Þetta var mynd sem hefði getað verið frábær ef það væri ekki svona mikið af óþarfa sögulegri ónákvæmni og ef leikararnir hefðu verið valdir eða gerðir upp til að líkjast aðeins meira raunverulegum einstaklingum (ekki mjög erfitt). Sissi fór ekki til Mayerling að hitta látinn son sinn, hún dó heldur ekki á götunni; þeir báru hana á bátinn og svo aftur á hótelið, sem var miklu dramatískara. Ég er ekki viss um brúðkaupsnóttina, en mér finnst það ofmetið að starfskona myndi afklæða keisaraynjuna og skilja hana eftir algjörlega nakta (og það á 1850) eða að keisarinn myndi tilkynna mjög stoltur „já ég lagði loksins. hana“ til hins samankomna réttar. Eftir því sem ég best veit var þetta gert strax fyrsta kvöldið og enginn verðlaunaði hana eins og hún væri götugöngumaður. Bjargráð myndarinnar er í raun Stephane Audran, frábær leikkona og trú persónu.