Ef þú átt í vandræðum með að fresta vantrú þá er þetta ekki fyrir þig. Hugleiddu: kona þegar á miðjum aldri finnur nýfætt barn í kálbletti og elur það upp sem sitt eigið barn. Hugsa um það; hún gerir enga tilraun til að finna móðurina, sem gæti vel verið ruglaður unglingur sem þarfnast læknismeðferðar og virðist enginn frá ítalska jafngildi félagsþjónustunnar gera neina tilraun til að koma barninu í „umönnun“ (engin félagsþjónusta? núna er ég VEIT að þetta er fantasía). Áður en þú veist af er hinn ungi Toto tíu ára og ættleiðingarmóðir hans deyr og skilur hann eftir á munaðarleysingjahæli sem hann kemur út úr, GLÆÐUR maður sem elskar alla. Í engu íbúð hefur hann ekki aðeins gefið ferðatöskuna sína til mannsins sem stal henni af honum heldur skipulagt heimilislausa heimamenn í trúmennsku Shantytown íbúa og fyrir aukaatriði leiðir hann þá í baráttu gegn kapítalisma í formi kaupsýslumannsins sem kaupir landið. sem Shantytown stendur á þegar olía finnst þar. Þetta vill kyngja án þess að síðari „kraftaverkin“ sem hefjast með því að látin móðir Toto (gamla konan sem ól hann upp frekar en líffræðilega hans) birtist honum og rétti honum dúfu sem gegnir hlutverki töfrasprota sem gerir honum kleift að uppfylla hóflegar óskir og lokaþáttur þar sem hobos fljúga í burtu á betri stað sem er væntanlega einhvers staðar yfir regnboganum. Á hinn bóginn er myndin komin hingað með Charm og auðvelt er að gefast upp á henni. Í heildina lítið meistaraverk.