Í Where The Sidewalk Ends sameinar Otto Preminger Dana Andrews og Gene Tierney, örugglega í von um að endurheimta töfra Lauru sinnar. En þetta eru afskaplega ólíkar myndir sem gerast í mismunandi lögum New York (svo ekki sé minnst á andstæða póla noir alheimsins). Fínn þoka úr gotnesku svífur yfir hinu glæsilega Manhattan í Laura, með erótísku þráhyggju sinni og daufum keim af drepsótt; Þar sem gangstéttin endar er hreint þéttbýlissót og grjót sem leggst á bæ með kjallaraíbúðum, eimbaði og bílastæðahúsum. En hún er jafn fín kvikmynd og virtur forveri hennar og litað í ullinni (Laura, hins vegar , ein af hópnum kvikmynda frá 1944 sem Frakkar kölluðu fyrst „noir“, var samt mjög háþróuð morðgáta). Dagsbirtan kemur aðeins inn á mjög tímabundna þjáningu og ljósmyndastjórinn Joseph LaShelle nýtir sér sundin og brúnsteinana, bryggjurnar og El. Þetta er ómissandi stórborg - sérstaklega Big Apple - noir, eins og nokkrir aðrir úr stuðarauppskerunni 1950, eins og Side Street og Sleeping City og The Tattooed Stranger og Edge of Doom. Þegar myndin er opnuð er Dana Andrews, lögreglustjóri, á myndinni. teppi fyrir hrottalega hátterni hans, sérstaklega hefndaraðgerðir hans í garð glæpaforingjans Gary Merrill (sem við lærum að var settur á laggirnar í viðskiptum af faðir Andrews sem ekki gerði vel). Þegar utanbæjarmaður er stunginn til bana í fljótandi vitleysuleik á vegum Merrill, þá rífur hárkveikjan Andrews upp vitni sem veldur því að hann sprungur á höfuðkúpunni sem er banvænn (verri vegna stálplötu sem sett var í höfuð öldungamannsins) . Þegar Andrews áttar sig á því að starf hans er þegar á baugi, hendir Andrews líkinu í ána eftir að hafa látið það líta út fyrir að hinn grunaði hafi tekið púður. Það er auðvitað langt frá því að vera endir á því. Líkið uppgötvast, fráskilin eiginkona hans reynist vera Tierney, og öll sönnunargögn fara að snúast að föður hennar (Tom Tully), ökumanni sem var reiðhestur sem fyrir tilviljun hafði ekki aðeins farið um sömu illvígu göturnar nóttina sem morðið átti sér stað. að hafa ríka ástæðu til að vilja að ofbeldisfullur tengdasonur hans deyi. En hinn biturði einfari Andrews finnur í Tierney boð um betra eðli sitt; hann reynir að frelsa föður hennar á meðan hann heldur enn sinni eigin þátttöku í öllu ógeðslega viðskiptum leyndri....Ekki eins grafískt og Laura, handritið að Where The Sidewalk Ends (eftir Ben Hecht) sýnir eigin þröngsýni (í a. í öðru lagi að klæða sig niður, segir yfirmaður hans við Andrews: "Horfðu á þig - allt saman eins og tunnuhússfíkill". En á meðan Laura dreifði athygli sinni yfir hálfan tylft persóna, er Andrews hér allt nema eini áherslan (jafnvel hlutverk Tierney er miklu minna miðsvæðis en Láru sem er hálf-litróf). Og Andrews hefur kannski aldrei farið fram úr frammistöðu sinni hér. Það er kjaftstopp og þögult, en aldrei mælskulegra en þegar andlit hans lýsir þögul angistina sem þrjóskan hefur valdið honum. Hann er innilokaður þjáningur sem getur aðeins fundið lausn í gegnum öryggisventil ofbeldis (hann berst jafnvel gegn tryggum félaga sínum, Bert Freed). Vissulega finnur hann of skjótan leið til endurlausnar með umboði fallegu mótleikara hans. En það var stíll samtímans og ljúfur endir gera lítið til að grafa undan þessari New York sögu um ofbeldi, spillingu og borgarflækjur.