Ég held að höfundur þessarar myndar eigi miklu meiri viðurkenningar skilið en þeir hafa líklega nokkru sinni fengið. Þetta er auðvitað ekki Óskarsmynd, en að minnsta kosti fyrir mig hefur þessi mynd skilið eftir sig varanleg áhrif síðan ég sá hana fyrst árið 1984 (í leikhúsi). Ég held að þetta sé ekki (og vona að það sé ekki) spoiler, heldur: ímyndaðu þér að bregðast við hvötum þínum. Að gera fyrstu hugsunina sem kemur upp í hausinn á þér, segja fyrstu orðin á vörum þínum... Ekkert aðhald, engin meðvitund, ekkert sem hindrar þig í að segja eða gera hluti sem við, sem fullorðnir greindir, vitum að við ættum ekki að segja eða gera. Ef eitthvað er, þá klórar þessi filma aðeins yfirborðið - hún nær ekki eins langt og hún gæti náð. Á tímum þegar Hollywood virðist vera upptekin af því að endurgera eldri „klassík“ til að reyna að fá peninga í dag, væri ekki gaman að sjá þá endurgera eldri kvikmynd með hóflegri velgengni, í þeim tilgangi að taka hana á næsta stig? Aðeins lengra, eða jafnvel til að kanna hvað upprunalega áhöfnin gerði ekki, vildi eða gat ekki tekist á við fyrir 20 árum? Það er allavega mín skoðun. :o)