Eins og John Grierson benti á: "Hægt er að skilgreina heimildarmyndategundina svona: skapandi túlkun veruleikans" Þessi stórkostlega 180 mínútna heimildarmynd markar í fyrsta skipti sem tölvugert verkefni um risaeðlur virðir greind áhorfandans. Þegar ég sá Jurassic Park, sem ég bjóst við með mikilli spennu, varð ég eftir afar vonsvikinn. Vissulega voru risaeðlurnar frábærar, en sögusagan var óþörf. Ég hugsaði: „Hvað ef þeir gerðu heimildarmynd um risaeðlur, án grátandi barna eða slæmra orðaleikja, bara risaeðlur gerðar eins raunhæfar og hægt er, til að leyfa okkur að dásama það sem einu sinni var veruleiki.“ Draumur minn rættist. BBC hefur framleitt spennandi heimildarmynd sem kannar mismunandi tímum risaeðlanna. Þessi hluti er til allra þeirra sem virðast vera ósammála þeirri staðreynd að þeir þurftu á mörgum stöðum að giska á hegðun, húðmynstur o.s.frv.: Auðvitað verða þeir að . Enginn var þar. Mér finnst frábært að þeir gætu sett fram eitthvað eins raunhæft og það. Getgáturnar eru allar byggðar á vitneskju margra steingervingafræðinga og það gerir áhorfandanum kleift að hafa nokkuð góða hugmynd um hvernig það var. Ef þú vilt halda þig við það sem við vitum fyrir víst, farðu þá bara að heimsækja risaeðlubeinasafn. Þess vegna tók ég Grierson-tilvitnunina inn í upphafi þessarar athugasemdar. Allavega, hattinn burt fyrir höfundum hennar.