Þetta er sannarlega endurgerð sem hefði aldrei átt að komast út úr hesthúsinu. Í henni eru tveir leikarar sem leika í gjörólíkum lögum. Á toppi þeirra eru Joan Plowright og Maximillian Schell. Sérhver litbrigði Franka er í augsýn. í botninum eru Melissa Gilbert og Doris Roberts. Ég get ekki ímyndað mér hvernig Schell og Plowright ná að spila svona vel þegar Gilbert og Roberts eru að vinna gegn töfrum sínum. Gilbert eyðileggur hvert atriði sem hún er í. Það er eins og faðir veit best í gettóinu. Hún er Ann Frank light. Hlaup hennar á Helen Keller var þunnt en ekki hræðilegt. Þetta er helgispjöll. Doris Roberts gerir frú Van Damm bara pirrandi. Hún er algjörlega óviðeigandi val að leika kynferðislega hungraða konuna sem daðrandi og óánægð nærvera hennar olli svo miklum vandræðum í het Acherhuis. Þetta þurfti að leika af konu sem gat sannfært okkur um að hún mundi að minnsta kosti hvernig það var að vera vellíðan. Þyngd hennar er ekki vandamálið. Joan Plowright hefði getað leikið þennan þátt fallega. Roberts var á mikilli feril þegar þetta var gert, fékk mikla pressu og mörg tækifæri. Frammistaða hennar hér sýnir veikleika hennar sem leikkonu með skömminni. James Coco og Clive Reville hafa flestar senur sínar með Gilbert og Roberts og, þó sterkir séu, eru þeir algjörlega ófærir um að bæta skaðann af félögum sínum. Reville er snjall leikari sem er fær um einskonar helgimyndaframmistöðu sem Ed Wynne gaf í upprunalegu myndinni. Hann fær engan stuðning frá Gilbert. Hún tæmir litinn úr hverri senu. Ég hef lesið með skelfingu ummæli ykkar sem ólust upp við að horfa á þessa útgáfu, full af viðhengi við þessar sýningar. Það er lexía í því hvernig útgáfan sem þú sérð fyrst festist við þig. Það fær mig til að endurskoða tengsl mín við óæðri vörur sem ég elskaði í æsku. Ég hvet þig til að horfa á frumritið. Það hefur mjög fáa veika bletti og það er höfuð og herðar yfir þessu rugli.