Ef það er rétt að sadómasókismi sé tvíhliða mynt sem inniheldur heildina í fjölbreyttri tjáningu andstæðna sinna, þá á kvikmyndaleg mynd af Eriku Kohut sinn veruleika. Prófessor Kohut kemur fram við píanónemendur sína með eins konar fasískum sadisma á meðan hún þráir það sama fyrir sjálfa sig. Ytri tjáning hennar varpar löngun hennar. Þess vegna getur hún sært án sektarkenndar eða iðrunar. Með í för kemur hæfileikaríkur, heillandi, myndarlegur ungur Walter Klemmer (Benoit Magimel) sem laðast að henni vegna ástríðu hennar og ákafa. Hann vill verða nemandi hennar til að vera nálægt henni. Hún hafnar honum algjörlega, en vegna hæfileika hans kýs tónlistarháskólinn í Vínarborg hann inn. Hann verður ástfanginn af henni. Aftur ýtir hún honum frá sér, en hann mun ekki taka nei sem svar, og þar með byrjar hans eigin niðurgangur í siðspillingu og tap á sjálfsvirðingu. Spurningin sem áhorfandinn gæti spurt á þessum tímapunkti er, hver ræður? Sadisti eða masókisti? Reyndar hver er sadisti og hver masókisti? Það er erfitt að segja til um það. Er það manneskjan sem nýlega hefur orðið fyrir miklu ofbeldi bæði andlegu og líkamlegu, sem liggur í raun og veru særð á gólfinu í gróteskum sigri og uppfyllingu, eða er það manneskjan sem er að þjóta út um dyrnar, saddur, og gefur skipun um að enginn sé til að vita hvað gerðist. En Erika er ekki bara sadómasókísk viðundur. Hún er öfgafull kynlífsfrík. Hún vill upplifa öfgar mannlegrar kynhneigðar á sama tíma og hún heldur framhlið virðingar. Reyndar er það ekki einu sinni satt. Hún segir að sér sé alveg sama hvað öðrum finnst. Henni er alveg sama þótt þau labba inn og finna hana blæðandi á gólfinu því hún er ástfangin. Ást, kallar hún það. Því kynlíf hennar og ást eru eitt og hið sama. Á einum tímapunkti segir Walter henni að ást sé ekki allt. Hversu kaldhæðnislegt slíkt ofgnótt er henni. Hversu tilefnislaus athugasemdin er. Myndin er fallega klippt og meistaralega leikstýrt af Michael Haneke sem snýr söguna með sérhæfðri myndavélavinnu og vandlega smíðuðum leikmyndum þar sem kjarni athafnarinnar er ekki bara skýr heldur til fyrirmyndar (eins og á baðherberginu þegar Walter knýr sjálfan sig áfram hátt fyrir ofan toppinn á básnum til að finna Eriku inni). Hann notar líka góða staðsetningu leikmanna þannig að þeir séu alltaf þar sem þeir ættu að vera með vel tímasettum niðurskurði frá einu sjónarhorni til annars. Þetta er sérstaklega mikilvægt í atriðinu þar sem Erika, eins og blóðtæmt lík sem er fangað í hvítu og svörtu ljósi, liggur undir elskhuga sínum, stíf eins og steinn. Hér sjáum við að mestu leyti aðeins andlit hennar og sterkar útlínur hálsins með pulsandi slagæð. Við þurfum ekki að sjá meira. Hluti Eriku Kohut er fullkominn fyrir Isabelle Huppert sem er ekki hrædd við öfgar; sannarlega er hún framúrskarandi í þeim. Ég hef séð hana í fjölda kvikmynda og það sem hún gerir betur en næstum allir er að verða karakterinn líkami og sál. Eins og konan sem hún leikur í þessari mynd er hún óhrædd við hvað öðrum kann að finnast og er lítið sama um útlit sitt í skrautlegum skilningi. Það sem skiptir hana máli er frammistaðan og áskorunin. Enginn þáttur er of krefjandi. Engin persóna of siðspillt. Það er eins og Huppert vilji upplifa allt mannkynið og vill að við fylgjumst með henni eins og hún gerir. Hún er alltaf heillandi og nánast gallalaus. Hún er ekki aðeins leiðandi ljós í frönsku kvikmyndagerðinni; hún er ein af frábæru leikkonum samtímans sem hefur sett saman ótrúlega fjölbreytt verk. Mér finnst það mjög lærdómsríkt og gefa okkur dásamlega og sláandi andstæðu að bera saman frammistöðu hennar hér við frammistöðu hennar í The Lacemaker (La Dentellière) frá 1977 þegar hún var 22 ára. Þar var hún eplasæt í rauða hárinu og freknunum og fallega andlitið og litla sæta myndin hennar sem lék Pomme, Parísarlærling í hárgreiðslu. Persóna hennar var feimin við kynlíf og hógvær - bara venjuleg frönsk stúlka sem vonaðist einn daginn til að verða snyrtifræðingur. Hér er hún sjálfseyðandi norn, bitur með hatursfulla vitneskju um sjálfa sig, blygðunarlaus og algjörlega siðspillt. Huppert er svo heppin að vera leikkona í Frakklandi þar sem hlutir eins og þessi eru fyrir konur á aldrinum stjarnanna. (Hollywood gæti aldrei gert kvikmynd eins og þessa.) Í bandarísku kvikmyndahúsi geta aðeins örfáar af bestu og erfiðustu leikkonunum gert sér vonir um að eiga feril eftir um þrítugt. Huppert eykur útsetningu sína til muna vegna hæfileika sinna og sviðs, en einnig vegna þess að hún er tilbúin að leika ósamúðarfull hlutverk, hér og einnig í La Cérémonie (1995) þar sem hún leikur viðurstyggilega, grimma morðingja. Sjáðu þetta fyrir Isabelle Huppert. Þú munt ekki gleyma henni eða persónunni sem hún lífgar upp á.