Veistu gamla sagan um lestarslys? Þessi um hvernig þú getur ekki litið undan? Þessi mynd er ekki svo góð. Eina ástæðan fyrir því að þú ert enn þar er sú að þú komst með börnin þín og þú getur ekki skilið þau eftir ein í leikhúsinu. Þú gætir fengið lúr. Tim Hill ætti aldrei aftur að vinna í kvikmyndum eftir að hafa skilað þessu hræðilega drasli. Honum tekst að taka ágætis grínleikara í Jason Lee og breyta honum í vélmenni, óöruggan leikara í þessari framleiðslu. Ég átti ekki mikla von á þessari mynd til að byrja með, ég viðurkenni það. Ef þetta væri í rauninni ekki eina fjölskyldumyndin sem ég gæti farið með son minn á um jólin, þá hefðum við konan mín ekki farið. Guð, ég vildi að við gætum farið aftur í tímann og stoppað okkur sjálf. Ég hallaði mér að konunni minni eftir um það bil 10 mínútur til að segja henni hvað ég hélt að þetta væri ógeðslegt, en hún sló mig í botn. Ég er ekki að grínast. Það er rotið. Aðeins stórkostlegt verk David Cross bjargar þessari umfjöllun frá því að vera aðeins 1 stjörnu. Sagan er ömurleg, móðgandi og heimskuleg, eins og búast mátti við fyrir kvikmynd í þessari tegund (þó nýlega „Curious George“ hafi verið blessunarlega gáfuð og skemmtileg. ). Leiklistin er að mestu léleg. Ákvörðunin um að „uppfæra“ Chipmunks-lögin fyrir áhorfendur í dag var í besta falli óráðleg og í versta falli beinskeytt. Það virkar ekki. Jarðkornarnir forðum voru snjallir, uppátækjasamir og klókir. Þessir jarðarbúar eru heimskir, dálítið vondir, andstyggilegir og koma á óvart, þurfandi að marki gagnsleysis. Annaðhvort sem endurskoðun, virðing eða sem algjörlega ný framleiðsla, misheppnast þessi mynd algjörlega. Lokahálmstráið? Sonur minn gat ekki beðið eftir að fara. Eyddu peningunum þínum í að leigja Curious George í staðinn.