Í augnablikinu myndi kvikmynd um konur sem vilja sjá fótboltaleik ekki höfða mikið til einhverra sem hafa lítinn áhuga á fótbolta eins og mér, en þetta snýst ekki um fótbolta heldur um mismunun og eldmóð kvenna fyrir íþróttinni sem þær elska. .Myndin er opnuð á degi mikilvægs undankeppni HM milli Írans og Barein, stúlka er að reyna að komast inn á Azadi-leikvanginn í Teheran með því að klæða sig eins og strákur, það lítur út fyrir að hún komist inn þangað til hermaður reynir að leita á henni. . Þegar hún hefur náðst er hún flutt í litla girðingu ofarlega á ytra vellinum þar sem eru handfylli kvenna sem þegar höfðu verið handteknar, hér eru þær gættar af litlum hópi hermanna sem hermenn sem leiðtogi vill frekar vera aftur heim að sinna sínum. búfé. Við lærum aldrei nöfn persónunnar en við kynnumst þeim sem fólki þar sem stelpurnar biðja vörðina um að leyfa þeim að fylgjast með nálægu skarði í veggnum og reyna að fá þær til að minnsta kosti að gefa athugasemdir. mikilvægur punktur um harða aðskilnað kynjanna í Íran í dag. Myndin inniheldur mörg bráðfyndin augnablik eins og "dularbúninginn" sem ein af stelpunum er gerð til að klæðast þegar hún fer á klósettið og stúlkan sem dulaði sig sem hermann og var aðeins gripið vegna þess að hún valdi að horfa á leikinn úr sæti sem var frátekið fyrir háttsettan liðsforingja. Áhugi stúlknanna fyrir leiknum er slíkur að í lokin er líklegt að áhorfandinn verði kominn á brúnina í þeirri von að Íran vinni og komist þar með í úrslitakeppnina í Þýskalandi. Hermennirnir eru ekki sýndir sem bókstafstrúarmenn, þeir eru bara herskyldur sem eru þarna vegna þess að þeir verða að vera og þegar þeir útskýra fyrir stelpunum hvers vegna konur geta ekki horft á karlaíþróttir virðast þeir ekki sannfærðir af eigin rökum. Það er synd. að þessa mynd sé ekki hægt að sjá í Íran sjálfu en það er gott að umheimurinn geti séð hana og þannig séð að venjulegir Íranar eru ekki hópur ofstækismanna sem eru örvæntingarfullir til að heyja stríð á vesturlöndum heldur venjulegt fólk með sömu ástríður og áhyggjur eins og fólk alls staðar. Leikararnir stóðu sig frábærlega í að láta persónur þeirra líta út eins og alvöru fólk frekar en skopmyndir.