Raunverulega besta myndin 1947 fjallar líka um gyðingahatur og er betri en HERRASAMNINGUR Elia Kazan (sem endanlega hlaut Óskarsverðlaunin á því ári) í nánast öllum deildum. Nánast fullkomin leikstjórn Edmards Dmytryks, hnitmiðað handrit John Paxtons og expressjónísk lýsing, sérfræðingur J. Roy Hunt, eru frábærlega studd af frábærum leikhópi. Þrátt fyrir að Robert Young (sem leikur hægláta, aðferðaríka og mjög viðkunnanlega löggu) og Robert Mitchum (sem reyndar er með einstaka vitlausa athugasemd) séu nafnstjörnur myndarinnar, þá eru það Óskarsverðlaunahafarnir Robert Ryan og Gloria Grahame - sem og Paul Kelly, í litlu en lykilhlutverki hins aumkunarverða eiginmanns Grahame - sem gefur eftirminnilegustu persónusköpun myndarinnar; Ryan reyndist svo sannfærandi sem kynþáttahatari að manndrápum að hann var á endanum túlkaður í smá stund og skaraði framúr í jafn illmennilegum hlutverkum í kvikmyndum eins og ACT OF violence (1948), CAUGHT (1948), THE RACKET (1951), CLASH BY NIGHT (1952) , THE NAKED SPUR (1953) og BAD DAY AT BLACK ROCK (1955). Myndin er einnig áberandi fyrir óhefðbundna uppbyggingu að því leyti að "flashback" röð Ryans, algjör tilbúningur, er tekinn á beinan hátt á meðan hinn raunverulegi sannleikur kemur fram úr óljósum, brengluðum endurminningum um raunverulega söguhetju myndarinnar sem ennfremur er ekki ekki einu sinni leikin af neinni af stjörnum myndarinnar! Einnig átti CROSSFIRE upphaflega að hafa meðhöndlað samkynhneigð (samkvæmt upprunalegu heimildarskáldsögu Richard Brooks, "The Brick Foxhole") en þetta bannorð var óviðunandi fyrir Hays skrifstofuna á þeim tíma - langt frá því ástandi sem við búum við í dag þegar ( að minnsta kosti) 3 kvikmyndir með hommaþema eru í keppni um stóru Óskarsverðlaunin á þessu ári! Prentunin sem notuð var við DVD-flutning Warners sýnir nokkur eftirsjáanleg merki um slit á stundum en hljóðskýringarnar eftir noir sérfræðinga, James Ursini og Alain Silver, er góður, jafnvel þó að ég sé ekki þeirrar skoðunar að ferill Dmytryks hafi hnignað jafnt og þétt eftir HUAC vandræði hans, enda frábærar myndir eins og THE SNIPER (1952), THE CAINE MUTINY (1954), BROKEN LANCE ( 1954), THE YOUNG LIONS (1958), WARLOCK (1959) og MIRAGE (1965) sanna vel; eftir að hafa sagt að samstarf hans hjá RKO við framleiðandann Adrian Scott og handritshöfundinn John Paxton - MURDER, MY SWEET (1944), CORNERED (1945; vonandi verður þetta hluti af næsta Film Noir Box Set frá Warners) og CROSSFIRE - eru hans bestu vinna. Allavega, að mínu mati, er sú síðarnefnda ekki bara ein af lykilmyndum fjórða áratugarins heldur líka ein fínasta nóir sem gerð hefur verið, punktur.