River Queen reynir að pakka flókinni, yfirgripsmikilli, sögulegri frásögn niður í tæpar tvær klukkustundir. Það eru nokkur hrífandi bardagaatriði og landslag Wanganui er fallega fangað. Hins vegar þjáðist myndin af nokkrum lélegum leiðum - Samantha Morton (Sarah) þótti sérstaklega ósannfærandi. Það virtist ríkja óákveðni um hvernig hlutverkið ætti að gegna - sem hjálparvana þvælu sem örlögin kippa sér upp við eða sem sterk og ákveðin persóna með skýra sýn á örlög sín. Persóna Kiefer Sutherland - Private Doyle - virtist tilgangslaus og að mestu leyti - óskiljanleg. Keifer írska brogue þarf smá pússingu. Á hinn bóginn voru Cliff Curtis, Temuera Morrison og Rawiri Pene (sem sonur Söru "Boy") vel ávalar og trúverðugar. Síðustu 20 mínúturnar af River Queen reyndust sérstaklega þjappaðar og fljótfærnar. Það virtist sem þeir hefðu ákveðið að binda alla lausa enda áður en 120 mínútur voru búnar. T.d. Hvernig í ósköpunum vissi Wiremu hvernig á að finna Söru og Doyle? Engar skýringar og mjög ófullnægjandi. Ég fór á þessa mynd með opnum huga. Ég hafði ekki lesið eða heyrt neitt mikið fyrir utan erfiða framleiðslu hennar. Það sem ég upplifði var blanda af sögu Nýja Sjálands, fallega myndað en að lokum vonbrigði.