Með Nurse Betty (2000), slær hinn virti indie kvikmyndaframleiðandi Neil LaBute (In the Company of Men, Your Friends & Neighbours) inn í hið stóra fjárveitingasvið (24 milljónir dala Betty á móti litlum 25.000 dala 25.000 dala), almennum sviðum -- og er þó trúr rótum sínum. Þótt leikarahópur hans sé nú skipaður Hollywood nöfnum á A-listanum (Renee Zellweger, Morgan Freeman og uppistandari Chris Rock), er efni hans enn jafn undarlegt og sérkennilegt og fyrstu tveir þættir hans, sem sannar að hann gæti bara verið sá næsti stórt atriði. Nurse Betty er ein myrkasta gamanmyndin sem auglýst hefur verið gagnvart almennum áhorfendum í mörg ár, og miðað við hóflega miðasölu og árangur gagnrýnenda voru bíógestir kannski ekki eins heimskir og heilaþvegnir og við héldum. Sagan fylgir (bæði í óeiginlegri merkingu OG bókstaflega) barnalegri þjónustustúlku (Zellweger) sem hefur orðið ástfangin úr fjarska af myndarlegri sápustjörnu (As Good As It Gets, Greg Kinnear) en er föst í ástlausu hjónabandi við slímugum bílasala (Aaron). Eckhart, sem þreytti frumraun sína á stórum skjá í Company). Þegar eiginmaður hennar er myrtur á hræðilegan hátt af tveimur leigumorðingjum (Freeman og Rock), er hún sendur í áfall og fer ómeðvitað til Hollywood til að hitta ástúð sína - ómeðvituð um að hann er aðeins leikari. Þegar Freeman og Rock komast að því að bíllinn sem hún tók inniheldur 10 kíló af kókaíni keyra þau líka út á veginn og hneykslan kemur í kjölfarið. Aðdáendur fyrri verka LaBute gætu átt erfitt með að átta sig á því hvernig þetta gæti hugsanlega verið sami gaurinn og leikstýrði In the Company of Men - harmleik um tvö grimm kynlífssvín sem leika hagnýtan brandara að heyrnarlausum vinnufélaga -, en þegar maður hugsar um það þá eru tengslin frekar skýr: í Company er viðkvæm kona ekki meðvituð um að verið sé að misnota hana miskunnarlaust. Í Betty er viðkvæm húsmóðir ekki meðvituð um að maðurinn sem hún er að elta heldur að ósvikin tilbeiðslu hennar sé ekkert annað en brandari. Sumir gætu byrjað að velta því fyrir sér hvort LaBute sé í raun einhvers konar kvenhatari sjálfur - miðað við að endurtekið þema hans felur í sér fall saklausra kvenna. En persónulega held ég að hann sé að koma sanngjarna kyninu til varnar og taka mun harðari á ofbeldismennina á myndunum sínum en misnotuðu. Einn af mörgum heillum þessarar myndar er að fáránleiki hennar er fullgildur: flestir leikstjórar, þegar þeir höndla handrit eins og þetta, myndu skilja söguna eftir hjá tveimur leigumorðingjum sem elta konu sem elti draum. En LaBute veit betur og lætur einn af leigumorðingjunum (Freeman) falla þráhyggju fyrir Betty líka. Þetta var áhugavert hlutverk fyrir Freeman að taka, vegna þess að það gerði honum kleift að leika út af vörumerkinu „þetta-er-síðasti-tíminn“ (sjá Unforgiven, Se7en og 1998 óþefjandi Hard Rain); Í aukahlutverkinu eru líka menn eins og fræga skrýtinn Crispin Glover (Back to the Future), Allison Janney og Kathleen Wilhoite, Mad About You. Handritið, sem er skrifað af frumkvöðlunum John C. Richards og James Flamberg, er ofboðslega ofviða (heiðarlega: hefur þú einhvern tíma séð gamanmynd - eða EINHVERJA kvikmynd, ef það snertir - þar sem maðurinn er skaddaður inn eigin borðstofu?). Þú gætir haldið því fram að endirinn sé aðeins of fullkominn, en það er í raun ekki þess virði að neita öllu sem er frábært við myndina fyrir eina léttvæga kvörtun. Ef Betty hjúkrunarfræðingur er einhver merki um það sem LaBute hefur í vændum fyrir okkur næst, geturðu veðjað á að ég mun standa í röð fyrir það sem hann ákveður að fylgja því eftir. Einkunn: A-