Púki, af tré, fjarlægir sig í formi manns til að elska unga fagra mey aðeins til að hún deyi. Augu púkans frjósa, tveir blóðdropar falla ofan í rúm sem hann hafði búið til sérstaklega fyrir þráhlut sinn. Rúmið eyðir blóðinu og hungrið er eftir..alls sem kemst í snertingu við rúmið er neytt! Þetta er útskýrt fyrir okkur af einu af fórnarlömbum rúmsins, málara þar sem sál hans er föst "inni í" einu af síðustu verkum hans, listræna túlkun hins síðasta hvíldarstaðs hans (..hann var að deyja úr neyslu, hóstaði blóði, ákvað að deyja á dánarbeði). Þú sérð málarann, sem við getum séð eins og hann væri fastur í litlu herbergi og horfir í gegnum málverk sitt, því miður áhorfandi að máltíðum rúmsins. Rúmið hefur dökkan húmor og við sjáum þetta með því að leyfa málaranum að lifa, jafnvel gefa honum skartgripi og aðrar eigur sem einu sinni voru í eigu étinna fórnarlamba. Höfuðkúpa eins fórnarlambsins vex skærrauð blóm ekki langt frá kjallaranum sem hýsir rúmið. Í myndinni eru þrjár ungar konur sem rekast á höfðingjasetrið sem geymir kjallarann ​​sem inniheldur dánarrúmið. Málarinn (Dave Marsh) gæti bara haft aðferð til að eyða dánarbeðinu en hún mun innihalda mannfórn til að endurvekja líkama þess sem dauða hans olli hungri í fyrsta lagi. Patrick Spence-Thomas gefur mjúka, niðurdrepandi rödd hins fasta málara, segir frá myndinni, harmar yfir núverandi ástandi hans, segir okkur frá fyrri fórnarlömbum og skammar oft rúmið af rándýru eðli þess. Endanleg, ósvikin sértrúarmynd..I býst við því að staðan svífi núna þegar DEATH BED:THE BED THAT EATS hefur fundið leið til áhorfenda (..eins og ég) sem kann að meta hið undarlega og gróteska. Rúmið sjálft inniheldur fljótandi tegund af sýru með eplasvín blæ þar sem við sjáum hlutina og mennina (.. berjast fyrir ekki neitt) neytt. Margir gætu kannast við ungan William Russ(BOY MEETS WORLD, THE UNHOLY) í krullum, sem leitar að systur sinni á flótta, finnur hana í kjallaranum, uppvakningalík og í áföllum (.. auðvitað var Julie Ritter svona í heild sinni kvikmynd, í trans, segir varla orð) með þá báða föst. Í einni af geðveikustu senum myndarinnar reynir Russ að stinga rúmið aðeins til að hendur hans festist í tökum á því, holdið sýrt með aðeins beinbein eftir, brjóskið versnar. Það er ein langvarandi flóttatilraun fórnarlambs sem fæturnar festust í rúminu, næstum út úr kjallaranum þegar rúmfötin hrifsuðu hana aftur inn í kviðinn þar sem hún átti heima. Myndin finnst næstum algjörlega súrrealísk eins og við værum að horfa á makabera martröð þróast. Leikstjórinn George Barry er oft með kjaftshögg um fórnarlömbin sem lenda í þeirri óheppilegustu stöðu að velja dánarbeðið sem athvarf. Málarinn minnir okkur á allt fólkið sem var borðað. Það er í raun ekkert eins og þessi mynd nokkurs staðar, hún er örugglega einstök.