Michael Curtiz leikstýrði þessari mjög stílhreinu mynd frá 1930 eftir handriti eftir Robert Presnell eldri, Robert N. Lee og Peter Mine. Upprunalega skáldsagan sem þeir aðlöguðu var „The Kennel Murder Case“, kannski frá sjónarhóli rithöfundar sú besta af Philo Vance leyndardómum hins undarlega S.S. Van Dine. Vance var langorður og yfirburða spæjarasnillingur og persóna hans sem var úthlutað til William Powell þýddi líklega að stjórnendur Warner Brothers gerðu sér grein fyrir þeim möguleika að í minna grípandi höndum gæti þessi spæjari fjarlægst áhorfendur. Sem betur fer úthlutaðu þeir hinni frægu William Powell fyrst á persónuna.; síðar var hann leikinn af Basil Rathbone, Warren William og Paul Lukas áður en hann var settur í "B" mynd stöðu. Hin spurningin eins og alltaf hjá stjórnendum Warner Brothers er hvers vegna þeir völdu Vance sem persónu; Hneigð þeirra var að velja menn sem störfuðu utan lögmálsins, án sýnilegrar mismununar á milli illvígs morðingja og baráttumanns einstaklingsréttinda gegn öllum aðkomumönnum. Í þessari mynd er fyrirlitlegur illmenni sem verður myrtur og klóstrófóbískt krefjandi svæði inni í fjölbýlishúsi. Persónurnar eru óumdeilanlega óvenju vel útfærðar, leikstjórnin frekar góð og óvenju hröð; og fyrir utan dökkleitt svart/hvítt útlit, forðast myndin kómískar hliðar, óþarfa persónur og óviðkomandi samræður sem einkenna margar fyrstu leynilögreglumenn. Jack Okey gerði góða liststjórn. Tónlistin eftir Berhard Kaun er nothæf; Orry-Kelly gerði búningana. William Reese sá um kvikmyndatöku að mestu innandyra. Í hinum áhugaverða leikarahópi er Powell THE Philo Vance síns tíma, að mestu edrú í huga með aðeins keim af kaldhæðni húmor hér og þar. Eugene Palette er betri en venjulega að spila mjög beint sem aðdáandi lögreglufélagi Vance, með mjög faglegri tímasetningu. Hinn leikarinn sem kemur best út er myndarlegur Paul Cavangh, mjög áhrifaríkur eins og alltaf í því sem var skrifað sem rauðsíldarhluti. Mary Astor er aðlaðandi en á þessum tímapunkti ferils hennar talaði hún aðeins of hratt til að vera eins áhrifarík og hún sannaði síðar. Einnig í leikarahópnum voru Helen Vinson sem kona illmennisins, Jack La Rue, Ralph Morgan (best þekktur sem bróðir Frank Morgan), Robert Barrat sem illmennið sem allir hafa ástæðu til að drepa, Archer Coe og Frank Conroy sem viðkunnanlegur bróðir hans með Robert. McWade sem D.A.; skrítna og fyndna Etiienne Girardot á skemmtilega fyndinn þátt sem fyndinn litli réttarlæknirinn sem kemur inn á glæpavettvanginn. James lee sem misnotaður kínverski þjónninn er frábær og greindur. Sagan skiptist í fjóra hluta. Í fyrsta lagi eru dónalegar athafnir á hundasýningu þar sem Vance, Coe og Cavanagh eru allir að sýna West Highland terrier. Hundur Cavanagh er drepinn af Coe til að koma í veg fyrir að hann vinni titilinn yfir eigin innkomu. Annar hluti atriðisins felur í sér leyfistöku; einhver er nógu ruglaður af því hver hefur farið hvert, eftir að Coe skildi við vinkonu sína, Vinson, til að myrða ágætan bróður sinn fyrir mistök. Farðu inn í Vance, til að komast að því hver gerði í Archer Coe í læstu herbergi og hvernig, með hjálp Palette; rómantísku erfiðleikarnir eru lagaðir út, kínverski þjónninn er sýknaður, við komumst að því hver braut dýra vasann, hver mun giftast hverjum, hvernig var farið með Archer Coe og hvers vegna þjónninn gerði það ekki - en einhver annar með góða afsökun gerði. Þetta er meira en góð lítil ráðgáta, sem hinn hæfileikaríki ungverski leikstjóri Curtiz tók mjög alvarlega. Hann notaði þurrka, snögga klippingu, breytingar á myndavélarhorni og skipti á milli einfaldrar og áræðinnar myndavélavinnu til að ná fram fjölbreytileika, áhuga og viðvarandi hraða. Margir rithöfundar, gagnrýnendur og sérfræðingar, þar á meðal ég, telja þetta vera það besta af Vance-verkefnunum, þó að aðrir séu líka metnir.