Forsendur þessarar myndar, þar sem spjallþáttastjórnandi grínisti býður sig fram til forseta sem sjálfstæður, bara til að hrista upp í hlutunum, er fyndin, skemmtileg, ljómandi og jafnvel svolítið hvetjandi. (hugsaði um kappræður vestanhafs þegar Tom Dobbs yfirgefur ræðupúltið, hugsaði um Steven Colbert að tilkynna framboð sitt, góðir tímar) Fyrstu 15 - 20 mínútur þessarar myndar eru því mjög skemmtilegar, kappræður sérstaklega. Þegar hann verður loksins kjörinn, þá er það leitt að það sé vegna tölvubilunar, þú myndir vilja að hann vinni sanngjarnt (þó það sé óraunhæft). En eftir það fer þessi mynd algjörlega niður á við. Ég hélt að við myndum fá frábæra mynd eins og 'Dave' (1993) þar sem við sjáum hvernig hún myndi koma út ef grínisti stjórnaði landinu í raun og veru. Þess í stað breytist myndin úr gamanmynd í spennumynd, rómantíska gamanmynd og drama og gerir ekkert gott. Tölvubilunin verður aðal söguþráðurinn, sem er virkilega sjúskað. Strákur er þessi vonbrigði. Ég gef henni 3 stjörnur bara fyrir forsendu og vegna þess að mér tókst í raun að horfa á þessa mynd frá upphafi til enda án þess að hætta henni, sem er yfirleitt gott hjá mér.