Cactus Flower er það sem ég kalla "pizzumynd" -Persónulegt uppáhald sem aldrei bregst við. Fullkomið fyrir kvöldið heima með pizzu. Að kunna allar línurnar (og hvaða línur!) utanað eykur bara ánægjuna. Þar sem svo margir aðrir hér hafa endursagt söguþráðinn, bæti ég einfaldlega við þeirri leiðréttingu að persóna Bergmans, Miss Dickinson, var hjúkrunarfræðingur í móttöku, sem þýðir að hún var fær hjúkrunarkona -og þar af leiðandi menntuð manneskja -ekki "bara" móttökustúlka. Frammistaða Bergmans í þessari mynd -og myndinni sjálfri- var að mestu vísað frá á sínum tíma, en áhorfendur í dag munu dásama svið hennar; ekki bara óaðfinnanleg kómísk tímasetning, heldur hæfileikinn til að láta okkur trúa því að karakterinn hennar sé ómeðvitaður um eigin tilfinningar á meðan hún sýnir þær svo skýrt fyrir Toni og okkur. Þó að almennur söguþráður dragi úr trúverðugleika, er frammistaða Bergmans sannfærandi: heiðarleg og algjörlega trúverðug. Einnig er frammistaða Jack Weston sem gamall vinur Matthau og samsærismaður, Harvey, áberandi. Enginn gæti skilað zinger eins og Weston, og I.A.L. Handrit Diamond gefur honum nóg. Til dæmis: "Þetta er svo stór, skítug, rotin lygi að hún hefur klassa." Weston skaraði framúr í örlítið kjánalegum karakterum vegna þess að hann gaf frá sér hlýju sem gerði þér kleift að fyrirgefa galla persónanna hans. Myndin er nokkuð bein útfærsla á Abe Burrows leikritinu (sem sjálft var unnið eftir frönsku leikriti eftir Barillet og Gredy). Á Broadway var hlutverk Matthau leikið af Barry Nelson. Bergman's eftir Lauren Bacall og Hawn's eftir Brenda Vaccaro. Hún var sýnd í 1.234 sýningar (þrjú ár) og var tilnefnd til tvennra Tony-verðlauna (Vaccaro og Burt Brinckerhoff, sem léku Igor). Fyrir mér er skor myndarinnar, skrifuð og aðlöguð af hinum goðsagnakennda Quincy Jones, annar hápunktur. Aðalþemað (A Time For Love Is Anytime) er flutt af Sarah Vaughn yfir upphafs- og lokaútgáfu. Það er líka gefið í skyn í mismunandi útsetningum í gegnum myndina, einkum þar sem rómantísk píanótónlist undirstrikar ræðu Bermans til Hawn í plötubúðinni. Jones bjó einnig til ábreiður af vinsælum lögum frá tímabilinu (To Sir With Love, I'm A Believer) fyrir næturklúbbsenurnar. Eins og með alla þætti myndarinnar er gífurlegt magn af hæfileikum, smekkvísi og fagmennsku áberandi. Að mínu mati geta fáar nútíma rómantískar gamanmyndir haldið kerti við þessa klassík. Það er frábært að fá hana loksins á DVD. Kominn tími til að hringja í pizzu...