og almennt séð verður þú að lokum að rannsaka þennan litla gimstein. Þegar ég lýsi I Changed My Sex, eða Glen Or Glenda eins og það er betur þekkt, verð ég að enduróma hugsanir Andrew Smith, sem hitti svo naglann á höfuðið þegar hann skrifaði „Ef þú hefur ekki séð neina af öðrum myndum Ed Wood. , þessi er algjörlega ruglingsleg upplifun. Ef þú hefur séð einhverja af myndum Ed Wood er þetta samt alveg ruglingslegt“. Myndin er bæði bráðfyndin og harmræn, en samt hreyfist hún með sérkennilegum takti sem skilur mann ekki í vafa um að höfundur hennar þekki og meinar hvert orð sem hann segir á meðan hún er í gangi. Wood, blessaður hann, hafði einhvern háleitasta metnað sem leikstjóri, hann vildi stuðla að friði, skilningi og jafnvel viðurkenningu, á fimmta áratugnum allra tíma. Þegar Tim Burton endurskapaði áhorf á Glen Or Glenda af forráðamönnum stúdíós fyrir ævisögu sína, sýndi hann stjórnendurna hlæja og segja hver öðrum að þetta hlyti að vera uppákoma. Meira en fimmtíu árum síðar er enn fólk sem berst bara fyrir því að fá þá virðingu sem "venjulegum" þykir sjálfsagður hlutur, svo ég segi svo sannarlega að það sé ekki. Wood kemur fram við að semja skilaboðin sín. Leikstjórar nota oft myndefni þegar þeir geta fundið eitthvað sem hentar tilgangi þeirra og hægt er að breyta þeim til að passa við þeirra eigin myndefni. Ed Wood notaði myndefni óaðfinnanlega og ævisaga Tim Burtons fagnaði því með atriði þar sem Wood, eins og Johnny Depp lék, veðjaði á að hann gæti búið til heila kvikmynd úr myndefni. Því miður dó hinn raunverulegi Ed Wood áður en hann átti möguleika, en Glen Or Glenda er sá næsti sem hann kom. Í IMDb kemur fram að tuttugu prósent af þessari sextíu og eitthvað mínútu mynd séu lagermyndir og það sé aldrei erfitt að giska á hvaða myndefni. Myndefni af fjölförnum þjóðvegum, flugvélum sem fljúga yfir höfuðið, lélegum eldingum, hermönnum að gera sitt, allt er notað á tilviljunarkenndan hátt, stundum ítrekað, og hafa oft aðeins lauslega tengingu við söguna sem Wood er að reyna að segja. Hefði Wood getað hallað sér aftur og hugsað um það sem hann er að reyna að gera í smá stund, þá er ekki hægt að segja til um hvaða hæðum hann hefði getað náð. Wood sjálfur kemur fram í myndinni sem aðalpersónan, ruglaður transvestíta sem ímyndar sér sjálfan sig. sem kona að nafni Glenda. Fyrir utan þann áræðanlega hátt sem hann reynir að koma á framfæri, þá gerir Wood eina viðbjóðslega konu. Eftir að hafa fundið sjálfan mig á jaðri samfélags sem heldur að ég sé „fatlaður“ og þarf að „lækna“ sjálfur, fann ég satt að segja vonast eftir bestu niðurstöðu fyrir persónu Wood. Til þess að koma sjónarmiðum sínum á framfæri fléttar Wood inn smásögur af tveimur öðrum transvestítum. Annar þeirra tekur það öfga skref að þola kynskipti til að verða kona, hinn finnur sig svo réttindalausan að hann óttast að verða handtekinn aftur svo mikið að hann fremur sjálfsmorð. Það skelfilega við þessa mynd er að ef þú klipptir út transvestismann og settir í staðinn slíkar réttindalausar eins og afstöðu mína til einhverfurófsins eða eitthvað eins og geðklofa, þyrfti jafnvel mjög litlu af myndinni að breyta. Það er hversu lítið samfélagið hefur lært síðan Ed Wood var strákur. Hinn mikilvægi persónuleikinn í Glen Or Glenda er Bela Lugosi, sem Wood skófaði inn í myndina. Vangaveltur eru mismunandi eftir hvötum Wood, en viðtekin kenning er sú að Wood hafi viljað hjálpa til við að endurvekja feril Lugosi og myndi gera allt til að ná þessu. Að því undanskildu að gefa sér tíma í að smíða góða kvikmynd, þ.e. Í Glen Or Glenda notar Wood Lugosi sem best var lýst í Flying Saucers Over Hollywood sem „furðulegt“. Lugosi leikur persónu sem nefnd er Vísindamaðurinn, en kemur frekar út sem almáttugur brúðuleikstjóri. Fólk sem hefur ekki séð Ed Wood myndir fyrir ævisöguna mun halda að Tim Burton hafi búið til ræðuna „varið ykkur á stóra græna drekanum sem situr á dyraþrepinu ykkar“. Ef eitthvað var, þá var Burton haldið aftur af því hvaða furðulega ræðu ætti að nota til að sýna Wood-ian samræður. Ekkert getur undirbúið þig fyrir að sjá ræðurnar í upprunalegu samhengi, ekki einu sinni bráðfyndið væl Criswell í Plan 9 From Outer Space. Áhugasamar týpur munu einnig taka eftir nærveru Delores Fuller, kærustu Woods á þeim tíma. Aftur leiklistar Burton viðbrögð sín við að sjá handritið í fyrsta skipti, en myndin sýnir hana sem samþykkta og framsýna. Ég get ekki annað en fundið að túlkun Burtons sé nákvæmari, þar sem Fuller lítur mjög óþægilega út í hlutverki sínu. Hún kemur aðeins fram í um það bil fimmtán mínútur, en sending hennar virðist svo vélræn, svo líflaus, að henni tekst einhvern veginn að virðast minna hæfileikarík en leikarar hennar, ef slíkt er mögulegt. Hvort leikstjórn Woods hafi verið markvissari í þessu tilviki en venjulega er erfitt að ákvarða, en ef hæfni stuðningssteypunnar til að skilja stjörnurnar (að undanskildum Bela) eftir í rykinu er einhver leiðarvísir, þá ætti það að koma sem engin óvart að Fuller myndi aðeins koma fram í mjög litlu hlutverki í annarri Wood mynd. Að hún hélt áfram að semja fjölda slagara segir þér að hún hafi tekið réttu ákvörðunina um að vera á bak við myndavélina. Þó að Wood myndi birtast fyrir myndavélinni aftur, var það aldrei meira en myndefni, gangsett eða hluti. Ég gaf Glen Or Glenda einn af hverjum tíu. Þessa einkunn gef ég almennt bara kvikmyndum sem eru svo slæmar að þær verða skemmtilegar fyrir vikið. Djarft og vel meint eins og það var, þá passar Glen Or Glenda þessa lýsingu við T.