Þú verður ekki myrkari eða hörmulegri en "Othello" og þessi mynd fangar leikritið nokkuð vel, með framúrskarandi frammistöðu Lawrence Fishburne og Irene Jacob. Fishburne's tjáir áhorfandanum kvöl Othello þegar hann verður lygum Iago að bráð, á mjög sannfærandi hátt og gefur jafnvel raunhæfan flogaveikiþætti. Jakob er hin ástríka og trygga eiginkona sem verður annað hvort verkfæri hefndar Iagos gegn Othello, eða viðfang reiði hans (ekki er ljóst hver þar sem engin ástæða fyrir hegðun Iagos er boðin). Þó að Kenneth Brannagh (sp?) sýni venjulega hæfileika sína fyrir Shakespeare í þessari mynd, þá er hann nokkuð jaðarsettur. Persónur Cassio og Emilíu reika líka inn og út úr senum þótt þær, eins og Iago, virðist skipta meira máli fyrir söguþráðinn. Ég hef ekki athugað myndina á móti leikritinu til að sjá hversu margar línur voru klipptar út, en ég veit að Shakespeare hefur tilhneigingu til að þróa persónur sínar, jafnvel þær sem virðast ekki mikilvægar, mjög vel. Ef ég hefði einhverja gagnrýni á myndina væri það að sagan þróast of hratt og að tengsl sumra persónanna eru ekki útskýrð frekar. Leikstjórinn var með frábæran leikarahóp og enginn bauð upp á slæma frammistöðu. Það þarf að þróa frekar samband Cassio og Othello og Emilíu og Desdemonu fyrr í myndinni. Ég hef það á tilfinningunni að þeir hafi verið nær hvort öðru en myndin gefur til kynna, þó maður skynji þetta mjög seint í myndinni. Einnig þurfa Othello og Desdemona meiri tíma saman. Þrátt fyrir að angist þeirra sé sannfærandi, gerir það að verkum að þau samskipti sem þau hafa sín á milli gerir það að verkum að þau hafi nýlega hist. Aftur á móti hittust þeir kannski bara --- eins og Rómeó og Júlía. Í stuttu máli: góð frammistaða, of stutt.