Á sjöunda áratugnum var þessi ömurlega rannsókn á Joy, ungri eiginkonu verkalýðsins, kynning á ferli Ken Loach, sem varð einn virtasti og virtasti breski kvikmyndagerðarmaður allra tíma. Þá vissi ég afskaplega lítið um Brecht, pólitík eða raunveruleika hinna fátæku, og ég var frekar hrifinn af fagurfræði myndarinnar, frjálsum stíl, ströngu litamyndatökunni og einleikunum hans Joy fyrir framan myndavélina. Það kom mér líka mjög á óvart að finna að Terence Stamp (sem var orðinn frægur, þökk sé „Billy Budd“, „The Collector“ og „Modesty Blaise“) hafði svo lítinn skjátíma. Þrátt fyrir að 20th Century Fox hafi dreift „Poor Cow“ í Panama, hélt Loach sig ekki í almennum kvikmyndum (sem þessi mynd er varla) og ég missti sambandið við myndirnar hans. Ég heyrði bara af velgengni hans, "Kes", "Family Life", "Black Jack". þangað til ég náði mér á níunda áratugnum. Fallega titillagið eftir Donovan er að vísu til í safnriti hans „Troubadour“.