Ég fíla venjulega þessar asnalegu/ekki heilavirkni kvikmyndir, en þetta var bara of heimskulegt. Það voru allt of margar klisjur og söguþráðurinn meikaði eiginlega ekki mikið. Það var mikið af lausum endum og endirinn var einstaklega lélegur og snöggur. Við fengum ekki einu sinni að sjá hvort stóra aðalskipulagið virkaði. Við fengum aðeins að sjá aðalpersónuna gráta yfir látnum sínum lengra, prófessorinn (sem dó vegna heimsku (sjá hér að neðan)). Eitt atriði pirraði mig sérstaklega. Af hverju var prófessorinn aðeins með um 5 mínútur af súrefni í ílátinu sínu þegar hann fór að hnekkja stíflunni handvirkt? Og ef þeir voru bara með súrefnisílát sem innihéldu 5 mínútur af súrefni, hvers vegna kom hann þá ekki með tvö eða þrjú af þeim? Þá hefði hann lifað af, það var helvíti heimskulegt. Myndin er frekar full af svona heimskulegum hlutum. Ég get alls ekki mælt með því.