Mér fannst skylt að horfa á 1983 Timothy Dalton / Zelah Clarke aðlögun "Jane Eyre," vegna þess að ég var nýbúinn að skrifa grein um 2006 BBC "Jane Eyre" fyrir TheScreamOnline. Svo ég fór að horfa á þetta eins og ég myndi gera nálgun að gera heimavinnuna.Ég var pirraður í fyrstu. Lýsingin í þessari útgáfu er slæm. Allir / allt er skolað út í skærhvítu klieg ljósi sem, í sumum atriðum, varpar skugga á vegginn á bak við persónurnar. Og hljóðið er illa tekið upp. Mér leið eins og ég væri að hlusta á leikrit í menntaskóla. Og pönnukökuförðunin er allt of þung. Og leikmyndin miðlar ekki fullkomlega gotneskri stemningu skáldsögunnar. Þeir eru of vandlátir, líka Martha Stewart. Ég get bara ekki séð að Bronte's Rochester standi við svona Martha Stewart innanlandsfyrirkomulag. Rochester eftir Orson Welles lifði í hellislíku myrkri, mjög viðeigandi fyrir gotnesku skapi skáldsögunnar. Og samt ... með öllum þessum andmælum ... er þetta ekki bara besta "Jane Eyre" sem ég hef séð, það gæti verið besta aðlögun nokkurrar skáldsögu sem ég hef séð. Þessi „Jane Eyre,“ þrátt fyrir tæknilega galla, vakti aftur þá tilfinningu að ég las „Jane Eyre“ í fyrsta skipti. Gagnrýnendur þessarar framleiðslu segja að hún sé of nálægt bókinni. Fyrir mig, einhvern sem mat bókina mikils og þurfti hana ekki til að vera minna "orðamikil" eða minna "kristin" eða kynferðislegri, þá er trúfesti þessarar útgáfu við skáldsöguna sem Bronte skrifaði í raun og veru besta eign hennar. Bronte skrifaði helvíti góð bók. Það er ástæða fyrir því að það hefur enst í 150 ár plús, á meðan aðrir, flottari, kynþokkafyllri og auðveldari textar hafa horfið. Þar sem ég var lengi aðdáandi "Jane Eyre" hafði ég fordóma gegn Timothy Dalton sem Rochester. Rochester er, frægur, ekki myndarlegur; Jane og Rochester eru frægt ljótt par bókmenntanna. Og Timothy Dalton er ekkert ef ekki ótrúlega myndarlegur. En Dalton skilar dáleiðandi frammistöðu sem Rochester. Hann blés mig bara í burtu. Ég hef aldrei séð annað eins fullkomna tryggð hans við hlutverkið, textann, samræðuna og ást Rochester á Jane. Dalton færir Rochester síðunnar til að nötra líf á skjánum. Rochester er ætlað að vera svolítið ógnvekjandi. Dalton er skelfilegur. Welles náði líka skelfilegu ráknum niður, til dæmis, þegar hann hrópar "Nóg!" eftir Fontaine leikur stutt píanóverk. En Dalton er skelfilegur oftar en einu sinni hér. Þú getur í raun ekki sagt til um hvort hann muni meiða Jane, eða sjálfan sig, í örvæntingu sinni. Hættuleysi Rochester, húmor hans, reiði hans, varnarleysi: Dalton miðlar öllu, stundum með sekúndum millibili. Það er töfrandi. Og hér er lykilatriðið - leikarinn sem leikur Rochester þarf að koma því á framfæri að hann hefur eytt meira en áratug af lífi sínu í algjörri örvæntingu, einmana, lifað með ljótt, eyðileggjandi leyndarmál. Enginn annar leikari hef ég séð tilraun þessi hluti miðlar þessu svartholi örvæntingar eins og Timothy Dalton gerir. Núverandi uppáhald aðdáenda, Toby Stephens, reynir ekki einu sinni. Dalton slær það út úr garðinum. Ef ég sæi Timothy Dalton leika Rochester á einhleypingabar, myndi ég segja: "Þessi gaur er í vandræðum. Ekki einu sinni horfa á hann." Hann er svo geislavirkur með niðurþjöppuðum kvölum. Zelah Clarke er ekki bara, þegar á heildina er litið, besta Jane sem ég hef séð, hún er ein af örfáum Janes sem framleiðendur voru tilbúnir til að skipa þar sem bókin leikur Jane. Nei, fólk sem þekkir „Jane Eyre“ aðeins frá 2006 útgáfunni, Bronte lýsti *ekki* styttu, sterkri Jane með fínt bogadregnar augabrúnir og púttlegar varir. Frekar, Jane eftir Charlotte Bronte er svo sannarlega fátæk, látlaus, óljós og lítil og EKKI falleg. Zelah er með lítinn munn, þétt augu og svolítið nef. Hún er sannarlega "lítil". Hún er engin tískufyrirmynd. Og hún er besta Jane, sú sannasta við bókina. Sumir lýstu henni kulda eða leiðinlegri. Nei, hún er trú bókinni. Jane hennar Bronte er ekki heit móðir, hún er skjólsæll, snauður unglingur þar sem innri ástríður hennar koma aðeins fram á mikilvægum augnablikum, eins og Zelah gerir hér. Jane bókarinnar er einhver sem þú verður að fylgjast með hægt, vandlega, þolinmóð, athugulsöm, ef þú vilt virkilega lóða dýpt hennar. Þú verður að horfa á Zelah, hér, til að vita hver hún er í raun og veru. Ég hefði viljað sjá meira eld í Zelah í einni lykilsenu, en það er ein atriði af fimm tímum þar sem hún er annars mjög góð .Þrátt fyrir nálægð við textann, þá forðast þessi útgáfa, eins og allar aðrar útgáfur sem ég hef séð, við að útskýra hið augljósa kristna þemu í "Jane Eyre." Kristni er ekki tilfallandi undirtexti í "Jane Eyre," það er miðpunktur. Helen Burns kennir Jane í kristni, þannig að hún gefur henni niðurrifsfræðilega, gagnmenningarlega leið til að lesa og lifa, að því er virðist dauðadæmt, klípað líf sitt. Það er kristni og kristinn guð sem sannfærir fátæku, látlausu, óljósu Jane um jafnvirði hennar, þörf hennar til að standa við hugsjónir sínar og höfnun hennar á lykilhjónabandstillögu. Það er ekki alveg skýrt hér. Í öllu falli skrifaði Charlotte Bronte frábæra, flókna, ríkulega skáldsögu, og þessi aðlögun hennar, af öllum þeim sem ég hef séð, dregur og heiðrar skáldsöguna bestu af hvaða aðlögun sem ég hef. hef séð, og það segir mikið. Aðrar útgáfur, sem heiðra bókina ekki að fullu, endar á mörgum stöðum að vera verk að horfa á. Ef þér er sama um það sem Charlotte Bronte hefur að segja um barnaníð, eða hræsni menningar sem byggir á útliti og peningum, þá verður aðlögun þín að stórum hluta bókarinnar eitthvað sem fólk flýtir sér áfram í gegnum til að komast í kossaatriðin á milli kl. Jane og Rochester. Þessi útgáfa, líkt og skáldsaga Bronte, gerir sér grein fyrir því að allt sem Bronte skrifaði - um reynslu Jane á Lowood og samband hennar við St. John - er hluti af því sem gerir samband Jane við Rochester jafn sprenghlægilegt og ógleymanlegt og það er.