Ég varð fyrir miklum vonbrigðum með þessa mynd. Fröken English, sem segist vera aðdáandi upprunalegu myndarinnar, virtist hafa tekið frábært listaverk og umbreytt því í flatlína "ho-hum" þú ert komin langt á veg fyrir barnaframleiðslu. Ég reyndi að líka við Mary Haines eftir Meg Ryan, en hún var bara leiðinleg. Hún virtist ekkert finna fyrir framhjáhaldi eiginmanns síns. Það var engin tilfinningaleg barátta, enginn djúpur sársauki. Í upprunalegu myndinni frá 1939 fannst Mary Haines eftir Norma Shearer svikin, hneyksluð, berskjölduð, ringluð og reið. Framleiðslan árið 2008 var meira um eitthvað falsað systralagsþema, (reyndar orð konunnar minnar) og fékk þig ekki til að fella tár eða jafnvel hlæja. Eina sýningin sem var athyglisverð erum við af Debra Messing og Bette Midler. (Mig langaði í meira af Bette.) Það var í raun engin söguhetja í þessari mynd. Persónan Sylvia Fowler var með of mörg undirþemu. Og Crystal Allen hafði engan eld. Endurgerð af fundi stórverslunarinnar með Annette Benning og Miss Mendez var Luke heit. Einnig var hraðinn hægur. Augljóslega þurfti að uppfæra 1939 útgáfuna, en þessi var það ekki. Ástæðan fyrir því að upprunalega útgáfan virkaði svona vel var sú að persónurnar voru að fást við „mann“ vandamál. Viðfangsefni sem er ekki úrelt. Galdurinn við upprunalegu myndina var að myndin var um bæði kynin á meðan maður sá aldrei karlmennina.