Örugglega ekki góð mynd en hvergi eins slæm og sumir myndu mála hana til að vera. Nightmare in Wax segir frá manni, sem fékk andlit sitt afskræmt í dæmigerðu flashback-senu, hefndi sín á þá sem beina ábyrgðina og þá óbeint fyrir tapið í lífi hans - einkum ást og félagsskap fallegrar ungrar leikkonu. Cameron Mitchell leikur listamanninn með sínum dæmigerða hæfileika, þó takmarkaðan hæfileika. Reyndar fannst mér hann gefa eina af betri frammistöðum sínum. Hvað þýðir það nákvæmlega? Mitchell er með augnplástur, reykir endalaust sígarettur, klæðist mjúkum kyrtli og talar við sköpun sína í vaxi. Þetta eru ekki venjulegu vaxdúllurnar þínar, heldur fólk sem er enn á lífi sem er stjórnað af einhverju sermi sem gerir það að verkum að það missir stjórn á allri taugastarfsemi. Þeir verða uppvakningar í raun. Mér fannst forsendan hér vera frumleg ef ekkert annað. Það hefur einhverja fáránlega skýringu, en þjónar söguþræðinum. Þetta er kvikmynd frá sjöunda áratugnum að vissu leyti með geðþekku myndavélaverki eftir Bud Townsend og félaga. Leikurinn er miðlungs en Mitchell, Scott Brady og Barry Kroeger gefa áhugaverðar beygjur. Vaxmyndir frá liðnum tímum Hollywood eru gerðar á mjög áhrifaríkan hátt og flestar staðsetningartökur voru mjög trúverðugar. Endir myndarinnar hverfur í eitthvað sem er ekki alveg raunverulegt - annað hvort annað dæmi um menningarbíó frá sjöunda áratugnum eða endalok sköpunargáfu handritshöfundarins. Ég er að spá í það síðarnefnda. Þrátt fyrir marga galla hafði ég gaman af myndinni. Opnunarsenan sem sýndi leikara þegar verið var að ná í hann var á áhrifaríkan hátt gert sem og lögregluelti við sjávarsíðuna.