Heimildarmynd um hirðingjaættbálk í Tíbet sem fer út í þurrt stöðuvatn til að fá sér salt hljómar ekki mjög aðlaðandi. En þetta er ekki poppmynd heldur sjónræn menningarveisla þar sem þú tekur þátt í ört hverfandi bita mannkyns. Hjátrúin, epísku lögin og ljóðin, trú fólks sem trúir sannarlega á að fylgja eigin einstöku lífsmynstri er eitthvað sem Vesturlönd höfðu á tímum Hómers en það er nú, því miður, algjörlega framandi fyrir flest okkar í "þróaður" heimur. Við höfum misst andlega æðruleysið sem kemur frá því að fylgja vel rótgrónum lífsmynstri, oft með skelfilegum andlegum afleiðingum í sífellt sálarlausara samfélagi okkar. Kvikmyndaframleiðendurnir hafa fléttað okkur inn í efni þessara efnislega fátæku en andlega ríku og skrítnu saltmanna. Og lét okkur sjá að það var meira í lífinu en verslunarmiðstöðin og poppmenningin. Svo aftengdu landlínurnar þínar, slökktu á klefanum, slökktu á innkeyrsluljósunum og hallaðu þér aftur og léttu þig inn í tímalaust ævintýri.