Eftir að hafa lesið athugasemdirnar á síðunni finn ég mig knúinn til að skrifa inn í fyrsta skipti. Svo virðist sem þessi mynd sé eins og Marmite og hafi skipt áhorfendum í sundur. Ég verð að segja að þó ég sé sammála því að kvikmyndir þurfi ekki að vera skynsamlegar til að vera skemmtilegar (sjá MULHOLLAND DRIVE) þá verða þær samt að tengja þig við persónurnar. Nú á meðan ég var algerlega niðursokkinn af morðóða lesbíamálinu í ópus Lynch, verð ég að segja að ég gat ekki verið að pirra mig á Mr Green eða öðrum pappaglæpamönnum sem bjuggu í þessum dagglóaheimi. Einnig, á meðan svo margir virðast reyna að segja að þú hafir ekki notið þess vegna þess að þú fékkst það ekki þá yrði ég að vera ósammála - ég naut þess ekki vegna þess að mér leiddist. Ég vildi að myndin myndi enda og að hlusta stöðugt á þessar tilvitnanir aftur og aftur hjálpaði ekki. Kallaðu það snjallt ef þú vilt - ég held að það sé endurtekið. Hins vegar er aðalástæðan fyrir skrifum að spyrja alla aðra gagnrýnendur spurningar - það voru engar lokaeiningar á prentun myndarinnar sem ég sá. Bara tónlist yfir svörtu. Horfði ég á dud print eða er þetta vitnisburður um tilgerðarleysi GR? Eða horfðu allir sem tóku þátt í myndinni á grófa klippuna og fengu nafnið sitt fjarlægt???