Ég elska svo mikið við þessa mynd: tónlistina, kvikmyndatökuna, leiklistina, söguna og allar mormónaklisurnar. Þó að þær séu klisjur þýðir það ekki að þær séu ekki sannar! Þetta er ekki fullkomið, þetta er kvikmynd eftir allt saman. Þó að bannfæringar séu haldnar í vel upplýstum herbergjum með fallegum stórum skrifborðum og stólum, þá var alveg við hæfi að lýsa því sem myrkri, köldu senu sem þeir gerðu í þessari mynd. Mér fannst líka atriðið með englinum sem beið við strætóskýli og reykti sígarettu. Mér fannst þetta svo flott. Ég meina, ég trúi því að englar vaki yfir okkur. Hvað á maður að gera á meðan hann bíður? Reykingar eru leið sem sumir eyða tímanum á meðan þeir bíða. Ég elskaði kaldhæðnina vegna þess að mormónar gera slíkan samning um reykingar. Ég sá þessa mynd 7 sinnum í kvikmyndahúsum í Salt Lake og grét í hvert skipti! Það slær mig í burtu. Og ég hef horft á það 3 sinnum á myndbandi núna og það fær mig enn til að gráta í hvert skipti. Ég myndi stökkva á tækifærið til að sjá það aftur á stórum skjá. Ég vona að Tower-leikhúsið í Salt Lake komi með það reglulega aftur á aðalfundartímanum, sem sértrúarmynd (orðaleikur ætlaður, en ekki meint).