Þó að þessi mynd (og ég nota hugtakið lauslega) hafi verið gerð árið 1997, þá horfðum við bara á hana í kvöld í fyrsta skipti. Maðurinn minn sagði að Tommy Lee Jones mynd sem við hefðum aldrei heyrt um gerði hann svolítið hræddan. Ég horfði samt glöð á, viss um að ef Jones væri í myndinni, þá hlýtur hún að minnsta kosti að vera tveggja tíma virði af tíma mínum. Þegar öllu er á botninn hvolft hefur hann verið einn af aðalleikurum okkar í mörg ár. Þó Heche sé ekki ein af mínum uppáhalds leikkonum, var ég líka fullvissuð með því að sjá annað vel þekkt andlit. Listinn yfir afreksleikara/leikkonur hélt áfram að stækka, þannig að ég þoldi meira og meira af þessari mynd, viss um að ef ég ýtti í gegnum nógu margar klisjur og nöturlegar samfélagslegar staðhæfingar myndi ég lenda sem sigurvegari hinum megin við söguþráðinn. Því miður, það var ekkert plott. Það virtist vera brennt af sífellt lekandi hrauni dauðans. Persónurnar voru pappírsþunnar. Söguþráðurinn var svo stútfullur af holum að það bókstaflega dró athygli mína frá flestum tæknibrellum og leik í myndinni. Var þóknunin fyrir stutt samráð við grunnfræðikennara of mikið fyrir fjárhagsáætlun þessarar myndar? Ekkert súrt regn...engar eitraðar lofttegundir (eins og brennisteinn eða hýdróklóríð)...engin banvæn aska...enginn húðbrjótandi hiti aðeins nokkrum fetum frá hrauninu. Vá...þetta er vinalegasta hraun í heimi! Atburðirnir voru ekki betri en persónurnar. Hvert atvik var svo tilgerðarlegt og langsótt...það er eins og rithöfundarnir hafi sagt "Allt í lagi, við þurfum að losa okkur við litlu stelpuna NÚNA"...og púff, hún skvettist af hraunsprengju sem brennir hana nógu mikið til að hún hafi að vera borin í öruggt skjól (ekki úr hrauninu, heldur úr eigin bjargarlausu dofnaði)...en örfáum augnablikum seinna í bílnum er hún ekki með neina sársauka og skömmu síðar hleypur hún áreynslulaust í gegnum (styn!) bygginguna sem (óí) nei!) er að verða sprengt. Eftir að hafa þolað þetta allt eru verðlaunin þín línan frá litla drengnum í lokin (um allt fólkið sem lítur eins út)...sem hlýtur að vera ein versta kvikmyndalína sem ég hef heyrt. Jafnvel þótt það hafi ekki verið svo sársaukafullt handrit, þá var það fáránleg tímasetning fyrir allar persónur sem komu að málinu. Krakki og lögga til hliðar, eins og móðirin væri enn á svæðinu og það þarf bara að benda á hana því hún er bara ekki að tala...hvað...hún er að vonast til að smygla sér inn í skuggann og komast í burtu frá litli krakkar í eitt skipti fyrir öll? Ég held ekki. Augljóslega væri móðir barnsins týnd eða dáin - eða öskraði höfuðið af sér til að finna smábarnið sitt. Tákn svarta gangsta harðkjarnan með leyndum mjúkum bletti á móti flísinni á öxlinni á þröngsýnum kexlöggu með leynilega mjúkan blettsenu vakti augu mín blæðir. Jafnvel þó að slíkar persónur væru til myndu þær ekki haga sér eins og myndin sýnir þær miðað við aðstæður. Eitthvað við yfirvofandi eldsvoða dauða og gríðarlega eyðileggingu hefur tilhneigingu til að koma fólki í óhag, veistu? Það eru of margar niðursoðnar kvikmyndastundir eins og þessar til að nefna...í alvöru, þetta er bara vandræðaleg mynd til að horfa á. Þessir aumingja rithöfundar...hvar eru þeir núna?