Um miðjan áttunda áratuginn var íbúðin mín í NYC. byggingin var loksins hleruð fyrir kapalsjónvarp og þar sem Showtime (í stað HBO) var eina úrvalsrásin sem boðið var upp á sem sýndi nýlegar kvikmyndir, skráði ég mig á hana. Þar sem ég var rithöfundur og náttúra að eðlisfari uppgötvaði ég fljótlega að rásin sýndi kvikmyndir seint á kvöldin og fram undir morguninn hafði ég aldrei heyrt um - flestar bandarískar óháðar kvikmyndir og erlendar kvikmyndir sem aldrei höfðu verið gefin út í kvikmyndahúsum í Bandaríkjunum. Margir þeirra voru með þekkta „stjörnu“ leikara og virðulega leikstjóra og þökk sé Showtime uppgötvaði ég margar fyrsta flokks kvikmyndir sem ég (og aðrir áskrifendur Showtime) hefðu aldrei annars fengið tækifæri til að sjá. Flestir þessara kvikmyndablandna voru vissulega "hundar" en oft svo slæmir að þeir voru óviljandi fyndnir. Eitt kvöldið afhjúpaði Showtime lítinn ítalskan gimstein sem nefnist "Redneck" (myndað árið 1972, gefin út í takmörkuðum mæli í Evrópu árið 1973). Jafnvel þó að myndin hafi aldrei verið gefin út í Bandaríkjunum var MPAA einkunnin skráð sem „R“. Þar sem leikstjórinn var einn Sylvio Narizzano (leikstjórinn sem skapaði nafn sitt með hinni glæsilegu "Georgy Girl"), og aðalhlutverkin þrjú voru Mark ("Oliver") Lester, Fabio Testi og Telly Savalas, ákvað ég að prófa. Og fann mig negldan við sjónvarpsskjáinn minn í vantrú í 89 mínútur. Eins og ég man, léku Savalas og Testi tvo glæpamenn, þann fyrrnefnda geðveikan brjálæðing, sem í einu magakveisu atriði sendi þýska fjölskyldu af tilviljun til dauða með því að ýta kerru sinni fram af kletti og steypa sér þar með niður í óbyggðardjúpið fyrir neðan. Svo langt, svo slæmt. Síðan, upp úr engu, sjást Testi (sem „fíni“ sálfræðingurinn) og Lester (allir 14 þegar myndin var gerð), báðir naktir, í herraherbergi, Testi laumast að kíkja á líkama krakkans við rakstur og aumingja. ruglaður Lester festur á nærmyndum af nöktum rass Testi. Sem meðlimur kvikmyndaiðnaðarins, sem er ekki ennþá þreyttur og frjálslyndur með kort (ég var jafn mikið á móti ritskoðun þá og ég er í dag), gerði öll myndin mig órólega (og var snemma á áttunda áratugnum þegar ég hélt að Ég hafði séð allt í kvikmyndum um hvað sem er á þessum frelsuðu tímum - þar á meðal óklipptu útgáfuna af Altman's „That Cold Day in the Park“, algjör kjaftæði þar til hún var klippt fyrir „R“ einkunn og hefði stafað Endalok ferils Altmans hefði hann ekki næst komið með eitthvað sem heitir "M*A*S*H"), ég velti því samt fyrir mér hvort einhver annar en ég hafi einhvern tíma séð "Redneck" og verið skelfingu lostinn eins og ég var. Það er gleði sem vanstilltir kvikmyndaframleiðendur hafa verið að láta sér lynda frá upphafi tímans að rústa leikurunum og áhorfendum kvikmynda. En að misnota mjög virtan og hæfileikaríkan barnaleikara (Hr. Lester) á grátlegan hátt á þeim tíma þegar hann var farinn að gera erfiðu viðskiptin frá barni til fullorðins leikara (og ég er viss um að kvikmyndatilboðin hans höfðu þar með fækkað í voðalegt drasl eins og "Redneck ")...Herra. Narizzano, þú ættir að hengja haus af skömm. (Tilviljun átti ég fljótlega eftir að vingast við leikara sem höfðu komið fram í framtíðinni hjá Narizzano.