Útgáfan frá 1935 af "Enchanted April" tekst að vera í senn leiðinleg og ómálefnaleg. Það er erfitt að sýna umbreytandi töfra myndatöku Ítalíu í stúdíói með aðeins staðalímyndaðri ítalskri hegðun til að bera. Umbreytingin á fjórum ókunnugum sem flýja London eru samstundis í skerinu frá fyrsta degi til viku síðar. Í stað þess að þróast, snýr handritið á rofa og persónurnar eru öðruvísi. Eiginmennirnir eru nógu leiðinlegir í leifturmyndum án þess að snúa upp, jafnvel þótt nærvera þeirra reki ekki konurnar fjórar aftur inn í skeljar þeirra og/eða ófriði. Jessie Ralph er skemmtilegust (hreyfa sig í stað þess að tyggja alfarið upp landslagið) og Katharine Alexander hefur einhvern hrífandi sjarma úr skugga eiginmanns síns (og burt frá hræðilegu læti hans). Ann Harding er ómerkileg hér (með framleiðslukóðanum er framfylgt). Hún var með viðeigandi línu í fyrri (forkóða) mynd, „When Ladies Meet“: „Þú ert ekki þess virði að eina mínútu af einni kvíðaklukkutíma sem annað hvort okkar hefur gefið þér,“ en í „Enchanted April“ geturðu aðeins horft meiða, flýta sér út og boða trúnað við villandi eiginmann sinn.