Þú verður að dást að leikstjóranum Todd Sheets fyrir vígslu hans, drifkraft og eldmóð þegar kemur að kvikmyndagerð: Á árunum 1985 til 2000 gerði hann heilar 34 myndir. Því miður, ef eitthvað er að marka Zombie Bloodbath þríleikinn hans, þá eru þeir líklega allir vitleysingjar (og fljótleg skoðun á IMDb einkunnum þeirra virðist sannreyna ábendingu mína). Í þriðja hluta er hópur andstyggilegra nemenda sem finnst varðhald aðeins viðburðaríkara en venjulega eftir að þeir verða fyrir árás hjörð af lifandi látnum, sem hafa sloppið frá leynilegri herstöð sem staðsett er beint fyrir neðan skólann þeirra. Leikstjórinn Sheets, sem vinnur eftir hræðilegu handriti eftir Brian Eklund (sem byggir að miklu leyti á frjálslegri notkun f-sprengjunnar) skilar enn einu vandræðalega áhugamannasamstarfinu með hræðilega hræðilegri frammistöðu frá hæfileikalausu leikarahópnum sínum, hræðilegum sjónbrellum (einhver vitleysa CGI). og það sem lítur út eins og framhlið risastórrar pappa geimferju) og vörumerki hans sjúska gorma (handfylli af innmat dregin undan fötum fórnarlamba hans). Loksins, eftir það sem virðist eins og eilífð að horfa á pirrandi persónur hlaupa fyrir lífi sínu, og ósannfærandi ódauður fólk sem þreifar á innilegum dýrum, Zombie Armageddon lýkur með tímaferðalögum/þversagnarkennd sem neyðir áhorfendur til að horfa aftur á nokkrar kvalarfullar mínútur frá upphafi myndarinnar. Satt að segja... einu sinni var nóg, herra Sheets, hvað höfum við gert til að verðskulda að þurfa að horfa á hana aftur?