Ein mæling á mikilleika kvikmyndar er, 'ef hún kæmi t.v. núna, myndirðu vilja sitja þarna og horfa á það aftur?' Svar mitt fyrir Grand Canyon er eins öflugt „já“ og það væri fyrir næstum hvaða kvikmynd sem ég hef séð. Það eru bara svo mörg kraftmikil augnablik, svo gáfuð og áhrifamikil saga, svo ótrúleg frammistaða. Hún fangar fullkomlega ruglið og ofbeldið sem var svo mikið á fyrri hluta tíunda áratugarins. En það staðfestir líka verulega getu einstaklinga til að elska, hugsa og umhyggju. Að litlu leyti var myndin síns tíma. Það sýnir samfélagið að hluta til sem blöðru sem er við það að springa. Vegna þess að landið var í samdrætti og svo laust við forystu, var þetta rétt á þeim tíma. En myndin er líka tímalaus. Ég held að hún gæti heiðarlega staðist hvaða kvikmynd sem hefur verið gerð og hún er sú mynd sem gleymst hefur verið að gleyma.