- Hópur ræningja rænir lest gullsendingarinnar sem hún er með. Í flótta þeirra hættu ræningjarnir upp. Þjófurinn einn sem veit hvar gullið er falið er drepinn áður en hann getur talað. Þrír menn hafa annan hluta „vísbendingarinnar“ sem mun leiða til gullsins. Geta bankastjórinn, ræninginn og hausaveiðarinn unnið saman að því að finna ránsfenginn? Eða munu þeir drepa hvort annað fyrst? - Söguþráðurinn er augljóst flugtak á The Good, the Bad, and the Ugly eftir Leone. Ýmsar senur í myndinni eru einnig fjarlægðar úr öðrum myndum eftir Leone, Corbucci og fleiri. En, fyrir mér, er það gert á þann hátt sem sýnir ekki óvirðingu við upprunalega verkið. Þess í stað skoppar Any Gun Can Play ástúðlega nokkrar af stærstu kvikmyndum í sögu Spaghetti vestra. Upphafsatriðið þar sem þrír menn hjóla inn í bæinn og síðasta andlitið á milli þriggja helstu stjarnanna eru dásamleg virðing fyrir SW-menn sem komu á undan.- Castellari bætir við mörgum fallegum tilþrifum sínum - spegilmyndin í víninu sem hellt er niður, Inngangur ókunnugs manns með skærrauðum bakgrunni og fjörugur háttur sem gullið uppgötvast á endanum. Þótt þær séu mjög ótrúlegar eru margar bardagaatriðin vel sviðsettar og leikstýrðar. Tvær bardagaatriði sérstaklega (markaðsbardaginn og baðhúsbardaginn) eru mjög vel gerðar. Hann er líka óhræddur við að prófa mismunandi hluti með myndavélinni sinni. Stöðugar nærmyndir, skot yfir höfuð og skot fyrir horn eru allt algengt í Any Gun Can Play.- Annar plús er leikarahópurinn sem Castellari þurfti að vinna með. George Hilton er alltaf góður í þessum myndum. Gilbert Roland er bókstaflega að leika Gilbert Roland. Og SW nýliðinn Edd Byrnes heldur sínu striki með tveimur SW öldungunum. Aukaleikarar eru meðal annars með SW venjulegum Gerard Herter.- Ekki ætti að taka Any Gun Can Play of alvarlega. Það má finna skemmtilega húmor í gegnum myndina. Ef þetta er hægt með SW, þá er þetta meira "feel good" mynd - minnir mjög á sumar Terence Hill / Bud Spencer myndirnar.