Þegar þú lest um þessa mynd þá langar þig að hrolla. Ég hef séð það ótal sinnum og samt hrygg ég! Svo hvað er aðdráttarafl hér? Ég held að fyrir mig sé það ósvífni rómantíkarinnar. Mér finnst ofboðslega hressandi að vera með skrýtna tengingu á milli þessa NYC Jimmy-Breslin-líka dálkahöfundar og ballerínu sem er ekki með heppni (heilsufræðilega). Þú skammast þín fyrir Paul Sorvino vegna ólúmskar aðferðar hans við að biðja þessa konu. Eins og gaurinn á barnum sem getur ekki tekið vísbendingu. Hann er dálítið of þungur (allavega sem væntanlegur ballerínumaður. Vona að það hljómi ekki óvinsamlega) og mögulega aðeins of gamall fyrir hana. Skemmtileg hraðabreyting frá grísku guðsmódelinu. Bill Conti skorið hefur fest í hausnum á mér öll þessi ár síðar, sem er nokkuð gott merki. Hins vegar er sumt af leiklistinni bara hræðilegt. Undirþráður sem tekur þátt í ungum púertóríkönskum dreng sem vingast við karakter Sorvino er bara fyndið slæmt. En upphafssenan þar sem Ditchburn hitar upp fyrir Carole King dregur þig beint inn í þessa sögu. Gangi þér vel að finna það. Það mætti ​​halda að Lifetime myndi endursýna þetta eða jafnvel WE, en ég hef ekki séð það í nokkur ár.