Þar sem Guðföður sagan var sýn á mafíuna úr framkvæmdasvítunni er þessi þáttaröð flókin saga um mafíuna frá sjónarhóli vinnandi mannsins. Ef þú hefur aldrei horft á þennan þátt ertu í lengri skemmtun. Já, það er ofbeldi og nekt, en það er aldrei tilefnislaust og er nauðsynlegt til að andstæða Tony Soprano, glæpamanninum hugsandi mannsins, við raunveruleikann í lífinu sem hann hefur fæðst í og ​​satt best að segja hefði hann aldrei farið frá því að vita hvernig svo margir félagar hans hafa endað. Tony Soprano getur rætt Sun Tzu við meðferðaraðilann sinn, barið svo mann til bana með steikarpönnu í reiðikasti, og á meðan hann er að sundra og farga líkinu með frænda sínum, tekið sér pásu, sest niður og horft á sjónvarpið á meðan hann borðar hnetur smjör úr krukkunni og gefðu frændanum ráð um væntanlegt hjónaband sitt eins og þeir hefðu nýlokið sunnudagseftirmiðdegi við að skoða NFL fótbolta. Jafnvel Carmella, eiginkona hans, kemst að því þegar hún fær tækifæri til að komast út, að hún vill í raun lífið með Tony og fríðindin sem því fylgja og horfir í hina áttina á óráðsíu hans á móti lífinu á eigin spýtur. Ef þú fylgdist með öllu, veistu hvernig það endar. Ef þú gerðir það ekki, treystu mér þú hefur aldrei séð sjónvarpsþátt enda svona.