Þessi mynd er með hjartað á réttum stað, en því miður er hún ekki mikil mynd. Hún er frekar heimildarmynd í skjóli frásagnar. Bamako er í grundvallaratriðum blaðagrein sem sett er á selluloid. Hins vegar er meðaltal vel rannsakað ritverk þitt mun nákvæmari og hnitmiðaðri en nokkuð sem hér er sett fram. Kvikmyndagerðarmaðurinn er að reyna að koma á framfæri við áhorfandann erfiðleika í Afríkulífi, einkum Malí, vegna siðlausra vinnubragða Alþjóðagjaldeyrissjóðsins, G8 og Alþjóðabankans, með því að setja upp réttarhöld gegn fyrrnefndu. Það eru 10 mínútur til viðbótar dreift um myndina sem gerir hálfkæra tilraun til söguþráðar og furðulegt tökuatriði í vestrænum Hollywood-stíl, þar sem leikstjórinn virðist nokkuð ánægður með sína eigin gáfur (þar af leiðandi tíður samanburður á Godard) .Auðvitað, þegar myndin byrjar, er aldrei útskýrt hvað og hverjir eru fyrir réttarhöld, en eins og við vitum nú, neita Frakkar að gefa áhorfendum sínum að borða með skeið. Það eru mörg ástríðufull rök færð en þau eru oft langdregin. , afhent í skelfilegum eintóna (sem verður frekar auðvelt að stilla út eftir smá stund) og mjög létt í sérstöðu. Síðasta atriðið er það pirrandi af öllu þar sem það er mjög vel rökstutt sérstakt mál á hendur þeim stofnunum sem hér eru til réttar. Því miður, það eina sem við fáum á 2 tímum er að IMF og G8 eru vondir kúgarar og ættu að fyrirgefa 3. heims skuldir. Okkur er ekki gefið meira en einstaka vísbendingu um sérstakar ástæður fyrir því að samtökin sem eru fyrir rétti eru sekur, en aldrei skýrt mál. Gerð réttarhöldin og myndefnin af þorpinu í kring gera þjáningar þessara afrísku íbúa skýra, en maður spyr sig hvers vegna við verðum að sitja í gegnum 2 klukkustundir af því, þegar hægt væri að mála mun nákvæmari mynd í 20 mínútna grein í Newsweek , eða Bill Moyers þáttur. Að lokum er eitthvað mjög mikilvægt að segja um þetta mál, það er einfaldlega ekki sett mjög vel eða mjög skýrt fram í þessu tilgerðarlega, eftirlátssama plaggi.