Kenneth Branagh reynir að breyta óljósri, sjaldan framleiddri gamanmynd William Shakspeares í söngleik frá 1930, með útkomuna bæði léleg Shakespeare og léleg söngleikjamynd þar sem leikararnir eru sjaldan leiknir í einum eða öðrum stílum og í sumum tilfellum. flundra illa í báðum. Sérstaklega sársaukafull er Nathan Lane, sem virðist vera undir því að hann sé algerlega hysterískur sem Costard en skjátlast illa, og Alicia Silverstone sem fer með Shakespeare-tungumálið af öllu valdi tánings táningsstúlku sem er að lesa handritið upphátt í henni. enskubekk á miðstigi. Söngleikarnir eru settir á svið með sérfræðiþekkingu framhaldsskólaframleiðslu á „Dames at Sea“, sem gerir leikarahópinn óþægilega og áhugamannlegan á meðan þeir syngja og dansa, að undantekningunni er Adrian Lester sem sannar sig sem frábært lag. og dansmaður. Eini annar bjargvættur myndarinnar er framlag Natascha McElhone og Emily Mortimer sem augnkonfekt, en þær hafa skilað miklu betri frammistöðu en í þessari mynd og það væri skynsamlegt að kíkja á nokkra af hinum titlunum í kvikmyndagerð þeirra og gefa þetta vitlaus klúður framhjá.