Ég hef aldrei verið stór á IMAX myndum. Þeir eru flottir, en þegar þú ert kominn yfir upphafshöggið með "Whoa, it feels eins og að fljúga!" bíómyndirnar sjálfar eru yfirleitt frekar þröngsýnar og venjulegar. Undantekningar hafa verið hið kraftmikla „Everest“, hið hrífandi „Wild California“ og nú „The Human Body“ frá BBC, sem er ofurstórt útlit á innri líkama okkar. Líkamar okkar eru vélar af flóknu tagi sem er einfaldlega óhugsandi. Þessi 50 mínútna kvikmynd gæti verið 10 klukkustundir að lengd, og myndi samt ekki komast í öll kerfin sem virka samhliða á sama tíma og ég skrifa þessa umsögn og hlusta á útvarpið mitt, og flest okkar taka þessu öllu sem sjálfsögðum hlut. Hér getur þú séð innra hluta hjartans sem dælir (lítur út eins og framandi geimskip), lungun að innan, örsmáu hárin í hljóðhimnunni sem vinna úr hljóði, þroska barns inni í móðurkviði og furðu nokkur af þær...um, minna aðlaðandi aðgerðir sem ég hélt að hún myndi forðast (bólur, sýrur í maganum...) Þessi mynd hefur líka frekar angurværan stíl, sem aðgreinir hana frá öðrum IMAX heimildarmyndum . Til dæmis höfum við öll séð sæði finna leið til eggsins, en hefur þú einhvern tíma séð það stillt á lag Marvin Gaye, "Let's Get It On"? Það eru skapandi augnablik eins og þessi sem gera "The Human Body" ekki bara að heilsukennslu heldur líka skemmtilegri.