Þegar vinur minn var einu sinni að skamma mig fyrir fyrstu kvikmyndina mína ( frekar slæmt myndbandsupptökur), hélt ég því fram að ég gæti vaxið; Fyrsta mynd Orson Welles var reyndar enn verri. Hann skoraði á mig að það gæti ekki verið, svo ég dró fram Criterion laserdiskinn af (held ég) CITIZEN KANE og spilaði HEARTS OF AGE. Vinur minn entist aðeins í nokkrar mínútur áður en hann viðurkenndi málið. Það er smá húmor í þessari stuttu, en hún er í grundvallaratriðum eins tilgerðarleg og (og kannski háskólasvar við) BLOOD OF A POET og aðrar framúrstefnumyndir þess tíma. Það er það sem það er: röð mynda með óljósu þema, og nema þú hafir virkilega gaman af myndefni af Welles (í þungum förðun, til að byrja með), þá er þetta ekki einu sinni þess virði að rekja það.