Þessi mynd vekur upp margar minningar um hið sígilda kvikmyndahús forðum daga, þar sem leikarar þurftu ekki að fara úr fötunum til að láta áhorfendur horfa á myndina sína. Í fyrsta lagi held ég að aðal plús punktur þessarar myndar sé mögnuð efnafræði milli Shahid og Amrita, það er klárlega gerð myndarinnar. Ég hef séð fullt af athugasemdum um að myndin sé sjúklega sæt og of slusy. Til að bregðast við þessu held ég að þetta sé að vissu leyti rétt greining, en miðað við að þetta sé Barjatya mynd held ég að miðað við MPK, HAHK, HSSH og MPKDH hafi hún verið lækkuð verulega. Sums staðar var næstum óþolandi að horfa á HSSH. Í þessari mynd, þegar tilfinningalegu augnablikin koma upp, finnurðu sjálfan þig brosandi, óskar verðandi hjónum alls hins besta og vonar að ekkert slæmt komi fyrir þau. Annar stór plús punktur er frammistaðan. af Shahid og Amrita. Báðir hafa leikið mjög vel, sérstaklega Shahid sem lítur vel út í myndinni. Amrita lítur einfaldlega töfrandi út og ætti að taka hana alvarlega sem verðandi stórstjörnu. Þrátt fyrir að ég hafi haft mjög gaman af myndinni í heild sinni finnst mér hún of löng. Það hefði verið hægt að klippa eitthvað af miðjunni og það hefði kannski haft enn meiri áhrif. Mér finnst tónlistin líka, þó hún passi inn í myndina þegar maður sér aðstæður, aðeins gamaldags og myndin hefði getað notið góðs af því ef uppfærðara hljóðrás hefði verið til. Þó að myndsköpun laganna Mujhe Haq Hain og Hamari Shaadi Mein séu dásamleg. Allt í allt mæli ég hiklaust með þessari mynd, hún er rómantísk, lítur töfrandi út og hefur dramatískan hápunkt (ég mun ekki fara í smáatriði, bara ef þú hefur hef ekki séð það. PS. Ef þú ert viðkvæmur fyrir að gráta - taktu pappír! (Ég þurfti nokkra)