Í bók lífsins leikur Martin Donovan Jesú, sem mætir á JFK flugvelli 31. desember til að hefja nýtt árþúsund með því að berjast við Thomas Jay Ryan (Satan) og ákveða örlög heimsins. Það er líka David Simonds (Kurt endurskoðandinn úr Amateur) sem áráttukenndur, heimilislaus fjárhættuspilari. Eins og venjulega skapar Hartley súrrealískan heim þar sem fegurð hins venjulega, sem er undarlegt og annarsheimslegt flæðir í gegnum listilega innrömmuð atriði og borgar-/iðnaðarlandslag fyllt. með töfrandi ljósi og skugga. Eins og venjulega, kynnir hann að því er virðist tilviljunarkennd smáatriði snemma, og kemur þeim svo aftur síðar í bráðfyndnu og óvæntu samhengi - húmorinn er einfaldur, en svimandi og óbætanlegur. Hartley hefur ótrúlega hæfileika til að byggja upp í átt að litlum og hrífandi augnablikum hins í senn hversdagslega og svívirðilega. Eins og venjulega skapar hann tón sem er lúinn og heimsþreyttur en á sama tíma viðkvæmur, opinn og heiðarlegur. Hann færist innan nokkurra mínútna frá upphrópandi húmor yfir í tungumál sem er frumspekilegt og ljóðrænt - þess konar skrif sem eru svo dauð og fullkomin að það er erfitt að halda aftur af tárunum þrátt fyrir skort á augljósum tilfinningum. Önnur frábær og mjög skemmtileg mynd. Bók lífsins er tekin (stafræn myndavél?) með óskýrum áhrifum: tilfinningu fyrir himneskum hönd í hönd með yfirvofandi dauðadómi og ofurvitund um nútíðina sem viðkvæma og hverfula á síðustu augnablikum hans. Allar myndir Hartleys hafa þann háttinn á að forgangsraða samtímann, en þessi einstaka áhrif sameina hann þar sem myndirnar skolast yfir tjaldið á þann hátt sem er í fyrstu hryllings, en verður æ fallegri eftir því sem maður sest inn í það. Lokaskotið er stórkostlegt. Allt þetta kann að hljóma dýrmætt, en myndin er gamanmynd og hún gerir grín að sjálfri sér jafnvel á sama tíma og hún gerir grín að hugmyndinni um Harmagedón, dómsdag og "þéttbýli." Þó að það sé í raun nokkuð djúpt, áhrifamikið og lífseigandi, þá er það að mestu leyti létt og fjörugt. Leikurinn er gallalaus miðað við hvers konar lágvaða tón sem Hartley hefur þróað í myndum sínum (tónn sem sumir fá ekki og sem fær þá til að dæma slíkan leik sem holan - sama fólkið og hefur neikvæð viðbrögð til Peter Greenaway). Eins og alltaf er víst til fólk sem bregst við þessari mynd með tortryggni og háðs-fólki sem hefur verið slegið af vegna skyndilegra breytinga á Hartley og því sem þeim finnst vera tilgerðarleg eða háttvísi tækni, en hver hefur tíma til að íhuga skoðanir svona daufa og kjánalegrar. fífl? Allir sem eru Hartley aðdáendur munu elska þessa mynd - ef þeir geta fengið tækifæri til að sjá hana, það er að segja. Það er erfitt að segja hvernig það yrði á myndbandi.