Það er langt síðan ég hef farið á jafn lélega og leiðinlega mynd og þessa. Það er eitt að hafa hægan hraða þar sem persónur eru þróaðar á framsækinn hátt, eða einhver þáttur myndarinnar er greinilega aukinn með slíkum hraða (svo sem „Lost in Translation“). Hins vegar er munur á hægum framvindu. og beinlínis stöðnuð, eins og gerðist í þessari. Ég býst við því að af svipnum á andliti Helen Mirren hljóti hún að hafa verið pirruð yfir hvarfi eiginmanns síns!! Furðu, undrun!! Þvílík dásamlega skapandi stund sem fundur húsfreyjunnar og eiginkonunnar var .(kaldhæðni) Og það var frábært að öll sagan féll í sundur í lokin. Sannarlega meistaraverk.