Stundum viðurkennir Akademían ekki möguleika sumra mynda, eða tilnefnir þær ekki vegna þess að þær eru umdeildar eða sterkar. Stundum eru þeir tilnefndir, en vinna ekki neitt (vona að þetta gerist ekki í ár með "American Beauty"). Þetta er nákvæmlega það sem gerðist með "Boogie Nights", sem var besta mynd ársins 1997. Akademían kaus að gefa bestu myndina Óskarsverðlaun fyrir "Titanic", sem er eingöngu auglýsing og hol mynd, og önnur verðlaun fyrir ofmetna "Good Will Hunting" " og pirrandi "Full Monty". Hinar myndirnar sem voru tilnefndar í aðalflokknum voru "L.A. Confidential" og "As Good as it Gets", frábærar myndir, en "Boogie Nights" er samt betri og hefði átt að muna eftir í fleiri flokkum. Þessi mögnuðu mynd segir söguna af Eddie Adams (Mark Wahlberg, í ótrúlega frábærri frammistöðu), 17 ára barþjóni sem vekur athygli Jack Horner (Burt Reynolds, í endurleysandi leik), leikstjóra klámmynda. Eddie hefur sérstaka „gjöf“ og þetta hjálpar honum að komast inn í heim klámmynda. Hann breytir nafni sínu fyrir Dirk Diggler og fer að ná miklum árangri. En frægðin... varir ekki að eilífu. Aðrar persónur eiga líka sínar hliðstæður sögur - Amber Waves (Julianne Moore, fullkomin), Buck (Don Cheadle) og fleiri, þar á meðal Rollergirl (Heather Graham), leikkona sem sættir sig við að gera hvað sem er, en hún þarf að vera í rúlluskónum sínum. Það sem hefði getað verið banal, léttvæg kvikmynd, breytist í fullkomna, eftirminnilega mynd í höndum Paul Thomas Anderson. Það sem gerir "Boogie Nights" svo frábæra mynd er útfærsla hennar, bætt við snjallt, vel skrifað handrit, frábært hljóðrás o.s.frv. Hver persóna er mjög vel þróuð og hver þeirra hefur sitt mikilvægi í samhenginu. Hver tilfinning, veikleiki, ótti, tilfinning er rannsökuð, sem leiðir til meistaraverks í nútíma bandarískri kvikmyndagerð."Boogie Nights" er sterk og áhrifamikil mynd sem ættu að sjást af öllum sem hafa virkilega gaman af kvikmyndum. Undir söguþræði sem virðist banal við fyrstu sýn er dásamleg saga um hæðir og lægðir, hluti sem við stöndum frammi fyrir í lífi okkar. Þetta er mögnuð mynd frá lokum áttunda áratugarins og byrjun þess níunda, einmitt öld háa og lægra. Það er það sem gerir þessa mynd svo sérstaka og sannkallað meistaraverk. 10/10