Sky Captain er mögulega besta hræðilega mynd sem ég hef séð í langan tíma. Rife með ótrúlega CG og tæknibrellur, prýtt leikarahópi á A-listanum (Jude Law, Gwyneth Paltrow, Angelina Jolie og hinn óendanlega viðkunnalega Giovanni Ribisi) og keppti ásamt ofnotuðum en Indiana Jones söguþráði, þetta hefði átt að vera frábært. kvikmynd til að horfa á. „Should have“ er lykilhugtakið hér, auðvitað. Jude Law leikur Joe Sky Captain með glæsilegum hreim og fullt af hlátri yfir öxlinni, en það er ekki hægt að gera eitthvað út úr því. af engu, og jafnvel ósvífnar sendingar hans og drengilega útlitið geta ekki bjargað steinum samræðu myndarinnar. (Ef hann hefði slegið Giovanni Ribisi á bakið og sagt: "Góði drengur, Dex," bara EINN einu sinni enn, hefði ég kannski barist um allan gaurinn fyrir framan mig.) Gwyneth Paltrow, sem Polly Perkins, er ekkert minna en taugarist. Nafið vælið hennar og ekki alveg kaldhæðin ummæli verða gömul á fyrstu tíu mínútum myndarinnar. Kannski lagði hún of mikla vinnu í að leika staðalímynda 30's myndasöguhetjuna - hver veit? Ég bjóst við meira af henni. Dæmi um hvernig svipuð persóna var leikin (og vel leikin) er kvikmyndin „The Phantom“ seint á 9. áratugnum með Kristy Swanson og Billy Zane í aðalhlutverkum. Leigðu myndina og þú veist hvað ég meina. Giovanni Ribisi og Angelina Jolie voru björgunarsveitirnar í myndinni. (Angelina Jolie var ótrúlega heit í augnablikinu. Ég skal viðurkenna það.) Á örfáum stuttum atriðum tókst báðir leikararnir einhvern veginn að lyfta sér upp yfir þreytt efni og skila meira hrífandi frammistöðu en þurrum, tvívíðum leikara. söguþráður og stöðug sagaframvinda var gömul, leiðinleg og í rauninni bara einhæf samsetning allra góðra senu úr hasarmynd undanfarin þrjátíu ár. Hraðinn er hraður í fyrri hluta myndarinnar og sniglahraði í þeim síðari, sem gefur áhorfendum nægan tíma til að giska á endanlega niðurstöðu myndarinnar, heldur til að komast að því hver er lykilillmennið. Pörunin er frekar klisjukennd, líka - Polly Perkins og Sky Captain sameinast greinilega á ný eftir margra ára aðskilnað frá rómantík sem er bitur enda, og sagan þeirra er ekki svo heillandi og margbreytileg heldur pirrandi og misjafnt. Þegar þeir loksins sætta sig við gagnkvæmar tilfinningar sínar undir lok myndarinnar, kemur enginn á óvart, og engum er í raun sama heldur. Stuðningur við leikstjórann fyrir að meta Bai Ling nógu mikið til að klæða hana í þéttan vínyl alla myndina, og einnig fyrir heillandi sepia tóna sem virkuðu sem litarefni í gegn. En Sky Captain, þrátt fyrir að hafa alla nauðsynlega þætti til að vera frábær kvikmynd, fellur á andlitið. Ekki einu sinni virði $2,75 sem ég borgaði fyrir að komast í leikhúsið.