Mér finnst mjög leiðinlegt fyrir sumt fólkið sem hefur verið að gagnrýna þessa mynd. Það er greinilegt að staðlar þeirra eru svo háir að þeir munu aldrei geta notið kvikmyndar bara fyrir ánægju sakir. Eða ef til vill er ánægja þeirra fengin af því að tína myndir í sundur; ertu að leita að einhverri ástæðu til að mislíka þá? The Long Kiss Goodnight er hasarmynd, í öllum skilningi þess orðs. Vissulega eru nógu stór göt í söguþræðinum til að keyra hálfgerða mynd í gegn, en engin þeirra nægir til að stöðva flæði myndarinnar sjálfrar. Ég hef aldrei verið mikill Geena Davis aðdáandi, en ég var hrifinn af því hvernig hún gat búið til tvær mjög ólíkar persónur, Samantha Cain og Charlie Baltimore. Að mínu mati var ekki einu sinni nauðsynlegt að breyta líkamlegu útliti hennar til að gera greinarmun á þessu tvennu...leikur hennar var meira en nóg til að gera bragðið. Meira en nokkuð annað, þó þessi mynd var Craig Bierko. Í öðrum höndum hefði persóna Timothy getað verið enn eitt skiptanlegt illmenni. Ákvörðun hans um að leika hann með frjálslegri nálgun var bara rétta mótvægið við allar hasarsenurnar. Það er ekki oft sem maður finnur leikara sem getur tjáð sig svo vel með svipbrigðum sínum...tilviljun: atriðið í frystinum með Charlie og dóttur hennar. Þar sem flestar kvikmyndir hefðu ruglað augnablik „opinberunar“ með óþarfa samræðum, sögðu augu Bierko alla söguna. Grunnatriðið? Þunnt, satt best að segja. Að því er virðist meðalhúsmóðir sem þjáist af minnisleysi kemst hægt og rólega að því að hún hafði verið morðingi. Þegar minning hennar snýr aftur, gerir það fólkið sem vill fá morðingja dauðan líka. Er hún í alvörunni Samantha, kökubaksturshúsmóðirin, eða Charlie, kaldrifjaði morðinginn? Eða kannski svolítið af hvoru tveggja? Fyrir mig var The Long Kiss Goodnight skemmtileg ferð til að komast að.