Þetta er fullt af stórskemmdum, svo varist."Prix de Beaute" þjáist alltaf í samanburði við myndirnar tvær sem Louise Brooks gerði með G. W. Pabst, "Pandora's Box" og "Diary of a Lost Girl", en að sumu leyti, "Prix" “ er aðal Brooks myndin. Hér hefur hún tækifæri til að vera heillandi án myrku hliðarinnar á Pabst samstarfi hennar. Það sem "Prix" hefur sem Pabst myndirnar gera ekki er tónlist. Í þessari fyrstu frönsku mynd er öll Louise Brooks dulúðin fyllt út á kröftugan hátt með samspili myndar, söngs og tónlistar. Charleston er það sem virðist mest tengt Brooks (hún var fyrst til að dansa það í Evrópu), en kjarni leikkonunnar kemur sterkari fram í tangónum. Tangóinn spilar einnig söguþráðinn í „Prix“, sem er tónlistin sem hún dansaði við á stuttum tíma upp á stjörnuhimininn eftir að hún varð Ungfrú Evrópu. Seinna, þegar hún hefur yfirgefið frægð sína í þágu hversdagslegrar tilveru sem eiginkona afbrýðisams eiginmannsins Andre, kemur þráin eftir yfirgefinni frægð hennar í ljós þegar sama tangóplatan sést á plötuspilaranum hennar í íbúðinni. Svo viðeigandi er tangóinn til Brooks að hann er notaður til að fylgja heimildarmyndinni um líf hennar, "Looking for Lulu," kvikmynd sem Shirley Maclaine segir. Frumlegir og kraftmiklir eiginleikar tangósins endurspegla haussterka en glæsilega og erótíska sérstöðu Louise Brooks. Lagið, "Je n'ai qu'un amour, c'est toi," bætir gríðarlegu magni af patos við það sem er ekki frábær mynd (en mjög góð). Við the vegur, rödd Brooks var ekki talsett fyrir myndina af Edith Piaf eins og sumir hafa haldið fram. Piaf fæddist árið 1915 og uppgötvaðist ekki fyrr en árið 1935. Lagið er hins vegar það sem persóna Brooks, Lucienne, syngur fyrir Andre í upphafi myndarinnar til að gleðja hann og tjá djúpa væntumþykju sína til hans. Og á hápunktinum er það lagið sem hún syngur fyrir skjáprófið sitt, sem hún skoðar með framleiðendum og stjórnendum sem ætla að móta feril hennar. Það heldur áfram á skjánum eftir að eiginmaðurinn Andre, sem hefur fylgt henni í sýningarsalinn, skýtur hana og drepur. Í einu skoti, með lík Lucinenne í kyrrstöðu neðst á skjánum á meðan skjáprófið hennar heldur áfram hér að ofan með laginu sem hún söng einu sinni fyrir Andre, er kjarninn í því sem kvikmyndir gera sem aðrar listgreinar gera ekki fullkomlega einkenndur. Þegar Andre horfir á nú látna eiginkonu sína syngja fyrir hann á skjánum, morðvopnið ​​er enn að reykja, brosir hann lúmskur. Hún er nú hans að eilífu, og af félagsskap okkar. Fyrir tilviljun hrundi raunveruleikaferill Louise Brooks og brann eftir „Prix de Beaute,“ svo það var líka dauða síðasta aðalhlutverksins hennar. Þessi mynd innsiglar í raun og veru Brooks dulúðina frekar en Pabst myndirnar (sem eru eflaust betri myndir). Þar er líka bent á hvað það er við kvikmyndirnar sem skapa alla hugmyndina um "dýrkun" kvikmyndanna - þar sem fólk eins og Brooks, James Dean og Marilyn Monroe lifir ákafari eftir dauða þeirra en þegar þau voru á lífi.