Stjörnuleikur Mitch Leisen, Paramount, var gefinn út rétt fyrir hrunið í framleiðslukóðanum í júlí 1934. Paramount-söngleikurinn er grátbroslegur - sumir halda jafnvel fram að hann sé kvenhatur - og mjög skemmtilegur. Tvö morð eiga sér stað á opnunarkvöldi "Earl Carroll's Vanities" (eitt á sviðinu!), en það kemur ekki í veg fyrir að stjórnandinn (Jack Oakie) setur upp sýningu sem illgjarn lögregluspæjari (Victor McLaglen) rannsakar. Allir eru að fela eitthvað og Gypsy Rose Lee hlýtur að hafa séð þessa morðgátu baksviðs áður en hún skrifaði "The G-String Murders" þar sem uppsögnin er svipuð (þó ánægjulegri hér). Gertrude Michael, sem grimm díva, stoppar þáttinn (á fleiri en einn hátt) með framandi „Sweet Marijuana“ númeri sínu og Duke Ellington klárar með styttu „Rape Of The Rhapsody“. Smellið „Cocktails For Two“ kom úr þessari mynd. Furðuleg og ógeðsleg klassík í búðunum sem ég mæli með! Hér er Louella O. Parsons í „Los Angeles Examiner“ þann 17. maí 1934Pírúettunni sem handvalinn snyrtifræðingur Earl Carroll um á Grauman United Artists skjánum í fíkjulaufi og ekki miklu öðru. En September Morn sjálf hafði aldrei betri mynd en þessir sjarmörar, sem eru búnir til að gleðja augað, sérstaklega auga þreytta kaupsýslumannsins. En ekki í smá stund halda að stelpurnar hans Carroll, au naturelle, séu eina aðdráttaraflið. Trúðu það eða ekki, MURDER AT THE VANITIES er tónlistargamantryllir, ef þú veist hvað ég á við - morðráðgáta sem felld er inn í tónlistarþátt. Þetta gerist allt á opnunarkvöldinu á þeim tíma sem leikritið er í vinnslu og leit stendur yfir að morðingja. Bara fyrir spennu hótar lögga að hætta þættinum á nokkurra mínútna fresti. Victor McLaglen er eitthvað nýtt í lögguna. Allan tímann sem hann er að reyna að hafa uppi á morðingjanum hefur hann augastað á kórfegurðunum. Morðráðgátan er góð að undanskildum uppsögninni, sem er frekar flatt. Líklega röng stefna. Dorothy Stickney, sem leikur vinnukonuna, er álíka melódramatísk og kvenhetjan í tíu, tuttugu og þrjátíu sýningu. Að ástæðulausu metur hún endalausa nærmynd í stóru dramatísku atriðinu. Stúlknahóparnir eru góðir og það er jákvæður léttir að komast í burtu frá óumflýjanlegum skotum yfir höfuð. Búningarnir eru fallegir; í rauninni er þetta söngleikur sem Paramount getur fundið að sé þeim til sóma. Hvað Carl Brisson varðar - ja, hann væri viðbót við hvaða sýningu sem er. Hann er fallegur með yndislega söngrödd og auðveldan, öruggan hátt, hann er allt sem blaðamenn hans gera tilkall til hans. Mér líkar líka við Kitty Carlisle sem leikur aðalkonuna í þættinum. Gertrude Michael, sem djúpeygða villianness, gefur áhugaverða ef frekar skáldaða lýsingu. Jack Oakie, sem sviðsstjóri, er sami gamli viturlega Jack, en við myndum ekki breyta honum. Jessie Ralph er frábær sem saumakona. Aðrir í leikarahópnum eru Charles Middleton, Gail Patrick, Donald Meek, Barbara Fritchie, Toby Wing og Lona Andre. Leikmyndin er eftir Carey Wilson og Rufus King og leikstjórn Mitchell Leisen. Tónlistin er eftir Arthur Johnstone og textinn eftir Sam Coslow. Til viðbótar við MURDER AT THE VANITIES er Mikki Mús teiknimynd, Paramount Newsreel og tveggja hjóla, RÖNG ÁTÍÐ. Ég er ósammála Lolly um uppsögnina, það er ánægjulegt ef það er of mikið. Af hverju ætti hún að kenna leikstjóranum um? Var hún óánægð með endi sögunnar - eða hvernig hún var sviðsett? Og hvað er „tíu, tuttugu eða þrjátíu sýning“? Taktu eftir högginu sem tekið var á Busby Berkeley og „loftskotum“ hans. Eins erfitt og það kann að vera að trúa í dag, var almenningur þreyttur á Buzz' schtick í maí 1934. Mitch Leisen sagði: "Ef þú ert að sýna sviðssýningu sem á að vera í leikhúsi, ættirðu að halda þig innan marka proscenium arch, og ekki gera Buzz Berkeley rútínu með sviðsmynd sem er hektara stór." Sp.: Heldurðu að stórbrotin áhrif Berkeley hafi ekki réttlætt að taka þetta frelsi? ML: Þeir gerðu það greinilega vegna þess að þeir eru að endurvekja allar myndirnar hans og engar mínar, en persónulega líkar mér það ekki.