Það er sjaldgæft, nú á dögum, að finna rómantíska gamanmynd sem er ekki ótrúlega ógeðsleg í stuttum skömmtum í gegnum alla myndina (td. Big Fat Greek wedding; Me, Myself & Irene). Það voru bara nokkrir óþarflega vitlausir brandarar í þessari mynd, ekkert ósmekklega svívirðilegt. Allt í kring var þetta krúttleg mynd með viðkunnanlegum karakterum. Mér fannst endirinn svolítið snöggur. Finnst eins og þeir hefðu átt að enda þetta á heimsmótaröðinni til að fá alvöru frágang. Leiklistin lét lítið á sér bera en var bætt upp með hraða sögunnar. Ef ég hefði vitað að þetta væri kvikmynd frá Farrelly bræðrum hefði ég haldið að þetta væri rusl sem snýr í magann og ekki horft á hana, en það virðist sem jafnvel þeir geti óvart gert allt í lagi kvikmynd. Gott hjá þeim, ég vona að þeir dragi höfuðið út úr sér það sem eftir er og fari stöðugt að gera góðar myndir.