Paris, JE T'AIME er dásamleg kvikmyndaleg virðing fyrir borg ljóssins og borg ástarinnar, kvikmynd svo flókin að hún stangast nánast á við samantekt og endurskoðun. Spyrðu stóran hóp fólks hvernig þau myndu sjá lífið í París og útkoman yrði eitthvað í ætt við þessa mynd. Kvikmyndin er bundin saman af hverjum geira eða hverfi borgarinnar og skoðar ást í öllum myndum, innfædda í Parísarháttum sínum og ferðamenn í samskiptum við stórborgina. Um það bil tuttugu rithöfundar og leikstjórar, hver með um fimm mínútna skjátíma, eru Olivier Assayas, Coen-bræður, Sylvain Chomet, Isabel Coixet, Wes Craven, ALfonso Cuarón, Gérard Depardieu, Christopher Doyle, Vincenzo Natali, Alexander Payne, Walter Salles, Nobuhiro Suwa, og Gus Van Sant meðal annarra minna þekktra. Sögurnar eru mismunandi frá fyndnum, yfir í gamansamar, yfir í að snerta, í hörmulegar, til banale, til blíður. strákur sem talar bara ensku. Í annarri hittast aðskilin eiginmaður og eiginkona (Gena Rowlands og Ben Gazzara) í Latínuhverfinu til að ljúka skilnaðarmálum á meðan annað par í Père-Lachaise (Emily Mortimer og Rufus Sewell) nálgast hjónaband án tengsla þar til andi hins látna Oscar Wilde grípur inn í. Steve Buscemi í Tuileries glímir við hjátrú í neðanjarðarlestinni með töskuna sína af ferðamannasöfnum, í Bastillu er Sergio Castelltto (ástfanginn af ástkonu Leonor Watling) tilbúinn að skilja við eiginkonu sína Miröndu Richardson þar til hún trúir því að hún sé með banvænt hvítblæði, Juliette Binouche glímir við kvöl vegna hennar Fantasíur og missi sonarins á Place des Victoires með hjálp goðsagnakennda kúrekans Willem Defoe, Sara Martins og Nick Nolte og Ludivine Sagnier sýna mikla sögu um ranghugmyndir í Parc Monceau, Fanny Ardant og Bob Hoskins „leika“ undarlegt samband í Pigalle, Melchior Beslon leikur ungan blindan mann fyrir leikkonuna Natalie Portman þegar hún lærir að sjá í Faubourg Saint-Denis, vampíruást á milli Elijah Wood og Olgu Kurylenko í Quartier de la Madeleine, Maggie Gyllenhaal er fyrrverandi ættjarðarleikkona stungin út af eiturlyfjum. í Quartier des Enfants Rouges, og Margo Martindale er ferðamannabréfberi sem er í heimsókn og reynir í örvæntingu að tala frönsku sem hún hefur lært fyrir lífsferð sína í blíðlega fyndnu 14eme hverfi. Síðustu mínútur myndarinnar reyna að tengja saman eins mörg af sögur sem framkvæmanlegt, en þetta virkar aðeins á yfirborðslegum stigum. Myndin er löng og engar brýr eru á milli hinna fjölmörgu sagna, þáttur sem getur þreytt áhorfendur vegna skorts á tíma til að tileinka sér allan hasarinn. En það er að lokum ríkulega ítarleg virðing fyrir frábærri borg og gefur áhorfandanum margar vinjettur til að heimsækja aftur eins og úrklippubók frá tíma í París. Þetta er mynd sem vert er að sjá mörgum sinnum! Grady Harpa