„Á skýrum degi geturðu séð að eilífu“ er ekkert annað en nýaldaruppfærsla á sögunni „Pygmalion“ / „My Fair Lady“: Prófessor reynir að breyta venjulegri stúlku í efri samfélagskonu. Í þetta skiptið reynir prófessorinn hins vegar að gera það í stað þess að nota tungumálakunnáttu með dáleiðslu og afturhvarfi frá fyrri ævi. Þú veist að söngleikur á í vandræðum þegar gagnrýnendur minnast stöðugt á leikmyndir og búninga áður en þeir nefna söguþráðinn og tónlistina. Lögin gleymast samstundis. (Ekkert „Komdu mér til kirkjunnar á réttum tíma“ hér, er ég hræddur um.) Og söguþráðurinn nær hvergi. Til að umorða Gertrude Stein, þá er ekkert "þar" hér. Persónurnar reika í gegnum söguna án þess að komast nokkurn tíma frá punkti A til punktar B. Prófessor Chabot fullyrðir nokkrum sinnum að hann muni komast að rótum vandræða Daisy, en hann virðist aldrei gera það. Öll þýðingarmikil átök eru forðast. Til dæmis kemur tími þegar háskóli Chabot krefst þess að hann annað hvort hætti rannsóknum sínum á endurholdgun eða segi af sér stöðu sinni. Nú eru átök! Ætlar hann að gefa upp feril sinn fyrir Daisy? Því miður! Ekkert kemur út úr þessari þróun. Senu eða tveimur síðar skiptir háskólinn um skoðun og segir Chabot að halda áfram með vinnu sína. Svo mikið um átök. Hæfileikarnir voru vissulega safnaðir fyrir þessa mynd: Leikstjóri Vincente Minnelli. Skrifað að hluta af Alan Jay Lerner. Leikarahópar Yves Montand, Bob Newhart og Jack Nicholson. Og, ó já, með Barabara Striesand í aðalhlutverki sem var næstum á toppi leiksins á þessum tímapunkti á ferlinum. En þetta fellur allt saman. Tilraun Lerners til að endurholdga mesta velgengni sína, "My Fair Lady", sem áður var nefnd, er eins dæmd til að mistakast og tilraun Daisy til að endurvekja mikilleika eigin fortíðar. Ef þú hefur gaman af söngleikjum í kvikmyndum, þá eru miklu betri kostir en þetta.