Ef þessi mynd sannar aðeins eitt, þá er það að Keaton er, var og verður alltaf grínisti í hjarta sínu, jafnvel þegar hann forðast byssukúlur, stefnir í rafmagnsstólinn og lendir á röngum enda upplýsingalínunnar í fangelsi. En "Johnny Dangerously “ heldur áfram að sanna enn meira. Á níunda áratugnum voru ZAZ-strákarnir (Zucker, Abrahams, Zucker) hápunkturinn í heimi skopstælinga. En það voru nokkrir þykjustu við hásætið. Að þessu sinni reynir Amy ("Fast Times at Ridgement High") Heckerling fyrir sér, með ótrúlega mikið af sjónvarpshöfundum á bakvið handritið (farðu og athugaðu). Þessi glaðlega glaðlega töffari af löggu- og „gag“-kvikmyndum frá 1930 kastar næstum hverri klisju fyrir lykkju og bætir jafnvel við nokkrum klisjum sem voru ekki til langt aftur í tímann. Og ekki aðeins er hinn síáreiðanlegi Keaton við höndina sem Johnny titilsins, en svo eru svo fyndnir krakkar og dúkkur eins og Piscopo, Henner, Stapleton, Boyle, Dunne, DeVito, Walston og næstum því hver annar leikari í Hollywood sem lenti í næsta nágrenni. Það kemur þér á óvart hversu mörg andlit þú munt þekkja. Ég veit að ég var það. Og brandararnir? Jæja, þegar þeir leggja af stað koma þeir hratt og reiðir að þér, eins og vélbyssa. Það eru of margir til að telja í upphafi, toppað með geggjuðu þemalagi eftir Weird Al Yankovic. En þú verður að fylgjast með hvenær þeir hlaða aftur. Og þeir þurfa að endurhlaða aðeins of oft. Allir reyna, þeir virðast skemmta sér og ég hló dágóðan tíma. Á endanum gafst þó nægur tími til að hugsa um hvernig ákveðnar senur hefðu getað verið fyndnari - venjulega ekki það besta til að hugsa um eftir að hafa horft á gamanmynd. En fyrir rólegt kvöld þegar ekkert er gott í sjónvarpinu skaltu skjóta inn " Johnny" og vertu tilbúinn fyrir "Hættulega" alvarlegan hlátur. Átta stjörnur. Skoðaðu "Johnny Dangerously"... ekki vera "bastidge".