Kvikmyndaframleiðandinn Chang Chang Ho frá Hong Kong frá 1972, „Fimm fingur dauðans“, er almennt talinn af mörgum kvikmyndasérfræðingum og ofstækismönnum kung-fu kvikmynda sem bardagalistamyndin sem byrjaði allt. annar áfangi þriggja þrepa ferlisins sem myndi leiða til sprengingar kvikmynda um bardagaíþróttir vestanhafs - "Billy Jack" (1971), með fræga Hapkido uppgjörinu í garðinum, kom út árið áður og Bruce Lee lék aðalhlutverkið. í "Enter the Dragon" (1973) tveimur árum síðar, og styrkti þar með sess bardagalistamynda í vestrænum kvikmyndum. En hvað snýst allt um "Five Fingers of Death"? Kvikmyndin, með hræðilegu talsetningu sinni, sprengifimum (ef ekki mjög ólíklegum) hasarþáttum og tæknigöllum og öllu, hefur söguþráð, þó mjög þunnt sé. Chih-Hao (hinn látni Lo Lieh) er ungur og hollur nemandi í kínversku gong-fu sem er valinn til að vera fulltrúi skóla síns í komandi bardagaíþróttamóti. Kennarinn hans býðst til að leyfa honum að þjálfa sjálfan sig í "Iron Fist" bardagastílnum, stíl svo banvænn að hann gæti auðveldlega drepið mann með aðeins einu höggi. Auk þess kemur Chih-Hao í skólann saman við ofbeldi í átökum við keppinautaskóla, nemendur hans og tríó af morðóðum þungum höggum frá Japan. Áður en þú veist af ógnar mikið áfall þjálfun Chih-Hao og getu hans til að tákna ástkæra skóla sinn í komandi móti. Ég segi bara að "Fimm fingur dauðans" er í raun myndin sem byrjaði þetta allt. Eins og annar áhorfandi nefndi, hjálpaði "Fimm fingur dauðans" til að setja mörg viðmið í bardagaíþróttamyndum á næstu þremur áratugum - asískum, evrópskum og norður-amerískum bardagalistum. Slík viðmið eru meðal annars hollur nemandinn, lærdómur um þolinmæði og þrek, átök milli keppinauta skóla, mikil þjóðernisfjandskap milli Kínverja og Japana og að læra kerfi til að berjast fyrir þessu gamaldags og góða hasarmyndarhugtaki: hefnd. „Five Fingers of Death“ myndi einnig hafa mikil áhrif á „Kill Bill“-myndir bandaríska kvikmyndagerðarmannsins Quentin Tarantino (Tarantino fær nokkuð frjálslega að láni frá þessu verkefni, meðal margra annarra, bara svo þú vitir). Leikurinn er nokkuð góður, miðað við staðreynd að þetta er bardagalistamynd frá því snemma á áttunda áratugnum, sú besta er Lo Lieh. Sem óhefðbundinn bardagalistarnemi er frammistaða hans býsna byltingarkennd, þó við fyrstu sýn á þessa mynd myndirðu ekki vita það í rauninni vegna þess hvernig þessi tiltekna karakterbogi hefur verið drepinn svo oft í gegnum árin. Hann er frekar auðmjúkur í leik sínum, gerir allt sem hann getur til að þrauka yfir óvinum sínum og berjast ekki við þá í reiði eða halla sér niður í heimsku eða hroka. Einnig, þegar hann verður fyrir stóru áfalli, fær það hjartað þitt til að sökkva svolítið vegna þess að það er svo grimmt og þú veltir því fyrir þér hvort hann eigi eftir að jafna sig nógu mikið til að átta sig á ævilangri metnaði sínum. "Fimm fingur dauðans" er klassískt í öllum skyn. Það er engan veginn fullkomið og áhorfendur myndu vera brjálaðir að búast við einhverju á sama stigi og "Guðfaðir" bardagalistamyndanna. Það sem það býður þér upp á er hið fullkomna dæmi um austurlenska hand-til-hönd bardaga frá þeim tíma áður en austurlensk kvikmyndagerð var mikilvægur þáttur á Vesturlöndum.7/10P.S.: "Enter the Dragon" Bolo Yeung kemur einnig fram sem mongólinn götubardagamaður nálægt upphafi myndarinnar.