Marie: Þú ert sléttur. Dan: Nei, ég er ekki sléttur. Ég er Dan. Ef þú ert eitthvað eins og ég, þá fara slétt og einhleyp ekki saman. Þú sérð einhvern sem þér líkar við, svo sjaldgæft sem það getur verið, og þú vilt segja eitthvað en gerir það ekki. Eða kannski segirðu eitthvað en það endar með því að vera kannski það gáfulegasta sem þú hefur sagt á ævinni. Hins vegar oftar en ekki, þú starir úr fjarska og dáist að án þess að þurfa að takast á við það sem flestir eru sammála um að sé eina leiðin til að komast hvert sem er í lífinu áhættu. Það er samt ekki hægt að kenna strák um að vera svolítið hræddur. Kannski hefur hann verið brenndur mikið áður eða kannski er hann að reyna að einbeita allri orku sinni að ferlinum. Það eru ástæður, sumar gildar, aðrar ekki, og allar má túlka þær sem afsakanir frekar en rök. Þú segir við sjálfan þig að þú þurfir þess ekki eða að þetta sé ekki rétti tíminn fyrir þig en þú vildir samt að það væri að gerast. Hvernig sem þú skiptir það niður, það er ekki auðvelt. Hljómar kunnuglega? Ef þú hugsaðir já, jafnvel aðeins, þá er DAN IN REAL LIFE, nýja gamanmynd leikstjórans Peter Hedges, sem þú verður að sjá. Það mun ná inn í þig og ná einhvern veginn bæði að brjóta og ylja þér um hjartarætur allt í einu. Daninn úr titlinum er Dan Burns (Steve Carell), ráðgjafadálkahöfundur sem er dáður fyrir innsæi sína í að lifa jafnvægi, fullnægjandi og siðferðilega. upplífgandi líf. Fjórum árum eða svo áður en myndin opnar þegar Dan vaknaði til dagsins síns missti hann eiginkonu sína og ást lífs síns. Eftir þann harmleik var Dan skilinn eftir að ala upp þrjár dætur þeirra einn. Milli þess og að einbeita sér að ferli sínum var það ekki eitt af forgangsverkefnum Dans að finna ást aftur. Og þannig varð hann virkari en tilfinning. Hann er fjarlægður frá krafti nándarinnar og veit ekki lengur hvað það þýðir að vera svona náinn einhverjum og hefur sagt upp við að vita það aldrei aftur. Það er að segja þar til hann hittir Marie (Juliette Binoche) í bóka- og tækjabúð í Connecticut á rólegum morgni. Samskipti þeirra eru frjálslegur, þægilegur og það grípur þá báða óvarlega. Það er bara eitt vandamál í raun. Hún er nú þegar að sjá einhvern. Því miður fyrir alla sem taka þátt er sá bróðir Dans, Mitch (Dane Cook). Öll fjölskyldan hans er komin til sveita foreldra sinna í árlega heimsókn þeirra og Dan þarf nú að eyða helginni í þrá og þrá eftir hverfulu tilfinningu sem hann hafði með Marie um morguninn. Það stóð aðeins í klukkutíma eða svo en það tók bara svo langan tíma að vekja hjarta Dans úr dáinu. Með svo marga fjölskyldumeðlimi að eiga við (Jack Mahoney og Dianne Wiest eru við stjórnvölinn), þá fer DAN IN REAL LIFE í burtu frá því. stærri tilgang af og til. Þó að fellibylurinn barna og foreldra og frænka og frænda geri Dan á erfiða tíma, notar Hedges það líka að óþörfu sem leið til að afvegaleiða athyglina, með þeirri forsendu að það myndi á endanum gera myndina fullkomnari. Sem betur fer hefur Hedges fengið Carell til að bera þungu byrðina. Það er ánægjulegt að fylgjast með Steve Carell koma sér betur og betur fyrir með hverri mynd sem hann gerir (þrátt fyrir einstaka mistök á stærð við EVAN ALMIGHTY). Hann er heillandi, heillandi og augljóslega skarpur húmoristi. Sem Dan er hann líka sjálfsfyrirlitinn, óþægilegur og hræddur. Carell er sjaldgæfi grínistinn sem þrýstir á sjálfan sig að finna karakter í hlutverkum sínum frekar en að treysta eingöngu á kómíska eðlishvöt og rótgróna persónu. Kannski mikilvægara, hann er algjörlega tengdur sem Dan. Hvort sem hann floppar niður í barnarúminu í þvottahúsinu þar sem hann er látinn sofa sem eini fullorðni einstaklingurinn á þessum endurfundum eða dillar sér í eldhúsinu, getur ekki staðið kyrr í kvíðanum, þá er Dan hver einasti strákur sem hefur jafnvel verið óviss um sjálfur og fannst hann vera einn í hópnum. Carell gefur Dan svo mikið hjarta að hann verður hjarta myndarinnar sjálfrar á sama tíma. Ég velti því fyrir mér eftir að hafa séð myndina hvort ég hefði haft jafn gaman af henni og ég gerði, þrátt fyrir smávægilegar galla hennar (Juliette Binoche I know you might like að létta á mér öðru hvoru en ég mæli ekki með því nema það sé súkkulaði í hlut), vegna þess hvar ég er stödd í lífi mínu. Myndi einhver sem hefur komist að því að einhver annar fá jafn mikla merkingu og huggun í þessari mynd? Ég get ekki sagt. Það sem ég get sagt, sem einhver sem veit hvað það þýðir að vera einmana, DAN IN REAL LIFE veit hvað það þýðir að vera hissa á lífinu og ástinni og hvernig þessar stundir og fólk þarf að meta og þykja vænt um. Það veit líka að allir sem gætu fundið fyrir einmanaleika á hverjum degi eða mánuðum saman þarf að minna á að það gerist enn óvænt.