Eins og með allar myndir Angelopoulos krefst "The Suspended Step of the Stork" óbeint náinnar og náinnar þátttöku af hálfu áhorfandans, staðreynd sem hefur vissulega stuðlað að takmörkuðum vinsældum verka hans. Samræður eru sparsamar, engar einræður eða orðaskipti sem ýta undir innri átök, efasemdir eða tilfinningar persónanna. Kvikmyndagerðarmaðurinn vill helst halda áhorfendum frá eigin tilfinningaviðbrögðum og neyðir þá frekar til að kanna og rannsaka sjálfsmynd persónanna. Þar af leiðandi er leiklistin vanmetin og óbein, öfugt við augljós og skýr. Aðgerðarsenurnar eru settar á milli langra íhugunar, þar sem áhorfandinn er beðinn um að gerast þátttakandi, taka þátt sem leikari, með því að rannsaka hann eða hana eigin sálarlífi. Eins og í skáldsögu, þar sem dramatíkin hvílir alfarið á skrifum höfundar til að skapa sniðmát þar sem ímyndunarafl lesandans og/eða fyrri reynsla blómstrar, þá hvílir dramatík Angelopoulos í myndum hans: notkun hans á löngu skotunum, löngu tökunum, hinu rólega. hraða, sparsamlegra samræðna sem hafa orðið hans vörumerki, sem býður áhorfandanum að upplifa myndina frá sínu persónulega sjónarhorni. Angelopoulos notar þögn til að fanga augnablik af miklum styrkleika, og snýr sér aftur að orðlausu tungumáli bendinga, augnaráða, hljóða og tónlistar, þegar hann trúir því að orð geti aðeins tekið okkur svo langt. Tónlistin eftir langvarandi samstarfsmann Angelopoulos, Eleni Karaindrou, gefur meira en bara næði bakgrunn, heldur verður hann sjálfur dramatískur þáttur í sögunni. Stór hluti myndarinnar samanstendur af utanaðkomandi skotum í fíngerðum, dempuðum litum, teknar upp í dapurlegu vetrarljósi. Angelopoulos kynnir okkur „annað Grikkland“, sem er mjög ólíkt Grikklandi ferðamannabæklinganna, með himinbláum himni og smaragðsjó, drukknað í eilífu sólskini. Hér er himinninn hulinn og grár, loftið er kalt og þoka og sandur hinna óspilltu stranda hefur verið skipt út fyrir troðinn, óhreinan snjó þorpsgötunnar. Snilld Angelopoulos í gegnum myndavél Arvanitis er til sýnis alla myndina.“The Suspended Step of the Stork“ er umfram allt pólitísk yfirlýsing sem miðar að félags-pólitísku ástandinu á Balkanskaga í lok tuttugustu aldar. Það hefur miklar áhyggjur af merkingu "landamæra" og um þá sem eru fórnarlömb ruglsins milli þjóða. Í „biðstofunni“ sem snýr að landamærum Albaníu bíða flóttamennirnir, pólitískir eða aðrir, útskúfaðir af restinni af mannkyninu. Þeir eru kannski fastir gegn pólitískum landamærum, en því miður bera þeir enn með sér og hanga á dýpri landamærum forfeðranna: tungumálum, siðum og kynþáttum. Þrátt fyrir að pólitískar skoðanir Angelopoulos séu vel þekktar, stýrir myndin hverri pólitískri umræðu um orsakir vanda flóttamannanna. Í því ferli neyðir Angelopoulos okkur til að hugleiða hugtökin um landfræðileg, menningarleg, pólitísk og persónuleg „landamæri“. Angelopoulos lítur á sig sem sagnfræðing í Grikklandi á tuttugustu öld og vill gjarnan draga lærdóm af hellenskum goðsögnum inn í umræður sínar. Í þessari mynd fer hann nokkur landamæri á milli grískrar og ítalskrar menningar og dregur úr samsettri hómerskri og danteskri hefð um ferðalög Ódysseifs. Alexander er Telemakkos, í leit að sögu um aldraðan grískan stjórnmálamann/Odysseif sem hvarf, til að heyrast aldrei aftur. Þessi pólitíski maður, snilldar ræðumaður, yfirgaf óvænt og óskiljanlega þægindi borgaralegrar tilveru sinnar, eiginkonu sinni og glæsilegum ferli sínum, til að búa nafnlaust í flóttamannabúðum með þeim lægstu af lágu. Hann varð skáld í útlegð og velti því fyrir sér hvernig ætti að breyta heiminum. Auðvitað er "stjórnmálamaðurinn" ekki faðir Alexanders, heldur stendur "pólitíkusinn" fyrir Alexander eins og föðurfígúra/Odysseifur. Eins og með Telemachus eftir Hómer, vex Alexander sem manneskja á meðan á ferð sinni stendur. Auðvitað væri rangt að reyna að sjá í myndinni endursögn á Ódyssaga Hómers í samtímasamhengi. Angelopoulos notar ferðalög Ódysseifs eingöngu sem uppbyggingar- og þemaþátt fyrir kvikmynd sína. Í lok Angelopoulos er "Odysseif" meira eins og Odysseif Dante: hann fer ekki til Ithaca heldur heldur áfram, "berandi ferðatösku." Og Alexander/Telemachus er "frestur" á milli þess að fara aftur heim til sín og feril sinn, eða leggja af stað í ferð til "einhvers staðar annars staðar." Hann segir það sama, í talsetningu í upphafi myndarinnar, og umorðar nokkrar línur úr "Inferno" Dantes: "Og ekki gleyma að tími sjóferðar er kominn aftur. Vindurinn blæs augunum langt í burtu. " Að lokum, þó að Angelopoulos sé ekki trúaður einstaklingur, þá er grísk rétttrúnaðarlegt þema kynnt í myndinni í formi línumanna í gulum sniðum, sem fara um og bæta hlutina fyrir samferðafólk sitt með því að tengja samskipti aftur, og einnig Krists- eins og mynd af "stjórnmálamanninum". Í lokasenunni sýna þessir gulklæddu menn enn og aftur áhrif býsanska helgimyndasögunnar í verkum Angelopoulos. Þeir birtast eins og „stílítar“, trúarpersónur sem finnast í rétttrúnaðarhefðinni, eintómir og ákafir menn sem tóku sér bústað á efri stólpum, í eins konar áhyggjum. Myndinni lýkur án ályktunar um raunverulega auðkenni persónunnar. leikinn af Mastroianni. Angelopoulos gefur okkur engar vísbendingar og fullyrðing eiginkonunnar, „Þetta er ekki hann,“ er langt frá því að vera sannfærandi og er nógu óljós. Mikilvæg spurning myndarinnar er ekki hvort hann sé hinn horfinn stjórnmálamaður eða ekki, heldur að hann gæti verið stjórnmálamaðurinn. En myndin endar samt á bjartsýnum nótum. Þar sem vírarnir sem strengdir eru frá stöng til stöng liggja aðeins meðfram ánni, og þar af leiðandi eru samskipti yfir landamærin enn ekki möguleg, og það er enn órjúfanlegt, þá tökum við eftir því að þessi lokasena er tekin frá sjónarhorni yfir ána: myndavélin hefur fór yfir landamærin, og öfuga mælingarskotið býður Alexander og áhorfandanum að fylgja út fyrir mörkin. Af þessum sökum gefur Angelopoulos okkur von um að einhvern veginn muni sum landamærin að lokum molna.