Þó að upprunalega First Blood hafi átt sínar langsóttu augnablik, var það að minnsta kosti spennandi á köflum. Í Rambo: First Blood, Part II er áherslan færð mjög mikið yfir á teiknimyndasögur. Trúverðugleika er alfarið hafnað; rökræn nefköf; Stallone verður svo ómótstæðilegur að það er enginn vafi á því að hann muni takast ætlunarverk sitt. Rétt eins og allir aðrir óskauppfyllingar þess tíma (t.d. Invasion USA, Commando, Red Scorpion), Rambo: First Blood, Part II hættir við eigin tækifæri til raunverulegrar spennu með því að kynna hetju sem er of óviðkvæmanleg til að óttast um. Ef þú getur sagt frá orði kveðnu að Rambo muni útrýma hundruðum óvinahermanna, hvað er þá eftir til að æsa sig yfir? Fangelsaður eftir atburði fyrstu myndarinnar, er John J Rambo (Sylvester Stallone) boðin náðun ef hann mun taka þátt í leynilegri aðgerð í Austurlöndum fjær. Árið er 1985 og verið er að skipuleggja verkefni til að komast að því hvort einhverjir bandarískir herfangar séu enn fastir í frumskógum Víetnams. Rambo er hvattur til að taka við starfinu af gamli leiðbeinanda sínum, Trautman ofursti (Richard Crenna), en verkefnið er í raun hugarfóstur stjórnvalda undir forystu Marshall Murdock (Charles Napier). Hlutverk Rambós er bara að fara í fangabúðir í frumskóginum og athuga hvort þær innihaldi ameríska herfanga ef svo er ekki, þá á hann að hittast við höggvél; ef það gerist á hann að fá ljósmyndagögn um tilvist þeirra svo hægt sé að bjarga þeim síðar. Honum til aðstoðar í leit sinni er herkona með staðkunnáttu, hin fallega og úrræðagóða Co Bao (Julia Nickson). Vissulega kemst Rambo að því að það eru herfangar í búðunum, en hann fer fram úr skipunum sínum með því að bjarga einum þeirra þegar hann kemur á mótsstað, björgunarsveitarmaðurinn yfirgefur hann að skipun Murdock sem, að því er virðist, í raun ekki vilja. að finna einhverja herfanga vegna pólitískra og hernaðarlegra afleiðinga. Rambo er tekinn af óvininum og pyntaður, en í kjölfarið á sprengilegum flótta leggur hann af stað til að frelsa stríðsfangana og hefna sín á hinum svikula Murdock. Hinir fáu góðu punktar myndarinnar koma frá fáguðum ljósmyndum Jack Cardiff, hrífandi skori Jerry Goldsmith, og hrein fagmennska glæfrabragðsteymis við að framkvæma ýmsa hasaruppátæki. Fyrir utan þessar fáu upptökur er myndin misheppnuð. Leikararnir eru orðnir macho stellingar, söguþráðurinn er rangur, atburðarásirnar eru sálarlausar og spennulausar, samræðurnar eru fáránlegar jafnvel ofbeldið verður fyrirsjáanlegt. Þegar það kom út var Ameríka undir forsæti Ronalds Reagans, manns með einfeldningslega og næstum hysteríska andkommúnistaviðhorf. Af þessum sökum slógu samtímaáhorfendur upp þessa Commie-bashing tökuhátíð eins og hún væri mesta kvikmynd allra tíma og breytti henni í óverðskuldaðan árangur í miðasölu. Sem betur fer hafa tímar breyst nú á dögum getum við litið á þetta sem einfalda hasarmynd með fáránlega háum líkamsfjölda, fáránlega heimskulegri pólitík og fáránlegri hetju.