Þegar vinur minn gaf mér sett í kassa af "12 mögnuðum Scifi/Hryllingsmyndum!" Ég var skiljanlega svolítið varkár. En þar sem hluturinn var gjöf gaf ég í raun og veru ekki mikið gaum að skynsemi minni. Eftir allt saman....bíó ókeypis! Svo hvað ef þeir eru svolítið ropey. Eftir mikla umhugsun var Alien Intruder sú fyrsta af þessum myndum. Það er kaldhæðnislegt að það var fyrsti kosturinn því hann leit best út af hópnum. Það eina sem ég get sagt er að ef þetta er það besta af þeim, þá fæ ég hroll þegar ég hugsa um hvernig restin er. Á yfirborðinu hafði það gott að segja. Fjórir (teldu þá!) leikarar sem ég þekkti. Billy Dee Williams, Tracy Scoggins, Maxwell Caulfield og Jeff Conaway. Ég sagði við sjálfan mig..."Billy og Tracy hafa verið í einhverju góðu scifi (Star Wars og Babylon 5, í sömu röð) svo þau myndu ekki skrá sig fyrir kalkún. Max er gamaldags sápuleikari sem náði aldrei að brjótast inn í kvikmyndir. ....en ekki of lélegur leikari. Jeff....jæja...hann hefur gert gott og slæmt hvað varðar kvikmyndir og sjónvarp." Ég var fljótt að uppgötva að Jeff hafði ákveðið að bæta „hinn ljóta“ við kvikmyndaskrána sína. Fyrsta vísbendingin var í upphafssenunum. Jeff slær sig af kappi í gegnum „I'm mad“ senu áður en hann drepur sig að lokum. Skemmtileg frammistaða í leikmynd, í raun. Því miður er þetta, án mikillar ýkju, hápunktur myndarinnar. Þaðan fer niður á við. Næst á eftir höfum við yfirmann verkefnisins (Williams) sem er sendur út til að sjá hvað kom fyrir Jeff og áhöfn hans upptekinn við að velja nýja skipsfélaga hans úr röðum glæpamannsins. En þetta úrval er ekki svo mikið Dirty Dozen - meira eins og Ósannfærandi fjórmenningurinn. Auk þess sést einn glæpamannanna, tölvuhakkari, í klefa sínum vinna í burtu á fartölvu. Er það ekki dálítið eins og að láta morðingja reka byssubúð í hvelli? Frekar lame fangelsi, ef þú spyrð mig. Þegar þeir loksins taka af eru áhrifin sannarlega hræðileg. Það lítur út fyrir að geimskipsmódelið hafi verið slegið upp síðdegis af einhverjum leiðindum 8 ára sem átti hluta af Airfix pökkunum sínum. En hryllingurinn hættir ekki þar. Á leiðinni til svæðisins þar sem skip Jeffs hvarf er glæpaáhöfnin verðlaunuð fyrir góða hegðun með því að fá sýndarveruleikahelgar þar sem þeir láta undan karlkyns fantasíum sínum. Allt gott og vel og notkun sena úr fantasíum þeirra þjónar sem inngangur að "Alien Menace" sem byrjar að birtast þar. En þurftu þeir að draga það á langinn? Alien Intruder? Alien Boring, meira líkt. Loksins komast þeir í G-Sector og geimveruveran gerir það að verkum að þeir berjast á móti hvort öðru fyrir ástúð hennar þar til aðeins gamli góði Max er eftir. Endirinn, í sannarlega bjartsýnn drasli kvikmyndaæði, gefur til kynna framhald - eins og! Einnig kemur fram í þessari mynd persóna sem ég mun kalla „Sweatdroid“. Hann á að vera android, en greinilega var sú staðreynd týnd hjá förðunarhópnum sem útvegaði honum sveittan eiginleika við hvaða tækifæri sem var. En hafðu engar áhyggjur, hann er bara þarna til að gera upp líkamstalningartölurnar í lokin. Williams og Scoggins, satt best að segja, gera mjög lítið í myndinni. Þeir halda sér bara varla vakandi, hvað þá að bregðast við. Og eins og ég nefndi áðan, fer Jeff snemma í sturtu, svo oflæti hans fær ekki að upplýsa mikið um myndina. Max reynir sitt besta, eins og nokkrir aðrir leikarar, en myndin er hreint út sagt hrikalega hræðileg. Það eina, og eina, hálf hugmyndaríka sem þessi mynd býður upp á er nafnastefna skipa. Þeir eru allir nefndir eftir tónlistarmönnum - Holly, Presley, Joplin. Restin af myndinni er bragðdauf og óinnblásin. Gert árið 1992, hafði ég talið, við fyrstu áhorf, að þetta væri eitt af þessum níunda áratugnum beint í myndbandsverk. Það lítur út fyrir að þeir hafi enn gert vitlausar kvikmyndir langt fram á 9. áratuginn. Það er best að forðast það. Jafnvel sem beer n chips mynd er þessi mynd ógeðsleg, en að minnsta kosti er hægt að spóla henni áfram, býst ég við.