Mér finnst þessi mynd hafa verið nokkuð ofmetin hér. Það er ýmislegt til að dást að í henni; Fyrir það fyrsta á hún hrós skilið fyrir að vera vísindaskáldskaparmynd sem byggir á sögu sinni í stað tæknibrellna og hasarþátta til að bera daginn. Aukahlutverkið er gott, leikmyndin og kvikmyndatakan góð og hugmyndirnar nógu áhugaverðar (þó þær séu farnar að virðast örlítið þreyttar eftir hinar mörgu miðlungslegu Dark City / Memento / Fight Club klónanir undanfarinna ára). En myndin er dregin til baka með lélegri persónusköpun, viðarframmistöðu aðalleikaranna og hlægilega slæmum endi. Helsta vandamálið sem ég átti við var að söguhetjan var hvorki viðkunnanleg né óviðkunnanleg. Ég geri mér grein fyrir því að hluti af sögunni segir til um að hann ætti að vera dálítið (bíddu eftir því...) dulmáli, en ég gat alls ekki fundið upp neina samúð með persónu sem virtist bara vera leiðinlegur, nafnlaus klúður. maður. Hvaða persónubreytingu er fyrir þennan sorglega sekk er tilbúið þvingað upp á hann með söguþræðinum. Aðalleikaranum Jeremy Northam tekst að koma því á framfæri að söguhetjan sé ráðvillt og óhamingjusöm, en tekst ekki að vekja samúð með honum. Á móti honum gerir Lucy Liu það sem hún getur með persónu sem hefur engan eigin persónuleika, nema að vera holdgervingur njósnamyndaklisjunnar teljist til persónuleika. Eitt af stærstu vonbrigðum þessarar myndar er endirinn. Ég ætla ekki að gefa neina spoilera hér, en ég segi að óvæntur snúningur í lokin hafi verið sendur nokkuð greinilega að minnsta kosti 45 mínútum áður en hann átti sér stað. Ennfremur, eftir að hafa látið sér nægja að vera sérkennileg, hugmyndamiðuð kvikmynd fyrsta klukkutímann eða svo, breytast síðustu senurnar skyndilega og hræðilega í Hollywood-pap af verstu gerð, heill með stórum sprengingum og tæknibrellum. Afhjúpun McGuffin myndarinnar í lokin er illa unnin og í lokin virðast persónurnar jafnvel minna viðkunnanlegar en þær gerðu áður en sumir af helstu söguþræði myndarinnar voru leystir. Myndin er þó ekki slæm. Hún nær þó að viðhalda ákveðnu lágu spennustigi í gegnum mest allt, þrátt fyrir hægan gang (þó ég telji mig hafa hærra en meðaltal umburðarlyndi fyrir hægum bíómyndum). Og það eru nokkur augnablik þegar óstöðug, ofsóknarkennd tilfinning sem leikstjórinn Vincenzo Natali var greinilega að reyna að kalla fram rís upp á yfirborðið. En á endanum duga þessir þættir ekki til að vinna bug á göllunum í leik og handriti myndarinnar. Það er líklega til góð mynd sem nær yfir þessi sömu þemu og hugmyndir, en þetta er það ekki.