Þegar ég byrjaði að hafa áhuga á kvikmyndum fyrir alvöru, ellefu ára, var ég með stóran lista yfir kvikmyndir sem ég verð að sjá og ég fór í risasprengju og leigði tvær eða þrjár um helgina; sumar þeirra voru ekki fyrir alla áhorfendur og mamma varð brjáluð. Ég man að ein af myndunum á þeim lista var "A Chorus Line" og gat aldrei fengið hana; svo núna að sjá að þetta er draumur að rætast. Auðvitað missti ég listann og ég myndi gera hvað sem er til að fá hann aftur því ég held að það hafi verið mjög áhugavert að horfa á þar. Ég meina, taktu "A Chorus Line", sviðsleik sem breytt var í kvikmynd. Ég veit að það er eitthvað sem við sjáum mikið nú á dögum, en þá var þetta svolítið öðruvísi, greinilega; og þessi mynd hefur eitthvað sérstakt. Flestir söngleikirnir sem gerðar eru til kvikmynda í dag, taktu tækifærið sem myndavélin gefur þeim ókeypis, til að búa til mismunandi landslag og fara með persónurnar á mismunandi staði; "A Chorus Line" fæddist á leikhússviði sem leikrit og deyr á sama stað og kvikmynd. Eftir stóra áheyrnarprufu sem viðurkenndur danshöfundur Zach (Michael Douglas) hélt, stjórnar Richard Atenborough fjölda dansara þegar þeir reyna að fá starfið. Allt gerist á sama degi: spennan að vita ekki, stressið sem fylgir því að þurfa að læra tölur, þögul keppni milli dansarannaOg þetta gerist allt á sviðinu, þar sem Douglas setur hvern dansara í sviðsljósið og lætur þá tala um persónulegt líf sitt og hræðilegustu reynslu sína. Það eru hundruðir dansara og þeir eru allir frábærir, en þeir styttast eftir því sem klukkustundirnar líða. Eins og kvikmynd sem ég sá nýlega, "A Prairie Home Companion", útsendingar útvarpsþáttar, fjallar Atenborough hér um samfelluvandann. . Á eða aftan við sviðið eru hlutirnir í gangi og tíminn virðist ekki stoppa. Aftur, ég veit ekki ef Atenborough skera mikið til að skjóta þetta, en það lítur örugglega ekki út fyrir það; og alla vega er þetta frábær leikstjórn og klipping (John Bloom) verk. En á þessu litla sviði, það sem þú veltir fyrir þér er hvað á að gera við myndavélinaMeð aðeins einni stillingu finnur kvikmyndataka Ronnie Taylor leiðina, gerir nærmyndir af ákveðnum persónum, þysir inn og út, sýnir sviðið frá mismunandi sjónarhorni og gefur líka okkur fallegt útsýni yfir New York. Á einu mikilvægu augnabliki segir Douglas við þá sem eftir eru: "Áður en við byrjum að útrýma: þið eruð öll frábær og ég vil ráða ykkur öll; en ég get það ekki". Þetta vakti mig til umhugsunar um raunveruleikaþætti í dag, þar sem það eina sem skiptir máli er söng- eða danshæfileikarnir og þar sem dómnefndin segir alltaf nákvæm orð við keppendur áður en sumir þeirra eru að fara (jafnvel þegar þeir eru ekki góðir). Það er erfitt, þú verður að ímynda þér; að minnsta kosti hér, þar sem þær eru allar virkilega frábærar. Til að segja sumar sögurnar nota persónurnar lög og á einni sekúndu öðlast sviðið nýtt líf og það er bókstaflega „draumur að rætast“. Tónlistin eftir Marvin Hamlisch og textinn eftir Edward Kleban gera leikhús til kvikmynda umskipti án galla, sýna tilfinningar þessara dansara og leyfa þeim að gera þessar frábæru danshöfundar eftir Michael Bennett. Bókin í leikhúsinu verður líka gallalaust og örstutt handrit eftir Arnold Schulman; sem er stundum mjög áhrifaríkt. Svo ef það er ekki með lag verður það með orði; en í "A Chorus Line" er ekki hægt að hreyfa sig. Í einu af æfingahléunum í áheyrnarprufu stígur Cassie, sérstakur dansari sem leikinn er af Alyson Reed, á sviðið til að sannfæra Douglas persónu um að hún geti það. Orðin „leyfðu mér að dansa fyrir þig“ hljómuðu aldrei heiðarlegri og fallegri sett í tónlist og texta.