Í seinni heimsstyrjöldinni var til fjöldi kvikmynda búnar til af Hollywood og eftir að hafa séð margar þeirra byrja þær að virðast eins. Hins vegar er OVER 21 einstakt á svo margan hátt, þar sem það sýnir hlið á stríðinu sem þú munt ekki sjá í öðrum kvikmyndum - sem gerir hana vel þess virði að sjá, jafnvel þótt þú hafir séð bazilljón annarra kvikmynda! Alexander Knox leikur karlkyns aðalhlutverkið, en raunveruleg aðalhlutverk myndarinnar er Irene Dunne - sem lítur ótrúlega út fyrir 47 ára gamla konu (já, ég athugaði - hún var í raun svona gömul þegar hún gerði myndina). Í OVER 21 leika parið eiginmann og eiginkonu. Hann skráir sig í herinn, föður sínum (Charles Coburn) og eiganda dagblaðsins þar sem Knox er starfandi til mikillar gremju, og mest af myndinni gerist þegar hann er í foringjaskóla. Myndin sýnir lítið af Knox í skólanum en fjallar þess í stað um Dunne þar sem hún býr í nálægu spartönsku húsnæði fyrir maka. Á þessum tíma heldur hún (eins og Bretar segja) „stífri efri vör“ og gerir það besta úr því - jafnvel þó hún sé í raun ekki húsmóðir heldur frægur atvinnurithöfundur. Stundum fær hún mjög stuttar heimsóknir frá harðvítugum eiginmanni sínum en mestur tíminn fer í að sinna húsmóðurstörfum og halda Coburn í skefjum. Að lokum ákveður hún að koma í veg fyrir að hinn leiðinlega Coburn hringi stanslaust (hann kvartar ALLTAF yfir því að blaðið hans lifi ekki af án sonar síns) með því að þykjast vera Knox - skrifa frábæra ritstjórnargreinar sem allir halda bara að hafi verið skrifaðar af honum. Þó að það sé ekkert jarðskjálfandi í þessari mynd, það er mjög áhugaverð sneið af lífinu. Auk þess er leiklistin allt í kring mjög góð. Það er athyglisvert að þessi mynd er skálduð endurgerð á reynslu Ruth Gordon (frægur handritshöfundur) og eiginmanns hennar, Garson Kanin (einnig frægur handritshöfundur og leikstjóri). Þegar Kanin gekk til liðs við herinn í seinni heimstyrjöldinni skrifaði Gordon fljótlega og lék í leikritinu sem varð að þessari mynd. Við the vegur tók ég eftir því að sumum gagnrýnendum líkaði mjög vel við ræðuna undir lok myndarinnar og voru innblásnir af henni. Þó að það hafi verið mjög gott, var það líka mjög sorglegt þar sem öll þessi von um betri heim í kjölfar stríðsins var skammvinn.