"Death Bed: The Bed That Eats" eftir George Barry er í rótinni dökkt ævintýri sem sagt er í gegnum hryllingsmyndaramma. Þetta er að mínu mati ein besta mynd áttunda áratugarins og það er beinlínis glæpsamlegt að myndinni hafi í rauninni verið stolið og dreift án vitundar Barry (þeim sem bera ábyrgð á þessum þjófnaði ættu að fá að borða í rúmið, ASAP). Ef þú ert að leita að augljósum átökum eða ofsafengnum hasar, þá er "Death Bed: The Bed That Eats" ekki teikningin fyrir þig. "Death Bed" er mildari og skrítnari innkeyrslumynd; það spilar eins og algjörlega undarlegur draumur, hálfminntur. Ég mæli með því að lesa samantekt Stephen Thrower um "Death Bed" í FAB Press bók Thrower, "Nightmare USA" (hann lýsir andrúmslofti myndarinnar fullkomlega). Hvort sem það er viljandi eða ekki, hef ég tekið eftir tónum af "Death Bed" í öllu frá "Phantasm" myndunum til "Cemetery Man" eftir Michele Soavi til töfra-raunsæis/slipstream skáldskapar höfunda eins og Kelly Link. Barry er frumlegur og í sanngjörnum heimi er ég viss um að hann hefði fylgst með "Death Bed" með fjölda ótrúlega furðulegra mynda.