Fyrir nokkrum vikum missti ég ástkæran félaga minn og vinkonu til fjórtán ára, golden retriever að nafni Sasha. Þegar ég kom heim af dýraspítalanum, ein, eftir að hafa tekið eina sársaukafullustu ákvörðun lífs míns, sat unglingsdóttir mín við hlið mér. . .og við ræddum þennan þátt af Twilight Zone. Ég gæti haft rangt fyrir mér, en ég man eftir línu sem Arthur Hunnicutt sagði, þegar Satan var að reyna að plata hann til helvítis, en hundurinn hans gat ekki farið með honum. . .og hundurinn hans aftur á móti urraði í trássi við hliðvörðinn sem var að reyna að plata gamla veiðimanninn til að „stíga inn“. . .að það væri "ein helvíti himnaríkis ef hundar væru ekki leyfðir," og andi gamla fjallamannsins og hundsins hans ákvað að snúa frá hliðinu (það sem þeir höfðu haldið að væri himnaríki, til að reika um eilífðina einir.) Þvílík tárvot augnablik þegar þau hitta „góðan sveitadreng“ á þessum eilífa vegi, bara til að uppgötva að hann er engill, sendur út til að finna þá, og „sjálfsagt nágranni, auðvitað er hundum hleypt inn í himnaríki“. Ég skal játa að ég grét þegar ég talaði um þetta við dóttur mína á meðan við syrgðum fráfall ástkærs gullna okkar. Rod Serling var sannarlega snillingur, rödd sem snemma á sjöunda áratugnum talaði gegn kynþáttafordómum, hatri, „þekkingarhyggju“ og var mér djúpstæður innblástur til að verða rithöfundur. Þessi þáttur, í fjörutíu og fimm ár, flutti huggunarboðskap til okkar allra sem höfum misst ástkæran vin. Ég hvet þig til að fá þér eintak næst þegar það er eitt af Twilight Zone maraþonunum eða kaupa það. Það verða nokkur tár, en huggun líka. Eins og alltaf, takk Rod, fyrir allt sem þú kenndir okkur. . .jafnvel núna.