Þetta er ein versta mynd sem ég hef séð og örugglega versta mynd sem Nagesh Kuknoor hefur gert. Ég trúi ekki að sá sem hefur búið til kvikmynd eins og Teen Deewarein geti búið til algjört vitleysa eins og þetta. Söguþráðurinn í myndinni sjálfri er í raun gallaður að Zeenat þarf að leita að Meera og fá náðun hennar til að hjálpa eiginmanni sínum að forðast dauðarefsingu í Soudi-Arabíu. Algeng rökfræði segir að ef Zeenat getur ekki leitað í Meera á auðveldan hátt gerir Soudi ríkisstjórnin það ekki, svo Zeenat getur örugglega falsað undirskrift Meera eða þumalfingursprentun og framleitt það fyrir Soudis. Annað kjánalegast er að Shankar hefur gefið upp rangt heimilisfang í vegabréfinu sínu, svo indversk stjórnvöld komast ekki á heimilisfangið en eftir einhvern tíma fær Meera ferðatösku Shankars í gegnum Soudi-stjórnina. Vá! Gerir það ekki Soudis vel tengslanet á Indlandi meira en Indverja? Nagya gerir aðeins meira en þáttahlutverk í myndinni með hlutverk Chopra, sem horfir á Meera og leitar til tengdaföður Meera, Girish Karnaad (þessi gaur er bara sóun ) hjálpar til við að fá hana sem varðveislu. Nagya getur ekki talað hindí og hann hefur fengið aðstoð frá öðrum krökkum við að þýða ensku samræðurnar sem hann skrifar á hindí. Að þessu sinni virðist sem aðstoðarmaður hans hafi verið í alvarlegri ölvun þegar hann skrifaði samræður eins og "Imaan ki Chalaang" (heiðarleikastökk). Innan nokkurra mínútna, upp í okkar verstu martraðir, tekur Meera ekki aðeins þetta heiðarlega stökk, hún slær fæturna til að gera "Imaan ka Naach" (dans heiðarleikans). Einn af einu ljósblettunum sem kvikmyndin hefur er kvikmyndataka hennar og virkilega fallegir litir. En þar sem Bollywood hefur lært það sem kallast Post-production, hafa næstum allar myndirnar líflega liti og fallega blandað bakgrunn, svo ekkert mál. Niðurstaðan er sú að gerð cheesy kvikmynd er ekki takmörkuð við Chopras eða Johars eða Barjatyas, Nagyas og allir eru tilbúinn til að verða fyrir áhrifum.