Kvikmyndagerðarmennirnir reyna að mála áhrif Mondovis og Robert Parker sem svívirðingar á pari við hernám Þjóðverja í Frakklandi og valdatíma fasismans. En þeir finna aldrei fórnarlamb í þessari mynd. Við heyrum vínframleiðendur, gagnrýnendur og dreifingaraðila harma að á meðan víniðnaðurinn vex verður hann sífellt einsleitari. En myndin færir aldrei rök fyrir því að þetta hafi leitt til taps á góðu víni eða arðráni nokkurrar persónu eða menningar annarra en barnalegra Wine Spectator lesenda með fullt af peningum. Ef þeir vilja borga hundruð dollara fyrir dauft vín, þá er það svo. Ef þetta væri kvikmynd um demantaviðskipti, þar sem markaðsyfirráð DeBeers-fyrirtækisins leiðir til mannlegra þjáninga, hefði muckraking stíllinn verið viðeigandi. En eins og það er kemur það bara út sem and-amerískt, and-nútímavæðing og and-kapítalískt. Hefðu kvikmyndagerðarmennirnir verið til á áttunda áratugnum hefðu þeir líklegast mótmælt ágræðslu á amerískum vínviðum í þeirri viðleitni að bjarga frönsku víni.