Þessi mynd var bara sársaukafull að horfa á... ekki á þann góða dramatíska hátt sem fær mann til að hryggjast af tilfinningum fyrir vel þróaðar persónur í dramatískum aðstæðum (já, ég bjó til síðustu setninguna eftir því sem ég fór), heldur í aðeins algjör leiðinleg leið í RÚMA tvo tíma. Nú gætir þú haldið að ég sé bara einhver fáfróð gagnrýnandi sem ber enga virðingu fyrir Shakespeare eða "listrænni kvikmyndagerð"... jæja, þú hefðir rangt fyrir þér í báðum atriðum. Ég elska verk Shakespeares, sérstaklega harmsögur Rómeós og Júlíu, Júlíusar Caesars, Macbeths og Hamlets, og ég hef horft á fullt af "arthouse" myndum eins og súrrealíska og vel gerða Eraserhead og Fellini 8 1/2. .. en þetta voru rúmlega tveir tímar af Shakespeare týndur þýðingum, ALLT of mikið nekt (ég get skilið listræna nekt í SUMUM senum... en ekki í annarri hverri myndatöku af kvikmynd!!! ÞAÐ VAR AÐ MYNDALAUS OG BJÓNT AÐ EKKERT FYRIR SÖGUNNI!!!), og eiginlega bara ofurkappsfull kvikmyndagerð. Ég hafði miklar væntingar til þessarar myndar að því leyti að hún var sögð vera „mjög listræn“ og var aðlögun á The Tempest eftir Shakespeare... en þetta var bara öfgafull svik. Ég gaf þessari mynd AÐEINS þrennu vegna nærveru Sir John Gielgud (sem fór langt fram úr öllum neinum nöfnum í þessari mynd) og samsetningu kvikmyndatöku og leikmyndar þar sem hún lét margar senur líta út eins og málverk á hreyfingu... hins vegar hefði margt af þessari mynd verið betra sem BARA málverk með textaskrolli fyrir neðan. Sannkölluð vonbrigði... ef Zeffirelli hefði fengið leikstjórastólinn hefði þetta verið miklu betra. En þetta er skoðun eins áhorfenda, margir aðrir kunna að hafa miklu meira gaman af þessu en ég. Sem sagt, ef þú finnur þetta ekki í neinum myndbandsbúðum í nágrenninu (það er ekki á DVD eins og er), ekki reyna að fara of langt út úr vegi þínum til að finna það... það er í rauninni ekki þess virði.