Sorgleg, sorgleg sjón er sannarlega The Munster's Revenge. Munsterarnir eru endurheimtir í síðasta sinn (Fred Gywnne fékk risastóran launaseðil fyrir að koma aftur í hlutverk Hermans Munster) í þessari sjónvarpsmynd sem fjallar um vax eftirlíkingar af afa og Herman sem eru vélmenni sem „hryðja“ borg sem undirbúningur fyrir rán á geymi mömmu á sýningu. Með lögregluna á hælunum reyna öldruðu sjónvarpskonurnar tvær að komast að því hver stendur í raun á bak við glæpina til að hreinsa nöfn þeirra. Við fáum að sjá þau klæða sig í drag sem þjónustustúlkur (minniháttar hápunktur í myndinni), afi breytist í kylfu með áföstum vír nokkrum sinnum (einu sinni jafnvel að fljúga til Transylvaníu með Herman einhvern veginn kallar á tíðarflugskílómetrana sína held ég), og mjög pirrandi ættingi "the Phantom" syngur stöðugt og brýtur gler ad nausium! Það sem er sorglegast er erfitt að benda á: er það að Gywnne (sérstaklega) og Al Lewis líta svo hrikalega út í hverri senu og svo áhugalaus um efnið. Eru það hákarlbúningar vélmennanna sem hafa þessi skólaframleiðslugildi að líta um sig. Kannski er þetta fáránlega handritið. Geggjaðir, aðallega ófyndnir uppátæki Sid Caesar. Eða kannski er það að sjá eitthvað sem veitti mér gleði og góðar minningar þegar ég var barn þegar ég var meðhöndluð í frábærri K-Mart tískubreytingu. Á hvaða stigi sem er, þá er niðurstaðan afgerandi vonbrigði og kjánaleg jafnvel fyrir Munster staðla. Hvað afganginn af leikarahópnum varðar, þá er Yvonne De Carlo fullnægjandi í mjög tómu hlutverki (þó að hún sýnir meira klofning en venjulega fyrir konu á hennar aldri og reynslu). K. C. Martell gerir Eddie Munster sem aldrei er viðkvæmur. Jo McDonell er aðlaðandi Marilyn. Bob Hastings sem áðurnefndur Phantom lítur út og bregður fyrir og talar á hinn fáránlegasta hátt. Myndin hefur virkilega ódýran blæ jafnvel fyrir sjónvarpsmynd.