Ef Corky St. Claire í WAITING FOR GUFFMAN hefði leikstýrt þegnum Blaine í hryllingsmynd með kómískum undirtónum hefði útkoman verið mjög eins og THE MILPITAS MONSTER. Til að vera örlátur var þetta lengsta klukkutíma og tuttugu mínútna mynd sem ég hef nokkurn tíma séð. Að kalla hraðann jökul er að vera góður. Næstum enginn sem tengist þessu verkefni gerði nokkurn tíma aðra mynd að undanskildum Ben Burtt, sem gerði aðdáunarverðar (miðað við kostnaðarhámarkið) tæknibrellur. Hann hélt áfram að gera hljóð fyrir kvikmyndir eins og MUNICH og nokkur önnur stór fjárhagsverkefni. Frásögnin er eftir gamaldags talsetta leikarann ​​Paul Frees, sem sennilega gaf krafta sína. Þegar þú ert að horfa á opnunartitlana og sérð Milpitas Unified School District skráð sem einn af framleiðendunum veistu að þú ert að fara í langa, undarlega ferð. Mengun á dúnhaugnum í Milpitas í Kaliforníu verður svo eitruð að hún myndar skrímsli. Mundu að þetta er 1975 og vistfræði var mikið umræðuefni. Aðeins nokkrum árum áður höfðu bíógestir fengið GODZILLA VS. SMÓGSKRÍMIÐ.Hingað til svo gott. Skrímslið er vængjað vera að minnsta kosti fimmtíu fet á hæð og hefur getu til að rífa bæinn í sundur. Í staðinn stelur það ruslatunnum. Miðpunktur í forsendu er hugmyndin um að þetta skrímsli geti ráfað um litla borg og skilið eftir sig átta feta löng spor en ekki tekið eftir neinum. Það er fallega hugsað atriði þar sem það gengur í gegnum miðja karnival á kvöldin en einhvern veginn tekur enginn eftir því. Eini manneskjan sem sér skrímslið þar til í lokasenunni er George, bærinn drukkinn. Alla myndina vonaði ég, vonaði, vonaði að George yrði rifinn í tætlur á myndavélinni en þetta gerðist ekki. Drat. Reyndar er enginn drepinn. George fórnar sjálfum sér til að bjarga Priscillu (hann er bundinn við þyrlu til að tæla skepnuna - George lyktar verri en sorp og skrímslið laðast að lyktinni). Aðalhlutverkið er hópur framhaldsskólanema. Það er fallega Priscilla og ólýsanlega kærastinn hennar og nokkrir „slæmir“ strákar sem (koma á óvart, koma á óvart) þeyta sig í form til að hjálpa til við að sigra skrímslið í lokasenunum. Skrímslið á þátt í fjórum aðal leikmyndum. Hann ræðst á Browning-Ferris ruslabíl og skilur hann eftir við hliðina á upphækkuðum þjóðvegi, en enginn tekur eftir því. Hann gengur í gegnum karnivalið, aftur óséður. Hann rífur byggingu (fínt smáverk) og enginn sér hann nema George. Svo ræðst hann á menntaskólann í dansi og grípur Priscillu og ber hana burt eins og ákveðinn mjög hár api hefur gert nokkrum sinnum, síðast síðastliðinn vetur. Það eru söguþræðir sem koma upp úr engu og falla frá. Íbúar á staðnum grípa í ráðhúsið vegna þess að þeir vilja fá ruslatunnurnar sínar aftur. Vandað leynivopn til að rekja skrímsli er flogið inn með einkaþotu, skoðað og gleymt. Svo hvers vegna horfði ég á allt? Vegna þess að þetta fólk skemmti sér svo ógeðslega vel. Ég hafði þá hugmynd að slökkviliðsmennirnir væru slökkviliðsmenn, það væri verið að taka upp kaupsýslumenn á eigin skrifstofum, Priscilla gæti vel búið í þessu úthverfa húsi og atriði af fólki í görðum þeirra gæti vel hafa verið í þeirra eigin garði. frábærir leikarar, en þeir eru alvöru fólk. Enginn er ótrúlega góður. Reyndar myndi ég áætla að fjórir af hverjum fimm fullorðnum á skjánum séu með gleraugu. Þar sem þetta er um miðjan áttunda áratuginn sjáum við mjög léleg föt og sumir karlanna eru með ótrúlega slæmt andlitshár. Einn heiðursmaður sem er í viðtali fyrir fund í Ciry Hall er með svo hávært bindi og sportfrakka að maður heldur að hann sé á leiðinni til að leika Marcellus í THE MUSIC MAN. Og það fékk myndina tvær aukastjörnur. Núll fyrir söguna. Tvö stig fyrir stundum ágætis tæknibrellur. Og tveir punktar fyrir þá staðreynd að fólk í samfélaginu tók sig saman og gerði þetta. Þeir geta í raun sagt að þeir hafi leikið í kvikmynd; Þrátt fyrir mikla sviðsreynslu og að vinna á bak við tjöldin í beinni sjónvarpi get ég ekki sagt það, og ég er ánægður fyrir þeirra hönd. Manstu eftir þessum frábæru gömlu myndum með Mickey Rooney og Judy Garland? Á einhverjum tímapunkti myndi einhver segja: "Við skulum setja upp sýningu! Edna frænka á öll þessi gömlu föt uppi á háalofti og við getum notað hlöðu Ned frænda!" Síðan myndu þeir gera "hverfissýningar" með leikmyndum og búningum sem myndu kosta vel í sjö tölur ef það væri afritað í dag. Það er andinn sem góða fólkið í Milpitas hafði fyrir þessu verkefni og blessað það fyrir það.