Ef tilhugsunin um Arthur Askey fer í taugarnar á þér, ekki hafa áhyggjur, þú getur samt horft á og elskað The Ghost Train, eins og hinn jafn stórkostlega Back Room Boy, þetta er mynd sem er einfaldlega of góð til að vera sökkt af smáskífu. frammistöðu, jafnvel aðalleikarans. Persónulega elska ég Askey, kannski er það vegna þess að ég fer inn í hans heim, frekar en að ætlast til þess að hann komi inn í minn, sem eru mistök sem of margir gera. Draugalestin er svo mikil andrúmsloft að þú gætir ekki hugsað þér að horfa á hana án þess að undrast djúpa, dimma heiminn sem hún flytur þig til, hún er yfirgripsmikil á þann hátt sem fáum ódýrum og glaðlegum fánavöfum tókst að vera í örvæntingarfullri byrjun. '40s og þetta er mynd sem ég myndi ímynda mér að fáir hafi nokkurn tíma horft á í einu sinni. Leikarahópurinn er undantekningarlaust einstaklega góður, kannski leggur Linden Travers það á dálítið þykkt, en í bakgrunni einmanalegrar járnbrautarstöðvar á stríðstímum gat hún varla leikið kjaft og ekki staðið upp úr. Sorglegt fráfall hinnar yndislegu Carole Lynne fyrr á þessu ári braut síðustu hlekkinn sem við áttum með þessari ótrúlegu mynd og nú er hún í raun liðin en bíður þolinmóð eftir því að við ýtum á play.