Allt sem Park Chan-wook býr til er tryggt að það sé einstakt, ljómandi og mjög snúið að minnsta kosti. Jæja, allt sem er ekki ég er Cyborg að minnsta kosti. Nýjasta mynd Parks sem ber titilinn Thirst er vampírurómantík-erótísk-spennumynd-myrk gamanmynd-drama já, það er mikið af lýsingarorðum innblásin af frönsku 19. aldar skáldsögu Emile Zola sem ber titilinn Therese Raquin. Park skapar einstaklega kóreska, og einstaklega Park, sýn á vampíru goðsögnina og biður áhorfendur um að kanna vandræði þess að kaþólskur prestur uppgötvar sjálfan sig með blóðþorsta og þá siðferðilegu og andlegu kreppu sem myndi þróast. Park skilar þeim þáttum sem þú myndir vona en skortir örugglega meistaraverk eins og Oldboy eða jafnvel Lady Vengeance. Mjög uppblásinn með frásögn sem oft missir sig miklu síður áhorfendur, Thirst þurfti sárlega aðra ferð í gegnum klippiherbergið. Það skríður þegar það ætti að vera í gangi en færir það sem betur fer aftur heim áður en það missir áhorfendur algjörlega. Eins neikvætt og það kann að hljóma vegur það jákvæða svo sannarlega þyngra en það neikvæða og annað bindi hefur án efa verið bætt við myrka og snúna Zeitgeist Park Chan-wook myndarinnar. Skoðaðu restina af umsögn okkar á www.thefilmstage.com