Lily Powers (Barbara Stanwyck, sem er einfaldlega hrífandi) sleppur úr lífi þess að vera pimped af föður sínum (..og hinni látlausu þjónustustúlku) sem deyr í sprengingu og druslur sig í gegnum útibú í bankafyrirtæki í stórborginni Gotham. Þegar eignarhaldssamur elskhugi myrðir þann sem átti að vera næsti tengdafaðir hans (og nýi elskhugi Lily) eru himinin takmörk fyrir Lily þar sem hún hefur skrifað niður hin ýmsu sambönd sín í dagbók og lúmskur gerir það ljóst að blöðin munu fá það ef ákveðin laun koma henni ekki í hendur. Nýráðinn forseti bankans, Courtland Trenholm(George Brent), sendir Lily til Parísar í stað þess að punga yfir fullt af deigi, en verður fljótlega ástfanginn eftir margvísleg kynni af henni í City of Love. Þetta fær Lily til að fá vatn í munninn því nú mun hún hafa náð stalli velgengni að tæla mann auðugs og álits koma henni auðæfi. Þó skapast aðstæður sem munu fá hana til að taka ákvörðun sem ógnar farsælli leið hennar til að ná þessum auðæfum. Hann þarf peninga sem Lily hefur núna í fórum sínum, annars á hann nákvæmlega ekkert. Stanwyck er öll myndin þrátt fyrir venjulega Warner Brothers-pólsku. Með því að gerast á forkóðatímabilinu gefst kvikmyndagerðarmönnum tækifæri til að útskýra bannorð eins og konu sem notar kynlíf til að ná árangri og hvernig það getur leitt til harmleiks. Góð leikstjórn frá Alfred E Green sýnir í gegnum fíngerðar vísbendingar í mismunandi háttum og tali í gegnum góðan leik úr tælandi leik Stanwyck hvernig á að setja eitthvað á svið án þess að sýna beinlínis athöfnina. Augljóslega sýnir myndin að peningar eru ekki allt og allt það djass sem ást kemur inn í hjarta látins hjarta Lily. Þessi endir að láta Lily ná kraftaverkabreytingunni í einhvern ástfanginn var mér ekki satt. Hún hefur eytt öllum þessum tíma í að komast á þann pall til að falla fyrir manni sem var í rauninni ekkert öðruvísi en aðrir sem hún hafði notað á undan honum.