Ég var ekki viss í fyrstu hvort ég væri að horfa á heimildarmynd, áróðursmynd eða dramatíska kynningu. Ég býst við að miðað við framleiðslutímann hafi þetta verið blanda af öllum þremur. Að vísu var dramatísk söguþráður nokkuð fyrirsjáanlegur. En þú hafðir það á tilfinningunni að það yrðu áhugaverðar senur þegar leið á myndina. Við gátum orðið vitni að því sem virtist vera raunhæf þjálfunaráætlun og búnaður. Þar sem þessi mynd kom saman fyrir mig var nær endalokum. Atriðin höfðu raunsæi (að minnsta kosti eins og ég skynjaði það) sem ég hef ekki kynnst oft áður. Þú gætir sett þig inn í aðgerðina og ímyndað þér hugsanir ungu stríðsmannanna. Þetta blandaðist venjulegum vandamálum við að túlka hæfilega japanska hermenn á þeim tíma þegar maður gæti haldið að alvöru japanskir ​​leikarar væru af skornum skammti. Myndin er frábær uppspretta af ástandi bandarísks hugarfars árið 1943 þegar stríðið var háð við Japan. . Einnig var áhugavert að grafa fyrir Japönum með tilliti til hjálparinnar sem Bandaríkin veittu Japan á undanförnum árum.