Þó ég hafi séð þessa mynd fyrir um það bil 4 árum löngu áður en ég byrjaði að tjá mig um IMDb, ákvað ég að rifja upp hana núna sem er óvenjulegt fyrir mig þar sem áður gagnrýndi ég oft eitthvað rétt eftir að hafa séð hana. Hvað get ég sagt? Jæja, besta frammistaðan er hins látna Peter Boyle sem titilpersóna sem, eftir að hafa komist að því að karlmaður er að myrða fíkniefnasala kærasta dóttur sinnar, vill tengjast honum þó hann sé framkvæmdastjóri Madison Avenue sem hefur ekkert í sameiginlegt með mjög lágstéttar íhaldsmanninum Joe. Reyndar eru fullt af fyndnum atriðum af Joe í veislu þessa gaurs með snjöll alecky athugasemdir þar. Ó, og það skal tekið fram að leikkonan sem leikur dótturina sem þeir eru að leita að eftir að hún hvarf af spítalanum eftir ofskömmtun á sumum lyfjum er engin önnur en Susan Sarandon í frumraun sinni í kvikmynd! Þetta var ansi hörð mynd á þeim tíma sem hún var gerð (seint á sjöunda áratugnum - byrjun '70) og var sannfærandi verk frá handritshöfundinum Norman Wexler (síðar af Saturday Night Fever) og leikstjóranum John G. Avildsen (sem síðar gerði Save the Tiger, Rocky og The Karate Kid). Vissulega er endirinn gríðarlegur enn í dag eftir öll þessi ár! Mjög mælt með fyrir alla sem eru forvitnir um mótmenningu þess tíma. P.S. Meðal menningargripa sem sjást hér eru Raggedy Ann dúkka, kassi af Ritz kex, flösku af Heinz tómatsósu og, einstakt fyrir tímabilið, Nixon plakat þar sem spurt er: "Vildir þú kaupa notaðan bíl af þessum manni?"