Þetta er ein af þessum myndum þar sem auðvelt er að sjá hvernig sumt fólk myndi ekki líka við hana. Konan mín hefur aldrei séð hana og þegar ég horfði á hana aftur í gærkvöldi beið ég þangað til hún fór að sofa. Hún gæti hafa verið skemmt af nokkrum litlum brotum, en ég veit að hún hefði fengið nóg innan tíu mínútna. Head er ekkert eins og hefðbundin saga. Myndin er fast í geðsjúka tímum. Það mætti ​​líta á hana sem kvikmyndalegan súrrealisma í hnotskurn, eða sem eitthvað póstmódernískt sýruferð í gegnum kvikmyndategundir. Ef þú ert ekki mikill aðdáandi af þessum hlutum - sálfræði, súrrealisma, póstmódernisma og "acid trip fagurfræði" (að því gefnu að það sé munur á þeim), ættir þú líklega að halda þig frá þessari mynd. Á hinn bóginn ef þú ert aðdáandi þess efnis þarftu að hlaupa út og kaupa Head núna ef þú hefur ekki gert það nú þegar. Einkennilega hefur myndin aldrei hlotið mikla virðingu. Það hefur líklega mikið með forhugmyndir að gera. Þegar öllu er á botninn hvolft eru The Monkees í aðalhlutverkum - Micky Dolenz, Davy Jones, Michael Nesmith og Peter Tork - og The Monkees voru tónlistarhópur leikara settur saman af framleiðendum Bob Rafelson og Bert Schneider til að vera barnvænn, kúla- gúmmí Bítla fyrir sjónvarpsseríu. Á sínum tíma báru þeir jafn mikla virðingu og til dæmis Menudo, New Kids on the Block, The Spice Girls og svo framvegis. Eins og annar IMDb gagnrýnandi segir réttilega - "Kannski fólk árið 1968, sem hugsaði um Monkees sem kjánalega verksmiðjuframleidda popphljómsveit sem var að rífa kjaft af Bítlunum, neitaði að sjá (Head)". The Monkees og Head hafa aldrei verið alveg hægt að varpa þeirri neikvæðu skoðun almennings. Það er synd því það voru miklir hæfileikar, bæði tónlistarlega og annars, í The Monkees. Það er líklega skrýtnara að Rafelson, sem leikstýrir hér og framleiðir með Schneider, og Jack Nicholson (já, _það_ Jack Nicholson), sem skrifaði handritið og er líka meðframleiðandi, ákváðu að taka The Monkees í þessa óvenjulegu átt. Það er eins og New Kids on the Block hafi allt í einu gefið út plötu sem jafngildir Ummagumma frá Pink Floyd (1969) eða Atom Heart Mother (1970). Reyndar hafa lögin í Head, skrifuð af The Monkees og tíðum samstarfsaðilum eins og Carole King og Harry Nilsson, Floyd-líka eiginleika, einhvers staðar á milli Syd Barrett-tímabilsins og strax eftir Barrett-tímabilið. Þetta er miklu meira áberandi en nokkur Bítlalíking. Sumir hafa kvartað yfir tónlistinni í myndinni en fyrir mér eru öll lögin gimsteinar. Að því leyti líkar sumt fólk ekki við Barrett tímabil (eða öðrum) Floyd, sem er jafn erfitt fyrir mig að hafa samúð með. En hvað _snýst_ um? Grundvallaratriðið er bara að The Monkees eru að fara í ferðalag um ýmsar kvikmyndategundir - það eru stríðssenur, ævintýraatriði, hryllingssenur, gamanmyndir, dramasenur, vestrænar senur, sci-fi senur, rómantískar senur og svo framvegis . Nema, í raunveruleika myndarinnar, reynist þetta vera fyrst og fremst að gerast (ef ekki eingöngu) á vinnustofulóð. Við rótina erum við að horfa á The Monkees taka upp kvikmynd. Auðvitað hafa allar senur í hinum ýmsu tegundum eitthvað súrrealískt og sjálfsvísandi við sig, og þær, og einstakar myndir innan senu, hafa tilhneigingu til að leiða hvert til annars með draumalógík sem er ekki ósvipuð Monty Python sjónvarpsþættinum. Sem draumur hefur Head tilhneigingu til að sveiflast á milli góðs draums og martröð, en er oft sá sem myndi fá þig til að hlæja í svefni (eitthvað sem ég geri oft, við the vegur). Tæknilega séð notar Rafelson margs konar tækni. að átta sig á ofangreindu. Það eru atriði með umfangsmiklum neikvæðum myndum, það er mikið af mjög hröðum klippum (þar á meðal frábær röð sem sýnir Davy Jones og Tony Basil dansa til skiptis í hvítu og svörtu herbergi, klæðast blöndu af hvítu og svörtu öfugum í hverju, sem breytist stundum fram og til baka eins hratt og tveir rammar í einu), það er mikið af furðulegum segum, það er líflegur kúamunnur, það eru skrítin klippitæki, og svo framvegis. Fyrir peningana mína vildi ég að þetta dót væri ekki bara minjar frá geðrofstímabilinu. Þetta er svona listræn nálgun sem ég hef gaman af. Það virtist vera góð hugmynd þá og ég held að það sé enn góð hugmynd. Mig langar að sjá myndir eins og The Life Aquatic með Steve Zissou sem notar (2004) sem notar þessa tegund af víðtækri tækni. Nú myndi það gera myndina súrrealíska. Túlkunarlega hefur sumt fólk sem er ekki svo í takt við sýrustig fagurfræðinnar kvartað yfir því að það sé í grundvallaratriðum b.s. að bjóða upp á merkingu fyrir eitthvað sem ætlað er að hafa enga. Ég er ósammála slíkri svartsýni/nihilískri skoðun; Head var ætlað að hafa mikla merkingu og það eru ekki bara kvikmyndir án hefðbundinna söguþráða sem hafa margþætta túlkun. Nicholson, Rafelson og Schneider hafa margt áhugavert að segja um The Monkees - myndin tjáir póstmódernískt um framleidda stöðu þeirra; poppstjörnu – langt á undan Pink Floyd blandar Head saman poppstjörnu og ofbeldi, allt frá stríðsmyndum til mynda af aðdáendum sem taka í sundur skurðgoð sín með mannát; og barnalegar, bandarískar hugmyndir um alþjóðlegar skoðanir og virðingu - vel vopnaðir útlendingar í eyðimörk gefast upp fyrir Micky Dolenz bara vegna þess að hann er Bandaríkjamaður, svo síðar sprengja þeir kókvél (aftur í eyðimörkinni) fyrir hann vegna þess að hann er þyrstur og getur ekki fengið aðgang. Myndin fjallar um mörg önnur efni - allt frá stóriðnaði til lögreglu, kannana, áhorfenda (sérstaklega í tengslum við hörmungar) og svo framvegis. Head er fullt af hugmyndum, nógu viðeigandi, með gáfulegum, margþættum hlutum að segja um þær. Head á skilið að teljast klassískt - það er í grundvallaratriðum að skjóta á sama andrúmsloftið og Guli kafbátur Bítlanna. Báðar voru frumsýndar í nóvember 1968, athyglisvert, og báðar voru hugsaðar sem samantekt á geðþekkri fagurfræði. Yellow Submarine heppnaðist ekki alveg. Höfuð er allt sem Yellow Submarine hefði átt að vera.