sem vani finnst mér alltaf gaman að lesa í gegnum „hataði það“ dóma um hvaða kvikmynd sem er. sérstaklega einn sem mig langar að tjá mig um. og það er ekki svo mikið point-counterpoint sorta samningur; Mér finnst bara gaman að sjá hvað fólk segir á bakhliðinni. Hins vegar vil ég taka á einu. Margir sem hötuðu það kölluðu það, til að orða það, „fallegt, en grunnt,“ sumir ganga jafnvel svo langt að segja að þrá normsins en vanhæfni til að hjálpa bróður sínum væri hversdagslegt plott, í besta falli. Ég vil vera ósammála. sem bróðir systkina sem er með svipaða truflun get ég sagt frá. daglega sérðu þá misnota sjálfa sig, vitandi aðeins að núverandi leið þeirra mun óhjákvæmilega leiða þá til sjálfseyðingar. og það snýst ekki um það sem þeir gerðu hvenær; hvernig eða hvers vegna paul ákvað að taka upp fjárhættuspil og umgangast vafasamt fólk; það er í raun meira hvernig þeir eru tengdir. annars vegar eru þeir sannkallaðir snillingar og hins vegar sársaukafullir sjálfseyðandi (það er mikið eins og fólk eins og Howard Hughes sömu kraftarnir sem knýja þá eru sömu kraftarnir sem rífa þá í sundur) og allt á meðan þú sérð þetta , þú veist þetta, og það sem verra er, þú gerir þér grein fyrir því að þú getur ekki gert neitt í þessu. fyrir Norman Maclean var á sem rennur í gegnum það líklega leið til að finna svar við því hvers vegna harmleikurinn varð að eiga sér stað og hver var að kenna um. á endanum er enginn, og oft er ekkert af hverju. en það þarf mikla persónulega angist til að komast virkilega að þessari áttun. stundum tekur það heila ævi. og stundum kemur það aldrei.