Ég varð þeirrar ánægju aðnjótandi að verða vitni að þessari snilldarmynd á forsýningu í Sydney. Þó það hafi verið ánægjulegt að sjá það. Ánægja er ekki tilfinningin sem þú situr eftir með þegar eintökin rúlla.2:37 er mynd sem tekur á ekki bara einum fordómum sem ungir einstaklingar finna fyrir heldur þeim öllum. Aðalatriðið er einangrun. Það er ekki bara að setja lokagalvaníserunarsenuna kvikmyndarinnar á stall fyrir ofan hina, heldur er mikilvægt að sjá það sem hápunktinn. Og út frá því er mikilvægt að átta sig á því hvað það táknar bæði fyrir þig sem áhorfanda og fólkið sem hefur bein áhrif á það. og það er engin bönnuð nálgun virkar sem lánstraust við boðskapinn. Ég tel ekki að myndir eins og 2:37 ættu að vera með atkvæðum. Frekar ætti að mæla með því fyrir þá sem leita að tilgangi í áhorfi sínu. Frábærlega unnin mynd af sakleysi glatað. Og snilldartaktur fyrir enn óbandaðan hæfileika. Ekki má missa af.