Farðu langt aftur á síðu tíu í þessum yfirlitshluta og vinnðu þig aftur upp. Gjörðu svo vel; Ég bíð. Búinn? Jæja, þá hefur þú líklega tekið eftir sömu þróun og ég. Þú gætir pælt allan daginn um lélega brandarana, dagsetta tímasetningu og augljóslega afleita söguþráð og skítkast í 'Bogus', en þessi mynd virðist vera ein af þessum 'hata mig núna, elska mig seinna'. Stærsta vandamál Bills og Teds. var að frumritið höfðaði til þeirra 80's krakka sem fylgdu tískunni og töldu sig vera í fremstu röð í tískunni. Það virkaði fínt fyrir frumritið, en var augljóslega sprengt árið 1991, þegar enginn sjálfsvirðingarlaus slatti yrði tekinn dauður klæddur öðru en flannel. eða að viðurkenna að honum líkaði eitthvað við níunda áratuginn. Eins og Ted orðaði það: „Guð, þetta er algjörlega djúpt gat. Viltu spila 20 spurningar?" Þeir segja að nostalgían fari í 20 ára lotur, og það virðist vissulega vera raunin hér. Hér árið 2010 eru þeir notendur sem ólust upp með Cindi Lauper og Megadeth farnir að líta til baka til að meta sumt af þeim. lykilmyndir sem (líkar það eða verr) gerðu okkur að þeim sem við erum. Ef þú ert einn af þeim sem lítur á 'Bogus' eins og það væri úrelt ("Fa gs!") rán, þá ertu að missa af tilganginum. og eyddi sennilega sex árum í að vaxa andlitshár, vera með flannel og líta út eins og þú hafir skriðið fram úr rúminu. Með því að vísa í eigin uppruna (Star Trek þátturinn" og tíma í ferðalag með símaklefa), gerir B&T enga tilraun til að fela sig ást skapara þess fyrir virðingu. Quentin Tarantino, einhver? Ég er ekki að segja að „Bogus“ sé „Sönn ást“, en ég held að það þurfi að meta hana fyrir það sem hún er: skemmtileg mynd af samfélaginu okkar á tíma fyrir barnasálfræði, rítalín, auglýsingar gegn reykingum, ofsóknarbrjálæði hryðjuverkamanna og útbreiðslu hræðsluáróðurs fjölmiðla. Svo, fyrir alla B&T haturana þarna úti...slökktu á Screaming Trees geisladisknum þínum, taktu hárið úr andlitinu, farðu á ströndina og léttu þig. Narsissískt þunglyndi og vitsmunaleg ennui eru SVO sameiginleg.