Ah já, Sci Fi Channel framleiðir Yeti enn eina viðurstyggilega mynd. Ég var sérstaklega hrifinn af tjöldunum strax eftir hrunið þar sem eftirlifendur leituðu í örvæntingu að eldspýtum, að minnsta kosti hálfur tugur elda loguðu án sýnilegrar ástæðu á ýmsum stöðum í flakinu. Eldur virtist vera ríkjandi þema allan tímann. Þeir leituðu að líkum að kveikjara og eldspýtum og fundu loks kassa sem kveikti eld á hverjum degi fyrir, að því er virðist, 12, en enginn safnaði viði. Síðan þegar vegan (hah) brenndi líkin, hvað notaði hún sem hraðauppgjöf? Ég meina þessir krakkar voru frosnir ja kannski ekki. Þrátt fyrir augljósan lágan hita blæddi allt sem Yeti át. Kannski er það bara ég, en jafnvel í algerlega ótrúlegri sögu (enginn þeirra sem eftir lifðu hafði nokkurn tíma heyrt um yeti, eða viðurstyggilegan snjókarl, fyrr en í lokin), ef þú hugsar um litlu hlutina verða stærri tilboðin ásættanlegri. Ó, hvað hafði forleikurinn (1972) að gera með restina af myndinni? Og byssan, nógu hlý til að hafa í hendinni, fraus og kveikti ekki. Gefðu mér frí. Jæja, við höfum að minnsta kosti Carly Pope, aðra einstaklega yndislega kanadíska stúlku. Og, með lítilli kaldhæðni, Ed Marinaro sem þjálfari. Jæja, ég gæti eins bætt við, kanínan sem þeir átu (þrátt fyrir að hún líti út eins og kjúklingur) er ekki nagdýr, heldur lagomorph. Nú ef þetta hefði verið íkorna (eða rotta) þá hefði það verið nagdýr, en það leit samt út eins og kjúklingur. Og rithöfundarnir misstu af alvöru tækifæri til að láta einhvern segja „Það bragðast alveg eins og...“