Litla hafmeyjan er ein af mínum algjöru uppáhalds Disney myndum. Mér þykir hins vegar leitt að segja að Disney klúðraði algjörlega þegar þeir gerðu þessa framhaldsmynd. Ég skal viðurkenna að það hefur nokkra góða punkta við það. Lögin eru ekki slæm og fjörið hreint og skýrt. Það er einhver húmor, ég er viss um það - ég man það ekki, því eftir að hafa horft á það bannaði ég það strax að birtast fyrir augum mér aftur. Það versta við þessa mynd er söguþráðurinn. Í þessari mynd verður Ariel faðir hennar. Hún bannar dóttur sinni að fara nálægt sjónum (já, af hræðslu), eins og henni var bannað að fara nálægt landi. Ég held persónulega að, miðað við fortíð sína, myndi Ariel halda uppi eigin hegðun sinni og koma ekki fram við dóttur sína eins og hún sjálf væri meðhöndluð. Fyrir utan þessa staðreynd, var Ursula skipt út fyrir óógnvekjandi, aumkunarverða tegund af sjónorn (vanfóðruð, gleymd systir) sem er meira kómísk en skelfileg. Hún hefur líka einhvern lítinn undirmann til að gera sitt besta - en hún er ekki hræddari eða verri en Ursula. Ursula dekraði við okkur með trú sinni fyrir illsku. Þessi sjónorn er brandari. Til að gera illt verra er Flounder feitur, djúpraddaður faðir (ekki lengur sæti guppy sem við öll þekkjum og elskum) og rödd Erics er ekki einu sinni gerð af sama leikara (eitthvað sem fer alltaf í taugarnar á mér) í endurgerð/framhaldi). (Raddmunur hans var mjög augljós fyrir mér, við the vegur!) Mér fannst eina ástæðan fyrir því að þessi mynd var gerð til þess að Disney gæti náð nokkrum hröðum dollurum, eitthvað sem ég hata að hugsa um fyrirtæki sem ég hef í raun mjög gaman af. Mér fannst vanta hugmyndaflugið í þennan söguþráð. Ég veit að þessi athöfn (barn fetar í fótspor foreldris) gerist, en Ariel var öðruvísi. Það var það sem okkur þótti svo vænt um við hana. Hún dreymdi draum, hún varð ástfangin og lét þann draum rætast. Þar til hún kom fram í þessari mynd, þ.e. Svo varð hún alveg eins og hinir fullorðnu. Þetta er ekki Ariel sem ég þekki. Og mér líkar ekki við hana. Ég veit um nokkur börn sem hafa haft gaman af þessari mynd og ég þekki nokkra fullorðna sem líkaði ekki við hana. En fyrir mig, og fyrir ykkur öll þarna úti sem hafið mikla ást til Ariel, vinsamlegast ekki sjá þessa mynd. Ariel sem við þekkjum deyr innra með sér, reis upp aðeins fyrir eitt eða tvö lag og eina lokasenu sem er í rauninni ekki slæm (þar sem hún tekur við vatninu aftur) - þó hún taki mjög lítinn þátt í endirnum, burtséð frá því.