Roman Polanski hefur gert margar, margar myndir sem eru óvenjulegar. Frægð hans ruglar mig. Ekkert stendur upp úr sem hápunktur nema Chinatown (ég hef ekki séð 'Knife in the Water' eða 'Tess'). Öllu framlagi sem hann hefur lagt til kvikmyndagerðar lauk fyrir meira en tuttugu árum; Verkið hans er bara vandræðalegt, öruggt og/eða dauflegt (The Pianist, Frantic, Oliver Twist, The Ninth Gate, Pirates). R's Baby hlýtur að hafa táknað endalok stofnunarinnar þegar það kom út. Hún er lúxusframleidd og nokkuð há hugmynd fyrir „hryllingsmynd“ frá 1968 (sýnið aldrei barnið). En þetta er bara misskilið hryllingssafi. Allt er listrænt að því marki að söguþráðurinn verður vonlaust skýr mjög snemma (Um, takk fyrir þennan loka-eyðileggjandi titil), og á heiðskýrum degi geturðu séð snúningsendan koma í marga daga. Það stóð ekki undir áhuga mínum. Ég kemst að því að hvað sem þessi mynd gæti hafa verið, þá er hún algerlega afleit vegna 1960 útgáfunnar af því hvað kvenleiki var. Farrow er svo krónísk annars hugar, hjálparvana hlédræg/húsmóðir. Viðkvæmni hennar er ofseld... hún er mjög pirrandi. Það eru engar raunverulegar hugmyndir í því... ekkert sem kemur til greina nema að vera móðir djöfulsins. Dakota er varla nýtt fyrir hræðilega möguleika.