Ég verð að viðurkenna að það eru fáar bækur með samsvarandi kvikmyndum sem ég hef reyndar lesið áður en ég sá kvikmyndaaðlögunina. Nítján áttatíu og fjögur er eitt af þessum sjaldgæfu tilfellum. Bókin var frábær. Það var yfirgripsmikið og áhugavert spámannlegt. En myndin var bara ömurleg. Þetta er auðveldlega versta mynd sem ég hef séð. Eina ástæðan fyrir því að ég slökkti ekki á henni eftir fyrstu 5 mínúturnar var sú staðreynd að að horfa á myndina var hálft tveggja hluta verkefni fyrir bekk. Það var dimmt og gróteskt, en gerði ekkert í vegi fyrir því að ná réttu andrúmsloftinu. Leikurinn var ekkert yfir meðallagi og miðað við þá staðreynd að það var ekki mikið að leika voru þetta mikil vonbrigði. Bókin gaf mér til dæmis ekki á tilfinninguna að Winston væri ófær um að segja meira en eitt atkvæði í einu. Leiðinleg, truflandi og sjónrænt óaðlaðandi, myndin gjörsamlega mannát bókina. Bíddu aðeins...Er það ekki breskt?