Þetta er aðeins aðlaðandi fyrir aðdáendur „slæmrar kvikmynda“ skemmtunar. Það er meira virði fyrir nemendur af poppmenningu 1970: tískuna, húsgögnin, viðhorfin og þessi mikla "kvennalífsstund" snemma á áttunda áratugnum, þegar það var enn ferskt og nýstárlegt fyrir sjálfstætt starfandi, sjálfstæða konu að vera til. "Superchick" (Joyce Jillson) átti peningalega gefandi ef þrekvirki ferilinn (enda hvað er flugfreyja annað en þjónustustúlka í 30.000 feta hæð - það á við um karlmennina líka), hún svaf hjá mörgum körlum, gat verndað hún sjálf og aðra (með karate) og var ekki bundin við neitt. Þetta er svona frelsislaus kona sem hræddi andfemínistana, þessir afturhaldssömu fávitar sem trúa því að engin kona sé fullkomin án eiginmanns. „kynþokkafulla ráðskonan“ var öflug erkitýpa frá seinni hluta sjöunda til sjöunda áratugarins, (jæja, Jafnvel í "The Partridge Family," man ég eftir því að hafa sveiflað ungfrúnni Ruben Kincaid í stöðugum tengslum við flugfreyjur) og frá því sjónarhorni er þessi kjánalega mynd mikilvægt tímahylki í poppmenningunni fyrir alnæmi, frjálsa ást, kvenlíf, sveiflan áttunda áratuginn. Söguþráðurinn er samt alveg hræðilegur. Og fyrir þá hellisbúa í áhorfendum er fátt um ber brjóst að líta.