Á heildina litið vel gerð mynd. Það voru þættirnir sem fengu mig til að hrökkva til, og það voru þættirnir sem ég rak upp hendurnar á, en ég komst upp með eitthvað meira en ég fór inn með. Ég held að myndin þjáist af alvarlegum ofmetnaði. Án þess að spilla því leyfi ég mér að segja að augljósar tilvísanir í réttarhöldin í Ramayana eru langt umfram það sem þessi mynd stendur fyrir. Ramayana er epík. Ekki 200 blaðsíðna bók sem setur niður konur á Indlandi. Myndin fjallar um tvær stúlkur sem giftar eru inn í mjög sérstæða indverska fjölskyldu. Þó að grundvallaratriði „óskrifaðra laga fjölskylduhefðarinnar“ virðist vera íhaldssamt Indland, leyfi ég mér að fullvissa lesandann um að ég (hef búið í Delhi í 12 ár) fann heila hluta sem bara hringdu ekki þessum bjöllum. Ég meina sumt og sumar aðgerðir eru mjög sannar, en sumt annað er bara langt frá markinu. Sérstaklega í dag. Delhi er flókið. Indland er flókið. Leikstjórinn reynir að einfalda hvort tveggja. Og mistekst frekar hrapallega í því.Af hverju á ensku? Geturðu ímyndað þér kvikmynd um indíána á ensku. Eða frönsku sem talar ensku. Alvarlega pirrandi. Jafnvel þjónninn talaði á reiprennandi ensku (að vísu með keim af talmáli á tungumálinu fyrir "trúverðugleika"). En efnafræðin á milli leiðanna er áþreifanleg. Ef þér líkar það heitt, þá er þetta kvikmynd fyrir þig. Ég held að það sé mesti bjargvættur náðin - þróun sannrar ástarsögu í raunveruleikanum. Ef þessi mynd væri um Radha og Sita, þá hefði hún fengið fulla einkunn frá mér. Og með því að vera um þá hefði það getað gefið lúmska staðhæfingu. En þessi mynd fer út til að segja að þetta sé það sem Indland er og svona er indverskt samfélag. Og í þeim efnum heppnast það jafnmikið og það mistekst. Taktu bara allt sem þú sérð með klípu af salti. Myrku leyndarmál Indlands eru ekki opinberuð. Bara tvær stúlkur eru að verða ástfangnar. Alveg eins og það gerist alls staðar annars staðar.