„Trúin á stóra öðrum sem ósýnilega valdastrúktúr sem er til í raunveruleikanum er hnitmiðaðasta skilgreiningin á ofsóknarbrjálæði. Slavoj Zizek Þetta er umfjöllun um "Marathon Man" og "The Falcon and the Snowman", tvær myndir eftir leikstjórann John Schlesinger. Þó að Hitchcock og Lang hafi komið með "samsæristrylliinn" til Hollywood, þá blómstraði tegundin aðeins seint á sjöunda áratugnum og 70, með myndum eins og "The Parallax View", "Z", "Marathon Man", "Capricorn One", "The Manchurian Candidate", "Three Days of the Condor" og "All The President's Men". Þetta var öld Víetnams og Watergate, almenningur var mjög tortrygginn í garð allra stjórnmálaleiðtoga. Tegundin hélst róleg á níunda áratugnum og snemma á tíunda áratugnum, þar til "X Files" sjónvarpsþáttaröðin lifnaði við. Með slagorðum eins og „Sannleikurinn er þarna úti“ og „Treystu engum“, setti serían fram heim gríðarstórra samsæra og ráðagerða, hinn almenna mann á miskunn alls kyns fáránlega vandaðra ráðagerða. Eina leiðin út úr völundarhúsinu? "Berjist við framtíðina!" eins og yfirskrift síðasta þáttaraðar seríunnar lýsti yfir. Það var greinilega skylda okkar að troða í gegnum völundarhús upplýsinganna og uppgötva einhvern fáránlegan „sannleika“ sem tryggði okkar eigið frelsi. Þessi þróun endaði með uppsveiflu internetsins, samsæristryllir víkja nú fyrir „samsærisheimildarmyndum“. Netkynslóðin sló í gegn óháðum heimildarmyndum eins og "Loose Change" og "Zeitgeist", á meðan Michael Moore hreif áhorfendur sína með efni eins og "Fahrenheit 9/11". Allar þessar heimildarmyndir trúðu á „leynileg skipan“, hóp auðmanna stjórnmálamanna og kaupsýslumanna sem leggja á ráðin um að draga úr mannréttindum og hneppa heiminn í þrældóm. Þeir berjast við að búa til einstæða goðsögn, tengja saman ýmis samsæri og falda dagskrá í eina, alltumlykjandi frásögn sem útskýrir tilgang og tilgang og framtíð alls. Þessi þörf á að "straumlínulaga frásagnir", til að gera þær "skilvirkari", er endurspeglast í vísindasamfélaginu, sem berjast við að búa til „Grand Unification Theory“ og að lokum „Theory of Everything“, sem sameinar allt frá skammtafræði til sérstakrar afstæðisfræði í eina risastóra alltumlykjandi formúlu. Þannig að á endanum á „samsæristryllirinn“ rætur í löngun mannsins til að hafa stjórn. Viðfangsefni nútímans er sá sem sýnir beinlínis tortryggni gagnvart opinberum stofnunum, en trúir á sama tíma á tilvist samsæris (óséður Annar sem dregur í taumana). Þessi, að því er virðist, mótsagnakennd tenging af tortryggni og trú, er nákvæmlega tengd fráfalli hins stóra Annas. Hvarf þess veldur því að við byggjum upp Annað af hinum (samsæri) til að flýja hið óbærilega frelsi sem tapið veldur. Aftur á móti er engin þörf á að taka Stóra Annað alvarlega ef við trúum á Annað hins. Okkur er því heimilt að sýna tortryggni og trú á jafnræði. Maðurinn leitast þannig við að ná yfirráðum yfir villulausum alheimi, að búa til einskonar föðurlega barnapíu (hvort sem það er Guð, stærðfræðiformúla, samsæriskenning, skýring á ofbeldi/samsæri/morðum/stríði o.s.frv.) sem gefur merkingu og táknræna reglu. Stóri hinn veitir hinum trúaða fullvissu. Það er "lífsstílsval", í ætt við trúarbrögð, þar sem staðurinn hans í heiminum er háður hreinni rökleysu. Vandamálið með flestar „samsæristryllur“, allt frá saklausum dögum Hitchcocks „Topaz“ og allt upp í nútíma rétti eins og „Da Vinci lykillinn“, er tvíþætt. Í fyrsta lagi eru þeir ekki rangir þegar þeir gefa í skyn að eitthvað sé "rangt" meðal "elítunnar" eða "besta fólksins", heldur eru þeir rangir í einstaklingsmiðaðri og persónugerða ferlum sem eru félagslegir, sameiginlegir og kerfisbundnir, nálgun sem gefur til kynna að það sé réttlátt. spurning um persónulegt siðferði frekar en samfélagsgerð. Í öðru lagi, og síðast en ekki síst, horfa þessi "samsæri" framhjá þeirri staðreynd að Stóri Annað er einfaldlega ekki til. Það er engin táknræn röð sem dregur í taumana. Sumir nútímalegir „samsæristryllir“ („Eyes Wide Shut“, „Existenz“ o.s.frv.) viðurkenna þetta, með óflækjulegum vef sínum af lygum, slysum, sannleika og hálfum sannleika, aldrei neitt sem bætist við, ekkert alltaf skynsamlegt, hið raunverulega og hið ofraunverulega, sannleikurinn og löngunin, allt óskýrt, án nokkurs auðkennanlegs „ground zero“, en þetta eru aðallega kvikmyndir eftir vitsmunalega leikstjóra. Í samanburði við þessar nútímalegu „samsæristryllur“, „Marathon Man“ og „The Falcon and the Snowman“ eru jákvæð fornaldarleg. "Marathon Man" fjallar um framhaldsnema (Dustin Hoffman) sem flækist í viðskiptum stóra bróður síns (Roy Scheider), sem því miður hefur að gera með njósnara, byssur, tvíboða, demöntum og vondum nasistatannlæknum. Scheider er ljúfur, Hoffman er frábær og Schlesinger slær okkur með fallegu myndefni (afhjúpun Eiffelturnsins er töfrandi), en það sem er áhugaverðast við myndina er hvernig ýmsar söguþráður hennar skerast ekki fyrr en eftir 1 klukkustund . Jafnvel þá tekur það hálftíma í viðbót þar til hlutirnir byrja að meika. Því miður endar myndin með klisjukenndu uppgjöri milli illmennisins og góða stráksins, allt snyrtilega leyst og útskýrt."Fálkinn og snjókarlinn" er aðeins metnaðarfyllri. Sean Penn og Timothy Hutton leika tvo vini sem selja Sovétríkjunum leyndarmál stjórnvalda. Hutton vinnur hjá almannavarnaverktaka og smyglar upplýsingum út af skrifstofu sinni og í hendur Penn, lítinn tíma eiturlyfjasala sem er ekki í vandræðum með að selja til KGB. Penn gerir þetta eingöngu fyrir peningana, á meðan Hutton er vonsvikinn með bandarísk stjórnvöld (sérstaklega tilraun þeirra til að steypa leiðtoga Ástralíu af stóli) og selur því leyndarmálin stranglega vegna þess að hann hatar hvernig land hans framkvæmir glæpi og njósnaleiki. Með öðrum orðum, myndin fjallar um samsæri sem framkvæmt var sem svar við samsæri."Marathon Man" 7.9/10 "Fálkinn og snjókarlinn" 8/10 Fyrir utan einkennilega slatta bílslys og klisjulegan endi þess, "Marathon" Man“ er áhrifarík spennumynd, með nokkrum snyrtilegum senum. "Fálkinn og snjókarlinn" er enn betri, Penn skilar eftirminnilegum leik.