Ég hef mjög gaman af þessari tilteknu framleiðslu á "The Mikado." Framleiðendurnir bættu við nokkrum snertingum í gegn til að gera það skemmtilegra fyrir nútíma áhorfendur -- til dæmis, "As Some Day It May Happen" (lagið "litli listi") er algjörlega uppfært og nokkrar línur eru gerðar auglýsingar í gegnum leika. Frelsi var einnig tekið með umgjörðinni. Búningarnir eru ekki japanskir, heldur enskir ​​frá 1920 (þótt sumar „Tittipudlian“ stúlkurnar klæðist kimono sem eru innblásnar af 20. áratugnum). Þessi framleiðsla er vel samin með dansstílum frá 1920, og það eru nokkrar dansandi vinnukonur og beljur til að skemmta augunum (sem og eyrum) meðan lögin standa yfir. Ef þú ert Gilbert & Sullivan puristi gætu þessar breytingar truflað þig, en ég held að þær séu í lagi -- og ég elska búningana! Felicity Palmer (Katisha) er alveg bráðfyndin; allar senur hennar fá mig til að hlæja upphátt (ein af uppáhalds viðbótunum mínum er þegar hún kemur fyrst inn -- dansandi beljurnar pirra hana með uppátækjum sínum, svo hún öskrar af fullum krafti, "HÆTTU ÞAÐ! !"). Allar hinar aðalpersónurnar standa sig líka vel. Mér líkar sérstaklega við Mark Richardson sem Pish-Tush (þessi toupee!) og Lesley Garrett sem Yum-Yum. Þú verður að hafa í huga að þetta er sviðsframleiðsla sem verið er að taka upp og stilltu væntingar þínar í samræmi við það. Engin breyting er á umgjörðinni þó að kvikmyndagerðarmennirnir hafi notað kvikmyndatækni frá 1930 til að auka áhugann. Ef það er einn galli við þessa framleiðslu, þá er það að sviðsförðuninni var ekki breytt fyrir nærmyndir með myndavél. Grunnlínur eru oft sýnilegar og það virðist vera ofgnótt af eyeliner, varalit og kinnaliti alls staðar. Ég hef séð svona hluti gerast áður með kvikmyndum af leikritum, og það er svolítið ögrandi í fyrstu. Hins vegar vona ég að þú venst því og njótir "The Mikado" fyrir það sem það er þess virði -- rækilega skemmtileg útfærsla á klassík!