...and I Bought A Vampire Motorcycle staular um alla línuna eins og fyllibyttur með skóreimarnar bundnar saman. Sumar „slæmar“ myndir eru mjög skemmtilegar (eins og Inseminoid eftir Norman J.Warren), sumar „slæmar“ myndir eru bara slæmar (eins og Kent Bateman's Headless Eyes), en „slæmar“ myndir sem reyna að gera það póstmóderníska að vera meðvitað. slæmt ætti alltaf að nálgast með mikilli varúð. Mörgum finnst Troma's Terror Firmer vera bragðvont meistaraverk, til dæmis, en ég býst við að allir eldri en nítján ára muni yppa það af sér sem einskis virði. Svo er það Dark Star eftir John Carpenter. Já, hún er sérkennileg og vissulega afurð síns tíma, en sem kvikmynd er hún aðeins tveimur þrepum fyrir ofan einskis virði. Þetta kostnaðarlausa breska svarta grín-hrollvekjuútspil reynir að ná fram ádeilulegum tóni, með endalausum tilvísunum í félaga sína í skósveppum sínum (þar á meðal Psychomania, Horror Hospital og nánast hvað sem er eftir Pete Walker), en vegna dapurlegrar frammistöðu um sekúndu. -strengja sjónvarpsleikarar (aðalfrúin lítur út eins og Amy Winehouse), handrit sem virðist hafa verið skrifað aftan á skrælda bjórmottu af tveimur 'strákum' án þess að skilja hvernig gamanmyndir virka, hræðilegt (viljandi?) Dean Friedman. lyfturokkshljóðrás og framleiðslugildi sem aldrei hækka yfir meðallagi, nettóútkoman er mynd sem aðeins er hægt að hlæja AÐ, frekar en MEÐ. Ef hugmyndin þín um whoopee er mannkyns töffari, kínverskt veitingar sem kallast Fu King og vísanir í löngu gleymdar sjónvarpsauglýsingar, muntu njóta þessarar, en ekki búast við of miklu.