Í apríl 1947 stóð New York borg frammi fyrir faraldurskreppu. Eugene LaBar, mottuinnflytjandi sem kemur frá Mexíkó, var kominn til borgarinnar og hafði með sér banvæna bólusótt. Hann hrasaði út úr strætisvagni, kvartaði undan hita og höfuðverk, og lést fljótlega á Midtown sjúkrahúsi, en ekki fyrr en hann hafði smitað tugi vegfarenda. Skaðinn var þegar skeður; í fyrsta skipti í áratugi rákust bólusótt um götur New York. Heilbrigðisyfirvöld borgarinnar brugðust skjótt við að einangra þjáða og innihalda vírusinn og settu á ókeypis bólusetningarherferð þar sem yfir sex milljónir New York-búa voru bólusettar gegn bólusótt. Þökk sé skjótum viðbrögðum þeirra var vírusinn í skefjum með lágmarks mannfalli. Faraldurinn hlýtur engu að síður að hafa skilið eftir sig óafmáanleg merki, því nokkrum árum síðar fylgdu tveir kvikmyndir með svipað þema þar sem læknar verða að hafa uppi á einum smitandi smitbera í milljónaborg: „Panic in the Streets“ eftir Elia Kazan. (1950)' og lægri fjárhag Earl McEvoy, 'The Killer That Stalked New York (1950).'Kvikmynd McEvoy þróast í óglamorous docu-drama stíl. Frásögn Reed Hadley hljómar eins og hún hafi verið tínd beint úr fréttamynd, þar sem sagt er frá staðreyndum eins og að lesa upp opinbera lögregluafritið. Þessi tækni finnst stundum svolítið ódýr, en sem betur fer er frásögnin að mestu bundin við bókastoðir myndarinnar, auk þess að veita smá skýringarfyllingu í hléum á söguþræðinum. "Morðinginn" sem eltir New York, í þessari sögu, er ekki mottuinnflytjandi frá Mexíkó, heldur fallega demantssmyglarinn Sheila Bennet (Evelyn Keyes), sem er nýkomin frá Kúbu. Innan nokkurra daga hefur Sheila tvo aðila sem elta hana sjálfstætt: fjármálafulltrúa (Barry Kelley) sem vill handtaka hana fyrir smyglglæpi og teymi lækna (undir forystu William Bishop) sem hafa bent á hana sem upptök bólusóttarfaraldursins. Eins og í „Panic in the Streets“, er annars venjubundin mannleit aukin tilfinning um að það sé brýnt, sérstaklega þegar þeir sem eru að elta hafa í upphafi enga hugmynd um deili eða útlit grunaðs síns. „The Killer That Stalked New York,“ fyrir að mestu leyti, tekst að komast hjá lágu framleiðsluáætluninni. Fyrir utan nokkrar valdar samræður ("við verðum að hætta því!" hrópaði Dr. Wood á einum tímapunkti, eins og hann væri að taka erfiða ákvörðun), leyfa kvikmyndagerðarmennirnir og leikararnir sögunni að þróast á raunsæjan og grípandi hátt. . Reyndar, í þessu tilliti, hjálpar lágt fjárhagsáætlun hugsanlega fyrirætlanir myndarinnar, sem krefst heimildarmyndastíls sem eykur strax á braustatburðarásinni. Evelyn Keyes er frábær í aðalhlutverki, sýnir þrjóska seiglu andspænis ólýsanlegum kvölum; í lok myndarinnar virðist hún svo hrottalega óvinnufær vegna veikinda sinna að það er næstum sárt að horfa á andlit hennar. Fyrir utan vírusinn er Charles Korvin aðal illmenni verksins, sem gráðugur og hórdómsfullur eiginmaður Sheilu, sem er viss um að fær allt sem til hans kemur. Og ef allar hjúkrunarfræðingar litu út eins og Dorothy Malone, myndi það kannski ekki vera svo slæmt brot að fá bólusótt.