Þessi mynd hefur ýmislegt fyrir sér. Þetta er „feel good“ saga. Persónur og leikarar eru viðkunnanlegir, raunsæir og sýna fína frammistöðu. Mikilvægast tel ég að Dennis Quaid kunni að grípa og kasta hafnabolta. Robert Redford leit vel út bæði að kasta og sveifla kylfu í "The Natural, og það gerði Kevin Costner líka í "For Love of the Game" og "Bull Durham." Í "Major League" virtust Tom Berenger og Charlie Sheen vita hvað þeir voru að gera það, en margir hinna gerðu það ekki, og þessi mynd var hrein kjánaskapur - og ekki mjög fyndinn. Svo margar fyrri hafnaboltamyndir, jafnvel þar sem sögurnar gætu verið áhugaverðar, sýndu svo skort á hafnaboltahæfileikum af hálfu Í "The Stratton Story" og "Strategic Air Command" virtist Jimmy Stewart vera álíka trúverðugur og atvinnumaður í hafnabolta, eins og of þungur, óíþróttamaður, aldraður frændi þinn í mjúkboltaleiknum á ættarmót. Aðrar mannvonskar og líkamlega sterkar stjörnur (t.d. Gary Cooper sem Lou Gehrig; Robald Reagan sem Grover Cleveland Alexander; og Dan Dailey sem Dizzy Dean) sýndu einnig hafnaboltahæfileika sem myndi koma þeim í seinni umferðina á meðan þeir „velja -upp" fyrir leik í sunnudagslautarferðinni (jafnvel þó að hann hafi verið með, og jafnvel þótt frændi þinn hafi verið með). Atriðin í framhaldsskólaliði Quaid sem hann þjálfaði, þau þar sem hann mætir til reynslu sinnar með Devil Rays, og þau sem eru með honum að spila í tveimur minni deildum og í Ameríkudeildinni, hljóma allt saman. Þátttakendur eru trúverðugir og færir. Að auki er hann aðlaðandi leikari sem skilar alltaf hæfileikaríkri og viðeigandi persónusköpun (nema að vissu marki sumum „ofur-the-top“ senum hans og þvinguðum hreim í túlkun sinni á Jerry Lee Lewis). En hann er örugglega á skotmarkinu hér og þessi mynd er "9," eins góð eða betri, eins og hver önnur af þessari tegund, nema "The Natural."