Vandamálið með "The Killer Elite" er að bara með því að leita að þessari mynd og eyða tíma í að horfa á hana ertu að leggja meiri vinnu í upplifunina en margir af forstöðumönnum hennar gerðu, sérstaklega leikstjórinn Sam Peckinpah. Hinn þegar sveiflukenndur Peckinpah var á leiðinni út í óveður með þessari mynd. Samkvæmt að minnsta kosti einum ævisöguritara var þetta þar sem hann kynntist kókaíni. Bætið við ofdrykkju hans og það er engin furða að hlutirnir hafi fallið í sundur. Það er synd því hugmyndin á bak við myndina er góð og fyrstu tíu mínúturnar lofa miklu. Mike Locken (James Caan) og George Hansen (Robert Duvall) eru einkaverktakar sem vinna mikið af óhreinindum fyrir CIA. Þeir hreyfa sig hratt, lifa vel og virðast vera bestu vinir - svo gerist eitthvað sem splundrar bræðralagi þeirra. Opnunaratriði sýnir þá sprengja byggingu - hvers vegna nákvæmlega er okkur ekki sagt, á sama hátt miðað við námskeiðið í þessari mynd óljós hvatning. En merkingin er sú að þessir krakkar meiða fólk og er ekki alveg sama - andhetjur eins og Wild Bunch of Peckinpah fyrir ekki svo löngu síðan. Opnunartitill segir okkur að þeir starfi fyrir ComTeg, og bætir svo við með augljósu tungu í kinninni "...hugsunin um að CIA gæti ráðið slíkum stofnunum í hvaða tilgangi sem er er auðvitað fráleit." Þetta er ansi snjöll leið til að láta áhorfendur vita að öll veðmál eru óvirk. Bættu við því hefðbundnum sterkum Peckinpah varaliðum, þar á meðal Burt Young, Gig Young og Peckinpah venjulegum Bo Hopkins í plómuhlutverki brjálæðismanns sem getur ekki látið framhjá sér fara tækifæri til að vera skotinn á fyrir 500 dollara á dag, og þú vildir bara að handritshöfundarnir, þar á meðal hinn frægi Sterling Silliphant, reyndu að gera eitthvað meira við söguna en að breyta henni í vettvang fyrir lata einleiksmenn og slæma chop-socky knockoffs . Tilraun til að sprauta inn skammti af frjálslyndum samfélagsskýringum er óþægilega skóhornin. „Þú ert svo upptekinn við að vinna óhreina vinnuna þeirra, þú getur ekki sagt hverjir vondu kallarnir eru,“ segir einhver við Locken, eins og annað hvort hann eða við þurfum á því að halda. Benti á. Enn verra er klaufaleg stefna Peckinpah og hægur gangur. Við erum 40 mínútur í myndina áður en við fáum fyrsta bardagaatriðið okkar, algjörlega óskipulegt safn af handahófi skotum þar sem fullt af fólki sem við höfum ekki einu sinni hitt áður sést berjast á San Francisco flugvelli, bardaga þeirra skerst með samtali í skrifstofusvíta. Í lok myndarinnar er það sem eftir er af leikarahópnum að eiga í bardaga inni í flota af mölboltuðum sigurskipum, ninjanur hlaupa út undir berum himni til að verða skotnar niður á meðan Caan kastar af sér einni línu sem dregur úr vísbendingu um alvöru. spennu. „Leggstu fyrir mig sjö á móti fimm, ég tek litla strákinn,“ segir hann rétt fyrir loftslagssamúræjaeinvígi milli tveggja ninjastríðsmanna - frá Kína, sem við vitum öll að er land Ninja. (Bardaginn á sér stað í San Francisco, en furðulaust koma engir Mounties til að brjóta hlutina upp.)Caan er miklu betri í smærri senum, eins og þegar Locken, sem er að jafna sig eftir ógeðsleg meiðsli, er sagt frá einum af yfirmönnum sínum, leikinn af sléttum Arthur Hill, að honum hafi verið „Humpty-varpað“ af samtökunum. Caan neitar að vera niðri og bataatriði hans, þó að það sé skriðþungi fyrir myndina, er með fínum leik frá honum og Amy Heflin, dóttur Van, sem hjúkrunarfræðingi. Caan var einn besti leikari áttunda áratugarins og lakonískt aukaleikur hans með Heflin, Duvall, Hopkins og báðum Youngs gefur "Killer Elite" raunverulegan áhorfshæfileika. En þú horfir ekki á "Killer Elite" með því að hugsa um það. Þú horfir á það með því að hugsa um myndina sem slapp.