Þeir einstaklingar sem þekkja asíska kvikmyndagerð í heild sinni gera sér grein fyrir því að Japan er þekkt, eða alræmt, fyrir ofurofbeldismyndir og Kórea er nú að vinna sér orð fyrir grimmilega grimmilegar myndir. Dog Bites Dog, þótt hún verði ekki endilega eins ofofbeldisfull og vitlausasta Miike-myndin, né er hún jafn óafsakanlega grimm og metnaðarfyllri viðleitni sumra Kóreumanna, er hún fullkomin þar á milli með sína eigin grimmd. Stærsti styrkurinn sem þessi mynd hefur þó, eins og sá mesti í viðleitni Japana eða Kóreumanna, er sá að grimmd, frekar en að draga úr myndinni, þróar í raun persónurnar, ef ekki, ýtir sögunni áfram. Aðalpersónurnar tvær eru báðar ótrúlega grimmir einstaklingar með sínar eigin hvatir og tilfinningalega undirstöðu fyrir að vera sem slík. Persóna Sam Lee, til dæmis, er á brúninni frá upphafi og hægt og örugglega, mitt í ýmsum kynnum af persónu Chang, kemur í ljós hvers vegna hann er það. Án þess að spilla þessum hluta sögunnar of mikið felur það í sér siðferðilega tvíræðni föður hans. Persóna Chang hefur aftur á móti frumleg eðlishvöt sín slípuð til, ef ekki fullkomnun, grimmilegri skilvirkni. Það kemur á óvart að sögubogi Chang, þó að hún afhjúpi ekki endilega mannlegri hlið, sýnir í raun hlið á dýraeðli okkar sem margir gleyma, sem er náttúrulega hæfileikinn til að þekkja meðbrotið dýr (og nei ég er ekki að tala um Sam Lee, frekar Persóna Pei Pei's ruslahaugastelpu). Hins vegar á endanum, fyrstu 80 mínúturnar eða svo, er þetta meira og minna, beint áfram köttur og mús, eða Dog Chase Dog, kvikmynd þar sem hvert kynni endar með að minnsta kosti einu dauða (í alvöru, einu sinni Sam Lee og Chang Square burt, einhver mun deyja) og skemmtilegi hluti myndarinnar er að þú veist aldrei hverjar hendur munu fremja verkið. Sem leiðir okkur að einum veikleika myndarinnar. Óforráðalaust að kafa ofan í hana væri enn einn spoilerinn en, einfaldlega, er það sekt um að ýta undir eitt af aðalatriðum myndarinnar þar sem myndin fer í stað þess að láta punktinn koma fram eins og er 80 mínútur í myndina. áfram í 20 mínútur eða svo til að undirstrika það enn frekar. Ekki misskilja mig, ef hann færðist betur frá 80 mínútna markinu yfir í hámarkið og ef lokaþátturinn var ekki fylltur af ljúfri tónlist (í rauninni ef hann, eins og meirihluti myndarinnar, hélt tónlistinni í lágmarki og láta truflandi hljóðbrellurnar vinna vinnuna sína), það hefði samt getað virkað og ekki dregið úr myndinni. Eins og staðan er, þrátt fyrir að þriðji þátturinn hafi verið sá illvígasti og blóðugasta af kynnum, gerði það að verkum að meðhöndlunin var látin í té og móðga næstum gáfur áhorfenda þar sem þeim fannst að það þyrfti að ganga svona langt til að ná því fram. . Engu að síður er þetta enn ferskur andblær úr kvikmyndahúsum í Hong Kong þar sem jafnvel blóðugustu bardagalistamyndirnar ná aldrei stigi grimmd og grimmd á meðan persónubogunum er haldið í takt.