Þrátt fyrir lágstemmda útgáfu hennar hér á landi og augljóslega lítilsvirðingu í öðrum löndum („R“ einkunnin í Bandaríkjunum getur ekki hafa hjálpað - satt að segja bara vegna þess að HBC notar C-orðið!), þá er þetta í raun fínt. verk. Tilfinningin hótar stundum að kæfa hana, en hún er yfirstigin með því að leika aðalhlutverkanna tveggja. Það er auðvelt að vinna hrós bara vegna þess að þú ert að leika líkamlega eða andlega örkumla (Daniel Day-Lewis, Geoffrey Rush, Dustin Hoffman o.s.frv. ), og Helena Bonham-Carter fangar kannski ekki alveg líkamlega niðurbrot MND, en raddteygjur hennar og miskunnarlaus tilfinningadrif bæta það algjörlega upp. Reyndar fer næstum öll frammistaða hennar fram í gegnum augun hennar (og hvaða augu!). Þetta er snjöll beygja frá leikkonu sem er fljótt að afturkalla orðspor sitt ensku rósarinnar og kemur fram sem einhvers konar mynd. Verðlaun verða víst að fylgja, þó ekki, því miður, fyrir þessa fínu frammistöðu. Manni finnst að Branagh hafi aldrei náð sínu besta á kvikmyndum (nema hugsanlega „Hamlet“ og þar var leikur hans þynntur út af stóru leikarahópnum). Hér trónir hann hins vegar á toppi annarra framkoma, leikur upp á hár sjálfsfyrirlitinn, óstöðugan, á endanum elskulegan gaur með lúmsku sem hann hefur ekki alltaf sýnt, og sýnir bæði greind og dýpt. Í stuttu máli, við trúum honum, alveg eins og við gátum EKKI trúað honum sem Frankenstein, sem prestinum í 'The Proposition', sem lögfræðingnum í 'The Gingerbread Man', jafnvel eins og Andrew í 'Peter's Friends'. Þetta er örugglega besta frammistaða hans hingað til - svo hvers vegna gat hann ekki framleitt vörurnar miklu fyrr? Sem kvikmynd lítur hún meira út eins og sjónvarpsframboð og án stjarnanna myndi hún líklega ekki nema mjög miklu. En það hefur verið ánægjulegt að sjá þetta par fara svona úr sokkunum sínum og ég bíð spenntur eftir meira frá þeim (þó ekki 'Love's Labour's Lost'...). 8 af 10, en Branagh og HBC fá 10 af 10.