Þetta er allt mér að kenna. Þeir sögðu mér allir að ég ætti að forðast að sjá þessa mynd því ég er mikill aðdáandi gömlu sjónvarpsþáttanna. Þeir höfðu rétt fyrir sér. Þó að framleiðslugildi séu góð og leikararnir sjálfir (þar á meðal "ekki líta núna") Julie Christie séu ekki svo slæm, sýnir öll myndin ósvífni og sjálfsvitund sem greinilega er án nokkurrar réttlætingar. Samanburður á milli Karloff "Mummy" og "The Mummy Returns 2000" kemur upp í huga minn. Reyndar á Belphegore 2000 miklu meira að þakka nýju Mummy myndunum en gömlu seríunni. En svo er handritið hræðilegt, hraðinn er enginn og stundum er myndin full af óviljandi brandara (fyrsta atriðið í gröfinni lítur út fyrir að vera heimskulegt), þar sem köttum er greinilega kastað þegar þeir eiga að hoppa (lenda með bakfæturna fyrst ). Belphegore hreyfist um eins og stytta á hjólum, hvorki áhrifamikil né ógnvekjandi og sálfræðileg dramað sem varð í gömlu sjónvarpsþáttunum þegar kvenhetjan þurfti að komast að því að hún væri illmenni er algjörlega vanrækt. Þessi mynd er svo DOÐAÐ (sóun á peningum, sóun á leikara, sóun á teikningum) að hún er sár. Þetta er undir pari Mummy-ripp sem er bara gott til að hlæja en hefur alls ekkert með gríska klassíkina að gera (Hún er líka með lítið hlutverk í þessari mynd - á kirkjugarðinum).