Sannarlega hrollvekjandi draugasaga, full af kuldahrolli og næmni, þessi mynd stenst bara það sem hún lofar. Hún er greinilega byggð á gamalli draugasögu og byggir kannski aðeins of mikið á einföldum forsendum. Mestan hluta leiðarinnar var það hugmyndaríkt og virkilega grípandi, en í lokin er það næstum eins og Oshima hafi bara misst áhugann á því og endaði hratt. Sagan er einföld - kona og yngri elskhugi hennar drepa eiginmann sinn þannig að þau geta verið saman. En taugabilun þeirra og draugur hans sem kemur aftur dæma þá til brjálæðis. Það er fallega meðhöndlað, með hugmyndaríkum leikmyndum og ástríðu elskhuga er lýst fallega. En of oft tekst myndin ekki að standa við loforð sitt, næstum eins og Oshima missi taugarnar á sama hátt og elskendurnir gera. Það er þess virði að horfa á myndina bara til að sjá hvernig Oshima sameinar mikla hæfileika sína sem kvikmyndagerðarmaður með einhverri misnotkun kvikmyndabragð til að draga áhorfendur með sér, en því miður er þetta ekki sannkölluð klassík í myndum eins og Onibaba eða Woman of the Dunes.