(Sumir spoilerar voru með:)Þó að margir fréttaskýrendur hafi kallað þessa mynd súrrealíska, þá á hugtakið illa við hér. Til að vitna í Encyclopedia Britannica, þá þýðir súrrealískt: „Frábært eða ósamræmt myndmál“: Það þarf ekki að útskýra fyrir hugmyndalausum hversu marga vegu hraustur tíu ára drengur í heild sinni sem leitar auðs síns í bílstjórasætinu á rauðum Mustang gæti. vera frábær: þeir sem eru forvitnir gætu lesið James Kincaid; en ef þú spurðir sagði strákinn hvernig hann væri ósamkvæmur undir stýri á sportbíl, myndi hann örugglega mótmæla, "NO way!" Hvaða fantasíur og ósamræmi sem myndin býður upp á birtast aðallega á fyrstu fimmtán mínútunum. Síðan fáum við fleiri endurtekningar af því sama, í sífellt grófari og grófari framvindu sem, langt frá því að vera ósamræmi, reynist fljótlega fyrirsjáanleg. Ekki það að það væri hins vegar bókstaflega trúverðugt - en það var ósanngjarnt að skattleggja Motorama sérstaklega með þessum galla, hvers kyns trúverðug stöðvun vantrúar hefur fallið hröðum skrefum á gildiskvarða hins dæmigerða kvikmyndagerðarmanns og áhorfenda síðan "Raiders of the Lost Ark" varð stórmynd."Hallucinatory": Hvernig vitum við hvað ofskynjanir eru ef hluti af því að hafa einn er ekki að vita að við erum með einn? Hvað sem því líður, vita sumir að þeir hafa gaman af "ofskynjunarlyfjum" - en ef Motorama dæmigerar niðurstöðuna af því að gera það, þá er ég ekki meðvituð um hvers vegna einhver myndi taka þau oftar en einu sinni. Það er auðvitað einstaka slæm ferð. Kvikmyndin hlýtur að vera ein af þeim, orðaleikur og allt.“Samsetning orða sem var óhugnanleg“: Hversu oft getur tíu ára barn brugðið þér með því að segja „Ó, Guð minn góður!“ þegar honum líkar eitthvað, eða "Fjandinn!" þegar hann gerir það ekki? Þessi tvö innskot eru um það bil á við námskeiðið með þessu handriti. Því miður gæti öll tilfinning um súrrealískan skilning í því sem gengur fyrir samræður aðeins leitt í ljós, í réttu hlutfalli, barnaleysi manns varðandi talmynstur hinnar upprennandi bandarísku kynslóðar." Heimur fullkomlega skilgreindur og nákvæmlega lýst en það meikar engan skynsamlega sens:" Heimur Motoramas. meikar reyndar ekkert sens, en hún er um það bil alveg skilgreind sem teiknimynd í grunnskólablaði. Hinar fjölmörgu gestastjörnur í leikarahópnum eru allar með hlutverk í hlutverkum sem eru jafnvel lélegri en litla hetjan okkar sem hrópar „Fjandinn!“ á örskotsstundu en þarf nokkrar sekúndur til að búa til ömurlegustu lygina. Og jafnvel *persónan* hans, þrátt fyrir að koma fram í næstum öllum senum, fær enga marktæka þróun. Hér eru lítil verðlaun fyrir áhorfendur sem hafa samúð, eins og ég verð, nóg til að vilja þekkja hann betur og skilja „hvaðan hann kemur“. Maður skynjar óljóst mun betri sögu og söguhetju í erfiðleikum með að komast út." Fullþekkjanlegar, raunsæismálaðar myndir eru fjarlægðar úr sínu eðlilega samhengi og settar saman aftur innan óljóss, þversagnakenndra eða átakanlegra ramma. Nei, við sjáum röð af staðalímyndum og sífellt niðurnídnari auglýsingaskiltum, bensínstöðvum, matsölustöðum með feitum skeiðum, ódýrum hótelum og lágkúru þeirra meðfram þjóðvegum, nákvæmlega þar sem þeir eiga heima." Að miklu leyti ábyrgur fyrir því að viðhalda ... hefðbundnum áherslum um innihald." Það er lítið efni, frá augnabliki