Ég sá þessa á Sundance og ég get ekki fundið út hvers vegna hún hlaut leikstjórnarverðlaunin. Það var sársaukafullt hægt og bókstaflega litlaus. Þetta er sú tegund kvikmynda sem er aðeins vel þegið af kvikmyndahátíðarsnobbum sem halda að allir kvikmyndir sem mörgum líkar hljóti að vera fyrir neðan sig. Dómnefndin á Sundance í ár virtist ætla að gera meðvitaða tilraun til að verðlauna undirhaldið, ofur-lágt- fjárhagsáætlun kvikmyndir. Það er allt gott og blessað, en þetta ráfandi, dragandi rugl lítur út eins og heimamynd. Mini-DV tekin á snævi þakinn gráum vetri veldur dapurlegri útliti fyrir dapurlega kvikmynd. Ákveðin mótíf (ormar) eru barin til bana þrátt fyrir að þau bæti engu við söguna og meiki ekkert vit sem tákn. , það var ekki alslæmt. Vera Farmiga er stórkostleg í hlutverki sínu sem móðir með fíkniefnavanda. Hún mun fara á staði og hún á það skilið. Meðleikari hennar Hugh Dillon stendur sig líka vel. Satt að segja eru mörg fín augnablik í þessari mynd, en þau passa bara ekki vel saman.