Ekki skjátlast, þetta er hvorki hryllingur né í raun kvikmynd. Ég mæli eindregið gegn því að horfa á þessa 82 mínútna bilun; eina ástæðan fyrir því að það verðskuldaði stjörnu var nærvera Chris Pine. Ekkert gerist. Þú bíður þolinmóður í þeirri von að það gæti verið flökt af snúningi, vísbending um óvart, söguþráður til að koma fram - en nei. Persónurnar taka óstöðugan hraða í gjörðum sínum og hafa samt ekki tíma til að þróast - þökk sé sparsamlegum ritstjórum og hreinskilnislega skömminni rithöfundum - áður en þeir snúa aftur í friðsælt og fjörugt ástand (komdu með unglingarokkmyndatöku). Það eina sem hefði getað gert það verra væri að bæta við forgengilega tákninu þjóðernislega „félaga“. Fundur þeirra af hindrunum (hvort sem þær eru mannlegar eða líkamlegar) eru stuttar, ruglingslegar og algjörlega tilgangslausar. Chris Pine berst við að halda sér yfir yfirborðinu á meðan hann er drukknað af eymd léttleikara. Lou Taylor Pucci gæti ekki verið þurrari ef hann eyddi sumrinu með Keanu Reaves í að greiða Navada eyðimörkina. Horfðu á 'The Road', horfðu á '28 days Later', horfðu á sjónvarp að degi til ... allt annað en þetta; Ég grátbið þig. Þjáist af leiðindum, ólíkt því að þú gætir verið leiddur til að trúa á myndina, þá er þessi mynd engin lækning.