Eftir að hafa lesið ævisögu um síðasta rússneska tsarinn (Nicholas II) og honum tókst ekki að tryggja stuðning hersins, ákvað ég að prófa þessa mynd. Ég horfði á hana með algjörlega opnum huga, vissi ekkert um hana (nema orðspor hennar ).Þetta eru þau atriði sem heilluðu mig mest.1) Skotin af orrustuskipum og hermennirnir sem notaðir voru sem aukahlutir. Oftar en einu sinni staldraði ég við að hugsa "ef þetta væri gert á þessum tíma og stað hefðu 80% af þessu verið tölvugert".2) Raunsæið í því. Allt frá maðk-smituðu kjötinu til skotsins á sjómanninum með kertinu sínu og goðsögninni "Killed for a bowl of soup", þessi mynd gefur engar eftirgjöf fyrir tölvumálið (sem, sem betur fer, hafði ekki verið fundið upp ennþá).3 ) Hæg niðurganga í brjálæði í Odessa Steps röðinni. Frá fyrsta skoti, þegar limalausi maðurinn birtist, færðu þá hugmynd að eitthvað gæti verið að; þar sem heildarmyndirnar eru samsettar, líður þér þó vel í umhverfi þínu. Þá birtist aflimaður og fólk byrjar að falla í dramatískum stellingum. Samt eru myndirnar samsettar... þar til kósakkarnir birtast í sviðsmyndinni og ótrúlegar skotsamstæður birtast. Þessi sena er auðveldlega þess virði að fá aðgangseyri.4) Sú staðreynd að þessi mynd er 100% óspilltur áróður. Svo aftur, þegar Rambo barðist í Afganistan hafði hann líka eitthvað með "áróður" að gera; bara af öðru tagi. Á heildina litið: kvikmynd sem skemmist af dálítið hægri frásögn. Engu að síður eru Metropolis, The Cabinet of Dr. Caligari og þessi mynd fullkomin dæmi um frumlegar, oddvitar kvikmyndir sem enn er minnst fyrir verðleika sína í dag. Þær láta nútímamyndir virkilega líta leiðinlegar og endurteknar út.