Ég kem í bíó í hverri viku eða svo, og kíki reglulega á þessa síðu, en aldrei áður hef ég fundið mig knúinn til að tjá mig um kvikmynd. Til allra tíma lista yfir átakanlega slæmar myndir - Last Man Standing, Spawn, The Bone Collector - Ég get nú bætt við hræðslunni sem var „Hollow Man“. Allt frá hræðilegu upphafstitlunum - fáránlega of langur gangur af leikarahópi og hópi settur saman með stafrófsspaghetti - í gegnum móðgandi lokaþáttinn - heimsmet í fjölda klisja og sumum af fáránlegustu samræðum og leik sem hafa komist í kvikmyndahús - þessi mynd er dapurleg og aðeins áhrifamikil tölvugrafík kemur í veg fyrir að maður labba út löngu áður en yfir lýkur. Þetta er ekki bara mín skoðun - heldur vina minna , og allir í kringum okkur. Þegar stórir hlutar áhorfenda hlæja og stynja á meðan og eftir alvarlega spennumynd er ljóst að myndin er vonlaus. Ekki nóg með það, hún var líka veik. Leikstjórinn tók aðgerðina út fyrir mörk raunhæfs fargjalds fyrir ofbeldisfulla mynd og inn í svið blóðugrar B-myndar. Það er erfitt að ímynda sér ekki leikstjórann sem einhvern skítugan gamlan mann, því umfang sókna ósýnilega mannsins út úr rannsóknarstofunni og út í umheiminn náði aðeins til tveggja tilrauna til að finna fyrir einhverjum brjóstum. Kannski gæti kynlíf verið það fyrsta sem náungi hugsar um ef það er gert ósýnilegt, en fyrir utan fagurfræðilega ánægju kvennanna sem taka þátt, gerir það varla skemmtilega kvikmynd. Þó að Kevin Bacon fari vel með það að leika sífellt snúnara sem „holur maður“, þá gera hinir - ef til vill fötlaðir af skelfilegu handriti - enn betur með að vera holur leikari. Einn meðlimur liðsins í langan tíma finnst kyrktur í skáp af ósýnilega manninum, „Hann er loksins búinn að smella“ yppir öxlum einum samstarfsmanni án nokkurrar tilfinningar. Þetta er par fyrir námskeiðið og rannsóknarteymið sveiflast á milli hreinnar skelfingar og algjörs afskiptaleysis með svo miklum hraða að maður veltir fyrir sér hvernig þeir komust í leiklist. Þeir stíga skelfingu lostnir í gegnum rannsóknarstofugönguna, byssur í stakk búnar, en sekúndum síðar hoppar einn úr áhöfninni glaður af stað aftur ganginn til að sækja blóð fyrir særðan samstarfsmann. Aðalkonan kemur fram við ósýnilega manninn af kurteisi og góðlátlegri húmor, jafnvel eftir að hann hefur móðgað hana og misnotað hana, og lítil viðbrögð virðast vera við uppbrotum hans, jafnvel eftir að hann drekkir Pentagon-höfðingjanum, „Hann drukknaði í lauginni sinni í gærkvöldi“, segir í fréttinni. sama kvenkynið, sem tókst stórkostlega ekki að setja saman tvo og tvo. Handritið er fullt af svona illa leiknum gangandi samræðum, og restin er bara A-Ö af kvikmyndaklisjum, sem verða þykkari og hraðari eftir því sem líður á myndina. algjörrar vantrúar og skemmtunar í lokin. „Eureka“ augnablikið við tölvuna, konan sem klæðir sig af við gluggann, öryggismyndbandið í lykkju - listinn er í raun endalaus - fyrirsjáanleg lítilsvirðing við styrkleika í tölum, ákvörðunin um að drepa ekki tvær aðalstjörnur en settu þær bara á stað þar sem líklegast yfirvofandi dauða er yfirvofandi og lætur þær í friði, næstum dauði góði gaurinn birtist úr engu til að bjarga konunni, sprengjan og alls staðar nálægur niðurtalningur, eldkúlusprengingin sem bara brennur upp áður en komið er að hetjunum, falllyftunni sem stoppar bara áður en hún lendir á þeim, og meira en nokkuð annað, ódauðleika vonda kallsins. Ósýnilegi maðurinn er brenndur í tætlur með bráðabirgðaeldakastara, raflostur, sleginn um höfuðið með bar sem var nýbúinn að sneiða beint í gegnum einn af minni leikarunum, og hafa svo greinilega lifað af sprenginguna, eldkúluna og algjöra eyðileggingu rannsóknarstofanna, á meira en nóg líf eftir til að klifra upp í gegnum eldkúluna í síðasta spölinn í kvikmyndunum hetjur - á hvaða stigi eru hinir vantrúuðu áhorfendur að hrökklast og horfa á úrin sín. Að þessi einstaklega slæma mynd hafi í raun og veru komist í bíó er ótrúlegt. Meira að segja nafn myndarinnar er eins vonlaust og myndin sjálf og ekki einu sinni áhrifamiklar tæknibrellur koma nálægt því að bjarga þessari, sem ætti að forðast hvað sem það kostar.