Ég hata að tjá mig um eitthvað sem ég kláraði ekki, en ef ég hlífi einni manneskju því sem ég sat í næstum klukkutíma áður en ég slökkti á því með andstyggð, þá er það þess virði. Ég ákvað að horfa á þetta með opnum huga, vitandi að þetta væri á neðstu 100. Slæm hugmynd. Ég elska venjulega grófan húmor, eða þoli hann að minnsta kosti. Ég elska svokallaðar „svartar“ gamanmyndir. Ég móðgast heldur ekki auðveldlega. Þetta byrjaði vel og fór fljótt niður á við. Ég hló nokkrum sinnum (td þegar aðalpersónan festist á flugvélaklósettinu), en það var það og bætti ekki upp fyrir þann mikla viðbjóð sem ég fann fyrir. Ég hló ekki þegar hundurinn sogaðist inn í þotu vél. Ég get yfirleitt ekki séð húmorinn í því að dýr deyja (nema í Animal House). Ég hló ekki að miklu öðru af ógeðinu heldur. Ég slökkti á því eftir atvik sem tengdist blindum manni og bakaðri kartöflu sem ég nenni ekki að endurtaka smáatriðin um, aðeins að ógleðisbylgjan hefur ekki enn farið yfir mig. Einfaldlega sagt, það var drullufullt og einfaldlega ekki fyndið með varla söguþræði. Þetta er eitt af þeim tímum sem ef þú hefur ekki eitthvað fallegt að segja ættirðu að koma orðunum á framfæri. Ekki segja að ég hafi ekki varað þig við.