Þú veist, eftir fyrstu Chuck Norris myndirnar, fékk ég svo ég gæti sagt að mynd var framleidd af Golan-Globus, jafnvel þótt ég stillti inn í miðjuna, án þess að hafa nokkurn tíma að líta á heimildirnar eða titilinn. Það sem meira er sem ég gat sagt að það væri Golan-Globus innan mínútu frá skjátíma. Eitthvað við sögubygginguna, gífurlega tengslin á milli persónanna, hegðun samræðunnar, viðarleikinn (ásamt einstaka sinnum beinlínis hræðilegur flutningur), senutempóin og taktarnir sem létu Albert Pyun líta út eins og John McTiernan, pappírsþunnu söguþræðirnar og ekki-tilbúinn-í-á-sæti-tíma bardaga kóreógrafía...Golan-Globus hefur verið ótrúlega stöðug í gegnum árin í stíl, efni og sjónarhorni. Hvað geturðu sagt, það hlýtur að virka fyrir þá, þar sem þeir' hef framleitt bókstaflega heilmikið af kvikmyndum. Þú ferð á eina af framleiðslu þeirra, og þú veist nákvæmlega hvað þú ert að fá. Og það er ekki heilafóður, gott fólk."Ninja 3" er enn eitt stykki af járnsmíði í langri línu af vörum frá G-G pylsuverksmiðjunni og býður upp á hina dæmigerðu takmarkaða ánægju fyrir góm kvikmyndagesta. Þú ert með Bad Ninja, sneið niður löggur og glæpamenn og alla aðra sem verða á vegi þeirra. Þú ert með góða ninju, lofað að stöðva hann. Þú ert með Vesturlandabúa hent í blönduna svo við Bandaríkjamenn getum samsamað sig honum (eða henni í þessu tilfelli) og verið fullviss um að "Við getum samt sigrað þessa leiðinlegu Austurríkismenn á þeirra eigin leik." Þú ert með ástaráhuga (sem er venjulega líka versti leikarinn/freyjan í myndinni) skylmingar með Hetjunni. Þú ert með endalausa streng af líkamsárásum, morðum og langvarandi myndum af mönnum sem grenja af kvölum á meðan ör eða kaststjarna stingur ósannfærandi út úr auga þeirra, hálsi eða brjósti. Þú ert með Beefy White Guy/Bodyguards í jakkafötum sem kallar Ninja 'Son of A B*tch' og kastar roundhouse-kýli, aðeins til að fá *ss hans afhenta honum. Þú ert kominn með lokaátök milli góða og vonda karlsins sem stendur yfir í 20 mínútur og hættir bara eins og RoadRunner teiknimynd í stað þess að ná hápunkti eða upplausn. Ninja 3 er aðeins öðruvísi, að því leyti að söguþráðurinn snýst um skrítna kvenkyns íþróttatýpu sem verður andsetin af Bad Ninja, svo hún endar með því að drepa fullt af löggum og glæpamönnum og Beefy White lífvörðum í jakkafötum á meðan hún er á töfum hans. En allir aðrir þættir eru til staðar, jafn formlegir á sinn hátt og Kabuki-leikrit eða Noh-drama. Mér fannst Lucinda Dickey reyndar frekar viðkunnanleg í þessari mynd. Hún er fallega vöðvamikil og bogadregin, með frábær kinnbein og eitthvað íþróttalegt „ooomph“ í hreyfingum sínum, og þú getur í raun stöðvað nógu mikla trú til að sætta þig við að karakterinn hennar gæti gert eitthvað af þeim afrekum sem hún gerir í myndinni. Hún getur næstum, en ekki alveg, borið þetta. Ein auka byrjun fyrir þátttöku hennar og góða orku. Auðvitað er Sho Kusugi hér inni og hann ræður nokkurn veginn síðustu 10-15 mínútur myndarinnar. Og bara til að sýna þér hversu 3. flokks og óinnblásnar G-G kvikmyndir eru, klipptu leikstjórinn og klipparinn saman síðasta hápunktsbardagann á milli Kosugi og Bad Ninja senunnar með fjölmörgum viðbragðsmyndum af Dickey og kærasta hennar að horfa á bardagann upp á líf og dauða með tjáning um væga undrun. Mér er alvara ... fyrir allar tilfinningarnar og viðbrögðin sem þeir sýna við málsmeðferðinni gætu þeir verið að horfa á sjóskjaldböku í fiskabúr í Marineland. Ég get aðeins ímyndað mér hvernig Dickey hlýtur að hafa liðið þegar hún sá fullunna vöruna - hún vildi líklega keyra ritstjórann í gegn með katana fyrir alvöru því þessi viðbragðsskot láta hana líta út eins og algjör hálfviti. Skemmtileg tímasóun...en það ER svo sannarlega tímasóun. Kannski ef þú ert Sho Kusugi aðdáandi, eða jafnvel Linda Dickey aðdáandi, myndi þér finnast það þess virði.