Þessi mynd var ákaflega niðurdrepandi. Persónurnar voru svo kaldar. Móðirin, sem er aðalpersónan, er allt annað en "móðurleg". Allt í lagi, hún var óhamingjusöm í hjónabandi sínu og setti mann sinn og börn alltaf í fyrsta sæti. Eiginmaður hennar deyr. Hún fer svo í heimsókn til sonar síns og hittir þennan hunk sem sefur hjá dóttur sinni og endar með því að sofa hjá honum. Fram að þessum hluta er myndin allt í lagi. Ekki frábært, en það er hægt að horfa á það. Gaurinn er heillandi og hver getur kennt henni um? Allt í lagi, það er ekki mjög móðurlegt að sofa hjá elskhuga dóttur þinnar en við skulum kenna því um áfallið við að missa manninn sinn. Hún verður algjörlega heltekin af gaurinn. Ég held að þetta sé hluti þar sem mér fór að mislíka myndina. Hún er alltaf þarna og vill gleðja hann á "gamaldags hátt" með snakki á meðan hann er að vinna í húsi sonar síns (ég býst við að þetta sé það eina sem hún hefur nokkurn tíma lært að gera), eins og það væri eina leiðin sem hún gæti fengið hans. athygli. Gaurinn hefur greinilega ekki mikinn áhuga (reyndar virðist það frekar eins og hann hafi litið á það sem góðgerðarstarfsemi að sofa hjá henni) og í stað þess að vera móðgaður af því heldur hún áfram að biðja hann um að fara að sofa með henni og vera góður við hana þegar hann verður mjög ofbeldisfullur. „Ég vil þóknast þér“, segir hún við hann á örvæntingarfullan hátt á meðan hann er að móðga hana mjög illa. Það sem vakti mikla reiði mína í þessari mynd er algjör skortur á sjálfsvirðingu sem móðirin ber fyrir sjálfri sér. Hún segir Craig eitthvað eins og „Ég er bara formlaus hnúður“ í fyrsta skipti sem þau sofa saman. Þessi mynd er móðgun við konur. Ef það hefði verið ég hefði ég keypt mér lítinn hlut sem hefði veitt mér sömu ánægju og mun minni tilfinningalega sársauka... :)