Það er sagt að það sé fólk þarna úti sem í raun og veru DÁSTANDI kvikmyndir Monogram. Jæja - og hvers vegna ekki? Monogram Studios bjuggu á eins konar Cost Plus grunni; kostnaður, plús nóg til að borga leiguna og kaupa pizzu og flösku af sterku múskatelli öðru hvoru. Jú, þeir eru ódýrir. En við skulum horfast í augu við það: þeir eru grófir, fljótir, Filistar, dónalegir, en hrífandi. Þeir hafa alls enga tilgerð. Þau eru hönnuð til að dreifa áhorfendum í klukkutíma eða svo neðst á tvöföldum seðli. Svo hvað ef John Wayne hleypur í gegnum villta vestrið eftir vegi með símastaurum? Þetta er ekki list, það er skemmtun. Taktu þessa mynd, "Flug til Mars." Í upphafi, þegar við erum fyrst að hitta persónurnar, gæti karlmaður kynnt kvenfélaga sinn skyndilega og forðast alla leiðinlega lúmsku: „Prófessor, þetta er unnusta mín og aðstoðarmaður, sem er eldflaugavísindamaður og falleg kona. Hún elskar mig en er að verða óþolinmóð við mig vegna þess að ég er alltaf upptekin af vísindastarfi mínu. Kannski gætirðu stolið henni frá mér, giftast henni, gefið henni börnin og gæludýrahúsið sem hún þráir. Ef nauðsyn krefur mun ég deyja á þessu ferð til að sjá drauma sína rætast. Einnig finnst henni það svolítið gróft." Það sparar mikinn tíma í ritun og myndatöku, er það ekki? Það er það sem fólk meinar þegar það segir að frásögn sé "hröð". (Þessi var tekin á fimm dögum.) Af hverju ættum við að þurfa að gefa í skyn um þessa hluti? Ég meina, hvað í fjandanum er þetta, ódýr sci fi mynd eða Henry James? Reyndar er þetta sérstaklega vel fjármagnað dæmi um Monogram kvikmynd. Það er í lit, fyrir það fyrsta. "Cinecolor" til að vera nákvæm. (Þú getur sagt að það er ekki einhver annar "litur" sem þú myndir þekkja.) Og horfðu á leikarahópinn. Kvenkyns aðalhlutverkið er óheimilt, eins og venjulega með Monogram, en karlkyns aðalhlutverkin eru örugglega uppi á B listanum. Cameron Mitchell í hlutverki blaðamannsins, en á enn eftir að ná sínu striki sem karlkyns aðalhlutverki, sem hann gerði aldrei, þegar ég hugsa um það. Og Arthur Franz sem pípureykingarvísindamaðurinn, stolt Perth Amboy, New Jersey. Og -- fyrir vísindaskáldsagnaaðdáendur -- hvað með ÞETTA par af ásum: bæði Morris Ankrum OG John Litel! Það þýðir í raun ekki mikið að lýsa söguþræðinum í smáatriðum. Áhafnarmeðlimirnir fimm hrundu lendingu á Mars þar sem þeir finna neðanjarðar siðmenningu byggða lífverum sem voru í samsvörun við þróun okkar, allt að því að þær voru með fimm tölustafi og víðir í stuttum pilsum. Og þeir tóku upp ensku af því að hlusta á útsendingar okkar. Bandarískar útsendingar, það er að segja af ræðu þeirra að dæma. Þeir eru leiddir af óheiðarlegum kabala sem reynir að ræna geimskipinu, smíða margar eftirlíkingar af því og koma jörðinni í land. Þeir ná ekki árangri. Tæknibrellurnar eru ekki mjög sérstakar. Mennirnir ganga um nokkur varasett, klæddir svörtum búningum með stílfærðum eldingum skreyttum á brjóst þeirra og rauðum kápum sem gnæfa á eftir sér. Nöfn þeirra samanstanda eingöngu af enskum hljóðum - Alzar, Terris, Ikron. Hinn ljóti Marsbúi, sem fellur fyrir Arthur Franz, heitir Alita, með indóevrópsku smáviðhengi, og hún veit nú þegar hvað kossar eru. Á heildina litið fannst mér það jafn slétt og það var ætlað að vera, en líka leiðinlegt. Sagan er sú af hvaða Buck Rogers seríu frá 1930. Þegar jarðarbúar og Marsbúar hittast og það hefur verið staðfest að þeir eigi sameiginlegt tungumál og að Marsbúar hafi óheiðarlega dagskrá, þá er það allt. Á tveimur tímum gæti jafnvel áhugalaus handritshöfundur breytt þessu í sögu um njósnara nasista í seinni heimsstyrjöldinni. Söguþráðurinn er gerður út frá tölunum, samráðið hefur engan glampa, leiklistin er fótgangandi. Hins vegar ættu hollir unnendur Monogram framleiðslu að njóta þess. Þegar öllu er á botninn hvolft, tileinkaði Jean-Luc Goddard, franski eggjahausinn „A Bout de Soufflé“ Monogram, svo þeir geta ekki hafa verið svo slæmir.