Það er alltaf leiðinlegt þegar "jaðar" kvikmyndir á borð við þessa líta framhjá meirihluta kvikmyndagesta. "Panic" er dásamlega sannfærandi og hrífandi rannsókn á persónu sem finnst föst í tilgangsleysi eigin lífs. William H. Macy, sem Alex, er jafn sannfærandi og alltaf. Þessi ágæti leikari virðist hafa sérstaka hæfileika til að toga í hjartað, sama hversu gallaðar persónur hans kunna að vera; við látum kannski ekki alltaf líðast lífsstíl söguhetjanna sem hann leikur, en tilfinningar ótta og ruglings sem hann vekur hjá okkur eru oft allt of sársaukafullar. Titillinn, „Læti“, virðist í upphafi mótsagnakenndur, í ljósi skorts á augljósum tilfinningum. Á einum tímapunkti segir Alex við lækninn að hann verði sjaldan reiður. Samt, eftir því sem þessi saga þróast, verður það æ augljósara að reiði og örvænting, ekki afskiptaleysi, eru drifkraftarnir á bak við tilveru þessa manns. Oftar en einu sinni var ég minntur á frammistöðu hans í "Fargo", annarri sterklega karakterdrifinni mynd. Í bæði "Fargo" og "Panic" verðum við vitni að miðaldra manni sem virðist einhvern veginn hafa stigið úr takt við restina af lífinu. Hann hefur villst af leið og eina leiðin til baka virðist vera í myrkrinu. Hann veit að hann er að taka slæmar ákvarðanir, en örvæntingin yfirgnæfir sjálfstjórn og skynsemi. Alex tengist Söru, 23 ára konu (dáleiðandi leikinn af Neve Campbell), sem hann hittir á læknisstofu. Þemafræðilega er þetta samband minna tilviljun, meira verk örlaganna. Alex finnur ákveðna huggun til að vera með Söru og skynjar ef til vill að hún er samferðamaður, eins og hann, einhver sem hefur villst af leið og svífur stefnulaust í gegnum það sem eftir er ævinnar og bíður máttlaus eftir óumflýjanlegri niðurstöðu hennar. Velur kvikmyndir eins og þetta er snjöll og sannfærandi leið fyrir Neve Campbell til að svara þeim gagnrýnendum sem efast um leikhæfileika hennar. Of oft eru það persónurnar sem hún hefur leikið sem eru veikleikinn og bjóða Campbell enga dýpt til að beygja leikvöðva sína. Þessi frammistaða gæti hins vegar verið augaopnari fyrir marga. Í fullkomnum kvikmyndaheimi myndu ekki aðeins vera til miklu fleiri myndir eins og "Panic", heldur myndu þær einnig ná til og verða vel þegnar af miklu breiðari markhópi. Ef þú horfir á kvikmyndir vegna auðlegðar og dýptar persónusköpunar, frekar en bara nýjustu tæknibrellurnar, þá er „Panic“ ómissandi fyrir þig. A+.