"... takturinn er of sterkur ... við erum heyrnarlausir stökkbrigði núna - eins og þeir", Rex Voorhas Ormine. Ég er hissa á því að þessi mynd hafi verið jafnan slegin. Leyfðu mér að vera fyrstur til að ræða dyggðir "The Beat" og hvers vegna ÞÚ VERÐUR AÐ SJÁ ÞESSA KVIKMYND NÚNA. Gerðu ekki mistök, þessi mynd er cheesy og "vond" í hefðbundnum skilningi: sagan er fráleit, ljóðið er kjánalegt , og leikurinn er ósamkvæmur. En þetta eru SJÁLAR myndarinnar - öll þessi innihaldsefni mynda uppskriftina að einni vanmetnustu SMELLA KVIKMYNDUM níunda áratugarins. Ef tilvísunin í "döff stökkbrigði" vakti ekki áhuga þinn, þá kannski þetta mun: Hvers konar nafn er "Rex Voorhas Ormine", samt? Þetta er svo óvenjulegt nafn (fyrir áhorfendur í Norður-Ameríku) að ég sagði við sjálfan mig: "Jafnvel nöfn persónanna í þessari krúttlegu mynd eru algjör kjánaleg." " og "táknfræði" á bak við "Rex Voorhas Ormine" er ekki of lúmsk opinberuð af Bart Waxman (afvegaleidda leiðsögumanninum sem þú elskar að hata). Ég mun ekki spilla opinberuninni á bak við nafn Rex, en vinsamlegast ekki vera of spenntur, OK? Á heildina litið er leikurinn ósamkvæmur (John Savage - sem leikur "áhyggjufulla kennarann" Mr. Ellsworth er nokkuð góður, sem og náungi sem leikur Bart Waxman, en restin af leikarahópnum er ósannfærandi). Sem sagt, leikurinn dregur EKKI úr myndinni. Hvers vegna? Það er einlægni í hverri frammistöðu leikaranna sem gerir persónurnar sem þeir leika aðlaðandi. Svo þó að frammistöðurnar kunni að vera ömurlegar, þá ertu samt eftir með það á tilfinningunni að leikararnir séu virkilega að reyna að gera sitt besta. Fyrir vikið tekst einlægni leikaranna vel þar sem leikur þeirra mistekst (sem er frekar oft). Virðingin við "slá ljóð" í þessari mynd er slæm, slæm, slæm. En þetta er gott, gott, gott þegar kemur að skemmtun. Myndir þú í raun og veru hafa gaman af "betri gæðum" eða "virðulegri" ljóðum - sérstaklega í kvikmynd eins og þessari? Gott fólk, það væri leiðinlegt (hugsaðu um drulluna sem þeir létu okkur lesa í menntaskóla - hreinsað til að forðast að "spilla æskunni ", pólitískt íhaldssamt og laust við gagnrýna greiningu o.s.frv.) Jafnvel þótt þér líkar ekki ljóð eða "listrænar" kvikmyndir (með öllum þeim "vitsmunalegu" stellingum sem fela í sér), þá getur (og ættir) að meta LUDICROUS LJÓÐ í WANNABE LISTAMYND!!!! Hvernig gastu ekki notið eftirfarandi?" manstu eftir öskri risaeðlunnar? Skítug kona skítur á gólfið, voðalega leiðinleg konan, hún þvær hendurnar og bíður svo við dyrnar í dag, já - í dag !"Já, þetta er dæmi um sumt af þeim merkilega ljóði sem var stráð yfir "The Beat". En hvað um söguna, spyrðu? Jæja, sagan er fáránleg. En aftur á móti, það er fegurð þessarar myndar. Burtséð frá nokkrum klisjum, staðalímyndum og fyrirsjáanlegum söguþræði, þá eru nóg af raunverulegum einstökum þáttum í söguþræðinum/sögunni til að halda hlutunum áhugaverðum. Hver er Rex? Hvaðan kom hann? Hvað í ósköpunum er hann að tala um? Heyrnarlaus stökkbrigði? Ólæsir englar? Skilja Billy og Kate VIRKILEGA hvað Rex er að segja? Eiga áhorfendur að skilja Rex og skáldskap hans? (Ég hef séð myndina nokkrum sinnum og er enn ekki búinn að átta mig á öllu.) Mun slæmur ljóðlist og hæfileikaþættir í menntaskóla í alvörunni ENDA GANGSOFBELDI? Ég ábyrgist að þú hefur aldrei séð neitt eins og "The Beat"--a fullkomin blanda af ljómandi lélegum ljóðum, miðlungs-enn einlægum leik og söguþráði „mythopoetics conquers gang violence“ sem á ENN AÐ VERA KEPPNI AF KVIKMYNDUM SEM EINHVERJU GERÐ. kvikmyndaframkoma sem "Iron Skulls" og það er æði að sjá þá flytja nokkur lög. Ég vildi óska ​​þess að þeir myndu fylgja fleiri tónleikaupptökum, en kannski verður það „auka“ á DVD-disknum með „safnaraútgáfu“ sem ég fantasera um.