Ég sá fyrst opnun á "Porgy and Bess" eftir Otto Preminger í sjónvarpinu, sennilega einhvern tíma í byrjun níunda áratugarins, og yngri sjálfum mér fannst hún dálítið hæg, þrátt fyrir tímalausa tónlist. Ég slökkti á því í gærkvöldi, afar sjaldgæfa, steinsteypta prentun sem sýnd var í L.A. Cinematheque og það var smá opinberun. Sýningarnar eru sterkar og eftirminnilegar. Dorothy Dandridge færir henni mikið af varnarleysi, styrk og fíngerðri (að minnsta kosti miðað við nútíma mælikvarða) erótík. Sagt er að Sidney Poitier sé óþægilegur við myndina, en frammistaða hans er frábær, eins og Pearl Bailey. Jafnvel betri eru Sammy Davis sem hið siðlausa, kattalega Sportin' Life og Brock Peters sem hinn illgjarna hrekkjusvíni Crown. Samt sem áður er ég enginn aðdáandi Premingers fyrri, blýhærða - og miklu auðveldara að sjá - "Carmen Jones." Porgy and Bess" er langt umfram þessa minna umdeildu mynd -- þó það gæti tengst því að frumefnið er líka miklu betra. Eins og sést í gærkvöldi er þetta traust en langt frá því að vera fullkomið verk. Ekki allt augnablikin lifna alveg við og það er einhver óþægilega í því hvernig myndin blandar hinu augljóslega stílfærða Catfish Row setti (fallega gert af Oliver Smith) við raunverulegar staðsetningar. Jafnvel í frekar óþjálfuðu eyra mínu virðast nokkrir stuttir hlutar af tónlistinni Þar að auki, þó að þetta dragi ekki úr afreki kvikmyndagerðarmannanna -- þá hefur ákvörðun Premingers að taka nánast eingöngu upp í víðmyndum, án nærmynda og einstaka miðlungsmynda, eflaust gert það að verkum að það var ekki hægt að horfa á hana í sjónvarpi "pantað og skannað". " og gæti jafnvel dæmt hana á breiðtjald DVD-diska ef hún fær þá endurreisn sem hún á skilið. Á smærri skjáum munum við ekki geta greint þau mörgu smáatriði sem skipta sköpum fyrir hvernig Preminger setti myndina á svið. Einnig var blandan sem heyrðist síðast. Kvöldið var skrítið. Margar raddirnar, sérstaklega á opnunartímanum „Summertime“ virtust óþarflega mjúkar og voru yfirþyrmandi af hljóðfæratónlistinni. Kannski er hægt að laga þetta í endurreisn. Það er spurning um kynþáttapólitík myndarinnar. Sjálfur sé ég ekkert athugavert við það, að minnsta kosti í samtíma samhengi. Á þeim tíma þegar svo fáar myndir sýndu sterkar afrísk-amerískar persónur gæti þetta hafa virst óheppilegt val fyrir stórkostlega Hollywood-mynd. Og þó að það sé kannski ekki mikið "styrkjandi" hér, þá eru þetta auðþekkjanlegar manneskjur sem eru ekki kynþáttastaðalímyndir. Þetta eru óperupersónur sem taka lélegar ákvarðanir því það er það sem hörmulegar persónur gera. Það eitt og sér gerði þetta risastórt skref fram á við á sínum tíma. Í nútíma samhengi þar sem sterkar og hetjulegar afrísk-amerískar persónur eru sjaldgæfari (þó samt ekki nógu algengar), virðast þessar persónur hvorki meira né minna en mannlegar. Þeir gætu sannarlega verið fátækt og vanmenntað fólk af hvaða þjóðerni sem er. Til hliðar við torkennileg pólitík er upprunalega verkið án efa eitt af sannarlega stóru afrekum bandarískrar tónlistar og (í öðru lagi) leikhússins. Poitier, Davis, Dandridge, Peters og já Pearl Bailey, voru allir frábærir flytjendur sem við munum aldrei sjá aftur eins. Þessi minna en fullkomna en samt heilsteypta mynd á klárlega skilið að sjást og dýrka hana.