Það voru tímar þegar þessi mynd virtist verða miklu flóknari en hún þurfti að vera, en ég býst við að það sé hluti af sjarmanum. Athugunarhæfileikar rannsóknarlögreglumannsins Philo Vance virðast meiri en allir austurlenskir ​​spekingar tímabilsins til samans þegar kemur að því lokamati á því hvernig morðin voru framin. Það að láta rýtinginn sleppa í kínverska vasann var sparkið fyrir mig; Ég meina, gæti ekki einhver hafa bara sleppt því? Vance (William Powell) var með línu snemma í myndinni um „sálfræðilegan ómöguleika“ Archer Coe til að drepa sig - ég varð að hugsa um það í smá stund. Ég var eftir að velta því fyrir mér hvort það væri einhver vísindalegur grundvöllur fyrir því að þetta hugtak væri satt, eftir að hafa ekki lært sálfræði sjálfur. Finnst það rökrétt, en svo er alltaf málið sem passar ekki við reglurnar. Þú veist, ég fékk spark út af æstum dánardómstjóra (Etienne Girardot), sem minnti mig á Dr. McCoy hjá Star Trek í þau skipti sem hann sagði " Ég er læknir, ekki töframaður“ og „Ég er læknir, ekki einkaspæjari“. Ég get séð fyrir mér DeForrest Kelley horfa á myndina og segja við sjálfan sig: „Ég verð að nota það einhvern tímann“. Þegar upplýst er hver morðinginn er, virðist það ekki koma svo mikið á óvart, en þangað til er það í raun hver sem getur giska á. . En fyrir utan Archer og Brisbane Coe, þá svaraði myndin ekki aðalspurningunni sem titillinn varpaði fram, og morðinu sem ég hafði virkilegan áhuga á - hver drap hundinn Sir Thomas MacDonald, Ghillie?