Það eru svo margar neikvæðar umsagnir um „Stay away, Joe“ hérna að ég get bara ekki verið rólegur lengur og látið þetta óréttlæti eiga sér stað. Hér er hlið sem þú hefur ekki heyrt ennþá. Kvikmyndir Elvis Presley eru mínar saklausu ánægju af einfaldri ástæðu: þær eru fullkomnar myndir fyrir hreina slökun því ég þarf ekki að hugsa þegar ég horfi á þær. Það þýðir að ég þarf ekki að hafa áhyggjur af því að missa af flóknum söguþræði því það er aldrei almennilegur söguþráður til að byrja með. Ég get bara farið úr skónum, fengið mér bjór, hallað mér aftur, slökkt á heilanum og notið alls hins almenna brjálæðis og grípandi þægilegra rokk n' ról laganna frá grófasta áratug þeirra allra. Í bókunum mínum „Vertu í burtu, Joe" fellur örugglega í "so bad it's good"-flokkinn. Nú ef þú ert eins og ég og metur "ruslagildið", þá er þetta fullkominn tjaldupplifun 1960. Það er svo slæmt að það er næstum súrrealískt að horfa á það og bara þegar þú heldur að það geti ekki versnað kemur það þér á óvart á allra hugsanlega hátt. Að lokum er maður svo undrandi yfir öllum nýju stigum heimsku að maður veit bara ekki hvort maður á að hlæja eða gráta. Í stuttu máli: Ég elska hana vegna þess að hún er svo fjandi skemmtileg að það var einu sinni kynslóð sem gerði myndir eins og þessa. Ég gef henni samt 1 af 10 - þegar hún nær 100 neðstu sætunum verður hún samstundis að slæmri kvikmyndaklassík.