Svo fyrst og fremst..Englar og djöflar er miklu betri og allt öðruvísi mynd en Da-Vinci kóðann. Í kjölfar nýlegrar hellings af teiknimyndasögukvikmyndum, endurgerðum og vafasömum upprisum aldraðra sérleyfishafa. það er hressandi að horfa á mjög heilsteypta og skemmtilega mynd sem er laus við skjálfta myndatökutækni, linsuljós, óhóflegan GCI og yfirsterkar hasarmyndir. Að þessu leyti finnst englar og djöflar næstum gamaldags. Hún býður upp á góða og yfirvegaða umræðu. um hið aldagamla viðfangsefni trúarbragða vs vísinda, býður upp á innsýn í hliðstæður milli stóru húsa Guðs í Róm (fallega tekin fyrir vikið) og musteri nútímavísinda sem er stóra stöð CERN fyrir hadron-árekstur. Hanks er Hanks að þykjast að vera snjalli strákurinn og hann passar miklu betur við hlutverkið í annað sinn en viðarframmistöðu hans í Da-Vinci. góður stuðningur er í boði hjá grjótharðra leikara, þar sem sérstakur hápunktur er stóíski kardínálinn hans Armin Mueller-Stahl. en aðalbjargráð kvikmyndanna er hraðinn. allan sýningartímann var ég algjörlega upptekinn af sögunni og myndin gaf mér í raun aldrei tíma til að sitja og greina í sundur galla sína í rökfræði. Eina alvarlega gagnrýnin mín er sú að sum vísindin sem sýnd eru eru í besta falli umdeilanleg varðandi áreiðanleika raunheimsins. En það er ekki kvikmyndaframleiðendunum að kenna, frekar athugun á því gamla orðtaki að þú ættir aldrei að láta sannleikann koma í veg fyrir góða sögu..Talandi um hvað sagan er klikkaður, blanda saman ævintýri og kapphlaupi við tími með góðri gáfur og fallegu ívafi eða tvö í leiðinni. Á heildina litið mæli ég eindregið með þessu fyrir aðdáendur annarrar fjársjóðsmynda (sem þetta líkir greinilega eftir en með miklu alvarlegri blæ) og aðdáendur rífandi ævintýra sögur almennt.