"The Cell" er framandi meistaraverk, svimandi ferð inn í ekki aðeins víðáttumikinn huga raðmorðingja, heldur einnig í einn af mjög hæfileikaríkum leikstjóra. Þetta er óyggjandi sönnun þess hvað hægt er að áorka ef manneskjur gefa óheft ímyndunarafl sínu lausan tauminn. Þetta er áræðni í vinnunni, að ýta hugsunum til hliðar til að falla í formúlur og klisjur og skapa eitthvað sannarlega stórkostlegt. Þetta er besta mynd ársins til þessa. Ég hef lesið margar kvartanir um þessa mynd, allt frá öllum stíl og ekkert efni til illa leikaðra karaktera og slæma leikara. Að gagnrýna þessa mynd neikvæða er að missa af tilganginum. Þessi mynd gæti verið kennileiti, hefð þar sem framtíðarmyndir munu vonandi fylgja. "The Cell" hefur nýlega opnað dyrnar að öðrum hugmyndaheimi. Svo getum við skellt hurðinni í andlitið á henni og sagt henni og leikstjóranum Tarsem Singh að við viljum ekki meira? Persónulega myndi ég meira en fagna annarri mynd eftir Tarsem og myndi elska að sjá einhvern reyna að skora á hann. Við höfum öll heyrt talað um að fara inn í huga raðmorðingja, og já, ég er sammála því að "tegundin" er svolítið yfirvinnuð. 9. áratugurinn var fullur af kvikmyndum þar sem reynt var að lýsa því sem fær raðmorðingja til að tína; sum þeirra virkuðu, en flest mistókst. En "The Cell" svíður ekki niður sömu slóðina, okkur er gefið nýtt ívafi, við erum flutt líkamlega inn í hugann og kynnt okkur ekkert minna en heillandi ferðalag um dularfullasta efni sem nokkurn tíma hefur verið rannsakað. Mér líkar hvernig myndin dregur okkur ekki niður með of miklu vísindalegu hrognamáli við að reyna að útskýra hvernig Jennifer Lopez kemst í raun og veru inn í heila annars. Í staðinn leggst hún bara á rannsóknarstofuborð og er vafin með það sem lítur út eins og mjög langir Twizzlers og hlaupið inn í aðra veru. "The Cell" vill leyfa þér að "sjá" hvað þetta snýst um en ekki "hvernig" það snýst um, og ég býst við að það sé það sem sumum líkar ekki. Að vísu hef ég gaman af útskýringum með kvikmyndum mínum, en þegar kvikmynd er farin á nýjan leik verður þú að leyfa henni að gera það sem hún vill og einfaldlega taka það inn. Ég tók eftir því hvernig myndin var mjög dökk þegar hún sýndi raunveruleikann, kannski til að andstæða bjarta myndefni þegar það er inni í heila annars. Engu að síður var leikmyndahönnunin einfaldlega ótrúleg. Það kæmi mér ekki á óvart ef þessi mynd tæki heim nokkur Óskarsverðlaun í kvikmyndatöku, bestu búningum, besti leikstjórn og þess háttar. Ef það væri undir mér komið væri hún að minnsta kosti tilnefnd sem besta myndin. Ég hef tekið eftir því að ég hef verið að endurtaka mig. Ekki vegna þess að það sé ekkert annað að segja, heldur vegna þess að ég get ekki lagt nógu mikla áherslu á hversu frábært mér fannst "The Cell" vera. Ef þú gengur inn í myndina með mjög opnum huga og að hún sé tekin yfir með dásemdum og augnayndi veislu þá ertu viss um góða stund. Ég býst við að þessi mynd hafi verið aðeins of mikil fyrir sumt fólk, afskrifað hana sem "skrýtna" eða "brjálaða". Ég er mjög mikið fyrir sálfræði og ímyndunarafl mannshugans, svo það var rétt hjá mér. Þegar ég yfirgaf leikhúsið heyrði ég einn áhorfenda segja: "Sá sem gerði myndina gerði örugglega mörg góð eiturlyf." Ef svo er þá vil ég það sem hann var að reykja.**** (af 4)