Ég sá þetta nýlega á kapalrás. Myndin er frábær; þetta er einn af fáum söngleikjum sem ég hef séð sem skorast ekki undan ljósi og myrkri. Það sýnir nokkuð af glæsileika aldarinnar ásamt miklu af veseni. Sumar af dansþáttunum í föstu leikinu eru svo mikið í gangi að ég vissi ekki hvert ég ætti að leita næst. Einn daginn mun ég fara og sjá þetta á stóra skjánum, bara til að sjá hvað er að gerast. En það sem virkilega lyftir þessu upp á annað stig er frammistaða Oliver Reed sem Bill Sykes. Ekki aðeins er rækilega vondur og ógnandi maður heldur er eitthvað annað, einhverjir innri djöflar. Hann gaf mér þá tilfinningu að ef þú ýtir honum út í horn, þá væri hann fær um hvað sem er. Það var næstum eins og Sykes-persónan væri á mörkum brjálæðis, bara að bíða eftir að kveikjan yrði. Ég hef séð Bill Sykes eftir Robert Newton úr myndinni 1948 og ég hélt að hann væri „bara“ slæmt egg, en frammistaða Olivers Reed hræddi mig í minni eigin stofu.