CUJO er kvikmyndaaðlögun af samnefndri skáldsögu skrifuð af Stephen King. Ég hef aldrei lesið skáldsöguna en það eitt að skanna athugasemdasíðuna hefur gefið mér smá innsýn. Ég tók eftir vísun í breytinguna á endirnum. Söguþráðurinn í myndinni er sem hér segir - Sankti Bernhardshundur verður bitinn af ofsafenginni kylfu og fer í dráp. Söguþráðurinn hljómar frekar slitinn núna, eftir að hafa verið gerður í ýmsum kvikmyndir. Hins vegar gæti það hafa verið eitthvað nýtt þegar King skrifaði skáldsöguna. Eða kannski setti skáldsaga King svip á söguna sem var aldrei sýnd í myndinni. Allavega, fyrstu 40 mínútur þessarar myndar hafa alls ekkert þess virði að minnast á annað en hundinn sem var bitinn. Ekkert annað gerist - ekkert skelfilegt, ekkert fyndið, ekkert til að auka dýpt í persónurnar og ekkert áhugavert að öðru leyti. Mér fannst erfitt að sitja yfir þessum kafla og var stöðugt að hrópa í sjónvarpið, "komdu, byrjaðu!". Atburðirnir sem ég var að sjá á skjánum minntu á sjónvarpsmynd af dramatík eða lengri þátt í sjónvarpssápuóperu. Því miður var aðeins ein fjölskylda í myndinni sem fékk einhverja áherslu svo hún gat ekki einu sinni virkað á sápuóperustigi. Hundurinn var besti karakterinn í myndinni en hann fékk ekki nægan skjátíma í þessum kafla. Það var ekkert sem benti til hvers vegna þessi hundur myndi fara í drápsferð síðar. Eftir 40 mínútna markið gerðist loksins eitthvað. Hundurinn breyttist skyndilega úr elskulegu gæludýri í illvíga drápsvél. Það byrjaði að ráðast á sumt fólk. Það var líka áhugaverður eltingarleikur kattar og músar þegar tvær persónur festust í bíl, ófær um að fara þar sem hundurinn myndi ráðast á þær. Jafnvel í þessum of langa seinni hálfleik myndi spennan byggjast upp vel áður en hún dó aftur. Þetta var bara stöðvunarástand sem var endurtekið aftur og aftur þar til myndin komst að niðurstöðu. Án þess að gefa upp endirinn get ég sagt þér að hún var mjög formúluleg og óverðug Stephen King sögu. Spennusenurnar þegar þær eru á myndinni skjár er spennandi að horfa á. Nokkrir frábærir myndavélahorn auka ógn við illvígt eðli hundsins þegar hann ræðst á fólk. Þetta er sérstaklega mikilvægt vegna þess að eins og aðrir hafa nefnt er St. Bernard hundur hvergi nærri eins skelfilegur og til dæmis Rottweiler. Því miður tekst myndinni ekki að nota spennuþrungna tónlist til að styðja við myndirnar á skjánum. Tónlistin er allt of melódramatísk frekar en spennuþrungin. Þetta gæti passað við sjónvarpsmynd en það lítur ótrúlega út fyrir að vera dökkt bíómynd sem kynnir lifandi martröð fyrir áhorfandanum. Þetta leiðir mig að víðtækara vandamáli við þessa mynd - ljósmyndunina. Myndavélavinnan og sérstaklega litavalið gerir þetta að verkum að þetta virðist vera mjög ódýr sjónvarpsmynd sem maður gæti búist við að sjá sem dagmyndina á Channel 5 hér í Bretlandi þar sem ég skrifa þessa athugasemd frá. Tveir efstu leikararnir skila góðum leik sýningar sem hjálpa til við að blása lífi í daufa þætti myndarinnar. Dee Wallace og Danny Pintauro ættu að fá heiður fyrir að hafa unnið frábært starf með lélega efninu sem þeim er gefið. Ég gæti fyrirgefið örfá augnablik af ofvirkni með því að fylgjast betur með samræðunum, sem hefði ekki getað leyft aðra túlkun að mínu mati. Ég mun ekki dæma hina leikarana vegna þess að þeir fá nánast ekkert að gera. Sem einhver sem er aðdáandi SALEM'S LOT og STEPHEN KING'S IT, bæði kvikmyndaaðlögun frægra Stephen King skáldsagna, hafði ég miklar væntingar til þessarar myndar. En það reyndust gríðarleg vonbrigði. Á heildina litið mæli ég ekki með aðdáendum Stephen King eða hryllingsmynda almennt að horfa á CUJO. Þetta er ein af þessum augnablikum þar sem ég verð að mæla með bókinni frekar en myndinni. Vonandi vekur hún söguna lífi á þann hátt sem myndin tókst ekki.