Þegar þú ert í dapurlegu eða þunglyndu skapi, farðu að horfa á þessa mynd. Það sýnir mikla fegurð og gleði í mjög einföldu hversdagslegu umhverfi og það er mjög uppörvandi, sérstaklega frá femínískum og húmanískum sjónarhóli. Þegar þú kannt bæði tyrknesku og annað hvort dönsku eða þýsku, farðu að horfa á kvikmynd í öllu falli. Helmingur gluggans er danskur í frumritinu, samstilltur við þýsku í þýddu útgáfunni, hinn helmingurinn tyrkneskur, textaður á dönsku eða þýsku, í sömu röð. Þegar ég horfði á það í Mannheim, Þýskalandi, sönnuðu viðbrögð tyrkneskumælandi áhorfenda að það hlýtur að vera mikill húmor í tyrkneska samræðunni, sem grátlega fór að mestu framhjá mér, var aðeins ófullkomið túlkað í textunum. Samt sem áður er myndin áhugaverð, jafnvel þótt þig skorti þekkingu á því tyrkneska. Fagurfræðilega er myndin mikið að spila á þema hraða og hægfara. Við fyrstu sýn er mikið af líkamlegum hreyfingum hratt eins og elding, sem gerir það að hröðri, órólegri kvikmynd. Sérstaklega, jafnvel þó að þetta sé Kung Fu mynd, passaðu þig á hlaupaatriðum, sem tjáir fallega mikið af tilfinningum. En það eru alveg nokkrar mjög hægar, tilfinningalega ákafar senur líka. Og umfram allt þróast persónurnar mun hægar en búast mátti við í drama um fullorðinsár; samt, það er einhver hreyfing í persónunum til að: Fylgjast vel með illmenninu Ómar, sem mér líkaði mjög vel við hlutverk hans og leik. Andstæða hraða og kyrrðar stuðlar vel að lýsingunni á mannlegri reiði og reisn - sýnd í einu, á sama hátt persónur, á sama tíma.