Leikstjórinn Raoul Walsh var eins og Michael Bay á fjórða áratugnum og árum þar á undan. Og ég meina það á jákvæðan hátt, þar sem ég er örugglega enginn Bay-hatari. Kvikmyndir hans eru bara einföld hágæða afþreying, rétt eins og Raoul Walsh myndirnar voru á hans dögum."Gentleman Jim" er fín gæðaafþreying. Fyrir utan fyrsta flokks leikstjóra, er það einnig með leikara í fyrsta bekk, þar sem aðalmaðurinn Raoul Walsh er Errol Flynn í aðalhlutverki. Það sem kom mér á óvart var hversu vel hnefaleikaleikirnir komu á skjáinn. Þeir notuðu mjög kraftmikla myndavélavinnu, sem gerði hnefaleikaleikina virkilega upplífgandi og spennandi að horfa á, þar sem lokabardaginn gegn John L. Sullivan var hápunkturinn. Lífsögur fjórða áratugarins og fyrr voru augljóslega enn mjög frábrugðnar ævisögum sem gerðar eru í dag. Ævisögur nútímans upphefja oft meginviðfangsefni þess og sýna líf hans/hennar frá fæðingu til dauða og allt, aðallega tilfinningalegt atriði, þar á milli. „Gamlar“ ævisögur voru bara gerðar eins og kvikmyndir sem voru ekki byggðar á raunverulegum persónum, sem þýðir líka að kvikmyndaframleiðendurnir notuðu oft sköpunarfrelsi með persónuleika aðalpersónunnar og atburði sem gerðust í hans /líf hennar. Þessi mynd er heldur ekki bara ævisaga um hnefaleikagoðsögn heldur myndar hún líka fallega lýsingu frá því tímabili þegar ólögleg bardagi með berum hnúum fór inn í nútíma hnefaleikatímabil. Errol Flynn gerir frábært starf við að túlka hinn fræga hnefaleikakappa James J. Corbett aka. Herramaðurinn Jim. Það voru ekki margir sem vissu það en Flynn vann mjög góð leiklistarstörf á fjórða áratugnum, sem þessi mynd er ein af. Líkamlega lítur hann líka út í toppformi. Hann lítur líka allt öðruvísi út án þess að vera með litla yfirvaraskeggið sitt í þessari mynd. Í myndinni eru líka fínir aukaleikarar og sumir fínir leikarar í gegn. Frábær og skemmtileg mynd sem heldur sér líka mjög vel í dag.8/10