Doppelganger hefur sín augnablik, en þau eru fá og langt á milli. Í meginatriðum er þetta B-gráðu blanda af popp-sálspennu, draugasögu og hryllingi. Drew Barrymore leikur unga konu sem er reimt af djöflum fortíðar sinnar (mestur hluti fjölskyldu hennar hefur verið myrtur og hún var, í að minnsta kosti einu tilviki, aðal grunaður), eða er hún bara með mjög slæmt mál með fjölpersónuleika truflun? George Newbern er nýr herbergisfélagi hennar og mest af hasarnum snýst um hann. Persóna Newbern er frekar samúðarfull og bæði hann og Barrymore vinna ágætis vinnu (þó ekki beint góð). Hið miðlungs til (stundum) algjörlega hræðilegt handrit og óáhrifamikil leikstjórn virðist hafa sameinast til að sökkva restinni af sýningum í gleymsku. Persóna Leslie Hope er eftirminnileg, en svo pirrandi að þú vilt gleyma henni. Söguþráðurinn sundrast á endanum í tvískipt (annar söguboginn er sálrænt raunsæi, hinn er yfirnáttúrulegur hryllingur) fráleitt hámark sem er svo illa hugsað, leikið og ljósmyndað að hún vinnur í raun á móti flestu því gildi sem myndin hafði áður náð. Á heildina litið hefur myndin tilfinningu fyrir því sem gæti búist við að verði afleiðing af fyrsta kvikmyndanámskeiði M. Knight Shamalyan í grunnnámi. Leikurinn og handritið að aðalhlutverkunum tveimur eru bara nógu góð til að láta þig hugsa aðeins um þau - að minnsta kosti þar til myndin fer algerlega og algjörlega út af sporinu. Mín tilmæli - sendu tvífara, en forðastu fyrstu persónu kynni.