Ég horfði á Pie-lette í gærkvöldi og orðið sem kemur upp í hugann er „frumlegt“. Það er orð sem ekki er mikið notað í sjónvarpi þar sem þeir hafa allir tilhneigingu til að afrita hvað sem hitt netið er að gera og þú endar með sjö nætur af glæpaþáttum, ófyndnar gamanmyndum og raunveruleikabrölti. Það fyrsta sem sló mig eins og múrsteinn var viðveru Jim Dale. Þeir sem ekki kannast við bresku "Carry On ..." seríuna eða þeir sem hafa ekki hlustað á Harry Potter bók, kannast kannski ekki við Dale. Ég er ekki viss um hvort nærvera hans sem sögumanns bætir við eða trufli athyglina. Ég verð að stilla meira, en það gefur þættinum "Harry Potter" stemningu. Kannski er það gott. Lee Pace (Infamous, The White Countess) hefur gjöf. Það útskýrir aldrei hvar hann fékk það, en hann getur endurheimt einhvern frá dauðum í eina mínútu. Hann gengur í lið með Chi McBride ("Boston Public," Roll Bounce) til að leysa morð með því að nota þennan hæfileika. Allt er fínt og fyndið þangað til hann rekst á æskuást, Önnu Friel (Goal! The Dream Begins, Timeline) og hlutirnir flækjast virkilega. Hann getur ekki sent hana til baka og hann má aldrei snerta hana. Strákur, myndi það gera samband erfitt. Ég mun stilla mig til að sjá hvert þessi sería fer í von um að hún haldi áfram að skemmta.