Þetta ömurlega sáldrama notar öll lúin tæki bókarinnar til að vekja athygli og samúð frá okkur með persónum hennar, sem, með einni undantekningu, eru alls ekki þess virði að taka eftir, hvað þá tveggja dýrmæta tíma af tíma kvikmyndagesta. Eins og í mynd Robert Redfords. "Ordinary People" (frábær mynd sem í samanburði sýnir greinilega tómleikann í "Heroes"), seint unglingsdrengur er látinn og skilur fjölskyldu sína eftir í sorginni. Í þessu tilviki var dauðsfallið sjálfsmorð, atburður sem eitrar næstum alltaf tilfinningabrunn þeirra sem lifðu af á sérstaklega tærandi hátt. Við fylgjumst með þessu fólki næstu 8 eða 9 mánuðina. Faðirinn (Jeff Daniels) verður afturhaldinn, nánast mállaus, venjulega drukkinn stífur sem tekur leynilega frí frá vinnu sinni í marga mánuði, situr þess í stað á bekk í garðinum allan daginn og krefst þess að að setja upp fullan disk af mat hjá látna syninum fyrir hverja máltíð. Hann kemur fram við alla aðra í fjölskyldunni með óbilandi viðbjóði. Hann hittir lækninn sinn reglulega en vandamálið um lækningaíhlutun í augljóslega óvirku ástandi hans kemur aldrei upp. Móðirin (Sigourney Weaver) öskrar á nágrannakonuna, meðal annarra, verður handtekin þegar hún reynir heimskulega að kaupa "marijúana" (heiti hennar) í höfuðbúð (hvaða fullorðinn myndi í raun og veru reyna svona heimskulegt glæfrabragð?), og undir lokin svífur hann í dá með lungnasjúkdóm sem allir í leikhúsinu gera ráð fyrir að sé krabbamein (hún er stórreykingarmaður). Fröken Weaver hefur nokkrar flip-línur en hegðar sér almennt of óviturlega til að verðskulda mikla samúð. Það er ekki það að það sé ekki til fólk þarna úti sem hagar sér á þennan kjánalega hátt þegar alvarlegar aðstæður skapast. En af hverju að búa til kvikmynd af slíku drasli? Hvað getur einhver lært af framkomu þessara hjóna? Eldri systir hinnar látnu (Michelle Williams) er í háskólanámi og er alltof ánægð með að fjarlægjast dýragarð fjölskyldunnar. Yngri bróðirinn (leikinn af Emile Hirsch) er eini trúverðugi fjölskyldumeðlimurinn. Þjáningar hans eru ósviknar, orsakir hennar margþættar og hegðun hans er í samræmi við aðstæður. En persóna Hirsch er of mjúk, of grátleg og niðurdregin til að bera myndina. Hinir bitaleikararnir, undirtextar og sætar, óraunverulegar samræður hjálpa ekki. Sjálfsmorðsþemað er endurómað á næstum nonchalant hátt þegar um er að ræða tvær aðrar minniháttar persónur. Svo hvað er rithöfundurinn og leikstjórinn, Dan Harris, að reyna að segja um þetta efni? Að það sé ekki alvarlegt mál? Hvers vegna Jeff Daniels samþykkti að leika safa föður eins og skrifað er í þessu handriti er eitthvað sem aðeins meðferðaraðili hans gæti hugsanlega svarað. Forðastu þennan hund. Leigðu í staðinn klassík Redford. Einkunn mín: 4/10 (C-). (Séð 17.2.05). Ef þú vilt lesa fleiri umsagnir mínar, sendu mér skilaboð til að fá leiðbeiningar á vefsíðurnar mínar.