Forsendur þessarar myndar eru einfaldar og handritið líka: aldraður múslimi fær son sinn á táningsaldri til að keyra sig á álíka öldruðum sendibíl sínum frá Frakklandi til haj í Mekka í Sádi-Arabíu, svo hann geti uppfyllt heilaga múslimaskyldu sína fyrir kl. hann deyr. Faðirinn er greinilega trúrækinn, en sonurinn er ekki hrifinn; hann samþykkir af skyldu við föður sinn frekar en trúarbrögð, hann vill frekar vera með (ekki múslima) kærustu sinni. Faðirinn er þrjóskur í mörgu sem sonurinn skilur ekki og vesenið á milli þeirra er tækið sem heldur uppi dramatíkinni þó það sé oft frekar pirrandi. Hins vegar, eins og allar góðar vegamyndir, þá eru skrýtnar persónur á leiðinni; til dæmis kona á baklóð í Króatíu sem þegar hún er spurð um leið til Belgrad sest einfaldlega í aftursætið og bendir með hendinni og segir eitt orð sem þeir halda að sé staður en finna það ekki á kortinu. Í Búlgaríu er annar maður sem þeir spyrja til vegar staðfestir að hann geti talað frönsku en gefur síðan umfangsmikla athugasemd á búlgörsku. Það er líka stöku húmor - í einu landi þreytist sonurinn á að borða eggjasamlokur og vill fá kjöt - þeim er gefin geit, en því miður (kannski sem betur fer fyrir áhorfandann) hleypur hann í burtu áður en faðirinn getur framkvæmt múslimska sláturmannsins helgisiði. Þeir komast að lokum til Mekka - ígildi múslima Vatíkansins en á miklu stærri skala. Fyrir vesturlandabúa er þetta allt furðulegt en heillandi. Myndin er ekki háþróuð en heillandi á sinn hátt, nokkurs konar National Geographic með sál.