Handritið að þessari sjónvarpssápuóperu er svo slæmt að meira að segja A. Hopkins þurfti á einhverjum tímapunkti að leika eins og leiklistarnemi í grunnnámi til að hleypa lífi í handritsdauða persónu sína. Ég veit ekki hvort þetta var tilgangur leikstjórans, en Ciano eftir Hopkins ilmaði ekkert nema hégóma, ótta og skort á sjálfsvirðingu. Hinn raunverulegi Ciano var hugsanlega allt það en af ​​hverju að gera kvikmynd um hann? Mussolini var heldur betur sannfærandi og langa leiðin niður var eins og nær sannleikanum. Edda Mussolini var hreint út sagt fáránleg (ekki vegna Sarandon, heldur vegna getulauss handrits), á meðan hún varð að vera aðalpersóna þessa meinta fjölskyldudrama. Horfðu aðeins á hana ef þú hefur gaman af Venesúela sápuóperu.