Ég var á miðjum táningsaldri þegar ég sá þessa mynd og ég var hrifinn af fegurð ungu stjarnanna sem og ástríkri kvikmyndatöku og einföldu sætleika sögunnar. Það kemur mér á óvart að vita að Alvina er nýlega látin, að Bury virðist ekki hafa starfað í kvikmyndabransanum í næstum 30 ár og að báðar yrðu á fimmtugsaldri. Elton John hljóðrásin er ótrúlega falleg og styður við andrúmsloft verndaðs sakleysis. persónur upplifa í einangrun. Ég hef séð kvikmyndaplakatið, sem kallar það „Deux Enfants Quis'Aiment“, sem þýðir greinilega eitthvað eins og „Tvö börn sem líkjast hvert öðru“ - dreifingaraðilar á ensku voru skynsamir að stytta titilinn! Paul, hinn hunsaði 15- ársgamall sonur ensks kaupsýslumanns sem býr í París, hittir Michelle, munaðarlaus, í dýragarðinum. Þau tvö taka sér dagslangt frí í sumarbústað föður Michelle, sem er látinn, en dvelja þar í eitt ár, einangruð frá umheiminum. Þau verða ástfangin, Michelle verður ólétt og þau eiga barnið ein heima. Eftir fæðingu barnsins kemur lögreglan á vinnustað Pauls og tekur hann á brott.“Bláa lónið“ kemur upp í hugann sem önnur kvikmynd sem nær nánast að fanga þemað sakleysi verndað í einangrðri paradís. Svo sorglegt að "Friends" hefur aldrei verið gefið út á DVD.