Gena Rowlands leikur leikkonu sem missir tökin á raunveruleikanum þegar hún verður vitni að dauða aðdáanda hennar. Hún verður sífellt blekkt af raunveruleikanum og fyrir vikið kemur tilfinningakippur hennar inn í starf hennar sem leikkona. Í þeim skilningi að hún brýtur allar leikreglur og impróvisar allt, en tekst samt að virkja áhorfendur sína, gerir myndina áhugaverða (ef hún er svolítið sjálf mikilvæg) sem hliðstæða baráttu Cassavettes sjálfs sem kvikmyndagerðarmanns. Það er svo mörgum hugmyndum fleygt og þar af leiðandi verður þetta svolítið ruglað (ég er enn að velta fyrir mér tengslunum á milli dauða aðdáandans og Rowlands, meðal annars), en hvernig þær eru settar fram í sinni hráustu mynd gerir það að stöðugt áhugaverð og umhugsunarverð mynd. Væri frábært á tvöföldum reikningi með Mulholland Drive.