Aðallega óhlutbundið biblíulegt kjaftæði sem dregst í vel yfir tvo tíma. Það eina sem bjargar þessari mynd frá guðs kransinum (og það er bara einn guð, mundu) er óviljandi fyndinn samleikur og gott bardagaatriði sem kemur allt of seint í myndinni. Mestan partinn af tveimur klukkustundum fram að hasarsenunum er of mikið talað; samtalið er svo óhæft að myndin biður bara um að vera svikin af MST3K.George Sanders er alveg hræðileg; ein mest líflegur, of leikræna sýning sem ég hef séð. Brynner er ekki mikið betri; Stífur, viðarleikur hans, ásamt hræðilegu spádómsorðum spádómskökunnar, gerir Salómon frekar leiðinlegan og kjánalegan. Það virðist sem í hvert skipti sem Brynner opnar munninn kemur eitthvað ó-svo viturt og fáránlega hátt og voldugt út. Að vissu leyti er það ekki Sanders og Brynner að kenna, vegna vitleysu, kómískra samræðna og dæmigerðrar biblíulegrar einvíddar persónusköpunar, en þeir lögðu lítið upp úr því að öðru leyti. Hreimur Brynners minnir meira að segja svolítið á Schwarzenegger; þetta er ekki plús. Aðeins Lollobrigida tekst að forðast að skammast sín, með því að leika hlutverkið af meiri sannfæringu og á viðeigandi hátt sem hæfir hlutverki í svona kjánalegri mynd. Að lýsa þessum biblíupersónum sem einvíðum væri of að gefa þeim óverðskuldaðan heiður; persónusköpunin er hálfvídd.