Sorglega fyrirsjáanleg og klisjukennd saga um konu sem var ekkert betri en hún hefði átt að vera. Því miður er handritið líka eftir hinn einstaka tilraunaskáldsagnahöfund John Dos Passos, eftir frumsamið eftir franska framandi pottaketilinn Pierre Louys. Að þessu sinni er Marlene Dietrich Concha, manipulativ, kaldlynd spænsk fegurð. Don Pasqual (Lionel Atwill) ala hana upp úr sígarettuverksmiðjunni, en hún hættir við hann. Hann varar hávaxinn unga vin sinn Antonio (Cesar Romero) við henni, en án árangurs. Einvígi hefst, Concha ávítar Pasqualito fyrir að hafa reynt að drepa eina manninn sem henni þótti vænt um, svo hann gerir það ekki: hann beinir skammbyssu sinni til himins, en Antonio skýtur hann. En í stað þess að fara til Parísar með hinum unga sigurvegara fer hún aftur til mannsins sem hefði dáið fyrir hana. Með óvæntu smáatriði eftir Edward Everett Horton sem spænskan ríkisstjóra. Dietrich gegnir hlutverki spænskrar konu með því að hreyfa sig stöðugt, snúa við mittið og stilla sér og snúa sér svo aftur, hnykkja, kasta höfðinu og svo framvegis. Og hún gerir andlit og er með krullu á miðju enninu. Myndatakan er undarlega fjölmenn: ekki er hægt að taka neina utandyra senu nema í gegnum flækju af berum trjám, enga innri senu er hægt að taka án svo mikið af uppteknum smáatriðum að það er næstum ómögulegt að fylgjast með fólki sem færist yfir herbergi, engin sena í röð af Dietrich getur verið skot án mikilla fataskápabreytinga. Karnivalsenurnar eru svo fullar af konfekti og straumspilum að það er næstum eins og neðansjávarsena í Sargassohafinu.