The Museum of the Moving Image hér í New York setti nýlega upp yfirgripsmikla yfirlitssýningu á myndum Jacques Rivette. Eftir að hafa orðið ástfanginn af „Paris Nous Appartient“ hans ákvað ég að þetta mætti ​​ekki missa af. Kvikmyndin sýnir tvö framúrstefnuleikhús, sem eru að undirbúa flutning sinn á „Sjö gegn Þebu“, að miklu leyti í gegnum lengri tökur og sveigjanlega uppbyggðar senur. og "Prometheus". Að auki er okkur sýnt stefnulaust daglegt líf tveggja einstaklinga sem eru fjartengdir fyrirtækjunum: verkamannakonu að nafni Frederique sem finnur skapandi leiðir til að hrinda karlmönnum upp úr peningunum sínum og ungs manns að nafni Colin sem heimsækir kaffihús á staðnum. gefur sig út fyrir að vera heyrnarlaus og spilar á skelfilega munnhörpu á verndara þar til þeir borga honum fyrir að fara. Fyrstu fjórar klukkustundirnar eða svo eru varið til að koma persónunum og mynstrum þeirra í sessi, áður en dálítið laus og duttlungafullur söguþráður kemur loks í ljós sem felur í sér samsæri og afkóðun leynilegra leynibréfa. Myndin fjallar að miklu leyti um lífið á jaðri samfélagsins. Leikfélögin eru örvæntingarfull og nota vandaðar og tilfinningaþrungnar æfingar sínar (sem eru í raun eitthvað til að horfa á) til að draga athyglina frá þeirri staðreynd að ólíklegt er að verk þeirra verði nokkurn tíma sett á svið eða jafnvel séð. Colin og Frederique eiga báðir mjög fáa vini, sem finna aðeins stutta spennu eða tilgang eftir að samsærið snertir þá, þar sem þeir eru hvattir til að komast að meira um það. Myndin hugleiðir afleiðingar þess að hafna eðlilegu samfélagi í nokkrum eftirminnilegum þáttum, þar á meðal langri mynd af Colin þar sem hann ráfar um götur Frakklands og hrópar ljóð til sín. Sem slík hefur verið vísað til myndarinnar sem greining á mótmenningu sjöunda áratugarins. Það er ekki rammi myndarinnar sem er ekki sprunginn af orku og lífskrafti. Sú staðreynd að mikið af samræðunum og hreyfingunni er spuna gerir persónurnar mun sjálfsprottnari, miklu nærtækari. Myndavélin verður líka mikilvæg persóna í þessu sambandi; í gegnum myndina eru uppsveifluskuggar sýnilegir hér og þar, eða aðrar svipaðar villur, en samt virðast þær eðlilegar og passa við flæði athafnarinnar vegna þess að myndavélin er svo mikilvægur leikmaður þar. Fyrir mér virðist kvikmyndin meira en allt vera frábært dæmi. um aðra leið til að búa til kvikmyndir, vettvang fyrir kvikmyndir utan venjulegs mynsturs. Fyrir mig var þetta hugvekjandi upplifun, jafnvel meira en "Paris Nous Appartient", þó að hið síðarnefnda beri margt líkt hvað varðar þema og uppbyggingu. Nauðsynlegt fyrir alla sem velta fyrir sér eðli listarinnar.