Ég elskaði þessa mynd þegar ég var unglingur. Elskaði það. Það hefur þó ekki vaxið upp hjá mér. Kannski er það vegna þess að þetta er melódramatískt hleðsla af gömlu drasli, fullt af macho stellingum, cheesy samræðum, yfirþyrmandi slo-mo og persónur sem segja „fjandinn“ mikið. Klumpalaus frásögnin hleypur þokkalaust frá einni persónu til annarrar, hvern söguþráðinn til annarrar, án þess að færa þetta allt saman, og það hjálpar ekki að eintjáning William Baldwins á frammistöðu er nógu blaut til að slökkva hvern eld í myndinni. of langur keyrslutími. Robert DeNiro og Donald Sutherland eru þess virði að fylgjast með, en enginn er í raun á toppnum hér og kvenfólkið er sérlega stutt í sparnaðinn. Einu raunverulegu áhrifin koma frá áhrifamiklum slökkviþáttum og glæsilegu skori Hans Zimmer, sem er enn eitt af mínum uppáhalds.