Margt hefur þegar verið sagt um þessa mynd og mig langar að taka þátt í þeim sem hrósuðu henni. Þetta er afar einstök mynd sem notar þætti úr mismunandi tegundum: drama, gamanmynd, glæpamynd án þess að gera óreiðu úr því. Stundum hlærðu bara upphátt, á öðrum stöðum finnur þú fyrir persónunum sem þú fylgist með mistökum og mistökum. Snilld Sabu er hægt að sýna með tilliti til sumra þátta úr myndinni. Ein er sú að þar sem allir þrír mennirnir sem elta hver annan dreyma erótískan dagdraum um unga konu sem þeir gengu framhjá á götunni. Þessi röð er fallega gerð og sýnir persónur allra þriggja hlauparanna mjög vel. Það er erótískt og fyndið á sama tíma. Annað dæmi um snilli Sabu er sá hluti myndarinnar þar sem hlaupararnir verða þreyttir. Fyrst er einn þeirra, hinn dæmigerði tapari meðal strákanna þriggja, ofskynjaður um að konan sem yfirgaf hann fyrir einhvern annan sé komin aftur og þú sérð þá dansa hver við annan og í næsta skoti hann dansa við sjálfan sig sem er mjög áhrifamikið. Allir hlaupararnir komast á þennan stað þar sem þeir halda að þeir hafi eitthvað til baka sem þeir misstu eða séu á réttri leið aftur. Og á einum hluta myndarinnar hætta þeir að elta hvort annað, hlaupa í röð, bara hlæja. Svo hér er allt fegurðin og fáránleiki þess sem við köllum lífið sem Sabu tekst að sýna alla myndina. Persónur hans mistakast (gera þær í lokin?) en hann rænir þær ekki reisninni. „Monday“ og „Postman Blues“ sem gera rétt við þá fullyrðingu Sabu að hann sé snillingur. Farðu að horfa á þá!