Í mínu tilfelli líkaði mér við þessa mynd því þegar ég sá hana fann ég meira en ég bjóst við. Ég meina, þetta er ein af fáum teiknimyndum sem fengu mig til að hugsa um þemu hennar jafnvel löngu eftir að ég kláraði. Hún fjallar um dauða, hefnd og helvíti á þann hátt að hún nær manni eins og hnefahögg í andlitið á manni, nær jafnvel til að þjást með draumaröðinni í miðjum tíma myndarinnar. Það er það sem gerir þessa mynd svo góða: hæfileikinn, einstakur hjá Don Bluth (leikstjóra), til að leika sér með tilfinningar fólksins og láta það elska eða hata persónu á skömmum tíma. Það, og sú staðreynd að það hefur svo margar góðar persónur eins og Charlie og Ann-Marie, að í sorglegum en ánægjulegum endir þarftu að segja "ég er með eitthvað í auganu" til að fela hina sem þú grét. Allt sem ég hef sagt eru bara nokkrir af góðu punktunum í þessari mynd. Hvað restina varðar, þá verður þú að sjá þau sjálfur í kvikmynd afar heiðarlega. Don Bluth, takk.