Mér líður oft eins og Scrooge, að skella á kvikmyndum sem aðrir eru að æsa sig yfir - eða ég skrifa umsögnina til að halda jafnvægi á óviðeigandi raves. Mér fannst þessi mynd næstum óáhorfanleg og, óvenjulegt fyrir mig, var hún hröð áfram, ekki aðeins í gegnum daufa, klisjukennda samræður, heldur jafnvel daufa, klisjukennda tónlistarnúmer. Hvaða frumleika sem er til staðar í þessari mynd -- óvenjuleg innlend umgjörð fyrir söngleik, fullt af fantasíu, einhverri hreyfimynd -- er meira en vegið upp af handriti sem hefur ekki eyri af vitsmuni eða umhugsunarverðri söguþræði. Einstaklingar virðast June Haver og Dan Dailey vera gott fólk, en geta ekki borið kvikmynd í hóp. Hvorugt er í raun karismatískt eða hefur mikla kynþokka. Þær eru báðar ljótar. Mér líkar við Billy Gray, en persónan hans er frekar eintóna. Besti hluti myndarinnar, fyrir mér, eru fallegir búningar June Haver og frábær líkami.