Það er stundum erfitt að horfa á svona sjálfsagðar „skilaboðamyndir“ frá fyrri, að því er virðist einfaldari tímum án ákveðinnar tortryggni. Málið um kynþáttafordóma og trúarlegt umburðarlyndi er eitt sem hefur verið trommað inn í okkur frá unga aldri, og eftir því sem við höfum vaxið hafa kennarar og valdhafar leitað að óljósari en jafn áhrifaríkum leiðum til að koma skilaboðunum á framfæri. „The House I Live In (1945)“ er um það bil eins fádæma og „skilaboðamyndir“ koma, og Frank Sinatra virðist koma fram við áhorfendur sína eins og barn, svo sannarlega var þetta málið, þar sem stuttmyndin var eflaust ætluð fyrst og fremst að hafa áhrif á yngri kvikmyndaáhorfendur. Þrátt fyrir það varð ég fyrir forvitnilegum áhrifum þegar Sinatra hóf þessa einlægu föðurlandsræðu um hvað það þýðir í raun að vera Bandaríkjamaður og ég er ekki einu sinni Bandaríkjamaður! Leikstjórinn Mervyn LeRoy, sem kom út aðeins tveimur mánuðum eftir lok seinni heimsstyrjaldar, heilsaði stríðsþreyttum áhorfendum með boðskap um umburðarlyndi, samveru og umfram allt von. Tónlistin er heldur ekki slæm. Frumsýnn Frank Sinatra, sem er þegar stjarna, en ekki enn sú ofurstjarna sem hann var orðinn opnar myndina í hljóðveri og slær út "If You Are But a Dream" með fullri mynd hljómsveitarundirleik. Þegar Frank fer á milli laga út í smokka, sér hann stóran hóp krakka leggja ungan gyðingastrák í einelti, háðslæti þeirra eru eingöngu ögruð af ólíkum trúarbrögðum hans. Ol' Blue Eyes stöðvar þessa barnalegu hegðun fljótt og stimplar hrekkjusvínina „nasistavarúlfa“ og skammar óskynsamlega fordóma þeirra. Síðan fyrirlestrar hann hópnum af einlægni og góðvild um látlausa kjánalega kynþátta- og trúarlega mismunun og fullvissar þá um að sérhver amerísk menning, hvernig sem hún er frábrugðin okkar eigin, er enn amerísk í hjartanu nema, að sjálfsögðu, þú sért einn af þeim. blóðugir „Japanar“. Það er vottur af hræsni í því að biðja um kynþáttaumburðarlyndi á meðan að sýna eina þjóð sem sameiginlegan óvin, þó að varla væri hægt að kenna Hollywood um að vera minna en áhugasamur um neyð Japana árið 1945. Sinatra rekur punktinn sinn heim með dásamlega hugljúfri túlkun á "Húsið sem ég bý í," sem var skrifað árið 1943 af Abel Meeropol. Þegar lagahöfundurinn heyrði lagið fyrst á kvikmynd var hann reiður yfir því að kvikmyndagerðarmennirnir hefðu algjörlega útilokað þrjár vísur hans, sem hann taldi skipta sköpum fyrir boðskapinn. Þessar aðgerðaleysi voru líklegast vegna tímaskerðingar, en Meeropol tók þeim skiljanlega ekki of vel og þurfti að sögn vísað úr kvikmyndahúsinu. Þegar hún var fyrst gefin út var „The House I Live In“ talin svo mikilvæg stuttmynd að hún hlaut Golden Globe fyrir „Bestu kvikmynd til að stuðla að alþjóðlegum góðvild“ og heiðurs Óskarsverðlaun fyrir alla sem hlut eiga að máli. Árið 2007 var hún dæmd „menningarlega, sögulega eða fagurfræðilega mikilvæg“ og bætt við National Film Registry Library of Congress, þannig komst ég að því. Þó að nálgun hennar gæti virst svolítið lúmsk sextíu árum síðar, er þessi mynd áfram áhorfanleg þökk sé ungum manni að nafni Frank Sinatra.