Kvikmynd John Cassavetes, Opening Night frá 1977, er, það sem gagnrýnendur venjulega kalla verk svo merkra listamanns, „litið fram hjá“. Þetta er frábær mynd, út af fyrir sig, og ein besta portrettmynd af miðaldarkreppu sem hefur verið tekin á kvikmynd. Þetta er ekki fullkomin mynd, að því leyti að á tveimur klukkustundum og tuttugu og fjórum mínútum er hún um hálftíma of löng, og það er aðeins of mikil áhersla á fyllerí aðalpersónunnar Myrtle Gordon, leikin af Genu Rowlands, eiginkonu Cassavetes. , löngu eftir að við höfum fengið málið. En aðeins meistaraverk Woody Allen, Another Woman, sem einnig lék Rowlands í aðalhlutverki, ellefu árum síðar, er betri mynd af innri átökum aldraðrar konu. Samt vann Rowlands verðlaunin sem besta leikkona á kvikmyndahátíðinni í Berlín fyrir þessa túlkun og var hún verðskulduð. Oft er auðvelt að bera þessa mynd, skrifuð af Cassavetes, saman við fyrri og óæðri mynd hans, A Woman Under The Influence, en það er rangur samanburður. Persóna Rowlands í þeirri mynd er alvarlega andlega trufluð frá upphafi, auk þess að koma úr bláum kraga bakgrunni, en persónur hennar í þessari mynd og í mynd Allen eru báðar listamenn sem eru ásóttir af birtingum. Í þessari mynd er það draugur látinnar ungrar konu sem hægt er að líta á sem yngri tvífara Myrtle, en í mynd Allen er það fortíð persónu hennar sjálfrar. Margir gagnrýnendur hafa litið á þessa mynd sem mynd af alkóhólista, þar sem Myrtle umlykur sig með tækjum, eins og sviðsstjóra sem segir við hana á opnunarkvöldinu: „Ég hef séð marga fyllibytta á sínum tíma, en ég“ hef aldrei séð neinn jafn fullan og þig sem gæti staðið upp. Þú ert frábær!', en þetta er rangt, því áfengi er ekki hennar vandamál - né keðjureykingar hennar. Þær eru bara afvegaleiðingar frá því sem er í raun og veru að knýja hana til eigin eyðileggingar, og Cassavetes til mikils sóma, sem sögumaður lætur hann okkur aldrei komast að því nákvæmlega hvað er að Myrtle, og þrátt fyrir að hún komist í gegn á endanum, þá er engin ástæða til að ætla að hún hafi í raun og veru leyst eitthvað sem gæti haft áhrif. Svona endalok án upplausnar tengja Cassavetes beint við áræðinari evrópskum leikstjórum nýlegrar fortíðar, sem voru þægilegir í að birta ekki allt fyrir áhorfendum og neyða áhorfendur sína til að hugsa, jafnvel þótt það sé sárt. Samt endurspeglar myndin fullkomlega áhrif þess að drukkinn eða hiti lyftist upp úr þokunni, og sem slíkur er áhorfandinn aftur áberandi þátt í dramanu. Hvort Myrtle Gordon jafnar sig eða ekki, eftir að alheimurinn í myndinni snýst um hana er hverjum og einum áhorfanda eftirlátið að ákveða, og eins og við höfum séð áður að lokinu lokar, skiptir val manns máli.