Að þessi mynd sé með svona lága IMDb einkunn kemur ekki á óvart. Á okkar tímum eftir Enron, þurfum við virkilega að minna okkur á þráhyggju Bandaríkjanna af græðgistrúnni? Umræðuefnið er orðið svo pólitískt hlaðið að margir áhorfendur ætla ekki aðeins að skemmta sér af kvikmyndum af þessu tagi, heldur munu þeir bregðast við með varla falinni reiði. Það var allt sem ég gat gert til að sitja rólegur í gegnum þetta kvikmyndalega minnisblað um spillingu fyrirtækja án þess að draga DVD-diskinn út og mölva hann í þúsund bita. Það sem er virkilega pirrandi við svona kvikmyndir, þar á meðal "Purpose", er tilgerð þeirra að á bak við glimmerið, það er einhver þýðingarmikill boðskapur sem gerir myndina þess virði. Í „Tilgangi“ fann ég engin svo þýðingarmikil skilaboð. Það sem ég fann var saga sem tileinkaði sér efnishyggjuna kapítalísks valds og auðs. Aðalpersónurnar tvær, sem eru ógeðslegar í glæsileika sínum, vinna mjög litla raunverulega vinnu. Þess í stað djamma þeir, spila golf, þeir spreyta sig á svölum sínum, þeir hljóma „hip“ með samræðum beint úr MTV-menningar-speak: „rock my world“ og „Now get back to partying; that's a order“. John er sjálfumglaður, mikilvægur, grunnur og brosir mikið. Robert, sem er með angurvær lítil gleraugu, er enn verri. Í myndinni eru tveir ungir bílskúrsnördar, sem líta út og hljóma eins og þeir séu rétt út úr myndinni "Antitrust" (2001). Staðalmyndir eru leiknar fyrir allt sem þær eru þess virði, og í þessari mynd eru líka flottur tölvubúnaður og Barbie dúkkuskvísur við höndina fyrir þau tækifæri þegar verðugir verðandi milljarðamæringar okkar þurfa smá slökun eftir allt þetta erfiða djamm. Og með þeim tímabundnu myndum og samræðum sem slík saga krefst, geturðu ímyndað þér hversu gömul þessi mynd verður eftir fimmtán ár? Um það besta sem ég get gert fyrir þessa sóun á kvikmyndacelluloid er að segja að hún sé með fallegri loftmynd útsýni yfir San Francisco. Myndin hefði verið miklu skemmtilegri, miklu skemmtilegri, ef þeir hefðu sleppt þessum viðbjóðslegu persónum og þessari fráhrindandi sögu og einfaldlega flogið okkur áhorfendur um í litlu flugvélinni á meðan myndin stóð yfir.