Með tveimur stjörnum mínum mun ég líklega komast í efsta sæti IMDb hated it"-listans fyrir þessa greinilega gríðarlega vinsælu sjónvarpsseríu. Ekki síst vegna áhugasamra ummæla á þessari vefsíðu ákvað ég að kaupa DVD útgáfu af seríunni. . Vegna þess að mér finnst breskur húmor oftast henta mér ágætlega. Ég gafst upp í miðri annarri færslu og samkvæmt öðrum ummælum voru fyndnustu“ bitarnir þegar komnir í gegn. Þannig að nú veit ég, samkvæmt annarri athugasemd, að ég er örugglega skortir húmor. En svo þurfti ég að hlæja eins og brjálæðingur þegar ég horfði á (og horfði aftur á) Fawlty Towers sem Black Books er að vísu dálítið þemabundið. Hvers vegna mismunandi viðbrögð? Það gæti verið aðeins kynslóðahlutur, og samt er hægt að benda á mismuninn. Bæði Fawlty Towers og Black Books eiga sér stað í fyrirtækjum sem eiga að halda uppi eigendum sínum fjárhagslega. Bæði fyrirtækin eru ekki farsæl en virðast fyrir kraftaverk lifa af. Fawlty Towers er fyndið vegna þess að söguhetjurnar þurfa að takast á við aðstæður sem þær ráða ekki við. Fyndið felst í því að þeir leggja mikið á sig til að ná árangri og á meðan maður hlær þá vorkennir maður þeim líka. Black Books hefur engar aðstæður, þær eru bara til staðar og eigandinn eyðir tímanum með því að vorkenna sjálfum sér. Ef ástand ógnar að skapast er það fljótt ýtt í burtu. Það er merkilegt hversu hratt og hversu oft efni er sleppt og söguhetjurnar snúa sér að einhverju allt öðru til að búa til viðbótarbrandara. Að segja brandara og ekki mjög góða - virðist vera allt sem Black Books snýst um. Hvers vegna bókabúð? Byggingarvöruverslun hefði alveg eins unnið verkið. Nei, hættu, bíddu. Það er bókabúð því fyrir neðan spón dónaskapar, dónaskapar og hroka eiga söguhetjurnar að vera viðkvæmar og MENNINGAR. Þær eru ekki lágvaxnar górillur heldur hálfvitalegir lúsarar. Hey, þeir eru eins og þú og ég. Hvernig þáttaröðin heldur því fram er eina leiðin sem ég get útskýrt árangur hennar. Það er ekkert merkilegt við gjörðir söguhetjunnar, það sem er sérstakt við þá eru efnahagslega óraunhæf lífskjör sem margir áhorfendur kannski öfunda þá af. Að sögupersónur sem narcissískar og fávitar gefa til kynna tilfinningu um að tilheyra og félagsskap virðist vera vörumerki þess tíma sem fyrsti heimurinn lifir um þessar mundir. Nýlega horfði ég á Tittybangbang, einnig nokkuð nýjan breskan sjónvarpsgamanþátt. Mér fannst það hrikalega fyndið. Hún er oft frekar smekklaus eða útlendingahatur en alltaf með tilgang og slær í gegn í samfélagsgagnrýni sinni. Húmorinn er aðallega skapaður af aðstæðum eða persónum með tilgang. Lág einkunnir á IMDb gætu bent til þess að þessi tegund af húmor sé ekki í takt við tímann, en ég er ánægður með að hún lifir enn og vona að hún haldi því áfram.