'Doppleganger', (eða 'Journey To The Far Side Of The Sun' eins og það er almennt þekktara) var skrifað (með inntak af látnum Donald James) og framleitt af Gerry og Sylvia Anderson, þekktust fyrir 'Supermarionation' sjónvarpið sitt. sýningar eins og 'Thunderbirds'. Alþjóðlega geimferðastofnunin Eurosec uppgötvar tilvist dularfullrar plánetu hinum megin við sólina og leggur til að þangað verði sent mannað flug. Nefndin læðist að óhóflegum kostnaði og leggur verkefnið á hilluna. En þegar öryggisleki hjá stofnuninni uppgötvast, af ótta við að Rússar gætu komist þangað fyrst, fær verkefnið grænt ljós. Bandaríski geimfarinn Glenn Ross (Roy Thinnes) er í lið með breska vísindamanninum John Kane (Ian Hendry). Eftir margra vikna erfiða þjálfun sprengist Phoenix af stað og stefnir á hið óþekkta. Þremur vikum síðar hrapar skip þeirra í því sem virðist vera hráslagalegt, fjallalandslag. Ross lifir af en Kane er illa meiddur. Ljós sést færast í áttina að þeim...ég læt samantektina liggja hér. Fram að þessu hefur myndin verið grípandi, með frábærum tæknibrellum (eftir Derek Meddings) og tónlist eftir búsetta tónskáld Anderson, Barry Gray (af hverju hún hefur ekki verið gefin út á CD er ráðgáta). En þegar Ross og Kane hrundu lendingu, og við uppgötvum leyndarmál framandi heimsins - það er afrit af okkar eigin, allir á honum eru eins, eini stóri munurinn er að hlutunum er snúið við - verður það minna áhugavert og endar með hrífandi and-climax. Ég held að kvikmyndahúsið hafi verið rangur staður til að gera þessa hugmynd, reyndar gerðu Gerry & Sylvia síðar eitthvað svipað í 'Space: 1999' þættinum sínum. Ross hættir (og missir á endanum) lífi sínu í viðleitni til að snúa aftur til jarðar - jarðar sinnar. En afhverju? Nýja jörðin er svo lík að hann gæti allt eins hafa ekki nennt því. Roy Thinnes hafði nýlega gert sjónvarpsþættina 'The Invaders' og skilar hæfileikaríkri frammistöðu (því miður að það voru ekki fleiri atriði eins og sú þar sem hann róar með konu sinni). Ian Hendry er góður sem 'Kane', en hverfur úr sögunni of fljótt. Nokkrir leikarar komu fram í 'U.F.O.' Andersons. eins og Ed Bishop og George Sewell. Blikkið og þú munt sakna Nicholas Courtney („The Brigadier“ úr „Dr.Who“ í pínulitlu hlutverki). En leiklistarheiðurinn hlýtur Patrick Wymark sem er látinn sem „Jason Webb“, yfirmaður Eurosec. Persónan er ekki langt frá 'Sir John Wilder', þeirri sem hann lék í 'The Power Game' eftir A.T.V. Webb er svo slægur karakter að það er dásamlegt að horfa á hann. Framlag Herberts Lom (sem njósnara með myndavél falin í fölsku auga) nemur litlu meira en myndefni. Eins og ég sagði eru tæknibrellurnar stórkostlegar, sem og leikmyndin. Þannig að myndin er þess virði að horfa á hana, en ekki búast við að mjög mikið gerist þegar hasarinn færist til spegilplánetunnar. Með sterkara handriti hefði þetta getað verið önnur 'Planet Of The Apes' eða - þori ég að segja það - '2001: A Space Odyssey'. Í framleiðslu Anderson lét hann framtíðina líta út fyrir að vera frábær staður, ævintýraleikvöllur þar sem vísindi það var flott, allir áttu flotta bíla sem hurðirnar opnuðust lóðrétt, kynþokkafullar konur og ekkert sem benti til þess að eitthvað væri alvarlega athugavert við heiminn. Við erum í framtíðinni núna og fólk er enn að horfa á 'Coronation Street' annað hvert kvöld. Hversu svekkjandi. Ef spegill Jörðin er raunverulega til einhvers staðar, vonar maður að það sé betri staður en þessi. Ef allar konurnar þarna líta út eins og Lynn Loring eða Loni von Friedl, þá fer ég í næsta flug!