Þetta var mjög góð mynd og algjörlega ósanngjarnt að dæma hana án þess að taka tillit til þess tíma þegar hún kom út. Það eru sumar kvikmyndir sem eldast ekki en þetta er greinilega úrelt. Hins vegar sá ég þessa mynd þegar ég var strákur og í meira en tuttugu ár voru bæði myndirnar og sagan ógleymanleg fyrir mig og flesta vini mína, þar til við gátum metið hana aftur á DVD. Reyndar man ég eftir þessari mynd sem umræðuefni nokkurra spjalla og funda þar sem gamlir strákar voru að tala um hluti sem við eigum sameiginlegt. Þess vegna var smá vonbrigði og jafnvel sorg þegar við loksins fengum DVD diskinn. Í fyrsta lagi var kenning um hversu barnaleg kynslóð okkar væri. Í öðru lagi held ég að það sé eitthvað meira. Ég myndi fullyrða að þessi mynd hafi eitthvað sem ætti að vera áhugavert fyrir alla nútíma kvikmyndagerðarmenn, sérstaklega þá sem einbeita sér að hrörnandi hryllingstegundinni. Þetta er limlestingin, hugmyndin sem gefur myndinni samræmi; sú staðreynd að manneskja er limlest veldur dýpri hryllingi en dauði og pyntingum. Ég man hvað tilfinningin var veik þegar skrímslið reif út handlegginn á Kurt. Og í lokin; þegar skepnan bítur lækninn í hálsinn til að taka hluta af æðum hans. Annað merkilegt er hið sjúklega andrúmsloft sem ríkir án þess að hrynja í styrkleika í gegnum öll atriðin, sama hvort aðgerðin er á leynilegri rannsóknarstofu, einmanalegri götu þar sem maðurinn í bíl er að leita að kvenlíkama, strípandi búningsklefa, og svo framvegis. Kannski eru ástæður þess að hún er ekki lengur góð mynd bara tæknileg atriði. Sem dæmi má nefna að á slysstað og maðurinn bjargaði höfði unnustu sinnar gæti nákvæmara verk, gert fyrir annan og nútímalegan forstjóra annarrar einingar, verið áhugavert. Sami hlutur með allar hasarsenur, þar á meðal eina af handleggnum á Kurt. Ennfremur væri hægt að gera eitthvað með förðun skrímslsins. Sumar endurgerðir hafa verið góðar; Ég held að í þessu tilfelli væri tilraun þess virði. Engu að síður ætti að varðveita svarta og hvíta tóna.