Fjöldi veggspjalda hefur gert athugasemdir við þá ófullnægjandi niðurstöðu. Þetta er alltaf vandamál með löngum, flóknum leikritum. Glæpur er í raun banal, þannig að borgunin er alltaf andstæðingur-klimaktísk, á meðan nákvæm útlistun dregur úr mannlegu drama. Höfundurinn hefur notað fjölda snjallra tækja til að reyna að komast framhjá þessu, en hefur ekki tekist að öllu leyti. Svör við nákvæmlega hvað gerðist og hvers vegna kunna að hafa verið afhent, en ef svo er eru þau vel grafin. Áhorfandanum finnst óhjákvæmilega vera svolítið svikið. En í vissum skilningi skiptir þetta engu máli. Dramaið snerist aldrei um glæpinn, eða jafnvel rannsóknina, það snerist um áhrif atburða á líf þeirra sem hlut eiga að máli; fjölskyldan, rannsakendur, vitni, fjölmiðlar. Og sem slíkt var það grípandi. Skrifin voru töluvert niðurskurður umfram hlaupið á myllunni fyrir leiklist á besta tíma og frammistaðan einstaklega góð. Í samleiksverki er ömurlegt að einbeita sér að einstaklingum, en Penelope Wilton á skilið sérstakt umtal fyrir óvenjulega kraftferð sem móðir-konan-dóttirin, og Janet McTeer var í sprunguformi sem harðbitin gömul lögga. áhugaverðustu þættir leiklistarinnar eru meðhöndlun kynþáttar, sem fíllinn í herberginu sem enginn er tilbúinn að nefna. Fínt, kraftmikið efni.