Ég sé töluvert af jákvæðum umsögnum á þessu borði, þar sem reynt er að endurvekja þessa mynd frá dauflegri stöðu sinni og koma af stað sértrúarsöfnuði. Ég sé venjulegt væl - "Ég held að þessi mynd sé bara ekki fyrir þá sem auðveldlega móðgast," "Þessi mynd er ekki Shakespeare," o.s.frv. „Road Trip“ var það ekki heldur! Og ég hló af mér í þeirri mynd! Það er leið til að gera grófa, bragðlausa gamanmynd og skila hlátri; og það er leið til að ... gera það bara gróft og bragðlaust. „Whipped“ reynir að vera „Swingers“ án vitsmuna eða vitsmuna. Hún virðist hafa verið skrifuð með barnslegum augum 14 ára drengs. Í guðanna bænum eiga persónurnar í þessari mynd að vera hvítflibbar, réttlátir borgarar - og þeir tala eins og sumir af hálfvitunum sem ég þekkti á fyrsta ári í menntaskóla! Samræðurnar eru fléttaðar - meira eins og drukknar - með fjögurra stafa orðum. Þú myndir halda að fólk með stöðu þeirra hefði einhverja gráðu af greind - og víðtækari orðaforða. Horfðu bara á Whit Stillman mynd og þú munt sjá muninn. Svo ekki sé minnst á þá staðreynd að samræðan hljómar algjörlega óraunhæf og beinlínis teiknimyndaleg. Ef þú þekkir einhvern farsælan, hvítflibba kaupsýslumann sem talar eins og persónurnar í þessari mynd - vinsamlegast láttu mig vita og kynntu mig fyrir þeim. Pirrandi kynferðislegt bull þeirra jafngildir venjulegu spjalli í búningsklefa meðal unglinga sem eru nýkomnir á kynþroskaaldur. Það er nákvæmlega ENGIN innsýn í sambönd, kynlíf eða...hvað!!! Það er bara léleg afsökun til að sýna fjöldann allan af afar--og ekki taka orðinu "afar" sem sjálfsögðum hlut, því ég meina það af öllu mínu hjarta - grófum gaggum. Þetta eru gaggs án efnis. Gabb sem er meira ætlað fyrir stun en grín. Atriðið í lokin á milli Amöndu Peet og vinkvenna hennar var algjörlega ókallað og algjörlega ósannfærandi. Það eru nokkrar kvikmyndir sem fela í sér samskipti meðal kvenna sem voru skrifaðar af (beinum) körlum og spila frábærlega. Þessi vettvangur felur í sér straum af kynferðislegum myndlíkingum og látbragði. Það felur í sér samræður af því tagi sem þú getur aldrei hugsað þér að fara úr munni konu. Þetta var ein af þessum áberandi-skrifuðum-af-gaur senum. Ég var ekki að trúa því í eina sekúndu. „Whipped“ er hreinlega sjúk karlmannsfantasía sem er jafn flat og pirrandi. Ég fékk (mjög) lítið hlátur úr þessari algerlega gleymsku gamanmynd, og það var líklega afleiðing af örvæntingu. Þegar þú ert ekki að hlæja í langan tíma leitar þú í örvæntingu eftir húmor í léttvægustu hlutum. Svo ég myndi ekki merkja það sem jákvætt.