Ári eftir að hafa misst hina glæsilegu Jane Parker (Maureen O'Sullivan) til að elska keppinautinn Tarzan, snýr veiðimaðurinn Harry Holt (Neil Hamilton) aftur í frumskóginn til að fá annað slag við að vinna hjarta brúnu stúlkunnar. Hann blandar viðskiptum við ánægju og ætlar líka að næla sér í fílabeini úr fílakirkjugarðinum sem liggur handan við Mutia-slönguna, troðslusvæði Tarzans. Í fylgd með slímugum, kvenkyns vini sínum Martin Arlington og hópi ónýtra burðarbera kemur Harry loksins á áfangastað. (hefur naumlega forðast dauða af völdum villimannlegra frumbyggja og grjótkastandi apa) til þess eins að komast að því að Jane er enn hrifin af vöðvabundinni yodeller sínum, og það sem verra er, að Tarzan neitar að láta veiðimenn taka fílabeini úr kirkjugarðinum. Arlington ákveður að leysa málin með því að leggja fyrirsát og skjóta apamanninn og segja Jane og Holt síðan að Tarzan hafi verið ráðist á og étinn af krókódíl. Auðvitað er Tarzan ekki aðeins særður; eftir að hafa verið hjúkraður aftur til heilsu af Cheetah (!), fer hann aftur í aðgerð rétt í tæka tíð til að bjarga Jane frá ættbálki illvígra ljónætandi villimanna sem hafa ráðist á leiðangur Holts. Tarzan And His Mate, önnur myndin sem Weismuller fer með hlutverk Weismuller. frumskógarmaðurinn fárra orða, er oft nefndur af aðdáendum sem sá besti í seríunni; þó ég vilji aðeins upprunalegan, þá get ég alveg skilið vinsældir myndarinnar: hún er andskoti kynþokkafull og það eru frábærar hasarmyndir! Óneitanlega efnafræðin á milli Weismuller og O'Sullivan er stórkostleg og leiðir til ansi rjúkandi sena, og þar sem báðar stjörnurnar klæðast einstökum klæðnaði í gegn, er nóg af augnkonfekti fyrir áhorfendur af báðum kynjum til að njóta (þrátt fyrir að O'Sullivan hafi verið mjög vinsæll. neðansjávar nektarsena er í raun og veru flutt af líkama tvífara, yndislega stúlkan sýnir enn nóg af húð, hún hótar jafnvel að gera „Sharon Stone“ á einum tímapunkti þegar lendadúkurinn hennar blakar til hliðar!). Mest spennandi augnablik myndarinnar koma inn í í formi dásamlegs neðansjávarslags milli Tarzan og krókódíls, og stórbrotinn lokaþáttur þar sem Jane verður fyrir árás ljóna og innfæddra, en er bjargað af elskunni sinni, apavinum hans og fullt af fílum í fullri ljónamölunarham. (Enn og aftur, ofbeldið er stundum furðu viðbjóðslegt, þó að mér finnist ekkert jafn átakanlegt og illvígu pygmíarnir og górillugryfjan þeirra frá fyrstu myndinni). Cheetah hefur líka sinn skammt af spennu, forðast nashyrninga, króka og stóra ketti, hjólar á bak Tarzan þegar hann fer yfir á og hoppar jafnvel upp á strút til að fara í far. Eins og forveri hans þjáist Tarzan And His Mate örlítið af nokkrar slæmar brellur og ósannfærandi leikmunirdýnsam bakvörpun, nokkur hláturmild apabúningur, fleiri indverskir fílar sem líkjast afrískum frændum sínum og illa dulbúnar trapisusveifluren þetta ætti ekki að spilla ánægju þinni af þessari mjög skemmtilegu mynd. Ef eitthvað er, þá gera þeir þetta enn skemmtilegra! 8,5 af 10, námundað upp í 9 fyrir IMDb.