aldrei áður hefur kvikmynd rekið mig til að skrifa gagnrýni en þetta var bara skelfilegt. ég var fastur í henni og reyndi að finna hvað það var við þessa mynd sem fékk snoop til að velja hana sem sitt fyrsta alvarlega hlutverk en satt að segja var það lélegt val. kannski þetta gerði góða bók en hún virkaði svo sannarlega ekki fyrir mig sem kvikmynd. mér fannst hún ótrúleg, það vantaði andrúmsloft og mér fannst mörg atriðin voðalega stælt. tónlistarmeistari getur verið að hann sé en alvarlegur leikari er það ekki. eftir Dylan mcdermott og rose byrne var viðráðanleg en ekki nóg til að bera veika söguþræði með veikum samræðum. kannski hef ég bara alveg misst af tilganginum en fyrir mér passaði það ekki inn í neina tegund, það vakti enga samúð með persónunum né skapaði neina spennu, reyndar fann ég sjálfan mig að biðja fyrir endanum og kveða niður djúpt. löngun til að skella öllum þremur aðalpersónunum!