Satt að segja varð ég fyrir vonbrigðum með „Fyrningardagsetning“. Ofur snjall titill og áhugaverð forsenda, en mér finnst hún ekki standast. Um hvað var það? Löngun aðalpersónunnar til að tengjast aftur innfæddum rótum sínum? Eða, líklegast, var það þörf hans til að sigrast á ótta sínum við dauðann. En hann var ekki stilltur upp sem einhver sem hefur lifað lífi sínu í ótta - það virðist sem líf hans hafi gengið vel, en þar sem dómsdagur nálgast ætti hann nú að fara að hafa áhyggjur. Ég keypti það ekki. Á meðan virtust aukapersónurnar í myndinni ekki hafa þarfir sem blandast saman í yfirgripsmikla sögu. Þeir voru allir bara að gera sitt, hlaupa samhliða aðalpersónunni. Það sem var meðhöndlað sem „bölvun“ líktist líka frekar tilviljun. Hver bölvaði fjölskyldunni? Hvers vegna? Hvenær? Að lokum, hvers vegna ætlaði hann ekki bara að vera í íbúðinni sinni allan daginn á afmælisdaginn? Þetta er gagnrýni mín, en ég elskaði myndirnar af Seattle, kvikmyndatakan var falleg, leikurinn var góður á þeim tímum sem hún var ekki framúrskarandi.