Það er engin leið að komast hjá því að bera saman Köttinn í hattinum og Grinchen sem stal jólunum, svo við skulum koma þessum hluta úr vegi. Í fyrsta lagi vil ég byrja á því að segja að mér finnst Grinch vera vanmetin og ómetin mynd. Cat var... jæja, bara hræðilegur. Jim Carey var valinn vegna þess að hann er ljómandi líkamlegur grínisti, og skuldbindur sig óhræddur við yfirþyrmandi, svívirðilegar persónur. Mike Myers féll aftur á gamla töskuna sína. Hvers vegna, hvers vegna, hvers vegna Mike Myers?? Krökkunum gæti verið meira sama og Austin Powers lýðfræðin ætlar ekki að njósna um þessa mynd. Svo, hvað var stúdíóið að hugsa? Kötturinn var líka greinilega skyldur Lindu Richmond. Getum við talað? Af hverju New York hreim? Ekki alveg í samræmi við neitt sem Dr. Seuss hefur nokkurn tíma skrifað. Myers var meira að segja leyft að laumast í skoska skítinn sinn. Ég velti því fyrir mér hversu margar mismunandi raddir leikstjórinn og stúdíóið reyndu að klippa út úr áður en þeir létu bara undan og sögðu "svo lengi sem þú segir ekki fahklempt', þá máttu halda hreimnum." Meyers virtist aldrei finna neina þægindi, hvorki með búningnum, förðuninni né samræðunum. Brandararnir, þeir fáir voru, voru grófir og aldurinn óviðeigandi. Þegar Myers tekur upp garðhögg og skilar í myndavélina: „dirty ho“ vantaði allt nema felguskotið og jafnvel það hefði ekki hjálpað. Sama fólkið og bjó til 'Whoville', áttu greinilega hönd í bagga með stofnun bæjarins og húsanna í 'Cat'. Leikmyndirnar og leikmunirnir voru mjög aðlaðandi, sem gáfu áhorfandanum mikla athygli frá slæmri skrifum, leikstjórn og Myers. Það var gaman að skemmta sér með Alec Baldwin og Kelly Preston. Dakota Fanning var eini leikarinn sem virtist vera meðvitaður um að hún væri í kvikmynd byggða á Dr. Seuss klassík og var trú tegundinni. Hringdu í SPCA. Þessi köttur ætti að vera geldur og hann ætti aldrei að fá að fjölga sér aftur. Vinsamlegast, vinsamlegast, ekkert framhald.