Hver var George C. Scott? George C. Scott var þekktur leikari. Nánast allar kvikmyndir sem hann hefur verið í er betri fyrir það. Nú hafði gamli George nákvæmlega EKKERT með þessa mynd að gera..., en hann sagði einu sinni eitthvað sem lýsir téðri mynd við T. Ég man ekki nákvæmlega orð hans, en hann sagði í grundvallaratriðum að Great Writing getur bjargað slæmum leik, en frábært. Leiklist getur EKKI bjargað slæmum skrifum. Aldrei hefur þessi litla athugun verið sannari en í "The All New Adventures of Laurel & Hardy: For Love or Mummy". Bronson Pinchot (Laurel) og Gailard Sartain (Hardy) líta ekki aðeins út fyrir hlutina, heldur gera þeir einstaklega gott starf við að líkja eftir alvöru málsins (siðferði og allt). Þessi mynd ætti að standa sem varanlegt vitnisburður um hæfileika þeirra. Sem sagt, þessi mynd fellur flatt á andlitið þegar kemur að (þú giskaðir á það) SKRIF.Fyrir utan upphafssamræður Pinchot og Sartain (sem var mjög "í karakter") og stuttu gabbi sem tekur þátt í leigubíl, er þessi mynd algjört húsverk að sitja uppi með. Vandamál # 1: Of mikill tími og fyrirhöfn fór í söguþráðinn. Ég vil ekki vita hvers vegna múmían vill ræna fallegu bresku konunni. Það sem ég VIL er að sjá Stan og Ollie (eða að minnsta kosti, stand-ins þeirra). Allt of mikill skjátími fór í að útskýra söguþráðinn eða ekki mjög fyndnum aukapersónum sem sögðu söguþráðinn snúast um. Hins vegar, jafnvel þótt þessi mynd hefði verið allt í gríni, myndi það samt skilja okkur eftir...... Vandamál númer 2: Flestir brandararnir eru það sem ég myndi kalla "útvatnað" snæri. Hvað á ég við með "útvatnað"?Í slapstick meiðist karakter á ýktan hátt fyrir grínáhrif (ala Looney Tunes, 3 Stooges...,eða hvað með Laurel & Hardy?).Í "útvatnað" slapstick (eins og ég skilgreini það), persóna verður vægast sagt særð eða óþægindi, og kvikmyndagerðarmennirnir spila það fyrir grínáhrif. Kannski myndi myndskreyting hjálpa: Í Looney Tunes verður Daffy Duck skotinn af Elmer Fudd. Seðillinn hans dettur af og hann setur hann aftur á. Þetta er klassískt slapstick. Í þessum "gimsteini" rekst Ollie óvart á sumt fólk. Þeir snúa við, segja honum að fara varlega og halda áfram glaðværri leið sinni. Það er ekki slatti. Það er ekki einu sinni fyndið. Þetta er bara...leiðinlegt...og þessi mynd er full af svona brandara. Það er eins og þeir séu brauð og smjör þessarar myndar. Rithöfundarnir og leikstjórarnir taka bara þessar leiðinlegu stundir og láta eins og þær eigi að vera fyndnar. Vissulega er dæmið sem ég var að nefna hið öfgakenndasta tilfelli, en ég get bara sagt það svo mikið slökun. Löng saga: Myndin virkar bara ekki vegna þess að handritið nýtir ekki hæfileika Pinchots og Sartains til að líkja eftir Stan og Ollie . Þess í stað nýtir handritið sig af söguþræði og lélegum brandara. Að horfa á þessa mynd er í rauninni að horfa á tvo frábæra eftirherma sem fengu ekkert raunverulegt efni til að vinna með. Ekki góð mynd, en ótrúlegt svefntæki. Ég segi að þú missir af þessari mynd og haltu þér við alvöru málsins (bara svo lengi sem þú stýrir án "Atoll K" og "Be Big").