Ég hef nýlega gengið í gegnum stig þar sem mig langaði að sjá hvers vegna það er að hryllingsmyndir 9. áratugarins geta ekki haldið kerti við hryllingsmyndir 7. og 8. áratugarins. Ég hef verið mjög opinber á þessum vettvangi um svívirðingar kvikmynda eins og The Haunting og Urban Legend og þess háttar. Mér finnst að þeir (og aðrir eins og þeir) viti ekki hvað sannur hryllingur er. Og það truflaði mig að því marki að það fékk mig til að fara í myndbandsbúðina mína og leigja nokkrar af klassísku hryllingsmyndunum. Ég á nú þegar alla föstudagana svo ég leigði The Texas Chainsaw Massacre, upprunalegu Nightmare On Elm Street, Jaws, The Exorcist, Angel Heart, The Exorcist og Halloween. Nú eru hinar myndirnar klassískar út af fyrir sig en það er hér sem ég vil segja ykkur frá Halloween. Vegna þess að það sem hrekkjavöku gerir er kannski eitthvað sem engin önnur kvikmynd í sögu hryllingsmynda getur gert, og það er að hún notar fíngerða tækni, tækni sem treystir ekki á blóð og saur, og hún notar þetta til að hræða lifandi dagsljósið úr þér . Ég var ein í herbergi með slökkt ljós og eins kjánalegt og ég vissi að það var, vildi ég líta á bak við mig til að sjá hvort Michael Myers væri þarna. Engin kvikmynd sem ég hef séð á síðustu tíu árum hefur gert mér það. Engin mynd. John Carpenter tók lággjaldamynd og hann hræddi kynslóð kvikmyndagesta. Hann sýndi að þú þarft ekki fjárveitingar í 8 eða 9 tölunum til að vekja ótta hjá áhorfendum. Vegna þess að stundum er besti þátturinn í óttanum ekki það sem gerist í raun og veru, heldur það sem er að fara að gerast. Hver var þessi skuggi? Hvaða hávaði var á efri hæðinni? Hann veit að þetta eru leiðirnar til að hræða einhvern og hann notar alla þætti skólabókahrollsins sem ég held að þú getir notað. Ég held meira að segja að hann hafi búið til nokkrar af sínum eigin hugmyndum og þetta ættu að vera hugmyndir sem fólk notar í dag. En þeir gera það ekki. Enginn notar lýsingu og smáatriði til að vekja hræðslu, þeir nota tæknibrellur og blóðfljót. Og það er bara ekki það sama. Þú getur ekki verið hræddur við risastór tæknibrellur sem gefur frá sér hávaða og hoppar út úr vegg. Það eru augnablikin þegar morðinginn leynist, einhvers staðar, þú veist bara ekki hvar, sem hræða þig. Og Halloween heppnast eins og engin önnur mynd í þessu verkefni. Árið 1963 drepur ungur Micael Myers systur sína með stórum sláturhníf og eyðir síðan næstu 15 árum lífs síns, þegjandi innilokaður inni á stofnun. Eins og Loomis (læknirinn hans) segir við Brackett sýslumann: "Ég eyddi átta árum í að reyna að ná í hann og svo sjö í viðbót til að tryggja að hann komist aldrei út, því það sem ég sá á bak við augun var hreint illvirki." manísk og miskunnarlaus hugmynd um morðingja sem mun ekkert stoppa til að fá það sem hann vill. Og allt sem hann vill hér er að drepa Laurie. Enginn veit hvers vegna hann vill drepa hana, en hann gerir það.( Halloween II heldur sögunni ágætlega áfram )Það sem Carpenter hefur gert hér er að taka ákaflega nöturlega, sviksamlega ljósatækni og samdi og leikstýrði hrollvekjandi meistaraverki. Það er eitt atriði sem þarf að lýsa. Og það er atriðið þar sem Annie er á leiðinni að sækja Paul. Hún fer að bílnum og reynir að opna hann. Þá fyrst áttar hún sig á því að hún hefur skilið lyklana eftir í húsinu. Hún nær þeim, kemur aftur út og opnar bílhurðina óvart án þess að nota lyklana. Áhorfendur taka þetta upp en hún gerir það ekki. Hún er of upptekin við að hugsa um Paul. Þegar hún sest niður tekur hún eftir því að rúðurnar eru þokukenndar. Hún er undrandi og byrjar að þurrka í burtu móðuna, og þá slær Myers, úr aftursætinu. Þetta er svo frábær sena vegna þess að hún leggur áherslu á smáatriði. Við vitum hvað er að gerast og Annie ekki. En það eru gáfaðar athuganir sem Carpenter gerði sem hræddi helvítis kvikmyndagesta árið 1978 og víðar. Hrekkjavaka notar óskýrar myndir af morðingja sem stendur í bakgrunni, það hefur skugga sem svífa ógnvekjandi yfir vegg, dimm herbergi, hrollvekjandi og draugalega tónlist, ógnvekjandi saga sögð draugalega af Donald Pleasance og ógnvekjandi, miskunnarlausum morðingja. Ráð mitt til kvikmyndagerðarmanna á okkar tímum er að læra hrekkjavöku. Það ætti að vera blá letrið fyrir hvað ógnvekjandi kvikmyndir snúast um. Enda fylgdi Carpenter í sporum Hitchcocks, kannski ætti leikstjórinn að fylgja í hans.Halloween persónugerir allt sem hræðir okkur. Ef þú ert þreyttur á öllum huglausu hryllingsmyndunum sem þekkja ekki muninn á illsku og sætu, þá er Halloween mynd sem ætti að sjá. Það mun ekki bregðast þér. Ég nýt þess að vera hrædd, ég veit ekki af hverju, en ég geri það. En ekkert hefur hrædd mig á tíunda áratugnum, nema kannski ein mynd (síðasta Nightmare eftir Wes Craven). Ef þú hefur gaman af hræddum verum, þá er Halloween einn sem þú ættir að sjá. Og ef þú hefur þegar séð hana hundrað sinnum, farðu og horfðu á hana aftur, bak til baka með kvikmynd eins og Urban Legend. Urban Legend mun láta þig tæla öll fallegu andlitin í myndinni. Hrekkjavaka mun hafa þig frosinn af ótta, fastur í sætinu þínu, vilt ekki hreyfa þig. Segðu mér nú, hvaða hryllingsmynd myndir þú frekar horfa á? Og bara til að fylgja eftir eftir að hafa séð útgáfu Zombie, þá metur það þig miklu meira. Þetta er klassískt samkvæmt skilgreiningu. Zombie bastardaði útgáfuna sína, en það tekur ekki af ljómanum í þessari.