Þessi mynd hefur ekki beinlínis verið í fersku minni kvikmyndaáhugamanna og það er grátandi. Snilldarhandritsaðlögun þess hefði átt að skila Óskarstilnefningum fyrir hinn frábæra handritshöfund I.A.L. Aðlögun Diamond, og gallalaus frammistaða Ingrid Bergman. Það hlýtur að hafa verið heiður fyrir Goldie Hawn á svo ungum aldri að vinna með Bergman, sem er meira en áratug yngri en 54 ára - fimmtíu og fjögur! Þegar hún er á skjánum blikkar það jákvætt. Þetta er mynd sem kann að virðast dagsett í fyrstu, en hún fékk mig reyndar til að óska ​​þess að ég væri til á sjöunda áratugnum. Tíska Hawn er jafn klístruð og Bergman er flott. (Þetta er einn lítill galli - er persónan hennar ekki aðeins of soignée fyrir stelpu sem býr enn með systur sinni? En aftur á móti, myndum við fá Ingrid á annan hátt?) Og hver myndi ekki vilja hanga á næturklúbbur sem heitir The Slipped Disc?Besta hrósið sem ég get greitt þessari mynd er að hún gerði mig einhvern veginn nostalgískan í áratug sem ég sá aldrei, og að hún lét mig langa í meira. Talandi um að vilja meira, ég velti því fyrir mér hvað varð um kynþokkafulla aukaleikarann ​​Rick Lenz? (Hann líkist Griffin Dunne í þessari mynd.) Þetta var frumraun hans í kvikmynd og ég sé engin önnur stór hlutverk í kvikmyndatöku hans. Hvað varðar Goldie Hawn, þá hefur hún gert svo mikið síðan þá að það er auðvelt að vera ekki hrifinn, en ég get ekki ímyndað mér neinn annan leikara í hlutverkinu heldur. Þar sem myndin er byggð á leikriti gæti línusendingin virst svolítið stigin. -y, en það hamlaði alls ekki ánægju minni. Reyndar er ég undrandi á því hversu fyndið það er enn eftir rúmlega þrjátíu og fimm ár. Vegna þess að þessi mynd táknar liðna tíma hefur hún óréttlátlega runnið úr vitund kvikmyndaáhugamanna. Það er meira tengt tímabilsmyndum sem komu á undan henni en þeim sem komu á eftir. En ekki láta það stoppa þig í að njóta ánægjunnar sem það hefur upp á að bjóða. Einkunn: A