Kannski er þetta bara persónuleg væntumþykja fyrir þessa skjáútgáfu af Mika Waltari skáldsögunni, eða dálæti á hlutum sem eru egypskir (ég ólst upp við að heimsækja múmíurnar í Listasafninu í Boston) en ég held að Maltin sé svolítið harður í þessu frekar góða kvikmynd. Framleiðslugildin eru mikil varðandi liti og kvikmyndatöku, og svo virðist sem nokkur áreynsla hafi verið lögð í sögulegan áreiðanleika (mikið af því úr skáldsögunni, ég er viss um). Purdom er að vísu dálítið stirður í aðalhlutverki en það má taka þetta sem hluta af karakter Sinuhe. Victor Mature er, vel, Victor Mature. Peter Ustinov er unun að horfa á í svona hlutverkum, sem hann gerði alltaf svo vel og svo fyndinn. Frammistaða Bella Darvi sem Nefer er klassískt tjaldsvæði og mér finnst jafnvel frekar þurr túlkun Michael Wilding á Akenaten hafa sína eigin skírskotun. Söguleg einkenni eingyðistrúar Akenatens, stutt krók í guðfræðisögu Egyptalands til forna, er áhugaverð, eins og Akenaten sjálfur, og vel þess virði að lesa um; trúarstríðin sem lýst er hér eiga sér stoð í raunveruleikanum. Áhugaverð neðanmálsgrein varðandi Darvi, sem hét Bayla Wegier: hún var pólskur flutningsmaður sem framleiðandinn Darryl Zanuck og kona hans Violet tóku undir verndarvæng þeirra (ég tel að þau hafi jafnvel ættleitt hana ). Skjánafn hennar Darvi er myndað af fornöfnum Zannuck og eiginkonu hans. Hún hélt áfram leikferli sínum í Frakklandi, en náði aldrei miklum árangri og eftir frekar óhamingjusöm líf lést hún af eigin hendi árið 1971. Allt í allt er þetta áhugaverð mynd og gaman að horfa á sjónræn gildi einni saman. American Movie Classics sýnir þetta stöku sinnum í bréfalúgu, sem er nauðsynlegt til að fanga umfang og umfang sögunnar.