Ég leigði nýlega Twister, kvikmynd sem ég hafði séð fyrir nokkrum árum í sjónvarpinu, og hún hefur elst vel; Mér fannst ég hlæja upphátt nokkrum sinnum að þessu og eins skrítið og allt þetta fólk er, þá var mér mjög vænt um það í lokin. Þetta er svona lítil kvikmynd sem er gerð fyrir sértrúarhópa vegna þess að, frekar eins og Howdy's gazpacho (jæja, ég held að það sé það sem það er), þá er það áunnin smekk: þú verður að vera stilltur að sérkennilegri bylgjulengd hennar. Framleiðsluverðmætin gætu verið kallað góðgerðarverð ódýr og hraðinn og andrúmsloftið tekur smá tíma að koma sér í lag, en myndin hefur „útlit“, sérstaklega í nokkrum dásamlegum myndum sem stangast á við þurra flatneskju landsins og óreiðuríkan gnægð landsins. innanhúss: Michael Almereyda hafði gott auga jafnvel þá. Lífið með gosdrykkjumanninum Eugene Cleveland (Harry Dean Stanton) og heimili hans (tvö fullorðin börn, barnabarn og ráðskona) virðist svo laust við lífið úti að við gætum verið í Gormenghast. Allir í þessari mynd eru dásamlegir (sérstaklega Suzy Amis og Crispin Glover sem stefnulausu snillingssystkinin Maureen og Howdy), búa í hlutverkum sínum svo þægilega eftir smá stund að þú kaupir bara þá undarlegu forsendu, að einhvern veginn, eftir að hafa lifað af hvirfilbylnum og vera greinilega ófær um að hamingju, þetta fólk er heppið og veit samt ekki alveg hvað það á að gera við heppnina. Það eru nokkrar sannarlega frábærar senur: Skyndileg árekstrar Eugene fyrst við gullgrafandi barnasjónvarpskonu kærustu sína Virginia (sýrð Lois Chiles), síðan við börnin sín; William S. Burroughs tekur skotmarkæfingu í hlöðunni og segir sögu um dularfullan Jim; Kærasti Maureen, Chris, sannar sig með því að berjast við skúr fullan af geitungum klæddum dúk og dúk og gömlum fedora; Halló, Violet, Maureen og Chris sitja öll í sófanum (þar síðastnefndu í hæfilega léttum sumarflíkum, sú fyrrnefnda í rauðum blazer og svörtum leðurrokkbúnaði) og glápa á myndir af eyðimörkum í risastóra sjónvarpinu og íhuga. framtíðinni (myndirnar voru gerðar af Bill Viola, sem gerði bakgrunnsmyndbandið fyrir síðustu tónleikaferð Nine Inch Nails). Crispin Glover er fyrirsjáanlega stórkostlegur sem Howdy: Eins og alltaf er hann fullkomlega í karakter. Howdy hefur gert að dýrkun á eymd sinni og ljóma; hann er eins og Oscar Wilde frá Kansas, sem leitast við að lifa eftir rauðu flauelsfötunum sínum. Hann er dáleiðandi hvort sem hann er að þrasa í burtu tónlaust en þó hátt á rafmagnsgítar, smella af nautahvítu í fullri stærð á meðan hann er klæddur í algjörlega svörtum kúrekabúningi, rífa herbergi eða jafnvel gera einfalda hluti eins og að keyra eða hella ofangreindri súpu úr blandara. Ef þér líkar við verk hans, muntu líka við þetta.