Fráleitt framhald eykur trúverðugleika að miklu leyti þar sem djöfullegur félagsfræðingur Stanley Kaldwell snýr aftur að þessu sinni og síast inn í kvikmyndagerð skáldsögunnar sem hann skrifaði fyrir garðdrukknunina, og gerir ráð fyrir að vera annar leikstjóri sem hann myrti. Tungur-in-cheek handrit að taka skot á harðstjórnandi leikstjóra sem sofa hjá leikkonum sínum (..leita að leið upp stigann) og líkar ekki við neinn sem skorar á þá fyrir algjört sviðsljós. Brian Krause, sem ég hélt að væri hræðilegur, ofspilaði að ádeilunni fannst ótrúlega þvinguð, sýnir háværa, skapmikla leikstjórann sem líkar ekki við þá staðreynd að annar leikstjóri hans og handritshöfundur, Alison (..leikinn af Dahlia Salem )virðast vera að taka við framleiðslunni. Andrew Moxham er Paul Parsons, sem er bróðir fórnarlambs úr fyrstu myndinni. Myrkur húmor myndarinnar að þessu sinni tekur hugmyndina um raðmorðingja sem starfar í raun sem leikstjóri kvikmyndatöku og nýtir hana fyrir allt sem hún er þess virði. Nelson rennur aftur af kappi aftur inn í sálfræðihlutverk sitt án nokkurra erfiðleika, þar sem Stanley er jafn snjall og alltaf, notar heilann til að stjórna kvikmyndagerð, drepur hvern sem hann þarf til að halda fullri stjórn á verkum sínum, lætur engan standa þannig..það er þangað til Alison áttar sig á því hver Stanley er í raun og veru. Alison er tegund metnaðarfulls rithöfundar sem vill fanga kjarna efnis síns..hvað var það sem hvatti Stanley til að drepa, hvers vegna myndi hann gera slíkt og hvað leiddi slíkan mann inn á þessa myrku braut? Húmorinn í því að Alison vinnur í raun með þessum manni er líka hluti af ádeilunni í hjarta þessa myrku gamanmyndar. Auðvitað færðu hið óumflýjanlega uppgjör milli Alison og Stanley, með virkilega fáránlegri, ótrúlegri niðurstöðu varðandi örlög morðingjans(..alveg erfið pilla að kyngja). Ólíkt fyrstu myndinni, sem var ljósmynduð með háþróaðri pólsku, notar leikstjórinn Po-Chih Leong óþarfa tækni sem er óþörf (..svo sem að taka upp alls kyns undarleg horn, hæga hreyfingu í sepia lit, og nokkur dæmi sem eru tekin á myndband) og frekar pirrandi í stað þess að heilla. Þetta framhald, fyrir mér, var bara ekki á skotskónum eins mikið og upprunalega, með mikið af húmornum minna áhrifaríkt og augljósara.