Þetta er án efa hryllilegasta svart-hvíta stríðsmynd sem ég hef horft á; Reyndar var Samuel Fuller eini vestræni leikstjórinn á þessum tíma sem nálgast styrkleikastig þess og hreinan innyflum í verkum sínum í fjarska. Við the vegur, ég hafði sótt Kon Ichikawa yfirlitssýningu í National Film Theatre í London í september 2002, en náði aðeins nokkrum verkum hans sem gerð var á árunum 1960 til 1973. Myndin er vissulega jafn niðurdrepandi og hún er talin vera; Hins vegar sýnir hún einnig kærkomna snertingu af svörtum húmor í gegn - „dauði“ maðurinn sem vaknar til að svara spyrjandi hermanni og „deyr“ tafarlaust aftur, ljúffenglega kaldhæðnislega skóskiptiröðina, dauðvona sérvitringur sem segir hungruðu hetjunni hvaða hluti af líkama sem hann ætti að borða, o.s.frv. Tilviljun var handritið skrifað af konu - Natto Wada, eiginkonu leikstjórans! Ichikawa er fjölhæfur og afkastamikill kvikmyndagerðarmaður sem hefur kannski ekki eins gott orðspor og það var á hámarksárum hans (1956) -65), en leiðsögn hans hér er oft sláandi - hin óvænta röð fyrirframgreiðslna (hetjan er ávítuð með ofbeldi af yfirmanni sínum fyrir að vera útskrifuð af sjúkrahúsi fyrr en búist var við!), dauði Japans sem gafst upp í höndum byssuþrungin filippseysk kona, sprengjuárás á sjúkrahús (þar sem heilbrigðisstarfsfólkið hljóp í burtu til að bjarga sér og skildi særðu hermennina eftir til að skríða út úr kofanum á eigin takmörkuðum hraða), sjálfvirk ganga í rigningu vonsviknu hermannanna (sem einnig felur í sér áðurnefnd viðskipti með skóna sem í raun minnir á svipað atriði í ALL QUIET ON THE WESTERN FRONT [1930]), hæð full af líkum hermanna sem reyna að klífa hana, lokaatriðið o.s.frv. Einn af helstu kostum myndarinnar er vissulega töfrandi kvikmyndataka af ófyrirgefnu og auðn drullu landslagi. Myndin er alræmd fyrir að meðhöndla tabú viðfangsefni mannáts (tæpum 10 árum áður en hún varð fastur liður í hryllingsmyndum) en nálgun Ichikawa er ekki aðeins lúmsk. en mjög áhrifaríkt: holdið er í raun nefnt "apakjöt", á meðan hetjan sést taka aðeins einu sinni (og spýtir strax út stykkinu ásamt flestum rotnandi tönnum hans!); öfugt, þegar veiki undirlægi hermaðurinn (leikinn af Mickey Curtis sem, þrátt fyrir nafn sitt, var japönsk poppgoð þess tíma!) dekrar sig ofboðslega, er jörðin í nágrenninu skvett af blóði. leikarinn Eiji Funakoshi (sem túlkun hans er ógleymanleg, við the vegur) mætti ​​á tökustað á hungursneyð - með þeim afleiðingum að framleiðslu neyddist til að leggjast niður í tvær vikur þar til hann jafnaði sig! Skynsamlegt viðtal Donalds Richie styður níhílisma myndarinnar fram yfir undirliggjandi ættjarðarást á bak við svo niðurdrepandi nýlegan Hollywood farkost eins og SAVING PRIVATE RYAN (1998). FIRES ON THE PLAIN er almennt talið vera eitt af fremstu viðleitni leikstjóra hennar og af nokkrar myndir af Ichikawa sem ég hef horft á, þær sem eru næst henni í anda eru THE BURMESE HARP (1956; önnur karakterdrifin stríðsmynd en með andlegum blæ og er einnig fáanleg á DVD frá Criterion) og ENJO aka CONFLAGRATION (1958) ; sem var reyndar sýnd í takmörkuðu leikhúsi á staðnum, sem hluti af erlendri kvikmyndaviku, fyrir nokkrum árum). Persónulega er ég líka með sérstakan mjúkan blett fyrir ótrúlega stílfærðri litaútgáfu leikstjórans, AN ACTOR'S REVENGE (1963), sem ég hef reyndar lent í tvisvar á NFT árið 1999 og áðurnefndri yfirlitssýningu frá 2002.