Þessi mynd getur ekki gert upp hug sinn hvort boðskapur hennar sé "menn eru vondir og vondir og dýr eru sæt og lýtalaus" eða "fara aldrei í vatnið aftur." Sjómaður (Nolan) er á leið til að níða háhyrningi, mjög slæmt mál, en þegar hann óvart (fyrir slysni merkir þig) lemur ólétta kú í stað maka síns, kýrin -- og ég nota orðið í öllum skilningi -- sem er augljóslega sjúk geðtík og kanónískur illmenni verksins -- kastar sér á móti skrúfunum sem reynir að tyggja sig í bita á hræðilegustu og viðbjóðslegustu aðferðum til að drepa sig. (Ég efast um að það hafi verið hennar fyrsta.) Þegar ófædda fóstrið hennar eyðir úr hræðilegu sjálfsskapandi sárum hennar, fer maki hennar hugarfar af hefnd og sver að meiða, drepa og limlesta hverja manneskju sem jafnvel svo mikið sem talar við Nolan. Vitanlega eins og hjá mönnum, eru algjörir geðrofssjúklingar á stefnumóti við aðra algjöra geðrofna. Kvikmyndin angar af hálfúthugsuðum and-mannlegum boðskap, "aumingja aumingja hvalurinn!! vondu mennirnir verða að þjást og deyja!" og samt, það tekst alls ekki að djöflast í Nolan. Það er satt að þegar hann lagði af stað voru hvatir hans eigingirni og grimmur, en við fyrsta tíst fyrsta hvalsins stækkar hann hjarta og eftir því sem líður á myndina verður hann meira og meira samúðarfullur við sársauka hvalsins þar til hann virðist ætla að ganga. út á ísinn og gefa sig að hvalnum, bara til að honum líði aðeins betur. Lokaferð kvikmyndarinnar, þar sem Nolan fylgir hvalnum á furðulegri ferð norður, minnir mig á hræðilega mann-hvalatengsl Melville, og eitt augnablik benti á virkilega áhugaverða niðurstöðu, þar sem þessir tveir eiginmenn gætu tengst, skilið jafnvel virðingu hvor fyrir öðrum í eigin sorg, því Nolan missti konu sína og ófætt barn líka af slysförum. Það er ljóst að Nolan ber virðingu fyrir hvalnum og finnur fyrir missi hans. Það fer þó aldrei þangað. Hvalakarakterinn hefur enga samúð eða virðingu fyrir neinum. Lokaatriðið missir þennan fókus og verður eins og kjálka þar sem sjóskrímslið drepur að lokum alla og Nolan, eflaust í gegnum yfirsjón, tekst ekki að hamra hvalknúsarann ​​( þó hann gerði gott smell fyrir höfuðið á henni aðeins áðan.) Ég elska dýr, og ég hata hvalveiðar, og það sem meira er, ég elska orca hvali, en ef markmið þessarar myndar var að láta mig finna að hvalurinn væri fórnarlambið og það fólk er illt og viðbjóðslegt það mistókst algjörlega. Nolan sýnir samúð og vöxt og finnur til með öðrum, og allt sem hvalurinn hugsar um er að drepa og limlesta. Einu skilaboðin sem hægt er að ganga í burtu með eru "Ef þú sérð orca hval, alltaf, hvar sem er, hlauptu í hina áttina því ef þú stígðu á FIN sinn á rangan hátt, hann mun veiða þig til endimarka jarðar og eyðileggja allt í kringum þig."