"The Women" eftir Claire Booth Luce sýnir samband við karlmenn í gegnum sjónarhorn konu í leikriti (og kvikmynd frá 1939 þar sem Joan Crawford leikur líka tík: persónu sem gæti hafa verið Amanda Farrow 20 árum áður), sem hefur ekkert karlkyns persónur. Hér sjáum við karlpersónurnar og hvað þær eru miklar. Þeir nota konur eins og leikföng og henda þeim og láta konurnar þjást. Það er kaldhæðnislegt að konurnar í "Konurnar", kannski vegna þess að þær eru það eina sem við sjáum, eru sýndar í minna en hagstæðu ljósi, til skiptis kjánalegar og skemtilegar, með þeirri einu "góðu" (Norma Shearer), sem vaxa "klærnar" af endirinn. Í "The Best of Everything" sjáum við karlmennina fyrir þá kylfinga sem þeir eru á meðan konurnar eru að mestu saklausar og viðkvæmar. Þetta er kvikmynd um konur sem hoppa af hlutunum. Diane Baker stekkur úr bíl, (í kannski fáránlegustu senu kvikmyndasögunnar, sem er ekki í bókinni). Suzy Parker dettur úr brunastigum. Konurnar í myndinni stökkva út á vinnustaðinn í leit að velgengni og ást á sama tíma. Konur myndu stökkva inn í framtíðina og skilja þessa tegund af sápuóperu eftir sig á næsta áratug. En þeir myndu koma aftur til þess á níunda og tíunda áratugnum í gegnum skáldsögur fólks eins og Sidney Sheldon og Judith Krantz, (þótt ruslverk þeirra séu ekki eins góð og þetta). Það besta við þessa mynd er hvernig hún lítur út. Ég elska gljáandi cinemascope-myndirnar frá 50 og 60. Þær líta svo miklu betur út en pixla-áskorunar heimamyndirnar sem við höfum verið að gera síðan, sérstaklega í bréfaútgáfunni sem við sjáum í sjónvarpinu og DVD-disknum, með myndina svo skýra að þú gætir gengið inn í hana. Útlit ungra fegurðanna í henni er líka eftirminnilegt. Þessi mynd hefur líklega fallegri konur í henni en nokkur önnur. Það hefur ofurfyrirsætu, (Suzy Parker), fegurðardrottningu, (Myrna Hansen, sem var ekki Miss America 1954 eins og Rona Jaffe segir í DVD-skýringunni heldur frekar Miss USA 1953, samkvæmt IMDb: en svo hvað), og Playboy leikfélagi, (júní Blair, frá janúar 1957). Atkvæði mitt fer til Suzy, ein af undraverðustu fegurð allra tíma. Leikur hennar hér er ekki eins hræðilegur og fólk lætur eins og fólk lætur eins og fólk gerði þá, við að sjá ofurfyrirsætu, (það fyrsta, í raun), að reyna að bregðast við. Engum virtist vera sama hversu vel hún stóð sig. Hlutverk hennar, sem virðist veraldleg kona sem reynist viðkvæmust, er það flóknasta í hópnum og hún stendur sig bara vel. Það sem er mest aðlaðandi við myndina núna er aldur kvenkyns aðalhlutverkanna á þeim tíma. Hope Lange var 27 ára þegar þeir tóku þetta upp vorið 1959. Diane Baker var tvítug. Suzy Parker var 26. Hope, sem leit út fyrir að vera erfingi Grace Kelly, náði sér aldrei á strik og endaði með því að vera frú Muir í sjónvarpi og, samkvæmt IMDb, endaði með því að búa á heimili með „kössum fyrir kaffiborð“ vegna þess að hún eyddi peningunum sínum í mál sem hún trúði á áður en hún lést 72 ára að aldri árið 2003. Þessi mynd hlýtur að hafa þótt mjög fjarlæg og óviðkomandi minning fyrir hana þá. . Baker, alltaf velkomið andlit í sjónvarpi sjöunda áratugarins, (sérstaklega fyrir Richard Kimble), og enn virkur sem leikkona og leikaraþjálfari, varð nýorðinn 67. Parker fann "það besta af öllu" með Bradford Dillman í 40 ár áður en hann lést sjötugur að aldri. sama ár og Lange gerði. En hér eru þeir, ungir, fallegir og metnaðarfullir um velgengni og ást, rétt eins og persónurnar þeirra.