Áður en leikstjórinn Jonathan Demme hlaut alþjóðlega viðurkenningu með The Silence of the Lambs skar hann tennurnar og gerði sérkennilegar gamanmyndir. Þetta var ein af þeim og eins og allmargar Óskarsverðlaunaðar amerískar gamanmyndir sem ég gæti nefnt, er hún með fínt konsept, er vel hraðað, hefur frábærar frammistöður, flókin rómantík. en það er einfaldlega ekki mjög fyndið. Pfeiffer er mafíuekkja sem flytur til baka í borginni eftir að eiginmaður hennar (Baldwin) er myrtur. Glæpaforinginn sem drap hann (Stockwell) fer í taugarnar á Pfeiffer, eiginkona hans (Reuhl) er reið og til að flækja málið fellur Pfeiffer líka fyrir löggunni sem er á eftir henni. Allt þetta hefði átt að vera grín í eina mínútu. Pfeiffer, að vera með stælta hárkollu er frábært sem ekkja, sem er ofvirki Ruehl og Modine er líka góður sem fíni löggan. En handritið er einfaldlega laust við einstrengingar, fyndni, húmor eða punch-línur af því tagi sem þessi tegund krefst. Niðurstaðan er sú að það vekur bros í besta falli frekar en að hlæja. Það streymir af þokka en er leiðinlega stutt í húmorinn.