Í heimi þar sem endalaust er hægt að telja upp umdeilanleg og misskilin efni, tekur þessi kraftmikla mynd frá 1995 á toppinn á þeim lista; þar að auki gerir hún þetta á hlutlægan og raunsættan hátt og með næmni og næmni sem gerir hana að sannarlega frábærri mynd af mælikvarða hvers sem er. Og til að bæta smá kaldhæðni við þetta allt saman, þá hefur meira að segja verið misskilið efni þessarar myndar, þar sem það er ranglega litið svo á að þetta sé mynd um kosti og galla dauðarefsinga; það er ekki. Í hjarta Dead Man Walking, sem Tim Robbins leikstýrir, er viðfangsefni sem í raun og veru er mögulega misskilið af öllu, og það er af góðri ástæðu, vegna þess að það getur verið það erfiðasta sem manneskjan getur í raun og veru. -- og sannarlega -- skilja. Og það er það sem þessi mynd snýst í raun um: Fyrirgefningu. Raunveruleg fyrirgefning; ekki að afsaka svívirðilegan glæp eða gerandann - ekki segja að það sem hefur gerst sé í lagi - heldur finna styrkinn til að halda áfram og gera það með því að velja lífið. Leikstjórinn/handritshöfundurinn Tim Robbins hefur hannað og afhent dygga aðlögun að skáldsögu systur Helen Prejean, þar sem hún ræðir um þátttöku sína við dauðadæmda fanga sem hún hefur í gegnum árin þjónað trú sinni á Guð. Eins og fram kemur í myndinni byrjaði það sem fyrir hana átti að verða ævilang leit að réttlæti, heldur mannlegri reisn, á einföldu bréfi frá dauðadæmdum fanga í Louisiana ríkisfangelsinu í Angóla. Matthew Poncelet (Sean Penn) var dæmdur til dauða fyrir nauðgun og morð og var að ná til allra sem vildu hlusta þegar bréf hans endaði í höndum systur Prejean (Susan Sarandon), sem fljótlega fann sjálfa sig að hætta sér inn á yfirráðasvæði sem hún hafði nákvæmlega enga þekkingu eða reynslu. Og Robbins hefur náð góðum árangri í tilfinningaþrungnu og ólgandi ferðalagi systur Prejean á stuttan hátt, á sama tíma og hún hefur tekist að halda henni lausum við hvers kyns pirrandi tilfinningar, sem gerir hana ekki aðeins raunverulega, trúverðuga og trúverðuga, heldur gerir hana að hrífandi og rækilega tilfinningalega upplifun fyrir áhorfendur. Í gegnum miðil kvikmyndahússins verður það sem einu sinni var persónuleg, mikilvæg tilfinningaleg reynsla fyrir systur Prejean, líka fyrir alla sem sjá þessa mynd. Fyrir sálarhrífandi og ástríðufulla túlkun sína á systur Prejean hlaut Susan Sarandon verðskuldað Óskarinn sem besta leikkona. Frammistaða hennar er næm og full af tilfinningalegri dýpt og er ótrúlega áhrifamikil og raunveruleg, sérstaklega hvernig hún miðlar undirliggjandi náttúrulega viðkvæmni og viðkvæmni systur Prejean, sem hún mildaði harðneskjulega með þeirri hörku sem hún þurfti til að halda áfram í viðleitni sinni fyrir hönd Poncelet. (og í raun og veru alls fimm síðan hún byrjaði). Hvert sem sjónarhorn þitt er á þeim málum sem skoðuð eru í þessari mynd, er systir Prejean án efa hetjulegur einstaklingur sem Sarandon persónugerir hér á frábæran hátt; og hún gerir það án þess að grípa til neinnar óþarfa melódramatíkur, heldur frekar með því að halda því raunverulegu, með því að kanna lúmskt og auðmjúkt manneskju manneskjunnar í mjög trúverðugri tjáningu persónusköpunar. Þetta er ótrúleg frammistaða, án efa sú besta á frábærum ferli Sarandon. Sean Penn, sem skilaði bestu frammistöðu á ferlinum, er einnig tilnefndur sem besti leikari fyrir túlkun sína á Poncelet (hann tapaði fyrir Nicolas Cage, sem vann fyrir frammistöðu sína í "Leaving Las Vegas). Fullkominn fyrir þáttinn á allan hátt, Penn hefur einfaldlega aldrei verið betri, hvorki fyrr né síðar. Hann sýnir Poncelet í raun sem raunverulegri persónu, frekar en sem yfirþyrmandi skopmynd af skrímsli sem er fær um að fremja glæpina sem sýndir eru hér. Ekki það að það geri Poncelet eitthvað minna fyrirlitlegt; einmitt öfugt, reyndar. Það gerir það virkilega óhugnanlegt að standa frammi fyrir þeirri staðreynd að einhver sem lítur út eins og strákur sem gæti búið í næsta húsi við þig gæti verið fær um slíkt. Og það er styrkurinn við frammistöðu Penns - það er svo truflandi raunverulegt, sett fram af dýpt og blæbrigðum; þú þarft ekki annað en að horfa í augu hans til að finna ófullkomleika erfiðrar sálar. Frábær frammistaða, og -- eins og Cage var í "Vegas" -- Penn hefði átt að fá Óskarinn fyrir hana. Í annarri frammistöðu er Raymond J. Barry eftirminnilegur í aukahlutverki sem Earl Delacroix, faðir eins af fórnarlömbum Poncelet. Með takmarkaðan skjátíma þróar hann engu að síður persónu sína á þann hátt að þú getur haft samúð með honum, sem og systur Prejean, þar sem það er í gegnum hann sem við fáum nokkra innsýn í hversu flókin og að því er virðist þröng staða hennar er. , að minnsta kosti á yfirborðinu. Barry setur Delacroix fram á þann hátt að það gefur nauðsynlegt jafnvægi og yfirsýn í söguna, sem er á endanum einstaklega áhrifaríkt og hjálpar til við að undirstrika boðskap myndarinnar. Í aukahlutverkum eru R. Lee Emery (Clyde Percy), Celia Weston (Mary Beth Percy), Lois Smith (móðir Helen), Scott Wilson (Chaplin Farley), Roberta Maxwell (Lucille Poncelet), Margo Martindale (Systir Colleen) og Jack Svartur (Craig Poncelet). Það er vafasamt að þessi mynd breyti skoðunum einhvers á einn eða annan hátt varðandi dauðarefsingar, en það var aldrei ætlunin; það sem ætlað var, var að gera umhugsunarverða, tilfinningalega mynd, sem er einmitt það sem Robbins hefur afrekað með Dead Man Walking. Burtséð frá persónulegu sjónarhorni þínu mun þessi mynd hafa áhrif og vonandi mun hún opna hugann fyrir hinu sanna eðli fyrirgefningar. Því eins og við sjáum í gegnum persónu Delacroix jarls er sönn fyrirgefning ekki eitthvað sem maður ákveður bara að gera, heldur verkefni sem getur orðið ævistarf. Og það er mögulega eitt það erfiðasta í lífinu að framkvæma á áhrifaríkan hátt; og þú kemur í burtu frá þessari mynd með þakklæti fyrir einstaklinga eins og systur Prejean, sem hefur óeigingjarnt líf sitt tileinkað að hjálpa þeim sem eru í neyð, og kvikmyndagerðarmönnum eins og Robbins og Sarandon fyrir að vekja hana til lífsins fyrir milljónir manna sem annars hefðu aldrei vitað henni. Ég met þennan 10/10.