Það eru tímar þegar ég, innan við hálfa leið í gegnum kvikmynd, byrja að velta fyrir mér hvað höfundarnir voru að hugsa sem varð til þess að þeir ákváðu að brenna ekki hverja spólu af myndefni og gefa í staðinn út kvikmynd sem hefur enga raunverulega verðleika af neinu tagi. Og ég meina hvers konar. Þessi mynd stenst ekki einu sinni sem gert fyrir kapalklám. Raunar er Heaven's Tears alveg og algerlega leiðinlegt og stundum dálítið truflandi í barnaleika sínum. Stúlkan, sem er, að mig minnir, átján ára, stundar sjálfsfróun á meðan hún hugsar um eldri nasista sem lamdi hana með bíl - „að rekast á hana í salnum sem leið til að kynna okkur sjálf“ heilkennið úr sitcom og Robert Zemekis kvikmyndum. Síðan, á öðrum eða þriðja fundi þeirra - fáðu þetta - er hann feiminn, sá sem er ónæmur fyrir kynferðislegum framgangi stúlkunnar, og samt hefur hún allt að segja: "Ég er nógu gömul. Ég" mig langar,“ og hann fer með hana í rúmið. Síðan, eftir að hafa sofið hjá þessari stelpu sem hann þekkir varla, finnst honum hann fullkominn, eins og hann gæti dáið þarna í rúminu með henni og hann hefði lifað fullu lífi. Þetta er eins og "Lolita" án snefils af félagslegum og persónulegum athugasemdum. Kvikmyndatakan er leiðinlegasti hluti myndarinnar. Enginn áhugaverður vinkill eða frumleiki, ekki einu sinni fyrir kynlífssenurnar, sem eiga að vera aðaldráttaraflið fyrir svona kvikmyndir. Sjálfsfróunarsenan er bara myndavél sem snýst um rúm stúlkunnar (mjög falskt útlit, eins og það sé á sviði), og það er blandað saman við fantasíu hennar um manninn í sturtu í fossi. „I am completed“ atriðið er bara nærmynd af hægri hlið stúlkunnar (höfuð niður að brjóstunum) með gaurinn ofan á henni, og það er sama myndin allan tímann, jafnvel þó að það séu endurteknar klippingar á henni. frekar ótengd sena af eldri systur nasista, sem er einhvers konar sifjaspell hrifin af honum (hún er fáránleg og kjánaleg, svo það skiptir ekki máli). Ég held að þetta allt standi í fimm til tíu mínútur og er hvorki upplýsandi né uppörvandi.