Það er gott að ég horfði ekki á þetta á meðan ég var ólétt. Ég hefði örugglega grátið úr mér augun og/eða ælt. Það var frekar óhugnanlegt, aðallega truflandi. Persónulega fannst mér barnið yndislegt á sinn brenglaða hátt. Hins vegar hryggði ég sem mamma þegar Beth stakk sér í magann og þegar Virgina fóstraði barnið á þriðja þriðjungi meðgöngu með ryðguðum áhöldum ekki síður. Eins og dýravinur grét næstum því þegar hún klóraði köttinn í blóðugar kvoðu. Hins vegar, eins hrollvekjandi og óheiðarlegt og barnið var, var ég að reyna að það myndi lifa. Og eins snúin og myndin var, þá er ég mjög forvitinn að sjá framhaldið..... ......... ....... ......... ......... ....... ...... .. ...