Fimmtán árum síðar og Paris Is Burning logar enn. Þetta er klassík í svörtum hommamyndum, alveg uppi með hinum heiðursmyndum fyrir svarta homma, The Color Purple og Mahoganoy. Þetta frumkvöðlaverk fangar neðanjarðar og undirstéttar (þ.e. vanþjónuðu) svarta og latneska samkynhneigða menningu og samfélag eins og ekkert annað verk fyrr eða síðar, þar á meðal allar tilfinningaríku endurskoðunar- og flutningsmyndir samkynhneigðra í Harlem Rennaissance. Þær eru góðar, en þetta er best (þorið Ég segi eina "raunverulega") myndin sem þú munt finna um efnið. Það er Relentlessy Cunty (klassíska hústónlistaruppfinningin) kemur til Hollywood, stanslausar, fyndnar herbúðir (eins og bara við gerum það) og dauðvona samfélagsgagnrýni Allt þetta eftir hvíta kvenkyns leikstjóra (sem augljóslega hlýtur að hafa verið systir Gurl eða Mizz Thing í fyrra lífi.) Ég gæti haldið áfram, en ég held að þú hafir nú fattað pointið: Ég elska þessa mynd!