Desemberhátíðartilboð, eins og upprunalega Frosty, ættu að vera ríkulega framleidd með gæðatónlist og heilnæmum en þó léttum söguþræði. Þeir ættu að hafa snert af dulrænum töfrum hátíðanna. Í grundvallaratriðum ættu þau að líta út, hljóma og líða...jæja, "sérstök" og þau ættu að hafa viðeigandi og viðeigandi desemberfríundirtexta. Svo þegar ég sá Legend of Frosty snjókarlinn í sjónvarpsskránum, eignaðist ég börnin mín (6. og 8) dældi upp fyrir það með því að segja þeim söguna af upprunalegu Frosty og segja ástríðufullur hversu mikið ég naut þess sem krakki. Þegar konan mín og krakkarnir kósuðu í sófanum til að horfa á myndina voru væntingarnar miklar, en þegar 10 mínútur voru liðnar af henni geispuðu krakkarnir mínir og ég og konan mín gáfum hvort öðru „svipinn“ og ranghvolfdum augunum. Eftir 35 mínútur voru börnin mín í raun að biðja um að fara að sofa -- ég býst við að þau hafi verið leið á óviðkvæmu tungumálinu og tilgangslausu, ótengdu hlutunum. Ég skammaðist mín reyndar fyrir vonbrigðum þeirra (og mín) með þessa mynd. Því miður er Legend of Frosty the Snowman meira eins og slæmur þáttur af Fairly Odd Parents sem er krosslagður við verri en venjulega þætti af Sponge Bob en klassískri hátíðarmynd. Ekki misskilja mig...þessir þættir eru fínir og mér líkar við þá eins og næsta gaur, en þegar ég horfi á Fairly Odd Parents eða Sponge Bob, þá eru litlar væntingar mínar (fyrir miðlungs, ólitinn, núll undirtexta, huga deyfandi þættir) eru alltaf sáttir. Við völdum nokkrar góðar bækur og eyddum því sem eftir var kvöldsins við að lesa saman. Miklu betri kostur en hin vandræðalega vonda Legend of Frosty the Snowman.