Árið 2004 sá ég "True", framlag Tom Tykwer til Paris Je T'aime. Þegar ég sá hana elskaði ég hana og varð himinlifandi. Hún varð uppáhalds stuttmyndin mín og fékk mig til að meta sniðið svo mikið. Auðvitað langaði mig að horfa á alla myndina, og ég myndi jafnvel athuga hver var viðhengi o.s.frv. Í gær sá ég hana loksins, með leyfi internetsins. Fyrst af öllu verð ég að segja að hún lítur FRÁBÆRLEGA út. Myndatakan er FALLEG í hverri stuttu og mynd, í versta falli ekkert sérstök - en samt ljómandi og skýr. Seinna las ég smáatriðin hér og kannski er það hvernig skönnun í 6K veitir öllu starfi DP meira réttlæti. Mín sérstöku uppáhald eru "Quais de Seine" fyrsta atriðið (þetta sólarljós!), Sin City-equire (en betra fyrir mig) "Quartier de la Madeleine" og "14th Arrondisement" - en þú veist, hvað í fjandanum ég eins og þau öll: „True“ eða „Faubourg Saint-Denis“ gerir mig enn taugaóstyrka með þessum ljómandi litum (augu mín, þau skjálfa!) og „Quartier Latin“ er gullfangað í silfri. Fallegt.Já, þetta eru FALLEGAR stuttmyndir. Nú skulum við fara að efninu. Mér líkar mjög vel (og ég meina MJÖG MIKIÐ) eclecticism sem finnst svo vel. Þú hefur aldrei haft sama þemu eða meðferð á milli tveggja stuttbuxna og ég held að formúlan sé nógu takmarkandi til að leyfa öllum þessum listamönnum að kanna fallega og dýpkandi hluti í stuttbuxunum. Ég elskaði að koma frá einfaldri ástarsögu yfir í brjálaðan-kínverskan-söngleik-í-París-með-Barbet-Schroeder í félagslega athugasemd yfir í hryðjuverkagamanmynd í auðmjúkan einleik. Ég elska að koma á óvart! Og þessi mynd hefur þá! Það er frábært að þeir tóku tækifæri til að hleypa öllum þessum leikstjóra holdi út úr hlutum sem eru ekki venjulegir í almennum kvikmyndum (sem ég hef farið að fyrirlíta mjög). Þetta er ekki mjög tilraunakennd, en ég get andað að mér andrúmsloftinu sem þetta fólk hafði. Mér líkar við stuttan tíma og ég elska leiklistina. Ég elska einfaldleikann og ég elska ástina. Mér líkar við einföldu tilfinningarnar og fegurðina og eclecticism og almennt er þetta mynd sem er mjög mjög mjög gaman að sjá, einn eða með einhverjum. Að einfaldlega finna til. Mér leið mjög vel. Það er eitthvað við alvöruna í því... það er svo hreinskilið...Hvað mér líkaði ekki? Jæja, fyrir mér eru tvær stuttmyndir sem eru ekki beint þær bestu - "Quais de Seine" (sem er góðlátlegt, vissulega, og kannski jafnvel nauðsynlegt, en finnst of mikið eins og auglýsing?) og "Père-Lachaise" sem Jafnvel þó ég elski leiklistina fannst mér þemu hans vera þvinguð. En það er auðvitað bara ég. „Tour Eiffel“ elskaði ég heldur ekki en ég held að það sé líklega vegna mjög ólíkrar næmni minnar en Sylvain Chomet? Ég veit ekki hvort þessi mynd hefur sérstakan áhuga fyrir fólk sem þekkir nú þegar leikarann ​​og leikstjórana og getur því notið samspils þeirra, óvæntingar (horfið út fyrir Alexander Payne í fyndnu hlutverki) og í rauninni í „hvað mun þessi leikstjóri gera þetta?" frábær spurning. Ég hafði mjög gaman af því á þann hátt. Ég endurtek núna: Flestar stuttbuxur sem ég elskaði og allar saman mynda fallega og kraftmikla blöndu. Ég mæli svo sannarlega með því. Klárlega!!! Svo, horfðu á það ef þér líkar við Eclectic Beautiful Love!