Þótt Star Trek kvikmyndin hafi verið að mestu leyti leiðinleg, þá er Star Trek The Final Frontier hreint út sagt slæmt. Í þessu hræðilega framhaldi er áhöfnin í landleyfi þegar þau fá neyðarmerki frá sambandsríkinu um að sendiherrum sem eru fulltrúar jarðar, Romulus og Kronos (heimaheimur Klingóna) hafi verið rænt af afturförinni Vulcan sem er í leit sinni að komast að geimskipi. fara inn í hindrunina mikla. Þar vonast hann til að finna Guð. Með því að nota dulspeki og slæm skrif sannfærir hann marga af æðstu yfirmönnum Enterprise til að svíkja Kirk og ná tökum á skipinu. Þeir komast inn í hindrunina miklu og finna plánetu þar sem þeir hitta geimveru sem líkist guði. Þessi er svo slæm að það er erfitt að átta sig á hvar á að byrja. Kjarninn er góð hugmynd sem er aldrei raunverulega þróuð. Söguþráðurinn nær hvergi í stað þess sem enginn maður hefur farið áður. Það er næstum eins og rithöfundarnir hafi ekki hugmynd um hvernig eigi að binda enda á þetta misskilning. Hasarsenurnar eru ekki með spennu frá Wrath of Kahn, heimspekin er leiðinleg og húmorinn er lúinn. Nú mun ég einblína mest af reiði minni að William Shatner. Þegar hann sest í leikstjórastólinn verður egóið stærra. Mest er fókusinn á hann, Spock og McCoy, en gefur hinum ekki nóg að gera. Þar að auki, þó Shatner sé venjulega sekur um ofleik í fyrri kvikmyndum og sjónvarpsþáttum, þá er hann einfaldlega slæmur í þessari. Nú er Kirk kærulaus, praktískur brandaramaður og kjánalegur. Eitt versta atriðið felur í sér að leiðtogarnir þrír syngja lagið „Row Row Row your Boat“ í hring við varðeld. Í öllu falli er þetta það versta í Star Trek kosningaréttinum. Ég hefði átt að gefa það þrjá af hverjum tíu í stað fimm.