Ég veit ekki mikið um kvikmyndagerð, en góðar kvikmyndir verða að segja einhverja sögu...persónurnar þínar verða að byrja og ljúka ferð sinni. Í Last Exit to Brooklyn mega þeir það, en það er ekki á neinn fullnægjandi hátt, og ég er ekki að meina hamingjusaman endi, bara HVAÐAN enda. söguþræðir á hreyfingu. Flestar taka þátt í einhverjum óviðkunnanlegustu persónum sem nokkru sinni hafa gengið yfir kvikmyndatjald. En Last Exit to Brooklyn nær ekki að leiða þessar sögur að neinni niðurstöðu...það lætur sumar þeirra hanga án enda, eða sprengja út í einhverja undarlega heiðhvolf fyrir "listrænan" endi. Sorgleg transvestítapersóna (mikilvæg persóna í myndinni), verður fyrir bíl og drepin. Og það er það fyrir hann í myndinni....hann er farinn fyrir fullt og allt, þurrkaður úr minni allra..engin viðbrögð frá vinum hans, óvinum, elskendum....ekkert.Í öðrum þræði er heimskulega, hugmyndalausa og leynilega hommaverkfallið leiðtogi, eftir að hafa verið hafnað vegna vinnu, verður samkynhneigður elskhugi hans, og kemst að því af þrjótunum í hverfinu, trampað af þrjótunum. Lokaatriði barsmíðanna sýnir götur Brooklyn og götuljósin eru mjög, mjög lík þeim sem eru í útrýmingarbúðum nasista...og atriðið dregst áfram og áfram og áfram...og myndavélin sveiflast niður að líkama verkalýðsleiðtoginn, og hann hefur verið krossfestur.....ppppuuuulllleeeeeez. Og auðvitað er það það fyrir hann líka....heilaeyðing.....farin. Niðurstaða....sama hvað gagnrýnendur sögðu upphaflega árið 1989 um þessa mynd....þessi mynd er niðurdrepandi stykki af seyru. Forðastu það. Og ef þú ert ekki varaður við, þá á það virkilega skilið NC-17 einkunn fyrir gríðarlegt magn af líkamlegri, tilfinningalegri og kynferðislegri grimmd... ekki einu sinni láta unglingana horfa á.