THE POWER AND THE GLORY eftir Preston Sturgis var óséður af almenningi í næstum tuttugu eða þrjátíu ár þar til seint á tíunda áratugnum þegar það kom aftur upp á yfirborðið og birtist jafnvel í sjónvarpi. Í millitíðinni hafði það öðlast frægð vegna þess að THE CITIZEN KANE BOOK eftir Pauline Kael hafði gefið til kynna að handrit Herman Mankiewicz - Orson Welles að KANE væri byggt á handriti Sturgis hér. Eins og nefnt er í upphafi þessa þráðs um myndina á IMDb vefsíðunni, ofmælti Kael mál sitt. Það eru um sex sögumenn sem skiptast á að fást við líf Charles Foster Kane: fréttamyndin (sem táknar Ralston - Henry Luce klóninn ), Endurminningar Thatcher, Bernstein, Jed Leland, Susan Alexander Kane og Raymond þjónn. Hver hefur sína mismunandi sýn á Kane, sem endurspeglar trú þeirra eða vonbrigði eða hatur á manninum. Og auðvitað opinberar hver líka sína eigin mistök þegar þeir eru að segja sína útgáfu af sögu Kane. Þessi aðferð leiðir einnig til þess að oft skarast endursagnir af sama atviki. Þetta er ekki staðan í THE POWER AND THE GLORY. Já, eins og KANE fjallar hún um goðsagnakenndan viðskiptaleiðtoga - hér er það Tom Garner (Spencer Tracy), maður sem reis frá botni til að vera yfirmaður farsælasta járnbrautakerfis landsins. En það eru aðeins tveir sögumenn - þeir eru hægri hönd Garners Henry (Ralph Morgan) og eiginkona hans (Sarah Padden). Þetta takmarkar næstum þrívíddarsýn sem við fáum á tímum Kane í Garner. Henry, þegar hann segir frá, er að tala um yfirmann sinn og vin, sem hann virti og elskaði. Eiginkona hans er eins og rödd hins efasemda almennings - hún sér aðeins gallana á Henry. Dæmigert dæmi: Þó að hann hafi unnið sig upp, verður Tom meira og meira verkalýðsandstæðingur á efri árum. Stéttarfélög eru vandræðagemlingar og hann kærir sig ekki um að láta lætin hægja á sér. Henry lýsir átökum Toms við sambandið í meiriháttar gönguferð og hvernig það var upptekið af honum til skaða fyrir heimilislífið. En eiginkona Henry minnir hann á hvernig Tom beitti hrúður og ofbeldi til að binda enda á verkfallið (að því er virðist sem að sprengja höfuðstöðvar sambandsins í loft upp - drap marga). Þannig að við höfum tvær skoðanir á manninum en ein er hreinhvít og önnur er hrein svört. Ég er ekki að slá THE POWER AND THE GLORY fyrir að afrita ekki árangur KANE (fáar myndir gera það - þar á meðal allar aðrar myndir Orson Welles), en mér er ljóst að sagan er nógu vel sett fram til að halda áhuga manns til enda. Og þökk sé frammistöðu Tracy og Colleen Moore sem eiginkonu hans Sally, er harmleikur veraldlegrar velgengni þeirra hjóna að fullu borinn heim. Þegar þau giftast vill Tom gera vel (að hluta) til að gefa konu sinni og fjölskyldu þeirra fríðindi sem hann hafði aldrei. En í Ameríku kostar frábær árangur í viðskiptum. Tom tekur djúpt þátt í að reka járnbrautaveldið (hann stækkar það og bætir það stöðugt). En það tekur hann of mikið að heiman og hann missir sambandið við Sally. Og hann tekur líka eftir Eve (Helen Vinson), yngri konunni sem verður ástkona hans. Þegar Sally kemst að ótrúmennsku sinni eyðileggur það hana. Á sama hátt fær Tom algjört áfall (sem gerir hann að píslarvotti í augum Henry). Eve giftist Tom og færir honum son - en það reynist vera sonur Eve af syni Tom Tom Jr. (Philip Trent). Uppgötvunin á þessum sifjaspella kúka veldur því að Tom skýtur sjálfan sig. Myndin heppnast ekki algjörlega - hasarinn hoppar stundum á ósannfærandi hátt. Samt lætur það viðskiptin virðast raunveruleg (taktu eftir atvikinu þegar Tom segir stjórn sinni frá áformum sínum um að kaupa litla keppinauta lestarlínu og hann ræðir notkun skuldabréfa til að fjármagna áætlanirnar). Sturgis kom frá auðugum bakgrunni, svo hann gat komið með þessa tegund af smáatriðum. Svo á heildina litið er þetta fyrsta flokks kvikmynd. Enginn CITIZEN KANE kannski, en áhugaverður fyrir kvikmyndaunnendur sem tilraun til viðskiptaraunsæis með félagslegum athugasemdum í Depression America.