GONE IN 60 SECONDS / (2000) *** (af fjórum) "Gone in 60 Seconds" er kraftmikil, slétt, stílhrein hasarmynd með háoktans stjörnuafli og fullt af frábærum útlitsbílum. Ef þú ert áhorfandi sem hefur áhuga á bílum er þessi framleiðsla eftir framleiðandann Jerry Bruckheimer ("Con Air," "The Rock") þess virði að skoða bara til að gleðja augun á gljáandi farartækjunum. Þótt myndin leyni frá sér veikleikalykt á mörgum sviðum, gerir nákvæm tilfinning hennar fyrir hasar og spennu hana að hæfilega vel heppnaðri sumarspennuferð. Í myndinni er Giovanni Ribisi ("The Mod Squad") í aðalhlutverki sem ungur glæpamaður að nafni Kip Raines, sem, þegar myndin opnar, tekst ekki að afhenda hinum öfluga glæpamanni Raymond Calitri (Christopher Eccleston) langan lista af dýrum bílum. Þegar lífi Kip er ógnað vegna slíks, er eldri bróðir hans, Randall "Memphis" Raines (Nicolas Cage), kominn á eftirlaun en hæfileikaríkur bílaþjófur, kallaður til að klára verkefni í skiptum fyrir að bróður hans lifi af: stál fimmtíu bíla sem tilgreindir eru af módel, litur, árgerð og framleiðsla aðeins fjóra daga. Memphis greiðir fyrstu þrjá dagana til að ráða lið ræningja til að hjálpa honum að ná ráninu af. Í áhöfninni eru Sara "Sway" Wayland (Angelina Jolie), kynþokkafullur en þó grófur bílasvindlari sem þekkir Memphis í gegnum fyrri viðskipti, náungi að nafni Mirror Man (T.J. Cross), hinn aldna og viti Otto Halliwell (Robert DuVall), sem og Tumbler (Scott Caan), Atley Jackson (Will Patton), Toby (William Lee Scott) og Donny Atricky (Chi McBrde). Það sem stuðlar að drifkrafti og spennu myndarinnar er undirþráður þar sem tveir lögreglulögreglumenn, Roland Castlebeck (Delroy Lindo) og Drycoff (Timothy Olyphant), grunar af fyrri reynslu að Memphis og áhöfn hans hafi ekki gott af sér og fylgist sérstaklega vel með. þeim. Það er ekki mikill tími fyrir persónuþróun hér; áhorfendur kynnast þessu fólki þrátt fyrir hrikalega lífsstíl þeirra og taka sér harða persónuleika í gegnum kvikmyndirnar harðkjarna, stílhreint andrúmsloft. Til að gera myndina enn verra, tekst samtölin ekki að skilgreina persónurnar með grófum menningartóni. Ég er ekki að fullyrða að ég telji blótsyrði og dónaskap nauðsynlega til að spennusögur geti blómstrað; Ég heiðra í raun ákvörðun leikstjórans um að halda uppi grófu orðalagi í kvikmynd sem hefði áreynslulaust getað fengið R-einkunn. Hins vegar trúi ég á kvikmynd eins og „Farinn á 60 sekúndum,“ til að þróa sterka uppljómun persónunnar, samræður þurfa að vera trúverðugar og ekta. Þrátt fyrir vandamál eru persónurnar áhrifaríkar vegna þess að þeir eru í hæsta gæðaflokki, fullkomlega ábyrgir flytjendur. Melódramatísk frammistaða Nicolas Cage er ákafur og sannfærandi. Skelfilegt útlit Angelinu Jolie á alveg við hér. Delroy Lindo er dásamlega traustur og trúverðugur. Giovanni Ribisi, Scott Caan, Robert Duvall, Will Patton og Christopher Eccleston fara með sannfærandi aukahlutverk. Myndin inniheldur staðlaða uppbyggingu, með fullnægjandi fyrsta þætti sem útskýrir stíl sögunnar og hvatir persónunnar, setur upp hröðu stef í hasar, en skortir dýpt og sterka persónukynningu. Í öðrum þætti lendum við í nokkrum vandamálum til viðbótar: Sagan eyðir tíma á stórum hluta þessa þáttar, byggist aldrei upp fyrir þriðja þátt. Þó að miðja myndarinnar taki mikinn tíma og kynlífssena gefur traustan miðja söguþráð, gerist ekki mikið. Þriðji þáttur er nokkurn veginn hreint adrenalínhlaup sem inniheldur trylltan vegg-til-vegg spennu og eina ákafasta bílaeltingasögu sem tekin hefur verið upp. Hljóðrásin í "Gone in 60 Seconds" leggur mikið af mörkum til hvetjandi hasarsenanna. Það eru atriði eins og bílaeltingarnar sem fá þessa mynd til að virka þrátt fyrir ýmsa eyðileggjandi galla. Dominic Sena, en ferill hans hefur að mestu falist í að leikstýra auglýsingum, hefur aðlaðandi stíl og afgerandi viðhorf í "Gone in 60 Seconds" sem mun veita áhorfendum tveggja klukkustunda læti, spennu og spennuen ekki mikið meira.