Það er ástæða fyrir því að heimurinn gleymdi þessum verum: þær eru daufar. Þetta er hamarframleiðsla sem þýðir að sá sem gerði þessa mynd ætti að vera sleginn með hamri, nokkrum sinnum ef hægt er - og þar sem það særir mest. Flestir leggja meiri áherslu á að týna sér en þessir fávitar hafa lagt í að gera þessa mynd. Í alvörunni Myndin byrjar á því að sumir hellisbúar veiða antilópu. Nú hljóta antilópur að hafa þróast mikið frá þessum forsögulegu tímum því þær ráðast í raun á og drepa fólk hér. Eftir það er kominn tími til að hitta afganginn af ættbálknum: fleiri skeggjaða karlmenn, nokkrar tískufyrirsætur og jafnvel nokkrar mjög gamlar, gráhærðar ömmur og afar. Þessir gamalgubbar heyrðu greinilega aldrei um að hellisfólk væri ekki yfir þrítugt; þeir neituðu að beygja sig fyrir vilja bæði rökfræði og forsögulegra heimilda, svo þeir halda lífi. Einn af hellismönnum er ekki skeggur; hann er rakaður. Ekki alveg eins hreinrakaður og Tarzan, Drottinn manneskju hreinrakaðra sem reika um frumskóginn frá barnæsku og án rakvélar, en þar á eftir. Það sem á eftir kemur er skyldubundin jarðskjálfti/bráðið hraun eyðileggingarröðin sem veldur mörgum okkar ekki -svo loðnir vinir að mæta dauða sínum. Það er athyglisvert að fyrir jarðskjálftann sýndu tískufyrirsæturnar brjóstin sín meira. Eftir það hljóta þeir að hafa orðið feimnir eða eitthvað því þeir huldu bringuna á sér í smá tíma (kannski voru þeir þaktir ösku svo ég hélt ranglega að þeir væru huldir). Fleiri hasar fylgir í formi tveggja tískufyrirsæta sem glíma í sandinum; það næstbesta við leðjuglímu kvenna, býst ég við. Eftir að búið er að fara heilmikið af eyðimörkinni hittir svarthærði ættbálkurinn okkar - hvernig gæti það annars verið - ljóshærðum ættbálki. Geispi. Fleira töfrandi efni fylgir. Það er þessi rauðhærða tískufyrirsæta sem nennir að sjá hellisungling drepa broddsvín. Það er líka vettvangur konu sem deyr við fæðingu: þessar hellatískufyrirsætur eru svo veikburða. Á endanum fáum við að kynnast enn dekkri -hærðum og -húðum ættbálki, þ.e.a.s. vondum ættbálki. Einn þeirra verður WWF meistari eftir að hann hefur unnið(!) risastóran björn í glímu. 1,2,3... og það er búið: björninn er taparinn. Við sjáum líka afbrýðisaman hellisbúa jafna sig á undraverðan hátt eftir tvö alvarleg meiðsli: Fyrst verður hann stunginn með stóru spjóti í lærið, en samt gengur hann í burtu frá því eins og það væri aðeins rispur. Svo er honum hent fram af kletti - upp á stóran stein - af ljóshærða hellisbúanum með tvo skó, en samt gengur hann frá honum eins og honum sé hent í risastóran sófa. Það er óljóst á endanum hvort hann deyr af því að detta af enn hærra kletti eða af vúdúdúkkunni sem er kremuð. Ó já, vúdú var notað á forsögulegum tímum af hvítum ættbálkum sem búa í eyðimörkinni og kvenkyns þeirra voru tískufyrirsætur. Það er alltaf mikilvægt að læra af kvikmyndum. Boðskapur myndarinnar er jafn innsæi og fræðandi: hellafólki fannst gaman að berjast fyrir staðbundnum völdum og það elskaði líka tískufyrirsætur sínar. Eins og einhver hellisbúi sem ber virðingu fyrir sjálfum sér myndi berjast fyrir því að vera leiðtogi svo miður síns hóps.