Hér er ástarsaga sem ég hef gaman af að horfa á. Og aðallega er það af tveimur ástæðum. Eitt, það einbeitir sér af ungu fólki, MJÖG ungu fólki. Fólk sem er enn á táningsaldri og er að upplifa ást í fyrsta skipti, eða heldur að það sé það. Við höfum öll verið þarna í lífi okkar og „Maðurinn í tunglinu“ er stórkostleg endurspeglun á minningar okkar, bætir kannski við nokkrum smáatriðum og eykur þær enn frekar en nokkur okkar hefur upplifað. Önnur ástæðan er að það er ástarþríhyrningur. Og ég trúi því að á unglingsárunum sé þetta það dramatískasta. Og sagan er svo vel þróuð að þú trúir því að persónurnar gætu raunverulega verið ástfangnar, eða séu bara svo nýjar að elska að þær trúa því bara að þær séu það og eftir að harmleikur eða svo gerist, munu þeir trúa því það sem eftir er ævinnar. Leikarahópurinn í "The Man in the Moon" er fullur af frábærum hæfileikaríkum nöfnum. Í henni leikur Sam Waterston, sem er sannarlega fjölhæfur leikari, vel fær um að leika harða héraðssaksóknara sem og stranga, en þó umhyggjusama og vitra feður eins og í þessari mynd. Það eru líka Tess Harper, Jason London og ung, ung Reese Witherspoon. Þú horfir á ungu, hæfileikaríku leikkonuna þar sem hún er fjórtán ára og heldur að um tíu ár síðar muni hún vinna Óskarsverðlaunin. Allir meðlimir leikarahópsins skila frábærum frammistöðu og með samræðunum um hið sannfærandi handrit, eru þeir auknir til að líta út eins og alvöru fólk í raunverulegum aðstæðum. Eins og þetta hafi allt gerst í alvörunni. Þetta er svona mynd sem ég myndi vilja sjá koma út oftar. Ástarsaga eða ekki. Ég myndi gjarnan vilja sjá kvikmyndir sem láta allt líta út fyrir að vera raunverulegt og er ekki falsað eða ótrúverðugt á nokkurn hátt.