Þessi mynd er æði! og ég elskaði það! „Drekaherrinn“ (Jacky Chan) og félagi hans, „kúreki“, gerðu myndina algjörlega skemmtilega, innihaldsríka og einfaldlega kjánalega. Kvikmyndin er sjaldgæf blanda af góðri vs. illu baráttu og (einhvern veginn) undrum og skemmtunum sem er að vaxa úr grasi. Long Shao Ye fer með áhorfandann í gegnum daglegar athafnir unga "drekaherrans" (svo nefndur vegna þess að hann er sonur auðugra fjölskyldu) og "kúreka", sem fela í sér að útfæra snjallar, vandaðar leiðir til að flýja nám (með hjálp allt heimilið, þar á meðal kennarinn), að keppa á frekar drengilegan (og fáránlega áhugaverðan) hátt til að öðlast ástúð stúlku á staðnum, keppa í "fótbolta" (þú munt sjá hvað ég meina) og listinn heldur áfram. Einhvern veginn lenda þeir í miðri baráttu um að bjarga sendingunni af verðmætum fornminjum og lífi nokkurra manna. Kvikmyndin hefur sín alvarlegu augnablik. En þeir draga ekki niður, heldur hvetja frekar. Leikgleði drengjanna glatast ekki í þessum orðaskiptum, heldur er í raun beitt gegn illu. Það sem ég virkilega elskaði við þessa mynd er hvernig hún endar. Ekki þessi dæmigerða árekstra (sem í sjálfu sér var æðisleg), en jæja, þú munt sjá. Leyfðu mér bara að segja að það fangar sannarlega anda myndarinnar. kjánalegt, fyndið, þroskandi og nostalgískt. frábær mynd.