Þessi mynd greip mig með ótrúlegri upphafsröð sem kom mér í algjöra viðsnúning á sjónarhorni, svo ég var hrifinn þegar titillinn kom. Þema þessarar myndar er að allir séu að leika, að reyna að finna upp sjálfa sig upp á nýtt, en ekki á erfiðan hátt eins og Identity eða The Usual Suspects, heldur á þann hátt sem við reynum öll að gera allt banal líf sem við finnum okkur í aðeins meira áhugavert. Atriðin í kjúklingageymslunum eru stórbrotin. Á einum tímapunkti fer Jorgen (sem á kjúklingabúið) á námskeið í hlátri, þar sem hann er versti nemandinn. Óþægindi hans við þetta gerir þér kleift að sjá dýpt þrá hans til að breyta sjálfum sér. Kvikmyndin fékk mig til að velta fyrir mér hinum huldu leyndardómum sem liggja á bak við yfirborð algengasta fólksins sem ég sé á hverjum degi. Hér er ekki mikið um söguþráð. Það er frekar auðvelt að giska á leyndarmál gamla mannsins, en hrifningin felst í því að reyna að giska á hvað allar hinar persónurnar munu gera þegar þær komast að því. Þessi mynd höfðaði til mín á sama hátt og Sideways, þó að persónurnar gætu ekki verið ólíkari.