Kvikmynd leikstjórans Mikhail Kalatozov The Cranes are Flying (Letyat zhuravli) er glæsilegt kvikmyndaverk. Úr handriti Viktors Rozovs, byggt á hans eigin leikriti, sýnir Kalatozov okkur sýn á hetjudáð stríðsins og þjáningar þeirra sem eftir eru heima. Yfirborðið af óteljandi stríðsmyndum sem sýna okkur framlínuna og blóðbað, verður efnið sjálft leiðinlegt og hægt að forðast. Hins vegar sýnir þessi rússneska gimsteinn hvernig hægt er að segja söguna um erfiðleikana á annan hátt; með því að segja okkur, beint úr munni hermannsins, hvernig stríð er hatað af öllum, að þeir voni að þeir sem létust hafi gert það fyrir málstað sem leyfir frið og endalok bardaga, sjáum við nýja sýn á seinni heimstyrjöldina. Við höfum unga menn sem bjóða sig fram til að heyja stríð fyrir friði, til að halda fjölskyldum sínum og ástvinum öruggum heima í stað þess að taka þátt í baráttu sem þeir trúa ekki á. Með svo mikið hatur á núverandi ástandi okkar í Miðausturlöndum og hvernig fólk eru að deyja af ástæðulausu, gegn vilja sínum, það er gaman að sjá kvikmynd sem sýnir hversu óeigingjarnir og hetjulegir þessir hermenn eru, sem og þeir sem bíða endurkomu. Rússar kommúnista sýna hversu allir tóku þátt í stríðinu. Þó að Boris hafi ef til vill boðið sig fram í fremstu víglínu, er faðir hans yfirlæknir á sjúkrahúsi sem aðstoðar við að bæta slasaða hermenn og systir hans hjálpar honum þar sem og stelpan hans Veronika, og gerir allt sem hún getur til að halda huganum frá henni. staðreynd að ekkert bréf hefur borist frá ástinni hennar. Heil borg kemur út til að senda strákana af stað til að fagna. Jafnvel verksmiðjan sem Boris og vinur hans Stepan vinna fyrir sendir fulltrúa með þakklætisgjöfum. Hvort þetta er allt saman dýrðleg innsýn inn í Rússland í upphafi seinni heimstyrjaldarinnar eða ekki, veit ég ekki. Það eru engin mótmæli eða illt í garð þessara drengja sem leggja líf sitt í hættu fyrir land, þetta er allt lof og þakkir. Sumir í Ameríku gætu dregið lærdóm af þessu vegna þess að hvort sem þú ert sammála stríðinu sem er í vændum eða ekki, þá svíður mótmæli og eyðileggingu í nafni þess aðeins því sem þessir menn og konur eru að fórna á hverjum einasta degi. sumir eiga skilið að sleppa því. Ég hafði mjög gaman af Antoninu Bogdanova í litlu hlutverki sem amma Boris. Hún er eini fjölskyldumeðlimurinn sem hann getur treyst og sorg hennar við brottför hans er mjög áberandi á andliti hennar og í gegnum líkamstjáningu hennar. Vasili Merkuryev, sem ættfaðirinn Fyodor Ivanovich, kemur með það sem er kannski besta frammistaðan. Eins og talað var í lokin, um feður sem þurfa að kæfa aftur hulin tár, sýnir Merkuryev þessar tilfinningar. Hann klæðir sig í hörku ytra útliti, sérstaklega að grínast og ríður hart á syni sínum þegar hann kemst að sjálfboðaliðastarfi sínu nokkrum klukkustundum áður en hann verður að fara. En þegar Boris fer út til að fara á samkomustöðina sjáum við hinn sanna sársauka mannsins sem situr í sorg við borðið. Honum þykir afar vænt um son sinn og þó hann geti kannski ekki sýnt honum það, þá tjá gjörðir hans í gegnum myndina það til áhorfenda. Aleksey Batalov er áhrifaríkur sem Boris, hamingjusamur ungur maður og hugsjónamaður, sem gerir það sem hann telur rétt, og Aleksandr Shvorin er góður sem illmenni Mark, heldur heima vegna hæfileikaríkra píanókunnáttu hans, eða kannski bara til að stela ást frænda hans. Þessi ást, leikin af Tatyana Samojlova, dregur virkilega áhorfendur inn í sorg sína, niðurlægingu og smá vonarglætu. Hin sanna stjarna myndarinnar, hún þarf að ganga í gegnum margar tilfinningar á ferðalagi þar sem hún villast af leið, þarf að snúa aftur á réttri leið og vona að hún hafi gert það nógu fljótt til að Boris komi aftur. auk þess að vera óhræddur við að nota harmleik til að koma þemanu á framfæri, elskaði ég líka sjónrænan stíl myndarinnar. Kvikmyndataka Sergei Urusevsky er mögnuð, ​​sérstaklega þegar haft er í huga að myndin var tekin á öllum skjánum. Það er eitt að búa til töfrandi tónverk í víðmynd á breiðtjaldi; það er allt öðruvísi að gera það í ferkantuðum ramma. Strax í upphafi fáum við fallegt kyrrstætt skot af hlykkjóttri göngubrú meðfram vatni, brú í bakgrunni efst, þar sem elskendur okkar tveir sleppa leiðinni upp á skjáinn og í fjarska. Það eru mörg tilvik þar sem myndavélin er á bak við hindranir en gerir samt kleift að sjá aðgerðina, sem skapar einstaka staðbundna dýpt og áhuga á öllum tímum. Skörp horn eru notuð, auk varkárrar blokkunar til að gera ráð fyrir skotum yfir höfuð og ýktar samsvörun persóna í ramma saman. Raunverulega afrekin eru hins vegar þau dæmi um langmyndina. Notað vel undir lokin til að fylgja Veroniku í gegnum fjölda heimkomandi hermanna, það er stórkostlegt fyrr á tímum þegar hún reikar um þá sem kveðja ástvini sína á meðan hún leitar að Boris, hennar eigin kveðju þarf að segja. Skipulagið fyrir þessa mynd hlýtur að hafa verið umfangsmikið því á meðan hún vefst inn og út úr fólki, einbeitir myndavélin sér að kossum hjóna, fólk sem öskrar hvert á annað og fleira, allt viljandi í ramma á ákveðnum augnablikum á meðan myndavélin fer í gegnum. Allir þurftu að ná marki sínu nákvæmlega og það leiðir til snilldar kvikmyndar. Það er bara einn hluti af heildar meistaraverki tón og stíl; The Cranes are Flying sýnir hversu farsæl staðsetning og mise en scène geta verið í því að sýna áhorfendum hvað þeir þurfa á eins einföldum hætti og mögulegt er. Samsetning og fagmennska frá leikurum og áhöfn getur gert kraftaverk og bætt við einhverju sem risastór leikmynd og tæknibrellur geta aldrei gert.