POPEYE OG STÓRFÓTUR **; VÉLAFYRIRTÆKI POPEYE **; AÐ FÁ POPEYE'S GOAT **1/2Ég var vanur að setja þetta upp sem krakki en náði þátt í seríunni sem samanstendur af þremur teiknimyndum bak við bak núna, þ.e. nokkrum árum síðar (þær voru á undan sýningu sjóræningjagarnsins RAIDERS OF THE SEVEN SEAS [1953]), ég sé hvernig þau standast ekki svo vel! Persóna Popeye er ekki beinlínis samúðarfull til að byrja með, Olive Oyl greinilega yfirþyrmandi og uppátæki Blutos náði ekki að vekja mikinn áhuga heldur í stuttu máli, handritin voru skelfilega þunn, frekar hræðileg og almennt ófyndið í uppsetningu. Þeir eru stranglega ungmenni, en ég efast um að krakkar í dag hafi jafnvel þolinmæði til að halda með þeim!; ennfremur er hreyfimyndastíllinn óaðlaðandi. Með því að taka hverja stuttu í sjálfu sér, býst ég við að þau hafi batnað frá einni til annars: eftir fyrsta áfallið, lagaðist einn að miðlungs gæðum hennar eins og það var, þannig að þriðja teiknimyndin leiðir auðveldlega til þess að vera sú besta. skemmtilegur af hlutnum Popeye er trúað fyrir lukkudýrahergeit sem veldur gífurlegri matarlyst honum endalausum illindum (varla frumlegt, ég veit, en alltaf skemmtilegt uppátæki). Einn áhugaverður þáttur hér var að stuttbuxurnar voru bókaðar með því að Popeye skilaði siðferðislegum viskubitum til krakkanna í áhorfendum.