Spurning: hvernig meðhöndlar borgaralegur forstjóri viðfangsefni eins og innflytjendamál? Svar: með því að breyta því í tilvistarfirringarlíkingu. Já, við erum komin aftur í byrjun tíunda áratugarins, rétt eftir upplausn austurblokkarinnar og flæði innflytjenda í Evrópusambandinu í kjölfarið, og hvaða betri leið til að takast á við efnið heldur en að gera kvikmynd um tilvistarfirringdan miðstéttarblaðamann, tilvistarfirtan yfirstéttarpólitíkus, tilvistarfjarlægðan ríka eiginkonu hans og svo framvegis. Í bakgrunni biðja innflytjendur um pólitískt hæli í ónefndu grísku þorpi nálægt landamærunum. Ég býst við að þannig geti Angelopoulos sýnt einhverja félagslega meðvitund á meðan hann tekist á við yfirstéttina sem er í tilvistarvandræðum. Ég meina satt að segja, atriðið þar sem einhver háttsettur herforingi bölvar örlögum hans vegna þess að hann sendi dóttur sína til náms í London er nóg til að láta þig æla. Engu að síður, það getur ekki verið svo slæmt, Angelopoulos er meistari í kvikmyndagerð list eftir allt, ekki satt? Rangt. Það er á þessum tímapunkti þegar háttur hans byrjar að verða of tilgerðarlegur, svona eins og síuð mynd í Photoshop. Venjuleg brellur hans birtast: það eru óskýrir gluggar, óskýr ljós, skrítið brúðkaup, göngutúr við árbakkann og fólk með gula vatnsfrakka. Einnig brýtur Mastroianni nýjan völl fyrir flestar svefngengisframmistöður nokkru sinni. Forðastu virkilega. Farðu í fyrstu myndirnar hans.