Útgáfa(r) Peter Jacksons eru betri myndir í heildina frá hlutlægu sjónarhorni. Sem sagt, þetta eru ekki uppáhalds skjáútgáfurnar mínar af Lord Of The Rings, og leyfðu mér að útskýra hvers vegna. Í fyrsta lagi er leikur persónanna á skjánum bara of venjulegur og lítt hvetjandi með LOTR Jackson. Allur leikhópurinn er of rekinn. "Ertu að halda því fram að þessar kjánalegu teiknimyndapersónur í útgáfu Ralph Bakshi séu betri leikarar en alvöru fólk?" mætti ​​spyrja. Jæja, þeir eru í rauninni ekki kjánalegir (fyrir utan Hobbita, síðar um þá) og þeir eru vissulega með meiri persónuleika en flokkur Jacksons - jafnvel með miklu takmarkaðri samræðutíma. Og það er vegna yfirburða _raddspilunar_ Bakshi's LOTR. Tökum Aragorn sem dæmi. Í þessari útgáfu er rödd hans djúp og karismatísk með fullt af vald (Aragorn drottinn) og með vandaðan rasp (Aragorn landvörður). Þetta er vegna frábærrar raddbeitingar John Hurt. Berðu þetta saman við frekar háan hljóm Viggo Mortensen án sálar og einvígið verður fljótt misjafnt: Hurt slær Mortensen niður. Og svo er það Gandalfur. Líklega mest ráðandi (og vinsælasta) persónan í allri sögunni. Í þessari Bakshi útgáfu er Gandalf(William Squire) algjör galdramaður. Og þá er ég ekki að meina að hann skýtur boltum úr fingurgómunum (hann gerir það ekki), en nærvera hans er bara grípandi. Hann er dularfullur, kraftmikill og getur auðveldlega skipt úr blíðum gömlum manni yfir í skelfilega manneskju. Bættu við það útliti hans: Hávaxinn, gamall eins og forn eik, skegg langt eins og líkaminn, skarp augu, galdranef og auðvitað klassíski galdrahattan. Fullkominn Gandálfur, alveg eins og í bókunum. Gandalf hjá Ian McKellen er aftur á móti einfaldlega of leiðinlegur. Hann lítur út fyrir að vera of mannlegur, hljómar of mannlegur, virkar of mannlegur og ber engan hatt eða beitir engu sverði. Já sverð. Í þessari Bakshi útgáfu skorar Gandalf nokkur blóðug orkadráp með sverði sínu (eins og hann gerði í bókunum). Og þetta eru stílhrein slow motion dráp. Gandalfur er ekki vald til að skipta sér af. Og það verður að taka fram, að þó að mér sé leiðinlegt að segja þetta, þá kom hinn mikli Christopher Lee ekki á lífi í Saruman. Fraser Kerr í þessari mynd gerði það, jafnvel með mjög takmarkaðan skjátíma og línur. Áður en ég fer algjörlega yfir í sjónræna þætti myndarinnar, verður að nefna að raddbeitingin og almenn framsetning Orkanna eru líka betri en hin tilgerða slæma Jacksons. krakkar. Orkar Bakshis hræða óvini sína (eða hver annan) stöðugt með urri, öskri og viðbjóðslegu tungumáli. Þeir eru trúverðugri sem skrímsli og eru trúari bókinni að mínu mati. Og að lokum, Black Riders - eða Nazgul. Þessir fullkomnu vondu krakkar eru ógnvekjandi draugar í þessu - ekki bara sumir reiðmenn sem klæðast svörtu. Og þeir tala með áleitinni rödd, sem dáleiðir fórnarlamb þeirra. Uppáhalds atriðið mitt í myndinni er þegar Nazgul eru að elta Frodo nálægt ánni. Þó að Peter Jackson gæti ekki gert neitt annað en að sýna ökumenn einfaldlega elta veisluna, þá dregur Bakshi fram martraðarkenndan draum með flottum hægum atriðum og þrumandi himni. En eins og mér líkar þessi mynd meira en Jackson, þá eru þeir síðarnefndu, ef aðeins tæknilega, samt betri. Og það er vegna nokkurra lykilmynda. Eins og þú veist er Bakshi LOTR með blöndu af teiknimyndapersónum (allir hobbita og aðalleikarar) og alvöru leikurum þakinn málningu. Ég á í raun ekki í vandræðum með að nota alvöru fólk í hreyfimyndir á þennan hátt, en það passar bara ekki mjög vel við hefðbundnar teiknimyndafígúrur. Þetta á sérstaklega við um menn (Riders of Rohan, tavern fólk o.s.frv.) Orcs eru öðruvísi efni, þar sem þeim er ætlað að líta mjög áberandi út frá öðrum persónum. Orcs, þó þeir séu leiknir af mönnum með hreyfimyndablöndu, líta mun betri út en Jacksons útgáfa. Þeir eru með brúnt-græna húð, glansandi rauð augu, flatt andlit og oddhvassar tennur. Stærsta ruglið í myndefni þessarar myndar eru hins vegar Hobbitarnir. Þó að ég vilji næstum hverja persónu í Bakshi útgáfunni samanborið við Jackson, þá hefur sá síðarnefndi greinilega betri Hobbita, í raun eru þeir fullkomnir. Með Bakshi færðu pirrandi og frekar illa teiknaða manneskjulega Disney-bambi. Og þú neyðist til að eyða miklum bíótíma með þeim, svo varaðu þig við. Aftur, raddbeitingin er í lagi hjá þeim líka, en munnur leikaranna getur ekki bjargað "ídýfingarskaðanum" sem þessir litlu veslingar hafa valdið. Jæja, ég var samt aldrei hrifinn af þessum hálfgerðum. Almennar bilanir í Bakshi handritinu eru vel þekktar. Takmarkaður spilunartími (með takmörkuðu fjárhagsáætlun) og mikið af atriðum sem vantar. Svo þó þessi mynd nái yfir næstum helming sögunnar, þá gerir hún það ekki í miklum smáatriðum miðað við útgáfu Jacksons. Í samantekt er Ralph Bakshi útgáfan af LOTR með yfirburða:-heildarstemningu (það líður meira eins og Middle-Earth) -heildar raddbeiting -tónlist (ég graf virkilega eftir fantasíuskor eftir Kont & Rosenman) -Gandalf -Aragorn (Einn af bestu hlutverk John Hurts) -King Theoden -Orcs -Black Riders -Elrond (Hann er ekki einhver ævintýrahippi í þessum!)Þó að Jackson útgáfan sé betri:-vegna þess að hún nær yfir alla söguna -heildarmyndir og tæknibrellur -Gollum/Smeagol -Balrog -Hobbits Hringadróttinssaga eftir Ralph Bakshi, jafnvel með vel þekktum göllum, er ein besta teiknimynd sem gerð hefur verið og fangar andrúmsloftið í fantasíuheimi Tolkiens mjög vel, ef ekki fullkomlega. Ég gef henni 8½ einkunn af 10.