Broadway söngleikurinn, "A Chorus Line" er án efa besti söngleikurinn í leikhúsi. Hún fjallar um reynslu fólks sem lifir fyrir dans; gleðina sem þeir upplifa og fórnirnar sem þeir færa. Hver dansari er í áheyrnarprufu fyrir þætti í Broadway kórlínu, en það sem kemur út úr hverjum þeirra eru sögur af því hvernig líf þeirra leiddi til þess að þeir fundu dans sem hvíld. Kvikmyndaútgáfan fangar þó ekkert af ástríðu eða fegurð sviðssýningarinnar og er án efa versta kvikmyndaaðlögun Broadway-söngleiks, þar sem hún er líflaus og laus við hvers kyns ástríðu fyrir dansi. Stærstu mistökin voru gerð þegar Sir Richard Attenborough fékk starf leikstjórans, en leikstjórn hans bauð upp á rétta snertingu og takta fyrir "Gandhi". Af hverju myndi einhver með réttu huga hans biðja epískan leikstjóra um að leikstýra söngleik sem gerist á frekar þröngum stað? Sem leiðir okkur að næsta vandamáli. "A Chorus Line" gerist á sviði í leikhúsi án alvöru leikmynda og takmarkaðar búningabreytingar. Það er minnst áberandi af Broadway söngleikjum og einfaldleiki hans var dýrð hans. Hins vegar þýðist það ekki vel í kvikmyndum og engum datt í hug að svo væri. Af þeirri ástæðu hefði myndin átt að taka okkur inn í líf þessara dansara og hefði átt að fara úr leikhúsinu og prufukeyrslunni. Söngvararnir hefðu getað boðið upp á lögin sín í öðru umhverfi og jafnvel boðið upp á endurlit á fyrsta ballett-, djass- eða taptímanum sínum. Heck, þeir hefðu getað dansað niður Broadway í líflegu ímyndunarafli sínu. Samt fór ekki eitt snefil af hugmyndaflugi í gerð þessarar myndar, því algjört afskiptaleysi Attenborough fyrir dansi og sýningunni sjálfri er augljóst í fábreyttri leikstjórn hans. Margar senur eru hreint út sagt óþægilegar þar sem dansararnir segja leikstjóranum (Michael Douglas) sögu sína. hvort hann vill heyra þá eða ekki. Persóna Douglas er duttlungafull við að velja hverjum hann beinir samúðareyra og hverjum hann hefur enga þolinmæði. Á meðan kvikmyndagerðarmennirnir þykjast vera trúr eðli leiksins voru gerðar nokkrar villutrúarbreytingar. Hið mjög fallega „Hello Twelve, Hello Thirteen, Hello Love“ – frábært sviðsnúmer sem tók dansarana aftur á unglingsárin – var fjarlægt og skipt út fyrir hið hræðilega „Surprise,“ lag svo slæmt að það var tilnefnt fyrir Óskar. "Surprise" bætti gráu ofan á svart og endursagði einfaldlega sömu sögu og "Halló, ásta" en án vitsmuna eða ömurleika. Það er engin ástæða til að sjá þessa mynd nema þú viljir fá kennslu í hvað á EKKI að gera þegar þú flytur Broadway sýningu á kvikmynd. Ef þú vilt sjá kvikmyndaútgáfu af þessari sýningu, þá er það sem næst næst ljómandi „All That Jazz“ eftir Bob Fosse. Á meðan dóttir Fosse er í "A Chorus Line," er HANN Fosse sem hefði átt að taka þátt, sem leikstjóri. Hann hefði vitað hvað hann ætti að gera við þetta efni, sem verðskuldaði mun meiri virðingu en þetta sorglega viðleitni.