Byggt á meðalsmásögu hryllingsrithöfundarins Stephen King um svokallaða „svefngöngumenn“ fornar og ódauðlegar kattalíkar verur sem sjúga lífið úr meyjum til að þessi orka geti haldið þeim uppi. ' sem þýðir að þeir verða ósýnilegir og geta búið til subliminal mirages til að blekkja fólk. Þeir hafa flúið menn í öld er okkur sagt og hafa einn af öðrum verið valinn burt þar til aðeins tveir eru eftir. Myndin hefst þegar falleg móðir og sonur hennar koma í syfjaðan bæ, þeir eru síðastir svefngenginna og þeir eru á villigötum fyrir meyjar til að nærast á. Móðirin sendir son sinn út til að skrá sig í menntaskóla á staðnum svo hann geti fundið mey, hann gerir það (Madchen Amick) og heldur áfram að reyna að fá hana eina svo hann geti sogið hana þurra. Það er ekki skýrt hvers vegna móðirin getur ekki leitað að meyjum sjálf - það myndi gera hlutina auðveldari sem maður gæti ímyndað sér þar sem táningsdrengir eru mun líklegri til að fylgja eldri fallegri konu á afskekkt svæði en unglingsstúlka fylgja unglingsstrák. Hins vegar er áformum hans brugðið þegar stúlkan berst á móti og stingur blýanti í eyrað á honum. Lögreglan er kölluð til og veiði er hafin!. Sonurinn er veikur af meiðslum sínum og því fer móðirin í ógöngur og drepur lögguna til vinstri og hægri í leit sinni að stúlkunni sem meiddi son sinn og spýtir út sársaukafullum ófyndnar einfóðringum innan um glóðina. Að lokum drepur stúlkan móður- enda myndarinnar. Þessi mynd er drasl!. Leikurinn er breytilegur, allt frá meðaltali Brian Krause til hinnar ágætu Alice Krige. Tæknibrellurnar eru í meðallagi og sýna nokkur snemma tölvubrellur sem er vægast sagt áhugavert þar sem það sýnir hversu langt slíkir hlutir hafa þróast á stuttum tíma. Leikstjórnin er rugluð og myndin fellur inn í tjaldbúðir á stöðum. Leikstjórinn virðist vera í vafa um hvort við eigum að óttast svefngengisfólkið eða hafa samúð með þeim og leyfir myndinni að verða hysterísk þegar hún er í vafa. Stephen King gerir vægast sagt skemmtilega mynd sem pirrandi garðyrkjumann eins og Mark Hamill, sem undrandi lögga. Alice Krige virðist axla myndina, karakter hennar fær dýpt og hún gefur vísbendingu um hvað myndin hefði getað verið með betra handriti og betri leikstjórn.