Skáldsaga Joseph Conrad, Heart of Darkness, hafði lifandi tilfinningu fyrir lýsingu sem gerði þessa bók ótrúlega. Þegar ég las þessa bók var hver sena algjörlega dregin út í hausnum á mér og ég vissi hvernig hver persóna leit út. Þessi bók hafði marga bita og þegar ég var búinn að lesa þessa bók virtist sem púsluspilið væri búið. Eftir að ég kláraði að lesa Heat of Darkness horfði ég á myndina sem voru mistök. Myndin klippti út svo marga stóra hluta. Til dæmis, í skáldsögunni beið Marlow mjög lengi eftir hnoðunum til að hann lagaði bátinn sinn. Þetta var stór uppspretta tilgangsleysis. Í myndinni var sá hluti bara sleppt. Myndin bætti við fleiri hlutum sem voru gagnslausir og meikuðu engan sens. Til dæmis þegar Kurtz var að tala við Marlow í lok bókarinnar og Kurtz sleit hálsinum á apanum og drap hann. Hvaða tilgang hafði það atriði, annan en að láta áhorfendur vorkenna apanum? Það er eins og handritshöfundurinn hafi ekki einu sinni lesið alla bókina og sett bara hlutana sem hann las í myndina. Ef ég hefði ekki lesið skáldsöguna áður en ég hafði horft á myndina hefði ég verið rækilega ruglaður. Bókin var mögnuð og hún er sannarlega klassísk í amerískum bókmenntum, en myndin hefði örugglega getað verið tilnefnd sem verstu myndin á Razzie-verðlaununum.