Hvernig einhver getur hrósað þessari grófu kvikmyndaútgáfu eftir að hafa séð hina stórkostlegu WATERLOO BRIDGE með Vivien Leigh og Robert Taylor er ofar skilningi. Myra eftir MAE CLARKE er langt frá hlutverkinu sem VIVIEN LEIGH lék í endurgerðinni. Hún leikur algenga bandaríska stelpu með Brooklyn-hreim og „Yeah“ viðbrögðin eru dálítið ögrandi þegar búist er við minna grófum karakter. DOUGLASS MONTGOMERY (á lokaeiningum sem KENT DOUGLASS) er afskaplega ólíklegt sem hermaður sem er hrifinn af henni, sama hversu oft hún svíkur hann. BETTE DAVIS hefur ekkert hlutverk í smáhlutum. Melódramatísk árekstrar þeirra á síðustu tuttugu mínútum myndarinnar eru ótrúverðug (óhófleg ofspilun) - jafnvel í ljósi þess að þetta er grófari útgáfa af sögunni þegar hljóðið var aðeins nokkurra ára gamall og þögull leikaraskapur var enn reiði. Bara hræðilegt. Og það endar skyndilega með því að Clarke týnir lífi í sprengjuárás á brúnni. The End.It hefur ekkert af fallega skyggðu frammistöðunum í MGM endurgerðinni frá 1940, þar á meðal frábæran aukaleikara. Þess í stað er þessi settur upp með lágum kostnaðarhámarks framleiðslugildum (og ég meina skó-strengs fjárhagsáætlun) með engum lúmsku yfirleitt. Og það er enginn hugrekki í senu þar sem Myra segir aðalskonunni hvers vegna hún megi ekki giftast syni sínum, Roy. Hún segir einfaldlega: "Ég sótti hann á Waterloo Bridge." Skýringu lokið. Ekkert djörf þarna. Samantekt: Í einu sinni er upprunalega útgáfan alls ekki besta útgáfan. VIVIEN LEIGH og ROBERT TAYLOR hafa aldrei farið fram úr sem Myra og Roy í útboðinu, stórkostlega leikin klassísk kvikmynd frá 1940.