Þó að margir Billie Dove aðdáendur séu ánægðir með verk hennar hér, verð ég að standast. Sem félagslega áberandi meðlimur breska snjallsettsins er breski hreimurinn hennar í rauninni enginn og línulestur hennar hljómar alveg eins og, ja, línulestur og tilfinningar hennar virðast trance-líkar og þungbærar. Basil Rathbone, venjulega fínn leikari, virðist óviðeigandi í gegn og talar líka með undarlegum hreim - í hans tilviki eitthvað eins og ítalska, þó við getum ekki verið viss. Handritið nær að halda nákvæmu þjóðerni hans leyndu. Hann er enn erfiðari af handritinu sem gefur honum einn af þessum gömlu kvikmyndasjúkdómum, eitthvað sem tengist taugum, sem krefst skurðaðgerðar. Eina raunverulega skemmtunin veitir hin fræga Kay Francis með lakkaðan bobba með hliðarkrullum í hlutverki sínu sem siðspillt greifynja sem étur menn blygðunarlaust, þar á meðal Rathbone, og spýtir þeim síðan út. Hún dregur það upp með sínum einstaka yfirburðum. Hún er eina lifandi veran í þessu dauðahafi kvikmyndar.