Titillinn verri kvikmynd allra tíma er sú sem er dreift hratt og oft. Oftast eru það ýkjur en ég vil bjóða Alone in the Dark velkominn á stutta listann yfir raunverulega frambjóðendur: Plan 9 from Outer Space, Battlefield Earth og Adventures of Pluto Nash. Þegar ég horfði á 90 mínúturnar mér fannst erfitt að halda mér vakandi jafnvel á meðan ég var að reyna að hlæja að myndinni. En því miður fannst mér ég vera einn í myrkrinu (ég ætlaði að reyna að forðast orðaleikinn en ég gat ekki staðist) þegar ég leit í kringum mig í von um að sjá Mike Nelson og tvo vélmennavini hans. Því miður þurftum ég og vinir mínir að útvega gamanmynd alla myndina. Svo... um myndina sjálfa. Við skulum tala um hasarinn og áhrifin þar sem það ætti að vera eini jákvæði hluti myndarinnar. Myndin inniheldur vondar verur sem eru kross á milli Xenos í Aliens (þeir kalla þá meira að segja Xenos), og skepnanna í Pitch Black. Getur orðið ósýnilegt af handahófi (og ég fullvissa þig um að það er af handahófi) og slasast af ljósi. Einnig eru til staðar litlar margfætlur sem notaðar eru til að stjórna mönnum sem breyta þeim í eitthvað sem líkist uppvakningi. Allt er þetta sýnt með úreltum tæknibrellum sem hefðu verið miðlungs árið 1997. Hasarsenurnar eru óreiðukenndar og ómögulegt að fylgja eftir. Fólk að skjóta af handahófi á bláskjásviði eða tómu setti á skrímsli sem voru sett í póst. Ljós blikkar fljótt á dökkum skjá sem gerir það að verkum að nemendur brenna af of mikilli vinnu á meðan slæm rokktónlist glamrar í bakgrunni. Og það voru hápunktarnir. Sagan sem snýst um óeðlilegan rannsakanda (Slater) sem hefur hugmynd um að líta út fyrir að vera harður að vera í svörtum treyju með trenchcoat og ekki raka sig í 2 daga. Fornleifafræðingur (Reid) sem er frekar óhæfur. Og ríkisumboðsmaður (Dorff) sem felur í sér geltunarreglu. Allir þrír ættu að skammast sín fyrir frammistöðu sína (ekki það að þeir hafi í raun nokkurn tíma unnið gott starf áður) og leikstjórinn ætti að skammast sín. Reid og Slater eiga að vera elskendur í myndinni held ég. Myndin inniheldur einna óþægilegustu ástarsenu sem ég hef séð á mynd á milli þeirra tveggja. Svo kemur söguþráðurinn. Rólegur í hreinskilni sagt, þeir hlutar sem eru skynsamlegir eru alls ekki áhugaverðir. Restin er í besta falli órökrétt. Söguþráðurinn gæti innihaldið sameiginlega egó allra stjarnanna þriggja. Myndin byrjar á texta og rödd sem útskýrir baksöguna. Þessi opnun stendur yfir í rúma mínútu og þegar áhorfandinn veit að eitthvað hræðilegt er í gangi. Þessi upphafsfrásögn er síðar endurtekin adnausem í óþægilegu umræðunni á mjög klaufalegan og þungan hátt í gegnum restina af myndinni. Og endirinn var ekki skynsamlegur. Það var ekki bara skynsamlegt í heimi myndarinnar, það var einfaldlega ekki skynsamlegt. Loksins leikstjórn eins Uwe Boll. Svívirðing, það er allt sem hægt er að segja. Notkun hans á að hrista myndavélina til að líkja eftir spennu. Leikstjórnarleysi hans með leikurunum. Horfðu bara á Reid í senum þar sem hún er ekki í miðjufókus myndarinnar. Algjör sóun á tæknibrellupeningum fyrir skottímaáhrif. Og loksins að velja að nota raddsetningu til að útskýra eitthvað sem ætti að vera sársaukafullt augljóst fyrir áhorfendur. Ég borgaði $1,50 fyrir að sjá þessa sýningu í öðru leikhúsi. Og þó að hláturinn sem ég og vinir mínir veittum gerðu þetta þess virði hvers ársfjórðungi myndi ég ráðleggja fólki að forðast að borga meira fyrir þessa mynd. Gríptu um 3 vini og skiptu leigukostnaði og rífðu þessa mynd nýja.Skammstu þín Uwe Boll. Skammastu þín Tara Reid. Skammastu þín Christian Slater. Skammastu þín Stephen Dorff. Skömm fyrir alla sem tengdust þessari mynd.