Það hlýtur að hafa haft áhrif á hann þegar Richard Pryor hljóp á níunda áratugnum niður götuna í eldsvoða. Í uppistandi sínu grínast hann með að það hlær frábærlega. Það virtist hafa gert eitthvað í tengslum við verkefnin sem hann valdi. The Toy er um það bil það ömurlegasta sem hann valdi, fyrir utan I guess Another You. Mynd þar sem hvítur maður kaupir son sinn svartan mann? Fínt smá undirliggjandi pólitískt ranglæti á undan þér var slíkt. Það er að sjá Richard verða tilfinningaþrunginn sem varð til þess að ég fór loksins út áður en yfir lauk. Mig langaði til að sjá Pryor ná tökum á þessu brjálæðingi, í staðinn verður það misskilið krakkaógleði! Að minnsta kosti átti Gleason sínar stundir. Hunsaðu þetta og horfðu á Pryor með Gene Wilder eða einhverju af sjöunda áratugnum hans. Þetta er sóun á tíma allra kvikmyndaáhorfenda!