Þetta er sápuópera sem byggir á hagnýtri siðfræðihugmynd. Kvikmynd um mannlegar þjáningar og dauða er ekki endilega góð mynd. Ég fékk engar tilfinningar frá því, hugmyndirnar eru alls ekki nýjar, það vantar spennuna, þetta verður leiðinlegt þegar líður á seinni hálfleikinn en undir lokin finnst mér þetta verða frekar áhugavert á burlesque hátt. Ég meina þú ert með þennan miðaldra, lamaða sköllótta gaur sem fær fleiri konur en Don Juan. Hann virðist ekki þjást eins mikið og þú gætir búist við af einhverjum sem er algjörlega lamaður í yfir 28 ár, hann á ekki í neinum vandræðum með Guð (og það má líklega búast við því líka), fólkið í kringum hann virðist vera fullkomnir þrælar (ég kemst ekki út úr huga mér Bergman's Cries and Whispers, svipað þessari að mörgu leyti, sem einfaldlega springur af tilfinningum, og ekki allar manneskjulegar) o.s.frv. Þessi mynd er fullkomin uppskrift fyrir húsmæður sem leita að einhverjum tilfinningalegum spennu en ekki búast við að þú verðir hrifinn af þér. Kvikmyndin er þess virði að sjá meðal allrar tortryggni sem við fáum í dag fyrir einlægan ásetning hennar um að kynna nútíma siðferðilegt vandamál án nokkurrar löngunar til að vekja áhorfandann. Amenabar nuddar ekki andlitinu á þér og hann tekur ekki afstöðu, hann vill ekki gera okkur að ofstækisfullum hugmyndum. Samt hef ég ekki hugmynd um hvers vegna þessi mynd var svona mikils metin.