Þótt melódrama sé í miðjunni eða öllu heldur neðst í þessari mynd, er sagan sögð fallega og lúmsk og leiklistin frábær. Yaara, sem stundar nám í Princeton, snýr aftur til heimalands síns, Ísrael, í útför elsta og kærasta vinar sinnar, Talia. Þar sem Yaara bjó nánast hjá foreldrum vinkonu sinnar eftir dauða eigin móður sinnar hefur hún misst ættleiðingarsystur sína. Og vegna þess að Yaara, blind frá fæðingu, hefur verið leiðbeint og gætt af Talia, er sjálfsvíg vinkonu hennar jafn óþolandi og það er óútskýranlegt. Óhjákvæmilega er blinda stúlkan sú sem ákveður að leysa ráðgátuna um dauðann. Þó hún sé án sjón, hefur hún innsýn. Þó hún sjái ekki, er hún fær um að finna það sem er úr augsýn en „venjulega“ fólkið í kringum hana. Myndin verður því hrífandi ráðgáta þar sem Yaara leitar að vísbendingum í minningum um samband hennar við Talia, í ættleiðingarhúsi hennar, á spólum, dagbókum og fólki í fortíð og nútíð Talia. Sagt frá sjónarhóli Yara er myndin einnig séð frá hennar sjónarhorni þar sem hún sér fyrir sér það sem hún heyrir, trúir og ímyndar sér. Lausnin á ráðgátunni er frekar hefðbundin, en leitin er unnin af svo lúmskri alúð og svarið svo fallega og án fanfara, að klappstundin er auðfyrirgefin. Sannleikurinn kemur smám saman en þó óumflýjanlega í ljós og skýrir ekki aðeins líf Talia heldur einnig samband hennar við Yaara. Tali Sharon, sem Yaara, notar hreyfanlegt andlit sitt og rödd á áhrifaríkan hátt og er fullkomlega trúverðug sem bæði fullorðin og táningsstelpan. Við samþykkjum að fullu getu hennar í lok myndarinnar til að finna sinn stað í heiminum með meiri sjálfstrausti. Athyglisvert er sú nákvæmni þar sem staðir og athafnir eru endurteknar með litlum en verulegum tilbrigðum sem verða aldrei leiðinlegar, dauður leikari minniháttar persónanna, og áhugaverð ákvörðun um að tákna Talia aðeins sem unglingur. Ég mun rífast við lokayfirlýsingu Yaara eins og hún er með Gadi, síðasta kærasta Taliu, við bjargbrún, en sú ferð á brúnina er svo heillandi að myndin verður lengur í sjónmáli en orð hennar verða rifjuð upp.