Í kjölfarið á ánægjulega andrúmsloftinu og hinni skemmtilega kjánalegu seinni kemur þessi ótrúlega leiðinlega, hæga og viðburðaríka framhaldsmynd fram sem mikil svik. Enn og aftur er hinn illvígi glæpamaður Leðurblökunnar (hammy Luis Aceves Castaneda) að reyna að stela dýrmætum skartgripum frá Aztec múmínunni Popoca. Leðurblakan smíðar bráðfyndið klunnalegt vélmenni með mannsheila til að ná þessu viðbjóðslega markmiði. Hreint leikstýrt af Rafael Portillo, með tali og leiðinlegu handriti eftir Alfredo Salazar og Guillermo Calderon, gróf samfellu (til dæmis var leðurblökunni greinilega drepinn í lok fyrri myndarinnar, en er kraftaverk lifandi og vel hér!), óskaplega slengt handrit, óhóflegt magn af myndefni úr fyrstu tveimur myndunum, hvikandi frásögn, lamandi skortur á hasar og skriðþunga, að mestu leiðinlegt að fara í gegnum hreyfingar (ekki)leika frá skiljanlega áhugalausum leikara, og illa sviðsett hápunktsbarátta milli múmían og vélmennið (myndin brýst loksins upp á hliðina á heimskulegu lífi með téðum stórum bash, en því miður endist hún varla í tvær ömurlegar mínútur og reynist því allt of lítið allt of seint til að draga úr alvarleika almennu yfirþyrmandi leiðinda), þetta dofnalega þurra, drífandi, og dragy snorefest hlutfall sem algjör þvottaefni.