Þegar þú ert vanur Lana Turner í The Postman Always Rings Twice, og berðu það saman við þessa lágu fjárhag, litla hæfileika, lággæða mynd, jæja, ég skammaðist mín bara fyrir "söng" Ida Lupino (meira eins og að tala) og ekki- atriði í píanóleik. Þegar fyrsta atriðið sem ekki var syngjandi byrjaði og allt fólkið starði bara flatt á hana, var ég viss um að þau ætluðu öll að reka augun og fara eða að minnsta kosti tala sín á milli (Hún stinkar, við skulum fara héðan ). Leikararnir eru flatir - tilfinningar eru hafnar. Og Ida er algjör skemmd bi-otch í gegn - bara 100% turnoff. Þetta var eins og Betty Boop í meðvitaðri slævingu hittir bensínafgreiðslumann í nowhere's ville USA. Sagan var flöt, tónlistin flöt, leiklistin flöt, brjóstið á henni var...nei sama. Mér fannst leiðinlegt fyrir restina af leikarunum. Kannski ef rétta leikkonan hefði átt að fá aðalhlutverkið og karlleikararnir hefðu meiri tilfinningar, þá hefði myndin getað átt möguleika. Afsakið að hafa móðgað ykkur sem hélduð að þetta væri ekki úr þessum heimi. Mér hefði ekki verið sama þótt það væri ekki í þessum heimi.