Inglorious Basterds er dökk og ofbeldisfull grínfantasía, glæsilega. Byggt á ramma The Dirty Dozen, sleppir Inglorious Basterds ílangri þjálfunarröð The Dirty Dozen til að sökkva sér út í hasarinn strax. Í því ferli lagar Tarantino einn af helstu göllum The Dirty Dozen með því að gefa vondu strákunum skjátíma til að minna okkur á hversu vondir nasistar voru. Nasistarnir sem hafa mestan skjátíma enda á því að verða fullkomlega manneskjulegasta persónan í myndinni, sem gerir þá kaldhæðnislega að enn verri skrímsli. En ef horft er frá þjálfunarröðunum getur Tarantino líka gefið okkur mynd af öllu stríðinu, sem sýnir okkur ekki aðeins breskir, bandarískir og þýskir hermenn, en gefur okkur líka innsýn í heim franskra og þýskra borgara, bæði samstarfsmanna og andspyrnu. frönsku persónurnar tala frönsku og Þjóðverjarnir tala þýsku, umfram það að bæta við áreiðanleikastigi, tryggði Tarantino líka einhvern veginn að samræður hans á frönsku væru jafn skarpar og fyndnar og snjallar og enska samræður hans. Til dæmis, í opnunarröðinni var nasistinn " Jew Hunter" SS ofursti Hans Landa (Christian Waltz) er að yfirheyra franska mjólkurbóndann Perrier LaPadite (Denis Menochet). Landa grunar að LaPadite sé að fela fjölskyldu gyðinga. Á meðan hún þrýstir á LaPadite, biður Landa um glas af mjólk. Eftir að hafa sýklað það ágjarnan hrósar Landa LaPadite fyrir dætur sínar og kýrnar, "à votre famille et à vos vaches, je dis bravo." Málið er að á frönsku þýðir "vache" kýr, en það er líka dónalegt nafn á leggöngin. Ef Landa væri áminnt fyrir þennan dónalega orðaleik gæti hún með sannfærandi hætti haldið því fram að hún skildi ekki frönsku nógu vel til að hafa meint það þannig, en Landa meinar það þannig og hann meinar þetta sem ógn. Og LaPadite skilur merkingu hans allt of vel. Þetta er mjög lúmskur leiklist og orðaleikur sem margir áhorfendur myndu aldrei ná, eða að minnsta kosti gætu þeir skilið undirtextann án þess að vita nákvæmlega hvers eðlis ógnin er. Myndin er rík af svona smáatriðum. Öll franska og enska samræðan er valin með sömu athygli á smáatriðum og þó að ég geti ekki sver við þýskuna, myndi ég gruna að hún sýni svipaða list. ... í Frakklandi sem er hernumið af nasistum." Persónulega minnir þetta mig á opnun hverrar Asterix-bókar og -myndar, enn ein grínísk fantasía í stríðshrjáðu hernumdu Frakklandi. Eins og Ástríkur er Inglorious Basterds stundum grenjandi fyndinn, þó að myndin verði líka dökk alvarleg. Á alvarlegri augnablikum sínum minnir Inglorious Basterds okkur á að fyrstu fórnarlömb stríðsins eru samúð og hæfileikinn til að slaka á, eins og í næstum hverri langri röð af myndina finnur Tarantino nýja leið til að byggja upp grimmilega spennu upp á næstum óþolandi stig. Tarantino minnir okkur líka á að kvikmynd er hættuleg, jafnvel eldfim og að kraftur hennar á skilið virðingu. Ef þú getur séð þessa mynd eins og ég gerði í troðfullu kvikmyndahúsi fróðir aðdáendur sem skilja hvern brandara, að þú munt sjá þessa snilldarmynd eins og hún átti að sjá. Ef þú ert ekki svo heppinn, þá er allt sem þú munt sjá frábær, frábær mynd sem skilar dökku fyndnu höggi.