Ég var mikill aðdáandi seríunnar sem barn og eftir það hefur hún alltaf verið í huga mér sem ein af þessum eftirminnilegu teiknimyndum sem skiptu sköpum í upphafi níunda áratugarins samanborið við fyrri teiknimyndir (Heidi, Barbapapa, Il Etait une Fois l 'Homme..., sem ég elska flest). Mér finnst að aðrar svipaðar japanskar teiknimyndir af þessu tagi, sem gefnar voru út síðar, geta ekki passað við Mazinger Z, þar sem þær fóru að endurtaka sama mynstur á leiðinlegan hátt. Þessi hlutur, nýjungin, gæti verið einn af bestu eiginleikum Mazinger Z. Annar góður punktur er uppfinningasemi þess, með svo mörgum eyðslusamum skrímslum, undarlegum tækjum og furðulegum persónum; Reyndar vorum við spennt að sjá hverja nýja afborgun til að komast að því hvers konar ný djöful eða vond vél beið okkar!