Ég var varla meðvitaður um tímann í sögunni sem lýst er í þessari brasilísku svörtu gamanmynd frá 1971, en það er ekki þar með sagt að hún hafi ekki verið aðgengileg mér því myndin gerir það mjög skýrt. Það gerist í Brasilíu á 16. öld, þar sem keppinautar franskir ​​og portúgalskir landnemar nýta sér frumbyggjana sem sambandsríki í baráttu sinni við að ná yfirráðum. Það sem er sérstaklega áhugavert við myndina er að Portúgalir gerðu hana út frá sjónarhóli Frakka. Hetjan er viðkunnanlegur Frakki, Portúgalar eru barbarar og hinir Frakkar eru kúgandi og gráðugir. Portúgalskir höfundar myndarinnar eru málefnalegir því þegar allt er uppi á teningnum sjáum við að það skiptir engu máli hvers hlið maður tekur. Þetta snýst um erfðir sem eru yfirbugaðir af umhverfinu á tímum sem er sterklega skilgreindur af ættbálkum. Óvinir eru búnir til og viðhaldið, og eins gengur umhverfissamþættingin aldrei áfram. Frakki er tekinn af Portúgölum er síðan tekinn af frumbyggjaættbálki, Tupinambas, eftir að þeir myrða hóp Portúgala. Shaman ættbálksins spáði því að þeir myndu finna sterkan portúgalskan mann til að mannát sem hefnd fyrir að bróðir höfðingjans yrði drepinn af portúgölskum musketballi. Þeir halda að Frakkinn sé portúgalskur og telja sig nú eiga einn slíkan. Engu að síður fær Frakkinn óheft göngur um þorpið, fær fyrr eða síðar eiginkonu og tekur á sig vanalegt útlit þeirra frekar en vestræn föt sín, eða hvaða föt sem er. Annar Frakki kemur til þorpsins og segir ættbálknum að fangi þeirra sé í raun portúgalskur, fullvissar síðan æstra Frakka um að hann muni segja þeim sannleikann þegar Frakkinn finnur leynilegan fjársjóð sem annar Evrópubúi hefur falið í nágrenninu. Mér fannst upphafsatriðið fyndið. , vegna þess að frásögn hennar, samsvörun við mótsagnir sínar á skjánum, þjónar sem mikil ádeila, jafnvel þótt myndin virtist ekki vilja halda þeim tóni oftar. Þetta er reyndar ekkert voðalega hrífandi mynd. Hin ríkulega, ómissandi staðsetning, grimmur lífsmáti og þroskaðar innfæddar konur fá ekki aðeins Frakka, heldur okkur líka til að gleyma allri ógn og við höfum tilfinningu fyrir honum sem frjálsum manni. Það ætti ekki að vera svo hræðilega erfitt að flýja. Mannátið er eins af skornum skammti af löngun og nekt í fullri framhlið leikhópsins, í staðinn sem fulltrúi kjarna hinnar þurru pólitísku teiknimynd Pereira dos Santos um goðafræði Nýja heimsins og óþróað félagslegt samræmi. Hvað sem því líður þá hvetur þessi samfélagsskýring frá 15.000. aldar, tekin á stað við flóa með 365 eyjum, nánast algjörlega nakin og næstum eingöngu skrifuð á Tupi, til áhrifaríkrar sundurliðunar á rótgrónum leiðum sem eru málefnalegar vegna þess að þær hafa endurtekið sig um aldir.