Það er kannski sérstök ástæða fyrir því að The Fox and the Child sló á sérstakan tón í hjarta mínu. Þegar ég var nýbúin að kveðja nýju unnustuna mína - af ó... einn daginn - í óþekktan tíma, var ég dálítið yfirfull af mismunandi tilfinningum og varð fyrir því að setja upp hugrakka andlitið sem hún þurfti að sjá. Ég horfði á nokkrar kvikmyndir og sjónvarpsþætti, en áhuginn flaug frá því sem ég var að skilja eftir til þess sem er þarna úti og það sem ég hef ekki séð. Fyrir það á ég þessa mynd að þakka. Þar sem ég var náttúruunnandi og hafði heyrt um myndina fyrirfram var ég viss um að mér myndi líka við hana samt. En mér líkaði það ekki bara, ég elskaði það. Tæknilega leikni er ótrúleg. Hvernig gerðu þeir það? Hvernig fanguðu þeir dýrin á þann hátt sem þau gerðu?? Það er bara dásamlegt. Siðferði sögunnar er gott og þó endirinn sé ó svo franskur og óljós, þá er hann gleðilegur/sorglegur. Aftur tók það mig dálítið óhug. Sem maður sem venjulega heldur tilfinningum sínum fyrir sjálfan sig, var endirinn erfiður þegar ég var í flugvél fullri af fólki sem ég myndi sjá næstu 15 eða svo klukkustundirnar! Kannski er það vegna þess að endirinn fékk mig til að hugsa til baka til þess sem ég fór. En í þessar fáu klukkustundir í flugvélinni var ég ánægður með að sjá eitthvað nýtt og frumlegt. Og svona er lífið. Jú, það eru þessir hlutir sem þú elskar og líður vel í kringum þig...en útivistin er mörgum leyndardómur. Svo næst þegar ég sé eitthvað óvenjulegt á meðan ég er úti á víðavangi; Ég ætla að kanna það, fylgjast með því og faðma það. Það er einmitt það sem gerist í þessari mynd og það er einmitt það sem þú ættir líka að gera með þessari helvíti góðu kvikmynd/náttúrudoktor. 8/10 P.S. Það eru tveir mánuðir í flugferðina. Við vitum ekki enn hvenær við sjáumst aftur, en við munum gera það.