Af miklum fjölda Austen-mynda frá tíunda áratugnum er þetta uppáhaldið mitt, jafnvel meira en "Persuasion", sem var sú sem breytti mér í Austeniana. Áður en ég sá þessa "Emmu" hafði ég séð tvær fyrri útgáfur, en í annarri virtist Emma vera röng, meira eins og Lady Teazle, og í hinni virtist hún hálf rangt, eins og hugsanlegur svikari, en hér virtist hún bara rétt, ung og kjánaleg. og þrjóskur. Almennt fannst mér viðhorfið og andrúmsloftið í framleiðslunni bera sjarma skáldsögunnar ákaflega vel; það er í raun eitt það sætasta og glaðlegasta sem ég hef séð, frekar í eðli sínu jólagleði. Handritið er óvenju vel mótað og viðbætur millistykkisins, eins og ljósstokkurinn sem opinberar Harriet fyrir Emmu í kirkjunni, eru allar í samræmi. Mark Strong sem Knightley er ekki það sem ég hefði búist við, en ég hafði mjög gaman af honum: hann dregur eindregið fram hina látlausu, hagnýtu hlið persónunnar, öfugt við ástúð Emmu, og kólerísk útrás hans gegn Frank Churchill er frekar fyndin. . Bernard Hepton gerir herra Woodhouse að mynd af nánast Carrollian fáránleika; Samantha Morton sem skjólstæðingur Emmu er nákvæmlega eins mjúk og nákvæmlega eins ákveðin og hún ætti að vera. Og eins og í "Pride and Prejudice" sömu framleiðenda er þess gætt að trúa megi á endanlega tengingu persóna - einstaklega í sumum tilfellum. Fyrir mér var þessi framleiðsla og er unun.