Það er margt sem líkar við í þessari mynd, þrátt fyrir auðmjúka prýðina prédikandi tölvusögu um nauðgun og glæpamanninum sem hefur það alltaf betur en fórnarlambið. Myndin skapaði talsverða spennu í leyndardómnum í kringum hver var að senda glósurnar. (Ég var viss um að þetta væri kennarinn. Reyndar hefði það verið líklegra sögulega séð vegna þess að hugmyndin um kærasta besta vinkonunnar kom upp úr engu. Ég býst við að tilgangurinn með því sé að "nauðgun er alls staðar til staðar. Þú veist aldrei hver það verður".) Fröken Beller er lýsandi eins og alltaf (sjá samt KB umræðuborð fyrir hæfi mína til þessarar fullyrðingar). Eins og allar prédikunarmyndir varir söguþráðurinn í 15 mínútur fram yfir hámarkið svo þú gætir viljað hætta að horfa á þeim tímapunkti. Nema þú sért virkilega forvitinn að komast að því hvað verður um Phillip. Blythe Danner, sem mamman, er í því hlutverki sem hún fæddist til að leika: hin pirrandi, ofverndandi mamma. Nokkrar góðar 70s senur fyrir 70s aðdáendur. (Dökki barinn sem faðirinn fer á til að drekka burt sársaukann er allt dökklitað bjálki, tunnur, eik og korkur). Nauðsynlegt fyrir Beller aðdáendur og mjög mælt með fyrir aðdáendur 70s High School melódrama eða 70s kitsch almennt.