22. JOE (drama, 1970) Joe (Peter Boyle) er rasisti verksmiðjustarfsmaður sem er þekktur fyrir að hata „hippa og ni**ers“. Hann hittir Bill, kaupsýslumann sem er nýbúinn að myrða elskhuga dópista sinnar ungu dóttur Jill (Susan Sarandon). Jill hleypur í burtu og gengur til liðs við hippasveit í útjaðri bæjarins. Bill snýr sér að Joe um hjálp. Leit þeirra leiðir þá í gegnum svæsnustu hluta bæjarins þar sem reynt er enn frekar á innra hatur og andstyggð karla. Gagnrýni: Þetta var fyrsta stórslys leikstjórans John G. Avildsen (ótrúlegt hlaup sem innihélt: „Rocky“, „The Karate“ Kid', 'Split-Image', 'Helgi hjá Bernie'). Kvikmyndin er nógu áhugaverð að því leyti að hún var til þess fallin að fela í sér þemu og hugmyndir hinna ólgusömu sjöunda áratugarins (Víetnamstríðið, svarta valdið, kvenkynsmál o.s.frv.). Það hefur líka góða frammistöðu frá Peter Boyle sem Joe, einn af fyrstu andhetjum kvikmyndahússins. Hann hefur alltaf verið góður í að leika hrollvekjandi, yfirþyrmandi þungaþunga þar sem óhlutbundnar hugmyndir þeirra eru framfylgt með ógnvekjandi nærveru hans (hann myndi leika Frankenstein-skrímslið í skopstælingu Young Frankenstein eftir Mel Brook). Hann minnir mig á lítinn krakka sem er fastur í stórum, mállausum og óþægilegum líkama. Kvikmyndin er með veikt handrit (fundur Joe og Bill, til dæmis, er svolítið tilviljunarkenndur), en hún hefur sérlega óhugnanlegan endi eftir Taxi Driver. TILTÍÐ: Titillag: „Ég sá mann selja börnum rusl. Hann verður stressaður í hvert sinn sem ég fer framhjá því hann veit að ef ég gríp hann mun ég sparka í höfuðið á honum og sparka í fituna hans.“