Ég er sammála því að þó þessi saga eftir Melville gæti verið ófilmanleg, þá er þetta ekki einu sinni trúverðug tilraun. Að færa söguna inn á 20. öldina hneykslar bara tilgang og eðli upprunalegu sögunnar; hugsanlega hefðirðu getað flutt það yfir til Englands, en það hlýtur að vera tímabil. Jafnvel sögumaður okkar - eigandinn - segir það í leiftursnúningi og fer enn lengra aftur, einhvers staðar í kringum 1800. Undir lok 19. aldar var undarlega óhlýðnum starfsmanni hent án umhugsunar. Og 20. öldin? Láttu ekki svona! Gefðu mér bráðabirgðafrí!!! Jafnvel um 1800 virkaði slík hegðun ekki sérlega vel, miðað við endirinn. Og endar myndin? Ég veit ekki hvað það var, vegna þess að ég horfði ekki á allt skrípaleikinn - ég varð að hætta. Þetta var eins og að setja „Streetcar Named Desire“ á Elizabethan Englandi.