**Viðvörun! Smá söguþræðir framundan!**„The Italian Job“ er ekki besta myndin sem þú munt sjá allt árið, eða sennilega jafnvel í sumar. En það eru tveir tímar þess virði því hún litar innan línanna, þekkir takmörk sín og reynir ekki að fara yfir þau. Það sem ber myndina er verk leikara. Í kvikmynd um áhöfn þjófa verða einstaklingarnir að hafa gott samband sín á milli. Án þessarar samheldnu tilfinningar trúa áhorfendur ekki á persónurnar sameiginlega eða hver fyrir sig og myndin á aldrei möguleika. En frá fyrstu atriðunum, þar sem mennirnir grínast og tuska hver að öðrum á meðan þeir síast inn í feneyska höll, er rétta efnafræðin á sínum stað. Persónurnar sjálfar eru ekki neitt nýstárlegar; þeir eru grunnglæpagengið þitt, sem inniheldur um það bil hálfan tylft leikmanna, hver með ákveðna og skilgreinandi færni. En hver leikari kemur með rétta varninginn á borðið fyrir sitt leyti. Vanmetinn leikur og húmor Mark Wahlbergs passar vel við hlutverk hans sem skipuleggjanda. Edward Norton veitir viðhorf og snýr yfirvaraskeggi sínu vel í myrkri hlutverki sínu. Donald Sutherland er föðurfígúra áhafnarinnar og lítur út fyrir að vera hluti af ljúfa og gamaldags þjófnum, sem enn er andlega sprækur. Jason Statham, Seth Green og Mos Def gera ekki mikið umfram getu persóna sinna, en þeir negla hvor um sig. Statham sem sléttur ökumaður; Grænn eins og tækninördinn með flís á öxlinni; og Def sem niðurrifsmaðurinn. Charlize Theron rennur sér vel inn í þætti sem krefst ekki of mikið af henni. Hún er fyrst og fremst beðin um að keyra hratt og líta vel út. Að hún geri það. Engin persónanna er svona djúp eða þrívídd, en í þessari kunnuglegu mynd er bara tvívídd sem þarf. Eins og titillinn gefur til kynna hefur myndin evrópskan blæ yfir sig, a la "The Bourne Identity", að hluta til vegna þess að hún var tekin upp á staðnum í Feneyjum, ásamt Philadelphia og Los Angeles. Það sem stuðlar að evrubragnum er hrynjandi, skoppandi tónlistin, sem eykur hressleika myndarinnar og bætir við tengsl leikarahópsins. Útlit myndarinnar passar líka vel. Bjartir litir á öllum stöðum auka stemninguna og auka viðhorfið. Minis eru ekki aðeins skemmtileg tilbrigði við bílaeltingu, heldur virka þeir einnig sem nauðsynlegt plotttæki. Söguþráðurinn er meira og minna beinskeyttur. Það eru nokkrar sem koma á óvart, en þær eru meira af tegundinni sem snýst hratt og sléttar, öfugt við hárnálaferilinn sem sleppir kjálka. Jafnvel með þeim flýtir myndin áfram. Þegar grunnurinn er lagður með fyrstu athöfn, gengur allt stöðugt áfram. Sem betur fer eru engin hlé á hasarnum fyrir rómantík, eitthvað sem myndin forðaðist skynsamlega. Það eru ekki einu sinni hlé fyrir „raunveruleikann“. Sagan hefur sinn tilgang og rekur þann farveg án truflana. Skortur á karakterdýpt kemur í veg fyrir að "The Italian Job" sé meira en góð poppmynd, en með öllum flóknu smáatriðum ránsskipulagsins, hefði slík ofgnótt dregið úr hraða og gæðum myndarinnar. af ólíkindum sem mér datt í hug bæði við og eftir áhorf. En myndin er svo skemmtileg að mér var alveg sama. Í hinum raunverulega heimi hefði sennilega ekki getað farið svona hreint út af myndinni. En "The Italian Job" gerist ekki í hinum raunverulega heimi. Hún gerist í stílhreinum og léttum glæpaheimi sem höfðar til uppreisnarmannsins í okkur öllum. "The Italian Job" er kvikmynd, í orðsins fyllstu merkingu. Það hefur enga tilgerð Óskars og inniheldur engan djúpan siðferðisboðskap. Hún veitir hreina flóttaskemmtun og gerir það nokkuð vel. Niðurstaða: Kannski besta poppmynd ársins hingað til. 7 af 10.