Í fyrsta lagi þá líkar mér illa við næstum allar Neil Simon myndir. En það er eitthvað við þetta sem er einstakt, sem dregur mig að, og ég myndi segja að þetta sé með skemmtilegustu gamanmyndum sem ég hef séð. Í annað skiptið sem ég horfði á það var tengingin skýr. Hvenær hitti Neil Simon ömmur mínar? Ah, hræddur um að þeir gætu lögsótt, svo hann breytti þeim í menn. Og hversu leiðinlegt væri það ef þær væru bara húsmæður, show biz stars er skemmtilegra. Jæja, þetta er persónuleg gagnrýni og amma mín, sem er enn á lífi, 97 ára (hún lifði meira að segja út fyrir stórkostlega eftirlíkingu Walter Matthau!) myndi neita því -- en sum ykkar hljóta að finna hljómgrunn í þessum persónum. Í öðru lagi þoli ég lítið George Burns, en einhvern veginn skilaði hann einni bestu aukaleik sem ég man eftir (og seint amma hafði meira að segja gaman af því, þó hún hafi ekki áttað sig á þeim ótrúlegu líkindum sem hún deildi með kvikmyndapersónunni). Mjög þjóðernisleg í bragði og yfir höfuð. , þú munt annað hvort hlæja og hlæja eða slökkva á þessu. Fyrir mér situr ánægjan eftir.