NÓTTIN EVELYN KOM ÚR GRÖFINNI (Emilio Miraglia - Ítalía 1971). Ég horfði aðeins á þetta brjálæðislega stykki af Euro-tosh í leiðinni við hræðilega DVD-útgáfu Alpha Video (lítur út eins og afar léleg myndbandsflutningur), en út frá því Ég sá, ekki næstum nógu áhugavert til að kaupa nýlega DVD-útgáfu No Shame. Miðað við frábært afrekaskrá þeirra mun það án efa vera mikil framför frá öllum fyrri útgáfum. Og ekki taka mark á fáránlegu forsíðunni sem sýnd er hér, hún er ekki tekin úr þessari mynd (einhver stelpa heldur á höfði Jim Carrey-útlits). Spaghettí-western stjarnan Anthony Steffen skartar mjöðm hárgreiðslu og fer með hlutverk Alan Cunningham lávarður, maður sem er ofsóttur af minningu um látna eiginkonu sína Evelyn. Þetta leiðir til taugaáfalls sem gerir það að verkum að hann er vistaður á geðdeild. Þegar Cunningham hefur verið sleppt, miðlar hann þessu áfalli með því að fara með rauðhærðar vændiskonur í kastala sinn í sveitinni og beita þær grimmilegum pyntingum. Læknir hans og vinur, Richard Timberlane (hvað meinarðu, ítölsk hryllingsnöfn hljóma "uppgerð?"), ráðleggur honum að gleyma fortíðinni og giftast aftur en Cunningham er heltekinn af Evelyn og skipuleggur meira að segja seance í kastalanum. Að lokum, eftir að hafa drepið nokkrar stúlkur í viðbót, hittir hann Gladys, annan rauðhærðan, og giftist henni næstum samstundis, en koma nýrrar eiginkonu hans veldur röð óheillavænlegra atburða. Blóðþyrstar verur ráðast á fjölskyldu Sir Alans og drepa þá hverja af annarri. Cunningham verður ósáttari og heimsækir gröf Evelyn og uppgötvar að hún er tóm. Fljótlega fer fjölda "utanaðkomandi" að gruna að eitthvað vesen sé í gangi í kastalanum og meðferð Cunningham lávarðar hefði ef til vill ekki skilað árangri eftir allt saman. Leikstjórinn Emilio Miraglia reynir að blanda gotneskum hryllingi saman við Giallo venjur með takmörkuðum árangri. Eins og venjulega var ekki minnst reynt að sannfæra áhorfendur um að myndin gerist í Englandi. Bílarnir keyra hægra megin á veginum, allir líta mjög miðjarðarhafs út og kastalinn (og restin af arkitektúrnum) er augljóslega ítalskur. Þetta er algengt í ítölskum hryllingi, en stundum taka þeir þetta aðeins of langt. Slæma prentið gerði þetta jafnvel örlítið bærilegt, þar sem það er svo dimmt að maður sá samt ekki mikið af umhverfinu. En aftur á móti, þetta er svona kvikmynd þar sem allt getur gerst í nafni arðráns og að sýna raunveruleikann er í raun ekki málið. Stór hluti samanstendur af sadó-masókískum pyntingarsenum í pyntingaklefanum í kastalanum, en oftast nær Anthony Steffen sig í gegnum þetta og sýnir hræðilega ofleik. Ég býst við að þetta fari allt eftir hugarástandi þínu og þetta getur verið skemmtilegt bull ef þú ert í réttu skapi. Ég bara gat ekki tekið því, að minnsta kosti ekki með prentinu sem ég horfði á. Skemmtilegt tónverk þó eftir Bruno Nicolai sem sameinar auðheyrð lög við nokkur geðþekk rokknúmer. Camera Obscura --- 4/10