Kvikmyndin var greinilega sprottin af hugmynd sem einn af rithöfundunum fékk þegar hann „sá“ eina af sköpunarverkum sínum í stórmarkaði. Íbúar Royston Vasey fara inn í „okkar“ heim til að sannfæra rithöfundana um að hætta ekki að skrifa um þá og eyðileggja þannig heiminn þeirra. Á fyrstu mínútunum fáum við: Bernice (viðurstyggilegur kvenprestur) sem lætur rífa kjaft við óheppilegan iðrunarmann meðan á játningu stendur; Chinnery (dýralæknirinn sem eyðir óvart hvert dýr sem hann snertir) reynir að safna sæði úr gíraffa; Mikki (þykkur umfram trú) vera, ah, þykkur; og Tubbs (innræktuð systir-kona og staðbundin verslunarmaður) eru ljúfir eins og alltaf - en samt ógeðslegir. Sumar af venjulegu karakterunum vantar, en ný hugmynd frá Herramönnum kynnir nokkrar 16. aldar persónur - og við erum með Herrana sjálfa í aðgerð líka. Ef þú ert nýr í The League of Gentlemen er þetta auðveld kynning og mjög skemmtileg. Ef þú ert langvarandi aðdáandi, þá hefur þetta allt sem þú hefur búist við - þar á meðal gleðina við að koma auga á Jeremy Dyson. Allt að segja hefur þetta sama dauft súrrealíska húmorinn sem er aðalsmerki seríunnar, auk nokkurra augnablika snerta „innhverfa skoðun“. Herr Lipp, til dæmis, viðheldur mildri reisn þegar hann lærir að hann er álitinn af höfundum sínum sem „einbrandarapersónu“. Þó að flestar persónurnar haldist eins og þær eru, þróast sumar á óvæntan hátt sem er fullkomlega eðlilegt þegar þær gerast. Þessi mynd er „svanasöngur“ fyrir Royston Vasey, en hún er líka sýningargluggi fyrir herrana sem sanna það (gasp!) þeir geta skrifað annað - og það getur verið mjög fyndið. (En þú vissir það samt.)