NB: Spoilers að innan. Þessi frábæra mynd snýst "um" svo margt, allt með góðum árangri: Sci-fi tímaferðalög, óstöðug sálfræði, dystópískt samfélag, hvað-er-raunverulegt heilkenni, smám saman grafið undan trúkerfum, lífræn hryðjuverk um allan heim og ástarsaga sem er í öndvegi. .Afleiðingar brenglaðrar tímalínu sögunnar vekja upp mikið af heitum umræðum - vitni að umræðum á þessari síðu; eða, sem öfga, skoðaðu ritgerðina á www.mjyoung.net/time/monkeys.html. Úff! Slík tímabundin áhersla talar að mestu leyti um frábæran söguþráð, sem kemur frá stórbrotnu verki rithöfundanna David og Janet Peoples, svo ekki sé minnst á innblástur Chris Markers "La Jetee." Án efa er þetta ein farsælasta, heillandi tímaferðamynd sem hefur verið hugsuð. En það eru mörg önnur stig sem tala hér. Raunveruleg snilld myndarinnar er að einblína á viðbjóðslegar aukaverkanir tímaferða í huga James Cole (Bruce Willis, sem gerir besta verk ferils síns hér). Ferðalag hans þróast frá stríðsmanni sem veiðir bóluefni til smám saman losað fórnarlamb og aftur til baka. Önnur víðfeðma sögunnar leggur sífellt meiri áherslu á persónulega sögu James og Dr. Kathryn Railly (hinn dásamlega Madeleine Stowe). Ég elska samtímis breytileg/andstæð sjónarmið þessara tveggja persóna. Fyrir mér kemur þetta allt í hámæli í flóapoka hótelherbergissenunni. Á þessum tímapunkti, James einu sinni gripinn af óhagganlegri ákveðni hnígur nú í algjörum efa um eigin veruleika; á meðan Dr. Railly hinn svali og skynsami vísindamaður er loksins orðinn ofboðslega sannfærður um hryllilegar spár hans, eftir að hafa tekið til sín sönnunargögn James. Örvænting hennar til að komast í gegn til James og halda áfram í verkefninu sýnir hversu langt hún er komin.Gilliam lætur okkur þykja vænt um þessar persónur, sérstaklega í gegnum spennustigið sem þræðir líf þeirra. Jafnvægið á milli tilfinningasrússíbana og vaxandi sci-fi þraut/spennumyndar er stórkostlegt. Og upplausnin á flugvellinum er ákaflega mikil vegna þess að við sjáum hana koma svo greinilega í gegnum drauma James. Það er hér, rétt eftir að James hefur ákveðið að hætta öllu klúðrinu og er að berjast við geðveiki sína meira en nokkru sinni fyrr sem hann stígur aftur til baka og gerir það sem er nauðsynlegt fyrir mannkynið. Sjáðu Jose and the gun (Rétt á undan eru tilvísanir í "Vertigo" eftir Hitchcock og sjálfsmyndaskipti/rugl frábærar.) Þetta er kvikmynd sem þarf að þvo út á milli hugsandi fólks; það heldur ekki aðeins við endurtekið áhorf, það krefst þeirra. "Twelve Monkeys" er gáfað, ögrandi, furðulegt, fyndið og spennuþrungið efni. Aukahlutverkið er frábært, sérstaklega Brad Pitt stelur öllum senunum sínum og sýnir mikinn sveigjanleika sem Jeffery Goines, brjálaður og spilltur, en alltaf sá sem eftir lifir. Og það er David Morse sem Dr. Peters (athyglisvert hvernig myndin skilur einfaldlega eftir áhorfandanum sínum vonda hvata) og Christopher Plummer sem Dr. Goines. En stærstu viðurkenningarnar tilheyra Terry Gilliam, sem fer hér - bara varla - framúr hans framúrskarandi "Brasilíu". (Auðvitað margar hliðstæður, sérstaklega einmana bardagamaðurinn sem reynir að flýja hrunandi umhverfi sitt: brjálæði að innan, brjálæði án.) Sérhver rammi þessarar myndar hefur sinn einstaka stimpil og tón. Hljóðrásin er líka frábær. Þetta er eitt af frábæru afrekum 9. áratugarins, í algjöru uppáhaldi hjá mér og á örugglega eftir að halda sér um ókomna tíð.