54 er kvikmynd um klúbb með einmitt þeim titli á tímum sjöunda áratugarins. Það býður upp á klassíska og fallega barþjóninn. Kynþokkafullar konur. Hinn kraftmikli eigandi. Djammið. Þegar allt tvinnast saman ringulreið, og barþjónninn (leikinn af Phillipe) virðist vera í mesta basli. Ég ætla að vera eins hreinskilinn og heiðarlegur og hægt er, en forðast bein og bein ósanngjörn eða ósönn ummæli (eins og það er „allt í lagi“ mynd). Mér finnst þetta virkilega skelfileg mynd sem hrósað er með skelfilegum leikarahópnum. Í hvert sinn sem ég sest niður til að horfa á kvikmynd með Salma Hayek, bíð ég alltaf eftir því að sjá fegurð hennar, sem birtist á geislandi samtímis frábærri frammistöðu, en raunveruleikinn minnir mig alltaf snögglega á hversu afskaplega hæfileikalaus hún er. Ég meina, í raun og veru, hverju hefur hún nokkurn tíma arfleitt fjöldann með, annað en gríðarlega borðdansinn sinn í 'From Dusk Till Dawn'...? Það sama á við um Ryan Phillippe, annan lélegan leikara sem gefur ekkert á skjáinn nema gott útlit og geðveikt daufa framhlið sem annars er þekktur sem „leiklist“. Mike Myers, er ekki alveg eins slæmur og þessir 2, hann gefur myndinni allavega eitthvað verðugt. Að leika hinn kjánalega, úthverfa meðstofnanda 54 Club. Týpan sem meirihlutinn sem horfir á myndi hata (þ.e.a.s. vel unnið verk), hann skilar nokkuð sannfærandi frammistöðu sem veitti mér sjaldgæfa ánægju af myndinni. En því miður, það er ekki nóg að bjarga myndinni frá grunnlausu og flatneskju einskis. Flestar „slæmar“ slæmar myndir finn ég eitthvað til að taka úr myndinni, en þetta hefur í rauninni ekkert við það. Neve Campbell er ekki svo slæm, en hún er bara „þar“. Söguþráðurinn er daufur, svo virðist sem höfundurinn hafi verið meira til í að gera kvikmynd með þessum stíl og skraut og gleymdi að bæta einhverju öðru við. Hvaða merkingu sem er. Hvaða bekk sem er. Hvað sem er. Vegna þess að eins og flestir skrautmunir eru þeir bara holir tilgangslausir hlutir, sem eru bara fallegir á að líta, mjög í ætt við grunn þessarar hörmulegu kvikmyndar. Í raun og veru einum og hálfum tíma af tíma hefði ég getað eytt betur í að gera eitthvað miklu meira spennandi, eins og að tala við 90 ára ættingja í síma um veðrið.