Fyrir þá sem hafa gaman af niðurdrepandi kvikmyndum með skrítnum karakterum og ljótum söguþræði, þá er þessi fyrir þig! Allt frá dapurlegu andrúmslofti New York borgar, sem kemur fram sem einstaklega grátbroslegur og næstum vonlaus staður, til tveggja fjölbreyttra aðalpersóna án mikillar siðferðisvitundar, er þessi mynd algjör niðurlæging. Af hverju það vann Óskarsverðlaunin var vegna þess að það var svo átakanlegt á þeim tíma að Hollywood, glænýtt frelsi sitt til að sýna hvað sem það vildi með allar siðareglur yfirgefnar, vildi fagna þeirri staðreynd. Kvikmyndagerðarmenn voru þá eins og óþroskað sex ára barn með ótakmarkaðan kostnaðarreikning í sælgætisbúðinni á staðnum. Svo, Hollywood gaf leikhúsáhorfendum (sem er líklega í fyrsta skipti) skammt af nauðgunum, vændi, samkynhneigð, nekt barna, heimilislausri tilveru og öðrum slíkum dásamlegum sjón og hljóðum sem aðeins brengluðum heilanum myndi finnast aðlaðandi .... vinna. Það vonaði líka, ég er viss um, að sjokkera almenna áhorfendur. Jæja, það tókst á þeim vettvangi. Áhorfendur voru agndofa yfir því sem þeir sögðu og heyrðu og Akademían, stolt af sjálfri sér fyrir að geta sýnt óþverra og græða peninga á sama tíma, gat ekki annað en veitt þessu gyllta rusli heiður. mjög ungur maður, mér fannst þessi mynd líka heillandi. Hins vegar, að sjá hana aftur á tíunda áratugnum skildi eftir svo óbragð í munninum að ég horfði aldrei á hana aftur. Leikurinn var góður, en hvað svo? Leikur er góður í mörgum myndum. Enginn sagði að Dustin Hoffman og Jon Voight gætu ekki leikið. Hoffman var sérstaklega góður á sínum yngri dögum í að leika brjálað fólk. Hann var eins og Johnny Depp síns tíma, lék stráka eins og "Ratso Rizzo" í þessari mynd og ætlaði svo að verða "Regnmaðurinn" seinna meir. Já, "Ratso" er persóna sem þú munt aldrei gleyma og "Joe Buck" (Voight) er einhver sem þú vilt gleyma, en sagan er svo ömurleg að hún yfirgnæfir fínan leik. Þessi mynd er ekki "list, “ og það er ekki verðugt margra verðlauna; hún sló bara í gegn árið 1969 og þess vegna er hennar svo vel minnst í hjörtum kvikmyndafólks og gagnrýnenda. Þetta eru tvær klukkustundir af blótsyrðum og ofur-slæmlegum, trúarlegum ódýrum myndum, vegsamandi skrýtlingum (Andy Warhol kemur meira að segja í verk - ekki á óvart) og almennt fyrirlitlegu fólki. Mér líkaði grípandi lagið, "Everybody's Talking" sem gerði Harry Nilsson frægur, en jafnvel það var falsað því Fred Neil samdi lagið og söng það betur, áður en Nilsson gerði það....og fáir hafa heyrt um Neil (sem er þeirra missir). Og - eins og áður hefur komið fram - heldur nafnið "Ratso Rizzo" þig svolítið eftir! Myndin er kennileiti, en í neikvæðri merkingu óttast ég: þetta merkti það sem "opinbert" að Hollywood hefði farið á klósettið, og það hefur verið í fráveitu síðan.