Með töfrandi kvikmyndatöku og kafkaískri fáránleika náði þessi mynd mig frá hinni einföldu en þó heillandi upphafssenu. Myndin er eins og draumur og ég held að það gæti verið ástæðan fyrir því að fólk annað hvort hatar hana eða elskar hana. Persónur eru teiknaðar á yfirborðið og sagan sjálf er lítil og kannski svolítið tilgangslaus. En þetta eru gallar myndarinnar en meðvituð val. Myndin virkar er ekki að reyna að virka sem sagnfræði, heldur er hún afbygging á stríðsmyndum fjórða áratugarins. Ég ætti í vandræðum með að halda því fram að það væri mikið raunverulegt efni í myndinni, en myndin er svo kvikmyndalegt undur að ég var algjörlega hrifinn burt. Þetta er ein fallegasta kvikmynd allra tíma og það er villt ímyndunarafl í stíl hennar. Ég get alveg skilið hvers vegna fólk myndi hata það, en ég gef því 9/10.