Ef goðsögnin um brotna spegla væri rétt, myndu allir sem taka þátt í þessari framleiðslu nú standa frammi fyrir um það bil 170 ára óheppni, því það eru margir speglar sem falla í smá mola hér. Ef aðeins handritið væri eins mölbrotið og glerið, þá hefði "The Broken" verið snilldarmynd. Nú er þetta því miður bara of löng, afleit og leiðinleg mynd með aðeins örfáum merkilegum hugmyndum og eftirminnilegum þáttum. Sean Ellis gerði mjög stílhreina og glæsilega ljósmyndaða kvikmynd, en sagan er dauflaus og algjör skortur á rökfræði og skýringum er virkilega svekkjandi. Ég lenti í umræðum við vinkonu mína um grunnhugtak og „merkingu“ myndarinnar. Hann heldur að Ellis hafi fundið innblástur í gamalli goðsögn sem heldur því fram að það að koma auga á tvímenninginn þinn sé fyrirboði um hvernig þú eigir að deyja. Áhugaverð kenning, en ég kannast ekki við þessa goðsögn og fann ekkert um þetta á netinu heldur. Persónulega finnst mér "The Broken" bara enn eitt umfánda tilbrigðið við þemað "Invasion of the Body Snatchers" en án afskipta geimverunnar. "The Broken" fjallar um bandarísku McVey fjölskylduna sem býr í London, og sérstaklega Ginu. Þegar spegill brotnar af sjálfu sér í afmælisfagnaði, hrindir það af stað heilli röð af dularfullum og að því er virðist yfirnáttúrulegum atburðum. Gina kemur auga á sjálfa sig keyra framhjá í bíl og fylgir spegilmynd sinni að fjölbýlishúsi. Á meðan hún keyrir heim í andlegu rugli veldur hún hræðilegu bílslysi og endar á sjúkrahúsi. Þegar henni er vísað frá, finnst Ginu eins og allt umhverfi hennar sé að breytast. Hún kannast ekki við eigin kærasta lengur og óhugnanleg brot af slysinu blikka sífellt fyrir augum hennar. Þjáist hún af andlegum áföllum sem slysið kallar á eða er í raun yfirnáttúrulegt samsæri að gerast allt í kringum hana? Rithöfundurinn/leikstjórinn Sean Ellis kallar örugglega fram forvitnistilfinningu og spennu í handriti sínu, en því miður tekst honum ekki að útfæra þær almennilega. "The Broken" er sannarlega andrúmsloft og stílhrein tilraun, en aðeins eftir aðeins hálftíma af kvikmynd kemst maður að þeirri sársaukafullu niðurstöðu að það verður bara fallegur en tómur pakki. Það er pirrandi mikið magn af "falsa" spennu í þessari mynd. Þetta þýðir að byggja upp spennu, í gegnum ógnvekjandi tónlist og óhugnanlega myndavélaengla, þegar nákvæmlega ekkert hefur gerst hingað til. Þegar leyndardómurinn byrjar, hafa þessi brellur engin skelfileg áhrif á þig lengur. Sumir af gagnrýnendum mínum hér í kring bera myndina og sérstaklega stíl Sean Ellis saman við efnisskrá David Lynch, Stanley Kubrick og jafnvel Alfred Hitchcock, en það er allt, allt of ALLT of mikill heiður. PS: hvað er málið með þá varastafsetningu; þessi með skandinavíska „ø“