Þessi mynd er stórkostleg til að efla andana. Í hvert skipti sem ég horfi á hana sé ég og heyri fyndna hluti sem ég saknaði áður. Hljóðrásin er ótrúleg. Mick Jones (Foreigner) og Chris Difford (Squeeze) skrifuðu lögin og gerðu Strange Fruit að því besta sem sló í gegn í tónlistarsenunni í dag. Því miður er Strange Fruit stranglega skálduð uppvaskuð 60's til 70's hljómsveit sem var aldrei góð til að byrja með , vegna fíkniefnaneyslu og innri átaka. Maður veltir fyrir sér hvað gæti hafa verið, þegar hlustað er á fanatískt hljóðrás þeirra. The Fruit sækja innblástur frá The Rolling Stones, Deep Purple, David Bowie og The Who. Hver meðlimur Fruit er alveg eftirminnilegur. Stephen Rea fer með hlutverk hinn niðurdrepna Tony Costello, sem er beðinn af forgöngumanni hátíðarinnar um að sameina hljómsveit sína á ný í endurfundarferð, með von um að uppskera peningalegan ávinning. Costello nálgast Karen Knowles, sem leikin er af Juliet Aubrey, með ánægju til að hjálpa honum að endurvekja eld draums sem er löngu liðinn. Juliet safnar saman biturum Jimmy Nail (Les Wickes), klúðrar Timothy Spall (David 'Beano' Baggot) og Ray Simms (Bill Nighy). Annar fyrrverandi ferðamaður steypist inn, hippa-tóker-brandaramaðurinn Hughie (Billy Connolly), sem aldrei lætur logann loga. Á meðan Juliet leitar að síðasta meðlimi brosóttrar hljómsveitar þeirra, hinu óljósa gítarleikara-lagasmiði Brian Lovell (leikinn af). hinn brjálaða Bruce Robinson), rífast hinir sameinuðu meðlimir, rétt eins og í gamla daga, og berjast um ryðgaða hæfileika hvers annars. Hljómsveitin fær síðan tækifæri til að fara í smá tónleikaferð um Holland til að undirbúa hátíðina. Með því að hinn ungi Hendrix-líkur Luke Shand (Hans Matheson) tekur sæti Lovell, fer áhöfnin af stað. Neistarnir fljúga þegar minningar þeirra loga áfram, hóta að brenna ólokið markmið þeirra...Vertu tilbúinn að hlæja, syngja, gleðjast og gráta, þar sem þessar eftirminnilegu persónur eta sig aftur inn í hjörtu ykkar...