Ég hafði verið undrandi á Kontroll leikstjóranum Antal árið 2003. Fyrsta bandaríska verkefnið hans, Vacancy, var minna áhrifamikið en ágætis byrjun. Brynjaður er annar þáttur hans og þó að sjónræn einkenni séu auðþekkjanleg, fer myndin aldrei upp fyrir B-mynd. Það er synd því aðalforsandinn hefur allt sem þarf til að snúa og beygja og leikhópurinn sem samanstendur af mörgum gæðaleikurum ætti að geta skilað. Antal hefði getað gert frábæra ránsmynd en fer í staðinn í hasarmynd. Svo hefði hann aftur getað skotið flottri hasarleik en það skilar sér ekki í þeirri deild heldur. Það sem þú situr uppi með er hver ósennileg staða á eftir annarri, hópur illa skissaðra persóna rífast og berjast um peningaupphæð. Ef þú lítur framhjá skörpum kvikmyndatökunni, leikarahópnum og þéttum tónum, þá situr þú eftir með það sem gæti hafa verið undir meðallagi beint á myndband með Van Damme eða Seagal. Þetta var líklega mest vonbrigði fyrir mig í langan tíma.