Rómantískar gamanmyndir eru án efa frjósamasta tegundin fyrir kvikmyndir sem eru „below from average“ og uppspretta gremju fyrir áhorfendur. Þessi er fullkomið dæmi um þetta og fékk pláss í "topp tíu verstu kvikmyndunum mínum". Sagan er langt frá því að vera skapandi og brandarar eru veikir. Ég fann enga ástæðu fyrir einum einasta hlátri á meðan á myndinni stóð! Persónur eru látlausar og frammistaða leikaranna og bara góð. Sagan þróast hægt, hún er leiðinleg og fyrirsjáanleg. Endirinn er líka fyrirsjáanlegur og sykurhúðaður. Þetta er kvikmynd sem þú horfir á á rigningarfullum laugardagseftirmiðdegi þegar þú hefur ekkert betra að horfa á að mínu hógværa mati.