Ég var mjög hrifin af þessari mynd. Allir hafa eitthvað að kenna, allir eru raunverulegir. Engar pappahetjur eða kaldar, almáttugar persónur sem kunna allt. Ég las marga aðra áhorfendur hér kvarta undan siðferði Anne og yfir því að James vilji viðhalda ást sinni á henni, þrátt fyrir að hún hafi haldið framhjá honum, en ég er ekki sammála. Ég fann Anne (Emily Watson) alveg yndisleg og ég fann ást til hennar. Hún var mjög bæld kona, gjörðir hennar voru ekki skipulagðar: þegar hún byrjaði að losna var hún í rugli og gerði margar villur. En svo er það í raunveruleikanum, þegar þú öðlast frelsi er líklegt að þú gerir mistök (sérstaklega í upphafi). Var hún aðeins of vanþakklát? Kannski. En við verðum að muna að hún hleypur með fótunum í fyrsta skipti. Hún veit að James er eftir allt saman góður maður, kannski aðeins of stífur, alvarlegur og vinnumiðaður; en hún finnur líka fyrir löngun til að lifa lífinu eins og hún sjálf. Á hún meira að kenna en honum? Ég held að nei. En sú beygja sem gerist í lífi þeirra veldur nokkrum breytingum. James í stað þess að láta eiginkonu sína fara út úr lífi sínu (eins og aðrir áhorfendur sögðu að væri réttur kostur) bítur á jaxlinn og bíður og vonast til hins betra. Hann byrjar að skilja að það sem honum fannst yfirborðslega í lagi (hjónaband hans) í raun og veru var stjórnunarleikur sem hann lék á konu sína. Þetta er ekki saga með persónur sem eru of tilfinningaþrungnar og varasamar (þ.e.a.s. Ítalskir afbrýðissamir krakkar), þetta er saga af körlum og konum sem nota bæði hjarta og heila. Það getur verið mjög sársaukafullt en ef þú elskar manneskju virkilega (konur eða karl) og ef þú ert ekki hræðilega óstöðug í eðli þínu, ertu líklegast að fyrirgefa framhjáhaldi sínu og láta hann fara. Nema þú sért öfundsjúkur, forsögulegur, ástríðufullur, eignarmikill og andlega óstöðugur einstaklingur. Virkilega góð mynd. Síðasta atriðið, þegar James - þrátt fyrir allt sem gerðist áður - fer með Anne á lestarstöðina er mjög áhrifamikið: Hún er frjáls og hann skildi hvað frelsi þýðir fyrir mann.Guido