"The Thing" eftir John Carpenter er án efa ein besta hryllingsmynd sem gerð hefur verið. Því miður, eins og á við um flestar Carpenter-myndir, er hún líka ein vanmetnasta myndin sem gagnrýnendur hafa gagnrýnt stuttu eftir að hún kom út af ástæðu sem er næstum aumkunarverð. Svo virðist sem á þeim tíma hafi fólk verið óvart af hugmyndinni um "góðu" geimveruna. Hugmynd kviknaði eftir velgengni "I.T.". Og sú hugsun að kvikmynd sem fjallaði um geimverur gæti vikið frá þeirri hugmynd var álitin villutrú. Mannleg fáfræði er sannarlega ógnvekjandi hlutur, fólk þarf að dæma kvikmyndir fyrir það sem það er ekki fyrir það sem það vill að þær séu."The Thing" sjálft er áhugaverð rannsókn á ofsóknarbrjálæði manna þar sem meðlimir bandarískra suðurskautsstöðvar uppgötva tilvist geimvera (aðeins vísað til í myndinni sem "hlutur") sem getur líkt eftir hvers kyns lífsformi. Við vitum ekki hver gæti verið eða gæti ekki verið veran, við sjáum hvernig sérhver persóna bregst við aðstæðum. Það er engin fjöldamóðir eða læti, bara hægt og smám saman niður í glundroða þar sem sífellt fleiri verða... ekki alveg mannlegir. Carpenter tekst að lyfta þessari mynd upp í eitthvað miklu meira en meðaltal Sci-Fi/hryllings . Það eru engin "hvað á bak við þig?" stökk augnablik hér. Í stað þess að treysta á ákaft andrúmsloft vantrausts og örvæntingar fyrir heimsenda ásamt nokkrum fallegum augnablikum sjónrænnar skelfingar án lítillar þökk sé áhrifamiklum veruáhrifum Rob Bottin, gefur hann okkur upplifun sem ekki jafnast á við margar aðrar hryllingsmyndir. Í stað þess að henda bara staðreyndir og söguþræðir í andliti okkar Carpenter býður okkur mun hægfara og viðkvæmari nálgun. Með því að gefa í skyn leyndardómstilfinningu gefur hann áhorfandanum nóg frelsi til að túlka-át það sem hefur gerst í ákveðnum atriðum, á sama tíma og hann gefur nægan söguþráð fyrir þá sem eru ekki svo hrifnir af túlkun í kvikmyndum. Ennio Morricone vinnur alla leið. Það er naumhyggjulegt og niðurdrepandi hljóð sem passar fullkomlega við heildartón myndarinnar. Þó ég hafi alltaf velt því fyrir mér hvernig það hefði hljómað ef Carpenter (hann hefur verið þekktur fyrir að semja allar OST-myndir úr kvikmyndum sínum nema þessa) gerði það? Persónur þó þær séu ekki eins djúpt þróaðar eru samt eftirminnilegar þökk sé góðri frammistöðu leikaranna, sérstaklega Kurt Russel sem leikur hinn „niður-út“ sinnulausa þyrluflugmann R.J. MacReady. Þess má geta hvernig persóna hans umbreytist í gegnum myndina. Allt frá óvirðingu hans "ekki gefa ...." viðhorf hans í upphafi, til sameiningar og leiðtoga hóps manna sem reyna að berjast við "hlutinn". En jafnvel þó það sé sagt, þá eru engar falskar hetjudáðir hér, það eru engin augnablik „hlæja að andliti dauðans“ og það er svo sannarlega ekki til neins konar grínisti léttir, myndin heldur andrúmsloftinu frá fyrstu senu til þeirrar síðustu. . Talandi um það, hér heldur Carpenter enn og aftur hefð sinni um að búa til kraftmikinn endi. Aldarfjórðungi eftir útgáfu "The Thing" finnst hann ekki dagsettur. Og með truflandi vaxandi notkun á tölvugerðum áhrifum finnst það enn sterkara en áður vegna þess að það sýnir lífsstarf og vígslu manneskjunnar ekki tölvur. Ásamt hreinskilni sinni til að greina það gefur áhorfandanum miklu fleiri ástæður til að horfa á það í annað eða þriðja eða fjórða eða ... sinn. Meistaraverk skelfingar sem aldrei gleymist.