Ég sá Soylent Green aftur árið 1973 þegar það kom fyrst út og kannski átta sinnum í gegnum árin í sjónvarpi eða myndbandi. Þetta var alltaf ein af mínum uppáhalds sci-fi og/eða Charlton Heston myndum. Nýlega sýndi egypska leikhúsið í L.A. tólf kvikmyndir Charlton Heston yfirlitssýningu. Ég flaug inn frá útlöndum til að sjá sex af myndunum á tveggja daga tímabili. Soylent Green leit vel út á stóra egypska skjánum með fullkomnu nýju prenti. Myndin var frábær, allt frá upphafsuppsetningu hennar til heimasenunnar til hins frábæra endaloka. Charlton Heston sem lögga sem býr í hundaborða hundaheimi með fáar náttúruauðlindir eftir og engan skilning á því hvernig heimurinn var áður og Eddie Robinson sem maður sem man fortíðina eru báðir frábærir. Efnafræði þeirra saman er yndisleg. Myndin lítur líka miklu betur út í frábæru 35 mm prenti. Fleisher veit í raun hvernig á að fylla tjaldið, og kvikmyndagerðin, skrifin, tónlistin sem notuð er og allt um það virkar. Myndin er líka mjög kraftmikil í sinni dökku og mjög mögulegu sýn á framtíðina. Hugsaðu bara hvernig jarðarbúum stækkaði, regnskógurinn sem hvarf, auðlindir uppnýttar, gróðurhúsaáhrif versnandi síðan 1973. Ég velti því bara fyrir mér hvers vegna þessi mynd hefur ekki verið sýnd í kvikmyndahúsum öll þessi ár. Orðspor þess ætti að vera betra. Talandi um orðspor þá talar fólk oft eins og Charlton Heston sé ekki frábær leikari. Þegar ég sá hann í El-Cid, Soylent Green, The Warlord, The Omega Man, Will Penny og Major Dundee bak við bak er ég sannfærður um að hann sé einn af okkar bestu leikurum. Auðvitað gerði hann um tug annarra frábærra mynda og fyrir þá sem er sama þá veistu hvað þær eru.