Ég hef heyrt ógeðslega mikið um 'The English Patient' og ég ákvað að lokum að fá mér diskinn og komast að því um hvað allt böllið snerist. Það sem ég komst að var kvikmyndagleði og ætti, ég endurtek, „ætti“ alltaf að horfa á með opnum huga. Ef þú ert trúarlegur, siðferðilegur ákafur, þá er ég hræddur um að þetta sé ekki kvikmynd fyrir þig þar sem þú munt ekki sjá fegurð þessa kvikmyndameistaraverks þar sem þú munt halda áfram að tínast til siðferðislegra vandamála sem þessi mynd skapar. Eins og ég man rétt áður en ég horfði á þessa mynd las ég umsögnina á þessari síðu og var rækilega ógeðslegur við skoðanir þess einstaklings sem ég vitna í sagði „að söguhetjurnar ættu rækilega skilið það sem þær fengu“. Þegar kemur að siðferði er ég sammála honum en þetta er ekki leiðin til að tjá sig um mynd af þessari stórfenglegu mynd. Ég verð að viðurkenna að sjaldan hef ég séð jafn frábærlega smíðaða kvikmynd. Ég held áfram að heyra bakgrunnshljóðrásina í undirmeðvitundinni. Fyrst og fremst er þetta ástarsaga og já þetta er utanhjúskaparsamband (siðferðisfólk varist) en við skulum ekki halda áfram að einblína á það. Í staðinn skulum við einbeita okkur að því hvernig sagan var sögð. Þetta er blanda af endurlitum og nútíð. Hún gerist í seinni heimsstyrjöldinni og segir okkur söguna af eftirlifanda úr flugslysi (Greifi Almazhy leikinn af Ralph Fiennes) sem hjúkrunarkona (Juliet Binoche) sér um á stríðshrjáðri Ítalíu rétt fyrir upphaf enda (ósigur ásveldanna). Brunasjúklingurinn sár sársaukafullur hélt áfram að muna eftir hræðilegu ástarsambandi sem hann átti við enska konu Katherine (Kristin Scott Thomas) sem sýnd var í leifturmyndum frá Afríku fyrir stríð. Fortíð og nútíð fléttast svo lipurlega saman í sögunni að maður er eins konar fluttur inn í söguna og fær tilfinningu fyrir áhorfanda frá fyrstu hendi. Staðirnir í eyðimörkinni og á Ítalíu eru fallegir og persónurnar líka. Ég er rómantískur og skammast mín ekki fyrir að segja að ég hafi fengið tár eftir að því lauk. Horfðu á það með einhverjum sem þú elskar sannarlega. Myndin byrjar og endar á sama skoti af eyðimörkinni þar sem sandöldurnar snúast og sveigjast eins og kvenlíkami og það var hrífandi. Tilfinningin um missi og sorg var svo yfirþyrmandi miðlað af leikarunum að það fær mig til að velta fyrir mér hvers vegna guð! Af hverju eigum við stríð sem eyðileggur fegurð og það ófyrirgefanlegasta af öllu, eyðileggingu sakleysis. Engu að síður vann hún verðskuldað fjölda Óskarsverðlauna og ég mun fara að leita að öðrum verkum leikstjórans Anthony Minghella. Það vekur einhvern veginn aftur rómantíkina í David Lean tegund kvikmynda. Hún minnir mig næstum á 'Lawrence of Arabia' sem var einnig byggð á í eyðimörkinni. Gleðilegt útsýni gott fólk.