Ég hafði beðið spenntur eftir fyrstu sýningu þessarar myndar síðan hún var gefin mér á DVD um jólin. Eftir að hafa pantað sérstakan tíma fyrir hana í gærkvöldi settist ég niður til að horfa á hana með dóttur minni (17 ára og nemandi í kvikmyndafræði), með súkkulaði auðvitað, í eftirvæntingu. Við elskum Jane Austin. Eftir aðeins fyrstu tvær mínúturnar vissum við að við værum sökkt. Töluverðar myndir og sjónarhorn úr myndavélinni, almenn léleg kvikmyndataka, leikstjórn og viðarsýningar höfðu þegar látið okkur líða flatt og óánægð. Örvæntingarfull horfðum við á.Anne, sem Sally Hawkins lék, horfði undarlega og án sérstaks tilgangs, beint í myndavélina nokkrum sinnum, braut á okkar harðunnu „fantasíu augnabliksins“ og hrifsaði okkur beint inn í næstum „ég“. Þú munt finna tískuna sem eltir þig. Aumingja Rupert Penry-Jones, sem lék Captain Wentworth, gerði sitt besta við handritið og leikstjórnina, blessaður. Ég vona þó að þeir hafi borgað honum vel, þar sem hann var nánast drukknaður einu sinni af risastórri öldu sem fyrirsjáanlega braut sjóvegginn og rak hann og meðleikara hans. Þeir voru næstum því sópaðir út á haf. Heilsa og öryggi hefði átt vettvangsdag! Aumingja Rupert var skilinn eftir að spýta út sjó til þess að koma línu sinni. Væntanlega var ekki nóg af peningum eftir í kisunni fyrir endurtöku á þessu atriði. Hver sem er með einhverja vitleysu hefði ekki reynt það á slíkum degi til að byrja með. Aðrar en herra Penry-Jones, gaf Alice Krige eina sannfærandi frammistöðu sem Lady Russell en viðleitni hennar var fljótlega mótvægi við ósannfærandi túlkun Anthony Head á pirrandi Sir Walter Elliott. Undir langþráða lok myndarinnar virtist Captain Wentworth skrýtið prýða Anne með heimsókn á tveggja sekúndna fresti eftir að hafa lagt mikið á sig til að forðast hana í meirihluta myndarinnar. Það var eins og hann hefði þróað með sér minnishindrun sem olli því að hann gleymdi sjálfri ástæðu sinni til að vera til. Aftur á móti hljóp Anne, loftræstandi, frá stoð til staða í leit að hinum góða skipstjóra sem í millitíðinni hafði tekist að hringja í næstum alla Bath sem okkur er sagt, á aðeins þremur eða fjórum mínútum, án þess þó að hafa svitnað.Við upplifðum engan af sjarma Anne fara yfir skjáinn. Reyndar vorum við eftir að velta því fyrir okkur hvaða sjarmerandi Captain Wentworth hefði nokkurn tíma séð í látlausri, hrygglausri, skoðanalausri Anne og hvers vegna einhver, einhver, sagði ekki mein, vændi Sir Walter til að halda kjafti. stelpustund, var sársaukafull dregin út. Þegar þau færðust nær, hélt Anne áfram að opna og loka munninum sem hafði þau áhrif á skjáinn að hún leit út eins og hún væri að tyggja tyggjó áður en varir mættust loksins. Úff! Það skemmtilegasta við gærkvöldið var súkkulaðið og hálftíma skoðanaskipti móður og dóttur um hversu léleg myndin hefði verið. Þvílík synd að eyðileggja svona heillandi og grípandi sögu, sem tekin var upp í einhverju af fínustu landslagi Englands. Fyrirgefðu Jane.