Ég hef séð þessa mynd oft. Að minnsta kosti tugi. En því miður ekki nýlega. Samt sem áður, etched in my never to leave me er atriði þar sem Mickey Rooney, -"Killer Mears" veit að það á að taka hann af lífi og það nálgast augnablik sannleikans, hann dansar og grætur og hlær, hann sveiflast frá hesteríu yfir í vellíðan og rekur sífellt tilfinningar. Aldrei hef ég séð jafn frábæra frammistöðu nokkurs leikara, lifandi eða látinnar, í fortíð eða nútíð. Það var þá sem ég veit fyrir víst að Mickey Rooney, já, "Andy Hardy" var og er mikill snillingur. Hvernig sem ég hélt því, skoðun mína fyrir sjálfan mig í mörg ár að hugsa, hlýtur ég að vera einn um þetta sjónarmið. Um það bil 15 árum eða svo eftir að ég sá þessa mynd í síðasta sinn í sjónvarpi, fékk ég tækifæri til að lesa gamla Q & A hluta Los Angeles Times. Spurningin var lögð fyrir Lawrence Olivier og spurningin var: "Herra Olivier Þú ert talinn einn af bestu leikarum allra tíma, hvern telur ÞÚ þá vera meðal bestu leikara?" Svar hans var: "Peter Finch og Mickey Rooney" Ég var agndofa, en ekki hissa. Ég leiftraði strax aftur að "Killer Mears" hans og mér fannst mjög gott að hafa séð þessa frábæru hæfileika í honum og nú hafa skoðun mína studd af öðrum sem ég dáðist að.. Seinna var auðvitað "Bill" og margt annað frábært. augnablik með Mikey Rooney. Þessa mynd, "The Last Mile" ættu allir leiklistarnemendur að sjá. Í hreinskilni sagt get ég ekki munað mikið um myndina eftir öll þessi ár en Mr. Rooney í henni mun aldrei yfirgefa mig. Ef einhver þarna úti man eftir þessari mynd eins og ég? Ég hefði áhuga á að heyra frá þér. Fyrir þessa mynd sem greypt var í hjartað mitt eina gaf ég henni 10 bara fyrir frammistöðu hans.