Þessi saga um að yfirstéttin fái yfirhöndina og veltir sér upp úr hástéttareymd sinni er eins og mið-somersk samtímaútgáfa af gamalli Joan Crawford mynd þar sem hún þjáðist af mink. Hér hegðar fólk sér skelfilega siðmenntað í mótlæti. Heilbrigður lögfræðingur í London, (Tom Wilkinson), kemst að því að eiginkona hans á ekki aðeins í ástarsambandi við heiðursmanninn á staðnum heldur hefur hún einnig myrt eiginmann húsvarðar þeirra í slysi. Hann kastar upp, en að öðru leyti hnígur stífur efri vör hans varla. Skrifað og leikstýrt af Julian Fellowes, sem hlaut Óskarsverðlaun fyrir að skrifa "Gosford Park", (þetta er frumraun hans í leikstjórn), úr skáldsögu eftir Nigel Balchin. kómískt þó ég sé ekki viss um hversu mikið af gamanleiknum er ætlað. Þetta er eins og afturhvarf til breskra kvikmynda á fjórða áratugnum þar sem persónur hegðuðu sér allar eins og persónur í bókum eða leikritum frekar en eins og fólk gæti í raunveruleikanum. Hins vegar er það ekki alslæmt. Wilkinson er frábær, jafnvel þótt þú trúir aldrei á hann sem manneskju á meðan Emily Watson, (hinn framhjáhaldskona) og Rupert Everett, (hið mjög siðlausa háklassa tígli), eru báðir mjög góðir í að hylja sprungurnar í efninu. Kvikmyndataka Tony Pierce-Roberts tryggir að sama hversu hart hún er á eyranu þá er hún alltaf góð fyrir augað.