DVD-diskur er orðinn ígildi gömlu seinni nætur tvíreiknings hringrásarinnar, síðasta tækifærið til að ná gömlum kvikmyndum á mörkum þess að vera algjörlega gleymdar eins og The Border. Það voru miklar væntingar til þessa aftur árið 1982 handrit sem Walon Green, Jack Nicholson, eftir The Wild Bunch samdi á þeim dögum þegar hann gat enn leikið án semafóra og frábærs aukaleikara (Harvey Keitel, Warren Oates, Valerie Perrine), Tony Richardson leikstýrir (þó hann hafi þá verið nokkurn veginn eytt lið) en núna birtist það ekki einu sinni í sjónvarpinu. Efnið býður vissulega upp á ríkan sauma af möguleikum til að tjá sig um bandaríska drauma níunda áratugarins um kapítalisma og áberandi neyslu, þar sem landamæravörður Nicholsons lokaði augunum fyrir hinum einstaka eiturlyfjasamningi eða smá mansali til að fjármagna linnulausa efnishyggju eiginkonu sinnar, þar til hann uppgötvar aftur. samvisku hans þegar hann kemst að því að félagar hans eru líka í barnasölubransanum. Því miður fer hann aldrei almennilega í hendurnar, hann lokar varla fyrir augun áður en velsæmi hans kemur upp á yfirborðið. Myndin finnst alltaf útvatnuð eins og of margar endurskrifanir og of margar nefndir hafi skilið hana eftir gelda og því miður er nýleg DVD-útgáfa glatað tækifæri til að endurheimta upprunalega, níhílíska endi þar sem Nicholson fer yfir brúnina og sprengir landamæraeftirlitsstöðina. sem var skorið niður eftir að forsýningaráhorfendum fannst hún of niðurdregin en var samt áberandi í stiklum myndarinnar. Þó að það hafi líklega ekki verið of sannfærandi miðað við hversu lágstemmd samviskukreppa Nicholson er í myndinni, þá varð hún að vera betri en hráefnið endurskoðað hápunktur þar sem myndin yfirgefur rökfræði og jafnvel grundvallarreglur um samfellu: á einum tímapunkti heldur hann á persónum í byssuárás, svo er hann einhvers staðar annars staðar og þeim er frjálst að reyna að drepa hann, ein persóna fer frá því að slasast heima hjá sér yfir í að hoppa um eins og a gazella á bökkum Rio Grande á meðan persóna Valerie Perrine verður heimskari á veldisstigi. Skúrkunum í verkinu er fargað með fáránlegri auðveldu (og einu áhrifamiklu bílaglæfrabragði) í tæka tíð fyrir klaufalega klipptan hamingjusöm endi og maður fer að velta því fyrir sér hvort maður hafi einhvern veginn lent í því að horfa algjörlega á aðra mynd. Það sem gerir hana enn klaufalegri er að restin af myndinni er svo flöt og yfirþyrmandi að skyndileg steypa inn í melódrama er þeim mun ögrandi. Því miður segir hið fallega titillag Ry Cooder, Across the Borderline, þetta allt miklu hagkvæmara. En ef þú vilt vita raunverulegan glæp myndarinnar, þá er það algjörlega að sóa hinum frábæra Warren Oates í ekkert smá þátt. Þegar jafnvel hann getur ekki haft áhrif, veistu að eitthvað er í raun að. Allt í allt, allt of auðvelt að muna hvers vegna mér fannst þetta svo ógleymanlegt á sínum tíma.