Eins og "The Blair Witch Project" á undan því, hefur "Hatchet" fengið sinn eigin hlut af kynningu frá botni og upp (sem ákafur lesandi Fangoria Magazine er erfitt að missa af heilsíðuauglýsingunum); Jafnvel eftir miðlungs leikhúsgöngu sína, er myndin bundin við að lifa eingöngu á eflanum í kringum hana, og mun líklega breytast í sértrúarsöfnuð á einhverjum tímapunkti. Með MySpace slóð og stórkostlegu (ef furðulega huglægu) loforð um að varðveita svokallaðan „gamla skóla amerískan hrylling“ mun „Hatchet“ vekja marga forvitna umsækjendur með DVD útgáfu sinni (þar sem sú fullyrðing er skreytt á disknum sjálfum). . Kannski var það stóra letrið úr Ain't It Cool News á auglýsingunum sem olli því að ég nálgast myndina með nokkrum skelfingu (það virðist sem Harry Knowles og félagar hans muni samþykkja hvaða kvikmynd sem er fyrir VIP passa og ókeypis mat), en "Hatchet" fær mig til að efast um hver hugmynd rithöfundarins og leikstjórans Adam Green um "gamla skólann amerískan hrylling" sé í raun og veru: Miðað við sönnunargögnin hér þýðir það fáránleg, seint á níunda áratugnum af "Friday the 13th" og "Friday the 13th" og " Frelsun." Persónurnar eru viðbjóðslegar staðalímyndir (svartur Chris Tucker týpa, Survivalist Chick, Topless Bimbos, Requisite Old Couple, Asian Tour Guide) þar sem samskipti þeirra eru skemmd af sársaukafullum samræðum sem reyna að vera mjöðm og aðallega augljós húmor (ekki alveg eins slæmt sem "Cabin Fever," en samt); handritið hefur of mikla fyllingu (t.d. „rusling bush“ atriðið), og „Hatchet“ er eins dæmigert og hver póstmódernísk slasher síðasta áratugar, með eina sérkennslu sína sem sérfræðiútreikningaðri hype vél. Ég skal lofa því dálítil lof fyrir gore--ef þú getur vaðið í gegnum bólstrun á milli drepa, rauða vínóið er örugglega furða, og eina raunverulega ástæðan til að horfa á þetta.