Mér líkaði fyrsta The Grudge. Það kom mér virkilega í opna skjöldu og það hafði eitthvað við sig sem fékk mig til að vilja sjá það tvisvar. Að eitthvað vantaði í þetta framhald. Það var engin sköpunarkraftur, ekkert nýtt eða frumlegt, ekkert sem festist í raun og veru við huga þinn. Það er fólk að deyja vegna þess að ógnvekjandi draugur kemur út úr skugganum og segir bú. Og oftast var hún ekki einu sinni svo ógnvekjandi. Í sögulegu samhengi er þessi mynd í blindgötu. Amber Tamblyn er góð leikkona en hún fékk ekkert að gera og andlát Karenar virtist virkilega ófullnægjandi því það kom svo fljótt. Ég varð líka fyrir vonbrigðum með undirsöguþræði móður Kayako. Ég var að hugsa um að hún gæti veitt einhverja leið til að berjast við Gridge, en hún deyr í höndum - hárið? - af Kayako. Þetta var svo heimskulegur útúrsnúningur. Þegar allt kemur til alls er erfitt að finna fyrir persónum sem þú veist frá fyrstu mínútu eru að fara að deyja. Allt á sama hátt. Og þeir geta ekkert gert. Það líður ekki eins og grimm örlög bíði þeirra. Það er bara leiðinlegt, því þú veist hvað er að fara að gerast. Ef þeir hefðu eitthvað til að berjast við hefði það aukið spennu, jafnvel þótt þeim mistekst. Ef það væri einhver von myndi það gera hræðsluna réttmætari. Nú ertu bara að bíða eftir að þeir deyja.Kayako var virkilega skelfileg í fyrstu myndinni, en í þetta skiptið sáum við hana of oft og það tók eitthvað af því. Ég var enn hræddur í sumum senum, en ég var reyndar orðinn vanur risastóru auganu og bláu andliti. Framleiðendurnir áttuðu sig augljóslega á því að þetta myndi gerast þegar þeir bættu við öðrum skelfilegum draugum. Já, ég var hrædd við skólasálfræðingsvettvanginn - jafnvel þótt ég vissi hvert það væri að fara um leið og hún sagði "ég hef verið í húsinu". Fín snerting. Toshio var hins vegar alls ekki skelfilegur í þessari mynd. Ég var miklu meira hrollvekjandi af óbláa Toshio með svörtum augum og tómu augnaráði sem stundum birtist í fyrstu myndinni. Blár strákur sem situr í horninu gerir ekkert fyrir mig. Sumar persónurnar virtust í raun óþarfar - hið alræmda mjólkuratriði með stelpunni sem ég man ekki einu sinni hvað heitir kemur upp í hugann. Ég var ekki hrædd, þetta var bara "Ha?" Ég er ekki viss um að það hafi verið þörf á skólastúlkunum. Karen hefði getað borið reiðina til Bandaríkjanna með sér. Það gæti hafa drepið fólk sem tengist lífi hennar, alla í jarðarförinni eða eitthvað svoleiðis. Þrátt fyrir það hefði það verið leiðinlegt að horfa á þá alla deyja, en að vera kynntur fyrir svo mörgum óskyldum fólki fannst virkilega pirrandi. Hataði "I will not call you mother" atriðið. Móðurmál Aubrey voru álíka daufleg. Litli drengurinn var þó snertandi karakter. Ju-On framhaldið var miklu skelfilegra en þessi. Það hafði einhverja nýja snúning - draumar og veruleiki óskýrast miklu meira, til dæmis - og jafnvel þótt það hafi látið mig líða frekar niður var ég líka einhvern veginn sáttur. Ég þarf að hugsa mig aðeins um og sitja eftir að velta því fyrir mér. Þessi mynd veitti aðeins ódýrar hrollvekjur.