Ég verð að segja að ég hlakkaði mikið til að horfa á þessa mynd og finna eitthvað nýtt líf í henni sem myndi skilja hana frá flestum daufum og óhóflegum mexíkóskum myndum. Ég hef ekki hugmynd um hvers vegna en ég treysti Sexo, Pudor y Lagrimas til að vera sá sem dælir ferskleika og sjálfstrausti inn í iðnaðinn okkar sem ekki er til. Kannski var það vegna þess að hljóðrásin (sem ég hlustaði á áður en ég sá myndina) hljómaði öðruvísi en önnur, kannski var það vegna þess að það þorði að innihalda nýrri andlit (fyrir utan Demian Bichir sem er alltaf í uppáhaldi hjá mexíkóskum kvikmyndaleikstjórum) og átti að vera með innan handrits þess með nútíma félagslegri hegðun, kannski vegna þess að ljósmyndin sem ég sá í kerrunum var björt og raunsæ í stað þess að vera leikræn. Myndin reyndist mikill mannfjöldagleði og mikil niðursveifla. Það sem Serrano fjallar í raun um hér er mjög gamaldags „barátta kynjanna“ eins og í „allir karlar eru eins“ og „af hverju er það að allar konur...;“ bla bla bla. Ekkert nýtt í því, ekki einu sinni það, það notar svo mikið sameiginlegt efni og klisjur að það hæðast að lokum án þess að skilja eftir dýrmæta íhugun á kvenkyns/karlkyns ástandinu. Fullt af venjulegum trampi á áhorfendum eins og öruggum töfrum um klisjurnar sem ég talaði um áður (þær virka alltaf, alltaf) og öskrandi frammistöðu (þetta er vel leikin mynd í sínu samhengi)..og með því að öskra meina ég bókstaflega. Fyrstu meira sannfærandi persónurnar sem Monicu Dionne og Demian Bichir léku reynast að mati Serrano vera þær aumkunarverðari. Ég er algjörlega ósammála Serrano, þeir hefðu ekki átt að vera meðhöndlaðir þannig bara til að þjóna sem marionettur til að kennslustundin hans kæmi í gegn...hann sá til þess að við fengum skilaboðin HANS og eyðilagði algjörlega hlutverk þeirra sem voru eina trausta jarðvegurinn sem þetta sagan hefði getað staðist. Engu að síður er þetta eftir allt saman mjög skemmtileg mynd á stundum og þú munt líklega skemmta þér vel við að sjá hana (ef þú sættir þig við að vera meðhöndluð af henni).