Þetta er fyrsta Deepa Mehta myndin mín. Ég sá myndina í sjónvarpinu í hindí útgáfunni með "Sita" persónunni sem Nita. Ég tek líka fram að það er Radha sem gekkst undir allegórísku réttarhöldin með eldi í myndinni en ekki Nita/Sita. Samt sem ég elskaði við myndina var handrit hennar af fröken Mehta, ekki leikstjórn hennar. Persónurnar, stórar og smáar, voru vel þróaðar og virtust töff undir lokin - nokkuð eins og lokin á "Ógift kona" eftir Mazursky. Þetta eru hugrakkar konur umkringdar pappakarlum. Og einn pappakarl (Ashok) virðist lifna við í síðasta skotinu sem við sjáum af honum --- bera öryrkja móður sína Biji. Hann virðist loksins taka á sig framtíðarábyrgð umfram einlífi og trúarbrögð. Fröken Mehta virðist vera að fíflast sem leikstjóri (þó, miðað við flestar indverskar almennar kvikmyndir virðist hún vera ljómandi) þar sem hún getur ekki notað handritið sitt til að fara út fyrir þá smásæju sameiginlegu fjölskyldu sem hún er að kynna nema að sýna smá innsýn í kínverska ör-minnihlutahópinn í félagslegu umhverfi Indlands. Hún tileinkar meira að segja myndina móður sinni og dóttur (ekki föður hennar!) Samt sem áður minnir Radha hennar upp á dágóða daga með báðum foreldrum sínum á sinnepsvelli. Berðu hana saman við Mrinal Sen, Adoor Gopalakrishnan, Muzaffar Ali og hún er dvergvaxin af þessum risum - miðað við hæfileikaríkt kanadíska framleiðsluteymi hennar og fjármagn! Kvikmynd Mehta um tvær tvíkynhneigðar dömur á indversku millistéttarheimili kann að vera helgispjöll fyrir sumum, en fangar aðeins rýrnun miðstéttarheimila sem virðast ekki ætla sér eitthvað betra en að það lifi strax af í takmörkuðu félagslegu rými. Kvikmyndir frá Kannada, Malayalam og Bengal hafa snert samhliða þemu á Indlandi en hafa ekki fengið þá umfjöllun sem umlykur þessa mynd og hafa því ekki sést af breiðum hópi fróðra bíógesta. Fröken Das, fröken Azmi, herra Jafri og herra Kharbanda eru trúverðug. en ekki framúrskarandi. Fröken Azmi er hæfileikarík leikkona sem gaf frábæra frammistöðu undir góðum leikstjórum (Khandar eftir Mrinal Sen, "Paar" eftir Gautam Ghose, "Ankur" frá Benegal) sem er sérstaklega fjarverandi í þessari mynd. Fröken Das glitraði vegna nærveru hennar á skjánum frekar en leikhæfileika hennar. Þegar á heildina er litið er styrkur myndarinnar áfram í uppbyggingu handritsins sem er yfir meðallagi í alþjóðlegri kvikmyndagerð. Ég er viss um að fröken Mehta geti bætt rithæfileika sína í framtíðarhandritum sínum.