Ég laðaðist að þessari mynd um leið og ég sá sýnishorn af henni á Óskarskvöldinu. Þegar ég las um Kay Pollak varð ég hrifinn. Við Bandaríkjamenn erum sjúkir í endurkomukrakki. Mér skilst að þessi mynd hafi verið mikið aðdráttarafl í Svíþjóð. Sem mjög héraðsbundinn Bandaríkjamaður get ég aðeins velt fyrir mér ástæðunni. Kannski er það vegna ögrandi brandara sem Lena persónan gerir í upphafi myndarinnar og annarra félagslegra athugasemda en kannski er það vegna miðlægra boðskapa sem ég tel að hafi sömu aðdráttarafl alls staðar í auðmannasamfélögum. ég er sú sama og kvikmyndin Titanic. Lífið er stutt fólk og eftir því sem allir vita í raun er það allt sem við höfum. Það er hægt að taka það í burtu hvenær sem er. Svo er það ekki synd að við eyðum svo miklum tíma í að fela okkur á bak við veggi sem aðskilja okkur frá öðru fólki vegna þess að við erum svo hrædd við að verða særð? Það er sársaukafullt að rífa niður veggina en tilfinningin lifandi liggur hinum megin við þessa ömurlegu veggi. Að finnast maður vera lifandi er þess virði að taka áhættuna. Gefðu og þú munt þiggja. Svo byrjaðu að lifa NÚNA. Margir eru að gagnrýna þessa mynd fyrir skort á persónusköpun og öðrum göllum. Ég segi að þið séuð öll gervi-fáguð. Taktu tökum gott fólk, þetta er dæmisaga, dæmisögu um okkur efnaminni vesturlandabúa sem erum efnislega rík en sálir þeirra eru í sárri fátækt. Vertu með í kór eða hljómsveit eða hjálpaðu til við að byggja húsnæði eða dreifa mat fyrir þá sem minna mega sín en þú. Dreifðu smá gleði og gerðu heiminn að betri stað svo framarlega sem þú ferð út og spjallar við náungann. Það er ekki nóg að skrifa ávísun. Við erum samfélagsleg tegund. Jafnvel auðmjúkasta samferðafólk þitt getur haft áhrif á þig á þann hátt sem þú hélt aldrei mögulegt. Harðgerð einstaklingshyggja á sinn stað en hún er ofmetin.