Þessi sjónvarpsframleiðsla frá 1970 með Susannah York og George C. Scott í aðalhlutverkum er enn ein sönnun þess hversu erfitt það er að tileinka sér „Jane Eyre“ á skjáinn og hversu mikið getur farið úrskeiðis í því. Það er satt að myndin varð fyrir tjóni við flutninginn á DVD - sumar senur sem voru fullkomnar í upprunalegu myndinni voru styttar og svo illa klipptar að það eru sláandi samfellubil og að jafnvel eitt mikilvæg atriði milli Jane og Rochester byrjar í miðri setningu ! En jafnvel þótt klippingin væri betri væri myndin það ekki. Handritið er slæmt, túlkun persónanna er ósönn við skáldsöguna og nær allir leikarar eru misskilin. Þar af leiðandi hefur maður alls ekki á tilfinningunni að horfa á aðlögun á skáldsögu Charlotte Brontë. Vandamálið er ekki aðeins það að fjöldi sena er styttur eða sleppt - þetta er raunin með allar stuttu aðlögunirnar - heldur að þær senur sem eftir eru fanga alls ekki tóninn, andann, andrúmsloftið og hugmyndina í skáldsögunni. .Þessi Jane Eyre sleppir Gateshead algjörlega og byrjar með komu Jane til Lowood. Þó að þetta sé fullkomlega í lagi, þar sem sumar atriði verða að vera sleppt, er ekki skiljanlegt að í stað þess að nota þann tíma sem vinnst (ef svo má segja) og lýsa rækilega vináttu Jane og Helen, áhrifin sem Helen hefur á þroska Jane, fyrirlesturinn í kristinni stóuspeki sem hún kennir henni, fjallar myndin nær eingöngu um líkamlega ill meðferð á Helen, sem er rekin út í fáránlegar öfgar í þessari aðlögun. Það sem Helen þarf að þjást er nógu slæmt eins og lýst er í skáldsögunni, en hér er ungfrú Scatchard lýst sem einskonar sadískri fangadeild, sem vill vísvitandi keyra Helen til ótímabærs dauða. Og þetta er um allt sem gerist hjá Lowood. Ef þú berð það saman við þau djúpu áhrif sem árin í Lowood hafa á Jane í skáldsögunni, þá er aðeins hægt að fullyrða með söknuði að myndin snertir ekki einu sinni yfirborð þessa tiltekna þáttar í lífi Jane. Og þetta er vandamálið í þessari aðlögun: Hún flýtur frá vettvangi til sviðs, mjög oft án breytinga, og kemur hvergi nærri kjarna skáldsögunnar. Samræðurnar eru skrýtin blanda af tilbúnum línum og línum úr skáldsögunni, mjög klaufalega plástrað saman, og atriðin á milli Jane og Rochester eru svo stytt að báðar deila aðeins 5 mínútum saman á skjánum áður en þau verða ástfangin, og litla Samtal sem þeir eiga inniheldur ekkert um ljómann, styrkinn og einnig húmorinn í samtölum Rochester og Jane í skáldsögunni. En handritshöfundurinn gerði ekki aðeins tungumála óréttlæti Brontë heldur tókst að auki að eyðileggja siðferðilega uppsetningu hennar með aðeins einni setningu. Þegar Rochester og Jane fara að hitta eiginkonu Rochester eftir brúðkaupið sem væntanleg er, segir Rochester: "Samt elskaði ég hana einu sinni (konu hans) eins og ég elska þig núna." Allt siðferðishugtak skáldsögunnar veltur á þeirri staðreynd að Rochester er sannarlega saklaust fórnarlamb siðleysis og var fastur í að giftast vitlausri konu sem hann elskaði aldrei, og að viðleitni hans til að leita að sönnum lífsförunaut er, ef ekki helguð. eftir lögmáli Guðs og manna, en samt skiljanlegt og fyrirgefanlegt! En þessi eina setning grefur algjörlega undan öllu vandlega smíðuðu siðferðishugtaki Brontë og breytir Rochester í óhreinan gamlan mann sem vill fá nýja unga konu vegna þess að sú gamla nýtist honum ekki lengur. Allt frá villunum varðandi handritið til villanna varðandi Leikarar: Nú er ég alls ekki einn af þeim sem heimta líkamlega líkindi leikara og bókmenntapersónunnar sem hann túlkar, en með engu ímyndunarafli er hægt að sjá fyrir sér yndislegu, ljóshærðu, bláeygðu og fullmynnu Susannah York sem látlaus kvenhetja skáldsögunnar. Að auki var fröken York á þrítugsaldri þegar myndin var tekin og lítur út fyrir að vera. Hin feimna, hlédræga og óreynda unga Jane, sem skáldsagan leikur af henni, verður fullkomlega yfirveguð, þokkafull og þroskuð kona, fullkomlega viss um sjálfa sig og eyðimerkur sínar. Ég segi ekki að Susannah York leiki ekki vel og sannfærandi en konan sem hún túlkar er ekki Jane Eyre eftir Brontë. Að skipa George C. Scott sem Rochester hlýtur að hafa verið hvatinn af lönguninni til að eignast Rochester sem virtist nógu gamall til að gera 18 ára aldursmuninn á Jane og Rochester trúverðugan. Scott lítur út fyrir að vera um fimmtugt en bregður sér í ýmsum senum eins og hann væri sjötugur. Til að hrósa "þroska" aðalleikaranna virðist allri ástríðu, löngun og örvæntingu vísvitandi hafa verið vikið út úr handritinu. Atriðið milli Jane og Rochester eftir brúðkaupið, tilfinningalega hápunktur skáldsögunnar, er orðið rólegt, skynsamlegt samtal tveggja miðaldra einstaklinga, í lok þess sofnar Rochester. Þegar Jane snýr aftur til hans í síðasta atriðinu er hann álíka vægast sagt ánægður og afi sem er nýbúinn að fá heimsókn á elliheimilið sitt af uppáhalds barnabarninu sínu. Eina persónan sem sýnir viðeigandi magn af tilfinningum er heilagur Jóhannes, af öllu fólki. Ian Bannen leikur hann svo ástríðufullur og ákafur bæn hans um ást Jane er svo áhrifarík að maður fær á tilfinninguna að Bannen hafi verið að fyrirmynd St. John hans á Rochester skáldsögunnar. En þó að Bannen sé góður, er St. John hans jafn langt frá skáldsögunni og Jane frá York og Rochester frá Scott. Einu endurleysandi eiginleikar þessa mjög vonbrigða "Jane Eyre" eru staðsetningarnar og útsetningin, og ég myndi aðeins mæla með þessari framleiðslu fyrir þá sem vilja horfa á og bera saman hverja einustu aðlögun af "Jane Eyre".