John Huston lauk merkilega ferli sínum með einni fullkomnustu og viðkvæmustu mynd sem ég hef séð. Fyrir kveðjuna ákvað hann að laga fallega smásögu James Joyce, "The Dead", og gerði ekki aðeins eina trúfastustu bókmennta-til-kvikmyndaaðlögun hingað til, hann bjó líka til kvikmynd sem meira en 20 árum síðar er enn betri en mikið. af nútíma kvikmyndagerð. Þegar ég horfði á þessa mynd fyrir nokkrum árum, sem nemandi í háskólanum, horfði ég með lotningu á tjaldið og dáðist að öllum hliðum myndarinnar: leik, handritsgerð, leikstjórn, búninga, umsetningar, tónlist, kvikmyndatöku. . Þegar ég hugsa um það núna get ég samt ekki neitt sem ég myndi gagnrýna það fyrir. Huston kunni bara að segja góða sögu. Mikið lán ætti líka að fá Tony Huston. Hann vissi betur en að blanda sér í texta sem er ekki aðeins fullkomnun sjálf heldur nógu sjónræn fyrir kvikmyndahús. Faðir og sonur láta söguna anda og njóta sín í löngu, heillandi samtölum persóna og innihaldsríkum þögnunum. Donal McCann á líka hrós skilið fyrir frammistöðu sína sem Gabriel Conroy. Ég hafði aldrei séð hann í kvikmyndum áður, né hef ég séð hann eftirá, en hann gaf eina áhrifaríkustu frammistöðu sem ég hef séð. Allt í allt er The Dead fín kvikmyndaupplifun, frá goðsagnakenndum leikstjóra sem aldrei hætti. að vera framúrskarandi.