Á margan hátt skilgreinir þessi mynd kjarna alls þess sem ég elska við kvikmyndir, með tilliti til þess að fanga þessi undarlegu, fimmtugu augnablik óvarinnar sannleika. Að öðru leyti er þetta óneitanlega áhugamannleg, ómarkviss afleiðing af dópistum sem fíflast með sjálfum sér með myndavél. Á endanum kemur það út einhvers staðar á milli hreins ljóma og óáhorfs (sem betur fer miklu frekar sá fyrrnefndi en sá síðari). Hluti af mér vill verðlauna það eingöngu fyrir algjöra nýsköpun og augnablik af hreinni háleitni, en á sama tíma get ég ekki horft alveg framhjá stundum beinlínis hræðilegum "leik" og augljóslega slæmum framleiðslugildum. Í fyrstu virkar klippingin yfirþyrmandi slöpp og óþarflega truflandi (eða kannski bara ranglega "nýjungin"), en eftir smá stund fór ég að venjast henni, sem er á endanum hið sanna merki um það hvort kvikmynd heppnast á sínum eigin forsendum eða ekki. Ég býst við að þetta svar dregi í rauninni saman allar tilfinningar mínar til myndarinnar. Það er að segja, þrátt fyrir óumflýjanlega galla, virkar það í heildina mjög vel. Og, ef ekkert annað, sýnir mynd eins og þessi í raun hversu falskur og tilgerðarlegur gerviheimildarmyndin, skjálfti myndavélarstíllinn getur stundum verið þegar hann er svo augljóslega beittur eingöngu til áhrifa (eins og í myndum eins og annars aðdáunarverðum Roger Dodger). Hér er fagurfræðin beinlínis sprottin af nauðsynjum kvikmyndaaðstæðna og er ekki bara notuð af geðþótta til að láta það líta út fyrir að vera „svalt“.