Póstfemínísk lýsing á grimmd og sadisma. Spoiler viðvörun! Þessi vanmetni gimsteinn kvikmyndar segir sögu Flaviu, fimmtándu aldar stúlku af göfugum uppruna sem var innmúruð í klaustur eftir að hafa skilgreint föður sinn og raunar allt kristið miðaldasamfélag með því að líta á fallinn íslamskan stríðsmann sem mannlega frekar en djöfullega persónu. Flavia getur ekki sætt sig við ættfeðraveldið í klaustrinu (sem kemur skýrt fram í atriði þar sem biskupinn kemur á hlið hermanna og munka) byrjar Flavia að efast um samfélagið sem hún er í og, með því að berjast gegn heilu undirgefniskerfi, kúgun. og ofbeldi, endar óhjákvæmilega hörmulegan endi, ekki aðeins fyrir hana sjálfa heldur alla þá sem eru í kringum hana. Þetta er langt frá sannleikanum, sem er nöldursverk. Þetta er kvikmynd sem lýsir afleiðingum ofbeldis, áhrifum feðraveldisvalds, eðli uppreisnar og spillingu mannsandans. Ég lýsti því í titli þessa verks sem „póstfemínískum“ og að lokum hljóta sigrar Flavíu að vera alltaf verið spillt, málamiðlun og öfugsnúin af karlmönnum. Jafnvel hræðileg endalok Flavíu eru framin af karlmönnum fyrir karlmenn (konurnar snúa sér og aðeins munkarnir horfa á án hryllings. Hvað varðar hið margumrædda ofbeldi: þetta er lýsing á áhrifum ofbeldis og hryllingi heimsins sem er brjálaður af trúarbrögðum. ofgnótt. Að hafa sniðgengið ofbeldið hefði takmarkað áhrif myndarinnar, gert myndina ódýrara og leyft henni að aðlagast hinni ættfeðraorðræðu sem hún afhjúpar. Auk þess er hún raunsæ mynd af miðaldasamfélagi. Fallega kvikmynduð, snilldarlega. leikið (einkum af Florinda Bolkin og Maria Casares), sem inniheldur frábært tónverk eftir piovani og er enn krefjandi eftir öll þessi ár Flavia er klassísk evrópsk kvikmyndagerð.