Bled byrjar þegar ung kvenkyns listakona Sai (Sarah Ferooqui) hittir dularfullan en þó heillandi mann að nafni Renfield (Jonathan Oldham) og þau enda aftur í stúdíóíbúðinni hennar þar sem hann gefur henni gelta af einhvers konar tré sem er notað sem ofskynjunarlyf. þegar bráðnað er. Sai verður fljótt húkkt þar sem henni er ýtt inn í annan fantasíuveruleika sem felur í sér vampíruverur. Royce ljósmyndaravinur Sai (Chris Ivan Cevic) verður áhyggjufullur um hana þar sem hún svífur lengra frá raunveruleikanum þegar hún verður háð lyfinu, getur Royce sparkað í eiturlyfið eða mun það á endanum eyðileggja líf hennar og hvers vegna fékk hinn dularfulli Renfield hana ánetjast til dótsins í fyrsta lagi og hafa vandaður fantasíudraumur eins og ferðir einhverja þýðingu? Samframleitt og leikstýrt af Christopher Hutson er þessi blóðleysislega vampíruleikur nokkurn veginn 95 mínútur af leiðindum og á skilið öll slæmu ummælin. Handritið var skrifað af áhugaverða nafninu Sxv'leithan Essex (hvernig í fjandanum orðar þú það eiginlega?) sem er einnig metinn sem framleiðsluhönnuður og óvenjulega nafnið hans er í raun áhugaverðara en allt sem gerist í Bled, myndi ég giska á. að framleiðendurnir ætluðu sér að gera mjög alvarlega fantasíu byggða hryllingsmynd með sterkum siðferðislegum boðskap um skaðsemi eiturlyfja, eiturlyfjafíknar og nauðgunarlyfja á stefnumótum í grunninn. Meirihluti myndarinnar er eytt í eiturlyfjamálin með fyrstu kynningu Sai á lyfinu, hversu frábært fyrsta skiptið var og hvernig hún verður vonlaus háð sem að lokum eyðileggur hana, líf hennar og vina hennar. Það hefur aldrei verið útskýrt hvaðan hún heldur áfram að fá þetta lyf þar sem Renfield gefur henni aðeins á upphafsfundi þeirra en hey, hverjum er ekki sama? Fyrstu tuttugu mínúturnar af Bled eru virkilega leiðinlegar og leiðinlegar, klukkutíminn á eftir eða svo er ekki mikið betri fyrir klúður síðustu tíu mínúturnar sem felur í sér að vampírískt skrímsli og Renfield koma aftur fram. Siðferðisþættirnir eru niðurlægjandi, fantasíuþættirnir virðast vera eftiráhugsun og hryllingurinn er enginn. Það er líka samræðan sem er hræðileg, hver setning reynir að vera djúpstæð, hafa fullt af falinni dýpt og reynir bara að hafa svo mikla merkingu að það verður þreytandi að hlusta á. Hugmyndin í myndinni er hræðileg og framkvæmdin eins og hún er. nákvæmlega engin áreitni eða ofbeldi að tala um og allt er sett inni í íbúð sem virðist ekki hafa nein ljós. Fantasíustillingin lítur aðeins betur út en hún er lítt séð og vannotuð. Það eru engin hræðsla hérna, engin stemning & til að gera illt verra hafa framleiðendurnir ákveðið að nota dempaða mjög dofna liti sem ég hata og finnst pirrandi, hvað er að fallegri litríkri mynd? Mér sýnist þetta vera tíska hjá núverandi kvikmyndagerðarmönnum sem virðast halda að hún geri kvikmynd sjálfkrafa flotta eða bæti við andrúmslofti sem hún gerir svo sannarlega ekki, oftar en ekki lætur það myndina þína líta út fyrir að vera leiðinleg og dapur eins og sést hér með Bled.Þetta var sennilega lágt og var tekið upp í Los Angeles og það hefur sanngjarnt framleiðslugildi en þetta er allt svo leiðinlegt. Leikarinn heillaði mig ekki, mér var ekki sama um eða um neinn sem er aldrei gott merki. Bled er hræðileg vampírumynd sem fer í sálrænan hrylling jafnt sem líkamlegan með alls kyns hliðstæðum við graffíkn í raunveruleikanum og hvað það getur gert lítið sem ekkert vegna þess að allt er svo dauft. Það gæti verið áhorfendur á kvikmynd eins og þessa en miðað við hin ummælin eru þau ekki svo stór.