Hvað er það við eiturlyfjafíkn sem dregur svo kvikmyndagerðarmenn í fyrsta sinn til að bjóða upp á sína eigin skoðun á viðfangsefninu? Þetta efni hefur verið gert til dauða. Fíkniefnaneysla er slæm. Við fáum það. Fíkniefnafíkn er sársaukafull á að horfa. Við fáum það líka. En hráslagalegt viðfangsefnið veitir kvikmyndagerðarmanninum ekki leyfi til að gera slaka kvikmynd. Sérhver kvikmynd þarf ekki að vera Hitchcockískt meistaraverk af frábærum kvikmyndum, eða nota Orson Wellesian djúpfókus, en þetta er samt frásagnarmynd. Verite þýðir ekki gerviheimildarmynd. Jafnvel smá-DV myndavélar fyrir neytendur geta framleitt hvítt hvítt og svart svart, og þessi kvikmyndagerðarmaður er bara latur með því að taka engar skuggamyndir við núverandi lýsingu: myndefnið er nógu dapurt án þess að þvinga það tilbúnar með slælegri kvikmyndatöku. Og jafnvel heimildarmyndir eru með hljóðblöndu. Vera Farmiga er mjög hæfileikarík, með rétta efniviðinn, en leikstjórinn ofleikstýrði henni augljóslega og saug allt lífið úr leik hennar. Fíklar lifa kannski í þoku en hafa samt tilfinningar, en engin þessara persóna virðist vera til utan skjásins. Stuðningsleikmennirnir skiluðu bara línum sínum án þess að búa til alvöru fólk. Leitt að vera svona hörð, Debra, en sumt er satt hvort sem þú vilt trúa því eða ekki. Ég er viss um að næsta mynd þín verður betri -- en vinsamlegast, ekki önnur eiturlyfjamynd. :)