Hallam Foe segir okkur söguna um strák sem missti móður sína og upplifir einhvers konar Oedepus-komplex á eftir. Hún er eitthvað eins og 95 mínútur að lengd en væri betri eftir tíu. Það er eins og klukkutími í miðjunni þar sem hann stundar klifuræfingar á húsþökum og venjur í kirkjuturni eins og Quasimodo (aðeins hann er miklu minna samúðarfullur). Það er undarleg ástarsaga í gangi sem hefur ekkert með neitt að gera. Hún lítur út eins og móður hans, já hvað svo? Við vitum að hann saknar móður sinnar, það var það sem fyrstu tíu mínúturnar snerust um. Þeir hefðu bara átt að setja byrjun og endi saman og það hefði verið O.K. stuttmynd. Nú er það portrett af persónu sem breytist ekki. Hann er gaur sem eitthvað kemur fyrir. Eini virki kosturinn sem hann hefur í allri miðri myndinni er að sækja um vinnu. Það er allt þetta Oedepus hlutur í gangi sem á að fá okkur til að greina persónu hans. Hann málar andlitið, klæðir sig í kvenmannsföt og ber dauðan Gráling á höfði sér. Græfingur! Þú verður að sjá endirinn! Hann snýr aftur heim til sín með gröflinginn á höfðinu (og hún er tekin upp eins og klístrað hryllingsmynd) til að drepa nýju eiginkonu pabba síns (sem hann stundaði kynlíf með í upphafi). Og einhvern veginn héldu þeir að þetta yrði ekki nógu skemmtilegt svo þeir settu smá indie pönktónlist í bakgrunninn. Ég verð samt að viðurkenna að ég er með soldið ofnæmi fyrir kvikmyndum sem vilja skrifa sálfræðilega flókið á nefið á þér. Það líður eins og þessi MacKenzie leikstjóri/gaur/hvað sem er að reyna að sýna okkur að hann hafi líka verið að læra sálfræði í skólanum. Þú ert svo klár! Þakka þér fyrir að koma með allar þessar gleymdu kenningar aftur í minningar okkar! Þú grófst virkilega! Þvílíkur Wallraff! Allt í lagi, nú áttaði ég mig á því að þessi mynd er byggð á einhverri handahófskenndri bók, en samt..Myndalega er hún leiðinleg. Margir talandi hausar. Auk þess hefur ritstjórinn breytt litunum frá senu til senu, þú veist kalt og hlýtt o.s.frv.. hvers vegna? kannski er "Hallam Foe" bæði leikmynd og tilraunamynd fyrir litblinda. Eða kannski héldu þeir bara að dramatíkin myndi ekki nægja til að segja okkur að hann upplifi sig einmana, svo þeim fjölgaði svo að við náum því í alvörunni. Ég ætla ekki einu sinni að tjá mig um klisjuna indie-oh-how-how- hversu sætar teikningar sem þeir hafa gert í kynningunni. Og allt "sæta" kynlífsdótið í gangi. Öll þessi mynd er sjálfstæð klisja. En ég mæli með því. Ég hló oftar en nokkrum sinnum. Þó það sé virkilega pirrandi að vera kvikmyndanemi og sjá hvernig svona vitleysa kemst í gegnum vélina.