Ég er ekki hissa á því að svona margir hafi fallið fyrir þessu. Þegar ég var að horfa á þessa mynd grétu nokkrir áhorfendur við hliðina á mér alltaf þegar þú "átti" að gráta - eða að minnsta kosti finnst þú "snertur". Eins og þegar Hunting sagðist ekki elska stelpuna. Eins og þegar persóna Robin Williams (því miður gleymdi ég nafni hlutverksins hans) sagði Hunting ítrekað „Það er ekki þér að kenna“ (ó Drottinn, bara að hugsa um það atriði fær mig gæsahúð). Mér hefði ekki getað verið meira sama um hvað yrði um persónurnar. Margir gráta fyrir persónum sem framleiddar eru í Hollywood sem þeir geta ekki einu sinni tengt við (hugsaðu Titanic; Yuck!)... en það fékk mig í raun bara til að hrolla og langaði að komast út úr leikhúsinu. Ég býst við að ég neiti einfaldlega að láta allt þetta stjórna mér andlega og tilfinningalega. Fólk það er ekki ég sem er niðurlægjandi ... þessar persónur eru það, og það er ekki að ástæðulausu því þær eru óraunverulegar. Það sem verra er, ekkert er nýtt eða kemur á óvart. Jafnvel persóna Robin Williams er klisjukennt. Ég gaf henni 1 af 10. Það er líklega ekki svo slæmt; það er bara frekar miðlungs... en svo margir fóru út í hina öfga og gáfu henni 10 svo ég hélt að eitt jöfnunaratkvæði myndi ekki skaða.