Plague kemur í stað femme fatale í þessari mjög spennuþrungnu noir-mynd í New Orleans eftir leikstjórann Elia Kazan. Kazan fær eins og alltaf fína frammistöðu frá leikurum sínum en sýnir líka sjónrænan keim fyrir klaustrófóbíska spennu með blöndu af þéttum tónsmíðum og töfrandi eltingarsenum í einu skoti. Maður sem kemur ólöglega inn í landið er drepinn eftir kortaleik. Það kemur í ljós að hann er með einhvers konar gubbupest svo það er enn mikilvægt að handtaka morðingjana heldur að finna sáðbólur fyrir alla sem hafa haft samband. Borgar- og heilbrigðisyfirvöld innleiða leyndaráætlun frekar en að gera samfélaginu viðvart af ótta við að sökudólgarnir muni flýja borgina og dreifa sjúkdómnum. Leynilögreglumaður og sóttvarnalæknir á móti klukkunni mynda órólegt bandalag þegar þeir kemba vatnsbakkann með andstæðum rannsóknarstílum sínum. Streets vekur risastóra siðferðilega spurningu um rétt almennings til að vita þar sem læknirinn heldur því fram að fjölmiðlar verði svartir og skapar þannig hugsanlega meiri hættu fyrir samfélagið. Burtséð frá niðurstöðunni gætirðu samt fundið fyrir þér að giska á aðgerðir aðalsöguhetju myndarinnar. Richard Widmark sem Dr.Clint Reed og Paul Douglas sem Warren rannsóknarlögreglumaður sýna stutt skap og óbilandi virðingu hvort fyrir öðru í leit sinni að morðingjunum. Barbera Bel Geddis sem eiginkona Reed á góðar stundir með Widmark í sumum innlendum senum sem koma með réttan snert af (afslappandi meira en kómískum) léttir frá spennunni í örvæntingarfullri leit innan um ömurlegt umhverfi hafnarbakkans í New Orleans með áhrifamikilli linsu af kvikmyndatökumanninum Joe. McDonald. Zero Mostel sem smáglæpamaður er slímugur og forkastanlegur en stundum samúðarfullur. Walter Jack Palance sem beinagrind Blackie (Black Death?) er einfaldlega framúrskarandi. Með hrífandi ákafa ræður Palance yfir sérhverri senu sem hann er í, ekki aðeins með mikilli ógnun heldur einnig truflandi sjarma. Þar að auki sýnir hann ægilega íþróttamennsku sem gerir ráð fyrir spennuþrungnari samfellu, sérstaklega á kröftugum síðustu allegórískum augnablikum myndarinnar. Panic in the Streets er líklega besta kvikmynd Kazan sem ekki er Brando. Það er spennufyllt, spennuþrungið og vel klippt. Umhverfið á staðnum gefur tilfinningu fyrir auknum raunveruleika sem gerir Kazan sveigjanleikann til að sýna sjónrænan stíl sinn út fyrir kvikmyndasviðið og með Panic tekst honum það með yfirvegun.