Í fyrsta lagi skulum við byrja á neikvæðu punktunum: 1) Það eru risastórar, gapandi heildir í söguþræðinum og spurningar sem koma fram sem verður engan veginn svarað; 2) Myndin er ekki fyrir alla, svo ókurteisir áhorfendur verða eirðarlausir og byrja að grenja á meðan á myndinni stendur. Punktur tvö hér að ofan er mikilvægur vegna þess að myndin er mjög hljóðlát. Í eldri gerð leikhúss (eins og því sem ég fór í) geturðu heyrt spóluna fara í gegnum skjávarpann stundum. Ég elskaði það. Kvikmyndin heldur þér ekki uppteknum af tónlist, né áhrifum: hún gerir þér kleift að velta fyrir þér hvað er að gerast. Það vantar takt sem skapar andrúmsloft sem er heillandi og afar skemmtilegt. Sams konar andrúmsloft og Stanley Kubrick myndaði í Eyes Wide Shut. Ekki fyrir alla. Ég mæli eindregið með því fyrir aðdáendur kvikmynda, þar sem kvikmyndaverkið er ótrúlegt. Þeir sem byggja mat sitt á kvikmynd eingöngu á sögunni verða fyrir miklum vonbrigðum. Það er svona saga að þú verður að búa til hlekkina í huganum eftir á. (Mín útgáfa af henni er ansi töff, en sennilega frekar ólögleg!) Ef þú ferð að ná myndinni, þá er einn mjög flottur þáttur: þegar löggurnar tvær eru að tala saman í farsímum sínum. Ofur-svalur hljóðáhrif sem setur þig virkilega í augnablikinu. Hatturnar ofan fyrir þeim sem datt í hug að gera þetta.