Þrátt fyrir lofið á DVD forsíðu útgáfunnar sem ég fékk að láni olli þessi mynd vonbrigði. Já, hún er mun raunsærri en aðrar stríðsmyndir tímabilsins til að lýsa drullu, leiðindum og gremju í nöldrinu, en því miður kemur maður frá því og hugsar að það sé ALLT sem er til í þessari mynd. Það er enginn söguþráður og samræðan er einhæf. Það er ekki það að góð stríðsmynd þurfi að hafa bardagaatriði á fimm mínútna fresti. Ein besta myndin í seinni heimsstyrjöldinni, "Twelve O'Clock High", hefur mjög lítið af hasar. En það bætir upp brakandi samræður og sálræna spennu. Undantekningin frá "The Story of G.I. Joe" er stuttur bardagaþáttur (sem heitir "city under siege" á DVD disknum) sem gerist á Ítalíu. Að vísu er hún ein hraðskreiðasta og sannfærandi bardagaatriði allra stríðsmynda. En því miður, restin af myndinni er ekki þess virði að horfa bara fyrir þennan hápunkt. Annar turn-off er Pvt. Dondaro, leikinn af Wally Cassell, sem er ætlað að vera „rómeó“ en kemur af öfugsnúinni. Aftur á móti, Sgt. Warnicki er samúðarfullur maður, ef hann er gallaður. Eins og hann segir við Capt. Walker (Mitchum) þegar hann býður sig fram fyrir aðra eftirlitsferð: "Hvert skref fram á við er skref nær... heim." En það síðasta skref einni eftirlitsferð of mikið keyrir hann yfir andleg mörk. Verst að restin af myndinni gerir ekki rétt við sum annars fín tilþrif. Hvað varðar túlkun Meredith á Pyle... þá er hún nánast í dái.