"Saturday Afternoon" er eitt af þekktustu stuttviðfangsefnum Harry Langdons, og ekki að ástæðulausu. Þetta er ein af hans skemmtilegustu og bestu myndum. Söguþráðurinn – eins og hann er – er gömul grunnur: eiginmaður með hænsni læðist í burtu í næturferð með vini sínum og nokkrum öðrum stelpum. Þetta er traustur og vel notaður gamanleikur, en munurinn hér er sjálfur Harry Langdon. Hin hægláta, áhrifalausa, ruglaða, saklausa persóna hans hefur einhvern veginn flakkað inn í hjónaband með konu sem finnst að hann af öllum verði að vera stjórnaður með járnhnefa og hann er aðeins neyddur til að svindla á henni vegna þess að hann getur ekki sagt „nei“ við hvatningu hins ljúfa Vernon Dent og krúttlegu augnháraflakinu hjá stelpunni. Það er mjög fullorðinsvandamál að lenda í svona hjálparvana, barnslegan karakter. Harry vill ekki svindla, en hann getur ekki gert neitt í því. Í dásamlegum teiknimyndabransa getur hann ekki stillt sig um að kveðja nýja kærustukossinn: hann ýtir kossinum slæglega á undirhöndina á henni og þurrkar skammarlega af sér hendina eins og til að refsa henni. Myndin er þriggja hjóla gamanmynd, tíu mínútum lengri en tveggja hjóla leikararnir sem Harry Langdon hafði áður leikið í fyrir Mack Sennett, án meiri söguþráðar. Kannski var það jafnvel hannað til að vera tveggja hjóla. Þetta virkar prýðilega, þar sem það gefur honum eins mikinn tíma og hann þarf til að sprauta inn hægum viðbrögðum og ráðvilltum innsýnum og hálfgerningum þar sem svo mikið af gamanleiknum hans býr. Hann er upp á sitt besta hér og þátturinn er í raun forvitnilegur töfrar Harry Langdons og hæfileiki til að spinna gamanmynd upp úr nánast engu. Litla hálfbrosið hans, útlitið á meðan hann meðhöndlar peningana sem hann hefur falið undir teppinu, barnslegar tilraunir til að komast inn í slaginn í lokin. Ég held að gamanleikurinn hans fái okkur til að viðurkenna eitthvað í grundvallaratriðum saklaust og ruglað í okkur sjálfum sem lætur okkur líða eins og allur heimurinn sé of mikið fyrir okkur, en á sama tíma, með því að leyfa okkur að skilja það sem Harry gerir ekki (eins og sú staðreynd að konur sem hann færir vini sínum góðlátlega til að gleðja hann eftir að hann heldur að stefnumótið hafi verið blásið til eru í raun hórur) hann neyðir sína til að átta sig á því með smá sorg að við erum ekki svo saklaus lengur. Gamanleikurinn hans er alveg jafn fær um að fá okkur til að segja „Awwww“ á heyranlegan hátt og hún fær okkur til að hlæja, oft í einu. Hér vill Harry neita að halda framhjá eiginkonu sinni, hann vill segja konunni sinni hvers yfirmanns og taka völdin aftur í sambandi hans, hann vill berjast á móti ofbeldismönnunum tveimur í lok myndarinnar, en hann getur bara. Það hefur ekki svo mikil áhrif á umhverfi sitt og stundum líður okkur öllum þannig. Myndinni er fullkomlega leikstýrt af hinum tíða Langdon leikstjóra Harry Edwards; hún hreyfist á hröðum hraða og fer aldrei í taugarnar á sér á sama tíma og hún gefur sér tíma fyrir og kynnir sem best kyrrláta, viðbragðsgóða gamanmynd Harry Langdons. Vernon Dent, tíður blaðamaður hjá Langdon, leikur eitt af hlutverkunum hér þar sem hann verður næstum gamanleikari í mjög áhrifaríkri pörun sinni við Harry. Gaggunum er dreift á þann hátt að það gefur líka hámarksáhrif og Harry fær sína eigin útgáfu af Lloyd eða Keaton stíl glæfrabragði í lokin. Hér er gamanmyndin ekki í stórum viðbrögðum Harrys við hættunni á því að sitja á milli tveggja bíla á hreyfingu, heldur seinleika hans við að taka hana inn. Þetta er bráðfyndin mynd og fullkomið dæmi um gamanmynd eins af einstöku hæfileikamanni húmoristar sem ég veit að hafa nokkurn tíma verið til.