Fyrir utan viðleitni (þetta er ekki umfjöllun um góðan ásetning, heldur lokaafurðina), er þessi mynd illa skrifuð, ofleikið og illa leikstýrt. Sagan hafði augljóslega möguleika, en sú saga er hvergi til staðar í þessari mynd. Clara Barton var manneskja. Hún hafði ástríður, langanir, ást, sársauka, vandræði, veikleika og sjálfsefa eins og við hin. Þú myndir aldrei vita það af þessari kvikmynd um frammistöðu aðalleikkonunnar. Notaðu það reyndar á hverja persónu í myndinni, en í tilfelli Bartons: Sérhver setning er ræða. Epic over the top ræða eins og frá ómannlegu vélmenni. Reyndar eina atriðið sem spilar vel í einu á stjórnarfundinum, og ég áttaði mig á því að hún er að halda ræðu! Sérhver hugmynd sem hún hefur er ótrúverðug í sínu samhengi og hún kemur með hugmyndir sem hljóma eins og þær taki ævilanga sálarleit á staðnum. Til dæmis, þegar hún sér særðan mann, byrjar hún að spá í þarfir vígvallarins og til að vernda hermenn og setja upp hvíta fána o.s.frv. Eins og leikið er í myndinni, þá er engin leið að hún gæti komið með svona ítarlega vel ígrunduð hugmynd á nokkrum sekúndum. Í niðurstöðunni rænir þessi mynd Clara Barton baráttu hennar. Það rænir hana mannúðinni og það gerir allt sem hún gerði ódýrari vegna þess að handritið er skrifað í klisjum. Rithöfundurinn þekkir ekki Clöru Barton og virðist hafa byggt handrit sitt á alfræðiorðabók Britannica grein. (já þeir áttu þá þá) En hey, ágætur Technicolor! (hverjum er ekki sama)