Ef þú ert að koma á þessa mynd til að læra eitthvað um þunglyndi, gleymdu því: þú munt ekki læra neitt nema hvernig á að skrifa ekki handrit um efnið. Mér skilst að ætlunin hafi verið að sýna hvernig alvarlegt þunglyndi getur breytt meðalmanneskju í algjört flak, en útkoman er einvíddasta persóna sem ég hef nokkurn tíma séð í Hollywood þætti... ekkert smá. Christina Ricci í hlutverki Elísabetar eyðir allri myndinni í að öskra af fullum krafti, móðga einhvern grimmilega, springa í grát eða einhver samsetning af þessu þrennu (eina undantekningin er hljóðlát nöldur í upphafi og lok). Það er ekki minnsti vísbending um hvernig hún gæti verið ÁN þunglyndis... ekki daufasta glampi af öðrum þáttum persónuleika hennar... hún bara öskrar. Á einum tímapunkti segir herbergisfélagi hennar við hana: "Lizzie, þú ert svo skemmtileg manneskja að vera í kringum þig þegar þú ert ekki þunglynd," og viðbrögð mín voru: "Hún ER?" Það þótti skrítið að höfundarnir myndu láta þessa athugasemd fylgja með án þess að gefa okkur nokkur dæmi, en þetta handrit er lexía í vanhæfni. Það hefur alls ekki greinanlega uppbyggingu eða flæði; í staðinn samanstendur það af röð af óþægilega spenntum saman atriðum af Lizzie öskrandi, en lýkur síðan. Persónuþróun? Nei... Atriði úr hversdagslegri tilveru hennar, þ.e.a.s. að fara á námskeið, sem gætu hugsanlega verið mikilvæg atriði? Nei... Öskra á hámarks hljóðstyrk? ATHUGIÐ. Það er ekki alveg nóg, er ég hræddur um. 1/10.