Þrátt fyrir að hún sé ekki helmingi eins fyndin og "Chicken Run", þá gefur nýja Wallace og Gromit gamanmyndin "The Curse of the Were-Rabbit" (*** af ****) meira hlátur en flestar lifandi hasar gamanmyndir. Breski leikstjórinn Nick Park, sem skapaði Wallace og Gromit persónurnar, og meðleikstjórinn Steve Box treysta á gamaldags, stop-motion aðferð við hreyfimyndir - þekkt best sem claymation - til að búa til nokkrar sjónrænt yndislegar persónur í meira en nóg. Hliðarskipt atriði um óskaplega stökkbreyttan héra sem ætlar að éta hvert grænmeti sem er í augsýn. Þó svo duttlungafullur söguþráður þess er skemmtilegur, þá liggur hjarta fyndnarinnar í hugmyndaríkum hætti sem Park og félagar hafa vandlega smíðað persónur og gaggar úr tegund af módelleir sem kallast Plasticine. Í grundvallaratriðum, hvert skot sem þú sérð í "The Curse of the Were-Rabbit" krafðist þolinmóðra sála sem gerðu smávægilegar breytingar á leirpersónunum fyrir röð einstakra mynda sem renna saman í sannkallaða klippingu af gleði. Hollywood var frumkvöðull í leirmyndun sem mynd af hreyfimyndum allt aftur til þöglu kvikmyndanna á 2. áratugnum, áður en iðnaðurinn sneri baki við flóknu ferlinu. Aardman Studio teiknimyndavélum tókst að koma út aðeins þremur sekúndum af nothæfu myndefni á dag. Til að gera það gott, "The Curse of the Were-Rabbit" tók fimm ár að gera. Persónurnar sem eru kekkjulegar, með þumalfingursprentanir sem sjást greinilega í leirlitum sínum, líta ótrúlega fyndnar út með borðtennisboltaaugu og ofbítandi munninn. Athyglisvert er að Gromit kemur fram sem fyndnasta persónan, elskulegur kjáni með engan munn heldur tjáningarlaust andlit sem segir meira en flestar talandi persónurnar. Wallace og Gromit eru hvor um sig meistari og hvolpur. Sem mannlegur helmingur tvíeykisins er Wallace hálfviti sem lítur út fyrir að líta út fyrir að vera mannlegur, án þess að hafa hugmynd um, sem á einhvern hátt tekst að smíða vélar sem gera frekar ótrúlega hluti. Eitt af fyndnari atriðunum sýnir húsbónda og hunda sem eru vaktir af kerfi renna, lúgur og gormstýrð gripi sem klæða þá og fæða. Á meðan er Gromit dýrahelmingurinn. Hlaupandi brandarinn er sá að Gromit sýnir meiri skynsemi en snilli sína af meistara. Eins góðar og hugmyndir hans og uppfinningar eru, gæti Wallace ekki náð árangri án þess að hinn tryggi Gromit rétti honum hönd. Hetjurnar okkar reka meindýravarnafyrirtæki sem heitir „Anti-Pesto“. Í meginatriðum verða þeir að vernda alla grænmetisbletti í kílómetra fjarlægð með því að nota óþægilegt útlitstæki sem kallast Bun-Van 6000 sem bókstaflega sýgur kanínur upp úr jörðu þeirra og inn í risastórt glerílát. Nei, Wallace og Gromit drepa ekki skepnurnar. Þess í stað halda þeir þeim sem gæludýr og Wallace gerir tilraunir með uppfinninguMind-O-Matic--hönnuð til að breyta hérum í gulrótarhatara. Þessi „Frankenstein“ mætir „The Fly“ nálgun steypir aumingja Wallace í djúp vandræði þegar hann skiptir um hluta af heila sínum við kanínu. Ekki löngu síðar eltir dularfullur gnæfandi skelfing grænmetisblettana á fullum tunglnóttum og skapar glundroða fyrir alla þegar 517. árlega grænmetiskeppni þorpsins nálgast. Upphaflega komu Wallace og Gromit fram í kvikmyndaskólaverkefni Park sem tilnefndur var til Óskarsverðlauna, „A Grand Day Out“. “ (1989). Síðan þá hefur Aardman gefið út tíu aðrar stuttmyndir, þar á meðal "Wallace and Gromit: A Close Shave" (1993) og Óskarsverðlaunahafa Wallace and Gromit: The Wrong Trousers" (1995). "Curse of the Were-Rabbit" er ólíkt ekki aðeins vegna þess að það táknar frumraun tvíeykisins á stórum skjá, heldur tekur það líka heilar 85 mínútur. Fyrstu tveir þriðju hlutar "Were-Rabbit" innihalda betri gagg en síðasti þriðjungurinn, en Park og félagar missa aldrei af tækifæri til að renna í fullorðinsbrandara sem krakkar fá ekki en gaumgæfilegt fullorðið fólk kann að meta.„Wallace and Gromit: The Curse of the Were-Rabbit“ er gaman að ala héra.