Frekar hræðilegt, en ekki alveg óáhorfanlegt. Í annarri umfjöllun var minnst á "fyrirsjáanlegt" - og það er næstum vanmat. Þú getur búið til leik úr því að giska á hver næsta lína verður. Sérhver persóna er annað hvort staðalímynd eða erkitýpísk. Góði gaurinn í slæmri stöðu, baráttan milli eldri og yngri prests um viðurkenningu og aga, bælda, kynferðislega/tilfinningalega sneyddu konuna sem snýr aftur til smábæjarins eftir að hafa mistekist í stórborginni, trúlofuð hinni heithærðu, veikburða týpu frá æsku. , óinnleysanlegu vondu kallarnir, tveir „týndir strákar“ í leit að fjölskyldutilfinningu - þeir eru allir hér, og enginn þeirra með jafnvel fjarstæðukenndan snúning af einhverju nýju. Frá fyrstu mínútunum geturðu fundið út nákvæmlega hvað mun gerast við lok myndarinnar. Sagan er ekki alveg lúin, en leikstjórn, leiklist (jafnvel frá leikara með einhverjum hæfileikum) er öllu hent saman án kunnáttu. Hvað söguþráðinn varðar, þá höfum við öll séð það áður í kvikmynd sem heitir "Sister Act." Þetta er líka ein af þessum myndum þar sem athyglisleysi fyrir smáatriðum birtist í enn skárra ljósi. (Sem dæmi: hjúkrunarkonan og hetjan okkar keyra inn í bæinn en leggja nokkrum húsaröðum frá áfangastöðum sínum (pósthús og byggingavöruverslun) - samt ganga báðar yfir tóm bílastæði án sýnilegrar ástæðu. Eða leið frá morgni til kvölds á vettvangi sem virðist eiga sér stað eftir ekki meira en hálftíma. Kvikmyndin er uppfull af svona dóti og merkir síðan ósennilega uppsögn.