Svona gerist þegar reynt er að laga leikrit úr leikhúsinu. Horfðu á lok myndarinnar, algjörlega leikræn. Með því að minna á Les liaisons dangereuses reynir síðasta gufulausa ræðan að fá okkur til að halda að allt (og djúpt) þema þessa máls hafi verið karlmennskan. Hverjum er ekki sama á þessum tímapunkti? Þetta snerist um meðferð. Og þannig finnst áhorfendum eftir að þessari mynd lýkur. Ungir leikstjórar: Leikrit er sagt með orðum meira en athöfnum. Kvikmynd er oftast andstæðan. Og ég er ekki að tala um samkynhneigða þemað, óhóflega nýtt án tilgangs (vegna þess að það er engin skýring á þessu efni miðað við svokallaðan „heimspeki“ eða fordómafullan grundvöll) að því marki sem þessi mynd hefði átt að heita Grand Gay