Þessi 30 mínútna heimildarmynd sem Buñuel gerði snemma á þriðja áratug síðustu aldar um eitt af fátækustu svæðum Spánar er að mínu mati ein af hans veikustu myndum. Í fyrsta lagi skulum við viðurkenna að 70 árum síðar er Spánn miklu ríkari en hann var þá (og þegar ég segi þetta viðurkenni ég alveg að auður getur leitt til sín vandamál, eins og óhófleg einstaklingshyggja og neysluhyggja, þó að allt í allt sé auðurinn mikill. betra ástand en sú mikla fátækt sem hér er lýst). Og ef fátækt minnkaði á Spáni var það ekki einmitt með þeirri tegund sósíalisma sem Buñuel var hlynntur, heldur með kapítalisma í vestur-evrópskum stíl. En eitt af því átakanlegasta við myndina er þetta: Í einni senu kveður sögumaður að í skólanum sé börnum kennt gildi Pi. Að kenna fátæku fólki stærðfræði, hryllingurinn!. Skammsýnin í Buñuel er í mestu áberandi hér, átta sig ekki á því að það er aðgangur að nýjustu þekkingu og tækni sem mun hjálpa fátækum að komast yfir stöðu sína. Hvað er hann að leggja til? Að börnum sé nákvæmlega kennt hvað í skólanum? Skilur Buñuel ekki að það er skortur á nútímatækni sem hefur gert þá fátæka í samanburði við annað fólk?