Tók þessa mynd í sjónvarpinu og ég horfði á hana aftur. Ég sagði við sjálfan mig, það er langt síðan ég horfði á þessa mynd, svo hvers vegna ekki. Og enn og aftur heillaði þessi mynd mig. Það er svo auðvelt, svo áhorfanlegt og svo mannlegt að ég veit ekki hvers vegna sumum líkar það ekki. John Travolta skín sem Michael (dansinn hans og hver hreyfing), engill sem varla er hægt að tengja við þetta orð. Hann reykir, drekkur og hann borðar eins og einhver villimaður, en hann er með stórt hjarta. Á leið sinni hjálpar Michael öllu fólki sem hann hittir. Dorothy Winters (Andie MacDowell) í söng sínum og að finna réttan mann. Frank Quinlan (William Hurt) við að þróa sjálfan sig sem góðan og almennilegan mann. Michael hjálpaði meira að segja elsku gamla Pansy Milbank (Jean Stapleton) - síðasta atriðið er fallegt þegar þeir dansa á götunni. Travolta hafði mikla hjálp í öðrum leikurum. Andie MacDowell er svo fallegur og viðkunnanlegur, William Hurt er frábær eins og venjulega, seinn Robert Pastorelli sýnir hæfileika sína. Jean Stapleton og Teri Garr eru líka góðir, en uppáhalds aukaleikarinn minn í þessari mynd er Bob Hoskins sem eigandi blaðablaðsins. Þannig að við höfum hér heilsteypta mynd um fólk með hlýja sögu og aðlaðandi leikarahóp. Bara ekki taka þessa mynd alvarlega og ég get tryggt að þú munt skemmta þér.