Þungfært móralismi. Rithöfundar nota persónur sem málpípur til að tala sínu máli. Fyrirsjáanlegir, steiktir söguþræðir (segjum það fimm sinnum hratt). Barnseftirlíking af Britney Spears. Þessi mynd hefur öll eyrnamerkið fyrir Lifetime Special höfnun. Ég trúi því satt að segja að Jesus Nebot og Julia Montejo hafi ætlað sér að búa til umhugsunarverða, tilfinningaþrungna kvikmynd um erfitt efni, þar sem þeir kanna þá hugmynd að hlutirnir séu ekki alltaf svarthvítir, að sá sem er glæpamaður samkvæmt skilgreiningu er ekki endilega slæm manneskja og að það geti verið mildandi aðstæður, sérstaklega þegar velferð barns er í fyrirrúmi. Hins vegar endar einlægni þeirra með því að fara í prédikandi samræður og þröngsýnir aðstæður til að færa söguþráðinn áfram. Ágætis framleiðslugildi og áhugaverð notkun á myndavélarupptökum í heimildarmyndum nægir ekki til að ná markmiði sínu þegar handritið og leiklistin falla niður. Rökfræði er oft í hættu til að skapa spennu: Soid reynir fyrst að kúga Pablo til að taka þátt í henni. heimildarmynd í skiptum fyrir að hjálpa þeim að flýja, þá segir hann í sömu andrá í rauninni að treysta henni ekki vegna þess að hún sé ekki að hjálpa þeim út af ótrúmennsku. Jæja, duh. Og fyrir mann á flótta er Pablo allt of hrifinn af reiði. Velferð Cristina er svo mikilvæg fyrir hann að hann er að flýja handtöku og fangelsi eða brottvísun fyrir hana, en hann er tilbúinn að hætta á öllu því til að friða hana þegar hún vill ekki fara til Mexíkó. Rétt. Talaðu ofar of leyfilegt uppeldi. Í þriðja lagi, þegar Charlie vinnuveitandi Pablo gefur einkaspæjaranum Bright símann er hún ótrúlega ófagmannleg, sérstaklega í ljósi starfsaldurs hennar - hélt hún virkilega að hún væri sannfærandi? Ó, já, ég hefði gefið mig fram. Leynilögreglumaður CCH Pounder Wims gæti þurrkað gólfið með henni. Til að vera sanngjarn, langar mig til að telja upp það sem mér líkaði. Um, mér líkaði við dverginn. Og mér líkaði við þá staðreynd að dvergurinn var nefndur Sexy. Það er krossklæðnaður, alltaf plús; ungbarnaband, hvorki meira né minna! Harry er óendanlega sætari en Cristina. En uppáhalds augnablikið mitt í myndinni hlýtur að vera þegar Cristina sparkar í einkaspæjarann ​​Not-So-Bright. Mér finnst líka athyglisvert að í hópi sem er mjög minnihlutahópur (sem ég kann vel að meta, við the vegur) er svarti persónan sú rasisti. Verst að því er bara hent út og ekki rannsakað frekar. Það er áberandi, óhefðbundið tónverk, en það er engu að síður almennt ósérhæft, eykur ekki stemmningu eða spennu í neinu atriði, nema sorglegt, angistar vælið í hvert skipti sem aðalpersónan er í angist , eins og þeir telji að leiklist hans sýni það ekki nóg: „Bara ef þú værir ekki viss, þá er hann í uppnámi, og við höfum tónlistarvísbendingar til að sanna það.“ Stíllaðar, klisjukenndar samræður leiða til niðurdrepandi skorts á undirtexta; allt þarf að útskýra í samræðum, jafnvel þegar líkamstjáningin hafði verið uppi fram að þeim tíma og skilaði því ágætlega. Til dæmis, hverja ástríðufulla ræðu sem Pablo heldur og kveinar frú Knight um að barnið hennar muni ekki skríða upp í rúm með þeim á morgnana. „Papi, segðu mér frá mömmu aftur“ - þvílík blygðunarlausa, hróplega útlistun sem kynnir hina almennu látnu eiginkonu. ! (Hún er alltaf fallegasta kona sem ekkjumaðurinn hafði séð, sú góðlátlegasta sem hann hafði hitt. Af hverju getum við ekki séð mann gráta yfir konu eins og Shakespeare - hún er kannski feit, ljót, viðbjóðsleg, en ást hans á henni er djúpt eins og höf? Nú er _það er_ saga sem myndi hreyfa við mér.) Lögreglan sem er alltaf bókstaflega einu skrefi á eftir sér gefur mörgum atriðum óviðeigandi