Þetta er nú léleg mynd ef ég hef nokkurn tíma séð hana. Á einu besta ári kvikmyndarinnar, 1999, berst Detroit Rock City við Runaway Bride og Wild Wild West um neðsta sætið í tunnu af dópistum. Söguþráðurinn er snilldarlegur. Fjögur skrautleg framhaldsskólaunglingur eiga loksins möguleika á að sjá harðrokksleikhús KISS þriðja árið í röð. Svo þegar miðarnir þeirra eru stritaðir af ofurtrúarlegri, keðjureykjandi mömmu, keppa vinkonurnar sig í að komast til Detroit, og ég er viss um að þú getur fundið út restina. Jæja, ekki nákvæmlega; myndin fer í öfgafullar mælingar með því að útskýra hvernig hljómsveitarmeðlimirnir fjórir (nei, ekki Gene, Paul, Ace og Peter) fara að því að fá þessa miða: að missa meydóminn í játningarstofu; að bjarga útreyktri bimbo og Volvo mömmu þinnar (engu að síður frá Soprano's Steve Schirripa); að koma í veg fyrir rán í miðjum því að klúðra einum fyrir skuld 12 ára; og auðvitað, slípa niður til nauðsynja þinna fyrir MC Ron Jeremy eftir að hafa skutlað fullum blandara með bourbon-afgöngum. Hljómar fyndið, er það ekki? Kannski hefur Detroit Rock City tilgang með öllu þessu dónaskapi hvað þessir aðdáendur geta stundum verið öfgafullir. Og við skiljum að þessi mynd er gamanmynd; það á að vera fyllt með slapstick. En miðar Detroit Rock City að réttum áhorfendum? Það er metið R, sem þýðir að eina leiðin sem unglingar á barneignaraldri - áhorfendur eins og ég sé það, sem margir munu á endanum fagna þessum klassíska voyeur, er með ólöglegum skilmálum. . Áferðargæði myndavélarinnar eru allt of skýr og allt of björt, það vantar nauðsynlegan blæ frá kvikmyndum eins og This is Spinal Tap og Sid & Nancy. Þetta hefði gert áhorfendum kleift að líða "meira heima" með tímanum. Einfaldlega að klæða krakka í grunge-klæðnað fyrir níunda áratuginn og koma öðrum í „diskó-helvítis“ gerir ekki gæfumuninn. Umhverfi þýðir eitthvað sem þú veist; Ég efast um að Detroit hafi litið svona glæsilegt út '78. Ef það er eitthvað jákvætt sem kemur frá þessari mynd þá er það hrífandi hljóðrásin af hörðu rokki síðla sjöunda áratugarins. Van Halen, AC/DC, þú nefnir það, þetta er allt hér. Auðvitað getum við ekki gleymt KISS, hljómsveitinni sem var hæfilega háð í gegn. Það sem myndin tekst greinilega ekki við eru spurningar um hvers vegna Knights of Satin's Service (það er í raun bara KISS) var svona illa við mömmur um þjóðina. Jú, hávær rokkið og djöfullega förðunin gæti verið hluti af því; hvatning fyrir ungt fólk til að kanna sjálft sig og skemmta sér gæti líka verið sanngjörn ástæða. En hvað er KISS að segja í tónlistinni sem við heyrum í gegnum myndina gagnvart þessum mjög uppreisnargjarna hópi? Hvað skilur þessa söngva „rokk og ról“ alla nóttina og djamm á hverjum degi“ frá restinni af tónlistinni? Líklegast verða þessar spurningar áfram í tónlistarsamskiptatíma en ekki í kvikmyndunum sem ættu að svara þeim, einfaldlega vegna þess að þetta er KISS og þær rokka og við verðum að gera allt sem í okkar guðs fyrirgefnu valdi stendur til að sjá þær.1,5/5 stjörnur