Þessi fyndna lína er dæmigerð fyrir það sem þessar óþekku systur segja. (Það er fyndið á eigin forsendum og frekar fyndið óviljandi líka.) Aðeins tvær systurnar eru mjög slæmar. Strákur, eru þeir líka slæmir! Einn er gefinn fyrir pinup-stellingar og frekjulegar athugasemdir hvert sem hún fer. Hin er reist upp til að líkjast Marilyn Monroe. Hún er með þessar munúðarfullu, örlítið aðskildu varir. Og svo ekki sé meira sagt, hún er jafnvel verri en hin. Allar þrjár systurnar eru leiknar af stjörnum. Maðurinn sem lendir í lífi þeirra er leikinn af John Bromfield. Hann átti einhvern feril. Þetta lítur út í dag eins og mögulega fyrsta almenna soft-core klámið sem hefur verið markaðssett. Jæja, auðvitað ekki sá fyrsti heldur sá frekasti á þeim tíma. Stelpurnar klæðast eins lítið og mögulegt er og við skulum ekki gleyma kvenkyns áhorfendum: Bromfield er sýndur raka sig með rafmagnsrakvél -- hvers kyns var þetta? -- berbrjóst. Hann er líka sýndur rennblautur í sundfötum. Hér er líka alvöru söguþráður: Fjölskylda stúlknanna, sjáðu til, er bölvuð. Þeir eru viðkvæmir fyrir sjálfsvígum -- eða stórkostlegum dauðsföllum sem hægt er að láta líta út fyrir að vera sjálfsvíg. Myndin er ekki slæm. Ég veit eiginlega ekki hvar það var sýnt. Kannski var það gert fyrir innkeyrslu. Einhvern veginn, og ég gæti haft rangt fyrir mér, fannst mér dæmigerður karlkyns áhorfendur ekki vera aðal skotmarkið hér. Konurnar eru fáklæddar. Þeir líkjast oft ógnvekjandi forsíðum tímarita eins og lögregluspæjara eða jakkafötum af smáskáldsögum. En gaurinn virðist vera í aðalhlutverki. Það eru ekki allir í myndinni hrifnir af honum, en allar stelpurnar elska hann. Og ég held að áhorfendum sé ætlað að gera það líka. Þetta er mjög skemmtilegt - og á sínum eigin forsendum líka.