Allt í lagi, við skulum koma þessu úr vegi fyrst: Sem kvikmyndaverk er Lifeforce rusl. Sem dálítið töff skemmtun fyrir SF-áhugafólk hefur það mikla verðleika. Ef þú hefur gaman af því að horfa á þessar gömlu svarthvítu SF B-myndir - risastökkbreyttar köngulær/maur eða geimveruskrímsli sem ráfa um eyðimörkina - muntu virkilega fá spark út úr Lifeforce. Slæmir hlutir: Sagan meikar lítið sens og leiklistin er falleg fátækur. Góðir hlutir: Tæknibrellurnar eru hálf þokkalegar; hún hefur móttækilega öðruvísi breska miðja sögu (það gerist í London) sem gefur mismunandi tilfinningu fyrir flestar SF kvikmyndir; og það lætur hina vel gæfu Mathilda May (skemmtilega kölluð „Space Girl“) ráfa um nakin. Í stuttu máli: það er gaman. Ég hef séð hana hálf tylft sinnum núna og í hvert skipti sem hún kemur í sjónvarpið gef ég mér tíma til að horfa á hana - að vísu er þetta að hluta til með nakta fröken May að gera - en það hefur líka að gera með að njóta dálítið yfirlætislauss og kjánalegur SF.