DÓTTUR MINNINGARINS í formi skáldsögu eftir Kim Edwards var afar vel heppnuð metsölubók og sennilega var hún í fleiri leshópum en nokkur önnur skáldsaga á meðan hún kom út. Svo hvað gerðist þegar skáldsagan varð gerð fyrir sjónvarpsmynd? Kannski er það miðlungshandritið hér að neðan (úps!, fjarleikur!) eftir John Pielmeier sem slær stöðugt fram á óþægilega gangandi vegfaranda og fjarlægir söguna allan trúverðugleika. Kannski er það klippa og líma leikstjórn Mick Jackson sem saknar hraða og persónuafmörkunar. Kannski þjáist það af kvikmyndatöku óviðurkennds heimildarmanns eða „liquid tears“ söngleiknum eftir Daniel Licht. Af hvaða ástæðum sem er af þessum (eða öllum þessum) ástæðum lifir þessi skáldsaga í kvikmynd af því að hún er góð rök fyrir því að fræða almenning um getu þeirra sem fæddir eru með Downs heilkenni. Og fyrir það er það athyglisvert. Dr. David Henry (Dermot Mulroney), farsæll bæklunarlæknir, er kvæntur hinni fögru Norah (Gretchen Mol) og líf þeirra er að breytast vegna meðgöngu þeirra. Á stormasamri vetrarnótt í Kentucky fer Norah í fæðingu og Henry hleypur á nærliggjandi heilsugæslustöð þar sem David skilar eiginkonu sinni (læknirinn er lentur í snjóstormi) með aðstoð gamallar vinkonu sinnar, hjúkrunarkonunnar Caroline Gill (Emily Watson). Eftir fæðingu fullkomins drengs barns (Paul) heldur Norah áfram að vera í fæðingu og (á óvart...) fæðir hún óvænta (!) tvíburastúlku. David og Caroline viðurkenna strax að litla stúlkan (Phoebe) er „mongólíð“ (þetta er áður en hugtakið Downs heilkenni var notað) og David, sem hefur sögu um að missa litla systur vegna fæðingargalla) ákveður að senda Phoebe á hæli fyrir geðfatlaða: Caroline á að fæða og Norah er sagt að annar tvíburinn hafi dáið við fæðingu. Caroline fer eftir leiðbeiningum, sér aðstæður á „heimilinu“ þar sem Phoebe á að vera vistuð, minnkar af skelfingu og ákveður að halda barninu. Með aðstoð vingjarnlegs vörubílstjóra breytir Caroline einveru sinni og mæðgur Phoebe og finnur nýtt líf í Pittsburgh vörubílstjórans síns. Norah krefst formlegrar jarðarförar fyrir Phoebe - staðreynd sem truflar sálarlíf Davids djúpt og líf Henry heldur áfram með aðeins eina barnið Paul, sem skilur eftir sig þjáningar vegna skorts á nærveru Phoebe. Norah gefur David myndavél („líf fólks er eins og myndavél, það er þar sem það býr - í herbergi sem er fangað af augnabliki“) og David verður heltekinn af ljósmyndun. Norah syrgir, drekkur og missir athygli Davids, en David rekur tilvist Phoebe með Caroline - sendir peninga og bréf til Pittsburgh. Paul (Tyler Stentiford til Jamie Spilchuk) vex úr grasi, uppgötvar framhjáhald móður sinnar og er reiður vegna skorts á samskiptum og skilningi föður síns, og ákveður að ná markmiði sínu um að verða tónlistarmaður og fer til Juilliard. Á sama tíma hefur Phoebe (Krystal Hope Nausbaum) þroskast í mjög aðlöguð ung stúlku, og hvernig brotið hjónaband Henrys gerist og læknandi andrúmsloftið í lífi Phoebe og Paul ásamt því hugrekki sem hefur stutt baráttu Caroline Gill til að öðlast viðurkenning í heiminum fyrir þá sem fæddir eru með Downs heilkenni myndar niðurlag myndarinnar. Hópur þekktra leikara reynir mikið, en aðeins Emily Watson er fær um að endurvekja trúverðuga persónu úr þessu lúmska handriti. Jamie Spilchuk gefur merki um ungan leikara sem lofar góðu. Dermot Mulroney og Gretchen eiga erfitt með að móta samúðarfullar persónur sem mynda þær þröngsýnu línur sem þeim er gefið að skila. Myndin er rugl en boðskapurinn um samþykki barna og fullorðinna með Downs er mikilvægur. Grady Harpa