Ef þú ert aðdáandi Mystery Science Theatre 3K, Attack of the Giant Leeches eða Pinata Survival Island gæti þessi mynd verið fyrir þig. Ég bý í Nashville og vissi ekki einu sinni af tilvist þessarar myndar fyrr en daginn áður útgáfu hennar, þegar auglýsingafyrirtækið skelfdi og setti Music Row í sæng með tugum blaða og auglýsingaskilta. Það entist varla í tvær vikur í kvikmyndahúsum hvort sem er. Slæmur leikur, léleg skrif og léleg framleiðsla byrja aðeins að lýsa þessari vandræði kvikmyndar. Til að byrja með eru nöfnin svolítið mörg: Bo Price, Angel og Dixie? Óþægilega hæg afgreiðsla Eesh.Toby á línum fær mann til að velta fyrir sér hvaða framleiðsluaðstoðarmaður festist við að halda merkispjöldunum frá myndavélinni. Persóna Angel breytist hratt úr borgarsnjöllu háttum sínum yfir í kúastelpu og rennur yfir í suðrænt slangur eftir tvo daga á búgarðinum. Fataskápurinn hennar fer úr flottum útgáfum í kvenkyns útgáfu af Toby's - raunar, í lokasenunni, eru búningarnir þeirra eins, sem fær mann til að velta fyrir sér hvort fataskápurinn hafi kallað sig veikur. Hljóðið er ósamræmi - kannski er mest áberandi dæmið þegar Toby ákveður að fara í sund og rödd hans hljómar allt í einu eins og hann sé að öskra í íþróttasal. Það er aldrei nægjanleg útskýring eða persónuþróun til að nægja það sem gerist á skjánum. Ofleikur, pirringur, grimmdarverk og stemmning lýsir best túlkun leikaranna og leikstjórn á hinu hræðilega handriti. Þessi mynd er best að njóta sín eftir að hafa neytt nokkurra áfengra drykkja og í félagsskap fyndnustu vina þinna. En það segir ekki mikið.