Ef ég hefði ekki lesið nafnið hans á DVD-kápunni hefði mig aldrei grunað að þessi frekar lúmska og gamaldags söngleikur væri gerður af manni svo nánum tengslum við frönsku nýbylgjuna. Reyndar er myndin svo langt frá því að ég velti því fyrir mér hvort á fimmta og sjöunda áratugnum hefðu nýbylgjuhöfundar algerlega hatað þessa tegund af kvikmyndum - hún er svo ... svo ... óraunveruleg. Og það virðist hafa lítið með svo margar fyrri myndir hans að gera. Þetta er ekki endilega slæmt - bara mjög óvart hlutur. Það sem mér fannst líka svolítið á óvart var hversu mikið lof sumir gagnrýnendur veittu þessari mynd - sérstaklega þegar það eru svo margir betri franskir ​​söngleikir þarna úti. Lögin í þessari mynd voru einfaldlega ekkert sérstaklega áhugaverð og persónurnar virtust allar svo bragðdaufar og staðalímyndir. Ef ég þyrfti að sjá annan ríkan mann sem var hræddur um hversu erfitt það væri að vera ríkur eða fá gott útsöluverð á hönnuði, þá ætlaði ég að æla. Niðurstaðan er sú að eins og amerískir söngleikir eru ekki allir franskir ​​söngleikir gullir. . Þessi mynd er ekki önnur „Les parapluies de Cherbourg“ (REGNHÆFNIR OF CHERBOURG eða „Huit Femmes“ (ÁTTA KONUR) og þrátt fyrir nærveru Audrey Tautou get ég ekki séð mikla ástæðu til að mæla með henni sem öðru en dauflegri skrýtni.