Tók þessa mynd á DD á meðan ég fletti rásum...Og guði sé lof, það líka þegar hún byrjaði.. Eftir að hafa lært í Pune, snerti þessi mynd margar ánægjulegar minningar um borgina...að fyrir utan þá spyr maður sig hvers vegna fleiri kvikmyndir eins og þetta er ekki búið til...Sérhver persóna er svo vel ætuð - afi, barn, læknir...nema félagsráðgjafinn sem rífur smá, restin af myndinni hefur varla galla...verðskuldað þátttaka í Óskarsverðlaunin, jafnvel þó hún hafi ekki verið tilnefnd...skilur örugglega eftir kökk í hálsinum...hverjum finnst þú þurfa að kitla tárabörnin þín? Og til að halda að þessi mynd þyrfti Sachin Tendulkar til að dreifa henni. Þrátt fyrir að vera í Marathi var varla augnablik þar sem ég gat ekki fylgst með myndinni...textinn var góður.. Verður að horfa á fyrir alla aðdáendur góðrar kvikmynda.