Ég sá þessa mynd þegar hún kom fyrst út og hataði hana. Ég sá hana bara aftur 27 árum síðar. Mér líkaði reyndar við sumt af því... þó að Robin Williams hafi algjörlega rangt fyrir mér í hlutverkinu... Það sem ég man mest eftir því að hata myndina er að hún var nánast algjör andstæða við það sem ég hafði skilið þegar ég las bókina. Þar sem ég hef ekki lesið hana aftur, get ég aðeins gefið þér hughrif mínar frá fortíðinni - en ég er viss um eitt - myndin er ávísun á fjölskyldulífið, en í bókinni eru nánast ALLAR hefðbundnar stofnanir - þ.m.t. og kannski sérstaklega hjónaband - er sýnt fram á að vera spennitreyja sem við myndum losna vel við. Það eina jákvæða í bókinni er dásamlegt eðli barna...eitthvað sem aðeins upphaf og endir myndarinnar fangar í raun (með þetta ótrúlega glæsilega barn svífa í loftinu. Verst að Williams á ekki tíunda hluta hans. þokki!) Lágmark mitt er því af því að myndin gefur ranga mynd af bókinni. Sem kvikmynd ein og sér gengur hún betur - en aðeins fyrir nokkra lykilframmistöðu. Mary Beth Hurt er dásamleg - ég held að allir sem horfa á hana yrðu ástfangnir af henni. Og John Lithgow sem fyrrverandi fótboltamaður sem hefur farið í kynskiptiaðgerð er frábær... hann tjaldaði það aldrei upp eða gerði persónuna annað en lofsverða - og sem slík var frammistaða hans ótrúlega heilindi. Ég fylgdist vel með honum í öllum atriðum hans og aldrei einu sinni var hann neitt nema kvenmaður. Ekkert í frammistöðu hans kom nokkru sinni nálægt frammistöðu dragdrottningar... og það gerði gæfumuninn. Reyndar, af öllu fólki í myndinni, er hans eina sem er ámælisvert. Það er þess virði að sjá þessa mynd eingöngu vegna frammistöðu hans.