Ég sá þessa mynd um daginn í bekk í kvikmyndaskóla og ég hafði ekki séð Almodovar mynd áður en bjóst við að hún yrði góð. Því miður reyndist þetta tilgangslaus mynd með aðeins nokkrum hlátri í bland við tveggja tíma hrein leiðindi. High Heels er bara safn af tilviljunarkenndum atriðum sem gætu hafa virkað í sínum eigin kvikmyndum en samanlagt myndast alls ekki merkingarbær heild. Eða það hélt ég. Síðan, daginn eftir, eyddi kvikmyndaprófessorinn minn allan kennslutímann í að útskýra öll litlu smáatriði myndarinnar, eins og hvernig veggmyndin sem sýnir staðalímynda flamencodansara í bakgrunni drag queen atriðisins er einhvers konar athugasemd við skort á sjálfsmynd sem Spánn sem þjóð hefur þróast undir fasistastjórn. Svo virðist sem öll myndin er stútfull af snjöllum sjónrænum brellum og tilvísunum eins og þessum. Frábært, en veistu hvað? Þetta er samt léleg mynd. Það þarf meira en dýpt og flókið til að gera góða kvikmynd - þú þarft samt að gefa áhorfendum ástæðu til að halda áfram að fylgjast með, eitthvað til að vekja áhuga áhorfandans nógu mikið til að vera alveg sama um öll fíngerðu brellurnar. High Heels gefur okkur undarlegar persónur sem eru ekki taktfastar en heldur þeim í að mestu hversdagslegum aðstæðum sem eru endurunnar úr öðrum kvikmyndum og Almodovar virðist ekki vera að nota þær til að koma með einhvers konar punkt. Hvaða þýðingu hefur til dæmis hina óvæntu persónuafhjúpun Hitchcocks sem á sér stað undir lok myndarinnar? Af hverju er það jafnvel þarna inni? Bara til að koma okkur á óvart? Það er eitt fyndið atriði sem tengist fréttaflutningi. Og það er það, þetta er eina skemmtilega stundin. Restin af myndinni eru bara ómálefnalegar tilvísanir í kvikmyndir og sjónrænar vísbendingar sem eru greinilega bara til í þeim tilgangi að sýna okkur hversu klár Pedro Almodovar er. En það er sama hvað kvikmyndaprófessorinn minn segir, það þarf meira til en sjálfslátandi brögð til að kvikmynd verði góð.