Upprunalega titillinn kom mér alltaf fyrir sjónir sem frekar yfirdrifin skilgreining á fullt af byssuþrungnum hnakkaflækjum. Samt; Viðvera þeirra á skjánum var að minnsta kosti undirstrikuð af hágæða hópi leikara til að styðja Yul Brynner. Flestar voru kvikmyndastjörnur í sjálfu sér.Hins vegar; þetta fyrsta framhald var föl eftirlíking, hópur sem nú er skipaður að mestu leyti B og C listaspilurum, sem voru meira miðlungs en stórkostleg. Þetta var svipuð uppsetning. „Chris“ Brynners þurfti að ráða enn eitt lið af byssuklæddum hnakkaflækjum til að leysa vandamál mexíkósku bændanna aftur. Annar harðstjóri var að valda þeim sorg. Með frumleika og ferskleika fyrstu myndarinnar sem nú var eytt hafði þessi endurgerð lítið annað upp á að bjóða. Fjárveitingin var augljóslega mjög takmörkuð. Þetta endurspeglaðist ekki aðeins í leikarahópnum, heldur einnig í handritinu undir pari, sem fékk mikið að láni frá fyrri klassíkinni. Hún var líka meira en hálftíma styttri en upprunalega John Sturges. Samt fengum við enn endurtekningu á kvölinni og siðferðismálinu sem gerði jafnvel fyrstu dálítið pirrandi á stundum. Hins vegar var hér enginn almennilegur leiklist, hasar eða staðsetningarvinna til að koma jafnvægi á hlutina. Kvikmyndataka var minna víðfeðm. Það tókst ekki að miðla víðfeðma landslagi sem var stór hluti af upprunalegu. Almennt; það vantaði bara ímyndunarafl. Fyrsta myndin hafði slegið í gegn og þessi fótgangandi framhaldsmynd var augljóslega sett saman eins fljótt og ódýrt og hægt var til þess að sleppa við fyrri velgengni. Og það sýnir sig. Það er mjög „gert fyrir sjónvarp“ tilfinning um það. Ekki mælt með því.