Þetta er ein af mínum uppáhaldsmyndum af mörgum ástæðum. Til að byrja með eru frábærar sýningar frá yndislegu Debra Paget sem prinsessu/dansstúlku, frá Michael Rennie sem illmenninu, myndarlegum ungum Jeffrey Hunter sem rannsakar glæpi í borginni hennar/ríki og fleiri. Myndin er óvenju litríkt ævintýri og við sjáum meira að segja prinsessuna æfa dansinn sem hún síðar sýnir (í eitt skipti). Henni tekst að skeina Hunter áður en hún kemst að því að hann er við hlið hennar; líka ljósmyndunin, búningarnir eftir Travilla, tónlist Lionel Newman og stíll myndarinnar er óvenju fínn. Bættu við þessa hrífandi hasar, skynsamlega persónusköpun og fína leikstjórn öldungsins Harmon Jones í handriti Geralds Drayson Adams sem gerist árið 1249 e.Kr., og þú hefur innihaldsefnin í skemmtilegri grískri nær-austurlensku. En það er margt til lofs um óvenjulega og vel þróaða söguþráðinn hér, þar sem það er miklu meira að lofa annað en hraðan hraða myndarinnar, vel stjórnaðar líkamlegar hasarmyndir og yfirburða tæknileg atriði. Klassískt þjálfaðir leikarar eins og Michael Ansara, Edgar Barrier, Wally Cassell, Jack Elam og Dona Drake eru ekki almennt að finna í einni "B" mynd saman; Það eru heldur ekki heillandi leikmyndir, fjölbreyttir staðir og ráðgáta um gæðin sem eru til staðar hér. Ein leið til að meta kvikmynd er: "Ef ég væri tryggð að lifa í gegnum reynsluna, myndi ég velja að gangast undir þessa atburði og framkvæma þessar aðgerðir?" Þar sem svar mitt er afdráttarlaust „já“ í þessu tilviki er þessi mynd áfram einn af mínum valum sem uppáhalds og mjög vanmetið kvikmyndaverk. Getur verið að allt of tíð fyrirlitning bandarískra gagnrýnenda á kvenkyns sem stríðsmenn og hugsuða, sem eins og í svo mörgum öðrum tilfellum, hafi valdið því að lokaðir hugar hafa rangtúlkað augljósa eiginleika þessarar virðulegu kvikmyndar gegn harðstjórn og afþreyingu?