...Heads, Hands, and Feet - hljómsveit frá fyrri tíð, rétt eins og Strange Fruit. Þrífaldur hamfari þarna. Þeir sem hafa sagst vera ekki hrifnir af þessari mynd eru annað hvort hjartalausir eða undir fertugu og hafa enga reynslu af alvöru. Sorglegt fyrir þá. Þetta er ákaflega vel athuguð lítil mynd sem er frábær leið til að fara í klukkutíma eða tvo og mun líklega ekki hverfa mikið á seinni sýningunni. Stephen Rae, Timothy Spall sem feiti trommuleikarinn (að mörgu leyti alveg yndislegasta persónan af öllum), og Bill Nighy - nýtt nafn fyrir mig - sem taugasjúki söngvari og forsprakki sýna allir frábærar frammistöður og Juliet Aubrey hefur yndislega Doe augun að fara með skörpum leik sem Karen, sem reynir að halda hljómsveitinni saman þegar hún eyðileggur sjálfan sig á stórkostlegan hátt. Syd Barrett/Brian Wilson bergmálin eru há og skýr, Mott the Hoople rís upp fyrir einn í allri uppblásnu fáránleika sínum, og handritið er aldrei ljótt í meira en eina mínútu. Ekki bera þetta saman við Spinal Tap eða The Rutles eða The Full Monty - þetta er ósanngjarnt hjá þeim öllum. Næsti samanburður er The Commitments, og það er ekkert slæmt. Og hvaða kvikmynd sem getur kallað fram minningar um Blodwyn Pig - hljómsveit sem ég man ekki eftir að hafa séð, en nafnið lifir áfram - vel, það sýnir að einhver í teyminu vissi um hvað þeir voru að gera. Lítil gleði og takk fyrir minni. Ó... og ég á ANNAN einn - Stífa litla fingur; a-a-og hvað með SteelEYE Span... Spooky TOOTH... Ten Inch NAILS einhver? (Þú verður að sjá myndina eða hefur verið á leiðinni)