Árið 1983 sást undarlegt fyrirbæri; tvær Bond-myndir sem keppa. "Octopussy", með Roger Moore í aðalhlutverki, var hluti af opinberu Cubby Broccoli Bond kosningaréttinum. „Never Say Never Again“, gerð af keppinautum framleiðanda, er, fyrir utan hið hræðilega „Casino Royale“, eina Bond-myndin sem er ekki hluti af því sérleyfi. Stóra aðdráttarafl þess var að það kom aftur með upprunalega Bond, Sean Connery; Titill hennar er sagður dreginn af ummælum Connery eftir "Diamonds Are Forever" um að hann myndi aldrei aftur leika hlutverkið. Sumir hafa kvartað yfir því að Connery hafi verið, 53 ára, of gamall fyrir hlutverkið, en hann var í raun þremur árum yngri en arftaki hans Moore, sem gerði ekki bara "Octopussy" sama ár heldur hélt áfram að gera enn eina Bond-mynd, "A View to a Kill", tveimur árum síðar. Kvikmyndin á tilveru sína að þakka að málshöfðun um kvikmyndaréttinn á verkum Ian Flemings var leyst. Það er kannski óheppilegt að í skilmálum sáttarinnar var ákvæði um að nýja myndin yrði að vera endurgerð á "Thunderball", þar sem það var kannski ekki það besta af Connery Bonds. (Endurgerð á "Dr No" eða "Goldfinger" hefði kannski virkað betur). Söguþráðurinn er nánast sá sami og í fyrri myndinni; hryðjuverkasamtökin SPECTRE, sem starfa ásamt stórmennskubrjáluðum auðjöfri að nafni Largo, hafa stolið tveimur bandarískum kjarnorkuoddum og reyna að halda ríkisstjórnum heimsins til lausnargjalds með því að hóta að sprengja þá nema þeir fái stórfé. Það kemur að sjálfsögðu í hlut Bond að bjarga heiminum með því að elta uppi týndar eldflaugar. Myndin er heppin að því leyti að hún hefur ekki bara eina heldur tvær af fallegustu Bond stúlkunum allra, Barbara Carrera sem tælandi en banvæna Fatima Blush og Kim Basinger sem Domino kærustu Largo sem hættir við Bond eftir að hafa frétt af illum áformum elskhuga síns. Nokkrar Bond-mynda hafa söguþráð sem hangir á getu hetjunnar til að vinna ástkonu illmennisins eða kvenkyns vitorðsmanninn - það er svipað þróun, til dæmis í "Goldfinger", "Live and Let Die" og "The Living Daylights". . Í opinberu þáttaröðinni er bandamaður Bonds venjulega álitinn kvenkyns aðalhlutverkið, en hér er Carrera, sem leikur illmennið, sýnd fyrir ofan Basinger, sem var tiltölulega óþekkt leikkona á þeim tíma. Basinger er auðvitað orðin ein af stærstu stjörnum Hollywood, en Carrera er ein af fjölda Bond-stúlkna sem hafa dofnað nokkuð af sjónarsviðinu. Af illmennunum gerir Max von Sydow áhrifaríkan Blofeld, yfirmann SPECTRE, en Klaus Maria Brandauer virtist of blíður og óógnandi eins og Largo, nema kannski í "Domination" leiknum, flóknari afbrigði af þessum ofbeldisfullu tölvuleikjum eins og "Space Invaders" sem voru svo vinsælir í byrjun níunda áratugarins. Brandauer getur verið afbragðs leikari á þýsku móðurmáli sínu, í myndum eins og "Mephisto" og "Oberst Redl", en hann kemur ekki svo svipmikill fram á ensku. Eitt af einkennum myndarinnar er að hún fylgir bæði venjulegri Bond-formúlu og , stundum, hverfur frá því. Það er staðlað söguþráður heimsins í hættu, eltingasögur, röð framandi staða, töfrandi konur, óheiðarleg illmenni og sérskrifað þemalag byggt á titli myndarinnar. Það er hins vegar engin framlengd for-eininga röð og við sjáum nokkrar kunnuglegar persónur í nýju ljósi. Til dæmis, yfirmaður Bonds, M, verður slappur, ofboðslegur aðalsmaður, bandarískur samstarfsmaður hans Felix Leiter er sýndur sem svartur í eina skiptið og vísindamaðurinn Q er sýndur af Alec McCowen sem vonsviknum tortryggni með (þrátt fyrir einkennandi yfirstéttarnafn sitt. frá Algernon) greinilega verkamannahreim. Það er líka skemmtileg mynd frá Rowan Atkinson sem brjálaður breskur diplómat. Þó að Connery hafi kannski ekki verið góður hér eins og hann var í sumum fyrri myndum sínum í hlutverkinu, gerir þetta að hringja breytingarnar á kunnuglega þema þetta að einum af eftirminnilegri Bonds. 7/10 Fífl. Persóna Rowan Atkinson segir að hann sé frá breska sendiráðinu í Nassau. Þar sem Bahamaeyjar eru hins vegar samveldisland, myndi Bretland hafa yfirstjórn í höfuðborg sinni, ekki sendiráð.