Ég ætla að rifja upp myndirnar tvær í heild sinni því mér finnst að það ætti að líta á hana og horfa á hana. Þegar ég tala um „myndina“ er ég að tala um hluta 1 og 2 saman þegar þeir eru horfðir á hvern á eftir öðrum, eins og þeir ættu að vera. og sönn kvikmynd. Og það hlustar á nýjan stíl kvikmyndagerðar. Ekkert gervi drama. Ekkert Bólga hljóðrás. Ekki gervi heimildarmyndastíll. Bara hrein skot og tilraun til að halda sig við staðreyndir. Ég hef verið að lesa „Che Guevara: A Revolutionary Life“ eftir Jon Anderson og lauk nýlega við sjálfsævisögu Fidels, og þetta hafði hjálpað mér að drekka þessa mynd almennilega inn. En ég verð að segja að það er tæmandi, næstsíðasta og frábæra ævisaga Jons Andersons sem hefur gefið þessari mynd hið rétta sögulega burðarás. Anderson var ráðgjafi við þessa mynd (eða þessar 2 myndir). Það sem gerir þessa mynd að sannleika er að hún er hrein. Engin bjúgandi tónlist eða hægmyndatökur til að auka dramatík, og jafnvel enn mikilvægara; engin fölsuð heimildarmynd skjálfti myndavél. Bara ferningsskot og beint fram skotstíll. Tegund myndavélarinnar sem notuð er lætur þér líða þarna í frumskóginum. Benicio Del Toro ætti að fá fullan heiður fyrir þetta, ég efaðist aldrei um hann sem Che alla myndina... ekki einu sinni. Hann stóð sig frábærlega og ég mun virða hann að eilífu fyrir þetta. Sumir kvarta yfir því að myndin fjalli bara um 2 sneiðar af lífi hans en ekki heildina. En ég held að þetta sé einn af hinum sönnu fallegu hliðum þessarar myndar: hún reynir ekki að vera allt. Það reynir ekki að „segja söguna“. Líf manneskju er of margþætt til að reyna að segja það á 2, 4, 8, 16 eða 32 klukkustundum. Þetta er ein af fíngerðum fegurð þessarar myndar, hún stenst þá freistingu og heldur áfram að einbeita sér að þeim ásetningi að leyfa okkur að FÁ TILFINNINGU FYRIR CHE, ÞRÓUNA HERVINANDA HUGA HANS OG ÖFLIN Í kringum HANN. Það einblínir á 3 sneiðar af tíma: Baráttan um að kasta Batista yfir, SÞ ræðu Che og górilluundirbúninginn í Bólivíu. „Motorcycle Diaries“ sagði þegar ungum manni hlið hans, og ég fagna S. Soderbergh fyrir að einbeita sér að öðrum þáttum í staðinn. Ég er sífellt að vísa í bók Jon Anderson og myndin er sönn. Eini veiki hlekkurinn fyrir mig eru leikarahlutverk (ekki frammistaða) Matt Damon. Í kvikmynd sem er svo hlaðin raunsæjum leikjum er Bandaríkjamaður, (Matt Damon) sem leikur Bólivíumann, klunnalegur teygja - hann stendur sig vel, en eftir svo mikla umhyggju í leikarahlutverkinu var þetta ofur-síða. Lítið og algjörlega fyrirgefið. Raunveruleikinn sem restin af leikarahlutverkinu gefur þér, og ekki síst ótrúlegt starf Benicio Del Toro, setur þessa mynd efst á listanum mínum. Sú staðreynd að þessi mynd fór nánast beint á myndband segir eitthvað um hvernig kalda stríðssiðfræðin sem myndi leyfðu aldrei „byltingarkenndinni Kúbu“ að verða það sem hún gæti orðið, eru enn að störfum og halda sögu sinni rólegri. Ef ekki vegna leynilegrar þöggunar, þá vegna áhrifa almennilega gerðs áróðurs sem hefur haft fordóma í þessu efni. Þetta er kvikmynd sem verður að sjá og "Che Guevara: A Revolutionary Life" eftir Jon Anderson er skyldulesning ef þú vilt byrja að ná tökum á fyrstu áhrifunum á heimshugsunina varðandi útrás alþjóðlegra/pólitískra fjármálaskákhreyfinga á fjórða, fimmta og sjöunda áratugnum sem settu ósanngjörn þrýsting á nágranna okkar í Suður-Ameríku og áhrifin sem það olli.