Ég segi eitt um Jeanette og Nelson - jafnvel þegar þær eru strandaðar í gleðilausum, vitlausum, sársaukafullum söngleik eins og þessum, þá er samt glampi í augum þeirra. Já, efnafræðin á milli fræga tvíeykisins er til staðar jafnvel þegar efnið er pappírsþunnt. Jafnvel þegar skorið er nánast kast, er það ekki til eftir aðeins nokkrum grípandi lögum. Og jafnvel þegar aðstæðurnar eru svo ótrúlegar - já, jafnvel fyrir fantasíu. Satt best að segja hefur hún meiri efnafræði með Nelson en eiginmanni sínum í raunveruleikanum, Gene Raymond, í SMILIN' THRUGH, sem engu að síður var töluvert betri kvikmynd. Því miður, ég elska Jeanette og Nelson eins mikið og næsta aðdáanda, en þetta er botninn á haugnum. Jeanette er meira en vandræðaleg í einu "hep" númeri sínu með Binnie Barnes - og Nelson getur aðeins komið upp með tóma augnaráði þegar hann stendur frammi fyrir fáránlegustu aðstæðum. Maður getur aðeins velt því fyrir sér hvernig þetta var á Broadway árið 1938. Vissulega, hann hlýtur að hafa haft meiri vitsmuni og stíl en sést í þessari veiku MGM framleiðslu. Edward Everett Horton er í ófyndnu hlutverki og enginn af aukaleikmönnunum getur blásið lífi í þetta rugl. Þetta er eins og áhugamannakvöld í stúdíóinu, jafnvel þó að fáir fagmenn séu dreifðir meðal aukaleikara. Samantekt: Sársaukafull klaufaleg flutningur á Rodgers and Hart söngleik. Get ekki mælt með því, jafnvel fyrir aðdáendur MacDonald og Eddy. Og jafnvel þótt nærmyndir Jeanette ljómi enn af gríðarlegri fegurð hennar, þá er þessi mynd afskaplega slæm.