Við skulum horfast í augu við það: síðasta þáttaröð (#8) var eitt versta tímabil í hvaða þætti sem ég hef notið (aðallega hef ég aldrei fundið þurrkatíð til að endast heilt tímabil). En ef þú dæmir þennan þátt út frá síðasta tímabili, þá mun hann auðvitað þykja síðri. Það er algjörlega ósanngjarnt mat - vegna þess að "That '70s Show" var á sínum tíma snilldar og bráðfyndin myndaþáttur um liðna tíma og hvernig fólkið sem bjó þar var ekki svo öðruvísi en við erum hér í nútímanum. Allt í lagi... hunsa 8. þáttaröð. Topher Grace fer með hlutverk Eric Forman, kátnörd unglings með ævarandi ást á Donnu (Laura Prepon), femínistastúlkunni í næsta húsi. Að leika vini sína, Danny Masterson (Hyde), Mila Kunis (Jackie), Wilmer Valderrama (Fez) og jafnvel Ashton Kutcher (Kelso) gefa frábæra frammistöðu í (næstum) hverjum þætti. Sá besti er líklega Fez, erlendur skiptinemi sem er andlega lauslátur eins og þeir verða. Frá hvaða landi er hann? Reyndu að átta þig á því! Fyrir aðra vídd af skemmtun eru Debra Jo Rupp og Kurtwood Smith stórkostlegar sem foreldrar Erics. Rupp, sem Kitty, er bæði ógnvekjandi og ljúf, eins og frú Brady hittir Marie Barone, á meðan Smith's Red er aðallega til til að hræða pogees frá öllum. Don Stark og Tanya Roberts leika mjög vel á móti hvor öðrum sem foreldrar Donnu, hinn ósvífni en viðkunnalegi Bob og hinn yfirvegaði Midge. Tommy Chong kemur stöku sinnum fram sem Leo, steinar sem virkar sem föðurímynd Hyde. Fyrir utan tímalausar villur sem koma upp nokkuð oft og ofurkennslu sem stundum kemur (og þessi ömurlega lokatímabil), "' 70s“ er frábær þáttur með mögnuðum skrifum, markvissri leikstjórn og góðri stemningu í gegnum hvern þátt. Þeir eru allir í lagi.