Ég varð fyrir miklum vonbrigðum í þessari kvikmynd frá 1970 sem byggð er á sögu Bernard Malamud. Þetta er í grundvallaratriðum saga um hugsanlega endurlausn, kynþáttahlutdrægni og óuppfyllingu lífsins sem byggist á vantrausti. Svartur gyðingengill er sendur til að hjálpa klæðskera sem er í erfiðleikum og alvarlega veika eiginkonu hans. Ef Morris Mishkin (Zero Mostel) mun aðeins trúa á engilinn (Belafonte), mun eiginkona hans Fanny (Ida Kaminska) jafna sig. Vandamálið er að Morris hefur í rauninni gefist upp á lífinu og neitar bara að trúa því að Belafonte sé engill. Þegar hann trúir því batnar Fanny en á endanum efast hann og Fanny þjáist í samræmi við það. Það hefði verið mjög gaman ef það hefði verið ensk þýðing í síðasta atriðinu þegar deyjandi Fanny talar við Morris. Jan Kadar, sem leikstýrði ungfrú Kaminska með góðum árangri í Óskarstilnefndum frábærri frammistöðu sinni í "The Shop on Main Street" árið 1966, leikstýrir þessu. kvikmynd líka. Kaminska er minnkað í myndinni í að mestu leyti rúmsenur og góðvild hennar í tali tjáir í raun ekki þá örvæntingarfullu stöðu sem hún stendur frammi fyrir. Hún kallar í sífellu eftir Ruthie, dóttur þeirra, sem óhlýðnaðist þeim með því að giftast utan gyðingatrúar. Megnið af myndinni gerir hún sér ekki grein fyrir útliti engilsins í íbúðinni sinni. Atriðið í apótekinu er ruglað og atriðið þar sem vinkona engilsins stendur frammi fyrir Belafonte í íbúðinni þeirra er eftirminnilegt en allt of stutt. Við vitum það ekki. hvers vegna Belafonte er í lífshættu og hvers vegna hann hefur dáið. Þeir sem horfðu á þessa mynd hljóta að hafa yfirgefið leikhúsið í þunglyndi og örvæntingu.