Í kvikmynd sinni „Blow Up“ árið 1966 lét Antonioni hetjuna sína efast um sannleikann á bakgrunni breskra ungmennamótmælenda. Með því að stilla slíkum spurningum upp við samsetningu hippa-ungmennahreyfinga, efaðist Antonioni, viljandi eða ekki, árangur þessara samtaka. Hvernig geturðu barist fyrir málstað þegar það sem þú heldur að sé satt gæti í raun verið lygi? Á bakhliðinni sagði myndin að við verðum að berjast og taka virkan áskorun á það sem við sjáum einmitt vegna þess að aðrir gætu verið að blekkja okkur með fölskum myndum og fölskum sannleika. Þrátt fyrir að hippaþættirnir hafi verið klístraust í "Blow Up", sköpuðu þeir fallega áferð og gáfu myndinni meiri merkingu en hún hefði annars getað haft. Þetta var mjög varkár og þroskuð lítil mynd. Með "Zabriskie Point" kastar Antonioni frá sér allri tvíræðni og fíngerðum "Blow Up" og fer í fullan hippa. Útkoman er kvikmynd sem er full af slæmum myndlíkingum, heimskulegum hugmyndum og þungbærri frásögn. Hvernig gat einhver, sem á ferli sínum sýndi slíkt aðhald og gáfur, gert eitthvað svona kjánalegt? Myndin opnar á fallegri röð af nærmyndum þar sem við fylgjumst með hópi róttæklinga ræða merkingu byltingar. Allt í einu stendur einn maður (Mark) upp og fer. Hann hatar hið stífa og skipulega eðli byltingar. Hann viðurkennir að þótt byltingarmenn berjist fyrir frelsi, þá er það að binda sig við svo herskáan málstað að gefa frelsi sitt í raun. Og eins og Jack Nicholson í "The Passenger", vill Mark bara vera frjáls. Sem slíkur kaupir Mark byssu og fer í sóló. Hann tekur við skipunum frá engum. Þegar lögreglan ræðst inn á háskólasvæðið hans skýtur Mark gaur og hleypur í burtu. Hann flýr síðan á nærliggjandi flugvöll, stelur lítilli einkaflugvél og flýgur út í eyðimörkina. Antonioni meðhöndlar eyðimörkina sem friðsæla útópíu og setur hana í mót við hinar miskunnarlausu kapítalísku borgir, með auglýsingaskiltum sínum og holum nútímatækjum. Hann lítur á eyðimörkina sem eins konar Edengarð. Í eyðimörkinni hittir Mark Daria og verður fljótt ástfanginn. Antonioni gefur okkur síðan fáránlega kynlífssenu þar sem hundruð hippa stunda kynlíf í sandinum. Þessir trjáknúsarar og róttæklingar námsmanna, lausir við hömlur nútímalífsins, geta nú fagnað einstaklingshyggju sinni með því að humma í sólinni. Myndinni lýkur með því að Mark deyr og Daria fantaserar um að sprengja stórhýsi og virðuleg heimili ríku kapítalistanna sem drápu hann í loft upp. . Það er áskorun Antonioni til áhorfenda sinna. Taktu upp byssurnar, handvirki og sprengiefni, segir hann. Rífðu niður veggina áður en þeir festa þig í búr! Auðvitað hafði myndin engin áhrif á áhorfendur sína. Þeir viðurkenndu að "Zabriskie Point" væri bara enn ein sjálfmiðuð auglýsingatilraun til að vera róttæk. Einskonar róttækni í vörum. Það fannst mér ósanngjarnt og tamt. Þemafræðilega er myndin frekar heimskuleg. Antonioni segir í grundvallaratriðum að ef þú ert óánægður með nútímann og feitu kettina sem arðræna þig, þá ættir þú annað hvort að flýja í eyðimörkina (Mark) eða berjast gegn kerfinu (Daria). Það