Larry Bishop, rithöfundurinn/leikarinn/leikstjórinn, einbeitir sér of mikið að myndavélinni, tónlistinni og myndefninu. Myndin grípur til tilgangslausra þrasa og dónalegra einræðinga, sem virðast ekki hafa neinn tilgang nema leiðinlegt og pirrandi áhorfendur. Leikararnir upplifa ójafna ferð, frá upphafi myndarinnar til enda, og festast í einum hræðilegum reykskjá. Fjandinn með ferðina. Kvikmyndin er sprengja. Sigrarnir eru sýndir sem veðraðir útrásarvíkingar, sem leita að eigin réttlæti fyrir það sem þeir líta á sem lögleysu. Þeir eru mótorhjólamenn, andhetjur og söguhetjur. Pistolero, leikinn af Larry Bishop, er hefnandi leiðtogi hópsins. The Gent (Michael Madsen) er fastur í eigin krosseldi glundroða og geðrofs. Comanche (Eric Balfour) er tryggur, en dularfullur. Deuce, í flutningi David Carradine, hefði átt að halda áfram ferðinni, og það ættu miðakaupendur líka að gera (ef þú ákveður að sjá myndina verðurðu miður sín, en þú munt komast að því hvers vegna). Billy Wings (Vinnie Jones) er svívirðileg og eitruð persóna, fullkomlega uppfull af fyrirlitningu. Það sem vekur furðu mína er hvernig þessi mynd, með öllum sínum sífelldu röflum og dónaskap, fékk nokkurn mann til að fjárfesta í ferð sem fer nákvæmlega hvergi. Miðakaupendur, takið mitt ráð: borgið ekki fyrir ferðina. Vinsamlegast ekki gera sömu mistök og fjárfestarnir. Fyrstu fimmtán mínúturnar, eða svo, af myndinni eru ruglingslegar og óskiljanlegar. Samtalið, sem fljótt breytast í tilgangslausa eintöl, meikar engan sens. Öll myndin er helvíti til í að fara hvergi. Greyið Dennis Hopper er lentur í miðjum klúðri. Hann hefði líka átt að fara framhjá ferðinni. Það eru afhausuð höfuð, skorin háls og naktar konur glíma. Það er ljóst að Bishop veit ekki hvert hann er að fara með myndina. Hann týnist algjörlega. En í lok ferðarinnar mun þér bara ekki vera sama. Mamma Mia! Vertu heima. Og, fyrir alla muni, ekki taka ferðina. Ég gef þessari mynd 1 af 10, en þessi mynd er svo hræðileg að hún á núll skilið.