Stundum byrjar forsenda vel, en vegna krafnanna um að þurfa að fara út fyrir borð til að mæta kröfum áhorfenda sem þjást af athyglisbrestum, þróast það í ósamræmilegt klúður. Og fyrir þrjá virta leikara sem hafa gert betri verk fyrir og eftir, þetta er dauðleg skömm.Svo skulum við sjá. Forsenda: ástríku pari sem býr á fallegu heimili er ógnað af vondri löggu. Vægast sagt áhugavert. Gerðu innrásarlögregluna svolítið truflandi, hvers vegna ekki. Það var vel gert í HANDINU SEM ROCKSAR VAGGUÐU og EINHVERJU HVÍTA KVINNA, og það er sannaður miði á vel heppnaða spennumynd. Núna liggur vandinn. Búðu til truflandi sögu sem nennir í raun og veru að færa einhverja sanna ógn inn í aðalpersónurnar á meðan hún gengur aldrei svo langt að líta fáránlega út, eða kasta neinum svip á raunveruleikann, magna upp áfallastuðulinn og gera þessa lögreglu svo öfgafulla -- ofur slæmt afbrigði af hverju öðru ofur-illmenni sem hefur komið í kvikmyndahús frá þöglu öldinni. Framleiðendurnir og leikstjórarnir völdu það síðarnefnda. Svona er myndin sem útkoma -- illa gerð, þar sem leikarar reyna hvað þeir geta til að gera haus eða skott í hlutverkum sem þeir hafa skrifað áður, og ekkert mikið jafngildir jafnvel minna.