Annar lítill hluti af hinni miklu myndgátu helförarinnar er snúið upp á yfirborðið í þessari heimildarmynd um Rosenstrasse mótmælin í Berlín, atburði sem ég hafði ekki vitað af, sem hófst seint í febrúar, 1943. Upplýsingarnar eru gefnar í viðauka sem fylgir hér á eftir. Þessi umfjöllun. Frásögn kvikmyndarinnar setur sögu þessara mótmæla inn í aðra, samtímasögu sem hefst í New York borg, í nútímanum. Hér kemur vel stæð gyðingkona, sem er ekki athugul, en eiginmaður hennar er nýlátinn, börnum sínum og öðrum áfalli með því að krefjast afar rétttrúnaðar sorgarsiðferðis. Hún gengur enn lengra og krefst þess að unnusti dóttur sinnar sem ekki er gyðingur yfirgefi húsið. Hin þjáða dóttir, Hannah (Maria Schrader) lærir þá í fyrsta skipti af eldri frændsystkinum að í seinni heimsstyrjöldinni, í Berlín, hafi móðir hennar, þá 8 ára gömul. , hafði verið tekin inn og vernduð af arískri konu. Hannah sleppir öllu, fer til Berlínar og finnur þessa konu, Lenu Fischer, nú 90. Hannah fær konuna auðveldlega til að segja sögu sína. Þetta virðist allt frekar of klappað. Myndin batnar eftir það og beinist í gegnum langa endurlitsmyndir fyrst og fremst að atburðum 1943 sem umkringdu mótmælin, þar sem tilbúna aðalpersónan er sama frú Fischer á 33 ára (glæsilega leikin af Katja Riemann), a. Barónessa og efnilegur píanóleikari sem er gift Fabian (Martin Feifel), tónleikafiðluleikara gyðinga, einum mannanna sem voru í haldi á Rosenstrasse staðnum. Frásögnin fléttast stuttlega aftur til nútímans af og til og endar líka einu sinni í New York borg. aftur. Þó að senur í nútímanum séu litamettaðar, eru atriðin frá 1943 þvegin út, sterk á blágráum tónum. Gæði leiklistarinnar eru almennt nokkuð góð, það sem við gætum búist við miðað við djúpan forðabúr hæfileika í Þýskalandi og leikstjórn Margarethe von Trotta, þekktasta kvenkyns kvikmyndagerðarkona Nýja þýska kvikmyndahússins, er sjálf fyrrum leikkona. Sagan af mótmælunum er einfaldlega sögð. Aðeins einn þáttur vantar sem hefði hjálpað: kyrrir textaskýrslur í lokin sem gefa til kynna lokaniðurstöðuna fyrir fólkið sem var handtekið í Rosenstrasse, niðurstaða sem var, eins og viðaukin hér að neðan gefur skýrt fram, ótrúlega jákvæð.“Rosenstrasse“ hefur ekki stóð sig vel að mati flestra kvikmyndagagnrýnenda. Of langur, óþarfi lagskiptur, veitir staðalmyndum kynjanna, meðfærilegur við tónlist: svo farðu í venjulega rappið. Það er of langt. En ég fann í þessari mynd stranga, kraftmikla, sjálfsprottna og algjörlega sannfærandi mótmælarödd frá konunum sem héldu vöku fyrir utan staðinn á Rosenstrasse þar sem ættingjar þeirra gyðinga og aðrir voru í haldi. Mér fannst ekkert áberandi, samtímalegt eða handónýt í þessari lýsingu. Það að vera fjarverandi ofbeldis (enginn er skotinn eða beitt á annan hátt líkamlega ofbeldi) jók spennu mína, sem jókst jafnt og þétt eftir því sem leið á myndina. Þú heldur áfram að bíða eftir að einhver grimm árás hefjist á hverri mínútu sem er. Dapurleiki myndarinnar hélst í mér á eftir. Ég vaknaði oft seinna um nóttina þegar ég sá myndina, hugur minn fylltur dapurlegum, melankólískum, óskipulegum myndum og tilfinningum sem myndin töfraði fram. Hjá mér gerist það sjaldan. (Á þýsku og ensku). Einkunn mín: 8/10 (B+). (Séð 31.05.05). Ef þú vilt lesa fleiri umsagnir mínar, sendu mér skilaboð til að fá leiðbeiningar á vefsíðurnar mínar. Bæta við: Rosenstrasse mótmælin: Sópuðust upp úr nauðungarvinnustörfum sínum í því sem ætlað var að vera lokasamkomulagið í höfuðborg landsins, 1700 til 2000 var gyðingum, aðallega körlum giftir konum sem ekki voru gyðingar, smalað inn í Rosenstrasse 2-4, velferðarskrifstofu gyðinga í miðborg Berlínar. Vegna þess að þessir gyðingar áttu þýska ættingja, margir þeirra mjög tengdir, vonaði Adolf Eichmann að aðskilnaður þeir frá öðrum föngum myndu sannfæra fjölskyldumeðlimi um að ástvinir þeirra væru sendir í vinnubúðir frekar en til ógnvekjandi áfangastaða í hernumdu Póllandi. Venjulega voru þeir sem handteknir voru í haldi í aðeins tvo daga áður en þeim var hlaðið í lestir á leið til austurs. En áður en brottvísun fanga gæti átt sér stað í þessu tilviki, fengu eiginkonur og aðrir ættingjar fréttir af því sem var að gerast og birtust á Rosenstrasse heimilisfanginu, fyrst í einum og tveimur og síðan í sívaxandi fjölda. Kannski allt að sex þúsund tóku þátt í mótmælin, þó ekki öll á sama tíma. Konur kröfðust eiginmanna sinna til baka, dag eftir dag, í viku. Óvopnaðir, óskipulagðir og leiðtogalausir stóðu þeir frammi fyrir grimmustu öflum sem Þriðja ríkið hafði til umráða. Joseph Goebbels, Gauleiter (landstjóri eða héraðsleiðtogi) í Berlín, sem var ákafur að fá þá borg kynþáttahreinsaða, var einnig í forsvari fyrir almenningssiðferði þjóðarinnar. Í báðum liðum hafði hann áhyggjur af hugsanlegum afleiðingum gjörða kvennanna. Í stað þess að bjóða upp á opnari andóf með því að skjóta konurnar niður á göturnar og óttast að stofna leyndinni um "lokalausnina" í hættu, sleppti Goebbels með samþykki Hitlers Rosenstrasse fangana og fyrirskipaði jafnvel að tuttugu og fimm þeirra, sem þegar höfðu verið send til Auschwitz! Fyrir bæði Hitler og Goebbels var ákvörðunin aðeins frestun á hinu óumflýjanlega. En þeim skjátlaðist. Næstum allir þeir sem sleppt var úr Rosenstrasse lifðu stríðið af. Konurnar unnu ótrúlegan sigur á eyðingaröflunum. (Aðlagað af grein sem birt var á vefsíðu háskólans í Suður-Flórída, "A Teacher's Guide to the Holocaust.")