Ég bjóst ekki við miklu af þessari mynd, eftir hið hræðilega "Life is a Miracle". Það kemur í ljós að þessi mynd er tíu sinnum verri en "Lífið ...". Ég hef á tilfinningunni að leikstjóri/rithöfundur sé bara að grínast með áhorfendur: "leyfðu mér að sjá hversu miklu tómleika þú (áhorfendur) getur haldið uppi". Samræður eru tómar, ... atburðarás er mínimalísk. Á nokkrum augnablikum er ljósmyndun mjög fín. Fáar kaldhæðnar línur eru hálf fyndnar, en það er erfitt að hlæja í alvörunni í þessari "gamanmynd". Ég hef hlegið með sjálfum mér fyrir að geta horft á myndina allt til enda. Ef þú getur lyft sjálfum þér yfir þetta leikstjórabrjálæði, ... finnurðu góðan leik fárra goðsagna (Miki Manojlovic, Aleksandar Bercek), og mjög góða frammistöðu Emirs sonar Stribor Kusturica. Í stuttu máli: verst fyrir svona frábæran leikstjóra! Emir Kusturica er enn ungur og ætti að gera kvikmyndir í hæstu einkunn. Þess í stað velur hann að gera þessa lággjaldamynd bara-fyrir-mín-einkaleikhúsmynd, með hrokafullri afstöðu til heimsins strauma og vanrækslu gagnvart gömlu aðdáendum sínum.