Fido er krúttleg gamanmynd sem á skilið víðtækari viðurkenningu, sérstaklega miðað við almenna vitleysuna sem á að skemmta okkur þessa dagana. Eins og áður hefur verið bent á er þetta varla alvöru uppvakningamynd, heldur sæt ádeila sem notar ódauða til að benda á. fingrum. Þó að það séu endilega nokkrar blóðugar senur, þá er nánast engin illgresi og hvernig þessi mynd er sett fram (feel-good 50s stíl), get ég ekki ímyndað mér að neinn sé í raun og veru hræddur eða slökktur af Fido og félögum hans. er almennt góður, mér fannst Moss og Nelson standa upp úr. Húmorinn er ekki í andlitinu heldur frekar lágvær; það er mikil athygli á smáatriðum og ég tók mig brosandi góðlátlega í gegnum myndina. Þetta er vissulega ekkert meistaraverk í kvikmyndum, en reynir ekki að vera það - í staðinn tekst Currie að skila hjartahlýjandi svörtu gamanmynd.