Mér finnst venjulega ekki gaman að sjá kvikmyndir á meðan þær eru enn í kvikmyndahúsum vegna hás miðaverðs en ég sá plakat fyrir Some Things That Stay og ég hugsaði: „Þessi unga leikkona lítur út fyrir að vera gáfuð og dularfull, ekki eins og venjulega ljóshærða teenybopperinn. BS". Svo ég ákvað að taka skrefið og sjá þessa mynd á opnunarkvöldinu. Ég verð að segja þér að ég var ánægður hissa. Ég fór á þessa mynd með engar væntingar. Ég vissi í rauninni ekki um hvað það myndi snúast, en hráu tilfinningarnar og heiðarlegir unglingareynslurnar sem Katie Boland lét í ljós gerði mig frekar ánægðan með ákvörðun mína. Alberta Watson stóð sig líka frábærlega í hlutverki sjúkdómsveikrar móður Tamaru og ég verð líka að bæta við að ég var mjög hrifin af kómískum stílum Megan Park sem Brenda vinkonu Tamara. Myndinni var frábærlega leikstýrt af Gail Harvey, og dregin saman á þann hátt sem kitchy 50's háttur sem skilur eftir hlýju og gleði, jafnvel þótt söguþráðurinn hefði tilhneigingu til að vera ekki svo upplífgandi. Mér fannst myndin líka vel tekin, margar fallegar myndir af sveit 1950 munu sitja eftir í huga mér næstu vikurnar. Þessi mynd í heild sinni var sérkennileg og frábær. Mér fannst það óútreiknanlegt og þó sagan endi á nokkuð opinn hátt var ég samt sáttur eftir. Hvort sem þú ert að leita að skemmtilegri en samt kraftmikilli kynningarsögu, eða vilt einfaldlega rifja upp lífið á fimmta áratugnum, þá ábyrgist ég að þessi mynd er fyrir þig. Jafnvel þó þú hafir engar væntingar, þá er samt alveg líklegt að þú verðir mest hrifinn. Gefðu þessu tækifæri!