Þessi mynd er án efa skýrasta dæmið um breska húmorinn sem Þjóðverjar geta ekki skilið. One-liners hlaupa um víðan völl í kvikmynd sem hleypir af sér einni af stærstu myndaröðum breskrar kvikmyndasögu (St.Trinians). Sagan um skriffinnsku vanhæfni í réttarhöldum eftir stríð gerir Frank Launder kleift að stýra hámarkshæfileikum úr öllum leikhópnum. Þetta er líklega eina myndin þar sem Margaret Rutherford hittir samsvörun sína, í Alastair Sim, fyrir kraftmikla persónusköpun (hún vinnur samt). Joyce Grenfell (blessuð hana) og Richard Wattis eiga báðir skilið að vera minnst á í meistaraverki Dighton um enska siðareglur og stífa efri vör undir þrýstingi. Enginn Rutherford/Sim/Grenfell aðdáandi væri án þessa í safni sínu. Algjör snilld. Af hverju 9/10? Aðeins 83 mín.