Horfðu á þrjár geisur sem eru langt fram yfir blóma þeirra. Nú líta þeir til baka á fortíð sína með hlýhug og harma nútíð sína. Kin (leikinn af Haruko Sugimura frá Floating Weeds) hefur svarið mönnum og hefur lifað vel sem fjárglæframaður; allir í blokkinni skulda henni. Hinar tvær, Nobu og Tamae, óska ​​þess að þau gætu landað eiginmönnum, en eru ekki nógu vitlaus til að trúa því að þau muni nokkurn tímann gera það. Á meðan eru börn þeirra - eitt á son og eitt dóttur - bæði að fara að giftast (ekki hvort öðru). Tamae er pirruð yfir því hversu miklu fallegri dóttir hennar er orðin en hún og reynir beisklega að sannfæra hana um að giftast ekki manninum. Áhyggjur Nobu af syni sínum eru réttmætari í eðli sínu, en þær eru líka (skiljanlega) sjálfhverfa. Eftir að sonur hennar fer verður hún ein. Stuttu inn í myndina koma tveir af fyrrverandi skjólstæðingum Kin að leita að henni, annar maður sem var svo heltekinn af henni að hann reyndi að fá hana til að svipta sig tvöföldu sjálfsvígi, hinn myndarlegasti skjólstæðingur hennar. Því miður kemur hann fyrir peningana hennar, ekki ástina. Hvernig ég hef lýst myndinni gerir það að verkum að hún hljómar stanslaust niðurdrepandi, en svo er það í rauninni ekki. Sorglegt, en ekki banvænt. Það er bitra sætt. Því miður líkaði ég aðeins lítillega við síðkrysantemum. Sagan virðist betri þegar ég lít til baka en hún er mjög hæg og leiðinleg. Ég kinkaði reyndar kolli tvisvar á meðan á myndinni stóð og ég var alls ekki þreytt áður en ég byrjaði á henni. Þetta er svona kvikmynd sem ég kann meira að meta en eins; það minnir mig mjög á viðbrögð mín við nokkrum af frægari myndum Ozu. 7/10.