Ég gæti nefnt fullt af fyndnum kvikmyndum. Það eru gamanmyndir sem ætla að vera fyndnar og eru það. Sumar kvikmyndir, eins og Gymkata til dæmis, reyna að vera alvarlegar en enda fyndnar. The Ladies Man er mynd sem er í örvæntingu að reyna að vera fyndin en gæti ekki verið minna fyndin ef hún væri um gaur sem fékk fullt af skvísum í miðju flaki kjarnorkuhelfarar. Það er andstæðingur-fyndið. Ég held að ég hafi ekki hlegið meira en að hlæja að einhverju í þessari mynd. Það er einfaldlega ófyndið. Það er leiðinlegt, heimskulegt, geðveikt, pirrandi, geðveikt slæmt, en ekki fyndið. Mér er ekkert sérstaklega sama um Tim Meadows, eða þessa persónu úr SNL, en ég bjóst við betra en þetta. Myndina skortir algjörlega rökfræði eða skynsemi. Það er eins og handritshöfundurinn hafi verið með poka yfir höfðinu á sér á meðan hann var að skrifa og hann gat ekki séð á hvaða takka hann var að slá. Þeir segja frá „uppruna“ kvenmannsmannsins, en fela ekki í sér hvatningu fyrir undarlegri hrifningu hans á að leika eins og það sé enn áttunda áratugurinn. Myndin reynir að ná húmor út úr manni sem virðist vera ánægður með klám, stuttu eftir að hann reyndi að hengja sig. Er þetta gamanleikur? Mér finnst gaman að líta svo á að ég hafi frekar mikinn húmor (eyði miklum tíma í að skrifa gamanmynd eins og ég), en kannski er ég bara ekki nógu bjartur fyrir þessa mynd. Lee Evans, svo fyndinn sem Tucker í There's Something About Mary, er ógeðslega slæm hérna. Ég var að grátbað hann í höfðinu á mér að halda kjafti. Í lokin var ég að hamast í stólnum mínum, muldraði niður í andann, og hefði myndin haldið áfram, hefði líklega reynt sjálfsvíg. Þessi mynd er kannski ekki eins slæm og Battlefield Earth, en þetta er fyrsta myndin sem ég hef séð sem kemur nálægt.