Ég hafði ekki séð þessa mynd í sennilega 35 ár, svo þegar ég tók eftir því nýlega að hún yrði aftur í sjónvarpi (kapal) í fyrsta skipti í mjög langan tíma (hún er ekki til á myndbandi), þá var ég viss um að Ég saknaði þess ekki. Og ólíkt svo mörgum öðrum myndum sem virðast missa ljómann þegar þær eru loksins skoðaðar aftur, fannst mér sjónrænar myndirnar frá „Pride of the Marines“ vera eins lifandi og áhrifaríkar og ég man fyrst eftir. Hvað gerir þessa mynd svona sérstaka? Allt. Byggt á sannri sögu Al Schmid og félaga hans í vélbyssuáhöfninni í orrustunni við Tenaru ána á Guadalcanal í nóvember 1942, heldur handritið sig 95% trú bókinni sem það var byggt á, „Al Schmid, Marine. “ eftir Roger Butterfield, aðeins nógu mismunandi til að mæta tímatakmörkunum kvikmynda. Þetta er ekki dæmigerð „stríðsmynd“ þar sem hasarinn er í aðalhlutverki og raunar er stríðsatriðið stuttar 10 mínútur eða svo í miðri mynd. En þetta eru eftirminnilegar 10 mínútur, teknar í minnsta ljósi sem hægt er að lýsa næturbardaga og er laust við þá spottlegu hetju eða lygar sem venjulega herja á tegundina. Á vissan hátt sennilega á undan sinni samtíð var náttúrulega dramatíkin í því sem gerðist þar meira en nóg til að koma á framfæri við áhorfendur hið áþreifanlega, ljóta, hrottalega eðli bardaga og hneykslaði sennilega áhorfendur þegar þeir sáust rétt eftir stríðið. Þessi mynd snýst ekki um að „dýrða“ stríð; Ég get ekki ímyndað mér að neinn sjái það bardagaatriði og VILJI ganga í þjónustuna. Ekki strax, allavega. Það sem þessi mynd snertir í raun og veru er afleiðing bardaga og hvernig skemmdir menn geta lært að endurheimta líf sitt. Það er frábært sjúkrahússena þar sem tugir manna ræða þetta og mér finnst það vera önnur ástæða fyrir því að myndinni var svona vel tekið - hún var einstaklega vel skrifuð. Það er „draumaröð“ sem gerð er í öfugri mynd (neikvæð kvikmynd) sem virðist næstum tilraunakennd og leikurinn er líka sterkur, undir forystu John Garfield. Garfield var fullkominn í hlutverkið því eðlislæg skapgerð hans og Schmids voru næstum því þau sömu og Garfield hitti Schmid og bjó meira að segja með honum um tíma til að læra eins mikið og hann gat um manninn og hlutverk hans. Leikarar gera ekki svo mikið lengur, en bætt við jöfnuna er það bara enn ein ástæðan fyrir því að þessari mynd tekst að segja svona erfiða, óaðlaðandi sögu.