Öðru hvoru kemur kvikmynd sem slær mig niður og minnir mig á að smekkur minn á kvikmyndum sem ég leitast við að horfa á er ekki alltaf óaðfinnanlegur. Ég myndi venjulega halda mig í burtu frá svona hlutum, en ég var svikinn af glóandi dómum og Rohmer ættbókinni. Það er frumleg og forvitnileg nýjung við framleiðsluna þar sem Rohmer setur leikarana í meginatriðum ofan á málaðar (stafrænar) bakgrunnsmyndir Frakklands byltingartímans. . Þetta dvínar fljótt og verður um það bil eins áhugavert og að horfa á málninguna þorna á málningu eftir tölum. Það sem við sitjum eftir er leiðinleg og stífluð mynd um aðalsmenn í Frakklandi á 18. öld. Engin persónanna er aðlaðandi eða samúðarfull. Hraðinn er svo slakur, samræðurnar svo erfiðar og spennan er greinilega framandi hugtak hjá Rohmer, að það endaði með því að mér var alveg sama hvers höfði rúllaði, hver hýsti hvern eða um hvað í fjandanum byltingin átti að snúast. Myndin hefði notið góðs af einhverri tilfinningalegri uppbyggingu og tónum (það er fín klassísk tónlist notuð alveg í lokin). Þrátt fyrir að vera svona "talky" þá er myndin í líkingu við þögla mynd, og er af verstu gerð, daufleg og óáhugaverð mynd um óendanlega áhugaverð efni. Aðeins glöggustu franskir ​​sagnfræðingar munu finna eitthvað til að taka úr þessari mynd, þar sem hún virðist mála þekkta atburði frá nýju sjónarhorni (konan er ensk og konungstrú). Annars skaltu forðast þetta geisp hvað sem það kostar nema þú þjáist af svefnleysi (ég blundaði tvisvar).