Þó það sé ekki algjör tímaeyðsla, var 'Eighteen' í rauninni ekki eins og það þótti vera. Aldur leikaranna sem þeir eru að túlka eru ekki 18 ára, rassinn á mér. McKellen hefði í raun getað komið fram í myndinni og sagt okkur að hann væri þrítugur og beðið okkur að trúa því. Jafnvel Michael J. Fox var trúverðugri sem unglingur í 'Back to the Future' Part II og III (allt í lagi, kannski ekki; þeir eru líklega jafn trúverðugir.) Ef þú kemst framhjá augljósum aldursbrest, muntu hafa annaðhvort algjört tóm leiklistar eða einfaldlega ofleikur (svokölluð angist Paul Anthony, ævistundir Clarence Sponagle, og þó að ég sé hlynntur Brendan Fletcher, þá er best að horfa bara á hann, og fleira, í 'Freddy vs. Jason,') óskiljanlegt. senur (hraðari en Britney Spears hjónaband, sifjaspell til að sanna mál og maður sem þarf hjálp við að pissa, en hefur samt aðra höndina lausa ég giska á að þetta hafi verið fantasía rithöfundarins), heil kvikmynd af fyrirlitlegum persónum (Anthony gæti verið að leika einhvern sem er 18 ára, en lætur eins og hann sé 12 ára og einhverjum skrýtnum „john“ hent inn svo persóna Anthonys Pip geti bjargað deginum var virkilega kynlífssena fyrir framan barn?) og nánast allar persónur efast um sína eigin kynhneigð með því að undarlegar aðgerðir/senur. Það jákvæða var að ég hafði gaman af raddsetningu Ian McKellen, þar sem ég sá (sjaldan vel lýst) vináttu milli samkynhneigðra, hvolpaást (frá einhverjum sem safnar uppstoppuðum hvolpum, þ.e.) gott stig, ágætis samræður (elska aðskilnaðinn) samkynhneigðra og barnaníðinga óska ​​þess að fleiri myndu gera sér grein fyrir því) og að leika út frá kvenkyns aðalhlutverkunum (sem og Cumming.) Ég get í raun ekki mælt með því þar sem það er í raun að reyna að vera of margt umburðarlyndi samkynhneigðra, samkynhneigð, heimilisleysi, Seinni heimsstyrjöldin, prestdæmi, fyrsta ást, gallaðir dómarar, osfrv, o.s.frv., o.s.frv.