Ég get aldrei skilið hvers vegna fólk tekur sér tíma í að rifja upp kvikmyndir sem það hefur ekki skilið til fulls. Ég veit að fólk mun lesa harkalega dóma á þessum síðum þessarar myndar, og það mun koma í veg fyrir að það leiti eftir eintökum af þessari töluvert gleymdu, seint 20. áratugs stíl en 1932 mynd, sem ætti líklega að vera nefnd „Indecent,“ þar sem það er nafn á aðaltitlunum.Myrna Loy, þekktust sem kómísk leikkona í óteljandi ljúffengum hlutverkum, sýnir að hún er misskilin í þeim öllum. Hún var sannkölluð dramatísk leikkona, eitthvað sem ég vissi ekki áður en ég horfði á þessa mynd, sem er á undan öllum frægu hlutverkunum hennar. Hún er spennandi og hrífandi hér, tvennt sem hún var aldrei á móti hinum þokkafulla og fágaða William Powell. Ég er samt frekar í sjokki yfir því hversu góð hún var. Becky Sharp (1935), fyrsti þriggja ræma Technicolor-þátturinn, er kunnuglegri en þessi er mun betri listrænt og aðlögun. Hún er líka mjög hrífandi sem tjáning á kvikmyndastíl sem var við það að deyja. Þú getur ekki tekið orð mín fyrir það, þú verður að sjá það.