Það besta – og það er frekar gott – við Svarta kastalann er að þetta er svart-hvítur gotneskur gripur á fjórða áratugnum með morðóðum brjáluðum greifa sem var einhvern veginn gerður árið 1952. Stjarnan er að því er virðist breski leikarinn Richard Greene, hæfur leiðtogi sem minnir mig á fyrri útgáfu af Roger Moore. Skúrkurinn er brjálaður greifi sem leikinn er af Stephen McNally, sem vinnur trúverðugt starf nema þegar hann er kallaður til að hlæja brjálæðislega. Boris Karloff, sem er löngu klæddur, á snærum í skugganum, er í afgerandi aukahlutverki aldraðs læknis sem gæti verið hjálpræði hetjunnar okkar eða ekki. Það er miðja 18. öld í Austurríki og Sir Ronald Burton (Greene) er staðráðinn í að komast að því hvað kom fyrir tvo nána vini. Þeir hurfu í nágrenni kastalans sem tilheyrir Karli von Bruno greifa (McNally), djúpt í Svartaskógi. Svo virðist sem Sir Ronald og vinir hans hafi átt stóran þátt í að vinna bug á hrottalegri áætlun von Bruno í Afríku þremur árum áður sem fól í sér þrælahald og fílabein. Greifinn var ekki aðeins með bilun, heldur með ör í andlitinu og svartan blett sem hann er með til að hylja eyðilagt auga. von Bruno hét hefnd og svo virðist sem honum hafi tekist að hluta til. Svo undir fölsku nafni sér Sir Ronald um veiðiboð frá greifanum og af stað förum við í vagni í gegnum dimma ferð storms og æpandi úlfa til kastala greifans. Þetta er gríðarlegur fjöldi steinturna og gangna, skuggalega stiga, risastóra eldstæði...og hrollvekjandi göngum sem leiða til djúpra dýflissuklefa, pyntingarklefa og mikillar gryfju sem er fyllt af smellandi, þrusandi krókódílum. Það er líka fyllt af yndislegu, ljóshærðu og viðkvæmu eiginkonu greifans, Elga (Paula Corday, sem stundum er kölluð Rita Corday), og af tveimur nánum vinum greifans sem leiknir eru af þessum tveimur leikurum sem við þekkjum frá fimmta áratugnum sem sérhæfðu sig í að vera slím. í búningi, John Hoyt og Michael Ansara. Þarna er hættuleg hlébarðaveiði, bannaðar kossar, hnúafullir þjónar, tréskilti sem kraka og sveifla í köldu vindinum og eitur í bolla. Ekki síst er læknir Meissen (Karloff) með sérstakt hettuglas fyllt með lyfi sem hægir svo á líkamsstarfseminni að dauðinn virðist hafa átt sér stað. Hættan er sú að...jæja, þegar manneskjan vaknar tíu tímum síðar, þá er betra að vona að hann sé ekki þegar negldur í kistu sinni. Það kemur á óvart, þrátt fyrir allar klisjurnar, að Svarti kastalinn heldur áfram að hreyfa sig með gleði. Myndin tekur sjálfa sig alvarlega, en hún er nógu vel gerð til að halda áhuga okkar, jafnvel þótt við sitjum aftur brosandi á meðan við horfum á. Það er jafnvel hughreystandi á vissan hátt að átta sig á því að það eru sterk bergmál af The Most Dangerous Game. Þegar Burton áttar sig á því hversu brjálaður von Bruno er, verður hann enn ákveðnari í að koma von Bruno til skila. Og auðvitað hefur hann fallið fyrir Elgu. von Bruno, brjálaður af hefnd en samt slægur og hæfur, er maður sem elskar veiðar og er upptekinn af drápinu. Önnur skapandi regla Hollywood hefur alltaf verið: "Ef þú ætlar að stela, stela frá þeim bestu." Það er fyrsta skapandi reglan, auðvitað, "Ef þú ætlar að stela, stela frá þeim bestu og breyta því síðan í lifrarpylsu." Svarti kastalinn er góður biti af austurríska braunschweiger.