Mér líkar við kvikmyndir um siðspilltar persónur, en þetta var of mikið. Leiklistin var ekki frábær, en það var ekki raunverulega vandamálið. Málið var sökkvandi tilfinningin sem ég fékk í maga mína eftir um 20 mínútur af myndinni. Þessar persónur voru holar. Þeir höfðu nánast enga dýpt og það litla sem þeir áttu var helgað þeirri grimmd sem þeir sýndu hvort öðru í gervi vináttu. Það getur verið heillandi að kanna dekkri hliðar persóna en þú verður að gefa þessum persónum raunverulegan persónuleika, annars eru þær bara pappaklippur. Þessir karakterar voru úr pappa og myndin sem þeir gáfu var bara ljót.