Það er engin leið að horfast í augu við 'Zabriskie Point' frá skynsamlegu sjónarhorni eða reyna að lýsa því með orðum og venjum sem þú myndir nota fyrir aðrar kvikmyndir. Þetta er vegna þess að þetta er ekki kvikmynd. Þetta er hugmynd og tilfinning sem kvikmyndagerðarmenn hafa sem á einhvern hátt breyttist í jafn hversdagslegan hlut og kvikmynd. Það sem við sjáum er ekki framvindu söguþráðar, heldur atburðarás sem við sjáum ekki í kvikmyndum á hverjum degi heldur ímyndum okkur aðeins gerast sem bakgrunn sem við sjálf munum veita þegar við heyrum um einhvern hörmulegan atburð í fréttum eða frá vinum. Við sjáum er ímyndun okkar af fólki sem er abstrakt fyrir okkur - enginn sem við þekkjum, en við höfum eflaust heyrt um það í bók eða í sjónvarpi eða einhvers staðar. Svo hvað sjáum við? Viðburðir. Við sjáum fólk rífast, keyra og óhjákvæmilega sleppa. Aðeins flóttinn er frá einhverju óáþreifanlegu - það eru sameiginlegar aðstæður og grimmd sem fjöldi siðmenningar hefur leyft að vera til þó leti, eða...mannlegt eðli. Leikarar okkar eiga sér stað í Los Angeles seint á sjöunda áratugnum og bregðast við og bregðast við sjálfsvaldandi eymd nútímatilverunnar. Þessar verur eru í raun auðar töflur sem geta sýnt hvaða eiginleika sem við getum ímyndað okkur ef við viljum. Þótt hægt sé að líta á aðgerðirnar sem glæpsamlegar eða óábyrgar, þá eru persónurnar ekki sjálfar glæpamenn. Þeir eru manneskjur sem leita að snúa aftur til kunnuglegrar, óframleiddrar tilveru sem er umfram það eðlilega sem þeir upplifa daglega. Ekki það að þeir séu alltaf ánægðir eða sorgmæddir, en þeir ná tegund af sjálfsframkvæmd þegar þeir fara út fyrir og í burtu frá sjálfsvígi nútímalífs. Þeir ná aðeins raunverulegu lífi í náttúrunni, jafnvel þó að það sé næsta fórnarlamb nútíma tilveru. Í lokin er 'Zabriski Point' lofsöng um tengsl hugvísinda við náttúruna. Þegar jafnvel auðnustu hlutir jarðarinnar falla fyrir hugmyndum okkar um framfarir, missum við sál okkar á leiðinni til dauða mannsandans.