Þetta er enn ein grátbrosleg og sannfærandi mynd sem Sam Fuller leikstýrði snemma á fimmta áratugnum. Þessi mínimalíski og hraðvirki leikstjóri hefur eitthvað óvenjulegt fyrir fyrri myndir sínar - leikarahóp með nokkrum stjörnum. Richard Widmark, Jean Peters og Richard Kiley fara með aðalhlutverkin í þessari mynd um hóp kommúnista umboðsmanna sem eru að reyna að lauma leyndarmálum út úr Ameríku - og þeir munu ekki hætta við neitt til að ná árangri. Myndin byrjar á því að Peters í neðanjarðarlestinni er horft á af alríkisfulltrúum. Þeir vita að hún er hlekkur í langri njósnakeðju. Óþekkt fyrir alla er jokertáknið í jöfnunni - lítill vasaþjófur (Widmark) er líka í lestinni og honum tekst að stela leyndarmálunum sem Peters er með. Widmark heldur að þetta sé bara enn eitt veskið sem hann hefur rænt - aðeins seinna áttar hann sig á alvarleika þess sem hann hefur stolið. Nú er það Widmark á eigin spýtur - með Commies og FBI heitt á slóðinni. Widmark og restin eru einstök og myndin er grípandi frá upphafi til enda. Þó hún hafi ekki fengið toppinnheimtu ber að nefna Thelmu Ritter sérstaklega. Þessi aukaleikkona átti ef til vill frammistöðu ævi sinnar sem kolldúfa. Sjaldan fékk hún jafn mikið tækifæri til að leika og ég var hrifinn af hæfileika hennar til að leika niðurbrotna og dapurlega gamla konu. Hvað handritið og leikstjórn varðar eru þau mjög góð - en með einni lítilli undantekningu. Í fyrstu elskaði ég samskipti Widmark og Peters. Þetta er eitt af fáum skiptum á kvikmynd sem þú sérð konu kýlda í munninn! ÞAÐ er nú erfitt. Síðar, á óskiljanlegan hátt, verða þau ótrúlega náin - of nálægt til að vera trúverðug. Samt sem áður, með svo mikilli dramatík og svo áhrifaríkri Noir-líkri mynd, má líta framhjá þessu. Sjá þessa mynd.