Hvað verður um uppþvegnar rokk-n-ról stjörnur seint á tíunda áratugnum? Þeir hefja endurkomu / endurfundarferð. Að minnsta kosti gera það meðlimir Strange Fruit, (skáldaðs) leikvangsrokkhóps frá sjöunda áratugnum. Tony (Stephen Rea) hefur sérleyfi á smokkasjálfsölum þegar hann rekst á son framkvæmdastjóra frægrar tónlistarhátíðar. Það var á þeirri hátíð á áttunda áratugnum sem Strange Fruit hætti. Sjöunda áratugurinn er „retro“ og rétti tíminn til að breikka þá bylgju. Hann leggur af stað í leit að öðrum meðlimum hljómsveitarinnar. Hluti af því sem sundraði hljómsveitinni var andlát og afleysingar Keith, aðalsöngvarans og snilldar lagahöfundarins. Hljómsveitin var þekkt fyrir óhóflegan lífsstíl og nú eru þeir allir aftur í hópi verkalýðsins sem þeir komu frá. Beano, trommuleikarinn, leikinn af Timothy Spall (sem var frábær í Secrets and Lies) er layabout, bassaleikarinn er þakþakkari og söngvari þeirra er enn rokkari. Á meðan hann á risastórt höfðingjasetur hefur hann verið neyddur til að selja það, þar sem auður hans hefur ekki enst. Brian, aðalgítarleikarinn, er látinn og því er ungur gítarleikari ráðinn í hans stað. Nokkuð treglega samþykkir hljómsveitin að láta reyna á endurfundina. Þeir yfirgefa dagvinnuna sína, byrja að æfa og stjórnandi þeirra leitar til útgáfufyrirtækisins þeirra um að endurútgefa plötur þeirra. En hann vill að þeir byrji fyrst að túra aftur. Og svo slógu þeir í kring um Evrópu. Klúbbsenan er ekki góð við þessa ofþyngdar, dagsettu, gömlu rokkara. Það er á ferð sem myndin byrjar að þróast fyrir alvöru. Öll gömlu átökin rísa upp, þar sem myndir Keiths og Brians sveima í gegn. Þeir hanga allir saman því þeir eru allir í leit að öðru tækifæri fyrir mikilleikinn sem fór framhjá þeim áðan. Og þeir enduruppgötva eitthvað af mannlegum efnafræði sem gerði það að verkum að spila saman svo skemmtilegt.Still Crazy byrjar sem Spinal Tap II en verður smám saman að dramatískari mynd sem fylgir samskiptum hljómsveitarmeðlima. Þó að þetta sé enn mjög fyndin mynd, þá eru það persónurnar í þróun, sem eiga í erfiðleikum með að takast á við dauða Brians og Keiths og þeirra eigin persónulegu djöfla, sem fá myndina til að virka.