Án leikaranna að kenna (þeir skiluðu allir frábærum leikjum) var sagan í heild ekki sérlega vel útfærð. Myndin byrjar með miklum látum: brjálaður gamall strákur neyðir bíl ungrar frumbyggjastúlku út af veginum. En svo neyðumst við til að þola 40 mínútur af persónuþróun með alveg nýjum hópi persóna ... og við vitum ekki hvers vegna fyrr en 40 mínúturnar eru liðnar. Það kemur í ljós að það eru þeir sem að lokum uppgötva líkama stúlkunnar ... og sagan heldur áfram þaðan. Þó að sagan taki við sér á þeim tímapunkti fer hún í raun hvergi. Eftir 2 tíma spurði ég sjálfan mig: var tilgangur með þessu, eða var það bara að sjá persónurnar glíma við ásakanir um kynþáttafordóma og heimsku um hvernig þær höndluðu uppgötvunina? Sagan var á endanum ófullnægjandi og fannst hún ókláruð. Þó hún sé vel leikin, þá er ekki nógu sterkur burðarás í myndinni til að mæla með henni.