Hún opnar - og stendur í hálftíma - eins og fræðsludagskrá um Gamla testamentið, þó ekki án húmors. Kvikmyndin byrjar loksins að vaxa vængi þegar biblíuleg getgáta er sleppt. Í senu með misjafnri velgengni ákveður Martin Donovan (Jesús) að gefast upp við að hefja Apocalypse og síðasta stundarfjórðungurinn er eins konar húmanisti "hvað er allt lætin um?" leikrit, gyllt af bjartsýnum getgátum gegn (afturskyggnt, ömurlega kaldhæðnislegt) langskot af WTC tvíburaturnunum. Fyrir utan vald Donovan er leiklistin klofin. Þarna er hin þjóskulega melódrama af hinum leikarahópnum: þetta, þó að það sé formlega tilbúið fyrir biblíulega framsetningu, er viðeigandi fyrir nútíma, ofsóknaræðis gamanmynd sem Hartley stefnir á. En ég var líka skemmtilega hissa á framlagi PJ Harvey (sem er metin þannig og á hættu að vera til í myndinni eingöngu sem poppstjörnueiningin sem hún er, ekki síst í sviðsettu atriði í plötubúð og stórhættulegri hljóðrás til sem leggur sitt af mörkum). Hún hélt áfram að vera svöl - eins konar ósvífni skortur á einbeitingu - að hætti margra popptákna sem hafa tekið til kvikmynda (ég er að hugsa um Jagger of Performance hér) en engu að síður viðhaldið sannfærandi samþættingu við bæði leikara og verkefni. Að lokum játandi, en þessi bitursæta ritgerð er aðeins of lík og byggir meira á þrautseigju en ímyndunarafli áhorfenda. 4/10