Auðveldlega ein af þremur eða fjórum uppáhaldsmyndum mínum. Örugglega einn fyrir eyðieyjuna. Það er ekkert "brilliant" við þessa mynd. Frekar glóir það hlýtt og velkomið. Áhorfendum er boðið í veislu og eins og hver góð veisla kemur gleðin í samskiptum gesta og því sem maður lærir eftir því sem maður fer frá einum til annars. Með afsökunarbeiðni til Joyce vekur titill myndarinnar fram ýmsar hugmyndir sem halda áhorfendum frá. Myndin er ekki hryllileg. Það er ekki niðurdrepandi. Það er fallegt horf inn í liðinn tíma, þar sem fólk er að alast upp og aðrir hverfa. Sumir eru svekktir og aðrir rólegir. Og allt í kring, alltaf til staðar allt kvöldið, er fólkið og hlutar fólks sem hefur verið lagt til hinstu hvílu. Orðin sem þessir stórkostlegu leikarar fá til að tala eru fullkomnun og, sett undir tónlist írska broguesins, eru þau hljóðræn veisla, sérstaklega fyrir okkur flattóna Bandaríkjamenn. Um skort á ljóma sem ég vísaði til hér að ofan tek ég það til baka. Það er ekkert annað orð til að lýsa lokasenu Anjelicu Huston og Donal McCann. Það segir hljóðlátt um vel, allt. Eitt yndislegt snjólétt kvöld, leigðu þessa mynd og láttu hana bara gerast á undan þér. Engin byssubardagi, engir bílaeltingar, engar risaeðlur bara kvikmynda í háleitasta lagi.