Schlocky hryllingsmyndir frá sjöunda áratugnum...þið verðið að elska þær. Öfugt við leiðinlegar slasher-myndir í dag, gera þessar K-tel sértilboð í raun eitthvað skelfilegt og grípa ekki til þreyttra formúlu. Þetta er B-mynd um gerð B-myndar...sem fór hræðilega úrskeiðis. Faith Domergue (This Island Earth) fer með hlutverk B-kvikmyndadrottningar yfir hæðinni sem gerir kvikmynd um röð hræðilegra morða sem féllu fyrir fjölskyldu á heimili þeirra. Kærastinn/leikstjóri hennar, sem lítur út og hagar sér eins og Gordon Jump með attitude, er að taka upp á staðnum og á þéttri dagskrá. Meðleikari Ken-dúkkunnar uppgötvar bók með tíbetskum sönglögum sem þeir vinna inn í handritið til að bæta við „raunsæi“. Því miður er "raunsæi" eitthvað sem þeir hefðu getað verið án. John Carradine, löngu búinn að hætta að leita að 17. kirtlinum (The Unearthly), leitar nú uppi auðmjúka tilveru sem umsjónarmaður búsins. Hann sinnir daglegu starfi sínu, en virðist alltaf lenda í baráttu við leikstjórann. Hryllingurinn byggist hægt upp; dauður köttur hér, John Carradine að fara í gröf þar, sem endaði loksins með sjö, já sjö morðum. (Það er allavega sannleikur í auglýsingum.) Það er bara leiðinlegt að gæjinn skildi ekki að það væri verið að gera kvikmynd fyrir ofan hann. Hvernig gat aumingja trúin vitað að þessi helvítis tíbetsöngur myndu í raun virka? Horfðu á það, þú getur bara ekki farið um og togað í kápu Satans og búist við því að hann taki hana liggjandi. Sterno segir krufningu á The House of Seven Corpses.