Ég sá þessa mynd á New Festival í New York. Þetta var lang lélegasta myndin þarna. Það er notkun óumskorinnar nektar að framan og handrits og leikstjórnar sem hvorki skuldbindur sig til að endurgera „Maurice“ né ákveður að þetta sé Neil LaBute-mynd, fékk mig til að hugsa „Af hverju myndi einhver eyðileggja fullkomlega góðan leikarahóp eins og þessa? '. Það skortir kaldhæðni og fyllir tómarúmið af tilfinningum, sem veldur því að tímarnir þegar myndin snýr sér að sjálfri sér fær þig til að þurrka af þér andlitið á meðan hugur þinn og hjarta leitar að því sem gæti verið að gerast í myndinni en er það ekki. Ég vildi óska ​​að leikstjórinn og klipparinn hefðu endurklippt myndina því kannski er meiri saga þar sem hægt væri að sleppa úr annars óþægilegri reynslu.