Memoirs of a Geisha er fallega kvikmynduð mynd, á því leikur enginn vafi. Og leikurinn er almennt frábær, að minnsta kosti hvað varðar hvernig hann sýnir persónurnar eins og þær eru skrifaðar. Hins vegar eru svo mörg smáatriði, smá og stór, bara _röng_ að það truflar mig bara of mikið til að geta notið þeirra til fulls. Lítið smáatriði sem einkennir hvers kyns skort á næmni er eitt atriði (nei þetta skemmir ekki neitt) þar sem Mameha hringir bjöllu sem hangir við dyrnar á húsinu þar sem Sayuri býr, á snjóríkum vetrardegi. Bjallan sem hún hringir er fuurin, eða vindhljómur - hún er aðeins látin hanga fyrir utan hús í Japan á sumrin! Fólk á hefðbundnum japönskum heimilum var ekki með dyrabjöllur - það opnaði bara hurðina og tilkynnti sig. (Þér finnst þetta kannski svo léttvægt smáatriði, en ég myndi jafna þessu við kvikmynd sem gerð var um Ameríku þar sem jólakrans hangir á hurðinni í júlí og engum dettur það í hug.) Og ekki einu sinni koma mér af stað á algerlega röngum hárgreiðslum sem Maiko og Geisha eru gefin, sem er óljóst pan-asísk/kínversk/kung-fu-kennd, og ekkert eins og alvöru. Ég held að þetta frekar hrokafulla viðhorf til menningarinnar sem þeir eru að reyna að sýna komi virkilega fram í viðhorfum og lýsingum á fólki og aðstæðum líka. Svo ég býst við að því minna sem þú veist um japanska menningu og heim geisha og maiko í Kyoto (sem er það sem "Miyako" er), þá býst ég við að því meira sem þú munt njóta þessa. Ég held satt að segja að þessi mynd hefði getað verið svo miklu betri...eins og hún er, þá er þetta bara enn ein Hollywood útgáfan af "framandi Japan".