„They All Laughed“ er ein af þessum litlu myndum sem ég mæli alltaf með við vini sem eru að leita að einhverju óvenjulegu. Það á sér fastar rætur í rómantískum rómantíkhefðum fyrri tíma, en virðist nútímalegra. Jafnvel ákveðið snemma 80s andrúmsloftið er ekki of mikið. Bogdanovich heldur öllu fyrirtækinu svo létt á fætur, að raunveruleikinn færir það aldrei til jarðar. En sem sagt, þessi ljúfa litla kvikmynd treystir algjörlega á leikarana til að halda henni gangandi, og "TAL" er blessaður með draumaleikara sem skilja kröfur þessarar tegundar sagna. Þetta er kvikmynd sem myndi ekki sitja svona lengi í minningunni ef ekki væri fyrir litlu augnablikin sem frábærir leikarar veita: Colleen Camp hrópar samtímis skipanir á John Ritter og hundinn hennar; Blaine Novak losaði allt hárið undir hattinum sínum; og sérstaklega augnablikinu sem Dorothy Stratten fellur fyrir John Ritter og segir: "Hversu ... skrítið." Þetta er svo ló að maður vill ekki leggja of mikið á það af ótta við að mylja það, en það skilur mann svo sannarlega eftir með létt hjarta og bros á vör.