Eftir að hafa byrjað að horfa á endursýningar gamalla Columbo-mynda hélt ég að þær myndu allar fá um það bil sama atkvæði frá mér (6). En greinilega er ég núna farin að sjá mun á myndunum. Það gerðist í sumum af fyrri þáttunum sem sýndu ansi snilldar leikstjórn og það sýnir sig í þessum, en á neikvæðan hátt. Myndin var svo leiðinleg að ég fann mig stundum upptekinn við að toppa í blaðinu í stað þess að horfa (aldrei) gerðist í Columbo-mynd áður!), og stundum var það svo vandræðalegt að ég varð að líta undan. Leikstjórnin virðist of tilgerðarleg. Atriðin með "ó-svo-þroska" nágrannastúlkunni eru á villigötum. Og almennt eru línurnar og söguþráðurinn veikari en meðalþátturinn. Þá er sena þar sem þeir deildu um hvort þeir ættu að reka trompetleikarann ​​(sem var ranglega sakaður um morðið) hreinn hryllingur, virkilega heimskulegt. Einhverju klappa ætti þó "aðdragandanum". Í þessum þætti er mikil áhersla lögð á hvernig morðinginn reynir að tryggja sér fjarvist og fela sönnunargögnin o.s.frv. Mér líkaði það mjög vel. En því miður, engin einbeiting á því hvernig Columbo opinberar þetta allt. Og "sönnunin" sem á endanum skilur Columbo eftir sigurinn er sú kjánalegasta sem til er. Einkunn: liggur á milli 4 og 5