Shakespeare Behind Bars var undarlega upplífgandi heimildarmynd þrátt fyrir innihald hennar. Dæmdir í Luther Luckett Correctional Complex í LaGrange, Kentucky, sem hafa nauðgað, myrt o.s.frv. og umkringdir vondu fólki í augljóslega niðurdrepandi umhverfi finna eitthvað sem þeir hafa virkilega gaman af og geta orðið mikilvægir, vinsælir og frægir í leiklist. Það eru hliðstæð þemu við 'Shawshank Redemption' með stofnanabundnu eðli sínu og leit að fyrirgefningum og endurlausn fyrir fyrri líf þeirra. Þegar við fylgjumst með örlátum, fordómalausum leikstjóra, sem gefur upp tíma sinn á hverju ári til að leikstýra ákveðnum föngum í völdum leikriti eftir William Shakespeare (í þetta skiptið, „Oveðrið“, sem var snjallt lýst með föngunum sem gátu tengst því. svo mikið með skarpskyggni sinni á fyrirgefningu og endurlausn sem þeir treysta á og tengjast) við erum kynnt fyrir hverjum leikara í formlegum viðtölum sem eru fallega í takt við uppbrotsupptökur af þeim að æfa. Hver leikari á sína sögu og segir frá eftirsjá sinni og ástæðum hvers vegna þeir eru þarna á tilfinningaþrunginn hátt með melankólískri tónlist yfir hverjum í hefðbundnum heimildarmynd. Sterkasti og virtasti fanginn (það virðist) er Sammie. Leikstjórinn virðist strax átta sig á því hverjir voru áhugaverðustu fangarnir í Sammie (og síðar Hal) og leyfir lengri og dýpri athugun á manninum og persónuleika hans. Nærvera hans finnst á skjánum og persónulegar afhjúpanir hans koma sem áfall fyrir áhorfendur, en gefa honum slíka skírskotun í tilfinningalegum persónuleika hans og sérstakri samúð er til hans. Hal er eins í upphafi myndarinnar. Hann hefur annað sem hann gerir til að eyða tímanum sem er sýnt sem þægilegt áhugamál eins og það var að reka fréttatíma á staðnum. Aftur, með persónulegum viðtölum og opinberunum sem Hal viðurkenndi sjálfan sig (og fallegar klippur af líkamstjáningu Hals, ekki nærmyndum af óvissu handahreyfingum hans, ekki aðeins með honum heldur einnig öðrum), sérstaklega fannst hjarta hans sögu um að vera óviss og hræddur um sanna kynhneigð sína í samfélagi sem hreinlega myndi ekki samþykkja hann sem samkynhneigðan fyrr en seinna í myndinni þar sem sýnt er að hann er ansi hógvær og dónalegur við aðra fanga sem taka þátt í leikritinu eins og hann telji sig ofar öllu þá, sérstaklega Ron sem hefur þegar pirrandi skapgerð í leik sínum. Samband allra fanga sem taka þátt í leikritinu er sýnt sem virðing og samheldni til að ná einhverju frábæru fyrir sig. Með fallegum (ef ekki klisjukenndum) hreyfingum tímans sem líður hjá með titlum o.s.frv., virðist allt ganga rétt í fyrsta þætti, og síðan í uppbyggingunni að opinberri frammistöðu, þá fer hlutirnir fyrirsjáanlega úrskeiðis. Innleiðing þess að einn leikaranna er fluttur til og persónu hans skipt út fyrir yngri, nýrri fanga gefur frásögninni fallegan undirþráð í einhvern sem lofar stóru, en veldur öllum vonbrigðum á endanum og stendur ekki undir væntingum þeirra. Einn fangi sérstaklega (Big-G) tekur á móti nýja fangaleikaranum (Rick) með augljósan vilja til að hlúa að honum í ástkæru starfi sínu og vonandi verða góð fyrirmynd. Kvikmyndin virðist fanga ástríðu hvers fanga svo vel með einhverju sem áhorfendur geta tengt við, sérstaklega þegar Rick er settur í „gatið“ til að fá sér ný húðflúr (eitthvað ágætlega gefið í skyn fyrr í myndinni þegar varðstjórinn stoppar handahófskenndan fanga í garðinum og spyr hann hvenær hann hafi fengið sér húðflúr sem er á handleggnum á honum og við komumst að því að það er refsivert brot í aðstöðunni) og vonbrigði Big-G skiljast djúpt. Hamingjusamur endir? Það lítur allt vel út þegar þeir eru að koma fram með góðum árangri (jafnvel þegar þeim er boðið að koma fram annars staðar) og tilfinning um raunverulega samheldni bergmálar í kringum þá, en á endanum færir myndin alla aftur niður á jörðina að þetta er stutt og allt sem þeir hafa átt. eða vildi var og verður alltaf frá þeim tekin. Það er aftur í fangelsið til að borga fyrir glæpi sína og sama hvaða endurlausn þeir sækjast eftir með því að leika þessi leikrit, þá verða þeir ekki frjálsir menn, stoltur frammistaða þeirra og viðurkenning er grafin undan því að þeir eru lægstir af lágglæpamönnum og gott stopp í upplífgandi tónlistinni sem spilar í skoti af löngum gangi sem fellur saman við að ljósin slokkna og hurðir lokast er kraftmikil mynd af kúgun þeirra. Leikstjórinn virtist vera meðvitaður um að hann væri að horfa á viðkunnanlegt fólk í heimildarmyndinni með því að gefa frekari upplýsingar í lok myndarinnar um framtíð hvers leikara frá lokum myndarinnar um hvar þeir eru og hvað er að gerast hjá þeim núna.