Í fyrradag var ég einn af RN á bráðamóttökunni, þessir skautahlauparar lentu stundum inn. Það var ekki komið vel fram við þá, og sumt af því var komið af félagslegum persónuleika þeirra - en við vissum öll að þeir voru hæfileikaríkur hópur af "undurbörnum" jafnvel þá. Þeir áttu skilið betri umönnun en þeir fengu, er ég hræddur um. Þeir voru með "attitude" í spaða. Ég er svo fegin að ég náði þessari heimildarmynd á IFC í kvöld - hún kemur aftur kl. að tala foreldra sína um að tæma sundlaugina - og myndin undirstrikar það í raun og veru sem upphafspunkturinn....þetta var ótrúlegur tími og átti skilið að vera tekinn upp. Stacy Peralta á allt það lof sem honum hefur verið hrósað og lengi megi þessir Z-boys njóta minninganna og framlags til hinnar raunverulegu hjólabrettaíþróttar. Hvað varðar fáu umsagnirnar um „súra vínber“ sem hér er að finna, þá voru og verða alltaf „wannabees“ og snagar sem aldrei gera meira en að dreyma...Z-strákarnir lifðu því, anduðu því, væri það. að sjá vintage myndirnar og jafnvel einmana stúlkuna, "Peggy" sem svo var talað um að væri eina konan sem ávann sér virðingu sína. Þökk sé IFC fæ ég virkilega að fara einstaka sinnum í vímuefnalausa ferð æsku minnar og endurupplifa hjartsláttur spennan aftur.