Hefur þú einhvern tíma haft flotta mynd í huga þínum sem þér fyndist gaman að vera í bíó: Eins og að sjá einkaspæjara kíkja í gegnum rifurnar á brotinni girðingu í einhverju yfirgefnu húsi? Eða að sjá konu ganga niður götu og líta út fyrir að vera köld og ákafur og afskaplega vakandi? Já. Ímyndaðu þér að teygja myndina yfir í heila kvikmynd, þú fékkst nokkurn veginn hugmyndina um Broken, þó það sé enginn spæjari í þessari mynd, ég nota hana bara sem sjónrænt dæmi. En ákafur konan er hér og hún fyllti nokkurn veginn 99% af skjátímanum. Ég hef ekki yfir neinu að kvarta yfir þessari konu, hún er fullkominn kostur í þetta hlutverk. Ég lít á sjálfan mig sem mjög opinn huga sem getur fundið ánægju af alls kyns listrænum tjáningum og ég get sannarlega notið mjög stemningsfullt efni. Það væri mjög flott ef ég gæti ramma inn eitt atriði úr þessari mynd og hengt það upp á vegg. Við skulum vera heiðarleg hér, leiklistin er frábær. Sum svipbrigðin á andlit leikaranna eru það sem heldur mér að horfa á. Nú á vandamálið við þessa mynd. Fyrir utan stemmninguna er ekki mikið annað hérna. Leikstjórinn tók í rauninni þráhyggju fyrir hugmynd og rak hana langt umfram það sem hún var þess virði. Ég tel það ekki vera spoiler ef ég segi að þráhyggjan sé "spegill". Við skulum horfast í augu við það, þessi einstaka hugmynd er út um allt og það er það eina sem leikstjórinn fékk að vinna með. Að vísu eru nokkrir snúningar hér og þar. Ef þú gafst einhverja eftirtekt þá mun ekkert koma þér á óvart á endanum, augljósar söguþræðir til hliðar. Nú er ég ekki að tína bein með þessum listastíl þar sem ég naut þeirra oftast. Ég tel samt að við ættum að dæma listgrundvöll út frá þeim miðli sem hann notar til að tjá hvað sem listamennirnir vilja tjá. Kvikmynd er ekki tónlist, eða mynd, eða málverk, eða jafnvel ljóð, og alls ekki bara flott mynd í huga þínum. Það er allt það auk góðrar sögu og persónuþróunar. Ég tel Lynch stíl kvikmyndagerðar svindla. Það er óábyrgt og ódýrt og sóun á miðlinum. Við gáfum kvikmyndum 2 klukkustundir í gangi kvikmyndatíma af góðri ástæðu. Þess vegna ættum við að dæma hana öðruvísi en að dæma einn ramma af myndefni eins og ljósmynd eða málverk. Þessi kvikmynd er ekki algjörlega Lynch stíll, guði sé lof. Það hefur línulega þróun og komst að lokum að niðurstöðu. Það hefur ekki mikla sögu eða persónuþróun. Það sýndi sig frekar alvarlega með persónum sem samanstanda af venjulegu fólki og fjarlægði sig þannig frá öðru fantasíuefni að minnsta kosti frá yfirborðinu. Það býður ekki upp á neina skýringu á fantasíuþáttinum né gerði það nokkurn tíma tilraun til að byggja upp heildstæðan heim í kringum það. Furðuleikinn kom úr engu og virðist frekar einangraður og tilviljunarkenndur. Kannski helst samfellan í hausnum á leikstjóranum en eftir því sem ég get séð lagði hann ekki mikið á sig til að átta sig á því á skjánum. Hvar lagði hann sig þá fram? Svo virðist sem hann hafi lagt mikla vinnu í að byggja upp stemmninguna og efla hana með tónlistinni. Tónlistin byggði oft upp spennu sem að lokum breytist í stríðni. Aðeins í síðari hluta myndarinnar varð hræðslan og spennan að veruleika. Í lokin leið mér eins og: Allt í lagi, ég veit hvað þú ert að reyna að segja hér en er það sem þú ert að reyna að gera með því að eyða tveimur klukkustundum í að byggja upp allt. þessi spenna? Það skiptir frekar engu máli hverjar persónurnar eru og hvers konar líf þær lifa. Og okkur er mjög lítið gefið um hverjar persónurnar eru. Það eina sem við höfum eru þessar aðstæður sem bara áttu sér stað. Vonbrigði en ég býst við að leikstjórinn hafi ekki haft mikið efni til að vinna með og það sést.