Í fyrsta lagi er þessi mynd ekki algjör hörmung. Ef þú hefðir aldrei heyrt um raunverulega sögu Gram Parsons þá gæti það virst nokkuð skemmtileg afleiðing. Það er í rauninni ekki hægt að gagnrýna Johnny Knoxville fyrir frammistöðu sína sem Phil Kaufman - hann er frekar góður í að líta afslappaður og jarðbundinn út og þú getur eins konar rót fyrir langlyndi hvers manns. Michael Shannon á heiðurinn af nokkurn veginn sömu ástæðum, nema að hann er hippasteinari. Það eru nokkrar góðar einstakar gamanmyndir - hippí-líkvagninn sem rekst á flugvallarhengjuhurðina stendur upp úr. En þar lýkur góðu hlutunum og við förum að sjá þættina sem gera þessa mynd svo sannarlega vonbrigðum. Persóna Robert Forster sem raunverulegs föður Grams er uppfinning svo svívirðileg að hún varpar bletti yfir alla myndina. Við vitum öll að raunverulegur faðir hans framdi sjálfsmorð þegar hann var ungur - eitthvað sem væri örugglega hægt að líkja við líf Gram á brúninni af betri kvikmyndagerðarmanni. Að hafa Forster sem meintan raunverulegan föður sinn, en ekki stjúpföður hans, væri nógu slæmt, ef ekki væri fyrir vel þekktu erfiðleikana sem Gram átti við manninn sem flaug í raun og veru til að sækja lík hans. Því hefur verið haldið fram að stjúpfaðir hans hafi viðurkennt að hafa útvegað móður Grams áfengi þar sem hún lá dauðvona og að það hafi reitt Gram til reiði þegar hann komst síðar að þessu. Einnig væri deilan um hvar lík Grams var grafið áreiðanlega næg ástæða til að finna ekki upp góðlátlegan tilbúna föður sem í raun nær tvíeykinu og líkbíl þeirra, en leyfir þeim síðan að halda áfram með brennuna. Hver sem sannleikurinn er um manninn sem Gram fékk nafnið Parsons frá, þá líktist hann svo sannarlega ekki persónu Forster hér og erfitt er að sjá hvers vegna þetta hlutverk var skrifað. Svo er það að bæta við Christina Applegate sem gráðuga skvísu (en samt mjög falleg auðvitað) sem vill fá líkama Gram aftur svo að hún geti byrjað að greiða fyrir búi hans. Karakterinn hennar og leikurinn er ekki til og maður spyr sig hvers vegna leikstjórinn hafi ekki bara farið út um allt og sett inn lesbó-senu á milli hennar og skvísunnar sem leikur kærustu Kaufmans (það hefði ekki lækkað tóninn mikið) meira). Þegar maður hugsar um hráefnin sem hefði verið hægt að nota í góðri mynd um Parsons, þá koma annmarkar þessarar myndar auðveldlega í ljós. Kántrítónlist er breytt af ungum, kurteis, suðurríkum herramanni - sem var líka síhærður, fíkniefnaelskandi, vinsæll hjá konunum og að lokum sjálfseyðandi. Raunverulegir atburðir eins og hurðarhrunið og málaða líkbílinn og vinir eins og Keith Richards. Í staðinn fyrir þessa hluti verðum við að einbeita okkur alfarið að inntaki Kaufmans í lífi Grams. Kaufman er augljóslega enn að lappa upp á sértrúarsöfnuðinn sem hann fékk fyrir það sem hann gerði (hann er vissulega lítill sértrúarsöfnuður). Af viðtölum er augljóst að hann er ánægður með athyglina. Mundu að þetta er maðurinn sem gerði athugasemd um kynfæri nakta líksins af Gram Parsons þegar hann var að undirbúa að kveikja í því. Það sem hann gerði var ekki mikil hollustuverk, heldur uppdópaður alkóhólisti. Þegar horft er á Knoxville og leikstjórann í viðtölum kemur einnig í ljós nokkur atriði. Það er augljóst að þeir hafa engin raunveruleg tök á sögunni af lífi Grams, né vilja þeir hafa. Þeir vilja vinsæla kvikmynd um atburði sem er alræmdur og brjálaður. Þetta var ótrúlegt líf með undarlegum endalokum. Að endirinn sé það eina sem þessi mynd fjallar um sýnir hversu takmarkaðan skilning höfundarnir höfðu á Gram Parsons.