Það eru ekki til nógu margar kvikmyndir með hommaþema og það eru ekki nógu margar myndir sem koma út. Allir eru kærkomin viðbót við tegundina. Þó framleiðslugildin séu há (myndin „lítur“ vel út, Matthias Freihof (Philipp) lítur MJÖG vel út í gallabuxum) er þetta slæm. Þetta er tímabil: Líf samkynhneigðra undir kúgandi stjórn (Austur-Berlín, 1989) líf sem virðist vera 40 árum á eftir vestrinu. Á vissan hátt erum við að sjá okkar eigin sögu; hvernig það gæti hafa verið fyrir homma á fjórða og fimmta áratugnum hér (minnti mig oft á "Last Exit to Brooklyn :bókin ekki myndin). En hún er stanslaust niðurdrepandi og HÆGÆG á tilgerðarlegan hátt sem kallaði fram gamla SCTV sendingu uppi af Ingmari Bergman. Það er svo slapplega klippt að ég velti því fyrir mér hvort leikstjórinn hafi bara ekki hakkað af handahófi. Já, það er kraftaverk að þetta hafi verið tekið upp og gefið út áður en The Wall féll og já, lífið á bak við `Tjaldið` var erfitt fyrir homma. Góður leikstjóri hefði getað sýnt þetta allt án þess að svífa áhorfendur. Góður leikstjóri hefði látið mig merkja þessa sem eina af frábæru væntanlegu myndunum og ekki eina af ungfrúunum.