„Comanche Moon“ hafði allt til alls. Til að byrja með, Simon Wincer er á bakinu, maður sem heitir samheiti yfir hágæða sjónvarpsvestra. Því miður eru vandamálin með "Moon" eitthvað sem jafnvel hæfileikaríkasti leikstjórinn gat ekki leyst: Lélegt handrit byggt á dauflegri skáldsögu. Gleymdu sögulegri nákvæmni -- eins og allir lesendur skáldsagnanna geta sagt þér, stærsta svívirðingin í "Moon " er að það er ekki einu sinni í samræmi við upplýsingar frá upprunalega "Lonesome Dove" meistaraverkinu. Svo mörg dásamleg og innihaldsrík augnablik í smáseríu og í enn meiri mæli bókinni vantar algjörlega í "Tunglið". Miðað við þá staðreynd að flestir áhorfendur "Moon" koma líklega með að minnsta kosti einhvers konar "Dove" bakgrunn, þá er skortur á karakterdrifinni og tilfinningaríkri baksögu hreint út sagt sársaukafull. Sem sagt, „Moon“ er eitt tilvik þar sem aðlagaðri útgáfunni hefði mátt og hefði átt að breyta til að gera hana hentugri fyrir skjáinn. Til dæmis fjallar skáldsagan "Moon" að miklu leyti um Comanches sjálfa. Það er til sóma að smáserían reynir að þjónusta Comanches, en á endanum gefur hún þeim bara nóg til að áhorfandinn fái bara tilfinningu um að þeir séu að missa af mikilvægum hluta sögunnar. Á sama hátt tapar Val Kilmer's Scull hér líka -- hlutverkið hefði annaðhvort átt að vera stækkað þannig að Kilmer (og Rachel Griffiths, ef til vill) hefði í raun eitthvað að gera, eða hlutverkin hefðu bara átt að minnka í smærri aukahluti. Þess í stað fær Kilmer toppinn fyrir persónu sem lætur þig bara klóra þér í hausnum eftir að hann kom fram í algjörlega undarlega lokaþáttinum. Það eru undarleg augnablik í gegnum myndina sem bara meika ekkert sens fyrir þá sem hafa ekki lesið bókina (morðingjapáfagaukur? hvað?) -- ennfremur er ekki eitt atriði sem sýnir okkur að Call og McCrae séu eitthvað nálægt ótrúlegir Texas landverðir sem þeir segjast vera. Ekki einn einasti leiðangur þeirra í Moon (eða "Dead Man's Walk," ef það er málið) lýkur farsællega og Call og McCrae virðast bara klúðra leið sinni í gegnum hvert tilgangslaust verkefni á eftir öðru. Satt að segja hefði aldrei átt að gefa Larry McMurtry starfið við að skrifa handritið, og gerði það aðeins vegna lofsins í kringum hina kúrekamyndina, Brokeback Mountain. McMurtry getur skrifað góðar skáldsögur (þó að það sé einhver ágreiningur um samræmi í þeirri yfirlýsingu), en hann hefur aldrei náð að festa sig í sessi sem handritshöfundur. Þessi framleiðsla hefði notið góðs af því að fá ekki aðeins leikstjórann Wincer aftur, heldur upprunalega handritshöfundinn Bill Wittcliff til að laga skáldsöguna að skjánum. Witcliff hefur ekki beinlínis fullt af efni á skjáinn, en enginn getur neitað því að hann gerði frábært starf við að klippa niður upprunalegu "Lonesome Dove". Að öllu þessu sögðu er „Comanche Moon“ næstum því snilldar framleiðsla, hjálpuð af frábærum leikarahópi sem því miður hefur bara ekki nóg að gera. Lýsing Steve Zahn á Gus McCrae - eða réttara sagt, túlkun hans á Robert Duvall sem Gus McCrae - er dauður. Og þó að sumir hafi gagnrýnt Karl Urban sem Woodrow Call og sagt að frammistaða hans líki ekki eftir hljóðlátum, stóískum Woodrow í upprunalegu myndinni, þá get ég bara sagt: kenna McMurtry um, því McMurtry er sá sem -- bæði í „Moon“ " skáldsaga og nú smáserían - breyttu Woodrow úr félagslega vanhæfum, óþægilegum, en náttúrulegum leiðtoga, í einhverja tilfinningalausa persónu þar sem línurnar eru bara dauflegar og hvers vegna karakterahvatir hennar eru aðeins skýrar ef þú hefur séð þá lýst miklu betur í "framhaldinu ". Samt er það leikarahópurinn sem glitrar í "Moon," að því marki að ég yfirgaf smáþáttaröðina með sömu depurðstilfinningu og ég fann þegar ég horfði á upprunalegu "Lonesome Dove" -- í þetta skiptið vegna þess að ég áttaði mig á að það er líklega í síðasta skipti sem við Ég mun sjá þessar persónur birtast á skjánum í langan, langan tíma fram í tímann - og satt best að segja hefði þessi leikarahópur getað staðið sig svo vel í vel ræktuðum, fullkominni sjónvarpsþáttaröð. með leikarahópnum er mesta svívirðingin sú að upprunalega Lonesome Dove skáldsagan innihélt svo mikið ríkulegt baksvið fyrir persónurnar sem hefði verið heillandi, algerlega heillandi, að sjá þýddar á skjánum. Því miður hefur öllu þessu verið hent til hliðar í þágu hinnar leiðinlegu, ósamkvæmu og á endanum óviðkomandi forsögu McMurtry.