Þær örfáu umsagnir sem ég gat fundið á netinu um Barnens ö gera það í raun ekki réttlæti. Ég las þær allar áður en ég pantaði DVD diskinn en af ​​einhverjum ástæðum pantaði ég hann samt. Ég sá eftir því nánast samstundis, en pöntunin var þegar farin í gegn svo ég gat ekki afturkallað hana. Ég er mjög fegin að ég gat það ekki. Þetta er óvenjuleg kvikmynd. Ég ætla ekki að gefa yfirlit yfir söguþráðinn, því aðrir gagnrýnendur hafa þegar gert það. En ég ætla að segja að ég skil ekki athugasemdir um að þær séu svartar, átakanlegar, skrítnar, klínískar, niðurdrepandi eða klámfengnar. Það er vissulega mjög óvenjulegt, sem ég býst við að gæti látið sumt fólk virðast skrítið, en hin gagnrýnin hlýtur að endurspegla málefni gagnrýnenda sjálfra, því ég sá ekkert af því í myndinni sem ég horfði á. Ég laðast ekki að strákum, þannig að nektin fannst mér alls ekki klámfengin - þetta er bara krakki sem reynir að komast að því hver hann er án alls hjálpar frá ábyrgðarlausu fullorðnu fólki í lífi sínu. Og það er Svíþjóð, ekki Utah, svo það er ekkert mál að bera á topplausum konum. En það sem kom mér mest á óvart er hversu jákvæð myndin er í lýsingu sinni á þessum kjarkmikla týnda krakka sem fer í eins konar Odyssey í gegnum alls kyns undarlegar upplifanir, í leit að - og að lokum finna - sjálfan sig. Hún er heillandi, rækilega frumleg og mjög ánægjuleg. Ég er alls ekki hissa á því að Barnens ö hafi unnið þrenn stór Guldbagge verðlaun, fyrir bestu kvikmynd, leikstjórn og leikara, en ég er alveg hissa á því að leikarinn sem vann var ekki Tomas Fryk , krakkinn sem óttalaus frammistaða hans sem Reine hlýtur að vera ein sú merkilegasta sem tekin hefur verið upp, en Ingvar Hirdwall í tiltölulega ómerkilegu hlutverki Stigs, slælega kærasta móður Reine. Ég skil þetta alls ekki, en það breytir því ekki að þetta er frábær mynd.