Sé horft framhjá göllum og göllum myndarinnar sem aðrir áhorfendur nefndu þá verð ég að segja að mér fannst hún mynd um völd, sem er að mínu mati ein mest tálbeita tálsýn. Ég sá drama um keisara og fólk. Mér sýnist að leikstjórinn hafi viljað varpa fram spurningu um hver hagur þjóðarinnar sé og hvert sé "hamingjan" fyrir alla. Er réttlæting fyrir þvinguðum ávinningi og "hamingju"? Hversu miklu má fyrirgera fyrir öryggi og friðsamlega tilveru þjóðarinnar? Er hugmyndin um öflugt heimsveldi þess virði að draga hana niður í eymd og drepa þúsundir þegna þess núna? Mér sýnist keisarinn sjálfur ekki vita svarið og leitast við að læra það allan tímann sem myndin er í gangi. Hann er í örvæntingu reifaður á milli þessara langana og um leið sálrænt áreitni vegna uppgötvunar á raunverulegum uppruna hans. Hann virðist hálf hata þegna sína fyrir að þurfa að afneita föður sínum og ást, hálf elska fólkið eins og góður keisari ætti að gera. Engin furða að gjörðir hans séu umdeildar og tilfinningar ruglaðar. Mér sýnist að sem önnur mynd sem sýnir vandamálið um vald mannsins yfir öðrum mönnum sé myndin vel heppnuð.