Ég hafði fyrst heyrt um TEARS OF KALI fyrir nokkru síðan og það hljómaði eins og eitthvað sem ég myndi vera í, en með allar myndirnar sem ég er að koma inn reglulega, datt það soldið af radarnum mínum. Þegar ég var á reiki um WonderBook á staðnum ... kom ég auga á kassann fyrir þessa og greip hana upp. Ég verð að segja að ég er frekar ánægður með að ég gerði það. TEARS OF KALI er undarleg, grátbrosleg, stundum hreint út sagt hrollvekjandi mynd sem er nokkuð takmörkuð vegna þess að hún er augljóslega lágt fjárhagsáætlun - en er samt skemmtileg og verðmæt áhorf. TEARS OF KALI miðast við hinn skáldaða Taylor-Erikkson sértrúarhóp sem hefur aðsetur á Indlandi, sem æfir. hugleiðslu og aðrar helgisiðir í leit að því að horfast í augu við og reka „innri djöfla“ einstaklingsins - en greinilega virka þessar aðferðir annað hvort allt of vel eða ekki nógu vel (fer eftir sjónarhorni þínu...) þar sem myrkri öfl eru ekki aðeins útskúfuð, heldur einnig Kvikmyndin er sögð í „safnfræðistíl“ með stuttri en eftirminnilegri og „opnandi“ kynningarröð, og síðan er haldið áfram í sögurnar þrjár sem mynda meginhluta myndarinnar. Sú fyrsta (SHAKTI) fjallar um blaðamann sem heimsækir einn sértrúarsöfnuðinn sem er vistaður á geðsjúkrahúsi. Blaðamaðurinn fer í skjóli þess að vilja rannsaka Taylor-Erikkson sértrúarsöfnuðinn, en við komumst að því að raunverulegar ástæður hennar gætu verið aðeins nær heimilinu. Þegar viðtalið tekur ofbeldisfulla stefnu kemst blaðamaðurinn að því að hún gæti hafa komist yfir höfuðið...Síðari hlutinn (Devi) fjallar um ofbeldisfullan ungan mann sem er dæmdur í sálræna endurhæfingu í stað fangelsisdóms fyrir að berja ungan maður í dái. Við komumst að því að læknirinn sem um ræðir er í raun Taylor-Erikkson "alumni", og endurhæfingaraðferðir hans eru langt frá því að vera venjuleg...Lokasagan (KALI) snýst um kvakka "trúarheilara" og aðstoðarmann hans sem framkvæma "kraftaverk" gegn gjaldi. Þegar græðarinn hjálpar óafvitandi einum af skjólstæðingum sínum og rekur í raun út afl sem hafði verið að hertaka hana, er púkinn nú frjáls að reika um og leita að nýjum gestgjafa...ég verð að segja að ég hafði mjög gaman af TEARS OF KALI. Það eru nokkrir gallar við myndina sem koma í veg fyrir að hún sé sannarlega frábær - en hún er frumleg og metnaðarfull mynd eins og hún er. Stærsta kjaftæði mitt við framleiðsluna er léleg og óinnblásin oftalin samræða. Talsetningin er undir pari og ég hefði frekar kosið að hafa textaða valmöguleika með frummálinu. Sumir gagnrýnendur hafa sagt að leiklistin sé léleg, sem ég er ekki endilega sammála. Ég held að talsetningin sé svo lúmsk að hún lætur flutninginn virðast þröngsýnn, sem er reyndar ekki raunin. Reyndar eru nokkrar sýningar ansi kaldhæðnislegar („læknirinn“ í öðrum þætti og „viðskiptavinurinn“ í þeim þriðja koma auðveldlega upp í hugann...) og athyglisverðar. The Gore FX eru mjög vel gerðir fyrir lágfjárhagsmynd, með nokkrum myndrænum atriðum af augnlokum-fjarlægingu-með-nagbönd-skæri, blýant-í-háls-sjálfsmorði, sumir ágætis (en pirrandi "skjálfta") sjálfsmynd -flögur, og nokkrum öðrum góðgæti hent inn til góðs. Ekki eins gróft og sumar „öfgafyllri“ gore-myndir sem til eru, en örugglega sterkari en meðal hryllingsfargjald þitt. Mér fannst sagan um sértrúarhópinn líka forvitnileg og kærkomin tilbreyting á dæmigerða hryllingssöguvitleysu. Það eru fullt af senum af ósviknu andrúmslofti og spennu sem ég hef ekki rekist á í nokkurn tíma. Þó að það sé gallað að sumu leyti grundvallaratriðum, þá held ég samt að TEAR OF KALI muni höfða til flestra "neðanjarðar" hryllingsáhorfenda - sumar atriði gætu reynst of mikið fyrir almennari áhorfendur. Örugglega mælt með - 8.5/10