Ég horfði á The Convent í annað sinn. Ég hafði haft gaman af henni áður og hugsaði með mér að hún myndi skapa góða fyllibylgjumynd á föstudagskvöldinu, eitthvað töff, einhvern stíl, smá húmor og þess háttar. Mér fannst leiðinlegt að komast að því að ég gæti ekki lengur metið það mikið. Það virtist sem einhver hefði ákveðið að endurskoða ostabollusögur eins og Night of the Demons fyrir nútíma áhorfendur en tapað hlutunum sem gerðu frumlagið þess virði. Ég er ekki einu sinni mikill aðdáandi Night of the Demons, en það voru nokkur atriði sem ég gróf mikið um það. Klaustrið gerir ostinn en ekki góðgæti svo mikið. Burtséð frá aðalstelpunni (viðkunnanleg frammistaða frá Joanna Canton), goth-stúlkan og sæta leikmyndin frá Adrienne Barbeau voru nokkurn veginn allar persónurnar afskaplega óviðjafnanlegar, þær voru á algjöru lægstu stigi vitlausrar, móðgandi djóks. Myndin er síðan alvarlega hindruð af algjörum skorti á tilefnislausri nekt sem gerir það að verkum að miðað við hræðilegar samræður er erfitt að horfa á persónurnar og erfiðara að meta góða punkta myndarinnar. Vondu nunnurnar eru frumlegar í hönnun og fá fullt af góðum senum, þó þær séu ekki ógnvekjandi, þær eru vissulega soldið flottar, og myndin er líka með talsvert af snyrtilegu gormi. Undir lokin, þegar Adrienne Barbeau er á vettvangi, verður myndin ansi skemmtileg vegna þess að allt viðbjóðslega fólkið er dáið og það er illt nunna æði. Stílfærða stefnan skilar líka af og til góðum árangri, þó stundum hreyfist myndavélin bara of hratt. Allt í allt var þetta mynd þar sem fyrir mér skínandi góðu punktarnir geta bara ekki bætt upp fyrir það sem ég hataði. Þeir sem eru hrifnari af svona myndum gætu vel haft miklu meira gaman af henni, en fyrir mig var þetta ekki góður tími.