Ég tel að hægt sé að skrifa heila bók um ferðina til að endurgera klassísku myndina sem þessi mynd er lauslega byggð á. Þegar Hollywood byrjaði fyrst að tala um slíkt framtak voru viðbrögðin alltaf neikvæð því það voru bara of margir þættir sem gætu hafa farið úrskeiðis, byrjað á traustu samleiknum sem gerði frumlagið ógleymanlegt, og það er einmitt þar sem hlutirnir byrja að surna hér, með úrvalinu af leikkonum sem að öðru leyti geta unnið stórmerkilegt verk, en henta ekki hlutunum, og því miður hefur verið leikstýrt af harðri hendi leikstjóra sem ekki skilur eða metur heimildaefnið. Svo virðist sem ekkert sé til. fókus eða leikstjórn, eða eins og stefnan sem hefur verið tekin sé að eyða öllu sem var gott við upprunalegu myndina. Þetta er kallað uppfærsla, eins og í við skulum tæma söguna úr húmor, snörpum samræðum og hvers kyns áhugaverðum forsendum. Mest af öllu, við skulum sanna að konur hafa náð langt, nema að vandamálið er að við komumst ekki í raun (að minnsta kosti með því að horfa á þessa mynd) hvert konurnar eru að fara. Til að byrja með er Meg Ryan í aðalhlutverki. hlutverk reynist myndinni næstum banvænt vegna þess að einhvern veginn virðist hún hafa læst sig inn í einhvers konar limbó þar sem konur breyta í raun ekki um útlit, jafnvel eftir 20 ára starf í kvikmyndum. María hennar, sem reyndist erfitt hlutverk á þriðja áratugnum, óx einhvern veginn af samskiptum hennar við aðrar staðalmyndir, eins og Dorothy í "The Wizard of Oz" með því að læra, fylgjast með og átta sig á því að hún hafði val í málinu. Það hefði kannski ekki verið val sem konur myndu fagna nú á dögum, en þetta var skemmtileg ferð, og hluti af skemmtuninni, var kettlingur, kjánalegur, stundum slenskur venja sem lyfti myndinni upp í ríki hins háleita. Hér inni erum við komin niður á jörðina með látum. Með því að breyta eðli Sylviu hefur myndin misst mikið af neista sínum og það er alls ekki Annette Bening að kenna. Ég gat ekki annað en dáðst að því hvernig hún reyndi að bjarga þessu sökkvandi skipi og fékk sökkvandi tilfinningu þegar hún glímdi við hræðilegu línurnar sem hún var meðhöndluð. Sem betur fer skemmti ég mér með því að skoða nokkra af frábæru fötunum hennar og minnti mig í sífellu á hversu hæfileikarík þessi kona væri í raun. Sylvía hennar er vitur en gölluð og hún hefði getað verið frábær sköpun. Því miður var fröken English ekki að fylgjast með eigin verkum og missir stjórn á einni persónu sem hefði getað breytt myndinni í nýja leikstjórn. Samt var þetta ekki stærsti guðlastinn af þeim öllum. Í frumritinu höfum við Joan Crawford að gera líklega eina bestu frammistöðu konu. Kristallinn hennar er goðsagnakenndur, með skemmtilegar línur, íkveikjandi hreyfingar, tvíþættar hreyfingar og nokkrar mjög kynþokkafullar stellingar. Hún var hlekkurinn á milli karlsins og kvendýrsins og í gegnum hana vissum við um hvað allt stórslysið snerist. Hún veitti spennu milli karla og kvenna. Hún var hættuleg, kynþokkafull, hin fullkomna femme fatale. Vitnakona sem við óttuðumst og dáðumst að og síðast en ekki síst vildum við eyða til að bjarga kvenhetjunni okkar. Eva Mendes, eins glæsileg og hún er, er tvívídd í þessu útspili vegna lélegrar skrifs og enn og aftur slæmrar leikarahlutverks. Það eru fleiri voðaverk í myndinni, eins og að bæta við hræðilegu hlutverki fyrir Mensing sem hollustu móðirin. sem lifir fyrir að eignast börn, og frekar pirrandi lesbíabeygjuna eftir Pinkett. Svo kemur mesta sóun á hæfileikum í myndinni þar sem Bette Middler, sem er svolítið óþekkjanleg í förðun sinni, sýnir neistann af því sem hefði getað verið. Súr sending hennar minnir okkur á samtímahornið sem myndin hefði getað tekið. Orð hennar endurlífga og setja mikinn óþverra í myndina og það er spennandi að sjá að hún gæti virkilega flogið, þá er hún farin. Hún er í myndinni allar sex mínúturnar og hún fjarar út í miðjum ruglinu. Hér er mynd sem vakti tilhlökkun okkar og olli okkur sannarlega vonbrigðum, mynd sem hefði getað gengið til liðs við hið farsæla "Sex in the City" sem gerði ótrúlega umskipti yfir á stóra tjaldið vegna þess að það virti frumefni sitt og gerði ekki málamiðlanir. Það gaf okkur meiri, stærri og betri aðlögun. Það uppfærði sannarlega það sem hafði gert það farsælt áður. „Konurnar“ í núverandi endurholdgun þarf að fara aftur og endurgera sig, líkt og „The Hulk“ gerði það á þessu ári, finna hentugri flytjendur, virkilega góðan rithöfund og umfram allt einhvern sem metur svo sannarlega hvað góðar kvikmyndir eru. um.