Erfitt að selja: Breska leikskáldið Ronald Harwood aðlagar sjálfsævisögulegt sviðsdrama sitt í háværa, grenjandi kvikmynd um Shakespeare-leikhóp frá seinni heimsstyrjöldinni sem söðlað er um eldgamla, glaðværa, ljómandi en óáreiðanlega stjörnu í lok tjóðrunnar. Öflugur aðstoðarmaður leikarans vinnur ötullega að því að fá húsbónda sinn í klæðum og búning fyrir framleiðslu á "King Lear" (meðan á loftárás stendur!), en samt eru báðir mennirnir að missa tökin á aðstæðum sínum. Byggt á dvínandi árum leikarans Donald Wolfit, en Ronald Harwood kjóll hans, virðist þessi margrómaða framleiðsla vera kærkomið athvarf fyrir landslagstygjandi fræðimenn. Því miður virðist Albert Finney (á þessum tímapunkti á ferlinum, alls ekki aldraður) of sterkur og fljótur að hugsa til að leika leikarann; Finney (og Óskars-tilnefndur leikstjóri Peter Yates) getur ekki stillt skap og samheldni Sirs á þann hátt sem er skynsamlegt fyrir okkur, þannig að í einu atriði er hann að stoppa lest með skipandi bergmáli raddarinnar, og í þeirri næstu er hann forvitinn. detta í sundur. Með slíkt flak af manneskju í miðri heilsubrest og hæfileika, mætti ​​ætla að hollur aðstoðarmaður myndi leggja sig fram um að vernda yfirmann sinn (og framtíð hans), en samt ýtir þjónninn Tom Courtenay og dregur og dregur Finney til að bera. á frekar en að hvíla sig. Courtenay, sem lék þennan þátt á sviðinu (og var tilnefndur til Óskarsverðlauna ásamt Finney fyrir besti leikarinn), er miklu meira samstilltur hlutverki sínu, og að lokum nær blásandi skipanir hans og rugl fram einu raunverulegu tilfinningunni í myndinni. Þetta tvennt, sem betur fer, gogga ekki í höfuðið á öðrum og leikmyndahöfundurinn Harwood gætir þess að falla ekki inn í ástar-hatursmynstur (sem gæti hugsanlega verið skynjað í fyrsta þætti myndarinnar); en, án þess að þjónn og frægð sé samsett, er ekkert mikið að sjá í þessari mynd nema hnignun narsissisma, vísbendinguna um það sem einu sinni var. *1/2 frá ****