Frá þeim vikum og vikum sem kynningin var á þessu átti ABC „The One“ að vera „The Real World“ og „American Idol“. Við áttum að horfa á þessa söngvara koma fram, keppa og sjá hvernig þeir bjuggu saman í húsi líka. Dramaið! Spennan! Hvar byrjar maður á þessu voðaverki? Við skulum byrja á "dómurunum" sem voru þekktir sem "tónlistarsérfræðingar" í þessari dagskrá. „Sérfræðingar“ gefa til kynna að þeir hafi sérfræðiþekkingu. Andre Harrell átti að minnsta kosti ættbók. Hann var um tíma í forsvari fyrir Motown Records. Hinir tveir... ha. Frændi Kate Hudson, sem hefði getað verið stimplaður herra Furðuskegg. Hann litaði andlitshárið sitt í þrjá greinilega mismunandi blómstrandi liti. Ég velti því fyrir mér hversu ógnvekjandi hann hefði verið með svart ljós! Og The Paula Abdul wannabe, sem gerði eitthvað sem ég hélt ekki gæti gerst: hún var jafnvel meira gussing og cloying en Paula! Hún leiðréttir síðan og varð harkalega gagnrýnin eftir fyrsta þáttinn. Farsi "gagnrýni" sem þessir þrír buðu upp á var sannkallaður brandari og móðgun, ekki aðeins fyrir ferlinu við að finna besta söngvarann, heldur fyrir áhorfendur sem eru nú frekar gáfaðir, sem þegar hafa gert þetta margoft á Fox. gestgjafinn. George Stroumboulopoulos var enginn Ryan Seacrest. Reyndar var hann eins slappur og hægt er. Hann saug reyndar hvað litla orkan var í prógramminu, þurr. Hvernig hann fékk það starf var næststærsta ráðgáta þáttarins. Hið fyrra var hvernig þeir völdu 11 keppendur fyrir þetta forrit? Þetta var bókstaflega hæfileikalaus hæfileikaþáttur. Allt í lagi. Kannski er það ofmælt. Og að vísu þurfa flytjendur allir að vera tiltölulega nánir að getu, því ef þeir væru það ekki, þá væri engin "keppni". Ef aðeins ein manneskja væri „góð“ væri engin „spenna“. Svo ég skil að þeir þurftu allir að vera sambærilegir. En þeir hefðu allir átt að fá *einhverjar* kótelettur! Auk þess voru dómararnir með „Söngakademíu,“ svo dagskráin var einnig hluti „Frægð“. Þessir flytjendur þurftu greinilega á þessum lærdómi að halda. En þú þarft afar hæfileikaríkt fólk til að kenna þeim sem hafa litla hæfileika að vera hæfileikaríkir. Og það var svo sannarlega ekki það sem var að gerast hér. Svo virtist sem í leikarahlutverki þáttarins væri forgangurinn á "heimalífinu" þáttunum, þar sem allir leikararnir voru mjög aðlaðandi á að líta, jafnt og hversu illa þeir radduðu. En kvikmyndaþættirnir í húsinu þeirra voru svo saxaðir og sneiðir að þú komst ekki inn í sögurnar sem voru að byrja að gerast, svo þátturinn náði ekki að fanga atburðina þar heldur. Eins illa hugsað og allt þetta var, " The One" var með ótrúlegan, ótrúlegan, banvænan hönnunargalla innbyggðan í niðurstöðurnar sem gerði það að verkum að hann var algjörlega hlæjandi. Áhorfendur hringdu í atkvæði sín um hvern þeim líkaði best, alveg eins og á "AI." En svo, eftir að atkvæðagreiðsla áhorfenda var opinberuð, neyddust þrír neðstu keppendurnir til að syngja lokalagið. „Tónlistarsérfræðingarnir“, byggðir á þeirri frammistöðu, völdu einn mann af þremur til að spara fyrir næstu viku. Og SÍÐAN fengu keppendurnir sem voru öruggir að kjósa þann sem þeir vildu halda af hinum tveimur og sendu keppandann sem eftir var heim. „Hönnunargallinn“ var sá að keppendur áttu lokaorðið. Ég meina, ef þú værir í tónlistarkeppni og vildir komast eins langt á leiðinni og þú gætir, myndir þú kjósa að HALDA betri söngvaranum, eða myndir þú reyna að losa þig við erfiðasta keppinaut þinn? Allir áhorfendur á fyrstu þáttaröð "Survivor" frá CBS gætu svarað því! Og það er einmitt það sem gerðist á dagskránni. Sá sem hafði betri möguleika var týndur og keppendur kusu aftur "þann" sem hafði alls enga hæfileika! Í ofanálag fékk keppandinn sem var rétt bjargað frá botninum af "sérfræðingunum" líka að kjósa gegn þeim tveimur sem eftir voru! Þetta var algjör farsi! Kannski ef þeir leyfðu keppendum að kjósa fyrst myndu að minnsta kosti "sérfræðingarnir" bjarga því betra af tveimur illum til að klára. En þetta staðfestir bara hversu ekki þessi þáttur var tilbúinn til útsendingar, hversu ófullnægjandi allt ferlið var að skoða og hversu villandi framleiðendurnir voru að reyna það.