Ég þurfti að labba út á þessa mynd fimmtán mínútum frá lokum... eftir að hafa farið í gegnum hrollsviðið og í hrein leiðindi. Það sem virkilega skelfir mig, ég meina truflar mig virkilega, er að það er til fólk sem vísar til þessa tilgangslausa kjaftæðis sem „yndislegt“ eða „verður að sjá“. Ég myndi vorkenna þeim sem eru svo þjáðir ef það væri ekki fyrir þann áberandi tilfinningu að flest jákvæðu ummælin um þessa grunnu og húmorslausu skrípaleik væru skrifuð af iðnrekstri. Sannleikurinn er sá að þetta er léleg mynd sem gerir ekkert til að skemmta né upplýsa. Hann er ákaflega ófyndinn, illa skrifaður og hefur allan hraða og orku eins og kaldur niðursoðinn hrísgrjónabúðingur. Til að vera góður við fröken Kramer er það besta sem hægt er að segja að þetta hafi verið glatað tækifæri, því að hafa lesið samantektina áður en ég horfði á hana hafði ég búist við einhverju meira krefjandi. Hugsanlegar rangtúlkanir á nánum meðvirkni bróður og systur, óvænt vakning „systurlegrar“ kynhneigðar og kómískir möguleikar í slíkri systkinasamkeppni (fyrir ástúð sömu stúlkunnar) voru allt augljóst viðfangsefni fyrir hressandi kómíska könnun, en samt Í hverri beygju hverfur myndin á pirrandi hátt. Þess í stað verða áhorfendur fyrir sveimandi röð óinnblásinna og fáránlega teiknaðra aðstæðna, með klisjukenndum persónulýsingum og daufum frammistöðu leikara sem berjast fyrir trú og þarf greinilega miklu þéttari leikstjórn. Skortur á stjórnunarstýringu virðist undraverður; annars vegar, Moynahan, Cavanagh og Spacek sýna allir mjög fótgangandi frammistöðu, en Heather Graham og Molly Shannon - einkum sú síðarnefnda - snúast stundum í vandræðalegar ofbætur. Maður gæti skellt sökinni á þetta á leikstjórann - kannski vonast Sue Kramer til þess að ef leikarar hennar ofleika, muni þeir knýja fram meiri hlátur frá áhorfendum. En aftur á móti, leikarahópurinn er öldungur einn; maður myndi búast við að þeir myndu gera betur. Sue Kramer þarf virkilega að hugsa vel um hvers konar kvikmyndir hún vill gera og fyrir hvern. Í ljósi hugsanlegra vandamála sem Gray Matters vísar til, og í ljósi vanhæfni eða viljaleysis til að kanna þau til hlítar í samhengi gamanmyndar, ætti hún kannski að íhuga að skrifa drama í staðinn. Ég veit að það er aldrei auðvelt að gera kvikmyndir um konur og málefni kvenna, sérstaklega þegar maður vonast til að ná til breiðari markhóps en konur einar, en hvaða stefnu sem hún tekur, þá munu ómarkvissar og fábreyttar persónur eins og Gray ekki skera sinnep.