"Einhvern daginn, munum við ganga í geislum fallegrar sólar. Einhvern daginn, þegar heimurinn er miklu bjartari"- The 5 Stairsteps "O-o-h Child"Kvikmyndir um svarta unglinga taka venjulega til glæpagengis í miðborginni sem selja eiturlyf eða fremja ofbeldi gegn a. hip-hop hljóðrás. Það er erfitt að finna kvikmyndir um hversdagsleg vandamál venjulegra unglinga í miðborginni, en samt er ófundinn gimsteinn sem ég vil mæla með. Lagið okkar, eftir Jim McKay, fjallar um þrjár stúlkur í Crown Heights hluta Brooklyn sem komast að því að framhaldsskólanum þeirra verður lokað vegna asbesthreinsunar og verða að ákveða framtíðarstefnu sína, eina sem gæti falið í sér að fara sína leið. Sagan er sögð frá sjónarhóli 15 ára manns, ekki frá fullorðnum sem rifjar upp fortíðina eins og í flestum fullorðinsmyndum. Með því að forðast lögboðið götuslangur og óhóflega notkun F-orða skilar það heiðarlega og ástríka mynd af þremur vinum á krossgötum í lífi þeirra. Stúlkurnar: Lanisha (Kerry Washington), Joycelyn (Anna Simpson) og Maria (Melissa Martinez) eru á öðru ári í framhaldsskólanum á staðnum. Þeir eru virkir meðlimir í Jackie Robinson Steppers, alvöru gönguhljómsveit þar sem æfingar fyrir Labor Day skrúðgöngu veita lífi þeirra aga og tilgang. Líkt og George Washington eftir David Gordon Green en minna stílfærð, sýnir myndin óatvinnumenn svarta og latínóleikara með Kerry Washington sem áberandi. Þó að sýningarnar séu áhugaverðar stundir, varð ég svo hrifinn af sögunni að ég gleymdi að stelpurnar væru jafnvel að leika. Maria, sem faðir hennar er í fangelsi, hefur komist að því að hún er ólétt af Terrell, námsmanni á staðnum. Hún vill eignast barnið þrátt fyrir að hún sé aðeins 15 ára og veit að Terrell mun líklega ekki hjálpa mikið. Joycelyn vinnur í glæsilegri kjólabúð en dreymir um að verða söngkona. Í mjög átakanlegu atriði í svefnherberginu sínu þykist hún vera að tala við aðdáendur sína og leggur sig síðan upp í rúm til að lesa eitt af ljóðum sínum. Hún er nálægt Lanisha og Maríu í ​​upphafi en svífur til að eignast vini utan hverfisins. Engin stúlknanna fær mikinn stuðning heima og Maria er of hrædd við að segja móður sinni frá barninu sínu. Samt eru einstæðu mömmurnar ekki dæmigerðir bíómyndir eða alkóhólistar. Þeir eru hlýir og ástríkir foreldrar sem hafa takmarkaðan tíma með börnum sínum vegna þrýstings um að styðja fjölskylduna. Foreldrar Lanisha eru skilin en hún getur heimsótt föður sinn, dyravörð í lúxusíbúðarhúsi og talað um tónlist. Móðir hennar er hughreystandi þegar Lanisha kemst að því að vinur í hverfinu hefur framið sjálfsmorð, nokkuð melódramatískur söguþráður í annars raunsæjum kvikmynd. Þegar líður á sumarið renna stelpurnar í sundur og hver ákveður aðra stefnu. Það eru þó engin stór dramatísk augnablik, aðeins dapurleg viðurkenning á óumflýjanleika breytinga. Þó að við séum ekki með blinda um þá gremju sem gæti beðið þeirra, þekkjum við vonir þeirra og drauma án þess að dvelja við það neikvæða. Our Song er tilfinningalega ánægjuleg mynd um að alast upp í verkefnum sem neita að sjá lífið með öðrum skilmálum en möguleikum.