Þegar staðbundin sjónvarpsstöð okkar hófst fyrst, fyllti hún mikið af dagskrá sinni með gömlum breskri dagskrá. "Læstu dætur þínar!" var sendur út á réttan hátt, og ég - sveif eftir opnunarfáum sekúndum myndarinnar - stakk inn auðu spólu. Það besta sem ég hef gert. Leikararnir falla vel að persónum sínum og koma þeim til yndislegs lífs, fullkomlega með viðeigandi hreim (Foppington eftir Christopher Plummer mun skilja þig eftir í spori, eins og Hoyden og fjölskylda hennar). Tvíþættir eru í miklu magni, hjól í söguþræði innan hjólanna blandast saman og passa við persónurnar, bráðfyndnir sjónbrellur leynast í hverri senu og áhættusamar athugasemdir eru gerðar reglulega. Ég sýndi vinum kvikmyndina fyrir nokkrum árum og þeir kölluðu verkið " týndur fjársjóður,“ jafn mikið fyrir leikarahópinn sem söguna. Enn þann dag í dag get ég klikkað bara við að hugsa um umræðuna. Ætti þessi gimsteinn einhvern tímann að rata á DVD útgáfu, þá verð ég í fremstu röð.