Ég er sammála mörgum af þeim neikvæðu umsögnum sem birtar eru hér, af ástæðum sem ég mun fara inn á síðar. En þessi smásería er kraftmikil og sannfærandi vegna þess að hæfileikaríkur leikarahópur fangar raunverulega myrkan sannleikann í heimi Hitlers. Peter Stormare er fullkominn sem Ernst Rohm, hinn grimmilegi Brownshirt leiðtogi. Hver sena sem hann hefur með Hitler er sprengiefni! Hitler er svo vondur að hann drottnar yfir öllum nema hinum þrjóska, frumstæða Rohm -- og hann er greinilega að grafa Rohm einmitt af þeirri ástæðu. Samspil Stormare og Carlisle lýsir því hvernig Hitler naut grimmd Rohms, en fórnaði honum síðar af pólitískum ástæðum. Jena Malone snýst um átakanlega frammistöðu sem Geli Raubal, dæmd frænka Hitlers og fórnarlamb ólýsanlegra ranghugmynda hans. Án þess að segja beint frá kynferðislegum óþverra, leikur Jena Malone allan þann hrylling sem fylgir því að anda ungrar stúlku útrýmist hægt. Hún notar augun og röddina til að gefa í skyn allan þann hrylling sem verður heimsóttur á milljónir á komandi árum. Og hún er snilld! Zoe Telford jafnar næstum Jena Malone með túlkun sinni á Evu Braun. Eva er greinilega veik, grimm og hjartalaus - en á sama tíma nánast aumkunarverða háð brengluðu eymsli Adolphs síns. Ástarsenan sem var hætt á milli þeirra (sem gefur í skyn að hryggurinn nístandi sannleikurinn um gríðarlega sjálfsfyrirlitningu Hitlers) er bæði kaldhæðnislegt og erótískt. Liev Schrieber sýnir ljúffenga frammistöðu eins og Putzi Hanfstaengel, hrygglausa maðurinn í kringum bæinn sem er tældur af Loforð Hitlers um auð og völd. Þó að skepna eins og Rohm elskar einfaldlega þá hugmynd að mylja hauskúpur undir stígvélum sínum, þá er persóna Schrieber ein af mörgum Þjóðverjum sem hata ofbeldi nasista en geta ekki staðist fljótu og auðveldu leiðina til peninga og valda. Viljaleysi hans yfir Hitler missir hann fljótlega virðingu eiginkonu sinnar, leikin af stíl og næmni af hinni töfrandi og konunglegu Juliönnu Margulies. Þær gefa sanna mynd af hjónabandi og svikum. Þessar sýningar bera smáþáttaröðina með sér og sigrast auðveldlega á einstaka veikleikum í handritinu. Það er ein undantekning. Því miður eru leiklistarkótelettur Matthew Modine bara ekki við hæfi. Göfugur blaðamaður hans eyðileggur hverja senu sem hann hefur - áhorfandinn getur varla beðið eftir að brúnu skyrturnar hans Rohms trampi þennan sjálfsagða, réttláta svip af fáfróðri, kornótta gulldrengsandliti hans í Hollywood. En sagan virkar samt. Nú þegar kemur að staðreyndarónákvæmni handritsins -- rangfærslur og grimmd Hitlers eru sýndar í lifandi, sannfærandi drama. En vígvallarskrá Hitlers herforingja er illa brengluð. Eins og þeir séu hræddir við að áhorfendur ráði ekki við hugmyndina um illsku og hugrekki í sömu manneskju, láta rithöfundarnir Hitler líta út eins og vælandi hugleysingja sem "baðði" um járnkross. Eins og einhver í Kaiser's Army gæti fengið medalíu bara með því að væla yfir því! Myndin lætur líta út fyrir að Hitler hafi verið huglaus í skotgröfunum þegar hann var óttalaus hermaður. Þeir benda einnig til þess að félagar hans hafi fyrirlitið hann, þegar hann var í raun og veru dáður af foringjum jafnt sem útskrifuðum mönnum. Það niðurdrepandi er að smáserían tekst svo vel að tákna Hitler sem skrímsli á heiðarlegan hátt -- en þeir gátu bara ekki staðist ódýru skotið. Allt í allt er Hitler: RISE OF EVIL hins vegar svífa velgengni undirstrikuð með kraftmiklum gjörningum.