Stærsti innri brandari í heimi. Stærsti, einkareknasti innri brandari í heimi. Með því að líkja eftir ósvífnum og „hvers manns“ húmor skrifstofuhúsnæðis, rekur þessi mynd aðdráttarafl þessarar myndar í jörðina með því að gera húmorinn þannig að hann yrði aðeins metinn af lögfræðiriturum sem skrifa bækur. Áhorfendur eru beðnir um að taka að sér hið ókunna hlutverk lögfræðiritara og hafa síðan samúð með hinni ógurlega heimsku söguhetju. Öll myndin snýst um að lögfræðiritarinn finnur sér frítíma, hlustar á tónlist og skrifar skáldsögu á meðan hann vinnur. Þetta eru markmið hans. Þú getur ekki ímyndað þér kjaftshöggið sem það er fyrir áhorfendur þegar þeir (um það bil hálfa leið) komast að því að hann hefur fengið vinnu sem uppfyllir öll þessi þrjú skilyrði, en gefa það svo UPP! Leikstjórinn og handritshöfundurinn (Jacob Kornbluth og Josh Kornbluth) fjarlægir algjörlega hvata áhorfenda til að sýna samkennd eða jafnvel skemmta söguhetju sem hefur áður hent því sem hann er að kvarta undan skortinum á. húmor mistakast vegna þess að það verður að útskýra þær skýrt fyrir áhorfendum í hvert sinn sem þær gerast. Án þessara til hliðar hefðu áhorfendur ekki tekið eftir neinu sérlega undarlegu. Húmor er aðeins áhrifarík ef ekki þarf að útskýra rækilega fyrir áhorfendum hvað er fyndið.