Dekalog 5 má líta á sem ofbeldisfulla ásökun gegn dauðadómi, samkvæmt fimmta boðorðinu „Þú skalt ekki drepa“: ekki af tilviljun setur það hugmyndina um að ríki uppfyllti að fullu ákvæði óréttlátra laga á sama plan og mynd morðingja. „En lögin líkja kannski ekki eftir náttúrunni, þau gætu leiðrétt hana,“ segir Piotr, verjandi verjenda, raunverulegur hvatapersóna, „refsingin er hefnd sem miðar að því að skila illu með illu án þess að koma í veg fyrir glæpinn. En í nafni hvers lögreglan hefnir sín? Í alvöru í nafni hinna saklausu?". Hræðilegar og ítarlegar myndir síðasta hálftíma manns sem dæmdur var til dauða gefa gildi til gagnsleysis fælingarmáttarins sem beitt er við dauðarefsingar í þeim tilgangi að hræða alla hugsanlega glæpamenn. „Örvæntingarfullar aðstæður krefjast ekki örvæntingarlausra úrræða,“ segir Kieslowski í skilaboðum sínum og kennir okkur hversu ranglátt getur verið athöfn óhlýðni við boð Guðs sem dæmir refsingu á sama hátt og glæpur er dæmdur. Hér eru þrjú mismunandi siðferðileg viðhorf: meðfædda uppreisnartilfinningu morðingjans sem miðar að því að vekja fjandsamlegan torpor umhverfisins í kring; sterk tilfinning um langvarandi afskiptaleysi fórnarlambsins hneigðist til að hlæja að kröfum annarra; verðskulda hegðun varnarráðgjafans ávallt reiðubúinn að berjast gegn mótlæti, í þágu mannlífs. Lífsbaráttan er miskunnarlaust lífleg allan tímann; persónurnar eru steyptar niður í eymdar- og neyðarsenur, í borgarlandslagi með áherslu á grænleitum tónum og sést í eigin spegilmyndum í gegnum framrúðu leigubíls. Allt í "Dekalog 5" gefur til kynna hræðilega tilfinningu um aðskilnað og einangrun: lýsingar á sóðalegum undirgróðri ofbeldis og heimsku, sviðum ótryggra vinnuaðstæðna, óheillavænlegs útlits bygginga á kafi í nafnlausri aura auðnarinnar, stefnulauss ráfa um óheillavænlegt umhverfi. Jazek, aðalpersónan, neyðist til að berjast við andstæðing sem er sterkari en hann sjálfur: bær algjörlega vafinn í djúpu afskiptaleysi, að því er virðist fjandsamlegur, heyrnarlaus fyrir öllum mállausum ákalli hans, á meðan dofnuð mynd af lítilli stúlku í fyrsta kvöldkjól heldur áfram að naga sálina. Hann er óbætanlegur að beina skrefum sínum í átt að ótengdri leið til fordæmingar séð í gegnum aflögun 18 mm. gleiðhorns myndavélarlinsa sem miðar að því að afbaka öll smáatriði, breyta raunveruleikanum og láta hana hverfa í fjarlægum og framandi bergmáli. Kieslowski kemur ekki með mildandi aðstæður kryddaðar með hunangstungum tónum af melódrama í þágu stefnda, öðruvísi en sumar Hollywood staðalmyndir eins og "I want to live" (eftir Robert Wise). Hann smeygir sér ekki á bananahýði gagnslausra aumkunarverðra atriða til að milda sekt Jazek og milda grimmd glæpsins, engan áhuga á nálægum sálrænum hvötum til að réttlæta hvers kyns öfgafulla eða ofbeldisfulla hegðun og neitar að taka með sér gagnslausan dóm. málsmeðferð. Með öðrum orðum, að mati Kieslowskys "glæpur er alltaf glæpur": samkvæmt meginreglunni um "par condicio" setur hann saksóknara á sama plan og hinn dæmdi og notar mörg merki eða tákn til að tákna samfélag sem sést í illgjarnasta ljós. Og við getum ekki verið áhugalaus: jafnvel þótt við séum ekki sammála honum, þá snerta angistaröskur Jazeks hjörtu okkar með samúð á sama hátt og biðjandi augu Terri Schiavo gera.