Það er svo mikið af orðaleikjum að spila um titilinn hinn stórkostlega vondi Valentine að ég veit ekki hvar ég á að byrja. Ég segi þetta samt; hér er kvikmynd sem fær mig til að þrá flókið Valentínusarkortin sem við notuðum til að gefa út í grunnskóla. Þú veist, þessir með Batman hrópa "Þú ert frábær glæpamaður-fighting valentine!" Valentine er slasher mynd án minnstu vott af kaldhæðni, ein af fáum hryllingsmyndum undanfarin ár sem hunsar áhrif Scream. Illmennið er alvitur og næstum óviðkvæmur. Hetjurnar verða auðveldlega hræddar þegar fólk hleypur fyrir horn og grípur þá í axlir öskrandi "Hey, ég skildi bara eftir úlpuna mína!" Leikritið er yfirþyrmandi en móðir Norman Bates. Hið fádæma söguþráð fylgir nokkrum æskuvinkonum, nú fullorðnum og einstaklega krúttlegum. Þar sem myndin gefur þeim ekkert annað að gera, standa þeir hjá og bíða þar til grímuklæddur ránsmaður drepur þá einn af öðrum. Þessi stalker virðist vera fyrrverandi nördinn Jeremy Melton, sem var stöðugt hafnað af konum og barinn af körlum í menntaskóla. Þegar Valentínusardagurinn nálgast, byrja konurnar að fá skelfileg kort sem segja fyrir um dauða þeirra. Melton virðist vera augljós grunar. Eina vandamálið er, eins og margar persónur vara við, á þrettán árum hefði Melton getað breytt útliti sínu til að líta dökkt og myndarlegt út. Svo (settu inn skelfingu lostinn andköf hér) allir eru grunaðir! Hér er vandamál eitt. Til þess að hafa einhverja spennu á meðan þú horfir á Valentine verður þú að sætta þig við veruleika þar sem menntaskólanörd er fær um að verða David Boreanaz. Nördar breytast ekki í Angel þegar þeir verða stórir, þeir breytast í eldri og sköllóttari nörda. Hann er ekki hræðilegur leikari, en handritið, eftir hvorki meira né minna en fjóra rithöfunda, gefur honum og hinum af leikarahópnum ekkert annað að gera en að öskra og gera út. Sérstaklega er Denise Richards (brjóstmögnuð leikkona í Hollywood sem hefur aldrei leikið í Baywatch) nýtt sér; skammarlegast í þeirri hróplegu afsökun að fá hana í sundföt rétt fyrir mikilvæga spennumynd. Athugið að sjálfum sér: komdu alltaf með sundföt í Valentínusardagsveislu. Bara vegna þess að það er febrúar þýðir það ekki að þér líði kannski ekki í smá dýfu. Slasherinn í Valentine kjólum í svörtum toppi til tá með Cherub's grímu. Hér er vandamál númer tvö. Kvikmyndaframleiðendurnir héldu greinilega að þetta væri truflandi mynd að hafa á höfði þess sem er að berja fólk í andlitið með heitum straujárnum. Einfalt og einfalt, það er það ekki. Þess í stað vakti það mig bara til að velta fyrir mér hvernig strákur með grímu sem hylur allt andlitið, þar með talið augun og eyrun, getur hreyft sig svona laumulega án þess að reka sköflunginn á stólum eða borðum. Svo aftur, miðað við það sem Cupid Killer gerir, kannski getur hann fjarskipta og augu hans eru á höndum hans. Ekki aðeins er myndin slæm, hún er ekki einu sinni viss um hver morðinginn er; síðasta "twist" er meira "Ha?" en "Hah!" Þegar þú ert ekki að klóra þér í hausnum ertu að geispa, þá stynja, svo að leita að næsta útgangi. Ekki horfa á þessa mynd. Jafnvel þótt þú sért einn á Valentínusardaginn, finndu þér eitthvað, EINHVAÐ, annað að gera. Þú munt vera ánægður með að þú gerðir það.