Í fyrstu virðist þessi mynd svo slæm að ég féll næstum í trans í fyrsta skiptið sem ég sá hana. Þetta var eins og vondur draumur. Alheims leiðindi. En ég gaf henni annað tækifæri, svo annað og annað, osfrv... Ég varð loksins háður þessari mynd, vegna þess að hún er draumkennd hægfara, dásamlegt náttúrulegt sett, baðað í mildu haustljósi og sérstaklega söngleiknum, sem er gert úr framsæknu rokki frá 7. áratugnum og algjörlega stórkostlegum þjóðlögum eftir leikara/söngvara/lagahöfund. Derek Lamb(trúbadúrinn). Þú ættir að taka eftir laginu um heslivið, silfururriða og dömu sem hverfa í loftinu..., heyrist í miðri og undir lok myndarinnar. Það eru nokkrar holdlegar senur í upphafi, sem leyfðu okkur að meta náttúrulega sjarma Elizabeth Suzuki. Ef myndin hefði verið gerð af einhverjum "efnisskrá" leikstjórum eins og Bergman, Lars Von Triers eða Jean-Luc Goddard, hefðu gagnrýnendur rúllað um gólfið og ært um myndina eins og hún væri voru kosmískt meistaraverk. Persónulega finnst mér þessi mynd vera einni milljón sinnum betri en nokkur af kvikmyndum Fellinis sh#¤@t! Örugglega ekki fyrir tilgerðarlausa.