Alræmdur fyrir að vera „kominn til þín af teyminu fyrir stafræna brellu á bak við Independence Day,“ er Coronado enn stórkostlegur bilun bara frá því að vera settur á hliðina við ID4. Þetta fáránlega klúður kvikmyndar byrjar með heilalausri forsendu og fer alveg niður á við þaðan. Ríkt, bráðlega gift par í Beverly Hills eru viðfangsefni þessarar fávitasögu. Unnusta Claire er farin í viðskiptaferð um jólin, svo hún ákveður að fljúga sjálfkrafa til Sviss svo þau geti eytt fríinu saman. Mér þykir sérstaklega vænt um að upphaflega ástæðan fyrir því að hún vildi fara var sú að hann hafði skilið eftir skjöl heima sem hún hélt að hann gæti þurft. Hún greip þá upp og öskraði á eftir honum á meðan hann keyrði í burtu og komst að þeirri niðurstöðu að besta ráðið væri að fljúga hinum megin á plánetunni frekar en að hringja í farsímann hans. Ég neita að trúa því að hjón sem búa í svona helluríku stórhýsi og þeirra hafi ekki vitað af tilvist farsíma. Svo fram að þessu er myndin ótrúlega slæm, en athugaðu þetta, HÉR byrjar hún að verða slæm! Hún kemst til Sviss og þegar hún finnur ekki manninn sinn fær hún köku og hringir í vinkonu sína til að væla yfir því hversu ósanngjarnt þetta sé allt saman. Þessi kona er engin hasarhetja, og hún er EKKIÐ ekki þýskur Indiana Jones, fyrir að gráta hátt. Hún er ofvaxin klappstýra, ofdekraður kvenfélagsstúlka sem útivistarreynsla er líklega takmörkuð við að grafa gaddahæla sína upp úr jörðinni þegar hún verður nógu þreytt til að ráfa út á grasflöt í vín- og ostaveislu úti á tjaldinu. Hún fær þjórfé. að unnusta hennar sé í Suður-Ameríku, svo hún flýgur alveg þangað til að ná í hann. Þegar þangað er komið heldur þessi vitleysingur að hún ætli að fara sjálf inn í frumskóginn, þefa uppi af óvinastöðinni og bjarga aumingja hjálparlausa kærastanum sínum. Hún hlær að ummælum um hættuna á að fara þarna inn, svo brjálast hún seinna vegna þess að hún kemst að því að það eru bardagar í gangi. „Þú sagðir aldrei neitt um bardaga!“ Það er eitt atriði þar sem Claire og einhver blaðamaður sem hún hitti aka þessum risastóra vörubíl yfir brú sem er hundruð feta há og hundruð feta á þvermál og hengd tveimur og fjórum. Bókstaflega. Það eru þúsundir þunnra viðarbita bundin saman með tvinna og þessir vitleysingar ákveða að keyra yfir það. Það molnar ekki aðeins undir þunga vörubílsins heldur tekst Claire að detta af honum, dettur hundruð feta og lendir á bakinu í grunnu ánni fyrir neðan. Seinna rifjar hún upp atburðinn og hlær að honum eins og, ó kannski var þetta bara hundrað. Að minnsta kosti var hún ekki að hringla tyggjó á fingrum hennar. Það sem er sannarlega sorglegt við þessa hörmulega slæmu mynd er að þeim tókst meira að segja að koma hræðilega frammistöðu af hinum gríðarlega hæfileikaríka John Rhys-Davies, ALVÖRU öldungadeildarmanni frá Indiana Jones. Það er mikið bull um uppreisn í lok myndarinnar, þar sem við hittum öfgafullan uppreisnarleiðtoga sem þegar við hittum hann fyrst er með svo þykkan hreim að hann veltir rinu sínu eins og hann haldi að hann sé í Ruffles auglýsingu, svo seinna talar hann eins og einhver gaur sem þeir drógu af götum Venice Beach. Ótrúlegt. Tæknibrellurnar eru hverfandi. Liðið sem færði þér sjálfstæðisdaginn, einmitt vegna þess að þeir tóku þátt í ID4, var einfaldlega að fara í gegnum hreyfingarnar, henda saman nokkrum mattum og bláum skjáskotum, verð ég að trúa því þeir höfðu bara ekkert betra að gera. Sagan er ótrúlega léleg og Kristin Dattilo, sem margir aðrir IMDb notendur nefna sem eina ástæðu til að sjá myndina, leggur ekki minnstu vinnu í frammistöðu sína. Kannski hélt hún að teymið fyrir stafræna brellu á bakvið Independence Day gæti sett einhverja merkingu inn í þetta rugl. Og miðað við hversu langt þeir hafa fallið, héldu þeir kannski að þeir gætu líka. Þeir hefðu að minnsta kosti getað reynt.