Ég er mikill aðdáandi ítalskra kvikmynda frá áttunda áratugnum og ég myndi ekki hika við að telja hina fallegu Barböru Bouchet upp á meðal uppáhalds leikkona minnar allra tíma, svo ég fór í þessa mynd með nokkrar vonir. Hins vegar kemur fljótlega í ljós að þetta er að mestu tilgangslaus mynd sem á ekki eftir að fara neitt. Það myndi greinilega enginn fara út í þetta og búast við miklu meira, en sú staðreynd að þetta er tilgangslaust verður meira pirrandi þegar haft er í huga að þetta er líka frekar dauft og engin persóna áhugaverð. Eins og titillinn gefur til kynna fjallar myndin um 'rogue'; í þessu tilviki einn sem stelur, kvenkyns og smyglar dóti. Það er í rauninni allur söguþráðurinn sem þessi mynd hefur. Myndin er með alvöru „sjöunda áratugsstíl“ og hugmyndin um að þetta sé allt mjög áhyggjulaust kemur vel út. Það virðist stundum eins og leikstjórarnir Boro Draskovic og Gregory Simpson hafi verið að reyna að koma einhverju á framfæri, þó að það sem það atriði er komi ekki mjög vel fram. Að sjá Barböru Bouchet á skjánum er alltaf ánægjulegt og það er raunin hér líka; hún er örugglega það besta við myndina og röðin þar sem hún hangir út úr bíl nakin er besti hluti myndarinnar. Á heildina litið mun The Rogue líklega hafa einhverja aðdráttarafl fyrir fólk sem elskar áttunda áratugarstílinn, en því miður hefur hann ekki upp á mikið annað að bjóða.