„Kvikmyndin miðuð við fullorðna“ er sjaldgæf fyrirbæri þessa dagana, en Moonstruck gerir það vel og er samt betri en meðalmynd, sem eldist mjög vel. Þó að það séu kómísk augnablik miða lægra en restin af henni, þá hefur myndin dásamlega sérstöðu (Ítalir í Brooklyn) sem er ekki notuð til að skamma persónurnar eða áhorfendurna. (þ.e. mafíósar birtast aldrei í flækju. Það verður aldrei gróteskt eins og My Big Fat Greek Wedding) Aukasögulínurnar eru efnahagslega sagðar með stuttum atriðum sem leyfa hlé frá stóra þræðinum. Þetta eru atriðin sem nú vantar í samtímakvikmyndir þar sem ekki er hægt að koma auga á gildi þeirra á framleiðendur og stórmenn. Ég sakna þessara atriða. Það felur líka fallega í sér eldri persónur. Kvikmyndin tekur sína eigin, rólegu leið að niðurstöðu. Það er hvergi illa skrifað atriði innifalið til að láta suma stjórnendur slaka á hringvöðva. Cage og Cher gera mjög gott verk. Moonstruck kallar á gamla skólann, þjóðernislega, vinnudaga New York, svipað og 'Marty', nema Moonstruck er mun minna heilagt.