Larry Clark er ekki þekktur fyrir hæfileika sína sem rithöfundur eða leikstjóri, en hann hefur gert nokkrar óneitanlega mikilvægar myndir. Krakkar, Bully og í minna mæli Ken Park ná allir tilgangi sínum: losti, andstyggð og jafnvel viðbjóði. Þessar myndir eru ósveigjanlegar í innihaldi sínu og nota umdeilt eðli sitt til að fletta ofan af mjög alvarlegum vandamálum í nútíma æsku. Krakkar afhjúpuðu okkur fyrir útbreiðslu A.I.D.S. og kynferðislegt lauslæti meðal ungmenna. Bully kom inn á svipuð mál. Ken Park tókst nokkuð á við kynferðisofbeldi og úthverfa ennui. Óhrekjanlegt, allar þessar myndir afhjúpuðu eitthvað skelfilegt og skildu eftir óbragð í munninum. Wassup Rockers fjallar um hóp fátækra rómönsku hjólabrettamanna frá Suður-Mið-Las Angeles sem fara að geðþótta til Beverly Hills til að skauta. Það er það. Wassup Rockers er ekkert. Það hefur ekkert efni. Það hefur í rauninni enga frásögn. Og, líkt og Kids, er það leikarahópur af leikurum í fyrsta skipti sem voru dregnir út úr kvikmyndaumhverfinu. Hins vegar, ólíkt krökkum, hefur enginn þeirra nokkra hæfileika. Það er betra að leika í klám. Þessi mynd sýnir án efa hræðilegustu frammistöðu sem ég hef séð í kvikmynd í fullri lengd. Það má virða Larry Clark fyrir því að afhjúpa þessa ungu menn fyrir kvikmyndagerðinni, en þessir krakkar eru algjörlega hrollvekjandi, gott fólk. Mætti ég bæta því við að greinilega framleiddu þessir herrar líka hljóðrásina, sem er með afskaplega vanhæfasta bílskúrspönk sem þú munt nokkurn tíma heyra - ráð mitt er að skella nokkrum mígrenistöflum áður en þú ferð í leikhúsið, annars muntu sjá eftir því. eftir á. En aftur á móti, það er ekki eins og þeir hafi haft mikið handrit til að vinna með. Sérhver lína sem er sögð er tilgerðarleg, aumkunarverð og pirrandi umfram allt. Sagan sjálf er fáránleg. Það byrjar nógu þokkalega, en rennur fljótlega nokkuð óvænt út í hreinan fáránleika. Þetta byrjar auðvitað með dularfullri kynlífsleik með par af ríkum hvítum stúlkum, fylgt eftir með röð af klisjukenndum National Lampoonish-fundum, persónur eru drepnar af ástæðulausu og að lokum leiðir það af sér fáránlegt and-hápunkt. Skotin ganga mun lengur en þau þurfa. Vertu tilbúinn til að horfa á fólk detta af hjólabrettum í um það bil fimmtán mínútur samfleytt, of langar, langvarandi myndir af persónum að gera ekki neitt eða hjólabretti niður götur. En aftur á móti, með handritið á örfáum 32 blaðsíðum þurfa þeir eins mikið gagnslaust fylliefni og mögulegt er. Kannski hefði Wassup Rockers virkað betur sem stuttmynd. Allavega gæti ég haldið svona áfram. Þetta er versta mynd sem Larry Clark hefur gert hingað til. Fyrir þá ykkar sem hafið áhuga á að sjá Clark mynd þó ekki væri nema fyrir átakanlegt uppátæki hans, leitið annað. Þetta er lang tamkasta mynd sem hann hefur gert til þessa og er líka sú versta. Það er hreint út sagt hræðilegt. Eins og, Uwe Boll hræðilegur. Klárlega sá versti sem ég sá á hátíðinni.1/10