Montage-formáli, augljóslega framleiddur af blessuðum geðveikunum sem í raun og veru völdu að dreifa þessum hlut, reynir að sannfæra okkur um að kómísk áhrif þessa ótrúlega óhæfu bita af engu séu algjörlega vísvitandi. Trúirðu því ekki: þetta er fyrir Lloyd Kaufman eins og Andy Warhol er fyrir Herschel Gordon Lewis. Það er svo ítarlegt í verkefni sínu að kvelja ímyndaða áhorfendur sína að það virðist vera einhvers konar misantropísk neitunarlistarinnsetning, bara það getur ekki verið vegna þess að það er svo algjörlega laust við sjálfsvitund. Eins andstyggilegt og ljótt og „Things“ eða „Frozen Scream“, þá tekst þetta að auka sóknina með því að endurvinna sig með brjálæðislega sköllóttri kröfu sem verður að sjá til að hægt sé að trúa því. Hitchcock-stíl skot-fyrir-skot greining á til dæmis árásinni á þolþjálfunarstúlkurnar gæti skilað tuttugu breytingum og kannski þremur mínútum af myndefni - aðeins röðin er tíu mínútur að lengd! Þú VILTU trúa því að þetta hafi byrjað lífið sem aðeins bærilegra stutt viðfangsefni, nema ef þú tekur endurtekninguna í burtu væri það sem eftir væri miklu minna heillandi: td. þegar „djöfullinn“ kemur inn í herbergið, hvetur hann aðeins til víðtækra, mjög sinnulausra, algjörlega tómra augna frá yfirvofandi fórnarlömbum sínum. Endurtaktu þessa atburðarás um það bil fjórum sinnum, í litlum mismunandi stillingum; brúa þetta með kannski þrjátíu línum samtals; bjóða upp á leikara sem eru enn hatursfyllri og daufari en þeir í ofangreindum sígildum; og prýða okkur með skrímsli sem samanstendur af grisju, tómatsósu og einu gulu Spock eyra, og þú ert með kvikmynd sem er of hugljúf til að neita, skilgreiningu á slæmu. Ég er stoltur af því að eiga það!