Kairo, eða Pulse eins og það er þekkt meðal enskumælandi áhorfenda, gerist í Tókýó og hefst þegar Michi Kudo (Kumiko Aso) starfsmaður Sunny Plant Sales ákveður að heimsækja vin sinn Taguchi (Kenji Mizuhashi) til að spyrjast fyrir um tölvudisk sem hann hefur verið að vinna á, þegar hún kemur að hans stað gefur hann henni diskinn en fremur síðan frekar tillitslaust sjálfsmorð fyrir framan hana. Á sama tíma hefur nemandi að nafni Ryosuke Kawashima (Haruhiko Kato) nýlega tengst internetinu og heldur áfram að fá hræðileg skilaboð og myndir á skjánum sínum svo hann spyr tölvufíflið Harue Karasawa (Koyuki) hvað sé að gerast, hún veit ekki alveg en það virðist sem staðurinn sem andi fólks fer þegar það deyr er fullur og það þarf eitthvað annað til að fara og Jörðin er eins góður staður og allir aðrir, ekki satt? Þessum öndum líkar ekki við að deila heldur þannig að þeir fá fólk til að fremja sjálfsmorð eða breyta því í ösku eða eitthvað svoleiðis, ég veit það eiginlega ekki því myndirnar eru svolítið rugl...Þessi japanska framleiðsla var skrifuð og leikstýrt eftir Kiyoshi Kurosawa & strax verð ég að segja að ég hataði Kairo, ég hataði allt við það og það sannar svo sannarlega að asísk kvikmyndagerð getur framleitt eitthvað eins vitleysa og hver bandarískur kvikmyndagerðarmaður. Handritið er of langt rugl, málið meikar einfaldlega engan sens með senum sem virðast vera úr annarri mynd, þáttum sem hafa engan rökrétt skilning eða eru ekki útskýrðar á nokkurn hátt & Kairo er líka beinlínis leiðinlegasta myndin Ég hef setið í gegnum þetta ár. Tveir tímar langur er þetta algjört verk að sitja yfir, mig langaði virkilega að spóla því áfram en ég er sanngjarn ef ekkert annað svo ég hélt því út til hins bitra enda og vildi satt að segja að ég hefði ekki gert það. Það er svo margt athugavert við Kairo, ég býst við að kvikmyndagerðarmennirnir hafi verið að fara í súrrealískt tvíræðni og vísvitandi ósamhengislega tilfinningu en það eru eiginleikar sem ég fyrirlít í kvikmynd nema þeir séu gerðir almennilega. Svo er það allt internetið sem ég gat bara alls ekki tengt við, ég nota netið allan daginn & það er ekkert smá skelfilegt fyrir mig á nokkurn hátt. Svo er það staðreynd að Kairo sem kvikmynd veitti mér ekkert skemmtanagildi, kannski er ég Neanderdalsmaður en mér líkar svolítið við myndirnar sem ég horfi á til að skemmta mér, hafa einhvers konar sens og ekki leiðast mig til dauða. Leikstjóri Kurosawa hefur gerði fullkomna lækningu fyrir svefnleysi hvað mig varðar, ef þú átt í vandræðum með að sofna skaltu setja þetta inn á DVD diskinn og þú ert fastur sofandi innan 10 mínútna, ég ábyrgist þig. Mér fannst Kairo ekkert ógnvekjandi, allt internetið var hlæjandi og hvað varðar skelfilegt þá ættirðu að sjá einhverjar sprettigluggaauglýsingar sem ég fæ, núna er það skelfilegt! Ég hata þessa mynd, ég hata þessa mynd, fyrirgefðu, ég þarf bara að koma því á framfæri aftur, tvisvar. Gleymdu öllum aðgerðum, spennu eða áreiti þar sem það er ekkert. Ef þú ert mjög taugaveiklaður þá eru kannski nokkrar senur sem gætu skroppið þig út annars er þetta barnavænt PG efni alla leið. Urgh.Myndin lítur svo leiðinlega og leiðinlega út að hún er ósatt, myndavélin situr bara þarna í mjög langar myndir og þegar hún hreyfist hreyfist hún mjög hægt, þetta hefur allan stíl við mexíkóska sápuóperu. Þar sem Kairo er undirtitill er erfitt að dæma upprunalega flutninginn svo ég nenni því ekki, það er erfitt að sjá um einhvern þegar þeir tala ekki einu sinni sama tungumálið og þú veist ekki hvað þeir eru að segja. Kairo er vitleysa, Ég hataði það og það er eins einfalt og blátt áfram og það. Bara vegna þess að þetta er asísk mynd gerir það ekki sjálfkrafa gott og klúður sögunnar, söguþráðurinn, sú staðreynd að það meikar ekkert sens og það er algjör leiðindi þýðir að Kairo væri með réttu rifinn í tætlur af fólki ef það væri Amerísk framleiðsla. Versta mynd sem ég hef séð á þessu ári í nokkurri fjarlægð. Kairo fékk Hollywood endurgerð sem Pulse (2006).