Vissulega þegar ég sá þessa mynd á HBO, var ég dálítið óreglulegur í að fylgjast með söguþræðinum, en það vekur athygli mína þegar ég sá Dustin Hoffman í henni. Satt að segja er ég ekki hrifinn af því að horfa á gamlar kvikmyndir, en svo til lengri tíma litið breytir það sjónarhorni mínu. Þegar ég sá þessa hrífandi kvikmynd varð ég enn og aftur að upplifa það að sofa í sætinu mínu og taka ekki eftir því að tárin renna skyndilega niður kinnina og svo á eftir, slepptu þungu andvarpi við að átta mig á áhrifum þess sem ég hef orðið vitni að. Kramer vs Kramer var örugglega ein besta klassíska dramamyndin sem ég hef orðið vitni að í langan tíma að jafnvel ég, sjálfur gat ekki ímyndað mér hvernig hún snerti mig. Sagan var mjög tilfinningaþrungin, en er ekki mettuð af slíku. Persónurnar voru ekki óraunhæfar í hlutverkum sínum; þeir búa yfir eiginleikum sem gera það að verkum að áhorfendum líkar við þá í hvaða stöðu sem þeir hafa í myndinni, eins og hlutverk Meryl Streep, hún var móðir sem játaði mistök sín í fortíðinni heiðarlega en þá er hún fullviss um að standa uppi tilfinningalegum hvötum sínum til að fá það sem hún þráir í sanngjörnum og réttlátum bardaga. Dustin Hoffman var allt of framúrskarandi, ég get ekki einu sinni skilið hvernig þessi gaur gat leikið alvarlega erfið hlutverk og hoppað allt í einu í annað hlutverk sem er allt öðruvísi, síðan leikið það vel. Jafnvel þó að ég hafi þegar séð kvikmyndirnar oft, þegar ég sest aftur og sest heima hjá mér og skanna kvikmyndir sem eru virði til að skoða og kaupa tíma fyrir það, mun það að sjá Kramer vs Kramer gera upplifun mína enn eina verðmæta stund.