Mig langaði að elska þessa mynd. Hvernig gat ég ekki elskað það? Cary Grant, Jayne Mansfield, Stanley Donen; öll tákn á sinn hátt. Hins vegar eyðilagði lestarflakið sem var Suzy Parker alla upplifunina fyrir mér. Leikur hennar var svo skelfilegur að ég sat þarna með opinn kjálka, trúði hvorki augum né eyrum. Ég komst varla í gegnum eina skoðun, SVONA er hún hræðileg í þessu.Cary? Glæsilegt og í fínu dramatísku formi. Jayne? Yndisleg, elskuleg og augljóslega með boltann. Aukahlutverkin standa sig vel og borgin San Francisco er fanguð í öllum sínum töfrandi, retro glæsileika. Svo sérðu Suzy Parker reyna að segja línur sínar með viðarkennd, dauða, hugmyndaleysi sem einfaldlega stangast á við trúna. Hver sagði þessari veru að hún gæti ACT?? Ó VEY, fólk.