Ég hef áður farið út úr Coen-mynd og ekki alveg vitað hvernig mér á að líða. Tvö bestu dæmin um það eru The Big Lebowski og Fargo. Lebowski var svo fáránlega frumlegur og svo uppfullur af undarlegum húmor að ég varð að fíla hann. Á hinn bóginn voru óþarfa lotningar með fljúgandi fólki og dásamlega keilubolta sem virtust bara ekki passa við mótið á myndinni. Samt fannst mér myndin góð og á núna eintak af henni. Fargo fékk mig til að grenja af hysteríu, stundum var ég ekki viss af hverju ég hló svo mikið að það fékk mig til að gráta, en engu að síður var ég það. Það voru margar að því er virðist undarlegar persónur í Fargo, en við nánari rannsókn voru þær í raun bara alvöru fólk sem talaði um raunverulegar aðstæður. Þess vegna var maðurinn með skófluna (eða var það kúst) svona hliðarskepna fyndinn þegar hann var að segja lögregluþjóninum frá einhverjum fyndnum manni niðri á barnum um kvöldið. Og það er líka ástæðan fyrir því að leikhúsið hló þegar hann segir síðan að það séu einhver fyndin ský að koma inn. (Ég á líka eintak af þessari mynd) Coen-hjónin hafa þann háttinn á að fela myndina sína og persónurnar sínar sem nokkuð sérvitur og kannski aðeins út af veggnum. En ef þú lítur nánar á sumar af sömu persónunum sem virðast brjálaðar, muntu alltaf komast að því að á einhvern undarlegan hátt hljóma þær allar. Það er það sem er alveg einstakt við O Brother Where Art Thou? Þetta er kvikmynd sem er þarna úti. Ég meina hún er ekki einu sinni í sama boltanum og hefðbundin kvikmynd. Ég rifjaði upp myndina Shaft síðastliðið sumar og í henni sagði ég að Shaft væri allt í lagi mynd sem ég hef séð þúsund sinnum áður. En þú getur ekki sagt það um mynd Coen Brothers og þú getur örugglega ekki sagt það um þessa. Þessi mynd hefur allt inni í sér frá fangelsishléi, krúttlegum suðurríkjapólitíkusum, músum, tilvísunum í það sem ég get aðeins gert ráð fyrir að séu sögulegar persónur , skírnir við árbakka, bankarán, ofbeldi í garð dýra, syngjandi hópar trúarofstækismanna, KKK, lynch múgur og svo framvegis. Það eru augljóslega margar tilvísanir í Ódysseif Hómers hér líka, en ég myndi ekki vita það vegna þess að ég hef aldrei lesið Ódysseifs Hómers eða jafnvel vitað eitt um það. Annar hver blaðagagnrýnandi virðist vita allt um þetta og þeir halda að þessi tortryggni og nánast skopstæla gæði gagnvart henni geri myndina miklu betri. Jæja komandi frá gaur sem veit ekkert um hana, þá get ég sagt þér að þetta er samt skemmtileg mynd. Það komu tímar þar sem ég var aftur, eins og venjulega fyrir Coen-mynd, ekki viss af hverju ég var skemmt mér eða hló, en ég var það. Þetta er vegamynd þar sem þrír menn ferðast á leiðinni til að finna falinn fjársjóð sem Clooney segir. hann hefur falið sig fyrir tveimur öðrum klefafélaga sínum. Hann verður að taka þá með því þeir voru líka hlekkjaðir við hann þegar þeir fengu tækifæri til að flýja. Mér líkar við alla aðalleikara myndarinnar og margir þeirra eru Coen vildarvinar. Það var gaman að sjá Goodman aftur. Það var gaman að sjá Hunter og sérstaklega Turturro sem virðist eiga sinn stað í hverri Coen mynd. Það er verst að þeir fundu ekki stað fyrir Steve Buscemi en það er önnur saga allt saman. En aftur að Clooney. Maðurinn hefur bara karisma. Hann er líka helvítis leikari og hér er hann ekki alveg eins geðveikur og hinir en jafnvel hann hefur sínar sérkenni. Verk hans hér eru alveg frábært og ég vona svo sannarlega að þetta sýni að hann sé fær um að leika hvaða svið sem er. Eftir að hafa hrúgað öllu þessu lofi á myndina, leyfi ég mér að segja þetta líka. Ég hafði ekki mjög gaman af myndinni fyrst. Mér fannst það frekar leiðinlegt og svolítið leiðinlegt. Það voru of margar hugmyndir hér inni og ekki var farið nægilega vel í að virkja þær fyrir allt það sem þær voru þess virði. En svo fór myndin að vaxa á mér. Það tók smá tíma en það jókst á mér. Ég held að þetta sé ekki þeirra besta mynd, en hún er samt góð og ég gef henni 8,5. En ástæðan fyrir því að ég mæli með þessari mynd er aðeins af einni ástæðu. Á hverjum degi geturðu farið og kíkt í blaðið og skoðað myndirnar sem eru í gangi og sagt við sjálfan þig, sá hana, sá hana, ó, sá hana í fyrra, það er það sama og þessi mynd og það er það sama og þessi mynd. Flestar kvikmyndir hafa verið endurunnar í einhverri mynd. Ekki kvikmyndir Coen. Þeir hafa ekki verið endurunnnir og ef þeir hafa gert það veit ég ekki um það. Það er næg ástæða til að sjá eitthvað sem þeir setja út. Frumleiki skiptir miklu í mínum bókum. Coens eru frumlegir og þeir eru góðir. Og það er ekki algengt í kvikmyndum í dag. Njóttu þeirra á meðan þau fá að gera kvikmyndir. Vegna þess að þú færð ekki sýn eins og þessa í mörgum kvikmyndum, svo þegar þú gerir það, njóttu þess!