Ég var að skoða DVD turninn okkar í gærkvöldi eftir einhverju til að horfa á. Við vorum á milli NetFlix póstsendinga og það var rólegt laugardagskvöld. Ég dró eina sem ég hef aldrei heyrt um áður og áttaði mig á því að hún var fengin að láni frá vini mínum. Frá jakkanum, það hljómaði eins og rip-off af "The Big Chill" en, með stjörnu leikara, fannst það gæti verið þess virði að horfa á. Strákur hafði ég rangt fyrir mér!!! Það var ekki aðeins eins og "The Big Chill", það var rífandi nánast persónu fyrir persónu. Persónan Bill Paxton var eftirlíking af hlutverki William Hurt ("hvar hefur þú verið allan þennan tíma") -viðvörun um spillingu- og sjá, hann er eftir til að sjá um gamla staðinn (klefa/búðir). Kimberly Williams = Meg Tilly; skíthæll kvenkyns Matt Craven = Jeff Goldblum o.s.frv., o.s.frv. Ég fann sjálfan mig að velta því fyrir mér hvers vegna ég er jafnvel að horfa á þetta fólk. Það var ófullnægjandi karakterþróun til að ég gæti fundið einhvern áhuga á þeim. Hvernig fann "Unca Lou" jafnvel þessar persónur eftir 20 ár? Auk þess var það ekki einu sinni fyndið, nema þegar Perkins datt, err 'floppaði' fram úr rúminu fyrsta morguninn, það var merki og ég missti af því. Eftir að henni var lokið spurði ég konuna mína: "Voru einhverjar yndislegar persónur í þessari mynd? ... Sefurðu þarna?" Hún svaraði: "Nei, ég er enn að hugsa...Nei, enginn sem mér dettur í hug."