Þetta var frábært. Þegar ég sá japönsku útgáfuna fyrst var þetta líklega skelfilegasta mynd sem ég hafði séð. Þetta var ekki blóð og innyfli, það var hræðilegt, andrúmsloft og ógnvekjandi. Þegar móðir draugurinn lánaði yfir rúmið í japönsku útgáfunni, fékk ég næstum hjartaáfall... Ég hafði áhyggjur af því að bandaríska útgáfan myndi útvatnast og að Buffy myndi taka frá dökkum hrollvekjandi blæbrigðum upprunalegu útgáfunnar. Ég þurfti ekki að hafa áhyggjur. Framleiðendur þessarar myndar héldu því skynsamlega sama Japana og tóku þátt í upprunalegu myndinni við höndina og gáfu sama manni leikstjórn myndarinnar. Þeir settu það líka í Japan á sama stað, í sama húsi. Reyndar lagði japanski leikstjórinn sig í líma við að endurgera sömu mynd og hún var í upprunalegu, eini munurinn var leikarahópur bandarískra leikara. Það breyttist í raun í ávinning þar sem það bætti þættinum „Strangers in a Strange Land“ við heildar hryllinginn. Þeir voru ekki bara ásóttir af algerlega ógnvekjandi og miskunnarlausum draug, heldur voru þeir líka fastir í algjörlega framandi landi og áttu í erfiðleikum með að aðlagast samfélaginu. Það jók bara á almennan kvíða sem var innbyggður í myndina og mér fannst þetta frábær snerting. Buffy gerir reyndar mjög gott starf. Hún lítur út fyrir að vera viðkvæm og er fær um að koma ótta sínum á framfæri vel. Það eru engin snjöll aleck ummæli sem eru svo algeng í amerískum hryllingsmyndum, eða one liners sem draga úr heildarmyrkrinu og hryllingnum í aðstæðum persónanna. Reyndar var það auðveldlega jafn gott og Hringurinn sem ég hafði líka mjög gaman af. Ég vona að framtíð amerísks hryllings fylgi nánar eftir japönsku nýbylgju hryllingsins sem hófst með ótrúlegri velgengni Ringu. Við erum loksins að fá kvikmyndir sem í raun má flokka sem "Hryllings"!! 8/10