Fjöllóttir skógar, ungir ánægðir tjaldvagnar, viðvörun frá þjóðgarðsvörð og leyndardómsfullur mynd. Innihaldsefnin eru til staðar fyrir hryllingsgleði og leikstjóri/meðhöfundur Jeff Lieberman gerir fullnægjandi starf við að ná því. Þetta er formúlulegur skógarhrollur, en að mestu leyti er framkvæmdin efst í leiknum og sagan (sem er frekar grunn í klipptum skilningi) er í raun sögð í vissu raunsæi. Kannski hefði aðeins meiri útsetning ekki farið út um þúfur, en handverk Lieberman bætir upp galla efnisins og dæmigerð smáatriði með vaxandi spennu, stemmandi myndefni og kæfandi andrúmslofti sem skapast af mjög ógnvænlega langvarandi tónleikum Brad Fiedel. Alltaf þegar þetta mjög hrollvekjandi flaut var gefið til kynna, málaði það sannarlega óhugnanlegt tilfinningu sem settist inn í fallega bakgrunninn. Kvikmyndatökumennirnir Dean M. og Joel King gera líka sláandi starf. Það er nóg af stíl, jafnvel með lágmarks umfang og uppbyggingin er hæg mala. Stundum getur skeiðið orðið að stöðva-og-fara mál. Það er ekki sérstaklega ofbeldisfullt, en það er samt illvirki áberandi jafnvel þótt eitthvað af því gerist á skjánum. Síðarnefndu eltingaatriðin og stigvaxandi hræðsla eru vel unnin, þar sem myrkrið lifnar við með sínum sterku morðingjum og þú færð leikarann ​​George Kennedy á hvíta hestinum sínum í örlítilli en dásamlegri beygju. Það er viðkunnanlegt fullt af sýningum; Deborah Benson gerir sterka og glæsilega kvenhetju. Gregg Henry, Chris Lemmon Ralph Seymour, Jamie Rose, Mike Kellin og Katie Powell ljúka við hóflegan hóp af trúverðugum sendingum. Lokahápunkturinn er frekar snúinn, en endirinn er ein af þeim týpum sem láta mann hugsa „Er það það?“ Vel ætið bakviðar slasher hlutur, sem líklega leikur það aðeins of öruggt til að virkilega aðgreina það frá norminu.