Sá þetta bara á Madison hryllingsmyndahátíðinni og varð fyrir vonbrigðum. Nokkrar átakanlegar, fyndnar augnablik (að hnefa holuna Carlu, þvaglát harpa í draumalandinu) og tvö áhugaverð húsnæði sem keppir við (svipað og New Nightmare með trú sem lífgar upp á goðsagnakennda persónu og einnig Lost Highway með manni sem lifir út fantasíu í sínu höfuð) en var með langar teygjur án hreyfingar og samhengislausan söguþráð. Bara vegna þess að þú notar ramma drauma eða andlegt fúguástand gerir það ekki Lynchian. Þú þarft sannfærandi myndefni og hrollvekjandi frammistöðu.Jákvæð atriði: Dr. Maitland var með alvöru kómíska tímasetningu og allar stelpurnar voru mjög sætar. Faðir Carla, Chalmers og Ingrid Pitt virtust vera að skemmta sér. Og Tom Savini leit að minnsta kosti út eins og hann væri búinn að leggja línurnar sínar á minnið og við gátum ekki séð hvort hann væri bara að lesa merkispjöld. Ég fæ tilvísanir í Hammer, en það lítur út fyrir að leikstjórinn hafi áttað sig á því að handritið var snoozer og bætti bara nokkrum áföllum við reyndu að fá smá hlátur úr hvaða myndefni sem hann gæti sett saman. En þeir virka ekki vegna þess að þeir eru of fáir og langt á milli og skapa ósamræmdan tón. Þéttu þetta niður í 30 mínútur af öllum skemmtilegu hlutunum og þú gætir haft súrrealískt gúffað stutt, en slepptu því að lengd leiksins. Það er ekki „svo slæmt að það er gott“ heldur „svo vont að það er leiðinlegt“.