Hrunið á hlutabréfamarkaðinum 1929 og kreppan sem fylgdi í kjölfarið eyðilögðu næstum því bandaríska tónlistarleikhúsið, í raun var það lokahöggið á vaudeville. Þeir sem voru á bak við tjöldin urðu fyrir jafn illa höggi og þeir sem voru fyrir framan. Í viðleitni til að örva hagkerfi sýningarviðskipta og eigin hagkerfi, kemur leikhússtjórinn James Cagney, sem er atvinnulaus, upp með snilldarhugmynd. Settu á svið lifandi efnisatriði í kvikmyndum sem sýndar eru í hinum ýmsu kvikmyndahúsum sem spretta upp á einni nóttu úr gömlu leikhúsunum. Sumir aðrir keppendur fá að vita og keppnin er hafin. Footlight Parade er uppáhalds Busby Berkeley kvikmyndin mín. Það gefur James Cagney tækifæri til að sýna nokkuð af fjölhæfni sinni sem dansari sem og harðjaxl. Þegar Cagney hætti störfum sagði Cagney að þó að hann hafi sýnt fáa söngleiki sína mikið, gæti hann varla verið að skipta sér af sumum af beinskeyttum dramatískum myndum sínum. Hann óskaði þess að hann hefði gert nokkra söngleiki í viðbót á ferlinum og ég vildi að hann hefði gert það. Auðvitað stangast uppsetning þessara Busby Berkeley stórleikja á leiksvið kvikmyndahallar alla rökfræði og skynsemi. En það er svo skapandi og skemmtilegt að horfa á. Dick Powell fær að syngja þrjú lög í Footlight Parade, Ah the Moon is Here, Honeymoon Hotel og By a Waterfall, þau síðustu tvö með Ruby Keeler sem setur þetta skjáteymi enn frekar. Ruby syngur og dansar með Powell í tveimur síðustu og hún er í samstarfi við James Cagney í uppáhaldsnúmerinu mínu frá Footlight Parade, Shanghai Lil. Joan Blondell er ekkert bull stelpa Cagney á föstudaginn í leikhúsinu. Eins og í Blonde Crazy, er hún sú sem er með alvöru gáfurnar í þeim dúett og það er fljótleg hugsun hennar sem bjargar honum út úr heimilisvandamálum sem hann á í ofanálag við leikræn vandamál sín. Eitt af bestu skjáhlutverkum Blondell. Leitaðu að Dorothy Lamour og Ann Sothern í kórnum eins og á IMDb-síðunum fyrir þær báðar. John Garfield sést stuttlega í Shanghai Lil númerinu. Og í senu í upphafi myndarinnar fer framleiðandinn Guy Kibbee með Cagney í kvikmyndahús þar sem þeir sýna B vestra með John Wayne í aðalhlutverki. Rödd hertogans er ótvíræð. En það sem er enn óvenjulegra er að stutta myndbandið sýnir hann í atriði með Frank McHugh sem leikur annan Cagney aðstoðarmann í Footlight Parade. Ég held að Warner-bræðurnir hafi verið að gera smá grín þarna. Ég verð að trúa því að myndbandið hafi verið af ásettu ráði. Footlight Parade er Busby Berkeley í sínu súrrealíska besta.