Árið 1930 fékk Evrópa töluvert áfall þegar „L'Age Dor“ eftir Luis Bunuel kom út, sem olli uppþoti í París þegar hún var sýnd þar, sem leiddi til þess að hún var bönnuð í meira en fjörutíu ár. Þremur árum síðar, árið 1933, þegar Evrópa hafði komist yfir áfallið, var aftur snúið á eyranu með 'Ekstase', sinfóníu (svona) til að elska. Í myndinni var ung, óþekkt þýsk leikkona að nafni Hedwig Kiesler í aðalhlutverki, sem síðar átti eftir að breyta nafni sínu í Hedy Lamarr, þegar hún flutti til Ameríku til að flýja brjálæði Adolfs Hitlers, sem Eva, ung brúður sem er nýbúin að giftast köldu, fjarlægu. ástlaus eiginmaður (leikinn af Emil Jerman), aðeins til að uppgötva að hún hefur gert mikil mistök. Einum skilnaði síðar, Eva er fótlaus og ímyndarlaus og er úti einn daginn, mjó að dýfa sér í vatn, þegar hún uppgötvar Adam, myndarlegan, ungan verkfræðing (leikinn af Aribert Mog) sem er mjög hrifinn af henni (og hún, hann) ). Eftir villta ástríðunótt mætir fyrrverandi eiginmaður Evu enn og aftur, í von um að vinna Evu aftur, aðeins til að komast að því að hann á nú keppinaut. Ég mun ekki spilla því sem gerist. Tékkneski leikstjórinn, Gustav Machaty (sem leikstýrði upprunalegu útgáfunni af 'Madam X', annarri dæmisögu í rómantískri þráhyggju) leikstýrir eftir handriti eftir Jacques Koerpel, Frantisek Horky & Machaty, úr skáldsögu Robert Horky. Flauelsmjúk kvikmyndataka myndarinnar (sem minnti mig á Avant Garde ljósmyndarann, myndir Man Ray frá tímum, sem fer í einhverja impressjóníska notkun á ljósi og skugga, mikið) er eftir Hans Androschin og Jan Stallich). Fljótleg klipping myndarinnar er eftir Antonin Zelenka og myndlistarstjórn kvikmyndarinnar, sem fer í gróskumikið, næstum því Art Deco útlit, er eftir Bohumil Hes). Ef ég er með einhverja skrýtnu við þessa mynd, þá er það tónlistin eftir Giuseppe Becce, sem fer fyrir yfirburði, melódramatískri tilfinningu sem eldast hratt (ákveðin þemu eru endurtekin aftur og aftur, það er velkomið að þreyta það, hratt --- eins og sumt af David Lean yfir notkun á ákveðnum tónlistarþemum, sérstaklega í 'Lawrence Of Arabia' og 'Dr.Zhivago'). Fyrir nokkrum árum síðan var glæný endurgerð prentun gerð úr besta frumefninu, steypt saman úr ýmsum evrópskum prentum sem til eru, og endurheimt það í það sem er líklega næst útgáfan af því sem það leit upphaflega út áður en Vatíkanið fordæmdi það sem " decadent“ (já, rétt...eins og kirkjan hafi aldrei gert neitt rangt), og Hayes skrifstofan klippti hana í tætlur, þegar hún var loksins gefin út í Bandaríkjunum árið 1936, í „Hayes Office“ samþykktri klippingu (á sama hátt). Lágmarksgluggi á þýsku með enskum texta (það átti að vera aðallega sjónræn upplifun). Ekki metið, en inniheldur það alræmda, nakta, horaða dýfuatriði eftir Hedy Lamarr (smekklega gert, takið eftir) og nokkrar tillögur um kynferðislegt efni (á sama hátt) sem myndi varla fá það PG-13 einkunn, nú á dögum. Þess virði að skoða ef þú hefur einhvern áhuga á snemma evrópskri kvikmyndagerð eða Avant Garde/Experimental kvikmyndagerð