Ég er mikill aðdáandi skáldsagnahöfundar/handritshöfundar Michael Chabon. Skáldsaga hans "Wonder Boys" varð frábær kvikmynd eftir Curtis Hanson. Snilldarskáldsaga hans „The Amazing Adventures of Kavalier and Clay“ hlaut Pulitzer-verðlaunin fyrir nokkrum árum og hann átti hönd í handritinu „Spider Man 2“, sem er án efa mesta teiknimyndasögumynd allra tíma. Leikstjórinn Rawson Marshall Thurber hefur einnig leikstýrt dásamlegum grínþáttum, eins og "Dodgeball" og hinni snilldar stuttmyndaseríu "Terry Tate: Office Linebacker". Og með leikarahópi þar á meðal Peter Saarsgard, Sienna Miller, Nick Nolte og Mena Suvari, þá virðist þetta ekkert mál. Bókstaflega. Jon Foster fer með hlutverk Art Bechstein, sonur mafíósa (Nolte) sem nýlega útskrifaðist með gráðu í hagfræði. Jon er í handteknu ástandi: hann vinnur lágmarkslaunavinnu á Book Barn, á í aumu sambandi við kærustuna/yfirmann sinn, Phlox (Suvari), sem nemur lítið meira en mikið magn af kynlífi, án annarra áætlana en að slíta feril sem hann hefur enga ástríðu fyrir. Eitt kvöld í partýi kynnir fyrrverandi herbergisfélagi Jon fyrir Jane (Miller), fallegri og klárum fiðluleikara. Seinna um kvöldið fara þau út að borða köku og hún spyr Jón spurningar sem byrjar að hrista hann úr hörmulegu tilveruástandi hans: "Ég vil að þú segir mér eitthvað sem þú hefur aldrei sagt einni einustu sál. Ef þú gerir það mun það gera það. gera þetta kvöld óafmáanlegt." Jón segir henni síðan endurtekinn draum sinn þar sem hann ráfar um bæinn og horfir á andlit ókunnugra sem ganga framhjá honum, en enginn þeirra horfir í augu hans. „Ég ímynda mér að það hljóti að vera það sem dauðinn líður,“ segir hann. Daginn eftir rænir villtur kærasti Jane, Cleveland (Saarsgard) Jon úr vinnunni og fer með hann út í gríðarlega yfirgefin stálverksmiðju, og fljótlega eyða Jon, Cleveland og Jane hverju sinni. andvaka stund saman að fara á pönk rokktónleika, dópa og drekka mikið áfengi. Þetta leggst ekki vel í Phlox, sem þrýstir á Jón í persónulegra samband, nefnilega að leyfa henni að hitta nýja vini sína og föður sinn. Myndin reynir síðan að fara með okkur í ferðalag Jons þar sem hann hristir af sér fjötrana sem faðir hans, Phlox lagði á hann og blindgötu hans þar sem hann finnur frelsi og tjáningu í gegnum samskipti sín við Cleveland og Jane. Það er vandamál að hafa okkur fylgdu Jóni alla myndina: hann er algjörlega óáhugaverður. Hann hefur engan metnað, ástríður eða markmið. Hann gengur í gegnum lífið eins og ósýnilega reiðin sem hann lýsti fyrir Jane kvöldið sem þau hittust. Í upphafi er þetta ekki vandamál. En hann verður aldrei áhugaverðari. Hann er algjörlega óvirk persóna. Hann fylgist einfaldlega með bóhemunum Cleveland og Jane, en hann gefur okkur aldrei einu sinni hugmynd um hvað honum er annt um eða vill gera við sjálfan sig. Þar af leiðandi hafa myndin og aukapersónur hennar hvergi að fara og lítið að gera annað en djamma, stunda kynlíf og rífast. Með öðrum orðum, mikið læti um ekki neitt. Það sem við höfum hér er grunnt skinn góðrar kvikmyndar án nokkurs að innan. Sveipnuð kvikmyndataka, ígrunduð raddsetning með persónum sem stara út í fjarska, fullt af kynlífssenum bæði beinar og hommar, stór rifrildi, reiðara kynlíf, eltingaatriði og hörmulegur dauði... en það virðist ekki skipta máli. Það er kaldhæðnislegt að á einum tímapunkti spyr Jane, rugluð yfir ýmsum tilgangslausum gjörðum Jons, hann: "Hvað er í gangi, Jon? Um hvað snýst þetta?" Já, Jón, segðu það. Okkur í áhorfendum langar líka að vita það. Titillinn „Leyndardómar Pittsburgh“ hlýtur að vísa til persónanna sjálfra, því það er það sem þær eru. Þær eru allar framhliðar, einvíddar innstæður fyrir raunverulegt fólk. Myndin hleypir okkur aldrei inn. Við vitum aldrei hvað veldur því að einhver þeirra tikkar. Við sjáum þá gera fullt af hlutum, en við vitum ekki hvers vegna. Og skortur á „af hverju“ er eitt það versta sem kvikmynd getur haft.