Ég veit að þetta er óvinsæl staða varðandi Zabriskie Point, en ég ELSKAÐI þessa mynd. Ég veit, ég veit - ég má með réttu kallast Antonioni ofstækismaður. Ég elska L'Avventura, ég elska La Notte, ég elska L'Eclisse, ég elska Red Desert, ég elska Blowup og ég elska Professione: Reporter (aka The Passenger). Eina Antonioni myndin sem ég elska ekki, eina sem ég hef nokkurn tíma gefið minna en 8/10 (og ein af þremur sem ég hef gefið minna en 10/10, La Notte og L'Eclisse eru aðrar tvær, þó ég viðurkenni alveg að ég verð að sjá þær báðar aftur), er Beyond the Clouds, sem má með sanni kalla hræðileg mynd. Hins vegar er ekki til betri hræðileg kvikmynd, ef þú grípur mitt svif. Þannig að ef þú ert EKKI Antonioni aðdáandi ættirðu bara rökrétt að hunsa mig. Ef þú ert jafnvel frjálslegur aðdáandi og þú ert að velta því fyrir þér hvort þessi tiltekna mynd, þar sem nafn hennar, þegar það er talað, er oft fylgt eftir með hráka, sem er almennt fyrirlitin af jafnvel aðdáendum Antonioni, sé yfirhöfuð þess virði að sjá, er svarið JÁ .Allt í lagi, ástæðan fyrir því að fólk hefur tilhneigingu til að hata hana er sú að 99% kvikmyndaáhorfenda hugsa AÐEINS um frásögn kvikmyndar. Jæja, það er ekki beint satt. Ef kvikmynd er mögnuð í ákveðnum þætti, segjum leik eða kvikmyndatöku eða leikstjórn, og bara þokkaleg í frásögn sinni, gætu kvikmyndaáhorfendur mjög vel elskað hana. En kvikmynd getur verið hið ótrúlegasta sjónræna meistaraverk og haft lata eða órökrétta sögu - það er annað sem hefur eyðilagt kvikmyndahúsið í gegnum árin: rökfræði - þá hata þeir myndina algjörlega. Ég er reyndar sammála því að sumu leyti. Eins mikið og ég kann að mislíka hana og vilja breyta skoðun minni, þá er í raun erfitt að elska kvikmynd sem mér finnst frásögnin vera léleg. Hins vegar hefur annað fólk tilhneigingu til að pirrast á lauslegri frásögn. Þetta er vissulega það sem verður að reka áhorfendur frá Zabriskie Point. Ég gæti tengt söguna við þig, en þú myndir líklega bara halda að hún væri vitleysa. Það er í raun og veru, en fyrir mér gerði þetta allt verkefnið frábært og fallegra. Ég myndi reyndar bera hana vel saman við 2001, sem er uppáhaldsmyndin mín. Samt sem áður er 2001 fullkomlega samhengi miðað við hrikalega frásögn þessarar myndar. Það sem Zabriskie Point hefur í spaða er stemning. Tónlistin hjálpar mikið; lagið inniheldur mikið af atriðum dagsins, þar á meðal Pink Floyd. Stemningin er nokkurn veginn svipuð stemmningum í öðrum meistaraverkum Antonionis, full af einmanaleika og auðn. Líka frelsið sem fylgir því. Besta röðin í myndinni er þegar aðalmaðurinn og konan (hún heitir Daria, ég veit, en ég man ekki hvað hann heitir) stoppa í farartæki sínu við hliðina á sögulegu merki á eyðimerkurhraðbraut. Það er, handan við steinvegginn sem reistur hefur verið til að koma í veg fyrir að bílar fljúgi af stað, forn vatnabotn. Þetta er í grundvallaratriðum grýtt eyðimörk og þau fara að leika sér í henni. Umgjörðin er gríðarlega falleg. Konan segir: "Þetta er svo fallegur staður. Hvað finnst þér?" Maðurinn: "Ég held að það sé dautt." Það er engin tilhneiging til hvort það sé gott eða slæmt. Þetta líkist tilfinningum sem koma fram í öðrum Antonioni myndum - persónur vilja stöðugt hverfa eða verða ósýnilegar. Í stað þess að David Locke, aðalpersóna The Passenger, er orðinn leiður á blaðamennsku, höfum við unga hippan veikan af pólitík vina sinna - honum finnst þeir tala of mikið og bregðast ekki við það sem þeim finnst vera rétt, eða að minnsta kosti segist gera það. Mér sýnist meira eins og hann hafi bara viljað losna við aðstæðurnar. Myndin er líka einfaldlega mögnuð sjónrænt. Kvikmyndir Antonionis eru allar auðkenndar með örfáum römmum, en sjónrænn stíll hans var alltaf að byggjast upp. Mér líkar betur við The Passenger en Zabriskie Point, en Zabriskie Point gæti verið hans fullkomna afrek í þeim efnum. Jæja, það gæti hljómað undarlega - L'Avventura og Red Desert eru ótrúleg myndrænt. Ég held að það séu hreyfingar myndavélarinnar sem eru sérstaklega magnaðar hér. Hann græddi greinilega helling af peningum á Blowup, sem var stærsti listhögg samtímans, sá stærsti frá upphafi á þeim tímapunkti. Hann eyðir því vel hér, sérstaklega með loftskotum sínum. Ein mesta þáttaröð myndarinnar felur í sér að maðurinn, sem hefur stolið einkaflugvél manns, sprengdi Daria í bíl hennar. Það eina sem hægt er að gagnrýna er pólitík myndarinnar. Þeir eru vissulega auðveldir. Ekki það að hippar hafi verið auðveldir, heldur að sýn Antonionis á hippa - þeir voru auðvitað engir á Ítalíu - er furðuleg og, ja, síuð í gegnum augu útlendings. Það er frekar barnaleg gagnrýni á auglýsingar, en það er gagnrýni sem er enn til í dag. Ég segi, getur þú ekki bara hunsað það? Hvað skaðar það? Ertu að ganga um og kaupa hluti sem þú vilt ekki vegna auglýsingaskilta? Eða það er líka gagnrýnin á kapítalismann. Daria, ritari, vinnur fyrir fyrirtæki sem er að stela landinu í eyðimörkinni - landinu sem hún og maðurinn nutu sjálfum sér - til að búa til ódýr úthverfisheimili fyrir fjölskyldur. Rod Taylor, mjög vanmetinn leikari en frægustu hlutverkin voru í The Time Machine og The Birds, leikur yfirmann hennar. Endirinn, sem ég mun ekki eyðileggja - þú verður að sjá hann - er næstum móðgandi ódýr. Ég get þó skilið meðferð lögreglumanna. Ekki það að ég fyrirlíti þá almennt, en þeir voru hræðilegir á þeim tíma. Þeir geta samt verið hræðilegir núna. Þeir hafa alltaf haft of mikið vald. Þessar fábreyttu rök gegn bandarískum lífsháttum hafa samt ekki mikil áhrif á álit mitt á myndinni. Mér finnst þessi síaða skoðun á Ameríku ákaflega áhugaverð. Ég held í rauninni að hippa hefði ekki verið ósammála Antonioni. 10/10.