Þegar þessi mynd var upphaflega gefin út var hún kynnt með áberandi hugmyndalausu slagorðinu „Dirty Harry is at it again“. Hvað sem þessi tónhæð skortir í frumleika er meira en bætt upp fyrir með fullkominni og algjörri nákvæmni. "Sudden Impact" heldur öllum þeim þáttum sem gerðu fyrri þrjár Dirty Harry myndirnar svo vel heppnaðar - þéttar, sannfærandi söguþráður, sterkar aukapersónur, endalaus byssuleikur og beinþurr húmor. Sumum þessara þátta er ekki aðeins haldið til haga heldur magnað - þetta er auðveldlega myrkasta, blóðugasta og augljóslega hægrisinnaða afborgun kosningaréttarins. Söguþráðurinn er dálítið forvitnilegur: eftir að hafa drepið fáránlegan fjölda húmorista er Callahan eftirlitsmaður sendur á þvinguð „frí“ af yfirmönnum sínum til syfjaða strandbæjarins San Paolo. Honum er falið að rannsaka aðdraganda nýlegs manndrápsfórnarlambs sem var skotinn í kynfærin áður en hann var tekinn út úr (eflaust töluverðri) eymd sinni með öðru skoti í höfuðið. Snemma í myndinni er áhorfendum gert ljóst hver morðinginn er - listakona að nafni Jennifer Spencer (Sondra Locke) sem er að veiða þrjótana sem hópnauðguðu henni og systur hennar á skemmtisýningu um tíu árum áður. Þetta atvik er sýnt í mjög truflandi afturslagi, brot af því endurtaka sig fyrir hvert nýtt morð. Þegar fleiri lík byrja að birtast með sama M.O, verður Harry ljóst að bæði lögreglustjórinn á staðnum og nýi ástarhuginn hans (gettu hver?) vita meira en þeir segja. Til að gera málið enn flóknara átta nauðgararnir sér hverjir eru að veiða þá og byrja að slá harkalega til baka.“Sudden Impact“ býður upp á linnulausa hasar frá upphafi til enda. Clint Eastwood leikstýrði þessari mynd sjálfur og sérhæfir sig í röð leikmynda sem ná hámarki í hrífandi hápunkti. Frammistaða Sondra Locke miðlar á áhrifaríkan hátt blöndu miskunnarleysis og viðkvæmni sem skilgreinir persónu hennar. Að því sögðu er rétt að velta því fyrir sér hvort önnur leikkona (sem var ekki félagi Eastwood utan skjásins á þeim tíma) hefði getað fært hlutverkinu meiri karisma og dramatískt vægi - Theresa Russell og Cybill Shepherd koma upp í hugann sem hugsanlegir frambjóðendur. Meðlimir í aukahlutverkinu sem slá töluvert yfir þyngd sína eru Albert Popwell sem Horace félagi Harrys, Paul Drake sem geðþekki Mick og hin sannkallaða senustelandi Audrie J. Neenan sem túlkar hinn grimma Ray Parkins. Hins vegar hefur myndin nokkur athyglisverð vandamál - sumar undirþráðurinn (fjandskapur milli Harry og gengi tvítugs húmors, múgsefjun á hendur honum) taka of mikinn skjátíma og hafa í rauninni engin tengsl við stærri söguna. Eina raunverulega notkun þeirra er að hækka líkamsfjöldann upp í fáránlegt stig. Í fyrri hluta myndarinnar kemur stundum fyrir að Dirty Harry taki fólk oftar en hann þarf að nota klósettið. Hins vegar færist myndin í hámarksgír þegar líður á hana og þríhyrningur köttur-og-mús leikur á milli Callahan, Spencer og fyrrverandi kvalara hennar verður áberandi. Þessi annar klukkutími gerir það ljóst að afstrípað og örlítið endurstillt handrit hefði gefið "Sudden Impact" möguleika á að verða fyrsta flokks spennumynd í neo noir-stíl sem hefði getað tekið þáttaröðina á ný stig en samt innihaldið meira en nóg af .44 magnum hetjudáðum til að fullnægja hollustu Harrys. Í staðinn fáum við myndina sem Eastwood og Warner Bros. vildu greinilega gera - frábærlega útfærð en frumgerð níunda áratugarins hasarmynd sem að mestu neitar að ögra gáfum ætluðum áhorfenda. Þetta var langstærsta tekjur seríunnar í miðasölunni og það er ekki erfitt að sjá hvers vegna. Þó ekki myndin sem hún hefði getað verið, er þetta samt stór, kveikjanleg skemmtun. Jafnvel eftir endurtekið áhorf, mun það gera daginn þinn.