Ég get eiginlega ekki fordæmt myndina því hún virkar. Það er nóg af film noir þáttum til að líta á hana sem noir mynd, en ég held að hún sé bara í flokknum. Það er ekkert óheiðarlegt í þessu verki og þar mistakast noir þættirnir. Vissulega gæti sjúkdómurinn talist illgjarn, en ég á erfitt með að sjá það. Kvikmyndin bendir á dekkri hlið: Blackie gæti verið mansal, lögreglan í New Orleans er aðeins of fús til að handtaka blaðamann, plágudraugurinn hangir yfir öllu fólkinu í myndinni... en þeir eru í raun aðeins vísbendingar. Það er engin tilraun gerð til að efast um hvatir Reed, eins og einn með Marlowe eða Spade að gera, né er nein tilraun til að koma manneskju að Blackie, sem myndi gera hann enn fyrirlitlegri ef mansalið væri í raun og veru spilað. skortur á dýpt er það sem bregst myndinni á endanum. Sagan er þokkaleg, leikurinn góður, skrifin og leikstjórnin vel unnin... en það er ekkert sem gerir þetta að mynd sem þú ættir að fara aftur í aftur og aftur. Þess virði að horfa á það einu sinni, kannski tvisvar ef þú manst það ekki frá árum áður, og leggja svo frá þér.