Ég sá þessa mynd í bíó. Á þeim tíma var ég á vöktum og fór þangað í matíné á heitum sumardegi þegar ég gat ekki sofið. Bíóið var með loftkælingu. Þetta var snemma fjölsýningarsamstæða og ég lenti einhvern veginn á röngum stað. Ég hafði ætlað mér að blunda í einhverju öðru. En þegar allt kom fyrir, þá var ekki hægt að sofa. Stuttu eftir að röng mynd hófst varð ég líka órólegur af hópi kvenkyns ræstingafólks sem kom inn og notaði hana sem félagsklúbbinn sinn. Ég var eina manneskjan þarna og það er mælikvarði á aðdráttarafl myndarinnar að þeir bjuggust venjulega við að staðurinn væri tómur og spurðu mig hvort mér væri sama um nærveru þeirra. Ég gerði það ekki. Innan um hálftíma reyndist samtal ræstingafólks áhugaverðara en afþreyingin sem ég hafði borgað fyrir. Þessi mynd streymdi út af skjánum með cheeseiness af mjög grófu majónesi. Sú tegund sem hefur litlar dökkar, loðnar, þúfur sem vaxa á yfirborðinu. Ég man sérstaklega eftir því að skynfæri mín hafi verið ráðist af ströngum tónlistarstrengjum sem glumdu út með mjög lítilli viðvörun og jafnvel minni merkingu. Hreinsunarmennirnir gáfu eftirvæntingarfulla vísbendingu með því að stinga fingrunum í eyrun. Þetta var um það að einhver borgarfugl ætlaði að búa í spýtunum á meðal hlaða á bakvið, setti þá beint en á sama tíma var hún kennt siðferðilega lexíu eða tvo sjálf. Eins og þú gerir. Eins konar „uppgötvunarferð“. Það var tilfinningaþrungin sjálfsvirðing um alla framleiðsluna. Sérstaklega hafði aðalleikkonan þann pirrandi vana að stara á hvert hik með eins konar mikilli fagursamkennd, eins og hún væri sjálf verndardýrlingur þykkanna. Og ég trúi því að á einhverju stigi hafi hún skrifað bók. Löngu áður en yfir lýkur. , Ég var orðinn heillaður af einum af þöglum og andlausum hala þrifnaðarmannsins af kynferðislegu óviðeigandi. Mann grunar að það séu einhverjir sem sitja rólegir í nokkrar klukkustundir og þurfa ekki að hugsa, sé hugleiðsla. Það besta sem ég get sagt er að ég myndi ekki vilja deila salatinu þeirra. Ég hef aldrei séð þessa mynd auglýsta í sjónvarpi, sem kemur mér á óvart. Þetta er bara svona papa sem er sýnd síðdegis til að refsa atvinnulausum fyrir að hafa ekki vinnu. Ef þú vinnur einhvern tíma vaktir, vertu viss um að komast í rétta leikhúsið. Eða vonast eftir einhverjum ræstingakonum.