Þetta snýst allt um að fá það sem þú vilt þegar þú vilt það. Og boðskapur áttundu eiginkonu Bláskeggs er að fara varlega í því sem þú óskar eftir, þar til það sem þú óskar eftir óskir þér. Flestir karlmenn hafa heyrt sögurnar um hvað gerist þegar kynferðisleg gremju þín er ekki létt og ákveðinn hluti af líffærafræði þinni snýst blár. Kvennahatur sjóræningjar til hliðar, Cooper leikur mjög auðugan mann sem er mjög vanur því að fá það sem hann vill hvenær sem hann vill það, lærir aðeins of seint að það var ekki það sem hann bjóst við og lærði aldrei sína lexíu fyrr en hann rekst á hina hrikalegu Claudette Colbert. Með snúnum (í sálinni og í reynd) viðskiptasamningi, endar hann með því að spilla/kaupa hana í þeim tilgangi að leggja hana í rúm, en hún mun ekki hafa neitt af því (bókstaflega) og pirrar hann á hverju horni, í horni og herbergi, og aðdráttarafl fyrir ferðamenn. Kvikmyndin hefur ákveðna frönsku næmni sem þýðir að hún hefur sterka tvíhyggju og húmor fyrir daginn og skarpa brún sem þú ert ekki vön (og hefur kannski ekki gaman af að sjá) í hvorki Cooper eða Colbert. Ástæðan fyrir því að ég horfði á myndina var sú að þeir eru „viðkunnanlegir“ leikarar og allur tilgangurinn með þessari mynd er að þeir eru óviðkunnanlegir, eða að minnsta kosti viðkunnanlegir einstaklingar sem hafa þróað með sér óviðeigandi eiginleika til að verja sig, halda þeir, frá heiminum. Ef þú getur samþykkt hana á eigin forsendum muntu finna ánægju í þessari fyndnu og fágaða mynd...og ánægju, eins og við sögðum, er það sem allt snýst um. Svona mynd með svona leikarahópi kemur bara, þegar allt kemur til alls, einu sinni í...ummm...bláu tungli.