Meester Sharky, þú lítur svo ... eðlilegur út. Þú myndir aldrei fá borð á þessum fína kokteilveitingastað/bistró. Ég hins vegar og borða vínber og paté á hverjum degi. Finnst þér feldurinn minn góður með öllu fínu snyrtingu? Stóru gullhringarnir mínir af gulli? Eða kannski líkar þér við þessar ljóshærðu, „ow you say?“, sprengjur, sem allar eru hæfar í þolfimi og naktum petanque-leikjum, sem skreyta langa, rauðbrúna flauelsmjúka sófann minn eins og svo margar mjúkar soðnar lerkar á disk af pönnusteiktum foie gras og fíkjum. Þú vilt? Þú mátt ekki hafa! Zey eru allir mínir. Þú munt aldrei eiga hann eins og ég átti hann. Domino var bestur, fyrir utan Maman. Þú skilur ekki listina að ásta. Horfðu bara á óæðri yfirvaraskeggið þitt. Það er næstum fyndið fyrir mig, nei, að hugsa um þessi fáránlega útbreiðslu á kjánalega andlitinu þínu, þegar þú þeysir um ástarhólk Domino eins og grísinn að leita að trufflunni í skóginum, skógurinn lyftist og sveiflast í heitum vindum löngunar! Þú tapar aftur Sharky. Þegar ég ást við konurnar, veit það, Sharky, veit það. Zey læra, Zey læra þangað til Zey verður kennarinn. Ekki nanó-stærðfræði, listir ástarinnar. Domino var ungplönturnar sem ég vökvaði. Ég vökvaði hana svo oft. Alls staðar Sharky. Ilmandi krónublöðin hennar, stolti stöngullinn hennar, alls staðar. Hún mun visna undir fáránlegu slöngunni þinni, eins og souffléið sem var tekið úr ofninum fimm mínútum of snemma. Ég verð að fara núna Sharky, þú leiðist mig svo með svívirðilegri hegðun þinni. Það ert þú sem verður skolaður niður le pissoir eins og lyktandi hluturinn. Gott tækifæri!