Þetta er dásamleg ný mynd sem er enn sýnd í kvikmyndahúsum í mínu landi. Leikstjóri þess, Kalabríumaðurinn Gianni Amelio, er að mínu auðmjúku mati ef til vill eini ítalski nútímaleikstjórinn, ásamt Nanni Moretti, sem á skilið að vera kallaður frábær (þ. ). Það er ein mesta eftirsjá mín að ítölsk nútíma kvikmyndagerð hefur verið veik síðan um miðjan áttunda áratuginn, aðallega vegna mikils skorts á fjármögnun og hlúa að nýjum hæfileikum, eitthvað sem hægt er að yfirfæra á flest svið og sem gerir Ítalíu að einni af þeim kyrrstæðustu. iðnvædd lönd okkar tíma framleiðslulega séð (bæði í iðnaðar- og menningarlegum skilningi)... ólíkt til dæmis Kína. Og þetta er meðal annars einmitt efni í nýjustu mynd Amelio. Fáir leikstjórar geta talað við mig um hið sanna, núverandi ástand lands míns og heimsins eins og Amelio getur, en myndir hans hafa líka dýrmætan tímaleysi og algildi. Og fyrir þá sem hafa þegar áhyggjur af því að þær gætu verið hægar, ígrundaðar og verðugar - vertu viss um: af þeim sem ég hef séð eru þeir það örugglega ekki, að minnsta kosti ekki ef þú ert vanur vönduðum evrópskri kvikmyndagerð. Vincenzo Buonavolontà er tæknimaður í úreltri stálverksmiðju einhvers staðar á Ítalíu, líklega norðurhluta landsins. Hann er leikinn af Sergio Castellitto, einum fjölhæfasta og hæfileikaríkasta leikara Ítalíu samtímans. Þegar stórt kínverskt stálfyrirtæki kaupir hluta af iðnaðarvélum ítölsku stálverksmiðjunnar reynir Vincenzo, sem á í erfiðleikum með að gera sig skiljanlegan með kínverska leikstjóranum sem er ekki ítölskumælandi, að segja honum að vélin sé gölluð og breytir hennar þurfi að skipta út, sem er þáttur. hann er að vinna að sérsmíði sjálfur. Hann varar þá við því að það gæti haft mjög hættulegar afleiðingar í för með sér. Á meðan starfar ung kínversk kona að nafni Liu Hua sem túlkur á milli mannanna tveggja, en virðist eiga erfitt með að finna fullnægjandi þýðingar fyrir sumt af tæknilegu hrognamáli Vincenzo. Ítalinn missir að lokum þolinmæðina við hana, ýtir henni nánast til hliðar og biður hana um að afhenda sér kínversk-ítölsku orðabókina svo að hann geti þýtt sjálfur. Þrátt fyrir viðvaranir Vincenzo kemst hann að því morguninn eftir að kínverski verksmiðjustjórinn og starfsmenn hans. hafa snúið aftur til síns eigin lands án þess að hlýða ráðleggingum hans um fullnægjandi notkun iðnaðarvélarinnar. Þannig heldur Vincenzo, búinn miklum heilindum, af stað til Kína. Og hér byrjar endalaust heillandi vegamynd um Kína, mjög málefnaleg 21. aldar Odyssey gegnum Asíu risann. Leit síðari tíma Marco Polo að leyndarmálum hinnar dularfullu þjóðar? Ekki alveg. Eins og í öllum myndum Amelio verður ferðalagið sjálft miklu mikilvægara en hvort endanlegt „verkefni“ hennar er framkvæmt eða ekki. Reyndar er það hvernig punkturinn er bókstaflega færður heim, ekki án snertis húmors, yndisleg, hrífandi þversögn og kaldhæðni, sem vakti upp augun á mér á meðan ég brosti. Áhorfandanum er hleypt inn í það leyndarmál að ferð Vincenzos hafi á endanum verið algjörlega