Ég fór inn til að sjá D-War á duttlungi og með mjög litlar væntingar. Kvikmyndin náði ekki að hitta þá. Mér er sama um sögur sem teygja á trúgirni - manstu Reign of Fire? - en ég býst við að þeir séu innbyrðis samkvæmir. Þessi mynd hljóp frá væli til grenjandi án þess að draga andann, allt í bland við tæknibrellur sem voru langt á eftir LOTR eða jafnvel Godzilla. Dularfullur stríðsmaður frá Kóreu sem breytir lögun, umbreytist á forvitnilegan hátt í forngripasala í Kákasíu og dúkkar upp eins og deus fyrrverandi machina til að koma ömurlegum söguhetjunum út úr nýjustu ruglinu sínu. Sérstakur umboðsmaður frá FBI sem virðist vera algjörlega upptekinn af fornum kóreskum þjóðsögum vegna hinnar frábæru "paranormal skipting" seðlabankans - sem hefur verið ómerkt fram að þessu. Elskendur kyssast á eyðiströndum þar sem maður hrópar „Ég ætlaði aldrei að þetta myndi gerast“. Endurholdgað par af löngu látnum Kóreumönnum sem „dóu eins og elskendur í stjörnukrossi“. Dularfullir hengiskrautar, andlitslausir hópar vélmennahermanna (sem eiga orkunum Peter Jackson mikið að þakka) og höggormur sem eyðir svo miklum tíma í að öskra að í hvert sinn sem valin bráð hans er innan seilingar kemur eitthvað til að trufla hana. Samræðurnar eru skelfilegar, leiklistin. tré og áhrif heildarinnar var satt að segja leiðinleg. Hins vegar, fyrir mig, var krúna augnablikið í lokin, eftir lokaatriðið, þegar tónlistin fyrir lokaeintökin var - Arirang! Þetta er frekar eins og Akira Kurosawa lýkur „Ran“ með karókí-útfærslu á My Way - og ég skal hafa það á hreinu að ég er á engan hátt að bera saman leikstjórann Shim við Kurosawa. sequituurs sem kunna að höfða til skilnings á melódramatíkinni sem er svo ríkjandi í dægurmenningu Kóransins en ættu ekki að vera þess virði að vera miðaverð fyrir neinn alvarlegan bíógesta - eða jafnvel ekki svo alvarlegan bíógesta. Ég myndi stinga upp á því að þetta snerist algjörlega framhjá kvikmyndahúsunum og beint á myndband, en ég er ekki einu sinni viss um að það sé svona mikils virði.