Fame held ég að hafi verið besta mynd sem ég hef séð. Að vissu leyti var hún fyndin og dramatísk, en það er það sem gerir kvikmynd. Að vísu eru nokkrir lausir endar á henni, reyndar mikið, en ég held samt að þetta sé frábær mynd. Sumt af því fyndna gerist í prufunni í upphafi myndarinnar. Mér finnst það fyndið þegar stelpan reynir að leika O.J. Simpson í "The Towering Inferno" og Raul/Ralph fer um allar listadeildir og segir að faðir hans hafi verið frábær í öllum. Hann segir að pabbi hans hafi dansað með Rockets og skilið Ralph eftir tapskóna hans. The Rockets, eftir því sem ég best veit, eru skipuð konum. Og kranaskórnir voru bara venjulegir skór með flöskutöppum á botninum. Gaurinn sem las línur Júlíu í Rómeó og Júlíu leikritinu var líka fyndinn. Eitt við myndina sem kveikir bara í mér er tónlistin. Ég hef aldrei heyrt annað eins!!! Uppáhaldslagið mitt er "I Sing the Body Electric" og annað er þemalagið sjálft "Fame". Irene Cara hefur frábæra rödd og er frábær leikkona. Mér líkar hvernig myndin beindist að mörgum þjóðernishópum. Það sýndi hvers kyns fólk í raun og veru er í því sem nú er kallað "La Guardia sviðslistaskólinn". Þessi mynd sýndi sigra og raunir margra ungra flytjenda, þar á meðal Angelo, Doris, Bruno, Coco, Montgomery, Ralph, Leroy, Hilary og Liza. Þeir áttu allir erfitt, en gerðu það á sinn hátt. Þessi mynd hefði getað bætt við sig um 30-45 mínútum í viðbót (fyrir útskriftina), en hún er samt uppáhaldsmyndin mín, sama hvað það er!!!!