Ó maður er þessi mynd slæm. Það rennur hryllilega. Sagan fjallar um kappakstursbílstjóra sem er ástfanginn af sjálfum sér og þarf síðan að kynna kjúklingaskyndibitakeðju og elskar ekki sjálfan sig á meðan hann gerir þetta. Hann reynir að komast út úr samningnum og hræðilegar, sársaukafullar ófyndnar gabbar koma í kjölfarið. Jim Nabors virðist vera sofandi, ekki að leika. Þú munt sakna Burt hliðhollra eins og Dom Deluise og Jerry Reed þegar þú horfir á þennan óþef. Hárið á Loni Anderson er hreint út sagt skelfilegt og sannar að tonn af hárspreyi fór ekki út á sjöunda áratugnum. Eða kannski var þetta hárkolla. Talandi um þá var hárkollan hans Burt ekki slæm í þessari mynd. Versti "hákolludagurinn" hans var í "Smokey and the Bandit 2". Allavega, þessi mynd er versta Reynolds bílamynd, alltaf, alltaf, þarna uppi með "Cannonball Run 2". Upprunalega "Smokey" og "Cannonball" (og "Hooper" sem sem betur fer átti ekkert framhald) eru frábærar og fyndnar myndir. Þessi er það ekki. Jafnvel Ned Beatty, sem er frábær leikari, illur. Þú munt þrá illmenni af Jackie Gleason gerð sem gaman er að hata. Og takið eftir, þetta er ekki ein af þessum skemmtilegu myndum sem hægt er að taka þátt í. Það er ömurlegt, hreint og beint. Jafnvel útrásirnar í lokin voru þreytandi og leiðinlegar og verst af öllu, ófyndnar. Og að minnsta kosti gleymi ég, "Stroker Ace" var einn af fyrstu þungu nöglunum til að innsigla kistu Burts fyrir nokkuð endurvakningu hans árum síðar í "Boogie Nights", annarri mynd sem, eins og "Deliverance" árum áður, sýnir að maðurinn getur leikið nokkuð gott þegar hann hefur almennilegan vettvang til þess.