Það hefur verið tíska undanfarin ár fyrir oft-sem-ekki kaldhæðnislegar uppvakningatengdar kvikmyndir, auk annarra fjölmiðla holdgervinga hold-etandi upprisu dauðra. "Fido" er mynd sem er annað hvort tilraun til að græða á því, einfaldlega birtingarmynd þess, eða hvort tveggja - og hún fellur algjörlega í flokk kaldhæðnislegra zombie. Brandarinn hér er sá að við fáum að sjá gangandi dauðir í andstæðu samhengi víðtækrar staðalímyndar, típandi hreinnar, varasögu (við erum í kjölfar mikils zombiestríðs og verurnar eru nú temdar sem þrælar) útgáfa af úthverfi frá 1950. Þetta er hæfilega fyndið hugtak eitt og sér, og dugar kannski fyrir fimm mínútna gamanskessa, en það getur ekki haldið uppi leikinni kvikmynd ein og sér. Brandarinn um að rotnandi lík fyrir þjóna séu í ósamræmi við þessa hugsjónaútgáfu af smábæ er endurtekinn aftur og aftur og missir alla virkni. Hljóðrásin spilar linnulaust sólríka tóna á meðan zombie mannæta nærstadda. Orðið "uppvakningur" er stöðugt sett inn í annars kunnuglega heimilislega línu fyrir ódýra tilraun til hláturs. Mjög víðtæk og tilgerðarleg framsetning "nítján fimmta áratugarins" hér getur ekki annað en pirrað mig. Það er svo stílfært, greinilega "Pleasantville-"innblásið, að það er meira áberandi í því að veifa vísbendingum um 1950-skap þess en í raun að líkjast einhverju sem gæti hafa gerst á milli 1950 og 1959. Það er eitthvað ógeðslega háðslegt. um það, eins og myndin sé að monta sig tómlega og hugsunarlaust yfir því hversu opnari, jarðbundnari og yfirburða 2000. Vegna þess að persónurnar eru svo víðtækar framsetningar á „týpum“ poppmenningar 1950, er erfitt að þróa mikla tilfinningalega fjárfestingu í þeim. Hver hefur nokkra karaktereiginleika sem kastað er á hann eða hana -- Helen er heltekið af útliti og Bill elskar golf og reimt hans með því að hafa þurft að drepa föður sinn -- en þau eru enn frekar tvívídd. Flutningur innan takmarkana þessarar slæmu ritunar er fínn. Bestur er Billy Connolly sem Fido uppvakningurinn, sem að sið Boris Karloff í "Frankenstein" gefur í raun karakter og samúð til grónu skrímsli sem getur ekki talað. Það eru smávegir af ólúmskri líkneski varpað í kring -- um vörufótísisma, rasisma, klassisma, stríðsofsóknarbrjálæði, osfrv, en ekkert af því virkar í raun á alhliða stigi og kvikmyndagerðarmennirnir halda sig ekki við neitt. Því miður fer þessi mynd ekki í raun framhjá því að halda sig við fábreytta brandarann ​​„Look! Zombies in 'Leave it to Beaver!'" í góðan og hálfan klukkutíma.