Gwoemul (Gestgjafinn) - Vegna mengunar í Han ánni fer stökkbreytt skepna á hausinn. Yngsti meðlimur Park fjölskyldunnar er hrifsaður af dýrinu og það er undir restinni af fjölskyldu hennar komið að finna hana áður en hún verður nýjasta máltíð dýrsins. Í fyrsta lagi elska ég skrímslamyndir: Stökkbreyttir birnir, of stórir alligators, pakkar af hrífandi Komodo-drekum, allt. Creature features eru uppáhalds hryllingsmyndin mín. Svo, mig langaði mjög að vera hrifinn af The Host, en það átti ekki að vera. Það voru þrjú helstu vandamál með það: Fyrsta er hægt að sjá með því að skoða IMDb síðuna í stuttu máli. Tegund: Hasar / Gamanmynd / Drama / Fantasía / Hryllingur / Sci-Fi / Thriller Of margar fordæmdar tegundir. Hún tók sjálfa sig of alvarlega til að vera gamanmynd, en var samt of létt í lund til að hafa nokkurn raunverulegan boðskap (þó hún virtist vera að reyna að koma með einhvers konar yfirlýsingu. Andmengun, and-amerísk eða and-stjórn). Dramatíkin var á villigötum og blandaðist í ruglingslegt blanda af öllum öðrum stílum. Í öðru lagi, eftir fyrstu skrímslaárásina gerist ekkert næstum alla myndina. Miðfjölskyldan reikar um að leita að sínum eigin á meðan stjórnvöld í Kóreu og Ameríku gera greinilega ekki neitt. Og það er það, þeir ráfa bara um, lemja af og til, væntanlega fyrir smá gamanleik. Þessi skortur á hasar varð til þess að athygli mína hvarf og greinilega gerði það það sama fyrir leikstjórann, þar sem heilir söguþræðir eru óleystir (leyndardómsplága sem illu Bandaríkjamenn fundu upp er algjörlega gleymd og leysist aldrei). Og að lokum, myndin er klaufalega pólitískt. Það málar Bandaríkjamenn sem heimska og vonda, en gefur okkur engar bandarískar persónur með meiri dýpt en teiknimyndaillmenni. Upphafsatriðið hefur augljósasta heimskulega ameríska vs vitur kóreska augnablikið. Með aðstoðarmanni í líkhúsi í Kóreu sem biður yfirmann sinn, dánardómara, að hella ekki efnum í Han-ána. Bandaríski dánardómstjórinn grenjar allt annað en brjálæðislega þegar hann skipar aðstoðarmanninum að halda áfram. Auk þess að vera rasisti er þetta löt kvikmyndagerð og það er engin afsökun fyrir því. Ávinningurinn er að skrímslið er gott, svona blanda af The Relic og Deep Rising. Sum hreyfiáhrifin eru frekar töff og fyrstu eltingarleikur skrímsla í gegnum garðinn er mjög skemmtilegur. Það eru líka góðar myndir í myndinni. Sumt minnir mig undarlega á hvernig Firefly var tekin upp (skjálfandi myndavélar, myndir úr fókus osfrv.). Það er líka fallegt atriði í lokin þar sem hetjan og lítill drengur sem hann hefur bjargað sitja í fjölskyldunni. færanleg matarbás. Það er nótt og snjór er að falla, götuljósið gefur frá sér kalt ljós, en það kemur heitur ljómi frá matarbásnum. Á heildina litið varð ég fyrir miklum vonbrigðum með þessa mynd. Ég hafði hlakkað til ágætis verumynd, og í staðinn fæ ég smá gervi-pólitíska, hryllings-gamanmynd. Þegar ég skoða athugasemdirnar á IMDb get ég ekki annað en hugsað að ef þetta hefði verið bandarísk framleiðsla þá hefði það verið áætlað. Bara vegna þess að þetta er erlend mynd þýðir ekki að hún sé góð. Það hafa verið nokkrar frábærar kvikmyndir frá Kóreu á undanförnum árum (The vengeance trilogy og Brotherhood, til dæmis), en þetta er vissulega ekki ein af þeim. Í eitt skipti er ég hlynntur endurgerð. Hertu leikstjórnina, bættu handritið og þetta hefði getað orðið fín mynd. Eins og staðan er, þá er það ekki þess virði að nokkurra klukkustunda tíma nokkurs manns.