Þetta var önnur af tveimur kvikmyndum "Hamlets" á tíunda áratugnum, sú fyrsta var eftir Franco Zeffirelli, með Mel Gibson í aðalhlutverki, frá 1990. Útgáfa Zeffirelli, eins og Laurence Olivier frá 1948, var byggð á styttri útgáfu af leikritinu, með miklu af Shakespeares. upprunalegur texti klipptur. (Ég hef aldrei séð útgáfu Tony Richardson frá 1969, en þar sem hún tók innan við tvær klukkustundir, styttri jafnvel en Zeffirelli, geri ég ráð fyrir að það hafi líka verið stytt). Kenneth Branagh var að reyna eitthvað miklu metnaðarfyllra - kvikmynd byggð á heildartexta leikritsins, sem er um fjórar klukkustundir. hans snilldar "Much Ado about Nothing", sjaldgæft dæmi um frábæra mynd byggða á Shakespeare gamanmynd. „Hamlet“ var þriðja Shakespeare-mynd hans sem leikstjóri (hann lék einnig sem Iago í Oliver Parkers „Othello“ árið 1995 og eins og búast mátti við er hún allt öðruvísi en „Much Ado.“. Fyrri myndin, tekin í einbýlishúsi í hæðum Toskana og fallegri sveitinni í kring, er gleðileg sumarmynd um allt sem gerir lífið þess virði að lifa því."Hamlet" gerist hins vegar í djúpi vetrar. (Blómin í lýsingunni á dauða Ófelíu benda til þess að Shakespeare hafi sjálfur hugsað um atburðinn sem gerðist á sumrin). Útlit myndarinnar er sérstaklega sláandi, bæði íburðarmikið og kalt. Myndin var tekin upp í Blenheim-höll, mögulega glæsilegasta virðulega heimili Englands, en líka frekar banvænt. Snævi utanaðkomandi tjöldin eru kald og vetrarleg; þær innri formlegar og vandaðar. Aðgerðin er uppfærð á miðja nítjándu öld; kvenpersónurnar klæðast vandaðri tísku þess tíma, en þær helstu karlkyns klæðast að mestu glæsilegum hermannabúningum. (Hér er andstæða við kvikmynd Zeffirelli, þar sem bæði innréttingar og búningar voru vísvitandi niðurdrepandi í tóni). Leikritið einkennist af myndum um spillingu og rotnun; Ætlun Branaghs gæti hafa verið að móta glæsilegan flöt við undirliggjandi „eitthvað rotið í Danmörku“. Myndin er áberandi fyrir fjölda stórra leikara, sumir þeirra í mjög minniháttar hlutverkum. (Blink, og þú gætir saknað John Gieldgud eða Judi Dench). Svo virðist sem framleiðslufyrirtækið hafi þurft stjörnuleikara, sem var stressað yfir fjögurra tíma kvikmynd. Sumar innfluttu Hollywood-stjörnurnar, eins og Osric eftir Robin Williams, komust ekki almennilega fram, en aðrar, eins og Player King eftir Charlton Heston eða First Gravedigger eftir Billy Crystal, léku hlutverk sín mjög vel. Yorick, sem venjulega sést aðeins sem höfuðkúpa, sést hér í flashback, leikinn af breska grínistanum Ken Dodd. Brian Blessed, sem oft leikur skemmtilegar persónur, er kastað á móti týpunni sem Draugurinn og gerir atriðin sem hann birtist í virkilega ógnvekjandi. Af aðalpersónunum var kannski sú veikasta Ófelía eftir Kate Winslet. Aðalkona Branaghs í fyrstu tveimur Shakespeare-myndum hans var þáverandi eiginkona hans Emma Thompson, en hjónaband þeirra endaði með skilnaði árið 1995. Ég fór hins vegar að óska ​​þess að Thompson hefði verið ráðinn í hlutverkið; þó Winslet hafi komið sér fyrir í vitlausum senum Ofelia, virtist hún veik í þeim fyrri þar sem persóna hennar er enn heil á geði. (Ég vildi frekar Helenu Bonham Carter í útgáfu Zeffirelli). Richard Briers leikur Polonius af meiri reisn en honum er oft gefinn, vitur og reyndur ráðgjafi frekar en gamalt fífl. Julie Christie færir hlutverki Gertrude einnig reisn; það er engin tilraun hér, eins og var með Gibson og Glenn Close í Zeffirelli útgáfunni, til að benda á sifjaspell milli hennar og Hamlets. (Túlkun sem á Freud meira að þakka en Shakespeare). Aldursmunurinn á Christie og Branagh er nógu mikill til að þau geti verið trúverðug sem móðir og sonur, sem var svo sannarlega ekki raunin með Close og Gibson. (Gertrude eftir Olivier, Eileen Herlie, var furðulega þrettán árum yngri en hann). Branagh sagði að ætlun hans með að endurheimta þær senur sem oft eru klipptar í kvikmyndaútgáfur hafi verið að "styrkja þá hugmynd að leikritið snýst jafnt um þjóðerni sem harmleikur innanlands." Mikil áhersla er lögð á stríðið við Noreg og norska prinsinn Fortinbras - undirspil sem Zeffirelli hunsar með öllu. Þessi áhersla á þjóðarharmleik kemur kannski best fram í persónu Claudiusar, stundum leikinn sem einvídd illmenni. Það er eitthvað við frammistöðu Derek Jacobi sem bendir til þess að Claudius hefði getað verið góður maður við aðrar aðstæður, en hann leyfði sér að villast af metnaði og losta. Hann hefði getað verið góður og tryggur þjónn bróður síns, en kaus að stjórna sem vondur konungur. Þó hann sé þjakaður af sektarkennd getur hann ekki séð neina leið til að bæta fyrir illt sem hann hefur gert. Branagh, frábærlega reiprennandi ræðumaður í vísum Shakespeares, er frábær í aðalhlutverki. Eins og Gibson hefur hann lítinn tíma fyrir gamla hugmyndina um Hamlet sem óákveðinn, óvirkan og depurð. Hann er virkur, líkamlegur, kraftmikill Hamlet, eitthvað sem birtist best í banvænu einvígi hans við Laertes. Leiðarljós hans er ekki heimsþreytt örvænting, heldur virkur andstyggð á illsku og spillingu. Það var fjárhættuspil fyrir Branagh að gera fjögurra klukkustunda epík og myndin gekk ekki vel í miðasölunni. Það var hins vegar lofað af mörgum gagnrýnendum, James Berardinelli var sérstaklega áhugasamur. Mín eigin skoðun er sú að, ​​hver svo sem fjárhagsleg ávöxtun kann að hafa verið, borgaði fjárhættuspil Branagh sig í listrænu tilliti. Með því að einbeita sér að heildartextanum tókst honum að draga fram alla merkingu og tilfinningalegan kraft flóknasta leikrits Shakespeares. Þegar ég rifjaði upp „Much Ado“ hans sagði ég að þetta væri besta mynd Shakespeares gamanmyndar. "Hamlet" hans gæti bara verið besta mynd Shakespeares harmleiks. 10/10