Stutt ferilskrá: Næstum engin, illa valin tónlistarhljóðrás, tökur með stöðugum myndavélum gerðar án þess að vera stöðugar en með fullt af kaffi og ofvirkum myndatökumanni, ENGINN söguþráður, og aldrei gerist neitt í raun. Myndin fer úr einni umræðu yfir í annan, hljómar holur, nær aldrei dýpt, skapar aldrei þá blekkingu að þú sért í raun og veru inni í kóngulóarvef samsæris, og allir-eiga-mál-við-alla er bara leiðinleg afsökun til að sýna. aðalleikkonan í fínum nærbuxum. (sem, ásamt ryðguðu röddinni hennar er vissulega fín, en ekkert til að byggja kvikmynd á) Hápunkturinn fyrir mig er upphafssenan og myndin hnignaði bara þaðan í þann stað að ég vildi bara hætta í myndinni um 45. mínútur af sögunni. Ég sé eftir því að hafa setið á mér.