Ég algjörlega fyrirlít þessa mynd. Engin furða að Jose Larraz „afneitaði“ því á einum tímapunkti og neitar að ræða það. Ég dáist að verkum Larraz, sérstaklega óljósari slasher/kynlífsbrjálæðingum hans eins og SAVAGE LUST eða SCREAM AND DIE. Verk hans hafa eins konar óumflýjanlega list yfir sig sem hann virðist ekki geta slökkt á, að hluta til vegna aukaferils síns sem málari og teiknari. Verst að hann gerði aldrei vestra, sýn hans hefði verið fullkomin. BLACK CANDLES er auðveldlega alræmdasta mynd hans og líklega þekktasta eftir meistaraverkið VAMPYRES. Og frægð snýst um eitt atriði þar sem Satanssáttmáli framkvæmir undarlega helgisiði sem felur í sér að draga út æxlunarvökva geitar - sem táknar dýrið - sem einhvers konar ógeðslega smyrsl til að undirbúa veisluna eins og systir myrts manns fyrir hlutverk hennar sem brúður Satans. Atriðið sem um ræðir er sviðsett á þann hátt að það lítur frekar sannfærandi út, jafnvel án þess að hafa sýnt pípubúnað sem geitin gæti hafa verið gædd, byggt á sögusögn leikkonunnar sem ráðin var til að leika bænamanninn í helgisiðinu og fullt af suðrænum söng á endurunnið tónlistaratriði myndarinnar sem heyrist í hálftíu kvikmynda sem kenndar eru við Jacinto Molina. Hið rangsnúna eðli senusins ​​er meira gefið í skyn en sýnt í myndrænum smáatriðum, aukið að nokkru leyti af þeirri vitneskju að sagnbeiðandi sé í raun unglingsdóttir sataníska prestsins. Minn en þeir skemmtu sér við að búa til þessa mynd. Vandamálið við hana er að það er ekki mikið að afbyggja eða íhuga fyrir utan pappírsþunnu ROSEMARY'S BABY afleidda söguna af konu sem var venjuð inn í hlutverk sitt sem brúður Satans af háþróuðum sáttmála Satanista búa í afgrónum útlöndum mjög óheiðarlegs Bretlands. Undir forystu Eurohorror-tilfinningarinnar Helga Line, eru þessir Satanistar samsettir af læknum, lögfræðingum, landeignarmönnum og öðrum tignarmönnum í efri skorpu sem í raun og veru þakka faglegri velgengni sinni tilbeiðslu þeirra á djöflinum. Allt sem þú þarft að gera er að selja sál þína og heimurinn getur verið þinn, passaðu þig bara á hverjum þú gætir selur upp til að borga til baka lítil persónuleg átök eða þú gætir endað með sverði. Myndin reynir að sameina þessa hrífandi Satansferð með hryllingi eða grafísku kynlífi á mörkum, og ætti með réttu að líta á sem nokkurs konar topp eða hápunkt þeirrar kynlífs- og hryllingshefða spænskra spennumynda sem að hluta til voru vinsælar af herra Molina og frú Line, og hafði ótrúlega blómstrað undir vanþóknunarauka eins manns. Generalissimo Franco, einræðisherrann sem stjórnaði Spáni til ársins 1976. Á meðan hann lifði var skipun hans sú að spænsk kvikmyndagerð skyldi vera laus við grafískar myndir af kynlífi á skjánum. Spænskir ​​leikstjórar gerðu oft tvær útgáfur af myndum sínum, aðra með kynlífinu hulið fyrir eigin skjái og aðra með saurlifnaðinum til sýnis til útflutnings. Eins erfitt og það var fyrir kvikmyndagerðarmenn að tjá sig var útkoman nokkurs konar áhugaverð spenna sem oftast myndast þegar listamenn daðra við hið forboðna: Spænskur hryllingur frá áttunda áratugnum hefur alveg sérstakan keim sem er að einhverju leyti áunnin smekk. Það er ekki fyrir alla. En í undarlegum atburðarásum, án þess að Franco hefði áhrif á menningu þeirra, þornaði spænskur hryllingur upp seint á áttunda áratugnum, þegar gotnesku kastalarnir þeirra og djöfulsorgíur fundu skyndilega að sér stað í samanburði við nýjar tilfinningar eins og JAWS og STAR WARS fyrirbæri. Og án þvingana Franco var allt í einu flóð af augljóslega grafískum spennumyndum sem hrundu úr pípunum seint á áttunda áratugnum/byrjun níunda áratugarins, þar af SVÖRT KERTI er kannski þekktust vegna áherslu þeirra á kynferðislega frávik með hlöðudýri. Helstu hryllingsmyndir Larraz hafa alltaf snúist um kynferðislegt bannorð (lesbínsku VAMPYRES, sifjaspell SCREAM AND DIE & DEVIATION) en hér eru áhrif siðspillingarinnar að skyggja á restina af framleiðslunni. Engum er sama um neitt annað en hefðbundið ritskoðað ferðalag í Geitahlöðuna og að horfa á klippta útgáfu án atriðisins í hlöðunni er nánast æfing í tilgangsleysi. Kynlífið er ekki nógu myndrænt til að meta sem klám og kuldahrollurinn er ekki nógu kaldhæðinn til að flokkast sem hryllingur. Svo, SVÖRT KERTI er í rauninni hegðunarrannsókn -- Hér er hvernig háttsettir breskir satanistar gætu hagað sér í afskekktum einbýlishúsum sínum úti í West Midlands eða hvað sem er. Á milli kynlífsatriða sitja leikarar/leikkonur og ræða saman. Það besta sem myndin hefur í för með sér er óneitanlega þrúgandi andrúmsloft klaustrófóbíu, þar sem mest af hasarnum fer fram í þéttum innréttingum höfðingjaseturs persónu fröken Line. Næstum allar leiðir til saurlifnaðar eru gefnar í skyn svo aðdáendur kynlífsleikja með mjúkum kjarna með keim af yfirnáttúrulegum hryllingi munu skemmta sér og að sjálfsögðu munu staðgengill kynlífsglæpamenn á meðal okkar njóta þess að kæfa hænurnar sínar í geitahlöðu. En endanleg niðurstaða myndarinnar er kjánaleg, tilgerðarleg, greind móðgandi og sennilega fullkomin fyrir slíka annars gleymanlega æfingu í beitt sleaze.2/10; Án Geitahlöðunnar er þessi mynd bara ekki sú sama, og með atriðið er það líklega aðeins of mikið fyrir flesta áhorfendur. Það var rétt hjá Larraz að afneita því.