Þú getur kallað þetta flopp, og það er mjög stórt líka! Gæði eru ekki tengd orðin National Lampoon, en að minnsta kosti voru færslurnar Vacation og Animal House skemmtilegar, en þetta tilboð hlýtur að vera þeirra vitlausasta eiginleiki hingað til sem ég hef horft á. Úff! Þriggja stykki sagan reynir á brjálæðislegan hátt að skopast að klisjum og staðalímyndum sem flæddu yfir Hollywood-myndir, sem reynast algjörlega ófyndnar og ömurlegir drasl." Growing Yourself." - Jason fyrirtækjalögfræðingur ákveður að hætta í vinnunni og hætta með konu sinni svo þau geti bæði vaxið og gert það sem þau hafa alltaf viljað gera. Svona er lífið, eins og Jason sér það og hann tekur að sér að sjá um börnin, en ákvörðun hans um að feta þessa leið er kannski ekki rétt. Eini raunverulegur áhugi er lítill frammistaða hinnar yndislegu Diane Lane. Hið ádeiluatriði hér virðist vera að benda á eitthvað en í raun bara að koma því til skila. Kjánalegur húmorinn er þvingaður, flatur og sérlega tilgangslaus. Peter Riegert heldur því mjög dauft í aðalhlutverkinu og Teresa Ganzel sprettur áfram í hlutverki sínu."Success Wanters" - Eftir að hafa lokið klippimyndinni fær Dominique Corsair starf sem nektardansari og er nauðgað með smjöri af forseta mjólkurfyrirtækisins. Til baka fær hún áhuga á smjörlíkisiðnaðinum og vinnur sig nánast á „mjög“ toppinn. Sennilega sú besta af þremur, en samkeppnin var ekki of mikil. Gaggarnir virðast vilja fara lúmskari með kynferðislega og kraftmiðaður tónn, en samt finnst þeim þeir klístrari og þvingaðri. Hugmyndin hafði eitthvað efnilegt og frumlegt til að byggja á, en slappur gangurinn byrjar að þverra undir lokin og hörmulegar samræður gera henni engan greiða. húmor reynir, en sleppir oftar, þrátt fyrir hungrið. Hin tælandi Ann Dusenberry er frekar köld og manipulativ út í gegn (vel eftir sársaukafulla þrautina) og finnst gaman að bera þetta allt frekar mikið. til að fá fulla æfingu fyrir opnunarhelming sögunnar. Koma upp í skemmtilegum smámyndum, allt frá Dick Millar, Mary Woronov, Olympia Dukakis, Fred Willard, Robert Culp og uppáhaldsbeygju eftir Joe Spinell."Municipalians" - Raðmorðingi sem skilur eftir afrit af ökuskírteini sínu eftir hvert morð, er elt uppi af ákefð barnalöggu nýliða og gamla greyið félaga hans. Hins vegar kemst unga löggan að því að það að vera harður er eina leiðin til að fara, þegar parið lendir í hverri stöðunni á eftir annarri. Heimskulegt! Ójá. Vissulega ef þú ætlar að plata eitthvað afar yfirþyrmandi, vertu viss um að hláturinn streymi af því. Þeir gleymdu því greinilega! Jafnvel á 30 mínútum í gangi, strákur dregur það! Þokkalega spotti frammistaða Robby Benson varð frekar yfirþyrmandi þar sem þreyttur Richard Widmark gerði mjög lítið sem félagi hans. Christopher Lloyd er undir í hlutverki raðmorðingja, en hrollvekjandi og samúðarfull frammistaða hans virkar vel og sýnir nokkurn veginn hina aðalhlutverkið. Elisha Cook Jr., Rhea Perlman og Harry Reems koma fram. Þegar brandararnir koma finnst þeim í raun og veru ekki samstillt og verða frekar gamlir með endurtekningu sinni á því að gera grín að þessum lögguklisjum. Í heildina finnst fáránlega efnið, sem er með teiknimyndum sínum, einnota og óþolandi handritið er í grundvallaratriðum óhæft og vitlaust. . Aðeins eitt eða tvö örfá gagg komast út úr hverjum flokki, en í raun eru of margir ódýrir óþefur eða látlaus missir sem festast í hausnum á þér. Þetta er vegna þess að það verður nánast það sem það er að reyna að gera grín að og þetta sýnir í rauninni í hverri sögu. Það missir sjónar. Sýningarnar eru allt frá heitum til köldum, en hver getur ekki afneitað vandræðinu sem finnst á flestum andlitum þeirra. Fyrsti smekkur leikstjórans Bob Giraldi er aumur fyrir „Growing Yourself“, en „Success Wanters“ sýndi lítilsháttar blómgun af mildri virkni. Henry Jaglom vinnur erfiða vinnu við „Municipalians“. Líflega grófar teikningar Rick Meyerowitz sem opnar myndina, eru snyrtilega upphugsaðar og setja stílinn og stemmninguna. Þessi lágvaxna gamanleikur dregur úr henni með því að ofleika hana, þar sem aðaláhugamálið er sprottið af kunnuglegu myndefninu. En í alvöru, er það þess virði að fara í gegnum þessa hryllilega haltu og eirðarlausu uppkomu, bara til að koma auga á þá. Jæja, það er undir þér komið.