Ég uppgötvaði þessa mynd eftir að hafa lesið bókina sem veitti henni innblástur. Þetta er ekki stranglega ævisöguleg kvikmynd; það er "lauslega byggt" á staðreyndum. En mér fannst þetta sannfærandi og skelfileg könnun á illsku og brjálæði og Michel Serrault gefur ógleymanlega frammistöðu sem Dr. Petiot. Það eru margar eftirminnilegar myndir í þessari mynd; Petiot ferðast um nóttina eins og vampíra, svarta kápan hans blakar á bak við hann, er næstum helgimynd. Það eru líka nokkrir snertingar af expressjónisma - skökk skuggamynd Petiots, sem gengur upp stigann sem leiðir úr kjallaranum þar sem slátraðar leifar fórnarlamba hans bíða líkbrennslu, minnir mig á sum atriði úr 'Nosferatu'. En mér fannst aðal aðdráttarafl þessarar myndar vera hljóðrænt. . Hljóðrásin er hlaðin ógnvekjandi hljóðum, sem byrjar á forboðinni tónlist upphafseininganna, ásamt orðlausu væli. Petiot býr og rekur læknastofu sína í samstæðu með mörgum litlum verslunum og það heyrist viðvarandi bakgrunnshljóð þegar verið er að brýna hnífa einhvers staðar, auk þess sem sölumaður spilar ógnvekjandi tóna á sög. Það eru dýrahljóð líka - móttakan heldur geit, óséðir kettir grenja - og síðar í myndinni sjáum við ógæfulegum nautgripum reka í gegnum undirganga. Allt andrúmsloftið er órólegt, með yfirtónum ofbeldis og slátrunar. Ekki aðeins dýr, heldur mannsraddir heyrast oft - öskur fórnarlamba Gestapo, sjúklinga Petiot á biðstofu hans, fylgst með hlustunartæki, alveg eins og grunaðir samstarfsmenn eftir stríð eru fylgst með í klefum sínum. Jafnvel hasar myndarinnar er oft hagað þannig að við heyrum raddir þátttakenda án þess að sjá þær - þegar Petiot fer að hitta frú Kern heyrum við hana syngja á meðan hún vinnur, rödd hennar bergmála í leikhúsinu, áður en við sjáum hana nokkurn tíma. . Og jafnvel þegar hún birtist er hún oft tekin aftan frá, rödd hennar kallar á eiginmann sinn, en rödd hans kallar á hana í samtali. Ólíkar raddir bergmála í stórum sölum og eigendur þeirra, þegar þeir sjást yfirleitt, eru ljósmyndaðir í fjarlægð, svo við getum í raun ekki séð þá tala. Þetta er draugasaga og þetta eru raddir drauga - margar þeirra framtíðarfórnarlömb Petiots. Samt er Petiot sjálfur oft aðeins rödd; Ógnvekjandi hláturinn hans bergmálar þegar hann hörfar frá myndavélinni og kastar athugasemdum á bak við sig eða út í loftið til engans. Á vissan hátt er hann jafnmikill draugur og þeir sem hann myrðir. Hann er alltaf brjálæðislega upptekinn, þeysandi frá stefnumóti til stefnumóts, aldrei í hvíld. En virkni hans er vél - líflaus og óviðráðanleg. Það er athyglisvert að meðal allra hryllingsins og hættunnar í hernumdu París er Petiot einn óhræddur; hann er skemmtilegur, áhugasamur, reiður, pirraður, fyrirlitlegur, en aldrei hræddur, ólíkt þessu raunverulega fólki sem hann lokkar til dauða. Það kemur ekki á óvart að hann státar af vélrænum uppfinningum sínum, þar á meðal síhreyfingarvél (sönn smáatriði úr bókinni - hann sagðist hafa fundið upp margar vélar); hann er einskonar eilífðarvél sjálfur. Og vélræn myndmál eru alls staðar í myndinni, frá risahjólinu sem opnast í kvikmyndahúsinu, til reiðhjólsins hans Petiot (með típandi hjólin sem enduróma hljóðið af skerpandi hnífum), til Victrola sem hann heldur áfram að vinda upp á til að spila tónlist áður en hann drepur . Jafnvel rútína hans með fórnarlömbum sínum er vélræn - skrifaðu minnismiða til konunnar þinnar, leyfðu mér að dulbúa þig áður en þú ferð, þú þarft bólusetningu, Barcelona, ​​Casablanca, Dakar - eins og vel smurð vél, rútínan er alltaf sú sama, bara þar sem skráin er alltaf sú sama.Maeder, höfundur, segir að það hafi verið fullkomnun glæpa sinna sem vóg svo þungt gegn Petiot við réttarhöldin yfir honum. Kerfið hans var jafn hnökralaust og skilvirkt og fangabúðir nasista, og það gæti verið ástæðan fyrir því að myndin finnur upp undirþræði af þátttöku Petiots við franska Gestapo og hernámsnasista. Því miður virkar það ekki alveg sem hluti af sögunni, því það er mjög erfitt að átta sig á hvað Petiot er að gera fyrir samstarfsmennina, eða hvað er að gerast þegar hann endar í höfuðstöðvum þeirra um miðja nótt. Farga líkum? Fela stolið vörur? Það er erfitt að segja og erfiðara að trúa því; það er ekki líklegt að ríkið myndi snúa sér að sjálfstæðismanni eins og Petiot. En það minnir okkur á tvíhyggju hins illa; Petiot er ræningi og morðingi, en hann er líka dyggur faðir og eiginmaður. Rétt eins og við komumst að því að Hitler elskaði hunda og að nasistar sem sekir eru um verstu stríðsglæpi gætu líka verið elskandi feður og fjölskyldumenn, þannig verðum við að viðurkenna að Petiot gæti framið ólýsanlegan hrylling en samt virkað eðlilega. Geðveiki hans er auðveldlega dulbúin með geðveiki og hryllingi í stríðsástandinu í París; þegar dráp, rán og hvarf eiga sér stað út um allt tekur enginn eftir því Petiot hendir fleiri líkum á haugana.