Saboteur eftir Alfred Hitchcock er ekki ein af hans bestu myndum; gert á milli tveggja mun vinsælli og lofsamlegra mynda, Suspicion og Shadow Of a Doubt, er almennt litið á hana sem minni viðleitni. Ég er sammála því að síðari myndin er byltingarkennd, dregur Hitchcock að öllu leyti inn í bandaríska almenna strauminn í fyrsta skipti, en Saboteur er á sinn hátt að minnsta kosti jafn líflegur og Suspicion; Helsti galli þess er minna en karismatískir stjörnuleikmenn, Bob Cummings og Priscilla Lane. Í Saboteur finnum við Hitchcock að finna leið sína um Ameríku, bókstaflega, þegar aðalpersónan ferðast frá Kaliforníu til New York í leit að brennuvarga hvers glæp hann var fyrir. ákærður. Cummings er mjög unglegur hér og alveg grípandi. Drengsemi hans (en ekki vanþroski) hæfir persónunni sem hann er að túlka fullkomlega og virðist við hæfi þar sem leikstjórinn, þó hann væri miðaldra, var í þann mund að finna upp sjálfan sig á ný og eldri og rótgróin stjarna gæti hafa kastað hlutunum af stað. Spennandi kvenhetja Priscilla Lane, sem er ekki dæmigerð týpa fyrir leikstjórann, var mjög algeng týpa í bandarískum kvikmyndum á sínum tíma; og hún og Cummings veita hreinskilni og æsku sem leikstjórinn þurfti bæði í lífi sínu og starfi á þessum tíma. Ég get ekki ímyndað mér að eldri, traustari týpur, - Cooper og Stanwyck til dæmis - gangi betur, þar sem þeir hefðu á milli þeirra borið, ja, of mikinn farangur. Eins og venjan er í kvikmyndum Hitchcocks er ekkert eins og það birtist. Þar sem Saboteur er frábrugðin þekktari myndum sínum er að áhorfendum er hleypt inn í leikinn snemma. Þó Cummings sé ákærður íkveikjumaður vitum við að hann er saklaus. Skúrkarnir koma nokkuð fljótt í ljós; og myndin snýst meira um söguþráðinn en kaldhæðnina. Hvaða ánægjustundir það eru eru tilviljunarkenndar og hér veldur meistaranum ekki vonbrigðum. Það er áhugavert, Tod Browningish millispil með nokkrum sirkusviðundurum, sem hjálpa Cummings að komast hjá handtöku. Í annarri senu, sem minnir á brúður James Whale frá Frankenstein, eyðir Cummings um tíma í sumarhúsi blinds manns, sem, eins og það kemur í ljós, er frændi Lane. Var leikstjórinn kannski að rannsaka helstu bandarískar kvikmyndir áratugarins á undan? Hvað sem því líður, þá gefa þessir og aðrir óviðjafnanlegir þættir myndarinnar henni glettni og fjölbreytni, sem, þegar bætt er við þættinum sem eru ansi ungleg leið, lætur myndina líta út fyrir að vera verk yngri manns, sem er enn að læra iðn sína. Seinni atriði myndarinnar, í New York, eru spennuþrungnari og dæmigerðari fyrir leikstjórann þar sem myndin verður smám saman Hitchockískari eftir því sem á líður. Að lokum finnst mér það ánægjulegt verk; og þar sem hvorki Cummings né Lane hafa dökka hlið sem leikari, hefur myndin ekki heldur. Það er vísvitandi léttur, og mig grunar hálfgerða tilraunastarfsemi; tilraun Hitchcock til að athuga hvort hann gæti, í amerískum umhverfi, sögu af því tagi sem hann hafði gert svo vel í Englandi. Það tókst honum með prýði. Næsta rökrétta skref: Shadow Of a Doubt, kvikmynd þar sem aðalpersónan ferðast austur til vesturs og með allt önnur gildi og áætlanir.