Önnur færsla í Pacino-As-Mentor undirtegundinni. Þú þekkir æfinguna: ungur heitur skoti með húbristískan galla (í þessu tilfelli, Matthew McConaughey, sem reynir að hrökkva í gang flöggunarferil með því að festa sig í yfirhafnir Pacino - hey, það virkaði fyrir Keanu og Colin, ekki satt?) eftir glæsilega og skemmtilega spillta föðurmynd (Pacino, natch). Young Hotshot lærir af Father Figure allar hliðarnar á ábatasömum en niðurlægjandi ferli (að þessu sinni er það fötlun í fótbolta). Faðir Figure slær Young Hotshot með peningum og krókaleiðum og völdum, en við vitum öll að þetta decadent ástand er á árekstri með upplausn og örvæntingu. . . það er, þangað til Young Hotshot finnur siðferðilega miðju sína með því að hafna föðurmyndinni og öllu, eða næstum öllu, sem hann stendur fyrir. (Ljóst er að Stone's *Wall Street* setti nokkurn veginn grunnreglurnar fyrir Pacino-As-Mentor undirtegundina.) Okkur er líka ætlað að taka þessar síðari tíma Pacino myndir sem hliðstæðu við raunveruleikann. Aftur, þú veist æfinguna: Living-Legend leikari sýnir ótvíræða yfirburði sína samanborið við óæðri ungan leikara. Sá síðarnefndi kann að þola og glotta í gegnum ferlið, en hann verður að viðurkenna að hann mun ekki ná neinum af góðu línunum, og því síður að fá tækifæri til að tyggja stórt landslag fyrir upplausnina. Nú verður að segjast að það eru reyndar tvær góðar myndir í Pacino-As-Mentor kanónunni: *Scent of a Woman* og *Donnie Brasco*. Í fyrra tilvikinu var um eins manns sýningu að ræða, alla vega; í síðara tilvikinu hafði Pacino hitt jafningja sinn sem vettvangsþjófnað í persónu Johnny Depp. Hins vegar voru þessar tvær kvikmyndir alvarlegar, ekki aðeins æfing í sýningarbátum vegna sýningarbáta. Pacino hefur fullvissað sig um að yngri meðleikarar hans í myndunum síðan *Brasco* séu hvergi nærri eins sjarmerandi og Depp. Við the vegur, ekkert af þessu talar mjög vel um Living-Legend Actor. Eins og samtímamaður hans De Niro, hefur Pacino eytt síðustu 10 eða 15 árum í að hvíla sig á laurunum. *Two for the Money* er versta dæmið til þessa, jafnvel verra en *Devil's Advocate*, sem hafði að minnsta kosti þá kosti að sýna nakta Connie Nielsen og vera í tímaröð fyrir þessa mynd. Jæja, þetta er það sem gerist þegar þú ert krýndur konungur of snemma -- spurðu bara Marlon Brando. Í hreinskilni sagt, ég hef séð eina of margar Al Pacino myndir með sama söguþræði - og sömu yfirspilun frá stjörnunni - til að vera lengur góðgerðarstarfsemi. Sagði ég "ekkert af þessu talar vel"? Reyndar er það niðurlægjandi fyrir alla sem taka þátt, þar á meðal borgandi áhorfendur. Enginn ætlar að saka Matthew McConaughey um að vera leikari frá Shakespeare, en jafnvel hann á ekki skilið hlutverk annars fiðlu í þessari óþolandi gömlu sýningu, með þeim viðbættum vísbendingum að hann, McConaughey, muni aldrei standast stórmennskuna. Það er al. Ég hef ekki sóað plássi í upplýsingarnar um söguþráðinn. Ef þú vilt yfirlit veitir IMDb samantekt án vitleysu, þó ég held að ég hafi sett fram nokkuð yfirgripsmikla samantekt í upphafsgrein minni. Í rauninni hefur þú séð þessa mynd áður. Mörgum sinnum. Hið sérstaka umhverfi í *Two for the Money* er hinn svívirðilegi heimur (í raun undirheimum) íþróttafötlunar. Pacino rekur skrifstofu „veðmálaráðgjafa“ - það er milliliður á milli þín og veðbankans þíns - og er meira að segja með forgjafarþátt í kapalsjónvarpi, í samstarfi við nokkra af bestu strákunum hans. Eitt sem myndin fékk rétt fyrir sér var slenskur þáttur af þessu tagi. . . en eitt smáatriði sem þeir höfðu rangt fyrir sér var stöðug notkun orðanna „fjárhættuspil“ og „fjárhættuspil“. Ef þú hefur einhvern tíma séð ProLine eða aðra þætti af svipuðu tagi muntu ALDREI, ALDREI heyra Jim Feist og félaga hans segja orðið „fjárhættuspil“. Þeir biðja þig um að hringja í 1-900 númerið sitt til að fá valið þeirra. . . en ef þú værir frá, segjum, Mars, þá myndirðu ekki hafa hugmynd um hvað þú ættir að gera við þessi val. „Gamble“ er F-orðið í sjónvarpsþáttum með fötlun í íþróttum -- stranglega verboten. Fjárhættuspil er gegn lögum, þú veist.1 stjarna af 10.