Franco sannar enn og aftur að hann er prins súrrealískrar og erótískrar kvikmyndagerðar. Að vísu er hægt að líta á margt af verkum hans sem skemmtilegt sleaze en með Succubus (Necronomicon) sýnir hann hvers hann er í raun og veru fær um þegar hann lætur skekkta sköpunargáfu sína ráða ríkjum og gefur okkur kvikmynd sem er bæði dáleiðandi og ráðgáta en heldur áfram hinu óráða. erótík sem er eðlislæg í verkum hans. Glæsilegt tónverk Jerry Van Rooyen pulsar þegar áhorfandinn er kastaður frá einni undarlegri atburðarás í aðra þegar við fylgjumst með réttarhöldum nektardanslistamanns (Reynaud) sem gæti verið geðklofi, eða gæti í raun (eins og ein dularfull persóna segir) verið djöfull, tilraun til að sætta sig við heiminn sem hún býr í. Fallegt og dularfullt kvikmyndaverk sem mælt er með fyrir alla sem hafa jafnvel bráðan áhuga á óhefðbundnum kvikmyndum.