Í Evrópu er það þekkt sem Who Dares Wins; í Ameríku er það þekkt sem The Final Option, en undir hvaða titli sem er, biður þessi fáránlega SAS hasarmynd áhorfendur að setja vantrú sína til hliðar í um það bil tvær klukkustundir. Mér finnst ótrúlega erfitt að skilja hvernig Lewis Collins (hetjan hér) var næstum því valinn arftaki Roger Moore í Bond myndunum.... þessi strákur er svo svipbrigðalaus að hann ætti í erfiðleikum með að fá vinnu á vaxmyndasafni (sem Sem betur fer er Judy Davis til staðar til að leysa málið að hluta til með kjötmikilli frammistöðu sem harðlínu hryðjuverkakona, og það er hápunktur tíu mínútna hasarröð sem er mjög hæfilega skipulögð af leikstjóranum Ian Sharp. Við skulum bæta því við að það er mjög, mjög, mjög löng bið eftir að þessi lokunarspenna komi upp, og ég get ekki með sanni sagt að næstum tveggja tíma bið eftir almennilegum hasar hafi verið erfiðisins virði.SAS harði maðurinn Peter Skellen (Lewis Collins) fer huldu höfði meðal hóps friðarmótmælenda sem vilja sjá fyrir endann á söfnun kjarnorkuvopna. Hann hittir leiðtoga þeirra Frankie (Judy Davis), sterkmælandi og skoðanasterka konu sem gæti bara verið fær um að grípa til óvenjulegra ráðstafana til að ná markmiðum sínum. Hinn hollur hópur Frankie lagði ofbeldisfullt umsátur um bandaríska sendiráðið í London og krafðist þess að kjarnorkueldflaug yrði skotið á flotastöð í Skotlandi (hún trúir því að þegar heimurinn verður vitni að kjarnorkusprengingu í alvöru þá verði allir svo agndofa að þeir muni ganga til liðs við hana. herferð fyrir afvopnun). Því miður fyrir Frankie gerir hún þau mistök að taka Skellen í litla sendiráðsárásina sína og hann ætlar að hindra áætlun þeirra innan frá með smá tímasettri utanaðkomandi hjálp frá SAS félögum sínum. Myndin er innblásin - augljóslega - af hinu frábæra SAS árás á íranska sendiráðið árið 1981. Einhver sem sá þann atburð í fréttum hélt greinilega að það væri gott að búa til kvikmynd á svipaðan hátt. Því miður er myndin frekar banal, með of mikið af heimskulegum samræðum og helvíti mikið af vandræðalega slæmum senum (deilur erkibiskupsins sem lenda í uppþoti, einhver?) Hugmynd Frankies um að koma á friði með því að koma á kjarnorkusprengingu er fáránlegt samt, svo hún verður að hlæjandi mynd einmitt þegar áhorfendur eru á mörkum þess að líta á hana sem áhugavert illmenni. Who Dares Wins reynir að vera hátíð hernaðargoðsagnarinnar sem SAS er, en á sama tíma dýfur það niður í klaufalegar hasarklisjur og vanhugsað plott. Útkoman er vel meint en algjörlega árangurslaus sneið af Boy's Own fáránleika.