Hinn glæpsamlega hunsaði mynd Jay Craven er edrú ferskur andblær í hinum almenna narsissíska og afleita heimi óháðra kvikmynda. Í fyrsta lagi er ljósmyndunin hrein fagurfræðileg ánægja, sem fangar alla drungalega fegurð Norður-Nýja Englands síðla hausts (kvikmyndatökumaðurinn Paul Ryan gerði 2. einingu á Malick's Days of Heaven). Í öðru lagi eru frammistöðurnar einstaklega frábærar - Noel Lourdes eftir Rip Torn er ógeðslega heillandi og Bangor eftir Tantoo Cardinal er í senn viðkvæmt og hrífandi, svo ekki sé meira sagt um fínan aukaleikara. Þegar á heildina er litið er það hins vegar virðing fyrir frásagnarstyrk myndarinnar að sagan heldur sterkum og fjörugum hraða á meðan hún þróast enn á sínum tíma og myndin kemst að niðurstöðu, eðlilegri og ósvikinni, sem engu að síður virðist ekki ætlast til. Þetta er ein af sjaldgæfum virðingarfrumum í hinum óháða kvikmyndaheimi, kvikmynd sem skoðar lítið brot af gatnamótum manna og sögu.