Ron Howard leikstýrði þessu? Teiknimyndin frá 1966 er heillandi og kennir börnum einfalda lexíu með einföldum söguþræði. Í þessari mynd gefur Howard okkur Whoville fyllt af gráðugum, manipulativum, sjálfhverfum Whos. Jim Carrey er hræðilegur, en ég er viss um að það er ekki honum að kenna; Ég ímynda mér að handritið hafi kallað á viðbjóðslegasta manneskju sem hægt er að hugsa sér, svo Carrey rásaði Tom Green og útkoman er kvikmyndagaldur. Líkt og Penguin eftir Danny Devito í Batman Returns, Carrey's Grinch er svo rækilega óviðunandi að einhver grínmynd sem gæti verið unnin úr persónu hans gufar einfaldlega upp. Þar sem teiknimyndin frá 1966 sýndi Grinch sem við gætum öll samsamað okkur, er Carrey's Grinch þessi reiði, andlausi gamli maður sem við höfum öll séð einhvern tíma, sitjandi í kyrrstæðum bíl og muldrar við sjálfan sig eða slær smábörn í matvörubúð með stafurinn hans. Þessi Grinch er gjörsamlega laus við hvers kyns mannúð, húmor eða innsæi, og endurlausn hans í lok myndarinnar er röng. Öll myndin er röng: það er einhver heimskuleg jólalýsingakeppni, misheppnuð tilraun til að útskýra hvers vegna Grinch er svona skíthæll með því að grafa sig inn í æsku sína, og óleysanleg ráðgáta um hvers vegna sumir hverjir eru með þessa undarlegu varalengingu og sumir af þeim ekki. Öfugt við teiknimyndina frá 1966 myndi ég ímynda mér að börnum myndi finnast þessi mynd þreytandi, pirrandi og full af misvísandi skilaboðum. Þurftum við virkilega að sjá Slutty Strurf, aka Christine Baranski sem Mörtu May Whovier? Auk þess fyllti Ron Howard leikarahópinn af hæfileikalausum ættingjum sínum. Sendu inn nauðsynlega rassbrandara, ræfilbrandara, kynlífsbrandara og annan skyldubundinn Carreyesque lágbrún húmor, og þú ert með kvikmynd sem er um það bil jafn langt frá 1966 teiknimyndinni (eða bókinni sem veitti henni innblástur) og George W. Bush er frá. skynsamleg, skýr hugsun. Þumall niður á þennan stóra feita kalkún.