Kannski er það persónulegasta af verkum David Lynch aðgengilegast. Í þetta skiptið, frekar en dularfulla þemaskipulagið sem kann að fela í sér söguþræði eða tákna eitthvað meira en lifandi martraðir, veitir Lynch hugsandi, brothætt hugleiðslu um alhliða viðfangsefni öldrunar og fjölskyldu og finnur hughreystingu í hvoru tveggja. Hin einfalda sönnu saga af bónda í Iowa (Richard Farnsworth) sem hjólar á sláttuvél til Wisconsin til að heimsækja fráskilinn, sjúkan bróður sinn, það er enn nóg af einstökum og frumlegum sjónrænum draumaheimum (nokkur nokkuð sláandi loftmyndir af hjartalandinu, teknar af gamalreynda kvikmyndatökumanninn Freddy Francis) til að gera þetta að óumdeilanlega Lynch viðleitni og persónusköpun sem eru nokkrar af hans ógleymanlegu. Farnsworth er frábær á stóískan en þó persónulegan hátt, sem leyfir sögunum sem hann heyrir á ferð sinni að verða hluti af lífi hans, og Sissy Spacek skilar einhverju af sínu fínasta verki í minna hlutverk sem geðræna en athugulsöm dóttir hans (sem er sársaukafull) leyndarmálið kemur í ljós á hrífandi hátt í gegnum blíður snúning í viðkvæmu handriti John Roach og Mary Sweeney) en restin af litlu leikarahópnum skilar manneskju óafmáanlega frammistöðu, einna athyglisverðast er Barbara Robertson, en hún drap fyrir slysni á dádýr er bæði ærandi og sorgmædd á sama tíma. En þetta er uppskerutími Lynch með hæfileika hans til að taka þátt og óróa þig eins og hann gerist bestur. Fyrir þá sem ekki þekkja Lynch eða þekkja hann aðeins af ofbeldisfullu, truflandi orðspori hans, er þetta frábær staður til að byrja; fyrir þá sem þekkja verk hans er þetta eitt það besta á efnisskrá hans.