Hrekkjavaka er ekki aðeins guðfaðir allra slasher-mynda heldur mesta hryllingsmynd allra tíma! John Carpenter og Debra Hill bjuggu til spennuþrungnustu, hrollvekjandi og ógnvekjandi mynd allra tíma með þessum klassíska kæli. Michael Myers er svo stórkostlegt skrímsli í þessari mynd að hann var innblástur fyrir fjölda eftirherma, eins og Jason Vorhees (föstudaginn 13.), The Miner (My Bloody Valentine) og Charlie Puckett (The Night Brings Charlie). Allt í lagi, svo ég varð svolítið óskýr þarna, en það sýnir þér bara hvaða áhrif þessi mynd hafði á alla hryllingstegundina. Skrímsli þurfti ekki lengur að koma úr gröf Tut konungs eða úr rannsóknarstofu Dr. Frankensteins. Hann gæti orðið til í notalegum litlu hverfum úthverfisins. Og á The Night He Came Home...Haddonfield, Illinois og áhorfendur myndu aldrei verða þeir sömu. Það eru margir þættir þessarar myndar sem gera hana að krúnudýri hryllingsmynda. Fyrst er umgjörðin ... hún gerist í því sem virðist vera venjulegt úthverfi. Mörg okkar sem ólumst upp á svæði sem þessu getum auðveldlega samsamað okkur persónunum. Þetta er tegund hverfis þar sem þú finnur fyrir öryggi, en ef vandræði fara að koma vill enginn lyfta fingri til að taka þátt (sérstaklega þegar þungur andardráttur brjálæðingur er að reyna að tortíma ungu kvenhetjunni okkar.) Samhliða umgjörðinni, myndin gerist á hrekkjavöku!! Hræðilegasta kvöld ársins! Þó að flestir séu að skera út jack-o-lanterns, þá er Michael Myers að leita að því að rista upp nokkrar teenie-boppers. Fyrir utan umgjörðina er frábær leikur. Jamie Lee Curtis vinnur þjónustuvert starf sem kvenhetjan okkar, Laurie Strode, góð-tveir-skór menntaskólanemi sem virðist aldrei geta fundið stefnumót. Hins vegar er það Donald Pleasance, sem Dr. Sam Loomis, sem raunverulega stelur senunni. Lýsing hans á góða lækninum, sem veit nákvæmlega hvers konar illsku leynist á bak við svörtu augun á Michael Myers og finnur sig knúinn til að senda hann til helvítis í eitt skipti fyrir öll, er efni í hryllingsgoðsögn. Hins vegar er það hljóðgervillinn sem knýr þessa mynd í raun þar sem hún virðist næstum setja áhorfandann inn í myndina. Þegar þú heyrir það muntu aldrei gleyma því. Ég hef líka gaman af kornótta tilfinningunni við þessa mynd. Nú á dögum virðast þeir skerpa upp ímynd hverrar kvikmyndar og gefa okkur öll möguleg smáatriði af skrímslinu sem við eigum að vera hrædd við. Í hrekkjavöku leyfir John Carpenter okkur aldrei að sjá Michael Myers algjörlega. Hann virðist alltaf vera hluti af skugganum og ég held að það sé það sem gerir hann svo ógnvekjandi. Það eru margar senur þar sem Michael er að hluta til sýnilegur þegar hann njósnar um unga unglingana (þeir vita ekki af), sem eykur enn á hrollvekju hans. Ef þú hugsar þig um gæti einhver töffari verið að fylgjast með þér núna og þú myndir ekki einu sinni vita það. Því miður fyrir unglingana okkar (og sem betur fer fyrir okkur hryllingsaðdáendur), þegar þeir finna Michael, þá er hann ekki að leita að nammi á þessu hrekkjavökukvöldi..hann er að leita að blóði. Að lokum er Michael Myers sjálfur lykilþáttur í skilvirkni þessarar myndar. Hörð eftirför hans að Laurie Strode gerir það að verkum að hann virðist vera morðinginn sem mun aldrei hætta. Hann er bogeyman sem mun ásækja þig það sem eftir er ævinnar. Svo, ef þú hefur ekki séð þessa mynd (ef það eru enn einhver ykkar þarna úti sem hafa ekki séð það, eða jafnvel ef þú hefur gert það), nældu þér í popp, slökktu á öllum ljósum, settu þetta inn á gamla DVD diskinn og horfðu óttasleginn . Grikk eða gott!