Sá greinarmunur verður að fara í DUNGEON OF HARROW. Að minnsta kosti misráðin tilraun Ed Wood til að gera vönduð vísindaskáldskaparmynd hafði vafasaman „stjörnu“ kraft Bela Lugusi, Vampiru, Tor Johnson, Criswell og Lyle Talbot. DUNGEON OF HARROW hefur enga endurleysandi eiginleika. Hvað gæti hafa verið áhugaverður og spennuþrunginn söguþráður um marooned aristocrat á holdsveika nýlendu, kannski í stíl við THE ISLAND OF DR. MOREAU eða MYSTERIOUS ISLAND, er í rusli af þungum samræðum og eintónaleik áhugamanna sem sökkva eins og blýlóð í haf heimsku. "Trjábrellurnar", sem gerðust í baðkari einhvers, dæma þessa mynd enn frekar í saurhauginn. Jafnvel meðferð á holdsveiki er eitthvað úr viktorískri túlkun á Biblíunni. Sú staðreynd að ekki er hægt að smitast af holdsveiki frá einstaklingi á síðustu stigum þess stangast á við söguþráðinn um að aðalsmaðurinn Fallon og frú hans, Cassandra smitist af sjúkdómnum og endi sem upphaflegir íbúar De Sade-kastalans, dæmdir til geðveiki og ómannúðlegrar grimmd. . Það er athyglisvert að ekki einn meðlimur leikarahópsins gerði aðra mynd. Engin furða, hæfileikar gefa af sér hæfileika; skortur á hæfileikum vekur gleymsku og þar ætti þessi mynd að finna sinn ömurlega enda.