Smáatriðin í The Big Trail voru svo ótrúleg að mér fannst myndin vera gerð á þeim tíma sem hún táknar. Ég hef aldrei séð vagna sem voru svona raunverulegir! Þeir voru stórir, hlaðnir fylgihlutum og fannst jafnvel eins og þeir hefðu verið fylltir af smáatriðum undir strigahlífunum sem aldrei var ætlað að sjást. Hver einasti óhreinindi, hver einasta rispa, hver einasti möl var til staðar. Tölvutækni nútímans gæti aldrei endurskapað atriði hinna fjölmörgu vagna þegar þeir fara yfir landið eða hringinn til að verjast indíánum. Vagnarnir voru allir raunverulegir, einstakir farartæki, hver með sitt raunverulega lið af hestum eða nautum. Fatnaður leikaranna hefði ekki getað verið ósviknari. Að undanskildum kjólfötum John Wayne og fallega kjólnum hennar Marguerite Churchill voru fötin mjög algeng, slitin eða óhrein á ekta útlits hátt. Margir leikaranna og leikkvennanna fæddust áður en rafmagn og pípulagnir voru algengar og þeim mun hafa liðið vel í umhverfinu. Allir indíánarnir voru alvöru indíánar frekar en hvítir aukahlutir málaðir brúnir. Konur í gamla vestrinu þurftu að vera traustar því það var mikil vinna. Í hverri senu sem sýnir verk unnin af fólki í vagnalestinni eru konur sýndar að höggva timbur, draga trjábol o.s.frv. Þetta raunsæi var svo eðlilegt að það kom ekki fram sem yfirlýsing um hlutverk kvenna samtímans frekar en staðreynd um að lifa af. Söguþráðurinn um hefnd og rómantík er vel leikinn. Ekkert er ofmetið eða ofleikið. Eitthvað tapaðist á leiðinni á þriðja áratugnum í Hollywood. Eins mikið og ég elska falsað landslag og stjórnað umhverfi gamalla kvikmynda, tekst The Big Trail að finnast raunverulegt umfram allt annað. Því meira sem ég sé stórar lággjaldamyndir frá þögla tímum, því meira líkar mér við þær. Mér dettur í hug fáar kvikmyndir frá 1930 sem ég hef séð sem jafnast á við glæsileika þeirra bestu frá 1920. Ef það væru heimakvikmyndir gerðar á dögum vagnalesta, þá er The Big Trail það sem þær myndu líta út.