Dr. Lucio Fulci (Lucio Fulci) er leikstjóri svakalegra hryllingsmynda sem er farinn að finna fyrir áhrifum þess að hafa tekið upp of margar blóðugar senur. Hann heimsækir geðlækninn sinn á staðnum til að athuga hvort hann sé að missa marmarana sína; þetta reynist slæm hugmynd, þar sem skreppurinn er í raun brjálaður morðingi sem ber ábyrgð á fjölda grimmdarmorða. Grípur tækifærið til að gera Fulci að fallgauri sínum og dáleiðir hrollvekjuna til að halda að hann sé ábyrgur fyrir nýlegri röð morða. Á yfirborðinu virðist Cat in the Brain vera ótrúlega dásamleg skemmtun úr spagettí-splatti guð Lucio Fulci. Stútfull af keðjusagar sundurskornum, öxum og ýmsum öðrum blóðugum drápum, myndin hellir svo sannarlega af sér nóg af rjóma fyrir jafnvel hörðustu hunda. En þegar betur er að gáð kemur í ljós að mörg óhugnanlegu atriðin eru tekin úr fyrri myndum (aðallega „meistaraverk“ Fulcis sjálfs); fjarlægðu þetta úr jöfnunni og maður situr eftir með sniðuga grunnhugmynd sem er algjörlega ónýt, einhver kærkomin nekt og hræðileg frammistaða frá Fulci sjálfum og David L. Thompson þegar geðþekkingin minnkar. Eftir því sem líður á myndina þróast hún í óskiljanlegt óreiðu, með 'lánu' gore myndefninu sett inn af handahófi, án þess að reyna að vinna það sannfærandi inn í söguna. Ef þú hefur séð Fulci's Touch of Death og Ghost's of Sodom, eða Mario Bianchi's the Murder Secret, þá hefur þú þegar séð bestu bitana af Cat In The Brain áður. áhorfandinn fannst ráðvilltur og nokkuð svikinn. Horfðu á myndina ef þú ert fullkominn Fulci, en ég myndi mæla með að leita að myndunum sem „góðu bitarnir“ voru teknir úr.