Leikritið Macbeth var skrifað af William Shakespeare á árunum 1604 til 1606. Síðan þá hafa margar aðrar útgáfur af leikritinu verið framleiddar, þar á meðal endurgerð sem lokið var 1948, 1971 og 2006. Akira Kurosawa leikstýrði meira að segja japanskri útgáfu af Macbeth. árið 1957 undir yfirskriftinni "Kumonosu jô." Leikritið byrjar á því að Duncan konungur heyrir um velgengni tveggja hershöfðingja sinna, Macbeth og Banquo, í nýlegri bardaga við Íra og Norðmenn. Eftir hraða stöðuhækkun frá Duncan fær Macbeth samstundis óhugnanlega tilfinningu fyrir losta, græðgi og völdum og gerir allt sem í hans valdi stendur til að fá aðgang að krúnunni: jafnvel þótt hún feli í sér morð. Geoffrey Wright reyndi að búa til sína eigin útgáfu af leikritinu fræga. árið 2006 með því að setja það í nútíma undirheima Melbourne. Ímyndaðu þér bara lítillátan Macbeth drepa hundruð hermanna með AK-47 og rappa sína eigin túlkun á „Low“ á sama tíma. Bara að grínast með hið síðarnefnda, en eitt sem hann gerir er að segja hinn hefðbundna Shakespeare. Og hann heldur því áfram í gegnum alla myndina. Það er rétt! Shakespeare mætir gettói. Það er allt sem þú gætir nokkurn tíma vonað eftir! Not Nýjasta Macbeth er nógu gróft og ofbeldisfullt til að passa við hvaða nútíma hasarmynd sem er, en það vantar almennilegan leik, rétta tungumálið og góða tækni við myndavélavinnu. Nútímavædda kvikmyndin byrjar með Macbeth (Sam Worthington) sem vinnur sem leigumorðingi/fíkniefnasali fyrir Duncan (Gary Sweet), eiturlyfjabarón frá Melbourne í Ástralíu. Eftir að hafa verið gerður að Thane of Glamis af Duncan (eins og nornirnar þrjár höfðu spáð), byrjar vonin að ná yfir Macbeth þegar hann beinir augum sínum á hásætið. Eftir að hafa kynnt Macbeth býður Duncan sjálfum sér heim til Macbeth í nótt af eiturlyfjum og áfengi. Áður en hátíðarhöldin hefjast, talar Lady Macbeth (Victoria Hall) Macbeth um að drepa Duncan til að taka völdin yfir hásætinu. Eftir að lífverðirnir eru drukknir og allir sofandi laumast Macbeth inn í herbergi Duncan og stingur hann til bana. Eftir morðið á honum tekur Macbeth allar eigur Duncans, þar á meðal falinn titil og kórónu. Um leið og hann heldur að hann hafi fengið það sem hann vildi, kemst hann að því að það þarf meira en mútur og flótta til að leysa vandamál hans. Einn stór galli myndarinnar var leiklistin. Macbeth sem einu sinni virtist skrautlegur og kraftmikill breytist skyndilega í systur. Og hann lítur út eins og dapur hvolpur í gegnum alla myndina. Ég veit ekki alveg hvort þetta var Worthington eða Wright að kenna, en hvort sem er þá hefði annar af tveimur átt að átta sig á því að Macbeth væri konungur, ekki hnútur á stokk sem tók allt sem konan hans hafði að segja bókstaflega. Eins og ég sagði áðan þá hefði Macbeth átt að vera dónalegur, hrokafullur og grimmur. En þegar persóna hans breytist í eiturlyfjabarón breytist hann líka um persónuleika býst ég við. Á hinn bóginn vissi Lady Macbeth virkilega hvernig á að sleppa því þegar kom að því að þekkja og persónugera persónu hennar. Hún virtist ekki alveg eins illgjarn og hún var í leikritinu eða útgáfunni frá 1971, en hún minnir Macbeth á að miðað við morð, myndi allt annað sem hann gæti gert, ekki alveg passa saman. Annað sem mér fannst ósmekklegt var öll nektin. Þessi lukka VARÐI að vera Wright að kenna. Nornirnar gerðu lítið úr leiklistinni, nema þú hringir í skrúðgöngu í afmælisfötunum þínum. Á einum tímapunkti í myndinni fór ég að velta því fyrir mér hvort ég væri að horfa á Macbeth eða Unique Positions Vol. 2. Ekki misskilja mig þegar ég segi að mér finnist Shakespeare-samræðan út í hött. Það er talað gallalaust, en þegar það er talað af ástralskum glæpamanni er það bara mjög skrítið. Þegar Macbeth byrjar að drepa fólk, lætur hann það fyrst vita með því að tala við það á Ye Olde ensku. Macbeth inniheldur nóg af hasar, blóði, saurlífi og nekt sem endist alla ævi. Þú gleymir samt öllum jákvæðu staðreyndunum þegar þú byrjar að hugsa með sjálfum þér: "Allt í lagi, hvað í ósköpunum sagði hann í síðustu setningunni?" Sums staðar í myndinni held ég að leikararnir sjálfir hafi ekki vitað hvað þeir voru að segja. Auðvelt hefði verið hægt að draga úr hinni nýju öld myndarinnar, það væri ekki fyrir „Þú“ og „Þú“. Myndavélavinnan var einfaldlega sanngjörn fyrir mig. Eitt sem ég gat ekki staðist var stöðugt skref fram og til baka á milli persóna. Myndavélatæknin sem notuð var gaf frá sér svona Blair Witch stemningu og fékk mig til að kasta aðeins upp í munninn. Matt Reeves reyndi að prófa sömu hugmyndina um myndavélavinnu á Clover sviði en það bara virkar ekki. Það fær mig til að vilja fara upp úr stólnum og líta í kringum mig að litlu barfpokanum sem þeir hafa sett á þægilegan hátt á hvert sæti í flugvélunum. Þegar litið er til baka á þetta allt saman, þá er Macbeth glæpamaðurinn með eitt jákvætt: nóg af hasar. Fyrir utan það inniheldur myndin ekkert annað en óinnblásinn leikaraskap, rétta enskunotkun og maga-snúin myndavélavinnu. Hljóðrásin inniheldur eitt eða tvö af sömu lögunum, en hvert lag er klippt eða endurhljóðblandað á annan hátt fyrir hverja senu. Það er aldrei notað afbrigði af áhugaverðum eða grípandi miðlum. Héðan í frá ættu leikstjórar að láta Al Pacino og Robert Deniro hina hættulegu fíkniefnaundirheima. Framtíðarútfærslur á Macbeth ættu að vera búnar til eins og Shakespeare ætlaði að gera leikritið fyrir 400 árum. Ég myndi mæla með því að nota miðaldafatnað, Ye Olde English, sverð og skjöldu og hljóðrás útbúin af Enya. En hvort sem er, hinn nútímalegi Macbeth fær þig til að þrá eftir góðri þjóðlagatónlist, varðeldi og bustier.