Aðalorðið sem kemur upp í hugann þegar þessi mynd er skoðuð er „dugleg“. Þetta er kvikmyndaævisaga í lágum gæðum um einn merkasta flytjanda allra tíma. The Hanske One átti betra skilið. Áður en ég fór í kjötið af hugsunum mínum um þessa ævisögu, verð ég að segja að það er tvennt sem mér fannst áhrifaríkt. Í fyrsta lagi var notkun raunverulegra aðdáendaupptaka og viðtala á ákveðnum stöðum í myndinni, sérstaklega í senum sem sýna fyrstu ásakanir um barnaníð. Mér finnst þetta hafa stuðlað að ákveðnum áreiðanleika sem vantaði *alvarlega* í restina af myndinni. Í öðru lagi var röðin sem sýndi tilhugalíf Michael Jackson og Lisu Marie Presley. Ég mun ekki tjá mig um hvort ég telji að hjónabandið hafi verið sýndarmennska, en að mörgu leyti var þetta samband þar sem umhyggja og væntumþykja ríkti á milli þessara tveggja aðila. Það kom svo sannarlega í ljós í þessari mynd; Flex Anderson og Krista Rae voru með nógu góða efnafræði til að ná því. Þessir árangursríku punktar eru nóg til að halda Man in the Mirror frá 1-stjörnu stöðu. Sem sagt...það var mjög lítið annað hér sem virkaði. Mjög fáir leikaranna litu út eins og fólkið sem þeir áttu að túlka, sérstaklega þeir sem leika Elizabeth Taylor, Janet Jackson og Diana Ross. Einnig var fjarvera tónlistar Jacksons mikill missir. Hvernig geturðu sagt sögu um hann án tónlistar hans? Mér skilst að þeir hafi ekki getað tryggt sér réttinn á því með því að þetta væri lágfjárhagsleg, óheimil framleiðsla; það virðist þó sem ef þú getur ekki haft tónlist mannsins í kvikmynd um hann gætirðu allt eins pakkað henni saman og farið heim, því þú ert að missa af afar mikilvægum hluta lífssögu hans. Þessi mynd er persónusköpun Jacksons truflaði mig líka. Ég ætla ekki að halda því fram að hann hafi verið í vandræðum og gæti hafa vantað nokkrar franskar af verðmætum máltíð, en hér var hann sýndur sem eitthvað nálægt geðfötluðum. Ég trúi því ekki að Jackson, sem þekktur er fyrir að hafa verið snjall kaupsýslumaður, hefði verið jafn barnalegur um hvernig fullorðinsheimurinn virkar og hann var gerður út fyrir að vera í þessari mynd. Að lokum var hvernig þessi mynd var skrifuð ekkert smá. af svívirðilegu. Margar línur eða orðaskipti voru ýmist afar þröngsýn, eins og „Tinkerbell“ orðaskipti Michael og Janet, eða vitlaus eins og „Blanket of love“ ummælin sem Michael lét falla. Einnig hafa handritshöfundarnir ekki beinlínis hæfileika fyrir lúmsku. Það var mikið símtalað af komandi atburðum ("Hvað gæti hugsanlega farið úrskeiðis??" tegundir af línum) og einstaklega augljóst hamrað á þemum og mótífum í myndinni (ef ég hefði heyrt orðið "trúa" einu sinni enn. .). Þetta er það sem á endanum ýjaði að myndinni sem eitthvað sem gæti talist afskaplega slæmt. Kannski þegar við erum nokkrum árum, eða jafnvel áratug eða þremur, fjarlægð frá dauða Jacksons, mun einhver geta lífgað sögu hans til lífsins á meira verðskuldaða kvikmynd. Á þeim tíma gætum við fengið betri sýn á líf hans og einhver mun geta lagt fram raunverulega yfirvegaða athugun á því hver Michael Jackson raunverulega var og hvað hann er ætlaður afþreyingarheiminum. Þessi mjög svo fáránlega ævisaga var ekki þessi mynd.