Carlito Way, frumritið er snilldar saga um fyrrverandi eiturlyfjasala sem vonast til að yfirgefa glæpafortíð sína og því fjárfestir hann í klúbbi og tekur á vandræðum sem honum fylgja. Þessi mynd var....Ég sá stikla og vissi samstundis að það yrði slæmt..En eftir að hafa hafnað kvikmyndum í fortíðinni og komist að því að þær væru frábærar( Lucky Number Slevin, Tokyo Drift)...ég gaf þetta tækifæri og það mistókst á fyrstu fimm mínútunum. ..Handritið er eitthvað sem unglingur myndi komast upp með ef hann fengi fimm mínútur til að undirbúa sig...Það var veikt, með veikari samræðum. Það virðist vera samstundis þörf fyrir rómantík í glæpamynd. Svo Brigante ákveður að berja gaur fyrir stelpuna....og hún segir "Já!" Og ef þú þarft að bregðast illa skaltu bara henda rasisma í kringum þig...Eins og við lærum af 'ítölsku mafíósanum'...Leikarleikurinn var vægast sagt hræðilegur...Mér fannst 'Hollywood Nicky' fyndið. Ég hata alla þessir tónlistarmenn að snúa sér að kvikmyndum. Við skulum horfast í augu við það eina ástæðan fyrir því að P Diddy gerði þessa mynd var svo hann gæti leikið glæpamenn...Leikkonan sem leikur Leticia var veik en falleg. Kynlífssenan var veik en við fengum að sjá hana..sem var allt í lagi...En í heildina bjóst ég við að það varpaði ljósi á hvernig Carito endaði í fangelsi og ást lífs síns...Og morðinginn undir lokin bætti algjörlega við að hræðilegu myndinni sem er...Carlito's Way: Rise to Power..