Death in Venice er mynd sem ég þarf að sjá einu sinni á tíu ára fresti. Það er alltaf öðruvísi, því ég er alltaf á öðru stigi lífsins. Myndin fjallar um list, fegurð, þrá, dauða. Sum atriði eru sársaukafull hæg, önnur einfaldlega pirrandi á að horfa, sérstaklega ef þú hefur virst þær áður. Samt myndi ég ekki vilja missa af einum ramma. Tónlistin er endurtekin, meginstef adagiettósins úr fimmtu Mahler er notað aftur og aftur. Samt myndi ég ekki vilja missa af einni nótu. Þegar síðasta myndin dofnar deyr síðasti tónninn, ég sit eftir dofinn og örmagna. Þessi mynd er minnismerki um kvikmyndagerð. Eins og með flestar virkilega góðar kvikmyndir ætti fólkið á laugardagskvöldið að halda sig frá því. Og þetta er einfaldlega besta kvikmynd allra tíma.