Nú skil ég það. Titillinn vísar til allra áhorfenda strax eftir viðbrögð eftir 68 mínútur af andlegum pyntingum. Að reyna of mikið til að vera ógnvekjandi, skortur á góðri samræðu jafnvel ótta fyrir það mál gerir The Screaming Skull meira eins og A Snoring Dull. Að vísu setur stórhýsið og eignin í svörtu og hvítu dökkan tón fyrir myndina, en það er um það bil. Það eina skelfilega við þetta flopp er að fólk græddi í raun og veru á þessu! Manstu eftir kistuábyrgðinni í upphafi? Þetta er kannski það fyndnasta sem ég hef orðið vitni að á skjánum. Það sorglega er að áhorfendur vonuðust líklega til að leikstjórinn Alex Nichol hafi verið settur með valdi í kistu, negldur fastur og grafinn lifandi fyrir lélega tilraun sína. Jenny sem sett er í þessa óheppilegu skelfilegu aðstæður dregur í raun aldrei neina samúð sem þú myndir finna fyrir konu þar sem kvíða hennar er kennt um reimt, höfuðbeinaílát. Maðurinn hennar John kemur líka út fyrir að vera niðurlægjandi wannabe sléttur ræðumaður, en þetta virkar ekki og hann endar með því að sanna hversu harður hann er með því að skella hjálparlausum örkumla í kringum sig! Ah, Mickeydagana áður gætirðu fengið nálgunarbann á umsjónarmenn eins og hann. Aðkoma þessa gaurs er ekki mjög góð eða kannski of mikið flugvélalím. Samt sem áður, þrátt fyrir undarlega persónu sína, er Mickey líklega það eina sem er gott fyrir þessa mynd sem veitir smá skemmtun og ég fæ ekki nóg af gaur sem segir "Þetta var Mary!" og grúska í pottum í gróðurhúsi.