Þegar ég ólst upp var Joe Strummer hetja mín, en meira að segja mér var kalt eftir þessa mynd. Með góðu og verri er The Future Is Unwritten ekki beinskeytt heimildarmynd í "Behind the Music" stíl. Frekar er þetta ævisöguleg myndlistarmynd, stútfull af viðtölum, gjörningaupptökum, heimakvikmyndum og aðallega tilgangslausum teiknimyndum sem teknar eru upp úr "Animal Farm." Kvikmyndin er samfelld en of löng um það bil hálftíma. Borðeldsformið, þó að það sé snertandi í hugsun, er í raun frekar pirrandi í framkvæmd. Í fyrsta lagi, án titla, er erfitt að vita hver helmingur þessara viðmælenda er. Í öðru lagi, hver þarf eiginlega að heyra fólk eins og Bono, Johnny Depp og John Cusack sleikja hósönnu um manninn? Þær komu ekki við sögu Strummers og skoðanir þeirra bæta engu við sögu hans. Þessi mynd er best þegar Strummer, með upptökum viðtölum og samtölum, snertir hlið lífs hans sem flestir vissu ekki um: sjálfsmorð eldri bróður síns. , að sætta sig við dauða foreldra sinna, gleði föðurhlutverksins. Fyrir mér voru þetta mest áhrifaríkar vegna þess að það sýndi Joe Strummer ekki sem pönktáknið sem við öll þekktum og elskuðum, heldur sem venjulega manneskju sem þurfti að takast á við gleði og sorgir lífsins sem við öll verðum að horfast í augu við. Það hefur verið betra, beinskeyttari heimildarmyndir um Strummer og The Clash. (Westway, VH1 Legends og sögð MTV heimildarmynd frá því snemma á tíunda áratugnum kemur upp í hugann.) Joe Strummer: The Future Is Unwritten er eingöngu fyrir harða fólk.