Ég hugsaði þetta alls ekki svona, en vinur minn sagði að það fyrsta sem hann hugsaði þegar hann heyrði titilinn „Midnight Cowboy“ væri hommaklám. Á þeim tímapunkti var allt sem ég vissi af henni að vísað var í hana í þessum „Seinfeld“ þætti þar sem Jerry reyndi að koma Kramer til Flórída með rútunni og Kramer var veikur og með blóðnasir. Myndin var frábær og furðu hress. og ekki allt pissy pretentiful svartsýni eins og sumar kvikmyndir sem ég man ekki einu sinni vegna þess að þær eru allar vitleysur. Söguþráðurinn samanstóð í grundvallaratriðum af barnalegum ungum kúreka Joe Buck sem fór til New York og reyndi að vera hórumaður (karlkyns vændiskona, í grundvallaratriðum), hélt að það yrði auðvelt að velja, bara til að lenda hart á múrveggnum þegar kona endar á því að þramma HANN og rukka hann fyrir kynlíf þeirra. Síðan hittir hann Enrico Salvatore Rizzo, kallaður "Ratso" af öllum og sætu hommunum sem búa til gaman af honum allan tímann. Þú hugsar um hann sem skúrka, en elskulegan (eins og Han Solo eða Lando Calrissian) og ótrúlegt að hann og Joe verði vinir, og myndin er svo ljúf og hugljúf að horfa á þá vera vinalegri og svona og svona. Rizzo sýnir sig í raun og veru að vera sorglegur, aumkunarverður maður sem er mjög veikur og mjög þunglyndur og meðvitaður um sjálfan sig, hatar að vera kallaður "Ratso" og vill fara til Flórída, þar sem hann heldur að lífið verði miklu betra og öll vandamál hans leyst, og hann mun læra að verða kokkur og verða frægur þar. Það er hugljúft að horfa á Joe gera allt sem hann gerir til að koma þeim báðum niður til Flórída, ásamt mörgum skemmtilegum augnablikum (eins og Ratso að reyna að stela mat í hippaveislunni og fá gripinn af konunni sem segir "Jæja, jæja, þú veist, það er ókeypis. Þú þarft ekki að stela því. " og hann segir "Jæja ef það er ókeypis þá er ég ekki að stela því", og þetta klassíska augnablik algjörlega óskrifað og ótímabundið þar sem Hoffman verður næstum fyrir leigubílnum og öskrar "Hey, I'm walkin' here! I'm walkin' here!"), og leiklistin er svo trúverðug að þú myndir aldrei trúa því að Joe Buck myndi stækka upp til að verða hinn virti og virti leikari Jon Voight, og Ratso Rizzo myndi alast upp og verða hinn goðsagnakenndi og ástsæli Dustin Hoffman. Þetta er ekki í fyrsta skiptið sem þau vinna saman í aðalhlutverkum, en efnafræðin er svo þykk og mikil. Svo er það sorglega hluti sem ég tel að sé töluvert ofsagt að kalla það "þunglyndi". Ratso Rizzo er að falla í sundur alla myndina, getur varla gengið, borðar varla, hóstar mikið, er veikur og kemst á leiðarenda í rútunni á leið til Flórída. Hann meiðir sig illa og í aðeins kílómetra fjarlægð frá Miami deyr hann loksins í rútunni. Rútubílstjórinn fullvissar alla um að ekkert sé að og heldur áfram. Sorglegt, en ekki á þann hátt að þú farir heim og grætur og vælir um ömurlega eins og þú hafir misst hundinn þinn í 13 ár. Allt í allt, frábær mynd. Og hljóðrásin samanstendur nokkurn veginn bara af "Everybody's Talking" sem spilað er alla myndina á viðeigandi tímum. Skrýtið tilþrif en frábært þar sem lagið er gott og passar fullkomlega við tóninn í myndinni. Farðu að sjá það, það er frábært, farðu að kaupa það