Dan Dailey sýnir einlægan og litríkan leik sem hinn frábæri Dizzy Dean. Meðhöndlun hans á persónunni er mjög sanngjörn og fangar keiminn af bakgrunni og takmarkaðri menntun Dean. Myndin fjallar auðvitað um að Dizzy Deans rís til frægðar og skyndilega ferð hans út á hliðarlínuna með meiðsli sem hann kaus að hunsa, honum til mikillar eftirsjár. Eiginkona hans er frábærlega túlkuð af Joanna Dru sem gefur konunni mjög jarðbundinn eiginleika sem elskaði og studdi boltaleikarann ​​sem hækkaði svo hratt í „svimandi hæð“. Lýsingin á síðari ferli Dizzy sem íþróttamanns er heiðarleg og óbilandi, sem endurspeglar vandræði hans sem stafa af lélegri menntun hans og litríku tungumáli bæði í loftinu og utan. Dizzy var algjör persóna og Daily hefur blásið lífi í sögu hans af aðdáunarverðri kunnáttu. Ef þú hafðir gaman af þessari mynd, þá mæli ég með gamanmyndinni "Kid from Left Field" (1953) þar sem Daily leikur niður og út og hefur verið boltaleikari sem ungur sonur hans (Billy Chapin) elskaði. Daily gerir aftur boltann á fullkomlega ánægjulegan hátt. Ég mæli hjartanlega með Pride of St. Louis fyrir hafnaboltaaðdáendur alls staðar.