Bruce Almighty er besta verk Jim Carrey síðan The Truman Show, og kom skemmtilega á óvart eftir nokkur nýleg "Hey Hollywood - sjáðu hvað ég get leikið vel!" miðasölu vonbrigði. Það er frábært að sjá Jim viðurkenna og umfaðma styrkleika sína. Hann fær ekki Óskarsverðlaun en myndin sjálf mun endast lengur en margar „verðlaunamyndir“ Akademíunnar. Hann er á toppi sínu í þessari nýjustu mynd - það er eins og endurkoma gamall vinur. Carrey, Freeman og Aniston standa sig öll frábærlega saman - þægilegir í gamanhlutverkum sínum, frábæra kómíska tímasetningu og hafa greinilega gaman af saman en án "hey mamma - sjáðu hvað ég er fyndin" tegund af gamanmynd. Steven Carrell kom virkilega á óvart sem óvinur Carrey (Carrell of The Daily Show frægð), sem gekk í burtu með bestu og fyndnustu atriði myndarinnar. Ég hló meira að Carell en nokkurn annan undanfarin þrjú ár. Ég get séð fyrir að trúarhnetur í Bandaríkjunum muni standa í sessi vegna meðferðar á Guði, en niðurstaða myndarinnar er í samræmi við allar helstu guðfræðilegar skoðanir - við erum hellingur af frumfrumum sem reyna að komast í gegnum okkar stutta líf með því að beita frjálsum vilja okkar. Án Married With Children til að kvarta yfir, mun þetta líklega verða skotmark fólks með rangar áherslur (sem þekkja tegundirnar - karlmenn skreyttir gullúrum á sunnudagsmorgni og seint í sjónvarpi, selja bænir til Guðs). Og aftur, um það bil 0,5% af landinu mun vera sama og 80% fjölmiðla munu segja frá því. Niðurstaðan: þetta er hreint út sagt skemmtileg mynd, hver áhorfandi velti hlæjandi fyrir sér hvað þeir myndu gera, og tilfinningin er góð við niðurstöðu kvikmynd. Ganga niður hvaða stórgötu sem er í Ameríku þarf að staðfesta að Guð hefur gífurlegan húmor. Hvaða betri grínisti snilld til að minna okkur á það en Jim Carry. Takk aftur, Jim -- það er FRÁBÆRT að fá þig aftur!!