Vatnaliljur er vel gerð fyrsta kvikmynd frá Frakklandi um kynhneigð og vináttu ungra kvenna. Sciamma vinnur með sérhæft, örlítið sótthreinsað efni sem er jafn hallærislegt fyrir suma og það er aðlaðandi fyrir aðra. Myndin fjallar eingöngu um þrjár miðstéttar unglingsstúlkur í snyrtilegu nýju úthverfi Parísar. Líf þeirra snýst um stóra innisundlaug þar sem tveir af þremur eru hluti af samstilltu vatnsballettteymi. Slíkar truflanir eins og foreldrar, systkini, vinna og skóli hafa verið teknir út úr jöfnunni. Aðalnæmleikinn tilheyrir hinni aðlaðandi döpru en horaða Marie (Pauline Acquart), sem er ekki í liðinu en heldur að hún myndi vilja vera það. Marie dýrkar Floriane (Adèle Haenel), aðlaðandi ljóshærð og frábæran hóp sem strákarnir sækjast eftir. Þetta tekur Marie frá fyrrum bestu vinkonu sinni, einnig meðlimur í vatnsballettteyminu, hinni dálítið þykku Anne (Louise Blachère). Að vera minna sérstök Anne er aðgengilegri fyrir strákana. Floriane, eins og þessi mynd, lofar aðeins meiru en hún sannarlega býður. Marie hefur mikilvægari eiginleika fyrir unglingsstúlku: hún þjáist innra með sér. Flroiane þjáist ekki eins mikið og að hoppa inn í aðstæður og bolta sig síðan. Marie er töfrandi af glamúr vatnsballettsins sem og Floriane. Floriane notfærir sér þetta til að gera Marie fyrst að þræli sínum og skjóli fyrir verkefnum sínum, síðan, þar sem hún skortir aðra vini, að trúnaðarmanni sínum. Allar hinar stelpurnar halda að Floriane sé drusla, blekking sem hún ýtir undir hjá körlunum og strákunum sem hún stríðir vegna þess að það leiðir þá áfram. Hún verður fyrir því hlutskipti fallegu stúlkunnar að vera ekki manneskja heldur hlutur og hún getur ekki staðist staðfestingu sem strákarnir gefa henni með því að vilja kyssa hana og rúma hana, en henni er alveg sama um neinn þeirra og þekkir hana afskipti af þeim eru gildra. Að fá Marie til að starfa sem vinkonu sína svo (óséð) móðir hennar viti ekki að hún sé að fara út að hitta stráka, hún fær Marie til að bjarga henni frá strákunum síðar. Þetta leit öfugt út í fyrstu, en Floriane þarfnast Marie eins mikið og Marie heldur að hún þurfi hana. Anne situr eftir með óþægindi sín við líkama sinn og löngun til að leggja sig sem er jarðbundnari og raunverulegri en hinna stúlknanna. Með því að halda öllu ytra samhengi í skefjum getur Sciamma varpa ljósi á fíngerðar breytingar á viðkvæmri jöfnu markmiða og samskipta stúlknanna þriggja . Á hinn bóginn gerir vatnsbrjálæði myndarinnar, sem felur í sér mikið af sturtu og hrækjum auk neðansjávarsundskotna, það að verkum að hún er stundum algjörlega loftlaus og sumar 95 mínúturnar líða ekki svo hratt. Sem betur fer hefur myndin húmor og leyfir þremenningunum stundum að gleyma sígildum markmiðum sínum og forðast og gera bara kjánalega, tilgangslausa stelpu hluti. Það eru óviðjafnanlegu augnablikin sem gefa myndinni líf; verst á þann hátt að þeir eru ekki fleiri. En Sciamma hefur hugrekki þráhyggju sinna og það sem eftir stendur þegar maður gengur út úr leikhúsinu eru persónuleikar og gangverk þeirra. Á leiðinni er auðvitað notalegt að horfa á sundið og horfa á stelpurnar, sem skiljanlega elska að horfa á sjálfar sig. Það er engin mikil opinberun eða drama á leiðinni, en hlutirnir verða aðeins áhugaverðari þegar í ljós kemur að Marie dáist ekki bara heldur þráir Floriane og er afbrýðisöm út í kærastana sína - sem Floriane stoppar alltaf áður en þeir fara alla leið. Í dæmigerðri kaldhæðni af þessu tagi ákveður Floriane í raun að hún vilji stunda fyrsta alvöru kynlífið sitt með Marie - en Marie er sú sem heldur aftur af því að hún veit að það mun ekki hafa þá þýðingu fyrir Floriane sem það mun hafa. til hennar. Þegar það gerist er það huglítið, vélrænt mál. Á meðan er Anne mjög hrifin af Francois (Warren Jacquin), karlkyns sundmanni, en hann er auðvitað á eftir Floriane. Strákar eru ekki þáttur sem hefur verið dreginn frá og það virðast alltaf vera nokkrir tugir tilbúnir við sundlaugarbakkann eða á dansgólfinu, heldur eru þeir bara líkamar og andlit, lausir naglar.