Vinur minn sagði mér frá John Fante síðasta sumar eftir að við áttum samtal um Charles Bukowski. Ég vissi ekki að Fante væri uppáhalds rithöfundur Bukowskis - höfundur með svipaða brún og húmor nema af einni kynslóð fyrr. 'Ask the Dust' var fyrsta Fante bókin sem ég las og hún er enn ein af uppáhalds skáldsögunum mínum. Skáldsagan var ljómandi skrif um dapurlegan, hræddan ungan rithöfund sem gerði sig að sjálfum sér og umheiminum sem ofursjálfsöruggur, meistaralega hæfileikaríkur höfundur sem hafði ekki hugmynd um hvernig ætti að skrifa um raunverulega reynslu sem hann hafði enga af. Í skáldsögunni er söguhetjan hrein mey og hefur enga hugmynd um hvernig á að vinna náð kvenna sem hann vill ólmur skrifa um í tímaritum. Sagan af furðulegu sambandi hans við Camillu, hvernig hann sættir sig við fyrstu kynlífsreynslu sína með „særðum“ aðdáanda og hvernig hann situr að lokum eftir með ekkert nema sagan af misheppnuðum tilraunum hans til ástar, er bitur og raunveruleg, án þess að snerta Hollywood endalok. Kvikmyndaaðlögunin er trú bókinni um tíma, en hlykkjast í kvikmyndagildru ástarinnar sem þraukar í gegnum kynþáttafordóma, veikindi og dauða. Kjarni þessarar sögu liggur í þeirri staðreynd að Bandini er skíthæll og Camilla er fjandi brjáluð, og ástin þeirra var aldrei og myndi aldrei verða raunverulegur hlutur, sama hversu mikið annað hvort þeirra vildi finna hana í hvort öðru. Þessi mynd reif út raunverulega merkingu sögunnar og setti schlock í staðinn. Ég trúi því ekki að maðurinn sem skrifaði Chinatown gæti lesið þessa bók og gert kvikmynd um hana sem fór svo rangt með hana.