Mér líkar við kvikmyndir sem veita ekki hinn dæmigerða „hamingjusama endi“ og það er aðalástæðan fyrir því að ég fíla þessa mynd. Alice Marano (Dönir) og besta vinkona hennar Darlene (Beckinsale) eru handtekin í Tælandi fyrir fíkniefnasmygl eftir ábendingu sem nafnlaust var hringt í taílensk yfirvöld. Myndin stendur sig vel í því að halda áhorfendum við það að giska á hvort (eða hverjar) stúlknanna hafi átt hlut að máli og Bill Pullman er fullkominn sem slyngur lögfræðingur þeirra. Jacqueline Kim skilar frábærri frammistöðu sem vingjarnlegri og stórúðlegri eiginkona hans, Yon, sem einnig er lögfræðingur. Ég vildi að stelpurnar hefðu verið misnotaðar meira í fangelsinu, eins og annar umsagnaraðili hefur gefið í skyn, þar sem ég hef heyrt að taílensk fangelsi geti verið frekar hrottaleg. Þar sem þessi mynd grípur mig hins vegar er endir hennar. Alice sættir sig við 96 ára dóm samtals svo Darlene verði náðaður og við (áhorfendur) gerum okkur grein fyrir því að þau eru bæði saklaus. Sérhver mynd sem stenst væntingar mínar um endirinn fær aukastig hjá mér og þetta vel leikna drama er svo sannarlega verðskuldað.