'Shock Corridor (1963)' var fyrsta myndin mín eftir Samuel Fuller, og þar var ég hrifinn af snjöllri blöndun leikstjórans á B-mynd og stórkostlegum fagurfræði, jafnvel þótt sagan sjálf væri hreint skítkast. 'Pickup on South Street (1953)' kom út áratug fyrr á ferli Fullers, augljóslega framleitt fyrir meira kostnaðarhámark frá stóru myndveri, Twentieth Century-Fox. Engu að síður er myndefnið enn áberandi að því leyti að það er dálítið hrár, náttúrulegur þáttur í ljósmynduninni, ekki ósvipað og 'The Night and the City (1950)' Dassin og 'Panic in the Streets (1950)' Kazan {síðarnefndu var einnig tekin. eftir kvikmyndatökumanninn Joe McDonald}. Í sumum atriðum ýtir Fuller myndavélinni svo nærri andlitum leikara sinna að þau eru úr fókus og skráir innilegar hugsanir, tilfinningar og stuttar beygingar sem eru sendar í gegnum þá andlitsdrætti sem mest afhjúpar, augað. Þótt (óvænt) sé hætt við melódrama, og með aðeins örlitlum áróður gegn kommúnistum, er 'Pickup on South Street' sterkur film noir sem tekst framúrskarandi árangri í að vekja athygli á neðanjarðarlest New York borgar. Vasaþjófurinn Skip McCoy (Richard Widmark), utan fangelsis, grípur í tösku konu í neðanjarðarlestinni (Jean Peters), hann setur meira í vasa en hann hafði upphaflega samið um. Konan, Candy, og huglaus fyrrverandi kærasti hennar Joey (Richard Kiley) höfðu verið að smygla leynilegum upplýsingum til kommúnista og McKoy hefur óvænt náð í mikilvæga rúllu af örkvikmyndum. Mun hann skila MacGuffin til réttra yfirvalda eða selja það hæstbjóðanda? Ef galli er á „Pickup on South Street“, þá er það að sagan virðist eingöngu hönnuð til að styrkja andkommúnistastefnu, og lykta af áróðri eins og ekkert hefur verið síðan í seinni heimsstyrjöldinni {Dwight Taylor, sem útvegaði söguna, skrifaði einnig sérstaklega „The Thin Man Goes Home (1944), eina áróðursmyndin í seríunni}. Af engum sýnilegri ástæðu verður sérhver persónugreinanleg persóna jafnvel hinn sjálfselskandi Skip McCoy að lokum fórnfús föðurlandsvinur, umbreytingin fyrirsjáanleg frá upphafi. Í hefðbundnum film noir fær hinn óafsakandi glæpamaður alltaf framkomu sína, skynsamlega refsingu fyrir syndir sínar, en greinilega ekki þegar þeir hafa þjónað landi sínu; Þjóðræknishyggja þurrkar blaðið hreint. Richard Widmark, leikari sem ég er farinn að hafa mjög gaman af, leikur hrokafullan vasaþjófinn af æðruleysi, þó alltaf með keim af vanlíðan sem bendir til þess að hann sé að bíta meira en hann getur tuggið. Upphafsatriðið í lestinni er hið fínasta í myndinni, þar sem McCoy veiðir andlaus og hljóður um í handtösku fórnarlambsins og minnir á „Pickpocket (1959)“ Bressons. Thelma Ritter er frábær sem þreytt götukona sem lætur hvern þann sem er reiðubúinn að borga fyrir þær upplýsingar (þó hún leggi auðvitað línuna hjá Commies). Jean Peters er vel leikin í hlutverki draslna konunnar sem miðlar upplýsingum á hina hliðina og leikur hlutverkið nánast algjörlega laust við glamúr; Fuller er sagður hafa sett leikkonuna eftir þeirri athugun að hún væri með örlítið bogadregið stökk vændiskonu. Engu að síður hlýtur Peters að þjást af tilgerðarlegu ástarsambandi við Widmark sem dregur virkilega niður tilraunir myndarinnar til raunsæis. Það er heillandi að við útgáfu þess var 'Pickup on South Street' tafarlaust fordæmt sem kommúnistaáróður af FBI og kommúnistaflokkurinn fordæmdi það fyrir að vera akkúrat hið gagnstæða. Farðu ímynd.