ROCK STAR / (2001) *** (af fjórum)Eftir Blake French: "Rock Star" er saga neins sem verður frægð, aðeins til að átta sig á því að lifa draumi sínum er ekki eins og hann ímyndaði sér það. Allt þetta höfum við séð áður (í betri kvikmyndum), en þessi mannlega saga fangar heim rokksins og rólsins með hrottalega heiðarlegum og innsæilegum brúnum. Það fær meðmæli vegna sjónrænnar andrúmslofts. Handritið, eftir "Crazy/Beautiful" leikstjórann John Stockwell, sýnir harðkjarna alheiminn með eftirminnilegum myndum - það útskýrir ekki um hvað það snýst, það sýnir okkur. "Rock Star", sem upphaflega hét "Metal God," skartar Mark Wahlberg sem Chris "Izzy" Cole, sölumaður skrifstofuvöru í Pittsburgh sem dreymir um að verða Bobby Beers, eldheitur aðalsöngvari þungarokkssveitarinnar Steel Dragon. Þrátt fyrir að Chris syngi nú þegar fyrir sinn eigin heiðursrokkhóp sem heitir Blood Pollution, í stað þess að semja sín eigin lög, krefst hann þess að flytja aðeins þau eftir Steel Dragon, og aðeins á nákvæmlega þann hátt sem þeir flytja þau. Hópurinn hans verður pirraður á þráhyggju Chris og gefur honum stígvélið. Þetta eyðileggur Chris, sem og stuðningsforeldra hans og trúfasta kærustu, Emily (Jennifer Aniston úr sjónvarpinu "Friends"). Hann fær svo símtal. Það er Steel Dragon hljómsveitin. Þeir hafa séð upptökur Chris og vilja að hann komi í stað aðalsöngvarans sem nýlega var rekinn. Á augabragði flýgur Chris inn í hvimleiðan heim skyndilegrar stjörnuhiminnar - frá stærsta rokkaðdáanda til stærstu rokkstjörnu. Því miður er það ekki eins gefandi og hann bjóst við. Sönn saga var innblástur fyrir "Rock Star" hugmyndina. Birgðasölumaður í Ohio, Tim „Ripper“ Owens, kom í raun í stað Rob Halford, aðalsöngvara í Judas Priest, eftir að hafa upphaflega sungið fyrir heiðurshljómsveit. Afgangurinn af myndinni er líklega skáldskapur, þó að flest sem gerist hljóti að tákna reynslu margra annarra hljómsveita. Myndin lýsir ýmsum þrautum þess að vera rokkstjarna. Það kannar þætti ferðalaga, persónuleikamun, hættuna á fíkniefnaneyslu og ofbeldi, erfið sambönd, kynfrelsi, óheiðarleika og öfgafullar ráðstafanir framleiðenda allt til að þóknast aðdáendum og halda vinsældum háum. Ég hef séð allar myndir Mark Wahlbergs og þetta er sú fyrsta sem hefur áunnið mér ástúð mína. Wahlberg, fyrrum söngvari/fyrirsæta, hefur gert myndir eins og "Fear", "Boogie Nights", "Three Kings" og nú síðast hina skortri endurgerð Tim Burtons "Planet of the Apes". Ég er farin að dást að unga leikaranum meira og meira. Þó hann hafi ekki leikið í mörgum farsælum kvikmyndum hefur hann tekið marga sénsa og farið með margvísleg hlutverk. "Rock Star" er besta mynd hans til þessa. Ég get ekki hugsað mér marga leikara sem hefðu getað lýst baráttu og vonum Chris Cole á sannfærandi hátt. Wahlberg gerir "Rock Star" svo sannarlega rokk. Jennifer Aniston kveikir líka á skjánum. Hún skapar efnafræðiríkt samband við Chris sem hvetur til þátttöku áhorfenda. Það er hörmulegt hvað verður um samband þeirra. Okkur þykir mjög vænt um þessar persónur. Á kvikmyndatónleikasenum skapar leikstjórinn Stephen Herek (sem einnig leikstýrði "Holy Man" og lifandi hasarútgáfunni af "101 Dalmatians") grípandi andrúmsloft. Hann fangar atriðin af mikilli brýni og hrári, ótvíræðri orku. Tónlistarnúmerin gefa myndinni bestu atriðin sem hafa mest áhrif. Því miður getur Herek ekki haldið uppi orkunni og spennunni út í gegn. Við þriggja fjórðu markið missir hann neistann þar sem myndin verður leiðinleg og óþægileg. Ég skil hvert sagan þarf að fara til að sýna neikvæðu hlið frægðarinnar, en þessi mynd tapar öllu sem hún hafði áður gert fyrir sig. Í "Almost Famous", miklu betri mynd um rokk og ról, er ákveðinn áhugi og líf í jafnvel sorglegustu senum. Hér er eins og kvikmyndagerðarmennirnir missi ástríðu sína. Skilaboðin koma aðeins of seint og skyndilega inn í söguna. Myndin breytist í siðferðissögu sem vill veita okkur safaríkan áfangastað. Kvikmyndagerðarmennirnir gætu allt eins hætt öllu, birst á skjánum og sagt: „nú er áhorfendur, siðferði sögunnar“ Við skiljum þemað, en það er of tafarlaust. Persónulega uppgötvunin fyrir Chris verður að vera smám saman. Sem betur fer gerist þetta allt á síðustu tuttugu og fimm mínútum myndarinnar, varla nóg til að eyðileggja alveg heilar áttatíu og fimm mínútur af sæmilega góðum þætti. "Rock Star" er ekki frábær mynd - sjáðu "Almost Famous" ef þú vilt merkilega mynd um rokk og ról - en fyrir Marky Mark eru það tímamót á ferli hans.