Að nefna algerlega aumkunarverðasta drasl kvikmyndasögunnar er ekki auðvelt verkefni, frambjóðendur eru svo margir, en Nemesis 2 hefur verið mitt persónulega uppáhald síðan ég sá hana. Það var svo fyndið að við þurftum að leigja hana aftur daginn eftir og aftur hló ég svo mikið að ég var bókstaflega að rúlla á gólfinu. (Þetta gerist venjulega bara þegar ég sé „Scott of the Antarctic“ eftir Monty Python.) Í gegnum alla myndina grípur yfirþyrmandi hvað-í-andskotinn-tilfinning áhorfandann. Ég er algjörlega ruglaður yfir því að þetta klaufalega heimilismyndband hafi nokkurn tímann náð á framleiðslustig. Hún á að vera framhald en hefur samt engin sýnileg tengsl við fyrstu myndina. Hetjan heitir sama nafni, en að þessu sinni er "Alex" kvenkyns, þó það hafi tekið okkur hálfa leið inn í myndina að hætta að giska á, hvað með alla vöðvana og villimanna-hirðingjabúninginn! Það er í rauninni enginn söguþráður, það er aðeins langvarandi eltingarsena, aðeins það er svo hægfara og tilgangslaust að kalla það eltingarsenu gerir það að verkum að það hljómar miklu áhugaverðara en það er í raun. Það er nánast engin samræða, sem er alveg eins gott miðað við gæði hennar, og svo tekur myndin allt í einu bara snöggan endi eftir hróplega hasarsenu með fullt af bensínsprengingum, án þess að útskýra nokkurn tíma í raun um hvað hún snerist. Sem betur fer verður það aldrei leiðinlegt, því það er alltaf eitthvað kjánalegt og lygi í gangi! Hræðilegar kvikmyndir eru yfirleitt bara leiðinlegar, en Nemesis 2 er svo fullkomin blanda af of mikilli alvarleika og algjörri óviljandi vitleysu að hún er sannarlega skemmtileg. Leigðu þessa mynd, eða keyptu hana jafnvel, þú verður ekki fyrir vonbrigðum!