Sennilega uppáhaldsmyndin mín allra tíma, saga um óeigingirni, fórnfýsi og hollustu við göfugt málefni, en hún er ekki prédikandi eða leiðinleg. Það verður bara aldrei gamalt, þrátt fyrir að ég hafi séð það 15 sinnum eða oftar á síðustu 25 árum. Frammistaða Paul Lukas fær tár í augun og Bette Davis, í einu af sínum örfáu raunverulegu samúðarhlutverkum, er unun. Krakkarnir eru, eins og amma segir, meira eins og "uppklæddir dvergar" en börn, en það gerir þá bara skemmtilegra að horfa á. Og hægur vakning móðurinnar fyrir því sem er að gerast í heiminum og undir hennar eigin þaki er trúverðugt og óvænt. Ef ég væri með tugi þumla þá væru þeir allir „upp“ fyrir þessa mynd.