"Saratoga Trunk" er kvikmynd frá 1945 með Ingrid Bergman og Gary Cooper í aðalhlutverkum. Hún er byggð á bók frá 1941 eftir hina frábæru Ednu Ferber. Ómeðvitað gæti hún hafa haft Gone with the Wind á heilann; hlutar sögunnar minntu mig á GWTW. Clio Dulaine gerist á 9. áratugnum og er óviðkomandi barn sem kemur heim frá New Orleans frá Frakklandi með múlattuþjóni (Flora Robson) og dvergþjóni, Cupidon (Jerry Austin). Hún hefur gefið sjálfri sér titil greifynju og segist vera ekkja. Móðir hennar drap föður sinn fyrir slysni og fjölskylda hans forðaðist hana. Clio tekur við gamla bænum með þá hugmynd að skamma hálfsystur sína og eiginkonu föður síns, sem hún gerir með því að vekja mikla athygli á sjálfri sér. Áætlun hennar er að giftast einhverjum mjög ríkum sem getur veitt henni það öryggi og virðingu sem hún þráir. Svo kemur hún auga á Clint Maroon (Cooper), fjárhættuspilara í Texas, og fellur fyrir honum. Þau tvö eiga í óstöðugu sambandi - og hann á enga peninga, svo hún getur ekki gifst honum - svo hann fer til Saratoga Springs. Að lokum fær Dulaine fjölskyldan nóg og lögfræðingur þeirra gefur henni 10.000 dollara til að komast út úr bænum. Hún gerir. Hún fer til Saratoga Springs og fer á eftir eiganda járnbrautarinnar, Bart von Steed. En Clint er alltaf til staðar. Bergman er fallegur í dökkt hár og klæddur tímabilsbúningum og Cooper er algjörlega glæsilegur með þetta ótrúlega 300 watta bros hans. Hvernig hún gat staðist hann er mér óskiljanlegt. Og ástarsenurnar - vá, þvílík efnafræði! Aukahlutverkið er frábært, Robson og Cupidon búa til áhugaverðar persónur og Florence Bates gefur frábæra frammistöðu sem félagslega áberandi kona sem tekur Clio undir sinn verndarvæng, vitandi að hún er stór falsa. kann að virðast gamaldags í dag, en þetta er hrífandi saga full af andrúmslofti og lifandi flutningi. Endirinn kemur ekki á óvart. Þetta er samt skemmtileg ferð.