Ef Christopher Nolan hefði búið til Memento áður en Following, þá hefðu allir gallarnir í Following verið lagaðir. Í Memento smíðaði Nolan rofana í tíma fullkomlega. Við gátum sagt hvenær það var fortíð, hvenær það er núverandi osfrv. Nolan gerði þó smá tilraunir með það og það bara virkar ekki. Þrátt fyrir að hann hafi lítið kostnaðarhámark og gæti ekki notað lit (sem er ein leiðin sem Memento virkaði), var bara of erfitt að greina á milli tíma. Á DVD disknum er eiginleiki sem gerir þér kleift að spila atriðin í tímaröð. Ég ætlaði að skrifa umsögnina mína eftir að hafa horft á hana, svo vonandi væri hún skynsamlegri, en hún virkaði auðvitað ekki. Það er ekki hægt að kenna Nolan um að hafa ekki komið með frumlegar hugmyndir. Ungum manni, Bill (Jeremy Theobald), leiðist, svo hann ákveður að fylgja tilviljanakenndu fólki á götunni. Hann finnur einn, Cobb (Alex Haw), sem vekur sérstakan áhuga á honum. Fljótlega verður Bill vinur Cobb og fer með honum þegar hann brýst inn í hús og rænir þau. Svo kemur ung ljóshærð (Lucy Russell) inn og myndin verður enn skrítnari þaðan. Endirinn á Following er einn átakanlegasti endir sem ég hef séð. Jú, Fight Club hafði magnaðan endi, en hvernig endir Following spilaðist var ótrúlegt. Mér fannst eins og einhver hefði slegið mig í höfuðið og gefið mér heilahristing. Nolan á það til að gera góða enda (jæja, kannski ekki, ég gæti giskað á Svefnleysi í kílómetra fjarlægð) og getur í raun byggt upp frábæra sögu. Eftirfarandi er kannski ekki það auðveldasta að fylgjast með eða skoða, en þetta er svo fíngerð, frumleg saga með sjokkerandi endi að þú munt líklega vilja horfa á allar 70 mínúturnar aftur. Einkunn mín: 7/10Rated R fyrir tungumál og eitthvað ofbeldi.