„Masters of Horror“ hefur reynst lélegur vettvangur fyrir „skilaboðaþætti“ og þó að hægt sé að færa ákveðin rök fyrir „Screwfly Solution“ Joe Dante (einn besti þáttur seríunnar, punktur), þá er mest reynt að gera það. hafa reynst steðjaþungir og lítt áhrifamiklir (ekkert dregur úr hryllingi meira en sápukassi). Og 'Pro-Life' blandar einfaldlega afturhaldssömum sjónarmiðum saman við ofurofbeldi; unga Angelique (Caitlin Wachs), sem sést hlaupa í gegnum skóginn, verður næstum fyrir barðinu á 2 læknum (Mark Feuerstein og Emmanuelle Vaugier) sem keyrði bara inn til vinnu á staðbundinni (og einangruðu) fóstureyðingarstofu. Faðir Angelique, Dwayne (Ron Perlman), er steinkaldur, öfgahægri heilagur valsari sem mun gera allt til að koma í veg fyrir að dóttir hans fari í fóstureyðingu. Þó ekki væri fyrir neitt annað, safnaðist 'Pro-Life' fyrir umdeildu málefni sínu, en John Carpenter meðhöndlar allt þetta verkefni af óvæntu skeytingarleysi - hann virðist jafnvel hafa minni áhuga á að gera kvikmynd en handritið sjálft (sem er að vísu lélegt); hægur gangurinn byggir enga spennu og færir einfaldlega söguþráðinn sem þegar er í gangi á skrið. Jafnvel þegar Dwayne og synir hans ráðast inn á heilsugæslustöðina, logandi byssur, þá er það töfrandi ekki atburður; síðar, þegar læknir er pyntaður með „fóstureyðingu karlmanna“, kemur atriðið út sem óþarfa og óþarfa - tilraun til að púða út hina undirskrifuðu kvikmynd. Slæm frammistaðan (Perlman er því miður eytt hér) verða útsprengi handritsins og leikstjórn Carpenter er uppgefin, eins og 'Pro-Life' sé uppspretta næstu heitu máltíðar hans. Þegar köngulóarvera með mannshöfuð og gaur í latexskrímslabúningi eru að þvælast um gangina, verður þú bara að velta fyrir þér hvað hugurinn á bak við þetta rugl hafi verið að hugsa...