NOKKRIR STÓRIR SPOILERAR, ÞÚ HEFUR VERIÐ VIÐVÖRÐAÐ við að sjá þessa mynd í gær á kvikmyndahátíðinni í Feneyjum og ég verð að viðurkenna að þar sem hún er aðdáandi var hún MJÖG áhrifarík. Frábær grafík, frábær tónlist, frábær talsetning, frábærar hasarmyndir og svo framvegis... EN það er en. ÖLL myndin var eingöngu hugsuð fyrir þá sem hafa elskað hana, og getur því notið hverrar einustu tilvísunar, persónu, innri brandara (þú ættir að sjá brandara með vinningstónlist sem er sérstaklega kómísk) o.s.frv. Aumingja maður ekki inni í heimi FF mun augljóslega sjá glæsileika tæknilega hlutans, en GETUR EKKI skilið þá innri ánægju sem fylgir því að sjá, t.d. Barret koma fram og skjóta Bahamut ALLTAF ÚT ÚR ENGI. Hann mun spyrja sjálfan sig: "HVER ER ÞESSI GAUR?", og ég get ekki kennt honum um. Hann getur ekki einu sinni skilið hvað leikmanni líður þegar í OPNUNARRÖÐinni er opnunartónlist leiksins, Nanaki hlaupandi í gljúfrinu með ungana sína tvo, grenjandi við rústir Midgar, og svo "fyrir 498 árum...". Næstum allar persónur hafa komið fram eða tilvitnun (þar á meðal Reeve, Tseng og Elena), og Reno & Rude voru virkilega kjánalegir og kómískir að sjá, en lokaáhrifin sem myndin skildi eftir mig var „loka draumur harðkjarna leikja, en mun minna fyrir KVIKMYNDA aðdáandi...".