Fjárhagstakmarkanir, tímatakmarkanir, að taka upp handrit og klippa það svo, klippa það, klippa það... Þessi áhöfn er hópur góðra, ungra kvikmyndagerðarmanna; hugsi í þessu handriti - já, allegórískt - snjall í núlldollaráhrifum þegar tími og þekking er það eina sem þú hefur, að treysta á leikara og vini og góðvilja aðra fyrir tíma þeirra, tryggð, staðsetningar; og fá fyrsta eiginleika í dósinni, 1-í-1000 hlutur. Þessir krakkar gera kvikmyndir. Góðir. Skoðaðu stuttbuxasafnið þeirra "Heartland Horrors" og sjáðu þróunina. Og ég get ábyrgst, að vinna með þeim er það skemmtilegasta sem þú munt gera í bransanum. Ég er stöðvuð af harðri, móðgandi gagnrýni á þessa mynd, velti því fyrir mér hvort einn gagnrýnandi hafi einu sinni heyrt eitt orð af samræðum, velt fyrir sér einni hugsun eða hugmynd, eða hvort allt sem óskað var eftir af þessu verki væri sjónrænt tæri við að hrista og höggva til að fullnægja sumum hugsunarlaus sýn á hvað hryllingur ætti að þýða fyrir áhorfendur. Leyfðu "The Empty Acre" að koma sér fyrir þig. Ekki spá fyrir um hvað þú býst við að það ætti að vera bara vegna þess að það er sett í hryllings-/spennumyndategundina vegna yfirnáttúrulegra forsendna. Þetta er drama með dýpt umfram það hversu langt þú getur stungið blað í einhvern með lotningu fyrir boðskap sem ræðst ekki á sjónmiðstöð heilans, heldur dregur til sín samúðarfullt ímyndunarafl manns til að upplifa þjáningar annarra í huga og anda. Mark Ridgway, Curtis, "The Empty Acre"