Eftir að „Snow White and the Seven Dwarfs“ (1937) kom út, hefur Walt Disney Productions haldið áfram að framleiða gæða teiknimyndir í fullri lengd, margar þeirra hef ég ekki enn haft ánægju af að sjá. 'The AristoCats (1970),' leikstýrt af Wolfgang Reitherman, var tuttugasta myndin í opinberri kanón Disney, og er rómantísk söngleikjamynd sem snýst um fjölskyldu aðalskatta sem bjuggu í París í Frakklandi árið 1910. Í höfðingjasetri hinnar öldruðu Madame. Adelaide Bonfamille (rödduð af Hermione Baddeley), ástríku kattargæludýrin hennar þar á meðal hertogaynjan (Eva Gabor) og þrír ungu kettlingarnir hennar eru mikilvægustu íbúarnir. Þegar brjálaður þjónninn, Edgar (Roddy Maude-Roxby), kemst að því að kettirnir eiga eftir að erfa alla auðæfi gömlu konunnar, byrjar hann að farga gæludýrunum og henda þeim í sveitina langt frá stórborginni. Týnd og ringluð, hertogaynjan og börn hennar kynnast ljúfmælandi húsaketti, Thomas O'Malley (Phil Harris), sem samþykkir að vísa þeim leiðina heim. Hvað varðar hreyfimyndir er 'The AristoCats' ekki neitt sérstaklega eftirtektarverðar, þar sem mun fyrri Disney myndir eins og 'Snow White' og 'Fantasia (1940),' sýna svipaðan, eða jafnvel betri, sjónrænan stíl. Hins vegar er sagan áhugaverð og spennandi sérstaklega fyrir yngri áhorfendur, ég veðja og tónlistarnúmerin {sem ég vildi að væru fleiri} eru frábær. Til að gera lítið úr nefni ég tvö uppáhaldslögin mín sem „Thomas O'Malley Cat“ og „Ev'rybody Wants to Be a Cat“, en hið síðarnefnda er geðveikt afturhvarf til seinni hluta sjöunda áratugarins, með sveiflu. djasshljómsveit og dillandi blikkandi litir, leidd af töff kattardýri sem kallast Scat Cat (Scatman Crothers). Ferðalag fjölskyldunnar aftur til Parísar er viðburðaríkt og ævintýralegt og við hittum svo vingjarnlegar persónur eins og Amelia og Abigail Gabble {tvær málglaðar gæsir}, Waldo frænda {drukkinn ættingja þeirra hjóna}, Georges Hautecourt {forn en hress lögfræðing frú Bonfamille} og Napóleon og Lafayette {tveir vitlausir hundahundar með hungur í rjúpu þjónsins}.