Hér er enn ein mynd frá níunda áratugnum sem flestir vita bara ekki að sé til. Þessi hæga, myndræna (ástríku myndirnar af landslagi Montana eru hrífandi og minntu mig á nýlega „Open Range“ sem Costner lék með Robert Duval í aðalhlutverki), og tilfinningalega fullnægjandi kvikmynd er fullkomin tegund kvikmynda til að horfa á seint eitt kvöld þegar þú getur. ekki sofa eða á siðlausum sunnudagseftirmiðdegi. Þeir sem eru í réttu skapi munu fá nákvæma og nána skoðun á sorg einnar fjölskyldu og hvernig þau koma saman aftur eftir að yngsti sonurinn skýtur og drepur elsta soninn óvart á veiðum. Sýningarnar eru allar í toppstandi og hljóðlega blæbrigðaríkar. Glenn Close, Robert Duval og Wilford Brimley eru fullkomnir í túlkun sinni, eins og allir aukaleikararnir og ungir leikarar. Mér fannst sérstaklega gaman hvernig leikstjórinn Cain (sem því miður hefur ekki leikstýrt neinu eftir þetta nema fyrsta "Young Guns") gefur okkur rólega smá innsýn í persónulega sorg hvers og eins. Við sjáum ekki bara hvernig dauðinn hefur áhrif á yngri bróðurinn eða foreldrana, heldur líka ringlaða miðsystur, villubróður, brjálaða eiginkonu hans og kærustu hins látna unglings. Það sem við fáum hér í rauninni er svar miðvesturlandanna í dreifbýlinu við „venjulegu fólki“. Það eru líka tónar af „The Straight Story“ eftir David Lynch í sumu af stóísku siðferði í miðvesturlöndum í miðvesturlöndunum sem lýst er hér og einnig í kærleiksríkum og áleitnum myndum af ræktarlandi sem þeir búa í. Þetta er einn af betri og raunsærri "tárahöggnum" tímabilsins, og skemmtilegur lítill uppgötvun fyrir ykkur gæða kvikmyndaveiðarana þarna úti.