Í nokkurra ára leit að hálfsæmilegum kvikmyndum til að leigja fyrir börnin mín, hef ég þróað með mér sjötta skilningarvitið til að koma auga á hinar mjög svölu, beint í myndbandsupptökur sem er mjög sársaukafullt að sitja uppi með (fyrir alla eldri en átta). Ég sleppti boltanum á þessa og krakkarnir eyddu hálfri myndinni í að spyrja mig "til hvers sagði hún þetta?" og "af hverju gerði hann það?" og augun mín urðu sár af því að rúlla þeim á hverri mínútu eða svo þar sem persónur stóðu sig mjög illa við að kynna tilviljunarkenndar breytingar á söguþræðinum. Og næst þegar einhver ákveður að það að hafa nákvæmlega enga kunnáttu með sverði sé einfaldlega að „færa raunsæi“ í kvikmynd, vinsamlegast keyrðu þá í gegn með daufum smjörhníf. "Prehysteria!" var höfuð og herðar yfir þessu. Arrgh.