Ég sá "Mirrormask" í gærkvöldi og það var ófullnægjandi upplifun. Þetta er mynd sem er sjónræn rík en með hæga leikstjórn, lélegri söguþræði og tvívíddar persónusköpun. Ég vissi þetta hins vegar þegar ég fór inn. tilbúinn að treysta þeim tveimur herramönnum sem ég fór með (fróðir myndasöguáhugamenn) að myndefnið yrði óvenjulegt og svo var það. Því miður varð leikstjórnarleysið til þess að atriði eftir atriði liðu án þess að draga úr dramatískri spennu eða átökum. Hins vegar er þetta athugasemd sem gæti verið gerð um marga listamenn sem verk þeirra eru flutt á skjáinn og sem fá að stjórna. Hraði sögunnar er týndur þar sem myndavélin dvelur af ástúð við fallegu myndirnar. Ég hefði alls ekki farið án þeirrar fullvissu um að stíll myndarinnar væri þess virði að sjá. Ég hef reynt með verkum Neil Gaiman en sit alltaf eftir með "nýju fötin keisarans" tilfinningu. Ég lifi í voninni en gærkvöldið var engin undantekning. Ég held að ég geti ekki haldið áfram með greiningu á verkum Gaimans án þess að missa lífsviljann. Lestu restina af athugasemdunum og öllum göllum hans er lýst vel. Ég get hins vegar ekki skilið hvernig hann ímyndaði sér að hann hefði einhvern skilning á huga fimmtán ára stúlku, né heldur að það sem hann hafði að segja bætti neinu við heildarupphæð mannlegrar þekkingar um að alast upp og axla ábyrgð fullorðinna, eða breytilegt samband sem stelpa gæti átt við móður sína. Þetta eru meginþemu myndarinnar og þau eru meðhöndluð á óviðunandi hátt, staðalímynd og án dýptar ímyndunarafls. Allar fallegu myndirnar í heiminum geta ekki bætt upp fyrir verk sem er gallað í kjarnanum.