Eina ástæðan fyrir því að ég sá þessa mynd var fyrir Jimmy Fallon, sem ég hef verið hrifinn af síðan í 9. bekk, sem var fyrsta árið hans í SNL. Ég er harður Yankees aðdáandi, og mér fannst myndin ekki sársaukafull fyrr en á síðustu 15 mínútunum, þegar þeir byrja að sýna klippur af ALCS leikjunum. Ég þurfti að hylja eyrun og gefa frá mér smá hljóð svo ég þyrfti ekki að heyra það sem má ekki heyrast, en annars var þetta alveg þolanlegt. Mér fannst Jimmy leika hlutverkið mjög vel, því persónan átti að vera kvíðin og sérkennilegur, og hann er kvíðin og skrítinn gaur. Ég veit að þetta er kannski ekki Óskarsverðlaunaleikur, en myndin er bara létt, skemmtileg, rómantísk gamanmynd sem er í raun við hæfi bæði fyrir konur og karla að sjá. Jimmy og Drew unnu vel saman og þau höfðu miklu betra efnafræði á myndavél en aðrir leikarar í fortíðinni. (Ed Burns og Angelina Jolie í þessari heimskulegu mynd? Hvað?) Ég held að Jimmy eigi jákvæðan feril framundan, og guði sé lof, því Taxi hefði getað drepið það. Ég held að Fever Pitch muni hjálpa honum mikið. Allir þurfa að hætta að vera svona gagnrýnir á leikhæfileika hans því hann er nýbyrjaður í kvikmyndum. Ég ímynda mér að það hljóti að vera erfitt og ef þú horfir á einhvern af öðrum frábærum leikurum okkar tíma (Tom Hanks, Russell Crowe, o.s.frv.) muntu sjá að þeir byrjuðu á einhverjum floppum. Busom félagar? Ástralskar sápuóperur? Hér er að óska ​​Jimmy farsæls ferils á skjánum. Ég vildi aldrei að hann færi frá SNL en hvað geturðu gert?