Harold Pinter endurskrifar klassískt leikrit Anthony Schaeffer um mann sem ætlar að heimsækja eiginmann elskhugans síns og láta allt fara á hliðina. Í upprunalegu myndinni voru Laurence Olivier og Michael Caine í aðalhlutverkum. Caine fer með Olivier hlutverkið í þessari útgáfu og hann er paraður við Jude Law. Hér er myndinni leikstýrt af Kenneth Branaugh. Leikurinn er stórbrotinn. Bæði Caine og Law eru glæpamenn í hlutverkum sínum. Mér líkar mjög við efnafræðina og árekstur persónuleika. Það er dásamlegt og næg ástæða til að horfa á þegar leikstjórn handritsins fer í taugarnar á sér. Samtal Harold Pinter er skörp og skörp og oft mjög fyndin og ég skil hvers vegna hann var valinn til að endurskrifa leikritið (sem er uppfært til að nýta eftirlitsmyndavélar og eins). Vandamálið er að hvernig handritið færir persónurnar um er hræðilegt. Michale Caine gengur um Law í gegnum skrítið nútímalegt hús sitt með rennihurðum og spjöldum án þess að ástæðulausu. Samtöl eiga sér stað ítrekað á mismunandi stöðum. Ég veit að Pinter hefur gert það í leikritum sínum, en í þessu tilfelli verður það leiðinlegt. Af hverju þurfum við að láta parið fara aftur og aftur og aftur á þá staðreynd að Law er að sofa hjá konu Caine? Það væri allt í lagi ef Law segði á einhverjum tímapunkti nóg að við höfum gert þetta, en hann gerir það ekki, hann lætur eins og hvert skipti sé í fyrsta skipti. Handritið færir Caine heldur ekki svo vel í gegnum meðferð hans á Law. Til að byrja með er hann í blindni reiður til að byrja svo hann hefur enga möguleika á að snúa við og hræða okkur.(Alveg sama um seint í leiknum sem fær mann til að velta fyrir sér hvers vegna hann nennti því) Í frumritinu grunaði okkur aldrei hvað var að. hér gerum við það og á meðan það gefur forskot þá finnst það líka einhvern veginn rangt þar sem það er svo ljóst að við neyðumst til að velta því fyrir okkur hvers vegna Milo hjá Law sér ekki að hann sé settur upp. Það eru nokkur önnur dæmi en að segja meira myndi gefa upp of mikið. Þegar ég hugsa um myndina eftir á að hyggja held ég að hún sé mynd af glötuðum tækifærum og mistökum. Tækifærin sem eru eytt eru tækifærið til að fá betri flugelda á milli Caine og Law. Mistök að því leyti að val á skrautlegri umgjörð og skrýtnar breytingar á söguþræði taka frá því að skapa spennu og trúverðugan spennumynd. Í staðinn fáum við snjalla samræður og frábæra frammistöðu í kvikmynd sem lætur þá ekki vera raunverulega. þrátt fyrir frábæra frammistöðu og fyndna samræðu er þetta bara 4 af 10 því restin af handritinu virkar bara ekki