Hayao Miyazaki hefur fangað ímyndunarafl áhorfenda, ungra sem aldna um allan heim, og nýjasta kvikmyndalistaverk hans er „Ponyo“, barnaævintýri sem fær að láni frá söguþætti úr Litlu hafmeyjunni. Auðvitað, eins og önnur klassík Miyazaki eins og "Spirited Away" og síðasta mynd hans, "Howl's Moving Castle", er "Ponyo" full af sköpunargáfu sem aðeins fullorðnir geta metið, en þetta er greinilega meira barnasaga en þessar nýlegu tilraunir. Þetta er töfrandi saga sem best er lýst sem fallegri og elskulegri, sem miðar að þokka í stað átaka." Ponyo" er saga af pöddueygðum, barnslegum fiski með sama nafni, dóttur neðansjávargaldramanns, sem þráir að komast undan sjó og verða lítil stelpa. Þegar hún gerir það, vingast hún fljótt við ungan dreng að nafni Sosuke. Í því ferli öðlast hún sterkan töfra og kemur heiminum óafvitandi úr jafnvægi milli lands og sjávar, og risastór stormur drekkir megninu af bjargbænum þar sem Sosuke býr með móður sinni, og það hótar að enda heiminn. Howl's Moving Castle," Walt Disney tók upp "Ponyo" fyrir bandaríska útgáfu og kallaði það yfir með glæsilegu úrvali af vestrænum röddum, valdi jafnvel heimaræktaðar vörur í yngstu systkinum Disney hljómsveitarinnar Jonas Brothers (Frankie Jonas) og Miley Cyrus ( yngri systir Noah) til að radda Sosuke og Ponyo, í sömu röð. Liam Neeson (Fujimoto, faðir Ponyo), Tina Fey (Lisa, móðir Sosuke), Matt Damon (faðir Sosuke), Cate Blanchett (móðir sjávargyðju Ponyo) og tríó af bráðfyndnum öldruðum konum eru leikin af Betty White, Cloris Leachman og Lily Tomlin. Átakið er sannarlega til staðar til að láta þessa mynd höfða til bandarískra áhorfenda og Disney nálgast. En raddir skipta litlu máli í Miyazaki-mynd, sem snýst allt um sjónræna sköpun. Aðdáandi umbreytinga og hreyfingar á vökva- og vökvahreyfingum, að búa til ævintýri sem gerist að hluta til neðansjávar hlýtur að hafa verið ánægjulegt fyrir Miyazaki að vinna með og kannski allt hans hvatning til að velja þessa sögu. Meðal hápunkta eru vatnsdropar sem Fujimoto sendir á eftir Ponyo sem hreyfast eins og lifandi öldur, auk margvíslegra annarra stórkostlegra sjávarvera og hrífandi óveðursenu gera "Ponyo" jafn ógnvekjandi og hverja aðra Miyazaki kvikmynd. Sem barnasaga hins vegar , „Ponyo“ einbeitir sér að því að vera yndisleg. Uppgötvunin á sannri vináttu og ást á milli Sosuke og Ponyo er hugljúf, jafnvel þótt Nói Cyrus öskrar barnalega þegar Ponyo umvefur mannlífið spenntur getur orðið svolítið pirrandi. En eins yndisleg og margir af hugmyndaríku þáttunum og ástríku samböndunum eru, þá er mjög lítið um andstöðu eða hættu. Fyrri Miyazaki myndir hafa skýra illmenni, en átökin í "Ponyo" minnka í raun eftir því sem sögunni líður. Sosuke telur sig hafa misst móður sína á einum tímapunkti og í bakgrunni er hugmyndin um að heimurinn fari úr böndunum og að menn ættu að skammast sín fyrir að menga hafið, en „Ponyo“ er að mestu spennulaus. Augljóslegast er að hápunkturinn er tíðindalítill þrátt fyrir hversu viðkunnanlegar allar persónurnar eru á heildina litið."Ponyo" mun örugglega fullnægja aðdáendum Miyazaki á allan hátt með hugmyndaauðgi sínu, og nýliðar verða enn heillaðir af einföldu en sjónrænu metnaðarfullu frásagnarlist hans, en þetta er greinilega meira af barnamynd, best fyrir fjölskyldur og aðra sem elska fantasíu óháð formi eða markhópi. Það er ekki alveg það sem þú gætir búist við frá Miyazaki miðað við nýleg verk hans, en það er örugglega minnst sem annarar af ástsælu sögunum hans. ~Steven CVFarðu á síðuna mína á http://moviemusereviews.blogspot.com