Að sjóða inn í "demons-meets-clery" stefna seint á sjöunda áratugnum/snemma á áttunda áratugnum, sem innihélt mest áberandi þrítíkina "Rosemary's Baby", "The Exorcist" og "The Omen", "The Sentinel" er viðbót sem er alveg eins góð (þó sú sem gleymist er af hlutnum). Á vissan hátt sameinar hún bestu þætti þessara kvikmynda og kastar í sarpinn af "The Tenant" eftir Polanski (sem kom út sama ár) til góðs. Fyrirsæta frá New York sem getur ekki skuldbundið sig til lögfræðings síns, kærastinn tekur sér búsetu í mosaklæddu raðhúsi sem virðist í upphafi vera hið fullkomna svæði; hún kynnist snjöllum, gömlum kúlu nágranna (hinn snilldar Burgess Meredith), auk annarra leigjenda utan miðju. Haldin vakandi af miklum hávaða fyrir ofan íbúðina hennar kemst hún fljótlega að því að mállaus prestur og hún sjálf eru einu íbúarnir í annars mannlausu byggingunni. Þaðan setur leikstjórinn Michael Winner ("Death Wish") þessa yfirnáttúrulegu spennumynd í gír og djöfuls gleði ríkir yfir ofskynjunarvaldandi pyntingum sem hann beitir kvenhetju sinni. Aðstoð af frábæru leikarahópi, lúmskur söguþráður og framúrskarandi förðun FX eftir Dick Smith ("The Exorcist"), er "The Sentinel" virkilega hrollvekjandi hryllingsmynd.