Það hefði getað verið betra ef það hefði verið leikstýrt af einhverjum með meiri reynslu. Shumlin stóð sig ekki illa en hún er ekki mikil kvikmyndalist. Hún er hins vegar falleg mynd. Ég hef elskað það síðan staðbundnar rásir sýndu það. Graham Greene er einn af mínum uppáhalds rithöfundum síðustu aldar. Nokkrar ansi slæmar kvikmyndir voru gerðar úr skáldsögum hans og sögum. (Margir elska "The Fallen Idol" en ég er ekki á meðal þeirra. Ég held að ég hafi séð "Brighton Rock" einu sinni fyrir mörgum árum og líkaði við það en kannski er ég einfaldlega að hugsa með hlýju til skáldsögunnar.) Þetta er frábær leikarahópur. Charles Boyer kemur að vísu ekki fram sem spænskur. En hann virðist hafa hið fullkomna skapgerð fyrir þessa persónu - þreyttur, varkár, umhyggjusamur. Lauren Bacall er aðlaðandi sem breska stúlkan sem fellur fyrir honum. En stuðningsleikmennirnir eru bestir: Katina Paxinou er frábær. Frammistaða hennar er svolítið Grand Guignol, en ég kenna það við leikstjórann. Peter Lorre, sem við hittum fyrst þegar hann gefur Boyer kennslustund í esperantólíku alheimsmáli, er frábær -- eins og alltaf. Og Wanda Hendrix gæti brotið harðasta hjartað. Hún kemur fram sem bráðþroska snemma unglingur. Karakterinn vill vera hjálpsamur. Hún gerir sitt besta. Ég mæli eindregið með þessari mynd. Ekki án fyrirvara. Fyrirvarinn er fyrst og fremst sá að hann er dálítið stífur. En sagan og leikurinn verður varla betri.