I Sell the Dead er stór og slök hryllingsmynd sem neitar að taka sjálfa sig of alvarlega. Þetta hefur kosti og galla. 85 mínútur myndarinnar líða hjá og myndin er full af bitum stundum fyndnum, stundum ógnvekjandi, stundum dásamlegum, stundum öllum þremur í einu, en einstakir bitar eru mun betri en summan af hlutum myndarinnar. Sagan, s.s. það er, fylgir faglegum grafarræningi Arthur Blake (leikinn af Dominic Monaghan). Glæpafélagi Arthurs, Willie Grimes (Larry Fessenden) er nýbúinn að höggva höfuðið af honum fyrir morð og Arthur á eina nótt eftir áður en hans eigin höfuð er fyrirgert fyrir sama glæp. Arthur fullyrðir að hann sé saklaus af morði, en það eru fullt af öðrum glæpum sem hann er tilbúinn að játa á sig þegar kaþólskur prestur mútur með írsku viskíi (leikinn af Ron Perlman). Þar sem myndin er röð af grafalvarlegum sögum. játað af Arthur, verður þetta eins konar hryllingssafn - röð sundurlausra sagna, allar tengdar með svipuðum leikara (Arthur og Willie) og svipuðu þema (grafarán). Eins og flest hryllingssöfn, er engin samræmd goðafræði, því allar goðasögur eru sannar og gerast samtímis, jafnvel þótt þær stangist á við hverja aðra. Það hjálpaði líklega ekki að ég sá þessa mynd sama kvöld og Trick 'r Treat, hryllingssafn sem forðast allar gildrur sem I Sell The Dead fellur í. Reyndar segir Trick 'r Treat, hannað sem safnrit, sameinaðri, samkvæmari sögu en I Sell The Dead sem er ætlað að vera sameinuð frásögn. Annað vandamálið við myndina (og ég viðurkenni að þetta er geðveikt nit- picking) er hvernig myndin spilar hratt og lauslega við söguna. Grimes er drepinn með Guillotine. Við gætum kannski teygt eitthvert punkt og sagt að hann sé drepinn af skoskri meyju, undanfara frönsku guillotínunnar, en skoska meyjan var yfirgefin árið 1709 og þessi mynd gerist vel hundrað árum síðar síðan Burke og Hare eru nefndir. og þeir voru teknir af lífi fyrir morð árið 1829. Grafarán sem iðnaður varð úreltur með samþykkt líffærafræðilaganna (1832) þannig að myndin verður að gerast áður. klárlega að fást við alheim þar sem alls kyns dauðir, ódauðir og goðsagnakenndir dauðir eru mögulegir, en auðveldasta leiðin til að festa fantasíu, til að sannfæra áhorfendur um að hætta vantrú sinni, er að nota eitthvað raunverulegt og ekta til að hoppa fantasíuna af. Og það er ekki eins og saga grafræningja eða líkamsræninga eða upprisumanna (kallaðu það hvað þú vilt) sé leiðinleg saga. Það sem er mest pirrandi er að rithöfundurinn. Leikstjórinn Glenn McQuaid þekkir greinilega söguna, sérstaklega góða hluti. Sem dæmi, þegar Grimes tekur fyrst að sér Arthur sem lærling sinn, útskýrir hann rétt fyrir Arthur að þeir sem upprisumenn stela ekki fötunum frá dauðum, því að stela líkum er misgjörð, sem refsað er með lítilli sekt, á meðan að stela fötum er sekt, sem refsing er fyrir brottvísun eða jafnvel dauða. Svo þú myndir búast við því að Wille og Arthur myndu svipta líkið á þessum tímapunkti (og það sem eftir er af myndinni) en auðvitað gera þeir það ekki. Þú gætir sakað leikstjórann um að hunsa handrit höfundar síns, en ekki þegar rithöfundurinn og leikstjórinn eru sama manneskjan. Málið mitt er ekki að það hefði átt að vera mikið af nöktum líkum í myndinni, þá er ég að ef þú ætlar að koma með þetta einkenni í lögunum og gera það ljóst að Willie og Arthur munu fylgja lögum, sama hversu kjánaleg þau eru, en þú þarft að fylgja þeirri hugsun að rökréttri niðurstöðu, jafnvel þótt það þýði að Willie og Arthur eltir uppvakning í gegnum kirkjugarð og reynir að rífa fötin af honum og troða þeim aftur í tóma kistuna, svo að þeir verði ekki fluttir úr landi fyrir að stela fötum gangandi líksins, annars ekki taka málið upp kl. allt.Söguleg nördaskapur til hliðar, I Sell The Dead er þess virði að leigjast sem smá en fyndin hryllingsmynd sem hefði mátt vera miklu meira.