Ekki nóg með að ég held að þetta hafi verið besta mynd ársins 1987, hún er líklega á mínum eigin myndlausa lista sem ein af 10-20 bestu myndum sem ég hef séð. Af hvaða ástæðu sem er þá tengdist ég þessari mynd virkilega og hún er ein persónulegasta mynd sem ég hafði séð á þeim tímapunkti í lífi mínu (ég var 26 ára). Með góðu eða illu, ég samsamaði mig mjög Holly Hunter karakternum (og ég er strákur!). Hún leikur einstaklega bjarta, trygga og ákafa konu sem gat ekki áttað sig á rómantískum samböndum. Það var svo margt sem hún sagði í þessari mynd sem var hlutir sem ég myndi segja eða hafa sagt við aðra við svipaðar aðstæður. Og endir myndarinnar finnst mér vera svo mjög, mjög sorglegur. Auðvitað var þetta hlutverk stóra brotið fyrir Holly Hunter. Ég var greinilega ekki sá eini sem hugsaði svona mikið um það.