Þegar ég er að horfa á kvikmynd geri ég mér grein fyrir því að hún er "bara kvikmynd," en engu að síður finnst mér gaman að leyfa mér að verða eins mikið upptekinn og hægt er miðað við aðstæður. Ég held að þetta sé það sem fær okkur til að gráta, öskra, hlæja eða bregðast á annan hátt tilfinningalega sem áhorfendur, jafnvel þó að innst inni vitum við að þetta er "bara kvikmynd." Það sem ég vil ekki er að myndin minni mig á að hún sé bara kvikmynd svo ég geti ekki sloppið inn í fyrrnefnda hrifningu óháð gæðum myndarinnar. Leikstjóri þessarar myndar kaus að nota oft myndavélar með mörgum sjónarhornum samtímis á skjánum. Kannski er það bara ég, en mér finnst þetta vera hræðilega truflandi og beinlínis pirrandi. Þeir gætu eins keyrt samfelldan borða yfir neðst á skjánum með áletruninni „Athugið: Þetta er bara kvikmynd. Ekki leyfa þér að verða of áhugasamur eða upptekinn'. Ef ég vil „mynd-í-mynd“, mun ég virkja það úr fjarstýringunni minni, en aldrei meðan á kvikmynd stendur sem ég vil njóta.