Ég og kærastan mín sáum þessa mynd þegar hún var frumsýnd. Deilurnar sem umkringdu upprunalegu útgáfuna (nekt unglinga, líkamleg nánd og ógift meðganga) voru efni sem snerti aldrei viðhorf okkar til myndarinnar. Við vorum á sama aldri og Paul og Michelle og upplifðum margar sömu ákafar og ruglingslegar tilfinningar. Við vorum of ung til að festast í einfeldningslegum (stundum) leiklistinni og siðlausu (stundum) tilfinningalegum flækjum. Þessi mynd talaði til okkar á þann hátt sem ástarsaga fullorðinna gæti aldrei haft. Ég man enn eftir að hafa setið í kvikmyndahúsinu með kærustunni minni og haldið í höndina á henni á meðan hún grét í hörmulegu (albiet sírópuðu) lokasenunum.