Fyrst og fremst elskaði ég skáldsöguna eftir Ray Bradbury. Það er svona hryllingur sem kemst undir húðina á þér og festist við þig síðar. Þetta var ein af bestu bókunum hans, með, þú veist, Fahrenheit 451 og túnfífillvíni. Ég vona bara að þessi mynd verði í lagi. Það átti fullt af færum, með frábæru leikaraliði, eins og Jason Robards og Jonathn Pryce. Og Bradbury skrifaði meira að segja handritið sjálfur. Og ofan á allt þetta, það hefur PAM GRIER!Hvernig gat það mistekist?Það kunna að vera spoilerar innan. Fyrst af öllu, það var dumbed niður. Mikið af hryllingnum úr bókinni týndist þar sem Bradbury hlýtur að hafa neyðst til að halda ofbeldinu í lágmarki. Allt myndefni úr bókinni...farið. Allt sem fékk þig til að grenja...farið.Og svo er það leiklistin. Eins og margar kvikmyndir sem Disney henti út á níunda áratugnum, geta krakkarnir í þessari mynd ekki leikið. Og þetta truflaði mig mikið, hvorugt þeirra leit út fyrir að vera 13 heldur 9 eða 10. Ekki var tekið á sterkri vináttu þeirra. Það var meira eins og þeir væru kunningjar. Það mætti ​​halda að Jason Robards og Jonathan Pryce gætu náð þessu í hlutverkum sínum sem Mr. Halloway og Mr. Dark. En hér er eins og þeim sé bara alveg sama. Allt sem þeir vilja gera er einhvern veginn að borga af einhverju húsnæðisláni eða eitthvað. Þetta er langt frá því að vera einhver besti árangur þeirra. Pam Grier var fín sem nornin, en persóna ryknornarinnar var ekki vel unnin. Hún er miklu minna vond og hefur ekki nærveru eins og hún gerði í bókinni. Og allt sem var sleppt úr bókinni. Blöðrunóttareltingin, merking húss Jims, raunverulegur dauði herra Dark, hvað varð um herra Coogan á skemmtigöngunni, örlög ljósastaurasölumannsins, raunverulegur dauði nornarinnar og ó. svo miklu meira. Og tæknibrellurnar voru slæmar, jafnvel fyrir níunda áratuginn. Dómsskapurinn fyrir eitt með hrossunum sem voru á jörðu niðri var í rauninni ekki hrollvekjandi og þessi undarlega græna þoka sem hafði í raun ekkert með neitt að gera. Ég gæti haldið áfram að tala um hvernig þessi mynd reif í sundur upprunalegu skáldsöguna, en hún lætur blóð sjóða. Ekki sjá þessa mynd en lestu bókina. Það er klassískt af Bradbury.