Hægt var að horfa á myndina á meðan Nicolson var á skjánum. Hins vegar þurfti ég að berjast gegn því að líða út úr leiðindum þegar myndin var háð Meryl Streep til að bera atriði án Jacks; hún var eins blíð og hægt var. Samband persónanna var ekkert sérstakt; þessar persónur hafa verið sýndar áður -- og miklu betra. Það leið eins og að vera byggð á raunveruleika atburðarás í versta skilningi: 90% af daglegu lífi er leiðinlegt og ekki þess virði að skrifa um eða horfa á. Hvers vegna Ephron fannst líf hennar og samband við Carl Bernstein vera nógu áhugavert til að skrifa um fer framhjá mér. Kannski skrifaði hún það sem meðferð -- fyrir marga rithöfunda er það róandi að setja þátt úr lífi þeirra á blað. Allt í lagi: en hvers vegna einhverjum í Hollywood fannst þessi saga þess virði að kvikmynda hana er mér enn hulin ráðgáta.