Ég veit bara um eina aðra mynd sem gæti mögulega keppt við Opening Night og það er Persóna Bergmans. Báðar myndirnar eru einfaldlega ótrúlegar, þær hafa hugmyndaauðgi sem erfitt er að átta sig á við fyrstu sýn. Við höfum djúpstæða hugleiðslu um tengsl listar og lífs þar sem ein leikkona, Myrtle Gordon (Gena Rowlands), kemst í meiri snertingu við persónuna sem hún leikur á sviðinu en hún myndi vilja. Dauði eins af aðdáendum hennar fyrir slysni, ungrar stúlku sem lýsir yfir ást sinni á Myrtle og verður svo fyrir bíl, setur djúp spor í leikkonuna. Hún byrjar að spyrja sjálfa sig spurninga sem tengjast öldrun hennar sem byrjar að hafa áhrif á hana þar til eina lausnin verður áfengi. En það hjálpar ekki mikið og Myrtle er einu skrefi frá algjöru brjálæði. Atriðið þar sem hún drepur ímyndaðan (eða ekki) anda látinnar stúlku er eitt mest spennandi atriði sem ég fann í Cassavets kvikmynd. Myndinni lýkur með snilldarsýningu fyrir hönd leikstjórans þegar hann tekur upp leikhússenu þar sem hann sjálfur og Gena Rowlands spinna atriði, þar sem Myrtle kemur of drukkin á opnunarkvöldið til að framkvæma hlutverk sitt nákvæmlega. Þetta atriði var tekið af sjálfu sér, með lifandi áhorfendum, hláturinn er ósvikinn, efnafræðin milli Casavates og Rowlands alveg ótrúleg. Ef þér líkar við Persona eða hefur áhuga á kvikmynd sem býður upp á umfangsmiklar hugmyndir ásamt frábærri afþreyingu mun þessi mynd henta þér vel.