Ég vildi að Spike Lee hefði valið annan titil fyrir mynd sína. "Summer Of Sam" gefur til kynna að myndin sé um hinn alræmda raðmorðingja, David Berkowitz. Það er ekki. Þetta er gróft, jarðbundið andlitsmynd af götulífi í NYC á heitu sumrinu '77 þegar Berkowitz skelfdi þá borg. Myndin fylgir nokkrum ungum skáldskaparpersónum í ítalsk-amerísku hverfi og viðbrögðum þeirra við ógn Sonar Sams. Þarna eru Vinny og konan hans Dionna; það eru Richie og Ruby, og nokkrar aðrar persónur. Vandamálið er að þessar persónur eru ekki viðkunnanlegar. Þeir eru reglulega pirrandi og stundum óþolandi. Lee þolir síðan mikla orku þeirra, óskipulegu lífi, sem er fyllt af reiði, losta og almennu umróti. Það eru að minnsta kosti tvær langvarandi bardagasenur á milli Vinny og konu hans, óþarfa diskódansatriði, óteljandi gabfestingar ... Aftur og aftur velti ég því fyrir mér: hvar er kvikmyndaklipparinn? Á meðan, með öllu því umfangs, sleppir myndin tækifærinu til að miðla raunverulegri tilfinningu fyrir ótta eða ótta sem stafar af ógn Sonar Sams, sem er of mikið í bakgrunni. Lee er farsælli í að sýna annars konar ógn, sem stafar af vökuhópum í hverfinu. Leiklistin er einstaklega góð. Þetta, ásamt diskótónlist frá 7. áratugnum, og mikilli athygli á búningum og framleiðsluhönnun, lætur þér líða eins og þú sért í ítalsk-amerísku hverfi í NYC árið 1977. Andrúmsloft myndarinnar er hins vegar ekki nærri nóg til að vega upp á móti röfli. , ofblásið handrit um líf gríðarlega pirrandi fólks.