Það er ekkert smá ógnvekjandi við nútíma „hrylling“ sem er móðgun við orðið „hryllingur“. Freddie Vs Jason, Scream-myndirnar, Cabin Trash, og sérstaklega ungbarnstilraunir Stephen King - hann hefur endurunnið hverja sögu frá The Monkey's Paw til hvað sem er, oft í sömu sögunni - bæði í skrifum og kvikmyndum (nema útgáfu Kubrick af The Skínandi sem í raun var skelfilegt, ólíkt bókum King sem eru jafn ógnvekjandi og stóra táin mín - sú vinstri sem er enn með nöglina. En The Woman In Black er þessi sjaldgæfa nútímamynd sem fær hárin aftan á hálsinum til að standast á endanum. Svona ætti þetta að vera gert; leikstjórinn skapar spennu og skelfilegasti draugur sem sést hefur einfaldlega með því að láta hana skyndilega mæta kyrrstæð einhvers staðar með þennan ótrúlega svip á andlitinu. Síðan kemur hann öllu til skila. hræðilega truflandi nálægð. Hann hefur lært sína lexíu af meisturunum sem kunnu að búa til hrylling - Val Lewton (upprunalegt Cat People) og Robert Wise (Val Lewton lærisveinn og leikstjóri Haunting and The Body Snatcher), Jacques Tournier (annar Val Lewton). Lewton lærisveinn sem leikstýrði virkilega hryllilegri uppvakningamynd, ekki grófu ruslinu sem Raimi gerði (gífurlegt er ekki skelfilegt, gott fólk, það er bara gróft), og Lewis Allen (The Unvited), og auðvitað snýr Jack Clayton á Henry James The Innocents, og hvernig meistari spennunnar, Hitchcock, getur enn fært þig á brún sætis þíns, jafnvel með hægbyggt og brennandi tímabilsverk eins og Under Capricorn. TÍU STJÖRNUR...