Brotinn væri handritshöfundur og hann yrði umboðsmaður (Tom Wood og Arye Gross) neyðast til að búa í geymslurými sem rekið er af sérvitrum og ógnvekjandi stjórnanda (Ron Perlman) sem þeir halda að sé raðmorðinginn sem er að hræða borg, "búningamorðinginn" (svo nefndur vegna þess að eftir að hafa sprautað fórnarlömbum sínum með Windex, klæðir hann þau í kjánalega búninga). Þeir sannfæra hann um að lífssaga hans myndi gera frábæra kvikmynd og safna saman hópi mishæfra kvikmyndagerðarmanna (John Considine, Joe Pantoliano, Kristy Swanson) og uppgötva að list kvikmyndagerðar getur verið morð. Það er meira við þessa mynd en það var því miður skilið eftir á gólfi klippistofunnar og það sýnir sig (sögursagnir eru um að stúdíóið hafi viljað „léttari“ dökka gamanmynd). Missir okkar (og leikararnir, sem allir standa sig vel og eiga betra skilið) þar sem þetta hefur burði til að vera einstaklega svartur gamanleikur en verður bara miðlungs sæt. Ef þú ert Ron Perlman aðdáandi er þetta algjörlega þess virði að fá þetta bara fyrir frammistöðu hans . Kómísk tímasetning hans er frábær og hann hefur tækifæri til að gera frábær áhrif (hann var ekki að grínast þegar hann sagði í Hellboy kvikmyndaskýrslunni að hann þyrfti á inngripi að halda þegar hann kemst í Jerry Lewis ham). Hann er bara einfaldlega skemmtilegur á að horfa í þessu. David Dukes skín líka í tveggja sviðsmyndum (en lykilhlutverki).