Ég er ekki viss um að þessi umsögn innihaldi spoilera, en ég er að spila það öruggt með því að gefa til kynna að það gæti verið. Burtséð frá því, það er ólíklegt að einhver horfi á þessa mynd sem ekki kannast við bókina. Það er gömul vitringa um að vinna kröftuglega og koma fram mús. „Comanche Moon“ er slík mús. Skáldsagan fjallar meira um indíána en ameríkana. Þegar McMurtry og Osanna aðlöguðu hana fyrir sjónvarp töldu þeir réttilega að áhorfendur myndu hafa meiri áhuga á hvítu en rauðu. Því miður er fátt í skáldsögunni sem við vitum ekki nú þegar um Gus, Woodrow og vini þeirra. Þannig að myndin gefur okkur að mestu leyti bráðfyndna forsögu um hvað mun gerast í "Lonesome Dove". Indverjar -- sem hafa sína eigin sögu að segja -- eru að mestu hafnir í bakgrunninn -- svo mikið að sá sem ekki hefur lesið skáldsöguna mun réttilega velta því fyrir sér hvers vegna hún ber titilinn "Comanche Moon". Skáldsagan hefur enga heildarsögu. lína, eða mikið af "punkti". Þetta hefði verið hægt að laga í myndinni með því að draga sterkari upp andstæðuna milli þess að indíánarnir missa lönd sín og lífshætti til hinna ágengna Bandaríkjamanna, sem koma með „siðmenningu“. Þessu tækifæri var sleppt. Ólíkt „Lonesome Dove“ hefur „Comanche Moon“ fáar útbreiddar atriði sem þróa persónu eða sambönd -- að minnsta kosti meðal Bandaríkjamanna. Lengdu atriðin með indíánum hafa að mestu verið fjarlægð eða stytt. Og fyrir (nettó) fjögurra klukkustunda kvikmynd er hún ótrúlega þáttabundin og hakkandi. Maður fær á tilfinninguna að handritið hafi upphaflega verið lengra og skorið niður til að draga úr framleiðslukostnaði. Handritið samanstendur að mestu leyti af klisjukenndum samræðum, orðatiltækjum og skrípalátum. Það kemur frá höfundi "The Last Picture Show", það er ótrúlega lélegt handrit. McMurtry og Osanna fengu tækifæri til að laga vandamál með söguna og persónusköpun, en gerðu það ekki. Einhver af bestu umræðum úr skáldsögunni vantar eða er breytt, án augljósrar ástæðu. Til dæmis sýnir Clara (Cassie) mikið hatur sitt á Woodrow (Jack) með því að fordæma Gus (Ennis) fyrir að hafa alltaf hlaupið af stað til að vera með „pard“ hans. Þessi litla afhjúpun um kynferðislega afbrýðisemi Clöru er horfin. Svo er það atriðið þar sem hinn ofurþétti Woodrow varar Maggie við að láta Jake Spoon „gera málamiðlun“ á sér. Skiptin í skáldsögunni eru styttri og harðari; myndin tónar það niður, og sýnir Woodrow ekki sem samfélagslega heimskan, tilfinningalega frosinn stein sem hann er. (Þegar ég las atriðið í skáldsögunni langaði mig að kýla Woodrow í magann - eða það sem verra er.) Það eru aðrar breytingar, sumar þeirra skiljanlegar. Augnlok Inish Scull eru ekki skorin af; til þess hefði þurft dýrt CGI. En Buffalo Hump hefur engan hump! (Kannski þótti óeðlilegt að biðja Wes Studi um að fara í kringum svona risastórt gervi.) Og persóna Buffalo Hump er „kveikjara og blíðari“. Hann er hvergi nærri eins grótesk ofbeldisfullur og hann var í skáldsögunum. Það eina góða við þennan næstum-kalkún er ótrúleg frammistaða Steve Zahn - ekki eins og Gus McCrae, heldur sem Robert Duvall sem leikur Gus McCrae. Það er óhugnanlegt. Hann endurtekur fullkomlega hátterni Duvalls og talsmáta, án þess að virka nokkurn tíma „vísvitandi“ eða sjálfsmeðvitaður. Eins og Duvall er hann algjörlega „innan“ karaktersins. Og hann sýnir okkur í raun og veru að Gus verður "meiri Gus" í þriðja hlutanum. Það besta við "Comanche Moon" er að það mun ekki spilla ástúð okkar á "Lonesome Dove", ekki bara frábærum vestra, heldur frábærri bandarískri mynd .PS: Fyrir þá sem halda að Rachel Griffiths hafi verið yfir höfuð - þannig var hún í bókinni.