Myndin er aðlögun á japanskri sögu eftir hinn virta höfund Yukio Mishima. Það gerir einfaldlega ekki umskipti í trúverðuga sögu um Breta og Bandaríkjamenn. Sagan hreyfist hægt, sérstaklega hlutinn þar sem Miles og Kristofferson eru aðskildir og leikstjórinn fyllir út með klisjukenndum myndum af skipsstaf sem sker sig í gegnum öldurnar, og litla leiðarlínan fyllist út á kortin, á meðan bréf þeirra heyrast í yfirvottun. Myndin hreyfist svo illa að ég spólaði meira að segja áfram í gegnum kynlífs- og sjálfsfróunarsenurnar sem þó eru langar, eru í rauninni hvorki ástríðufullar né erótískar. Myndin öðlaðist vissu frægð þegar þáverandi eiginkona Kristoffersons skildi við hann fyrir utannámskeið með Miss Miles á meðan á tökunum stóð. Ég býst við að þeir hafi haft gaman af kynlífssenunum, en það er ekki alveg það sama fyrir áhorfanda. Það eru engar persónur til að hanga á. Kynferðislega svekktur ekkja er óviðkunnanleg, litli krakkinn er viðbjóðslegur. Kristofferson er nógu vingjarnlegur, en hann hefur bara ekki leikhæfileika til að koma með mikið í hlutverkið, þó að við viljum kannski ekki taka of mikið þátt í honum, miðað við endanlega örlög hans. Hvað varðar litla krakkann, vel, hann lendir soldið í vondum hópi eftir að pabbi hans deyr, og þeir hjálpa honum að skipuleggja eitthvað illt gegn manninum sem kemur inn í líf mömmu hans. Nú er þetta mjög slæmur hópur. Þeir ræna ekki bara og reykja dóp, nosireebib. Þeir renna mickey að kötti og lífga hann. Þetta er sýnt í grófum smáatriðum. En auðvitað er þetta bara æfing svo þeir geti gert það sama við Kristofferson! Þannig að myndin hreyfist að mestu hægt, án nokkurra persóna til að tengjast, og þegar eitthvað gerist er það óvægið sjúklegt. Endirinn er álíka ófullnægjandi og hver annar. bíómynd sem þú munt nokkurn tíma sjá. Þetta gæti hafa verið skynsamlegt ef japanskt svæði og menningarlegt samhengi hefði verið haldið. Eins og staðan er þá er þetta bara ömurlegt.