Ég er líklega einn af fáum sem verja og jafnvel hafa gaman af "Frisk," verkefninu sem kom Todd Verow á kortið, ef hann er í raun og veru þar. Ég kunni að meta að einhver hefði þor til að taka á móti Dennis Cooper og ekki hverfa frá efninu; Verow veltir sér þokkalega um í því. Miðað við það sem hann hefur gert síðan þá hentar hann vel í svona efni og ætti líklega að halda sig við það. "Vacationland", myndin sem ætlar að verða "unglinga að koma út", er svo afvegaleidd á svo margan hátt að hún verður að óviljandi gamanmynd og ég er vonsvikinn að ég verð að segja frá því. Í fyrsta lagi, hetjan okkar, háskólinn "Joe „er allt of gamall í útliti til að spila 18. Þegar við hittum seinna mann sem á að vera kennari Jóa er það ruglingslegt, þar sem sveitti gaurinn lítur út fyrir að vera miklu yngri en nemandinn sem hann er að kenna. Móðir Joe lítur út fyrir að vera yngri en hann og „hegðar sér“ heldur ekki eldri. Í öðru lagi, í upphafssenum Joe leit hann út eins og hann væri annað hvort að leika, eða í raun að upplifa andlegar áskoranir. Það er honum til hróss að hann batnaði eftir því sem leið á myndina og ég komst að því að hann væri að "leika ungur", en það virkaði bara ekki - það var skrítið. Það eru 15 mínútur áður en eitthvað kemur í ljós um hver, hvað og hvar þessar fólk er og hvers vegna okkur ætti að vera sama. Annað atriði myndarinnar er útbreiddur hluti af viðskiptum í karlaklósettherbergi sem er algjörlega óþarft miðað við hvert sagan fer síðar; undirþráðurinn með kennaranum fer alls ekki, jafnvel sem „siðferði“ fyrir „ungu“ hetjuna okkar...eina mínútu er Joe stressaður að reyna fyrir sér í baðherbergissex (sena svo óerótísk að hún gerir þig sannarlega furða hvað einhver sér í æfingunni), á næstu mínútu er hann sérfræðingur í kynferðislegri fjárkúgun og ofbeldisfullri tvískinnung. Þessu er fylgt eftir með lengri senu þar sem persónan sem við munum seinna læra er „Andrew“ og það er um það bil það eina sem við lærum um hann, annað en að hann er greinilega samkynhneigður en ekki kominn út ennþá. tími (sem er um það bil 20 mínútum of langur - ég get ekki ímyndað mér hvernig hann spilaði með geigvænlega löngum og tilgangslausum eyddum atriðum af Jóa sem gekk um); undirsamsæri úr "Gods And Monsters" með öldruðum verndara sem slær út orðræðu um ekkert sem leikari sem augljóslega man ekki línurnar sínar (hann er þægilega sendur með á þann hátt sem Dickens gæti hafa fundið upp á hæg vika); blanda-n-leikur næstum-fjögur-vegur milli strákanna og kærustunnar þeirra, samkynhneigður klósetttrokkur, tilvonandi spekingur í formi nellie-drottningar (og hefur nellie-drottningin ekki skyndilega tekið yfir hlutverk "krókarans með gullhjartað" sem þreyttasta steríótýpa?) sem er til aðeins til að vera niðurlægður; fjárkúgun, þjófnaður, morð, áfengisneysla og misnotkun á hljóðritahugbúnaði til að taka upp hljóðrás. Það sem þú finnur EKKI í þessari mynd eru innréttingar sem koma á fót meistaramyndum; Búist er við að við ímyndum okkur að við séum á flugvelli, matvöruverslunarskrifstofu og kennslustofu, þar sem allar senur á þessum stöðum samanstanda af nærmyndum og illa klipptum hljóðheimum til að koma hugmyndinni á framfæri um staðsetningar sem framleiðslan hlýtur ekki að hafa getað efni á. Eitt sem þeir gátu fengið virðist hafa verið raunverulegur hommabar; annaðhvort er þetta versti bar í heimi eða það eru bara um 5 hommar í Bangor, Maine, þar sem barinn hefur aldrei neina fastagestur í honum. Annar góður hlátur kom þegar leikararnir áttu að öskra yfir danstónlist sem augljóslega kom ekki úr hátölurunum, heldur var bara meira af dúndrandi lykkjutónlist "partitursins." Sögur og persónur koma og fara, tilfinningar eru ólæsileg og samræðan, greinilega innblásin af Dennis Cooper, er "kvikmyndatal", sem þýðir að enginn maður talar í rauninni á þennan hátt. Þar sem við fáum engar upplýsingar um þessar persónur er ómögulegt að hugsa um hvað verður um þær; það er eins og Joe o.fl. komi út úr eternum einn daginn og gætu einfaldlega hætt að vera til þegar inneignin rúlla (vissulega virðist persóna systur Joe, wannabee Jennifer Gray sem er Bæheimsbrjáluð, einfaldlega „hætta,“ við aldrei að vita hvar hún er í LA eða hvert vandamálið hennar er...en aftur... skiptir það máli?). Sjónrænt lítur myndin stundum mjög vel út, meira vitnisburður um nýja þróun í hágæða myndbandi en nokkuð, grunar mig. Klippingin er þó frekar klunnaleg (það var ein frábær breyting; Jói situr nakinn fyrir og segir: "Mig langaði að stunda íþróttir, en..." og við klipptum okkur til og sýndum "rassinn..." hans ha ha). Samsetningin er líka stundum skrýtin (ég hélt að ég væri að horfa á skopstælingu SCTV á "Persona" þegar strákarnir voru að tala saman í rúminu og sjónrænt leit út eins og nef þeirra væru föst saman í allt atriðið!). Maður skynjar að Verow er virkilega aðhaldssamur. sjálfur frá því að gera "óþokkalegri" eða eitthvað grófari mynd eins og hann gerir venjulega, og hefði kannski ekki átt að halda aftur af sér (froðukennd tannkrem/kynlífsfantasían virkaði ágætlega, fannst mér, þó tónninn væri ekki í sambandi við restina af kvikmynd)...hann framleiðir og leikstýrir þessari "viðkvæmu fullorðinssögu" líkt og Herschell Gordon Lewis leikstýrði kvikmyndum án sóða...klámmynda án kynlífs í þeim. Ég fékk óviljandi hlátur út úr þessu og þetta var ekkert leiðinlegt, þetta var bara ekki mjög gott heldur.