Upphafleg „kvennamynd“ Douglas Sirk fyrir Universal, byggð á prédikandi, dogmatískri, kennslufræðilegri skáldsögu eftir hinn óþolandi Lloyd C. Douglas (höfundur þess annars ástsæla vitleysu, *The Robe*). Rock Hudson, í hlutverkinu sem skaut honum upp á stjörnuhimininn, leikur Bob Merrick, drukkinn leikstrák sem er ótal milljóna virði sem hefur meiri áhuga á að elta pils og keppa á hraðbátum en að klára læknapróf. Í fyrsta atriðinu eyðir hann bát sinn á íburðarmikið myndað stöðuvatn. Slysið drepur Merrick næstum því og því þarf hann frekar dularfulla „endurlífgunarvél“ til að halda honum á lífi. . . á meðan, um allan bæ, fellur ástsæli skurðlæknirinn Dr. Phillips loksins látinn úr hjartasjúkdómi. Þar sem sjúkrahúsið á staðnum getur aðeins viðhaldið einu endurlífgunartæki í einu deyr Phillips svo lúsin geti lifað. Þegar Merrick kemst að þessu reynir hann að koma með afsökunarbeiðni til fjölskyldu Phillips, sérstaklega við ekkjuna (Jane Wyman, í klæðum og klædd móðurlífi), en raunar hver og einn sem þekkti skurðlækninn spýtir á Merrick eins og kóbrasfesta. . Einn læknir á sjúkrahúsinu kallar það meira að segja „alger sóun“ að leikstrákurinn hafi lifað í stað skurðlæknisins sem líkist Kristi. Hippókrates gæti hafa haft eitthvað um það að segja! Þessar fyrstu senur eru þar sem þú finnur dæmigerða sirkíska helgimyndasöguna: leikstjórinn nuddar andlit okkar svo mikið í óþægindum miðstéttar Ameríku á miðri öld, að maður finnur sjálfan sig að rótum. sóðaleikstrákurinn að setja voðapúða undir hrakspúða þessara siðferðilega hræsnara. En, því miður, nei: hin vænlega söguþráður skáldsögunnar verður að halda áfram, og Merrick lendir fljótlega í því að breytast af Guði, í gervi pípupústandi Otto Kruger, listamanns sem heldur því fram að Phillips hafi gert hann að betri manni og jafnvel betri. málari. (Af hverju sjáum við ekkert af þessari mögnuðu list?) Við komumst að því að hinn óþolandi alls staðar nálægur Dr. Phillips myndi oft neita greiðslu fyrir veitta læknisþjónustu (þó hverjir voru nákvæmlega hæfir fyrir þessar "stórkostlegu undanþágur" er aldrei skýrt). Þetta á að veita hetjunni okkar alveg nýja lífssýn og dæmi um persónulega framkomu. Kruger reynir meira að segja að láta þetta allt hljóma mjög ólöglega spennandi: "Þegar þú byrjar á þessu, þá er engin leið út úr því! Þetta er þráhyggja . . . STÓRLEIK þráhyggja!" Þannig að Merrick reynir það með því AFTUR að plága ekkjuna með afsökunarbeiðnum, en hann verður einhvern veginn fyrir því að hún verður fyrir bíl. Hún missir sjónina. Eins og gefur að skilja mun Merrick hafa fleiri stöðvar á krossinum til að þvælast framhjá áður en hann getur talist almennilegur náungi. En Sirk heldur áfram að lauma fram hefndum sínum, jafnvel þó myndin verði meira og meira prédikandi. Augljósasti hlutinn hlýtur að vera nærvera Agnesar Moorehead sem yfirhjúkrunarfræðings á sjúkrahúsinu og vinkonu Wymans og óendurgoldinna lesbía. Taktu eftir vonbrigðunum í andliti Moorehead þegar Merrick, loksins leystur sem læknir, birtist til að bjarga lífi Wyman undir lokin. Samkynhneigð Hudsons sjálfs, opinbert leyndarmál í Hollywood á þeim tíma, er einnig notað til mikilla kaldhæðnislegra áhrifa. Hann og Wyman - dásamlegir og fimmtán árum eldri - búa til algjörlega engan erótískan hita í senum sínum saman, sem, við the vegur, eru markvisst fáar, væntanlega vegna þess að fleiri atriði milli stjarnanna myndu vonlaust afhjúpa allt þetta framtak. (Eitt teljum við viss um: ef Rock Hudson var heltekinn af einhverju, þá var það svo sannarlega ekki Jane Wyman.) Þetta er langvarandi tilfelli af *Te og samúð*. Sirk virtist hafa gaman af því að kippa öllum í nefið með því að láta þennan samkynhneigða leikara – sem var aðlaðandi fyrir saklausar dömur þessa tíma – svala í gegnum þessar stórkostlega lituðu „kvennamyndir“. Reyndar vann leikstjórinn með Hudson 6 eða 7 sinnum í viðbót, til að ná sem bestum árangri í framhaldi af þessari mynd, *All That Heaven Allows*, sem sameinaði Hudson aftur með Wyman en henni fylgdi líka raunsær söguþráður. Í *Obsession*, á meðan, verðum við að þola Guð/Kruger að horfa góðlátlega niður um athugunarglugga á Merrick og læknateymi hans þegar þeir búa sig undir að bjarga lífi Wymans, samhliða söngleik með þrútnum söng frá töfrandi Hollywood-kór. En til að sjá hvers vegna Sirk er talinn höfundur, skoðaðu atriðið þar sem Wyman útskýrir fyrir fullorðinni dóttur sinni að hún geti í raun greint muninn á nóttu og degi. Allur ramminn er svartur, hér: dóttirin sést varla og andlit Wymans er dauft skuggamyndað gegn daufu ljósi. Hún heldur áfram að segja að hún hati nóttina vegna þess að „ég veit að Dögun mun aldrei koma aftur“. Frábært, slappt augnablik sem á skilið miklu betri mynd en *Magnificent Obsession*.4 stjörnur af 10.