Þessi mynd var fyndin. Það gaf dálítið kómíska mynd af bresku klúbbalífinu, sem er fyndið, ef þú skoðar það í alvörunni. Persónurnar í þessari mynd voru svo raunsæjar fyrir okkur sem horfðum á hérna heima hjá mér að það var eins og að horfa á kvikmynd um okkur sjálf. Það voru nokkrar lykilsenur sem gerðu þessa mynd virkilega að verki: undirbúningsatriðin; atriðið „Fáðu mér alvöru lækni“; hvíta bakgrunnsatriðið sem sýnir hverja persónu í algjöru ástandi þess að vera í rúst, endar á hinni alræmdu línu "hvað var ég að segja?" og comedown-sunup senurnar. Ég hef sjálfur lifað þessar stundir og lent í því að hlæja hysterískt að eigin fáránlegri hegðun minni. Ég get ekki gefið þessari mynd 10 vegna þess að hún stenst ekki Groove, sem ég hélt að væri ekki úr þessum heimi, en hún hefur vissulega sitt augnablik. Mise-en-senan og myndavélavinnan er frábær, tæknibrellurnar eru vel þess virði að minnast á og leikurinn er frábær. Eftir að hafa beðið lengi eftir að sjá þessa mynd er ég ánægður að segja að ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Ég vonast til að sjá meira frá rithöfundinum/leikstjóranum í framtíðinni.