Við þekkjum öll brot af ferðum Gullivers. Lítið fólk, já, vissulega. Liliputíumenn. Risar líka, muna sum okkar. Sumir muna kannski að orðið Yahoo kemur héðan. Það er þar sem það hættir fyrir flesta. Bók Swift er alls staðar til staðar á skólabókasöfnum. Það var þar sem ég las hana fyrst og það voru margir sem lásu hana í síðasta sinn. Hún er svikalega létt skrifuð, eins og margar af gömlu ævintýrabókunum. Börn geta lesið hana. Samt drýpur það af háðsádeilu, svart og ósveigjanlegt. Það er eitthvað sem ég held að flestir handritshöfundar gleymi þegar þeir aðlaga þessa mynd. Þessi mynd man þó eftir. Hetjan okkar, Ted Danson, gefur trúverðuga og alvarlega frammistöðu sem heimslagaða maðurinn sem hefur verið hent til dularfullra landa sem eru eins og okkar eigin. Ferðir Gullivers gagnrýna allt. Guðfræðingar, vísindamenn, stjórnvöld, almenningur, þjóðerni, mannkynið sjálft. Fáum er hlíft og mest af ádeilunni er jafn fersk í dag. Þótt myndin sé mjög trú sögunni, þorir myndin líka að bæta við nýjum sjónarhornum, sem allir virka mjög vel. Handritshöfundurinn á allan heiður skilið fyrir að hafa náð að jafna svona vel á milli tíma og athafna (það er ekki leiðinlegt, það er að segja). Framleiðslugildi eru langt umfram sjónvarpsmynd. Með einhverri markaðssetningu hefði þessi mynd staðið sig vel í miðasölunni. Allir þeir frábæru heimar sem Gulliver heimsækir eru vel gerðir, útskýrðir ítarlega og oft mjög fyndnar, svipað og bók Swift. Leikarar eru allir kostir þar sem þetta er bresk framleiðsla. Mary Steenburgen sker sig úr, ásamt Dr. Bates eftir James Fox, grimmilega grimma lækninum sem, líkt og hjúkrunarkonan Ratched, vill bara það besta fyrir sjúklinginn. Svo, hóflega tillaga, ef þú færð einhvern tíma tækifæri til að fá þessa mynd, gerðu það. Það er algjört æði.