Ef maður myndi snúa aftur til dögunar talmyndarinnar myndi maður spá Harold Lloyd bjarta framtíð. Ólíkt keppinautum sínum var hann grínleikari sem var þjálfaður á lögmætu sviði en ekki fluttur upp í hreinsunareldinum í tónlistarhúsinu eða vaudeville hringrásinni. Hann hafði góða rödd sem passaði ímynd hans. Þar að auki, frá 1924, höfðu „þöglar“ kvikmyndir hans innlimað raðir byggðar á hljóðgöllum sem týndust fyrir áhorfendur (t.d. bjölluraröðin á Fall Frolic úr THE FRESHMAN og apa röðinni í THE KID BROTHER). Samt brugðust hljóðeinkenni Lloyds stöðugt í miðasölunni þegar nýjungin, WELCOME DANGER, hafði fjarað út. Lloyd kenndi falli sínu á marga utanaðkomandi heimildir, en áttaði sig aldrei á því að óvinur Glass-persónunnar var ekki heilbrigður heldur kreppan mikla. Áhorfendur fyrir þunglyndi, svima af bjartsýni, gætu hafa átt rætur að rekja til þessa metnaðarfulla sóknarmanns sem þeir sáu staðgöngu sína í; Áheyrendur þunglyndis fyrirlitu hann sem manneskju sem líklegt er að veðsetja húsnæðislánið sitt og henda því í þakrennuna. Samstæðan við þetta vandamál með persónuvali er skynjun Lloyds sem óeinlægur glaður handhafi. Einlægni er auðvitað huglægt mat, en það er óumdeilt að Lloyd gæti, þrátt fyrir eigið hörmulegt uppeldi, aldrei leikið sannfærandi niður- og ytri. Kannski er þetta vegna þess að hann óttaðist að snúa aftur til þess ríkis til frambúðar. KATTALAÐAN mistekst af þessum ástæðum, en hún ein þjáist af opinberun á stefnu Lloyds sem er hlynntur fasistum. Margir kvikmyndafræðingar telja að Lloyd hafi verið beðinn um að gera þessa mynd vegna þess að hann leit á forsetatíð FDR sem einræðisríki sem ætlað var að bleyta hina ríku og mjúku í glæpum. Við ættum að muna að hann var ekki einn um þessa tilfinningu. DeMille hafði leikstýrt THIS DAY AND AGE, sjónvarpsþætti fyrir lögregluna, árið áður. Við ættum líka að muna að Ameríka var stofnuð af heittrúuðum skattamótmælendum og eru áfram hvattir af þeim sem vilja eitthvað án þess að borga fyrir það. TCP þjáðist vegna þess að það fór létt með fasisma í „gamanleik“ og vegna þess að útgáfa hennar var sérstaklega illa tímasett miðað við atburðina í Þýskalandi það ár. Framleiðslulögin frá 1934 myndu á endanum draga úr vegsemdinni á réttlætismáli árvekni og staðfesta reglu stjórnskipunarréttar, hversu fyrirferðarmikil sem hún gæti verið. Hugsjónin um góðviljaða herforingjann, hins góðviljaða alvalda leiðtoga sem framkallar útópíu sem einu sinni hefur verið leystur undan eftirliti og jafnvægi á þessu almætti, er frá klassískri fornöld. Af þessum sökum óttast alræðisstjórnir hlátur þótt hann virki sem öryggisventill. Það er kaldhæðnislegt að einungis tilvist TCP, kvikmyndar sem djöflast á lýðræðisupplifun upprunalands síns, sýnir að Ameríka FDR var nógu örugg til að sætta sig við gagnrýni. Maður sér enga hliðstæða gagnrýni í Þýskalandi Hitlers, Sovétríkjunum Stalíns eða á Ítalíu Mussolini. En er hægt að hlæja að gálgahúmornum yfir væntanlegum fasisma? Kvikmyndalaus mynd Lloyds er skekkt til hægri og gæti hafa verið skrifuð af Dr Goebbels sjálfum ef hann hefði auðvitað haft húmor. Það dregur fram aðra sögu þar sem valinn maður endurheimtir reglu og glataðan heiður MEÐ HVER NÚNAÐU MEÐUÐU, og gerir það með góðu og skemmtilegu. Yfirvofandi fasismi sem vinstri menn nálgast er auðvitað HINN mikli einræðisherra eftir Chaplin. Þessi síðarnefnda mynd hefur þann kost að gerast í öðru landi og byggð á þunnt dulbúinn raunverulegri persónu og atburðum. HINN mikli einræðisherra veldur fáum hlátri í dag vegna þess að hann vanmeti umfang mannlegrar illsku, en það tekst þrátt fyrir listlausa og óviðeigandi málflutning, því hann hefur þann sérstaka kost að vera réttlættur af sögunni. Lloyd ætti hins vegar að eiga heiðurinn af tvennu: Í fyrsta lagi gerði hann hvorki frekari fasistamyndir né framleiddi í kjölfarið neinar hræsnisfullar hliðarfylgdarmyndir í stríðinu: í öðru lagi seldi hann aldrei TCP til sjónvarps. Heimurinn eftir 1945 hafði séð andlit fasisma og hann var ekki skemmtilegur.