SÉRSTAKUR DAGUR (Ettore Scola - Ítalía/Kanada 1977). Öðru hverju rekst maður á kvikmynd sem virkilega snertir taug. Þessi býður upp á mjög einfalda forsendu, nánast gallalaust útfærð á allan hátt og ótrúlega áhrifamikil á sama tíma. Það kemur á óvart að "Una giornate particulare" eftir Ettore Scola er tiltölulega óboðinn, jafnvel hataður af sumum gagnrýnendum. Time Out kallar það „rusl“ og Leonard Maltin, nokkuð mildari, „skemmtilegt en smáræði“. Ég er ósammála, ekki aðeins vegna þess að þessi mynd er mjög áhrifamikil, heldur sýnir hún okkur í einföldu sögunni meiri innsýn í daglegt líf á fasísku Ítalíu en flestar myndir sem ég hef séð. Kvikmyndatakan er áberandi óslétt, jafnvel dálítið bragðdauf, og söguþráðurinn beinskeyttur, sem gæti skýrt tiltölulega óvinsældir myndarinnar. Í ljósi þess að áhorfendur seint á áttunda áratugnum voru ekki beint dekra við frábærar ítalskar kvikmyndir, þá er það enn undarlegra að þessi komst ekki í snertingu við gagnrýnendurna. Myndin hefst á tíu mínútna klippimynd af skjalasafni frá heimsókn Hitlers til Ítalíu 8. maí. 1938. Með hliðsjón af þessum bakgrunni hittum við Antonietta (Loren), einmana, ástarþrungna húsmóður með sex börn í rómversku fjölbýlishúsi. Dag einn, þegar Beo hennar sleppur, hittir hún nágranna sinn Gabriele (Mastroianni), sem virðist vera aðeins einn í byggingunni sem ekki er viðstaddur athafnirnar. Hann er vel til hafður, ræktaður og fljótlega laðast hún að honum. Á meðan á myndinni stendur heyrum við fasistasamkomuna í útvarpi móttökumannsins hrópa í gegnum húsgarðinn. Scola notar myndavélina glettnislega til að gera okkur hluti af málsmeðferðinni. Eftir upphafsatriðið svífur myndavélin yfir garði móderníska (ofmóderníska á þeim tíma) íbúðarblokkinni, sem virðist leita að aðalpersónunum okkar, sem við höfum ekki hitt ennþá. Marcello Mastrionani og Sophia Loren eru ógleymanleg í aðalhlutverkunum tveimur, þeim mun furðulegri þar sem þeim er kastað algjörlega á móti gerð. Kanadíski fæddur John Vernon leikur eiginmann Loren en hann er aðeins á skjánum í fyrstu og síðustu senu. Ég geri ráð fyrir að rödd hans hafi verið talsett, þar sem hann er ekki af ítölskum ættum og hefur aldrei búið þar, að mínu viti, svo ég get ekki ímyndað mér að hann tali ítölsku. Ef rödd hans hefur verið talsett, tók ég alls ekki eftir því. Þvert á móti er hann fullkomlega trúverðugur sem Ítali, jafnvel meira en aðrir leikhópar. Sagan er einföld en einstaklega áhrifarík, flutningurinn framúrskarandi, endirinn er bara fullkominn og innrömmunin kemur ekki út fyrir að vera ýkja tilgerðarleg heldur virkar algjörlega. Ekki missa af þessu. Camera Obscura --- 9/10