Christopher Tookey hjá Daily Mail hafði ýmislegt að segja um þessa mynd, þar á meðal „horfðu á hana alla leið í gegnum 82 ömurlegar mínúturnar hennar, og ég ábyrgist að þú munt hrista höfuðið og spyrja: „Höfum við virkilega farið í þetta? ' Já, við höfum, ef nokkurn tíma myndi kvikmynd bera vitni um algjöra tortryggni, smekkleysi og siðferðisspillingu þeirra sem panta og gera breskar kvikmyndir, þá er það þessi viðbjóð." Tookey heldur áfram „beinandi beint að óþvegnum nærbuxum, skítugum huga og hnúum sem skeina gangstéttina þegar þeir ganga, þessi kynlífsgamanleikur er svo ógeðslegur, ófyndinn og illa lyktandi að það er nóg til að setja þig frá kynlífi, og reyndar kvikmyndum, fyrir lífstíð. , áður en hann lýkur "Sex Lives of the Potato Men er ekki bara sannkallað viðurstyggð mynd, hún er einkenni nýrrar þjóðlegrar menningu tafarlausrar sjálfsánægju, jóbbs og sadisma sem nú er fagnað á skjánum". Venjulega hlusta ég ekki of náið á gagnrýnendurna, en í þessu tilfelli var Tookey algjört æði. Þessi mynd gengur meira en illa, hún fer meira en að vera bara ófyndn og fer inn í einhvern undarlegan samhliða alheim þar sem hver sársaukafull mínúta dregst í klukkutíma og þar sem skilgreiningin á „fyndið“ virðist vera „að segja tv*t með Brummie hreim“ . Það er niðurdrepandi fyrir alla með hálfan heila sem ólst upp við Goodies, Monty Python, Spitting Image, Not the Nine O'Clock News og Fawlty Towers. Helst hefði Sex Lives Of the Potato Men horfið hljóðlega eftir kvikmyndaútgáfuna og gengið til liðs við það. hinn jafn skelfilega Vix spunaleikur The Fat Slags (2004) og hinn illa leikna All Saints farartæki Honest (2000) í selluloid kirkjugarðinum, en eins og það virðist vera ætlað fyrir endalausar sýningar sem fylla dagskrána seint á kvöldin og afvegaleidda „besta kvikmynd EVER! " hrósar fólki sem ætti að vita betur, svo ég verð að biðjast afsökunar fyrirfram á því að hafa reynt að leiðrétta rangt sem breski kvikmyndaiðnaðurinn, í allri sinni visku, hefur valdið óverðskulduðum heimi. Já, mér þykir mjög leitt að koma þessum frá dauðanum, en ég man reyndar að ég hugsaði "það getur ekki verið eins slæmt og gagnrýnendurnir sögðu að það væri"...en eins og Guð er vitni mitt þá var þetta VERRA .Leiklist - skelfilegur frá upphafi til enda, sérstakt minnst á Mackenzie 'Albert Steptoe's legs on a young man's body' Crook. Soundtrack - klippa og líma 'ladrock', aðallega ska-undirstaða lager-out-vingjarnlegur kráargrýti sem leiddi til baka hræðilegt minningar frá því að sjá hina tígulegu cockernee ganga Lambeth Walk í útvatnaða eftirlíkingu af Specials knob-shiners Madness í hverri einustu gamanmynd / fjölbreytni dagskrá níunda áratugarins...og 'Ace Of Spades' eftir Motorhead sem titiltónlist? Hvað í fjandanum ... að reyna að vekja upp minningar um eina af virkilega spennandi senum sem The Young Ones hefur boðið upp á, reyndar alltaf í boði í NEINUM gamanþætti?! Ódýrt skot, langt fyrir neðan belti. Handrit - skrifað af 12 ára gömlum sem er nýbúinn að lesa hvert einasta bakblað af Smut og Zit í einni löngu Red Bull-eldsneytislotu... AUÐVITAÐ? Komdu, engin alvöru, almennileg, veraldleg, fullorðin manneskja gæti hugsanlega sett svona seinþroska á blað? Og Mark Gatiss var í því...Mark Gatiss...minnst pirrandi meðlimur League of Gentlemen and Goodies aðdáandi að taka þátt í svona háum hrúgu af flugublásnum kvikmyndasaur? „Ein skærasta grínstjarna Breta“? Ekki lengur hann er það ekki! Varðandi League Of Gentlemen, einhver gefur mér par af blýfóðruðum kafarastígvélum og Steve „andlit eins og fallinn endaþarmi“ Pemberton og langa helgi í hljóðeinangruðu herbergi áður en ég dey...PLÍS...Kvikmyndahús, breskt eða annars, kemur bara ekki mikið verra en þetta. The Headless Eyes eftir Kent Bateman (1971) er nýbylgjumeistaraverk miðað við þetta viðbjóðslega kjaftæði.