Þetta safn af ellefu smásögum í einni kvikmynd er frábær hugmynd og sýnir nokkra frábæra þætti, en líka vonbrigði sem koma á óvart. Byggt á hörmulegum atburði 11. september 2001 í Bandaríkjunum, var ellefu leikstjórum boðið að tjá sig um bandaríska harmleikinn. Afleiðingin af flestum þeirra er ekki aðeins einstaklingsbundin samúð með bandarísku þjóðinni, heldur aðallega til óþols í heiminum með mismunandi menningu og fólki. Ken Loach (Bretland) kynnir besta þáttinn, um 11. september 1973 í Chile, þegar lýðræðisstjórn Salvador Alliende var eytt af einræðisherranum Augusto Pinochet með stuðningi Bandaríkjanna. Hinir frábæru þættirnir eru einn af Youssef Chahine (Egyptalandi), sem sýnir óþol í heiminum og fjölda fórnarlamba Bandaríkjastjórna. í mismunandi löndum í samtímasögunni; og sú af Mira Nair (Indlandi), sem sýnir sanna sögu um óréttlæti og fordóma í garð pakistönskrar fjölskyldu, en sonur hennar var ranglega sakaður um hryðjuverk í Bandaríkjunum, þegar hann var svo sannarlega hetja. Sumir þættir eru fallegir: Samira Makhmalbaf (Íran) sýnir saklaus afgönsk flóttabörn undirbúa skjólsælt skjól gegn sprengjum á meðan kennarinn þeirra reynir að útskýra fyrir þeim hvað gerðist hinum megin á hnettinum; hinn rómantíski Claude Lelouch (Frakkland) sýnir líf hjóna í New York skammt frá WTC; Danis Tanovic (Bosnía-Hersegóvína) sýnir áhrif stríðs þeirra á litlum stað og einmana mótmæli ekkna; Sean Penn er mjög ljóðrænn, sýnir að lífið heldur áfram; og saga Shohei Imamura er líklega sú áhrifamesta, sem sýnir að það er ekkert heilagt stríð heldur sorg og svívirðing. Hluti Idrissa Quedraogo (Birkina Faso) er mjög barnalegur, en sýnir hræðileg bág kjör þessarar Afríkuþjóðar. Hlutur Amos Gital (Ísrael) er mjög leiðinlegur og stjórnsamur, sýnir meira ofbeldi og hryðjuverk. Hluti Alejandro González Iñárritu er mjög svekkjandi, hræðilegur, án nokkurs innblásturs og vissulega sá versti. Atkvæði mitt er sjö.Titill (Brasilía): "11 de Setembro" ("11. september")