Sú staðreynd að þessi mynd er í kjallaragæði er algjör synd, en á fjórða áratugnum var þetta um það bil eina gerð kvikmynda sem gerð var fyrir kvikmyndahús sem ætluðu svörtum áhorfendum vegna aðskilnaðar. Þannig að á meðan MGM, Warner og öll hin stóru stúdíóin voru að gera afar fágaðar kvikmyndir, voru pínulítil stúdíó með þröngt kostnaðarhámark látin ruglast á því sem þau áttu. Og af því að sjá þessa mynd er augljóst að mikil orka fór í gerð myndarinnar, jafnvel þótt hún sé frekar ömurleg mynd fagurfræðilega séð. Sumir leikaranna voru ekkert sérstaklega góðir (sérstaklega franski gaurinn), leikmyndirnar voru í lágmarki og söguþráðurinn algjörlega kjánalegur EN myndin hafði líka góða tónlist - af mismunandi stíl frá klassískum til djass til Rhythm and Blues. Þetta er mörgum hæfileikaríkum en frekar óþekktum svörtum flytjendum að þakka. Nú hvað söguþráðinn varðar, þá var hann algjörlega heimskulegur og kjánalegur en samt hægt að horfa á það á kitschy hátt. Ég elskaði að sjá Tim Moore ("Kingfish" úr AMOS 'N ANDY sjónvarpsþættinum) í dragi, þar sem hann gerði algerlega ljótustu konu kvikmyndasögunnar (þetta felur í sér brúður Frankenstein og margra annarra) -- þetta er líklega vegna þess að staðreynd að þegar hann var EKKI í dragi var hann frekar ljótur en fyndinn gaur. Ef maðurinn sem þykist vera kona hafi í raun og veru litið út eins og kona, efast ég um að þessi mynd hefði virkað eins vel. Það var frekar fyndið að sjá þennan ljóta og gúmmíglædda mann með töfrandi hárkollu ENN ákaflega eftirsóttan af þremur sækjendum. Þetta er ekki frábær mynd en frá sögulegu sjónarhorni er þetta heillandi og frábært áhorf fyrir ungt fólk að vita hvað Ameríka var eins og fyrir svarta á þessum tíma. Mjög áhugavert og fyndið tímahylki.