Alltaf þegar minnst er á þessa mynd byrjar og endar umræðan venjulega með hinu dásamlega safni bíla og dragsenna, sem oft gleymist að stundum gleymast hinar einstöku persónur sem byggja myndina í kringum aðalpersónurnar þrjár. Ein persóna sem stendur upp úr er Rebel leikinn af hinum frábæra. hinn gamalreyndi ástralski leikari Max Cullen. Rebel er blindur kappaksturskappi, sem keyrir næstum niður hetjuna og hópinn hans um miðja nótt vegna þess að hann notar engin framljós. Í baksögunni komumst við að því að Rebel smíðameistari götukappakstursbíla, og hann og konan hans virðast læst í tímaskekkju frá 1950. Rebel heldur áfram að gegna litlu en lykilhlutverki í að kenna Mike, leikinn af Terry Serio, næstum andlegan sannleika um götukappakstur. Það er ekki hraði, viðbragðstími sem gerir frábæran kappakstur. Það er sá sem líður best með bílnum sem verður bestur. Þetta er best lýst þar sem Rebel útskýrir fyrir Mike eftir reynsluakstur „Þú fékkst alla kvölina, vantar bara stílinn“Graham Bond, er annar vel metinn leikari sem ljáir hæfileika sína sem skökkur lögreglumaður sem vill komast inn í eitthvað af þeim fjárhagsaðgerðum sem götukappaksturinn hefur í för með sér. Átökin milli Bond og Fox sem Richard Moir leikur eykur spennu við söguna. Bond býst ekki aðeins við árangri heldur einnig að Fox muni tromma upp kappreiðarviðskipti.Fyrst í myndinni sýnir Fox raunverulega manipulative og vonda hlið, en á hápunktinum sýnir hann heiðurstilfinningu sem breytir síðustu mínútunum í afar spennuþrunginn og eftirminnilegan endi. Það er næstum eins og myndin sé að einbeita sér aftur að raunverulegum ásetningi sínum, að sýna okkur menningu götukappreiða frekar en daglega starfsemi fólks. Ein helsta kvörtunin við myndina er handritið. Þó að það sé ekkert spennandi, þá tel ég að algjör skortur á efnafræði milli kærustu Mikes sem Deborah Conway leikur og vélvirki hans sem Vangelis Mourikis leikur hafi meira með vandamálið að gera. Sérhvert atriði þar sem þessir tveir eiga samskipti einfaldlega hefði átt að vera klippt. Að síðustu með tilliti til leikaranna, er ein sannarlega framúrskarandi frammistaða flutt af Kristoffer Greaves, sem leikur heyrnarlausan og fatlaðan meðlim í innsta hring Fox. Baksaga hans er aldrei rannsökuð, slasaðist hann í kapphlaupi, fæddist þannig, hvað er það sem Fox sér gildi í að halda honum í kringum Raunveruleika myndarinnar er einfaldur, hún fjallar um götukappreiðar og menninguna á bak við það. Þegar bílarnir fljúga og hasarmyndir eru á hreyfingu er það í eina skiptið sem leikstjórinn John Clark og rithöfundur hans Barry Tomblin virðast virkilega ánægðir með það sem þeir eru að gera. Þannig að ef þú ert að leita að ítarlegri könnun á mannlegum samskiptum, augnablikum lífsins skilgreina drama, þá er þessi mynd ekki fyrir þig. Ef púlsinn hraðar við tilhugsunina um blásinn 57 Chev eða hinn helgimynda GTO Phase 3 sem logar á götum Sydney, þá muntu ekki finna mikið betri en þessi mynd