Þetta var sterkt Poirot/Suchet, sjónvarpsráðgátaval. Persónurnar voru lifandi og vel leiknar. Lóðin og aðalumgjörðin - stúdentafarfuglaheimili - voru frábær. Japp var ekkert sérstakur en fyrir mig dró ekki athyglina frá sögunni. Einn mikilvægur punktur, margir Poirot áhorfendur kannast ekki við góðan leik eða góða persónusköpun. Mér finnst þeir líka frekar harðir í dómum sínum yfir sumum Poirot-leyndardómunum. Að lokum hef ég lesið fáar Christie skáldsögur - engar á undanförnum árum - og finnst það pirrandi að svo margir áhorfendur séu í uppnámi yfir breytingum frá skáldsögunni. Vinsamlegast, áhorfendur, íhugið hvað er sýnt ykkur á kvikmynd, ekki hvað ykkur finnst að eigi að vera þar. Sem sagt, Poirot leyndardómarnir eru mismunandi að gæðum, en ekki eins mikið og gagnrýnendur og matsmenn vilja halda að þú trúir. Með einstöku undantekningu frá The Five Little Pigs sem var stórkostlegur í söguþræði, persónu og þema, eru lengri Poirot myndirnar hvorki góðar né slæmar. Ég hef séð allar lengri Poirot/Suchet myndirnar. Að lokum eru myndir án Lemon, Hastings og/eða Japp hvorki góðar né slæmar vegna fjarveru þeirra. Tilvistin er hins vegar annað hvort áberandi (nánast alltaf hjá Japp) eða skiptir engu máli fyrir Hastings. Sítróna er í miðjunni.