Þessi mynd er eins og allegóría fagnaðarerindisins. Það hefur svo beinan heiðarleika og sakleysi að þú getur ómögulega trúað því að það hafi verið gert eftir heimsstyrjöldina þegar Ítalía var eyðilögð og í rúst og fylltist af risastórum heimilislausum, fátækum íbúum. Það er minnisvarði um bestu eiginleika mannsandans, sem og um endalausar skapandi auðlindir þess lands innblásturs. Toto er persóna eins og "Idiot" eftir Doestoevisky, nútíma Kristur sem ratar í stórborg. Hann er gæska og hreinleiki styrktur af kærleika og gjörðir hans breyta fólki sem hann hittir, eins og kraftaverkadúfan. Sagan er sögð á eðlilegan hátt og einfaldan stíl, en samt gegnsýrð af töfrum sem er nánast fyrirboði súrrealískra fantasíu Fellini. Þetta er ein mest hvetjandi, upplífgandi kvikmynd sem gerð hefur verið.