Kannski ein af fyrstu slasher myndunum sem kom út eftir hrekkjavöku (Þó gerð úr Irwin Yabalans frá hrekkjavöku), verð ég að segja að mér fannst "Túristagildra" vera hræðilegri og fyndnari. „Túristagildra“ er ein af þessum merkilegu skemmtunum sem þú finnur annað slagið og skilur eftir með skemmtilegustu tilfinningunni að koma á óvart. Það voru örlögin skal ég segja ykkur, en eitt kvöldið var ég í stórmyndinni minni (Einn eða Tveimur mánuðum áður en hún hætti), og hafði ekkert að fá. Svo rekst ég á þessa mynd, mér finnst hah virðist vera hlæjandi B-mynd, ég leigði hana og fór með hana heim, strákur var ég í góðri hræðslu. „Túristagildra“ kemur út sem slæm mynd, hún hefur svo sannarlega ógeðsleg augnablik, en á endanum er maður að skemmta sér vel við hana til að vera alveg sama. kvikmynd ein sú skelfilegasta sem ég hef séð, er númer eitt sögusviðið. Hryllingsmynd án góðrar umgjörðar er ekki mjög skemmtileg, ekki hér. Ég bara elska ást elska staðsetninguna, það líður eins og við getum tengst henni, það líður næstum eins og við höfum verið þar áður. Sem gerir það hrollvekjandi. Næst eru persónurnar, engar þeirra eru í raun staðalímyndir og þær hafa allar raunverulegan persónuleika. Þeir eru til dæmis ekki grýtingar, alkóhólistar eða jafnvel kynlífsþráhyggjur, þeim líður eins og venjulegum ungu fólki. Auk þess líta þeir nógu raunsæir út, og þá er þeirra Chuck Connors. Sem gefur frábæra frammistöðu sem herra Slausen sem við erum öll hrifin af líka því aftur er hann svo raunverulegur að honum líður eins og þessum ágæta strák sem við dáum afa. Það síðasta og líklega mikilvægasta sem gerir þessa mynd skelfilega er hvernig þeir fá okkur (áhorfendur) til að hoppa hálfa leið út úr sætum okkar og kveikja á réttinum, af réttum ástæðum. Til dæmis í hryllingsmyndum stökkum við aðallega bara vegna skyndilegrar breytinga á tónhæðinni, en í „Tourist Trap“ undirbúið ykkur, það er ekki raunin. Með fullkominni notkun á lýsingu, mannequins og skrýtnum finnst þér þú vera algjörlega skrítinn. Auk þess sem ég elska vegna þess að þó að þeir gætu farið svolítið yfir suma hluti þá finnst þér samt að þetta gæti gerst. Sem er nákvæmlega það sem hryllingsmynd sem tekur slíka hæðnisforsendu ætti að gera, og það er að láta okkur (áhorfendur) líða óörugg og skelfingu lostin. Á heildina litið, eins langt og stór vandamál ná, hef ég engin, aðeins að það er skrýtið getur fengið a aðeins of skrítið stundum. En á endanum er „Túristagildra“ mér hjartans mál, fyrir að vera ein af fáum hryllingsmyndum sem fær mig til að kveikja ljósin og líða óörugg á ferðalögum.