Þetta er alveg hræðileg "B" mynd. Það er vitlaust og oft vandræðalegt. Söguþráðurinn, grunn rútínan „að gera sýningarrekstur“, er nánast engin. Í raun er myndin aðeins afsökun til að ýta undir stríðsátakið og varpa ljósi á vinsæla tónlistarhópa frá 1942, þar á meðal Mills Brothers, Count Basie, Duke Ellington, Bob Crosby og Freddy Slack. Hver hópur fær um það bil þrjár hefðbundnar mínútur, undantekningin eru Mills Brothers, sem af einhverjum ástæðum gáfu tilefni til tveggja númera. Ann Miller fær ekki að dansa fyrr en á síðustu mínútum myndarinnar og hún hefur lítið annað að gera en að þvælast fyrir sínu innan um bardaga þjóðræknisáróðurs. Áhugaverðasta augnablikið í myndinni, að mínu mati, átti sér stað í Duke Ellington hluti. Hljómsveitin virðist vera að spila í lest og standa í óþægilegum stellingum. (Í suðurríkjunum á þeim tíma var hljómsveitin aðskilin í járnbrautarvögnum á ferðalögum.) Johnny Hodges sést við hlið Duke og Harry Carney gæti einnig verið auðkenndur. Á síðustu augnablikum myndarinnar hleypur trompetleikarinn/fiðluleikarinn Ray Nance niður ganginn að myndavélinni og gerir „Tom frænda“, pirrar augun og sveiflar höfðinu eins og Willy Best gerði í mörgum myndum. Fyrir nútímaáhorfendur, sérstaklega djassaðdáendur, er þessi virðing til aðskilnaðar svo sannarlega sorgleg. Sumar kvikmyndir fara best óséðar.