Ímyndaðu þér að draga til baka grímu banvæns morðingja og finna Barböru Cartland þar... það er það sem gerist með þessa mynd. Opnunin sýndi loforð, en fljótlega sleppir hún öllum tilgerðum um að vera spennumynd (eða jafnvel hugmyndarík ástarsaga) og sú eina. Ástæðan fyrir því að þeir bjuggu til þessa sögu er berlega skýr: að fylla upp í skarð á kvenkyns áhorfsmarkaði sínum með því að búa til enn eina upprifjun á „misskilnum, grátbrosandi vondum dreng“ (Andrei) mætir „saklausri, duttlungafullri fegurð“ (Paula). Í stað þess að eyða tíma í að búa til frumlega forsendu, fóru kvikmyndagerðarmennirnir beint í peningakastið: vonda drenginn var temdur af umræddri duttlungafullri fegurð. Þaðan fylgir strengur af óeinlægum og þungt klisjukenndum ástarsenum stráðum gerviheimspekilegu/ljóðrænu lói. Viðurkenningu Andrei um að vera (samnefnd) „skáld“ er notuð til að fullkomna þá eiginleika sem Byronic hetja ætti að hafa - en jafnvel þegar okkur er sagt í þungum, undirstrikuðum skrifum hver og hvað hann er, er samt erfitt að trúa því. - eða umhyggja. Til að Byronic hetja/andhetja virki þarf sagan fíngerð, stíl og nýsköpun - sem allt er algjörlega fjarverandi hér. Þetta er ekki nútíma Phantom of the Opera, það er bara það sem gerist þegar veik og frekar kjánaleg kona (með lausa teygju) á stefnumót við vondan mann, sem eftir að hafa hitt hana virðist hættulegur eins og kanínuskó. bjargaði þessari mynd, hefðu þær verið góðar: kvenkyns aðalhlutverkið er upptekið af því að líta kynþokkafullur og „annarheimslegur“ út, sama hversu þvinguð eða fáránleg sem hún er; og aumingja Dougray Scott virðist hafa verið byrjuð að dópa þegar hann ruglar í gegnum sinn hlut. Þetta er ekki hans besta verk. Jürgen Prochnow sem „Vashon“ kom með áhugann og Andrew Lee Potts sem ungi ljósmyndarinn/bróðirinn. Betri bíómynd hefði slegið á systurina og haldið bróðurnum í staðinn.