The Mod Squad er ekki kvikmynd, hún er tóm. Það er það sem er mest heillandi við það og það sem fékk mig til að horfa á Ég hafði aldrei séð kvikmynd sem bauð nákvæmlega ekkert áður. Þetta er kvikmynd án nokkurrar ástæðu til að vera til, að því er virðist meðvitað hönnuð til að höfða til engans eins og hún væri eingöngu gerð sem samningsbundin skylda við einhvern sem stúdíóinu er virkilega illa við. Það er enginn söguþráður, það er engin persónusköpun, það eru engar hasarsenur í leikmynd, það eru ekki einu sinni neinar atriði sem slík, bara framvindu sífellt tómlegra mynda sem varpað er á 24 ramma á sekúndu. Ég er ekki að tala um tómt eins og í heimskulegum sumarrisamyndum heldur tómt eins og í "Við höfum ekki fengið síðurnar ennþá svo bara beina myndavélinni að einhverju og hætta þegar þú hefur 90 mínútna virði." Það fær þig til að meta „listræn afrek“ Charlie's Angels og S.W.A.T. það miklu meira. Það sem það býður upp á er allt of mikið af Giovanni Ribisi þegar hann er leiðinlegastur þegar hann gerir ræfils son sinn af þúsund vitleysingum að líkja eftir Marlon Brando-aðferðinni, Michael Lerner að dansa við Omar Epps og nei, það er allt. Ó, Clare Danes er með fallegt bros í einu skoti. Og Dennis Farina hefur vit á að drepast snemma. Sannarlega algerlega tilgangslausasta mynd sem gerð hefur verið, hún er eins og L'Humanite án brandara en, þú veist, fyrir börn.