Þessi mynd var hræðileg. Endirinn var alveg hræðilegur. Það var enginn söguþráður í myndinni. Það eina sem var almennilegt við myndina var leikurinn af Robert DuVall og James Earl Jones. Frammistaða þeirra var frábær! Eina vandamálið var að myndin gerði ekki leikaraframmistöðu þeirra neitt réttlæti. Ef handritið hefði verið nálægt því að fanga hálfa ágætis sögu þá væri það þess virði að horfa á það. Þess í stað er frammistaða Roberts DuVall og James Earl Jones algjörlega sóað í guð hræðilegan söguþráð...eða skort á honum. Ég var ekki aðeins látinn bíða í gegnum myndina eftir að eitthvað gerðist til að gera myndina....jæja að raunverulegri mynd...ekki bara algjörar samræður á milli persóna fyrir það sem endaði með því að vera nákvæmlega engin ástæða. Það var ekkert annað en algeng samræða sem hefði átt sér stað aftur á þessum tíma. Það var ekkert sérstakt við neina persónu. Það eina sem var sérstakt var hvernig Robert DuVall sýndi brjálaðan, aldraðan, drukkinn, gamlan mann. Ekkert verðugt gerist á allri myndinni, þar með talið endalokin. Þegar myndinni lauk sat ég undrandi ... undrandi yfir því að ég sat í gegnum alla myndina og beið eftir að eitthvað áhugavert gerðist til að gera það þess virði að horfa á myndina. Það gerðist aldrei! Persónuhópurinn byrjaði skyndilega að rúlla þannig að það kom í ljós að myndin væri í alvörunni búin og ég áttaði mig á því að ég var nýbúinn að eyða 2 tímum af lífi mínu í að horfa á kvikmynd með nákvæmlega engri söguþræði og enga merkingu. Það var ekki einu sinni saga. Öll myndin gerist á eins dags tíma. Það er það. Það var einn dagur í lífi (og dauða) sumra suðurríkjamanna á plantekru. Hversu mikið af sögu getur gerst á einum degi (annað en kvikmyndin Training Day)? Leikaraframmistaða alls leikarahópsins var frábær, en þeim var gróflega sóað í svona vonbrigði kvikmyndar...ef það má jafnvel kalla það kvikmynd.