The Thing er áfangi í kvikmyndagerð og er enn ein af mínum uppáhaldsmyndum allra tíma. Þrátt fyrir rætur myndarinnar í vísindaskáldskap er hún á endanum hryllingsmynd sem á snilldarlegan hátt jafnvægir splatter og sálræn áföll. Í dag, rúmum tuttugu og fimm árum eftir útgáfu þeirra, standa tæknibrellurnar uppi sem dæmi um hreinan ljóma og brellumaðurinn Rob Bottin varð fyrir algjöru líkamlegu áfalli fyrir list sína. Það væri ómögulegt að gera sömu kvikmynd í dag þar sem Stúdíóið myndi örugglega krefjast þess að leika kvenpersónu eða Paul-Walker týpu. Bandarískt vísindateymi sem er eingöngu karlkyns á Suðurskautslandinu lendir í uppnámi þegar geimvera sem getur tekið fullkomlega í sig og líkja eftir öðrum lífsformum síast inn í herbúðir þeirra. Traust þeirra á hvort öðru hrynur jafnt og þétt eftir því sem þau verða sífellt óvissari hver er raunverulegur og hver er eftirlíking, og í þessari atburðarás „líkamsræningja“ fækkar þeim jafnt og þétt sem einn af öðrum, þeir verða fórnarlamb The Thing. Þegar það er komið í horn birtist það sem önnur martraðarkennd skepna, myndbreytingin alltaf hryllileg og sannfærandi. Vanmáttarleysi, einangrun og klaustrófóbía hóps örvæntingarfullra manna sem eru enga leið út úr aðstæðum sínum og enga leið til að hjálpa til við að ná til þeirra er faglega viðhaldið. Hinir löngu myrkurstundir og vaxandi snjókoma mynda hráslagalegt bakgrunn skelfingarinnar sem blasir við. Leikstjórinn John Carpenter valdi af mikilli alúð teymi af frábærum karakter-leikurum og hver meðlimur liðsins passar fullkomlega inn í hlutverkið sem þeir gegna, hvort sem það er hinn ungi og götuviti kokkur, aldraði og vitur læknir eða bitur og tortrygginn þyrla flugmaður. Málið er að enginn hérna kemst nálægt því að vera al-amerísk ofurhetja með ljósa lokka og sexpakka og raunverulegur styrkur myndarinnar er ekki að litlu leyti að þakka þessu áberandi raunsæi. Fólkið sem þjáist á skjánum er auðþekkjanlegt í daglegu lífi okkar. The Thing er stöðugt skemmtilegt og hefur áhrif, jafnvel eftir endurtekið áhorf. Ég hef nú séð myndina í meira en tuttugu aðskildum tilefni og undrun mín á gæðum leikstjórnarinnar, leiksins og tæknibrellunnar er óbilandi. Kærastan mín vill frekar útúrsnúninginn í framhaldsskóla af myndinni -The Faculty- sem er góð og heilsteypt afþreying en mun léttari og flautari. Hún elskar samt enn og viðurkennir ljómann í The Thing, og guði sé lof fyrir það... Vegna þess að ég gæti ekki verið í félagsskap einhvers sem elskaði ekki þessa mynd. Klassísk og svo eitthvað.