Fyrir utan gljáandi útlitið átti þessi sýning lítið að mæla með því. Skrifin voru hógvær og flókin. Undantekningalaust voru persónurnar grunnar og ósamúðarlausar. Kvenpersónurnar komu verst út... minnkaðar í spillta, eigingjarna andskota sem höfðu metnað sinn í sálinni að hlaupa um í slepptum kjólum og stöllum og reyna að töskur mann. Þessi þáttur þáttarins er þeim mun forvitnilegri þar sem tvær konur framleiddu þáttaröðina! Leikurinn var að mestu daufur og húmorslaus þar sem leikararnir léku einvíddar persónur sem réðust á hvert atriði á sömu nótunum. Þetta er ekki algjörlega leikarunum að kenna. Hefðu þeir eytt meiri tíma í að þróa persónurnar og söguþráðinn, bæta við smá innspýtingu af stíl og húmor, gæti MVP hafa slegið í gegn. Það sem við sitjum eftir með er eitthvað flatt og óljóst óþægilegt.