Loksins. Hér er kvikmynd sem gerir jafn mikið fyrir orðstír karla Grikklands og Rússlands og "Gigli" gerði fyrir hr. Affleck og frú Lo. ÚR JARN BORGARINNAR lýsir sorglegu og siðlausu lífi nokkurra ungra rússneskra útflytjenda sem búa í og ​​í kringum Aþenu og eyða tíma sínum í að brjótast inn í bíla, lúta í lægra haldi fyrir útrásarvíkingum og vændiskonum ("En við erum ekki samkynhneigðir vegna þess að við gerum það ekki. 't do, you know.... Og ef við gerum það, þá er það bara einu sinni eða tvisvar. Með sama gaurnum.") Hér er varla neitt sem þú hefur ekki séð áður og gott betur; aðeins staðurinn í Aþenu bætir við smá nýjung - jafnvel þá er bara eitt atriði eða tvö sem er fallegt. Rithöfundurinn/leikstjórinn Constantine Giannaris („3 Steps to Heaven“) býður upp á tiltölulega almennar 95 mínútur, þar sem áberandi augnablikin fela í sér hversu heimskir, kynþokkafullir og (í augnablikinu) nánast óuppleysanlegir flestir þessara gaura eru. (Athyglisvert er að því homma sem gaurinn er, því meira innleysanlegt virðist hann.) Það sem raunverulega rankar við er meðferð konunnar. Grískir og rússneskir karlmenn virðast gefa Ítölum kost á sér varðandi þessa frægu madonnu/hóru-samstæðu. Hefur líf kvenna í Grikklandi batnað mikið frá dögum Platons og Sókratesar? Maður verður að velta því fyrir sér. Ef ég virðist vera að leggja Rússa og Grikki að jöfnu í þessari umfjöllun, biðst ég afsökunar, en meira að segja þeir sem ekki eru búsettir hér á myndinni (leigubílstjórinn, til dæmis) eru hrollvekjur. Samkvæmt annarri umsögn á þessari síðu var myndin (smellur á heimavelli hennar) í raun send inn af Grikklandi til Óskarsverðlauna fyrir bestu erlendu kvikmyndina. Hvað þetta segir um stöðu grískrar kvikmyndagerðar hika ég við að velta fyrir mér.