The Jazz Singer er ein af fjölda kvikmynda sem gerðar voru seint á fjórða áratugnum og 1950 um reynslu gyðinga í Bandaríkjunum. Fyrir utan Crossfire(1947) og Gentleman's Agreement(1947) sem fjallaðu um gyðingahatur höfðu þeir venjulega tónlistarleikhúsbakgrunn. Þessar myndir voru meðal annars The Jolson Story (1946), Jolson Sings Again (1949), The Eddy Duchin Story (1951), The Eddie Cantor Story (1953), The Benny Goodman Story (1956) og Margorie Morningstar (1958). Aðalleikararnir í þessum „gyðsku“ myndum voru alltaf leiknir af öðrum en gyðingum. Til dæmis lék Larry Parks, ekki gyðingur, Al Jolson og Gene Kelly lék Noel Airman í Marjorie Morningstar. Þessi steypa var líklega gerð til að gera gyðingaþemað áþreifanlega fyrir aðallega ekki gyðinga áhorfendur. The Jazz Singer (1952) er ekkert öðruvísi. Danny Thomas var heittrúaður kaþólikki og Peggy Lee var svo sannarlega ekki gyðingur þó að hún leiki ekki iðkandi gyðinga í myndinni. Vísbendingin um bakgrunn hennar er þegar hún mætir í máltíð Golding fjölskyldunnar áður en hún kemur inn segir hún „Ég hef ekki farið í sader (páskaguðsþjónustu) síðan ég fór að heiman“. Myndin fjallar um son kantors sem er nýfarinn úr guðsþjónustunni eftir kl. sjá aðgerðir í Kóreu. Vandamál hans er hvort hann eigi að verða kantor, fjölskylduhefð eða vera söngvari í tónlistarleikhúsi. Val hans á leikhúsi leiðir til óumflýjanlegra átaka við föður hans. Hins vegar er miklu meira í þessari mynd en þetta. Þessi mynd var gerð eftir Rosenberg réttarhöldin á McCarthy whitchhunts og svarta listanum í Hollywood. Þess vegna eru gyðingar sýndir í þessari mynd sem góðir tryggir borgarar og eru í raun bandarískir. Samkundukórinn vill frekar spila hafnabolta en æfa. Kantorsvinirnir tala líka um hafnabolta, í raun er einn þeirra aðaldómari í Meistaradeildinni. Samkunduhúsið sjálft er frá 1790 og George Washington er sagður hafa heimsótt hana. Þess vegna eru gyðingar settir fram sem hluti af bandarísku samfélagi. Enginn í þessari mynd hefur austur-evrópskan hreim. Peggy Lee kom fram í mjög fáum kvikmyndum. Í þessari mynd færðu að sjá hana syngja „Lover“ og „Just One of These Things“ frábærlega. Danny Thomas er frekar trúverðugur og leikur og syngur þáttinn mjög vel. Það hefði mátt sleppa kómískum venjum. Já, myndin er skrítin og tilfinningarík en hún er vel þess virði að sjá hana. Ég hafði mjög gaman af því.