Age of Steel fylgir fyrri þættinum, Rise of the Cybermen, sem var frábær að sumu leyti, ábótavant í öðrum. RotC hafði nokkra jákvæða þætti, það mikilvægasta var frábær túlkun Tennants á lækninum. Reyndar ber tegund af ógeðslegum svima hans, fyrir þennan rithöfund, skugga Tom Baker's Doctor, með eins konar undirmeðvitund hans (eins og þegar merkt er af tímabilum þegar Mickey heldur inni hnappinum í Tardis), en færir samt sína eigin fjarstæðu. yfirburði a la McCoy's Doctor þar sem hann lætur atburði renna saman í kringum sig. Sumir gagnrýnendur og aðdáendur, sem ég hef lesið, virðast dálítið hneykslaðir á því að láta svona ungan leikara túlka einhvern sem hlýtur að vera orðinn yfir 1000 gamall, en ég er ósammála því. Tennant's Doctor "ber svo sannarlega þunga heimsins á herðum sér" eins og hann bendir á í þessum þætti, og það má sjá þetta á næstum sjálfumglaðri persónusköpun hans, eins og þegar hann loksins stendur frammi fyrir Lumic/The Cybercontroller á hápunkti. Heimsþreytt, augnayndi "anothermaniacherewegoagain" viðhorf hans er hressandi, sérstaklega eftir frábæra gerviverkamannastétt Ecclestons, slæma** túlkun á persónunni, meira mann aðgerðarinnar en ferskan gervi-doofus Tennants. Besta augnablik Tennants er ef til vill eftir lokin þegar hann er að endurheimta Tardis með stóra guffa Baker-equire brosinu sínu þegar Tardis byrjar aftur. Hér byrjum við að fá tilfinningu fyrir þessum nýja Doctor, persónu sem er lítið annað en mismunandi persónuleikaflötur meðalmanneskju skipt upp í 13 mismunandi fólk; sumir mótsagnakenndir, sumir viðkunnanlegri en aðrir, en samt eru allir hluti af heild. Að þessu loknu voru þessir tveir þættir boðlegir, en slakir. Hugmyndinni um að endurvekja Cybermen er mjög fagnað og þeir líta frábærlega út, en söguþráðurinn sem felur í sér samhliða jörð þar sem þessi aðgerð á sér stað virðist ekki virka rétt. Að vísu er líkingin hér um að menn treysti á tækni og þörf þeirra til að þjóna henni, eins og læknirinn bendir á, framúrskarandi, en þetta hefði auðveldlega getað verið sett á jörð samtímans eða þar um bil. Sumir aðrir veikir punktar eru, eins og aðrir hafa bent á, hversu auðvelt læknirinn og co. dauðageislinn frá Tardis íhlutnum, að því er virðist endalausa notkun Sonic skrúfjárnsins (konan mín hló þegar þau voru að nota hann til að brenna í gegnum kaðalstigann í lokin; hún hefur varla horft á Who, svo ég varð að útskýra að það var jafnan notað sem söguþráður til að losa persónurnar úr aðstæðum sem engin önnur flótta er úr! Notað hér því miður). Sumt af leikaranum var ábótavant, sérstaklega Mickey, sem þarf virkilega á sínum skyldum að halda, og sumir úr aukaleikaranum. Lumic var hrollvekjandi, eins og hann þurfti að vera, rödd hans hljómaði meira að segja Cyberman-eiginleg. Tónleikurinn var hins vegar skelfilegur, þar sem hljóðstyrkur tónlistarinnar fór oft yfir atriðið. Á heildina litið fannst mér Rise of the Cyberman skemmtilegri þó seinni hálfleikurinn hafi verið þokkalegur. Uppbyggingin að því sem við vissum að væri óumflýjanleg spilar vel, en upplausnin olli vonbrigðum. Of margir ólíklegir flóttir, engin þróun á aukahlutverkinu og ekki nógu mikið Tennant að mínu mati. Þessi nýja sýning er afbragðsgóð og Davies tekur hana í góðan farveg, en það þarf að þétta samræðuna (fyrir utan lækninn) eins og kveðjustundir Mikki sýna, sem voru hrein hangikjöt.