The Salena Incident er langbesta kvikmynd leikstjórans, Dustin Rikert, --- sem segir ekki mikið. Í fyrri myndum sínum (og ég nota hugtakið "kvikmyndir" lauslega) tekur leikstjórinn hugmyndir frá stórmyndum í Hollywood og jaðarsetur þær alvarlega. Salena atvikið er ekkert öðruvísi. Kvikmyndin er í grundvallaratriðum Con Air meets Aliens sem unnin er með líkingu við meðalframleiðslu þína í kvikmyndaskóla. Myndin er full af fókuslausum tökum og plága af tæknibrellum sem myndu eiga í erfiðleikum með að jafnast á við flesta bekki í tölvuteiknimyndum í framhaldsskóla. Til dæmis eru næstum allar sprengingar á skjánum sömu eldáhrifin sem eru mötuð yfir skjáinn. Veiku áhrifin og framleiðslugildið eru aðeins í hættu með gölluðum söguþræði og grýttum samræðum. Í setningu rennur sagan saman eins og útlistun á ofnotuðum Hollywood klisjum. Myndin byrjar á því að versta CGI Alien skip sem gert hefur verið hrapar inn í verstu CGI jörð sem hefur verið framleidd og hópur hermanna fer niður til að rannsaka. Næst er rúta af fangaflutningum, sem flytur það versta af því versta víðsvegar um fylkið, steypt af stóli af föngum með hjálp ljóshærðu kærustu þeirra vopnaðar sílikonígræðslum. Fangarnir flýja og hlaupa inn í bæinn Salena þar sem þeir hitta geimverurnar sem... SHOCK... hafa sloppið úr geimverufangaflutningi sem flytur það versta af því versta víðs vegar um vetrarbrautina. Fangarnir og lögreglan þeirra, sem er í haldi, vopnuð eingöngu byssum og sorglegum orðaleikjum, þurfa að berjast við geimverurnar og flýja bæinn áður en Alþjóðlega geimbandalagið *rakkar augun* sprengir borgina í gleymsku. Einu raunverulegu skemmtilegu þættirnir í myndinni eru þegar leikarar (sem eru greinilega grafnir undan af handritinu) fá frelsi til að spuna og líka þegar þeir berjast við smærri framandi verur í byssuskothríð. Fyrir utan það er myndin í rauninni ekki tíma neins virði hvað þá plastið sem DVD-diskurinn er gerður úr. Hversu hræðilegt var það? Segjum bara að varnarmálaráðherrann sé um 90 ára gamall, vinni í herbergi sem er um það bil eins hátækni fasteignaskrifstofa 1950 og er með Looney Tunes bindi. Já, ef það var ekki nógu skýrt áður, þá ER MAÐURINN Á HVERJU MÍMAHÖNNUM MEÐ BANDI MEÐ BUGS BUNY OG ROAD RUNNER Á ÞAÐ. Kvikmyndin nær hámarki (HAHAHahhaaa, sagði ég, nær hámarki...) þar sem síðasti hermaðurinn sem eftir er rekur sig inn í hóp fanga og fanga og nýstofnað lið berst í burtu frá grimmu geimverunum --- sem af einhverjum undarlegum ástæðum leiðir þá til beint aftur í Alien skipið? já...Kvikmyndin hefur hjartað en er full af hræðilegri leikstjórn og enn verri myndavélavinnu. Einhver þurfti alvarlega að skella DP og segja honum að það væri meira í kvikmyndagerð en endurteknar, staðnaðar myndir í hæð brjóstsins. Þessi mynd er í raun ekki þess virði að leigja hana (ef hún kemst einhvern tímann svona langt) þar sem hún er ekki eins hrikalega slæm og síðustu myndir leikstjórans sem dregur úr hlátri, en hún er hvergi nærri áhorfanleg kvikmyndahús.