Einn af aðlaðandi þáttum Gilliam-myndar er að vel samansett myndefni, órólegur bakgrunnur og oflætis svekktar persónur eru sönnun um þátttöku skaparans. Í stað flestra kvikmynda (þar sem kvikmyndagerðarmaðurinn er einhver leikstjóri í leigu sem fær greitt fyrir að sýna stjörnu eða tvær), geturðu fundið fyrir nærveru Terry Gilliams í gegnum upplifunina. "12 Monkeys" er vitnisburður um sýn og stíl Gilliams sjálfs, öfugt við að gera óviðjafnanlegar kvikmyndir fyrir þeirra eigin sakir. "12 Monkeys" er tilbrigði við svipuð þemu á efnisskrá Gilliams: kúgandi / víkjandi samfélög, einsemd söguhetjunnar, gremju sem tengist vantrú og hliðstæð svið. Í þessari mynd gerir Gilliam vel við að þoka línum á milli sviðanna tveggja og notar tvíræðni til að þvinga áhorfendur til að trúa frekar en að vita. Þessi tilhneiging Gilliam til að vanrækja að fylla í ákveðin eyður leiðir til gagnrýni á tilgerð listahússins. Munurinn á Gilliam og listrænum pósamönnum er sá að val Gilliams hefur greinilega tilgang og allar myndir hans hafa merkingu. Tvær næstum eins baðsenur Cole í upphafi eru ætlaðar til að draga fram samanburð sem gerir áhorfendur órólega. Sköllóttur hausinn hans er merki um einsleitni í hinum sjúkdómavædda framtíðarheimi, en gerir hann samt auðþekkjanlegan í 1996 heiminum. Titillinn sjálfur er til marks um sköpunargáfu Gilliams, þar sem hann krefst þess að meirihluti sögunnar verði útfærður til að merking hennar sé að fullu skilin. Á heildina litið krefst hollustu Gilliams við að gera skapandi kvikmyndir sem áhugavert er að horfa á en krefjast líka hugsunar og túlkunar frá áhorfendum. Myndin hefur gríðarlegt endurskoðunargildi, þar sem það eru fíngerð smáatriði og vísbendingar sem hægt er að missa af við fyrstu áhorf. Klárlega einn af mínum uppáhalds.