Ég horfði á þessa mynd í Magnolia leikhúsinu í Dallas fyrir nokkrum dögum. Pönk! Allir og allt sem tók þátt í myndinni jók pönki hennar. Tónlistin, auðvitað. En myndin sjálf fangaði alla pönktegundina. Jafnvel amma og skólakennari (ég) kunna að meta listamenn sem geta gert hugmyndir sínar að veruleika (tja, raunveruleiki, kvikmyndalega séð). Þessi mynd tekur handfylli af merktum ungum kvikmyndagerðarmönnum og sýnir skýrt og snjallt „af hverju“ kvíða þeirra yfir því að fá ekki grænt ljós á að klára Waldo myndina. (Tiltölulega) glaðlega stúlkan gaf góða kómíska léttir, gott frí frá sífelldu (en skiljanlega) kjaftæði á náunganum sem skildi þá í lausu lofti. Verð samt að elska Stu. Og endilega kíkið/lesið einingarnar - þær eru rúsínan í pylsuendanum!