Þessi mynd er ein af uppáhalds jólaklassíkunum mínum. Jú, það er ló, það er ekki "viðkomandi", en hvenær urðu kvikmyndir sem voru einfaldlega skemmtilegar og skemmtilegar slæmar? Nei, þessi mynd er örugglega "A Good Thing" eins og Martha Stewart (viðeigandi) myndi segja! Barbara Stanwyck er svo aðlaðandi í þessari mynd og Dennis Morgan hrósar henni fullkomlega. Báðar hafa þær þokka og hlýju til vara. Þeir njóta aðstoðar hóps þessara ótrúlegu persónuleikara sem virðast hafa horfið síðan á fjórða og fimmta áratugnum - þar á meðal Sydney Greenstreet, S.Z.(Cuddles)Sakall, Reginald Gardiner og Una O'Connor. Hvar eru svona karakterar í dag? Ekki eitt hlutverk hefði verið betur leikið. Bette Davis neitaði sem betur fer þessu hlutverki sem undir henni og hún hafði rétt fyrir sér að neita því. Hún hefði reynt að rúlla yfir alla og allt í kringum sig og gjörsamlega eyðilagt myndina. Stanwyck var sterk leikkona en hafði viskuna til að leika þetta létt. Hún hefur sjaldan verið meira aðlaðandi og er fullkomin. Morgan er kjarninn í ágæta stráknum. Vegna þess að hlutur hans er minnst skvettandi er tilhneiging til að líta framhjá kunnáttu hans. Bara það að hann gæti haldið sínu striki umkringdur svona aðgreindum karakterleikurum er afrek út af fyrir sig, en hann er líka algjörlega fullkominn sem Jefferson Jones. Slepptu illa ráðlögðu (og tilgangslausu) endurgerðinni frá 1992 og horfðu á þessa björtu, glitrandi hátíðargjöf!