Ég gat ekki skilið þessa mynd mikið af tímanum, og ekki heldur nokkur annar, byggt á öðrum dómum. Upphafsatriði þessarar myndar hefur nánast ekkert með restina af sögunni að gera. Þar aflýsir blaðamaður með stórt yfirvaraskegg frí sitt til að komast í burtu frá kærustunni sinni. Honum er falið að mynda fjallgarð. Það er orðrómur um að það sé reimt, en ég gat ekki sagt hvort hann heyrði það frá yfirmanni sínum eða síðar í myndinni. Á leið sinni hittir hann fallegan rithöfund (Patty Shepard) og sannfærir hana um að vera með sér í vinnuferð sinni. Í gegnum myndina er þetta hræðilega tónlistaratriði, aðallega samanstendur af hávaðasömum söng sem fær mann til að öskra "ÞEGJUÐ ÞEGJA!!!" Það sem raunverulega fer í taugarnar á manni er að myndin virðist alltaf vera að verða góð, þó hún geri það aldrei. Það er fallegt fjallalandslag og virkilega hrollvekjandi andrúmsloft. Gistihúsið og hinar þöglu, yfirgefna gömlu byggingar á víð og dreif á fjallinu eru frekar ógnvekjandi. Þokukvöldin líta út fyrir að vera raunveruleg, ekki eins og einhver hafi sett gerviþokuvél á settið. Og hugmyndin, þótt hún væri ekki frumleg, átti möguleika. En það batnar aldrei, að minnsta kosti ekki nóg til að vera þess virði. Svona gengur þetta, meira og minna. Þeir stoppa á þessu gistihúsi sem er rekið af undarlegum gistihúseiganda (þú býst við að hann heiti Igor) með heyrnarvandamál. Það er atriði þar sem rithöfundurinn heldur að kíki sé í glugganum hennar, en atriðið er svo dimmt að ég hafði ekki hugmynd um hvað var í gangi. Hvort þetta var léleg lýsing eða léleg kvikmyndaflutningur veit ég ekki. Í öllum tilvikum komumst við aldrei að því að vita hvað gerðist. Það er atriði þar sem hún villast um nóttina. Hvort hún er sofandi eða dáleidd af nornum titilsins er aldrei útskýrt. Önnur vettvangur sem aldrei er útskýrður er þegar bílnum þeirra er stolið og síðan fundin aftur, engu stolið. Þau lenda í þessu að því er virðist yfirgefa fjallaþorpi en eini íbúi hennar er þessi, að því er virðist, vingjarnlega gamla kona. Það eru aðrir hlutir, þar á meðal hlekkjaður villtur maður í helli sem er aldrei útskýrður, tilraun til að fórna rithöfundinum á einhvern hátt (munu þeir drepa hana eða heilaþvo hana til að ganga til liðs við þá?), nornirnar sjálfar, hópur af brúnum konum í hvítum skikkjum sem birtast ekki fyrr en á síðustu 15 mínútum myndarinnar og hverrar venjur og trú eru aldrei útskýrðar. Jafnvel lokasenan meikar engan sens. Þegar öllu er á botninn hvolft munu flestir segja: "Ha?"