Ég sá þessa mynd fyrst fyrir 3 árum síðan og hún var kynnt af þáverandi Disney yfirmanni Eisner og hinum raunverulega Jim Morris. Fyrir um mánuði síðan kom hún aftur í sjónvarpið og í þetta skiptið tók ég hana upp. Síðan þá verð ég að hafa horft á hana að minnsta kosti þrisvar sinnum. Þetta er dásamleg, hvetjandi, feel good kvikmynd sem er gáfulega skrifuð og trúverðug leikin af öllum sem málið varðar. Það þolir ekki að fara í hvert sentimental bragð í bókinni, sem og allar aðrar klisjur. Það er hressandi að sjá kvikmynd þar sem krakkarnir eru ekki skíthælar og hafa fullt af hegðunarvandamálum og djókarnir eru ekki sýndir sem testósterónknúnir vöðvahausar. Þetta er bara venjulegt fólk sem á sér drauma eins og þú og ég. Að mínu mati er Hollywood farið í hina öfgarnar í það sem þeir kalla „smáraunsæi“, að búa til kvikmyndir þar sem allir bölva og eiga í vandræðum með árásargirni. Myndin fjallar um mann sem á sér draum og er hvattur af vinum og fjölskyldu til að elta þann draum. Fólkið í Big Lake TX virðist svo persónulegt að mig langar að flytja þangað. Eins og ég sagði b4, þá reynir myndin ekki að fara fram úr tilfinningasemi. Dennis Quaid, eins og venjulega, veldur aldrei vonbrigðum. Ég hef horft á hann frá því seint á áttunda áratugnum og hann er svo vanmetinn. En þessi mynd hefur frábæra frammistöðu frá ÖLLUM sem málið varðar, og hrós til rithöfundanna. Gimsteinn í myndinni er undir lok þegar Jim er að æfa sig í stúkunni fyrir kl. stórleikur og konan hans kallar á hann úr stúkunni. Hann hleypur til og nær til fjölskyldu sinnar. Andlitið á hinum þremur könnunum sem sitja á bekknum í holunni er ómetanlegt. Ef þú ert að leita að hraðabreytingum, taktu þá upp þessa mynd.