Ég hef tekið eftir því að margir eru að taka Óperu til verks fyrir það hvernig Betty bregst við morðunum. Ég held að þeir byggi þessar kvartanir á því hvernig þeir ímynda sér að „venjulegur“ manneskja myndi bregðast við. Málið er...Betty er ekki "venjuleg" manneskja, vegna áfalla í æsku. Hún á í vandræðum langt áður en myndin byrjar...og í lok Óperunnar...að mínu mati...er hún orðin algjörlega ósveigjanleg.------------------------------ ------SPOILERS---------------------------------------------- Þú verður að halda í huga að þegar hún var mjög lítið barn varð hún vitni að því að elskhugi móður sinnar framdi að minnsta kosti eitt hrottalegt morð á meðan sadómasókíska móðir hennar var að hætta að horfa á það. Hún var alin upp af konu sem öðlast kynferðislega lausn bundin við að horfa á stúlkur verða brotnar inn, rifnar, og kyrkt til dauða. Það skapar ekki heilbrigt heimilislíf. Ég held að það sé frekar auðvelt að draga þá ályktun að móðir hennar hefði beitt alls kyns tilfinningalegri meðferð og neikvæðri styrkingu til að tryggja að dóttir hennar hafi aldrei nælt í hana. Það er líka líklegt að á áhrifamiklum aldri hennar gæti Betty hafa verið mjög ruglaður af því sem hún sá. Er þetta bara eitthvað sem fullorðið fólk gerir o.s.frv.Betty lítur greinilega upp til móður sinnar...ég meina...hún er orðin óperusöngkona alveg eins og hún. Ef mömmu líkar það getur það ekki verið slæmt, getur það...mamma getur ekki verið slæmt, er það? Hún gat ekki sagt lögreglunni frá mömmu sinni eða þessum dularfulla hettuklæddu náunga sem hún tengir mömmu. Betty á við mörg djúpstæð tilfinningamál að stríða. Hugur hennar hefur í mörg ár verið að reyna að útiloka minninguna um það sem hún sá móður sína gera...en það kemur sífellt upp á yfirborðið og birtist í formi hræðilegra martraða, höfuðkúpu-mígrenis, háð slökunaraðferðum, og kynferðisleg frekja Hún tengir hrottalegt ofbeldi/blóðugan dauða við kynlíf á undirmeðvitundarstigi. Það er innri barátta á milli hluta Betty sem hefur ruglað saman morði/kynlífi og þess hluta hennar sem telur að þessir hlutir séu rangir. Eftir að hún hefur séð kærasta sinn myrtan af hettuklæddu manninum... hringir hún á lögregluna en er samt ekki tilbúin að gera það. gefa nafn hennar. Sá hluti hennar sem heldur að morð sé rangt neyðir hana til að hringja, en sá hluti sem er tvísýnn mun ekki leyfa henni að viðurkenna persónulega þátttöku. Tvíræð hluti hennar tekur völdin áður en hún getur farið alla leið. Svo hún gengur í burtu frá símanum í rigningunni...og þegar leikstjórinn tekur upp hana er hún furðu róleg, ekki eins pirruð og þú myndir halda að "venjuleg" manneskja væri ... vegna þess að hluti hennar sem hefur verið Að hindra efni frá því hún var barn reynir hvað hún getur til að koma í veg fyrir hryllinginn af því sem hún hefur bara orðið vitni að. Ástand mála í lífi hennar stuðlar allt að öngþveiti í sálarlífi Betty. Söngferill hennar er farinn að bera ávöxt...hún á eftir að verða frábær óperusöngkona eins og mamma hennar var. En ætlar hún að verða eins og móðir sín á allan hátt? Á dekkri vegu? Eða mun hún geta lagt sína eigin leið? Bættu þessu við endurkomu hettuklæddu mannsins sem myrðir alla í kringum hana. Það er ekki fyrr en hettuklæddur maðurinn drepur persónu Daria Nicolodi sem Betty tekur virkilega virkan þátt í að sigra morðingjann. Hér er einhver sem elskar Betty, sem hefur stutt hana heilshugar á nýjum ferli hennar, sem er í raun móðurpersóna í lífi Betty núna síðan mamma dó. Ímyndaðu þér hversu hræðilegt það væri að missa raunverulegu móður þína og sjá síðan konuna sem er næst mömmu verða skotin í gegnum augað. Ég gæti haldið áfram...en ég geri það ekki. Aðalatriðið í því sem ég er að segja er að persóna Betty er miklu flóknari en flestir gagnrýnendur hér hafa verið tilbúnir að viðurkenna. Óperan er ein sú besta eftir Argento...og ekki bara fyrir myndefnið eitt og sér ( þó þeir séu sannarlega stórkostlegir) og ekki bara fyrir frumleg morð (þó þau séu það). Hér er dýpt...og það þarf að gefa gaum.