Línan hér að ofan dregur þetta nokkuð vel saman. Besta kostur myndasagnanna eru sjónræn gagg og orðabrandarar (þeirra síðarnefndu er nánast ómögulegt að þýða, þess vegna eru myndasögurnar upp á sitt besta á frummálinu). Hvort tveggja er frekar erfitt að fanga á kvikmynd, sem þess vegna verða þær aldrei eins góðar og myndasögurnar. Kvikmyndir eru einfaldlega annar miðill en myndasögur. Með það í huga gengur þessi mynd furðu vel í gríni myndasögunnar. Orðið gags er þolanlegt og stundum jafnvel fyndið (Debouze vísar til Amelie!). Ég verð að nefna að ég horfði á frönsku útgáfuna. Ef þú horfir ekki á frönsku útgáfuna eða skortur þinn á skilningi á frönsku tungumáli takmarkar þig við textana, verður orðið brandarar líklega sjúga. þetta er mjög einfalt húmor, og í rauninni ekki fyndið þegar maður er eldri en tólf ára, en hann fangar anda myndasagnanna. Hinir sjónrænu brandarar eru hjálpræði myndarinnar fyrir eldri áhorfendur, þar sem þeir eru oft frekar fyndnir. Leikurinn er algjörlega yfir höfuð, en aftur, það er alls ekki pirrandi þar sem það fangar anda teiknimyndasögunnar. Aðeins Depardieu og Clavier ofleika í raun og veru ekki, sem gæti verið ástæðan fyrir því að sumir halda að þeir hafi ekki haft gaman af hlutverkum sínum (ég tók ekki eftir neinu). Á hinn bóginn breyta Jamel Debouze og sérstaklega Claude Rich ofspilun í listgrein. Það er reyndar gaman að fylgjast með. Aftur, ég óttast að það væri ekki nærri því eins fyndið þegar raddirnar eru talsettar. Á heildina litið alls ekki slæm mynd, miklu betri en sú fyrri. Hún er ekki klassísk og hún afneitar ekki The Twelve Tasks of Asterix sem uppáhalds Ástríksmyndin mín, en hún er samt þess virði að sjá hana. Franska útgáfan, þ.e. 7/10