Ég var með myndband af málinu. Og ég held að það hafi verið mín fjórða tilraun sem mér tókst að horfa á alla myndina án þess að sofna. Það gengur hægt og hugmyndin um mið-Atlantshafsvettvang, sem gæti hafa verið byltingarkenndur á þeim tíma, er nú bara mikil geisp. Fyrir utan Conrad Veidt eru restin af leikarahópnum frekar gleymanleg og það er aðeins í hasarnum undir lokin sem hlutirnir verða virkilega áhugaverðir. Þegar vatnið byrjaði að leka í stórum dráttum vakti það mig meira að segja einu sinni. En gefðu manninum það sem hann skyldi. Enginn gat haldið á sígarettu eins og Conrad Veidt. Hann fleygir það ekki á milli vísifingurs og langfingurs eins og hinir minni dauðlegu. Hann heldur því í fingrunum á meðan hann sýnir okkur gömlu perlubrúnu. Það eru nokkrar senur í þessari mynd þar sem reykurinn streymir upp til himna gegn dökkum bakgrunni og lítur mjög listilega út. En það segir ekki mikið um þessa mynd ef það eina sem heillar mann er tóbaksreykurinn.