Skandinavar eru ansi góðir í að fá mig til að hlæja að dapurlegu engu í sálarlausu lífi mínu, ha. Kvikmyndagerðin hér var ótrúlega vandvirk, hvert stykki af ramma, hver einasta augnaráð, hvern þátt í litaspjaldinu, hvern bút af muzak eða whooosh af þessum götuhreinsunarmönnum var þarna til að hamra á rólegu tómleika þessa heims. Reyndar held ég að mér hefði kannski fundist almenn tómatilfinning yfirþyrmandi ef fáránleiki hennar hefði ekki verið virkilega fyndinn og tengdur. Eins og þegar Andreas er að segja yfirmanni sínum að hann sakna barna og lítur upp og gaurinn er brosandi og hálfa leið út úr dyrunum, þá er það eins konar sorglegt en sönn spegilmynd af því að vinna með fólki, eyða 7/8 klukkustundum á dag með því, sjá meira af þeim en fólkinu sem þú elskar, en þegar þú veist innst inni er þeim sama um vandræði þín og þú það sama. Þetta gæti hafa verið kvikmynd sem Coens hefðu gert hefðu þeir fæðst í Osló en ekki Minnesota. Ég held að húmor þeirra sé ágengari og meira umvafinn fortíð kvikmynda en þeir hafa sömu tök á tækni og kvikmyndir þeirra hafa sömu undirliggjandi tilfinningu fyrir því að lífið sé frekar ómarkviss. vetrarleg víðerni.