Í "Black Snake Moan" er rithöfundurinn og leikstjórinn Craig Brewer svo heltekinn af þungri táknfræði að hluta af mér fannst eins og að afskrifa alla myndina sem tilgerðarlega - þrútna suðurríkjalíkingu með einhverju ó-svo áhættusömu efni. Kvikmyndin inniheldur einnig þungan andlegan undirtexta þar sem trúarbrögð eru dregin inn í myndina - aftur, þetta er samþætt án lúmsku. Eftir dekkri upphafsatriðin slær myndin æ ofan í æ þar til öll framleiðslan kemur af stað með gervilegum gæðum sviðsleiks (og ég skal viðurkenna að síðustu 15 mínúturnar fara allt of langt inn á "Happy Ending" yfirráðasvæðið fyrir mig ). Og svo ekki sé minnst á geymslumyndir tónlistarmannsins Son House, sem veltir fyrir sér ástinni og dauðanum (og gefur auðvitað mikið fyrir það sem koma skal). Samt á undarlegan hátt eru þessir gallar líka eiginleikar "Black Snake Moan," sögunni um öldrunar Lazarus (Samuel L. Jackson), sem eiginkona hans (fyrir bróður hans, ekki síður) varpaði nýlega frá, sem lendir í dauðanum. nympho Rae (Christina Ricci, gefur auðveldlega heitustu mynd af kerru rusli á celluloid alltaf); Hjúkrunar stúlkunni til heilsu, hlekkjar hann hana við ofninn sinn til að sigrast á djöflum hennar og vonandi leysa sitt eigið fallna sjálf. Þó að það sé ákveðin prúð aðdráttarafl í því að horfa á Ricci falla úr skrautlegum búningum sínum, þá er frammistaða hennar áhættusöm og þroskaður - ekki snefil af Wednesday Addams að finna, og hún heldur auðveldlega sínu með Jackson, sem persónugerir "blúsinn". í mynd sinni af gölluðum, guðhræddum manni. Á meðan hann er þungur í hendi er atriðið þar sem Lazarus syngur Rae lag í miðjum eldingarstormi/myrkvun sannfærandi, sem og atriði inni í hoppandi blúsklúbbi sem lætur þig óska ​​að þú værir þarna. Umgjörðin er sterk og hægt er að færa rök fyrir því að bókstafleg táknmál (keðjan, ofninn, undarlegi óskýri maðurinn sem ásækir kynhvöt Rae) sé vísvitandi afsprengi hjátrúar og andlegs eðlis. Og það er sannfæringin sem þessi andlegheit eru leikin með sem gefur "Black Snake Moan" mikinn styrk - frammistaða Jacksons og Ricci gerir þetta að mynd sem fer frá hrífandi til upplífgandi með, tja, óaðfinnanlegum þokka. Þó að afbrýðisamur elskhugi Justin Timberlake sé söguþráður sem ég hefði getað verið án, getur hvorki hann né sleggjudómurinn komið í veg fyrir að þetta sé heillandi hugleiðslumynd.