Sem barn hataði ég alltaf að vera neyddur til að sitja í gegnum söngleiki. Ég skildi aldrei hvers vegna fólk myndi brjótast út í svona söng og ég var allt of ung til að kunna að meta listsköpunina (kóreógrafía, leikmynd, búninga, takta) á bak við þetta allt saman. "Oliver!" eftir Carol Reed var sá söngleikur sem ég man að ég hafði undarlega gaman af þegar ég var barn, líklega vegna þess að hann er einn af þeim dekkri og er hæfilega rennblautur í anda Dickensísks eymdar. Þetta er söngleikur um gettólífið í Viktoríutímanum í London, og þó að landslagið og leikmyndirnar séu áþreifanlegar, dimmar og trúar þeim lífsstíl, þá er það hreint út sagt furðulegt fyrir fólk að brjótast út í svona fáránleg lög í eymd sinni. Eftir að hafa horft á nýlega, mitt fyrsta síðan í barnæsku, hef ég nýjar hugsanir og innsýn í hvers vegna þessi söngleikur "virkar" á þann undarlega hátt að brjótast út í söng, og hvers vegna flestir gera það bara ekki fyrir mig. Þegar söngleikir virka eða segja eitthvað í raun, það er vegna þess að þeir gera sér grein fyrir sínum eigin undarlega. "Dancer in the Dark" eftir Lars von Trier, eins harmrænt og óperulegt og yfirgripsmikið og það var, virkaði sem söngleikur vegna þess að söngleikjanúmerin voru afrakstur ímyndunarafls söguhetjunnar, innflytjanda sem var heltekinn af Hollywood-söngleikjum. Sömuleiðis virkaði hið mjög tortryggilega og skemmtilega "Chicago" á svipuðum slóðum vegna þess að söngleikjanúmerin voru afurðir af manndrápum sniðugum söngvara/dansara. Söngleikir virka ekki þegar þeir taka eigið tónlistareðli of alvarlega (eins og í „Moulin Rouge“) eða eru einfaldlega of mikið kjaftæði um ekki neitt (þ.e. eitthvað tilgangslaust eins og „Mary Poppins“). Við að horfa á "Oliver!" í fyrsta skipti sem fullorðinn sá ég það í nýju ljósi. Að mestu sögð frá sjónarhóli hins unga Olivers, sá ég tónlistarnúmerin sem afrakstur ímyndunarafls bernsku hans og leið hans til að takast á við hryllinginn í gettólífinu í kringum hann. Besta tónlistarnúmerið var líklega þegar Nancy fékk alla á kránni til að skrifa undir og dansa um gleðina við að verða drukkinn (sem ábreiðsla til að hjálpa greyinu Oliver að komast úr klóm hins illa Bill Sykes). Það var óneitanlega grípandi og hljómaði eins og alvöru kráarlag sem fyllibyttur gætu farið að syngja í kringum píanó. Það eru önnur frábær og klassísk lög að heyrast hér, og leikstjórnin og leikstjórnin frá aðalhlutverkum til dansandi aukaleikara eru öll í hæsta gæðaflokki. Samt, þrátt fyrir alla ömurleikann (þó að það hafi að minnsta kosti ánægjulegan endi fyrir Oliver, þó vissulega hlutirnir enduðu ekki hamingjusamlega fyrir Nancy, og nema þér finnist lífið á götunni að vera vaskur vera skemmtilegt, þá var það ekki endilega góður endir fyrir Fagin eða Dodger, þrátt fyrir hvetjandi lokalag þeirra) Ekki flokka þetta í raun sem fjölskyldumynd, þó að ég telji ekki skaða að sýna hana börnum eldri en sjö eða átta ára. Þetta er hörð saga um óheppilegt munaðarleysingja sem reynir að lifa af á götum úti og finna hamingju. Ég held að það væri mjög áhugavert að sjá nútímauppfærslu á þessu, kannski endurskoðunarstefnu, þar sem fólk á götum Compton bregður sér í gleðisöngva um hræðilegt líf sitt. Mig langar að sjá harðsnúna hip-hop útgáfu af "Oliver!". Ég hélt alltaf að Dickens myndi þýða vel í þeim efnum. Eins og það stendur, "Oliver!" var sennilega síðasti af frábæru kvikmyndasöngleikunum og kannski undarlegasta G-mynd sem ég hef séð.