Þegar ég var lítil fóru foreldrar mínir með mig í leikhúsið til að sjá Interiors. Þetta var ein af mörgum myndum sem ég horfði á með foreldrum mínum, en þetta var sú eina sem við gengum út úr. Síðan þá hafði ég aldrei séð Interiors fyrr en nýlega og ég hefði getað lifað það sem eftir var ævinnar án þess. Þvílíkt tilgerðarlegt, ígrundað og sársaukafullt leiðinlegt stykki af 70's vín- og ostastrípi. Woody Allen er einn af mínum uppáhalds leikstjórum en Interiors er lang versta vitleysan á ferlinum. Í ótvíræða stíl Ingmars Berman gefur Allen okkur dökka, hyrnta, þöglaða innsýn í líf fjölskyldunnar sem verður fyrir sálrænum skaða af völdum skilnaðar, fráviks, starfsferils, ástar, ástleysis, halitosis, hvað sem er. Myndin hefur, viljandi, enga grínisti, enga tónlist og er gegnsýrð af skuggalegum patos. Best er að skilgreina þennan kvikmyndastíl sem expressjónískan eðlis, með því að nota spunaaðferð samræðna til að banna „áberandi dýpt merkingar og sannleika“. En Woody Allen er enginn Ingmar Bergman. Myndin er sársaukafullt hæg og leiðinleg. En fyrir utan það hafði ég einfaldlega engin tengsl við eða samúð með neinni af karakterunum. Þess í stað fann ég aðeins fyrirlitningu á þessari skrúðgöngu uppstokkunar, væls, nikótínblettra, píslarvotta í eilífri leit að sjálfsmynd. Í bakgrunni heimsborgaralegs auðs og bakaðrar Brie intelligentsia vofir sagan eins og ræfill í herberginu. Allir tala í áhrifum flatneskju og hækkuðu tungumáli á milli sígarettu. Allir eru "týndir" og "í baráttu", örvæntingarfullir að finna stefnu eða skilning eða hvað sem er og það heldur áfram og áfram að því marki að þú vilt bara lemja þá alla. Þetta snýst aldrei um upplausn, það snýst aðeins um óendanlega innhverfa þvælu. Þetta er ekkert annað en sálfræðilegt drama sem tekið er út í öfgar umfram getu áhorfenda til að tengjast. Woody Allen valdi að gera persónur svo á kafi í sjálfum sér að okkur finnst við vera útundan. Og af þeirri ástæðu fannst mér þessi mynd sársaukafull eftirlátssemi og andlega tæmandi. Ég sé að hverju hann var að fara en þráhyggja hans á að koma boðskap sínum á framfæri í gegnum Prozac prósa og brenglaða kvikmyndatækni gerir það að verkum að hann er ekki mikilvægur. Ég mæli eindregið með þessum ef þú ert aðeins of ánægður og þarft eitthvað til að minna þig á dauðann. Annars skulum við bara láta eins og þessi mynd hafi aldrei gerst.