"Leikjaspilun? Nikótín? Hnefaleikar? Við förum í lækkandi spíral ranglætis!" Svo segir yfirmaður St. Swithen's við skoðun húsbóndans í Nutbourne. Deildinni og nemendum St. Swithen's hefur verið skipað að deila aðstöðu í Nutbourne til að forðast sprengjur Þjóðverja í síðari heimsstyrjöldinni. Svo er það meistarabókasafnið. "The Diary of Samuel Pepys? Stutt...jæja, það er eitthvað til að vera þakklátur fyrir. Hvað er hér uppi? The Memoirs of Casanova? Var það ekki bókin sem við náðum Jessicu James að lesa í skápnum? Decameron Nights! Jæja, virkilega Hvað sem þessi staður er eða ekki, það er enginn staður til að koma með vandlega ræktaðar stúlkur!" Já, það hafa verið gerð hræðileg mistök hjá menntamálaráðuneytinu. Nutbourne er skóli fyrir stráka. St. Swithen's er skóli fyrir stelpur. Og það sem gerir þetta að einni bestu bresku gamanmyndinni eftir síðari heimsstyrjöldina, aðalmeistari Nutbourne er Wetherby Pond...leikinn af Alastair Sim, en höfuðfreyja St. Swithen er Muriel Whitchurch...leikinn af Margaret Rutherford. "St. Swithen's?" segir Pond. "Ertu ekki að meina að þinn sé skóli fyrir stráka og stelpur?" spyr hann eina af fyrstu stúlkunum. „Aðeins stelpur“ segir hún glaðlega. "Þýðir þetta, herra," spyr einn af kennurum Nutbourne, "að við eigum von á 100 ungum stúlkum?" „Það þýðir að ráðuneytið hefur ekki aðeins gert mistök með því að senda skóla hingað yfirhöfuð, heldur að það sé sekt um skelfilega kynferðislega frávik! Ungfrú Whitchurch eftir Margaret Rutherford, jafn jákvæð og óhreyfanleg og orrustuskip, ætlar að gera það besta úr því, með því að taka Nutbourne hressilega yfir ef hægt er. Alastair Sim's Pond er pirraður upp að stóra skalla og er staðráðinn í að bjarga skólanum sínum. Í millitíðinni eru 100 ungar stúlkur og 170 ungir drengir að borða og finna staðir fyrir þær til að sofa á (ásamt öllum kennurum þeirra). Kokkarnir og umsjónarmennirnir, algjörlega settir á sig, ganga út. Ungfrú Whitchurch og stelpurnar hennar eru hins vegar að elda verkefnin. „Komdu nú, Angela,“ segir hún við eina stelpu sem er að reyna að hræra eitthvað í stórum potti, „hefurðu ekki búið til graut áður? „Já, en enginn þurfti að borða það. „Þetta er ósigrandi viðhorf, elskan mín. Hlutirnir ganga varla vel þegar Pond uppgötvar að fjórir ríkisstjórar frá skóla sem hann vonast til að leiða eru að koma hvenær sem er til að sjá með eigin augum hversu vel stjórnað Nutbourne er. Og ungfrú Whitchurch kemst að því að fjórir ríkir og áhrifamiklir foreldrar eru nýkomnir til að sjá hvernig dætrum þeirra gengur í nýju - drengjalausu, var þeim sagt - aðstöðunni. Eina lausnin? Ungfrú Whitchurch og Pond, kennarar þeirra og nemendur þeirra, búa til sekúnduskipti til að gefa þá vísbendingu að Nutbourne eigi engar stelpur og að St. Swithen's eigi enga stráka. Eftir að foreldrarnir hafa skoðað heimavist og farið í kennslustund, dúkka stelpurnar í rúmunum undir og strákarnir sem höfðu verið faldir undir hoppa upp í rúmin, rétt þegar bankastjórarnir ganga inn. Fylgst er með strákunum í rugby og eins og Um leið og bankastjórarnir snúa baki, eru markstangirnar teknar niður, net fyrir lacrosse sett upp og rétt í þessu ganga foreldrarnir til að fylgjast með stelpunum. Eitt foreldrið kemur auga á dóttur sína í náttúrufræðitíma, svo augnabliki síðar sér hana á kóræfingu, svo augnabliki síðar... „Það er Angela aftur,“ segir hún við Miss Whitchurch. „Af hverju er það svo,“ svarar hún og ýtir foreldrunum út til að forðast bankastjórana sem eru að nálgast handan við hornið. "Barnið er alveg alls staðar nálægt." Þegar við förum frá Nutbourne hefur allt verið uppgötvað. Nemendur eru að malla um. Kennararnir eru dauðhræddir (fyrir utan tveir sem eru að kyssast.) Menntamálaráðuneytið er nýbúið að senda fleiri rútufarm af nemendum. Foreldrarnir eru orðlausir en bankastjórarnir ekki. „Við bíðum eftir skýringu,“ segir einn hvasst. Pond heldur hausnum og skelfur. "Geturðu ekki séð að ég er að reyna að hugsa um einn." Myndin færist úr hverri flóknu og fáránlegu stöðunni á fætur annarri, spenntur upp af mjög fyndnu handriti og tveimur gríðarlega gamanleikjum Rutherfords og Sim. Svaka reiði Sims og óbilandi ákveðni Rutherfords passa svo vel að það er synd að þetta er eina myndin sem þeir gerðu saman. Joyce Grenfell, sem Gossage, hávaxinn, óþægilegur og lúinn íþróttakennari St. Swithen, gefur þeim nokkra keppni. Ef þú hefur augun opin muntu líka finna skemmtilegar heimildir sem leikstjórinn Frank Launder vinnur í, þar á meðal gong í Nutbourne sem lítur út eins og dvergútgáfa af J. Arthur Rank, dauft bergmál af sítherþema úr Þriðja maðurinn og skoti stolið úr Oliver Twist eftir David Lean, nema í þetta skiptið gengur litli drengurinn upp með grautarskálina sína og segir: "Vinsamlegast, herra. Ég vil ekki meir." Frank Launder og félagi hans, Sidney Gilliat, stóðu fyrir nokkrum af bestu kvikmyndum sem framleiddar voru í Bretlandi á þriðja, fjórða og fimmta áratugnum. Þeir skrifuðu, framleiddu og leikstýrðu, stundum annað, stundum hitt. Á einn eða annan hátt voru þeir ábyrgir fyrir fyrsta flokks myndum eins og Green for Danger (með meistaralegri frammistöðu Sims), I See a Dark Stranger, The Lady Vanishes, Night Train to Munich, Wee Geordie, The Belles of St. Trinian's, The Rake's Progress og margir aðrir. Með The Happiest Days of Your Life skrifaði Launder og leikstýrði á meðan bæði framleiddust. Það er eitt af þeirra bestu.