Ég sá Jake Gyllenhaal fyrst í Jarhead (2005) fyrir stuttu síðan og síðan þá hef ég horft á allar myndirnar hans sem koma á radarskjáinn minn. Eins og Clive Owen hefur hann styrk (og hann líkist jafnvel Owen nokkuð) sem bara streymir af skjánum. Ég er viss um að ef hann lendir í einhverjum kjötmiklum hlutverkum mun hann fá Óskarsverðlaun einn daginn...Það er alls ekki til að hallmæla þessari mynd. Þetta er fín saga, með mjög trúuðu fólki (ja, hún er byggð á fyrstu tíð höfundar). hláturmildi með rakettur), frábær leikarahópur Chris Cooper er alltaf góður, og Laura Dern er alltaf á vaktlistanum mínum með viðeigandi blöndu af húmor, patos, spennu...og frábæru hljóðrásinni með svo mörgum rokk n ról gömlum En þessi mynd hafði mjög sérstaka þýðingu fyrir mig: árið 1957 var ég á sama aldri og Homer Hickham; eins og hann, leit ég upp til næturstjörnunnar til að horfa á Spútnik þar sem hann rann yfir myrkrið; eins og Hómer líka, gerði ég tilraunir með eldflaugar í bakgarðinum mínum og notaði jafnvel nákvæmlega sömu efni fyrir eldsneyti; og eins og Hómer, þá lenti ég líka í því að flestar tilraunir mínar enduðu í sprengihættu! Hvað það var gaman...ég náði samt ekki miklum (myndrænum og líkamlegum) hæðum hans. En það er það sem þú kemst að þegar þú sérð þessa mynd. Vissulega er þetta grunnfjölskyldumynd, en þetta er deyjandi kyn þessa dagana, að því er virðist. Gefðu þér tíma til að sjá það, með börnunum: þið munuð öll hlæja mikið.