Þar sem ég hef verið dyggur Ástríkur aðdáandi alla mína ævi verð ég að segja að "Ástríkur og víkingarnir" er líklega sú besta af öllum Ástríks myndunum. Það eru mjög fyndnir brandarar í henni og fjörið er frábært. Eins og margir hafa bent á fylgir hún söguþræði myndasögunnar („Ástríkur og Normanna“) ekki mjög náið, en það er að mörgu leyti eins gott, því sú bók stendur upp úr í mínum huga sem ein sem potaði mjög skemmtilegt í menningu sjöunda áratugarins og margt af henni er mjög gamaldags í dag. Það sem kom mér í raun á rangan hátt er hvernig þeir fléttu söguþræði í Disney-stíl inn í myndina sem tók mikið af fókusnum frá frá Ástríks og Obelix. Við eigum misskilinn strák sem passar ekki inn, Justforkix. Við erum með strákastelpu sem passar ekki inn vegna þess að hún vill að komið sé fram við hana eins og karlmenn, Abba. Þau hittast og verða ástfangin, en ást þeirra er ógnað vegna þess að strákur skammast sín fyrir að vera algjörlega heiðarlegur við stelpu, en að lokum vinnur ástin þeirra. Þetta hefur verið söguþráður svo margra Disney-mynda (og vertu sanngjarnari, annarra stúdíóa líka) að hún er ekki fyndin og söguþráðurinn var gamall fyrir tuttugu árum. Ég meina, þeir gáfu Justforkix meira að segja duttlungafullan dýrahjálp. Ekki bara fannst mér þetta afleitt og klisjukennt, heldur dró það mjög úr sögunni og gerði mig óánægðan. Ég held að það segi sitt um hversu frábær restin af myndinni var. Ég lít enn mjög vel á það, þrátt fyrir hvernig söguþræðinum var rænt.