Ég horfði bara á þessa mynd í morgun og mér fannst hún vera frábær sýning á ríkidæmi trúarinnar. Babette gaf þeim aðra leið til að líta á lífið; ekki í staðinn, heldur aukahlutur. Hún deildi öllu sem hún átti með þeim sem gáfu henni það litla sem þeir áttu. Ég sé söguna um Guð hér inni. Hann sendi einkason sinn til manns. Maðurinn gæti ekki gefið neitt sem jafngildi því. Svo, fyrir litla fórn okkar, er okkur gefinn fullkominn fjársjóður og erum umbreytt vegna hans. Í þessari mynd hafa hinir þrætu bæjarbúar svo eytt sér í lítilli túlkun á Guði. Babette sýndi þeim að lífið og Guð geta svo sannarlega verið falleg í fyllstu merkingu þess. Kærleikurinn sem sonur Guðs sýndi manninum er kærleikurinn sem við ættum að sýna hvert öðru og líf okkar verður ríkara fyrir það. Jafnvel myndin er myndlíking. Það virðist hægt í upphafi, en fjárfesting tíma og athygli á smáatriðum er verðlaunuð á endanum. Þetta var sannarlega veisla.