Satt að segja er þetta líklega besta útgáfan í bókinni minni sem hljóðmyndaútgáfa af Jazz Singer. Útgáfan frá 1927 er í raun þögul mynd þrátt fyrir uppbyggingu hennar sem fyrsti spjallþráðurinn. Danny Thomas er frábær grínisti og syngur mjög vel. Hann gerir gyðinga hluti af tilfinningu. Peggy Lee er frábær og allar kvikmyndir sem hafa hana eru alltaf skemmtilegar. Allan Joslyn er ekki of skemmtilegur og við hefðum getað verið án hans. Ein spurning: síðan hvenær búa Kantorar í svona lúxushúsum???