Ewe, opnunin öskrar núll fjárhagsáætlun. Titlarnir sem streyma inn líta út eins og barnabarnið mitt hafi verið sleppt með iMovie. DVD kassinn gefur til kynna að þú verðir meðhöndluð með gamla daga 80s boobie kvikmynda. NEIBB! Varla nein nekt úr mynd þar sem Traci Lords leikur aðalhlutverkið! Þessi mynd þurfti virkilega á nektinni að halda. Í staðinn færðu fullt af Lords perkies sem benda í gegnum skyrtu, en þeir virðast vera virkjaðir af heitri gufu. Það er skrítið, í mínum heimi kvikna aðalljósin í KULDA. Söguþráðurinn er ömurlegur, blindi gaurinn er bara brandari og ekki fyndinn. Uppátæki hans eru svo þvinguð og fyrirsjáanleg. Hann hrasar yfir dótið og þú sérð hann búa sig undir fallið. Hann þarf að vinna að líkamlegri gamanmynd sinni. Flest nekt Frostbite kemur frá senu í heitum potti sem lítur út fyrir að vera tekin mánuðum síðar og sett inn til að fá dreifingaraðila. Og nektin er ekki þess virði. NamoiBucks; það er bara tímaspursmál hvenær Starbucks kærir þetta. Ekki einu sinni fyndið. Þegar Billy kemur í bæinn í fyrsta skipti sem þeir rekast á Namoi Bucks, sagði hann: „Vá, þeir hafa þetta alls staðar.“ Þetta fær þig til að trúa því að þetta sé skopstæling á Starbucks, en óvart, á bak við búðarborðið á þessum stað er Namoi sjálf. Greinilega elskar hún kaffi svo mikið að eigandi þessarar risastóru keðju ákvað að vinna í pínulitlum köldum bæ. Það eina sem þessi mynd hefur að geyma eru Warren Miller snjóbrettamyndirnar. Já þetta er allt efni Warren, þannig að ef þú vilt sjá frábæran hasar, fáðu þér Warren miller flick. Láttu Frostbite í friði. Það er ekkert gott við þessa mynd. Það er engin ástæða til að leigja það eða kaupa það, og ef vinur býðst til að lána þér eintak ókeypis. Sláðu á hann og bindtu enda á vináttuna.