Þrátt fyrir, eða kannski að hluta til vegna snjöllrar notkunar á tónlist til að undirstrika hvata og hugmyndafræði hverrar aðalpersóna, eru staðalmyndir til staðar, og sannleiksgildi og persónusköpun eru úti í þessu ekki of lúmska kvikmyndaleikriti. Maður skilur það. að John Singleton væri að pæla í póst-strúktúralískri bókmenntafræði vegna þess að það var bragð dagsins og "Higher Learning" var tilhneigingu niðurstaðan. Lágmarkið í myndinni er „friðar“-samkoman, þar sem tákn „frjálsrar ástar“ hreyfingarinnar 1960 eru endurheimt fyrir það sem líkist miklu meira „Take Back The Night“-samkomu með lifandi tónlistarathöfnum sem eru meðvitaðir um sjálfsmynd. í eftirdragi. Kannski var leikstjórinn í frumendurskoðun sinni að reyna að fullyrða að sjálfsmyndapólitík væri hið nýja Víetnam? Ó, hvað Adrienne Rich af honumog Remy skjóta inn í mannfjöldann er fín snerting, ef þú hefur áhuga á pólitískum stellingum Rich. Ég vildi að ég gæti gefið þessari mynd neikvæðar stjörnur. Ég get aðeins mælt með því fyrir þá sem hafa áhuga á tíunda áratugnum sem sögu, tíma þegar róttækir femínistar færðu hina akademísku þrenningu kynþáttar, stéttar og kyns til dægurmenningarinnar og lýstu yfir mannhatri „raunhæfan og heiðarlegan Pólitískan valkost“. Hvar er Camille Paglia þegar þú þarft hana?