Venjulega hef ég mjög gaman af kvikmyndum eins og "Chances Are" en ég var ekki alveg sáttur við þessa af nokkrum ástæðum. Fyrri hálfleikur var í heildina nokkuð vel gerður, þar sem Alex Finch dó og endurholdgaðist í nýjum líkama (leikinn af Robert Downey Jr.). Hann hittir eiginkonu sína (Cybill Shepherd) og vin (Ryan O'Neal) og dóttur sína, sem nú er fullorðin. Atriðin þar sem þau hittast aftur og Downey enduruppgötvaði hver hann einu sinni var eru vel gerðar, og það er góð tilfinning og hamingja þegar Shepherd loksins trúir því að það sé raunverulega eiginmaður hennar endurholdgaður, en þaðan fer myndin niður á við. Það eru nokkrar kynlífstengdar senur sem slökktu algjörlega á mér, sérstaklega Downey og Shepherd sem vilja hittast aftur þrátt fyrir aldursmuninn núna. Eftir það nær myndinni þó að enda á sem ánægjulegastan hátt, miðað við aðstæður söguþráðsins. Ég varð fyrir vonbrigðum því ég bjóst ekki við að myndin yrði svona siðlaus í lokin. Það voru miklir möguleikar í þessari sögu og atriðin á himnum eru vel unnin. Það er gott þemalag sungið af Peter Cetera og Cher, en að lokum er myndin ekki frábær. Fyrir betri, svipaða mynd, prófaðu "Heaven Can Wait." Ágætis, en ég vildi óska ​​þess að ég hefði ekki séð hana vegna atriða í seinni hálfleik.*** út af ****