Cypher er snjöll, áhrifarík og skelfileg mynd sem skilar árangri. Góðar forsendur þess koma vel fram og innihaldið kemur til skila á áhrifaríkan hátt en líka á þann hátt sem tegundin krefst. Þótt hægt væri að stimpla myndina strax sem vísindaskáldskap þá er aðeins meira til í henni. Hún hefur augljós vísindaskáldskapareiginleika en myndin líkist meira noir/spæjaratilfinningu en nokkuð annað sem bætir í raun við söguna. Myndin í heildina spilar eins og hún sé einhvers konar martröð; þannig að byggja upp og viðhalda góðu andrúmslofti. Við erum aldrei viss um hvað nákvæmlega er að gerast, við erum aldrei viss um hvers vegna ákveðnir hlutir sem eru að gerast í raun eru og við erum ekki alveg viss um ákveðna menn, svipað og að eiga draum tvíræðnin ríkir yfir okkur öllum hetja innifalinn og ég hef ekki séð þetta dregið fram á slíkan hátt í kvikmynd áður, bar Terry Gilliam's Brazil. Í samræmi við hrollvekjuna sem áður var lýst, sýnir Cypher sig með hryllingsþætti sem og leynilögreglu, noir og vísindaskáldskap sem gefur þá tilfinningu að það sé eitthvað þarna fyrir alla og það samþættir þætti þess vel. Það er líka njósnatilfinning í myndinni sem hjálpar spæjara hlið sögunnar. Leyndardómurinn í kringum nánast alla er vægast sagt truflandi og mér finnst sú staðreynd að persóna Rita Foster (Liu), sem á að líkjast femme fatale, má líta á sem minni ógn við allt annað sem gerist í kringum hetjuna: Fólk sem virðist vera vinir eru það í raun og veru ekki, fólk sem segir að það sé að hjálpa notar í raun og það sem virðist nógu skaðlaust er í raun banvænni en það lítur út. Þrátt fyrir að mikið hafi verið skipt um hluti, snúið söguþræðinum nokkrum sinnum og farið eftir skipunum sem eru settar á þann hátt að þær líti út fyrir að heimurinn muni enda ef þeim verður ekki framfylgt; það eina sem virðist hættulegast eru hvers kyns rómantísk tengsl eða tengsl við persónu Lucy Liu og hún er að reyna að hjálpa(!) Myndin heldur fram þeirri tilfinningu að tveir aðilar berjast í njósnastríði, njósna og halda einu uppi á starfsmönnum sínum og andstæðinga. Allt spilar þetta út eins og einhvers konar smákaldt stríð; eitthvað sem líkist U.S.A. og U.S.S.R. á blómaskeiði þeirra orðastríðs og það slær virkilega í gegn miðað við svarta, blákalda, oft CGI rusla skjáinn sem ég var límdur við. Það sem var líka frekar áhugavert og bætti við var ferðainnskotið af tilteknum bandarískum ríkjum sem gerð var til að líkjast tölvuörflögum þegar hetjan okkar flýgur til og frá upplýstum áfangastöðum sínum merkilegt þá hvernig því meira sem hann bregst við hvatningu hans og Foster sjálfs. röð hverfur vegna þess að hann er að slíta sig frá tölvuvæddu, endurteknu, stjórnaða lífi sem honum er sagt að lifa og er að grennast út. Cyhper er mjög samkvæmur efnisþáttum og hefur alla þætti góðrar kvikmyndar. Að segja að hún líkist fyrstu Jason Bourne myndinni, sem gerist aðeins í vísindagreininni, er ekki að slíta hana nógu mikið en þú getur séð líkindin; þrátt fyrir að þeir hafi báðir verið gefnir út á sama ári. Eins og ég nefndi áðan, þá er eins og það sé eitthvað í þessari mynd fyrir alla og ef þú getur horft framhjá frekar vonbrigðum endir sem nokkrir gætu spáð fyrir um, muntu finna að þú hefur gaman af þessari mynd.