Það er fyndið fyrirtæki að gagnrýna kvikmyndir. Þessa dagana þegar „innbyggðar tilfinningar“ og „tilfinningalausar“ eru teknar fram yfir einlæga tilfinningasemi, hlýtur það að vera erfitt að vera trúr sönnum tilfinningum þínum. Fljótlega eftir að hafa lokið störfum dómnefndar á 58. Berlinale, tókst mér að ná Kabei eftir Yoji Yamada. sýningu, horfði ég á fólk dreymandi út úr leikhússalnum, vatn í augum, karla, konur og gagnrýnendur. Jafnvel leikstjóri Berlinale, augljóslega harður kvikmyndaáhorfandi, játaði að hafa verið gripinn ómeðvitaður og lenti í því að gráta þrjár fjórðu leið inn í þessa ófeimnu tilfinningalegu upplifun. En það sem kom mér virkilega á óvart voru dómarnir sem komu á eftir. Þrátt fyrir að hafa verið ósegjanlega hrærð af myndinni völdu margir gagnrýnendur að vera kurteisir og tilfinningalega óskuldbundnir í skrifum sínum. Greinilega, eftir grátandi, höfðu þeir sett á sig "hugsunarhettuna" sína og þar af leiðandi misstu þeir af því sem mér fannst vera snilldin við Kabei. Leyfðu mér að útskýra. Sagan af Kabei gerist í Japan fyrir stríð og snýst um einn rithöfund. fjölskyldu, og örlög þeirra í henni, eftir að hann er í fangelsi fyrir það sem var lýst sem "hugsunarglæpum" gegn vilja keisara. Í gegnum röð langvinnra tilfinningaþrungna senna kynnist Yamada manninum, tryggri eiginkonu hans og tveimur dætrum, auk þriggja hliðarpersóna ansi ung systir mannsins, brjálaðan fyrrverandi nemandi og barnabróður frænda allt saman. komið til að hjálpa fjölskyldunni að takast á við erfiðleika sína, í fjarveru mannsins í húsinu. Sagan heldur áfram á rólegum en stöðugum hraða og hjartaáföll verða einmitt á þeim augnablikum sem allir geta spáð fyrir um. Þetta gerir það að sjálfsögðu nánast ómögulegt fyrir neinn í áhorfendahópnum að verða of tilfinningalega pirraður vegna dramatísks atburðar. Með öðrum orðum, þó að þú lærir að elska fjölskylduna og aðstoðarmenn þeirra og hafa samúð með óheppilegum aðstæðum þeirra, verður þú svo svekktur af fullvissa um söguþráðinn að þú sért að búast við ákveðinni tegund af endalokum. Hins vegar, þegar tveir tímar eru liðnir af myndinni (ekki hafa áhyggjur, Yamada gefur áhorfandanum nægilega mikið af þyngdarafl og léttúð til að koma þér á framfæri), slær hann þig með því sem Ég get aðeins lýst því sem "stungunni". Allt sem þú hefur gert ráð fyrir að sé það sem sagan var um - saklaus maður sem var kippt undan trúföstum eiginkonu sinni og dætrum - bendir nú allt í einu á einn af aðstoðarfólki fjölskyldunnar. Einhver sem þú hefur hingað til tekið sem sjálfsögðum hlut er nú hent í óvænta snúning örlaganna. Á þessum tímapunkti gerðist eitthvað forvitnilegt í leikhúsinu sem ég var í. Allir fóru að hágráta með litla sem enga hömlun. "Mitt orð!" Ég muldraði undir andanum. Það sló mig þá að "Kabei", þegar upp er staðið, var meira en kvikmynd um fjölskyldu sem var rifin í sundur af heimsveldi á barmi stríðs. Þetta var í raun lævís athugun á einum algengum mannlegum galla: Hversu lítið okkur þótti vænt um leynilegar tilfinningar fólks sem stendur okkur næst. nýsköpun. Það er það sem gerist þegar gagnrýnendur setja á sig orðatiltæka hugsunarhettu, býst ég við. Með Kabei tel ég að Yoji Yamada hafi vitað nákvæmlega hvaða brellu hann ætlaði að beita til að snerta einn einstakan þátt mannkyns. Voða gamalt bragð sem hann beitti svo óaðfinnanlega í Tora-san seríunni og síðar í Tasogare Sebei. Eftir að hafa vaglað áhorfendur inn í eins konar frásagnarþægindahring, kastar hann okkur inn í svið tilfinninga sem sjaldan er kannað í kvikmyndum. ég, er áhrifaríkasta kvikmyndaverkfærið af öllu. Einn sem forðast uppgötvun, en hefur djúp áhrif á þig. Og sönnun fyrir virkni þess var þúsund blautum bitum af Kleenex, hent í ruslatunnu rétt fyrir utan þúsund sæta kvikmyndahúsið. Nú ef aðeins sumir gagnrýnendur myndu standast að vera svo uppteknir af því að vera klárir að þeir gleyma um hvað kvikmyndir snúast. . Mannlegar tilfinningar. Hreint og einfalt.