Ef þú fæddist um það leyti sem þessari mynd kláraðist og ættir frjálslynt/opið hugarfar sem ég átti, þá er ég viss um að snemma á níunda áratugnum yrðir þú fyrst kynntur fyrir því að ganga inn á foreldra þína og horfa á óhreinar kvikmyndir eða mjög óhreinar. kvikmyndir. Þú veist, ekki 100% klámmynd, heldur gullgerðarleg blanda af raunverulegu drama og klámi, eða að þú myndir laumast inn í safnið þeirra og skjóta inn plastrétthyrningamyndinni af slíkri kvikmynd í stórri dókie vél sem kallast VHS. Þú þurftir að vera mjög hljóðlátur og ninja-líkur en samt með minniháttar hjartabilun þegar gríðarlegur hvellur heyrðist þegar ýtt var á spjaldtölvulíka takkana af ótta við að verða uppgötvaður. Hvað sem því líður þá voru slíkar kvikmyndir sendar inn í hausinn á þér, biðu og biðu eftir því að vera sameinaðir slíkri myndlist. Óþarfur að segja að þessi mynd passar inn í áðurnefnda lýsingu á "T". Margir munu tjá sig um hið öfgafulla kynferðislega eðli myndarinnar en ef til vill vegna þess að ég er ónæm, truflast ég meira af fíngerðunum. Var skaparinn að tala við okkur á dýpri stigum mannlegs holds og eða hvað gæti talist sannur viðurstyggð, kynþáttatengsl, sjálfsfróun í rúmgrind, voyeurism, eða gæti það verið örvænting eftir félagslegri stöðu að marki morðs, barnaníðingar/samkynhneigðar, eða bældt kynferðislegt eðli kvenkyns félagselítískra kvenna í Frakklandi á 18. öld? Hver getur sagt það, en þrátt fyrir að herra Borowcyzk hafi smekk fyrir lifandi, hrári kynhneigð sé "normið" fyrir verk hans, myndi ég segja að vissulega tali þessi mynd til áhorfandans á dýpri stigi varðandi dýralegt hold. Þegar ég hef lært þetta varð sagan miklu áhugaverðari umfram svima lost gildi og þess vegna er það vel þess virði að kíkja á hana.