Gleymdu nýlegri skelfilegu bandarísku endurgerðinni sem því miður svertaði orðspor franska frumritsins vegna þátttöku leikstjórans í báðum. Þetta er fimlega teiknaður rómantískur 90s noir með mörgum útúrsnúningum. Það virkar best sem gallískur lofsöngur til bakglugga Hitchcocks, vegna þess að hugmyndin um voyeurism er hið sífellda þema sem kveikir í flóknu handritinu. Sagan er töfrandi að veruleika, eins og Picasso málverk, sem býður upp á margvíslegar sjónarhorn á sama atburði og krefst þátttöku áhorfandans allan tímann. Umgjörðin, tónlistin og áleitin tónverk eru dásamleg sem og frábært framlag leikarahópsins. Horfðu á það oftar en einu sinni.