Ég varð fyrir því einstaka óhappi að ná tveimur af verstu myndum ársins 2004 í bak og fyrir í morgun: Í fyrsta lagi hina ósamstæðu CGI-drifnu tómleika The Chronicles of Riddick, og síðan, vandræðalega hégómaverkefnið þekkt sem Greendale. Annar kostaði margar milljónir og hinn kostaði smáaura, en þær eru báðar slæmar. Virkilega, virkilega slæmt. Fyrir framan skal ég taka það fram að ég er ekki stærsti Neil Young aðdáandi heims, en hann hefur lagt sitt af mörkum af klassískum tónum: frá Buffalo Springfield (sem bestu upptökur hans voru Young tónsmíðar) til Rust Never Sleeps, Harvest og Mirror Ball, maðurinn hefur skrifað nokkur frábær lög. Því miður eru engin frábær lög í Greendale, og dýrmæt fá góð, og myndin sem þau eru byggð í kringum er sannarlega ömurleg og einföld pólitísk slagorð. Algerlega án verðleika sem list og óáhrifamikil eins og pæling, er best að gleyma Greendale. Kauptu bókina ef þú telur þig knúinn til að leggja inn á bankareikning Young.