Það er lítið að æsa sig yfir „Dan in Real Life“. Í fyrsta lagi er öll uppsetningin ótrúlega tilgerðarleg. Trúðirðu því í alvöru að Marie hefði ekki sagt Dan hvert hún væri að fara í þessu langa fyrsta fundarspjalli á veitingastaðnum? Og fyrst Dan talaði allt í þessu samtali, hvers vegna skyldi hún laðast svona að honum? Hvað það varðar þá áttaði ég mig aldrei á því hvers vegna Marie laðaðist svona að Dan alla myndina. Hann er mjög narsissískur og gerir lítið til að sannfæra okkur um að hann sé sannarlega góður strákur (til dæmis lýgur hann að Marie í bókabúðinni, hæðir bróður sinn um fyrri kærustur sínar og reynir að gera Marie afbrýðisama með „blind date“). Það er meira tilþrif eins og þessi fáránlega sena í keiluhöllinni þar sem Dan og Marie eru gripin að leika sér af allri fjölskyldunni. Já svona gæti alveg gerst. Dan í raunveruleikanum er hægfara, sappy og manipulativ. Jafnvel skvísumyndir eins og The Jane Austen Book Club fá hærri einkunn en þessi fyrirsjáanlegi „tearjerker“.