Ég vissi af en hafði aldrei séð Grey Gardens, áður en ég sá Broadway söngleikinn með sama nafni. Vinir vöruðu mig við því að ef ég hefði ekki séð myndina væri söngleikurinn ekki skynsamlegur. Það gerði það, en það varð líka til þess að ég leigði myndina. Í fyrstu hélt ég að þetta væri lestarslys, fullt af undarlegum, hrópandi persónum og það var ákaflega erfitt að horfa á það. En að geta stöðvað hana, melt hana og farið aftur í hana gerði mér grein fyrir hvers vegna Gray Gardens þykir eftirminnileg heimildarmynd. Bæði Big Edie og Little Edie eru ógleymanlegar og fullkominn skortur á sjálfsvitund þeirra er þess virði að verða vitni að. Báðar eru þær fallegar þrátt fyrir háan aldur. Þeir eiga í sambandi sem mun róa hvaða konu sem er (og eflaust sumir karlmenn) og fá þig til að endurskoða eigin samskipti við móður þína. Á tímum þegar raunveruleikasjónvarp og kvikmyndir eru hversdagsleikar er heillandi að sjá verk Mayleses fyrir þremur áratugum og átta sig á því hvaða áhrif myndin hlýtur að hafa haft. svona vesen hjá fjölskyldu þeirra? En umfram það, hvernig gátu tvær manneskjur sem bjuggu á áttunda áratugnum getað flúið raunveruleikann á svona fullkominn hátt? Eða voru þeir einfaldlega taldir of vitlausir til að hægt væri að hjálpa þeim? Ég mæli eindregið með því að horfa á þetta með athugasemdalagið, sem gaf mér frekari innsýn í myndina.