Klárlega einn af minni Astaire/Rogers söngleikjunum. Það er bara mjög illa samsett og hraðvirkt. Það keyrir aðeins nokkrum mínútum lengur en Swing Time, til dæmis, en það líður miklu lengur. Þetta er að hluta til vegna aukarómantíkur milli Randolph Scott og Harriet Hilliard. Scott er sjaldan áhugaverður. Mér líkar við Hilliard. Hún er sæt og ég elska að minnsta kosti eitt af lögum hennar, "But Where Are You?" ("Get Thee Behind Me Satan", hitt númerið hennar, er slakur afgangur af Top Hat, sem betur fer klippt úr því meistaraverki). Follow the Fleet væri í raun slæm mynd ef ekki væru að minnsta kosti þrjár snilldar dansatriði á milli Astaire og Rogers. Danskeppnin berst um efsta sætið af hvaða númeri sem er. Dansinn er bara frábær. „I'm Putting All My Eggs in One Basket“ sýnir þau tvö að æfa dans sem þau eru ekki alveg búin að fullkomna. Ófullkomleika hennar gerir það allt fullkomnari. Og "Let's Face the Music and Dance" er auðveldlega eitt af bestu lögum Irving Berlin. Myndin er því vel þess virði að horfa á hana vegna frábærra augnablika.