Myndin ruglar trúarsiðfræði og hugsjónum svo mikið saman að hún nær ekki að skapa samræmd rök gegn dauðarefsingum á hvaða stigi sem er. Með því að setja fram löglega aftöku á dæmdu morði sem hvata að heimsendalokum mannkyns lyftir myndin foreldrumorðingja upp í stöðu píslarvotts fyrir Krist. Einhvern veginn, samkvæmt söguþræðinum, er guð reiður yfir því að samfélagið hafi kosið að losa sig við ofstækismann sem drap eigin foreldra sína með því að kveikja í þeim á meðan þeir sváfu varnarlaust í rúmum sínum. Samt hefur þessi sami guð enga reiði yfir verkum morðingjans. Aðalpersónan, ótrúuð þunguð sjálfsvígskona, lætur að lokum lífið í ögrandi en ósennilegri tilraun til að bjarga þessum dæmda morðingja án árangurs. Í öðrum þráðum vanþróaðrar söguþráðar kemur Jesús aftur sem máttlaus og svekktur flakkari til að leysa reiði Guðs úr læðingi á táknrænan hátt. Hin lúmska holdgervingur Krists nútímans gerir hann ekki bara mannlaus heldur hæðast líka að messíönsku hugsjóninni allra trúarbragða. Hann er ófær um að hafa áhrif á mannkynið til góðs og skautar tilfinningalaust á brúnir lífsins og bíður þess að mannkynið eyðileggi sjálft sig. Á sama tíma, með lítilli hjálp frá Jesú, finnur andlega óstöðuga barnshafandi konan sjálfa sig með hæfileikann til að endurholdga sig í nýfætt sálarlaust barn sitt sem á einhvern hátt bjargar öllu mannkyni frá reiði hins almáttuga. Ég túlkaði það líka sem yfirlýsingu til stuðnings fóstureyðingum á sumum stigum. Þessi mynd, sem reynir að flétta mörg trúarleg þemu inn í spennusögu, nær ekki neinum trúarlegum ábendingum sem ég gæti greinilega túlkað nema að hæðast að trú fólks. Það vekur upp margar spurningar sem það reynir ekki einu sinni að svara. Það virðir að vettugi trúarleg gildi áhorfenda sinna á meðan það reynir að sýna asnalega útgáfu af uppfyllingu þeirra. Kjánalegt