The Intruder (L'Intrus), kvikmynd leikstýrt af franska leikstjóranum Clair Denis, er frelsun kvikmyndarinnar. Það fylgir eigin anda yfir tíma, rúm og karakter. Það gæti verið söguþráður, en það sem ég skildi af því tók ég upp úr lýsingunni á Netflix DVD hulsunni. Satt að segja er líklega betra að vita ekkert um myndina áður en þú horfir á hana, því þá getur áhorfandinn sett allar væntingar til hliðar. Kvikmyndin krefst þess að áhorfandinn hugsi, en hæðast líka að því að hann eða hún muni ekki öðlast fullan skilning. Mannshjartað er ráðgáta myndarinnar. Sérhver mynd efast um hlutverk sitt, eðli og form. Hjartað er boðflennan, áhorfandans og Louis. Persóna Louis er leikinn af Michel Subor með þeim friði og dulúð sem slík persóna krefst. Satt að segja hefði hver sem er getað leikið persónu Louis, ef hann eða hún hefði flökku, viljugt og þægilegt hjarta. Samt er Subor sá sem birtist hér; hann verður kvikmyndin, sjálfsmynd hans er óaðskiljanleg frá henni. Margar af myndum myndarinnar sem sitja í huga mér snúast um svip hans, raddlega en aðallega líkamlega. The Intruder er ljóðrænn í hæfileika sínum til að fanga kyrrð og fyllingu hreyfingar, en fljótari en nokkur bókmenntir í þeirri mynd sem þær neita að taka. „Súrrealískt“ hefur verið hugtak sem notað er í lýsingu þessarar myndar, en kannski er „súrraunsæi“ hæfilegra hugtak. Ekkert í myndinni er til fyrir utan möguleika raunveruleikans; Hið einfalda, alls staðar nálæga tónspil staðfestir að með því að ímynda sér í tónlist tengslin milli hjartsláttar og lítils ljóss. Horfðu á stikluna nokkrum sinnum ef þú laðast að sjónrænum myndum; sjá myndina til að sjá afleiðingar samsetningar vers og frelsis.