Þessi mynd er með 7,0 í einkunn á IMDb, svo jafnvel ég skynjaði eitthvað rotið í samantekt hennar ákvað ég að prófa hana. Þvílík sóun á 100 mínútum. Í fyrsta lagi var níundi áratugurinn ekki góður áratugur fyrir glæpa- og spennusögu. Flest af þessu, í þá daga var illa gert með kjánalegum söguþræði (ef þeir höfðu einhverja), svo það eru mjög fáir sem geta staðið upp úr, og jafnvel þótt þeir væru góðir eru þeir samt ekki mjög góðir. The Hit þjáist hins vegar af öllu sem gerði kjánalegar glæpamyndir kjánalegar. Hún hefur lélega persónuþróun, ósennilegan söguþráð og var hvorki skrifuð né leikstýrð á sómasamlegan hátt, og þegar maður hefur slíka vankanta hjálpar leiklistin ekki. Stephen Frears reyndi oft að líkja eftir frönsku nýbylgjunni í kvikmyndagerð í enskum stíl og þær tvær passa ekki saman. Í fyrsta lagi er Terence Stamp í felum í 10 ár vegna þess að hann bar vitni gegn nokkrum fyrrverandi samstarfsaðila sínum í glæpastarfsemi. Hann felur sig á Spáni, af öllum stöðum. Hann er loksins gripinn, og en fyrst rænt af hópi spænskra þrjóta sem eru kjánalegir, vertu bara rekinn í burtu nokkra vegalengd til morðingjanna tveggja sem eiga að eiga við hann. Þessir tveir eru John Hurt, sem á að vera harðsoðinn, steinkaldur morðingi, og Tim Roth (í sínu fyrsta hlutverki) sem lærlingur djöfulsins. Þeir drepa Stamp ekki strax, þeir losa sig við „Amigos þrjá“, þeir hefðu ekki átt að ráða í fyrsta sæti, og svo eru þeir að keyra Stamp til Parísar, því einn af félögunum sem hann bar vitni gegn vill takast á við hann. Allt í lagi það er hægt. En jafnvel þó að Stamp sé svo hættuleg persóna að þeir þurftu að ráða fjóra stráka til að yfirbuga hann, þá binda þeir hann ekki, gera hann ekki óvinnufær á nokkurn hátt og keyra um með hann, eins og hann sé einn af félögunum. Stamp mótmælir því ekki og er ánægður að fara til Parísar til að verða skotinn, en notar ekki hálfan tug tækifæris, þessir „fagmenn“ bjóða honum að flýja. En svo virðist sem Tim Roth sé bara bullandi skólastrákur, sem gerir hugmyndina um stórglæpaforingja að taka hann í lið með harðkjarna glæpamanni eins og John Hurt, enn ólíklegri, sérstaklega í mikilvægu starfi sem þessu. En en John Hurt er ekki svo harður kjarni sjálfur, þá eyðir hann tuttugu mínútum af myndinni, í að drepa eða drepa algerlega afgangs Ástralann, leikinn af Bill Hunter, en eina tilgangurinn með þessari mynd er að kynna hina yndislegu Lauru Del Sol, ástkonu hans. (sem hann segir vera 15, en hún lítur meira út eins og 25), og hlutverk hennar í sögunni og leikhæfileikar benda til þess að henni hafi verið boðið hlutverkið, eingöngu á grundvelli þess að vera ástkona leikstjórans eða framleiðandans á þeim tíma. Eftir mikla umhugsun drepur Hurt Ástralann en tekur ástkonu sína með sér án sýnilegrar ástæðu. En hann vill drepa hana en Roth sannfærir hann með sínum „lúmsku hætti“ um að gera það ekki, svo jafnvel hún sparkar í hann, bítur hann og klórar sér í gegnum alla myndina, hann er trúr þessari djúpt grafnu mannlegu hlið á honum. venjuleg fávitaatriði, eins og þegar Hurt og Roth læsa bílnum að utan, að reyna að koma í veg fyrir að fólkið inni komist út?!?! Allavega dregst myndin á langinn. Tim Roth sofnar, gætir Terence Stamp með byssuna á brjósti sér, og Stamp bíður bara þar og horfir á fossinn. Svo kemur allt ruglið í söguþræðinum að því marki að allt sem við höfum séð á síðustu klukkustund og 20 mínútum fer bara út um gluggann. Við skulum rifja upp, allt málið með því að drepa Stamp ekki strax (nema að vera með bíómynd) er að fara með hann til Parísar, svo fyrrverandi félagi hans á að eiga síðasta orðið við hann. Og aðalatriðið í því að hann flýr ekki er að hann er tilbúinn að deyja og segir "Þetta er bara augnablik. Við erum hér. Þá erum við ekki hér. Við erum annars staðar... kannski. Og það er eins eðlilegt eins og öndun. Hvers vegna ættum við að vera hrædd?" En vinir mínir, hér snýst söguþráðurinn, Hurt drepur manninn á meðan hann er enn á Spáni, og við spyrjum af hverju að nenna og keyra um í marga daga, hann hefði getað gert það á fyrstu 15 mínútunum, og en andstætt heimspeki hans Stimpill er mjög hræddur við að verða drepinn, svo við spyrjum aftur hvers vegna hann hljóp ekki, og hann hafði nóg tækifæri. Roth verður líka drepinn, en hann ætti alls ekki að vera í myndinni, og Del Sol, hún hefur lofað hlutverki í þessari mynd eingöngu af rómantískum (lesist kynferðislegum) ástæðum, svo hún heldur lífi aftur, jafnvel hún réðist á Hurt fyrir 15. skiptið í myndinni. Hann drap alla hina, en ekki hana, hún verður að hafa hámarks skjáútlit. Kvikmyndin var gerð á kostnaðarhámarki og það sýnir sig, en þegar þú hefur engar sögu- og spjaldpersónur sýnir hún enn meira. Og já Fernando Ray kemur fram og fer í gegnum myndina sem gestastjarna, með eina heyranlega línu af valmynd. Hræðilegt