Það kom mér mjög á óvart að heyra að Goldie Hawn hlaut Óskarsverðlaun fyrir þessa mynd. Hún virtist mjög lífvana og algjörlega skólauð af hinum 54(!) ára gamla Bergman í atriðunum þar sem þau eru hlið við hlið. Ef það hefði verið skrifað í dag held ég að Bergman og ungi maðurinn Ivan hefðu slitið saman (Ingrid er svo miklu heitari en Goldie...) og þær tvær sjálfhverfu persónur sem Matthau og Hawn léku yrðu skildar útundan í kuldinn. En það var skrifað í lok sjöunda áratugarins og líður eins og Plaza Suite eða Barefoot in the Park. Samt sem áður, einstakir þættir Matthau, sakleysi Hawn og flottur frammistaða Bergmans gera þetta frekar notalegt á að horfa.