Jafnvel miðað við 1942 mælikvarða á kvikmyndagerð var uppsetningin sem PAPPAÁSTANDI HENNS kynnir var dagsett til hins ýtrasta. Vinnubrögð annars helmings pars (eins og eiginmanns, fyrrverandi eiginmanns/fyrrverandi eiginkonu) til að fá hinn aftur við hótun um hjónaband við annan, skilnað eða að lokum aðskilnað með öfund, niðurlægingu eða öðru. stef hafði verið gert mun betur í klassískum myndum eins og HIS GIRL Friday og THE FILADELPHIA SAGA. Báðar þessar kvikmyndir sýna konur með sterka, óviðráðanlega nærveru á skjánum og sem léku sjálfstæðar, frum-femínískar persónur. Í báðum myndunum voru báðar konurnar aðskildar/skilnaðar frá (snjöllum) fyrsta eiginmanni sínum og ætlaðar að giftast litlausum mönnum sem voru nákvæmlega andstæða þeirra, og báðar myndu lenda í því að hafna bráðum eiginmönnum sínum og kveikja aftur ástríðu sína fyrir Söguþráðurinn í PAPPA ÁSTJANDI HENNAR skiptir um kyn: hér er það Norma Shearer í Cary Grant hlutverkinu, að þessu sinni til að bægja fyrrverandi kærasta (George Sanders) frá sér með því að ráða Robert Taylor til að koma fram sem gigolo hennar. . Vandamálið er að Shearer er allt of gamall til að leika hlutverk sem hentar betur leikkonu á miðjum og seint á þrítugsaldri; Sanders er um það bil eins þátttakandi og húsgagn í flestum tilfellum -- hver maður sem myndi verða ástfanginn af unnustu sinni, þegar hann sá ókunnugan mann koma út af baðherberginu hennar eins og gerist hér, myndi slá ljósin úr honum og valda risastór vettvangur. Ekki hér. Og Robert Taylor gegnir hlutverki sínu eins og hann væri að reyna að rása Cary Grant hálfan tímann, ekki í orðbeygingum heldur í heild sinni. En það versta við það er Shearer sjálf. Fyrir leikkonu sem er vön hlutum sem gáfu henni tilfinningu fyrir vitsmunalegum kynþokka og dramatískri nærveru, virðist það að leika Consuelo Craydon setja hana í algjöra ofspilun, tilfinningaþrungna og ofbendingar sem eru enn hluti af stíl hennar. leikaraskapar og meira viðeigandi tíu árum fyrr, lætur hana líta út eins og afskaplega háttsettur flytjandi sem rífur brandarann ​​út úr aðstæðum eins og vatni úr nokkuð þurrum svampi. Það ýtir aðeins undir eldana sem segja til um kenninguna sem gefur Irving Thalberg skapara ferils síns og velur (flest hennar) hlutverk; hvers vegna hún gaf hlutverkum eins og Charlotte Vale og frú Miniver áfram í stórsmellunum NOW VOYAGER og MRS. MINIVER er ráðgáta, en aftur á móti kemur það líka fram í flestum frásögnum að á þessum tíma hafi hún bara brunnið út úr leiklistinni, að hún hafi alveg misst áhugann á þessu öllu og það er ekkert leyndarmál að allir sem hafa upplifað svona hluti hefur í raun misst einbeitinguna og getur ekki beðið þar til starfslok eða samningslok eru nálægt því að fara eins fljótt og auðið er. Svona gæti verið hér. Hún virðist týnd, hún virðist þreytt, hún virðist illa á sig komin, gengur í gegnum sjálfstýringu í stað þess að lifa hlutann. Eftir þessa mynd myndi hún ekki gera meira, en myndi bera ábyrgð á að uppgötva Janet Leigh sem myndi koma til sín sem skjástjarna seint á fjórða áratugnum og fram á sjöunda áratuginn.