Ég ætti að segja strax að ég hakaði við spoilerboxið eingöngu vegna þess að ég er að hugsa um þessa athugasemd sem er í réttu hlutfalli við það sem þetta rugl kvikmyndar á skilið, og vil ekki bera ábyrgð á því að einhver söguþráður sleppi út fyrir tilviljun. Þessi athugasemd mun taka á sig formi tirade af þeirri einföldu ástæðu að ég er enn undir áhrifum þessarar myndar, nýbúinn að horfa á hana, og þau einstöku áhrif sem þetta hefur gerir mann ófær um þá tegund fyrirhugsunar og málsgreinauppbyggingar sem þarf til að samræma, rökstudda gagnrýni. Það er ekki hrós. Það er ekki fíkniefnaáhrif raunverulegrar svefnlyfja eða umhugsunarverðrar kvikmyndar. Tilfinningarnar sem það vekur sameinast eins og einhverjum óþægilegum tilfinningaþrungnum Voltron, sem samanstendur af ruglingslegri blöndu af einhvers konar reiði, óljósri löngun til að fara í sturtu, stýrislausri, sökkvandi tilfinningu um sönn svik sem maður fær þegar þeir átta sig á því að þeir hafa gefið 109 mínútur af líf þeirra í hendur einhvers sem myndi ekki bara sóa því, heldur gera það á svo prýðilegan og listlausan hátt. Og ég hefði líklega ekki gert neitt ofur afkastamikið með þessum 109 mínútum hvort sem er! En jafnvel þótt ég hefði eytt því í eitthvað léttvægt, eins og sjálfsfróun og netpóker, þá hefði mér fundist ég vera fullnægjandi þegar allt var sagt og gert. Vandamálin við þessa mynd eru mýmörg og á betri tímum myndi ég gera það. orða nákvæmlega hvað þeir voru á hálffullorðins hátt. En í samræmi við það sem þessi mynd á skilið, þá held ég að ég muni líklegast halda mig við sjálfsfróunarbrandara og tilvísanir í teiknimyndir. Mest pirrandi og endanlegur galli er sá að þegar þú horfir á þessa mynd er maður mjög meðvitaður um að framleiðendur og þátttakendur halda að þeir eru að gera miklu betri mynd en þeir eru. Til að sýna fram á þá dýpt þekkingu sem maður gæti náð í í einnar önn könnun á vestrænni listasögu í samfélagsháskóla eða verslunarskóla, er listahrognamálið hrúgað á þykkt og úr öllum áttum, og mikið af því er gefið með spjalli milli hetjunnar okkar, pyntaði einkaspæjarinn Stan (Willem Dafoe, sem ég mun fyrirgefa fyrir þessa mynd vegna þess að hann er Willem Dafoe) og forngripasalarfélagi hans Blair (Peter Stormare, sem tekur sér pásu frá því að leika sósíópata sem morð er auðvelt fyrir með því að leika 2- víddar söguþráður í kvikmynd um sósíópata sem morð er auðvelt fyrir). Og tala þeir gera. Reyndar erum við látin falla inn í þessa sögu á glæpavettvangi sem gæti bent til þess að raðmorðingja hafi endurvakið sig sem Stan heldur að hann hafi myrt árum áður, þannig að öll baksagan er staðfest að hluta til með óljósu endurliti, en fyrst og fremst með stæltum samtölum milli Stan og hans. söluaðili, eða Stan og kollegi hans, hinn ófyrirgefanlega pirrandi Carl (Scott Speedman). Og þó ég greini persónuna Carl (Scott Speedman) frá leikaranum sem leikur hann með því að nota sviga, þá verð ég að viðurkenna að mjög snemma í myndinni fyrirlitaði ég þessa persónu svo mikið að ég fann mig í raun og veru innilega að óska ​​leikaranum sem túlkar hann illt. (Scott Speedman). Ekki neitt of flott. Ekki dauði eða lömun, endilega.. En kannski herpes? Eða gæti sviðsljós fallið á hann og kremjað handlegginn á honum? Þetta er hættulegur frágangur, en ég er ekki að breyta því út af því að ég vil skilja eftir alla sem lesa þetta sem eru að hugsa um að borga fyrir að sjá þetta lestarflak kvikmyndar með skýra mynd af þeim hræðilegu óskum og tilfinningum sem það vekur jafnvel þær mestu. friðsæll maður. Jæja, ég er að verða uppiskroppa með dampinn hérna.. meðan ég skrifa þetta hafa þær veiku tilfinningar sem þessi mynd vakti upp í mér dvínað, hausinn á mér hefur hreinsað aðeins. Að átta mig á því núna að ég er enn að fjárfesta tíma í einhverju sem tengist þessu drasli er ótrúlega líkt því að vakna eftir nótt af sjálfsvígsdrykkju við hliðina á þunglyndi 200 punda háskólastúlku sem enn blundar. Fyrsta hvöt þín er örvæntingarfull löngun til að flýja. Þetta er eðlilegt.