**SPOILERS**Þetta var ljót mynd og mér þykir leitt að hafa horft á hana. Eins og Dobermann eftir Jan Kounen, þjáist það aðallega af lélegri klippingu - eða skorti á henni. Það er eins og leikstjórinn hafi verið svo ástfanginn af verkum sínum að í stað þess að klippa myndina niður í hraða sem hélt athygli þinni bætti hann öllu myndefninu sem hann hafði tekið saman. Það eru kannski tvær flottar senur í allri myndinni. Einn þeirra er *SPOILER* þegar Benkei er steindauð og myndavélin byrjar að snúast í kringum hann. Þetta var flott - en allt í lagi, við náðum því! Haltu áfram takk! Myndavélin hættir ekki að snúast í kringum þennan gaur! Það eru kannski eitt eða tvö flott atriði í viðbót sem ég gleymdi í þessu meðalmennskuflóði, en síðasta einvígisatriðið ER EKKI EIN AF ÞEIM! Það kann að vera vegna þess að ólíkt fyrri senum með sverði, þá er Shanao ekki grímuklæddur - en bara vegna þess að leikstjórinn fann ekki áhættuleikara sem líktist að nokkru leyti Asano Tadanobu gefur honum ekki rétt til að fara á undan og gera upp 80 % af sverðbardaga með öfgafullum nærmyndum af sverðsátökum! Og allt frá sama sjónarhorni, má ég bæta við. Leikstjórinn ætti að læra af bandarísku framleiddu 1995 bullet-train ninja myndinni The Hunted! Persónulega sá ég árásarvettvanginn í þorpinu sem virðingu fyrir félagslegum aðgerðarsinnum fyrri kynslóðar sem lögreglan stóð frammi fyrir í ofbeldisfullum mótmælum háskólaáranna. Ástandið þar sem sakleysi er kúgað af opinberri og vopnuðum grein ríkisstjórnarinnar sem vill ekki skilja virðist vera algengur boðskapur í japönskum fjölmiðlum, vegna mikils áhrifa sósíalista og kommúnista sem eru pólitískur minnihluti. Kvikmyndaútgáfurnar af GTO og Salary Man Kintaro eru tvö önnur nýleg dæmi *END SPOILER* Ég skil ekki. Ég bara skil ekki hvers vegna fólk sem talar ekki tungumál myndarinnar finnur hrós verðugt efni í þessu. Kannski tapaðist það versta í þýðingunni. Endir myndarinnar - sem markaðssetning lék mikið á, er önnur túlkun á hinum goðsagnakennda fundi Shanao og Benkei. En sú goðsögn er ekki sú vinsælasta í japönskum þjóðsögum, og hún er svo aðskilin frá samtímaþemum, að eftir 138 mínútur af yfirspiluðum sjónrænum tækni, hverjum er ekki sama hvernig leikstjórinn vill endurtúlka söguna!? Leikstjórinn Sasaki Hirohisa hjá Crazy Lips sagði að það væri óþægileg tilhneiging meðal nýrra japanskra leikstjóra að hunsa japanska áhorfendur og miða kvikmyndir sínar á erlendar kvikmyndahátíðir - til að öðlast hraðari alþjóðlega frægð. Þetta virkar, þó að það sé ekki skynsamlegt, því tilgangurinn með alþjóðlegri kvikmyndahátíð er að kynna fyrir heiminum hvers konar kvikmyndir eru gerðar í öðrum löndum - hvers konar kvikmyndir fólk HORPIÐ í þessum löndum. Svo sannarlega ekki Gojoe og þess háttar.