Ég var snemma dreginn inn í þessa mynd, mér til mikillar undrunar, því ég hafði alls ekki ætlað mér að horfa á hana. Nú vildi ég að ég hefði ekki gert það. Spennan byrjar vel, með högg-og-hlaupinu sem leiðir til dauða og spurningin um hvort sekur persónan muni játa, eða komast að því, eða (gerlegt núna, þó nei-nei í gamla daga kvikmyndagerðar ) komast upp með það. Söguþráðurinn hefur verið gerður áður - það sem söguþráðurinn hefur ekki gert - en spennan sem felst í honum, með viðbótarflækjum og hvatningu sem stafar af ólöglegu ástarsambandinu, gerir fyrri hálfleikinn hrífandi. Síðan yfirgefur myndin hittinginn til að fara í þokukennda útsetningu á tveimur óendurgoldnum, þjáðum ástum. Lögin tvö af söguþræðinum--högg-og-hlaupa og ástæðulaus ást--bara hafa ekki nóg með hvort annað að gera, og að þeir innihalda sömu persónurnar bindur þær ekki nógu mikið til að réttlæta brotthvarf frá upprunalegu sögunni. línu. Handritshöfundurinn hefði átt að velja eina söguþráðinn eða annan. Í lok myndarinnar, í miðri annarri jarðarför myndarinnar, fann ég sjálfan mig að hugsa: "Nú, hvað hefur eitthvað af þessu að gera með hitt-og-hlaupið?" Kvikmyndaframleiðendum kann að finnast svarið augljóst, en ég held að myndin hafi verið plottuð og útfærð flókið.