Donald Pleasance og Peter Cushing sameinuðust í einni hryllingsmynd; það hljómar alltaf eins og frábær áætlun. Tveir af fjölhæfustu sértrúarleikurum sinnar kynslóðar, sem áður léku saman í stórkostlegum tegundarútleikjum eins og „The Flesh and the Fiends“ og „From Beyond the Grave“, sem pöruðust saman í miðjan áttunda áratugnum með misnotkunarmynd með satanískum þema. Hvernig getur þetta hugsanlega farið úrskeiðis? Jæja, því miður getur það. Mér til dýpstu eftirsjár er varla hægt að kalla "Land of the Minotaur" miðlungs og það þrátt fyrir leikarahópinn, framandi umgjörð, aðlaðandi titil og mögulega frábærlega hljómandi forsendu. Á afskekktu litlu svæði í Grikklandi, sérstaklega nálægt fornleifasvæðum, hverfa margir ferðamenn vegna þess að Peter Cushing barón og þægir fylgjendur hans halda áfram að gefa þeim eldspúandi Minotaur styttu. Cushing, sem hefur aldrei leitt út fyrir að vera leiðinlegri og áhugalausari um hlutverk sem hann gegndi áður, á risastóran miðaldakastala og greinilega þýðir þetta á grísku að þú eigir líka fornleifarústirnar og neðanjarðarnet af hellum. Það er auðvitað mjög hentugt ef áhugamál þitt er að ræna tilviljanakenndum húsbílum og áhugamannafornleifafræðingum. Þegar þrír af ungu vinum hans hverfa líka á dularfullan hátt á sama svæði, ákveður faðir Roch - prestur nokkurra bæja áður) að rannsaka málið. "Land of the Minotaur" er leiðinlegt og ákaflega hægfara hryllingsverk sem gerir í raun aldrei neinar meiriháttar tilraunir til að búa til djöfuls andrúmsloft og nennir ekki að útskýra alla hugsanlega heillandi þætti og heiðna smáatriði. Títalinn Mínótár er til dæmis forvitnileg skepna úr grískri goðafræði með höfuð af nauti og líkama manns, en af ​​einhverjum óskiljanlegum ástæðum dýpkar handritið aldrei mikilvægi þess. Þess í stað einbeitir myndin sér að leiðinlegum og of spjallafullum þáttum og háværri óviðeigandi tónlist sem breytt er með tilraunahljóðum. Eina ástæðan fyrir því að íhuga að gefa þessum miklu vonbrigðum kvikmyndar séns er vegna Donald Pleasance. Lýsing hans á dónalegum, yfirlætisfullum og gamaldags presti sem gagnrýnir allt sem táknar nútíma æsku er kraftmikil og áreiðanleg eins og alltaf.