Ég hefði átt að vita það þegar ég horfði á kassann í myndbandsbúðinni og sá Lisu Raye - fyrir mér er hún konan Ernie Hudson A.K.A. "Le Kiss of Death" fyrir *HVER* mynd. Það er næstum *ábyrgð* að myndin verði slæm (t.d. Kongó) ef Hudson er í henni (að undanskildum Ghostbusters myndunum, sem voru viljandi campy og slæmar). Þrátt fyrir eðlishvöt mína og þá staðreynd að ég sá Civil Brand, enn eina kvikmyndalega „tour de force“ með Lisu Raye í aðalhlutverki, leigði ég hana samt. Þegar öllu er á botninn hvolft hunsaði ég „Hudson eðlishvöt“ mína á OZ og endaði á því að horfa á mjög vönduð seríu svo ég hugsaði með mér að ég myndi gefa þessari mynd séns. Ef þú ert unnandi slæmra kvikmynda, þá er þetta algjört must að sjá! Þetta hlýtur að vera óviljandi fyndnasta mynd sem ég hef séð í langan tíma. Söguþráðurinn er frekar einfaldur: Systir Racheal (Monica Calhoun) er myrt af brjálæðingshljómsveit (undir forystu Bobby Brown!) og eins og margar hasarmyndir á undan, spennir hún á sig byssur sínar EITT SÍÐAST SINN og hét því að hefna systra sinna. dauða. Til að gera þetta setur hún saman rósasöfnuðinn aftur (sem talið er byggt á sannri sögu um kvenkyns gengi) og þær fara út og hefna sín og í leiðinni er einhver undirleikur eða eitthvað um gull sem gæti verið grafið. í bænum. Eitt gott sem ég ætla að segja um þessa mynd er að eftir því sem ég gat sagt þá fóru stjörnurnar sínar eigin útreiðar og þær litu MJÖG vel út í stökki. Fyndnustu (alveg óviljandi fyndnustu) senurnar? Leitaðu að því þegar þeir kynna persónu Stacy Dash eða þegar persóna Calhoun afturkallar heit sitt um að festa ekki byssur sínar (fullar af krepptum hnefa til himins) eða persóna Lil' Kim að grínast með persónu Lisu Raye eða persónu Stacy Dash að vera drepin eða Lil Persóna Kim sem sannfærir persónu Lisu Raye um að ganga aftur til liðs við klíkuna eða persóna Asíu Chick eða Macy Grey sem talar um „Skuldin er greidd“ o.s.frv. Að undanskildum Calhoun's Racheal og Bobby Brown's Left-Eye, man ég ekki einu sinni. nöfn hinna persónanna vegna þess að ég hló svo dátt þegar þær voru kynntar. Ef leikstjórinn hefði farið í skopstælingu og breið gamanmynd hefði þetta verið frábær mynd. Því miður reynir hann að taka það alvarlega, að því er virðist án þess að taka fyrst útskýringar, hljóðhönnun (til varnar honum, Hip-Hop er alræmt erfitt að vinna í tímabilsverk), leikmynd, handritsskrif né tímabilssögulegar rannsóknir (var það ég, eða var þetta hreinasta fólkið með hvítustu tennurnar í gamla vestrinu?) alvarlega. Venjulega þegar ég sé kvikmynd sem er ekki svo góð, spyr ég sjálfan mig: "Gætirðu gert eitthvað betur?" Þetta er í fyrsta skipti í langan tíma þar sem svarið er ótvírætt "JÁ!"