Ég get látið sem enga þekkingu á kvikmyndagerð eða herra Angelopoulos. En ég þekki Grikkland og elska fólkið hennar. Í júlí fórum við 14 ára sonur minn til Kappadókíu í Tyrklandi í leit að leifum hverfisins þar sem langafi hans, Iordanis, bjó þar til landflótti Anatólíu Grikkja var mikill árið 1923. Við lestur samantektar myndarinnar (flóttamenn frá Odessa) hélt að ég gæti kannski lært eitthvað meira um nauðungarflutninga nútíma-Grikkja. Ef ég ætti ekki heimili á Ródos, hefði ég ekki komið til Grikklands 28 sinnum á jafnmörgum árum, væri ég ekki kunnugur tugum eyja og borga í Grikklandi og ef ég hefði aldrei notið vináttu þessara glaðværu, lífsölvaða fólk, ég hefði kannski trúað því að þessi harmakvein hefði eitthvað með Grikkland nútímans að gera. Sem prófessor við háskóla í New Jersey State, leyfi ég mér að fullvissa þig um að ég þekki sögu tímabilsins sem myndin fjallar um. Reyndar var frændi konu minnar myrtur af kommúnistum á meðan kommúnista náði völdum. Tengdamóðir mín lifði ítölsku innrásina og þýska hernámið...varla. Þessar persónur á skjánum tala grísku, þær hlusta á gríska tónlist en hverjir eru þeir? Nei, þau eru ekki einu sinni óljós grísk. Auðvitað eru þeir alls ekki fólk heldur einfaldlega myndlíkingar. Þau eru það sem listamaðurinn finnur upp þegar lífið passar ekki alveg eða er ófullnægjandi fyrir skynjun hans á því hvernig það var eða hefði átt að vera. Allt táknar það einhvern þátt í Grikklandi eftir fyrri heimsstyrjöldina sem meiri utanaðkomandi öfl fengu örlög sem þeir áttu ekki skilið. Eins og við grínuðumst seint á áttunda áratugnum í Ameríku: "Byltingin gerðist ekki." Fyrir hugmyndafræðing/listamann er þetta ekkert grín. Það er í raun ástæða til að setja okkur í gegnum tveggja og hálfan tíma af kvölum. Og það er allt vegna þess að hin ýmsu vald (einsog Eleni um „verðir“ í mismunandi lituðum einkennisbúningum) leyfðu ekki kynslóðinni eftir „aristókratana“ 1919 (Spyros) að fylgja kalli friðar og frelsis (tónlist Nikos og hans. meðbræðrum tónlistarmanna, þ.e.a.s. Hreyfingunni, málstaðnum). Þessi myrka, súrrealíska endurskoðunarhyggja svíður hina sönnu og hetjulegu viðleitni grísku þjóðarinnar til að halda uppi lífsþrá sinni í gegnum hörmungar 20. aldar, til að ná meira en nokkurri nágrannaþjóð sinni á Balkanskaga, að hafa orðið svo pólitískt þróað og samþætt á heimsvísu.