Þetta er saga um Shin-ae, sem flytur til Milyang frá Seúl með unga syni sínum Jun til að byrja upp á nýtt eftir að eiginmaður hennar lést fyrir slysni. Eiginmaður hennar fæddist hér og hún er að opna píanóskóla, en hefur líka metnað til að eiga land með tryggingarfénu sem hún fékk frá andlátinu. Ef það var það sem myndin snerist um hefði hún líklega verið eins og Hollywood mynd, þar sem hún féll fyrir einhverjum staðbundnum gaur og væri ánægð með son sinn á nýju heimili þeirra. En þetta er ekki Hollywood. Syni hennar er rænt og myrtur, að því er virðist vegna þess að vitað er að hún eigi reiðufé frá uppgjörinu. Sorgarferlið, tilraunir til að halda áfram, tilraunir til að hreinsa samvisku sína af sektarkennd, allt er aðdáunarvert gert og aðalleikkonan er frábær. Eini fyrirvarinn, og það verður að taka það fram, er að þetta er niðurdrepandi mynd. Þú verður að vita það að fara inn. Þú vilt að Shin-ae gangi í gegnum sorgina og finni einhverja hamingju. Aftur, þetta er ekki Hollywood, það er Kórea og í kóreskri kvikmyndagerð, sérstaklega leiklist, draga þeir enga kjaft. Lífið er það sem kemur fyrir þig. Frábær leikur, en stundum erfið mynd að horfa á, vegna ganganna. Ef þú dvelur, færðu verðlaun. Gerðu það.