Hin hefðbundna vestræna er samheiti yfir víðáttumikið rými, skýrt siðferði, óumflýjanlegan söguþráð, bjartsýna trú á getu hetju til að móta eigin örlög, flýja fortíð sína. Þessir eiginleikar endurspegla beinlínis bandaríska sjálfsmynd, sjálfmótandi drauminn, ýtt á landamæri og landamæri, sem er ástæðan fyrir því að tækifærissinnaðir stjórnmálamenn benda enn á tegundina. Með nokkrum göfugum undantekningum (td Wellman, Hawks) var vestrænn heilbrigður laus við taugaveiki eða raunverulegan kvíða. Anthony Mann breytti öllu þessu að eilífu og þessi fyrsta sókn inn í tegundina er ein ofbeldisfyllsta, líflegasta, flóknasta, svo ekki sé meira sagt spennandi vestra sem gert hefur verið. Hin hefðbundna vestræna er háð hetju sem sýnir hrikalega heilbrigði, hvaða ógæfu sem hann kann að lenda í. hafði áður, stuðningsmaður reglu og réttar, sem drottnar yfir myndinni, ryður úr vegi hindrunum, endurvekur sátt í raun; og augljóst illmenni, sem oft, kaldhæðnislega, knýr söguþráðinn, neyðir hetjuna til ákveðinna athafna. Munurinn á þessu tvennu er oft afmarkaður eins goðsagnakenndur og að klæðast hvítum eða svörtum hattum. Bakgrunnur Manns var í film noir, tegund sem er andstæð víðáttumiklum rýmum og bjartsýni. Noir var hlaðinn taugaveiklun og einbeitti sér að upplausn óstöðugrar sögupersónu, þar sem siðferði er óskýrt, hetjan er eins oft illmennið, föst í innra völundarhúsi sem hann hefur gert, óvirkt fórnarlamb örlaganna. Noir snýst um afturför ekki framfarir, yfirheyrslu og afneitun á aðferðum og táknum um framsetningu, ekki sköpun og staðfestingu þeirra.WINCHESTER 73 er ​​full af noir-kvíða. Noir er oft álitið sálfræðileg tegund sem sýnir áföllin af höfði sögupersónunnar. 73 gerir þetta líka, og er þeim mun meira truflandi að því leyti að þessi söguhetja er yndislegur, heimavinnandi Jimmy Stewart, sem byrjar hér frábæra rás hans af erfiðum kvikmyndum með Mann og Hitchcock. Að mörgu leyti, góðlátur og ljúfur, sem táknar rétt og reynir að endurheimta truflanir á náttúrulegu skipulagi, hann er líka næstum brjálæðingur sem mun ekki stoppa neitt til að ná morðóðri hefnd, en miskunnarlaus leit hans endurspeglar Ethan Edwards í THE SEARCHERS í ómanneskjuleg þrautseigja, hvers eðlis mannlegt eðli er slitið af þessari leit og ofbeldisbylgjurnar eru virkilega skelfilegar að verða vitni að. Eins og í noir hefur kvíði hans sálfræðilegan grunn - ólíkt flestum 'heilbrigðum' hetjum sem hafa vaxið upp úr (táknrænt drepið) feður sína, Faðir McAdam var drepinn áður en hann náði að klára ferlið; Að elta bróður sinn er minni siðferðileg hefnd en angistarfull mótmæli gegn vaxtarskerðingu. Hátíðarárásin er ekki róandi: McAdam stökk aftur inn í „venjulegt“ samfélag, eins og hann hafi bara orðið vitni að hræðilegustu hryllingi heimsins. Það sem er mest órólegt við myndina er að hún fjallar í raun ekki um hetju eða illmenni. , en lífvana vopnaburður sem knýr aðgerðina áfram. 73 opnar með byssu titlins forréttinda, til sýnis á bak við glerglugga, á meðan aðdáendur hennar eru föstum, kramdir, óaðgreindir, innrammaðir, aðdáunarverðir fyrir utan. Í gegnum myndina minnkar mannlegur máttur niður í handahófskenndasta tákna - nöfn breytast; Lin og hollenska hermaherma að skjóta hvort annað vegna þess að þeir hafa engar byssur; quests missa siðferðilegan lífskraft og iðkendur þeirra fara nálægt brjálæði; herir verða að biðja um hjálp frá ókunnugum Samfylkingarmönnum til að berjast; maður verður aðeins verðugur virðingar þegar hann nefnir nafn sitt; annar maður kemur í ljós sem huglaus þegar hann yfirgefur unnustu sína til indíána; byssan heldur áliti sínu, krafti, heild sinni. þetta dregur myndina úr hefðbundnum væntingum og skapar skelfilega, firrandi, nútímalega tilfinningu. Við verðum svo upptekin af hefndarsöguþræðinum að þegar við fylgjumst með annarri söguþræði með byssunni, þá verðum við örlítið ráðvillt. Þessi áhersla á byssuna, tákn öflugrar karlmennsku, gerir í rauninni kleift að gagnrýna þá karlmennsku og afhjúpa tilgangslausa vandvirkni. helgisiðir á kostnað samfélags og reglu; grimm kapítalísk græðgi; morðóðir indversk kaupmenn sem svíkja bæði seljanda og óvin; hugleysingi; geðrofsmorðingja; Áður en hún sneri aftur til „sanna“ eiganda síns, fór niðurbrotin hetja í rækilega málamiðlun, sem er orðin jafn morðindin og morðinginn sem hann leitar að. Byssan er aldrei áletruð með nafni eiganda hennar, ekki aðeins vegna þess að það er enginn fastur eigandi, heldur vegna þess að það er engin fastur karlmennska, innsæi anathema við hefðbundna vestræna.73 kallar á snilldarlega vestræna goðsögn - Wyatt Earp, Dodge City, the Riddaraliðið, borgarastyrjöldin, hið víðsýna vestur - bara til að grafa undan þeim. Earp hefur uppblásið orðspor sem er allt nafn en aldrei sannað - Dodge City er ekki öruggari gegn útlaga en annars staðar; riddaralið er óhæft (Custer er nýbúinn að missa Little Big Horn) og bitur deilur stríðsins eru sýndar engu máli. Goðsögnin um hið opna vestur er staður fyrir mjög lokaðan, óumflýjanlegan, hringlaga söguþráð sem fangar persónur þess, neitar að leyfa þeim að móta örlög sín, en leyfir því að móta sig. Gamla John Ford skuggamyndin af reiðmönnum á víðáttumiklu fjalli er endurtekið, en gefur hér ekki merki um framfarir heldur endurtekningu og hringrás. En þrátt fyrir alla afbyggingu hennar er myndin líka áþreifanlega lifandi á þann hátt sem fáir vestrænir hafa náð. Skerp tækni Manns fer inn í myndavélina hans í mikilvægum stöðum, skiptast á afhjúpandi fjarlægð með mikilli athugun, sem gerir það að verkum að salernisdyrnar og akstursbílarnir virðast hrífandi lifandi og lifað í.