Þetta er Hollywood mynd. Skilríki þeirra sem hlut eiga að máli eru ekki byltingarkennd. Þessi mynd mun ekki breyta heiminum. Hins vegar er hún vel gerð, vel samsett og vel leikin, sem skiptir miklu máli. Þetta er kattar-og-mús saga af óánægðum fyrrverandi CIA morðingja sem finnst svikinn við að elta leyniþjónustumann sem var að vernda John F. Kennedy þegar Kennedy var drepinn í Dallas. Umboðsmaðurinn hefur skiljanlega verið í vandræðum með þessa bilun á síðari árum ferils síns og þegar myndin tekur við sér árið 1992 - eða örugglega í Ameríku samtímans, þá mun þessi tilvonandi morðingi Mitch Leary (John Malkovich í túr-de-force hrollvekju) þar sem hann sýnir umbreytandi frammistöðu) hefur verið fullur af gremju og reiði og ákveður að hann ætli að myrða forsetann. Hann ímyndar sér að hann eigi sameiginlegan málstað við leyniþjónustumanninn Frank Horrigan (Clint Eastwood þegar hann er svalur, rólegur og ljúfur í skapi) sem hann telur að ætti að hafa óróleika eins og hann vegna þess að Warren-nefndin kenndi Horrigan um - ósanngjarnt, telur Leary- fyrir morðið á Kennedy forseta. Spennan eykst í gegnum nokkur símtöl frá Leary til Horrigan-Leary sem vill halda Horrigan nálægt en ekki svíkja staðsetningu sína og áætlanir. Rene Russo er frábær sem Lily Raines, umboðsmaður sem Horrigan þróar fullorðinssamband við. Það er gaman að sjá samband tveggja jafn hæfra jafningja (jafnvel þó Russo sé töluvert yngri en Eastwood á þeim tíma sem tökur fara fram). Russo er rólegur og hæfur umboðsmaður sem er fær um að fara tá til tá við hinn bráðvita Horrigan í vingjarnlegum kjaftæði. Það er góður þáttur fyrir Russo, sem gerir henni kleift að leika hlutverk hæfrar atvinnukonu en ekki bara sjálfgefið rómantískt áhugamál eldri mannsins. Leikur aðalhlutverkanna, hæf leikstjórn Wolfgang Peterson, ígrunduð notkun tónlistar við þróun söguþráðsins og frábær kvikmyndataka gera þessa mynd sem ég get horft á aftur og aftur.