Ég sá myndina á kvikmyndahátíðinni í Belgrad í síðustu viku og er enn að vinna úr áfallinu. Í meginatriðum virðist skoðun mín passa við fjölda annarra - fyrsti hálftíminn var ferskur, skarpur, djúpur, skemmtilegur og efnilegur. Vel leikið líka. Eðlilegt. Vandamálið mitt er hins vegar ekki bara sú staðreynd að síðasti og hálfur klukkutími myndarinnar hefur ekkert með hið viðkunnanlega upphaf að gera, né heldur sú staðreynd að ég eyddi megninu af þessum tíma í að krampa af kvölum yfir skörpum, nöturlegum iðnaðarhljóðum og kisandi að drukknum, tannlausum, brauðtyggjandi kerlingum. Það er frekar með það að ÞEIR VARAÐU MIG ALDREI!!! Samantekt hátíðarbæklingsins lýsti aðeins (algjörlega forvitnilegum hljómandi) fyrsta hálftímanum - hóra, píanóstillari og kjötsala spjalla á bar, þykjast vera auglýsingamiðill, erfðatæknifræðingur og smávægilegur embættismaður í stjórnsýslunni - sem gerir ekkert nefna hvað sem er um hina endalausa tyggjósmell sem koma skal. Þjónar mig rétt fyrir að hafa ekki lesið dómana, gætirðu sagt - en mér til varnar þá var fjöldi dóma sem ég horfði á eftir staðreyndir alls ekki undirstrikað hversu gríðarlega og algerlega óþolandi meirihluta myndarinnar er. vísbending hefði átt að vera inngangsorð leikstjórans (smáhærð rússnesk unglingur) sem steig fram fyrir troðfullan salinn (myndin virðist standa sig ótrúlega vel í gagnrýni og miðar seldust upp með góðum fyrirvara fyrir sýningu , þó flestir áhorfenda virtust jafn ómeðvitaðir og ég um sársaukann sem koma skal, miðað við ofgnótt af ójarðneskum stynjum og stunum sem gjörsamlega gegnsýrðu leikhúsið síðasta hálftímann, og mörgum æsandi athugasemdum við brottför) til að segja eftirfarandi: „Jæja, ég... um, takk kærlega fyrir að koma að sjá þessa mynd, og ég vildi bara segja... jæja, þetta er mjög löng mynd... það tók mig fjögur ár að gera hana, og. .. það er .. ég legg til að þú sjáir það og reynir strax að gleyma því. Það er mjög langt. Takk fyrir að koma.' Þetta sagði hann. Viðvörunarbjöllur hefðu átt að hringja. 'Hvað er hann að tala um?' hugsaði ég glaðlega í ruglinu. 'Þetta verður gaman!' Auðvitað, þegar undarlega afsökunarbeiðni hans fór að meika skynsamleg fyrir mig, var það allt of seint að komast út. Allt sem ég gat gert er að hryggjast í vaxandi kvöl þar til ljósin kviknuðu aftur. Og á endanum get ég ekki sagt að mér finnist upplifunin hafa bætt mig á nokkurn hátt. Já, ég elskaði fyrsta hálftímann. Það var gáfulegt, nýtt og hafði frá mörgu að segja. Og já, Rússland er líklega í slæmu ástandi. Já, hvert samfélag hefur mörg hulin andlit. Já, tannlaust líf í hrjóstrugum auðnum er líklega ólýsanlega erfitt. Já já já. Ég fæ allt þetta. Í alvöru ég. En ég sé enga jarðneska ástæðu fyrir því að list og merking ætti að vera svona átakanleg og svo sársaukafull að bera. Ef þú vilt sjá kvikmynd lenda einhvers staðar á milli öfga glitrandi Hollywood-plasts sem er frábært og margra klukkustunda af drullu vodka, prófaðu kóresk-kínverska Bin Jip (3-Iron). Það er listrænt og kemur á óvart, en líka beinlínis og skemmtilegt.