"D.O.A" er áhrifamikil og skemmtileg lítil mynd frá upphafi til enda. Dennis Quaid er upp á sitt besta; og Quaid er því miður einn af vannotuðustu hæfileikum Hollywood. Meg Ryan, sem þá var fallega hans, kemur líka fram með honum, en eins og venjulega hefur það ekki mikil áhrif. Myndinni er stílhrein leikstýrt í gegn og byggir á fjölda áhrifa til að fanga „seamy“ tilfinningu hennar. Myndir þú trúa því að það sé í raun leikstýrt af tveimur mönnum? Svarið er nei. Allt er frábært klókur, allt frá nýstárlegri myndavélavinnu til ófrávíkjanlegrar notkunar á svarthvítri ljósmyndun. Allir þessir þættir hjálpa til við að halda málsmeðferðinni ferskum. Í raun er mesti unaðurinn hér að vera með samræðurnar, þær eru snarpar en samt flóknar, eyðir ekki orði og tekst samt að vera skemmtilegar. Handritið að þessu er eins og vasalistaverk. Þetta fór framhjá mér í aldanna rás áður en ég náði þessu loksins seint á kvöldin. Ef þetta er það fyrsta sem þú heyrir um það, ekki skilja það eftir eins og ég gerði! Gríptu það fljótlega, það er í raun fyrsta flokks... ! Ef þú ert í skapi fyrir heilsteyptan tegundarleik sem tekst að koma á óvart í hverri beygju, þá passar þetta virkilega vel.