Hin mikilvæga georgíska kvikmynd Georgi Danelia, Ne goryuy (1969) aka Don't Grieve er lauslega byggð á skáldsögu franska rithöfundarins Claude Tillier (1801-1844) "Mon oncle Benjamin" Skáldsagan gerist í sveitinni á 18. öld Frakkland. Franska byltingin mikla er enn framundan en sum af stormamerkjum hennar eru til staðar í samfélaginu. Benjamín, staðbundinn læknir er sál staðbundins samfélags, menntaður, vingjarnlegur, lýðræðislegur einstaklingur sem oft meðhöndlar fátæka ókeypis. Það gerir hann mjög vinsælan meðal heimamanna en hjálpar örugglega ekki með bankareikninginn hans. Hann er ástfanginn af fallegri Manette sem er líka brjáluð út í hann en faðir hennar fylgist grannt með honum sem kallaði dóttur sína „smá höfuðborg sína“ og er staðráðinn í að vernda meydóminn þangað til hjúskaparsamningurinn hefur verið undirritaður... Ég las bókina aldrei og af lýsingu hljómar hún eins og heillandi mjög frönsk skáldsaga en ég er heillaður af niðurstöðum þess að flytja persónurnar og suma söguþætti frá Frakklandi á 18. öld til byrjun 20. aldar Georgíu-Grusiya. Ég myndi halda að það væri Danelia sem fann upp allar litríku eftirminnilegu persónurnar sem líða svo vel heima í heimalandi sínu, Georgíu-Grusiya, landi langra og dásamlegra hefða, þar á meðal listina að búa til og drekka vín, sjaldgæfa tónlistarhæfileika sem allir Georgíumenn virðast búa yfir mjög einstökum húmor og háum heiðursreglum. Þegar við horfðum á myndina í gærkvöldi ásamt eiginmanni mínum sagði hann, frábært dæmi um myndlistarmynd og ég er svo sammála honum. Don't Grieve er fullkomin Art mynd, sjónrænt falleg, djúp en fyndin, stundum sorgleg og heimspekileg en aldrei á prédikandi hrokafullan hátt heldur bjartsýn, fagnar lífinu með allri sinni fegurð og sorg, full af áhuga, elskandi kaldhæðni og skilningi fyrir örlítið sérvitrir en mjög mannlegir karakterar. Það sem er mikilvægast, myndin er hlý og blíð, hún lítur ekki niður á áhorfendur sína eins og sumar Art-myndirnar gera. Þú þarft ekki að vera kvikmyndaáhugamaður til að elska hana, lifa með henni, brosa og andvarpa að henni, til að fylgja hinum góðhjartaða unga lækni Benjamín (fyrsta hlutverk í Danelia-mynd fræga söngvarans og leikarans Wachtang Kikabidze með sem Danelia myndi halda áfram að gera tvær myndir í viðbót, þar á meðal eina af mínum uppáhalds, Mimino) á ferð sinni um vegi og fjöll Georgíu. Eða að vera gestur í einstakri veislu þar sem vinir hans koma saman til að fagna lífi gamla læknisins Levan sem vildi vera gestur á eigin vegum, til að heyra hvað vinir hans hafa að segja um hann þegar hann deyr á meðan hann er enn á lífi, og hver fær að velja hvaða lit hann vill á kistu sína. Þegar ég horfði á myndina hélt ég að þetta væri einhverskonar kvikmynd sem Federico Fellini hefði kannski líkað við. Það kom mér alls ekki á óvart að finna greinina um Danelia þar sem hann nefnir Fellini leikstjórann sinn númer eitt. Ég komst líka að því að samkvæmt Danelia elskuðu hinir frægu sovésku leikstjórar, Leonid Gaiday (höfundur margra ástsælra gamanmynda) og Sergei Paraszhanov (hugsjónamaðurinn sem ég þarf ekki að kynna, kvikmynd annarrar Danelia, ævintýri um bandaríska drenginn Huck Finn, Sovsem propashchiy) fannst og talaði neikvætt um Don't Grieve á meðan Fellini hrósaði því mjög. Ég þori að ganga aðeins lengra og giska bara á að Maestro Fellini hafi kannski haft í huga nokkrar myndir og sjálfa aura og andrúmsloft Don't Grieve þegar hann var að gera Amrarcord árið 1973. Bara umhugsun, því það er eitthvað ómissandi sem tengir báðar myndirnar saman. . Báðir listamennirnir komu aftur að rótum sínum, til þeirra staða sem þeir elska innilega, til fólksins sem þeir minntust, elskuðu og vildu heiðra. Báðar myndirnar hafa mikið bros í gegnum tárin. Báðar eru listmyndir sem myndu komast beint að hjörtum áhorfenda. Bæði eru meistaraverk. Ég held að ég sé að fara að bæta Georgi Danelia á listann yfir uppáhalds leikstjórana mína. Hann hefur gert nokkrar af ljómandi myndum í uppáhalds tegundinni minni af dramatík, jafnvel tragíkómedíur sem eru fyndnar og bitursætar, átakanlegar og fíngerðar, jarðbundnar og upplífgandi, mildar og skínandi. Þegar ég fletti upp listanum yfir þær kvikmyndir sem hann hefur skrifað/leikstýrt, varð ég undrandi á þeirri staðreynd að hann hefur ekki gert eina eina slæma mynd síðan hann byrjaði aftur árið 1960 með verðlaunasögunni um ungan dreng, Seryozha. Margar af myndum Danelia eru í uppáhaldi hjá mér, enda er ég viss um að þær eru í hópi aðdáenda hans. Maðurinn á bakvið 'Seryozha, Sovsem propashchiy (1972) sem er útfærsla á Mark Twain The Adventures of Huckleberry Finn, 33, Ya shagayu po Moskve (1964) aka Walking the Streets of Moscow, Ne goryuy (1969) aka Don't grieve , Afonya (1975), Mimino (1977), Osenniy marafon (1979) aka Autumn Marathon eða Sad Comedy sem er mjög viðeigandi titill fyrir þessa mynd sem og fyrir alla tegundina sem Danelia fann upp á, og sértrúarsöfnuður í yfir 20 ár Kin-Dza-Dza (1986), er frábær og verðskuldar sanna ást okkar og ósvikið þakklæti fyrir ógleymanlegar stundir kvikmyndalegrar hamingju.