Evrópskar myndir eru kannski hægari og minna söguþráðar en amerískar myndir, en þetta tekur það allt of langt. Það sýnir líka fullt af ófullkomlega teiknuðum persónum sem gera óútskýranlega hluti. Þetta er ekki fantasía, það er ekki einu sinni súrrealískt, það er bara óþægilegt og slæmt. Hver eru skilaboðin hér? Að fólk í Frakklandi sé hugsi og horfir mikið illa út? Að þeim finnist gaman að horfa á annað fólk stunda kynlíf? Þeir þeir öskra af sjálfu sér eða snerta ókunnugan mann á hálsi hans? Ekki vera með úr þegar þú sérð þessa mynd, því þú verður undrandi á því hversu lítið er útskýrt eða lært á miklum tíma. Þetta er saga "lögreglustjóra" sem er í miklum vandræðum með hrottalegt morð á lítilli stúlku , þó reyndar virðist hann vera í vandræðum áður en þá. Hann er ekki bara í uppnámi yfir eigin persónulegu hörmungum heldur virðist andlega hægur og hagar sér mjög eins og námshamlað sex ára barn. Hann starir auðmjúkur mikið, gengur með stífa handleggi eins og lítill krakki, talar hógvær, skælbrosandi, tónum, hegðar sér frekar undarlega í öllum samskiptum sínum (þó enginn virðist taka eftir því eða vera sama, jafnvel þegar það á að vera lögreglumál. ). Hann er ekki lögga í vandræðum, frekar göngudeildarsjúklingur. Myndaðu Latka persónu Andy Kaufman í Taxi, en án húmorsins. Hann er ekki bara ótrúverðugur sem lögreglumaður heldur er hann ekki trúverðugur sem fullorðinn maður. Að hann hafi unnið til verðlauna fyrir þessa túlkun á persónu sinni er sannarlega ótrúlegt -- nema hann hafi verið að leika hlutverkið nákvæmlega eins og skrifað er og sökin liggur hjá furðufólkinu sem skrifaði þetta. Söguþráðurinn er greinilega aukaatriði. Ekki búast við því að sjá eitthvað fjarskalega eins og það sem lögreglan myndi gera ef lítil stúlka fyndist myrt. Þetta er ekki svo mikilvægt, þó að ósennilegt hegðun þeirra sé eins konar móðgandi. Vandamálið er að restin af myndinni meikar heldur ekkert sens. Það skilur eftir langvarandi nærmyndir af túnum, matjurtagörðum, andlitum fólks o.s.frv. Endirinn fannst mér sérstaklega fáránlegur - algjörlega óstuddur af atburðunum sem leiddu til hans - nema þú hugsir: "Hver er það versta sem þessi mynd gæti enda?" Það er mikið af kynlífi og nekt, sem á að þýða eitthvað. Langar þig í leggöng? Þú munt sjá leggöng. Ekki hafa áhyggjur, það er list. Það hefur djúpa merkingu, það sem ég er ekki viss um. Og söguhetjan, þrátt fyrir saklausa furðuleika sína, virðist hafa einhvers konar homoerotic háls- eða kjálkafetisj. Að lokum eru textarnir hvítir og birtast oft á hvítum bakgrunni - mjög erfitt að lesa marga af þeim. Aftur á móti er ekki mikið um samræður þannig að þetta er ekki mikið vandamál. Það er líka mjög lítið hljóð -- ekki einu sinni umhverfishljóð sem þú myndir búast við að heyra -- í myndinni, sem stuðlar að tómleika upplifunarinnar. Gamli Woody Allen hefði átt vettvangsdag við að skopstæla þetta verk. Að þetta sé verðlaunamynd er sorglegt. Ég myndi hata að sjá tapandi myndirnar. Njóttu.