Það tekur smá tíma að venjast Nebraskan staðsetningum Nick Nolte áður en við getum auðveldlega samþykkt hann sem frægt leikskáld á milli heimsálfa. Þegar þú ert kominn framhjá barnum breytist hún í heillandi sögu af manni sem missir allt á meðan hann reynir að gera gott.Nolte, bandarískur, flytur til Þýskalands, giftist frægri leikkonu og er ánægður í alla staði þar til stríð er við það að brjótast út. John Goodman heimsækir hann glaðværan Bandaríkjamann, sem fær hann til að samþykkja starf sem gyðingahatursútvarpsmaður fyrir nasista. Nolte hefur enga pólitík en telur það áskorun að skrifa hlutverk sem er nánast ómögulegt og leika það síðan sjálfur. Annar bandarískur leyniþjónustumaður mun breyta útvarpshandritum Noltes - setja inn hósta hér, hnerra þar - sem mun þjóna sem kóða fyrir miðlun upplýsinga til bandamanna. Það er þó gripur. Enginn mun vita um raunverulegt hlutverk Nolte sem bandarísks umboðsmanns nema Goodman, Donovan og Roosevelt sjálfur. Ef hann verður einhvern tíma afhjúpaður mun Bandaríkjamönnum synjað um viðurkenningu. Nolte stökk fram og grimmilegar útsendingar hans njóta mikilla vinsælda í Þýskalandi. Dáða eiginkona hans, Sheryl Lee, veit ekkert um hvað er að gerast og henni er ekki sama. Nolte og Lee búa í því sem hann vísar ítrekað til sem „tveggja manna þjóð“. Stríðinu lýkur og vandræðin hefjast. Hann er tekinn af Bandaríkjamönnum sem eru bitrir vegna svika hans. Þeir börðu hann og skilja hann eftir í leðjunni. Honum er bjargað af Goodman, "fairy godmother", sem sendir hann til nafnlausrar tilveru í Greenwich Village og sendir honum smá pening af og til. Árið 1960 tekst honum að rækta vináttu við nágranna sinn, málarann ​​Alan Arkin, sem hefur einnig misst fjölskyldu sína og heldur því fram að þau tvö tilheyri leynilegu bræðralagi. En staðsetning hans og sjálfsmynd lekur einhvern veginn út og hann er meira og minna ættleiddur af hópi fornra arískra rasista - undir forystu tannlæknis og prests. Húsframhlið hans og póstkassi eru máluð með hakakrossum og ásökunum. Hann hefur verið barinn tilgangslaus af fyrrverandi GI. En - fyrir kraftaverk - er ástkær eiginkona hans skilað til hans af fornu Aríum. Annar gripur: síðar kemur í ljós að það er ekki eiginkona hans, heldur yngri systir hennar sem hefur elskað hann frá unglingsaldri. Endirinn fær hann til að slá endurminningar sínar inn í ísraelskt fangelsi árið 1967 áður en réttarhöld hans voru dæmd fyrir glæpi gegn mannkyninu. Það er ekki hamingjusamur endir. Nolte getur talað við, en ekki séð, íbúann í klefanum fyrir ofan hann í fangelsinu. Það er Adolf Eichmann. Eichmann virðist nógu skemmtilegur. Hann ráðleggur Nolte að það sé slæmur vani að vélrita í fimmtán klukkustundir samfleytt. "Það er mikilvægt að slaka á. Þú verður að læra að slaka á." Nolte hlær upphátt og öskrar: "Þannig KOM ég hingað." Myndin er full af slíkum kaldhæðni. Á einum tímapunkti í afslappaðri samtölum þeirra segir Arkin honum að "þrátt fyrir allt held ég að fólk sé gott í hjartanu." Ég veit ekki hvort myndin sló í gegn í auglýsingum en ef svo var ekki, þá er það eitthvað sem gæti hafa torpedað hana fyrir yngri áhorfendur leikhúsgesta sem hafa ef til vill aldrei heyrt um Önnu Frank hvað þá hinn meinta úrslitaleik. yfirlýsing í dagbók hennar. Staðreyndin er sú að þetta er kvikmynd fyrir fullorðna, og þolinmóða fullorðna á það. Sagan gengur hægt, það er mjög lítið ofbeldi, engir bílaeltir, engar skotárásir og fólk virðist ekki vera undir manískum málþrýstingi. Margt af því mun líklega renna framhjá áhorfendum sem opna sig ekki fyrir vísvitandi nálgun þess. Nolte vísar til sambands síns og eiginkonu hans á stríðstímum sem „þjóð tveggja“. Þetta er frekar þétt setning. Eflaust gæti hver sem er komið með glögga skilgreiningu en það þarf smá einbeitingu til að átta sig á tilfinningalegum áhrifum hennar. Þetta er saga af manni sem missir allt -- hæfileika sína til að skrifa, sjálfsmynd sína, konu sína (tvisvar), eina vin sinn. , landi hans, sjálfsvirðingu hans. Á einum tímapunkti hættir hann að ganga eftir troðfullri götu í New York og stendur einfaldlega þar til eftir myrkur, þegar forvitin lögga fær hann með sér. Ástæðan fyrir því að hann hætti er sú að hann hefur einfaldlega engan stað til að fara. Það sem Vonnegut er að lýsa er miklu meira en þunglyndi. Ég ætla ekki að hljóma niðurlægjandi en það er svona tilfinning sem erfitt er að skilja í æsku. Unglingar gætu hugsað sér að halda að þeir viti hvað er að halda Nolte á þessum eina stað, en það krefst í raun þroska og örvandi tilfinningu fyrir endanleika sem aðeins þroski getur leitt til. Mundu eftir línu Robert Frost um að heimili sé staðurinn sem þeir verða að taka þegar þú ferð þangað. Ertu með? Jæja, enginn staður mun taka Nolte inn.