Of Human Bondage eftir W. Somerset Maugham á að vera klassík á ensku. Ef svo er hlýtur margt að hafa vantað í kvikmyndaútgáfuna hér. Aðdráttarafl Phillips (Leslie Howard) til Mildred (Bette Davis) er svo algjörlega óútskýranlegt að atburðarásin virðist vera endursögn eftir sambandsslit frá sjónarhóli mannsins. Þar sem ég er fjölskyldulögfræðingur hef ég heyrt margar slíkar frásagnir; maðurinn sýnir sjálfan sig sem göfugan og alltaf réttan, og konan er helvíti sem hefur ekki haft annað markmið en að arðræna manninn. Reyndar, nema maður sé tilbúinn að hlæja að félagslegum forsendum kvikmyndagerðarmannsins, þá er þetta óþægileg mynd að horfa. Phillip dekrar jafnvel við Mildred þegar hún eignast barn með óákveðið faðerni, en hápunkturinn kemur þegar Phillip leyfir Mildred - reiðan og nú með vafasama geðheilsu - frjálsan rekstur íbúðar sinnar, með fyrirsjáanlegum árangri. Bette Davis var aðlaðandi í um fimm ár af lífi sínu, en það tímabil átti sér ekki stað hér. Í lok myndarinnar líkist hún reyndar Baby Jane persónunni sem hún myndi leika þrjátíu árum síðar. Ég tek eftir því hvernig persóna Howards er alltaf óaðfinnanlega klædd og snyrtileg. Það segir mér að Phillip þrái millistéttar virðingu. Einhver svona gat ekki hlaupið nógu hratt frá konu með kurteisan Cockney hreim. Phillip er, lengst af í myndinni, nemandi; slík manneskja hefði verið trúverðugri ef hann hefði verið yngri, og verið með það óþægilega útlit sem segir til um lágar tekjur og það lága sjálfsálit sem oft fylgir námsmannastöðu - enskur Raskolnikov, eins og gengur. Og jafnaði það með því að leyfa Mildred smá sjarma.