Þessi vinnandi stelpur fara til helvítis sápa er tímahylkisframbjóðandi, með kurteisi af flekklausri líkamlegri framleiðslu, 50s búningum (sjáðu allar þessar slaufur og perlur), rjómalöguð Johnny Mathis þemalag og ó-svo djarft (fyrir sinn tíma) kynferðisleg viðhorf. Skáldsaga Ronu Jaffe, sem myndin var byggð á, heldur áfram að vera endurútgefin og fyrir örfáum árum síðan helgaði Vanity Fair grein þessari yndislegu kvikmynd. Skoðaðu nýja DVD flutninginn og þú munt vita hvers vegna. Aðalhlutverkin þrjú - Hope Lange, Diane Baker og Suzy Parker - enduróma stelpurnar úr "How to Marry A Millonaire" eða Carrie Bradshaw og vinir hennar úr "Sex and the Borg." „Gentlewomen-söngkonur á ferð...“ Rómantísk ævintýri þeirra og kynlífsflækjur eru efni í kiljuástríðu: tómar karamellu-maískaloríur, skortir næringu, ómögulegt að standast snarl. Lange er virkilega snertandi á sinn neo-Grace Kelly hátt, Baker er almennilega daufur og hugsjónalegur sem feimin mey sem verður (gast) slegin upp af (hvæsandi) kylfubera. Það hjálpar að strákurinn er leikinn af Robert Evans, hálsrödduðum, kóksnjótandi kvikmyndamógúlnum sem hefur örugglega leitt margt saklaust ungt lamb til slátrunar í svefnherberginu sínu í Beverly Hills. Suzy Parker er heillandi í fyrri hluta myndarinnar, allt glaðvær sjálfsöryggi og vitandi athugasemdir. Hún strýkur dótinu sínu með tískutákninu sem hún var á fimmta áratugnum. Því miður, hún er ekki komin þangað sem myndin sendir hana: í brjálæði og þráhyggju. En hún gefur frá sér töfraljóma og savior faire og leikur hennar er að minnsta kosti fullnægjandi. Maður veltir því fyrir sér hvers vegna gagnrýnendurnir hataði hana og ráku hana nánast út úr kvikmyndum nokkrum árum síðar. Kannski er fálát viðhorf af hálfu myndarlegrar konu bara of mikið til að bera. Hún sökk ferli Ali McGraw kynslóð síðar, og þegar maður hugsar um það voru Ali McGraw og Suzy Parker í grundvallaratriðum sama leikkonan. Eini stóri galli myndarinnar er slakur endir. Hún hrynur nokkurn veginn niður í rómantískan svima í lokin, frekar en að rísa upp í wham bang melódramatískan endi, eins og hin fræga sápuópera framleiðandans Jerry Wald, "Peyton Place", sem fékk Lana Turner til að gráta og gnístra tönnum við nauðgun. réttarhöld. Hér ráfar Hope Lange út á gangstéttina í New York, blettir þéttir, eilíflega hengdir yfir (en nú auðvitað edrú) Stephen Boyd og þeir ganga einfaldlega af stað saman ... inn í sólsetrið, gerir maður ráð fyrir. Annars er þetta nokkurn veginn skilgreiningin á guilty pleasure. Ó já...þarna er líka Joan Crawford, sem andar eldi að öllum ungu stúlkunum og reykir sígarettur á meðan hún hvæsir að giftum elskhuga sínum í gegnum síma. Og titlarnir eru gerðir í heitt bleiku, með borði sem minnir á auglýsingar í stórverslunum seint á fimmta áratugnum. Ekki missa af!