Lífið er brjálað. Þú ert brjálaður, ég er brjálaður, við erum öll brjáluð. Við erum öll svolítið Minnie og svolítið Moskowitz. Stundum virðist best að vera skynsamlegt...en hverju gætirðu verið að missa af? Þú verður að vera þú. Þú þarft ekki að leggja bílum og öskra á fólk hálf af handahófi, en þú getur ekki falið þig á bak við blæju (eða dökk sólgleraugu) og látið eins og allt sé í lagi. Og stundum þarftu virkilega að gæta varúðar, því hvers vegna ertu annars á lífi? Ég ætla ekki að 'meta' þessa ást miðað við aðrar myndir Cassavetes, því þær eru allar algjörlega 100% einstök verk og hver þeirra eigin einstaka athöfn tjáningar og könnunar á lífi okkar. Að því leyti eru þeir allir frábærir og samanburður viðbjóðslegur. Vissulega hefur þessi mynd þessi klikkuðu, stundum brjáluðu, en á endanum dásamlega og frelsandi gæði sem allar myndirnar hans hafa - þú veist aldrei hvað gerist næst og þú veist aldrei hvað persónurnar ætla að hugsa, gera eða líða næst. Ekki heldur persónurnar sjálfar - og viljum við virkilega lifa lífi okkar á annan hátt? Ólíkt Moskowitz geturðu unnið frábæra vinnu og sokkið peninga inn í IRA af skynsemi, en samt lifað lífi ævintýramanns innra með þér - í tilfinningum þínum, anda þínum og lífsreynslu þinni. Já, við getum haft það á báða vegu, það er það sem Cassavetes sýnir okkur. Guði sé lof að einhver gerði það.