Linnea Quigley, sem er með svínahala, drekkur mjólk, strípur og drepur systur sína og kærasta systur sinnar eftir að þau stunda kynlíf. Hún fer á hæli, eignast bestu vinkonu úr Amy (Karen Russell) og þau tvö kúga sig út af geðveikrahæli með því að sofa hjá sálfræðingum sínum (annar er leikinn af "Carol Burnett Show" fasta Lyle Waggoner). Að utan hættir þessar tvær mannhatandi mafíuprinsessur (!) að taka lyfin sín og bjóða sex fyrrverandi kærastanum sínum á stóra sveitaheimilið sitt í veislu þar sem þeim er kerfisbundið slátrað á mjög grátlegan hátt af leðurhönskum. klæddur leyndardómsmorðingi. Hinir viðbjóðslegu David Barton FX eru svo blóðugir en svo óraunsæir að þeir taka á sig eins konar súrrealíska eiginleika. Sama á við um myndina. Samræðurnar eru svo undarlegar og stæltar, myndin svo illa unnin og klippt og leiklistin svo annars veraldleg að maður fer að efast um eigin geðheilsu. Þessi mynd reynir reyndar að hafa söguþráð og þrívíddar persónur, en það er allt svo illa meðhöndlað að það er næstum eins og það sem myndi gerast ef Ed Wood endurskrifaði Ingmar Bergman handrit! Og eins og allar góðar Bergman-myndir, þá hefur þetta þroskaðan siðferðislegan siðferðilegan siðferðilegan siðferðilegan siðferði - Allir góðir aðilar þurfa almennilegt "hlutfall" stráka/stelpu, svo það verður nóg af kjúklingum til að "kitla eðluna þína." Sjáðu það sjálfur... eða ekki! Linnea (eina ástæðan fyrir því að ég hafði meira að segja áhuga á að horfa á þetta til að byrja með) er mjög skemmtileg í þessari, hefur miklu meiri samræður en venjulega og er með nokkrar augnayndi nektarsenur . Því miður hverfur hún líka alveg frá síðasta þriðjungi þessarar myndar og myndin þjáist af því. Einkunn: 3 af 10