Eina fólkið sem ég myndi mæla með þessari mynd fyrir eru bæði blindir og heyrnarlausir, þó ég sé viss um að sadómasókisti myndi fá spark út úr henni. Þessi mynd hafði ekkert; enginn leiklist, hræðileg tónlist, hræðilegt handrit - aðeins krafturinn til að soga einhverja hamingju úr sálinni þinni. Þú gætir verið að velta fyrir þér núna hvers vegna eða jafnvel hvernig mér tókst að sitja í gegnum heilan og hálfan klukkutíma af hreinni geðveiki, og það er satt að segja erfitt hugtak fyrir jafnvel sjálfan mig. Í fyrsta lagi þurfti ég að stíga upp og niður eftir því sem leið á myndina þar sem mér fannst mjög erfitt að sætta mig við. Í öðru lagi tókst mér það bara án þess að naga af mér handlegginn til að hafa eitthvað til að slá mig til dauða með því að hringja í vini til að fá siðferðilegan stuðning þegar söguþráðurinn varð sérlega hægur. Vandamálið var að það varð stolt af mér að klára þetta eftir þrjátíu mínúturnar, og það var afdrifarík villa fyrir mína hönd. Ég hef venjulega gaman af kvikmyndum til að skilja þig eftir með eitthvað í lokin, en allt sem þetta gerði var að taka..... Í þágu geðheilsunnar skaltu ekki horfa á þessa mynd.