Fyrsta skrefið til að komast af veginum sem leiðir hvergi er að viðurkenna að þú sért á honum í fyrsta lagi; þá verður það spurning um að vera staðfastur og taka jákvæð skref til að sigrast á neikvæðum áhrifum í lífi þínu sem gætu hafa komið þér á þann veg til að byrja með. Sem er nákvæmlega það sem ung latínó stúlka gerir í "Girlfight," skrifað og leikstýrt af Karyn Kusama. Diana (Michelle Rodriguez) er átján ára eldri úr framhaldsskóla frá verkefnum í Brooklyn, sem á yfir höfði sér brottrekstur eftir fjórða bardaga sinn í salnum frá upphafi önnarinnar. Hún hefur áhrif á „hvað sem er“ viðhorf sem hyljar djúpstæða reiði sem hótar að taka hana á staði sem hún vill helst ekki fara á. Hún býr með föður sínum, Sandro (Paul Calderon), sem hún á í mjög varanlegu sambandi við, og yngri bróður sínum, Tiny (Ray Santiago). Þar sem líf hennar er á barmi upplausnar, þarf hún sárlega útrás til að beina djöflunum sem hrjá hana í gegnum. Og einn daginn finnur hún það, án þess þó að leita að því, þegar hún kemur við í ræktinni þar sem Tiny æfir. Það er kaldhæðnislegt að Tiny vill ekkert hafa með hnefaleika að gera; hann vill fara í listaskóla en Sandro er staðráðinn í að sonur hans eigi að geta séð um sig sjálfur á götunni og borgar tíu dollara á viku sem það kostar fyrir kennsluna. Þegar Diana sannfærir þjálfara Tiny, Hector (Jaime Tirelli), um að taka við henni og leitar til föður síns um peningana, undir því yfirskini að kalla það vikupeninga (hún vill ekki að hann viti fyrir hvað hún vill fá peningana) , Sandro hafnar henni og segir henni að fara út og vinna sér inn eigin peninga. Að lokum, með hjálp Tiny, finnur hún leið og hringurinn verður fljótlega annað heimili hennar. Þetta er umhverfi sem hún aðlagast auðveldlega og svo virðist sem líf hennar sé að fara að taka breytingum til batnaðar. Og sú staðreynd að hún þurfi að berjast við karlmenn, ekki konur, í „kynblindri“ keppnum, truflar hana ekki hið minnsta. Díana hefur fundið frumefni sitt. Í fyrsta sinn sem rithöfundurinn/leikstjórinn Karyn Kusama hefur unnið frábært starf við að skapa raunsæja umgjörð fyrir sögu sína, setja fram heiðarlega mynd af lífinu í verkefnunum og miðla þeirri örvæntingu sem er svo kunnugleg fyrir svo mörgu ungu fólki sem lendir í blindgötum og á þeim vegi sem hvergi liggur. Og það er engin sælgætishúð á því heldur; eins og Hector segir við Díönu þegar hún spyr hann hvernig hann hafi orðið þar sem hann er: „Ég var einu sinni bardagamaður. Ég tapaði.' Síðan, þegar þú horfir í kringum annasama líkamsræktarstöðina, "Eins og flestir þessir strákar munu þeir líka tapa." En það er allt sem þeir vita -' Og það er þessi heiðarleiki í viðhorfi, sem og hvernig persónurnar eru sýndar, sem gerir þessa mynd eins góða og hún er. Þetta er hráslagalegur heimur, undirstrikaður af daufu upplýstu, niðurníddu líkamsræktarstöðinni - þú finnur þokkalega lykt af svita hnefaleikamannanna - og auðninni sem hangir yfir þessu öllu eins og bretti, sængur þetta fólk sem grípur og hangir á það eina sem þeir eiga, allt sem þeir vita. Michelle Rodriguez er í frumraun sinni á skjánum og er fullkomlega leikin í hlutverki Díönu, sem gefur henni dýpt og gróðursæld sem geislar nokkuð af henni í bylgjum. Hún er svo raunveruleg að það fær mann til að velta fyrir sér hversu mikið af því er í raun Rodriguez; nákvæmlega hvar hættir leikarinn og persónan byrjar? Hvað sem það er, það virkar. Þetta er kraftmikil og eftirminnileg frammistaða leikara sem við munum bíða eftir öðru verkefni með mikilli eftirvæntingu. Hún gerir Díönu vissulega að jákvæðri fyrirmynd, sem margir munu vonandi finna innblástur í og ​​gera sér grein fyrir því að það eru aðrar leiðir í boði í lífinu, að minnsta kosti fyrir þá sem myndu leita þeirra. Eins jákvæð og þessi mynd er, endar hún þó á einhverju óljósum nótum; þó Díana sé augljóslega með fæturna á jörðinni, þá er ekkert sem bendir til þess hvert hún stefnir. Er þetta skammtímaleiðrétting fyrir hana, eða er henni ætlað að verða kvenkyns hliðstæða Hectors? Þegar öllu er á botninn hvolft, raunsæislega séð (og í ljósi þess að raunsæið er einn af styrkleikum þessarar myndar), þá er atvinnuhnefaleikar ekki beint fag sem hentar konum, né opnar faðm sinn. Og í samræmi við viðfangsefni myndarinnar, og nálgun kvikmyndagerðarmannsins, hefði staðhæfing á niðurstöðum fullyrðingar Díönu verið viðeigandi. Í aukahlutverkum eru Santiago Douglas (Adrian), Elisa Bocanegra (Marisol), Alicia Ashley (Ricki) og Thomas Barbour (Ira). Þó að það gefi mjög raunverulega mynd af lífinu sem margir munu geta borið kennsl á, þá eru ákveðnir þættir í 'Girlfight', sem teygja trúverðugleika svolítið, varðandi sumt af því sem gerist í hringnum. Að öðru leyti er þetta jákvæð mynd sem að mestu leyti er ánægjuleg upplifun. Ég gef þessum 7/10.