Hvað get ég sagt, þetta er snilldar kvikmyndagerð sem hefði átt að vinna Óskarsverðlaun. Eintak ætti að geyma öruggt í öruggri hvelfingu fyrir afkomendur. Það ætti að vera skylt að skoða það fyrir alla framhaldsskólanema um allan heim. Sam Mraovich er snillingur, kannski snjallasti rithöfundur/leikstjóri/framleiðandi/kokkur/barnapían/walmart sem hefur prýtt kvikmyndaheiminn með list sinni. Hvar á ég að byrja á þessari? Hver millisekúnda af Ben og Arthur var svo algjörlega hrífandi! Og Mraovich sem Arthur, vá, hann er svo aðlaðandi að ég er hissa á að hann hafi ekki farið í Mr. Universe. Ég gat ekki hamið mig meðan á nektarsenunni stóð. Ég lánaði bróður mínum þessa mynd og hann hringdi í mig og sagði hvernig nektarsena Arthurs gerði hann að homma. Ég styð að sjálfsögðu algjörlega, vegna þessarar myndar og hún er fallega unnin kennslustund í umburðarlyndi. Af hverju í gær brenndi ég kirkju og skrifaði "fyrir Sam og Arthur" í rjúkandi ösku hennar. Kvikmyndatakan var það besta við þessa mynd. Þegar þessi Fed-Ex flugvél fór til himins innan um pálmatrjána í Vermont, grét ég! Af hverju, ég vissi aldrei einu sinni að þeir ættu pálmatré í Vermont eða að fólk gæti ferðast með Fed-Ex flugvélum fyrir þessa mynd. Það opnaði augu mín fyrir nýjum möguleikum. Þessi mynd hvatti mig til að skrá mig í skóla Sam Mraovich í skjáskrifum, leiklist, leikstjórn, tónsmíðum, leikarahlutverkum, framleiðslu, framleiðsluhönnun og fasteigna. Ég vil bara segja: "Þakka þér, herra Mraovich. Þakka þér fyrir að koma þessari sköpun í heiminn. Við getum aldrei endurgreitt þér nóg."