Black Snake Moan er uppnám. Hún er ofboðslega rík, frábærlega skipulögð, undarleg og fyrirferðarmikil, einstök og hugsjónarík. Í framhaldi af Hustle & Flow málar Brewer andlitsmynd sína af Suður-Ameríku næstum eins og goðsögulegt land sem maður myndi búast við að sjá í Fantasy eða Forn Grikklandi epík. Og þó svo hátt fyrir ofan okkur sem kvikmyndir hans svífa, eru þær enn rótar; á rætur í dýpsta, dimmasta jarðvegi sem til er. Eins og í hefðbundnum ævintýrum málar Brewer andlitsmynd sína í Black Snake Moan með öfgum og ýkjum. Skarp og áþreifanleg karaktereinkenni, þegar þau eru tengd svo öfgakenndum athöfnum eins og að hlekkja hálfnakna hvíta stúlku við ofn til að reyna að leysa hana af syndum sínum, ýkja og leggja áherslu á myndlíkinguna á sama hátt og öfgakennda sjónræn tækni eins og sumar persónur hafa litur í Pleasantville styrkti samlíkinguna í þeirri ævintýramynd. En Brewer byrjar ekki mynd sína á "once upon a time"; í þessari mynd og einnig í Hustle & Flow kynnir Brewer okkur öðruvísi ævintýri; myrkur, gotneskur dæmisaga um kynlíf, vændi og að lokum endurlausn. Þessi þemu renna í gegnum æðar myndarinnar eins og blóð og enduróma og blómstra í myrkri, gróðursælu umhverfi hennar. En þrátt fyrir þessar hörðu öfgar kemur Brewer fram við persónur sínar eins og manneskjur og býr til einstaklega vel útfærðar, þrívíðar persónulýsingar í Lazarus og Rae, sérstaklega lögðu áherslu á sambönd sín við vin Lazerus í apótekinu, Angelu, og móður Rae. Leiklistin er, allt í kring, alveg fullkomin. Maður fær á tilfinninguna að bæði Christina Ricci og Samuel L. Jackson séu fædd til að leika þessi hlutverk. Persónulýsingar þeirra eru svo ákafar og svo alvarlegar; það er enn meiri áskorun fyrir leikarana að halda haus og búa til raunsæjar persónur. Og þeim tekst það frábærlega. Sérstaklega hverfur Samuel L. Jackson algerlega inn í persónu sína, sem þjónar sem andstæða flestra persónunnar sem hann hefur leikið áður. Með myndum eins og Pulp Fiction, Jackie Brown, Shaft og fleirum, hefur hann búið til sjálfan sig mynd af „ultima bad-ass“. Í Black Snake leikur Moan Jackson gamla, brotna, sigraða og jarðbundna karakter sem er alveg ólíkur öllu sem hann hefur gert áður. Og satt að segja er það bara frábært. Það sem kemur þó talsvert á óvart er leikarahlutverk Justin Timberlake, og nánar tiltekið sú staðreynd að hann þykir alveg þolanlegur. Vissulega hefur hann ekki mikinn skjátíma, en eins og það sem Brewer gerði með Ludicrous í Hustle & Flow, fær hann Timberlake í raun og veru til að bregðast við og gera það sem honum er ætlað að gera, og finnst hann ekki vera algjörlega ósannfærandi og pirrandi. En hvað er í raun svo ótrúlega frábært við myndina er andrúmsloftið sem Brewer skapar. Dreifbýlisstaðirnir í suðurhlutanum vinna honum til framdráttar við að skapa dökka, óhreina, óhreina, skorpulega, hrikalega áferð á alla myndina, sem meira en passar inn í þematískar og myndrænar hliðar myndarinnar. Og með því að nota alls kyns þætti eins og rísandi hljóð síkada þegar Rae fær kláða, eða geðveikt þrumuveður sem eykst og magnast þegar Lazarus spilar "Black Snake Moan" blúsnúmerið sitt fyrir Rae, tekst Brewer sannarlega að skapa nánast fantasíu heimur, grafið undan goðafræði til dreifbýlis suðurhluta umhverfisins. Og það virkar svo algjörlega frábærlega að skapa einstaka sýn Brewer. Og það er ekki hægt að tala um Craig Brewer kvikmynd án þess að minnast á tónlistina. Í Hustle & Flow notaði hann hljóðrás af niður- og óhreinum, götuvitri hip-hop tónlist til að leggja áherslu á andrúmsloftið og framtíðarsýnina. Í þessari mynd virkar tónlistin enn betur við að slípa af og endurspegla hið einstaka andrúmsloft. Þetta er sveitablústónlist, en þetta er skítugasti, hráasti og gruggasti blús sem þú hefur heyrt. Og það hljómar bara alveg frábærlega. Í heildina má segja að hefði þessi mynd verið einföld saga um gamla, niðurbrotna, einmana, guðhrædda svarta blússöngkonu sem leysir unga hvíta konu sem var misnotuð kynferðislega sem barn og núna þjáist af nymphomania, það hefur kannski ekki verið mjög mikið að skrifa heim um. En þessi mynd snýst ekki um söguþráðinn, og ekki einu sinni um persónurnar, eins vel og þær eru unnar í myndinni óháð því. Nei, þessi mynd fjallar um framtíðarsýnina og hvað hún er einstök sýn! Það snýst um andrúmsloftið, goðafræðina, umhverfið. Hún snýst um reiði, ótta, endurlausn og síðast en ekki síst, blúsinn. Og öllu er pakkað inn í einstakan, skemmtilegan, stílfærðan og óaðfinnanlegan slaufu. Brewer hefur tryggt sér sæti á lista yfir efnilegustu væntanlega leikstjórana og með svo traustri eftirfylgni að frábærri frumraun kvikmynd, Hustle & Flow, mun hann örugglega vera á radarnum mínum fyrir framtíðarverkefni. má nefna að myndin er með einum frábærasta og sérstæðasta titli sem ég hef heyrt hingað til.