til augnabliks, í Motorama. Til að draga saman: Sjáðu fyrir þér breska milljónamæringa klædda sem trúða eða sjóræningja á leiðinni í glæsilegt búningapartý, sitjandi rólega og hljóðlausa sem varkárir bílstjórar þumla Rolls-Royce sína eins og viðkvæmar skífur í gegnum gólandi sjó örvæntingarfullrar mannkyns, Kínverja sem biðja þá um gluggana og smyrja glerið með blóði. Eða ímyndaðu þér leikvang fullan af yfirgefnum fornminjum, eðalvagna eins og þeir hér að ofan sem nú ryðga og hvít píanó sem draugar glefsa. Inn í þetta drullusokk reika örmagna drengur og sjúk kona sem hann loðir við sem móðir og verður vinkona, sem sofna hlið við hlið í grasinu. Hann er vakinn - á hátíð umbreytingarinnar, "hvítum og glitrandi" degi 1945 - af ljómandi glampi við sjóndeildarhringinn sem er ekki hækkandi sól. Þegar hann kemst að því að félagi hans er orðinn að líki, trúir hann fyrst að hann hafi orðið vitni að sál hennar fara upp til himna. Seinna útskýrir hann aðeins minna sakleysislega: „Ég lærði nýtt orð í dag: atómsprengju. Það er eins og Guð taki mynd.' Núna eru *það* aðeins tvö sýnishorn af súrrealisma í kvikmyndum, súrrealisma, þar sem kaldhæðnin er nógu langt til að ráðast inn í sjálfan titil myndarinnar: Empire of the Sun. Ef þú leitar að súrrealískum, *vinsamlegast* ekki missa af því. Því miður, hversu fast sem hann stígur á bensíngjöfina til að keppa vagninum sínum í gegnum eyðimörkina og handan við eyðimörkina, þá bíða engar sena eins stórkostlega undarlegar, ríkar, fíngerðar eða glæsilegar fátæka litla Gus Motorama í leit sinni. Ekkert af ofangreindu er endilega þumalfingur niður. á þessari mynd. Þó ég sé fyrir nokkrum vonbrigðum, get ég ekki vísað henni á bug, í ljósi virðingar annarrar tegundar sem hún er til fyrirmyndar - að vísu undir áhrifum frá súrrealisma, en einnig af expressjónisma, tilvistarstefnu og svartsýni Franz Kafka innan um almáttug valdakerfi. . Við skulum prófa stærðina: Theatre of the Absurd. Þegar ég vík að grein E.B. um þennan stíl er ég undrandi á því hvernig, að því marki sem Theatre of the Absurd er gildur listrænn stíll, þá hverfa ofangreind andmæli gegn Motorama eins og blása. af reyk. Ég freistast til að vitna í allan textann sem stuðning við auðkenninguna. Theatre of the Absurd reynir að sýna "að mannlegar aðstæður eru í rauninni fáránlegar, án tilgangs... mannkynið er skilið eftir vonlaust, ráðvillt og kvíða.": Eftir að hafa náð tilgangi sínum samstundis að komast burt frá niðurdrepandi heimilislífi meðal þrætandi foreldra, finnur Gus sjálfan sig tilgangslausan þar til hann keyrir framhjá glitrandi auglýsingaskilti sem á stendur „Motorama“ og ákveður að vinna lottóið sem það lofar. Eins og aðrir hafa þegar leitt í ljós, reynist þessi metnaður blekking: þó að leikurinn „rennist aldrei út“, hefur styrktarfélagið ekki í hyggju að einhver ætti nokkurn tíma að vinna, og hefur leiðir til að plata, rugla og láta hvern sem er umsvifalaust fá verðlaunin. Hann, eins og aðrir, verður á endanum fyrir vonbrigðum í draumi sínum." Fáránlegt leikritaskáld hafa því afnumið flest rökfræðilega uppbyggingu hefðbundins leikhúss. Það er fátt um dramatískan hasar eins og venjulega er skilið; hversu ofsalega sem persónurnar standa sig, er annríki þeirra til að undirstrika sú staðreynd að ekkert gerist til að breyta tilveru þeirra... tímalaus, hringlaga eiginleiki kemur fram.