MARY, MARY, BLOODY MARY er allt í lagi tímamorðingi. Það hefur jafn aðlaðandi leikarahóp, hasarinn er sjaldan daufur. Það eru mörg morð. Og framleiðslugildin eru ekki slæm. En á endanum spilar hún eins og venjulegur sjónvarpsþáttur frá áttunda áratugnum með einhverri nekt. Myndin er lokaafurð „höfundar“ sem reynir að gera eingöngu auglýsingamynd. Það er mjög lítil dýpt hér og myndin eyðir of miklum tíma í eltingarleik og hasarsenur. Fyrir utan atriðið á ströndinni með gamla manninum er MMBM nánast laust við hræðslu, spennu eða ótta. Leikstjórinn hefur mjög lítinn skilning á hryllingstegundinni. Það er hægt að horfa á hana þó hún skilji ekki eftir sig varanleg áhrif.