Þessi mynd minnir mig á 42nd Street með Bebe Daniels og Ruby Keeler í aðalhlutverkum. Þegar ég horfi á þessa mynd minnti hún mig mikið á 42nd Street, sérstaklega persónuna Eloise sem er skapmikil stjarna og hún endar með því að detta og ökklabrotnar eins og Bebe Daniels gerði í 42nd Street og annar flytjandi fær hlutverkið og verður stjarna . Þessi mynd, eins og flestar kynþáttamyndir, heldur fólki áfram að horfa á vegna frábærrar skemmtunar. Kynþáttamyndir sýndu alltaf Black Entertainment eins og það var sem var vinsælt á þeim tíma. Dansstílarnir, tónlistin, klæðastílarnir, þú munt elska það. Þessi mynd hefði getað orðið stór ef hún væri gerð í Hollywood, hún hefði fengið betra landslag, betri kvikmyndatöku og meiri peninga sem myndi gera hvaða mynd sem er betri. En það er þess virði að horfa á það því það er gott og Micheaux gerir gott með það litla sem hann á. Ég verð að segja af öllum myndum Micheaux að Swing er best! Í myndinni eru söngvarar, dansarar, leikkonur og leikarar sem voru vinsælir en gleymdir í dag. Doli Armena, æðisleg kvenkyns trompetleikari sem getur blásið svo vel í hornið að maður heldur að Gabriel sé að blása í himininn. Hin kynþokkafulla, heita kvendansari Consuela Harris myndi koma Ann Miller og Gyspy Rose Lee til skammar. Bætir við frekari upplýsingum... Vinsæl blússöngkona 20. og 30. aldar Cora Green er í brennidepli myndarinnar, hún er Mandy, góð og dugleg kona með engan góðan mann sem tekur peningana hennar og eyðir þeim í aðrar konur. Vinsæll nágranni, sem Amöndu Randolph leikur, segir Mandy frá því sem hún sá og heyrði og Mandy fer niður á skemmtistaðinn og grípur manninn sinn með aðlaðandi, sveigjanlegri konu að nafni Eloise (leikaði Hazel Diaz, Hot-Cha skemmtikraft á þriðja áratugnum) og átök brjótast út. Síðan fer Mandy til Harlem þar sem hún hittir nokkuð verndarengil Lenu sem leikin er af einni fallegustu konunni í kvikmyndum Dorothy Van Engle. Lena útvegar Mandy heimili, vinnu og hjálpar henni að verða stjarna þegar hin skapmikla Cora Smith (leikin af Hazel, ég býst við að hún sé að leika í tveimur hlutum eða kannski skipti hún um sviðsnafn sitt) reynir að eyðileggja sýninguna með slæmri hegðun sinni. Þegar Cora verður drukkin og fótbrotnar sannfærir Lena alla um að Mandy sé rétt í starfið og Lena hefur rétt fyrir sér og í Mandy fæðist stjarna. Hávaxin, löng, slungin en myndarleg Carman Newsome er svalur upprennandi framleiðandi sem Lena lítur líka vel eftir. Fallegi strákurinn Larry Seymour leikur ekki góða manninn en eftir að Lena ógnar honum gæti hann mótað sig. Það eru nokkrir hápunktar en sá sem stendur upp úr hjá mér er þátturinn þar sem Cora Smith (Hazel Diaz) slær sig inn seint á æfingu og fer á alla og svo kemur maðurinn hennar og kýlir hana í kjálkann en það er ekki nóg, hún lendir næstum því í slagsmálum við Mandy aftur. Inn á milli er frábær skemmtun með kórstúlkum, steppdansurum, shake-dansurum, sveiflutónlist og blússöng. Það er meira að segja hvítt fólk að horfa á skemmtunina, ég velti því fyrir mér hvar Micheaux fann þá, það er meira að segja atriði þar sem svartir og hvítir sitja saman á klúbbnum, Micheaux fléttaði oft svarta og hvíta inn í kvikmyndir sínar, hann ætti að fá hrós fyrir svo djarft framtak. Þessi mynd var fyrsta keppnismyndin sem ég hafði mjög gaman af og hún hjálpaði til við að kynna mig fyrir Oscar Micheaux. Þessi mynd er ein af bestu kynþáttamyndategundunum, hún er saga á bak við tjöldin um hæðir og lægðir í sýningarbransanum. Nei, þessar fyrstu kynþáttamyndir eru kannski ekki þær bestu, er ekki hægt að bera saman við Hallelujah, Green Pastures, Stormy Weather, Cabin In The Sky, Carmen Jones eða hvaða aðrar Hollywood myndir sem er en þær eru frábærar að horfa á vegna þess að fyrstu merki þeirra um svarta kvikmyndagerð og plús þessar myndir veita innsýn inn í svart líf og svarta skemmtun með augum svarts manns. Þessar myndir gáfu blökkumönnum tækifæri til að leika fólk úr öllum áttum, vera fallegt, flott og glæsilegt, en ekki bara vera staðalímyndir eða hvernig hvítum fannst að svartir ættu að vera sýndir eins og í Hollywood. Flestir leikarar og leikkonur þessara kynþáttamynda voru ekki þær bestu, en þær voru þær einu sem hægt var að hafa efni á á þeim tíma, Micheaux og Spencer Williams höfðu ekki efni á Ninu Mae McKinney, Josephine Baker, Ethel Waters, Fredi Washington , Paul Robeson, Rex Ingram og fleiri af stærri stjörnunum, svo Micheaux og aðrir kvikmyndagerðarmenn úr svarthvítum kynþáttum myndu nota næturklúbbaleikara í kvikmyndum sínum, sumir voru góðir, sumir voru ekki frábærir leikarar og leikkonur, en ég held að Micheaux og aðrir vissu að flestir voru ekki góðir leikarar og leikkonur en þær voru meira notaðar sem tilraunir en fyrir sanna hæfileika, þeir vildu bara sögur sínar sagðar og á móti fengu margir svartir flytjendur að sýna sanna hæfileika sína í myndunum. Fyrir suma sanna leikara/leikkonur voru kappakstursmyndir eina gerð kvikmynda sem þeir gátu fengið vinnu, sérstaklega ef þeir vildu ekki leika Hollywood staðalmyndir, svo ég held að þú munt geta komið auga á sanna leikara/leikkonur frá næturklúbba flytjendum . Þessar kynþáttamyndir eru mjög sögulegar, þær hefðu getað týnst að eilífu, margar eru týndar, kannski eru kappakstursmyndir ekki besta dæmið um kvikmyndir en jafnvel Hollywood-myndir byrjuðu ekki frábærlega í upphafi. Ég held að ef keppnismyndategundin héldi áfram þá hefði það verið betra. Ef þú ert að leita að frábærum leik, eru flestar kynþáttamyndir ekki þær, heldur ef þú ert að leita að alvöru dæmi um svarta skemmtun og hvernig svartir ættu að hafa verið sýndir í kvikmyndum, en horfðu á kynþáttamyndir. Það eru nokkrar skemmtilegar keppnismyndir með góðum leikarahópi, Moon Over Harlem, Body and Soul, Paradise In Harlem, Keep Punching, Sunday Sinners, Dark Manhattan, Broken Strings, Boy! What A Girl, Mystery In Swing, Miracle In Harlem og Sepia Cinderella, sem hefur ekki bara góða skemmtun heldur góðan leik.