Ég kem að Pinjar frá allt öðrum bakgrunni en flestir aðrir gagnrýnendur sem hafa skrifað hér. Ég er tiltölulega nýr í Bollywood kvikmyndum og er fæddur og uppalinn í Bandaríkjunum. Ég hef því ekki breiðan grunn til að bera Pinjar saman við aðrar indverskar myndir. Sem betur fer er ekki þörf á samanburði. Pinjar stendur á eigin spýtur sem ekkert minna en meistaraverk. Í einni línu get ég sagt þér að Pinjar er ein mikilvægasta kvikmyndin sem kemur út úr hvaða stúdíói sem er hvar sem er og hvenær sem er. Á fjölda-áfrýjun mælikvarða, það * gæti* hafa verið indverska jafngildi "Crouching Tiger, Hidden Dragon" hefði það verið nægilega kynnt í Bandaríkjunum. Þetta gæti vel hafa verið myndin sem kom Bollywood á bandaríska landakortið. Bandaríski kvikmyndahópurinn á í langvarandi ástarsambandi við "Gone With the Wind", og þó Pinjar fái ekki lánaðan frá þeim söguþræði þá eru nokkur framhjáhaldslíkindi. Ekki síst er hinn gríðarmiklir (á bandarískan mælikvarða) 183 mínútna sýningartími. Sett á grófan bakgrunn skiptingarinnar milli Indlands og Pakistans á árunum 1947-48 er sannfærandi mannlegt drama um unga konu sem er í fangelsi vegna aðstæðna og lent í vandræðum. hún átti enga hönd í að skapa. Sett í óviðunandi stöðu tekst henni á einhvern hátt ekki aðeins að lifa af, heldur að vaxa - og jafnvel blómstra. Ef söguna vantar á einhvern hátt, þá er hún í útsetningunni. Vöxtur Puro (söguhetjunnar) sem persónu væri betur sýndur - að minnsta kosti fyrir vestræna áhorfendur sem ekki þekkja til indverskrar menningu - ef "baksaga" persónu hennar væri fullkomnari í fyrri hluta myndarinnar. En það hefði teygt 3 tíma kvikmynd í 3 1/2 tíma eða jafnvel meira. Vegna þess að ekki ein mínúta af myndinni er sóað, og ekkert af því sem gerði það út úr klippingu var í raun hægt að klippa tímans sakir. Betra að áhorfendur þurfi að fylla út eitthvað af því sem kom á undan heldur en að sleppa einhverju af því sem eftir er. Ég gæti notað mörg orð til að lýsa Pinjar: "áhrifamikið", "trufla", "sveipandi", "hjartsláttur" huga strax. En "upplífgandi" er kannski eins viðeigandi og allir þeirra. Sérhver saga sem bendir á óbilgirni mannsandans á móti verstu ólíkindum verður að teljast slík. Og sigur Puro - þó að það sé hugsanlega ekki strax augljóst fyrir þá sem eru í kringum hana - er ekkert minna en hvetjandi. Fyrir styrk sögunnar einnar get ég ekki mælt nógu vel með þessari mynd. Jafn hvetjandi er túlkun Urmila Matondkar á Puro. Allt of oft litið fram hjá Urmila innan um fjölda yngri, nýrri leikkvenna, hefur Urmila þann einstaka hæfileika að skila fullkomlega trúverðugum karakter í hvaða hlutverki sem hún leikur. Hún leikur ekki bara hlutverk Puro, hún blæs lífi í persónuna. Val Manoj Bajpai sem Rashid var innblásið. Hann stjórnar einhverju sem allt of fáar indverskar kvikmyndahetjur geta: fíngerð. Tjáningar- og blæbrigðisvald hans er nauðsynlegt fyrir hlutverkið. Hann skapar meiri ógn við fyrri hluta myndarinnar með stingandi augnaráði sínu en allir óeirðaseggir með sverði til samans. Ef þú sérð aðeins eina Bollywood-mynd í lífi þínu, gerðu hana Pinjar.