Fyrst skal ég segja að ég er ekki sá sem venjulega hrollur við þá staðreynd að þurfa að hugsa á meðan ég sé kvikmyndir, ég elska til dæmis Tarkowsky myndir, Berghman er líka í uppáhaldi.....en þetta? Auðvelt er að draga saman jákvæðu punktana: ljósmyndunin er stórkostleg og tónlistin fullkomin .... gerir hún góða kvikmynd? Ég hélt það áður, en þessi er fullkomið dæmi um eitt sem (fyrir mig) kemst ekki... er það kannski vegna þess að ég er of heimsk? mögulegt, en ég held ekki.... Tarkwosky notaði til dæmis líka mjög langar myndir, en það sem hann gerði aldrei var að taka 5 mínútur af nákvæmlega sömu mynd af tveimur manneskjum gangandi (og ég meina bara hausinn á þeim, því í þessi mynd er mikið af þessum myndum, en stundum ER hún áhrifarík), almenn útkoma er hreint út sagt leiðinleg, jafnvel með gáfulegum undirtónum (sem eru gerðir á þann hátt að þó hann sé gáfulegur, er hann umfram allt mjög pedantic) finnst að leikstjórinn sé að gera sumar langmyndirnar ekki fyrir fagurfræðilegu eða táknrænu áhrifin, heldur bara til að spara á kostnaðarhámarkinu....Ég er mjög svekktur með þessa mynd, því mér líkaði mjög við fyrstu 30 mínúturnar eða svo, en það hélt bara áfram og áfram, án þess þó að halda sama stigi og í fyrstu senum....Þegar ég les mjög lofsamleg ummæli á þessari síðu, fæ ég líka á tilfinninguna að sumir reyna bara að sjá miklu meira í myndinni en það er til þess...þegar kvikmynd er hæg og listræn, þá þarf það ekki að þýða að hún sé mjög djúp....já þetta er líking um tónfræði sem er sett í samhengi við lítinn bæ, sem er mjög áhugavert. út af fyrir sig, en hún gerir EKKI djúpstæða mynd....nema fyrir fólk sem vill gjörsamlega gera einhvers konar vitsmunalegt sjálfsfróun úr henni, en þá er það ekki það sem þú finnur í myndinni, heldur það sem þú finnur í sjálfum þér. ...æfing sem að mínu mati er hægt að gera mun áhrifaríkari meðan þú horfir á "Stalker" eða "Solyaris" heldur en Werckmeister Harmonies, sem á Tarkowsky mikið að þakka, en leigubíllinn jafnast aldrei á við það....