Reyndar: eiturlyfjaneysla, skotárásir á vöruhúsum, „Matrix“-kenndar byssukúlur, framúrstefnuleg borg með blöndu af asískum kynþáttum og einmana vampýra -- allt í sömu myndinni -- virðist vera saga sem gæti aðeins sést fyrir japanska popp/rokkstjörnu. Og það er einmitt það sem 'Moon Child' er og fleira. Þó að allir þessir þættir í sameiningu hljómi eins og hið fullkomna viðfangsefni fyrir skemmtilega B-mynd vikunnar, þá dregur 'Moon Child' það af sér með aðeins nokkrum hnökrum og hnökrum á leiðinni. það, hoppaði frá einni senu til annarrar ekki í sléttum umskiptum, heldur ósléttum stökkum og mörkum, gefur innsýn inn í líf persónanna og skafar varla á sannan söguþráð. En myndin gerir engar afsakanir, heldur breytir hún sögunni í vináttu, ást, traust og svik, allt sykurhúðað í fyrrnefndum þáttum framúrstefnulegs samfélags, stríðandi glæpamenn og vampírur. frábært, gefur dýpt í karakterinn og kemur jafnvægi á of ákafa leik Gackt sem „Sho“, munaðarleysingja sem vingast við Kei. Lee-Hom Wang skín líka sem hinn hefnandi „sonur“ sem verður vinur fullorðins Sho. Sagan snýst um þessar persónur og stórvini þeirra og fjölskyldu í gegnum mismunandi tímabil í lífi þeirra og hvernig einfaldri vináttu getur svo auðveldlega breyst í sorg og svik. Þó að aðgerðin sé stundum alltof óraunhæf og tæknibrellur virðast bara til að sýna -off, eitt sem myndin gerir aldrei er að gera ráð fyrir að hún sé um hina gríðarlega vinsælu asísku söngvara sem hún sýnir. Stórstjörnurnar sem leikarar hafa sína galla og persónur þeirra líka. Myndin verður sjaldan leiðinleg og endar þar sem hún ætti að vera, eftir að hafa hoppað um talsvert. „Moon Child“ er frekar skemmtilegt, gamansöm stundum og jafnvel mjög áhrifamikið: það er svo sannarlega tímans virði!