Henry (Don Ameche) snýr upp við innganginn að helvíti og segir lífssögu sína til hátignar síns (Laird Cregar). Sagan fjallar um sambönd hans við konur allt sitt líf, og sérstaklega samband hans við Mörtu (Gene Tierney). Í lok myndarinnar klipptum við aftur til Henry og hans ágætis fyrir mjög fyrirsjáanlegan endi. Því miður er ekkert meira að segja um myndina því ekkert gerist. Þetta er tilfinningaþrungin saga af lífi eins manns og mjög leiðinleg. Ég horfði á hana með kærustunni minni og pabba og við héldum öll að þetta væri rusl, þrátt fyrir Lubitsch snertinguna. Ég geispaði meira en 15 sinnum. Hugo (Charles Coburn) er góður þegar hann er á skjánum sem afinn og það voru nokkur fyndin samræður. Liturinn gerði þetta gott sjónarspil en það var ekki nóg til að bjarga þessum pludder frá því að fara í höfnunarbunkann. Í sama formi og "Its A Wonderful World" og "You Can't Take It With You", og því var það ekki að undra að það var tilnefnt til Óskarsverðlauna. Saga um venjulegt fólk, sem ekkert er áhugavert og hefur engan áhugaverðan söguþráð. Leiðinlegt, sentimental og mesti raki endirinn sem ég man eftir...