Upphaflega leigði ég þessa mynd fyrir dóttur mína þar sem hún er hrifin af fótbolta - og ég varð ekki fyrir vonbrigðum með þeim hætti (nema söguþráðurinn truflaði fótboltasenurnar). Sem pabbi býst ég við að ég hafi verið svolítið hissa á kynningu á efni lesbínsku - en ég verð að viðurkenna að sem foreldri eru þessi mál algjörlega aðgengileg börnum nú á dögum (eins óþægilegt og mér finnst við efnið). Á vissan hátt var þessi tilfinning tilþrif beint inn í aðalforsendu myndarinnar - að á einhverjum aldri verður þú að treysta börnum þínum til að taka eigin ákvarðanir. Þetta vandamál er kynnt af ungri breskfæddri unglingsstúlku - Jasminder (Jess) - af austur-indverskri arfleifð sem dreymir um að spila atvinnuknattspyrnu. Væntanlegt hjónaband eldri systur hennar í hefðbundnu hindúa hjónabandi gefur henni mörg rík tækifæri til að kanna (á fallegan hátt) vonir sínar og ótta um framtíð sína. Fjölmenningarleg áskorun var mjög áhugaverð tækni til að kanna gremju Jess með væntingar foreldra sinna til hennar - aftur ekkert öðruvísi efnislega en flest sambönd barns og foreldra. Í SAMANTEKT, þá eru fótboltasenurnar FRÁBÆR (margt að læra í slowmo) og á meðan ég þurfti ekki söguþráðinn - þá þurfti eitthvað til að halda myndinni gangandi.