Þessi mynd var algjör pyntingarhátíð til að sitja yfir. Fyrstu mistök þess eru að meðhöndla kjarnorku sem svo augljóslega „slæmt“ að það þarf varla að sannfæra áhorfendur um það. Þegar það er að halla sér að því að setja fram rök sín lætur það þátttakendur í anda segja varla rökstuddar staðreyndir; það eina sem vantar er einhver sem grætur "hvenær ætlar einhver að hugsa um börnin!". Á meðan ég horfði á þessa mynd hugsaði ég stöðugt "hvar heyrðirðu það?" eða "það getur ómögulega verið satt" - samt var lítið af upplýsingum stutt af áreiðanlegum heimildum. Og blessuð, „venjulega fólkið“ í myndinni reyndust líkara Ludditum en fólki með einhvern skilning á kostum og göllum kjarnorku; til að vera sanngjarn, þá gæti það verið kvikmyndaframleiðendunum að kenna, en jafn sanngjarnt er þetta skilyrði sem rokkstjörnur myndarinnar deila. Hvað flytjendurna varðar........... Nú er sumt af þessu fólki mjög virtir tónlistarmenn sem ég hef haft gaman af tónlist sinni og ég er viss um að nokkrir þeirra hafa virkilega trú á þessu máli. En þeir koma allir fram sem öngandi gamlir hippar í örvæntingu í leit að einhverju til að pirra sig yfir, nú þegar sjöunda áratugurinn hefur farið framhjá þeim. Sérstaklega vandræðalegir eru Graham Nash og James Taylor. Nash virðist vera að reyna of mikið - hann lítur út eins og hann geti ómögulega trúað hlutunum sem honum er sagt (ekki það að ég sé að kenna honum), en örvæntingarfullur til að finnast hann taka eftir og vera með. James Taylor flytur það sem hlýtur að vera dónalegasta mótmæla-"söng" sem til er, "Stand and Fight", á þann sjúklega glaðlegasta hátt sem hægt er að hugsa sér. Reyndar eru flestar sýningar ansi bragðdaufar þegar þær eru ekki að gæta sín. Enginn virðist vera upptekinn af þessum atburði, eins og hann hafi í rauninni ekki mikla þýðingu fyrir þá. Þess má geta að drifkrafturinn á bak við allan þennan viðburð virðist vera John Hall, úr hljómsveitinni Orleans, og ábyrgur fyrir einhverju ömurlegasta MOR-poppi áttunda áratugarins. (Mundu, ef þú þorir, „Dance With Me“ og „Still the One“.) Þess má geta því það er táknrænt fyrir hvernig orsökin hér nær ekki að hvetja til raunverulegrar ástríðu í tónlistinni. Ástæðan er talin vera líf eða dauði, en allir sofa í gegnum númerin sín eins og þeir séu að leika Catskills. Nema kannski Gil-Scott Heron - mótmælanúmerið hans "We Almost Lost Detroit" er að minnsta kosti við efnið, en afhent með allri sjálfsgleði framhaldsskólanema sem er hrifinn af því hversu "umdeildur" hann er. Aðeins frammistaða Bruce Springsteen hækkar púlsinn; Ég hef aldrei verið mikill aðdáandi Boss, en hann reykir alveg, engin spurning. Hluti af mér heldur að hann hafi verið tekinn upp sérstaklega, á öðrum viðburði, og klipptur inn í þessa mynd til að vekja áhorfendur. Í samanburði við almenna blíðu og sjálfsánægju hér er engin furða að Bruce hafi verið hylltur sem bjargvættur rokk'n'roll. En jafnvel frammistaða hans er hindruð af líflausri tónleikatöku. Ég býst ekki við miklum áberandi myndavélahreyfingum úr kvikmynd frá '70s, en myndirnar eru óþarflega kyrrstæðar, aðeins brotnar upp með sekúndubrotum í hálskirtla varasöngvara. Nú getur eitthvað af þessu stafað af því að flytjendurnir eru líflausir til að byrja með; og *kannski* eru kvikmyndagerðarmennirnir færari í að taka heimildarmyndir en tónleikaupptökur - en það eina sem þú þarft að gera er að horfa á "Rust Never Sleeps" eða "The Last Waltz" til að sjá kvikmynd sem þessa unnin af meiri kunnáttu. Og með fleiri spennandi tónlistarmönnum. Svo í rauninni er bara tvennt til að horfa á þessa mynd fyrir: stjörnuframmistöðu Springsteens, og sem dapurleg mynd af gagnmenningu í hnignun.