Sönn saga af hópi dópista sem ræna ekki svo heiðarlegan kaupsýslumann fíkniefnum, skartgripum, byssum og peningum. Sumir myndu segja að þetta væri hörmulega sagan um Ameríku á óhóflega níunda áratugnum þar sem hámark friðar og frjálsrar ástar sjöunda áratugarins hafði hrunið inn í eiturlyf og alnæmi. Satt að segja er þetta bara venjulegt fólk með ekkert markmið í lífinu sem situr uppi og ákveður að ræna miskunnarlausan mann. Hver er seinni hluti aðalskipulags þeirra? Þegar þeir hafa dótið hans... munu þeir sitja og verða háir aftur. Frábært plan. Jafnvel þó þú þekkir ekki söguna þá er engin spenna í þessari mynd og ekkert sem kemur á óvart. Það að Cox reyni að búa til einhvers konar þjóðhetjur úr þessum persónum, með partýsenum og klippingu af herfangi þeirra, er veik og móðgandi. Sagan var betur sett með beinskeyttari nálgun. Eins og staðan er þá er þetta bara sorgleg saga um smátíma eiturlyfjasala sem verða myrtir af stórum eiturlyfjasölum. Stærri sagan, á fleiri en einn hátt, er John Holmes. Hann er samt miðpunktur þessarar sögu. Þessi mynd hefði átt að snúast um hann, líf hans. Hann var sá í undralandi, með undrin við það að hverfa.P.S. Þó það sé ekki opinbert er Boogie Nights betri útgáfa af Holmes lífi. Það er ekki alveg staðreynd, en það er miklu skemmtilegra.