Ég hafði ánægju af að horfa á stuttmyndina „The Cure“ eftir fyrsta leikstjórann Ryan Jafri. Það sem heillar mig virkilega er myndavélavinnan og tónlistin. Ég held að margir ungir kvikmyndagerðarmenn (þar sem ég sjálfur er einn af þeim) myndu upplifa erfiða tíma með kvikmyndatöku þegar þeir byrja að gera indie. Við sjáum að framleiðslan er ekki nákvæmlega það sem við ímynduðum okkur eða undir metnaði okkar. En þessi mynd, frumraun leikstjóra frá ungum leikstjóra, tókst mjög vel á skjánum. Myndavélahreyfingin, liturinn, lýsingin, samsetningin stuðlar allt að sögu og tilfinningum myndarinnar. Og tónlist, sem lykilatriði í kvikmyndamáli, hjálpar líka mikið. Það er erfitt að lýsa hjarta konu, löngun hennar, ótta hennar , sérstaklega í stuttu máli. En samt verð ég að viðurkenna að ég er ekki aðdáandi v/o (frásögn), sérstaklega þegar kvikmyndin er háþróuð með frásögn, í stað mynda og klippinga. Mín persónulega tilfinning fyrir sumum frásagnarhlutanum er sú að ég giska á að sögumaðurinn hafi reynt aðeins of mikið. Þannig að orkan ýtir áhorfendum til baka frá tilfinningum myndarinnar. Á heildina litið er þetta stuttmynd vel gerð, ég gat séð inntak frá leikstjóra. Gangi þér vel, Ryan! Kveðja frá Kína, hlakka til næsta.tim