Ég vil fyrst taka fram að ég er kristinn (og að ég vinn í kvikmynda- og sjónvarpsbransanum) þannig að ég skil hvernig það er að vinna að kvikmynd í fullri lengd svo að leikmunir til kvikmyndagerðarmanna í þeim efnum. Ég er alveg fyrir jákvæð, uppbyggjandi skilaboð ef þau eru í samræmi við eðli lífsins (að þetta sé fallinn heimur og að hlutirnir gangi ekki alltaf upp ... jafnvel fyrir fylgjendur Krists). Ég fagna því að aðrir fái svona yfirgnæfandi jákvæð viðbrögð við hinum augljósa kristna boðskap; fyrir mér var það bara að framkvæmdin er þar sem myndin féll á andlitið. Kvikmynd lifir og deyr á sögu sinni og hér hefur þú einvíddar staðalímyndir, mikla útlistun og sjálfsprottnar breytingar á persónuhegðun sem eru vægast sagt óútskýranlegar. Ég tel að kvikmynd þurfi ekki að kýla þig yfir höfuð með boðskap sínum til að koma málinu á framfæri. Ég er viss um að Kendrick bræðurnir. mun batna með tímanum og að frásagnaraðferðir þeirra muni einnig gera það. Kannski gætu þeir leikstýrt handriti einhvers annars sem næsta verkefni þeirra.* Íþróttamyndir eru ekki beint fyrsta ástin mín en góð (Hoosiers, Field of Dreams o.s.frv.) geta veitt innblástur á margvíslegan hátt. Ef þú hefðir áhuga á kvikmynd sem er með PG-einkunn sem veitir innblástur skaltu skoða 'King of the Hill' eftir Steven Soderbergh. Allur sannleikur er sannleikur Guðs...