Hef ekki séð neina af japönsku Grudge-myndunum, en ég hef mjög gaman af þessari. Ég verð sjaldan Hræddur þegar ég horfi á kvikmyndir. Ég get hoppað, ef áhrifin og hljóðið er nógu óvænt, en að verða hræddur við kvikmynd er sjaldgæft fyrir mig. En ég varð hræddur við Grudge. Kannski vegna þess að ég bjóst alls ekki við neinu þegar ég horfði á hana. Ég bjóst ekki við að verða hrædd. Ég vissi ekkert um það heldur. Það var líklega gott mál. Þetta er mynd sem þú, greinilega, annað hvort elskar eða hatar. Flestir virðast bera hana saman við japönsku Grudge-myndirnar, en þó ég hafi ekki séð þær, þá tel ég að það sé ekki rétt að bera saman hvaða mynd sem er. Þessi mynd stendur fyrir sínu. Sagan er veik, segja flestir. Ég er ekki sammála. Sagan er mínimalísk og er það viljandi. Sagnatæknin sem notuð er - brotinn tímarammi til dæmis - er fullkomlega unnin. Leikstjórinn veit nákvæmlega hvað hann er að gera og ég trúi því að hann hafi náð sýn sinni eins og hann vildi hafa hana. Ég gaf þessari mynd 8 af 10. Þetta er mynd sem þú munt njóta þess að horfa á eða hata. Svo einfalt er það.