Þegar ég horfði á A Bug's Life í fyrsta skipti í langan tíma gat ég ekki annað en séð samanburðinn við Happy Feet frá síðasta ári. Hvað aðalsöguþráðinn nær, þá eru þeir mjög líkir, útlagi sem gerir það sem hann getur til að passa inn á meðan hann reynir líka að vera sérstakur. Það sýnir þér bara hversu miklu betri myndin hefði getað verið án þess að vera frjálslynd niðurstaða hennar. Margir eru mér ósammála þegar ég segi að mér líkar mjög vel við Pixar í öðru lagi. Auðvitað nær það ekki að fanga glæsileika Toy Story, né heldur er hreyfimyndin úr þessum heimi. Hins vegar er sagan í toppstandi og persónurnar yndislegar að eyða tíma með. Með fullt af hlátri og siðferðislegri miðju gæti ég horft á þessa alveg jafn mikið og aðra klassíska myndverið. Það er mikið um að finna styrk innan frá til að sigra allar líkur hér. Milli þess sem aðalhlutverkið okkar Flick þarf að halda uppi sjálfsáliti sínu til að bjarga nýlendunni sinni, nýlendan þarf að opna augu sín fyrir nýjum lífsháttum til framtíðar, og sirkuspöddanna komast að því að þeir eru meira en bara hæfileikalaus aukaatriði, allir þróast í betri galla í lok sögunnar. Jafnvel illmennið Hopper er fullkomlega holdugur og ógnandi af réttum ástæðum. Hann er ekki að gera það til að vera vondur, en í staðinn skilur hann þá staðreynd að maurarnir eru fleiri en hann 100 til 1. Hann þarf að óttast hann til að þurfa ekki að hafa áhyggjur af því að þeir komist að sannleikanum. Þetta er mjög hringur lífsins, en ekki sá sem getur ekki þróast með aldrinum. Þegar þú hugsar um hreyfimyndina er það í rauninni nokkuð gott. Í samanburði við Antz, samkeppnismynd þess tíma, er þetta miklu raunsærri og minna teiknimyndarík. Vatnið er fallega skilað, sem og laufið. Það þarf ekki að leita mikið lengra en augu mauranna til að sjá hversu mikil smáatriði fóru í framleiðsluna. Endurskin og raki, þrátt fyrir slétt ytra byrði, sýnir raunsæið. Allar pöddur eru líka fíngerðar. Það er aldrei verið að spara á flugunum í borginni og brjálaða blöndu af verum sem fengnar voru til að bjarga maurunum, hvort sem það er í litlu hlutverki eða stækkaðri hlutverki. Það er líka í borginni sem við sjáum vinnubrögðin í umhverfinu. Þó að Ant Island sé fínt er það bara útiveran. Bug City inniheldur nóg af sorpi sem tvöfaldast sem byggingar og klúbbar. Það er frábært að sýna húmor og hugvitssemi að sjá hvað skemmtikraftarnir notuðu fyrir allt. Frá ísmolabakkunum eins og sirkus stendur, dýrakexkassinn sem sirkusvagnfullbúinn með fullri næringarleiðbeiningum á hliðinniog geggjaðri samantekt af kössum til að búa til Times Square af auglýsingaskiltum og framhliðum, allt er gert rétt. af húmornum þarftu að þakka leikarahæfileikanum fyrir frábæra flutning og innblásið hlutverkaval. Enginn gæti gert karlkyns maríubjöllu betur en Dennis Leary með snjöllu vitsmunum sínum. Ég skora á þig að hugsa um einhvern betri. Leiðtogarnir okkar eru líka frábærir með Dave Foley sem Flick og Julia Louis-Dreyfus sem Atta prinsessu, auk hinnar alltaf frábæru Kevin Spacey sem Hopper. Spacey stelur ekki bara mörgum senum úr myndinni heldur er hann einnig í aðalhlutverki í töfrunum á meðan á myndinni stendur. Já, A Bug's Life var upphafsmaður hreyfimynda frá Pixar, hefð sem hefur haldið áfram. Með mörgum tungu-í-vöngum pöddubrandara í gegnum tíðina þarftu líka að gefa leikmuni til risastóru aukahlutverkanna. Fullt af „þessum strákaleikurum“ er það fólk eins og Richard Kind, Brad Garrett og hinn látni Joe Ranft sem ormurinn Heimlich sem vekja mesta hláturinn. Á heildina litið gæti þetta verið einfaldasta sagan sem Pixar hefur flutt á skjáinn, sú sem hefur verið sagt í einu eða öðru formi margoft í gegnum árin, en það er nógu innblásið og ferskt til að skila ánægjulegri upplifun. Það eru gleðistundir, sorgartímar og jafnvel hasarpökkar spennuatriði þar sem fuglar koma inn til að taka þátt í skemmtuninni. Ásamt nokkrum af uppáhalds Pixar persónunum mínum, Tuck and Roll, það er ekki svo mikið slæmt sem mér dettur í hug að segja um það.