Kvikmynd eftir Almodovar- sendir náladofa niður hrygginn á mér í hvert skipti. Hástafaprentunin sem opnar nýjasta þátt spænska höfundar vekur samstundis upp minningar um frjóar nunnur, ljúfa drepsjúklinga, viturlega transkynhneigða og ég er ekki einu sinni kominn eins langt og hið gagnrýna svívirða snemma verk ungbarnsins. Og eftir fallega opnunarmynd, þar sem myndavélin ráfaði yfir vindhrópaðan kirkjugarð, fjörugur af ekkjum, sem skrúbbuðu legsteina með hita, hélt ég að Pedro hefði mig aftur undir sínum vonda álögum. Samt þegar nostalgían hafði hjaðnað var mjög lítið að fylla sinn stað. Fyrir leikstjóra sem gleðst yfir því að koma mannúð til morðingja og nauðgara, þá gerir hann mjög lélegt starf við að finna tilfinningalega dýpt eða ástúðlega eiginleika í konum sínum. Penelope Cruz er Raimunda, eigingjarn húsmóðir en líf hennar er flókið vegna þess að dóttir hennar myrti ofbeldisfullan eiginmann sinn fyrir slysni. Sem betur fer býr hún á Spáni í Almodovar þar sem vinir þínir munu með ánægju hjálpa til við að farga líki til að bjóða upp á kokteilalotu. Bættu við bræðslupottinn draug móður Raimunda og fjölda annarra sérvitringa hjartahlýja matríarka. „Volver“ þýðir bókstaflega að snúa aftur og Pedro virðist vera að endurvinna gamalt efni. Undirritið sifjaspells finnst eins og það hafi verið túlkað sem skyldubundið „bannorð“. Í stað þess að tjá sig um eða grafa undan málinu, eins og með meðferð hans á barnaníðingum í Bad Education, finnst það þvingað og ósannfærandi innan um tilfinningasemi myndarinnar. Ég legg til að Almodovar kalla næstu mynd sína Salir (til að halda áfram).