Eftir að hafa ekki lesið skáldsöguna get ég ekki sagt hversu trú þessi mynd er. Sagan er dæmigert leyndardómsefni: morðingja miðar við nýgiftu hjónin; rannsóknarkona verður ástfangin af maka sínum og greinist með banvænan sjúkdóm. Já, það hljómar eins og sápuópera og það er nákvæmlega hvernig það spilar. Fyrstu 2/3 eru leiðinlegir, að undanskildum morðunum og sá síðasti 1/3 snýr aftur að hluta þegar hann tekur hraða í átt að snúinni niðurstöðu. grimmur. Síðasta 1/3 hættir maður að taka eftir því myndin verður í raun áhugaverð, en það er bara síðasti 1/3. Leikstjórinn Russell Mulcahy er mjög í essinu sínu, en það er bara svo mikið sem hann getur gert með sjónvarpskostnaði og netritskoðarana á bakinu. Hann er nokkurn veginn takmarkaður við snöggar klippingar og brenglaðar linsur, þó honum hafi tekist að kreista inn nokkrum „undir gólfinu“ skotum meðan á morðunum stóð á klúbbsalerninu. Því miður, þar sem þetta er gert fyrir sjónvarp, eru flottu samsetningaratriðin sem hann notar svo vel með breiðari mynd hvergi að finna. Athugasemd til framleiðenda: gefðu þessum manni sanngjarnt kostnaðarhámark og óbreytta linsu þegar þú ræður hann. Í stuttu máli sagt: þessi mynd er léleg miðað við kvikmyndastaðla og miðlungs miðað við sjónvarpsstaðla (horfðu á CSI í staðinn). Ef þú ert í skapi fyrir mynd sem þessa, þá er ég með nokkrar frábærar tillögur: sæktu eintak af Dario Argento "Deep Red" (hæstu meðmæli mín; frábær kvikmynd), "Opera" eða jafnvel "Tenebre". Þeir eru sterkari í öllum flokkum.