Bamboo House of Dolls (1973, 1974 eða 1977, ýmis ár eru gefin fyrir þennan titil) er Hong Kong öldungur Chin Hung Kuei (Killer Snakes, Boxer's Omen, Payment in Blood o.fl.) kvenna í fangelsismynd framleidd af hinum goðsagnakennda Shaw Brothers. . Já, jafnvel þeir lentu í svona lítilli arðránssjúklingum, og bambus er örugglega meðal verri tilrauna allrar tegundar, jafnvel í samanburði við vestrænar tilraunir sem venjulega fölna í samanburði við austurlenskar myndir! Sagan fjallar um japanskan stríðsbúðir þar sem kínversku konurnar eru misnotaðar, misnotaðar og nauðgað af vondu Japönum (hvað annað?) í seinni heimsstyrjöldinni. Stelpurnar þekkja líka leynilegan stað þar sem kassi fullur af gulli er falinn og komast líka að því að kínverskur herforingi alinn upp í Japan (Shaw öldungur Lo Lieh) er í raun og veru leyniþjónustumaður meðal hinna Japana og hjálpar stúlkunum að flýja helvíti. Það sem á eftir kemur eru seríur fullar af tilefnislausri nekt, kvenkyns kung fu, einhverjum viðbjóðslegum pyntingum, gore, sleaze og einstaklega móðgandi andstæðingi Japans viðhorfs sem gera þessa mynd að hreinu og heiðarlegu rusli sem reynir ekki einu sinni að vera meira en það er. allir áhugaverðir þættir í Bamboo House of Dolls. Einstaka ljósmyndun, sérstaklega í lokin, lítur vel út með sólargeislum sínum og fallegri náttúru en það er um það bil í verðleikadeildinni. Bardagaatriðin eru nóg og innihalda alltaf hálfnaktar konur sem lemja og sparka hvor í aðra. Ofbeldið í heildina er frekar viðbjóðslegt stundum með nokkrum skotsárum, kvenhatandi pyntingarsenum (t.d. er ein greyið stúlka beitt hrottaskap á gólfinu fyllt með glerbrotum o.s.frv.) og ákaflega fráhrindandi endir og siðferðileg á bak við það. Auðvitað er heimskulegt að tala um "siðferðilegt" þegar skrifað er um svona kvikmyndir, en samt eru þættir sem ég mun ekki sætta mig við að finnast úr hvaða mynd sem er. Myndin hefur líka örugglega skemmtileg kalkúna þætti! Til dæmis virðist gullkassinn, fylltur þungu gulli, grunsamlega léttur þar sem veiku og þjáðu stelpurnar virðast ekki eiga í neinum vandræðum með að lyfta honum og hreyfa hann, svo ekki sé talað um að henda honum! Einnig þessi fjölmörgu „húðbardagaatriði“ gera þetta bros sem vekur bros fyrir aðdáendur ruslabíós. Ég hef séð Killer Snakes frá sama leikstjóra (1973) sem er tíu sinnum athyglisverðara sem verk og þó að það séu margir lifandi snákar drepnir fyrir alvöru, þá er það líka sjónrænt áhugaverðara og sýnir okkur nokkrar viðbjóðslegar hliðar á hinni hliðinni á myndinni. stórborg og samfélag. Það er líka nauðsyn fyrir þá sem óttast snáka. Bambus House of Dolls hefur líka orðið fyrir einhverri ritskoðun, sem kemur ekki á óvart þegar litið er til viðfangsefnisins. Óklippta útgáfan, (talsett á ekki ensku) sem gefin er út í Evrópu að minnsta kosti í Frakklandi, Ítalíu og Sviss, tekur 104 PAL mínútur á meðan klippa, enska talsetta prentið sem gefið er út í Hollandi, Belgíu og Grikklandi tekur aðeins 84 mínútur í PAL. Eftir því sem ég hef heyrt eru klippu atriðin ekki bara ofbeldi eða annað grafískt efni heldur líka samræður og "plottþróun" og þess háttar.Bamboo House of Dolls er ruslabíó í sinni draslustu mynd og örugglega eitthvað sem ég myndi ekki hafa gaman að sjá frá Shaw Brothers eða Hong Kong almennt. Sumar ítölsku arðránsmyndirnar um sama efni eru mun áhugaverðari og eftirtektarverðari en þetta ansi fáránlega, úthugsaða og einskis virði kvikmyndanýting. 2/10