Allt í lagi. Ég viðurkenni. Ég er einn af þessum nördum sem hef eytt mörgum klukkustundum með ástkæra DVD spilaranum mínum og dásamlega sjónvarpstækinu mínu í að horfa á vísindaskáldsögur. Star Trek (Next Generation) var fyrsta geimdeitið mitt og síðan þá hef ég skipt reglulega um maka. Ég hef séð þær allar, að því er virðist, og í uppáhaldi hjá mér eru «Lexx», «Farscape» og nýja «Battlestar Galactica», með öðrum orðum: nýjustu, nýjustu geimóperurnar. En ég er líka almennt hrifin af þeim gamaldags, þeim ódýru, eins og hinum stórkostlega fjögurra reynda BBC þætti „Blakes7“. Hér eru fjárveitingar minni en hobbítar, tæknibrellurnar virðast vera gerðar á Commodore 64, en hverjum er ekki sama þegar handritin eru skörp og gáfulega skrifuð með dökkum húmor, leikarinn dauðans alvara og stundum jafnvel háklassi? tala þeir alltaf ensku í geimframtíðinni? Vegna þess að þetta er EKKI framtíðin, þetta er fantasía fyrir börn. Samt getur það stundum verið pirrandi. Ég, sem er Norðmaður, hef oft fordæmt þessa hræðilegu staðreynd að maður gerir aldrei tegundarseríur, eins og vísindaskáldskap, fyrir skandinavíska áhorfendur. Mér hefur aldrei dottið í hug að þetta gæti hafa gerst. En það gerði það reyndar einu sinni og meira að segja í mínu eigin heimalandi, Noregi. Ég var tveggja ára þegar hið svokallaða Fjernsynsteatret (sjónvarpsleikhúshluti) á almannaþjónustustöðinni okkar Nrk framleiddi þessa þriggja þátta útgáfu af Blindpassasjer (The laumufarþegi). Þegar ég heyrði í henni fyrst var ég ekki hissa á því að fyrr en þennan dag hefur þátturinn aðeins verið sýndur einu sinni í Noregi, sem gerir það ómögulegt fyrir mig að sjá hann í raun og veru. Það fór líka í sænska, danska og finnska sjónvarpið á sínum tíma, en það var langt síðan. Það hefur ekki verið gefið út myndband eða DVD af því, ekki á óvart heldur, og þegar það var sýnt í listhúsbíó gerðist þetta í Bergen, borg langt í burtu frá Osló (þar sem ég bý). Og svo er önnur staðreynd um «Blindpassasjer» sem kom mér ekki á óvart, að hún var skrifuð af norsku höfundunum tveimur Tor Åge Bringsværd og Jon Bing (Bing&Bringsværd). Þetta tvíeyki kynnti SciFi tegundina fyrir Norðmönnum á áttunda áratugnum; þeir gáfu út safnrit og skrifuðu það sem þeir kölluðu sagnaprósa. Að mínu mati er Bringsværd áhugaverðastur rithöfundanna tveggja og hefur skrifað nokkrar frábærar og skemmtilegar skáldsögur, meistaraverk jafnvel, sumar þeirra bráðfyndnar, eins og «Bazar» og «Syvsoverskens Dystre Frokost». Enginn annar en þessi strákur, einnig virtur leiklistarmaður, gat smíðað handritið að «Blindpassasjer». Þegar ég loksins fékk að horfa á það var það vegna þess að undarlegur Svíi, sem tók upp þættina þrjá á myndbandstæki á níunda áratugnum, tókst að lokum að breyta því. á DVD og gefðu mér það. Hann var ágætur náungi. Svo ég settist niður og horfði á hana, með sænskum texta, lélegu hljóði og nokkrum skrafum og villum; en málið komst í gegn og ég var hissa á því að ég skyldi á endanum elska það. Ytri senurnar með geimskipunum og plánetunum eru betri en þær í Blakes7, og heiðurinn á Caprino studios (sem gerði hið fræga Flåklypa Grand Prix), og innréttingin í Marco Polo (geimskipinu) virkar betur en ég hafði búist við. Leikurinn er týpískur leikrænn en virkar betur en þegar þeir leika Ibsen, vægast sagt, og Bjørn Floberg ber hlutverk sitt af festu, eins og Trini Lund. Hin goðsagnakennda leikkona Henny stynur skilar línum sínum í alvarlegum og afslappuðum tóni sem hæfir tegundinni, en þetta er samleiksleikur og ég er ánægður að segja að Ola B. Johannesen ber yfirvaraskeggið með göfugleika og Marit Østbye er mjög heitt rými flott af mínum stöðlum. En er það virkilega svona gott? Jæja, maður verður að kyngja frekar snöggum endi, tilgerðarlegri gagnrýni á «nútímasamfélagið», en já, það er, tja, í rauninni ekki virkilega frábært, en heillandi, flott, nostalgískt og notalegt. Ein og hálf klukkustund af klassískum norskum SciFi.