Ég sá þessa mynd á hillunni í Blockbuster og fannst hún flott. DVD hulstrið vakti athygli á svo mörgum frábærum leikurum og ég velti því fyrir mér: "Af hverju hef ég aldrei heyrt um þessa mynd?" Síðan sneri ég málinu við og sá leikstjórann, Lee Tamahori, og þar með fór svarið að skýra sig. Fyrst af öllu vil ég vinna bug á hugmyndinni um að frábær leikarahópur jafnist á við frábæra mynd, en það sem meira er, ég held að ég ætti að útskýra hvers vegna þessi mynd er svona hræðileg. Allt í lagi, handritið er hræðilegt og fullt af einvíddar persónum. Þetta er versta hlutverk sem ég hef séð Chazz Palminteri leika og ég er hissa á að hann myndi gera eitthvað svona fáránlegt. Hins vegar verða vanmetnir en samt hæfileikaríkir leikarar að vinna sér inn peningana sína. Palminteri leikur einvíddar lögregluspæjara sem kemur út fyrir að vera álíka heimskur og mafíumaður í C-mynd. Hann, ásamt aðalspæjaranum (hinn illa leikstýrða Nolte), hinum frábæra en einfalda Michael Madsen og hinn látna Chris Penn (sem hlutverk hans ásamt hlutverki Madsen var algjörlega hent) mynda úrvalssveit LA-spæjara sem hefur það hlutverk að losa borgina. mafíósa einhvern tímann seint á þriðja eða fjórða áratugnum. Myndin kynnir þessa sveit sem löggur sem munu brjóta öll lög til að tryggja að þeir sem halda að þeir séu yfir lögunum hafi ekki starfað í borginni sinni. Í upphafi myndarinnar rífa löggan upp veitingastað á staðnum, grípa meintan mafíósa (William Peterson) og fara með hann á stað sem þeir kalla Mulholland Falls. Þeir henda honum fram af einum af klettunum á Mullholland Drive og þetta á að sýna fram á hversu alvarlegir þessir krakkar eru í að losa borgina við glæpi. Hvað sem er. Þetta var ekkert annað en ódýr afsökun fyrir því að nota vitlausan titil sem er hannaður til að láta þig hugsa um LA og fræga staði þess. Einhvers staðar síðar finna þeir lík Jennifer Connelly og söguþráðurinn hefst. Áfram í stefnuna sem var ekkert smá áhugamaður og VEIK! Fyrir utan þá staðreynd að persónurnar voru í B-kvikmyndagæðum, þá er ofleikur þeirra eins og Treat Williams, gaurinn sem leikur lögreglustjórann, og hinn hræðilega Daniel Baldwin, aðeins nokkrir hápunktar sem létu þessa mynd líta út fyrir að vera Lee Fyrsta kvikmynd Tamhori. Það er ekki ein góð frammistaða í myndinni fyrir utan kannski Melanie Griffith, sem sumir gætu haldið að hafi verið sú versta í myndinni (hún vann Razzie fyrir þessa mynd). Á endanum var það karakterinn hennar sem var ekki svo frábær og hún hafði í rauninni ekki mikið að vinna með. Eins og með allar slæmar kvikmyndir byrjar þetta allt með skrifunum og þetta handrit var enginn gimsteinn. Söguþráðurinn er einfaldlega mótaður út frá því að setja upp næstu senu og tekur aldrei tillit til hvata persónanna. Það hvernig persónurnar hegðuðu sér var ótrúlegt. Löggan sem tekur lögin í sínar hendur er trúverðug við réttar aðstæður (sjá LA CONFIDENTIAL) en í þessu tilfelli leit út fyrir að þessir krakkar gætu komist upp með hvað sem er, þar á meðal morð, og aldrei horft á að þrífa neitt upp. Ég býst við að við sem áhorfendur eigum bara að gera ráð fyrir að enginn hafi séð neitt og að fólk spyrji ekki spurninga. Allt við söguna er fyrirsjáanlegt og skeiðið svo vel að við skiljum allt sem á eftir að gerast dágóðri stund áður en persónurnar gera það. Það lætur okkur hins vegar ekki finnast gáfulegt heldur gerir það okkur frekar reið yfir því hversu heimsk hetjan er, þrátt fyrir að það séu engar hetjur í þessari mynd. Að lokum var besti þátturinn í myndinni frábært skor eftir David Grusin. Frá upphafi kallaði hún á síðan CHINATOWN, sem dofnaði fljótt þegar ég áttaði mig á því hversu ótrúlegt nánast allt í myndinni var. Það kom mér ekki á óvart að heyra að það þénaði heilar ellefu milljónir í miðasölunni. Það sem ég mun segja er að þessi mynd er þess virði að horfa á fyrir smá hlátur. Leikur Nick Nolte er eins og misheppnaður tamdur ruslhundur og ég hló í hvert skipti sem hann reyndi að vera alvarlegur. Ég datt líka næstum því á gólfið við hvert hægfara skot sem notað var í myndinni (ég held að það séu þrjú með einu í lykilbardagaatriði). Þegar þú þarft að nota hæga hreyfingu í hita dramatísks augnabliks átt þú greinilega í einhverjum vandræðum. Svo, jafnvel með neikvæðri gagnrýni minni, mun ég mæla með þessari mynd eingöngu í þeim tilgangi að tæla hlátur, það er að segja ef þú metur góðar myndir eins og LA CONFIDENTIAL.