rómantík án tilfinninga, drama um málefni án marks (eða drama). Þessi mynd á að vera allt þetta og misheppnast á hverjum einasta reikning, eins og hún sé ekki að reyna. Eða eins og leikstjóri/klippari/handritshöfundar teymið sé ekki í alvörunni að reyna. Leikararnir eru færir - þeir þurfa betri stuðning. Einn þáttur sem bregst ekki er skorið eftir George Delarue. Falleg og áhrifamikil. Þvílík skömm að það er fest við þessa mynd. Í góðri kvikmynd samræmast orð og hreyfingar leikara og tónlist og auka áhrifin. Þessi ritstjóri pússaði á tónlist án tillits til samræðna og hreyfingar. Ástarsenan er sérstaklega grátleg að þessu leyti: móðgun við hæfileika aðalleikaranna. Það er annar þáttur í myndinni sem virkar: staðsetningarljósmyndun. Sérstaklega eitt augnablik í Grand Central Station. Ég hafði giskað á fyrirfram hvað væri að fara að gerast; en hvernig það var tekið upp í því umhverfi var hrífandi. Sumir fréttaskýrendur á þessu borði hafa bent á að bandarísk aðlögun á glæpamönnum nasista hafi í raun átt sér stað á þessum árum MacCarthy-hræðslunnar. Um leið og myndin virðist fara að horfa alvarlegum augum á bandarískt samfélag fer hún yfir í hefðbundna rómantík; Áður en mannlegar tilfinningar ná að hreyfa við okkur er hún á leið í (fyrirsjáanlegan) „spennu“ flótta. Rétt eins og myndin móðgar hæfileika leikaranna, móðgar hún málefnin sem hún þykist (og tekst ekki) að taka upp. Þú ert varaður við.