Þrátt fyrir að útgáfa Langs sé frægari er verk Borzage ekki laust við áhuga, langt í frá: „himnesku“ raðirnar eru enn betri. Samlíking lestarinnar (kannski fengin að láni frá endalokum Abel Gance „la roue“) er að lokum meira sannfærandi en hinn himneski heimur sem er „uppi að ofan“. Viðkvæmni Borzage fyrir persónum sínum kemur fram í persónu Marie og ást handan grafarinnar er eitt af uppáhalds viðfangsefnum hans (endir „þrír félagar“). Skemmtigarðurinn virðist vera alls staðar: við sjáum það jafnvel þegar við erum í fátæku húsinu hennar Marie. Mér finnst leikmyndin ekki vera svo töff, þau eru stílfærð að galli. Sýningin í fjarlægð gefur myndinni næstum vísinda-fimi tilfinningu. Borzage gleymir aldrei félagsskapnum sínum áhyggjur: í himnesku lestinni sem fer upp, þola hinir ríku ekki að vera blandaðir saman við rifrildið en eins og "yfirdómari" segir: "hér er enginn munur lengur" .Ekki stórt verk fyrir Borzage (hvorki útgáfa Langs), en að leita ef þú hefur áhuga á leikstjóraferlinum frábæra.