Ég held að þessi mynd hafi líklega verið miklu öflugri þegar hún frumsýnd fyrst árið 1943, þó að nú á dögum virðist hún aðeins of predikandi og kyrrstæð til að lyfta henni upp í hátign. Myndin gerist árið 1940 - rétt fyrir inngöngu Bandaríkjanna í stríðið. Paul Lukas leikur mjög alvörugefinn og almennilegan höfuð fjölskyldu sinnar. Hann er Þjóðverji sem hefur eytt sjö árum í að berjast við nasista og forðast handtöku. Bette Davis er mjög skilningsrík og langlynd eiginkona hans sem hefur af og til náð að fræða og ala upp börnin án hans. Þegar myndin byrjar eru þau að fara yfir landamærin frá Mexíkó til Bandaríkjanna og í fyrsta skipti í mörg ár ætla þau að slaka á og hætta að hlaupa. Vandamálið fyrir mig var að fjölskyldan var of fullkomin og of almennileg - að gera þau virðast vera augljós jákvæður áróður í stað þess að raunveruleg fjölskylda þjáist af raunverulegum vandamálum. Þó að þetta hafi verið mjög göfugt markmið á þeim tíma, þá virðist það bara lygi í dag. Sérstaklega hljómaði ótrúlega skrítinn og ákaflega handritaður samræða sem börnin notuðu bara ekki. Það hljómaði meira eins og and-fasisma ræður en raddir alvöru barna. Þeir voru þar af leiðandi afar pirrandi - sérstaklega sá minnsti sem kom stundum út sem brjálæðingur. Um það bil þeir einu sem hljómuðu raunverulegt voru Bette Davis og stórfjölskylda hennar í Bandaríkjunum auk Rúmenans skíthælls sem bjó hjá þeim (þó hann hafi ekki verið með neinn greinanlegan hreim). Það er mjög erfitt að trúa því að hinn ofurfrægi Dashiel Hammett hafi skrifað þessa umræðu, eins og það hljómar bara ekki lífsins. Sagan var byggð á leikriti elskhuga hans, Lillian Hellman. Og grunnsöguhugmyndin og söguþráðurinn er góður, en samtalið er stundum bara slæmt. Á heildina litið áhugaverð forvitni og kvikmynd með frábærum augnablikum, en það er í rauninni allt.