Ég sá þessa mynd, bara núna, ekki þegar hún var gefin út og hyllt sem besta mynd ársins hér í Ísrael. og til að draga allt saman núna segi ég bara: þetta er ekki góð mynd. Þetta er önnur kvikmynd Dror Shaul í fullri lengd og ég verð að viðurkenna að fyrsta hans og sjónvarpsdrama sem hann gerði fyrir þessa mynd eru miklu betri. ennfremur, þetta er fyrsta tilraun hans til að leikstýra drama. fyrstu verkin voru gamanmyndir og voru fyndin og áhrifarík. Það fyrsta sem þú þarft að vita ef þú munt nokkurn tíma sjá þessa mynd: Ísrael 21. aldar hatar kibbutzinn og gildin sem hann stóð fyrir frá stofnun Ísraelsríkis. raunverulegt ástand kibbutzanna er mjög skelfilegt og sumir hverfa hver af öðrum. kibbutz, hebreska orðið fyrir sameiginlega, var eins konar þorp fyrir meðlimi eingöngu, þar sem gildi jafnréttis og sósíalisma voru kenningin fyrir daglegt líf. með breytingum á félagslegum gildum með tímanum virðist nú sem kibbutz hafi verið staður þar sem mannsandinn var bældur, læstur innan dogma reglna, án miða út. innreið kapítalískra gilda og lífshátta á 9. áratugnum og hefur hingað til gert það að verkum að kibbutzimum varð mjög erfitt fyrir að lifa af. brjálaða móðirin í myndinni er aðal myndlíkingin fyrir það. En ég lít á þessa mynd sem ekkert skylt við nostalgíu yfir gömlu góðu daga kibbutzsins. einu sinni var það draumur allra ungra hjóna að búa í kibbutsi og ala upp börn í þessu rólega og fallega umhverfi. en myndin sýnir hið gagnstæða. að kibbutz, með sósíalískum trúarkenningum sínum, væri staður eins og brjálæðisdýrkun, með brjálaðar hugmyndir sem grafa undan frelsi hvers einstaklings innan hópsins. þetta er meginheimspeki póstmódernísks kapítalisma: einstaklingseinkenni þín er það mikilvægasta. þú verður að setja sjálfan þig í miðjuna og það er enginn annar en þú sem er málið. þetta er hugmyndafræðin sem myndin stendur fyrir og það er bara fyrsta syndin. Ef þú ert ósammála mér í pólitísku hliðinni er ég viss um að þú sért sammála því að leiklistin, tónninn í myndinni, það er handritið og leikstjórnin. fjórar syndir sem fylgja. myndin hefur engan raunverulegan sjónrænan texta og ekkert af henni er eitthvað sem þarf að muna. hún er líka mjög „viðkvæm“, góðgæti sem er ekkert annað en listræn prumptilraun til að vekja upp tilfinningar, sem koma ekki upp á yfirborðið, ekki í myndinni og ekki hjá áhorfandanum. það leiðir ekkert af sér nema leiðindi. Getur einhver útskýrt: hvers vegna þessi mynd vann svo mörg verðlaun? kannski vegna þess að það sýnir að Ísrael er í takt við restina af heiminum, hatar sósíalísk og mannleg gildi? eða sýnir það kannski að Ísrael er "viðkvæmur" staður, lætur ekki undan dogmum og ofstæki? að við erum í grunninn mjög mannleg og góð fólk, fær um tilfinningar, sérstaklega þegar þær eru falsaðar, alveg eins og kapítalisminn ætlast til að við séum? eða kannski vegna þess að hún segir eina stærstu lygi ísraelskrar kvikmyndagerðar síðustu ára, lygi sem grefur undan réttlætingu tilvistar gyðingaríkis? sama hvað svarið er, það er ekki gott. ekki fyrir heiminn, ekki fyrir mannleg gildi og ekki fyrir gyðinga.