Hugmyndin er mjög snjöll titill, myndin hefur alvarlegan tungu í kinninni. En það er svo lúmskt að þú veist ekki hvernig á að lesa það! Eru þessir krakkar að gera fullkomna gamanmynd eða er eitthvað annað í gangi. Litla samræðan sem myndin hefur er ekki mjög viðkvæm og þetta eykur kraft myndarinnar. Ef slökkt væri á öllu hljóði úr myndinni myndi það í rauninni ekki taka neitt frá myndinni. Líkamlegu athafnirnar eða listin að sýna er svo sterk að hún sjálf ber með sér alla söguna. Ég er blessun og með blessuninni fylgir tilfinningunni skömm. Ég segi þessa mynd fyrst sem hluta af "svartri" kvikmyndahátíð. Eftir að hafa horft á myndina var ég svo hrifinn af verkinu. En svo spurði ég sjálfan mig hvað næst? Hvar getur einhver annar séð þetta verk? Sameiginleg samtök listar án tilgangs er ekki að finna hér. Þú getur séð ætlunina í hönnuninni frá upphafi til enda. Notkun afrískrar tónlistar er stíllinn sem steypa allt virðist skipulagt og af ástæðu. Persónuþróunin er ótrúleg. Leikarahlutverkið finnst mér vera sterkasti þátturinn í myndinni; persónurnar eru auðveldlega skilgreindar innan 2 mínútna frá 6 mínútum raunverulegrar kvikmyndar. Við þurfum að sjá meira af svona kvikmyndum, það þarf virkilega að vera meiri stuðningur við þróun stuttmynda yfir alla línuna.