Í fyrsta lagi: Ef þér finnst gaman að horfa á kvikmyndir mæli ég með því að þú horfir EKKI á þessa. Hvers vegna? Eftir á munt þú ekki kunna að meta aðra mynd svo auðveldlega lengur...Reyndar vil ég ekki gefa tilefni til óhóflegra væntinga en það er næstum ógnvekjandi hversu fullkomið, ákaft og fallegt þetta verk Einars Guðmundssonar er. Þegar í flestum kvikmyndum er að minnsta kosti einn þáttur sem spillir öllu, eins og góðir leikarar en hræðilegir samræður eða fallegt landslag en lággjalda kvikmyndataka í Englar alheimsins“ er ekkert um þessa tvíræðni. Í raun er allt bara frábært, meira að segja (og ekki síst) hljóðrásin með hinni stórkostlegu Sigur Rós. Í þessari sögu um Pál, nemanda sem verður geðklofa eftir að hafa verið hent af kærustu sinni, eiga sérstaklega samræðurnar (og eintölurnar) skilið smá athygli: ásamt (og stundum beittum öfugt við) söguþráðinn eru þær allt frá niðurdrepandi og örlagaríkum til algjörrar andstæðu kómísks og algjörlega fáránlegs. Það sem meira er, þær eru oft (með tilvitnunum í Hegel og Shakespeare) af svo ljóðrænni fegurð að myndin svífur næstum inn í súrrealískt svið. og er aðeins vistuð í hinum raunverulega heimi af ótrúlega ekta leikurum sínum. Ein af hinum athugasemdunum var þegar að vísa til annars atriðis: Þessi mynd er engin léttvæg skemmtun til að slaka á á kvöldin. Þrátt fyrir nokkra kómíska léttir inn á milli er hún að mestu truflandi, að hluta til tortrygginn og bitur, og umfram allt sorglegt. Þetta er nútímaljóð um líf geðveiki með allri sinni tómleika, reiði og einveru. Að lokum: Þegar þú hefur séð myndina horfðu á hana aftur. Það eru nokkrar frábærar sjónrænar samlíkingar og skírskotanir í henni sem þú áttar þig aðeins þegar þú horfir tvisvar og tengir þær við siðferði sögunnar". Og auðvitað: lestu bókina, hún inniheldur miklu meira af litlu fyndnu sögunum á milli. og lætur þig líka skilja suma hluti í myndinni aðeins betur.