Steve McQueen á örugglega marga dygga aðdáendur þarna úti. Hann var vissulega heillandi náungi, einn sá mest sjarmerandi sem hvíti tjaldið hefur þekkt. En jafnvel McQueen getur ekki bjargað þessum kalkúni af kvikmynd, tekin með því sem lítur út eins og brúnkökumyndavél á raunverulegum stöðum í St. Louis. önnur klíka. Það er meira en víðtæk vísbending um að það sé samkynhneigð samband í gangi á milli unga Steve og David Clarke. Hann er alls ekki hrifinn af hinum ræningjameðlimunum, aðallega vegna skorts á glæpsamlegum ferilskrá. Steve á líka vinkonu í Molly McCarthy og hana grunar að eitthvað sé í gangi, sérstaklega þegar hann byrjar að hanga með Crahan Denton og James Dukas auk Clarke, allt frekar grófar persónur. Það myndi vissulega vekja grunsemdir mínar. Hið mikla St. Louis bankarán hafði tvo stjórnarmenn Charles Guggenheim og John Stix. Guggenheim gerði aðallega heimildarmyndir og Stix gerði ekki mikið af neinu. Einn þessara tveggja brandara ákvað að frammistaða Steve væri best borgin með því að gera slæma Marlon Brando eftirlíkingu. Þessi mynd gæti orðið sú versta sem Steve McQueen hefur gert. Ég er tilbúinn að veðja á að Dick Powell og Four Star Productions hefðu þegar skrifað undir samning við hann fyrir Wanted Dead or Alive því ég trúi því ekki að þeir myndu gera það ef þeir sæju þetta. Eða þeir hefðu séð eitthvað sem almenningur hefði yfirsést nema fyrir klæða fyrir þennan kalkún.