Ég held að það hafi verið langt aftur í 1987 sem við tókum próf og ég og vinur minn sáum í blöðunum að eitt af leikhúsunum var að leika „teen deviyan“. Við ákváðum að fara bara í ósköpunum án þess að vonast eftir neinu frábæru. En okkur kom skemmtilega á óvart. Myndin var gerð árið 1965 en jafnvel miðað við nútíma mælikvarða var söguþráðurinn algerlega nútímalegur og langt á undan sinni samtíð. Tónlistin var dásamleg og Dev Anand sem borgaralinn leit út og gerði sitt besta. Ég man enn eftir þessari gleðitilfinningu þegar við komum út úr leikhúsinu eftir að myndinni lauk. Hverjum datt í hug þessa sögu af einum manni sem féll fyrir þremur mjög ólíkum stelpum á sama tíma? Nei, hann er ekki þrír að tímasetja eða blekkja þá en hann er virkilega hrifinn af þeim öllum þremur af mismunandi ástæðum. Ein er heimilisleg, önnur er leikkona og sú þriðja er „high society“ stúlka sem getur líka hjálpað Dev á ferli sínum sem skáld. Spurningin er hver er „einn“ fyrir hann. Það sem gerir málið verra er að þeim líkar öllum þremur líka við hann. Þegar hlutirnir koma að öngþveiti tekur dáleiðandi hann inn og í dáleiddu ástandi hans dreymir hann um framtíð sína með hverjum og einum og nær réttu ákvörðuninni. Þessi draumur hans sem er eini litaði hlutinn í annars svart-n- hvít kvikmynd er kjarni myndarinnar en furðu er hún klippt út úr flestum útgáfum sem til eru í dag. Ef þú vilt horfa á þessa mynd skaltu ganga úr skugga um að þessi hluti sé ósnortinn. Ef þú horfir á þessa mynd án þessa hluta og verður ruglaður skaltu ekki hafa áhyggjur því þú horfðir bara á ófullgerða kvikmynd.