Ljúf og algjörlega heillandi mynd, Shall We Dansu? fékk mig til að hlæja og gráta. Við fyrstu framkomu var Sugiyama-san ekkert sérstaklega aðlaðandi - þröngur launamaður, að því er virtist helgaður fjölskyldu sinni, en allt of auðveldlega hrifinn af andliti í glugga. Markmið þráhyggju hans er fjarlægt og kalt. En í lok myndarinnar var ég ástfanginn af honum, henni, eiginkonu hans og dóttur, öllum danskennaranum og dansnemunum. Þessi óbrotna saga umbreytinga og endurnýjunar er lítill gimsteinn sem ég myndi njóta þess að sjá aftur.