Sumir vilja meina að La Antena eftir argentínska leikstjórann Esteban Sapir sé æfing í tímalausri tilgangsleysi; að á meðan þöglu myndirnar sem Sapir hyllir voru í fremstu röð kvikmynda þegar þær voru gerðar, þá eru þær úreltar í dag, sem gerir La Antena merkingarlausa skrýtni. Ég er ósammála því. Ákaft. La Antena blandar saman venjum þöglu kvikmyndarinnar við 21. aldar tækni, sem gerir hana að fullkominni æfingu í póst-módernískri kvikmyndagerð. Myndin gerist í hinu tímalausa "Borgin án röddar", svo kölluð vegna þess að borgararnir hafa verið sýndir. orðlaus af herra sjónvarpinu, einræðisherra/fjölmiðlumógúli með hárið málað. Borgin líkist titlinum í hinni frægu Metropolis eftir Fritz Lang (1927), kannski 100 árum á undan þeirri mynd. Þetta eru allt expressjónískir skýjakljúfar, sjónvarpsloftnet og teiknimyndaskilti. Borgarar borgarinnar eru mildaðir af La Voz (Röddin), eina manneskjunni sem hefur málgáfuna. Andlit hennar er ævarandi hulið hettu (haldið á jafnvel þegar hún er nakin), La Voz neyðist til að syngja á sjónvarpsstöð Mr. TV. En þegar herra sjónvarpið býr til áætlun um að stela hinu skrifaða orði líka, sameina La Voz og augnlaus sonur hennar krafta sína með fráfallafjölskyldu til að reyna að skila málfrelsinu aftur til fólksins. La Antena er ekkert annað en hrein kvikmynd. Sapir íþyngir sjálfum sér með venjum þöglu kvikmyndarinnar og þarf að treysta á myndir til að segja sögu sína. Það er hljómur, einna helst í næstum samfelldu tónverki Leo Sujatovich. Hún kallar fram það besta úr þöglu kvikmyndatónlist, auk þess sem hún vinnur sig á hugvitssamlegan hátt inn í dýptingu myndarinnar, svo sem píp í bílflautum, eða taktfastan ra-ta-tat-tat skothríð. Og að baki allri myndinni er kunnuglegt þeytingur, eins og hún væri sýnd á fornum skjávarpa. Það er líka talsvert mikið af samræðum. En í stað þess að nota millititla lætur Sapir orð persónanna birtast í rammanum. Þær eru stærri eða minni, fylla skjáinn eða svífa hógvær út í loftið, allt eftir því sem sagt er. Hugsaðu þér hugmyndaríkari útgáfu af textunum í Night Watch (2004). Sem betur fer draga orðin ekki athyglina frá myndunum. Sem er mjög heppilegt, því La Antena státar af einhverri skapandi og frumlegustu mynd sem við höfum séð í langan tíma, allar teknar af íburðarmikilli svart-hvítu ljósmyndun Cristian Cottet. Þarna er expressjóníska borgarmyndin. Hettusöngkonan og augnlausi sonurinn hennar. Þar er yfirgefin loftnet borgarinnar, sem lítur út eins og rotnuð leifar einhverrar risastórrar köngulóar. Og það er hinn óheiðarlegi læknir Y, sem er kjaftstopp á sjónvarpsskjá sem festur er við andlitið á honum. La Antena hefur verið gagnrýnd fyrir að treysta of mikið á myndmálið, á sama tíma og það snýr að myndlíkingunni. En aftur, ég væri ósammála. Það er rétt að skyndileg framkoma hugarstýringarvélar í laginu eins og hakakross, eða augnlauss drengsins sem virðist krossfestur á Davíðsstjörnu, finnst óviðeigandi, dálítið yfir höfuð í því sem annars er bara vel unninn ævintýri saga.En skortur á augljósum táknum (tvö fyrri dæmin til hliðar) virkar myndinni í hag. Það gerir okkur kleift að gera upp hug okkar: að ákveða hvort við eigum að álykta um pólitíska merkingu, sjá La Antena sem líkingu fyrir fasisma, hættuna á kapítalískum einokun og vald og ábyrgð fjölmiðla; eða bara að taka myndina á nafn, sem sjónrænt töfrandi ævintýri í gegnum heim sem er í senn einstakur og kunnuglegur. Fórnin á skýrri dýpt í þágu einstaks myndefnis kann að virðast vera málamiðlun. En í raun og veru, þegar kvikmynd lítur eins vel út og þessi, þá er erfitt að vera sama. Það er meira ímyndunarafl og list í hverjum ramma La Antena en Hollywood getur hrist afleitt prik í. Að kalla fram næstum 100 ára gamlar kvikmyndir gæti verið tilgangslaust, en með því gæti Sapir verið að sýna okkur hvað vantar í kvikmyndir nútímans. Hann er kannski að segja okkur að það sé kominn tími á aðra listbyltingu. Og það getur verið að hann hafi rétt fyrir sér.