Þrátt fyrir ætterni hennar er það áhugaverðasta við þessa seríu ekki fjörið eða brúðuleikurinn, sem þó heillandi er, eru lítið annað en hliðarsýningar, að minnsta kosti í sögunni sem ég sá, A STORY SHORT. Reyndar, þótt ég sé að viðurkenna það, er helsta ánægja dagskrárinnar fólgin í þeirri fornustu list, sagnalist. John Hurt, í Rowley Birken QC-ham, gróteskur miðaldaförðun, segir frá sögu um frásagnir, sitjandi hjá eldinn, í fylgd með tortryggnum hundi. Einn vetrardaginn, svangur og fátækur, kemur auga á betlara sem var hent út úr konunglega eldhúsinu af viðbjóðslega kokknum. Sögukonan platar þennan síðarnefnda til að gefa þeim frábæra súpu. Kokkurinn er reiður og biður konunginn um leyfi til að sjóða illmennið, en ánægður með vitsmuni sögukonunnar býður konungurinn honum frestun - í 100 nætur verður hann að segja konungi nýja sögu: ef honum tekst það ekki. , hann mun afhenda hann kokknum. Sagan er kannski gömul, en hún er sögð af miklum móð. Handrit Anthonys Minghella er frábærlega dramatískt (eins og leikskáldi sæmir), fyndið og með nokkrar truflandi áhyggjur fyrir neðan gamanið, eins og ótta við sjálfið, eða menningarlega sjálfskapandi kraft frásagnar, sem tengist áframhaldi hugmyndafræðilegs valds. Fyrir prógramm sem miðar að börnum er það afkastamikið sjálfshugsandi (með lítið bull um að kvikmynd sé hin nýja munnlega menning); þrátt fyrir ameríkanískan stíl er heillandi tilfinning um miðaldabrjálæði, grótesku og handahófskennda skelfingu, sem og töfra og kraft.