Ef þú ert að leita að kvikmynd með frábærri tónlist, fallegum leikarahópi og söguþræði sem er ekki erfitt að skilja; FAME er fyrir þig. Ég á nokkrar senur sem ég elska í þessari mynd; sumir fá þig til að hlæja, aðrir gera þig íhugull. Klippingin finnst mér dásamleg, mjög hröð og oft fyndin. Shure, kannski hefði verið einhver meiri möguleiki í þessu öllu saman, öll sagan dvelur einhvern veginn á yfirborðinu; kannski koma aðeins of margar persónur við sögu. En mér er alveg sama, því alvöru stjörnurnar eru......tónlistarsenurnar! Ein af mínum uppáhalds: heit-hádegis-sultu röðin. Það verk er bara svo hrátt, angurvært og kvikmyndað á sérstakan hátt (handmyndavélastíll í "tónlist-helvítis-brjótandi-laus"), það er bara rafmagnað! Ég sakna þessarar hráu orku í tónlistarklippum dagsins; eina svipaða orkan sem ég fann kannski í Bette Midlers „rósinni“, öllu tónleikaupptökunni. Það snýst um að fanga eitthvað „villt“ sem er „í alvöru“ að gerast, en ekki að gera það bara fullkomið; take by take.Svo, FAME er dásamleg nostalgíu-ferð til þegar hljóðgervlar þar sem þungir og walk-mans ekki fáanlegir. Ég mæli með því einu sinni á ári; örugglega ekki fyrir alla.