Þegar talað er um frábærar samsetningar leikstjóra og leikara er vanalega ekki minnst á lið J. Lee Thompson og Charles Bronson. Sennilega vegna þess að framleiðsla níu samreksturs þeirra tveggja rekur allt frá virkilega góðri hasarafþreyingu til miðlungs. Því miður fellur Kinjite: Forbidden Subjects í það síðarnefnda. Það er sorglegt því Kinjite hefði getað verið miklu betri. En fyrir mitt litla líf skil ég ekki hvers vegna það var nauðsynlegt að gera föður hinnar týndu japönsku stúlku, strák sem var vanur að fá sér ódýrar kerlingar vegna þess að rómantíkin í hjónabandi hans er búin. Það gæti hafa verið gott fyrir aðra mynd með öllu, en það þjónaði engum tilgangi hér. Einfalt löggudrama með Charles Bronson sem varalöggu sem hefur séð aðeins of mikið í starfi sínu og hefur mikla fordóma gegn austrænum. Sá hluti hefði líka getað notað smá útskýringu. En hann verður að sigrast á því ef hann og þolinmóður félagi Perry Lopez ætla að finna handtekna japanska skólastúlku. Tími Bronsons í varasveitinni hefur sagt honum nákvæmlega hvar hann ætti að leita að mannræningjann. Stílhreinn, morðrænn pimp sem leikinn er af Jaime Fernandez er gaurinn og hann og Bronson eiga sér nokkra sögu. Reyndar í besta senu myndarinnar lét Bronson hann borða dýrt rolexúr og kveikja í bílnum sínum. Á einum tímapunkti kemur Fernandez auga á Bronson og Lopez í sælkerabúð sem er heil nætur og þetta er eftir rolex snakkið sitt, hann spreyjar staðinn. með Uzi að drepa alla, nema Bronson og Lopez. Ég held í raun og veru að það litla atvik hefði haft fleiri en nokkra varalöggur frá LAPD eftir Fernandez. En það er annað hræðilega stórt gat í söguþræðinum. Samt er mjög gróft réttlæti í lokin hjá Fernandez. Ég vildi að öll myndin hefði verið betri. Þetta var síðasta mynd Bronson-Thompson teymisins og sú síðasta sem J. Lee Thompson lék sem leikstjóri. Hann hefði átt að fara út með eitthvað betra.