Allt við þessa sýningu er hræðilegt. Forsenda þess setur sig jafnvel upp á að fá ódýran hlátur með slæmum skrifum. „Óvirkja fjölskyldu“-þema hefur þegar verið notað of oft, einkum af Simpsons, sem er frábær þáttur með frábærum skrifum og mörgum hlátri. Á meðan hefur Family Guy um það bil fimm mínútur af sögu í hverjum þætti, með fjöldann allan af orðstírsbröndurum og tilviljunarkenndum endurlitum. Ef þetta væri frumlegt eða fyndið, þá myndi ég halda að þetta væri gáfulegt. En nei, þetta er alls ekki fyndið. Reyndar er eina ástæðan fyrir því að þættirnir eru svona vegna þess að það er auðveldasta leiðin til að sveifla áreynslulaust út þátt eftir þátt af þessu drasli. Mikið af þessari sýningu er ófrumlegt og það sem er frumlegt er bara lélegt. Það er líka ótrúlega gróft og óvirðulegt, sem aftur getur verið í lagi ef það er enn gáfað. Hreyfimyndir eru ekki allt heldur, en frá listrænu sjónarhorni misheppnast þessi sýning líka, sem sannar enn og aftur að Family Guy leitast við eins marga ódýra brandara og auðveldar flýtileiðir og mögulegt er. Fólk hefur gaman af þessari sýningu og mér er alveg sama, því fólk getur notið hvers sem það vill, sama hversu mikið það stefnir í lægsta samnefnara. En nei, ég mæli ekki með þessu, sérstaklega fyrir alla sem vilja einhvern tímann læra kvikmyndir eða verða rithöfundur. Þetta er ódýr afþreying sem miðar lágt og hefur náð árangri í þessu. Sú staðreynd að þetta er svona vel heppnað segir slæma hluti um Ameríku.