Ég sá þetta í vikunni sem það opnaði fyrir fjórum árum og ég vissi í raun ekki við hverju ég ætti að búast að vera ókunnugur verkum Sorrentino á þeim tíma. Hann hefur búið til mjög forvitnilega og að lokum áhrifaríka frásögn af skrýtinni persónu, sem setningin „lífið er til að lifa“ á ekki lengur við. Það fór framhjá mér á hverju strái og sagan kom mér stöðugt á óvart. Ég naut skeiðsins mjög vel og hvernig ég fékk smám saman verkin til að finna út hvað var að gerast. Tony Servillo er frábær, eins og Magnani. Hún opnar með ljómandi stílhreinu breiðskoti og lýkur með mjög áhrifamikilli mynd sem tekur myndina inn á háleitt svæði. Ég hugsaði löngu seinna um aðalpersónuna og stöðuna sem hann var í og ​​endanleg örlög hans og hristi það ekki í margar vikur. Ég keypti nýlega myndina og þessi lokasena þar sem hann hugsar um vin sinn kemur mér í hvert skipti. Ég á enn eftir að tala við neinn sem hefur séð þetta. Það er synd að hún hafi ekki náð til breiðari áhorfenda eins og þetta sé stefna ítalskrar kvikmyndagerðar getur það bara verið gott.