***SPOILERS*** ***SPOILERS*** Það hlýtur að hafa verið eitthvað í loftinu strax á eftirstríðsárunum sem gerði næturborgir aðlaðandi fyrir kvikmyndir. Fjöldi náttúrulegra borgarmynda var gerðar á þessum tíma, og ekki bara í Ameríku. Einn af þeim athyglisverðustu var Odd Man Out eftir Carol Reed, ensk mynd um særðan byssumann sem staulaðist um götur Belfast. Í Ameríku var það hádegi, eða réttara sagt, hátt á miðnætti, kvikmynd noir. Crossfire er í raun ekki film noir, heldur hefur það gildrur af noir, þó það noti þá í eigin markmiðum, sem hafa að gera með ofstæki. Leikstýrt af Edward Dmytryk, skrifuð af John Paxton, hún var gerð eftir skáldsögu Richard Brooks. Bókin fjallaði um morð á samkynhneigðum; í myndinni er fórnarlambinu breytt í gyðing. Þótt hún sé tekin upp eins og ráðgáta er lítil spenna í myndinni, þar sem það er nokkuð augljóst hver morðinginn er snemma. Það sem gerir myndina svo áhorfanlega og fallega er upplýsing hennar um borg, Washington, D.C., rétt eftir síðari heimsstyrjöldina, af nokkrum af hæfileikaríkustu handverksmönnum sem unnu í kvikmyndum á þeim tíma. Ólíkt mörgum næturmyndum er Crossfire að mestu leyti sett innandyra: á lögreglustöðvum, gistihúsum og kvikmyndahúsum sem standa alla nóttina. Hermenn eru alls staðar í myndinni og flestir klæja eftir að komast aftur til borgaralegs lífs síns. Samt skynjar maður, frá flestum karlmönnunum sem við hittum, að persónuleiki þeirra hefur mótast svo af hernaðarreynslu þeirra að það verður erfitt fyrir þá að snúa aftur til gömlu hverfanna; fyrir suma kannski jafnvel ómögulegt. Þeir virðast meira bundnir hver öðrum en einhverju eða neinum öðrum. Samt sem áður tengdust sumir menn aldrei raunverulega tengsl við neinn í hernum. Morðinginn, Monty, er einn slíkur einstaklingur. Maður skynjar að hann var heldur aldrei tengdur í borgaralegu lífi sínu. Hann er einmana úlfur sem þarf líka á fólki að halda. Hann er örvæntingarfullur einn, hann er með sadíska rák sem er kílómetra breiður og þarf alltaf einhvern nálægt til að vera rassinn í gríninu hans. Maðurinn sem hann drepur gerði honum ekkert mein og var honum reyndar ókunnugur. En þegar Monty komst að trúarbrögðum mannsins var það nóg. Hann ætlaði í rauninni ekki að drepa gaurinn, þar sem það var ætlun hans að „bara“ niðurlægja hann og berja hann bara. En þar sem hann var ansi drukkinn á þeim tíma tóku hnefar Monty yfirhöndina. Það er þessi atburður sem setur söguna af stað. Þegar myndin hefur safnast upp koma hinar persónurnar fljótt í fókus. Andstæðan númer Monty er Keely, annar hermaður, sem, þó hann sé innhverfur eins og Monty, og nokkuð aðskilinn, ber enga gremju í garð nokkurs manns og virðist sanngjarn, jafnvel viðkunnanlegur strákur. Finley, pípureykjandi morðspæjarinn, er dásamlegur og dálítið duglegur í samanburði við einkennisbúninga karlmennina, en sannar sig meira en jafnast á við hina ýmsu og að mestu óbilgjarna hermenn sem hann á við. Leikararnir sem fara með þessi hlutverk, Roberts Ryan, Mitchum og Young, gefa frábæra frammistöðu, hver í sínum tóntegundum. Ryan, sem Monty, er spenntur og ofsóknarbrjálaður, leitar alltaf í kringum sig eftir einhverjum til að tína til; og maður finnur fyrir kvíða hans yfir því að verða sjálfur fórnarlamb. Eins og Keely er Mitchum lágstemmd, næstum látlaus; hann hefir aldrei upp raust sína; og hann virðist hafa meira til síns máls, meira að bjóða, en handritið leyfir. Frammistaða Young hefur oft verið gagnrýnd fyrir að vera of mjúk, en mér finnst hún blekkjandi sterk og fallega óslétt. Hann stangast á við staðalímyndina um harðsoðnu lögguna og gerir persónu Finley að dálítið prins glæpauppgötvunar. Það er fátt sem kemur á óvart í Crossfire, þó handritið sé stundum furðu vel skrifað, jafnvel ljómandi. Persónuleikarinn Paul Kelly sýnir eina bestu stuttu frammistöðu kvikmyndanna sem „kærasta“ konu sem hermaður sækir á bar. Kelly gæti verið eiginmaður hennar eða ekki; og hann gæti búið með henni eða ekki, þó hann virðist nógu afslappaður í íbúðinni hennar. Fegurðin við þessar senur er að ekkert er skýrt og þessi maður sjálfur virðist meira en lítið ruglaður yfir því hvert hlutverk hans er, var eða ætti að vera. Á vissan hátt mynda þessar fáu senur þematískan kjarna myndarinnar, sem er anómía. Að undanskildum einkaspæjaranum eru allir mennirnir í myndinni á reki, stefnulausir og í rauninni glataðir, sumir alvarlegri en aðrir. Að þessu leyti er Crossfire, þrátt fyrir alla prédikunina undir lokin, kvikmynd um óljósa sjálfsmynd og hversu auðveldlega hún getur glatast eða skekkt. Karlar svífa frá einum bar til annars í þessari mynd, þar sem þeir taka þátt í eins konar voðalegum félagsskap, persónuleikar þeirra renna saman í eins konar almennt amerískt karlkyns sniðmát. Svo gerist eitthvað, eitthvað er neglt niður. Orð er nefnt, hvort sem það er „gyðingur“ eða „hillbilly“, og allt í einu verður spennuþrungið, og hugmyndin um einstaklingseinkenni, sjálfsmynd utan hópsins, um einhvern sem er ekki eins og þeim, verður mjög móðgandi, jafnvel viðbjóðsleg. Síðan, eftir að skapið blossar upp og hvað sem vakti þá hefur verið leyst eða gleymt, snúa mennirnir aftur í lausláta, ópersónulega hópeðli, og reglu er komið á.