Ég verð að segja að ég hef séð verri Sci Fi Channel frumsamin, en þessi Nu Image shonker frá Yossi Wein var samt alveg dragbítur. Stóra vandamálið við það er að það er einfaldlega ekki sannfærandi, ekki bara veru hans, heldur leiklist, skrif og allar tilraunir til leiklistar. Leikstjórnin skortir hvers kyns blæ og handritið frá Boaz Davidson og Danny Lerner virkar í rauninni aldrei, fyrirsjáanlegt, oft hlæjandi, á meðan það skilar minna væli en nokkuð fáar af þessum tegundum kvikmynda og býður aldrei upp á neitt til að grípa til eða hækka púlsinn. Leikararnir gera sitt besta, en með slíku efni hafa vinnubrögð þeirra lítil áhrif. Matthew Reilly Burke er dásamlega áhorfanleg hetja, Meredith Morton svipuð og ástríðufullur ástarhugur. Reyndar var hún aðeins minna sannfærandi en hún var að minnsta kosti létt í augum. Kvikmyndin hefur að minnsta kosti þann reisn að keppa með á hæfilegum hraða, en stærsti plús hennar er að kolkrabbinn er ekki algjörlega CGI túlkaður. Svo þó að það líti ekki vel út, þá eru að minnsta kosti nokkrar lögmætar senur af persónum sem glíma brjálæðislega við gúmmíkenndar tentacles á ansi skemmtilegan hátt. Ég hló líka að mismuninum á mismunandi myndum af kolkrabbanum, cgi myndirnar af verunni í heild sinni eru breytilegar á meðan á myndinni stendur, þær eru líka ólíkar að stærð heldur útliti en hagnýtar myndirnar af henni, og það eru atriði þar sem tentacle hasarið gefur til kynna að framleiðendurnir hafi hætt við að láta eins og þeir væru að gera kvikmynd um kolkrabba og sáu bara fyrir sér veru sína sem fullt af ýmsum tentacles. Atriði verunnar sem ræðst á fólk eldast ansi hratt, en það eru nokkrar fyndnar senur þar sem hún tekur á öðrum hlutum, eins og bát og krana. Já, þessar senur eru lélegar, en þær fengu mig til að hlæja. Óumdeilanlegur hápunktur er þó bráðfyndin röð þar sem kolkrabbinn tekur á sig kennileiti í New York, atriðið er kannski ekki mikið meira en ein mínúta en hún er virkilega innblásin og vel þess virði að fletta upp á youtube. Fyrir utan það að hlutirnir eru óinnblásnir í alla staði, (skortur á rómi eða viðbjóði á PG-stigi kemur í veg fyrir að þessi dragi jafnvel mikið af sér í ruslinu góðæri) breytist myndin í hálf grípandi hamfaramyndasvæði í lokin, en ég get í rauninni ekki gefið því heiðurinn því bestu myndirnar í síðustu senum voru teknar úr Stallone-myndinni Daylight (sem að mínu viti er nokkuð gott). Á heildina litið var þetta frekar drasl efni og ekki eitthvað sem ég myndi virkilega mæla með fyrir neinn nema creature feature die hards. Betra en að stinga í augað með blautum priki, en ekki mikið.