Ég sá þessa mynd í sjónvarpinu seint eitt kvöld fyrir mörgum árum, en það var truflandi upplifun sem hefur fylgt mér fram á þennan dag. Forsendurnar kunna að virðast dálítið ófrumlegar - vegna jarðskjálfta, falinnar neðanjarðar geymslu af eitruðu taugaefni í hæðirnar fyrir ofan lítinn bæ eru rofnar og smásæ magn af efninu ratar í fæðuframboð þeirra. Íbúar bæjarins byrja að missa hæfileika sína til að gæta hófs yfir sérhverri duttlunga og bölvuðu þrá sem svífur í gegnum huga okkar af og til og sem við vitum að við megum einfaldlega ekki bregðast við. Hraði myndarinnar er hægur. , en fyrir mér jók það aðeins á skrípandi vanlíðan þar sem hegðun bæjarbúa fer hægt og rólega að losna við. Það eru nokkrar súrrealískar og mjög órólegar senur sem hafa verið greyptar í minnið allan þennan tíma. Það vekur áhugaverðar spurningar um hvers við gætum öll verið fær ef við gáfum eftir okkar villtustu eðlishvöt. Hafði ég gaman af því? Ég er ekki viss um að „njóta“ sé rétta orðið. Vakti það mig til umhugsunar? Klárlega. Ég er enn að hugsa um það. Skelfilegt efni.