Svona "inspirational" sakkarín er nóg til að gera þig veikan. Það símleiðir tilfinningar sínar eins og stærsta semafór á jörðinni. Það fjarlægir frá áhorfendum sína eigin túlkun og tilfinningu með því að velja fyrir það. Stóri lúkkið er að synda í grátandi hljómsveit sem hlýtur að virka eins og byrjendur á dauðum bíl; Ég býst við að þú þurfir svona hvatningu til að finna hvort þú sért nógu heimskur til að horfa á jafn einfalda og safaríka kvikmynd og þessa. Streep ljómar og þú veltir fyrir þér hvort hún hafi virkilega dýpt tilfinningarinnar á skjánum eða hvort það sé bara það --- skjár, kveikt og slökkt eins og ljós. Vegna þess að ég get ekki fyrir mitt litla líf séð hvernig hún gæti mögulega fundið líf í slíkri kvikmynd. Jafnvel þó hún sé byggð á sannri sögu, og hvetjandi fyrir það, þá er ég viss um að uppsetningin, útfærslan og sýningin leika eins og þriðja flokks sjónvarpsmynd eða hálfvita framhaldsskóladrama.