Njóttu upphafsins. Þeir eru það besta við þennan annars flokks en móðgandi tímadrápara sem býður upp á viðunandi frammistöðu manna eins og Eric Roberts og Martin Kove. Aðalhlutinn fer hins vegar til nýliðans Tommy Lee Thomas sem lítur svolítið út fyrir svona hasar en tekst engu að síður af og til að varpa fram banty-hani tegund af stríðni. Í fyrsta skipti sem við sjáum hann er hann berbrjóstinn, sveittur og stundar þessa uppáhalds „nautaköku“ iðju - að höggva við. Eftir þetta hefur hann sjö senur í viðbót án skyrtunnar, þar á meðal eina þar sem hann er hengdur í úlnliðum sínum og tappað með rafmagni a la Mel Gibson í "Lethal Weapon." Hann gæti þó notað betra handrit, þar sem hvernig hann afhjúpar sannleikann um spillingu og ofbeldi inni í fangelsinu er aldrei mjög sannfærandi. Það er líka talað um milljónir dollara sem virðist tengjast þessari rannsókn en sem er aldrei útskýrð. Það eru þó nokkrir kostir. Að senda „John Woodrow“ leynilega sem „John Wilson“ er skemmtilegt leikrit á forsetanafni og mótleikkonan Jody (Ross) Nolan sýnir loforð sem fangi sem snemma í málsmeðferðinni er sýndur hengdur í úlnliðum sínum og fengið hnefahögg. af sterkum vörð. Ein að lokum: lág fjárhagsáætlun myndarinnar er sársaukafull ábyrg fyrir skortinum á "aukahlutum". Þrátt fyrir tilkomumikla stærð fangelsisins virðist það aðeins rúma um 12 fanga! (Athugið: leikaraupplýsingarnar í lokin eru ekki ýkja hjálplegar. Til að gera það gott, þá er hinn þéttvaxni, sköllótti vörður sem notar Jody Nolan sem gatapoka leikinn af Bill Fishback og ungi, ljóshærði vörðurinn sem stjórnar raflost fyrir Tommy Lee Thomas er leikinn af Marc Chenail.)