Fyrirgefðu að ég endurtaki mig aftur og aftur, en hér er annar frábær Columbo þáttur. Ætli það sé ástæðan fyrir því að ég er svona aðdáandi - flestir þættir eru virkilega frábærir! Bestu þættirnir hafa alltaf áberandi eiginleika af einhverju tagi og í þessu tilfelli eru morðinginn og vitorðsmaður hans mögulega yngstu illmenni í Columbo sögunni. Eftir að hafa horft á marga þætti þar sem Columbo og andstæðingur hans haga sér eins og nánir vinir, er gott að sjá þáttur þar sem skapið brestur og vondar tilfinningar stíga upp á yfirborðið. Það gefur þætti bara aðeins meira drama og bit. Columbo er fljótur að átta sig á því að nemendurnir tveir sem segjast vera að hjálpa honum hlæja ekki mjög leynilega að honum og gefa honum rangar vísbendingar. Hann leikur glaður með, snýr vísvitandi upp tuðrunni fyrir framan þá til að fá þá til að vanmeta hann! En auðvitað veit hann samstundis þegar þeir eru að tala illa. Morðið sjálft er annað flókið, í sömu röð og The Bye Bye Sky High IQ þáttur, með háþróaðri keðjuverkun atburða sem nær að drepa fyrirhugað skotmark á meðan að útvega morðingjunum með að því er virðist vatnsþétt alibí. Á árunum á milli 1978 og 1990 hefur tæknin færst áfram frá plötuspilurum og eldflaugum yfir í fjarstýrða bílalæsingarkerfi og faldar myndavélar. Stephen Caffrey skilar frábærum árangri sem Justin Rowe, ógeðslega dekraða nemandi. Gary Hershberger er lágstemmd en góður sem „já-maður“ vinur hans Cooper Redman. Og það er gaman að sjá Robert Culp sem herra Rowe, föður Justin. Mjög ánægjulegur þáttur í alla staði.