Þetta er ein versta mynd sem ég hef séð. Þetta er spennumynd með frekar fáránlegum endi. Ég horfði á þessa mynd í von um það besta og fann í staðinn eitthvað virkilega slæmt. í myndinni voru tveir leikarar sem mér líkar mjög vel við, Rebecca DeMornay og Antonio Banderas. Vissulega höfðu þeir ágætis efnafræði saman en til hvers? Forsendur myndarinnar voru slæmar til að byrja með og aftakan gerði hana bara enn verri. Fröken DeMornay leikur Söru Taylor, sálfræðing sem reynir að greina dæmdan raðmorðingja en vörnin er háð fjölpersónuleikaröskun. Það gefur þér nokkurn veginn vísbendingu um hvert myndin er að fara og hver morðinginn er. Snemma í myndinni fær hún óvænta heimsókn frá föður sínum. Þetta var gert á 9. áratugnum þegar vondi pabbinn var í gangi í Hollywood er önnur vísbending um endanlega niðurstöðu. Banderas leikur dularfullan mann að nafni Tony Ramirez, sem kemur inn í líf Söru. Allur fyrsti fundur og fyrsta fundur Tony og Söru er svo illa gerður og svo ósannfærandi að það fær mann til að velta fyrir sér hvernig það hafi jafnvel verið skotið. Og það er röð þar sem þeir tveir eiga að þekkja hvort annað sem er svo sappy að það virðist ekki eiga heima hér. Eitt sem ég myndi viðurkenna var að það var kynlífssena sem er mjög heit. Engu að síður byrja hrollvekjandi hlutir að gerast eftir að hann kemur, skrýtnir pakkar að koma, hlutir sem detta af veggnum sem gætu drepið Söru, atvik sem segja að hlutirnir séu ekki eðlilegir lengur. Á heildina litið var myndin illa hugsuð, klippingin virðist stundum stökk og niðurstaðan hláturmild. Annað sem truflaði mig við þessa mynd var öll hljómsveitartónlistin sem lék í bakgrunni. Fínnari söngleikur hefði verið betri. Ég verð að segja þetta, sama hversu slæm endirinn var, Miss DeMornay var mjög góð í þeirri röð. Það er sorglegt að hún hafi aldrei fengið fyrsta flokks efni á ferlinum. Hún er þessi sjaldgæfa blanda af hæfileikum og fegurð.