Í sjálfsævisögulegu fullorðinssögunni „Romulus, faðir minn,“ leikur Eric Bana, af „München“ frægð, fátækan þýskan flóttamann sem berst við að ala upp son sinn, Raymond (Kodi Smit-McPhee), í sveitum Ástralíu á sjöunda áratug síðustu aldar. Helsta hindrunin í vegi fyrir stöðugleika og hamingju fjölskyldunnar er eiginkona hans, Christina (Franka Potente), sem brýtur brúðkaupsheit sitt með því að vera blygðunarlaust í sambúð með öðrum karlmönnum. Þrátt fyrir mjög óhefðbundna hegðun hennar neitar Romulus að veita henni skilnað og pyntar sjálfan sig á masókískan hátt í þeirri fánýtu von að hún muni einn daginn snúa aftur til hans. Það er því miður hinn góðhjartaði og góðláti Raimond sem verður að bera vitni um alla þessa óróa í hjónabandinu - og það eru endurminningar hans sem eru uppistaðan í myndinni (Raimond Gaita myndi seinna alast upp og verða rithöfundur). Jafnvel þó ég dáist að "Romulus, faðir minn" fyrir það sem hún er að reyna að gera, get ég ekki með sanni sagt að ég hafi haft gaman af henni, því þó að myndin sé með fína frammistöðu og alvarlegar fyrirætlanir, þá er þetta einfaldlega ekki nóg til að vinna gegn dapurlegum söguþráði og jarðarfararhraða, sem skilja áhorfendur eftir jafn örvæntingarfulla og niðurdregna og fólkið á skjánum. Alvarlegt lífssneiðdrama er eitt, en þessi stanslaust niðurdrepandi væl í framhjáhaldi, geðveiki og mörgum sjálfsvígum (hvað þá sjálfsvígstilraunum) er eitthvað annað aftur.