Áður en ég byrja vil ég segja í stuttu máli að þessi mynd er í sjálfu sér mjög vel gerð og vel leikin af öllum þátttakendum, þar á meðal Whittaker, sem á svo sannarlega skilið tilnefningu sína. Það er mjög skemmtilegt, og . . . tekin í réttu samhengi sem skáldskaparverk er þetta mjög góð mynd. Fyrir það gef ég henni tvær stjörnurnar. Hins vegar, frekar en að eyða tíma þínum í það sem þú getur lesið hundrað sinnum annars staðar, vil ég í staðinn benda á algert skáldskapareðli þessarar myndar og hversu hættulegt það er að selja fólki verk. skáldskapar eins og hann sé sannleikur. Ég legg áherslu á að þessi mynd hvergi í einingunum lætur okkur vita að aðalpersónan, Dr. Nicholas Garrigan, er algjör skáldskapur. Frekar, það setur þessa persónu inn í raunverulegt sögulegt umhverfi og gerir óupplýstum áhorfanda kleift að gera ráð fyrir að hann hafi í raun verið raunverulegur og það sem þeir sjá er sannleikurinn. Ég á ekki í neinum vandræðum með að blanda saman staðreyndum og skáldskap - en að gera það í svona óheiðarlegu máli er í einu orði sagt forkastanlegt. Það getur enginn vafi leikið á því að Afríka, ásamt flestum þriðja heims löndum er full af mannlegri eymd og þjáningum. . Hollywood hefur lengi reynt að fanga þjáningar fólks í þessum löndum á filmu. En Hollywood hefur líka augastað á því að græða peninga. Eina sanna leiðin til að fanga þjáninguna sem virðist eiga sér stað alls staðar nema á Vesturlöndum er annaðhvort að upplifa hana sjálfur, eða að minnsta kosti láta fanga hana í heiðarlegri heimildarmynd. En þessar myndir af skálduðum persónum í raunverulegum sögulegum umhverfi geta aðeins gert það. mikið. Þegar öllu er á botninn hvolft verða þeir minna um að setja fram staðreyndir fyrir áhorfandann til að ákveða sjálfur, og meira um að leiða þig frá mynd til myndar og berja þig yfir höfuðið öskrandi: "SJÁÐU, VIÐ SÖGÐUM ÞÉR ÞAÐ ER SLEGT!" Árangursríkt dæmi um þetta getur hver sem er tilbúinn að horfa á heimildarmyndina á DVD eftir að hafa setið í gegnum myndina fundið. Átakanlegasta mynd myndarinnar er að öllum líkindum að skoða lík Kay Amin, seinni eiginkonu Idi, sem hann drap þegar hann uppgötvaði framhjáhald hennar. Í myndinni sjáum við að útlimir hennar hafa verið skornir af og festir aftur á bak (handleggir fyrir fætur og öfugt). Þetta er leikstjórinn sem sér til þess að þú skiljir að Amin er, eins og Gungans segja, Bom-bad! En við að horfa á heimildarmyndina komumst við að því að þetta er í rauninni ekkert annað en goðsögn, sem sitjandi heilbrigðisráðherra á þeim tíma sjálfur segir okkur að sé ekki sönn.Svo . . . hvað . . . FINNA þeir bara til þessa hluti? Hvers vegna? Vegna þess að Hollywood hefur lítið álit á greind okkar, þess vegna! Þeir treysta okkur ekki til að komast að réttri niðurstöðu sjálf. Sjáðu til, að hún hafi verið myrt og sundurlimin er í sjálfu sér nóg til að við getum ályktað að Amin hafi ekki verið viðkunnanlegi gaurinn sem hann sýndi fjölmiðlum - við þurfum ekki þetta myndmál sem er innblásið af keðjusagnum í Texas til að styrkja það! Og þetta er bara toppurinn á ísjakanum. Það sem er heldur ekki útskýrt fyrir frjálslegum áhorfanda er að aðalpersónan Garrigan er sjálfur uppspuni. Það var enginn ungur skoskur læknir tekinn undir verndarvæng Amins. Sem slíkur er Garrigan greinilega aðeins til staðar í þeim tilgangi að hjálpa okkur heimskum Vesturlandabúum að skilja Afríkuheiminn. Framleiðendurnir virðast halda að við munum ekki hafa áhuga á kvikmynd um Afríku nema hvítt andlit sé í henni. (Það er kaldhæðnislegt að meira að segja títupersónan er túlkuð af bandarískum svörtum leikara!) Vandamálið við þetta er að myndin er ekki lengur afhjúpun á Amin og stjórn hans, heldur arðræn spennumynd um hvítan Vesturlandabúa sem kemur til Afríku fyrir alla. rangar ástæður, gera nokkur hræðileg mistök og „leysa“ sjálfan sig, jafnvel á kostnað þriggja annarra saklausra mannslífa. Í hreinskilni sagt verð ég að segja að það er næstum ámælisvert að halda því fram að hið raunverulega hörmulega andlát frú Amin hafi verið afleiðing af tilraun með skálduðum skoskum lækni - það virðist næstum verða sjúklegt grín til skemmtunar! Ég vildi óska ​​þess að Hollywood hætti að kippa okkur upp við peningana okkar. Ég áttaði mig fyrst á tilhneigingu þess til að gera þetta með hinni grátlega handónýtu A BEUTIFUL MIND, sykursætri aðlögun Ron Howard og Akiva Goldsman á lífi John Nash, sem eyddi myrkari hliðum mannsins til að kynna aðeins pyntuðu hetjuna sem Ameríka getur bara fæ ekki nóg af. Hinn sorglegi sannleikur er sá að Hollywood hefur selt okkur þessar falsanir í mörg ár og áhorfendur, sem eru fyrirsjáanlega og skiljanlega of latir eða kærulausir til að rannsaka sjálfir, kaupa þessar fölsuðu andlitsmyndir krók, línu og sökkva. Sjáðu, ég er svo sannarlega ekki bendir til þess að Amin sé breytt í illmenni sem hann var ekki. Málið mitt er, þar sem sannleikurinn er nógu átakanlegur til að sannfæra okkur um grimmd mannsins, hvers vegna þarf Hollywood þá að fara í svona skáldskap? Af hverju þarf Hollywood að halda áfram að móðga okkur með því að halda í hendur okkar í gegnum þessar myndir? Af hverju geta þeir ekki treyst okkur til að hugsa sjálf!? Getum við ekki bara sett heiðarlegar myndirnar á skjáinn og látið áhorfendur ráða því sjálfir? Ég hvet alla sem halda áfram að horfa á kvikmyndir sem eru ætlaðar "sönnum" Hollywood að gera sjálfum sér þann greiða að rannsaka ALLTAF sjálfan sig og gera ALDREI ráð fyrir því að það sem er á skjánum sé jafnvel nálægt sannleikanum!