Ég sá þessa mynd á 3. alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í Adelaide í Palace kvikmyndahúsunum og var algjörlega skipt yfir á hana á fyrstu fimm mínútunum. Guði sé lof fyrir mynd sem hunsar allt það drasl sem við sjáum oft í áströlskum myndum sem virðast snúast um a)kynþátt b)kyn og c) stétt, í þágu er...það þori ég að segja....skemmtilegt kvikmyndahús. Framleiðandinn, feiminn, örlítið sérvitur kall að nafni Alex Frayne, kynnti kvikmynd sína, sem gerði með fullt af félögum sínum nálægt bænum sem hann eyddi stórum hluta æsku sinnar. Svo virðist sem hann hafi eytt stórum hluta síðasta árs í að ferðast um heiminn með myndinni, aðallega í Evrópu. Heimurinn sem myndin skapar er bæði ljómandi og listræn, ekki síst vegna undarlegs og óhugnanlegra klippistíls, gotnesku persónanna og súrrealískrar tilfinningu fyrir tíma og stað sem dregur áhorfendur inn í martraðarkennda svið sitt. Framleiðandinn sneri aftur fyrir Q + A eftir -deildir. Einhver spurði hann hver innblástur hans væri - hann svaraði "South Australia." Heyr heyrðu! Annar spurði hann hvað „dagur í lífi Alex“ fæli í sér. Hann svaraði því til að hann keyri gamla Ute, að hann borði morgunmat við sama borð á sama veitingastað og hann hefur verið hress og vel borðaður á síðastliðin 8 ár! og að hann spili á píanó sem hjálpar honum að hugsa. Hann drekkur ekki áfengi og spilar krikket einu sinni í viku. Svo lauk Q og A lotunni skyndilega vegna næstu kvikmyndasýningar - þannig að mínar hugsanir eru þær að fyrir næstu hátíð þurfi þeir að lengja eftir kvikmyndalotuna.