Í stíl sem minnir á það besta frá David Lean, rennur þessi rómantíska ástarsaga yfir skjáinn með epískum hlutföllum sem jafnast á við hin víðáttumiklu eyðimerkursvæði sem hún á við. Þetta er kvikmynd sem heldur því fram að maður velji ekki ást, heldur að það sé ástin sem ræður, óháð því hver, hvar eða hvenær; og ennfremur að það sé hjartans mál sem oft er háð ríkjandi aðstæðum og aðstæðum. Og þannig er ástandið í 'The English Patient', sem er leikstýrt af Anthony Minghella, sögu tveggja einstaklinga sem uppgötva ástríðu og sanna ást á óheppilegustu stöðum og tímum, sem sanna að þegar hún er fyrirfram ákveðin mun ástin finna leið. Það er WWII; Þegar fljúgandi yfir Afríkueyðimörkinni er ungverski greifinn Laszlo de Almasy (Ralph Fiennes) skotinn niður, tvíflugvél hans talin vera óvinaflugvél. Og þó hann lifi af slysið er hann alvarlega brenndur. Honum til mikillar gæfu er honum hins vegar bjargað af ættbálki hirðingja og endar á sjúkrahúsi. En núverandi aðstæður stjórnast af stríðsaðstæðum og Almasy verður fljótlega einn af mörgum sjúklingum sem fluttir eru með bílalest til annarrar aðstöðu. Þegar hann kemur til Ítalíu er hann of veikburða og veikur til að halda áfram og kanadísk hjúkrunarkona, Hana (Juliette Binoche), býður sig fram til að vera eftir með honum í yfirgefnu klaustri. þar sem Almasy man ekkert eftir fortíð sinni og ekki einu sinni eigin nafni. Talið er að það sé enskt, einu vísbendingar um hver hann er eru í bók sem fannst í fórum hans eftir hrun, en jafnvel þær eru jafn dularfullar og sjúklingur Hana. En hægt og rólega, eftir ábendingu frá Hana, byrjar Almasy að muna eftir smáatriðum úr lífi sínu og saga hans fer að þróast. Og minning hans er enn betri vegna útlits dularfulls ókunnugs manns að nafni Caravaggio (Willem Dafoe), sem grunar að Almasy sé maðurinn sem hann hefur verið að leita að - maður sem hann vill gera upp við sig. En, óþekkjanlegur, Almasy gæti verið þessi maður eða ekki. Á meðan halda minningar Almasys áfram að birtast; minningar um konu sem hann elskaði, Katherine Clifton (Kristin Scott Thomas) - sem og minningar um eiginmann Katherine, Geoffrey (Colin Firth). Og, örkumlaður í huga og líkama eins og hann er, verða þessar minningar það eina sem hann getur loðað við með einhverri von, jafnvel þar sem líf hans virðist síast lengra í burtu með hverju augnabliki sem líður. Auk leikstjórnar, Anthony Minghella skrifaði einnig handrit þessarar myndar, sem hann aðlagaði eftir skáldsögu Michael Ondaatje. Niðurstaðan er epísk saga sem sett er fram í hefð Leans "Doctor Zhivago" og "Lawrence of Arabia"; stórkostleg kvikmynd sem fyllir tjaldið og skilningarvitin af áður óþekktum glæsileika og fegurð. Einfaldlega sagt, mynd Minghellu er snilld að veruleika; hannað og afhent með ljóðrænni fullkomnun, að horfa á það er eins og að horfa á Monet lifna við. Frá upphafsrammanum varpar Minghella dáleiðandi álögum yfir áhorfendur sína sem er bindandi og flytjandi, með sögu sem hefur tilfinningaþrungna fegurð sem jafnast á við hinar grípandi töfrandi og líflegu myndir sem hin eftirtektarverða kvikmyndataka Johns Seale vekur líf; myndir sem fylla nánast skjáinn sem og sál áhorfandans. Í öllum skilningi er þetta kvikmynd af sjaldgæfum mælsku, með sláandi tilfinningalega getu sem auðveldar upplifun sem er sannarlega yfirskilvitleg. Hún var tilnefnd í tólf flokkum og hlaut verðskuldað alls níu Óskarsverðlaun, þar á meðal besta mynd, leikstjóri, leikkona í aukahlutverki (Binoche) og kvikmyndatöku. Ef maður þyrfti að velja eitt orð til að lýsa „kjarna“ þessarar myndar, þá væri það „ ágæti.' Jafnvel óvenjuleg mynd fær hins vegar ekki níu Óskarsverðlaun án sýninga sem eru óvenjulegar í eðli sínu; og sýningar sem Ralph Fiennes og Kristin Scott Thomas gefa hér fara yfir hugtakið "Oscar worthy." Fiennes var tilnefndur sem besti leikari fyrir túlkun sína á Almasy (Geoffrey Rush fékk gullið fyrir "Shine") og hefur aldrei verið betri og hefur náð tilfinningalegri dýpt með persónu sinni sem er næstum áþreifanleg. Almasy er einkar og innsýn, í eðli sínu ekki einstaklingur sem áhorfendur munu geta myndað náin tengsl við; Fiennes finnur hins vegar leið til að opna þessar tilfinningalegu dyr bara nógu mikið til að hleypa þér inn, nógu mikið til að þú smakki heiðarlega ástríðuna sem blossar upp innra með honum. Og það virkar. Almasy leitar ekki vináttu þinnar; Hann mun hins vegar öðlast samúð þína. Kristen Scott Thomas fékk líka Óskarstilnefningu sem besta leikkona (Frances McDormand fékk verðlaunin fyrir "Fargo") fyrir túlkun sína á Katherine, konu sem stóískt yfirbragð hyljar tilfinningaátökin sem geisa innra með sér. hana, fædd af forboðnu ástríðunni sem hnepptir hana í þrældóm og þó sem hún gefur sig fúslega til, varpar af sér kúgunarfjötrum sínum til að umfaðma ást svo sterka að hún ógnar að eyða henni. Hið varalið sem Katherine verður að viðhalda vekur samúð áhorfenda, þar sem Scott Thomas nær árangri í tilfinningalegum dýpt persónu sinnar með sem mestum árangri. Það er sú tegund af frammistöðu sem dregur þig að og heldur þér föstum, tekur þig eins og það gerir út fyrir tjald hræsninnar sem ræður því hvað verður að vera þó ekki væri nema fyrir útlitið og gerir þér kleift að upplifa sanna tilfinningu fyrir taumlausri ástríðu. Það er vanmetið og skyggt af næmni, það er frábært verk eftir Kristin Scott Thomas. Binoche skilar töfrandi, áhrifamikilli frammistöðu, eins og góðhjartaða hjúkrunarkonan, Hana; það er í raun og veru mannúð hennar sem skilgreinir ástina í hreinasta skilningi hennar og býður upp á yfirvegaða sýn á hana í samhengi myndarinnar. Samband hennar við Kip (Naveen Andrews) gefur okkur innsýn í ástríðu af öðru tagi, sem er í raun andstæðu við styrkleikann á milli Almasy og Katherine. `The English Patient' er kvikmynd sem mun hreyfa við þér og fylla þig tilfinningalega; einn sem þú vilt ekki sjá enda. 10/10.