Eftir að hafa ekki séð allar myndirnar sem komu út árið 2002 get ég ekki sagt að þetta sé besta mynd ársins. Ég get sagt að þetta sé besta mynd sem ég hef séð allt árið. Flestar bandarískar kvikmyndir þar sem blökkumenn koma fram eru annaðhvort með þráhyggju fyrir bandarískri upptekningu af "kynþáttasamskiptum", eða falla inn í klisjur í borgargettóinu, með hverri sterótýpu sem hægt er að hugsa sér að spreyta sig á ebonískt orðalag. Antwone Fisher stendur stoltur einn í þessu sambandi: kynþáttur skiptir engu máli, fyrir utan einn bardaga sem kann að hafa verið kölluð fram af kynþáttarorði eða ekki. Saga Antwone Fisher er saga sem ætti að finna hljómgrunn hjá öllum samúðarfullum einstaklingi. Hann er vanmetinn og hugsi túlkaður af Derek Luke. Denzel Washington, þó hann noti augljóslega stjörnukraft sinn til að láta gera myndina, heldur sig að mestu við bakgrunninn og leyfir myndinni að vera Antwone Fisher sagan. Á þeim tíma þegar BET og dægurmenningin almennt vilja viðhalda getóvæðingu fjölda Bandaríkjamanna (og Kanadamanna líka, þú veist), er þetta mynd sem talar til mannkynsins í okkur öllum. Ég vona bara að áhorfendur sem ekki eru svartir fari að sjá þessa mynd fyrir mannkynið, frekar en að forðast hana vegna þess að þeim finnst að það séu engar persónur eða leikarar í myndinni sem þeir geta samsamað sig við. Það væri í sjálfu sér sorgleg ummæli um kynþáttatengsl í Norður-Ameríku.