Ef einhver mynd sker sig mjög úr með leikhæfileikum leikaranna, þá er þetta líklega sú eina. Ég hef aldrei séð samræður verið talaðar á jafn grófan hátt, en með sterka tilfinningu. Myndin var truflandi á augnablikum. Hins vegar var myndin hræðileg í klippingu. Kvikmyndin reynir að fara viðskiptalega leiðina með því að bæta við gamanleik og lögum, en samt finnst þeim það ekki eiga heima. Eins og Karisma sé að verða barinn og á sama tíma berst SRK (kómískt) við lögreglumennina. Ishq Kamina lagið var mjög út í hött. Ofan á það er myndin alltof glansandi í byrjun. Leikstjórnin var ekki slæm, en svo sannarlega ekkert sem maður getur stært sig af. Ég verð að segja að leikararnir voru valdir mjög skynsamlega. Án þeirra hefði þessi mynd ekki áhrif. Karisma Kapoor hefur gefið sitt besta hlutverk hingað til og þetta lítur mjög vel út á plötu hennar eftir Zubeidaa og Fiza. Hún lítur falleg út í fyrri hálfleik og ég hef aldrei séð leikkonu öskra af tilfinningum og reiði eins vel og hana. Það sem er mest kaldhæðnislegt er að þetta er líklega veikasta skrifaða hlutverk hennar til þessa. Nana Patekar var frábær sem tengdafaðir hennar. Ekki mikið um hann að segja, auk þess sem þetta er hlutverk gert fyrir hann. Deepti Naval sem tengdamamma var frábær sérstaklega í lokasenu sinni. Þó hún hafi ekki mikið að segja var andlitssvipurinn og líkamstjáningin góð. Hin góða frammistaðan var litli krakkinn. Hann var yndislegur og á örugglega eftir að draga fram tár í augu áhorfandans. Myndinni var líklega bjargað í örvæntingu vegna frammistöðu þeirra. Sanjay Kapoor var allt í lagi, en hann hafði ekki mikið að gera. Shahrukh Khan var sóað í slæmu strákalegu hlutverki sínu. Eitt sem kom áhorfendum í leikhúsið var Ishq Kamina. Myndagerð lagsins og dansinn er fullkominn fyrir grófan texta lagsins. Og drengurinn Aish er brjálæðislegur. Hins vegar átti lagið að vera í annarri mynd eingöngu vegna þess að það kom á versta augnabliki. Fólk gæti hafa komið í myndina fyrir Aish, en það mun ekki stæra sig of mikið af henni eftir á. Hum Tum Miley var á réttum tíma, en virtist draga úr spennu þegar spennustemningin var farin í gegnum myndina. Damroo Bhaje var leiðinlegur og ekkert til að rífast um. Dil Ne Pukara er of leiðinlegt lag til að ná stemningu myndarinnar. Þrátt fyrir lélega klippingu gerir sýningin ein og sér það að skyldu að sjá.