Myndin fjallar um alhliða þemu og nefnir ekkert ákveðið land sem samhengi þess: það gæti gerst hvar sem er - og hefur, efnislega ef ekki form. Þeir sem hafa áhyggjur af 1. breytingartillögum, ritskoðun o.fl. - en vilja ekki leiðast fyrirlestra - þurfa list eins og þessa til að sýna, dramatisera, kenna, hvetja. Rickman er vissulega vanmetinn karakterleikari; hann skín í þessari mynd og sýnir marga leikhæfileika sem þú verður að sjá (ég hef samt ekki séð hann gefa slæma frammistöðu, jafnvel í ekki svo frábærum myndum). Stowe skilar ef til vill besta frammistöðu sína (og sannar að hún er með eitt mest sláandi auga í Hollywood) - í tveimur orðum: töfrandi, sannfærandi. Leikmyndin passar fullkomlega við aðstæður, í virkni og skapi. Hljóðvinnslan eykst til viðeigandi áhrifa. Alger andstæðan sem miðlað er í gegnum hreyfimyndirnar er fullkomið táknrænt tæki - og velkomin og aðeins frest til meginhluta nauðsynlegs vettvangs sögunnar. Handritið er þétt og ómissandi, með grípandi dramatískum en samt raunsæjum samræðum (þ.e. eins og það gæti verið og ætti að vera). Það sem er kannski ótrúlegasti þátturinn sem þarf að glíma við er sú staðreynd að 1) þetta er í fyrsta skipti sem leikstjórinn fer út; og 2) hann er rithöfundurinn. Í einni setningu: „tour de force“ - með þremur ráðleggingum: sjáðu það, áttu eintak, skoðaðu það ítrekað til að átta sig á öllum leyndarmálum þess og átta sig á allri snilldinni.