Ég ákvað að horfa á þessa mynd vegna þess að hún hefur verið nefnd sem „ógnvekjandi mynd ever“ þannig að það var það sem ég bjóst við. Því miður, það sem ég komst að er að myndin var ekki með eitt einasta skelfilegt augnablik (og ég er manneskja sem hoppar mjög auðveldlega). Myndin var ekkert nema hræðilegar klisjur og í hvert skipti sem það var hoppandi augnablik var það ótrúlega augljóst. Kostir þessarar myndar væru tónlistin og skrýtna atriðið sem er í raun tekin vel (eins og síðasta atriðið þegar hún opnar hurðina og þú sérð Tun í spegilmyndinni og þegar hún sveiflast aftur til hans sérðu drauginn á öxlunum hans) . Á heildina litið bætti þessi mynd í raun engu nýju við J-Horror tegundina og alls staðar skorti sköpunargáfu og hræðslu.