Frá kvikmyndagerðarmönnum sem færðu okkur The March of the Penguins, býst ég við að það hafi fylgt miklar væntingar til The Fox and the Child. Frá hörðum vetrum á suðurpólnum til gróðursælra óbyggða í Frakklandi verður frásögnin nú að hluta til heimildarmynd og að hluta ævintýri, sem segir frá vináttu titilspersónanna tveggja, Renard ref og vináttu hans við barnið sem skírði hann, leikin af Bertille Noel-Beuneau. Sagan er satt að segja frekar einföld og stundum hefði þessi mynd litið út eins og margar japönsku myndirnar þar sem börn-ýms dýr ná vináttu eftir að traust hefur þróast og hvernig þau fara að hanga hvert í kringum annað, að takast á við viðkomandi andstæðinga og þess háttar. Hér hittir barnið glæsilega refinn nálægt heimili sínu uppi í fjöllunum, sem gefur fullt af fallegum myndpóstkortum fullkomnum skotum sem kvikmyndatökumaður þarf að fara í ofkeyrslu til að fanga. En á meðan við dekra við okkur í sorglegt landslag, taka persónurnar Ná ekki að koma á því trausti frá upphafi, og við verðum að bíða í nokkrar tímabil þar til við lifum, og 45 mínútur í myndina, áður en þeir finna jafnara í mat. Barnið reynir þráfaldlega að ná sambandi með það að markmiði að temja veruna sér til skemmtunar, en refinn, eins og aðrar hugmyndir auðvitað. Þó að mér þótti frásögnin frekar veik, ólíkt March of the Penguins sem hefur þessa mannlegu frásagnartúlkun á því sem er að gerast á skjánum, þá voru heimildamyndaþættir myndarinnar, þar sem hann rakti líf og tíma refsins sem bæði rándýr, Á milli þeirra tveggja var meiri spenna og dramatík veitt þeim síðarnefnda, sérstaklega þegar tekist var á við hefðbundna óvini eins og úlfa, og að vísu voru þessar raðir frekar ákafar, sérstaklega þegar barnið flæktist inn í það. Annars var þetta látlaust og frekar leiðinlegt þar sem þeir tveir fara að leika sín á milli, í myndum sem þú veist að hafa farið í gegnum kvikmyndatöfraklippingu. Það voru furðu dimm augnablik í myndinni sem hentaði í raun ekki börnum, þar sem þeir sem voru í sama sal báru vitni um það með því að grenja skyndilega úr augunum, svo foreldrar gætu viljað taka eftir og láta smábarnið þitt ekki trufla restin af bíógestunum. Sem kvikmynd hefði ég kosið að þetta væri algjör heimildarmynd, ala The March of the Penguins, en ég býst við því hvernig henni var misboðið, hefði það sennilega það markmið að vara okkur við að blanda okkur í náttúruna, og að sumt er bara ekki ætlað að vera og ætti að vera það áfram. Ágætis mynd sem studdist við styrkleika efnafræðinnar milli Bertille Noel-Bruneau og hinna fjölmörgu refa sem léku Renard.