Hvar á ég að byrja? Söguþráður myndarinnar, sem fjallar um ást tveggja menntaskólanema á stríðstímum, á meðan annar er lifandi vopn, og baráttu þeirra við að viðhalda þeirri ást er mjög góður söguþráður. Það er byggt á manga eftir Shin Takahashi sem var einnig breytt í anime árið 2002, sem ég hef bæði ekki lesið eða séð. Þessi umfjöllun er hins vegar um þessa lifandi aðlögun. Því miður var þessi heiðarlega til góðvildar hræðileg mynd. Það er ekki eins og maður gæti staðsetja ákveðna þætti og sagt til dæmis að fjárlögin séu að kenna eða leikaraskapnum að kenna. Það er, því miður, röð af yfirþyrmandi og áhrifalausum þáttum sem koma þessari mynd niður. Leikurinn er lélegur. Ekki að segja að Aki Maeda og Shunsuke Kubozuka séu lélegir leikarar, en þeir höfðu ekki mikið að vinna með og virtust misskilin. Hvorugur virtist hafa líkamlegt svið til að draga áhorfandann í söguna auk þess að vera of gamall fyrir hluta þeirra að truflandi marki. Handritið var veikt, aðalhlutverkin hegða sér óraunhæft og hegða sér óskynsamlega. Myndin spilar líka fyrir hjartastrenginn en endar með því að vera fyrirsjáanleg, allt á meðan hún er ekki sannfærandi og vanþróar persónurnar. Það eru líka vandamál með hraða. Sjónrænt er það ómerkilegt. Myndin notar green screen mikið og að óþörfu í of mörgum atriðum. Hinar tæknibrellurnar hafa líka ódýrt yfirbragð, sérstaklega þar sem hægt hefði verið að nota minimalískar hagnýtar tæknibrellur. Það er heldur enginn sjónrænn blær, eins og enginn kvikmyndatökumaður eða listhönnuður væri til að láta senurnar líta út fyrir að vera samkvæmar og örvandi. serían ætti ekki að vera hugfallin til að sjá hana að minnsta kosti einu sinni bara til að klára hana. Fólk sem ekki kannast við Saikano, þetta er líklega ekki staðurinn til að stökkva inn þar sem þetta er ekki mjög góð kvikmynd eða melódrama. Það er ekki kvikmyndinni eða leikarahópnum að kenna, hún er bara ekki innblásin og það er það sem drepur hana.