Fyrri fréttaskýrandi Steve Richmond sagði að A Walk On The Moon væri, með orðum hans, „ekki þess virði að vera þín $7. Það endaði með því að ég borgaði aðeins meira en það fyrir að flytja inn það sem er einn versti gæða DVD diskur sem ég hef séð, af þessari mynd eða hvaða kvikmynd sem er til. Jafnvel þegar þú hunsar þá staðreynd að DVD-diskurinn er greinilega upprunninn frá fléttuðum meistara og einfaldlega ógeðslegt að horfa á á hreyfingu, þá hefur myndin enga endurleysandi eiginleika (fyrir utan nærveru Önnu) til að gera áhorf á hágæða Blu-Ray flutning þess virði. Ekki það að þetta sé öðrum leikurum að kenna. Liev Schreiber, Diane Lane, Tovah Feldshuh og Viggo Mortensen skora öll hátt á listanum yfir leiklistarhæfileika Önnu Paquin. Miklu meira en Holly Hunter eða Sam Neill gerðu þrátt fyrir jafn ömurlegt handrit. Ferilskrá leikstjórans Tony Goldwyn er ekkert til að grenja yfir, en ferilskrá Pamelu Gray inniheldur dramatískar skoðunarferðir Wes Craven utan hryllings- eða slasher tegundarinnar, svo manni gæti verið fyrirgefið að halda að þetta sé slæm leikstjórn. Eins og ég hef áður bent á, eina ástæðan fyrir því að ég horfði á þessa mynd er Anna Paquin. Í frumraun sinni í leiklist, lék hún bókstaflega öldungar í greininni með að minnsta kosti tólf ára reynslu fyrir ofan sína undir borðinu. Þó að hún sé ekki eins langt á undan leikfélögum sínum hér, þá sannar frammistaða hennar sem stúlka sem byrjar verkið sem brjálæðingur og vex í konu sem hrynur í kringum hana, sannar að Óskarinn hennar hafi ekki verið tilviljun. Í nokkurn tíma hef ég sagt vinum mínum að hún væri besti kosturinn til að túlka kvenhetju annarrar heildar skáldsögu minnar, og samræður sjötíu og þrjár mínútur í þessa mynd er enn ein sönnun þess hvers vegna. Þessi kona gæti bókstaflega leikið málninguna af veggjum. Anna innskot, aðeins Liev Schreiber er nálægt því að vekja einhverja samúð áhorfenda. Vissulega eyðir persóna hans yfirgnæfandi meirihluta myndarinnar í að vanrækja eiginkonu með tilvistarkreppu, en hann leikur reiðileg viðbrögð manns sem finnst frábærlega svikinn. Ég ætti að vita það, jafnvel þótt það sé ekki frá sömu aðstæðum hér. Viggo Mortensen á líka heiður skilið fyrir túlkun sína á farandsölumanni, þó kannski ekki í sama mæli. Að vissu leyti er hann illmenni verksins, en hann gefur persónunni þriðju vídd með góðum árangri. Já, aðgerðir hans, jafnvel eftir að allt hefur sprungið, eru fávitar, en ekki margir menn myndu haga sér öðruvísi í hans aðstæðum. Það vill enginn vera hinn maðurinn í svona rugluðu ástandi og því á Viggó mikið hrós skilið fyrir að láta reyna á það hér. Því miður eru þetta allt þátttakendur í sögu um konu sem finnst föst í stöðnuðu hjónabandi þar sem Tovah Feldshuh segir okkur að Mills And Boon erkitýpan þess að konur séu þær einu sem finnst lífið líða hjá sé einfaldlega ekki til. Annað hvort rithöfundurinn Pamela Gray eða leikstjórinn Tony Goldwyn héldu að þeir gætu bara sett þessa línu inn í myndina án þess að hugsa um hvernig áhorfendur gætu tekið á móti henni. Anna fær meira að segja að segja hug áhorfenda þegar hún spyr Díönu hver hún sé til að fyrirlesa hverjum sem er um ábyrgð. Sem sagt, myndin hefur nokkra hluti fyrir utan að Anna ætlar sér. Frumsamin tónlist Mason Daring, þó að hún standi ekki upp úr á nokkurn hátt, gefur myndinni ákveðna tilfinningu um að vera lyklaður inn í tímann sem lýst er sem hjálpar þar sem hinir þættirnir gera það ekki. Það er rétt hjá Roger Ebert þegar hann bendir á að þótt Liev sé frábær leikari, þá eru mikil mistök að setja hann við hlið Viggó í sögunni um konu sem neyddist til að velja á milli hjónabands síns og fantasíu. Það er líka mjög rétt hjá honum að þegar myndin situr lengi yfir atriðum þar sem Lane og Mortensen dýfa saman eða stíga hvor annan undir foss, missir hún einbeitinguna frá því að vera saga um brot og verður að mjúku klámi. Myndin virðist vera endanlega rugluð um stöðu sögu hennar. Sama hversu oft ég horfi á atriði Lievs aftur, þá get ég ekki annað en fundið fyrir því að honum hafi verið skammtað í leikstjórn eða klippingu. Maður þarf ekki að gera leiðarmyndir þeirra sérstaklega myndarlegar eða fallegar, en að gera ráðstafanir til að gera þær að áhugaverðustu eða þróaðri persónum verksins hefði náð langt. Ebert hittir líka naglann beint á höfuðið þegar hann segir að í hvert skipti hann sá Önnu á skjánum, hann hélt að karakterinn hennar væri þar sem raunveruleg saga lá. Sögur um að eiginkonunni finnst hún vanrækt og hlaupa í fangið á manni sem virðist áhugaverður eða jafnvel hættulegur eru tugi tugi, í svo miklum mæli núna að jafnvel að setja söguna samhliða atburði eins jarðar-slysandi og tungllendingin. ekki hjálpa. Þrátt fyrir andúð á því hvernig saga persóna hennar er sett fram gæti Anna alveg eins verið að ganga um með neonskilti fyrir ofan höfuðið og spyrja áhorfendur hvort þeir vildu ekki sjá allt með augum hennar. Þó að ég sé allt of meðvituð um að það sé erfitt að stjórna nákvæmlega hvaða persónu áhorfendum þínum finnst áhugaverðust úr leikarahópnum þínum, þá er mjög eins og þeir hafi ekki nennt að reyna við Lane og Schreiber. Aðdáendum þessara tveggja væri vel ráðlagt að leita annars staðar. Vonandi munu nú þegar röfl mín um viðkomandi sýningar gefa einhverja hugmynd um hvar allt fór úrskeiðis. Ég gaf A Walk On The Moon þrenna af tíu. Anna Paquin fær það bónusstig með einni af bestu frammistöðu sinni (og það er að segja eitthvað).