George Scott flutti sýningu ævinnar í THE HOSPITAL eftir Paddy Chayefsky, mjög myrku drama um öldrun stórborgarsjúkrahúss og miðaldra lækni á barmi sjálfsvígs. Með í för kemur Diana Rigg sem frjáls andi sem er staðráðin í að bjarga honum frá sjálfum sér. Samtal þeirra klikkar og það er greinilegt að þeir eru gerðir hver fyrir annan frá upphafi. En mun hún bjarga honum? Eina kynlífssenan þeirra er bæði myndræn og eftirminnileg fyrir ástríðu sína og heift. Á meðan er spítalinn umsátur af hópi æsingamanna sem vilja ekki að það breyti fordæmdri byggingu í krabbameinsstöð. Og raðmorðingi er laus á spítalanum sem sérhæfir sig í læknum og hjúkrunarfræðingum. Góður hluti myndarinnar beinist hins vegar algerlega að Scott. Eins og það á að vera. Þvílíkur munur fyrir nokkrum árum þegar þessi mynd var gerð. 1962 hafði gefið okkur THE INTERNS, gamaldags endurgerð á DR. KILDARE með hræðilegan leik og pappahandrit. Með í för kom 1971 og Sjúkrahúsið. Innan við 10 árum síðar. Hollywood gerði eitthvað rétt til tilbreytingar. Að horfa á Sjúkrahúsið í dag er áminning um hversu mikið læknasýningar eins og ST. ANNARS og SCRUBS eiga þessa sígildu klassík að þakka. Og ef Sjúkrahúsið minnir þig á NET, þá ætti það að gera það. Sami ritari.