Ég man ekki hvenær ég varð síðast fyrir svona hræðilegum vonbrigðum með einhverja mynd. Líklega bjóst ég við of miklu að gerast (á vissan hátt má búast við hasar í dogma-stílmyndum auðvitað). En það er bara ekkert að gerast hérna inni. Sem betur fer var ég að horfa á það heima og gat skipt um rás hvenær sem þögnin og heimsk/dofin andlit fóru að drepa mig. Og það var mjög oft! Það er í rauninni ekki of mikil ánægja að horfa á ljótt fólk sem talar ekki og hreyfir sig hægt, strjúka svínum og franska kyssa karlmenn, svo ekki sé minnst á ljóta líkama stunda skýrt kynlíf. Ef það væri bara eitthvað vit í því... allt morðástandið er fáránlegt; virðist bara vera búið til til að sýna enn eitt leggöngin þar sem engar persónur eru færar um að leysa glæpinn. Með aðeins fjórar gerviþróaðar persónur og kvikmynd sem fer hvergi er nokkuð fljótt augljóst hvern leikstjórinn valdi sem morðingja. Og það meikar heldur engan sens. Þrátt fyrir öll leiðindin og þjáningarnar verð ég að viðurkenna að það snerti mig einhvern veginn á óútskýranlegan hátt. Kannski þú ættir að athuga það sjálfur þó ég mæli ekki með því.