Árið 1993 slógu „gestirnir“ í gegn í Frakklandi. Þannig að röðin var óumflýjanleg og því miður er þessi röð meðal þeirra verstu sem gerð hafa verið. Þetta er mynd sem stendur ekki við loforð sín. Reyndar á það að segja eina sögu. Jean Reno verður að fara á tuttugustu öldinni og taka Christian Clavier aftur á miðöldum svo tíminn geti venjulega fylgt sínum farvegi. Vandamálið er að Clavier líður fullkomlega vel í heimi tuttugustu aldar, og því er frekar erfitt að koma honum aftur á miðaldirnar... Í staðinn fyrir þetta heldur myndin áfram nokkrum öðrum sögum án þess að ná árangri í að fylgja aðalsögunum. lóð. Fyrir vikið verður myndin stundum ruglingsleg, stundum svolítið rugl. En myndin þjáist líka af frammistöðu næstum allra leikaranna. Reno og Clavier falla í þá gildru sem þeir gátu forðast í fyrstu myndinni: þeir fara yfir toppinn og verða pirrandi. Af hverju tók kvikmyndaframleiðandinn Jean-Marie Poiré þá Muriel Robin í aðalhlutverk kvenna? Hann gerði mistök vegna þess að hún virðist vera illa farin og er algjörlega aumkunarverð. Hinir leikararnir eru ekki betri: Marie-Anne Chazel er engin og Christian Bujeau, óþolandi. Auðvitað inniheldur myndin nokkur góð augnablik með skilvirkum gaggum en hún fellur oft í dónaskap og auðveldi. Ákveðnar raðir og gluggar verða fyrir áhrifum. Það virðist líka holur vegna þess að Poiré tekur til baka þætti sem tryggðu velgengni fyrstu myndarinnar. Þannig tekur ung stúlka Reno fyrir náinn ættingja fjölskyldu sinnar og biður hann um að taka þátt í brúðkaupi hennar. Erfið og vonbrigði eftirfylgni. Allavega, hvaða áhugamál hefur þessi mynd annars auglýsing?