Ég velti því stundum fyrir mér hvort kannski Meryl Streep hafi orðið svo viðurkennd sem áhrifamesta, fjölhæfasta leikkona síðan, ja, kannski rétt í upphafi hljóðtímabilsins að kannski er hæfileiki hennar nú tekinn sem sjálfsögðum hlut. Það eru sennilega um það bil þrjár töffarar sem hún treystir stöðugt á í gegnum sýningar sínar (einkum áberandi klemmd vör), en fyrir utan það eru flutningar hennar ótrúlega breytilegir og frumlegir og ferskir tjáningar innra verka. Jafnvel þó að "Sophie's Choice" og "A Cry in the Dark" og "Silkwood" séu kannski meira áberandi, þá er verk hennar hér og í "Bridges in Madison County" líka merkilegt - bara lúmskari. Í "One True Thing" er hún að mestu ljúf og ástfangin af heimilislífi sínu og Streep lætur það sem gæti verið venja, jafnvel leiðinlegt, virka aðlaðandi og heillandi. Ég held að hún verði að vinna þessar smáritgerðir fyrir hverja persónu og finna hvað gerir þessa manneskju raunverulega og áhugaverða. Hún vinnur innan frá og út með hverja persónu og kannski er það þessi ómissandi eiginleiki sem hefur vakið upp helstu gagnrýni á fjarlægni eða sjálfsvitund. Mér finnst hún alls ekki vera köld, en í staðinn hefur hún hugsað út einstaka eiginleika karaktersins. Ég held að gagnrýnendur hennar séu að rugla saman sjálfsvitund og greind. Ekki of margir aðrir leikarar myndu vera svo flókið hugsi og skapandi að gera Kate Muldrun létta og áhyggjulausa í sínu ástkæra, heimilislega umhverfi, aðeins til að sýna áður óþekkta dýpt vegna ósvikinnar tengingar við þetta heimilislega umhverfi. Frammistaða hennar er með óviðjafnanlegu samræmi, hún gerir sjaldan neitt rangt. Ég velti því fyrir mér hvort hægt sé að hugsa sér að einhver af myndum Streep virðist ekki minnka vegna nærveru hennar... Allavega elskar Kate heimilið sitt og ástúð hennar fyrir "fjölskyldulífinu" er eins hjartfólgin og ný átök hennar innan heimilisins eru ögrandi. Þegar allt þetta kemur saman, og Kate byrjar að átta sig á því að hún getur ekki lengur starfað í sömu getu, og hún brýtur tertuformið og öskrar út að hún sé ekki fötluð, það er sársaukafullt að horfa á því þetta hefur ekki verið einhver viðkvæmt fyrir tilfinningum. Streep er nógu klár og gjafmild til að gera sér grein fyrir hversu miklu betur allt virkar vegna þess að hún hefur fundið fyrir dramatískum réttmæti Kate og það er í raun eina atriðið sem hún leyfir persónu sinni að fara. En hversu hressandi satt það er að sjá persónu sem getur virkilega komið þér á óvart með því að sýna eitthvað sem þú hefðir ekki talið mögulegt. Enn og aftur hefur persóna Streep að minnsta kosti þrívídd... Guð, þetta hljómar eins og ritgerð sjálf, en sem leikkona hefur Streep bara sérstaka greind, ótrúlega samúð og mikla tjáningarhæfileika. Myndin sjálf er líklega nokkuð miðlungs. Ég býst við að William Hurt sé ætlað að vera óviðkunnanlegur skíthæll og hann stendur sig mjög vel. Mér finnst Hurt vera frekar hrollvekjandi. Handritið er alveg staðlað - enn ein virðing til Streep um að hún hafi verið jafn áhrifamikil og trúverðug og hún var.