Þegar Pinky, hæfur rafvirki, er sleppt úr fangelsi, hefur skilorðsfulltrúi hans fundið honum vinnu við að vinna í stórborgarbanka. Þegar sumir af glæpaheiminum úr fortíð hans komast að raun um stöðu hans ætla þeir að misnota hana og ræna bankann. Pinky er í fyrstu skelfingu lostinn vegna þess að hann vill endilega fara beint, en þegar örlagabreyting gerist fer Pinky að halda að maður ætti ekki að líta gjafahest í munninn. Einnig þekktur sem The Mayfair Bank Caper {meðal annars!}, þetta er gríðarlega skemmtilegt verk sem er aðal 1970. London og öll hennar mjög vafasömu tíska eru upplýst eins og jólatré í lævíslega sniðugum kaper Ralph Thomas og Guy Elmes. Ef áhorfandinn getur samþykkt David Niven sem aldraðan glæpaforingja af einhverjum illsku {it's not easy I can tell you}, þá gæti A Nightingale Sang í Berkeley Square komið þér á óvart. Leikararnir eru víst ekki að draga upp nein tré, en það er í rauninni ekkert að skemma myndina, hún hefur heiðarlega skemmtilega eiginleika sem er aldrei minna en skemmtilegur. Tónleikurinn og hljóðrásin er ef til vill sek um of mikla gleði á dramatískum glæpastundum, en það er minniháttar kvörtun að láta mig halda að þetta sé vanmetinn breskur gimsteinn. Richard Jordan fer með aðalhlutverkið Pinky (auðvitað í von um að tæla í bandaríska áhorfendur). , 70s hjartaslagur Oliver Tobias {mikið af hári} er þarna til að halda dömunum áhuga, á meðan náungarnir fá ánægjulega sýn á Elke Sommer og yndislegu fæturna hennar fyrir félagsskap. Hreyfist með á nógu viðeigandi myndbandi og inniheldur alvarlega gefandi lokaatriðið, A Nightingale Sang in Berkeley Square á mun betra skilið en fátæklega 5,7 einkunnina hér á IMDb, en hversu margir hafa séð það, ég velti því fyrir mér? /10