Mér fannst þessi mynd frábær hugmynd, hún stóðst ekki. Svo virðist sem þeir hafi fundið leið til að byggja upp spennu, en gátu ekki stigið útborgun sína mjög vel. Í einu tilviki er lögreglan á klukkunni til að finna felustað mannræningjanna. Þeir fara vandlega frá tannlækni til tannlæknis til að passa við tannlæknaskrá. Á sama tíma sleppur maðurinn sem var rænt (Mason) í gegnum lyftustokkinn. Eftir alla uppbygginguna kemur lögreglan á sama tíma og hann losnar, sem er vægast sagt mjög and-loftslagslegt. Það eru líka stórar frásagnarsenur sem taka okkur „inni í hugsun“ hins skelfða eiginmanns og eiginkonu, sem dregur úr spennunni frekar en bætir við hana. Við gerum okkur fulla grein fyrir spennu þeirra og raddsetningin er móðgun og rænir áhorfandann öllum möguleikum á persónulegri reynslu af óttanum, eins og Hitchcock sannaði aftur og aftur, er mun áhrifaríkari. Mestu vonbrigðin eru að sitja í gegnum alla myndina og fá snöggan, frekar bragðlausan endi. Ég meina það bara ... "endar" í hrjóti.