Snilldar túlkun Ettore Scola á þessari epísku hjartans á skilið mun breiðari áhorfendur. Það er verðugur arftaki risorgimento sígildanna eins og Senso og Il Gattopardo eftir Vischonti, auk Vanina,Vanini eftir Rosselini. 19. öldin er sannarlega frjó heimild fyrir ítalska kvikmyndagerðarmenn. Tímabilsstillingar og skrautmunir eru fallega útfærðir hér, en sagan er tímalaus og gæti átt sér stað á hvaða tímabili sem er. Það sem er svo forvitnilegt í þessari sögu er að hetjan verður föst í klausturfælni þar sem hann finnur sjálfan sig kröftuglega elta viðfang þráarinnar og hann er alveg máttlaus til að losa sig úr skelfilegum aðstæðum. Hinn myndarlegi og kaldhæðni Giorgio (Giraudeau) er svekktur yfir því að geta ekki heimsótt heillandi en létthuga giftu ástkonu sína (Antonelli) og verður bráð fyrir hættulegri ástríðu hinnar ástfangnu Foscu (D'Obici), ljótu og veiku dóttur hins stranga yfirmanns hans. (Girotti). Kvölin sem af þessu leiðir og harmleikurinn í kjölfarið sem þetta ólíklega par verður fyrir gera þau bæði skiljanleg, aumkunarverð og afar samúð með áhorfendum. Stjörnuframmistaða Bernard Giraudeau mun grípa og skilja eftir sig varanleg áhrif. Ekki má missa af.