Á þeim tímapunkti sem Frúin frá Shanghai var gerð var hjónaband Orson Welles og Ritu Hayworth í upplausn. Myndin var jafn mikið átak af Welles til að endurvekja gamla eldinn og það var að gera klassískan noir. Frúin frá Shanghai hefur ekki fengið góðar viðtökur á þeim tíma og hefur fengið meira og meira lof gagnrýnenda eftir því sem árin líða. Bættist með aldrinum ef svo má að orði komast. Welles er írski sjómaðurinn Michael O'Hara sem á örlagaríkri nótt bjargar hinni fögru Ritu Hayworth frá þremur árásarmönnum í Central Park. Neistar fljúga, en svo kemur kjafturinn, í ljós kemur að konan er gift örkumla, en snilldar sakamálalögfræðingnum Everett Sloane. Engu að síður þykir Sloane sýnilega vænt um Welles og ræður hann til að skipstjóra snekkju hans. Enn sem komið er er þessi mynd farin að hljóma mjög eins og Gildu. Ef Orson hefði séð Gildu og væri ekki á þessum tímapunkti að hugsa með karlkyns félaga sínum, hefði hann snúið sér aftur að ráðningarsal sjómanna á Neðra Manhattan. Þess í stað blandar hann sér inn í yndislegan vef eða ráðabrugg og finnur sjálfan sig fyrir tveimur morðum og Sloane sem æðsti ráðgjafi hans. Welles ákvað af hvaða ástæðu sem er að eiginkona hans yrði ljóshærð í þessari mynd. Sagt er að Harry Cohn hafi farið á þakið þar sem Rita var alþjóðlega þekkt fyrir koparrautt hár sitt. Þetta gæti hafa sýrt hann á myndinni þegar hann gekk til liðs við hersveit stúdíóforingjanna sem sáu sýn Welles á sjálfstæðri kvikmynd sem ógnaði völdum þeirra. Hitt líkið sem er hér er Ted DeCorsia, einkaspæjari sem reynir að fara í viðskiptum fyrir sjálfan sig. Þetta er góður noir-spennumynd sem sýnir Rítu upp á sitt besta, jafnvel þótt hún væri ljóshærð hér. Lokamyndatakan í speglasalnum er fallega sviðsett, en ég myndi ekki mæla með því að sjá hana ef maður er á einhverju stýrðu efni.