Ein algengasta færslan í flokki „gjána“ er tímaleysi. Þó ég sé farinn að trúa því að anachronismi og önnur fífl séu ásættanlegari, jafnvel hunsuð, í mjög góðum myndum, en sé að finna í forgrunni í rotnum myndum. KISS THEM FOR ME er rotin mynd og angar af tímaleysi, en þegar ég horfði náið á hana fann ég nánast ekkert sérstaklega tímabundið. Myndirnar af flugvélum sem bóka myndina eru svo sannarlega ekki á sínum stað. Stóri 4 vélaflutningurinn sem sést eftir titlinum "Honolulu 1944" virðist vera C-97 Stratofreighter eftir stríð (í MATS litum). Orrustuflugvélarnar sem sjást taka á loft frá farþegaskipinu í lokin eru Douglas Skyraiders sem komu í notkun eftir seinni heimsstyrjöldina og urðu frægar af þjónustu sinni í Víetnam. En fyrir utan þessar tvær kvikmyndir og auðvitað hárgreiðslurnar er allt annað mjög hugsanlegt. tímabil ekta. Það 'finnst' bara svo rangt. Ég er aðdáandi Stanley Donen, við eigum sama afmælisdag. Í samstarfi hans sem leikstýrt var ON THE TOWN (1949) er bílaeltingaleikur í lokin þar sem lögreglan keyrir Ford 1949/50 en samt er ekki minnsta tilfinningin um að þetta sé ekki á sínum stað í kvikmynd um WW2. Reyndar, eins og ég endurspeglaði síðar, þá er ekkert sem segir að þetta eigi að vera WW2 tímabilsmynd. Það líður bara þannig. Byggt á Broadway-söngleik á stríðstímanum sem var byggður á ballett (Fancy Free) sem kann að hafa verið byggður á verkum listamannsins Paul Cadmus (The Fleet's In! 1934) en þetta er frábær mynd um sjómenn á sólarhringsfari í New York og , svo þungt með stríðstímum samtökum, það var bara gert ráð fyrir að það ætti sér stað á stríðinu og samt gera þessir nútímabílar ekkert til að brjóta álögin. Fyrsta vandamálið er gamli Cary Grant. Þrátt fyrir að vera allt of gömul til að vera fulltrúi sjóhers SBD köfunarsprengjuflugmanns er það hefð í Hollywood að stjörnur eins og Grant, Gary Cooper (Lou Gehrig), Jimmy Stewart (Charles Lindbergh) leiki yngri. Það var hlutverkið sem hann er misskilinn í, ekki aldur hans. Hann leikur rekstrarmann, eins og þeir kölluðu þá. Strákur sem kemur hlutum í verk og brýtur allar reglur á meðan hann gerir það en er enn dáður og elskaður fyrir það. Snilldarmaður. Hjólasali. De rigueur persóna í þjónustu gamanmynd. Grant er teiknimyndasagan miðstöð þess sem á að vera þjónustugamanleikur sem er andstætt grínstílnum hans. Hugsar til baka um frábæra teiknimyndasögu Grant eins og BRINGING UP BABY (1938) eða ARSENIC AND OLD LACE (1944) og hann er hinn mikli kjarnakljúfur þar sem gamanleikurinn á að minnka samhengi hans úr reisn í ruglaðan poll af óvirku hlaupi. Í KISS THEM er búist við að hann verði kómíska kveikjan sem er bara ekki hann. Fólk var þegar búið að kynnast týpunni, nú síðast fyrir myndasögunni Phil Silvers sem Sgt. Bilko í sjónvarpinu. Hlutverkið yrði fullkomnað seinna af James Garner en hér er Grant bara ekki fyndinn og virðist vera hrekkjusvín sem nær sínu fram með því að ýta hart fram við Cary Grantness hans frekar en að gleðjast og fínstilla. aðalkonurnar. Það geta ekki verið fleiri alvöru 50s konur en Suzy Parker og Jayne Mansfield. Þau eru einstök fyrir áratuginn. Marilyn Monroe er hægt að setja í samfellu með Carole Lombard og Marie Wilson og hvaða fjölda heimskar ljóshærða sem er, og Grace Kelly var önnur háklassa dama (hugsaðu um Mary Astor), en það hefði aldrei getað verið líffærafræðilega ýkt kona í kvikmyndum eins og Mansfield . Vissulega voru „peysustelpurnar“ (t.d. Lana Turner) í WW2, en Mansfield var að teygja málið. Suzy Parker var fyrirsætan sem gjörbylti fyrirsætubransanum, sem breytti mannequin-líkum stellingum til að verða fyrsta náttúrulega stúlkan sem hreyfði sig og persónuleiki hennar var fangaður af myndavélinni (sjá FUNNY FACE (1957) einnig eftir Stanley Donen). 50s stíl, það virðist vera mikil kynjablöndun í "villtum" veislum en aldrei einu sinni vísbendingu um kynlíf (hugsaðu um 50s sjónvarpsþættina Bachelor Father eða The Bob Cummings Show þar sem matarjakkakarlar komu aftur frá 'stefnumótum' einum). Upprunalega bókin, sem ég hef ekki lesið, kom út á stríðsárunum og birtist sem leikrit á Broadway í stríðslok og blæbrigði ástandsins hljóta að hafa verið óumflýjanlegt fyrir lesendur og áhorfendur samtímans, en sundurliðað, kúluvarpað. og endurreist tugi ára síðar og banvænlega misskilið, er það einu sinni gleymdur blettur á annars fyrirmyndarferli þar til uppfinning myndbandstækisins og kapalsjónvarpsins reisti þennan steindauða kalkún upp aftur. Þannig að lexían hér er hver svo sem „fíflin“ sem hún verður hunsuð í a frábær mynd eins og CITIZEN KANE (sem heyrir í raun og veru Charles Foster Kane segja 'Rosebud'?), og þold í skemmtilegum drekkum eins og WESTWORLD (af hverju var vélmennunum gefið lifandi skotfæri í fyrsta lagi?) en algjörlega fyrirlitin í rotinni mynd, jafnvel þótt fífl eru eiginlega ekki til.