Teymi Merian Cooper og Ernest Schoedsack framleiddi heimildarmynd um 50.000 Bakhtiari fólk og dýr þeirra um sumarflutninginn til vetrarbeitar. Grunngildi þessarar myndar í dag er sem tímahylki af "gleymdu fólki" og hvernig það lifði á því sem við á Vesturlöndum þekktum sem "hrjáandi tvítugsaldurinn." Drastískari andstæðu var ekki hægt að hugsa sér. Ofsafenginn ár og berfættar fjallgöngur eru hrottalega raunhæfar og dýrin sem hverfa undir vatnið deyja í raun. Til að ganga úr skugga um að áhorfendur þess tíma trúðu því að sagan hafi átt sér stað er í lokin boðið upp á áritað vottorð um áreiðanleika. Útgáfan sem ég sá var með heillandi írönsk tónlist sem getur staðið ein og sér og verið vel þegin án myndarinnar. Að öllu þessu sögðu er myndin líklega meira virði fyrir mannfræðinginn en hinn frjálslega áhorfanda í leit að góðri kvöldskemmtun. Áhöfnin hafði varla nægjanlegt lager til að taka myndirnar sem þeir tóku upp og það er engin fín myndavélavinna sem stafar af mörgum endurteknum. Vestrænu millititlarnir draga úr upplifuninni en eru í raun hluti af metinu þar sem þeir sýna fram á hvernig Hollywood reyndi að setja sinn snúning á líf frumbyggja svo að þeir yrðu metnir af áhorfendum dagsins. Skemmtun á frívakt eyðimerkurlögreglunnar verður að „lögreglumannaballi“. Framleiðendurnir héldu áfram að gera docu-drama Chang (1927) og hið algerlega auglýsing King Kong (1933). Flutningaþemað er notað aftur í People of the Wind (1976) og í Himalaya (1999). Mælt með fyrir þá sem vita fyrirfram hvað þeir eru að fara út í -- og þá mjög mælt með fyrir þá.