Henry Hathaway var áræðinn og áhugasamur fyrir ást sína á fólkinu á fyrstu dögum í sögu Bandaríkjanna. Hins vegar að gagnrýna sögulega ónákvæmni kvikmyndar hans um Brigham Young og mormóna er hvorki nauðsynlegt né gagnlegt til að tjá sig um þessa mynd. Að mínu mati gerði Hathaway frábæra leikstjórn sem miðlar því hvernig mormónaþjóð var í fyrstu sögu Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu á tímabilinu sem hófst með píslarvætti Josephs Smith fram að þeim degi sem kvikmyndin var frumsýnd. Í oft lúmskum kvikmyndatöku og samræðum fjallaði hann um heimspeki og kenningar mormóna í mörgum þáttum og senum. Ég man eftir að hafa horft á þessa mynd á mörgum laugardagsmorgnum á æskuárum mínum snemma á fimmta áratugnum. Það var rúmum 10 árum eftir að myndirnar voru gefnar út og áður en Los Angeles-hofið var fullbyggt, sem ég horfði á í smíðum og vakti forvitnilegri undrun um hverjir voru mormónar. Ég keypti nýlega þessa mynd og mun njóta eftirfarandi skilaboða sem Hathaway túlkaði í mynd sinni.1. Ást til allra, óháð persónulegri trú, 2. Kærleikur við þá sem þurfa á því að halda eða ekki, 3. Fjölskyldan er mikilvæg, 4. Hlustaðu af virðingu og vandlega, því jafnvel andstæð skilaboð hafa mikilvæg atriði til að íhuga og tileinka sér, 5. Vinna hörðum höndum, bæði einstaklingsbundið og í samfélagi, 6. Undirbúa og geyma fyrir komandi neyðardaga, 7. Von er bindandi hlekkur við æðri veru og fyrir daglegt líf okkar, 8. Og, að það er einstakur eiginleiki til hvers kyns hóp, og þakka þeim sem eru auðkennd sem gagnleg.