Aaah...The Thing.Að sjá hryllingsmynd þar sem ekki bara hver persóna yfir þrítugu, heldur greinilega óaðlaðandi, gerir hressandi breytingu og minnir mig á þá fjarlægu tíma þegar leikarar voru valdir vegna hæfileika þeirra og hæfileika þeirra til að leika raunsærar persónur, frekar en vegna unglingaáfrýjunar þeirra á forsíðu tímaritsins. Og Carpenter velur sér framleiðsluhönnuð og kvikmyndatökumann sem geta í raun og veru skapað raunhæft umhverfi frekar en ofstílaðar skopstælingar. Og það er enginn brellulegur „twist“-endi, eða framkoma frægðarmynda, eða lélegt gervirómantískt undirspil. Og ég sakna virkilega líkamlegra áhrifa; með öllum þessum 20 ára krökkum að prófa brjálaðar nýjar hugmyndir með kerum af blóði og latexi og snemma fjöri. Á 5 árum milli 1979 og 1984 sáum við Alien, The Elephant Man, Poltergeist, The Howling, An American Werewolf in London, The Thing, The Company of Wolves, A Nightmare on Elm Street...þvílíkt tímabil fyrir hryllingsbrellur! Og ekki láta mig byrja á dauða matt málverksins. Matta verkið í þessari mynd er fallegt og óaðfinnanlegt. Hvað höfum við núna? Þriðja flokks CGI, fyrrverandi tónlistarmyndbandsstjórar og fagmenntaðir stílistar, sem lætur jafnvel „smáar“ hryllingsmyndir líta út eins og glansmyndir frá MTV. Nú ætla ég að fara á Netflix „The Howling“.