Jæja, ég óttast að umfjöllun mín um þennan sérstaka mun ekki taka eftir miklu öðruvísi athugun en hinir á undan mér, en ég horfði bókstaflega bara á það - meðan á PBS-aðildarakstri stóð - og satt að segja er ég of spenntur til að segja EKKI neitt. Til að geta virkilega metið ráðgátuna sem er Barbra Streisand, verður þú að líta til baka fyrir bíó. Fyrir Broadway fyrirbærið um miðjan sjöunda áratuginn. Þegar sjónvarp var enn ungur miðill var afþreyingarform mjög áberandi á lofti sem er aðeins minning í dag: tónlistarleg fjölbreytni. Sumir tónlistarþættir voru vikulegir þáttaraðir en aðrir voru stakir, einstaka þættir, sem sýndu venjulega sérstaka hæfileika einstakra flytjanda. Þetta er þar sem við fáum hráa, óhefta fyrstu sýn á Streisand. Hún hafði þegar verið gestaleikari á öðrum fjölbreytileikaþáttum, þar á meðal Garry Moore, Ed Sullivan, og gerði stórt valdarán í einu sinni samhliða framkomu með konunni sem myndi gefa henni beltið óvenjulega: Judy Garland. Árið 1966 kynnti COLOR ME BARBRA Barbra Streisand í lit (þar af leiðandi titillinn), en afritaði sniðið á fyrstu sérstöku sinni ári fyrr næstum því til bókstafs. Í þremur aðskildum þáttum fáum við abstrakt Streisand (á listasafni eftir vinnutíma sem skoðar og verður stundum að listaverkum), grínisti Streisand sem vinnur nú þegar dýrkandi áhorfendur í sirkus stúdíós (fullur af loðnum og loðnum dýrum) , og best af öllu, syngjandi Streisand í smátónleikaformi bara-- ja, satt að segja, bara að gera það. Það vekur furðu mína að hún hafi enn átt frumraunina í kvikmyndinni FUNNY GIRL sem á eftir að koma, auk þess að vera lagasmiður, leikstjóri og pólitískur aðgerðarsinni. Hér er hún varla 24 ára og gerir ótrúlega hluti vegna þess, eins og hún orðar það í kynningu á myndavélinni sinni, „við vissum ekki að við gætum það ekki, svo við gerðum það.“ Röð listasafnsins er tekin í Fíladelfíu yfir eina helgi strax eftir að safninu var lokað fyrir almenningi á laugardagskvöldið, og greinilega gert með EINNI litamyndavél. Samt eru klippingar, leysingar og mælingarskot í miklu magni, sem leiðir af sér eitt frekar stórbrotið topp augnablik - nútímalega, örlítið beatnik-bragðað, "Gotta Move." Eftir að hafa týnst á milli nútímalegra abstrakta byrjar djassklúbbsbongó, þar sem Streisand kemur fram í geðþekkum slopp og glitrandi augnförðun, og gerir grípandi staccato lag með næstum androgynískri kynþokka. Það er ekki fyrr en í 3. lögunum, trúðu því eða ekki, að augnablikið jafnast á við eða bæta við annað afrek: í tónleikaröðinni, í hvítum slopp og perlueyrnalokkum, segir Streisand kyndilinn „Any Place I Hang My Hat is Home, „rífa í lokanóturnar og afhjúpa eitt af þessum hápunktsbeltum sem fær þig til að öskra eins og lítil stelpa, jafnvel þótt þú sért 44 ára...og strákur. Bara gamalt frábært sjónvarp. Skoðaðu þetta.