Það er nokkuð afhjúpandi að sjá þetta í dag og kunna að meta hversu langt við erum komin með það sem við búumst við af kvikmyndum, og á sama tíma að meta hversu margar grunnhugmyndir voru mótaðar. Hér höfum við fullgilda frásagnarmynd - hljóðið og myndefninu er ýtt að tímabilsmörkum sínum. Innrömmunin er takmörkuð við um belti hátt og upp - engar andlitsnærmyndir. Tónsmíðarnar eru merkilegar; það er snemma yfir-the-axlar kross klippa atriði til að sýna samræður; það er svikul niðurkoma inn í gljúfur með nokkrum átakanlegum sjónarhornum; sólbleikt beinagrind liggur í rykinu þegar hjólin og fæturna ganga í efri hluta rammans; spennan í uppgjörinu milli hetjunnar og vonda kallsins er sjónrænt fangað með kvikmyndatöku fyrir ofan langás stórs trés sem liggur á milli þeirra; og áfram og áfram - snemma sjónræn skemmtun er í miklu magni. Í dag er óhugnanlegt að sjá hinn unga Wayne bera kvikmynd, óheftan af egói eða háttum. Ég verð að velta fyrir mér hvort Walsh hafi viðurkennt sjálfsvísunina: viðfangsefnið er ferðalag ólíks hóps pílagríma; þeir sem koma fram á skjánum eru sundurleitur hópur sviðsleikara, vaudeville-grínista, skeljaleikjalistamanna og sennilega krúttlegir barkarar og öldungadeildarþingmanna. Þeir ferðast allir saman til að finna slóð fyrir hvernig kvikmyndir yrðu gerðar. Þetta er þess virði að skoða að minnsta kosti eina til að átta sig á uppruna svo margra sjónrænna hugmynda sem fengust að láni í síðari kvikmyndum.