Þegar ég byrjaði að horfa á The Muppets Take Manhattan sannfærði hin ömurlega kynning og samræður mig um að ég væri að horfa á eitthvað nýlegt, svo þið getið ímyndað ykkur undrun mína þegar ég kom á IMDb og las að hún væri gerð árið 1984. Jim Henson gæti hafa endað The Muppets Take Manhattan. Muppet Show þegar hún var í hámarki, en útúrsnúningur eins og þessi og Muppet Babies (sem greinilega er byggð á mjög hræðilegri röð í þessari mynd) eru algjört lágmark alls sem er Muppet. Ég var vanur að velta því fyrir mér hvers vegna Muppets vakti svona háðung frá kvikmyndagagnrýnendum eins og Mr. Cranky, svo ég er ánægður með að The Muppets Take Manhattan (héðan í frá: TMTM) setti mig beint í það. Auðvitað hafa margar seríur lækkað mikið í gæðum þegar þriðji þátturinn kom: Aliens, RoboCop, The Evil Dead, jafnvel Night Of The Living Dead. Svo þó að það komi ekki á óvart að TMTM sé minna en The Muppet Movie eða The Great Muppet Caper, þá liggur undrunin algjörlega í því hversu miklu minna en hin frábæra frumraun eða aðeins minni eftirfylgni TMTM er. Tónlistin er ekki aðeins mun minna ánægjuleg, senurnar sem tengja þetta allt saman eru alveg hræðilegar. Það eru auðvitað nokkur endurleysandi og virkilega fyndin augnablik, en þau eru fá og langt á milli. Sænski kokkurinn er frábær í hvaða senu sem hann býr í, svo þakkaðu anda lítillar miskunnar að hann birtist í einni röð þar sem sérvitring hans er nýtt til hins ýtrasta. Vandamálið er að það eru bara engar senur sem virka. Sagan, eins og hún er, snýst um Broadway söngleik sem Kermit er að reyna að framleiða. Hann gengur í gegnum margar raunir og þrengingar á leiðinni, þar á meðal laumandi grun sem áhorfandinn hefur um að við höfum séð þetta allt áður. Stærsta vandamálið er að Kermit hefur ekki almennilegan andstæðing til að vinna úr að þessu sinni. Charles Durning var kvikmyndagull sem Doc Hopper, eigandi skyndibitakeðju sem vill nýta Kermit fyrir fyrirtæki sitt. Charles Grodin var dýnamít sem Nicky Holiday, gimsteinaþjófur sem Muppets verða að berjast við til að bjarga Miss Piggy frá ævi í fangelsi. Orðatiltækið er að hetja sé aðeins eins góður og andstæðingur hans, og þessar tvær bera að minnsta kosti hálfa ábyrgð á stórleik fyrri tveggja myndanna. Charles Grodin undirstrikar líka hvað er rangt við TMTM. Tónlistin nefninlega sjúk. Opnunarnúmer Manhattan Melodies sýningarinnar sem er í miðju TMTM, svo að orði kveðið, gerir það að verkum að hrollurinn sem nú ræður ríkjum á loftbylgjunum virðist samræmdur. Ég gæti bara verið að láta einstaka næmni mína fyrir hljóðum orða og orðasambanda ná til mín, en lög eins og The Rainbow Connection vöktu gleðitár, ekki pirring. Stóra sóló Grodins meðan á The Great Muppet Caper stóð, en þó að hann hafi ekki sama hljómgrunn lyftir hann tóninum í myndinni átta skrefum sjálfur. Hann er allur flokkur. Og ef það er eitthvað sem TMTM gæti notað, þá er það að hækka átta skref auk þess að ná yfirbragði í flokki. TMTM finnst líka vera mjög tímaþjappað, þar sem sagan hoppar frá vettvangi til sviðs án þess að taka tillit til þess að hafa vit á eða gefa sögunni samheldni. Maddox benti sjálfur á að umskipti og samheldni geri það að verkum að kvikmynd finnist eins og heildræn heild fremur en óreiðu af samsettum hlutum. Athugaðu hvort þú getur fundið þær í TMTM. Þó að TMTM hafi gestastjörnurnar sínar eru þær annað hvort illa nýttar (Brooke Shields og John Landis) eða algjörlega úr frumefni sínu (Liza Minelli, Dabney Coleman). Að kalla þetta tímasóun fyrir brúðuleikara og leikara er smjaður. Skortur á lokabókarrútínu er sérstaklega sár hér, eftir "fara heim" eftirhandrit Animal fyrir The Muppet Movie sérstaklega. Sem varpar ljósi á annað vandamál. Persónurnar eru í besta falli illa skrifaðar, þar sem ekkert af einstökum sérkenni þeirra sést eða heyrist. Dýr hrópar stundum einstök orð, en þau hafa ekkert með söguþráðinn eða samtalið í kringum hann að gera. Segðu hvað þú vilt um leikmyndir sem eru hönnuð til að sýna persónur, en hugsaðu um augnablik Animal eftir að hafa borðað augnabliksvaxtarpillurnar, eða „sowwy“ hans eftir atvikið þegar hann dró gluggann ofan á félaga sína í Muppets. Athugaðu nú hvort þú getir muna eftir einni eftirminnilegri stund með einstökum Muppet öðrum en bráðfyndnum misskilningi sænska kokksins á þrívíddarmynd sem felur í sér poppkorn. Gefast upp? Þá hefur þú sannað mál mitt. Í ljósi þess að Labyrinth, ein besta og tímalausasta vara Henson fyrirtækisins fyrir utan Muppets, kom um tveimur árum síðar, gerir það TMTM enn furðulegra. Kannski hefur þessi misskilningur sannfært Jim Henson um að endurskoða stefnu sína varðandi persónuþróun og notkun. Eða ef til vill má rekja brunann til Frank Oz, sem á þeim tíma hafði nýlokið við að vinna með George Lucas að því sem margir eru sammála um að sé barnalegasti þátturinn í upprunalegu Star Wars sögunni. Rithöfundarnir tóku einnig þátt í The Great Muppet Caper, svo ég læt þá af króknum fyrir þetta þrátt fyrir að handrit sé eitt af mikilvægustu hlutum kvikmyndar. Framleiðslan er einnig verulega bætt hér, þar sem Muppets virðast færir um að hreyfa sig á þann hátt sem áður var umfram þau. Hefði sagan og handritið verið betur úthugsað hefði TMTM kannski verið að minnsta kosti sambærilegt við The Great Muppet Caper. Eins og staðan er núna er þetta frábært svar við spurningunni um hvort Muppets skrifa undir áhrifum, eða skilja út. Af því tilefni gaf ég The Muppets Take Manhattan þrenna af tíu. Tveir til að gefa til kynna raunveruleg gæði þess og bónus fyrir augnablik sænska matreiðslumannsins. Án hans væri ekki hægt að horfa á þessa mynd.