Svo ég sá loksins myndina "My Left Foot" í gærkvöldi eftir margra ára að hafa verið sagt af móður minni hversu mögnuð hún er... Aðalframkoma Day-Lewis er sannarlega merkileg og mögnuð, ​​en hver sem er með jafnvel lágmarks útsetningu fyrir öðrum hans vinnan ætti að búast við engu minna. Hinn banvæni rangur dómur í mínum augum var sá að verða heltekinn af því að sanna eðlilegt ástand þessa manns; myndin kaus að sýna hann sem algjöran og algjöran skíthæll. Annars vegar get ég séð að þetta er rökrétt fylgni; mannkynið hefur alltaf getu til að vera andstyggilegt og fötlun ætti ekki að hylja það. Ég vildi bara að hlutlausir áhorfendur myndu ekki vera svona fyrirgefnir gagnvart afbrigðilegri hegðun og gera ráð fyrir að aðstæður geri það sjálfkrafa fyrirgefanlegt. Þeir gera það ekki. Að bregðast við er eðlilegt og svo já, fatlað fólk bregst við – en það gerir það ekki vegna þess að það er fatlað; þeir gera það vegna þess að þeir eru ósanngjarnir. Líkamleg skerðing veitir þér ekki rétt til að hvæsa á almannafæri, bara vegna þess að einhver sem þú elskar hafnar þér. Það eru ákveðnir hlutir sem það er óskynsamlegt að gera hvort sem þú ert fatlaður eða vinnufær. Að gefa einhverjum þegjandi leyfi til að ræsa fótbolta beint við höfuðið á þér í þeim eina tilgangi að passa inn er eitt af þeim. (Að vísu varði ég einu sinni vítaspyrnu frá stjörnuframherja skólans með andlitinu, en ég átti þá þegar. Það var ekki til samþykkis.) Að taka þátt í bardaga er annað. Að gleðjast yfir þeirri staðreynd að faðir þinn veitir þér aðeins félagsskap eftir að þú hefur sannað að þú ert fær um að hoppa í myndlíkingu í gegnum líkamlega hringi tekur masókisma skrefi of langt. Allt þetta er heimskulegt og að þjást í gegnum þá sem leið til að sýna hugrekki þitt gerir þá ekki minna fífldjarfa. Svo já; bara vegna þess að þú hefur yfirstigið hindranir til að ná frábærum hlutum gerir þig ekki minni skíthæll... Að vera góð manneskja hefur forgang; að setja hvetjandi fordæmi fyrir fatlaða ætti að birtast langt neðar á listanum.