Frá fyrstu töku myndarinnar - Keira Knightley sem Elizabeth Bennet á reiki að lesa um akur í dögun og kallar þannig fram allar þær klisjur sem kvikmyndahús hefur þróað til að takast á við fyrirbærið sterkhuga uppreisnargjarna kvenpersónu í tímabilsdrama - vissi ég að ég væri í einhverju til að fá mig til að vilja drepa mig. Joe Wright virtist ekki aðeins hafa ekki lesið bókina, heldur líka undir þeim grátlega misskilningi að það sem hann var að kvikmynda væri í raun ekki lúmskur, blæbrigðaríkur gamanleikur Jane Austen um framkomu í gegnum glitrandi, viðkvæma félagslega samskipti í átjándu aldar enskum teiknistofum, en eins konar U-skírteini Wuthering Heights. Þannig fengum við að dekra við hvert atriði á milli Elizabeth og Darcy sem átti sér stað úti án sýnilegrar ástæðu, í óviðeigandi hrikalegu landslagi og oft í grenjandi rigningu. Svo ekki sé minnst á að Jane Austen, og sérstaklega P & P, snýst ekki um ástríðu, kynferðislega spennu eða ást. Það snýst um mismunandi aðferðir til að semja um þröngsýni samfélags átjándu aldar. Sem var algjörlega hunsað, svo að hús Bennets var hrikalegur, óskipulegur staður þar sem allir hrópa í einu, hlaupa um, skilja nærbuxurnar eftir á stólum og svín reika glaðir um húsið; Félagsböllin verða róandi kántrídansar einu skrefi frá dansorgíu í Matrix Reloaded stíl; og allir segja nákvæmlega það sem þeir hugsa án minnstu virðingar fyrir velsæmi. Snilld Jane Austen felst í því að kanna tómið sem skapast af samfélagi þar sem enginn segir hvað þeir hugsa eða meina vegna yfirþyrmandi virðingar fyrir velsæmi, og hörmulegra vandræða Persónur hennar spretta upp af misskilningi og misskilningi sem þetta mállausa bil gerir kleift. Þannig að bæði ljómi Jane Austen og einmitt þátturinn sem gerir söguþræði hennar - sérstaklega í þessari mynd - virkar var alveg þurrkaður út. Fínleikur almennt var hvergi í myndinni hans, fórnað í þágu ofmetinnar dramatíkur sem fór algjörlega í snertingu við efnið og frammistöðuna. Hún var svo augljóslega að reyna að vera *alvarleg* mynd. Húmorinn - sem IS Pride & Prejudice, bæði aðferðafræði Austen og skírskotun hennar - var nánast algjörlega bæld niður í þágu allrar þessarar furðulegu melódrama, og þegar henni var hleypt inn, var farið svo klaufalega. Hroki og fordómar er alvarleg frásögn sem kemur með alvarlegar punktar, já, en þessir alvarlegu punktar og þyngri þemu eru ekki bara samofin húmornum, þau eru innbyggð í hann. Þú getur ekki tapað tækni Jane Austen, skilur aðeins eftir beinabein sögunnar og búist við að þemu haldist. Ekki einu sinni þegar þú skiptir út aðferðum hennar fyrir þína eigin þungu dulspekilegu gervibrúnamyndatöku.Elizabeth Bennett á að vera kona, fullorðin, þroskuð og skynsöm og glöggsýn. Keira Knightley lék fyrri hluta myndarinnar eins og tómhausa flissandi skólastúlka og seinni hlutann eins og tómhausa skólastúlka sem heldur að hún sé hörmuleg kvenhetja. Vitsmuni Elísabetar, baráttuglaður orðaskipti hennar, einkenni þess að geta séð og hlegið að afglöpum allra, þar á meðal hennar eigin, styrk hennar og æðruleysi og frábæra glöggskyggni hennar var algjörlega glatað og skipt út fyrir ... hvað? Mikið flissað og starað í fjarska? Frekar en að geta haldið haus þegar allt í kringum hana var að missa hausinn fór hún að gráta og öskra við minnstu ögrun - og ekki í alvörunni heldur; nei, þetta voru ógeðsleg hvæsandi köst. Og þar sem hinn mikli styrkur Elísabetar frá Austen (að minnsta kosti í augum Austen) var hæfni hennar til að viðhalda heilindum og virðingu á sama tíma og hún hélt sig innan marka samfélagsins og hélt uppi óásættanlegum siðferði, þá tók Elizabeth Knightley ekkert tillit til venju. Ennfremur virtist hún halda að það að ráfa um berfættur í leðjunni í átjándu aldar útgáfunni af samfestingum staðfesti hana hafið yfir allan vafa sem andlega og sterka og því þurfti ekkert í persónunni eins og hún er skrifuð eða flutningurinn að halda henni uppi. Ótrúlega lúmskur og bragðdaufur frammistaða. Í þeirri leit að blíðu og veikleika var Matthew Macfayden jafnað við hana. Donald Sutherland sem herra Bennet virtist veikburða, áhrifalaus og varanlega ruglaður án hinnar vondu kímnigáfu og kaldhæðnislega einlægni á kostnað mannlegra samskipta sem gerir herra Bennet svo heillandi og heillandi. hörmulegt. Sérstök tengsl hans við Lizzie, sem einu skynsömu manneskjurnar í heimi heimskingja, rofnuðu algjörlega, ekki síst vegna þess að báðar voru fífl í heimi fíflsins, og það svipti lok myndarinnar algjörlega tilfinningalegum áhrifum. Herra Bingley var ekki lengur viðkunnanlegur og velviljaður að marki heimsku, heldur var hann spilaður sem fullkominn seinþroska fyrir ódýr hlátur, og konan sem var að leika Jane var svo ofboðslega ósamkvæm að hún gæti eins hafa ekki reynt að gera neitt með karakterinn yfirleitt. Handritið sveiflaðist á milli orðréttra hluta af Jane Austen - afhent með ótrúlegum klaufaskap - og algjörlega samtímamáli sem væri ekki úr vegi í nútíma rómantískri gamanmynd. Fáðu bara BBC aðlögunina á DVD og sparaðu þér sársaukann.