Þar sem ég er einn af stofnendum apa-kvikmyndaklúbbsins míns (þetta felur einnig í sér apa/simpansa og órangútana) er ég að rifja upp þessa mynd frá sjónarhóli apamyndar. Þegar öllu er á botninn hvolft er allt sumar af öpum, 100+ dagar fyrir öpum að gera það sem þeir eru bestir, valda illsku, hneykslun, hyjinx, leysa mannleg vandamál og fræða okkur um okkur sjálf. Sagan er nógu einföld. Í stuttu máli þarf fátækur strákur peninga fyrir dót sem hann vill. Sem betur fer eru nokkrir apar (simpansar) sem eru með heiður á höfðinu sem myndi fá blóð Boba Fett eða Dog (Duane Chapman) til að flæða. Þegar strákurinn reynir að ná öpunum lærir hann um sjálfan sig, fjölskyldu sína, afa sinn, furðufuglinn á staðnum, daðrar við stelpu sem er tvöfalda eldri og lærir að dýraleiðin til að takast á við hrekkjusvín er að láta einhvern beina haglabyssu að þeim. innra með sér liggur vandamálið. Svo mikil fókus er á strákinn að simpansarnir fá bara ekki þann skjátíma sem þeir eiga skilið. Simpansarnir eru ekki eins hæfileikaríkir og simpanarnir sem leika Jack úr M_P þríleiknum eða goðsagnakenndu órangútanarnir sem leika Dunstin eða Clyde(1 eða 2). Svo ekki horfa á þessa mynd og búast við því að finna næsta stóra hlutinn í Chimp tegundinni. Simpansarnir slógu í gegn og það var það sem myndin þurfti meira af. Það er epískur vettvangur þar sem simpansarnir brjótast inn í hús fátæku fjölskyldunnar og eyðileggja allt það sem þeir unnu svo hart fyrir. Alvarlegt áhugafólk um apamyndir mun vilja leigja myndina fyrir þessa senu eina. Þannig að í lokin er þessi mynd ekki fyrir alvarlegan áhugamann um apamyndir. Ég myndi ekki mæla með þessari mynd fyrir fjölskyldur þar sem hún hvetur barn til uppreisnar gegn foreldrum sínum. Ég get aðeins mælt með þessari mynd sem leigu fyrir harðkjarna apaelskandi fullorðna og börn undir eftirliti.