Minningin um „Síðasta veiðin“ hefur fest í mér síðan ég sá hana árið 1956 þegar ég var 13. Þetta er mynd sem var langt á undan öðrum á þeim tíma að því leyti að hún fjallaði um meðferð innfæddra, umhverfið, og alltaf til staðar andstæða skammtíma- og langtímaáhrifa græðgi. Hún á jafn vel við í dag og árið 1956, kvikmyndafræðileg umræða sem hefur mikla dýpt og mikilvægi. Til að toppa það er umgjörðin falleg og kvikmyndatakan frábær. Minningin um þessa mynd mun fylgja mér til enda minnar daga.