Við höfum færst langt út fyrir þessa bráðabirgðaárás inn í bannað svæði - eiturlyfjafíkn - fyrir 1950. Sem slík kann myndin að virðast gömul. Maðurinn með gullna arminn þjónaði hlutverki sínu er að fletta ofan af neðri hluta samfélagsins, sem opnar auga fyrir suðrænan sveitastrák árið 1955 þegar ég sá þessa mynd fyrst í leikhúsi. Eftir alvarlega umhugsun um að vera of ungur fékk ég að fara. Það var kröftugt og áhrifaríkt þá og heldur enn uppi nokkrum skörpum, sársaukafullum augnablikum sálarinnar sem er nakin. Sem kvikmynd sem sýnir einmanaleikann í kjarna tilverunnar, tekst það vel. Frank Sinatra, fylltur angist, skapar í sínu besta hlutverki varnarleysi sem gerir hann samúðarfullan við áhorfandann. Hann miðlar vanmáttarleysi sínu og áhrifaleysi í fallega aðhaldssamri frammistöðu. Sem rödd skynsemi í blindgötum borgarfrumskóginum er Kim Novak sem Molly nokkuð góð. Hún er samúðarfull og stendur samt á traustum grunni. Samspil Sinatra og Novak er mjög gott. Darren McGavin leikur slímuga persónu og gerir það mjög vel. Eleanor Parker er einstaklega pirrandi og sársaukafullt óörugg í hlutverki sínu sem aumkunarverða Zosch, örkumla eiginkonu Sinatra. Arnold Stang er annar ólíklegur eftirlifandi götunnar. Persóna hans Sparrow, sem er talin aumkunarverð og fyrirlitleg, býður upp á fyndnar kómískar stundir. Tónlistin er nánast stjarnan í þessari kvikmyndaþrungnu, æðislegu, skapmiklu, hrífandi. Skor Elmer Bernstein undirstrikar fullkomlega spennuna í andlegum veikleika Frankie Machine og líkamlegri þörf fyrir heróín. Þema Mollyar er biturt og fangar á hljóðrænan hátt það sem myndin sýnir sjónrænt. Ég veit ekki um aðra hljóðrás sem fyllir á áhrifaríkan hátt upp spennu og ósigur innan manns eins vel og þessi.