Skemmdirnar í þessari umfjöllun eru boðnar sem opinber þjónusta, því eina leiðin til að njóta þessa búningsmelódrama er að vita að söguhetjan okkar, Lady Barbara Skelton, verður nauðgað og skotin niður á endanum. Og ekki augnablik of fljótt. Ég hefði sjálfur skotið skjáinn en ég var hræddur um að ég myndi lemja James Mason. Upprunalega skáldsagan frá 1943, sem heitir "The Life and Death of the Wicked Lady Skelton" (Ætli fólk hafi ekki vælt yfir spoilerum þá). var skrifuð af konu, enska sjóhernum sem var annaðhvort vandræðalegur eða tortrygginn eða hvort tveggja. Kvenhetjan hennar er hrikalega falleg og höfundurinn virðist halda að ef þú hefur fegurð skipti ekkert annað máli. En aðrir hlutir skipta máli, eins og sú staðreynd að tafarlaus og einu viðbrögð Lady Barbara þegar einhver verður á vegi hennar er morð. Hún myrðir þrjá menn í fimm tilraunum. Hún er serial femme fatale, hún er með tilfelli af ófélagslegri persónuleikaröskun sem hefði átt að koma henni í annað hvort Bedlam eða Newgate. Lockwood leikur hana sem narsissískan vamp, með svo mikla förðun að ég hugsaði um hana sem Joan Rivers á endurreisnartímanum (eða Joan Rivers á endurreisnartímanum, ha!). Samt er Lady B. ómótstæðileg öllum þremur helstu karlpersónunum - Michael Rennie, James Mason og Griffith Jones, sem allir vinna gott verk, eins og Patricia Roc. Auðvitað gera allir þrír aðdáendurnir sér grein fyrir því í stuttu máli hvað Barbara er geðveik tík, en söguþráðurinn heldur þeim öllum á brautinni þar til annar þeirra loksins skýtur hana niður - óvart, í því sem er ætlað að vera annað hvort kaldhæðni eða bara eftirréttir. Miðað við dramatíska dauðasenuna með uppsveiflu sem lyftir myndavélinni út um gluggana og til himins, þá geri ég ráð fyrir að okkur sé ætlað að gefast upp á dauða hennar. En hennar er fyrsta líkið sem okkur er alveg sama um.