Þessi mynd er klárlega ein af mínum uppáhaldsmyndum í sinni röð. Samspil virðulegra og siðferðilega sterkra persóna er heiður til riddaraskapar og heiðursreglunnar meðal þjófa og lögreglumanna. Hún fjallar um þemu eins og skyldurækni, sektarkennd, orð, meðferð og traust eins og fáar kvikmyndir hafa gert og því miður engar sem ég man eftir frá dauða „stjórnmálamannsins“ seint á áttunda áratugnum. Röðin er ljúffeng, niður í hið ómissandi, lifir engu út og leiðir þannig áhorfandann inn í meistaralegan söguþráð með réttu og röngu án aukahluts í augum og stórbrotnar senur sem oft þarf í minna eintaki af tegundinni til að halda áhorfendum vakandi. Engar slíkar senur eru til staðar eða nauðsynlegar. Rökin eru sand heiðarleg við áhorfandann; Mikilvægur eign í tegund sem of oft nær spennu með blekkingum áhorfenda. Nei, þetta er ekki ungfrú Marble... Til hamingju með tónlistina Kvikmynd til að horfa á og njóta hverrar mínútu, ekki bara til að sjá.