Ég veit ekki af hverju ég gef mér tíma til að rifja upp þessa tímasóun mynd. Ef þú heldur fast við það nógu lengi í von um fullnægjandi niðurstöðu góð, slæm eða óvænt ekki. Það fer loksins í taugarnar á sér eftir stífar, formúlulegar, fyrirsjáanlegar samræður og leik. Innanhússenur eru svo harkalega upplýstar að þú heldur að ef myndavélin væri stækkuð einum millimetra lengra myndi þú sjá klieg-ljósin. Búningar, hárgreiðslur og sett eru sterkjuð, pressuð og óaðfinnanleg. Eigum við að ímynda okkur að venjulegt fólk hafi raunverulega búið svona í byrjun 20. aldar í Arizona? Samanburður annarra dóma við Sam Peckinpah er móðgun við Peckinpah: að minnsta kosti fléttaði þessi leikstjóri ofbeldi sitt inn í samhengi ringulreiðar og óreiðu. HARD MEN's gore er óþarfi sprenging squibs frá tré eftirlíkingar af vondum gaurum með vel snyrtir neglur. Ha?!? Ég trúi því að Heston hafi haldið að hann gæti hafa verið að gera eitthvað verðugt með þessari mynd. (Hann fær að þrýsta byssunni sinni í köldu fingurna.) En Coburn? Ég mun aldrei giska á hvers vegna hann skráði sig í þessa svívirðingu. Viltu sjá kvikmynd um endalok Vesturlanda eins og við þekktum þau, endalok vestra eins og við þekktum þá? Horfðu aftur á THE SHOOTIST eða ÓFYRIRGEFIÐIÐ. THE LAST HARD MEN er grín að minningargrein um vestrænan.