Þessi sápuóperumynd frá 1959 tekur okkur inn í líf og ástir þriggja ungra kvenna í útgáfuheiminum sem ritara. Þetta fylgir sömu hugmynd og ÞRÍR MYNTIR Í GONN nokkrum árum áður. Þetta gerist í New York á meðan COINS gerist í Róm á Ítalíu. Fegurðirnar okkar þrjár eru Hope Lange, í sínu fyrsta aðalhlutverki, Suzy Parker og Diane Baker. Lange stendur sig vel og heldur sínu striki á móti nokkrum sterkum vopnahlésdagnum í bransanum, nefnilega Joan Crawford. Suzy leikur þráhyggjukonu sem á erfitt með að missa fallegu sína. Erfitt að trúa því að einhver gæti hafnað þessari fegurð af einhverri ástæðu, en Louis Jourdan, hjartaslagurinn hennar, gerir einmitt þetta. Svoleiðis tekur þig aftur til Paul Neuman sem hafnar hinni glæsilegu Elizabth Taylor í CAT ON A HOT TIN ROOF, er það ekki? Diane Baker, þriðja stúlkan í neyð, hittir og deiti Robert Evans, áður en hann varð framleiðandi, og eiginmaður Ali MacGraw, sem hann er þekktur fyrir. Kærasti Hope að heiman, leikinn af nýliðanum Brett Halsey, lofar að giftast henni. Hún hittir líka Stephen Boyd, vinnufélaga, sem hefur áhuga á Hope okkar. Allar þrjár dömurnar eiga dramatíkina framundan. Crawford stelur næstum myndinni. Nærvera hennar og venjulega sterka tíkjulega sjálfið er gaman að fylgjast með. Gamli leikarinn Brian Aherne leikur einn af yfirmannunum með jen fyrir að klípa í bakhlið okkar fremstu kvenna. Hann er yndislega heillandi. Einnig í leikarahópnum er Martha Hyer, sóað í vanþakklátt hlutverk sem aldrei hefur verið rannsakað. Verst þar sem mér líkar við þessa leikkonu sem virðist aldrei fá þetta eina hlutverk til að greina hæfileika sína. Hún er hrifin af giftum manni á skrifstofunni sem Donald Harron leikur, sem ég hafði ánægju af að vinna með í nokkrum Shakespeare-leikritum í NYC. Hann er virtur leikari sem er líka sóað í þessari mynd. Allt í allt er þetta frábær skemmtun, í Technicolor og cinemascope, í leikstjórn Jean Negulesco.