Þetta olli vonbrigðum. Það byrjaði nógu vel en þegar leið á og missti hvert tækifæri til að svífa, féll það flatt. Leikur Maria Schrader er hræðilegur, virðist aldrei meina það sem hún segir, eða jafnvel vita hvað hún segir fyrr en hún segir það. Hún sýndi alls engar raunverulegar tilfinningar, ekki fyrir ástkæra goyinn sinn, eða sögu móður sinnar. Þegar hún var með Lenu virtist hún hafa lítið annað en fræðilegan áhuga á sögu Lenu. Það virtist aldrei vera raunverulegt samband á milli Lenu og móður hennar nema móðir hennar virtist skemmta sér vel í brúðkaupinu, sem er ekki mikið. Hin meinta hliðstæða á milli „blandaðrar“ rómantíkar Hönnu og sambands móður hennar við föður hennar var eins klisjukennt og þau koma og mistókst hrapallega engu að síður. Brúðkaupið var algjörlega ósannfærandi og asnalegur frágangur. Hápunktur mótmælanna var óhugsandi og sama hvað Lena hafði eða hafði ekki gert til að hafa áhrif á niðurstöðuna, þá hefði hún örugglega sýnt einhverja flókna tilfinningu á þeim tíma, reimt útlit, óútskýranlegt tvíræðni. Reyndar var engin persóna myndarinnar með neina dýpt eða neista. Það var mjög erfitt að hugsa um einhverja þeirra, jafnvel Rut litlu. Allt með Luis var truflun. (Hvers vegna var hún svona þegar hún var í símanum frá hótelinu? Það var ekkert samhengi eða skýring á því.) Ef allar tilvísanir í hann væru fjarlægðar yrði ekki tekið eftir því. Einföld saga sem varð ruglingsleg vegna lélegrar persónuþróunar (hver var móðir hvers, aftur??) veikum leik og leikstjórn sem lét alla líta út fyrir að vera að leika. Það var næstum hægt að heyra "rólegur á settinu!...." Ég fór að halda að þetta væri verðugt 7, en þegar leið á myndina féll hún hratt niður í 4 og fékk svo 3 eftir kjánaskapinn í brúðkaupsenunni. Þetta var álíka köld og dauðhreinsuð mynd og ég hef séð. Hræðileg sóun á góðri sögu.