Hver er að hugsa um verslunina hérna? Hvernig gat nokkur framleiðandi/framkvæmdastjóri/leikstjóri leyft áhöfn að stinga fölskustu plastpálmatrjám kvikmyndasögunnar í sandinn á vetrarríkri kanadískri strönd og reyna að sliga það á okkur sem hitabeltinu? Þessi tré voru fyrir alvöru pálmatré það sem bleikt tinsel K-Mart jólatré er fyrir alvöru fir. Og hver lét Dermot Mulroney fara fyrir framan myndavélina með málað grátt hár sem hefði ekki staðist í leikriti í menntaskóla? Og datt engum snillingunum í gæðaeftirlit með þessu í hug að leiðrétta (frábæra) kanadíska leikarann ​​þegar hann sagði gaz í stað bensíns? Allir sem taka þátt í þessum brjálaða snáða „kvikmyndar“ – rithöfundur, leikstjóri, leikarar – hafa ekki bara unnið gott heldur frábært verk annars staðar. Hraða allt of hratt á milli atburða og drepleiðinlega hægt innan þeirra, laust við allar tilfinningar nema hið augljósa, útskýrandi og tilgerðarlega - kannski virðist þetta bara vera ein versta mynd Lifetime vegna alls rauða teppsins sem hún var kynnt með. Og ég er að segja þetta sem einhver sem elskar Lifetime. Hvað gefur, gott fólk? Allt þetta sagði, verk ákveðinnar leikkonu við ákveðna krítískan tíma í myndinni (og ef þú hefur séð hana veistu nákvæmlega hvað ég er að tala um) var svo frábær að myndin hefði fékk 10 frá mér ef þetta væri öll myndin. Því miður voru það aðeins um fimm sekúndur af því.