Að vera sjálfsögð slasher-fíkill þýðir að það er mjög sjaldgæft að ég fæ tækifæri til að endurskoða margar stærri kvikmyndir með lofsverðum leikarahópum. Fyrir utan hina vel heppnuðu miðasölu James Mangolds Identity; það hafa ekki verið neinar stórar nafnafærslur síðan Scream þríleikurinn setti nafn Wes Craven aftur á Hollywood kortið. Þess vegna vakti forvitni mín þegar í stað var The Last Stop dularfullur spennumynd með hróplegum slasher yfirtónum eftir Mark Malone. Með ágætis uppröðun þar á meðal Adam Beach og Jurgen Prochnow og heillandi hljóðrás sem finnur meira að segja pláss fyrir Rose Garden eftir Lynn Anderson, verð ég að viðurkenna að upphafsmerkin voru mjög jákvæð fyrir þennan klaustrófóbíska eiginleika. Eftir því sem ég best veit hafa aðeins verið þrír aðrir snævi bundnir slashers, nema auðvitað þú teljir Demon Possessed passa í flokkinn. Fyrsta sneiðin og teningarnir á ísnum var beinþurrt Satan's Blade, síðan kom Lisa Loring ostaveislan sem var Blizzard of Blood og hin skemmtilega Tætari fylgdi í kjölfarið um fjórtán árum síðar. Á meðan á mikilli snjóstormi stóð kom ríkisherinn Jason (Adam Beach) ) berst í gegnum snjóinn til að ná afskekktum skála í Colorado-fjöllum. Verkefni hans er að tilkynna gestum að vegurinn sé lokaður og þeir verði að dvelja í að minnsta kosti eina nótt í viðbót þar til hægt er að ryðja stíg í gegnum hættulegar aðstæður. Þessar fréttir falla ekki vel í grunsamlega hópinn, þar á meðal eru tveir vandræðabræður (Callum Keith Rennie og Peter Flemming), vörubílstjóri sem vill í rauninni ekki hanga í kringum sig (William S. Taylor), rándýrt par. elskhuga (Winston Rekert og Amy Adamson) og fyrrverandi kærustu Jasons, Nancy (Rose McGowan). Móteleigendurnir (Jurgen Prochnow og P. Lynn Johnson) eru heldur ekki ánægðir með fréttirnar, en þeir bjóða upp á herbergi fyrir strandaða gesti og reyna að róa spennuþrungið ástand. Hlutirnir breytast til hins verra þegar Jason finnur limlest lík og poka fulla af stolnu peningum liggjandi í snjónum á bak við kaffihúsið. Rétt eins og kafli úr leyndardómi Agöthu Christie, byrja vistmennirnir að deyja fyrir hendi grímuklædds árásarmanns sem virðist ætla að endurheimta peningana. Með svo margar ósvífnar persónur til að velja úr og enga leið til að yfirgefa glæpavettvanginn þarf Jason að reyna að stöðva vitfirringinn áður en hann drepur aftur Góð ráðgáta þarf að minnsta kosti handfylli af skuggalegum grunuðum sem hver og einn hefur trúverðugar ástæður, afskekktan stað. sem enginn getur sloppið frá og klár söguhetja til að hjálpa til við að leysa vísbendingar. Sem betur fer veitir The Last Stop hvert af þessum nauðsynlegu innihaldsefnum í spennumynd sem hefur sín sömu augnablik af ljómi og hreinni heimsku. Myndin byrjar frábærlega þar sem vafasömu persónuleikarnir rekast á í klaustrófóbísku umhverfi sem nær að halda spennunni gangandi allan leiktímann. Malone heldur áhugastiginu uppi þar sem hver persóna afhjúpar sínar eigin ástæður til að laða að einhverjum grunsemdum, og til að vera sanngjarn er mikilvæga snúningurinn ekki sá sem þú munt giska auðveldlega á. Reyndar fann ég sjálfan mig að horfa á myndina enn og aftur til að sjá hvort ég gæti tekið upp einhverjar vísbendingar sem ég missti af í fyrsta skipti. Því miður þegar í ljós kemur að brjálæðingurinn er ofurgestgjafi sem svíður eins og grínisti í myndasögu, missir The Last Stop gífurlegan trúverðugleika. Sem betur fer er ekki allt glatað þegar óvænt og frábærlega skipulagt söguþráður bjargar lokaatriði myndarinnar. Það má draga upp líkindi með hinni frábæru Identity, þar sem söguþræðir tveir eru nánast skiptanlegir. Tilraun James Mangold verður að vera betri af þeim tveimur, aðallega vegna stjörnureikninga John Cusack og hins síáreiðanlega Ray Liotta. Að þessu sögðu, þó að Adam Beach standi sig nógu vel í forystu, á meðan Jurgen Prochnow, Amy Adamson og hinn snillingur Callum Keith Rennie bæta við trúverðugum stuðningi. Rose McGowan bregður sér álíka yfirlætislega í þessu hlutverki og hún gerir líklega frá degi til dags í raunveruleikanum og Winston Rekert byrjaði frábærlega áður en hún fór algjörlega út í loftið með hápunkti myndarinnar. Ef þú ert harður slasher aðdáandi sem er að horfa á þetta fyrir einhver blóðug morð þá muntu verða fyrir vonbrigðum. Hinn balaclava-klæddur geðlæknir birtist aðeins einu sinni og restin af morðunum eru framin utan skjásins. En eins og ég sagði áðan þýðir leikstjórnarhæfileikar Malone að spennan er aldrei of langt frá suðumarki og þú getur fyrirgefið nokkra galla vegna þess að það jákvæða er bara um sigur. Síðasta stoppið er vel þess virði að skoða jafnt fyrir slasher-fíkla og kvikmyndaaðdáendur. Já, það er handfylli af neikvæðum hlutum, en á heildina litið er þetta traust dæmi um nýja Hollywood hæfileika. Ef þér líkaði við Identity þá skaltu örugglega prófa þetta