Sentimental og barnaleg en óneitanlega áhrifarík, tilfinningaleg mann-hjálpar-maður bón, í þessu tilviki persónugerð sem þýskir og franskir ​​námuverkamenn neyddir til að vera lokaðir hver frá öðrum eftir stríðið mikla þökk sé nýjum landamærum, sem leiddi til vonbrigða af þýskri hlið, þar sem Frakkar eru yfirmenn. En þegar eldur kviknar í Frakklandi leiðir almennt velsæmi þýsku karlanna til aðstoðar, öryggis og jafnvel vináttu. Þetta var bón sem myndi falla fyrir daufum eyrum innan áratugarins, þar sem ákveðinn maður frá Pabst sjálfum myndi brjóta það verk og breyta stríðinu mikla í aðdraganda. En það er augljóst fyrir mér að Pabst trúir virkilega eða vill að minnsta kosti vonast eftir svona grundvallarhúmanisma, þar sem þessi mynd geislar af þessari bjartsýni á meðan ósvífnari, tortryggnari aðlögun hans á The Threepenny Opera skorti það bit sem þarf til að vinna verkið. . Einnig ýtir undir heiðarlega trú hans sú staðreynd að persónurnar hér eru ekki einfeldningsleg málpípur fyrir stöður, heldur raunverulegt fólk, með raunverulegar fjölskyldur þar sem við erum líka meðvituð um heimilislífið. Þetta eru venjulegir verkalýðsmenn sem trúa bara á gildi þess að annast og koma rétt fram við náungann og á þessum degi einstaklingshyggjunnar tækifærishyggju ætla ég að þynna aðeins í samsæri mínu til að fá jákvæð skilaboð sem tákna sjónarhorn sem ég held að við getum öll stefnt að.(Athugið: Greinilega er endirinn klipptur á flestum prentum, þar sem Frakkar endurbyggja námuhliðið og loka á mennina enn og aftur. Þetta er grimmur atburðarás og getur hafa gert myndina að betri heildarmynd, en ég hefði harmað það að hún sýrði jákvæðu straumnum í lokaþáttaröðinni, svo í stuttu máli, ég er feginn að hún var klippt.) {Bekk: 8/10 (B) / #7 ( af 11) frá 1931}