Ég hafði heyrt (og lesið) svo marga góða hluti um Weeds að ég hlakkaði til að verða hrifinn af annarri frábærri kapalseríu (eins og Entourage, Sopranos eða Mad Men) en það eyddist hægt og rólega með hverjum þætti sem ég horfði á úr fyrsta seríu. (komst ekki fram yfir fyrstu sex þættina) Skrifin voru ófrumleg, tilgerðarleg og túlkun Blacks vandræðaleg. Samtalið fannst þvingað, eins og rithöfundarnir eru að reyna allt of mikið til að vera snjallir og hippar. Það var sjaldgæft augnablik þegar ég gaf frá mér heyraanlegan hlátur. Persónurnar þróuðust aldrei nógu mikið til að ég gæti hugsað um þær, þær voru eigingjarnar og óaðlaðandi. Ég gjörsamlega HATAÐI viðbótina við máginn (sem hefði átt að vera dreginn í burtu á To Catch A Predator) og það var svo ófrumlegt og klisjulegt að fjarlægja dóttur Hodes Quinn úr leikhópnum með því að senda hana í heimavistarskóla í Mexíkó. , Ég varð að álykta að höfundarnir væru að prófa hollustu áhorfandans. Þáttur eftir þátt líkaði mér síður við persónurnar og komst ekki framhjá mörgum tæknigöllunum í söguþræðinum. Bættu við því að ég heyrði að þáttaröð tvö væri ekki eins góð , svo ég missti alla hvatningu til að halda áfram að horfa á þetta leikrit. Ef þú ert aðdáandi góðra leikaraliða og skrifa, þá grunar mig að þessi þáttur verði áskorun fyrir þig að líka við, nema auðvitað að þú sért grýttur og þá öll veðmál eru slökkt.