Mér fannst nauðsynlegt að bregðast við athugasemdunum sem birtar voru á forsíðu þessarar kvikmyndar vegna þess að sumar þeirra voru örlítið rangar upplýsandi. "comments" index en ekki skilaboðaspjald (þó við notuðum þau þannig aftur áður en IMDb bætti við kvikmyndaskilaboðunum) svo ég mun breyta þessu til að gera það óþarft. Jæja, fyrst og fremst ertu kannski ekki meðvitaður um þetta , en Gene Kelly varð fyrst frægur fyrir að leika "Pal Joey" á Broadway í upprunalegu framleiðslunni. Þegar Vincente Minnelli ákvað að gera Gershwin "panorama" mynd, vildi hann að persóna Kellys væri flóknari en "góðu tveir skór" hlutverkin sem hann hafði verið að leika í flestum myndum sínum (að undanskildum "For Me and My Gal") . Alan Jay Lerner var falið að smíða nýja sögu sem gerist í París byggða á sögunni um "Pal Joey". Þetta gaf Kelly tækifæri til að leika fræga hlutverk sitt frá Broadway, jafnvel þó Warners hefði boðið MGM framúr réttinum á "Pal Joey." Að mínu mati er WB-myndin "Pal Joey" brak, þó Sinatra hafi verið við hæfi í hlutverkinu, en önnur vandamál sökkuðu myndinni (handritsbreytingar og léleg leikstjórn. =============== =====================================================Þú kvartar yfir því að myndirnar hans Kelly séu ekki vel unnar, jafnvel vitnar í listmenntun til að sanna málið. En þú saknar þess að slæm list Kelly var greinilega hönnuð til að vera slæm og hún er nauðsynleg fyrir söguna/persónurnar. Myndirnar eru svo slæmar að áhorfendur vita að Kelly er ekki tilbúinn í sýningu. Jafnvel hann veit það, þó að Milo hafi nokkurn veginn syrgað hann upp að því marki að hann trúir henni næstum. En það er mikilvægt að áhorfendur sitji ekki þarna og segi "en hann er frábær listamaður, ef hann hefði bara tækifæri! ". Þú vilt að áhorfendur séu fullkomlega meðvitaðir um annmarka hans. Síðan kvartar þú yfir því að hann spilli áhuga sínum á þættinum; aftur ertu ekki að skilja uppbyggingu sögunnar. Hann neitar því hann vill ekki líða eins og gigolo , og vegna þess að hann veit að hann er ekki í raun tilbúinn fyrir sýninguna. Áhugi hans á sýningunni er svo sannarlega ekki eins mikill og áhugi "Joey" til að "stofna næturklúbb". En það þjónar sama hlutverki í söguþræðinum. Mundu að það er nauðsynlegt í "Pal Joey" (leikritinu) að Joey hætti næturklúbbnum sínum eftir að hann áttar sig á því að hann á það ekki skilið. Sama með listasýninguna. Ef málverk Kelly væru í raun góð myndi það grafa undan öllu þessu atriði. ================================================== =Svo kvartar þú yfir því að Caron og Kelly hafi enga "efnafræði". Ég býst við að það sé í augum áhorfandans. Ég er sammála, efnafræðin á milli þeirra er ekki eins sterk og hún ætti að vera, en fyrir mig var það fínt. Berðu það saman við enn verri „þvingaðar“ rómantíkur eins og þær sem voru á milli Cary Grant og Sophiu Loren í „The Pride and the Passion“. ================================================== ==Þegar þú segir að lokaatriðið í stóra dansinum hafi ekkert með neitt annað að gera í þessari mynd sýnir það bara að þú hefur ekki grafið undir yfirborð myndarinnar í táknmáli hennar. Margir þættir í dansröðinni tengjast sögunni og persónunum og í gegnum dansinn leysist söguþráðurinn í gegnum myndir og táknmál. Þetta snýst um að finna ástina, njóta ástarinnar, missa svo ástina (hann lítur í kringum sig og ástin hans er farin). Hreyfingar sinfóníunnar eru gerðar þannig að hluti hvers danssenu endurspeglar sérstakan áfanga Parísarlistar og einnig sérstakan áfanga í samskiptum þeirra. Ef þú sást það ekki, þá er það ekki myndinni að kenna. Þetta er svo sannarlega ekki "drasl". ==================================================