Ég býst við að árið 1997 hafi Hollywood ekki verið alveg á þeim tímapunkti að fagna opinskátt samkynhneigð, þannig að maður gæti viljað þakka þeim sem settu þessa mynd saman fyrir að hafa sýnt smá hugrekki. Maður óskar þess einfaldlega að hægt sé að gefa þeim heiður fyrir að hafa sett saman mjög góða mynd og að mínu mati er "In & Out" ekki hæfur í þeim efnum. Þetta er saga Howard Brackett (Kevin Kline) - enskukennari í menntaskóla í smábæ sem í aðdraganda brúðkaups síns er rekinn af fyrrverandi nemanda sem hlýtur Óskarsverðlaun og þarf síðan að ganga í gegnum það sem aðeins er hægt að lýsa sem tímabil sjálfsuppgötvunar þar sem hann sættir sig við að vera samkynhneigður. Fyrir mér var það fyrsta vandamálið við þessa mynd. Howard þurfti í rauninni ekki að reynast hommi. Myndin hefði verið fyndnari (og kannski jafnvel meira umhugsunarverð) ef Brackett hefði verið ögrandi hreinskilinn þrátt fyrir staðalímynda samkynhneigðar hliðar á lífi sínu og trú bæjarins eftir Óskarsræðuna að hann væri samkynhneigður. (Reyndar hélt ég að það að bera kennsl á hann sem homma í ljósi nærveru þessara staðalímynda gæti í raun verið frekar móðgandi fyrir samkynhneigða samfélagið, sem og beinlínis karlmenn sem hafa gaman af ljóðum og trúa á að klæða sig snyrtilega!) Kline var nógu almennilegur í hlutverk, og bar myndina að miklu leyti. Fyrir utan hann voru flestir aðrir leikarar (þó ágætir leikarar) fólk sem var ekki sérstaklega þekkt fyrir velgengni sína á hvíta tjaldinu. Fólk eins og Tom Selleck og Wilford Brimley og Bob Newhart eru góðir leikarar en ekki stórar kvikmyndastjörnur. Ég hélt reyndar að fyndnasta (ef mjög lítið) hlutverkið í myndinni væri ofurfyrirsætan Sonya, leikin af leikkonu að nafni Shalom Harlow (Talandi um staðalímyndir, ég elskaði ó-svo staðalímyndarlínuna hennar "Ég lofaði að gera það myndataka síðdegis í dag. Ég þarf að fara í sturtu og æla!“) Að lokum var það sem virkilega slökkti á mér við þessa mynd hinn fáránlega endir, sem byrjaði með útskriftarathöfninni (og satt að segja jafnvel þótt einhver hafi ákveðið að útskriftin var virkilega nauðsynleg, myndin hefði átt að enda þar, frekar en að halda áfram með algerlega óþarfa brúðkaupsveislur í lokin.) Í grundvallaratriðum fékk ég smá hlátur út úr þessu en ekkert meira. 3/10