Ég var hrifinn af nokkrum af hasarmyndum níunda áratugarins í Hollywood. Þeir áttu tákn eins og Arnie og Sly en ég held að hasarmyndin á tíunda áratugnum hafi hrunið niður á nýtt dýpi. Það versta af þessu tel ég að hafi verið Armageddon. Söguþráðurinn er blygðunarlaust tilgerðarlegur og dregur af sér verstu klisjurnar þar sem hann leitast við að æsa áhorfendur. Melódramaið er svo hryllilega sakkarískt og hræðilegt að þú getur eiginlega ekki beðið eftir að Bruce Willis hverfur af skjánum. Liv Tyler, sem hafði leikið aðdáunarvert í nokkrum fínum sjálfstæðum þáttum sem leikstýrt voru af meistara eins og Bernardo Bertolucci og Robert Altman, ákvað því miður að stökkva á auglýsingavagninn. Þessi mynd táknar hina nýju Hollywood fagurfræði sem felur í sér stórfenglegar tæknibrellur og dýrmæta litla góða samræðu eða ekta melódrama. Það er normið þessa dagana og ég fer að velta fyrir mér hvort það sé hlutverk í Hollywood fyrir handritshöfunda. Það virðist sem þeir noti bara hakk og nefndir til að skrifa auðveldu handritin. Afganginn láta þeir tækninni eftir. Það er ekki eitt einasta stykki af stórkostlegum, innilegum mannlegum tilfinningum í Harmagedón. Finnst það bara tómt og ljótt. Mér dettur aðeins í hug einn góður þáttur þessarar myndar og það felur í sér pabba Liv Tyler sem kemur ekki einu sinni fram í myndinni. Hljómsveit Stevens Tylers, Aerosmith, sér um þemalag fyrir myndina - ballöðu sem svífur í raun og tekur að minnsta kosti örlítið í hjartastrenginn þegar lokaeintökin koma upp. Ég græt vestræna siðmenningu ef fólki líkar við þessa fyrirsjáanlegu, fyrirferðarmiklu mynd. Það stendur fyrir grunnu, svefnhöfgi og hnignun mannlegrar vitsmuna. Ég myndi jafnvel vilja horfa á áttunda föstudaginn 13.