gagnslaus, en hann sjálfur veit það ekki og fer sáttur maður heim, blekktur saklaus. Þú gerir þér allavega grein fyrir að hann er ánægður. Svoleiðis. Ferðalögin sem persónur Amelio leggja af stað í rífa algerlega upp með rótum og rífa þær niður í berum, mannlegum nauðsynjum. Þeir eru augnablik án nafns, stöðu eða einhvers til að setja inn orð fyrir þá. Þessi Theo Angelopoulos-líka þemu eru líka skoðuð í Lamerica, í raun uppáhalds Amelio kvikmyndin mín, þar á eftir La stella che non c'è í röð eftir persónulegum vali. Í kvikmyndinni Lamerica frá 1994, ferðast tveir ítalskir rakkarar til Albaníu til að „gera viðskipti“. Rétt eins og Vincenzo ætla þeir að fara þangað, gera það sem þeir þurfa að gera og fara svo aftur heim. Þess í stað lendir annar þessara tveggja Ítala óvart á næstum hómískri ferð um þetta eyðilagða land rétt eftir fall kommúnismans. En við skulum fara aftur að La stella che non c'è: þegar Vincenzo er kominn til Kína, uppgötvar hann fyrirsjáanlega að það „einfalda“ verkefni að því er virðist að afhenda nýjum eiganda sínum breytirinn er allt annað en einfalt. Það er nánast ómögulegt að ákvarða nýja staðsetningu vélarinnar nema hann fari í erfiða ferð um Kína. Þegar hann rekst á Liu Hua, unga túlkinn sem hann hafði misþyrmt núna, sem starfar sem bókavörður, reynir hann að tala við hana en hún bregst við á fjandsamlegan hátt og tilkynnir honum að vegna hans hafi hún misst vinnuna sem túlkur aftur. í Ítalíu. Leikin af tiltölulega nýliðanum Ling Tai, verður Liu Hua fljótlega Virgil fyrir Dante Vincenzo þegar hún telur ósátt við að hún gæti gert verra en að vera leiðsögumaður og túlkur fyrir Ítalann á ferð hans (augljóslega fyrir fasta upphæð af peningum). Þessi unga kínverska leikkona hefur kannski ekki fegurð Ziyi Zhang, né kvikmyndastjarnan glamúr Gong Li, en heillandi, svipmikið og fallegt andlit hennar streymir af ögrandi styrk, gáfum, reisn og svívirðilegum húmor sem mun gera andlit hennar erfitt. að gleyma þegar þú hefur séð myndina. Ennfremur hafa hún og Castellitto dásamlega tilfinningalega efnafræði sem meðleikarar. Amelio fléttar saman dramatík sem eru alvarleg, ljóðræn, goðsagnakennd, póst-nýraunsæ og gamansöm á sama tíma og viðhalda hugljúfri hæfileika til að kanna hverfulan kjarna mannkyns. við hversdagslegar, hversdagslegar aðstæður. Heimildarmyndaleg eðlislægð leynir því sem er í raun og veru vandað veggteppi af andlitum og stöðum, sýn sem nær líka að fella inn kvikmyndatöku af hrífandi fegurð. Myndatakan hér er hagnýt en samt glæsileg, eins og sæmir kvikmynd um flóttafólk í iðnaðar- og tilfinningaþrunginni auðn. Athugavert auga Amelio er fullorðið, vonsvikið, en samt aldrei tortrygginn eða mannvonska. Meistaramyndavélahornin gefa líka oft tilfinningu fyrir framandi tilfinningu Vincenzo í augum Kínverja, og koma heim með hlutlægni og menningarlegt óhlutdrægni sem er afar sjaldgæft í kvikmyndum um „kunnuglega“ Vesturlandabúa sem skoða „ókunnugt“ land sem ekki er vestrænt. Ég get ekki mælt nógu mikið með þessari mynd.