Þetta er án efa besti kvikmyndaleikstjórinn sem Haim Bouzaglo gerði til þessa. Hæfilegur sjónvarpsleikstjóri, vel þjálfaður í að segja frá og í að leikstýra leikurum sínum í gegnum langar stórsögur sem hann reyndi að fanga í þessari afar lággjaldamynd kjarna þeirrar mjög sérstöku sálrænu ástands sem Ísraelar búa þó við varanlega hættu á hryðjuverkum. árásir sem leiða til „brenglaðra“ lífa. Hver persóna reynir að lifa sínu eigin lífi, fylgjast með og stjórna hinni, á sama tíma og hún er sjálf fylgst með og stjórnað af öðrum persónum og að mestu leyti af stöðugum þrýstingi, af pólitískum og sögulegum öflum sem eru vel utan hans stjórn. Sumir kalla þetta örlög, en örlögin hafa mjög áþreifanlega framsetningu í þessari mynd. Það er engin skýr pólitísk orðatiltæki í 'Bjögun'. Persónur ræða aldrei pólitík, ekki einu sinni á því stigi að segja „skítar!“ þegar þeir heyra að ný hryðjuverkaárás eigi sér stað. Viðbrögð þeirra við atburðum eru að staðsetja árásina og telja fórnarlömbin með því að nota opinbera og fjölmiðlahugtök um látna og særða. Þeir lifa í raun og veru ekki heldur lifa af á lánum tíma ánægðir með að hafa lifað af eina sprengju og bíða eftir að sú næsta gerist. Persónulegt, félagslegt, atvinnulíf virðist einhvern veginn virka, en er mjög gallað og undir áhrifum frá atburðum. Aðalpersónan sem leikstjórinn leikur er leikskáld þar sem persónuleg og skapandi kreppa á miðjum aldri magnast upp af þrýstingi atburðanna og af því að hann er svo heppinn að yfirgefa hryðjuverkaárásarstað nokkrum mínútum áður en sprengjan springur. Hann ræður einkaspæjara til að fylgjast með kærustu sinni sem er rannsóknarblaðamaður í sjónvarpi sem hann grunar að sé að falla í umræðuna í næsta þætti hennar - annar misheppnaður maður, fyrrverandi her, en viðskipta- og fjölskyldulíf hans fer í sundur vegna atburðanna. Hann byrjar að skrifa leikrit sem kolefnir raunveruleikann og mun koma honum á svið, í leikhúsi í kvikmyndasenu sem minnir jafnt á Hamlet sem „Synecdoche, New York“. Það er ekki það að ég myndi þora að gruna Charlie Kaufman að horfa um öxl á Bouzaglo, hann þarf svo sannarlega ekki á því að halda, en ísraelski leikstjóratjaldið er snilldarlega að spá í síðari myndinni (og þeirri fyrstu í leikstjórn Kaufman). Eins og í bandarísku kvikmyndinni leika leikarar raunverulegar persónur og byrja að umgangast þær í veruleika-mætir-sviði-mætir raunveruleika sem aldrei skortir rökfræði, að minnsta kosti ekki listræna rökfræði. Bouzaglo leikstýrir leikurum sínum af venjulegum hæfileikum, treystir þeim og leyfir þeim frelsi til að lifa í gegnum aðstæður frekar en að bregðast við þeim. Stíll hans er miklu frjálsari hér en í sjónvarpsþáttunum hans, og „bjögun“ áhrifin, þó þeir séu fengin að láni frá amerískum hryllingsmyndum, virka nokkuð vel út um allt. Endirinn fannst mér svolítið orðrænn og ófullnægjandi á dramatískan hátt, en skugga sjálfsvígsmorðingjans sem ásækir myndina og allt ástandið í tímabundinni lykkju mun einnig fylgja áhorfandanum þegar hann mun síðar eftir þessari mynd.