Sífellt fleiri franskar kvikmyndir sýna að það er sá eini sem er fær um að horfast í augu við kvikmyndir Hollywood og eyða háum fjárhæðum í peninga í kvikmyndum sínum. Ef Bon Voyage hefði verið gerður í Bandaríkjunum kæmi enginn á óvart. Fullkomlega staðsett í Frakklandi, á fjórða áratugnum, þegar innrás nasista var, tæknilega óviðeigandi, og með nokkrum af alþjóðlegustu frönsku leikurunum (Depardieu, Adjani, Ledoyen...). Bon Voyage fjallar um tvær hliðstæðar sögur: Vísindamann og lærisvein hans (Ledoyen) sem reynir að fela eina af uppgötvunum sínum (eins konar vatn sem gæti virkað sem atómsprengja) fyrir nasistum; og fátækur strákur sem er ástfanginn af þekktri leikkonu (Adjani), sem endar í fangelsi sakaður um glæp sem hann hefur ekki framið til að vernda hana. Bon Voyage virðist hafa verið gert í gamla stílnum, án óþarfa myndavélahreyfinga og áhrifa. Án stórra beygja í söguþræðinum. Eins og ég sagði áður, varðandi framleiðsluna sjálfa, þá hafa þeir staðið sig frábærlega. En aðalvandamálið við þessa mynd snýst um handritið. Er það njósnamynd? Rómantísk gamanmynd? Njósna gamanmynd? Gamanleikur fróðleiks? Það er ekki ljóst. Það gerir Bon Voyage svolítið ójafnvægi. Þegar þú heldur að þú sért að horfa á gamanmynd, breytist skyndilega í annan söguþráð, dramatískari, hægari... Ég held að þeir hefðu átt að einbeita sér að einni af rökræðunum (þeirri um njósnaþráðinn) og skildu rómantísku hlutana eftir í bakgrunni. Hlutfall mitt: 6,5/10