Kvikmyndahús sjöunda áratugarins var jafnmikið og tími byltingar eins og pólitíkin og tónlistin. Kvikmyndaframleiðendur þorðu að búa til framúrstefnumyndir þar sem fjallað var um tabú sem aðeins voru leyfð áður í nýtingarmyndum. Frá því að byrja með bæði "Breathless" og neðanjarðar bandarískri kvikmyndagerð (eins og Kenneth Anger), urðu myndir meira og meira tilraunakenndar. Allt þetta safnaðist upp þegar Hollywood áttaði sig á því að þeir höfðu mikla viðskiptaáfrýjun með "Easy Rider". Ein besta (og mest á óvart) framleiðsla þessa tímabils var líka ein sú minnsta árangursríka í upphafi. "Head" var gerð þegar The Monkees ferillinn var að minnka verulega, sem er bölvuð ein besta geðþekka mynd sem gerð hefur verið. Söguþráðurinn? Jæja, það er í rauninni enginn eins og margir hafa sagt. Það felur í sér að The Monkees fara frá einni súrrealískri atburðarás yfir í þá næstu. Hins vegar eru þessar raðir augljóslega allar með LSD og hæðast í rauninni að því hvernig The Monkees voru sjúkir á að vera bundnir við létt formorð sitt. Það er synd að myndin fann enga áhorfendur. Unglingarnir sem elskuðu þá voru farnir yfir í nýja tísku eins og þeir gera alltaf. Hinn geðþekki / Haight-Ashbury mannfjöldi sem myndin fékk myndi aldrei verða tekinn látinn í Monkees kvikmynd. Það er allt þeirra tap. Þessi mynd er kannski minni söguþráður, en hún er svo sannarlega ekki merkingarlaus og er mjög gáfulega sett saman. Áhöfnin gerði síðar bæði "Easy Rider" og "Five Easy Pieces". Myndin var síðar endurvakin á Raybert yfirlitssýningu árið 1973 og hún fékk mjög jákvæð viðbrögð, sem veitti henni sértrúarsöfnuðinn sem hún hafði átt skilið í langan tíma. Það er kaldhæðnislegt að The Monkees myndu verða fórnarlamb sömu verslunarhyggju og þeir mótmæltu í þessari mynd með endurfundi þeirra síðar á níunda áratugnum. (10/10)