Jæja, hvað get ég sagt "What the Bleep do we Know" hefur náð hinu næstum ómögulega - skilur eftir sig meistaraverk af tegundinni eins og "The Postman", "The Dungeon Master", "Merlin" og svo í fjórða lagi, það mun fara inn í söguna sem eina versta mynd sem ég hef séð í heild sinni. Og það, dömur mínar og herrar, er svo sannarlega áhrifamikið, því ég hef séð margar slæmar kvikmyndir. Þetta meistaraverk nútímabíós samanstendur af tveimur samofnum hlutum sem skiptast á kjánalegan og tilgerðarlegan söguþráð um einstaklega pirrandi ljósmyndara, yfirgefinn af eiginmanni sínum og þvingaður að taka þunglyndislyf til að lifa af, og fullt af talandi hausum í gangi um hvernig skammtaeðlisfræðin réttlætir að sögn nýaldar gerviheimspeki þeirra. Í grundvallaratriðum, ef þú byrjar daginn þinn með því að hugleiða fyrir fólk eins og Enya og Kenny G, þá er þessi mynd fyrir þig. Ef þú ert með húmor, hóp af fólki sem veit hvernig á að skemmta þér og stóran skammt af góðu grasi, þá er þessi mynd líka fyrir þig. Annars, vertu í burtu. Taktu orð mín fyrir. tölvugerð glitta yfir skjáinn, og önnur margs konar kjánaskapur. Hver hleypir þessu fólki nálægt bíóútgáfu er mér hulin ráðgáta. Ég býst við að þetta sé það sem Kenny G gerir of mikið við þig. Kvikmyndin var gegnsýrð af töfrandi GCI, líkum sem þú eða ég getum framleitt á okkar eigin tölvu með vídeóklippingarhugbúnaði sem er laus við búðarborð, en myndi aldrei gera það, vegna þess að það er bara allt of fáránlegt. Handritið var _augljóslega_ skrifað af einhverjum sem hafði ekkert ritreynsla hvers kyns. Ekki aðeins voru allar persónur og samtöl fyrirferðarmikil og tilgerðarlaus, heldur fannst „rithöfundunum“ eins og þeir yrðu að ýta öllum viðeigandi upplýsingum, eða öllu heldur óupplýsingum, sem er það sem megnið af þessari mynd snerist um, alla leið niður. hálsinn þinn. Jæja, miðað við markhópinn, þá var það kannski ekki slæm hugmynd. Aðalpersónan, til dæmis, eyðir helmingi myndarinnar í að poppa pillur. Eins og gefur að skilja þótti það ekki nógu sannfærandi, svo það eru að minnsta kosti nokkrir gluggar í gegn, sem vísa sérstaklega til kvíðastillandi pillna hennar, bara ef áhorfendur ættu ekki að geta tengt ofvirkan sársauka hennar og þjáningar við litlar hvítar pillur sem hún tekur alltaf þegar henni líður illa. Leikurinn... Jæja, ég hef séð betri leik í Ed Wood myndum og nei, þetta er ekki ofmælt. Heck, litla leikritið sem ég var í þegar ég var 12 ára sýndi miklu meira hvetjandi leik en þetta. Það gerði það svo sannarlega. Sagan er trufluð hér og þar með fullt af eða tilviljunarkenndum talandi hausum, undarlegri blöndu af skrítnum vísindamönnum, skrítnum læknum og sjálfum yfirlýstum dulspekingum, heldur áfram og áfram um hvernig skammtaeðlisfræðin gefur að sögn "skýringar" á hvernig nokkurn tíma karl eða kona skapaði sinn eigin veruleika bara með því að taka þátt í upplifun lífsins. Raunveruleikinn, þú sérð, er líkindasvið með fullt af mismunandi möguleikum og er aðeins steypt í stein þegar þú sem áhorfandinn hefur valið að taka eftir honum. Hvað gerist þegar fleiri en einn áheyrnarfulltrúi fylgist með sögðu þeir ekki, en svo aftur hverjum er ekki sama. Hlustaðu á Enya, hugleiððu, athugaðu, og þú munt vera Guð, og enginn gefur mikið fyrir svona kjánalega og fornaldarlega hluti eins og gagnrýna hugsun, rökfræði o.s.frv. Allri skynsemi er umsvifalaust vísað á bug þar sem fólk er fast í vegi sínum og getur ekki náð árangri. „paradigm shift“ og „farðu niður kanínuholið“. Ennfremur er talið að Heidelberg óvissureglan sé jákvæð sönnun fyrir öðrum veruleika, samhliða alheimum og slíku. Talandi um kanínuholur, þá gegnsýrir líkingin myndina. Allt þetta fólk heldur áfram að tala um að fara niður í kanínuholur. Ég er ekki viss um hvað það hafði að gera með eitthvað annað sem þeir voru að segja eða sýna, en eitt sem ég er viss um er að það felur einhvern veginn í sér endaþarmsmök. Í rauninni er myndin _ákaflega_ á móti kynlífi. Í gegnum tíðina er kynlíf sett fram sem óhreint, ljótt og and-upplýsandi. Hvað sem því líður, tala hausarnir tala, aðalpersónan nær sátt og uppljómun með því að mála hjörtu um allan líkamann með töframerki og heldur áfram að ganga um með jafnvel heimskara útlit í gljáandi augum hennar en hún byrjaði með. Ég vil fá 2 klukkustundir af lífi mínu til baka. Hér eru nokkrar tilviljanakenndar tilvitnanir sem ég man eftir: "Það sem ég held að sé óraunverulegt er orðið miklu raunverulegra fyrir mig, og það, sem ég áleit áður raunverulegt, er oft miklu minna raunverulegt en hið óraunverulega." - Einhver talandi um andlega eiginleika skammtaeðlisfræðinnar."Hvað þarf til að einn maður fái stinningu? Það þarf bara eina hugsun. Ekkert breytist að utan, allar breytingar eru innan. En samt hefur hann stinningu" - Einhver yfirlýstur dulspeki, yfirmaður hennar eigin uppljómunarskóla.[meðan hún horfir á sjálfa sig í speglinum] "Ég hata þig! Ég hata þig! Þú ert feit! Þú ert ljót! Ég á þig!" - aðalpersónan, feiti og ljóti ljósmyndarinn.