Allar umsagnirnar hér um hversu mikið ZP skortir söguþráð, leiklistin er viðurkennd, orgíusenan meikar ekkert sens o.s.frv., allir missa af aðalatriðinu. Við skulum vera heiðarleg. Þetta er mynd sem gerð var á tímum seint á sjöunda áratugnum og snemma á áttunda áratugnum í Los Angeles. Þetta er kvikmynd sem er ætlað að horfa á á meðan þú ert H-I-G-H út af huga þinn á einhverju geðrænu efni. Finndu einhvern góðan brum og reyktu upp, eða fáðu vægan sýruhögg. Í alvöru, þessar beinustu og edrú umsagnir um ZP missa af punktinum. Þú getur ekki fengið neitt út úr þessari mynd í beinum huga. Þangað til þú hefur horft á þessa mynd á hvíta tjaldinu (sem ég er heppinn að hafa gert þrisvar á tíunda áratug síðustu aldar þegar ZP var frekar sjaldgæft) þegar þú ferð út, þú hefur ekki hugmynd um hvað þessi mynd snýst um. Ef þú krefst þess að horfa á hana án ölvunar geturðu að minnsta kosti metið endirinn þegar vitleysan blæs upp í hljóðrás hinnar frábæru endurvinnslu Pink Floyd á "Careful With That Axe, Eugene ," "Komdu í númer 51, þinn tími er liðinn."