Þetta er ein af sjaldgæfum myndum sem ég ræddi ekki strax við vini mína eftir að hafa horft á hana. Þetta var ekki vegna þess að það hafði sérstaklega heillað mig eða hrifið mig. Þvert á móti, það hafði ekki gefið mér neitt. Hvers vegna? Því einhvern veginn var allt svo ofgert að ég gat ekki tekið þessa mynd alvarlega lengur. Það var svo mikið kynlíf og ofbeldi að ég fékk sterka tilfinningu fyrir því að myndin væri að reyna mjög, mjög mikið að vera móðgandi, eins og hún væri að miða að ofurstöfum í ljótleika, frekar en að segja sannfærandi sögu um tvær konur sem lentu í spíral af glæp.Baise-moi hafði verið lýst sem „Thelma & Louise með raunverulegu kynlífi“ fyrir mér. Jæja, það er satt að meginhugmyndin er svipuð. Það eru tvær konur á ferð um landið vegna þess að þær hafa framið glæpi og vita að lífi þeirra er lokið núna, að lögreglan ætlar að ná þeim og þær ákveða að nú þegar allt er búið hvort sem er, þá er engin leið að halda aftur af sér. Baise-moi hafði verið lýst sem femínískri mynd þar sem konur, sem höfðu þjáðst af karlrembu áður fyrr, hefna sín á karlmönnum sem þær hitta. Þetta er eitthvað sem ég hafði aldrei túlkað inn í þessa mynd, einfaldlega vegna þess að engin þessara kvenna hafði einhvern tíma verið saklaus, og vegna þess að þeir drepa ekki bara óábyrga, ofbeldisfulla menn, heldur líka menn sem þeir tæla sjálfa sig, menn sem sýna þá tilfinningu að vilja stunda verndað kynlíf. Og þeir drepa konur. Nei, þær eru á engan hátt betri en persónurnar sem þær lenda í og ​​myrða á hræðilegan og hrottalegan hátt. Hversu auðveldlega „kvenhetjurnar“ ákveða að myrða og hversu mikla ánægju þær hafa af því, gerði það algjörlega ómögulegt fyrir mig að tengjast þau á einhvern hátt, eða jafnvel taka þau alvarlega. Þetta var bara allt of mikið. Of mikið kynlíf, of mikið ofbeldi. Ég fékk á tilfinninguna að kynlíf og ofbeldi væri aðeins til staðar til að skapa yfirburði í ljótleika, frekar en að koma sögu á framfæri eða koma með ábendingar. var svo fjarri öllum raunverulegum heimi. Svo smíðað, óraunhæft og yfir höfuð. Það var ekkert sem ég gat gert við þessa mynd, það var einfaldlega ekkert að hugsa um hana, annað en "Af hverju gerðu þeir þessa hræðilegu mynd?" Hefði mikil óþægindi í gangi í þessari mynd þjónað tilgangi, þá hefði ég auðveldlega sætt mig við það. En þar sem ég fann ekkert, þar sem saga myndarinnar virtist ekki vera meira en afsökun til að kreista eins mikið og ljótt kynlíf og hægt er í eina mynd... þá lagði ég það í burtu undir "óþarfa pyntingum", ákvað að aldrei, ALDREI, EVER , horfðu á þessa mynd aftur og ég tel þetta nú vera verstu mynd sem ég hef séð. Það versta, ekki bara vegna þess að það er í raun ekki minn tebolli að horfa á fólk verða nauðgað, nauðgað, stundað kynlíf í annarri mynd og drepið hvert annað... heldur vegna þess að hvað sem það var sem framleiðendurnir vildu segja heiminum með kvikmynd sinni ... ef þeir vildu segja eitthvað... þá virkaði það bara ekki. Og það er ekkert annað sem gæti bjargað þessari mynd, því hún er líka tekin upp í svo ljótum stíl.