'De Grot' er stórkostleg hollensk spennumynd byggð á bók eftir Tim Krabbé. Önnur bók hans, 'Het Gouden Ei', var gerð að hinni miklu hollensku leyndardómsmynd sem heitir 'Spoorloos' ('The Vanishing') árið 1988. Þessi er ekki eins góð og þessi spennumynd (þó miklu betri en bandaríska endurgerðin sem einnig heitir 'The Vanishing') en stundum kemur það nálægt. Sérstaklega eru opnunarstundirnar frábærar. Við sjáum mann, seinna fáum við að vita að hann heitir Egon Wagter (Fedja van Huêt), kemur úr flugvél í Tælandi. Þegar hann tekur upp töskurnar sínar er nokkuð ljóst að hann er að smygla einhverju yfir landamærin. Þessar senur eru fullkomlega leikstýrðar, ljósmyndaðar og leiknar. Það myndast nokkurs konar spenna sem maður hefði venjulega ekki í svona upphafssenu. Síðar sjáum við hvernig Egon gerir samning sinn í Tælandi við konu, þar sem báðir segja að þeir hafi aldrei gert neitt þessu líkt. Frá þessum tímapunkti er myndin stöðugt aftur og aftur og áfram. Við sjáum hvernig Egon, enn sem barn (hér leikinn af Erik van der Horst), vingast við strák að nafni Axel (sem krakki leikinn af Benja Bruijning). Við lærum hvernig þau ólust upp sem vinir, svona, og hvernig Axel (sem fullorðinn maður leikinn af Marcel Hensema) varð glæpamaður. Egon fer á meðan í háskóla og gerir upp við konu. Um þetta leyti hittir hann stundum Axel en vill ekki hafa neitt með hann að gera. Myndin er á vissan hátt tímaröð. Það sýnir Egon og Axel sem krakka, en sem nemendur, ungt fullorðið fólk og á miðjum þrítugsaldri. En af og til, eins og ég sagði, fer myndin aftur til þess þegar þau voru börn og hoppar aftur fram. Í hvert skipti sem við sjáum þau sem börn útskýrir það eitthvað sem gerist þegar þau eru fullorðin. Minniháttar spillingar hér. Titillinn þýðir „Hellirinn“ og það er hellirinn sem gefur myndinni hamingjusaman endi, þó hún sé í raun ekki svo hamingjusöm . Eins og upphafið er endirinn frábær. Miðhluti myndarinnar er skemmtilegur og á vissan hátt truflar hann athygli okkar á fyrstu atriðunum, en kemur svo aftur á þeim tímapunkti í lokin. Það er klippingin sem gefur myndinni ánægjulegan endi, þó við getum sagt að dramatíski endirinn sé hamingjusamur á vissan hátt.