Þar sem ég er mikill aðdáandi DM þarf ég ekki að taka það fram að ég hef séð þessa mynd margoft. Hins vegar horfi ég á hana eingöngu vegna tónleikaupptökunnar... restin af myndinni er, um, frekar hræðileg, leiðinlegt að segja. kynnti frábæra plötu með sama nafni. Titillinn 101 stafar að mestu af því að tónleikaefnið sem fylgir með er frá 101. og síðustu tónleikum tónleikaferðarinnar í Pasadena Bowl, en er líka tilvísun í að myndin sé „byrjendanámskeið“ á hljómsveitinni og hvernig hún tifar þ.e. Depeche Mode 101. Innan um upptökur af kvartettinum að spila í beinni útsendingu og skoða Ameríku er annar saga þráður sem fjallar um hóp DM aðdáenda sem hafa unnið keppni um að hitta hljómsveitina, fara í tónleikaferðalag í eigin rútu og mæta á lokatónleikann. .Nú, eins og ég sagði hér að ofan, er tónleikaupptakan frábær. Mode eru hér á toppi sínu sem leikvangarokkguð, sem var nokkuð óvenjulegt afrek fyrir rafrokksveit seint á níunda áratugnum. Þó að myndin nái sveitinni áður en hún tók upp meistaraverkið "Violator" frá 1990, þá eru enn óteljandi frábær lög sem sjást og heyrast hér td Behind The Wheel, hið glæsilega Never Let Me Down Again, Everything Counts, Just Can't Get Enough frá Vince Clarke ár, Shake The Disease og margt fleira.Þegar Mode er á sviðinu eru þeir frábærir. Þegar þeir eru það ekki eru þeir, ja, mjög leiðinlegir. Ekkert meira að segja óljóst áhugavert gerist hjá strákunum þegar þeir kíkja til Bandaríkjanna á dánardögum Reagan-stjórnarinnar. Sem dæmi má nefna að líklegur „hápunktur“ efnisins er heimsókn í sveitatónlistarverslun til að kaupa snældur. Ekki beint spennandi efni. Ég veit að allar hljómsveitir þurfa ekki að vera villtir og kærulausir hálfvitar, en þessir gaurar láta Mormóna Tabernacle Choir líta út eins og Rammstein. Eina alvöru spennan kemur frá ýmsum klippum sem snúast um Dave Gahan söngvara sveitarinnar. Gahan kemur í ljós í 101 sem vægast sagt geðrof, að tala um ofbeldisfullan kraft innra með sjálfum sér sem hann ræður ekki við, rifja upp undarlega reiðiárás þar sem leigubílstjóri kom við sögu og svo framvegis. Það er einn punktur í myndinni þar sem hann kastar prímadonna reiðikasti í einhvern aumingja gaur baksviðs - virkilega vandræðalegt. Maðurinn átti greinilega við vandamál að stríða þá, sem sem betur fer hafa verið leyst. Lagahöfundurinn Martin Gore og hljómborðsleikarinn Andy Fletcher eru settir fram sem mjög orðheppnir, greinilega gríðarlega hæfileikaríkir, en líka algjörlega litlausir menn; á meðan hinn dálítið dularfulli fjórði meðlimur Alan Wilder er sá eini úr kvartettinum sem dregur fram rokkstjörnupersónuna með hvers kyns yfirlæti. Við skulum ekki grínast sjálf. Kannski er það bara vegna þess að þetta er allt svo *mjög* seint á níunda áratugnum, en gaggle ungra trúnaðarmanna gerir lítið fyrir mig en vekur pirringstilfinningu. Þeir eru, fyrir manneskju, einstaklega grunnt og aumt fólk, sem uppátæki þeirra eru banal þegar þeir eru ekki að fela andlitið hrollvekjandi. Leyfðu mér að ítreka....*ekkert* gerist í myndefninu sem er ekki á sviðinu sem vekur áhuga. Ekkert. Endalaus atriði þar sem krakkar sprauta á sér hárið, rífast tilgangslaust, skipta um föt, villast í borgum á leiðinni á tónleika og finna maka sína í rúminu með öðrum sigurvegara keppninnar fær mig til að velta því fyrir mér aðeins eitt - hvort Cure aðdáendur væru svona hugarlausir. árið '88/89. Ástin sem ungmennin bera á hljómsveitinni er eitthvað sem ég get örugglega tengt mig við og er stundum smitandi gleði, en ef það sem við sjáum var áhugaverðasta efnið af því sem var tekið upp af þeim, þá myndi ég hata að sjá úttökurnar .En tónlistin skiptir öllu og hvað þetta varðar skarar 101 fram úr. Pasadena-tónleikarnir, einn af bestu tónleikum þeirra allra tíma, gera myndina þess virði að sjá hana. Nýlegri DVD útgáfu myndarinnar fylgir bónusdiskur sem inniheldur það sem eftir er af óbreyttu tónleikaupptökum (ríflega 80% af frammistöðunni) og gerir DVD diskinn að algjöru nauðsyn fyrir aðdáendur. Hljóðskýringar hljómsveitarinnar (að frádregnum Wilder, sem yfirgaf Mode um miðjan tíunda áratuginn) á fyrsta disknum er líka, einkennilega, mun áhugaverðari en myndin sjálf. Sem skjal um strákana frá Basildon á tímabili hringleikahúsgoðanna þeirra, Depeche Mode 101 er ómetanlegt. En ef þú ert að leita að spennu, þá er betra að þú fáir meðfylgjandi tvöfalda lifandi plötu (nú fáanleg á Super Audio CD formi).