Það væri eitthvað að reyna að segja einhverjum hvað Fata Morgana snýst mjög einfaldlega um. Eða, kannski er það ekki: Herzog fer til Sahara-eyðimörkarinnar og nærliggjandi þorpa til að taka upp fjölbreytt landslag og heimamenn. En þetta er bara víðtækasta hugtakið. Það er afrek sem þú annað hvort gefur þig upp fyrir eða gerir það ekki. Hann kemst algjörlega í form heimsins í kringum sig, án sögu, aðeins bundinn ákveðnum þáttum ritaðra ljóða, þar sem myndavél hans (tekin á kvikmyndabirgðum sem talið er að sé fargað) reikar eins og í hreinni ferðasögu. Maður gæti jafnvel hoppað að þessari auðveldu niðurstöðu, þegar hann setur upp þetta gríðarlega landslag, færist síðan yfir í grófari siðmenntaða menningu (þó ekki hina raunverulegu "venjulegu" menningu sjálfa), og að stigum sem er of óhlutbundið til að hægt sé að miðla almennilega hér . Stundum tekur það smá tíma að ná saman, nálægt hreinleika í gegnum "sköpunarhlutann", en hreinleika í því hvernig hlutum er stjórnað annað hvort af náttúrunni eða með biluðum vélum. Fljótlega bætir frásögnin, upplestur úr Popol Vuh (sem, við the vegur, gerir tónlistina fyrir flestar kvikmyndir hans), með smám saman ferli af í raun mjög stílfærðum skotum allt öðru stigi við hana. Þetta er blendingskvikmynd, og hún er ekki auðveld, en verðlaunin eru það sem kemur best nær hugmynd Herzogs um „einsælan sannleika“, myndir sem hann hefur verið úti allan sinn feril. Maður spyr sig hvort myndirnar endi, þegar seinni hlutinn kemur. , Paradís, sem leiðir með þeim orðum sem töluð eru, eða ef það er öfugt. Augu þín hreyfast ásamt kyrrmyndum og pönnum og orðalagið er nálægt því að vera trúarleg skrif, en það er líka tónlistarvalið, hvernig undarlega sparnaður söngurinn og lágstemmda klassíska tónlistin fer saman við Leonard Cohen og Blind Faith. Ég held að hvor hliðin endi með því að hrósa hinni, og það er eitthvað sem *virðist* enn eins og það ætti ekki að virka. Kannski er það aðdráttaraflið við það, líkurnar á því að fara í gegnum auðnar auðnir og minnstu hlaupahluta hvers kyns siðmenntaðs lífs (í þessu tilfelli skálar eyðimerkurinnar), sem gera þetta svo heillandi. Þó ekki væri nema fyrir kvikmyndafræðilegan skilning þá er þetta dásemd, of ólýsanlegt fyrir frjálslegur ljósmyndaaðdáandi vegna tæknimyglu og einhverra undarlegustu mynda nokkurrar Herzog kvikmyndar. Það eru pönnur, það eru langskot, það er handheld á meðan ekið er um bæi, það er rúta í tugi kílómetra í burtu sem í gegnum mirage virðist aðeins vera par, það eru fullar nærmyndir af eldi og manni sem heldur á skriðdýri og talar um radar (sannlega klassíska gonzo gamanmynd), það er fólk sem heldur kyrru fyrir í fölsuðum stellingum og karl og kona sem spila geðveika tónlist. En það sem skiptir mestu máli er að mér finnst það að minnsta kosti eðlilegt fyrir persónulegt eðli nálgunarinnar. Ég er viss um að aðeins Herzog myndi vita með vissu hvers vegna hann gerði þessa mynd, öfugt við hið einfalda „hvernig“; hann var þegar búinn að taka upp Even Dwarfs Started Small og endaði með því að hann fór í gegnum margar hættur til að klára hana. Samt er þetta það sem gerir Fata Morgana að svo ótrúlegu afreki - hún mun höfða til mannsins eftir því hvað einhver kemur með í því að horfa á hana. Það er vissulega óhugnanlegt, en það er freistingin að vilja sjá það aftur mjög fljótlega á eftir, bara til að upplifa allar hugmyndirnar og raunveruleikann sem varð óhlutbundinn undarlegur straumur (já, orðið „vibbar“ á við hér). Þetta er ein af sannarlega stórbrotnu "list-myndum" sem gerð hefur verið.