Þetta er sannarlega ein versta mynd sem gerð hefur verið - og ég meina ekki á svona slæman hátt. Eddie Murphy er frábær myndasaga og það er til marks um hversu slæm þessi mynd er að hún drap feril hans næstum því. Handritið og leikstjórnin eru óhæf, leikmyndin og sviðsetningin álíka hugmyndarík og Brady Bunch þáttur, og leikurinn sýnir hversu lélegir leikarar geta verið þegar þeir hafa nákvæmlega ekkert að vinna með. Ef það væri ekki fyrir búningana - sem, fyrir utan egó Eddie Murphy, virðast vera meginhluti fjárlaganna - myndirðu sverja að þessu var slengt saman af hópi framhaldsskólanema sem sóað var í piparmyntu-snaps. Að einhverjum gæti fundist þessi svívirðing á einhvern hátt fyndin eða skemmtileg er heillandi. Það er sennilega engin tilviljun að afvegaleiddu sálirnar sem eru að lofa þennan óþef er varla læsar. En ef hugmyndin þín um fyndni er að Della Reese lætur skjóta af sér „bleikjutána“, þá fyrir alla muni, leggðu slefabollann til hliðar og farðu að leigja þessa mynd.