Frá því um það leyti sem Evrópa byrjaði að berjast við seinni heimsstyrjöldina, og þar til stríðinu lauk, gerði Hollywood (með verulegri hvatningu frá stjórnvöldum) fjöldann allan af kvikmyndum sem voru hannaðar til að reyna að fá unga menn til að skrá sig í herinn, með því að gera líf a þjónustumaður virðist "svalur." Þetta er klárlega það slungnasta, sem gefur til kynna að líf hermanns sé vinnulaust, þú færð besta matinn og þú færð að liggja allan daginn og hlusta á Ann Miller í útvarpinu. Ég er allt of ungur til að hafa tekið þátt í seinni heimsstyrjöldinni, en ég held að það hafi verið meira í henni en það. Þarna er barasta kattarhöggið af söguþræði og fullt af tónlistarnúmerum með nokkrum af fremstu lögum samtímans. Ég held að árið 1943 hafi jafnvel barnalegustu borgarar vitað að það var meira að gerast erlendis en þau vitlausu rán sem lýst er í þessa kvikmynd. Þó að ég sé viss um að það hafi átt að líta á hana sem flóttaskemmtun, get ég ekki annað en velt því fyrir mér hvort fjölskyldan og ástvinir karlmanna sem berjast í stríðinu hafi verið skemmt eða hrakin af þessari léttvægingu fórnar ástvina sinna.