Þetta er ekki svo mikið gagnrýni á A Tale Of Two Sisters þar sem hún er umfjöllun um nokkur smærri söguþráður, svo ég ráðlegg þér að lesa EKKI þessa umsögn ef þú hefur ekki séð myndina, því að gera það mun algjörlega eyðileggja nokkrar óvæntar fyrir þig. Á vissan hátt er A Tale Of Two Sisters langt frá því að vera frumlegt, að minnsta kosti frá eingöngu yfirborðslegum hliðum - sumt af helgimyndafræði hennar er tekið beint úr Ring eða Dark Water, en söguþráðurinn sjálfur (sérstaklega það sem Brendt Sponseller kallar „gúmmíveruleikaþátt frásagnarinnar“) minnir á kvikmyndir eins og Fight Club (aðalpersónan hefur samskipti við einhvern skapaðan í huga þeirra), Mulholland Drive (persónan skapar annan veruleika í geðrænum fúgu), sem og aðra minniháttar þætti í Lost Highway, Jacob's Ladder, og í rauninni hverja kvikmynd undir sólinni sem fjallar um geðsjúkdóma, auk kvikmynda Amenabar (The Others, Abre Los Ojos), Memento (sérstaklega með tilliti til kvalafulls eðlis minningarinnar), o.fl. Sem betur fer draga öll þessi líkindi ekki úr tilfinningalegum áhrifum myndarinnar í heild og mér fannst A Tale Of Two Sisters ákaflega áhrifamikil og gefandi upplifun. Margir hafa tjáð sig um "ruglingslegt" eðli frásagnarinnar, en mér fannst söguþráðurinn persónulega til að skýra sig nokkuð sjálft, jafnvel þótt það sé að hluta til lýst á ósamræmdan hátt. Frásögnin verður aðeins ruglingsleg fyrir suma vegna þess að um miðjan síðasta þriðjunginn skiptir sagan frá eingöngu huglægu umhverfi (þ.e. skekktri raunveruleikaskynjun Soo-Mi) yfir í hlutlæga, með endursýn í lokin sem útskýrir uppruna Soo. -Taugaáfall Mi og geðveiki í kjölfarið. Áherslubreytingin hlýtur að koma sumu fólki úr skorðum, en skipulagslega séð fannst mér það minna nokkuð á fyrrnefnda Mulholland Drive (jafnvel þó við séum ekki að fást við skynjun persónu á raunveruleikanum í gegnum draum heldur þeirra eigin geðklofa tilhneigingu - eitthvað sem , aftur á móti minnti mig á aðra Lynch mynd, Lost Highway). Satt best að segja lít ég ekki á A Tale Of Two Sisters sem hryllingsmynd sem slíka, heldur harmræna sögu af sundrun fjölskyldu sem og heiðarlega sýn á geðsjúkdóm persónunnar (og ég flýti mér að bæta við að aðdáendur af sálgreiningu kvikmyndahúsum mun elska þessa mynd). Að þessu til viðbótar er kvikmyndatakan í A Tale Of Two Sisters ótrúleg og sjónrænt er þetta ein fallegasta mynd sem ég hef séð þessa hlið á 2046 Wong Kar Wai. Sýningarnar eru líka frábær án undantekninga og ég býst við að sjá fleiri af aðalleikurunum fjórum í framtíðinni; svo ekki sé minnst á tónlistina, en svo virðast austur-asískar kvikmyndir án frábærrar hljóðrás vera fáar og langt á milli þessa dagana. Það er mjög líklegt að sumir líti framhjá listrænum punktum A Tale Of Two Sisters og einfaldlega hafni því sem " enn ein asísk hryllingsmynd“, ómeðvituð um fagurfræðilega fegurð hennar og heiðarlega sálfræðilega nálgun. En svo hver fyrir sig. Ef hægt er að horfa framhjá sumum hnökralausum hliðum myndarinnar og einfaldlega taka henni eins og hún er innst inni, þ.e. ákaflega harmræn, hjartnæm saga, þá sé ég enga ástæðu til að mæla ekki með henni.