Þó að það sé viðurkennt sem besta kvikmyndameðferðin á erfiðleikunum við að láta byggja (eða kaupa) hús í landinu samkvæmt þínum forskriftum, þá er það ekki sú fyrsta né sú síðasta. Árið 1940 voru Jack Benny og Ann Sheridan aðalhlutverkin í kvikmyndaútgáfu gamanmyndarinnar GEORGE WASHINGTON SLEPT HERE eftir George S. Kaufman og Moss Hart. Og fyrir um fimmtán árum voru Shelly Long og Tom Hanks með forystuna í THE MONEY PIT. Sá fyrrnefndi var um að flytja inn í 18. aldar sveitasetur sem ... já, þarf vinnu. Hið síðarnefnda snerist um að byggja draumahúsið þitt - seint á níunda áratugnum. Þó að þessar tvær myndir eigi sín augnablik, eru báðar ekki eins góðar og BLANDINGS, sem var byggð á samnefndri sjálfsævisögulegri skáldsögu. sem þau deila með tveimur dætrum sínum Joan og Betsy (Sharyn Moffett og Connie Marshall). Þótt Blandings hafi góðar tekjur sem auglýsingastjóri (árið 1948 græðir hann 15.000,00 dollara á ári, sem var eins og að græða 90.000.00 dollara í dag), og búi í lúxusíbúð - sem hann leigir í New York borg þann dag! - honum finnst þeir ættu að leita að einhverju betra. Hann og Muriel fara í bíltúr inn í landið (Connecticut) og finna fljótlega gamla rúst sem báðir ímynda sér að hægt sé að laga sem draumahúsið sem þeir vilja. Fyrir það fyrsta eru þeir svo pirraðir á hugmyndinni um að byggja svona heimili að þeir taka ekki eftir viðvörun eftir viðvörun frá viturum, ef tortryggnum vini sínum og lögfræðingi Bill Cole (Melvin Douglas, í fallega kaldhæðnu hlutverki). Til dæmis, Jim kaupir land af Connecticut söluaðila (Ian Wolfe, sýgur kótelettur hans hljóðlega), með ávísun áður en hann tvítékkar réttan kostnað fyrir landið í þeim hluta Connecticut. Bill bendir á að hann hafi greitt um fimm eða sex þúsund dollara meira fyrir landið en það er þess virði. Það eru vandamál varðandi vatnsveitu sem bæði Blandings hugsa bara aldrei um, eins og hart og mjúkt vatn - sem leiðir til Zis - Zis Water mýkingarvélarinnar. Þeir komast að því að hönnunin sem þeir hafa í huga, og hafa unnið með arkitektinum sínum (Reginald Denny), er ekki hægt að sleppa ódýrt við skyndiákvörðun Muriel um að byggja lítið nýbýli sem enginn ætlaði sér. Aukinn kostnaður við verkefnið er eitt atriði sem svíður Jim. Hann hefur verið skipaður til að sjá um "Wham" reikninginn ("Ruslpóstur" var orðinn vinsæl afleiðing seinni heimsstyrjaldarinnar, þar sem almenningur byrjaði að nota það sem kjötvara, í ljósi velgengni þess með hernum). Jim getur ekki náð tökum á þessu (hann er ekki einn - einn eða tveir aðrir stjórnendur tuskuðu því á undan honum). Hann kemur með eftirfarandi "ljóð"(?):"Þessi litli grís fór á markað, hann var bleikur og fallegur eins og skinka. Hann brosti í sporum sínum, þegar þeir gáfu honum öxina -Hann vissi að hann myndi enda upp sem "Wham"!" Ritari hans lítur á hann eins og hann þurfi beinan jakka þegar hann les þennan! Jim er líka sífellt grunsamlegri um athygli Bills til Muriel, þó (í þessu tilfelli) Bill sé saklaus. En hann er alltaf til staðar (Jim gleymir því í sífellu að Bill er skýr í hausnum og að hann kemur í veg fyrir að Jim og Muriel geri svo mörg mistök). Allir þrír lenda í óhöppum, það besta er þegar þeir lokast inni í herbergi í hálfbyggða húsinu, rétt eins og mennirnir eru farnir í dag. Þeir geta ekki opnað hurðina og Jim (í læti) reynir að brjóta hurðina niður með bráðabirgðahrút. Hann brýtur rúðu og hurðin opnast af sjálfu sér. Myndin virkar nokkuð fullnægjandi, þar sem allir leikararnir virðast njóta sín. Þetta er ein mynd sem (þrátt fyrir breytt verðlag og launastig) eldist í raun ekki neitt. Enda dreymir flesta Bandaríkjamenn um að eiga sitt eigið heimili og hafa alltaf gert það. Fyrir nokkrum árum notaði málningarfyrirtæki skemmtilega senu með Myrnu Loy og Emory Parnell varðandi málningarvinnuna sem fyrirtæki Parnell þarf að gera á hinum ýmsu herbergjum. Hún sýnir vandlega mismunandi tónum af rauðum, bláum o.s.frv. sem hún vill - gefur jafnvel kurteisum Parnell einn þráð fyrir rétta bláa skuggann. Auglýsingarnar gáfu í skyn að málningarfyrirtækið hefði mikið úrval af litum til að velja úr fyrir málningarvinnuna þína. Þeir kölluðu Loy stolt "frú Blandings" í kynningu auglýsinganna. Þú getur þó ímyndað þér hvernig óvitlaus Parnell höndlar ástandið eftir á, þegar Loy yfirgefur hann með málningarhópnum sínum.