Þessi glæpatryllir er eins og film noir, þó að hún breytir samhenginu frá eftirstríðinu yfir í kalda stríðið og hefur eitthvað tiltölulega almennilegt að segja um mannkynið. Í "Pickup on South Street" eru lögreglumenn góðir krakkar, glæpamenn eru ósviknir krakkar og einu óvinirnir eru "The Commies", sem að lokum eru aðgreindir frá góðu krökkunum að því leyti að þeir eru tilfinningalega persónulegir, knúnir áfram af raunverulegri umhyggju fyrir eigin virði, eins og sýnt er í sífelldum nærmyndum sem snerta myndina. Þessi mynd snýst um persónur. Persónuleikar þessarar myndar eru frekar einstakir og ítarlegir: Slepptu vasanum sem er fær um að stara niður hvaða hættu sem er, og stundum á meðan hann fer í gegnum persónulegar eigur sínar; Moe uppljóstrarinn sem er bara að reyna að safna fyrir stórkostlegri jarðarför, en tekst að fanga hjörtu og virðingu næstum allra hinna persónanna (og áhorfenda); Candy, illa nefnda saklausa stúlkan sem heldur að hún vinni ríkisstarfi og skilur ekki til hlítar samsærið sem hún á í hlut; og Joey, fyrrverandi kærastinn vondi Commie baddie sem er að reyna að fela allt fyrir öllum og, kaldhæðnislega, er verst manneskja í að gera það. Hentu inn fullt af mjög litríkum aukapersónum (eins og gaurinn með prjónana og lögreglumennina) og "Pickup on South Street" dekrar við þig með prýði persónuleika þegar þeir elta uppi dularfulla og óvart stolna örfilmurammana.--PolarisDiB