Any Way the Wind Blows er frumraun kvikmyndar Tom Barmans (sem einnig er þekktur sem forsprakki rokkmyndunarinnar 'dEUS'). Myndin er algjörlega tekin í Antwerpen (Belgíu) og hefst á sólríkum föstudagsmorgni og flakkar frekar yfirborðslega á milli atburða sem fylla dag tugi aðalpersóna. Þegar myndinni lýkur hefurðu að mörgu að hyggja, vegna þess að flestar mismunandi sögulínur eru hafnar eftir opnar. Kvikmyndin er með (eingöngu hljóðfæraleik) hljóðrás sem mun rokka af þér sokkana. Í flestum senum eykur tónlistin sannarlega almennt andrúmsloft og tilfinningu, sem gerir myndina virkilega ofskynjaða að horfa á á ákveðnum tímapunktum. Aðalatriði myndarinnar, veislan, er mjög vel tekin. Leikstjórinn hikaði ekki við að nota myndbandstækni þar sem aðalpersónurnar dansa á einu besta hljóðrás sem ég hef heyrt undanfarið. Handritið er frábært efni . Myndavélarhorn og litir eru mjög vel valdir. „búningarnir“ eru mjög heitir og mjög „seventies“ líka. Og ég elskaði (mest af) leiklistinni. Það sem mér líkaði mest við myndina eru fíngerð snerting af fáránlegum, súrrealískum, mjög þurrum eða jafnvel tortryggnum húmor sem blandast saman. Án þess að segjast vera gamanmynd (þessi mynd er svo sannarlega ekki gamanmynd en frekar annað listaverk), tekst henni samt að fá áhorfendur til að flissa og jafnvel springa úr hlátri stundum. Þetta er enn ein frumraun leikstjóra sem ætti ekki að vera endir. Ég vonast til að sjá fleiri Tom Barman myndir í framtíðinni því ég skemmti mér vel. Skál.