Ef einhver hefði ýtt mér um 15 mínútur í „Ray“ og spurt hvað mér fyndist um Jamie Foxx í titilhlutverkinu, þá hefði verið kominn tími á tómt augnaráð. Þegar öllu er á botninn hvolft, hvað er þessi (gervi) að tala um? Þetta var ekki Jamie Foxx á hvíta tjaldinu. Það var Ray Charles. Þetta er ein besta frammistaða nokkurs á undanförnum árum. Eins og hljóðrásin er Jamie sem Ray hreint út sagt frábær. Blindi Genius of Soul (sem tók byltingarkennd skref að blanda saman gospel við R&B) dó við framleiðsluna. Kvikmyndin um erfiða líf hans er góð, ekki frábær. Leikstjórn Taylor Hackford og handrit James L. White fylgja vel slitnum ævisögu. Ofurhæfileikaríkur unglingur berst við mótlæti, nær hátign en eyðir líka sjálfum sér og tekur sig svo upp úr ræsinu fyrir farsælan endi. Myndin sýnir galla Charles (heróínmisnotkunar, langvarandi kvenkyns, viðvarandi bastard-feðrun) jafnvel þegar hún sogar þig inn með fallegri tónlist hans. Kerry Washington og Regina King leika aðalkonurnar í lífi Ray, eina langlynda eiginkonu hans og önnur langa ástkona hans. Báðar leikkonurnar passa Foxx skref fyrir skref. Það sem færir hann á annað stig er hins vegar djúpur skilningur hans og óhugnanleg eftirlíking af hinum frábæra tónlistarmanni. Allur leikhópurinn er áhrifaríkur, sérstaklega Sharon Warren sem eigingjarn móðir hans og Curtis Armstrong sem tónlistarstjóri. Stjörnur Hackfords verða líklega verðlaunaðar með titlum og --- betra enn --- fleiri aðalhlutverkum. Ég var ekki Ray Charles áhugi fyrir „Ray“. Eins og gefur að skilja hefur myndin mikið sleppt (eins og allar ævimyndir), en þessi mynd virkar bæði sem gamaldags mannfjöldagleði OG dökk rannsókn á ljómandi/vandræðamanni. Fyrir þá sem væla yfir því að Foxx syngi ekki í raun (eins og það dragi einhvern veginn úr frammistöðu hans), farðu í gönguferð. Enginn leikari getur samt sungið eins og herra Charles. Þú getur ekki fengið allt. Það sem hæfileikaríka stjarnan gerir á þessari mynd er um það bil eins nálægt „öllu“ og við munum líklega sjá um stund.