Ég bjóst ekki við miklu vegna harðra dóma og hélt áfram að njóta myndarinnar mjög vel fyrir vikið. Mýkri litir og minna töfrandi samsetning myndanna en sumar fyrri kvikmynda hans, að mínu mati, leyfðu frásögninni að taka fókusinn. Þó að trúarátökin í vampírumynd hafi verið algeng, fannst mér eins og margt annað væri það ekki. Til dæmis: hvernig kraftar hans komu oft í ljós í samskiptum við hana. mjög sterkar og vel leiknar ástarsenur. táknmynd mannsins sem þeir drápu til að komast nær hvort öðru skilur þá í raun enn meira að. Mikill munur þeirra á því hvað það þýðir að vera „vampíra“ búin til af fyrri lífsreynslu sinni. skortur á fjölda annarra vampíra sem koma fram eða verða til í gegnum myndina. Ég hef heyrt og lesið ýmislegt um „brellur notaðar í öðrum kvikmyndum“. Auðvitað. Hins vegar finnst mér brögðum beitt til að undirstrika það sem er að gerast í atriðinu og mér finnst hann gera þetta vel. Ég þarf engan leikstjóra til að beita nýjum brellum. Ég vil frekar að brögðin sem notuð eru séu notuð vel og á viðeigandi hátt, sem mér finnst vera raunin með þessa mynd. Ég mæli með því.