Jean-Pierre Melville er leikstjóri sem ég hef nýlega kynnst (ég þarf að sjá Bob le Flambeur og Le Samourai aftur til að skilja þá til fulls), en þegar ég horfi á Le Cercle Rouge (Rauði hringurinn, sem er talið byggt á orðatiltæki í Búddismi) Ég áttaði mig á því að ég var að horfa á jafn hæfa og hrífandi glæpamynd og ég hafði séð í nokkuð langan tíma. Þrátt fyrir að myndin hans hafi samræður er hún aðallega til að halda atriðum myndarinnar áfram í takt við söguþráðinn. Það sem hélt mér vakandi, jafnvel í að því er virðist hversdagslegum senum/röðum, var áherslan á hreyfingar persónanna, eða hegðunarmynstur. Melville er með sögu sína útskýrt og hann er varkár að gefa sér tíma til að segja hana (þetta gæti þótt leiðinlegt fyrir suma, en það virðist virka þar sem hann leggur aðeins meiri áherslu á þyngd persónanna/umhverfisins yfir söguþráðinn) . Líttu samt á hvern og einn af aðalleikurunum fjórum: Alain Deleon sem Corey (nýlega laus úr fangelsi, að skipuleggja nýtt rán), Gian Maria Volonte sem Vogel (sleppur og á lambinu úr handjárnuðu forræði, hittir Corey fyrir heppni), Yves Montand sem Jansen (aldraður atvinnumaður með margra ára reynslu af vopnum, vinur Vogel), og Andre Bourvil sem Mattei (reyndur rannsóknarmaður, sem er á höttunum eftir Vogel og á tánum með innanríkismál). Hver þessara leikara leikur hlutverk sín af nákvæmni, afskiptaleysi og þeir eiga hver sína tegund af augnablikum sem gefa áhorfendum til kynna hver persónuleiki þeirra gæti verið fyrir utan sem glæpamenn og lögga. Ránsröðin gefur til dæmis litlar vísbendingar eins og hvernig Vogel lætur sig af kvenkyns styttu á leiðinni framhjá salnum, eða hvernig Jansen tekur fram flöskur og hefur bara smjörþefinn af innihaldinu (og þvílíkur draumur þessi strákur skapar). Jafnvel hreyfingar Corey sem fela í sér ljósmynd af konu vekja áhuga. Eins hrífandi og flott sem sagan verður og eins mikil kunnátta var til að láta hana gerast (í gegnum kvikmyndatökumanninn Henri Decae, klippinguna og söngleikinn eftir Eric Demarsan), þá er það fólkið á skjánum sem heillast af því hvernig það dvelur. trúr eðli sínu og hugsjónum. Ekki mynd sem franskir ​​nýbylgjuáhugamenn ættu að missa af, og glæpamyndaáhugamenn nútímans gætu viljað gefa sér 140 mínútur til að drekka í sig andrúmsloftið í verki Melville. Ljúft kvikmyndagerð sem er enn í uppáhaldi hjá mér.