Ég var svo heppinn að sjá þessa mynd á hátíð í fyrra og hafði hálfpartinn búist við því að hún yrði frumsýnd. Sú staðreynd að hún var tekin á stafrænni upptökuvél hefur vissulega hamlað velgengni hennar, en eins og ég skil það var aldrei ætlun kvikmyndagerðarmannsins að láta hana LÍTA EINS OG KVIKMYND í fyrsta lagi, það var meira um söguna sem persónurnar og þeirra. samböndum. Er það ekki það sem kvikmyndir eiga að fjalla um!? En það hafði eiginleika í áferð sjónræns útlits sem bendir til þess að May Thomas sé á einhverju sem við ættum að borga eftirtekt til. Fyrir óháða kvikmyndaframleiðendur og framleiðendur, sem hafa hæfileika og skorta peninga og drifkraft, er margt hægt að læra af því að horfa á þessa mynd, tæknilega séð hefur hún allt fyrir sig, notkun ljóss, tónlist o.s.frv. önnur stafræn kvikmynd í fullri lengd sem ég hef nokkurn tíma séð og því á hún mikið lof vert. Frammistaða leikaranna er trúverðug að vissu marki, ef ekki örlítið vanleikur, mér fannst það vera miklu meira þarna, meiri dýpt, sérstaklega frá karlkyns aðalhlutverkinu John Paul Clarke. En eitt sem virkilega truflar mig, sem kvikmyndagerðarmann sjálfan, er að myndin sé svarthvít þörf á að hylja fjölda synda en ef hún væri litur? Höfum við meira að læra í framvindu stafrænnar tækni? Eða er þetta framtíð frábærrar kvikmyndagerðar á viðráðanlegu verði?