... í gegnum álíka hugarfarið uppátæki Eric Stanze. Ekki sérlega hæfileikaríkur leikstjóri hefur stýrt ekki sérstaklega góðri mynd, en samt fannst mér ég sitja í gegnum hana til lokaeininga, þó ekki væri nema til að sjá hvað gerist næst. Nauðgari sleppur úr fangelsi og kallar upp gamla eldinn sinn. . Eftir að hafa handtekið hana (þótt hún hafi komið af fúsum og frjálsum vilja) og hótað henni að stunda kynlíf (annar atburður sem hún var líka til í að gera) upplýsir hann að hann hafi rænt þremur strákum sem misgjörðuðu henni áður. Hann ákveður svo að drepa hana (ha?) en er brotinn og deyr í staðinn. Hugur stúlkunnar sleppur (eða eitthvað svoleiðis) og hún dregur úr reiði sinni á óheppnu kallinum í kjallaranum. Allt í lagi, skrifin eru leiðinleg: hún er langdregin, hlaðin tíu senta orðum og það er ALLT of mikið af því. leiklist sjúga: hvílík mínúta, hvaða leiklist? Kvikmyndatakan er ömurleg: heimamyndbandið er nógu slæmt, en 20 mínútur af kirkjugarðsupptökum er bara helvítis móðgun.Og fjárhagsáætlunin er brandari: fáðu það...'budget', það var punchline.Og samt var sjarmi yfir hluturinn. Á áttunda áratugnum komu þessar tegundir af kvikmyndum í kvikmyndahús með raunverulegum fjárveitingum og hæfileikum tengdum þeim, þó ekki á þessum tímum. Ef þú vilt horfa á svona ofbeldisfullt, kynferðislega arðrænt rusl (ekki ljúga, sum okkar gera það) þá er þetta allt sem þú færð núna. Nokkrar stuttar harðkjarna myndir í kynlífssenu, pyntingar með saurefni, gaman með ásum , endaþarmsnauðgun fyrir kúststaf og langt skot af brjálaða skvísunni sem fróar sér með sama kúststönginni eru nokkrar af betri hlutunum á matseðlinum. Það er ekki gott og það verður ekki minnst, en ekki síðan á blómaskeiði Joe D' amato hefur fólk gert svona kvikmyndir.4/10