Orð fá varla lýst því svo ég skal vera stuttorður. "The Thief of Bagdad" var uppáhaldsmyndin mín sem barn og hún hefur aldrei hætt að koma mér á óvart eða heilla. Ég elskaði þessa mynd frá fyrstu augnabliki sem ég sá hana, þegar ég var sex ára strákur sem var byrjaður að lesa "The Arabian Nights." Ég man að ég gekk inn í sjónvarpsherbergið í miðri baráttu Sabu við risakóngulóina og varð strax töff. Sabu og John Justin eru frábærir sem hinar glæsilegu hetjur, Conrad Veidt er einstaklega yndislegur sem vondi illmennið Jaffar, og Rex Ingram er unun að horfa á sem kaldhæðni snillingurinn. Ljósmyndun Georges Perinal er einhver besta notkun Technicolor. Einn af þremur leikstjórum sem hafa verið metnir til heiðurs er Michael Powell, kvikmyndagerðarmaður sem hefur verið boðaður með réttu af gagnrýnendum en áhorfendur líta oft framhjá þeim fyrir merkilegar myndir sínar, þar á meðal "A Matter of Life and Death" (aka "Stairway to Heaven") og " Rauðu skórnir." Hann er einn af sönnum meisturum myndavélarinnar, þarna uppi með David Lean, Akira Kurosawa og Orson Welles. Eins og á við um öll frábær listaverk, þá liggur fegurð "The Thief of Bagdad" í smáatriðum. Sérhver rammi hefur sinn töfrandi sjarma. Sagan sefur aldrei og persónurnar og athafnir þeirra eru alltaf með á nótunum. Hér er kvikmynd sem mun aldrei eldast.