Það er svolítið heillandi fyrir mig að svona margir gagnrýnendur telja þetta meistaraverk. Ég er ekki daufur hvað varðar gæðamyndir og ég tek undir það að frá tæknilegu sjónarhorni kvikmynda, sem og fyrir nokkrar persónur sem sýndar eru, er myndin í verðlaunaverðum flokki. En það er ekkert vit í því (fyrir mér) að þessi mynd fari í rauninni neitt; Ég meina, að taka áhorfandann hvert sem er. Þetta er röð stemmningssena, kannski merkileg sem slík, en ég vil meira úr kvikmynd. Ég leita að sögu og hreyfingu og uppfyllingu komu, en ekkert af því fann ég í þessari mynd. Já, það gæti talist ljóð á kvikmynd. . . en það er mikið af ljóðum sem ég get ekki lifað með af sömu ástæðu: að það málar myndir án þess að fara neitt. Eitt enn að segja er að það skjalfestir enska æsku á miðri öld, sem er endilega takmörkuð í algildi sínu. Ég var persónulega agndofa yfir því hvað ungur breskur drengur þurfti að upplifa, á þeim tíma og stað. Eftir að hafa alist upp í Ameríku aðeins áratug fyrr get ég sagt að andstæðan sé gríðarleg. Ég get ekki varist því að velta því fyrir mér hvort þessi andstæða hafi haft einhver áhrif á þá sem gagnrýna myndina svo vel. Með öðrum orðum, gæti það verið tilhneiging til að dæma myndina alfarið út frá „kvikmyndagaldur“ hennar (sem ég viðurkenni að sé til staðar) og hunsa algjörlega skort hennar á þýðingu fyrir eðli raunverulegrar upplifunar sem maður hefur rifjað upp?