„Já, Georgio“ er létt og skemmtileg kvikmynd/gamanmynd sem inniheldur fallegar útsetningar og fallega tónlist. Þetta er ekki uppáhaldsmyndin mín en þetta er mynd sem ég hef notið þess að sjá oftar en einu sinni. Sumir gagnrýnendur sögðu að ef maður vildi njóta Pavarotti, þá væri þeim líklega betur borgið með því að taka upp óperu-DVD. Þó full ópera gæti verið betri framsetning á óperuhæfileikum Pavarottis, krefst ópera oft búninga og hefur sögulínur sem fela algjörlega útlit og eðli manneskjunnar. "Já, Georgio" leyfir Pavarotti að nota talrödd sína og sýna persónuleika og karakter á þann hátt sem ópera myndi ekki gera. Mörgum gagnrýnendum virtist finnast sagan ótrúverðug; Ég er ekki sammála. Gífurlega hæfileikaríkt fólk getur verið bæði sjálfhverft og heillandi - nógu heillandi til að hrífa gáfuð og fallegt fólk. Að auki fær fólk sem er mjög ólíkt öðru oft innsýn í sjálft sig og vex á jákvæðan hátt af samskiptum við fólk sem teygir það eða tekur það í áttir sem það hefði kannski ekki valið á eigin spýtur. Bæði Georgio og Pamela verða opnari fyrir ókannuðum hlutum af sjálfum sér í sambandi við hinn. Lokaatriðin úr Turandot eftir Puccini eru ein og sér þess virði tímans virði að komast þangað.