Oft er litið á áttunda áratuginn sem gullöld breskrar sjónvarpsgrínmynda, tímabil þar sem fjölmargir sígildir sitcom-þættir sáu auk sketsaþátta eins og „Monty Python's Flying Circus“. Tímabilið var hins vegar ekki gullöld breskra gamanmynda og það sem virkaði vel í sjónvarpi skilaði sér sjaldan á hvíta tjaldið. Vinsælustu undantekningarnar frá þessari reglu voru frá Pythons, en bestu myndirnar þeirra ("Monty Python and the Holy Grail" og "Life of Brian") voru mjög ólíkar sjónvarpsþáttunum sínum. Helsta vandamálið við að aðlaga sitcom fyrir kvikmyndahúsið er að hugmyndir sem eru hugsaðar til að passa við 30 mínútna tíma BBC (25 mínútur á ITV, sem þarf að finna pláss fyrir auglýsingar) virka ekki alltaf eins vel þegar þau eru þrisvar eða fjórfalt lengri í kvikmynd. Fáir munu muna kvikmyndaútgáfurnar af, segjum: "Up Pompeii!" eða "Steptoe and Son" með sömu væntumþykju og sjónvarpsútgáfurnar. Hvað varðar marga klassíska sjónvarpsgamanþætti ("Some Mothers Do 'Ave 'Em", "Yes, Minister", "Fawlty Towers", "The Goodies") var alls ekki reynt að taka þá upp, sem við getum Vertu þakklátur. Persónur eins og Frank Spencer eftir Michael Crawford eða Basil Fawlty eftir John Cleese geta verið fyndnar í hálftíma skömmtum, en ég efast um að þær yrðu áfram jafn fyndnar í tvo tíma. Einn gamanþáttur (að vísu dramatísk teiknimyndasögu frekar en sitcom í venjulegum skilningi) sem gæti hafa virkað í kvikmyndahúsinu var „The Fall and Rise of Reginald Perrin“, en allar vonir um kvikmynd urðu að engu með hörmulega snemma dauða stjörnunnar Leonard Rossiter.“Dad's Army“ var einn af fáum sjónvarpsþáttum tímabilsins sem breyttist í ágætis kvikmynd. (Um það bil eina sem mér dettur í hug var "Grautur"). Þetta var hugsanlega vegna þess að það var óvenju mikið af vel þróuðum persónum og fékk mestan húmorinn í samskiptum þeirra á milli. Upprunalega kvikmyndaþátturinn var í gangi á árunum 1968 til 1977 og sagði frá óförum heimavarnarsveitar í litla strandbænum Walmington-on-Sea. (Heimaverndin, upphaflega þekkt sem sjálfboðaliðar varnarmála, var hjálparsveit í seinni heimsstyrjöldinni sem samanstóð að mestu af mönnum sem voru of gamlir til að þjóna í venjulegum sveitum). Kvikmyndaútgáfan er þriggja þátta drama. Í I. lögum er fjallað um myndun sveitarinnar og ráðningu meðlima hennar. Í II. þætti valda þeir usla á æfingu hersins. Í 3. þætti tekst þeim að ná hópi nasistaflugmanna sem hafa verið skotnir niður. Lykilmennirnir þrír í þessu drama eru yfirmaður sveitarinnar, George Mainwaring skipstjóri (Arthur Lowe), og tveir undirmenn hans Arthur Wilson liðþjálfi (John Le Mesurier) ) og herforingi Jack Jones (Clive Dunn). Mainwaring, sem í borgaralegu lífi er bankastjóri staðarins, er smávaxinn maður sem horfir á heiminn í gegnum þykk gleraugu. Það er hann sem hefur frumkvæði að stofnun heimavarnarsveitarinnar og skipar sjálfan sig yfirmann hennar. Hann er prúður, kurteislegur, með ýkta tilfinningu fyrir eigin mikilvægi og eigin leiðtogahæfileikum, þess konar maður sem þjáist ekki af fíflum með glöðu geði. (Og í heimssýn George Mainwaring nær hugtakið „fífl“ yfir flest allt sem eftir er af mannkyninu). Hann hefur hins vegar sína góðu eiginleika. Hann er knúinn áfram af ósvikinni þjóðrækni hugsjónahyggju og er fær um mikið líkamlegt hugrekki, sem birtist í viðureign hans við Þjóðverja. Wilson er staðgengill Mainwaring í bankanum. Mennirnir tveir eru mjög ólíkir í eðli sínu, eitthvað sem er undirstrikað af útlitsmun, Wilson er hár og grannur en Mainwaring er lágvaxinn og sterkur. Hann kemur fyrir að vera bæði gáfaðri og betur menntaður en yfirmaður hans. (Hreimurinn hans gefur til kynna að hann gæti verið fyrrverandi skólastrákur). Engu að síður hefur hann endað á því að spila seinni fiðlu bæði í borgaralegu og hernaðarlegu lífi, líklega vegna þess að hann hefur þá tegund af óbeinum persónuleika sem leiðir til svartsýni og ósigurshyggju og vanhæfni til að taka neitt alvarlega. Jones er gamall hermaður sem rekur nú kjötbúðina á staðnum. (Hækkun hans til Corporal er aðallega vegna getu hans til að múta Mainwaring með svartamarkaðspylsum). Áhugi hans fyrir nýju hlutverki hans samsvarar aðeins vanhæfni hans og getu til að valda glundroða. Þótt orðatiltækið hans sé "Ekki örvænta!" hann er viðkvæmur fyrir að örvænta við hvert tækifæri sem er. Nokkrir aðrir liðsmenn sveitarinnar koma fram. Einkamaðurinn Fraser, hinn kolþrótti skoski útgerðarmaður, er jafnvel svartsýnni en Wilson. (Gripið fram í: "Við erum dæmd, maður, DOMED!"). Einkamaðurinn Godfrey er blíður gamall maður sem hefur það sem mest áhyggjur af því hvar næsta salerni er að finna. Private Walker er skarpur Cockney spiv og Private Pike (annar bankastarfsmaður) dekraður mömmustrákur. (Móðir Pike er ástkona Wilsons, þó að Wilson reyni að halda þessum tengilið leyndu fyrir hinum misþokkafulla Mainwaring). Tveir markverðir utanaðkomandi aðilar eru hógværi presturinn og ARP-varðstjórinn, viðbjóðslegur óvinur Mainwarings og alveg jafningi hans í prúðmennsku og prúðmennsku. Það eru stöku sinnum dónalegir tvískinnungar ("Haldaðu höndum þínum frá einkamönnum mínum" - Mainwaring vísar greinilega til þeirra hermanna sem halda þeirri stöðu), frekar en í sjónvarpsþættinum sem var furðu laus við ábendingar. (Höfundar þess, David Croft og Jimmy Perry, myndu síðar halda áfram að búa til gamanþætti eins og „Are You Being Served?“ og „Hi-de-hi“ sem voru alræmdir fyrir upplýsandi húmor). Kvikmyndin varðveitir þó mikið af blöndunni af hógværum vitsmunum, nostalgíu og skarpri persónusköpun sem gerði sjónvarpsþættina svo vel heppnaða. 7/10