Þessi mynd er góð fyrir það sem hún er, og tilgerðarlaus; Ég myndi hins vegar ekki horfa á hana tvisvar: Ég er Peter Cushing höfundur og þess vegna horfði ég á hana. Besti kostur þessarar myndar er: BREVITY and EFECTIVENESS. Í samanburði við aðrar svipaðar kvikmyndir dregur hún EKKI lappirnar að eilífu þar sem hver af fjórum (plús einn) þáttum varir undir 30 mínútur, en sá síðasti undir 10. Góður óhugnanlegur straumur. Í fyrsta þættinum flytur hryllingsrithöfundur sem þjáist af „rithöfundablokk“ í afskekkt gamalt hús í leit að innblástur. Hann finnur jafnvel of mikið af því þegar hann byrjar að sjá fyrir sér einn af skálduðu brjálæðunum sínum. Söguþráður svipaður og ótímabært greftrun. Góð notkun á sjónarhorninu: er rithöfundurinn að veikjast á geði...eða (eins og endirinn sýnir) vill bikarkonan hans að elskhugi hennar leiki með fælni eiginmannsins til að gera hann brjálaðan og tryggja eignir hans. .enn mun hin uppátækjasömu bimbo lifa af til að njóta ávaxta snjöllu áætlunar sinnar? Í seinni þættinum koma tveir löngu týndir vinir saman í sama afskekkta gamla húsinu en virðast ekki geta hjálpað að heimsækja furðulegt hryllingssafn sem sýnir vaxstyttu hins langa missti ást á æsku þeirra, sem einu sinni hafði skilið þau að. Af gotneska safnverðinum komast þeir að því að konan sem sýnd er er látinn öxi með morðingja...eða var hún það? Þriðji þátturinn var síður áhugaverður fyrir mig. Í þeim fjórða er leikari í hryllingsmyndum - sem heldur að hann sé bestur allra - sokkinn til djúps lággjalda C-mynda. Hann er að leita að búningi til að veita skálduðu vampírunni sinni meiri trúverðugleika og nær alvörunni. Þessi hluti skortir líka styrkleika þeirra fyrstu tveggja. Leiklistin er sanngjörn, þar sem 2 upphafshlutar leggja meginhluta af því. Góð mynd, tekin með smá saltkorni. Ekki besti Cushing, né Lee...en þess virði að horfa á.