Með því að fylgja línum klassísku formúlunnar að því marki að taka enn eitt stökkið frá efninu, verður The Thing endurgerðin ein flottasta endurgerð síns tíma. John Carpenter smíðar úr því sem hlýtur að hafa verið frekar óljóst handrit um ákveðna hluti (eða kannski mjög lýsandi hver veit), og kemur fram ótrúlega ömurlega, snilldar brúðuleik og fjörleik eftir Rob Bartin (með Stan Winston einnig í liðinu). Þessi áhrif hjálpa til við að setja tóninn gegn harkalegu, aðskilnu umhverfi sem Carpenter setur upp með persónum sínum. Myndin fjallar um hóp sem er staðsettur í rannsóknarglommu í miðju norðurheimskautsloftslagi, andspænis illvígu afli sem tekur á sig lögun annarra. Það er gefið fullt líf með vali Carpenter á tónum og kemur á óvart. Fyrir einhvern sem fetar í fótspor Howard Hawks, þá hefur kvikmyndagerðarmaðurinn hér miklu meira traust og hæfileika til að útfæra efnið en flestir fá tækifæri til að fara aftur með gamla kvikmynd. Með áhrifunum sem fólk vinnur af fullum krafti - innan um hvað myndi Líklega fylgir Backdraft með því að innihalda mestan eld í hverja senu (það gæti orðið of mikið, en það passar allt í spennuna eftir smá stund) - leikararnir taka þátt sem fínn ensemble. Ólíkt hópnum í Predator eru þetta að mestu leyti bara venjulegir starfandi krakkar, þar sem leiðtoginn kemur frá MacCreedy eftir Kurt Russell (mjög gott hlutverk fyrir stíl hans, frábært reyndar). Djúsí aukahlutverk eru í boði fyrir menn eins og Wilford Brimley og Keith David. Og það er hressandi að sjá hvernig fáránleiki þess sem er að gerast í myndinni (geimvera sem byrjar með hundum og færist svo yfir á hina í grátbroslegu, geðbiluðu umbreytingarformi) er í andstöðu við slíkan tón tímasetningar hjá öllum. Ég elskaði stundum langar þögn, með hrollvekjandi, forvitnilegri tónlist Ennio Morricone í bakgrunni (og þessi bassalína er verðug í sjálfu sér). áhorfendur. Það er enn einn af bestu Carpenter; sjaldgæf tegund hryllingsmynda þar sem sagan er sögð skýr og nákvæm með staðsetningu myndavélarinnar, samtali og tímasetningu við atriðin. Það er ekki þar með sagt að myndin sé ekki stútfull af ofbeldi, hún er það, og reyndar nokkrum sinnum er hún næstum fyndin. En í ljósi þess að það fer aftur til þess sem virðist fáránlega eins og liðin tíð, þá var skepnurnar/förðunin, ásamt stöðugu, vel útreiknuðu handritinu, unnin algjörlega án CGI. Það er ógeðslegt, en það er raunverulegt og andrúmsloft fyrir T.