Þetta er ein besta ástarsögumynd sem ég hef séð. Já, ég get verið sammála því að sumir hlutar gætu virst gamaldags, en þetta dregur ekki athyglina frá myndinni. Maður ætti að reyna að fylgjast með, gagnrýna og njóta hvers kyns listforms frá sjónarhóli samtímans. Greinilega á "Sex in the City" mælikvarða, Charlie Chaplin var hræðilega leiðinlegur. Hins vegar, þegar hann var dæmdur út frá tilvonandi Ameríku 1925, var hann frábær. Sömuleiðis er Sayonara tímamótamynd þar sem hún lítur inn í ástarsamband blandaðra kynþátta, amerískt „áberandi örlög“ hroka og fordóma og margbreytileika ólíkra menningarheima. Það er eðlilegt næsta skref fyrir myndir eins og Gentleman's Agreement. Tilgangur þess var hins vegar ekki bara félagslegur athugasemd, heldur er hann skemmtilegur og skemmtilegur, með óteljandi línum sem maður bara gleymir ekki. Hins vegar, jafnvel þegar hún er aðeins tekin sem ástarsaga, er hún frábær. Þó að sumir ráðist á hreim Brandos, þá er hann upp á sitt besta í blæbrigðum og persónusköpun. Buttons og Umeki (sem báðir unnu Óskarsverðlaunin) og restin af aukaleikaranum bæta miklu við myndina. Taka, hin raunverulega stjarna, skilar stórkostlegu starfi sem lætur þig finna ástríðu sem hún hefur fyrir Brando, á sama tíma og hún er slitin af skuldbindingu sinni og tryggð. Ræða hennar þegar hún hittir og talar við Brando í fyrsta sinn er klassísk og eitthvað sem sjaldan eða aldrei jafnast á í kvikmyndum. Samtal Taka og Brando í búningsklefanum hennar í Tókýó í lok myndarinnar er ekki síður gott. Auðvitað hefur hún ekki munninn, spýtuna og það sem verra er, sem sýnir ástina í kvikmyndum nútímans, en það gerir þetta allt betra. Það sýnir sanna ást og ástríðu, en ekki bara „hita“. Ef þessi mynd snertir þig ekki, þá ertu bara of ungur, of tortrygginn eða dauður.