Þetta er saga sem hefði getað gerst hvar sem er í raun og veru, miðað við réttar aðstæður. Götuskemmtikraftur vekur athygli frægrar óperustjörnu og vinátta í kjölfarið. Eldra skemmtikrafturinn finnur/kaupir karlkyns barn til að miðla list sinni til. Þaðan fylgjum við þeim í gegnum erfiðleikana í krefjandi, en frjálsu lífi þeirra meðfram ánni. Ferðast bæ í bæ, hann kemur fram og hefur einhverja frægð. Þrátt fyrir tímana og áhrifin er maðurinn góður og góður. Á heildina litið eru sýningarnar fyrsta flokks, sérstaklega Xu Zhu, sem túlkar götuleikarann. Barnið (Renying Zhou) er fallegt og beinlínis sterkt og þolir augljósa fordóma vel. Söguhetjurnar tvær, ásamt stuðningsaðstoð frá hinum góðlátlega óperusöngvara, meistara Liang (athyglisvert androgen Zhao Zhigang), mála mjög áhugaverða sögu um fyrirgefningu, sorg og ást. Sumir hafa nefnt fjarlæg líkindi þessarar myndar og BA WANG BIE JI (FAREWELL MY CONCUBINE); samt getur þessi mynd ekki staðist ein og sér, öll líkindi eru í besta falli fjarstæðukennd. Eina vandræðagangurinn sem ég hef við grímukónginn er endirinn. Það var veikt, klisjukennt og um það bil lúmsk eins og sleggjukast. Áhorfendur voru búnir að pakka inn í söguna, til hvers var óþarfa töfrabrögð? Þvílík skömm. Til að koma fínni kvikmynd svo langt, bara til að gefast upp fyrir tilfinningalegum (og corky) patos eins og þessi. Það gerði þessa mynd í hreinskilni sagt góða, í stað þess að vera klassískt, hefði hún átt að vera það. Fyrir utan það, þá er GRÍMSKAKONNGURINN samt mjög vel þess virði tíma þinnar. Það gladdi mig að sjá að Shaw bræður eru enn að framleiða góðar myndir. Mjög mælt með.