Susan Seidelman virðist hafa átt þokkalegan feril með nokkrar heiðurseiningar undir beltinu. Ég er vissulega ánægður með að hún snéri aftur úr þessari mynd sem virðist eiga aðdáendur sína. Ég er ekki einn af þeim. Ég hef séð betri leik í framhaldsskólaleikritum en í Smithereens. Söguþráðurinn eins og þessi fjallar um unga Susan Berman sem er metnaðarfull að komast í tónlistarheiminn og er tilbúin að gera nánast hvað sem er til að komast þangað. Hún hafnar meira að segja einlægum framgangi ungs listamanns sem býr í sendibílnum sínum við East River sem Brad Rijn leikur. Herra Rijn ungi leggur fram verstu frammistöðuna í myndinni, í raun eitt versta leikarastarf sem ég hef séð í langan tíma. Engin furða að hann sé hvergi farinn. Ég segi að auga Seidelman fyrir myndavélinni sé gott til að fanga kunnuglega East Village staðina þar sem myndin var að mestu tekin. En verk hennar með lifandi flytjendum sínum stóðst ekki. Ég er ekki viss um að hún hafi haft svona mikið hráefni til að vinna með. Horfðu hratt og þú munt sjá mjög ungan Christopher Noth fyrir lögum og reglu og kynlífi í borginni sem götuhögg.Ef þér líkar við pönkrokk gætirðu setið í gegnum þetta fyrir hljóðrásina. Ég mun halda mig við Bing Crosby.