Með því að halda öllum pólitískum skoðunum til hliðar er „Gandhi, My Father“ eftir Feroz Khan og Anil Kapoor góð mynd sem kannar á snjallan hátt hina rugluðu fjölskylduhlið Mohandas Karamchand Gandhi og baráttu elsta sonar síns Harilal Gandhi við samfélagið, hans faðir sem er stærri en lífið og síðast en ekki síst djöflar í höfðinu á honum. Maður dregur hliðstæður við Gandhi, föður þjóðarinnar og baráttu sem hver sonur gæti átt við föður sinn. Leiklistin er góð. Shefali Shetty, Darshan Zariwala og Akshaye Khanna - stranglega í þeirri röð - bæta lit og patos við þessa átakanlegu sögu um Harilal sem grætur að vera faðmaður einu sinni og hleypur líka í burtu við minnstu fingursnertingu. Leikstjórn Feroz Khan og framleiðsla striga er íburðarmikill og aðlaðandi, hins vegar hefði handritið getað verið þéttara. Ég hafði séð leikritið fyrir nokkrum árum síðan á sjóræningjavídeó af gerðinni DVD (það hét Mahatama vs Gandhi, held ég) og það var vissulega meira grípandi. Hins vegar eru bakgrunnsstig myndarinnar og augnablik föður-sonar og móður-sonar bara frábær skemmtun. Þessi mynd hefði getað orðið frábær. Það er á mörkum þess. Það hefur svo mikla möguleika að hafa bara verið saga munur á föður og syni eða bara Gandhi eða jafnvel báðum. einhvers staðar er söguþráðurinn týndur og þegar þú býst við algerri tilfinningu, kemur ekkert til þín. Það jafnast ágætlega við aðra Gandhi. Vissulega ekki yfirlitsmynd eins og Kingsley's Gandhi, eða abstrakt eins og Hey Ram eftir Kamal Hassan. Myndin nær rétt að finna fótfestu; þó er maður eftir að velta fyrir sér "hvað ef..." Þess virði að horfa á. 7,5/10