Í rauninni dæmigerð áróðursmynd fyrir síðasta góða stríðið. En það voru nokkrir hlutir sem slógu mig. Fyrst var notkun munnmæla. Í tveimur tilfellum mun Scott-karakterinn einn, einu sinni í upphafi þegar hann sleppir sprengju sinni af skotmarki við sprengjuna ("fjandinn") og einu sinni þegar hann er að reyna að sveifla sprengjuflugmanni til að vera flugmaður ("s*%t "). Ég gæti haft rangt fyrir mér varðandi annað tilvikið en ég spilaði það nokkrum sinnum og það lítur þannig út fyrir mér. Þriðja tilvikið er þegar persónan Anne Shirley óskar O'Brien-persónunni bless og góðs gengis ("Give 'em hell") yfir öskrandi vélanna. Henni fannst þetta víst of ömurlegt því hún segir greinilega "fokk". Mér fannst líka karakterinn áhugaverður sem á í siðferðislegum vandræðum með sprengjuárásir, sérstaklega að sprengja óbreytta borgara. Hinn frægi yfirmaður fullvissar hann um að aðeins hernaðarleg skotmörk verða fyrir höggi vegna nákvæmni sprengjusjónarmiðsins. Miðað við það sem við vitum um síðari stefnu LeMay um að sprengja japanskar borgir til gleymskunnar dá er þetta atriði ekki smá kaldhæðni. Ég man eftir því að McNamara vitnaði í LeMay í "The Fog of War", eitthvað á þá leið að ef Bandaríkin myndu ekki vinna átökin yrði réttað yfir honum sem stríðsglæpamaður. Endirinn er mjög yfirvegaður, í takt við myndina. Það minnti mig svolítið á endalok White Heat (ég er ekki að bera myndirnar saman, bara endirinn!). Kannski er það bara vegna þess að hann er sprengdur. Sprengdi mjög vel!!!