Ég horfði á þetta fyrir nokkrum dögum, svo smáatriðin eru að verða óljós. Myndin er tekin á handvélar og mikið var gert úr þessu þegar hún kom upphaflega út þar sem við höfðum ekki látið gera margar stúdíómyndir á þennan hátt. Ég get ekki annað en fundið fyrir því að þetta hafi verið meira brella en allt, hannað til að fá áhorfendur til að halda að það sem við sjáum á skjánum hafi ekki haft allar þær málamiðlanir sem fylgja stóru fjárhagsáætlun, og svo var meira "raunverulegt ". Hins vegar það sem við höfum hér er ekki mikið meira en ekki eins gott rífa af fyrri hluta Full Metal Jacket, svo allir sem hafa séð það, eða einhver önnur rífa þar, vita hvað á að gera vænta. Aðalvandamálið sem ég átti við voru staðalímynda persónurnar, með illgresi mjúku krakkana úr dýpt þeirra, náinn samhljómur söngur, Ebonics sprautandi svarta náunga, heimsþreyttir liðþjálfar, bitur og snúinn geðsjúklingur o.s.frv. af aðstæðum sem myndu veita mestan núning og spennu á hverjum tíma. Kannski var þetta viljandi til að varpa ljósi á heimsku og óréttlæti í stöðunni, kannski var þetta leti, eða kannski var þetta bara nefnd sem reyndi að höfða til stærstu áhorfenda, allt sem ég veit er að það var pirrandi. Eitt skáldsaga var blanda sjálfboðaliða og teiknara (þar sem venjulega hefðu allar persónurnar verið þvingaðar inn í aðstæðurnar) þó aðeins atriðin á milli aðalpersónanna tveggja gera mikið úr því. Þetta virðist vera aðalatriðið í söguþræðinum, þar sem sjálfboðaliðarnir koma til vits og ára og þeir sem hafa tekið þátt öðlast skyldutilfinningu og sjálfsvirðingu, en þetta er allt gert á frekar þvingaðan og ólúmskan hátt. Hinn stóri gallinn sem ég var með var hvernig allar persónurnar (að undanskildum geðrofunum og hinum raunverulegu mjúklingum) myndu bregðast við öllum óumflýjanlegum átökum með fyrstu yfirgangi og hótunum um ofbeldi, frammi fyrir alls staðar nálægri stóuspeki Farrells, hætta strax og vera öll sanngjarnt og diplómatískt. Ég býst við að ef ég þyrfti að finna plús væri það leikurinn úr aðalhlutverkunum tveimur, sem var sterkur og mjög sannfærandi, þó miðað við formúlulegt eðli persónanna var þetta ekki of erfitt. Í ímyndunarafli mínu, Bozz ólst upp við að vera Zeke af Tour of Duty og fyrir minn pening væri skemmtilegra að horfa á 4 þætti af því.