SWEENEY TODD: THE DEMON BARBER OF FLEET STREET eftir Stephen Sondheim opnaði á Broadway 1. mars 1979 með Len Cariou og Angela Lansbury í aðalhlutverkum. Þrátt fyrir að hún hafi sópað að sér nánast öllum verðlaunum sem hægt var að hugsa sér stóðst miðasölurnar undir væntingum og upphaflega framleiðslan endaði á 557 sýningum. Sem betur fer fór leikritið hins vegar í tónleikaferðalag - og var í leiðinni tekið á filmu. Útkoman er ótrúleg töku á leikritinu með George Hern, sem kom í stað Cariou, og Lansbury í náinni nálgun á upprunalegu Broadway uppsetninguna. Það er hins vegar galli. Einfaldlega sagt: Sviðsleikrit mynda ekki mjög vel, því sýning sem virkar vel á sviði verður að fylla leikhúsið og er því mjög, mjög stór - og þegar þær eru settar á kvikmynd virðast slíkar sýningar oft svolítið kyrrstæðar, þrúgandi árásargjarnar, eða bæði . SWEENEY TODD er engin undantekning. Séð á filmu hefur það „standa og syngja“ gæði og þó að bæði Hern og Lansbury virðast hafa mótað frammistöðu sína í þágu myndavélarinnar er það ekki raunin með Betsy Joslyn sem Joanna; Frammistaða hennar sem er umfangsmeiri en lífið lítur út fyrir að vera óþægilega spennuþrungin og ákaflega óperurödd hennar finnst hún ekki á sínum stað þegar hún er andstæða við raddir heildarhópsins. Með hliðsjón af þessum leiksviðsáhrifum á kvikmynd er þetta hins vegar í raun einstakur flutningur á einstökum og makaberlega kómískum söngleik í óperettu-stíl. Lansbury er ótrúlegt, blanda af kjánaskap, heimsku og slægri illsku, á meðan Hern á sannarlega hlutverk geðrofs rakara sem skjólstæðingar hans „fara til grafar óaðfinnanlega rakaðir“. Heildarleikhópurinn er nokkuð fínn og þó myndin láti okkur ekki sjá nógu mikið af leikmyndinni er nóg til sýnis til að hún verði áhrifamikil. Og tónlistin! Hver getur deilt um það sem flestir telja besta verk Sondheims? Sagan sjálf er mjög vel þekkt, sérstaklega í Englandi. Árið 1846 safnaði Thomas Peckett Prest saman nokkrum þéttbýlisgoðsögnum í smásögu sem hann nefndi PERLURENDUR; innan árs eða svo var það aðlagað að leiksviðinu sem SWEENEY TODD, THE DEMON BARBER OF FLEET STREET - og á tímum sem þekkti lítið til höfundarréttarlög, voru afbrigði af verkinu fljótlega að spila um allt England. Hver og einn var þó nokkurn veginn eins: Sweeney Todd, rakari, drepur mennina sem koma til hans til að raka sig; Frú Lovett, félagi hans, bakar þær upp í bökur og gefur grunlausum almenningi þær að borða. Sondheim útgáfan er sérstaklega byggð á útgáfu frá 1973 eftir Christopher Bond. Sagan er mjög Grand Guignol, með miklu blóði, líkum sem falla niður rennur og gróteskum húmor; En á sama tíma opnar tónlist, textar og undirþráður saklauss manns í klóm hins illa efnið fyrir fjölmörgum textaheilla sem maður myndi ekki búast við. Textar Sondheims eru oft kaldhæðnir, en aldrei frekar en hér; hann fléttar saman mikið af vondri ádeilu um iðnað og kapítalisma í leiðinni, og vissulega er ekki hægt að kenna um undarlega en viktorísk-glæsileika flókinnar tónlistar hans. Eins og "tónleikaútgáfan" með Hern og Patti LuPone í aðalhlutverkum, veitir þessi tiltekna mynd okkur líka með nokkrum úrvali sem var klippt úr 2007 Tim Burton kvikmyndaútgáfunni, sérstaklega opnuninni "Attend the Tale of Sweeney Todd," sem liggur eins og þráður í gegnum leikritið. Hún er líka að mínu mati talsvert kómískari en myndin sem hefur tilhneigingu til að gera lítið úr gríni í þágu enn meiri blóðsýni. Hvað sem því líður, ef þú ert aðdáandi sögunnar, þá er þetta hin goðsagnakennda Broadway sýning á tónleikaferðalagi og það er rothögg. Recommended.GFT, Amazon gagnrýnandi