Önnur hláturmild og tilgangslaus, lágfjárhagsleg Sci-Fi sjónvarpssýning en í rauninni skemmtileg svona á hæfilega krefjandi hátt. Er ég mjúkur? Ég veit ekki af hverju þeir koma með þessa titla. Já það er til komodo. Og já það er kóbra. En hvað er málið með „á móti“ þar á milli? Vissulega koma þeir út um þúfur í aðeins tveimur röðum (annar rifjar upp atvik og hitt er hið óljósa hápunkt) og frekar leiðinleg orðaskipti gæti ég bætt við. Uppistandið er sama gamla rútínan þar sem vísindatilraun fór úr böndunum á afskekktri eyju (engar risaeðlur) og sumir saklausir nærstaddir (umhverfisverndarsinnar sem vonast til að afhjúpa dýraprófanir) festast í henni. Þetta sér komodo dreka og kóbra verða gríðarstór í styttu þar sem stjórnvöld vilja fljótlega eyða hvers kyns sönnunargögnum (þar á meðal vitnum) um tilvist sína með því að sprengja eyjuna í loft upp. Þannig að þetta skilur eftirlifendur eftir í kapphlaupi við tímann til að finna leið. Áberandi uppistaðan var hræðilegur tölvuleikja-CGI, tölvuleikjahandrit, fáum dónalegum settum (þó að umhverfið á suðrænum eyjum hafi verið auðvelt fyrir augun), persónur sem voru suðrænar (en mér fannst frammistöðurnar hafa verið lagaðar), lífvana spennu (sem af einhverjum ástæðum hélt notaði sama endurtekna skotið af fórnarlambinu sem stóð þarna í skelfingu sem gaf í skyn að ég væri að bíða, vinsamlegast étið mig núna, ég er ekki að fara neitt og á endanum voru þau gleypt í heilu lagi vel næstum eins og það virtist alltaf taka annan teyg til að klára slökkt á þeim eða bara sparað vesenið með því að troða þeim heimskulega saman) og mjög hysterískur brún með einhvers konar ömurlegum skilaboðum á milli þess að lifa af. Leikstjórinn Jim Wynorski virðist vera á hraðastilli allan tímann. Michael Paré skemmtir sér yfir grófum samræðum sínum og Michelle Borth bætti við þörfum neista. Renee Talbert er þarna til að pæla mikið, líka með góðum árangri.