Hjólabrettaferillinn minn endaði árið 1974 þegar hjólabrettið mitt, tvö og fjögur, með stálhjólaskautahjólum lenti í steini og ég valt, dögum saman, að því er virtist, niður gangstéttina fyrir utan heimili foreldra minna í Boston. Þegar gifsið fór af handleggnum á mér var sumarið liðið. En ég hef alltaf dáðst að X-games týpunum og ofgnótt sérstaklega. Ég held að ég hafi eytt fyrsta mánuðinum eftir að ég flutti til Suður-Kaliforníu á ströndum og bryggjum í að horfa á brimbrettafólkið og harmaði þá staðreynd að ég hefði misst af köllun minni. Það er svona hlutur sem þú ættir að læra ungur, áður en hræðileg sjálfsbjargarviðleitni og sjálfsvitund grafa sig inn. Annars muntu í besta falli hafa svo áhyggjur af því að verða ekki meiddur eða hlegið að þér að þú horfir á endanum eins og þjálfaður björn. Ég dáðist alltaf að því hversu góður brimbrettamaður virðist vera sama um neitt nema þá stund, þessa bylgju, þá reynslu. Í sameiningu með náttúruöflunum. Góður ofgnótt lætur það líta út fyrir að það sé ekkert annað en þessi bylgja þarna og hvernig þú hefur samskipti við hana. Það er mikið Zen í henni. Þessi heimildarmynd sýnir hvernig nokkur ungt fólk tók brimbrettahugtökin og útvíkkaði þau til hjólabretta. Rampar, lækkanir, lágar sveiflur á meðan þær hafa samskipti við sementsöldurnar undir fótum þeirra. Á sínum tíma og tíma var þetta allt nýtt. róttækur. Áður en Zephyr Skate teymið kom til starfa var hugmyndin greinilega sú að fara eins hratt og þú gætir í beinni línu á hjólabretti, þess vegna minn langi "Evel Knievel at Caesers Palace" eins og að falla niður framhliðina. Þessi mynd er horft aftur í tímann. , til Ameríku áður en ALLT var merkt, merkt, markaðssett og sultað niður í kok okkar sem „Extreme“. (Í alvöru, hvað er svona "öfgafullt" við "Extreme value meal" á Taco Bell? Annað en þá staðreynd að það er mikil hætta fyrir ristilinn þinn...) Horfðu á þessa mynd og horfðu á fæðingu 'öfgaíþrótta'. Áður en það var X-leikur, á undan Boom-boom Huck-Jam, á undan Crusty Demons, á undan ASA...þar voru þessir ungu götukarlar sem bjuggu til „öfgaíþróttir“ án þess að reyna í raun. Þeir voru bara að gera það fyrir hreinleikann, hreina ánægjuna, að fara á hjólabretti í sólinni með vinum. Ég vona að þeir fái skerðingu á "öfga" peningum þarna úti. Guðni veit að þeir fá ekki þann heiður sem þeir eiga skilið. Kannski getur þessi mynd leiðrétt það. Frábær mynd með frábæru hljóðrás, andlitsmynd af Suður-Kaliforníu, reyndar Ameríku, sem er ekki lengur til. Mér er sama um Sean Penn en hann stendur sig ágætlega við að segja frá.