Sholay: Talin vera ein af bestu myndunum. Ég var alltaf að velta því fyrir mér hvort þeir myndu einhvern tímann endurgera að vera sú klassíska sem það er. Það var þegar RGV tilkynnti þessa mynd og ég var nokkuð spenntur að sjá hana. Ég hélt alltaf að kannski yrði þetta góð mynd, en í hverri viku myndum við hér RGV breyta einhverju. Og myndin er mjög B-gráðu mynd, eitthvað sem ég hafði ekki vonað. Ég reyndi virkilega að leita að jákvæðum hlutum, en ég lofaði að halda Sholay frá mér. Kvikmyndatakan er æðisleg. Myndin reynir að vera sín eigin. En það er uppistaðan. Aðgerðarröðin eru veik. Handritið átti möguleika. Stærsti gallinn er klipping. Ekkert af atriðunum vekur áhuga þinn. Til dæmis fannst gamanþáttunum mjög út í hött og þvingaðar. Kaldhæðnislegt vegna þess að gamanleikur var jafn skemmtilegur í frumgerðinni. Og engin persónanna er þróuð. Og engar senumyndir munu bíða þar til í lokin. Og endirinn var mjög svekkjandi. Stærsta spurningin er leiklist. Amitabh Bachchan var góður sem Gabbar Singh, ekkert frábær. Það virtist eins og þeir einbeittu sér of mikið að útliti hans, að persónan lítur bara ógnandi út, en maður lætur ekki bugast. Mohanlal er varla í myndinni, en hann heillar í fáu senum sínum. Ajay Devgan var ágætur. Þetta var ekki svo mikið flutningurinn, hann gaf allt sitt, þetta var veika handritið. Prashant Raj er mjög sjálfsöruggur og hefur möguleika á að ná langt með betri kvikmyndum. Ég hafði mestar væntingar til Sushmita Sen, sem var sennilega sú besta í hópnum. Hún var svipmikil, en þetta var samt ekki nóg. Nisha Kothari kom mér á óvart. Hún virtist áhugalaus að mestu leyti, en tilfinningalegt atriði hennar eftir andlát vinar hennar var nokkuð gott. Svo virðist sem hún þurfi að finna leikstjóra sem hjálpar hæfileikum hennar, ekki krúttlega útlitinu. En það sem olli mér mestum vonbrigðum var efnafræði. Ajay Devgan og Prashant Raj litu ekki út eins og vinir. Ajay-Nisha var ekki sterkt par. Enga ástríðu var að finna á milli Sushmita og Prashant. Og Amitabh og Mohanlal höfðu ekki þá hatursfullu ástríðu sem þeir þurftu. Hvað lögin varðar þá eru þau frekar sjúguð. Urmila's Mehbooba var of yfirþyrmandi og ég svaf nokkurn veginn í gegnum hana. Það var samt ágætlega dansað. Holi númerið var skemmtilegt, en ekki eftirminnilegt. Sama átti við um hin lögin. Fyrir einhvern sem hlakkaði til þessarar myndar varð ég fyrir miklum vonbrigðum. Ég bind miklar vonir við RGV vegna frumskógar hans, en virðist eins og hann hafi misst hæfileika sína við tökur á þessari mynd. En vonandi endurheimtir hann hæfileika sína fyrir Sarkar Raj. En þessi mynd gleymist best. Allt það jákvæða bætir samt ekki upp þá leiðinlegu mynd sem hún er.