Frí á bát, hjón, reiður þjónn og skipsflak er ástæðan fyrir því að þessar myndir byrja. Mér líkar við brjóst. Engin spurning um það. En þegar aðalpersónan er í bandi við þann sem á mestan fisk í augnablikinu, aðallega með því að stunda kynlíf með þeim og leika hlutverk hins stöðuga fórnarlambs, rís reiði mín bara upp á nýtt stig. Taktu tvo stráka (eiginmann og annan karl), settu hreina sprengjukonu á milli þeirra, auglýstu eyðieyju, dragðu frá öllum siðferðismálum hennar, settu heilan helling af siðferðismálum fyrir karlmennina og blandaðu því í stóra skál af rifrildum, fiski og zippo kveikjara og þú munt koma með svona ruslmynd. Leikurinn er, myndi ég segja, góður. Það eru nokkrir bloopers en ekki margir eins langt og ég gat séð. Kvenpersónan gerir mig veik. Þetta er vegna skorts hennar á siðferðilegum gildum. Maðurinn með flesta fiska vekur athygli hennar. Jafnvel þó að annar þeirra sé eiginmaður hennar, sér hún engin vandamál með að vera ótrú (Manuel) hinum manninum því „ég verð að gera það til að lifa af“. Hvernig geturðu réttlætt kynlíf með öðrum manni fyrir fisk þegar maðurinn þinn er í 30 feta fjarlægð? Og mun hann ekki einu sinni hagnast á því? Kvenpersónan á nákvæmlega ekki í neinum vandræðum með að réttlæta neitt sem hún gerir. Ef hún fær ekki samþykki fyrir gjörðum sínum er hún fórnarlamb. Ég mæli með að allir sjái þessa mynd. Þetta er svona kvikmynd sem mun gera næstum allt annað sem þú sérð á þessu ári að skemmtilegri kvikmyndaupplifun.