Þvílík bíómynd! "Film Noir" hefur alltaf verið ein af mínum uppáhalds tegundum, en þessi stendur fyrir utan hina. Aðeins „The Big Sleep“, „Out of the Past“, „Murder My Sweet“ og „The Killers“ geta komið nálægt þessari kaperklassík. Ég veit að þessar fjórar amerísku myndir sem ég nefndi eru ekki kapersmyndir í sjálfu sér, heldur frekar leynilögreglusögur með flóknum sögulínum, sem enn geislar af „noirean“, grófum gæðum, svipað og „Rififi“. Það sem er öðruvísi hér er leiðin. Jules Dassin setur heildarandrúmsloft myndarinnar af stað, ekki aðeins í grófu raunsæi leikstjóranna, heldur einnig í notkun á götum Parísar sem háleit persóna og samsærismaður út af fyrir sig! Myndin snýst um „le Stephanois“, dökkan, skapmikinn og flókinn fyrrverandi glæpamann sem verður dreginn í síðasta skotið á háu laununum. Jafnvel þó hann sé brosmildur og harðsnúinn harðjaxl, þá skynjar maður enn í honum þrá eftir einhvers konar endurlausn með því að losa sig úr djöflum fortíðar sinnar (hey, hann bjargaði Toni litla!). Dassin valdi rétta gæjann (Jean Servais) í það hlutverk. Fyrir utan það, þá fellur restin af söguþróuninni á sinn stað þegar við ferðumst í gegnum hina frægu „þöglu“ kapersenu þar til aðal „gervingarnir“ falla að lokum. Aðeins konur þeirra lifa af, nema Ida, hunang Mario. Þeir virtust best skilja undirliggjandi tilgangsleysi þessa alls!