er allt gott og blessað. En þó að listamenn vara okkur stöðugt við slíkum dystópískum martraðum, þá geta þeir að mestu leyti ekki sýnt okkur hvernig á að stjórna breytingum á áhrifaríkan hátt. Eins og endalokin á "Fight Club", skilar níhilismi og ofbeldi engu. Í hinum raunverulega heimi hafa félagslegar breytingar tilhneigingu til að koma fram af auðmjúkum uppfinningamönnum, hvattir áfram af smávægilegum tækniframförum. Ég meina, hvað frelsaði konur meira en getnaðarvarnir?3/10 - Mjög slæm mynd. Vandamálið er að Antonioni trúir ekki í raun á uppreisn. Hann er rólegur og íhugull maður. Introvert sem virðist hafa gert úthverfa mynd einfaldlega til að afla meiri tilbeiðslu frá mótmenningunni sem tók fyrri mynd hans, "Blow Up". Sem slík kemur "Zabrinskie Point" út fyrir að vera mjög tilgerðarleg og heimskuleg mynd. Það er í rauninni 50 ára gamall maður sem segir „Sjáðu mig, ég er áræðinn uppreisnarmaður!“ Það eru margar myndir þar sem áhorfendur eru hvattir til að berjast við „kerfið“ en þær falla allar í einn af fjórum flokkum. Í fyrsta flokki eru myndir eins og "Network", "Cool Hand Luke", "Cuckoo's Nest" og "Spartacus". Allt sýnir þetta að líf frelsisbaráttumanna endar með misheppnuðum hætti, þó að „byltingarandinn“ lifi af í hverju tilviki. Skilaboðin eru þau að þú getur ekki haft áhrif á breytingar, en með því að deyja eða mistakast lifir bjartsýn hugmynd um breytingar í gegnum píslarvætti. Í meginatriðum verðum við að halda áfram að mistakast frekar en að gefa upp vonina. Síðan eru myndir eins og "Fight Club", "Zabriskie Point" og "Falling Down", sem einfaldlega hvetja þig til að springa. Rífðu þetta allt niður. Blása allt í loft upp. Allt er lygi, svo þú gætir allt eins farið út með logandi byssur. Þessar myndir eru sprottnar af reiðum, afturhaldssömum tilfinningum, frekar en hvers kyns skynsemi. Þá ertu með flokkinn „flug frekar en að berjast“. Terrence Malick og Antonioni eru meistarar þessarar tegundar. Kvikmyndir eins og „The Passenger“, „Red Desert“ og „Badlands“ sýna manneskjur hlaupa frá heima sem þeim líkar ekki og smíða eyjar eða friðsælar griðastaðir fyrir sig. Báðir leikstjórarnir eru svartsýnir, að því leyti að Malick lætur eyða eyjunum sínum og Antonioni lætur eyjarnar sínar ekki bjóða upp á neina tilfinningu fyrir hamingju eða lausn. Þá ertu með fjórða flokkinn. Kvikmyndir eins og "The Lives of Others" eftir Donnersmarck, "Bound For Glory" eftir Ashby og "A Clockwork Orange" eftir Kubrick, meðhöndla listamenn sem afl breytinga og uppreisnar. Í þessum dystópísku heimum, þar sem allir láta sér nægja að vera þrælar ríkisins, er það taumlaus sköpunarkraftur og viljafrelsi listamannsins/glæpamannsins sem heldur kerfinu í skefjum. Með því einfaldlega að vera fyrir utan hjörðina býrðu til öldur. Athugasemdir þínar, aðgerðir og gagnrýnt auga, ögrar óbreyttu ástandi. Sem slík hefur kvikmynd Donnersmarcks skáldsagnahöfunda og listamenn að grafa undan nasista Þýskalandi, á meðan Kubrick lætur listamanninn/glæpamanninn Alex berjast við þurrkar nasista og mála bæinn í blóði og sæði.