(Athugið: Ég sá I SELL THE DEAD á alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í Glasgow 20. janúar 2009.) I Sell the Dead er kolsvört hryllingsmynd sem gerist seint á miðöldum og í aðalhlutverki er Dominic Monaghan (Lost, Lord of the Rings). Ron Pearlman (Hellboy), Larry Fessenden (Session 9) og Angus Scrimm (Phantasm). Myndin byrjar á því að grafarræninginn Willie Grimes (Fessenden), sem er enn reiður og iðrunarlaus, er dreginn að giltinu og tekinn af lífi. Lærlingur hans og samstarfsmaður glæpamannsins Arthur Blake (Monaghan) er lokaður inni í turninum og bíður þess að röðin komi að honum þegar faðir Duffy (Perlman), viskí-dreginn prestur með óheilbrigðan áhuga á dulspeki, heimsækir hann í þeim tilgangi að að taka upp síðustu játningu Blake. Fljótlega kemur þó í ljós að aðaláhugamál Duffy liggur í hinni... annars veraldlegu hlið af hetjudáðum Blake. Flest söguþráðurinn héðan er sögð í flashback-formi þar sem Monaghan endurheimtir Duffy með sögum af makabera ferli sínum. Upphaflega byrja Grimes og Blake sem einfaldir vitur-brjótandi líkamsþrjótar, sem vinna í starfi hins andskotans Dr Quint (Scrimm), brjálaður, spilltur líffærafræðingur sem notar fjárkúgun sem skiptimynt yfir andhetjurnar okkar tvær og hefur frekar óhollt yndi af verkum sínum. Hjónin eiga í fyrsta sinn áhlaup við ódauða þegar Quint eitt kvöld sendir þau í leiðangur til dökkrar tunglsljósrar heiðar til að sækja lík sem hefur verið grafið á dularfullan tíma á krossgötum, að því er virðist samkvæmt einhverjum fornum sið. En það er eitthvað annað við þetta lík. Þessi hefur verið vafður inn í hvítlauksrif... og grafinn með staur í gegnum hjartað... Í kjölfar skelfilegrar kynnis, leggja þeir ekki aðeins upp áætlun til að losa sig við uppátæki læknisins, heldur afhjúpa þeir líka leyndarmál. undirmenningu huldufólks sem mun borga góðan pening fyrir lík, og enn betri pening fyrir LIFANDI EINSTAKIR ódauðra. Þetta leiðir óhrædda tvíeykið okkar inn í falda undirheima "ghoul hunting" verslunarinnar, þar sem þeir lenda í því að fara á hausinn, ekki aðeins við vampírur, skrímsli og uppvakninga (og eina aðra óeðlilega veru sem ég mun ekki skemma óvart fyrir) , en einnig keppinautar ghoul veiðimenn í formi innræktaða og morðóða Murphy ættin. Ég fór inn í I Sell the Dead og bjóst við lágstemmdum, væglega truflandi, lággjalda kælivél. Ég var ekki tilbúinn fyrir ótrúlegt ímyndunarafl, svimandi húmor, vönduð leiklist, frábærar samræður, þykkt andrúmsloft og hreinan persónuleika sem gerir I Sell the Dead að sterkum keppinauti fyrir hryllingsmynd ársins mína. Að undanskildum nokkrum grófum brúnum , framleiðsluverðmætin eru sannarlega frábær fyrir svona lága fjárhagsáætlun - það lítur út fyrir að hún hafi verið gerð fyrir um 20 milljónir dollara, og ég var hissa þegar leikstjórinn sagði áhorfendum að hún væri gerð fyrir umtalsvert minna en helming þess (þó hann hafi ekki viljað til að gefa upp nákvæmar tölur þar sem enn var verið að selja myndina til dreifingaraðila). „Útlit“ og tónn myndarinnar er sjónræn teiknimyndabók einhvers staðar á milli Tim Burton og Hammer Horror, með snjöllum litlum Creepshow-esquire listaverkum. Söguþráðurinn er dásamlega súrrealískur, en hugmyndin um falinn undirheima, sem liggur samhliða hversdagslífinu en sem almenningur getur annað hvort ekki eða vill ekki trúa á, er í raun og veru mjög skynsamleg í samhengi myndarinnar. , eins og þú mátt búast við af þessum leikarahópi, er í toppstandi. Persónurnar eru furðu vel útfærðar, sérstaklega Grimes og Blake, og allir leikararnir skila skarpri handritslínum sínum með réttu magni af dauðu tungu í kinninni til að gera samræðurnar bæði fyndnar og raunsæjar. Angus Scrimm skilar líka góðum leik í nokkuð stuttu en eftirminnilegu hlutverki sem blíðlega ógnandi, fiðluleikandi líffærafræðingur Doctor Quinn. Niðurstaða - Ég elskaði það. Það er langt síðan ég skemmti mér svona vel af kvikmynd. Ég á erfitt með að finna eitthvað slæmt um það að segja. Merktu við orð mín, þetta er ein af þessum sértrúarmyndum eins og Evil Dead 2 eða Phantasm sem fólk mun enn vera að uppgötva og verða ástfangið af eftir 20, 30, 40 ár.