Ég var hippie 22 ára árið 1965, hef séð leikritið 5 sinnum, á 2 útgáfur af tónlistinni og hef lesið handritið oft. Myndin er kannski tekin sem sérstakur hlutur, en sem ættleiðing á leikritinu er hún hræðileg. Fyrst það góða. Lögin eru vel sungin og framleiðslugildin eru nokkuð góð. Samkynhneigð í Black Boys, White Boys er sæt. Claude/Berger skiptin var áhugaverð. Hár er vökvaframleiðsla og stöðugar breytingar á því eru eðlislægar að því tilskildu að grunnandinn í því haldist. En grunnandinn var mjög brenglaður. Það virtist sem framleiðandinn vildi bara syngja ákveðin lög og passa söguþráðinn að þeim óháð því hvað það gerði við upphaflegan tilgang leikritsins. Claude, Sheila og Hud voru settar fram sem eigingirni brjálæðingur sem gæti verið meira sama. um hvern sem er utan ættbálks þeirra. Claude eyðilagði foreldraveislu Sheilu (það er erfitt að trúa því að hún brosti á meðan foreldrar hennar meiddust) og stal ítrekað bílum. Sheila stal fötum og bíl hermannsins. Síðan skildi hún hann eftir í miðri eyðimörkinni þar sem hann myndi örugglega brenna illa í sólinni, sennilega verða rændur í stöðu og gæti líklega dáið á þessum einmana vegum í Nevada. Góð skemmtun. Og Hud fannst í lagi að brjóta hjarta sonar síns þegar hann öskraði á fyrrverandi sinn. Svona voru hippar ekki, ekki það sem leikritið lýsti, og er beint andstætt ástarkynslóðinni. Ég hef aldrei séð hippa betla um peninga. Aðalatriðið var að vera sjálfbjarga utan kapítalíska kerfisins, ekki betla af því. Eftir að Berger er varpað í fangelsi fyrir að eyðileggja flokk Sheilu og Claude býðst til að bjarga einhverjum, krefst Berger þess að vera leystur til tryggingar í staðinn, án betri áætlunar um að bjarga hvíldu það að lemja foreldra Sheilu og lemja svo á hans eigin mömmu."Be In" hefur alltaf verið mjög andlegur punktur, en hér er því sóað í kjánalegar brúður sem svífa um. Jafnvel þótt þetta sé hluti af ferð hans eyðileggur það fallegt lag. Ég veit að þeir eru að setja „Floating In Space“ í andstöðu við herinn. En aftur, það eyðileggur algjörlega fallegt lag. Á meðan Sheila og Claude eru horuð, stelur Berger fötunum þeirra og hlær "það var gaman maður" jafnvel eftir að hann sá að báðir voru mjög pirraðir. Svo nokkru síðar gerir Berger eitt sem enginn hippi gerir. Hann slær Claude. Hræðilegt.Þá hafa þeir hið fullkomna tækifæri til að syngja "Starshine" á kvöldin á einhverjum fallegum SF stað með stjörnurnar tindra niður, kannski að vinna í frumlegan dúett. Þess í stað syngur allur ættbálkurinn hana í glampandi sólinni á hraðaupphlaupum niður götuna í breiðbíl (stolinn að sjálfsögðu). Ég varð fyrir miklum vonbrigðum með myndina árið 1979 og mér líkar hún enn síður núna. Ég held að það hefði verið hægt að gera nokkuð nána ættleiðingu á þættinum, en þetta er það ekki.