Þann 11. september 2001 voru milljónir drepnar; en 2.819 mannslífum lauk á sérstaklega hræðilegan hátt. Þeir voru fórnarlamb flugvélarráns af öfgamönnum sem höfðu það eina hlutverk að eyðileggja byggingar, en það sem meira er, fólk. Í þessari mynd er farið ítarlega yfir fjórar manneskjur sem styttust í líf hans vegna þessa hörmulega atburðar og einn mann sem varð í molum vegna tjóns þeirra. Charlie Fineman (leikinn af Adam Sandler), fyrrverandi tannlæknir sem býr í New York. , missir eiginkonu sína og þrjú börn 11. september þar sem þau voru á leið til Los Angeles. Tilfinningalega útrýmt af atburðunum, missir hann að lokum samband við alla sem minna hann á fyrra líf hans; þar á meðal tengdaforeldrar hans og besti vinur hans (leikinn, í sömu röð, af Robert Klein, Melinda Dillon og Mike Bender). Hann fer í algjöra afneitun og gerir sitt besta til að gleyma fyrra lífi sínu. Þetta heldur áfram þar til hann rekst á gamla háskólavin sinn Alan Johnson (leikinn af Don Cheadle) sem Fineman virðist ekki muna eftir. Þeir tveir byrja að ná í taumana, en Fineman telur að Johnson hafi verið sendur af fólki úr sínu fyrra lífi til að sannfæra hann um að leita sér hjálpar. Hægt en örugglega endurheimtir Fineman traust sitt fyrir Johnson. Á meðan allt þetta er að gerast fer líf Alan Johnson á rangan hátt. Hann er sjálfur maður (tannlæknir) sem hjálpar til við að hefja tannlæknastofu. Einn daginn reynir sjúklingur hans að nafni Donna Remar (leikinn af Saffron Burrows) að gera ráðstafanir til hans og segir honum að hún myndi vilja stunda munnmök fyrir hann. Þetta kemur Dr. Johnson óvelkomið á óvart þar sem hann er giftur maður með tvö börn. Þegar hann er að koma heim úr vinnunni á tilteknum vinnudegi sér hann gamla vin sinn (Fineman) og reynir að flagga honum. Honum tekst ekki, en hann fær annað tækifæri og sannfærir Fineman um að fá sér kaffi með sér til að ná í hann, þrátt fyrir að Fineman viti ekki hver hann er. Eitt af því áhugaverðasta við þessa mynd er notkun hennar á tónlist sem mótíf. Ein af lífeðlisfræðilegum hækjum Fineman er tónlist, sérstaklega Springsteen og aðrir klassískir rokklistamenn. Þegar Fineman er beðinn um að opna sig um fortíð sína eða tala um hluti sem honum finnst óþægilegt setur hann á sig heyrnartólin og drekkir heiminn með tónlist sinni. Þegar myndinni var lokið fékk ég mig til að hugsa: hvernig myndi ég takast á við missi fjölskyldu minnar? Hvernig ætti ég að takast á við svona hörmulega atburði. Það er eitthvað sem við hugsum ekki of oft um. Við höldum alltaf að þeir verði þarna og við tökum þeim oft sem sjálfsögðum hlut, hvort sem við ætlum okkur það eða ekki. Við gerum okkur yfirleitt grein fyrir hversu mikilvæg þau eru þegar það er of seint; og svona högg getur eyðilagt einhvern líkamlega, tilfinningalega og lífeðlisfræðilega. Ég veit eiginlega ekki hvernig ég gæti tekist á við eitthvað svona. Myndi ég horfast í augu við vandamálið, takast á við og halda áfram með líf mitt eða myndi ég bara setja heyrnartólin á og loka heiminum?