Ég er venjulega fyrir vonbrigðum með netmyndir. Jafnvel flix sem laða að stóra leikara eru venjulega eyðilagðir af sjónvarpsfólki. Hins vegar er þessi sá versti af þeim verstu. Handritið er veikt og leikurinn, sérstaklega Tracey Pollan, er viðurstyggilegur. Ég hef þrammað af stað til að sjá leikrit barna minna í framhaldsskóla og fengið betri leiklist. Pollan lætur eins og hún sé að lesa handritið á meðan hún talar. Þegar hún reynir að tjá ótta, reiði eða sorg er það ákaflega holur. Vegna heildargæða framleiðslunnar fannst mér erfitt að taka hana alvarlega. Ef þú ákveður að þora þennan, vertu bara tilbúinn fyrir mikil vonbrigði. Hræðilegir hlutir munu ekki hræða þig, sorglegir hlutir gera þig ekki sorgmædda, rómantík mun ekki láta þig líða heitt og óljóst og þú munt líklega vera eins kvíðin og ég var að sjá endalokin koma. „First to die“ segir mikið um þessa mynd.