Þessi mynd er svo afrituð, klisjukennd, klaufaleg og erfið að mér finnst ótrúlegt að einhver gæti ekki fundið fyrir svikum vegna upplifunarinnar að sitja í gegnum hana. Hér er svið fáránlegra klisja, fáránlegrar sálfræði og einfaldlega óframkvæmanlegrar frásagnar í þessari "harðsnúnu" framsetningu menntaskólans: Harðjaxlinn djókinn er í raun samkynhneigður. A-nemandinn er ósáttur vegna þess að faðir hans ýtir við honum og einhvern veginn veldur þetta því að hann fremur sifjaspell. Kennari er vondur við nemanda sem bleytir buxurnar sínar í bekknum. Stúlka sem er að fara út með ofangreindum djók er virkilega ástfangin af honum og „vill bara í fjölskyldu“. Kannski eru ráðgjafaatriðin í nemendaráðgjafanum óljóst áhugaverð, en flest tækin í þessari mynd eru svo blýtandi að það biður trú. Þessi mynd sýnir mér enga innsýn í unglinga og ég verð ekki hissa þegar hún sprengir, sérstaklega með unglingum. Fólkið sem líkar við þessa mynd virðist vera foreldrar sem hafa áhyggjur af unglingunum sínum, og strákar eru þeir að gelta upp í rangt tré ef þeir halda að þessi mynd muni hjálpa til við að "skilja" unglingavandamál. Ég meina, hver er siðferði þessarar myndar? "Hæ krakkar, við skulum öll passa hvort annað og knúsa hvort annað" GEFIÐ MÉR FRÍA. Allir sem halda að þú getir komist í gegn til 14 ára með svona skilaboð þarf að hugsa til baka. Á níunda áratugnum vorum við að horfa á Kentucky Fried Movie, Xtro, Porky's, Evil Dead, Terminator o.s.frv. Þessi mynd mun falla fyrir daufum eyrum. 2:37 er rétt uppi með aðra ástralska „óháða“ mynd, „One Perfect Day“, sem var jafn slæm og þessi algjöra kalkúnn af kvikmynd. Guði sé lof að engum peningum skattgreiðenda var eytt í þetta vesen.Forðist!!!!