Ef þú varst ekki til staðar, þá mun þessi mynd því miður vera meiri samúð með þér. Sem eins og ég segi er synd því þó að hluti leiklistarinnar sé áhugamaður þá er hann ætlaður til raunsæis. Við skulum horfast í augu við það - í raunveruleikanum segjum við hlutina ekki á nákvæman eða fullkominn hátt, jafnvel þegar við ætlum það. Í þessum skilningi virkar það. Þetta á hins vegar ekki við um „þekktu“ leikara okkar í þessari mynd, sérstaklega Jodie Foster (fædd náttúruleg). Sú staðreynd að hinar 3 stelpurnar eru ekki fullkomnar eykur aðeins við söguna - Jodie leikur límið sem á erfitt með að halda vináttu þeirra náinni, jafnvel með augljósri dauðatilfinningu. Sem þýðir að það er sama hversu nánir vinir eru, að lokum er fólk sem hverfur, sama hvernig þú reynir. Og þar er kjarni myndarinnar. Þetta snýst ekki um að djamma, þetta snýst ekki um kynhneigð, heldur um þessar 4 stúlkur og síðasta tímann sem þær eru enn ungar stúlkur áður en þær þurfa að fara einar um heiminn. Ef þú hefur einhvern tíma átt svona vináttu á lífsleiðinni muntu finna fyrir þessari mynd --það mun þýða mikið fyrir þig, sama hvaða tímabil það er sett á, eða hvaða tímabil þú ólst upp á. Við þekktum allar þessar stelpur í skólanum, eða vissum að minnsta kosti af þeim. Við þekktum öll svekktu meyjuna, hálf langaði til að halda í bernskuna og hálf langaði í örvæntingu að verða fullorðin og héldu að það myndi gera það fyrir hana. Við þekktum öll strákbrjálaða manninn, tískuplötuna sem hégómi felur ótta hennar við heiminn, ótta við viðurkenningu. Við þekktum öll veislustúlkuna, þá sem þau hvísluðu um, með sögur af ekki aðeins sorglegu heimilislífi heldur af alræmdu hetjudáðum hennar. Og við þekktum öll "móðurfígúruna", þá sem var aðeins raunverulegri, aðeins jarðbundnari, aðeins sorglegri því hún vissi hvað myndi gerast. Kannski varstu ein af þessum stelpum. Kannski, eins og ég, hafið þið verið hver og einn einhvern tímann...Þessi mynd fangar í raun þann viðkvæma tíma í lífinu þegar þrá, þarfir, álag, kvendómur, barnæska, heimurinn og einmanaleiki eru allt í höfði hverrar konu, hver þáttur á brekkunni. Hvaða þætti hangir þú á? Hverju kastarðu yfir brúnina, sama hvernig þú vilt halda þér? Og hversu sárt er að kveðja allt sem þú hefur þekkt? Það er það sem þessi mynd er - stígur inn í kvenleikann á meðan hún loðir við barnæskuna og hversu fjandinn er erfitt að halda áfram að ganga. Ef þú værir þarna, veistu...og elska þessa mynd, eins og ég. Sár og blíðlega gert. Fínt stykki af fangaðri kvenleika.