Þessi mynd greip mig strax frá upphafi, þar sem ljúf útlítandi unglingsstelpa er sýnd ein í heimsókn í gröf, þá byrjar kraftmikið lag Eltons Johns „Friends“ að spila á meðan hún er sýnd á gangi ein um götur Parísar, með ferðatösku, barnalega ókunnugt um bílaþjófnaðinn og vændi sem er í gangi í kringum hana. Öll myndin er fallegt, draumkennt, rómantískt safn af senum um unga ást, að haldast í hendur, búa í sveitinni, villtum hestum sem hlaupa frjálslega um, akra villtra blóma, sólsetur, skála af víni, kvöldin við eldinn, skemmta sér og almennt sakleysi, allt undir rómantískri tónlist eftir Elton John. Það er töfrandi. Einhvern veginn saknaði ég þess að sjá þessa mynd þegar ég var að alast upp. Ég er viss um að það hefði sett sterk áhrif á mig ef ég hefði séð það þá. Ég man eftir útvarpsauglýsingunni fyrir myndina árið 1971, þar sem talað var um að hún væri sérstök mynd með tónlist eftir Elton John, og þegar kór þemalagsins "Friends" var spilaður í auglýsingunni ("Makin' friends for the world to see ..."), en ég heyrði aldrei neitt annað um það í þá daga og fékk aldrei að sjá það fyrr en ég leigði það 35 árum síðar í myndbandsbúð. Þá var búið að klippa hana, ritskoða og alls kyns óánægt fólk með reiði stjórnmálaáætlanir notaði alls kyns ljót orð til að lýsa myndinni. Hvað get ég sagt? Heimurinn hefur orðið geðveikur síðan þá. Sagan er sú að 14 ára stúlka neyðist til að flytja til frænda síns í París eftir að báðir foreldrar hennar deyja. (Það var gröf þeirra sem hún var að heimsækja í upphafsatriðinu.) Einn daginn þegar hún heimsótti dýragarðinn einn hittir hún 15 ára dreng, þau slógu í gegn og samþykkja að hittast daginn eftir. Daginn eftir á meðan hann hjólar saman keyrir drengurinn bíl sínum óvart út í vatn í æðislegu sólóslysi. Þetta var bíll föður hans, hann þolir ekki að fara aftur heim til að horfast í augu við reiði föður síns, svo unglingarnir tveir byrja að búa saman í frönsku sveitinni, með þann gagnkvæma bakgrunn að þeir hötuðu báðir líf sitt heima. Þau koma sér fyrir í mannlausu sumarhúsi, drengurinn tekur að sér ýmis störf til að framfleyta sér, meint vinátta þeirra breytist í rómantík, stúlkan verður ólétt og þau eignast barn heima. Allt á meðan faðir drengsins hefur lögreglu að reyna að finna týnda son hans. Á 1 árs afmæli flugs hjónanna saman, finnur lögreglan loksins vinnuveitanda drengsins með persónulegri fyrirspurn og er sagt að hún geti séð drenginn næsta morgun þegar hann kemur til vinnu. Morguninn eftir er drengurinn sýndur yfirgefa sumarbústaðinn sinn til að fara í vinnuna, kveðja kærustuna/konuna sína, og gleðjast yfir kerruhjólum þegar atriðið frýs þegar kærastan hans veifar bless. Þannig endar allavega myndbandsútgáfan sem ég sá. Þetta er óvæntur en þó vel tímasettur endir, sem lýsir væntanlega síðustu augnablikum sælu áður en drengurinn er fluttur aftur til foreldra sinna og hamingjusamt líf hans með konu sinni og barni er í molum. Eins falleg og sagan og myndirnar eru, þá er söguþráðurinn er afskaplega óraunhæft og mjög tilgerðarlegt. Ég held að það sé bara betra að njóta myndarinnar sem drauma-ranna fantasíu ungs manns og fara ekki lengra í greiningu, því öll rökfræði og trúverðugleiki hrynur fljótt í sundur þegar sagan er skoðuð nánar. Af hverju ætti fullbúið og búið sumarhús að vera skilið eftir án eftirlits með hurðina ólæsta og ósótt í heilt ár? Hvað ætluðu þeir að gera þegar eigendurnir kæmu aftur? Af hverju ætti stelpa að treysta bílaþjófi nógu mikið til að verða ólétt af honum? Fannst þeim ekki siðlaust að nota heimili og mat annarra? Hvernig gátu þeir nokkurn tíma vonað að fá nauðsynlega tannlæknaþjónustu eða aðra bráðalæknishjálp á meðan þeir búa utan samfélagsins? Hvernig gat drengurinn lent í bílslysi á sveitavegi án áreksturs og enga aðra bíla í kring? Hvar eru staðir nálægt siðmenningu þar sem villtir hestar hlaupa lausir? Hvernig stendur á því að unglingur karlmaður myndi ekki stunda kynlíf sem það helsta í huga hans þegar hann sækir stelpu í dýragarð? (Elton John lagatextinn passar bara ekki.) Af hverju myndu þeir fara úr fötum þegar þeir sofa úti á nóttunni þegar það er að fara að kólna? Og svo framvegis. Atriði villtra hesta eru tilgerðar til að höfða til stúlkna, sem og hið óraunhæfa þema „vináttu fyrir rómantík“ og allar bakþvott- og kitlandi senur með fyrirsjáanlegum útkomum, hlaupið í gegnum blómaakra í áttina að hvor annarri, móðusíurnar , atriðin tekin í gegnum villiblóm í forgrunni, endurbarnið og svo framvegis. Hún virkar, en hún er örugglega tilgerðarleg. Samt er þetta kvikmynd um æsku og frelsi og sú hugsjón hefur ekki breyst síðan á áttunda áratugnum. Ungt fólk í dag er enn meðhöndlað sem eigur eða sem týnd gæludýr sem lögreglan á að endurheimta í stað þess að koma fram við þau sem þroskaðar manneskjur sem hafa sömu þarfir af rómantískri ást og frelsi og fullorðinsheimurinn, og getu til að bera ábyrgð þegar þau eru gefin. frelsi. Þess vegna eru skilaboðin alhliða. Það er ljóst hvers vegna framhald myndi ekki virka: þessi saga fjallar um töfrandi, árslanga frest frá hinum raunverulega heimi. Slíkt ástand hefði aldrei verið hægt að framlengja endalaust, að því gefnu að það gæti jafnvel gerst í fyrsta lagi, og sögu um raunverulegt líf eftir á myndi skorta töfrandi aðdráttarafl svo óraunverulegs tilveruástands. Ég vona svo sannarlega að enginn unglingur hafi tekið myndina nógu alvarlega til að reyna svona vitlaus glæfrabragð. En ég vona ekki síður að unglingar sem voru hrifnir af þessari mynd á áttunda áratugnum hafi lært eitthvað af henni og hafa síðan þá gert tilraunir til að gera svona töfraheim að veruleika aðgengilegra fyrir aðra, í stað þess að viðhalda margvíslegu hatri og kúgun samfélagsins, sérstaklega á eigin börn.