Með réttindum hefði aldrei átt að vera "First Blood Part II". Upprunalega handritið að "First Blood" fékk John Rambo til að svipta sig lífi í lok myndarinnar, en þessu var breytt til að leyfa honum að lifa, ekki vegna þess að framleiðendurnir vildu gera framhald heldur vegna þess að áhorfendum á prófunum fannst upphaflegi endirinn of niðurdrepandi. Engu að síður fannst einhverjum augljóslega persónan vera of góð til að eyða, því hann endaði sem hetja tveggja mynda til viðbótar á níunda áratugnum, auk fjórðu þáttarins sem nýlega var gefin út. Opinber titill þessarar myndar var "Rambo: First Blood Part II". ", en það er oftar þekkt sem "Rambo". Það byrjar með titilpersónunni í fangelsinu, þar sem hann er væntanlega að friðþægja glæpina sem hann framdi í "First Blood", þó að þetta sé aldrei gert of skýrt. Hann er fjarlægður úr fangelsi af fyrrverandi yfirmanni sínum, Trautman ofursti, í leynilegt verkefni. Rambo á að snúa aftur til Víetnam til að kanna fréttir þess efnis að bandarískir herfangar séu enn í haldi kommúnistastjórnarinnar. Hann er undir ströngum fyrirmælum um að reyna ekki að bjarga neinum fanga eða ráðast á óvininn; hans á einfaldlega að vera staðreyndaleit. Það sem Rambo gerir sér ekki grein fyrir er að hann er settur á laggirnar, ekki af Trautman, sem er sýndur sem hugrakkur, heiður og óforgengilegur, heldur af skipuleggjanda verkefnisins, herskrifstofu að nafni. Murdock. Murdock ætlar að leiðangurinn muni sanna að engir bandarískir fangar séu í Víetnam, að hluta til vegna þess að það muni bæta samskipti bandarískra og víetnamskra stjórnvalda, að hluta til vegna þess að það mun gera líf hans auðveldara. Því miður fyrir Murdock uppgötvar Rambo að ekki aðeins er Bandaríkjamönnum enn haldið fanga, þeim er einnig haldið við helvítis aðstæður. Auðvitað er hann allt of mikil hetja til að láta þá örlögum sínum og reynir að bjarga þeim. Restin af myndinni er meira og minna ein löng barátta milli Rambo og nokkurra bandamanna (þar á meðal fallegrar víetnömskrar stúlku) og vondu kommúnahermannanna og rússneskra bandamanna þeirra. Flestir illu kommúnanna enda auðvitað dauðir, þó að ég hafi verið hissa á því að heyra af "fróðleiksmolum" hlutanum þínum að heildartala látinna var allt niður í 67. Stundum virtist sem Rambo væri að reyna að þurrka út allt Víetnamski herinn. Tónninn í þessari mynd er mjög ólíkur þeirri fyrstu. Í "First Blood" var Rambo tvímælalaust glæpamaður, jafnvel þótt ábyrgð hans á glæpum sínum hafi minnkað vegna alvarlegrar ögrunar og andlegs óstöðugleika hans. Í "Rambo" er hann góð al-amerísk hetja. Nokkrum árum áður hafði leikstjórinn, George Pan Cosmatos, gert "The Cassandra Crossing", hlutdrægan áróðri vinstri sinnaðs and-amerísks. Cosmatos var hins vegar ekkert ef ekki fjölhæfur og "Rambo" sannar að hann gæti líka snúið sér að hlutdrægum hægrisinnuðum hliðhollum áróðri. Það eina sem þessar tvær myndir eiga sameiginlegt er að báðar eru hlægilega slæmar."First Blood" hafði sína galla, en það hafði líka sína kosti. Sú afstaða hennar, að andstríðshreyfingin ætti að hluta til sök á vandamálum sem dýralæknar í Víetnam stóð frammi fyrir við að aðlagast borgaralegu lífi, var umdeild, en myndin var að minnsta kosti að reyna að gefa yfirlýsingu um stríð, félagsleg viðhorf til stríðs, og rætur ofbeldis í samfélaginu. "Rambo" hefur aftur á móti mjög fáar dyggðir, nema hvað hasaratriðin eru nógu vel unnin til að gleðja þá sem hafa gaman af slíku. Þetta er í rauninni eins konar hefndarhugmynd fyrir þá Bandaríkjamenn sem voru enn sárir vegna Víetnamstríðsins. Rambo berst aftur stríðið einn og í þetta skiptið vinnur hægri hliðin. Taktu það, Charlie Cong! Á þessum tímapunkti munu aðdáendur myndarinnar án efa (og það virðist vera nóg - meira en 2.000 kjósendur hafa þegar gefið henni tíu stjörnur) komist að þeirri niðurstöðu að ég sé frjálslyndur kommúnaelskandi pinko. Langt í frá - reyndar hef ég alltaf fyrirlitið kommúnisma sem skaðlega hugmyndafræði. Það sem mér líkar ekki við myndina er ekki pólitík hennar heldur skortur á lipurð og tillaga hennar um að lausnin á öllum vandamálum, þar á meðal hugmyndafræðilegum deilum, sé að fara inn með allar byssur logandi og reyna að drepa sem flesta. Það gerir enga tilraun til að skilja pólitíska margbreytileika Suðaustur-Asíu eða hvers vegna ekki allir á svæðinu voru hliðhollir Bandaríkjunum. Þrátt fyrir allan and-kommúnisma, er myndin eins konar brjálæðislegur sleggjuáróður sem kommúnistar voru mjög góðir í að grenja sjálfir - nema að þeir kenndu öll vandamál heimsins til kapítalisma, heimsvaldastefnu eða endurskoðunarstefnu, eða hvaða annarri isma sem þeir höfðu. mislíkaði við. Í samanburði við „Rambo“ var „Grænu berets“ meistaraleg pólitísk greining. 3/10