Þessi mynd er falleg á margan hátt: Söguþráðurinn, dýpt persónanna, töfrandi ljósmyndun og leiklist, stórkostlegar bardagaatriði (engin tölvugrafík hér, bara þúsundir manna). Einhver sagði að sagan tengist Sheakespear-harmleikunum. Ég finn líka nokkur tengsl við gríska harmleikshefð. Keisarinn, einstaklega leikinn, berst á milli valds og kærleika, en hann neyðist (til hins betra, fyrir vilja forfeðra sinna) til að velja kraftinn (og einmanaleikann, hatur þegna sinna og ættingja) sem örlög hans. Hann, eins og Creon í Antigone, var góður strákur áður en hann varð keisari. Þegar hann hefur náð völdum þarf hann að vera miskunnarlaus og grimmur (með saklaus börn, móður sína, föður o.s.frv.) til að verja og stækka heimsveldið. Fanginn af krafti verður hann að skrímsli. Á heildina litið er Qin-keisarinn tignarleg grísk harmleiksmynd. Morðinginn þróast í aðra átt: frá hreinni illsku til hetjuskapar og siðferðis. Jafnvel þessi persóna er þvinguð í átt að örlögum sínum af ást og nýju siðferði hans. Þessi persóna er líka í raun ógleymanleg. Lady Zhao, dásamleg Gong Li, er hið óspillta siðferði, né af krafti eða ást eða hatri. Hún er siðferði gegn völdum, einhvern veginn eins og Antigone. Samsæri hennar (með og á móti keisaranum) hafa alltaf siðferðileg rök. Að lokum, frábær kvikmynd. Ef þú elskar kvikmyndir og vilt prófa kínverskar kvikmyndir geturðu byrjað hér.