David Webb Peoples hittir Paul Anderson...ef það hljómar nú þegar skrítið fyrir þig, þá hefurðu rétt fyrir þér, því það er það. Fólk er þekkt fyrir handrit hans með siðferðislegum afleiðingum um hvað er rétt og rangt, gildi lífsins o.s.frv. Hann fjallaði um þessi mál í Bladerunner, Unforgiven, og nokkurn veginn í öllum handritum hans er eitthvað í þá áttina. Fyrsta kvikmynd Paul Anderson sem heppnaðist var ofbeldisfull spennumynd. Það er ekki að undra að allar aðrar kvikmyndir hans hafi líka gert það! Og hér er ofbeldisfull spennumynd með siðferðislegum afleiðingum! Handrit fólks er nokkuð áberandi í fyrri hluta myndarinnar. Hermenn þjálfuðu sig frá fæðingu, kenndu að drepa og lifðu aldrei eðlilegu lífi. Í stað þeirra koma betri, erfðabreyttir hermenn og Todd, einn af upprunalegu hermönnunum, er skilinn eftir á plánetu og skilinn eftir dauða. Þar verður hann að takast á við hóp flóttamanna, sumir vilja að hann haldist aðrir hata hann og hér er áhugavert drama. EN SVO......Kúlurnar byrja að fljúga þegar nýju hermennirnir flytja inn á plánetuna á heræfingu og reyna að drepa allt fólkið. Mikill, ofbeldisfullur og hávær hasar fylgir og handrit Peoples breytist í Anderson hasarhátíð. Það er erfitt að trúa því að handritið hafi upphaflega verið skrifað þannig, en lokaafurðin er betri en ég bjóst við. Skemmtilegt, nokkuð, þó að vísu ekki mjög, umhugsunarvert og spennandi þegar hasarinn byrjar. 7/10 Metið R: mikið ofbeldi