Sayles var með mjög áhugaverða mynd í höndunum með Silver City, en hún varð einhvern veginn mjög drullusama eftir því sem leið á frá upphafi til enda. Chris Cooper stóð sig einstaklega vel í því að fela í sér kjarna persónu sinnar, eins konar Dubya, en honum var ekki nærri gefinn nægur skjátími. Þess í stað lendum við í lausu lofti með persónu sem fannst minna persónuleg, minna þróuð og í heildina of ruglingsleg. Leiðin sem þessi Danny Huston leiðir okkur á verður óumflýjanlega fall myndarinnar. Of margar persónur eru kynntar fyrir okkur á stuttum tíma. Þessar persónur tóku af handahófi þátt í framvindu söguþræðisins, sem varð of flókið með hverri mínútu sem leið. Sayles vissi hvað hann var að búa til, mér finnst bara eins og það hafi ekki verið þýtt vel á silfurtjaldið. Sayles er snillingur í sínu fagi. Kvikmyndir hans halda áfram að hvetja og vekja til umhugsunar jafnvel þótt þær séu ekki viðskiptalegar. Vandamálið með Silver City er að ég held að honum hafi fundist hann fara of djúpt með ekki nægan pening eða tíma til að útskýra þetta allt. Í upphafi myndarinnar hafði ég hugmynd um hvað var að gerast, en eftir því sem fleiri og fleiri persónur voru kynntar, eftir því sem fleiri og fleiri söguþráður reyndu að eiga sér stað, missti ég vitið á myndinni í lokin. Þó endirinn hafi verið mjög snjall og mjög dimmur, þurfti ég frekari útskýringar. Ég held að einhver af ástæðunum fyrir því að ég missti hugsunina með þessari mynd hafi verið vegna þess að Danny Huston var leikstjórinn okkar. Hann var ömurlegur. Mér fannst hann ekki vera mjög spennandi manneskja til að leiða okkur í þetta ævintýri. Hann virtist ganga í gegnum hreyfingarnar, en í raun og veru ekki áorka miklu. Þetta var fyrsta fall mikilvægrar kvikmyndar Sayles. Þó að ég viðurkenni að persónurnar sem Richard Dreyfuss, Miguel Ferrer, James Gammon og Daryl Hannah léku voru áhugaverðar, vantaði mig bara betri leiðbeiningar til að hjálpa mér að skilja hlutverk þeirra í þessum pólitíska hneyksli. Danny Huston gerði það bara ekki fyrir mig. Fyrir utan persónurnar þurfti Sayles sterkara handrit. Mér fannst stundum að nema ég ætti djúpar rætur í hinum pólitíska heimi væru sumar tilvísanir mér vel yfir höfuð. Öll rökin fyrir því að Silver City yrði byggð og spillingin á bak við hana fór framhjá mér. Ég er einfeldningur sem elskar háþróaðar kvikmyndir, en þessi fannst mér bara ekki skynsamleg. Það voru nokkrum sinnum sem ég fann sjálfan mig að spyrja: "Af hverju" í stað þess að sjá heildarmyndina. Mér fannst eins og einstaka sögur væru eins skýrar og gler, en samt var öll myndin rykug og gruggug á sama tíma. Sayles þurfti að einbeita sér meira að heildarmyndinni í stað þessara smærri mála, sem að lokum þokuðu þessa mynd. Kannski fór ég inn í þessa mynd með ranga hugmynd. Ég bjóst við að sjá aðra útgáfu af Primary Colors, en varð þess í stað vitni að einhverju minna hjartanlega og tæknilegra. Án þess að gefa upp endirinn fannst mér lokaatriðið vera eitt fallegasta augnablik pólitískrar kvikmyndasögu. Snilldar táknmálið hefur verið í huga mér undanfarna tvo daga eftir að hafa horft á þessa mynd, á meðan restin af myndinni stokkaðist fljótt úr huga mér. Kannski myndi annað áhorf gera betur fyrir mig, en af ​​einhverjum undarlegum ástæðum klikkaði Silver City bara ekki hjá mér. Það virtust vera of margar glufur sem aldrei var útskýrt eða gert grein fyrir. Samleikur er alltaf góður hjá mér en þegar persónurnar eru kynntar án útskýringa þá bara missir það dampinn. Þetta var eitt af þessum sjaldgæfu tilfellum. Á heildina litið var ég mjög ósátt við þessa mynd. Þar sem ég var mjög demókrati vildi ég sjá hlið á stjórnmálum sem ég vissi ekki um og aðra hlið sem myndi fá þig til að hlæja. Mig langaði til að vera upptekinn af heimi fyrirtækjapeninga og dufusanna sem eru kjörnir. Ég vildi fá greindan húmor innrömmuð af orðum George W., en í staðinn fann ég bara mjög ruglingslega sögu sem ætlað er ákveðnum áhorfendum sem ég mun aldrei verða hluti af. Sorglegt, þessi mynd hafði svo mikið sóað fyrirheit. Einkunn: ** af *****