Eins og 5 ára söguhetjur nýjasta ópussins hans, heillar „Ponyo“ Hayao Miyazaki með hömlulausu sakleysi sínu eins og anime-meister hafi sjálfur orðið barn í að vefa frásögn sem nýtur einfaldleika sinnar og gefur frá sér smitandi sjarma í ferlinu. . Miyazaki, sem minnir á fyrri verk sín, málar skærlitaðan heim sem augljóslega er ætlaður yngri áhorfendum og hráa gosið fjarlægir glaðlega hina grátlegu þemaþætti sem aðgreina nánasta forvera hans. Ponyo (sem Yuria Nara röddaði á elskulegan hátt), fiskur með ungum. Andlit stúlkunnar (sem lætur hana líta út eins og kelinn barn í bleikum ofvaxnum hrekkjavökubúningi), flýr frá neðansjávarheimili sínu og systkinaskólanum til að kanna yfirborðið. Hún er stranduð á landi og er henni bjargað af Sosuke (Hiroki Doi), fimm ára dreng sem ásamt móður sinni Risa (Tomoko Yamaguchi) býr í húsi á nærliggjandi kletti. Þessi fyrstu kynni og að lokum vinátta, hefur mikil áhrif á Ponyo sem vill verða manneskja, en með því að verða ósjálfrátt kemur jafnvægi á náttúruna og leysir úr læðingi á landi. Með hjálp Sosuke verður Ponyo að standast próf til að aflétta þessari bölvun og verða algjörlega manneskja. Þrátt fyrir að söguþráðurinn skorti heimspekilega fágunina í, segjum, nýjasta "Spirited Away" hans, er "Ponyo" ekkert minna en ótrúleg eftirfylgni. , sem einkennist af einstaklega kostgæfni athygli á smáatriðum og meistaralegu jafnvægi milli hins raunverulega og frábæra, og hinnar einföldu gleði og mikla ótta. Þetta er hrein og bein saga sem, þó að hún sé stundum stöðvuð af tilhneigingu sinni til að röfla eins og smábarn, heldur í takt við æskuætt sína til að tryllast. „Ég mun vernda þig,“ segir Sosuke við Ponyo málefnalega, barnslega fullyrðingu sem er ekki ósvipuð því hvernig Miyazaki gefur sögu sinni listrænan anda.