Það eina sem vekur athygli við þessa mynd er efni hennar. Það er frábær hugmynd að skoða Manson „fjölskylduna“ frá sjónarhóli fjölskyldumeðlimanna sjálfra. Hins vegar að reyna að átta sig á hinu óskiljanlega er eitthvað sem í raun aðeins er hægt að gera með meistaraverki -- og þetta er það ekki. Væntanlega vegna þess að það var svo mikið af upplýsingum til að kreista inn í handritið, var þessi mynd gerð í gerviheimildarmynd stíll, með enduruppfærslum. Vandamálið er að skrifin og leikstjórnin gera það ómögulegt að staðfesta þá hluti sem gera kvikmynd áhorfanlega, eins og persónu, sögu, þema og svo framvegis. Það sem verra er, það er ótrúlega veikt undirspil sem fylgir Lítil hljómsveit Mansoníta frá seinni tímum þegar þeir sækjast eftir blaðamanni sem er að vinna að sögu á afmælisdegi morðanna. Hún er heimskuleg og tilgangslaus og algjör tímaeyðsla. Allt í allt er þessi mynd eitt stórt glatað tækifæri. Eini sólargeislinn er leikur Marc Pitman, sem leikur Tex, sem í raunveruleikanum gerði mest af raunverulegu drápinu. Á meðan kvenpersónurnar koma fram sem flissandi lofthausar í endurlitum sjöunda áratugarins, tekst Pitman að miðla raunverulegum tilfinningum. Í stuttu máli, ekki nenna þessari mynd.