Ég notaði einu sinni nafn Wesley Snipes sem vísbendingu um að halda áfram og horfa á nýja, óreyndaða mynd þar sem hann kemur fram. Þannig að núna, í fyrsta skipti, hafa ráðleggingar mínar um Snipes-Method við kvikmyndir mistekist. Algjörlega. Ég hefði fyrst átt að koma hingað til að sjá þessar umsagnir. Snipes ætti að skammast sín fyrir að leyfa annars alvöru viðleitni sinni að vera svo sóað í "The Contractor". Ein af mínum verstu kvikmyndaóttum hefur orðið bitur. Ég óttaðist að hin skjálfandi, óskýra, gerviheimildarmynd, "óhugsaði" leikstjórn og klippingarstíll (sem fyrst vakti athygli mína af "Bloody Sunday" sem Paul Greengrass leikstýrði) gæti breiðst út til annarra mynda. Sjúklegur stíll Greengass var síðan færður til ógeðslegra hæða í tveimur síðustu myndunum í Bourne-þríleiknum. Ótti minn var orðinn að veruleika. Að mínu mati eru þessar myndir gerðar mjög slæmar með þessum ferðaveiki-framkalla aðferðum, sem misskilja óskýrar högg fyrir "action-enhancement". En "Bourne Franchise", eins og Greengrass svo elskandi kallar sjóðakýrina sína, sannfærði greinilega aðra í Hollywood um að fara ófagmannlega í leit að hröðum, stórum peningum. Lestu varirnar mínar, Hollywood-týpur. Aðgerð þarf að vera skýrt ljósmynduð og kynnt, ekki aðeins gefið í skyn með lélegri, latum kvikmyndatækni. Og "The Contractor" gengur svo langt að líkja eftir "The Bourne Ultimatum" í ógeðslega endurteknum hljóðbitum, í von um ungmenni þeirra (að því er virðist- metið) áhorfendur geta ekki skynjað þær. Til dæmis, ef ég heyri lögguútvarp brakandi „Yankee-Romeo“ einu sinni enn þá öskra ég bara. Líkurnar eru góðar að ég heyri það ekki aftur: Ég mun örugglega aldrei sjá "Verktakinn" aftur. Ég mæli með þeim ykkar sem eigið eftir að sjá "Verktakinn": verið bara sátt við þá ró sem þessi skortur veitir til lífs þíns.2 af 10; Ég freistast til að lækka það í 1.