Recherche er gott orð til að lýsa þessari mynd. Segjum að sérhver mynd hafi söluatriði, brella. Brella Transformers er hinir æðislegu brellur sem og nostalgía aðdáendastráka. Svefnlaus í Seattle brella er aðstæðum í tag-línunni þeirra, "Hvað ef einhver sem þú hittir aldrei, einhver sem þú sást aldrei, einhver sem þú þekktir aldrei væri sá eini fyrir þig?" Margar rómantík reiða sig að miklu leyti á þessar brellur og sumar með því að draga stór nöfn. Hlaupár notar bæði með því að nota írskar þjóðsögur sem aðstæður og með töluvert frægum nöfnum innanlands. Þannig að nú þegar áhorfendur eru komnir í kvikmyndahús, fyrir utan alla venjulega þætti í persónum, átökum eða afleiðingum, kreppu, einbeitingu og upplausn, hlakka líka til örvandi samræðna, meira hrífandi aðstæðna vegna hlaupáranna, áhugaverðra undirþátta og kannski að vissu marki góðu snúningi í miðri eða undir lok sögunnar sem styður aðstæður persónanna .Þetta er það sem Jean Yeo er að reyna að ná ekki. Ef þeir hafa reynt það var markið þeirra greinilega á hinum vellinum, á hinum leikvanginum, hinum megin á plánetunni. Henni og rithöfundi hennar, Alain Layrac, tókst algjörlega ekki að veita örvandi umræðu. Flestar línurnar voru tilgerðarlegar. Svo virðist sem þeir séu með poka fulla af línum sem hún myndi vilja nota í kvikmyndinni sinni: „Allt í lagi, þetta eru línurnar og tilvitnanir sem ég hef heyrt eða lesið úr annað hvort kvikmyndum sem ég hef séð eða bókum sem ég hef lesið áður og þeir hljóma allir vel fyrir mér. Ef þeir hljóma vel fyrir mér munu þeir hljóma vel fyrir áhorfendur. Þess vegna er allt sem ég þarf að gera er að púsla þeim öllum saman. Ég ætla að nota þá alla." Niðurstaðan er heillandi. Ég get ekki sagt að línurnar hafi verið óþarfar og tengist ekki sögunni eða því að keyra söguþráðinn áfram, en þær virðast spretta upp úr engu og grípa þig á hausinn með þessum tilvitnunum. Á persónulegu stigi þekki ég fólk sem vitna í tilvitnanir byggðar á flestum aðstæðum í samræðum okkar og reyna að gera það þroskandi fyrir sjálfa sig á meðan þeir kinka kolli með. Ég fer ekki út með þeim lengur vegna þess að löngunin til að kýla þá er yfirþyrmandi. Í öðru lagi eru persónurnar sem sýndar eru kjánalegar og einvíðar. Að undanskildum óeðlilegum samræðum sem felur í sér hvata þeirra (nauðsynleg til að knýja söguþráðinn), þá var engin sannfæring í þeim. Ég hef ekki hugmynd um hverjir þeir eru. Þetta eru allir einfeldningar sem sprauta línum úr ráðleggingadálki kvenkyns tímarits. Brellan á hlaupárunum nægir ekki til að keyra söguna áfram því aðstæðurnar eru of grunnar. Svo eru aftur kvikmyndir með minna en farnar betur en þetta, er það ekki. Þeir gerðu það upp með fyrsta og öðru atriðinu mínu. Þar að auki eru undirflétturnar ómarkvissar (ekki það að það sé slæmt fyrir kvikmyndir) og þunnt (slæmt). Jean Yeo og framleiðendurnir eru að reyna að halda framhjá hræðilegu söguþræðinum með fínum stöðum og viðunandi ljósmyndun. Þetta er vegna þess að þeir skilja líklega að það er mögulegt og auðveldara að ná samþykki sumra áhorfenda en annarra með góðri notkun á kvikmyndatöku, hljóðrás og tökustað. Þessir óhyggnu áhorfendur. Þetta er ekki einu sinni kvikmynd sem er svo slæm að hún sé góð. Það er bara vont. Ekki horfa á þetta.