Ég las umsagnirnar um þessa mynd og þær voru almennt nokkuð góðar svo ég hélt að ég ætti að sjá hana. Ég er mikill frankófílingur og listkvikmyndaunnandi, en ég tel að þetta sé enn eitt tilfellið þar sem gagnrýnendur gera eitthvað "listrænt" eða "vitrænt" að einhverju sem það er ekki. Ég ætla að vera hreinskilinn: það inniheldur senur af kynferðislegri öfugsnúningi sem mig langaði aldrei, aldrei að sjá. Augljóslega hefur píanókennarinn nokkur stór sálfræðileg vandamál, en ég vildi virkilega ekki sjá þau sýnd svona myndrænt. Myndin er í rauninni ógeðsleg. Ég meina, þegar ég sá Requiem for a Dream, þá var ég hrifinn af síðustu tegund af senu með Jennifer Connelly, en það var ekki nálægt þeirri tegund viðbjóðs og viðbjóðs sem ég fann fyrir í þessari mynd.