Á óskiljanlegan hátt horfði ég á þessa mynd í fyrsta skipti fyrir nokkrum dögum síðan og skildi alveg frá upphafi um hvað öll lætin snúast. Þessi mynd hélt athygli minni frá upphafi til enda og leiddi mig í gegnum alls kyns tilfinningar (og gæti hafa hjálpað mér að uppgötva nokkrar sem ég vissi aldrei um.) Dustin Hoffman skín alveg eins og Ted Kramer. Hann er algjörlega sannfærandi sem maður sem þarf að takast á við að minnsta kosti þrjár mismunandi áskoranir í lífinu: brjálaður eiginmaður, vinnufíkill auglýsingastjóri og elskandi faðir. Meryl Streep sem Joanna Kramer var minna miðlægur í myndinni einfaldlega vegna þess að Joanna var fjarverandi í góðan hluta hennar, en þegar hún var á skjánum gaf hún Hoffman kost á sér. Hinn sanni áberandi varð þó (að mínu mati) að vera ungi Justin Henry sem Billy Kramer. Börn eru alltaf saklausa fórnarlambið í hjúskaparslitum og Justin virtist algjörlega eðlilegur og fullkomlega trúverðugur í þessu hlutverki þar sem hann tekst á við andstæðar tilfinningar í kringum móður sína og aðlögun hans að lífinu með pabba, aðeins þá til að ruglast á því hvers vegna hann ætti að þarf að fara frá pabba sínum þegar það var mamma hans sem gekk út á hann. Ungi Justin virtist ekki missa af takti í þessu mjög erfiða hlutverki. Allt í allt er þetta frábær, Óskarsverðug mynd þar sem eini veiki punkturinn var það sem ég hélt að væri sannarlega vonbrigðum ákvörðun um að fara í sadly og hamingjusamur enda, sem var algjörlega óraunhæft miðað við eyðileggjandi forræðisbaráttu sem Ted og Joanna höfðu gengið í gegnum. En það er ekki yfir miklu að kvarta hér.9/10