Lágt fjárhagur en eftirminnilegt tilvonandi áfall sem í staðinn kemur fram sem leikhús hins undarlega. Viðkvæm, barnaleg hjúkrunarkona Charlotte Beale kemur á afskekkt geðsjúkrahús og er algjörlega ómeðvituð um að eina heilvita fólkið hafi verið myrt, þrátt fyrir rauðu fánana sem stöðugt er verið að draga upp allt í kringum hana. Skortur á almennilegu kostnaðarhámarki gefur kvikmyndagerðarmönnum í rauninni lítið annað að fara á en tilfinningu fyrir stíl, sem og hópi af vitlausum persónum. Ánægjusemi þessarar myndar kemur ekki frá áföllum myndarinnar, sem eru frekar tam, heldur frá undarlegu andrúmsloftinu. Fyrst höfum við blekkingu konuna sem heldur að dúkkan hennar sé raunveruleg. Þarna er líka axamorðsdómari, stríðshermaður sem er skelfingu lostinn og gamla frú Callahan er eins og öldruð amma þeirra allra er orðin amok. Ungur sjúklingur að nafni Allyson gefur hugtakinu „nymphomaniac“ nýja merkingu. Stór strákur að nafni Sam er aðeins hægur eftir bilaða lóbótómíu og Jennifer hvolfir skyndilega á milli æðakrampa og ofbeldisfullra útbrota. Eina skynsöma manneskjan á staðnum virðist vera Dr. Masters, en á hún sér leyndarmál? „Ekki líta í kjallarann“ er frábært dæmi um kvikmyndir um lágfjárhagsaðstoð. Það er ekki mikið um söguþráð í gangi, en ódýrleikinn virkar fyrir myndina. Nokkrir leikarar skila eftirminnilegum frammistöðu, sérstaklega Betty Chandler og Annabelle Weenick, og hvernig leikstjórinn bætir litlum skrýtnum smáatriðum við myndina getur raunverulega fylgt þér. Atriðið milli Allyson og "símamannsins" er klassískt fyrir alla tíma, og sérstaklega ljúffengur eru svipbrigði Dr. Masters þegar hún byrjar að fara yfir brúnina nálægt lokakafla myndarinnar. Brownrigg nýtir sér líka ódýra hljóðrásina, með nokkrum tónlistarlegum vísbendingum sem kalla raunverulega fram persónurnar sem þær fylgja. Uppáhalds vísbendingin mín er „brjálaða“ vísbendingin, sítar sem svíður í hvert sinn sem einn sjúklinganna gerir eitthvað sjúklegt. Einnig er dásamlegt hvernig Charlotte sjálf steypist í hysteríu á hápunkti, þar sem sjúklingarnir sýna að Dr. Masters er einfaldlega annar fangi , og svo að gefa í skyn að CHARLOTTE sé líka sjúklingur sem sé leyft að bregðast við ranghugmyndum sínum (hún hefur vissulega þröng tök á raunveruleikanum, af hverju myndi hún annars ekki efast um ógnvekjandi skort á símaþjónustu eða utanaðkomandi samband?). Atriðið þar sem Charlotte nær að klára hinn varla á lífi Dr. Stephens með leikfangabát hlýtur að vera ein af stærstu augnablikunum í lággjalda hryllingi. Já, "Don't Look in the Basement" gæti mjög vel verið "American Beauty" í Z-gráðu ruslinu.