Kvikmyndaiðnaður er erfiður bransi - vegna þess að það þarf að taka ákvarðanir og allir sem taka þátt eiga líka einkalíf. Þetta er frumleg ritgerð þessarar máttlausu tilraunar til að gera „innsæi“ kvikmynd um kvikmyndir. Og raunar, engin betri sönnun fyrir vandvirkni iðnaðarins en að sjá Anouk Aimée og Maximilian Schell föst í þessu geðveiki. Innsýnið felst í því að talandi hausar skrölta af kjaftæði eins og "á ég að gera stúdíómynd sem borgar sig mikið eða ætti ég að gera indie atriði og vera trúr listrænu sjálfinu mínu?" "Gerðu hið síðarnefnda, vinsamlegast." Eða: "Samband okkar er ekki bara faglegt, það er líka einkamál. Þetta er frekar flókið ástand að takast á við, er það ekki?" — Já, það er það, elskan mín. Á milli fáránlegra samræðna fær maður innsýn í pálmatré, anddyri hótela og amerísk kvikmyndaplaköt (engin merki um viðveru óamerískra kvikmynda á Croisette). Endurteknar blundarstundir eru óumflýjanlegar, sem gerir 100 mínútur myndarinnar eins og aldir. Jenny Gabrielle er stórkostlega ósannfærandi í að réttlæta eigin nærveru í rammanum.