Breskar gamanmyndir hafa tilhneigingu til að falla í eina af tveimur aðaltegundum: hljóðlátri, innsýn, venjulega rómantískri rannsókn og farsæla þjóðfélagsádeilu. Stillingar, persónur og hugtök eru mismunandi en ákveðin einkenni setja langflest sýningar í annan af tveimur flokkum. Fiðrildi er ef til vill einkenni fyrstu gerðarinnar. Handritin eru mjög munnleg, þar á meðal langir innri einræður eftir aðalpersónuna Ria, í grundvallaratriðum hamingjusöm en óróleg húsmóðir sem er forvitin um hvað hún gæti hafa misst af þegar hún hóf rækilega hefðbundið líf. Þegar hún hittir farsælan en klaufalegan og tilfinningalega aðgengilegan kaupsýslumann (sem gerir áhuga hans á henni alveg skýran), leikur hún sér að hugmyndinni um að komast að því hvað hin leiðin gæti hafa boðið upp á. Viðbrögð manns við þættinum voru nánast algjörlega persónuleg: Ég var hvorki hrifinn af henni né slökkti á mér. Mamma dáði hins vegar þessa sýningu. Ég held að það að hve miklu leyti maður samsamast vandamáli Ria sé mikilvægasti þátturinn í því að ákvarða viðbrögð manns við fiðrildum.