Framleiðsluárið segir allt sem segja þarf. Kvikmyndin er rándýrt rugl af pólitískt rétthugsandi vinstri femínískum sjálfsþakklætisfælni, af svo harðsnúinni táknrænni fjölbreytni sem þykir fáránleg í dag. Sérhver vettvangur hefur þann tilgang að varpa ljósi á eitt af brennandi viðfangsefnum samfélagsins, aðallega hlutverk kvenna í atvinnulífinu, hlutverk kvenna vs karla, kvenna sem kynþokka, neysluhyggju, stjórnmál, stríð o.s.frv. tjáð með innri samræðum einnar aðalleikkonunnar, eða með því að breyta atriðinu í súrrealískan brandara. Ég man ekkert eftir söguþræði, eða hverjar aðalpersónurnar voru í raun og veru. Þetta er tegund kvikmynda þar sem neysluhyggja er hæðst að því að láta par elskast í söluglugga húsgagnaverslunar á meðan sölufulltrúinn flytur ræðu sína, eða þar sem afhjúpandi viðtal við leikkonu breytist í nektardansleik, fyrir „af auðvitað" eru móðgandi herrar blaðamanna jafningjar við frekju áhorfendur á klúbbnum. Svo höldum við hratt áfram, þar sem við þurfum að sjá stríð blossa upp í friðsælum skógi, við þurfum að sjá margar ögrandi femínískar opinberar ræður drukkna í (karlkyns) flautum bíla eða óeirðasömum mannfjölda, og auðvitað þurfum við að sjá kvikmyndahús fréttamyndir af Stalín og öllum hinum venjulegu grunuðu. Þú færð hugmyndina. En allt þetta skiptir engu máli. Myndin er óviðjafnanlegt augnkonfekt fyrir alla (karlkyns) Ingmar Bergman áhugamenn. Kvikmynd sem stærir sig af leiðir Bibi Andersson, Harriet Andersson og Gunnel Lindblom á hátindi fegurðar sinnar fær þennan gagnrýnanda til að gefast upp algjörlega og bara hlæja og líka gleðjast yfir því að horfa á þá nota leikhæfileika sína svo rausnarlega í kvikmynd sem ég hafði aldrei heyrt um áður í dag. Það er erfitt að trúa því að sérstaklega andlit Bibi Andersson á skjáinn í hvert einasta skipti sem hún birtist. Kvikmyndatakan er prýðilega skipulögð bw, gleðst oft yfir oflýstri (?) víddarlausri hvítleika og maður þreytist bara aldrei á að horfa á flytjendurna. Hversu fáránlegt, að kvikmynd sem gerð er með svo mikilli tillitssemi við femíníska stefnuskrá, þar sem óþreytandi er talsmaður þess að konur eigi ekki að líta á sem eingöngu þrá, hafi ekkert betra að bjóða 21. aldar áhorfandanum en skrúðgöngu af ótrúlega fallegum stúlkum. Eins og fram hefur komið er ég ekki að kvarta. Ég gæti horft á hana aftur á morgun.