Þessi mynd var algjör hörmung fyrir mig. Það er eitt sem kvikmyndir verða að hafa til að hægt sé að horfa á þær, og það er *einhvern* sálfræðilegan trúverðugleika persóna... því miður, hér er þetta ekki raunin. Aðalpersónurnar hegða sér oftast óskynsamlega og jafnvel þó þær hafi einhverja ástæðu fyrir slíkri hegðun er það ekki opinberað okkur af leikstjóranum. Persóna Sophie Marceau er sérstaklega pirrandi, gerir myndir af öllu í gegnum alla myndina, þegar maður gæti búist við einhverju skynsamlegra (til dæmis að hitta móður sína á spítalanum)... og hvers vegna giftist hún þessum gaur? (nei, þetta er ekki spoiler) Söguþráðurinn virðist stundum hafa verið reifaður af einhverri sápuóperu og þó frammistaða leikaranna sé ekki slæm hjálpar þetta ekki mikið. Allt í allt gat ég bara ekki fundið leið til að tengjast þessari mynd. Ekki það að ég hafi reynt of mikið eftir fyrsta klukkutímann samt. Ég hef aldrei gengið út úr bíó í kvikmynd, en þessi tími var sá næsti í lífi mínu hingað til.