Maður, mig langaði virkilega að hafa gaman af þessum þáttum. Ég er að svelta í gott sjónvarp og ég fagna TNT fyrir að hafa veitt þessum "tækifærum". En því miður er ég í minnihluta býst ég við þegar kemur að kvikmyndinni Stephen King. Eins ljómandi og skrif King eru, þá er kaldhæðnin sú að þau skila sér einfaldlega ekki vel á skjáinn, stóran sem smáan. Með fáum undantekningum (mjög fáum) er ekki hægt að kvikmynda King-upplifunina með sömu áhrifum og sögurnar hafa þegar þær eru lesnar. Margir myndu vera ósammála þessu, en ég er viss um að í hjarta sínu verða þeir að viðurkenna að best kvikmyndaða King sagan er aðeins föl minning um þá sem þeir lesa. Ástæðan er einföld. Meðal konungs saga gerist í hugarheimi persónanna í sögunni. Hann gefur okkur innsýn í innri hugsanir þeirra, tilfinningar þeirra og stundum brotin eða óraunveruleg sjónarmið. Í stuttu máli tekur King lesandann á staði þar sem ekki er hægt að setja Panavision myndavél. Sem áhorfendur sem horfa á konunginn á kvikmyndinni sitjum við eftir með minna en helming upplýsinganna en lesandinn hefur aðgang að. Það er ekki of langt mál að halda því fram að One verði persóna í King sögu sem þeir lesa, á meðan One er takmarkaður við smá voyeurism þessarar sömu persónu þegar hún er tekin upp. Svo lengi sem King skrifar mun Hollywood reyna að skjóta allt sem kemur út úr ritvinnsluforritinu hans, án tillits til þess hvort þeir ættu að gera það eða ekki. Ég ásaka kvikmyndagerðarmennina ekki um að hafa reynt það, en það þarf ótrúlega mikla hæfileika og umhyggju til að ná fram hinni fáránlegu Stephen King aðlögun sem virkar. Verkefnið er í ætt við að breyta blýi í gull, eða einhverja dularfulla Zen leikni. Jæja, gangi þér betur næst.