Aðalatriðið í kvikmyndum Superstar á síðari stigum hans var tíðnin, bilið á milli einnar kvikmyndar og þeirrar næstu. Þar sem hann var rótgróinn stjarna suður-indverska kvikmyndahússins voru viðbrögðin sem hann fékk fyrir Baba frábær. Síðan Nattukku Oru Nallavan (1991) var fjöldi kvikmynda sem hann lék á tamílsku sem fjöldahetja á 11 árum aðeins 11 nákvæmlega á hlutfallinu 1 á ári. Allt var þetta frábært högg. Hann var með ímynd sem margir héldu að ekki væri auðvelt að draga niður. En eftir Padayappa (1999) fór hann í dvala. Aðdáendur hans um allan heim, sérstaklega í Suður-Indlandi, voru tilbúnir til að sjá hvaða kvikmynd sem er með stórstjörnu sinni í aðgerð. Svo, tamílska kvikmyndaiðnaðurinn ákvað að koma með Baba. Kvikmyndaframleiðendurnir héldu að aðdáendurnir myndu taka allt sem þeir sýna með Superstar í. En þetta gekk greinilega ekki upp í þessari mynd. Eins og venjulega var efla fjölmiðlanna og eftirvæntingin frá aðdáendum langt yfir mörkum. Mynd Rajinikanth var algerlega skemmd. Aðdáendurnir urðu brjálaðir. Safn myndarinnar náði ekki tilætluðum árangri. Orðspor frábærs fólks fór niður. Eina jákvæða hliðin við þessa mynd voru lögin eftir A.R.Rehman. Rehman er þekktur fyrir að hafa samið góða tónlist fyrir nokkrar verstu myndir eins og Tajmahal, Kadal Virus, Alli Arjuna, Paarthale Paravasam, Star, En Swasa Katre, Vandicholai Chinnarasu o.fl. finnst mjög þunglyndur ekki vegna þess að myndin var slæm, það er vegna þess að ímynd ofurstjörnunnar fer niður. Það tók hann fimm heil ár að endurheimta hana að fullu með tveimur myndum Chandramukhi og Sivaji og gefa aðdáendum til baka það sem þeir raunverulega leita að í stórstjörnumynd.