Við tökur á 80's hryllingsmynd sem heitir „Hot Blooded“ er leikstjórinn myrtur á hrottalegan hátt og aðalkonan er ör þegar hún lifir árásina af og tekst að drepa morðingja. Eftir allt þetta er framleiðslan hætt og lagerhjólin látin safna ryki. Hópur kvikmyndagerðarmanna ákveður því að halda áfram þar sem frá var horfið þrátt fyrir að fólk hafi varað fólk við því að halda sig frá myndinni, þar sem síðasti maðurinn sem hafði áhuga á myndinni kom látinn í bíó á meðan hann horfði á myndina. Af þessu er það merkt sem bölvuð framleiðsla. Að taka þessar viðvaranir ekki alvarlega heldur áhöfnin áfram framleiðslunni og þeir fá upprunalegu stjörnu myndarinnar til að snúa aftur frá Hollywood til að endurtaka hlutverk sitt, en ekki sem dóttir heldur móðir. En aftur byrja morðin að eiga sér stað þar sem leikarahópurinn og áhöfnin verða slátrað af óþekktri persónu sem var klæddur sem morðingi myndarinnar. Sjáðu hvað 'Scream' byrjaði! Hey, ég hef gaman af þessum myndum, en aðallega allt annað sem fylgdi á eftir voru pirrandi og tilgangslausar afsakanir. Á þessu stigi kom undirtegundin aftur með hefndarhug, en það var ekki mikið af góðu þar sem þær voru að mestu misheppnaðar og ófrumlegar tilraunir, þar sem þær fylgdu afleitu mynstri Scream-útgáfunnar. 'Cut', sem er sjálfstæð ástralsk mynd af kennslubóka slasher tegundinni, er hreint og beint slungið sorp sem skortir í rauninni allt og slær burt blygðunarlaust hverja aðra slasher mynd. En veistu hvað, mér fannst þetta töff unun. Já, þetta er hrikalega hræðilegt og mjög gleymanlegt, en það er dálítið ódýr skemmtun á meðan það varir. Þó ég hataði það þegar ég rakst á það upphaflega, en í seinna skiptið vissi ég hvað ég var að fara út í og ​​það virkaði betur fyrir það. Þetta var bara eins og að hjálpa mér aftur að sneiða ostaköku, en í þetta skiptið var hún ekki svo sæt. Myndin kom út um svipað leyti og 'Scream 3' og 'Urban Legends: The Final Cut' gerðu, sem allar þrjár fylgja sömu uppbyggingu og að nota kvikmynd innan kvikmyndar. 'Scream 3' er augljóslega sterkasta af þessum þremur, en ég myndi reyndar horfa á þetta rusl yfir Urban Legends: The Final Cut. Þó virtist það vera meira afturhvarf til 80's slashers en eins af bastarði afkvæmi Scream. Myndin fær nokkurn veginn b-gráðu meðferð og það kemur fram í handriti og flutningi. Samtalan er sannarlega hugmyndasnauð og kemur varla upp á óvart og spennu. Þó að sýningarnar séu hreinn háði og Molly Ringwald tekur krúnuna fyrir það. Hún leikur uppþvottaleikkonuna sem snýr aftur til að klára bölvaða leikritið og ég skemmti mér vel með hlægilega fáránlegu uppsendingarframmistöðu hennar. Hún gefur bitið hér og neglir það fullkomlega niður. Hinir voru aðallega þekktar áströlskar sjónvarpsstjörnur (það er ef þú ert ástralskur) með hrífandi Jessicu Napier fremsta í flokki með mönnum eins og Stephen Curry og Frank Roberts. Einnig poppsöngkonan (og meint leikkona) Kylie Minogue kemur fram í opnuninni bara til þess að vera brotin upp! Fínt. Þessir unglingar fóru að mestu eftir formúlunni um kát og vitlaus börn sem hafa ekkert betra að gera en að vera drepinn. Stundum líður eins og þeir bíði bara í biðröð, vegna þess að þeir hafa ekkert raunverulegt efni til að vera þar. Söguþráðurinn byrjar frekar áhugavert, heldur svo inn í leyndardómsfasa þar sem rauðar síldar skjóta upp kollinum, en svo gerir það skyndilega u-beygju þar sem það er verður að nokkru leyti ádeila á hryllingstegundina. Það er einfaldlega frekar úfið og þegar kemur að skýringunni á öllu þessu brjálæði þá var ég dálítið eftir að hugsa oh my. Þetta þegar það reynir að snúa aftur á sjálft sig á snjallan hátt, en því miður dettur það í leiðinni. En elskarðu ekki bara upphafslok. Það hefur líka tilvísanir í poppmenningu og sjálfsvísandi, tungu í kinn nálgun. Fyrirsjáanleiki ryðst frekar snemma inn og brandararnir geta stundum orðið yfirdrifnir, en það veit hann með því að pæla nokkuð í sjálfum sér. Andrúmsloftið missir aðeins brúnina vegna þess að húmorinn tekur burt dökkann, en samt sem áður er einangrað stóra stórhýsið þar sem þeir eru að taka upp nokkur snyrtileg tilþrif sem bættu „einhverju“ spooky. Kvikmyndasenan er líka frekar vel unnin. Núna vitum við að við viljum gera blett og nekt þegar við horfum á þessa tegund af myndum, en því miður er engin nekt að finna og goðið er frekar staðlað, ef það vantar en það er meira en sæmilegt fyrir slíkt. lágfjárhagsmynd. Það eru einn eða tveir skapandi dauðsföll, en restin er kerfisbundin. Morðinginn var ekki slæmur en þegar hann talaði var það soldið sárt hugsaði ég, jæja snjalla viðhorfið passaði mig ekki. Aðrar athugasemdir framleiðslunnar, sem voru skelfilegar, voru allt frá niðurskorinni klippingu, óviðkomandi hljóðrás og leikstjórn Kimble Rendall skorti útfærslu og var frekar kærulaus, en þessir þættir sem leggja sitt af mörkum dragast saman til að bæta einhvers konar hreinni skemmtun við þetta allt. slæmt. Hugmyndaflugið passar við kostnaðarhámarkið, það er á hreinu, en djöfull var þessi ömurlegi slasher ekki að reyna að vera neitt annað. Hreint schlock sem er svolítið skemmtilegt!