"October Sky" er kvikmynd sem mun stela hjarta þínu, fylla huga þinn af lifandi myndmáli og lyfta andanum. Sagan af Homer Hickham og draumur hans um að búa til eldflaug virðast svo einföld í fyrstu, sérstaklega þegar myndin gerist í námubæ, þar sem framtíðin er eins skýr og kolamolarnir í námunni. En Hómer getur ekki fetað í fótspor föður síns. Með hvatningu ungfrú Riley, (vingjarnlegur kennara), starfsmanna föður síns og vina hans, reynir Homer að láta draum sinn verða að veruleika. Samt eins og í öllum raunsæjum sögum eru mörg stopp á leiðinni. Leikstjórinn Joe Johnston lækkar okkur niður í kolanámurnar, þar sem við verðum vitni að kaldhæðni námuverkamanna sem beygja sig undir klettalofti. Með kveikta hjálma og beyglaða líkamsstöðu líktust þeir meira geimverum skordýrum en mönnum í myrkrinu. Hósti námuverkamannanna og svört andlitin voru stöðug áminning um hættuna sem námumenn stóðu frammi fyrir í starfi sínu. Andstæður álagi námustokksins eru myndir af eldflaugaskotum Hómers og vinar hans. Undir bláum skál himinsins eru eldflaugar settar á púða og þeim skotið inn í heiðhvolfið...Og ekkert jafnast á við atriðið þegar Hómer sér Spútnik í fyrsta skipti. Samt sem gerir myndina svo yndislega er samband persónanna. Faðir Hómers er klassískur harður maður...en hann hefur líka mjúka hlið. Við sjáum að hann elskar son sinn, þrátt fyrir mörg rök þeirra. Ást og stuðningur ungfrú Riley er líka augljós. Það besta af öllu er að myndin er óþægileg. Það bindur ekki allt í fallega boga. Það rífur í þig, lyftir þér upp. Hún heldur raunveruleikanum, sem er mikilvægt í mynd sem þessari. Þessi mynd getur talist algjört verk. Í fyrstu varð ég fyrir vonbrigðum með að myndin skyldi ekki halda áfram með lífi Hómers. Ég vildi ekki að það myndi enda. Svo fattaði ég...það er það sem góð kvikmynd gerir við mann. Ef það hefur gert starf sitt, vilt þú ekki að það ljúki. Og "October Sky" nær einmitt því.