bara eins og hann væri að leika á móti sjálfum sér, í staðin fyrir persónulega reynslu sína og vandræði. Ég geri mér grein fyrir því að hann var líklega að tala sannleikann, en það kom aldrei í ljós. Þess í stað erum við þrædd í gegnum veikburða sögu, sem styður við sig með fáránlegum leifturklippum sem gætu hafa virkað fyrir grínþætti, en virkuðu örugglega ekki fyrir þessa mynd. Jafnvel fyrir þá sem segja að þetta væri frumraun hans sem leikstjóri og að hann væri að læra af þessari mynd, þá verð ég að vera ósammála. Ef þú ert að byrja nýtt skaltu annað hvort hafa þétt handrit eða skilgreind þemu. Townsend átti hvorugt af þessu og ásamt vanhæfni til að stjórna leikurum sínum mistókst hann bara í logandi bolta. Á heildina litið var þetta frekar svekkjandi að horfa á. Það minnti mig á stafsetningu í grunnskóla þar sem loksins er kominn tími barnsins þíns til að stafa. Orðið er erfitt, en þegar fyrstu tveir til þrír stafirnir koma út, heldurðu að það muni virka fullkomlega, en svo er það tilviljunarkennda „P“ og þögla „R“ sem þvingar spennuna til að falla niður. Þannig leið mér með Hollywood Shuffle. Í fyrstu sá ég möguleikana, ég sá þemað og hvatinn á bak við myndina, en með loðinni og óreyndri tækni og eftir fyrstu senurnar upplifði ég þessa djúpu falltilfinningu. Townsend sökkti sínu eigin skipi á þessu og ég held að Hollywood Shuffle muni aldrei sökkva á ný sem lykilatriði í kvikmyndahúsum í Hollywood. Einkunn: * af *****