Sam (Thomas Cavanagh) og Gray (Heather Graham) eru trúrækin systkini sem deila íbúð og elska marga hluti - samkvæmisdansa, söngleikja frá 1940 og þeim til mikillar undrunar, aðlaðandi konu að nafni Charlie (Bridget Moynahan). Sögulega gagnkynhneigð, Gray er ruglaður af nýjum tilfinningum sínum. Grey Matters reynist vera ein blíðlegasta mynd sem ég hef séð. Hún er leiðinleg, fyrirsjáanleg, ófyndni, illa leikin og illa skrifuð. Ekkert við það fannst raunverulegt og allt var mjög cheesy. Einnig er þetta í rauninni ekki rómantísk gamanmynd með sérstöku ívafi heldur frekar "coming out" mynd. Sue Kramer reyndi að gera fyrri hálfleikinn sætan með rómantíska dótinu og seinni hálfleikinn alvarlegan með því að samþykkja og koma út. Því miður mistókst henni hrapallega. Fyrri hálfleikur var að mestu ófyndinn og aðeins Heather Graham náði að halda honum aðeins uppi. Síðan tók myndin óþægilegan tón og varð alvara. Alvarlegu atriðin voru illa meðhöndluð og allar tilfinningar voru bara lygilegar. Ég býst við að ég hefði notið myndarinnar aðeins meira ef sambandið á milli persónanna fannst meira ekta. Samband bróður og systur var mjög veikt og þau virtust ekki vera svo náin. Samband þeirra fannst bara ekki mjög eðlilegt. Samband Toms og Bridget fannst líka mjög óeðlilegt. Ef tvær manneskjur ætla að gifta sig eftir að hafa aðeins þekkt hvort annað í minna en viku, þá myndirðu búast við að sjá aðeins meiri spennu en persónurnar töluðu um að gifta sig í Vegas á sama hátt og spurðu þjóninn hvað sértilboðin væru . Það vantaði spennu í myndina og það var erfitt að taka þátt í myndinni með svona óhugsandi persónum. Leikurinn var að mestu slakur sem kom dálítið á óvart miðað við ágætis leikarahóp. Heather Graham gaf eina góða frammistöðuna í myndinni. Hún var fyndin og hafði nokkrar heillandi senur en það er verst að allir meðleikarar hennar voru algjörir dúllur. Bridget Moynahan var mjög slök og frammistaða hennar var röng á öllum stigum. Einnig virtist sem hún væri að lesa línurnar sínar. Thomas Cavanagh var ansi viðurkenndur og sýndi nánast engar tilfinningar. Efnafræðin milli Thomas og Heather var ekki til og það skemmdi myndina vegna þess að samband þeirra fannst svikið. Ég get yfirleitt treyst á að Molly Shannon sé fyndin í aukahlutverki en hér var hún bara pirrandi. Sissy Spacek var með um tvær senur og hún var pirrandi í þeim báðum. Að lokum var Alan Cumming bara með vandræðalegan karakter og frammistaða hans var ekki mjög góð. Á heildina litið er Grey Matters léleg mynd og hún er ekki þess virði að horfa á hana. Einkunn 3/10