Ben (fínn Charles Bateman), ung dóttir hans K.T. (sætur Geri Reischl), og nýja kærastan hans Nicky (hin ákaflega aðlaðandi Ahna Capri) eru á leiðinni í afmæli fyrir K.T. Þeir verða óvænt lagðir í afskekktum bæ í suðurhluta landsins þar sem enginn getur farið, og að Ben, K.T. og Nicky undanskildum, kemst enginn inn heldur. Til að toppa það eru börn að hverfa og fullorðnir eru myrtir á ógnarhraða. Ben hjálpar sumum heimamönnum - Pete sýslumaður (L.Q. Jones), Tobey (Alvy Moore) og Jack (Charles Robinson), prestur staðarins, að reyna að leysa ráðgátuna. Þessi hryllingsmynd með djöflaþema snemma á áttunda áratugnum er í raun á undan „The Exorcist ", og sameinar söguþræði af tegundinni "Bad Day at Black Rock" af sveitabæ með stóra beinagrind í skápnum sínum með hryllingsþáttum, fyrir áhugaverðar niðurstöður. Það sendi reyndar nokkra kuldahroll niður hrygginn á mér þessa skoðun, þar sem það hreyfist óumflýjanlega eftir ógnvænlegum vegi sínum. Stemmningsríkt og hátíðlegt andrúmsloftið myndast fljótt og heldur á meðan; sívaxandi skelfingartilfinningin gefur honum alvöru spark. Nokkrir eftirminnilegir leikmyndir eru furðuleg opnun leikfangageymisins sem breytist í alvöru og klesst bílnum sléttum, svo ekki sé minnst á brenglaða martröð Nickys, sem leikstjórinn Bernard McEveety og áhöfn sáu á lifandi og stílhreinan hátt. Tónlist Jaime Mendoza-Navas er lúmskur óheillvænleg og gefur henni aukna tilfinningu fyrir óhugnanlegri tilfinningu. Staðfastir og fagmenn leikarar vinna fínt verk, sérstaklega hinn alltaf grípandi Strother Martin sem hinn vingjarnlegi Doc Duncan, og framleiðendur/leikarar L.Q. Jones og Alvy Moore. Bara sú staðreynd að allt söguþráðurinn er beint fyrir neðan nefið á hetjunum okkar gerir þetta miklu ógnvekjandi. Jack prestur byrjar að leiða þá í rétta átt, en munu þeir vera í tíma til að stöðva hlutina? Það er skemmtilegur lítill kælir sem vert er að skoða aftur; Ég var bara að tala fyrir sjálfan mig, ég gat metið það miklu meira eftir að hafa gefið því annað tækifæri. Ég get sagt núna að já, það er sannarlega vanmetið, segir góða sögu á áhugaverðan, óhefðbundinn og áhrifaríkan hátt.8/10