„Síðasta bylgjan“ er miklu meira en summa hluta hennar. Þetta er ekki bara hamfaramynd, ekki bara könnun á andlegum anda ástralskra frumbyggja, og vissulega meira en einfalt dómsdrama. Rithöfundinum/leikstjóranum Peter Weir tekst að færa þessa þætti á næsta stig til að framleiða virkilega áhrifaríka og umhugsunarverða mynd með sama hryllilega andrúmsloftinu og hann gaf 'Picnic At Hanging Rock' tveimur árum áður, sem þú munt halda áfram að muna eftir árum síðar .Þegar lögfræðingurinn David Burton (Chamberlain) er kallaður til að verja Chris Lee (Gulpilil) vegna dauða frumbyggja sem hann kann að bera beina ábyrgð á, finnur hann sig ekki bara í erfiðleikum með að fá sannleikann frá Lee, heldur skynsamlegt. af því sem hann heyrir þegar það kemur. Eins og með trú frumbyggja að það séu tveir heimar - hversdagsleikinn og draumatíminn, þá er sannleikurinn til á tveimur gjörólíkum stigum, með afleiðingum hörmulegra en Burton hefði nokkurn tíma getað ímyndað sér. Eflaust er ástæðan fyrir því að 'Picnic At Hanging Rock' betri minnst er vegna varanlegrar leyndardóms þess. Við erum leidd á sömu braut en neydd til að finna svör fyrir okkur sjálf. Í 'The Last Wave' getum við sett allt saman í lok myndarinnar. Hins vegar, jafnvel með allar upplýsingar, verðum við að velja hversu mikið af þeim við viljum trúa, vegna þess að myndin tekur okkur út fyrir landamæri venjulegs veruleika okkar. Á framleiðsluhliðinni notar Weir fjárhagsáætlun sína til mikils árangurs og byggir smám saman upp tilfinningu fyrir dauða í öllu frá mjúkri lýsingu, til mikillar rigningar, til góðrar notkunar á hljóði. Tilfallandi tónlist er lítið áberandi, reynir aldrei að vera stórkostleg. Richard Chamberlain tekst að koma á framfæri þeirri undrun sem áhorfendur myndu eflaust finna fyrir þegar hann reynir að leysa leyndardóminn. David Gulpilil lýsir frábærlega manni sem er fastur á milli tveggja heima, sem vill gera hið rétta, en er hræddur vegna þess að hann veit nú þegar endirinn. Settu alla þessa hluti saman og þú hefur fullkomið dæmi um hvers vegna David Weir er kunnuglegt nafn í kvikmyndahúsum þrjátíu. árum síðar. Mælt er eindregið með.