Bókin "The Railway Children" er barnabók sem gefin var út árið 1906 af Edith Nesbit, snemma breskum sósíalista, sem hafði mjög sterkar skoðanir á mikilvægi fjölskyldugilda fyrir uppeldi barna, og sagan sem hún sagði var væntanlega ætluð samtímans. . Nokkuð á óvart virðist hún halda verulegri aðdráttarafl fyrir börn nútímans hundrað árum síðar. Kvikmyndaaðlögun á klassískri Edwardískri barnasögu með helstu hlutverkum barnanna, hljómar ekki mjög spennandi í augum flestra kvikmyndagesta nú á tímum og Aldur. En virkilega frábær frammistaða hjá Jenny Agutter sem (nálægt upphafi langa og merka leikferils síns) lék hlutverk elstu stúlkunnar Robertu (Bobby), ásamt ótrúlegri vinnu handritshöfundarins og leikstjórans Lionel Jeffries og framúrskarandi ljósmyndunar eftir Arthur Ibbetson, hafa gert þetta að mynd sem enn má ekki missa af, og sem flestum áhorfendum þykir mjög eftirminnileg. Það er merkilegt að þessi bók, sem gerist árið 1905, var kvikmynduð fimm sinnum á árunum 1951 til 2000, (þar af fjórar af BBC fyrir breskt sjónvarp), og allar þessar útgáfur eru ekki bara enn mjög dáðar heldur einnig mjög metnar. (eitthvað sem athugasemdir notenda á þessum gagnagrunni munu staðfesta), jafnvel þó að þetta kann að virðast nánast óhugsandi fyrir nostalgíska tímabilssögu sem ætlað er að höfða fyrst og fremst til barna. Þar sem ég hef ekki séð fjórar BBC sjónvarpsútgáfur tengjast þessar athugasemdir eingöngu kvikmyndaútgáfuna frá 1970 sem framleidd var til sýningar í kvikmyndahúsum. Ólíkt flestum kvikmyndum barnabóka, gæti 'Jernbrautarbörnin' höfðað meira til fullorðinna en barna. Uppbygging fjölskyldulífsins hefur breyst svo mikið á síðustu öld að mörgum börnum kann að finnast það algjörlega glatað hvernig það er lýst í myndinni, á meðan mörgum eldri fullorðnum kann að finnast það hafa töluverða nostalgíu aðdráttarafl. Kannski til að bæta upp fyrir þetta eru börnin sem koma fram í myndinni full af lífi og lífskrafti, á meðan fullorðnu persónurnar þó þær séu vel ávalar hafa tilhneigingu til að vera „uppstoppaðar skyrtur“. Sagan er þroskuð, sem fjallar um ást, stuðning og hvatningu, hún er ekki bara tímalaus heldur höfðar til allra aldurshópa. Það má með sanni lýsa henni sem tilfinningaríkri og meira en lítið hugsjónalausri, en hún er aldrei á nokkurn hátt fáránleg, og það sjaldan réttlætanlega lýsingarorð „upplyftandi“ passar við hana eins og hanska. Spoiler Ahead. Myndin byrjar með efri millistéttarfjölskyldunni frá Edwardíu. halda jól á þægilegu og nokkuð rúmgóðu heimili í London þegar tveir óvæntir gestir hringja og taka föður (sem er háttsettur embættismaður) með sér. Mamma þarf að flytja í mjög lítið sumarhús við hlið járnbrautarinnar í afskekktum hluta Yorkshire og börnin byggja smám saman upp nýtt líf sem aðallega tengist járnbrautinni og þeim fáu lestum sem fara framhjá. Þetta líf reynist nokkuð viðburðaríkt í smáatriðum og eldri dóttirin Bobby vex hratt þegar hún tekur við meiri ábyrgð af móður sinni. Á einum tímapunkti kemur hún í veg fyrir slys í lestinni þegar skarp augu hennar koma auga á að skriða hafi skapað náttúruvá. Saga föður er aldrei lögð mikil áhersla á, en hann gleymist aldrei og smám saman kemur í ljós að hann er fangelsaður og grunaður um landráð. Að lokum eru þessar grunsemdir leystar (okkur er ekki sagt hvernig eða hvers vegna) og hann birtist aftur óvænt á staðbundinni stöð til að sameinast fjölskyldu sinni aftur. Í mörg ár var þessi mynd ekki fáanleg á neinu heimamyndbandssniði í Norður-Ameríku, en Anchor Bay bjó til DVD frá henni fyrir þremur árum síðan, svo þeir áttuðu sig greinilega á því að þessi frekar einfalda mynd hefur ekki enn glatað aðdráttarafl. Fyrir alla sem hafa ekki þegar eignast slíkan mæli ég eindregið með því að flýta sér að kaupa eintak af þessum DVD á meðan hann er enn fáanlegur - ólíklegt er að þú verðir fyrir vonbrigðum nema þú sért orðinn algjörlega tortrygginn, eða lágmarkskröfur þínar um a kvikmyndir innihalda fötu af blóði og/eða ákafar kynlífssenur.