Sambýlismaður minn hafði keypt þessa heimildarmynd og bauð mér að horfa á hana með sér. Hún er frá Kína og heyrði bara svo mikið um 11. september og vildi vita hinn kaldan og harða sannleika og hún vildi að ég segði henni meira eftir heimildarmyndina. Mér leið hræðilega við að horfa á þessa heimildarmynd, það var eins og að endurlifa martröðina og hún fær enn tár í augun. En ég er ákaflega þakklát fyrir að hafa horft á þessa heimildarmynd, því daginn 11. september er ég viss um að við munum öll hvar við vorum og hvað við vorum að gera þegar við heyrðum, gátum við öll bara hugsað ákveðnar spurningar: "Af hverju?", "Hvernig?", "Hvað er í gangi?", "Ó, guð minn!". Næstum allir Bandaríkjamenn voru þakklátir fyrir hugrakka slökkviliðsmenn og lögreglumenn sem hættu lífi sínu til að bjarga öðrum. En ég held að við höfum ekki hugsað út í hvað þeir voru í raun að fara. Þetta átti reyndar ekki að vera heimildarmynd um 11. september, myndatökumaðurinn var bara að taka upp dæmigerðan dag í vinnunni og þeir voru bara nokkrum húsaröðum frá World Trade Centers og fengu allt, utan og inn, á spóla. Þann 11. september hugsaði ég með mér "Það er allt í lagi, lögreglumennirnir og slökkviliðsmennirnir munu koma fólkinu út sem lifði af". Satt að segja hélt ég að þetta væri slys, ég var á yngra ári í menntaskóla og var að skipta úr ræktinni og búa mig undir að fara í náttúrufræðitímann minn. Einhver kom inn í búningsklefann og hrópaði "Einhver bygging varð bara fyrir sprengju í New York!", við klæddum okkur öll fljótt og hlupum í skólastofur okkar þegar við horfðum á fyrsta turninn brenna í sjónvarpinu. Ekki aðeins 15 sekúndum síðar í beinni útsendingu í sjónvarpinu hrapar önnur flugvélin á hina World Trade Center og við vissum að þetta var engin tilviljun. Nokkrum mínútum síðar fréttum við af Pentagon og að þar væri flugvél á leið til Chicago en hún var skotin niður. Svo margar hugsanir runnu í gegnum höfuðið á okkur og ég hélt áfram að hugsa "Hvað ætla slökkviliðsmennirnir og lögreglumennirnir að gera?". En það er málsmeðferð hjá þeim, hugsaði ég, þeir munu vita hvað þeir eiga að gera. Fyrsti turninn hrundi, við vissum það, svo mörg mannslíf eru nú horfin, seinni turninn hrundi, hlutirnir yrðu aldrei eins. Þessir slökkviliðsmenn í þessari heimildarmynd sýndu hugrekki, ringulreið og styrk, hinar raunverulegu hráu mannlegu tilfinningar. Þeir vissu ekki hvað þeir áttu að gera, þeir voru alveg eins ör og aðrir sem voru í turnunum. Þeir heyrðu líkin hrynja til jarðar af fólki sem hoppaði út um gluggana. Og hér var ég í kennslustofu bara að gráta að sjá allt sem var að gerast í sjónvarpinu. Ég var hissa á þessari mynd og vildi bara fara til New York og segja þeim hversu þakklátir allir Bandaríkjamenn væru fyrir hjálpina. Ég veit að þeim líður eins og þeir hafi bara verið að vinna vinnuna sína, en þeir gerðu meira, þeir voru hetjur. Á hverjum degi eftir 11. september í 3 vikur héldu þeir áfram að grafa, vitandi að engir lifðu af, en þeir héldu áfram að vona og biðja. Megi Guð blessa góð og hugrökk hjörtu þeirra. Hvað herbergisfélaga minn varðar var hún að gráta og viðurkenndi að þetta væri í fyrsta sinn sem hún grét við þessar árásir. Hún fékk að sjá sannleikann í því sem hafði gerst þennan hörmulega dag. Hún spurði "Af hverju?". Ég vissi ekki hvað ég ætti að segja, það brýtur í mér hjartað að fólk geti verið svona illt. „Þetta hljómar klíkuskapur“, en þetta var venjulegur dagur fyrir alla,“ sagði einn slökkviliðsmannanna í heimildarmyndinni. Enginn bjóst við að þetta myndi gerast. Ekki svoleiðis, fólkið í World Trade Centers eða Pentagon eða flugvélunum sem var rænt, það var bara að vinna vinnuna sína, var tilviljun þar, eða jafnvel var þarna í eina sekúndu á leið framhjá. Þeir voru ekki bara myrtir, þeim var slátrað og þessir flugræningjar gerðu það með söng í hjarta sínu. Eftir að sjá allt fólkið fagna í miðausturlöndum, hvers vegna gerir fólk þetta? Þeir fögnuðu dauða og missi: mæðra, feðra, systra, bræðra, vina, afa og ömmur, frænku, frænda, frænda o.s.frv. Hvers vegna? Svo, þökk sé þessu fólki fyrir að gera þessa heimildarmynd. Þú hugsar sannarlega um slökkviliðsmenn, lögreglumenn og hermenn í Írak og það heldur voninni uppi að það sé gott fólk í þessum heimi. Takk fyrir allt þetta fólk, þið eruð hetjurnar okkar.10/10