Svo ég leigði þessa mynd í von um að fræðast um Lýðveldið Kongó (DRC) og upphaf sjálfstæðis þess frá belgískum yfirráðum. Ég var spenntur að kynnast persónunum sem taka þátt í sögu þess, aðallega Lumumba og Mobutu. Mig langaði að sjá hvernig nýja stjórn Kongó reyndi að sameina hina ýmsu hópa sem eru andvígir nýlendustjórn, pólitískar hvatir á bak við hvern og einn, ástæðurnar að baki ákvörðun Belgíu um að veita DRC sjálfstæði sitt og einnig hvernig Bandaríkin og fyrrverandi Sovétríkin voru. þátt. Því miður var öllum spurningum mínum að mestu ósvarað. Mín trú er sú að þessi mynd hafi verið gerð af fólki sem, með því að kynnast sögunni um frelsisbaráttu DRC, sá sögu fulla af drama og tilfinningum og ákvað að nýta sér hana. Þeir héldu síðan áfram að reyna að troða öllum dramatískum punktum inn í söguþráð, fylltu þá í stutta stund með samræðum, fóru að settinu og skutu það. Ég gæti haft rangt fyrir mér, en ef svo er er það öllu sorglegra, því þá hljóta framleiðendurnir að hafa einfaldlega orðið of bundnir við að koma öllu inn og endað á því að glenna yfir öll smáatriði í viðleitni til að búa til yfirgripsmikla sögu. Hver sem ástæðan er þá er staðreyndin sú að myndin gæti verið tímalína setningalangra staðhæfinga og staðreynda sem prentaðar eru á skjáinn. Myndin fer í gegnum hvert stórt atvik og segir áhorfandanum hreint út aðalhugmyndina um hvað er að gerast, sléttar algjörlega yfir raunveruleg smáatriði í þágu þess að komast yfir stóru hlutina. Til dæmis, það er atriðið þegar Lumumba er tekinn af sífellt uppreisnargjarnari her sem er stjórnað af Mobutu. Í stöðunni hafa hermennirnir þrjú möguleg sjónarmið: eitt sem hefur samúð með Lumumba, eitt sem smánar Lumumba og eitt sem stendur í miðjunni, hefur samúð og hlýðir samt skipunum. Að sama skapi eru þrír hermenn sem tala í atriðinu og segja línur sem sýna sjónarhorn þeirra ófrumlega. Síðan, til að forðast að takast á við raunverulega spennu sem þessi andstæðu sjónarmið vekja upp, settu handritshöfundarnir einfaldlega inn einhverja tilviljunarkennda myndatöku, fleiri hermenn mæta og þeir endar bara með því að berja alla. Þetta er umfang spegilmyndarinnar í myndinni. Oftast segir hver persóna einfaldlega grundvallarhvatir sínar, hinar persónurnar bregðast við með sínum, og það er það. Það er lítið sem segir í aðgerðum; jafnvel það sem þeir segja eru bein punktur sársauka. Það er erfitt að trúa því að fólkið sem átti fulltrúa hafi raunverulega hagað sér svona. Einnig, í þróun þessarar beinskeyttu, eru hlutir eins og pólitísk spenna milli fylkinga minnkað í einfalda viðurkenningu á staðreyndinni - við lærum aldrei hverjar þessar fylkingar eru, hvað þær eru að berjast fyrir, vald þeirra, í rauninni neitt nema að þær séu til. Sömuleiðis eru persónurnar einvíðar og flatar; Því miður veit ég ekki hvort Lumumba var í raun frelsisbaráttumaður sem var ástríðufullur við hugsjónir um einingu í Kongó, en eftir klukkutíma eða svo af myndinni treysti ég henni svo sannarlega ekki til að segja mér það. DRC, eins og mörg þróunarlönd, á sér flókna og mikilvæga sögu, sérstaklega á tímabilinu fyrir og eftir sjálfstæði. En að segja frá þessum sögum kemur ekki að gagni nema viðurkennt sé hversu flóknar aðstæðurnar eru. Lumumba nær ekki að veita þessum smáatriðum almennilega athygli og endar með því að segja áhorfandanum lítið nema almennustu útlínur.