Forsenda SF er ekki einstök (þó hún hafi nokkurn veginn verið þá), en fókusinn er allt annar en í öðrum gervi raunveruleikamyndum. Sérstaklega í fyrri hlutanum er þetta vandað glæpamynd sem notar forsendur SF til að segja óvenjulega glæpasögu þar sem þvingaður einkaspæjarinn reynir að leysa ráðgátu með hindruninni að hverfa persónur og óhjálpsamur vitni sem þurfa ekki að ljúga að vera óhjálpsamur. Í stað þess að vera óáreiðanlegur sögumaður höfum við óáreiðanlegan heim. Í öðrum hluta fylgjumst við með baráttu aðalpersónunnar fyrir geðheilsu og hún breytist meira í sálfræðilega skoðun á persónu í öfgakenndum aðstæðum. Hann veit að tilvera hans er ekkert annað en rafboð, hvernig tekst hann á við þessa þekkingu? Hann veit að það er til heimur sem er raunverulegri en hann, en hann er fastur í gerviheimi, heimi þar sem enginn getur skilið hann. Vandamálið við að hugsa um að vita eitthvað nauðsynlegt um heiminn sem enginn annar veit eða vill trúa er mjög raunverulegt vandamál sem mörg okkar geta samsamað sig við. Fyrir mér flytur myndin þetta vonleysi mjög vel, með sínu ömurlega, tilbúnu andrúmslofti sem styður einnig staðreyndir gerviheims myndarinnar. Aðrar en 'The Matrix' eða 'The Thirteenth Floor' er hún lítið umhugað um að vekja tilfinningu fyrir lotningu vegna hennar. gervi raunveruleikaþráður, í staðinn einblínir hann mjög á sálfræðilegu þættina. Heimspeki er aðeins að svo miklu leyti áhugaverð að því leyti að ákveðin heimspekileg hugtök eru nauðsynleg í því hvernig þau móta og breyta skynjun persónunnar á heiminum. Að öllum líkindum er hún lengri en hún þarf að vera (sem er ekki vandamál ef þú ert eins hrifinn af henni eins og ég var) og hluti 2 keyrir frekar lágt á dampi.