Mér fannst þessi fjölskyldumynd vera skemmtileg og skemmtileg þó ég sé ekki barn. Hún er byggð á hugmyndinni um framhaldsskólastúlku, Susan (Elisha Cuthbert), sem uppgötvar að lyftan í íbúðarhúsi hennar í yfirstétt verður að tímavél þegar lykli á lyklakippu sem hún fékk frá blindum vísindamanni er snúið í lyftulásinn. . Hún lærir hvernig á að stjórna vélinni (með nokkurri óvissu um tíma dags). Myndin er ekki alvöru vísindaskáldskapur. Þú verður að hunsa venjulega óstöðugleika þversögnina sem tengist því að breyta fortíðinni í gegnum tímaflakk, þ.e.a.s. fortíðinni er breytt til að koma í veg fyrir að Walker fjölskyldan 1881 verði fátæk, en breytingin þýðir að fjölskyldan lenti aldrei í fjárhagsvandræðum, svo Victoria myndi ekki hafa sagt Susan frá fjárhagsvandræðum móður hennar, sem þýðir að Susan hefði ekki átt að hafa ástæðu til að breyta fortíðinni í fyrsta lagi! En fyrir utan það eru nokkrir fínir snertingar í sögunni, eins og gamla lyftuborðið, sem fannst í íbúð konunnar sem fann upp og setti tímavélina í leynilega, án pláss fyrir lásinn sem virkjar tímavélina. . Eins og í mörgum sögum fyrir börn, þurfum við líka að gera ráð fyrir að barn muni ekki deila óvæntum upplýsingum um tímaferðatæki með foreldri eða öðrum fullorðnum heldur fela tímafarandann. sumir af fullorðnu leikarunum. (Barnaleikararnir (Elisha Cuthbert, Gabrielle Boni og Matthew Harbour) voru allir mjög sannfærandi í sínum hlutum.) Í einni senu á 13.000. aldar taka innfæddir Bandaríkjamenn eftir því að Susan fylgist með þeim og myndar þær. En þeir koma ekki á óvart þegar þessi ljóshærða, hvíthvíta stúlka birtist skyndilega í sérkennilegum kjól. Svar þeirra er einfaldlega að hætta því sem þeir eru að gera og ganga rólega í átt að Susan. Í sömu senu er indversk móðir með það sem á að vera barn en er svo augljóslega dúkka (hvítt á hörund og höfuðið svífur um). Eitthvað,“ gefur dálítið óáhugaverða, stundum hógværa, frammistöðu. Í hinni öfgakennslu er Michel Perron að vera ítalskur byggingarstjóri (varðvörður), sem og Richard Jutras í hlutverki sínu sem gáfaður nágranni. (Nágranninn heitir Edward Ormondroyd, sem er nafn höfundar skáldsögunnar sem myndin er byggð á.) Mig grunar að þessi vandamál geti verið annaðhvort leikstjóranum að kenna eða hugsanlega lágum fjárhag. Þrátt fyrir þessa galla, mæli með myndinni fyrir börn. Auk hinnar áhugaverðu sögu hefur hún einnig nokkurt fræðslugildi, að því leyti að það bendir á hversu mikið bæði tækni og félagsleg viðmið hafa breyst á aðeins meira en 100 árum.