Þrátt fyrir að ég hafi haft mjög gaman af nýjustu "alvarlegu" sýningum Jim Carreys ("The Truman Show", "Man on the Moon"), hef ég alltaf haldið að alvöru snjöllu lygar hans í líkamlegri gamanmynd. Þetta er ekki þar með sagt að hann sé frábær, hæfileikaríkur leikari: þessir bozos á Óskarsverðlaunahátíðinni virðast mislíka hann svo mikið, hann hefur aldrei fengið (sannlega verðskuldaða) tilnefningu eða verðlaun. Jæja, hvaða "stofnun" sem tilnefnir til 11 Óskarsverðlauna eins og "Titanic" ætti ekki að taka alvarlega. Áfram með umsögnina. „The Grinch“ er sætasta, flottasta, best leikna og skemmtilegasta tímabilsmyndin síðan „The Nightmare before Christmas“. Báðar myndirnar virðast líka mjög svipaðar, með mjög stílfærðum leikmyndum og forsendu þess að einhver steli jólunum. Báðir láta aðalleikara sína líta út fyrir að vera illmenni (annar í hærri gráðu en hinn), báðir taka með sér sterkan siðferðislegan lexíu og báðir eru sannarlega skemmtilegir. Það er, þangað til þú áttar þig á að Jack Skellington er dúkka og The Grinch er manneskju. En mannvera sem er svo ótrúlega svipmikil, svo fljótandi í hreyfingum sínum, svo teiknimyndaleg, svo óraunveruleg, sem kemur aldrei í veg fyrir myndina. Hann getur verið fyndinn, hann getur verið sorgmæddur sál, hann getur verið reiður. Hann lifir í þrívíddarheimi, þar sem þrívíddarfólk býr. Hann grínast, hann hlær, hann grætur og á endanum bjargar hann jólunum. Ég elskaði þessa mynd að hluta og get ekki beðið eftir að hún komi út á DVD. Þetta er ein af þessum myndum sem þú munt virkilega njóta eftir 10, 20 ár. Eins tímalaus og þau koma.