Ég horfði á þessa mynd fyrir nokkrum dögum í litlu sjálfstæðu kvikmyndahúsi í París. Þetta var síðasta kvöldið mitt í frönsku höfuðborginni og besta kveðja sem ég hefði getað valið. Þessir tuttugu þættir fengu mig til að endurupplifa hughrifin sem ég hafði safnað í París á hugljúfan hátt án þess að reka út í kitsch eða sentimental schmaltz. Hver þáttur er fullur af undrun, sterkum tilfinningum og ábendingamyndum og hverri stuttmynd er leikstýrt eftir reglum góðrar smásögu. Fyrir mér krefjast þessi tegund kvikmynda miklu meiri hæfileika og eiginleika leikstjóra og sögusagnarhöfundar en nokkurt epískt tveggja tíma drama og öllum tókst þetta verkefni sínu frábærlega! Sögurnar voru vandlega valdar með tilliti til samsvörunarhverfis þeirra og tjá viðkomandi hæfileika fullkomlega. Hver þáttur sást frá öðrum ökkla, hafði annað efni, annan stíl og samt skila sögurnar tuttugu í harmónískri hljómsveit kvikmynda. Mesti kosturinn við hugmyndina um þáttamynd byggist að mínu mati á því að þú getur skipt á milli margs konar tilfinninga og skaps án þess að hætta sé á ofhleðslu, bara á hinn veginn: blanda af sorg, depurð , hrein gleði, örvænting, reiði, kvíði, forvitni eða ástríðu gefur þessari mynd einstakan ferskleika og sátt. Og ekki má gleyma öllu umfangsefninu um ást! Ást á milli persónanna, ást á milli persónanna og Parísar og líka ást leikstjóra og leikara/leikkvenna fyrir þessu verkefni. Ég vil ekki fara nánar út í þættina þar sem þeir eru svo margir, en ég verð að draga fram fjölda heimsfrægra leikara og leikkvenna alls staðar að úr heiminum og nálgun þeirra á þetta verkefni. Sumir léku sér með ímynd sína, sumir brutu hana algjörlega og sumir túlkuðu staðalímyndir sem tengdust heimalandi sínu eða hlutverkum sem þeir höfðu áður leikið, þannig að millitexti var gefið í gegnum myndina. Allt í allt get ég alveg mælt með þessu frábæra klippimynd og mun hlakka til að fá það út á DVD.