Fyrir mörgum árum sá ég The Godfather og það setti varanlegan svip á mig, andrúmsloft myndarinnar var fyrsta flokks, leiklistin eftirminnileg og söguþráðurinn klassískur. Nýlega keypti ég þríleikinn og eftir að hafa horft á 1. hluta aftur horfði ég ákaft til að skoða 2. hluta...... Ég var svo ánægð að átta mig á því snemma í 2. hluta að hér væri viðeigandi framhald af hinni frábæru Godfather mynd, aftur allt var bara um það bil fullkominn og ég gat ekki beðið eftir að sjá Godfather III ........ RANGT!, ég vildi að ég hefði stoppað á II. Söguþráðurinn var ekki góður, mér virtist vera saga tilbúin bara til að hafa sögu, persónurnar voru veikar sérstaklega dóttirin. Skjólstæðingur Pacino var veik persóna sem hefði verið étin lifandi í Godfather 1 eða 2. Síðan atriði eins og Corleone var fjárfest með öllu því sem kaþólska kirkjan var með fullan kór, morðinginn á hestbaki á ferð í sólsetrið, hið óséða. þyrlu vélbyssur af fundinum (þar sem 'góðgæti' komast í burtu og allir hinir eru skotnir), dóttir og frændi rúlla pastabitum yfir borð, aumkunarverð skot á tröppunum ..... Corleone að troða sælgæti niður með honum appelsínusafi fyrir sykursýki (maður með gáfur og gáfur er ekki tilbúinn í neyðartilvik?)... NEI hann var ekki góður og með besta vilja í heimi mun ég ekki geta horft á það aftur. En ég mun horfa á 1 & 2 oft í gegnum árin.