Styllur þessarar myndar kunna að sýna ofbeldisatriði eða kynhneigð sem ekki er almenn, en þessar senur eru bara sjaldgæf brot, valin til að laða að áhorfendur. Þeir eru að sjálfsögðu að sýna meginboðskap myndarinnar: Fólk sem er stöðugt sparkað í hausinn á sér í starfi og lífi, notar vald, sem það kann að hafa annars staðar, til að kúga aðra alræmda. Og í neðri hluta kúgunarkeðjunnar, aðallega konur. Kvikmynd sem sýnir þetta jafn hrottalega og Hundstage er vissulega erfið að horfast í augu við, en að þurfa að þola slík líf, er enn erfiðara. Tæknilega séð er myndin mjög eins og Short Cuts, en samanstendur af Heimildarmyndaþættir, þar sem fólk eins og náunginn þinn leikur eins og það er. Án nokkurs glitta, og mest truflandi, án nokkurrar vonar. Heimildarmyndastíll hennar gerir myndina enn meira truflandi, því þú gerir þér grein fyrir að slíkt fólk er þarna úti og það er mikið af þeim, þó að samfélag okkar einblíni á fallegt ytra útlit. Einhvers staðar þarf klámiðnaðurinn að stunda viðskipti sín, einhvers staðar þarf að eiga sér stað heimilisofbeldi sem ekki hefur verið tilkynnt, einhvers staðar verða vonir að brosa. Ég þekki svo sannarlega slíkt fólk. Ef þú vilt sjá kvikmynd án nokkurra fyndna sena (sumum kann að finnast fötluðu konan sem endurtekur topp tíu stórmarkaðina vera fyndinn, en þetta gerist í alvöru) og án melódramatísks, farðu að horfa á þessa mynd. Hins vegar mun það tapa þegar þú ert að einbeita þér að texta, ég óttast, þar sem textar geta ekki flutt áherslu.