Þá verður þú að sjá þessa mynd, til að skilja raunveruleikann. Eftir að hafa lesið bókina er fröken Duke nú talsmaður þeirra sem þjást af geðhvarfasýki; áður merkt oflætis-þunglyndi. Það er erfitt að trúa því að nú á tímum gagnrýni fólk enn aðra með tilfinningaleg vandamál, eða þá sem leita sér geðhjálpar. Afturhvarfshugsun og mismununarhugsun er enn til staðar og það er miður. Í þessari mynd sjá áhorfendur sársauka og þjáningar sem frú Duke hafði gengið í gegnum, sérstaklega sem barn. Mörg okkar muna kannski eftir henni úr „Patty Duke Show“ á táningsaldri. Hún var vel þekkt í Ameríku fyrir 15 ára aldur. Þú lærir af arðráni hennar af Ross' (vel leikinn af Howard Hesseman). Þegar hún var að alast upp á fimmta áratugnum var fordómurinn í fullu gildi. Hins vegar sjáum við eftir því þegar hún færist lengra á ferlinum, en veikindin versna. Hún gengur í gegnum vímuefnaneyslu og lauslæti; giftist jafnvel einhverjum sem hún skilur í næstu viku; og hún á í nokkrum átökum og reiðikasti við börn sín og aldraða móður. Öll þessi vandamál komu upp áður en hún fékk fullnægjandi meðferð og lyf. Nýleg könnun sem NAMI (National Alliance on Mental Illness) sendi frá sér sýndi að meirihluti bandarískra fullorðinna kann ekki við flest klassísk einkenni geðhvarfasýki. Það var einnig gefið út að einn af hverjum fimm svarendum í könnuninni taldi að fólk gæti STJÓRT veikindum sínum án lyfja ef það vildi. (bp Magazine, Winter 2006) Ef þú horfir á þessa mynd muntu læra sanna sögu af hæfileikaríkri konu sem gat ekki "rígað sig upp í stígvélunum" og "batnað" fyrr en hún var frædd um röskun sína og fengið viðeigandi meðferð. Þakka þér, frú Duke, fyrir að vera talsmaður gegn fáfræði og fordómum.