Quentin Crisp sagði einu sinni að þegar hlutirnir eru sýndir of fallega þá væri maður rómantískur. Þegar hlutirnir eru óbærilega grófir eru þeir raunsæir. Og þegar eitthvað fær kaldhæðnislega meðhöndlun, þá eru þeir á staðnum. Því miður fyrir Leon de Aranoa fellur hann í annan flokk. Þessi leikstjóri hefur augljóslega reynt of mikið að gera spænska "Ken Loach" mynd, án þess að ná að fanga gamanmyndina, og hlýjuna á milli persónanna, sem lyftir Loach-myndum upp úr því að vera bara "þunglynd". Los Lunes al Sol, er bara það, bara niðurdrepandi. Hlutirnir eru óraunsættir. Fullkomin augnablik eymdarinnar ná allar hámarki á sama tímapunkti, og ef drungasagan dugar ekki, skolar Aranoa sögunni yfir með sjónrænu gráu og ljótu litavali. Myndirnar voru fáránlega ofmetnar hjá Goyas. Kvikmynd sem sýnir samkennd með veikari borgurum samfélagsins, í þessu tilfelli atvinnulausra hafnarverkamanna, skilar sér ekki sjálfkrafa í góða bíómynd, þó ég væri fyrstur til að hafa samúð með örlögum þessa fólks. Þessi mynd nær aðeins að láta mig verða áhugalaus um örlög þeirra. Á 21. öldinni á Spáni lifir atvinnulaust fólk ekki eins og betlarar og almenningssamgönguferjurnar eru með ágætis salerni og það er erfitt að lenda í bar með svo fáum keppendum og svo lítilli hamingju að lenda í honum. Leon de Aranoa hefur augljóslega ekki hugmynd um verkamannastéttina á Spáni og gerir það engan greiða. Tilgerðarleg er eina ályktunin sem ég get dregið. Atriðið þar sem mennirnir horfa á fótboltaleik frítt hefur verið afritað beint úr kvikmynd sem fjallar mun „raunsærri“ um efni „fátæktargildrunnar“, nefnilega „Purely Belter,“ sem er miklu meira grípandi, gamansamara, og þó sorglegt.