Þessi saga er fallega leikin. Það er bæði sorglegt og hugljúft við ferð ungrar stúlku til að uppgötva hvaðan hún er komin og hvert hún er að fara. Stephanie var ættleidd af bestu vinkonu móður sinnar eftir að móðir hennar og faðir létust í bílslysi og síðan hún hefur verið stimpluð „kraftaverkabarnið“ er hún lesblind og finnst lífið svolítið erfitt. Niðurstöður hennar á leiðinni hafa áhrif á þá sem eru í kringum hana. Samband hennar við forráðamann sinn og fyrrverandi kærasta forráðamanns hennar er meðhöndlað af mjög varfærni og næmni, og allur aukaleikarinn er ósvikinn, þrívíddar og trúverðugur. Sett í kringum ferskjuniðursuðuverksmiðju í smábænum Ástralíu, þetta er hlý blíð, erótísk kvikmynd og skilur eftir sig notalega tilfinningu þegar eintökin loka. Eftir að hafa lesið nokkur af hinum frekar grunnu athugasemdunum um Hugo Weaving, vil ég bæta því við að mér finnst hann vera snilldarlega steyptur, og var einstaklega kynþokkafullur. Nei, hann er ekki Brad Pitt, en það þýðir ekki að hann sé ekki aðlaðandi.