Ég elska góða vestræna mynd, en þetta var meira eins og að horfa á leikrit á sviði eða leik á götukarnivalsýningunni á staðnum. Ég gat bara þolað 38 mínútur af því í von um að þetta myndi lagast, en það versnaði bara og ég varð að hætta þessu. Hver leikari eða leikarar sögðu línurnar eins og þær væru að lesa beint úr handritinu eða vísbendingaspjöldum. Það var of mikill fyrirsjáanleiki í línum og gjörðum, ekki eins og um náttúrulega atburði eða samtal væri að ræða. Hárkollan á Rachel Kimsey var augljós. Leikkonurnar sem leika indíánasystur, hefðu getað leikið ekki innfædda þætti og hefðu átt að gera það. Fataskápur fyrir frumbyggja Ameríku hefði getað verið betri og aðeins meira ekta útlit. Ef ég ákveð að horfa á hana með einhverjum vinum í framtíðinni mun ég gera það, ekki með væntingum um að horfa á góðan vestra, heldur með væntingum um að horfa á framleiðslu gamanmynda fyrir áhugamenn.