Ray er áhugaverður á köflum og tæknilega séð er hann mjög vel gerður, en Ray er oft tregur og gleymir mikilvægum smáatriðum um líf Rays. Allt sem myndin sýnir okkur eru hlutar þar sem hann er á besta aldri, og farsælast, sem er gott, ég vildi bara sjá hluti um eldra líf hans líka. Jamie Fox líkir eftir Ray Charles, stundum er það algjörlega óhugnanlegt. Ég verð að segja að Jamie er ástæðan fyrir því að ég komst í gegnum þessa mynd. 1. hálfleikur er mun betri en sá 2. Það er áhugaverðara, það hefur meira Oomph, og það er hvergi nærri eins tregt og 2. Ég var ekki mikill aðdáandi Ray Charles til að byrja með satt best að segja, svo ég hafði í raun engar væntingar til myndarinnar, what so ever. Stærsta vandamál Ray varð að vera oflengdin. Það hefði verið hægt að klippa þetta mjög auðveldlega, með fleiri viðeigandi senum, öðrum en þeim sem þeir notuðu. Mér fannst fyrri hluti lífs Rays þegar hann var að byrja að ná árangri, áhugaverðastur. Hann var þá auðmjúkur og nokkuð heiðursmaður. Og þó að myndin hafi ef til vill ýkt gjörðir hans, varð hann aðeins of fullur af sjálfum sér til að ég gæti hugsað mér það. Frammistaða. Jamie Fox sýnir frammistöðu fyrir aldirnar sem Ray. Hann lítur út eins og Ray, talar eins og Ray, hagar sér eins og Ray. Hann syngur meira að segja eins og Ray!. Þetta er miklu meira en hughrif, ég trúði sannarlega að hann VAR, Ray Charles. Hann var hjarta myndarinnar og án nærveru hans hefði þessi mynd verið algjör leiðindi. Bottom Line. Ray er áhugaverður stundum, hræðilega sljór á öðrum. Þegar öllu var á botninn hvolft varð ég fyrir vonbrigðum með hversu venja það virtist stundum. Bara vegna þess að þetta er bókfræðileg kvikmynd þýðir það ekki að hún sé sjálfkrafa verðug Óskars. Jamie Fox átti Óskarinn skilið en myndin er í besta falli yfir meðallagi. Þess virði að horfa á, en ef ég væri þú myndi ég halda væntingum mínum á frekar þægilegu stigi.7/10