Carlo Verdone tókst einu sinni að sameina frábæra gamanmynd með snjöllri og fíngerðri samfélagsgreiningu og gagnrýni. Svo gerðist eitthvað og hann breyttist í enn einn daufa „heilagri-en-þú“ leikstjóra. Il Mio Miglior Nemico má meira og minna draga saman í einni línu "vinnustétt = góður og hlýr, á meðan yfirstétt = snobb og dónaleg. En ástin vinnur á endanum". Þvílík klisja fyrir svona snjöllan leikstjóra. Það er eiginlega ekki of mikið að tala um í myndinni. Sérhver persóna er gangandi staðalímynd: sjálfgerði maðurinn sem gleymir rótum sínum en verður aftur „góður“, fyrirlitna eiginkonan, uppreisnargjarna ríka stúlkan sem fellur fyrir heiðarlega en fátæka strákinn... Leiklist er varla í meðallagi. Veruleg vonbrigði undir öllum hliðum.