Þessi áhugaverði film noir sýnir þrjár mjög góðar sýningar: Sanders, Patrick og Blackmer. Atriðin milli Sanders og Patrick eru sérstaklega framúrskarandi. Demming, sem spæjari, er því miður ekki nærri því eins góður. Hann skortir greind, styrk og tortryggilega heimsmynd Bogart. Ef Humphrey hefði leikið þennan þátt hefðum við getað fengið klassík. Hraðinn, staðsetningin (bókasafn) og andrúmsloftið er gott. En það eru nokkrar söguþræðir. Sanders óttast mjög Blackmer og miskunnarlaus samtök (nasista) sem hann er fulltrúi fyrir. Samt sem áður eftir að hafa myrt Blackmer fyrir mistök virðist Sanders ekki upplifa kvíða eða iðrun. Sanders grípur síðan bókasafnið og íbúa þess með því að nota þá brögð að því að hann og menn hans séu rannsóknarlögreglumenn sem rannsaka morðið. Hins vegar reynir leigumorðingi Sanders síðar að drepa Demming með því að skjóta hann (án hljóðdeyfi), jafnvel þó að búast hefði mátt við að margir aðrir fangar hefðu heyrt og brugðið á hávaðann. Loks reynir leigumorðingi Sanders að drepa Roberts, sem hefur uppgötvað sannleikann, en þegar hún fellur í yfirlið gerir hann það á óskiljanlegan hátt. Það sem fór þó mest í taugarnar á mér var að möguleikinn á frábærri og óvæntri niðurstöðu var ónýtur. Í gegnum myndina er Patrick sýndur sem klár, harður sósíópati sem óttast ekkert. Samt í lokin flýr hún skelfingu lostin frá síðasta eftirlifandi nasista, grimmum þrjóta. Þegar löggan finnur hann hefur hann drepið hana. Og hún endar með að vera bara enn eitt veikt, staðalímyndað fórnarlamb. Það sem hefði átt að gerast er þetta: löggan finnur nasistaþrjótinn, en hann er dáinn. Hún hefur snjallt drepið hann og síðan horfið - til að halda áfram illum vegum sínum.