The Merchant of Feneyjar 8/10(Þessi umfjöllun gerir ráð fyrir grunnþekkingu á sögunni og því má líta á hana sem spilla fyrir alla sem ekki þekkja söguþráðinn.)Sem kvikmyndaútgáfa af hinu fræga Shakespeare leikriti gerir kaupmaður í Feneyjum það sem fáir aðlögun hefur gert síðan Polanski er frekar gráhærður Macbeth: það tekur anda leikritsins og dregur það fram, ekki eins vel og, heldur betur en leikritið eitt og sér gæti auðveldlega náð. Leikstjóri Hringadróttinssögu, Peter Jackson, hefur haldið því fram að við aðlögun bók eða leikrits séu þrír möguleikar: reyna að endurtaka frumritið eins fullkomlega og mögulegt er, nota upprunalegu hugmyndina sem innblástur en taka fullt leyfi fyrir kvikmyndabreytingum, eða ( sá sem hann vill helst) halda sig við frumgerðina eins mikið og raunhæft er í kvikmyndagerð en gera þær breytingar sem nauðsynlegar eru fyrir myndina og á sama tíma og vera trúr ætlun eða anda frumgerðarinnar. Í Macbeth notaði Polanski rigningvotnar strendurnar. og raunhæfar nauðganir og morð til að koma því á framfæri hversu blóðugt og skelfilegt tímabil leikritið átti sér stað og leiða þannig hugann að hinu skelfilega samhengi sem persónurnar taka svo illa ráðnar ákvarðanir í. Hún er frábrugðin (segjum) Branagh's Hamlet, sem náði nýjum hæðum í trúri flutningi, en bauð að öðru leyti lítið nýtt. Macbeth, á hinn bóginn, gerði kannski áhorfendum sem Shakespeare ferskir til að meta hluta af fyllingu dramasins án mikillar rannsóknar; á sama hátt gætu kunnugri áhorfendur fundið meiri dýpt en sviðsframkoma án aðstoðar gæti náð. Slík túlkun gegnir mikilvægu hlutverki ef áhorfendur ætla að taka fullan þátt, ekki aðeins vitsmunalega heldur líka tilfinningalega, við þau atriði sem Shakespeare vildi koma með. Aðlögun Radfords á Merchant of Venice gerir einmitt þetta. Það krefst mikilvægra siðferðislegra vandamála sem fela í sér trúarofstæki eða að standa við loforð og, með lágmarks klúðri í helgidómi Bardsins, flytur þau þau af trúmennsku í anda upprunalegu sögunnar. Fyrsta þeirra, trúarofstæki, gefur merkingu í annars fráleita hegðun Shylocks. Við sjáum gyðinga á tímabilinu hafna í múrveggað gettó, aðeins hleypt út ef þeir eru með auðkennandi rauða hettu. Að fá ekki að eiga eignir er ein af fáum leiðum sem þeir geta aflað sér framfærslu með því að lána peninga. Þetta gerir þá bæði gagnlegt kristnum kúgarum sínum og á sama tíma að viðfangsefni svívirðingar þeirra. Hugmyndin á bak við (bæði gamla og nýja testamentið) bönn Biblíunnar gegn okurvexti stafar líklega af því að græða ekki á því að hjálpa vinum sínum. Þetta er framlengt af ofstækisfullu kristnu fólki til að bölva þeim sem þeir hrækja á (við sjáum Shylock ekki aðeins hrækja á, heldur gyðinga hent í vatnið í íþróttum - í andrúmslofti sem aðeins er hægt að lýsa sem ógnandi). forvitnilegt, þar sem ofstæki hægri kristninnar (eins og er persónugerð af Bush-fylgjum Bandaríkjamönnum) hefur snúist hringinn, þar sem þeir eru nú helstu stuðningsmenn síonisma, og stjórnmálaleiðtogar gyðinga bíta á palestínska nágranna sína eins og Shylock reynir að bíta kl. Antonio (þegar hann heldur að lögin gefi honum vald til þess). Sálfræðin er sjálfsögð - sparkaðu í hund ítrekað og hann verður grimmur. Hringurinn heldur auðveldlega áfram þar sem fórnarlömb kúgunarinnar sjálf missa auðveldlega tilfinningu sína fyrir siðferðilegum gildum og verða kúgarar. Hið strönga handbragð sem hin dulbúna Portia beitir til að bjarga Antonio á sér nokkurn sóma, bæði sem snjöll túlkun á hinu óvandaða lögmáli Feneyjar. leikritsins