Ég hef séð þessa mynd tvisvar á Transilvania International Film Festival(TIFF), myndin er í samkeppni og ég vona svo sannarlega að Esteban Sapir fái ein af verðlaununum (að minnsta kosti bestu myndverðlaunin). Sem þögull kvikmyndaaðdáandi hef ég áhuga á samtímakvikmyndum sem vitna í eða endurskapa tungumál kvikmyndahúsanna frá fyrri tíð. Fyrri gagnrýnandi lagði áherslu á tilvitnanir í Fritz Lang og Fr. W. Murnau. Eins og ég sé það vísar myndin beint í Metropolis Langs og líkneskjulega-fleygjanlega persónu söguþráða hans. En ég sá Murnau ekki í henni. Það er þó augljósari Melies-hylling: tunglið með (hér reykjandi) mannlegt andlit og pappírsgerð, máluð fjöll og borgarlandslag. Ég hafði mest gaman af myndinni vegna myndefnisins og á meðan fannst mér sagan um þöggun og skapandi samskiptatæki sem íbúar hinnar raddlausu borgar nota mjög áhugaverða. Frá þessu sjónarhorni er þessi mynd einstök hugleiðing um þögn hins þögla kvikmyndahúss, því í kvikmyndum þögla tímabilsins er varla hægt að finna sögur með þöglum persónum. Í þessu tilviki má efast um hvort sagan um stolnu raddirnar hafi verið hvatinn að þöglu kvikmyndaforminu, eða það sé ætlunin að spila á þögn þöglu kvikmyndanna. Annað dæmi um svona hugleiðingu fann ég í Careful eftir Guy Maddin, þar sem íbúar fjallaþorps hafa takmarkanir á því að nota raddir sínar. Ég ætla að skrifa ritgerð um það, ef þið vitið um kvikmyndir sem tengjast þessu efni, endilega látið mig vita!!! Ég mæli eindregið með mynd Esteban Sapir fyrir alla bíógesta (einn gagnrýnenda kallaði hana: gimsteinn hátíðarinnar). PS: Vinningshafar voru tilkynntir og myndin hlaut verðlaunin fyrir bestu kvikmyndatöku!