Sérstakar laumusýnissýningar eru alltaf góður tími. Sama hvaða mynd það er sem þú ert að sjá, leikhúsið verður alltaf troðfullt af fólki sem hefur beðið eftir myndinni, eins og ókeypis efni, haldið að það væri eitthvað að gera eða bara villt. Hvort heldur sem er, sama hversu góð eða slæm myndin er, áhorfendur einir munu gera hana skemmtilega. Nú þegar þessi mynd er PG-13 gervi-hryllingsmynd (getur þú virkilega kafað ofan í hryllinginn þegar MPAA er á bakinu á þér að ritskoða allt?) þú veist að það verður þvaður, hlegið og dregið úr andanum. Með The Messengers olli mannfjöldinn ekki vonbrigðum með því að gefa fjölda útúrsnúninga og viðvarana til persónanna á skjánum. Hvað raunverulega myndina varðar, þá vorkenni ég þeim sem taka þátt því hún hefði í raun getað verið miklu betri ef hún hefði verið rétt hröð og leyft að teygja fæturna út fyrir hræðsluna/hræðsluna/svarta/sýna eftirmála sem þessar myndir hafa. Í lokin er okkur sýnd leiðinleg, áleitin saga sem ekkert kemur á óvart og fáum augnablikum af raunverulegri spennu. Sagan er algeng. Fjölskylda flytur úr stórborginni til landsins eftir áfallatilvik til að reyna að byggja upp samband sitt á ný. Þegar búið er að koma sér fyrir, koma andar hússins út til hins endurbætta vandræðabarns, en fortíðin gerir það enn auðveldara fyrir foreldrana að vantrúa öllu sem þeim er sagt. Auðvitað er barnið ekki grátandi úlfur og þeir sem eru í kring komast bara að því þegar það er of seint. Ég mun þakka Pang Brothers, (leikstjórar hins virta The Eye sem ég myndi vilja horfa á meira en áður til að sjá hvað þeir geta gert án afskipta frá Hollywood að endurupptökur á The Messengers voru gerðar af einhverjum öðrum, en bræðurnir héldu trúnni; það er synd hvað stúdíókerfið okkar gerir við útlendinga, sérstaklega þegar það var skapandi sjálfstæði sem gerði myndirnar sem koma þeim inn en ekki truflun á botnlínunni), fyrir að hafa virkilega viðeigandi stíl og fyrir að halda þreytu söguþræðinum nokkuð ferskum. Því miður verð ég þó líka að gefa þeim heiðurinn af næstum óbærilegum hægagangi. Svipað og af hverju mér líkaði illa við What Lies Beneath, þá þoldi ég ekki langdregna spennuna, sem gengur svo langt að gera hana hlægilega. Þegar kvenhetjan okkar og bróðir hennar standa á ganginum með draug á bak við sig, tekur atriðið um átta mínútur með kyrrstæðum, einkennilega samsettum nærmyndum og breytist fókus á dýptarskerpu sem endar með hámarki í nákvæmlega ekki neitt. Fyrir að vera aðeins 84 mínútur, held ég næstum því að það hefði virkað betur, jafnvel styttra. Fyrir utan mjög áhrifaríka opnunarröð, með hinni frábæru Jodelle Ferland, (undarlega að leika strák), og frábæra andrúmsloftsröð, það eina sem bjargar kvikmynd frá algjöru sorpi er leiklistin. Nema Penelope Ann Miller, sem fékk mig fyrst til að velta því fyrir mér hvað hefði gerst um hana og síðan, eftir nokkrar senur, lét mig skilja hvers vegna ég spurði aldrei þessarar spurningar á þeim árum sem hún var fjarverandi, og Dustin Milligan, sem var algjörlega trúverðugur, leiklist er mjög sterk. Dyan McDermott stendur sig vel þar sem faðirinn reynir að halda fjölskyldu sinni saman í gegnum alla erfiðu tímana. Hann á mörg smá augnablik af léttum gamanleik til að vinna gegn alvarlegu, dramatísku hlutverki sínu. William B. Davis (uppáhalds krabbameinssjúklingur allra) er notaður á áhrifaríkan hátt sem næstum forboðinn karakter, því miður ekki nýttur meira. Sannar stjörnur okkar eru Kristen Stewart og John Corbett. Stewart leikur tilfinninguna mjög vel og sýnir nokkur loforð sem leikkona með þetta og Panic Room á ferilskránni. Hvað Corbett varðar, ef hann hefði ekki tekist á við hlutverk sitt, hefði öll myndin runnið upp algjörlega. Ég vildi óska ​​að hann fengi meiri vinnu þar sem ég hef notið hans síðan í hinni vanmetnu seríu „The Visitor“Ég þarf enn að kíkja á fyrsta hlutverk hans í „Northern Exposure“, þætti sem ég hef ekki enn getað að ná sér á strik. Það er synd að hann verði líklega þekktastur fyrir hið ofmetna My Big Fat Greek Wedding. Ef eitthvað er þá gáfu Sendiboðarnir mér góða kynningu á verkum Pang-bræðra og endurvekju löngun mína til að kíkja á kínverska hryllingsskrána þeirra. Stemningin og frammistaðan voru til staðar; það var bara einfalda og tóma sagan sem þurfti allt of mikla fyllingu til að gera kvikmynd í fullri lengd. Ef þeir pældu meira í öðrum persónum, frekar en bara Stewarts, hefði það getað verið áhrifaríkara ásamt því að hafa eitthvað meira að sýna en tíu mínútna senur af engu. Ef söguhetjan okkar er sú eina sem verður fyrir árás er engin óvissa um hversu langt verurnar munu ganga til að skaða hana. Hættu augnablikin höfðu engin þyngdarafl í þeim og þar til í lokin stóð í raun bara sem fylling. Ég er hins vegar spenntur fyrir ókeypis teiknimyndasögunni sem gefin er í burtu eftir sérstaka sýninguna, því vonandi mun miðillinn leyfa hraðari sögu sem hrífst af áður en hún reynir að koma á óvart.