Fyrir tveimur árum á Sundance elskaði ég frumraun Josh Kornbluth sem leikstjóri, Haiku Tunnel. Svo ég hlakkaði til Jakobs bróður hans (og tíðs samstarfsmanns), Besta þjófur í heimi. Þetta er drama um góðan krakka að því er virðist sem alast upp í lágstéttarhverfi í New York. Kvikmyndin er ekki án átakanlegra augnablika. En stundum er eins og Kornbluth vinni allt of mikið til að segja hið augljósa: Lífið getur verið mjög erfitt fyrir sumt fólk. Og lífið er ekki sanngjarnt. Fínnari og mikilvægari er skilningur okkar á því að þrátt fyrir alla þessa dálítið viðbjóðslegu menningarlegu undirstöðu og andfélagslega hegðun sem þeir kunna að valda, þá skortir þessar persónur ekki gæsku og mannúð. Við getum hrökklast við tungumál þeirra og lífskjör, en við getum ekki gert lítið úr ásetningi þeirra. Og raunar hefur barátta þeirra við að viðhalda fjölskyldu í slíku mótlæti ákveðinn göfugleika sem flest okkar getum varla metið. Kornbluth ólst upp í þessu hverfi og samúð hans með fólkinu er áberandi í gegn. Að öllu þessu sögðu þjáist besti þjófur í heimi af mörgum sársaukafullum göllum (þar á meðal titilinn). Persónurnar eru ekki mjög trúverðugar. Skriftin er misjöfn. Og söguþráðurinn er varla greinilegur. Og fyrir marga er það mest truflandi að Kornbluth notar tvo unga svarta stráka sem líkja eftir gangsta rappi á milli atriða. Hverjum sínum: En þó ég efist ekki um hugsanlegt raunsæi þessa fyrirbæris, þá er mér sárt að sjá 5 ára börn stunda og tala um að stunda kynlíf með hópi kvenna. Það er óþarfa lost gildi og er þvingaður hluti af lánuðum vöxtum.