Af öllum E.R.Burroughs skjáaðlögunum sem Doug McClure lék í aðalhlutverki á áttunda áratugnum, er þetta sú sléttasta af öllum. Það er svo stíft að þú getur smakkað rykið af settunum og fundið heiði lampanna fyrir ofan. Málið lítur út eins og mjög, mjög stórt skólaleikrit, eða reyndar mjög mjög lággjalda hasarmynd, sem það er í raun og veru. Það hefur margoft verið sagt að þetta hafi verið síðasta tegund færslunnar og ég vona að svo hafi verið. Tegundin dó ekki friðsamlega, heldur í hræðilegum kvölum, innan um mikinn reyk, gerviblóð og ömurlegar hljóðbrellur. Peter Cushing hlýtur að hafa fundið fyrir strák á ný, sem nöturlegur prófessor þar sem skyrtan er hvít sem snjór eftir að herrarnir hafa dregið sig í gegnum slímugar skítaholur undirheimanna. Þvílík íþrótt sem hann var, að taka þátt í þessu óhappi og bera það svo hraustlega. Tekið algjörlega á hljóðsviði og í fylgd með þá töff, nú óþolandi hljóðgervla, helsta andstæðingur-aðdráttarafl þessarar myndar eru pappaskrímslin. Já, það eru alltaf svona skrímsli í Burroughs aðlögun, en þau ná sjaldan að vera svona algjörlega fáránleg, hjálparvana eða án nokkurs trúverðugleika. Nokkrum sinnum, meðan á háu hasarbardagaatriðinu stendur þar sem herra McClure ræðst hetjulega á verurnar, geturðu næstum heyrt innantómt, hol hljóðið þegar höfuð hans berst í hlið triplodactocryptosaurus. Sem betur fer springa dýrin og kvikna í eldi um leið og þau sleppa og falla. Reyndar er mikið af óhugsandi sprengingu þegar myndin (og tegundin) dregur í átt að lokapunktinum. Og yndislega ungfrú Munroe missir undirheimahreiminn. Þrefaldur seðillinn, sem nú er á markaðnum, inniheldur þessa mynd ásamt tveimur öðrum - Landið sem tíminn gleymdi og stríðsherrarnir í Atlantis. Fyrstu tvær færslurnar eru nokkuð sterkar, sérstaklega sú fyrri, með miklum fjármunum og stundum jafnvel heillandi handritsbreytingum. Ekki búast við neinum af þessum eiginleikum frá þessari mynd. Vertu fullur með vinum og hlæðu blygðunarlaust að því sem þú sérð. Enda báru smiðirnir enga skömm heldur.