Ég sá þessa mynd fyrir svo löngu síðan, en hún situr eftir í minningunni sem sorglegasta mynd allra tíma. Ég grét stanslaust. Móðir mín mun aldrei horfa á þessa mynd aftur því það er næstum sárt að horfa á hana. Allavega, fyrir utan það er sagan ekki beint flókin...Ann Margaret er að deyja og þarf að gefa 10(?) börnin sín. Eins og það sé ekki nógu slæmt, þá er það í þunglyndinu og hún þarf að brjóta upp nánustu systkinin eitt af öðru. Ég býst við að þetta hafi verið mjög leiðinlegt fyrir mig því ég er líka af mjög stórri samheldinni fjölskyldu og gæti samsamað mig sársauka hvers barns við að yfirgefa móður sína og systkini. Kannski er ég masókisti en mig langar að sjá þessa mynd aftur vegna þess að hún var vel gert og endirinn, furðu, er örlítið gleðilegur (svo við gætum að minnsta kosti brosað og grátið samtímis). Það ætti að koma í sjónvarpið einhvern tíma svo ég geti séð það aftur.