Tíminn hefur ekki verið góður við þessa mynd frá breytingadögum hljóðs frá þöglu. Söguþráðurinn er með glæpamann sem fellur fyrir félagsveru sem vill hjálpa til við að lúta gæfufiðluleikara sínum sem hún elskar. Það eru auðvitað fylgikvillar. Vandamálið við myndina fyrir mig er að hún hefur ekki elst vel. Sýningar eru út um allt og sumar tilfinningaþrungnar senur virðast svo yfirgengilegar að þær séu hlæjandi. Eitt seint orðaskipti þar sem Carol Lombard hendir einhverjum út úr herberginu sínu fékk mig til að grenja yfir söngnum. Það eru aðrir tímar þegar kvikmyndin verður kyrrstæð, merki um takmarkanir hljóðnemana. Hún er ekki slæm mynd, það er bara að tæknilegar takmarkanir myndarinnar koma í veg fyrir raunverulega ánægju. Venjulega er ég fyrirgefandi, en í þetta skiptið gat ég bara ekki farið með straumnum (Þá aftur var eintakið sem ég sá alveg hræðilegt). Þess virði að skjóta í fyrirgefnu skapi (og til að minna á að Robert Armstrong gerði í raun meira en að spila Carl Denham í King Kong)