Þessi mynd hreyfði mig 39 ára að aldri á sama hátt og allt myndefni og umfjöllun um Dogtown hafði áhrif á mig þegar ég var 13. Fyrir alla þá sem gagnrýndu sjálfakynningu Z-strákanna sem rætt var við, þeir hlæja að þér síðast. Þetta var allt þeirra samningur, "við erum betri en þið öll og hér er ástæðan....(settu inn myndefni af sléttasta laugarskurði sem hægt er að hugsa sér)" Þetta var kvikmynd til að segja sögu þeirra og það var þeirra saga hvort sem þér líkar það eða ekki. Það var þeirra álit á skautum þeirra sem skipti máli..... ekki þitt eða mitt. Mér fannst myndin fanga viðhorf þeirra og áhrif nákvæmlega eins og ég mundi eftir henni á áttunda áratugnum. Raunveruleikinn er sá að þeir gjörðu byltingu á hjólabrettum, þeir voru hvatinn á bak við jaðaríþróttir og þeir sprautuðu menningarlegu hugmyndafræði sem náði til allra horna Bandaríkjanna. Þessi mynd endurlífgaði myndir af Bertleman á öldu og Alva og Jay Adams að rífa upp viðbrögðin sem VAR Kaliforníudraumurinn fyrir heila menningu ungra amerískra unglinga sem vildu bara skemmta sér og verða raddlaus! Þegar ég horfði á þessa mynd áttaði ég mig á því að það voru þessar myndir sem ég lifði með á hverjum degi þar til ég var nógu gömul til að flytja út og aftur niður til So Cal eftir að fjölskyldan mín hafði flutt til Nor Cal þegar ég var fimm ára. Þangað til ég gat komist til baka smíðuðum við félagarnir og skelltum okkur í skábraut eftir braut, leituðum að hverri mögulegri tómu laug og líktum eftir öllu sem Stecyk fjallaði um um þessa gaura. Við erum öll menntuð og eigum fjölskyldu og starfsferil núna en þessi mynd minnir mig á hver ég var á þessum aldri og hvers vegna ég vafra enn. Þetta er innblásin mynd sem allir sem hafa áhuga á poppmenningu, jaðaríþróttum, sjöunda áratugnum eða jafnvel bara góðri heimildarmyndagerð munu njóta fullkomlega. Alltaf þegar það kemur á kapal get ég ekki skipt um rás. Hrós til Stacy Peralta fyrir að búa til fallegt listaverk!