Næstsíðasta samstarf leikstjórans Anthony Mann og stjörnunnar James Stewart (að undanskildum þeim fáu dögum sem Mann vann við Night Passage áður en hann skildi við stjörnuna við óvinsamlegar aðstæður), The Far Country þvertekur fyrir hið almenna útlit sitt til að bjóða upp á aðra mynd af biturðum manni dreginn óviljugur til eigin endurlausnar, berjast gegn henni hvert fótmál. Í þetta skiptið er hann nautgripabílstjóri sem bregst við erfiðum vinnuvandamálum - að krefjast erfiðra kúamanna í skotbardaga í lok slóðarinnar - leiðir til þess að nautgripir hans eru teknir af John McIntire, sem er svívirðilegur dómari við Roy Bean skóla lögreglunnar. Þegar hann stelur þeim til baka og fer með þá yfir landamæri Kanada, lendir hann fljótt óviljandi í vaxandi átökum milli leitarmanna og dómara þar sem hann svindlar eða drepur þá út af fullyrðingum þeirra... Þó að það komi ekki á óvart hvaða leið Stewart snýr að enda, hann er furðu kaldhæðinn kría á leiðinni og notar jafnvel löngun sína til að vera bara í friði til að afsaka að vara ekki hóp leitarmanna við yfirvofandi snjóflóði þegar hann á möguleika því það er ekki hans vandamál. Mestan hluta myndarinnar er í rauninni bara hársbreidd á milli hans og McIntire, eitthvað sem dómarinn kannast strax við og gleðst yfir ættingjum, jafnvel þegar hann ætlar sér að lyncha hann. Að mörgu leyti viðurkenna bæjarbúar sem trúðu á hann það líka - þrátt fyrir að þeir höfði til dauðans og grafinna betra eðlis hans, þá er ósögð viðurkenning á því að sá eini sem getur staðið uppi við dómarann ​​er næstum jafn slæmur og Hann er það. Eins og venjulega hjá Mann er einstök notkun á hálendisstöðum, þó í eitt skipti fari lokauppgjörið fram á jafnsléttu, og myndin er nánast fullkomlega leikin með sterkum stuðningi frá Walter Brennan, Harry Morgan og Ruth Roman (þó Corinne Ungur rómantískur áhugi Calvert snýr að hinu pirrandi). Því miður er frábær kvikmyndataka í kanadísku Rockies gert fáa greiða með greinilega meðaltali DVD flutningi, með aðeins kvikmyndasýningarstiklu sem aukahluti.