Í fyrsta lagi virkar þessi mynd í þeirri staðreynd að hún er truflandi. Mér líkaði í raun ekki að sjá allar þessar senur þar sem fólk er skorið upp á lífi o.s.frv. Furðulega erótíska kynningin gefur manni tilfinningu fyrir drepfyndinni undrun. Það er svolítið... ósmekklegt fyrir mig persónulega. En myndin virkar í raun í þeim efnum og hún á að vera skelfileg, svo ég gef henni heiðurinn af því. Já, nokkrir punktar þarna fyrir þessa skurðhnífa og .... jæja, helvítis truflandi hugmynd um að fá sundurskorið á lífi. En það sem þessa mynd skortir er áhugaverður söguþráður, persónusköpun eða raunverulegar óvart. Öll unglingahrollvekjan fer venjulega fram á mjög einfaldan, fyrirsjáanlegan hátt. Fullt af „spennu“ augnablikum, hrollvekjandi krakkar sem eru geðveikir og stóra spurningin: er kærastinn morðinginn? Þessi mynd passar í flokkinn „Scream“ og óteljandi aðrar sem hafa orðið til á tíunda áratugnum. Jæja, ég mun ekki skemma það fyrir þér, en það er ekki beint áhugavert hver er morðinginn. Við komumst að því hver hún er hálfnuð... og þaðan í frá heldur myndin áfram og reynir að fylla í einhvern tíma... frekar leiðinlega svo ekki sé meira sagt. Ég var að horfa aðeins á klukkuna á þessari mynd. Aðalleikkonan er frábær eins og venjulega, en pappakassa sem hún er sett í fær mann til að stynja af sársauka... háskólastelpan sem er spæjari sem allir halda að sé geðveik. , en hún er sú sem raunverulega veit hvað er að gerast. Og löggan? Ahhh, þeir hlæja bara og borða kleinur. Mjög fyrirsjáanlegt, flatt, truflandi stundum, og umfram allt, leiðinlegt og leiðinlegt... Það er eins og bandarískt kvikmyndafyrirtæki hafi tekið flug til Þýskalands til að taka upp kvikmynd til að gera hana útlenda..... hmmm..... eða gerðu þeir það?