Fyrir framleiðandann David O. Selznick myndi enginn leikstjóri gera það. Þess vegna fáum við tvo Charles Vidor og John Huston í "A Farewell to Arms" (1957). Þrátt fyrir að báðir mennirnir hafi verið nokkuð afreksmenn í eigin rétti, gat hvorugur gert haus né skott af þessari hörmulegu endurgerð á magnum opus Hemmingway. Hemmingway hefur almennt aldrei þýtt vel frá bók til skjás. En undir eldmóði Selznicks til að breyta því í næsta „Gone With The Wind“ er skoðunarferðin bæði refsandi og tæmandi. Á þessum tímapunkti á ferli Selznicks var hann ekki lengur títaninn sem gat tekið „kassanaeitur“ og breytt því í Gone With The Wind. Þreyttur, veikburða, að frádregnum vinnustofu hans, og með yfirvofandi tilfinningu fyrir því að annað hjónaband hans og Jennifer Jones gæti hafa verið mistök, afhenti Selznick sköpunarríkið í þessari mynd til Fox Studios en hann hélt nóg af sjálfum sér í því til að verða bölvuð óþægindi á settinu. Núna er maður, eða ætti að kannast við, bitursætu hörmulega ástarsögu hjúkrunarkonu, Catharine Barkley (Jennifer Jones) og hermannshetju hennar, Lt. Frederick Henry (Rock Hudson). Ástríðu þeirra á að þjóna sem stöðugleikaafl fyrir það sem er í rauninni stríðsfréttamannasaga með rómantík inn í til góðs. En efnafræðin milli Hudsons og Jones er bæði þröngsýn og dauf. Á síðustu spólunni eru andlitsskekkjur Jones við fæðingu svo slæmar að ég er hissa á að hvorugur leikstjórinn hafi valið að klippa þær úr almennu útgáfunni. Hluti af vandamálinu með Jones er að þegar hún er þrjátíu og átta ára er hún allt of vitur til að leika hina bjartsýnu Catharine af mikilli sannfæringu. Samt hefur eldri leikkonum oft tekist að láta áhorfendur gleyma misræmi í aldri. Ekki svo með Jones. Maður er sársaukafullur meðvitaður um að hún hentar hvorki í leiklist kótelettur né ár fjárfest á þessari plánetu. Töfrandi þokki Hudsons er vonlaust úr sambandi við stóuspeki hermanns sem hefur brotið hjarta en höfuðið er enn sterkt. Aukahlutverkið er öfugt af stjörnum eins og Vittorio De Sica og Mercedes McCambridge, en þetta eru ónýtir vitleysur sem á engan hátt endurspegla ógurlega hæfileika annars hvors leikaranna og koma best fram annars staðar í kvikmyndagerð þeirra. þáttur fyrir "A Farewell to Arms" lítur nógu vel út, þó að það sé aðeins of mikið af kvikmyndakorni í ákveðnum senum fyrir þennan gagnrýnanda. Á heildina litið eru litirnir fínir og þöggaðir, þó þeir séu í jafnvægi í samræmi við DeLuxe litavinnsluna sem notuð er á þessum tíma. Einhver fölnun er augljós. Holdtónar virðast ekki mjög náttúrulegir. Birtustig eru svolítið veik. Svartir eru almennt traustir. Hvítir eru næstum hreinir. Það er ekki mikið sem mælir með þessari mynd hljóðlega. Þetta er í rauninni orðmikil mynd með byssuskot sem bakgrunn. Það eru engir aukahlutir.