Þó að ég hafi upphaflega verið tregur til að stökkva á vagninn að horfa á „Lost“ náði ég óvart einum þætti í upphafi 1. þáttaraðarþann með ísbirninumog hann hefur haft óskipta athygli mína síðan. Sýningin, þ.e. Ekki ísbjörninn. Svo hafðu með mér (heh) með mér á meðan ég kasta út eins miklu, hálfsamstæðu lofi og ég get. forsendur þess með því að kanna hverja persónu djúpt og óbilandihvað drífur þá áfram, hverjir eru þeir? Hvaðan komu þeir? Það kemur fljótt í ljós að eyjan sem þeir eru strandaglópar á virkar sem samnefnari fyrir margt í lífi þeirra, hvort sem þeir eru að flýja eitthvað (Sawyer og Kate m.a.) eða komast í samband við andleg málefni (Locke, Claire) . En "Lost" þysir líka inn á eyjuna sjálfa og dularfulla hryllinginn sem hún hýsir... og þeir virðast allir vera undarlega tengdir. Á meðan sjónvarpsleikarar eru ekki nákvæmlega þekktir fyrir fíngerða hæfileika sína eða töfrandi leikhæfileika, eru flestir leikarar "Lost" eru í sannleika stórkostlegir leikarar fyrir sitt hvora hlutverk sitt, varpa fram hjarta og húmor í leikjum sínum. Það er líka til mikið af augnkonfekti, en almennt ekki af plasti Hollywood eins og flestir sjónvarpsþættir. Persónurnar finnast allar mjög raunverulegar og þær eru einstaklega sannfærandi á að horfa. Samskipti þeirra verða sjaldan að bráð fyrirsjáanlegrar hamingju, smámunalegra rifrilda eða óþægilegra melódrama (þó þau séu pirrandi leyndarmál) þetta fólk er fyrst og fremst að reyna að lifa af og hvaða samband sem það virðist er meðhöndlað aukaatriði aðgerða. Raunsæi þessara persóna auðveldar þegar vel mótaðan söguþráð. Um þennan söguþráð... Ímyndaðu þér tré sem sniðmátslóð, síðan greinarnar sem undirplottur (í þessu tilfelli, ein grein fyrir hverja persónu) jæja, Lost bætir kvistum við hverja grein og síðan örlitlum kvistum við þá kvisti eins og aðrar sögulínur . Ef þú ert bróðir/systir einnar af aðalpersónunum í endurlitunum færðu þinn eigin söguþráð. Ef þú ert HUNDUR muntu hafa þinn eigin söguþráð. Nema rithöfundunum takist að flétta þeim öllum saman í einhvern glæsilegan hápunkt á endanum, þá eru þeir að stilla sér upp. Ég hef meira en litlar áhyggjur af því að það verði einhver vonbrigði lögga í þessum þætti, eins og ég er viss um að flestir eru það. En að því gefnu að rithöfundarnir nái þessu, er "Lost" mögulega besti þátturinn sem hefur komið út í sjónvarpi. 9/10