Það er munur á "kvikmynd" og "kvikmynd". Kvikmynd, óháð gæðum, er tilbúin til samneyslu. Kvikmynd er það sem vinahópur kemur saman til að gera yfir helgi með upptökuvél. Á mínum tíma sem áhorfandi hef ég séð möguleg dæmi um hvort tveggja. Þann 19. september var ég viðstaddur sýningu á mynd rithöfundarins/leikstjórans Jon Satejowski, "Donnybrook." Núna eftir að hafa lesið handritið og séð tvær mismunandi klippingar (gróft klippt og „fullunnin“ afurð) af þessu verki, get ég óhætt sagt að þetta sé kvikmynd. Og stúdentabíó, á það. Hún er, vegna skorts á betra orði, hæfur, það er að segja, leikstjórinn kunni að ýta upptöku á myndavél og taka hreyfimyndir. Myndefnið er að mestu leyti kyrrstætt og lítt áhrifamikið, og samskiptasenur eru að mestu minnkaðar í langar myndir, með litlum sem engum nærmyndum til að leyfa áhorfendum að koma á sambandi við persónurnar. Mér skilst að þetta sé hóflega kostnaðarsöm mynd, en einhver sjónræn smekkvísi hefði verið vel þegin og það hefði farið langt í að halda áhorfendum áhuga. Að vísu hafa verið sjálfstæðar myndir sem hafa sýnt að takmarkaðri myndavélavinnu er lokið koma með vel skrifuð, hrífandi saga og skarpar samræður. „Kynlíf, lygar og myndbandsupptaka“ Steven Soderbergh kemur strax upp í hugann. Þessi mynd hefur hins vegar hvorugt. Aðalsagan er veik og ómarkviss. Ef aðalsöguþráðurinn er Davie að reyna að laga samband sitt við föður sinn, þá finnst mér þessi mynd missa af tilganginum. Það sem ég fékk út úr því er að aðalþrá Davies er að "breyta andliti rokksins." Hins vegar sjáum við mjög litla virkni af hans hálfu til að sýna þetta. Þó að það sé ein draumaröð í upphafi, og óundirbúinn flutningur hans í lokin, þá virðist allt sem við fáum eru atriði þar sem Davie hlustar á tónlist eða glamrar af gítar. Okkur er einfaldlega sagt að Davie hafi spilað mikið af tónleikum, en við sjáum hann aldrei í fullum rokkham. Næst skaltu SÝNING ekki segja áhorfendum. Þetta vita allir sem hafa farið á námskeið í skapandi skrifum. Einnig lítur Davie ekki út eins og einhver sem hefði verið stór á glamrokktímanum á áttunda áratugnum; hann lítur út fyrir að vera öruggari á fyrstu dögum rokksins, og gefur sig út fyrir að vera hæfileikalítill bróðir James Dean. Í millitíðinni virðast aðrir atburðir kvikmyndanna gerast af handahófi fyrir frekar klisjukenndar persónur og söguþræðir, sem hafa lítið sem ekkert með hina grannu aðalsögu að gera, eru teknir upp og yfirgefnir með skelfilegri tíðni (þ.e. faðir Terry). Ef ég vil sjá kvikmynd með svona tilviljunarkenndri byggingu mun ég íhuga að horfa á "Napolean Dynamite" aftur, mynd sem ég komst varla í gegnum í fyrsta skiptið. Hvað varðar ofangreindar samskiptasenur, held ég að ég ætti að nefna það þeir eru fáir og ákaflega langt á milli. Er of mikið að biðja um persónur sem tala? Ég held að það sé ekki. Þegar persónurnar tala er það í stuttum, biturlegum setningum; söfn af ó svo innsæilegum spurningum, reiðum nöldri eða ofboðslegum útúrdúrum. Þessar persónur haga sér einfaldlega ekki eins og venjulegt, skynsamlegt fólk. Þegar unnið er með efni sem þetta er auðvelt að skilja hvers vegna það er aðeins einn góður flutningur í myndinni, Al Hudson, og það er bara vegna þess að hann er að gera lélega eftirlíkingu af Sam Elliott fyrir tíma hans á skjánum. Góður leikstjóri, eða að minnsta kosti sá sem er tilbúinn í áskorun leikstjóra, hefði getað komið auga á þessi vandamál og fengið rithöfundinn og myndatökufólk til að leiðrétta þau. Hins vegar, þar sem Satejowski er svo nálægt efninu, sér hann það einfaldlega ekki, eða, ef hann gerir það, er hann ekki tilbúinn að gera nauðsynlegar ráðstafanir til að laga þau vegna þess að það mun skaða skapandi sýn hans. Að geta ekki eða viljað takast á við gagnrýni á uppbyggilegan hátt er merki um sjálfsundanláts og afvegaleiddrar heimskingja. Spurðu bara Rob Schneider. Að lokum sitjum við uppi með lélegt, framhaldsskólasett, útspil hins magnaða "Garden State" eftir Zach Braff ásamt hinni jafn mögnuðu "Velvet Goldmine", tveimur myndum sem eru mun verðugri þinn tíma. af leikara eða áhöfn koma út úr orðavinnunni til að taka mig að verki fyrir þessa endurskoðun, leyfðu mér að bjóða þetta. Það besta sem ég get gert er að hrósa herra Satejowski fyrir að hafa metnað til að gera sína eigin kvikmynd og setja hana á markaðinn til að áhorfendur sjái. Hins vegar eru vonirnar um að þessi mynd verði tekin upp og dreift eru einfaldlega blekkingar sýn um glæsileika. Þetta er stúdentamynd, hvorki meira né minna. Ef myndin hefur eitthvert loforð (og við skulum horfast í augu við það, á þessum tímapunkti, það mun ekki koma frá leik, skrifum eða leikstjórn), þá er það þetta: Ef, EF, fólkið sem tengist þessari mynd er tilbúið, þá skaltu vinsamlegast læra af þessari kvikmynd, skrá hana og nota lærdóminn í næstu tilraun; ekki ráðast á gagnrýnendur þína, eða láta vin eða fjölskyldu gera það fyrir þig. Ef þú ert fær um að gera þetta, kannski verður sú næsta verðug dreifingar, verðug þess að vera kölluð "kvikmynd." Ég er áhorfendur þínir og ég er til í að horfa á.