Í Frakklandi þykir það kurteislegt af frönskum gagnrýnendum að lúta í lægra haldi fyrir þeirri greinilega samheldnu keðju mynda sem Brian De Palma skildi eftir sig. Hins vegar er góður hluti kvikmynda hans merktur af sprengjuáhrifum "Carrie" (1976), "The Fury" (1978) "Scarface" (1983) án þess að minnast á lántökur hans frá Hitchcock. Hér, í „Dressed to Kill“, er ómögulegt annað en að hugsa um „Vertigo“ (1958) fyrir langa röð í safninu á meðan lykilaugnablikið í lyftunni færir óhjákvæmilega til að hugsa um sturtusafnið í „Psycho“ (1960) . Ég vil ekki endurvekja gömlu umræðuna varðandi myndina okkar sem málið varðar: rífur De Palma Hitchcock af sér? Þess í stað hef ég tilhneigingu til að vera örlátur og flokka „Dressed to Kill“ í flokki sigurvegara De Palma ásamt „Sisters“ (1973) og „Obssession“ (1976). Með þó nokkrum fyrirvörum og það eru þeir sem ég taldi upp áður sem ýta undir rifrildi milli ofsafengdra aðdáenda De Palma og andmælenda hans. Ef það er eitt öruggt atriði í "Dressed to Kill" sem getur skapað almenna sátt meðal kvikmyndaunnenda, þá er það De Palma. sýndarmennska í leikstjórn. Hann beitir myndavélinni sinni alveg eins og kvikmyndagerðarmanni er ætlað að gera. Háþróuð myndavélavinna hans ýtir snilldarlega undir spennuna sem hefur í för með sér aukna spennu og óþægindi. Áhorfendur eru auðveldlega límdir fyrir framan skjáinn. Þetta er hjálpað með því að nota nokkrar langar þöglar röð þar sem allt veltur á útliti og látbragði. Við the vegur, í "Psycho" voru líka langir þöglir, spennuþrungnir þættir...En helsti gallinn á árgangi De Palma frá 1980 er sá að gæði söguþráðarins eru ekki ábótavant og virðist vera endurtekning margra formúlukennt, kornungt innihaldsefni sem tilheyra ómældum fjölda morðsagna. Hóran er eina vitni glæpsins. Síðan er hún grunuð af lögreglunni og þarf að bregðast við á eigin spýtur (með smá hjálp frá syni fórnarlambsins frá vettvangi í neðanjarðarlestinni og áfram)) til að hafa uppi á morðingjanum og sanna sakleysi hennar. Fyrir utan þá staðreynd að De Palma notar tegund af karakter sem einu sinni er alls ekki niðruð, þá er það matseðill sem lyktar af upphituninni. Og kvikmyndagerðarmaðurinn endar mynd sína á atburðarás sem endurómar upphafsmyndina. Já, það er frábærlega kvikmyndað, en þegar maður uppgötvar raunverulega virkni þess, þá reiknar maður með: "það er nánast ókeypis fylliefni". Kannski vildi De Palma teygja myndina sína út fyrir eina og hálfa klukkustund þegar áhorfandinn veit (og jafnvel áður) hver morðinginn er á þessum tíma. Tveir meginuppsprettur í þemum De Palma greina frá manipulation og voyeurism. Síðarnefnda þemað er vel til staðar í "Dressed to Kill" frá fyrstu senu og áfram sem gerir myndina næstum því eins og mjúk klámmynd. Og kvikmyndagerðarmaðurinn er óhræddur við að mynda aðalleikkonuna sína og eiginkonu Nancy Allen í nærbuxunum. Mér finnst nálgun hans á þessu þema frekar vafasöm. En kannski var fyrsta þáttaröðin hugsuð til að vera spegill áhorfandans og De Palma langaði til að hræra í kíki sínu. Ég vil alls ekki gera lítið úr verk De Palma. Virtu verk hans í leikstjórn, sem felur í sér samskiptagleði við kvikmyndir, leysir alþjóðlegan veikleika sögunnar og vafasama hlið hennar. Tuttugu og sex árum síðar eru deilurnar sem hann vakti meðal bíógesta ekki tilbúin til að linna.