Slæm upprifjunartilraun á "Sjö", fullkomin með leik í annarri bekk, hræðilegri myndavélavinnu, hálfgerðri sögu og sterku eftirbragði af hallærislegum áróðri. Já, þessir „kynferðisafbrotamenn“, þeir búa í næsta húsi og þér verður nauðgað, í alvörunni. Ekkert kemur á óvart frá varakvennakonunni, hún virkar eins og alltaf - jafn sannfærandi og viðarbútur. Richard Gere heldur áfram að renna lægra og lægra -- og er um það bil eins lágt hér og seint Steven Seagal. Söngkonan með brjáluðu augun er best þegar hún er dáin í rúminu; og meira að segja úlfurinn var undir pari (þótt hún hafi verið besti flytjandi myndarinnar) -- kannski fóðruðu þeir hana fyrir tökur, eða eitthvað. Ólíkt "Sjö", sem var með (uppgerða, en áhugaverða) sögu, að sem hægt væri að tengja meira og minna óháð landi, þessi mynd virðist einbeita sér að bandarískri þráhyggju. Ef manni er ekki mikið sama um "kynferðisafbrotamenn" - og tölfræðin er sú að skortur á hreyfingu og slæmt mataræði valdi meiri sársauka, þjáningu og dauða - þá er lítil ástæða til að sjá það eða vera hræddur. líkamshlutafóts og smá neftóbak, en tóftið er minna en miðlungs og mistekst bæði sem listrænt tæki (vegna þess að það er tilgangslaust) og sem tóbak, vegna þess að það er ekki nógu svekkjandi. Ekki eyða tíma í þetta.