Þetta er alhliða náttúruklámmynd. Með klám á ég ekki við kynlíf. Ég á við óþarfa myndir af (til dæmis) þúsundum fugla saman, eða hundruðum rostunga, eða risastórum fossi eða ísjaka. Nokkrar af myndunum í myndinni virðast eingöngu vera til til að komast inn í stikluna, til að fá fólk inn í kvikmyndahús til að sjá hana í allar tíu sekúndur áður en hún hverfur til að sjást aldrei aftur það sem eftir er af myndinni. enginn söguþráður í þessari mynd. Sagt er að búast megi við sögu af þremur dýrafjölskyldum, „betri en March of the Penguins“, en myndin skilar sér einfaldlega ekki. Skuldin hvílir á þremur lykilsviðum: (1) rithöfundunum sem gáfu James Earl Jones einhverja verstu línu til að segja frá í náttúrukvikmyndasögunni, (2) tónlistarteymið sem ofdramataði allt til að segja þér hvað þér ætti að líða, jafnvel þegar myndin tekst ekki að hvetja, og síðast en síðast en ekki síst (3) klippararnir sem létu söguna hoppa á milli staða án ríms eða ástæðu, án samfellu, ekkert flæði, sogðu lífið úr allri myndinni -- a kvikmynd um lífið. Þegar við komum að hvölunum hálfa leið í gegnum myndina, hallaði ég mér aftur í sætið mitt af skelfingu og vonaði gegn von um að myndin væri meira en hálfnuð og að ég myndi lifa af langa þrekprófið ásamt dýrunum á skjár. Það voru líka nánast engin vísindi í myndinni. Þeir töldu heitt og kalt (allt þetta, ekki bara árstíðirnar) eingöngu til halla jarðar og hunsa þá staðreynd að við myndum hafa enn meiri öfgar frá stað til stað ef það væri engin halla vegna þess að pólarnir myndu aldrei hlýna. Og það væri verst ef við hefðum engan snúning (miðað við byltingu) eins og Merkúríus, því hálf plánetan myndi bakast og hinn helmingurinn myndi frjósa. Síðan undir lokin notuðu þeir orðasambandið "menn og dýr", eins og menn væru ekki dýr, á einhvern hátt undanþegin náttúrulögmálum. Svo mikið fyrir vísindin. Ég verð hins vegar að þakka myndavélavinnunni og aftur þess vegna kalla ég þetta náttúruklám. Allt frá ofur-slow-motion til þess sem virðist vera fínstillt vélrænt-stýrð time-lapse ljósmyndun, var notað til að veita nokkrar (og ég vara við, aðeins "sumar") töfrandi augnablik sem lyfta grettistaki miðað við aðrar náttúrumyndir. Sem sagt, ég er ekki sannfærður um að þetta hafi verið allt náttúran á skjánum. Sum skotanna sem sýndu mikla vatnsholuna í Afríku, þar sem hún breyttist frá árstíð til árs, virtust mér vera CGI. Leikstjóri hefði kannski búist við slíkum tortryggni og byggt inn aðrar myndir til að sýna fram á að þetta væri allt eðlilegt, en þeir gerðu það ekki. Fyrir kvikmynd um jörðina hafði ég búist við að miklu meira af jörðinni yrði sýnt. Það sem við sáum var óspillt. Við urðum að taka orð sögumanns að sumar tegundir séu í hættu vegna loftslagsbreytinga. Þeir sýndu okkur ekki sannanir fyrir því. Þeir sýndu okkur ekki eitruð skotttjörn Albertu sem sjást úr geimnum. Þeir sýndu okkur ekki hina miklu ruslhring frá Kyrrahafinu. Þeir sýndu okkur ekki næturmynd af ljósmengun manna á jörðinni. Þetta eru jafnmikil jörð og allt annað. Af hverju að hylja það fyrir vellíðan hvítþvott? Síðasta gagnrýni mín á innihaldið er afrán. Í hvert sinn sem rándýr var sýnt á skjánum að veiða bráð, breyttist tónlistin næstum í Mt Doom senu úr Hringadróttinssögu, þar sem rándýrið var lýst sem einhvers konar illmenni í Sauron. En rándýr eru ekki vond. Þeir sinna nauðsynlegri þjónustu og tryggja að bestu meðlimir bráðategundarinnar lifi af. Við erum sjálf rándýr. Í hvert sinn sem rándýrið náði bráðinni, skerum við strax í eitthvað annað, til að láta eins og dauði og át eigi sér ekki stað. Síðasta móðgunin var að „pabbi“ ísbjörninn var látinn deyja eftir að hann þorði að reyna að borða. "Slæmur björn! Vondur!", getur þú næstum heyrt þá segja. Á að kynningunni sjálfri. Leikhúsið mitt er kannski að hluta til um þetta að kenna, en kannski ekki. Ég hafði búist við að sjá eitthvað með meiri skýrleika en ég gæti séð á mínum eigin HDTV LCD heima. En myndin var óskýr og var sýnd í sama 16:9 hlutfalli og ég gæti fengið heima, í stað breiðara hlutfalls koma margar kvikmyndir inn þessa dagana. Og á einni hasarpökkuðu senu undir lokin skemmdist myndin (ég get ekki ímyndað mér að þetta gerist stafrænt, miðað við hvernig hún leit út) og við misstum nokkra af litunum, að lokum myrkvuðust algjörlega. Það endurtekið um þrisvar sinnum. Ef þeir gróðursetja tré fyrir mína hönd, þá hefur það verið þess virði. En hvernig á ég að vita það?