Þetta er stórkostleg kvikmynd. Sannarlega ein besta mynd sem ég hef horft á. Ég er alvarlegur gagnrýnandi og það þarf mikið til að hræra í mér, en þessi mynd hafði allar réttar samsetningar til að "hræra". Ástríða leikaranna, án ofleiks, sársauki eftir öllum persónunum sem taka þátt, alvarlegur og lúmskur sannleikur um hjónaband og skilnað, allt gerir þessa mynd sem verður að sjá, þrátt fyrir að hún sé áttunda áratuginn. Þetta er örugglega ekki "gömul mynd", heldur klassísk/vintage mynd. Ég vona að þú takir þátt í því eins og ég gerði þegar þú íhugar hversu sveiflukenndar sambönd hvers konar geta verið, þegar þú íhugar líka hversu djúpur sársauki tengdur ást getur verið og hvernig erfiðustu ákvarðanirnar sem þarf að taka verða alltaf sársaukafullar, en þegar þær eru gerðar sársauki mun minnka, en aðeins smám saman. Þessi mynd sýnir svo sannarlega að óstöðugustu samböndin eru ekki endilega veik sambönd og að það að fara er vissulega ekki samheiti yfir glataða/skorti á ást. „Föndun“ þessarar myndar kemur vissulega frá stað djúpt í hjarta og huga einhvers.