Þegar reynt var að halda í við hippa ungra áhorfenda þegar áttunda áratuginn nálgaðist, var OaCD, YCSF afrakstur af ólíku og óvenjulegu efni sem valið var til tónlistarflutnings. Hér er það afturhvarf í fyrri lífslífi, ESP og dáleiðslumeðferð... ansi slöpp! Raunverulega vandamálið við hugtakið (tónlist eða ekki) eru óvenju lág dramatísk atriði; bara hvert getur kvikmynd farið, og hvað getur gerst, þegar maður verður ástfanginn af fyrri holdgervingu stúlku sem hann þolir ekki? Það getur ekki farið á neinn stað nýtt, en skrítið, það getur ekki einu sinni farið í hvaða stað sem er gamalt! Reyndar, ef það gæti, hefðu áhorfendur enn engan áhuga á sameiningu Yves Montand (leikur miklu eldri, hrokafullan, franskan rass) og Streisand. (mun yngri stelpa). Við verðum aldrei fjárfest í þeim, aðstæðum þeirra eða niðurstöðum. Montand er misskilinn og sterkur hreimur hans gerir marga texta hans óskiljanlega. Það hefur allt fengið grunnan 60s spón sem gerir hann einstaklega einnota; þrátt fyrir viðleitni hér og þar frá Minelli sem er virðingarverð. Hún er ekki einu sinni unnin úr sögu sem ekki er tónlistaratriði sem hefur áður náð árangri... það er bara of passlegt! Streisand hefur af og til einhver fyndin viðskipti fram að færa, eins og þegar hún er að reyna að sofna ekki á þakinu sínu og spinnir kraftmikinn dans. En hún treystir of mikið á innilega (þýðingu: pirrandi) skrítna gyðingastelpuna sína. Hún getur hins vegar sungið mjög vel, bæði í „mildi“ og „powerhouse“ enda sviðsins. Innan um fjölda tónlistarsafa fær hún 3 eða 4 mögnuð lög* af miklu hærra kalíberi en allt sem Fanny eða Dolly höfðu upp á að bjóða. „He isn't you“ er ljúf smáatriði eins háleit og „My Funny Valentine“ eftir Lorenz Hart, en myndin er ekki fær um að átta sig á neinum áhrifum frá henni; vegna þess að textarnir virðast ekki vísa til neins í myndinni og ekkert bendir til þess að mikil ást sé að blómstra á milli Chabot og Melindu. Eina klippingin sem við getum skoðað er léleg ögn af miklu stærri kvikmynd. Sterkar rannsóknir sýna lengri, betur útskýrða og skrautlegri, en ekki endilega betri kvikmynd á: http://barbra-archives.com/films/clear_day_streisand_2.html. Þú getur verið viss um að það séu fleiri Babs í þeirri útgáfu en það sem meira er, það væri meira ígrundað verk frá Minelli. Að lokum sendir Montand Babs af stað til að syngja titillagið, eftir að hún uppgötvar að hann er algjör dúll sem gefur henni að borða. -álit predikun að leyfa sér að sleppa. Og hún tekur agnið. Svo, uh... húrra fyrir því.(*Flýttu þér það er yndislegt hérna uppi, ást með öllu tilheyrandi, Hann er ekki þú, & titillagið)