Þetta er venjulega hröð skemmtimynd frá upphafi þriðja áratugarins. Þegar þú ert með James Cagney í fararbroddi eru þessar „pre-Code“ myndir enn betri: bara skemmtilegt efni til að horfa á. Venjulega, þegar kvikmyndir eru „dagsettar“, er það neikvætt en ekki svo með kvikmyndir frá 1930-1934. Já, með slangrinu og viðhorfunum, kjólnum, hárgreiðslunum o.s.frv., þá eru þau dagsett en það er stór hluti af skemmtuninni. Þessar myndir hafa yfirburði sem nánast alltaf er skemmtilegt að skoða. Þær eru líka með næði sem er aðlaðandi og heillandi. Þú sérð fólk - eins og unglingaafbrotamenn sem sýndir eru á myndinni í þessari mynd og fífl foreldra þeirra - sem þú sérð bara ekki á neinu tímabili nema þessu (snemma á þriðja áratugnum). Snemma í þessari mynd fara krakkarnir fyrir dómarann ​​og maður situr og hlær bara að þessum brjáluðu persónum sem koma fyrir réttinn fyrir hönd krakkanna sinna, hver á eftir öðrum. Já, við fáum hinn staðalímynda tilfinningalega ítalska föður; gyðinga pabbi; engilsaxneska móðirin og nokkrar aðrar mömmur sem allar, í dramatískri mynd, segja að þeirra sé „góður drengur“. Jafnvel þó að hlutirnir séu fyrirsjáanlegir í sumum tilfellum, þá er þér sama því það er svo gaman að horfa á alla hérna inni. Þetta kennir þér líka að krakkar voru líka pönkarar fyrir 75 árum síðan, stela, rændu, rændu, ljúga - hey, það er ástand mannsins. Þessi mynd hrekur kenninguna um að „fólk hafi verið fínna í gamla daga“. Nei, fólk hefur alltaf verið rotið eða gott. Námið var aðstoðað af umhverfi þeirra, foreldrum, fjárhagsstöðu og öðru. Hér fáum við fullt af „Dead End“ krökkum sem enda í Reform School. Hinn fáránlega og heimskulega frjálslynda söguþráður lætur krakka hegða sér strax eins og englar þegar þau keyra þáttinn í umbótaskólanum; ekki refsað að minnsta kosti fyrir að hafa látið mann falla til dauða og kveikja í stofnuninni (skýringin: hann var illmenni og átti það skilið. Svo mikið fyrir alvöru réttlæti og umbætur.); og "Patsy" að skjóta gaur, þarf aldrei einu sinni að vera yfirheyrður af lögreglu vegna þess að hann er góði gaurinn! Taktu eftir fíngerðu andtrúarlegu uppgröftunum þar sem eini gaurinn sem sést biðja er vondi „varðstjórinn“. Það er engin tilviljun, engin tilviljun. Svona neikvæð tengsl hafa verið í gangi alveg síðan Hays Code var niðursoðinn seint á sjöunda áratugnum og sást, eins og þú sérð heyra, í forkóðanum snemma á sjöunda áratugnum. Dudley Digges, við the vegur, er framúrskarandi í hlutverki sínu „vonda strákur“ sem „Mr. Thomson“. Ég sérstaklega rödd hans var mjög áhrifarík og gat séð fyrir mér að hann léki eitt af þessum álíka vondu hlutverkum sem yfirmaður stofnana í kvikmyndaaðlögun Charles Dickens. Cagney lék sitt venjulega hlutverk, harðjaxlinn sem tekur ekki á móti sér sem fær fallegu stúlkuna, „Dorothy Griffith,“ sem Madge Blake leikur. Frankie Darro var líka áhrifaríkur sem leiðtogi strákanna, "Jimmy Smith." Bara svipurinn á andliti Darro gerði persónu hans trúverðuga. Eitthvað var hann alvöru stjarna myndarinnar, en ég mun samt fara með Cagney. Restin af umbótaskólabörnunum voru ekki of trúverðug og þau voru í raun þjóðernisstaðalímyndir, en þær voru allar skemmtilegar að horfa á. Mér fannst áhugaverðasti hluti myndarinnar vera fyrstu 20 mínúturnar þegar við sáum hversu slæm þessi börn voru og varð vitni að góðu og slæmu og staðalímyndum foreldrum í réttarsalnum eftir að krakkarnir voru handteknir. Þessar senur eru hreint 1930 Dead End Kids efni. Þeir sýndu krökkunum alltaf slæmar fréttir í upphafi myndarinnar, en þegar sagan var búin litu þeir allir út fyrir að leika meira eins og Wally og Beaver Cleaver - varla grófir "delinquents". Hún er mjög langsótt en hún virkar, afþreyingarlega séð. Á heildina litið er hún hógvær en mjög skemmtileg mynd, dæmigerð fyrir Cagney-myndir og snemma á þriðja áratugnum. Næstum allir gefa þeir að minnsta kosti átta stjörnur fyrir skemmtanagildi.