Þetta kom virkilega skemmtilega á óvart. Ég vaknaði seint í gærkvöldi og gat ekki sofnað. Ég hugsaði eiginlega ekki tvisvar, ég kveikti á sjónvarpinu mínu og HBO var í gangi og þessi mynd var rétt að byrja. Sem betur fer sá ég allt og ég er mjög ánægður með það. Því þessi mynd var mjög góð. Leikararnir voru vel leiknir og stóðu sig furðu vel. Kris Kristofferson skilaði traustri frammistöðu, það var mikið efni á bak við línur hans. Þessi mynd fékk mig til að átta mig á því að hann er góður leikari. Brian Keith var frábær sem faðir hans, eins og Trey Wilson lék ofurstann (þetta var síðasta hlutverk Trey Wilson fyrir ótímabæran dauða hans. Verst að hann var gæðaleikari og virtist vera ágætur strákur). Jobeth Williams stóð sig líka vel sem bandarísk eiginkona Kristoffersons. Hvað leikstjórnina varðar hafði ég ekki hugmynd um að Franklin J. Schaffner væri leikstjórinn fyrr en ég las umsögnina í kvikmyndahandbók Leonards Maltin (þetta var síðasta myndin sem hann gerði). Nú skil ég hvers vegna þessi mynd var svona góð. Schaffner leikstýrði líka Patton, alveg frábærri mynd (ég hef ekki séð aðra frábæru mynd hans, Papillon). Á meðan ég var að horfa á „Welcome Home“ sagði ég við sjálfan mig „þessi leikstjóri veit í raun hvað hann er að gera,“ án þess að vita að Schaffner hefði leikstýrt því. Það er eitt virkilega fallegt atriði í taílensku munaðarleysingjaathvarfi, nóg til að ég tárum augun. Þessu var ekki aðeins leikstýrt af næmni heldur var þessu líka leikstýrt á mjög hagkvæman og strangan hátt. Það er ekkert sóað í viðleitni Schaffner. Handritið var ein ástæða þess að þessi mynd er svona góð. Rithöfundurinn þyngir leikarana ekki með of mörgum línum. Það var skrifað mjög einfaldlega en mjög áhrifaríkt. Það sýnir þér bara að það er hægt að segja margt með fáum orðum. Þessi mynd gerði mig líka stoltan af því að vera Bandaríkjamaður, á sama tíma og hún sýndi þér hversu fallegt fólk er ALLT.