Í Joel Schumacher ertu með einn ósamkvæmasta kvikmyndaframleiðanda allra tíma. En þetta er almenn þekking; Ég held að aðalvandamál hans sé sú tegund af tegundum sem hann fjallar um á sama tíma og hann nær ekki að þróa einhvern ákveðinn stíl sem gæti merkt hann sem höfund. Hitchcock líkaði spennu hans og hryllings/spennumynd; Chaplin hafði gaman af gamanleik sínum; Scorsese líkar meðal annars við glæpasögur sínar um mafíuna og Spielberg er hrifinn af stórum, stórkostlegum ævintýramyndum sínum sem sameina bara nóg ofbeldi fyrir fullorðna og skemmtun fyrir börnin. Önnur óljósari dæmi eru Kubrick og Welles sem fjölluðu of mikið til að skrifa um hér. En Schumacher er týpa sem gerir gallaða mynd sem snýst um frábæra hugmynd eða virkilega skemmtilega mynd sem snýst um að því er virðist daufa forsendu. Falling Down átti frábæra hugmynd á bakvið það en mér fannst hún gölluð og andsnúin með of mörgum atriðum sem virtust reiða sig á gamanleik. Batman er ofurhetja; ofurhetjumyndir hafa notið mikilla vinsælda undanfarið svo hvernig honum tókst að gera ekki eina heldur tvær hræðilegar ofurhetjumyndir er mér óskiljanlegt. Svo kemur 8MM; mynd með grunnforsendu sem er útfærð á áhrifamikinn hátt fyrir Tigerland sem er besta mynd Schumachers frá því sem ég hef séð hingað til, að mínu mati. Með stríðsgreininni er hlátur ekki eitthvað sem þú myndir tengja við hana oftast. Ég man eftir því að hafa hæðst að fáránleika D-dags lendinganna á meðan Saving Private Ryan stóð: á þeim tíma þegar ég sá myndina fyrst hafði ég ekki mikla þekkingu á seinni heimsstyrjöldinni þegar hún hófst og lauk. Augabrúnirnar mínar voru upp, munnurinn minn örlítið opinn með veikt „ég trúi því ekki brosi“ á andlitinu. Óþarfur að taka það fram að það var vegna þessarar myndar sem ég leitaði að því að læra aðeins meira um hvað þessi atburður snérist um og stríðið í heild. Í Tigerland er þér boðið að hlæja að fáránleika stríðs í gegnum Bozz (Farrell), harðan og eigingjarnan hermannaþjálfun fyrir Víetnamstríðið. En það sem er snjallt hér er að það eru engin stríðsmyndir af bardögum og dauða og eyðileggingu; bara einn maður og barátta hans við kerfið að mestu leyti. Hlutirnir sem hann segir og sú dirfska sem hann tekst á við vandræði sína minnir á skólabarn sem slitar röð kennara í afar strangum heimavistarskóla. Tigerland getur fengið lánað frá Full Metal Jacket í þeim skilningi að það er þjálfunarrútína fyrir Víetnamstríðið en egó og ofuregó spila meira inn hér, held ég. Ofuregóin, sem eru borþjálfararnir, fara á móti Bozz, sem er afar stórt. Það er líka þriðji hluti þríhyrningsins Freuds sem laumast inn í Bozz: auðkennið. Í samanburði við alla hina hermennina sem allir eru með frekar stórt egó, er Bozz sá eini sem er nógu hugrakkur til að sýna það fyrir framan liðþjálfana sem gefur til kynna að hann leyfi því sem hann ætti ekki að gera að fljóta upp á yfirborðið og tjá sig: „Þú eru allir dauðir í þessari stöðu!" geltir liðþjálfi. "Einhverjar spurningar?" "Já, ef ég er dauður, hvers vegna get ég spurt spurningar?" svarar Bozz þar sem refsingar eins og armbeygjur og óhreinindaát virðast koma honum í opna skjöldu í sannri auðkennisstíl; það er að hann nýtur refsinganna. Einnig varðandi ofuregóin, þá reynir Bozz á einum tímapunkti að stjórna hópi hermanna í vettvangsþjálfun. Þetta er eitthvað sem núverandi fyrirliði liðsins getur ekki gert og gefur því til kynna að hann skorti bæði yfirsjálfið sem þarf fyrir starfið og sjálfstraustið til að segja Bozz að hann sé við stjórnvölinn. Eftirfarandi er raunverulegt samtal milli Bozz og núverandi borþjálfara sem gefur honum skírnarnafnið sitt. Þetta er þar sem persóna Private Wilsons (Whigham) stígur inn: Óviðráðanleg reiði hans og reiði í garð Bozz springur á ákveðnum tíma, sem allt nær hámarki í einu raunverulegu atriði myndarinnar í skotbardaga sem er í formi æfingar í ánni. Wilson getur ekki stjórnað hvötum sínum og líkar ekki við Bozz og bregst við. Það sem mér líkaði líka við Tigerland er að það er skotið á þann hátt sem er hugrakkur. Þó að það skorti nýsköpun, virðist Tigerland nota lægri filmu eða minni myndavélar til að komast yfir gruggugt útlit sitt. Ekki gleyma því að þetta hefði getað verið falleg mynd með miklum litum og aðlaðandi. En við fáum heimildarmynd í lokaverkinu sem lætur allt líta út eins og það hafi verið tekið á dæmigerðri daglegu myndavél fyrir sjónvarp; áherslan á höndina er líka áberandi en Schumacher er snjall: hann lætur myndina aldrei líkjast of mikið líki á meðan hann gefur til kynna að fjárhagsáætlun myndarinnar hefði getað verið helmingur þess sem hún var. Það er þess virði að segja hér að Spielberg sagði að hann vildi að Saving Private Ryan liti út eins og raunverulegt spólumyndefni eða eitthvað í þá áttina og eins og það væri tekið upp frá stríðsmyndum. Þó að Tigerland væri mjög fyndið og skemmtilegt, er Tigerland samt frábær rannsókn á því hvað gerir fólk merkir; ekki endilega í stríði heldur í næsta staðgengil. Rannsókn þess á einum manni og hversu mikið hann hatar kerfið sem hann getur ekki einu sinni tekið það alvarlega er heillandi sem og drifkraftur hvers hermanns. Það eru nokkrar eftirminnilegar senur og aðstæður sem ná hámarki í hamingjusömum, ef ekki óhamingjusamum endi sem mun opna huga þinn og fá þig til að hugsa um hvernig það er kannski í alvörunni í hernum.