Maria Braun giftist rétt í miðjum átökum allt í kringum hana og Hermann eiginmann hennar. Sprenging varð í byggingunni til að byrja með og þurftu hún og Hermann að skrifa undir pappírana á rústum á götunni. Kannski kemur þetta fyrir sumum sem þungbær myndlíking fyrir það sem koma skal: hjónaband á steinum, ef svo má að orði komast. Það er trúlofun þar sem eiginmaðurinn fer í stríð og er haldið í rússneskum fangabúðum, ómeðvitaður hinni hjálparvana en vongóðu og stoltu Maríu, sem heldur áfram að standa við niðurdrepandi rúst lestarstöðvarinnar þegar sumir koma heim, aðrir ekki, með skilti sem bíður eftir Hermann. Vandræði koma upp, eins og gerist í melódramum Rainer Werner Fassbinder, og þar sem hún er ein af hans bestu og mest ögrandi, sjáum við að Maria (óvenjulega glæsileg Hanna Schygulla í þessu hlutverki) mun gera tvíhliða: hún' Ég mun standa með manni sínum, jafnvel þótt það þýði að vinna á bar fyrir bandaríska GI og jafnvel eftir að hún heyrir frá hermanni að Hermann sé látinn mun hún standa við hlið hans þar sem hún sefur með svartan GI og er nálægt því að bera hans barn (það er náttúrulega þangað til hann birtist aftur og morð á sér stað og hann tekur rappið svo hún geti verið örugg), eða að vinna fyrir þýskan kaupsýslumann (í raun samúðarfullur Ivan Desny) og verða stundum ástkona hans og rísandi stjarna í fyrirtækinu. María mun gera allt sem þarf til að ná árangri, en hún mun alltaf vera gift. Það er erfitt að segja að það sé eitthvað við Maríu sem er ekki heillandi. Peningar, kynlíf, völd, allt þetta verður skiptanlegt fyrir Maríu. Hún er eins og femínistinn sem á kökuna sína og borðar hana með dúndrandi brosi: hún fær að eignast mann meira og minna (reyndar miklu minna þangað til á síðustu tíu mínútum myndarinnar) á meðan hún fær hluti - maður sem er hrifinn af henni hvenær sem hann getur, nýtt og dýrt hús með þjónum, ritara, peningum - sem aðrir í kringum hana fá ekki vegna þess að vera þegar með manni eða of veik í stöðu til að rísa upp hvar sem er (eins og ritarinn, spilaði nógu áhugavert eftir móður Fassbinders eigin. María er kynþokkafull, sjálfsörugg og ein, með hugsjónalíf sem stangast á við líf sem ætti að búa til í skugga. Hún segir um mennina tvo - bandaríska hermanninn og fátæka gamla og sjúka Oswald - að hún sé hrifin af þeim og mun um leið standa við þessar rósir sem ráðvilltur og sáluleitandi eiginmaðurinn Hermann sendir frá Kanada, eftir að hafa verið sleppt úr fangelsi. . Hún er með snið sem femínisti myndi elska að sleppa, en skilur hvaðan hún kemur og fer alla leið. Fassbinder notar þessa eðlislægu mótsögn og augnablik með Maríu virðast ganga gegn venjum melódrama (til dæmis, Hermann gengur inn á hinni fagnandi og hálfnöktu Maria og GI snýst bara um meistaraverk senu, þar sem viðbrögð Maríu eru ekki undrunar- eða sektarkennd heldur tær hamingja að sjá að hann er þarna, hvað þá á lífi), á meðan hún heldur sig við byssurnar sem leikstjóri slíks. háþróuð tækni með söguþráð sem ætti að vera fyrirsjáanlegur. En það er það í rauninni ekki. Þetta er eins og ein stór myndlíking fyrir land sem, eftir stríð, gat í raun ekki farið í eðlilegt horf. Nokkrum sinnum kveikir Fassbinder á útvarpshljóðinu í bakgrunninum og við sjáum Maríu ganga um heimili fjölskyldunnar, ys og þys í kringum hana, og útvarpið talar um sundrað Þýskaland, um hluti sem enn eru mjög órólegir, um óreiðu. . Kannski er eina leiðin til að takast á við óhóf, eða kannski er það bara mín túlkun á því. Það er erfitt að segja, í raun og veru, undir starandi andliti og augum Schygullu. Þetta er svo ótrúleg frammistaða, í raun, einn af þessum sýningarstoppum sem fangar töfraljóma og aðdráttarafl gamallar Hollywood-kvenkynsstjörnu á meðan hún er með niður- og óhreina siðfræði stúlku á götunni. Mest áberandi eru andstæðu búningarnir sem maður sér í einni senu þegar hún er loksins með eiginmanni sínum, þar sem hún leikur í einu af þessum ofur girndu svörtu undirfötum og háum hælum, og fer svo yfir í kjól án þess að hugsa um það. Það er næstum því kjarninn í því sem María er og Schygulla fær það frábærlega niður, einbeittur en einhvern veginn elskandi mynd sem er dáð og ráðvillt af karlmönnum í kringum hana, stundum í einni setningu. Þetta fangar Fassbinder í sínum frábæra fyrsta hluta "þríleiks" síns; á meðan ég gæti á heildina litið kosið Veroniku Voss sem meistaraverk, þá er Maria Braun kannski alveg eins góð og karakterrannsókn, á því sem fær konu til að tína til og hafa (næstum) engu að tapa.