Ég viðurkenni að fyrstu 20 mínúturnar eða svo af þessari mynd var ég ekki alveg viss um að ég ætlaði að sitja yfir öllu. Eins og mörgum öðrum fannst mér þetta frekar leiðinlegt og ég hlakkaði ekki alveg til að horfa á þennan gaur bíta grýlukertu og stinga þeim saman í einn og hálfan tíma. Hins vegar, ef þú situr í gegnum gerð fyrsta verks hans nógu lengi til að sjá fullunna vöru, færðu hugmynd um hversu áhrifamikil restin af myndinni er. Mér finnst virkilega leiðinlegt að svona mörgum hafi fundist þetta ómögulega leiðinlegt eða enduruppgerð hugmynda sem aðrir listamenn hafa gert. Rivers and Tides er hljóðlát rannsókn á sumum listaverkum og aðferðum Andy Goldsworthy, sem gerir list sína algjörlega úr hlutum í náttúrunni, sem almennt leiðir til verka sem verða neytt af náttúrunni í gegnum eðlilegt ferli óreiðu. Hún er hægfara og ófrýnileg, en ég held að mikið af tilgangi myndarinnar sé að sýna að list Goldsworthys þarfnast ekki undirleiks til þess að hún sé metin. Ég hef meira að segja heyrt fólk kvarta yfir því að hann sé alltaf að tala í gegnum myndina, frekar en að láta náttúruna og listaverkin hans tala sínu máli, sem mér finnst bara brjálæði. Á hinn bóginn kvarta margir yfir geisladiskum sem fylgja með textar skrifaðir út inni í þeim. Margir tónlistarmenn halda líka að tónlist þeirra eigi að þýða hvað sem hlustandinn vill að hún þýði án þess að tónlistarmaðurinn sýni nákvæmlega textann, ég held að ég sé bara svona manneskja sem trúir því að ég vilji vita hvað listamaðurinn var að reyna. að ná fram með listaverkum sínum. Ég get samt tekið því eins og ég vil þó ég viti hvað það átti að gera. Ég skil vel að vilja ekki heyra hann tala í gegnum myndina. Þegar öllu er á botninn hvolft missir hann hugsanaganginn og finnur að hann getur ekki útskýrt sum verk sín oftar en einu sinni, en ef þú vilt ekki að Goldsworthy tali um list sína á meðan þú ert að horfa á myndina, ekki hika við að slökktu á hljóðinu. Það er eins og að lesa ekki textann ef þú vilt ekki vita hvað tónlistarmaður syngur og vilt frekar túlka orðin sjálfur. Ég held að verk Andy Goldsworthy, sem ég hafði ekki hugmynd um að væri til áður en ég horfði á þessa mynd, sé ótrúlega áhrifamikið, og ég er ánægður með að þessi mynd var gerð til að sýna hana. Reyndar, þar sem verk hans eru almennt ekki sú tegund sem hægt er að flytja inn í stúdíó, er ljósmyndun eini miðillinn annar en kvikmynd sem getur tjáð það, og mér þótti mjög vænt um að geta séð verkið sem fer í list hans og leiðina. að einungis hlutir úr náttúrunni séu notaðir. Hvort sem þú metur ákveðna þætti í því hvernig þessi mynd er sett fram eða ekki, þá er verk Goldsworthy nógu áhrifamikið til að horfa framhjá því, því myndin er ekki stjarnan, list Goldsworthy er það. Og miðað við skort á einhverri tónlist eða jafnvel minnstu tæknibrellum og hægfara eðli myndarinnar sýnist mér að leikstjórinn Thomas Riedelsheimer viti það.