Tengingarsaga: önnur fyrsta skoðun hjá mér og enn og aftur er þetta ein vinsælasta Amicus-safnbókin - og það er auðvelt að sjá hvers vegna, þó ég geri mér grein fyrir því hvernig frekar tilgangslaus titill myndarinnar gæti verið villandi fyrir suma; Mér fannst svo sannarlega val leikstjórans Peter Duffell - DEATH AND THE MAIDEN (sem er fyrir tilviljun klassískt verk eftir Schubert sem heyrist í myndinni í Peter Cushing þættinum) - miklu meira. Þó að tengibúnaðurinn sjálft sé ekki alveg frábær, þá eru þættirnir allir jafn sannfærandi og skemmtilegir. Framleiðsluverðmæti eru mjög virðingarverð miðað við þá fjárveitingu sem Duffell þurfti að vinna með. Hið síðarnefnda gefur myndinni mikinn stíl sem er ekki svo algengt með þessari tegund af kvikmyndum og satt að segja sér það eftir því að hann hafi viljað fjarlægja sig frá tegundinni (þó frekar til að vera ekki túlkuð frekar en vegna þess að honum fannst það vera fyrir neðan sig). Nú að einstöku sögunum sjálfum: "Method For Murder": upphafsþátturinn kemur ekki á óvart en til að bæta upp fyrir þetta er hann rólegur spennandi og viðeigandi hrollvekjandi stundum (Tom „Skáldskapar“ illmenni Adams sem lítur út eins og löngu týndur bróðir Boris Karloff úr THE OLD DARK HOUSE [1932]); einnig, það endar með fullnægjandi DIABOLIQUE-gerð snúa, og lögun nokkuð ákafur hlutverk fyrir Denholm Elliott í aðalhlutverki. Það er allt sem við þurfum út úr því, í raun."Waxworks": fyrir seinni söguna kynnumst við forvitnilega rómantískri stemningu sem er frekar óvenjuleg fyrir þessa tegund kvikmynda; Peter Cushing og Joss Ackland eru báðir frábærir (sem og óaðfinnanlega klæddir) í hlutverkum sínum sem tveir pirraðir elskendur konu sem heldur áfram að þráast við þá, jafnvel eftir svo langan tíma, og vinsamleg samkeppni hennar getur aðeins leitt þá í blindni og óumflýjanlega til örlög sem eru bókstaflega verri en dauðinn; ógnvekjandi ofskynjasena með Peter Cushing er nokkuð vel gerð í ljósi þeirra takmarkaða fjármagns sem fyrir hendi eru og óútskýranleg vangeta - eða viljaleysi - Ackland til að yfirgefa bæinn minnir að einhverju leyti á húsföstu aðalsmennina í THE EXTERMINATING ANGEL eftir Bunuel (1962)."Sweets To The Sweet“: þetta er kannski fínasti þáttur allra - með tvíræðu hlutverki sínu hér heldur Christopher Lee áfram að sýna fjölhæfni sína og hann jafnast á við skilningsríka Nyree Dawn Porter og villandi sakleysi Chloe Franks (sem kemur fram sem dóttir Lee) . Meðferð myndarinnar á dulfræðinni hér er bæði lúmsk og þroskuð, sem nær hámarki í kraftmiklu og einstaklega kaldhæðandi „tjaldi“. Athugasemd: Chloe Franks kemur fram sem fullorðin í þættinum sem er á disknum og þegar ég sá hana fann ég strax fyrir andliti hennar en gat ekki alveg sett fingurinn á það. Seinna, þegar ég las kvikmyndasögu hennar, kom mér í ljós að hún hafði leikið einn af aðalhlutverkunum í langvarandi sviðsuppfærslu Agöthu Christie "The Mousetrap" í West End í London, sem við bróðir minn vorum svo heppnir að ná á meðan. við þar í fríi sumarið 2002! Það þarf varla að taka það fram að við höfðum ekki hugmynd um það þá að hún hefði einu sinni skapað svona viðkvæma - og ljúffenga - mynd í hreinni illsku, aðallega í krafti sérkennilegrar útlits og djöfuls bross!! "The Cloak": brjáluð en einkennilega virðingarverð vampírusaga (sem tekst samt að afnema margar goðsagnirnar sem tengjast undirtegundinni, en finna upp nýjar!) sem tekur til dásamlegrar uppgröftur í arðræningjabíói og, á einum tímapunkti, Christopher Lee sjálfur!; Jon Pertwee er dásamlegur sem hrollvekjandi hryllingsstjarnan sem fær meira en hann hafði samið fyrir þegar hann reynir að koma með áreiðanleika í verk sín; Ingrid Pitt sendir mynd sína fallega upp þó hlutverk hennar sé að einhverju leyti hliðhollt málsmeðferðinni; Geoffrey Bayldon (smíðaður til að líta út eins og Ernest Thesiger) hefur líka eftirminnilega sérkennilega hluti; „þögla kvikmyndastíllinn“ í lokin var ansi djarfur til að draga áhorfendur til sín, býst ég við - og á meðan sumt af húmornum kemur fram sem þunglyndur a' la THE FEARLESS VAMPIRE KILLERS (1967) eða THEATRE OF BLÓÐ (1973), hún er líka frekar smitandi og endar myndina svo sannarlega á háum (og mjög óvenjulegum) nótum! Mynd- og hljóðgæði eru tiltölulega viðunandi, miðað við að ég hafði enga aðra útgáfu til að bera hana saman við; Aðal sökudólgurinn er áberandi prentskemmdir en þetta er aldrei svo viðbjóðslegt að það hafi áhrif á ánægju manns af myndinni. Hvað aukaatriðin varðar, byrjar á hljóðskýringunni: satt að segja er þetta eitt besta spjallið um tegundarmynd sem ég man eftir að hafa hlustað á; Jonathan Rigby kemst meira að áliti sínu en venjulega er hjá stjórnanda, en viðleitni hans gerir leikstjóranum Peter Duffell svo sannarlega kleift að snerta alla þætti framleiðslunnar (en í sumum öðrum myndum býst maður frekar við að það verði meira! ) og sem slíkt er þetta einstaklega skemmtilegt lag sem bætir við aðalatriðið mjög vel. Kvikmyndin „A-Rated Horror Film“ er verðug tilraun með Peter Duffel aftur á miðju sviðinu en að þessu sinni studd af gildu, ef allt of stuttu, framlagi frá framleiðandanum Max J. Rosenberg og aðalhlutverkunum Chloe Franks, Ingrid Pitt. og Geoffrey Bayldon. Við fáum líka kvikmyndaskýrslur, dóma, bios og veggspjald/kvikmyndagallerí sem eru aftur frábærlega samsett (þar sem samtímadómarnir eru eitthvað af nýjung - og velkomnir fyrir það).