Hryllingur er kannski ein af tveimur tegundum þar sem rökfræði vinnur ekki alltaf yfir ímyndunaraflinu. Við vitum öll að morðingjar eins og Freddy, Jason, Michael og jafnvel Leatherface ættu ekki að geta haldið uppi sársauka sem þeir gera og lifa enn til að berjast annan dag. Flest okkar trúa því ekki að zombie rísi í raun upp frá dauðum til að elta fólk og éta heilann. Og við skulum vona að að minnsta kosti einhverjir viti að þegar þú ferð inn á staði eins og Funhouses og gömul stórhýsi að óumræðilegir glæpir verði ekki framdir gegn þeim. Þetta er þar sem ímyndunaraflið vinnur yfir staðreyndum. Hryllingur, og flestar kvikmyndir almennt, krefjast þess að við stöðvum vantrú okkar í nokkrar klukkustundir og höldum bara með straumnum. Þetta er yfirleitt ekki vandamál þegar ég horfi á skoppandi bolta vera kastað niður stigann á George C. Scott eða þegar ég sé óséðan kraft elta þrjá áhugamannakvikmyndaframleiðendur í skóginum nálægt Burketsville. En það sem ég á í vandræðum með að melta (án þess að ég vilji afturkalla) er þegar kvikmynd er með morðingja eins og í þessari mynd. Að gefa upp hver morðinginn er væri í rauninni mikill spoiler og það myndi taka allt gaman af því að horfa á hana sjálfur, en það er nóg að segja að ég hafði í raun gaman af þessari mynd alveg fram að lokasenu þegar morðinginn kemur í ljós. Það eru of margir atburðir í myndinni sem eiga sér stað til þess að hægt sé að skilja að morðinginn sé sá sem hann er. En 90 mínúturnar á undan þessum tímapunkti er vel unnin, spennuþrungin, blóðvædd mynd sem leikstýrt er af krafti og leikni af John Hough. Ef myndin hefði boðið mér upp á annan morðingja, þá væri ég í rauninni að rífast um hana. Þetta kann að hljóma eins og algjörlega asnaleg ástæða til að vanvirða myndina, en trúðu mér, allir sem hafa séð myndina eru næstum vissir um að vera sammála mér. John Cassevetes leikur Dr. Sam Cordell. Hann og dóttir hans Jenny (leikin af Erin Flannery) hafa nýlega flutt til þessa litla New England bæ. Cordell er nýleg ekkja og óljóst er hvernig eiginkona hans lést. Við sjáum nokkrar flashback atriði þar sem dularfull kona (maður getur aðeins gert ráð fyrir að það sé eiginkona hans) liggur aftur á bak á jörðinni í úrhellisrigningu. Andlit hennar er blóðugt og augun lokuð. Aftur, ég er ekki viss um hver þessi kona er og hvaða þýðingu hún hefur fyrir söguna en hún er þarna samt. Cassevetes, það verður að nefna, er vægast sagt skrítið. Cordell er ástríkur faðir en ást hans á dóttur sinni virðist vera aðeins meira en bara foreldra. Það eru nokkrar senur sem gefa vísbendingu um sifjaspellmöguleika. Það verður aldrei að veruleika en það virðist bara vera almáttugur, en einhvers staðar rétt fyrir neðan orðtakið. Sem betur fer kannar myndin aldrei þennan þátt sambandsins en hún gerir þig svolítið órólegan. Casevettes virðist vera kross á milli klámleikarans John Leslie og stórmyndarinnar James Caan. Hann er með villandi bros og virile, skipandi rödd sem fær þig til að setjast upp og taka eftir. En hann lítur líka út eins og hann sé að fara að klæða sig í viðskiptahádegisverði í hverju atriði. Hann hefur bara þennan slímuga, ósanngjarna, phlegmatic, óþægilega hátt um sig. Hann lítur aldrei út fyrir að hægt sé að treysta honum í þessari mynd. Ég býst við að það sé rithöfundunum, leikstjóranum og Cassevetes sjálfum til sóma. Það var alltaf eitthvað sem truflaði mig við karakterinn hans frá upphafi. Sagan byrjar á frábærum nótum þar sem tveir myndu vera elskendur synda í námunni á staðnum. Það er gamalt búningsskúr skammt frá og eins og við sjáum er eitthvað eða einhver að fylgjast með þeim. Þegar ungi maðurinn hverfur stutta stund til að ná einhverju úr vörubílnum, ráfar unga konan inn í skúrinn, bara til að leika sér. Þegar hún er komin þangað er ráðist á hana. Ungi maðurinn hleypur að skúrnum til að finna hana og hann er spiddur með bretti og nagla. Hough stillir okkur snjallt fyrir verðlaunapallinn þegar ungi maðurinn kemur inn. Hann lítur ákafur í gegnum herbergið og kemur auga á væntanlegum elskhuga sínum blæðandi í horninu, og svo smaskó, gaurinn skilur það. Þetta er mjög spennuþrungið augnablik og það byrjar myndina á réttum nótum. Einnig kynntur í flækju brúðkaups sögunnar er ungur maður að nafni Tim sem virðist dreyma undarlega drauma um andlitslausa konu sem er bundin í pyntingarklefa. umkringdur mönnum með skikkjur sem hylja andlit þeirra. Tim virðist halda að draumar hans hafi eitthvað með morðin að gera því í hvert skipti sem morð á sér stað dreymir hann annan draum. Henda inn hljóðlátri og gruggugri ömmu, látlausri kvenkyns blaðamanni og sterkum en þó vænum sýslumanni á staðnum og þú hefur allt það hráefni sem þarf til að búa til gervimynd í smábænum Galen. Í gegnum myndina eru fleiri fjöldamorðaðir en flestir tímanum er karldýrinu slátrað með miklum fordómum og konunum nauðgað. Þetta er fyrsta veikburða (og varkára) tilraun mín til að segja þér að þetta er það sem skildi mig ósannfærðan við uppsögnina. Það sló bara ekki rétta strenginn. The Incubus er vel gerð mynd. Það er spennuþrungið, þétt og jafnvel flestar sýningar mjög vel unnar. Ég var forvitinn af draumunum sem Tim dreymdi og ég var ákafur að komast að því hvaða þýðingu þeir hefðu fyrir söguna og að lokum fyrir morðin. En þegar þú kemst í gegnum allt það góða í myndinni, þá situr þú enn eftir með þetta asnalega bragð í munninum. Og bitrar pillur er alltaf erfiðara að kyngja en sætar. 7 af 10 - Þetta hefði getað verið níu. Leitt.