Frekar en að hreyfa sig línulega frá upphafi til enda, þá er þessi söguþráður samkynhneigðs pars sem hefur orðið fyrir áhrifum af alnæmi „svigrúm“ í kringum „fullkomna dag“ þeirra. Kvikmyndin er skipulögð sem líf sem minnst er í ósamstilltum brotum frekar en í raðflæði eins og maður upplifði beint. Frásögnin hefur sín ljóðrænu augnablik, sérstaklega þegar hún lýsir áhrifum taps sem búist er við eða upplifað. Því miður vantar slíka þokka í umræðuna. Handritið neyðir leikarana oft til að segja ótrúlega heimskulega eða óviðkvæma hluti sem virðast algjörlega út í hött í augnablikinu. Í seinni tilviljunarkennslu þeirra, greinilega hrifinn af hvort öðru, hvetur næmur Phillip tregan gaur til að segja honum frá erfiðu vikunni sinni. En um leið og Guy byrjar að opna sig, segir Phillip, enskur majór, út úr sér "Þú ert ekki kreppuævintýri, er það?" Seinna, þegar hann horfði á nöktan, meitlaðan líkama elskhuga síns stíga yfir svefnherbergið í áttina að honum, byrjar ungur Shakespeare okkar ástfanginn að lýsa fegurð augnabliksins með orðum: „Hvernig þú skerst í gegnum geiminn....ég get ekki einu sinni lýst því. "--en skortir munnlega færni til að klára hugsun sína. Þessi tegund af hrolli heldur áfram í gegnum AIDS Hospice atriðin, skreytt með línum eins og: "Hvað fékk mig til að halda að dauðinn væri allur snyrtilegur og bundinn með tætlur?" og "Þú lætur Florence Nightingale líta út eins og Ratchet hjúkrunarfræðing." Myndin þjáist oft af marandi skorti á fíngerðum. Óviðeigandi karakterar eru miklu meira ögrandi og gufuvalsflattir en þeir þurfa að vera. Hrikalega pirrandi vinir Phillips - hrokafullur fjársjóðsbrjálæðingur og vælandi, þurfandi dúbbur - halda uppi ógnvekjandi vanlíðan um hvern og einn sem er á vegi þeirra. Slík pæling gæti boðið rithöfundi upp á ógrynni af tækifærum til snjallra samfélagslegra athugasemda, en því miður eru ummæli þeirra aðeins óþægileg, ófrýnd af vitsmuni eða innsæi. Það er erfitt að vita hvort handritshöfundur okkar hafi viljandi búið til vitsmunalega takmarkaðar persónur eða hvort hann hafi einfaldlega verið að reka tjóðrið sitt. Söguþráðurinn gæti verið það sem höfðar mest til og hljómar hjá þeim sem lofa þessa mynd. Það kannar alvarlega líf hins bandaríska millistéttarfólks á níunda áratugnum: fyrstu kynni, tilhugalíf, pörun, hreiður, margbreytileika opinna samskipta, núning og brot, upplausn, líkamlegt ofbeldi, nálægð, fyrirgefningu, banvæn veikindi, dauði og lifun. Leads Phelan og Spirtas gefa sanngjarna frammistöðu og skila flóknum persónum með tímanum. Gott útlit þeirra hjálpar til við að útskýra bæði efnafræðina sem hélt þessu tvennu saman í gegnum ónæmi og eigingirni sem og efnafræðina sem hjálpaði sumum áhorfendum að líta framhjá sársaukafullum veikleikum myndarinnar. Ákvörðunin um að klippa söguþráðinn niður í smáatriði og setja þá fram í útúrsnúningum jók við flækjustig án augljósrar dramatísks gagnsemi, og í nokkrum tilfellum var röðin og þar með afleiðing tiltekins atburðar óljós. Gæti ég mælt með myndinni? Til að halda uppi bókmenntalegum og tæknilegum gæðum, alls ekki! Fyrir hægláta áhorfendur sem þurfa alvarlega á alnæmissjúklingi að halda eða eru í skapi fyrir táragnagla með sektarkennd með smá augnkonfekt, kannski. En betri skrifaðar valkostir til að kanna áhrif alnæmis á sambönd þess tíma eru: Fíladelfía, Og hljómsveitin lék á, Longtime companion, Angels in America, An early frost, Parting glances, Love! Valur! Samúð! og jafnvel Jeffrey.