Ég mun ekki vera of harður í þessari sýningu vegna þess að ég hafði gaman af fyrsta tímabilinu, en síðan versnaði allt. Hugmyndin er ekkert sérstök, bara um stelpu að nafni Casey sem er að reyna að takast á við nýjan stjúpbróður, Derek, og háværa, grófa fjölskyldu hans, á meðan hún þvingar prinsessuna sína smám saman upp á hvert þeirra. sagan var reyndar áhugaverð. Mér líkaði við Casey þá vegna þess að hún var klár, sterk, sjálfstæð og íhaldssöm. Hún var vel gefin og djúp. Mér leið illa þegar hún varð fyrir áreitni í nýja skólanum sínum af nýjum stjúpbróður sínum. Hún var fullkomnunarsinni, en ekki eins pirrandi og síðari þættirnir. Ó, og hún var á stefnumóti við góðan gaur, sem nú er sýndur sem einn af hálfvitavinum Dereks. Tímabilið skildi hina sönnu spennu sem titill þáttarins var að reyna að fanga. Nú get ég ekki sagt að þátturinn hafi raunverulega farið niður á við vegna þess að sagan er stundum áhugaverð, en ég á eftir Derek núna í stað Casey. Nú er lítið, ef nokkur samskipti, á milli systkinanna tveggja. Ef þeir hafa samskipti er það aðeins stutt. Ó, og ég vil enga Dasey aðdáendur í andlitið á mér. Fólk, það kallast sifjaspell, jafnvel þótt það séu stjúpsystkini. Umburðarlyndi mitt getur aðeins gengið svo langt, en það er ekki málið. Það er skrítið. Derek, sem andstæðingurinn, hefur orðið næmari með tímanum, á meðan Casey, meint söguhetja, er taugaóstyrkari og óviðjafnanlegri en áður. Mér líkar hvernig yngri krakkarnir fá meiri útsendingartíma, en foreldrarnir eru enn hugmyndalausari en áður. En það er ekki stærsta vandamálið...Því miður neyðumst við til að sjá allt frá sjónarhóli Casey, með lélegri, ógeðslegri bakgrunnstónlist. Hún hefur orðið heimskari og grunnari með tímanum. Í einum þættinum varð hún vælandi og vildi að kærastinn sinn væri riddarafyllri, svo hún hellti viljandi mat yfir sig og kenndi Derek um. Nú, hvað varð um að vera sterkur, sjálfstæður femínisti? Ég hef ekki horft mikið á fjórðu þáttaröðina, en ég heyri að hún sé að deita strák sem heitir Truman, sem er ofurgestgjafi og er hrokafullur. Ó, ég man eftir skylmingaþættinum. Hún minnir hann stöðugt á að hún sé ekki hrifin af honum, pirrar sig yfir því að vera „gósuð“ með sverði og á endanum krækir hún í hann vegna þess að hún ræður við hann? Hvað í fjandanum? Til hvers að fara með svona gaur í fyrsta lagi. Fyrsta tímabilið hefði Casey bara kýlt hann í hans...ekkert mál. Eða, kannski hefðu það verið viðbrögð mín. Ó, og hún er klappstýra. Ekki það að það sé slæmt, en ég held að hún hafi dottið á hausinn á einni af æfingunum sínum. Og í ballaþætti grét hún vegna þess að hún fann ekki „kjólinn í draumum sínum“ og var ekki alveg sátt fyrr en hún varð balladrottning. Eitt sem ég hef tekið eftir er að sama hversu slæmt Casey reynir að segja okkur að líf hennar sé, þá fer hluturinn næstum alltaf hennar leið á endanum (hún fær þann sem hún vill, Derek hefnir sín, fólk elskar hana allt, o.s.frv.) Derek er enn frekar óþroskaður, en ég sé að hann hefur virkilega þroskast. Ég sé ekki hvers vegna margir hata Sally. Hún virðist ágæt og það er gott að sjá Derek í alvarlegu sambandi við einhvern sem honum þykir vænt um frekar en að "leika á vellinum." Hann kemur líka aðeins betur fram við Edwin og er góður bróðir Marti. Í raun og veru er þátturinn svo sem svo, og ég gaf honum lága einkunn vegna þess að þrátt fyrir smá persónuþróun er persónan sem ég dáðist einu sinni nú orðin eins og hver "tískudrottning sem er í tísku". „Þú getur séð hvar sem er í sjónvarpinu. En það var gott á meðan það entist.