La Bête (frönsku, 1975, öðru nafni Dýrið) eftir pólska kvikmyndaframleiðandann Walerian Borowczyk er meðal umdeildustu og hugrökkustu kvikmynda sem gerðar hafa verið og mjög frábær líka. Þessi mynd segir allt sem almennt hefur verið falið og afneitað um eðli okkar og kynferðislegt eðli okkar sérstaklega með táknmáli og þögn myndanna. Myndirnar kunna að líta villtar, rangsnúnar, „veikar“ eða spennandi út, en þær eru allar í tengslum við síðast nefnda. Kynlíf, þrá og dauði eru mjög sterkir og aðal hlutir og ráða yfir öllu holdi sem hefur mannssál inni í sér. Þeir vekja áhuga og freista okkar svo kröftuglega (og eðli okkar) að þeir eru taldir ógnvekjandi, óviðunandi og eitthvað of villt til að vera satt. Háþróuð ung kona ferðast með móður sinni til franskrar sveitar til að hitta eiginmann sinn sem verður bráðum, sem hefur átt í einhverju bréfasambandi við hana. Allt er mjög spennandi og foreldrar og ættingjar hvers annars bíða óþreyjufullir eftir að sjá nýja fólkið koma til fjölskyldna sinna. Sakleysi ungu brúðarinnar skín í gegn og enginn veit hvað getur gerst og vaknar innan veggja stóra og fallega franska stórhýsið, með öllum sínum mönnum og dýrum, og dularfullu „la bête“ sem reynist vera eitthvað sem persónurnar, né flestir áhorfendur myndarinnar, hefðu aldrei getað ímyndað sér að vera raunverulegar og (fyrir framan) þær. Myndin er um sama þema og debyt-þáttur kanadíska David Cronenberg, Shivers (1975), sem gerist inni í risastórri lúxusbyggingu. þar sem eyðileggjandi og grátbrosleg sníkjudýr dreifast frá manni til manns með kynferðislegum snertingu og fá fólk til að bregðast af heift og ofbeldi í lystarþrá sinni og uppfyllingu eðlishvöt. Manneskjan hefur eðlishvöt sem geta verið og eru sterkari en vilji hans og þess vegna geta þau eðlishvöt verið hættuleg og öflug eins og eðlishvöt einhvers annars dýrs, dýrs, hvort sem það er blóðgirnd, hefnd eða kynlíf og holdlega ánægju. Menn eru aðeins dýr sem hafa greind og verkfæri til að koma henni á framfæri en vegna þess að við erum líka dýr, þá er sú greind ekki alltaf notuð of mikið eins og sést hvar sem er í kringum okkur. Myndin opnar mjög, og er mjög átakanlegt fyrir flest hræsnara viðhorf, þar sem hún sýnir horðan karlhest rísa í reiði þar sem hann bíður eftir að komast inn í hryssuna og halda keppninni áfram, en reiðin og sýnilega girnd sem við sjáum úr augum hans og ofbeldisfullar hreyfingar eru lykilatriði þess upphafs og hvers vegna það er þar, ekki nærmyndir af líffærum eins og svo auðveldlega væri hægt að halda fram. Hesturinn er dýr sem berst í næstum óbærilegum hita, í hita sem er miklu sterkari en viljinn þar sem hann hefur enga stjórn á þeim tímapunkti lengur. Kraftur eðlishvötarinnar gerir dýr að skepnu. Eftir eftirminnilegt upphaf kynnast persónurnar og myndin hefur frábærlega alla nauðsynlega aldurshópa inni í sér, allt frá litlu saklausu börnunum sem bíða eftir að vaxa úr grasi og þroskast til að blómgast, til fullorðnir og öldungar sem allir tákna sinn hluta lífsins og skapa andlit mannlífsins á skjánum. Kvikmynd þarf ekki endilega fleiri persónur á þennan hátt þar sem allar mikilvægar eru þegar til staðar og tákna allan kynstofninn, þar á meðal íbúa þéttbýlis og sveita, og bæði kynin. Glæsihýsið fær kynhneigð aðalstúlkunnar til að vakna þegar hún sá hestana taka sig saman og haga sér eins og henni hefur augljóslega aldrei dottið í hug. Í fyrsta skipti sér hún eitthvað einstakt og eitthvað sem æsir og finnst næstum mikilvægt fyrir hana og líkama hennar, eins og að fá sér vatn þegar maður er mjög þyrstur. Umbreyting stúlkunnar er mjög mikilvægur þáttur í myndinni þar sem hún hefur lifað ómeðvituð um þessa hluti innra með sér, með móður hans og myndavél og bréfakærasta, þó svo að hlutirnir hafi bara beðið eftir því að augnablikið springi út. Hold þráir hold og það tilheyrir því að vera manneskju, en samt er ekki svo auðvelt að viðurkenna þessi hluti alls staðar og kvikmyndir eins og þessar sem reyna