Að mestu leyti er "Michael" hörmung tíu mínútur af sjarma og níutíu virði af mistökum. Travolta og MacDowell gera sitt besta og rísa oft upp fyrir dauflega banal handrit Noru Ephron. En myndin hreyfist eins og snigill. Og jafnvel innan fantasíusamhengis þess, hegða persónurnar sér ósennilega reglulega. (Fréttamenn sem láta sögu ævinnar augljósan engil sem býr á jörðu sleppa úr augsýn sinni?) Einhver gleymdi að segja rómantíska gamanleikmeistaranum Ephron að William Hurt, frábær í svo mörgum öðrum myndum, sé enginn Tom Hanks. „Climax“ myndarinnar endurskilgreinir orðið tilgerðarleg. Ephron gæti verið að skjóta fyrir himnaríki hér, en því miður er "Michael" löng og löng ferð í gegnum kvikmyndahús.