Rithöfundurinn og leikstjórinn Patrice Leconte tekur algilt og hugsanlega botnlaust viðfangsefni - vináttu - og breytir því í flatan og tilgangslausan farsa, þrátt fyrir A-lista leikara, fína kvikmyndatöku og glæsilega framleiðsluhönnun. Það er allt í söguþræðinum og söguþráðurinn er hláturmildur. „Kenndu mér hvernig ég á að vera viðkunnanlegur,“ segir listaverkasali François Coste (Daniel Auteuil) við ókunnugum manni (Dany Boon) af handahófi, og það dregur það saman. Við lærum svo sem ekkert um vináttu og Daniel Auteuil er kannski fínn leikari, en ekki eina mínútu trúum við að hann gæti verið sá hnífsti egóisti sem handritið er háð honum. Rétt eins og við vonum að svívirðingum sé lokið, dregur Leconte einn af venjulegum þriðju þáttum sínum og flýtir áfram frá skemmdum til hamfara. Eins og hinn dýrmæti gríski vasi hans François er allt og allt í þessari mynd falsað. Eina eign Leconte er Julie Gayet í hlutverki Catherine, viðskiptafélaga Coste, sem lítur út fyrir að vera þrútin og kynþokkafull þrátt fyrir mikið óhapp í klippingu.