Það tvennt sem er mest eftirtektarvert við "I Won't Play" eru: Hún vann Óskarsverðlaun sem besta tveggja hjóla stuttmyndin 1944; og henni var leikstýrt af aðalmanninum Crane Wilbur á þöglum tímum. Söguþráðurinn í þessari stórskemmtilegu stuttmynd er ómarkviss, samræðurnar skortir neista á meðan leikurinn er hvorki betri né verri en sá sem er að finna í flestum stríðsmyndum í Hollywood fjórða áratugarins (með öðrum orðum, hún er hræðileg) . Að vísu koma augnablik þar sem "I Won't Play" er fyndið -- algjörlega gervilegt útlit Janis Paige og línusending er dýrmæt -- en maður hlær AÐ myndinni, ekki með henni.