Þótt leikararnir hafi verið góðir, sérstaklega Fritzi Haberland sem hin blinda Lilly, er kvikmyndahandritið ofboðslega tilgerðarlegt og algjörlega handahófskennt. Frægur leikhússtjóri (Hilmir Snær Guðnason), að verða blindur eftir bílslys, er á flótta fyrir sjálfum sér og örlögum sínum. Lilly, sem hefur verið sjónlaus frá fæðingu, er kennari fyrir blinda einstaklinga og vill fá hann til að "sjáandi" aftur. (Blindir sjá með fingrum, nefi og eyrum.) Hér er þessi mynd að verða roadmovie; og eftir því sem leiðin verður lengri, því nánara þróast samband þeirra, sem var fyrirsjáanlegt frá upphafi myndarinnar. Leikhússtjórinn er á leiðinni til móður sinnar (Jenny Gröllmann). Móðir hans býr einhvers staðar í Rússlandi við sjóinn og gerir listrænar innsetningar - auðvitað, hvað ætti hún að gera annað! - og hún lifir enn, því hún bíður sonar hans, að hann deyja. Guð minn! Þetta eru örlög!Loksins kom sonurinn! Mamma fagnar stórri veislu! Á ströndinni. Vindur blæs og píanóleikari leikur á alvöru píanó í miðjum sandöldu. Já, þau eru að fagna kveðju hennar. Sonurinn mætir á réttum tíma. Mamma getur loksins gleypt pillurnar sem falleg hjúkrunarkona gefur. Nú getur mikil listakona dáið í faðmi hins mikla listasonar síns og talað sorglegar hugleiðingar um að lifa á fullkominni þýsku á meðan sonurinn svarar með grófum hreim. Vegna þess að sonurinn getur ekki séð, er hann ekki að verða ástfanginn af hjúkrunarkonunni, - kvikmyndahandritið hefði líka orðið of flókið! - en er að leita að Lilly á leiðinni heim. Samhliða þessari vegamynd er systir Lilly, sem situr heima, að biðja skrítinn skólafélaga um að losa sig við hana, sem þarf fyrst að drekka í sig hugrekki. Tilefnið er hagstætt. Vegna þess að mamma (Tina Engel) er á ferðalagi með elskhuga Lilly, Paul (Harald Schrott). Þeir eru á eftir Lilly, til að koma henni aftur. Paul og móðir Lilly eru ekki að verða ástfangin, því kvikmyndahandritið hefði orðið of flókið. Kvikmyndahandritið saknaði þess að gera Paul eitthvað einstakt líka. Ég myndi stinga upp á arkitekt eða píanóleikara, eða auðvitað frægum! Þegar þau finna Lilly loksins vilja þau sannfæra hana um að koma aftur til Paul, því hann hefur tvö augu til að sjá og getur annast hana. En Lilly varð ástfangin af nemanda sínum, leikhússtjóranum; minntist ég á að hann væri meira að segja frægur leikhússtjóri? Þetta er þýsk kvikmyndalist! Eins og þú sérð kannski í þessari tilgerðarlegu framleiðslu, að þýski kvikmyndastyrkjasjóðurinn er ekki alltaf að framleiða góðar myndir, vegna þess að þeir styrkja einmitt svona gervi-vitsmunamyndir. Þessi mynd er virkilega vandræðaleg. Ég hef það á tilfinningunni að kvikmyndahandritinu hafi verið steypt saman úr nokkrum háleitum á kaffihúsum og veitingastöðum. Allir eiga rétt á að leggja sitt af mörkum með hugmynd. Sennilega hefur Til Schweiger líka lagt sitt af mörkum með einhverjum vitsmunalegum glampi, þar sem hann er meðframleiðandi. Þetta kvikmyndahandrit minnti mig á aðra þýska mynd af algerum sársauka: "Barfuss" - þegar stafsetning titilsins er ekki rétt! "Barfuss" DVD kápa skrifar stolt: "A Til Schweiger Film". Þessi mynd fékk einnig styrki frá Filmstiftung NRW, Filmförderung Hamburg og FFA. Vinsamlegast ekki spilla tíma þínum með þessari mynd! Það eru til mjög góðar myndir í Þýskalandi. Passaðu þig á kvikmyndaleikstjórum eins og Marcus H. Rosenmüller, Joseph Vilsmaier, Hans Steinbichler, Hans-Christian Schmid, Faith Akin ...