Ég rakst á þetta fyrir nokkrum árum þegar ég vafraði á rás á sunnudagseftirmiðdegi. Þó að þetta hafi augljóslega verið töff sjónvarpsmynd frá áttunda áratugnum, var leikstjórnin og skorið nógu vel unnin til að hún vakti athygli mína, og svo sannarlega var ég hrifinn og varð að horfa á hana til enda. Ég fékk nýlega tækifæri til að kaupa erlendan DVD af þessari mynd (úbbs, tók ekki eftir því að innlend var loksins komin út nokkrum mánuðum áður) og var mjög ánægður með að geta horft á hana aftur (og í heild sinni) .Ég skil ekki alveg fyrirbærið, en einhvern veginn virðist áttunda áratugurinn hafa lás á hryllingsmyndum sem eru í raun skelfilegar. Áratugunum fyrir áttunda áratuginn framleiddu nokkrar fallega teknar kvikmyndir og megnið af varanlegum hryllingstáknum okkar, en eru þær í raun skelfilegar? Nei, ekki mjög. Sömuleiðis höfum við fengið hryllingsmyndir á árunum frá áttunda áratugnum sem eru svalari, meira spennandi, hafa miklu betra framleiðslugildi og háþróaðar tæknibrellur, eru skemmtilegri, fyndnari, hafa áhrifarík "hopp" augnablik og mjög skapandi notkun á gore. , en aftur... þeir eru ekki alveg skelfilegir! Það er bara eitthvað við andrúmsloftið í hryllingsmyndum sjöunda áratugarins. Kornuð kvikmyndagæðin. Hræðilega dimmu atriðin óupplýst af víðáttumiklum hátækniljósabúnaði. „Bönd draumalandsins“ þögguð gæði samræðunnar og skrýtna og ströngu EQ-skorin. Undarleg tilfinning um vanlíðan og ljótleika sem gegnsýrir allt. Allt sem virkar til að grafa undan flestum kvikmyndum sjöunda áratugarins, ef um er að ræða hrylling, virkar í þágu þess. Nánar tiltekið, í þessari mynd, eru rólegar, ákafar myndir af djöfulsins hundi sem starir fólk niður frekar óhugnanlegar. Svo miklu áhrifaríkari en ef þeir hefðu farið þá augljósari leið að láta hundinn grenja, þræla og augljóslega fjandsamlega ("Cujo"?). Kvikmyndagerðarmennirnir geyma það skynsamlega þegar hundurinn birtist í sinni fullkomnu yfirnáttúrulegu mynd. Áhrifin þegar það gerist, þótt óvandað sé miðað við staðla nútímans, gáfu mér bókstaflega hroll. Hið undarlega, óljóst skilgreinda, „ég er ekki alveg viss um hvað ég er að horfa á“ útlitið slær mig innsæi eins og meira eins og raunveruleg yfirnáttúrusýn væri, frekar en ofraunverulegur, glær sjónprentari / stafræn samsetning. tilbúningur síðari tíma hryllingsmynda. Þó að mannlegar persónur í þessari mynd séu ekki eins fullnægjandi og óvinir þeirra eða heimurinn sem þeir búa í, standa leikararnir allir ágætlega að verki. Pörun bróðir og systur úr "Witch Mountain" myndunum sem, já, bróður og systur, er frekar cheesy hluti af glæfraleikaraun, en þeir standa sig vel. Yvette Mimieux tekst alltaf að vera skemmtileg ef hún er ekki stórbrotin. Richard Crenna fær meiri og meiri samúð frá áhorfendum eftir því sem líður á myndina. Sjálfur efasemdir hans þegar hann veltir því fyrir sér hvort framandi eiginleiki fjölskyldu sinnar sé raunverulega vegna yfirnáttúrulegs samsæris eða hvort hann sé bara að lúta í lægra haldi fyrir ofsóknarbrjálæði geðklofa er nokkuð vel meðhöndluð, þó hugsun hans um að fá reglulega líkamlega getur gefið skýringu á því sem hann hefur verið að upplifa er fáránleg. endirinn á myndinni The-End-Question-Mark er einn af þeim einu sem ég hef séð sem finnst ekki ódýr brella og fékk mig í raun til að hugsa um valið sem þessar persónur myndu standa frammi fyrir næst. og hvað þeir myndu vera líklegir til að gera og hvernig þeim myndi finnast um það. Andmælendur þessarar myndar gætu sagt að hún sé aðeins ökutæki í langri lengd fyrir nokkrar nettó glóandi sjónhimnumyndir, en hey, þú gætir sagt það sama um "Blade Hlaupari". :-)