Maðurinn með gullna arminn, umdeilt, víðáttumikið glæpadrama Otto Premingers, leikur sig meðal hugarlegra lýsinga á lifandi og byggingarlistum íbúum þess, í taktföstum, snertandi uppsetningu. Opnun myndarinnar, nærmynd innan bars af Frankie sem horfir inn um gluggann, segir okkur nú þegar hversu áberandi huglæg reynsla söguhetjunnar mun skilja. Kvikmyndin er dregin í átt að sífellt minni rýmum og lokar sig á sjálfri sér, þar sem langþráður pókerleikur staðbundins glæpamanns lokar sig fyrir dagsbirtunni, slær sig inn, þar sem Frankie Machine frá Sinatra hefur lokað sig inni í herbergi í hinu fræga atriði. af hrikalegri baráttu hans við að sigrast á vana sínum. Þegar kafað er inn í lögun og andlit djassaðs þéttbýlis síns, einkennir sjónræn umferð í Manninum með gullna arminn skekktar sálfræðilegar aðstæður, sem myndar yfirþyrmandi umhverfi, eins og viðhaldið er af endurteknum rakningarskotum í nærmyndir af augum Frankie. eldheitt drama, sláandi strax og spennandi opnunarkranaskotið, sýnir stjórnina yfir skynjanlega heiminum sem vinnustofuframleiðsla leyfir. Hin dásamlega niðurníddu borgarsett skilgreina sjálfstæðan stað án upphafs eða enda, óákveðið ástand, þess konar sem í raun varla endist eins lengi og þessi skriðröð virðist áður en hún er sléttuð eða jöfnuð. Bragð tiltekinna frammistöðu, sérstaklega Roberts Strauss sem undirheimsins fjárhættuspilstjóri Schwiefka og Arnold Stang sem traustur fjóreygður kjöltuhundur Frankie, verður þessi brennandi súrrealíska eiginleiki ánægjulega. Forsenda eiturlyfjafíknar, kraftmikil frammistaða Sinatra, smitandi, kraftmikið djasspartitur Elmers Bernsteins og fræg, áhrifamikil og umdeild opnunarröð Saul Bass sem miðast við teiknaða pappírsútklippingu úr handlegg heróínfíkils tryggðu að á sínum tíma, The Man with Gullni armurinn þrýstir fram á málstað raunsæis í hinu enn hlédræga Hollywood. Hún er impressjónísk og huglæg, eins og ég segi, en ásetningur hennar, kraftur hennar og andi eru miklu nær heimilinu. Það sem gleypir mig mest í þessari mynd er hlið hennar sem glæpamynd. Það hefur ólöglegu kortaleikina, stutta gallana, slagsmálin, byssurnar, tvíkrossana, karaktera á lamminu, femme fatale, ótrúlega kynþokkafulla byssumollu, skuggalega næturklúbbana og borgarlandslagið, en það gerir meira en að nýta þetta umhverfi til skemmtunar. Í raun og veru er þetta hið fullkomna umhverfi og tegund til að segja þessa sögu í, glæpasvæði þéttbýli þar sem það er allt of þægilegt að flýja í gegnum flösku eða tvær, eða þrjár eða fjórar, eða eiturlyf, skamman skammt sem virkar í raun bara til að halda manni í myrkri frá hvers kyns uppljómun og öllum skýrum atburðarásum sem heimurinn gæti boðið.