Allir kannast örugglega við þessa frægustu sögu hjartalausum kaupsýslumanni er heimsóttur af draugi látins félaga síns á aðfangadagskvöld og varað við því að ef hann heldur áfram á óumhyggjanlegum hætti þá verði hann dæmdur til líf eftir dauða í hlekkjum. Til að hann geti forðast örlög félaga síns fá hann heimsókn af þremur öndum sem sýna honum sýn á jólin liðin, nútíð og ókomin, svo að hann sjái vonandi villu sína áður en það er um seinan. Frekar sjúkleg saga mætti ​​halda, en hún er klassísk Charles Dickens, og líka ein frægasta og vinsælasta jólasaga allra tíma. Fyrir mér er þetta endanleg útgáfa af tímalausri sögu Dickens; það er sá sem ég man alltaf eftir að hafa horft á í skólanum og ég man að ég varð alveg skelfingu lostin! Draugur Jacob Marley, lokasenan með jólagjafadraugnum undir brúnni, og sérstaklega ókomin jól fannst mér mjög ógnvekjandi. Hvernig í ósköpunum fékk myndin „U“ vottorðið? (Fyrir lesendur sem eru ekki í Bretlandi er 'U' lægsta flokkunin, það þýðir fjölskylduvænt og börn velkomin, ekkert að hræða þau o.s.frv.. Þetta er vissulega ekki raunin, þar sem sumum smærri börnum mun án efa finnast lokaþátturinn jákvætt ógnvekjandi með hinu grátlega skrautdraugi framtíðar jólanna. Hvað sem því líður, af mörgum útgáfum þessarar sígildu sögu sem ég hef séð aðlagaðar fyrir kvikmynd, þá er þetta mögulega trúfastasta bókinni. Einkum er hluti sem sjaldan sést með. í kvikmyndaaðlögun á upprunalega textanum - um jólagjafadrauginn sem sýnir Scrooge börnin tvö falin undir skikkju hans (þú myndir aldrei komast upp með svona senu nú á dögum!) Börnin tvö tákna fáfræði og þörf (þó breytt sé að vilja í þessari mynd). Gagnrýni fyrir mig kemur hins vegar í ljós eftir að hafa horft á hana aftur með hlutlægari og þjálfuðum augum, en sú helsta er sú að túlkun George C. Scott á Scrooge virðist einfaldlega ekki nógu köld. Hann hlær of mikið. Ég vil ekki nota orðið glaðvær vegna þess að Ebeneezer er auðvitað allt annað en, en hann virðist bara vera gremjulegur gamall maður, frekar en jákvæði óvingjarnlegur, kaldi og umhyggjulausi maðurinn sem hann er í bókinni og öðrum myndum. Patrick Stewart sýndi hann frábærlega í einni af nýjustu útgáfunum sem teknar voru upp og Michael Caine, þrátt fyrir að leika við hlið Muppets, var jákvæður kaldur. Ennfremur er þróun persónunnar á meðan á myndinni stendur eftir því sem hann lærir meira um villur hátta sinna og vex í átt til endurlausnar ósannfærandi og virðist ósamræmi. Hann virðist hafa breyst lítið þegar hann nær lokakennslu þriðja andans. En ef þessi eina (þó meiriháttar) pæling er hunsuð er þetta samt heillandi og á endanum hugljúf jólasaga, eins og allar jólamyndir ættu að vera. London lítur auðvitað út eins og hinn fullkomni fagur og fallegi snævi þakti enski bær sem margir Bandaríkjamenn ímynda sér að hann sé enn (sannleikurinn er sá að jafnvel þá var London grá og óhrein og nokkur snjór hefði aldrei verið svo hvítur!) Og allir eru svo óaðfinnanlega klædd líka, meira að segja greyið fólkið lítur frekar töff út. En auðvitað er þetta jólamynd, af hverju ætti ekki allt að líta vel út? Fullkomið útsýni yfir hátíðirnar; ásamt eintökum af It's a Wonderful Life, Miracle on 34th Street og The Snowman og þú hefur allt sem þú þarft.