Ó, hvað við höfum misskilning hér; kvikmynd svo léleg að hugur þinn mun velta fyrir sér og flakka yfir á aðra hluti þar sem hún sóar tíma þínum með lélegum framleiðslugildum heilans; persónastaðalímyndir af verstu og rasískri gerð síðan D.W. Griffith vísaði til kínversku persónunnar í Broken Blossoms sem „gula maðurinn“; persónur sem eru svo hugmyndalausar og áhugalausar að það er erfitt að horfa á það sem og frásögn sem slær áfram á svo hægum, heimskulegum og tilgangslausum hraða að þú munt spyrja einmitt fólkið sem segist vera hrifið af þessari mynd. Prizzi's Honor er mynd sem endar upp að vera alger póstmódernísk hörmung á allan þann hátt sem mögulegt er. Myndin er sóðaleg og tilgangslaus hörmung sem John Huston leikstýrir; Kathleen Turner og Jack Nicholson stara og allir hinir sem fylla í eyðurnar sem annað hvort heimskar staðalmyndir eða aukapersónur sem gráta í síma af og til eða rífast við aðalpersónu. Prizzi's Honor er mynd sem fellur undir tegund af neo-noir, gamanmynd, rómantík, hasar, glæpamönnum og almennum glæpum þetta sameinað leikstjóra og leikarahópi ætti að vera nóg til að knýja hana í gegnum einhvers konar sögu; einhvers konar röð góðra sena; einhvers konar greind í formi handrits eða eitthvað annað en ekkert það sem við fáum er viðbjóðsleg og ljót mynd sem snýst um ekkert. . Í fyrsta lagi heldur myndin að hún sé ástarsaga og hún hugsar þetta í um það bil klukkutíma af tíma sínum: af MÍNUM tíma. Charley Partanna (Nicholson) er morðingi sem drepur fólk fyrir fjölskyldu sem hann vinnur fyrir í New York en samt líkist hann persónu sinni úr One Flew Over the Cuckoo's Nest meira en alþjóðlegum leigumorðingjum. Hann hittir og verður ástfanginn af Irene Walker (Turner) sem er annar morðingi og þeir slógu í gegn en þar sem léleg afsökun fyrir söguþræði er að spilast, virðist allt ekki vera rétt. Ég las að söguþráður þessarar myndar er: "Avinnumaður og leigumorðingja verða ástfangin, aðeins til að komast að því að þeir hafa hvor um sig verið ráðinn til að drepa annan." Jæja, já það er satt en þessi raunverulega opinberun gerist ekki fyrr en um tuttugu mínútur til loka! Nicholson leikur Partönnu eins og einhvern með greindarvísitöluna 60: hann gengur um; að því er virðist gera athuganir og tala upphátt um hluti sem hann sér; hann talar eins og hann sé annað hvort drukkinn eða sé með alvarlegri vandamál innan frá og það sem verra er að við fáum aldrei á tilfinninguna að hann sé morðingi eitt mjög illa skotið morð snemma (sem gerist í raun utan skjásins) er ekki nóg til að benda á þennan gaur er harðneskjulegur, besti af þeim bestu, alþjóðlegur leigumorðingi. Þannig að með aðalpersónu sem er óviðkunnanleg og óraunsæ, förum við yfir í handritið. Fyrsti og hálfi klukkutíminn er bara dautt svæði í kvikmyndagerð með allt sem gefur til kynna ummerki um líf, bara lélegar venjur: Partanna sullast um í símanum eða í eigin persónu og spyr sömu hlutina aftur og aftur: „Gifast ég henni? ; Elska ég hana? Hvað er ást? Hvað á ég að gera? og það verður svo endurtekið að það er ekki einu sinni hægt að vera eins góður húmor. Þetta fylgdi því hvernig hann virtist alltaf vera í símanum við einhvern: stelpu sem heitir Maerose Prizzi (Huston) sem leikin er af dóttur leikstjórans Johns; sem þjónaði nákvæmlega engum tilgangi fyrir söguþráðinn og virtist vera til að hlæja eins og atriðið þar sem hún segir föður sínum frá því hvernig hún svaf hjá Partönnu og elskaði það sem fékk mig til að hugsa, átti þetta að vera fyndið? Ætti ég að vera að hlæja? Myndin fannst eins og snjöll mafíumynd hvað með upphafssenu hennar um brúðkaup (alá The Godfather) og afleiddar atriði með keim af noir þar sem glæpamenn, lögreglumenn og morðingjar voru kynntir inn í myndina. En það sem við fáum er eitthvað mjög, allt annað. Seinni klukkutíminn snýst um einhvers konar mannrán; rétt, ástin og rómantíkin er tekin fyrir kannski fer myndin af stað. Ég hafði svo mikið rangt fyrir mér: þar sem fleiri persónur tala stöðugt mjög hægt og mjög vísvitandi á eintónan hátt, höfum við mannránssenu þar sem einhver gaur kemur út af skrifstofunni sinni: þetta atriði dregur saman myndina. Allt er skipulagt í stuttu máli og síðan framkvæmt á þungan og heimskulegan hátt sem lætur það bara líta cheesy út. Við fáum ekki að sjá þá koma við einhverja dramatíska tónlist; kannski þurfa þeir að komast í gegnum öryggisgæslu til að komast í lyfturnar; kannski verða þeir að gæta sín á óbreyttum borgurum þegar þeir fela sig á völdum stöðum og þegar þessi handahófskennda kona stígur út úr lyftunni og byssuskotið verður atriðið er ekki einu sinni rétt breytt. Einhver spenna, einhver dramatík: "Skot ég eða geri ég það ekki?"; kannski smá slow motion þar sem persónan þarf að teikna hratt áður en það er of seint annað en hvernig það var í raun útfært. Prizzi's Honor heldur áfram einhæfum og óáhugaverðum sóma sínum inn í kvikmyndalega gleymsku þegar það nálgast hámark. Það er kvikmynd þar sem myndavélar speglast í gluggum; ljós endurkastast í hliðum bíla og „dauðir“ bílstjórar blikka þegar þeim er ýtt. Prizzi's Honor er ruglað og sóðaleg mynd sem reynir á sjúklinga hvers kvikmyndagesta og segi ekki að þetta hafi verið gamanmynd því ég hló ekki með henni ÞAÐ er annað mál. Myndin er endurtekin, dregin og litlaus í sýn og frumleikasvigrúmi - hér er enginn heiður.