Fyrir ykkur sem hafið aldrei heyrt um það (eða séð það á A&E), Cracker er snilldar breskur sjónvarpsþáttur um of þungan, keðjureykinga, illgjarnan sálfræðing að nafni Fitz sem hjálpar lögreglunni í Manchester að komast inn í höfuðið á ofbeldismönnum. glæpamenn. Þetta er talið vera ein besta sýning sem hefur komið frá Englandi (og það er eitthvað að segja), og var gríðarlega vel heppnað í Englandi og um allan heim árið 1993. Nú hafa upprunalegu stjörnurnar aftur tekið höndum saman við upprunalega rithöfundinn til að slá út einn 2 tíma þátt í viðbót. Ég hef elskað þennan þátt síðan ég sá hann fyrst, fyrir rúmum áratug. DVD-boxið skipar heiðurssess í safninu mínu og ég get vitnað í heilmikið af yfirheyrslusenum Fitz nánast orð fyrir orð. Hugmyndin um að Robbie Coltrane færi aftur saman með Jimmy McGovern fyrir aðra sjónvarpsmynd um Fitz fyllti mig algjörri gleði. Ég byrja á því góða. Eitt af mörgu sem heillaði mig við upprunalegu Cracker seríuna var hversu fljótt Fitz var skilgreindur sem persóna. Fimm mínútur í fyrsta þáttinn með fyrirlestrinum hans (kastaði bókunum út í loftið), drykkju hans og kjaftshögg hans á gaurinn á eftir honum í biðröð spilakassa og þú vissir einfaldlega hver þessi persóna var. Maður fann hvernig hann „klikkaði“ í huganum, svona smellur sem gerist bara þegar frábær leikari fær frábært hlutverk skrifað af frábærum rithöfundi. Coltrane var auðvitað frábær í gegnum sýninguna, en mér fannst alltaf sumt af seinni þættirnir þeir sem McGovern skrifaði ekki fóru illa með persónuna. Þannig að góðu fréttirnar eru þessar: Fitz er kominn aftur. Um leið og þú sérð hann í þessum þætti gera ótrúlega óviðeigandi athugasemdir í brúðkaupi dóttur sinnar muntu finna fyrir þessum „smelli“ enn og aftur. Það er hann: pirrandi eina stundina og afsakið þá næstu, alltaf innsæi, einlægur að því marki að háttvísi en ljómandi fyndinn á meðan. Ef þú elskar þessa persónu eins mikið og ég, munt þú vera ánægður með hvernig hann er sýndur í myndinni. Og þetta nær til Judith og Mark: í raun er allt sem tengist Fitzs meðhöndlað fullkomlega. Vandamálið sem ég á við þessa mynd snýst um glæpinn sem Fitz er að reyna að leysa. Á venjulegum Cracker tísku vitum við nákvæmlega hver glæpamaðurinn er fyrstu fimm mínúturnar spennan felst í því að sjá Fitz finna út úr því. Í þessu tilfelli erum við með raðmorðingja sem vill fá amerískt blóð. Og ástæðan fyrir þessu, því miður, er ekki vegna trúverðugs sálræns áfalls frekar, það virðist sem morðin séu hér einfaldlega til að leyfa rithöfundinum að sýna persónulegar pólitískar skoðanir sínar. Það er erfitt fyrir mig að skrifa þetta, eins og ég trúi sannarlega. að Jimmy McGovern sé einn besti rithöfundur í heimi. Ég á heldur ekki í vandræðum með kvikmyndir sem fjalla um málefni líðandi stundar eða kvikmyndir sem taka pólitíska afstöðu. En í Cracker alheiminum gerum við ráð fyrir að sjá persónurnar haga sér eins og manneskjur, ekki eins og skopmyndir. Þess í stað eru Bandaríkjamenn í þessari mynd allir sýndir á algjörlega staðalískan hátt. Þeir eru ókunnugir háværar sem kvarta yfir öllu, koma fram við heimamenn eins og vitleysu og svindla á eiginkonum sínum einn þeirra nær jafnvel að gera allt ofangreint á innan við 5 mínútum. Ég hélt satt að segja að ég hefði ranglega skipt um rás eða eitthvað. En það hættir ekki þar. Við fáum stöðugar áminningar um hversu illa stríðið í Írak gengur áminningar sem hafa ekkert með söguna að gera og birtast nánast upp úr engu. Morðinginn er svo upptekinn af því að tuða um að Bush sé verri en Hitler að hann gleymir næstum því að halda áfram með morðið; en meira að segja, hann er slíkur málgagn fyrir stjórnmálaskoðanir rithöfundarins að hann gleymir að haga sér eins og trúverðug manneskja, og þannig kaupum við sem áhorfendur ekki skyndilega umbreytingu hans úr hamingjusömum fjölskylduföður í pyntaðan mann. raðdrepandi sál. Ég get ekki sagt að þetta hafi eyðilagt þáttinn fyrir mér það var samt gott sjónvarp, betra en næstum allt annað í tegundinni (aðallega vegna, enn og aftur, Coltrane). En sífelld pólitíkvæðing þess gerði það ómögulegt fyrir hann að vera eins góður og alvöru Cracker sígildin eins og "To Be A Somebody" þáttur sem var jafn "vandalegur", en sá sem var meðhöndluð af mun meiri lipurð og sálfræðilegri dýpt. önnur lítil atriði: Panhandle að vera ekki til eru vonbrigði, en það sem verra er eru afleysingar hennar. Öll lögregludeildin, sem svo lengi fylltist af svo frábærum persónum - er nú full af vanillu. Algjörlega skiptanleg löggur sem skortir alla persónuleika (hvernig þú gætir tæmt persónuleika Richard Couplings frá Coupling er mér óviðkomandi, en það vantar svo sannarlega hér). Einnig eru nokkur augnablik þar sem þátturinn missti trúverðugleikann fyrir mig. Eitt slíkt dæmi snýst um að Fitz þarf að fækka öllum íbúa Manchester úr 1 milljón í hundrað út frá mjög undarlegum forsendum (franska gluggar? Hvernig veit tölvan hvort ég er með franska glugga?) honum tekst ekki bara að gera það. þetta, en honum tekst það á innan við klukkutíma. Ég held ekki. Þannig að allt í allt varð ég fyrir smá vonbrigðum. Það er mælt með því að skoða, en mundu að skilja að minnsta kosti hluta af væntingum þínum eftir við dyrnar. Samt, ef það eru nýjar seríur að koma eftir þetta, þá hefði það allt verið af hinu góða: Ég er sannfærður um að McGovern getur enn skrifað frábært efni, og kannski núna þegar hann er kominn með pólitíkina út úr kerfinu sínu getur hann farið aftur að skrifa um fólk.