When a Stranger Calls tilheyrir hópi endurgerða þessa árs, en myndir eins og Poseidon eru rétt handan við sjóndeildarhringinn. Leikstjórinn Simon West (Con Air) stýrir þessari uppfærðu útgáfu, með fullt af tiltölulega óþekktum leikarahópum, sem gefur til kynna annað hvort að dánartíðnin sé há (það er það ekki), eða að rótgrónar stjörnur stýra frá hugsanlegum kalkúni. tiltölulega stuttar 87 mínútur, það er fyrst og fremst byggt upp af tveimur þáttum. Sú fyrsta, sem tekur heila eina klukkustund, er uppsetningin. Kvenhetjan okkar, Jill Johnson (Camilla Belle), krítaði upp 800 mínútur af taltíma í farsímann sinn (gera stærðfræðina), og sem lexía í ábyrgð, höfðu foreldrar hennar gert farsíma hennar upptækan og sett hana í tengingu. Til að borga skuldir sínar vinnur hún sem barnapía í hlutastarfi og að annast krakka hins auðuga Mandrakis er hennar fyrsta verk. Hið risastóra Mandrakis höfðingjasetur fær fulla skoðunarferð þar sem allt mun gerast. Nóg af herbergjum (gerir til góðs felu), fiskabúrstjörn í innisundlaug (til að blotna í, fyrir blauta stuttermabolameðferðina), og athugaðu þetta - hreyfiskynjaraljós, sem þú veist bara að munu stuðla að hræðslunni með meðferð ljóss og skugga. Auðvitað er nóg af prakkarastrikum, rauðsíld, sem krítar upp leiktíma þessa leiks, en flestir falla flatir í spennudeildinni. Það er smá stefna að koma upp, þar sem leikarar eru hið óséða, veita og leika með rödd sinni í staðinn. Nýlegar tilraunir eru meðal annars Edward Norton í Kingdom of Heaven og Hugo Weaving V for Vendetta. Hér er Lance Henriksen heiðurinn af nafnlausa geðrofsmorðingjanum, en það fellur bara flatt. Hvers vegna? Handritið gefur honum ekki mikla samræðu. Flest símtölin sem hringt voru voru þögul (huga-fróunar) eðlis, sem mér fannst vera sóun - þau hefðu líka getað varpað einhverju óþekktu í staðinn, og verkið mun enn klárast. Annar þáttur, þar sem aðalatriðið tekur við sæti, er of lítið of seint. Og bogeyman, jæja, er hreinlega bogeyman. Þeir sem búast við blóði og blóði verða fyrir vonbrigðum, þar sem í grundvallaratriðum er þetta einkona sýning til að halda athygli þinni á fyrsta klukkutímann (augnakonfekt heppnast alltaf), og þessi athöfn mun láta hana leysa allt á tvöföldum skjótum tíma, ala Rachel McAdams í rauðu Auga. Ekki búast við neinni tegund af persónuþróun, né undirspilum sem munu taka þátt. Endirinn reyndi að vera of snjall fyrir eigin hag og kom fyrir sem ódýr leið til að enda myndina. Það er ekki margt gott að draga fram úr þessari mynd - engin hræðsla, engin spenna, ekkert dularfullur illmenni og fullt af öryggisgöllum, sérstaklega með dyraviðvörunina - það eina sem það er gott fyrir, er að gefa upp númer fyrir 4D.