Á sumri sem einnig státaði af svo viðbjóðslegum óþefjum eins og Snakes on a Plane og Da Vinci lykillinn, er það frekar djörf staðhæfing. En ég stend við það engu að síður. Superman Returns, eins og King Kong 6 mánuðum á undan, er of langt, ofur-eftirlátssamt og með CGI upp í augað. Guð minn góður, þetta dót fer í taugarnar á mér. Richard Donner fékk þá hugmynd að „halda því raunverulegu“ fyrir 2 skemmtiferðir sínar. Og mér finnst nálgun hans á sérbrellurnar og sjónbrellurnar vera viðeigandi. Brian Singer sprengir okkur svo mikið CGI að það tekur þig virkilega út úr sögunni og minnir þig stöðugt á að þú sért að horfa á stórmynd sem heldur að eina leiðin til að heilla áhorfendur sé að eyða 250 milljónum dollara (algerlega óábyrg upphæð af peningum) ) á viðbjóðslegum sjónrænum áhrifum sem standa ekki undir efla. Við höfum séð allt og verið alls staðar sem CGI getur farið með okkur. Það er engin raunveruleg stemning eða þátttaka í þessu. Og fyrir mynd sem er að 95% gerð úr þessu drasli...jæja, þú áttar þig á því. Ég hef lesið svo marga dóma frá gagnrýnendum aðdáenda um hvernig myndin hefur „sál“ eða „mannlegt hjarta“ eða „blíða karakter“ augnablik'. Puh-leiga! Við höfum þegar verið með brjálaða ofurhetjur sem öskra þegjandi „þú myndir elska mig ef þú vissir hver ég er“ tugum sinnum nú þegar undanfarin ár og SR býður nákvæmlega EKKERT nýtt í þessum efnum. Meira að segja lóðin er endurunnið sorp. Lex Luthor (alvarlega illa leikin og hammy Kevin Spacey) sem ætlaði að eyðileggja landamæri Ameríku var þegar gert í fyrstu myndinni! Og jæja...það er þitt hlutskipti! Það er ótrúlegt að þeir hafi náð að draga þetta drasl upp í 2,5 sársaukafulla tíma! Jafnvel þótt leikararnir væru viðkunnanlegir myndi það gera það minna óþolandi. En Brandon Routh hefur persónuleika á skjánum eins og mahóní hattastand, Kate Bosworth er algjörlega ósannfærandi sem Pulitzer-verðlaunablaðamaður, James Marsden er 250% tré, eins og venjulega og Kevin Spacey þarf virkilega annað hvort að reka umboðsmann sinn eða eignast einhvern. betri dómgreind. Eini leikarinn sem mér líkaði við var hinn yndislegi Parker Posey. En ég er mikið fyrir stelpur með skrítið útlit. Á hverju ári verða myndir sem þessar stærri og sprengjufyllri. Bráðum verðum við með 300 milljón dollara kvikmyndir. Vinnustofur þurfa að átta sig á því að kannski ættu þau að byrja að horfa niður í stað þess að horfa upp. Fyrir alla peningana sem Warner eyddi í þennan drasl, fyrir allt fjármagnið sem þessi mynd kostaði að búa til...var hún þess virði? Að mínu mati, svo sannarlega ekki! Þetta sorp hefur látið mig af Superman fyrir lífstíð!