Karlmennirnir geta þrælkað yfir Lollo, ef þeir vilja (eða lollos hennar - hún gaf nafn sitt til slangurorða fyrir brjóst á frönsku), en dömurnar eiga enn bragðmeiri bita í hinum guðdómlega Gerard Philipe, sem er ekki bara fallegur heldur getur athafnað sig. Ekki láta aftra þér ef útgáfan þín hefur engan texta því í þessari einföldu, hrífandi sögu um ást og stríð, þar sem allt er sanngjarnt, er þeirra ekki þörf. Allt sem þú þarft að vita er að í upphafi myndarinnar les Lollobrigida í lófa Philipe og segir honum að hann muni giftast dóttur konungsins. Síðan er sagan nokkuð látlaus af gallalegum látbragði og hlaupum, stökki og sverðaleik. Í mínushliðinni verður augljóst mál sögunnar og þunglyndið í tóninum nokkuð þreytandi og það er pirrandi að Frakkar greinilega telja sig of betri en Hollywood til að nenna jafnvel að reyna trúverðugleika spennandi glæfrabragða þess. Og auðvitað saknar sá sem er ekki frönskumælandi einstaka smá ooh-la-la eins og: Dyggðug stelpa: Ég verð að segja þér að hjarta mitt tilheyrir Fanfan. Seducer: elskan mín, hvað fékk þig til að halda að ég hefði áhuga á þessari bagatellu?