Ein lengsta og undarlegasta stuttmynd Starewicz fjallar um leikfangahund í leit að appelsínu eftir að hafa orðið fjör af tári móður stúlku sem þráir appelsínu. Hundurinn rekst á appelsínu eftir að hafa dottið aftan á bíl á leið til að selja hann, en á kvöldin verður hann að vernda appelsínuna þegar hann kemur inn á djöfullegan næturklúbb með mörgum furðulegum og ógnvekjandi persónum. Með hjálp uppstoppaðs kattar fær hundurinn appelsínuna aftur til litlu stúlkunnar og henni er bjargað frá hræðilegum skyrbjúgsdauða. The Mascot býður upp á nýja tækni sem ég hef ekki enn séð í kvikmyndum Starewicz. Að bæta við samstillingarhljóði og blöndu af lifandi hasar við stöðvunarhreyfinguna gefur nýja snúning á gamla stíl Starewicz í brúðuleik. Lifandi atriði af hreyfanlegum bílum og fótum fólks sem gengur hjá þar sem brúða situr á steyptu gangstéttinni er áhrifamikil og fersk. Tútt í bílum og grátur götusala er athyglisvert vegna þess að litlar stúdíóbreytingar á hljóði voru kostnaðarsamar og nýting Starewicz á nýju tækninni virðist vera gamall hattur. Nýjar brúðupersónur í þessari mynd eru ógnvekjandi framlag til djöfulsins klúbbsenu. Kvistir og dagblaðafrumur lifna við. Beinagrind dauðra fugla verpa eggjum sem klekja út beinagrindunga. Persónur koma fljúgandi hvaðanæva að á klappum og pönnum og rugguhestum. Ný klippingartækni notar skjótan aðdrátt sem er unninn með klippingu til að flýta fyrir því sem áður gæti hafa verið hægt atriði. Á heildina litið er Starewicz fær um að uppfæra kvikmyndagerð sína til að mæta kröfum nýs áhorfenda sem gerir þessa mynd að einu besta dæminu um verk hans.