Spyrðu þúsund manns hver mesta óviljandi gamanmynd allra tíma er og þeir munu næstum undantekningalaust segja þér Battlefield Earth eða Plan 9 From Outer Space. Þeir hafa rangt fyrir sér. American Ninja lætur þessa tvo kalkúna slá niður af ýmsum ástæðum, ekki síst handrit sem var greinilega ekki ígrundað. Þó að ég styðji B-myndaiðnaðinn fullkomlega fyrir að halda kjaftæði eins og Michael Dudikoff í vinnu, þá hefði smá vinna við vöruna gengið langt. .Í fyrsta lagi, þegar við fáum smá bakgrunnsupplýsingar um titla hetjuna, er okkur sagt að fæðingardagur hans, nánustu ættingja, foreldrar og svo framvegis séu allir óþekktir. Ég veit ekki með ykkur, en ég býst við að bandaríski herinn taki staðreyndaleit um starfsfólk sitt aðeins alvarlegar. Þeim tekst líka að klúðra samfellu stefnumóta á nokkuð áhrifaríkan hátt, þó ég man ekki alveg hvaða dagsetningar voru ruglaðar og hvenær. Þetta er í raun einn af minna augljósum göllum American Ninja. Það hefur verið bent á það áður, en algengur galli margra bardagalistamynda er að þegar hetjurnar okkar standa frammi fyrir miklum fjölda andstæðinga, þá ráðast sagðir andstæðingar á einn í einu. Nýrri myndir eins og The Matrix Reloaded stangast á við þessa venju, en á næstum hverri mynd frá níunda áratugnum eru áhorfendur að öskra: „hey, af hverju ræðst þú ekki á allt í einu???“. Bardagaíþróttamyndir hafa tilhneigingu til að vera miklu áhrifameiri þegar slagsmálin eru umfangsmeiri en einn-á-mann. Aðalforsendan var upphaflega brandari, en í ljósi nýlegra atburða þar sem bandaríski herinn getur ekki myrt múg uppreisnarmanna einfaldlega vegna þess að þeir mun ekki úthluta til sérfræðinganna, það virðist undarlega kaldhæðnislegt. Filippseyingar eru að stela vopnum frá heimadeild Bandaríkjahers til sölu til auðugra viðskiptavina. Skiptir engu að slíkur þjófnaður myndi hvetja herinn til að gefa kaupsýslumönnum á staðnum ábyrga, eða jafnvel talið ábyrga, loftnetspróf í endaþarmi, þetta er lúmsk hasarmynd frá 1980. Lang fyndnasti hluti myndarinnar er hápunktsbardaginn hins vegar. Þegar Joe og Jackson breyta því að sameina stellingu og slagsmál í listform, byrja vondar ninjur að springa út án augljósrar ástæðu. Ég er sammála einum fyrri álitsgjafa að því leyti að þessi mynd hefði átt að heita Ninja Holocaust, því ég er tilbúinn að veðja á samtals að að minnsta kosti þrjú hundruð illir Ninjur bíti hana á meðan myndinni stendur yfir. Ofan á það byrjar Black Star Ninja að berjast við eldflaugaskota, leysigeisla og alls kyns fáránleg áhöld sem eru ekki bara illa ígrunduð, þau eru hreint út sagt illa útfærð. Þú munt aldrei sjá leysigeislaáhrif sem líta út fyrir að vera ódýrari. Það sem toppar allt er að myndin tekur sjálfa sig svo bölvanlega alvarlega. Í atriðinu þegar Joe hittir gamla leiðbeinandann sinn aftur, skora ég á áhorfandann að hlæja ekki að hræðilegu samræðunum. Ekki það að ég þekki neina nútíma iðkendur Ninjitsu, en rökréttur hluti ímyndunarafls míns á erfitt með að trúa því að þeir hafi talað svona hvenær sem er í sögu sinni. Á meðan á þessu kennsluatriði stendur býst ég hálfpartinn við að gamli gaurinn segi Joe að hann verði að sanna karlmennsku sína með því að skera höfuðið af sér með barefli úr plastskeiði. Alls gaf ég American Ninja 1. Þetta er sérstök einkunn í kerfinu mínu í að hún sé frátekin fyrir verstu, skelfilegustu, móðgandi myndir sem ég hef séð, eða myndir sem fá mig til að hlæja án þess þó að nenna að reyna. American Ninja er svo sannarlega dæmi um hið síðarnefnda.