Hvað í ósköpunum er orðið af okkar kæru Ramu? Er þetta sami maðurinn og gerði Sarkar, Satya og Comapny? Ég neita að trúa því. Ef AAG var metnaðarfyllsta verkefni Ramu hefur hann greinilega hoppað fram af háum kletti sem hann hefur stigið upp með því að gefa iðnaðinum einhver af stærstu verkum allra tíma. Þessi mynd er gerð til að falla eins og múrsteinn. Ég var farin að grenja við að yfirgefa leikhúsið en ég neyddist til að sitja því ég hefði ekki getað tekið bílinn minn út af bílastæðinu áður en aðrir fóru líka. Annars hefði ekkert fengið mig til að sitja lengra en í bili. Þessi mynd er hvergi nálægt Sholay. Það kemur ekki einu sinni nálægt því innan mílu. Ég tel að Ramu elski Guðfaðirinn meira en Sholay, þar sem Sarkar var klassískt verk. Ég las viðtal Ramu fyrir nokkrum dögum, þar sem viðmælandinn sagði að Ramu sofi ekki lengur en 4 tíma á dag, það heldur ekki í hnút. Ég er nú alveg sammála þessu þar sem svefnleysi hans hefur sennilega tekið sinn toll af myndinni. Það er enginn kraftur í frammistöðunni. Amitabh Bachchan lítur ekki einu sinni ógnvekjandi út. Hann virtist ógnvekjandi á þeim fáu veggspjöldum og veggfóðri sem ég sá áðan. Uppáhalds Ramu Nisha Kothari stóð sig frábærlega í Sarkar vegna þess að hún var ekki með marga glugga (í rauninni enga ef ég man vel). Hún opnaði munninn í þessari mynd og hefur fundið sér stað í sögunni. Nýi gaurinn í hlutverki Jai virðist hafa þetta brjálaða útlit, en stjórnaði alls ekki hlutverki Jai. Ég get ekki haldið áfram... Fyrirgefðu... sársauki minn er of mikill til að ég geti ráðið við mig núna. Ég lofaði sjálfri mér í gegnum myndina að ég myndi horfa á upprunalegu Sholay einu sinni enn til að sjá að hann er enn til staðar. Bottom Line : Hræðileg mynd. Fjölmiðlar og gagnrýnendur ætla að elda gæsina hans Ramu. Og bara til að minna alla lesendur enn og aftur, þá er ég einn af stærstu Ramu aðdáendum, og jafnvel ég get ekki hlíft honum fyrir þetta athæfi.