Jæja, ef þú hefur gaman af popp/pönki, pönki, ska, og smá nútíma psycho billy, þá er það eina sem er þess virði að horfa á að sjá lifandi sýningar. Þessi mynd hefur fjöldann allan af hljómsveitarmyndum, ásamt forseta Troma, Lloyd Kaufman sem hálf stórt hlutverk og fullt af asnalegum dauðasenum. Hljómar eins og það gæti verið gott, ekki satt? Jæja, dauðsföllin halda áfram að koma, og ítrekað til margra mismunandi hljómsveita Warp Tour og aðdáenda viðburðarins. Sum dauðsföllin byrja að verða stílhrein, en síðan eru þau endurunnin aftur og aftur, að því marki að vera algjörlega endurtekin. Næstum allir deyja vegna þess að höfuðið er mölbrotið eða þarm sem eru dregin úr maganum. Gæfan lítur út fyrir að vera úr "Zombie 90: Extreme Pestilence" eftir Andreas Schnaas; þar sem þetta er "útvatnað blóðtegund", en núna er þessi mynd í raun þokkaleg, og gefur húmor-eitthvað sem þessa mynd vantar hræðilega. Jú, myndin er gerð af Doug Sakmann frá Troma, hún hefur mikla möguleika á lágum kostnaði og hún reynir...en bara of mikið. Allt er of mikið ætlað að vera fyndið í þessari mynd og það er það sem dregur hana niður. Allt reynir að vera of kómískt og kjánalegt, með því að nota vísvitandi slæman leik, ofnotkun á tilgangslausum dauðsföllum og gera það sama... aftur og aftur. Þetta er í rauninni „Mulva: Zombie Ass-Kicker“, „Chairman of the Board“ eða hvaða kvikmynd sem þú hefur gert með vinum þínum: hún er fyndin fyrir þá sem gerðu hana, og það er um það bil það. Miklir möguleikar, frábær hugmynd, frábær notkun á effects-en það er það sama...aftur og aftur: Hljómsveit spilar, hljómsveit deyr, aðdáendur deyja. Allir deyja, blóði er úðað alls staðar, ferlið er endurtekið. Spurningin er fyrir þessar tegundir kvikmynda - sem er í rauninni "slæmt smellur" - reyna þær of mikið, eða alls ekki?