Mér hefur alltaf líkað við Barböru Stanwyck sem var ef til vill duglegasta aðalleikkona 30 og 40, þó að fá af hlutverkum hennar í kvikmyndum séu eftirminnileg. Í dag er hennar minnst fyrir sjónvarpsþáttinn „Stóri dalurinn“. Stanwyck vann svo mikið vegna þess að hún var endingargóð; svo virðist sem hún myndi sætta sig við flest hvaða hlutverk sem er og nýta það til hins ýtrasta til að gera myndina vel heppnaða og því elskuðu leikstjórar hana og margar venjulegar myndir öðluðust trúverðugleika með nærveru hennar. Og svo var það fyrir "Jól í Connecticut" mjög venjulegt viðleitni þar sem söguþráðurinn torveldar trúgirni og snýst ekki einu sinni um jólin. Það hefur hins vegar Stanwyck og Dennis Morgan auk nokkurra æðstu persónuleikara þar á meðal Sydney Greenstreet og S.K. Sakall svo það eru söguþræðir og fyndin augnablik sem þóttu eflaust raunverulegri árið 1945 en í dag. Til að byrja með snýst söguþráðurinn um tímaritshöfund (Stanwyck) sem lesendur tímaritsins telja að sé heimilisgyðja, gift með barn og búsett á sveitabæ í Connecticut en sem er í raun einhleypur, býr í New York borg og veit ekkert um matreiðslu eða heimavinnsla. Gæti einhver komist upp með svona svik jafnvel þá? Eins og gefur að skilja, og jafnvel eigandi tímaritsins (Greenstreet) er blekktur þó að maður myndi halda að hann væri fyrir löngu búinn að sjá blekkinguna en sagan heldur áfram og Stanwyck, Greenstreet, sjómaður lifði nýlega af sökkt skipi sínu (Morgan) og Veitingamannsvinur Stanwyck (S.Z.Sakall) lendir í því að eyða jólunum í Connecticut á sveitabæ sem tilheyrir svívirðilegum kærasta Stanwyck (Reginald Gardiner). Þú getur ímyndað þér alla möguleika á þessu þar sem svikin vinda upp á sig eins og þau verða. Gardiner vill að Stanwyck giftist honum til að viðhalda uppnámi en maður spyr sig hvernig hún þolir hann yfirhöfuð. Morgan og Stanwyck falla fyrir hvort öðru en hann á að vera trúlofaður og hún á að vera gift. Burtséð frá því, byrja þeir að því sem virðist vera trúnaðarmál, dansa kinn við kinn og stelast í hestasleða. Á sama tíma sér hin ótrúlega barnalega persóna Greenstreet, sem hefur séð Stanwyck og Morgan fara saman en fær það samt ekki, einn nágranna taka til baka barn sem hefur verið fengið að láni sem hluti af blekkingunni og kallar á lögguna til að tilkynna um mannrán. Stanwyck og Morgan eru handteknir fyrir að stela sleðanum og gabbið byrjar að vinda ofan af. Á þessum tímapunkti er myndin fyndin eins og í fáránlegu eða fáránlegu máli, ekki fyndið ha,ha og hún endar venjulega eins og skrúfubolta gamanmyndir gerðu alltaf. Góði gaurinn fær stelpuna og væntanlega lifa þau hamingjusöm til æviloka. Ég horfi á þessa mynd á hverju ári um jólin til að njóta þessara karakterleikara í sínu besta í sögu sem endurspeglar hvernig það var árið 1945 og vegna langvarandi hrifningar af Barböru Stanwyck . Guði sé lof að hún átti sér stað um jólin eða eins og 95 prósent af kvikmyndum Stanwyck, hún hefði verið löngu gleymd og við myndum ekki fá að sjá hana á hverju ári aftur.