Ég hef ekki lesið heimildina, skáldsögu Richard Brooks "The Brick Foxhole", sem ég vona að sé ekki eins óheppileg og titill hennar, en mér skilst að upprunalega illmennið hafi verið hommahatur ekki gyðingahatari. (Og satt að segja er Sam Levene skrifaður sem samkynhneigður gaur sem sækir drukkinn hermann.) En, allt í lagi, þú verður að fara með straumnum. Lítum á 1947. Ekki einu sinni gyðingahatur hefur verið meðhöndlað á skjánum ennþá. Margir af þeim sem bera ábyrgð á samtímakvikmyndum voru sjálfir gyðingar en gyðingahatur hafði verið útbreiddur í mörg ár vegna þess að hún þótti óþægileg. Þannig að við getum varla kennt höfundum þessarar myndar um að hafa ekki skilið fórnarlambið eftir samkynhneigðan. Nú er þetta MJÖG óþægilegt -- og þar að auki gætu margir meðal áhorfenda verið að leita að Robert Ryan til að komast upp með það. Við erum engan veginn laus við fordóma en við höfum samt náð langt síðan 1947. Þegar ég horfði á þetta aftur í fyrsta skipti í mörg ár varð ég hrifinn af frekar hægum hraða fyrri hluta myndarinnar, fjölda mynda af tveimur fólk að tala, skuggarnir, tíminn sem líður á milli spurningar og svars, óinnblásna klippingarinnar. En ég gæti lifað við það vegna efnis myndarinnar og vegna nokkurra annarra hluta. Eitt af því sem heldur mér fast við atburði þegar þeir þróast svo vísvitandi er frammistaða Robert Ryan. Gaurinn stendur sig frábærlega. Stundum getur hann virst hugsi, glaðlega undirgefinn og hjálpsamur við lögregluna - "Hvað sem ég get hjálpað, já herra." Þá, einn eða með öðrum hermanni, rís kraumandi hatrið á toppinn, ekki svo mikið í gegnum það sem hann segir heldur hvernig hann lítur út. Þessi augnaráð, þessi skarpskyggni augnaráð, þessi dökku augu glitra. Vá. Myndin hefur tekið mikinn hita vegna prédikunarræðu Roberts Young um morðið á afa hans. Það truflar mig ekkert þó ég geri ráð fyrir að Dmytryk hafi ekki þurft að láta Young stinga andlitinu inn í myndavélina á meðan hann talaði um „MICKS og PAPISTS“. Samt er þetta eitt af átakanlegri augnablikum myndarinnar að teknu tilliti til samhengisins. Hluti af áhrifum hennar má rekja til næstum tilviljunarkenndrar sendingar Young á skilaboðunum og hluti af því er vegna þess að skilaboðin hafa ekki heyrst á skjánum áður. samband hans við hóruna Gloriu Grahame. Heilagur Guacamole, hvaða sporöskjulaga samtal sem Kelly er gefið. "Veistu hvað ég sagði þér? Allt þetta sem ég sagði þér bara? Þetta eru allt lygar." Persóna hans fer snyrtilega yfir patos og hrollvekju. Það er ómögulegt að vita hvað á að gera um hann. Hann bætir nánast engu við söguþráðinn en myndin væri miklu minni án nærveru hans. Þetta er skapmikil, gruggug mynd. Fólkið hennar lifir í myrkrinu. Og það er morð í gangi. Nánast enginn öskrar eða öskrar. Hryllingurinn sem þessir menn hafa upplifað og sumir þeirra bera enn með sér eins og malaríu virðist rétt undir yfirborðinu. Sjáðu það ef þú hefur tækifæri.