Þegar ég sá þetta fyrst á spólu, um 10 árum eftir að hún var gefin út, fannst mér hún ein af betri James Bond myndunum. Hins vegar, eftir að hafa séð hana aftur um aldamótin, varð ég fyrir vonbrigðum. Ég held að hún sé aðeins ofmetin vegna þess að gagnrýnendur voru svo ánægðir að sjá Sean Connery binda enda á 12 ára hlé sitt frá því að leika Bond að þeir þorðu ekki að gagnrýna hann. kvikmynd. Ég býst við að það sem olli mér vonbrigðum var endirinn. Eftir að hafa fjárfest tvo tíma í myndina býst þú við minna hógværum og ánægjulegri endi. Og, það kann að vera nöturlegt, en ég varð fyrir vonbrigðum með að sjá ekki venjulegu leikarana í aukahlutverkum eins og Miss Moneypenny, Q, Felix Leiter, o.s.frv. Jákvæða hliðin var að það var nóg af einstökum hasarsenum, sérstaklega snemma, og illmennin tvö voru áhugaverð. Mér fannst Klaus Maria Brandauer forvitnilegastur af þeim tveimur vegna þess að hann var svo lágkúrulegur og leit út fyrir að vera "góði náunginn í næsta húsi." Hann var ekki venjulegur Bond-illmenni þinn. Þetta hafði nóg af "húð" fyrir PG-mynd, sérstaklega með Kim Basinger í aðalhlutverki, enda aldrei leikkona þekkt fyrir að fela mynd sína. Tungumálið var mjög tamt, en flestar Bond-myndir eru nokkuð góðar í þeirri deild. Allt í allt er þetta "sanngjarn" Bond og ekkert annað. Bara vegna þess að Connery er í því þýðir það ekki að það sé sjálfkrafa gott. Roger Moore og Pierce Brosnan hafa sannað að þeir gætu líka leikið hlutverkið vel.