Þegar ég horfði fyrst á þáttinn virtust fyrstu þættirnir lofa góðu. Bill Compton kynnti sig sem staðalímynda "dularfullu" vampíruna og Sookie kynnti sig sem sjálfstæða konu. Hins vegar fór sýningin niður á við héðan og persónurnar sem einu sinni voru áhugaverðar eru skemmtilegar eins og pappakassi. Þegar líður á söguna missa aðalpersónurnar upprunalega persónuleika sinn ásamt leikhæfileikum sínum. Eftir 5. þátt eru rúðaðar augabrúnir Bills svo lágar að andlit hans samanstendur bara af enni. Sookie, eða öllu heldur leikkonan, er jafnvel dauðri en vampíruáhugamaður hennar. Allir þessir hörmulegu atburðir eru í kringum hana og hún bregst aðeins við því hversu skemmtilegt það var að missa meydóminn. Persónulega finnst mér þeir hafa látið aðalpersónurnar sofa hjá hvort öðru of snemma í þættinum. Það hvernig þeir stríddu hvort öðru var eitthvað sem fékk mig til að krækja í og ​​auðvelt var að leika sér með aðeins meira. Um leið og Sookie týnir því, strýkur hún um eins og alger díts, hugsar aðeins um kynhvöt Bills og stærð viðhengis hans. Bill missir líka afbragðs viðhorf sitt og jæja, hann verður bara kjánalegur. Aðgerðir hans eru í raun aldrei útskýrðar nema hann gerir það fyrir Sookie. Hvers vegna? Ást þeirra á hvort öðru er aldrei kafað ofan í, ef það er einhver ást. Hingað til virðist það bara vera kynlíf sem er kjarninn í sambandi þeirra. Já, já, vampírur jafna venjulega kynlíf en komdu. Á fimm sekúndna fresti sé ég einhvers konar tuð í gangi. Það kom ekki svo mikið á óvart, þar sem HBO reynir alltaf að framselja mjúkt kjarnaklám sem ágætis sjónvarpsþátt. Bill skýtur upp úr skítnum og er bara að halda áfram með Sookie án nokkurrar ástæðu hvað er svo alltaf? Ég hló svo mikið að ég pissaði næstum á mig. Söguþráðurinn er bara meðvitundarstraumur. Persónurnar fara aldrei í smáatriði um neitt. Allir atburðir sem gerast eru venjulega skildir eftir óútskýrðir. Það eina sem er stöðugt er kynlífið. Það eina sem ég get sagt að mér líkar við eru aukapersónurnar. Tara og drukkin móðir hennar eru miklu áhugaverðari en aðalpersónurnar. Eina ástæðan fyrir því að ég held áfram að horfa á þáttinn er fyrir þróun minniháttar persónanna. Að frádregnum kynlífi og aðalpersónum væri sýningin miklu meira virði.