Þú verður að viðurkenna framlag Cimino til kvikmynda. Hann gaf okkur bæði ofmetnustu mynd sögunnar (The Deer Hunter) og verstu mynd sögunnar (Heaven's Gate). Og áður en þú byrjar á „Þetta er slæmt en ekki það versta“ skal ég útskýra. Í 20+ ár hlustaði ég á gagnrýnendur og forðaðist "Heaven's Gate" - í raun var þetta ekki erfitt vegna þess að þú færð varla sprengjuárás á tækifæri til að skoða þessa mynd. Nokkrum dögum eftir að ég sá 'Final Cut: The Making and Unmaking of Heaven's Gate' heimildarmyndina rakst ég á notaðan $9,99 DVD af langri útgáfu. Ráð mitt eftir 229 mínútur er að leita að neikvæðustu umsögn sem skrifuð hefur verið um þessa mynd (þú munt finna mikið úrval), og ímyndaðu þér að gagnrýnandinn sé dygga móðir Cimino og að hún geri allt sem hún getur til að setja jákvæða stefnu á kvikmynd kæra sonar hennar. Þá muntu hafa hugmynd um hversu stórt klúður Cimino gerði. Þó að nánast allt sé rangt við þessa mynd, er það sem á endanum mælir mælikvarðann til að gera hana verri alltaf (og klassískt „minna en núll“ dæmi) er blygðunarlaus brenglun sögunnar. Þó að samtök nautgripamanna hafi sent hóp eftirlitsaðila/byssumanna til Johnson-sýslu og hafi haft lista yfir marknöfn, eru raunverulegar staðreyndir áhugaverðs sögulegrar atburðar vonlaust ýktar. Að morgni 9. apríl 1892 voru Nick Ray og Nate Champion umsetnir og að lokum drepnir af her um 50 nautgripamanna og Texas leigðu byssur sem höfðu komið til Johnson-sýslu til að hreinsa út „rustler“. Borgarar sýslunnar sátu síðan um eftirlitsaðilana sem að lokum voru handteknir (eða bjargað) af hernum. Konur tóku ekki virkan þátt í bardaganum og fyrir utan Ray og Champion var lágmarks mannfall. Þegar öllu er á botninn hvolft voru þetta umsátur ekki árásir - og það voru ekki vagnar innflytjenda sem hjóluðu í hringi í kringum tjaldbúðir reglugerða (fyrstu vestrænir þættir, þvert á móti, þetta var kvikmyndagerðartæki og ekki raunveruleg taktík indíána). Og vikum fyrir komu eftirlitsstofnana voru nokkrir íbúar Johnson-sýslu hengdir án réttarhalda, þar á meðal Jim Averell, umráðamaður lítilláts vegabúgarðs, og eiginkonu hans Ella Watson (sem Cimino rís upp sem tveir aðalmenn hans og hann sýnir jafnvel Averell lifandi. í háa elli). Það er engin synd í kvikmyndagerð meiri en að skálda sögu, ef þú ætlar að leika þér hratt og lauslega með sögulegar staðreyndir, breyttu þá nöfnum og staðsetningum til að vernda grunlausa áhorfendur sem gætu farið í burtu frá kvikmynd og trúa því að það sem þeir sáu gerðist í raun og veru. . Sem betur fer sáu svo fáir þessa mynd að skaðinn var sáralítill. Kannski er það harkalegt að kenna Cimino um sögubrenglun sína. Hann gæti líklega sloppið við sök hvort sem er með geðveikisvörn - myndin veitir mikinn stuðning. Ef Cimino væri geðveikur við framleiðslu á Heaven's Gate myndi það útskýra ýmislegt. En atkvæði mitt fer í „skort á leikstjórnarhæfileikum“ í stað geðveiki. Það eru nokkrir góðir við Heaven's Gate. Þú getur í raun séð á skjánum hvar eitthvað af risastóru fjárhagsáætluninni fór; dýr leikmynd - fallegar epískar myndavélar - listrænar dansmyndir. Isabelle Huppert (furðulegt leikaraval sem reyndar virkaði) skilar viðunandi og viðkunnanlegri frammistöðu þó flestar atriði hennar séu einstaklega leiðinleg (það á það til að gerast þegar leikstjórinn gleymir að gefa áhorfandanum einhverja ástæðu til að vera sama um persónurnar). Samræðurnar eru almennt traustar ef frekar venjulegar. En ekki falla fyrir vitleysunni að þessi mynd gerir tilraunir með frásagnarlist með því að blanda saman vandlega sköpuðum augnablikum í samskiptum persóna og áferðarfallegum keppnislegum sprengingum af samfélagslegum athöfnum. Þetta gefur til kynna að það var aðferð til að Cimino brjálæði. „Tilraunir“ er annað orð yfir þegar kvikmyndagerðarmaður villast svo í verkefni sínu að samfelld saga er ekki lengur möguleg. Staðreyndin er einföld að það eru engar vísbendingar um að Cimino hafi sett sögusviðið á einni senu eða reynt að stjórna eða skipulagt. Það lítur út fyrir að hann hafi bara snúið DP sínum lausum til að sviðsetja hasar og fá endalaust úrval af litríkum skotum - 1,5 milljón feta af lauslega sviðsettum senum. Svo reyndi hann (án árangurs) að slíta þetta niður og passa allt saman í eftirvinnslu. Síðasta bardagaatriðið er virkilega fyndið þar sem babushka klæddar borgarkonur (kannski fengnar að láni frá „Fiddler On The Roof“ ferðafyrirtæki) kasta óteljandi dýnamítspröfum í eftirlitsstofnanirnar. Því miður fellur hvert sprengiefni rétt undir skotmarkið og springur skaðlaust. Eftir að þú sérð þetta gerast 50-60 sinnum geturðu tengt við konuna (þá sem lítur út eins og eitthvað úr 'The Grapes of Wrath') sem setur risastóra byssu í munninn og ýtir í gikkinn. Þetta er líklega það sem móðir Cimino gerði eftir að hafa skrifað þessa umsögn. Svo trúðu því sem þú hefur heyrt um þessa mynd síðan 1980. Þetta er slepjulegt, ótengdur, illa hraðinn og sögulega brenglaður klúður. Einungis virði sem „hvernig á að búa ekki til kvikmynd“ dæmi fyrir kvikmyndasagnfræðinga og sem uppspretta skemmtunar fyrir þá sem vita um raunverulega sögu vesturlanda Bandaríkjanna.