Þessi mynd er um það bil jafnmikil sens og 'Ozzie & Harriet' eða 'Father Knows Best' þáttur. Gamalt eintak af Reader's Digest (um það bil 1962) myndi veita meiri innsýn í nútímalíf, eða samband föður og dóttur, en þetta undarlega samsuða. Díönu Keaton kom mér á óvart. Hún virðist ganga í svefni í gegnum myndina. (Miðað við titil myndarinnar geri ég mér grein fyrir að hennar var aukahlutverk en meira að segja Martin Short stjórnaði sérstakri aukapersónu.) Ég get skilið aðdráttarafl ímyndaðs heims sem skapast í góðri rómantískri gamanmynd. En þessi mynd er prozac útgáfan af ímynduðum heimi. Ég er hræddur við að ímynda mér að hver sem er gæti notið þess jafnvel sem hrein fantasía.