Kanadíski leikstjórinn Vincenzo Natali tók hringrás listahússins með stormi með forvitnilegum og ótrúlega gáfuðum Cube, sem er persónulega uppáhalds SF kvikmyndin mín á tíunda áratugnum. Það rammaði inn grunnhugmynd hóps ókunnugra sem er fastur í völundarhúsi í laginu eins og risastór teningur, skotinn algjörlega á einu setti og tók þessa hugmynd í heillandi áttir. Ég hef beðið spenntur eftir eftirfylgni Natalíu og þó það hafi tekið fimm ár fyrir hann að koma sér upp öðru verkefni, þá er ég ánægður með að segja að það hafi verið þess virði að bíða. Cypher er heillandi könnun á stað eins manns í heiminum, og hvernig í gegnum algjörlega rökrétta atburðarás lendir hann í aðstæðum sem hann hefur ekki stjórn á. Ég vil ekki gefa of mikið upp um söguþráðinn, því eitt af gleðinni af Cypher er mismunandi leiðir sem það tekur okkur niður. Það er svo hressandi á þessum tímum að sjá SF kvikmynd sem hefur fleiri en eina hugmynd í hausnum. Cypher er þvílík mynd. Morgan Sullivan (Jeremy Northam), einn blíðlegasti maður sem hefur gengið um jörðina, er ráðinn til fyrirtækisins DigiCorp. Þeir senda hann til mismunandi hluta Ameríku til að taka upp mismunandi málstofur. Honum til undrunar eru þeir ótrúlega leiðinlegir. Fjallar um jafn hversdagsleg efni eins og rakkrem og ost. Á meðan Morgan bíður eftir einni málstofu rekst hann á Rita Foster (óaðfinnanlega leikin Lucy Liu), skilgreininguna á ísmeyju. Hún gefur honum burstann, en það er eitthvað við hana sem honum finnst ómótstæðilegt. Það kemur ekki mjög á óvart miðað við þurra hjónabandið sem hann er í. Þegar Rita mætir á aðra málstofu Morgan, segir hún honum að líf hans sé ekki eins og það sýnist. Og ég segi ekkert meira um söguþráðinn. Að gera það myndi lækka áhrifin sem restin af myndinni hefur á okkur, sem og hlykkjóttu leiðina sem er svo skemmtilegt að feta. Eins og með Cube sýnir Natali töluverðan hæfileika til að ná til venjulegs fólks, sem virðist vera venjulegt fólk, og taka það út úr því kunnuglega. , og í rauninni að sjá hvað mun gerast þegar þeim er stungið út í hið óþekkta. Og Cypher fylgir svipuðu mynstri. En það er ekki kolefni eftir Cube. Hún hefur sinn eigin innblástur. Cypher er mynd sem á meira sameiginlegt með samsæriskennurum og ofsóknarsögum. Eitt af því frábæra við Cypher er hvernig þessi þemu læðast inn í söguna án þinnar vitundar. Þegar Morgan áttar sig á því að fölsk sjálfsmynd hans er hluti af miklu stærri púsluspili er það okkur jafn mikið áfall og hann. Eitt sem aðgreinir Cypher frá Cube er hversu miklu fágaðra það er. Þar sem Cube var bundinn við mínimalískt umhverfi og þröngt fjárhagsáætlun með hópi óþekktra, er Cypher líka á lágu kostnaðarhámarki, en Natali sparar það eins mikið og hann getur, gerir honum kleift að víkka sjóndeildarhringinn og hleypir Morgan af stað í ótrúlega ferð í gegnum völundarhús eigin sjálfsmyndar. Leikstjórn Natali er einstök, með fimlega hönd á taumnum. Það eru ótrúleg myndavélarhorn að ofan, svo sem hversu gríðarstór DigiCorp byggingin er sem risastór, öflug skrifstofublokk í tengslum við ómerkilegan blett sem Morgan stendur fyrir utan. Öllum litum virðist hafa verið blætt út úr myndinni, sem lýsir tóni myndarinnar fullkomlega sem nútíma film-noir. Leikurinn er einstaklega frábær í gegn. Jeremy Northam er samúðarfull persóna frá ástlausu hjónabandi sínu til að efast um eigin sjálfsmynd. Frammistaða hans er frábær vegna þess að hún er svo mótuð. Hann virðist bókstaflega breytast rétt fyrir augum okkar. Allt frá klínískum, hryggleysislausum fífli til sjálfsöruggs manns sem mun gera hvað sem er til að varðveita nýja sjálfsmynd sína. David Hewlett kemur velkominn fram sem hafði svo mikil áhrif í Cube. Hann býr í leynilegu sílói sem lítur út fyrir að vera fengið að láni frá Men in Black. Atriðið hans er eitt það besta því þetta er æfing í vandlega útreiknuðum spennu og ofsóknarbrjálæði. Hann er meintur sérfræðingur í að bera kennsl á tvöfalda umboðsmenn, og þetta er stórkostlegt ritverk, snilldarlega leikið af Hewlett. Það eina sem hann þarf að gera er að horfa á Morgan og við dregist inn í flókinn hugarleik hans. En það er Lucy Liu sem er senuþjófurinn hér. Of oft er hún leikin í kvikmyndir þar sem möguleikar hennar eru ekki nýttir til fulls. En í Cypher fær hún loksins persónu sem passar henni eins og hanski. Rita er fálát, varin femme fatale sem Liu býr í af ánægju. Ég jafnaði mig í hvert skipti sem hún birtist vegna þess að hún er alltaf við stjórnvölinn og getur dregið úr herbergi í þögn með krafti ísköldu stararinnar einni saman. gerði. En Morgan á skilið góðan endi. Eftir að hann hefur verið settur svona í gegnum hringinguna fagnaði ég honum í lokasenunni. Þetta er fullkomin lokastund vegna þess að hún kemur eins og sólargeisli eftir dapurlegar 90 mínútur. Cypher nær árangri í öllum atriðum. Heillandi, átakanlegt, alltaf skemmtilegt, það er allt sem Total Recall vildi vera en var ekki. Og það kemur sem hressandi móteitur við yfirþyrmandi og óútskýranlega Matrix. Fín eftirfylgni frá Natali. Og nú er ég einlægur aðdáandi mannsins. Frábært efni!