Örugglega afrakstur ungra huga, þetta verk gæti mjög vel höfðað til 20s mannfjöldans, sem er enn að reyna að finna sinn stað í heiminum, á sama tíma og þráhyggju yfir hverri taugaveiklun. Hins vegar get ég ekki ímyndað mér að mikið magn af narcissískum naflaskoðun, kurteislegum húmor eða banal efni væri sérstaklega aðlaðandi fyrir alla eldri en 30. Annað vandamál er að jaðarpersónurnar, sem kvikmyndagerðarmennirnir hafa augljóslega ekkert nema fyrirlitningu á. , eru ýkt upp á svo fáránlegar skopmyndir fyrir kómískar áhrif, að þær ná ekki að tengjast á nokkurn raunverulegan hátt. Samt sem áður þarf að gefa kvikmyndagerðarmönnum, sem augljóslega eru aldir upp í myndbandakynslóðinni, nokkra stíla og beita öllum hugsanlegum klippibrögðum í bókinni til þess að hressa upp á annars ekkert plott. Hér þarf að muna 2 punkta. Fyrst skaltu varast hátíðarelskurnar. Í öðru lagi, jafnvel þó að við lifum á tímum YouTube, þá á ekki frásagnir allra um hversdagslegt líf þeirra skilið meðferð á stórum skjá. En þessir ungu kvikmyndagerðarmenn hafa fullan rétt á að gera sína kvikmynd og ef aðrir tvítugir geta fundið eitthvað í henni til að samsama sig, þá er það betra. Samt gat ég ekki annað en hugsað í lok þessarar myndar hvernig þessari nýjustu kynslóð, sem er á fullorðinsárum, muni vegna í hinum raunverulega heimi sem býður upp á svo margar áskoranir og flækjur. Á þeim tímum þegar hvert barn er stöðugt fullvissað um hversu sérstakt þau eru og að þau eigi öll skilið 15 mínútur af útsetningu, virðist seiglan og hæfileikinn til að takast á við mótlæti ekki beinlínis vera sterka hlið þessarar kynslóðar.