Nafn Nick Stahl, unga leikarahópurinn og aðlaðandi forsíðu VHS-sjónvarpsins urðu til þess að ég keypti og horfði á þessa mynd, og bjóst við að sjá góða unglingamynd. Þvílík vitleysa! Handritið fullt af klisjum, samræðurnar og frammistöðurnar eru hræðilegar, hræðilegar, mjög slæmar, hræðilegar, hræðilegar samantektir, algjör tímasóun. Það er enginn hryllingur, svartur húmor, bara algjörlega leiðinleg saga, með skammarlegum söguþræði. Myndin byrjar á sex persónum, reyndar þremur pörum, saman eins og vinahópur, en reyndar mjög viðbjóðslegar persónur sem virðast vera óvinir, sem spila fáránlegan tilgangslausan leik sem kallast „Taboo“ og skrifar hvert og eitt þeirra já eða nei fyrir ákveðin tabú mál. Það er það: engin fyrri þróun persónanna, áhorfandinn veit ekki hverjar þær eru, hvatir þeirra og samband. Síðan er sporbaug að ári seinna og sami hópurinn er samankominn í áramótapartýi, móðgandi hver annan á mjög svívirðilegan hátt. En söguþráðurinn og útúrsnúningarnir eru svo fáránlegir, fyrirsjáanlegir, miðlungs og ótrúverðugir að verðskulda enga viðbótarlínu í umfjöllun minni. Aðeins eitt ráð: ekki eyða tíma þínum eða peningum í þetta sorp, þú munt örugglega sjá eftir því. Atkvæði mitt er eitt (hræðilegt). Titill (Brasilía): "Taboo Jogando Com o Assassino" ("Taboo Playing With the Killer")