Ég sá þetta bara nýlega en hafði verið meðvitaður um það í nokkur ár og hef alltaf verið forvitinn um titilinn. Hún tilheyrir mér núna sem ein af mínum uppáhaldsmyndum. Það er erfitt að lýsa því ótrúlega efni sem Maysles uppgötvaði en allt í því virkar frábærlega. Það hefur svo margar eftirminnilegar myndir og augnablik þar sem þér finnst þú ganga inn í mjög persónulegan heim. Ég varð ástfanginn af þessari mynd og persónunum í henni. Það er eins og kvikmyndagerðarmennirnir hafi töfrað áhorfendur og dregið okkur inn í undarlegan heim hins sérvitra Beales, sannrar aðalsfjölskyldu. Það hefur áþreifanlegt andrúmsloft og ég fann sjálfan mig að óska ​​þess að ég gæti verið þarna fjarri þessu öllu og eldað kornið mitt á náttborðinu mínu. Það hefur andrúmsloft sorgar sem gegnsýrir í gegn. Fall frá mikilleika fyrir þessa einu sinni virtu fjölskyldu. Peningarnir voru horfnir en andrúmsloft þeirra og þokka var eftir, sem og fegurð þeirra. Það dró mig inn frá fyrsta ramma og löngu eftir að myndinni lauk fann ég sjálfan mig að velta fyrir mér örlögum þeirra. Velti því fyrir mér að ef ég færi í göngutúr meðfram East Hampton ströndinni gæti ég samt heyrt rödd Old Edie á nóttunni og séð skuggamyndina af Little Edie dansa í glugganum á bak við þykka hangandi skriðgarðinn. Ógleymanlegt.