Reyndu að leita að annarri bíómynd sem er svona ferð án þess að hafa sögu eða söguþráð og þú verður harður. HEAD er meistaraverk ólínulegrar óskipunar, súrrealisma og tilrauna. Á innan við 90 mínútum tekst henni að vera ekki aðeins tímahylki tímabils, heldur einnig tilraunaþáttur í fullri lengd sem stangast á við tíma, rúm og venjur á þann hátt sem aðeins neðanjarðarmyndir sjöunda áratugarins gætu. spegilmynd þessara kvikmynda. Sama hvernig manni finnst um Monkees þá er þetta mynd sem allir kvikmyndagerðarmenn ættu að sjá vegna þess að hún opnar endalausa möguleika kvikmyndarinnar sem listmiðils. Hefði það ekki verið fyrir óhefðbundna auglýsingaherferð myndarinnar (og sú staðreynd að þegar hún kom út hafa Monkees verið svo ofmettuð á fjölmiðlum að almenningur var orðinn þreyttur á þeim og hver einasti gagnrýnandi var tilbúinn að þvælast fyrir þeim) hefði þetta getað haft mun meiri áhrif. Að rannsaka hvernig kvikmyndin var klippt er miklu mikilvægara og meira spennandi en það sem er í myndinni - og samt eru nokkrir frábærir hlutir í henni (frábær lög, frábær kvikmyndataka o.s.frv.). Ætti að sjást eftir miðnætti til að ná hámarksáhrifum vegna þess að það er draumkennda tilfinning. Árið 1968 var tími félagslegrar ólgu og ákalls um breytingar (þannig vinnuheiti myndarinnar "Breytingar") og HEAD speglar þann tíma fullkomlega.