Ég einbeitti mér ekki að stærri þjóðarmorðsþáttum sögunnar (þó að hræðilegu myndirnar í upphafi séu mjög kraftmiklar). Ég var virkilega hrifinn af mannlegri sögu stúlkunnar og fjölskyldu hennar. Ímyndaðu þér að lifa lífi þínu án þess að vita hvort þú sért með tímasprengju sem tifar innra með þér. Ég var virkilega hneyksluð að sjá Yasuko vera hafnað sem "blettur" af sprengjunni. Sú mynd sem helst fylgir mér er þegar Yasuko stendur fyrir framan spegilinn og greiðir hárið sitt og horfir þegjandi á það koma út í kekkjum.