Annar fyrst: þessi franska mynd er kynning mín á heiminum Eric Rohmer. Kannski er ég dálítið fljótfær þegar ég segi að þetta sé líklega síðasta Rohmer myndin mín en ég var strax slökkt á því hvernig Rohmer byggir á einhæfum heimspekilegum samtölum sem aldrei komast að efninu. Það er atriði í myndinni þar sem persónurnar ræða ást sem ég hélt að myndi aldrei taka enda. Í hreinskilni sagt, sama hversu mikið ég reyndi, gat ég ekki skilið hvers vegna Rohmer er svona mikils metinn meðal kvikmyndafíla. Hann kom mér fyrir sjónir sem einn af þessum ógeðslega pirrandi fólki sem fyllist heitu lofti. Ef þetta er sýnishorn af því sem myndirnar hans fjalla um þá hef ég ekki áhuga. Ég kæri mig ekki mikið um franska kvikmyndagerð (venjulega hugsandi og spekúlerandi að kenna), svo kannski er ég hlutdrægur.