Það sem "Noise" tekst ekki er að fá okkur til að skilja eðli þess. Tim Robbins leikur þráhyggjukenndan New York-búa sem getur ekki tekist á við áberandi hávaða borgarinnar lengur, sérstaklega bílaviðvörun. Það er skrýtin hugmynd að kvikmynd sem hefur um það bil jafn mikinn skapandi trúverðugleika og "Death Wish". Það er snjallt á punktum; sérstaklega atriði þar sem hetjan okkar er að reyna að lesa í gegnum Hagel: "Ég er of heimskur til að skilja þetta." Hann les og les aftur málsgrein í rugli, við lesum hana og skiljum hana ekki heldur. Rétt í þessu fer bíll viðvörun. Í gegnum myndina er stöðug truflun á viðvörunum og borgarhljóðum. Samt sem áður gerir það lítið til að hjálpa okkur að skilja hetjuna okkar, sem leyfir þessu öllu að eyðileggja hjónabandið sitt og truflar sig með hliðarfléttum í stað þess að kafa dýpra í persónu sína. Kvikmyndagerðin sjálf er of ómeðvituð til að taka eftir eigin hljóðvandamálum, lélegri klippingu og sýnilegum búmmhljóðum. Nei, "hávaði" er alls ekki slæmt. William Hurt er að minnsta kosti litríkur. Endirinn fellur allavega ekki flatur. Á heildina litið rekur það heim skipulagslegan punkt, sem þú hefur líklega ekki hugsað um. Ég hafði allavega ekki gert það. Þó allt í allt, níutíu mínútur að lengd, hefði það ekki getað endað fyrr. Sagan dróst á langinn og virtist glatast um leið og hún byrjaði. Þetta er önnur af þessum myndum sem þú gætir séð á kvikmyndahátíð, en verður líklega ekki sótt til dreifingar. Skoðaðu það á DVD ef þú ert virkilega hrifinn af einhverjum sem tekur þátt í verkefninu. Annars slepptu því.