Ímyndaðu þér kvikmynd sem er algjör andstæða við Lawrence frá Arabíu, í stað þess að vera með eingöngu karlkyns leikarahóp, þá hefur hún algjörlega kvenkyns leikara. Í stað þess að vera staðsett í hrjóstrugum eyðimörkum Arabíu, er það staðsett í stórborginni New York-borg. Og í stað þess að hún sé ein besta mynd sem gerð hefur verið, er hún ein sú tilgangslausasta, leiðinlegasta og gleymanlegasta. Myndin fjallar um Mary Haines (Meg Ryan) fullkomna eiginkonu og móður, öfund allra annarra í hásamfélagi hennar Manhatten. félagshringur. Hún er máluð sem kona sem ber þunga heimsins á herðum sér, þrátt fyrir að hún þurfi líf í dagmömmu og ráðskonu til að takast á við eina barnið sitt. En ég vil ekki vera of hörð við hana, Mary gerir allt þetta á meðan hún tekur tískuhönnunarstarfið sem faðir hennar hefur veitt henni. Þessi friðsæli lífsstíll getur þó ekki varað að eilífu og hlutirnir fara að hrynja á mjög raunverulegan hátt. Eiginmaður Mary er að halda framhjá henni og faðir hennar rekur hana fyrir að hafa ekki unnið nógu mikið. Hún er eðlilega í uppnámi og brotnar aðeins niður. Mary þarf þó að snúa aftur, vegna hrifnæmrar dóttur sinnar og sjálfrar sín. Þetta gerir hún í gegnum endurhæfingu, hárréttingu og að hanna sína eigin fatalínu; þó ótrúlegt sé fyrir svona kvikmynd, ekki montage. Mary tekst; dóttir hennar elskar hana, móðir hennar elskar hana, vinir hennar elska hana og maðurinn hennar ákveður að hann elskar hana núna. Hún ákveður að taka framhjáhaldsmanninn sinn aftur eftir að hafa áttað sig á því að það var henni að kenna að hann svindlaði, þar sem hún var ekki nógu hrifin af honum. Kvikmyndirnar eru til bjargar að þær fara ekki í „allir menn eru vondir“.