Þetta er stykki af kvikmyndalegri fegurð og sýnir öðrum meira af menningu Quebec en líklega nokkurt annað verk sem kemur frá la belle héraði. Það tekur alla inn í fyrstu persónu upplifun af menningunni, að því marki að þú vildir að þú límdir hárið þitt á sinn stað og lifðir, andaði og borðaðir allt Maurice Richard. Bókin gerir þetta jafnt sem stuttu og ég er ánægður með að allan þann tíma sem ég eyddi í frönskunámi í menntaskóla var þetta skyldulesning á báðum tungumálum. Mér fannst frábært að fá Roch Carrier til að segja þessa sögu. Melassþykkur hreimurinn hans kom með mikið raunsæi í söguna. Fjörið var líka gott, mjög súrrealískt, sem vekur athygli á hugmyndinni um að þetta sé duttlungafullur dagdraumur, ímyndað sér yfir betri tíma liðna. Aftur, sem tákn menningar quebecoise, er þetta óviðjafnanlegt. Maður finnur næstum því lyktina af því að tourtiere sé eldaður hægt yfir viðarhellu. Öll þessi mynd á endalaust hrós skilið fyrir að gera fólk stolt af því að vera kanadískt og hvetja okkur öll til að meta fínleika fjölskyldunnar og rætur okkar. Ég er frá Ontario og þessi mynd fékk mig til að verða ástfanginn af Quebec. Maurice Richard var að lifa í lífi sínu.