Viðfangsefnið sem þessi nýjasti kvikmyndaleikmaður reynir að takast á við í frumraun (ævintýri)ævintýri sínu er ansi gamalt umræðuefni á nánast hvaða menningarlegan mælikvarða sem er - tímalaus rómantík (orðaleikur). Hins vegar er könnunin (og nýtingin fyrir Desi auds) fellur grátlega stutt þar sem venjulegar hneigðir til að „pipra, krydd og sykur“ upp á venjulega masala-blöndu af b/g-tónlist, samtali, dansi, leiklist o.s.frv. skapar fallegan pakka með ekki miklu inni. 40 mínútur af myndinni hefur eldhússenan verið endurtekin að minnsta kosti 8-9 sinnum. Frekari endurtekningar fylgja í gegnum myndina (enda er aðalpersónan kokkur). En í því liggja vandamálin - engin saga! Hah, engin furða. Einhver gleymdi að skrifa handrit. Amitabh setur inn Cheeni Jyada (meira) magn af ofleik. Í alvöru hvenær ætlar þessi gaur að hætta?? Hversu margir 60-eitthvað stökkva svona um jafnvel þegar þeir eru stríðnir af 30-eitthvað nubile??? Tímalaus hugur já, en örugglega hvað með ekki svo aldurslausa boddinn? Og sóli? Fyrirgefðu, sál?! Þokkalega góður leikur hjá Paresh Rawal sem fer með eina skynsamlega hlutverkið í myndinni. Leikstjórann skortir raunsæi og festist allur í nýmóðins uppgötvun sinni á heitri hugmynd. Hvergi erum við kynnt fyrir raunverulegum vandamálum eða vandamálum sem slíkt par gæti staðið frammi fyrir, annað en að giftast í raun sem er aðeins upphafshindrun. Undirþráðurinn um lítinn krakka með krabbamein (fyrsta ást ungfrúarstráksins) nær hvergi og hvað sem þessi örlítið átakanleiki sem þessi annars fáránlega framsetning hefði framkallað er fljótt að drepast ásamt persónu stúlkunnar. Engu að síður, fín tilraun en ekki alveg til staðar. strax.