Ég á erfitt með að trúa því að einhver myndi setja þessa mynd í sama samhengi og Exorcist. Þar sem Exorcist var lúmskur og hrollvekjandi, var Stigmata beinskeytt, klaufalegt og allt of formúlukennt. Þetta er ein af sjónrænt fallegustu myndum sem ég hef séð í nokkurn tíma, en myndmálið bætir ekki upp spíral niðurlægjandi útsetningar. það gerir það óþolandi. Áhugi minn á þessari mynd náði hámarki þegar hún var borin saman við The Exorcist og heimsókn mín á opinberu vefsíðuna jók þann áhuga. Vefurinn hafði margar sögur af "raunverulegum" fordómum í gegnum tíðina. Hins vegar, atriði fyrir atriði, er myndin svo heltekin af leit sinni að "einkenndleika" að hún verður kómísk í fyrstu, síðan beinlínis erfitt að horfa á hana undir lokin. Ég byrjaði að gruna mig þegar presturinn, sem var ákærður fyrir að rannsaka hugsanleg kraftaverk, gengur inn í snyrtistofuna þar sem tilvonandi kvenhetja okkar klippir hár og daðrar greinilega við presta. Söguþráðurinn: Kona án trú á Guð byrjar að fá sár Krists (þ. Stigmata) og er ráðvilltur og í uppnámi yfir þrautinni. Prestur er sendur beint frá Vatíkaninu til að rannsaka málið. Er Frankie andsetinn af Satan, eða ker fyrir Jesú Krist? Eina kraftaverkið í þessari mynd er að henni lýkur loksins.