Góð mynd. Segir drengilega fantasíusögu, segir okkur hversu föst við erum í félagslegum aðstæðum og hvers konar öfgafullar ráðstafanir maður þarf að grípa til til að haga sér öðruvísi. Eða að minnsta kosti tilfinningin: að þú þurfir að brjóta allar reglur ef þú ætlar að brjóta eina. Ef þú vildir tjá ást til einhvers sem þú þekkir ekki, hvernig myndir þú gera það án þess að skapa brýnt félagslegt ástand? Einnig snýst þetta um fasisma þess að ráða yfir öðrum menningarlífi, hvers konar menningu sem er fastur í hálsi okkar. Hvað gefur Disney eða FOX eða sjálfsmorðssprengjumanninum rétt til að ákveða hvað er val okkar. Má ekki drekka morgunkaffið sjálfur. Þurfum við að hlusta á hróp NRJ, sjá heimskulegar blaðafyrirsagnir og götuauglýsingar áður en við höfum fengið okkur morgunkaffið?