Myndin var frekar léleg. Þetta er ekki svo mikið handritsvandamál. Það er bara það að myndin er mjög leiðinleg hvað varðar hraða. Kvikmyndin virðist bara halda áfram á hægum, kvalafullum hraða. Sagan í San Franspsycho er sú að það er raðmorðingi á lausu sem er að drepa siðspillta einstaklinga (kannski las ég of mikið í það, en hey, það er eðli mitt greinilega) eftir að The San Franspsycho drepur par af fólki undir Gullna hliðinu Bridge við erum að kynnast einni af aðalpersónum myndarinnar: Joe Estevez (bróðir Martin Sheen) sem lögga sem heitir Bill Culp. Bill er núna að reyna að elta morðingjann (í alvöru, hann hefur ekki nafn, hann er bara The Killer), og hann er að reyna að þvinga staðbundinn fréttamann að nafni Rita til að aðstoða sig við rannsókn sína, Bill er staðalímyndin harður- brún lögga og hann hótar Ritu að henda henni í fangelsi fyrir að hindra framgang réttvísinnar. Engu að síður líða nokkrar senur og allt í einu finnur Rita bréf sem geðlæknirinn skildi eftir (hann er kaldrifjaður geðlæknir!) og hún hefur skipt um sinn hug og segir Bill og félaga hans Joe frá því og hjálpar þeim við rannsóknina. Myndin reynir að vera ströng morð-spennumynd, en mistekst bara í því. Hún er mjög lík myndinni The Black Dahlia, hún reynir að vera spennt en hún er bara ótrúleg hvað það varðar. Myndin reynir að vera alvarleg í gegn, en hún hefur atriði eins og þar sem The Killer sjálfsfróar sér (augljóslega aðdáandi gore klámmynda með línum eins og: „ooh blood on her“ eða eitthvað í þá áttina) og Joe Estevez slær í borðið: „ Hann er kaldrifjaður morðingi!" Ég viðurkenni að hafa hlegið oftar en einu sinni yfir myndinni, jafnvel þó að ég sé viss um að henni hafi verið ætlað að vera dauðans alvara mynd. Einn af þeim jákvæðu punktum sem myndin hefur í för með sér er sú staðreynd að ég borgaði ekki peninga til sjáðu það (huzzah netflix). Og það er sorglegt vegna þess að ég gat séð gott í myndunum þeirra eftir að hafa horft á The Damned. Vissulega hafði myndin sinn skammt af göllum, en hún var skemmtileg. Því miður þó San Franspsycho hafi ekkert að gera fyrir það. Að vísu er þetta allt í lagi handrit, það er ekkert of stórkostlegt, en það hefði getað verið áhugavert. Í staðinn er það sem þú færð morðspennumynd sem nær ekki að trylla eða hefur jafnvel óljóst ánægjuleg dauðsföll. Hinar umsagnirnar fullyrða líka að myndin hafi "frábært snúningsendi sem er átakanlegt" greinilega var ég að horfa á aðra mynd vegna þess að eftir um það bil eina klukkustund áttaði ég mig á því hvað væri að fara að gerast. Endirinn sjokkeraði mig ekki hið minnsta. Ég myndi halda áfram að móðga þessa bíómynd en ég held að ég geri það ekki. Löng saga stutt, þessi mynd er leiðinleg óinnblásin spennumynd (ég nota það hugtak lauslega) sem nær ekki þeim "Hitchcockian spennu" sem annar gagnrýnandi segist hafa fyrirsjáanlegan endi, blákaldan dauðdaga, leika með öllum tilfinningum viðarplanks. , og ágætis hljóðrás. Ég er viss um að aðrir munu reyna að verja þetta með hinu venjulega: Þetta var lággjaldamynd, þeir gerðu það besta sem þeir gátu með svo lágu fjárhagsáætlun, og allt þetta bull. En þegar þú ferð alveg að því þá var mjög lítið sem þeir hefðu í raun og veru getað eytt þessum fjárveitingu í, það var mjög lítið tæknibrelluverk, hljóðrásin hljómar eins og það gæti hafa verið endurunnið úr Hood of the Living Dead eða The Damned , og það er sama fjandans hópurinn úr þessum tveimur myndum. Þessi mynd minnir mig mjög mikið á aðra lággjaldamynd sem var ekki góð, og hún hét Mr. Jingles, þær tvær eru um það bil sömu gæði, þær skila ekki neinu nálægt ánægju og ættu að hverfa fljótt í myrkur.