Ég sá mömmu...ja, hún var ekki beint að kyssa jólasveininn; hann er með höndina á læri hennar og vondar hugsanir í huga. Þetta var nóg til að hræða ungan dreng sem vildi trúa tilfinningalega. Hann ólst upp við að vera bitur maður sem var í uppnámi yfir gæðum leikfönganna sem voru framleidd og skorti á jólaanda. Með því að búast við alvöru slægjumynd varð ég fyrir miklum vonbrigðum með að innan við handfylli fólks deyi, og það var engin nekt yfirhöfuð. Þvílíkur bömmer. Mig langaði að líka við þessa mynd, en hún var bara of hæg og var í raun ekki með gott handrit. Ég bjóst ekki við frábærum leik, en ég vildi vissulega hasar. Það var bara engin.