Þetta var í þriðja sinn sem ég reyndi að horfa á þessa mynd. Í tvö fyrri skiptin fannst mér byrjunin svo sjúklega sæt og "schmaltzy" að ég hætti bara að horfa. Hins vegar, núna þegar ég er aðeins eldri og áráttumeiri, neyddi ég sjálfan mig til að horfa á alla myndina og það kom mér mjög á óvart að sjá að mér fannst hún í rauninni nokkuð góð. Svo ég lít á myndina á svipaðan hátt og ég myndi líta á sund í sjónum þegar vatnshitastigið er 70 gráður (það er um það bil 21-22 gráður á Celsíus fyrir alla þá metra-elskendur þarna úti). Vissulega er vatnið hræðilega kalt og átakanlegt í fyrstu, en ef þú NEYDIR þig til að vera í vatninu muntu venjast því - svo standast þá löngun til að hoppa út strax!! Myndin hefst á löngum orðaskiptum milli Flynn og dóttur hans, leikin af lispy Patti Brady. Sumum kann að finnast samræðurnar mjög sætar og hjartfólgnar, þó öðrum kunni að finnast þær dálítið erfiðar að taka þar sem þessar stundir eru svo andskotans sætar! Að vissu leyti var þetta magnaður leikur hjá Flynn því það er erfitt að ímynda sér að hann í raunveruleikanum eigi börn eða leiki heima, sérstaklega að hann hafi viljað vera trúr einni konu í þessari mynd - núna ER ÞAÐ LEIKUR!! ALDREI kveðja snertir skildu hjónin, Flynn og Parker, og gagnkvæma löngun þeirra til að giftast aftur. Þar sem þau elska hvort annað eins vel og lispy barnið sitt, virðist það vera sjálfgefið að þau muni enn og aftur binda saman hnútinn. Hins vegar eru nokkur alvarleg vandamál sem standa í vegi þeirra: Lucille Watson (sem leikur venjulega yfirburða og stjórnsama tengdamóðurpersónu sína), kærasta Flynn (enda er hann Errol Flynn og hann er fráskilinn, svo þú verður að búast við því að hann eignist stelpu EINHVERSTAÐAR og sjóliða (leikinn af Forrest Tucker). Ekki óvænt, þetta reddast allt undir lokin og allir lifa hamingjusamir til æviloka. En þrátt fyrir að hún sé formúlukennd og fyrirsjáanleg er myndin sigurvegari því hún er svo skemmtileg á að horfa. Flynn, þrátt fyrir orðspor sitt sem hasar-ævintýrahetja, er mjög góður í grín-rómantík og það er bara mjög gaman að fylgjast með honum. Myndin hefur líka hina sífelldu tuggu Cuddles Sakall - hann er bara svo helvíti sætur og sætur að hann er fullkominn í þessari tegund af myndum. Og þrátt fyrir sætleikann er myndin nokkuð vel skrifuð. Niðurstaðan er sú að myndin er GAMAN. Þannig að ég mæli með því að þú horfir á þessa mynd og neyðir sjálfan þig til að kvíða ekki fyrir sjúklega sætu hliðum myndarinnar. Þegar þú hefur komist yfir þetta er restin af myndinni mynd sem er vel þess virði að eyða tíma í.