VERSLUNIN AROUND THE HORNER er ein sætasta og skemmtilegasta rómantíska gamanmynd sem gerð hefur verið. Það er bara ekkert hægt að komast í kringum það og það er erfitt að koma tilfinningu sinni fyrir þessari mynd í orð. Þetta er ekki ein af þessum myndum sem reynir of mikið, né kemur með skrýtnustu mögulegu atburðarásina til að ná tveimur söguhetjunum saman á endanum. Reyndar er allur sjarmi þess meðfæddur, innifalinn í persónunum og umgjörðinni og söguþræðinum... sem er mjög trúverðugt. Það er auðvelt að hugsa til þess að svona ástarsaga, eins falleg og önnur sem nokkurn tíma hefur verið sögð, *gæti* hent þér... tilfinning sem þú færð ekki oft frá öðrum rómantískum gamanmyndum, hversu ljúfar og hugljúfar sem þær kunna að vera. Alfred Kralik (James Stewart) og Clara Novak (Margaret Sullavan) hafa ekki það heillavænlegasta af fyrstu kynnum þegar hún kemur í búðina (Matuschek & Co.) sem hann hefur unnið í undanfarin níu ár, og biður um vinnu. Þeir stangast á alveg frá upphafi, aðallega vegna sígarettukassa sem spilar tónlist þegar hann er opnaður - honum finnst það fáránleg hugmynd; hún selur eina stóra sölu á því og verður ráðin. Deilur þeirra taka þá í gegnum næstu sex mánuðina, jafnvel þar sem þeir verða báðir (ómeðvitað, auðvitað!) ástfangnir af hvort öðru þegar þeir deila sál sinni og huga í bréfum sem fara í gegnum Pósthólf 237. Þetta væri frekar þunn söguþráður til að byggir heila kvikmynd á, nema hvað VERSLUNIN AROUND THE CORNER er fagmannlega útfærð með frábærum aukaleikara sem samanstendur af algjörlega grípandi persónum, frá hinum föðurlega en einmana Hugo Matuschek (Frank Morgan) sjálfum, sem kemst að því að búðin hans er í raun og veru. heimili hans; Pirovitch (Felix Bressart), hliðhollur Kraliks og vinur sem svíður alltaf út úr herberginu þegar hann stendur frammi fyrir möguleikanum á að vera spurður um heiðarlegt álit hans; Smarmy pimp-du-jour Vadas (Joseph Schildkraut) sem á endanum fær stuðning sinn frá glæsilega réttlátum Kralik; og metnaðarfulli erindadrengurinn Pepi Katona (William Tracy) sem þráir ekkert heitar en að fá stöðu afgreiðslumanns hjá Matuschek & Co. Tilgerðarlaus ástarsaga á milli 'Kæru vina' er leikin í þessari litlu búð í Búdapest, Ungverjalandi, í sem óhátíðleg uppsögn Kraliks og síðari stöðuhækkun sem verslunarstjóri hjálpa ástarfuglunum tveimur sem verða til. Það er gaman að allir fái sögu í þessari mynd; aukapersónurnar eru vel þróaðar og lífsferð Matuscheks sjálfs er næstum jafn áhrifamikil og Alfreð og Clara deila. Boð hans til nýja erindisdrengsins Rudy (Charles Smith) í kvöldmat aðfangadagskvöldsins, gert í hringiðandi, fallegum snjó ungverskrar vetrar, gleður áhorfendur að hann er ekki einn; okkur þykir vænt um jafnvel persónurnar sem eiga ekki við þessa mynd að segja ástarsögu þeirra. Fyrir utan ástarsöguna verð ég að segja að James Stewart er sannarlega eitt það besta við þessa mynd. Hann leikur ekki hina fullkomnu Jimmy Stewart persónu í þessari mynd (c/f 'Mr Smith Goes To Washington' fyrir það); í raun er Alfred Kralik stingandi og snöggur og ekkert sérstaklega góður. Hann er reyndar frekar brjálaður maður, með litla vísbendingu (þar til, ef til vill, alveg í lokin) um aw-shucks niður-heimili strákalegt sjarma Stewart myndi brátt koma til einkaleyfis. Þegar hann kemst að því fyrir Clöru að þau hafi verið að skrifast á leyndarmál, í rauninni, þá er Kralik ekkert