4 og hálftíma leikrit Eugene O'Neill frá 1927 kom á skjáinn á innan við tveimur klukkustundum. Sambland leikritsins af táknrænum samræðum og gotneskri melódrama hefur ekki elst mjög vel og leikararnir eiga í nokkrum erfiðleikum með það, sérstaklega Nina eftir Normu Shearer og Marsden eftir Ralph Morgan. Clark Gable sem Ned Darrell kemur betur út en aðallega vegna þess að hann er grófur karakter sem ekki er gefinn fyrir heimspekilegum pælingum hinna sem passar betur við svið Gable. Þegar söguþráðurinn sest niður í ástarfjórhyrninginn og áhorfendur aðlagast talsetningunni fyrir utan verður myndin skemmtilegri. Tæknin sem notuð er hér til hliðar er annað vandamál. Á sviðinu fraus hasarinn á meðan leikararnir sögðu hugsanir sínar til áhorfenda. Hér eru þær gerðar sem talsetningar. Þú myndir halda að það myndi virka betur en þar sem hasarinn frýs ekki lengur neyðast leikararnir til að gera hlé á ræðunni og grínast í myndavélina til að passa við tilfinningarnar í hugsunum þeirra. Auk þess er erfitt fyrir hvaða kvikmyndaáhugamann sem er að horfa á þessa mynd og hugsa ekki um bráðfyndna skopstælingarútgáfu Groucho Marx í "Animal Crackers". Við þessa galla bætast nokkur niðurskurður sem gerður var af ritskoðunarástæðum (lauslæti Nínu er mjúkt og það er ekkert minnst á að hún hafi farið í fóstureyðingu sem er meira miðlæg í leikritinu) og ömurlegt tónverk (ótilgreint) sem hljómar eins og bakgrunnstónlist í a. aldamótagrár. O'Neill kallaði þessa mynd „hræðilegt hass af tilraunum til þéttingar og fáránlegrar ritskoðunar,“ og þó „Strange Interlude“ sé hvergi nærri eins frábær og síðari „The Iceman Cometh“ og „Long Day's Journey Into Night“ átti hún svo sannarlega betra skilið. en þetta.