Ég var mjög hrifinn af þessari mynd þegar ég var átta eða níu ára. Gangsterarnir virtust mjög raunverulegir og ógnandi í mínum augum og ég sá hvers vegna fólk hefði verið hræddur við einhvern eins og Dillinger. Þegar ég sá það sem fullorðinn, virtist það næstum kómískt, vegna ofboðslegrar frásagnar og ögrandi smáatriða eins og glæpamenn á þriðja áratugnum sem keyra bíla sem litu út eins og þeir væru frá fimmta áratugnum. Það er ákveðinn grófur, óglamorískur veruleiki í því hvernig glæpamennirnir eru sýndir, en heildaráhrifin eru líkari slæmri sápuóperu. Eftirminnilegasta og óviljandi fyndnasta hluturinn sem festist við mig er atriðið þar sem Ma Barker og synir hennar eru að skjóta það út með FBI og synirnir eru drepnir. Sögumaður segir eitthvað eins og "Kannski á því augnabliki, í eina skiptið á ævinni, varð Ma Barker alvöru móðir". Þetta á að vera augnablik mikillar harmleiks og sorgar, þar sem Ma áttar sig loksins á því hvernig hún hefur eyðilagt fjölskyldu sína af eigin græðgi, en í staðinn vekur það hlátur. Mjög skrítin mynd sem er sjaldan sýnd neins staðar þessa dagana. Gangster kvikmyndaáhugamenn gætu haft gaman af henni, en meira sem forvitni heldur en alvöru kvikmynd.