Það virðast hafa verið einhverjar myndir af þessu tagi gefnar út á áttunda áratugnum. Og sú staðreynd að ég get ekki munað titilinn á einum einasta þeirra fyrir utan er mælikvarði á áhrif þeirra. Þetta eru það sem skáldsagnahöfundar myndu kalla „pottkatla“. Þeir eru varla meira en tæki til að halda kvikmyndastjörnum í augum almennings. Við höfum Micheal Caine, Peter Ustinov, Omar Sharif, Rex Harrison og William Holden; meira en nóg af nöfnum til að fá rass á bíósæti. Komið er til móts við alla hetjusmekk. Þó grunar mann að flestir áhorfenda hafi samt farið vonsviknir í burtu. Hæfileika þeirra er einfaldlega hent og ég furða mig á því að stjörnur með svo mikið fé og slíkt orðspor geti enn verið svo örvæntingarfullar eða skortir skynsemi. Svona kvikmynd bætir varla gyllingu við ferilskrá. Stundum ættu leikarar kannski að velja leikstjórann sinn í stað þess að vera öfugt. Það var nokkuð augljóst að það yrði vitleysa jafnvel frá upphafi. Þessi fáránlega misjafna djassþematónlist, sem líka sló í gegn í hvert skipti sem þarf tilfallandi hávaða, hafði alla andrúmslofts sannfæringu lyftunnar Muzak. Hverjum datt í hug að ráða djasshljómsveit þegar atriði sýndi rjúkandi frumskóga mið-Afríku, eða endalausa Sahara með úlfalda og pálma í bakgrunni? Klárlega alvarlegur fífl. Ennio Morricone hefði vitað hvað hann ætti að gera; og úrslit hans hefðu soðið af nógu mikilli andrúmslofti og spennu til að hækka einkunnina mína um góð tvö stig. Þessi leikstjóri hefði átt að taka það ómak að horfa á 'Lawrence of Arabia', eða jafnvel vestra Sergio Leone; hann gæti hafa lært nokkra hluti. En aftur á móti, líklega myndi hann ekki gera það. Alfred Hitchcock lék þemað hverfa eiginkonu með góðum árangri í mynd sinni 'Frantic'. Það var síðar endurgert með jöfnum elju þegar Harrison Ford starði. Í öllum tilvikum var ruglingurinn í kringum tap hennar og spennan í eltingarleiknum áþreifanleg. Hér, þegar Michael Caine gæti annars verið neyddur til að nota smá gáfur og hugrekki, dúkkaði Rex Harrison upp úr engu eins og einhver slyngur gamall snillingur, til að koma honum aftur á réttan kjöl hvenær sem frásögnin hrasaði. Myndatakan var allavega frekar góð, með frábærri nýtingu á oft fallegu umhverfinu. En þá verður heimska tónlistin að blása upp og blása til atóma það litla andrúmsloft sem þetta skapaði. Hasarsenur voru líka tilgerðarlegar og stæltar, með svo illa dansaðan bardagaþáttum að þær gætu hafa verið settar upp á fyrsta ári í leiklistartíma. Og auðvitað verða leikararnir að berjast við djassundirleik - eins og þú gerir. Og það er um það bil eins mikið ummæli og þetta atriði á skilið. Nema að segja að handritið var líka frekar ömurlegt. Haltu þig við áhugamálið þitt á þessu. Jafnvel þótt það innihaldi uppáhalds kvikmyndastjörnurnar þínar, þá muntu örugglega verða fyrir vonbrigðum líka.