Kim (Patricia Clarkson), George (Jake Weber) og sonur Miles (Erik Per Sullivan) eru á leið til landsins í vetrarhjálp frá hinni iðandi stórborg Manhattan. Á leiðinni slógu þeir á dal og enda fastir í snjónum. Hópur veiðimanna sem var að fylgjast með rjúpunni kemur með. Í stað þess að hjálpa, er að minnsta kosti einn veiðimannanna, Otis (John Speredakos), brjálaður vegna þess að slysið sprakk í horn nautanna. Otis truflar George, Kim og Miles og það sem verra er, við komumst fljótt að því að Otis hefur lært hvar þau dvelja. Á meðan fær Miles wendigo (eins konar indverskan anda/skrímsli sem breytir lögun) tákn frá indverja sem aðeins hann hefur séð. Er Otis geðþekkur til að ná í hetjurnar okkar? Eru vendigos í skóginum? Ég get séð hvar Wendigo ætti í ýmsum vandamálum að höfða til áhorfenda. Þetta er tiltölulega lággjaldamynd þar sem tæknilegar takmarkanir koma oft í ljós. Stór hluti myndarinnar, og kannski öll, snýst í raun ekki um nafnveruna. Og kannski banabiti margra, hún hefur mjög óljósan endi, þar sem mörgum spurningum er ósvarað. Ef þú ert niðurdreginn af slíkum endalokum og þér líkar ekki við kvikmyndir sem hafa það að markmiði að vekja þig til umhugsunar og ræða hvað allt þýddi, gerðu sjálfum þér greiða og forðastu Wendigo. Persónulega líkar mér við svona myndir. Ég kýs yfirleitt einhvern tvískinnung. Markaðssetning Wendigo miðar að þeim sem vilja skjóta, skelfilega verumynd, þar sem þeir búast við mikilli bardaga við yfirnáttúrulegt skrímsli sem er sigrað á endanum og allt er bundið snyrtilega fyrir utan opnun fyrir Wendigo 2: The Monster Returns, en það er ekki það sem þessi mynd er. Wendigo er miklu hugulsamari og ljóðrænni en yfirborð slíkrar verumyndar gefur flestum til kynna. Heck, rithöfundurinn/leikstjórinn Larry Fessenden er meira að segja með persónu, George, sem segir frá Robert Frost. Frost-ljóðið og ummæli George um að Frost geti framkallað flókið myndmál og andrúmsloft úr því sem virðist einfalt, er lykillinn að myndinni. Eitt af því besta við myndina er margbreytileiki hennar. Á vissan hátt eru fjórar mismunandi kvikmyndir sem gerast á sama tíma, þráður frá hverri persónu. Í þræði George er hann ekki beint hamingjusamasti eða skemmtilegasti strákur í heimi og hann á við foreldravandamál að stríða. Fyrir hann er myndin raunsæ, hryllileg niðurkoma lífs hans sem fer úr slæmu til verri. Í þræði Patriciu er hún að leita að endurnýjun á lífi sínu og fjölskyldu. Hún er sálfræðingur og afneitar að mestu vandamálunum í kringum hana í von um að þau hverfi og batni. Í þræði Otis er hann enn meira niður á heppni sinni en George, og komu George inn í líf sitt táknar loka "sprunguna" í sálfræðilegri brynju hans. Og í þræði Miles, sem er líklega sá mikilvægasti í myndinni, er lífið eins og stórt ljóð vegna unglegs sakleysis hans og túlkunar á heiminum. En þetta er hryllingssaga þegar allt kemur til alls, þó vonarglæta sé, og atburðirnir í myndinni gefa ljóðrænum túlkunum Miles dökka stefnu. Samt, þegar öllu er á botninn hvolft, virðist hann vera sá eini sem heldur ró sinni, vegna ljóðrænna viðhorfa. Jafnvel þó að myndin sé lágt fjárhagsáætlun, þá er mikið af vel útfærðum hærri fjárhagsáætlunum. Fessenden og ljósmyndastjórinn Terry Stacey finna frábærar myndir á fallegum stöðum og bjuggu til áhugaverða myndasýningu eins og uppsetningar (eins og spilin eða indversku wendigo myndirnar úr bókinni). Það eru líka áhugaverðar hefðbundnari klippingar, eins og martröð Miles. Wendigo er betri tekin og klippt en margar stórar kvikmyndir. Aðrir tæknilegir þættir eru góðir fyrir fjárhagsáætlunina. „Wendigo“ útlitið í lokin virkaði fyrir mig og var hæfilega tvísýnt. Lýsingin var venjulega góð - það voru nokkrum sinnum sem dökk atriði voru ekki eins skýr og þau hefðu getað verið, en það virtist vera meira vandamál með kvikmyndastofninn (það gæti hafa verið stafræn í staðinn) eða flutning. Mér fannst sýningin góð og mun raunsærri (ef þú metur það) en flestar kvikmyndir. Þó ég hafi ekki tekið eftir stiginu, hlýtur það að hafa verið í lagi, annars hefði ég tekið eftir því með neikvæðum dómi. Á heildina litið er Wendigo mjög góð mynd sem á skilið að horfa á án forhugmynda, svo framarlega sem þú gerir það ekki huga að því að þurfa að hugsa um kvikmyndirnar sem þú horfir á.