Kvikmyndir Antonionis hafa ekki elst vel. Það sem kom mér alltaf á óvart við þá er að fyrir utan ótvíræða plastfegurð er daufleg og kennslufræðileg „sálfræði“ persónanna og aðstæðna. Mundu til dæmis eftir samræðum Mastroiannis og „vonda kapítalismannsins“ sem vill syngja hann í „La notte“ eða Monicu Vitti hlæjandi að bændum sem daðra í lestinni í „La aventura“ eða Ferzetti sem sleppir blekglasinu. í lok sömu myndar. Ég hef rifjað upp „Zabriskie Point“ í gær. Í þessari mynd eru margar fallegar og vandaðar myndir af Rod Taylor skrifstofunni, götum og þjóðvegum L.A., auglýsingaauglýsingunum, eyðimörkunum o.s.frv., sem sýna hrifningu höfundarins á ferð sinni um Bandaríkin, á sama tíma. leið en Wim Wenders árum síðar. Því miður eru of margar hippa-vinstrisinnaða klisjur sem spilla myndinni: - Drengurinn yfirgefur fundinn, stelur flugvél og flýgur yfir eyðimörkina til að frelsa sig og finna "eitthvað annað". - Stjórnendur í gráum svítum tala allan tímann um vangaveltur. - Stúlkan horfir á "hlutkonurnar" í sundlauginni og fer því hún vill ekki vera eins og þær. - Hjónin af feitu millistéttinni í hjólhýsinu tala, frammi fyrir fegurð náttúrunnar, um að byggja hótel og græða fullt af peningum. - Síðast en ekki síst, fullt af pörum sem elskast í eyðimörkinni. Því miður, í dag, hálfri öld eftir "byltingu" "La Aventura" getum við séð að konungurinn er nakinn og kvikmyndir hans (nema "Le amiche" og kannski "Il grido") eru aðeins handfylli af fagurfræði og hversdagsleika.