Þetta er ein af þessum myndum sem fékk mig til að finna sterklega fyrir þörfinni á að búa til kvikmyndir. Almennt séð er ég aðdáandi kvikmynda byggðar á verðugum sönnum sögum. Og þessi er FRÁBÆR! Fyrir utan frammistöðu Meryl sem hefur hlotið mikla viðurkenningu og lof, er mesti kostur myndarinnar sagan sem hún er byggð á. Hin hrífandi saga um par sem þjáist af félagslegum og lagalegum pyntingum, eftir að hafa gengið í gegnum gífurlegan tilfinningalegan sársauka við óvæntan og hrottalegan dauða ungbarns síns, er í raun og veru opnunarverð saga sem afhjúpar ómannúðlegar hliðar náungans og afhjúpar villimennskuna. mjög fágað og löglegt samfélag. Það er áhugavert að sjá hvernig fólk sem telur sig vera gott og gáfað fólk (tilfinningadómsdömurnar í myndinni til dæmis) eru í raun og veru ekkert annað en eigingjarnir blekkingar sem myndu, vegna trúar sinnar og fordóma, loka heilanum fyrir hvers kyns umhugsun. og íhugun jafnvel í ljósi allra staðreynda sem benda mjög skýrt gegn skoðunum þeirra. Annað andlit hins svokallaða „siðmenntaða“ samfélags sem myndin afhjúpar er sinnuleysi gagnvart sársauka náungans (þarf ekki að taka það fram að þetta er mjög almennt, jafnvel þó að þessi tiltekna saga gerist í Ástralíu), sem nær eins langt sem að verða sannkölluð grimmd. Verður að athuga hvort þú sért til í að taka eitthvað alvarlegt og kannski umhugsunarvert.