A Nightmare on Elm Street: The Dream Child Þetta er slæm mynd. Það er ekkert hægt að komast hjá því. Ég elska seríuna og ég held að Freddy sé líklega besti karakterinn í hryllingsmyndum. En jafnvel að vera aðdáandi get ég ekki annað en séð þessa mynd er miðlungs. Það er ekki einu sinni reynt að byggja upp áhugaverða sögu og sterkar persónur. Nú voru þeir bara búnir að gefast upp. Þeir reyna ekki einu sinni. Þeir eru auðvitað framleiðslan, í von um nokkra auðveldara dollara í viðbót. Sagan vekur ekki athygli þína. Það er svo einfalt að það er næstum fjarverandi. Alice, eftirlifandi frá hluta 4 er nú ólétt. Freddy er að koma aftur í gegnum drauma barnsins. Í upphafi lærum við að til að stöðva hann verður Alice að finna móður sína. Og þannig er það. Sagan þróast hægt þar sem það er svo lítið söguþráð sem þýðir að hún verður frekar leiðinleg eftir nokkrar mínútur af slæmum samræðum og hræðilegum leik. Reyndar er það það eina skelfilega, leiklistin, þar sem dauðsföllin eru ekki einu sinni örlítið flott. Persónurnar eru svo óáhugaverðar að okkur gæti ekki verið meira sama um þær. Stelpurnar eru eins óaðlaðandi og hægt er. Allur leikhópurinn minnti mig á slæman áhugaleikhóp. Ég hef séð betri leikara í skólaleikritum. Það er virkilega vandræðalegt. Lisa Wilcox tekst samt að koma með einhvern bekk í þetta. Hún er falleg, kynþokkafull og hefur nokkra hæfileika. En efnið lét hana bara ekki skína. Þvílík synd. Verk Stephen Hopkins er hvergi nálægt frábærri leikstjórn Renny Harlin í Dream Master. Hann reynir nokkrar hugmyndaríkar myndir undir lokin en þessi spenna sem Harlin og Craven sköpuðu svo vel í fyrri myndunum er hvergi að finna. Draumabarnið er bara enn ein hugmyndalaus framhaldsmynd. Þetta er svona kvikmynd sem gefur hryllingsseríu slæmt nafn. Endirinn á hinum einu sinni skelfilega Freddy. Það er of sorglegt að sjá hann núna. Trúður sem er ekki fyndinn. Slæmur brandari. Bless Freddy.