Kate Miller (Angie Dickinson) á við vandamál að stríða í hjónabandi sínu og að öðru leyti - nóg til að fara til sálfræðings. Þegar lauslæti hennar kemur henni í vandræði, kemur það líka viðstaddur, Liz Blake (Nancy Allen), sem fellur inn í rannsókn til að komast að því hver sé geðræn morðingja. Klædd til að drepa er nokkuð mikilvæg sögulega séð. Það er eitt af fyrri dæmunum um samtímastíl spennusögu sem þegar þetta er skrifað hefur framlengingu alla leið í gegnum Hide and Seek (2005). Það er þá skrýtið að leikstjórinn Brian De Palma hafi í rauninni verið að reyna að kúra Hitchcock. Til dæmis lyftir De Palma bókstaflega hluta af Vertigo (1958) fyrir hinn fræga safnsenu Dressed to Kill. Klædd í sturtuatriði Kills, sem og illmenni þess og dauðaaðferð eiga líkt við Psycho (1960). De Palma notar einnig áberandi tónverk með endurteknum mótífum í stíl uppáhaldstónskálds Hitchcock, Bernard Herrmann. Líkindin enda ekki þar. En De Palma, hvort sem það er fyrir tilviljun eða kunnáttu, tekst að gera skáhalla beygju frá, eða kannski yfirstíga áhrif sín, með Dressed to Kill með viðhorf, uppbyggingu og flæði sem hefur haft áhrif. Kannski að hluta til vegna þessara áhrifa, Dressed to Kill er líka mjög gölluð þegar það er skoðað á þessum tímapunkti. Óteljandi leikstjórar í kjölfarið hafa tekið Hitchcock-líka De Palma og slípað það, bætt næstum hvert atriði, þannig að nú, eftir 25 ára virði af spennumyndum undir áhrifum, virðist mikið af Dressed to Kill á kvölum hraða, skipulagslega klunnalegt og óhæft í söguþræði. .Einn þáttur myndarinnar sem því miður hefur ekki verið endurbættur er kynlífs- og nektarsenur Dressed to Kill. Bæði Dickinson og Allen dekra við okkur með fullri nekt að framan (Allen er frá mjög skökku sjónarhorni) og De Palma hefur langvarandi myndir af brjóstum Dickinson, mjög óbeina sjálfsfróun og meira innyflum kynlífssenur en venjulega er að finna í samtímamyndum. Allmargar senur nálgast klám með mjúkum kjarna. Ég er enginn aðdáandi prúðmennsku - þvert á móti. Hið púrítaníska, einkynja, skjólgóða viðhorf menningarinnar til kynlífs og nektar truflar mig. Þannig að frá mínu sjónarhorni er það grátlegt að áhersla Dressed to Kill á hold og nautnir þess er einn af fáum þáttum þar sem aðrir hafa ekki fylgt sterklega í kjölfarið eða trompað myndina. Kannski hefur það verið óskað, en þeir hafa ekki fengið að fylgja í kjölfarið vegna menningarlegra eftirlits frá íhaldssömum uppstoppuðum skyrtum. Leikstjórn De Palma í kvikmyndatöku og uppsetning sumra sena er líka nógu góð til að erfitt sé að gera eitthvað í sama stíl betri en De Palma gerir það. Hann hefur skrýtna, einkennandi nálgun á nærmyndir og hann er hrifinn af skotum frá áhugaverðum sjónarhornum, eins og útsýni yfir höfuð og James Whale-lík spor yfir fjarlægar skurðarmyndir í settunum. Seinni tíma leikstjórar hafa auðvitað verið flottari, en það er erfitt að segja að þeir hafi verið betri. Þegar litið er til kvikmyndagerðar, að minnsta kosti, er safnsviðið merkilegt að því leyti að það getur byggt upp mjög lúmska spennu yfir fallinn hanska og augnaráð eða tvö á meðan hún fylgir Kate í gegnum flókna hreiðraða teninga Metropolitan Museum of Art. hönd, frá sjónarhóli sem er umhugað um söguna, og sérstaklega ef maður er að búast við að horfa á spennusögu, gæti allt í gegnum safnsviðið og aðeins lengra virst of hægt og kjánalegt. Vegna þess að hún er fjarlægð úr aðalgrein myndarinnar og fyrst og fremst áhyggjum af leikstjórn (ásamt menningarlegum staðreyndum utan við myndina), virðist opnunin ekki mjög vel samþætt tilraun til að titla og vera áhættusöm. Þegar fyrsta morðið á sér stað lagast hlutirnir, en vegna endanlegra áhrifa myndarinnar virðist mikið af endurbótunum nú dálítið klisjukennt og einstaka sinnum hógvær. Frammistaðan er að mestu góð, þó Michael Caine sé vannotaður og Dickinson þarf að hætta fyrr en við. langar (en útgangan er nauðsynleg og mjög áhrifarík). Dressed to Kill er að minnsta kosti líklegt til að halda áhuga þínum þar til yfir lýkur, en vegna staðreynda sem ekki er að finna í myndinni sjálfri hefur hann ekki nákvæmlega elst vel. Á þessum tímapunkti er kannski best að horfa á myndina fyrst og fremst sem sögulega minjar og sem dæmi - en ekki það besta, jafnvel fyrir það tímabil - um einhvern leikstjórabrag De Palma.