"Nobi" eða "Fires On the Plain" er mynd sem er svo frábær á svo mörgum sviðum að ekki er hægt að segja nógu gott um hana. Eina eftirsjá mín er að ég gat ekki séð þessa mynd frá 1959 fyrr. Þar sem ég er einhver kvikmyndatúristi, hef ég tilhneigingu til að horfa á kvikmyndir vegna listrænna verðleika þeirra sem byggjast á samræðum, leik, ljósmyndun og jafnvel viðleitni til að vera trúr tímabilinu hvað búninginn varðar. Að lokum langar mig að vita hvort myndin sé nógu "sönn" til að sýna mannlegt ástand til að fá mig til að hugsa án þess að kúga mig með því sem leikstjórinn vill að ég hugsi."Fires on the Plain" er frábær mynd vegna þess að hún býr til andlitsmynd. uppfull af raunsæjum mannlegum viðbrögðum við deyjandi eldi mikillar sögulegrar hörmungar. Kvikmynd Ichikawa er fordæming stríðs á öllum stigum -- eins og allar góðar stríðsmyndir ættu að vera. Stríð er skelfilegt, blóðugt, eyðileggjandi. Það er líka morð í sálinni. Hins vegar, það sem er grundvallaratriði við "Eldar á sléttunni" er óafsakandi álit þess á japönsku hermennina. Það sýnir þá hrynja hægt og rólega saman undir þunga yfirburða bandarísks skotkrafts og vanhæfni þjóðar þeirra til að heyja stríð af eigin gerð. Banvænn kóði sem hvetur til dauða fyrir uppgjöf er kjarninn í þessari brjálæði. Það kom mér á óvart að sjá svo heiðarlega og hrottalega náið yfirlit yfir bitra ávexti hernaðarvandamála Japans, aðeins 14 árum eftir lok þess sem Japanir kalla „hin mikla Kyrrahafsstríðið." Ichikawa, afhjúpar það sem Þjóðverjar kölluðu „stríðslífið,“ neyð hins almenna hermanns. Kvikmynd Ichikawa er áhugaverð, þar sem Japan á enn í dag erfitt með að sætta sig við ofstæki sitt á stríðstímum, undirokun sigraðra þjóða, kynþáttafordóma stríðs síns gegn Kínverjum og stríðsglæpa, þar á meðal mannæta hermanna og foringja, sem ekki aðeins var iðkaður hver gegn öðrum heldur stríðsföngum bandamanna. þrýstingur.Þessi gríðarlega athugun er unnin af kunnáttu með því að sýna hina dæmdu hermenn sem manneskjur sem sýna, á ýmsum tímum, ótta, ljómandi lakonískan húmor, samræðu auðgað af fádæmum sínum og söguþræði sem er flókið í grófu eyðimörkinni. Portrait er tötralegt og sársaukafullt veggteppi af ósigruðum mönnum. Hinn berklablómi Tamura, sem Eiji Funakoshi leikur sem sorgmædd og blíð sál, er góður hermaður sem getur ekki yfirgefið mannúð sína, þó hann sé jafn hræddur og glataður og félagar hans. Áður en hann leggur af stað á sjúkrahús sem mun hafna honum sem of heilbrigðum, fær Tamura handsprengju af yfirmanni sem viðurkennir vonleysið í aðstæðum þeirra og ráðleggur Tamura að drepa sig. Hvers vegna var ekki vonlaust illa búið og hernaðarlega ófær herdeild Tamura. skipað að gefast upp í upphafi myndarinnar er talandi. Ichikawa gerir það ljóst að stríðinu sé lokið og allir séu bara að bíða eftir að deyja. Þegar Tamura yfirgefur deild sína í vonlausri leit sinni að líkamlegu og andlegu hjálpræði, sér hann félaga sína grafa tilgangslaust loftárásarskýli. Þeir birtast eins og lík sem horfa upp úr eigin fjöldagröf. Við fylgjumst með því síðar þegar læknastarfsfólk sjúkrahússins yfirgefur deyjandi sjúklinga í allsherjar stórskotaliðsárás. Aumkunarverðu sjúklingarnir, sem skríða úr kofunum sínum í fánýtri tilraun til að lifa af, birtast eins og aumkunarverðar slönguverur sem draga sig frá almáttugu afli. Þú veist að þeir munu ekki lifa af. Ichikawa gerir það ljóst að það eina sem er verra en sigraður her er sá sem hefur misst heiður sinn með því að yfirgefa mannkynið og félaga sína. Þegar Tamura staular í gegnum frumskóga Leyte mætum við göfugum, deyjandi og arðrændum. Mannæta rís ljótt upp þegar hermenn byrja að éta hver annan frekar en að gefast upp fyrir amerísku „corned beef“. Þegar mennirnir tala um uppgjöf er áróðri um hvernig Bandaríkjamenn drepa fanga brugðist við af veraldlegum hermanni sem sýnir að þessi nálægð Bandaríkjamenn fæða og sjá um stríðsfanga vegna þess að þeir, ólíkt Japönum, bera virðingu fyrir hugrökkum hermönnum sem neyðast til að gefast upp. Það eru Japanir sem ætla að deyja í baráttunni fyrir keisarann ​​löngu eftir að andspyrna hefur misst alla merkingu. Þeir sem eru tilbúnir að berjast til dauða verða drepnir. Það er útreikningur stríðsins. Eftir að hafa skotið morðóðan og mannátslegan félaga, sem hann áður bauð eigin líkama sínum sem mat, virðist kærulaus uppgjöf hins banvæna Tamura einnig vera viljandi sjálfsvíg. Dauði hans er einmanaleg mynd. Var Ichikawa að reyna að segja okkur frá innbyrðis átökum hins venjulega hermanns sem vill lifa, en sem er enn fastur í sjálfsvígslegum menningarreglum þjóðar sinnar? Ef einhver horfir vandlega á þessa mynd mun hann eða hún sjá að alræði og ofstæki eru óvinurinn. . Bandaríkjamenn eru sýndir sem tæknilega háþróað fólk sem er tilbúið að nota þessa tækni í formi ófrávíkjanlegs hervalds - lexía sem umbreytti japönsku samfélagi eftir stríð. Kvikmynd Ichikawa er ekki svo grunn að hún ákæri Ameríku. Ichikawa ásakar setlög eyðileggingarstefnu Japans sem skapaði stríðið og síðan að halda því áfram þegar allt var tapað. Ichikawa nefnir ekki kjarnorkuvopnin sem varpað var yfir Nagasaki og Hiroshima. Hann þarf þess ekki. Eyðing japanska keisarahersins á Filippseyjum í hægfara hreyfingum afhjúpar fræ víga Japans.