Þetta er önnur Hitchcock myndin sem kemur á listanum og önnur Hitchcock myndin sem ég hef séð í heild sinni, sú fyrsta var Rope, sem ég hafði mjög gaman af. Með Saboteur var Hitchcock meira pláss til að ganga laus, en Rope fór allt fram í einu herbergi. Ég hafði ekki eins gaman af þessari mynd og Rope en það er ekki að segja að þetta sé slæm mynd, hún virðist bara vera meðalmynd sem hefði getað verið eitthvað meira. Það virðist sem kvikmynd sem Hitchcock myndi gera sem hlé á milli hans meira. alvarlegar. Sem spennumynd finnst mér hún ekki ná að koma mér á sætisbrún eða í sambandi við aðalpersónuna sem er á hlaupum um Bandaríkin. Hápunktur myndarinnar finnst eins og sleppt tækifæri til að magna virkilega upp spennuna. Hljóðhönnunin er nánast engin. Þú getur heyrt samræður þeirra og smá af umhverfinu í kringum þá, en mikilvægu atriðin vantar, saumana rifna í sundur frá erminni, þörfin á tónlist til að magna spennuna, allt vantar. Eflaust viljandi, en samt vantar tilfinningaþrungið sem maður vill fá úr svona senu. Svo endar þetta skyndilega og skilur mann eftir tóman inni. Myndin líður ekki eins og hún ætti að gera heldur, þau eru næstum því á hnetti á milli staða, en samt finnst hún meira bundin. Handritið sjálft er mjög í meðallagi og virðist fara um þveröfugari leiðir til að koma söguþræðinum á hreyfingu. Flutningarnir eru til staðar, en ekkert ótrúlegir. Allir leika hlutverk sín að handritsorðum á síðunni. Sambandið á milli tveggja leiða er veikt og þurfti meiri vinnu. Sá sem stendur upp úr er Otto Kruger, sem er með þessa ríku, egó og vondu persónu. Að lokum vildi ég meira af þessum. Mér skilst að þetta sé ein af minnst spennandi myndum Hitchcock, en ég skemmti mér konunglega við að horfa á hana. Ég get mælt með því, bara ekki af áhuga.