Ég sá Heartland þegar það kom fyrst út árið 1980 og ég er nýbúið að sjá það aftur. Það batnar með aldrinum. Heartland er ekki bara fyrir unnendur „indie“ kvikmynda. Á þeim tíma þegar flestar bandarískar kvikmyndir eru lítið annað en tortryggnar tilraunir til að græða peninga með CGI, flugeldafræði og/eða dónaskap, heldur Heartland upp sem sneið af bandarískri sögu. Það er líka áminning um hversu dekrað við flest okkar nútíma, borgarbyggða Bandaríkjamenn erum. Ekkert í þessari mynd er ofmetið eða sviðsett. Enginn lýsir neinum Hollywood-kvikmyndaræðum. Leikararnir búa svo sannarlega í hlutverkum sínum. Þetta líður í raun eins og "lítil" mynd en í raun er hún stærri en flestar margar milljarða dollara Hollywood framleiðslu. Myndin er byggð á lífi raunverulegs fólks. Árið 1910 býr Elinore Randall (Conchata Ferrell, sem hefur aldrei gert neitt betur en þetta), ekkja með 7 ára dóttur Jerrine (Megan Folsom), í Denver en vill fá fleiri tækifæri. Hún auglýsir eftir starfi sem ráðskona. Auglýsingunni er svarað af Clyde Stewart (Rip Torn, einn af vanmetnustu leikarunum okkar), búgarðseigendur í Skotlandi, sjálfur ekkjumaður, með bústað fyrir utan Burnt Fork, Wyoming. Elinore samþykkir stöðuna (sjö dollara á viku!) og flytur upp til Wyoming með dóttur sína. Hún og dóttir hennar flytja inn í pínulítið hús Stewart á lóðinni. Það er rúllandi, trjálaust land, staður endalausra útsýnis þar sem þögnin er aðeins rofin af hljóðunum frá þessu fólki og dýrum þeirra. Það er ábyrgt að láta mann líða lítil. Persónurnar þrjár fara í langan tíma án þess að sjá aðra mannssál. Það sem verra er, Stewart reynist vera þögull að því marki að hann þegir nánast. „Ég get ekki talað við manninn,“ kvartar Elinore við ömmu Landauer. „Það er best að þú lærir fyrir veturinn,“ svarar amma. Amma (Lilia Skala) er ein af tveimur öðrum persónum sem sjást meira en hverfult. Hún kom út til Wyoming frá Þýskalandi með eiginmanni sínum mörgum árum áður og rekur búgarðinn sinn ein nú þegar hún er líka ekkja. Amma er næsti nágranni þeirra (og ljósmóðirin á staðnum) og enn býr hún í tíu kílómetra fjarlægð! Önnur aukapersónan er leiguliðinn Jack (Barry Primus). Rútína Elinore (og vinnuveitanda hennar) er ein af endalausu, afturbroti vinnu, þar sem engin nútíma þægindi eru til og þar sem allt verður að gera, laga eða gera í höndunum. Þetta er hið raunverulega kjöt af myndinni: Að horfa á venjulegt líf þessara búgarðseigenda þegar þeir berjast gegn náttúrunni til að losa sig við landið. En þrátt fyrir stöðugt strit og þreytu er Elinore alltaf að leita að öðrum tækifærum. Hún kemst að því að smáritið sem liggur að Stewarts er ósótt. Með hvatvísi gerir hún kröfu á eignina (tólf dollara, eða næstum tveggja vikna laun!), sem þýðir að ef hún býr á henni (og hún verður í raun að búa þar) og vinnur hana í tíu ár, mun hún fá bréfið til það. Auðvitað lærir Stewart hvað hún hefur gert. Með miskunnarlausri rökfræði bendir hann á að með enga peninga, engan búpening, ekkert lánsfé og engar eignir eigi hún enga möguleika á að ná árangri. Hann býður síðan lausn: Hann leggur til hjónaband. Hin agndofa Elinore áttar sig á því að þetta er eini raunverulegi valkosturinn og samþykkir. Við teljum að tillaga Stewarts sé eingöngu Machiavellisk --- hann vill landið og ókeypis vinnuafl --- en við sjáum að í raun er honum mjög vænt um Elinore, og þau vaxa saman sem par. Hún verður ólétt; hún fer í fæðingu í miðjum vetrarstormi; Clyde ferðast tímunum saman á hestbaki í gegnum storminn tíu mílurnar til ömmu og tíu mílurnar aftur, aðeins til að tilkynna að amma væri ekki þar. Þetta er líkara raunveruleikanum en notalegt, gott fólk. Elinore á barnið ein, án nokkurrar hjálpar. Sonur þeirra er enn ungbarn þegar hann veikist og deyr. Þeir missa helming búfjár síns í illvígan vetur. Þeir berjast áfram. Síðasta þáttaröð myndarinnar á að vera bjartsýn: Fæðing kálfs. Clyde hringir í Elinore til að hjálpa honum að skila kálfanum. Í stað þess að vera með höfuðið á undan er kálfurinn í fótleggjandi framsetningu. Hann og Elinore verða að draga kálfinn líkamlega út úr fæðingarveginum. Það er engin CGI, fjör, brögð, falsanir eða tæknibrellur: Það sem þú sérð er það sem gerðist, gott fólk: Kálfur fæðist á strábeði í tréhlöðu við lampaljós. Þar með endar myndin ekki svo mikið heldur að hún einfaldlega hættir, þannig að áhorfandinn verður ósáttur, en eftir smá stund kann maður að meta myndina í heild sinni, ekki bara fyrir endalok hennar. Þessi litli gimsteinn verðlaunar þolinmæði og hugulsemi. Það verður hægt að horfa á hana löngu eftir að flestar myndir síðustu kynslóðar eru löngu gleymdar.