Hvernig getur kvikmynd sem sýnir söng Curtis Mayfield verið slæm? Það getur ekki! The Groove Tube er röð af skítfræðilegum black-out skissum sem gera grín að öllu frá 2001 til Ólympíuleikanna. Hæðin, (Koko trúðurinn, auðvelda smurolíuuppskriftin) eru fleiri en lægðin (allt of langt "The Dealers"), en jafnvel lægðirnar eru fyndnar. Best af öllu er oflætisdans Ken Shapiro niður annasama gangstétt á Manhattan.(Það er Shapiro, ekki Nat King Cole sem syngur Just You, Just Me). Örugglega dagsett núna, en á þeim tíma var The Groove Tube virðingarlaus, djörf, blygðunarlaus og hysterískt fyndin. Ken Shapiro gerði þennan minniháttar sértrúarsmell, svo 7 árum síðar gerði opnunarsprengjuna aðfangadag, Modern Problems (þó ég hafi notið þess} og síðan þá, því miður, ekkert.(Hann gæti hugsanlega verið að spila á trommur í djasshópi) The Groove Tube mér er enn óendanleg uppspretta jákvæðrar orku, kvikmynd sem 26 árum eftir fyrstu áhorf mitt veitir mér enn mikla gleði!