Íbúar íbúða á Manhattan þurfa að þola alls kyns óþægindi. Það versta er skortur á skápaplássi! Sumt fólk sem borðar úti allan tímann notar eldavélarnar sínar og uppþvottavélar sem geymslustaði vegna þess að skáparnir eru þegar fullir! Melvin Frank og Norman Panama, frábært gamanleikritahópur frá þeim tíma, sáu möguleikana í skáldsögu Eric Hodgins, en hetjan hans, Jim Blandings, þolir ekki þrönga íbúðina þar sem hann og eiginkona hans Muriel, og tvær dætur, verða að deila. Jim Blandings, framkvæmdastjóri Madison Ave., hefur fengið það! Þegar hann sér auglýsingu fyrir Connecticut búsetu ákveður hann að kíkja. Augljóslega, sem eigandi í fyrsta sinn, er Jim svikinn af fasteignamanninum til að kaupa niðurníddu húsið sem hann er tekinn til að skoða af óprúttnum umboðsmanni. Þetta er aðeins byrjunin á vandamálum hans. Hvað sem gæti verið að, fer úrskeiðis. Arkitektinn er beðinn um að koma með teikningu sem virkar ekki fyrir nýja húsið, eftir að hið upprunalega hefur verið rifið. Þar sem eitt vandamál leiðir af öðru er meiri peningur nauðsynlegur, og hvað sem upphaflega kostnaðurinn var, endar á uppsprengdu verði sem Jim hafði í raun ekki efni á. Myndin er skemmtileg vegna þriggja aðalhlutverkanna í henni. Cary Grant var leikari sem skildi greinilega persónuna sem hann var að leika og gerir sem mest út úr Jim Blandings. Myrna Loy, var yndisleg leikkona sem var alltaf áhrifarík að leika á móti herra Grant. Þriðja persónan, Bill Cole, gamall kærasti Myrnu, gerðist lögfræðingur fyrir Blandings, er ljúf og svívirðileg, eins og Melvin Douglas sýndi hann. Ein af Blandings-stúlkunum, Joan, er leikin af Sharyn Moffett, sem líktist Evu Marie Saint á óhugnanlegan hátt. Hin frábæra Louise Beavers leikur Gussie, en hefur ekki mikið að gera. Myndin er ástfangin mynd af James Wong Howe, sem vissi greinilega hvað hann átti að gera til að láta þessa mynd líta miklu betur út. Leikstjórn H.C. Potter er léttur og hann náði árangri í þessari mynd sem mun gleðja aðdáendur klassískra gamanmynda.