Mér hefur ekki tekist alveg að loka á þessa mynd úr minni þó að það séu tvö ár síðan ég sá hana. Ekki misskilja mig - ég er löngu búinn að gleyma aðalsöguþræðinum - sambandi Kidman og Law, sem hafði engin áhrif á mig en það voru pyntingarsenurnar í myndinni sem slógu mig virkilega. Ég grét í um tvo tíma samfleytt eftir deild. Það hafði aldrei áður hvarflað að mér hvernig fólk, á stríðstímum, gæti nýtt sér eitthvað eins hreint og móðurást. Við sjáum nokkur dæmi um þetta hér - bæði í senunum með Natalie Portman og móðurinni með fingurna í girðingunni fyrir að halda syni sínum falnum heima. Ég var hneykslaður á þessum atriðum og mun líklega aldrei horfa á myndina aftur vegna þess að atriðin núna eru fullkomlega skýr í huga mínum. Hins vegar er ég ánægður með að hafa horft á myndina einfaldlega vegna þess að hún hefur gert mig meðvitaðri um hryllingi stríðs og hræðilegu grimmd sem mannkynið getur beitt á eigin spýtur. Ljóshærði albínói persónan hefur verið efst á listanum mínum yfir vondasta vonda strákinn síðan ég sá myndina. Hræðilegt háðsglós hans og skortur á mannlegri tilfinningu fyrir fólkinu sem hann pyntaði fór virkilega í taugarnar á mér. Á einum tímapunkti langaði mig að fara upp í bíó og drepa hann sjálfur (sjá myndina ýtti mér yfir brún skynseminnar, mér datt fyrst í hug að ég myndi bara slá á stóran skjá - sem sýnir kraft myndarinnar og styrkleiki að minnsta kosti). Ég mæli með myndinni vegna upplifunar hennar, ekki fyrir samofna ástarsöguna heldur fyrir hvernig hún lýsir stríði án þess að þurfa vígvöll.