Þetta er ein af þessum einstöku hryllingsmyndum sem krefjast mun þroskaðari skilnings á orðinu „hryllingur“ til þess að það sé vel þegið. Það helsta sem fólk getur ekki áttað sig á að þessi saga er sögð í gegnum sjónarhornið á litlum dreng og eins og hjá flestum yngri börnum verður hann auðveldlega hræddur. Aðallega vegna þess að hann einfaldlega skilur ekki hlutina, eins og hvers vegna faðir hans er varla til staðar fyrir hann. Af því að horfa á myndina geturðu séð eiginmanninn rífast við konuna sína um jafnvægið milli vinnutíma og fjölskyldutíma og þú getur auðveldlega skilið það, en litli drengurinn gerir það ekki. Einnig má ímynda sér að drengurinn sé hræddur við skóginn, þar sem það er staðfest snemma í myndinni, að fjölskyldan er úr borginni. Einnig þegar fjölskyldan er á ferð í húsið í upphafi lemja þau dádýr, síðan er haldið uppi, svo rífast þau við heimamenn um það, og litla drengnum fannst þessi kynning á skóginum örugglega alls ekki skemmtileg. „Wendigo“ er að lokum það sem ungi, saklausi hugur hans býr til til að útskýra þetta allt. Það er bandaríska indíánagoðsögnin, en þegar horft er á atriðið þar sem ungi drengurinn heyrir um það er það útskýrt fyrir honum eins og blátt áfram og á einfaldan hátt. Ekki vegna þess að það sé það sem Wendigo er í raun, heldur vegna þess að það er hvernig hann skilur það. Þegar þú horfir á myndina frá þessu sjónarhorni geturðu virkilega byrjað að meta hana. Augljóslega var þetta lágkúrulegt og var skotið ódýrt, en stökk klippingarnar, ljósnotkunin og almennt hrollvekja bæta meira en upp fyrir það. Og lokaspurningin sem myndin spyr er: er þetta allt í hausnum á þér, eða er það í alvörunni þarna úti? 8/10 Metið R: blótsyrði, ofbeldi og kynlífssena