„Panic in the Streets“ var ágætis spennusaga en ég varð fyrir nokkrum vonbrigðum með hana. Aðalstefið um borg sem verður fyrir árás plága í nútímanum er heillandi, en myndin kannar hana aldrei í raun og veru. Það er vel gert og skemmtilegt, en það er ekki eins áhugavert og það hefði átt að vera. Handritið að þessari er mjög veikt og dregur alla myndina niður. Engin af aðalpersónunum er virkilega sannfærandi eða trúverðug. Sem betur fer er myndin mjög vel gerð svo hún bætir upp fyrir veikt handrit. Leikstjórn Elia Kazan heldur myndinni spennu og hreyfist á leifturhraða. Það eru nokkrar áberandi raðir, sérstaklega eftirminnilegt eltingahámark. Þegar leikstjórn hans var sameinuð betri handritum nokkrum árum síðar gat maðurinn að mestu ekki gert neitt rangt. Leikurinn er líka mjög góður. Richard Widmark var alltaf álitlegur leiðandi maður og gerir það sem hann getur með undirskrifuðum karakter. Paul Douglas eyðir tíma sínum í að öskra aðeins of mikið en gerir líka ágætis starf. Áberandi í leikarahópnum eru illmennin tvö. Zero Mostel, sem er fyrst og fremst þekktur fyrir grínhlutverk sín, er í raun slímugur sem ein af fullkomnu toaddy persónum kvikmyndahúsanna. Jack Palance er, sem kemur ekki á óvart, kaldhæðinn illmenni. „Panic in the Streets“ veldur vonbrigðum en er samt þess virði að horfa á. (7/10)