Verður hverja góð saga að vera „bætt“ með viðbættri lélegri Broadway-tónlist? Svo virðist sem þeir sem ekki komast upp með eigin söguþræði halda að klassískar bókmenntir séu bara til fyrir ránið. Ég játa að Oliver Twist og álíka sögur eru ekki í uppáhaldi hjá mér, þar sem það er vissulega rétt að Dickens skrifaði oft hluti sem skilja mann verulega út úr sér, og þetta var frábært dæmi um það... Svo auðvitað, taktu þessa alvarlegu sögu og bæta við ógeðslegri tónlist og tjalda því upp með hverri persónu, allt frá stökkandi munaðarlausum strákum til að hakka bobbies og allt í einu er það upplífgandi? Argh. Fáðu mér skál. Stjörnurnar fjórar í einkunninni minni koma frá leikarahlutverki, sem ég gæti líkt við stjörnurnar My Fair Lady. Hver þessara mynda var með leikarahóp sem leikútgáfa gæti verið stolt af, en þá verður að fara og láta þær syngja (sjá kvörtun að ofan). Ólíkt My Fair Lady, þá gátu þeir sem syngja hér í raun og veru gert það og þeir björguðu okkur miskunnsamlega söngrödd Oliver Reed (afsakið ef mér skjátlast, það er stutt síðan). Stærsta kvörtun mín sem ég hef lýst yfir. Af hverju að skamma alla nema hina sannarlega blygðunarlausu með því að setja kjánaleg lög í fullkomlega góða sögu? Sjaldan hefur þetta verið gert með góðum árangri. Yfirleitt eyðileggur það söguna. Það gerði það með þessum. Dómnefndin er enn út í því hvort þessi saga sé þess virði að vista hana, en með öllu þessu veseni er ómögulegt að segja til um það.