Þetta er því miður óþekkt klassík. Útlitið er frábært, hönnunin, búningarnir o.s.frv. eru gallalausir, atriðin eftir bardaga og riddaraliðsárásin eru bæði hryllileg og spennandi. Persónurnar eru líflegar og virkilega mannlegar. Ardent hefur rétt fyrir sér og Fabrice Luchini í hlutverki lögfræðingsins Derville stelur myndinni með snjöllum pedantískum nagdýralíkum frammistöðu sinni og gleðst yfir uppsveiflunum í óförum annarra. Depardieu er góður en kannski of mikil viðvera fyrir þetta hlutverk. Þar sem myndin skarar fram úr er sagan og einnig breytingar hennar frá skáldsögu Balzac. Þær breytingar eru ritstjórnarlegar að því leyti að Balzac hefur miklar umræður um samfélagið og þessi mynd andar af persónum. Engu að síður hefur Yves Angelo haldið lykilefninu, ekki bara týnda maðurinn sem reynir að endurheimta sess sinn í samfélaginu heldur þarf hver persóna að finna sinn stað í samfélaginu: Grindurinn Ferraud er að reyna að kaupa jafningja, konan hans (Ardent) kemur frá a. lágfætt og þegar hún var gift Chabert ofursta náðu þau stöðu sinni í ólgusjó Frakklands eftir byltingarkennd. Allir hafa einhverju að tapa hvað varðar stöðu og það skapar gott drama þar sem markmið þeirra eru í andstöðu við hvert annað. Það finnst líka mjög nútímalegt: peningar eru mikilvægir til að kaupa stöðu til að ná völdum, en einhver getur fallið eins hratt og þeir fara upp. Derville hefur gaman af stefnunni, hann hefur séð það versta fólk sem hann segir við Chabert þegar hann tekur málið. Upprunalegur staður þessarar ræðu er í lok skáldsögunnar þar sem Balzac dregur saman mannlega gamanleikinn með mikilli kaldhæðni.