Ég heillaðist af frumraun Niami. Ég vona að við munum fljótlega sjá meira af verkum hans. Ég var svo heppinn að ná myndinni á stuttri sýningu í NYC og hún kom mér fyrir sjónir sem verðugur arftaki slíkra miðbæjarmynda frá níunda áratugnum eins og Desperately Seeking Susan og After Hours, en með mildum evrópskum duttlungi sem gerði hana ferska og skemmtilega. Sterk leikhópur sem lék aðallega á móti týpum var ánægjulegt. Og ég hélt að flókið samþættar söguþræðir væru alveg réttir. Sandra Bernhard skilar sínu besta síðan King of Comedy, á meðan Peter Stormare er fyndinn og Ling Bai snertir. Sjáðu það.