Macy, Ullman og Sutherland voru frábær eins og venjulega. Ritter var heldur ekki slæmur. Hvað heitir hún var eins falleg og venjulega. Það hefði getað orðið góð mynd. Því miður var söguþráðurinn hrikalegur. Þetta var algjörlega fyrirsjáanlegt, þröngsýnt og leiðinlegt. Frá fyrstu 15 mínútunum var restin af myndinni útfærð eins og barnamálning eftir tölurútínu. Persónurnar voru lagerbútar af útskornum pappa. Það var ekkert nýtt eða áhugavert að segja og það var algjörlega þyngra en leiklistin, sem var synd. Að lokum, verst að handritshöfundurinn var ekki fórnarlambið. Sérstaklega með "bráðnær" línurnar frá barninu, sem voru algjörlega ótrúverðugar. Aftur, það er aðeins leiklistin sem kom í veg fyrir mun lægri einkunn.