Viðfangsefnin sem kynnt eru eru mjög áhugaverð; úthverfamenning, úthverfi úthverfa, almenningssamgöngur, eyðing olíu og gass, orkufíkn, aðra orkugjafa osfrv. Vandamálið er að þetta er hreinn og blygðunarlaus áróðursgrein. Eitt sjónarhorn er sett fram, síðan hamrað á áhorfandann aftur og aftur. Þú sérð sama handfylli „sérfræðinga“ ítrekað koma með mál sitt. Hinn meinti „sögumaður“ byrjar að hljóma eins og fréttaritari, en í lokin er hann meira að segja að prédika kenningar myndarinnar. Myrka hliðin á myndinni er ekki svo mikið myrkva- og dauðaskilaboðin um olíueyðingu, heldur tilfinningin fyrir því að fólkið í myndinni eru í raun og veru óskhyggja fyrir samfélag eftir olíu og allt sem því fylgir. Þeir draga upp þessa mynd af útópísku samfélagi þar sem við snúum öll aftur að sjálfstætt staðbundnu þorpsmódelinu; ganga í vinnuna, versla á staðnum, rækta okkar eigin mat og lifa almennt friðsælum 19. aldar lífsstíl. Fyrir þá virðist samfélag eftir olíu vera stórkostleg sýn á betri heim. Það myndi vissulega þýða endalok hnattvæðingar, og enn betra, endalok Walmart. Ég mun gefa þeim heiður fyrir að hafa beitt raunverulegri stærðfræði til að afhjúpa veikleika nokkurra ofurkenndra annarra orkugjafa, þar á meðal etanóls og vetnis. Ég gaf því 3 stjörnur vegna þess að ég kunni að meta gamla myndefnið og forsendu.