Þessi er bráðfyndinn demantur í grófum dráttum. Leikurinn og söguþráðurinn er ekki svo áhrifamikill, en línurnar halda bara áfram að koma. Þetta vekur mikla athygli vegna þess að þetta virðist við fyrstu sýn, tja, slæm mynd, en hún er svo skrítin að maður getur ekki annað en skemmt sér. Spastískur léttari snöggi samskiptaglugginn og sérkennilegir karakterar halda þessu gangandi... Ég var sérstaklega hrifinn af Sharon, Canuck on Shrooms, ha? Hins vegar, sá sem raunverulega stal senunni var litli bróðir Richards Andrew (Ira Heiden), hástemmdar vælið hans var einhvern veginn hjartfólgið. Öll myndin rokkaði.