Við vitum öll að sumar af bestu kvikmyndum allra tíma voru byggðar á bókum. Þó að þær séu ekki sérstaklega nákvæmar, voru þessar myndir engu að síður frábærar myndir. Nokkur frábær dæmi eru Harry Potter serían, Hringadróttinssaga þríleikurinn og í minna mæli næstum allar Disney-myndir sem hafa verið gerðar. Hins vegar verð ég því miður að tilkynna að A Wrinkle in Time er ekki ein af þessum myndum. Ekki nóg með að hún uppfyllir nokkrar af grundvallar væntingum aðdáendahóps Madeleine L'Engle heldur tekst henni að stangast á við kröfur um handritsgerð, leiklist, tæknibrellur og að lokum virðingu fyrir áhorfendum. Taktu eftir, ég er ekki að reyna að vera vondur; ég fór þvert á móti inn í þetta mál með opnum huga. Ég hélt að sjónvarpssmíði myndin myndi bæta upp fyrir skortinn á töfrandi í handriti hennar. Enda var Star Wars snúningurinn Ewoks þokkalegur, þó svolítið kjánalegur. Þegar þú hugsar um það, upprunalega Star Wars var gert á "hádegispeninga fjárhagsáætlun", og sjáðu hvert það tók George Lucas! Hins vegar, frá fyrstu senu og áfram, fóru vonbrigði að umvefja mig eins og ég hefði komist of nálægt Black Thing á meðan ég var að tessast. Á sama hátt og Greedo myndataka varð fyrst tákn Star Wars sérútgáfunnar 1997 (hörmung af stórkostlegum hlutföllum þar sem óánægður leikstjóri gerði nokkrar hræðilegar breytingar á ástkærri klassík), hefur frú Whatsit opinberlega orðið mitt persónulega tákn fyrir ruglið og heimska sem er A Wrinkle in Time. Ástæðan fyrir þessu er sú staðreynd að hún hefur verið stökkbreytt umfram trú. Fyrir utan þá örlítið umdeildu ákvörðun að skipa Alfre Woodard (Star Trek: First Contact and Radio) sem uppáhalds stjörnuna sem varð leiðbeinanda okkar, þá ákváðu kvikmyndagerðarmennirnir að það væri við hæfi að kynna hana sem kráku. Það er rétt, kráka. Þar að auki hefur verið brotið á himnesku hundraðsdýraformi þessarar afar ástsælu persónu af því sem lítur út fyrir að vera heilabilað átta ára barn; hinn tignarlegi hálf-maður, hálf-hestur með vængi er orðinn risastórt mannshöfuð með hrollvekjandi brosi sem festist óþægilega á skálóttan líkama hests sem er með vængi í miðjunni. Hefði ég verið fimm ára hefði þetta valdið mér sálrænu áfalli fyrir lífstíð. Það versta er sú staðreynd að þegar það talaði var það sýnt aftan frá til að forðast ábyrgðina á varasamstillingu, sem leiddi til þess að atriði sem var eytt í að horfa aftan á höfuðið og sjá eina óhreyfanlega kinn, þannig að tæknibrellurnar sem eru ótrúverðugri en E.T. Eftir að hafa komist sársaukafulla úr vegi verð ég að halda áfram að tárvotandi: persónurnar, leiklistin og söguna. Ég, persónulega, hafði alltaf ímyndað mér að Meg væri nokkuð lík Moaning Myrtle úr Harry Potter myndunum: látlaust hár, gleraugu og mynd sem flestum ofurfyrirsætum myndi finnast hlæjandi. Hún var alltaf örlítið áhyggjufullur, gamansamur svartsýnn stærðfræðisnillingur sem einfaldlega hefði ekki getað verið meira sama um inn- og útflutning Níkaragva. Í myndinni er hún óþægilegur kunningi sem ég hef enga samúð með. Reyndar lætur hún mig vorkenna greyinu herra Jenkins, skólastjóranum hennar, sem þarf stöðugt að eiga við hana. Calvin, góður og gáfaði krakki sem allir halda að sé djók er orðinn djók! Kaldhæðnin er hræðileg. Hvað varðar hina eftirminnilegu Happy Medium, þá tóku þeir skemmtilegu gömlu konuna sem fannst gaman að horfa á gleðilega hluti og settu í staðinn veru sem er „yfir kyni“ og finnst gaman að horfa á „fyndna“ hluti eins og stelpur sem detta af rólum. Einu þrjár manneskjurnar sem mér dettur í hug sem stóðu sig almennilega eru Charles Wallace, frú Whatsit og maðurinn með rauð augu (kallaður "the Dude With Red Eyes" vegna algjörrar endursköpunar hans sem persóna). Sagan er rugl. . Góður samanburður við þennan þátt myndarinnar er Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, sem gerði ekki gott starf við að endursegja söguna sem er að finna í bókinni, en hélt samt einni af upprunalega verkinu. Hér er eini bókarinnar að eiga notalegt spjall við Hades niðri í undirheimunum, greinilega ómeðvitað um að verið sé að eyðileggja líkama hans. Þegar Myrkraherra bætir við ilinn um hversu vel hann sýndi að sannleikann verður að finna og ekki sjást, rífa flatnefju vookies Ixchels (sem koma í stað dásemdarveranna sem halda Beast frænku í röðum sínum) hrygginn upp. Þegar Guð hinna dauðu tekur eftir því hversu lúmskur skelfing Camazotz var á jörðinni, eru rifnu síðurnar á víð og dreif í sandstormnum og týndar í myrkri lands hins illa. Mér þykir mjög leitt að þessi mynd sé til. Ég trúi því ekki að leikararnir hafi verið ósviknir. Það er hvernig persónurnar eru skrifaðar sem eyðileggur það. A Wrinkle in Time átti skilið að vera lagað af Lawrence Kasdan, leikstýrt af George Lucas eða Steven Spielberg, endurbætt í Industrial Light and Magic, skorað af John Williams, miðað við hljóð hans á Skywalker Sound, klippt af THX og markaðssett af Twentieth Century Fox. Í núverandi ástandi er myndin óverðug til að vera sýnd fólki með sjálfsvirðingu. Jafnvel Madeleine L'Engle fannst það slæmt. Bókin var góð, myndin var slæm og frú Whatsit var ljót. Einkunn: 0,1/10 (Ef ég gæti) Kostir: Þeir náðu nöfnunum rétt. Gallar: Það átti í hræðilegum vandræðum með aðlögunarstig Cliffs Notes, handrit, leik og tæknibrellur, svo ekki sé minnst á skort á sönnunargögnum um að hafa nokkurn tíma lesið bókina. Ó, og aðalkápan/plakatið er með mynd af aðalpersónunum þremur sem ríða fljúgandi hesti yfir kastala. Sumir gætu sagt að þetta tákni mikil ævintýri. Ég segi að það tákni ábyrgðarleysi forsíðulistamannsins sem nennti ekki einu sinni að Photoshopa Meg á réttan hátt.