Yfirlitslínan hér að ofan, sem James Cloud (Robert Preston) talaði við bróður sinn Tom (Robert Sterling), segir bara allt sem segja þarf. Jim, AKA Kid Wichita, hefur lag á að láta hlutina gerast, aðeins vandamálið er að hann skilur venjulega eftir lík þar sem hann hefur verið. Ekki sú tegund leiðbeinanda sem Tom sér fyrir sér fyrir yngri bróður Jeff, sem líkar við það sem hann sér í Jim, sérstaklega þegar hann ver búgarðinn sinn gegn staðbundnum nautgripamönnum í Texas. Í upphafsgreininni stendur „Introducing John Barrymore Jr. as the Younger Brother“, í þessu hans mjög fyrsta skjámyndin. Það þótti mér frekar skrítið, sérstaklega þar sem hann var ávarpaður sem Jeff næstum strax inn í söguna. Um það bil átján ára þegar þessi mynd var gerð, líkist hann Sean Penn í bráð. Enginn ókunnugur persónulegum og lagalegum vandamálum allan sinn feril sem og fjarlægingu frá fjölskyldu sinni, ég var að velta því fyrir mér hvort dóttir hans Drew Barrymore gæti hafa séð þessa mynd. Ég hallast að því að hugsa ekki. Varðandi líkindin þá brá mér líka sú hugsun að hinn ungi Robert Sterling líktist svolítið Roy Rogers snemma á ferlinum. Þar sem ég þekkti Sterling áður aðeins frá hlutverki sínu sem George Kerby í sjónvarpsþáttaröðinni „Topper“ snemma á fimmta áratugnum, fannst mér hann líta út fyrir að vera ekki heima í vestri, en það gæti bara verið ég. Persóna hans verður hugrökk af útsjónarsemi bróður síns við að skapa vandræði og veitir eitthvað af edginess í þessari ekki svo dæmigerðu sögu. Minniháttar undirmálsþættir eru í miklu magni, þar á meðal sambandið sem búgarðsmaðurinn John Gall (John Litel) á við son sinn sýslumanninn (sem Kid Wichita drepur), og vandræðalegt hjónaband Kathleen Boyce (Cathy Downs) og eiginmanns hennar Earl (sem Kid Wichita drepur). Chill Wills klárar aðalhlutverkið sem einn af ráðnum höndum Tom Cloud og kemur fram í dálítið fyrirsjáanlegum lokakafla. Það sem er ekki alveg fyrirsjáanlegt er hvernig hlutirnir enda á endanum þar, og af þeirri ástæðu fær þessi vestri stig fyrir að fylgjast með minna ferðalagi, þess vegna ekki alveg eins formúlulegur söguþráður og margir góðir bróðir/slæmir bróður vestrænir gera. Ásamt rafrænni steypu leikstjóranna, þá er það einn sem ég mæli með, jafnvel þótt þú þurfir að þola einhverja stökkklippingu og slælega klippingu sem ég upplifði með eintakinu mínu.