Byltingar bjóða alltaf upp á tækifæri fyrir dramatískar kvikmyndir þar sem í raun eru flestar byltingar í sjálfu sér dramatískir atburðir. Því miður er það sem þessa mynd skortir í dramatík bætt upp fyrir með ofgnótt af leiðindum. Manni er alveg sama hver vinnur, tapar, deyr eða lifir - enda bara á því eins fljótt og auðið er. Þetta stafar að miklu leyti af því sem mér sýnist vera yfirborðsleg notkun bakgrunnstækni. Atriði frá París og frönsku sveitinni hafa pappagæði yfir sér. Þeir gætu betur verið gerðir á beru sviði og skildir eftir þannig. Það er ekki hægt að búast við mögnuðum áhrifum "Hús fljúgandi rýtinga" eða "Gullna áttavita" en þegar allt kemur til alls er þetta 2002 stafrænt meistaraverk. Persónur virðast koma inn í senu til þess að komast inn í senu, svo mikið að maður missir tölu á fjölda skipta sem persóna fer inn og yfirgefur herbergi. Að mínu mati breytir þessi mynd frönsku byltingunni á tíunda áratug síðustu aldar í "papier-mache" byltingu í "papier colle" heimi.