Ég hef verið þekktur fyrir að sofna á meðan á kvikmyndum stendur, en þetta stafar venjulega af samblandi af hlutum, þar á meðal, mjög þreyttur, að vera hlýr og þægilegur á stellingunum og að hafa bara borðað mikið. En við þetta tækifæri sofnaði ég því myndin var drasl. Þróun lóðarinnar var stöðug. Stöðugt hægt og leiðinlegt. Hlutirnir virtust gerast, en án skýringa á því hvað olli þeim eða hvers vegna. Ég viðurkenni að ég gæti hafa misst af hluta myndarinnar, en ég horfði á meirihluta hennar og allt virtist bara gerast af sjálfu sér án þess að hafa raunverulegar áhyggjur af neinu öðru. Ég get alls ekki mælt með þessari mynd.