Það fyndnasta við Fortunes er að ein af aðalpersónunum, Lewis (Urbaniak) er með rithöfundablokk og greinilega handritshöfundur myndarinnar líka. Þetta er líka sorglegt, eins og ég býst við í stórum dráttum, þetta á að vera gamanmynd, eða dramedía, en það er það fyndnasta sem ég man eftir að hafa horft á þetta. Þrír vinir fara út og drekka eitt kvöld. Á leiðinni heim ákveða tveir að láta „sígauna“ segja um örlög sín, eins og þeir kalla hana. Þessi tvö líf falla í sundur á meðan þriðji vinurinn stendur hjá. Síðan gerist ekkert. Ég vona að ég hafi ekki spillt myndinni þar, en í alvöru, þessi afskaplega lággjalda, slæmu gæðamynd fékk einhverja hugmynd þegar hún byrjaði en snæddi fljótt niður í helvítis djúpið. Já, ég er harður. Satt að segja var þetta ekki svo slæmt, þetta var bara bla. Fyrrnefndur rithöfundur var pirrandi á að horfa, þó hann hafi flutt kannski eina eða tvær af tveimur fyndnum línum. Hinn klisjukenndi „ladies man“, sá eini sem fékk ekki sögð gæfu sína var bara pirrandi. Eini ljósbletturinn var vinurinn sem eftir var, gifti pabbinn sem var sagt að eitthvað stórt ætti eftir að koma fyrir son sinn og hann þyrfti að vera viðbúinn. Hann var fyndinn, ósvikinn og klárlega besti leikarinn í myndinni. Því miður segir það ekki mikið. Kannski er ég of grimmur. Heck, þeir fengu metnað til að gera kvikmynd, fóru og fengu fjármagn og áorku einhverju. Því miður get ég hins vegar alls ekki mælt með myndinni á grundvelli þess, það eru hundruð þúsunda annarra óháðra kvikmynda sem hafa hundruð þúsunda betri hugmyndir og útfærslur. Þessi var bókstaflega 10 mínútur af hugmynd sem teygði enn 81 leiðinlega mínútu.