Það var verið að gera frábæra mynd um Steve Biko. Því miður var þetta ekki það. Denzel Washington - aldrei sveigjanlegasti leikarinn - er algjörlega ófær um að koma á framfæri þeim mikla karisma sem Biko hafði. Stórir mannfjöldasenur Attenborough eru hlæjandi. Fjöldamorðin í Soweto voru ekki svona, þrjár snyrtilegar línur af börnum (sum á kerruhjólum!) sem gengu glaðir inn í byssur hermannanna. Þegar Biko er látinn fer myndin hratt niður í farsa. Ef baráttan gegn Apartheid var eitthvað þá var barátta svarta fólksins samt einhvern veginn eigum við öll að vera gripin af flótta hvíts manns og fjölskyldu hans. Ég er viss um að Donald Woods hafi verið almennilegur maður og hann yrði fyrstur til að segja að Biko væri mikilvægur á meðan hann var það ekki. Hreimur Penelope Wilton er hreinn Hampshire og hún virðist algjörlega ómeðvituð um að hún sé yfirhöfuð í Suður-Afríku. yfirleitt. Fjölskylduhundur Woods fær fleiri línur en svarta vinnukonan. Þegar fjölskyldan flýr út eins og konurnar sem ég sá myndina með - tilviljun ein af aðeins um tug blökkumanna í stóru, fullu kvikmyndahúsi - hvíslaði "Þetta er eins og hljóðið af tónlist." Hún hafði punkt. Á heildina litið er þetta mynd eftir velviljaðan en nokkuð óhæfan hvítan frjálshyggjumann um baráttu róttæks blökkufólks. Og í raun þarf Suður-Afríka á velviljaðri hvítum frjálshyggjumönnum að halda eins og það þarf gat á hausinn.