Að ala Victor Vargas: Umsögn Þú veist, að ala Victor Vargas upp er eins og að stinga höndum þínum í stóra, rjúkandi skál af haframjöli. Það er hlýtt og klístrað, en þú ert ekki viss um hvort þér líði vel. Ég reyndi eins og ég gæti, sama hversu hlý og klígjuleg uppeldi Victor Vargas varð var ég alltaf meðvituð um að eitthvað var ekki alveg rétt. Victor Vargas þjáist af vissu oftrausti af hálfu leikstjórans. Svo virðist sem leikstjórinn hafi talið að þjóðernislegt bakgrunn latínófjölskyldunnar í neðri austurhlutanum og friðsæll söguþráður myndu gera kvikmyndagagnrýnandann sanna. Hann hafði rétt fyrir sér, en það blekkti mig ekki. Raising Victor Vargas er sagan um sautján ára strák sem heitir, þú giskaðir á það, Victor Vargas (Victor Rasuk) sem lifir unglingsárin og eltir meira pils en Rolling Stones gátu gert í öll árin sem þeir hafa ferðast. Myndin byrjar í svefnherbergi „Ljótu feitu“ Donnu þar sem Victor mun örugglega tæla hana, en grátur utan frá truflar áætlanir hans þegar besti vinur hans Harold (Kevin Rivera) kemur í leit að honum. Victor Vargas, sem lenti í tilraun Harold og systur hans, hleypur af stað í leit að skemmdum. Samt með þeim vandræðalegu vísbendingum að hann hafi verið að hneykslast á heimilislegustu stúlkunni í hverfinu, þá er ekkert sem dregur unga Victor frá því að fara í leit að meira fersku kjöti. Á heitum degi New York borgar þeir leið að almenningssundlauginni á staðnum þar sem augu Victors sjá hina yndislegu ungu nýmfu Judy (Judy Marte), sem er ekki bara falleg, heldur sterk og sjálfstæð líka. Sambandið sem myndast á milli Victor og Judy verður í brennidepli myndarinnar. Sagan fjallar einnig um fjölskyldu Victors sem samanstendur af ömmu hans eða abuelita (Altagracia Guzman), bróður hans Nino (einnig leikinn af raunveruleikabróður Victors, Silvestre Rasuk) og systur hans Vicky (Krystal Rodriguez). Aðgerðin fylgir Victori á milli atriða með Judy og sena með fjölskyldu sinni. Victor reynir að takast á við það að vera of kynjaður pimp-pabbi, tilfinningar hans til Judy og íhaldssamt kaþólskt uppeldis ömmu sinnar. Vandamálin sem koma upp við uppeldi Victors Vargas eru fáein, en hryllilegar villur. Í gegnum myndina kynnist þú ákveðnum persónum eins og Vicky, Nino, ömmu, Judy og jafnvel bestu vinkonu Judy, Melonie. Vandamálið er að við vitum ekkert um Victor Vargas nema að hann er stærsti gigolóinn í hverfinu. Við vitum að hann kann að sleikja varirnar og kemba sér og bera sig til þess að biðja stúlkur í sekkinn, en það er allt. Við vitum að Nino spilar á píanó, og rólegur, þú gætir séð það á verðlaununum á fjölskyldupíanóinu. Við þekkjum systur hans Nicki, er slúðurelsk stúlka með mikinn áhuga á að horfa á sjónvarpið. Við vitum að amma er dugleg hefðbundin Latina kona sem er að reyna að ala börnin sín upp með íhaldssamt í heimi óhóflegrar spillingar. Samt hvar er titilpersónan, Victor Vargas? Hann er einhvers staðar í þessari mynd, en við vitum bara hvað myndin segir okkur. Þetta er langstærsti galli myndarinnar. Victor Vargas er ekki svo mikið persóna heldur borðtennisbolti, skoppandi á milli atriða með Judy og ömmu hans, en við fáum aldrei að vita hver Victor Vargas er í raun og veru. Þetta er mikilvægt vegna þess að eins og ég hef nefnt er það eina sem við vitum um Victor Vargas að hann er kynferðislega virkur unglingur með kynhvöt á stærð við Manhattan. Hann er algjör alfa-karl. Victor Vargas er alls ekki sú persóna sem ég hef samúð með. Af hverju ætti einhver það? Svo í lok myndarinnar, í kjölfar hápunktsins, erum við sannarlega leidd til að trúa því að Victor Vargas hafi einhvern veginn náð EINHVERJU dýpt og lært villurnar í háttum sínum? Hvernig gat svona tvívídd persóna haft einhverja dýpt? Ef leikstjórinn hefði aðeins