Þessi mynd er með nokkuð þokkalega forsendu - einn er hryllilega sýndur aftur og aftur í vísindaskáldsögumyndum, mest stórbrotinn í "Alien" - og ágætis "he-man" frammistöðu frá karlkyns leikarahópnum. Eiginkona hins andsetna geimfara, fyrir mér, er veiki hlekkurinn í leikhópnum - hún virðist ekki vita hvað hún á að gera við andlit sitt í mörgum af sínum mest áberandi atriðum, sem ég kenni leikstjóranum Corman um. Miðað við ágætis kostnaðarhámark fyrir leikmuni og tæknibrellur og einbeittari og heildstæðari skjáleik, gæti "Blood Beast" verið nokkuð þokkalegt. En eðlislægur ódýrleiki framleiðsluhönnunarinnar og samfelluskekkjur og göfgar grafa undan málsmeðferðinni. Til dæmis, í hvert sinn sem ég sá geimfarann ​​í dái liggjandi á „rannsóknarborði“ á breidd strauborðs, brast ég í hlátur, líklega ekki tilfinningin sem áhöfnin vildi kalla fram. Og búningur skrímslsins þurfti alvarlega vinnu; páfagaukar sem eru með fernur eru bara ekki ógnvekjandi eða sannfærandi. Samt var forsendan nógu sterk til að ég hékk á endanum bara til að sjá hvernig söguþráðurinn myndi leysast af sjálfu sér og hvatir geimverunnar voru nógu óljósar í fyrstu til að ég gæti hugsað af því sem ráðgátu. Og atriðið með skotinu af myrta vísindamanninum hafði smá kýla á sig, ásamt söguþræðinum þar sem geimveran sagðist hafa tileinkað sér eitthvað af persónuleika hins látna. Það er Corman. Það er ódýrt, hratt og vægast sagt áhorfanlegt ef þú hugsar ekki of mikið eða búist við of miklu. Hvað þarf meira að segja?