ccmovieman-1 hlýtur að vera, eins og gagnrýnandinn í New York Times, sem kaus Janis Joplin Big Brother and the Holding Company plötuna fram yfir "White" plötu Bítlanna sem nýlega kom út, var kallaður, annað hvort vondur eða geðveikur. National Velvet er frábær mynd. Frammistaða Elizabeth Taylor er frábær og ég finn ekki einu sinni snefil af hreim, miklu síður of mikið af einum. Flutningur hennar er mjög eðlilegur, ekta og ótrúlega heillandi. Restin af leikarahópnum er frábær, sérstaklega Rooney og Revere. Að því er varðar umræðuna um að vera lúin eða tilfinningaleg, þá legg ég til að cc hafi borðað of lengi á kaldhæðnisfæði og hafi misst hæfileikann til að greina ósviknar beinar tilfinningar og mannleg samskipti. Það var tími þegar fólk hugsaði og talaði á þennan hátt. Ekki það að þessi mynd beri ekki örlítinn vott um töfrandi áhrif í gegnum hana. Það er ástæðan til að segja söguna. Maður gæti allt eins gagnrýnt Galdrakarlinn í Oz, King Kong, Maltneska fálkanum, Casablanca, The Black Stallion (hin frábæra hestamyndin) eða þúsund aðrar myndir fyrir að hafa hasar og samræður sem virðast ríkari en raunveruleikinn. Nei, vinur minn, National Velvet þolir vegna trúar sinnar staðfastlega á sjálfu sér, með tunguna staðfastlega ekki í kinninni. Eitthvað sem þöglum kvikmyndagerðarmönnum nútímans finnst næstum ómögulegt að endurskapa.