„Rokkstjarna“ er ekki á leiðinni í neinn „stairway to heaven“ flokk sem ein besta rokkmynd allra tíma, en hún fær mann til að „hoppa“ af og til vegna orkunnar á háu stigi. Þema myndarinnar er um harðan rokkhópsofstæki sem verður í raun aðalsöngvari uppáhaldshljómsveitarinnar sinnar. Sagan er byggð á sannri sögu um hvað varð um þungarokkshljómsveitina Judas Priest. Ef þú heldur að þessi mynd sé full af hnyttnu handriti og vitsmunalegri leikstjórn - þá er "annað að koma". Hins vegar, það sem „hristi mig alla nóttina“ var fínn leikur Jennifer Aniston sem dyggrar kærustu rokkstjörnunnar. Ég gæti ekki sagt það sama um rokkstjörnuna sjálfan; Mark Wahlberg var miklu betri sem klámstjarna en rokkstjarna. Ég hafði gaman af yfirlitsferð níunda áratugarins sem myndin tekur til. Það minnti mig á unglingsárin mín þar sem allt `lyktaði eins og unglingasál`. Ég býst við að myndin sé þess virði að skoða hana, en til þess að þú hafir betri tíma á að horfa á hana skaltu ganga úr skugga um að þú takir með þér einhverjar "stelpur, stelpur, stelpur." *** Meðaltal