Þessi langþráða kvikmynd reynist minna um Berkowitz og áhrif hans á NYC, heldur meira um að mála skopmyndir af ákveðnum hópi ítalskra-bandaríkjamanna, þekktur á staðnum sem "Guidos." Vandamálið er að "Guidos" eru óáhugaverðar, sama hvers konar sögu eða umhverfi þeir eru á kafi. Þeir eru nú þegar lifandi skopmyndir, svo Lee magnar þær aðeins upp, frekar en að sýna þær einfaldlega. Þegar einhver lætur gera skopmynd af sjálfum sér, þeir fara ekki heim og segja: "Hey, við skulum gera eyrun og nefið enn stærra!" Það er það sem Lee hefur gert í þessari mynd. Athyglisverðustu persónurnar í myndinni eru þær tvær (Adrian Brody og Jennifer Esposito) sem vilja flýja „Guido“ lífsstílinn. Toppaðu þetta með óáhugaverðum söguþræði fyrir persónurnar, sérstaklega John Leguizamo, og þú færð góða mynd til að sofna með. Sérstaklega í ljósi þess að það er langur tími. Enn eitt áfallið gegn því: Fyrir einhvern sem segist vera Yankees aðdáandi og hefur alist upp í New York, ætti Spike Lee að vita hvernig á að stafa Phil Rizzuto, sem er rangt stafsett í lokaeiningunum.