Hefur útbreiðsla tiltölulega hágæða þátta á hinum fjölgandi sjónvarpsnetum gert fólki kleift að framleiða, leikstýra, fjármagna og/eða leika í eigin kvikmyndum sem annars hefðu ekki getað gert það? Er það gott mál? Þessi mynd svarar ekki síðari spurningunni á neinn hátt, en svo virðist sem án Curb hefði Jeff Garlin ekki getað búið til I Want Someone to Eat Cheese With. Eins og flestir nýir framleiðendur/leikstjórar, andvarpar óháð verk Jeff Garlins mun viðkvæmara andvarp en farartækið sem hann er fyrst og fremst þekktur fyrir (Curb). Og samt, er þetta viðkvæm gauramynd? Hann er í rauninni ekki viðkvæmur strákur. Ágætis, vissulega. Tengt, reyndar. Um hvað þessi mynd snýst í raun og veru er svolítið erfitt að segja, ég get aðeins sagt frá því sem ég tók frá henni. Ég leigði myndina vegna stikilanna, sérstaklega vettvangs ráðgjafa sem Amy Sedaris túlkaði sem tilkynnti James Aaron (Garlin) að tiltekin kona hafi áhuga á honum, aðallega vegna þess að hún er „bústinn eltingarmaður“. Ég rétt um það bil datt úr sætinu mínu. Á grundvelli þess atriðis einni saman hljóp ég að tölvunni minni til að skrifa athugasemd við sjálfan mig um að leigja þessa mynd. Ástæðan - ég hélt að skólaráðgjafinn (Sedaris) væri að tala um Beth, sem Söru Silverman túlkaði. Ég sá fyrir mér létta rómantíska gamanmynd milli hins fýla Silverman og feita Garlins. Mér fannst sagan ekki vera neitt frumleg, heldur að samræðan yrði snörp og atriðin færu fram á ánægjulegum hraða. Í stuttu máli hélt ég að þetta yrði gamanmynd. Það var forvitnilegt að myndin byrjaði þannig en tók svo miklu raunsærri stefnu þegar Beth gefur James tárin vegna þess að "ég hef aldrei verið með feitum gaur áður." Svona hrottalega lifum við lífinu og það var algjörlega raunhæft. Ég fagna ákvörðuninni. Það þýddi bara að Beth hefur nú yfirgefið bygginguna og með henni, eina glaðlega manneskjuna í myndinni. Samband James við móður sína var líka áhugavert. Sá þáttur fékk mig til að velta því fyrir mér hvort hugmyndin í heild sinni hafi ekki byrjað sem leikrit. Það hafði þennan flókna tilfinningu yfir því. (Allur "Marty" myndin innan kvikmyndar var algjörlega týnd fyrir mér, þar sem ég hef aldrei séð þá mynd.) Það voru þó alvarlegar efasemdir sem ég hafði um persónu James Aaron. Er það virkilega mögulegt að 39 ára hafi hann ekki átt alvarlegt samband? Og hann er leikari? Þetta fór ekki alveg í taugarnar á mér. Fyrir mér var persóna hans minna leikari og meira fyrirtæki. Ég gat í raun ekki keypt hversdagsleika hans heldur. Hann hefur eflaust orðið fyrir miklum vonbrigðum með að hlutirnir með Beth hafi ekki gengið upp. Okkur fannst það. En þá, var honum alveg sama? Annað - hvernig í ósköpunum hafa bæði hann og móðir hans efni á að flytja út á sama tíma? Er hann ekki bara búinn að missa vinnuna? Sá síðasti sem hann átti? Það var ein ástæðan fyrir því að mér fannst hann ekki venjulegur. Hvaðan kemur fjármagnið fyrir líf hans? Og samt hef ég lesið dóma sem fjalla um raunhæfa lýsingu á einmanaleika í þéttbýli, svo það er það. Já, það er mjög raunhæft, hvernig við verðum að vera sátt við það sem við höfum því það er allt sem við höfum. Hvernig við hverfum frá okkur sjálfum og hvert öðru í samskiptum (James og Stella), einhvers konar sjálfseyðingu sem á sér stað bara til að halda áfram á næsta augnablik. Það, öfugt við möguleikann á því að skilgreina okkur sjálf í gegnum augnablik okkar, hugsanir okkar eins og James hafði með Beth, þá er það virkilega átakanlegt. Mjög vel gert.