Í fyrsta lagi getur enginn skilið hvers vegna þessi mynd fær svona lélega einkunn. Þetta er ekki bara fyrsta alvöru hryllingsmyndin í mjög langan tíma fyrir mig sem er frekar harðsoðin með áratuga langa reynslu af hryllingi sem byrjaði á því að keyra í gegnum myrkra ferðir (draugalestir) sem barn. Í öðru lagi er aðalleikkonan Cheri Christian með andlit sem gerir þér kleift að vona að hún verði aðalleikkonan í helstu myndum framtíðarinnar. Í þriðja lagi er þessi kona svo ótrúlega falleg að ég legg til að leikstjórarnir láti af störfum fyrir allar þessar Cameron Diazes, Evu Mendezes, og hvernig nöfnin á þessum skammlífu peruljósum eru. Frú Christian er ekki ljós, heldur sól. Hins vegar, "Dark leifar" er líka mjög frumspekilegt mikilvægi. Þeir hugmynd að ljósmyndir sýni skepnur sem eru milliveldi milli veruleika og „ímyndunarafls“ sem sjást ekki með eigin augum er ekki ný af nálinni. En ég hef aldrei séð í kvikmynd áður að þessar skepnur sjáist á myndunum aðeins fyrir tiltekið fólk og aðeins á ákveðnum tímum. Þetta þýðir að myndin er ekki bara helgimynd af raunveruleikanum (þar sem raunveruleikinn breytist í tákn), heldur verður hún annað form veruleika sem getur breyst eins og hinn „raunverulegi“ veruleiki getur. Þar sem breytingin á myndinni er tákn þýðir það að hún hefur áhrif á hlutina sem eru ljósmyndaðir, þ.e.a.s. merki hegðar sér eins og hlutur. Nú, í venjulegum skynjunarheimi okkar, er algengt að hlutir breyti um tákn. Til dæmis, ef einhver ræktar fugl, mun ljósmynd hans sýna hann með skegg, ekki án, eins og áður. En hið gagnstæða, að skipta um hluti með táknum myndi gefa til kynna að myndin með skeggi sé fyrst og aðeins þá vex skeggið á manninum. Þetta er, mjög einfaldlega, tilfellið sem gerist með myndirnar sem aðalpersónan í fangelsinu tók, í þessari mynd. Þetta er nýtt og við verðum að vera þakklát fyrir allt nýtt í hryllingsmyndum sem venjulega endurtaka og endurraða áhrifum og eiginleikum sem eru þegar vel þekktir, aðallega frá þöglu tímanum.