Fjárhagslega þröngsýnt, Paramount, lagði allt í sölurnar fyrir þessa '34 stiga aðlögunarfærslu: stórt fjárhagsáætlun, stórt leikaralið, eyðslusamur framleiðsla og Mitch Leisen merktur sem leikstjóri. Hvað gerðist? Tvennt: Busby Berkeley virkaði ekki fyrir rokkið úr fókus og morðgátuhandriti sem átti ekki skilið að vera í sömu ruslatunnu og versti Charlie Chan í fyrstu uppkasti niður götuna. Ég verð að trúa því að klippingin hafi verið úr höndum Leisen þar sem númer hins frábæra Duke Ellington er grimmilega höggvið, en það þýðir ekki að það sé ekki þess virði að skoða: „Sweet Marihuana“ númerið með topplausum kórstúlkum er hugur. blásari, miðað við yfirvofandi framleiðslukóða og hann hefur líka hinn hrífandi Toby Wing (sem því miður mataði hræðilegar línur og lék frumgerðina heimsku ljóshærðu) sem chorion heitan fyrir annars upptekinn Jack Oakie. Leikur Carl Brisson er bragðdaufur sem Melba Toast en hann er hæfileikaríkur söngvari. MacLaglen leitar að nýjum hásléttum sem staðalímyndaður heimskur einkaspæjari. Og reyndu að koma auga á Lucy í kórnum. Þetta gefur 7,0 sem forvitni. Febrúar 2010 endurhugsaðu: Ég gaf myndinni nýlega aðra yfirsýn og finnst mér nú rangt að gagnrýna skortinn á Busby Berkeley framleiðslunúmerum. Ég get skilið rök Leisen fyrir raunhæfari framleiðslutölum í samhengi við söguþráðinn. Ég á enn í gífurlegum vandræðum með klippinguna. Paramount, hrikalegasta stúdíóið í bænum, stóð frammi fyrir gríðarlegum vandamálum með framleiðslukóðann á versta mögulega tíma í sögu þess, fjárhagslega séð, og sló í gegn um þetta (sjá líka Leit að fegurð frá 1934). Verður að sjá fyrir forkóðaáhugamenn.