"Hamlet" eftir Kenneth Branagh hittir í mark. Leikurinn er stórkostlegur, 70 mm kvikmyndatakan er stórglæsileg, búningar og leikmyndir sem tilnefndir eru til Óskarsverðlauna eru töfrandi og leikrit Patrick Doyle (einnig Óskarstilnefnt) er viðkvæmt og áhrifamikið. Ó já - handritið, eftir einhvern gaur að nafni Will S., er heldur ekki slæmt. Kvikmyndagagnrýnendur rifu Branagh fyrir að hafa hlotið fjórða Óskarsverðlaun myndanna fyrir að „aðlaga“ handritið, en ákvörðun hans um að nota allan textann var hugrökk. Ég get ekki hugsað mér margar betri leiðir til að láta fjórar klukkustundir fljúga framhjá. Næstum allar ákvarðanir sem Branagh tekur virkar frábærlega: notkun Blenheim-hallarinnar í Englandi fyrir utan, Edwardian kjólinn og uppsetningu á "To be or not to be" í speglasal, svo eitthvað sé nefnt. Leikarahlutverk Hollywood-ljósmyndara eins og Robin Williams, Billy Crystal og Jack Lemmon í minni hlutum geta truflað athyglina, en það er nöturlegt. Aðalhlutverkið skarar fram úr: Derek Jacobi fangar hið átakalega eðli Claudiusar; Kate Winslet lýsir á brjálæðislegan hátt hvernig Ophelia er farin út í brjálæði; Julie Christie kemur með ástríðu í túlkun sína á Gertrude; Richard Briers er fullkominn sem hinn snjalli Polonius; og Nicholas Farrell lyftir hugsanlega vanþakklátu hlutverki Horatio upp í sönn vináttu. Sérhver ræða, hver lína, hvert orð er flutt af ástríðu og sannfæringu; það er ekki eitt augnablik til spillis í allri myndinni. Lokaatriðin stækka umfang harmleiks Shakespeares á þann hátt sem ekki er mögulegt með leikrænum aðlögun. "Hamlet" eftir Branagh er djörf, metnaðarfull og að lokum vel heppnuð tilraun til að samræma glæsileika og ljóðmál Shakespeares með jafn mælsku myndmáli. Það er án efa besta Shakespeare-aðlögun sem kvikmynduð hefur verið sterkt lof, en verðskuldað.