"The Duke" er kvikmynd byggð í hjarta breska aðalsins þar sem gamall hertogi (John Neville) deyr og til að forðast stórar eignir hans og hina miklu auðæfi sem 2 svikulir aðalsmenn (Oliver Muirhead og Sophie) munu taka frá honum eftir dauðann. Hæ maður); hann lætur hertogadæmið sitt niður til hundsins síns. „Besti vinur hundsins“, bandarísk stúlka að nafni Charlotte (leikin af Courtnee Draper) sem foreldrar hennar deyja verður munaðarlaus af fyrrverandi hertoganum vegna þess að hann er afi frændi hennar. Ungur matreiðslumaður að nafni Florian kemur, þar sem hann og Charlotte tengjast samstundis og búa til rómantískan undirleik sem á sinn hátt virkar sem undirtónn fyrir aðal söguþráðinn sem er starfsemi Huberts, „Hertogans“ og margvíslegar athafnir hans og ástaráhuga með öðrum hundum. Allt þetta er vakað yfir af James Doohan sem leikur Butler sem er staðráðinn í að reyna að þjóna gamla hertoganum sínum með því að gera sitt besta til að þjóna nýja meistara sínum, Hubert. Doohan virkar sem eldri persónan þar til að hugga og ráðleggja þeim yngri á meðan hann lítur yfir og framkvæmir ýmis fáránleg verkefni undir stjórn nýja húsbónda síns. Fínn gamanleikur í bland við dramatíska þætti til að binda enda á feril fíns og áhrifamikils leikara. Þó út frá tæknilegu sjónarhorni líkar mér illa við þessa mynd þar sem ég horfði aðeins á eftir að ég uppgötvaði hlutverk James Doohan. Þótt söguþráðurinn sé góður verða þættir í ritun og leikstjórn að hyljast. Þegar ég lít framhjá fáránleika „Hundadertogans“ þá líkar mér persónulega ekki of mikið af grínískum og svívirðilegum brandara á „vondu“ persónurnar vegna fáránleika þeirra. Hið háð hreinlætistengdan húmor eins og þú vilt er allt of áberandi og almenn kjánaskapur margra persóna höfðar ekki til mín. Leikstjórinn, Phillip Spink, notar miðlangar myndir of oft með annað hvort ofdubbaða rödd eða hefur áhrif á heildar hljóðgæði. Auk þess skortir leikur Muirhead og Heyman, þótt þeir séu góðir í dramatískum og rómantískum þáttum, mjög stuttur og uppfyllir heildsölukröfur varðandi hlutverkið. En sem þroskaður kvikmyndaaðdáandi á ég auðvelt með að vera of gagnrýninn á einfalda fjölskyldumynd. hannað til að fá þig til að hlæja. Ég get viðurkennt að mér fannst ákveðnir hlutir fyndnir og aðrir bitar snerta ásamt söguþræði sem er kannski langsótt, en hefur ákveðnar tengingar. Ég mæli ekki með þessari mynd fyrir þroskaða kvikmyndaaðdáendur en ég mæli eindregið með henni fyrir hundaunnendur, fjölskyldur sem vilja njóta fyndnar kvikmyndar fyrir barnið sitt og James Doohan aðdáendur sem vilja sjá 'Scotty' í síðasta hlutverki hans.