Það er eitthvað við það að sjá kvikmynd í góðu, gamaldags kvikmyndahúsi sem eykur gífurlega aðdráttarafl við hverja mynd. Sem betur fer gat ég séð par af Ernst Lubitsch gamanmyndum á Film Forum í New York borg á þriggja vikna heiðurssýningu þeirra til hins goðsagnakennda leikstjóra. Tvöfaldur þátturinn sem ég sótti var sýning á gamanmynd Lubitsch frá 1938, Bluebeard's Eighth Wife og forkóðaklassíkinni Design for Living, sem ég hafði hvorugt séð áður. Allt sem ég las um Design for Living lofaði myndina, en ég fann hvergi góða umsögn um Bluebeard's Eighth Wife. Leonard Maltin líkaði illa við hana. VideoHound gaf gamanmyndinni líka lága einkunn. IMDB-einkunn hennar var ekki ókeypis.og Pauline Kael (ekki mjög á óvart) rakkaði myndina í harðorðri umsögn sinni. Svo þegar ég fór inn í borgina þennan dag bjóst ég við að njóta áttundu eiginkonu Bláskeggs aðeins og elska Design for Living algjörlega. Bláskeggs áttunda eiginkona (sem var fyrst sýnd) hófst þegar sérvitringarnir sem byggja kvikmyndahúsið tóku sér sæti og tónlist þriðja áratugarins dvínaði. „Adolph Zukor kynnir Claudette Colbert og Gary Cooper í Bláskeggs áttundu eiginkonu Ernst Lubitsch,“ stóð á titilspjaldinu. Svo opnaði myndin með bráðfyndnu atriði: Cooper vill kaupa sér náttbuxur en vill engan hluta af buxunum! Hann lendir í deilum við afgreiðslumanninn, sem leitar aðstoðar æðri yfirmanna sinna, og virðist enginn endir vera á rifrildinu. Sláðu inn Claudette Colbert, einn af fallegustu, heillandi og hæfileikaríkustu kvikmyndapersónum þriðja áratugarins. „Ég skal taka botninn,“ biðlar hún vinsamlega við. Og þarna hefurðu kannski skrúfubolta-gamanmyndir bestu ‘meet cute’ ever. Myndin hélt áhuga mínum frábærlega. Mér fannst ég hlæja næstum stöðugt. Þegar Colbert uppgötvar, rétt áður en fjölskyldumynd er tekin, að verðandi brúðgumi hennar hefur verið gift sjö sinnum, braust allt leikhúsið í sögufrægð. Þegar hún semur um peninga strax eftir að hún er komin yfir áfallið magnast hláturinn (sem enn er ekki hætt). Og Edward Everett Horton mjólkaði líka bráðskemmtileg viðbrögð út úr handritinu. Þegar Cooper sækir innblástur í The Taming of the Shrew eftir Shakespeare í því að aga eiginkonu sína með því að lemja hana í andlitið, gat ég ekki stjórnað hlátri mínum þegar hún sló honum til baka. Og fylleríssenan með skálunum er ein fyndnasta teiknimyndasena Claudette Colbert. Mesta grínista augnablik myndarinnar kom þegar Colbert hækkaði boxara til að "kenna eiginmanni sínum lexíu." Á hreinan skrúfubolta slær hann út rangan mann, í staðinn setur vinur hennar David Niven kaldan svefn. Hann vaknar þegar Cooper er að koma. Til að hylma yfir ástandið setur Colbert sjálf, á augnabliki mikillar kynþokka, hnefann upp að Niven og spyr: „Hvar sló maðurinn þig? Hér? Hérna? Hérna?' og svo BAM! slær hann út aftur! Myndin var dásamleg, frá upphafi til enda var hún fullkomin unun. Ég elskaði Design for Living líka, þó ég þori að fullyrða að fyrir hreinan hlátur og skemmtun hafi Bluebeard's Eighth Wife verið betri og skemmtilegri myndin. Það er einhver sjarmi við að sjá vintage kvikmynd á stóra tjaldinu. Og í viðurvist annarra sem hlæja, finnst manni þægilegra að gera það sjálfur. Það er kannski ástæðan fyrir því að mér leið eins og mér leið um áttundu eiginkonu Bláskeggs.