Árið 1914 byrjaði Charlie Chaplin að gera myndir. Þessar voru gerðar fyrir Mack Sennett (einnig þekkt sem „Keystone Studios“) og voru bókstaflega settar út í mjög hröðum röð. Stuttu gamanmyndirnar höfðu mjög litla uppbyggingu og voru algjörlega smekklegar. Fyrir vikið voru myndirnar, þótt þær væru vinsælar á sínum tíma, bara hræðilegar miðað við nútíma mælikvarða. Mörg þeirra eru mjög lík heimakvikmyndum þar sem viðbjóðslegir ættingjar eru að ræna fyrir myndavélinni. Margir aðrir sýna persónurnar reika fyrir framan myndavélina og gera nánast ekki neitt. Og burtséð frá niðurstöðunni sendi Keystone þá beint í kvikmyndahús. Mín forsenda er sú að allar kvikmyndir á þessum tíma hljóti að hafa verið frekar slæmar, þar sem Keystone myndirnar með Chaplin voru mjög vel heppnaðar. Charlie Chaplin sem við þekkjum og elskum í dag byrjaði aðeins að þróast síðar á ferli Chaplin með Keystone. Árið 1915 skrifaði hann undir nýjan ábatasaman samning við Essenay Studios og myndirnar batnaði verulega með Chaplin sem leikstjóra. Hins vegar voru þessar myndir stundum mjög grófar og ekki sérstaklega eftirminnilegar. Nei, Chaplin sem sæti Litli Trampinn var enn í þróun. Árið 1916, þegar hann skipti yfir í Mutual Studios, batnaði myndirnar hans enn og aftur og hann varð þekktasti ágæti gaurinn - í mörgum fyrri myndanna var hann bara skíthæll (annaðhvort að verða fullur, barði konur, ögraði slagsmálum við saklaust fólk o.s.frv.). Lokaþróun Little Tramp hans í klassíska stöðu átti sér stað á 2. áratugnum vegna kvikmynda hans í fullri lengd. Það er athyglisvert að þessi mynd heitir TWENTY MINUTS OF LOVE þar sem myndin tekur aðeins um 10 mínútur! Jæja. Söguþráðurinn, það litla sem til er, felur í sér Litla flakkara í garðinum. Par vill hálsmen en á óskiljanlegan hátt heimtar Charlie að sitja nánast í kjöltu þeirra hjóna og pirra þau virkilega. Ég get ekki skilið hvers vegna og stuttmyndin samanstendur af því að Charlie ráfar um garðinn og pirrar þetta fólk og aðra síðar í myndinni. Kannski var hann að leita að þríeyki, ég veit það ekki. En myndin skortir samhengi og er bara ekkert sérstaklega fyndin - jafnvel þegar fólk fer að lemja hvort annað og ýta hvort öðru í vatnið. Dæmigert lélegt átak áður en Chaplin fór að gefa persónu sinni söguþráð og persónuleika.