Þessi mynd minnir dálítið á þýsku myndina, THE NEVERENDING STORY því barn er flutt með töfrum til ókunnu lands til að verða hetja. Hins vegar, vegna yfirburða nútímatækni, eru brúður og CGI notaðar til að búa til ótrúlega raunsæjan heim - einn sem mun fjúka af þér sokkana vegna raunsæis og umfangs. ! Því miður, fyrir flesta Vesturlandabúa, er þessi mynd ein sem þú gætir gefist upp á mjög fljótt eða vísað henni á bug þar sem allt í myndinni virðist svo skrítið. Gefðu því samt séns. Ekki hugsa eða reyna að skilja allt sem þú sérð - leyfðu bara sögunni að þróast og þú munt líklegast hafa gaman af myndinni. Að mörgu leyti er þetta nákvæmlega svona ráð sem ég myndi gefa fullorðnum sem horfa á Miyazaki's SPIRITED AWAY vegna þess að það er mjög líkt og inniheldur tonn af Yokai (japanskum goðsagnaanda). Stóri munurinn á þessu tvennu er að THE GREAT YOKAI WAR er lifandi og SPIRITED AWAY er mun barnvænna. Þó að ég held að THE GREAT YOKAI WAR hafi aðallega verið hugsað sem krakkamynd, í Bandaríkjunum, myndu flestir foreldrar ekki vilja sýna yngri krökkum þetta vegna þess að hún er svo ofbeldisfull, skelfileg og einkennist af einhverri hegðun fullorðinna. Svo hverjir eru áhorfendur á Vesturlöndum? Jæja, eldri krakkar og fullorðnir sem kunna að meta erlendar kvikmyndir með ekki-vestrænum þemum og tónsmíðum. Þetta er frekar þröngur markhópur, svo sannarlega! Á meðan þú ert að horfa, leitaðu að öllum undarlegu litlu snertingunum. Reyndar gætirðu horft á myndina tugum sinnum og tekið eftir mismunandi litlum hlutum í hvert skipti. Nokkrar af fyndnu tilvísunum sem mér líkaði voru athugasemdin um Gamera, atriðið sem fylgdi athugasemdinni „KIDS: Don't Try This At Home“ auk notkunar á Kirin bjór til að leyfa einstaklingi að sjá Yokai í raun ( hmm,...kannski hefði þessi vettvangur líka átt að innihalda þessa viðvörun)! Við the vegur, leikstjórinn Takashi Miike er erfitt að festa í stíl, annað en að segja að engin af sögum hans sem ég hef séð hefur virst "eðlileg". Sumar myndirnar hans eru frekar ógeðslegar og truflandi og ég hataði þær (sérstaklega AUDITION og ICHI THE KILLER) á meðan sumar þeirra eru töfrandi og með bestu myndum sem ég hef séð (THE HAPPINESS OF THE KATAKURIS). Eitt er víst að það er erfitt að horfa á eina af myndunum hans og hafa ekki sterk viðbrögð á einn eða annan hátt.