Hlýlega sentimental saga frá höfundi Waltons. Ef einhver myndi koma efninu á framfæri við mig, myndi ég líklega hafna því sem of ljótt. En leiklistin hér nær tárum án væntanlegrar vandræða. Enginn á fimmta áratugnum var betri í elskulegum heyfræjum en Arthur Hunnicutt. Aðdráttarafl hans hér nýtist fullkomlega sem fjallgöngumaður sem er staðfastur trúr tryggum veiðihundi. Örlög þeirra eru bundin saman eins órjúfanlega og hvers kyns mannleg tengsl. Góður. Ég sé hér lúmskur umhverfisboðskapur. Öll dýr fara til himna, því hvernig getum við fordæmt einhvern aumingja djöful sem fylgir bara eðlishvötinni til að halda lífi. Það eru engin svik í dýraríkinu og samt hversu grimmilega við komum oft fram við þau. Einkennilega ánægjulegur þáttur sem staðfestir þennan mikilvæga boðskap.