Svo segðu mér - hvaða alvarlega áfengi drekkur Budweiser? Hversu margir drykkjumenn með sjálfsvígsþráhyggju hýsa fullbúið og varla snert úrval af drykkjum í einmana mótelherberginu sínu sem barnabarnabar milljónamæringa playboy væri stoltur af að státa af? Og hvers konar alkóhólisti hefur tilhneigingu til að drekka með flöskunni sem haldið er um 8 tommur frá svangri munni hans svo að innihaldið hellist almennt um allt andlit hans? Svo ekki sé minnst á að sóa góðu viskíi með því að skúra brjóstunum á kærustunni þinni með því, bara svo að kvikmyndaáhorfendur geti fengið gott auga fyrir eignir Elisabeth Shue. Cage virðist vera að túlka athyglisverðasta alkóhólistann til að horfa á mig sem hefur prýtt skjánum á meðan Shue lítur meira út eins og Berkely preppy sem leggst á hann í sumar en einhver vanur götugöngumaður. Hún er niðurlægð og undirokuð eins oft og hægt er í þessari uppátækjasömu mynd með barsmíðum, húðslitum, endaþarmsnauðgun og grafískri munnlegri misnotkun - allt þetta er algjörlega ósennilegt og innifalið virðist aðeins til að koma á framfæri tilfinningu fyrir hræðilega niðurlægðu ástandi hennar og bjóða karlkyns áhorfendum upp á ótrúlega klisjukennd tilfinningaþrungin kynlífsfantasía um „tert-me-hjarta“. Samt - ég horfði á hana til enda, á þeim tíma var ég í raun og veru að hlæja upphátt þegar hörku götukrókurinn hans Shue saxaði gulrætur í eldhúsinu, ömurlega brosandi á meðan Cage - öll augun skulfu og titruðu eins og maður sem rekur vegabor í jarðskjálfta - gretti sig og tróð sér í gegnum síðasta hálftímann...