Þetta er ekki kvikmynd. Þetta er safn óskyldra, vanhugsaðra og illa samsettra sena sem líkjast óbreyttum niðurstöðum daufs 10 ára barns með mini-DV myndavél. Reyndar hef ég þá kenningu að ákaflega brjálaða stúlkan á lestargöngunum - sú með feitt hár, dauft auga, ipod og taugatík - hafi líklega skotið hana sjálfa í skapandi fasa. Ef þú komst lengra en tíu mínútur sem ég gerði, ekki nenna að reyna að passa það sem þú sást inn í samhengi við hugarfarið European Artiste sem var lofað hér að ofan. Þetta er sönn og algjör sóun á tíma, peningum og kvikmyndum sem hefði fengið William One-Shot Beaudine til að hræðast. Það óheppilega er að endalaus röð af tómarúmpökkuðum karakterum er dæmigerð fyrir það sem nú líður fyrir stóran hluta mannkynsins. Hvað er næst ? Sex leikstjórar skjóta samfarir við Wal-Mart snarlborðið?