DVD-jakkinn sem þessi mynd kom í lýsir henni sem "upplífgandi og gamansamri." Þetta eru ekki orðin sem ég hefði valið - ekki til lengdar. Ég myndi velja orð eins og „dödd,“ stundum jafnvel „þunglynd“. Sem er ekki þar með sagt að þetta sé slæm mynd. Þetta er í raun nokkuð góð mynd, með góða frammistöðu frá aðalhlutverkunum, með nægri óvissu í gegn um hvað er að fara að gerast í lokin sem þú heldur áfram að horfa á. Óvissan kemur frá uppbyggingu myndarinnar - hún virðist snúast um endurminningar Ellenar um hægan dauða móður sinnar af völdum krabbameins, þar sem hún er í viðtali við DA. Þannig að við vitum frá upphafi að eitthvað grunsamlegt gerðist í lokin - spurningarnar eru "hvað?" og "hver?" Renee Zellweger var mjög góð sem Ellen - dálítið gremjulega dóttirin sem þarf að hætta lífi sínu og starfi í New York til að snúa aftur heim til að sjá um veika móður sína. Ellen þróast í gegnum myndina - meira en nokkur önnur persóna - þar sem hún lærir að takast á við bæði styrkleika og veikleika foreldra sinna. Samband hennar við föður sinn (William Hurt) er nokkuð áhugavert. Upphafleg tilfinning mín var að þau væru frekar náin, en vörtur í sambandinu byrja að gera vart við sig eftir smá stund. Hurt var áhrifaríkt sem aðskilinn eiginmaður - aðskilinn ekki á umhyggjulausan hátt, heldur í þeim skilningi að geta ekki tekist á við það sem er að gerast hjá konu sinni og leitast við að komast undan því á ýmsan hátt. Að lokum var Meryl Streep sem krabbameinssjúka Kate mjög sannfærandi í hlutverkinu, hún leitaðist við að lifa út það sem eftir er af lífi sínu á sem fullnægjandi hátt og takast síðan á við reiðina sem hún finnur fyrir vaxandi veikingu sinni. Á vissan hátt minnti það mig svolítið á „venjulegt fólk“ að horfa á fjölskyldu sem glímdi við svona kreppu, þó að þessi mynd væri mun minna tilfinningalega ákafur. Svo, ekki "upplífgandi og gamansamur" (með fullri virðingu fyrir þeim sem skrifaði yfirlitið á DVD-jakkann) en mjög gott á sinn hátt. 7/10