Ég gerði stór mistök þegar ég sá þessa mynd. Það er happdrættið að fara að sjá kvikmyndir held ég. Eftir fimm mínútur vissi maður bara að þetta yrði klungi og ég barðist nokkuð hart fyrir því að vera í sætinu mínu - gamla tilfinningin um að „missa tveimur klukkustundum af lífi þínu“. Grundvallarvandamálið er það, án þess þó að nefna heildina. "söguleg nákvæmni" þráður umsagna, handritið er sárt, sársaukafullt, slæmt. Fyrstu þrjátíu mínúturnar hefði mátt dreifa út í klukkutíma til að gefa trúverðuga, raunverulega, söguþráð. Þess í stað fór það frá einum ódramatískum "dramatískum" atburði til annars. Það þýðir ekkert að láta stúlkuna gráta í upphafi myndarinnar vegna þess að áhorfendur hafa enga tilfinningalega tengingu við neitt á þessum tímapunkti. Og allt það að ganga út í sólsetrið í gegnum langgrasvöllinn í lokin, um hvað í fjandanum var þetta? Ekki einu sinni hinn ágæti Ed Harris gat bjargað þessum. Maður fann næstum fyrir sársauka hans við sumar línurnar sem hann þurfti að segja. Það hræðilegasta var, án sýnilegrar ástæðu, að hann starir á stúlkuna þegar hún afritar verk hans í íbúðinni hans, hún lítur upp, þetta verður allt dálítið óljóst rómantískt, svona lýsing (eða er mig að dreyma), og hann segir, með vald í röddinni, "ÞVOÐU MIG." Og hún stendur upp og þvær hann með svampi. "Þvoðu mig" WTF? Það er fyndið. Og svo var það tónlistin. Hin langa og langa sess þegar það var bara Beethovens stjórnandi og 9. sinfónían sem streymdi út úr umgerð hljóðinu í kvikmyndahúsinu og kórinn beið, beið, stóð þar þegjandi að því er virðist að eilífu. Og svo, loksins, hleypt af stokkunum í gríðarlegu hljóði. Hún var hrollvekjandi dásamleg og ég þori að segja það, hún fékk tár í augun. Svo það var þar sem myndin fékk tvær stjörnur. Eini hluti myndarinnar þar sem Beethoven fékk að segja nákvæmlega það sem hann vildi segja. Og ég trúði honum.