Þessi mynd er ein af mínum uppáhaldsmyndum. Það er erfitt að útskýra hvers vegna. Kannski er það sakleysi Corin Nemec og óþægindi hans ásamt áræðni Cheryl Pollak, en það hefur örugglega eitthvað með hljóðrásina að gera. Einnig hafa sumar persónurnar litlar línur eða hreyfingar eða augnablik sem eru skemmtileg í sjálfu sér. Að lokum er sagan sú sem dregur alltaf í hjartað og síðasta atriðið er svo biturt. Allt í allt elska ég þessa mynd; það er fullkomið fyrir grípandi, sentimental stelpukvöld.