Þessi mynd skjalfestir Harlem boltabrautina um miðjan níunda áratuginn. Miklu skemmtilegri en Palazzo Volpi, þó jafn sjúk, þessi mynd er sannkallaður svívirðing. Maður getur ekki annað en haft samúð með persónunum vegna frekju þeirra. Eini tilgangur miðstéttarvitsmanna er að skrásetja fyrirbæri ruslið og glitrið. Hér er mesta snilldin í rusli einstaklega vel skjalfest og tilhlýðilega töfrandi. Hneigð persónanna fyrir skurðgoðadýrkun á öllu sem er töfrandi hvetur til enn meiri tilbeiðslu á persónunum sjálfum hjá hluta áhorfandans, sem skapar „fyrirbæri fyrirbæris“ áhrif sem gerir þessa mynd að listaverki.