Rose Gerist eitthvað í raun og veru í þessum þætti? Það kynnir tvær aðalhlutverkin okkar, hæglátan glottandi fávita læknis og algjörlega óáhugaverðan félaga. Það er ekkert mál að tala um, barnalegur húmor, í bland við einstaklega lélegt takt og tilfallandi tónlist. Hvað er annað að segja, í raun og veru? Heimsins endi Jaðarleg framför, þar sem við sjáum fyrstu atburðarás okkar í geimnum. Í kjölfarið dreginn niður vegna lélegs samtímahúmors, pappírsþunnrar rökfræði, mjög lélegs takts og þreyttra SF klisjur. The Unquiet Dead Besti þátturinn til þessa sem sýnir hvað getur gerst þegar einhver veit hvernig á að skipuleggja þátt, skrifa áhugaverðar persónusamræður OG samþætta forvitnilegur söguþráður. Læknirinn og rósar slepptu eingöngu. Geimverur í London/þriðju heimsstyrjöldinni - Læknir sem hrörnar í farsa. Hvað er hægt að segja meira. Penelope Wilton færir málsmeðferðina smá alvarlegt og reynir sitt besta við skelfilegar aðstæður. Nokkrir illa skrifaðir og útúrsnúnir sápuóperuþættir koma til sögunnar í þessum tveimur þáttum, og afturhvarf til lélegs hraða, slæmrar söguþráðar og hrollvekjandi húmors/ádeilu. Dalek Ekki frábært, þó enn langt yfir RTD fargjaldinu hingað til. Hraðinn og handritið er allt í lagi (þó að læknirinn og rósin pirri enn). Áhrif og ógn af Dalek eru kynnt vel. Lokahófið tók hins vegar áhugaverða forsendu sem minnkaði alræmdasta fjandmann læknisins, í krúttlegt snertiþrungið rugl og breytti áður óséðri ógn í bláan gúmmí smokkfisk sem leit út eins og barnaleikfang. The Long Game - Fyrsta RTD handritið sem sýnir hvaða söguþráð sem er, jafnvel þótt það væri í klisjukenndum 80s stíl. Samt var það svolítið skaðað af því að hann treysti of mikið á unglingabrandara, sem setti það of langt í framtíðina til að vera rökrétt, og aftur lélegt skeið. Ekki eins slæmt og fyrri viðleitni hans, en gleymist samstundis. Föðurdagur Upphaflega forsendan gæti hafa verið óljóst áhugaverð, en skynsemi og rökfræði yfirgefa þennan þátt frá upphafi. Einnig er boðið upp á heilan þátt af Sápuóperunni. Áður en þú byrjar að hugsa þetta snýst allt um persónusköpun, mundu að það er mikill munur á lélegri sápuóperu og persónusköpun. Það jákvæða er að það sannar að RTD er ekki versti handritshöfundur hingað til. The Empty Child/The Doctor Dances - Þetta byrjaði á miðlungs hátt, með nokkrum hryllilegum verðugum augnablikum og nokkrum órökréttum mistökum sem jafnvel grunnskóli nemandi myndi ekki búa til (Vel upplýstir gluggar í myrkrinu, einhver?). Eftir þetta tekur fyrsti hlutinn áhugaverðari og ógnvænlegri stefnu. Florence Hoath stelur svo sannarlega þessum þáttum og sýnir okkur hvernig áhugaverður félagi hefði getað verið. Hún gæti líka leikið. Í staðinn fáum við hinn pirrandi og pólitískt rétta Captain Jack sem nýjan félaga. Niðurstaðan var örlítið fljótfær, en næg. Hraðinn og handritið batnaði með þokkalega góðum söguþræði, sem gerir þessa tvo þætti nokkuð andrúmslofti og heillandi. Boom Town - ég verð að vera hreinskilinn, fyrir utan nokkur dæmi, ég hafði verið svo vonsvikinn yfir núverandi seríu að þegar ég sá stikluna fyrir annan 'Slitheen' þátt gafst ég upp og varð ekki fyrir pyntingunum. Bad Wolf - Raunveruleikasjónvarp, eflaust versta hlið nútímafjölmiðla, er í grundvallaratriðum notuð sem forsendan. Það er engin lúmskur. Fáum við áhugaverðar félagslegar athugasemdir eins og í The Running Man eða Truman Show? Nei auðvitað ekki. Þetta er í RTD þætti, þannig að þeir eru í rauninni hér til að reyna tortryggilega að draga til sín áhorfendur þessara þátta. Enn og aftur fer rökfræði út um gluggann, þar sem við erum sett 200.000-eitthvað ár fram í tímann. RTD reynir tilgangslaust að skófla í einhverri „ofboga“ sögu hér, sem skiptir engu máli nema tilvist hennar sjálfrar og þegar illmennin opinberast í lokin... Þeir hóta innihaldslausum og læknirinn glottir enn og aftur eins og hálfviti fyrir hápunktinn! Hraðari skref að mestu leyti, en önnur viðleitni RTD, þetta hefur eitt eða tvö áhugaverð augnablik. Annars, enn ein slappur þáttur. The Parting of the Ways - The big final. Meira af rökum smokkfiski, bókstaflega. Öll Dalek-ógnin sem sett er upp í 'Dalek' hrynur þar sem þau verða frekar aumkunarverð. Svo margar söguþræðir eru gátur á þessum þætti, með venjulega lélegum tilþrifum. Daleks vilja uppskera menn sem Daleks, en gufa síðan upp heilu heimsálfurnar? Dalek getur gufað upp umræddum heimsálfum, en ekki eyðilagt Tardis í geimnum? Tardis er nú óslítandi og getur lent hvar sem er, jafnvel yfir fólki svo hægt sé að bjarga því í honum? Ekki er hægt að nota þennan hæfileika til að eyða Dalek 'guðinum' auðveldlega? Dalekar geta gufað upp heilu heimsálfurnar, en ekki bara kjarnorka gervihnött 5 til að eyðileggja lækninn, og í staðinn láta hann leika sér? Læknirinn er aumkunarverður hugleysingi án sannfæringar um gjörðir sínar, eftir að hafa útrýmt allri tegund sinni til að reyna að útrýma Dalekunum? Þessar og margar aðrar holur til hliðar, þá erum við meðhöndluð með ömurlegustu gjaldi frá vélalausn sem nokkurn tíma hefur verið hugsuð, sameinuð með næstum tilgangslausum söguboga. Svo hvað getum við sagt um nýju seríuna, allt í allt? Hefði þetta fengið sekúndu seríu ef það væri eitthvað annað en Doctor Who, með RTD á bak við sig? Hefðu flestir þættirnir verið álitnir eitthvað annað en ófrumlegir og gleymanlegir, ef þeir væru eitthvað annað en Doctor Who, og hefði nafn RTD viðhengt? Ég held ekki. Sumir vilja láta okkur halda að við getum ekki sagt neitt á móti RTD, þar sem við skuldum honum fyrir að koma Doctor Who aftur á skjáinn okkar. Þetta er þó á kostnað góðra persóna og sagna. Persónulega vil ég helst ekki fá illa skipulagða, illa ígrundaða vöru, sem snýst um á því verði. Ég vil frekar bíða þangað til einhver gæti komið og lagt sig fram. Að mestu leyti er þetta svona barnalegt drasl sem gefur SF slæmt orð og skemmir það sem annars er mest skapandi tegundin.