Japanskir ​​teiknimyndagerðarmenn hafa einstakt frelsi með hreyfimyndum, þess vegna hafa þeir tilhneigingu til að geta komið út með kvikmyndum sem þessum, kvikmyndum sem að lokum lenda á hörðum diskum anime-aðdáenda og gólfum háskólanema, en verða algjörlega hunsuð af nánast hverjum sem er utan upprunalands síns. Cat Soup er ein af þessum myndum sem, frá vestrænum augum, á að vera upplifað á lyfjum eða djúpt greind. Í raun er þetta bara fallega ítarlegt súrrealískt ferðalag. Það er enginn raunverulegur gluggi, sem gerir það auðvelt að miðla til annarra sem hafa áhuga á hlutum eins og texta. Köttur og hálfdauð (heiladauð?) systir hans ferðast um ýmislegt landslag ímyndunarafls og félagsskapar. Það er almennt þema um vatn, eða skortur á því (hugsanlega vegna þess að kötturinn drukknaði í upphafi? Hugsanlega vegna titilsins?). Það er áhugaverð tegund af Genesis taka. Það er svín sem fær að éta sig sjálft. Fíll úr vatni. Og það er glæsilegt, sannfærandi, spennandi og skemmtilegt - að því tilskildu að þú horfir ekki á það í kringum eiturlyfjaneytendur sem geta ekki upplifað neitt sjónrænt einstakt án þess að bera það saman við sýruferð. Að lokum slekkur myndin á sjálfri sér og bætir enn einu sannfærandi sjálfsendurspeglunarstigi við málsmeðferðina.--PolarisDiB