Þegar þessi mynd kom út árið 1996 hafði leikstjórinn Mark Lester verið að gera þéttar, skarpar litlar B hasarmyndir í meira en 20 ár. Hann var ábyrgur fyrir hinu frábæra "Truck Stop Women" frá áttunda áratugnum og nokkrum öðrum smáperlum; því miður ber hann líka ábyrgð á þessu djammi. Það er synd að sjá hina hæfileikaríku – og enn rjúkandi heita – Theresa Russell sóa enn og aftur, en hún er samt besti leikarinn í þessari mynd. Eric Roberts birtist um stund, gerir Eric Roberts hlutinn sinn, fer svo í burtu, ekki með öllu óvelkomið atvik á mynd með Eric Roberts í. Frank Stallone er reyndar ekki slæmur, sem ætti að gefa þér hugmynd um hversu virkilega sorgleg þessi mynd er. Eins og aðrir gagnrýnendur hafa nefnt eru hasarsenurnar - sem er ástæðan fyrir því að mynd sem þessi er gerð til að byrja með - nánast algjörlega órökrétt og óraunhæf, auk þess að vera nokkuð óhæf. Fyrir utan nokkur "vintage" föt og nokkra gamla bíla, þá er engin tilfinning fyrir þriðja áratugnum, tímabilinu sem þessi mynd gerist. Töluvert handrit með pirrandi rökhugsun og lítilli sögulegri nákvæmni - þetta er auðvitað ekki heimildarmynd, en kvikmyndagerðarmennirnir hefðu að minnsta kosti getað reynt að fá smá áreiðanleika - og frammistöðu sem spannar allt frá B bekk til bekkjarskólar víkja þessum ódýra litla skyndikynni í 4:00 sunnudagstímann á HBO, sem er einmitt þar sem ég sá það.