Ekki alveg sprengja? Það eina sem vantaði var auðgað úran. Reyndar „kannski“ handritið hafa virkað ef aðalhlutverkin hefðu verið ráðin með yngri leikurum, en dramatíkin í öldrunar Diane Lane, sem lék eins og hún væri unglingur (eða jafnvel tvítugur) var of mikið í maganum. Í hvert skipti sem hún (Adrienne) hoppaði í fangið á Richard Gere og dró báða hælana upp fyrir aftan sig, var næstum hægt að sjá grimmdarverk sársauka á andliti hans þar sem hann var líklega að hugsa: "Ó, ég er sár í bakinu...þetta elskan er örugglega ekki 125 lbs. lengur!" Engu að síður, báðar persónurnar voru greinilega óviðunandi, sérstaklega Richard Gere: sjálfsupptekin lýtalæknir (Dr. Paul Flanner) sem var í einhvers konar "sálarleit" eftir að aðgerð skildi hann eftir með látinn sjúkling (eldri konu frá litlum bæ). Svo var það reiður eiginmaður hennar og sonur sem hann þurfti að eiga við til að útskýra hvað gerðist. Dr. Flanner er á leiðinni til að hitta þennan reiða eiginmann (að beiðni eiginmannsins) þegar hann hittir Adrienne. Hún er nýlega skilin frá ótrúum eiginmanni sínum (sjokk) og er að hjálpa vini sínum með því að horfa á sumarhúsaleiguna hennar við ströndina. Auðvitað, það er þar sem Dr. Flanner endar á því að dvelja og þeir enda báðir á að verða GEÐVEIKT ástfangin (sérstaklega eftir að hún kemst að því að hann er ríkur læknir OG lýtalæknir). Á milli rómantískra millispila og ógeðslegrar söng-/dansrútínu sem Lane (Adrienne) flytur á meðan hún hlustar á gamla breiðskífu (engan geisladisk?), reyna þau bæði að átta sig á því hvernig líf þeirra fór svo algjörlega í rúst. Dr. Flanner var heldur ekki mikill faðir og á son (sem er líka læknir) sem er illa við hann fyrir að hafa ekki verið til staðar fyrir hann á meðan hann var að alast upp. (Að sjálfsögðu hafði Dr. Flanner meiri áhuga á læknisferli sínum á þeim tíma frekar en að ala upp hvatvísan, truflandi dreng.) Til að gera langa (fyrirsjáanlega) sögu stutta hjálpar Adrienne Dr. Flanner að horfast í augu við innri djöfla sína og takast á við sagðin reiðan. eiginmaður og sonur konunnar sem lést á skurðarborðinu sínu (eftir að hafa farið í "hefðbundna" blöðrueyðingu í andliti). Dr. Flanner er LOKSINS fær um að segja eiginmanninum (leikinn afskaplega samúðarfullan af Scott Glenn) að hann sé miður sín yfir því sem gerðist - jafnvel þó að þetta hafi allt verið þessum hættulega svæfingalækni að kenna. "Ég sagði honum að hún væri of gömul fyrir svona mikinn djús!" Persóna Glenn, (Robert Torrelson) virðist samþykkja afsökunarbeiðni Dr. Flanner. Það er erfitt að segja til um vegna þess að tilfinningaleg viðbrögð hans eru svo óvirk á þessum tíma að þú veltir því fyrir þér hvort hann sé yfirhöfuð að heyra í góða lækninum eða hugsa um svæði sem hann þarf að plægja. Sífellt varhugaverðari ákveður Dr. Flanner að hann þurfi að heimsækja son sinn (sem stundar nú pro-bono læknisfræði í þriðjaheimslandi) til að laga samband þeirra. Því miður þýðir það að hann verður tímabundið að segja Adrienne. Að sjálfsögðu, meðan hann skemmtir innfæddum í Timbúktú, skrifar hann ástarbréf á klukkutíma fresti til Adrienne (sem nær því að svíma eins og skólastelpa í hvert skipti sem hún fær einn) og segir henni að það erfiðasta sem hann hafi þurft að gera hafi verið að segðu henni bless. Augljóslega var það næst erfiðasta að biðja Robert Torrelson afsökunar á dauða eiginkonu sinnar. Á endanum verður hann drepinn í æðislegri drullu (ljóðrænu réttlæti eins og í drullupakka?) og hún situr eftir með bara minningarnar um það sem hefði getað verið...vonandi ekki fleiri Gere/Lane framhaldsmyndir!