Mér líkar við að Ronald Colman minn sé hrífur og dásamlegur, náunginn sem þú sérð í myndum eins og If I Were King og Kismet. Mér líkar við hann sem fyrirmynd siðmenningarinnar eins og í The Lost Horrizon og Random Harvest. Grunandi Colman er ekki í uppáhaldi hjá mér. En í A Double Life einmitt vegna þess að hlutverk hans sem leikarans Anthony John er svo óviðjafnanlegt fyrir hann, fékk Colman viðurkenningu sem besti leikari Óskarinn fyrir árið 1947. Það varð hans þekktasta hlutverk. Colman er leikari sem tekur aðferðina mjög alvarlega. Hann hefur nýlokið vel heppnuðu hlaupi í gamanmynd af mannasiðum og er alveg hress náungi. Til að skipta um hraða núna þegar leikritið hefur lokið Broadway-hlaupi sínu, er Colman að koma með endurvakningu á Othello til New York. Um það bil eins andstæðan hluta og þú getur fengið. Aðalkona hans í báðum er fyrrverandi eiginkona hans Signe Hasso sem elskar hann heitt, en þolir ekki skapbreytingar hans þegar hann er í vinnunni. Colman elskar hana líka og vill fá hana aftur. En hann stefnir í andlegt áfall þegar hann byrjar að rugla sjálfum sér saman við hinn öfundsjúka Moor Othello og Hasso með hlutverk hennar sem Desdemona. Því miður kemur Shelley Winters sem léleg þjónustustúlka sem þunglyndur Colman tekur upp í vegi brjálæðis hans og hún endar eins og greyið Desdemona í leikritinu. Drepinn á sama hátt og nú er málið fyrir morðlöggan Joe Sawyer. Frammistaða Colman er svo góð að maður veltir því fyrir sér hvort þetta sé atvinnuhætta hjá leikara? Mér hryllir við að hugsa um það, ef einhver óleyst morð voru í eða í kringum Laurence Olivier og Orson Welles, þá skrifuðu þeir Othello. Ég gæti aldrei keypt söguna af þeirri ástæðu, en ég fagna Ronald Colman og því sem hann gerði við hlutverkið. Ég er viss um að það var einhver eftirsjá í því að hann vann Óskarinn því einn af hinum tilnefndu var góðvinur hans William Powell fyrir Life With Father. Aðrir í framboði það árið voru Gregory Peck fyrir Gentlemen's Agreement, John Garfield fyrir Body and Soul og Michael Redgrave fyrir Mourning Becomes Electra. Colman fær stuðning frá hinum leikarahópnum, þar á meðal Edmond O'Brien sem lendir í óæskilega hlutanum. af Cassio í afbrýðisamri fantasíu Colmans. Samt finnurðu enga Iago jafngildi í A Double Life, enginn ýtir undir öfund, þetta er allt í hans eigin huga. Og það frá einum ræktaðasta og siðmenntasta huga síðustu aldar.