Ég sá þessa mynd fyrir tveimur vikum á „festival des nouvelles images du Japon“ í París. Þó ég hafi ekki búist við miklu af því, þá verð ég að segja að ég hef orðið fyrir vonbrigðum eins og margir í áhorfendum... ef ég vildi draga saman hvernig mér leið myndi ég segja að ég hefði verið að bera það saman við prinsessa mononoke og nausicaa frá upphafi til enda. Auðvitað er það kjánalegt. En ég gat ekki annað. Sögurnar eru talsvert ólíkar, en heimarnir á myndinni eru mjög eins. Og frá þessu sjónarhorni, "a tree of palme" þolir örugglega ekki samanburðinn við meistaraverk Miyazaki. Jafnvel þó að það sé nokkuð gott tæknilega séð, þá eru leiðindi eftir... á endanum gerir algjört skortur á frumleika þess til þess að ég ráðlegg þér að kæra þig ekki um að horfa á það. Ég gaf því 2 af 10 einkunn (dálítið harkalegt, ég held að það eigi skilið 3 eða 4)