Í fyrsta lagi - það er nákvæmlega ekkert daðrandi í þessari mynd - við Anthony eða neinn annan. Þetta fólk daðrar ekki - það bara gerir það. Fyrsta þrekprófið þitt er að vaða í gegnum meira en 15 mínútur af miklu ofbeldi og kynferðislegri rangfærslu. Þetta væri ekki svo slæmt - djöfull er ég hrifinn af ofbeldi og ranghugmyndum eins og næsti gagnrýnandi, en án samhengis til að setja það í þá er það fráhrindandi. Svo þú kemst í gegnum pyntingarnar og ringulreiðina. Svo hittum við Donnu og myndin breytist í eitthvað allt annað - ekki betra - bara öðruvísi: vegamynd án hjarta. Það eru lélegar tilraunir til gamanleiks þökk sé cameos - víðtækt skrifað og víða leikið af breiðsöngum eins og Judy Tenuta og Mink Stole (og nokkrum krókum og dragdrottningum líka). Þeir eiga allir betra skilið. Myndatakan er viljandi ruglingsleg, þannig að ef þú færð ferðaveiki (eða í raun HVERJA tegund af veikindum) - þá er þessi mynd ekki fyrir þig. Þegar ég hugsa um það, þá er ég ekki viss um hver þessi mynd ER fyrir -nema kannski samkynhneigða og tvíkynhneigða S&M aðdáendur sem hafa gaman af illa handritum, illa teknum indy kvikmyndum um sjálfa sig.