Það verður að horfa á La Maman et la Putain sem kvikmynd sem er bæði tengd þeim tíma sem hún kom út (eftir 68) og eilífa að mörgu leyti. Að vísu „leika“ leikararnir ekki ... Að vísu tala þeir mikið... En það sem þeir tala um er bara það sem gerir lífið þess virði að lifa... eða deyja. Mjög langi einleikurinn sem Françoise Lebrun talaði er ef til vill nákvæmasti og áhrifaríkasti texti sem skrifaður hefur verið um kvenleika, karlmennsku og ást. Ekki auðvelt að þýða nákvæmlega. Þessi mynd er yfirlýsing um erfiðleika þess að vera karl og kona (eða tvær konur í þessu tilfelli). Og IMHO, Jean Pierre Leaud er einn af bestu frönsku leikarunum.