Talinn af næstum öllum gagnrýnendum vera bestur af Johnny Weissmuller Tarzan myndunum, ég hef engin rök fyrir því, þó að það séu nokkrar aðrar sem mér þótti jafn skemmtilegar. Eitt: hún er sú lengsta af seríunni sem ég hef séð í 105 mínútur. Ég hef aðeins séð sex þeirra en þetta var lengra en ég á að venjast og með langdreginn hasarlokatímanum fannst mér þetta allt of langt. Engu að síður er þetta góð blanda af hasar, spennu og rómantík . Það eina sem vantar er litur og steríóhljóð. Frumstæðu tæknibrellurnar trufla mig ekki, þar sem það var allt sem þeir höfðu á þriðja áratugnum. Meðal sumra er þessi mynd einna þekktust fyrir eitt: húð! „Jane“ klæddist aldrei neinu svona lélegu eftir þessa mynd þar sem Hays' Code var sett á þegar næsta Tarzan-mynd var gerð. Búningurinn hennar sýndi hvað Maureen O'Sullivan hafði mikla mynd. Nekta neðansjávarsenan var hins vegar ekki hún - til lengri tíma litið. Konan undir vatninu var alls ekki með góða mynd, hver sem hún var. Það er nóg af hasar hérna inni. Fram að úrslitaleiknum var það heldur ekki ofgert. Endirinn stóð þó í 15 mínútur og var svo ákafur að það var næstum of mikið að horfa á. Samt býður þessi mynd upp á allt - nema "Boy" (ættleiddur sonur þeirra) - sem þú myndir vilja sjá í Tarzan kvikmynd, meira að segja O'Sullivan gerði Tarzan vælið sitt um tugi sinnum. Með „lungu“ hennar var það ekkert vandamál.