að sýna það eru bannaðar í áratugi? Heimska og viljaleysi mannsins til að túlka myndir má ekki vera rök fyrir því að kvikmynd sé bönnuð eða brotið á henni á annan hátt. Síðustu 30 mínútur myndarinnar eru líka mikilvægar eins og upphafið og sýna enn og aftur hversu öflugt kvikmyndahús er án óþarfa orða og tals. Þegar stúlkan og áhorfendur átta sig á því hvað líkami hennar byrjar að finna og þrá, fer hún að dreyma um dularfulla dýrið sem reynist vera ekkert annað en óklædd form okkar sjálfra, eftir að hafa búið í skóginum án annarra manna/dýra nálægt honum . Draumaröðin er sú sem veldur og olli mestum deilum samhliða almennu hreinu og heiðarlegu viðhorfi myndarinnar, og það er svo auðvelt að dæma myndirnar sem „perversar“ og „klámmyndir“ án þess að þora að fara dýpra í þær, viðbrögð persóna og hugsanir á bak við það sem við sjáum. Myndirnar eru spennandi í draumi hennar og líka að lokum inni í draumnum fyrir (meira) mannlegan karakter draumsins og Borowczyk neyðir okkur til að viðurkenna það með myndunum sem eru svo nálægt "venjulegri" kynlífsathöfn milli karls og konu, sem er fallegur hlutur og tjáning ást, önnur mannleg þörf. Einnig truflast hinar fjölmörgu og snjalla, svarta húmorísku ástarsenur inni í höfðingjasetrinu, milli ungu móðurinnar og svarta þjónsins, margsinnis þegar einhver öskrar eftir þjóninum, til dæmis, og það er enginn vafi á því að næmandi mynd tveggja ungra manna. líkamar að vera saman og trufla reiðihróp verður allavega ekki skemmtilegra við truflunina. Borowczyk hefur náð að mála myndirnar sínar svo fallegar og "viðkvæmar" að boðskapur hans er nánast ómögulegur að misskilja, en ekkert virðist vera ómögulegt fyrir menningu okkar og huga sem gagnrýna list. Hann notar samræður aðeins þegar þess er þörf, annars gera myndirnar verkið og gera myndina kraftmikla. Dauðinn er líka til staðar, þar sem hold deyr fyrr eða síðar, eftir margra ára líf og eðlishvöt, deyr hann. Endirinn er óumflýjanlegur en merking draumaröðarinnar hefði líka getað verið jafn kraftmikil án þess að vera dramatískur og „afhjúpandi“ endir líka. Annar svartsýnn þáttur kemur þegar við sjáum hneyksluðar borgarkonur hlaupa út af staðnum þar sem þær sáu aðeins meira en þær voru að leita að! Þeir heimsóttu höfðingjasetur sannleikans um hold, okkur og þau. Myndin minnir mig á Saga augans eftir franska rithöfundinn Georges Bataille með sömu þemu um erótík, dauða og hvernig þau eru bæði alltaf tengd eðli holds okkar. Bókin er vel skrifuð og frábær sem og þessi mynd, og náttúrulega hefur báðum verið kennt um "of skýrt" innihald þeirra og önnur jafn athyglisverð grunn athugasemd. Kvikmynd Borowczyks er líka mjög falleg sjónrænt ásamt hráum heiðarleika, og náttúrunni og skóginum. hafa sjaldan litið eins björt og skínandi út og þeir gera í þessari mynd. Sólin skín í gegnum trén, og til alls staðar þar sem menn búa, og fegurðin í henni er alltaf til staðar, en svo er ljótleikinn sem er upprunninn af jarðarbúum. Hverjum saklausum hvítum sauðum er eigingjarnt, illt og hræðilegt skepna í heimi okkar og þess vegna virðist greindin sem okkur hefur verið gefin aldrei að fullu sigrast á krafti slæms eðlis okkar og hinnar hliðar kindarinnar, sem er til staðar innra með sérhverri mannssál . Það snýst um hversu mörgum tekst að halda dökku hliðinni óvirkri og ekki virkri. Uppfylling sumra eðlishvöt okkar er ekki slæm, og með því að nota þessa greind og sjá hver af eðlishvötunum er góð og hver slæm er hægt að fullnægja þeim án arðráns, ofbeldis og banvæns og eyðileggjandi hrings sem skapast af því. Manneskjan er ekki meira en dýr með greind, greind sem er svo auðvelt að gleymast og éta sig í bakgrunninn af hlutum sem finnst betra og ánægjulegra á hverju og kannski skyndilega augnabliki. Kvikmynd Borowczyks er meistaraverk, ógleymanlegt og snjallt töfrandi kvikmyndaverk með aldurslausu þema og líka dæmi um hversu mikið er hægt að áorka, tjá og gefa af kvikmyndagerðarmanni, sem er líka bara manneskja.