Bati er ótrúlega áhrifamikið verk, að meðhöndla hrikaleg áhrif heilaskaða á ekki aðeins einstaklinginn heldur alla fjölskylduna. Án þess að grípa til prédikunar eða ljúfra endinga í Hollywood sýnir drama Tony Marchant fjölskyldu í kreppu á raunhæfan hátt. David Tennant og Sarah Parish eru lofuð fyrir ótrúlega frammistöðu. Ég hafði gert ráð fyrir því áður en ég horfði á dramatíkina að ég myndi sjá eitthvað af fyrra sambandi þeirra á skjánum í Blackpool blæða í gegn - en það gerist aldrei. Hvorugur leikarinn er auðþekkjanlegur frá fyrri verkum og ég sá hvorugan þeirra sem leikara leika hlutverk á öllum 90 mínútunum. Auk þess var frammistaða Harrys Treadaways sem sonarins sem var rétt að byrja sitt eigið líf í háskóla frábær - í gegnum verkið sýnir hann rifið eðli táningsdrengs sem kastað er inn í óviljug hlutverk sem maður hússins, stundum, Næstum allar persónur í dramanu eru ósamúðarlausar. Sem áhorfandi langaði mig að gefa hverjum og einum gott bragð til að vakna til veruleikans, hætta að moka og byrja að aðlagast rotnum en mjög núverandi breytingum í lífi sínu. En við sömu aðstæður sé ég sjálfa mig haga mér eins og hver þeirra - skipta á milli þess að reyna að sýna stífa efri vörina yfir í örvæntingu til að flýja hvað sem er, þar með talið hegðun sem er algjörlega ólík mér. Það er mesti styrkur þáttarins - sannleikurinn, án sykurhúð, að neyða okkur öll til að hugsa hvað við myndum geta gert við sömu aðstæður. Þetta er erfiður þáttur en verður að horfa á. Ég vona að það takist einhvern veginn að vera sýnt í Bandaríkjunum.