Í fyrsta lagi er ég Bandaríkjamaður - ég hef ekki séð neinar athugasemdir á IMDb um þessa seríu ennþá frá bandarískum áhorfanda. Í öðru lagi vinn ég í sjónvarpsbransanum í þróun. Svo ég velti mér í miklu af seyru sem kemur út úr amerískum útvarpsþáttum. „Eining eitt“ er dæmi um sjónvarp sem er afturhvarf til þess sem ég myndi kalla 70s-stíl handrita, efnislega séð. Nefnilega þessar myndir gerðar af ungum höfundum sem höfðu lausan tauminn til að gera dramatík raunsærri og leyfa lífrænni persónuþróun. Hún fjallar meira um stjörnuleik bresk drama eins og „Cracker“ og „Prime Suspect“ sem og hið frábæra „Underbelly“ frá Ástralíu. "Unit One" inniheldur sjálfstæð mál sem eru framin, síðan leyst, í hverri viku. Leyndardómarnir eru ekki óvenjulegir eða sérstaklega býsansískir. Þeir miðast venjulega í kringum einn snúning, klukka venjulega við 40 mínútna markið og upplausninni er snyrtilega pakkað inn á 15 mínútunum eftir það. Það sem gerir þessa seríu að ferskum andblæ er að hún hefur að geyma aðalpersónur sem þú ert hrifinn af og finnst tengja við í þætti 2. Þetta eru raunverulegar, andar og lifandi persónur sem hafa persónulegan farangur, en samt er þetta ekki talandi, batty tegund af farangri. að amerískt flotálag eins og "Grey's Anatomy" eða "Desperate Housewives" skeiðar út. Þetta eru raunsæir einstaklingar sem fara rólega af sögum í gegnum þáttaröðina, eins og maður vinni með þeim daglega. Eftir hugalausan áratug "CSI's", "NCIS's" og "Criminal Minds," ásamt síðari hrognum þeirra, er hressandi að setjast niður til að horfa á vini sem þú vilt eyða tíma með, eins og raunin er með "Unit One. " Snilldar pælingin, tilfinningalausar viðarsamræðurnar og yfirgengilega hættan sem þessar amerísku þáttaraðir sem ég nefndi svífa okkur með í hverri viku eru fáránlegar miðað við blæbrigðin og hljóðláta hljóminn sem þú færð með þessari merku dönsku þáttaröð. Ég er á 7. þætti af fyrstu þáttaröðinni, en ég er búinn að kaupa allar fjórar árstíðirnar og er í langan tíma. Ef þig vantar sprengingar og testósterón sem hrífst upp með farsælum hætti, ásamt tónlist eftir The Who og hraðskerandi, neon-lýstan, pirrandi lamandi myndavélaraðgerð með dulmálslíkum aðalpersónum sem aðalfæði þitt við sjónvarpsáhorf, þá legg ég til að þú haldir þér áfram. í burtu frá þessari seríu. Ef þú ert fullorðinn einstaklingur með hungur í lúmsk, átakanleg, ígrunduð og, já, stundum beinskeytt málsmeðferð glæpamynda, þá hvet ég þig til að kíkja á þessa sýningu.