Óskarstímabilið er komið svo þetta þýðir að slatti af þessum djúpu, grípandi, kraftmiklu samspilsmyndum er um alla kvikmyndahúsin í von um að fá áhorfendur og fá tækifæri til að vinna bestu myndina í stóru sýningunni. Þar á meðal er þessi mynd sem er byggð á mjög vinsælu og margrómaða leikriti. Upprunalega leikskáldið var í raun rithöfundur og leikstjóri kvikmyndaaðlögunar; sem kemur sem tvíeggjað sverð. Annars vegar, hver er betri til að þýða leikritið en frumhöfundurinn? Á hinn bóginn, hver er betri til að sjá ekki mistök og galla leikritsins og laga þau en frumhöfundurinn sjálfur? Doubt blandar saman frábærum leik og mikilli spennu og spennu; með pirrandi endi, óþarfa samræðum, vafasömum leikstjórn og auðvitað vanhæfni til að veita efnismikil svör. Það er vaxandi tilhneiging meðal þessara „hágæða“ kvikmynda að svara ekki öllum spurningum sem þær gefa, og þetta verður að hætta. Efinn er eins og brandari án þess að vera sleginn, eins og bók þar sem síðustu 20 blaðsíðurnar vantar, eins og að missa viðtökur á meðan þú horfir á fjórða leikhluta í harðvítugum fótboltaleik og eins og að hafa ekki 50 sent til að halda áfram að spila spilakassaleikinn og sjá hvað gerist næst. Efasemdir, rétt eins og fyrri Besta mynd gremjuhátíð No Country For Old Men, endar í raun ekki; það gefur okkur ekki töluverð svör né skilar nógu miklu til að við getum fundið út endirinn. Já, það var ætlunin, en þetta er ekki prófsteinn á mannkynið, þetta er lögga. Ég borga ekki peninga fyrir að sjá óunnið verk, ég borga peninga fyrir að sjá upphaf, miðju og endi og bið þess að ég sofni ekki í þessum þremur þáttum. Við neyðumst til að verða „rithöfundar“ myndarinnar með því að fylla sjálf út í eyðuna hvað gerðist áður og hvað verður um persónurnar sem við sáum öskra hver á aðra. Þetta litla drama fjallar um nunna (Meryl Streep) sem virðist mjög viss um að hinn ástsæli prestur (Philip Seymour Hoffman) sé að gera kynferðislegar framfarir í garð barns sem fer í kirkjuna; fyrsti afrísk-ameríski drengurinn í kaþólsku kirkjunni. Kirkjan er leynilega rifin um hvort hann sé í raun og veru að fremja svívirðilegar syndir á bak við alla. Söguþráðurinn þykknar þegar sum krakkanna byrja að haga sér öðruvísi, sem vekur athygli ungs kennara (Amy Adams). Sagan gerist rétt eftir morðið á John F. Kennedy, sem skók þjóðina í talsverðan tíma og efaðist um trú þeirra á mannkynið og hvert annað. Sterku hliðar efasemda koma fram í leikhópnum og einnig hinni sígildu spennu sem byggir upp hægt og sýður aldrei upp úr. Streep virðist vera Óskarsverð í hverju hlutverki sem hún er í og ​​hér er hún ekkert öðruvísi þar sem hörku hennar og kaldlynd hegðun setur hræðslu á öllum nemendum og hjá sumum starfsmönnum kirkjunnar. Hoffman skarar enn og aftur fram sem prestur, með því að tengja tortryggni með heillandi persónuleika og vingjarnlegum áreiti. Það er erfitt að draga fram þennan hræsnisfulla persónuleika, sérstaklega þegar við eigum að vera hrifin af honum og líka veltum fyrir okkur um hann á sama tíma; en Hoffman stígur upp á borðið gegn einni bestu leikkonu okkar kynslóðar og stendur sig frábærlega. Þegar þessir tveir rífast, geturðu heyrt flugeldana fljúga án þess að sjá nokkurn tíma skotið á loft. En við skulum heldur ekki gleyma Amy Adams (Enchanted) og Viola Davis (Law ad Order) fyrir frábært starf. Leikarahópur Doubt er með þeim bestu árið 2008. Samt sem áður er það skrifin og leikstjórnin sem eyðileggur þessa mynd, sérstaklega þegar þriðji þátturinn minnkar. Spurningar skjóta upp kollinum en þeim er ekki svarað. Persónur skjóta upp kollinum en veita enga raunverulega aukningu í átt að söguþræðinum. Krakkar hegða sér öðruvísi en við komumst aldrei að því hvers vegna. Það eru óþægileg horn í myndavélavinnunniogþað er engin raunveruleg ástæða fyrir því. John Patrick Shanley, höfundur leikritsins, átti eina fyrri mynd á leikstjórnarskrá sinni: Joe Versus the Volcano. Hvort sem er hreinn hroki eða heimska, þá erum við föst í því að sjá ofdregna röð af tilviljunarkenndum samræðum, algjört pirrandi þvaður sem leiðist endalaust (Það var tveggja mínútna umræða um kaffi og hversu mikinn sykur presturinn vildi) þökk sé Mr. Shanley. Bottom Line : Skortur á endi er heimskulegt trend sem er jafn pirrandi og gripandi myndavélavinna í hasarmyndum. Það skiptir ekki máli að við séum með frábæra hæfileikaríka leikara, eða ágætis kvikmyndatöku, eða góða sögu í vinnslu, eða góða notkun á hljóði og tónlist; vegna þess að við erum með fjöldann allan af ósvaruðum spurningum sem stráir yfir alla kvikmynd sem er yfir 100 mínútur en lýkur ekki einu sinni! Þýðingin úr leikriti yfir í kvikmynd er góð og nokkuð nákvæm, því við erum með upprunalegu brjálæðingana á bak við verkefniðen hann tók mistökin og heimskulega hiksta leikritsins líka yfir í myndina. Á þessum áratug hefur sinn hlut af stórmyndum og áberandi kvikmyndum sem hefðu getað fengið mun hærra stig frá mér ef þær hefðu bara ákveðið að bæta við nokkrum mínútum í viðbót og í raun enda: Sideways, Cast Away, No Country For Old Men , Burn After Reading eru nokkur dæmi.Fréttaflaumur: enda stinkin' myndina þína. Vinsamlegast eða að minnsta kosti komdu með gott magn af vísbendingum til að við getum auðveldlega fyllt út í eyðuna (eins og niðurdrepandi baksögur Wall-E), í stað þess að stara út í geiminn þar sem eintökin byrja skyndilega að rúlla og þú situr eftir með tómleikatilfinningu, ringulreið, og andlega angist. Hafið upphaf, miðju og endi takk!! Sem gagnrýnandi vil ég helst að myndirnar mínar séu heilar, ekki ófullkomnar. Finnst efasemdir vera ófullnægjandi, þess vegna fær hann óhæfa einkunn. Einhver verður að brjóta þessa heimskulegu þróun.