Einfaldlega sagt, ég varð fyrir ótrúlegum vonbrigðum. Ég er mikill aðdáandi asísks hryllings og get horft á ófrumleika (sjálfur hafði ég gaman af "The Red Shoes" og "Phone"), en þetta var bara lélegt. Í myndinni eru margir þættir sem eru mjög vönduð: ljósmyndunin er grípandi, myndefnið er flott, leikstjórnin er innblásin, leikurinn er nokkuð góður, tónlistin er auðveld fyrir eyrun og CGI er ótrúlegt. En þar sem þetta er hryllingsmynd er búist við að við verðum hrædd, sem mun bara ekki gerast með þessari mynd. Eins og með flestar suður-kóreskan hrylling er þetta ófrumlegt næstum frá upphafi til enda: það er vörumerkið langhærður hefndarhugur kvenkyns draugur, ógnvekjandi kekkir af þykku, svörtu hári og vatnspollum, og undir lokin, snúningur sem *næstum*, en er ekki alveg skynsamlegt út úr þessu öllu (snúningurinn er auðveldlega einn besti eiginleikinn). Og til pirringar áhorfanda, þegar myndin er ekki að endurvinna (stundum svo nákvæm að það gæti auðveldlega verið kallað ritstuldur) myndefni úr öðrum kvikmyndum, þá er það að gera þig hoppandi. Hellingur. Og með stökk er ég ekki að meina hluti sem hoppa út eða neitt, bara MJÖG hávær hljóð og öskur í hljóðrásinni sem notuð voru til að fá áhorfendur til að hoppa sex fet upp í loftið (það eru meira að segja nokkur "gerð-þú-hopp" augnablik sem eru einfaldlega pirrandi). Og þegar hún er ekki að rífa burt aðrar kvikmyndir, þá er það leiðinlegt og erfitt að sitja í henni. Og það er synd, því "Ryeong" hefði auðveldlega getað verið mjög góð, og hún hefur allt til að gera hana góða, en það er pirrandi ofnotkunin. af algjörlega fyrirsjáanlegum hávaða og stökkhræðslu sem eyðileggur myndina á endanum. Fullkomið dæmi um hversu gott það hefði getað verið: það kemur augnablik þegar ein af persónunum er að horfa á lík og án hljóðs lítur líkið til baka. Það er algjörlega fyrirsjáanlegt, en notkun þögnarinnar í því atriði er ljómandi. Og því miður, það er eins skelfilegt og myndin varð fyrir mig. Að vísu hefur "Ryeong" nokkra góða eiginleika, og jafnvel nokkur stökk sem eru ekki eins fyrirsjáanleg og virka. Það er mjög góð og sorgleg baksaga notuð til að útskýra atburðina og snúningurinn er frekar óútreiknanlegur. Það eru einu hlutirnir sem skilja myndina frá öðrum asískum drauga/hryllingsmyndum. En vandamálið við þessar er að þó að þær virki hafa þær verið notaðar áður (aðdáendur J-Horror munu auðveldlega átta sig á því að stóra afhjúpunin var innblásin af „A Tale of Two Sisters“) og hún tekur baksöguna vel. fimmtíu mínútur til að komast af stað. Svo að lokum virðist "Ryong" í raun vera algjörlega glatað tækifæri. Tae-kyeong Kim vonaði að söguþráðurinn og aðrir góðir þættir virki sem afvegaleiðingar, svo áhorfendur muni ekki taka eftir stóru gallana. En hann mistókst, og jæja... Við tókum eftir öllu. Einkunnin mín: 4/10.