Öðru hvoru kemur kvikmynd sem verður svo hræðileg að ég finn mig knúinn til að vara fólk við. Ef ég erfiði alla mína daga og ég get bjargað einni sál frá því að horfa á þessa mynd, hversu mikil mun þá gleði mín verða. Hvar á að byrja umræðu mína um sársauka. Til að byrja með var tónlistarsamsetning á fimm mínútna fresti. Það var engin persónuþróun. Sérhver persóna var staðalímynd. Við áttum blótsyrða, feitan gaur sem borðar kleinuhringi, bjánalegan erlendan gaur o.s.frv. Handritið leið eins og það væri verið að skrifa það þegar verið var að taka myndina. Framleiðslugildið var svo ótrúlega lágt að mér leið eins og ég væri að horfa á myndbandakynningu á unglingastigi. Hafa leikstjórar, framleiðendur o.s.frv. séð kvikmynd áður? Halestorm versnar og versnar með hverri nýrri færslu. Hugmyndin að þessari mynd hljómaði svo fyndinn. Hvernig gætirðu farið úrskeiðis með Gary Coleman og handfylli af nokkuð lögmætum leikurum. En trúðu mér þegar ég segi þetta, það fór úrskeiðis, MJÖG RANGT.