Sem teiknimynd frá 1978 er þetta nokkuð gott - almennt vel yfir viðmiðum þeirra daga þegar Disney hafði ekki gert neitt gott í mörg ár (og Tolkien kærði sig samt lítið um Disney). Það fær stór stig fyrir nýstárlega og vandað myndavélavinnu, þar sem kvikmyndatækni er beitt með tiltölulega góðum árangri. Mikið illgjörn rotoscoping virkar í raun nokkuð vel, sérstaklega með Ringwraiths, og upphafsfrásögnina. Hins vegar er það svo harkalega ofnotað - hugsanlega sem peningasparandi tækni - að það dregur úr heildaráhrifunum. Sama tækni og gerir hrollvekjur óhugnanlegar og annarsheimslegar kemur ekki svo vel út í Stígandi hestinum. Hvað varðar aðlögun sögunnar er hún í rauninni nokkuð góð. Við týnum smáhlutum hér og þar, smáatriði eins og Old Forest og Tom Bombadil, Gaffer og Sackville-Bagginses. Við þjöppum saman nokkrum persónum, eins og að endurskoða Legolas sem einn af heimili Elronds og gamall vinur Aragorn, en það er frekar skynsamleg ákvörðun fyrir kvikmyndir. Í bókum hefurðu pláss til að innihalda tilvísanir í stærri heim álfanna og víðfeðma sögu Miðjarðar. Í kvikmyndum skiptir þú þessu út fyrir myndefni og hljóð sem flytja sömu þættina á annan hátt. Ekkert gagnrýnisvert er í raun glatað hér, og þó að ég hafi smá deilur um sumar breytingarnar, þá er ég almennt nokkuð ánægður með þær. Ef aðeins rithöfundunum hefði tekist að muna nafn Sarumans - hann er oft nefndur Aruman, ákvörðun sennilega gert til að gera hann meira aðgreindan frá Sauron sem heitir svipað nafni; það tók mig aðra skoðun áður en ég var viss um að ég hefði ekki misheyrt það. Það er líka pirrandi að Boromir er blóðugur sviðsvíkingur, og pirraður frá byrjun. Hins vegar er Gandalfur frábær og flest önnur raddvinna er frábær. Bara ef John Hurt væri ekki of gamall til að leika Aragorn; Ég elska röddina hans. Auðvitað, þar sem myndin endar á miðpunkti sögunnar, eru mikil vonbrigði innbyggð. Það sem gerir hana miklu, miklu verri er algjörlega ömurlegt starf Rankin & Bass áhafnarinnar við framhaldið. Að þeim hafi verið leyft að gera Return of the King eftir að hafa slátrað Hobbitanum er enn mikil ráðgáta; þeir virðast hafa meiri áhuga á slæmum lögum en réttri frásagnarlist. Þrátt fyrir alla gallana er hjarta þessarar myndar á sínum stað og hún reynir mjög mikið að ná næstum ómögulegu verkefni. Ég get ekki annað en vonað að væntanleg kvikmyndasería haldi eins trú sinni sýn...