Fólkið hefur verið að gera lítið úr Miike og starfi hans. Ég sat í gegnum þessa mynd í kvöld. Ég hugsaði með mér að ef það væri helmingi betra en Ringu, eins og ég gerði ráð fyrir út frá þessum ummælum að það gæti verið, þá væri það tíma minn virði. Engin slík heppni. Ég er alveg til í að finna næsta frábæra leikstjóra (eða rithöfund), en ég ekki halda að Miike sé sá. Ég er ekki með NYU Masters of Fine Arts, en ég veit þetta mikið: hryllingsmynd þarf að hafa hraða. Það þarf líka að gefa áhorfandanum meiri trúgirni en þessi mynd gerir. Hraði þessarar myndar fékk mig til að hrista höfuðið. Sum atriðin undir lokin drógust svo illa að ég fór að ísskápnum og staldraði við þar á meðan Kou Shibasaki starði á myndavélina í nokkrar mínútur í röð, með opin augu og munninn órólegur. Frægur leikstjóri fullyrti einu sinni, og ég er að orða það, að hægt væri að gera kvikmynd með því að snúa myndavélinni á fallega konu og láta hana rúlla. Kou er ekki nógu góð leikkona til að láta það virka. Hún starir lömuð á ódauðu stúlkuna í fleiri atriði en ég kæri mig um að muna. Og hún er ekki sú eina sem gerir eftirlíkingu dádýrs í framljósum; Öðrum leikmönnum finnst greinilega þörf á að líkja eftir þessari óframmistöðu. Handritið gefur þeim lítið svigrúm til að gera margt annað allt of stóran hluta tímans. Mér líkar við asíska kvikmyndagerð. Hasarmyndir frá Hong Kong frá síðustu 30 árum, kóreskur hryllingur eins og „Phone“ og „Koma“, verk Ang Lee, sumar af drasllegu en skemmtilegu filippseysku kvikmyndunum með tilefnislausu kynlífi og slagsmálum, auk annarra. Chakushin Ari hefði ég getað verið án.