Joseph H. Lewis var einn af bestu leikstjórum kvikmynda noir. Þetta er vafalaust hans besta. Það hefur ekki suma staðlaða eiginleika þess sem við köllum núna film noir. Þó að það sé framleitt í Ameríku gerist það algjörlega á Englandi. Það vantar gangstera. Það vantar femme fatale. Það vantar ekki glæpi. Titilpersónan svarar auglýsingu. Hún er mjög ánægð með að hún skuli græða peninga sem ritari. Þess í stað vaknar hún dögum síðar sem peð í ógnvekjandi samsæri. Aðeins mjög sterk manneskja gæti lifað af svona skelfilega órólega þraut. Og Nina Foch gefur tilfinningu fyrir sterkri konu sem Julia. Hluti af spennunni kemur frá því að steypa á móti gerð: Fröken Foch hefur glæsilegan hátt. Hún er ekkert öskrandi, kurrandi fórnarlamb. Hún er reyndar dálítið ísköld og patrísísk, þó ósvífin. Þetta gerir neyð persónunnar hennar enn trúverðugri. Vissulega er einn mest heillandi þátturinn leikarahlutverk Dame May Witty. Hún var (og er) líklega frægust fyrir heillandi titilpersónuna í "The Lady Vanishes". Hún hefur ljúfan hátt og meinlausan, örlítið djókandi hátt. En hér er hún langt frá því að vera kvenhetja.George Macready er frábær sem sonur hennar í miklum vandræðum. Allur leikarinn er í rauninni frábær. Svo virðist sem þessi fræga og snilldarmynd hafi verið gerð nánast óvart. Eflaust vissi leikstjórinn nákvæmlega hvað hann var að gera. En hann gerði það á lágu kostnaðarhámarki. Það er spennan og sjarminn við film noir, alvöru film noir: Hann er lítill, sannfærandi lágkúrulegur og, í þessu tilfelli, ógleymanlegur.