Svo virðist sem þetta gerist þegar leikstjóri leyfir 14 ára frænda sínum að endurskrifa samræðurnar á tökustað á meðan hann dekrar við sig áfengi á meðan; eins og ég sagði áðan, þó mig hafi alltaf langað til að ná einni af varúlfamyndum Paul Naschy, þá þjónaði þetta voðaverk sem kynning á mér og, eins hræðilegt og það vissulega er, ætla ég samt að sækjast eftir öðrum færslum í seríunni, þó mjög smám saman .Þrátt fyrir nokkur áberandi vonbrigði eins og THE HOWLING eftir Joe Dante (1981), þá elska ég varúlfamyndir almennt en satt best að segja missti ég fljótt áhugann á "söguþræði" þessarar myndar og stóð bara og horfði á sjónvarpsskjáinn minn og taldi fáránleika hennar sem það var. Það voru allt of margir til að nefna þá hér en ég verð að segja að tveir sem þóttu mér sérstaklega fyndnir voru geðklofaeðli varúlfspersónunnar (þ.e. að fara úr ofsafengnu dýri í einu skoti yfir í dauft, uppvakningalíkt ástand í sjálfu sér. næsta - eins og hann sé á afslappaðri miðnæturgöngu um sveitina og í allt öðrum fataskáp...og já, ég vissi ástæðuna fyrir þessu fyrirfram), sem og "Phantom Of The Opera" útlit Wolfstein karaktersins! En hvað veit ég - kannski hefði hin óviðráðanlegu útgáfa af þessu rugli í fullri lengd geta verið sannkölluð hryllingsklassík!