“ "Tungumál í fáránlegu leikriti er fullt af... endurtekningum... endurtekið hið augljósa þar til það hljómar eins og vitleysa." Undir stundum „töfrandi kómískum fleti“ finnum við „undirliggjandi boðskap frumspekilegrar neyðar“. Þráhyggja Gus fyrir kjánalegum leik, geðveikt tungumál hans, söguþráðurinn þar sem hann spáir dökka framtíð og/eða snýr aftur til fyrri tíma og tekur aðra en samt dökka stefnu - svo mikið passar núna. Þó að aðdáandi hins súrrealíska myndi standa sig betur með sumar kvikmyndir Spielberg, ættu aðdáendur Motorama eins og það er í raun að finna samferðamenn - ekki í staðinn heldur viðbót - í verkum Beckett, Ionesco og Genet. maður getur ekki alveg stoppað hér. Eftir vonbrigðum sínum með leikinn snýr Gus aftur til „Phil“ (þ.e. Love), fyrsta þjónustumanninn sem hann hafði hitt og sá sem hafði komið sómasamlega fram við hann, þó að hann hafi líka skammað hann - á bensínstöð sem auglýsir „Vertu. fullur!". Undir handleiðslu Phil lærir hann lífið að bíða eftir bílum. Við gætum tekið eftir því hér að fáránlega leikskáldið Beckett hafði kallað frægasta leikritið sitt "Að bíða eftir Godot" og að fyrir Godot ættum við að lesa "Guð". Guð er líka ein af hugðarefnum Phil. Ennfremur, sem óbein afleiðing af fyrri kynnum hans af Gus, er Phil illa lasaður og fer um í gifsi með handleggina beint út lárétt. Í síðasta atriðinu segir Gus, nú skjólstæðingur Phil, að hann vilji heyra tónlist. Við heyrum ekkert, en við sjáum Phil sveifla fingrum sínum á enda útrétta handleggsins, benda Gus nær og Gus svarar. Endirinn. Að lokum, að höfundi sem ég er að lesa núna, anglíkanska guðfræðingnum William Stringfellow. Ef þessi uppreisnarlögfræðingur er ekki viðurkenndur sem arkitekt eða undirmaður Frelsisguðfræðinnar, sem er frekar rómversk-kaþólsk en anglíkansk hreyfing, ætti hann kannski að vera það. Ofbeldi lögreglu og græðgi fyrirtækja eru klisja í kvikmyndum og bókmenntum, þar á meðal Motorama, en Stringfellow styður og lýsir slíkum viðhorfum með áhrifamiklum heimildum frá ritningunni, hefð og skynsemi. Merkasta verk hans er að afhjúpa jarðneska athafnir þeirra föllnu engla sem Biblían vísar til sem furstadæmi og völd. Furstadæmi, skrifaði Stringfellow, standa á bak við öll vinsæl þrjú I okkar: Ímyndir, stofnanir og hugmyndafræði. Allir þessir hrósa sér tilbeiðslu okkar með því að gefa fölsk loforð. Því dýpri þátt í ímynd, stofnun eða hugmyndafræði sem einhver manneskja verður, því meira verður eigin persóna hans "þurrt" og verður þræll þeirra. Þeir lofa valdi, stjórn og ódauðleika og skila óumflýjanlega hjálparleysi, ringulreið og dauða. Sem í raun fallin, sigruð völd geta þau ekki gert meira en það. Samt blekkja þeir menn með því „yfirráði yfir jörðinni“ sem Guð lofaði í 1. Mósebók, á meðan í rauninni ræður enginn okkar ímynd, stofnun eða hugmyndafræði sem er óumflýjanlega hneigð að eigin ofurvaldi og sjálfsbjargarviðleitni. Þeir taka upp sitt eigið líf. „Dominion“ er röng þýðing: nákvæmari þýðing á hebresku væri „ráðsmennska“. En þetta er pæling við hliðina á grundvallarvandamáli: Flest okkar vanrækja að taka eftir því að Guð hafði framselt þetta vald til Adam *fyrir* fallið. Við höfum enga ástæðu til að ætla að við, afkomendur hans, notum það enn núna: