Ef ég fengi tækifæri til að skrifa, leikstýra og leika í minni eigin mynd myndi ég líklega velja eitthvað um vélmennakonur með byssur. Anthony Hopkins ákvað hins vegar að gera mögulega undarlegustu mynd sem nokkur hefur séð. "Slipstream" er mynd sem er svo undarleg að jafnvel David Lynch myndi líklega líta á manneskjuna við hliðina á honum og segja "Hvað er að gerast?". Þetta er mynd þar sem maður fer yfir götuna í einni senu í átt að gulu. bíll sem snýr til hægri sem breytist allt í einu í bleikan bíl sem snýr til vinstri. Þetta er kvikmynd þar sem tvær persónur eiga samtal í bland við myndir af handahófi hlæjandi og skordýrum sem klifra upp veggi. Þetta er mynd þar sem maður byrjar að tala um "Invasion Of The Bodysnatchers" aðeins til þess að leikari þessarar tilteknu myndar birtist skyndilega sem hann sjálfur (og hverfur svo út í loftið). Þetta er kvikmynd sem ákveður að henda þörfinni fyrir heildstæðan söguþráð beint út um gluggann og nota fimmtán mismunandi klippingar á meðan það er gert, auk þess að breyta úr svörtu og hvítu yfir í lit án þess að virðast ástæðulaust. Ég verð hins vegar, hrósa herra Hopkins fyrir val hans á leikurum í þessari mynd (sem sumir leika margar persónur). Allir þeir sem taka þátt kasta sér í hlutverk sín, jafnvel þótt þeir hafi líklega ekki hugmynd um hvað þeir eru í raun og veru að gera. Uppáhaldið mitt hér var þrjóturinn hans Christian Slater með hatt sem var áhrifamikill ógnandi á meðan hann var að bulla og syngja bandaríska þjóðsönginn. Það hefur verið vitnað í Anthony Hopkins að hann hafi gert þessa mynd í gríni og það sé mögulega besta leiðin til að draga saman "Slipstream". Það er grín að áhorfendum. Þú munt horfa á það frá upphafi til enda, reyna að skilja hvað er að gerast og vona að svarið komi, bara til að uppgötva að svarið gerir það aldrei. Hver línan við þennan tiltekna brandara er, mun aðeins Anthony Hopkins nokkurn tíma vita. Ég nefndi David Lynch áðan og ég er mikill aðdáandi þessa tiltekna leikstjóra. Ég myndi giska á að Anthony Hopkins deili ást minni til eins og "Twin Peaks", "Blue Velvet" og "Lost Highway". Hins vegar er "Slipstream" ekki eins fullnægjandi og allar kvikmyndir Lynch þrátt fyrir að líkja eftir mörgum aðferðum hans (þótt ég hafi verið hissa að uppgötva að enginn talar afturábak í "Slipstream"). Hún er allt of óskipuleg og tilviljunarkennd - eins og annar gagnrýnandi hér benti á, þá er þetta kvikmyndaútgáfan af Alzheimer-sjúkdómnum. Það er eflaust lítill fjöldi þarna úti sem getur horft á þetta og dregið eitthvað af því. Því miður fyrir okkur hin verður "Slipstream" fljótt pirrandi og ruglingslegt upplifun sem var aðeins gerð vegna þátttöku Hopkins. Horfðu á á eigin ábyrgð.