Þessi fyrsta þáttur af persónulegum magnum opus Crispin Glover biður þig um að hugsa aðeins, og því er ekki hægt að mæla með því fyrir neinn áhorfanda sem vill ekki sitja og púsla yfir myndmáli Glover eða fylgja furðu einföldum en undarlega óljósum þræði af frásögn hans. Fyrir frjálslegri áhorfendur, já, mun þetta líklega koma út sem ruglingslegt blanda af skrýtnum, óvæntum og truflandi myndum vegna myndmálsins. Maður skilur að Glover sé ekki sama um að svo sé og hann hlustar næstum jafn gjarnan á hvers vegna einhver hataði myndina og hvers vegna þeir höfðu gaman af henni. Meðfæddri ákafa Glovers fyrir og um verk sín og hvernig áhorfendur túlka þau kemur sterklega fram, ekki aðeins í gegnum myndina sjálfa, heldur einnig í gegnum óvenjulegar spurningar og svör sem hann stjórnar oft í kjölfar sýninga; hann vonar greinilega að fólk haldi áfram að hugsa um það sem hann hefur kynnt. Auðveldasta leiðin til að túlka og hafna myndinni er að merkja hana sem Dada eða níhílista, árás unglinga á nútíma kvikmyndaiðnað frá leikara sem hefur unnið bæði utan og innan. . En það er ástæða fyrir því að Glover flytur myndasýningu sína áður en hann sýnir kvikmynd sína, og það er ekki bara til að selja bækur; Bækur hans setja saman og búa til frásögn úr myndum og texta sem Glover setti saman, og hvað er það? gerir svipað með myndmál sótt í vestræna menningu. Hvað er það? er aðlaðandi og sannfærandi mynd á þann hátt sem maður býst varla við við áhorf. Mikið hefur þegar verið gert um notkun Glover á leikurum með Downs-heilkenni og er það í raun einn af mest sláandi þáttum myndarinnar í upphafi. Svo ögrandi reyndar að margir virðast túlka það sem einhvers konar víðtæka krossferð að sjá raunsærri og/eða virðulegri mynd af fötluðum í kvikmyndum og sjónvarpieða á hinum enda litrófsins, eins og eins konar bein arðrán á öryrkjum. En það er það ekki heldur, og kannski er það hluti af því sem gerir þessa mynd svo óþægilega fyrir marga: undirliggjandi dagskrá er ekki pólitísk eða hatur, heldur sú að horfa út fyrir almenna menningu inn í eins konar utanaðkomandi ljótleika. Þetta er ekki kvikmynd um Downs-heilkenni, heldur er þetta mynd sem er í eigu leikaranna með Downs-heilkenni sem koma fram í henni. Ég er svona manneskja sem er algjörlega gung-ho þegar kemur að því að ljótleiki og skrýtni sé sýndur þannig. áberandi að það er fallegt; til hamingju með mig, þetta er nokkurn veginn nákvæmlega hvernig Hvað er það? kynnir sig fyrir áhorfendum. Glover notar undarlegar myndir af sniglum, dauða og fötluðum að hluta til vegna þess að hann vill að áhorfendur hans finni fyrir óþægindum við annaðhvort einstaklega undarlega myndmálið eða innyflum viðbrögðin sem maður hefur við deyjandi öskri manngerðs snigils. Að sumu leyti, undarlega sannfærandi (og stundum beinlínis gróteskur) þættir What Is It? minnir mig á verk listmálarans Francis Bacon hann um hina alræmdu páfa, já, og skrýtnar afbökun manneskjunnar sem óumflýjanlega fær áhorfendur til að hryggjast og vilja líta undan. Eins og myndir Bacons, tekst kvikmynd Glovers að vera víðfeðm og auðmjúk, kornótt og fáguð, óskipuleg og vel útfærð og mótsagnirnar hjálpa til við að gera hana enn óhugnanlegri. En samt er þetta ekki algjörlega alvarleg mynd og hún nær að mestu leyti að komast hjá stærstu gildrum tilgerðarinnar með því að nota húmor sem að mestu leyti stafar af notkun (og samsetningu) kunnuglegra hluta, mynda og heita. dægurmenning. Og hvenær Hvað er það? er fyndið, það er mjög fyndið. Á heildina litið, hvað er það? er áhrifamikil fyrsta mynd frá Glover sem leikstjóra og rithöfundi og nærvera hans sem leikari í myndinni reynist ekki nærri því truflun sem maður gæti búist við. Að horfa á það er eins og að vera áhorfandi í draumi af því tagi sem er ekki beint góður eða slæmur, heldur bara skrítinn og sem gerir þig svolítið ljótan þegar þú vaknar. Ef það er svona list sem þú hefur gaman af, hvað er það? er líklegt til að fara fram úr væntingum þínum og vera vel þess virði að grípa það í leikhúsið ásamt The Big Slide Show og Glover sjálfum. Allt í allt er þetta upplifun sem þú ert ekki líkleg til að gleyma í bráð.