Hógvær lögfræðingur í NY (George Segal) er hægt og rólega að verða brjálaður. Hann lofaði föður sínum á dánarbeði sínu að hann myndi ALDREI senda elskulega móður þeirra (Ruth Gordon) á hjúkrunarheimili. Mörgum árum seinna er hann að sjá um öldungis hættulegan geðlækni. Hann hittir fallega hjúkrunarfræðing (Trish Van Devere) og þau verða ástfangin. En móðir hans heldur áfram að hræða hana í burtu. Segal er tilbúinn að drepa hana....Ummmm...ÞETTA er gamanmynd? Ég hef ekkert á móti sjúkum, svörtum húmor en sko...það VERÐA að vera einhver takmörk! Þessi mynd leggur sig fram við að henda öllum smekklausum sjúkum brandara sem henni dettur í hug og nudda andlitið á þér. Verst að enginn brandarinn er fyndinn. Brandararnir fela í sér nauðgun, nekt, opinbera niðurlægingu, eldgamalt fólk, blótsyrði og kynþáttafordóma. Í grundvallaratriðum er þetta mynd sem finnst hún sniðug með því að reyna að hneyksla fólk og halda að það muni hlæja að henni. Ég fékk ógeð og hló ekki einu sinni. Myndin er sjúkleg, truflandi og (furðu) daufleg. Leikarahópurinn er það eina sem fékk mig til að fylgjast með. Segal og Gordon voru báðir frábærir í hlutverkum sínum - Gordon sérstaklega. Og Van Devere er líka frekar góður. En handritið er á móti þeim. Það eina áhugaverða (ekki fyndið) var tilgangslaust atriði í réttarsal með Rob Reiner Jr. (og reyndu að koma auga á þáverandi eiginkonu hans Penny Marshall sem áhorfanda). Í raun hefði þessi mynd getað verið verri - upphaflegi endirinn hafði Segal lent í rúmi hjá Mömmu sinni og lætur eins og hann sé poppa! Því var (sem betur fer) breytt. Virkilega ömurleg, sjúk mynd. Botn á tunnunni. Ég gef því 1.