Konan mín bauð syni mínum og mér að horfa á þetta í kapalsjónvarpinu á lötu laugardagskvöldi, með það í huga að það gæti sýnt óvenjulegt hlutverk fyrir Juliette Lewis. Að minnsta kosti stendur myndin við þetta loforð: persóna hennar er áhrifalaus og fylgir næstum hverri slasher-gerð hryllingsmyndaklisju. Eins og myndin. Skráning á rannsökuðu fylgi þess væri æfing til að rifja upp eitthvað sem ég vonast til að gleyma fljótt, svo ég mun ekki gera eina. Í grundvallaratriðum, þetta er whodunnit, þungur á rauðu síldinni: allir virðast sekir, frekar en bara tveir sem mann grunar frá upphafi. Reglan „útiloka hið rökrétta og augljósa, og það sem er eftir er það“ um slæmar hryllingsmyndir virkar vel á þessari. Það eina sem kom á óvart sem hafði einhver áhrif á mig var lokahnykkurinn á hinni óákveðnu endaklisju: mun Jane halda stefnumóti sínu við björgunarmanninn sinn, sem mun segja henni (áhorfendum augljóst) deili á 2. samsærismanninum og knýja hana áfram í annan umferð hysterísks fórnarlambsleiks. Sem betur fer mun ég aldrei vita það.