Ég hafði heyrt að þessi mynd væri rannsókn á list landslagsljósmyndara með því að sýna fegurðina í því að afbyggja náttúrulegt landslag. Það sýndi vissulega erfiða starfsemi við að finna staðsetningar, uppsetningarmyndir og taka áberandi myndir sem endanlegir áfangastaðir voru listasmiðjur um allan heim. Sett saman í hreyfimyndir er þetta sannarlega hryllingssýning. Þessi mynd streymir út af því að þú leysir áfallið frá skelfilegum myndum af hólmi með mildum öldum dásamlegrar iðnaðarhljóðrásar sem leiðir þig eins og á hægfara ánni. Hver röð stendur fyrir sínu, en í samsetningu kemstu dýpra og dýpra inn í tilfinninguna um yfirþyrmandi óumflýjanleika. Það eru fá orð, þetta leyfir glæsileikanum í því sem sýnt er að prédika á sinn hátt. Hræðileg, risastór verksmiðja full af sjálfvirkum mönnum sem búa í vonlausum líflausum heimavistum. Einstaklingar sem deyja snemma á meðan þeir leita að endurvinnanlegu rusli í fjöllum af rafrænum úrgangi okkar. Fæðing risaskipa og eyðilegging þeirra með höndunum í risastórum kirkjugörðum. Bygging Þriggja gljúfra stíflunnar, stærsta iðnaðarframkvæmd mannkynssögunnar og líklega um alla tíð. Tímabilið þegar borg deyr og endurfæðist um leið í eftirmynd nútímans sem eyðileggur markvisst allar minjar um þá menningu sem var. Hræðilegasta myndin fyrir mig var stífluverkfræðingur sem útskýrði að mikilvægasta hlutverk stíflunnar væri flóðaeftirlit. Skotið færist yfir í aldingarðinn fyrir aftan talsmanninn þar sem þú verður vitni að því hversu síðasta flóðið var af eitraða vatninu sem hefur étið börkinn af trjánum, sem sýnir að ekkert nema hryllilegasta meindýr gæti búið í vötnunum. Það augljósa er ekki tekið fram. er mun öflugri en venjulegur predikunarheimildarmyndir þínar, Save the Earth. Listamaðurinn Edward Burtynsky útskýrir aðferðina frábærlega. „Með því að segja ekki hvað þú ættir að sjá sitja margir í dag á óþægilegum stað þar sem þú vilt ekki endilega gefa upp það sem við höfum en við gerum okkur grein fyrir því að það sem við erum að gera er að skapa vandamál sem liggja djúpt. Það er ekki einfalt rétt eða rangt. Það þarf alveg nýjan hugsunarhátt“. Fínleikinn í þessu fer niður í annaðhvort/eða uppástungu, en kvikmyndamyndirnar öskra að ákvörðunin hafi mjög verið tekin í þágu myrku hliðarinnar. Þó það sé aldrei sagt beint á nokkurn hátt, þar sem öldur þess sem þú verður vitni að skolast burt frá meðvitund þinni og þú íhugar, það er aðeins ein niðurstaða möguleg við erum dæmd. Framfarir mannkyns, sem eru óumflýjanlegar frá eðli okkar, skilur eftir sig blóðbað sem þessi listamaður finnur ógnvekjandi fegurð í. Það sem hann er í raun og veru að fanga eru slóðin eftir okkur læmingjurnar sem þjótum ómeðvitað í átt að eigin dauða okkar. Ólíkt flestum kvikmyndum með umhverfisþema endar þessi án þess að kalla á vopn. Það rökstyður í grundvallaratriðum hvað er tilgangurinn, en tryggir að þú setur sökina almennilega á okkur öll jafnt.