Sjö mánuðir frá því að ég horfði á Faces, fann ég loksins leiguhæft DVD eintak af fyrsta þætti Cassavetes. Shadows, sem tekin var upp á Manhattan og í leiklistarsmiðjunni hans um sértækt sett, var hápunktur margra mánaða spunaæfinga, þar sem leikararnir (aðallega áhugamenn) mynduðu tengsl sín á milli, fundu upp persónur sínar og slípuðu tæknina til að gefa kvikmyndaðar sýningar þeirra bara réttur tenór sjálfkrafa kunnugleika. Þessi nána nálgun leiddi til ótrúlega áræðinnar verks í Facesþ.e. Seymour Cassel þrýsti höndunum niður í hálsinn á Lynn Carlin til að reyna að endurlífga hana úr ofskömmtunrétt eins og fullkomin sannfæring leikaranna hér skilar blöðrulausum heiðarlegum augnablikum eins og færslu Lelia og Tonys. -samlegt mat á sambandi þeirra og andstyggð Ben á snertingu svartrar konu sem birtingarmynd kynþáttarrugls hans og sjálfsfyrirlitningar. Heimagerð framleiðsla í besta skilningi, ósamstillt talsetning og hljóðupptaka, og kornótt kvikmyndataka og uppsetning myndavéla í návígi, byggja upp yfirgripsmikið andrúmsloft sem hæfir fullkomlega blæbrigðaðri sýn Cassavetes á mannlegum samskiptum sem ævarandi verk í vinnslu, einkennist af örvæntingarfullum tilfinningasveiflum og þráhyggjutilraunum til samskipta og skilnings. Djasstónlist Charles Mingus, sem er að mestu leyti spunnin, er tilvalin viðbót við sýn myndarinnar um að lifa eftir augnablikinu, þula sem Cassavetes vann og virtist lifa eftir.