Kvikmynd Ted V. Mikels, Corpse Grinders 2, er 103 mínútur af ömurlegum kvikmyndabrag. Söguþráðurinn er nokkurn veginn blanda af vitlausum viðskiptum meðal fólks sem malar lík í kattamat á meðan kattargeimverur, sem eru að tapa stríði við hundageimverur, leitast við að fá eitthvað af þessum kattamat. Þegar ég horfði á þessa mynd fór ég að leita að hvers kyns truflun, öllu til að fullvissa sjálfa mig um að ég væri að gera eitthvað annað en að missa vitið innan frá. . Ég hef heyrt að herra Mikels hafi ekki gaman af því að nota stökkklippur of oft, óttasleginn um að þeir rugli áhorfendur hans. Ég er ekki viss um hvort þetta viðhorf sé "avant-garde" eða bara "heimskulegt". Eins og ég reyndi, gat ég ekki stillt mig um að hugsa um neina af persónunum í óþarflega risastóru leikarahópnum, vel að undanskildum hugsanlega gömlu mönnum sem eru umsjónarmenn verksmiðjunnar. Meirihluti leikarahópsins er hópur hæfileikalausra áhugamanna sem nenna ekki einu sinni að læra textann við "Amazing Grace" áður en þeir þurfa að syngja hann fyrir myndavél. Þó kannski ætti sökin að vera á lélegum hljóðgæðum, þar sem ég heyrði í raun aðeins um 80% af samræðunum á meðan ég horfði á DVD-diskinn. Þetta er líklega versta mynd sem hefur verið tekin. Ég hef hlustað á brot af athugasemdunum og herra Mikels kemur fram sem furðu ljúfur gamall maður, hvað í fjandanum var hann að gera að gera svona rusl? Mig langar að heyra útskýringarnar frá gömlu mönnunum sem þurftu að liggja skyrtulausir á færibandi úr málmi og biðu þess að verða malaðir. Kvikmyndir sem ég hef lengi hatað virðast allt í einu miklu betri. Ég þrái hlé á viðeigandi tónlist Excalibur og stöðugri lýsingu Dawn of the Dead. Ég þarf að fara að gera eitthvað, hvað sem er. Ekki sjá þessa mynd.