Ég hef verið ákafur stuðningsmaður Hal Hartley síðan ég sá stutta „Surviving Desire“ hans í menntaskóla, og jafnvel þá var ég enn algjörlega ófestur af brennandi ljómandi „Henry Fool“ hans. En þetta 10 ára síðara framhald er ekki bara óþarfi, það er skammarlegt. Eftir ögrandi og snögga byrjun breytist „Fay Grim“ yfir í gervi-vitsmunahyggju, hrein leiðindi og loks ástæðulausan – og óæskilegan – níhilisma. Og það er bara söguþráðurinn. Meirihluti nýju andlitanna eru jafn léttvæg og illa þróuð og myndin: Ein sérstaklega flatur persóna endar með því að svífa helming tímans sem við eyðum með hinum alræmda Henry Fool sjálfum, og það er eina talaða atriðið hans í myndinni. kvikmynd! Agent Fulbright eftir Jeff Goldblum, að því er virðist, sé eina bjarta persónan (orðaleikur sem Hartley ætlaði örugglega líka). Hvernig er hann þá eftir? **SPOILER** Dauður vegna bílasprengju, sem gerir þetta auðveldlega að blíðasta mynd Hartleys til þessa, og allt rangt í mynd sem er þegar allt vitlaust frá upphafi. Hvað varðar hinar nýju persónurnar, Angus James , Ned Fool (eða er það Grim?), svo ekki sé minnst á Fay sjálfa... jæja, ég mun ekki spilla örlögum þeirra, þar sem myndin stendur sig nógu vel í þessu ein og sér (þegar hún er ekki upptekin) sjálfan sig með enn einum ógnvekjandi halla, sem gefur þá óhugnanlegu tilfinningu að Hartley sé að færast afturábak frá Auteur í vitlausan kvikmyndanema). Þetta verk er algjör hörmung, hræðilegt klúður sem er ekki einu sinni nógu húmorinn til að gleðjast yfir sóðaskapnum. . Þess í stað troðar hún sjálfum sér með eftirlátssemi hinum venjulega skemmtilegu hipstertilgerðum leikstjóra síns inn í „raunverulega heiminn“, einum ljótari og illgjarnari en hún þarf að vera en ekki nærri því ljót eða nógu vond til að komast nálægt því að hafa eitthvað að segja. Með því rekur Hartley sk*t um allar minningar mínar um þetta fólk og þann undraverða heim sem hann skapaði þeim upphaflega. Ég hef sjaldan verið jafn þunglyndur í bíó og ég er að telja með "Leaving Las Vegas," sem a.m.k. þróað ferskar nýjar persónur sem við óðum að elska áður en við eyðilögðum þeim, í stað þess að hunsa strax persónur sem þegar eru elskaðar. Grímur, reyndar.