Notendur sem hafa gefið þessari mynd svo háa einkunn geta einfaldlega ekki séð nógu góðar myndir til að bera hana saman við. Er búið að heilaþvo þær allar?? Ég hef sjaldan fundið fyrir jafn vonbrigðum með kvikmynd og sumt af því hlýtur að vera rakið til fáránlegs hype í kringum þessa mynd. Frá þeirri fyrstu er BU bara eltingarmynd. Við tökum það upp í lok einnar eltingar og förum beint inn í aðra. Og annað. Og annað. Og annað. Sérðu mynstur koma upp? Það er svo gott sem engum tíma „sóað“ í söguþráð, persónuþróun eða leiðinlegan gamlan raunveruleika. Ef þú hefur ekki séð hinar tvær Bourne myndirnar ertu frekar glataður. Ef þú hefur - þú LANGAR aðeins að þú værir týndur - einhvers staðar langt frá kvikmyndahúsi. Ástríðufullur stíll Paul Greengrass virkaði einstaklega vel á United 93, sem var ofhleðsla tilfinninga sem átti eftir að gerast, en á Bourne og óendanlega erfiðleika hans hefur það bara áhrif að fjarlægja áhorfendur frá þátttöku í persónunni. Hann hleypur. Hann hoppar. Hann kýlir. Hann verður sprengdur. Hann hreinsar háar byggingar. Yada yada yada. Umfram allt - hann LIFUR. Hann lifir af eins og aðgerðarmaður úr plasti lifir af, sem gerir bara fáránlegu glæfrabragðið sem hann dregur enn slakari og spennulaus. Svo hann keyrir af byggingu? Og hvað? Hann mun lifa af. Geispa. Það er stúlku sem er hent í blönduna vegna þess að ástaráhugi Bourne dó í fyrri holdgun, en hún er bara skraut. Ég hef séð meiri persónudýpt og snöggar samræður í þáttum af Captain Scarlet. Ferðalag Bourne sjálfs um bókstaflega sjálfsuppgötvun er dauft og formlaust og segir okkur ekkert sem við vissum ekki frá fyrstu myndinni. Honum var breytt í drápsvél. Mikið mál. Hann kemst að raunveruleikanum sínum. Og hvað? Það hefur ekki neinn tilfinningalega hljómgrunn þegar það kemur. „Twist“ endirinn er símritaður og veikburða. Ó, elskan, því meira sem ég hugsa um þessa mynd því meira hata ég hana! Ég hef þegar lækkað einkunnina mína í 4 þegar ég skrifaði þessa athugasemd! Ég ætti að hætta núna áður en glæran heldur áfram. Ég elska góða hasarmynd og ég elska góða spennumynd. Bourne Ultimatum er hvorugt. Þetta er hávær, leiðinleg röð af áberandi klippingum, fáránlegum hljóðbrellum og teiknimyndaofbeldi. Hugmyndin um að það „vísi veginn“ að Bond kosningaréttinum er algjör vitleysa. Royale-spilavítið blæs það upp úr vatninu.