Er það morðráðgáta? Er það málsmeðferð lögreglunnar? Er það horft baksviðs í frískleg frönsk tónlistarhús? Quai des Orfevres er allt þetta, en meira en nokkuð annað er þetta skemmtileg gamanmynd ótrúmennsku, afbrýðisemi og ástar, sem gerist í París eftir síðari heimsstyrjöldina. Það kann að koma á óvart að Henri-Georges Clouzot, leikstjóri jafn ljótra mynda eins og Le Corbeau eða spennuþrungna naglabíta eins og Diabolique og The Wages of Fear, sé leikstjóri þessarar. Clouzot var hins vegar snjall kvikmyndagerðarmaður. „Í morðráðgátu,“ segir hann okkur, „er hluti af glettni. Það er aldrei alveg raunhæft. Í þessu deili ég skoðun Hitchcock, sem segir: „Morðráðgáta er sneið af köku með rúsínum og sykruðum ávöxtum, og ef þú neitar sjálfum þér um þetta gætirðu allt eins tekið upp heimildarmynd.“" Quai des Orfevres er dásamleg mynd, og það er engin heimildarmynd. Jenny Martineau (Suzy Delair) er metnaðarfull söngkona í tónlistarhúsum og kvöldverðarklúbbum. Hún er daður, hún sér ekkert athugavert við að nota smá kynlíf og hæfileika til að fá samning. Sviðsnafnið hennar er Jenny Latour. Og hún elskar manninn sinn, Maurice Martineau (Bernard Blier). Martineau er eitthvað sorglegur sekkur. Hann er undirleikari hennar og útsetjari. Hann er dálítið sköllóttur, svolítið bústinn og afbrýðisamur að kenna. Svo eigum við nágranna þeirra. , ljósmyndarinn Dora Monnier (Simone Renant). Hún er ljóshærð, glæsileg (hugsaðu um Ritu Hayworth) og dugleg. Hún og Martineau hafa verið vinir síðan þau voru börn saman. Dóra er samt örugglega ekki að hugsa bara um vináttu þegar hún horfir á Jenny.Þá kemur Georges Brignon (Charles Dullin), aldinn, ríkur og skítugur, sem lætur Dora oft taka "list" ljósmyndir af ungum skjólstæðingum sínum sem hann stillir sér upp. Hann býður Jenny samning um kvikmynd og stingur upp á kvöldverði heima hjá sér til að ræða smáatriðin. Jenny er meira en viljug. Maurice er reiður og bannar það. Jenny öskrar strax til baka á hann: "Þú ert afbrýðisamur út í hina ríku! Jæja, ég vil fá minn hlut af deiginu þeirra. Ég er öll fyrir kóngafólk!" „Þú ert pabbi var verkamaður,“ hrópar Maurice til baka. "Hvað svo? Undir Louis XV, ég hefði verið Madame de Pompadour! Ég hefði hitað upp sokkabuxur þeirra!" Og eftir að Brignon finnst látinn með mölbrotna kampavínsflösku við hliðina á blæðandi höfuðkúpu sinni, þá er Dóra til að reyna að gera allt öruggt fyrir Jenny. En bíddu. Eftirlitsmaður Antoine fær málið. Antoine (Louis Jouvet) er hávaxinn, þreyttur, miðaldra ungfrú með auma fætur. Hann hefur séð þetta allt. Hann þjónaði í "nýlendunum" með útlendingahersveitinni og sneri aftur með ættleitt barn og malaríu. Barnið er nú um átta ára gamalt og Antoine er hrifinn af honum. Eitt af því fyrsta sem Antoine uppgötvar er ekki aðeins að einhver hafi heilað Brignon með flösku, heldur skaut einhver hann í hjartað. Hver gerði það? Áður en langt um líður eru Jenny, Maurice og Dóra öll að búa til alibi, ljúga og, á einum eða öðrum tímapunkti, játa. Hvernig mun Antoine uppgötva morðingjann? Fáum við tækifæri til að sjá nokkur frábær tónlistarhús lög sungin af Jenny Latour? Allt verður ljóst, en aðeins með tímanum og þrautseigju rannsóknarlögreglustjóra Antoine. Við sitjum eftir með margskonar ást sem leiðir til alls kyns hvata, allt frá afbrýðisemi sem kveikir hárið til langþráðra augnaráða ... og allt lékum við okkur með fallegri blöndu af gallískri skemmtun. Clouzot fer með okkur til Parísar svæsna en ekki ógnandi hverfa, til niðurdregna tónlistarútgefenda þar sem tónar eru spilaðir á píanó fyrir kaupendur, á veitingastaði með aðskildum einkaborðstofum. Mest af öllu fer hann með okkur í tónlistarhúsið þar sem Jenny Latour kemur oft fram. Við getum séð Jenny eins og hún syngur, með pör í sætunum og einhleypa karlmenn með úlpurnar sínar og hatta í standandi herbergi. Og allir reykja. Fyrsti þriðjungur myndarinnar gerist reyndar að mestu í þessu umhverfi. Með Jenny syngjandi um „Her petite tra-la-la, her sweet tra-la-la,“ fylgjumst við með henni frá því að prufa lagið hjá útgefendum yfir í æfingu yfir í skrautlegan leik með Jenny í fjaðraðri hatti, korsetti, sokkabuxur og ekki mikið annað. Delair, Blier og Renant vinna öll frábær störf, en það er Louis Jouvet sem heldur öllu saman. Hann var stórkostlegur leikari sem líkaði ekki við að gera kvikmyndir. Sviðið var hans heimur og hann tók við kvikmyndum aðeins ef honum líkaði við leikstjórann og græddi peninga til að fjármagna sviðsverk sitt. Jouvet var hár með langt andlit og breið kinnbein. Hann var ekki venjulega myndarlegur en hann hafði það sem þarf til að ráða yfir senu. Til að sjá hversu vel hann gæti leikið gamanleik, horfðu á hann í Drole de Drame. Hann er heillandi leikari. Á einum tímapunkti segir hann: "Mér hefur líkað vel við þig, ungfrú Dora Monnier." "Ég?" spyr hún. "Já. Vegna þess að ég og þú erum tveir eins. Þegar það kemur að konum, munum við aldrei eiga möguleika." Jouvet kemur með alls kyns blæbrigði í þá línu, frá harmþrunginni eftirsjá til blíðrar skemmtunar.