Mér fannst þessi mynd vera spennuþrungin nánast frá upphafi. Þegar ungfrú Stanwyck byrjar að segja frá eru aðeins nokkrar mínútur þangað til þú áttar þig á því að vandræði eru að koma. Eyðisvæðið, læsingin á hurðinni á eyði bensínstöðinni, allt gerir mann til að bíða eftir því...hér kemur það. Í fyrstu heldurðu að hún muni fjalla um litla drenginn, en allt of fljótt byrjar þú að halda niðri í þér andanum þegar þú horfir á flóðið koma inn. Mér fannst þessi mynd vera mjög stressandi, jafnvel þó ég hefði horft á hana áður og var tilbúinn fyrir upplausnina. Nú verðskuldar kvikmynd sem getur haldið þér í spennu jafnvel þegar þú hefur séð hana áður einhvers konar sérstaka einkunn, kannski verðlaun fyrir hvíta hnúa?