Þessi mynd er „tour de force“ frá Julie Taymor sem leikstýrir og sér um sviðshönnun og grímur. Enginn kemst nálægt ímyndunarafli hennar á nútíma óperusviði. Síðan hún gerði þessa mynd árið 1992 hefur hún náð miklum árangri í kvikmyndagerð og í leikstjórn söngleikja. Það er ekki nema von að hún verði sannfærð um að snúa aftur í óperu einn daginn. Ég myndi elska að sjá hringrás sem hún leikstýrði. Núverandi Rheingold í Covent Garden hefur risa með of stórar hendur rétt eins og persónurnar í þessari mynd. Núverandi Butterfly hjá ENO notar japanska brúðuleik. Tilviljun kannski, eða vísbendingar um að áhrif Taymors séu víðtæk. Taymar notar frábæra búninga, grímur, brúður og origami fugla til að endurskapa sögu Ödipusar á sviði sem sett er á stöpla fyrir ofan vatn. Rauðar slaufur eru endurtekið þema. Þeir eru notaðir sem naflastrengur þegar Ödipus fæðist, þeir hanga niður úr augum Ödipusar eftir að hann hefur blindað sig, í hrífandi áhrifum eru þeir notaðir til að gera krossgötur þegar dráp Ödipusar á föður sínum er endurflutt af leikbrúðum. óperuballett eftir Stravinsky naut réttlætanlegrar óskýrleika þar til þessi mynd vakti líf í honum. Tónlistin er óinnblásin en móðgandi og Philip Langridge, Jesse Norman og mjög ung Bryn Terfel gera það besta úr henni. Söngvararnir eru nokkuð hreyfingarlausir, í samræmi við óskir Stravinskys. Min Tanaka er dansandi Ödipus við syngjandi Ödipus Langridge. Þetta skapar smá rugling undir lokin þegar dansandi Ödipus rekur út augun á syngjandi Ödipus. Textinn er á latínu en ekki hafa áhyggjur ef framhaldsskólalatínan þín er svolítið ryðguð. Það er hjálpsamur sögumaður sem kynnir og lýsir hverri senu á japönsku.