Ég fann þessa mynd í fyrsta skipti þegar ég var að leita að verkum eftir nornina sem Stéphane Rideau hafði tekið þátt í, enn í óvenjulegri hrifningu af völdum hinnar ótrúlega fallegu «Les roseaux sauvages» (á portúgölsku, Juncos Silvestres), eftir André Téchiné. Ég var að leita að svipuðum kvikmyndum, á aldursbilinu. Ég fann svo «Presque Rien», kvikmynd þar sem leikstjórinn Sébastien Lifshitz kemur okkur á óvart, og hlaut tilnefningu á Cannes-hátíðinni árið 2000. Sagan fjallar um tvo stráka, hinn góðlátlega «nálæga strák», Mathieu (Jérémie Elkaïm) og Cédric (Stéphane Rideau), sem hittast í sumarfríinu. Í landi fjarri þar sem hann býr, eyðir Mathieu dögum á ströndinni með systur sinni. Þar kynnist hann Cédric, heimamanni, sem hann byrjar á þessu umhugsunarverða og afhjúpandi sambandi við, mikið fyrir tilstilli hinnar siðlausu og tælandi persónuleika sem Stéphane Rideau gefur persónum sínum, (í «Les roseaux sauvages», 6 árum yngri, varðveitir hann enn sakleysi hins ljúfa tælanda, norn þroskast hér í reynslu). Fyrirmynd í leikstjórn, í ástríðufullri röðinni, í hinni innilegu og játandi lýsingu sem gerð er um strák sem fyrst stendur frammi fyrir (enn óljósri) kynhneigð sinni og miklu ást. Fyrsta ástin, í sinni hræðilegu framvindu alsælu-örvæntingu. Það besta úr myndinni er það besta í Frakklandi: brennandi ástríðu, heit og spennt rökhyggja, brúnleit fegurð, einfalda og náttúrulega viðurkenning fjölskyldunnar, þó ekki án undrunar og fyrstu reiði. Samt er ströndin, birtan, léttleikinn og einfaldleikinn í sumar, ferskleiki golans, hljómfallið og svipmikil augu hins innhverfa Elkaïm (hikandi, sár, undrandi, ástríðufullur). Kynlífið er hvorki forðast né arðrænt, það er meðhöndlað eins og það er, án sýningarhyggju. Í krafti hreinnar hæfileika er þetta dramaverk af óvenjulegum gæðum, án ódýrrar tilfinningasemi, sem sýnir óumflýjanlega raunverulega mynd af tveimur samkynhneigðum á besta æskuárum sínum sem hverri venjulegri manneskju, þó með félagslegan ótta við höfnun og skömm. Hún er vel þess virði að sjá hana, sérstaklega af þeim sem dýrka franskar bíómyndir (þó að framhlið DVD-disksins sé mjög léleg, þar sem leikararnir tveir eru á milli tuga stjarna, smurðir með brilliantine). Kvikmyndnorn, að mínu mati, á skilið 8-9!