Það sem einhver mistök eru með stæltum samræðum og/eða hafna sem erkitýpískar persónulýsingar táknar nákvæmlega hvernig fólk talaði, lifði og var fyrir seinni heimsstyrjöldina, hvað þá á hvaða árum sem "The Big Trail" táknar á kvikmynd. Kvikmyndin tók andann frá mér í fyrsta skipti Ég sá það fyrir mörgum árum. Að lesa töflurnar hér hjálpaði mér að skilja hvers vegna það missti af í miðasölunni og hvers vegna kvikmyndagestir fengu ávinning af Wayne í B vestrum í tíu ár í viðbót. Wayne var að mínu mati betri í "The Big Trail" og árum Bs en flestar stjörnurnar hans snúast eftir 1939 með ótrúlegum riddaraþríleik Ford, "True Grit" og "The Shootist" sem voru stórar undantekningar. Þvílík synd að kvikmyndahús misstu af báturinn á þessu árið 1930. Hefði þessi mynd slegið í gegn hefðum við kannski notið fleiri kvikmynda með meira raunsæi og minna hokum. Að mínu mati er þetta ekki aðeins einn besti vestri sem tekinn hefur verið upp með nákvæmum samræðum og nákvæmri persónuskilgreiningu, heldur meðal fínustu framsetningar á kafla af einhverju tagi sem hefur verið sett á filmu. Hann tekur samt andann frá mér. Sérstaklega glugginn og nákvæmar persónulýsingar á tegundum sem eru einfaldlega ekki til lengur. Sumir fagna yfirborði einsleitni menningar okkar sem í raun felur í sér mestu menningarlega hnignun (í „fólk eins og okkur“ og „fólk eins og það“) og pólitíska gjá (corporatists vs Main Streetists) í sögu Bandaríkjanna, en fyrir mér „The Big Trail“ " táknar tíma þegar yfirborðsmunur okkar var augljósari en undir honum vildu flestir vinna úr mistökum þjóðarinnar og flestir ætluðu að byggja upp frábæra menningu og frábæra þjóð." Stóra slóðin" er epic um bræðslupottinn í hreyfing í átt að ameríska draumnum. Klárlega besta kvikmynd á þeirri braut sem ég hef séð. það efni sem nokkru sinni var tekið upp.