„San Francisco, ó þú dásamlega eyðilegi bær, þakka þér, Guð, fyrir að eyðileggja hana og láta múrsteina falla á höfuð okkar sameiginlega og fyrir að stinga tugum þúsunda af saklausum, hlýðnum sauðum þínum í gleymsku, ó Drottinn, sem er svo miskunnsamur. á himneskum vegum..." Þetta hefði átt að vera textinn við titillag þessarar ó-svo hvetjandi og algjörlega hugalausu kvikmynd. Myndin byrjar nógu vel, þar sem Gable uppgötvar Öskubusku með mjög pirrandi en vel þegna óperurödd , og hún skýst fljótlega upp á stjörnuhimininn. Eitt af mörgum vandamálum við Öskubusku okkar er að hún er leikin af Jeanette MacDonald, sem, ef maður „gefur sér tíma“ til að skoða alla þessa förðun og 30s glitter framhlið, áttar sig á því að hún er frekar ljót. Of ljótt til að vera að leika ÞETTA hlutverk samt. Samt gubba Gable og allir aðrir hérna eins og hún væri einhver helvítis fegurð eða eitthvað. Annað vandamál með Öskubusku er að persónan hennar er svo algjörlega auðmjúk, heilnæm, saklaus, guðelskandi, góð og gjafmild - nóg til að láta þig æla í heila klukkustund. MacDonald leikur sitt (að vísu einvíddar) hlutverk með svona "ahhh", "oh" og "ooh" sem er til þess fallið að pirra hana frekar en gera hana samúðarfulla. Tracy hefur verið betri og haft betri hlutverk en að leika þessa klisju. , hjarta úr gulli, guðelskandi, ekki barnaníðandi prestur (sem boxar í "frítíma sínum" - eins og prestar hafi eitthvað að gera - hversu sætur). Jafnvel hinn síáreiðanlegi Gable er ekki í samræmi við venjulegan mælikvarða; hann er allt of líflegur og persónan hans er allt of óeigingjörn fyrir einhvern sem á að vera metnaðarfullur vestrænn "skúrkur" (þó að þetta sé augljóslega handritinu að kenna). Söguþráðurinn er í grundvallaratriðum þessi: Gable og keppinautur hans Holt leika borðtennis með Öskubusku - nota hana sem boltann. Hvernig? Jæja, fyrst er hún að vinna (syngja) fyrir Gable, svo vinnur hún fyrir torgið Holt, svo fer hún aftur til Gable, bara til að koma aftur mjög fljótlega til Holts. (Og auðvitað vilja báðir eiga hana sem kærustu/konu.) Og ef jarðskjálftinn hefði ekki truflað þetta borðtennisspil, þá er öruggt að hún hefði verið að skoppa fram og til baka tíu sinnum í viðbót, litla óskaprinsessan sem hún er. Það eru mörg, í raun allt of mörg, tónlistarnúmer. Það er næstum eins og þeir hafi reynt að gera fyrsta „hamfaramyndasöngleikinn“ alltaf. Hversu kjánalegt. Dótið sem hún syngur í "joint" Gable er allt í lagi, en þegar hún byrjar að belta út þessi hástemmdu, pirrandi væl í óperuþáttunum, þá fann ég að eyrun mín voru óögrandi og óréttlát fyrir árás óvinahljóðs. Reyndar er til óperunúmer sem endist í 6 FJANDAR MÍNÚTUR. 6 kann að virðast lítið, fyrir þá sem hafa ekki haft fyrstu hendi Vietoperanam reynslu af slíkum hryllingi hljóðpyntingar, en það er eins og með hundaár; ár hunds jafngildir sjö mannsaldri. Ein mínúta af óperu jafngildir 100 mínútum af kínverskum pyntingum (eða hundur sem þvagar sýru á fótinn á þér). Ég hélt að þetta væri hamfaramynd, en hún er meira eins og næstum hörmungarmynd. (Ég las að sumt af umræðunni í þessari mynd hafi verið skrifað af KVIKMYNDALEIKSTJÓRI frá þöglum tíma. Jesús...) Melódramatískan, og aðeins einstaka sinnum skemmtileg, framvindan truflar raunverulega stjörnu þessarar myndar (þ.e. jarðskjálftinn) , aðeins eftir vel yfir einn og hálfan tíma. Þegar Joe jarðskjálftinn loksins hristir upp í borginni og klisjulegu persónurnar okkar í henni, fannst mér næstum því eins og að segja „Guði sé lof, dauðinn og eyðileggingin eru loksins komin!“. Því miður kemur Joe of seint inn í myndina til að bjarga henni frá vaxandi meðalmennsku; eyðileggingaratriðin eru mjög góð, en jafnvel jarðskjálftahluti myndarinnar eyðileggst (orðaleikur) með mjög pirrandi, trúarlegum endi. Sjáðu til, Gable, sem segist vera trúleysingi allan tímann (án þess að nota orðið sjálft), finnur loksins MacDonald á lífi - eftir að hafa leitað í marga daga - og skyndilega er hann breyttur í trú vegna þess að Öskubuska er á lífi?!! Hversu heimskulegt! Það eina sem segir mér er að persóna Gable er veikburða vitleysingur. Myndin endar á mjög heimskulegum nótum. Gable, eftir að hafa sagt „þakka þér“ við Guð fyrir að „bjarga“ stelpunni sinni (og hann gerir sitt á hnjánum) „finnur“ Guð (sér ljósið), og litli gamli djöfullinn í myndinni Gable breytir sjálfum sér í trú. Þvílíkur guðhræddur amerískur endir...Auðvitað datt engum í hug að spyrja þennan "guð" hvers vegna í andskotanum það var jarðskjálfti í upphafi! Hin sorglega og óviljandi kaldhæðni er sú að Gable verður á endanum „sogur“; allan tímann hafði hann gert grín að "sjúgum" sem falla fyrir helgasta svindli af þeim öllum - nefnilega trúarbrögðum - og á endanum verður hann sjálfur einn. Nú kalla ég sigur mannsandans! Önnur kaldhæðni er að endirinn átti að hafa bætt Gable sem manneskju, en ég sé það allt öðruvísi; þvert á móti: það þurfti bara einn stóran Jóa til að breyta Gable í guðhræddan, hógværan, lítinn, hlýðinn trúmann - sem bætist við sauðafjölskyldu heimsins. Og eins og þetta vitsmunalega fall Gables hafi ekki verið nógu sorglegt og vonbrigði, endar þessi fyrsti "jarðskjálftasöngleikur" með sannkölluðum hárréttum (taktu þessu orði eins og þú vilt), göfugum og vonandi fallegum fjöldakór. vettvangur: tugir (eða hundruð) þeirra sem lifðu af jarðskjálfta og stoltir, stoltir borgarar í Frisco af sjálfu sér (eða útsetti "Guð" það kannski?) sungu allt saman titillagið í von um betri, bjartari, Joe-lausa framtíð. Hallelúja! Ef þú ert „sogur“ fyrir tilfinningasemi í Hollywood skaltu ekki sleppa þessari mynd.