Hálfviti fannst eins og Mike Judge tæki hugsanir mínar um samfélagið og setti þær á filmu. Í raun er myndin samfélagsleg athugasemd. Finnst stundum eins og heimildarmynd. Luke Wilson stóð sig vel að leika leiðinlegan meðaldjóa (eins og í flestum kvikmyndum hans). Auðvitað var fávitaskapur öfgar í núverandi ástandi samfélagsins. En það er það sem gerir flestar gamanmyndir fyndnar, öfgar í hvaða aðstæðum sem er. Skáldskapur er ekki svo mikið frábrugðinn raunveruleikanum. Með krökkum sem lofa efnishyggju Hip-Hop menningu og leggja metnað sinn í að vera fáfróð. Þegar fólki líður einskis virði í lífinu fjölgar það. Að gefa þeim tilgang í heiminum. Og það virðist aðeins verra fólk rækta mest. Ég skil hvernig öðrum líkar það ekki. Það hjálpar ekki að flestir brandararnir voru baðherbergishúmor í 2. bekk. Ekki mikið öðruvísi en kvikmynd frá Kevin Smith. Fávitasemi kastar rökfræði, skynsemi, hvers kyns gáfum frá sér (af góðri ástæðu). Endurkoma Mike Judges var rothögg.