Ekkert blóð, ekkert kynlíf (þó það streymir af ástríðu), engar tæknibrellur, heldur bara ein af þessum perlum sem rekst á kvikmyndaskjáinn þinn þegar þú ert ekki að horfa og grípur athygli þína. Frábær leikur, frábær leikmynd, frábær tónlist, fallegur söguþráður. Bara ef það væru margar fleiri kvikmyndir eins og þessi! Leikmyndirnar færa okkur í gegnum tímann og láta okkur líða eins og við værum þarna. Leiklistin virðist vera raunveruleg og lyftir okkur upp á vitundarstig "Nanny", sem enginn er glataður málstaður, allra síst íbúar hennar eigin „Halfway“ húss. Það besta af öllu er sönn saga af vanhæfum að læra að "passa inn". Ég var dálítið afbrýðisamur út í góðu stundirnar sem allir virtust eiga í myndinni! Gætum við öll eytt smá tíma í húsi Nanny?