Skörp pólitísk ummæli sem segjast vera fullorðinssaga er það sem þessi mynd er. Það pirrandi er að það virkar á áhrifaríkan hátt á báðum stigum. Það á ekki að gera það en það gerir það. Þessi saga um fjóra stráka og stúlku sem alast upp árið 1953 í kommúnista Belgrad er hjartahlýjandi. Það er það sem herrar kalla klassíska kvikmyndagerð. Augljóslega er Belgrad árið 1953 ekki eins harðneskjulegt einræðislegt og fasískt umhverfi og kommúnistasamfélagið er oft lýst. Maður getur hlustað á rokk og ról tónlist, eitt af lagunum sem spilað er er lagið "Hey Babu Riba" ala titill myndarinnar. En það er ekki hægt að kaupa gallabuxur né tiltekin fíkniefni sem er ólöglegt að eiga. Ólíkt harðri gagnrýni á kommúnískt samfélag gerir þessi mynd það með því að sýna hvernig hún hefur áhrif á líf sögupersónanna fimm sem vísa til sjálfra sín sem við fjögur. Stúlkan sem á föður í útlegð á Ítalíu og bíður eftir vegabréfi fyrir móður sína og hún til að ferðast út til að vera með honum, píanóið sem er tekið úr samneytisnotkun frá einum stráknum, skyndileg gjöf frá heimili þínu og vistarverum til nýju félaga þinna því þeir þurfa þess. Strákarnir eyða miklum tíma í að hlusta á tónlist og það kemur skýrt fram að þeir fyrirlíta fasisma sem kommúnismi hefur skapað þar sem þeir rífast við fasískan töframann sem lætur húðflúra Stalín á hendur sér. Allt leiðir þetta til aðgerða sem þeir grípa til síðar og minningarinnar um tíma hverfur, en þessi mynd var frumsýnd árið 1986 í rökkri Sovétveldisins. Frábær mynd sem vert er að sjá aftur og aftur. "Iðrun er ekki óvinur þinn, en samt er hún líka vinur enginn."