Þessi mynd er verri en "heaven's gate" eða "plan 9 frá geimnum". Veit ekki af hverju það fékk einu sinni einn Óskar, það hefði átt að fá milljón hindber, alveg eins og áhorfendur sem annað hvort gengu út eða mættu ekki í fyrsta sæti. Spítalinn var fyrsta flokks fjárhagsleg mistök, en ég er viss um að úrvalsstéttir vinstri sinnaðra menntamanna, sem hafa kjaftshögg, töldu að bandarískur almenningur væri allt of plebeiskur til að kunna að meta bítandi félagsleg ummæli þegar þeir sáu það, og á og áfram. George C Scott, í einu af listlausustu og vandræðalegustu hlutverkunum, ásamt öldruðu kyntákninu Diana Rigg eyða megninu af myndinni í að reyna að bölva á sífellt blaseran hátt þegar þeir halda áfram með kjánalega söguþráð. Aumingja gamli George er getulaus og er bara niðurbrotinn af atburðinum, en eftir mikið óhreint orðalag milli hans og Rigg nauðgar hann henni margoft á yndislegu kvöldi á skítugu, molnandi sjúkrahúsi í NYC sem lítur svo ógeðslega út að ég myndi ekki vilja deyjandi gæludýr rotta meðhöndluð í því. Það er líka einhver helgispjölluð drasl-dialog sem varpað er um hingað og þangað, einnig með fullt af kjaftæði. Það endar með því að lýsa þeirri gölluðu hugmynd að óvenjuleg streita án líkamlegrar áreynslu valdi alltaf hjartastoppi. Langar aldrei að sjá aðra mínútu af þessari hræðilegu mynd aftur.