Ég horfði á þessa mynd sem sýnishorn af Matthew Barney myndlistarsýningu. Það undirbjó mig svo sannarlega. Ég sleppti næstum sýningunni og hefði líklega átt að gera það eftir á að hyggja. Fyrir utan að skorið var frábært (Björk) og ljósmyndunin rík og litrík var innihaldið að mestu leiðinlegt og fyrirsjáanlegt. Jæja, ég þurfti virkilega að sjá einhvern bera perlur til að komast að því hvað perluköfararnir væru að bralla. Myndin var að mestu leyti kjánaleg blanda af japönskum menningarheimum og iðnaðarmyndum af nútíma hvalveiðitækni sem notuð var í sýndarveiðum/uppskeru. Kvikmyndin „toppar“ með nægilega óþarfa áfallalist til að snúa maganum við. Hver var tilgangurinn með myndinni? Þó að aðrir gætu haldið því fram að þetta sé andstæðingur hvalveiða, þá gætu menn líka haldið því fram að það réttlæti einhvern veginn líka hvalveiðar. Persónulega held ég að þetta hafi verið tilraun Barney til að "flasha" áhorfendur með endaþarms-, saur-, sjálfslimlestingum og mannátsfóstri. Niðurstaða: nema þú farir virkilega af list Barney, nenni ekki að sjá þessa mynd. Skilaboðin eru óljós, hraðinn hægur og menningarlegar tilvísanir tilgerðarlegar. Ef þú ert eftir lost-art, munt þú gera betur í einni af mörgum "Udead" kvikmyndum eða veiða upp gamalt eintak af Hustler og taka í saur-teiknimynd.