Ég er alinn upp á „mjög kristilegu“ heimili frá fæðingu. Ég var hólpinn áður en ég sá þessa mynd og restina af seríunni og neyddist til að horfa á hana í unglingahópi í kirkjunni minni. Þessi mynd var mjög truflandi. Ég sá það þegar ég var um 12 ára og hafði bókstaflega martraðir um það í mörg ár. Ég var vön að liggja andvaka í rúminu og hlusta eftir fótataki mömmu uppi. Ef ég heyrði ekki fótatak hennar myndi ég laumast upp á efri hæðina til að vera viss um að hún hefði ekki verið hrifin. Ég var vanur að biðja svo hart á hverju kvöldi um hjálpræði vegna þess að ég var dauðhrædd við að Jesús gleymdi mér. Þetta er örugglega ekki eitthvað sem ég mun sýna börnunum mínum fyrr en þau verða miklu eldri, ef þá. Það tók mig mörg ár að hrista af óttanum sem þessi mynd olli mér.