Ég verð að koma þessu á framfæri með því að segja að ég sé mikill rómantíker. Þess vegna langaði mig virkilega að hafa gaman af þessari mynd. Svo ég skrifa hugsanir mínar til að bjarga ykkur hinum frá vonbrigðum sem ég fann fyrir að horfa á. Hlaupárin segir örlagaríka sögu af Li-Ann sem fellur fyrir hinn ljúfa Jeremy og þau skuldbinda sig til að hittast á hverju hlaupári. Mjög rómantísk forsaga, byggð á frábærri smásögu og með leikarahóp sem líður ekki eins og maður sé að horfa á enn eina Jack Neo mynd. Af hverju ó af hverju er það þá svona slæmt? Í fyrsta lagi finnst mér kvikmyndagerðarmennirnir hafa haldið að þeir væru að taka upp tónlistarmyndband, vegna þess að þeir völdu að skipta út frásagnarlist og hvers kyns sönnum tilfinningum fyrir cheesy montage, fyrirsjáanlegar aðgerðir og klisjukenndar línur. Ég er bæði í uppnámi og skammast mín fyrir að hafa verið einn af þeim fyrstu í Singapúr til að horfa á The Leap Years, en við sem erum í kvikmyndahúsinu erum sammála um að þögul andvörp okkar við hrollvekjandi sýningar hafi sagt sitt. Von mín var að horfa á rómantíska mynd sem myndi fara fram úr Forever Fever, bestu rómantísku gamanmyndinni í Singapúr hingað til, og hlaupárin koma ekki einu sinni nálægt. Sum blogg hafa kallað það The Crap Years sem er harkalegt en að lokum satt. Ekki eyða peningunum þínum eða tilfinningum þínum eins og ég gerði. Myndin mun láta þig gefast upp á ástinni að eilífu.