Þessi mynd var framleidd og gefin út sem arftaki skelfilegrar - þó nokkuð vinsælar - kalifornískri strandgamanmynd sem heitir Hardbodies, en hún hefur lítil sem engin tengsl við fyrri myndina og er betur metin í sjálfu sér. Hún er vissulega betri en Hardbodies I og tengist nánar myndum eins og Venus og Summer Lovers sem einnig voru teknar á sumrin á grísku eyjunum. Sambland af sæluströndum á bláum flóum með fallegum berum barm gerir tælandi áhorf, en (fyrir utan ferðasögur sem eru bara ætlaðar til að hjálpa þér að skipuleggja næsta frí) þurfa jafnvel slíkar myndir viðunandi söguþráð ef þær eiga að halda athygli áhorfenda lengur en örfáar mínútur. Venus var studd af goðsögninni um endurholdgun gyðjunnar og sumarelskendur höfðu hagkvæmni „menage a trois“ sem þema. Að mínu mati voru báðar þessar myndir miklu farsælli en Hardbodies II sem hefur mjög slakan söguþráð og fer of mikið eftir einfaldri hálfgerðri grínmynd. Notkun slapstick verður fljótt leiðinleg, það leiðir venjulega til röð af mjög stuttum sjálfstætt myndefnisþáttum sem erfitt er að samþætta í áframhaldandi söguþræði. Mel Brooks náði þessu frábærlega með Silent Movie en fáar aðrar myndir hafa tekist á sama hátt og Hardbodies II því miður ekki. Það er líka vandamálið að slapstick seríurnar eru ekki ánægðar með þá friðsælu og friðsælu atburðarás sem myndin gerist í. Síðustu flugvallarröðunum var eflaust ætlað að gefa bráðfyndinn endi á þessa mynd en að mínu mati eru þær dæmi um verstu tegund af ofspiluðum gervi-gamanleik. Þær eru líka gróflega of langar svo ég fór úr bíóinu með óbragð eftir í munninum. Þetta er mynd sem hefði getað náð miklu meiri árangri með sterkari söguþræði og með flestar snjallmyndir sínar mjög klipptar. Eins og hún var gefin út á hún svo sannarlega ekki að gefa áhorfendaeinkunn hærra en 3. Það er fátt eftirminnilegt í leiklistinni, en leikararnir gera sitt besta innan þeirra takmarkana sem fátækur söguþráður og léleg leikstjórn setja - það er á þessum síðarnefndu sviðum sem bilunin kemur upp.