haft meiri áhyggjur af því að gera aðalpersónuna sína meira í stað þess að hafa áhyggjur af því að ná þessu fullkomna handheldu skoti. Uppeldi Victor Vargas vekur líf latínóska borgarhverfisins á hvíta tjaldið. Eitthvað sem fáar myndir hafa gert áður fyrr. Myndinni hefur verið hrósað fyrir að finnast það vera svo raunverulegt og ég ætla ekki að rífast við það. Ég hef ekki séð þetta raunveruleikastig síðan CBS sýndi Survivor. Í alvöru, þó að kvikmyndin hafi nokkrar fallegar myndir af borginni, var rithöfundurinn/leikstjórinn Peter Sollett allt of háður nærmyndum og handtökum. Þessu vandamáli er sérstaklega tekið eftir í senum innandyra sem eru svo klaustrófóbísk að ég neyddist til að framkvæma djúpar öndunaræfingar til að forðast að líða út. Eftir því sem myndin heldur áfram verða myndirnar þéttari og þéttari og andlitin skorin frá enni til höku á skjánum; þú finnur nánast lyktina af ódýru Köln Victor Vargas. Heildaráhrifin eru óraunhæf á móti. Innanhússenur íbúða í miðborginni láta þær líta út fyrir að vera litlar og þröngar, sem er ekki satt. Ég hef verið í svona íbúðum; Ég bjó í einu. Þau eru ekki glæsileg en þau eru með hátt til lofts og þau eru ágætis vistarverur. Miðað við mælikvarða myndarinnar mætti ​​halda að þessar íbúðir væru 5x5 klefar úr múrsteini og steypuhræra, rifinni málningu og sprungnum veggjum. Því miður er stöðug notkun Solletts á nærmyndum og einni sérlega slæmri mynd með aðdrætti á einni senu algjörlega áhugamannleg. En Raising Victor Vargas er aðeins önnur mynd Solletts og hans þekktasta, heilsteypt átak í kvikmyndagerð sem vonandi verður betra eftir því sem hann heldur áfram að gera kvikmyndir. Ein umsögn sem ég las tók myndina saman sem "Ethnicity for Ethnicity's Sake," og ég get ekki verið meira sammála. Ef Victor Vargas væri sannarlega frábær kvikmynd og saga, þá myndi notagildi persónanna ekki skipta máli hvort þær væru Latino, Kínverjar osfrv. Samt ef þú myndir taka þessa sögu og halda henni í miðstéttarúthverfi með fullt af unglingum. -bopper white kids niðurstöðurnar yrðu ekki svona glóandi dómar og við myndum sjá galla myndarinnar betur. Reyndar, sumir aðrir þættir í notkun Latinos í þessari mynd trufla mig. Þó að sumir þættir Victor Vargas séu nákvæmir aðrir verð ég að efast um. Til dæmis, Victor, Nino og Vicky deila öll sama herbergi til að sofa. Þetta kveikti vekjaraklukku hjá mér vegna þess að það virtist vera andstætt því sem ég trúi. Sérhver latínófjölskylda með sjálfsvirðingu myndi ekki hafa tvo eldri bræður sem deila sama herbergi með þrettán ára stúlku. Í fyrstu var ég ekki viss, kannski hafði ég rangt fyrir mér, en eftir að hafa talað við ömmu mína vissi ég að vandamál mitt með þetta væri réttlætanlegt. Miðað við hversu íhaldssöm amma er, þá mætti ​​halda að Vicky hefði sofið í herberginu sínu. Sem Latino sem ólst upp á nokkuð íhaldssamt kúbversku heimili, alin upp hjá ömmu minni á meðan mamma var í fullu starfi, gæti ég sagt frá því. við myndina á margan hátt, þess vegna eru gagnrýnissjónarmið mín bitur því mig langaði virkilega að elska þessa mynd. Því miður skemmdi virðingarleysi mitt fyrir Victor Vargas tilfinningar mínar til myndarinnar. Kannski er það vegna þess að Victor Vargas minnir mig á þá stráka sem voru að svelta á meðan ég var að spila með Sega Genesis mínum þegar ég var sautján. Kannski er það vegna þess að án frekari sjálfsskoðunar af myndinni er Victor Vargas bara staðalímyndaður blóðheitur latínumaður, sem endar bara með því að hrópa á stelpur úr bílnum sínum, "Hey bay-bee, viltu komast inn í elskuna mína Mah- Cheen?' Hvort heldur sem er, mér líkar ekki við hann, svo hvernig get ég á endanum líkað við kvikmynd um hann? Svo ef þú afsakar mig, þá ætla ég að stinga höndum mínum í grjónaskál.