Einfaldlega fannst mér sjónvarpsþátturinn "Mash" þröngsýnn, prédikandi, ó alltaf svo "pólitískt rétt", endurtekinn, tilgerðarlegur og stærsta syndin af öllu, og það er,? að það er (var) ótrúlega leiðinlegt. Þú ert með Alan Öldu sem aðalhlutverkið, "(stjörnu)", sem er svo ástfanginn af sjálfum sér og gáfum sínum, að það gerði mér í rauninni óþægilegt að reyna að sitja í gegnum þátt. Upprunalega þáttaröðin hafði bæði McLean Stevson og Wayne Rogers, sem ég skal fúslega viðurkenna að hafði ákveðna yfirburði og stíl við framsetningu persónunnar. Hins vegar eru Harry (Henry) Morgan og Mike Farrell, bæði eintölu og samsett saman, eins og að borða kavíar og ferskar ostrur með undrabrauði. Loretta Swit, sem mér fannst líka leiðinleg, var heldur ekkert að kenna á henni sjálfri, og Gary Burghoff, sem var góður í myndinni, þreyttist í útliti og leik þegar leið á þáttinn. Að sjá eina sýningu á ári sýndi mér það. Jamie Farr var bara „gamanleikur“ með lágum augum og er alls ekki þess virði að minnast á það hér. Ástæðan fyrir því að ég gaf því ekki (eina) einkunn, sem einhver sem les þetta núna myndi velta fyrir sér, er sú að einkunnir af einhverju tagi eru ekki aðeins huglægt símtal, heldur afstætt. Sjónvarpið, fyrir utan tiltölulega fáar undantekningar, er svo gróft. Það tiltölulega séð, Mash hafði nokkur framleiðslugæði, (með sjónvarpsstöðlum) á þeim tíma og í dag, og þess vegna á það skilið að vera tveir. Rob Ritter