Á heildina litið er þetta yndisleg, létt í lund, rómantísk, músíkalsk gamanmynd. Ég býst við að hægt sé að búa til lítið mál til að myndin sé of löng. En ég er ekki viss um hvað þú myndir skera út. Söngurinn sem Kelly og Sinatra gera? Nei. Stórkostlega dansinn sem Kelly stundar? Nei. Tíminn sem myndin tekur að þróa söguþráðinn og þróa tengsl persónanna? Nei (það virðist oft vera algeng kvörtun yfir því að nýrri kvikmyndir þróa ekki persónurnar). Sumir segja að Iturbi hafi ekki komið með mikið til myndarinnar en þetta gefur okkur tækifæri til að sjá og heyra frábæra hæfileika frá 1040. Svo hvað ef hann væri ekki leikari? Hann var mikilvægur hluti af myndinni þar sem grunnatriðið var að fá Grayson í áheyrnarprufu með sér. Upphaflega vildi Katherine Grayson verða óperustjarna. Louis B. Mayer kom með hana á MGM í skjápróf sem innihélt aríu. Í áheyrnarprufu hennar í myndinni er mynd af MGM látúnsmeistaranum sem kinkar kolli og brosir. Þú getur rétt ímyndað þér að það hafi verið svona þegar hún hafði gert alvöru skjápróf á árum áður. Þessi mynd er svo full af lífi að það er erfitt að ná öllum hápunktunum. Litur og lýsing var mikið notuð í gegnum myndina. Þú getur séð hvers vegna Frank Sinatra varð stjarnan sem hann gerði. Ágætur mótpunktur í myndinni er hvernig Sinatra (kvennamaður jafnvel þá) lék það hlutverk að vilja bara finna stefnumót í leyfi. Þér mun líða vel eftir að hafa séð þessa mynd. 7/10