ég valdi að sjá þessa mynd daginn sem hún var opnuð á landsvísu í Frakklandi, sem persónulega leið fyrir sjálfan mig til að hugsa um það sem hafði gerst ári áður; Safnið virkar eins og til er ætlast: það vekur hvirfilbyl hugsana og tilfinninga, virkar sem vitsmunalegt virðingarvottur, hallar sér aldrei fyrir ódýra tilfinningasemi né hnéskelfileg viðbragðshyggju. það hafa verið margar ásakanir um að myndin sé and-amerísk: á meðan ég get ekki talað fyrir alla í þessu sambandi, ég er einn Bandaríkjamaður sem fannst slíkar fullyrðingar vera algjörlega ósannar. fólk gerir mikinn hávaða um egypska hlutann, eftir Chahine, vegna þess að hann lýsir sjónarmiðum palestínskra sjálfsmorðssprengjumanna sem fullyrða að almennir borgarar í lýðræðisríki séu "réttlát skotmörk" vegna þess að þeir kjósi þær ríkisstjórnir sem sprengjumennirnir eru að reyna að ráðast á, en þetta hunsar margt annað í verk: nokkur sjónarhorn eru rædd, enginn er haldið uppi sem sannleika, og gagnrýnendur - ef þeir hafa jafnvel séð verkið - virðast gleyma ástúðinni og hlýlegu samræðunum sem eiga sér stað milli leikstjórans og draugs bandarísku samræðunnar, og mikil sorg leikstjórans við að heyra af harmleiknum. Nánast allar myndirnar eru fallegar, ígrundaðar og hvetjandi, sérstaklega hið frábæra verk eftir Mahkmalbaf, Tanovic, Loach og Inarritu. Nair, góður eins og venjulega, segir í raun og veru sanna sögu um óréttlæti sem framið var gegn múslimafjölskyldu í kjölfar andúðar á íslam sem gekk yfir ríkin og svífur enn um hana. Mér fannst verk Gitai dálítið dónalega hávær og einfaldur í gagnrýni á fjölmiðlahysteríu andspænis hryðjuverkum, og verk Penns var of impressjónískt og sporöskjulaga fyrir minn smekk, þó ég hefði búist við því að líka við það. Borgnine er mjög góður og hugrakkur í því. SPOILER VIÐVÖRUN: einn gagnrýnandi hér að neðan las ranglega fall turnanna sem gleðistund fyrir persónuna; lestur minn er frekar að fall turnanna sé það, vegna þess að ljós flæðir yfir herbergi hans, tengir hann inn í tapið í lífi sínu sem hann neitaði að viðurkenna. aftur er þetta eins konar impressjónískt verk, því við vitum að ef turnarnir væru í raun og veru að loka ljósinu í íbúð þessa manns, þá hefði ekkert nema reykur og aska, ekki ljós, flætt inn um gluggann hans.