Stöku sinnum súrrealísk spennumynd sem mun ýta á hnappa flestra. Fjórði maðurinn mun örugglega móðga alla sem hafa smekk fyrir pólitískt rétttrúnað. Söguhetja sögunnar er tvíkynhneigður alkóhólískur kaþólskur rithöfundur, Gerard (Krabbe), með alvarlega snúið hugmyndaflug. Verhoeven býður upp á Gerard hefur dæmi um allt sem er athugavert við nútímamanninn. Hann er óbreyttur, ranghuga, ófær um að stjórna hvötum sínum, hræddur við að stofna til þýðingarmikil sambönd og algjörlega áhugalaus um lífið almennt. Eins og persónan sjálf segir á einum tímapunkti, er hann atvinnulygari, sem getur ekki munað sannleikann. Myndin hefst á því að Gerard dreymir um köngulær sem neyta Krists og vaknar síðan til að hefja langa gönguna til eigin eyðingar. Hann eltir einn mann (væntanlega kærasta), eltir svo annan á lestarstöð. Seinna, á fyrirlestri, hittir hann konu sem virðist vilja hjálpa honum, eða kannski er hún með illvígari áætlanir.. Hún fangar Gerard fljótt á vefnum sínum, tælir hann með kynlífi og peningum, á nóg af hvoru tveggja. Hún hefur líka leyndarmál, eins og þrír látnir eiginmenn. Er hún einmana og virkilega að leita að einhverjum til að hlúa að - eða er hún banvæn svört ekkja, sem lokkar Gerard til dauða? Verður Garard 4. maðurinn sem hún drepur? Konan er Christine (Soutendijk) og Verhoeven gerir sitt besta til að láta þig giska á hvað hún er að bralla. Þetta er áhugaverð mynd, með miklu kynlífi og fróðleik. Það er svipað og <em>Basic eðlishvöt</em> Verhoeven, en hefur miklu meiri dýpt og er vissulega meira átakanlegt. Það er mikið af mjög sterku efni fyrir samkynhneigða, sem gæti fengið suma áhorfendur til að rífast. Mjög mælt með fyrir aðdáendur skynsamlegra sálfræðilegra spennumynda, eða alla sem eru að leita að einhverju alveg nýju.