Í myndinni "Brokedown Palace," sem Jonathan Kaplan leikstýrði, ákveða tvær bestu vinkonur, Alice (Claire Danes) og Darlene (Kate Beckinsale) að fagna útskrift úr framhaldsskóla með því að fara í ferð til Hawaii, en heyra að Bangkok, Taíland, er mikið. Skemmtilegra. Þau skiptu um áætlun og ákváðu að fara til Tælands án þess að segja foreldrum sínum frá breytingunni á áætlunum. Á meðan þau voru í Tælandi hittu Alice og Darlene virkilega myndarlegan gaur að nafni Nick Parks (Daniel Lapaine). Hann segir þeim að hann myndi skipta inn fyrsta farrými sínu til Hong Kong fyrir þrjá hagkerfismiða svo að þeir gætu eytt helginni í Hong Kong. Þeir tóku tilboði hans og þegar þeir komu inn á flugvöllinn voru þeir tveir handteknir fyrir smygl á fíkniefnum. Þeir voru sakfelldir og dæmdir í þrjátíu og þriggja ára fangelsi. Ég held að Kaplan hafi verið að reyna að sýna áhorfendum að það er skynsamlegt að taka góðar ákvarðanir vegna þess að í einu tilviki getur ein slæm ákvörðun breytt stefnu lífs að eilífu. Einnig getur verið að vingjarnlegt andlit sé ekki eins vingjarnlegt og við höldum þegar við komumst að raunverulegum ásetningi þess vingjarnlega andlits. Þessar stúlkur tóku ákvörðun um að segja foreldrum sínum ekki að þær hefðu skipt um áætlun og það breytti lífi þeirra að eilífu. Hlutir hafa skemmtilegan hátt til að gerast sem sýnir okkur hvaða ákvörðun við höfum tekið versar þá ákvörðun sem við hefðum átt að taka. Stundum er lífið ekki sanngjarnt, þess vegna er mikilvægt að hugsa vel um þær ákvarðanir sem við tökum því við getum aldrei snúið til baka og breytt þeim valum sem við höfum tekið. Þessi mynd hefur frábæra umgjörð; það var aðallega tekið upp í Bangkok Taílandi. Þessi mynd hefur líka frábæra tónlist; nokkur af mínum uppáhaldslögum eru 'Silence' með Delerium, 'Damaged' með Plumb, 'Deliver me' með Sarah Bightman og 'Party's just begyn' með Nelly Furtado. Ég fór út og keypti hljóðrásina eftir að hafa horft á þessa mynd. Þessar stúlkur voru ungar og barnalegar og náðu ekki að hugsa vel um áætlanir sínar, mistök sem allir gætu gert, þess vegna er þessi mynd góð fyrir alla áhorfendur. Það skiptir engu máli ungt eða gamalt - við erum öll mannleg og háð mistökum. Jafnvel þó, mér líkaði ekki hvernig þessi mynd endaði og skildi eftir mig spurningu um - hver smyglaði fíkniefnum í raun og veru? -- Ég myndi örugglega gefa þessari mynd tvo þumla upp.