Þessi mynd átti möguleika á að verða miklu meira en hún var. En það tekst ekki aðeins að koma til skila, það vekur upp ógleðilega sjálfsréttláta prédikun á sama tíma. John Cusack er jafnvel flatari en hann var í miðnætti í garði góðs og ills. Munurinn er sá að í þetta skiptið á hann að vera með suðrænan hreim, sem hann missir greinilega nokkrum sinnum í hverri senu. Al Pacino gerir sitt en virðist ganga í gegnum þessa mynd og safna launum. Hann er góður eins og venjulega en varla áberandi. Stuðningur við leikarahópinn -- vekur athygli á rómantískum kvenkyns áhuga sem bætti litlu, ef einhverju, við söguna. Talandi um söguna, flókin „hverjum er alveg sama“ saga þar sem Cusack er sjálfsréttlátur borgarstjóradrengur sem þarf bara að leita að „rétta hlutnum“ til að gera. Fólk lætur ekki svona. Persóna Cusack missir allan trúverðugleika í lokin, sem án þess að opinbera það, er prédikandi og ógleði. Lokaatriðið lætur næstsíðasta kjánaskapinn virðast djúpstæður. Það er líka algjörlega ónákvæmt en ég mun ekki fara inn í lögfræðina. Þetta er slæm, miðað við tölur kvikmynd. Hún virðist áhugaverð fyrstu 40 mínúturnar og svo er þetta í raun prédikandi, trúboðsleg, sjálfsréttlát mynd síðasta klukkutímann. Betra að vera með vitlausa vitleysu en þennan drasl.