Þessi snemmbúna mynd frá verðandi goremeister Lucio Fulci er mjög góð viðbót við giallo undirtegundina. Í dreifbýli á Ítalíu er raðmorðingi barna á lausu. Bættu við blönduna fjölda persóna sem aðdáendur giallo-kvikmynda þekkja vitlausa konu, blaðamanni, áhrifalausri lögreglu, kynþokkafullri sírenu, presti, mállausri stelpu, þroskaheftum einfara o.s.frv. Þetta er einn af bestu Ítölum spennusögur snemma á sjöunda áratugnum. Óvenjulegt fyrir giallo eru fórnarlömbin í þessu tilfelli ungir strákar, sem gerir breytingu frá dæmigerðri konum í hættuhorni. Sú staðreynd að það eru börn sem eru skotmark brjálæðingsins þjónar aðeins til að gera hlutina aðeins óþægilegri. Fulci ýtir aðeins á umslagið hér og hann gengur enn lengra í glæsilega svívirðilegri unPC senu þar sem ungur drengur verður fyrir nokkuð óviðeigandi athygli kynþokkafullrar nakinnar ungrar konu (Barbara Bouchet) sem honum er falið að afhenda drykk. Hún sýnir sig opinskátt og býður ungviðinu á virkan hátt að horfa á sig; að lokum að spyrja hann hvort hann vilji fara að sofa með henni. Þó hún sé greinilega að leika sér með hann, þá er þetta samt frekar óvenjulegt atriði. Að vísu eru einn eða tveir óviljandi fyndnir hlutir af samræðu hér en það er mjög fallega myndað og Barbara Bouchet gefur frá sér mikla sjálfsörugg kynlífsáhuga. Áberandi sena. Jafnvel þó þér gæti fundist þú vera svolítið rangt að horfa á það! Ásamt Barböru Bouchet er hin framúrskarandi frammistaða frá Florinda Bolkan, sem leikur vitlausa konu sem er sökuð um að hafa myrt börnin. Hún ber ekki beinlínis ábyrgð en það er í höndum áhorfandans að ákveða hvort svartagaldur hennar hafi mögulega hrundið af stað morðinu í kjölfarið. Burtséð frá því, hún er hundelt af lynch múgi og keðjuþeytt á meðan bílaútvarp sprengir rokktónlist út. Þetta atriði er mjög sterkt og óþægilegt. Hinn grimmileiki hennar gefur til kynna þá leið sem ferill Fulci myndi fara í kjölfarið. Þrátt fyrir innyflum morðsins hér að ofan kemur það kannski svolítið á óvart að hin morðin eru annað hvort blóðlaus eða framin utan skjás. Eina önnur dauðasenan sem er sambærileg við lynch-múgurinn er fráfall morðingjans í lok myndarinnar, þó þessi röð sé hálf kjánaleg. Söguþráðurinn er flókinn og yfirfullur af rauðri síld, þó persónulega hafi mér fundist deili á morðingjanum svolítið fyrirsjáanlegt. Þessi veikleiki er minna vandræðalegur við síðari áhorf, þó eins og flestir gialli, er ekki hægt að kvelja andarungling einstaklega hægt að horfa aftur. Tæknilega séð er myndin vel gerð með glæsilegri myndavélavinnu, traustum leik og áhrifaríkri tónlist frá Riz Ortolani sérstaklega góðri er endurtekin kvensöng án undirleiks sem hljómar eins og hún komi úr fjarlægri hæð. Fulci hélt augljóslega áfram að gera grafískari ofbeldisfullari hryllingsmyndir en hér sýnir hann hæfileika fyrir aðeins hófsamara efni. Þetta er samt villt efni og er mjög mælt með því fyrir aðdáendur giallo kvikmynda.