Þessi hörmungarmynd er endurgerð á samnefndri kvikmynd frá 1973, byggð á skáldsögu eftir Sakyo Komatsu. Japan er staðsett rétt við Kyrrahafseldhringinn (virk eldfjöll) og einnig meðfram brúnum flekahreyfingarinnar, en breyting þeirra mun valda jarðskjálftum og flóðbylgjum (japönsk hugtak í sjálfu sér fyrir flóðbylgju). Þetta er náttúrulega eðlileg forsenda fyrir hamfaramynd, hvað með að Hollywood átti vettvangsdag með myndum eins og Armageddon, Deep Impact og nú nýlega The Day After Tomorrow, sem fjallar um hvernig hlýnun jarðar verður hvati að náttúruhamförum sem hafa farið út um þúfur. heiminn.En ég verð að segja þetta: The Sinking of Japan gerir allar myndirnar sem áður var getið, líta út eins og klassík. Þessi hamfaramynd ER hörmung og stórslys. Að þurfa að horfa á úrið mitt á 10-15 mínútna fresti er merki um að myndin taki ekki þátt og finnst hún hafa yfirklukkað sýningartímann. Tæknibrellurnar eru glæsilegar að horfa á. Allt frá gervihnattamyndum í geimnum, til líflegrar afþreyingar allra mögulegra náttúruhamfara sem geta dunið yfir land hækkandi sólar, áhrifin eru stjarna sýningarinnar. Hins vegar, að hafa stórbrotna tölvugerða grafík gerir kvikmynd í sjálfu sér ekki girnilegri, þar sem of mikið af því góða er einfaldlega leiðinlegt. já, í rauninni eru þessi atriði bara það. Það eru engin smáatriði og allt sést úr fjarska, í guðslíkum ham. Hlutirnir gerast bara svona á skjánum, þar sem engin tilraun er til að reyna að kafa dýpra til að skoða málin í návígi. Þetta er í ætt við að Godzilla velti byggingum, og það er eins og það séu engir menn eða manntjón í þessum eina verknaði. Þó það hljómi sjúklega, sýndu okkur fórnarlömbin! Fjölmenn þjóð eins og Japan verður ekki bara fyrir hamförum eftir hamfarir með afar lágt fjölda banaslysa, ekki þegar kvikmyndagerðarmennirnir gefa lausan tauminn óreiðu í svona epískum mælikvarða. Þegar hún reyndi að flétta rómantík inn í myndina, stóð hún upp úr eins og sár þumalfingur. Það eru margar persónur í myndinni, en hver og einn þeirra skortir raunveruleg einkenni, eða mannúð, og líta út eins og flökkvandi zombie, án tjáningar, án tilfinninga, og örugglega mjög stífur og ósannfærandi. Hetjur festast í almennum stjórnherbergjum sem gefa út yfirlýsingar, leiðbeiningar og eyðublaðastefnur og bregðast við atvikum eins og um tölvuleik að ræða, allt leyst með því að ýta á hnapp. Þetta eru persónur sem þú gefur ekki mikið fyrir. Ef ég má bara nota The Day After Tomorrow til samanburðar, þó að það séu frábær áhrif, þá er að minnsta kosti reynt að gefa smásæja sýn á alla hörmungina frá mismunandi einstaklingum sjónarmiðum. Og innra með sér eru fullt af hasarþáttum, stórum eins og hamförunum sjálfum og litlum með áherslu á sigur mannsandans, sem gerir hana tiltölulega sannfærandi. Því miður fyrir The Sinking of Japan ætti þessi mynd helst að vera ein til vaskur og tankur, og vonandi gangast undir stuttan og snöggan dauða í miðasölunni á staðnum til að rýma fyrir betra efni.