Þrátt fyrir að Humphrey Bogart hafi fengið stjörnureikning í King Of The Underworld er ég til í að veðja á að hann hafi ekki þakkað Jack Warner fyrir það. Í raun var þessi mynd ein hol kóróna. Konungur undirheimanna var að sögn endurgerð Paul Muni myndarinnar, Dr. Socrates, en þar sem Humphrey Bogart var í leikarahópnum er persónan skrifuð meira eins og Duke Mantee í The Petrified Forest. Hann hefur meira að segja enskan rithöfund með sér í persónu James Stephenson. Kay Francis og John Eldredge eru giftir læknar og Eldredge framkvæmir erfiða aðgerð á einum handlangara Bogart. Bogey er maður sem metur gott starf fyrir hans hönd og gefur Eldredge $500.00 og það er meira hvaðan það kom ef hann spilar rétt. Eldredge sem á við spilavanda að etja sér góða leið til að fá óuppgefnar tekjur. En þegar hann er myrtur í áhlaupi á felustað gengisins er Francis einnig talinn eiga hlut að máli af lögreglu og bandarísku læknasamtökunum, sama hversu mikið hún mótmælir sakleysi sínu. Það er ekki gott og hún og frænka hennar Jessie Busley flytja til smábæjar til að komast burt frá frægðinni. Auðvitað hitta frægðin og Bogart og ferðalangur Leslie Howard eins og rithöfundur í Stephenson öll með henni aftur. En Kay er vægast sagt klókur og útsjónarsamur. Persóna Bogart var fáránleg, engin furða að greyið var að öskra eftir betri hlutum. Hann er glæpamaður sem bæði skýtur fólk niður miskunnarlaust og lætur handlangara sína heita til að hlæja. Hann hefur áhyggjur af ímynd sinni og rænir því rithöfundinum Stephenson til að skrifa sjálfsævisögu sína og játar auðvitað nóg til að brenna hann í öllum 48 ríkjunum. Og svo skulum við Kay Francis yfirstíga hann algjörlega, erfitt að trúa því að hann hafi verið konungur yfir neinu. Örugglega eitt af minna verkum fyrir aðra hvora stjörnuna.