Tvær litlar stúlkur bindast vináttu. Annar reynir að sannfæra hinn um að hún sé norn. Hitt er ýta sem beygir sig að vilja nornarinnar. Kvikmyndin heldur áfram með tilgangslausum samskiptum tveggja litlu stúlknanna, með mörgum dramatískum niðurskurði þegar þær setja fram „sjokkar“ spurningar. Þú veist, góð, sætu litlu börnin ættu ekki að spyrja, eins og: "Hvernig gerir þú samning við djöfulinn"? Úff... hrollvekjandi. Á endanum er ýtið sjúkt af því að vera stjórnað af galdra vinkonu sinni. Trú hennar á að vinur hennar sé norn leiðir til hörmulegra enda. En þegar það kemur verður þér ekki sama. Ég get ímyndað mér að þessi mynd hafi verið ógnvekjandi fyrir mjög trúarlegan mexíkóskan bíógesta á sjöunda áratugnum, en hún stenst ekki einu sinni sem heillandi minjar. Það dregst bara á langinn. Það er leiðinlegt. Það er tilgangslaust. Það er ekki til að horfa á. Það eru margir hér sem hafa margt gott um það að segja, byggt á þekkingu sinni á öðrum verkum leikstjórans og auðvitað þeim samnefnara sem allir segja um tilgangslausar myndir: "Ah, the Kvikmyndatakan er dásamleg!" Þeir gagnrýnendur hafa sennilega tilgang. En fyrir þá sem fundu þessa mynd án nokkurrar forkunnar, sem er sama um "ljósmyndina", "andrúmsloftið" hennar eða...hvað annað sem hún hefur -- fyrir þessa áhorfendur, þá, sem vilja bara * góð* mynd sem mun skemmta þeim í einn og hálfan tíma, gerðu sjálfum þér greiða, gott fólk: Slepptu því.