Sú staðreynd að eftir 50 ár er hún enn mjög áhorfanleg mynd segir mikið um það. Hún er gáfulegri og áhugaverðari en næstum allar nýlegar kvikmyndir af sömu tegund sem þú getur fundið og hefur ákveðna hugljúfa sakleysistilfinningu yfir henni. Ég er ekki mikill aðdáandi þessarar tegundar kvikmynda, en ég gæti horft á allt án þess að leiðast, sem gerir hana að góðri mynd til að horfa á með einhverjum sem er ekki endilega á sama máli og smekk þinn á kvikmyndum. Mér líkaði við svarthvíta litatöfluna, frábæra leikaravalið, snjalla ránsenuna sem heldur manni að giska á hvaða brellu þeir munu draga næst og endirinn eins og allir aðrir. Að horfa á ránsröðina fær mann til að átta sig á krafti þögnarinnar, sem er því miður svo vannýtt í kvikmyndahúsi nútímans.