The Man With a Golden Arm var ein af tríói frábærra mynda um sama tíma sem fjallaði um eiturlyfjafíkn. Hinar tvær voru Monkey On My Back og A Hatful of Rain. En ég held að af þessum þremur sé þessi besti. Ef Otto Preminger hefði tekið hlutinn í alvöru Chicago í stað þessara augljósu stúdíósetts hefði myndin kannski verið betri enn. Hver veit, kannski gat Preminger ekki fengið nægan pening til að borga fyrir staðsetninguna. Það er eini gallinn sem ég finn í myndinni. Frank Sinatra er heróínfíkill kortasalari sem var handtekinn fyrir að hylja yfirmann sinn Robert Strauss þegar ráðist var á leikinn. Hann tók við lækningu á meðan hann var í fangelsi og vill nýtt líf sem djasstrommuleikari. En fullt af fólki er að leggja á ráðin gegn honum. Fyrst Bob Strauss sem vill fá hann aftur, sérstaklega vegna þess að nokkrir þungavigtarspilarar eru í bænum. Hann notar fáeinar aðferðir til að fá þjónustu Sinatra til baka. Í öðru lagi er Darren McGavin dópsali á staðnum sem vill fá Sinatra gott og aftur hrifinn sem viðskiptavin. Og að lokum Eleanor Parker, viðloðandi eiginkonu hans sem er að vinna svikaleik til að sigra alla, bara til að halda honum í kring. Frank Sinatra fékk tilnefningu sem besti leikari fyrir þessa mynd, en tapaði fyrir Ernest Borgnine í Marty. Sinatra hefði kannski unnið fyrir þessa ef hann hefði ekki unnið fyrir From Here to Eternity í flokki aukaleikara fyrir nokkrum árum og að Marty hafi verið svo lofuð mynd á því ári. Atriði hans sem fara í gegnum afturköllun lokuð inni í íbúð Kim Novak munu skilja þig eftir. Eleanor Parker fær ekki nóg kredit fyrir hlutverk sitt. Hún er í raun eitthvað eins og brjálæðislega uppátækjasöm eiginkonan sem vill að Sinatra sé bundin við sig, sama hvað það kostar. Ef hún hefði ekki verið tilnefnd sama ár fyrir Interrupted Melody hefði hún kannski verið tilnefnd fyrir þetta. Árið 1955 var hápunktur ferils hennar. Darren McGavin fékk sína fyrstu alvöru tilkynningu sem mjög serpentínur eiturlyfjasala. Frammistaða hans er ábyrg fyrir að láta hold þitt skríða. Elmer Bernstein lagði til frábæran djassleik til að undirstrika almenna siðleysi hins dapurlega Chicago-hverfis sem persónurnar búa í. Ekki staður sem þú myndir vilja ala upp fjölskyldu þína.