Svarti kastalinn er ein af þeim myndum sem hafa ratað í Boris Karloff safn og fyrir mistök er búist við að hún verði beinlínis hryllingsmynd. Þó að sumir hryllingsþættir séu til í myndinni hans Nathan Juran, er þetta í raun fjölþætt verk sem er þétt framleitt og lýst á áhrifaríkan hátt. Með Karloff, sem er lítið en mikilvægt hlutverk, eru Richard Greene, Stephen McNally, Lon Chaney Jr, Rita Corday, John Hoyt og Michael Pate. Það er framleitt, sem kemur ekki á óvart, úr Universal International Pictures. Söguþráðurinn sér enskur heiðursmaður Greene ferðast til kastalaheimilis hins óheillavænlega greifa von Bruno {McNally}. Hann fylgist með rannsókn á hvarfi tveggja vina, rannsókn sem er hlaðin hættum og óvæntum á öllum tímum. Þetta hefur allt sem aðdáendur gamla myrkrahúsa/kastala undirtegundarinnar gætu óskað sér. Ósviknir góðir og vondir krakkar, sanngjörn meyja, dimm horn til að gera myrkra verk, djöfullegar gildrur, tifandi klukkulok og við fáum meira að segja gamaldags góðæri í kaupin. Leikararnir eru allir að skila áhrifaríkum leik, sérstaklega Greene og hinn dásamlega spottandi McNally. Þó að skrif Jerrys Sackheims séu þunn og laus við það tilgangslausa fylliefni sem hefur svo oft fest í sig svipaðar myndir af þessu líki. Mjög mælt með mynd með fyrirvara um að aðdáendur Karloff skilji að hún sé í raun ekki Karloff mynd, og kannski mikilvægara, að hryllingsaðdáendur búast ekki við að blóðlát sé daglegt brauð. Fín andrúmsloftssaga með ótta í gegn, Svarti kastalinn er fín útsýnisupplifun. 7/10