Alain Resnais leikstýrir þremur samhliða sögum sem tengjast fantasíu og ímyndunarafli í heimi fullorðinna. Í einni þeirra er einskonar óperusaga þar sem hafnaður arkitekt reynir að hagræða hópi fólks til hamingju - aðeins tilraun hans missir af því eina raunverulega skotmarki, konunni sem hann sækist eftir. Í sama ófullgerða kastalanum og hann byggði leitar hópur kennara að ástinni í nútímalegri sögu, þar sem ein kona trúir ósjálfrátt á hlutverk rómantíkur og tortryggni mannfræðingurinn reynir að kenna henni lexíu með því að stilla henni upp með mesta skítnum í hópurinn. Á sama tíma fantasarar hópur krakka um George Melies-líkt ævintýri um prins sem bjargar stúlku í neyð frá mýrarverum og drepur síðan vonda konunginn og kemur ástarríki yfir. Aðalþemu tvö? Lífið er ævintýri og lífið er ekki ævintýri. Sem hljómar betur en myndin er í raun og veru. Resnais er tegund leikstjóra þar sem hugmyndin er oft góð eða slæm, en útsetningin er það sem skiptir máli; hér er hugmyndin frábær en myndin er beinlínis sársaukafull að horfa á. Hræðilega ótónlöguð lög, freyðandi persónur án únsu af vídd, bakgrunn af sjúklegum pastellitum - í stað þess að gefa innra barninu þínu íspinna, drekkir Resnais því í fötu af kökum. Bættu við frönsku heimspeki og þú færð undarlega nornabrugg, eina sem bólar ekki á bólum strit og vandræði, heldur situr bara hálf rangt í maganum á þér þar til þú vilt koma henni aftur.Resnais er áhættusækinn leikstjóri, og jafnvel í hans versta sem þú getur séð að hann er að reyna eitthvað sem gæti ekki virkað með fullum skýrleika. Í I Want to Go Home tekst honum að draga framhjá pirrandi persónum og dónalegum leikmyndum með því að sýna raunverulegar breytingar og hafa smá stund í rólegheitum til að ná andanum. Hér fer hann beint á kaf í fantasíu sem endurspeglar í raun ekki fantasíu, aðeins tilvísun í veggfóður barnsins. Stærsta vandamálið er að honum tókst einhvern veginn að gera kvikmynd glæsilegri en 80s poppmyndband, og meira kitsch en Golden Era Hollywood söngleiki. Fantasíurnar eru meira en barnalegar og barnalegar, en myndin (með nekt og blótsyrði) er örugglega ætluð fullorðnum, skotmarki sem hann missti svo sannarlega af. Hins vegar heldur hann fast við þemað sitt og fer aldrei aftur á bak. Ef eitthvað er þá er þessi mynd áhrifamikil einfaldlega vegna þess að hún er óafsakandi.--PolarisDiB