Ég hafði lesið nokkra jákvæða dóma um þessa mynd og var sannarlega hissa á því hversu hræðilegt þetta allt var. Staðsett sem einhver kross á milli alnæmistengdrar sögu og einhvers konar "Ghost"/"Blithe Spirit" saga, getur þessi mynd ekki alltaf gert það upp við sig hvað hún vill vera. Simon og Mark eru samkynhneigð par sem eiga í „opnu“ sambandi - Simon getur stundað nafnlaust (þó öruggt) kynlíf á hliðinni þegar hann vill. Mark er HIV+ og hann og Simon virðast ekki stunda kynlíf lengur. Þegar Mark deyr reynir Simon - sem hefur lagt það í vana sinn að slökkva á tilfinningum sínum eftir að hafa verið hafnað fyrir mörgum árum af föður sínum - að eyða minni hans og halda bara áfram með að vera laussaga. Ekki það að hegðun hans fyrir dauða Marks hafi verið mikið öðruvísi. En Mark snýr aftur í draugaformi og kemur í veg fyrir ýmsar tilraunir sínar, en fær Simon til að opna sig og viðurkenna sannar tilfinningar sínar. Því miður er Simon svo eigingjarn SOB að það er ómögulegt að finna til samúðar með honum mestan hluta myndarinnar. Þegar hann á að vera með meiri samúð er of seint að vera sama. Mark fetar aftur á móti í fótspor Demi Moore úr "Ghost" með því að gráta mikið í gegnum myndina. Það er furðulegur rofi í tóninum eftir að Mark kemur aftur. Allt í einu fáum við slakar tilraunir til húmors, a la sjónvarpsþátturinn "Bewitched." En það endist ekki lengi. Þegar tilfinningaleg heilsa Simon er í húfi, verður þetta allt sífellt fáránlegra, með áhugamannalegum tilraunum til að kippa í hjartað. Lokahófið, þar sem gullhúðaður vöðvadrengur engli stýrir tárvotum Mark til himna á meðan agaðan, sorgmæddur Simon veifar bless er bara heimskulegur, aðallega vegna þess að hann er ekki viljandi fyndinn.