Ég nálgast kvikmyndir um talandi dýr af varkárni. Fyrir hverja dásamlegu eins og Babe færðu jafn fátæka eins og hina hræðilegu endurgerð af Homeward Bound: The Incredible Journey. Eða ef um Cats & Dogs er að ræða, þá hefurðu frábæra hugmynd að kvikmynd sem uppfyllir ekki möguleika sína. Þegar ég heyrði um Paulie fyllti forsendur viturs páfagauks mig ekki beint sjálfstraust. En mér fannst myndin koma skemmtilega á óvart. Og það tekst að laumast inn í hjarta þitt án þess að þú gerir þér grein fyrir því. Rússneskur húsvörður, Misha Vilyenkov (Tony Shaloub) fær vinnu á rannsóknarstofu. Dag einn heyrir hann söng koma úr kjallaranum. Og þegar hann rannsakar málið, finnur hann páfagauk í búri sínu syngja litla hjartað sitt. Misha verður heillaður af fuglinum, sérstaklega þegar í ljós kemur að páfagaukurinn getur ekki bara sungið, hann getur talað. Og ekki fáar setningar heldur. Það er páfagaukur sem þú getur í raun talað við. Páfagaukurinn heitir Paulie (rödduð af Jay Mohr) og þekkir skipbrotsfélaga í Misha. Misha er að velta því fyrir sér hvernig heimur hins vitra fugls endaði í rykugum kjallara og sannfærir Paulie um að segja honum lífssögu sína. Sem byrjaði allt þegar hann var barn, og í umsjá Marie, fimm ára stúlku með stam. Þeir tveir urðu fjaðrafuglar (allt í lagi, slæmur orðaleikur!). Þegar foreldrar Marie urðu áhyggjur af náinni vináttu hennar við fugl, íhuguðu þeir að senda hann í burtu. Og þeir gerðu það að lokum eftir að Marie slasaði sig næstum við fall eftir að hún kenndi Paulie að fljúga. Í örvæntingu eftir að sameinast henni á ný byrjar Paulie langt ferðalag um Ameríku, sem inniheldur fjölbreyttan fjölda nýrra eigenda, fljúga langar vegalengdir og endar jafnvel á bak við lás og slá. Af búri sem er! Paulie var ein af fjölda talandi dýramynda sem DreamWorks gaf út seint á tíunda áratugnum. Og þó að það hafi ekki verið veitt sömu viðurkenningu eða árangur í miðasölunni og Babe, þá nær Paulie árangri á allmörgum stigum og er einstaka verk af sláandi greind. Uppistandsleikstíll Jay Mohrs hentar vel í hlutverk Paulie. Hann leikur aldrei hlutverkið sem of sjálfumglaður, jafnvel þó hann sé svolítið klár Aleck. Paulie er veraldlegur, en hann er líka barnalegur á sinn hátt. Vegna þess að hann hefur lifað frekar vernduðu lífi með Marie, þegar hann er tekinn á brott, þarf hann að sjá fyrir sér í fyrsta skipti. Og þegar hann fellur í hendur mismunandi eigenda, lofa þeir Paulie að sameina hann aftur með Marie, sem hann trúir. Aðeins til að þessi loforð verði svikin aftur og aftur. Paulie er óneitanlega svolítið episodic. Hún fylgist með fjölbreyttu fólki sem Paulie endar með og hvernig hann færist hægt og rólega nær og nær Marie. Hann endar fyrst í veðlánabúð, þar sem hann er ættleiddur af Ivy (Gena Rowlands), góðviljaðri konu sem kennir honum merkingu mannasiða. Hún hefur samúð með aðstæðum Paulie og keyrir húsbíl yfir Ameríku til að finna Marie. Paulie er stundum mjög áhrifamikil mynd. Atriði hans með Ivy eru með þeim bestu. Dásamlegar stundir þar sem Paulie sat á öxlinni og söng Tom Jones tölur. Það hvernig hún innrætir honum þörfina fyrir von er mikil og sum samræðan er nokkuð vel skrifuð og jafnvel umhugsunarverð: "Það eru hlutir í lífinu sem þú frestar, vegna þess að þú heldur að þú eigir eftir að gera þá seinna. En það raunverulega sem Ivy kenndi mér er að þú verður að lifa eins og það verði kannski ekki seinna.“ Atriðið þar sem Ivy deyr á leiðinni og skilur Paulie eftir eina er mjög hjartnæm stund. Og atburðarásin þar sem hann safnar kjarki til að fljúga í fyrsta skipti yfir Miklagljúfur, svífa tignarlega er svo fallega samsett atriði að það situr hjá manni í marga klukkutíma eftir að myndinni lýkur. Þrátt fyrir einstaka sorgarstund er nóg af hlátri að hafa. Paulie lendir í hópi leikandi páfagauka á spænskum útiveitingastað. Lífrænu áhrifin hér eru virkilega frábær þar sem fjórir fuglar gera fullkomlega dansnúmer. Og Paulie fær meira að segja rómantík. Sem fellur niður þegar hann lendir í smáþjófi (leikinn af Mohr líka). Það er kannski eina kvörtunin sem ég hef. Um leið og þú ert sátt við eina aðstæður færir myndin Paulie yfir í aðra. Atriðið þar sem Paulie er kennt að stela peningum úr hraðbönkum er fyndið, en svolítið truflandi líka. Ég er hissa á að DreamWorks hafi fengið tækifæri til að setja slíkt atriði í krakkamynd. Og demantarán Paulie er mjög Mission Impossible. Hann hefur verið gripinn við verknaðinn og fluttur á rannsóknarstofu til dýraprófa, þar sem hann hefur dvalið síðan. Sagan snýst loksins í hring á rannsóknarstofunni, þar sem Misha hét að hjálpa Paulie. Auðvitað finna þeir Marie. En síðasta opinberunin er vettvangur af svo átakanlegum styrkleika að ég var skilinn eftir dofinn í nokkrar mínútur. Paulie mun kannski aldrei ná því langlífi sem Babe hefur, en ég tel að þetta sé jafn ljómandi mynd. Sami hlær. Sömu gallalausu áhrifin. Og sama furðugreindin. Minniháttar gimsteinn.