„Þetta er ekki kvikmynd“ virkar vegna þess að hún er svo sönn í því sem hún er að reyna að segja. Ef þú hunsar dýnamík söguþráðsins og einbeitir þér að skilaboðunum muntu sjá svolítið af sjálfum þér í aðalpersónunni, Michael. Hvort sem er karl eða kona, erum við öll komin á þann stað í lífi okkar þar sem við viljum líta til baka og endurskoða aðstæður eða samband. Gerðist það virkilega eins og við mundum eftir? Hvað fór úrskeiðis? Löngun Michaels til að finna Grace er algjörlega eigingjarn. Meira en allt vill hann láta sér líða betur með hvernig hlutirnir urðu. En þrátt fyrir það er hann samúðarfullur karakter vegna þess að allir eru eigingirni þegar kemur að samböndum. Við værum ekki í þeim annars. Þegar myndinni lýkur er ég ekki viss um hvort Michael hafi lært eitthvað nýtt um sjálfan sig eða ekki. Besta mælikvarðinn okkar á sambandið er í gegnum vinkonu hans, Nadia. Hún er sál myndarinnar og minnir okkur á hvernig það eru alltaf tvær hliðar á hverri sögu. Mér fannst Michael vera prúður, hrokafullur og hreint út sagt hugmyndalaus. Það er einmitt ástæðan fyrir því að mér líkaði við hann. Hann er alvöru karakter. Ef þig hefur einhvern tíma langað til að fara aftur og greina fyrra samband, þá er þetta kvikmynd fyrir þig. Að lokum er þetta kvikmynd fyrir alla.