Til að koma orðum mínum um myndina í forgang þá veit ég að umræðuefnið er hræðilegt og orð geta ekki lýst á fullnægjandi hátt samúðina sem nokkur almennilegur maður myndi hafa með fólki sem tekur á eftir hryllingi kjarnorkusprengju sem varpað var nálægt þeim. Hins vegar er þessi mynd í raun ekki tekin fyrir á hryllilegan hátt nema fyrstu 10 mínúturnar. Sumar myndirnar þar eru skelfilegar og ættu að vera til áminningar um hvaða eyðileggingu kjarnorkuvopn geta valdið. Það er ekki falleg sjón að sjá brennt fólk ganga um stefnulaust eða mann greiða hár sitt og hárkollur koma út o.s.frv. En eftir fyrstu tugi mínútna snertir þessi japanska mynd fólk sem er að takast á við afleiðingar Hiroshima um miðjan og seint á fjórða áratugnum. Mér fannst sagan reyndar þróast hratt yfir í leiðinlega sápuóperu. Næstum öll sagan gerist fimm árum eftir sprengjuna og fjallar aðallega um vandamál einnar fjölskyldu á þeim tímapunkti. Þess vegna varð þetta meira melódrama en einhver átakanleg saga um kjarnorkuhamfarir. Þetta er einfaldlega saga um hvernig þessu fólki gekk upp í lífinu frá því um 1950, hvort ein kvennanna hafi verið varanlega skemmd og ef svo er, ætti hún að giftast? Þetta hefði getað verið alvöru áhrifamynd en hún fór ekki í þá átt