Ég gaf henni 3 í einkunn af 10. Og það sem er sorglegt er að ég lagði áherslu á að fletta upp dagskrá kvikmyndarinnar fyrir þá rás svo ég myndi ekki missa af því að sjá hana. Mig langaði að horfa á þessa mynd vegna þess að hún er byggð á bók eftir einn af uppáhalds höfundunum mínum, Barböru Wilson. Sem lesbía bjóst ég við að elska þessa mynd. Ég veit ekki hvernig frú Wilson fannst um myndina, en mér fannst hún mikil vonbrigði. Hún hefði átt að vera forvitnileg - hún var ráðgáta - gerist á Spáni og Aðalpersónan, Cassandra, er tungumálaþýðandi sem fær samband við dularfulla, fallega konu sem býður Cassöndru mikið af peningum til að finna fyrrverandi eiginmann sinn, Ben. Það eru leyndarmál í ljós, en af ​​einhverjum ástæðum gerði það bara ekki efni. Það var eins og, ó, hvað svo. Ég gat ekki blandað mér í þessar persónur eða hugsað um þær eða fundið til með þeim. Ég gat ekki einu sinni samsamað mig þessum persónum. Ég held að stór hluti af mistökum myndarinnar hafi verið leikkonan sem lék aðalpersónuna. Hún virtist gömul, þreytt, slitin og dauf eins og uppþvottavatn. Hárið hennar var eilíft sóðaskapur, pokaleg fötin hennar voru leiðinleg og hún var bara ekki aðlaðandi eða áhugaverð. Besti hluti myndarinnar var að fá að heyra upptöku frá Dean Martin, en jafnvel það eyðilagðist af undarlegu förðuninni sem maðurinn sem dansaði og var að syngja við lagið. Trúðu mér - það var engu líkara en að fá að sjá hinn ofboðslega myndarlega herra Martin flytja það. Endirinn er svo sírópríkur að þú myndir óska ​​þess að þú ættir pönnukökur með sírópinu.