Allt í lagi, þannig að söguþráðurinn er á skjálfta grundvelli. Já, allt í lagi, svo það eru lag- og/eða dansraðir settar inn af handahófi (til dæmis: tónleikar Adams og sviðsmynd Henri). Og Leslie Caron getur í raun ekki, um, þú veist... leikið. En einhvern veginn tekst 'An American In Paris' að komast í gegnum þetta allt sem fágaður, fyrsta flokks söngleikur - að mestu á grundvelli hinnar ótrúlegu Gene Kelly. danshæfileikar og kóreógrafía, og bílfarmunum af sjarma sem hann virðist vera að flytja inn í hverja senu með Caron. (Hann þarf á því að halda, því hún virðist eiga í... vandræðum með tilfinningar.) Afkastamesta og tæknilega hrífandi númerið í þessum söngleik er augljóslega 16 mínútna ballettinn undir lok myndarinnar. Það er töfrandi kvikmyndað og Kelly og Caron dansa fallega. En uppáhaldsnúmerið mitt hlýtur að vera persóna Kelly sem syngur „I Got Rhythm“ með fullt af frönskum skólabörnum og brýst svo inn í fjölda amerískra dansa. Það sannar bara hvernig þú þarft ekki tæknibrellur þegar þú ert með alvöru *hæfileika*. Ekki á „klassíku“ stigi með 'Singin' In The Rain', en nokkuð ofarlega engu að síður. Þess virði að horfa á!