Betty hjúkrunarfræðingur hefur þessa skrýtnu en sigursælu samsetningu af fráhrindandi, óróleikaframkallandi söguþræði með óvenjulegum persónum. Á sama hátt og ég hataði Fargo við fyrstu skoðun, áttaði mig svo á að ég væri enn að hugsa um það dögum seinna og naut þess einhvern veginn, mér líkaði betur við Betty hjúkrunarfræðing daginn eftir að ég sá það. Erfitt að skilja, erfiðara að útskýra. Eins og aðrir hafa sagt, þá er þetta frekar þvingað að mörgu leyti, en það virðist vera hluti af því sem gerir það svo sláandi. Sanngjarnt starf eftir Greg Kinnear, frábært verk frá Morgan Freeman (þó ég hafi áhyggjur af því að hann sé staðalmyndaður sem prinsippskúrkurinn). Chris Rock var góður en ekki áberandi. Rene Z. er svo eðlilegur að það er pirrandi -- þ.e.a.s. pirrandi að vera „náttúrulegur“ að leika einhvern sem er ekki vel í hausnum. Líkaði líka við svona "slípandi glitrandi" frammistöðu frá Allison Janney í litlum hluta. Ekki búast við eins miklu af "road movie" og þú gætir gert ráð fyrir af sumum samantektum. (Það er „vegur“, en hann kemur varla við.) Einkunn 8/10.