Ég sá þessa mynd fyrst á leikrita- og leikskáldanámskeiðinu mínu í Tulane. Það vakti mikla athygli hversu falleg og hrá þessi heimildarmynd var. Það er einlæg innsýn inn í óbreyttan veruleika einsemdarlífs. Fjölskyldan er heillandi og mér fannst hún virkilega sýna litlu Edie innsta kjarna hennar. **Sem aukaatriði Prófessorinn minn sagði mér meira að segja að alla kvikmyndatökuna hafi litla Edie orðið hrifin af einum myndatökumannanna.** Fegurðin, að mér finnst, stafar af eðlilegri truflun fjölskyldunnar. Það er augljóst í sambandi móður og dóttur að hvorugt gat virkað í samfélaginu einu saman og þú byrjar að óska ​​eftir endurhæfingu Edie litlu til samfélagsins. Á heildina litið er myndin grípandi í fagurfræðilegum gæðum og hún er lýsing á undraverðri fegurð. Tveir þumlar upp!