„Film noir“ er ofnotuð tjáning þegar kemur að því að lýsa kvikmyndum. Sérhver sakamáladrama virðist vera „noir“. En "Where the Sidewalk Ends" er í rauninni gott dæmi um hvað tegundin snýst um. Í stuttu máli drepur ofkappsamur einkaspæjari (Andrews) fyrir tilviljun ósiðann sem vinnur fyrir mafíósana. Morðið er kennt um föður (Tom Tully) konu sem Andrews hittir og fellur fyrir (Tierney). Til að bjarga pabba frá Old Sparky fangar Andrews restina af múgnum og gefur sig fram. Siðferðilega sekur löggan er knúin áfram af hvötum frá fortíðinni. Faðir hans var þjófur sem var myrtur þegar hann reyndi að skjóta sig út úr fangelsinu. En það afsakar ekki gjörðir hans eftir að hann fór óvart á illviljaðann í sjálfsvörn. Hann fer strax í símann til að tilkynna atvikið en hann hikar. Hann er þegar í heitu vatni hjá deildinni og þetta gæti klárað ferilinn. Svo hringir síminn bara á röngum augnabliki. Þetta er félagi Andrews og Andrews segir honum að sá grunaði sem þeir séu á eftir sé ekki heima. Hann felur líkið og fargar því síðar með því að henda vaktmanni og henda líkinu í ána. Hvað hvetur strák til að gera eitthvað svona heimskt? Allt í lagi. Starf hans var í hættu. En nú hefur hann framið mörg afbrot. Að minnsta kosti held ég að þær hljóti að vera margar. Ég taldi hindra framgang réttvísinnar, líkamsárásir, farga líki án leyfis, rusl, fyrstu gráðu múgæsing og bera ljúgvitni gegn náunga sínum. Að lokum vitum við ekki hvort við eigum að róta í Andrews eða ekki. Hinn grunaði átti ekki skilið að deyja, að vísu, en það var eftir allt saman slys því Andrews vissi ekki að hann væri stríðshetja og "var með silfurplötu í höfðinu." Kannski er það svona tvíræðni sem gerði noir að því sem hann var, meðal annars eins og einkennandi lýsingu. Ef noir fæli í sér ekkert annað en svart-hvíta ljósmyndun, morð, glæpamenn, leyndardóma og grunsamlegar konur, þá þyrftum við að hafa allar Charlie Chan-myndirnar undir þeim flokki.Andrews er nokkuð góður. Hann er eins konar Mark MacPherson (úr "Laura") sem er bitur. Hann hlær aldrei og brosir sjaldan, jafnvel þegar hann situr yfir borði á veitingastað frá Gene Tierney, aðstæður sem eru líklegar til að kalla fram bros hjá mörgum körlum. Hann hefur alls ekki húmor. Hin fáu visku hans eru niðurfellingar. Þegar hann ýtir vagni inn í leigubíl og vagninn segir: „Farðu varlega. Ég lamdi næstum höfuðið,“ segir Andrews: „Það er allt í lagi. Leigubíllinn er tryggður.“ Andrews gæti stundum virst frekar viðurkenndur en þetta er hlutverk sem kallar á þrjóska og húmorslausa ákveðni og hann fer vel með það. Undirleikur hans er fullkominn fyrir hlutverkið. Litlir kippir eða blikur varpa fram hugsunum hans og tilfinningalegu ástandi. Og ég býst við að leikstjórinn, Otto Preminger, hafi komið í veg fyrir að hann segði bullet sem „BOO-let“ og lögreglu sem „POE-lús“. Ég gat aldrei gert upp hug minn um Gene Tierney. Hún stendur sig vel í hlutverki dóttur Tom Tully, fyrirsætu, en hún er eins og Marilyn Monroe að því leyti að það er ekki hægt að aðskilja viðtekna hegðun frá raunverulegum persónueinkennum. Var Tierney í raun og veru með svona saklausa, næstum heilaga persónu? Þegar hún svaraði í símann heima, hafði rödd hennar sömu sönggæði og hún hefur á skjánum? Greyið Tierney fór í gegnum slæmt geðrænt efni, áður en það var til nokkur áhrifarík lyf við geðhvarfasýki. Og Andrews líka, ágætur strákur þó svo hann virðist hafa verið, rann út í alkóhólisma áður en hann náði sér loksins og birti opinberlega þjónustutilkynningar. DVD-skýringarhöfundurinn eftir Peter Muller er tilgerðarlaus, upplýstur og stundum skemmtilegur. Allavega er þetta góð mynd og sömuleiðis gott dæmi um film noir. Góðu krakkarnir eru ekki allir góðir, þó þeir vondu séu allir vondir. Kannski er þessi tvíræðni það sem gerir hana að fullorðinsmynd í stað poppmyndar. Fyrir krakkana er aðeins einu skoti hleypt af á skjáinn og höfuð enginn springur. Því miður.