Ég skal viðurkenna að ég gaf þessari mynd ekki mikið tækifæri. Ég ákvað frekar snemma að þetta væri bara ekki mín tegund af mynd. Að mestu leyti hefur hún frábært útlit hvað varðar kvikmyndatöku. Atriði á Manhattan snemma á áttunda áratugnum líta mjög vel út, eins og aðalleikkonan. Þetta er mjög skörp svart og hvítt, sem gæti næstum látið myndina líða ódagsett og ferskt. Hins vegar, sumar aðrar aðferðir sem kvikmyndagerðarmenn beita skjóta þeim til helvítis. Hin sundurlausa klipping er MJÖG seint á sjöunda áratugnum, einhvers staðar á milli súrrealisma og nýbylgju. Sagan finnst líka eins og hún hafi komið frá mjög ákveðnum tíma, einhvers staðar á milli frjálsrar ástarhugsjóna og listrænnar tilrauna. Myndin fylgir ungri stúlku um borgina þegar hún leitar að manni sem hún stundaði nafnlaust símamök með. Þegar hún kynnist öðrum skrýtnum persónum afhjúpar hún sérkenni sín og þær sýna sína. Kvikmyndin virðist vera ætluð sem óviðjafnanleg gamanmynd, en bætir við framúrstefnutilfinningu. Ég myndi búast við því að ef þér líkar við Andy Warhol kvikmyndir, þá værir þú mjög spenntur að uppgötva símaskrána. Nokkur vandamál sem ég átti við: Undir lok myndarinnar segir ein persóna fráleita sögu sem varir í meira en tólf mínútur - grimmur að sitja í gegnum. Einnig er mjög skýr hreyfimyndaröð sem mér fannst gróf og ungleg sem þjónar sem hápunktur myndarinnar. Ég hló upphátt fjórum eða fimm sinnum og líkaði endirinn (að frádregnu ógeðslegu hreyfimyndinni). Og þegar myndin skipti yfir í lit fyrir síðustu símaklefann-á-næturseríuna, líkaði mér í rauninni enn betur hvernig hún leit út. Þetta endaði með því að vera ein af þessum upplifunum þar sem mér fannst eins og ég hefði virkilega getað líkað við þetta ef það væri aðeins öðruvísi. En þetta er það sem kvikmyndagerðarmennirnir gáfu okkur. Það er óskýrt, listrænt og langt eftir af skífunni, en ekkert af þessu er ástæða til að mæla með því á eigin spýtur. Mér fannst það ekki einstakt eða skapandi svo mikið sem þvingað og tilgerðarlegt.