Ég myndi mæla með þessu sem farsælustu tilraun hingað til til að gera kvikmynd um sovéska Afganistanstríðið. Og þetta er mjög heiðarleg og ábyrg mynd, allt frá smáatriðum um einkennisbúninga og vopn upp í mannleg samskipti, stríðsrútínu og miðasískt landslag. Hún hefur verið tekin í Tadsjikistan rétt eftir brottflutning hersins sem gerðist árið 1989 ekki árið 1985. Ítalska stjarnan Mr. Placido var bara fullkominn í hlutverki Bandura majórs. Aðrar persónur virtust líka mjög eðlilegar, sérstaklega alltaf drukknar klúbbstjórar:-). Atburðarásin virðist svolítið fast í lokin en hún gæti verið áhrif borgarastyrjaldarinnar í Tadsjikistan sem hófst strax við tökur á myndinni. Allt kvikmyndateymi þurfti stundum að flýja, jafnvel undir skoti. Síðasta atriðið er eingöngu "harakiri" hegðun og minnti mig á lokasetninguna úr einni frægri samúræjamynd - "Við höfum unnið alla bardaga en tapað stríðinu". Það gæti líka verið myndlíking um fall Sovétríkjanna - landið mikla sem leyfir að skjóta sig á bakið af litla móðguðu barninu.