Ég fór að sjá þessa mynd vegna þess að konunni minni var mælt með henni og hún vildi fara. Við vorum báðar að reyna að horfa á úrið okkar vel áður en myndinni lauk, til að sjá hversu miklu meira við þurftum að þola. Tvær klukkustundir og sex mínútur að lengd, það er. Það skiptist nokkurn veginn jafnt á milli bardagasenna (um tugi þeirra, allir meira og minna skiptanlegir), og þróun söguþráðar. Maður hefði haldið að þar sem viðfangsefnið væri sonur minniháttar ættbálkahöfðingja sem sigrar hálfan heiminn, hefði samsæri hafa verið tiltölulega auðvelt. Það er heilmikið af hráefni þar til að gera nokkuð góða sögu úr. Samt sem áður hafa rithöfundarnir sloppið það algjörlega. Við fáum enga raunverulega sögu. Við fáum í staðinn Hollywood-útgáfu af sögunni. Hvað heldur unga Temudjin uppi í gegnum langa - næstum endalausu, reyndar, eða svo virðast þær áhorfandanum - þrengingum? Hvers vegna, ást góðrar konu, auðvitað. Hvernig kemst hann út úr fangelsinu? Jæja, gamall munkur, sem viðurkennir meðfædda gæsku sína og hátign, leggur af stað um alla álfuna til að taka til þessarar góðu konu talisman sem táknar ást Temudjin til hennar og sleppur látnum bara nógu nálægt henni til að hún geti fundið hann þar sem hann liggur þar , talisman í hendinni. Og auðvitað fer hún síðan og, eftir að hafa (á óskiljanlegan hátt) orðið rík og voldug, bjargar hún honum. Hvernig sleppur hann úr fjötrum? Jæja, hann fer að helgidómi hins mikla úlfaguðs Tengri (eða einhverju slíku nafni) og Tengri sleppir honum með töfrum. Já, ekki satt. Hvers vegna vill hann verða stjórnandi yfir mongólum? Úlfaguðinn aftur, greinilega. Temudjin fer af stað til að biðja um leiðbeiningar og -- koma á óvart! óvart! -- hann fær það. „Lög,“ segir hann við sjálfan sig. "Það sem Mongólar þurfa eru lög. Góð, einföld." Golly, það var áhrifamikið. Og svo að lokum, hvernig vinnur hann afgerandi bardaga gegn öflugri öflum keppinautar síns? Betri taktík, vissulega, en einnig með aðstoð gamla góða úlfaguðsins aftur, sem sendir storm þegar bardaginn er sem hæst. Allar hermenn hrökklast saman þegar þrumurnar rúlla og eldingarnar blikka (Mongólar eru hræddir við þrumur, sjáðu til) -- en ekki Temudjin okkar. Hermennirnir, gjörsamlega hrifnir af hugrekki hans, lofa hann konung! Ég veit ekki hvað fær fólk til að halda áfram að framleiða svona sorp. Það fyndna er að það er blandað saman við alls kyns grófu raunsæi: mikið af mjólkursúr, óhreinindum og ofbeldi. Það er eins og framleiðendur þessarar myndar hafi viljað koma léttvægum hlutum í lag svo að áhorfendur myndu ekki taka eftir því hversu ungmenni sumt af stóru hlutunum er. Það er hellingur af ofbeldi í myndrænum nærmyndum: höggum, sprautum, blóðstútum, sprautum. af blóði, ský af blóði -- blóðkrakkarnir skemmtu sér reyndar vel. Þrátt fyrir raunsæið er ómögulegt að taka það alvarlega. Ég verð að nefna fáránlega CGI lokabardagaatriðið. Hvernig einhverjum dettur í hug að þessir hlutir líti raunsættir út er mér óskiljanlegt. Þeir gera það ekki. Ó, og þetta er allt tekið í venjulegum Hollywood-stíl - stórkostlegar víðmyndir fyrir stórbrotið landslag og Stedicam dótið í ofurnærri mynd fyrir bardagaatriðin. Og staðlaða Dolby ofurhljóðáhrifin af höggum og dúnum og stöðugu lágtíðni suðinu til að viðhalda spennu.Tedious.Forðastu.