Burtséð frá því hvaða persónulegu álit maður kann að hafa á Walerian Borowczyk gróteskum en samt fallegri gimsteini "La bête" frá 1975, þá verður maður að viðurkenna að þessi furðulegi gimsteinn er algjörlega einstök kvikmyndaupplifun. Borowczyk erótískt ævintýri var bannað í nokkrum löndum í langan tíma og það er alveg augljóst hvers vegna þessi umdeildi gimsteinn varð fórnarlamb heimskulegrar kvikmyndaritskoðunar. "La bête" er heillandi blanda af ákafu og fallegu ævintýralegu andrúmslofti, alveg skýrri erótík og ósvikinni skrýtni sem neitar hraustlega að gera málamiðlanir. Sú staðreynd að dýralíf (einhvers konar) er eitt af meginstefjum myndarinnar hjálpaði henni vissulega ekki við ritskoðunina, en hún gerði hana mjög umdeilda og því þekkt fyrir breiðari áhorfendur. Pierre de l'Esperance (Guy Tréjan), höfuð af frönsku aðalsfjölskyldunni, hefur útvegað dálítið brjálaðan son sinn Mathurin (Pierre Benedetti) að giftast Lucy Broadhurst (Lisbeth Hummel), ungri og fallegri dóttur auðugrar enskrar fjölskyldu. Vegna gamallar bölvunar er frændi Mathurin (Marcel Dalió) alfarið á móti brúðkaupinu. Þegar Lucy og móðir hennar koma að franska eigninni, heillast Lucy strax af mynd af 18. aldar forföður Romildu (Sirpa Lane), og af gamalli bók sem sýnir furðulegar teikningar. Sagan fer fljótlega niður í furðulegan kynlífshitadraum... Án þess að gefa of mikið upp þá get ég sagt að aðdáendur einstakra kvikmynda ættu ekki að íhuga að missa af þessari mynd. Eins furðulegt og það er þá er "La bête" eflaust líka ótrúlega fallegt í stíl, útsetningu og kvikmyndatöku. Hitadraumalíka andrúmsloftið er til staðar innan og utan draumaröðanna. Skógargarðurinn og hið glæsilega fjölskyldusetur eru stórkostlegar umgjörðir og fallegt tónverk og ótrúleg kvikmyndataka skapa yfirþyrmandi andrúmsloft fyrir þessa grótesku sögu. Hin mjög skýra kynhneigð er allt frá erótískri (glæsileg nekt kvenna, hrífandi leikkonur) yfir í alvarlega heilabilun og jafnvel nokkuð ógeðslega (nærmyndir af kynfærum hesta við samfarir,...); í báðum tilfellum er ekki líklegt að það gleymist. Allur leikhópurinn í "La bête" er frábær og allir sem taka þátt skila frábærum leikjum í sérvitringum (sem sumar eru alvarlega heilabilaðar). Myndin nýtur góðs af einstaklega fallegum leikarahópi, hvort sem það er Lisbeth Hummel í aðalhlutverki, finnska leikkonan Sirpa Lane (sem dó því miður úr alnæmi árið 1999) sem forfaðirinn í draumaþáttunum, eða hin tiltölulega óþekkta en sérlega hrífandi leikkona Pascale Rivault, sem leikur aðalsdótturina sem notar tækifærið til að stunda kynlíf með svörtum þjóni inni í skáp. Ég er viljandi ekki að gefa fulla lýsingu á mikilvægustu hlutum söguþræðisins þar sem þeir verða einfaldlega að sjást til að trúa þeim. Sum atriðin eru með þeim furðulegustu sem nokkru sinni hafa náðst á kvikmynd, atriðin með samnefndu 'dýrinu' eru örugglega meðal þeirra. Vissulega ekki allra tebolli, en mjög mælt með því fyrir aðdáendur umdeildrar og óvenjulegrar kvikmyndagerðar. Sannkölluð Cult gimsteinn!