Ég hef gaman af svona kvikmyndum fyrir anda þeirra, engin orðaleikur. Þetta er ágætis, hrein mynd um hafnaboltalið sem er að dragast aftur úr og ungur aðdáandi óskar þess að þeir vinni, þar sem dapurlegur pabbi hans sagði að það væri eina leiðin til að hann myndi koma til baka fyrir hann. Andinn skín í gegn á tvo vegu: Fyndið leikaralið með Danny Glover og ungum Joseph Gordon-Levitt, og himneski boðberinn Al, sem tekur á sig kraftmikla mynd Christopher Lloyd. Þetta er kraftmikil kvikmynd. Það fær þig til að brosa og tekur þig virkilega þátt í íþróttinni. Þarna liggur kvíða mín. það eina sem truflar mig eru þessar íþróttamyndir sem gera þig að óvæntum aðdáanda liðsins. Það er nákvæmlega ekkert athugavert við það. Mér finnst bara skrýtið að ég skuli koma frá myndinni og halda að englarnir séu sterkt og flott lið, þegar grunnhollustu mín, eins og hún er, liggur í raun hjá Toronto Blue Jays. Það er áhugavert, í alvöru. Ef þetta er bara mynd um lélega krakkalið, þá er það allt í lagi.