Hvað get ég sagt um þessa mynd sem hefur ekki verið sagt í öllum hinum ummælunum hér, þær draga nokkurn veginn allt saman, fólkið sem elskar hana þykir vænt um hana, fólkið sem hatar hana... ja, þeim er illa við hana. Þetta er ígildi kvikmyndarinnar Marmite. Persónulega hef ég lagt hverja sekúndu af henni í minni, hún er hringlaga, klaustrófóbísk, sjálfssýn, töfrandi og stendur sem ein af sérstæðustu myndum sem gerð hafa verið. Þrátt fyrir það sem margir hafa fullyrt, þá tel ég að þetta sé sértrúarmynd, hún er demantur í grófum dráttum sem bíður bara eftir að verða uppgötvaður, þegar hún hefur verið grafin upp er þetta frábært geðrænt myndefni og ótrúlegt hljóðrás verður ógleymanlegt, sem er afrek í sjálfu sér. Einn vinur minn sem horfði á hana líkti henni meira við söngleik og að mörgu leyti við þá sem kunna ekki alveg samhengið sem þessi mynd er gerð í, myndi líklega fá meira út úr því að skoða Head sem slíkan. hrifinn af Monkees, sérstaklega sjónvarpsþættinum þegar það var endurtekið á níunda áratugnum. Mamma hafði tekið upp Head fyrir mig þegar það var sýnt í sjónvarpi seint á kvöldin, þar sem hún vissi að mér líkaði við þá, ég horfði á það degi síðar og það sat í minningunni þar til ég fann eintak á DVD um 2 áratugum síðar, það sem ég myndi elska núna er sérstök útgáfa, það væri heillandi að fá meiri innsýn í gerð þessa meistaraverks. Við getum aðeins vonað.