"Quintet" er örugglega ekki mynd sem flestum myndi finnast skemmtileg eða jafnvel áhugaverð fyrir það mál. Það er engin sena, samræða, leiklist eða þróun söguþráðar sem myndi kveikja neista. Hinn ískaldur heimur er eitt, en ruglað plott er eitthvað sem þú þolir í raun ekki. Persónurnar eru ekki bara þrívíddar, þær eru ekki einu sinni einvíddar, það eru engar tilfinningar og ekkert vit í neinu sem gengur á. Það er heimur umlukinn ís, þar sem enginn vinnur neitt þýðingarmikið verk, nema að spila kvintett, og reglur leiksins eru aldrei gefið í skyn. Heimilin eru ekki upphituð, jafnvel þar er rafmagn, en hver og hvað framleiðir það? Það er viður, en það eru engin dýr, nema hundar, svo hvaðan koma föt, eða skór fyrir það mál, þar sem greinilega er enginn iðnaður, og allir eru klæddir eins og í Evrópu á 16. öld, sem er í skrítinni mótsögn við ekki svo framúrstefnulegt skálans bakgrunn. Öll myndin virðist vera föst í ímyndunarafli Altmans og hann nennti aldrei að deila hugmyndum sínum eða sýn sinni með áhorfendum. Auðn eða vonleysi hefur ekkert með skort á aðdráttarafl til þessarar myndar að gera, heimur "THX1138" eftir George Lucas er ekki bjartari staður og persónur eru ekki skemmtilegri, en sagan hefur sína leið. Í Quintet er engin augljós eða jafnvel vísbending leið og að mínu mati vekur það ekki einu sinni til umhugsunar um hugmyndina á bak við þetta allt saman, eins og til dæmis sambærileg mynd, "Zardoz" eftir John Boorman. Það er ekki einu sinni gert í einstökum stíl Altmans, svo það höfðar heldur ekki til aðdáenda hans, og ég er einn af þeim. Allt í allt dreymdi Robert Altman og hann vaknaði án þess að segja neinum hvað það þýddi, ekki einu sinni fyrir hann.