Á leiðinni heim eftir dag á ströndinni leita fjögur ungmenni skjóls fyrir úrhellisrigningu á heimili Lord og Lady Alexander eftir að bíllinn þeirra verður bensínlaus. Þeir vita það ekki, en húsið sem þeir dvelja í á að vera staður satans helgisiði. Það á að fórna Jane (Camille Keaton), eina konunni í hópnum. Þegar karlkyns félagar hennar flýta sér að hjálpa henni, drepur einn þeirra Lady Alexander óvart. Hlutirnir fara virkilega úr böndunum og allir aðrir sem mæta í svörtu messuna eru líka drepnir. Fjórmenningarnir reyna að komast undan, en komast fljótt að því að það er engin undankomuleið frá því sem þeir hafa orðið vitni að. Eitt af öðru mæta þeir örlögum sínum. Gong into Tragic Ceremony, ég var viss um að ég myndi njóta þess. Hægbrennandi gotneskur hryllingur er mér efst í huga. Ég er líka mjög hrifinn af sumum af öðrum myndum Riccardo Freda eins og The Horrible Dr. Hichcock, The Ghost og I Vampiri. Tragic Ceremony virtist vera öruggur hlutur. Því miður ganga hlutirnir ekki alltaf eins og þeir ættu að gera. Stærsti harmleikurinn með tilliti til Tragic Ceremony er tíminn sem ég eyddi í að horfa á þetta rugl í kvikmynd. Með nokkrum minniháttar undantekningum höfðaði ekkert við myndina til mín eða virkaði fyrir mig. Persónurnar eru óviðjafnanlegar, söguþráðurinn er samhengislaus og geðklofi og hraðinn hræðilegur. Það er undirþráður um nokkrar bölvaðar perlur sem hvergi nær og er aðeins til þess fallið að rugla hlutina enn frekar. Að auki gerist ekkert áhugavert fyrir megnið af myndinni. Þegar leiðtogarnir fjórir áttuðu sig á því að þeir eru í hættu var ég kominn langt yfir það að vera umhyggjusamur. Og ég skil ekki dómana sem ég hef lesið sem lofa leik Camille Keaton. Ég býst við að þetta sé stórkostleg frammistaða ef þú telur tilfinningalausa daze vera leiklist. Hinar þrjár karlkyns sögur eru sjálf skilgreiningin á ólýsandi. Þeir gera ekkert til að skera sig úr. Í aukahlutverkinu eru nokkur uppáhalds tegund eins og Luigi Pistilli, Luciana Paluzzi og Paul Muller, en enginn fær neitt að gera. Í raun er aðalframlag Muller tveggja mínútna langur einleikur í lok myndarinnar sem reynir að útskýra hvað gerðist á síðustu 80 mínútunum. Þetta er veik tilraun til að loka mjög veikri kvikmynd.