Þessi mynd er fullkomið dæmi um nýlega uppskeru hryllingsmynda sem eru einfaldlega ekki að fullu að veruleika. Það eru tvær leiðir til að fara í hryllingsmyndum: annaðhvort útskýrirðu ekki raunverulega hvað er að gerast (eða hver morðinginn er, eins og í Texas Chainsaw Massacre) eða gefur persónunum mikla baksögu og persónusköpun svo allt skýrist ( Hrekkjavaka gæti hugsanlega verið dæmi um þetta). Því miður mistekst Creep á þessu sviði. Ég sé enga ástæðu til að gefa smá sneið af baksögunni fyrir Craig án þess að fanga að fullu kjarna persónu hans eða hvata hans. Engin persóna er að fullu áttun, þó að hringlaga eðli persóna Kate í myndinni sé besti hluti sögunnar. Í lokin er þessi saga að mestu óhugsandi og engin sýningin gefur henni nauðsynlegt líf til að gera hana heillandi eða áhugaverða. nóg til að vinna bug á samhengisleysinu og innantómri kvikmyndagerð sem draga myndina niður. Þessi mynd mun fara niður sem enn eitt dæmið um mynd (eins og flestar eru) sem gæti verið svo miklu betri þó hún yrði aldrei frábær. Það eina sem var notað rétt í myndinni var umgjörðin: persónurnar, sagan, leikstjórnin og heildarskrifin hefðu notið góðs af alvarlegri andlitslyftingu. Creep þjónar tilgangi sem huglaus, kjánaleg hryllingsmynd án vitsmunalegrar eða tilfinningalegrar fjárfesting, en því miður, það er um það ...