Áður en ég sá þessa mynd var ég frekar efins, ég er ekki hrifin af kvikmyndum með dagskrá né kann ég að meta að vera hræddur til að hugsa eins og rithöfundurinn. Ég var líka hræddur um að þetta yrði eins og tveggja þátta smáserían "10.4" sem var með langsótt hugmynd, lítið samband við raunveruleikann og mjög lélega útfærslu. Í upphafi segir: "Þessi mynd er skáldskapur, en atburðir sem sýndir eru og upplýsingar um neyðarskipulag í Bretlandi eru byggðar á umfangsmiklum rannsóknum"; og almenn tilfinning er sú að ekki sé verið að selja þig á hugmynd, heldur að þér sé kennt lexíu í borgaravitund. Skilaboðin sem verið er að koma á framfæri eru augljós frá upphafi: Það er að koma og við erum ekki undirbúin. Notkun raunverulegra staða og atburðarás sem ekki aðeins gæti gerst - Það eru áætlanir um hvenær það gerist - allt eykur þau truflandi áhrif sem myndin mun hafa á jafnvel tortryggnustu áhorfendur. Sjónarhorn myndarinnar er samfélagsins og hún heldur sig frá átakanlegum persónulegum augnablikum, sem munu ekki koma skilaboðunum á framfæri, svo ekkert af Rómeó-Júlíu dramanu sem við erum vön.