Ég viðurkenni að hafa skapað miklar væntingar áður en ég horfði á það vegna þess að sumir vinir nefndu það (og þeir eru ekki perver!) sem verða að sjá. Og það er nauðsynlegt að sjá! Bara ekki búast við því að sjá eitthvað sem er að brjótast út. Freudísku sálgreiningarnar eru áhugaverðar víða í myndinni, en það er bara of mikið af ranghugmyndum og það festist ekki í lokin. Sumt af því góða eru greiningarnar á Kieslowski's Blue, mest af David Lynch, sumum Hitchcocks og kannski nokkrum í viðbót missti ég af (ég man bara...Dogville), og ég sakna yfirleitt ekki hlutanna nema þeir séu of augljósir eða lausir í loftinu. Annað en að vera endurtekið, sem gerir hana of langa, heimildarmyndin er skemmtileg í þeim skilningi að taka eftir einhverjum öfugsnúningum sem nærast af meðvitund okkar, þess vegna er viðskiptaleg velgengni flestra spennumynda sem rannsökuð eru og notuð sem grundvöllur þessarar kenningu. Ég hafði mjög gaman af kraftmiklum tóni frásagnarinnar og fyrirhöfninni Herra Zizek að endurvekja kenningu Freuds, sem hefur verið dofin of lengi, sérstaklega í Norður-Ameríku. Aftur, það er langt yfir toppinn og ég tel að það sé ekki algjör tímasóun því ég trúi því að flestir hafi dökkt þakklæti fyrir dauða og blóði.