Ég hef djúpar mætur á þessari mynd þrátt fyrir að hún virðist vísvitandi minna „fáguð“ en hinar Fred og Ginger myndirnar, svo ekki sé minnst á örlítið erfiða leikarahlutverk Harriet Hillard í rómantísku aðalhlutverkinu. Enn og aftur með þessum myndum hefur söguþráðurinn minniháttar afleiðingar - Astaire leikur frekar ólíklegan sjómann (sem er snillingur fyrrum klaufamaður (auðvitað!)) og Rogers upprennandi flytjanda í siðlausu tónlistarhúsi. . Þrátt fyrir að samband þeirra sé bjart og skemmtilegt á að horfa, þá eru þau niðurdregin af óviðkomandi aðalsögu um Hilliard og Randolph Scott sem tekst ekki að finna neina efnafræði á milli þeirra. Þó að þetta hafi verið ákvörðun á síðustu stundu var Hilliard frekar misskilin í þessu þar sem hún hefur ekki skjáviðveru til að gefa þessari mynd það sem hún þarfnast þrátt fyrir að vera ljúf og viðkunnanleg út í gegn. Myndin gæti hafa notið góðs af því að efla hinn viturlega, heimskulega brassíska persónu Lucille Ball í stærra hlutverk þar sem hún ljómaði einfaldlega í hverju litlu atriði, og hefði gert Rogers frábæra hliðarspyrnu af Helen Broderick-týpu í svona bjartri mynd ( Sjá 'Stage Door', gert árið eftir, til að sjá dæmi um dásamlegar senur á milli þessara tveggja frábæru leikkvenna). Að einvídd Neanderdalspersóna Scott verði á endanum ástfangin af Hilliard er jafnvel erfiðara að trúa en að Astaire sé í sjóhernum! Nú að mikilvæga hlutanum, söngnum og dansinum: Það er ekkert meira hægt að segja um "Let's Face the Music and Dance" annað en það er ljómandi og áhrifamikið og fullkomlega útfært og ég klára oft að horfa á það atriði með tárin í augunum. Hins vegar verðskulda önnur lög í myndinni einhverja viðurkenningu líka; "Ég set öll eggin mín í eina körfu" er yndislegt dæmi um kómíska eðlishvöt Astaire og Rogers og gerir næstum grín að orðspori þeirra um að springa út í sjálfsprottinn, fullkomlega samstilltan dans. Aðrir hápunktar eru "I'd Rather Lead the Band" og "Let Yourself Go" sem sýna hvernig þessir tveir hæfileikar gætu staðið sig jafn frábærlega einir og saman. Ég gleymdi næstum að nefna að þetta er eitt af fáum (ef ekki eina) skiptunum sem við sjáum Astaire frábærlega spila á píanó; Svo virðist sem hæfileikar þessa manns hafi verið óþrjótandi! Á heildina litið kýs ég þetta frekar en „Top Hat“ og „Swing Time“ (þó bara rétt), þar sem þetta er jarðbundnara og svo ákaft flutt af öllum þátttakendum að það er erfitt að mislíka skemmtunina. þáttur.