Ég er mikill aðdáandi Lon Chaney, en skjáskrif þessarar myndar virkuðu bara ekki fyrir mig. Sagan hoppar undarlega um (ég hef síðan komist að því að það vantar kafla í myndina) og persónur birtast og hverfa með pirrandi skyndi. Sumir millifyrirsagnanna eru of útskýrandi (t.d. "af hverju, þú ert ekki barn lengur!" - skera aftur í myndina í langan, hægan takt - "þú ert kona!" já, við skildum það fyrsta skiptið) en það eru nokkrar talandi röð sem biðja um skýringar sem aldrei birtast. (Við skulum heyra rök Luigi og ljóshærðu kærustunnar hans, takk!) Söguþráðurinn, sem felur í sér sifjaspell (í óeiginlegri merkingu ef ekki tæknilega) var truflandi að því marki að það var erfitt að horfa á það. Rithöfundinum til hróss var þetta mál meðhöndlað sem vandamál og leikur maí-desember er ekki sýndur sem réttur og góður óumflýjanleiki sumra Mary Pickford kvikmynda (t.d. "Daddy-Long-Legs"). Chaney gefur góða frammistöðu, eins og venjulega, en ég held að honum hafi verið betur leikstýrt í fortíðinni - hann fór fram úr því nokkrum sinnum hér, IMHO. Ég hafði gaman af trúðaseríunum og var mjög hrifinn af glæfrabragðinu. Loretta Young var heillandi, þó ótrúlega ung. Myndin hefur sín augnablik, en enn sem komið er er hún minnst uppáhalds Chaney myndin mín.