Þessi morðgáta með tónlistarnúmerum er löng í andrúmslofti og karakter en frekar stutt í spennu og trúverðugleika. Byggt á leikriti eftir Broadway sýningarmanninn Earl Carroll og fleiri, sameinar það whodunit söguþræði og andrúmsloft baksviðs (morðrannsókn fer fram á opnunarkvöldi í leikhúsinu þar sem tónlistarrevía er sett upp). Leikhópurinn er áhrifamikill og fjölbreyttur: hinn harðskeytti Victor McLaglen sem lögregluþjónninn sem stýrir rannsókninni og bregst aldrei við að glápa hálfvitalega á hvaða sýningarstúlku sem er í sjónmáli; Jack Oakie (Jack Lemmon fyrir stríðið eða var Jack Lemmon Jack Oakie eftirstríðsárin?) sem áreitni leikstjórinn sem þarf að samræma sviðsframkomuna sem og ringulreiðina bak við tjöldin; hin alltaf heimilislega Jessie Ralph sem fataskápakona með djúp, dimm leyndarmál; Dorothy Stickney, sem á töfrandi nærmyndareinleik undir lokin, sem skjálfandi vinnukona sem er geðveikt ástfangin af karlkyns aðalhlutverkinu; Carl Brisson, danska stjarnan, er einmitt þessi karlkyns aðalhlutverki, sem skartar klassíkinni "Cocktails for Two" ekki einu sinni heldur tvisvar; Kitty Carlisle, sem flytur "Where Do They Come from and Where Do They Go" og önnur Johnston-Coslow lög; hina glæsilegu Gertrude Michael, sem skildi við okkur of fljótt, sem illgjarn sýningarstúlka sem ást á Brisson er fyrirlitin; hinn venjulega fáránlega Toby Wing sem hér er að minnsta kosti miðpunkturinn í hláturmildum hlaupabrandara. Þegar flækjur í söguþræði fara úr böndunum er alltaf áhugaverður flytjandi eða skemmtilegt og laggott tónlistarnúmer sem truflar athygli áhorfandans. Vinsælasta röð myndarinnar er "Marahuana" númerið, undir forystu Michaels, en fyrir utan umdeilda sögu hennar er það í raun eitt af minna tónlistarframboði. Öll lögin hér eru sett á svið eins og þau hefðu í raun getað passað inn í hefðbundið leikhúsrými, öfugt við kvikmyndalega fantasíuuppsetningu Busby Berkeley stílsins.