Minningarbankar flestra gagnrýnenda hér hljóta að hafa skemmst þegar þeir reyndu að rifja upp þennan kubíska sirkonstein af gimsteini, því nánast öllum tókst að vitna rangt í Walter Thornton eftir Lloyd Bochner, þegar hann kastar út í fallískan garð í reiðisköstum. stútur á nýju eiginkonu sinni, Jerilee Randall-Thornton, (nánast í dái Pia Zadora) sem var notuð til að beita hana kynferðisofbeldi fyrr í myndinni...en ég er að fara fram úr mér. Í öllu falli hefði greyið Lloyd getað verið að nöldra þessa línu að mállausum áhorfendum jafn mikið og hann var uppástunginn mótleikari hans. Það er erfitt fyrir flest okkar að trúa því, sérstaklega þessa dagana, þá fer enginn í Hollywood af stað. að viljandi gera slæma mynd. Þetta eru vissulega ekki forsvaranlegustu rökin sem hægt er að koma með, þar sem þeir virðast bara vera svo fjandans margir að koma út. En aftur á móti, það er þessi tegund kvikmynda sem maður verður að ímynda sér á tímum sköpunar hennar, allt frá skrifum, leikarahlutverki og leikstjórn, hlýtur að hafa verið bölvað með því kvikmyndafræðilega jafngildi að reyna að taka upp á hugmyndum mars. er í þeim flokki og kemur mjög vel fyrir sig miðað við aðstæður. Hér höfum við allt hráefnið í uppskrift sem tryggt er að framleiðir stórkostlega fallna soufflé: Pia Zadora, léleg söngkona/leikkona sem er svo staðráðin í að vera tekin alvarlega að hún myndi taka að sér nánast allt sem gæti aðgreint hana frá jafnöldrum sínum, (sem þessi mynd gerði það örugglega!); nokkuð áberandi skáldsaga skrifuð af ruslameistaranum sjálfum, Harold Robbins (af THE CARPETBAGGERS og DREAMS DIE FIRST frægð); leikarahópur sem hélt líklega að þeir væru svo lánsamir að vinna yfirhöfuð, að þeir reyndu að leika þennan drek eins og það væri Clifford Odets eða Ibsen; auk leikstjóra sem meira en líklega var leigð byssa sem hélt óreiðu á hreyfingu bara til að innheimta launaseðil, (og var sennilega samningsbundinn skyldur til að krefjast EKKI notkunar á nafninu 'Alan Smithee' til að vernda það sem eftir var af orðspori hans.) Eins og varalitur Lamont Johnson, I SPIT ON YOUR GRAVE eftir Meir Zarchi, BARBARELLA eftir Roger Vadim, SHOWGIRLS eftir Paul Verhoeven eða ömmu í Really Bad Film-gerð, MAMMA Frank Perry, THE LONELY LADY er enn oft rædd með vanþóknun, (venjulega , skelfingu lostinn hlátur, eða einstök samsetning af þessu þrennu), en stangast samt á við krufningu, lýsingu eða jafnvel kringlulógík Hollyweird. Enginn er viss um hvernig það varð til, hvernig það var nokkurn tíma gefið út í einu einasta leikhúsi eða hvers vegna það er enn hér og næstum ómögulegt að losna við það, en taktu það eða slepptu því, það ER hér til að vera. Og ég held að unnendur mjög góðra SLÆMAR kvikmynda myndu ekki hafa það á annan hátt.