Ég verð að bæta við athugasemdum hér. Ýmsar dóma sem ég hef lesið báru þessa mynd saman við myndir eins og eftir Wong Kar Wai eða Hou Hsiao-hsien. þ.e.a.s. ein af þeim aðdáunarverðu mandarínum góðgæti sem hafa komið á vegi okkar undanfarin ár. Því miður er þetta ekki alveg rétt. Myndin spilar frekar upp eins og tilraun útskrifaðs kvikmyndaskóla til að líkja eftir þessum meisturum. Öll verkin eru til staðar - fallega bakgrunnurinn, óljóst naumhyggjusamræðan, hæga sveiflukennda myndavélavinnan, og sérstaklega karlkyns aðalhlutverkin, sem eyða dágóðum tíma í að sitja og vera íhugandi. Hljómar vel en því miður er ekkert upp á teningnum. Samræðan er leiðandi. Leikarinn er almennt ófær um að lyfta persónunum fyrir ofan gerð; hjónin og litla systirin eru sérstaklega fátæk og óhlutdræg. Því miður þegar miðlungs persónuleikur er blandaður saman við klassískan „Chekovian“ (þ.e. mjög fyrirsjáanlegan) söguþráð, eru niðurstöðurnar í besta falli leiðinlegar og í versta falli sársaukafullar. Ég gat ekki annað en séð "Bláu Dóná" ána atriðið, til dæmis, sem jaðra við tegundarskopstælingu (þó að smoggaður "vor" himinninn yfir ánni hafi veitt smá svartan húmor...) Ég fór reyndar til þessa mynd á grundvelli þess að Mark Li Ping var að mynda hana. Þó að umgjörðin sé glæsileg og sveiflukennd myndavélin reynir að endurtaka stemninguna í "Flowers of Shanghai", er myndin ekki í sama flokki, sjónrænt. Reyndar verð ég að viðurkenna að eftir klukkutíma að velta því fyrir mér hvort það væri handritið eða leikurinn sem væri að eyðileggja myndina, mundi ég allt í einu að mér var ætlað að hitta sambýlismann minn í kvöldmat og tók tækifærið til að fara (og ég get það ekki) man eftir síðustu myndinni sem ég gekk út úr). Ég giska á það út frá umsögnunum að endirinn gæti hafa skilið eftir jákvætt eftirbragð en á þeim tímapunkti var mér alveg sama. Ef þú vilt sjá eitthvað á svipuðum nótum gert af alvöru hæfileikum þá myndi ég mæla með hverju sem er eftir ofangreinda tvo leikstjóra, til dæmis "In the Mood for Love" eða "Flowers of Shanghai", sem bæði voru tekin af hæfileikaríkur Mr Ping (fyrrverandi með Chris Doyle), og báðar eru kvikmyndir nógu meistaralegar til að hvetja til margra ára misheppnaðra eftirlíkinga sem þessa. Það er ekki oft sem herra Hoberman leiðir mig afvega, og kannski viltu frekar hlusta á hann, en ekki segja að þú hafir ekki verið varaður við. Craig.