Þetta er örugglega ein af fullkomnu sértrúarsöfnuðunum og er skyldugur að sjá fyrir alla psychotronic aðdáendur. Hvers vegna? Hún hefur allt sem frábær 70s nýtingarmynd ætti að hafa. Yfirgnæfandi samræða, slæmur leikur, eldmóður, kynlíf, skrípaleikur, pólitískt ranglæti, ofbeldi og margir aðrir þættir góðrar sértrúarsafnaðar eru innifalin. Með öðrum orðum, Dolemite er ómissandi. Eins og með margar af þessum myndum, þá meikar söguþráðurinn lítið sem ekkert sens. Það sem ég tók upp úr því er að pimp-hustler Dolemite fékk ramma fyrir að hafa stolið loðfeldum og hálfri milljón dollara virði af fíkniefnum. Á meðan hann var að gera tíma tók erkióvinurinn hans Willie Green (sami maðurinn og rammaði hann inn) yfir næturklúbbinn hans. Hins vegar ákveður hinn samúðarfulli varðstjóri (eina hvíta persónan í allri myndinni sem er ekki algjörlega vond eða óhæf) að losa hann til að stöðva hinn illa Willie Green og eiturlyfjasmygl hans. Sem betur fer kann hann kung fu, eins og um 50 til 75% persónanna í þessari mynd gera. Og sem betur fer, á meðan hann var lokaður inni, sendi frú Queen Bee alla "skóna" sína í Kung Fu skólann. Með þennan her kung fu sem berst við „skó“ (orð hans, ekki mín) sér við hlið, ætlar hann að taka næturklúbbinn aftur af Willie Green. Hins vegar reyna tvær rasistar hvítar löggur að gera hann upp aftur og láta henda honum aftur í fangelsi. Eins og ég sagði áðan, ekki reyna að fylgja söguþræðinum. Ég hef séð þessa mynd um fimm sinnum og það eru margir þættir sem virðast ekki tengjast neinu öðru. Aukapersónur reika inn og út úr myndinni. Ég er enn að reyna að átta mig á því hvað var að gerast með séra Gibbs, borgarstjórann og Hamborgara-pimpinn. Hverjum er ekki sama að lokum? Atriðin með þessum persónum eru öll ómetanleg. Hvað viðræðuna varðar, þá er það hræðilegt með enn verri afhendingu. Þar sem Rudy Ray Moore var upphaflega grínisti fer ég að velta því fyrir mér hvort þessi mynd hafi átt að vera skopmynd eða alvarleg hasarmynd. Svo virðist sem hann hafi ekki getað ákveðið hvor. Línur eins og „Já, ég er svo slæm, ég sparka í rassinn á mér tvisvar á dag“ kalla á frekari rannsókn. Hvort heldur sem er er myndin bráðfyndin og söguþráðurinn hefur fleiri göt en svissnesk ostaverksmiðja. Annar fyndinn þáttur er einhver óerótískasta notkun kynlífs og nektar í kvikmyndum. Leikarar sem þú myndir aldrei vilja sjá nakta verða naktir (þar á meðal borgarstjórinn og Queen Bee). Svo ekki sé minnst á þá staðreynd að uppsveiflu hljóðneminn virðist birtast í annarri hverri senu. Umfram allt sýnir Moore ótrúlegan eldmóð. Hann virðist skemmta sér almennt vel og er vissulega heillandi. Gamanrapp hans reyndust hafa mikil áhrif á gangsta rapp síðari tíma, þar á meðal Dr. Dre sem tók sýnishorn af honum á byltingarkenndri plötu sinni „The Chronic“ árið 1992. Eins tæknilega vanhæf og myndin er þá er hún menningarlega áhrifamikil. Jafnvel mikilvægara, það er allt í kring góður tími. Stærsti glæpurinn sem arðránskvikmynd getur framið er að vera leiðinleg og þrátt fyrir alla galla er þetta hraðvirkt og skemmtilegt. Með öðrum orðum, ef þú grafir svona kvikmynd muntu elska "Dolemite". Ef þú grafar það ekki, ertu "ekki-viðskipti, fæddur-óöruggur, jock-jawed motha-f***a!" (7/10)