„In Cold Blood“, sem leikstjórinn Richard Brooks gerði eftir frægri skáldsögu Truman Capote, fjallar um hrottalegt og tilgangslaust morð á fjögurra manna fjölskyldu af hálfu óheppilegra glæpamanna. Myndin skarar fram úr sem persónurannsókn á morðingjunum, sérstaklega kveikjumanninum Perry Smith (Robert Blake). Í leikarahópnum eru fá auðþekkjanleg nöfn en þau lífga söguna engu að síður með auðveldum hætti. Robert Blake og Scott Wilson eru frábærir saman sem tveir glæpamenn með ólíkan persónuleika. Þeir leika áreynslulaust hvort af öðru á meðan Blake fær líka fullt af tækifærum til að kanna sérkenni persónu sinnar. Restin af leikarahópnum er bara í meðallagi og er ekki þess virði að gera athugasemdir við. Richard Brooks fékk Óskarstilnefningar bæði fyrir handrit sitt og leikstjórn. Að mínu mati voru báðar frábærar, þó að handritið misreiknist með einhverri illa ráðandi frásögn á seinni stigum. Kvikmyndataka Conrad Hall, sem er tilnefnd til Óskarsverðlauna, er líka í toppstandi, sem og klippingin. Einnig er athyglisvert að djassmyndin eftir Quincy Jones tryggði síðustu af fjórum Óskarstilnefningum myndarinnar. Ólíkt svo mörgum öðrum glæpamyndum er þessi ekki töfrandi fyrir ofbeldi. Brooks breytir morðingjunum í aumkunarverðar persónur frekar en að fordæma þá hreinlega. Hvort sem þú ert sammála því viðhorfi eða ekki þá býður myndin upp á áhugaverðan valkost við venjulega Hollywood nálgun. Ég mæli með myndinni af þessum sökum og einnig fyrir þá sérfræðiþekkingu sem tæknileg atriði eru meðhöndluð með.