Clouzot fylgdi Le Corbeau, þar sem enginn vissi hver var að skrifa eitrið, þannig að allir voru grunaðir, með öðru meistaraverki, Quai des Orfevres fjórum árum síðar þar sem við vitum frá upphafi (eða teljum okkur gera það) whodunnit. Louis Jouvet kemur ekki fram í fjörutíu mínútur en þá hefur Clouzot komið sér upp ríkulegu umhverfi tónlistarhúss, tónlistarútgefenda o.s.frv. og fínan hóp af litríkum persónum; Angela Lansbury líkist (Lansbury birtist í Woman of Paris sama ár) Suzy Delair er söngkonan sem vill bæta hlut sinn vekur afbrýðisemi eiginmanns síns/undirleikara Bernard Blier sem fylgir henni að heimili aldraðs letch aðeins til að finna hann er þegar dauður. Héðan fara hlutirnir alvarlega úrskeiðis, bílnum hans er stolið áður en hann yfirgefur húsnæðið svo fyrirfram ákveðið alibí hans er út um gluggann á meðan, ókunnugt honum, játar eiginkona hans morðið fyrir nágranna ljósmyndarans, skáp lesbía ástfanginn af. hana, sem býður sig fram til að snúa aftur á vettvang glæpsins og ná í trefil Delair og þurrka af yfirvegun afletrun hennar af morðvopninu, kampavínsflösku, svo lengi sem hún er þar. Á þessum tímapunkti blandar rannsakandi Jouvet sig í málið og upp frá því er málið að halda plötunum á lofti. Framleiðsla Clouzot var tiltölulega lítil en nánast öll var hún, eins og Spencer Tracey sagði í öðru samhengi, „cherce“, með Le Salaire de peur og Les Diaboliques sem enn á eftir að koma. Í stuttu máli er þetta ómissandi fyrir franska kvikmyndaáhugamenn.