Láttu Ed Wood í friði. Að kalla „Plan 9 from Outer Space“ verstu kvikmynd sem gerð hefur verið væri að neita þessum ógeðslega dónalega hrúgu af Hollywood-gúanó um réttmætan titil. Þessi tilgerðarlega samruni af vitlausum duttlungum og kurteislegum félagspólitískum „skýringum“ virðist í raun myndast í samræmi við „Plan 9,“ með illa leiknum atriðum af leikara sem eru illa settir á ódýrum settum í bland við það sem virðist vera upptökur af bardaga- og mannfjöldasenum sem klipptar eru úr epíkum með hærri fjárhag. En þar sem „Plan 9“ tekst stundum að vera fyndið þegar það þýðir að vera og þokkalega skemmtilegt í heildina, þá skortir þessa kláru keppni skelfilega grunnsýningu, þar sem atriði eru allt frá móðgandi ófyndnar (viðbjóðslegur burlesque Groucho Marx sem stelur Manhattan frá indíánum) í lágar búðir (Hedy Lamarr að reyna að líkja eftir Jóhönnu af Örk þegar hún heyrir "raddir hennar") til leiðinlegra (Dennis Hopper gerir nákvæmlega ekkert með hlutverk Napóleons) til óvænt átakanlegrar frammistöðu Peters Lorre sem geðrofsans Nerós. Gefðu Irwin Allen versta leikstjórabikarinn fyrir að hafa breytt svo miklu í svo lítið.