Árið 1983 var frábært ár fyrir Stephen King bækur sem komust á hvíta tjaldið. Christine, The Dead Zone og Cujo voru öll gefin út innan nokkurra mánaða frá hvort öðru. Þó að The Dead Zone hafi auðveldlega verið valið af hópnum, voru Christine og Cujo báðar frekar slæmar og það er nærtækt hvort er minnst af þeim tveimur. Ef ýtt er eftir svari myndi ég segja að Cujo - lítillega - væri veikastur. Donna Trenton (Dee Wallace, ný eftir velgengni sem móðir Elliots í "E.T - The Extra Terrestrial") er móðir sem giftist eiginmanni sínum Vic (Daniel Hugh- Kelly) hangir á þræði. Hún hefur átt í ástarsambandi við starfsmann á staðnum og er nú að velta því fyrir sér hvort hún eigi að yfirgefa manninn sinn eða ekki. Dreginn inn í hjónabandssárið er ungi Tad Trenton (Danny Pintauro), sonur Donnu og Vic, og ansi ruglað krakki með langvarandi myrkrafælni sem oft leiðir til alvarlegra kvíðakasta. Donna og Tad fara með fjölskyldubílinn í garð vélvirkja í nágrenninu til viðgerðar en þegar þau koma stöðvast bíllinn þeirra. Hlutirnir versna til muna þegar þeir uppgötva að vélvirkinn, Joe Camber (Ed Lauter), er ekki þar (hann hefur verið drepinn á grimmilegan hátt af gæludýrahundinum sínum Cujo, risastórum St. Bernard sem var nýlega bitinn og smitaður af Hundurinn festir þá brátt í bílnum sínum og reynir allt til að komast inn í farartækið til að rífa í sundur þessi tvö óhamingjusömu fórnarlömb. Veðrið er svimandi heitt; ekki lifandi sál veit að þeir eru þar; bíllinn fer ekki í gang; og hundurinn vill alvarlega blóðið þeirra......Cujo á möguleika á að vera sannkallaður umsáturs-tryllir, en hann kemst aldrei í gír. Ég hef lesið bókina og hún veldur töluverðum vonbrigðum - vissulega fyrir King - svo það kemur varla á óvart að kvikmyndaútgáfan nemur svo litlu. Á prentuðu síðunni tókst King að minnsta kosti að skapa ákveðinn spennu, en myndin er gagnrýnisverð hindruð af þeirri staðreynd að St. Bernard er einfaldlega ekki mjög ógnvekjandi. „Sjónrænni“ kvikmyndamiðilsins er stöðug áminning um að Cujo ER heilagur Bernard. Í bókinni var hægt að gleyma þessu. Í bókinni virtist Cujo stundum næstum því líkjast skrímsli. Jafnvel með tiltölulega stuttan leiktíma sem er einn og hálfur klukkutími, verður Cujo leiðinleg og þolinmóð reynsla, stundum óviljandi fyndin og örugglega aldrei eins spennuþrungin og hann hefði viljað vera. Þeir hafa meira að segja sleppt grimmilega niðurdrepandi endi bókarinnar og sett í staðinn "allt er gott sem endar vel" svo að áhorfendur geti farið heim í glaðværu skapi!!! Kallaðu þessa niður sem enn eina óæðri King aðlögun.