Mér datt í hug á meðan lokaatriði myndarinnar fraus að afhjúpa örfá smáatriði dauða Buddy Holly að það er enn fólk á lífi í dag sem var á þeim stað í Clearlake, Iowa sem man það vel. Þetta hlýtur að vera áleitin minning sem textinn „American Pie“ gefur enn meira áberandi áhrif, þar sem það er virðing fyrir daginn sem tónlistin dó. Heimurinn missti gríðarlega hæfileika þennan dag, líf styttist langt fyrir blóma þeirra og maður getur aðeins velt því fyrir sér hvað gæti hafa verið ef tríó tónlistarmanna sem fórust þann dag hefði lifað af og skapað enn meiri tónlistararfleifð. Ég horfði á myndina í dag um þrjátíu árum eftir upphaflega kvikmyndaútgáfu. Þrjátíu ár, ég á í nokkrum vandræðum með að vefja huga minn um það. Ég hafði gleymt miklu af því, á meðan ég mundi eftir litlu hlutunum, eins og krikket í veggnum sem varð ódauðlegt með nafni hljómsveitarinnar. En mest af öllu man ég eftir tónlistinni. Það er erfitt bara að sitja þarna og byrja ekki að slá í takt við „Oh Boy“ eða „That'll Be The Day“ og maður þarf að velta því fyrir sér hvaðan ógnin við siðferði okkar gæti hafa stafað af þessum lögum. Ég er að minnsta kosti með Buddy á því marki, hvernig gætu þetta verið frumskógartaktar ef hann komst upp með þá? Fyndið hvernig hver áratugur í röð kom með sína eigin ógn við samfélagið - Bítlana, Motown, Disco og fjöldann allan af öðrum tónlistarformum. Við hlustum enn og dönsum í takt við taktinn, svo ég býst við að þeir gætu ekki hafa verið svo slæmir. Það var enn eitt atriðið úr myndinni sem ég hafði gleymt. Þetta er þar sem ég lærði að berja síma í borðið þegar manneskjan á hinum endanum var ekki að sjá hlutina á mér. Ég hef gert það nokkrum sinnum í gegnum árin, en var nú búinn að gleyma upprunanum. Jæja, ég ætti að vera góður í þrjátíu ár í viðbót núna eða svo. Þú verður svo sannarlega að gefa Gary Busey heiður fyrir túlkun hans á Buddy Holly. Þegar maður sá hann í dag gæti maður aldrei ímyndað sér hann sem grennta rokkarann ​​með hornagleraugu, en það var tour de force persónusköpun og frammistaða sem skilaði Busey Óskarshnakka. Don Stroud og Charles Martin Smith eru hæfir sem hljómsveitarmeðlimir Buddy, þó að persónur þeirra taki aftursætið í stórum hluta sögunnar. Ég naut þess lúmska hvernig aðrar tónlistargoðsagnir voru flokkaðar inn í myndina, nöfn eins og Sam Cooke og King Curtis, án þess að hafa nokkurn tíma í huga viðveru þeirra. Ég mun alltaf vera aðdáandi og fylgismaður tónlistar frá fimmta og sjöunda áratugnum - "gamla" kalla þeir þá núna. Ég býst við að það geri mig líka svolítið gamlan, en þú getur ekki komið í stað upplifunarinnar af því að alast upp með tónlistarsögunni sem nú kemst á hvíta tjaldið. Sem styrkir bara þá hugmynd að ég haldi áfram að njóta tónlistarinnar þangað til, jæja, daginn sem ég dey.