Þessi mynd virðist vel gerð og ætti að gera meira átak til að kynna kvikmyndir eftir konur. Að öðru leyti er þessi mynd líka mjög truflandi að því leyti að hún réttlætir handónýt og geðrofsverk persónu sem er mjög trufluð. Ef þú hefur séð eitthvað af kynningarefninu gætirðu haldið að þetta sé átakanleg mynd um samband sem er á enda runnið, en ekkert af því gefur til kynna hversu virkilega truflandi aðalforsendan er: Kona hótar sjálfsvígi nema hún verði bráðum fyrrverandi samþykkir að rifja upp hér dýrmætustu minningar um samband þeirra. Þegar sagt er hversu ósanngjarnt (vægast sagt) að slík ógn sé, gefur Tessa (meinleg aðalpersóna) í skyn að "lífið sé ekki sanngjarnt." Ha??? Þessi persóna notar líka tár til að hagræða fyrrverandi elskhuga sínum til að vera áfram, og hvetur hann til kynferðislegrar hegðunar (sem hún neitar upphaflega sem hvöt) á meðan hún fullvissar hann um að „þetta er ekki kynlíf“. eftir Tracey Gold og Brian Austin-Green og þetta gæti verið sýnt í lengd leikja á Lifetime með titli eins og "Hostage to Obsession." Það er engin læknisfræðilega viðurkennd skilgreining á heilbrigðum andlegum og tilfinningalegum stöðugleika sem myndi ná yfir hegðun Tessu í þessari mynd. Stuðningur við Kristen Thomson fyrir að leika geðrofssjúkan, manipulativan fyrrverandi að T, kannski of vel vegna þess að það er enginn vel aðlagaður manneskja , karl eða kona, sem gætu horft á þetta og ekki fengið skjálfta upp á hrygginn.