Það sem myndin The 60s táknar í raun (fyrir okkur sem urruðum um í maga Ameríku á þessum tímum) er ókyrrð og fjölbreytileiki áratugarins. Þrátt fyrir ýktar, staðalímyndar persónur er ósvikni málanna enn ljós. Ekki aðeins voru þessir róttæku tímar breytinga heldur líka mjög ruglingslegir tímar. Tvennt grundvallaratriði breytti heiminum okkar þá: borgaraleg réttindi frá 1964 og yfirgnæfandi áhrif fjölmiðla. Þessi tvö nýju frelsi hófu félagslegar breytingar sem fljótlega urðu stofnanavæddar. Frá glundroða komu næmi, frá röskun komu gildi. Hafðu samt í huga að meirihluti Bandaríkjamanna tók ekki þátt í þessu... þeir unnu, þeir léku, þeir horfðu á fréttir... og hægt og rólega urðu þær að áhrifum af viðleitni og baráttu minnihlutahópa... borgaraleg réttindi. verkamenn, pólitískir aðgerðarsinnar, viðleitni gegn stríðinu, stríðið gegn fátækt .... Framsetning valds fjölmiðla og sjónvarps sérstaklega endurspeglaðist vel, þó að átökin milli viðhorfs almennings og þeirra sem leitast við að breyta hlutum var í besta falli hunsað... og í versta falli rangfært.. Bandaríkjamenn í miðstétt stóðu ekki allir reiðilegar og héldu á hafnaboltakylfum eða afneituðu villulausum dætrum sínum. Þeir voru líka ruglaðir. Við skulum ekki gleyma því hvernig þjóðlagasöngvarar urðu skyndilega mótmælasöngvarar og hvernig Bítlarnir hófu árás sem drap Þjóðlagamótmælahreyfinguna. Það eru engin Bítlalög í myndinni, eða jafnvel minnst á þau. Ég held að ef þú lifðir ekki áratuginn hefðirðu kannski ekki hugmynd um hvað myndin fjallar um, heildarmyndin er svolítið dauf. Á einum tímapunkti hélt ég fastri vinnu á meðan systir mín bjó á Hog Farm Commune og fór til Woodstock. Á öðrum tímapunkti var ég í Haight Asbury og í Detroit Riots á meðan hún vann og lék húsmóðurina í Maine og Connecticut. Hlutverk voru stöðugt að breytast. Myndin sýnir þrjú systkini úr miðstéttarfjölskyldu. Þeir tákna hippabarnið, pólitíska aðgerðasinnann og virka hermennina. Pabbi táknar dæmigerð viðhorf og mamma táknar rödd skynsemi, umburðarlyndis og stundum málamiðlana... í þágu friðar. Svarta fjölskyldan samanstendur af ráðherra og syni hans... óhóflega, held ég. Ég geri ráð fyrir að framleiðendurnir hafi vitað allar breyturnar og þurft að sætta sig við takmarkanir, annars hefði myndin orðið löng, leiðinleg heimildarmynd. Skilaboð pabba voru þau að reiði vekur biturð og biturð veldur glundroða. Þetta var greinilega skilaboð sem beint var til ungmenna í dag. Við erum að skoða einstaka lausn á félagslegum vandamálum, og einnig hvernig málin skipta okkur... Sjöunda áratugurinn var óvenjulegur á þann hátt, og aðeins þeir öskrandi tvítugir bera saman. Með öðrum orðum, þessi mynd hefur siðferði eftir allt saman. Að lokum er það sameiginlega einstaklingshyggjan okkar sem lifir. Settu það á oxymoron listann þinn. Allir voru guðir, sérfræðingur eða frjálslyndir snillingar á sjöunda áratugnum. Þetta var tími galdra og brjálæðis. Enginn mun nokkurn tíma negla sjöunda áratuginn rétt... hún var of fjölbreytt (þessi mynd er nálægt). Að minnsta kosti getum við sagt að við skammum okkur ekki fyrir það, að við lærðum og ólumst af því og að í eitt skipti hafi kynslóð mótað og breytt Ameríku... til hins betra.