Það var eitthvert hik hjá mér við hvað þessi mynd hefði upp á að bjóða. Til að byrja með virtist steypa ekki rétt. Kiefer Sutherland hafði þegar staðið sig mjög vel í "24" og forsýningin virtist ekki bjóða upp á neitt ögrandi fyrir hann eða áhorfendur. Eva Longoria virtist út í hött og restin virtist ekki mjög áhugaverð. Þegar myndinni loksins lauk var ég ekki alveg ósátt því ég hafði séð ágætis spennumynd sem hefði getað verið miklu betri ef ábyrgðaraðilar hefðu tekið aðeins meira annt um að fylgjast með frásagnareyðum og gefið aðeins meiri umhyggju fyrir persónuþróun. Við höfum áður séð hótanir af þessu tagi og það gerði aðalátökin mun erfiðari fyrir rithöfundana. Við sem áhorfendur viljum ekki sitja í gegnum sömu gömlu söguna aftur. Við viljum sjá eitthvað öðruvísi, vera spennt og skemmta okkur. Það er ekkert athugavert við leikarahlutverkið. Frá dýrindis forsetafrú Kim Basinger. Hún ber sig af nógu þokka og kynþokka til að gera þáttinn eftirminnilegan. Michael Douglas hefur verið og gert það áður. Því miður er forsetinn ekki aðili til að hugsa um örlög sín. Sutherland endurnýjar "24" harðjaxlinn nálgun sína með nægum krafti til að gera hann nógu stór fyrir hvíta tjaldið og Eva stendur sig vel, sem nýliðinn. Ekki búast við eins mörgum útúrsnúningum og flugeldum og sumum rótgrónum klassíkum (" North by Northwest“ og „The Fugitive“ koma upp í hugann). Skildu eftir væntingum þínum fyrir utan og njóttu ferðarinnar hvað sem það gæti verið. Það er í lagi.