Þrjátíu árum á undan THE DEER HUNTER kom þessi mynd, frábær hugleiðing um áhrif stríðs á bandarísku fjölskylduna, bæði frá stríðshetjunum og eiginkonum þeirra. Sannarlega kaldhæðnislegur titill, BESTU ÁR LÍFS OKKAR er allt annað en þar sem þessir tímar hafa horfið í kyrrmyndir og allt sem er eftir er óviss framtíð fyrir þá sem taka þátt. Sannarlega leikhópur þrátt fyrir að Myrnu Loy, THE BEST. ÁR AF LÍFI OKKAR einblínir meira á sögur mannanna. Al Stephenson (Fredric March) kemur aftur til heimilis sem hefur óafturkallanlega breyst eftir því sem synir hans hafa stækkað þó hann fái stuðning frá ástríku eiginkonu sinni Milly (Myrna Loy). Fred Derry, þegar hann kemur aftur, getur ekki fundið almennilega vinnu þrátt fyrir að vera öldungur í stríðinu og er fastur í hjónabandi sem hann vill ekki við Marie, hamingjusöm stúlka sem vill fá meira út úr lífinu og hatar hann í auknum mæli. . Homer Parrish á hins vegar við meiri vandamál að stríða vegna þess að hann tapar höndum í stríði og finnst allur heimurinn - þar á meðal stelpan sem hann elskar og fjölskyldu hennar - halda að hann sé náttúrufríður. , myndin virðist aldrei löng og dregin út. Það er svo mikið af tilfinningum að gerast, jafnvel á litlum augnablikum að söguþráðurinn slær framhjá; ekkert virðist sóað eða sett á skjáinn vegna skorts á klippingu. Engin frammistaða hljómar röng, þó að þeir sem standa sig best séu Dana Andrews sem Fred Derry, Harold Russell sem Homer Parrish og Virginia Mayo sem Marie Derry. Jafnvel þá hefur hver persóna sitt augnablik á kvikmynd, og tíminn var rétti tíminn til að tala um allan sársaukann og þjáninguna sem fram að því höfðu ekki sést í bandarískum kvikmyndum (þar á meðal þær sem gerðar voru í kringum fyrri heimsstyrjöldina, sem ekki pældu í slík efni). Þó að það sé aldrei neitt augljóst ofbeldi, þá er það allt til staðar, í draugasvipnum á andlitum karlkyns aðalpersónanna þriggja, á lóðinni þar sem flugvélarnar eru núna, tilbúnar til að breytast í rusl (og þar af leiðandi gleymsku), í tortryggni verslunareigendurnir sem gátu ekki nennt að ráða þessa skelkuðu menn sem höfðu séð bardaga eða jafnvel þaðan af verra, til að hvetja þá til að velta fyrir sér hvers virði þetta væri. Þetta er myndin sem COMING HOME og BORN ON THE FOURTH JULY eiga í þakkarskuld við. Á þeim tíma þegar Ameríka flúði frá stríðsmyndum var nauðsyn til að gera heiðarlegri kvikmyndagerð að komast upp með þetta þegar lok síðari heimsstyrjaldarinnar var enn fersk.