Ég elskaði þessa mynd. Það er sjaldgæft að fá innsýn í Víetnam eftir fæðingu og þessi mynd - án bardagaatriðis og spennandi sprengjur og skothríð - gerði það. Ég hafði ekki hugmynd um að ég yrði fyrir svona áhrifum af því. Hvílíkt ótrúlegt útlit á hvernig framandi dýralæknum líður. Það var erfitt að horfa á, satt að segja. Við skiljum öll slagsmálin og Apocalypse Now gerð drama, en þetta er svo svo ólíkt. Hvað gerist þegar þeir koma aftur og reyna að lifa lífinu? Þeir geta það ekki. Það gerði mig mjög meðvitaðan um stóran hóp karlmanna sem skröltir um týndir í Ameríku. Get ekki tengst, getur ekki sofið, getur ekki átt í ástarsamböndum, getur ekki tekist á við "venjulegt samfélag". Þeim líður algjörlega sundur. Þetta er gríðarlegur harmleikur og ekki nógu mikið fjallað um það. Já, við höfum breytt viðhorfi okkar til dýralækna í Víetnam, okkur líkar við þá núna, en hvað svo? Það virðist ekki hafa skipt neinu máli fyrir þá. Það er of seint? Svo þetta var frábær mynd en ég grét mikið. Ég hef enga aðra gagnrýni.