Kvöldið er falleg saga um gallaða ást móður. Kvikmyndin skiptist í tíma, er töfrandi tekin, ótrúlega leikin og með snertandi handriti. Vanessa Redgrave leikur Anne Grant Lord, konu á leiðinni út úr lífinu. Hún liggur í rúminu sínu, hugurinn man eftir og skýtur rangt, rifjar upp fyrstu mistök sín. Claire Danes leikur hina ungu Anne, sem gefur deyjandi rúmföstu konu unglegan lífskraft. Dæturnar Nina (Toni Collette) og Constance (Natasha Richardson) reyna að ráða raunverulegu söguna frá niðurdrepandi heilabiluninni. Fyrstu mistök hennar snúast um Harris Arden (Patrick Wilson); maðurinn sem besta vinkona hennar Lila (Mamie Gummer) elskaði innilega. Dæturnar verða að sætta sig við fortíð móður sinnar og framtíð sína. Leikarahópurinn er ljómandi í kvöld. Sameiginleg leikarorka þessarar myndar gæti hafa knúið búnaðinn til framleiðslu allrar myndarinnar. Ég er svo ánægð að sjá Claire Danes vinna aftur, sérstaklega í þessu hlutverki. Hún er svo ung og á lífi og lifir fullkomlega gleðina, mistökin og ástarsorg fyrstu mistök hinnar ungu Anne. Þetta er sannkallað afrek þegar þú áttar þig á því að hún er að leika konu, deyjandi í rúminu. Þegar líf hennar gagntekur hana geturðu fundið fyrir löngun hennar til að klikka og vonlausa von hennar um að hún geri það ekki. Sumt af svipbrigðum hennar mallaði aðeins á mér, en yfir alla frammistöðu hennar var hún svo geislandi að ég var bara eftir með það sem aukaatriði. Toni Collette heldur áfram að sanna að þú getur verið öflug leikkona án þess að vera ofurfyrirsæta. Hún leikur svartan sauði fjölskyldunnar; svolítið glataður. Nina finnur mikinn styrk í mistökum móður sinnar. Collette forðast varlega að búa til grimma persónu sem gleðst yfir mistökum móður sinnar, heldur velur hún vitrari leiðina að læra af mistökum móður sinnar. Það eru mikil innbyrðis slagsmál milli Ninu og systur hennar Constance. Bardagar þeirra minna mig á þá sem ég á við systur mína allan tímann. Mamie Gummer, sem leikur æsku bestu vinkonu Anne, er yndisleg. Persóna hennar er föst á milli hjarta hennar og stöðu hennar í samfélaginu. Jafnvel þegar hún er að gráta og hjartað hennar brotnar, er hún ótrúlega konungleg og heillandi. Ég get ekki beðið eftir að sjá hana bregðast við einhverju öðru í framtíðinni. Frammistöðu Vanessu Redgrave er mjög erfitt fyrir mig að lýsa. Hæfileiki hennar til að gera andlega stöðu hennar óljós án þess að vera vitlaus eða jafnvel sérstaklega sorgleg er ástæðan fyrir því að það er svo öflugt. Áhorfendur vita ekki hvort hún er að búa til söguna vegna þess að hún er að renna undan eða hvort þessir atburðir hafi raunverulega gerst. Líkamlega og tilfinningalega séð er Redgrave að leika í kassa. Ekki mikið líkamlegt rými og takmarkað tilfinningalegt svið gæti hafa verið töfrandi fyrir minni leikkonu en hún lætur takmarkanirnar virka fyrir sig. Ég var stöðugt undrandi. Myndin er örugglega konumiðuð en karlarnir í myndinni eru ekki bara fylgihlutir. Patrick Wilson er dáleiðandi sem Harris. Það er engin furða að allir í myndinni séu ástfangnir af honum, það var ég svo sannarlega. Buddy Wittenborn er bróðir Lilu sem er að fara úr böndunum. Hugh Dancy dregur Buddy úr böndunum án þess að senda leikaraskap hans í vaskinn. Glen Close á uppáhaldssenuna mína í myndinni. Það minnti mig á hið fræga atriði úr Monster's Ball. Það er hræðilegt og kjálkalaus sorg. Ég var alveg agndofa. Eina vonbrigðin var Natasha Richardson. Þó bardagaatriðin hennar hafi verið eftirminnileg, þá angar megnið af leiklist hennar af melódrama. Það hefði hentað henni að fara í leiklistarbað áður en við þurftum að anda að okkur óþefinn. Það er gott að hún hafi ekki séð um myndefnið. Myndefni myndarinnar er glitrandi. Kvikmyndatökumaðurinn Gyula Pados gat ekki gert kvikmynd litaríkari, ljósið passaði svo fullkomlega við skap og tilfinningar. Sjónræn hugtök flakkaröðanna eru kraftmikil og hljóma. Það voru margar senur sem hefði mátt stöðva, prenta, setja upp og selja sem list. Ég viðurkenni það, ég grét. Kvöld er kraftmikil kvikmynd. Kvöldið er ögrandi skvísa en alveg frábært skvísa. Ef þú vilt heilla konu með kvikmyndavali skaltu velja Kvöld.