Gríðarmikil geimvera hraplendir á jörðinni og eyðir brátt eyðileggingu á almenningi og notar fyrst leysigeislabyssuna sína til að leysa upp í ryk næstum hvern einasta mann sem hann sér (það er þegar markmið hans er ekki voðalega langt) og síðar berum klærnar hans. sem honum finnst gaman að rífa út og borða mannamilta! Allt í allt er þetta frekar kjánalegt efni. Ég verð að gefa því nokkur stig fyrir að vera svolítið skemmtileg stundum. Ég hafði reyndar gaman af hugalausum geislabyssubardaga í upphafi og sumum síðari yfir toppi gore effektunum. Hins vegar hjálpar það ekki þegar skrímslið veitir einu sannarlega skemmtilegu augnabliki myndarinnar og hann er ekki á skjánum stóran hluta af sýningartíma myndarinnar. Leikurinn í þessu öllu er einfaldlega hræðilegur og áhugamaður og aðalhetjan okkar, Sheriff Cinder, er allt of óaðlaðandi til að vera með heitasta skvísuna í myndinni. Ég þarf líka að taka af mér stig fyrir að afrita HLUTIÐ ÚR ÖNNUR HEIM (1951) á hreinskilnislegan hátt nokkrum sinnum. Þegar skrímslið er ekki á höttunum eftir er NIGHTBEAST allt of sljór og á endanum verða árásir hans svo endurteknar og fyrirsjáanlegar að þær verða minna skemmtilegar. Horfðu á þennan bak til baka með 1951 THING og sjáðu muninn á persónusköpun, athygli á söguþræði og smáatriðum og að skapa spennu fyrir skrímsli í lauslegri mynd.