Kannski er það bara vegna þess að ég er mjög hrædd við sjúkrahús og læknadót, en þessi fór undir húðina á mér (afsakið orðaleikinn). Þetta verk er hugrakkur, óhræddur við að fara yfir toppinn og jafn ánægjulegur og þeir koma hvað varðar hefndarmyndir. Ég fann ekki aðeins fyrir miklu hatri í garð skrúfunnar og mikla samúð með "screwee", ég fann mig hrolla og fann fyrir viðbjóði á ákveðnum tímamótum, sem er í raun sjaldgæft og yndislegt hlutur fyrir dálítið sljóan hryllingsáhorfanda eins og sjálfan mig. Sumir þættir minna mjög á "Hellraiser", en koma fram sem heiður fremur en eftirlíking. Þetta er þungfært verk sem gefur áhorfandanum ekki upp á mikið að íhuga, en ég nýt þess að verða fyrir árás á kvikmynd af og til. Þetta verk kemur með það og biðst ekki afsökunar. Mér leist mjög vel á þennan. EKKI horfa á meðan þú borðar búðing.