Krakkinn og andrúmsloftið í þessari mynd, en því miður hefur prentunin sem ég var að skoða líka. Raymond Massey útvegar afslappaðan Sherlock Holmes, næstum því kómískt í fyrstu senum í baðsloppnum sínum, sem hann skiptir inn fyrir verkamannabúning til að rannsaka hrollvekjandi höfðingjasetur Dr. Rylott (Lyn Harding). Það sem mér var ekki ljóst var hvers vegna Rylott hefði viljað láta stjúpdætur sínar deyja. Ef eins og í tilfelli Helen (Angela Baddeley), hefði hann ekki viljað að hún hljóp í burtu til að giftast, hefði hann náð því sama með því að láta senda hana. Aðrar forvitnilegar upplýsingar eru líka margar. Eftir að hafa ákveðið snemma brúðkaupsdag með Helen, heyrist ekki lengur í unnustunni það sem eftir er af myndinni. Tilvist sígaunasveitar þegar Violet Stoner dó veitir aðeins afvegaleiðingu og það sem gæti hafa verið áhugavert morðtæki, eitursnákur, er þynnt út af þeirri staðreynd að þetta var ekki kóbra, tónlistarflutningur Engu að síður er indverskur karlmaður þjónn. Athole Stewart túlkar á hæfileikaríkan hátt aðstoðarmann Holmes, Dr. Watson, þó að hann þurfi að venjast ef Nigel Bruce er meira tebollinn þinn. Sem Rylott er Lyn Harding nægilega ógnvekjandi, eiginleiki sem myndi nýtast vel sem óvinur Holmes, prófessor Moriarty, í tveimur síðari myndum - "The Triumph of Sherlock Holmes" frá 1935 og "Murder at the Baskervilles" frá 1937. óstöðug myndavél, það kemur á óvart að söguþráðurinn er ekki meira truflaður en hann er. Heiðarleika þess er almennt viðhaldið, jafnvel þótt maður teygi sig aðeins til að fylla í eyðurnar. Ég býst við að það væri helsta kvörtunin mín við myndina, þar sem andlega brúa sum af stökkskurðunum á myndinni reyndist vera algjör sársauki.