Mjög dæmigerður Almodóvar þess tíma og á sinn hátt ekki síður fyndinn en mörg síðari verk hans. Og hvers vegna er það? Það er ekkert til að ögra eða hneykslast á og ég býst við að slík áhrif séu frekar tilviljun en viljandi. Nei, hinn mikli húmor stafar af undirliggjandi, nánast súrrealískum, fáránleika sem fléttast inn í sviðsmyndina: nánast algjört bannorð persónanna. Þetta er sams konar „kómísk spenna“ og þú finnur í síðari verkum hans, þó þú munt finna hana í grófari útgáfu hér. Hann er að byggja sig upp fyrir meistaraverk sem koma, en er ekki enn til staðar. Eini gagnrýnandinn sem skrifaði um þessa mynd áður en ég gerði, hélt því fram að það hlyti að vera „mjög útvalinn“ hópur fólks sem myndi finnast þessi mynd fyndin. ég geri það.