Þegar þessi mynd var fyrst sýnd í sjónvarpi hafði ég miklar vonir um að við myndum loksins fá almennilega mynd um fyrri heimsstyrjöldina eins og bandarískir hermenn upplifa. Því miður er þetta ekki það. Þetta hefði átt að vera góð mynd um fyrri heimsstyrjöldina. Jafnvel þó að það hafi verið gert fyrir sjónvarp er augljóst að reynt var að nota viðeigandi búnað og leikmuni. En skrifunum og leikstjórninni vantar verulega upp á, jafnvel þó að framleiðendur þessarar myndar hafi augljóslega fengið að láni frjálslega frá allnokkrum vel gerðum stríðsmyndum. Stríðsmyndaklisjur eru til staðar eins og hrokafulli hershöfðinginn sem virðist ekki láta sér nægja líf manna sinna. Hvenær mun Hollywood átta sig á því að þrátt fyrir að það hafi verið nóg af slæmum hershöfðingjum, hafa flestir hershöfðingjar bardagadeilda sjálfir séð nóg af bardaga og eru ekki barnalegir varðandi það sem meðaltal nöldur upplifir? Fyrsti hluti þessarar myndar virtist vera "Paths of Glory" með amerískum einkennisbúningum. Nema hvað "Paths of Glory" var tilfinningalega grípandi. Síðar var ákæra Chamberlain (nema upp á við) frá "Gettysburg" og jafnvel handtaka bandaríska hermannsins af hring óvinahermanna frá "The Thin Red Line". En í "The Thin Red Line" var hermaðurinn einn þegar hann var tekinn. Í þessari mynd myndast hringur í kringum nýja fangann í miðri bardaga. Ef þessi mynd notaði hernaðarráðgjafa hunsuðu þeir hann. Jafnvel þó að leikararnir (og ég gæti aldrei gleymt að þeir voru leikarar á meðan þeir horfðu á) hafi talað um hernaðaraðferðir, sá ég ekki mikið af því. Bandarísku hermennirnir myndu standa upp til að verða skotnir á meðan Þjóðverjar gerðu árás. Og hinir alræmdu Storm Troopers, sem greinilega voru blindir, virtust ekki beita neinni taktík í árás sinni. Í alvöru stríðinu voru aðferðirnar það sem gerði stormhermenn svo áhrifaríka. En kjánalegasta atriðið var árás þýskra logakastara. Í þessu atriði gengu þýsku eldvarnarstjórarnir í breiðri röð í átt að Bandaríkjamönnum sem verjast. Ef það hefði verið raunverulegt hefðu þeir aldrei komist nógu nálægt til að nota eldkastara sína áður en þeir hefðu allir fallið af skotum varnarmannsins. Allt í lagi, þannig að flestar stríðsmyndir eru óraunhæfar þegar kemur að aðferðum sem sýndar eru. En það veldur samt vonbrigðum. En það sem virkilega slökkti á mér við þessa mynd var hinn dæmigerði hernaðarandstæðingur gegn stríðinu sem kvikmyndagerðarmenn virðast telja mikilvægt. Að vísu er stríð helvíti. En flestir bandarískir hermenn, jafnvel þó þeir nöldri og nöldri, hafa tilhneigingu til að trúa á það sem þeir eru að gera og geta verið frekar gung-ho um það. Afi minn þjónaði í fyrri heimsstyrjöldinni. Og þó að hann hafi dáið fjórum árum áður en ég fæddist hefur mér verið sagt hversu stoltur hann var af þjónustu sinni.