Þetta er auðveldlega besta kvikmyndaútgáfan af skáldskap William Faulkner sem ég hef séð, og ég hef séð nokkra af þeim áberandi. Myndin er tekin upp í heimabæ Faulkner, Oxford, Mississippi, og fangar virkilega tilfinningu Jefferson og Yoknapatawpha-sýslu. Intruder in the Dust er ekki ein af bestu skáldsögum Faulkners, en jafnvel þótt það sé klisja að segja þetta, þá væri hún krúnudjásnin á ferli hvers annars. Það slær góða en einföldu To Kill a Mockingbird fimmtíu feta niður í jörðina eftir Harper Lee (ég las hana í níunda bekk, og það á einmitt heima). Tvær af mest áberandi persónum Faulkners leika stóra hluti í myndinni, Gavin Stevens og Lucas Beauchamp. Stevens er líklega ein algengasta persónan í öllum skáldskap Faulkners. Hann er lögfræðingur og vinnur auðveldlega sem sögumaður, því ólíkt mörgum öðrum persónum hans er Stevens maður rökhyggju, ekki tilfinninga (að minnsta kosti þegar hann er eldri). Lucas Beauchamp er kannski mest áberandi allra svartra persóna Faulkner (hann leikur stóran þátt í einu af út- og útúr meistaraverkum Faulkners, Go Down, Moses); ólíkt öllu öðru blökkufólki í Yoknapatawpha, neitar hann að beygja sig fyrir hvítum manni. Hann er stoltur og mörgum í hvíta þjóðinni finnst það ógeðslegur eiginleiki í svörtum manni. Dag einn finnst Lucas standa yfir látnum hvítum manni með nýlega skotna skammbyssu í fórum sínum. Flest Jefferson og nærliggjandi svæði sjá ekki þörfina fyrir réttarhöld og allir eru nokkuð vissir um að Beauchamp verði látinn lyncha áður en kvöldið lýkur, eða að minnsta kosti daginn eftir, þar sem morðið og handtakan áttu sér stað á sunnudag. Beauchamp lýsir hins vegar yfir sakleysi sínu og reynir að fá Stevens til að hjálpa sér. Stevens neitar; málið virðist opið og lokað. En ungur frændi hans, Chick Mallison, vegna þess að Lucas hafði hjálpað honum áður, er reiðubúinn að hjálpa honum núna. Eftir því sem ég best veit fjallar engin Hollywood-mynd þessa tímabils um kynþáttafordóma eins augljóst og þessi. Hollywood-myndir ofsækja blökkumenn sjaldan en kjósa frekar að víkja þeim í þjónahlutverk. Ef þú ert afrí-amerískur leikari gætirðu alveg eins gefist upp og sætt þig við það hlutverk sem annað hvort móðirin, vinnukonan, þjónninn eða burðarmaðurinn, því það er eina leiðin sem þú munt vinna. Í Intruder in the Dust er að finna eitt eftirminnilegasta hlutverk sem ekki er burðarmaður sem svartur leikari hefur haft, Lucas Beauchamp. Og Beauchamp, eins og ég lýsti hér að ofan, er engin staðalímynd persóna, og gæti hafa verið erfitt fyrir áhorfendur að sætta sig við. Jafnvel í dag eru svartir karakterar venjulega einfaldar, töfrandi og góðar. Nýlegur arthouse smellur Far from Heaven er frábært dæmi um það. Beauchamp er hálfgerður skíthæll og hann er mjög þrjóskur. Þó hann sé kannski aðeins minna hér en hann er í skáldsögunni, þá er hann ekki nein staðalímynd. Hann er flókin manneskja. Juano Hernandez leikur Beauchamp einstaklega vel. Ég hef ekki séð myndina í nokkurn tíma, en hann kemur einnig fram í kvikmynd Robert Aldrich frá 1955, Kiss Me Deadly, auk kvikmyndaaðlögunar á lokaskáldsögu Faulkners, The Reivers. Allir leikararnir eru frábærir í myndinni. Ég ætti líka fljótt að hrósa Claude Jarman Jr., sem fer með frábært hlutverk Chick Mallison. Skáldsagan gerist frá hans sjónarhorni og hann er hefðbundin hetja myndarinnar. Jarman er heilmikill leikari; hann fangar persónuna (sem kemur líka fram annars staðar í skáldskap Faulkners, og segir til dæmis atburði sem gerðust áratug eða meira áður en hann fæddist í skáldsögunni The Town frá 1957) fullkomlega. Hann myndi koma fram í öðru frábæru hlutverki á næsta ári í vanmetinni John Ford mynd Rio Grande. Eina önnur mynd Clarence Brown sem ég hef séð er National Velvet, allt önnur mynd en Intruder in the Dust. Starf hans hér er einstakt; Ég verð eiginlega að þakka honum fyrir að hafa náð Faulkner fullkomlega. Aðrar frægar Faulkner útfærslur eru of melódramatískar (The Long Hot Summer, kvikmyndað árið 1958, sem ég er mjög hrifinn af þrátt fyrir það) eða of kalt (Tomorrow, kvikmyndað árið 1972, sem mér líkar ekki; þessi kuldi er algjör misskilningur á Faulkner). Eina sem stendur sig virkilega vel samkvæmt heimildaefninu er frábær kvikmyndataka Douglas Sirk frá 1958 af Pylon (í raun annars konar Faulkner skáldsögu), Tarnished Angels. 10/10.