Þetta er saga brjálæðislegs löggu sem af einhverjum ástæðum hefur það fyrir ungan háskólanótt og félaga hans. Eftir að þeir tilkynna hann til yfirmanns síns, sem aftur á móti stöðvar hann í bið þar sem geðrænt mat er gert, finnur hann tækifæri til að pynta þá í sálfræði þegar krakkarnir, í veðmáli, brjótast inn í öryggisgæslu stórverslunar og opna hurðina. Aðeins, þeir lokast inni í búðinni ásamt furðufuglinum. Morð og ringulreið eru í uppsiglingu og krakkarnir hlaupa um og reyna að lifa af þar til á morgnana þegar þau geta sloppið. „Dangerous Game“ hefði verið vel heppnuð geðtryllir fyrir katta og mús ef hún hefði verið gerð á öðrum stað . Tilhugsunin um geðrofslöggu sem eltist í kringum fullt af saklausum unglingum í stórverslun virkaði bara ekki. Sérstaklega þegar hann stendur augliti til auglitis við hina hrökktu bráð sína nokkuð oft og gerir samt ekkert alvarlegt oft. Það var enginn raunverulegur árekstra sem myndi duga fyrir svona sögu, og gæti hafa virkað betur ef til dæmis, unglingarnir voru lausir í hverfinu og látnir verjast þessum furðufugli (sérstaklega ef það tók nokkra daga á meðan hann gerir þær sífellt ofsóknarverðari...þótt það sé sjálfgefið, jafnvel það er klisjukennt). Þvílík synd að þetta hefði ekki getað verið betri spennumynd, miðað við angurværan leikarahóp ungra áströlskra persóna. Jafnvel létt ævintýri þrátt fyrir brjálæði illmennisins sem var blandað inn í myndina gæti jafnvel hafa gert hana ánægjulegri mynd. Þess í stað byrjaði það ferskt, og hafði vissulega fullt af hasarröðum, en endaði á mörkum hinu fáránlega.