Margt af gagnrýninni á þessum þræði virðist velja samanburð á þessari mynd við "The Mortal Storm" eða "Casablanca". Allir eiga rétt á að bera saman myndir sem þeir kjósa, en líkindi "The Mortal Storm" og "Watch On The Rhine" eru greinilega vandamál flóttafólks sem ógnað er af nasistajöfunum, en helsta samanburðaratriðið sem kemur fram með "Casablanca" er virtist óréttlát meðferð á Humphrey Bogart árið 1943 af Academy of Motion Picture Arts and Science, vegna þess að þeir völdu Paul Lukas í staðinn fyrir Óskarsverðlaunin fyrir besti leikari. Það finnst mér ekki algerlega rangt. Lukas átti góðan feril í kvikmyndum (bæði hér og á Englandi - hann er illmennið í "The Lady Vanishes") og þessi frammistaða var hans besta. Bogart átti fleiri frábæra frammistöðu í honum en Rick Blaine (til dæmis var hann hunsaður fyrir Sam Spade í "The Maltese Falcon" og Roy Earle í "High Sierra" tveimur árum áður, sem báðir voru fyrsta flokks frammistöðu, og hann vildi ekki fá Óskarsverðlaun fyrir bestu frammistöðu sína sem Fred C. Dobbs í "The Treasure Of Sierra Madres", rithöfundurinn/morðinginn í "In A Lonely Place" og Captain Philip Francis Queeg í "The Caine Mutiny" á eftir - hann fékk það fyrir Charley í "The African Queen"). Ég held að Bogie hefði átt að fá það fyrir hlutverk Dobbs, en það gerðist ekki. En Lukas var heppinn - hann fékk það á afgerandi frammistöðu minni ferils síns. Fáir geta fullyrt það. Fyrir mér er myndin til að skoða með "Watch On The Rhine" byggð á öðru leikriti/handriti eftir Hellman, "The Searching Wind". Þeir líta báðir á anda einangrunarhyggju Bandaríkjanna á 1920 og 1930. „The Searching Wind“ er í raun að horfa á allt millistríðstímabilið, á meðan „Watch On The Rhine“, sem gerist á árunum rétt eftir inngöngu okkar í seinni heimsstyrjöldina, fjallar um nokkurra vikna tíma. Þess vegna er það betur smíðað sem leikrit og meira þýðingarmikið fyrir áhrif þess. Myndin hefur marga góða frammistöðu, undir forystu Lukas sem örmagna en ákveðinn and-nasista bardaga/hraðboði, Davis sem trygg eiginkonu hans (var skynsamlega að halda persónu sinni eins lágstemmd og hægt er vegna þess að Lukas er miðpunktur leikritsins), Coulouris sem hinn eigingjarna, samviskusamlega en á endanum heimskulega og áhrifalausa Teck, Lucille Watson sem móðir Davis og Geraldine Fitzgerald (sem vitrari og dapurlegri og leiðari eiginkona Coulouris) og Kurt Katch, sem kemur með hrikalega gagnrýni (sem sendiráðið á staðnum. Gestapo-foringi) um Coulouris og aðra sem myndu takast á við nasista. Það hefur samtal með bit í því. Og það sem þar segir er alveg satt. Það hefur líka augnablik af nálægt ljóði. Vertu vitni að atriðinu, undir lokin, þegar Coulouris er einn eftir með Lukas og Davis, og segir: "Nýi heimurinn hefur yfirgefið vettvanginn til gamla heimsins". Hellman gat stundum skrifað mjög vel. Miðað við styrk kvikmyndahandritsins og frammistöðu myndi ég meta þessa mynd hátt meðal kvikmynda í seinni heimsstyrjöldinni.