Í fyrsta lagi elskaði ég Henry Fool, sem setur mig í mjög lítinn hóp kvikmyndagesta. Parker Posey er ein besta leikkonan á skjánum í dag. En þessi mynd var algjört svindl. Að horfa á Hartley og leikarana tala um myndina í aukaþáttunum - svo full af stolti og gera tilgangslausar hliðstæður við Star Wars - var magaspennandi. Þetta var efla hjá framleiðendum (HDNET) sem náði hámarki. Sannkölluð dæmi um keisarann ​​og nýju fötin hans. Aðallega finnst mér Hal hafa skemmt HENRY FOOL að eilífu. Ég held að ég geti aldrei séð það aftur í hreinu, saklausu ljósi. Mundu að Hal, þú getur BÍLLT sumt fólkið stundum... o.s.frv. tilgangslaust sorp. Því miður er þetta hreint dæmi um lexíuna sem kennd er í kvikmyndinni AÐLAGUN. Sagan verður að vera spennandi og virk, annars eru vonir í miðasölunni óljósar. Ekki sama um ágætis sögu. Fyrir leikarana var þetta eins og að reyna að leika í spennitreyju. Myndbandið, ég tel að Hartley sé, sé bragðlaust. Með trommuhögg sem ganga um alla glugga. Það var ein Apple Soundtrack lykkja sem ég þekkti sem brosti mér. Þegar ég sá stikluna hugsaði ég, ó, þeir eru bara að reyna að ná í nýja áhorfendur. En þetta er í rauninni þessi fáránlega ferð. Það væri gaman að skemma þessa mynd fyrir þig, en það hefur verið gert. Það er rotið. FOOL kosningarétturinn er dauður. Lengi lifi Henry Bjáni.