One Night at McCool's vill að þú haldir að þetta sé hipp og snjöll svört gamanmynd. Það ýtir „skítugum“ persónum sínum og „svívirðilegum“ aðstæðum að áhorfandanum eins og klikkaður söluaðili sem gerir yfirvinnu. Forsandinn fjallar um gullgrafandi konu, Jewel að nafni, sem deiti karlmönnum til að fá þá til að stela og stundum myrða, svo hún geti átt allar þær veraldlegu eignir sem hún þráir svo innilega. Þú veist, þetta væri ekki slæm stefna ef hún elti ríka krakka. Þessi mynd vill virkilega að maður trúi því að foxy svindlari myndi eyða tíma í að deita barþjóna og Andrew "Dice" Clay. Vinsamlegast. Þessi stóri galli í kerfi Jewel er í raun eina skemmtunin sem fannst í þessum óþefjandi (og það er óviljandi). Þegar ég horfi á hana er ekki erfitt að trúa því að einhvers staðar gæti hafa verið góð kvikmynd inni í henni. One Night at McCool's gat bara ekki ákveðið hvaða stefnu það vildi taka, svo sat bara á miðjum veginum eins og dauður beltisdýr. Það reynir að vera kynþokkafullt en engin föt eru fjarlægð af myndavélinni og fáu atriðin af líkamshaus eru skelfilega gangandi. Það er eitt endurtekið atriði þar sem leigumorðingi er að spyrja söguhetjuna (leikinn af Matt Dillon) um hvernig kynlífið sé með Jewel. Það virðist sem Matt viti það ekki, ekki heldur áhorfendur. Hvers vegna var hann að deita hana samt? One Night at McCool's vill líka vera fyndinn. Því miður, undarlegar tilviljanir og misskilningur virkuðu ekki einu sinni á Three's Company. Það sem verra er er að þessi mynd virtist í raun og veru vera að fara í dimmt andrúmsloft til að fylgja gamanmyndinni. Svolítið eins og öfgakennd Coen-bræðramynd, en grunnt handrit hennar gat ekki leikið lúmskur, né heldur slappur dirction-sleggja hennar í neinum áföllum. Það sem áhorfendur sitja uppi með er mynd sem virðist vera upptekin við að þóknast öllum og missa bara aðdráttarafl í leiðinni.