Boston Blackie-kvikmyndir hafa nokkra styrkleika -- aðallega í því að hraðinn er hraður og hetjan er glaðlega ósátt við jafnvel verstu aðstæður. En söguþráðurinn er oft grimmur og óvægnar grínisti bitarnir drepa oft hraðann (ef söguþráðurinn er óvenjulega góður) eða eru bara ófyndnar og óviðeigandi. Þessi felur í sér að Blackie eltir flóttamann frá hælinu (Steve Cochran í mjög lélegu ástandi frammistöðu) sem hefur fest sig í sessi við fallegu Ninu Foch (sem leggur sig fram við fínt, frekar lúmskt leiklistarstarf). Farraday eftirlitsmaður telur að sjálfsögðu að Blackie sé orðinn manndrápsbrjálæðingur (hann hefur að minnsta kosti einhverjar sannanir fyrir því í þessum) og reynir að óhæfu að fangelsa hann þar sem Blackie fer á eftir hinum raunverulega morðingja. Söguþráðurinn hefur möguleika, en í hvert sinn sem alvöru spenna fer af stað fáum við ekki fyndna grínrútínu. Það virðist ekki eins og neinn í Kólumbíu hafi skilið að í kvikmynd um leit að mjög hættulegum vitfirringum trufla sætar litlar gamanmyndir um að fela óþægilegt lík fyrir eftirlitsmanninum hvers kyns viljugri stöðvun vantrúar. (Maður kemst bara að þeirri niðurstöðu að snjalla hetjan okkar sé hálfviti -- banvæn fyrir mynd sem þessa.) Þessi er ekki tímans virði. Fyrir vel samsettan þátt í þessari seríu, sjá Alias ​​Boston Blackie.