Þegar sex ára barnið mitt sofnaði í leikhúsinu á meðan á þessari mynd stóð var það öll staðfestingin sem ég þurfti á því að þessi mynd er óþef. Það var leiðinlegt. Hræðilegu hlutarnir voru leiðinlegir. Maudlin hlutarnir voru leiðinlegir. Jafnvel fyndnu þættirnir - með tveimur minniháttar undantekningum - voru leiðinlegir. Og fyrirsjáanlegt. Og nefndi ég fyrirsjáanlega? Dæmi: 1) Hinn kurteisi en elskandi pabbi sem dekrar við krakkann sinn. 2) Hinn kurteisi en elskandi pabbi kaupir býlið (á meðan hann syngur lag?!). 3) Krakki sem ákveður að skera og hlaupa, en þökk sé vinum sínum, stingur hann út af því að þeir þurfa á honum að halda. 4) Krakki sem vinnur gegn ótrúlegum líkum. 5) Og grátbrosleg persóna radduð af afrísk-amerískri leikkonu. Verður að þakka þessum kvikmyndagerðarmönnum fyrir þennan frumleika og fyrir að viðhalda þessari staðalímynd. Ég minntist á tvo fyndna þætti. Í báðum tilfellum, lagt af minniháttar persónum. Músin sem skoppaði á púlsinum á bóndanum var fyndin. Bændahundurinn sem varð fórnarlamb veikleika sinna á meðan hann barðist um leiðtogahlutverkið var fyndið. En restin? Sársaukafullt. Einhver reyndi að gera Hipness-Thru-Committee mynd og gera hana enn hippari með því að gera hana að tölvuteiknimynd og þetta varð útkoman. Og hvers vegna gera sléttuúlfurnar Batman-illmennið heimskan með því að rífast við fórnarlömb sín, frekar en að éta þau? Ójá. Það þarf ekkert blóð í þessa mynd fyrir krakka, sem nú þegar einbeitir sér að spotta áfengisneyslu, eyðileggjandi hegðun og pottahúmor. Og loðna hluturinn í kassanum? Bara hvað var það nákvæmlega? Svínsvín? Tasmanískur djöfull? Hvað, fyrir utan virkilega heimskulegt plott til að hjálpa kúnni Otis að vinna móður allra bardaga? Barnyard er sprengja. Og ég þurfti ekki einu sinni að nefna júgur.