Þessi saga af Ted Brice, bandarískum flugmanni sem er sá eini sem lifði af hrap njósnaflugvélar bandamanna í Belgíu í janúar 1944, er frekar mikið rugl. Titillinn myndi leiða þig til að halda að þetta sé fyrst og fremst saga um belgíska vopnaða andspyrnuhópa, en það virðist vera aðeins bakgrunnur til að styðja við kjánalega ástarsögu milli Ted og Claire, konunnar sem tekur Ted inn. Eiginmaður Claire, Henri er staðráðinn andspyrnumeðlimur, en það er Claire sem ákveður, í fjarveru Henri og gegn vilja hans, að veita Ted skjól. Mikilvægar upplýsingar um söguþráð eru ekki skynsamlegar. Aðalatriðið í sögunni er að sækja upptökutækið á niðurfelldu flugvélinni sem inniheldur leiðsögukóða og staðsetningu skotmarka. En í upphafsatriðinu sjáum við Belga ræna flugvélinni, andspyrnumenn þeirra á meðal. Hvers vegna sóttu þeir ekki verðmæta muni á þessum tíma í stað þess að bíða eftir að nasistar kæmu og gætti flugvélarinnar? Og allt málið að flytja Ted út af svæðinu var framkvæmt með leynilegum leiðbeiningum og kóðaorðum þegar viðskiptin hefðu bara getað verið einföld skipti. Hin vandræðalega tónlist reynir, en tekst ekki, að þyngja þetta lúmska verkefni. Það fáránlegasta í myndinni er hvernig ástarsambandið þróast milli Ted og Claire. Í fyrstu er Claire helguð því að hjúkra Ted aftur eftir dauðann og þegar Ted byrjar að jafna sig taka þau líkamlega þátt (á meðan Henri er þægilega í burtu og stundar mótspyrnuviðskipti). Julie Ormond stendur sig vel sem Claire, en hún hefur franskan hreim sem mér fannst oft ómögulegt að skilja. Viðbrögð hennar virtust stundum dálítið veik - þegar hún var upplýst um hengingardauða nokkurra bæjarmeðlima bregst hún við eins og henni hafi nýlega verið sagt að matvöruverslunin á staðnum væri uppfull af ferskjum. Sem Ted virðist Bill Paxton bara vera að segja upp línur sínar; frammistaða hans er svo óinnblásin að það er vandræðalegt. Sannur bandarískur flugmaður gæti sýnt svo flatan persónuleika, en það er ekki sannfærandi kvikmyndahús. Ég fann ekki fyrir neinni efnafræði á milli þessara meintu elskhuga. Það fáránlegasta er hvernig Ted og Claire haga sér eins og elskendur í fríi. Kannski er kynferðisleg losun frá svona þungum aðstæðum skiljanleg, en að virðast algjörlega ómeðvituð um alvarleika ástandsins er erfitt að átta sig á. Í fyrstu er Ted sendur í risherbergi og Claire hefur áhyggjur af því að hann komi jafnvel inn í húsið. En þegar hlutirnir þróast kemur hann ekki bara inn í húsið heldur dansar hann við Claire við háa tónlist, fer inn í aðliggjandi hlöðu til að spila hafnaboltaleik með strák á staðnum og fer að lokum í bílferð með Claire til nærliggjandi bæjar. ungur drengur virðist vera einna fastur í hlutverki sínu, en handritið er grafið undan honum. Hann hefur ótrúlega hæfileika til að vera á mikilvægum atburðum án þess að eftir sé tekið. Og þegar hann kemur með línur eins og: "Hefurðu einhvern tíma séð einhvern verða hengdur. Þeir líta út eins og þeir séu að dansa, en þeir finna ekki gólfið." þú finnur að það er handritshöfundurinn að tala en ekki þrettán ára strákur. Og ó, við the vegur, það eru atriði sem sýna að nasistar eru frekar vondir krakkar. Að bera þessa mynd saman við snilldar "Ash and Diamonds" um pólska andspyrnu, eða hið álíka stjörnumerki "Lacombe, Lucien" um franska andspyrnu, þá gerir maður sér grein fyrir hvað þetta er í raun og veru hörmulegt mál.