Þegar þú horfir á þennan þátt ertu ekki alveg viss um hvort það sé sagan eða leikurinn sem er meira pirrandi. Í fyrsta lagi er söguþráður hvers þáttar mjög fyrirsjáanlegur, rithöfundarnir hljóta að hafa notað allar mögulegar klisjur, þú getur giskað á ekki aðeins almennan söguþráð, heldur uppröðun sena og einnig línur hverrar persónu, sem gerir sýninguna einhvers konar af klippimynd af öllum lögregluþáttum sem til eru. Ofan á þetta allt kemur "boðskapur" þáttarins, að það góða sé gott og það slæma sé slæmt og að þegar öllu er á botninn hvolft skuli hið góða sigra og að við ættum öll að elska hvert annað, vera betri maður og betri borgarar, allt gert á hinn sýnilegasta hátt. Leikararnir, sem farartæki þessa boðskapar og ekkert annað en það, munu nota takmarkaða leikhæfileika: "Ég er góð manneskja" brosið, áhyggjufulla útlitið og "sigurinn er okkar" líkamsstellingu, á meðan vondu krakkar eru með „ég er vondur“ grettur og „þú náðir mér“ útlitinu, fylgt eftir með „Ég er góður fyrir ekki neitt og ég ætti að vera fjarlægður úr samfélaginu“ (þetta dregur líka saman almenn þróun hverrar sýningar). Sönn saga eða ekki, þátturinn er sorp, enn ein sönnun þess að framleiðendur gefa lítið fyrir áhorfendur, að við erum öll talin vera hálfvitar. Jæja, þessi sería gerir allar mögulegar tilraunir til að fávita út úr þér lifandi heila.