Kvikmyndin Classe tous risques sem Claude Sautet leikstýrði var ekki kvikmynd, satt best að segja hafði ég nokkurn tíma heyrt um þar til Film Forum í NYC sagði að þeir myndu hafa 2 vikna sýningu á myndinni, með nýjum enskum texta. Þegar ég las líka að hún væri í líkingu við klassísku frönsku glæpamyndirnar ala Jean Pierre Melville, þá stakk ég við tækifærinu til að kíkja á hana (í besta falli myndi hún raðast upp með frábærum verkum hans, og í versta falli myndi ég fá góða popp í frábæru leikhúsi). Það var vel þess virði að komast inn, þar sem Classe tous risques er ein af svona frönskum myndum sem bíður þess að verða enduruppgötvuð (eða uppgötvað í fyrsta skipti). Með stórkostlegum og spennuþrungnum dugnaði heldur Sautet spennunni í þéttum hæðum fyrstu fjörutíu mínútur myndarinnar, heldur góðum (ef ekki frábærum) miðkafla og endar svo með því sem alltaf er búist við með þessum myndum, en með heillandi hvatir með persónunum. Með kvikmynd í æð af þessu tagi, þú veist hvernig hún endar, en það er flott, athugul ferðalagið sem gildir. Myndin sýnir frammistöðu með einhverjum raunverulegum sannleika og heiðarleika, innan um "gamla skólann" glæpamannareglur, eftir Lino Ventura sem Aldo, sem í upphafi myndarinnar (eitt besta upphaf kvikmyndar í þessari tegund og landi) stelur stórfé með félaga sínum í glæpastarfsemi). Þegar það verður skyndilega, ljótur snúningur örlaganna á strönd seint eitt kvöldið, er Aldo aftur á flótta með tvö lítil börn. Hann fær aðstoð frá Eric Stark (Jean-Paul Belmondo, hlutverk í takt við Le Doulos aðeins með aðeins meiri mannúð og karisma), sem er líka þjófur og rekur hann til Parísar. En það eru nokkur vandamál með suma gamla viðskiptafélaga Aldo og eitt gamalt skor gæti verið rétti miðinn. Nokkrum sinnum virðist söguþráðurinn vera rólegur, en svo er ekki. Líkt og Melville leyfir Sautet enga fitu í sögu sinni, og þetta er mjög þétt uppbyggð mynd, með góðum skammti af húmor hér og þar (ég var stundum að glotta að dirfsku glæpamannanna í upphafi eltingaþáttar, og líka með ákveðna konu sem var með vesen með köttinn sinn og fiskinn. Ásamt fínu skori eftir hinn frábæra George Delerue, einstaka kvikmyndatöku og stemningu sem sjaldan er mætt, hvað þá jafnast á við nú á dögum, er Classe tous risques áminning af þeirri brú á milli alvöru old-school film-noir, og seinni tíma glæpamynda. Gangsterar í þessari nýju tegund af „thug-life“ myndum hafa 1000. af flokki og heiður þjófanna í þessari mynd, og er annar banani á eftir verkum Melville og Jules Dassin (hrós ég fullvissa þig um). Að það hafi gott raunhæft, siðferðilegt forskot hjálpar líka.