Sublimity er leiðin sem við verðum að ná til The Beauty. Og hámarkið er efni sem þessi mynd er gerð úr. Ef ekki hans besta, þá er það mín mest elskaða af öllum Bogdanovich kvikmyndum. Þetta einstaka meistaraverk minnir okkur, eins og flestar aðrar myndir frá leikstjóranum, um hvað lífið snýst (eða ætti að snúast): ást, glatað (eða mistök) og von og trú og kærleika. Sem lagið sem myndirnar sækja titil sinn af (vel þekkt tónsmíð Gershwins) gerir myndin hið ómögulega satt og reynir að gera okkur grein fyrir því að enginn getur dæmt neinn; allt þetta með léttleika gamanmyndar og tímasetningu meistaralegrar leikstjórnar (fyrstu tíu mínúturnar, þar sem spæjararnir fylgdu dömunum, nánast án samræðu, byggt á útliti og skoðunum persónanna -- með því "Bogdanovich snerta" byggt á sjónarhorninu - er námskeið um Cinema Language, eitthvað sem P.B. lærði vel af dáðum leikstjórum sínum frá gullöld kvikmyndanna). Með frábæra leikarahóp og glæsilega hljóðrás (þar á meðal það besta úr "Trilogy") eftir Sinatra, á þessi mynd, full af sjálfsvitund og samúð, og langt í burtu frá sjálfsgleði og tómleika (eins og sumir gagnrýnendur skrifuðu), betri stað skilið. um sögu bandarískrar kvikmyndagerðar en þar sem hún hefur verið sett. Það er ekki "langt í stíl, stutt í efni": það er flókið í einfaldleika sínum og fallegt, alveg hreint fallegt.