Ég fékk þessa mynd með BBC "Jane Austen Collection" mínu (5 DVD diskar af gömlum BBC aðlögun) og líkaði ekki við hana í fyrstu. Hún er allt öðruvísi en hinar og það vantar, eða það hélt ég, einn af þeim eiginleikum sem ég hef gaman af í öllum öðrum Austen myndum: glaðlega skynsemi. Martröð atriðið þar sem frú Richards virðist sauma fingurna saman var sérstaklega pirrandi. Mér líkar samt ekki við að horfa á fingursauma atriðið en ég elska að heyra frú R. segja, dreymandi, á meðan hún saumar: "Mín eini kunningi ... reif sloppinn minn." Þessi mynd er núna uppáhalds Austen mitt. Ég hef horft á hana 7 eða 8 sinnum hingað til. Leiklistin er í mínum huga ótrúleg. Leiðin sem ég tek eftir góðum leik er þegar ég finn sjálfan mig að horfa upp frá því sem ég er að gera (sauma, þó ekki fingurna saman, vonandi, eða bullandi eða hvað sem er) til að horfa á persónuna bera línurnar sínar. Það er snúning tjáningarinnar, stellingarinnar, sem gerir orðin lifandi -- það er það sem gerir góðan leik að því er mig varðar. Jæja, ég horfi á næstum alla þætti "Northanger Abbey" vegna þess að næstum allir leikararnir leika hlutverk sín af slíkum karisma. Peter Firth er magnaður sem Herra Tilney, hin fullkomna blanda af Bathian fop og alvöru, karlmannlegri hetju - þú ert ekki viss fyrr en í lokin hvort hann sé á höttunum eftir peningum Catherine eða ekki. Ég elska snertingu hans af (velska?) hreim. Herra og frú Richards eru heillandi: samsetning hegðunar þeirra - sérstaklega há rödd herra Richards, sem gefur mótvægi við vitsmuni hans og visku - gerir þær svo raunverulegar. Tilney hershöfðingi sem harðhjartaði faðirinn sem gæti hugsanlega verið morðingi er líka heillandi. Og Tilney skipstjóri, glottandi hrífan sem nýtur sín svo greinilega... og systirin og bróðirinn sem ég man ekki nöfnin á í augnablikinu sem ég man ekki nöfnin á - þau eru svo fullkomlega í senn, klár og klár. Hin ástæðan fyrir því að ég elska þessa aðlögun er að hún er rómantískasta af öllum Jane Austen aðlögunum. Ég veit að þetta var einn af veiku hliðum Austen (jæja, það er það eins og ég hef áhyggjur af): þrátt fyrir að allar skáldsögur hennar séu ástarsögur, þá er erfitt að finna að hetjur hennar og kvenhetjur séu virkilega ástfangnar í lokin. Og ef þau eru ekki virkilega ástfangin, hvað er þá tilgangurinn? Allar aðrar aðlöganir sem ég hef séð (aðrar en fyrri Olivier/Garson) eru með ansi kalt fiskakoss í lokin, ef þeir kyssast yfirleitt. Mér líkar alls ekki við kynlíf í kvikmyndum en það er í rauninni nauðsynlegt að fá hjartans koss á endanum. Og endarkossinn í Northanger er fáránlegur. Ofur-the-top nálgunin á búningum, tónlist og lýsingu virkar mjög vel hvað mig varðar. Og handritið er einstaklega snjallt - hvernig við fræðumst um gotneska rómantík, hálíf í Bath, venjulegt sveitauppeldi Cathy, o.s.frv., er mjög vel gert, eins og þau eru venjulega í framleiðslu BBC. Mér líkar líka við þátturinn þegar litla svarta síðan gerir kerruhjólin. Og Marchionesse, held ég, hafi verið fullkomlega viðeigandi og mjög snjallt útsetningartæki. Sumir hafa mótmælt því að þessi útgáfa sé andstæða því sem Jane Austen ætlaði að gera í Northanger Abbey - hún ætlaði að gera grín að gotneskri rómantík, ekki kynna hana . En ég held að hún hafi ekki ætlað að setja "Leyndardómar Udolpho" o.s.frv., niður. Hún var bara að benda á að þú þyrftir að greina á milli veruleika og skáldskapar. Og þetta kemur fram þegar Herra Tilney ávarpar Catherine í herbergi móður sinnar. Að auki var Tilney hershöfðingi illmenni, þó prósaísk. Þetta atriði átti að koma fram, vissulega.