Það er, eins og margir dómar hafa séð, sterk dökk rák yfir þessa mynd. Leikstjórinn sem það minnir mig helst á er John Landis (já, farðu og vældu yfir því hvað ég er bóndi). Arcand hefur þá hæfileika að kanna léttvæga hluti á blákaltan, gráan hátt, snúa sér síðan við og kanna hryllingi lífsins með léttúð. Leikarahópurinn er undantekningarlaust yfir meðallagi. Thomas Gibson, sem David, er framúrskarandi sem skapmikill og sjálfsblekkingarmiðurinn sem hinar persónurnar snúast um. Hann talar um góðan níhilista, en gjörðir hans endurspegla meiri ást í persónu hans en hann er tilbúinn að viðurkenna. Gibson var þegar sterkur og fíngerður leikari árið 1993. Það var erfitt að horfa á hann og sjá Greg Montgomery, hvað þá umboðsmann Hotchner hjá Criminal Minds. Kannski ekki besta atriðið, en það sem mér finnst skemmtilegast, "spóla til baka" atriðið mitt. er kaflinn þar sem Candy á von á gestum og hver óboðinn á fætur öðrum mætir við dyrnar. Eftir því sem mannleg umhverfi Candys fer lengra og lengra úr böndunum, verður David bara skoppari, hressari og áhugasamari, eins og magnaður Gen-X „Tigger“.