Ég var búinn að hlakka til að sjá Dreamgirls í töluverðan tíma...hvað með allt þetta er frábæra dóma, tilnefningar og fjölmiðlaathygli. Og ég verð að segja að fyrsti fjórðungur myndarinnar var góður! Það sýndi í raun svarta tónlistarsenuna þá. Hins vegar, þegar leið á myndina, leiddist mér og allri fjölskyldunni af vitinu. Söngurinn hélt bara áfram að koma, hver á eftir öðrum. Ég meina í alvöru, bara eitt tónlistarnúmer í viðbót og það hefði slitnað jafnt með RENT. Ennfremur tók ég varla eftir neinni persónuþróun í neinni persónu; Mér var bara alveg sama hvað varð um þá! Jafnvel þegar persóna Eddie Murphy dó úr ofskömmtun eiturlyfja vissi ég að ég hefði átt að vera leið, en ég fann bara engar tilfinningar fyrir persónunni. Persónurnar fengu lítinn bakgrunn um söng í æsku og hvaðeina, en þar komu persónuleikar ekki í ljós nógu mikið til að draga mig inn. þróun. Þessi mynd minnti mig á copy-cat mynd byggða á Ray, Chicago og Rent (Ray og Chicago voru dásamlegar myndir að mínu mati). Á heildina litið held ég að þessi mynd myndi henta best þeim sem er ekki alveg sama um heildarsögu, en myndi samt njóta tveggja tíma skemmtilegra og skemmtilegra söngleikja.