Kvikmynd getur vissulega verið frásagnarmiðill, en alls ekki kjörinn miðill. Bókmenntir bera best með sér söguþráð, því lesandinn getur lagt fram það ímyndunarafl sem þarf til að klára uppbygginguna. Kvikmynd er vel þegin þegar hún er skoðuð fyrir það sem hún er: röð mynda sem eru flokkuð saman. Það sem Soderbergh gerir í Ocean's Twelve er að sameina óaðfinnanlega kvikmyndagerðartækni við hið frjálsa form bandarískra kvikmynda frá áttunda áratugnum. Frá því að skoða athugasemdirnar sem birtar voru nýlega, bjuggust flestir við venjulegri ránsmynd, a la Entrapment; fólk virðist í raun sakna þreytandi klisja rómantíkur dulbúnar sem spennu milli aðalhlutverkanna og fáránlegra söguþráða sem ætlað er að halda áhorfendum vakandi. Leikstjórnarhæfileiki Soderberghs er ástæða ein til að sjá þessa mynd, en nærmyndir af Pitt og Zeta-Jones fjörutíu feta háar á skjánum skaða heldur ekki. Sannkölluð skemmtun fyrir þá sem elska að flökta ljós á silfurtjaldinu og vonbrigði fyrir þá sem reyna að gera kvikmynd að einhverju sem það er ekki.