Kvikmyndir virðast falla í tvo flokka: kvikmyndir sem styrkja núverandi samfélagsleg gildi og viðhorf og þær sem ögra þeim. Þessi mynd er 180 gráðu breyting frá hugsjónaorðræðunni sem lýst er í tilboðum eins og "Lengsti dagurinn" og "Grænu berets" sem virðast meira eins og Disney-fantasíur í samanburði. "Apocalypse Now!" verkefnið, framleiðslan og myndin sem af henni varð, er "Heart of Darkness" uppfærð í sálfræðilega hryllingssögu seint á 20. öld póst-móderníska fjölbreytni. Leikarahópurinn og áhöfnin sem unnu að því gætu líklega tengst þeim skelfilegu stöðum sem mannshugurinn getur náð. Þetta er vandi upprunalegu persónu Josephs Conrads, Kurtz, sem varð til bókmenntafræði árið 1901 og vísaði í kjölfarið í "The Hollow Men" eftir TS Eliot (Mistah Kurtz, hann dáinn) frá 1925. Þó að hvorugur sé beinlínis að segja um "Heart of Darkness" eftir Conrad. (1901) né frá fyrstu hendi af reynslu Víetnam, "Apocalypse Now!" stendur sem meistaraverk sem ýtti á umslag kvikmyndamöguleika. „Apocalypse“ snýst ekki bara um „hrylling“ stríðsins í sjálfu sér, eins og „Platoon“ og „The Deer Hunter“, heldur dekkri næmni mannlegs eðlis eins og hún kemur í ljós með hráum og niðrandi átökum ofbeldisfullra átaka á fjöldamælikvarða. Apocalypse núna! er ekki svo mikið álitinn sem reyndur. Meginhluti myndarinnar er ferð þjálfaðs leynimorðingja, Captain Benjamin Willard (Martin Sheen í tour-de-force gjörningi), um borð í bandarískum herbát á leið yfir ónefnda á inn í hjartað. Víetnam og Kambódíu þar sem fáir vesturlandabúar myndu nokkurn tíma troða. Hlutverk hans er að segja Kurtz ofursta (Marlon Brando), sérsveitarforingja í starfshernum, sem var yndi bandaríska hersins, þar til hann fór AWOL og yfirgefinn í djúpum óþekktum frumskógum milli Víetnam, Laos og Kambódíu. Opinbera trúnaðarskýrslan er sú að ofurstinn hafi orðið geðveikur en þegar atburðir gerast hefur eitthvað annað komið fyrir hann sem er miklu ógnvekjandi en einfaldlega geðveiki. Hlutverk Sheen er að segja upp ofurstanum með bandarískum almenningi, engu að síður vitrari. Myndin er frekar episóísk. Ferðin meðfram ánni samanstendur af nokkrum vignettum þar sem Sheen og áhöfn hans mæta mismunandi sjálfstæðum „þáttum“ stríðsins á jarðhæð. Bandarískir áhorfendur á áttunda áratugnum höfðu líklega aldrei séð þessa tegund kvikmyndagerðar áður, að hugsanlega undanskildum "The Deer Hunter" sem kom út árið áður. Sú fyrsta, og ein sú eftirtektarverðasta, er þyrluherfylki undir forystu Kilgore ofursta (Robert Duvall í Óskarstilnefndum leik) sem er kross á milli Robert E Lee hershöfðingja og Richard Wagner. Hann elskar að leika „Ride of the Valkyries“ úr „Hringnum“ eftir Wagner þegar hann sprengir ósjálfbjarga þorp. Línan hans „I love the smell of Napalm in the morning“ er ein af þessum oft tilvitnuðu línum úr annálum kvikmyndanna. Af öðrum kynnum má nefna hringleikahús þar sem innritaðir einkaaðilar munu skemmta sér af mönnum eins og Hugh Heffner og Playboy kanínum. Þrátt fyrir allar framleiðsluhamfarirnar sem komu í veg fyrir að þessi myndefni komist í dósina, þá er merkilegi þátturinn í þessari mynd hraði hennar. Upprunalega útgáfan (ekki síðari Redux útgáfan) vinnur vel við að byggja upp þar til áhorfandinn er tilfinningalega tilbúinn til að takast á við hápunktsátökin milli Willard og Kurtz. Hin undarlega orðræða á milli Willard og Kurtz er ein og sér þess virði að fá aðgangseyri. Og sumar myndirnar af bæði Sheen og Brando á ákveðnum stöðum eru einhver áþreifanlegasta og ógnvekjandi mynd sem framleidd hefur verið á filmu. Ekki einu sinni menn eins og Clive Barker, Wes Craven eða David Cronenberg hafa neitt á Coppola hvað varðar hryllilegt myndmál. Sérstaklega er Kurtz eftir Brando í einni senu svo gjörsamlega ógnvekjandi að það lætur flestar aðrar hryllingsmyndir virðast tamlegar í samanburði, sem kemur frá þeirri viðurkenningu að hryllingurinn er ekki utan frá heldur innan frá. stendur sem ein nýstárlegasta kvikmyndauppljóstran. Samkvæmt heimildarmyndinni "Hearts of Darkness" óttaðist Coppola að óumflýjanleg lokasenan myndi renna út í melódrama og andrúmsloftið í dekkri litbrigðum myndarinnar yrði í hættu. Hann var ekki viss um hvernig hann gæti látið það virka fyrr en eiginkona hans hvatti leikstjórann til að verða vitni að hátíðlegri fórn uxa eins og innfædda fólkið sem Coppola notaði sem aukaleikara með Kurtz í þorpinu „hans“. Eftir áhorfið fékk Coppola sinn endi og er þetta ein á sama tíma truflandi og fallegasta atvik í sögu bandarískrar kvikmyndagerðar. Elskaðu það eða hataðu það, enginn vestrænn áhorfandi verður eins eftir að hafa séð þessa senu. Þessi mynd er ekki fyrir alla smekk á sama hátt og upprunalega skáldsaga Conrads er ekki sú bók sem verður lesin í flugvélum. Það er ekki bara ofbeldið og tilgangsleysi ofbeldis sem er erfitt fyrir flesta bandaríska áhorfendur að meðtaka. Það er nakin afhjúpun á þáttum mannlegs ástands sem virðast svo fjarlægir bandarískum úthverfum sem gera þessa mynd erfiða fyrir venjulegan bíógesta að meðhöndla, sem er eins og hún á að vera. Coppola gerði ekki fjölskyldumynd. Hins vegar, ef áhorfandinn getur skilið stærri tilgang þess, þá er mikið að fá út úr Apocalypse Now!. Ef þú ert að leita að kvikmyndaupplifun til að staðfesta viðhorf sem fyrir voru um bandaríska næmni og hetjudáð skaltu halda þig við John Wayne. En ef þú ert til í að láta fara með þig inn á staði sem þú hefur aldrei verið, jafnvel umfram orðræðu „hinir illsku stríðs“, mun „Apocalypse Now“ taka þig inn í heim sem þú hélst að þú hefðir aldrei heimsótt áður, og það sem truflaði. af því er að þú gætir kannast við það.