Ég ELSKA þessa mynd. Leikstjórinn Michael Powell sagði einu sinni að þetta væri uppáhaldsmyndin hans og hún er mín líka. Powell og Pressburger bjuggu til einfalda, frábærlega smíðaða sögu að því er virðist - kraftur ástarinnar gegn "the powers that be". Hins vegar er blekkingin fólgin í því hversu flókið forsendan „er ​​hún raunveruleg eða er hún ímynduð“. Í grundvallaratriðum mætti ​​halda því fram að það sé einfaldlega lýsing á áhrifum stríðs á ungan, ljóðrænan flugher í seinni heimsstyrjöldinni. Eða er það? Spurningunni er aldrei svarað á einn eða annan hátt. Reyndar er það aldrei einu sinni spurt. Þessi sífellda vanmat er hluti af aðdráttarafl myndarinnar. Hin nýstárlega ljósmyndun og kvikmyndataka inniheldur meira að segja falleg tilþrif sem sýna áhugasvið kvikmyndagerðarmannanna. Til dæmis vildi Pressburger alltaf gera kvikmyndaútgáfu af óperu Richard Strauss, Der Rosenkavalier, um ungan 18. aldar aðalsmann í Vínarborg. Þetta er augljóst í stutta millimálinu þar sem hljómsveitarstjóri 71, klæddur öllu sínu fagi, heldur á rósinni (sem virðist silfur á himnum). Tónlistin hefur meira að segja draumkennda eiginleika. Allur leikurinn er fyrsta flokks - David Niven er í sínu besta heillandi og hann nýtur frábærs stuðnings frá öldunga sínum Roger Livesey og ættingja nýliða Kim Hunter. En að mínu mati kemur sjarmi myndarinnar frá Marius Goring sem hljómsveitarstjóra 71. Hann fer með lang áhugaverðasta hlutverkið, fyllir hverja senu sína af sakleysislegri léttleika sínum, sem gerir myndina bjartari. Það er leitt að sum atriði Conductor 71 voru skilin eftir á gólfi klippistofunnar. Það er líka leitt að grínhæfileikar Goring sjást sjaldan aftur á kvikmyndum, nema í frábærum myndböndum af The Scarlet Pimpernel sjónvarpsþáttum frá fimmta áratugnum. Þetta er lang og fjarri eftirminnilegasta hlutverki kvikmyndaferils hans. Hann er fullkomin þynnka fyrir afslappaðan stíl Niven og sýndarofsögn hans er svo fallega andstæða við alvarleika hinna persónanna. Það er kaldhæðnislegt að Niven lék einnig um miðjan fjórða áratuginn gegn öðrum himneskum „boðbera“, leikinn af Cary Grant, í Bishop's Wife. Leikstíll þeirra var svo svipaður að mér fannst útkoman leiðinleg, orkulaus og vonbrigði. Til marks um það, að sögn Powell, vildi Goring ólmur fá hlutverk Peter Carter, og neitaði upphaflega Hljómsveitarstjóra 71. Það er gott að hann gaf eftir og gaf okkur svo yndislega túlkun. Kvikmyndin var "skipuð" til að slétta yfir spennulaus samskipti milli Bretland og Bandaríkin, ofkeyra mark sitt undir lokin. En það er afvopnandi í mildum áminningum sínum um hrylling stríðsins - fjölda mannfalla, bæði hersins og borgara, þörfina á að „halda áfram“ þegar dauðann blasir við. Það er áberandi skortur á „óvinum“ seinni heimsstyrjaldarinnar á himnum, en óbreyttir borgarar sem sýndir eru eru af óákveðnum uppruna. Powell og Pressburger hefðu getað verið skýrari í lýsingu sinni en það var ekki nauðsynlegt. Kvikmyndin hefur kannski ekki þjónað diplómatískum tilgangi sínum eins og vonast var eftir, en frumleiki hennar heldur áfram að hvetja kvikmyndagerðarmenn og áhorfendur beggja vegna Atlantshafsins.