Þessi atburður skilgreindi tímabil glímuskemmtunar sem ég tel að sé ekki jafnast á við í dag. Litríku persónurnar - í staðalímyndum sínum - færðu sýningunni ákveðinn sjarma sem síðan hefur verið nauðgað af samfélaginu og oflýst. Glíma var dálítið sakleysi þá. Krakki gæti horft á það án þess að horfa á þátt af Jerry Springer. Þegar ég lít til baka núna (ég var 5 ára á þeim tíma), þótt ég elskaði bæði Warrior og Hogan, held ég að ég hafi haft meira gaman af Warrior vegna dulspeki hans. Hogan var vörumerkjahetjan sem bjó yfir glæsilegri ímynd almennings. The Ultimate Warrior, aftur á móti, var grímuklæddur maður fárra orða - hetja utan sviðsljóssins fyrir aðra áhorfendur. Þessi samkeppni var svo spennandi sem krakki vegna þessarar tvíhyggju í mér sem varpaði því fram fyrir hvern og einn. bardagamaður. Ég átti pláss fyrir þau bæði. Vegna þess að það var líka blóðsúthelling í þessari löngu, þungu bardaga, var húfi mikill - að minnsta kosti fyrir mig sem barn. Á svipuðum nótum, vegna ósigurs Hogans, gerði þetta hann mannlegri - ég man að ég vorkenndi honum dálítið. Allar þessar tilfinningar í sápuóperu unga drengsins gerðu Wrestlemania VI svo frábæran tíma til að verða vitni að þessum leik.