Einkunn: 4 af 10Þegar þessi smásería nálgaðist, og við vorum vel meðvituð um hana síðustu sex mánuðina þar sem Sci-Fi Channel hélt áfram að fylla sýningar sínar með BG auglýsingum, játa ég að ég fann fyrir vaxandi vanlíðan eftir því sem ég lærði meira .Eins og með öll kvikmyndaverk sem hefur staðist tímans tönn, þá fara mismunandi fólk að því til að sjá mismunandi hluti. Í þessu sambandi, þegar fólk hugsar um Battlestar Galactica, man það mismunandi hluti. Fyrir suma eru það krómstríðsmennirnir með sveifluðu rauða ljósið í hjálmgrímunni. Fyrir aðra er það dálætið sem þeir höfðu á tæknibrellum sem voru nokkuð þróunarkennd fyrir þeirra tíma. Margir gleyma stöðu tæknibrellna seint á áttunda áratugnum, sérstaklega þær í sjónvarpi. Hjá sumum leysast minningarnar í kringum sögubogann. Aðrir muna enn eftir samböndunum hvernig samböndin sjálf hjálpuðu til við að sigrast á áskorunum sem þeir stóðu frammi fyrir. Í hreinskilni sagt kem ég frá síðarnefnda hópnum. Kjarni Battlestar Galactica var fólkið sem tók sig saman til að bjarga hvert öðru frá illu heimsveldi. Já, illt. Cylonarnir höfðu ekkert að vinna nema útrýmingu mannkynsins en þeir gerðu það. Á meðan grunnstjörnur þyrluðust um komu karlar og konur saman til að takast á við óvin með nánast ótakmarkaða fjármuni og einhvern veginn tókst þeim að lifa af fram að næstu sýningu. Þeir lifðu ekki af vegna þess að þeir höfðu betri tækni eða meiri eldkraft. Þeir lifðu af vegna þess að þeim þótti vænt um og treystu hvort öðru til að komast áfram í næstu sýningu. Sýningin hafði sína galla og var stundum södd, en þeir voru fólk sem þér gæti þótt vænt um. Höfundar þessa núverandi flutnings virtust aldrei skilja þetta . Að sumu leyti tók hann minnst mikilvæga hluta upprunalega þáttarins, nöfn persónunnar og sögusviðið og bjó til það sem þeir kölluðu ekkert minna en enduruppfinningu á vísindaskáldskap í sjónvarpi. Þar sem það var markmið þeirra má dæma þá eftir því hversu vel þeir náðu því: mistök. Það var langt frá því að vera enduruppfinning. Reyndar var þetta að mörgu leyti ein afleitasta viðleitni í vísindaskáldskap í langan tíma. Það er mikið lánað frá ST:TNG, ST:DS9, Babylon 5 og jafnvel Battlefield Earth. Mér finnst það óheppilegt. Ronald D. Moore hefur verið þátttakandi í vinsælum vísindaskáldskap í meira en áratug og lagt sitt af mörkum til einhverra vinsælustu vísindaskáldsagna í sjónvarpi sem þú gætir vonast til að sjá. Einn af erfiðleikunum sem hann virðist hafa átt í var að engin átök gætu verið í brúaráhöfn Enterprise D & E. Það var ósnertanleg regla Roddenberry's ST:TNG. Eins og margir sem hafa lifað undir þeim reglum annarra sem síðan nota hvert tækifæri sem gefst til að brjóta reglurnar þegar þeir eru ekki lengur undir því valdi, virðist Ron Moore hafa gleymt einhverju af því sem hann lærði undir viðurkenndum vísindaskáldskaparmeistara: Gene Roddenberry. Hér, í stað þess að skrifa bestu söguna sem hægt er, hefur hann búið til óvirkan leikarahóp eins og ég hef nokkurn tíma séð með það í huga að skapa eins mikið leikaraátök og hann gæti. Fyrir utan að vera óvirkur var sumt af því ekki að minnsta kosti trúverðugt. Allir sem nokkru sinni hafa verið í hernum vita að einhver sem slær ótilkvaddur yfirmann í höggi myndi ekki fá bara nokkra daga "í hakk", þeir gætu hafa fengið aftöku og þeir hefðu aldrei komist út daginn eftir. Það hefði ekki gerst, punktur, sérstaklega á stríðstímum. Það sem ég man helst eftir fyrri verkum Ron Moore var að það var hann sem skrifaði um dauða James Kirk skipstjóra. Hann drap Kirk skipstjóra, og því miður fyrir mig, hann hefur drepið Battlestar Galactica.