Fyrir mörgum árum, þegar DARLING LILI lék í sjónvarpinu, var það alltaf pönnu- og skannaútgáfan, sem ég hataði og ákvað að bíða og sjá myndina í sínu rétta breiðtjaldi. Svo þegar ég sá ódýran DVD af þessum Julie Andrews/Blake Edwards ópus, ákvað ég að kaupa og horfa á hana í eitt skipti fyrir öll. Strákur, þvílík hræðileg mynd. Það er svo slæmt og á svo mörgum stigum að ég veit í raun ekki hvar ég á að byrja að lýsa hvar og hvenær það fer svo hrikalega úrskeiðis. Þegar litið er á það núna er það augljóst fyrir alla aðdáendur kvikmynda að Blake Edwards bjó til þennan stjörnubíl fyrir konu sína einfaldlega vegna þess að svo margir aðrir leikstjórar höfðu slegið gullið með Andrews í söngleikjum (MARY POPPINS, SOUND OF MUSIC, THOROUGHLY MODERN MILLIE, o.s.frv.) en líka vegna þess að Andrews var hætt við að leika í verkefnum sem Julie sjálf gerði fræg á sviðinu (CAMELOT, MY FAIR LADY o.s.frv.) vegna þess að Hollywood fannst hún ekki nógu kynþokkafull eða glæsileg. Þannig að Blake bjó til þessa andvana viðleitni, til að sýna eiginkonu sína í furðulegu samsuði af njósnasögu/stríðsmynd/rómantík/slapstick gamanmynd/söngleik. DARLING LILI þjáist af mörgum persónuleika, að vita aldrei hver eða hvað það er. Sumar tilteknar senur eru góðar eða áhrifaríkar en í heildina virkar það bara alls ekki þannig að það er mjög vandræðalegt. Taktu eftir, útgáfan á DVD-disknum er "leikstjórinn" eða í þessu tilfelli, " björgum því sem við getum“ frá þessu alræmda kassafloppi. Þegar Edwards gaf út DVD diskinn klippti Edwards 19 senur (19!!!!!!!!) úr upprunalegu uppblásnu leikhúsútgáfunni í þessa straumlínulagðari og samt ótrúlega áhrifalausu útgáfu. Myndin hreyfist með án hugmyndar um hvað hún er. Við erum 25 mínútur í það og við vitum ekki enn hvað er í gangi eða hvers vegna við erum að fylgjast með því sem er að gerast. Hvers konar njósnari er Lili? Hversu öflug er hún? Var hún einhvern tíma ábyrg fyrir dauða einhvers? Þess í stað horfum við á Rock Hudson sem er mjög leiðinlegur og reynir að biðja um Julie Andrews sem lítur vel út. Hlutirnir eru ekki hjálpaðir mikið með óútskýranlegu ástæðuna fyrir því að þau tvö verða ástfangin. Af hverju fellur Julie fyrir Hudson? Af hverju hann en ekki aðrir karlmenn sem hún kom í samband við? Það hefði átt að vera ein af fyrrverandi hennar að hanga í kring, að reyna að vinna hana aftur eða reyna að ráða leyndarmál hennar. Þetta hefði gefið okkur mjög nauðsynlega andstæðu við ruglaða aðgerðina. Það hefði líka veitt okkur dræma framgöngu. Það er enginn hvati í þessari sögu. Það þarf aðeins að horfa á klipptu atriðin til að sjá greinilega að Edwards og rithöfundurinn komu bara með hugmyndir innblásnar af fyrri árangri Andrews (og Edwards). Besta (eða versta) dæmið er atriðið þegar Andrews og Hudson fylgja hópi barna sem syngja í miðjum skógi. Edwards miðlar SOUND OF MUSIC. Það er engin furða að hann hafi fjarlægt það af DVD disknum. Árið 1970 gæti þessi sena hafa virkað á ákveðnu stigi en í dag, þá angar það augnablik af örvæntingu. Það eru aðrir þættir í söguþræði sem eru beinlínis innblásnir af öðrum myndum Andrews/Edwards. Endalaus atriði hundabardaga eru innblásin af miklu betri MODERN MILLIE. Tónlistarstundin „I'll give you three guesses“ var búin til bara til að gera grín að MARY POPPINS persónu Julie, sem er orðin „raunchy“ með Julie í nektardansleik. Endirinn, fuglasýn af Julie hleypur í átt að flugvél Hudsons, er enn eitt „blikkið“ á SOUND OF MUSIC. Allt þetta er ruglingslegt. Julie leikur söngkonu, fædd af þýskum föður og breskri móður, sem býr í Englandi en syngur (ensk) lög sín í París. Maður veit aldrei nákvæmlega hvar sagan gerist. Sum augnablik eru bara illa klippt. Eins og þegar Julie og „frændi“ hennar eru á hestbaki. Þau tala og tala og svo flýtur Julie skyndilega af stað í miðri setningu. Ég er eins og "hvað gerðist hér?" Gamanþættirnir eru ófyndnir og hrollvekjandi. Sérhver vettvangur hjá frönsku lögreglunni er sorglegur. Hvar er Peter Sellers þegar þú virkilega þarfnast hans. Aðgerðin er heimskuleg umfram trú. Þegar Julie og „frændi“ hennar eru á leiðinni til Þýskalands með þeirri lest, skýtur hersveit Hudson kúlum á lestina, næstum því að drepa Lili í leiðinni. Ljómandi. Það sem er líka fyndið við það atriði er að þeir tveir fara í lestina um miðja nótt en Hudson og sveit hans ná lestinni þó þau fljúgi af stað morguninn eftir. Þetta er ein hægfara lest þarna. Tónlistarstundirnar. Upphafið er besti hluti allrar myndarinnar (og ástæðan fyrir því að ég gaf þessari mynd 3 stjörnur) en áhrifin minnka verulega vegna þess að hún er endurtekin í lokin. Talandi um óþarfa, þurftum við virkilega að sjá can-can-dans, Crepe Suzette strippingarsenu og Julie strippa líka? „Stúlkan í einskis manns landi“ er í lagi þó það blæði augljóst, en það augnablik meikar bara engan sens því Lili syngur það fyrir hóp slasaðra hermanna á frönsku sjúkrahúsi, sem fær mig til að velta því fyrir mér: hversu margir hermenn eru þar særðust óbeint vegna njósna hennar? Allt verkefnið er listlaust og orkulaust. Rómantíkin er 100% ótrúverðug. Rock Hudson er allt of gamall og þreyttur (kíkja á safnið). Julie lítur út fyrir að vera dauð, eins og hún sé á Valium. En það sem raunverulega drepur þetta vanhugsaða verkefni er Julie sem leikur þýskan njósnara. Edwards vildi ólmur eyða Mary Poppins-heilkenninu sem hrjáir eiginkonu sína og taldi að það væri góð ákvörðun í starfi að leika svikara. Eins mikið og ég er hrifin af Julie, þá er hún engin Greta Garbo, sem tókst það svo fallega í MATA HARI. Fyndið, jafnvel þótt Julie leiki þýskan njósnara, þá kemur hún samt fram fyrir að vera krúttleg og sæt. Hversu slæm er DARLING LILI? Jafnvel eftir að 37 ár eru liðin frá útgáfu hennar fannst Blake Edwards að hann þyrfti enn að vinna í henni fyrir DVD útgáfuna.