Fyrsti Fassbinderinn minn var dásamleg upplifun. Kvikmyndir og óhefðbundin kvikmyndahús (lítill salur, með óþægilegum sætum; almenningur þurfti að bíða meðan skipt var um kvikmyndalista) voru fullkomlega samsvörun. Það voru margar klisjur notaðar í myndinni, en Fassbinder kynnti þær svo snjallt að mér fannst þær mjög skemmtilegar. Hljóðið var líka frábært (stundum háværara en samræða). Allt virtist vera á réttum stað. Og ég elskaði hvernig eftirstríðstímar voru settir fram. Virkilega gaman!