Ég verð að segja að þegar "Pushing Daisies" kom út var ég samstundis hrifin af ævintýralegri umgjörð slíkrar grimmdar. Sögumaðurinn bjó til köku úr allri þrautinni með því að láta dauðann virðast jafn venjubundinn og Ned (Lee Pace) að baka tertur. Og það að koma þeim aftur til lífsins var alveg jafn venjubundið. Tríó Ned, Emerson Cod (Chi McBride) og Charlotte "Chuck" Charles (Anna Friel), auk stundum hliðarmannsins Olive Snook (Kristin Chenoweth, sem gerði söngleikinn Wicked svo sem unun) skapaði frábærar samræður og kjánaskap. Það á svo sannarlega skilið titilinn sem (rómantísk) gamanmynd/drama.Ned og Chuck gerðu fyrir feimið og ekki alveg tilbúið-fyrir-ást par sem eru enn að kanna tilfinningar sínar þó þau geti ekki snert - hindrun sem virðist vera sannarlega engin hindrun með hjálpartæki eins og hanska, sellófan og sérkennilegar dagskrár í kringum íbúðina. En þrátt fyrir óþægindin þegar þeir vinna tilfinningar sínar í kringum undarlegt leyndarmál sem aðeins fáir vita, tekst þeim samt að sýna efnafræði sína á skjánum í snertandi senum eins og þegar Ned gefur Chuck býflugnabúunum. Nærvera Olive, þó, gerir það að verkum að brot út í laginu augnablik í kökubúðinni og ófyrirséðum flækjum fyrir parið. Önnur þáttaröð minnkaði verulega og setti strik í reikninginn sýningu sem hafði raunverulega möguleika. Í sumum þáttanna var söguþráðurinn fljótur og óþægilegur, sem fékk þig til að spyrja "hvað gerðist?" bæði í heildardána manneskju vikunnar og í yfirgnæfandi lóðarlínu. Það hjálpaði ekki að bæta við föður Chuck ásamt tveimur hálfbræðrum fyrir Ned, og að minnsta kosti einni söguþræðinum fannst næstum endurunnið (fannst þættinum „Comfort Food“ ekki eins og þættinum „Bitter Sweets“ í þeirri staðreynd að dáni-manneskja-vikunnar dó í mat?). Nokkur snertandi augnablik (býflugurnar) komu til að hjálpa til við að efla samband Chuck og Ned, en í hvert skipti sem þeir nálguðust ákváðu rithöfundarnir að henda í annan apa skiptilykil frekar en að láta sambandið þróast (Oliver kemur heim úr klaustrinu, Chucks dauður faðir vaknar aftur til lífsins og snýr ekki aftur, þú færð myndina).Skömm að þetta hafi ekki gengið upp, en hugmyndin var góð og virtist súrrealísk á góðan hátt, bara nógu Pleasantvillesque litur/happy-smiley í gangi og ósennilegar aðstæður til að minna þig á að það er ekki "Dead Like Me." Svo er það aftur í „Pushing Daisies-tíma“, að sögn skapara Bryan Fuller, svo það gerir það trúverðugt aftur. Það hefði átt að endast lengur, en það er bara þráhyggjuhugsun á þessum tímapunkti. Hrós fyrir hvaða nýja sýningu sem reynir að koma í stað þessa skammlífa gimsteins.