Mér líkaði ekki við þessa mynd af mörgum ástæðum. Á fyrstu tíu mínútum myndarinnar varð ég fyrir miklum vonbrigðum og komst að þeirri niðurstöðu að ef þessi mynd ætlaði að bjarga sér, að minnsta kosti fyrir mig, þá yrði hún að rífa sig upp úr gífurlegu holunni sem hún hafði grafið. . Því miður varð það ekki. Tveir teikningar myndarinnar fyrir mig voru að sjá Jane Fonda og Felicity Huffman. Ég veit ekki nóg um verk Lindsey Lohan til að hafa haft áhuga á því sem hún myndi koma með í myndina. Eftir á varð ég bara fyrir vonbrigðum með og fyrir þá alla þrjá, jafnvel þó að það hafi verið „moment“ í hverri sýningu þeirra. Ég ímynda mér að það hafi verið mjög erfitt verkefni fyrir hvern þeirra að finna „stundir“ sín í ljósi þeirrar staðreyndar að það var ótrúlegur skortur á persónuþróun og óinnblásnum samræðum. Þrátt fyrir að söguþráðurinn sé áhugaverður er myndin í heild svo illa skrifuð, leikstýrð og klippt að frammistaða hvers sem er sem leikari myndi þjást af henni. Virðingarleysið sem hún fjallaði um kynferðisofbeldi og hið þröngsýna og móðgandi sjónarmið Ameríku í smábænum, held ég, hafi verið tvær meginástæður þess að þessari mynd mistókst að ná sínu striki. Eins og einn gagnrýnandi hefur tekið fram og ég er sammála, þá er nánast ómögulegt að markaðssetja myndina miðað við fullbúið form. Mig grunar að, eða vona að minnsta kosti að (fyrir sakir leikarans alla vega) séu einhverjir algjörir gimsteinar á gólfinu í klippiherberginu. Sorglegt fyrir okkur en ef það er satt þá geta leikararnir huggað sig við það og líður nokkuð vel með að lána hæfileikum sínum og tíma í svona flopp. Ó já og annað...ég vildi bara einu sinni að ég gæti farið að sjá ameríska kvikmynd sem innihélt sorglega hverfa en dásamlega búlendu umhverfi eins og í þessari mynd þar sem aðalpersónurnar voru ekki fjarverandi og/eða óvirðingarlausar sveit með poppdósum, möluðum geisladiskum og öðru slíku!