Þegar leikari þarf að leika hlutverk leikara, skáldskapar eða staðreynda, verður verkefnið mun erfiðara en að leika hlutverk. Í A Double Life fór Ronald Coleman fram úr sjálfum sér sem Anthony John, hinn pyntaði tvöfaldi persónuleiki. Hann lagði inn í þá persónu alla hæfileika sína og einlægni. Andlitssvip, framkoma, göngulag og afstaða ræddu vel um það sem Anthony John var að ganga í gegnum þegar hann lék Othello á sviðinu. Coleman stóð sig líka einstaklega vel sem Shakespeare leikari í þessum stuttu atriðum sem Othello sem voru hluti af þessum gimsteini kvikmyndar. Nærmyndir af andliti Colemans þar sem Othello var pyntaður af efasemdir um trúmennsku Desdemona voru í sjálfu sér atriði sem vert er að horfa á. Við það bætist örvænting persóna hans utan sviðis og aðeins einhver með dýpt leiklistarskynjunar Coleman getur náð. Það var eins og að horfa á Spenser Tracy sem Dr. Jekyll og Mr. Hyde, nema þetta tvöfalda hlutverk var miklu dýpri og átakanlegra. Shelly Winters leit svo ljúf, viðkvæm og glæsileg á sama tíma og bætti hæfileika sínum við myndina. Talið er að Ronald Coleman hafi verið hrifinn af hlutverki sínu í þessari mynd umfram allt sem hann lék og vann síðan Óskarinn sem besti leikari árið 1947. Ég myndi sjá þessa mynd ítrekað og aldrei leiðast.