Með ummælum mínum um "Kool-Aid drykkjumenn" á ég við að þetta séu svo dyggir aðdáendur mannsins Pavarotti að þeir gera enga tilraun til að gefa þessari mynd hlutlægt einkunn. Að gefa þessu 10 er svipað og að gefa Wally Cox verðlaunin fyrir Mr. Universe eða setja flauels Elvis málverk í Louvre!!! Þegar þessi mynd var frumsýnd man ég eftir grimmilegum dómum með fyrirsögnum eins og „Nei, Giorgio“ og sumir sögðu að hún væri með verstu myndum sem gerð hafa verið. Þetta er örugglega að ofmeta það líka. Þótt myndin væri slæm og langt frá því að vera frábært listaverk var margt til gamans gert við myndina og stærsti hallinn á myndinni var hvorki leikgerð Pavarottis né ummál hans. rithöfundanna (sem ég tel að hafi verið simpansar). Það er sjaldgæft að sjá kvikmynd með svona klisjukenndum samræðum eða kjánalegum senum eins og matarbaráttunni, en jafnvel þær eru ekki kjarni vandans. Vandamálið er að höfundarnir ætla sér að áhorfendum sé sama um „rómantík“ sem samanstendur af kátum giftum miðaldra manni og að því er virðist örvæntingarfullri konu. Kannski gætu evrópskir áhorfendur verið fyrirgefnari yfir þessu, en í Bandaríkjunum árið 1982 eða í dag virðist slík rómantík slöpp og eigingirni - sérstaklega þegar Pavarotti segir Harrold að hann elski konuna sína og „þetta er bara gaman“. Vá, talandi um rómantískar samræður!! Því miður, ef þeir hefðu bara breytt handritinu aðeins og gert Pavarotti að ekkju eða ef til vill látið konuna hans líkjast eiginkonunni úr nokkrum klassískum Hollywood myndum, eins og úr ALL THIS AND HEAVEN, TOO eða THE SUPECT (þar sem eiginkonan var svo viðbjóðslegur og óviðkunnanlegur að þú gætir fyrirgefið eiginmanninum að eiga í ástarsambandi eða jafnvel drepa hana). Þess í stað er hún ástrík móðir tveggja barna sem bíður þolinmóð heima á meðan eigingirni eiginmannsrúmin hennar tínast til hægri og vinstri - eins og Pavarotti viðurkennir að hafa átt í mörg ástarsambandi áður en hann hitti Harrold. Því miður gat jafnvel hin stórkostlega tónlist Pavarottis ekki bjargað þessu. kvikmynd. Undir lok myndarinnar eru ótrúleg atriði í New York þar sem leikmyndin er hreint ótrúleg og söngur Pavarottis yfirgengilegur. Af þeirri ástæðu held ég að myndin eigi að minnsta kosti skilið 3. Mig langaði virkilega að líka við myndina meira, en hún var sannarlega slæm mynd - þó ekki alveg eins rotin og þú hefðir kannski heyrt. Því miður, af því sem ég hef lesið , þessi mynd gæti verið tilfelli af list að líkja eftir lífinu, þar sem líf Pavarottis sjálfs átti síðar nokkrar hliðstæður við þessa mynd, þó að þetta sé ekki beint vettvangurinn til að ræða þetta í smáatriðum.