Dr. Stephens (Michael Harvey), yfirmaður alvarlega undirmönnuðrar stofnunar fyrir geðveika, tekur „framsækna“ nálgun í meðferð sjúklinga sinna og leyfir jafnvel brjálæðingum sínum fullkomið frelsi í byggingunni, dag og nótt; hann greiðir hins vegar verðið fyrir framsýna hugsun þegar hann ávísar frekar heimskulega að höggva við með öxi sem meðferð fyrir einn sjúklinga sinna og þar af leiðandi fær hálsinn á honum að vera töfrandi (ábótavant fyrir að hafa ekki lagt til körfuvefnað). Í þessu hörmulega atviki kemur hjúkrunarkonan Charlotte Beale (Rosie Holotik) á sjúkrahúsið til að taka við stöðu sem aðstoðarmaður læknisins og uppgötvar að aðstöðunni er nú stjórnað af hinni miklu strangari Dr. Geraldine Masters (Annabelle Weenick). Þrátt fyrir að vera ókunnugt um ákvörðun látins forvera síns um að ráða fröken Beale til starfa og ekki sérlega áhugasamur um að taka við nýju starfsfólki, samþykkir Dr. Masters að láta fallegu hjúkrunarfræðinginn hefja störf, en eftir nokkrar átakanlegar reynslur á spítalanum fer Charlotte að velta því fyrir sér hvort það hefði kannski verið betra ef henni hefði verið vísað frá. Það þarf engan snilling til að komast að því hvað er í raun og veru að gerast á spítalanum, „brjálæðingarnir hafa tekið við hælinu“ schtick er forsenda sem ætti að þekkja vanaðri hryllingi aðdáendur, en S.F. Brownrigg's Don't Look In The Basement reynist enn skemmtilegur innkeyrsluþáttur þökk sé vel skilgreindu safni hneta: Lobotomized, popsicle-sog Sam (Bill McGhee); Dómarinn Oliver W. Cameron (Gene Ross), sem muldrar stöðugt setningar í réttarsalnum; gamla frú Callingham (Rhea MacAdams), sem fer með hrollvekjandi ljóð William Allinghams Álfarnir og varar Charlotte við yfirvofandi dauðadómi; danny (Jessie Kirby), sem hefur gaman af því að stríða hinum sjúklingunum; Harriet (Camilla Carr), sem heldur að dúkkan hennar sé algjört barn; herhneta Jaffee liðþjálfi (Hugh Feagin); og það besta af öllu, Allyson King (Betty Chandler), sem höfnun af röð karlmanna hefur skilið hana eftir með þrá eftir ást (þ.e. hún reynir að stökkva hvaða mann sem er sem kemur nálægt henni). Þetta sannfærandi brjálaða sett af persónum, plús smá slyng og nekt, hæfileg leikstjórn frá Brownrigg (sem gaf okkur líka hinn tilkomumikla white trash hrylling Scum of the Earth), og traustur snúningur frá Playboy forsíðustúlkunni Holotik, fara allt til að verða að öðru fremur fyrirsjáanlegu, lágu fjárhagslegu stykki af arðrán í mjög áhorfandi geðsjokk.