Árið 2005 sáust hvorki meira né minna en 3 kvikmyndir af frábærri skáldsögu H. G. Wells, "War of the Worlds". Þetta er kannski minnst þekkta og mjög líklega best af þeim. Engin önnur útgáfa af WotW hefur nokkru sinni reynt að kynna söguna ekki aðeins eins og Wells skrifaði hana, heldur einnig að skapa andrúmsloft þess tíma sem hún átti að gerast á: síðasta ári 19. aldar, 1900 með Wells ' upprunalega umgjörð, í og ​​nálægt Woking, Englandi.IMDb virðist óvingjarnlegur við það sem þeir líta á sem "spilla". Það gæti átt við um sumar kvikmyndir, þar sem endirinn gæti í raun komið á óvart, en með tilliti til einni frægustu skáldsögu í heimi, þá virðist það jákvætt kjánalegt. Ég hef enga samúð með fólki sem hefur vanrækt að lesa eitt af öndvegisverkunum í enskum bókmenntum, svo við skulum fara strax í eltingaleikinn. Geimverurnar eru eytt með því að smitast af jarðsjúkdómi, sem þær hafa ekkert ónæmi gegn. Ef það er spoiler, þá verður það; eftir bók og 3 aðrar kvikmyndir (þar á meðal klassíkina frá 1953), ættir þú að vita hvernig þetta endar. Þessi mynd, sem fylgir söguþræði Wells í meginatriðum, er líka mjög snjallt sett fram á þann hátt að það gæti sett marga áhorfendur frá vegna til vanþekkingar þeirra á ljósmyndun seint á 19./byrjun 20. aldar. Þó að hún sé tekin upp í breiðtjaldi, fer myndin nokkuð langt til að gefa svip af samtímanum. Almennur litur á húð og fötum sýnir sepia blær sem finnst oft í gömlum ljósmyndum (frekar en svörtum). Litir minna oft á handlitun. Á öðrum tímum eru litir þvegnir út. Þessi afbrigði eru dæmigerð fyrir fyrstu kvikmyndir, sem notuðu ekki staðlaðan frumustofn og sýndu því miklar breytingar á prentgæðum, jafnvel að fara úr svörtu/hvítu yfir í sepia/hvítt yfir í blátt/hvítt í rauðleitt/hvítt og svo framvegis sem þú munt sjá við tækifæri hér. Tæknibrellurnar eru vísvitandi afturábak, af því tagi sem sést jafnvel svo seint sem 1920 og samt eru Marsbúar og vélar þeirra mjög eins og Wells lýsti þeim og hafa nær raunsærri "tilfinningu". Sum áhrif eru mjög óþægileg eins og eyðilegging Big Ben. Leiklistin er oft meira í stíl þess tímabils en okkar. Sumir þættir í viktorískum klæðnaði geta virst undarlegir, sérstaklega notkun á pomade eða brilliantine á höfuð og andlitshár. Þessi mynd er sú eina sem fylgir með nokkurri nálægð upprunalegri frásögn Wells eins og fram hefur komið. Áhorfendum kann að finnast það fróðlegt að taka eftir söguþræði sem birtast hér og er stundum haldið eftir í öðrum útgáfum sögunnar. Lýsing Wells á Marsbúunum risastóru höfði festur á fjölmörgum tentacles er sýnd á áhrifaríkan hátt. Þegar Mars-vélarnar birtast, um klukkutíma í myndina, gefa þær líka góða mynd af því hvernig Wells lýsti þeim. Bæði Wells og þessi mynd gera frábært starf við að sýna framfarir Marsbúa frá takmörkuðu sjónarhorni (aðallega) dreifbýlisins í Englandi ásamt nokkrum senum í London (sem tekur þátt í bróður sögumannsins). Leikstjórinn getur ekki staðist að sýna eyðileggingu á stóru kennileiti (Big Ben), en veltir að minnsta kosti ekki of mikið við eyðileggingu London. Sigur Marsbúa kemur varla á óvart, þrátt fyrir eyðileggingu með fallbyssum á sumum vélar sínar. Sögumaðurinn, sem er á ferðalagi til að leita undankomu, sér margt af því sem Wells kallar „útför mannkynsins“. Hann kynnist yfirmanni sem er gæddur viktorískum eymd af allt of dýrmætum og kvíðafullum persónuleika. Þeir lenda að lokum á jaðri Marsbúa, þar sem þeir uppgötva hræðilega staðreynd: sýnt er að Marsbúarnir eru vampírur sem éta bráð sína lifandi í mjög áhrifaríku atriði. Wells bætir við að eftir að hafa borðað settu þeir upp „langvarandi og glaðlegan tísti“. Sögumaðurinn er loksins neyddur til að berja skynslausan sýningarstjórann sem verður sífellt hysterískari sem lifnar við um leið og Marsbúarnir draga hann í búrið (högg frá galleríinu; breskir sýningarstjórar eru svo oft algjörlega óþolandi). Þessi mynd tekur næstum 3 klukkustundir og fer í gegnum Wells. ' saga í kærkomnum smáatriðum. Það er kominn tími til að höfundurinn fær sitt í sannfærandi kynningu sem byggir á stórkostlegum áhrifum. Eitt orð um leiklistina: Ekki búast við margverðlaunuðum leikjum. Þeir eru þó ekki slæmir, leikararnir eru alvörugefnir og þeir vaxa á þér. Flestir hafa þó átt mjög stuttan kvikmyndaferil, oft aðeins í þessari mynd. The Narrator er leikinn af hunky Anthony Piana, í annarri mynd sinni. The Curate er John Kaufman einnig í annarri mynd sinni sem leikari en hann hefur meiri reynslu af leikstjórn. Bróðirinn ("Henderson") er leikinn af nokkurri sannfæringu af W. Bernard Bauman í sinni fyrstu mynd. The Artilleryman, eina stóra hlutverkið, er leikið af James Lathrop í fyrstu mynd sinni. Þetta er í heildina stórkostleg mynd, sem sýnir í fyrsta sinn War of the Worlds eins og Wells skrifaði hana. Þrátt fyrir lítilsháttar galla er það langt og í burtu betri en nokkur keppinautur hans. Ef þú vilt sjá War of the Worlds eftir H. G. Wells en ekki einhverja algjörlega brenglaða útgáfu af henni sjáðu þessa mynd!