Cecil B. DeMille leikstýrði röð af innlendum gamanleikritum seint á táningsaldri og snemma á 20. áratugnum. Hann fann sína fullkomnu aðalkonu fyrir þessi ögrandi verk í Gloria Swanson. Í Don't Change Your Husband leikur Swanson húsmóður sem leiðist þar sem auðugur kaupsýslumaður eiginmaður hennar (Elliott Dexter) gefur vinnunni meiri athygli en henni. Hún er elt af myndarlegri rútu (Lew Cody) þar til hún lætur undan og skilur við leiðinlega eiginmanninn fyrir nýja elskhugann. Hlutirnir verða fljótlega kunnuglegir og Swanson uppgötvar að nýi eiginmaðurinn er jafn vanrækinn og sá fyrsti. Til að gera illt verra uppgötvar hún að Cody er með konu við hlið (Julia Faye). Eftir nokkur árekstra og þægilega fundi er málið leyst. Þetta sló í gegn árið 1919 og hjálpaði til við að gera Gloria Swanson að stórstjörnu. Þó að hún hafi verið aðeins tvítug þegar hún tók þetta upp er hún mjög góð sem kannski heimska eiginkonan. Hún lítur vel út og klæðist glæsilegum sloppum. Það er ein eftirminnileg atriði sem er 100% DeMille þar sem Cody er að lokka Swanson með loforðum um auð, ánægju og ást. Þegar hann kúrir til hennar ímyndar hún sér atriðin. Pleasure er stórkostleg atriði af Swanson í köngulóarkenndum hengirúmi sem sveiflast út yfir laug á meðan fólk dansar um. Auður er vettvangur þar sem Swanson er klædd eins og babýlonsk drottning þegar þjónar koma með skartgripi hennar sem hún kastar til hliðar. Ást er atriði þar sem hún er viðarnymfa sem elskar í skógarskýli með Pan-líkri persónu (Ted Shawn). Hreint hokum en mjög skemmtilegt, og Swanson lítur vel út.Dexter er mjög góður sem blíður eiginmaður sem rakar af sér yfirvaraskeggið og byrjar að æfa til að vinna konuna sína til baka. Cody er líka góður sem falsa sjarmörinn sem er lygari og svindlari. Faye er fyndinn sem hin kellinga kona - sem heitir Toodles ekki síður - sem fær sína. Sylvia Ashton leikur frú Huckney. Ted Shawn var kvæntur Ruth St. Denis og saman voru þeir byltingarkenndir og áhrifamiklir nútímadansarar (af Denishawn skólanum). Swanson heillar mig meira í hvert skipti sem ég sé hana. Hún virðist hafa verið svo eðlileg leikkona og samt er leið til að myndavélin fangar svipmikið andlit hennar sem er bara dáleiðandi. Það er gaman að horfa á hana. Mjög skemmtileg mynd með fullt af litatónum í mismunandi senum til að halda hlutunum lifandi. Og mikið af innréttingum er aftur komið í stíl 86 árum síðar.