Sennilega nákvæmasta Stephen King aðlögunin hingað til. Kemur ekki á óvart þar sem King skrifaði sjálfur handritið. Sagan fjallar um Creed fjölskylduna sem flytur inn í fallegt hús í Maine. Einn hinna íbúanna er Jud, skemmtilegur gamall maður sem veit ýmislegt um svæðið. Einn er þjóðvegurinn sem liggur beint í gegnum framgarð þeirra. Hin er leið sem liggur að Pet Sematary, þar sem börn í áratugi hafa grafið dýrin sem drepin voru við þjóðveginn. Brátt finnst köttur Ellie Creed, Church, látinn. Sem betur fer gerist þetta á meðan fjölskyldan, að Louis (föðurnum) undanskildum, er í burtu á þakkargjörðarhátíðina. Jud fer með Louis á annan grafreit, handan við Pet Sematary, þar sem kirkjan á að grafa. Seinna tekur kirkjan á móti Louis (ekki svo kurteislega). Hann er kominn aftur, virðist hafa tuggið sig upp úr pokanum sem hann hafði verið grafinn í. Kannski var hann grafinn lifandi. Kannski ekki. Ég get ekkert meira sagt án þess að eyðileggja söguna. Af öllum King-aðlögunum sem ég hef séð væri þetta ógnvekjandi. Persónurnar eru raunverulegar og aðstæður eðlilegar. Mary Lambert gerir frábært starf við að stjórna málsmeðferðinni. Spennunni er haldið nokkuð mikilli alla myndina, að hluta til vegna þróunar söguþráðarins. Atriðið þar sem Gage er drepinn mun sitja í huga þínum að eilífu. Þá höfum við auðvitað niðurstöðuna. Auðvelt að ákveða hvað er að fara að gerast, en Lambert dregur fram nokkur virkilega ógnvekjandi og stundum truflandi augnablik. Á heildina litið er þetta góð mynd og frábær aðlögun. Ef þú hefur gaman af því að vera hræddur og hefur ekkert á móti því að vera reimt af stundum truflandi myndum þá er „Pet Sematary“ það sem þú ert að leita að. Aðdáendur sem ekki eru hryllingsmyndir vilja forðast þetta.