Í upphafi, með varkárri, afskekktri staðsetningu og sveimandi málmhljómi, datt mér í hug upphafssenan í "Once upon a Time in the West". Þegar það kemur að borginni, þá byrjar það að líða eins og "Kitchen Stories", eða "Drifting Clouds", jafnvel hugsanlega "Grimm". Þá kemur í ljós að þetta er líkara "Joe Versus the Volcano" í þema (ekki stíll). Og myndin framkvæmir frá upphafi til enda sama, vanmetna stíl. Leyfa þér að fylgjast með, taka inn stál, blágráleitan tón svítanna, kjóla, vegglita, húsgagna, rúmföt, spegla, bíla, tónlist, bakgrunnshljóð og jafnvel tjáningu fólks. Svo undir lokin kemur eitt skot af allt öðrum tón - heitt appelsínugult með mjúkri tónlist og hafslettum, börnum og hlátri. En kannski er athugunin of löng fyrir mig, ég myndi frekar vilja sjá aðra hliðina eða hvað verður um karakterinn eftir lokaskotið. Samt fallega gert.