Ég ætla ekki að nenna að minnast á eitthvað af söguþræðinum - þetta er stranglega B-mynd á leiðinni í myrkur. Áfallið fyrir mig er hins vegar að sjá hvað hefur orðið af sumum leikaranna í þessari mynd. Erika Eleniak, aldrei neitt sem þú myndir kalla lækni, virðist hafa breyst í Önnu Nicole Smith (á stóra tímabilinu hennar). Daniel Bernhardt - Ég felldi næstum því tár. Hann hefur alltaf verið í uppáhaldi hjá mér vegna hæfileika hans í bardagaíþróttum, eins og sést í Bloodsport seríunni (einnig B-myndir en, ef þér líkar við bardagalistir, þá er hann ákaflega áhorfandi). Hér er hann skel af sínu fyrra sjálfi - vissulega er hann eldri, en að gera málaliðaatriðið og lítur ekki einu sinni út fyrir áhuga ... ég bara skil það ekki. Fjárfestir þetta fólk ekki? William Forsythe er annar „þungur“ sem ég hef alltaf verið hrifinn af, en síðustu hlutverk hans eru það sem þú myndir kalla „að senda það í pósti“. Ég ætla ekki einu sinni að minnast á herra Reynolds - tónleikar hans hér jafngilda kasti, ekkert annað. Eini sigurvegarinn er Andrew Divoff, eins og venjulega hrollvekjandi, illt, illt illmenni með sandpappírsrödd sem getur hrist mjólk - af bestu gerð! Þetta er kvikmynd sem þú horfir á til að hlæja. Það er ekkert annað til í því.