Hertogaynjan og þrír kettlingar hennar njóta hins háa lífs með dyggri mannfreyju sinni þar til hinn vondi þjónn Edgar, með augun á stórum arfi, ákveður að dópa þá og koma þeim út úr myndinni. Hvernig geta þessar viðkvæmu skepnur tekist á við ókunnuga sveitina og vondari götur Parísar? Aðeins með því að hitta óbænanlega sundkettinn O'Malley, grófan demant með rómantík í hjarta. Eftir að þeir fá að smakka á hinum stóra hættulega heimi leiðir hann þá heim og Edgar fær réttláta eftirréttina sína á röngum enda hests. Eins og alltaf eru það í raun og veru raddirnar frekar en hreyfimyndin sem eru hjarta Disney-töfranna: Phil Harris er snillingur eins og O'Malley, Eva Gabor sem hertogaynja er... ja... Eva Gabor; en ef til vill eru eftirminnilegustu beygjurnar eftir Pat Buttram og George Lindsay, sem breyta gömlu hundunum Napóleon og Lafayette í nokkra suðræna steikta rauðhálsa. Atriði þeirra með Edgar, og tónlistarnúmerin með Scat Cat og svalur-dude hljómsveitinni hans, eru klassísk. Það sem er mest sláandi við að sjá The Aristocats núna er hversu djúpt teiknimyndastíll Disney hefur breyst síðan þetta var í fremstu röð árið 1970. Kannski er nostalgíska, dagsetta tilfinningin bara afleiðing af því að hafa verið ýtt niður í Belle Epoque Paris, en myndskreytingarnar eru vandræðalegri (samúð) og fjörið og heildarhraðinn mun minna æði (stundum léttir) en í nýlegri tilraunum eins og Aladdin.