10/10 PLOT UMRÆÐA Þetta er ein besta mynd sem gerð hefur verið og ég er ekki að segja það vegna þess að ég er að blekkjast af því að því er virðist vitlaus framsetning. Þeir sem mislíka myndina vegna þess að þeir skilja ekki söguna gagnrýna oft þá sem eru að hrósa myndinni með því að segja að þeir séu að gera ráð fyrir snilli hennar vegna þess að þeir skilji hana ekki. Ég lít ekki á þessa mynd sem mjög allegóríska. Fyrir mér er þetta saga með upphaf, miðju og endi. Fólk ruglast á myndinni vegna þess að það ætlast til þess að hún hafi djúpa, heimspekilega merkingu sem það á að túlka út frá meintum tilgangslausum atriðum. Mér finnst þeir ekki átta sig á því að dulmálið kemur frá niðurskornu og endurskipuðu söguþræði ásamt mjög langri og frekar útskýrandi fantasíuröð en ekki frá ringulreið sjónrænnar allegóríu. Vegna takmarkaðrar lengdar mun ég reyna að hafa þetta stutt og markvisst og snerta helstu hugtökin. Almennur söguþráður: Diane flytur til L.A. eftir jitterbug keppni til að komast í leiklist. Í áheyrnarprufu hittir hún Camillu sem hún verður ástfangin af. Diane verður reið af öfund þar sem Camilla sefur með öðrum körlum og konum. Diane uppgötvar hinn manninn (leikstjórann) í kvikmyndatöku og uppgötvar hina konuna (tilviljunarkennd ljóshærð) í trúlofunarveislu Camillu og leikstjórans. Hvatinn af reiði sinni og eignarhaldi ræður Diane leigumorðingja til að drepa Camillu. Eftir að því er lokið yfirstígur hún einmanaleikann og rennur inn í ómeðvitaðan fantasíuheim þar sem hún lifir því lífi sem hún vill. Diane er þá vakin. Í meðvitund sinni er hún ofsótt af því sem hún hefur gert. Merki fantasíunnar: Myndin byrjar, eftir einingarnar, með 1. persónu p.o.v. skot sem sýnir einhvern falla niður í rúm og renna niður í meðvitundarleysi. Þetta er þar sem fantasía Díönu byrjar. Slysið er til staðar sem afsökun fyrir hana til að „koma aftur“ látinni kærustu sinni og réttlæta fantasíulífið. Hún sýnir kærustu sína sem hógværa og saklausa því það var það sem hún vildi að hún væri. Í millitíðinni lætur hún eins og allt sé „eins og í bíó“ vegna þess að hún hefur flóttamanneskju. Hún drepur sig líka í vissum skilningi og tekur á sig deili á þjónustustúlku að nafni Betty á matsölustað. Sagan sem snýst um leikstjórann er bein afleiðing af því að henni fannst hann á einhvern hátt vera fórnarlamb í raunveruleikanum alveg eins og hún og „sannfærir“ sjálfa sig um að hann hafi verið neyddur til að velja Camillu. Það var líka ómeðvituð tjáning á stjórnleysinu sem hún fann til í veislunni. Camilla Rhoades í fantasíunni er í raun og veru hin tilviljanakennda ljóshærða úr trúlofunarveislunni. Hún hataði hana svo mikið að hún breytti henni í Camillu og varð hinn fullkomni andstæðingur. Hún tók svo hina raunverulegu Camillu og breytti henni í fullkomna, undirgefna kærustu utan bíómyndarinnar og notaði Rita Hayworth sem innblástur. Hún málar líka leigumorðinginn sem mjög klaufalega og óhæfa manneskju til að réttlæta enn frekar afkomu Camillu. Fantasíuheimur hennar, því miður fyrir hana, var leit að Díönu sem endaði með því að vera hún sjálf og lét draumaheiminn deyja með því að fara með hana í gegnum röð áminninga um raunveruleikann. Fyrsta áminningin var Club Silencio sem söng að "það er engin hljómsveit" og "hljóðfærin" sem þú heyrir eru í raun ekki til staðar; þetta er myndlíking fyrir fantasíuna. Hún byrjar að hrista kröftuglega vegna þess að það hristir skynjun hennar á umhverfi sínu. Hin áminningin er blái kassinn... Reyndar er blái kassinn ekki áminningin sjálf (meira af Pandora's Box, í raun), heldur blái takkinn sem opnar kassann. Blái lykillinn minnir hana á raunverulegt dauða Camillu því það er það sem morðinginn sagði að myndi birtast þegar það var gert. Ásamt því að eiga ást er öll þessi sköpun hennar flótti frá raunveruleikanum með því að búa í hugsjónaríkinu Hollywood sem hún bjóst við að yrði hluti af þegar hún kom. Þetta er saga sem sýnir sálfræði mjög erfiðrar konu sem missti draum. Þetta er ekki röð af tilviljunarkenndum hlutum sem eru sérstaklega hönnuð til að trufla og það er ekki dulræn heimspekileg skilaboð. Það er óheppilegur hluti af ástandi mannsins sem er settur fallega fram. Hins vegar er þetta allt mitt álit að lokum. Ég er kannski langt undan. Eða það er kannski ekki ætlað að þýða eitthvað eitt. Það eru margir sem eru mér ósammála. Frábært! Eftir allt saman, hvers vegna þarf það að þýða eitthvað? Af hverju getur það ekki bara verið fullyrðing í sjálfu sér? Hvað ef heildstæðar, skynsamlegar frásagnir eru fjötur listrænnar tjáningar? Peter Greenaway hefur til dæmis eytt mörgum orðum í að styðja þessa hugmynd með yfirlýsingum eins og "Ég myndi halda því fram að ef þú vilt skrifa frásagnir, vera höfundur, vera skáldsagnahöfundur, ekki vera kvikmyndagerðarmaður. Vegna þess að ég trúi á kvikmyndir. gerð er svo miklu meira spennandi á sviðum sem hafa ekki fyrst og fremst með frásögn að gera.“ Og hvar er hin ritaða regla að allt verði að vera strax skiljanlegt með aðeins einni mögulegri túlkun? Það er engin slík regla vegna þess að skýrleiki myndarinnar er ótengdur list hennar. "Ég skildi það ekki!" Svo...? "Mulholland Dr.," saga eða ekki, hefur áhrif á áhorfendur, áreitir þá, dregur þá, dáir þá, vaggar þá. Það er ótrúlegt hvernig það hentar til túlkunar. Það verður aldrei gamalt. Það missir aldrei ljóma sinn. Myndefni hennar er alltaf áhrifaríkt og fallegt. Það er kvikmyndaleg fullkomnun, sama hvað. Njóttu.