Ég tel mig vera mikinn aðdáanda verka Davids Lynch, því hann veitir áhorfendum algjörlega einstakar kvikmyndir með dæmigerðum „Lynch-þáttum“. Eftir að hafa séð flest verk hans, hélt ég barnalega að ég gæti spáð fyrir um næsta skref Lynch. Ég hafði algjörlega rangt fyrir mér. Dumbland er eitthvað sem ég hefði aldrei getað ímyndað mér undir nafninu David Lynch. Eftir að ég jafnaði mig eftir fyrsta áfallið fór ég samt að velta fyrir mér þessari einstaklega frumstæðu aðalpersónu og dró þá ályktun að allt það fáránleika, grimmd, grimmd og viðbjóð sem hér er komið fram séu að spegla bita úr raunveruleikanum, undirstrikuð með því að afbaka hann. Það eru hlutir í lífi okkar sem við leggjum varla áherslu á, því þeir eru annað hvort ógeðslegir eða hræðilegir, hins vegar eru þeir í kringum okkur, svo ég þori að segja, Dumbland einbeitir sér að þessum bitum. Þetta er ekki kvikmynd til að njóta, þó maður hlæji stundum af undarlegri, öfugsnúinni húmor, þetta er líflegur spegilmynd af öllu því sem við höfnum frekar að fylgjast með, með einfaldleika sínum, sjúkleika og fáránleika. Taktu því eins og það er, þú þarft ekki að líka við það. Það er bara til. Og að lokum, ef þú ert nógu gaum, finnurðu líka þætti sem eru dæmigerðir fyrir Lynch. Ég mæli með því fyrir umburðarlynt fólk !!!