Þessi sýning er mögulega stærsti, ljótasti og almennasti gufuhaugurinn sem ég hef séð í barnaforritun sem hefur í raun náð árangri. Aðalpersónan, Johnny, þótt mér skilst að hann eigi að tákna venjulegt barn, er ekki viðkunnanleg eða jafnvel þolanleg. Brandararnir eru lélegir, yfirdrifnir (þ.e.a.s. „Whoa! Sástu þetta ekki koma“. Komdu, þetta var ekki einu sinni fyndið í fyrsta skiptið. Það er ekki einu sinni krúttlegt) og skortir hvers kyns frumstæðan vitsmuni eða innblástur. Og að lokum... það er einfaldlega ljótt á að líta. Þó að börn séu ekki sérstaklega gagnrýnin á listræna hæfileika, kjósa þau samt augnkonfekt. Ég þoli ekki að horfa á þáttinn, því á vissan hátt er liststíllinn bara ... grófur. Hræðilegt, reyndar. Bara voða krúttlegt. Ég bara þoli ekki að þetta sé að fá svona mikinn útsendingartíma. Þó að ég skilji að nostalgía getur verið svolítið rökleysa og ég ætti ekki að gera mér vonir um að hún komi aftur... sakna ég virkilega gömlu teiknimyndanna. Komdu aftur með Dexter's Laboratory, The Powerpuff Girls... allt annað en þessi vitleysa. Ég býst við að þetta sé bara óskhyggja. Einfaldlega sagt ráðlegg ég þér að eyða tíma þínum í þessa sýningu. Ég trúi því að stóru börnin geti líka notið góðra teiknimynda. Og þetta skerðir það ekki.