Ég vildi að krakkamyndir væru enn gerðar á þennan hátt; dimmt og djúpt. Það var (fáðu þetta) persónuþróun (og Charlie er ímynd hinnar kraftmiklu persóna), söguþráður, frábært fjör, tilfinningaleg þátttaka og skynsamlegt, tengt og stöðugt þema. Ef ekki væri fyrir handfylli af söng- og dansrútínum, hefðirðu aldrei haldið að þetta væri krakkamynd og þess vegna gef ég henni svo háa einkunn. Þessi mynd er frábær mynd, hvað þá fyrir krakkamynd. Sem leiðir mig að öðru atriðinu mínu: þetta hlýtur að vera myrkasta „krakka“ mynd sem ég hef séð í langan tíma, þetta kemur frá 22 ára manni. Ég væri hneykslaður að sjá hvaða barn undir 8 ára aldri sem er ekki alveg skelfingu lostið stóran hluta af seinni hluta myndarinnar og sumum fyrri hluta myndarinnar, og þetta endar allt með einum sorglegasta endi sem þú gætir rekist á. (ala "Jurassic Bark", fyrir ykkur sem eruð "Futurama" aðdáendur), og þetta er það sem gerir þessa mynd svo góða. Bara vegna þess að myndin vekur almennt fram tilfinningar sem okkur líkar venjulega ekki að finna og gerum ráð fyrir að séu slæmar gerir myndin sjálf ekki slæm; í raun þýðir það að það hafi tekist. Góðar fyndnar kvikmyndir eiga að fá okkur til að hlæja; góðar hryllingsmyndir eiga að gera okkur hrædd; góðar sorgarmyndir eiga að gera okkur sorgmædd. Málið mitt er að góðar kvikmyndir eiga að HÆFJA þig, ekki bara skemmta; þessi mynd hreyfði mig. Þessi mynd er líka ótrúlega ofbeldisfull miðað við nútíma mælikvarða fyrir krakkamynd og inniheldur efni sem, miðað við nútíma mælikvarða, gæti ekki hentað sumum börnum. Foreldrar, ég myndi segja að horfa á það fyrst. Ég er venjulega ekki einn um að segja neitt um svona hluti, en ég sá þetta bara í gær og það kom mér meira að segja á óvart.