Lucio Fulci gerði margar frábærar kvikmyndir á ferlinum og hvernig margar þeirra voru með fullt af gosi leiddi til þess að hann hlaut titilinn „Guðfaðir Gore“. Þó Don't Torture a Duckling hafi verið smíðaður áður en Fulci varð vel þekktur meðal gorehounds, og er það ekki allt sem er svekkjandi; þetta er vissulega grátbrosleg og viðbjóðsleg lítil spennumynd, og fyrir minn pening - besta mynd sem Fulci hefur gert! Don't Torture a Duckling ber í raun höfuð og herðar yfir marga af Giallo-tegundinni hvað varðar framleiðslugildi og ólíkt mörgum síðari myndum Fulci er allt við þennan Giallo frábært. Söguþráðurinn fjallar um lítið sveitasamfélag þar sem lík eru farin að birtast. Morðin eru enn meira átakanleg því fórnarlömbin eru bara ungir strákar. Stuttu eftir að lögreglan dæmdi saklausan mann fyrir glæpina kemur fréttamaður að nafni Andrea Martelli til þorpsins og ákveður að hefja rannsókn á morðunum á eigin spýtur. Martelli rekst fljótlega á ýmsa grunaða, þar á meðal kynþokkafulla unga konu að nafni Patricia, óheillvænlegum presti og norn á staðnum sem hefur gaman af því að búa til vaxmyndir og stinga nælum í þær. Þó að þessi mynd sé kannski ekki með fullt af gormi, þá er hún með tvær af viðbjóðslegustu þáttum Fulcis. til að bæta fyrir það. Það viðbjóðslegasta felst í því að kona er slátrað á hrottalegan hátt af hópi karla í kirkjugarði, en myndin af manni sem dettur fram af kletti og slær hvaða steina sem er á leiðinni niður getur valdið maga. Don't Torture a Duckling er með alveg frábæra ítalska leikara. Barbara Bouchet (persónulegt uppáhald hjá mér) er ótrúlega kynþokkafull í hlutverki sínu sem Patricia og fær að spenna leiklistarvöðvana meira en hún gerði í mörgum síðari myndum. Tomas Millian er frábær eins og venjulega á meðan restin af leikarahópnum er vel útfærð af eins og Irene Pappas, Florinda Bolkan og Marc Porel. Kvikmyndatakan á sýningunni er töfrandi og Fulci gefur áhorfandanum virkilega þá tilfinningu að hann leggi mikla alúð og vinnu í hverja senu. Sagan spilar hægt og hún er alltaf áhugaverð þar sem Fulci leyfir myndinni aldrei að víkja of mikið frá miðlægu söguþræðinum. Það er ekki mikil leyndardómur varðandi hver morðinginn er; en Fulci nær næstum því að halda okkur að giska alveg til loka og Don't Torture a Duckling nær hámarki á hámarki. Á heildina litið er synd að Fulci hafi ekki gert fleiri svona myndir. Don't Torture a Duckling er hans besta verk og ég krefst þess að allir aðdáendur Giallo sjái það!