Alveg aftur árið 1955 gerðu Bretar gamanmynd sem heitir Simon og Laura, með Peter Finch og hinum snilldarlega Kay Kendall. Enn þann dag í dag stendur hún sem eitt besta dæmið um breska gamanmynd og sérstaklega um hvernig sjónvarpsþættir verða svo vinsælir. Hún var og er líka frábært dæmi um kvikmyndahús sem vísar til sjálfs síns. Svo líka Soapdish, mynd sem ég hafði aldrei heyrt um fyrr en fyrir nokkrum kvöldum þegar ég náði henni seint í sjónvarpi. Ég var dálítið vafasamur í fyrstu einfaldlega vegna þess að gamanleikur er svo erfitt að gera vel, eins og þú veist. Hins vegar kom ég skemmtilega á óvart og ánægður með að horfa á mjög sniðuga ádeilu um amerískt sjónvarp að degi til. Reyndar er langt síðan ég hló svona dátt. Svo ef þér líkar við háðsádeilu myndi ég mæla með því að þú sjáir hana. Aðalleikararnir Sally Field, Kevin Kline, Robert Downey og Cathy Moriarty standa sig einfaldlega frábærlega og sýna hversu gróft og grunnt starf leiklistarinnar er. Þegar ég horfði á það hugsaði ég með sjálfum mér: hversu mikið af þessari tík færist yfir í raunveruleikann? Það er, ef leikarar eiga einhvern tíma alvöru líf? Eins og þú veist sennilega var Peter Sellers til dæmis alræmdur fyrir að fela sanna persónu sína á bak við fjöldann allan af persónum, svo að enginn þekkti raunverulega manneskjuna. Svo, þegar ég horfði á Sally Field leika Celeste Talbot sem Maggie, hugsaði ég aftur um fyrri bresku kvikmyndina þar sem Kay Kendall lék Lauru í hlutverki persónu í sjónvarpsþáttaröð á móti Peter Finch...Er það furða að sumir leikarar fái taugaáfall? Og þessi tilfinning kristallaðist þegar Celeste stendur loksins frammi fyrir dóttur sinni (Lori, leikin af Elizabeth Shue) og endurtekur á tilfinningaþrungnu augnabliki skálduðu línurnar sem hún hafði notað í fyrri þætti af dagsápunni sinni, þegar hún stóð frammi fyrir skálduðu dóttur sinni í þessi sýning! Ertu ruglaður? Jæja, það er ekki allt þannig, en samtalið er töfrandi fyrir frumleika, gamanleik, tík, reiði, siðspillingu, tvískinnung og jafnvel ... ást. Sagan? Jæja, það eru margar sögur í þessari mynd, allar samofnar, og sem allar koma saman í lokin (auðvitað en ekki eins og Robert Altman kvikmynd, allt í lagi!), og þær eru ekki allar leystar að lokum. Lífið er samt ekki þannig, ekki satt? Hraðinn er næstum æði og þú þarft virkilega að fylgjast vel með og hlusta vel til að ná öllum sjónarspilunum og lúmskum brandara. Eyddu 97 mínútunum úr lífi þínu og horfðu á það; þú munt ekki sjá eftir tímanotkuninni. Restin af leikarahópnum stendur sig vel, þó ég hafi aldrei tekið mikið á Whoopi Goldberg. Kannski eru skemmtilegustu orðaskiptin á milli Robert Downey og Cathy Moriarty og fyrir peningana mína stelur sú síðarnefnda svo mörgum senum frá öðrum að hún fær atkvæði mitt sem framúrskarandi leikmaður. Ég græja þig ekki, hún gefur hugtakinu tík alveg nýtt andlit...