Ég las síðast Nancy Drew bók fyrir um 20 árum síðan, svo mikið af minni mínu um skáldskaparpersónuna er líklega gallað. Eftir því sem ég hef komist að, voru bækurnar kynntar fyrir mér á tímum þegar táningssvindlarar voru vinsælir hjá börnum sem alast upp á þeim tíma (fyrir mitt tilvik, níunda og tíunda áratuginn), með Hardy Boys, Famous Five, og auðvitað, " Nancy Drew eftir Carolyn Keene á meðal þeirra frægustu. Ég man enn eftir þessum harðspjaldabókum með mjög dagsettum kápumyndum, venjulega frekar þungum (fyrir krakka) til að fara með, og þykkt bókarinnar kannski rekja til þess að orðin eru prentuð með stóru letri. Jæja, persónan hefur verið fengið nokkrar uppfærslur á leiðinni, þar sem ég minnist þess að síðari Nancy Drew bækur systur minnar voru orðnar minna þykkar, af mjúkri kápu, með uppfærðri og flottari Nancy myndskreytt á kápunni. Ég man ekki hvort þessar sögur voru þær sömu og þær gömlu innbundnar, en ég býst við að þessar bækur, þar sem þær eru draugaskrifaðar, eigi sinn hlut í að uppfæra sig fyrir tímann. Í þessari útgáfu Warner Brothers af Nancy Drew er persónan eflaust fær uppfærslu sína til þess að henta tímanum, en einhvern veginn héldu rithöfundarnir Andrew Fleming og Tiffany Paulsen 50s-ish smábænum sínum og héldu þar með einhverjum sjarma og bragði sem erm, fólk eins og ég, myndi meta. Tískuskilningur hennar, frumleg og almennileg hegðun, jafnvel smá einkennileg hegðunareinkenni sem gera hana, ja, Nancy Drew. Fjölskyldubakgrunnur hennar er nokkurn veginn sá sami og býr hjá einstætt foreldri föður sínum Carson Drew (Tate Donovan), sem er að flytja. dóttir hans og hann sjálfur til stórborgarinnar til að fá betra atvinnutækifæri og til að venja dóttur sína af sleuthing í bænum River Heights. Mamma er fjarlæg minning og vinnukonan býr til mynd. En það sem fékk Nancy Drew til að vinna er hlutverk Emmu Roberts í aðalhlutverki. Frænka frænku sinnar Juliu, hún býr líka yfir þessari frjóu framkomu, þetta ótvíræða rauða hár og megavatta brosið. Nancy Drew hennar, þótt í upphafi virðist nudda þig á rangan hátt, mun í raun vaxa á þér. Og í næstum því sem ég hélt að gæti verið fleygt atriði úr Pretty Woman, fékk það persónurnar til að ganga inn í flotta búð með næstum andstæðum viðbrögðum. Á meðan pabbi Carson Drew reynir mikið að koma Nancy út úr leynilegu umhverfi sínu og samlagast venjulegu unglingalífi , treystu Nancy til að finna sig búa í húsi þar sem eigandi þess, Hollywood týpa hefur verið, fannst myrtur við grunsamlegar aðstæður. Ráðgátalausn er huggunarmatur hennar þegar hún finnur sjálfa sig útskúfað úr bræðralaginu á staðnum, og ekki fyrr en varir erum við látin fara með henni í stórskjáævintýri hennar. Það er ekkert of Black Dahlia við glæpinn og leyndardóminn, og í staðinn er það frekar einfalt verk fyrir Nancy að leysa, á milli þess að hún vingast við Corky (Josh Flitter) bústnum vini úr skólanum og friðar afbrýðisama kærastanum Ned (Max Thieriot), á meðan hún felur sannleikann um aukanámskrá sína fyrir pabba sínum. Sagan er hlaðin kjánalegri skemmtun og gamaldags tilfinningasemi sem heillar, og saman verður hún dálítið skítug. Með lágmarks ofbeldi og engum skotbardaga eða sprengingum í stórum poka, er þetta í alvörunni tegund sem er greinilega merkt með „kjúklinga“ viðvörun. Ég býst við að myndin muni skapa nýja kynslóð aðdáenda, endurvekja minningar um þá gömlu og líklega bara sennilega, gæti kveikt nýja tísku tísku íþrótta penny loafers.