Lynn Hollister, smábæjarlögfræðingur, ferðast til nærliggjandi stórborgar í viðskiptum sem tengjast andláti vinar síns Johnny. (Já, Lynn er karlmaður þrátt fyrir skírnarnafnið sem hljómar kvenlega. Voru handritshöfundarnir að reyna að skírskota til þess að fæðingarnafn John Wayne væri „Marion“?) Hollister telur í fyrstu að dauði Johnnys hafi verið slys, en kemst fljótlega að því að Johnny var myrtur. Frekari rannsóknir leiða í ljós vef spillingar, glæpastarfsemi og kosningasvindls sem tengist Boss Cameron, leiðandi ljósinu í pólitískri vél borgarinnar. Þetta hljómar eins og söguþráður grófs glæpatryllis, hugsanlega gerður í film noir stíl sem var að byrja að verða vinsælt árið 1941. Það er það ekki. "Maður svikinn", þrátt fyrir þema, er meira eins og létt rómantísk gamanmynd en sakamáladrama. Hollister verður ástfanginn af aðlaðandi dóttur Camerons, Sabru, og myndin einbeitir sér síðan jafn mikið að rómantíkinni sem af þessu leiðir og að spennuþáttunum. Þessi mynd hefði kannski bara virkað ef hún hefði verið gerð sem beinlínis alvarlegt drama. Einn gagnrýnandi fullyrðir að John Wayne sé alls ekki trúverðugur sem lögfræðingur, en hann gæti ekki leikið kúreka í hverri mynd og harðsnúinn krossferðalögfræðingur sem tæki á sig öfl skipulagðrar glæpastarfsemi hefði líklega verið vel innan áttavita hans. Þar sem ég er sammála gagnrýnandanum er þegar hann segir að Wayne hafi ekki verið Cary Grant eftirherma. Rómantísk gamanmynd var bara ekki uppi á götunni hjá honum. Einn af veikleikum stúdíókerfisins er að hægt var að krefjast þess að leikarar gegni hvaða hlutverki sem yfirmenn þeirra kröfðust af þeim, hvort sem það var í götunni þeirra eða ekki, og þar sem Wayne var ein af fáum stórstjörnum sem unnu fyrir Republic Pictures vildu eflaust ná eins miklum kílómetrafjölda út úr honum og þeir gætu. Sem sagt, ekki einu sinni Cary Grant sjálfur hefði getað látið "A Man Betrayed" virka sem gamanmynd. Það er ekki hugleiðing um kómíska hæfileika hans; það er hugleiðing um algjöran skort á skemmtilegu efni í þessari mynd. Ég efast um að einhver, sama hversu vel þróuð húmorinn gæti verið, gæti fundið eitthvað til að hlæja að í henni. Léttur tónn myndarinnar gerir hana ekki að vel heppnaðri gamanmynd; það kemur bara í veg fyrir að það sé tekið alvarlega eins og allt annað. Þetta er ein af þessum myndum sem eru hvorki fiskur né hold né fugl né góð rauð síld. 3/10