tilfinningu fransks farsa. Leiðinlegasta fótaeltingarleikur ever - Bright og Lightning eru svo óformlegir og auðvelt að blekkjast (hann er svo sannarlega ekki fljótur eins og elding, og hún, ja, mér finnst engin þörf á að stafa hlutina út). Einhver gaur að draga með sér lítið barn sem keyrir fram úr reiðhjólalöggu, heill með machó-mótorhjólamanni sem berst en er síðan felldur af barni? Til að vitna í Margaret Cho, það er svo sorglegt. Myndum við nokkurn tíma sjá þetta á „lögguna“? Töfrandi og yfirgengilegur deus ex machina: myndir þú sem vinnuveitandi virkilega sleppa því að skoða græna kortið hans bara vegna þess að hann getur vitnað í höfund hvetjandi orðatiltækisins á veggspjaldi fyrir aftan skrifborðið þitt ?Auk þess hóta nokkrar senur, þar á meðal ofangreint, að breytast í klám: „Jæja, ég skal gera þennan greiða fyrir þig, svo framarlega sem þú gerir eitthvað fyrir mig...“ Ég heyri næstum bogann-chicka-bowm- bowm.Þegar foreldrarnir skoða upptökuna af iðrun Pablos, er æði syrgjandi mömmunnar það raunverulegasta sem myndin finnst. Því miður dregur það úr því að hún lítur alveg út fyrir tilfinningaþrungna ræðu hans alveg þangað til hún fer í ballista. Tvíræðra útlit væri meira sannfærandi hér. Ég er í stöðugri lotningu yfir heimsku aðalpersónunnar að gera hluti í þágu söguþræðisins: halda uppi sjoppu án grímu, heimsækja gröf látinnar stúlku. Og af hverju kannast móðirin ekki við andlit hans frá því að hún sá hann áður en hann ók af stað?! „Þú virðist voðalega kunnugur... „Hver ​​er tilgangurinn með þessari algjörlega óþarfa, dálítið óþarfa senu með Soid og tilbúnu stækkuðum barþjóninum? Persónuþróun? Tch. Of lítið, of seint. Talandi um óþarfa eiginleika sem aldrei fóru neitt, þá sýnir það efasemdamaður Leynilögreglumannsins Lightning, Leynilögreglumaðurinn Bright hlýtur að vera Sporðdreki, hversu lítið hann veit í raun um dulfræði. Og ég held að það að trúa á örlögin flokkist ekki alveg sem vúdúmúmbó. Í lokin, þegar Bright heldur á Pablo þegar hann deyr - bíddu, hvers vegna er henni sama núna? Persóna hennar er jafn ósamræmi og Soids. Hvað, hún þarf að skjóta hann bara af því að hún sagði "Hættu, annars skal ég skjóta"? (Henni hefur _svo_mikið_ verið annt um heilindi hennar hingað til.) Hann var óvopnaður. Það var engin þörf á banvænu afli. Hvað er að því að skjóta hann í fótinn til að koma honum í lag? Að lokum, barnsleg viðurkenning Cristina á dauða móður sinnar sem gefur Dr. Knight frið yfir dauða dóttur sinnar - svo þvinguð. Og tilkomu fjölskyldunnar sem barn hennar var drepið og varð nýja fjölskyldan hennar Cristina... Það vekur reiði mína að hún gæti komið í staðinn fyrir litlu stelpuna þeirra. Það er líka óraunhæft að hvítt par myndi taka á móti latínudóttur mannsins sem drap eigin dóttur sína. Ég er ekki að segja að það sé ekki til örlátt, elskandi fólk sem myndi gera það. Ég er bara að segja að persónurnar hér eru aldrei nógu langt þróaðar til að ég geti trúað því að _þeir_ myndu gera það. Mér finnst það móðgandi að annar IMDb gagnrýnandi sagði að auðvitað sem kona hafi hún verið hrærð af sappy senunum. Ég er kona sem geymir tilfinningahreyfingar mínar fyrir augnablik sem verða ekki tilfinningarík á framleiddan hátt. Meðhöfundur, meðleikstjóri, meðleikari Nebot sagði sjálfur að hann væri með of marga hatta meðan á þessari framleiðslu stóð. Of margir kokkar geta spillt soðinu, en einn kokkur einn gæti endað með því að gera sérstakt eftir skóla. Að lokum hefur titill þessarar myndar minna með söguna að gera og meira með tilfinninguna um eftirsjá, vanmáttarkennd og missi. sem fylgir opinberuninni um að þú munt aldrei sjá peningana þína aftur.