Randolph Scott er á leið til Albuquerque til að fá vinnu hjá frænda sínum. Hins vegar, á leiðinni þangað, er sviðið haldið uppi - jafnvel þó að þeir séu ekki með sterka kassa. Hins vegar er góð kona um borð að fela 10.000 dollara fyrir viðskipti sín og bróður hennar...og ræningjarnir virðast vita þetta. Þegar hann er kominn í bæinn fer Scott til þessa frænda um starfið. Hins vegar kemst hann fljótlega að því að þessi frændi er skíthæll - hinn dæmigerði vondi strákur frá vestrænum löndum. Þú veist, ríka gaurinn sem vill aðeins verða ríkari með því að svindla og stela og hóta þar til hann á allt. Og það vill svo til að þessi skíthæll stóð á bak við ránið. Scott krefst þess að frændi skili peningunum og þá fer Scott í viðskipti við ágætu konuna og bróður hennar. Það kemur ekki á óvart að þetta er EKKI endirinn á vandamálunum --- bara byrjunin. Aftur og aftur koma upp ýmiskonar leyndarmál til að reyna að berja niður andstöðu frænda. Eitt bragð er að fá fallega konu til að vingast við Scott og félaga hans. Hún er frábær skot og það lítur illa út fyrir Scott - þangað til hann kemst að því hvers vegna hún er komin til bæjarins. Ólíkt flestum síðari Randolph Scott myndum sýnir þessi Scott sem aðeins meira haussterkari mann. Allt of oft í myndum sínum er hann síðastur til að stinga upp á ofbeldi, en í þessari mynd er hann fljótur að stinga upp á lynching (skrúfa lögin, við skulum hafa hangin') og seinna er hann fljótur að hóta frændanum. Það kemur á óvart að sjá hann sem svo heitan haus - þó að á flestum öðrum sviðum sé hann sami gamli Scott og þú gætir búist við. Hvað myndina nær er ekkert sérstaklega óvenjulegt við hana. Gabby Hayes leikur venjulega persónuna, Scott er hetja, ekki er hægt að rökræða við vondann og á endanum er honum eytt og Scott fær stúlkuna. Þrátt fyrir þennan mjög dæmigerða söguþráð er þetta allt mjög vel meðhöndlað og er þar af leiðandi vel þess virði að eyða tíma í. Við the vegur eru tvær undarlegar senur í myndinni. Í fyrsta lagi, seint í myndinni, er hnefabardagi milli Scott og handlangara frænda #1, Lon Chaney, Jr.. Í henni reykir Chaney meðan hann berst - eitthvað sem ég hef aldrei séð áður og ég dáðist að því hvernig hann gat blásið í burtu þegar sparkað var í rassinn. Í öðru lagi, fáðu þér fullt af þessu hlaupandi kerrusviði með svipunni - nú var ÞAÐ eitt ómögulegt afrek!