Í fyrsta lagi líkaði mér við þessa mynd. Það var vel leikið af öllum. Hins vegar skil ég ekki athugasemdir sem ég heyri frá fólki um óvæntan endi. Ég vissi ekkert um að þessi mynd væri að fara inn nema nokkrar „verður að sjá“ meðmæli, en ég vissi hvert söguþráðurinn var að fara á innan við tíu mínútum. (Ég ætla ekki að nefna það sem benti mér til að skemma ekki góða mynd fyrir aðra.) Þrátt fyrir að það virtist augljóst hélt ég áfram að horfa. Það var gaman að sjá hvernig allt lék í lyndi, að fylla út smáatriðin og persónuhvötina í seinni senum. Ég hata það ekki þegar ég giska á endalokin snemma í kvikmynd. Ég hata það bara þegar leiðin til upplausnar er fóðruð af leiðinlegu landslagi. Skjápersóna Will Smith er bara viðkunnanleg, jafnvel þegar hann er að leika svona vandræðalega persónu. Hann er kraftmikill og trúverðugur í öllu sem ég hef séð hann gera. Seven Pounds er annar fínn frammistaða. Rosario Dawson er traustur flytjandi, sem sýnir sérkennilegan, frekar hressan karakter þrátt fyrir endanlegan hjartasjúkdóm. Fegurð er í auga áhorfandans og með Rosario, ef þér finnst hún ekki glæsileg, ættirðu að hugsa um að skipta um augun. Það var gaman að sjá Woody Harrelson aftur á skjánum. Ég hef ekki séð hann mikið undanfarið, en það gæti bara verið ég. Woody hafði ekki mikinn skjátíma, en hann seldi glaðværa, píanóleikandi, blinda persónu sína fyrir allt sem það var þess virði. Frábært. Lítið af rannsóknum á kassamarlyttunni segir mér að eitur hennar sé hjartaeitur, taugaeitur og húðdrep. Ég myndi halda að þetta geri hana að vafasamt vali fyrir bæði gæludýr og söguþráð. Á heildina litið verð ég að mæla með þessari mynd ekki fyrir söguþráðinn, heldur fyrir mjög góða frammistöðu, og fyrir þá staðreynd að hún hefur tilhneigingu til að kalla fram nokkrar af þeim hörmulegu tilfinningum sem við reynum almennt að forðast.