Sannkallaður hausinn á mynd eftir Bill Rebane sem virtist vera að versna í iðn sinni allan níunda áratuginn. Þrír klikkaðir milljónamæringar bjóða níu mönnum á afskekkt hótel til að keppa í keppni sem stendur fyrir síðasta mann þar sem lokakeppandinn fær eina milljón dollara að því tilskildu að hann eða hún komist svo langt. Röð af ömurlegum hrekkjum eru dregin að sumum gestanna á meðan hinir taka þátt í því sem flestir fullorðnir myndu gera við þessar aðstæður, nefnilega að verða fyrir barðinu á hótelbarnum. Flestar senur eru aðeins afsökun til að einbeita myndavélinni að ýmsum líkamshlutum kvenna, þar á meðal opnunardansnúmer sem er krossband af American Bandstand mætir öldrunarþolfimi ásamt krókum. Ef það var einhver hik á því að hvítt fólk geti ekki dansað þá hamrar þetta atriði síðasta naglann í þá kistu. Fylgstu vel með geirvörtunni. Þetta heldur áfram í um fjörutíu og fimm mínútur þar til Bill Rebane byrjar að kasta pílum í ýmsar söguþræðir og hvað sem hann slær verður innblástur fyrir næstu senu sem gerir þetta eina ósamstæðu klúður. Það er leikur þar til það er ekki leikur. Gömlu hónarnir þrír hafa algjöra stjórn þar til þeir eru það ekki. Hótelið er andsetið af yfirnáttúrulegu afli þar til það verður bara leikmunir. Þeir eru dauðir þangað til þeir eru það ekki. Jafnvel sögumaðurinn í lokin svarar að hann viti ekki hvað í fjandanum hafi gerst. Ég ögra hverjum sem er að rökræða hvert Rebane var að fara á þessu. Leikurinn er kvöldverðarleikhúskaliber mínus kvöldmaturinn. Flestir leikaranna fóru líklega aftur í dagvinnuna sína hjá Stuckey's á staðnum. Ég gef því nokkra punkta fyrir atriðið þar sem yuppí opnar skápinn og beinagrind er inni í höfuðkúpunni að humma sig. Við skulum sjá Gone With the Wind gera það! Þetta Chilling Classics safn er í alvörunni að verða bannið á mér. Bane, fáðu það! Eins og Rebane! Ég hata sjálfan mig.