Ég er hrifinn af því að 'Hail the Woman' var yfirleitt gert; kom út aðeins einu ári eftir að bandarískar konur fengu atkvæði, þetta þröngsýna drama er einlæglega mótmælt kynferðislegu tvöföldu siðgæði sem dæmir kynferðislega hegðun kvenna harðar en karla. Formáli, sem gerist í Plymouth-nýlendunni árið 1621, sýnir pílagrímastúlku sem dæmd var í andastólinn fyrir að daðra við dreng; drengnum er ekki refsað. Nú komum við til Flint Hill, New Hampshire í nútímanum (1921). Oliver Beresford (Theodore Roberts) er sprengjufullur biblíuþumlari: það sem við köllum í Bretlandi og Ástralíu „Guð-nefla“. Beresford er staðráðinn í því að sonur hans David (Lloyd Hughes) verði prédikari, burtséð frá því hvernig David finnst um það. Hvað dóttur Beresfords Judith varðar ... jæja, Beresford er fullviss um að konur séu ekki nógu mikilvægar til að vera neitt meira en eiginkonur og mæður. Svo virðist sem Guð hafi sagt honum þetta persónulega. Evangelíski ferill Davids er í hættu þegar hann gegnsýrir Nan Higgins, stjúpdóttur staðbundins sérstakra vinnumanns. (Persóna Tully Marshall er eingöngu auðkennd sem „Odd Jobs Man“, en í nærmynd af ávísun kemur í ljós að hann heitir Jake Higgins. Fordómarnir frá 1921 krefjast þess að hann sé aðeins stjúpfaðir Nans, ekki lífforeldri hennar. .) Til að bjarga syni sínum frá hneyksli kaupir Beresford stjúpföður Nans með ávísun. Nan fer til stórborgarinnar til að bráðna í gleymskunnar dá sem enn ein ógift móðir. Judith er náttúrulega hrædd við þær takmarkanir sem kyn hennar setja henni. (Eða réttara sagt, eftir skynjun annarra á því.) Hún kynnist Wyndham Gray (frábær frammistaða Edward Martindel), höfundar sem hvetur hana til að fara yfir kynjafræðilegar staðalmyndir. En Judith er óformlega trúlofuð heimakonunni Joe Hurd, sem mun ekki sætta sig við slíka vitleysu. Hurd er leikinn af Vernon Dent, sterkum flytjanda sem nú er minnst eingöngu fyrir gamanhlutverk (sem annar banani fyrir Harry Langdon og sem illmenni í Three Stooges myndum). Hann skilar frábærri frammistöðu hér, í hlutverki utan venjulegs sviðs. Því miður, í raunveruleikanum, eyddi Dent síðustu árum sínum í fátækt og algjörri blindu vegna sjónhimnukvilla af völdum sykursýki. Að lokum endar Judith með því að vinna á munaðarleysingjahæli. Núna árið 1921 bjóst ég við að munaðarleysingjahælið yrði eingöngu fyrir hvíta, svo það kom mér skemmtilega á óvart þegar í ljós kom að einn kínverskur drengur var með. (Og kemur óþægilega á óvart þegar hann er notaður sem rassinn fyrir kynþáttabrandara.) Myndin gerir eina undarlega villu hér. Í jólaseríu sjáum við munaðarleysingjaheimilisfreyjuna segja „Heimsókn frá heilögum Nikulási“ ... en (í samræðuheiti) gefur hún jólasveininn SEX hreindýr frekar en átta. Þessu er fylgt eftir með stuttri hreyfimynd sem sýnir jólasveininn með sex hreindýr fest við sleðann. Ég geri ráð fyrir að skemmtikraftarnir (annaðhvort fyrir slysni eða til að spara peninga) hafi skilið tvö hreindýr frá sér og titilspjaldið endurskoðaði ljóðið til að passa við villuna. Lloyd Hughes var almennt bragðdaufur og lítt áhrifamikill leikari. Frægasta frammistaða hans er hlutverk hans í 'The Lost World', þar sem hann kemst auðveldlega í uppnám af geislandi brontosaurus. Hughes gefur eftirminnilega frammistöðu sína fyrir hápunktssenu sína í 'Hail the Woman' þegar hann gerir loksins uppreisn gegn harðstjórn föður síns. Í frammistöðu sinni sem faðir sem hrópar fagnaðarerindið hefur Theodore Roberts verið sakaður um að hafa ofspilað að því marki að gera hlutverk sitt að skopmynd. Ég er ósammála: Því miður, áratugum eftir að þessi mynd var gerð, held ég áfram að lenda í „heilagum“ fíflum nákvæmlega eins og þessum manni ... fúsir til að eyðileggja líf allra í kringum þá, og staðfastlega sannfærður um að þeir hafi umboð Guðs til að gera það. Aðalhlutverk Judith Beresford, Florence Vidor gefur næma, raunsæja og gáfulega frammistöðu. Mér líkar venjulega ekki við Vidor, sem hafði tilhneigingu til að vera ráðinn í glamourhlutverk en var ekki nógu fallegur til að réttlæta þau. Hér er líkamlegt útlit persóna hennar minna viðeigandi en venjulega. Öll þessi mynd er glæsilega leikstýrð af John Griffith Wray, leikstjóra sem á skilið að vera miklu þekktari. Því miður dó Wray við upphaf talsímatímabilsins, á miðjum þrítugsaldri: hefði hann lifað tíu ár í viðbót, hefði hann örugglega stýrt nokkrum snemma sígildum hljóðum. Í 'Hail the Woman' eru nokkrar einstaklega fallegar tónsmíðar: Ég var sérstaklega hrifinn af atriði í New England-skóginum þegar Vidor og Dent rífast fyrir framan risastórt upprifið tré. (Ég velti því fyrir mér hvar þetta var eiginlega tekið upp.) 'Hail the Woman' fjallar um óþægilegt efni, en það á skilið að vera miklu þekktara og ég gef þessu metnaðarfulla drama 9 af 10.