Þreyttur, ruglaður drekkur. Efnafræðin milli Argento og Madsen var jafn spennandi og blautur kleinuhringur. Samtal þeirra var verulega óáhugavert. Söguþráðurinn var rugl. Leikarinn þvingaður. Kvikmyndatakan staldraði við hið óinnblásna. Latur og tilgangslaus. Kim Gordon og persóna hennar höfðu enga ástæðu til að vera þar. Enginn annar gerði það heldur. Ég hefði ekki getað gefið tvo prumpa fyrir neinn „karakterinn“. Tilfinningar þeirra slepptu og hoppuðu eins og dópisti sem hatar heróínið sitt. Tómt og leiðinlegt. Af hverju þarf ég að skrifa tíu línur af texta hérna til að koma með rök mín? Ég held að ég hafi dregið það saman í fyrstu þremur orðunum. En það er augljóslega ekki nóg. Ég held að þetta sé í síðasta skiptið sem ég nenni að eyða tíma mínum í að gagnrýna kvikmynd. Allavega, ég sá 'Clean' og fannst það líka frekar árangurslaust. Aftur var mér sama um persónurnar, hvort þær lifðu eða dóu.