Fyrir þá sem eru forvitnir, þá er þessi þáttur byggður á þema leikrits Pirandello, "Sex persónur í leit að höfundi" og leikriti Jean-Paul Sartre, "No Exit" (eins og augljósast gefur til kynna með titlinum), en auðvitað með Sterling ívafi. Fimm mjög ólíkir einstaklingar lenda í kringlóttu herbergi án þess að hafa hugmynd um hver þeir eru annað en vísbending um klæðaburð þeirra. Bjölla hringir með hléum (kannski líka vísbending um Hemmingway?), sem eykur á kvölina vegna fangelsunar þeirra. Nýliðinn í hópnum, majór, er staðráðinn í að flýja en hinir eru látnir sætta sig við örlög sín. Ólíkt Pirandello eiga þessar persónur ekki einu sinni sögu. Þeir hafa ekkert annað en upplifunina af herberginu í vitund sinni og engan til að skrifa sögu þeirra sem ekki er til, svo staða þeirra er enn vonlausari en persónurnar í verki Pirandello. Ólíkt bæði Pirandello og Sartre er ekkert samband á milli persónanna og því engin raunveruleg átök á milli þeirra, þó þemað persónulega ábyrgð á móti sinnuleysi sé áberandi í þessari sögu. Þó að þetta sé verulega frábrugðið söguþræði höfundanna sem vísað er til í titlinum, koma þemu Sartre og Pirandello (og margra annarra höfunda tuttugustu aldar) í gegn með algerum skýrleika. Þetta er mjög augljóst verk sem fjallar um póstmódernískt sjónarhorn í samhengi kalda stríðsins. Einnig er lögð áhersla á málefni sem eru persónuleg óveruleg. Þetta er auðveldlega einn besti þáttur sem ég hef séð, og enn einstaklega viðeigandi fyrir núverandi reynslu (eins og Sartre og Pirandello). Nákvæmlega það sem gerir gott ritverk að klassík.