Leyfðu mér að segja fyrst og fremst að ég eyddi samtals um tveimur mínútum af lífi mínu á hjólabretti áður en ég áttaði mig á því að ég var algerlega ósamstilltur. Mér hefur alltaf þótt töff að horfa á ketti sem vita hvernig á að vera öfgafullir á þeim gera hlutina sína, en ég hef aldrei verið hjólabrettamaður og hef aldrei fylgst með íþróttinni. Sem sagt, mér fannst þetta mjög fróðleg og áhugaverð heimildarmynd. Sumir gagnrýnendur hafa sagt að þessir náungar hafi verið að veifa eigin fána svolítið, en hvað í fjandanum? Mér sýnist að þessir krakkar eigi sennilega jafn mikið hrós skilið og allir fyrir að gefa hjólabrettaheiminum stökk og þeir hafa lagt fram góð myndefni af nýjungum sínum til að styðja það. Það er frábært hvernig áhorfendum er leyft að sjá þessa stráka bæði þá og nú og myndefnið sem þeir tóku á meðan þeir voru unglingar að alast upp í Kaliforníu veita áhugaverða nostalgíu sem nær aðeins út fyrir skautaíþróttina. Ég hefði aldrei áttað mig á því hvaðan öfgaskautaíþróttin kom, en þessi mynd tengir allt saman og gefur okkur fræðandi heimildarmynd. Ég er viss um að það er að minnsta kosti svolítið hlutdrægt, en eru það ekki allar heimildarmyndir? Þess virði að skoða fyrir alla sem hafa áhuga á íþróttinni eða, eins og í mínu tilfelli, alla sem ólust upp á áttunda áratugnum.