Hér er enn ein fegurðin í röð fallegra mynda í leikstjórn Eytan Fox. Kvikmyndin sýnir sögu elskhuga stjörnukrossaðra (einn Ísraela, einn Palestínumann) í Tel Aviv nútímanum. Árangur myndarinnar kemur ekki aðeins frá lýsingu hennar á átökum þvert á þjóðerni, heldur einnig persónulegum og pólitískum átökum innan þjóðernishópa. Það er til dæmis umtalsvert augnablik þegar ein aukapersónan, opinberlega samkynhneigð, er heimsótt á sjúkrahúsið af kærasta sínum sem færir honum blóm og reynir að kyssa hann fyrir framan fjölskylduna í heimsókn og skyndilega sjáum við bylgju óþægilegrar óþæginda þvo í gegnum herbergið. Augljóst er að ungi maðurinn er ekki eins opinn og hann virðist og fjölskyldan ekki eins viðurkennd og hann gæti viljað vera, á meðan kærastinn er ruglaður og hafnað. Miklu margbreytileika er pakkað inn í hverfula stund. Eins og við vitum frá Yossi & Jagger er Fox meistari í að pakka tilfinningalegum og sálfræðilegum flóknum inn í stuttar raðir á skilvirkan hátt. Myndin er líka áhrifarík vegna þess að hún sýnir gagnkvæma grimmd sem Ísraelar og Palestínumenn beita hver öðrum. Ef þú ert ekki hjartalaus grætur þú í gegnum síðasta þriðjung myndarinnar. Þótt söguþráðurinn sé melódramatískur er hann svo gáfulega skrifaður og leikinn að hann minnir okkur á hversu ánægjulegt melódrama getur verið.