Allir hafa þegar tjáð sig um kvikmyndatökuna (gott til frábært), persónuleikana (stærri en lífið), uppbygginguna (tímaröð, með mörgum tilvísunum í brimmenningu í gegnum tíðina). Það sem er saknað er stærri spurning um félagsfræðilegt mikilvægi: að henda almennri amerískri menningu fyrir eitthvað meira fullnægjandi og gefandi. Ég var ofgnótt á áttunda áratugnum. Við horfðum á 16 mm kvikmyndir í framhaldsskólunum á staðnum í SoCal. Ég man eftir þeirri frábæru tilfinningu að vera á brimbretti allan daginn þar til húðin geislaði af hita, fara í Hawaii-skyrtu og stuttbuxur og fara að horfa á nýjustu brimmyndina á kvöldin. Oft var sögumaður kvikmyndagerðarmaðurinn sjálfur og las handrit af blöðum. Stundum bætti brimsveit eða frumpönkhljómsveit við tónlist. Ég var aldrei ánægðari. Fyrir utan ópið og öskrandina tók það mig aftur í tímann að sjá „Riding Giants“. ÞAÐ styrkti líka þá tilfinningu að lifa lífinu á jaðrinum, hafa ekki áhyggjur af peningunum og klifra félags- og fyrirtækjastigann, ekki halda í við Joneses , að þrýsta á sjálfan þig líkamlega og andlega fyrir hverfula stund gleði og gleði - gæti verið svarið við spurningunni, "hver er tilgangur lífsins?" Að minnsta kosti fyrir þá eins og Greg Noll, Laird Hamilton og þess háttar, virðast þeir hafa fundið eitthvað sem fæst okkar eru nógu djörf eða heiðarleg við okkur sjálf til að sækjast eftir: að lifa lífinu eingöngu á okkar eigin forsendum. Kannski myndi samfélagið falla í sundur ef við gerðum öll nákvæmlega það sem við vildum í lífinu, en það er dásamlegt að sjá fólk sem raunverulega er að lifa út drauma sína. Það var þessi boðskapur sem heillaði mig.