Rithöfundurinn og leikstjórinn Dean Bell bauð upp á marga óvænta og spennandi augnablik í þessari hógværu en þó sannfærandi vegamynd. Samtal hans var snöggt og notkun hans á mjög stuttum endurlitsþáttum var sérstaklega áhrifarík í frásagnargerð myndarinnar. Í hjarta myndarinnar er persóna Alice, sem er á flótta frá New England fortíð sinni í örvæntingarfullri viðleitni til að komast að Flórída. Á leiðinni ferðast hún með sérvitringum, Bill og Söndru, sem gera ótrúlega tilraun til að snyrta Alice sem vændiskonu sem þénar peninga á vörubílastoppum. Sem nýliði í sínu fyrsta skjáhlutverki er Emily Grace sem Alice tilkomumikil. Það er ekki rangur nótur í persónuvali hennar. En myndin er þess virði að horfa umfram allt fyrir hina snjöllu en viðkvæmu persónu Söndru, eins og hún er meistaralega sköpuð af Judith Ivey. Það er sérstaklega slyngur undirtexti á nánast hverju augnabliki þar sem Ivey er á myndavélinni. Sem áhorfandi fann ég sjálfan mig að stöðva upptökuna, spóla til baka og rifja upp atriði hennar til að reyna að greina sálfræðilega fíngerðina. Myndin vekur upp eftirfarandi spurningu um persónurnar: Eru Bill og Sandra góðir Samverjar, eða eru þeir illir. par af Dickensískum rándýrum að bráð á hinni unglegu Alice? Einn af styrkleikum myndarinnar er að hún svarar aldrei alveg þeirri spurningu. Alice virðist sjálfsöruggari en hún byrjaði vegna reynslu sinnar af Bill og Söndru. En er hún virkilega betri manneskja? Að hluta til gamanmynd, að hluta vegamynd og að hluta til fullorðinsdrama, þessi vandlega unnin mynd tekst að ná til okkar á mörgum sviðum.