Ég hef séð nánast allar myndir Miyazaki og þær eru allar fallegar og grípandi. En þessi rís yfir restina. Þessi mynd heillaði mig algjörlega! Ég varð ástfangin af Pazu og Sheeta og ljúfri og umhyggjusömu vináttu þeirra. Það voru þeir sem gerðu myndina fyrir mig. Að sjálfsögðu er hreyfimyndin líka frábær og tónlistin fangar tilfinningarnar í myndinni fullkomlega. En persónurnar eru skínandi punkturinn í þessari mynd: þær eru svo vel þróaðar og fullar af persónuleika. Nú, leyfðu mér að skýra: Ég er í raun að tala um japönsku útgáfuna af myndinni (með enskum undirmönnum). Þó að enska talsetningin sé góð (aðallega), þá bliknar hún einfaldlega í samanburði við upprunalegu útgáfuna. Raddirnar eru betri, samræðan, allt. Svo ég mæli með að sjá (og heyra) myndina eins og hún var upphaflega.