Titillinn minn ætti að duga. Það kemur mér í opna skjöldu að menning sem er svo rík af bókmenntafræðilegum ágætum (Dumas, Flaubert, Balzac, Maupassant) myndi hrynja af sér svona tosh eins og "nouvelle vague" kvikmyndahreyfinguna. Fram á 20. öld hafði Frakkland mikla hefð fyrir listrænni skýrleika og snjöllri heimspeki. En um leið og þú réttir þeim kvikmyndavél þá byrja þeir að haga sér eins og WOOOOHOOO Sjáðu hvað ég get verið skrítin! PLOT? ÞEMA? PSHAW! SKEMMTUM SKEMMTIGARÐARRIÐ SEM HRING OG HRING! Þetta er allavega ekki eins slæmt og Godard (sem hefur óheilbrigða hrifningu af aftan á höfði fólks. Oh-la-la, quel artiste.). Nei, Truffaut heldur sjónrænni skýrleika. En það gerir öryggismyndavélin á skyndivöruverslun líka. Þetta tvennt er óaðgreinanlegt. Haha, bara til hliðar við alla dweeby kvikmyndaskólanörda: Ég veðja á að æðin sé að skjóta út hlið hálsins þíns núna. En ekki fara án þess að lesa síðustu setninguna í umsögn minni. Allavega, ef þér líkar við franskar bókmenntir, muntu HATA þetta. Fólk sem hefur gaman af þessari mynd hefur sennilega aldrei lesið neinar bækur aðrar en röfl Jack Kerouac eða kannski "Hitchhiker's Guide to the Galaxy". Eða kannski hafa þeir lesið textana við The Doors lögin og þeim finnst það mjög áhrifamikið. Hvað sem báturinn þinn flýtur. Mér finnst það kaldhæðnislegt að þessi mynd dælir einhverjum (veikum) skírskotunum á Balzac, einn besta og merkilegasta rithöfund sem uppi hefur verið. Fín tilraun, Truffles. En þú ert hvergi nærri boltanum. Forðastu þessa mynd eins og aids-smitaða sprautu. Ef þú ert sú manneskja sem finnst gaman að hugsa, þá skaltu halda þig við Jean Cocteau (ORPHEE), Robert Bresson (PICKPOCKET) og japönsku meistarana Kurosawa (IKURU), Kobayashi (KAIDAN) og Teshigahara (SUNA NO ONNA). Ef þú ert hálfviti skaltu njóta Truffaut, Godard og Andy Worhol. Og fyrir Pete's sakir ýttu æðinni aftur í hálsinn á þér. Þú lítur út eins og kál.