Stærstur hluti þessarar pólitísku spennumyndar sem að mestu leiti út af myndinni með nokkuð betri þróun margra aðalpersónanna, sem var vel þegið, þar til stóra snúningurinn og kröftugt hápunkturinn minntist á snúninga sem upplifðust í "Silence of the Lambs." eða "Sjötta skilningarvitið." Reese Witherspoon sem óróleg eiginkona hins týnda egypska eiginmanns og Yigal Naor sem sterkvopnaður yfirheyrandi bjóða upp á sterka frammistöðu. Jake Gyllenhaal fær því miður tvívíðari karakter og þarf að glíma við staðalímyndalega framsetningu á tilfinningalega slitna CIA sérfræðingnum sem hefur verið sýnd oft áður í öðrum kvikmyndum. Snemma á sér stað hið ágæta atriði með sprengingu sem líkist atriði í lok "Saving Private Ryan," þögla atriðið sem var notað á svo áhrifaríkan hátt til að endurspegla eina afleiðingu ofbeldis. Handritið veitir líka aðeins meiri innsýn inn í hugarfar „óvinarins“ en leyfir áhorfendum samt ekki mikinn skilning, sem gerir áhorfendum aftur kleift að velta sér upp úr staðalímyndum. Kvikmyndatakan og ljósmyndunin er líka að einhverju leyti niðurdrepandi vegna þess að ólíkt „Jarhead“ eða „Blackhawk Down“ vantar hina sköru, hráu innyflum framsetningu sem leyfir áhorfendum ekki að vera raunverulega með í myndinni, það er einhver fjarlægð sem heldur áhorfendum frá því að átta sig á styrk tilfinninganna sem eiga sér stað á skjánum. Hins vegar, þegar á heildina er litið, leysir myndin sjálfa sig í lokin og býður áhorfendum upp á yfirvegaða innsýn í hversu flókin notkun Bandaríkjanna á flutningi er og hugsanlegar fylgikvillar og afleiðingar sem geta átt sér stað við notkun hennar. Átta af tíu stjörnum.