Þessi mynd frá 1996 var fyrsta aðlögun af Jane Eyre sem ég horfði á og þegar ég gerði það var ég skelfingu lostin yfir henni. Svo mikið af skáldsögunni hafði verið sleppt og ég taldi William Hurt vera hræðilega misskilinn sem Rochester. Síðan þá hef ég horft á allar hinar eftirtektarverðu aðlögun skáldsögunnar, þrjár stuttu útgáfurnar af '44, '70 og '97 og þrjár smáseríur '73, '83 og 2006, og ég hef tekið eftir því að það eru til verri aðlöganir og verri Rochesters. Þetta er án efa stórkostlegasta Jane Eyre aðlögun hvað kvikmyndatöku snertir. Leikstjórinn Franco Zerifferelli gleðst yfir fallegum löngum myndum af snjó sem fellur af vetrarhimni, af einmana Rochester sem stendur á steini og af Jane sem horfir út um gluggann - en hann er síður góður í að segja sögu og gæða persónur lífi. Að auki klórar handrit hans aðeins yfirborð skáldsögunnar með því að skilja eftir mörg mikilvæg atriði. Þar af leiðandi sýnir myndin ekki dýpt og flókið samband Jane og Rochester, og því miður felur hún heldur ekki í sér hina skoplegu hlið samfara þeirra. Það eru nokkur stutt samtöl á milli Rochester og Jane, hvert þeirra fallega sviðsett, en setningarnar sem þau skiptast á duga ekki til að sýna áhorfendum að þau laðast að hvort öðru. Við vitum að þau eiga að verða ástfangin, en við sjáum það aldrei gerast. Atriðið þar sem Rochester vill komast að viðbrögðum Jane við vandamáli sínu með því að setja mál sitt í tilgátuformi fyrir hana eftir að hinn særði Mason hefur yfirgefið húsið er algjörlega týnd, og kveðjusenan, mikilvægasta atriðið - hápunkturinn - á skáldsaga er minnkað í fjórar setningar. Zerifferelli gerir ekki þau mistök sem aðrir handritshöfundar hafa gert við að skipta eigin lélegum skrifum út fyrir frábærar línur Brontë, ekki heldur er mikilvægum senum gjörbreytt og endurskrifað, en hann gerir þau minna móðgandi en á endanum álíka miklu mistök að sleppa einfaldlega mörgum mikilvægum senum. . Það sem eftir stendur er aðeins innsýn í skáldsöguna, sem gerir meistaraverk Charlotte Brontë ekkert réttlæti. Leikarahópurinn er með ólíkindum: Þó að Fiona Shaw sé frábær frú Reed, er hin unga Jane Önnu Paquin fremur illa háttað, kjaftæði Lolita en einmana lítil stúlka, þrá ást. Hin síáreiðanlega Joan Plowright gerir mjög viðkunnanlega, en alltof klóka frú Fairfaix, og maður getur ekki varist því að Billie Whitelaw eigi að leika þorpnornina í stað hinnar látlausu, duglegu Grace Poole. Charlotte Gainsbourgh sem fullorðna kvenhetjan er hins vegar líkamlega fullkominn kostur til að leika Jane Eyre. Hún lítur út eins og 18 ára, mjó og veikburða, með óreglulega, sterka eiginleika, hún kemst næst innri sýn minni á Jane en nokkur önnur leikkona í því hlutverki. Og á fyrstu 15 mínútum skjátíma hennar var ég heillaður af frammistöðu hennar. Gainsbourgh tekst vel að láta áhorfendur giska á innri eldinn og þann sterka vilja sem leynist á bak við stóíska grímuna. En því miður leyfir handritið henni aldrei að víkka út ástríðufyllri og líflegri hlið persónu Jane frekar. Vegna þess að sleppa svo mörgum senum og stytta svo mikið af samræðunum hlýtur túlkun Gainsbourgh á Jane endilega að vera ófullnægjandi og því á endanum ófullnægjandi. Þetta er leitt, þar sem með betra handriti gæti Charlotte Gainsbourgh verið jafn góð Jane og Zelah Clarke í '83 útgáfunni. En þó að það sé enn augljóst að Gainsbourgh er að reyna að leika Jane, þá er ekkert ummerki um Rochester í karakterinn sem William Hurt túlkar. Hurt, sem hefur reynst ágætur leikari í mörgum góðum kvikmyndum, hlýtur að hafa gert sér grein fyrir því að hann var líkamlega og týpískur svo misskilinn að hann reyndi ekki einu sinni að leika Rochester skáldsögunnar. Rochester hans, fyrir utan að vera ljóshærður og bláeygður, er mjúkur, vel til hafður aðalsmaður, feiminn og rólegur, örlítið hinsegin og sérvitur, en í grunninn skapgóður og mildur. Hann er svo langt frá því að vera pirraður, skapmikill og grátbroslegur að línur sem vísa til þessara eiginleika persónu hans hljóma algjörlega fáránlegar. Að auki, á mörgum augnablikum myndarinnar, fær andlitssvip Hurt mann til að velta því fyrir sér hvort hann sé að berjast gegn bráðum svefnveikinni. Sérstaklega í bóndasenunni hnykkir hann eins og sjúklingur sem kemur saman úr svæfingu og getur varla haldið augunum opnum. Ef þú berð Rochester hans saman við viljasterka og heillandi söguhetju skáldsögunnar, einfaldlega sprunginn af orku og skapgerð, er engin furða að margir áhorfendur séu fyrir vonbrigðum með frammistöðu Hurt. Samt móðgar hann mig minna en Rochester í '70, '97 og 2006 útgáfunum og ég myndi almennt setja þessa Jane Eyre hærra en þessar þrjár aðrar. Hurt hafði greinilega vit á því að viðurkenna að hann gæti ekki verið Rochester skáldsögunnar og reyndi þess vegna ekki að gera það, en George C. Scott, Ciaràn Hinds og Toby Stephens töldu sig geta það, en mistókst hrapallega, og ég vildi frekar horfa á annan karakter en Rochester en Rochester sem er illa leikinn. Og ég vil frekar horfa á Jane Eyre mynd sem skilur eftir margar línur skáldsögunnar en finnur ekki upp nýjar heldur en útgáfu sem notar nútímavæddar samræður sem hljóma eins og þær gætu verið orðaðar af hjónum í dag á Starbucks kaffihúsi. Auðvitað er þessi Jane Eyre misheppnuð, en hún er að minnsta kosti móðgandi, sem er meira en hægt er að segja um aðlögun '97 og 2006. Ég myndi því ekki aftra neinum að horfa á þessa aðlögun: Þú munt ekki finna Jane Eyre, en þú munt allavega finna fallega gerða kvikmynd.