Þegar ég horfði á auglýsingarnar fyrir þessa mynd var ég nokkuð sannfærður um að ég ætlaði að hata hana. Fyrir það fyrsta var þetta ein af þessum "lauslega byggðum á skáldsögunni" kvikmyndum, sem þýðir venjulega að höfundur bókarinnar sá handritið, hataði það og neitaði að vera tengdur myndinni. Það sem verra er, trailerinn sýndi aðeins hversdagslegasta slatta sem hægt er að hugsa sér (td: krakki er sprautað í andlitið með garðslöngu...og dettur um koll). Svo þegar litli bróðir minn datt í hug að þetta væri "must see" mynd tímabilsins (hann hugsaði auðvitað það sama um "Cars", "Over the Hedge", "The Maur Bully", "Monster" House", o.s.frv.), Ég var að vísu minna en hrifinn. En einu sinni í leikhúsi vann myndin mig af ýmsum ástæðum. Fyrst og fremst fanga rithöfundarnir „krakkasamræður“ betur en nokkurn veginn nokkur önnur barnamynd sem ég hef séð. Gott dæmi um þetta kemur beint eftir að skólastjóri strákanna borðar óvart orm sem er fastur í eggjaeggjaköku. Strákarnir gera ömurlega, of ýkta mynd af skólastjóranum sem fyrirlestra þá, sem gerir það raunhæft þar sem allir litlir krakkar halda (í misskilningi) að þeir geri frábæra spotta við fullorðna kvalarana sína. Þá spyr einn drengjanna: "Af hverju sagði hann, "sundið úpp"? Annar drengur svarar: "Kannski er hann brjálaður!" og allur hópurinn hlær í uppnámi. Ekki ýkja fyndin andsvör, heldur nákvæmlega svona hluti sem ungur krakki myndi koma með á staðnum og nákvæmlega svona athugasemd sem öðrum krökkum á hans aldri myndi finnast fyndin. Eins og til að staðfesta það hló krakkabróðir minn strax þegar þeir voru orðaðir á skjánum; Ég gæti nánast heyrt rödd hans spreyta sig nákvæmlega eins ef hann væri settur í svipaðar aðstæður. Önnur ástæða fyrir því að myndin virkar er sú að rithöfundarnir ná að vinna í málum eins og einelti, systkinasamböndum, nýja barninu í skólanum og hópþrýstingi/ samræmi án þess að láta eitthvað þeirra líta út fyrir að vera undirspil fyrir sumar sérstakt eftir skóla. Til dæmis er eineltismaðurinn (Joe) ekki staðalímynd; hann er örugglega slæmur en ekki hrein illska og bara nóg af heimilislífi hans kemur í ljós að áhorfendur finna til samúðar með honum og skilja uppruna hans í einelti. Það er heldur ekkert „cue the dramatic music“ augnablik þar sem Billy („Worm Boy“) áttar sig á því hvað hann er fullkomið verkfæri fyrir yngri bróður sinn Woody, og samt, í lok myndarinnar, hefur verið gerð smávægileg umbreyting. Það er nokkurt raunsæi hér í því hvernig persónurnar leysa úr aðstæðum og í því hvernig þær tengjast hver annarri, og mjög lítið af því kemur út fyrir að vera krúttlegt. Eini gallinn við myndina er í formi algjörlega hláturlegs danssenu sem jafnvel höfundar hinnar alræmdu McDonald's dansveislu í "Mac and Me" myndu hæðast að. Af hverju ó af hverju var það sett inn í myndina?? Dró Austin Rogers (Adam) Macaulay Culkin og neitaði að taka hlutverkið nema hann fengi bíl til að sýna ó svo áhrifamikla danshæfileika sína? Öll þáttaröðin þurfti örugglega ekki að vera þarna og hafði aðeins minna grínlegt gildi en nokkur þáttur á „The History Channel“. Á heildina litið var þessi mynd hins vegar frábær og lengdin (um klukkutími og tuttugu mínútur) var rétt um það bil u.þ.b. fullkominn. Ein besta og raunsærsta krakkamyndin sem þú munt sjá ef þú ert einhvern tíma í kringum börn eða man bara hvernig það var að vera krakki.