Þetta er kvikmynd um ítalska listamenn á 17. öld og einn listamann sérstaklega, konuna Artemisia, sem var fáheyrt starf fyrir konur á þeim tíma, og hún þorði að mála karlmanninn nakinn með smáatriðum í einstökum vöðvum hans. Myndavélaverkið er aðallega innandyra til þess. þar störfuðu listamennirnir aðallega. Það eru frábær skot. Nærmyndir við kertaljós gefa til kynna falleg verk klassísku málaranna og það er heillandi að fylgjast með málurunum og nemendum þeirra studdir af vandaðri vinnupalla bursta í smáatriðum trúarlegra freskur. Það kemur ekki á óvart að listrænir þættir myndarinnar (búningar, andlit, förðun) eru alveg frábærlega ekta vegna þess að ítölsku kirkjurnar hafa varðveitt öll þessi smáatriði í freskum sínum um aldir. Hin fallega Artemisia er hvött af föður sínum til að læra hjá hinum mikla flórentínska listamanni, Tassi, sem er orðinn sérfræðingur í list sjónarhorns og landslagsmálverks (eitthvað mjög nýtt) en hin grunlausu Artemisia kynnist meira en nýrri tækni í málaralist. Eftir að hafa stillt upp fyrir hana nauðgar Tassi henni ofbeldi. Faðir hennar er reiður. Dómsmeðferð fylgir. Þetta rómantíska drama hefur frekar einfalda sögu með ófullnægjandi endi. Það sem helst einkennir myndina er listræn framsetning hennar og athygli á smáatriðum. Atriði eins og konur sem hlaupa yfir akur með vindinn sem slær í sig víðfeðmum fatnaði sínum bæta við dásamlegum áhrifum. Artemisia segist mála til að þóknast sjálfri sér; Faðir hennar málar til að þóknast öðrum. Hvað þessa mynd varðar þá mun hún þóknast flestum held ég.