Já. Ég skal viðurkenna það. Ég trúði öllu eflanum í kringum þetta verk, um raunir og þrengingar 6 manns, sem búa í Mexíkóborg, varðandi kynlíf þeirra. Og svo bjóst ég virkilega við því að sjá loksins mexíkóska kvikmynd (í aldir) sem var bæði vinsæl og áhugaverð að horfa á. Því miður olli myndin miklum vonbrigðum. Sagan sýnir okkur tvö pör, bæði með mjög augljós hjónabandsvandamál. Þegar þriðji aðili kemur inn í líf hvers hjóna, ná vandamál þeirra að lykilpunkti. Eða algjört fáránlegt. Söguþráðurinn breytist svo í kynjabardaga. Sú afstaða sem hver hópur tekur (já, þeir hópast bókstaflega, stelpur með stelpum og strákar með strákum) er hróplega heimskuleg og barnaleg (ætli húmorinn hafi átt að vera til staðar). Og þetta fer allt á versta veg. Sýningarnar eru allt frá góðum (Miss Zavaleta) til miðlungs (Herra Bichir), þar sem Serrano skilar ásættanlegu starfi á prímaóperunni sinni. Hins vegar, flatar aðstæður sem mynda söguþráðinn, einvíddar persónur, mjög léleg (ef ekki heimskuleg) skynjun á því hvað kynlíf táknar í þroskuðu sambandi o.s.frv., gera myndina misheppnaða. Ömurlegt. SPyL hefur fengið (glæsilegar) góðar móttökur í miðasölunni. Trúðu eflanum á eigin ábyrgð.