"Anchors Aweigh" er afrakstur hinnar klassísku MGM tónlistarframleiðslueiningu, og í heildina er myndin öll skemmtileg góð tónlist eftir Jule Styne og fleiri, frábæran dans eftir Gene Kelly (og jafnvel þokkalegt starf eftir Frank Sinatra), og fyndið handrit í góðu skapi. Eina stóra þátturinn sem ég myndi gagnrýna væri leikarahlutverk Kathryn Grayson, en nærvera hennar í kvikmynd þýðir alltaf að áhorfendur verða fyrir endalausu gervi-óperu-sveiflu frá hinni smávaxnu Miss.Kelly leikur sjóhermann að nafni Joseph Brady, maður með goðsagnakenndur orðstír í kringum skipið sem elskhugi en Valentino-heillar hans eru stöðugt undirokaðir af nærveru óöruggari vinar hans með hinu ólíklega milli-ameríska nafni Clarence (Sinatra). Eftir að hafa fengið 3 daga strandleyfi til að bjarga lífi Clarence samþykkir Joe að hjálpa Clarence að finna stúlku sem byggir á vafasömum forsendum að hann skuldi honum eitthvað fyrir að bjarga lífi sínu. Þeir eru kallaðir af lögreglumanni (Rags Ragland), sem þarf á þeim að halda til að tæla bráðþroska ungan dreng (Dean Stockwell) sem vill ganga til liðs við sjóherinn til að snúa aftur heim til „Susu frænku“ (Grayson). Í fyrstu er það Clarence sem hefur áhuga á að biðja um "Aunt Susan" en að lokum kemur persóna Kelly fram sem líklegri frambjóðandinn. Það eru nokkrar áberandi tónlistarsenur en ekkert sem kemur nálægt frægari verki Kelly í kvikmyndum eins og "Singin' in the Rain" " og "American in Paris". Það næsta sem við komumst er brellumynd með persónu Kelly í fantasíuröð sem dansar við Jerry, músina úr "Tom and Jerry" (þó hann virðist vera nær hundi eða kötti hér að stærð en mús). Þetta er óvænt röð miðað við sinn tíma en hefur ekki nægilega margbreytileika eða tilfinningar til að standast tímans tönn. Ég hafði í raun gaman af hlutunum í röðinni sem átti sér stað fyrir hreyfimyndina, þar sem Kelly var að nota hálf-balletískar hreyfingar til að leggja áherslu á umskiptin inn í fantasíuheiminn og þar sem við sjáum hann dansa niður göng sem líta út eins og eitthvað beint úr „Alice í Undralandi". Að lokum rata persónurnar á uppáhaldsbar Susan, nokkuð sótthreinsaðan mexíkóskan veitingastað/bar í Tijuana. Þar leyfa gestgjafarnir fröken Grayson glaðir að kvaka aríur sínar af yfirvegun og stjórnendur verða mjög spenntir fyrir því tækifæri sem Clarence og Joe hafa gefið henni til að syngja með "vini sínum" Jose Iturbi (leikur sjálfan sig með léttum gamansömum blæ) . Auðvitað hafa þeir aldrei hitt "vin sinn" Iturbi og þeir eyða miklu af lengd myndarinnar í að reyna að ná til hans (í skemmtilegri senu hittir persóna Sinatra Iturbi en villur hann fyrir píanóstillara og hvetur hann til að hætta að stilla píanó og prófa a atvinnumannaferil), laumast inn í hljóðverið og Hollywood Bowl, þar sem Iturbi er að æfa súrrealíska sinfóníu sem samanstendur af tugum ungra píanóleikara þú hefur ekki séð neitt þessu líkt fyrir utan „1000 Fingers of Dr. T“. Iturbi sjálfur er eins konar guðsfígúra í sögunni hann táknar tækifæri til hjálpræðis frá erfiði ófullnægjandi verka og möguleika á frægð og listrænum árangri fyrir kvenhetjuna. Allir eru 100% vissir um að um leið og Mr. Iturbi heyrir fröken Grayson verður óperuferill hennar að veruleika. Aðalpersónurnar þrjár eru örvæntingarfullar að ná til hans og þær hugsa um hann sem einhvers konar fjarlægan og fjarlægan goðsagnakennda persónu mikið af sjarma og húmor myndarinnar kemur frá andstæðu þessarar skynjunar við mjög jarðbundinn "raunverulegur" hegðun meistarans. Og talandi um framlag Iturbi til myndarinnar, þá veitir hann líka mjög örvandi tónlistarstund með hljómsveitartúlkun sinni á "Donkey Serenade". Þegar allt er talið er þetta mynd sem enginn sem hefur gaman af söngleikjum mun vilja missa af. Meirihluti tónlistarinnar var skrifuð fyrir þessa mynd, ágæt andstæða við endurunnið hljóðrás fyrir önnur Kelly ópus eins og "Rain" og "American". Kelly er enn á fyrsta hámarki, ævintýralegur og hávær í bæði dönsum sínum og túlkun sinni á persónunni. Rödd Sinatra var aldrei í betra formi og hann hafði sjaldan betri lög að syngja. Stockwell er heillandi viðbót við ættin og persóna Grayson er hjartfólgin þegar hún er ekki á sviðinu. Iturbi bætir við þessum vel jarðbundna en fágaða tón sem passar fullkomlega við andrúmsloftið og stíl hins klassíska MGM söngleiks. Þetta er einn af þeim betri.