Hvers vegna þessi mynd var aðeins gefin út í 4 fylkjum er mér ekki ljóst. Mér fannst þessi mynd vera guðdómleg saga. Nafnið segir allt sem segja þarf: Að sjá annað fólk. Þessi mynd hefur meiri rökfræði en hlátur, sem ég býst við að sé ástæðan fyrir því að hún virkar svona vel. Heilbrigð skynsemi kemur líka fram í því sem virðist vera enn ein barnakynlífsgamanleikurinn. Alice er að frosna í kuldanum þegar henni finnst óskynsamlegt hvernig hún gæti staðið sig fyrir unnusta sinn, ekki bara kynferðislega, heldur sem félagi og vinur o.s.frv. þeirra. Hvert kastið á eftir öðru leiðir til vandræða, eins og það hafi ekki verið slæm hugmynd frá upphafi. Snilldar samræður og grínmyndalegar uppsetningar gera þetta fyndið! Nicholson og Mohr gefa snemma tóninn í myndinni og standa við loforð sem þeir búast við. Aðrir hápunktar eru Lauren Graham, Andy Richter og Helen Slater (í fyrstu bíómynd sinni í 10 ár!). Climax byrjar að taka geðveika stefnu, en einfaldur endir gerir þessa miklu skemmtilegri en flestar kvikmyndir í dag. Aðdáendur Mohr munu sjá eitthvað annað í Ed-persónunni hans og aðdáendur Helen Slater munu njóta skínandi augnablika hennar með skjótri en frábærri endurkomu. Sérhver Richter fær verðlaunin fyrir siðferðilegasta karakterinn. Rómantískt og fyndið, eða bara skemmtilegt. Að sjá annað fólk er gimsteinn, sem þarf að taka eftir.