Ólíkt einum af gagnrýnendunum hér að neðan, þá held ég að stór og glitrandi ferill ætti ekki að vera framundan fyrir leikstjóra þessa óhæfu og leiðinlegu naflaskoðunarverks. Þó það sé gott að sjá breskan leikstjóra reyna að brjótast út úr hefðbundnum ramma, þá hvílir eina krafa AKA um nýstárlega frægð á nýjungum þríþætta skjásins. Í fyrstu heldurðu að þetta gæti reynst áhugavert tæki, en eina raunverulega framlag þess til myndarinnar er að prófa sjón þína og þolinmæði. Að sjá sömu persónuna frá 3 mismunandi sjónarhornum í tvívíddarmynd gerir hana ekki meira afhjúpandi eða flóknari. Ef þú getur gleymt þrefalda skjánum (sem er að vísu mjög erfitt að gera), þá þarftu að takast á við óviljandi fyndna handritið. Áhorfendur verða fyrir barðinu á undirgefni með töfravísum um breska bekkjarkerfið. Myndin hefur pólitíska og tilfinningalega fágun þáttar af Upstairs and Downstairs. Til að draga saman: Nýju fötin keisarans. Og frekar lélegur búningur líka.