Þetta er ein af þessum óheppilegu myndum sem urðu fyrir enn sorglegri, óheppilegri dauða í miðasölunni. Ég sá þessa mynd í myndlistarbíói á staðnum, í endurvakningarformi, stuttu eftir að hún fór í almenna kvikmyndahús. Það á svo sannarlega skilið að nálgast það í annað sinn (eða jafnvel í þriðja sinn). Sandra B. tekur það til hins ýtrasta með því að gera talað orð og taka nokkur þekkt lög í þessu verki (útgáfa hennar af 'I'm So Lonesome I Could Cry' eftir Hank William gæti auðveldlega hreyft þig til tára). Kannski verða áhorfendur einhvern tímann tilbúnir til að taka þessa mynd aðeins meira alvarlega (en ekki án þess að hlæja vel sett líka). Myndin hreyfist á hröðum hraða (þökk sé góðri klippingu), þannig að sumum áhorfendum finnst hún ekki gömul og leiðinleg. Kannski er vakning bara á leiðinni.