Jæja, jæja....Roeg snerti smá taug þarna, er það ekki? Hann var snillingur á meðan hann var að flokka hinar ýmsu persónur sínar í geðrof í nokkra áratugi, en um leið og hann hefur slæman smekk til að gefa í skyn að endurlausn (eða jafnvel góð ráð) gæti fundist í gömlu, slæmu kaþólsku kirkjunni. , Hópurinn sem er hippari en þú verður aukalega grimmur. Það sem verra er, persóna Theresa Russell - sem stendur frammi fyrir reynslu sem ekkert í yfirlýsta skynsemishyggju hennar hefur skýringu á, er óviljug neydd til að takast á við þá reynslu á annað borð - andlega. Þú veist, ríki hinna fáfróðu og hjátrúarfullu, þess konar hlutur sem kvikmyndaleikarar listahússins eiga að vera fyrir ofan. Ó, hryllingurinn... Svo finnst henni hjónaband sitt - hugmyndin um að það gæti verið einstaklega mikilvæg skuldbinding - staðfest af því sem virðist óþægilega eins og guðleg afskipti. Fólk sem finnst þessi hugmynd fyrst og fremst móðgandi gæti ef til vill spurt sjálft sig hvers vegna það hoppar ósjálfrátt í árásarham þegar skorað er á það að taka alvarlega hugmyndina um andlega vídd í lífi sínu. En þeir gera það líklega ekki. Jú, þessi mynd á við nokkur vandamál að etja, einkum brjálæðislegt hamarverk Talia Shire sem ofmetnaðar nunnan, búningur í 1950-stíl og allt það. Og samræðan milli Marie Davenport og unga prestsins í síðustu senu þeirra er beint úr Spellbound School of Glib Interpretations (þó kvikmynd Hitchcocks hafi sloppið við svipaðar ákærur vegna þess að uppspretta viskunnar hafði óaðfinnanlega veraldlegan persónuskilríki sem Freudískur sálfræðingur). En því miður virðist Nicolas Roeg hafa lent í jafnmiklum gagnrýni fyrir að spyrja spurningarinnar og möguleg svör sem þessi mynd gefur.