Þetta er ein besta glæpamyndamyndin seint á tíunda áratugnum. Það var fullt af frábærum leikarahópi, kröftugum söguþráði og margir af leikmönnunum sem tóku þátt sýndu frábæra frammistöðu. Pacino var frábær; hann hefði átt að vera tilnefndur fyrir eitthvað. John Cusack var líka góður, svo framarlega sem áhorfandanum er ekki sama um Louuu-siana hreiminn hans. Hann gæti komið út fyrir að vera pirrandi ef þú þolir ekki þessa mállýsku. Það hvernig persóna Pacino hafði samskipti við persónu Cusack var trúverðugt, dramatískt og stundum svolítið kómískt. Danny Aiello var frábær eins og alltaf. David Paymer var frábær í aukahlutverki. Bridget Fonda var góð en ekki eftirminnileg. Það voru tímar þegar þessi mynd nefndi svo margar persónur, líklega of margar. Það gæti tekið aðra skoðun til að muna, "hver Zapatti var hver?" Eftir svo margar krossvísanir verður maður að staldra við og hugsa aðeins til að rifja upp. Endirinn bar ekki mikinn sting. Það var byggt upp í svo langan tíma og síðan var smá niðurbrot. Þetta var eitt af fáum vandamálum við myndina. Þar sem myndin var ekki talin „stór, risasprengja“ á stórum skjá, lét hún suma gleyma því að þessi mynd var jafnvel til. Pacino og Aiello voru frábærir en skortur á "skvettu" myndarinnar í kvikmyndahúsum gæti hafa skilað engum tilnefningum. Það var hálfvel heppnað á heimamarkaði og áhorfendur eru enn að læra að þessi titill er þarna úti. Hann var gerður árið 1996 og stendur enn í dag og verður vinsæll í mörg ár fram í tímann. Svo, búðu til sítrónubúðing (þú munt sjá) og sjáðu þessa mynd!