Að líta til baka á verk Jim Hensons árum eftir dauða hans er eins og að líta aftur inn í annan tíma. Því að ólíkt flestum svokölluðum skapandi týpum sem reyna að selja börnum, eða það sem verra er að misnota, börn nú á dögum, virtist Jim aldrei í raun gleyma því hvernig það var að vera barn. Og ef það var einhvern tíma augnablik þar sem hann sýndi þetta, völundarhús til hliðar, þá er það Muppet Movie frá 1979. Myndin er tekin upp sem allegórísk saga um hvernig Henson kom til starfa í barnasjónvarpi sem brúðuleikari og endaði með hálftíma sýningu á besta tíma í sjónvarpi. börn sem uppfylltu ekki alveg það norm sem búist var við á níunda áratugnum. Og þar sem við njótum afraksturs tímabils þar sem við erum bundin og bundin af því að tala um hvað sem er svo að einhver móðgast, er hér boðið upp á opna hátíð mismunarins eða fjölbreytileikans sem var stór hluti af The Muppet Show. Ég hef sagt það í öðrum athugasemdum, en ég verð að segja það hér. Stórt ljós í heiminum slokknaði daginn sem Jim Henson dó. Muppet Movie byrjar með því að leikarar hennar setjast niður til að sjá frumsýningu á því sem átti að sjást næstu áttatíu mínútur eða svo. Í stuttu máli, nákvæmum höggum, erum við kynntir fyrir helstu leikmönnunum sem og nokkrum af ólögráða. Og þegar sagan byrjar, strákar fáum við frábært lag til að koma okkur inn í augnablikið. The Rainbow Connection málaði bæði fallega og sorglega mynd af því hvað Muppets, sérstaklega Kermit, voru. Þetta voru ekki bara hópur af filtbrúðum með einstaka persónuleika sem sameinuðust og settu upp sýningu. Þeir voru lífverur byggðar á hluta okkar allra, skrifuðu bara svo miklu djarfari en við eigum að venjast. Þegar hver múppa var kynnt fyrir okkur á fætur öðrum sáum við aðra spegilmynd af hluta af okkur sjálfum og auðvitað myndu börnin í áhorfendum bregðast mismunandi við hverri persónu. Þess vegna áttu allir sér uppáhalds. Þegar Animal birtist á bak við trommusett og reyndi að borða bjalla vissi ég að ég hafði fundið einn minn. Nú á dögum er ég meiri sænskur kokkur aðdáandi, en hvað er það. Til að bæta við persónunum var strengur tónlistarnúmera sem þróaði enn frekar hvata þeirra og persónuleika. Geturðu myndað það? deildi innsýn í Dr. Teeth og hljómsveit hans sem og skapandi sál Henson. En lagið sem mér fannst mest viðeigandi var númerið hans Gonzo, þar sem hann spurði hvað hann væri og hvaðan hann kom. Mörg okkar myndu eyða ævinni í að horfa á stjörnurnar og, eins og Gonzo, segja að við vissum að við myndum fara aftur þangað einhvern daginn. Ekki það að öll lögin hafi verið svona dauðans alvara, auðvitað. Fozzy og Kermit deila númeri eftir að þau ákveða að sameina hæfileika sína (eða skort á þeim) og leggja af stað. Ef einhverra sannana væri krafist um að „tónlistarmenn“ nútímans hafi misst hæfileikann til að nota poppbygginguna til að búa til eitthvað áheyranlegt, þá væri þetta númer það. Aldrei fyrr, og aldrei aftur, myndi hópdínamík leikarahóps og tónlistin bæta hvort öðru svo fullkomlega upp. Þar sem brúðuleikararnir og raddleikararnir voru svo fullkomlega á toppnum, hafði manneskjan mikið að lifa upp til. Sem gerir það enn ótrúlegra að mannlegi þátturinn stóð líka undir lok samningsins. Cameos bókstaflega pirra myndina, þar sem allir frá Steve Martin til Telly Savalas koma inn til að bjóða fram stuðning sinn. Meira að segja Richard Pryor, síðasti maðurinn sem maður gæti búist við að sjá í kvikmynd um Muppets, virðist setja upp bráðfyndna stund. Leikmynd Mel Brooks truflar mig álíka mikið sem fullorðinn og þegar ég var lítill drengur, en mig grunar að það sé vegna þess að Henson vissi hvers vegna mér myndi finnast það truflandi núna. Stóri leikarstyrkurinn kemur þó frá Charles Durning, sem sem Doc Hopper felur í sér allt sem bæði Henson og áhorfendur hans eru staðráðnir í að standast. Á hverjum gatnamótum kemur Hopper til að annað hvort bjóða Kermit upp á að selja upp og svíkja sína eigin tegund. Eða kannski hættir tilboð að vera rétta orðið þegar tilraunir Hopper til að tryggja að Kermit fylgist með verða sífellt kröftugri og ofbeldisfyllri. Allt þetta er ein stór myndlíking fyrir það hvernig sérhver listamaður hefur brotið hjarta sitt af heiminum. Auðvitað kemur Animal líka til að minna okkur á að bara vegna þess að vinir okkar eru ekki sætir og kelir gerir þá ekki síður að vini. Reyndar reynist Animal vera besti vinur Kermit á þeirri stundu. Og það hefur verið kjarnaboðskapur allra góðra þátta eða kvikmynda sem Henson hefur tekið þátt í síðan. Að sniðganga eða vísa frá öðrum einfaldlega vegna málfræðilegs eða snyrtifræðilegs munar gætu bókstaflega verið verstu mistök sem maður gerir. Það getur verið lítill vafi á því að í heiminum í dag þar sem vitleysingur í fjólubláum jakkafötum getur sagt sonum mínum að þeir séu ekki góðir ef þeir hafa ekki góðar tilfinningar í fimmtán tímabil og eru samt ekki undir alvarlegri rannsókn barnaverndaryfirvalda, gæti veruverkstæði Hensons. hafa aldrei komist af stað. Til að vitna rangt í plötuheitið er eitt að þora að vera heimskur, en að þröngva valinu upp á aðra er annað mál. Muppet Movie sýnir hvernig Henson þorði að biðja okkur öll að hugsa, bæði innan og utan orðtaks kassans. Það verður aldrei annar alveg eins og hann, en hann myndi aldrei vilja að við hættum að reyna. Þess vegna er The Muppet Movie ímynd tíu af hverjum tíu myndum. Ef við myndum senda kvikmynd út í alheiminn til að sanna fyrir vitsmunalífi að við séum meira virði en að vera afmáð, þá væri þetta það.