Ruglað rugl frá upphafi til enda. Eins og þeir voru vanir að segja um Bítlalögin, þá voru leynileg skilaboð ef þú spilaðir breiðskífuna afturábak. Ef maður hefði þolinmæði til að horfa á atriði þessarar myndar frá enda til upphafs, myndirðu koma upp með sömu gráðu af vonbrigðum. Fyrir utan allt þetta geðþekka hnoð af endurlitum og fölskum byrjunum, voru skýrustu persónurnar bakhjarl kvikmyndarinnar, út. til hefndar ef myndin næðist ekki. Það var heldur ekkert gaman að þessu tvennu. Ofspilun, hróp og hótanir voru fluttar í myndasögum. Ég held að einvídd hafi verið ofsagt. Allt í lagi, svo kannski reka listrænu týpurnar upp stór augu og gleðjast yfir þeirri staðreynd að ólíkt þeim, þá áttum við plebeiarnir það bara ekki. Jæja ég er hræddur um að það hafi ekkert verið að fá. Og tvær höfuðsyndir allra slæmra kvikmynda báru frá upphafi til enda. Enginn og aumkunarverður söguþráður ef þú vilt kalla hann það og lang versta, ekki einni persónu sem þér þótti minnst vænt um.