Í augnablikinu á sérhver unglingagamanleikur á hættu að vera töffari og augljós og sanngjarn, flestir þeirra. Það eru nokkrir sem hafa risið yfir venjulegu banalísku frumefnisins (Bring It On, Eurotrip) og þeir gefa mér von um að aðrir geti tekið þátt í þessum niðurdrepandi sjaldgæfa hópi unglingagamanmynda sem eru í raun fyndnar og ekki bara afsökun til að blikka brjóst einhverra stjarna eða vera farartæki fyrir suma - var aldrei eins og Tom Green.Enter Accepted, leikstýrt af John Cusack félaga Steve Pink og undir forystu hins viðkunnanlega Justin Long (snjalli nördakrakkinn í Galaxy Quest og nýlega sýndur í Apple tölvuauglýsingum) , um fullt af krökkum sem fá ekki inngöngu í háskóla og ákveða, eins og fram kemur í stiklu, að falsa krakka til að koma foreldrum sínum af bakinu. Þegar þeir ganga aðeins of langt með vefsíðuna og aðrir krakkar skrá sig á endanum eiga krakkarnir eftir að leysa nokkur vandamál. Allt í lagi, uppsetningin er augljóslega fráleit, en flestar gamanmyndir lifa eða deyja í framkvæmdinni, og hér, Samþykkt gengur nokkuð vel. Bartleby Gaines eftir Long (aðallega stytt í 'B') er í fylgd með nógu vel meinandi kómískum ásættanlegum vinum til að hjálpa honum að deila álaginu, en líklega er besta aukapersónan 'Dean' Lewis (eflaust nefndur sem virðing fyrir Dean Rodney Dangerfield. Martin), öðru nafni Ben frændi, Lewis Black, sem er skynsamlega takmarkaður við stutta spretti þar sem hann getur hraðað sér einstakt tegund af hrollvekjandi athugunarhúmor. Black er frábær hérna, hann segir krökkunum hreinskilnislega hvernig lífið er í raun og veru (lokalínan hans hlaðin sprengingum er hysterísk) og veitir foreldrunum hið fullorðna andlit á falsa háskólanum. En Long þarf að bera megnið af myndinni og hann gerir það. svo, í spaða; Það er auðvelt að þekkja Bartleby og við tökum til hans nánast strax. Fínt ívafi var frá persónu Columbus Short, Hands, íþróttamanni sem missir námsstyrkinn sinn vegna meiðsla og endar með því að verða í raun listadeild við falsa háskólann. Einnig er athyglisvert þar sem hin ofurgreinda og kaldhæðna litla systir Bartleby er Hannah Marks. Já, myndin finnst sums staðar kunnugleg; það er skuld hér, af öllum stöðum, til Revenge of the Nerds. Þeir sem allir aðrir hafna finna sér heimili hjá Bartleby og félögum hans, og auðvitað eru illmennin með sterabættu meistarakapphlaupi sem reka bræðralag (jæja, allt í lagi, frats eru vondir) og leitast við að niðurlægja og grafa skrítna fyrir gasp glæpinn að vera öðruvísi. En fyrir utan það, þá hefur Accepted gaman af efninu og spyr jafnvel nokkurra ágætis spurninga um væntingar til háskólakrakka og framhaldsnám. Ekki það að þetta sé heilabrot á nokkurn hátt, en Accepted er ekki bara enn ein hugalaus unglingagamanleikur (eða Owen Wilson farartæki). Þetta eru fyndnar, snjallar 90 mínútur sem, þó að það sé ekki mikil frávik frá tegund sinni, eru nógu gáfulegar og skapandi til að vera mjög skemmtilegar. Það er að minnsta kosti eitt augnablik af óspilltum ljóma í myndinni, þegar Bartleby kíkir í háskóla í nágrenninu tilraun til að safna hugmyndum að eigin skólanámskrá. Þegar hann sér að krakkarnir eru allir stressaðir í hinum skólanum (nokkrir neita einu sinni að tala við hann í kennslustundinni af ótta við að missa af einhverju), hristir hann höfuðið og hugsar að það hljóti að vera til betri leið. Þegar hann færist til að fara mætir honum straumur krakka sem fara í hina áttina, ein manneskja hreyfist á móti mannlegum fjöru, en í bakgrunni leika upphafslínur Eleanor Rigby. Kannski ófyrirséð ljómandi augnablik, en ljómi engu að síður.