Þetta er dæmigert dæmi um tæknilega mjög hæfa leikstjóra myndskeiða/auglýsinga sem reyna að gera sína fyrstu kvikmynd í fullri lengd. Annars vegar eru myndirnar, myndavélin, lýsingin, CGI og jafnvel hljóðið mjög fágað og hafa sannarlega „dýrt“ útlit og tilfinningu. Jafnvel leikararnir sýna ákveðna möguleika - allt að því marki að jafnvel besti leikari gat ekki falið slæman söguþráð. Í þessu tilfelli er þetta ekki slæmur söguþráður en varla söguþráður yfirleitt. Þannig að 50% af umræðunni samanstendur af " Hvað í fjandanum var þetta?", "Hvað var það?" og "Hvað í fjandanum var það?". Í engu tilvikanna er neinni persónu né áhorfendum veitt minnsta vísbending um svar. Í flestum hinum samræðunum hefur maður á tilfinninguna að aldrei hafi verið nein tegund af samræðubók og leikararnir þurftu að spuna frjálslega að söguþræði sem þeim var aldrei útskýrt. Eina ástæðan fyrir því að frammistaða Skye Bennet gæti verið svona góð er að persóna hennar sem einhverf stúlka leyfði ekki að gefa henni þessar hörmulega hræðilegu samræðulínur sem aðrir leikarar þurftu að takast á við. Þannig gat hún bara sýnt leikarahæfileika sína sem restin af leikarahópnum gat ekki einu sinni komist nálægt. Ég meina það er ekki einn leikari í heiminum sem gæti bætt upp fyrir samræður eins og þessa: Ben: Er þetta raunverulegt, ha? Emily: Hættu þessu. Ben: Fjölda geðrof, ha? Jón: Einhver verður að taka stjórn á þessu ástandi. Ben: Það er ekki hægt að stjórna þessu ástandi. Ekki af þér, ekki af neinum. Emily: Ekki af þér heldur. Ben: Nei, ég fékk gæsahúð. En ekki fyrir hryllinginn, frekar fyrir hina hræðilegu tilraun. Á nokkrum augnablikum skammaðist ég mín fyrir leikarana að hafa bætt þessu við vita.2 stjörnurnar sínar fyrir frábæra tæknivinnu.