Ég leigði þessa mynd einfaldlega vegna þess að Rosario Dawson var í henni. Ég settist niður til að horfa á það með félaga mínum og eftir 6 mínútur vorum við límdar við sætin okkar. Ekki vegna styrkleika á þessum 6 mínútum, heldur vegna þess að þetta var alvöru mynd. Engar Hollywood BS, engar sprengingar, engar corny one liners; kvikmynd. Það dró þig hægt og rólega að þér og keyrði þig í átt að hörmulegum mannlegum örlögum. Sumir halda að þeir hafi gaman af kvikmyndum en þeir skjátlast því miður. Þeir hafa gaman af kvikmyndum; huglaus afþreying fyrir skemmtunina eina. Transformers og þess háttar eftir Michael Bay voru framleidd fyrir þennan áhorfendahóp. Engin þörf á að hugsa fólk, horfðu bara á og leyfðu alltaf staðalmynd sem við getum safnað að leysa upp heilann hægt og rólega. Við munum jafnvel setja auglýsingar í gegnum myndina til að halda þér við að kaupa vörur okkar. Og ekki gleyma sprengingunum, við elskum öll sprengingar. Hér gerum við greinarmun, list getur verið skemmtileg, en hún vekur líka til umhugsunar og hreyfir við manni á hulinn hátt. Skemmtun er sjaldan listræn og jafnvel þá aðeins af geðþótta. Kvikmyndir eru skemmtun. Descent er kvikmynd. Kvikmynd er list. Ef þú hýsir enn sál í gangandi kjötpokabúnaði þínum, þá er þessi nauðgunarsena jafn kraftmikil og "Óafturkræft". Greinarmunurinn hér er sá að „Irreversable“ var ofbeldisfull nauðgunarsena þar sem tveir einstaklingar tóku þátt sem leiðir þeirra hafa því miður legið saman á röngum tíma og helvíti varð í kjölfarið. „Descent“ fjallar um nauðgun á stefnumótum. Ekki síður ógeðslegt. Ekki síður siðspilltur. Bara öðruvísi. Þetta snýst um trúnaðarbrot, sálarhelgun og örin sem liggja djúpt. Hefði persónan „Maya“ verið samþykk þá hefði það verið heitt kynlífsatriði. En þar sem hún var örvæntingarfull að flýja er vettvangurinn sjúklegur. „Jared“ er veikur og stjórnsamur raðnauðgari og það er algjörlega órólegt vegna þess að það líkist svo ástríðufullu ástarsambandi. Hvernig gat „Maya“ nokkurn tíma verið nálægt einhverjum aftur þegar jafnvel í miðri nauðgun er klókur elskhugi „jareds“ hennar, sem gefur aðeins til kynna að hún sleppi? Hún er eyðilögð. Myndin í heild sinni er falleg. Myndavélavinnan og lýsingin fjarlægir stundum umhverfið og einbeitir öllu að "Maya" og hljótt innra starf hugar hennar. Allt þetta afrekaði Rosario með svipbrigðum og látbragði. Hljóðrásin var frábær, blanda af öllu. Sérstaklega uppáhalds atriðið mitt er samstilling allra þessara kvikmyndaþátta sem vinna saman; "Maya" dansandi í sjó af hrollvekjandi líkömum, eitthvað innra með henni vaknar, verður meðvitað, allt sett á fallega dapurlegan Jeff Buckley lag. Ég held að ég hafi í rauninni ekki skemmt neitt hér en ég er hætt áður en ég geri það. Niðurstaðan, ég held að þetta hafi verið besta mynd ársins 2007, án efa. Því miður virðast allir vera svo dauðþreyttir þessa dagana að ef þú hakkar ekki og slær, hópnauðgun eða kjarnorkuvopn, þá getur fólk bara ekki verið að trufla það. Dauðinn er ekki það versta sem getur komið fyrir þig. Það er bara það síðasta sem mun gerast í þessari tilveru. Verstu hlutirnir sem gerast yfirgefa þig aldrei. Þeir eru alltaf í huga þínum. Þegar þú sturtar; þegar þú burstar tennurnar; þegar þú kaupir jólagjöf, þegar þú bindur skóna þína; þeir ásækja þig. Þeir ásækja þig þar til það síðasta sleppir þér. Dekraðu við þig. Skoraðu á sjálfan þig. Horfðu á þessa mynd.