Með því að sameina venjur bæði vestræns og gotneskrar hryllings, og oft leikstýrt eins og um myndlist væri að ræða, er þetta eitt besta samstarf Siegel og Eastwood. Eastwood leikur Yankee-hermann sem, eftir að hafa særst í borgarastyrjöldinni, leitar skjóls í einangruðum suðurríkjaskóla fyrir ungar konur. Í burtu frá heiminum, varpa konurnar rómantískum fantasíum sínum á hann og hann bregst við með kaldhæðnislegri, karlrembu. En afbrýðisemi og gremja lyfta höfði þeirra og hann lendir í heimi grimmilegrar hefndar. Og drengurinn er hefndin grimm. Fallega tekin af Bruce Surtees, og vandlega, "The Beguiled" er áleitið, glæsilegt verk sem virðist hafa haft áhrif á erfiða kynhneigð Eastwoods eigin "Play Misty for Me" og "Tightrope". Myndin er grípandi lýsing á harðri baráttu kynjanna og streymir af draumkenndri blöndu af hryllingi og kynhneigð. Allar persónurnar eru óljósar, sýna eiginleika bæði góðs og ills, sem gefur okkur að velja hverjum við eigum að róta. Don Siegel skildi eftir sig heilmikla arfleifð af fínum kvikmyndum. Allt frá "Invation of the Body Snatchers" til "Dirty Harry". En þó fyrstu svarthvítu myndirnar hans hafi elst vel, virðast flestar litmyndir hans kornóttar, dagsettar og illa teknar. Hið grófa „raunsæi“ hans hlýtur að hafa virst ferskt og hreyfanlegt fyrir 40 árum síðan, en þegar það er skoðað í dag held ég að þeir hafi ekki staðist tímans tönn.“ The Beguiled er hins vegar í annarri deild. Þroskaður, óljós og áberandi skotinn, það er synd að það sé ekki þekktara. Þó að tækni og tækni í þróun hafi gert meirihluta erfiðra, karlmannlegra hasarspennumynda Siegel úrelta, þá dregur „The Beguiled“ sig enn í dag vegna súrrealísks andrúmslofts og einstakts efnis.8.5/10 - Betri en „Black Narcissus“ með svipað þema. þetta er að mínu mati besta mynd Siegel. Að hluta til hryllingur, hluti drama, að hluta til kynferðislegs ferðalags, „The Beguiled“ er furðu listræn mynd (sérstaklega þegar haft er í huga að Siegel leit á myndirnar sínar sem „tilvitnunarlausar“). Stór hluti af listfengi myndarinnar má rekja til Clint Eastwood sem myndi frá þessum tímapunkti leggja sig fram um að velja þroskað efni.