La Chute de la Maison Usher, eða The Fall of the House of Usher eins og það er þekkt meðal enskra áhorfenda, byrjar á því að Allan (Charles Lamy) stefnir í kastala góðvinar síns Sir Roderick Usher (Jean Debucourt) sem sendi honum bréf þar sem segir að eiginkona hans Madeleine sé veik. Þegar þangað er komið finnur Allan Madeleine mjög veika og eiginmaður hennar Roderick er staðráðinn og næstum þráhyggjufullur í að mála andlitsmynd sína. Þegar Roderick málar Madeleine verður veikari og veikari næstum eins og myndin sé að tæma lífið úr henni, Allan reynir að hjálpa vini sínum en harmleikur skellur á...Þessi franska framleiðsla var samsömuð, framleidd og leikstýrt af Jean Epstein og var önnur af tveimur kvikmynduðum The Fall of the House of Usher aðlögunum árið 1928, satt að segja veit ég ekki að upprunalega skáldsagan var gefin út árið 1839, ég meina þú bíður í 89 ár eftir kvikmyndaaðlögun og tvær koma á sama tíma! Allavega, mér finnst ég eiga í smá vandræðum hérna þar sem ég hef lesið fullt af jákvæðum athugasemdum um La Chute de la Maison Usher og kannski er ég ekki rétti maðurinn til að skrifa athugasemd við það en ég verð að segja að það hafi einfaldlega ekki gert neitt fyrir mig. Mér líkaði þetta ekki, augljóslega er það fyrsta sem þarf að segja að þetta er þögul mynd og þess vegna byggir hún á myndmáli en þó fannst mér sagan slök, mér fannst myndin í heild sinni leiðinleg og leiðinleg þó hún endist bara í um klukkutíma og það gerði eiginlega ekkert fyrir mig. La Chute de la Maison Usher var gert fyrir næstum 80 árum og það er bókstaflega ævin, heimurinn, kvikmyndagerðin og smekkur hafa þróast mikið síðan þá og ég fann enga ánægju af þessari mynd. Mér finnst þessi mynd hafa deitað illa og sennilega ekki verið svo góð til að byrja með samt. Ég fann aldrei til neins af karakternum, mér var aldrei sama um neitt sem var að gerast og mér fannst þetta allt frekar leiðinlegt að sitja uppi, fyrirgefðu ef ég hef móðgað einhverja þöglu kvikmyndaaðdáendur þarna úti en þannig leið mér. Leikstjórinn Epstein stendur sig vel, margir tuða um myndmálið í La Chute de la Maison Usher og ég skal viðurkenna að það á örugglega sína stund en ég hélt að þau væru fá og langt á milli. Skot af munni fólks sem hreyfist og heyrir ekki hvað það segir fannst mér bara skrýtið, mér líkaði ekki tónlistin og útgáfan sem ég sá hélt upprunalegu frönsku innskotspjöldunum sem voru sagðar af gaur með hræðilegasta hljómandi þykkum frönskum hreim sem var líka á villigötum. Byggt á sögu Edgar Allen Poe efast ég um að þetta líkist henni mikið fyrir utan einn eða tvo grunnþætti, haltu þig við hið frábæra Roger Corman House of Usher með Vincent Price í aðalhlutverki. Tæknilega séð var myndin í lagi miðað við þegar hún var gerð. Þú getur einfaldlega ekki sagt frá leiklistinni þar sem enginn talar nokkurn tíma þó myndin sé full af óeðlilegum ýktum hreyfingum til að reyna að stinga upp á tilfinningum eða endurspegla það sem er að gerast sem virkar að vissu marki en lítur aðeins út eftir smá stund.La Chute de la Maison Usher mun höfða til þeirra sem þrá liðna tíma, sem búa í hellum eða sem eru fastir í fortíðinni, fyrir mig finnst mér gaman að kvikmyndir mínar hafi sögu, ekki leiðist mér og að þeir hafi hljóð og mér þykir það leitt ef það endist staðhæfing lætur mig hljóma eins og ómenntaður hálfviti en svona líður mér. Heimurinn hefur þokast áfram síðan 1928 og til hins betra.