Þetta er ekki kvikmynd til að heilla þig með háum fjárhag, hátæknimyndum, hröðum myndavélahreyfingum eða glitrandi búningum sem ofkappsamur og svangur leikstjóri hugsar um. En þetta er kvikmynd eftir leikstjóra sem er líka mjög góður ljósmyndari, sem hefur mjög gott vit á að horfa á hlutina sem manneskju, ekki sem hálfguð ólíkt flestum leikstjórunum. Þetta er ekki mynd þar sem leikarar og leikkonur reyna að skila sínu besta „frammistöðu“ með óraunverulegum eða í besta falli lærðum látbragði og hermum. Frekar er þetta mynd þar sem þeir bregðast eins raunverulegum og hægt er. Reyndar eru þeir alls ekki atvinnuleikarar. Samræðurnar á milli aðalpersónanna, svipbrigði þeirra, tilfinningar þeirra eru eins raunverulegar og þær geta auðveldlega verið þínar í raunveruleikanum. Þú segir sömu lygar við fólkið í kringum þig með sömu eftirsjá og þú forðast að tjá með orðum. Þú sýnir sömu merki um óþægindi fyrir óæskilegan gest. Þetta er sama tilfinning um sambandsleysi og þú færð í nútíma borgarlífi. Og þetta er tækifærið þitt til að sjá sjálfan þig utan frá, líkt eftir aðalpersónunum. Ég sá allar myndir Nuri Bilge Ceylan, þ.m.t. stuttmynd hans Koza (Cacoon) þökk sé þeim sem settu hana á DVD diskinn. Margir myndu bera hann saman við Tarkovsky, Ozu og kannski Bresson eða Bergman þar sem hann er að koma fram sem sannur höfundur. Og hann er einlægur í því að segja að myndirnar hans séu ekki til að græða peninga heldur til að gefa lífi hans tilgang. Það er sú einlægni sem þú munt finna í Uzak.