Þvílík sóun á frábærum leikhæfileikum. Þetta er synd vegna þess að með Catherine Deneuve, Mathieu Amalric, Emmanuelle Devos, Chiara Mastroianni og Melvil Poupaud (svo ekki sé minnst á aðra sem eru minna þekktir í Ameríku) er mikið af leiklistarhæfileikum að sóa. Þessi mynd eftir Arnaud Desplech olli hræðilegum vonbrigðum. Eftir að hafa notið „Kings and Queens“ hans og þessi mynd leiddist ég algjörlega og svekktur að því marki að ég fór í raun áður en myndinni lauk. Kvikmyndin ráfaði um aðalsöguþráðinn (sem snertir veikindi Catherine Deneuve) og sleppti sér af hverri útlægri söguþráð og aukapersónu sem birtist á skjánum. Myndin gaf okkur líka of litla persónuþróun til að skilja hvers vegna mismunandi persónum líkaði svona illa við hvor aðra (þetta var saga um fjölskylduvandamál) þannig að skortur á samfelldri frásögn varð enn gagnrýnni. Að lokum var hljóðrásin (sem var allt frá hiphopi til Bachs til Jónsmessunóttdraums Mendelhsons) á skjön við tilfinningahita myndarinnar og byrgði enn frekar allar tilfinningar sem áhorfandinn hefði átt að finna á þeim tíma. Myndatakan (leikstjórinn byrjaði oft atriði með aðallega dökkum tjaldi, þar sem eina sjón okkar er í gegnum litla op, þannig að við séum að horfa í gegnum kíki, sem síðan stækkar) var líka tilgerðarleg og órannsakanleg.