Hrein snilld Orson Welles gerir þessa að einni af bestu myndum. Welles er dreginn inn í morðsamsæri aðeins til að vera stilltur upp sem fallgaurinn, sem er það sem hann vísar til með kaldhæðnu athugasemdinni „stóri dúllan sem ég er“. Söguþráðurinn er svo flókinn að ég veit ekki enn hvort fórnarlambið vissi að líf hans væri við það að tapast. Atburðarásin í karnivalsal speglana er ein sú magnaðasta sem tekin hefur verið upp. Það atriði eitt og sér er þess virði aðgönguverðið. Þetta er í eina skiptið sem Rita Hayworth lék flókna en samt trúverðuga persónu. Enginn nema Welles hefði haft taugarnar til að klippa hárið á henni og lita það ljóshært. Enginn ætti að missa af þessari mynd.