"Air Bud 2: Golden Receiver" er mjög slæm æfing í að gera framhald á einu ári. Fyrsta myndin var krúttleg, kelin og heillandi. Hugmyndin um að hundur spili í körfuboltaliðinu er frekar langsótt, en hann gerði ögrandi nóg af glæfrabragði til að bjarga hugmyndinni. Jafnvel mannkynssagan átti sér einhverja skýringu á því. Faðir Josh fórst í flugslysi, svo hann er leiður. Og áhorfendur verða tilfinningalega þátttakendur líka. Nú kemur illa gerð framhaldið. Það er hræðilegt. Þetta er slæmt framhald af verstu gerð, sú tegund sem breytir góðu hugmyndunum og breytir þeim í slæmar. Sú tegund sem breytir aðal söguþræðinum á einn hátt, að þessu sinni, K-9 spilar fótbolta í stað körfubolta. Það er ekki brjálað hversu miklum tíma er eytt í huga yfir efni, njóta vafans, ganga inn í með opnum huga af viðhorfi sem þú hefur með mynd sem þessa, það er engin jákvæð hugsun þegar kemur að því að gera slæma kvikmynd. Í framhaldinu fer Kevin Zegers með hlutverk Josh, sem er í átta bekk. Hann býr með móður sinni og litlu systur í úthverfi Seattle. Í fyrstu myndinni fólst mannlega sagan í því að hann missti föður sinn í flugslysi, sem áhorfendur geta tengt við, flestir vita hvernig það er að missa náinn ástvin. Í þessari mynd er tilfinningaþrunginn söguþráður aðeins flóknari. Móðir Josh er aftur að deita. Honum og Buddy, hundinum hans sem getur spilað körfubolta, líkar þetta alls ekki. Hvers vegna? Ef ég væri í hans sporum myndi ég elska að hafa aukaforeldri í lífi mínu, sérstaklega eitt svona gott. Maðurinn heitir Patrick Sullivan og móðir Josh, Jackie, kynntist honum og varð að hann er dýralæknir á staðnum fyrir Buddy. Dýrasagan er of einföld. Josh er undir áhrifum frá besta vini sínum til að prófa fyrir fótboltalið skólans, Timber Wolves. Liðið sjálft lítur út eins og eitthvað úr Funniest Home Videos í Ameríku, það getur jafnvel náð bolta án þess að hrasa eða falla inn í hvort annað. Svo þegar Bud kemur einn daginn sannar hann að hann getur spilað sem móttakari fyrir þá og er eflaust besti leikmaður liðsins. Buddy er einstaklega sætur í fótboltabúningnum sínum. Ó, hann er nóg til að bræða hjartað. Hundurinn er líka sá besti í þessari mynd. Verst að það var ekki nógu mikið glæfrabragð af hans hálfu til að draga athyglina frá þeirri staðreynd að enginn spyr nokkurn tíma spurninga um hund sem spilar við fótboltalið skóla. Það er mjög slæmt undirspil um rússneska sirkusstarfsmenn sem hafa gaman af því að stela ótrúleg dýr, auðvitað reyna þau að ná Buddy. En daufur hugur þeirra er stjórnað af dýrunum og endar með því að gera það sem lítur út eins og "Home Alone" atburðarás fyrir þá." Air Bud 2: Golden Receiver" er miklu meira asnalegt en sá fyrsti líka. Rússnesku mannræningjarnir bæta við slatta af lambakjöti sem ég verð að viðurkenna að kom mér til að hlæja, að heimskunni í þessu öllu saman. Það eru allt of margar seríur sem lýsa skrúfuboltaeðli og of fáar senur sem sýna hina sönnu ástæðu fyrir því að fólk mun sjá þessa mynd - til að sjá hund spila fótbolta. Frammistöðurnar voru líka mjög vandræðalegar. Mér líkaði við kynningar Gregory Harrison og Robert Costanzo, en heildareinkunn leiklistar myndi jafngilda D+. Kevin Zegers og Cynthia Stevenson voru algjörlega aumkunarverð. Það voru nokkur bráðfyndin augnablik undir lokin hjá nokkrum fótboltakynnum, en það er ekki einu sinni þess virði að minnast á það. Munu börn njóta þessarar myndar? Kannski, en jafnvel þeir verða þreyttir þegar hjartanu fannst umræður verða of langar og djúpar. Þeir munu örugglega kvarta yfir því að hundurinn hafi ekki fengið nægan skjátíma inn, og hatast yfir handritinu sem breytist hratt, og mótmæla leiðinlegum flutningi og halda því fram að þessi mynd sé rusl í samanburði við origami al "Air Bud," eins og Ég gerði það. Ég býst við að þeim muni finnast hundurinn yndislegur.