The Thing hlýtur að vera ein af frábæru kvikmyndum allra tíma. Auðvitað voru það byltingarkenndar tæknibrellur á þeim tíma sem hún kom út sem heillaði mig svo mikið, árið 1982 fór það bara í taugarnar á mér, ég hafði aldrei séð annað eins! En þó að áhrifin sjálf hafi gert myndina hryllilegri, þá var það sagan sjálf, nótnalagið, klaustrófóbíska andrúmsloftið á norðurskautinu sem og samspilið og spennan milli meðlima hinnar dæmdu rannsóknarstöðvar sem gerir hana að klassík. Kvikmyndir gerast ekki betri en þetta! Í upphafssenunni þar sem chopperinn var að elta þennan hyski þá gerirðu bara ráð fyrir að þetta hafi verið einhverjir leiðinda vísindamenn frá einhverri stöð sem hleyptu út gufu. Samt þegar þú sérð þá halda áfram eltingarleik sínum við bandarísku herstöðina heldurðu að Norðmenn séu að þjást af einhvers konar háþróaðri eða öfgakenndri hitasótt. Samt er þetta á móti ógnvekjandi opnunartónlist sem setur taktinn! Þú veist bara að eitthvað er ekki í lagi! Á þessum tímapunkti er það ráðgáta þar til 'hluturinn' opinberar sig. Hins vegar kemur leyndardómurinn aftur vegna þess að hún verður einskonar Agatha Christie "who dunnit" (þ.e. tíu smá indíánamynd) sci-fi stíl þar sem meðlimirnir vita ekki hver úr teyminu þeirra er í raun geimvera. Grunur heldur áfram að ganga fram og til baka á milli þeirra allra þar sem þeir verða að lokum slegnir af eða opinberaðir sem geimveran. Vantraustið milli áhafna stöðvarinnar er hrífandi eftir því sem líður á myndina þar til lokauppgjörið verður. Eftir 20 ára framfarir í tölvugrafík og kvikmyndagerð vega tæknibrellurnar í "The Thing" ekki sama þunga og þær gerðu árið 1982, en fyrir utan það heldur það mjög vel allan hringinn með frábærum frammistöðu leikara.