"The Ballad of the Sad Café" vann hörðum höndum að ímynd sinni, en þegar kom að marrtíma, var hún látin standa í sínu eigin sjálfsköpuðu ryki. Það er ekki hægt að ímynda sér að segja þetta upphátt, en ef Amelia frá Vanessa Redgrave væri til að berjast við John Wayne eða jafnvel Clint Eastwood, þá þyrftu mínir erfiðu dollarar að fara til Redgrave. Túlkun hennar af Amelíu var eins nálægt fullkomnun og neytt af nákvæmari vígslu en flestir leikarar eru tilbúnir að gefa nokkurri milljón dollara samningsbundinni persónu. Redgrave gaf Amelia þennan sálarríka drullu sem var blanda af hennar eigin einstöku rödd og erfiðri konu að sunnan. Fyrir venjulegum áhorfanda gæti þetta talist pirrandi, en eftir því sem leið á myndina varð hún hennar ungfrú Amelia sem breytti þessari sviðsfegurð í grófan háls. Það var frammistaða Redgrave, sem og samskipti hennar við hinar persónurnar, sem varð til þess að þessi mynd stóð uppi en ekki sú hæsta. Það var þörf á hinum sem fylgdu frammistöðu hennar, en ekki stjörnu. Þegar við færðumst framhjá gruggugu klisjumyndinni sem hver leikmyndahönnuður sem ráðinn var í starfið eftir þunglyndi í Suður-þunglyndinu, leið minniháttar persónunum eins og veggspjaldspjald. Myndin þurfti til að setja sviðsmyndina en persónur bæjarins höfðu engan annan tilgang. Tökum sem dæmi sýn Rod Steiger um einhvern gamlan, villtan predikara. Atriði hans ein og sér munu fá alla áhorfendur til að efast um réttmæti þessa óvanalega bæjar. Aðalleikararnir tveir sem umkringdu Amelia börðust af þokka fyrir aðdáunarverðu augnablikinu að stela efstu senu, en vegna skorts á leikstjórninni virtist það bara dofna. Það fáránlegasta af þessu tvennu (þótt báðir séu ofarlega í vafasömu geðheilsunni) er Cork Hubbard sem leikur "frænku" Amelíu sem mætir af handahófi eitt kvöldið. Persóna hans er aldrei alveg skilgreind, hann skortir sanna hvata og tryggð hans er enn óviss. Hann gegnir engu mikilvægu hlutverki í þessari mynd fyrir utan það að neyða okkur, áhorfendur, til að efast um geðheilsu hans og heiðarleika. Geturðu búið til karakter einfaldlega með því að reka út tunguna, fletta eyrun og kýla á bringuna og höfuðið? Að lokum er hinn endinn á fáránlega Keith Carradine. Nærmyndir Callow af þessum þjakaða manni byggja upp karakter, en skilningsleysi okkar á milli hans og Amelíu veldur því að tilgangur hans fer í taugarnar á sér. Þetta voru persónurnar, eins klisjukenndar suðrænar og þær voru sumar stóðu framar og reyndu að búa til fáránlegt tímabilsverk, og ég get ekki haldið því fram að þær hafi mistekist. Þar sem "Ballad of the Sad Café" náði ekki að rísa yfir meðalmennsku var í kvikmyndatökunni og frásögn. Þessi mynd fjallaði um Amelia og þörf hennar fyrir aðrar sálir í lífi sínu. Þægindi áhorfenda við komu frænda hennar var skemmtileg það var ekki hægt annað en að velta því fyrir sér hvort hann væri heiðarlegur eða bara sjálfstraustsmaður sem reyndi að slíta af sér hlýtt hjarta. Persóna Cork Hubbard er aldrei alveg skilin, en við tökum vel á móti honum með stuttum myndum af honum og Amelia að gera smá hluti saman. Það er hugmynd hans sem breytist úr einstæðri kaupsýslukonu í traustan kaffihúseiganda. Vandamálið er að leikstjórinn Callow færir okkur aldrei alveg á þetta dramatíska stig á milli Cork og Redgrave er maðurinn brjálaður eða táknar hann alla fjölskyldu Amelia? Mig vantaði eitthvað frá Callow sem kom þessum tveimur út úr David Lynch-eigandasambandinu sem þeir höfðu. Svo verður laugin okkar enn dýpri með því að bæta Carradine við sem "ástaráhuga Amelia". Með því að nota endurlitstækni í endurliti sjáum við þau tvö giftast, en fullkomna aldrei ást sína þar sem reiði Amelia gegn ást þeirra dregur hann inn í heim brjálæðisins. Af hverju var Amelia svona reið? Af hverju voru engin tengsl á milli Carradine og Redgrave? Af hverju var þetta meira að segja í myndinni? Vegna skorts á fókus á tengingu þessara persóna, meikuðu lokaatriðin á milli þeirra tveggja engan sens kasta inn vali Cork og það verður bara algjörlega ósammála. Þó að það hafi verið nokkrar fallegar dansmyndir sem Callow bjó til, en vanhæfni til að flytja persónur sínar frá punkti A til punktar B. Ég missti einbeitinguna, áhugann og umhyggja mín fyrir persónunum hrundi þegar ég skildi ekki endanlega spurninguna "af hverju "? Á heildina litið byrjaði "The Ballad of the Sad Café" með látum en endaði með örlítilli sprengingu. Tilfinningaleg tilfinning mín fyrir þessari mynd sveifst upp og niður, upp og niður, og hélst að lokum neðar, aðallega vegna skorts á skilningi á hvötum persónanna. Redgrave stóð sig stórkostlega sem Amelia, og á meðan hinar persónurnar (fyrir utan hinn tilviljanakennda Steiger) reyndu sitt besta, þá skildi ég bara ekki alveg hverjir þeir voru. Hvatir þeirra voru svo ruglaðar að þegar tilfinningaleg endirinn loksins átti sér stað var ég sinnulaus. Leikstjóranum Callow virtist hafa vantað innflutning á tengisviðum sem myndu gera okkur kleift að skilja kraftmikið samband allra helstu leikara okkar. Callow bjó til nokkrar fallegar senur þar sem andlit virtust skarast um landslag, sem gerði okkur kleift að einbeita okkur að Amelia eða Carradine, en ekkert var útskýrt eða þróað. Myndin lék af reiði, uppgötvun, hamingju, afturhvarfi, reiði, reiði, reiði, fjara út. Án samanburðartenganna breyttist þetta úr frægri tímabilsmynd í leikara sem léku hlutverk fyrir framan myndavélina. Það var synd, því "Sad Café" hafði fyrirheitið, það gat bara ekki staðið við. Einkunn: ** ½ af *****