Það er erfitt að ákveða hver eða hver er markhópur þessarar myndar. Jean-Pierre Limousin hefur væntanlega fengið tækifæri til að kanna vandamál minnisleysis á alvarlegum vettvangi og valdi þess í stað að nota það sem afsökun til að gera mjúka klámmynd. Eftir að hafa séð, elskað, dáð og virt Se Souvenir des belles choses sem rannsakar minnistap - að vísu afleiðing Alzheimers - á djúpstæðan og hjartnæman hátt, ekki síst í lýsandi frammistöðu Isabelle Carre finnst mér Novo vera móðgun við Se Minjagripir. Ég á ekki í neinum vandræðum með mjúkt klám í sjálfu sér - og jafnvel þó ég hefði gert það þá þyrfti ég nánast að hætta að fara á bíó svo algengt er það í dag - en ég á í vandræðum með rithöfunda/leikstjóra sem reyna að virða það með því að fela það eins og hér í gervi læknisfræðilegra rannsókna. Það sorglega er að fínar leikkonur eins og Julie Gayet - svo dásamlegar í Clara et Moi - og Anna Mouglalis - sem virðist hafa slegið í gegn í tvöföldu leikriti eftir Le Deluge í síðustu viku og nú þetta - eyða tíma sínum í svona drullu.