Frelsi þessarar myndar er húmorinn. Warner bræður leika upp á styrkleika stjörnunnar sinnar og stefndu útgáfu sinni af Custer hershöfðingja sem hrekklausum, hrífandi, óvirðulegum prakkara með rómantíska straum og óvænt hugsjónaálag; það var Robin Hood aftur og aftur og Flynn blómstraði í hlutverkinu. Allar bestu hasarmyndirnar hans nýttu sér hæfileika hans til illsku og kómískrar tímasetningar, og þessi var engin undantekning. Hún nýtur líka góðs af endurkomu fyrrverandi mótleikara Olivia de Havilland, þrátt fyrir fyrri samning um að rjúfa samstarfið; Hlutur hinnar sterku Libby Custer er betra hlutverk en ljúfu ástartýpurnar sem hún var orðin þreytt á að leika fyrir kvikmyndaverið í síðari myndum Flynn, og eftir að hafa séð handritið hafði hann sérstaklega óskað eftir því að de Havilland yrði ráðinn til þess að hún gæti gera hlutnum réttlæti. Í þessu lokasamstarfi safnar hún allri sinni umtalsverðu leikni í það sem er í rauninni ærandi ævintýramynd og efnafræði skjásins endurvekst - í eitt skipti fá hún og Flynn tækifæri til að þróa persónur sínar út fyrir upphaflegu rómantíkina. Flynn/de Havilland pörunin og grínmyndin eru það sem hefur veitt þessari mynd endingu, þegar flestir aðrir vestrar Flynns -- haldið mikilli væntumþykju af bandarískum samtímans almennings, þó að sögn ekki af stjörnunni þeirra -- eru löngu gleymdir. Hasarsenurnar eru frekar lausar (þrátt fyrir, kaldhæðnislega, að aukaleikara hafi dáið við fall í einni af kvikmyndatökunum) og illmenni verksins reynast, skólastráka, vera sama fólkið og var hræðilegt við Hetjuna okkar á fyrsta degi hans á West Point, og halda þannig áfram að pirra hann allan ferilinn. Það sker niður á leikaralistann, en það er smávegis of siðferðilega þægilegt. Hins vegar eru þetta pælingar sem eru að mestu óviðkomandi kvikmynd sem aldrei ætlaði sér að vera meira en spennandi skemmtun. Með duglegri aðstoð og liðsinni af frábærum hópi aukaleikmanna (sem er eftirminnilega þar á meðal Anthony Quinn í öllu nema orðlausu hlutverki sem Sioux-leiðtoginn), er Errol Flynn galopinn í gegnum söguþráðinn með hjálp venjulegs vopnabúrs síns: heillandi sauðrænt útlit, óvænt sætleiki. , uppátækjasamur blikur, leifturpunktur reiði, glaðvær félagsskapur og hreinn háoktanakarisma. Hann er kærulaus braskari en maður getur ekki annað en líkað við hann. Og það er erfitt að fara í burtu án þess að lagið „Garryowen“ þræði sig í gegnum eyrun í marga daga á eftir. Þetta er einn af varanlegum smellum Flynn; hún inniheldur líka ótrúlega mikið af góðum leik og skemmtilegu og er mynd sem vert er að minnast.