Kallaðu það manipulative drif ef þú vilt, en ég féll fyrir því. Auðvitað hefði mátt vera meiri persónuþróun. Já, það hefði getað verið betri kvikmyndataka og minna af stöðugri „kvikmynd vikunnar“, en Ed Harris var óaðfinnanlegur, Cuba Gooding yndislegur og aðlaðandi, og við skulum horfast í augu við það fólk, í raunveruleikanum, hversu mörg okkar komast í raun að þekkja hvata annarra. Ekki margir. Við fengum smá innsýn í hvata þjálfarans (mjög ögrandi samræða að mínu mati, ekki að gleymast fljótt) svo að mínu mati var þetta yndisleg heiður til einni manneskju sem braust út af "þægindasvæðinu" sínu til að ná út til annarrar manneskju og í millitíðinni snerti líf hundruða í viðbót. Lærdómur sem við þurfum öll að minna mig á. Af hverju er það sem er rétt að gera svo oft erfiðast? Ég mæli með þessari fallegu litlu mynd fyrir alla með hjarta. Þú verður ekki fyrir vonbrigðum. Og komdu með Kleenexið þitt. 8/10