Þessi mynd er næstum kynslóðaskilgreiningarmikil fyrir sum okkar sem fæddust snemma eftirstríðsáranna þar sem (og sérstaklega ef þú fæddist á milli 1946 og 1953 og elskaðir að eyða laugardagseftirmiðdegi í kvikmyndahúsinu þínu í hverfinu) þú sást hana næstum örugglega . Og minningin um að hafa séð það hefur líklega fylgt þér. Stíll hans er efni í stutta og einhvern veginn glæsilega spennandi augnablik á uppvaxtarárum okkar. Það var með nútímalegu söguborði frá geimöld fyrir áhorfendur á sínum tíma. Leikmyndin var hvaða bær sem er með matvörubúð og kvikmyndahús sem yrði troðfullt fyrir miðnættissýningu á föstudag. Það hefur heita stangir og uppreisnargjarna æsku, en á "af hverju geta þeir ekki leyft okkur að skemmta sér" frekar en truflun, histrionic uppreisnarmaður-án-ástæðu leið. Allar persónur voru auðþekkjanlegar fyrir okkur - unglingar, foreldrar, gamli maðurinn, læknirinn, hjúkrunarfræðingurinn, vélvirkinn, strákurinn, hvolpurinn, jafnvel löggan - voru samúðarfullir við okkur. Við gátum tengst þeim öllum. Það var einstaklega skelfilegt skrímsli. Fyrsta fórnarlambið heyrist stynja „það er sárt.....það er sárt“ og við vorum sannfærð og hrædd. Ógnin vex stöðugt í gegnum söguna. Það eru mikil spennutímabil, litrík áhrif, stórkostlegur aðalleikur í McQueen og kímnistundir, bæði ætlaðar og ekki. Það hafði meira að segja næstum því yfirþyrmandi sorglegt atriði til að láta viðkvæmari okkar líða eins og að gráta. Ég sá það sumarið, 9 ára eða svo, tvítekið með „I Married A Monster From Outer Space“, og var svo ánægður með upplifunina af þessum tiltekna tvöfalda eiginleika sem ég fór aftur nokkrum sinnum í viðbót áður en hann fór. Það sáu allir sem ég þekkti. Allir sem ég þekkti elskuðu það.