Árið 1941 var Columbia orðið stórt stúdíó í fullri lengd og gat framleitt kvikmynd með sömu tæknilegu pólsku og MGM, Paramount eða Warners. Það er það besta sem hægt er að segja um „Adam Had Four Sons“, blýsápuóperu með næstum endalausum flutningi Ingrid Bergman (það er í fyrsta skipti sem er efst í bandarískri kvikmynd) og Warner Baxter. Bergman leikur frönsku konu (þetta var tímabil þar sem Hollywood hélt að einn erlendur hreimur væri jafn góður og annar) sem ráðin var sem ríkisstjóri til fjögurra sona Baxters og situr áfram (með einni truflun af völdum hlutabréfamarkaðshrunsins 1907) þar til strákarnir eru fullorðnir menn sem þjóna í fyrri heimsstyrjöldinni. Nánast allir í myndinni eru svo góðir og góðir að það er léttir þegar Susan Hayward þegar illmennið kemur inn á miðja leið hún er um það bil eina manneskjan sem hægt er að horfa á í myndinni, jafnvel þó að hún sé greinilega að miðla Bette Davis og Vivien Leigh; þetta er líka það fyrsta í langri röð alkóhólískra hlutverka hennar en handritið er enn sakkarískt og endirinn er algjörlega fráleitur. Það er engin furða að Bergman hafi hafnað sams konar "The Valley of Decision" fjórum árum síðar.