Það er erfiður hlutur að leika drottningu. Annars vegar þarf leikkonan að vera tignarleg og valdamikil, og hins vegar þarf hún að sýna varnarleysi í erfiðum aðstæðum ásamt því að safna kjarki og ákveðni til að sigrast á ólíkindum, þar sem næstum allar kvikmyndir um drottningar hafa þessi grunnlína. Emily Blunt er nokkuð geislandi sem Victoria, en það er ekki eins fullkomin frammistaða og ég myndi vilja, henni að kenna. Ég get ekki annað en fundið fyrir því að þetta sé Mills & Boon skáldsöguaðlögun miðað við dekkri og dramatískari mynd um aðra unga drottningu, Elizabeth. Þar af leiðandi fær Blunt ekki að hlaupa með drottningartilfinningar, að minnsta kosti ekki að fullu, þar sem hún er, þú veist, hin unga Victoria. Til að sjá gömlu Viktoríu skaltu skoða frú Brown. Jean-Marc Vallee er áhugavert val á leikstjóra fyrir myndina. Hann gerði síðast C.R.A.Z.Y., sem var frábært og knúði hann til frægðar. Þetta var talsvert öðruvísi mynd en ég man að hún leit svakalega út og það er líklega helsta líkt með myndunum tveimur. En á meðan Vallee skrifaði C.R.A.Z.Y., þá var þessi eftir Julian Fellowes, og þó ég hafi haft mjög gaman af Gosford Park hans, var sagan í þessari mynd miklu minna áhugaverð. Ég týndist fljótlega með alla stjórnarpólitíkina. Kannski var það minna grípandi vegna þess að ekki var hægt að hálshöggva konungdæmið. Ég er bara að segja.