Ég hef séð þessa mynd gagnrýnda með fullyrðingunni: "Ef þú getur komist framhjá siðferðislegum..." Það missir málið. Siðvæðing er sem sagt í samvisku áhorfandans. Þetta er ágætis mynd með hefðbundinni morðgátu, en með áberandi ívafi sem birtist á miðri leið. Upplausnin lætur áhorfandann velta fyrir sér: "Hvað hefði ég gert í þessari stöðu?" Og ég verð að trúa því að það hafi einmitt verið það sem kvikmyndagerðarmaðurinn ætlaði sér. Í því skyni, og til enda þess að skemmta áhorfendum, tekst myndin. Mér líkar líka hvernig ofbeldið er aldrei á sviði, heldur bara fyrir utan myndavél. Við vitum hvað hefur gerst; það er bara ekki borið fram fyrir okkur, síðan nuddað í andlitið á okkur, eins og það væri í dag með nútíma blóði og klæðaburði. Þar að auki er ofbeldið ekki aðalatriðið. Aðalatriðið er siðferðisvanda söguhetjunnar sem er snjöll, þó truflandi, leyst.