Forsaga myndarinnar hafði mikið að segja, en þrátt fyrir nýjungarnar í því að fyrirsætur seldu húsgögn einhvers annars til að lifa hinu háa lífi, hefur þessi mynd ekkert að gera. Persónurnar eru úr pappa. Samtalið er svo sársaukafullt handrit að það er erfitt að sitja uppi og ef það voru einhverjir brandarar í myndinni þá missti ég af þeim. Það er alveg ótrúlegt og ekki fyndið að Marilyn Monroe labba inn í veggi vegna þess að hún vill ekki vera með gleraugu. Heimska Grable er líka of háð til að hægt sé að trúa því. Gullgröfturinn hans Bacalls er svo þvingaður að það er pirrandi á að hlusta. Hvers vegna einhver myndi vilja sitja í gegnum þetta er mér óskiljanlegt.