Eftir allt kjaftæðið sem Hollywood (og Indíeyjar) hafa hrundið af stað fáum við loksins kvikmynd sem skilar skelfilegum augnablikum. Það eru nokkur klisjukennt augnablik, en ég er ekki viss um að það sé hægt nú á dögum að gera algjörlega frumlega kvikmynd. Það er ekki mikið nýtt hérna...það er bara vel gert. Gakktu úr skugga um og taktu eftir því að "lúmsku" hræðslurnar koma fljótt og oft. Þetta er ekki kvikmynd til að horfa á á meðan þú ert að borða pizzu. Það er ein mjög vel skrifuð rauð síld í þessari mynd og því miður eitt mjög illa leikið hlutverk. Cheri Christian er bara ekki áhrifarík Julie (konan/móðirin). Fyrir það fyrsta er hún algjörlega samúðarlaus. Ég veit, ég veit...hún hefur bara gengið í gegnum áfallaupplifun. En áhorfandinn kynnist henni aldrei eins og hún "venjulega" er og samband hennar og eiginmanns hennar er frekar óþægilegt (á óviljandi hátt). Ég held að leikstjórinn hafi ætlað okkur að hafa nokkra samúð með henni, en ég gerði það aldrei. Að lokum þumalfingur upp fyrir endirinn, sem er bæði truflandi og ánægjulegt. Það hefði hæglega getað verið ódýrara með hljóðáhrifum í upphafi lokaeininga, en leikstjórinn stóð viturlega á móti. Þetta er alls ekki meistaraverk, en þetta ER góð, gamaldags skelfileg mynd...eitthvað sem er frekar frekar sjaldgæft nú á dögum.