Ég ætla að formála umsögn mína með því að taka fram að ég er ekki aðdáandi óháðrar „beint í myndbands“ tegund sem á mikla skuld við grindhouse-myndir sjöunda áratugarins. Ég á enga, ég hef aldrei leigt neina, svo mig skortir kannski þakklætið fyrir þessa tungu-í-vækju, lággjaldalykt sem margir aðrir hafa. Ég náði þessari mynd á Cinemax seint eitt laugardagskvöld með frú vinkona. Vinsamlegast ekki spyrja mig hvers vegna ég var að horfa á Cinemax seint eitt laugardagskvöld með vinkonu. Okkur leiddist World Championship Poker. Einhver hræðilega lélegur leikari með tilliti til Misty Mundae (og ég vildi óska ​​þess að hún myndi ekki eiga það til að vera frá Illinois, þar sem við komum í raun út fyrir að vera mjög bjartir spekingar hér) vakti athygli okkar. Núna væri markmiðið með góðu soft-core klámi að koma þér og maka þínum í skap. Eitthvað gott kynlíf, tungu í kinn húmor, og hver veit hvað gæti gerst? Eftir um það bil 15 mínútur, og atriði þar sem titilpersónan tælir fórnarlamb þjófnaðar, sagði vinkona mín „ef þú vilt horfa á restina af þessari fínu, þá er ég að fara að sofa svo ég þarf þess ekki. Vinsamlegast slökktu á hljóðinu.' Hér er það sem ég tek saman úr söguþræðinum: Persóna Misty er kynlaus nörd sem verður bitinn af könguló og breytist í ofur-kynlíf kettlingur með ofur vefslengingarkraftar sem koma ekki frá úlnliðum hennar. Það er einhvers konar illt illmenni í gangi, sem virtist ekkert sérstaklega illt eða kynþokkafullt. Köngulóarbabe bjargar deginum, stundar kynlíf, M.J. (sem er karlmaður í þessari mynd) fær stöðugt uppástungur af staðalímyndum lélegum samkynhneigðum mótorhjólamönnum og einhvern veginn verður vonda illmennið ýtt frá byggingu til dauða hennar. Hvað var gott við þessa mynd? Það endaði. Hvað var slæmt við það? Leikur til að láta keppni í þriðja bekk líta út eins og Óskarsverðlaunahafar, handrit sem fólk sem ég sé fyrir mér sé drukkið, kynlífssvindlara á háskólaaldri sem myndu ekki vita hvað kynlíf er ef þeir tækju námskeið sem Dr. Ruth kenndi, sérstakur brellur sem voru álíka sérstakar og að einhver hoppaði af trampólíni, húmor álíka fyndinn og ég hef enn ekki lent í neinu sem er slappara. Kynlífssenurnar? Ef við værum að horfa á myndband, það eina sem þessar senur hefðu kveikt á er spóluhnappurinn. Og hasarsenurnar? Sumir af gömlu Atari VCS leikjunum mínum voru með betri dansmyndun. Nú veit ég að þessi tegund af kvikmynd á að njóta sín vegna eðlislægrar vonsku. Fyrirtæki eins og EI ætla ekki að gera góðar kvikmyndir: þau eiga sér sess og miða við hann. Reynsla mín sem markaðsmaður segir mér að þeir hafi rétt fyrir sér í að þjóna áhorfendum sínum. En eftir stutta útsetningu mína á „Spiderbabe“ get ég sagt að ég sé ekki að kafa inn í þann heim aftur í bráð. Kannski er vandamálið við kvikmyndagerðarmenn í þessari tegund af tegund þetta: þeir eyða svo mikilli athygli í að gera myndirnar slæmar, að ef þeir gerðu tilraun til að reyna að einbeita sér að því sem þeir gera mjög vel, myndu þeir reynast mjög skemmtilegir. 'le bad' Cinema, a la Troma myndir á níunda áratugnum. Fyrirgefðu gott fólk; andinn er til staðar, en viðleitnin er það ekki. Þó ég verði að viðurkenna að "Alice in Acidland" heillar mig