Þetta er góður þáttur af The New Twilight Zone sem inniheldur í raun áhugaverðar hugmyndir og snjallar sögur (ég tek fram að þær eru báðar byggðar á smásögum). „Prófdagurinn“ á sér stað í framtíðinni, árið er óþekkt en á þeim tímapunkti þar sem þeir eru með kökukerti sem kveikja á sjálfum sér, risastóra „síma“ sem líta út fyrir að vera eins og fjölmargar aðrar skemmtilegar vélar og dreift aðeins til þeirra sem eru á ákveðnum aldri. .og Prófdaginn, tími þar sem 12 ára börn verða að gangast undir greindarpróf sem krafist er af stjórnvöldum. Krakkinn er þessi saga, Dickie Jordan (David Mendenhall) er nýbúinn að halda upp á sitt eigið 12 ára afmæli og er klár krakki, svo hann er rólegur, jafnvel fús til að taka prófið sem hann hefur séð vini standast auðveldlega og veit að hann mun skara fram úr miðað við skólaeinkunnir hans. Foreldrar hans (Christopher Allport og Elizabeth Norment) segja aftur á móti að hann hefði ekki átt að nota afmælisóskina sína til að fá gott stig og á meðan ástæða þeirra felur í sér að þeir telji hann vera fær og hann ætti ekki að þurfa að hafa áhyggjur, það er nokkuð augljóst að þeir hafa áhyggjur. Ég mun ekki gefa neitt upp í lokin, en ég segi þetta - það er tími þar sem við fáum innsýn í það sem koma skal eins langt rass og hvers vegna prófið er svo þungt viðfangsefni: um kvöldið (eða annað?) foreldrar hans Spyrðu Dickie hvort hann vilji frekar horfa á sjónvarpið allt kvöldið. Miðað við mælikvarða dagsins í dag myndum við vera ánægð með að hann myndi segja að hann vilji frekar lesa og ekki bara vegna þess að það er ekkert þess virði að horfa á ... en hvers vegna ætti fjölskylda hans að spyrja að þessu? Bragðið af því sem er hvatt til og letjandi í framtíðinni minnti mig svolítið á andrúmsloftið frá Harrison Bergenon (sem mér heyrist að hafi ekki fengið mikla aðlögun að skjánum). Ég vildi aðeins að þeir hefðu getað gefið upphafs- og lokafrásögn til að gera þetta þema jafn kraftmikið og The Obsolete Man var. Mér fannst hún betri en smásagan sem hún var byggð á. Ég hef ekki lesið það sem "A Message from Charity" var byggt á, en langar að gera það þar sem það var áhugavert - 16 ára drengur, Peter (Robert Duncan McNeill) er með hita af óhreinu vatni, að hefur alltaf verið algengur í heimabæ sínum í Massachusetts...en hann getur séð með augum ungrar púrítönskrar konu sem þjáist af sömu tegund af hita, Charity Payne, (Kerry Noonann) sem finnur sig líka fær um að upplifa það sem gerist í kringum hann. Þeir jafna sig báðir, sérstaklega þar sem það er algengt að það gerist árið 1985, en tengingin hverfur ekki. Charity er forvitin um sjónina og hljóðin sem hún tekur upp árið 1985 og þau njóta hvor annars félagsskapar, sérstaklega Peter, sem hefur hækkað einkunnir í skólanum nógu mikið til að hafa alltaf fundið fyrir einangrun frá öðrum nemendum, jafnvel í háskólanum sem hann hefur dvalið á einum stað á. . Hlutirnir taka þó óvænta stefnu, þegar Charity opinberar sumar af þessum reynslusögum fyrir vinkonu sem tekur fullyrðingar hennar um að 13 nýlendurnar muni brjótast frá Englandi sem merki um töfraskap, auk þess sem henni var hlíft dauða frá hitasótt (ekki svo algengt árið 1700). Þau tvö reyna að finna leið til að bjarga henni. Endirinn er dapur en hefur áhugavert loka augnablik sem gerir hann snerta. Báðir þættir þessa þáttar innihalda mikinn sársauka en í bæði skiptin, í gegnum lexíu/viðvörun sem hljómar eins og eitthvað sem Rod Sterling hefði eldað upp og skemmtun, gerir það glaðlegt áhorf sem minnir á að vinátta, ást og viska gera mikið. Sennilega hefur 3/4 af þessu ekkert þema, en einhvern veginn held ég að þetta hefði allt verið samþykkt af áhöfn Sterling.