Ekki er vitað hvort Marilyn Monroe hafi einhvern tíma hitt og talað við Albert Einstein (og þar sem dagbók hennar hvarf á dularfullan hátt eftir jafn dularfullan dauða hennar, getum við aldrei vitað það), en á lífsleiðinni var tækifærið til staðar. Handrit Terry Johnson eftir hans eigin leikriti, Insignificance eftir Nicolas Roeg ímyndar sér fundur á hótelherbergi í New York eina nótt árið 1953 á milli táknanna tveggja auk Joe DiMaggio (Busey) og öldungadeildarþingmannsins Joseph McCarthy (Curtis) - en aðeins á einu stigi. Á öðrum vettvangi upphefur það - eða dregur úr - þessa „persónuleika“ (og hvað það er ömurleg setning) í bara avatar (persónurnar eru vísvitandi ónefndar), í senn meiri og minni stöðu. kaldhæðnislegt; hér hefur nettóverðmæti DiMaggio verið minnkað í lítið annað en mynd á tyggjóspjaldi. Monroe er líka minnkað við hluti hennar sem samanstendur af kjól, hári, varalit, vagga og rödd. Með því að afhjúpa óöryggi þeirra og snúa hlutverkum sínum við vekur myndin skörp fókus á viðteknar hugmyndir um frægð, sem sprengir persónudýrkunina. Í framhaldi af þemað verður önnur sprenging á hápunkti myndarinnar: Hiroshima í hótelsvítu, þar sem 'The Leikkona er brennd til aula á nokkrum sekúndum; bókstaflega afbygging frægðar. Bless, Norma Jean. Sagan upplýsir handritið, sem aftur hristir söguna á hvolf. Eins og Roeg velti fyrir sér eftir að hafa horft á leik Johnsons í fyrsta skipti, "Þessar persónur voru goðsagnakenndar, ekki fundnar upp af neinum einstaklingi, ekki almenningi eða fjölmiðlum, sennilega ekki einu sinni af persónunum sjálfum." Eins og leikin er af Theresa Russell, Marilyn (skápavitund í raunveruleikanum), fyrirlestrar barnslegan Einstein („Professorinn“, leikinn af Emil) um afstæðiskenninguna með því að nota blöðrur og vasaljós, á meðan hún fær prófessorinn til að sýna fæturna á sér. , í meðvitaðri skopstælingu á eigin hlutverki sínu í The Seven-Year Itch, virðist kvikmyndin Leikkonan vera að vinna í opnun myndarinnar. Sagan segir frá því að þáverandi eiginmaður Monroe, hafnaboltastjarnan DiMaggio (leikinn af Busey sem blíður geðrofsmaður) Simpleton), var óánægð með helgimynda kjóla-senu hennar í myndinni, sem varð til þess að þau slitu sambandinu. Við uppgötvum afbrýðisama „Ballplayerinn“ á bar og grátum þá staðreynd að ef „ég vil sjá nærbuxurnar hennar, þá geng ég bara niður í horn eins og allir hinir strákarnir“. Öfugt við prófessorinn, Ballplayer trúir því að alheimurinn sé kringlóttur - ágreiningur sem frumbyggjar deila. En stóri höfðinginn (Sampson, af frægð One Flew Over The Cuckoo's Nest) sem rekur lyftu Roosevelt hótelsins hefur verið nánast sviptur eigin menningu: "Ég er ekki lengur Cherokee - ég horfi á sjónvarp." Á sama tíma rannsakar „öldungadeildarþingmaðurinn“ prófessorinn, sem er í aðdraganda þess að flytja friðarræðu fyrir Sameinuðu þjóðunum, en sem öldungadeildarþingmaðurinn grunar að sé rauður. Reyndar, þegar hann upplýsir Monroe, er Einstein þjakaður af sektarkennd yfir Hiroshima og hvað framtíðin í hvíta hitanum ber í skauti sér. Samt í guðlausum alheimi, sem virðist guðlaus, eru allar slíkar áhyggjur og vonir gerðar ómerkilegar í ljósi æðri (atóma) valds. Roeg er í raun fullkominn leikstjóri til að koma sviðsleik Johnsons á skjáinn. Í gegnum tíðina draga pyntuð endurlit frá æsku og svartsýn framhjáhlaup (ka-búm!) óvænt tengsl milli tíma, staðar og aðstæðna, með endurteknu sjónrænu mótífi armbandsúrs sem notað er til að merkja tímann sem líður - en kannski líka til að gefa í skyn að allir tímar séu einn tími ; hvert augnablik sambúð. Eins og sést af bakaskrá hans er þetta eitthvað áhugamál fyrir leikstjóra sem er töfraður af hugmyndinni um samstillingu - sjá Ekki líta núna sérstaklega. Hér blæðir árið 1920 inn í 1945 og drýpur inn á níunda áratuginn, tímabil þar sem annar „leikari“ hefur tekið að sér stærsta hlutverk sitt sem forseti Bandaríkjanna. Ef þetta hljómar frekar þungt (skammtaeðlisfræði kemur örugglega við sögu) , framkvæmdin er allt annað en, vegna hnyttins, zippy handrits Johnsons, leikrænnar leikstjórnar Roegs, sem opnar fyrir í rauninni sviðsettri uppsetningu - og leikararnir sjálfir, sem eru í stjörnuformi. Tony Curtis skilur sérstaklega eftir gervitennur í viðarplöturnar sem ofsóknarkenndur, getuleysislegur öldungadeildarþingmaður, sem sést reyna á þing með Monroe-eftirherma (alvöru, öfugt við Russell), áður en hann er svikinn af minnkandi meðlimi hans. Auðvitað, Curtis. lék einu sinni með hinni raunverulegu Marilyn Monroe í Some Like It Hot, og faðmlag hennar lýsti hann eftirminnilega sem eins og að „kyssa Hitler“. Eins og Roeg sagði: "Allt virtist allt í einu tengt... þegar myndin fór að taka á sig mynd virtust jafnvel leikararnir sjálfir hluti af þessum endalausu tengingum." Það fer allt í pottinn, soðið niður og borið fram á nýjan og heillandi hátt.