Þetta er vissulega góð mynd, fallega mynduð og áhrifarík leikin. Samt ætti maður vissulega að gagnrýna það, og Mizoguchi, því það er ekki án galla og veikleika. Mizoguchi var mjög annt um konur og vildi koma með yfirlýsingar um skort á samúð og algerri grimmd mannsins, en samt fer hann stundum fram úr sjálfum sér í að reyna að koma með þessa yfirlýsingu með því að nota rangar leiðir. Þetta á vissulega við um „hinir krossfestu elskendur“, „Princess Yang Kwei Fei“ og „Zankiku monogatari“. Hann setur atburðarásina í feudal Japan, sem skilur áhorfandann eftir í lokin með að hluta til réttu upphrópunin: "drengur, er feudalism sjúga, ég er feginn að það er búið...". Og satt, sumar atburðarásar sem svo veikari kvikmyndir Mizoguchi eru til staðar væru bókmenntalega ómögulegar í dag. Einnig verða kvenpersónur hans stundum að erkitýpum óraunhæfrar fórnfýsi, sem einnig einfaldar atburðarásina minna aðlaðandi. Með því að segja að "Crucified Lovers" er góð mynd, með svo fáa, hlutfallslega veikleika, þótt stundum sé kaldur og tortrygginn prósa Ueda, handritshöfundur hjálpar þessari mynd að úthluta. Ég vil samt mjög mæla með „raunsæjum, „nútíma“ kvikmyndum Mizoguchi frá 1936: „Osaka Elegy“ og „Sisters of the Gion“, sem og seint meistaraverk hans, þar sem hann sýndi meira hófsemi og fíngerð: „Ugetsu“, „ Sansho Dayu', og 'Líf Oharu'.