Ég uppgötvaði þetta seint eitt kvöld á Turner Classics. Ég sagði í sífellu við sjálfan mig „ég slekkur á henni um leið og hún hættir að vera fyndin“, en ég þarf ekki að taka það fram að ég horfði alla leið í gegn. Ég er kvikmyndafíkill en ég hafði aldrei einu sinni HEYRT um þessa mynd (eða ef ég gerði árið 1971, ég gleymdi). Það er þess virði að horfa bara á frammistöðu Goldie Hawn sem súrtunga ingénue. Leikur hennar er opinberun í þessari mynd. Já, handritið er skarpt og frábært (hvenær gerðu þeir síðast Hollywood-gamanmynd með snjöllu handriti?) en leikur hennar er óvenjulegur. Ég áttaði mig aldrei á því hversu fyndin Goldie gæti verið og það gerir síðari leik hennar í hlutverkum eins og Laugh-In og Private Benjamin svolítið sorgleg. Á síðari ferli sínum er hún allt of yfirgnæfandi miðað við mínímalíska, voðalega fyndna útlit sitt hér. Það er ánægjulegt að fylgjast með hinum unga Matthau, hinum frábæra Bergman og stjörnuleikaranum í aukahlutverki, en það er Goldie Hawn sem mun gera þessa mynd þess virði að horfa aftur.