Þessi mynd er ekki kung fu mynd. Þetta er gamanmynd um kung fu. Og ef Sammo Hung hafði, áður en hann gerði þessa mynd, ekki eytt tíma í að horfa á myndir eftir franska grínista kvikmyndagerðarmanninn Jaques Tati (þ.e. t.d. Jour de fête), þá er hann vissulega á sömu bylgjulengd. Persónulega finnst mér myndir Tati bráðfyndnar; en þeir eru ekki fyrir alla smekk. Sumir hafa sagt mér að þeir hati verk hans. Ég hef aldrei áttað mig á hvers vegna, en ég held að það sé vegna þess að persónan sem Tati leikur sjálfan sig er svo algjörlega dauður, svo óbreytt af atburðunum í kringum hann (sem hann er venjulega að valda) að margir sakna lúmskari grínista bitanna sem gerast í kringum hann Allavega er helsta tíst Tati - eða að minnsta kosti hans þekktasta - að taka tilgerðarlega upprétta smáborgarastétt með 19. aldar skynsemi og sleppa honum inn í 20. aldar Frakkland þar sem hann verður að horfast í augu við samfélag sem er að miklu leyti skilgreint af smám saman veðrun. af þeim tilfinningum. Hann á venjulega í miklum erfiðleikum með smáhluti eins og plötuspilara eða útvarp. Hann er hættulegur í bíl, en heimurinn er ekki öruggari þegar hann hjólar. En í gegnum þetta allt missir hann aldrei skynsemina, sem er sprottin af innri viðurkenningu hans á því að nítjánda öldin hafi verið áhugaverðari en sú 20. í heildina. Á svipaðan hátt er persónan sem Sammo Hung sjálfur leikur sveitadrengur sem kemur til stórborgarinnar. í Hong Kong, algjörlega sannfærður um að það sem gerir borgina áhugaverða er að Bruce Lee gerði kung fu myndir þar. Þetta kemur honum í vandræði í smáatriðum, þar sem hann tekur rólega tilvik sem aldrei yrði tekið eftir í litlum bæ en þykja óviðeigandi í stórborg - eins og augnablikið þegar hann virðist vera að pissa á götunni, Lögga stoppar hann, aðeins til að uppgötva að Hung er í rauninni bara að kreista vatn úr skyrtunni sinni, rennblautur í dýfu fyrir slysni í flóanum. Það sem er athyglisvert við þetta kjaftæði er hvers vegna það er að Hung skilur ekki hvað lögguna lætin snúast um - í sveitabæ, svo framarlega sem enginn er að leita, ef þú verður að fara verðurðu að fara. Með öðrum orðum, Hung er í rauninni ekki að pissa á götunni - en hann myndi örugglega gera það - og hver er vandamálið? Auðvitað kemur þráhyggja Hungs fyrir Bruce Lee honum líka í stór vandræði. Hann lemur glæpagengi sem hefur neitað að borga frænda sínum sem veitingahúsaeiganda. Auðvitað, í Bruce Lee mynd, myndu þrjótarnir teljast þröngsýna og þeir hefðu lært sína lexíu. En í Hong Kong í Hong Kong ríkir raunveruleikinn því miður, og þrjótarnir snúa aftur þegar hann er ekki til, til að svíkja föðurbróður sinn. Auðvitað sigrar Hung að lokum, eins og Tati gerði alltaf. Svona persónur verða alltaf að sigra (a.m.k. í gamanleik) því þær eru algjörlega saklausar og sem slíkar, þrátt fyrir kómísk mistök sín og misskilning, tákna þær í raun það sem er best í manneskjunni sem við dáumst að og viljum vera. Við viljum í rauninni ekki vera Bruce Lee (sem þarf að upplifa að missa alla vini sína áður en hann fær tækifæri til að sigra vonda kallinn), við, í okkar eigin sakleysi, viljum virkilega heim þar sem hetjudáðir Lee eru mögulegt.Því miður er þessi heimur aðeins til á kvikmynd."Ah, en hvað ef...?" - og í þeirri spurningu finnum við Sammo Hung upp á sitt besta myndasögu.