Þetta er ein allra versta mynd sem Clark Gable gerði. Aðeins PARNELL var augljóslega verri. Þetta er bara svo sársaukafullt klisjukennt og samtalið er svo ömurlegt að það er eitthvað sem hvorki Gable né Jean Harlow hefðu átt að vera stoltir af. ). Hún heldur í vonina um að hann muni gera það rétta en hann skilur hana bara eftir þar - ókunnugt hvorum þeirra, guð, að hún sé "í fjölskyldunni". Að lokum kemur fantur aftur til að gera rétt og einhvern veginn binda þeir þetta allt saman í hamingjusaman endi! Þeir virtust hafa gleymt því að Gable þyrfti að taka rappið og eyða nokkrum árum í rappinu. Leonard Maltin segir „stjörnurnar eru upp á sitt besta hér“. Með hvaða mælikvarða? Bestur í að framleiða óviljandi hlátur? Gefðu mér frí! PS - eftir að hafa sagt þetta heldur konan mín að Leonard Maltin ætli að finna mig og sparka í rassinn á mér. Hmmm. Hins vegar, þrátt fyrir athugasemd mína, held ég að herra Maltin sé besti gagnrýnandi og manneskja á plánetunni (ég vona að það hafi friðað hann). UPDATE--2/2/08. Vegna þess að mér líkaði svo illa við þessa mynd í fyrsta skiptið (sérstaklega fáránlega endirinn) ákvað ég að horfa á hana aftur. Þegar öllu er á botninn hvolft, þegar ég horfi á kvikmynd aftur, líkar mér við hana miklu meira og átta mig á því að ég var aðeins of hörð. Þó að það hafi verið raunin með nokkrar myndir undanfarna mánuði, líkaði mér samt ekki við þessa mynd - jafnvel í annað skiptið. Mest af því var ekki vegna fyrri hluta myndarinnar. Í fyrri hálfleik var karakter Harlow ótrúlega heimskur en hún var allavega trúverðug. En þegar hún var send í fangelsi voru þetta allt klisjur þar til síðasta fáránlega hjónabandsatriðið átti sér stað. Niðurstaðan er sú að þessi röð er vandræðalega heimskuleg - hún meikar bara alls engan sens og er í ætt við að breyta myndinni í eitthvað skrítið ævintýri í stað ástarsögu um tvo galla. Ég stend við upphaflega umfjöllun mína (þrátt fyrir alla "EKKI HJÁLPAR") og held að fyrir utan PARNELL og hugsanlega POLLY AT THE CIRCUS, þá gæti þetta bara verið versta Gable myndin.