Ferill spænska leikstjórans Luis Buñuel spannaði næstum 50 ár, frá 1929 til 1977. Að öllum líkindum voru bestu myndir hans þær sem hann gerði í útlegð sinni í Mexíkó - frá því seint á fjórða áratugnum til fyrri hluta sjöunda áratugarins. Þar þurfti hann að glíma við mjög ódýrar fjárveitingar og starfaði í iðnaði sem hefur aðallega áhuga á að koma auglýsingum til óvandaðra áhorfenda, en samt tókst honum einhvern veginn að gera áhugaverðar, umhugsunarverðar kvikmyndir sem hafa staðist tímans tönn. Þessi mynd er byggð á skáldsögu eftir spænska rithöfundinn Benito Perez Galdos - og aðlögunin er nokkuð trú, jafnvel þótt sögusviðið sé nú snemma á 20. öld Mexíkó í stað Spánar snemma á 20. öld. Söguhetjan, Nazarin, er prestur sem reynir að lifa lífi sem er eins trú og það getur verið því sem Kristur hefur mælt fyrir um. Spurningin sem margir myndu spyrja er hvort slík viðleitni væri möguleg, án þess að verða fyrir fjandskap, skilningsleysi og háði samferðafólks þíns. Eins og það gerist, verður hann fyrir miklum svívirðingum, en samt er hann þrjóskur (þar til umdeilda lokaskotið) við þetta markmið. Ég held að Buñuel hafi viljað sýna Nazarin sem dálítið fáránlega mynd, en kannski óvart kemur þrjóska hans (að minnsta kosti fyrir þennan áhorfanda) aðdáunarverð. Allavega frábær mynd.