Hjúkrunarfræðingurinn Charlotte Beale (hin yndislega Rosie Holotik) er komin á heilsugæslustöð Dr. Stephens fyrir geðveika fólkið undirbúið fyrir nýtt starf. Það sem hún býst ekki við er að finna annan meintan lækni í stöðu sinni eftir að Stephens verður fyrir árás af öxi-brjálæðislega „dómaranum“ Oliver W Cameron (..í hlaupandi kjaftæði, hvenær sem hann stendur frammi fyrir aðstæðum sem hann hefur ekki stjórn á, hörfar hann að endurtaka nafn hans). Þessi læknir er Geraldine Masters(Annabelle Weenick) sem er ekki viss um hvort Beale henti stofnun þeirra. Eftir langa umræðu um stöðuna (sem er frekar óþægileg vettvangur þar sem tvær umræður um að Beale hafi verið sent bréf frá Stephens sem fékk vinnu á heilsugæslustöðinni hjá Masters sem minnir hana oft á að hann sé ekki lengur við stjórnvölinn) samþykkir Masters að leyfa henni vinna í hjúkrunarstöðu, en góði læknirinn er kannski ekki eins og hún virðist.. Úrvalið af lúmskum inniheldur Sam(Bill McGee) einfaldur barnamaður sem var síðasta fórnarlamb Stephens í lóbótómíu, Jennifer(Harryette Warren)a kona sem þarf á fullorðnum að halda til að hugga hana þegar hún veltir sér í hæl Masters eins og hvolpur, Danny(Jessie Kirby) er vandræðalegur pirringur sem reynir oft að stela fölsku barni trufluðrar Harriet(Camilla Carr), Allyson(Betty Chandler)a. kynþokkafull nympho sem vill bara vera elskuð og hoppar á hvaða mann sem hún sér, og „Sergeant“ Jaffee(Hugh Feagin) dæmigert dæmi þitt um hermann sem hefur ekki sloppið við brjálæði stríðsins. Myndin sýnir óhefðbundnar aðferðir Masters við að stjórna heilsugæslustöð með því að leyfa sjúklingunum að ganga lausir með hurðir inn í öll herbergi án þess að læsingar dragi í efa..og svo ekki sé minnst á þá staðreynd að Oliver má enn ganga um þrátt fyrir að höggva bara Dr. Stephens með öxi. Og hvað varð eiginlega um Dr. Stephens? Ah ha..Tacky 70's drive-in rusl er mjög skemmtilegt ef þú ert í brenglaðri kvikmyndagerð. Ég laðast að furðulegum myndum um andlega höfnun vegna ófyrirsjáanlegs eðlis þeirra.. maður veit bara aldrei hvað í fjandanum gæti gerst, sérstaklega í þessu tilfelli þar sem þeir fá að flakka oft eftirlitslausir. Sumir telja lágt kostnaðarhámark ábyrgð, en í tilfelli þessarar myndar held ég að það auki upplifunina. Með ódýrri ljósmyndun og veikum framleiðslugildum (að vera tekin fyrir jarðhnetur í niðurníddu húsi á einhverjum hræðilegum stað) virkar þetta hrollvekjandi og mér leið eins og ferðalanga sem skyggnist inn í geðveiki í gegnum myndavélarlinsu að utan og horfði inn.