Síðasta myndin sem gaf lifandi og truflandi sýn á hvernig geðveiki er líklega var In Dreams. Í þeirri mynd sástu ekki geðveiki, þú varst ÞAR. Nú kemur The Cell ásamt uppfærðri og miklu meira truflandi mynd af innri huga geðrofsmorðingja. Upphafsatriðið tekur þig inn í að því er virðist saklausan huga lítils drengs í dái og hlutirnir sem Catherine Deane (Jennifer Lopez) sér eru fyrst heillandi og síðan ógnvekjandi. Hlutirnir sem hún sér síðar í huga Vincent Stargher (Vincent D'Onofrio) eru ótrúlega hugmyndaríkir og heillandi, flest af þessu efni hefur aldrei sést í kvikmyndum áður. Sagan af The Cell er ekki beint eitthvað sem er í raun tímamóta. Reyndar er hún í grundvallaratriðum sú sama og sagan í The Silence of the Lambs. Þú ert með morðingja í haldi og þetta fólk verður að fara í huga hans til að finna kvenkyns fórnarlamb sem er í lífshættu. Eini raunverulegi munurinn á grunni söguþráðanna er sá að í The Silence of the Lambs þarftu að komast inn í huga morðingja til að finna annan morðingja og núverandi fórnarlamb hans, en í The Cell þarftu að fara inn í huga morðingja að finna eigið fórnarlamb. Hins vegar, þrátt fyrir því miður slaka söguna, gjörbyltir The Cell tegund sálfræðilegrar spennusögu. Enginn sem nokkurn tíma hefur verið gerður kemur jafnvel nálægt því. Einnig hafði myndin góða leikstjórn og var einstaklega vel leikin. Vince Vaughn skilar annarri af einkennandi frábærri frammistöðu sinni (hann var meira að segja góður sem Norman Bates í aumkunarverðri endurgerð Psycho 1998), og meira að segja Jennifer Lopez leggur fram annað góða átak á ferlinum (hinn er hin frábæra Out of Sight). ). Ekkert er hægt að segja um kvikmyndatökuna í The Cell til að gefa henni nægan heiður, hún var hugmyndarík og heillandi unnin og á sér enga hliðstæðu við neitt sem nokkurn tíma hefur sést í kvikmyndasögunni. The Cell er ótrúlega vel gerð mynd og hún á skilið viðurkenningu.