Í fyrsta skipti sem ég sá þessa mynd var ég krakki. Ég var tíu ára þegar hún kom út en þar sem fjölskyldan mín fór aldrei í kvikmyndahús sá ég hana í Network TV. Ég man eftir því að hafa horft á hana einn og grátandi á eftir. Þetta var aðeins önnur myndin sem ólögleg viðbrögð (Rocky var sú fyrsta) og þær hafa ekki verið margar síðan. Ég get ekki sagt hvers vegna nákvæmlega; Larry "Rain" Murphy átti ekki skilið að vinna meira en Rocky Balboa eða nokkur annar. Ég veit að ég dáðist að Murphy, ekki svo mikið fyrir það sem hann gerði, heldur fyrir hvernig hann gerði tíma sinn. stóískt. Hann þurfti ekki skeiðklukku eða frelsi til að finna reisn. Hann hljóp af því að hann gat. Hann þurfti enga aðra ástæðu. Ég hef þá reglu í dag, að þegar ég sé þessa mynd seint á kvöldin í kapalsjónvarpi (eina skiptið sem flestir rekja á hana) verð ég að horfa, sama hvað ég þarf að gera morguninn eftir. Sem betur fer spilar það ekki oft eins og Shawshank Redemption eða önnur uppáhald, svo ég fæ enn nóg af svefni og ég þreytist aldrei á sögunni um iðrunarlausa fangelsisvist eins manns og persónulegan sigur.