Mér líkaði ekki Chandni Bar frá sama leikstjóra. Ég horfði ekki á aðrar myndir hans. Þeir komu og fóru. En Page-3 er fallega gerð. Virðist raunverulegt. Eins og Satya frá RGV gerði. Geðveiki hins svokallaða hásamfélags er samantekt myndarinnar. Mitt í öllum veikindunum er erfitt að lifa eðlilegu lífi eins og söguhetjan, Konkana Sen, gerir. Alvarleg mynd, ekki til að horfa á með börnum eða á von á konum. Blaðsíða-3 í dagblöðum er venjulegur staður til að segja frá starfseminni í flokkum auðmanna og yfirstéttar sem leggja sig í mun meiri óþverra en greint er frá. Hvernig þessi Page-3 er einnig viðskiptavænt er sýnt í myndinni. Viðburðastjórnunarfyrirtæki fá greitt fyrir að skipuleggja veislur og gera ríkt en ekki frægt fólk frægt á einni nóttu með því að smella á ljósmyndir með frægu fólki sem boðið er í veisluna. Vestræn menning hefur smeygt sér djúpt inn í hásamfélagið í Múmabí. Kvikmyndin sýnir það djarflega, engin takmörk sett. Madhur Bhandarkar byrjar nýtt ferðalag héðan.