Norður-Afríku á þriðja áratugnum. Til lítillar arabísks bæjar á jaðri Sahara kemur falleg kona í leit að tilgangi í lífi sínu og myndarlegur trappistamunkur á flótta undan trúarkreppu sinni. Þeir munu hittast og ástríður verða hrærðar, en ekki einu sinni Sand Diviner veit hvort þeir munu finna hamingju eða sorg, hér, í THE GARDEN OF ALLAH. Söguþráðurinn er hreinn hokum, en myndin er samt frábær skemmtun og falleg á að horfa á . Marlene Dietrich og Charles Boyer eru frábær skjápar. Hún er, einfaldlega, glæsileg og Boyer skilar áhrifaríkri, vanmetinni frammistöðu og lætur viðkvæmt andlit sitt gera mikið af leik sínum fyrir sig. Aukahlutverkið er frábært: Basil Rathbone, í samúðarhlutverki sem greifi sem elskar eyðimörkina; Joseph Schildkraut sem vingjarnlegur, viðræðuhæfur leiðsögumaður (öll "arabíska" sem hann og aðrir tala í myndinni er hreint bull); Lucile Watson sem mild móðir yfirmaður; Alan Marshal sem virðulegur ungur franskur liðsforingi; Tilly Losch sem hættulegur dansari; Henry Brandon sem grínisti burðarmaður; John Carradine sem hinn dularfulli Sand Diviner; og stórbrotinn Sir C. Aubrey Smith sem vitur gamall prestur. Kvikmyndafrömuðir munu kannast við Helen Jerome Eddy sem nunna; Marcia Mae Jones & Bonita Granville (kíki yfir öxl nunnunnar) sem klausturstúlkur; gáfaður Nigel De Brulier sem klausturlector; og Ferdinand Gottschalk sem hótelafgreiðslumaður, allt óviðurkennt. Litamyndir frá 1930 eru bæði sjaldgæfar og yndislegar á að líta og þessi mynd er engin undantekning - kvikmyndatakan er litrík eins og eyðimörkin sjálf. THE GARDEN OF ALLAH var fyrsta Technicolor myndin sem tekin var á staðnum. Yuma, Arizona gaf kvikmyndaframleiðendum allar þær sandöldur sem þeir gætu óskað sér, en mengað drykkjarvatn og 135 gráðu hiti komu fljótlega í uppreisn fyrirtækisins. Þegar dagleg áhlaup sýndu að andlit Boyer hafði brennt skærtómatrautt, gaf framleiðandinn David O. Selznick loksins eftir. Það sem eftir var af myndinni var tekið á hljóðsviði í Hollywood.