Það er vel þekkt að Irene Dunne gæti sungið meira en lítið. Og ég held að hæfileika hennar sem grínista sé aðeins hægt að skilja í alvöru þegar maður hefur barist í gegnum sónötu eftir Haydn eða lag eftir Debussy og náð árangri. Hljóðfæri hennar er rödd hennar og meðhöndlun hennar á því er hrein tónlist. Hún gæti tekist á við hvaða þátt sem er. Það eina sem hún gat ekki gert var að ná ekki árangri. Þessi mynd er fullkomið dæmi. Í henni miðlar hún Ruth Gordon (því leikritið er málið), er kvenleg, heillandi, viljug og sjálfsögð, gjafmild, verndandi og baráttuglöð en aldrei tilgerðarleg. Henni tekst að vera eins trúverðug og Alexander Knox er í öðru erfiðu hlutverki sem hann tekur að sér af yfirvegun. Áhorfandinn fær að trúa á það sem hann er að sjá og hugsa um það. Það er hressandi að sjá kvikmynd sem er bæði skemmtileg og vitsmunalega krefjandi á meðan ýtt er á alla réttu þjóðræknishnappana. Ég vona svo sannarlega að allt verk Dunne komist á DVD einn daginn því það er mjög erfitt að halda svona leyndu meðal örfárra innvígðra.