Mig langaði að horfa á þetta, fá innsýn í þáttinn. Það sagði söguna meira af Robin Williams, síðan Mork & Mindy. Fannst það samt frábært. Við fengum að sjá að Robin er alltaf „á“, sama hvað á gengur. Frammistaða Diamontopolous var frábær. Kynningar aðalleikmannanna virðast mér svo raunverulegar. Roebuck sem Garry Marshall var dásamlegur. Hann var svo heillandi í þessu, sem hjálpaði mér að komast í gegnum alla Williams orkuna. Litlu verkin á bak við tjöldin í öðrum sýningum hans (Happy Days og Laverne & Shirley) voru upplýsandi. Ég hélt líka að Harvey frá Richmond-Peck væri líka góður klettur í tjörninni. (Þetta er gott mál). Þessi mynd sagði ævaforna sögu Hollywood fólksins, sem gekk í gegnum hæðir og lægðir stjörnuhiminsins. Það hélt mér límdri við sjónvarpið mitt og ég lærði að elska Robin, djöfull virðast flestir vera ofur fólkið sem ég held stundum að Hollywood sé. Farðu í hug. Ég velti því stundum fyrir mér hvers vegna netfólkið er alltaf leikið fyrir að vera hálfvitar. Við sáum aldrei yfirmann ABC. Heyrði bara í honum, eins og Charlie frá Charlie Angels (ég velti því fyrir mér hvort þetta hafi verið planað?). Það virðist svo sorglegt að þáttur í númer 1 gæti verið svo eyðilagður af eigin neti. Ég held að þessi saga gæti verið sögð um líf hvers og eins, þar sem þeir klifra upp stigann í hvaða starfi sem er. Kvikmynda- og sjónvarpsstjörnur eru alltaf elskaðar eða hataðar af svo mörgum að þú ólst upp með, þú vilt bara ná aftur í fortíð þeirra, til að muna þína eigin fortíð. Ég man eftir því að hafa horft á þáttinn og alltaf velt því fyrir mér hvað gerist í persónulegu lífi þeirra. Mork og Mindy munu alltaf vera hluti af mér og ég fékk að sjá hluta þeirra. Það er kannski ekki allt sannleikurinn, þetta er heldur ekki allt lygi, en á endanum sagði þetta mér dásamlega sorglega og gleðilega sögu.