Ég hef aldrei verið mikill aðdáandi Oliver Stone, oft vegna þess að mér hefur fundist myndirnar hans vera þvingaðar, prédikandi og almennt gallaðar. Stone myndirnar tvær sem mér líkar svo sannarlega við eru JFK og Talk Radio, en samt sem áður tekur Talk Radio kökuna fyrir að vera besta afrek Stone. Stone er leikstjóri þar sem þú ert annað hvort aðdáandi eða ekki, það er óhætt að segja að áður en ég horfði á Talk Radio var ég ekki hrifinn af gaurnum og talinn einn ofmetnasti leikstjóri kvikmyndaiðnaðarins, þó eftir að hafa horft á Talk Radio sumar skoðanir mínar hafa breyst. Talk Radio er ógnvekjandi og skemmtileg árás á það sem nú er þekkt sem „raunveruleikasjónvarp“. Talk Radio fylgir sjálfum sér undanlátslausum, óstarfhæfum, ákveðnum, hysterískum, svívirðilegum og vandræðalegum útvarpsstjóra, að nafni Barry Champlain sem stjórnar umdeildu útvarpi síðla kvölds. sýning í Dallas. Hann verður fljótt þekktur fyrir djörf og sérkennilega nærveru sína í loftinu og verður seint næturtilfinning þar sem siðspilltir dópistar, afbrotamenn, kynþáttahatarar, sósíópatar, sjúkir, pervertar og vitleysingar kalla inn til að vera að athlægi á lofti. Myndin sýnir uppgang og fall ferils mannsins og gerir nákvæma lýsingu á málfrelsinu. Upphaflega aðlöguð frá sviðsleikriti, festir myndin sig við leikhúsþemað sem hún var upphaflega byggð í kringum, og miðlar á frábæran hátt grimmt eðli myndarinnar. Með grimmri orku og óstaðalímyndalegu lofti færir Talk Radio alla kátínuna á bak við „crass media“ ". Það er enn meira áberandi í dag en það var seint á níunda áratugnum. Í myndinni er farið ítarlega í að rannsaka hluti eins og hroka, sjálfsþráhyggju, móðgandi hegðun, deilur, hræsni og fáfræði. Myndin sýnir með stýrðum hætti hvernig það er gott að hafa persónulega skoðun og málfrelsi, en samt er það eitthvað sem ætti að nota skynsamlega frekar en skammarlega. Stone reynir að sýna fram á hvernig málfrelsi skiptir sköpum í lífinu en er eitthvað sem við ættum að vera á varðbergi og varkár um. Myndin spyr spurningarinnar "er aðalsöguhetjan okkar bara sú sama og sorglega fólkið sem kallar á þáttinn?" Stone býr til stórbrotna leikmynd myndarinnar (útvarpsstöðina) með metnaði og köldu andrúmslofti. Honum tekst síðan að fanga einangrunina, óttann, tvískinnunginn og þær hættulegu tilfinningar sem byggjast upp á útvarpsstöðinni. Eric Bogosian er fullkomlega leikin sem einangraði, sjálfsupptekin og flókinn snillingur, Barry Champlain. Hann passar fullkomlega við hlutverkið og sleppir línum sínum með slíkum eldmóði, brýnni, ráðalausu, kurteisi og á endanum djarflega fyndið í móðgandi eðli sínu. Frammistaðan fyllist af neista, sem greinilega var rændur Óskarstilnefningu. Rödd hans hæfir persónunni, þar sem hún er aðalþáttur útvarpsmanns og leikkraftur hans ásamt harmleikjum og gamanleikjum virkar frábærlega. Það er mikil notkun á klippingu í myndum Stones og Talk Radio státar af hreinni og taktfastri klippingu hans . Hann notar fallega stjórnaða myndavélatækni, sem er ólíkt því að vera rólegur yfir í að verða skyndilega órólegur. Það er lífleg orka á bak við myndina, með hráu og dásamlega yndislegu handriti hennar sem virkar sem miðpunktur fyrir mikilleika myndarinnar. Hin sláandi og dyggðuga kvikmyndataka sker sig úr í augnablikunum innan og utan myndversins, og fangar borgina á næturnar. Að ekki gleyma hinu ákaflega hjartnæma og samt dökk fyndna loftslags „spíral að hnigna“ er að lokum merkilegt kvikmyndahús. Talk Radio er ómissandi nútíma meistaraverk, ég er viss um að þú verður hissa á hversu frábært það er í raun. Ég mæli eindregið með Talk Radio fyrir alla sem hafa áhuga á fjölmiðlum eða kvikmyndum. Talk Radio er gott dæmi um fyrsta flokks, vitsmunalega og innsæi afþreyingu, sem hefur enn vel áunnið vakningarsímtal. Að lokum, ef það væri ekki fyrir Eric Bogosian, væri myndin ekki það skemmtilega, yndislega og endingargóða meistaraverk sem hún er í dag.