Venjulega fíla ég ekki Chuck Norris myndir. Ég met störf hans sem bardagalistamanns og bardagaatriði hans eru yfirleitt nokkuð vel samsett. Chuck er óneitanlega einn af stóru bardagaíþróttunum. Svo, í notaða bókabúðinni minni, fann ég kvikmynd sem ég hafði ekki séð áður og tók hana með mér heim. Þó að leikurinn í þessari mynd hafi verið verri en flestar Chuch Norris myndirnar, vonaðist ég til að sjá að minnsta kosti eina bardagaatriði. Ég fór fljótt að átta mig á því að þetta var ekki dæmigerð Chuch Norris mynd; frekar var þetta kristin kvikmynd, ætlað að sýna hugmyndina um „góður mun sigra“. Það er í raun ekkert á umbúðunum sem gefur til kynna að þetta sé kristin kvikmynd, að undanskildum merkingunni ... Goodtimes Entertainment, sem ég átti aldrei heyrt um áður. Ég mun svo sannarlega hafa það í huga næst þegar ég sé kvikmynd frá því fyrirtæki. Ég á ekki í vandræðum með kristni ... ég á í vandræðum með lúmskt trúboð. Ef einhver ætlar að gera trúarlega kvikmynd, hafið þá að minnsta kosti gott vit á að gefa áhorfandanum til kynna að slíkt sé það sem þeir fái. Eini lausnarhlutinn við æfinguna er að ég eyddi aðeins $3,25 til að eyða 97 mínútum í að horfa á frábæran bardagalistamann berjast ekki. Að minnsta kosti var það í kvöldmatartímanum og ég eyddi einhverju af því í að elda og borða. Í stuttu máli, ef þú ert að leita að miðlungs bardagaíþróttamynd og vonast ekki eftir miklu, ekki nenna þessari mynd því hún gerir það. ekki einu sinni bjóða upp á það.