Þessi mynd byrjar efnilega, með snemma atriði þar sem Frank Morgan ráðleggur frá því að Gary Cooper giftist dóttur sinni, Anitu Louise. Frank Morgan, sem leikur ófeiminn gullgrafara, kvartar hávært við Cooper yfir því að hann sé sárþjáður af hendi fjölskyldu sinnar - þar á meðal dóttur hans, Anitu Louise. Ég er aðdáandi allra 3 leikaranna. Frank Morgan er (að mínum huga) Hollywood fjársjóður, Cooper goðsögn og Louise mjög yndisleg, fjölhæf og vanmetin leikkona sem sést sjaldan í aðalhlutverki. Ég hef heldur ekkert á móti Teresu Wright, og þó hún sé ekki blessuð með mikið svið, skilar hún yfirleitt hjartahlýjandi frammistöðu. Frá efnilegri byrjun rennur sagan niður á við alla leið til enda. Mér fannst ekkert fyndið við að brenna niður heimili verðandi tengdaforeldra Coopers. Butlerinn á svo krefjandi, reyklausu heimili myndi aldrei bara ganga í burtu, leyfa Cooper að halda áfram að reykja, eða að öðrum kosti myndi hann örugglega útvega honum einhverja leið til að losa sig við sígarettuna sína sem var illa tímasett. Þar að auki myndi enginn með skynsemi leyfa sér að vera með kveikt í sígarettu án þess að biðja um einhverja úrræði til að farga henni. Og að lokum, enginn með fullu viti kremjar upp sígarettu í vasaklút og stingur honum í vasa sinn! Öll þessi röð fékk Cooper til að virka heimskulegur og gauche. Þetta er léleg framkoma - illa hugsuð og tekin upp á þann hátt að það vekur grín ekki hlátur. Þvinguð læknisskoðun á Cooper er álíka tilgerðarleg. Enginn lætur sig gangast undir algera læknisskoðun án þess að honum sé bent á tilgang hennar eða gefið samþykki sitt! Að Cooper hafi gert það er of fjarlægt raunveruleikanum til að vera fyndið - það er fáránlegt! Að stela börnum af sjúkrahúsum er alvarlegt lögbrot og það er líka ekkert til að hlæja að. Að lokum má segja að atriðin þar sem Cooper er of áleitin, taugatengd athygli á fóðrun og þyngd barnsins síns gæti hafa slegið í taugarnar á nokkrum einstaklingum sem hafa upplifað kvíða vegna eigin nýfæddra barna. En mér virðast þær bara leiðinlegar og hægfara. Fataskápa- og leikmunadeildirnar fóru yfir toppinn í þessum senum, en þversagnakennt, fór handritshöfundurinn að sofa. Línurnar eru bara ekki í handritinu til að búa til húmor. Það vantar bara á alla strokka. Hláturinn kemur ekki mílu á mínútu, heldur meira eins og ljós ár á mínútu. Einu skiptið sem myndin hefur einhverja orku eða húmor er þegar Frank Morgan er í myndavélinni. Atriðið sem er algjörlega sóað er þegar bæði ástaráhugamál Coopers og feður þeirra sitja saman á sama hótelherbergi. Það er sennilega ríkur húmor einhvers staðar í námunni, en ekkert af því var dregið út. Að lokum mun önnur af tveimur mjög viðkunnanlegu stelpunum meiðast. Fyrirsjáanlega er það Anita Louise persónan sem verður brjáluð á væntanlegu brúðkaupskvöldi! Þó að það sé ekki á myndavélinni, þá eru það örlög hennar, og það er ekkert sérstaklega fyndið - jafnvel sem laus endir. Hún hafði ekki gert neitt í þessari mynd til að gera mig ósamúðarlausa (ólíkt Gail Patrick, segjum, í My Favorite Wife). Þar af leiðandi bjóst ég við (kannski "vona" er betra orð í samhengi myndarinnar!) að Anita Louise njóti góðs endi líka. Sú staðreynd að svona falleg persóna er í rauninni þurrkuð út í lok myndarinnar grefur í raun undan áhrifum „hamingjusams enda“ fyrir Cooper og Wright. Ég hélt áfram að bíða eftir að eitthvað gerðist, eftir hnyttnum samræðum sem einkenndu kvikmyndir þessa tíma. .. Og það skilaði sér aldrei. Góð frammistaða Frank Morgan í aðeins öðru hlutverki er algjörlega sóað hér.