Robert Siodmak gerir stórkostlegt starf með þessum B noir með Ella Raines, Franchot Tone og Alan Curtis í aðalhlutverkum. Og hann gerir það, má ég bæta við, án mikillar hjálpar frá karlkyns leikurum sínum, þ.e. Curtis og Tone. Það er Raines alla leið, falleg, fótleggjandi leikkona sem af einni eða annarri ástæðu náði aldrei stöðu sumra "noir" hliðstæðna sinna. Notkun Siodmak á kynlífi, ljósi, skugga og tónlist er sannarlega merkileg þar sem hann tekst á við þessa tegund. Skuggarnir, lýsingaráhrifin og myndavélarhornin eru öll áhrifarík. En hápunktur myndarinnar gerist á næturklúbbi með mjög kynferðislegu trommuriff eftir Elisha Cook, eggjaður af æstum Raines. Það er þessi sena sem færir "Phantom Lady" inn á nýtt svæði. Skuldbinding Siodmaks við efnið er aðeins í samræmi við Raines, sem sýnir einlægan leik sem ástfangin kona sem reynir að bjarga manni sínum. Franchot Tone hringdi í þennan. Alan Curtis virtist ekki vera í uppnámi yfir því að hann gæti dáið og virtist ekki ánægður með að hann lifði. Og hann virtist aldrei, nema í stutta stund í fangelsi, vera ástfanginn af Raines. Það skemmtilega við margar þessara mynda er að þegar leið á síðari heimsstyrjöldina dýpkaði áhuginn á geðlækningum. En oft voru hugtökin ranglega notuð í kvikmyndum eins og "Possessed", "Spellbound" og "The Greatest Show on Earth." Tone er kallaður ofsóknaræði af Thomas Gomez - Tone hefur líklega einhverja ofsóknarbrjálæði tengda röskun sinni, en hann virðist vera nær geðveiki. Í raun og veru, eins og sést af höfuðverk hans, gæti hann hafa verið með heilaæxli sem þrýsti á heilann. Phantom Lady hefur ekki mesta söguþráðinn, en það er vel þess virði að horfa á.