Í þessari sögu um þröngsærða kristna fjölskyldu sem hefur þrjá af fjórum meðlimum sínum „endurfædda“ eftir bílslys af völdum köku, það sem stendur upp úr er hversu jarðbundið það er að mestu, þar sem svo miklir möguleikar eru til að fara yfir efst, og hversu sannarlega innblástur megnið af leiklistinni er. Þar sem flestar stundir myndarinnar, sérstaklega hreinskilnar og „saklausar“ umræður um kynhneigð eftir að þrír af fjórum fjölskyldumeðlimum hafa fjarlægt sekt sína og skömm, eru bráðfyndnar, vekur hún líka til umhugsunar og persónurnar dvelja hjá þér. Hversu oft, snýst til dæmis persóna í gamanmynd frá næstum skopmynd yfir í fulla tilfinningaveru í einni senu? Hversu oft sjáum við leikarahóp sem getur dregið sig til baka frá sýningarbátum í miðri setningu, til að sýna smá mannúð undir húð persónunnar? Jafnvel margir af „vondu krökkunum“ í þessari mynd eru með augnablik af hjartnæmum heiðarleika, jafnvel þó margt af því sem þeir gera geti verið algjörlega fáránlegt og skelfilegt. Það er sannleikur og saga að baki jafnvel vafasamustu athöfnum þessarar myndar, sem er erfitt verkefni í háðsádeilu. Hversu hressandi er það að sjá myrkvaða gamanmynd sem getur vogað sér að vera húmanísk. Hversu gaman að sjá leikara vera svo fullkomlega staðráðna í karakter að þeir geta vogað sér að láta þá vera fáránlega og háleita. Og sem hommi held ég að ég hafi aldrei verið jafn snortin af gagnkynhneigð kynlífssenu eins og ég var í þeirri fyrstu. kynferðisleg kynni milli foreldra þessarar fjölskyldu eftir slys þeirra.Bravo. Bravó. Eitt af mínum uppáhalds á Outfest í ár.