Það sigrar mig algjörlega hvers vegna Godard er tekinn svona alvarlega - og One Plus One er frábært dæmi um vanhæfni hans sem bæði kvikmyndagerðarmaður og "vitsmunalegur" pælingarmaður. Það er erfitt að trúa því að Godard hafi í raun og veru trúað öllu því marxista og maóista. Hver sem er með hálfan heila gæti fundið út gjaldþrot þessara „isma“ og hversu marga menn þeir höfðu eyðilagt og héldu áfram að eyða, jafnvel á meðan Godard var að gera kvikmyndir sínar til stuðnings þeim. Spyrðu sjálfan þig sem kvikmyndagerðarmaður: myndirðu vera með leiðinlegar raddsetningar sem lesa leiðinlegar pólitískar ásakanir fyrir áhorfendur þína, og síðan, þegar þú gætir ekki hugsað um neitt annað að gera, leggðu aðra raddsetningu á fyrstu raddsetninguna, sem hafði misst hlustendur sína eftir fyrstu 100 orðin í öllum tilvikum? Frábært, Jean-Luc! Hvað varðar Godard að krefjast þess að gera kvikmynd með Rolling Stones: auðvitað gerði hann það; myndir þú ekki? Það var eina tryggingin fyrir því að fá svona vitlausan drasl sem sést í fyrsta lagi: snilldin í Stones að myrkva hæfileikalausan og bullandi pólitískan hálfvita sem er laus með myndavél. Bókabúðarsenan var ekki verðug einu sinni versta jaðarleikhúsið og var móðgun við gáfur jafnvel ungu barnanna sem voru vön að leika í því - eins og auðséð var. Að slá út með því að leyfa vingjarnlegum gagnrýnendum að halda því fram að allt þetta listlausa skítkast hafi verið ádeila á almenna kvikmyndagerð er ekkert annað en öruggt svigrúm til að bjóða þeim sem sjá greinilega fátækt Godards á vitsmunum og hrokafulla fyrirlitningu á áhorfendum sínum. Það er kaldhæðnislegt að hinn einstaki vinur Godards, Truffaut, með Nuit Americain, gerði bestu kvikmynd um kvikmyndagerð allra tíma og Godard gerði þá verstu með Le Mepris! Tilviljun, Godard valdi ekki lag Stones, Sympathy With the Devil. Það var bara brautin sem þeir voru að vinna á þegar „myndin“ hófst í Barnes Olympic Studios.