(upphaflega svar við kvikmyndagagnrýnanda sem sagði að líf A Bug's Life væri of mikið, of hratt - hann var "dáður og örmagna" af myndefninu og virtist hunsa söguna algjörlega) Allt í lagi, fyrst og fremst, ég er 26 ára gamall, hafa vinnu, fara í skóla og eignast unnustu“. Svo kannski er ég vitlaus og bara mjög góður í að fela það...en ekki bara að ég kom EKKI frá Lífi A Bug's uppgefin eða dauð, það var ekki fyrr en ég sá það í annað skiptið sem ég gat jafnvel byrjað að virkilega kann að meta listfengið og húmorinn í stórbrotnu myndefninu - vegna þess að í fyrsta skiptið sem ég fór að sjá þessa mynd, var ég svo upptekin af sögunni og persónunum að ég GLEYMI að ég átti að sitja þarna og vera "hneyksluð" af hverju ramma inn sjónrænt. Hvernig geturðu ekki haft samúð með Flik og lífinu hans, sem er bundið af góðum ásetningi? "Heck" reyndar, ég fann sjálfan mig að samsama mig þessum litla maur (svo ekki sé minnst á suma af öðrum pöddum) á miklu fleiri hátt en einn...og það segir í sjálfu sér meira um hvað þetta er ótrúleg mynd en heil bók um fallega augnkonfektið sitt. Auðvitað er það fallegt (hvert grasstrá, tréð, rigningin...). Auðvitað er ótrúlegt hvað þeir geta gert með tækninni (þú getur lesið varirnar þeirra! prófaðu það!). En þessi mynd er ekki bara meistaraverk listar og tækni, ekki bara töfrandi sprenging hreyfingar og lita. Nei, A Bug's Life væri kyrrstætt ef það væri allt það og engin saga. En ég er ánægður að segja, það er það ekki! A Bug's Life hefur alvöru hjarta. Já, það er mikið að gerast, sögulega sem sjónrænt, en það er vegna þess að sagan og persónurnar hafa í raun dýpt í sér! Þó það sé krakkamynd þýðir það ekki að þú þurfir að slökkva á heilanum við leikhúsdyrnar - krakkar eru klárari en þú heldur! Fyrir utan það held ég að PIXAR áhöfnin hafi gert þetta fyrir sig, jafnvel á undan krökkunum sínum...og það sést á því hversu mikið hjartað hefur. Þessi mynd er áhrifamikil, hrífandi, fyndin, forvitnileg og almennt hrífandi. Persónuþróunin í slíkum leikarahópi er ótrúleg, það er mikil persónuvöxtur, og ekki bara aðalpersónunnar - svo sjaldgæft í hreyfimyndum og oft í kvikmyndum almennt. Það slær þig ekki yfir höfuð með punktum sínum þegar það hefur gert þá - hvert atriði, sérhver rammi hefur ástæðu í söguþræðinum fyrir að vera þar, og það eru engar óþarfar myndir. Að segja ekki alltaf skýrt í orðum nákvæmlega hvað er í gangi þýðir fíngerð fyrir mér, gott fólk; það þýðir ekki að "gabba niður" myndina þína og gera ráð fyrir að áhorfendur séu heimskir, sem það er að mestu leyti ekki. Það eina sem ég get hugsað er að ef þú getur séð A Bug's Life og ekki fundið neitt, þá hlýtur þú að hafa aldrei gert stór mistök, sært vini þína, orðið hrifin, orðið ástfangin, verið svekktur yfir því að enginn myndi hlusta á þú, laugst að einhverjum sem þér þykir vænt um, fannst þú vera félagslega óhæfur, varð spenntur yfir nýrri hugmynd, komst með frábæra hugmynd, fékkst það sem þér fannst frábær hugmynd, varst óþægilega eina stundina og sjálfsörugg þá næstu, fannst þrýstingur á ábyrgð, staðið fyrir sjálfum sér og ástvinum þínum, staðið einn gegn hópnum, fannst eins og misheppnaðist, fannst mikill árangur, fannst þörf á að breyta lífi þínu í lífi annarra...jæja, þú skilur pointið. Lokaorð: A+ einkunn frá mér; vinsamlegast, ef þú ætlar að sjá hana, reyndu þá að sjá hana í bíóinu (panna og skanna myndband mun EKKI virka fyrir þessa mynd); ef þú elskaðir Toy Story muntu líklega elska þetta (PIXAR veit hvernig á að gera kvikmyndir með hjarta); ef þú elskar það, sjáðu það oft eða þú veist ENN ekki hverju þú ert að missa af (magnið af smáatriðum og fíngerðum hér er töluvert); og alltaf þegar þér líður mjög illa skaltu bara láta eins og þetta sé fræ, allt í lagi?