Söguþráður sem er heimskulegur fram yfir trú. Hins vegar, sem sagt, það verður að viðurkenna að aðalleikararnir fara í hlutverk sín eins og það væri Shakespeare. Og það er eins og það á að vera. Það er ekki þeim að kenna að rithöfundurinn virðist vera í dái. Hatturinn burt fyrir því sem er í raun mjög slæg frammistaða Joanna Kerns. Hún sannar að þó það sé ekki á síðunni þýðir það ekki að ekki sé hægt að grípa hlutverk og grafa sig í það. Og hún gerir það af kappi. Gott hjá henni. Sama til Christine Elise sem er kölluð til að vera lítið annað en rugluð og grátbrosleg, en fer langt umfram það sem handritið biður um. Og Grant Show líka. Útskrifaður af dag- og besta sápum (Ryan's Hope, Melrose Place). Hann er alltaf fjölhæfur og vanmetinn. Helsti galli hans virðist vera ómögulegt að hunsa útlit hans. Hann er traustur, vel byggður leikari sem getur miklu meira en hann fær almennt tækifæri til að gera. Restin af leikarahópnum er í grundvallaratriðum gluggaklæðning. Leikstjórnin er fullnægjandi og handritið, eins og ég benti á, frekar fávitalegt. þessi til að njóta þriggja góðra leikara í aðalhlutverkum sem gleðjast yfir því að framkvæma mikið þarfa landslag. Það er gaman.