Það er þáttur af The Simpsons sem hefur brandarafréttaskýrslu sem vísar til herþjálfunarstöðvar sem „Killbot Factory“. Hér er athugasemdin einfaldlega hluti af gríni, en það sem heimildarmynd Patriciu Foulkrod gerir er að sýna okkur, skelfilega, að hún er ekki svo fjarri sannleikanum. Eftir seinni heimsstyrjöldina ákvað bandaríski herinn að takast á við vandamál sem þeir stóðu frammi fyrir í stríðinu; að margir hermenn lentu í bardaga og fundu sig algerlega ófær um að drepa aðra manneskju nema það væri spurning um 'ég eða þau'. Síðan þá hefur þjálfunarferli bandaríska hersins verið að afnema allar siðferðislegar vandræði og breyta nýliðum í drápsvélar sem hugsa ekki um stríðsmenn sem fólk. Að þróa með þeim mjög óeðlilegt ástand: "The sustainable urge to kill". Í fyrsta lagi er þetta ekki stríðsmynd sem slík. Þó að það mála stríð vissulega í mjög slæmu ljósi, einbeitir Foulkrod frekar að þætti sem fær ekki eins mikla athygli fjölmiðla og til dæmis umræðan um lögmæti stríðs eða líkamlegan árangur eða mistök; hvaða áhrif ferlið við að breyta manni í hermann hefur á viðkomandi sem manneskju. Það er þversögnin að það að þjálfa einhvern til að vera hermaður til að verja samfélagið gerir hann algerlega óhæfan til að lifa sem hluti af því samfélagi sjálfum, og á meðan flest dæmin og viðmælendurnir eru frá núverandi deilum í Miðausturlöndum, tengir Foulkrod við fyrri átök, sérstaklega Víetnam, sársaukafullt skýrt. Þetta snýst ekki um neitt sérstakt stríð, heldur vandamálin sem stríð veldur almennt. Skipulagslega virðist myndinni vera skipt í þrjá hluta; hvernig nýliðar eru dregnir inn í herinn og þjálfun sem þeir fá, hvernig komið er fram við þá þegar þeir eru komnir í bardaga og hvað gerist þegar þeir yfirgefa herinn. Þegar þessu marki er náð áttarðu þig á því að aðalmarkmið þessarar myndar er í raun stefnan sem felst í vopnuðum herafla, stefnur sem eru settar á laggirnar til að gera hermenn að áhrifaríkum bardagasveit en fjarlægja allt mannkyn frá einstaklingunum. Þeir sem rætt var við segja myndavélinni hvernig ráðningarferlið virðist svo hreint og einfalt, hvernig orð eins og „lýðræði“ og „frelsi“ eru fléttuð saman, en þegar þjálfunin hefst verða þau „óvinur“ og „drepa“ og „eyðileggja“. Hvernig hermönnum er einu sinni í aðgerð er sama hvað þeim er skipað að gera, þar sem þeir eru rótgrónir þeirri hugmynd að um leið og þeir framkvæma skipun, hver sem hún kann að vera, séu þeir einu skrefi nær því að fara heim. Þeir hafa engar pólitískar eða félagslegar hugsjónir til að berjast fyrir heldur berjast og drepa þar sem það er það sem þeir hafa verið þjálfaðir til að gera. En meginmarkmið The Ground Truth er að varpa ljósi á hvernig bandaríski herinn fleygir þeim sem hafa barist fyrir landið sitt þegar þeir snúa aftur heim. Það er engin raunveruleg endurhæfing veitt hermönnum sem snúa aftur, og margir neyðast til að fara heim ófær um að takast á við það sem þeir hafa séð og gert, og flestar stefnur virðast vera að tryggja að herinn beri enga lagalega ábyrgð á sálrænum áhrifum þeirra. hermenn sækja. Þetta er endanleg óvirðing, að þegar þau eru notuð er þeim hent. Ef það er galli í myndinni er það að Foulkrod reynir ekki að sýna aðra hlið á rökunum. Þú myndir fá á tilfinninguna að hver einasti hermaður sem fór í stríð myndi koma aftur með áfallastreituheilkenni. Það hefði verið áhugavert að sjá þá sem eru í minna frjálslynda uppeldi segja sína skoðun á því hvernig herinn fer með þjálfun og stefnu. Það er aldrei möguleiki fyrir hin hlið rökræðnanna að láta vita af sér. En að öðru leyti er þetta faglega unnin heimildarmynd og notkun Foulkrods á myndefni og tónlist er fullkomlega nýtt til að komast yfir hlið stríðs sem of oft verður fyrir. s framhjá þegar rætt er um afleiðingar stríðs.