Þessi tveggja hluta sjónvarpssería er ekki eins góð og upprunalega frá 1966 en hún er traust. Frumritið naut góðs af gífurlegum hlutum --- það var allt í svarthvítu, það var með frábæru djassatriði og það var tekið upp á raunverulegum stöðum, þar á meðal heimili hinnar dæmdu Clutter fjölskyldu. Það var mikilvægt vegna þess að í bókinni og í upprunalegu myndinni er heimilið mjög persóna sjálft. Þessi endurgerð var tekin upp í Kanada sem ég býst við að tvöfaldist í lagi fyrir Kansas. Sagan reynir að vera eins samúðarfull við Perry og hún þorir og Eric Roberts leikur hann sem dálítið fey mann, samkynhneigð hans er varla falin. Hógværari mynd Roberts virkar ekki alveg á endanum því það er erfitt að trúa því að útgáfa hans af Perry Smith myndi bara loksins springa í krampa morðs. Þó að túlkun Robert Blake á Smith lét þig ekki efast um að Perry Smith hans væri afar hættuleg persóna. Anthony Edwards var frábær sem hinn sprengjufulli, stórmynti og á endanum huglausi Dick Hickcock, heilinn í búningnum. Frammistaða hans ber mjög vel saman við hlutverk Scott Wilson í upprunalegu myndinni. Þar sem þetta er lengri mynd gefur það meiri tíma til að þróa Clutter fjölskylduna og í þessu tilliti tel ég að myndin frá 1996 hafi yfirburði. The Clutters eru bara framúrskarandi, ágætis fjölskylda. Þeir hafa aldrei skaðað aðra sál og það er bara óútskýranlegt að svona almennileg fjölskylda sé að lokum myrt á svo hryllilegan hátt. Það fer samt í taugarnar á mér að eftir að ruglarnir voru læstir inni á baðherberginu, þá neyddi jurtasauðurinn ekki út um gluggann svo að minnsta kosti börnin hans ættu möguleika á að flýja. Þessi mynd hefur hugmyndina hvarflað að honum, en of seint. Frá því sem ég las um hið raunverulega heimili, sem enn stendur, hvernig baðherbergið er útbúið hefðu þeir getað opnað skúffurnar og lokað hurðinni sem hefði neytt morðingjana til að sprengja sig inn. En það gæti hef keypt tíma fyrir suma ringulreiðina til að flýja. Hvers vegna Clutters reyndu þetta ekki, hef ég ekki hugmynd um. Aðdáendur bókarinnar munu viðurkenna að þessi mynd tekur mikið frelsi með því hvernig glæpurinn er framinn en ekki of alvarlegur. Samt er það truflandi fyrir áhorfendur eins og mig sem hafa lesið tonn um málið. Leikararnir sem leika lögguna, undir forystu Sam Neill og Leo Rossi, eru einstaklega frábærir, mun betri, held ég, sem hópur, en leikararnir í upprunalegu myndinni. Þeir vita að til að festa snöruna um háls þeirra beggja verða þeir að fá þá til að játa. Og yfirmennirnir koma í viðtalið óaðfinnanlega undirbúnir. Þeir höfðu þegar uppgötvað hið líklega alibi, fölsku söguna um að fara til Fort Scott, og höfðu afneitað hvern einasta staf af henni. Lögreglumennirnir létu þá Smith & Hickcock ganga í gildruna sína. Hickcock er b.s. listamaður sem telur sig geta sannfært hvern sem er um hvað sem er og yfirmennirnir láta hann segja forsíðusögu sína af virðingu. En þegar þeir lækka bómuna niður á hann, brotnar hann mjög fljótt. Hún er mjög vel kvikmynduð og leikin og mjög ánægjulegt að horfa á því áhorfandinn ætti náttúrulega að hata Hickcock sérstaklega á þessum tímapunkti, huglausan svikara sem þarf á Smith sem er auðvelt að stjórna til að drepa sig fyrir hann. Talið er að Hickcock hafi síðar lýst því yfir að raunveruleg ástæða glæpsins hafi ekki verið að stela peningum frá Clutters heldur að nauðga Nancy Clutter. Að minnsta kosti var henni hlíft við þeirri niðurlægingu. Leikararnir sem leika Clutters eru mjög góðir, Kevin Tighe sem Herb Clutter sérstaklega. Sagan fjallar á næman hátt um tilfinningaleg vandamál frú Clutter, líklegast klínískt þunglyndi, og frú Clutter sýnir ótrúlegan innri styrk þegar hún krefst þess eindregið og eindregið að morðingjarnir láti dóttur sína í friði. Af því sem ég hef lesið var eftirlifandi fjölskylda Clutters sérstaklega trufluð af því hvernig Bonnie Clutter var sýndur í bókinni og hélt því fram að það væri algjörlega ósatt. En til hliðar þá tengdu báðir morðingjarnir lögreglunni hvernig herra Clutter bað þá um að angra konuna sína ekki vegna langvarandi veikinda hennar. Capote gæti búið til þann skáldskap til að gera persónu Bonnie áhugaverðari en vissulega höfðu morðingjarnir enga ástæðu til að túlka ranglega frú Clutter og eflaust er mikið af samtalinu í bókinni (afritað í kvikmyndum) beint frá upptökum játningum frá Morðingjarnir. Svo það hefði verið vitleysa fyrir Herb að hafa sagt þetta og ekki hafa það satt.