Ég sá þetta í Toronto Inter. Kvikmyndahátíð í september 2005. Lýsingin virtist forvitnileg - hversu rangt ég hafði! Þetta gæti auðveldlega verið versta mynd sem ég hef séð - í 50 ár! Ég sé að leikstjórinn er á mínum aldri (f. 1948) og bjó með Nico of the Velvet Underground, sem leiðir okkur til Andy Warhol, sem fyrir tilviljun er sá sem ég hugsaði um þegar ég horfði á þessa - 24+ tíma kvikmyndir Warhols þar sem ekkert mikið að gerast . Þetta er ekki list, þetta eru leiðindi. Nánar tiltekið: svart og hvítt. Allt í lagi, kannski...en hver er tilgangurinn hér? Vissulega voru þeir með lit árið 1968! Og það er engin andstæða við nútímann. Og já, textarnir voru hvítir, náttúrulega. Ég held að ég hafi ekki misst af miklu, en það gerði um 20% þeirra ólæsileg. Næst er þetta hrein tímaröð, en með að því er virðist tilviljanakenndum atburðum hent inn. Hver er tilgangurinn með samtalinu við gamla manninn við matarborðið? Það bætir engu við myndina. Það voru margar svipaðar senur - næstum eins og einhver hafi tekið upptökuvél og tekið upp fólk af handahófi og splæst þeim saman til að búa til kvikmynd. Söguþráður? Enginn. „Óeirð“ samanstendur af nokkrum fígúrum í fjarska sem lyfta grjóti af og til af skjánum. Aðallega er það óhugnanlegur tími að horfa á fólk (í fjarska!) standa í kring. Endurteknar ópíumreykingar eru jafn leiðinlegar. Þegar aðalpersónan eignaðist krúttlega kærustu þá jafnaði ég mig en nei, hún var líka leiðinleg! Þetta er kannski eina franska myndin sem ég hef séð þar sem enginn fer úr fötunum. Líklega leið þeim of mikið til að nenna.Rómantík? Enginn. Stúlkan virðist algjörlega áhugalaus um allt - kannski hefur skúlptúrinn hennar einhvern áhuga, en ef það gerist þá er okkur ekki sýnt það. Við erum algjörlega áhugalaus um örlög persónanna því þær eru allar óaðlaðandi. Kannski er það tilgangurinn með þessu öllu?