Enn ein snemmmyndin frá Alfred Hitchcock sem virðist hafa verið gerð af samningsbundinni skyldu. Eins og með Juno and the Paycock má sjá að Hitchcock hafði lítinn áhuga á þessari mynd. Það er nánast enginn stíll eða handverk við það yfirleitt. Sagan snýst um Fred og Emily, ung hjón, sem lenda í peningum og fara í siglingu sem reynist vera prófsteinn á hjónaband þeirra. Emily fær tækifæri á nýju lífi með góðhjartuðum, auðugum manni sem verður ástfanginn af henni, en kýs að fara þjóðveginn og vera hjá eiginmanni sínum. Þetta gæti virst trúverðugra ef Fred væri ekki gerður út um að vera algjörlega óviðkvæmur, prúður rass sem hoppar við fyrsta tækifæri sem hann sér til að yfirgefa konu sína fyrir aðra konu. Parið endar með því að vera saman, en myndin skortir raunverulega sáttavettvang. Þriðji þátturinn fer í allt aðra átt þar sem parið strandar á yfirgefnu skipi og er bjargað af asískum fiskibáti. Joan Barry skilar mjög hrífandi frammistöðu sem trú eiginkona ótrúa eiginmanns. Það er um það bil allt sem þú getur sagt um þennan.