Í því sem er án efa besta útilífsævintýramynd allra tíma, taka fjórir borgarstrákar reiði náttúrunnar, í sögu um að lifa af. Sögusviðið er í Georgíu, með skógum, fjöllum og villtum ám. Leikstjórinn, John Boorman, valdi að nota heimamenn, ekki leikara, til að túlka aukapersónur. Þessir heimamenn gefa myndinni dýpt persónusköpunar sem er óviðjafnanleg í kvikmyndasögunni. Engir „leikarar“ í aðalhlutverki gætu nokkru sinni komið nálægt merkilegu andliti, röddum eða gjörðum þessa fólks. Ég man ekki eftir mynd þar sem aukapersónurnar eru svo raunsæjar og litríkar. Eins og allt annað er það þetta grófa raunsæi sem gerir þessa mynd svo ótrúlega. Annar styrkur er þema myndarinnar. Náttúran, úti í náttúrunni, getur verið ofbeldisfull. Hversu viðeigandi að umgjörðin ætti að vera Suður-Ameríku. Örfáir staðir í Bandaríkjunum eru, eða hafa verið, eins ofbeldisfullir og rauðháls. Í sögu um lifun þeirra hæfustu í Darwinisma miðlar myndin þeirri hugmynd að menn séu hluti af náttúrunni, ekki aðskildir frá henni." Frelsun" er mjög afsprengi síns tíma þegar, ólíkt því sem nú er í dag, lýstu Bandaríkjamenn yfir áhyggjum yfir hverfandi eyðimörk. . Stórkostlegt landslag myndarinnar, hljóð fugla, froska, krikket og öskur flúða ánna, ásamt fjarveru siðmenningar, flytja allt umhverfisboð. Og það er annar styrkur myndarinnar. Á skemmtanastigi eykst spennan smám saman eftir því sem söguþráðurinn heldur áfram. Ekki einu sinni hálfa leið inn í myndina verður spennan mikil og hættir svo aldrei, ekki fyrr en lokaeintökin rúlla. Örfáar kvikmyndir geta haldið uppi þessu styrkleikastigi yfir svo langan söguþráð. Að lokum eru tæknileg gæði myndarinnar í hæsta gæðaflokki. Leikstjórn og klipping eru gallalaus. Kvikmyndatakan er frábær. Samræður eru áhugaverðar. Og leiklistin er frábær. Burt Reynolds hefur aldrei verið betri. Ned Beatty er fullkomlega leikin og stendur sig vel. Og Jon Voight hefði átt að vera tilnefndur til Óskarsverðlauna. Ef það er veikur hlekkur í myndinni, þá er það tónlistin, sem finnst mér huglítill. Á heildina litið mun "Deliverance" næstum örugglega höfða til áhorfenda sem hafa gaman af útivistarævintýri. Jafnvel fyrir þá sem gera það ekki, eru grófar persónusköpun, leiklistin og spennan í söguþræðinum næg ástæða til að horfa á þessa mynd, eina af þeim bestu í kvikmyndasögunni.