The Booth setur alveg nýtt ívafi á dæmigerðu J-hryllingsmyndina þína. Þessi mynd setur þig í spor sögupersónunnar. Leikstjórinn vill að þú sjáir hvað söguhetjan sér og hugsar. Sagan fjallar um skynjun á fólkinu sem vinnur, lifir og elskar söguhetjuna okkar og hvernig hann skynjar fólkið sem umlykur hann í gamaldags DJ-bás útvarpsstöðvarinnar. Sagan afhjúpar lög aðalpersónunnar eins og laukur í leifturmyndum þegar myndin gengur sinn gang og af henni lærðum við að hlutirnir eru ekki alltaf eins og þeir sýnist. Myndin gerðist að mestu leyti í litlu, úreltu hljóðveri útvarpsstöðvar með mjög slæma sögu, þar sem aðalpersónan neyddist til að senda út spjallþáttinn sinn vegna þess að útvarpsstöðin var í þann veginn að koma sér fyrir aftur. Það er úr þessu afmarkaða rými sem þessi mynd þrífst og lætur þig líða mjög klaustrófóbíu og mjög ofsóknaræði. Stundum getur söguhetjan okkar ekki ákveðið að undarlegar atburðir í gamla myndverinu hafi verið af völdum draugs eða samsæris vinnufélaga hans eða það var allt í huga hans. Það sem mér líkar við þessa mynd er að kvikmyndaframleiðendurnir fá mann til að sjá með augum aðalpersónunnar og gera mann alveg jafn vænisjúkan og söguhetjan gerði. Þessi mynd er mjög snjöll, stutt, 76 mínútna mynd.