Dramatískt leyfi - sumir hata það, þó það sé nauðsynlegt til að endursegja hvaða lífssögu sem er. Í tilfelli "Lucy" eru helstu atriði táningsára Lucille Ball, snemma ferils og 20 ára hjónaband með Desi Arnaz allt innifalið, þó á styttan og endurgerðan hátt. Helstu tilfinningalegu atriðin í lífi Lucy eru gerð skýr: Lucille's berjast við að finna sess sinn sem leikkona, loksins að blómstra í ljómandi gamanleikara sem gerði persónuna Lucy Ricardo að goðsögn; Órólegt, rómantískt og að lokum ómögulegt hjónaband hennar og Desi Arnaz; Lucy og Desi stofnuðu fyrsta sjónvarpsveldið og tryggðu sér að eilífu sess í sögunni sem eftirminnilegustu myndasögupar sjónvarpsins. Sem Lucille Ball gerir Rachel York lofsvert starf. Ekki búast við að sjá alveg sömu kraftaverka umbreytinguna og Judy Davis gerði þegar hún lék Judy Garland, en York gerir Ball viljasterkan en þó viðkunnanlegan og er mjög fyndinn í sjálfu sér. Jafnvel þó kómísk tímasetning hennar sé öðruvísi en Lucy, er hún samt trúverðug. Myndin fer aldrei í smáatriðum um fullkomnunaráráttu hennar á tökustað og illa meðferð hennar á Vivian Vance á fyrstu árum „I Love Lucy“, en að horfa á York túlka Lucy á æfingu í einkalífi er fín innlimun. Daniel Pino er þynnri og ekki eins sjarmerandi en hinn raunverulegi Desi var, en hann hefur sinn sjarma og vinnur að mestu ágætlega með hreim Desi, sérstaklega í upphafssenunni. Madeline Zima var þokkaleg, ef ekki ýkja eftirminnileg, þar sem hin táningsgamla Lucy. Vivian Vance og William Frawley komu ekki mikið fram, sem betur fer, þar sem Rebecca Hobbs og Russell Newman voru ekki mjög sannfærandi í hlutverkunum. Ekki það að þeir séu ekki góðir leikarar í sjálfu sér, þeir voru bara ekki alveg eins við hæfi fólksins sem þeir voru að leika. Flestir leikaranna voru frá Ástralíu og Nýja-Sjálandi og bældar áherslurnar eru á stundum greinanlegar. Þótt meginbygging myndarinnar haldist við sögulegar staðreyndir eru mörg frávik, sum af óútskýranlegum ástæðum. Jess Oppenheimer, aðalrithöfundur útvarpsþáttarins "My Favorite Husband" sem Lucy hófst árið 1948, er sýndur í þessari mynd þegar hann kom á vettvang til að hjálpa til við "I Love Lucy" árið 1951, án tillits til þess að hann var aðalmaðurinn. skapari! Þessi mynd lýsir líka Marc Daniels sem aðal "I Love Lucy" leikstjóranum fyrir alla leiktíðina, og hunsar algjörlega þá staðreynd að William Asher var skipt út fyrir hann eftir fyrsta þáttaröðina! Jafnframt, þó að ég haldi að þetta hafi verið vegna fjárlagaþvingunar, þá er sýnt fram á að Ricardo-hjónin búa í sömu íbúð alla dvöl sína í New York, þegar þau skiptu í raun um íbúð árið 1953. Eldhússettið er aðeins stærra og ekki í stærð frá kl. upprunalega líka. Connecticut heimilið lítur nokkuð nálægt upprunalegu, nema hægri og vinstri hlið hússins hafa verið þétt og endurskipulagt. Það er líka Desi að tala um að kaupa RKO árið 1953, á meðan á rauðu hræðsluatvikinu Lucy stóð, jafnvel þó að RKO hafi ekki komið á markaðinn fyrr en 1957. Þessar breytingar hefðu vel getað verið fyrir dramatískt leyfi og myndin virkar við að koma helstu staðreyndum á framfæri, en hefði það skaðað þá að sýna Oppenheimer og Asher, tveimur mikilvægum persónum í sögu "I Love Lucy" aðeins meiri virðingu? Stærsta kjaftæðið kemur í "I Love Lucy" afþreyingarsenunum, að minnsta kosti nokkrar þeirra. Það er alltaf áhættusamt að endurskapa eitthvað sem er tekið á filmu og hefur verið séð af milljörðum manna, en enn meira þegar AUGLÝSAR BREYTINGAR eru gerðar. Atriðið með risastóra brauðinu var klippt og allir sem þekkja til þessa þáttar hefðu strax tekið eftir muninum! „We're Having A Baby“ númerið var líka stytt, en fyrir utan það var það nánast dautt. Langbest var "vínberjastunga" atriðið, þar sem Rachel York nældi sér í hegðun Lucy. Framleiðendurnir tóku þá skynsamlegu ákvörðun að reyna ekki beint að endurskapa "Vitametavegamin" og sælgætisverksmiðjubitana, heldur sýna leikarunum að æfa þá. Þessar senur reyndust áhrifaríkar vegna þessarar nálgunar. Helsti galli myndarinnar er að hún gerir ráð fyrir að áhorfendur viti nú þegar mikið um líf Lucy, þar sem miklu er sleppt eða sleppt. Á heildina litið gefur það þó ágætis mynd af hjónabandi Lucy og Desi og það má gleyma staðreyndavillunum þegar persónuþróunin virkar vel.