Í Carmen leitast Saura enn og aftur við að koma á kraftmiklu sambandi milli raunveruleika og skáldskapar, milli raunverulegra ástríðna persónuleika í dansflokki sem undirbýr kóreógrafíuna fyrir danshluta óperunnar Carmen og handritsástríðanna úr sögu hinnar skálduðu Carmen. , hin fræga banvæna blanda af frjálsum anda (lesist tillitsleysi við trúmennsku) og hæfileika hennar til að gera karlmenn brjálaða af löngun. Saura notaði þennan sama farartækjaskáldskap/raunveruleika í fyrri svart-hvítu mynd, Bodes de Sangre (Blóðbrúðkaup). En á meðan spennan á milli dansaranna sem æfðu Blood Wedding sýndi með góðum árangri hvernig þeir þróast í skáldskaparpersónur sögunnar til að vera leiknar með því að beina tilfinningum sínum inn í hlutverk sín, í Carmen, samsvörun milli smávægilegra, kynhvöts dansaranna. hópurinn á æfingum og andinn sem tengist goðsagnakenndu Carmen kemst aldrei nálægt því að vera trúverðug. Þetta er enn græja og af þeim sökum truflandi truflun. Maður þarf virkilega að sjá Blood Wedding við hlið Carmen til að kunna að meta samanburðinn. Það skiptir hins vegar varla máli, melódrama Saura reynir að þröngva upp á Carmen sína, því Flamenco dans- og gítartónlist æfinganna_ sem eru 95% af myndinni _eftir nokkra af þekktustu Flamenco dansara og tónlistarmönnum, meira en endurgjaldar verðið fyrir færslu. Gölluð kvikmynd og dásemd: fullkomin til að bora í „neikvæð getu“ Keats, kannski?