Nathan Detroit rekur ólöglega craps leiki fyrir stórmenn í NYC, en hitinn er í gangi og hann getur ekki fundið örugga staðsetningu. Hann veðjar á langvarandi fjárhættuspilarann ​​Sky Masterson að Sky geti ekki látið aðaltrúboða, Sarah Brown, fara út að borða með sér. Sky tekur áskoruninni, en báðir mennirnir hafa ýmislegt óvænt í vændum Þetta er einn af þessum dýru MGM-söngleikjum frá fimmta áratugnum í smekklegum litum, með stórum leikmyndum, háværri tónlist, stærri hlutverkum en lífinu og sýningum sem passa við; Broadway myndaður fyrir hvíta tjaldið ef þér líkar svoleiðis, sem ég geri ekki. Helsta vandamálið mitt með svona kvikmyndir er einfaldlega tónlistin. Ég hef gaman af alls kyns tónlist, frá Albinoni til ZZ Top, en Broadway sýningarlög í sveiflutíma með endalausum pah-pah-tah-dah trompetblóm í lok fjórða hverrar takts eru ekki minn tebolli. Þetta var skrifað af merkishópnum Frank Loesser, Mankiewicz, Jo Swerling og Abe Burrows (byggt á nokkrum Damon Runyon sögum), og þó að söguþráðurinn sé nokkuð viðkvæmur eru lögin veik. Tvær tölur Blaine eru til dæmis eins, óþarfar, koma ekki söguþræðinum fram og rassa í eyrun (og eru líka augljóslega kvenhatari ef svona hlutir trufla þig). Það eru aðeins tveir eftirminnilegir tónar, Luck Be A Lady (sungið af Brando, ekki Sinatra eins og þú gætir búist við) og Sit Down, You're Rockin' The Boat (vel flutt af Kaye) en þú þarft að sitja í tvo tíma til að fá til þeirra. Tromp myndarinnar er ungur Brando sem gefur yfirvegaða, afslappaða frammistöðu; hann syngur líka nokkuð vel og dansar meira að segja smá, og jafnast á við hinn alltaf áhugaverða Simmons. Röðin þar sem þau tvö flýja til Havana um nóttina er kærkomin hvíld frá öllum hávaða, amstri og sérhljóðamorðingum Noo Yawk. Aðdáendur söngleikja kunna að grafa þetta, en að mínu mati þarf söngleikur að gera eitthvað meira en bara kvikmynda sviðssýninguna.