Það sem stóð upp úr fyrir mig við þessa mynd var hversu lítið söguþráðurinn meikaði. Svo margar persónur voru kynntar af handahófi, það var eins og ég ímynda mér að Tommy Wiseau "THE ROOM" yrði endursýnd fyrir Disney Channel settið. Við áttum vitur öldruðu hjónin sem héldu áfram að hanga þar sem "Jane" vann, og sögðu sömu söguna um hvernig "gos" leiddi þau saman, eða mömmu/stjúpmömmu Jane/grátandi konu sem allir myndu mæta á tilviljunarkenndan tíma.Aaron Carter leiklistin er svo sannarlega hápunktur þessarar myndar: Ég hlakkaði í rauninni til allra senu sem hann kom fram í. Klippingin er sársaukafull léleg, með senuklippum sem meika engan sens. „Jane“-persónan er virkilega pirrandi, grenjar um „J.D. McQueen“. Atriðin með "Tónlistarverðlaununum" eru niðurdrepandi en nokkuð annað. Og endirinn á þessari mynd er súrrealískur.