The Brave One virðist gefa til kynna að aðalpersónan sé auðvitað hugrökk. Ég væri ósammála. Það hugrakkara sem hægt er að gera í aðstæðum eins og þeim sem hún verður fyrir - að verða fyrir hrottalega barðinu ásamt unnustu sinni sem lifir ekki annan dag af því - er að fara á eftir glæpamönnum án þess að grípa til algerrar brenglaðrar sýn á samfélagið. Persóna Jodie Foster, Erica, er útvarpsmaður sem hefur það hlutverk að ganga um göturnar og taka upp það sem fram fer. Okkur er engin raunveruleg dýpt fyrir utan „hún átti einhvern sem hún elskaði, hann dó, lögreglan eltir hana ekki, hún fær byssu, yada-yada-yada, hún tengist dálítið en í raun ekki í sambandi við aðalspæjarann“ inn í persónuna og sátu því eftir með eitthvað afgangs úr fyrri kvikmyndum: Vigilante-reglunum um réttlæti, þar sem allt er til staðar að taka völdin í sínar hendur. En við erum aldrei of viss um hvort Erica sé heil á geði eða ekki, hvort kvikmyndagerðarmennirnir taki afstöðu með einum eða öðrum hætti (það er allt til enda, sem er samt svo heimskuleg skilaboð að taka, hundur innifalinn sem yfirgengileg myndlíking), á meðan þeir gera New York-borg í dag, sem er orðin verulega öruggari en fyrir td fyrir tuttugu árum, lítur út fyrir að þú verðir hnífur eða barinn ef þú ferð niður rétta húsasundið eða bara situr einn í neðanjarðarlestinni. Það gæti jafnvel verið heldur betri mynd mitt í þessu öllu saman - kannski bara í vaneldaðri undirleik með einkaspæjara Terence Howard, sem á í einhverri forræðisbaráttu yfir barni sem er ekki hans og konu sem hann er ekki tengdur við og stjúp- faðir sem, ég veit ekki hvað fyrir utan það að eiga bílastæði og vera vondur náungi - en við erum skilin eftir handriti sem er bæði hampað og sundurlaust með rökfræði. Það verður til dæmis hlæjandi að sjá að í fyrstu er rökrétt hliðin á því að Erica getur ekki skotið almennilega, eins og sést í fyrstu skotátöku hennar í sjoppu á hentugum augnabliki þegar eiginmaðurinn rændi eiginkonu, og síðan víkja fyrir hinu órökrétta skoti hennar þegar hún var að skjóta á bófa sem keyrði bíl á hana og drap hann og drap rétt í tæka tíð til að ekki yrði keyrt á hana. Það hjálpar ekki að stíll Jordons með myndavélinni verður aðeins meira en óþolandi: það er kallað stedi-cam af *ástæðu*, ekki vegna þess að það geti fléttast inn og út. Það er kaldhæðnislegt að handritið og leikstjórnin verða mjög góð, eða frekar vinna eins vel og þeir geta undir þeim kringumstæðum sem óskað er eftir: þegar horft er á raunverulega barsmíðasenuna undir brúnni, lent á milli myndbandsupptöku sjónarhorns af einum glæpamannanna af venjulegu kvikmyndatökuvélinni á hraða sem er fullkomlega ruglandi. Og þegar Erica kemur fyrst aftur í loftið í útvarpsþættinum sínum, og hún frýs við að reyna að gera gamla kjaftshöggið sitt, og talar „frá hjartanu“ um hversu hrædd hún er - þetta atriði, frá leik Foster, til skýr leikstjórn og handrit, er besta atriði myndarinnar. En fyrir utan það, þá er bara mikið um að setja sig inn í sálfræði sem er fábreytileg: er hún De Niro í Taxi Driver eða Bronson í Death Wish? Við höfum frásögn hennar yfir senum, sumt af því tengist alls ekki útvarpsþættinum hennar, fylgjumst með því hversu ógeðslega hún er að ganga um á kvöldin, ekkert að gera nema sjálfskipað verkefni hennar að þrífa göturnar. En ólíkt Death Wish, kvikmynd sem hafði meiri tvíræðni og hafði aldrei svar í lokin í hefndaratburðarás, fylgir leið endalauss ofbeldis bara eftir skilaboðum, sem verða ekki fréttir fyrir neinn sem hefur séð sekúndu af Lifetime melódrama vikunnar. Leikararnir láta sér nægja það sem gefið er og á endanum verður það miklu meira pirrandi að reyna að halda sig við það sem við er að búast við, hneykslaða söguþráðurinn snýst og hið látlausa gamla óútskýranlega (auk þess óviljandi fyndna, eins og Nokkrar sprengingar sem Howard hrópaði eftir að hafa verið skotinn í einni senu), og freistingin til að ganga út verður sterkari og sterkari. Þetta er mjög vandræðaleg mynd, með aðeins örfáum augnablikum af einlægum áhuga og skýrri stefnumótun.