„Don't Torture a Duckling“ (1972) er engu að síður A-gráðu spennutryllir frá hryllingsmeistara Lucio Fulci, með titil sem virðist hentugri Looney Tunes leikara en hræðilega giallo. Í þessari hefur einhver verið að kyrkja unga drengina í sveitaþorpi í suðurhluta Ítalíu og, dæmigert fyrir þessa gialli, eru margir grunaðir. Þarna er Barbara Bouchet (Patrizia), sem lítur meira út en þú hefur nokkurn tíma séð hana, rík stúlka sem felur sig eftir eiturlyfjahneyksli; Florinda Bolkan (Martiara), vúdúkonan sem er flogaveik á staðnum; galdra-iðkandi beau hennar; Giuseppe, staðbundinn hálfviti; ljúfi presturinn; dur móðir hans; og áfram og áfram. Í myndinni eru óvenju ofbeldisfullar leikmyndir, þar á meðal keðjuþeyting af einni aðalpersónunni í kirkjugarði (ein raunsæislegasta blóðug mynd sem ég hef séð) og sniðugur hertogagangur þegar morðinginn kemur á endanum í ljós. Ofbeldisbylgjurnar í myndinni vega upp á móti því að það er engin raunveruleg hræðsla eða spenna að tala um. Samt sem áður heillar þessi giallo, með óvenjulegu sveitalegu bakgrunni, órólegum barnamorðum, skrýtnum persónum og skrítnu skori eftir Riz Ortolani. Myndin hefur verið fallega ljósmynduð í því sem ég geri ráð fyrir að sé Monte Sant'Angelo, nálægt Adríahafi á Suður-Ítalíu (að minnsta kosti er lögreglulið bæjarins þakkað í lokaútgáfunni). Og þó að textun hefði gert þetta fína DVD-verk enn betra (ameríska slangan sannfærir ekki í þessu sveita ítalska umhverfi), ber að þakka Anchor Bay fyrir enn eitt vel unnið verk. Ó...þessi titill meikar líka fullkomlega sens á endanum!