„Milo“ er enn eitt svarið við spurningu sem enginn hefur nokkurn tíma spurt. Þurfum við virkilega fleiri slashers? Ég held að við höfum nú þegar meira en nóg. Ég býst við að hávaxnir atvinnumenn hafi verið ofhleðsaðir svo í þessari erum við að takast á við morðóðan krakka sem er líka uppvakningur eða draugur þegar honum sýnist. Fyrir löngu síðan drukknaði hann en það truflaði hann ekki og hann drepur enn fólk ("Föstudagurinn 13.", hvað er það?). Einn daginn eiga eftirlifendur hans a Stórir endurfundir og sem óvæntur snúningur kemur Milo í heimsókn til þeirra. Í gegnum mjög slæmar myndir sem sýna allt nema morðin er leikarahópurinn þynntur út þar til aðeins síðasta stelpan er eftir til að komast að því að Milo er dauft, ég meina myrkt leyndarmál. Henni og vinum hennar hefur langað að vita. Þegar það hefur verið uppgötvað fer Milo í enn eitt morðæðið (er það ekki kominn háttatími?) og stelpan, hún öskrar mikið. tunnan neitar að vera tengd henni. Milo getur verið einn hrollvekjandi bastarður af og til, ég gef honum það, en sumar kvikmyndir er bara ekki hægt að bjarga nema með frábæru handriti eða tilefnislausri nekt.