Í góðan hálftíma eða svo man ég að ég hugsaði: "Hey, þetta gæti vel verið besta afrek Bill Rebane frá upphafi!". Opnunaratriðin eru andrúmsloft, það eru strax nokkur skelfileg augnablik til að njóta og leikstjórinn okkar vísar meira að segja til síns eigin alræmda óþefjandi "The Giant Spider Invasion" á leikandi hátt. Hugmyndinni er blygðunarlaust stolið úr "House on Haunted Hill" eftir William Castle, þar sem þrír gamlir og afar leiðinlegir milljónamæringar tæla níu tapara í einangrað stórhýsi til að vinna $1.000.000 í brotthvarfsleik. Auðvitað byrja þátttakendurnir að hverfa fljótt og einn af öðrum og það tekur hinir gráðugu beinhausar sem eftir eru of langan tíma áður en þeir átta sig á annað hvort að gamla fólkið er sadistar...eða að það er annar morðingi á meðal þeirra. Myndin byrjar og endar með skrýtnum sögumanni sem segir frá fullt af tilgangslausu efni sem á ekki við eða jafnvel áhugavert við söguþráðinn, en það er gott T&A sem hægt er að dást að á fyrstu tíu mínútunum og þessi heimska bimbo (Shelly, ég trúi því að hún sé kölluð ) er virkilega fyndið að fylgjast með. Eftir fyrsta hálftímann gerist náttúrulega hið óumflýjanlega og "The Cold" breytist í kennslubók Rebane-framleiðsla með seinþroska söguþræði, heimskulegustu samræðum nokkru sinni og algjöru spennuleysi. Það var ekkert fjárhagsáætlun fyrir blóðugar morðmyndir en margreyndi leikstjórinn okkar (?) reynir að bæta þetta upp með endalausu myndefni af diskódansandi stelpum og áhugamannarokksveit. Myndin hefur líka fjögur eða jafnvel fimm mismunandi hápunkta og enginn þeirra er örlítið fullnægjandi. Kannski var það innblástur fyrir LOTR: Return of the King? Forðastu þessa mynd, þú munt lifa lengur og hamingjusamari.