Að hafa alist upp í New Jersey og hafa eytt mörgum degi og nóttum á grófum götum New York á áttunda áratugnum, að horfa á kvikmynd eins og "The Seven-Ups" eða ættaranda hennar, "The French Connection", vekur alltaf ánægju. minningar um stund og stað sem fyrir suma gæti hafa verið myrkasta stund NYC, en fyrir mig, rétt um tvítugt, var alltaf hvert skemmtilegt ævintýrið á fætur öðru. Ég sakna svo sannarlega þeirra tíma. Eins og einn gagnrýnandi sagði: „Þessi mynd fangar á mjög viðeigandi hátt hina kalda, málefnalegu tilfinningu vetrarvertíðar í NYC, á sama tíma og hún afhjúpar á ákaft undirbúum hins alræmda undirheima svæðisins af glæpum og löggæslu. Frábær mynd af stað og tími og menning." Skemmtileg persónusköpun bæði á myndinni og borginni. Stjörnueiginleikum þessarar myndar -- söguþráðurinn, leikararnir, persónurnar og auðvitað bílaeltingunni -- er vel lýst í mörgum umsögnum hér, svo ég ætla ekki að fara út í það nema að segja að einn af Uppáhalds augnablikin mín eiga sér stað í bílaeltingaleiknum, þegar myndavélin einbeitir sér að Richard Lynch sem hjólar í haglabyssu til hins brjálaða Bill Hickman. Hryllingssvipurinn á andliti Richard Lynch, ásamt varnartilþrifum, eru svo útúr karakter fyrir leikara sem er miklu þekktari sem uppspretta skelfingar frekar en hlutur hennar, að það er í raun kómískt á að horfa. Ég fæ hlátur úr þessu í hvert skipti.