Melódrama sem er minnisstætt að þakka fyrst og fremst frábærum Óskarsverðlaunaleik í aðalhlutverki um stef sem oft hefur verið meðhöndlað: eðli leiklistar og hvernig hún getur náð skynjun manns á raunveruleikanum. Í þessu tilfelli erum við með þekktan spíra sem tekur á móti „Othello“ Shakespeares, svo að síðasti þriðjungur myndarinnar kafar á áhrifaríkan hátt inn í spennumyndategundina með blaðamanninum Edmond O'Brien (sem er í raun upptekinn af mótleikara Colman og Fyrrverandi eiginkonan Signe Hasso) „rannsakar“ mögulega þátttöku leikarans í Desdemona-líkri kyrkingu á þjónustustúlku sem er í leit að orðstír (mjög grann Shelley Winters). Leikhús/New York andrúmsloftið strax eftir stríðið er fangað af eiginmönnum og eiginkonum skjáritateymi Garson Kanin og Ruth Gordon og goðsagnakennda "leikstjóra leikstjóra" George Cukor (sem allir fengu viðurkenningu frá akademíunni með tilnefningar); fyrir tilviljun fékk myndin önnur Óskarsverðlaun fyrir margbreytilegt skor Miklos Rozsa. Colman, að eilífu hinn ljúfi leiðtogi sem blessaður er með flauelsmjúka rödd, gerir nógu vel með því að Shakespeare öðlast sannfæringu því lengra sem persóna hans rennur út í þráhyggju afbrýðisemi, morðóða reiði og að lokum ofsóknarbrjálæði; þó er hann ekki svikinn af aukahlutverki sem inniheldur einnig leikstjórann Ray Collins, blaðamanninn Millard Mitchell, rannsóknarlögreglumanninn Joe Sawyer og dánardómstjórann Whit Bissell. Þrátt fyrir að miðhlutinn sé dálítið þvingaður, bætir myndin upp fyrir alla annmarka með ótrúlega meðhöndluðum expressjónískum uppsögn.