Kvikmynd um Harlem Renaissance og einn höfund sérstaklega. Það stangast á við nútímasögu um ungan, homma, svartan listamann. Ef það hljómar óljóst er það vegna þess að myndin sjálf er það. Hún er vel leikstýrð, nokkuð vel skrifuð og (að mestu leyti) vel leikin. Einnig eru atriðin í fortíðinni tekin í stemmandi svarthvítu. Einnig er þetta ein af fáum myndum sem fjallar um samkynhneigða karlmenn sem víkja sér EKKI frá kynlífssenum (ekki svo skýrt og ekkert framan af). Samt hataði ég þetta aðallega. Myndin hlykkjast út um allt, er full af óviðkunnanlegum persónum (þar á meðal aðalsöguhetjunni) og (þetta er morðinginn) hreyfist á sniglahraða. Þrisvar sinnum íhugaði ég að yfirgefa leikhúsið vegna þess að mér leiddist svo gjörsamlega. En leikstjórinn VAR þarna svo ég var áfram. Eftirmæli hans sýna að þetta var kærleiksverk og tók 6 ár að ljúka. Ég vildi virkilega að ég gæti líkað við þetta meira (það eru MJÖG fáar myndir sem fjalla heiðarlega um homma svertingja) en ég get það ekki. Nema þú hafir mikinn áhuga á Harlem Renaissance þá er engin ástæða til að sjá þetta.