Jæja, eftir hype í kringum myndina og eftir að Surya merkti myndina sem VEIGIN, fór ég inn í leikhúsið og bjóst við einhverju stóru. Strákur varð ég fyrir vonbrigðum. Í fyrsta lagi eru persónulýsingarnar í myndinni SVO skrítnar! Hvaða eiginkona myndi gera það sem Kundhavi (Jyothika) gerði? Hálfvita, kósí? Og hver var tilgangurinn með því að hún stóð í rigningunni með barninu sínu (Baby Shreya) eftir að hún og eiginmaður hennar höfðu rifist? Hver var tilgangurinn með þeirri senu samt? Til að hefja dónalega skot "Maaja Maaja"? Lagið var ekki bara fagurfræðilega í dós, það var bara ekki þörf í handritinu. ALLS EKKI þörf! Í öðru lagi átti fyrri helmingur leiksins nánast ENGA SAGA. Allur fyrri hálfleikur var FRÁBÆR dragi. Sérhver atriði í fyrri hluta myndarinnar hafði enga þýðingu fyrir raunverulega sögu myndarinnar. Og líka, hvernig breyttist Aishwarya (Bhoomika Chawla) svona róttækt allt í einu? Og hvernig leiddu Gautham (Surya) og Kundhavi hamingjusömu lífi saman eftir sex ár þó að þau væru SVO óánægð með að giftast hvort öðru? Og ef Gautham elskaði Aishwarya eins og hann hélt því fram að hann gerði, hvers vegna giftist hann þá Kundhavi jafnvel þótt það væri dauðaósk frænda hans? AF HVERJU? Það er spurningin sem þú heldur áfram að spyrja meðan þú horfir á myndina! Og hversu sanngjarn er endirinn á Aishwarya? Enda var hún fyrsta kona Gauthams? Krishna, leikstjóri myndarinnar, hélt því fram að hann hafi unnið að handriti þessarar myndar í tvö ár, en handrit hans er fullt af göllum og gerir áhorfendur algjörlega pirraða! Í þriðja lagi eru hugmyndalausar myndir Krishna af hræðilegu Rahman bara vonbrigði. Það kemur á óvart að klipping Anthonys (venjulega frábær) fyrir "New York Nagaram" lagið er bara sjúkt! Allt lagið leit út fyrir að vera myndasýning gerð á Microsoft Power Point! „Munbe Vaa“ Rangoli kór var sóað með því að sýna Gautham SPILA FÓTBOLTA!!! Hver vill sjá helvítis náungann spila fótbolta í svona fallegum kór?!? Það sem meira er, alla myndina þurfti aðeins TVÖ lög. Munbe Vaa og Kummi Adi. Restin af lögunum, þar á meðal „Machakari“, „Maaja Maaja“, „New York“ og „Jillunu Oru Kaadhal“ er bara ekki þörf. Fínum viðleitni Rahmans er einfaldlega sóað í heimskulega kvikmynd sem leikstýrt er af áhugaleikstjóra! Aðdáendur Rahman, þú spyrð hvers vegna Rahman heldur áfram að flytja til Bollywood. Eftir að hafa skoðað hvernig lögin hans eru sýnd í Kollywood, hvers vegna ætti hann að vilja vera hér? Það sem er meira pirrandi er að eftir að Krishna ákvað að hafa Machakari með í myndinni var lagið skorið niður um helming, sem virkilega pirrar. Surya lítur myndarlega út í nýju uppistandinu sínu nema þau sem eru í háskólasenunum og pakkar inn svo-og- svo frammistaða. Tjáning hans í öllum lögum sem hann var með í passa í raun ekki við hvernig söngvarinn syngur lögin. Var Jyothika jafnvel að leika í myndinni? Það eina sem hún gerði var að GRÆTA! Myndirðu kalla allt það grátandi leikaraskap? Ein versta frammistaða hennar alltaf! Það sem meira er, nýja hárgreiðslan hennar hentar henni ekki. Hún leit mun betur út í Vettaiyaadu Vilaiyaadu. Búningarnir hennar á meðan á laginu „New York Nagaram“ stóð eru langt undan. Bhoomika Chawla er bara glæsileg á meðan á myndinni stendur og gerir hlutverk sitt rétt. Gamanmynd Vadivelu er pirrandi. Þegar maður er að horfa á hann óskar maður þess að þeir gætu slegið hann í andlitið. Það er Santhanam sem er þáttaþjófurinn í gamanmyndasenunum. Og hvers vegna í ósköpunum samþykkti Sukanya jafnvel að gegna svona litlu hlutverki sem hver sem er hefði getað gert? Og hvers vegna er farðinn hennar svona þungur þegar hún er með fullkomið yfirbragð? Tónlist eftir A.R. Rahman er bara frábær. „Machakari“, „Munbe Vaa“, „New York“ og „Jillunu Oru Kaadhal“ eiga skilið sérstakt umtal. Kvikmyndataka R.D. Rajasekhar er í lagi og er ekki eins góð og fyrri myndir hans þó að landslagið á "Kummi Adi" laginu verðskuldi sérstakt umtal. Klipping Anthonys er virkilega vonbrigði. Myndin er bara svo ógnvekjandi og gæti verið klippt alvarlega. Leikstjórn Krishna er bara sjúk. Samræður (A.C. Durai og Krishna) eru bara of þröngsýnir til að geta melt sérstaklega þann hluta þar sem Bhoomika lýsir yfir ást sinni á Surya. Handritið og handritið (Krishna) eru hræðileg. Myndin hreyfist í óáhugaverðari hraða alltaf. Og handrit Krishna er bara fullt af óútskýrðum undirfléttum. Og í guðanna bænum, hvers vegna var svona mikið af auglýsingum í myndinni? Pepsi, Maggi, Suzuki, you name it. Var framleiðandi myndarinnar (K.E. Gnanavel) lágur á fjárhagsáætlun eða var hann bara örvæntingarfullur? Á heildina litið er Jillunu Oru Kaadhal rakur squib. Með svona titli mætti ​​búast við hjartahlýjandi og kælandi ástarsaga en það sem þú endar er sársaukafull svikin ástarsaga. Virkilega, virkilega vonbrigði.