Eftir langa og erfiða nótt þegar ég var að djamma í Walkabout í Islington þurfti ég að sækja mig. Mér var illt í hálsinum, veskið mitt var tómt og ég endaði á því að spjalla við dópista á strætóskýli og reyndi að selja mér bensín. Í dag horfði ég á "Rauðu Sonju" og ég get með sanni sagt að mér leið miklu betur í gærkvöldi en núna. Brigitte Nielsen leiðir hóp af rasssparkandi stríðsmönnum í ýmsum stærðum og gerðum til að endurheimta grænan stein frá einhverri illri drottningu sem aldrei er útskýrt að fullu. Já, það er svo gott."Red Sonja" er ekki í tegund sem er þekkt fyrir frábærar myndir fyrr en Peter Jackson kom með ákveðinn Óskarsverðlaunaþríleik. Reyndar var besta sverð-og-galdramyndin sem ég gat hugsað mér fyrir "Lord Of The Rings" hin barnavæna "Willow" eftir George Lucas. Í ljósi þessa ættu menn kannski að fara aðeins rólega í þessa mynd. En ég get það ekki - það er illa skrifað, illa leikið (að Paul Smith undanskildum, sem er bara meðalmaður) og hræðilega sett saman. Myndin er jafn sannfærandi og þáttur af Flintstones, með búningum og landslagi sem virðist lyft beint út úr Berggrunni. Miðað við heimildaefni myndasögunnar er auðvelt að fyrirgefa ýmislegt ósamræmi í söguþræði. Hvers vegna Sonja heimtar að bjarga pirrandi krakka, í þessum heimi eða hinum, er ruglingslegt. Persónuleiki hans virðist breytast úr skemmdum brjálæðingi í kurteisan heiðursmann með því að ýta á rofa. Schwarzenegger sýnir minna karisma en akur fullur af kúm og fer bara í gegnum hreyfingarnar, fullkominn leikari fyrir byltingarkennd hlutverk sitt í "The Terminator". Það er einfalt að sparka í kvikmynd þegar þú ert niðri en staðreyndin er samt sú að þetta er ekki góð mynd, með hvaða ímyndunarafl sem er. Þegar Nielsen syrgir andlát systur sinnar og Schwarzenegger leggur hönd sína blíðlega á öxl hennar til að hugga hana og segir svo út úr sér, með þessum áberandi germanska hreim, „hún er dáin“ þá veistu að þú ert í erfiðri ferð. Nokkrum brosum var vakið á óviðeigandi stöðum, eins og prestskonur musterisins sem, þegar þær voru sendar til dauða í holu í jörðu, virtust hafa gaman af upplifuninni - að minnsta kosti, miðað við fullnægingarstynið sem virtist bergmála í kringum sig. staðurinn. Ef þú þarft að horfa á fantasíumynd frá níunda áratugnum sem var ekki klám, horfðu á "Willow" (en aldrei taka því sem hringjandi meðmæli). Fyrir alvöru, farðu með þér á staðbundna multiplexið þitt og sýndu Peter Jackson hvað hann gerði frábært starf með "Lord Of The Rings". Treystu mér, 11 Óskarsverðlaun þýða í raun að þetta sé frábær mynd - ólíkt blóðugu "Titanic".