Arthouse hryllingur reynir að nota óhefðbundna fagurfræði til að hylja þá staðreynd að þetta er bara enn ein raðmorðingja kælirinn sem að lokum byggir á klámfengnum samsetningum af kynhneigð unglinga og ofbeldisfullum látum. Úthverfin rekast á nokkurn veginn eins vel og þau gera í öllum áströlskum skrifum (bókum eða kvikmyndum) síðan 1960 - kemur á óvart, úthverfin eru með dökkan kvið - og söguþráðurinn er eins tilgerðarlegur og allir sem þú hefur séð. „Nágrannarnir myndu aldrei vita af þessum gaur,“ segir einn kvikmyndagerðarmannanna um persónu Joel Edgerton. "En hann var fullkomlega trúverðugur um hvað hann væri. Raðmorðingja eru ekki allir með blettir fyrir augunum og ör niður kinnarnar. Þeir líta út eins og gaurinn í næsta húsi." Annar kaupmaður í klámfengnu ofbeldi sem sér raðmorðingja á hverri götu. En hið raunverulega ómerkilegt við þessa mynd er í þeirri staðreynd að þetta er tegundarmynd sem enginn sá. Stuðlað af verulegum fjármunum (þar á meðal sumum frá Film Finance - það er ríkisstjórnin), þetta fékk að keyra á Underground Film Festival í Melbourne og þurfti að treysta á ACMI góðvild fyrir *mjög* stutt útgáfutímabil. Spurning 1: Hvað er FFC að fjármagna tegundarmyndir, jafnvel þótt þær séu „listrænar“ og fagurfræðilega óhefðbundnar? Spurning 2: Hvers vegna eru þessar viðbjóðslegu kvikmyndir (ACOLYTES; BEUTIFUL; REFSING; NO THROAD ROAD) gerðar í fyrsta lagi? Richard Wolstencroft & co hvetja höfunda sína til að trúa því að þeir séu að gefa fjöldanum það sem þeir raunverulega vilja, öfugt við það sem menningarelítan í ríkisfjármögnun heldur að þeir vilji. Sannleikurinn er sá að þessir hrottalegu og gleymsku ógeðslegu töffarar fá mun meira lof gagnrýnenda - og vinna mun óljósari verðlaun - en þeim ber.