Svo, Steve Irwin. Þú verður að dást að manni sem er ekki aðeins tilbúinn að henda sér í á sem greinilega er full af krókum, snákum, eðlum, tonnum af kúki frá fyrrnefndum skriðdýrum og leðju, ekki bara daglega heldur af eldmóði. Honum tókst aldrei að láta MIG langa til að gera það, en honum tókst að koma konunni sinni nálægt því. Þessi mynd fellur ekki undir flokkinn minn samhliða kvikmyndaheimi - myndirnar fyrir fólk sem var nýbúið að bora tennurnar, eru með mígreni, eða hafa enga kvikmyndarreynslu og þess vegna líkar við rólegri meðalmennsku (nú vel byggð af Disney myndum). Það er of hávaðasamt. Jæja, Steve er of hávær. Hann er bara svo ánægður allan tímann, og myndi skera beint í gegnum blasé unglinginn (ég heyri það núna: "þessi mynd var svo STUPID") eða Tylenol með kódeíni. Ég myndi segja að eldmóð hans sé að grípa, en ef svo væri myndi ég eiga herbergi fullt af snákum og það hefur ekki gerst ennþá. Ég samþykkti að þær væru fegurð, en ég ætla samt ekki að klappa þeim. Söguþráðurinn var svo sannarlega fyrirsjáanlegur. Vondu krakkar voru svo vondir, í eina mínútu hélt ég að ég væri að versla í rafeindaverslun. En myndin var full af dýrum og Steve og Terri, þess vegna horfði ég á hana. Þessi söguþráður (ef þú gætir kallað það það) var í raun meiri ástæða til að henda enn einum króknum í vörubíl. Væntingar mínar voru litlar og hélst þannig. Ég var þó að vona að það yrði smá framhald þar sem Steve og Terri (eftir að hafa unnið að leikhæfileikum sínum) eru með kvikmynd með alvöru söguþræði og fleiri dýr með feld. Ég trúi því ekki enn að við sjáum Steve ekki lengur. Ég vona að Terri og börnin haldi áfram að taka þátt í dýragarðinum í Ástralíu og uppgötvunarrásinni, að minnsta kosti. Ég get ekki ímyndað mér að sjá krókódíl án þess að einhver meðlimur Irwin fjölskyldunnar segi mér af krafti hversu dásamlegur krókóinn er. Grímur!