Ég get næstum því skilið hvers vegna sumir gætu viljað leggja áherslu á tengsl þessarar myndar við níunda áratuginn en ég myndi í rauninni ekki segja að hún væri nákvæm lýsing á lífi flestra fólks á þeim tíma - jafnvel á fátækustu eignum Bradford. Það er hins vegar dæmigert fyrir kjaftæðið sem hið kæra gamla Royal Court leikhús var að væla út á þeim tíma. Nóg af „rétt-á“ listamennsku fyrir lítinn, lítinn áhorfendahóp en nógu vel tengd bakslag til að tryggja framtíðarumboð fyrir þröngsýna leikrétt. Einfalda staðreyndin er sú að ef þú vilt endurspegla sannari sameiginlega reynslu muntu finna milljónir í viðbót sem kinka kolli þegar þú ert sammála um að elska og lifa eins og lýst er í 'Gregory's Girl'. Ég myndi freistast til að kalla þetta „eldhúsvask“ drama en það væri að gera pípulagnaiðnaðinum mikla óþarfa. Hins vegar, hvað varðar að hafa almennilegt handrit, þá er þessi mynd örugglega öll uppvask. Einhverra hluta vegna hefur það safnað sér skrýtnu fylgi meðal Guardian-lesandi kvikmyndagesta - ég get bara gert ráð fyrir að þeir fái sjónræna frest af því að þykjast vera í fátækrahverfinu. Stýrðu frá vinum mínum. Þetta er léleg mynd með lélegu handriti sem finnst gaman að halda að hún sé að brjóta landamæri með því að bæta við gamansömum innsýn í grátlegt líf á búunum. það er það ekki..en það er ömurlegt. Þvoðu upp í staðinn.