Þetta og siðlausar sögur skildu bæði eftir óbragð í munninum á mér. Mér sýnist að Borowczyk hafi andstyggð á kynlífi og þessar tvær myndir eru varúðarsögur um hvað gerist ef þú stundar kynlíf. Sem kvikmynd er hún ekki mjög vel unnin -- sumt af leikaraskapnum er sannarlega epískt slæmt (eins og "bandaríska" konan með franska hreiminn). Skyndileg ósvífni ungu konunnar frá því að vera kvíðin fyrir hjónabandinu yfir í að hafa áhuga (þegar það virðist hafa átt að vera á hinn veginn), og skyndilega áttun frænku á leyndarmáli unga mannsins er ekki skynsamlegt - þeir" er alls ekki útskýrt. Mér líkaði heldur ekki hvernig samband dótturinnar við blökkumann var sett fram sem merki um ranghugmyndir fjölskyldu hennar eða áhugi á dýradýrkun. Aðalhugmyndin, hugmyndin um að til sé þetta „kynþokkafulla dýr,“ ef þú vilt, sem býr í skóginum, hefði getað verið grunnur að öfugsnúinni en skemmtilegri sögu, en í staðinn er hún bara notuð sem grundvöllur fyrir viðbjóðslegt kynlíf. neikvætt, siðferðisleikur.