að pirra sig - hann bíður eftir því til að sjá hversu langt hann getur tekið kappleikinn, sérstaklega þar sem hann áttar sig fljótt á því (miðað við stormasamt samband hans með Clöru sem yfirmann og undirmann) að það að elska manneskjuna sem hann þekkir í gegnum bréfaskiptin gæti ekki jafngilt því að elska manneskjuna sjálfa. Lýsing hans til Clöru á hinum skáldaða Matthias Popkin (þvílíkt nafn!) sem átti eftir að verða unnusti hennar er afskaplega fyndin, en líka leið hans til að sanna að bréfin segja manni ekki allt sem er, rétt eins og hún. bréf segja henni ekki allt sem er. Stewart leikur þetta hlutverk fullkomlega - hann hefur fullkomlega stjórn á andliti sínu í hvert sinn sem Clara móðgar herra Kralik, eins og hún er oft vön að gera, jafnvel (og sérstaklega) við andlit hans. Og samt trúir maður því, undir kurteisi og fagmennsku, að hann *gæti* opinberað sjálfsmynd sína af jafn mikilli alvöru og einlægni og einskærri *von* og hann gerir að lokum. Sérstaklega þarf að minnast á aðra meðlimi leikhópsins líka. Margaret Sullavan gengur heldur verr í fyrri hluta myndarinnar, en hún kemur svo sannarlega til skila í lokun búðanna á aðfangadagskvöld, þegar hún fær næstum því að brjóta hjartað aftur af skærustu lýsingu Alfreðs á póstkassaelskunni sinni. Frank Morgan skilar frábærri frammistöðu þar sem hinn afbrýðisami Hugo Matuschek er knúinn til taugaáfalls, maðurinn sem þarf að enduruppgötva tilgang sinn í lífinu þegar hann áttar sig á því að eiginkona hans til 22 ára vill ekki „eldast með honum“. Og Felix Bressart leikur hlutverk hins hógværa en trygga Pirovitch frábærlega (fastamaður frá Lubitsch, þar sem hann kemur fram sem bráðfyndinn rússneskur sendiherra í NINOTCHKA) - sérstaklega vekur athygli atriðið þar sem hann hjálpar góðum vini sínum Alfred að fá jólagjöfina. síðarnefnda vill *mjög*... veski í stað þess fáránlega sígarettukassa sem Clara er svo hengd upp á. Ernst Lubitsch er virkilega stoltur af þessari mynd - til dæmis er hin fræga íburðarmikla og nákvæma umhyggja sem gefin er út í smáatriði við gerð Matuschek búðarinnar vel þess virði, allt niður í ungversku nöfnin á hurðinni, varninginn og vöruna. sjóðvél og svo framvegis. En þó að Lubitsch hafi kosið að láta söguna gerast í Ungverjalandi, þá er umgjörðin í raun algild: hún gæti gerst hvar sem er; það gæti komið fyrir þig. Þarna liggur sjarminn við þessa einföldu sögu, þessar trúverðu persónur sem í raun *eru* fólk. Snjórinn á aðfangadagskvöld er líka raunverulegur, eða að minnsta kosti eins raunverulegur og Lubitsch gat gert hann (hann lét koma með snjóvélar með miklum kostnaði). Það er þessi löngun til að láta allt líta út fyrir að vera eins raunverulegt og mögulegt er sem hjálpar til við að gera söguna enn trúverðugri, sem gefur allri myndinni draumkennda raunsæi sem ekki er hægt að endurtaka. (Nei, ekki einu sinni í endurgerð eins og YOU'VE GOT POST.) *Þetta* er í rauninni Jimmy Stewart jólamyndin sem fólk er að missa af þegar það talar um ÞAÐ ER YNDISLEGT LÍF. Ekki til að rýra kosti hinnar myndarinnar, en það væri ekkert illt, og reyndar margt gott, að horfa á BÚÐINA HORNINN um jólin í staðinn. Hún er ljúf, fyndin, heillandi og Stewart er óaðfinnanlegur í hlutverki sínu. Við ættum öll að vera svo heppin að fá rómantíkina sem lýst er í þessari mynd; það besta við þessa mynd er að við komum frá henni með það á tilfinningunni að við gætum það.