Þessi mynd hefði verið í lagi, reyndar sennilega frábær, ef leikstjórarnir hefðu skilið viðtölin og tónleikaupptökurnar aðskildar. "Into the Void" er frábært lag, og ég hata hvernig það er klippt af þegar best er á kosið að fara í muldraviðtal við Ozzy Osbourne. Það hefði átt að vera í lok myndarinnar, eða staðsett í sérstökum þætti. Besti hluti tónleika DVD diska er að setja þá á og láta tónlistina spila, en "Black Sabbath: The Last Supper" er erfitt að setja og einfaldlega láta spila því tónlistin er stöðugt trufluð. Engu að síður eru nokkrir styrkleikar við þessa mynd; tónleikaupptökurnar, þegar þær spila, eru þær frábærar. Black Sabbath snýr aftur á sviðið eftir langt hlé án Osbourne og þessi mynd fangar það vel: Sabbath rokkar aðdáendur. Aðdáendurnir hafa auðvitað sæta yfirburði í myndinni því þeir eru að sjálfsögðu að sjá hljómsveitina í beinni, en líka þurfa þeir ekki að þola hin stanslausu viðtöl sem DVD-áhorfendur eru hlaðnir með. Skammastu þín Jeb Brien og Monicu Hardiman (leikstjórarnir) fyrir að gera þetta við myndina! Skammastu líka Wyatt Smith fyrir að klippa myndina á þann hátt.