Sem ákafur aðdáandi Cary Grant bjóst ég við að horfa á þessa mynd og grenja úr hlátri, þar sem AMC sagði hana vera gamanmynd. Ég hef aldrei orðið fyrir meiri vonbrigðum með kvikmynd! Venjulegur sjarmi Cary og áreynslulaus gamanleikur eru FRÁBÆR frá allri þessari mynd; hann kemur út fyrir að vera þvingaður, leiðinlegur og bara ekki hann sjálfur. Persóna Mississip er meðal einni verstu staðalímynd sem ég hef orðið vitni að - hreimurinn hans er hræðilega ýktur (og rangur, samkvæmt hvaða hluta Mississippi hann segist koma frá), og alltaf þegar hann skilar línu er það nokkrum desíbelum hærra en nokkurt annað. annar leikari. Mississip reyndi að gera sig áberandi í myndinni sem elskulegur, sveitabrjálaður fífl, en á endanum tekst honum aðeins að draga úr þegar veikburða söguþræðinum. Mansfield líkist frekar ruddalegri sprengjudúkku en Hollywood kynlífskettlingi og þó hún hafi aldrei verið þekkt í Hollywood fyrir leikhæfileika sína, þá öskrar þessi mynd að hún hafi aldrei haft þann hæfileika til að byrja með. Persóna Ray Walston var sykruð og að lokum tilgerðarleg. Fyrir fjóra karlmenn í strandleyfi var þetta ömurlegasta leyfi sem ég hef séð. Ég horfði á þessa martröð allt til enda, og þó ég muni ekki spilla því fyrir neinum, mun ég segja þér að hún er það fáránlegasta sem þú munt nokkurn tíma sjá. Myndin reynir að kveikja á ættjarðarást og skuldatilfinningu við bardagamennina, en myndin missir algjörlega af þeim punkti vegna veikrar söguþráðar og veikrar leikarahóps. Fyrirgefðu, Cary!