Christopher Boyce, sem gerist á áttunda áratugnum í Los Angeles, hefur nýhætt námi í prestaskóla og snúið aftur heim þar sem faðir hans fær honum vinnu þar sem hann fylgist með leyniskjölum. Gamli vinur hans, Daulton Lee, er fíkniefnasali sem er dópsali og verður gripinn í uppsetningu og verður að velja á milli þess að verða fíkniefni eða langvarandi fangelsisvist. Þegar hann er á tryggingu hoppar hann og heldur til Mexíkóborgar. Chris býður Lee í samstarfi til að vera sendiboði hans til að selja leyniskjöl til Sovétríkjanna sendiráðs í Mexíkóborg, vegna þeirrar svívirðingar sem hann finnur fyrir yfirráðum Bandaríkjastjórnar yfir veikari löndum sér til hagsbóta. En með tímanum byrja þeir tveir að rekast á hvata sína og finna sig í einhverju stærra en þeir höfðu ætlað sér í upphafi. Leikstjórinn John Schlesinger hefur spunnið fram slíkar myndir eins og hina virðulegu "Midnight Cowboy", "Marathon Man", "Sunday Bloody Sunday" og "Dagur engisprettunnar". Þó að "Fálkinn og snjókarlinn" sé kannski ekki haldið svona hátt uppi, þá er engin spurning um að þetta dapurlega njósnadrama (innblásið af sönnu atviki) er persónumynd sem gleymist að ósekju. Allt við það er frekar lágt mál þar sem engir raunverulegir stórkostlegir eiginleikar ná gríðarlegu marki. Drífandi þáttur myndarinnar hlýtur að vera aðdáunarvert fjölhæfur aðalleikur Timothy Hutton og Sean Penn sem tveir metnaðarfullu ungu strákarnir Chris og Daulton. Penn er sérstaklega góður með órólegur styrkleiki hans, sem virkar vel út af frábærlega flott og safnað beygju Hutton. Það sem byrjar eins auðvelt, við horfum á ástandið smám saman molna, þar sem áhugamennirnir tveir komast virkilega upp úr deildinni. Mjög ítarleg og táknræn (rándýr hegðun) söguþráðurinn snýst aðallega um samband þeirra hjóna og rökhugsun þeirra fyrir gjörðum sínum, sem sýnir okkur að lokum þá hnökralausu þróun sem leiddi til falls þeirra. Áætlunin opnast eins og sár um að gróa aldrei almennilega, vegna eiturlyfjafíknar Daultons, sem fær hann virkilega til að fara út af sporinu og lætur Chris taka upp allan slakann. Hinn brennandi pólitíski þáttur er til staðar, en hann einblínir á þemu hugsjónahyggju (Boyce) og græðgi (Lee) til að koma sjónarmiðum sínum á framfæri. Hvort tveggja blandast ekki og niðurstöður sýna. Spennan er réttlætanleg með örvandi pottsjóðandi handriti og samskiptum persónunnar en hvers kyns sjónræna brellu. Aðgerð er mjög lítið, en samt er það þrýstingsframkallaður stíll í öruggri og raunsæis dökkri 'n' sturtu leikstjórn Schlesinger. Pacing er að mestu leyti vel meðhöndluð, þó að sumar seríur virðist velta sér of lengi, en hins vegar grípur það þig þegar það spilar á ekta ofsóknarkennda tónnum sínum til að byggja hægt upp í sprengjandi þéttan síðari enda. Fínt inn í tæknilega framleiðslu er loftgóður nöturlegur tónleikur og faglega hrífandi kvikmyndataka. Aukahlutverkin eru einstaklega fín með Pat Hingle, Lori Singer, David Suchet, Boris Leskin, Jerry Hardin og Joyce Van Patten. Horfðu líka á Michael Ironside í pínulitlum hluta sem FBI umboðsmanni. Að mestu framúrskarandi njósnamynd sem nýtur að mestu góðs af hæfileikaríkum aðalframmistöðum og með því að spila ekki venjulegan hlut. Þetta er meira tilfinningaþrungin ferð, síðan flókin útúrsnúningur. Mælt er með.