Heimildarmyndir um aðdáendur eru alltaf rugl og aldrei þess virði að skoða hana, en mér fannst þessi, gerð af sumum aðdáendunum sjálfum, meira en venjulega óupplýsandi. Sem öldungur í upprunalegu Tolkien-æðinu, fyrir fjörutíu árum, hafði ég vonað meira en hið augljósa - sem jafnast ekki alltaf á við hið sanna. Ef það er einhver lifandi sem veit ekki þegar eðli aðdáenda, hvaða aðdáanda, frá því að hafa verið eða þekkt aðdáandi, hann mun ekki uppgötva það hér. Milli óviðkomandi, skrípaleiks (sem leikararnir úr myndunum eru sérstaklega hættir við) og leiklistar (með því að aðdáendur gera sem mest - ef ekki það besta - úr einu skoti sínu til frægðar), gat ég lítið tínt til hinnar sérstöku aðdráttarafls af LOTR, sérstök tilfinningaviðbrögð sem það vekur og svið þeirra sérstöku skapandi formum sem þessi viðbrögð geta tekið. Þar að auki er myndin frekar löt: hún gerir lítið úr nokkrum staðreyndum sem hefði mátt komast að með lítilli fyrirhöfn, t.d. hver var nákvæmlega lagagallan (orðalag höfundarréttartilkynningar) sem heimilaði óheimila útgáfu bókanna í Bandaríkjunum (Talandi um það: Ég tek mikla undantekningu frá því að kvikmyndin hafi vísað frá sér forsíðum þeirrar útgáfu sem „óviðkomandi“ og „geðsjúkar“ ," sem þeir voru ekki. Þeir voru verk Jack Gaughan, mjög færs sf teiknara á tímabilinu, og sumum aðdáendum, þar á meðal mér, fannst þeir viðeigandi og meira aðlaðandi en forsíðurnar á keppnissettinu.)