Tveir glæpamenn stíga út úr skóginum og skjóta tvo tjaldvagna í höfuðið. Þetta er fyrsta atriðið og það fékk mig til að hrökklast af ótta við hvað væri í vændum. En undir lok fyrsta hálftímans var ég allur hrifinn af myndflóðinu. Ekki vegna þess að mér væri að minnsta kosti sama um einhverja karaktera heldur vegna þess að ég var agndofa yfir því hversu ömurleg myndin var og var forvitin að sjá hversu virkilega lágt hún gæti sokkið. Frank (Remar) og Red (Woolvett) eru fyrrverandi fangarnir. Eftir að hafa myrt hina saklausu tjaldvagnana tvo plægja þeir í gegnum skóginn og þvælast inn í einangraðan klefa Dean Stockwell og sona hans tveggja, lögfræðingsins Keith og hins fjarlæga samkynhneigðs Behrs. Þeir sem flýja láta fyrst eins og bíllinn þeirra hafi bilað og þeir þurfi að nota símann, en þeir opinbera smám saman hver þeir eru. Jæja, það lítur út eins og kunnuglegt svæði hingað til. „Desperate Hours“ eða „Funny Games“ kannski. En -- haltu áfram -- samkynhneigði sonurinn er í sambúð með þeim tveimur. Svo virðist sem Stockwell hafi, þegar hann uppgötvaði son sinn með öðrum manni að nafni Billy, sparkað í kringum hann og kastað honum út. Billy hélt áfram að deyja og Behr kennir nú pabba sínum um dauðann. Og reyndar er pabbi eitthvað neanderdalsmaður þegar kemur að paraphilias, þá staðreynd að hann var nýkominn í sambúð með ritara þrátt fyrir. Hinn sorgmæddi Behr leitaði bara og leitaði, að leita að einhverjum öðrum sem hafði þekkt Billy, einhvern með sem hann gæti deilt örvæntingu sinni. Það reyndist vera einn af flóttamönnum og nú er Behr staðráðinn í að sjá þá til frelsis. Það verður allt snúið eftir það. Fólk talar. Þeir tala og tala. Þeir tala stöðugt. Og EKKI um brjálaða morðingjana tvo sem geta bara ekki beðið eftir að setja annan á milli augnanna. Nei - svarglugginn hljómar eitthvað eins og: "Þú varst bara svo hræddur við eitthvað innra með þér að þú raktir jafnvel þinn eigin SON." Það er Behr, ungi homminn, sem talar við Stockwell. Það er eins og innlent síðdegisdrama hafi verið með genum sínum blandað saman við drápsspennumynd í einhvers konar umbreytingartæki eða kokteilhristara. Eina raunverulega frammistöðuna er af James Remar sem spjallari og ógnvænlegri af tveimur flóttamönnum. Og það er aðallega vegna þess að hann er ljótur en fljótandi barítón, sem hljómar eins og Lance Henrickson, og breiðar guppy-líkar varir hans. Hann er auðveldur fyrir augu og eyru. Dean Stockwell hefur sýnt ágætis frammistöðu, þar á meðal ómetanlega undarlega snúning sinn í "Blue Velvet," þar sem hann var stuðningsmaður minn, en hér hefur leti, framgangur ára eða slak leikstjórn mótað hverja hreyfingu hans og hvert orðatiltæki í staðalmynd. Það er eins og hann hafi lesið sviðsleiðbeiningar - "Líttu hissa" og "hrópaðu reiðilega" - og fylgdi þeim bókstaflega. Það kemur ekki á óvart í körfu. Ef samkynhneigði sonurinn, Jason Behr, blikkaði einhvern tíma, hlýtur það að hafa verið á meðan ég blikkaði á sama tíma því ég missti af því. Hann er með langan háls og bara einn svip í hljóðfærinu sínu. Woolvett sem auka illmenni hverfur inn í furuhnúta tréverkið. Sonur lögmannsins er Robert Glen Keith. Ég vona að hann hafi ekki sagt upp dagvinnunni sinni. Leikstjórnin er gangandi, sviðsetningin virkar án þess að vera að minnsta kosti nýstárleg. Stundum er það ruglingslegt. Ég missti af því hvar allir áttu að vera þar sem morðingjarnir hringsólast um á verönd skálans og fjölskyldan hefur læst sig inni með haglabyssu. Ég gat heldur ekki skilið hvernig Stockwell gat sett sprengingu í gegnum hurðina á klefanum, slegið Remar og slegið hann í bakhlið út af veröndinni, og þá gæti Remar einfaldlega staðið upp, dustað rykið af sér og komið með pirrandi kjaft. eins og, "Allt í lagi. Tveir geta spilað þann leik." En af hverju halda áfram? Sjáðu það ef þú verður.