Glæsilegir líkamar, glæsilegir litir og myndavélavinna, tilgerðarlegur samræða, banal söguþráður. Nafn prímadónnunnar, Camilla, og samnefnd blóm sem birtast oft, eru nóg til að minna okkur á söguþráðinn í skáldsögu Dumas La Dame aux Camelias, kvikmyndinni Camille með Garbo og (held ég) Robert Taylor, og sl. en ekki síst óperu Verdis La Traviata. Fallegar, ekki of dyggðugar ungar dömur, félagslegar útskúfaðir af einni eða annarri ástæðu, elskaðar, hættu saman, sameinuðust rétt til að deyja úr berklum í síðasta atriðinu... Maður fyrirgefur banal söguþræði og heimskulega óraunhæfa samræðu í óperu, en af hverju að eyða Hayak, Don Sutherland, fallegri túlkun á LA á 30. áratugnum, deus ex machina jarðskjálfta sem drepur hina konuna á þægilegan hátt og allri þeirri fegurð í þennan miðlungs kalkún þar sem er ekki einu sinni fallegur söngur?