Myndatakan af þessari framleiðslu á tilboðskostnaði er furðu slæm. Litirnir eru drullugir og brúnleitir og ljósmyndin hefur mjög 80ish yfirbragð. Leikstjórn og klipping eru oft frekar óinnblásin og sjónvarpsmyndalík líka. *Og* í fyrstu virðist myndin aðeins vilja pynta áhorfendur sína með ógnvekjandi myndum af kynlífi og ofbeldi. Tónleikur Hans Zimmer er líka dæmigerður einfalt og blátt verk þessa ofmetna, hæfileikalausa tónskálds. En ef þú ert til í að horfa á myndina frekar færðu mjög áhrifaríka fjölskyldusögu, eins konar evrópsk útgáfa af fjölskylduepos Giant eftir Ednu Ferber. Þó fyrst þú veltir því fyrir þér hvers vegna Clara giftist þessum fávita manni, fær jafnvel persóna hans meiri dýpt og meiri bakgrunn sem hægt er að dæma hann eftir. Clara flytur andlega lexíu myndarinnar, frábæra og áhrifaríka yfirlýsingu sem er sett á móti hræðilegum atburðum í landi hennar. Dóttir hennar, en elskhugi hennar er ungur Antonio Banderas í upphafi alþjóðlegs ferils síns, skilur þá lexíu og reynir að lokum að lifa eftir henni. Það hvernig söguþráðurinn var smíðaður þar sem endirinn speglaði upphafið var frábært. Leikararnir standa sig allir frábærlega líka. Ég var að velta fyrir mér "Hver er leikkonan sem leikur Blancu?" allan tímann, en auðvitað var þetta mjög ung Winona Ryder! Allt í allt fékk þessi mynd mig virkilega til að lesa bókina.