þvert á móti ætti það að vera augljóst að djöfulsins öfl hafa stolið því frá okkur. Það má bæta við tveimur athugasemdum C.S. Lewis: Í fyrsta lagi að "sigur mannsins á náttúran" er aðeins blekking og tálsýn til að hylja þá staðreynd að maður er í raun og veru að tala um að aðrir menn sigri suma menn með náttúruna sem verkfæri; og í öðru lagi, andstætt því sem almennt er haldið, þá er Satan enginn góður Charlie. Hann kann að dingla út ánægjustundir í fyrstu, en hann er mjög ósáttur við þær og mun draga þær frá sérhverjum manni sem er fast í þrælnum sínum, kannski láta bráð sína sitja fyrir framan eldinn og vorkenna sjálfri sér og syðja af gremju. þessi innsýn til Motorama, við virðumst endurspegla ótrúlega í upplifun Gus. Hann er, ef ekki góður, að minnsta kosti fallegur lítill drengur áður en hann varð fórnarlamb Motorama leiksins. Fyrstu skiltin sem auglýsa það glitra glæsilega. Því lengur sem hann heldur áfram, og því dýpra sem hann ferðast í átt að höfuðstöðvum styrktarfélagsins, því lúmskari verða þeir. Hann er einmana og hittir engan annan sem spilar leikinn. Stöðvarnar sem gefa út spilin hafa annað hvort fallið í rúst eða eru mönnuð uppvakningum. Fólkið sem hann hittir á leiðinni er sífellt ljótara, svikara og fjandsamlegra. (Sú staðreynd að furstadæmin svara sameiginlegum einræðisherra þýðir ekki að þau geti hlýtt hvert öðru). Mannkyni Gus er skolað út úr honum þar sem hann verður ekki aðeins algerlega sjálfhverfur og ómeðvitaður um þarfir annarra heldur að hluta til blindaður ... afmyndaður ... ótímabært aldurstakmark meðan hann er ungbarnalegur í bókstaflegri merkingu tungumálalegrar áskorunar. Á endanum er jafnvel dýrmæti Mustang hans tekinn frá honum í árekstri og hann verður að halda áfram í flaki látins manns. En þó loksins, eftir að hafa gert allt sem hann hélt að væri ætlast til, gefur hann sig fram fyrir furstadæmið í stolta turni þess til að taka á móti verðlaunum sínum. Með því að nota biblíulegt vald til að rugla í ríminu sem þeir sem hafa byggt slíka minnisvarða til eigin hégóma, koma umboðsmenn þess fram hjá honum, valda vonbrigðum, móðga og henda honum að lokum af efstu hæðinni. Hann FELLUR langt og fast, lendir, loksins í vatnshlot. Með öðrum orðum, í klassískri táknfræði deyr hann. Hann hefur mætt óumflýjanlegum slæmum endalokum hvers sem hefur lagt trú sína á slíkan blekkingarmann. En þessi örlög reynast aðeins viðvörun til að horfa inn í breytilega framtíð. Hann iðrast og snýr aftur til Phil, og þegar hann sá hann framkvæmir fyrsta rausnarlega, óeigingjarna verkið sem við höfum séð frá honum í næstum eina og hálfa klukkustund: tekur eftir því að Phil er núna fatlaður og getur varla stungið slöngu í bensíntank, hann spyr: "Get ég hjálpað þér með það?" Síðan, þegar hann sér „hjálp óskast“ skiltið, ákveður hann að sækja um starfið og útskýrir fyrir ökumanninum sem hann var að ferðast með að hann reikni með að hann komist hingað út, því það lítur ekki út fyrir að vera svo slæmur staður. að virka. Þessi túlkun er auðvitað getgátuð og hún kann að koma á óvart eða jafnvel hneykslast á aðdáendur myndarinnar "cult classic" sem sjá mjög mismunandi punkta í henni. Ef Motorama er ekki alveg minn tebolli, þá er ég að minnsta kosti sannfærður um nú þegar hún er varla versta mynd sem gerð hefur verið.