Bókin er betri en myndin að mestu leyti vegna prósa rithöfundarins Ondatje. Áður en ég sá þessa mynd sagði einhver sem hafði séð hana mér að ástin sem lýst er í þessari mynd er ekki raunveruleg. Eftir að hafa séð þessa mynd get ég séð hvernig stöðvun hennar á vantrú í þessum efnum hefði getað truflað aðra bíógest líka. Í hreinskilni sagt, sumir af ákafur sýna ást voru hlæjandi og virðast vera á mörkum skopstæling. En í lokin ættu allir að átta sig á að þetta er stórt boðskaparverk. Hún snýst alls ekki sérstaklega um ást, hún notar „ást“ til að afhjúpa á díalektískan hátt mannskilin eða handahófskennd landamæri landa sem hjálpa til við að réttlæta stríð og hatur. Það snýst um misskilning og blinda eftirfylgni á hlutum sem að segja að skilja okkur að. Mikilvæga atriðið fyrir hið raunverulega þema þessarar myndar er þegar hetjan eða andhetjan biður um hjálp fyrir strandaðan elskhuga sinn í eyðimörkinni er hunsuð og hunsuð af þeim ástæðum sem sýndar eru í því atriði. Þessi mynd fjallar líka um von og fyrirgefningu, vonina sem einkennist af kynþáttasambandi persónu Binoche á batavegi og indverska jarðsprengjusóparanum (endurómað í sambandi sikhans og vinar síns við hvíta vinnufélaga sinn sem endar með því að deyja í vitleysu) og fyrirgefninguna sem birtist í Caravaggio. fyrstu veiðar persónunnar og þvinga síðan út úr því sem hann heldur að verði játningar hetjunnar fyrir stríðs-"glæpi" hans (svik við land). Ég held að myndin hefði mátt gera enn betri en hún er. Ég veit ekki hvort raunsærri lýsing á aðstæðum ástar hefði gert raunveruleg þemu og atriði þessarar myndar enn augljósari eða ekki, en ég er sammála því að þessi mynd snýst ekki um raunsæja rómantíska ást, þar sem fólkið á bakvið þessa listaverk eða kvikmynd gefa til kynna í fyrstu senu þegar að lokum elskendur hittast fyrst. Hetjan talar um að nýr bíll, bilaður bíll, hraðskreiður bíll osfrv (ég er að umorða) er samt bara bíll sama hvaða lýsingarorð þú setur fyrir framan hann. Hún svarar en foreldraást, platónsk ást, rómantísk ást o.s.frv. eru mjög mismunandi tegundir af ást. Þetta er kaldhæðnislegt vegna þess að þessi mynd fjallar í raun um eina ástina sem allir menn ættu að þrá sem er ást (eða til) friðar (ekki efnishyggju sem eru venjulega raunverulegar ástæður stríðs, samsvörun í einhverju sem flest okkar vilja eins og „bílar“ ", Segjum sem svo). Annars gætum við orðið strandaglópar til að deyja í helli í víðáttumikilli eyðimörk með fornri vegglist/teikningum af sundmönnum, sem bendir til þess að hafið og lífslífandi vötnin sem áður voru þar séu nánast horfin. Ég tel að "Enski sjúklingurinn" hafi unnið Óskarinn vegna þessara stóru skilaboða, ekki sérstaklega fyrir lýsingu á rómantískri ást. Verðlaun hafa tilhneigingu til að fara þannig. Samband hetjunnar og kvenhetjunnar var nauðsynlegt til að draga áhorfendur að, því miður gæti þessi sýn á ást verið úrelt á tímum skilnaðar og svo margir einhleypir sem virðast ekki geta náð saman á svo mörgum stigum, svo fáránlegar útgáfur af goðsögu. ást er erfitt að komast inn í, jafnvel í dagdraumum, sem kvikmyndaást hefur alltaf verið, sérstaklega í gamla góða Hollywood. Kvikmyndin gæti verið undir því sem fólk býst við en 7 af hverjum 10 mynd sem er þess virði að sjá, óháð því.