Þegar ég var 17 ára setti menntaskólinn minn upp Bye Bye Birdie - sem kemur ekki mjög á óvart, þar sem þetta er fullkomið framhaldsskólaefni og álitinn vera mest setti söngleikur í heimi. Ég var tónlistarnemi og varðveitti sterkar minningar frá framleiðslunni. og lögin hennar, auk langvarandi lítilsvirðingar á Dick Van Dyke kvikmyndaútgáfunni sem hafði (vísvitandi) hulið Elvis tilvísanir og sett hana upp fyrir sveiflukennda áhorfendur á sjöunda áratugnum. Svo, þegar 1995 útgáfan með Jason Alexander í aðalhlutverki komst á kapalsjónvarpsskjáinn minn. , Ég var ánægður með það sem ég sá. Alexander skilar einstaka frammistöðu sem Albert, frammistaða í sterkri mótsögn við þekktari persónu hans úr ákveðinni sjónvarpsþáttaröð. Það sem eftir er af leikarahópnum er skemmtilegt og sannfærandi í hlutverkum sínum (Chynna Phillips er kannski sú eina sem lítur ekki út fyrir sitt leyti, að því er talið er barnaleg og saklaus skólastúlka). En það besta af öllu er að tónlistarnúmerin sem þekkjast úr sviðssýningunni eru öll. varðveitt í þessari mynd og flutt eins og sviðssöngslög ættu að vera (að því gefnu að svið sé ekki til). Þannig að ef þú þekkir söngleikinn (og fáir gera það ekki), skoðaðu þá þessa fjarmynd. Það gerir sviðssýninguna réttlæti á þann hátt sem sennilega er ekki hægt að bæta, sem er nógu gott fyrir mig. Hvað er betra en að skila verk rithöfundar af trúmennsku og með lit og stíl?