Jafnvel ef ég hefði ekki lesið „Queen of the Damned“ eftir Anne Rice úr „Vampire Chronicles“, þá hefði mér líklega samt þótt þessi mynd bara hræðileg. Hún var bragðlaus, sögulaus, hún meikaði alls engan sens. Ég sat um stund og velti fyrir mér söguþræðinum sem var aðskilið frá bókinni og því lengur sem ég hugsaði um hana því verri var hún. Að tengja hana á einhvern hátt við fyrri Chronicles myndina er fáránlegt þar sem það er fáránlega í ósamræmi við þá mynd, hvað þá bókina. Hinar fáu hugmyndir sem teknar voru af snilli Rice í "The Vampire Chronicles" voru slátrað og gert að athlægi. Þetta er alger móðgun við Anne Rice aðdáendur alls staðar og svo sorgleg afsökun fyrir arfleifð að vera síðasta mynd Aaliyah. Sannarlega, það er móðgun við Aaliyah aðdáendur líka. Hugsanlega er eina hrósið hægt að greiða fyrir hljóðbrellurnar sem og sumir af grafíkinni. Þótt þeir séu góðir þá er það samt alls ekki nóg til að láta mig sjá eftir tímanum sem ég horfði á þessa mynd. Reyndar skráði ég mig í þessa aðild eingöngu af þeirri ástæðu að hafa samband við fólk sem nennir að horfa á þessa mynd (7 árum eftir útgáfu, eins og hún kann að vera) til að eyða tíma sínum eða búast við miklu umfram vonbrigði.