Ég hef ekki enn horft á STARCRASH (1979) - þá alræmdu töff ítölsku útfærslu á STAR WARS (1977) - en það getur ekki verið mikið verra en þetta misgetna drasl sem, nægir að segja, gerir Mel Brooks svo-svo. GEIMKNÚTUR (1987) líta út eins og sannkallað listaverk! Reyndar er aðalástæðan fyrir því að GALAXINA er minnst yfirhöfuð nú á dögum vegna þeirra hörmulegu örlaga sem urðu fyrir aðalkonu hennar - Playboy miðvörðinn Dorothy Stratten sem var myrt af brjálæðislega öfundsjúkum eiginmanni sínum - áður en myndin hafði verið frumsýnd! Þrátt fyrir að Statten (sem síðar lét gera tvær ævisögur um hana þar sem Jamie Lee Curtis og Mariel Hemingway túlkuðu hana) leiki titilhlutverkið, er hún í fyrri hluta myndarinnar minnkaður við að vera stuð upp í stól sem virðist keyra geimskip á 27 ára ferð til einhverrar plánetu eða annarrar; Reyndar er Galaxina alhliða android sem þjónar líka brjáluðu áhöfninni nesti þeirra, fær það allt heitt undir kraganum og fer jafnvel í leit að Bláu stjörnunni (kórtónlist) þegar þeir lenda! Að þessu sögðu virðist Statten vissulega lýsandi í hvítum klæðnaði sínum og jafnvel þótt hlutverk hennar krefjist varla mikillar áreynslu af leiklistarhæfileikum sem hún gæti búið yfir, þá er það ekki beint niðrandi heldur. Það er samt kaldhæðnislegt að fyrir kvikmynd sem ber nafn hennar, hún er í skugganum af herlegheitum og tilvonandi brjálæðislegum uppátækjum samferðamanna sinna, sérstaklega hins pirrandi Captain Cornelius Butt (sem gefur þér hugmynd um hversu mikið gamanmál er til sýnis hér), langeyru, vængsportlegur litaður gaur, pottreyking, spakmæli vitna í gamlan Kínverja og það besta af öllu (tiltölulega séð) illmælt, grjótætandi, loðinn geimvera sem þeir halda fanga. Skúrkurinn í verkinu er málmklæddur óeiningur sem hlær þó best í myndinni þegar hann heyrir kórtónlistina í kjölfar þess að hann minntist á Bláu stjörnuna og segir: „Hvað er þetta ** t?" Það er lítið vit í því að telja upp sígilda vísindaskáldsöguna sem þessi óþefur svíður í fáránlegum tilraunum sínum til að svíkja tegundina þar sem þær eru ekki bara lélegar heldur augljósar; Ótrúlegt nokk, brjóstbrjósta en á endanum góðkynja geimveru er greinilega leikin af litlum öldungaliði í Hollywood, Angelo Rossitto! Fyrir hvers virði það er, þá eru senurnar teknar á plánetunni sem þeir heimsækja (sem líkist meira vestrænu leikmynd en plánetulandslagi) hafa gulleitan, sólríkan blæ og íbúar þess eru „mannlegir sælkera“ (kræsingar á matseðlinum eru meðal annars Skin and Tonic, Scotsman on the Rocks, Thigh Pies, Baked Alaskan, osfrv), svo ekki sé minnst á mótorhjólagengi sem þjónar sínu eigin sérstakan guð (Harley Davidson) og þegar hetjurnar okkar sleppa aftan á honum, þá þora þær ekki að skjóta á þær af ótta við að lemja „Drottinn“ þeirra. Guð (hræðilegt) svo sannarlega...