Ég sá þessa mynd í leikhúsinu þegar hún kom fyrst út, mér þykir leitt að segja, og hún var ein af fáum myndum sem mig hefur alltaf langað til að ganga út úr snemma. Ég átti ekki í vandræðum með lyfjainnihaldið og ég gat séð hvernig þessi varúðarsaga hefði getað verið kröftug. Vandamálið var að kvikmyndagerðarmaðurinn, sem vann með James Woods og Sean Young, teiknaði tvær af minnstu elskulegu persónum sem ég hef séð á kvikmynd. Ég hataði þetta par og hefði ekki getað verið meira sama ef þau sökkuðu beint á óumflýjanlegan botn. Þeir komu ekki á óvart í þessari mynd. Hver atburðarás var svo sársaukafull að mér fannst ég hafa getað skrifað handritið sjálfur; þó ég vilji halda að ég hefði gert betur. Í kjölfarið heyrði ég martraðarkenndar sögur af atvikum á tökustað milli Sean Young og James Woods í líkingu við einhvers konar eltingaratburði. Það fékk mig til að velta því fyrir mér hvort þessi hræðilegi leikari hafi sprottið af einhverjum slæmum tilfinningum og vanvirkni. Allavega þá vísa ég til The Boost sem verstu mynd sem ég hef borgað pening fyrir að sjá.