Þetta er kvikmyndagerð eins og hún er einföldust og hún er best. Ég hafði efasemdir, því þó að Freeman sé frábær leikari, þá lendir hann stundum í slæmum verkefnum; þetta er ekki einn af þessum tímum. Þetta er lítil saga sem tekur rúman klukkutíma og fimmtán, á tímum þegar við erum að venjast því að kvikmyndir verða lengri og lengri, og ekki endilega betri, leikstjórinn notar stuttan tíma til þess kostur, vegna þess að persónurnar eru svo vel skilgreindar frá upphafi (frábærar myndir af Freeman og Vega by the way), að smá bakgrunnsupplýsingar um þær virðast raunverulegar, Morgan er hann sjálfur þó að nafn hans sé ekki nefnt, hann hefur verið úr kvikmyndum í nokkur ár núna vegna þess að hann var mettaður af bransanum og þróaði með sér ótta við að skuldbinda sig til handrits, og er að rannsaka fyrir persónu í indie kvikmynd þar sem hann leikur verslunar-/stórmarkaðsstjóra. Sagan byrjar á því að hann er látinn sleppa í stórmarkaði í grófu hverfi, þar sem hann hittir gjaldkera 10 hlutanna eða færri (Vega) og þarf að fara í far með málstað hennar "framleiðslan" gleymdi að sækja hann. Á margan hátt er þetta vegamynd, Morgan sér um hláturinn og einkennist af óviðjafnanlegu brosi sínu og jákvæðu sjónarhorni á allt, sýnir afburða leikara sem hefur þjálfað huga sinn til að geta skilgreint alla sem hann sér í persónu sem hann gæti leikið, og Paz (við the vegur, þvílík ótrúlega falleg kona, jafnvel glæsilegri en Penelope Cruz) kemur með varnarleysi 25 ára aðskilinnar konu sem vinnur erfiðara en allir aðrir án þess að fá neina kredit í blindu starfi í vitlausum matvörubúð. spjallþráður, það er mikið um samræður, en jafnvægið á milli létts og skemmtilegs og alvarlegs og dapurs er vel haldið, persónurnar verða strax svo elskulegar að maður eyðir síðustu 20 mínútunum í að biðja um meiri skjátíma þessa skrítna pars, en stutt er í sögunni og því var gott ákall frá leikstjóranum að gefa ekki eftir.