Þó að aðrir gætu haldið því fram að með því að skoða önnur verk eftir Bilal muni maður kunna betur að meta þessa mynd, hún misheppnast á einn stóran hátt. Það stendur ekki sjálft. Söguþráðurinn er rugl sem ruglar saman táknmáli og efni. Hér er hugmynd sem byrjar á ákveðinni sögu. Búðu síðan til táknmynd í kringum það. Við byrjum á tveimur ólíkum frásögnum, þessari konu sem er einhvern veginn að verða að manni, „guð“ sem er af einhverjum ástæðum dæmdur, en fær eitt síðasta kast á jörðina, og þessi dularfulla John karakter sem virðist vera að þróa einhvers konar „úrræði“ “ rétt fyrir utan borgarmörkin. Hvers vegna? Engum þessara spurninga er svarað. En er okkur sama, nei. Það er engin þróun sem vill að við höfum samúð með einhverri persónu í sögunni, því næst sem við komumst Jill og jafnvel þá er þróunin í besta falli flekkótt. Því miður festist myndin í öllu sjónrænu áhrifamiklu (sem hún er,) en á kostnað hvatningarþroska. Mér þætti gaman að sjá þetta endurskrifað af einhverjum sem gæti fjarlægst efninu aðeins og þarf ekki að finnast að hver mynd þurfi að vera á myndinni.