Ó hvað það er niðurlægjandi mynd! Þessi mynd gerist í Los Angeles, miðpunkti alheimsins frá POV kvikmyndagerðarmanna í Hollywood, og reynir að vera djúp félagsleg athugasemd við amerískan samtíma. . Lóðin er sundurlaus og laus. Fjölmargar hugmyndalausar söguþræðir halda myndinni gangandi, eins og: tökur í akstri, yfirgefið barn sem skilið er eftir í illgresinu, glæpagengi sem hræðir lögfræðing, gaur sem flýgur um næturhimininn yfir borginni, krakki í sumarbúðum. Og í gegnum alla þessa atburði er eini fasti hjálpsemi félagsfræðilegrar „innsýnar“ sem miðlað er í gegnum samræðurnar þegar persónur bera saman athugasemdir um lífsreynslu sína. Ein persóna segir við aðra: „Þegar þú sest á jaðri þess (Miklagljúfur) áttarðu þig á því hvað við fólkið erum grín; ... þessir steinar hlæja að mér, ég gat sagt, ég og áhyggjur mínar; algjör húmor fyrir það Grand Canyon".Og önnur persóna pontificates um merkingu þessa alls: "Það er gjá í þessu landi, sífellt breikkandi hyldýpi milli fólksins sem á dót og fólksins sem á ekki ... það er eins og þetta stóra gat hefur opnast í jörðu, jafn stórt og ... Grand Canyon, og það sem er að renna út ... er reiðagos, og reiðin skapar ofbeldi ...". Fyrir utan hið hryllilega óeðlilega og þvinguð samræða, fyrir utan grunnu, smarmy persónurnar, fyrir utan heimskulega söguþráðinn, er hraði sögunnar ákaflega hægur. Leiklistin er óinnblásin og tilgerðarlaus. Tónn myndarinnar er sjálfumglaður og sjálfumglaður, í fyrirlitningu handritsins á áhorfendum. Þetta var kvikmyndaverkefni sem samþykkt var af Hollywood jakkafötum sem þykja sér vera almáttugur sérfræðingur og horfa ofan frá. Þeir halda að myndin þeirra verði óvænt opinberun fyrir okkur lágkúrulega, óþekkta bíógesta, fús til að læra um raunverulega merkingu bandarískra samfélagsbreytinga.