Julien Hernandez er vissulega aðlaðandi og viðkunnanleg persóna á skjánum. Reyndar ber persóna hans nokkurn veginn alla þessa mynd, eða hvað er þess virði við hana. Vandamálið er, að undanskildum vinkonu hans (leikinn af Marisa Petroro) og Paul Lekakis (sem bragð/stefnumót/ kærasti fyrir sumar persónurnar) kemur enginn annar jafnvel nálægt. Hernandez leikur þrítugan leikstjóra kúbverskrar arfleifðar og óþekktrar kynhneigðar, sem kemur til L.A. og fær vinnu við gerð heimildarmyndar fyrir homma. Í því ferli að hitta hóp hinsegin fólks á meðan hann er að finna viðfangsefni kemur hann út...en mjög rólegur. Jafnvel á 88 mínútum hefur myndin augljóslega verið teygð út og fóðruð með ýmsum kvikmyndaskólatækjum, sem flest enda aðeins á því að trufla frásögnina tilgangslaust (sem er ekki mikið til að byrja með) eða benda á almenna áhugamennsku. kvikmyndagerðina. Sem er synd, vegna þess að það er ástarsaga hérna einhvers staðar, og síðustu þrjár mínúturnar, þegar Sebastien eftir Hernandez smellpassar loksins með auðugum veisluhöldurum í Vestur-Hollywood (fínlega undirleikinn af Lonnie Henderson) og þeir deila kynþokkafullum sálarkossum, þá virkar það. þrátt fyrir allt sem á undan kom. En okkur er alveg sama um neina af hinum persónunum eða aðstæðum þeirra: Af hverju ætti myndarlegur Dante að fá Eurotrash-priss fyrir kærasta? Hann myndi ekki. Og ekki einu sinni láta mig byrja á „reglum“ Sebastiens vinar Paulie um stefnumót -- enginn hommi sem ég þekki, helvítis engin heilvita manneskja, punktur, myndi setja slíkar þrengingar á sjálfan sig eða aðra. Og vinsamlegast segðu mér hvernig Sebastien fær skrældan banana (sem er venjulega frekar shmushy, ekki satt?) fastur upp í rassinn á sér og þarf að fara til læknis til að fjarlægja hann? Ég tók eftir því að Hernandez vann verðlaun fyrir þessa mynd sem „stutt“ -- það hefði líklega átt að vera þannig. Allt þetta sagt -- ég myndi hlakka til að sjá Hernandez á skjánum aftur, í betri handriti gamanmynd með öruggari leikstjórn.