Samviskulaus kvikmynd. Drifter samþykkir að drepa mann fyrir mafíósa fyrir peninga. Svo tvístíga þeir hann. Á meðan verður hann ástfanginn af eiginkonu hins látna og flytur til hennar, án þess að hún viti að hann er morðinginn. Svo drepur hann hana „óvart“ þegar hún kemst að því. Svo hefnir hann sín á mafíósanum, í gönguhári tegund hetjuskapar. Fyrsta vandamálið er að með því að samþykkja að taka að sér morðið með ráðningu, missir rekamaðurinn alla tilfinningu fyrir samkennd, verðleika og hetjuskap. Við getum ekki sætt okkur við neina gæsku í honum og þar af leiðandi hefur restin af þeim enga siðferðilega miðju. Okkur er bara alveg sama um svona gaur. Og eiginkonan (vel leikin af sælkera Kari Wuhrer - sýslumanninum í ÁTTFÆTTA FRÆÐI), hástéttarkona sem rekur trúboð fyrir heimilislaust fólk, missir að sama skapi ákveðinni samúð með því að hoppa beint upp í rúm með heimilislausa rekkjumanninum (þrátt fyrir hana augljóslega veikt ástand eftir dauða eiginmanns hennar). Og þegar hún kemst að því að hann er gaurinn hvað gerir hún? Hún læsir hann inni í húsinu sínu (eins og ÖLL hús séu með læsingum sem þú getur ekki opnað INNAN frá) hjá sér og heldur áfram að skamma hann. Svakalegt. George Wendt er hins vegar stórkostlegur í hlutverki sem nautgripur. Leikstjórinn Stuart Gordon gerði svo miklu betur með RE-ANIMATOR og DAGON.