of fyrirsjáanlegt fyrir spoilera, en ég verð ekki kátur fyrir neðan, svo ekki lesa hana ef þér er sama. Nokkrir daufir handritshöfundar saman í hálfan síðdegi, og jafnvel þá klárast hugmyndirnar. svo við skulum byrja á glæpamanni sem allt Frakkland hefur leitað til... skiptir ekki máli hvað hann hefur gert, við munum hugsa um það seinna (þeir gera það ekki). einhverjar sekúndur af spennu, en ekki of mikið, og ekkert óvænt, því til þess þarf gr. hálftími þarf til að klára myndina; ég skil: láttu þá ræna skartgripasal og taka mikinn tíma í að forðast viðvörun o.s.frv.; það ræna allir skartgripamenn í kvikmyndum bara eins og þetta, það hlýtur að virka (það virkar ekki). enginn húmor, enginn karakter (allt í lagi, Yves Montand fær að hamra það svolítið) og láta alla tala rólegri, daufu röddu sem á að fá mann til að hugsa um noir, en lætur leikarana bara hljóma niðurdregna. ef þeir þegja mun það láta þá virðast grimmari - en líka bjarga okkur að skrifa línur þeirra. við ættum að bæta við einhverju fyrir heimavistarkonur sem ætla að horfa á þetta efni, svo við skulum hafa eitthvað til að fá þær til að sýna samkennd með eiginmanni (við gleymdum að setja einhverjar konur í myndina). fékk það: sonur á (gasp) marijúana - ó, og láttu hann reyna sjálfsmorð án sérstakrar ástæðu (skammar? Pabbi hans er mafíustjóri fyrir að gráta hátt, en áhorfendur munu finna föðurlega umhyggju hans, og ef ekki, svífa þá ). ó, krúttlega löggan var bekkjarfélagi gaursins sem fær hann á endanum; hrífandi, ha? við skulum láta þá alla deyja í lokin, annars klárum við þetta dót. er það í dósinni? rétt, þá er þetta búið, guði sé lof. hvern fáum við sem leikstjóra?