Við skulum koma þessu úr vegi, svo þeir sem kíkja á þessa síðu og leita að upplýsingum um allt sem tengist orðinu „brjóst“ (og þú veist hver þú ert, googlerar) geta haldið áfram: þetta er á engan hátt klámfengið. Þvert á móti, ef þetta hefur eitthvert gildi sem sjálfsfróunarefni þá, satt að segja, þá stóð kvikmyndagerðarmaðurinn ekki gott starf þar sem markmiðið er að halda því við efnið og um reynslu kvenna og líkama þeirra og ímyndir af sjálfum sér og samfélaginu og heilsu og svo framvegis. Reyndar myndi ég vera dálítið varkár í garð manns sem rakst á þetta á DVD eða, ef það spilar einhvern tíma aftur, seint á kvöldin á HBO eða Cinemax og notaði það sem ánægjuefni. Þú gætir allt eins farið í matvörubúðina og náð í par af þroskuðum melónum og farið með þær heim og kreista þær og jæja, þú skilur hugmyndina. Nei, þetta er hálfalvarleg kvikmyndagerð sem er ætlað til úrvals áhorfs síðla kvölds , en það ætti ekki að þurfa að vera bara fyrir síðkvölda týpurnar. Þetta er náið í umgjörð en ekki í tón. Allar konurnar, í öllum sínum mismunandi stærðum og gerðum, og kynþáttum, og jafnvel með einum manni hent inn með fölsuð brjóst, hafa eitthvað gildi að segja, frá lífsreynslu á einfaldasta hátt. Ef ég segi hálf-alvarlegt er það vegna nokkurra smáþátta sem leikstjóranum finnst að hún þurfi að henda inn, með geymsluupptökum af gömlum „hvernig-á“-myndböndum um kynþroska og kynlíf og brjóst og ofur sjaldgæfum teiknimyndum með hnakkana fljúgandi um. Þetta er ekki vandamál heldur eign: við þurfum nokkrar litlar sjónrænar leiðir til að fara á milli þessara viðtala. Ekkert er haldið aftur af og við sjáum það sem femínisma í frelsandi formi: þeir þurfa ekki að hylja, og jafnvel þótt þeir kjósi að taka ekki af sér boli og skyrtur og brjóstahaldara þá eru þeir enn opnir eins og getur verið um náttúrulegan hluta líkamans sem er hlutur kynlífs, undrunar, þæginda, óþæginda, forvitni, móðurhlutverks og, því miður, , krabbamein. Í þessum síðasta hluta er annað hugrakkur skref stigið þar sem við sjáum konu sem lifði af krabbameinið með aðeins eitt brjóst. Þú veist að þú ert orðinn þroskaður og fullorðinn þegar þú getur séð þessa konu sem hefur einhvern veginn haldið áfram að lifa hálfvenjulegu lífi með annað brjóstið (beisklegasta augnablikið er þegar hún segir að ef guðmóðir álfa sagði að hún gæti fengið eina ósk til að vera með tvö full brjóst þyrfti hún að hugsa um það), og þú hlær ekki eða segir "eww, gróft." Það er prófið, gott fólk. Það er ekki tekið við bestu aðstæður, en aftur á móti fyrir sjónvarpið er það klippt með þéttum hraða. Það er aldrei leiðinlegt eitt augnablik og okkur finnst aldrei eins og neinn haldi aftur af sér, sérstaklega þegar karlmaður gæti heyrt hinn harða sannleika eins og að brjóst séu kannski ekki í raun erógen eða að flat brjóst sé mjög aðlaðandi fyrir suma karlmenn. Breasts: A Documentary fjallar um að afbyggja goðsagnir með raunverulegum andlitum og brjóstum og huga og hjörtum lausum. Ef það er verðugt "ég var einn" fundi, þá, jæja, meiri kraftur til þín, held ég, þó að það sé ekki ætlunin.