Eina fyrri Gordon myndin sem ég hafði horft á var krakkaævintýrið THE MAGIC SWORD (1962), þó ég hafi fylgst með henni skömmu síðar með EMPIRE OF THE ANTS (1977); hans virðist þó vera best minnst fyrir vísindaskáldsögu sína frá 1950. Allavega, ég rakst á þennan í DVD-leigubúð: hefði ég ekki tekið eftir ótvíræðri mynd Orson Welles á erminni, myndi ég líklega ekki hef ekki einu sinni nennt því - þar sem ég þekki myndina undir upprunalega titlinum, NECROMANCY! Ég hafði séð kyrrmynd úr henni á gömlum hryllingsmynd föður míns: viðvera leikarans í kvikmynd um djöfulskap virtist frábær hugmynd sem ekki var hægt að missa af, en lokaniðurstaðan - sérstaklega í þessari bastarðu útgáfu - er hörmung! Í hreinskilni sagt vorkenndi ég Welles sem lítur út fyrir að leiðast og, frekar en með sinni djúpu og skipandi rödd, muldrar hann geðveikt djöfullegt ákall nánast hvíslandi!! Söguþráðurinn er í rauninni enn ein uppgerðin af ROSEMARY'S BABY (1968): hjónum er boðið í afskekkt samfélag undir fölskum forsendum og uppgötva fljótlega að þau eru umkringd djöfulistum. Stúlkan, sem leikin er af Pamelu Franklin, hefur að því er virðist yfirnáttúrulega krafta (send frá móður sinni, sem birtist með hléum í gegnum tíðina til að vara hana við – þó, eins og hún er flutt á ákafan hátt með samanbitnar tennur, endar ræður þeirrar síðarnefndu með því að vera að mestu ósamhengi og uppspretta af gríðarlegum fyndni í hvert sinn sem hún birtist!) og er búist við að hún endurlífgi látinn ungan son Welles frá dauðum!! Fyrir það sem það er þess virði, Franklin – fastur tegund, alveg frá fyrstu leik hennar í THE INNOCENTS (1961) – er ekki slæm í hlutverki sínu (sem krefst nokkurrar nektar og upplifir nokkrar hálf-hrollvekjandi ofskynjanir á meðan á myndinni stendur) ; eiginmaður Michael Ontkean er hins vegar ekki undir áskorun John Cassavetes-eins persónu sinnar. Sumar hinna stúlknanna líta líka vel út - einkum Lee Purcell, en síðbúin ákvörðun um að hjálpa Franklin að flýja úr bænum sannar að lokum að hún sé að engu. hún kemur í stað hins endurvakna drengs í kistunni (það er þakklæti fyrir þig!). Þó að viðbættu atriðin standi upp úr (fyndin opnunarathöfnin og önnur tilvonandi erótísk skreyting), þá hefðu heildargæði myndarinnar samt verið léleg án þeirra; enn og aftur, þessi tiltekna útgáfa er enn frekar sökkt af rafrænu skorinu – sem er algjörlega óviðeigandi, og cheesy í öfgafullu!