Ég sá þetta í leikhúsinu þegar það kom út og í gær sá ég það aftur á kapal. Þetta gat ég kynnt mér aftur tilfinninguna um hversu fráleit þessi mynd er. Allur hópurinn af persónum er sjálfhverfur sjálfhverfur narsissískur frumkvöðull. Verst af öllu, það styrkir allar neikvæðar staðalímyndir um 20-eitthvað stefnumót, jafnvel þar sem það þykist fagna því að fólk "finnur sig". Flottu strákarnir enda síðastir, skíthærðu strákarnir standa sig frábærlega, krúttlegustu strákarnir standa sig best. Stelpurnar eru allar strákaleikföng. Aðeins ein persóna ("Wendy") sést gera eitthvað sem er lítillega gagnlegt fyrir samfélagið og hún losar sig við meydóminn sem lengi hefur verið bjargað í lausu skyndikynni með skíthæli, í gróskumiklu kvikmyndaatriði sem við eigum að halda að sé rómantísk. Það sem þetta er í raun og veru er hugmynd Hollywood um unga Ameríku: leyfissöm, aðskilin, lauslát, yfirlætisfull.