Vá. Ég las um þessa mynd og hún hljómaði svo hræðilega að ég varð að sjá hana, og guð minn góður, ég finn lyktina af henni í St Louis. Hvar á ég að byrja? National Lampoons var að reyna að fylgja eftir 5 árum síðar eftir velgengni Animal House, en þeir misstu algjörlega marks. Ég ætla að fara í tímaröð með þessum stuttu myndum. Stuttmynd #1 Aumingja Peter Riegert (Boon frá Animal House). Hann var greinilega ekki að vinna þá, svo strákarnir á National Lampoons hringdu líklega og sögðu "hey, við erum að gera skemmtilega mynd, viltu vera með?" Pétur var eins og "jæja, ég er ekki að gera mikið þessa dagana, af hverju ekki?" Hann var frábær aukapersóna í Animal House, en hann gat ekki borið þetta leiðinlega stutta flopp í 5 mínútur. MÖGULEGUR SPOILER Forsendan er nógu fyndin þar sem Jason Cooper (Riegert) segir konunni sinni að yfirgefa sig, hún þarf að finna sjálfa sig . Það er of skrítið að þau séu í hamingjusömu hjónabandi. Svo eltir hann hana, þar fer hún, og Cooper sér um krakkana. Þetta leiðir auðvitað til þess að hann brennir húsið niður, missir nokkur af krökkunum og sefur með úrvali af New York bimbos (þar á meðal alltaf svo ungri Diane Lane). Svo kemur eiginkonan aftur, vill fá börnin, og myndin endar með myntkasti sem mun skera úr um örlög barnanna. Hugmyndin var reyndar dálítið snjöll, en leikstjórinn studdi. Persónurnar virðast allar vera að sofna, það þurfti að dópa þær. Fyrirgefðu Boon, arfleifð þín var bletuð með þessu floppi.Stuttmynd #2 FLEIRI SPOILERS Sláðu inn Dominique Corsaire. Falleg stúlka, nýlokið í háskóla, ekki viss um hvað hún á að gera við líf sitt. Svo hún verður drusla, byrjar að sofa hjá einhverjum mega ríkum gaurum, tekur peningana þeirra þegar þeir deyja, og hún hættir ekki fyrr en hún leggur valdamesta mann í heimi, Fred Willard (Úbbs, ég meina forseta landsins) Bandaríkin). Enn og aftur hefði þetta getað verið fyndið og þó ég hafi verið ánægð með að Corsaire (Ann Dusenberry í raunveruleikanum) væri ekki hrædd við að bera allt, var leikur hennar hræðilegur. Þvílík tímasóun. Stuttmynd #3 Ég trúi ekki að ég hafi náð svona langt. Hér er nýliði löggan Brent Falcone (Robby Benson) ásamt öldungnum Stan Nagurski (Richard Widmark). Falcone er ungur, barnalegur, heldur að hann geti virkilega hjálpað fólki, þó hann verði tortrygginn eftir að hafa verið skotinn nokkur þúsund sinnum. Nagurski, í raun, hefur bara gefist upp á umhyggju. Hann horfir á árásir, líkamsárásir, þú nefnir það, og grípur aldrei inn í. Hann telur að heimurinn sé löglaus og hann mun líklega verða kærður ef hann gerir eitthvað. Jafnvel Christopher Lloyd (í lok hlaups Taxi) tekur þátt í aðgerðunum, lætur kalla á lögregluna, fremur glæp, en hefur lögfræðing sinn til að vernda hann. Guð blessi Ameríku!! Enn og aftur, hefði getað verið fyndið, sýningarnar voru viljandi töff, en góðvild, engin orka. Henry Jaglom og Bob Giraldi ættu að skammast sín fyrir að hafa nöfnin sín á þessum skjali. Ég held að skrifin hafi ekki verið slæm, hugmyndirnar voru til staðar, en aftökunni var kippt í lag sem og björgunartilraunin í gíslatökunni í Íran. Ef ég hefði verið hluti af þessari mynd myndi ég vilja að nafnið mitt yrði fjarlægt, það er hræðilegt. Svo aftur, það er ástæðan fyrir því að ég horfði á hana. Það eina góða við þetta sorp er að Dr John gerði kvikmyndatökuna (endurtekið "Going to the Movies" aftur og aftur) og myndin er ekki mikið lengri en klukkutími og a. helming. Sýndu þessa í kvikmyndatímum með fyrirsögninni "hvað þú ættir ALDREI að gera í kvikmyndagerð." Þetta handrit hefði átt að liggja á hillunni því já, það er svo slæmt.