Þrátt fyrir að flestir Bandaríkjamenn hafi litla þekkingu á verkum hans öðrum en Star Wars, framleiddi Alec Guinness ótrúlegt verk - sérstaklega á fjórða og fimmta áratugnum - allt frá leikritum til sérkennilegra gamanmynda. Ég elska gamanmyndir hans sérstaklega, þar sem þær eru svo vel gerðar og virðast svo náttúrulegar og raunverulegar á skjánum - allt öðruvísi en venjulegt far frá Hollywood. Að þessu sögðu var þetta myndin sem vakti áhuga minn á þessum myndum. Söguþráðurinn var svo skrítinn og krúttlegur að það er mjög ólíklegt að myndin hefði verið gerð einhvers staðar - nema Ealing Studios - sem hafði sérstakt dálæti á "litlum" myndum eins og þessari. Guinness er nördalegur lítill vísindamaður sem vinnur fyrir textílfyrirtæki. Hann vill gera tilraunir til að búa til gerviefni sem er óslítandi, þó hann sé ekki að vinna fyrir fyrirtækið sem rannsakandi heldur fyrir húsvörð! Svo, hann hefur tilhneigingu til að laumast inn í rannsóknarstofur (annað hvort á daginn ef engan grunar eða á nóttunni) og reyna fyrir sér að finna upp. Ítrekað er hann gripinn (eins og eftir að hann sprengdi rannsóknarstofuna í loft upp) og hann færður stígvélið þar til einn daginn tekst honum það! Síðan, þrátt fyrir mikilvægi uppgötvunarinnar, setur hann af stað algjörlega óvænta atburðarás - og þá byrjar fjörið. Myndin er dásamleg ádeila sem gerir grín að iðnaði, verkalýðsfélögum, stjórnvöldum og almenningi.