Þessi mynd var gerð fyrir fólk sem fannst Gremlins of alvarlegt og Critters til harðkjarna. Eins og margar af critters/trolls/gremlins myndunum á níunda áratugnum er þessi mynd slæm. Það sorglega er að það er engin punchline við þessi ummæli. Hún er bara slæm og ekki á fyndinn hátt. Vandamálið við þessa litlu skrímslamynd er að hún reynir í raun að vera fyndin og endar með því að ná því eins vel og Howie Mandell var í Walk Like A Man. Það sem gerði hinar 80's hryllingsmyndirnar að sígildum var að þær voru í raun að reyna að vera ógnvekjandi, en voru fyndnar vegna þess að þær mistókust svo hrapallega. Einhver hlýtur að hafa sagt Bettinu Hirsch (já THE Bettina Hirsch) að hún hefði hæfileika fyrir gamanleik áður en hún byrjaði að leikstýra þessari mynd. Því miður höfðu þeir rangt fyrir sér. Vissulega er skemmtilegt að sjá undarlegan litla stökkbreytta kross milli fretu og æxlis í brúnum trenchcoat og kasta sundlaugarboltum í útlagðann frá Lost Boys, en ekki nóg til að bjarga myndinni. Lang pirrandi hluti í myndinni er Paul persónan. Paul Reiser wannabe schtickið hans er nóg til að láta þig byrja að spóla áfram frá fyrsta atriðinu hans þar til lokaatriðin stoppar aðeins einu sinni til að sjá atriði þar sem munchie kastar sundlaugarboltum í gaur ... ekki það að ég hafi gert það. the botn lína er keyrt, ekki ganga, að næsta risasprengja þinn og hrista hönd á stjórnanda og þakka honum fyrir að hafa ekki vínber til að geyma þennan haug af rusli í hillunum.