Ég hafði mjög gaman af þessari mynd, sem að mörgu leyti, eins og Hitchcock gerði nokkrum sinnum, var fyrsta tilraun til söguþráðar sem hann tók aftur upp síðar á ferlinum. Það ótrúlegasta við það er hins vegar hversu andlitslausar aðalpersónurnar eru. Eftir að hafa fylgst með man maður eftir Murray Alper sem hins glaðværa vörubílstjóra, snertibeygju Vaughan Glaser sem blinds "þjóðrækinnar", hinnar ógleymanlegu farandverka Freak Show og auðvitað Otto Kruger sem hógværa og fágaða illmennisins, sem allir skyggja algjörlega á Bob Cummings í hlutverki hans. frekar flóttamaður úr tré (samanber brúarstökkið við svipað glæfrabragð Harrison Ford í „The Fugitive“ eftir Andrew Davis og Priscilla Lane þar sem hugarfarsbreyting og síðari ást til Cummings er aldrei trúverðug. Hinn helsti stuðningsmaðurinn er auðvitað Hitchcock sjálfur sem bókar myndina með 2 ótrúlegum glæfrabragði. Margir gagnrýna eldri myndirnar fyrir skort á raunhæfum tæknibrellum. Tilfinningar mínar eru þær að með skorti á tækni, að jafnvel reyna að koma því á framfæri sem leikstjórinn vill sýna, sé ótrúlegt afrek. Auðvitað ber þessi mynd andfasískan boðskap, gerð á tímum síðari heimsstyrjaldarinnar, en þar sem hún er Hitchcock. er aldrei það mikilvægasta og áherslan er alltaf á aðgerðina. Vel þess virði að skoða, sérstaklega fyrir stuðningshlutverkin.