"Sandra, the Making of a Woman" er áberandi meðal arðránsmynda og er það af tveimur ástæðum: (1) frábær en samt áreynslulaus frammistaða Monicu Gayle og (2) sú staðreynd að Gary Graver var við stjórnvölinn. verkefnisins. Þessir tveir hæfileikar, sem báðir eru talsvert vanmetnir, gera "Sandra" að mynd sem ætti að sjá. Annar lykilþáttur í velgengni myndarinnar er raunsæi hennar -- það er ekkert falsað eða "Hollywood" við þessa kvikmynd sem gerist í Kaliforníu . Það er sannarlega sneið af lífinu. Hógværa húsið sem Sandra býr í í upphafi myndarinnar, einföldu kjólarnir sem persónan klæðist, atriðið þar sem Sandra vaknar á morgnana við að sjá Uschi Digart skoppandi við útidyrnar hennar og Sandra situr í sófanum án þess að gera. upp, á meðan Digart reynir að selja henni snyrtivörur, lítur út eins og hún sé nývaknuð (en engu að síður falleg), tekur hin meinlausa skrýtinna Sandra upp sem finnst gaman að elska hana á meðan hann er í brjóstahaldara, eins herbergja íbúðina inn í sem Sandra hreyfir við --allir þessir þættir myndarinnar virðast algjörlega raunverulegir og sem slíkur dregst áhorfandinn inn í litla heim Söndru frá upphafi og fær strax áhuga á henni og vill að hún nái árangri. Sandra gerir líka mál sitt fyrir frjálsa ást með mælsku og reisn og hún kemur út með miklum klassa. Þessi mynd hefði auðveldlega getað mistekist í minna hæfum höndum og hefði getað farið í hvaða venjulegu kynlífsstefnu sem er, en Garver/ Gale-liðið sér til þess að "Sandra" sé ekki bara gerð konu heldur frábær kvikmynd.