"The College Girl Murders" eru fyrstu kynni mín af ritstörfum Edgar Wallace og almennt fyrstu alvöru kynni mín af "Krimi" kvikmyndum almennt og ég get sagt að ég er hóflega hrifinn. Þetta efni er mjög skemmtilegt, þó ég hefði aldrei búist við því að það væri svona asnalegt! Myndin er með hrífandi og skemmtilega flóknum söguþræði, með heilbrigðum skammti af húmor, glæsilegum útúrsnúningum og ansi frumlegum drápum. Það er einhver James Bond týpa af illum meistara sem situr alltaf í skugganum og fyrir framan stóran skjá - að ráða fanga til að drepa ákveðnar stúlkur í tilteknum háskóla með nýrri tegund af eitri. Það er líka illmenni munkur með svipu, klæddur eins og kommúnistamaður í KKK, sem losar sig við persónurnar sem eftir eru, eins og of forvitnir kennarar og svoleiðis, sem og skrítinn lögreglustjóri sem heldur áfram að leysa málið með sálfræðilegri nálgun. Í alvöru, ef ég hefði vitað fyrr að þessar Krimi myndir væru svo litríkar og geggjaðar, þá hefði ég þegar keypt heilt safn af þeim. Kringlufléttan vekur reyndar fleiri spurningar en hann svarar að lokum og of mikið af kómískum brellum á reikningi Higgins eftirlitsmanns Scotland Yard er stundum svolítið mikið að kyngja, en mér er alveg sama því þetta var háleit skemmtun. Jafnvel angurvær 60's hljóðrásin var föst í hausnum á mér í langan tíma. Það er eins og afbrigði af ítalska Giallo, en með slapstick þætti.