Ég er almennt ekki aðdáandi gamanmynda í framhaldsskóla, þær treysta mikið á húmor í ósmekklegum hætti og fara sjaldan langt frá klisjukenndum sögulínum og persónum og beinlínis daufum samræðum. Hins vegar hef ég haft minn hluta af sektarkennd, sérstaklega þegar ég var enn í menntaskóla sjálfur. Að sjá ó-svo-þekkjanlegu kennarafígúrurnar fá spark í rassinn gladdi mig alltaf upp og einstaka hlátur gæti líka verið raunin. Þessar myndir virka bara ef að minnsta kosti ein persónan er samstundis viðkunnanleg, þetta var ekki raunin í 'Cheats', sérstaklega ekki söguhetjan. Auðvitað hjálpaði það ekki að leikarinn í leik var einn pirrandi, hæfileikalaus og hrokafullasti krakkar sem ég hef séð í gamanmynd. Að leika í gamanmynd er ekkert grín, það er erfitt að vera fyndinn: afhendingin verður að vera bara rétt eða efnið fer til spillis. Í þessu tilfelli var ekki mikið af góðu efni til að byrja með og brandararnir sem voru hálf fyndnir voru klúðraðir af fagmennsku af leikarahópnum. Þessi mynd fannst 3 tíma löng, leikstjórinn heyrði augljóslega aldrei um skeið. Vertu í burtu frá þessari, það eru margar aðrar skemmtilegar unglingagamanmyndir þarna úti eins og 10 Things I Hate About You, Who's Your Daddy og Superbad.