"Plata með lögum svo gömul að allir halda að þau séu ný." Þessi mynd hefur hina fáránlegu blöndu af hraða og stemmningu sem aðgreinir sumar myndir frá upphafsstundunum. Og hvers vegna ekki? Gífurlegir hæfileikar frá Dame Judith Dench sem ekkju sem spilar á saxafón með götutónlistarmanni til að hjálpa honum að laga lögin, til Olympia Dukakis sem káta ekkjunnar sem býr í skoskum kastala á meðlagi af mörgum hjónaböndum sínum, til Ian Holm sem trommara. sem elskaði alla meðlimi seinni heimsstyrjaldarinnar allra stúlkna (meira og minna) sveiflusveitar. En bíddu, það er meira. Bættu loksins við Leslie Caron á bassa og hinn óviðjafnanlega Clio Laine í aðalsöng, og Blonde Bombshells eru heitasta hljómsveit Englands síðan Bítlarnir. Jæja, allt í lagi, í rauninni ekki, en þessi mynd er sigurvegari. Elizabeth (Dench) eyðir allri myndinni í að reyna að sameina Blonde Bombshells aftur til að spila á skóladansleik barnabarnsins hennar. Og áður en þú rekur augun skaltu ímynda þér hversu erfitt og hugrökkt það væri fyrir fullt af kynhneigðum konum að stíga á svið fyrir framan Britney Spears kynslóðina eftir athöfn sem kallast "Open Wound." Á tímum þegar ferill leikkvenna er á enda. þegar þær eru 30 ára, önnur plata flestra hljómsveita er safn af bestu smellum og tónlist sem er meira en mánaðargömul á nánast enga möguleika á að koma í loftið, það er frábært að sjá alvöru hæfileika, alvöru tónlist og virkilega góða kvikmynd koma frá, hvaðan annars staðar , BBC. Ég elska þessa mynd og ég veit að ég mun horfa á hana oft í viðbót og njóta hennar meira í hvert skipti.