Sagan og tónlistin (George Gershwin!) eru dásamleg, sem og Levant, Guetary, Foch og auðvitað Kelly. Eitt vantar og það er góð leiðtogakona. Fyrirgefðu, Leslie Caron truflar mig. Engu að síður, þrátt fyrir hana, fer söguþráðurinn ágætlega saman við hinn fræga (og verðskuldaða) ballett. Ó, litirnir, töfrandi rauðir, bláir, grænir og gulir. Ekki má gleyma drapplituðu líka. ; ) Ég dýrka bara andstæðuna á milli Beaux Arts Ball (algjörlega svarta og hvíta búninga) og alltaf svo ljómandi ballettsins. Svo ég býst við að það sem ég er að reyna að segja sé þetta: Vinsamlegast, sjáðu það fyrir alla muni og njóttu það, því þó það sé ekki það besta, þá er það FRÁBÆRT. En gleymdu ekki hinum Gene Kelly söngleiknum með 20 ára stúlkunni sem var skotið upp á stjörnuhimininn rétt á eftir.