Þetta er góð teikning fyrir rannsókn á valdsviði fyrirtækja og tvískinnunginn milli nauðsynlegs opinbers lífs og þörf fyrir friðhelgi einkalífs. Robert Taylor hefur verið settur af Burl Ives, yfirmanni fyrirtækisins, sem staðgöngusonur í stað hans sem yfirmaður fyrirtækisins. Hann sendir hann til Englands til að semja um samning þar sem Taylor er bæði hissa á siðferði og siðferði mannanna sem hann er að eiga við og tekst að verða ástfanginn af flóttamanni á meðan hann er að því. Hann kemur aftur tómhentur, búinn að gera skyldu sína en hafa sagt Englendingum sannleikann um hvatir sínar. Hann reynir að giftast flóttamanninum frekar en frænku yfirmannsins og byrjar því tilraun Ives til að vanvirða flóttamanninn sem viðeigandi eiginkonu fyrir framkvæmdastjóra fyrirtækja. Hún hefði getað verið gráhærri, viðbjóðslegri og minna rómantísk - sá tími sem eytt er í rómantíkina skekkir myndina frá þeim punktum sem hún er að reyna að koma með varðandi siðferði fyrirtækja. Einhvern veginn var búningahönnunin tilnefnd (óverðskuldað) til Óskarsverðlauna - þetta er allt mál. jakkafötum og konurnar tvær í myndinni klæða sig íhaldssamt - stúdíópólitík að verki enn og aftur, án efa. Það sem er hins vegar áberandi er svarthvíta kvikmyndatakan CinemaScope sem er frábær - þetta ef eitthvað átti skilið Óskarsverðlaunin. (Þetta var fyrsta „Scope-mynd MGM í B&W). Ekki eins góð og hún hefði getað verið en ekki hræðileg heldur.