'A New Generation' er þriðja Amityville færslan sem byggir söguþráð sinn á forsendum rithöfundarins John G. Jones um hlut sem tekin er úr Long Island húsinu sem veldur eymd og dauða fyrir nýja eigendur þess. Fyrst lampi, svo klukka og nú spegill. Hins vegar er þetta líka fyrsta Amityville síðan „The Possession“ sem tengist beint við raunverulega atburðina sem hófu alla seríuna. Í þetta skiptið fær Keyes Terry (Robert Partridge), listamaður, einn daginn makaber-útlitsspegil af heimilislausum manni. Fljótlega byrjar fólk í kringum hann að deyja, sem leiðir að lokum til þess að hann uppgötvaði að spegillinn hékk einu sinni í Amityville húsinu - einmitt sama kvöldið myrti maður að nafni Franklin Bronner (Sonny Montelli í 'Amityville II') alla fjölskyldu sína. Því miður fyrir Terry er uppgötvun hans á speglinum ekki alveg tilviljun, og hann kemst fljótlega að sannleikanum um fortíð sína, sannleika sem hann hefur haldið grafinn frá barnæsku. Þessi 7. þáttur í oft slitnu útgáfunni er nokkur vonbrigði fyrir mig. Hlutirnir voru farnir að taka við sér með kjánalega og ójöfnu, en samt skemmtilega 'It's About Time', og miðað við hversu mikið þessi mynd reynir að sækja í rætur sínar - ekki fyrsti þátturinn, heldur frumefnið sjálft - hefði hún átt að vera betri en það var. Hins vegar eru þrjár ferðir í sama brunninn með enn einum illum gripi úr Amityville húsinu með enn eina skýringu á illkynja paranormal heimsóknum mér, svo ekki sé meira sagt. Einn stærsti veikleiki Amityville-framleiðandans er staðfastur ákvörðun hvers framleiðenda að hunsa annan hvern þátt í seríunni algjörlega. Annars vegar er það fullkomlega sanngjarnt að þeir vilji ekki vera bundnir við samfellu einhvers annars, en að minnsta kosti gætu þeir kannski viðurkennt söguþræði sem þegar hafa verið gerðar og bara mögulega *ekki endurtaka þær aftur og aftur *.Það er líka eitthvað frekar pirrandi við það hvernig sagan þróast, eflaust vegna þess óumflýjanleika sem þessi endurtekningarhátíð hefur í för með sér. Þar sem þú veist nú þegar hvað er að fara að gerast, er vandlega uppbyggingin einfaldlega hæg og leiðinleg. Eða kannski er þetta bara leiðinlegt samt. Leikstjórinn John Murlowski hefði sennilega getað gert meira til að auka spennuþrungið andrúmsloft sem tengist speglinum frekar en að láta hann blikka rauðan og gefa frá sér þvaður „vondar“ raddir, sem skortir hvers kyns fíngerð. Það voru tímar þegar persónur virtust frekar óhrifnar af öðrum veraldlegum eiginleikum þess. Ef þeir taka það ekki of alvarlega, hvers vegna ættum við að gera það? Sem er synd, því 'A New Generation' hefur meira en hæfa leikara. Ég ætlaði að bíða með að horfa á þetta þar til ég sá nafnið 'Julia Nickson' í heimildunum. Hún vakti athygli mína alveg eins og hún gerir alltaf, og ef eitthvað var, þá var ég pirraður á hlut hennar var ekki umfangsmeiri. Terry O'Quinn var jafn karismatískur og aftur, vannotaður. Partridge sjálfur í aðalhlutverki passar klárlega við hetjutýpuna með ofurhúðuðum skógarhöggsmannaskyrtum, ferhyrndum kjálka, og þó ég sé ekki viss um að hann hafi raunverulega gefið henni það þyngdarafl sem þurfti, þá er ekki eins og einhver hér sé að flytja Ibsen. eru líka athyglisverð, allt frá dramatískum listaverkum sem fylla herbergi Suki, til klaustrófóbískra ganganna sem koma fram í flashback/yfirnáttúrulegum þáttum. Að fá útlit þessara rétta er sérstaklega mikilvægt í ljósi þess hvernig ákveðnar raðir eru endurteknar í gegnum myndina til að líkja eftir sundurlausum minningum. Murlowski er greinilega frekar sjónræn leikstjóri frekar en annað hvort leikstjóri eða hryllingsleikstjóri. Því miður er henni ætlað að vera hryllingsmynd, þegar allt kemur til alls. „A New Generation“ sér sama kappaksturinn í þriðja sinn á 4 árum. Við þetta bætist stefnuleysið þar sem það var raunverulega þörf og allt átakið nær ekki að standa eins hátt og það ætti að gera. Það ber þó að viðurkenna fyrir sterk tengsl við frumefnið og nokkra góða leikara á ekki endilega sínum bestu stundum. Satt að segja er tilvalin manneskja fyrir þetta einhver sem hefur ekki séð neina af framhaldsmyndum framhjá 'The Possession', fyrir hvern sagan verður ekki svona gríðarleg deja-vu ferð.