New York, I Love You er sameiginlegt verk ellefu stuttmynda, þar sem hver þáttur er um 10 mínútur að lengd. Stuttbuxurnar tengjast ekki nákvæmlega en þær eiga allar eitthvað sameiginlegt, ást. Sérhver stuttmynd snýst um að finna ást, hvort sem það er um par eða bara tvo ókunnuga að spjalla. Í myndinni eru leikarar í leikhópnum, þar á meðal Shia LaBeouf, Natalie Portman, Hayden Christensen, Orlando Bloom, Chris Cooper, Andy Garcia, Christina Ricci, Irrfan Khan, Robin Wright Penn, Julie Christie, Ethan Hawke, Bradley Cooper, Rachel Bilson og Anton Yelchin. Með svo stórkostlegan leikarahóp og svo áhugaverða forsendu bjóst ég við stórkostlegri mynd; vandamálið er að New York I Love You gengur ekki upp. Það er áfram summa hluta þess. Sumir þættirnir eru fyndnir, frumlegir og áhugaverðir en aðrir eru svo tilgangslausir (Orlando Bloom/Christina Ricci og Ethan Hawke/Maggie Q hlutir) að það er skelfilegt. Myndin er örugglega misjöfn og með mjög tilraunakenndan blæ. Sögulega séð virðist þetta vera eitthvað sem nokkrir kvikmyndanemar gætu sett saman. Að þessu sögðu á myndin líka frábær augnablik, einn af þeim bestu er þátturinn um gömul hjón, leikin af Eli Wallach og Cloris Leachman, sem ganga með í Brooklyn á 67 ára brúðkaupsafmæli þeirra. Og það eru augnablik eins og þessi sem fengu mig sem áhorfanda til að óska ​​þess að myndin væri samkvæmari, því það eru miklir möguleikar hér. En, eins ófullnægjandi og heildarsagan endar á að vera, fyrir mig bjargaði kvikmyndatakan og hljóðrásin öllu. Klippingin var fullkomin, hvernig myndin var tekin var mjög áhrifamikil og náttúrulega hljóðrásin gæti ekki verið meira viðeigandi. Á endanum líður New York I Love You eins og tilraunakennd kvikmynd og eins og í flestum upplifunum eru hæðir og lægðir. Það er hvernig maður lítur á myndina í heild sinni sem mun skera úr um hvort hann hafi gaman af henni eða ekki. Það gæti verið þess virði fyrir suma og tímasóun fyrir aðra.7/10