Eins og fyrri álitsgjafi sá ég hana árið 1980 og hef aldrei getað hrist minninguna um grípandi sögu, glæsilegan leik og dramatískan söngleik. Það inniheldur vissulega eitthvað af bestu verkum Sam Waterstons. Hann og rithöfundarnir sýna Oppenheimer ekki bara sem hetju sem hefur verið fórnarlamb á óréttmætan hátt - sem hann var - heldur líka sem barnaleg, hrifinn af áfengi og snobbaður, ávöl andlitsmynd í stað staðalímyndar.