Five Fingers er svo slæmt að ég veit varla hvar ég á að byrja. Svo ég leyfi mér fyrst að viðurkenna að ég hef bara séð fyrsta hálftímann. Þegar fyrsta fingur hafði verið höggvið af fannst mér svefn vera gagnlegri athöfn. Ég sagði kærustunni minni merkingu „fimm fingrum“ og hún fór strax að fordæmi mínu. Gátu framleiðandinn, leikstjórinn og/eða handritshöfundurinn ekki ráðfært sig við skákáhugamann? Eins og ég? Þeir hefðu átt að nota stafræna skákklukku en ekki hliðræna. Þessi meiriháttar fífl gerir andlega pressuna sem sett er á Martijn bara að hlátri. Hvernig, hvenær og hvers vegna fór Martijn með marokkóskri kærustu? Slíkt framhjáhald er mjög sjaldgæft í Hollandi. Að kalla mig þroskaheftan er auðvitað móðgun við allt það fólk sem þjáist af mun lægri greindarvísitölu en meðaltal. Þar að auki, eftir því sem ég best veit, tefla þroskaheftir ekki skák. Ég geri það. Stærsta vandamálið er auðvitað handritið. Berðu bara saman litlu gáfuðu myndina Hard Candy. Til að halda áhorfandanum í tökum verða upplýsingarnar að koma í ljós smátt og smátt. Gott útúrsnúningur af og til hjálpar líka. Ég skildi af öðrum umsögnum að það væri stór í lok myndarinnar. Sérhver klár manneskja getur giskað á hvað það er. Þetta vekur auðvitað bara fleiri spurningar - hvers vegna er ferðaleiðsögumaðurinn drepinn? Æ, af hverju ætti mér að vera sama? Öll myndin einblínir á aðeins eitt: Hakkaðu fingurna. Framleiðendurnir hafa ekki einu sinni lært lexíu Hitchcocks: það er spennandi að fá sprengju sprungið. Það er meira spennandi að sýna þessa sprengju tifandi. En nei, við sjáum ekki pappírsklipparann ​​fyrr en hinni ómögulegu niðurtalningu er lokið. Ég ætla ekki að eyða fleiri orðum í þessa vitleysu. Farðu að sjá Hard Candy.