Þetta hlýtur að vera guðhræðilegasta kvikmyndavitleysa sem ég hef horft á. Það gerir Mel Brooks kvikmyndir verðugar til Óskars í samanburði. Það þarf að berja Jim VanBebber opinberlega fyrir að reyna að afþakka þetta sem ALLA tegund af skemmtun. Þó að sumir segi að þessi mynd sé í samræmi við lággjaldaflokka klassík eins og "The Texas Chainsaw Massacre" eða "Night of the Living Dead" „, er ekki um framleiðsluverðmæti að ræða. Það er hæfileiki VanBebber til að kasta og setja fram trúverðugan söguþráð. Leikmyndin er ömurleg. Í hlutverk Charlie hlýtur hann að hafa valið fyrsta leikarann ​​sem hann sá með skegg og sítt hár. Skiptir engu að hár leikarans kom hálfa leið niður bakið á honum, (Manson fór aldrei mikið framhjá öxlum hans) þessi leikari talaði í skelfilegum eintóna án svo mikið sem brota af þeim persónuleika sem Steve Railsback eða jafnvel Jeremy Davies ljáði túlkun sinni á Manson . Leikarinn sem valinn var til að leika „Tex“ Watson var með hrokkið ljóst hár í stað slétts dökkt hár, staðreynd sem allir vita sem hafa sýnt Manson-málinu eins lítinn áhuga. Hann lítur út eins og bóndi í Minnesota á "Little House on the Prairie" Leikkonan sem leikur Susan Atkins er með rassinn sem er breiðari en á Oprah, þó að þeir sem þekkja til fjölskyldumeðlima vita að "Clem" þótti frekar þroskaheftur, gerði leikarinn sem leikur hann það í svona kjánalegur, Chaplinesque háttur að það var eins og að horfa á gamla Vaudevile leika. Í stað þess að Sharon Tate líti út eins og falleg ólétt kona, leit leikkonan út eins og uppblásið, áfengt kerrurusl. VanBebber flýtir fyrir kvikmyndatöku á sumum stöðum fyrir listræn áhrif en þessi tækni hefur ekki reynst mjög gagnleg síðan „The Munsters“. Lokaútgáfurnar eru með öllum þekktum fjölskyldumeðlimum en við erum aldrei kynnt fyrir meirihluta þeirra og þá sem við erum kynnt fyrir erum við stundum ekki viss um hverjir þeir eru. Staðreyndum er einnig eytt í þessari mynd. "Lotsapoppa" dó ekki í raunveruleikanum, Steven Parent var skotinn fjórum sinnum, ekki tvisvar, Abagail Folger var ekki skorinn á háls, Hvar voru Mary Brunner og Bruce Davis á Himnan morðinu? Patricia Krenwinkel var aldrei með „Dorothy Hamill“ hárstíl. Það sem er mest furðulegt við þessa mynd er hvað „viðundur“ nútímans hafði með þessa mynd að gera? Af hverju var stelpan með gúmmígrímu með dildó áföstum? Hvert var vandamál þeirra við blaðamanninn? Hver var meiningin eða tilgangurinn með lokaátökunum? Af hverju voru þær teknar með, punktur? Áhorfandinn veit aldrei! Heilagur makríll, ég gæti haldið áfram og áfram en plássið kemur í veg fyrir það. Ekki reyna að borða popp meðan á þessu rusli stendur því höndin þín verður of upptekin við að klóra þér í hausnum á meðan þú segir ítrekað "Hvað í fjandanum?"