Tamara Anderson og fjölskylda hennar eru að flytja aftur, þar sem farand málari faðir hennar eltir næsta landslag sitt. Fimmtán ára er hún á uppreisnarstigi sínu. Þegar hún er reið út í föður sinn vegna tíðra flutninga þeirra, eykst reiði hennar þegar móðir hennar er skyndilega bundin á heilsuhæli vegna berkla. Fjarvera móður sinnar veldur því að Tamara slær út í föður sinn og leitar huggunar í trúarbrögðum, stráknum í næsta húsi, Rusty, sem og anda látna unglingsins sem bjó áður í leiguhúsinu hennar. Sagan er lítil til að kenna. Það er undarlega hraða og jafnvel meðan á tilfinningaþrungnu atriði þess stendur er engin spenna. Leikararnir sem túlka foreldrana eru fínir. Alberta Watson er ótrúlega sjarmerandi sem sjúka móðirin og Maria Ricossa er sérstaklega áhrifarík sem sektarkennd móðir látna táningsins. En Katie Boland, sem Tamara, er of áhugamannleg til að bera myndina. Samtalið er mjög eðlilegt og Boland getur ekki alveg náð því. Hún hefur sín augnablik og þegar hún slær þau getur hún verið góð en það voru of mörg skipti sem hún kom óþægilega út. Maður getur séð hana hugsa „allt í lagi, þetta er það sem línan mín er og þetta er andlitið sem ég á að gera“ frekar en að bregðast við hinum leikurunum. Hún er ekki sú eina, Kevin Zegers sem Rusty og Megan Park sem systir hans Brenda þjást einnig af stæltum fæðingum en að minnsta kosti eru þau í færri senum. Ef rétt var gert hefði handritið getað gert hana að áhrifamikilli kvikmynd. Og það hefur það augnablik en mikið af því er fastur í amatörrænum aðalframmistöðu og flatri leikstjórn.