Frá fyrstu til síðustu senu er þessi mynd gerð mjög raunsæ, jafnvel of raunsæ að stundum getum við ekki séð smáatriði í nætursenum (það er dimmt eins og alvöru nótt), í eyðimörkinni (sólskinið er svo sterkt og í raunverulegri eyðimörk) . Handrit og leikaraleikur eru líka mjög raunsæir. Tökur og þættir eru klipptir til að sýna ekki hluti og atburði "á áhrifaríkan hátt", til að "útskýra" þá eða, eins og margar Hollywood-myndir gera, til að "skemmta" áhorfendum. Breyting hér er að tákna atburðina eins og þeir hafi raunverulega gerst í Afganistan. Myndavélin er stundum langt frá deyjandi lóðum, jafnvel augnablikinu þegar aðalpersónan Major Bandura er skotin og drepin. Slík aðferð minnir mig á meistaraverk ítalsks nýraunsæis. Og bygging sögunnar hér er byggð á sömu lögmálum og "Paisà", eða "Hjólaþjófurinn" - tímaröð af "true to life" þáttum og nokkrum aumkunarverðum augnablikum, sem í fyrstu virðast vera skyndilega og órökrétt. , en hafa innri ástæður. Ég held að innri ástæða sjálfsvígsdauða Major Bandura sé trúartilfinningar - iðrun vegna dauða saklauss fólks (ekki aðeins morð hans fyrir slysni á fjölskyldu í þorpinu, heldur einnig dauða lóðmanna undir stjórn hans). ekki sýndur sem ákafur trúmaður, þvert á móti er hann sýndur sem háttvís og ábyrgur liðsforingi. Einmitt af þessum sökum virðast síðustu ákvarðanir hans (að fara aftur til eyðilagða þorpsins og snúa baki að vopnuðum dreng, hvers fjölskyldu hann drap) athöfn iðrunar. Rússneski rétttrúnaðarkórinn, sem hljómar í lokin ("Kvöldfórn") er annað samhengi þar sem alla myndina má sjá frá þessu sjónarhorni.