Ef þú ætlar að setja upp leikrit innan fangelsismúranna af hverju ekki að fara í fremsta leikskáldið William Shakespeare? Og ef þú ætlar að velja leikara úr fjölda glæpamanna sem afplána langa dóma fyrir svívirðilegustu glæpi geturðu verið viss um að það verður nægur tími fyrir æfingar. Í fangelsi í Kentucky var ráðist í hugrökkt verkefni eins og þetta með ótrúlegum árangri. Þessi mynd sýnir hvernig allt var gert. leikarahlutverkið. æfingarnar. leikmynd og búningaog lokakynningu á leikriti Shakespeares "The Tempest." Það hafði ekki hvarflað að mér áður en það er líking á milli leiksviðs leikritsins og fangelsisvistarinnar. Í leikritinu eru skipbrotspersónurnar bundnar við eyju án sambands við umheiminn. Fangelsislífið er líka svona. Með einföldu máluðu bakfalli af sjávarmyndinni í kring, eru persónurnar í mjög ánægjulegu úrvali búninga að blása línur sínar fyrir samþykki áhorfenda, kannski ekki alveg eins og Shakespeare ætlaði en með góðu hjarta og sannleika. einlægni fyrir víst.Athyglisverðari en leikritið sjálft voru litlu myndefni hvers manns á bak við persónu sína. Einn fangi leit á leikritið sem lexíu í fyrirgefningu og annar sem endurlausn synda sinna. Það var nokkuð áhrifaríkt að sjá mennina þerra tár þegar þeir töluðu um morð, skotárás og kyrkingu. Einn hafði á tilfinningunni að þeir myndu allir vilja spóla klukkuna til baka og endurskoða hrottalegar aðgerðir sínar. Hins vegar (eins og einhver sagði) fortíðin var fortíð og nútíðin var upphaf nýrrar framtíðar. Að minnsta kosti gaf leikritið tímabundna léttir frá niðurdrepandi hugsunum liðinna atburða. Það ætti að fagna fangelsisyfirvöldum fyrir að leyfa leikritinu að gerast. Slíkur atburður myndi setja Kentucky á kortið og vonandi gætu önnur fangelsi fylgt þeirra góðu fordæmi. Mér sýnist að allir muni gagnast ekki aðeins Kentucky fangelsinu heldur fangunum sjálfum sem þurfa að finna nýtt sjálfstraust og sjálfsálit og vera tilbúnir fyrir daginn þegar þeir fara út á skilorð.