„Fido“ á hrós skilið fyrir að taka þreytta tegund, uppvakninga, og breyta henni í frumlega kvikmyndaupplifun. Andrúmsloftið á fimmta áratugnum er töfrandi, leiklistin frábær og öll framleiðslan sýnir mikla nákvæma skipulagningu. Skyndilega er áhorfandinn á kafi í heimi fallegra sígildra bíla, „Eisenhower-tímabilsins“ kjóla, art deco húsgagna og uppvakningaþjóna. Það væri mjög auðvelt að afgreiða „Fido“ sem teiknimyndalegt ló, svipað og „Tank Girl“, en þessar tvær myndir eru mjög ólíkar. "Fido hefur uppbyggingu, handrit sem segir sögu og leik sem er yfirburða. Ekki mistök, þetta er djörf svört gamanmynd sem tekst þar sem svo margir aðrir hafa mistekist. Mælt er með því. - MERK