Þar sem sólin skín ljómandi vel á rólegum sunnudegi sem er rétt að fara að vakna að fullu, má finna ást í mjúkum vindinum sem fer framhjá fótum mér og sést í brosi fólksins sem ég geng með. Þetta er fullkominn dagur til að staldra við kruðerí og kaffihús áður en haldið er af stað til borgar ljósanna og ástarinnar. Auðvitað er flug til Parísar ekki í góðu kostnaðarhámarki þessa hógværa kvikmyndagagnrýnanda svo ég varð að velja það næstbesta, París, JE T'AIME, safn 18 stuttmynda eftir ýmsa alþjóðlega leikstjóra. Hvert verk er nefnt eftir öðru Parísarhverfi og er hugleiðing um ást. Gætið þess að vegsama ekki of mikilsverðasta og sannfærandi allra mannlegra tilfinninga, Paris, JE T'AIME kannar ástina á mörgum stigum eigin leiks. Niðurstöðurnar eru sjálfkrafa rómantískar og furðu samkvæmar. Og sannarlega, hvaða betri leið til að tjá hverfult eðli ástarinnar og hvernig augnablik getur breytt lífi þínu en með safni kvikmynda augnablika. Hin fallega ljóðræna tilvitnun hér að ofan er tekin úr Faubourg Saint Denis eftir Tom Tykwer. Tykwer (RUN, LOLA, RUN) er sannur í eðli sínu og notar tímamyndatöku og endurtekningar til að sýna fram á alla hringrás ástarinnar, frá upphafi til upplausnar. Upphaflega tekin árið 2004 og var parað saman fyrir þetta safn, Faubourg leikur Natalie Portman sem Francine, bandaríska leikkonu í París fyrir þátt í kvikmynd og Melchior Beslon sem Thomas, blindan mann sem hún verður ástfangin af. Hér leiðir blindur blindan í gegnum óstöðugustu landslag, þar sem tvær manneskjur neyta hvors annars að því marki að líf þeirra tapar næstum eigin tilveru. Þar sem ástin virðist fara úr töfrandi yfir í svimandi minnir Tykwer okkur á brellurnar sem hún getur leikið á huga okkar og blekkingarnar sem hún getur skapað þegar við villumst í átt til efans. Kannski kemur rómantískasta tilboðið frá Tour Eiffel eftir Sylvain Chomet. Chomet (LES TRIPLETTES DE BELLEVILLE) valdi þekktasta aðdráttarafl borgarinnar fyrir titilinn og gefur okkur lítinn dreng sem segir söguna af því hvernig foreldrar hans hittust og urðu ástfangnir. Faðir hans, sem er líki (Paul Putner), lendir í hverri súrrealískri atburðarás á fætur annarri og lendir að lokum í fangelsi. Þetta er þar sem hann hittir konuna sem mun verða ástin í lífi hans (Yolande Moreau). Miming er orðin eitthvað deyjandi list, ef hún er ekki þegar dauð. Samt í eðli sínu er það draumkennt og óáreitt. Miming bendir þöglum fingri að fáránleika mannlegrar hegðunar og hvað annað en ást getur gert fólk fáránlegra? Við gætum fundið einhvern sérstakan við ólíklegar aðstæður ef við gætum bara tekið okkur aðeins minna alvarlega. París, JE T'AIME heldur flæðinu lifandi með því að einblína ekki alltaf á ást á milli elskhuga. Þrjár eftirminnilegar stuttmyndir fjalla um ást milli foreldris og barns. Walter Salles (MOTORCYCLE DIARIES) lætur Catalina Sandino Moreno syngja ástúðlega fyrir barnið sitt áður en hún yfirgefur hann til að syngja sama lagið með fjarlægri þrá til barnsins sem hún vakir yfir fyrir líf sitt. Nobuhiro Suwa (UN PARFAIT) lætur Juliette Binoche reyna í örvæntingu að sigrast á tómleikanum sem hún finnur fyrir eftir að hafa misst son sinn. Binoche segir mjög lítið ennþá, ekki á óvart miðað við gríðarlega hæfileika hennar, barátta hennar er augljós í andliti hennar þegar hún kemst að því að ást þýðir stundum að sleppa takinu. Og Alfonso Cuaron (KARLABRÖRN) vegur inn með einu samfelldu skoti af föður (Nick Nolte) og uppkominni dóttur hans (Sara Martins) sem ganga saman í það sem hlýtur að vera í fyrsta skipti í langan tíma. Við sjáum þá aðeins hinum megin við götuna og við komumst aðeins nálægt þeim þar sem fjarlægðin milli persónanna tveggja minnkar í stað þar sem þægindi og samþykki verða. Síðasta stuttmyndin til að sýna er 14ieme Arrondissement eftir Alexander Payne. Eins og venjulega tekur Payne (SIDEWAY) venjulegan mann og sýnir okkur hvað gerir hana óvenjulega. Carol (Margo Martindale) er annar Bandaríkjamaður í París. Hún er þarna ein og í skemmri tíma en hún hefði viljað þar sem hún er með hunda sem bíða eftir sér heima. Hún er látlaus manneskja með viðburðalaust líf sem finnur sig í borg sem er rík og gróskumikil. Á fallega afhentri amerískri frönsku veltir hún fyrir sér hvað það er sem er og hvernig það lætur henni líða. Þessi kona eyðir svo miklum tíma í að reyna að vera hamingjusöm þrátt fyrir mörg vonbrigði lífsins og þar sem hún situr í borg sem er gerð fyrir elskendur, áttar hún sig á því að hún er í raun hamingjusöm og elskar sjálfa sig meira en hún vissi. Hún verður ástfangin af lífinu og ástinni sjálfri, þó ekki sé nema í augnablik. Persónurnar sem birtast en hverfult í París, JE T'AIME, finna sig í rómantíska miðju alheimsins. Augnablikin sem þau deila með hvort öðru, hvort sem það er að hjálpa einhverjum upp eftir erfitt fall eða rétta út hönd þína til annarrar manneskju án þess að snerta hana eða án þeirra vitundar, eru þær stundir sem gefa ástinni blossa og blómstra. Utan borgar elskhuga getur verið auðvelt að missa af augnablikum sem þessum en við verðum að minna okkur á mikilvægi þeirra. Það tekur aðeins augnablik fyrir ástina að skína í gegnum skýjaðan himin. Þú þarft bara að hafa hjartað opið til að sjá það. Og ef ein borg getur verið svo rík af ást, verður maður að trúa því að hún geti fundið leið einn daginn að dyrum þínum.