Heillandi ég nálgaðist I Am Curious (Yellow) og það er fylgiverk með miklum ótta. Ég hefði lesið fjölmargar skýrslur um deilur þess og skýrt kynlíf. Það sem ég fékk var ekki þetta, heldur rækilega umhugsunarverð og grípandi kvikmyndaupplifun ólík öllum öðrum. Ég trúi því í einlægni að meirihluti álitsgjafans sem fannst myndin vera „léleg“ eða „leiðinleg“ hafi nálgast myndina eins og um klám væri að ræða. Kannski er þetta klám, að því gefnu að klám sé eitthvað sem ætlað er að örva skynfærin, en það er viljandi óerótískt. Lena, söguhetjan, kastar öllu í frammistöðu sína og gefur henni raunsæi og mannúð sem er einfaldlega sannfærandi og endingargóð. Brjóstin geta verið lafandi, geirvörturnar óvenju stórar, lærin feit og andlitið bústlegt. En í lok myndarinnar koma áhorfendur að samsama sig henni og viðurkenna galla hennar sem mannlega. Þessi snerting gefur henni enn meiri trú á nauðsyn. Hefði leikstjórinn kastað Briget Bardot sprengju hefði áhrifin verið að engu. Ég get ekki frekar mælt með þessu umhugsunarverða verki. Vertu tilbúinn til að leggja mikla hugsun í þessa vísvitandi hraða mynd. Þolinmóður og yfirlætislaus áhorfandi verður rækilega verðlaunaður á þann hátt sem flestar aðrar myndir gætu látið sig dreyma um.