Líttu ekkert á það. Það er margt rangt við þessa mynd. Þetta er klisjukennt alla leiðina, ekki mjög fyndið, fyrirsjáanlegt og órökrétt. Byrjum á byrjuninni: stafir. Þarna er leiðinlegi, heppni gaurinn - sem gefur Stiller annað hak í leiðinlega, heppna gaurabeltinu sínu - hinn meinti villti, en í raun og veru bara nokkuð eðlilegi, ástaráhugi - sem Aniston leikur vel, en þurfti í raun enga áreynslu til að gera það - feiti, skemmtilegur vinur, og svo úrvalið af klisjum: pirrandi áræðislegur ástralskur strákur, spænskur gaur með sjálfstraust, o.s.frv. Söguþráðurinn: Byrjunin er örlítið óvenjuleg, en fer síðan í venjulegan hvers kyns kvikmyndastíl, þar sem hver söguþráður er eins fyrirsjáanlegur og meðaltals brandarinn þinn. Stærsta vandamálið var að "þroska" persóna Stillers virtist í raun koma úr engu - eins og venjulegt skólaleikrit þitt vissu rithöfundarnir hvar hann byrjaði og hvar hann endaði, en lögðu ekki nægilega mikið í að segja miðhlutann almennilega. Að lokum voru meintir „brandarar“ ekkert annað en mjög útvatnaðar útgáfur af venjulegum grófum húmor; það var reglubundið chunder atriði, sveittir feitir karlmenn, o.s.frv. Að lokum er sú einfalda staðreynd um þessa mynd að það var það eina góða að læra merkingu orðsins „shart“. Hamborg bauð virkilega upp á hundakvöldverð hér og sykurhúð Stiller og Aniston gæti hafa tælt áhorfendur, en bragðið sem skildi eftir í lokin var jafn harðskeytt. Lokakomment: Þessi mynd gæti hafa verið hræðileg, en Aniston valdi samt betri mynd á milli Friends-tímabila en hin viðbjóðslega „Marci X“ eftir Kudrow.