Slæm tengsl þessarar myndar og fyrstu Grease myndast strax í upphafi myndarinnar þegar Didi Conn, einn af fjórum leikara sem endurtaka hlutverk sín, nálgast ungan Maxwell Caulfield sem er breskur skiptinemi. Þó að í fyrri myndinni sé ekki útskýrt erlenda talmynstur Olivia Newton St. John, þá er það útskýrt hér Caulfield er frændi hennar. Hvað er Conn enn að gera í skólanum, ég býst við að hún hafi bara gaman af því að hanga í Rydell High, jafnvel þó hún sé snyrtifræðingur núna. Caulfield er klár krakki, svo að sjálfsögðu er hettutegundirnar undir forystu Adrian Zmed kallaðar hann sem nörd. Og það er sérstaklega slæmt þegar vinkona Zmed ákveður að hún sé hrifin af Caulfield. En að vera nörd er bara ekki að fara að skera það niður. Það er þegar Caulfield ákveður að setja upp nútímalega Zorro leik. Hann fær sér ruslhjól og setur það saman aftur og kennir sjálfum sér að hjóla. Hann fær sér leðurmótorhjólabúning með hlífðargleraugu til að fela andlit sitt. Ef það er ekki í spilunum að fá Michelle Pheiffer mun Caulfield ekki eiga í neinum vandræðum með að eignast vini á neinum homma leðurbarum eins og hann er búinn. Grease 2 kynnti Michelle Pheiffer og Maxwell Caulfield og kom þeim á farsælan feril sem báðir hafa notið. Ef þú sást fyrstu Grease myndina, miklu betri mynd, en þú hefur örugglega hugmynd um hvernig þessi mynd mun verða. Auk Conn, Eve Arden, Sid Caesar og Dody Goodman, koma allir kennarar frá upprunalegu Grease aftur í hlutverkum sínum. Tónleikarnir eru ekki eins góðir og lögin sem koma frá upprunalega. Það er ekki það að Grease 2 sé slæmt, það er bara ekki allt það frábært.