Slík angist getur aðeins verið innra með ungum einstaklingi sem leitar mjög alvarlega trúar sinnar og stað í þessum heimi. Eins og textinn í upphafi myndarinnar segir, eru þessar myndir dauðar: Þær eru nú þegar fortíðar og hafa verið alveg frá því augnabliki þegar varan var tilbúin. En það er aðeins fyrir framleiðanda þessara "vara": Kannski fyrir einhvern sem er í sama huga (ég held að mjög margir, að minnsta kosti af þeim sem hafa mikinn áhuga á trúarbrögðum, gangi í gegnum sömu hræðilegu áhyggjur og efasemdir um persónulegan þroska þeirra). Og það er auðvitað ástæðan fyrir því að list er gerð í fyrsta lagi: Samsömun og huggun meðal náunga. Þessi mynd notar mjög vel hina "klassísku" tækni tilraunakvikmynda. Og þetta er þar sem þessi tækni nýtist að mínu mati sem best: Sem tæki til að segja sögur og skapa þeim andrúmsloft, ekki bara sem hrein abstrakt eða sem markmið í sjálfum sér. Þær "brellur" hafa þegar verið gerðar nógu oft. Nokkrar aðrar myndir sem ég ímynda mér að hafi haft áhrif á/innblásið þennan leikstjóra, eru "Eraserhead" og "Nosferatu". Það er athyglisvert hvernig þessi tækni gerir þessa mynd algjörlega tímalausa: Það er ekkert nútímalegt í þessari mynd. Eða ekkert frá öðrum tilteknum tíma heldur. Það hefði getað verið búið til fyrir þúsund árum. Það er áhugavert í þessari sögu hvernig þetta fólk kemur fram við þetta nýfædda heilaga barn: Það notar það af eigingirni í eigin tilgangi og reynir ekki einu sinni að hlusta á það. Þeir börðu hann, rífa af honum þörmunum og gelda hann. Þeir draga (lifandi) líkama hans með valdi á milli staða. Og þeir beita móður hans sams konar ofbeldi. Sagan minnir mig líka á smásögu Borges hjónanna "El informe de Brodie". Einnig minnir gagnrýnin á starfshætti kristinna stofnana mig á hið mikla "El Topo". Stundum óþægilegt áhorf, en fallegt. Mjög einfalt, hugsað og einbeitt. Mjög sterk mynd, næstum of sterk. Öll mannleg orka hefur verið einbeitt að þessu. Þessi mynd sýnir líka að þegar þú hefur ástríðu og hugmyndir geturðu gert kvikmynd með núll fjárhagsáætlun. En ég verð að viðurkenna að það var svolítið erfitt að horfa á það fyrir "samtíma" áhorfanda eins og mig, vegna tilraunamennsku. . Þetta var svo hægt og krefjandi. En þegar allt kemur til alls, þjáningarinnar virði. Ég verð að gefa tíu stig bara fyrir fyrirhöfnina sem einhver gerir svona kvikmynd.