„Tólf apar“ er skrítið og truflandi, en er samt svo snjall og greindur á sama tíma. Það hoppar snjallt á milli framtíðar og fortíðar og sagan sem hún segir fjallar um mann að nafni James Cole, dómþoli, sem er sendur aftur til fortíðar til að safna upplýsingum um manngerða vírus sem þurrkaði út 5 milljarða mannkyns. á plánetunni árið 1996. Í fyrstu er Cole sendur aftur til ársins 1990 fyrir slysni og fyrir ógæfu er hann fluttur á geðstofnun þar sem hann reynir að útskýra tilgang sinn og þar hittir hann geðlækni Dr. Kathryn Railly sem reynir að hjálpa hann og sjúklingur að nafni Jeffrey Goines, geðveikur sonur frægs vísindamanns. Þar sem myndin er ögrandi og einhvern veginn svo skynsöm, að takast á við og á milli skynsemi og brjálæðis, er myndin ákveðið meistaraverk í sögu vísindaskáldsagnamynda. Sagan er bara frábær. Það er svo frumlegt og svo skemmtilegt. Handritið sjálft skrifað af David og Janet Peoples er innblásið af kvikmynd sem heitir "La Jetée" (1962) sem ég hef ekki séð, en ég verð að þakka leikstjóra og rithöfundi myndarinnar, Chris Marker, fyrir að veita slíkan innblástur fyrir höfundar "Tólf öpum". Ég las aðeins um "La Jetée", það er ekki sama sagan en hún hefur sömu hugmynd, svo þetta er ekki bara afrit af henni. David og Janet Peoples hafa umbreytt þessum mikla innblástur í nútímavædda sögu, sem segir frá þessari brýnu þörf fyrir fólk að finna lausn til að viðhalda mannlegri tilveru og hún gerir það á svo fallegan og raunsæjan hátt að það er tryggt spennuferð. frá upphafi til enda. Tónlistin sem notuð er í myndinni er skrítin og einhvern veginn svo fyndin og skemmtileg að hún passar ekki fyrr en maður nær henni í alvöru og þegar maður gerir það gerir maður sér grein fyrir því að hún er svo sannfærandi, samin af Paul Buckmaster.Terry Gilliam, sem við munum eftir frá Monty Python. , þar sem leikstjóri myndarinnar kom mér verulega á óvart, þar sem mér fannst hann eiginlega aldrei vera leikstjóri. Ég veit að hann hefur leikstýrt kvikmyndum áður en ég trúði því varla að hann gæti gert eitthvað svona stórkostlegt. Það ætti þó ekki að koma á óvart þar sem hann stendur sig ótrúlega vel. Þú getur samt skynjað þessa sömu skrýtnu og í Python, en fyrir mér er leikstjórnin frekar gallalaus, þó með undarlegum hætti að lýsa hlutunum gerir hún sum atriði undarlega truflandi. Já, hún er svo sannarlega skrýtin, skrýtin, furðuleg og truflandi, svo hún gerir myndina líka svolítið þunga líka, þannig að veikburða áhorfendur munu líklega eiga erfitt með að horfa á myndina alla leið. Það er ekki eins þungt og þú gætir ímyndað þér, en það hefur bara þessa ákveðnu hluti sem í eigin tilgangi er stundum frekar alvarlegt að horfa á. Þrátt fyrir það geymir myndin þessa hreinu vitsmuni inni í sér og í gegnum flashbacks, drauma, stökk milli fortíðar og framtíðar blandar hún saman allri sögunni á mjög snjallan hátt og gerir söguþráðinn ekki einu sinni sóðalegan í neinum hluta, þó það þarfnast einbeitingar frá áhorfandanum eftir allt saman. Hvað kemur að leiklist, jæja myndin klikkar ekki einu sinni þar. Með hlutverk James Cole er hinn voldugi Bruce Willis, sem sennilega skilar sínu besta hlutverki til þessa. Nú kann fólk að vera ósammála mér, þar sem hann stóð sig ágætlega í td "The Sixth Sense" líka, en fyrir mig var hlutverk James Cole svo tilvalið fyrir Willis og hann skilar því ótrúlega vel. Persónan er líka mjög vel skrifuð en samt enn betri. Cole byrjar að efast um eigin tilveru og hann tekst á við sjálfan sig, byrjar að efast um raunverulegan lífstíma hans, reynir að lifa af og finna mikilvæga týnda púslið. Með erfiðleikum byrjar hann að missa trú sína og spyr hvort hann geti jafnvel treyst eða trúað sjálfum sér. Aðrar hlutverkasýningar sem vert er að nefna eru frammistöðu Madeleine Stow og Brad Pitt. Stow fer með hlutverk Kathryn Railly, geðlæknis James Cole, sem sér eitthvað undarlega kunnuglegt í Cole og ákveður að hjálpa honum að takast á við brjálæði sitt. Hún fer einhvern veginn að trúa sögu Cole en sem trúuð á vísindi reynir hún að finna lausnir í gegnum hana og reynir að takast á við skynsemina þegar kemur að ótrúlegum hlutum. Brad Pitt er svo góður í hlutverki Jeffreys Goines og hann gerir líka einn af sínum bestu hlutverkum til þessa. Hinn geðveiki en samt bráðfyndin persónuleiki persónunnar færði Pitt meira að segja Óskarstilnefningu fyrir hana, svo ég held að ég sé ekki að hrósa heiðarlega stórkostlegu frammistöðunni fyrir ekki neitt. Allt í allt er "Tólf öpar" frábær vísindaskáldskaparupplifun og hún mun gera það. örugglega meðmæli fyrir alla, sérstaklega fyrir sci-fi aðdáendur. Hún inniheldur snilldar persónur og frábæra hlutverkaframmistöðu, sérstaklega frá Willis og Pitt, og frumlega og skemmtilega sögu sem myndar söguþráð sem er svo gáfulegt og snjallt. Samt sem áður er það skrýtið og truflandi fangar það örugglega athygli áhorfandans með því að gera það áhugavert og fyndið. Þetta er líka sprengispennumynd og það er líka rómantík í honum, svo þetta er allt í sama pakkanum og það gerir þetta að einni bestu sci-fi kvikmynd sem ég hef séð. Í gegnum skrítna en samt frábæra sýn Terry Gilliam tekst honum að halda sér í jafnvægi þrátt fyrir nokkuð ójafna en samt einhvern veginn stöðuga ferð. Erfitt að útskýra í raun, en svona er þetta, það er heillandi.