Svo er komið að þessu. Hraðir, dýrir bílar sem aðeins efri 1% mun nokkurn tíma keyra. Stelpurnar sem sitja við hliðina á þeim í gírhausablöðum. Annar flokks og ónefndir leikarar. Ódýr kynningarframkoma af fólki úr sessmenningu. Þetta er sorpið sem Hollywood hefur upp á að bjóða. Ekki misskilja mig; Ég elska huglausa hasarmyndina með heitum skvísum jafn mikið og næsta gaur. En vinsamlegast, ætlar hópurinn Braintrust sem kveikir grænt á þessu efni, að hætta, telja upp að tíu, anda, hafa huggulegt "Wooooosaaaaaah", spóla síðan tuttugu og fimm ár til baka og rifja upp hvað gerði kvikmyndir skemmtilegar einu sinni? Þá í raun og veru að gera einhverjar svona kvikmyndir aftur? Ég hef ekkert á móti póker, en öll poppmenningarsprengingin sem það hefur notið undanfarin fimm ár er fáránleg. Allir og móðir þeirra halda að Maverick þeirra núna (ekki að helmingur þeirra muni einu sinni fá þá tilvísun). Einhver framkvæmdastjóri sagði: "Hæ, hvaða lýðfræði viltu losa $9,50 út úr?" "Ég veit, herra. 18-35 markaðurinn." "Allt í lagi, gefum þeim póker, stelpur og hraðskreiða bíla." "Brilljant hugmynd, herra." Niðurstaðan? Mynd sem ég hef séð hundrað sinnum seint á kvöldin í Spike TV og oftar en ekki með Dolph Lundgren í aðalhlutverki. Ekki misskilja mig, ég er ekki kvikmyndasnobb. Ofur-the-top listrænar myndir eins og The English Patient float ekki bátinn minn, en almennar myndir sem hefðu ekki einu sinni átt að vera gerðar beint á DVD trufla mig líka. Aðeins unglingsgírhausar munu láta hreyfla sína snúna við þetta, og ég ímynda mér að þeir sem eru í hærri enda greindarvísitölusviðsins sjái þetta fyrir það sem það er: ruslahaugur.