Ég skil ekki hvers vegna einhver myndi leyfa undir-par leikstjóra að setja drif eins og þetta á selluloid. Þessi mynd hefur þegar verið gerð að minnsta kosti tvisvar sinnum í viðbót sem voru betri en þessi ("Here Comes Mr. Jordan" - 1941, og "Heaven Can Wait" - 1978). Eini sparnaðarþátturinn fyrir listskautaaðdáendur gæti hafa verið góð skautahlaup sem fagmenn skautahlauparar gerðu, en þetta gerist bara ekki. Það sem áhorfendur sjá næst góðu skautahlaupi er þegar persóna Tara Lipinski snýr sér á klakanum í augnablik. Aðrir eins og Nancy Kerrigan og Elvis Stojko eru faldir í bakgrunni og stunda alls ekki listhlaup á skautum. Það eru ekki miklar raunverulegar tilfinningar sýndar, og það er í raun engin ástæða til að stilla á þessa augljóslega Made-For-TV Movie. Mitt ráð: leigðu frumritið.