svo rue og líka sem siðferðisleg vísbending. Shylock má „hafa sitt pund af holdi“ samkvæmt samningi sínum, en má ekki vera með neitt blóð. Auðvelda líkingu væri hægt að gera að því er stríð og hryðjuverk nær - það er miklu auðveldara að réttlæta bardaga meðal stríðsmanna eða ráðast á illvirkja ef hermenn eða illvirkjar eru einu fórnarlömbin - þegar það er gríðarlegt aukatjón, eins og þegar saklausir borgarar , þar á meðal konur og börn, eru drepin í hundruðum þeirra, rök stríðsvígamanna (hvort sem þeir eru ísraelskir, palestínskir ​​eða bandarískir) njóta mun minni vinsælda. Það hefur lengi verið deilt um hvort Shakespeare hafi verið gyðingahatur í þessari sögu. Maður veltir því fyrir sér hvort hann hafi þurft að aðlaga endirinn fyrir að mestu leyti kristna áhorfendur sem höfðu lítið að gera við gyðinga. Langt frá því að kenna honum meira gott, endirinn þvingar kristni og niðurlægingu upp á Shylock - námskeið sem er líklegt til að viðhalda upptekinni gremju. Báðar búðirnar líta jafn illa út - önnur hefur einfaldlega meiri völd en hin. Lítilsháttar lagfæring dómsins gefur kristnum dómurum einfaldlega betri opinbera ímynd, eða eins og Bassanio svo rækilega (fylgir eftir þegar hann velur kisturnar og leysir gáturnar til að vinna hönd Portiu): Í trú, Hvaða helvítis villu, en einhver edrú auga mun blessa það og samþykkja það með texta, Fela grófleikann með sanngjörnu skraut? Það er enginn löstur svo einfaldur en gerir ráð fyrir einhverju dyggðarmerki á ytri hlutum hans. Auðvitað á ofstækin við skipulögð trúarbrögð (frekar en andlega), sérstaklega þegar þau eru skipulögð í pólitískum tilgangi, en það er auðvelt að ýta undir venjulegt guðhræddt fólk sem eru ekki vanir að klofa hár. Góðvild, miskunn ('Chesed' í gyðingdómi) sem er svo grundvallaratriði í sannri kristni, er eitthvað sem einnig er stundað í dásamlegum mæli í gyðingdómi eins og í flestum trúarjátningum. Trú gyðinga gerir greinarmun á góðvild og kærleika, leiðum til að iðka hvort tveggja á áhrifaríkan hátt og leiðum til að gera það að hluta af veru manns frekar en bara ytri sýningu. Bæði Shylock og Antonio eru ofstækisfullir og nota sína trú til að misnota trú annarra. Þó að Shakespeare hafi ef til vill bent á gjána milli góðvildar sem mismunandi trúarbrögð mæla fyrir um og fjarveru þess í reynd, minnkar kvikmyndaútgáfan mikið af glugganum fyrir túlkun á gyðingahatri og færir meira raunsæi í sálfræðilegar orsakir. (mönnunum til eiginkvenna sinna) er verr tekist á við, sem og kómísku þættirnir sem felast í þverfaglegum undirfléttum. Bassanio, hversu sterk ást hann hefur til Antonio (eru samkynhneigðir þættir þar?) getur hann ekki lagt heilbrigða siðferðisdóma þegar hann sýnir „dómaranum“ þakklæti sitt, og brýtur því loforð sitt (sem Portia fyrirgefur honum, sýnir sigurstranglegan karakter fyrir konur, ekki aðeins eins afburða gáfuð og fyndin heldur líka eins miskunnsamari og tillitssamari í garð annarra en stórhuga karlkyns hliðstæða hennar, þar á meðal eiginmann hennar.) Sumt af leiklistinni er svolítið stælt og það eru of margir svæðisbundnar (enskar) kommur, en á Allur kaupmaðurinn í Feneyjum flytur ferska og gefandi endurvinnslu á Shakespeare. Ég hafði gaman af leiklistinni, og einnig mjög fallegri hljóðrás Hayley Westenra og fleiri, syngjandi ballöður skrifaðar af bæði Shakespeare og Edgar Allen Poe. Þegar á heildina er litið er Merchant of Feneyjar ekki óverulegur árangur breskrar (eftir því sem hægt er að segja að nokkur mynd sé af ákveðnu þjóðerni þessa dagana) kvikmyndahefðar.