Aftur á kuldanum og hrollvekjandi snemma á tíunda áratugnum fór þáttur sem hét "Family Matters" í loftið og varð samstundis klassískt. Bragðið var að kaupa handbók í venjulegum fjölskylduaðstæðum og lausnir þeirra og setja nokkrar tilraunir til kaldhæðnislegra athugasemda í það og þú hafðir sjálfan þig. yndisleg lítil stela-er-rangt,foreldrar-hafa-rétt-sýning. Þannig að þetta gekk vel, svo Bickley-Warren var með nýtt metnaðarfullt plan: að gera nákvæmlega sömu sýninguna aftur. Hér er þó munurinn: "Family Matters" átti Urkel. "Step By Step" hefur gaurinn úr þessum "Kickboxer"-framhaldsmyndum sem enginn sá. Hann segir hluti eins og „dudette“ og „the dane-meister“ og einhvern veginn eiga áhorfendur samt ekki að hata hann. Ég meina í alvöru, "dúdette"? Hvernig geturðu jafnvel komið þessu yfir varirnar þínar? Afgangurinn af fólkinu var aðallega hvítar útgáfur af öllu Winslow-flokknum, ásamt einhverjum fleiri ein- eða núllvíddar persónum, eins og heimski gaurinn (JT. Jæja, Eddie) , klára stúlkan (Laura) og falleg stelpa sem eyðir dögum sínum í að líta fallega út (í orði). Persónuþróunin var bara hræðileg í þessari sýningu. Grover og The Cookie Monster hafa meiri dýpt en Lambert fjölskyldan. Allir mjólkuðu bara staðalímyndir sínar fyrir hvers virði þær væru. Þeir voru ekki mikils virði. Knúið af gríðarlegu hláturspólu sem var stolið úr einhverju fyndnu, var þessi þáttur sýndur í heil 7 ár, sem var niðurlægjandi fyrir keppnina. Þó, þú verður að hafa í huga að þetta er tími þar sem fjölskylduþáttaþættir voru nokkurn veginn stórir vinsælir, allir hunsuðu bara vitleysuna sína því jæja, það var 90s, enn einn vitleysa þátturinn skaðaði ekki.