Ég sá þessa mynd nýlega í von um að sjá nákvæma lýsingu á blóðugustu bardaga 20. aldarinnar. Ég fékk það sem ég hafði búist við og svo miklu meira. Bara til að halda að ég hafi rekist á þessa mynd af heppni, áður en ég hafði aldrei heyrt um hana. Þetta er þýsk kvikmynd sem gerð var árið 1993 svo ég býst við að það komi mér ekki á óvart að hún sé nánast algjörlega óþekkt fyrir nútíma bandaríska áhorfendur. Það er synd því þetta er virkilega merkileg mynd, ég leyfi mér að fullyrða að hún sé eins góð ef ekki betri en Platoon, Full metal jacket, Apocalypse now og All quiet on the western front; sem allar eru helgimynda stríðsmyndir.1942: Seinni heimsstyrjöldin er í fullum gangi. Þýzka nasista hefur yfirráðið meginland Evrópu og hluta af Norður-Afríku, þá fyrirskipar Adolf Hitler fulla innrás í Sovétríkin. Örlagarík ráðstöfun sem á endanum dæmir nasista Þýskaland til ósigurs. Á fyrstu stigum innrásarinnar gengur vel og þýskir herir leggja undir sig stóra hluta sovéskt yfirráðasvæði, en mikil barátta hefst við Stalíngrad, borg sem hefur mikið táknrænt og hernaðarlegt gildi. Bardaginn breytist fljótlega í blóðbað af epískum hlutföllum, martröð fyrir bæði þýska og rússneska hermenn sem berjast. Á barmi þess að taka borgina verða Þjóðverjar skyndilega fyrir gagnárásum Rússa sem enda á því að skera niður allan þýska 6. herinn inni í Stalíngrad. Til að gera illt verra kemur rússneski veturinn sem veldur ótrúlegum þjáningum fyrir Þjóðverja. Öll þessi barátta sést með augum nokkurra ungra þýskra hermanna sem berjast til að lifa af, ekki aðeins gegn Rússum og erfiðum vetraraðstæðum heldur einnig gegn eigin sadískum foringjum sem hugsa aðeins um medalíur og dýrð og hershöfðingjunum sem hafa litla virðingu fyrir þeim. meðal fótgangandi. Þessi mynd á eftir að ásækja mig um stund. Þýsku hermennirnir sem myndin einbeitir sér að eru svo ungir og barnalegir, þá er mannúð þeirra og geðheilsu svipt þeim og maður vorkennir þeim virkilega vegna þess að þeir eru ekki djöfuls nasistar sem oft eru sýndir í kvikmyndum. Allt sem þeir börðust fyrir er ekki lengur mikilvægt og allt sem þeir trúðu á var í molum, og eftir að hafa háð hræðilega bardaga gegn Rússum inni í Stalíngrad, sjáum við þeim versna enn frekar þegar vetur byrjar sem veldur því að margir frjósa til dauða. Battle & Winter atriðin voru eins og hræðileg martröð en fannst hún líka svo raunveruleg. Það er ótrúlegt, til að byrja með sjáum við unga menn ólstra í blóma lífs síns, og í lokin eru þeir skeljar af fyrra sjálfu sínu sviptir öllu. Eftir að hafa orðið vitni að svo miklu blóðbaði missa þessir menn bara viljann til að lifa áfram, það var virkilega sorglegt. Þegar það er loksins augnablik vonar eru þeir sviknir af Hitler sem á endanum yfirgefur þessa menn til hræðilegs dauða, sem er bara enn einn af glæpum Hitlers þar sem hann yfirgaf mennina sem börðust fyrir að hann yrði drepinn af Rússum. Góð Anti-War mynd lýsir hryllingi stríðs og það er það sem þessi mynd gerir. Baráttan um röð dráttarvélaverksmiðjanna er það næsta sem kemur helvíti á jörðinni, en svona var í raun baráttan um Stalíngrad. Þýsku og rússnesku hermennirnir voru sýndir með mannúð, það voru aðeins vondu eplin (sérstaklega þýsku megin) sem dæmdu mennina. Niðurstaðan er sú að þessi mynd er mögnuð vegna þess að við sjáum hvernig karlmenn sundrast líkamlega og tilfinningalega í stríði. Við höfum öll okkar takmörk og þessum mönnum var ýtt langt út fyrir mörk sín í mannskæðasta bardaga samtímans. Það sem hinn almenni fótgangandi mátti þola í Stalíngrad var ofar ímyndunarafl. Jafnvel þótt þeir hefðu lifað af allt sem þeir hefðu séð og gert hefðu þeir valdið örum fyrir lífstíð. Stalíngrad sýnir okkur hvers vegna stríð er helvíti og hvernig helvíti lítur út nákvæmlega.