Gung Ho var góð hugmynd, en það er of mikið að biðja bandaríska áhorfendur um að skilja gangverk bandarískra starfa og erlendrar samkeppni. Í þessari mynd fer aðalpersónan Hunt Stevenson (Michael Keaton) til Japans og sannfærir japanskt bílafyrirtæki um að koma til Ameríku og hjálpa deyjandi bænum sínum í Pennslyvania. Tvennt kemur til greina. Í fyrsta lagi hvers vegna myndi japanskt fyrirtæki koma til Ameríku til að búa til bíla þegar það gerir það, og svo vel í því? Í öðru lagi getur einhver skilið að bandarísk fyrirtæki af öllum gerðum fara til þriðja heims þjóða til að láta framleiða vörur sínar til að komast undan bandarískum launakostnaði? Það gerir þá forsendu myndarinnar að númer eitt bílaframleiðandi í heiminum myndi fara til eins af helstu keppinautum sínum (fyrir utan Þýskaland) og setja verksmiðju þar sem óraunhæft. Keaton var enn í gamanmynd sinni á þessum tíma. En hann gefur trúverðuga frammistöðu á sama tíma og hann gat sannað að hann gæti farið úr gamanmynd yfir í drama á nokkrum sekúndum og samt ekki skammað sjálfan sig en leikstjórinn Ron Howard getur ekki komið í veg fyrir að þetta verði sjónvarpsmynd sem það endar á að vera. engu að síður vegna þess að þeir verða að gefa hinni ólíklegu sögu farsælan endi sem stjórnmálin og vandamálin í samskiptum Japana og Bandaríkjanna standast ekki. Gung Ho hefur ánægjulega daga og Laverne og Shirley finnst það þar sem framleiðendur beggja sjónvarpsþáttanna gerðu myndina og gerðu síðan sjónvarpsútgáfuna af þessari mynd líka sem gefur myndinni létt yfirbragð. Japanski leikstjórinn fær að elska hann Bandarískir verkamenn og finnst hann og aðrir Japanir geta lært af Bandaríkjamönnum. Maður nr. 2 hans Saito, sem virðist ekki vera svo hrifinn af Bandaríkjamönnum, heldur ekki. persónur sem þeir gerðu Japana að vera. Það hefði gert myndina áhugaverðari.