Sjónrænt sundurlaus og fullur af sjálfum sér kaus leikstjórinn greinilega að leita að gervidýpt til að stækka 5 mínútna söguþráð í 81 mínútna hrjótahátíð. Augnablikin sem virka í þessari mynd eru MJÖG takmörkuð og persónurnar finnast ekki einu sinni raunverulegar. Hvernig gat þér fundist þú vera fjárfest í aðalsöguhetjunni sem var gerð svo súrrealísk? Efnislega OG stílfræðilega finnst þetta allt eins og einkennileg draumaröð. Óregluleg myndavélarvinna, óþægilegar þögn og eyður í aðgerð, og hvað er að litlu köngulóarmyndinni sem skríður yfir skjáinn? Sá sem datt það í hug þarf að fara aftur í kvikmyndaskólann. Það bætti engri merkingu, bara osti, og virkaði ekki einu sinni stílfræðilega með restinni af myndinni (að því gefnu að myndin hafi jafnvel stíl, sem er nærri lagi). Þvílíkt flopp.