Franskir ​​kvikmyndaleikstjórar halda áfram að koma á óvart með óvenjulegri hæfileika sínum til að líkja eftir sjónum og hljóðum venjulegs hversdagslífs í úthverfum. Þetta kom vel í ljós þegar útgáfu L'Emploi du temps (Time Out) kom út snemma árs 2002, snilldar persónurannsókn á því hvernig hvítflibbastarfsmaður komst niður í depurð eftir að hafa verið rekinn úr starfi. Eins og tilhneiging franskra kvikmyndagerðarmanna er, voru margar senur teknar á raunverulegum götum og á opinberum stöðum, sem gaf sögunni sannkallaðan bíótilfinningu, samt sem áður hafði L'Emploi du temps einnig glæsilegt útlit þökk sé frábærri myndavélavinnu og töfrandi staðsetningarupptökum. (Sérstaklega svissneskt fjallaathvarf). Í kjölfarið á þeirri snilldarmynd kemur önnur áhrifamikil frönsk framleiðsla, grimmileg glæpakápa Jacques Audiard, Sur mes levres ( Lesa varirnar mínar ). Reyndar er það óþarfi að merkja þessa mynd sem glæpakappa því hún er svo miklu meira en það. Eins og með fyrri frönsku útgáfuna er þetta ítarleg karakterrannsókn á jaðarfólki sem notar vitsmuni sína til að komast áfram í samfélagi sem hefur snúið við þeim baki. Í byggingafyrirtækinu Carla í París situr feimin, lítilfjörleg ung kona við skrifborðið sitt, sem er bundið svæði á skrifstofunni sem er aðalleiðin að Xerox-vélunum og salernunum. Viðbjóðslegir vinnufélagar nota framhlið skrifborðsins hennar Cörlu til að spjalla og fara af stað. Hálfkláruðu kaffibollarnir úr stáli froðu. Að hluta til heyrnarlaus, kveikir og slekkur Carla á heyrnartækjunum sínum að vild ef hávaði verður pirrandi, hvort sem það er dróni pappírsljósritunarvélanna eða skelfilegir grátur barns vinar. Þegar yfirmaður hennar kallar hana inn á skrifstofuna til að stinga upp á að hún ráði sér aðstoðarmann til að aðstoða sig við vinnuálagið óttast Carla að hún gæti misst vinnuna. Á vinnumiðluninni listar Carla upp upplýsingarnar sem hún vill fá fyrir aðstoðarmann sinn (helst karlkyns) eins og hún væri á Persónuverndarstofu. Hann ætti að vera 25 ára og hreinn, með mikla tölvu- og skráningarkunnáttu. Þegar stofnunin sendir frá sér ósnortinn, ógnvekjandi ungan mann, verður Carla bæði hneyksluð og forvitin. Þau yfirgefa skrifstofuna og borða hádegismat á staðbundnum matsölustað þar sem Carla tekur viðtal við væntanlegan aðstoðarmann sinn. Þegar hún kemst að því að hann er nýkominn úr fangelsi, vill Carla fyrst ekkert hafa með Paul að gera, en hefur skipt um sinn og ræður hann til starfa. Þrátt fyrir að hún sé í grundvallaratriðum góð við aðstoðarmann sinn, finnur Carla sjálfa sig í valdsstöðu og býr yfir nýfenginni tilfinningu fyrir valdi. Páll lærir fljótt og verður hæfur starfsmaður. Carla hjálpar Paul að finna tímabundinn stað til að búa á og hylur hann jafnvel þegar skilorðsfulltrúi hans birtist dag einn á skrifstofunni og veltir því fyrir sér hvers vegna Paul missti af stefnumótinu. Í einu af hádegishléum þeirra lætur Carla Paul vita um heyrnarskerðingu sína og sýnir hæfileika sína til að lesa varir. Síðar, þegar gráðugur vinnufélagi tekur yfir verkefni sem Carla hefur verið að vinna að, biður hin tryllta Carla aðstoð Paul við að hefna sín á manninum. Héðan í frá verður Sur mes levres að sífellt ákafari glæpadrama sem stigmagnast yfir í einhverjar ofbeldisfyllstu myndir sem sýndar hafa verið á skjánum undanfarin ár. Handritið fær þætti að láni frá Hitchcock, einkum AFTURGLUGGA, þar sem varalestrarhæfileikar Cörlu koma við sögu með því að nota sjónauka. Það er stríðnislegt, á-aftur, af-aftur kynferðislegt aðdráttarafl á milli söguhetjanna tveggja sem lýkur með frekar undarlegri virðingu við NORTH BY NORTHWEST, en það virkar vegna þess að umtalsverður kynferðislegur hiti byggist upp hægt og rólega á milli stjarnanna tveggja. Sem sagt, það sem maður ber með sér frá þessari mynd er ekki svo mikið líkt við klassískar Hitchcock-spennumyndir, þó að þessir þættir séu vissulega til staðar, heldur hið yfirgripsmikla útsýni yfir nútíma borg (í þessu tilfelli París) þar sem lífið rekur svið frá hversdagslegum vinnudögum til dásamlegs, skrautlegs næturlífs þar sem kynlíf, eiturlyf og peningaþvætti síast inn í líf nokkurra persóna. Ólíkt Hollywood framleiðslu er þetta sálfræðilegt spennugarn þar sem fólkið lítur út eins og hversdagsmaðurinn og konan á götunni, þar sem hnefahögg í andlitið eða nára hljómar eins og sjúklegan dynk og þar sem skrifstofan er staður til að óttast. Það er Hitchcock með hanskana af.