Í framtíðinni þar sem dugleg ferðaskrifstofa notar tímaferðatækni til að senda ríka viðskiptavini aftur í tímann til könnunar á öld risaeðlanna, breytist framtíðin á óskiljanlegan hátt þegar einn viðskiptavinur þeirra brýtur meginregluna um að villast ekki af brautinni. Til þess að reyna að laga skaðann sem hlotist hefur, kemur vanur útsendari (Edward Burns) í lið með uppfinningamanni tækninnar (Catherine McCormack). Forsendurnar eru nokkuð góðar og grípandi. Það kann að hafa nokkra galla í henni en hún gæti samt gert áhugaverða kvikmynd. Því miður tekst A Sound of Thunder ekki að ná áhorfendum í alvörunni. Hún glímir við ýmis vandamál og hún tekur sig allt of alvarlega svo það er erfitt að skemmta sér í raun og veru á meðan hún horfir á myndina. Persónulega fannst mér handritið vera stærsta vandamál myndarinnar. Það voru fleiri söguþræðir en búist var við og myndin var frekar löt við að útskýra hlutina. Ég var að vonast eftir ítarlegri skoðun á "fiðrildaáhrifunum" en myndin var flóttaskemmtilegri en nokkuð annað. Það er allt í lagi með mig þar sem 90 mínútur af hugalausri skemmtun er samt góð leið til að eyða kvöldi. Hins vegar var allt skemmtilegt sem þessi mynd bauð upp á óviljandi og lélegt. Það voru nokkrar senur sem skemmtu mér en mér leiddist frekar. Leiklistin er ekki mikið betri þar sem flestir virðast hafa meiri áhuga á launum en nokkuð annað. Eini maðurinn sem gaf góða frammistöðu var Ben Kingsley. Hann hélt fyrri hluta myndarinnar skemmtilegan og hann virtist skemmta sér líka best. Edwards Burns var frekar fölur og blíður. Ég held að hann hafi ekki það sem þarf til að vera leiðandi maður. Hins vegar gæti hann orðið ágætis aukaleikari. Catherine McCormack var bara mjög pirrandi og ekki mjög trúverðug. Ég hef eiginlega ekki séð hana í neinu öðru en hún gæti átt möguleika. Hinir leikararnir gefa líka slæma frammistöðu þó flestir séu tiltölulega óþekktir svo það ætti ekki að hafa mikil áhrif á feril þeirra. Þegar litið er á skilaboðatöflurnar kvarta flestir yfir tæknibrellunum. Það er engin leið að sykurhúða þá og þeir eru hræðilegir. Allar risaeðlurnar líta mjög illa út. Gibbon-eðlurnar (að hluta til api, að hluta til dínó), þó þær séu skapandi hugmynd, verða gamaldags eftir smá stund og þær eru líklegastar til að hvetja til hláturs frekar en ótta. Græna skjávinnan lítur bara hræðilega út og ófagmannleg. Ég var virkilega að velta fyrir mér hvað leikstjórinn Peter Hyams væri að reyna að ná hér. Honum tekst ekki að skila spennu, hasar og spennu og gerir þessa mynd að langri setu. Myndin er þó að mestu leyti frekar meinlaus og hún er langt frá því að vera versta mynd ársins 2005. Vonandi endurgera þeir þessa mynd í framtíðinni. Það eru möguleikar í þessu verkefni en í augnablikinu er þetta það besta sem við fengum. Að lokum, nema forvitnin nái yfirhöndinni, er engin ástæða til að sjá A Sound of Thunder. Einkunn 4/10