Söguþráður þessarar myndar snýst um þennan kafbátasmið sem er algjör skíthæll og hann vill setja á markað nýjan kafbáta sinn sem getur ferðast þúsundir feta djúpt. því miður getur hann það ekki. Ó já, og hann er ofsóttur af minningum um að mömmu hans og pabbi hafi verið étin af megalodon þegar hann var barn. gaurinn hittir einhvern vísindamann sem er ansi heitur, og þeir og þessi um hundrað manna áhöfn lögðu af stað á kafbát aðalpersónunnar til að drepa sama megalodon og drap foreldra hans. Núna er hákarlinn í þessari mynd virkilega falsaður CGI hákarl . í grundvallaratriðum er þetta eins og Shark Attack 3, nema frekar niðurdrepandi. ef þú skilur ekki hvað ég meina, hlustaðu. Opnunareiningar myndarinnar sýna "heimamyndir" af aðalpersónunni þegar hann var barn með foreldrum sínum áður en þau voru myrt, og það er virkilega sorgleg og niðurdrepandi píanótónlist í bakgrunni. þú myndir búast við að sjá hákarl eða eitthvað, og þú gerir það. stuttur skuggi af CGI hákarlinum svífur um á nokkurra sekúndna fresti en það er bara það. líka, ég man alls ekki eftir einum gleðisvip allan sýningartíma myndarinnar, meirihluti myndarinnar gerist í myrku djúpi hyldýpsins, þar sem sagan verður enn dauflegri, og allar persónurnar (hákarlinn líka) ) deyja á endanum. Ég hélt að Sabato myndi takast að drepa hákarlinn og ná að bjarga sjálfum sér og stelpunni, en nei, þau deyja öll og myndin endar með hákarlinum, allur sprengdur í loft upp, og kafbátnum (með mulið og brennt líkama Sabato í honum ) sökkva í hyldýpið. ef þú ert hamingjusamur manneskja og hefur ekki gaman af því að vera þunglyndur, forðastu þá þessa mynd. ef þú ert á móti, þá til hamingju, þú hefur fundið myndina þína.