Once in the Life þýðir að einu sinni hoodlum, alltaf hoodlum, og enginn kemst inn eða út úr 'Lífinu' ókeypis. Hverfsmenn í New York selja eiturlyf og reka svindl vegna þess að þeir komast ekki í lögmætum heimi, kannski vegna þess að þeir eiga sakavottorð eða eiturlyfjavana, eða vegna þess að þeir eru bara latir. Þessi einfalda saga með nokkrum útúrsnúningum um aðallega fyrirlitlegar persónur nær að draga fram samúð út úr áhorfendum fyrir aðalleikurum sínum vegna tryggðar þeirra og samúðar með hver öðrum. Myndin er skrifuð, framleidd og leikstýrt af Laurence Fishburne, sem einnig fer með hlutverk 20/20 Mike (allir hoodlums hafa gælunöfn), og er byggð á leikriti hans, "Riff Raff." Það er eins og leikrit frá upphafi til enda, sérstaklega á lengstu atriðinu þar sem aðalleikararnir þrír leggja sig fram til að ákveða hverjum er hægt að treysta. Oft kemur samtalið mjög hratt, miklu hraðar en á sviðinu, og ég held að það sé stærsti galli myndarinnar. Innblandað sem endurlit í gegnum myndina eru ljóð frá götunni, eins konar jambískt pentameter rapp, sem er ofbeldisfullt og vekur upp heiminn sem þessi mynd birtir. Skáldskapurinn gerir það að verkum að erfitt er að vísa þessum mönnum, þessum húmorum sem myrða, svindla og svíkja hvern annan, frá sem óverðuga athygli okkar eða fyrirlitningu. Það truflandi við þessa mynd er að raunsæi hennar sýnir okkur ekki aðeins hvernig þetta fólk lifir heldur hvernig það þjáist af sömu ástæðum og við öll. Einn er of heimskur, annar fíkill og sá síðasti þjáist af samvisku á meðan áhorfendur velta fyrir sér, eða jafnvel hlæja, að kaldhæðni böðla sem krefjast þess að hann hangi í gálganum að segja brandara í miðju fráfalli hans.