Aðalleikarinn Yuko Tanaka uppfyllir svo margt í hinu einstaklega hugleiðslu „The Milkwoman“, rólegum striga um glötuð tækifæri í lífi 50-eitthvaðs konu, sem kortleggur rútínu sína af einlægum álagi. Óhefðbundin rómantísk mynd Akira Ogata, sem leikin er í hinum fagra, friðsæla bænum Nagasaki, er, ef svo má að orði kveðið, minna beint melódrama en vísvitandi sjálfsskoðun á uppgjöf persóna hennar fyrir núverandi lífi sínu sem afleiðing af hörmulegri fortíð sem þvingaði Tanaka, sem fullkomlega felur í sér nauðsynlega heimsþreyta sem er háð andlausri rútínu, leikur Minako Oba, miðaldra konu sem, áður en hún vinnur vaktina í matvörubúð, tekur að sér að afhenda flöskur af mjólk meðal íbúa hins hæðótta Nagasaki. Eitt af húsunum sem hún gengur stöðugt framhjá til að koma með slíka afhendingu er Kaita Takanashi (Ittoku Kishibe), starfsmaður á staðnum sem sér um banvæna konu sína (Akiko Nishina). Minako og Kaita voru elskurnar í menntaskóla sem, með kurteisi af svívirðilegum atburði sem varðaði foreldra þeirra, skildu leiðir síðan þá. Ogata opnaði kvikmynd sína með fordómafullri frásögn af ungum Minako sem hét því að yfirgefa aldrei Nagasaki, Ogata gerir sem slíkt með frásögnina, þolinmóður. við Minako þar sem hann, með fimlega aðstoð frá vanmetinni en mjög áhrifaríkri frammistöðu Tanako, fylgir henni -- hvort sem hún er að spjalla við frænku sína (Misako Watanabe) um að vera einhleyp eða þegar hún skokkar upp og niður óteljandi fótspor hæðóttra bæjarins þeirra til að dreifa mjólk -- þar sem hún og Kaita sigrast smám saman á hindrunum sem héldu þeim í sundur í mörg ár. Slík hröð þróun hentar kannski ekki áhorfendum sem eru vandir af hröðum frásögnum en að öðru leyti er þetta einlæg sjálfsskoðun sem hefur áhrif á kröftugt og eindregið.