Fyrir um tuttugu árum eða svo var Charles Bukowski hetja mín. Ég samþykkti í blindni þá ímynd sem skapaðist af vitsmunalegum týpum og sást í ýmsum kvikmyndum. Auðvitað fékk ég aldrei að kynnast vitsmunalegum týpunum sem ávísuðu Bukowski sem hetju. Þeir voru venjulega að finna á öruggan hátt á bak við búðarborðið í hipster myndbandabúðum og plötubúðum. Þetta fólk talaði varla og þegar það var spurt, var það oftast hláturskast og kinkaði kolli í einhverja óljósa átt. Þeir voru gagnslausir þegar kom að því að finna ákveðinn titil, en hillurnar þeirra voru alltaf búnar af undarlegum og einstökum titlum. Til að vera tekinn inn í leynilega hipsterklúbbinn, trúði ég að ég yrði að hverfa frá borgaralegu uppeldi mínu og aðhyllast gagnmenninguna. Kynning mín á Bukowski hófst með kvikmyndinni Barfly, seint á níunda áratugnum með Mickey Rourke og Faye Dunnaway í aðalhlutverkum. Ég var aðdáandi Rourke á þeim tíma. Hann líkamaði líka eins konar nútíma karlkyns stórkostlega andhetju, brjálaða vitsmunalega týpu. Á sínum tíma höfðaði þetta til mín. Hetja Barfly hló að ráðstefnunni. Lökkumaður á miðjum 30. áratugnum, sem lifir lífinu án tengsla, svarar engum, --Ó--og að vera viðurkenndur sem snillingur af heitu kvenkyns bókmenntasnobbi, rúsínan í pylsuendanum. Í kjölfarið las ég Post-Office og Hollywood, en það seinna var túlkun Bukowskis á upplifun hans af myndinni. Leyfðu mér nú að spóla áfram að nýjustu myndinni sem byggð er á bók Bukowskis Factotum, sem ég las og hafði gaman af. Bukowski tekur á sig mynd Chinaski í þessari skáldsögu. Ég velti því oft fyrir mér hvar Bukowski endaði og Chinaski byrjaði. 20 árum eftir Barfly er skáldskaparmyndin Bukowski enn sú sama. Ég hef horft á um klukkutíma af myndinni og hef ekki enn séð merki þess að framhliðin hafi sprungið. Hér er ástæðan fyrir því að Factotum Bukowski var hetjan mín. Chinaski er myndarlegur (leikinn af Matt Dillon). Hann er með hreint og snyrtilegt hár, stílað, en ekki yfir höfuð. Þegar Dillon reykir og skrifar lítur hann vel út. Chinaski fer úr vinnu til vinnu, hunsar og/eða berst við ýmsa yfirmenn. Hann skrúfar tvær floozies, einn þeirra sem hann býr með, gengur út á, aðeins til að snúa aftur til með litlum eftirköstum. Chinaski er hans eigin maður og við sjáum hann aldrei tilfinningaþrunginn. Hann er dauðhreinsuð, einvídd, 30 eitthvað, James Dean erkitýpa. Factotum lýgur að áhorfandanum. Það gerir það með því að harna hugmyndina um mann (rithöfund) án afleiðinga. Fátækur maður, sem þjáist fyrir list sína. Hvað gæti verið svalara en það? Nú skulum við segja að það sé nokkur sannleikur í Factotum, að því leyti að atburðirnir áttu sér stað. Það sem áhorfendur vantar er sársaukinn sem hyljar tilveru Chinaskis. Kannski er tilgangur þessarar myndar, og flestra kvikmynda, sá að í 80 mínútur þurfum við að flýja heiminn sem er fullur af afleiðingum og sársauka og taka upp í staðinn með andfélagslegum kvenníðingum, sem reykir, talar, drekkur með aðskilinn. svalt. Sá sem hafnar hefðbundinni hegðun í starfi og fjölskyldu. Hetjan mín var áður Movie Bukowski. Fyrir löngu hefði það virkað. Það var auðveldara þá. Nú á ég enn eftir að gera tilkall til hetju. Hlutirnir eru ekki eins auðveldir. Hipster rökfræði og kvikmyndaútfærslur á táknum gegn menningu bjóða engar lausnir eða jafnvel spyrja spurninga.