Þetta er stríðsdrama - WWII, með Frökkum og Gyðingum og Þjóðverjum, en þessi er einhvern veginn skemmtileg, í alvörunni. Leikstjórinn Jean-Paul Rappeneau skrifaði handritið að mynd sinni "Bon Voyage" (2003) sem fékk góðar viðtökur. Ólíkt "Safe Conduct" leikstjórans Bertrand Tavernier, öðru nafni "Laissez-passer" (2002), með "Gloomy Sunday" eftir Rolf Schubel (1999), eða "Lucie Aubrac" eftir Claude Berri (1997), er "Bon Voyage" jafn flott og það. titillinn hljómar - c'est la vie (hvað sem er) - og við eigum hina fallegu hæfileikaríku Isabelle Adjani að þakka. Það er yndisleg frammistaða hennar í gegn sem miðpunktur aðdráttarafls (og athygli), orsök og afleiðingu alls, sem gerði myndina svo skemmtilega sem hún er. Djöfull, hver er önnur afbraut áætlunar hennar og væntinga - mun hafa áhyggjur af því í annað sinn. Hryggjarstykkið í sögunni snýst um par af ungum áhugamönnum: Grégori Derangère sem Frédéric og Virginie Ledoyen (úr „8 Women“ eftir Francois Ozon sem Camille. Hinn óviðjafnanlegi Gérard Depardieu, hinn hnyttni Yvan Attal (í "My Wife is An Actress") og hinn fjölhæfi Peter Coyote (að tjúllast hér með frönsku, ensku og þýsku) eru meðal stjörnuleikara sem taka þátt. Það eru margar persónur sem koma og fara í þessum söguþræði kvikmyndar og hvernig þetta er allt saman teflt saman er kunnátta sem þarfnast engrar greiningar - Rappeneau er einfaldlega snillingur. Sagan byggir bara á sjálfri sér, hvern þáttinn á eftir öðrum, eða jafnvel með atburðum sem skarast, en aldrei ruglingsleg - það er gleðin við þetta allt, einhvern veginn kemur hvert smáatriði beint á skjáinn og við tökum þetta allt upp eins og smekklega framsett franska eftirrétt, bókstaflega svo. Það er unaður, trillur, blíð hikandi augnablik og strangur ógnvekjandi flótti, allt að leika fyrir augum okkar. Eftir að hafa lesið leikstjórann á opinberu vefsíðu Sony Pictures Classics Bon Voyage gaf Rappeneau til kynna að þetta væri persónulegasta og farsælasta verk hans frá upphafi. Að sýna Bordeaux 1940 út frá minningum frá æskuárunum er honum mjög hugleikið og hann "hafði unnið og endurunnið handritið í næstum 3 ár." Þessi mynd er ástarstarf í alla staði, leikarahópurinn og áhöfnin bæta við ástríðu leikstjórans og ægilegt handrit eftir samvinnuhöfunda ásamt leikstjóranum og syni hans Julien - aðlögunartilraunir eftir Gilles Marchand, Patrick Modiano og Jérôme Tonnerre. Tónlist eftir Gabriel Yared (breytilegur í tóni frá fyrri kvikmyndum hans eins og "The English Patient" eða "Talented Mr. Ripley"), sem kom með viðeigandi þema sem hélt hraða og takti söguþráðarins gangandi - næstum eins og lest sem fór stanslaust, sem endurspeglar kraftmikla orku Viviane frá Adjani (jafnvel þegar hún er þreytt), heldur henni gangandi meðan hún mætir hverju sem kemur, gengur áfram með höfuðið hátt og stílhreinn klæðnað alltaf, ekkert að líta til baka, hvað þá tími fyrir eftirsjá. Ah, ekki má gleyma frábærlega þýddum, vandvirkum texta eftir Ian Burley, sem einnig gerði texta fyrir kvikmyndir á ítölsku: "Brauð og túlípanar" (2000) aka Pane e tulipani, "The Last Kiss" (2001) aka L'ultimo bacio og "Heaven" eftir Tom Tykwer (2002). Ef þér finnst þetta allt of létt sambandsdrama á stríðstímum, prófaðu W-d Mäx Fäberböck "Aimée and Jaguar" (1999, á þýsku, byggt á sannri sögu) með frábærum flutningi Juliane Köhler sem Aimée og Maria Schrader sem Jaguar.