eins og lesa má um í mörgum umsögnum hér er það kvikmynd sem þú elskar eða hatar - greinilega ekki svo mikið pláss fyrir skoðanir inn á milli. Ég fyrir mitt leyti held að það sé gott merki. Ég kunni alltaf að meta þessa mynd, þó að tegundin sé ekki minn dæmigerði stíll (ég horfði t.d. aldrei á Titanic og ætla ekki að gera það). Enski sjúklingurinn grípur til sín vegna þess að hún sýnir hvernig fólk getur verið öðruvísi þegar það er í framandi umhverfi öfugt. þegar þau eru 'heima' (Katherine), sýnir það hversu eyðileggjandi ást getur verið á hægan, sterkan og algjörlega sársaukafullan hátt, hún vekur upp vegna einstaklega ástríðufulls ástarsambands, sársauka þess/anna sem skilja eftir sig, hversu tilgangslaust maður getur fundið fyrir því að halda áfram. Myndatakan er bara töfrandi, svo ekki sé minnst á leik leikaranna. Hraðinn er hægur, en tímabær, og það réttlætir bókina, tímalínuna og dýpt/þroska persónanna. Að setja þetta á 110 mínútur (eins og sumir virðast benda til hér) myndi aflima marglaga myndarinnar. Fólk hefur tilhneigingu til að eiga í erfiðleikum með hraða kvikmynda... eins og það sé að flýta sér að komast í vinnuna.. hey - fáðu þér líf! ;-) njóttu...ég gef þessari mynd 4,5 af 5.