Ég verð að viðurkenna að þrátt fyrir að ég sé aðdáandi Shakespeares, þá hef ég aldrei kynnt mér þetta leikrit almennilega. Og það sem ég get eiginlega ekki sagt er hvort þetta sé léleg aðlögun eða hvort leikritið sé bara slæmur kostur fyrir kvikmynd. Það eru fín viðskipti í henni en útfærslan er mjög klaufaleg og söguþráðurinn augljós. Þema leikritsins er um eðli skulda og notar fjárhagshugmyndina um skuldir og réttlæti sem myndlíkingu fyrir tilfinningalegar spurningar. Það kemur í ljós þegar málið um hringana verður mikilvægara en viðskiptin við Shylock, sem því miður fer yfir í garðafbrigði gyðingahatur þrátt fyrir bestu tilraunir Bardsins til að bjarga honum með nokkrum fallegum einleikjum. Fyrir utan virðulega beygju Jeremy Irons, ég fannst ekki almennileg frammistaða í hópnum. Jiddíska Pacino samanstendur af örlitlu væli sem bætt er við lok hvers kyns, og sumar af betri Shylock senunum eru minnkaðar í afbrigði af venjulegu "Pacino gets angry" senu sem aðdáendur hans þekkja og elska. En Lynn Collins er hreint út sagt vandræðaleg, að því marki að ég hefði haldið að þeir hefðu skjáprófað hana strax út úr myndinni snemma. Þegar hún fer í hulið sem karlmaður er erfitt að hlæja ekki að öllu því sem við eigum ekki að hlæja að. Þar sem Joseph Fiennes stendur þarna og reynir að líta einlægur og flókinn út, er erfitt að gera ekki hrikalegan samanburð við frammistöðu Gwyneth Paltrow í "Shakespeare in Love". Stóra vandamálið sem gnæfir yfir allt í þessari mynd er bara skortur á tilfinningalegum fókus. Það er mjög erfitt að segja til um hvort þessi mynd er að reyna að vera nokkuð alvarleg gamanmynd eða undarlega kjánalegt drama. Vissulega myndi góð sumarbirgðaframmistaða draga meira hlátur úr efninu en þessi dapurlega framleiðsla. Leikararnir virðast skammast sín fyrir að vera að reyna húmor og óvissir um hvar eigi að leggja dramatíska og kómíska áherslu. Allt er þetta í rauninni leikstjóranum, Michael Radford, að kenna, sem virðist halda að efnið sé miklu þyngra en mér sýnist.