Pott-ketill ef ég sá einhvern tíma. Meint spennumynd sem fengin er að láni frá "A Time to Kill", "Silence of the Lambs", jafnvel öfugsnúið "In the Heat of the Night" með smá öfugu morði, a la "Strangers on a Train" hent inn, misheppnast gríðarlega. þar sem allt ofangreint, að miklu leyti, tókst. Nefnilega að skila spennu. Söguþráðurinn virðist þéttur úr stærri bók, sem gerir söguþráðinn augljósa og óhlutdræga, en leikstjórnina skortir hraða og ákafa. Til að halda aftur af einhverju hrósi þurfti að skila meiriháttar snúningi á leiðinni og hér mistekst það líka. Connery er greinilega að hægja á sér í ellinni, nennir varla tilraun sinni til að fá bandarískan hreim og virðist auk þess of gamall til að vera eiginmaður Hope Lange og faðir þessara krakka - helvítis krakkana hans. Hann á meira að segja tengdaföður sem virðist yngri en hann. Laurence Fishburne fær varla tækifæri til að búa í hlutverki sínu og þú ert ruglaður strax í upphafi hvort hann sé vondur eða góður. Einhver sagði einu sinni að endurlit ættu ekki að ljúga - þeir gera það, ruglingslega, hér. Restin af leikritinu er bara meðaltal af sanngjörnum leikarahópi í undirskrifuðum staðalímyndum sínum. Hinu meinta hápunkti tókst líka að rúlla með því að skilja mig eftir þétt í bakinu, ekki eins og átti að vera markmiðið, frambrún sætis míns. Örugglega miðlungs slepjuleg Hollywood kvikmyndagerð.