Enn og aftur virðist ég vera eina manneskjan á jörðinni sem er fær um að gagnrýna japanskar kvikmyndir sem gerðar voru fyrir 1970. "Fires on the Plain" (1959) er önnur í þeirri endalausu línu "klassíkur" sem hljóta alls kyns lof. af engum augljósum ástæðum. Eins mikið og ég elska að ofalhæfa og sálgreina alla þessa bíógesta sem hafa svo hræðilegan kvikmyndasmekk, þá er samt næstum ómögulegt að rökstyðja hvers vegna nokkurn tíma myndi halda að illa gerð ló eins og þessi ætti að vera úthrópuð sem einhvers konar "meistaraverk". Það sem mér finnst sannarlega kaldhæðnislegt er að aðdáendur afleiddra "klassíkra" eins og "Fires on the Plain" einbeita sér svo mikið að kvikmyndagerð "innan í kassanum" (rétttrúnaðar einkunnastaðlar eins og handritsskrif, leiklist, myndavélavinna osfrv.) virðist alltaf eins og mest virt "klassík" sé mest ábótavant í þessum stöðlum. Til dæmis, eitt latalegasta útspil kvikmyndagerðarmanns felur í sér þvingaða munnlega útsetningu þar sem persónur útskýra í grundvallaratriðum allt fyrir áhorfandann, jafnvel þó að smíðaða atburðarásin sé algjörlega tilgerðarleg. Það sem kemur mest á óvart er að fyrsta atriðið í "Eldar á sléttunni" notar þessa ósvífnu aðferð til hins ýtrasta. Eftir fyndið höfuðhögg ræðst eftirfarandi gagnslaus samræða á áhorfandann: "Af hverju geturðu ekki skilið aðstæðurnar? Við lentum á vestur undir miklum skothríð til að styrkja sveitir í Tacloban. Við misstum tvo þriðju hluta manna okkar. Stórskotalið okkar var sökkt í flutningi. Við reyndum að komast til Burauen flugvallarins með því að fara yfir miðfjöllin en án stórskotaliðs var það ómögulegt. Gagnárás óvinarins þvingaði til fanout yfir dalinn. Þú veist það." Svo hvers vegna, nákvæmlega, er ein persóna að segja annarri persónu eitthvað sem hún veit nú þegar? Ó já, það er rétt, framleiðendur þessarar myndar eru of latir til að hugsa um eðlilegri leiðir til að miðla þessum upplýsingum. Þú sérð, gæðamynd myndi í raun sýna þessa atburði gerast, eða í versta falli myndi hún fela í sér samræður sem taka þátt í einni persónu sem hefur enga þekkingu á þessum atburðum. Heck, jafnvel upphafssamantekt í málsgreinaformi beint að áhorfandanum hefði verið betri en það sem kom hér fram. Slík dæmi um léleg gæði kvikmyndagerðar eru dreifð um "Fires on the Plain" að þeim stað að þessi mynd líður eins og hún hafi verið skrifuð af imbeciles fyrir imbeciles. Til dæmis rekst aðalpersónan á nokkrar beinagrindur vafðar japönskum skrúða. Í stað þess að gera náttúrulega hluti eins og ó ég veit það ekki að gefa þunglyndan háttarlag, segir persónan út „japanskir ​​hermenn“. Takk vinur, en ég hefði getað fundið það út fyrir sjálfan mig. Jafnvel verra, þessi mynd er mettuð af ofdramatískum brellum. Fáránlegasta atriðið felur í sér par af stígvélum. Ímyndaðu þér þetta. Hermaður gengur með og finnur par af slitnum stígvélum. Maður skyldi halda að slík uppgötvun væri gjörsamlega gagnslaus, en það kemur í ljós að stígvél hermannsins eru í enn verra ástandi, svo hann tekur upp slitin stígvél og skilur OFUR slitin stígvélin eftir. Jæja, ég skil pointið. Hermennirnir eru í grófu formi staðreynd sem þegar er greinilega lögð áhersla á með slitnu stígvélunum til að byrja með. Atriðið er fáránlegt, en ég var tilbúinn að sleppa því, þangað til ANNAÐI hermaðurinn kemur! Þú sérð, hann finnur SUPER slitin stígvél fyrri hermannsins og tekur eftir vertu tilbúinn, því hér kemur að stígvélin hans eru SUPER DUPER slitin stígvél! Heppinn maður, hann tekur upp SUPER slitnu stígvélin og skilur SUPER DUPER slitnu stígvélin eftir. En þú sérð, það er ekki allt því þá kemur þriðji hermaðurinn! Hann finnur fyrri hermenn SUPER DUPER slitin stígvél og skoðar þau ásamt eigin SUPER DUPER slitnum stígvélum. Þar sem bæði pörin sjúga, kastar hann þeim báðum til hliðar og brosir þegar hann heldur áfram berfættur. Á þessum tímapunkti var ég tilbúinn að henda sjónvarpinu mínu inn um stofugluggann minn. Þunglyndið, ofdramatíkin og afar fáránleikinn í þessari röð er handan við slæma kvikmyndagerð. Þetta er SUPER DUPER léleg kvikmyndagerð. Það er fjöldi svipaðra, algjörlega heimskulegra augnablika sem hægt er að upplifa. Eins og þegar aðalpersónan spyr einhvern: "Hæ, ertu dáinn?" Eins og gaurinn ætli að svara "Já" ef hann sparkaði í fötuna. Ég mun líka vera fyrstur til að fordæma ósamræmda frammistöðu aðalleikarans, sem er aðal veggspjaldsbarnið fyrir gerviviðbrögð. Ég hló dátt við upphafshöggið þar sem höfuðsveifla hans var aftur á sínum stað með þessum heimskulega, asnalega svip á andlitinu. Sú staðreynd að þetta léttvæga ló fær IMDb meðaleinkunnina 8,4 á meðan það er vottað meistaraverk eins og „A Tale of Two Sisters “ (2003) fær aðeins 7,5 er hæð massaheimsku. Og að halda að sumir blekkja sjálfa sig til að halda að "AToTS" sé ekki skynsamlegt. Jæja, ekki allar kvikmyndir geta verið með algjörlega svívirðileg SUPER DUPER slitin stígvél á hliðinni.