Það er eiginlega ekki hægt að kalla Roy Andersson frjóan, (6 myndir á 37 árum). Þú getur heldur ekki sakað hann um að vera hefðbundinn; hann gerir ekki 'straight-forward', að minnsta kosti þegar kemur að frásögn. „You, the Living“, fyrsta myndin hans í sjö ár, er eins og súrrealísk heimildarmynd þar sem fylgst er með fjölda persóna gera ekkert sérlega mikið og ef það hljómar illa, leyfi ég þér að fullvissa þig um að svo er ekki. Þetta er fyndin, aðgengileg og furðu hjartahlý kvikmynd, lífssneið fjarri því sem við sjáum venjulega á skjánum. Auðvitað er „lífssneið“ varla rétta nafnið til að eiga við þetta. kvikmynd þar sem líf flestra er ólíklegt að vera neitt þessu líkt. Atvikin á skjánum eru allt frá því sem er næstum skelfilega venjulegt yfir í það beinlínis brjálæðislega og á meðan persónur flökta framhjá, stundum til að sjást aldrei aftur, aðrar til að birtast aftur eins og þær séu áhyggjufullar eftir samþykki, veitir Andersson þeim öllum eins konar góðlátlegri ástúð. . Það, og einhver hrífandi tónlist, tryggir að tíminn sem við eyðum með þeim sé vel varið.