Ég er sammála öðrum gagnrýnanda, þetta er svo hrikaleg mynd, sem verður erfitt að horfa á aftur fljótlega, þó að gæðin ein og sér eigi skilið endurtekna skoðun. Flækjustig persónanna, ótrúleg kvikmyndataka og frábær leikstjórn gera þessa mynd þess virði að horfa á það tilfinningalega verð. Það er eitt atriði, þar sem þátttakendurnir tveir draga sig í gegnum snjóinn til að komast undan eftirlitsferð, það er kannski, fyrir hreinan líkamlegan hátt, mest ótrúleg frammistaða sem ég hef nokkurn tíma séð. Reyndar er þetta kvikmynd með eftirminnilegum atriðum, þó ekki þáttaskil - sagan flæðir. Það er skammtur á milli flokksmanna, snjósenur, eyðilagðar búskaparsenur, kynni í húsunum, yfirheyrslur, "kjallara" atriðið, "uppstigningin". Allir standa upp úr eins og gimsteinar í hálsmeni. Fyrir mér er trúarbrögðin ekki augljós. Satt að segja held ég að það hefði ekki verið leyft í sovéskri kvikmynd. Ég lít á þetta sem tilvistarlíkingu um gildi lífsins. Hér er saga þar sem hetjan -- og hann er sönn hetja -- verður illmenni og sá veikari verður sterkari. Er þetta dulrænt ferli eða það sem ræðst af kringumstæðum? Það er umbreyting, en kemur hún innan frá eða utan? Þú verður að sjá myndina til að skilja málin, því ekki er hægt að ræða þau án þess að gefa of mikið af sögunni frá sér. Ég get ekki sagt nóg um leiklistina. Það er erfitt fyrir mig að velja hvor af leiðunum hefur meiri áhrif. Ég kannast ekki við sovéska kvikmynd sjöunda áratugarins og kannast ekki við neinn leikara, en þeir eru allir frábærir. Ég tek líka eftir því hvernig leikstjórinn Larisa Shepitko notar börn. Þeir minna mig á barnaenglana hans Giotto. Það er smá rugl í lokin. Það er greinilega fyrra samband milli hermannsins Sotnikov og yfirheyrslumannsins Portnov, en það er látið hanga. Og lokasenan er dálítið óljós. En miðað við heildarupplifunina eru þetta óvissu. Þetta er kvikmynd sem mun setja mark á þig fyrir lífið.