Fyrst af öllu verð ég að segja að ég elska þessa mynd. Þetta var fyrsta myndin sem ég sá frá leikstjóranum Micheal Haneke og ég var hrifinn af því hversu góð leikstjórnin var góð! Haneke kann svo sannarlega að leikstýra leikurum. Það sem mér fannst áhugavert er líka atburðarás Haneke. Í fyrstu sástu konu sem er mjög beinskeytt og virðist vera góður píanókennari og mjög elskuð og virt af öllum í fylgdarliði hennar. Þá áttarðu þig á því að hún á móður sem er controle freak og er of mikið til staðar í lífi hennar. Nú veistu að hún er brjáluð, að hún á við tilfinningaleg vandamál að stríða, en þú veist ekki nákvæmlega hvað. Og svo detturðu í dökku hliðina hennar, en dökku hliðin hennar kemur aðeins í ljós þegar nemandi verður ástfanginn af henni. Hún getur ekki stjórnað sjálfri sér lengur. Hlutverkin eru mjög flókin og erfið í leik, en Isabelle Huppert er stórkostleg í hlutverki sínu og hún á skilið viðurkenninguna sem hún fékk á Cannes-hátíðinni. Benoit Maginel er líka mjög traustur, en dálítið myrkvi af frammistöðu Hupperts. Það er eitt sem mér fannst skrítið í atburðarásinni er hvernig persónan sem Magimel leikur er ekki mjög trúverðug. Hann er of hæfileikaríkur! Það er sjaldgæft að manneskja sé píanóvirtúós en eyðir mestum tíma í að spila íshokkí og læra... Held að það sé veikur punktur, en aðeins smávægilegur galli. Ég sá myndina bara einu sinni, svo Ég get ekki gert mjög fullkominn gagnrýnanda, því ég greindi ekki myndina. Mér líkar það sem ég sá! svo ég gef myndinni 8,5/10Oh já... hvað varðar lokin, Haneke sýndi að hann vildi virkilega hneyksla áhorfendur sína. Hvatning sem finnst ekki nauðsynleg til að gera kvikmyndir, en Haneke gerir það með stíl og nákvæmni, þess vegna er myndin hans betri en Baise-Moi til dæmis.Vince