Þessi mynd er svo slæm að hún er góð -- á óviljandi fyndinn hátt. Ég gat ekki hætt að horfa á hana, ég hló svo mikið! Þetta er eins og skopstæling á rómantískri spennusögu, nema þetta er ekki skopstæling. Alexandra Paul leikur Emily Wendell, eiginkonu kúgaðs predikarans sem fellur harkalega fyrir Luke (Corey Sevier), hógværan og dularfullan rekkjumann sem við komumst að því að var í fangelsi; það eina sem Sevier er þó sekur um er slæmur leikur! Taktu eftir, hann er ekkert verri en hinir leikararnir. Þú færð það á tilfinninguna að leikararnir hafi *ekki* hugmynd um að þeir séu í virkilega hræðilegri mynd; þeir eru að spila þetta beint. Allt við myndina er slæmt: Leikurinn, handritið, ástarsenurnar, takturinn, söguþráðurinn, tónlistarvalið. Hátíðarsenurnar eru bara svo fáránlegar -- fyrst skotbardaginn í kirkjunni, svo lokaorð Luke við Emily -- ég var að grenja úr hlátri. Augljóslega tók Luke mikið af lyftingum og kramdi í fangelsinu og við fáum að sjá nóg af nöktum bol hans. Það er líklega hápunktur myndarinnar.