Hryllingsmyndatími, japanskur stíll. Uzumaki/Spiral var algjör freakfest frá upphafi til enda. Skemmtileg freakfest, en stundum var hún aðeins of háð kitsch frekar en hryllingnum. Erfitt er að draga söguna saman í stuttu máli: áhyggjulaus, venjuleg unglingsstúlka byrjar að standa augliti til auglitis með afar truflandi atburði þar sem smábærinn sem hún býr í virðist vera undir stjórn spíralanna. Spíralarnir eru alls staðar, í loftinu, skýjum, óhreinindum og hversdagslegum hlutum. Spíralarnir ná tökum á fólki og slæmir hlutir munu koma fyrir það. Ó, annað, fólk er af handahófi að breytast í snigla. Hvers vegna? Hver veit eða sama, fólk er að breytast í snigla, það er nóg fyrir mig. Þetta var ekki eins skelfilegt og bara hrollvekjandi þar sem það er ekki með mikilli spennu eða ögrandi árásum eins og hryllingsmyndir gera oft. Uzumaki kýs frekar að skríða og skríða (eins og snigill gæti!) frekar en að stinga. Uppáhaldsatriði: kona liggur sofandi á sjúkraherbergi þegar þessi langa þúsundfætta margfætla vera leggur leið sína inn í herbergið og hægt upp rúmstokkinn, yfir rúmfötin, yfir koddann og inn í sofandi eyrað hennar. Ég hrökk við og krullaði tærnar. Uzumaki hefur handfylli af senum sem eru virkilega ofbeldisfullar en þær eru líka fyndnar. Til dæmis, maður er heltekinn af spírölum, hann kemst inn í þvottavélina sína vegna þess að hann sér spíral í henni þegar hann snýst, hann fremur spíralsjálfsmorð inni í þvottavélinni. Síðasta skotið sem við sjáum af honum er með skrokkinn á líkamanum og eins og gúmmí, spírall úr mannsholdi með stífu auga sem blikkar í miðri þvottavélinni. Furðuleg mynd. Uzumaki er með hróplega sálræna tilhneigingu sem eykur sjarma og skemmtun. Ég elska svona hryllingsmyndir. Þetta snýst ekki um að drepa, a la slasher kvikmyndir, það snýst um að afl hins illa (spíralanna!) tekur yfir þig og reynir að drepa þig, neyða þig til að drepa aðra. Kvikmyndir eins og Uzumaki sanna að það eru margar leiðir til að gera hryllingsmynd og þakka guði fyrir það