Þessi mynd olli miklum vonbrigðum. Ég lít á andstæða skoðun gagnrýnenda. Hér er ekki um að ræða að efnið sé ekki á stigi leikaranna; hér eru leikararnir (Bette Davis og James Cagney) einfaldlega ekki á efnisstigi. Clark Gable og Claudette Colbert voru álíka stór og Davis og Cagney, og sjáðu hvernig It Happened One Night varð - klassík allra tíma. Með mjög svipaðri sögu sannar Davis að hún hefur enga hæfileika fyrir gamanleik (gott fyrir hana að þetta er bara nokkurn veginn eina gamanmyndin sem hún hefur reynt!) Einnóna frammistaða Davis streymir af hlátri, en ekkert af blæbrigðunum í leik Colberts. í It Happened One Night. Cagney, sem var frábær grínleikari, virðist bara ekki í takt við félaga sinn, Davis. Handritið gefur ágætis línur og kjaftshögg, en sendingin virðist henta dramatík betur en gamanmynd. Hluti af vandamálinu er hljóðrásin, sem, eins og sending Davis og Cagney, virðist hentugri fyrir létt drama en gamanmynd.Jack Carson, sem gegndi svipuðum hlutverkum allan sinn feril, hefur færari höndlað mjög svipað efni. Í nokkuð dæmigerðu aukahlutverki skilar Eugene Palette virðulegri frammistöðu. Í aðeins öðru hlutverki sem gömul vesturleif, Harry Davenport, er mjög góður. En í einni af lélegri frammistöðu sinni er William Frawley ansi pirrandi. Stöðugar tilvísanir persóna hans í skáldaðar löggur eru léleg tilraun til kaldhæðni. Ég elska virkilega hvern og einn af þessum flytjendum, og það er synd að þeir ná ekki meiri efnafræði og ekki betri árangri sem hljómsveit en The Bride Came C.O.D.