Þetta var ekki alveg frábært. Ekki hræðilegt eða hatursfullt eða neitt, bara gleymanlegt. Það hafði eins konar, um, hikandi, þynnt loft, eins og það vissi aldrei almennilega hvort það vildi fara til að hlæja eða fyrir sætleika eða háðsádeilu. Þannig að við sátum eftir með veika blöndu af þessu þrennu. Leikararnir virtust nokkuð glataðir. Einnig voru hugmyndirnar mjög þreyttar og endurunnar, nánast uppvaknaðar sjálfar. Hversu oft í viðbót þarf að segja okkur að fimmtugur aldar í Bandaríkjunum hafi verið sýktur af banal tilfinningu fyrir samræmi? Og að þessu hafi verið haldið áfram af árásargjarnri neysluhyggju? Og að tilfinningaleg bæling hjá körlum er baaaaad hlutur? Gamall hattur. Stærsti glæpurinn í mínum augum var þó bara hversu fjarri raunveruleikanum hann var. Ég veit að þetta var gamanmynd og allt það, en - sérstaklega í fullri kvikmynd þar sem þú verður að halda áhuga áhorfenda í langan tíma - þú þarft samt einhvers konar tilfinningalegt akkeri, einhvern tengdan leiðsögn í gegnum söguna, til að gera hana aðlaðandi . Til að „hetju“ krakkinn horfi á gamla konu, tvo samskólanemendur og á endanum föður hans deyja sársaukafullt fyrir hendi uppvakninga eða hvað sem er og að hann heilsist öllu með glaðlegu brosi og yppir öxlum, þá baráttu við að takast á við það á einhvern jákvæðan hátt. Mamman var eins. Ef þú gerir tvær aðalpersónurnar þínar svo ómanneskjulegar á þeim vettvangi, þá er hætta á að þú missir mig og það er það sem gerðist. Stærsta jákvæða sem ég get boðið er að ég elska útlitið á svona eplakökuúthverfi og þetta náði nógu vel, það var myndarleg kvikmynd, sérstaklega sumar þessar gleiðhornu myndir af götunni og inni í húsi Robinson hjónanna. Einnig var opnunarfréttamyndin krúttleg, eins og áður hefur verið gert en samt fyndið. Og ég hélt að Billy Connolly væri í lagi og það kemur frá einhverjum sem er ekki mikill aðdáandi Billy Connolly: Movie Star . Ég var bara hræddur um að hann ætlaði að vera að hamra þetta og reyna að stela hverri senu, en hann lék þetta frekar lágstemmt fyrir hann og kom líklega fram sem mest samúðarfull persóna í allri myndinni. Allt í allt, ekki frábært þó .