Þetta er umfjöllun um Galdrakarlinn, ekki að rugla saman við Galdrakarlinn, eða Herra Galdrakarlinn. Galdrakarlinn er síðla níunda áratugarmyndin um hæfileika alvarlega þöguls drengs til að spila tölvuleiki og ganga allan upphafsleikinn. Galdrakarlinn er óþarfa uppfærsla af Galdrakarlinum í Oz, og herra Galdrakarlinn er strákurinn sem festi 100 strá saman og fékk sér krakkadrykk úr því. þetta: það er í raun engin ástæða til að sjá þessa mynd. Þetta er einfaldlega 100 mínútna Nintendo auglýsing sem er hönnuð til að nýta Powerglove, Legend of Zelda og Super Mario Brothers 3. Ég nota orðið „hannað“ í lauslegri merkingu sem hægt er, því það virðist sem þessi mynd hafi verið skrifuð um helgi af a. klikkað lið af fólki sem hafði aldrei spilað Nintendo, og leikstýrt af manni með minna stílskyn en amma mín. Kannski ef rithöfundurinn og leikstjórinn settust niður og spiluðu í raun og veru einhverja leiki saman myndu þeir átta sig á því að þeir væru að fara að kvikmynda algjört drasl og fara í staðinn í iðnskóla til að læra hvernig á að setja upp hljómtæki fyrir bíla. Ég vona að þetta hafi verið fræðandi upplifun fyrir þig. Það hefur örugglega ekki verið fyrir mig. Reyndar held ég að ég gæti hafa misst nokkra heilasellu í því að horfa á þessa mynd og skrifa um hana. Næst þegar þú ert í myndbandabúðinni og sérð Galdrakarlinn, Galdrakarlinn og Galdrakarlinn í Oz sitja allir þarna á hillunni í fallegri lítilli röð, láttu þá alla missa af og spilaðu Duck Hunt í staðinn.