Ég á enn eftir að horfa á fyrstu færsluna í þessari seríu, en sem betur fer gat ég samt fylgst með flóknum og flóknum söguþræði, með öllum sínum óvæntu útúrsnúningum, og ég fagna þeim fyrir algjöran frumleika hugtakanna hér. Ef það er einhver ruglingur, leyfðu mér að taka allan vafa um þá staðreynd að allt sem ég hef nú sagt er húðað hreinni, vandlega ræktuðum kaldhæðni, þeirri tegund sem dafnar og vex veldishraða þegar það verður fyrir vitleysu eins og þessari mynd. Skýr merki um að þetta sé ekki áhrifamikið er að henni var leikstýrt af sjónbrelluhöfundi, en eina önnur heiðurinn á því sviði er Henry Rooker mynd sem fékk ekki góðar viðtökur. Leikurinn er í besta falli meðalmaður og ég ögra hverjum sem er að finna ekki... skoska tölvukonu (svona, í alvöru, hvað er með þetta eftirnafn?) rússneska hreiminn hlæjandi og/eða pirrandi. Það er tilraun eða tvær til stíliseringar í þessu, og þær eru sanngjarnar. Aðgerðin er ekki hræðileg. Kvikmyndataka og klipping eru fín. Tónlistin er nógu flott. Tungumál er sjaldgæft, ef jafnvel það. Ofbeldi er frekar blóðugt. Ég mæli eingöngu með þessu fyrir aðdáendur B-mynda og ég mun segja að þú getur gert verra en þetta. 1/10