Það sem gerir þessa heimildarmynd sérstaka frá sjónarhóli kvikmyndagerðar er aðgerðarleysi hennar; sem vekur áhuga áhorfenda til að sökkva sér í gleði sígaunatónlistar. Hún er nýsköpun í formi heimildarmynda á sama tíma og hún sýnir veggteppi af hljóði og hreyfingum sem býður okkur að fagna frumlíkingunni sem er að finna í ferðatónlist (sögulega) ferðafólks. Reyndar er myndin sjálf ein "taka" af víðtækri hreyfingu sem ferðast um hnöttur og breytist áreynslulaust frá einni taktfastri menningu til annarrar. Þegar maður horfir á þessa mynd verður manni andað af einföldu fegurðinni í sameiginlegu sambandi okkar við tónlist, takt og dans. Ef það er dýpri andleg, flæðandi virðing fyrir hljóði og hreyfingum sígaunamenningar, þá á enn eftir að taka hana upp.