Áður en ég sá Show People var tilfinning mín af þöglum grínmynd í rauninni slatti og bara slatti. Ég gat ekki ímyndað mér hvernig gamanleikur gæti verið mögulegur án þess að treysta að miklu leyti á talað orð eða fjölmörg prakkarastrik. En þessi snilldarmynd sannaði að ég hafði rangt fyrir mér. Davies, að mínu mati, var líklega besta grínleikkonan sem kom með á undan Lucille Ball. Ég nefni Lucy fyrst og fremst vegna þess að framkoma Davies og svipbrigði minntu mig á hana að því marki að ég velti því fyrir mér hvort Davies hafi ekki verið einn helsti áhrifavaldur Ball. Þetta kemur frá 21 árs gömlum sem hafði aldrei áður séð þögla gamanmynd, og ég verð að segja að sama hversu mikið af tímabilssértækum tilvísunum þú færð í raun (ég gerði það greinilega ekki), þér mun ekki leiðast þetta kvikmynd. Þú munt sennilega jafnvel hlæja meira en þú myndir gera í flestum talandi gamanmyndum. Þetta er ekki bara uppáhalds þögla gamanmyndin mín, heldur auðveldlega meðal tíu uppáhalds gamanmynda minna allra tíma.