Eins og einn hinna gagnrýnenda (gæti hafa verið @ Amazon), var ég fyrst kynntur Tourist Trap af hinni ástsælu, afleitu gömlu WOR-9 í NY, í kringum janúar 1983. Devil Dog: The Hound of Hell, sem ég hafði verið beið eftir að sjá frá því hún kom fyrst út á hrekkjavöku 1978, var nýlokið, og ég hélt að ég væri búinn að fá hryllinginn á mér í dag (hættu að hlæja - þetta þriggja augna "Borgost" (sp?) skrímsli sem Ike Eisenmann teiknar upp í herberginu sínu er ógnvekjandi). Eins mikið og ég hef enn gaman af Richard Crenna með hrollvekjuhattinn sinn sem hannað var fyrir sjónvarp, þá voru það fyrstu 10 mínúturnar af Tourist Trap, eftir Devil Dog þennan dag, sem skildi eftir sig mark - og mánuðum síðar lauk henni. að vera fyrsta myndin sem ég tók upp af sjónvarpinu. WOR var vanur að spila þetta nokkuð oft, oft sem milljón dollara kvikmynd á laugardagseftirmiðdegi, eins og aðrir hafa séð. Þetta er eitt af þessum tilboðum sem skilar kröftugum hryllingspistli framan af, sannkölluðum vinstri krók - og byrjar svo nánast upp á nýtt með restinni af leikarahópnum, dönsum og stökkum, setur upphafssenuna í stærra samhengi í leiðinni og heldur svo áfram til alvöru hápunkturinn (sjá Night of the Living Dead, Re Animator). Tvær málsgreinar og ég hef ekki nefnt eina einustu mannequin. Horfðu á það - helvítis hlutirnir eru nógu ógnvekjandi, án tónlistarinnar og handritsins. Ég man líka eftir skelfilegum kjólfötum og þess háttar á háaloftum og kjöllurum ættingja og sagt hvað þér líkar við hversu tiltölulega beinskeytt nálgun Schmoeller og Carroll er - enginn, hvorki fyrr né síðar, hefur leikið þetta svona vel. Í raunveruleikanum mun góð mannequin fá þig til að taka tvöfalda töku - og hér er það um það bil það síðasta sem þú ert líklegri til að sjá, ef þú verður fastur á horfnu vaxsafni Slausen og vegkanti. Já, það er punktur ("Ég elskaði hana mjög mikið"), þar sem Chuck "Slausen" Connors er að reyna að fara framhjá Vincent Price. Já, söguþráðurinn gæti hafa tekið upp alla málsgrein á fyrstu stigum; Ég get ekki séð að handritið sé svona þykkt. Það skiptir ekki máli. Frá leikstjórn til hæfileikaríks leiks (Meryl Streep er greinilega ekki viðstödd, og hér hjálpar það í stað þess að hindra), til annars gagnlegs og áhrifaríks Pino Dinaggio-tónleika (sjá Carrie og ýmsar aðrar de Palma kvikmyndir), til ýmissa lýsingar, kvikmynda, notkunar. af mismunandi hljóðstyrk ... ég gæti haldið áfram - hver þáttur þessarar lággjaldaframleiðslu kemur saman og þú færð verk sem er miklu meira en summan af hlutum þess. Sagði ég að það væri skelfilegt eins og helvíti? Stephen King talaði um þessa mynd í Danse Macabre ári eða svo eftir að hún kom út, og með góðri ástæðu. Eins og margt af verkum hans er það kannski ekki mikil list, en hún segir vissulega skelfilega sögu og gerir það vel. Restin af leikarahópnum er kannski tiltölulega óþekkt (var Jocelyn Jones ekki líka í þessari bílaeltingarmynd í Texas?), en Chuck Connors og Tanya Roberts voru og eru, bara nógu kunnugir fyrir áhorfendur, til að vekja þig til umhugsunar - Stephen King stíll. - að þetta gæti komið fyrir þig, eða fólk sem þú þekkir. Samanburður við Psycho (samsæri) og The Texas Chainsaw Massacre (heildarútlit og tilfinning), jafnvel þótt þau séu ekki fyrstu tengslin í mínum huga, eru gildar. Ég vildi bara að ég gæti tjáð mig um DVD-diskinn, sem ég hlakka til að kaupa, þar sem Tourist Trap hefur orðið alræmt erfitt að finna á myndbandi frá því að sjálfstæðar myndbandaleigur voru nær algjörlega útdauðar, þar sem það átti heimili fyrir utan WOR og kapal. á níunda áratugnum (þótt TMC/Showtime virðist hafa tekið það upp og spilað það reglulega núna). Nei, engir spoilerar hér, ég er hræddur um, ekkert brot á söguþræði - farðu að sjá það sjálfur (allt í lagi, það gæti verið lítill lítill fyrir neðan, svo flettu í burtu ef þú vilt - betra en því miður). Mannequins eru helvíti ógnvekjandi og ég vil frekar sýna en segja frá ... :)Til að meta, Tourist Trap er líka stútfull af frábærum línum, frá "við ætlum að halda partý! Hvernig lít ég út, ha, hvernig lít ég út?!", yfir í "þú ert svo falleg", "þú getur ekki meitt mig", "Ég ætti ekki að þurfa að fela það - það líður vel!" (hlustaðu aftur á Vincent Price beyginguna þarna), hið óumflýjanlega "þú ert brjálaður!" (afhent á réttu augnabliki, og í réttum tón) ... og reyndu - reyndu bara - að halda hárinu á handleggjunum niðri þegar þú heyrir höfuð mannequinsins öskra "Molly!" - sérstaklega þegar þú áttar þig á hvers höfuð það var áður ... :)P S ... Charles Band var framleiðandi á þessu, tel ég, og átti líklega réttinn á tónlist Dinaggio. Hljómsveit, eftir því sem ég skil, var heilinn á bak við Full Moon Entertainment, sem gæti útskýrt bæði síðari notkun tónlistarinnar í Puppet Master, og jæja, 40 auglýsingaaðferðin hefur einkennt Full Moon í gegnum tíðina, allt frá skemmtilegu Puppet Master og Subspecies sérleyfi, til, uhhh ... Trancers og Bad Channels (því miður, BOC).