Í Le Cercle Rouge eftir Jean-Pierre Melville er fylgst með lífi tveggja glæpamanna: Vogel (Gian Maria Volontè), morðingja sem gefur lögreglunni miðann á meðan hann er fluttur úr einni borg í aðra með lest; og Corey (Allain Delon), þjófur sem nýlega var sleppt úr fangelsi. Örlögin ákveða að ganga til liðs við þessa tvo menn til að knýja fram stórkostlegt rán. Í bakgrunni er Matei (André Bourvil), spæjarinn Vogel sleppur frá, óbilgjarn í eltingarleik og stundum miskunnarlaus í aðferðum sínum. Meðfram myndinni kynnist áhorfandinn öðrum minniháttar en heillandi persónum, þar af bestur Jansen (Yves Montand), skammaður fyrrverandi lögga og frábær skotmaður. Melville hefur svo einstakan stíl að maður þarf ekki að horfa á margar af myndunum hans. að ná í. Le Samourai, Un Flic og Le Cercle Rouge eru greinilega úr sama dúknum: samhverfu hornin; langskotin; þagnirnar; yfirhafnirnar og hattarnir og vindlana; tilvitnanir í upphafi; mögnuðu ránin, dauðsföllin; hinu glamorous og glórulausa glæpalífi. Allt sem er frábært í Melville er til staðar hér í toppformi. Og gallar hans trufluðu mig ekki svo mikið í þetta skiptið: órökrétt, vandræðaleg hegðun persóna hans og ruglingsleg frásögn, sem særði ánægju mína af öðrum myndum hans, eru nánast ósýnileg hér . Þar sem Le Cercle Rouge var á undan Un Flic þýðir það ekki að hann hafi batnað með tímanum; kannski er ég bara að venjast þessu og ná því hugarfari að það truflar mig ekki lengur.Melville gerði einstakar glæpamyndir. Eins gamlir og þeir kunna að vera sýna þeir meira hugvit, raunsæi og þokka en nútímatæknispennumyndirnar þar sem svalir þjófar nota tölvukerfi og James Bond-eignargræjur til að ná fram ómögulegum glæpum. Glæpamenn Melville eru ekki flottir: þeir eru einmana, félagslega óþægilegir og líklega meðvitaðir um að þeir eru ekki góðir fyrir miklu meira en að skipuleggja rán. Þeir eru óæskilegir samfélagsins, lifa á nóttunni, alltaf skrefi á undan lögreglunni í leik sem þeir vita að þeir munu tapa á endanum. Það er ekkert rómantískt við þá. Ótrúlegt fyrir kvikmynd af þessu tagi, löggan eru heldur ekki algjörir hálfvitar. Matei er klár, slægur, þolinmóður og jafnvel miskunnsamur. Hann er ekki óviðkunnanlegur illmenni eða klisja, hann er bara gamall maður sem vinnur vinnuna sína og gerir það rétt. Hann veit hvenær á að beita valdi og hvenær á að beita heila. Margar kvikmyndir gætu lært af honum. Það er þessi jarðbundi, órómantíski stíll sem gerir myndir Melville svo ánægjulegar að horfa á og setur hann á sérstakan stall sem einn af helstu glæpameistara kvikmynda.