Flashdance er ein af þessum hræðilegu, heimskulegu myndum sem maður hefur virkilega gaman af, bara vegna þess að þær eru svo vitlausar. Ég horfði bara á það í sjónvarpinu og ég og vinur minn vorum hissa á því hversu dópið það var. Það er rétt að Don Simpson og hinir framleiðendurnir komu með hugmyndina um frekar ódýra, lágvaxna mynd með fullt af sveittum kroppum til að hjálpa til við að selja hljóðrás af (að vísu grípandi) popp, svo Flashdance er undarlegur brautryðjandi: fyrsta MTV kvikmynd. Adrian Lyne byrjaði í auglýsingum og það sýnir sig því Flashdance er nánast auglýsing fyrir sig. Þú hefur þegar ákveðið að horfa á hana en myndin hefur þessa undarlegu, skelfandi undirstraum, eins og hún sé hrædd um að þú gætir skipt um skoðun hvenær sem er. Það heldur áfram að selja þér sjálft sig aftur og aftur, alla leið í gegnum, með því að nota klóka klippingu í auglýsingastíl og gljáandi nærmyndir af brjóstum sem fjúka. Sagan er ofurþunn (satt að segja get ég ekki hugsað mér aðra mynd sem ég hef séð með minni söguþræði) og hún meikar aldrei mikið sens, en hún er mjög tilgerðarleg, reiknuð mynd, svo hún finnst samkvæm. Fólk segir að það sé dagsett en Flashdance var alltaf drasl. Áhorfendur snemma á níunda áratugnum vissu að þetta var bara cheesy T&A en það virkar á sinn kjánalega hátt. Það er rómantísk rómantík fyrir ungviði mannfjöldann og staflar af feitum, hrollvekjandi kvenlíkömum fyrir stefnumótin, allt stillt í dælandi diskótakt. Hvernig gat það mistekist? Það hjálpar að samræðan er tilgangslaus, svo þú getur nælt þér í popp án þess að missa af neinu stóru og ef svona hlutir eru ekki þinn tebolli geturðu alltaf hlegið að „túlkandi dansinum“ sem er til sýnis. Atriðið þar sem aðstandandi fyrir Jennifer Beals krampar/'dansar' á sviðinu fyrir framan sjónvarp með viftu í og ​​andlitið fullt af hvítum trúðaförðun hafði okkur í saumaskap. Ósvikin guilty pleasure.