Þetta hræddi mig þegar ég var unglingur. Nú finnst mér það skemmtilegra en skelfilegt, en með ansi órólegu augnablikum og með eins konar sleipur gæðum sem mér líkar við. Og þegar ég hugsa um það þá er söguþráðurinn frekar ógeðslegur reyndar...en meðhöndlaður af einhverri smekkvísi. Ef það er vandamál með þessa mynd þá er það að það eru STÓR eyður þar sem ekkert spennandi eða áhugavert gerist. Endirinn heldur líka áfram að eilífu, þannig að hugsanlega spennuþrungin hápunktur virðist kjánalegur eftir smá stund með Barbara Bach öskrandi og öskrandi. "Skrímslið", eftir að það er afhjúpað, er heldur ekki mjög ógnvekjandi því miður. Dálítið dapurlegt útlit myndarinnar vinnur líka gegn því, sem gerir það að verkum að hún birtist sem sjónvarpsmynd meira en eitthvað sem er gert fyrir kvikmyndahús. En það er dæmi um kvikmyndir sem eru sjaldan gerðar nú á dögum svo ég hvet hrollvekjuaðdáendur til að horfa á hana og finna fyrir smá nostalgíu...