Lenti í þessari mynd, rétt þegar hún var að byrja, síðdegis þar sem ég var heima með flensu - annars hefði ég misst af henni. Það hefði líklega verið best. Ég tók eftir nærveru Lindsay Crouse og Jay Thomas - báðir mjög góðir flytjendur - og hélt að þetta gæti verið þess virði að skoða. Það reyndist það að vissu marki, en aðeins vegna þess að þetta er ein af þessum sögum sem er svo hræðileg að hún heillar. Zoe McLellan hefur lítið að mæla með hæfileikum sínum, fyrir utan Jayne Mansfield- eða Loni Anderson-líkan barm hennar. Því miður, leikhæfileikar hennar - að minnsta kosti hér - gerir það að verkum að Mansfield og Anderson virðast vera Garbo eða Davis í samanburði. Hvíta rotta unga hnetumálsins, köttur eigandans, unga hnetumálið sem átti eigandann úthýst og bannfærður á sínu eigin heimili, og fullt af doophusum (þar á meðal unga hnetumálið) sem hlaupa um lífræna hættuaðstöðu, og fáránleg niðurstaða. Ég hélt áfram að bíða eftir að að minnsta kosti einhver atriði eða söguþráður innihaldi að minnsta kosti smá raunsæi, trúverðugleika eða að geta framkallað einhverja samúð/samúð -- en þetta reyndist til einskis.