Verum hreinskilin. Sem kvikmyndaskólaverkefni, gert án fjárhagsáætlunar og „alvöru“ leikara, er þetta hæfilega áhugaverð mynd. Sem eitthvað sem á að gefa út á DVD fyrir saklausan áhorfanda er þetta mjög illa framleidd vara. Ef ég væri aðgerðalaus að skipta um rás og tæki þessa mynd óvart myndi hún sennilega stöðva auga mitt og athygli um stund. Sem manneskja sem keypti þennan DVD-disk með það í huga að ég myndi fá almennilega kvikmyndavöru, þ.e.a.s. kvikmynd, verð ég fyrir miklum vonbrigðum. Þetta er myndbandsupptaka sjónvarpsleikrit, eitthvað í líkingu við gamlar sjöunda áratugsþættir, en án þess vissa sjarma. Fyrir utan aðalmanninn Mr Redfield (sem er líka leikstjórinn) virðast hinir leikararnir annað hvort vera strákar frá háskólasvæðinu (dálítið of gamlir til þess reyndar), eða heimilismenn leikstjórans sem koma fram fyrir myndavélina án nokkurs hjálp frá ekki aðeins leiklistarsófunum, heldur einnig förðunarfræðingnum eða hárgreiðslukonunni (húfu yfir útvaxinn varanlegur bangs eða topphúfur yfir mullet er mjög langt frá því að búa til 1840s). Það er allt tekið upp með hreyfingarlausri uppsettri myndavél í litlu, beru stúdíói, stundum með bláum skjá fyrir bakgrunn utandyra. Synthesizer framkallaði óinnblásið stig af lélegu „tímabili“ innblásnu rómantísku karaoke móðgar eyru áhorfenda oftar en einu sinni. Myndin reynir að vera „draumkennd“ á meðan hún er í rauninni bara hugmyndalaus klippimynd af þessum myndum sem komust í klippingu (og trúðu mér, staðlarnir voru ekki of háir til að byrja með). Það eru áhugaverðar samræður öðru hvoru, en í heildina er þetta frekar léleg og tvívídd framleiðsla á fleiri en einn hátt með engum snilld frá hvorki leikstjóranum né nokkrum meðlimum áhafnarinnar. Svona reyndu „listrænar“ myndir að líta út á níunda áratugnum. Herra Redfield stendur sig miklu betur sem leikari en leikstjórinn.