Allt er afstætt virðist frá upphafi vera meginstefið í þessu setti ellefu verka eftir ellefu leikstjóra. Það er að segja að það sem gæti verið númer eitt forgangsverkefni fólks eins og Bush, Blair og félaga, gæti ekki verið það fyrir mjög margt annað fólk, venjulegt fólk. Frá upphafsatriðinu þar sem íranskur kennari er að reyna að innprenta litlu nemendum sínum það mikilvægasta sem hefur gerst, með þeim afleiðingum að börnin eru ekki hrifin, þar sem dauði nágranna og þess háttar hefur augljóslega áhrif á þau miklu nánar. en nokkuð sem gæti hafa gerst í New York, Bandaríkjunum, hvar sem það er, sýnir þessi röð af næstum heimildarmyndaverkum að ekki eru allir hlutir eins jafnir öllum mönnum og sumir heimsleiðtogar myndu reyna að spá. Þó að árásin á WTC hafi augljóslega verið fáránlegur atburður miðað við hvaða mælikvarða sem er, þá fær maður á tilfinninguna að bæði stjórnmálamenn og sjónvarpsmyndatökumenn hafi tilhneigingu til að sprengja hlutina upp úr öllu valdi - sem birtist frábærlega í einu af þessum verkum. Hefðu sömu viðbrögð átt sér stað á alþjóðavettvangi ef árásin hefði verið gerð á Lagos, segjum, eða Djakarta, segjum, eða jafnvel á Rio de Janeiro, segjum? Ég held frekar ekki. Fréttir virðast verða fyrir brenglun eftir því hvar hlutirnir gerast: mun meiri sjónvarpstími er gefinn í jarðskjálfta á Ítalíu, td, en tíu sinnum meira eyðileggjandi í Ytra-Mongólíu, td. Meiri fjarlægð virðist draga úr umfangi hamfaranna. Þessi ellefu verka sería hjálpar til við að setja hlutina í betra samhengi - eða kannski ætti ég að segja, sum verkanna gera það, þar sem hver leikstjóri hefur með fullkomnu frelsi búið til sína eigin sögu, sitt eigið þýdda sjónarhorn, þannig að það er ekki hægt. að dæma alla kosti, en fyrir sig fyrir hvern ellefu mínútna kafla. Á engan hátt ætti maður að draga þá ályktun að þetta sé and-amerísk kvikmynd: það væri of einföld lesning á hinum fjölbreyttu skilaboðum sem birtast í gegnum þættina. Hins vegar er það ekki heldur bandarískt. Hlutarnir ellefu tileinka sér margvísleg viðhorf og sameiginleg tengslin - ef einhver er - er að skoða þarf hörmung WTC árásarinnar í samhengi frá mismunandi sjónarhornum. Aðeins þá mun fólk eins og George Bush jafnvel byrja að skilja plánetuna sem hann býr á. Skýrt tilgreint í einum hluta er trú mín sem ég hef verið með í tvö ár núna: Ameríka hefur ekki lært lexíuna. Og lærdómurinn er sá að Bandaríkin verða að deila þessari plánetu með restinni af mannkyninu - ekki drottna yfir henni með miskunnarlausum efnahagslegum fortölum eða bara hreinu valdi. Í stað þess að komast að því að Bandaríkin geta ekki haldið áfram að stimpla sig út um allt og alls staðar, hafa stjórnmálaleiðtogar þeirra, með aðstoð og aðstoð Blairs (og jafnvel Aznar) orðið enn hrokafyllri og jafnvel óþolandi, sem gerir engum gott í Afganistan. eða Irak eins og er, hvað þá mikið annars staðar. Hugarfar Hvíta hússins er algerlega hafnar: Bandaríkin og Bretland réðust inn í Írak og ollu öllum glundroðanum, og ættu því að hreinsa upp klúðrið sem þeir ollu - ekki krefjast þess að SÞ og aðrar þjóðir kafa ofan í með hjálparhönd og finna þannig auðvelt leið út úr óróanum. Róttæk afstöðu sem Bandaríkin (eða jafnvel Ísrael) taka upp mun aðeins verða mætt með róttækri afstöðu frá íslömskum fólki, sem í mörg ár hefur verið að undirbúa ofstækisfulla bókstafstrú, þó ekki væri nema til að hylma yfir eigin macho gagnsleysi þeirra, þ.e.a.s. grýta konur til dauða eða einfaldlega að hylja þá frá höfði þeirra til rykugrar jarðar. Heimurinn er í hræðilegu klúðri, knúinn áfram af græðgi nokkurra ríkra landa sem virðast ætla að sjá ekki eða skilja neitt frá fleiri fjölþjóðlegum sjónarhornum. Þessi kvikmynd í ellefu aðskildum hlutum sýnir nákvæmlega þessa dapurlegu og heimskulegu stellingu.