Ég á í vandræðum með kvikmyndasnobbana sem telja Bandaríkjamenn vera hálfvita - læsa sem geta ekki metið fínleika flóknari Evrópubúa, les Francais, les Italiens ... nánast hver sem er frá le continong sem enska er erlent tungumál til. Ef húmorinn í „My Father the Hero“ er öðruvísi en í „Mon Pere ce heros“ er það vegna þess að franska húmorinn er öðruvísi en hinnar bandarísku. Ekki betri, ekki „snjallari“, bara öðruvísi. Ef þér finnst það gróft af Hollywood að „lána“ í frönsku kvikmyndahúsinu skaltu íhuga hversu mikið franska kvikmyndahúsið hefur fengið að láni frá Hollywood í fyrsta lagi. Hvar hefðu Belmondo og Delon verið án Bogart?Truffaut án Hitchcock?Jerry Lewis - ekki þekktur fyrir fíngerðan og heilalegan stíl og er ímyndaður í Frakklandi. Go figure........ Monsieur Depardieu er einstaklega góður sem ógæfulegur fráskilinn faðir bráðþroska 14 ára dóttur í fríi á Bahamaeyjum saman. Án þess að honum er kunnugt, kynnir hún hann fyrir öðru fólki á hótelinu sem elskhuga sinn til að gera sig áhugaverðari fyrir strák sem hún hefur augastað á. Það kemur ekki á óvart að fylgikvillar koma upp. Það eru "hommages" við "Green Card" og "Cyrano de Bergerac" skemmtilega sett inn og M.Depardieu fer með þetta allt mjög vel - eðlislægt. Hann gerir góð áhrif á Maurice Chevaler með "Thank Heaven for little girls" sem er í raun fyndið og frekar hrífandi þar sem áhorfendur hans, sem allir trúa því að hann sé elskhugi 14 ára stúlku, rís upp og skilur eftir tvo - eftir - tveir þegar hann svífur í burtu, sælulega ómeðvitaður um hvað er að gerast. Þegar hann snýr sér við í lok lagsins til að viðurkenna væntanlegt klapp er svipurinn á andliti hans ómetanlegur. Án hans væri myndin í rauninni mjög meðalstór.Þar sem risastóra ruglingsmyndin hans er ríkjandi á skjánum er hún mjög skemmtileg. Engin pecs, ekkert sex pakki - bara alvöru manneskju - týpa. Ógurleg!