Vandamálið við fjölskyldudrama er að fyrir utan sjónvarpsmyndir á rásum eins og Lifetime vilja flestir ekki horfa á þær. Og þeir sem fylgst er með hafa tilhneigingu til að vera tilkomumiklir og um núverandi eða málefnaleg vandamál eða málefni í fréttum (eða nýlegum fréttum). Kvikmyndir sem útskýra eða kanna mannlegt ástand eru ekki vinsælar. Sérstaklega hjá unga mannfjöldanum sem myndi vera aðdáendahópur Miss Lohan eða yngri hópnum sem hefur tilhneigingu til að gera kvikmyndir ekki bara vinsælar heldur fjárhagslega farsælar fyrir vinnustofur. Sérstök vandamál sem ég átti við þessa mynd er teiknimyndaleiki sumra persónusköpunarinnar. Það var svolítið mikið að kenna allri framkomu Lohan-persónunnar (að rústa bílnum, eiturlyfjaneyslu osfrv.) um það sem stjúpfaðir hennar gerði henni. Þó ekki sé ólíklegt, þá er bara svolítið mikið að búast við því að áhorfendur gleypi. Að auki, aðrir þættir, eins og að hún gaf unga Morman drengnum, munnmök, eða að hún myndi í raun verða góður aðstoðarmaður dýralæknisins, sem fyrir tilviljun hefur eitthvað fyrir móður sína, o.s.frv., allir þessir þættir bara gerðu það ekki virkilega hjálpa þessari mynd áfram. Það setti það meira í þáttinn í aðstæðum gamanmynd sem prófaði einn af "sérstaka dramatískum þáttum" þeirra en það gerði fyrir fullkomlega útfærða, vel skrifaða kvikmynd. Þegar þú horfir á DVD-diskinn og hlustar á athugasemdirnar, sérstaklega fyrir hina ýmsu varamenn. enda, þú getur virkilega séð að allt þetta er skarpur fókus.