Svo virðist sem að sama hversu margar kvikmyndir eru gerðar um efnið, þá skorti ekki sögur sem koma upp úr síðari heimsstyrjöldinni. Það liggur í augum uppi að átök á slíkum mælikvarða eins og alþjóðlegum hernaði myndu fanga ímyndunarafl kvikmyndagerðarmanna alls staðar og veita þeim nægt efni til að byggja sögu á. Stefnir í aðra átt en flestar almennar kvikmyndir um stríðið er Dark Blue World, mynd sem fjallar ekki um hefðbundna stórorrustur stríðsins, segir ekki sögu margra af helstu persónum þess og einblínir ekki einu sinni á hermenn einhverra helstu bandalagsríkja eða öxulvelda. Dark Blue World heldur í staðinn inn í heim flóttahermanna sem berjast í útlegð fyrir herteknar þjóðir sínar. Myndin skilar stórkostlegu starfi við að lýsa áskorunum sem tékkneskir flugmenn standa frammi fyrir sem fljúga undir breska konunglega flughernum og lýsa gremju sem þeir fundu fyrir bæði á tungumálahindrun á milli þeirra og hinna flugmanna, en einnig að vera hindrað í að ná fram hefndum gegn Þjóðverjum þar til þeir eru endurþjálfaðir. Dark Blue World virkar líka nokkuð vel utan sviðs stríðsmyndarinnar sem saga um mannleg samskipti. Ástarþríhyrningur myndast á milli aðalpersónanna tveggja og enskrar konu sem flækir samband kennara og leiðbeinanda tveggja útlægu hermannanna. Þetta samband er einstaklega vel leikið í gegnum tíðina, þróast í næstum því samband föður og sonar á mörgum stöðum. Loftbardagarnir í myndinni eru meðal þeirra bestu og einnig mjög áhugaverðir við að kanna menningaráskoranir sem nefnd eru hér að ofan þar sem mennirnir berjast við að fljúga vélarnar þeirra, berjast við óvininn og senda skipanir og svör á framandi tungumáli. Spennan og baráttan í þessum senum heldur áfram spennunni milli mannanna á jörðinni, rétt eins og spennan á jörðinni heldur áfram sem fannst í loftinu. Þetta er kannski ekki kvikmynd fyrir alla. Harðkjarna stríðskvikmyndaáhugamanninum kann að finnast könnun hennar á samböndum svolítið hallærisleg, en á heildina litið er hún frábær mynd, burtséð frá stríðsrekstri eða ekki.