Söguþráðurinn er afhjúpaður undir maga bandarískra stjórnmála. Þó að þemað virðist algengt, er það sem "gerir" myndina óhefðbundin leið sem sagan er sögð. Persónurnar eru leiknar af sannfæringu. Þú finnur fyrir sakleysi forystunnar og sakleysi hans glatað. Stjórnmálamaðurinn er prins tvítalksins, algjör snákur. Myndavélavinnan er áhrifamikil. Það staðfestir blæbrigði leiklistar og samræðna. Sama fyrir tónlistina. Sagan notar dæmisögustíl með vingettes þar sem boðskapurinn er fullur af tvíþættum. Mjög sniðug stefna hjá rithöfundinum/leikstjóranum. Spennan í söguþræðinum er borin í gegn til síðustu atriða. Myndin var eins og góð ráðgátabók. Eitthvað var „á fæti“; þú vissir að það var slæmt; þú vissir ekki nákvæmlega hvað það gæti verið - þú hafðir þínar grunsemdir; og þegar hið illa kom í ljós slepptir þú andanum sem þú hafðir ekki tekið eftir að þú hélst inni. Sorglegur, hristir höfuðið. Vel skrifuð saga og vel sögð. 3 húrra fyrir ungum rithöfundi/leikstjóra.