Alla leiðina hugsaði ég með sjálfum mér "Ó guð hvers vegna!" Strax í upphafi hugsaði ég "rétt, það gæti verið í meðallagi," en leikurinn og söguþráðurinn í flestum hlutum var voðalegur. Hver þáttur í henni var svo fyrirsjáanlegur, jafnvel þó að fyrsta myndin virtist líkjast mjög hringnum, var það hálf ágætis mynd, en þetta virtist bara taka allt það góða við þá fyrstu og gera þá hræðilega. Nokkrir bitar urðu til þess að allir í áhorfendum bleyta sig, Eg. Hluturinn þar sem Geller datt af byggingunni lét mig sauma. Kærastan mín þurfti að halda áfram að segja mér að þegja ég var sífellt að tjá mig um það sem hlyti að gerast næst, og oftar en sjaldnar hafði ég rétt fyrir mér. Hvers vegna kemur hún á eftir þér að fara inn í húsið, það meikar ekki sens. Þetta var léleg afsökun fyrir mörgum morðum og engin raunveruleg dýpt sást. Þú getur séð allt koma, sem lét þig bara finna að það væri ekkert vit í að horfa. Ó, hún er fyrir aftan hana ... sá hana ekki koma *geispur*. Þetta fólk hlýtur að hafa hugsað sér að ... æ ég veit ekki, fara með hníf eða að minnsta kosti reyna að berjast á móti, í stað þess að vera borðað en einhver hár? Í besta falli meðan á myndinni stóð var ég mjög vægast sagt hræddur (og ég meina vægast sagt), ég var bara að gráta eftir tökunum, þegar þær rúlluðu út andaði ég frá mér stuttu „Ó þakka guði“. Ef þú hefur ekki gert það nú þegar, ekki eyða tíma þínum og peningum í þetta; tilgangslaust, plott minna, afsakið afsökun fyrir framhaldi!