Þessi mynd er skemmtileg ef þér líkar við fátæktarróður, kvikmyndir í almenningseign frá fyrri hluta 20. aldar, eða ert áhugamaður um kvikmyndagerð áhugamanna. Myndin fléttar saman spennumyndum almenningseignar ásamt nýuppteknum atriðum þar sem „leikararnir“ (Að því undanskildu að Redfield gerði næstum dauðann á Lugosi rífinu, eru allir „flytjendurnir“ einfaldlega hræðilegir!) reyna að eiga samskipti við lager myndefni. „Nýja“ myndefnið er þakið stafrænt bættum filmukórum, eins og sumt af gömlu myndefninu sem þegar er ófullnægjandi (??!!). Eins nálægt og ég kemst að því hefur söguþráðurinn eitthvað að gera með fullt af ókunnugu fólki sem er komið saman á eyju til að lesa erfðaskrá (?) Þessi mynd státar af skapandi forsendum ala 'Dead Men Don't Wear Plaid', er tæknilegt og skapandi flak. Í einni hræðilega langri röð og slasaður sjómaður á skipi lýsir ferð með fóstureyðingu til „Fog Island“, hvað sem það er! „Flashbackið“ fléttar síðan saman gömul myndefni frá gjörólíkum tímum á ósamhengislausan hátt og af algerlega ólíkum kvikmyndagæðum. Óskyld atriði úr 'The Lost World' (1925), The Most Dangerous Game (1932), White Zombie (1932), Bela Lugosi Meets A Brooklyn Gorilla (1952) og nokkrum öðrum þáttum um fátæktarraðir. Þetta er gert yfir ótrúlega slæmri rödd sem virðist hafa of mikið rýmisómun eins og hljóðið hafi verið tekið upp á ódýrri heimamyndavél. „Kvikmyndagerðarmennirnir“ virðast halda að þeir séu að heiðra stórleikara fyrri tíma með því að gefa persónur eftirnöfn frægra leikara (Carradine, Zucco, Ouspenskaya o.s.frv..o.s.frv.). Þessi taktík var snjöll gerð, sem og lúmskt í 'Final Destination' hér er það bara andstyggilegt! Furðulegir og sársaukafullir brandarar um Spiderman, Dracula og Superman eru í miklu magni. Jafnvel gamla eins og óhreinindi „Dewey, Cheetam og Howe“ lögfræðingatilvísunin er notuð hér - þetta var gamalt og þreytt þegar The Three Stooges notuðu það á þriðja áratugnum. mismunandi heimildir eru notaðar um Lugosi. Lokaáhrifin eru þau að hann virðist vera að verða eldri, yngri, eldri, grennri, þyngri, yngri og eldri aftur mínútu eftir mínútu. Skrýtið var að myndin notaði þetta ekki sem grínundirbúning og sóaði góðum möguleika á gamanleik. Satt best að segja var mjög gaman að horfa á þetta seint á kvöldin í rúminu. Kannski var það það sem þeir vildu að gerðist!