Flestir gagnrýnendur hafa fagnað með háði þegar það birtist fyrst, „Frenzy“ hefur nýlega farið í gegnum breska sjónvarpið. Ég man að ég sá hana á upprunalegu útgáfunni og hugsaði þá að ef Hitchcock hefði viljað fara í skrúðgöngu með einhvers konar játningu á skjánum um rótgróna kvenfyrirlitningu sína, þá hefði hann ekki getað fundið viðbjóðslegri ökutæki til að gera það. En tíminn breytir sjónarhorni, og svo hvað var ógeðslega slæmt árið 1972 gæti, öllum þessum árum síðar, verið verðugt endurmat til hækkunar. . . en ekki. 'Æði' er skítkast. Slag öldrunar leikstjóra sem langaði í örvæntingu til að nýta listrænt frelsi kvikmyndagerðar sjöunda áratugarins án þess að virðast gera sér grein fyrir því að frelsi setur á sig sínar eigin skyldur - sérstaklega þörfina á að koma heilindum í verk manns. Það er engin hér. Og ekki miklar vísbendingar um fyrri leikstjórnarljóma, heldur - breytingin frá hryggnum-niðandi óbeinum yfir í viðbjóðslega skýran er hvorki átakanleg né, fyrir æðsta stílista, stílhrein: hún er bara banal (langvarandi morðsenan er einmitt það: langvarandi, án hraða, án ástæðu, án tilgangs annars en ódýrustu leikstjórnarþrána til að koma fram eins nútímalegur listamaður og til dæmis hinn virti iðkandi ódýrs sleaze, Michael Winner). uppruna (ekki síst í fáránlegri afleiðingu inn í heimilislíf okkar kæra tréeftirlitsmanns og matreiðslu eiginkonu hans). Kannski er atriðið sem dregur best saman 'æði' (og heldur áfram sem skýrustu ákæru á persónu Hitchcocks) er klunkandi orðaskiptin. milli tveggja lögfræðinga á bar, þar sem þeir ræða raðmorðin og eru síðan sammála um að að minnsta kosti konunum hafi skemmt sér vel fyrst með því að vera nauðgað. Ég man eftir andúð minni á þeim vettvangi '72, og hún er enn ódekkt, því þetta var ekki ekki Hitchcock að vera snjall, eða kaldhæðinn, eða að reyna að koma með einhvern algildan punkt (stór þemu, stór sannleikur, voru ekki styrkleiki Hitchcocks, né persónulegt val.) Þetta var bara Hitchcock, sem leyfði endurspeglun af eigin brengluðum spegli hans á lífið að skína í gegnum áferð myndarinnar. Að kalla „Frenzy“ Síðasta frábæra meistaraverk Hitchcocks er að svíkja lítinn ef nokkurn skilning á því hvað Hitchcock raunverulega áorkaði í tengslum við kvikmyndabrögð, kvikmyndaspennu og töfrandi kvikmyndaleik. „Frenzy“ er því núna það sem hún var alltaf: Ódýr, viðbjóðsleg og háð bíómynd sem þjónaði engum þeirra sem hlut eiga að máli, eða minningu kvikmyndagerðarmanns sem í raun var, á sínum Hollywooddögum, einn sá mesti sem til hefur verið. .