Eftirlit er dásamlegur hlutur. Mikið svívirt þegar það birtist fyrst, (innblástur til hinnar frægu ritdóms 'Me No Leica'), er nú hægt að líta á þennan forvera "Cabaret" í samanburði og hann er ekki hálf slæmur. Það er vissulega engin klassík en hún hefur sinn eigin afdrifaríka sjarma (kvikmyndaútgáfan af "Cabaret" fylgir þessum söguþræði en sviðsútgáfan breytti söguþræðinum nokkuð). Maður ætti auðvitað að standast þá freistingu að hlæja þegar Christopher Isherwood eftir Laurence Harvey, (það heldur réttu nafni upprunalega höfundarins; Guð veit hvað Isherwood hugsaði um það), lýsir sjálfum sér sem „staðfestum ungmennamanni“ og þó að Harvey sé algjörlega ófullnægjandi. „hetja“ (hann er nánast ókynhneigður), og Shelly Winters var gríðarlega misheppnuð sem Fraulien Landauer, (hlutinn sem Marisa Berenson lék í „Cabaret“), Julie Harris er fullkomlega stórkostleg Sally, (það er yndisleg grínleikur), og Anton Diffring er fyrsta flokks sem Fritz, þýsk-gyðingurinn sem er ástfanginn af persónu Shelly. Auðvitað, ef "Cabaret" hefði aldrei komið með gætirðu spurt sjálfan þig hvort þetta hefði einhvern tíma litið dagsins ljós aftur. Að það hafi verið endurvakið er kannski ekki alveg tilefni til að fagna en það er alveg ásættanlegt.