Dead Gentlemen Productions hefur sett saman kvikmynd með ótrúlegt framleiðslugildi miðað við fjárhagsáætlun þeirra. Allir sem hafa einhvern tíma leikið hlutverkaleiki, sérstaklega hvaða fantasíu-RPG sem er (þeir leika Dungeons and Dragons í myndinni) munu ELSKA þessa mynd. Frábær frammistaða í alla staði - sérstaklega með tilliti til tvíþætts eðlis reglnanna, að leika leikmenn sína og persónur. Allir sem hafa einhvern tíma tekið upp eða leikið í nemendamynd munu meta þá vinnu og ást sem þeir leggja í þetta verkefni. Þessi mynd (og forsaga hennar) er fyrir fantasíumyndir og hlutverkaleiki það sem Blazing Saddles er fyrir vestra - skopstæling af hæstu gráðu. Ég hef aðeins nokkrar minniháttar kvartanir vegna kvikmyndarinnar sjálfrar, engin þeirra mun koma í veg fyrir að ég kaupi DVD-diskinn um leið og hann er fáanlegur (aðeins 6 vikur í viðbót - ég tel dagana): 1. Þegar Lodge er að tala við Joanna um að ganga í leikjahópinn, réttir hann henni eintak af Dungeons and Dragons Players Handbook og segir "þetta mun segja þér allt sem þú þarft að vita." Myndavélin sveimar of lengi á mynd af bókinni og augnablikið virtist í raun vera auglýsing.2. Brandararnir eru fyndnir en þeir virðast dreifast misjafnlega um myndina. Síðasti þriðjungur myndarinnar, eftir nánast samfellda straum af sjónrænum og munnlegum húmor á undan henni, hægir aðeins á sér, eins og frásögnin væri að ná bröndurunum. Skrítið, en Blazing Saddles sló mig alltaf þannig líka. . . og ég elska þá mynd líka. Einn af frásagnarstyrkjum sögunnar er óuppgerð eðli rómantíska undirspilsins. Verður Joanna kærasta GM? Fer hún aftur til Cass? Eða munu þau þrjú viðhalda platónskri vináttu, dýpkuð af félagsskap hlutverkaleikja? (Já, það hljómar ömurlega, en það eru nokkur sakarísk augnablik, sérstaklega þegar Cass og Lodge „gera upp“ í lokin.) En myndin spannar eina viku: hvað varðar mannleg samskipti var ekki hægt að svara þessum spurningum í einu. vika. Sú staðreynd að samband persónanna er skilgreint finnst mér betra en klassískara valið sem þú sérð í flestum kvikmyndum, eins og stúlkan fær prinsinn sinn og þau flytja inn í kastalann, eða prinsinn sekkur í Norður-Atlantshafið eftir þrjár þrár, leiðinlegar og fyrirsjáanlegar klukkustundir. Rithöfundarnir virðast virkilega hafa tök á sálfræði persónanna og þú getur séð persónurnar (bæði leikararnir og persónur leikmannsins) breytast í gegnum myndina, en ekki skyndilega og ekki ótrúlega. Ég myndi elska að heyra meiri visku frá Brother Silence. "Maðurinn sem sker sig úr í myrkri er... flúrljómandi."