Ég elskaði þessa mynd! Það hefur frábært hjarta og frábær bein. Ég rakst á hana fyrir tilviljun og ég mundi ekkert, ekki einu sinni ímynd, af þessari mynd út frá kynningum eða umsögnum eða munnmælum. Ég man eftir því að hafa lesið fyrir mörgum árum blaðamann sem tjáði sig um gildi þess að horfa á kvikmyndir án þess að láta þær mengast af fordómum dóma eða fölskum kynningarmyndum. Og þetta virðist vera eina algengasta uppspretta neikvæðra viðbragða gagnrýnenda við myndinni:  hún stóðst ekki væntingar um að hún væri gamanmynd, sneið af lífi eða karakterdrifin. Ég hafði engar væntingar um myndina og því var hún grín - en ég hló bara einu sinni eða tvisvar - án þess að vera gamanmynd; það var um manneskju, en svo sérvitur að það var ekki sneið af lífinu; það var um persónu, en persónan var svo gáfulega bjartsýn og treysti eðlishvöt sinni til lífsins, að það var ekki angistdrifið sentimental melódrama sem er svo dæmigert fyrir bandaríska „alvarlega“ kvikmynd - eins og ég skrifaði að ég áttaði mig á því að rithöfundur/ leikstjóranum Lisa Krueger tókst að gera grín að þessum skrýtna ameríska tilfinningasemi í eiginmanninum! Og mjög snjallt líka! Og Kreuger tókst að halda kjánalega tilfinningalegum endi frá skjánum, þegar hinn villulausi, ekki týndi eiginmaður, kom aftur með skottið minnkað á milli fótanna. Bravó, frú Krueger, bravó! (Nú mun ég horfa á þessa mynd aftur, þar sem hún verður betri og betri eftir því sem ég hugsa um hana.)   Frammistaða Grahams sem Joline er frábær. Ég elskaði hversu lúmskur en fullkomlega hún var fær um að lýsa og tjá skynsamlega vitund um einlæga skuldbindingu sína til að heiðra orð sín og gjörðir - hún vissi að með því að standa við orð sín við hljómsveit, vini eða eiginmann að hún var að setja sjálfa sig að háði. og/eða vonbrigði í heimi sem var ófær um að heiðra skuldbindingu eins og hún gat gert. En jafnvel með þeim styrk var hún fullkomlega tengd mannkyninu og umvafði af fullri einlægu hjarta veikleika þeirra og mistök. Persóna Joline var ótrúlega vel leikin og ég fór úr myndinni undrandi yfir því að ég mundi ekkert eftir verðlaunatilnefningum fyrir hana. Allt í lagi, ekki svo undrandi, þar sem bandarísk verðlaun hafa tilhneigingu til að fara til kvenna í „alvarlegum“ hlutverkum, fylltar af kvíða og réttu magni af nektum, sem þessi mynd hafði ekki. Það sem það hefur var miklu betra, sem var hjartað í uppgötvun þessarar konu af sjálfri sér með aðstoð nýrra vina og sjálfsfyrirlitnings töframann. sjálfum sér samkvæm þegar þeir fara í gegnum jarðsprengjusvæði þess sem felur í sér „rétta“ samfélagslega hegðun og „viðunandi“ mannleg orðræðu. Þannig að ef fólk verður að samræmast eðlilegum heimi í þínum heimi, þá mun þessi mynd ekki falla þér í geð. Og það var, að því er virðist, einn af rauðu þráðunum í gagnrýninni. Og ég er alltaf hrifinn af góðum orðaleik þegar það vekur spurningar um mannlega hegðun og siðferðileg/heimspekileg gildi. Fram að þessari mynd hafði ég ekki gert tilfinningaleg tengsl milli þess að vera skuldbundinn (til málstaðs eða heiðarleika eða eitthvað) og að vera skuldbundinn (á geðveikrahæli). Á hvaða tímapunkti verður skuldbinding manns til persónulegrar tilfinningar fyrir sannleika og athöfnum í lífinu einhliða miði að geðveiki? Þetta hljómar eins og einföld spurning, eða ein sem auðvelt er að vísa á bug sem orðræðu. En er það? Og þó hafa fáir af gagnrýnendum - ég held kannski tveir, tjáð sig um þennan þátt myndarinnar annað hvort beint eða óbeint. Yndisleg mynd. 8/10.