Ég naut þessarar myndar miklu meira en nokkuð hafði fengið mig til að búast við; af því að lesa önnur ummæli hér, grunar mig að það hafi gífurlega gott af því að sjást á tjaldinu í fullri stærð í bíó, í félagsskap hressra og áhugasamra áhorfenda. Ég var svo heppin að upplifa þessa reynslu, ólst upp af hlátri alls staðar að og skemmti mér ótrúlega vel með þessari krefjandi gamanmynd. Því það er eins og gamanmynd sem hún skín, ef hún skín einhvers staðar. Tónlistin er ekkert sérstök -- reyndar hafði ég ekki áttað mig á því að þetta *var* söngleikur og varð mjög hissa þegar samankomnir forfeður brutust út í hálfmæltum texta -- en ég verð að viðurkenna að hálfógnin, hálft loforð um „Ó, hvað ég geri...“ hefur reynst mun grípandi en það virtist nokkru sinni á þeim tíma, þar sem það er enn að ganga hring og hring í hausnum á mér! Söguþráðurinn, eins og hann er, snýst að mestu leyti um í kringum fyrri sögu samnefndrar Francescu, sextándu aldar portrett með sérlega tímalausri hárgreiðslu og loðfeldi. Hugmyndir hennar um heilagleika hjónabandsins eru ekki alveg í takt við fjarlæga afkomanda hennar, greifynju Angelinu, og það má næstum heyra söguþráðinn kraka í saumunum undir álagi framleiðslukóðans til að tryggja að kvenhetjan komi óblekkjuð. í mjög seinkuðu hjónabandi með rétta manninum...Rómantíkin er varla jarðbundin, og reyndar fyrstu atriðin, leikin nokkuð vel beint, jaðra við hið leiðinlega. En þar sem handrit og kvikmynd lifna virkilega við er í baráttu kynjanna sem á eftir kemur. Dónaskapurinn í tilhugalífi Douglas Fairbanks Jr við hina giftu Angelinu Betty Grable jafnast aðeins af því að Betty-Grable-sem-Francesca sækist eftir honum, sem lýkur með algjörum hlutverkaskiptum í hinni bráðfyndnu fantasíuröð þar sem hún - bókstaflega - sópar hann burt. fætur hans. Þetta er sennilega kómískur hápunktur söguþráðarins, þó að afleiðingar hins skiljanlega ruglings ofurstans séu unnar með lipurð í hinum tveimur „athöfnum“ óperettubyggingarinnar, og sjónarspilið af sælu og undrandi vakningu Fairbanks er meira. eða minna virði aðgangsverðsins eitt og sér.Grable er algjörlega sannfærandi í að koma tveimur andstæðum persónum sínum í sessi, fær skynsamlega næstum öll (takmörkuð) söngtækifæri og deilir þeim heiðursmerkjum þar sem svigrúm tilvitnanlegra samræðna í hinum ýmsu munnlegu einvígum snerta . En á sviði ósagðra viðbragða er hún í raun yfirstigin af karlkyns aukahlutverkum sínum; Sérstaklega er Fairbanks algjört skemmtun í mörgum orðlausum þáttum þar sem uppsetningin og húmorinn er verðugur þögla tjaldsins. Þessi mynd er of misjöfn í stíl til að vera klassísk, allt frá glitrandi endurtekningum til töfrandi leiðinda. En þegar best lætur er það satt að segja mjög fyndið og vakti sjálfkrafa lófaklapp og hlátur yfir salinn í lokin þegar ljósin kviknuðu. Í takt við tímann gæti það hafa mistekist að draga til sín samtímaáhorfendur - en á þessari sýningu átti það í raun ekki skilið að vera afneitað af bæði Grable og Preminger, (óviðurkennda) leikstjóranum. Þetta er ekkert meistaraverk, heldur rækilega skemmtilegt smáverk, og mér fannst ég brosa í minningunni alla leiðina heim.