Fyrsti þáttur Visconti, Ossessione, er útfærsla á The Postman Always Rings Twice eftir James M. Cain. Nú, ég kannast ekki við þá bók eða aðrar kvikmyndaútgáfur, en ég er mikill aðdáandi Cain's Double Indemnity (miklu meira en ég er aðdáandi kvikmyndaútgáfu Billy Wilder af henni, reyndar). Skáldsögurnar tvær virðast vera mjög svipaðar. Bæði fela í sér ólöglegt ástarsamband þar sem gráðug eiginkona kvartar við siðferðilega veikan mann yfir því að eiginmaður hennar sé einskis virði og vondur við hana. Giovanna, konan í þessari ítölsku útgáfu, sem Clara Calamai leikur mjög vel, er ekki ill í holdi eins og eiginkonan í Double Indemnity, en hún virðist mjög dekrað. Eiginmaður hennar (frábær frammistaða Juan de Landa) er svolítið grimmur við hana, en hún slær mig eins og hún sé að minnsta kosti jafn ósveigjanleg við hann. Hann er eldri en hún og óaðlaðandi, svo hún er frekar hverful. Þegar Gino birtist, ungur, vöðvastæltur maður, tekur það hana um fimm mínútur að koma honum í rúmið. Hún svitnar og vill vera með honum að eilífu, en hún er föst með eiginmanni sínum. Þau hætta saman í fyrstu en þegar þau hittast aftur ætla þau (að því er virðist, þó að þetta sé viljandi óljóst) að myrða eiginmanninn. Þeim gengur vel og þau flytja aftur til heimabæjar konunnar til að reka barinn sem eiginmaður hennar átti. Gino er mjög lítt áhugasamur um þessa hugmynd. Hann vill Giovanna, en það eina sem hann vill svo sannarlega ekki er að sitja á einum stað það sem eftir er ævinnar. Samband þeirra hrynur fljótt. Ossessione er mjög flókin mynd með flóknum persónum. Það er alltaf heillandi, en það varir aðeins of lengi. Eftir tvær klukkustundir og tuttugu og tvær mínútur get ég ekki, fyrir mitt líf, áttað mig á því hvað það tók svona langan tíma! Þetta er að hluta til vegna nýraunsæislegra stílbragða sem Visconti var að finna upp í þessari mynd. Þetta var þegar allt kemur til alls fyrsta myndin sem hlaut það merk. Við sjáum mikið af hasarnum lengjast eins og það væri í raunveruleikanum, án þess að flýta okkur að næsta söguþræði. Ég hef séð margar myndir Visconti og sú eina sem mér finnst betri en þessi er Rocco and His Brothers (1960). Leikstjórn hans er eins frábær og hún var alltaf, myndavélin hreyfist frábærlega og klippingin fullkomin. Mér finnst líka þörf á að benda á besta frammistöðu myndarinnar, eftir Dhia Christiani sem ung (framandi) dansari og vændiskona að nafni Anita sem Gino hittir eftir að hann byrjar að reyna að slíta sig frá Giovanna. Hún er aðeins í myndinni í kannski fimm eða sex mínútur og hún hefur aðeins nokkrar línur. Það er átakanlegt hversu mikið Visconti og Christiani geta gert við þessa persónu á stuttum tíma. Hún er algjörlega hjartnæm. 9/10.