Þetta er í annað skiptið sem ég kemst í gegnum A Perfect Spy. Ég horfði á það fyrir 2 eða 3 árum síðan og líkaði við það. Mér líkar það samt. Það er eðlilegt að það sé borið saman við hina stóru Le Carre' seríu beebsins, Tinker Tailor Soldier Spy. Tinker Tailor leggur áherslu á „leikinn“ sem njósnarar spila; Perfect Spy gefur okkur hinn ásinn - hvers konar manneskja njósnari er. Það er fjöldi þemu sem þessar kvikmyndir deila, ásamt öðrum í tegundinni. Tvíræðni - siðferðileg, kynferðisleg, mannleg - sem skapar margvítt rými sanns vs falsks, innra vs utan, ást vs ábyrgðar. Á vissan hátt eru þessar persónur hamingjusamastar þegar þær eru sem lúmslegasta meðhöndlun þeirra sem þær elska og virða - „bakstungnar“ í hinum ýmsu blæbrigðum. Þemað feður og föðurmyndir er líka mikilvægt. Ein forvitnilegasta persónan í A Perfect Spy er Rick, ef til vill ersatz faðir aðalpersónunnar Magnúsar. Í gegnum söguna svíkur hann og er svikinn. Fantur sem nær alltaf að klifra aftur upp stigann þegar honum hefur verið velt, sem virðist ómótstæðilegur fyrir því sem öðrum finnst um hann, spyr Magnús í hvert sinn sem þeir hittast: "Elskarðu gamla manninn þinn?" og aldrei: "Elskarðu mig?" Kannski stendur þetta einhvers staðar annars staðar, en A Perfect Spy er ástarsaga. Annað þema er illkynja sjúkdómur. Eðli viðskiptanna er að snúa öðrum - snúa þeim gegn stjórnvöldum sínum, gegn vinum sínum og félögum, snúa þeim gegn gildum þeirra og viðhorfum. Í hverri af Le Carre' myndunum sem ég hef séð, The Spy who Came in From the Cold, Looking Glass War, Tinker Tailor Soldier Spy, Smiley's People og A Perfect Spy, er það að snúast og vera snúið undirstaða harmleiksins. Að lokum, ekki svo mikið þema sem listrænan blæ - í hverri þessara mynda er venjulega aðeins eitt byssuskot, eða kannski tvö skot sem bóka söguna. Ofbeldi, pyntingar, grimmd eru alltaf rétt undir yfirborðinu. Við sjáum niðurstöður þeirra ekki sem strauma af blóði eða rökum fangaklefum heldur í hlutunum sem persónur Le Carre loða við þar sem þær sogast óhjákvæmilega niður í grýtið. Ef þú hefur ekki séð myndirnar hér að ofan, og þú hefur gaman af A Fullkominn njósnari, þú ert með skemmtun. Ég myndi líka mæla með The Sandbagger seríunni (Yorkshire TV), 2. og 3. þáttaröð þeirra byrjar að ná svona flóknu stigi. IPCRESS skráin og greftrun í Berlín eru fín, þó létt. Fyrir pólitíska fróðleik, reyndu A Very British Coup, House of Cards og Já, ráðherra/já, forsætisráðherra. Ef aðeins breti myndi leggja hönd á plóg við að búa til The Three Kingdoms - þá væri til mynd með forvitni og margbreytileika.