Þetta hafði mikla vitsmunalega tilþrif. Aðalhlutverkið ætlar að gefa "djúpa" "merkingarríka" túlkun (með raddsetningu fyrir hugarfar hans náttúrulega) og hann var vissulega undir áhrifum frá fimmta/sjöunda "aðferðinni" -sem, þegar handritið og leikstjórnin var þess virði gaf töfrandi niðurstöður (sjá Clift, Newman, Winters). En hér er sagan ömurleg. Fyrir utan það að hún hreyfist of hægt gætirðu breytt að minnsta kosti 20 mínútum -þar á meðal tilgangslausum endurlitum - og söguþráðurinn væri ekki breytt .Stundum er mjög vafasamt að Bruce Dern trúi á "frænda" persónu sína og túlkun hans jaðar oft við skopstælingu. Aðeins er farið yfir áhugaverða hlið: sambandið ungur drengur/hetja - ef við viðurkennum að hetjan er hann sjálfur tegund af barni- Þegar hann segir við unga krakkann að hann myndi láta engan gera sér mein, kemur í ljós einhver kærkomin eymsli. En það er bilað og aðeins lokasenan kemur aftur til hennar. Orð til hinna vitru: Taktu Foley's "af nánu færi" Í staðinn: í henni eru tveir frábærir leikarar (Christopher Walken og Sean Penn saman!), þetta er líka óviðjafnanleg mynd, en hún er grípandi, spennuþrungin. Hér vísar hitchcockometerinn minn hryggilega í átt að núllinu í gegn.