Ég keypti þessa aðlögun vegna þess að ég var mjög hrifin af skáldsögu Anne Brontë þegar ég las hana fyrir nokkru síðan og hef yfirleitt sérstaklega gaman af BBC leikritum. En ég er mjög vonsvikinn, ég hélt aldrei að þetta yrði eins slæmt og það: öll serían fékk mig til að hlæja miklu meira en hreyfði mig eins og skáldsagan hafði. Í fyrsta lagi virðist tónlistin (og lögin) algjörlega út í hött í tímabilsdrama (hljómar eins og það hafi verið skrifað fyrir samtíma hryllingsmynd) og eins og annar fréttaskýrandi var ég sérstaklega pirraður yfir því hvernig myndavélarnar snerust og snerust í kringum leikarana. Ég hef séð nokkrar senur teknar þannig í "Norður og Suður" og það virtist vera allt í lagi þar en í Leigjandanum er þetta örugglega ofgert og einfaldlega pirrandi. Myndavélahreyfingar geta ekki gert viðarleik líflega. Flest seinni hlutverkanna voru erfið að greina í fyrstu og handritið skorti skýrleika. Engin persónanna var almennilega kynnt í fyrstu. Litli drengurinn sýndi mjög góða frammistöðu, hann er mjög sætur og besti eiginleiki myndarinnar. SPOILERS Persónusköpun Tara Fitzgerald á Helen Graham lét hana líta út fyrir að vera köld og hörð og hleypti engum tilfinningum í gegn. Hún virðist alls ekki geta grátið á raunhæfan hátt. Ég trúði bara ekki að Markham hefði getað fallið fyrir henni og ég er ekki að minnast á þá hræðilegu hárgreiðslu sem hún fékk. Ég gat ekki varist samúð með eiginmanni hennar! Finnst gaman að vera giftur svona vírus... Auk þess var hann eini aðalleikarinn sem mér fannst rétt. Toby Stephens fannst mér bara allt í lagi, bróðir Helen Graham ekki mjög góður. Kannski er erfitt að aðlaga skáldsögu sem fjallar um jafn döpur efni eins og alkóhólisma og grimmd. Þar að auki, það sem aðeins er gefið í skyn og eftir ímyndunarafl lesandans í bókinni er dvalið við þóknun í sjónvarpsaðlöguninni: að gera sumar senur bæði grófar og kómískar, (eins og þegar auga Huntingdon byrjar að blæða) og aðrar allt of kynjaðar til að tímabils drama! Ég meina, fáum við ekki nóg af þessum rúmsenum í samtímadrama?