Í frumraun sinni í kvikmyndinni "Yellow" reynir Chris Chan Lee að upplýsa túlkun Hollywood á Asíu-Bandaríkjamönnum með því að hverfa frá staðalímyndum sem venjulega eru sýndar í almennum kvikmyndum. Hins vegar, með því að gera það, fremur Lee mun svívirðilegri glæp: hann ýkir eigin staðalímyndir Asíu-Bandaríkjamanna af sjálfum sér upp í vantrú. Niðurstaðan? Hræðilega einvíddar persónur og svívirðilega grunnt handrit koma leikarahópnum í æði ofleiks, sem á endanum leiðir af sér kvikmynd sem er líkamlega sársaukafullt að horfa á. Ekki láta blekkjast af neinum af þeim jákvæðu umsögnum sem `Yellow` hefur fengið; hver fellur í eina af tveimur búðum. Í einu horninu (t.d. hérna á imdb.com) finnurðu Asíu-Bandaríkjamenn sem eru svo hrifnir af því að hægt er að sýna asíska persónu á skjánum án þykk gleraugu og stærðfræðibók, að þeir vanrækja einhvern veginn fáránleika lokaafurðar Lee. Á hinn bóginn finnur þú kvikmyndagagnrýnendur sem hafa einfaldlega gengið út frá því að það væri ótöff að gefa `Yellow' þá rækilegu bashing sem það á skilið; þegar allt kemur til alls, þetta er edgy asísk-amerísk kvikmynd gerð af óháðum asísk-amerískum kvikmyndagerðarmanni... verndað landsvæði í bili. Dæmi: Aðalpersónan Sin Lee (Michael Chung). Rithöfundurinn/leikstjórinn Lee nær stórkostlegu afreki með Sin, með því að klippa „Yellow“ á þann hátt að Sin birtist aldrei á skjánum nema hann sé annaðhvort að hnykla eða öskra. Sjáðu Sin misbjóða stuðningi vina sinna. Skúli. Sjáðu Sin ganga meðfram ströndinni og æsa. Skúli. (Hróp fylgir.) Sjáðu Sin loka búð föður síns. Skúli. Sjá Synd þvaglát. Skúli. Sjá Synd andardrátt. Sko, ég velti því fyrir mér hvort Sin sé full af asísk-amerískum kvíða. Finnst þér? Ég er ekki viss. Skúli. Scowl.Bara til að vera ítarlegur kynnir Lee okkur fyrir föður Sin, Woon Lee (Soon-tek Oh). Í gegnum alla myndina, á meðan Sin bara hlær eða öskrar, hrópar Mr. Lee *og* öskrar. Reyndar er þetta aðalhlutverk Woon í "Yellow": samtímis hrollur og öskur. Ja, ég velti því fyrir mér hvort Woon sé asískur faðir með yfirvaldsfléttu. Finnst þér? Ég er ekki viss. Skúli. Yell.Ef einvíddar persónur Lee pirra þig ekki, þá mun sögulínan hans gera það. Hittu Mina (Mary Chen) og Joey (John Cho), tvær persónur sem eru til í þessari mynd eingöngu í þeim tilgangi að spinna snertandi og algjörlega óviðkomandi ástarsögu inn í myndina. Sjáðu til, Lee lærði í kvikmyndaskólanum að sérhver góð kvikmynd verður að innihalda einhvers konar ástartengdan undirtexta og þessar tvær persónur leyfa honum að uppfylla skylduna. Hrikalega brjálæðisleg daðrandi samræða Mina og Joey samanstendur af móðgunum sem ná hámarki með kossi: `Nörd!'; `Stupidhead!'; (augu mætast); (skilningsbros); (kossar koma).En vertu viss um, einhvers staðar þarna úti, er Sin að hnykkja á meðan þetta allt á sér stað. Að hvorki Mina né Joey leggi á nokkurn hátt þátt í söguþræði myndarinnar veldur mér ekki eins mikilli ringulreið og þrábeiðni Lee um að þrjóskast við kvikmyndina. klisjur til að ná fram lausagöngum sínum. Og trúðu mér, daðrarröðin er bara toppurinn á ísjakanum. Undir lok myndarinnar finnum við Woon Lee reyna að útskýra stöðugt hrollur hans og öskur við kærustu Sin, Teri (Mia Suh), í því sem ég er viss um að Lee ætlað að vera átakanleg stund. Hvílík undrun: þegar Woon kallar fram myndlíkingasögu um heimalandið til að sýna mál sitt, sem er kippt beint út úr Reader's Digest, titrar rödd hans á þennan sérstaklega sérstaka föðurlega hátt. Myndavélin stillir inn skyldumynd af skjálfandi höndum Teri. Við teljum okkur knúin til að reka upp augun, nema við gerum okkur grein fyrir því að útskýringar Woon meikar engan sens. En skortur á efni kom ekki í veg fyrir að Lee gerði myndina, svo hvers vegna myndi hann klippa þessa sérstaklega áhrifalausu senu? Þegar öllu er á botninn hvolft getur heimurinn alltaf notað aðra klisju. Jæja, segir þú, myndin gæti verið sársaukafull, en hún *verður* að minnsta kosti að vera tæknilegt meistaraverk -- segðu eins og "What Dreams May Come." Því miður, á tæknilegum grundvelli veldur „Gull“ líka vonbrigðum. Breytingar Lee eru óþægilegar og trufla yfirhöfuð þann litla takt sem er til í myndinni, en ég er viss um að Lee hélt að þær myndu virka hippar. Til að gera illt verra er hver rammi annaðhvort undirlýstur eða oflýstur. Þrátt fyrir að ljósmælirinn hafi verið fundinn upp árið 1932, náði nýmótaða tæknin einhvern veginn ekki inn á „gula“ settið. Í ljósi þess að myndinni er algjört skort, þá stendur aukaleikarinn Burt Bolos, sem leikur besta vin Sin, Alex, tiltölulega vel. Þrátt fyrir að Bolos yfirspili örlítið, þá er í rauninni ekki hægt að kenna honum um þegar handrit Lee samanstendur eingöngu af húllumhæ og öskrandi. Leikarafélagar Bolos sýna aftur á móti ekkert aðhald í ofspilun sinni. Ég hef ekki séð jafn slæma mynd og "Yellow" í mjög langan tíma. Og ég bið þess innilega að ég muni ekki sjá jafn slæma kvikmynd og "Yellow" í nokkurn tíma líka. Vinsamlegast ekki sóa sjá það; lífið er nú þegar allt of stutt. Þakka þér fyrir.