Já, ég var örugglega eftirsjá að því að hafa hætt laugardagskvöldinu mínu við að horfa á þessa undarlegu litlu en samt mjög langu mynd. Það gerði aðalpersónan greinilega ekki heldur fyrir að stela tveimur tímum af lífi mínu. Hér er ímynd andhetjunnar í 'No Regrets'. Við erum með þennan fífl, svo ruglaðan, svo ráfandi, svo eigingjarnan, stefnulausan og óviðjafnanlegan að það var ákaflega erfitt að komast framhjá aðdráttarafl upprennandi sonar kaupsýslumanns, Jaemin, nema það væri bara það: líkamlegt aðdráttarafl. Hann heldur öðru fram, að það sé ást. En eftir að hafa horft á þetta er þetta eins og að elska Charles Manson vegna þess að þú grafir skeggið. (Allt í lagi, hann er ekki svo slæmur, en samt engir raunverulegir innleysanlegir eiginleikar.) Ég gat aldrei komist framhjá ástæðunni fyrir því að Jaemin eltir endalaust Sumin. Það var aldrei sýnt, bara sagt, að Jaemin elskaði Sumin. Kannski er það menning sem flaug yfir hausinn á mér: brjálaður/stalking = vitlaus ást yfir í Seoul. Það hlýtur að vera, því aðeins meira en helmingur myndarinnar er einn að elta aðra og síðasti hlutinn er að staldra fram og til baka að því marki að ég hélt að þetta væri að breytast í skrúfuleik. Ég var að bíða eftir að tígrisdýr sem heitir „baby“ kæmi fram. Allt í lagi, svo Sumin vinnur tvær störf á meðan hann er í skóla, svo langt er það gott hjá einhverjum sem reynir að bæta sig. En eftir fyrstu smekk hans af aðdráttarafl stalkersins, hættir hann dagvinnunni sinni fyrir einhvers konar vændishring. Hvað? Allt í lagi, eins og áður hefur komið fram hættir þráhyggjan ekki vegna vinnu/ferilsbreytinganna og ef þú kastar inn fullt af öðrum mjög reiðum karakterum færðu eina ruglaða mynd þar sem ótrúleg atvik virðast bara gerast án uppbyggingar. Grunnmynd, ekki 100% hræðileg, en þú getur gert betur með erlendum kvikmyndum með hommaþema.