Þetta er mynd sem ég elska umfram allar aðrar. Ég reyni að endurskoða helstu kvikmyndatökustaði í Oakworth og Oxenhope hvenær sem ég get, sem hjálpa til við að endurreisa þá töfrandi eiginleika sem þessi mynd virðist bera svo einstaklega í sér - minnir á mildari og siðsamari aldur, með ósögðum fullyrðingum sínum um að fólk geri það í raun. mál, að fjölskyldulíf er ekki bara einnota og að lífið sé í raun þess virði að lifa því (þó stundum getum við efast um það). Í stuttu máli, mynd sem brátt dregur tár í augun, kannski hjálpuð af djúpt vekjandi tónlistinni - sum lögin eru glettin (eins og lag Perks, spilað á básúnu, stundum með skeiðum), hrífandi laglínan þegar fjölskyldan setti fyrst af stað til Yorkshire án þess að vita hvað er framundan, og áleitinn litli tónn spilaður á einleiksklarinett (eða er það óbó?) sem er á undan skyndilegum breytingum á gæfu barna. Þetta er kvikmynd fyrir fullorðna eins og fyrir börn, aðlaðandi til hins eilífa barns í okkur öllum - lykill sem endurvirkjar áreynslulaust þessi djúpu og að því er virðist löngu týndu gildi og tilfinningar sem eru grafnar innra með okkur, sem venjulega eru sópaðar til hliðar af kröfum nútíma hversdagslífs. Þetta er kvikmynd um grundvallarmannlega gæsku og velsæmi þar sem við áhorfendur erum látnir gera það sem við viljum, og það eru kærkomnar snertingar af húmor sem stundum er bætt við til góðs, svo sem komu frænku eða, á meira jarðnesk stig, svefnherbergisatriðið á afmæli Perks - "Allt í lagi Bert - þar sem þú átt afmæli!" Ég hlýt að þekkja hverja senu, hverja línu þessarar myndar, og samt svo mikill er töfrinn að í hvert skipti sem ég horfi er það eins og ég sé að opna kassa af yndisleik í fyrsta skipti, njóta hverrar stundar - stundum gamansamur, stundum. ..jæja, mjög mismunandi. Eins og Pétur segir í myndinni: "það er fullkomið - fullkomnara en þú veist". Og svo er það!!!