Eftir því sem ég best skil er TIW WATCHER fyrsta verk ungs leikstjóra. Ég efast um hvort þetta sé verk venjulegs gaurs sem þykir vænt um kvikmyndir eða hvort þetta sé verk kvikmyndafræðinema, þar sem það er tilvísun í Oporto School of Arts í lokaeiningunum. Engu að síður sýnir leikstjórinn Ricardo Pinho með þessi mynd algjör ómeðvitund um nokkrar grunnhugmyndir um kvikmyndir. Hvað er kvikmynd? Hvernig á að segja sögu? Það skiptir ekki máli, fyrir nýliða leikstjórans. Eitt af því fyrsta sem þú lærir í skólanum þegar þú ert í kvikmyndanámi er hvernig á að segja sögu. Þú lærir að, rétt eins og í skáldsögum, í kvikmyndum ættirðu líka að smíða sögu þína í þremur þáttum: innganginum, þróuninni og niðurlaginu. Þú lærir að sagan þín ætti að hafa söguhetju og mótleikara og að það ætti að vera hápunktur. Þú lærir að þetta gildir fyrir 3 klukkustunda epík, fyrir venjulega kvikmynd, fyrir stuttmynd og jafnvel, trúðu því eða ekki, fyrir 30 sekúndna auglýsingu. Þú lærir líka að það getur verið næmni í nálgun þinni á fræðilegri uppbyggingu og að á endanum geturðu jafnvel afbyggt hana. Í grófum dráttum kynnir TIM WATCHER okkur aðalpersónuna sína og síðan lýkur myndinni - öll myndin hljómar eins og kynning persónanna í AMÉLIE eftir Jeunet. Það er enginn annar eða þriðji þáttur í TIM WATCHER. Þetta er ekki skopstæling eða listmynd, þannig að þú getur ekki einu sinni reynt að réttlæta virðingarleysið fyrir akademískri uppbyggingu. Þú átt von á því að þér sé sögð saga og það gerist ekki. Verst en það, TIM WATCHER skilgreinir sig sem viðvörun; og einn með engan raunverulegan tilgang. Það þýðir ekkert, eða að minnsta kosti ekki gilt. Aðalatriðið er barnalegt, með hefndartilfinningu. Aðstæðurnar sem lýst er eru algjörlega einfaldar og nálgunin er maníkæsk. Ég bjóst við miklu meira af þessari stuttmynd. Myndin opnar með frekar fallegri tökuröð og þú áttar þig fljótt á því að þú sért að horfa á eitthvað með betra framleiðslugildi en venjulega portúgölsku stuttmyndina. Ég veit ekki kostnaðarhámarkið fyrir þessa mynd, en miðað við þakkarlistann í lokaeiningunum hlýtur verðleikinn að fara til framleiðsluteymis fyrir svo góð tengsl í landi þar sem erfitt er að hafa dyr opnaðar fyrir ungum kvikmyndagerðarmönnum. TIM WATCHER virðist að vera æfing í stíl, litum og vandlega völdum áætlunum ásamt fínu skori. Það er allt og sumt. Það er ekkert annað. Það er ekkert plott. Og það er synd því það er eins og sóun á framleiðsluverðmætum. Það er varla hægt að sjá á venjulegum portúgölskum stuttmyndum slíkan fjölbreytileika staðsetninga og svo marga tiltæka aukahluti til að auðga sögu. Eins fáránlegur og samanburðurinn kann að hljóma, þá verð ég að vísa í BMW stuttbuxurnar sem gott dæmi um hvernig þú getur sagt góða sögu í mjög stuttri mynd sem er alvarlega skilyrðum fyrir vörustaðsetningu og ofur-topplegri kvikmyndatöku.