Upprunalega útgáfan af George Sluizer af The Vanishing aka The Man Who Wanted to Know býður upp á einn af hljóðlega truflandi sósíópata evrópskra kvikmynda og einn eftirminnilegasta lokaþátt allra tíma (það stalst blygðunarlaust af Tarantino fyrir Kill Bill Volume Two), en hún hefur margt fleira. að bjóða en það. Hann er að leika sér að tímaröð og snúa við venjulegum klisjum staðlaðra „dama hverfur“ söguþræði, það býður líka upp á frábæra persónusköpun og sterka, vanspilaða en sannfærandi frammistöðu. Því miður get ég aðeins gert ráð fyrir að þegar kom að endurgerðinni hafi Sluizer verið svo ákveðinn að enginn -einn annar átti eftir að fá tækifæri til að eyðileggja myndina sína þegar hann var fullkomlega fær um að gera það sjálfur, en fáir hefðu getað búist við því hversu yfirgripsmikið hann eyðir eigin verkum. Ferill hans náði sér aldrei á strik eftir þessa hörmulegu mistök. Aðal sökudólgurinn er undraverður frammistaða Jeff Bridges sem hefur verið ígrundað í hvert einasta smáatriði upp að hörmulegu stigi. Vinur sem framleiddi eina af elstu myndum sínum tók fram að Bridges væri frábær eðlislægur leikari svo framarlega sem þú hættir honum að hugsa um hvað hann væri að gera, og þessi mynd er sönnun búðingsins. Sérhver hreyfing er of vélræn í nákvæmni sinni, sem gerir það að verkum að hann lítur út eins og ryðgað klukkuverk leikfang, á meðan rödd hans er furðuleg blanda af Tootsie, Latka Gravas úr Taxi og Dalek sem allir hafa farið í orðræðutíma frá Dok-tah E-ville. Enginn banality of the illness hér, bara looney gengur um með ósýnilegt skilti yfir höfðinu á sér sem segir "Vinsamlegast. Láttu. Mig. Drepa. Þú. Þakka þér. Fyrir þína. tillitssemi." En það þarf virkilega að deila sökinni hér. Engin sýningin er góð: oft lítur hún ekki einu sinni vel út Keifer Sutherland lítur meira út eins og hamstursbarn en óöruggur maður á vitinu í skyndilegum atriðum á bensínstöð, Nancy Travis flækist illa og Sandra Bullock lætur alls ekki á sér standa sem þráhyggja hans. Ekki það að þeir fái hjálp frá hvorki leikstjóranum né rithöfundinum Todd Graff. Handritið er sérstaklega veikt. Tímatalinu hefur verið breytt í setti fókusinn fast á Bridges á kostnað hjónanna við opnun myndarinnar. Verra er hlaupið sem myndin er í, sem tæmir lífið og karakterinn úr hverri senu í kapphlaupi sínu um að komast á næsta. Frekar en háa/ lágt skapbreytingar í sambandi þeirra hjóna eða að því er virðist frjálslegur en varkár staðsetningartilfinning, við fáum bara nokkur rök sem gefa þér til kynna að hann hafi líklega betur án hennar. Hvað varðar nýja og betri hamingjusöm endi venjuleg kona elt af nötra í skóginum hættulegt efni heill með lame 'endum á brandara eins og sjónvarpslögguþætti' augnabliki best að fara ekki þangað sem er ráð sem gildir fyrir allt þetta lestarflak af kvikmynd. Jafnvel átakanlega bragðdauft og óinnblásið Jerry Goldsmith-skor getur ekki gert neitt fyrir þennan.