Eins og Tarzan apamaðurinn (1932), aðeins meira. Það er meira af öllu, fleiri dýr, fjölbreyttari afrískar ættbálkar og atriði þar sem hugsunin hlýtur að vera að ef þetta væri gott með þrjú eða fjögur ljón væru fjörutíu betri. Tarzan glímir við krókódílaþar sem krókódílavélin snýst í vatninu eins og kökukefli, í kringum og í kringum, kjálkarnir blaktandi. Tarzan getur drepið það með alls staðar nálægum hníf sínum ef sprengd saurian myndi halda kyrru. Tarzan drepur ljón og nashyrninga og stöðugt vaxandi fjölda dýra. Vinir hans eru alvöru simpansar, fólk í stærri apabúningum og fílar. Reyndar nota þeir indverska fílamun vingjarnlegri og hæfari en afrískameð búningaeyru fest við höfuðið. Mannlega sagan: annar hvítur maður, verri en hinir, mætir til að sameinast Holti til að sækjast eftir fílabeini frá fílakirkjugarðinum. Tarzan mun ekki vísa þeim leiðina, svo vondi gaurinn skýtur fíl svo þeir geti fylgt honum að dánarbeði hans. Tarzan grípur fyrir og vondi gaurinn skýtur hann, en auðvitað lifir hann af og snýr aftur til að bjarga Jane. Allir hinir deyja, Holt og vondi kallinn og hver og einn af „strákunum“ þeirra. Fólk er eyðsluvert, sérstaklega Afríkubúar, og það virðist ekki vera mikill munur á svörtu náungunum sem deyja vegna þess að þeir vinna fyrir hvítu mennina sem ferðast um bannorðsríki og þeim svörtu náungum sem drepa þá. Þetta hlýtur að vera síðasta Tarzan myndin áður en Hays Code lét Jane klæðast fleiri fötum. Það eru nokkrar neðansjávarsenur þar sem Jane syndir nakin og þó að ljósið flökti eru hreyfingarnar og innsýnin mjög aðlaðandi. Svo virðist sem einn af vinum Weismuller úr ólympíusundliðinu hafi gert nektarsenurnar, en ekki Maureen O'Sullivan. Hún fer hins vegar í gegnum myndina klædd í samskonar lendarklæði sem Weismuller klæðist (auk bikinítoppi), sem sýnir glæsilegan svip á læri og mjöðm. Þeir þurfa samt ekki að tala mikið. Þau sofa saman og hanga með flottum dýrum og halda sig fjarri borgum. Engin furða að þeir séu ánægðir.