Örugglega á topp fimm bestu John Garfield kvikmyndanna verður að vera Pride of the Marines. Þetta er sönn saga um Al Schmid, hermann sjóliðsins, sem á kostnað sjónarinnar, meðan hann var særður, hélt frá hjörð af ódæðisverkum Japana á Guadalcanal. Sagan skiptist fallega í þrjá hluta, heimilislíf Al Schmids þar sem hann er einfaldur vinnustífur sem er bara að verða alvarlegur með konu og finnst ekkert betra en keilukvöldið sitt. Pearl Harbor verður fyrir sprengju og hann er á leið í stríð eins og milljónir annarra voru. Seinni hlutinn er á Guadalcanal og við sjáum hluta af aðgerðinni þar sem hann er í einangruðu vélbyssuhreiðri og heldur japönskum hermönnum frá sér. Aðgerðir hans komu í veg fyrir að vígstöðvar landgönguliðsins yrðu yfirbugaðar, en handsprengja gerir það í sjón hans. Og auðvitað er þriðji hlutinn sársaukafull aðlögun hans að borgaralegu lífi og til að fullvissa sjálfan sig um að fólk sé ekki bara að hugsa um hann af samúð, mest af öllu stúlkunni sem hann var að sjá Eleanor Parker. Þessi mynd var sýnd á TCM á 95 ára afmæli John Garfield og það var heimildarmynd um Garfield sem dóttir hans hýsti. Einn þeirra sem rætt var við sagði að Garfield væri sá leikari sem væri trúverðugastur í hlutverkum verkalýðsins með því að hafa og hafa stéttarfélagsskírteini. Að því leyti var hann heppinn að því leyti að hann lenti með Warner Brothers í Hollywood. Þrátt fyrir að hann hafi haldið áfram að vera túlkaður í glæpahlutverkum í hefð þessarar myndvers, var Garfield frábær á þessum slóðum vegna bakgrunns síns, vegna þess að hann kom frá því lífi sem Al Schmid hafði, að undanskildum gyðingabakgrunni Garfields. var fullkomið til að gegna hlutverki verkamannahetju eins og Al Schmid sem tók þá ábyrgð að verja land sitt. Engar ofurhetjur hér, bara strákur sem hefði frekar viljað vera aftur til Fíladelfíu, en vinna verk sem þurfti að vinna. Það er frábær þáttur fyrir Garfield. Það er mynd sem maður ætti ekki að missa af. Ég velti þó fyrir mér hvað varð um hinn raunverulega Al Schmid.