Ég verð eiginlega að vera ósammála guy-yardley-rees sem (hefði hann átt að horfa á alla myndina) hefði séð alveg töfrandi skoskt landslag (eitt af því besta sem hefur verið tekið í Skye) og fundið mynd með erfiðri byrjun koma saman í virkilega átakanleg heild. Þetta er ekki stórkostleg mynd. Frekar er þetta mynd sem hefur sterkan samfélagstilfinning. Ég get ekki sagt hversu mikið "staðlaðar" myndir leiðast mig - að ýta út sama fágaða dótinu aftur og aftur. Seachd virðist alls ekki vera um það. Hún virðist í raun vera að reyna að bjóða upp á eitthvað raunverulegra og vissulega gelískara en nokkur nýleg skosk kvikmynd. Allt í lagi, þannig að leiklistin er ekki í stórmynd í stílnum. Það er vegna þess að leikararnir eru að því er virðist alvöru fólk. Ég hélt reyndar að lykilhlutverk drengsins og afa hans væru virkilega sannfærandi - og stundum óvenju falleg. Seachd ber svo sannarlega aðra skoðun, þar sem það eru margir þræðir sem skýrast betur í seinna skiptið - sem raunverulega nærast inn í endirinn. Á heildina litið hefur sambland af tónlist og (stundum) töfrandi myndefni, auk samfélagslegrar nálgunar á leiklistina og óeðlilega uppbyggingu, breytt Seachd í alveg áberandi og eftirminnilega kvikmynd. Fleiri af þessum takk!