Loksins! Í þriðja sinn heppinn. Þessi mynd hefur alltaf verið mér hugleikin, en í fyrstu áhorfinu gleymdi ég henni og náði aðeins seinni hluta myndarinnar. Svo aðeins nokkrum mánuðum síðar fékk ég annað tækifæri til að horfa á það, svo ég ákvað að taka það upp. Aðeins til að uppgötva að tímamælirinn minn slokknaði seint og aftur missti ég af fyrri hluta myndarinnar. Ég ætlaði ekki að leyfa það að gerast aftur. Svo, þegar það kom í sjónvarpið aftur, hugsaði ég, ég bíð þangað til það kemur í ljós, þá mun ég taka það upp. Og það var góður kostur. Ég hefði bara horft á myndina, en þeir setja alltaf upp vikukvöld um miðnætti. Eftir að hafa uppgötvað gat í troðfullum klefa sínum, flýja níu fangar innilokun sína til að hafa uppi á lykli alheimsins, sem samfangi þekktur sem Fölsukóngur sagðist hafa falið. Þeir halda að þessi lykill gæti verið opnun fyrir falinn herfang af fölsuðum seðlum. Í þessu ferðalagi sjá þeir þetta náttúrulega sem tækifæri til að taka upp líf sitt áður en þeir voru fangelsaðir. Þó að hlutirnir fari ekki eins og þeir ætluðu sér, en flestir glæpamennirnir ætla að villast. „9 Souls“ er andlegt ferðalag frá japanska leikstjóranum Toshiaki Toyada, sem fleygði áhorfendum sínum inn í kvikmynd með tveimur gjörólíkum helmingum. Fyrri helmingur sögunnar er meira eins og sálræn gamanmynd þar sem glæpamennirnir og aðstæðurnar sem þeir finna sjálfir eru söluvaran, en allt gerir það leið fyrir siðferðislegan og dramatískan seinni hálfleik þar sem alvöru vandræðin byrja með nokkur býsna viðbjóðsleg og blóðug augnablik sem koma í stað kjánahrollsins sem það byrjaði með. Þó, fyrri hálfleikur er frekar skemmtilegur með á ferðinni, skrúfubolta krútt og óviðjafnanlegt bull. En það er í raun og veru áleitinn síðari helmingurinn með sérkennilegum atburðarásum sem snerta þig svo hart með nokkrum óvæntum snertingum sem fá þig til að hafa virkilega samúð með þessum mjög mannlegu persónum. Jafnvel þó að þeir séu ekki raunverulega saklausir af glæpum sínum, þá festist þú bara af þessum holdugu persónum í fyrri hálfleiknum að þegar þú sérð þær fara í fall þeirra, þá veistu að það er áhrifaríkt drama þegar þú verður skelkaður í dramatíkinni. breyta. Persónurnar níu fá nægan skjátíma til að skilja raunverulega persónulega sögu sína og hvaða veikleiki myndi að lokum koma þeim niður. Söguþráðurinn gengur út á það að Michiru og Torakichi eru aðalpersónurnar og við sjáum það aðallega frá þeirra sjónarhorni. Flóttasagan er óumdeilanlega grípandi persónurannsókn sem er skýr í markmiði sínu og vekur margar spurningar um samfélagið og þá leið sem þú velur að fara til að flýja lífið og losa þig við þessar hömlur. Þó er táknræn sagan full af skýrleika og lifandi sögð. Sjónræni þátturinn fer ekki fram hjá neinum, því það er bara draumkennd og trance-kennd stemning sem miðlar sér inn í einstaka andrúmsloftið. Það sem stuðlaði MJÖG vel að þessum þáttum og gaf myndinni lyftingu var hið gríðarlega, stemningsríka hljóðfæraleik. Mjúka andrúmsloftsgelið sem það gat búið til í mörgum senum skildi mig frekar andlausa með þeim eilífu tilfinningum sem það gat framkallað. Einfaldlega falleg og beinlínis kraftmikil stjórn á þeirri framhlið. Hraðinn fyrir svona langa kvikmynd ( 2 klukkustundir ) virðist líða hjá og klippingin er fljót að klárast, því við erum bara svo upptekin af þessu öllu. Dáleiðandi ljósmyndunin er skörp í smáatriðum. Þó að frammistaða leikarahópsins sem skrýtinn hóps glæpamanna sé hágæða þar sem hver og einn gefur nægan persónuleika og eiginleika til að aðgreina sig. Mér fannst "9 Souls" vera ánægjuleg og alveg mögnuð súrrealísk mynd sem vekur upp tilfinningarnar og svo slær hún mann almáttugan þegar hún breytir um stefnu. Mjög mælt með.