„Illuminata“ hefur víkkað út mörk meðalmennsku John Turturro frá annars flokks leikara yfir í þriðja flokks leikstjóra, rithöfund og framleiðanda. Þessi mynd var hræðileg. Hún er sundurlaus og flakkar frá senu til senu með litlu flæði eða merkingu sem snertir aðalsögulínuna. Okkur er boðið upp á smorgasborð af sundurslitnum senum, hver og einn er óviðkomandi öllum öðrum. Eini þráðurinn sem virðist liggja í gegnum þau er að þau eiga sér stað í lífi meðlima sama leikhússkrárflokks. Þær fáu atriði sem skipta söguþræðina eru svo flóknar að oft er ekki hægt að sjá hvort samræðurnar eru úr sögunni eða leikararnir sem reka línur sínar fyrir leikritið í sögunni. Ef þessi saga væri manneskja væri hún geðklofi með margfalda persónuleikaröskun. Það gat ekki ákveðið hvort þetta væri drama, rómantík, gamanmynd, harmleikur, kynlífsfarsi eða skopstæling á leikhúsi. Það kom næst því að vera þolanlegt sem kynlífsfarsi. Turturro var lífvana og áhrifalaus sem Tuccio, að því er talið er flókinn og ástríðufullur rithöfundur, en leikrit hans fær sitt stóra tækifæri þegar hætta þarf við sýninguna sem nú er í gangi vegna veikinda aðalleikarans. Susan Sarandon stóð sig vel sem öldrunar leikkonan sem reyndi að tæla Tuccio fyrir hlutverk. Því miður fannst henni nauðsynlegt að fara að bera á hálsi sem sýnir aðeins að vélbúnaður öldrunar kyntáknanna er miklu betur eftirlátinn ímyndunaraflinu. Christoher Walkin sýndi frábæra frammistöðu sem leikhúsgagnrýnandi sem gerir ástríðufullan forleik fyrir meðlim leikarahópsins. Beverly D'Angelo og Ben Gazzara voru líka með minniháttar hlutverk. Ég gaf þessari mynd 2. Fyrir utan vinjettuna hans Walken er í rauninni ekki mikið að mæla með henni nema að brúðurnar sem notaðar voru í upphafs- og lokaútgáfum voru stórkostlega líflegar og fallegar. Forðastu þessa mynd eins og pláguna sem hún er.