Kveðja, bíógestir! Þegar ég horfi á Octopus II, velti ég fyrir mér eðlislægri haltu Octopus/Croc/Dino hryllingstegundarinnar. Margir bíógestir kunna að kenna lélegum leik, vitlausu handriti eða illa smíðaðri söguþræði sem ástæðunum fyrir því að OCD-myndin svíður. Þessar ástæður geta vissulega verið flóknar þættir, en það er eðlislægur erfiðleikinn við að taka upp OCD kvikmynd sem er kjarninn í haltunni. Þú sérð, tæknin er ekki enn til til að búa til raunhæfa OCD í raunstærð og CGI tæknina sem nú eru notuð af vinnustofum skortir getu til að blandast mjúklega inn við raunverulegt umhverfi og persónur. Jafnvel með snjöllri kvikmyndatöku er bara hægt að taka upp hálfdökkt dýpi hafsins/hálfdökka skógarins/hálfdökka hellinn/hálfdökka ganginn svo oft áður en vísindaáhugamaðurinn leiðist tegundina algjörlega (OCD) undirtegund, það er).Hvað er hægt að gera, spyrðu? Ég myndi ekki leggja til að tegundin gefi sig upp fyrir cheesiness, en það þarf að skoða aðra leið. Við getum í raun ekki farið aftur til daga „Fade-to-Black“ vísbendingarinnar um að einhver hafi verið drepinn. Eða getum við það? Ef við náum ekki markmiðinu um raunsæi, verðum við að bæta upp á annan hátt, svo sem söguþræði, tilvitnun og myndasnúð. undirtegund, verður læknað.