Kveðja aftur úr myrkrinu. Innsýn í huga og hvatningu frábærs listamanns. Hversu skrítið fyrir flest okkar að sjá einhvern sem VERÐUR að vinna... sama hvaða aðstæður eru, annars hættir lífsástæða hans. Að sjá skúlptúra ​​Goldsworthys lifna við og að sjá viðbrögð hans við hverri þeirra er einstaklega voyeuristic. Þessi listamaður skapar vegna þess að hann verður - ekki fyrir peninga eða frægð. Það er lífskraftur hans. Þegar þú sérð mistök hans virðist orka reka út úr líkama hans eins og sprungin loftbelgur. Það er ekki ótti við að byrja aftur, það er að hann tekur orku sína úr starfi sínu. Að horfa á hann skapa bara til að ná náttúrunni yfir og rifja upp verk hans er nokkuð sárt, en engu að síður hrífandi. Hann ræðir flæði og tíma í lágmarksdálknum og það virðist vera lítill vafi á því að listamaðurinn og jörðin séu eitt í einu. Þegar hann segir að hann þurfi jörðina, en hún þarfnast hans ekki ... þá bið ég að vera ágreiningur. Eina kvörtunin er að söngleikurinn virðist hægja enn frekar á hraða sem er í besta falli slakandi.