Fáir myndu halda því fram að teiknimyndaleikstjórinn Hayao Miyazaki sé einn af fáum sem hafa þennan hæfileika.(Nei. Of margir einbeita sér að "ótrúlegum" hæfileika John Lassiter til að stela söguþræði annarra kvikmynda, breyta þeim í fallegar brúðusýningar og fá síðan lof sem snillingur ... en ég vík frá mér.)Miyazaki hefur gefið okkur kvikmynd eftir mynd sem fjallar um mikilvæg þroskað málefni (venjulega vistfræðilegt þema) og er með gáfulegt handrit sem jafnvel sljóasti áhorfandi sem venjulega myndi fyrirlíta hvaða kvikmynd sem var teiknuð gæti. njóttu þess í botn ef tækifæri gefst. Samt sem áður gleymir Miyazaki (næstum) aldrei hverjir munu án efa verða meðal áhorfenda þessara kvikmynda- börn. Sem sagt, ég á ekki eftir að hugsa um annan kvikmyndagerðarmann með þessa hæfileika. Hvar annars ætlarðu að hafa mynd þar sem þriggja ára (frændi minn Link) situr kyrr allan flutninginn, heilluð, 7 ára (frænka mín Amber) elskar hana alla sína eigin (og getur metið „stjörnuna“ kraftur" Frankie Jonas og Noah Cyrus, 12 ára (frænda míns Aaron) sem sagði: "auðvitað var það gott! Allt sem Miyazaki-san gerir er gott!", 32 ára teiknimyndaaðdáandi sem táraðist af kraftmiklum leikstjórn og glæsilegt hreyfimynd (heh, það væri ég), og 58 ára kona (móðir mín) sem getur tengst móðurpersónunum (og ég veðja á eldri karakterana líka) og elskar "sætleika" barnsins persónur.Og það er það sem ég virði mest við Miyazaki-san. Hann virðist tala til áhorfenda sinna á allt annan hátt en hinn almenni kvikmyndagerðarmaður. Á yfirborðinu mætti ​​líta á "Ponyo" sem einfalda sögu um lítinn fisk- stelpa sem fær að smakka á mannheiminum og vill taka þátt í honum og vinkonunni sem hún eignast þar, lítill strákur sem heitir Soske (nokkuð eins og "Litla hafmeyjan"), en hér er allt annað stig í gangi. Sannast sagna fyllir Miyazaki mynd sína af ákaflega sterkum kvenpersónum. Móðir Ponyo, móðir Soske, eldri konurnar á hjúkrunarheimili eru allar ósviknar persónur með eigin hugarfar og einstaklega sterkan vilja. En stúlkan sem tekur kökuna er Ponyo sjálf. . Þegar hún ákveður að henni líkar við mannheiminn notar hún einfaldlega eigin vilja til að ná draumum sínum. Faðir hennar er að reyna að halda henni saklausri og halda henni töfrandi fiski, en unga Ponyo veit hvað hún vill og verður mannleg af einfaldlega eigin ákveðni. Þegar hún var mannleg, gengur hún í lið með vinkonu sinni, Soske, sem hún elskar mjög mikið (þó kannski ekki eins mikið og hangikjöt). Soske er beðin um að vera maðurinn í húsinu (við fimm ára aldur) þegar móðir hans Lisa ákveður að hún þurfi að hjálpa fólkinu á hvíldarheimilinu þar sem hún vinnur á meðan fellibylur hefur verið af völdum Ponyo í leit sinni að því að verða manneskja. Frankie Jonas (já. Hann er skyldur Jonas-bræðrum. Getum við bara komist framhjá því takk?) skilar kannski bestu frammistöðu myndarinnar sem ungur Soske (sem er gott þar sem hann er með flestar línur). Persóna hans er líka viljug, en einnig mjög virðingarverð og vingjarnleg einkenni sem þú ert ekki líkleg til að finna í barnapersónu HÉR megin Kyrrahafsins. Að lokum verður faðir Ponyos, Fujimoto að takast á við ákvörðun dóttur sinnar og útlendinga hans. óskir eiginkonu um að leyfa henni að vera mannleg. Hann vonar að Ponyo og Soske muni „minnast hans með hlýju“. Og enn og aftur, Miyazaki NEITAR að leyfa persónu að verða staðalímyndin „vondi kallinn“. Þrátt fyrir að Miyazaki hafi (af einhverjum ástæðum) fengið nokkra gagnrýni fyrir þetta, þá er það satt að segja það sem gerir myndirnar hans töfrandi og samt tengdar. Enginn í raunveruleikanum er algjörlega „vondur maður“. Allir menn eru í ýmsum gráum tónum. Og það er einmitt það sem Miyazaki gerir við persónur sínar. Og svo er það fjörið sjálft. Á tímum þegar CGI hefði örugglega hjálpað til við mikið magn af effektamyndum í þessari mynd, sérstaklega vatninu, hefur Miyazaki valið að setja ENGIN CGI upp. Vissulega var handteiknað hreyfimyndin lituð með stafrænum hætti, en allar kvikmyndir í þessu voru handteiknaðar og ég var afar þakklátur fyrir það. Persónuhönnunin var mjög fljótandi og það virtist jafnvel vera einhver varasamstilling í gangi (alveg óvenjulegt fyrir anime kvikmynd). Bakgrunnurinn virtist vera sýndur með litblýanti og hafði sín áhrif á áhorfendur. Svona leit hreyfimyndin út - og hvernig ætti hún að líta út. Að lokum fannst mér Ponyo vera mjög skemmtilegur. Vissulega ekki sú besta hjá Miyazaki (að mínu mati er sá heiður enn í höndum Kiki's Delivery Service), en samt 10 stjörnu skemmtileg mynd fyrir ALLA fjölskylduna.