Fyrirsögnin meikar ekki mikið sens fyrir mér. Ég er ekki viss um hvaða hurð í myndinni hefði ekki átt að vera opnuð. Myndin byrjar tíðindalaust, með samtali milli karls og konu í herbergi sem lítur út eins og ríkulega innréttaður lestarvagn, heill með hljóði lestarinnar Ferðast. Í raun er hús mannsins lestarvagn og hann á snældu af lestarhljóðum. Konan fer og kallar á unga konu. Unga konan segir kærasta sínum, lækni, að henni hafi verið sagt að amma hennar sé veik og hún þurfi að fara aftur til heimabæjar síns. Hún hefur ekki komið þangað í þrettán ár.Flash aftur til þrettán ára. Skuggamynd kemur inn í hús. Hann strýkur sofandi unga stúlku, fer svo inn í annað herbergi og stingur móður stúlkunnar. Stúlkan vaknar og fer inn í herbergi móður sinnar og finnur hana látna með hníf í sér. Hún öskrar og handleggur kemur upp úr engu og klappar hendinni fyrir munninn. Hún lítur upp óttaslegin. Þessi fyrri sena í myndinni af morðingjanum sem deyfði öskrin hennar og útlit stúlkunnar er eitt af fáum áhrifaríkum skotum í myndinni. Það er ekki mikið að gera í myndlistardeildinni. Stundum er einhver undarleg notkun á hljóði, og það er einhver undarleg lýsing á háaloftinu þar sem margar glerrúðurnar eru rauðar og bláar. Aftur til nútímans. Unga konan kemur í hús ömmu sinnar. Þar er gamall læknir, sem hún treystir ekki, ásamt manni frá upphafsatriðinu "Dómari" og Kearn, safnstjóra bæjarins. Hún treystir engum þeirra, og það er satt að þeir vekja ekki neitt traust. Hún er frekar brjáluð í gegnum alla myndina. Hún vill kíkja á ömmu sína á sjúkrahús. Mennirnir í bænum vilja fá húsið hennar og safnstjórinn vill fá hlutina í það (safnið hans er nú þegar fullt af hlutum ömmunnar). Á óskiljanlegan hátt vill konan halda húsinu. Unga konan byrjar að fá símtöl frá manni sem talar óheiðarlegt hvísla. Hann hefur ýmsar hótanir og vill að hún geri hluti til að vekja hann. Slík atriði endurtaka sig oft. Því miður eru svo fáar persónur í myndinni að möguleikarnir á því hver hún gæti verið eru takmarkaðir. Það sem verra er, við sjáum strax í upphafi hver er að hringja. Þannig að þó að unga konan viti það ekki (þó að sá sem hringir sleppi öðru hverju í sinni venjulegu rödd) vita áhorfendur alltaf: engin spenna. Hvert símtal hristir hana meira og meira. Endirinn var óvæntur fyrir mig, svo ég fær kannski stig fyrir að fara ekki með hið augljósa, en ég er ekki viss um að mér hafi verið sama um það.