Í fyrsta lagi leyfi ég mér að fullyrða að ég er mikill aðdáandi Ashley Judd; þess vegna lék mér forvitni á að kíkja á þetta, frumraun hlutverk hennar. Engin rök fyrir því að hæfileiki hennar sé augljós og frammistaða hennar frábær. Ég býst við að ég geti líka séð hvernig faglegum gagnrýnendum líkaði fagurfræðilegt innihald sögunnar. Hins vegar finnst mér gaman að halda að kvikmyndir séu ætlaðar til að skemmta okkur og það er þar sem þessi mynd mistakast. Þegar leið á hálfa leið fannst mér ég hugsa: "Hversu lengi þurfum við að horfa á leiðinda búðarstúlku, sem stendur aðgerðalaus í kringum mann í eyði. minjagripabúð, að endurraða varningi?" Það virtist halda áfram að eilífu! Þá, hugsaði ég, er þetta kannski ein af þessum myndum þar sem leikstjórinn reynir að vagga áhorfendur í afslappað ástand áður en hann slær þá með einhverjum kraftmiklum atburði. Engin slík heppni. Myndin heldur áfram að hún er bragðdauf, leiðinleg, atburðalaus saga allt til enda. Ég er ekki að segja þetta vegna þess að ég er hasarfíkill. Ég hef gaman af alls kyns kvikmyndum, sérstaklega rómantískum gamanmyndum. En ég býst við að skemmta mér. Bættu við þeirri staðreynd að kvikmyndatakan og hljóðgæðin eru sambærileg við slæmar heimamyndir nágrannans þíns. Þunglyndi! Ég skil bara ekki hvernig einhverjum gæti líkað við þessa mynd. Núll afþreyingargildi. Lengstu 114 mínútur lífs míns.