Inniheldur spoilera Þetta er Peter Watkins kvikmynd. Ef maður hefur séð BBC meistaraverkin hans „Cullodden“ og „The War Game“ mun maður þekkja stílinn (og röddina hans) innan nokkurra sekúndna eftir upphaf. Hann var gerður árið 1971 og gerist í mjög náinni framtíð, þegar Víetnamstríðið hefur stigmagnast enn meira og virðist nú taka þátt í Kína. Nixon er enn forseti og borgaraleg óhlýðni og mótmæli eru meðhöndluð með ofbeldi með því að nota trommuhausadómstóla (út á við borgaralega með „daglega borgara“ sem dómara). Vegna þess að „fangelsisbyggingin getur ekki haldið í við“ er valkostur kynntur: Refsingargarðurinn. Afbrotamenn geta valið á milli þungra fangelsisdóma og karlmanns að veiða í fjandsamlegu umhverfi, í þessu tilviki 85 km ferð um Kaliforníueyðimörkina í 100°F. Ef þeir ná bandarískum fána í lokin án þess að þjóðvarðliðið eða óeirðalögreglan nái þeim, verða þeir látnir lausir, annars verða þeir að afplána dóminn (eða vera látnir, eins og við munum sjá). Myndin er gerð í algjörlega heimildarmynd þar sem þrjú evrópsk teymi fjalla um dómstól og gang tveggja hópa sem þegar hafa verið dæmdir. Atriði hoppa á milli dómstólatjaldsins, veiðisveitanna og veiddu fordæmd. Fáránleg athugasemd Watkins gefur okkur hráar bakgrunnsupplýsingar (tími, hitastig osfrv.). Dómsatriðin sýna kengúrudómstól annars vegar og margs konar persónuleika hins vegar, allt frá alvöru hryðjuverkamönnum yfir „óæskilega“ til greinilega saklausra (t.d. alger friðarsinni sem getur ekki einu sinni meitt flugur). Verjandinn (sem tekur starf sitt alvarlega) þarf að taka misnotkun frá báðum hliðum. Það sem gerir þessar senur sérstaklega skelfilegar er líkindi þeirra við orðræðu stjórnsýslu nútímans í smáatriðum. Á sama tíma gera sumir óheppilegir atburðir í eyðimörkinni ljóst að „leikreglurnar“ eiga ekki við. Spurningin er enn opin, hvort það sé svikið frá upphafi eða geðþótta af hermönnum vegna þeirra atburða sem leiða til niðurstöðunnar (mig grunar, það sé hvort tveggja). Í lokin erum við aftur á reit eitt og næsti hópur fer í "Refsigarðinn". Þessi lýsing gæti bent til mjög hlutdrægrar (eða jafnvel lýðskrums) áróðursmynd en það væri villandi. Hegðunin (allir þátttakendur voru ekki fagmenn eins og venjulega hjá Watkins) lítur út og hljómar raunverulegt (senur dómstólsins geta jafnvel innihaldið texta frá raunverulegum samtímaréttarhöldum). Ég myndi segja að þetta væri hægt að selja sem „raunverulega hlutinn“ án vandræða. Með „The Forgotten Faces“ eftir Watkins voru viðbrögðin „Við getum ekki sent það eða enginn mun trúa alvöru fréttamyndum okkar lengur (vegna þess að þetta er óaðgreinanlegt frá alvöru)“. Með "Punishment Park" ætti það að vera eins. Í raun bönnuð í Bandaríkjunum eftir því sem ég best veit er þetta skyldueign sem hefur ekki misst kraftinn eða mikilvægi þess (sérstaklega í dag).