Allar kvikmyndir sem bjóða Bonnie Hunt, Sarah Silverman og Amy Sedaris í aukahlutverkum verða að vera vel þess virði að horfa á, og grínisti leikarinn Jeff Garlin notfærir sér þá frábæru hæfileika sem hann fékk fyrir frumraun sína í leikstjórn árið 2007, sorglega gamanmynd um of þungan. maður sem upplifir sig ekki í takt við heiminn í kringum sig. Þekktur sem Jeff stjóri Larry David í "Curb Your Enthusiasm", leikur Garlin James, 39 ára Chicago leikara sem er enn í erfiðleikum og býr enn hjá móður sinni sem er ekkju. Sjálfsálit hans er svo lágt að hann getur ekki kynnst konum, en það er kómískt hvernig hann lítur á stöðu sína sem einhleyp sem gerir það að verkum að vandamál hans felur í sér. Ef söguþráðurinn hljómar svolítið kunnuglega, þá er það vegna þess að myndin er að hluta til virðing fyrir Ernest Borgnine klassíkinni "Marty", frá 1955, um einmana Bronx slátrara sem býr með afskiptasamri móður sinni. Reyndar notar Garlin "Marty" sem leikritið sem James er örvæntingarfullur að gera þar sem hann er svo samúðarfullur við aðstæður persónunnar. Það er náttúrulega ástarsaga í þessari nýju árþúsundarútgáfu og Silverman leikur Beth, sem er óviðeigandi. , kynferðislega ákafur ísbúðaþjónn sem fer með hann í nærfatakaupaferð. Besta atriðið þeirra saman er í uppáhalds sjoppunni hans þar sem þeir impra á mismunandi persónum í mismunandi göngum. Hunt leikur einmana grunnskólakennara sem deilir ástríðu með James fyrir djasstónlistarmanninum Ben Webster. Þau hittast fyrir tilviljun í plötubúð og svo aftur á starfsdegi í skólanum hennar þar sem hann afhjúpar kynferðislegar taugafrumur sínar á fyndinn hátt fyrir framan kennslustofu fyrstu bekkinga, þar á meðal Penelope, dóttur besta vinar síns Luca (leikin af Dakota Fanning sem er lík. Elle litla). Í innbyggðri mynd og lítur nokkuð út eins og Jerri Blank, leikur Sedaris ráðgjafa skólans sem talar við James eftir óviðeigandi einleik hans. David Pasquesi leikur Luca, elliheimilisstjóra, og atriði hans með Garlin eiga auðvelt með að trúa vináttu þeirra. Nánast að stela myndinni er karakterleikkonan Mina Kolb, sem leikur pirraða móður James af hlátri og hjarta. Það eru líka óvæntar myndir frá unglingagoðinu Aaron Carter og Ginu Gershon (ekki spyrja en uppsetningin er fyndin), líka eins skarpt leiknir hlutir af leikstjóranum Paul Mazursky (sem snáðalegur leikstjóri sýningar af hreinskilni myndavél, "Smear Job"), Tim Kazurinsky (sem grunlaus fórnarlamb þess þáttar) og Dan Castellaneta (sem harðsvíruð sjoppu eigandi). Með grátbroslegu köstum sínum af óöryggi og sjálfsfyrirlitningu, líkjast kómískri næmni Garlins við Albert Brooks, og frjálslegur samræða eins og hún gerist best minnir mig á „Modern Romance“ og „Defending Your Life“. Eina viðvarandi vandamálið sem ég átti við myndina er að hraða þegar sum atriði drógust lengur út en nauðsynlegt var. Vandamálið er meira áberandi í fyrri hálfleik þegar Garlin er að reyna að koma á réttu tempói og skortur á alvöru átökum eykur á slenið. Burtséð frá því, það sem hann gerir vel er að fanga þá nagandi örvæntingartilfinningu sem maður finnur við opinberunina um að lífið er ekki eins og það á að vera, að mikilvægur annar gæti verið utan seilingar og að stöðugt mataræði af ruslfæði sem borðað er á bílhlíf er það eina sem er öruggt þegar kemur að ánægju.