Engin furða að flestir leikaranna hafi óskað þess að þeir hafi aldrei gert þessa mynd. Það er einfaldlega fáránlegt og vandræðalegt á að horfa. Slæmir leikarar lesa töff línur á meðan glansandi klassískir bílar í sýningarsal hringja stöðugt um matsölustað sem lítur meira út eins og aðdráttarafl í Disneylandi. Nemendur slást í hnefa við brjálaða skólastjórann þegar hann reynir að koma í veg fyrir að þeir kveiki í bronsstyttu borgarastyrjaldar. Watts-óeirðirnar með leikarahópnum...ugh...10?? Dermot Mulroney reynir að hníga ekki á meðan hann gerir út við Mary Hartman-líka með pirrandi brosi síðan „Mr. Sardonicus'. Noah Wyle les Bob Dylan texta fyrir vonda kennarann ​​með sveiflandi bendili og mjög slæmri andlitslyftingu. Drukkinn mey Rick Schroder situr í barnaeldflaug síðasta kvöldið sitt áður en hann fór í þjónustuna. Kjánalegar, flissandi skólastúlkur klæða sig upp í hlébarðateygjubuxur og ganga á tökustað 'Shindig', syngja hræðilega off key, og gera það í rauninni stórt í tónlistarbransanum. Og hver skrifaði þessa sannfærandi umræðu?: "Ég er að fara til Burkley og vera með blóm í hárinu mínu"...."Ég held að ég hafi fundið einhvern til að kaupa Stick's Woody!"..."Þetta fólk er "dýr"! " „Þetta fólk er „fjölskyldan“ mín! eins og Shirelle-hjónin syngja „Mama Said“. Ó bróðir, þvílíkt rugl. Þetta er eins og „Reefer Madness“ á sjöunda áratugnum nema það er ekki einu sinni fyndið.