Þar sem ég þekkti ekki að minnsta kosti persónurnar úr myndasöguseríunni, bjóst ég við að þessi mynd myndi aðeins gera grunninn: kynna mig fyrir persónunum og eðliseiginleikum þeirra, setja fram söguþráð og enda með eyðileggingu aðalandstæðingsins og ef til vill. vísbending um möguleika á framhaldi. Og það er einmitt það sem þessi mynd skilar. Hins vegar, ólíkt flestum öðrum teiknimyndasögumyndum, fannst mér þessi gera það með smá klassa. Með því að hætta á takmarkaðri áhorfendahóp með sterku tungumáli og myndrænum bardagasenum, kynnir "Blade" mjög nútímalegan, trúverðugan og dapurlegan heim þar sem litlu blæbrigðin náðu í raun að kalla fram ótta - eins smávægilegt og það kann að hafa verið - hjá áhorfanda. sem tekur sjaldan þátt í sögu nema tilfinningalega (þ.e.a.s. sappy) þætti sé um að ræða. Já, myndin hefur óteljandi söguþræði og ógeðslega óraunhæfar aðstæður eins og venjulegur kvenlæknir er nógu glöggur til að búa til það sem enginn annar hefur getað í nokkur þúsund ár. En þegar þú átt jafn flottan óvin og þann í þessari mynd og berst við atriði með spennandi og spennandi myndavélaklippum og tæknibrellum eins og þessari, hvað skiptir þá meira máli? Hún verður kannski svolítið löng, en miðað við það sem hún ætlar sér að gera, þá stendur „Blade“ sérlega vel fyrir meðal flestra annarra kvikmynda í þessari tegund.