Þar sem Al Jolson var á hátindi vinsælda sinna og Warner Brothers, Jazz Singer, hafði verið tekjuhæsta mynd ársins 1927, var óhjákvæmilegt að hin kvikmyndaverin myndu útbúa nokkra bíla fyrir eigin Jolson-eigarpersónur. En þótt djasssöngvarinn hafi verið tilfinning fyrir því að vera fyrsti spjallþráðurinn, þá skortir Matinée Idol söngrödd stjörnunnar (hinn nú óljósa Johnnie Walker), og verður bara að láta sér nægja sjónræn uppátæki hans. Matinée Idolið var snemma leikstjóraverkefni fyrir hinn virta Frank Capra. Fyrstu leikmyndir Capra í fullri lengd fyrir Harry Langdon sýna mjög áberandi, óhóflegan stíl, sem gerði það að verkum að langdons, sem þegar var miðlungs, slöpp, var nánast óáhorfanleg. Nokkrum myndum síðar og Capra hefur lært að slaka aðeins á, með nokkuð reglulegri og almennilegri myndavélavinnu. Hins vegar sýnir hann enn enga hæfileika til að skjóta líkamlega gamanmynd. Lengsta myndasögurútínan - sviðsframkoman - virðist hafa nokkur góð gagg, en þetta er allt skorið upp í fullt af mismunandi myndavélarhornum og það er engin möguleiki fyrir gamanleikinn að flæða náttúrulega frá sýningunum. Fræðilega séð er góður hluti brandaranna í millititlunum, en þeir eru alltof margir og enginn þeirra er sérstaklega fyndinn. Auðvitað myndi Capra á endanum þroskast í fínan dramatískan og rómantískan leikstjóra og þú getur séð hann byrja að þróast í þessum efnum. Hann sker niður línuna, nær ást Walker og Bessie í atriðinu þar sem hún horfði fyrst á hann í Don Wilson-stöðunni sinni, og stofnaði á snyrtilegan hátt orðlaus tengslin á milli þeirra. Svo er falleg og blíð umgjörð af parinu í senu þeirra saman í grímuleiknum, sem minnir allt mjög á ástarsenurnar í útgáfu Capra snemma á þriðja áratugnum. Johnny Walker, svar Columbia við Al Jolson, er ekki einstakur hæfileiki. Kómísk tímasetning hans er góð en það er ekkert sem gerir hann áberandi. Bessie Love er aftur á móti frekar góð leikkona líka, með mjög svipmikið andlit. Til hamingju með hana fyrir að taka þátt í líkamlegu gamanleiknum og missa reisn sína með strákunum. Það er líka gott hlutverk fyrir Lionel Belmore, þessi töfrandi og glaðværa persónuleikara sem virðist koma upp í nákvæmlega öllu seint á 20. áratugnum og snemma á 3. áratugnum. Matinée Idol er ein af þessum myndum sem hefur fengið meira en sanngjarnan hlut af athygli þökk sé til leikstjóra þess síðar eftir að hafa gert handfylli af meistaraverkum. Í sjálfu sér er þetta mjög óáhugavert verk, og eins og flest verk Capra áður en hann hitti Robert Riskin, vonbrigði.