Ég hef ekki séð þessa mynd í um 5 ár, en hún ásækir mig samt. Þegar ég er spurð um uppáhaldsmyndirnar mínar er þetta sú sem ég virðist alltaf nefna fyrst. Það eru ákveðnar kvikmyndir (listaverk eins og þessi mynd, "Dark City" og "Breaking the Waves") sem virðast snerta stað innra með þér, stað sem er svo verndaður og falinn en samt svo viðkvæmur að þær setja svip á ævina. á áhorfandann, ekki ósvipað atburði sem breytir lífi, eins og lok alvarlegs sambands eða dauða vinar... Þessi mynd „hristi“ mig þegar ég sá hana fyrst. Það skildi mig eftir með tilfinningalegt timburmenn sem stóð í nokkra daga.