Hugmyndin um lagalega gráa svæðið í ástarglæpum á þátt í um 10% af áfrýjun myndarinnar; hin 90% má rekja til hræðilegrar illsku þess. Að segja að frammistaða Sean Young sem svokallaðs héraðssaksóknara sé viðurkennd er gróft vanmat. Með blíðu jakkafötunum sínum og óþarfa hárgeli tekst Young ágætlega við að sannfæra áhorfendur um guðrækið hatur sitt á karlmönnum. Af hverju ætti hún annars að biðja eina vinkonu sína að gefa sig út fyrir að vera vændiskona bara svo hún geti handtekið lögguna sem reyna að ná í þær? Þetta hatur er líka eina ástæðan fyrir því að hún eltist linnulaust eftir öfugsnúinn ljósmyndara sem gefur konum samsvörun spennu og drifkraftinn á bak við þessa vitlausu kvikmynd. Að horfa á Young fara úr köldu yfir í fullan nekt vekur lítið til að vekja áhuga, en reiðikastið sem hún kastar upp við hlið elds við vatn gerir það. Að horfa á hana væla og röfla um sjálfsfyrirlitningu hennar og kynferðislega gremju gerir ástarglæpi þess virði leigugjaldið, en það er allt á niðurleið þangað og þangað. Þrátt fyrir löngun hennar til að draga persónu Patrick Bergin fyrir rétt, þá sleppur löggæsluhæfileikar hennar algjörlega frá henni í þrengingum hennar eigin þreytu losta og ástríðu. Patrick Bergin stendur sig nógu vel sem slímugur sósíópati; ef það virkaði í Sleeping With the Enemy þá getur það örugglega virkað í þessu. En ég get ekki annað en velt því fyrir mér hvort áberandi skortur á orku sem Young kemur með í myndina stangist á við slímleika hans. Ég býst við að það geri það og útkoman sé „spennumynd“ með spennu sem er rækilega slæmt og samt kómískt.