Þetta er tongue in cheek mynd frá upphafi með talsetningu sem grín að öllu frönsku og framleiðir síðan frekar naífa en mjög hugrakka hetju í Fanfan La Tulipe. Hinn stórbrotni ungi maður, sem er túlkaður af hinum stórbrotna Gerard Philippe, trúir algerlega á örlögin sem Lollobrigida spáir um - einkum að hann muni giftast dóttur Lúðvíks XV konungs! Vandamálið er að La Lollo kemst fljótt að því að hún er líka ástfangin af Fanfan...Knúið áfram af góðum sverðslagsdögum, hlaupum og öðrum hressum hasarþáttum hreyfist myndin á hröðum hraða og með mörgum kómískum augnablikum. Leikstjórnin er kannski veikasti þátturinn en myndin er svo létt og tekur sjálfa sig svo óalvarlega að ég gat ekki hugsað um þá galla. Gættu þess að Noel Roquevert, hefðbundinn þungi í frönskum kvikmyndum, reynir að stela La Lollo, gerir sjálfan sig að óþægindum og gefur spákonunni handritið sem les í hendi La Lollo! Og hvílíkur gimsteinn er Marcel Herrand sem hinn stórmenni og lostadrifni konungur Louis XV! Það er ekki allt: Svo margar fallegar konur í einni mynd fá mig til að óska ​​þess að ég væri í Frakklandi og á tökustað árið 1952! Kvikmyndin gæti hafa komið út það ár en áhuginn, kinnin, frábæra frásögnin, óaðfinnanleg ljósmyndun og hinn eftirminnilegi Gerard Philippe tryggja að hún haldist nútímaleg og ánægjulegt að horfa á hana. Ég myndi ekki hika við að mæla með henni fyrir barnabörnin mín, hvað þá fyrir alla sem elska kvikmyndir almennt og sérstaklega töffara! Sjáðu það!