Þetta er saga brjálæðis í og ​​nálægt fátækum verkamannabæ í fjöllunum í dreifbýli Ítalíu. Landslagið er kannski frekar fagurt, en það er brjálæði í þessu, falið á bak við grímu einstaklings sem virðist út á við eðlileg. Þessi manneskja drepur lítil börn. Í stíl og tóni líkist þessi mynd fræga ítalska giallos Dario Argento, þessar heillandi whodunit hryllingsmyndir, að því undanskildu að myndir Argento eru miklu flottari. Samt sem áður er myndefnið í "Don't Torture A Duckling" eftir Fulci hæfileikaríkt, með áhugaverðum tónverkum og lýsingu. Eldingar og þrumur á rigningarnótt eykur spennuna í einni röð þar sem einn af „öndunum“ er berskjaldaður einn. Í einni röð er áreitið svolítið ofgert. En þetta er engin niðurskurðarmynd. Lögmætt þema liggur til grundvallar sögunni. Og það þema er að brjálæði getur tekið á sig margar óvæntar myndir, ekki bara augljósar ranghugmyndir fólks sem stundar vúdú eða svarta galdra. Nóg af rauðum síldum gerir þrautalausnina erfiða ef áhorfandinn gerir ekki ráð fyrir dagskrá af hálfu leikstjórans. . Ekki vísa einhverjum frá sem virðist ekki vera grunaður. Snúningurinn nálægt endanum gefur góða rangfærslu. Hins vegar, í einni senu á miðri leið, hefði mátt bæta við samræðulínu til að skýra samband tveggja persóna, þar af ein morðinginn. Lokaatriði myndarinnar gerist á fallegum fjallstoppi með vindinn hvessandi í bakgrunni. Við sjáum endurlit á vísbendingum og fáum innsýn í hugarfar morðingjans. Mér er alveg sama um breiðtjaldsvörpun myndarinnar. En bakgrunnstónlist er áhrifarík og spannar allt frá hryllilega hrollvekjandi í upphafi yfir í lágstemmdan djass, til frumbyggja ítalskra laga. Leiklistin er almennt í meðallagi, þó í nokkrum tilfellum sé hún dálítið ofgert. Þó ekki sé eins ljómandi sjónrænt og giallos eftir Argento, er "Don't Torture A Duckling" engu að síður fín mynd, sem inniheldur þemasöguþráð og nóg af a. whodunit þraut til að vekja áhuga flestra áhorfenda sem hafa gaman af spennusögum og morðgátum.