Það er kominn tími til að jafnt bandarískir gagnrýnendur sem aðdáendur fari að afneita ótvíræða, slælega dýrkun sinni á kvikmyndum eins og Sergio Leone, „Once Upon a Time in America“. Hin köflótta saga þessarar víðáttumiklu kvikmyndar (og hin stórkostlega, ímyndunarafl goðsögn sem tengist framleiðslu hennar og mörgum útgáfum) stangast á við meðalmennsku hennar á frásagnarstigi. Kvikmyndin snýst afturábak og áfram í köstum og byrjar, aðalpersónur hennar eru á reki og að því er virðist út í hött umkringdar töfrandi hrörnun risavaxinna leikmynda, smáatriðum í framleiðslueiningum og klisjukenndu en glæsilegu kvikmyndakonfektinu sem boðið var upp á árið 1984. áheyrendurnir. Tímarammi söguþráðarins er ruglingslegur, brellur og erfiður, sem leiðir til þess að sumir gagnrýnendur ímynda sér að ópíumfígúran í núðlufígúrunni sé undanfari einhvers framtíðar „draumaveruleika“ sem og sepia-tóna minninganna. Þessi skinkuhendi, ofurgestgjafi, afsökunarbeiðandi túlkun, glossar yfir hrópandi frásagnarreglur sem sýndar eru. Jafnvel á þessum fulla (?) hlaupatíma birtast fígúrur og hverfa með ógnvekjandi skyndi: persónan Deborah er hverfullega komið á fót í barnsformi, köld og óviðunandi „bikar“ kona, sem gefur ekki einu sinni í skyn hversu alvarlegt hún mun endurreisa sig. samband hennar við Noodles eftir fangelsið, héðan í frá hljómar téð sameining algjörlega ósönn. Deyjandi hraðanum er að sumu leyti um að kenna, ákveðnar myndir dragast stöðnandi allt of lengi, merkja mjög lítið, gefa í skyn leikstjóra með svo lítið aðhald og frásagnarhagkvæmni að hann telur sig oft þurfa að ræna sérhverju hluta af skjátíma sem mögulegt er til að sýna. af framleiðslu sinni, banvænt fyrir kvikmynd sem inniheldur fígúrur svo nöturlegar og fálátar. Ferill lífs persónanna er kynntur fyrir okkur sem míkrókosmos sem endurspeglar sögulega feril unglinga Bandaríkjanna í gegnum bann og herfang þeirra, sem endar með (umdeilanlegum) eyðileggingu dauðvona aðalpersóna þeirra (síða Deborah - töfra í förðunardeild eða viljandi). maður spyr sig). Þessi hugmynd er algeng, jafnvel banal. Persónuhópurinn eins og hann er ímyndaður í handritinu á einni nótu (skrifuð af sjö Ítölum hvorki meira né minna) eru flatt og óþægilega leikin af öllum nema yngri leikurunum, sem að minnsta kosti voga sér nokkrum afbrigðum andlitssvip. Þetta er skiljanlegt miðað við nánast óvinnandi efni. Sumir gagnrýnendur fullyrða að persónurnar kunni að virðast svo órjúfanlega sjálfhverfar, en leiti virkan eigin markmiðum, að því gefnu að aðrir fari eftir því (t.d. þegar Noodles kemst út úr fangelsinu, tekur Max hann upp og býður honum krókur án þess að spyrja hann hvort eða ekki þetta er það sem hann þráir og gerir síðar samninga að því gefnu að Noodles muni fara að því). Þessi skýring á snörpum, nöturlegum tilhneigingum þeirra er ófullnægjandi utanaðkomandi og er einungis til þess fallin að undirstrika það flókna markmið sem kvikmyndir sem óbilandi stuðningsmenn munu fara í til að verja afstöðu sína varðandi kvikmynd sem er því miður stutt í skynsemi. Þótt verk Ennio Morricone sé mjög virt, þá er það óneitanlega skrautlegt og endurtekið, það sprettur af tilfinningaþrunginni uppörvun sem atriðin sjálf, mörg ofbeldisfull, gefa bara ekki tilefni til. Stundum er spurning hvort Morricone hafi verið að horfa á sömu myndina og ég var svo ósammála verk hans. Sem ávarp til amerískrar kvikmyndagerðar tekst henni vel hvað varðar stemmningu (aðstoð af nokkrum höggum af meistaralegri klippingu á milli tímabila) og myndefni (ekki hjálpað af umræddu skori) en skortir frásagnarsamheldni og flæði.