Fáránlegur titill dyljar þetta trausta smíðaða dæmi um gamaldags skemmtun í Hollywood, þessi mynd sannar að mestu vel heppnaða grúppu af nokkrum ólíkum þáttum: tímabilsverki, rómantísku drama, glæpamynd og pólitískum spennumynd. Athyglisvert er, þó að Fox hafi verið gert, söguhetjurnar Robert Taylor og Barbara Stanwyck voru báðar venjulega tengdar öðrum kvikmyndaverum; efnafræði þeirra á skjánum hér er áþreifanleg og leiddi að lokum til hjónabands eftir nokkur ár. Þó að Taylor sé aðeins of ung er hún æðisleg hetja (landgöngumaður sem var persónulega skipaður af McKinley forseta til að afhjúpa sökudólga á bak við skipulagða hreinsun á fjölmörgum bönkum); Það kemur ekki á óvart, ekki fyrr hefur hann elt þá (með sléttum Brian Donlevy og þrjóta Victor McLaglen) að hann fellur fyrir söngkonu (eðlilega Stanwyck) sem hefur kastað hlut sínum með genginu þó að það sé satt að segja langt frá því að syngja að vera sterkasta hlutverk leikkonunnar! Að sama skapi, fyrir utan að þurfa að sanna gildi sitt til að komast inn í hóp þeirra, þarf hann að keppa við McLaglen um athygli Stanwyck; við the vegur, hin hagnýta brandarapersóna þess fyrrnefnda minnti mig um margt á Charley Chase í SONS OF THE DESERT (1933) sem var að sama skapi leikstýrt af William A. Seiter. Seinna er Taylor í tvísýnu um að blanda Stanwyck inn í yfirvofandi beitu og reynir að bjóða forsetanum afsögn sína á meðan hann sleppur við stúlkuna en afbrýðisamur keppinauturinn truflar áætlanir hans. Ránið fór út um þúfur, við finnum Donlevy látinn og hina tvo í fangelsi; Vonir Taylors um íhlutun McKinleys eftir að hafa komist að því hver hinn illskiljanlegi og augljóslega áberandi „innra mann“ er eru að því er virðist að engu þegar forsetinn myrti sjálfan sig (frábær söguþráður, þó að elleftu klukkustundar spennan sem myndast finnist tilgerðarleg)! Til að hverfa aftur að stílhrúgunni í myndinni, jafnvel þótt vaudeville þættirnir séu smekksatriði, hægir rómantíski þríhyrningurinn á hlutunum og hann dregur nokkuð úr spennuþættinum, þetta kemur í ljós myndarleg framleiðsla með leikarunum sem áður hafa verið nefndir studdir vel. af mönnum eins og John Carradine (sem hverfur óviðjafnanlega eftir aðeins eina senu!), Douglas Fowley, Sig Rumann og sem tveir bandarískir forsetar, Sidney Blackmer (hinn freyðandi Theodore Roosevelt) og Frank Conroy (McKinley).