"Fred Claus" forðast einhvern veginn að verða "The Santa Clause" þessa árs með því að eiga aðeins skemmtilegri augnablik en þessi Tim Allen aðalleikari, en það þýðir ekki að það sé nóg að gera fyrir sig sem er þess virði að fara í leikhús. Eins og hátíðarmyndir fara, er það tilgerðarlegt og sentimental. En í rauninni gæti það verið minnsta áhyggjuefni manns þar sem "Fred Claus," sem státar sig af því að hafa David Dobkin ("Shanghai Knights," "The Wedding Crashers") við stjórnvölinn, inniheldur nánast ósvikið fyndið augnablik þar sem það gengur klaufalega á lína á milli fáránlegs Vince Vaughn farartækis og óljósrar jólamyndar. Á endanum jafngildir það ekki miklu af hvoru tveggja. Og með leikarahóp sem samanstendur af Paul Giamatti, Kevin Spacey, Rachel Weisz og Kathy Bates veldur það mann vonbrigðum. foreldrar þeirra (Bates og Trevor Peacock) eftir að hafa fengið nóg af því að þola ívilnun foreldra sinna við yngra systkini hans. Nick vex upp og verður jólasveinn (og eins og talsetningin segir okkur þá frýs tíminn á þér og fjölskyldu þinni þegar þú verður dýrlingur), á meðan Fred verður jólasveinn í Chicago sem á erfitt með að muna eftir kærustu sinni. Fæðingardagur Wanda (Weisz). Hann lendir í vandræðum með lögregluna og þurfti að hringja í yngri bróður sinn (sem lítur skelfilega út að minnsta kosti áratug eldri en hann) til að bjarga honum úr fangelsi. Nick samþykkir, en aðeins ef Fred samþykkir að hjálpa til við dótapakkningu uppi á norðurpólnum. Fred er treglega sammála en tortryggni hans stangast á við jólasveininn og ævarandi glaðværð álfanna, jafnvel þar sem hagkvæmnisérfræðingur (Spacey) er að skoða starfsemi leikfangaverksmiðjanna, bara of ánægður með að láta alla starfsemi á norðurslóðum leggjast niður ef allt mistekst. , eins og sagt er, hefur sín augnablik, en bólstruð hlaupalengdin teygir þær þunnt yfir lengd þess. Inn á milli eru hrúgur af jólamyndaklisjum sem betur var farið í til dæmis "Álf" og tilraunir til tilfinningasemi eru álíka hugljúfar og ávaxtakakan í fyrra. Vaugn ber að venju grófan sjarma á borðið, en geldur handritið. af Dan Fogelman kemur í veg fyrir að hann geri sitt í alvörunni. Giamatti, undir illa feitu fötunum, færir fræga persónu sinni skemmtilegan gamlan sjarma, en þarf því miður að leika aðra fiðlu við Fred. Spacey kemur með andlit leiksins, en beygjur hans endar venjulega sem ófyndnarlega ófyndnar. Að lokum verður "Fred Claus" að gleyminni mynd sem fer undir það sem þeir sem taka þátt í henni eiga skilið. Vissulega eru til verri leiðir til að hefja leiktíðina í bíó, en það eru vissulega miklu betri leiðir.