Ég er ekki manneskjan til að horfa á sjónvarpsþætti vegna þess að leiklistin er venjulega óraunsæ eða hún er óraunhæf eða OF dramatísk! En þessi sýning er fullkomin. Allir geta leikið og þú getur tengt persónurnar og aðstæður þeirra. Allir hafa sinn eigin persónuleika og Lorelai Gilmore er best fyrir kaldhæðnislegar athugasemdir sínar sem geta látið allar slæmar aðstæður virðast svolítið fyndnar. Rory Gilmore er góð fyrirmynd fyrir allar stelpur. Hún leggur metnað sinn í að vilja fara í Harvard og strákar/kærastar koma alltaf í öðru sæti í bókinni hennar. Hún er tryggur vinur og alltaf friðsæll. Það er fíngerð rómantík sem er það sem mér líkar persónulega. Ekki sú mjúka rómantík sem ekki margir fá að hafa í lífi sínu, heldur raunsæ tegund af rómantík. Sérhver persóna fær það að lokum, og þeim finnst prinsinn sinn ekki heillandi við fyrstu sýn og þeir "verða ekki bara ástfangnir" af hverjum strák sem verður á vegi þeirra. Þetta er raunhæfur þáttur en þegar þú horfir á hann, þá er betra að endurskoða kvikmyndir þínar, poppmenningu og handahófskenndar staðreyndir því Lorelai Gilmore er alltaf að vísa til. Ég varð ástfanginn af þessari sýningu og ef þú gefur henni tækifæri, verður þú líka.