Sherlock Holmes og leynivopnið ​​byrjar í Sviss þar sem fremsti spæjari heims, Sherlock Holmes (Basil Rathbone) svívirtir nasista og tekst að smygla frábærum vísindamanni að nafni Dr. Franz Tobel (William Post Jr.) úr landi og tiltölulega öryggis. af London. En er London eins öruggt og Holmes heldur? Dr. Tobel hefur hannað byltingarkennda nýja sprengju sjón sem mun breyta loftárásum að eilífu og hann hefur samþykkt að gefa breskum stjórnvöldum hana, en þessir nasistar vilja það jafn mikið og Holmes erkióvinurinn prófessor Moriarty (Lionel Atwill) ætlar að stela leyndarmál sprengjusýnarinnar og að selja hana til nasista. Bættu við hinum ruglaða eftirlitsmanni Lestrade (Denis Hoey) frá Scotland Yard, ástaráhuga Dr. Tobel, Charlotte Eberli (Kaaren Verne), morðingjum, dularfullum vísindamönnum og furðulegum dulmálsskilaboðum og Holmes lætur vinna verk sitt til að halda Dr. Tobel á lífi svo hann geti skila sprengjusýn sinni...Leikstýrt af Roy William Neill Sherlock Holmes og leynivopnið ​​var sú fjórða í röðinni af fjórtán Holmes-myndum sem gerðar voru á árunum 1939 til 1946 þar sem Rathbone & Bruce leika Holmes & Watson. Handrit Edward T. Lowe Jr., Scott Darling & Edmund L. Hartmann er byggt á stuttmyndinni „The Dancing Men“ eftir Sir Arthur Conan Doyle og er ekki hefðbundin Holmes morðráðgáta þar sem hún er meira ævintýrasaga á stríðstímum. Til að vanrækja það sem Holmes snýst um, þá er lausn flókinna glæpa og leyndardóma stór mistök að því er mig snertir og þátttaka nasista og stríðsins sem bakgrunnur sögunnar finnst óviðeigandi, óþægilegt og bara gert. sitja ekki of vel með mér. Samræðurnar eru ekki frábærar, prófessor Moriarty líður næstum eins og eftiráhugsun eins og þeir gætu ekki fundið upp illmenni fyrir það og í heild sinni er það mun minna grípandi en aðrir í seríunni. Hins vegar er það að minnsta kosti stutt. Leikstjórinn Neill vinnur venjulega skilvirka vinnu sína en þú verður að slaka aðeins á því og hafa í huga að það var gert fyrir meira en 60 árum síðan. Hún hefur engan raunverulegan stíl eða ímyndunarafl og vantar bæði andrúmsloft og forvitni líka. Tæknilega séð er myndin í lagi ef hún er ekki stórbrotin, svarthvíta kvikmyndatakan er fín þó mér skilst að tölvulituð útgáfa sé líka fáanleg. Leiklistin er í lagi, Bruce & Hoey gera sínar venjulegu grínistu léttir beygjur og hárgreiðsla Rathbone í þessu lítur fáránlega út og ég er fegin að hann breytti því fyrir síðari hluta. færslur í seríunni, það er mjög lítið sem ég get mælt með henni og allt sem gerði hitt svo gott virðist vanta hér. Leyfðu þessu að vera til síðasta og horfðu á nokkra af þeim betri fyrst, aðeins fyrir harða aðdáendur.