Þetta er ein af þessum stjörnufylltu grínmyndum sem gætu a) verið hysterísk eða b) óskað þess að þú hefðir farið til tannlæknis til að láta draga allar tennurnar í staðinn. Því miður er One Night at McCool's klassískt "b."Goldie Hawn sagði nýlega um "Town and Country" að það væri mikið vandamál í Hollywood að þeir byrja á því að ráða leikarana og setja saman samning áður en handrit er lokið. Þú verður að gera þér grein fyrir því að þeir fóru ekki bara inn í þessa mynd án fullkomins handrits, þeir mögluðu hana líka daglega. Kannski þurfum við að senda kort og bréf til yfirmanna allra stúdíóanna sem segja: "Þetta er handritið, heimskur." Þetta er líka ein af þessum myndum þar sem þú finnur fyrir því að þú vorkennir leikurunum mest alla leiðina. Þeir eru að reyna að láta allt þetta virðast hysterískt, en þeir vita að flestu fylgir ekki magahlátur heldur krikkethljóðin sem þú heyrir inni í þögla leikhúsinu. Er þetta óvægin hörmung ? Ekki alveg. Það eru nokkur bros á leiðinni, aðallega vegna viðleitni leikaranna. Ég hefði líklega farið út úr leikhúsinu og hugsað: "Eh, það var allt í lagi." Svo hvers vegna óneitanlega fjandsamlega tónninn í umsögn minni? Endirinn. Ef, eins og það hefur verið tekið fram, er restin af myndinni bara allt uppsetning fyrir endirinn, þá missir hún stórkostlega. Ég vildi virkilega að ég gæti talað sérstaklega um það, en ég hata fólk sem gefur of mikið eftir (jafnvel í viðvörun). Það er nóg að segja að um leið og þú sérð John Goodman á bak við beygðan Paul Reiser (ekkert gefið hér. Það er í stiklu), farðu í helvítis leikhúsið og farðu út og hugsaðu: "Eh. Þetta var allt í lagi. " Það sem eftir er af myndinni er þröngsýnt og skapandi gjaldþrota. Og þú verður agndofa yfir því að það skuli vera fólk sem hlær að þessu rugli. Ef þú elskaðir "There's Something About Mary" eða "Meet The Parents" (báðar FRÁBÆR myndir), þá nenntu ekki að sjá þessa mynd. Farðu og láttu sjá um tennurnar í staðinn.