Ótvíræður hápunktur þessarar myndar er frammistaða Peter O'Toole. Aftur á móti ofboðslega kómískt og hræðilega hræðilega harmrænt. Gerir einhver það betur en O'Toole? Ég held ekki. Þvílíkt andlit sem þessi maður hefur! Sagan er skrítin og frekar truflandi og tilfinningaþrungin á köflum (sérstaklega undir lokin) en hún er líka einkennilega snertandi og tekst á mörgum sviðum. Hins vegar fannst mér myndin í grundvallaratriðum snúast um lýsandi frammistöðu Peter O'Toole og ég er viss um að ég hefði ekki notið hennar jafnvel helmingi meira ef hann hefði ekki verið í henni.