Þótt MAN ON FIRE sé gefið út meðal hóps hefndarhugsaðra hasarmynda (KILL BILL VOL. 2; THE PUNISHER; WALKING TALL), virkar MAN ON FIRE eins vel og það er að miklu leyti þökk sé hinum alltaf áhorfandi Denzel Washington, einum af þeim bestu. leikarar í dag.Í MAN ON FIRE, byggt á A.J. Skáldsaga Quinnells frá 1980 (fyrst tekin 1987, með Scott Glenn), leikur Washington fyrrverandi málaliða sem er ekki heppinn og hefur nú beygt sig til að drekka úr glampi Jack Daniels, þar til gamli félagi hans (Christopher Walken) býður honum. tækifæri til endurlausnar. Hann er ráðinn sem lífvörður 10 ára gamallar dóttur (Dakota Fanning) mexíkósks kaupsýslumanns (Marc Antony) og eiginkonu hans, sem fædd er í Bandaríkjunum (Radha Mitchell). Á meðan hann og Fanning vinna fyrst eins og olía og vatn (ekki blandast vel) nær hann virkilega að mynda tengsl við hana, hvetur hana til að gera betur í sundi, á sama tíma og hann reynir á sama tíma að takast á við djöfla fortíðarinnar . Það er einmitt þessi tengsl sem mun þvinga Washington aftur inn í sína gömlu vinnu þegar Fanning er rænt og haldið fyrir 10 milljónir dala lausnargjalds og hann er næstum drepinn. Með næstum hvaða annarri hasarhetju sem er (Schwarzenneger; Segal o.s.frv.), yrði blóðbaðið í kjölfarið sama síendurtekna skjálftinn og við höfum séð milljón sinnum áður. En persóna Washington, þótt hann sé að drepa af ástæðu, nýtur þess ekki sérstaklega að gera það sem hann gerir. Samt fær hann hjálp frá mjög óhræddum mexíkóskum blaðamanni (Rachel Ticotin) til að afhjúpa "La Hermanidad" (Bræðralagið), mannræningjagengið sem ber ábyrgð á ráninu á Fanning. MAN ON FIRE er að einhverju leyti gallaður vegna ofur myndavélavinnu. , næstum höfuðverkja-framkalla klippingu, og ýmsar kvikmyndabirgðir sem eru sambærilegar við leikstjórann Tony Scott (TOP GUN; CRIMSON TIDE), en sem eru ekki endilega einstök fyrir hann (vitni af notkun Oliver Stone á klippingu í JFK eða Sam Peckinpah's í klassískum 60 og 70 kvikmyndum sínum). Samt sem áður fær Scott mjög góða frammistöðu frá Washington, sem og Fanning, sem finnst miklu meira en dæmigerður kvikmyndabraskari. Spænska gítarskor Harry Gregson-Williams suður af landamærunum er aukinn með skvettum af Chopin, Debussy og jafnvel klassískri sveitarokksútgáfu Lindu Ronstadt frá 1977 af "Blue Bayou". Þó myndin sé í heildina nokkuð ofbeldisfull er hún ekkert verri en flestar hasarmyndir síðustu tíu ára og í heildina er hún miklu betri en flestar.