Það eru nokkrar leiðir til að misskilja þessa mynd og nokkrar þeirra hafa verið sýndar í sumum fyrri athugasemdum. Þetta er kvikmynd sem á að greina sem frjálsa endursköpun á þekktu efni og því ekki að bera saman við óperuna, bókina eða aðrar Carmen-myndir sem áður hafa verið séðar. Það stendur bara fyrir sínu og ég verð að segja að þessi Carmen gerir það mjög vel. Það eru mistök að bera saman því það er fyrsta skrefið til að neita kvikmyndum um möguleikann á að vera sjálfstæð skapandi listaverk. Vicente Aranda er meistari í andrúmslofti og listræn leikstjórn, búningarnir og ljósmyndunin eru einstaklega vel sett saman til að ná ánægjulegri fagurfræðilegri upplifun. Við skulum taka því eins og það er. Og það leiðir okkur að næsta misskilningi. Einhver kvartar yfir týpísku spænsku klisjunum í myndinni. Jæja, sögulega séð er myndin einstaklega vel rannsökuð og þú getur séð niðurstöður þessarar mjög alvarlegu vinnu í hverri senu. Það er ekki aðeins nákvæm mynd af „svörtum Spáni“ hnífs og espadrille sem Goya sýndi svo lifandi, heldur er hún líka af þeim hluta sögunnar eins og útlendingur sá sem er heillaður af þjóðsögulegu hlið þess samfélags. Satt að segja ætti sá sem ekki vill sjá neina klisju um Spán ekki að kaupa miða til að sjá Carmen, en í þessu tilfelli eru þær klisjur settar fram áður en þær urðu að einu og leiðin til að sjá þær er að losna við okkar eigin fordóma. Önnur mikilvæg krafa til að skilja þessa mynd rétt er að tala tungumálið. Það er ekki ásættanlegt að gagnrýna frammistöðu leikara fyrir að hafa ekki skilið línur hans. Ef allir aðrir áhorfendur gerðu það, liggur vandamálið líklega einhvers staðar annars staðar. Paz Vega hefur óaðfinnanlega orðatiltæki með andalúsíska hreimnum sínum og allt sem hún segir er skiljanlegt og trúverðugt. Argentínski félagi hennar, Leonardo Sbaraglia, gefur einnig sannfærandi mynd af baskneska liðsforingjanum sem varð „bandolero“ og hreimurinn hennar er mjög vel lærður. Ekki síður mikilvægt er að hafa lágmarks opin nálgun á efnið. Að segja að Paz Vega sé „hræðilegt“ bendir til þess að höfundur setningarinnar hafi farið inn í leikhúsið af röngum ástæðum. Við höfðum þegar á Spáni gagnrýnanda í einu virtasta blaðinu sem mælti með myndum sem honum fannst vera samkynhneigð, án þess að nefna það sérstaklega. Og það var ekki alveg sanngjarnt fyrir okkur hin, sérstaklega fyrir þau sem höfðu ekki greint að maðurinn var að skrifa með hluta af líffærafræði sinni sem margir lesendur þurftu ekki endilega að hugsa um. Ég er alls ekki að gefa í skyn að gagnrýnandinn hafi haft sömu hvatningu, en væntingarnar hljóta að hafa verið aðrar og þeirra okkar sem fóru að sjá hæfileikaríka og fallega leikkonu leika nánast klassískt hlutverk, því það var það sem við fengum. Paz Vega ER Carmen, og frábær, í kvikmynd Vicente Aranda.