Þessi mynd olli miklum vonbrigðum og var alls ekki fljúguð fyrir utan nokkur augnablik. Meira en allt, þetta var bara flippað heimskulegt. Tónlistin var fáránlega léleg og söguþráðurinn spilaðist eins og BYU skálleikur mjög fyrirsjáanlegur (forðast vandræði með því að skora, snertimark seint í leiknum, rall sem fellur niður og leiðir til taps). Í meginatriðum, hinn hálfbarnalegi / hálf barnalegi Will (sækjandi myndarinnar) og trúarruglaði bróðir hans Danny (við köllum hann bara demókrata), dekra við Kirby („Sweet Spirit“ myndarinnar), 3. meðlim þeirra. óheppileg mormóna „strákasveit,“ eins og vitleysa þar til maðurinn og föðurímyndin í myndinni (sviðsstjórinn, Jill) ræðir við Will og réttir hann út. Trúlega breytist persónuleiki Will 180 gráður og hann er samstundis þroskaður og sjálfsmeðvitaður leiðtogi hljómsveitarinnar. Þetta væri krúttlegur, kannski fyndinn, 10 mínútna tónleikar á vegum, en sú staðreynd að myndin er 93 mínútur sýgur virkilega lífið úr manni ef þú horfir á hana til enda. Mín ráðlegging taktu peningana sem þú myndir venjulega eyða til að leigja þessa sýningu og annað hvort brenndu hana í arninum þínum eða skolaðu því niður í klósettið meiri skemmtun með miklu minni tíma. Ef þú vilt horfa á betri mynd af sömu tegund, fáðu þér Saints and Soldiers ekki gamanmynd heldur óendanlega betri þátt (reyndar á Kirby meira fyndið í Saints en hann gerir í SOP).