Sem mamma 3 ára og 2 ára elska ég AristoCats. Þetta er kvikmynd sem inniheldur engin tvískinnung, engin næstum blótsorð eins og helvíti, engir foreldrar sem eru hagnýtir fávitar og enga krækju- eða vindgangabrandara sem eru svo algengir í jafnvel "bestu" barnamyndum þessa dagana . Söguþráðurinn er ljúfur og áhugaverður. Tónlistin er frábær. Ástarsagan er frekar rómantísk. Kettlingarnir eru yndislegir og hinar ýmsu persónur eru einstakar og vekja athygli. Aðgerðin er einföld og ekki yfirþyrmandi eða ruglingsleg. Persónurnar eru líka mjög vel leiknar. Ég elska að hlusta á flauelsmjúka rödd Evu Gabor og það eru svo margar aðrar sem þekkjast frá barnæsku og passa líka vel við persónurnar. Þetta er í raun kvikmynd um ást, umburðarlyndi, góða siði og trúmennsku. Hver vill ekki að börnin sín verði fyrir þessum gildum? Þetta er mynd sem ég nenni ekki að horfa á aftur og aftur, ólíkt Happy Feet þar sem ég gat ekki horft á allt saman einu sinni vegna þess að það var svo pirrandi. Ég vildi óska ​​þess að framleiðslufyrirtæki myndu stefna að því að gera kvikmyndir meira eins og þessa.