Fyrsta hughrif mitt þegar ég las samantektina fyrir væntanlega mynd var að hún myndi vera mjög, mjög ólík bókinni. Í stiklu kvikmyndarinnar segir að myndin eigi að gerast þegar Vivian er 19 ára eftir að foreldrar hennar létu lífið í eldsvoða í Ameríku. Hún kynnist Aiden, upprennandi grafískum skáldsagnahöfundi. Þegar hún vinnur í súkkulaðibúð á daginn verður hún að sætta sig við að hún verði aldrei venjuleg, því á hverju tungli sem er fullt tungl verður hún loup-garou - goðsagnakennd skepna sem hægt er að líkja náið við varúlf. af litlu breytingunum hljómaði ekki svo illa fyrir mér, jafnvel þó ég sé aðdáandi bókarinnar sem heitir Annette Curtis Klause. Ég vissi að það yrði öðruvísi, en ég vildi sjá það til að styðja bókina, með það í huga að aldursbreyting, breyting á umgjörð og nokkrar smá breytingar á starfi myndu ekki hafa nógu mikil áhrif á söguþráðinn í heild sinni til að ég myndi vilja rífa augun mín úr tánum og skilja mig eftir blæðandi á kvikmyndahúsinu. Myndin drap margar mikilvægar persónur að óþörfu, þar á meðal Esme, móðir Vivan, strax í eldinum sem átti að hafa drepið föður hennar. Ég ýtti því til hliðar og fór út í myndina, þreyttur og örlítið pirraður. Þegar ég fór í gegnum Rúmeníu voru myndavélarhornin þokkaleg, landslagið var fallegt og tónlistin var... áhugaverð... en það skildi eftir mig tilfinninguna: „Af hverju lítur Vivian svona út og af hverju er hún í hettupeysu ?" Þegar ég hoppa yfir í síðari hluta myndarinnar verð ég að segja að ég er hissa á því að handritshöfundarnir virtust styðja sifjaspell á vissan hátt og frekar en að halda sig við persónusambandið úr bókinni milli Vivian og Rafe, varð leiðtogi The Five nú að henni. frænka í gegnum hana (óvart!) frænku Astrid, sem í skáldsögunni var bitur og hataður keppinautur móður Vivans, og má ég bæta við, engan veginn tengd hvorri þeirra. Til að toppa persónuafbökun var Gabriel einhvern veginn orðinn leiðtogi hópsins og heltekinn af því að Vivian sé félagi hans svo þeir gætu uppfyllt einhverja spádóma sem ekki er til. Líkamlegt útlit hans tók ekki aðeins heil 180 af lýsingunni í bókinni, hann var greinilega líka faðir Rafe. Já, það er rétt, þetta er fallegur lítill sifjaspell af úlfa sem allir eru þéttir saman. Litlir hlutir sem pirruðu mig voru atriði eins og skógarveiðar. Það var rauðhærður sem skar sig úr öðrum hópnum, sá sem "kysti óvin sinn" áður en bráð þeirra var sleppt til að hlaupa og verða veidd. Hvers vegna var hún þarna? Af hverju leit hún út eins og Astrid? Ég býst við að hugur minn sé ekki nógu mikill til að skilja hvers vegna slík persóna þurfti að vera til í myndinni án þess að útskýra hvers vegna hún var til öðruvísi en að kyssa falleg fórnarlömb. Ég elskaði hvernig Amoeba var algjörlega klippt út úr myndinni. Ég elskaði hversu löglega fléttuð fortíð Aiden var, hvað á milli hinnar meintu dramatísku senu þar sem hann var að segja Vivian frá því hvernig faðir hans vildi að hann lærði sjálfsvörn, og barði síðan föður sinn „í sjálfsvörn“ til að láta hann líta út fyrir að vera slíkur. hörmuleg persóna. 180 persónurnar eru mjög skemmtilegar þegar þær eru algjörlega óþarfar. Í lok myndarinnar fannst mér eins og einhver hafi rennt yfir skáldsöguna, krotað niður hálfan listann yfir persónunöfn, dregið fram nokkur tengsl hér og þar, nefnt að Gabriel væri hálfgerður skíthæll, Vivian varð ástfangin af Aiden, hann óttast hana þegar hann kemst að því að hún er goðsögn þjóðsagnanna og „einhver“ er „drepinn af silfurkúlu“ og það er einhvers konar hamingjusamur endir vegna þess að Vivian finnst loksins vera samþykkt af einhverjum sem elskar hana fyrir hver hún er.Ég gaf þessari mynd 2/10 vegna þess að myndavélatökurnar voru tiltölulega þokkalegar og leikarahlutverkið hefði getað verið verra, en hvað leikstjórn varðar, hvers vegna stökk lúp-gára upp í loftið í mannsmynd eins og þeir vilja fljúga (með bogadregið bak og hneigð til að stökkva af háum stöðum), glitra stuttlega og falla svo til jarðar eins og úlfar? Einu þættir þessarar myndar sem fékk mig meira að segja til að horfa á hana fram í mjög svo ógeðslega leiðinlegan endi voru úlfarnir, fallega landslagið og augnakonfektdrengirnir. Allt saman verð ég að segja að til að njóta þessarar myndar yfirleitt verður maður að vera tilbúinn fyrir ranghugmyndir, undarlegar uppákomur sem eru ekki alltaf útskýrðar, sifjaspell og hefur annað hvort ekki líkað við bókina eða ekki lesið bókina.