Ég er ekki viss um hverju ég get bætt við sem hefur ekki þegar verið sagt í sumum af þessum fínu og alveg bráðfyndinu athugasemdum, en ég reyni það. Svo þú þekkir söguþráðinn: það er rúm sem er andsetið af djöfli sem "gleypir í sig “ og sundrar valkvætt líkama þess sem (eða hvað sem er) sem leggst á það með appelsínugosfylltum líkama sínum. Við höfum manninn, í sumum atriðum sem lítur óhugnanlega út eins og Robert Smith úr The Cure, hangandi inni á veggnum og tjáir sig um gang mála, og við höfum hin ýmsu fórnarlömb okkar sem bara geta ekki staðist þægindin í þessu dularfulla rúmi. Þetta er ekkert venjulegt rúmi. Nei, herra Bob! Það étur ekki bara fólk heldur þrífur það upp eftir sig, dregur hlífarnar til baka og gerir sig meira að segja sjálfar. Hver myndi ekki vilja svona rúm? Það getur jafnvel notað blöðin sín sem frumlegt „lassó“ til að deila fórnarlömbum á flótta aftur inn (sérstaklega ef þau eru að taka upp hálfa lengd myndarinnar til að reyna að flýja). „Aðal“ sagan okkar (ef hægt er að kalla það það svo) ), fjallar um þessar þrjár stúlkur sem fara út á þetta afskekkta svæði til að sitja hús(??). Ég man það ekki nákvæmlega, en það skiptir ekki öllu máli þar sem það er fullt af hlutum sem stangast á við hefð sem þú verður bara að gefa eftir og sætta þig við. Samræðurnar í myndinni eru engar líkur; persónurnar tala saman að því er virðist í fjarska þar sem munnur þeirra virðist aldrei hreyfast og það er stöðugt bergmál. Ein af stelpunum okkar trúir því að hún sé ekki hrifin af restinni af "genginu" og passar upp á að segja okkur allar tilfinningar sínar í þessu máli með bergmálsrödd, en okkur er alveg sama; persónuþróun var hent út um gluggann LÖNGU áður í þessari mynd svo af hverju að byrja núna? Það eru atriði þar sem rúmið hlær, hrýtur, marr og gefur frá sér ýmis önnur hljóð sem við gerum ráð fyrir að dæma af því að leikararnir okkar bregðist ekki við umræddum hávaða, heyrist ekki. Þetta og fjarskekkjuna gerir það að verkum að mjög erfitt er að ganga úr skugga um vandamálið um diegesis...en það er allt í lagi....þetta er Death Bed: The Bed That Eats og það stangast á við alla rökfræði svo það er í lagi. Það skapar gríðarlega draumkenndar gæði í þessari undarlegasta mynd. Ef þú kaupir (hehe kaupir...sagði ég "kaupa"?) þennan DVD, vertu viss um að kíkja á kynningu leikstjórans. Hann útskýrir að tökur á þessari "flögu" hafi hafist árið 1972, hafi ekki lokið fyrr en 1977, hann verslaði hana í nokkur ár án heppni, og spólaði síðan áfram 26 ár til 2003 og kemur út á DVD. Talið er að einhver einhvers staðar hafi verið með prentun af þessu í einhverju öðru landi og búið til ræsingu eftir ræsingu af því og það var alveg tilviljun, á skilaboðaborði ekki síður, að leikstjórinn okkar fann vísbendingar um að fólk vissi, og gasp! var sama um lítt þekkta kvikmynd sína. Þaðan ákvað hann að gefa það skot og sleppa því. Ég er ánægður með að hann gerði það. Þegar þú hefur jafnvel heyrt titilinn á þessari mynd, þá VERÐUR þú að sjá hana. Ég ætla að kaupa þetta og ég ætla að prédika fagnaðarerindi þess um allan heim...byrjar á þessari athugasemd