Á áttunda áratugnum jókst og hnignaði það sem við höfum kynnst sem "Blacksploitation" kvikmyndir. Hugtakið er tilvísun í nokkurs konar víðtæka heildarmynd, frekar en sanna kvikmyndategund. Í stuttu máli, hvaða gamanmynd, leiklist, ævintýri, vestræn eða borgarlöggur og ræningjar skjóta-em-up, sem eru svo smíðaðir og steyptir að höfða til hinna stóru borgarbökktu íbúa um miðja 20. öld. Það gæti sannarlega faðmað yfir víðtækustu tegund kvikmynda, svo framarlega sem þær höfðu halla að blökkufólki í miðborginni. Svo virðist sem hugmyndin um að framleiða þessar kvikmyndir sem eru sérstaklega áhugaverðar fyrir svarta Bandaríkjamenn hafi átt sér stað með páskaútgáfunni 100 RIFLES (Marvin Schwartz Prod./20th Century-Fox, 1969). Í henni áttu Jim Brown, fyrrverandi bandarískur knattspyrnumaður frá Syracuse háskólanum og All-Pro bakvörður hjá Cleveland Browns, Jim Brown, í aðalhlutverki. Eftir að hafa komið fram í fjölda kvikmynda, eins og til dæmis, RIO CONCHOS (1964), THE DIRTY DOZEN (1967), (ICE STTION ZEBRA (1968)* og fleiri, var það farið að meika meira vit í "Suits" kvikmyndaversins. " að Jim væri heit eign. Nú færir þessir 100 RIFLES metfjölda svartra verndara til miðlægra viðskiptahverfa stórborganna á páskadag til að skoða Mr. Brown. Af hverju ekki að byrja að taka upp fleiri af þessum ævintýrasögum og öðrum gerðum kvikmynda með fleiri svörtum spilurum og stjörnum? Af hverju ekki.** Þannig að við sáum röð lögguna og ræningja, slæmar einkaspæjaramyndir, gamanmyndir, allt á leiðinni. Á leiðinni komumst við að lokum í fjölskylduvænni , víðtækari aðlaðandi kvikmyndir. Kvikmyndagestir fengu SOUNDER (1972), THE TAKE (1974), CONRACK (1974) og, að lokum, CLAUDINE (1974). Í CLAUDINE finnum við hvorki fordóma né auðvelda flokkun sem „Blackploitation“. , þar sem sagan er algild og hefði auðveldlega getað verið gerð sem saga um fólk af hvaða ættum sem er, hvar sem er, og ekki bara í Bandaríkjunum á áttunda áratugnum. Að sagan hafi verið unnin af EINSTAKUM móður, Claudine (Dianne Carroll), í erfiðleikum. að halda fjölskyldu saman eftir "....tvö hjónabönd og tvö næstum hjónabönd.", er langt frá því að skjóta upp Harlem Style. Vandamálin sem herja á daglega borgara þjóðar okkar eru glímt við og skoðuð undir gömlu félagsfræðilegu smásjánni. En við lítum líka á sálfræðilegar og líkamlegar þarfir Claudine sem kvenkyns. Fyrir "Woman Needs Man and Man Must Have His MATE",*** og við viðurkennum þetta atriði. (Það er S-E-X sem við erum að tala um, Schultz!) Claudine hittir mjög karlmannlega, breiðaxla, íþróttamannlega týpu í Private Scavanger Garbage Man, Ruppert B. Marshall (James Earl Jones) og þau fara á stefnumót. The Great Velferðarríkið grípur inn í hjónin þegar velferðarstarfsmaður Claudine, ungfrú Tayback (Elisa Loti), kemur snuðrandi um til að sjá hver er þessi ótengdi karlmaður, sem er skyndilega að veita fjölskyldu Claudine svo mikla athygli. Eftir niðurlægjandi reynslu hjá velferðarstofu. endurskoðunar- og „frádráttur“, sem væri venjan fyrir fjölskylduna, ákveða þau tvö að gifta sig með eða án blessunar stóra bróður. Á meðan hefur eldri sonur Claudine lent í einhverjum stórræðum en lítið að gera Black Activist hóp. En með hjálp Rupperts komast hann og þeir allir í gegnum þetta A.O.K.Það endar á hamingjusömum, hressandi og vongóðum nótum. Við vitum að það er kannski ekki nákvæmlega "...Happily Ever After!", heldur mun það gera þetta allt saman! Ef það er ein gagnrýni sem við verðum að fullyrða er það að stundum í kvikmynd sem þessari er misskilningur dreift til stórs hluta Urban Blacks. Og það er, augljóslega undirbúið goðsögn að allir hvítir séu ríkir, hafi enga sinnar tegundar sem þarfnast hjálparhönd, án vinnu eða þjáist af einhverri fötlun. Jæja, gott fólk, það er bara ekki satt! ATHUGIÐ: * Á einum tímapunkti var ferill Jim Brown algjört högg sem harðgerður hasarleikari. Það var meira að segja verið að tauta hann sem "...The Black John Wayne." ATH: ** Hugmyndin um að framleiða kvikmyndir með All-Black leikara, teknar fyrir All-Black neyslu, var ekki ný hugmynd. Á 1920, 30 og 40 áratugnum sáum við framleiðslu frá fólki eins og Noble Johnson, Spencer Williams, Jr. og Rex Ingram. ATH: *** Þetta er "As Time Goes By", þú veist, Schultz, það er frá CASABLANCA ( Warner Brothers, 1942).