Línuleg ferð innan ólínulegrar byggingar. Það er staðreynd að tíminn, í 12 öpum, flæðir í þessu koma-og-fara milli nútíðar, framtíðar og fortíðar. Hins vegar er ekki hægt að forðast línuleika myndarinnar: það er sjálft verk sýningarvélarinnar, þróun frásagnarinnar. Það sem við getum séð undirliggjandi tímalega þemað er hugleiðing um óumflýjanleika gjörða okkar. Heimur þessarar Terry Gilliam kvikmyndar er heimur með lítið pláss fyrir frjálsan vilja. Strax í upphafi erum við upplýst um spádóma geðklofa, sem segir að plága myndi ráða ríkjum á jörðinni árið 1997 og neyða þá fáu sem lifðu af til að búa neðanjarðar - eini staðurinn sem vírusinn hefur ekki áhrif á. Verkefni Cole (Willis) er skýrt: Farðu aftur til miðjan 90 til að rannsaka hvað sem er og hver sem tengist losun vírusins. Það er engin leið að breyta fortíðinni: allt sem hægt er að gera er að safna upplýsingum sem geta hjálpað vísindamönnum samtímans (sem, fyrir okkur áhorfendur, er framtíðin) að finna lækninguna. Ekki til að breyta því sem gerðist (fortíðin er óumflýjanleg), heldur gera nútíðina betri. Í „endurkomu“ sinni í tíma kemst Cole smám saman nálægt sláandi vandamáli: líf hans í fortíðinni er betra en líf hans í nútíðinni. er myrkur og mannlaus, stjórnað af alræðislegum vísindamönnum sem kjósa "sjálfboðaliða" (þetta orð er ákaflega kaldhæðnislegt) til að leggja af stað í ferðalög til fortíðar. Vísindamennirnir hafa ekki enn náð hæsta afreksstigi í tímaferðum og Cole endar á rangar dagsetningar - þetta mun síðar í söguþræðinum virka sem sönnun um geðheilsu hans fyrir geðlækninn Kathryn (Stowe). Við getum séð, í gegnum þróun sögunnar, að línuleiki og ólínuleiki fléttast saman í hringlaga tímabundni. er meira en eitt augnablik þar sem atriðið sem er fyrsta og endar næstum því síðasta - og vissulega hápunkturinn - birtist. Það breytir sjálfu sér, í samræmi við evocation minningar Cole, sem koma upp í draumum hans. Á flugvelli er maður skotinn til bana á hlaupum, vopnaður, í átt að einhverjum öðrum. Ljóshærð kona hleypur á eftir hinum myrta. Þetta er atriðið sem tengir fortíðina (þar sem Cole er krakki sem heimsækir flugvöllinn með foreldrum sínum), nútíðina (tími frásagnarinnar) og framtíðina (fullorðinn Cole) í gegn frásögninni hefur Cole þá tilfinningu að hafa þegar lifað raunveruleikann sem hann er að upplifa núna. Spádómlegir draumar hans eru sönnun þess að það er ómögulegt að flýja eða forðast það sem gerðist. Umboðsmennirnir sem skjóta hann koma í veg fyrir að hann drepi vitlausa vísindamanninn, Peters lækni (Morse), sem ber ábyrgð á útbreiðslu sjúkdómsins. Það sem var er ekki hægt að breyta. Og í tilfelli Cole, það sem var er það sem verður. Eilíft.Kvikmynd sem margir hafa ekki alveg skilið. Fyrir mér er ekkert minna en meistaraverk. Aðrar góðar kvikmyndir með svipað þema: The Back to the future þríleikurinn (sem hefur annan vinkil varðandi "vitlausa vísindamanninn" karakterinn, og þó hún deili andrúmslofti hrörnunar - sérstaklega í seinni myndinni - , það er miklu bjartsýnni en verk Gilliams, það er skrýtin Hollywood mynd). Í annarri skrá er "Wild strawberries", eitt af meistaraverkum Bergmans, sem felur í sér sláandi og fræðandi ferðalag til fortíðar í gegnum drauma og endurminningar. Ég hef aldrei horft á "La Jetée", en bara vegna þess að ég finn það ekki.