Þessi mynd er frábær þar sem hún kannar frásagnir og fantasíur eins og barn myndi gera, fyrir fullorðna. Hugmyndin um að teikningar barns verði staður sem það getur líkamlega heimsótt og haft áhrif á er dásamleg. Á sama tíma gætirðu fengið alla barnasálfræðinga um það og sagt að hún sé virkilega að kanna undirmeðvitund sína, alveg eins og við gerum öll í draumum okkar þegar við sofum. Það sem gefur mér gæsarbólur er þegar pabbi hennar er í pappírshúsinu og eltir hana. Það eina sem ég þoli ekki er að hún var markaðssett sem hryllingsmynd...er það í rauninni ekki. Ef þú vilt sjá eitthvað breskt með nóg af söguþræði sem heldur þér áfram að giska án þess að hafa venjulega ódýra spennu sem flestar kvikmyndir þurfa að nota, horfðu þá á Paperhouse.