Kvikmyndaútgáfan af 'Rising Damp' kom út tveimur árum eftir að sjónvarpsþáttunum lauk. Eins og margir aðdáendur fór ég réttilega með í bíó þegar það opnaði. Ég kom burt sárum vonbrigðum. Eric Chappell hefði ekki getað eytt miklum tíma í að skrifa handritið; mest af því eru endurskoðaðar hugmyndir úr gömlum þáttum. Þegar myndin kom út var 'Rising Damp' serían enn endurtekin reglulega á I.T.V. þannig að almenningur var beðinn um að borga fyrir að sjá eitthvað sem þeir höfðu þegar séð. „On The Buses“ myndirnar státuðu að minnsta kosti af frumsömdu handriti. Í öðru lagi hafði Richard Beckinsale látist árið áður, þannig að þeir útrýmdu persónunni „Alan“ sem virðingarvott, og kom í staðinn fyrir listnemandann „John“, leikinn af Christopher Strauli frá Frægð 'Only When I Laugh'. Það var einfaldlega ekki það sama. Eins og annað veggspjald hefur bent á, líktist gistiheimili Rigsby engu líkt því sem notað var í þáttaröðinni, það var stærra og allt hreinna. Leikstjórinn Joe McGrath var einn af leikstjórunum sem vann að upprunalegu 'Casino Royale'. ', kvikmynd gegnsýrð af súrrealískum húmor. 'Rising Damp' á líka sinn hlut af 'Walter Mitty' fantasíuröðum, eins og 'Saturday Night Fever' skopstælingunni. Persónulega fannst mér þær hræðilega út í hött. Tilfelli um að „eggja búðinginn of mikið“. Á jákvæðu hliðina er Leonard Rossiter eins stórkostlegur og hinn lúmski „Rigsby“, eins og Frances De La Tour sem „Ruth“ og Don Warrington sem „Philip“. Það er bara synd að myndin sé ekki verðug hæfileika þeirra. Þegar Rossiter dó árið 1984 var hún sýnd af I.T.V. til heiðurs, með lokasenu sinni - sem sýnir Rigsby leggjast niður við rætur stigans - fjarlægð í þágu góðs smekks.