Ofhitnuð söguþráður "Bonjour tristesse" er tekinn úr ungum fyrstu skáldsögu eftir Francoise Sagan, sem varð metsölubók, þó guð má vita hvers vegna. Fyrir unglinga sem vilja losna við hugsanlegt stjúpforeldri getur það haft ákveðna aðdráttarafl. Ekki láta þér líða vel að David Niven leikur playboy-föðurinn og Deborah Kerr sem verðandi stjúpmóður. Því miður hvílir of mikið á veikum herðum Jean Seberg. Hún er falleg og uppfyllir auðveldlega myndina af dekraðu unglingi. Vandamálið er að hún getur slegið stellingar en hún getur ekki hagað sér. Allir sem sáu hana sem Jóhönnu af Örk í St. Joan eftir Otto Preminger - fyrstu mynd Sebergs - vita að hún var ófær þegar hún var 19 ára að bera kvikmynd. Þessi mynd, einnig eftir Preminger, uppfyllir "loforð" þeirrar fyrstu. Þetta var önnur mynd hennar; hún var núna tvítug. Hvað var Preminger að hugsa? Að Niven og Kerr gætu bætt upp fyrir skort Sebergs á leikhæfileika? Ekki séns? Persóna Seberg er í miðpunkti sögunnar og, þótt hún sé falleg, sannfærandi þó hún sé líkamlega sem 17 ára gömul, getur hún ekki mætt tilfinningalegum kröfum hlutverksins. Ég veit ekki hvort hún varð nokkurn tíma farsæl leikkona á sinni stuttu ævi því hún hafði ekki áhrif á meðvitund mína í síðari myndum hennar. En sá sem heldur að þessi mynd sé betri en miðlungs þarf að bragða á henni. Þrátt fyrir Niven og Kerr er þetta enn unglingssaga framkvæmd á unglingslega hátt af fallegri ungri stúlku sem þurfti sárlega á leiklistarkennslu að halda.