Þessi "endurgerð" er algjör skömm: svo miðlungs, ódýr og prosaísk að hún ætti ekki skilið meira en nokkrar grimmar línur. Hún er líka svindl, með hláturslegu handriti borið fram af svo tilgerðarlegum og áhugamannlegum "leik", þú' þú ert alltaf meðvituð um að það er leikmynd, myndavél, falsað, engin stefna, enginn niðurfelldur veruleiki til að gera þér kleift að kafa ofan í söguna. Hin klaustrófóbíska, kæfandi spennu í litlu rýmunum og herbergjunum í upprunalegu japönsku meistaraverkunum (Ju-On 1 & 2) er allt annað en týnt hér í ofblásnum settum og rýmum. En það sem er verst af öllu er að hin siðferðislega gríðarleg og óbærilegu þjáning, sem bæði veitti upprunalegu móðurinni og fórnarlömbum barnanna, sem breyttust í vægðarlausa hefndarhyggju, eyðilagðist með algjörri vitleysu. og hollow boogie-man stíl hræðslu.Ef bandarískir áhorfendur eru ekki tilbúnir til að lesa texta og rísa upp fyrir lægsta samnefnara, kjósa frekar að gleypa svona niðurlægjandi svínarí, eiga þeir fullkomlega skilið þessa sorglegu bölvun: myndina sjálfa.