Flugmaður Enterprise hefur eitt sem hefur vantað síðan upphaflega Star Trek: Skammtur af raunsæjum, gölluðum persónuleikum. Útópískar persónur næstu kynslóðar urðu þreyttar, þær voru svo göfugar að þær voru ótrúlegar. Mér líkar líka undirþráðurinn um að menn séu bitrir í garð Vulcans. Það er fyndið að sjá þá sem tilgerðarlega snobb. Það fær mig til að hlakka til að sjá þegar manneskjurnar verða ríkjandi kynþáttur þeirra tveggja, þó ég held að það myndi ekki virka á tímaramma sýningarinnar. Einu neikvæðu atriðin sem hrökkluðust upp hjá mér voru „fljótt klippt af endirinn á 2 klst“ tilfinningin í lokin, sem er algeng meðal margra Trek þáttanna. Annað var blygðunarlaus grafa fyrir einkunnum af nokkrum tilgangslaust kynþokkafullum atriðum. Það var út í hött, góður vísindaskáldskapur ætti að geta staðið fyrir sínu án þess að reyna að púða áhorfendur fyrir unglinga með einhverju skinni. En það er ekki mitt hlutverk að gera sýninguna arðbæra, svo jæja. Við skulum sjá hvernig næsta þáttur verður.