Það er eins og einhver hafi tekið ímyndunarafl tölvuleik og sett hann í blandara, og senusamanburðurinn sem myndast er það sem við þurfum að sitja í gegnum. Leyfðu mér að halda áfram með því að segja hversu mikið ég elska kínverskar fantasíumyndir. Allt frá skemmtilegum og kjánalegum, til þeirra sem einbeita sér að bardagalistum, til dramatískari og rómantískari tegundaþetta er tegund sem ég hef mjög gaman af. Kvikmyndir eins og "A Chinese Odyssey: Pandora's Box" og "A Chinese Odyssey: Cinderella" (sem báðar voru skrifaðar og/eða leikstýrðar af Jeffrey Lau); "Brúðurinn með hvítt hár"; "Fiðrildi og sverð"; "Grænn snákur"; "Kínversk draugasaga"; "Sverðmaður II"; "Zu: Stríðsmenn frá Galdrafjallinu"; "Krókur tígur, falinn dreki"; og aðrir. Þess vegna hlakkaði ég til "A Chinese Tall Story." Ein af persónum myndarinnar er "Apakóngurinn" (aka Sun Wukong), afar þekkt persóna í kínverskri goðafræði, fyrst sögð í sögunum af "Ferðinni til Vestursins", hinu epíska ævintýri sem skrifað var fyrir um 500 árum síðan. (Sagan af apakónginum og lærisveinum hans er einnig í brennidepli í "Chinese Odyssey" myndunum, meðal margra annarra). Aðrar kunnuglegar persónur sem koma fram í myndinni eru Zhu Wuneng (svínapersónan) og Sha Wujing. Svo hvernig fer þetta allt úrskeiðis? Jæja, við skulum taka dæmi sem vestrænir áhorfendur þekkja. Hvað með Robin Hood goðafræðina? Þekkt saga frá gamla daga. Segjum að Robin Hood myndin okkar lék Wesley Snipes sem Robin Hood og Haley Joel Osment sem Friar Tuck. Maid Marian er engin önnur en Rosie Perez. Við skulum líka gefa Sir Robin Uzi, því þú veist aldrei hvenær þú gætir þurft að sóa sýslumanninum í Nottingham. Þeir gætu þurft eldflaugapakka líka, og á meðan við erum að því, gefðu þeim taktískt kjarnorkuvopn því það gæti vissulega komið sér vel. Ef þér finnst þetta hljóma eins og mjög sniðug endursögn á Robin Hood sögunni, þá er "A Chinese Tall Story" myndin fyrir þig! Eins og ég benti á hér að ofan er þessi mynd ruglað óreiðu. Á fyrstu 30 mínútunum kynnumst við ekki aðeins Sun Wukong, Zhu Wuneng og Sha Wujing, heldur einnig fyrir munknum Tripitaka (sem er í raun aðalsöguhetjan), rænt börn, "þúsundarpöddupúki" (sem skýtur leysir geislar), neðanjarðar tréguð, eðla ættkvísl, englastelpa í millivetrarbrautareggi, skjaldböku lávarður, hafdrekakonungur, síbreytilegur töfrastafur, töfrasproti stúlka, ormagöng í geimnum og Fjórir himneskir riddarar. Allt þetta væri ekki svo slæmt - sögurnar og goðsagnirnar sem hafa gengið í gegnum árin hafa vissulega alls kyns frábæra þætti. En ég ábyrgist að kínverska goðafræðin inniheldur ekki mikið af því sem við verðum fyrir í síðasta hluta myndarinnar. (Hjálpleg ráð til kvikmyndagerðarmanna: Bara vegna þess að tölvubrellur krakkar þínir GETUR komið með flott útlit geimskip og myndir af intergalactic stríði, þýðir ekki að þeir ættu að gera það). Þú veist að kínverska goðafræðimyndin þín er á rangri leið þegar leikstjórinn spyr (og Ég er ekki að búa þetta til, þetta er bein tilvitnun í athugasemdina) „Ég spurði tónskáldið hvort við gætum ekki haft meira rokk-n-ról tónlist þegar hún breytist í einhvers konar Android-líkan hlut. Er einhver saga falin hérna einhvers staðar? Já. Já það er. Mest af ævintýrinu fylgir Tripitaka (leikinn af Nicholas Tse"Gen-X Cops," "Time and Tide," "My Schoolmate the Barbarian") og Meiyan, eðlu imp stúlkunni (leikinn af Charlene Choi og tölvu). Choi er það besta sem gerist í þessari mynd. Þú þekkir hana kannski sem helminginn af Canto-popp hópnum "Twins" og úr öðrum myndum eins og "The Twins Effect" (skemmtileg mynd) og "Just One Look" (furðu góð drama/rómantík/gamanmynd). Aumingja Choi, sem er eðla og allt, þekkist varla með vörtum, tönnum, deigandi nefi og hnúkuðum baki. Það er þangað til tölvurnar ná tökum á henni og fegra hana, sem gerir það einhvern veginn verra. Tse er þokkalegur, en allir aukaleikararnir voru ömurlegir. Nokkur auðþekkjanleg andlit í bitahlutum eru til spillis. Á einum tímapunkti var ég að rökræða við sjálfan mig hvort "A Chinese Tall Story" væri skopstæling. Ég gat næstum sannfært sjálfan mig um að það var þegar milligalaktíska eggjastelpan (leikin af mjög fallegum Fan Bing-Bing) fór út og kveikti í Marlboro (!) á meðan hún talaði við Tripitaka sem æfði bardagalistir klæddur í könguló- Mannabúningur (!!). En það er ekki skopstæling. Auðvitað er það hin týpíska Hong Kong kjánaskapur, en myndin tekur sjálfa sig nógu alvarlega, með nóg af senum af rómantík og patos (skorið með sleggjukasti af fiðlum og áhrifamiklum sellóum) og hrífandi hasar og ævintýrum. Þú gætir haldið að þú gætir horft á þetta á Netflix leigu og það myndi ekki kosta þig neitt. (Ó, en það mun kosta þig, allt í lagi). Er eitthvað gott að segja? Jú. Litirnir eru líflegir (þeir eru það besta við þessa mynd). Og kvikmyndagerðarmennirnir voru vissulega að reyna mjög mikið. Verst að öll þessi fyrirhöfn fór í kvikmynd sem er ekki mikið meira en slæmur tölvuleikur.