Þetta sagði ein stúlknanna í lokin. Er fótboltaleikurinn myndlíking fyrir úrtökuleik milli stúlknanna (eða í stórum dráttum, frjálshyggjuhóps) og yfirvaldsins? "Til Þýskalands" þýðir framtíð sem er vonar? Þetta er ein ógleymanlegasta kvikmyndaupplifun sem ég hef upplifað -- þrátt fyrir grófa kvikmyndatöku og söguþráð og væga ofleik (þó mér líki vel við leikarahópinn -- þeir eru elskulegir og langt yfir væntingum áhugamanna). Hið fáránlega ástand er vel fangað. Ég finn fyrir djúpri gremju sem er neitað um leik (að vera kvenkyns og fótboltaaðdáandi) og ég get ekki hætt að hugsa um hvernig á að búa til sannfærandi dulargervi. Ég velti því fyrir mér hvers vegna það er enginn kvennahluti þar sem hægt er að veita vernd gegn óhreinu orðalagi og slæmri hegðun -- sem berst gegn gölluðum ástæðum fyrir afneituninni. Kvikmyndin er mjög snjöll gerð -- hinn ótrúlegi titill, kvikmyndatakan meðan á leiknum stendur, sjálfsprottinn. , og ýmsar aðferðir til að koma áhorfendum í spor persónanna -- leikurinn sem er svo mikilvægur en óaðgengilegur (ekki sýndur), tálbeituljósið og fagnaðarhljóðið frá leikvanginum, innilokun sendibílsins og gagnsleysið þegar þeir sem eru inni tengjast fagnaðarfjöldanum fyrir utan. Ég finn fyrir þægindum frá útvarpinu, drykkjunum og matnum og auðvitað góðvildinni og tillitssemi hverrar persónu við aðra. Í lokaútgáfunum skemmtir ég mér yfir því að engin persóna hefur nafn -- hann er bara hvaða "hermaður" sem er og hún er bara hvaða "stelpa" eða "systir".