Ég var nýbúinn að horfa á Disappearances á AFI FEST 2006 með um 30 öðrum í lausum 1000 manna sal. Hátíðarforritarinn, eftir að hafa séð skort á áhorfendum, byrjaði upphafsummæli sín á: "Jæja, að minnsta kosti nokkrir þeirra sem mæta á hátíðina hafa góðan kvikmyndasmekk". Jæja, herra forritari, eftir að hafa horft á þessa mynd verð ég að svara "Nei við gerum það ekki, og annað hvort gerir þú það!" Þetta „back-woods“ tímabil fylgir unga (ekki svo) Wild Bill þar sem hann og dularfull fjölskylda hans keyra hættulega ólöglegt kanadískt viskí yfir landamærin á meðan bann Bandaríkjanna var bannað. Gömlu útlagarnir (Kris Kristofferson og félagar) þurfa ekki aðeins peninga til að bjarga hrikalegum búgarði sínum í Vermont heldur vilja þeir kynna litla Wild Bill fyrir dyggðum karlmennskunnar. Þrátt fyrir að þessi ævintýrasaga sé fallega mynduð skortir það það sem gerir kvikmyndir af þessu tagi góðar. , "spenna" og trúverðugleika. Slæm frammistaða og þurr einleikur Kristoffersons minnir mig á draum sem mig dreymdi einu sinni þar sem Al Gore var í hlutverki Willy Wonka. Mér var bara alveg sama og þegar Wild Bills dulræna amma birtist upp úr þurru til að gefa honum ráð þá passaði það bara ekki. Já, ég sofnaði næstum því oftar en einu sinni. Gary Farmer stendur sig vel sem Cameron Frye í Ferris Bueller karakternum; mágur Big Bill á meðan táningurinn Chris McDermott notar þessi stingandi bláu augu sér til hagsbóta fyrir leikaraskapinn. En á heildina litið búist við að sjá Jay Cravens Disappearances spila í Block Buster $2 tunnu nálægt þér.