Ég man ekki eftir mynd sem sýnir svo fimlega tilfinningalega eyðileggingu stríðs, eins og hún endurspeglast í einu hjúskaparsambandi. Þungamiðja myndarinnar er sambandið milli Ullman og Von Sydow - þeir tveir eru í hverju atriði. Í gegnum kvikmyndina upplifa þau hlutverkaskipti - annar hefur styrkleikann til að lifa af og hinn er minnkaður í tilfinningalega flótta í gegnum drauma. Báðir munu missa ákveðinn mælikvarða á mannúð, en annar í meira mæli en hinn. Persónurnar og áhorfandinn ganga í gegnum sveiflutímabil hvað varðar nálægð - myndavélin dregur sig út og í burtu, hljóð hverfur, orð glatast, aðeins fyrir myndavélina að snúa aftur í málaðar nærmyndir af andlitssvipandi stjörnum sínum. Ruglið og sveiflur geta gert þessa mynd erfiða fyrir suma áhorfendur, en þetta er allt markvisst undir meistarahönd Bergmans. Ég held að notkun „falsa“ stríðs geri myndina tímalausa, eins viðeigandi í dag og nokkru sinni fyrr, og með því að einblína á mannleg samskipti í gegnum stríð, gerir myndin viðeigandi fyrir alla. Parið gæti verið hver sem er. Myndin byggist ekki á stað eða tíma heldur tilfinningum. Einstök og áhrifarík stríðsmynd, ólík öllum öðrum. Kvikmyndir Bergmans eru virtúósískar í framsetningu mannlegra samskipta - að hann myndi koma þessu með í stríðsmynd er meistaralegt.