Það er athyglisvert að mín er aðeins þriðja umsögnin um þessa mynd, en "Patton- Lust for Glory", fyrri ævisaga framleiðandans Frank McCarthys um umdeildan bandarískan hershöfðingja frá síðari heimsstyrjöldinni, hefur hingað til vakið næstum hundrað athugasemdir. Eins og fyrri gagnrýnandi er ég forvitinn af því hvers vegna önnur myndin hefði átt að fá svona miklu meiri athygli en hin. Einn munurinn á myndunum tveimur er að "Patton" er einbeittari og einbeitir sér að tiltölulega stuttum tíma við og strax eftir lokin. seinni heimsstyrjaldarinnar, en "MacArthur" nær ekki aðeins yfir þetta stríð heldur einnig hlutverk viðfangsefnis þess í Kóreustríðinu, sem og tímabil hans sem bandarískur landstjóri hernumdu Japans í millileiknum. Helsti munurinn liggur hins vegar í leiðinni. leiðtogarnir tveir eru leiknir. Gregory Peck drottnar yfir þessari mynd jafnvel meira en George C. Scott drottnaði yfir "Patton". Á meðan Scott var með aðra stórstjörnu, Karl Malden, sem lék á móti sér sem Bradley hershöfðingja, er enginn af hinum leikarunum í `MacArthur' vel þekkt, að minnsta kosti fyrir kvikmyndavinnu sína. Scott sýndi Patton að sjálfsögðu sem árásargjarnan og eldheitan mann, sem á stundum í stríði við restina af mannkyninu, ekki bara við óvininn. Mig grunar að í raunveruleikanum hafi MacArthur hershöfðingi verið jafn eldfjallamaður og Patton, en það er ekki hvernig hann birtist í þessari mynd. MacArthur frá Peck er meira hugsandi, hugsi, sambærilegur við frjálslyndu menntamennina sem hann lék í sumum öðrum myndum sínum. Stundum virðist hann jafnvel vera maður pólitískra vinstri manna. Mikið af ræðu hans í tilefni af uppgjöf Japana árið 1945 gæti hafa verið skrifaður af gjaldskyldum meðlimi CND og stefnur hans um umbætur á japönsku samfélagi á tímum hernáms Bandaríkjanna hafa hálfsósíalískt yfirbragð. Til að reyna að sýna eitthvað af hæfileikum MacArthurs til að hvetja til leiðtoga, gerir Peck hann að ágætum ræðumanni, en ræður hans virðast alltaf eiga meira að þakka lærðum brögðum hins æfðu orðræða en hvers kyns eldi í hjartanu. Það er eins og Atticus Finch úr "To Kill a Mockingbird" hafi klætt sig í hershöfðingjabúning. Á meðan Scott reyndi að mynda "vörtur og allt" af Patton, hefur sú gagnrýni komið fram að "MacArthur" reyni að slíta sumt af myndefni sínu. minna aðlaðandi eiginleika. Ég held að þessi gagnrýni sé sanngjörn, sérstaklega hvað varðar Kóreustríðið. Myndin gefur til kynna að MacArthur hafi verið snilldar hershöfðingi sem þorði að standa gegn afskiptum, hernaðarlega fáfróðum stjórnmálamönnum sem kunnu ekki að berjast gegn stríðinu og var rekinn fyrir sársauka sína þegar sigur var innan handar. Margir sagnfræðingar telja að sjálfsögðu að Truman hafi verið neyddur til að reka MacArthur vegna þess að framferði hins síðarnefnda var að verða hættulegur heimsfriðnum, og þeir áttu ekki annarra kosta völ en að sætta sig við pattstöðu vegna þess að Stalín hefði ekki leyft kínverskum bandamönnum sínum að vera niðurlægðir. Jafnvel á meðan á kóresku senum stendur, kemur MacArthur eftir Peck fyrir að vera hugsjónasamari en raunveruleikinn hans var líklega; við sjáum lítið af yfirlæti hans og barnaskap í pólitískum málum. (Ummæli Trumans „hann veit jafn mikið um pólitík og svín veit um sunnudaginn“ var sögð um Eisenhower, en það hefði alveg eins getað verið heimfært á nálgun MacArthurs á alþjóðlegum erindrekstri). Kannski endurspeglar tilraun myndarinnar til að mála út nokkrar af vörtum MacArthurs tímabilið sem hún var gerð. Seint á áttunda áratugnum, eftir tvíburaáföllin í Víetnam og Watergate, var erfiður tími fyrir Ameríku og almenningur sem leitaði að fullvissu gæti hafa fagnað hughreystandi hetjulegri lýsingu á hermanni af fyrri kynslóð. Önnur gagnrýni sem ég myndi gera á myndina er að hún fellur á milli tveggja hægða. Ef það var ætlað að vera heill ævisaga MacArthurs, hefði átt að sýna eitthvað af fyrstu ævi hans, sem alls ekki er fjallað um. (Það fyrsta sem við sjáum til hershöfðingjans er þegar hann leiðir andspyrnu Bandaríkjamanna gegn innrás Japana á Filippseyjar). Eitt þema sem gengur í gegnum myndina eru áhrif föður MacArthurs hershöfðingja, sem sjálfur var herhetja. Ég hefði viljað sjá hvers konar maður Arthur MacArthur var og hvers vegna sonur hans taldi hann vera slíka hetju og fyrirmynd. Önnur áhugaverð leið til að gera myndina hefði verið að einbeita sér að Kóreu og að átökum MacArthurs við Truman, með jafn áberandi heiðursmönnum tveimur og leikarar af svipuðum vexti sem leika þá. Hvernig myndin var í raun og veru gerð fannst mér minna áhugaverð en önnur hvor þessara valaðferða. Það væri hins vegar rangt að gefa í skyn að mér líkaði myndin algerlega. Þó ég hafi kannski ekki verið sammála túlkun Pecks á aðalhlutverkinu er því ekki að neita að hann lék það af sinni eðlilegu fagmennsku og alvöru. Myndin í heild sinni er gott dæmi um heilsteypta, vinnulega ævisögu, ígrundaða og fræðandi. Þetta er góð mynd en hún hefði getað verið betri. 7/10. Á pedantískum nótum sýnir kortið sem MacArthur er sýnt að nota í Kóreustríðinu DMZ, mörkin milli kóresku ríkjanna tveggja sem komu ekki til fyrr en eftir stríðið. (Mörkin fyrir stríð voru 38. breiddarbaugur). Ég held líka að MacArthur hafi verið að vísa til "tóksins" stríðs. Stríð getur verið eitrað, en það er erfitt að hlusta með þyrsta eyra eftir eiturefni.