Að sjá Laurel án Hardy í kvikmynd virðist undarlegt, en samt er það skemmtilegt. Þetta er vel unnin skopstæling á því sem varð klassísk þögul mynd og sýnir hæfileika Stan mjög vel. Þó að myndirnar hans með Oliver Hardy hafi verið frábærar, gefa þessar fyrstu sólótilraunir þér hugmynd um hversu fær hann var í iðn sinni og hversu frábær hann hefði getað verið ef hann hefði haldið áfram í hefð Keaton og Chaplin sem einstaklingsstjörnu á eigin spýtur. Dansröðin með eiginkonu sinni í kaffihúsalífinu er besti hluti myndarinnar og hefur nokkra ansi fyndna hluti samhliða frábærum danssporum Laurel. Og hápunktur nautabardaga er gimsteinn, þar sem meira að segja nautið tekur pratfall. Og mér líkar kaldhæðnin í atriðinu þar sem hann er grafinn í hatta og kemur upp með kunnuglega Laurel og Hardy keiluhattinn sinn. Eins mikið og ég elska Laurel og Hardy teymið og finnst að það hafi aldrei verið fyndnari gríndúett á skjánum á uppvaxtarárum þeirra, þá er gaman að sjá þá á eigin spýtur öðru hvoru (kíktu á THE FIGHTING KENTUCKIAN sem Hardy gerði með hertoganum sem annað ágætt dæmi.) Dale Roloff