Framkvæmdastjóri, mjög farsæll í atvinnulífinu en mjög ófær í sínu kunnuglega lífi, hittir dreng með Downs-heilkenni, sloppinn úr búsetu. Báðar persónurnar líða mjög einar og sú sem virðist minna gáfaða mun sýna framkvæmdastjórninni fegurð smáhlutanna í lífinu... Með þessum rökum, einhvern veginn Amelie-kenndu andrúmsloftið og tilfinningaríka tónlistina bjóst ég ekki við en a móralísk ógeðsleg mynd. Allavega, þar sem það voru áhugaverð atriði (strákurinn er stundum frekar ofbeldisfullur strákur), og túlkun beggja leikaranna, Daniel Auteil og Pasqal Duquenne, var mjög góð, ákvað ég að halda áfram að horfa á myndina. Franska kvikmyndahúsið hefur almennt þann hæfileika að sýna eitthvað sem virðist vera nokkuð líflegt, andstætt staðalímyndaðri bandarískri kvikmyndagerð. En þess vegna eru miklu meiri vonbrigði að sjá eftir fáránlegan endi, með ómögulegum dauða drengsins, heillandi tóninn, hamingju fjölskyldu framkvæmdastjórans, ódýran siðferðiskennd, óbærilegan hlátur dætranna, gaurinn. veifandi af himnum sem Michael Landon... Virkilega viðbjóðslegt, að mínu hógværa mati.