Ég hef mjög gaman af þessari tegund en The Cell var ein versta mynd sem ég hef verið svo óheppin að horfa á. Þó að um 25 prósent af áhorfendum mínum ráfuðu inn og út úr leikhúsinu á meðan á áhorfinu stóð (eða fór alveg) var ég nógu heimskur til að halda því út. Helstu vandamálin við þessa sögu (það voru of margar til að telja allar upp) er að með þessari tegund af kvikmyndum þarftu að gera tvennt... annars vegar að útvega ótta við morðingjana (það er að þeir ná honum tuttugu mínútur í myndina sem er farinn) og þú verður að gefa fórnarlambinu sem er í húfi (stelpan í skriðdrekanum) næga persónuþróun að þér sé alveg sama hvort þeir nái henni í tæka tíð eða ekki. Ekki nóg með að ég missti tökin á stelpunni, ég fékk svo litla innsýn í hana að hún var bara óskýrt andlit og þegar ég mundi að hún var hluti af sögunni var mér í raun alveg sama hvað varð um hana. Þó að myndefnið hafi verið áhugavert á einhvern hátt LSD flashback, þá meikaði það oft engan sens og þetta ætti að vera lexía um að myndefni getur ekki bætt upp fyrir skort á góðri sögu (sjá Phantom Menace fyrir annað dæmi) Að lokum, gerir einhver veistu eða sama hvað var að því að konurnar krjúpuðu á þessu sviði og starðu til himins? Fáránlegt.