Í þessari frábæru Twentieth-Century Fox film-noir er stórborgin völundarhús örvæntingar þar sem hræætarar og rándýr lifa af með því að lifa hver af öðrum. Brýtur borgarlandslag neðarlega yfir snauða mannkynið í blákápum expressjónískum táknmyndum. Hórakona er hrifsuð af veskinu sínu í neðanjarðarlestinni. Hún inniheldur örfilmu og njósnahringur kommúnista mun leggja sig fram um að endurheimta hana. Tvær samhliða rannsóknir þróast þar sem bæði njósnarar og löggur leita uppi dýrmætar upplýsingar. Andhetjuvasaþjófurinn Skip McCoy er leikinn af háðsfullri fullvissu af Richard Widmark. Hann veit að löggurnar eru siðferðilegar jafningjar hans og vitsmunalegir óæðri, svo hann hæðast að þeim: "Haltu áfram," segir hann við skipstjórann Dan Tiger (Murvyn Vye), "trommu upp ákæru. Henda mér inn. Þú hefur gert það áður ." Í þessum miskunnarlausa heimi eru löggan bara enn ein klíkan á götunum. Rétt eins og Candy krókari mútar Lightning Louie til að fá forystu, þannig er lögreglan upptekin við að borga kolldúfum fyrir upplýsingar. Það er erfitt að trúa því að þegar Widmark gerði þessa mynd var hann þegar á miðjum aldri. Hin 39 ára gamla stjarna, sem er að ljúka samningi sínum við Fox, leikur uppátækið Skip McCoy með óvirðulegu látleysi unglings. Í dag er kannski ekki ásættanlegt fyrir rómantíska aðalmanninn að kýla ástaráhuga sína í meðvitundarleysið og endurlífga hana síðan með því að skella bjór í andlitið á henni, en samkvæmt siðum tímabilsins táknaði það hörku - og Candy, þegar allt kemur til alls, er fallin kona.Jean Peters er geislandi eins og Candy. Hér, rétt í miðri fimm ára frægð sinni í B-mynd, er hún falleg og grípandi sem hóran með gullna hjartað. Hún er fórnarlamb sögunnar, píslarvottur fegurðar sinnar eins og öllu öðru. Hún meinar það vel, en er stöðugt að stjórna tortryggnum karlmönnum - Joey, Skip og löggunum. Raunveruleg stjarna þessarar myndar er New York. Draumandi víðmyndir í þéttbýli og niðrandi neðanjarðarlestarstöðvar bjóða upp á klaustrófóbíska lýsingu á borginni sem lifandi, illgjarnt afl. Eins og maðkar í rotnandi osti þjóta manneskjur um hliðargötur borgarinnar. Lyftur, snúningsskýli neðanjarðarlestar, gangstéttir - jafnvel heimskur þjónn virkar sem leið fyrir flæði spillts mannkyns. Fólk loðir sig við hvaða sess sem er sem veitir öryggi: Moe er með óhreina leigða herbergið sitt, slepptu tístandi kofanum við Hudson ána. Þegar persónurnar hreyfa sig og hafa samskipti eru þær rammaðar inn af brúararkitektúr, eða grindunum á burðarvirkjum, eða skipt með hangandi vindutækjum. Persónuleiki borgarinnar er stöðugt að þröngva sér upp. Hornin og þverbitarnir á bryggjuviðnum eru endurómur af götuplaninu og spjaldskrárskáparnir í sveitinni líkja eftir sjóndeildarhring Manhattan. Þegar útgangur Joeys úr neðanjarðarlestinni er útilokaður er eins og stálsinar borgarinnar séu að fanga hann. Óvæntur hluti þessarar myndar er tekinn í mikilli nærmynd. Karakterinn stýrir söguþræðinum, eins og hann á að gera, og nærmyndirnar eru notaðar til að auka karakterinn. Þegar Skip yfirheyrir Candy fangar nærmyndin kynorkuna á milli þeirra og slítur fjandskapinn í orðum Skips. Fegurð Jean Peters er máluð í ljósi, í stórkostlegum mjúkum fókusnærmyndum. Tækið er einnig notað til að auka spennuna. Upphafsröðin, töskusnakkið, inniheldur engar samræður: dramað byggir algjörlega á nærmyndum fyrir kröftug áhrif. Snooperar, og njósnarar á fætur öðrum, fylla myndina. Moe (Thelma Ritter) lifir sem uppljóstrari og staða hennar í stigveldinu er samþykkt, jafnvel af fórnarlömbum hennar. Þegar Skip tekur eftir „hún verður að borða“ er hann að syngja endurtekið viðkvæði. Rétt eins og „beinir“ New York-búar selja lambakótelettur eða timbur, versla undirheimarnir með sér upplýsingar. Og þó eru jafnvel kolldúfurnar betri en Joey og kommúnistavinir hans. Fætur Joey á rúmi Moe tákna brot á grundvallar siðferðisreglum. Joey er handan við það. Moe mun ekki eiga viðskipti við Joey, jafnvel til að varðveita líf hennar: "... jafnvel í okkar ömurlegu viðskiptum, þú verður að draga mörkin einhvers staðar." "Pick-Up" var gert í djúpum kalda stríðsins. Richard Nixon var nýlega valinn varaforsetaframbjóðandi repúblikana, eftir að hafa skapað nafn sitt með fölsku Alger Hiss afhjúpun sinni - fölsuð kommúnísk örmynd og allt. McCarthy sýningarréttarhöldin voru daglegur veruleiki. Við sjáum lögguna í myndinni berjast gegn "svikarunum sem gáfu Stalín A-sprengjuna". Líta má á New York sem risastórt ílát þar sem innmatur úr mönnum svindlar, öskrar og myrðir. Gámar mynda leiðarstef í gegnum myndina. Moe ber vörumerkjakassann sinn af bindum og sælgætisveski, ílát fyrir örfilmuna, er vélin í söguþræðinum. Skip geymir einu eigur sínar í kössum á kafi, sem táknar leynilega götuvisku sína. Kistur fátæklinganna, sem færast niður Hudson á pramma, eru gámar með aðeins einum farmi til viðbótar sem verið er að færa um hina miskunnarlausu stórborg. Myndin er meistaraverk í tónsmíðum. Candy sést fyrir ofan hina skælbrosandi Skip á ógnvekjandi landgangi kofans, sem gefur til kynna siðferðilega yfirburði hennar. Þegar byssan er lögð á borðið gerir hið öfga sjónarhorn það að verkum að hún lítur út fyrir að vera stærri en Candy - ofbeldi er farið að draga úr samkennd. Elskendurnir eru myrkvaðir af skugga króks stevedores, sem minnir okkur á að ást þeirra er hvorki hrein né alger, heldur háð duttlungum hinnar óheillvænlegu borgar. Enyard kommúnistinn er skuggi á vegg, eða ómótun af sígarettureyk. Hann er eins og einmana húskötturinn í sorpinu - rándýr nætursvipur. Myndavélatökur undir leigubílahúfum, inni í söluturnum dagblaða og í gegnum rimla sjúkrarúma styrkja okkur stöðugt meðvitundina um að við erum öll föst í stórborginni. Við erum moli siðmenningarinnar.