Murder By Numbers er ein af þessum myndum sem þú býst við að sé gerð fyrir sjónvarp en er það ekki. Miðað við að eini leikarinn sé Bullock (þótt Michael Pitt virðist vera að fara yfir í stærri og betri hluti), þá kemur það ekki mjög á óvart að þessi mynd fjarar fljótt úr minninu og verður skipt út fyrir mikilvægari hluti. Eins og... muna eftir að læsa útidyrunum þegar þú ferð út. Eða að fara í fötin aftur þegar þú kemur úr sturtunni. Bullock leikur Cassie Mayweather, löggu með persónuleg vandamál (ekki þeir allir). Ásamt nýjum félaga sínum (Ben Chaplin sem lítur blautur út) er hún kölluð til að rannsaka morðið á ungri konu. Ekkert óvenjulegt þar nema að glæpamennirnir eru nokkrir unglingsnemendur sem halda að þeir hafi skipulagt og framkvæmt hið fullkomna morð. Þegar rannsóknin heldur áfram kemur í ljós viljabarátta á milli Cassie og aðalgrundans Richie Haywood (Ryan Gosling). Hið lamandi vandamál hér er að leiðin tvö eru vonlaus. Bullock, þó hún sé mjög falleg á að líta, er álíka trúverðug í hlutverki harðsvíraðs tortrygginnar löggu og Rodney Dangerfield (reyndar væri hann betri!). Chaplin, fyrir syndir sínar, er algjör óeining og mér finnst leitt að hann þurfi að setja þessa mynd á ferilskrána sína í tilraun sinni til að brjótast inn í Hollywood. Að minnsta kosti sýkna þeir Gosling og Pitt, eins og hinir svindllegu háðslegu grunaðir, sig nægilega vel. Eins og ósvífnar leiðir væru ekki nógu slæmar, saga sem myndi senda hvern sem er til að sofa og mjög fyrirsjáanlegur (en órökréttur) endir skjóta þessari mynd í hausinn áður en hún fær tækifæri til að keyra "Murder By Numbers" hefur nákvæmlega ekkert að gerast fyrir það, jafnvel tilgangslaust nektaratriði eftir Bullock myndi ekki leysa það. Jæja, bara smá en samt ekki nóg til að bjarga því. Gleymanlegt, fyrirsjáanlegt og óþarfi - þetta er ein mynd sem er ekki að fara að koma löggugreininni áfram. Eins og Cassie segir líklega í næsta máli sínu, þá er ekkert að sjá hérna fólk. Höldum áfram, haltu áfram...