Hugurinn svíður um nákvæmlega hvað um Universal Soldier verðskuldaði framhald. Þar sem hinn raunverulegi stjarna, Dolph Lundgren, myndi ekki geta endurtekið hlutverk sitt frá frumritinu, er nú þegar lítil ástæða til að láta undan sjálfum sér í þessari augljósu skattaafskrift. Djarfar tilraunir eru gerðar til að fylla skarðið með atvinnuglímukappanum Bill Goldberg og bardagaíþróttasérfræðingnum Michael Jai White. Þeim til hróss, gefa þeir aðgerðum sínum góða tilfinningu fyrir spennu. Bill Goldberg lítur út fyrir að vera með tíma lífs síns í þessari mynd og hann leggur sig fram við að fylla nauðsynlega kómíska illmenni hlutverkið. Í eitt skipti er hlutverk hans þess konar sem felur í sér að endurtaka sömu línuna nokkrum sinnum og það verður ekki pirrandi. Vandamálið frá sjónarhóli áhorfenda er að hvorugur þessara herramanna hefur í rauninni þá tilfinningu fyrir kómískri tímasetningu eða minniháttar auðmýkt sem gerir Lundgren svo ánægjulegt að horfa á í næstum öllum myndum hans. Og þar liggur vandamálið. Þú ferð ekki að sjá Van Damme kvikmynd vegna þess að þú vilt alvarlegan hasar. Þú ferð vegna þess að þú vilt gamanleikur, þó óviljandi sé. Margir vita ekki að Universal Soldier fylgdi tveimur framhaldsmyndum beint í myndbandið. Ég hef aðeins séð þann fyrsta, sem hafði framleiðslugildi svo slæmt að maður getur aðeins velt því fyrir sér hvort það hafi verið ætlað að vera einhvers konar vandaður brandari. Matt Battaglia var svo hræðilegur í hlutverki Luc Deveraux að einu sinni á ferlinum kemur sjón Jean-Claude Van Damme sem kærkominn léttir. Myndin gerir meira og minna algjörlega að vettugi sögur fyrrnefndra framhaldsmynda í beinni mynd og byrjar þess í stað alveg ný saga sem er sett á óákveðinn tíma eftir atburði frummyndarinnar. Eftir margra ára rannsókn og útskýringar er Unisol verkefnið enn í gangi, með nokkrum smávægilegum breytingum. Fyrir það fyrsta eru nýju Unisols sterkari og tjónþolnari en fyrri frændur þeirra. Í öðru lagi eru öll Unisols nú undir stjórn ofurtölvu sem heitir SETH. Á fyrri hluta myndarinnar er SETH fyrst og fremst til sem röð abstrakt grafík í glerhvelfingu. Þar sem myndin endist varla meira en áttatíu mínútur er okkur fljótt sagt að verið sé að skera niður fjárframlög til hersins. Unisol verkefnið er á hausnum, sem þýðir í raun að slökkt verður á SETH. SETH, sem heyrir þetta samtal einhvern veginn með aðferðum sem eru aldrei útskýrðar í raun, ákveður að virkja Unisols sem her gegn þeim sem reyna að loka honum. Eina vandamálið hans er að öðru hvoru þarf að setja kóða inn í kerfið hans til að koma í veg fyrir sjálfvirka lokun. Tveir einstaklingar búa yfir umræddum kóða. SETH drepur þann fyrsta í stuttu máli og þeir sem kannast við söguþráðinn sem myndir Van Damme eru smíðaðar úr munu giska á innan fimm sekúndna hver sú seinni er. Restin af myndinni snýst um tilraunir Unisols til að ná kóðanum út úr Van Damme án þess að slasa hann of illa. Undirþráður með dóttur og fréttamanni er fléttaður inn í myndina, en hún bætir við söguna um það bil jafnmiklu og Van Damme gerir við leiklistarstarfið. Myndin er hlaðin fáránlegum línum og klisjum. Þegar SETH flytur stjórnunareininguna sína í líkama Michael Jai White fáum við ræðu um hvernig tími mannanna er liðinn. Hann heldur áfram að segja fótgöngumönnum sínum hvernig ótti og dauði verða veikleiki mannkyns. Jæja, SETH, meinarðu að þeir verði ekki okkar sterku hliðar? Að öllu gríni slepptu þá er stutt myndlengd bæði veikleiki myndarinnar og styrkur hennar. Það skilur aðgerðina eftir án fullnægjandi uppsetningar. Í frumritinu fáum við mjög ítarlega útskýringu á Unisols, hvernig þeir virka og hvernig þeir eru færðir í það ástand sem sést í meirihluta myndarinnar. Hér virðist rithöfundurinn taka því sem sjálfsögðum hlut að áhorfandinn viti hvað Unisol er og hvernig þeir starfa. Að minnsta kosti í frumritinu skapaðist augnablik forvitni og undrunar með því að skilja eftir útskýringu síðar í myndinni þegar hetjan liggur í potti af ís. Hér er einn skúrkanna skotinn með byssu sem skilur eftir gríðarstór göt í einkennisbúningnum hans (og væntanlega líkamanum) og stendur upp í hvert skipti án þess að stoppa í andann. verða skemmtilegir á algjörlega óviljandi hátt. Ef þú getur séð það ódýrt skaltu slá þig út. Þetta er svona kvikmynd sem fær mig til að syrgja missi Mystery Science Theatre.