Þessi mynd var vel gerð. Hún fjallar um erfiðleikana sem vopnahlésdagurinn í Víetnam á í að takast á við hryllinginn í stríðinu. Því miður völdu rithöfundarnir að einbeita sér að dýralækni sem hafði tekið þátt í voðaverki. Ég var í Víetnam og heyrði aðeins einu sinni um slíkt athæfi af einum sem varð vitni að því. Brotamaðurinn var sóttur til saka og dæmdur til margra ára í Leavenworth. Sú hugmynd að aðeins dýralæknar sem tóku þátt í grimmdarverkum hefðu átt í tilfinningalegum vandamálum er óþarfi fyrir alla sem þjónuðu. Allir hermennirnir sem ég þekkti persónulega eða þekkti af munnmælum voru heiðurshermenn sem virtu jafnvel óvininn og töldu að þeir væru þarna til að stöðva útbreiðslu kommúnismans. Stærsta vandamálið var að koma heim til að komast að því að margir Bandaríkjamenn voru andvígir stríðinu. Það var það sem olli því að margir vopnahlésdagar töldu sig hafa tekið þátt í einhverju minna en heiðvirðu. Ekki á þann hátt sem þeir þjónuðu. Endirinn sýndi föðurinn haga sér frekar sem stríðsmaður en ástríkur, umhyggjusamur faðir. Fyrir það gaf ég henni 7 af 10. Hefði endirinn leyft mér ákveðna viðurkenningu, hefði ég getað gefið henni 9. Allra almennilegar menn munu koma heim úr stríði með sektarkennd og tilfinningaleg ör. Þeir þurfa viðurkenningu og skilning til að sigrast á því. Ég bið þess að almenningur hafi meiri skilning á vopnahlésdagnum okkar í dag en það var á tímum Víetnam.