Ég sá 'New York: I Love You' í dag og elskaði það! Ég hlakkaði mikið til að sjá þetta eftir að hafa horft á 'Paris je t'aime' og á heildina litið held ég að mér hafi líkað þetta miklu betur... Kannski þarf ég að horfa á 'Paris je t'aime' aftur ég veit það ekki.. Ég las fáar umsagnirnar hér um NY:ILY og já, myndin er ekki gallalaus. Þegar þú ert að heiðra borg eins og New York - getur það orðið frekar yfirþyrmandi og ekkert virðist nógu sanngjarnt til að gera borgina tilhlýðilega réttlæti... svo án þess að útskýra neina galla myndarinnar mun ég bara skrifa um það sem ég líkaði við. Ólíkt 'Paris je t'aime' þar sem stuttmynd hvers leikstjóra var rétt skipt niður og titluð, þá er NY:ILY það ekki og mörgum gagnrýnendum hér hefur fundist óaðfinnanlegur saga og skörun persóna hér pirrandi og jafnvel ruglingsleg. Ég hélt annað. Ég elskaði hvernig sögurnar flæddu bara hver af annarri og mér fannst sérstaklega gaman að skörun persóna - það gæti verið brella því það er gert svo oft í kvikmyndum núna. En mér líkaði það samt því mér fannst það ekki þvingað. Og tilhugsunin um að við séum öll tengd á endanum hefur þráhyggju, jafnvel duttlungafullan eiginleika - sem sumum gæti fundist hallærislegt en mér finnst fallegt. Mér líkaði við allar myndirnar en sú sem snerti mig mest var myndin eftir Yvan Attal með Robin Wright Penn og Chris Cooper. Hún var svo vel leikin og handrituð að uppljóstrunin í lokin - aftur ekki ónotuð í fortíðinni - fékk mig til að tárast og ég var að gráta allan þáttinn sem fylgdi. Mér líkaði alltaf við Wright Penn og núna er ég líka aðdáandi Chris Cooper. Þessar dýrmætu fyrstu sekúndur þegar hann stendur einn fyrir utan veitingastaðinn, rétt áður en hann fær símtalið - tala sínu máli um getu Cooper til að koma persónu á framfæri með því að vera til staðar án þess að segja neitt. Flestar sögurnar í þessari mynd fjalla um persónur sem eru annað hvort að hittast. hvor í fyrsta skipti eða hafa hitt hvort annað nýlega að undanskildum 4-5 sögum þar sem persónurnar hafa þekkst lengi. Mér virtist (og ég gæti haft rangt fyrir mér) að sögurnar væru ólíkar en þær voru allar að reyna að koma auga á tilganginn, þörfina jafnvel, að stíga til baka og skoða í nýju ljósi fólkið og það sem við höfum þekkt í lífi okkar í langan tíma; að sjá fólkið og hlutina í kringum þig með augum ókunnugs manns og kunna að meta það alveg eins og þú gerðir þegar þú hittir það og sást það í fyrsta skipti. Hinar myndirnar sem mér líkaði við voru þær eftir Shunji Iwai með Orlando Bloom og Christina Ricci, eftir Natalie Portman með Carlos Acosta og Taylor Geare, eftir Brett Ratner með Anton Yelchin og Olivia Thirlby, eftir Shekhar Kapur með Julie Christie, Shia LaBeouf og John Hurt og enn og aftur sú eftir Yvan Attal með Ethan Hawke og Emilie Ohana þegar þau eru á kaffihúsinu. Ég þarf virkilega að sjá meira verk eftir Yvan Attal þar sem mér virðist líka vel við hann! Á heildina litið, horfðu á þessa mynd með opnum huga. Ekki lesa umsagnirnar áður en þú horfir á það! Það gæti verið að hún standist ekki væntingar þínar um hvernig kvikmynd um og um ást í New York ætti að vera og ég efast um að nokkur mynd standist þá hugmynd. Horfðu bara á þessa mynd til að fá góða tónlist, fallega landslagskvikmyndatöku, smá lífsþægindi og eina eða tvær sögur sem gætu bara togað í hjartað.