Þetta hefði ekki getað verið betra. Það var ekki hægt að lýsa sterkum hömlum á svip Mike Sullivan á annan hátt. Tom Hanks skilar bestu frammistöðu á ferlinum. Ungur Tyler Hoechlin ekur tilfinningaþrungnu hjóli; leika grunnpersónuna að sögunni. Og gamalreyndur Paul Newman sýnir einn af sínum bestu persónuframmistöðum í langan tíma. Þessi mynd er byggð á djörf og grafískri skáldsögu eftir Max Allan Collins og Richard Piers Rayner. Þetta er föður/son saga þar sem frambjóðendurnir tveir eru eingöngu óhæfir í hlutverkin. Mike Sullivan átti engan föður sem barn, svo John Rooney tók hann að sér. Þótt hann væri gjafmildur maður tók Rooney þátt í skipulagðri glæpastarfsemi. Þess vegna átti skuld Sullivan aðeins að greiðast með því að blanda sér í viðskiptin. Nú á Sullivan eiginkonu og tvö börn og reynir að halda börnum sínum öruggum en á sama tíma borga yfirmanni sínum til baka. Atburðirnir sem koma í kjölfarið munu reyna á hollustu Sullivans og faðma örlög fjölskyldu hans. Með frábærri aðlögun David Self, kemur samræðan sjaldan fram, en samt mjög dyggðug. Sagan þróast í fallegu umhverfi frá 1930 (Brilliant Art Direction eftir Richard L. Johnson og Nancy Haigh) þakið dimmu rigningu (snjór á jörðu) að utan. Það sem knýr söguna áfram er dásamlegt írskt tónverk Thomas Newman, sem sest aðeins inn þegar nauðsyn krefur. En mikilvægasti tækniþátturinn í myndinni er falleg ljósmyndun Conrad L. Hall. Þetta er einhver besta kvikmyndataka sem ég hef séð; og ég horfi mikið á kvikmyndir. Atriðið þegar Mike og Michael eru í bílnum og koma inn í Chicago er nokkuð áhrifamikið. Skotið byrjar framan á bílnum og sýnir Mike(Hanks) í gegnum framrúðuna. Í kjölfarið snýr hann sér til hliðar á bílnum til að sjá Michael(Hoechlin) vakna og kíkja út um hliðargluggann sinn. Þegar það heldur áfram, keyrir það til hliðar og keyrir til baka, algjörlega í kringum bílinn og sýnir stórkostlega fallega Chicago 1930. Með frábærum leikarahópi og áhöfn býr aðalmaðurinn til stórkostlega magnaða kvikmynd. Ég er að tala um Sam Mendes, sem lék frumraun sína í kvikmynd árið 1999 með American Beauty. (vann honum ýmis verðlaun) Áður en American Beauty starfaði Mendes sem leikstjóri fyrir breska leikhúsið, en ákvað að hann vildi halda áfram og sagði að það væri ekkert nýtt fyrir hann í leikhúsi. Með aðeins tveimur kvikmyndum hefur Sam Mendes merkt sig í bók minni sem einn af frábæru leikstjórunum (á lista með um það bil tuttugu og fimm). Myndin lýsir upp ósvífna tegund sem hefur sína hits og missir og tjáir hið sanna stef á snilldarlegan hátt. Ljósmyndin, leikurinn og sagan er stórkostleg. Ég er enn að bíða eftir Scorcesee's Gangs of New York, en í bili er ég fullviss um að segja að þetta sé "Besta kvikmynd ársins". Miðað við samkeppnina (Signs, Insomnia, Minority Report) þá er það sterk yfirlýsing.