Ég fagna kvikmyndum sem fylla upp í eyður í myndefni í heimsbíói. Svo eftir að hafa horft á stikluna fyrir "Water Lilies" bjóst ég við að líka við þessa mynd vegna þess að ég hélt að ég hefði rekist á eitthvað einstakt: kvikmynd sem sýnir á heiðarlegan hátt lesbíur unglinga - eins konar kvenkyns útgáfa af "Beautiful Thing." Aðalpersónurnar eru ungar franskar konur 15 ára gamlar. Marie er grannvaxin, hlédræg og falleg á dásamlegan hátt; Floriane er mannblendin, athletic og falleg; og Anne er trygg, pirruð og hegðunarlega óþroskuð. Erótísk innbyrðis tengsl Marie og Floriane eru alltaf að krauma í þessari mynd, ef ekki á yfirborðinu, þá rétt fyrir neðan hana. „Vatnaliljur“ snýst hins vegar ekki um það að lesbía ást á tveimur unglingum; hún snýst um kynferðislega gremju, þjáningu, ennui, unglinga sem vinna í þveröfugum tilgangi og - í að minnsta kosti tveimur tilfellum - gleðilaust, vélrænt kynlíf. Það sannar líka að handritshöfundar og kvikmyndaframleiðendur eyðileggja eigin sköpun þegar þeir verða of handónýtir. Í aukaþáttunum á "Lord of the Flies" DVD segir leikstjórinn Peter Brook: "Fransk tortryggni byrjar með örvun kynlífs," sem þýðir. Frakkar líta á börn sem engla á meðan þeir líta á unglinga og fullorðna með útbreiddri tortryggni. Hluti af falli þessarar myndar er að kvikmyndaframleiðandinn Celine Sciamma hefur sopið stóran skammt af þessari tortryggni."Hvar er gleðin?" Ég spurði sjálfan mig þegar ég horfði á þessa mynd. Já, fyrsta ástin getur verið sársaukafull og pirrandi, en hún getur líka verið glaðleg og sigri hrósandi erótísk á ferskan, lífsstýrðan hátt. Þessar jákvæðu hliðar vantar í þessa mynd; það er ekkert jafnvægi. Lífrænt vill þessi mynd vera hrífandi hátíð fyrstu ástarinnar. En Sciamma er of hrifin af eigin tortryggni og klókindum og eyðileggur myndina. Í fyrsta lagi, hvað er tilgangurinn með því að sýna aðeins bústnu stúlkuna nakta? Ég veit að það er rótgróin hefð fyrir smekklegri nekt unglinga í evrópskri kvikmyndagerð, eins og sést af myndum eins og "The Slingshot; The Rascals; The Devil, Probably; The Little Thief; Murmur of the Heart; Friends; Beau Pere" og "Europe, Evrópa"; en þetta tilvik er smávægilegt afskipti af höfundi - "Sjáðu, áhorfendur, ég get gert kvikmynd þar sem ég sýni aðeins óaðlaðandi manneskju nakinn." Annaðhvort engin nekt eða jafndreifð nekt hefði verið heiðarleg leið til að fara. Það er atriði í klúbbi þar sem Floriane og Marie dansa. Það sem á eftir kemur er ekki bara Floriane að hagræða Marie með tortryggni; Þetta er kvikmyndaframleiðandinn Sciamma sem svindlar á áhorfendum sínum með tortryggni. Kannski eiga sér stað stærstu svikin við áreiðanleika og lífrænan heiðarleika þegar Floriane varar Marie við að hún sé að fara að biðja um eitthvað sem er „ekki eðlilegt“. Marie spyr skiljanlega: "Hverjum er ekki sama um að vera eðlilegur?" Þá leikur Sciamma rangt við áhorfendur sína og hrífandi skriðþunga myndarinnar, því beiðni Floriane er svikin, afleit og staðgengill spurning - ekki ekta, hjartnæma spurningin sem myndin, persóna Marie og áhorfendur sem hafa lagt tíma sinn eiga skilið. Hér eru líka tvö augnablik sem hljóma ranglega í taugum áhorfandans: 1) Síðan hvenær fara Frakkar - af öllum - í bað íklæddir baðfötum og með skjaldböku við að stíga? 2) Hvaða unglingur - af hvaða þjóðerni sem er - myndi hamra á eplakjarna sem hefur verið hent í ruslið til að fá að smakka munn ástvinarins? Aðalleikkonurnar þrjár eru efnilegar og ef þær finna betri farartæki fyrir hæfileika sína, gætu orðið frábærir leikarar. Louise Blachere (Anne) er besta leikkonan hvað tækni varðar og gæti átt farsælan feril í aukahlutverkum. Adele Haenel (Floriane) gæti orðið fremstu kona, eða sprengja, eða hvort tveggja. Pauline Acquart (Marie) býr yfir styrkleika og segulmagni sem er ótvírætt. Í framtíðinni gæti hún leikið allt frá tilfinningalega örkumla bókasafnsfræðingi yfir í dularfulla næmandi tælingarkonu til tregurs stjórnmálamanns sem ríður hressilega á lofti. Allt í allt olli "Vatnaliljur" miklum vonbrigðum. Mun heiðarlegur kvikmyndagerðarmaður vinsamlegast gera ekta kvikmynd um tvær ungar konur sem verða ástfangnar! Nei - ekki endilega vegna þessa miðaldra gaurs - en svo geta ungar lesbískar stúlkur fengið eitthvað gæða sem þær geta horft á og samsamað sig við. Og já, til að fylla upp í efnisskarð í heimsbíói.