Fyrir þá sem gætu sent mér ógeðslegan tölvupóst, hentu því. Það er stefna í Hollywood þar sem þeir sem búa til of einkennilegar kvikmyndir eru samstundis óþolandi fyrir gagnrýni. Garden State hefur tilhneigingu til að vera ein af þessum myndum. Vissulega kemur Zach Braff, stjarna í frekar ofmetnum grínþætti, fólki á óvart með einhverjum hæfileikum á bakvið myndavélina, en það gefur ekki tilefni til þess lofs sem kvikmynd eins og þessi hefur hlotið. Sagan er oft of þunn og grunn til að veita raunverulega innsýn. Fólk hefur líkt þessari mynd við The Graduate, en þessi tegund af fólki er týpan sem reynir að ofselja sjálfstæða kvikmyndagerð. Indie-myndir falla undir sama hit and miss-hugarfar og slær venjulega í stúdíómyndirnar, en fólk virtist hafa gleymt að það eru miklu fleiri slæmar indie-myndir en góðar. Garden State er ekki grimmur, en hún er ekki frábær. Í fyrsta lagi er myndin of hröð, sem leiðir til frekar hröðrar endurkomu Large inn í fyrra líf hans. Eftir tíu ár hefur fólk tilhneigingu til að haga sér eins og hann hafi aldrei farið. Hvar er óþægindin? Auðvitað er ástandið alltaf leyst með snöggri eiturlyfjasmökkun (sem ég mun segja að hafi verið lýst frekar nákvæmlega). Myndin virðist sýna mikið tilfinningalegt misrétti sem gefur okkur þá hugmynd að tilfinningin muni koma upp síðar á dýpri og úthugsari hátt. Hins vegar tekst það ekki á þessum vígstöðvum, og við veltum því fyrir okkur hvers vegna ferðin að sumum ákvörðunum hans og augnablikum var fljótt leyst (eins og tilhneigingar Peter Saarsgard til grafalvarlegra ræninga). Hún var ekki alveg ömurleg en kannski ættum við að hætta að hrósa myndinni sem einhverju sem hún er ekki.