Ég forðast þessa mynd sem strákur vegna þess að ég hélt að hún yrði leiðinleg - engin slagsmál eða skotárás, löggur, ræningjar, kúrekar eða indjánar. Þetta var örugglega ekki flott mynd til að fíla. Svo ég sá TRC ekki fyrr en ég var um tvítugt og fannst hún ein fallegasta og grípandi mynd sem ég hef séð. Allir leikararnir skila persónusköpuninni fullkomlega og hver tilfinning er dregin frá áhorfandanum vettvangur fyrir vettvang. Kvikmyndatakan og leikstjórnin eru villandi einföld en finnst hún svo eðlileg og dró mig algjörlega inn í söguna. Tvær uppáhaldssenur mínar eru afmælisveisla Bobbie og atriðið á stöðvarpallinum undir lokin, leikstýrt og klippt til fullkomnunar. Gæði og orðalag rödd Jenny Agutter þegar hún kallar: „Pabbi! Pabbi minn!' losar tilfinningar frá áhorfandanum. Tárin streyma í augun á mér þegar ég hugsa um hana. Þessi aðlögun er ekki bara kvikmynd heldur dýrmæt list, auk þess að vera hið fullkomna dæmi um hvað allir kvikmyndagerðarmenn ættu að leitast við að skapa tilfinningalega upplifun .