Ég tók eftir því að „Fire“ var í kapal um kvöldið og ég byrjaði að horfa á hana því ég gat ekki munað neitt sérstaklega um hana nema ég man að hún var hræðileg mynd þegar ég sá hana '85. Tuttugu árum síðar er myndin enn hræðileg. Auk hljóðgervilsins var saxófónn mest misnotaða hljóðfæri popptónlistar á níunda áratugnum, eins og sést í titillaginu. Að heyra þetta lag aftur fékk mig til að vilja stinga skrúfjárn í eyrun til að binda enda á hljóðræna eymdina sem þeim var beitt. Og til að bæta þessa tónlistarárás, spilaði persóna Rob Lowe á saxófón, og það var eitt atriði þar sem hann spilaði sóló sem hélt áfram og áfram eins og hann væri Charlie Parker, aðeins skínandi tónn hans og leikur minnti meira á apa sem lék í kazoo. Allar persónurnar voru ákaflega óaðlaðandi, þó ég verð að segja að þær hafi staðið sig frábærlega í að leika jafn óaðlaðandi leikara til að túlka þær. Reyndar fannst mér Mare Winningham aðlaðandi og ég vorkenndi persónunni hennar fyrst vegna þess að hún klæddist fyndnum nærbuxum, en svo undir lok myndarinnar ákveður hún að stunda kynlíf með persónu Rob Lowe sem væri líklega kosinn líklegastur til að flytja fjölbreytni. kynsjúkdóma ef kosið yrði um slíkt.