You, the Living (2007) Mordant. Ég hef aldrei skrifað þetta orð áður en það kemur upp í hugann hér. Leyfðu mér að fletta því upp. Jæja, það er hluti af því - ætandi, en líka fyndið í ósköpunum. Svo tærandi fyndið. Þetta er svo sannarlega dapurleg mynd, með svo miklum þurrum þurrum þurrum vitsmunum og sérkennilegum húmor að það er ekki hægt annað en að fíla hana á einhverju stigi. Kvikmynduð í mjög sparilegum stíl, oft með kyrrstæða myndavél og virkilega yfirveguðum, stöðugum tónverkum, eins og leikhússviðum, sjáum við stutta uppsetningu. En það lætur það virðast venjulegt - sem það er ekki. Sýnt er fram á að venjulegt líf er frumlegt, kaldhæðnislegt, yndislegt, hógvært og niðurdrepandi. Og ómögulegt. Við, hinir lifandi, verðum að lifa og þar sem við erum á lífi gætum við líka tekið eftir því. Eitthvað svoleiðis. Ég held að það hafi verið Ebert sem sagði að þú sért að hlæja og veist ekki af hverju. Einmitt. Og kynningarefnið einhvers staðar sagði að þetta væri kross á milli Bergman og Monty Python, og það sem þeir meina er að það er þurrt, þögult, rannsakandi útlitið og frægar sænskar kvikmyndir Ingmars Bermans, en það hefur vitlausa, einhvern veginn snerta þætti bresku grínistanna. . Ég myndi segja, örugglega, örugglega horfa á að minnsta kosti hálftíma af þessu. Það er hluti af mér sem hélt að ég væri kominn í gegnum þá - restin heldur áfram í svipaðri samsetningu lítilla sketsa og augnablika, og þau þróast smám saman, en það er engin frábær söguþráður til að fylgja eftir eða hápunktur af venjulegu tagi. Það eru frábær augnablik síðar, jafnvel bara athyglin á þrumuveðrinu, sem tekur okkur ágætlega út úr hversdagslegum mannlegum atburðum. Kvikmyndatakan er glæsileg í klassískri stjórn, næstum eins og röð af Gregory Crewdson senum (og fer fram úr ljósmyndaranum reyndar). Og leiklistin, með öllum sínum ósköp venjulegu, glammlausu þjóðerni, er rétt á sér stað. Ótrúleg, falleg, skrýtin upplifun.