Mig grunar að þetta borð verði brátt fullt af athugasemdum frá of tilfinningaþrungnu fólki sem hrósar "Dear John" sem "perlu" og "rússíbanareið" og öllum hinum tómu orðunum sem markhópur þessarar myndar notar venjulega. Ég er örugglega ekki þetta Markhópur myndarinnar, en mér líkar ekki heldur rómantísk dramatík, svo framarlega sem þau eru vel gerð, svo hér er hlutlæg mynd mín á myndinni. Hún er ekki góð. Hún er heldur ekki slæm mynd. En söguþráðurinn hlykkjast, þróunin staðnar þar sem hún hefði átt að halda áfram (rétt um miðjuna, til að vera nákvæmur), og hvað endinn snertir...það var næstum því eins og þær væru orðnar uppiskroppa með hugmyndir svo þær sögðu allt í einu: „Hey, við skulum bara taka upp síðasta atriði í fljótu bragði, setja eitthvað sentimental strengjahljóðrás yfir það og enda þetta þannig.“ Jafnvel fegurð Amöndu Seyfried gat ekki bjargað þessu. Channing Tatum gaf líka góðan leik, en þú getur aðeins gert svo mikið með gölluðu handriti. Talandi um tónlistina, hún er óþolandi fyrirsjáanleg og kitchy. Allt frá reykrödduðu, pirrandi hástemmdu þjóðlagasöngkonunni schtick (áreiðanlega valin til að höfða til meirihluta stúlkna á háskólaaldri sem munu fara að sjá þessa mynd) til ofnotaðs „glitrandi strengja og píanós“ combo, það pirrar bara alla sem borga meira athygli á myndinni í heild sinni frekar en eigin „tilfinningar“. Myndin á góða byrjun og stóru átökin sem koma okkur inn í seinni þáttinn lofuðu góðu. Svo var hluti af seinni þættinum sjálfum, þegar sagan þróaðist. Þá sleppti myndin bara boltanum. Fyrir utan það þyrfti ég að gefa spoilera."Dear John" er ekki slæm mynd, en hún virkar ekki sem skyldi heldur. Ef þú vilt sjá virkilega áhrifaríka kvikmynd um langvarandi ást sem bíður þess að verða sameinuð, farðu að horfa á "Notebook", sem var sannarlega frábær.