London Dreams, leikstýrt af Vipul Shah, er pirrandi heimskuleg mynd um heimskulegt fólk. Þetta er sú tegund kvikmyndar sem gæti verið leyst úr miðlægum átökum þegar í stað ef viðkomandi persónur settust einfaldlega niður og spjölluðu. Ajay Devgan leikur Arjun, upprennandi popplistamann sem er heltekinn af því að koma fram fyrir fagnandi mannfjölda á Wembley leikvanginum í London. Hann verður afbrýðisamur út í dyggan besta vin sinn og hljómsveitarfélaga Manu, leikinn af Salman Khan, sem er augljóslega hæfileikaríkari en hann, en hvergi nærri eins einbeittur eða metnaðarfullur. Arjun ákveður að skemma fyrir Manu þegar vinsældir þess síðarnefnda hóta að bera hans eigin. Nú er hér þar sem hjarta-til-hjarta gæti hafa hjálpað. Hefði Arjun útskýrt hvað þessi Wembley upptaka þýddi fyrir hann, hefði Manu náðarsamlega bakkað og látið Arjun uppfylla æskudraum sinn og okkur hefði verið hlíft við þeirri kvöl að horfa á restina af þessu óinnblásna draumi. En leikstjórinn Vipul Shah og rithöfundar hans eru ekki í skapi til að gera okkur greiða. London Dreams er stútfullt af óviljandi fyndnum gimsteinum eins og baksögunni sem fjallar um afa Arjuns sem framdi sjálfsmorð af skömm fyrir að verða sviðsskrekk á troðfullum Wembley-tónleikum. Eða fáránlega atvikið á sýningu þar sem Manu verður að taka við raddábyrgð eftir að konfettisprengja kæfir Arjun nánast í þögn. Hálfvitið endar þó ekki þar. Í tilraunum sínum til að skamma Manu opinberlega notar Arjun tengsl sín til að festa Manu í eiturlyf. Fáránlegur hópur hvetur Manu til að drekka nokkra tequilaskota með sér en skiptir salti hans út fyrir kókaín. Áður en þú veist af hefur Manu öðlast mikla matarlyst fyrir ávanabindandi hvíta duftinu, nánast saxað það niður eins og kvöldmat. Ef það er ekki nógu kjánalegt, þá er gróft atriði síðar þar sem Manu eltir umrædda stúlku til að komast að því frá hverjum hún hefur tekið pantanir. Eftirförin endar í dimmu húsasundi í London þar sem stúlkan fer á hnén og þykist gera hið ónefnda til að villa um fyrir kærustu Manu sem hefur fylgt á eftir þeim í leyni. Bíddu, það er meira! Búast má við að grenja hysterískt þegar Arjun slítur beltið af sér og slær sig miskunnarlaust til að hrekja allar hugsanir um rómantík eða losta í garð aðaldansara hljómsveitarinnar Priya (leikinn af Asin) því ekkert og enginn má afvegaleiða hann frá tónlistarmarkmiðum hans. Of rausnarlega innblásin af Amadeus eftir Milos Forman til að það verðskuldi nokkurn samanburð við Rock On! frá síðasta ári, nýjasta Vipul Shah er klunnalegt melódrama sem er jafn lauslega leikstýrt og handritinu. Myndin gengur út á breiðan húmor, yfirdrifnar tilfinningar og velur í rauninni háværð fram yfir lúmsku. Það virkar fyrir persónu Manu, þar sem Salman Khan leikur hann lúinn og elskulegan, en í tilfelli Arjun, þá kemur Ajay Devgan of aðgerðalaus fram með frammistöðu sem er að mestu leyti innbyrðis. Þegar Arjun nær suðumarki leiðir það hins vegar af sér óþægilega senu fyrir hápunktinn þar sem hann heldur fyrirlestra í troðfullum tónleikasal og er skiljanlega varpað með plastflöskum sem refsingu. Af leikarahópnum sem eftir er er ekki gott orð sem ég get sagt um Asin, sem nánast lýsti upp Ghajini með sínum gífurlega sjarma, en veldur hér vonbrigðum með óþarfa ofleik í vanþakklátu hlutverki. Ranvijay Singh og Aditya Roy Kapur, sem eru aðeins liðsmenn í hljómsveitinni, mæta með reglulegu millibili, venjulega til að segja frá einhverri vitlausri samræðu eins og: "Við munum rokka það, náungi!" Fyrir fávita skrif og slælega leikstjórn er London Dreams að lokum þreytandi úr. Ef þú þarft, horfðu á það fyrir Salman Khan sem hefur breytt brjálæðingi í góðfúsan leikstíl. Það er það eina sem fær þig til að brosa í þessari sorglegu, sorglegu mynd.