Þessi mynd er ein eftirminnilegasta mynd sem ég hef séð. Ég fór treglega með tyrkneskum vini sem mælti með því. Ég er ekki mjög ákafur talsmaður tónlistarheimildamynda, en þegar Aynur Dogan, kúrdísk kona sem hefur verið bannað í mörg ár að syngja í Tyrklandi, syngur verk sitt, vakti mikla athygli í leikhúsinu. Ég myndi leggja allt í sölurnar til að heyra geisladisk upptöku af þessu draugalega, glæsilega lagi. Og hún er bara ein af mörgum listamönnum sem rætt var við og tekin upp, þar sem hún talar um reynslu sína af því að koma fram í Istanbúl. Jafnvel núna, mánuði seinna, man ég eftir myndefninu af Ayni að syngja í hljóðeinangruðum sal og ég reyni að muna tónlistina eins og hún bergmálaði í kvikmyndahúsinu. Vel gert hjá Faith Akin, leikstjóra þessarar myndar, og frábæra hugmynd hans um að fanga hina mörgu stórkostlegu hljóð svo heimsborgar. Það myndi örugglega hvetja mig til að heimsækja Istanbúl.