Náði bara "The Rain People" í Turner Classic Movies seint eitt kvöld. Myndin var gefin út árið 1969. Shirley Knight fer með hlutverk Natalie, húsmóður á Long Island sem - nákvæmlega ástæður óþekktar - yfirgefur eiginmann sinn og leggur af stað í ferðalag, án þess að vita nákvæmlega hvert hún er að fara. Natalie er líka nýlega ólétt, sem flækir málið. Á leiðinni sækir hún heilaskemmdan fyrrverandi fótboltamann „Jimmy“ (James Caan), sem hefur verið rekinn úr háskólanum sínum og er á ferðalagi. Það eru margar snúningar á leiðinni á milli þessara tveggja, þar sem Natalie á í erfiðleikum með að sjá um Jimmy og hún fer að átta sig á því að hann er andlega takmarkaður og getur ekki séð um sjálfan sig. Hún er að ganga í gegnum sína eigin baráttu, óþarfi að segja, og í enga stöðu til að sjá um hann. Natalie virðist vera kona á barmi taugaáfalls stundum; hún hringir skrítin símtöl við manninn sinn sem biður hana að koma heim. Natalie reynir að henda Jimmy nokkrum sinnum, aðeins til að fá hann aftur inn í líf hennar vegna aðstæðna. Ungur Robert Duvall leikur undarlega og vandræðalega löggu sem vingast við Natalie. Maður hefur það á tilfinningunni allan tímann að þessi mynd eigi eftir að enda illa og það gerir hún. Þessi mynd er vissulega misjöfn á köflum, og handritið er nokkuð ábótavant. Francis Ford Coppola leikstýrði þessu og auðvitað myndi hann fljótlega verða gríðarlega frægur á næstu árum fyrir að leikstýra "The Godfather". Það er óhætt að segja að leikararnir séu góðir þar sem þeir ættu allir framtíðina fyrir sér í kvikmyndum. Shirley Knight er minnst þekkt af þessum þremur, þó hún sé líka vanmetin sem leikari. James Caan er sérstaklega áhrifaríkur hér og hann virðist bara búa í þessari persónu. Þessi mynd er nú lítið annað en forvitni, eflaust vegna þess að hún er snemma mynd Coppola, og ég játa að ég hafði aldrei heyrt um hana. Svo Guð blessi Turner Classic Movies fyrir að koma henni til nýrra áhorfenda.