Það er ekki bara yfirvegaður dómur minn um þessa mynd, heldur líka um megnið af því sem hefur verið skrifað um hana. Ekki misskilja mig hér heldur, ég er ekki algjör heimspekingur, ég hataði ekki myndina vegna þess að hún var ekki nóg eins og 'lögregluskóli 9' eða hvað sem er, ég nýt meira en sanngjarnan hlut minn af hárri auga. eða listrænt efni, ég sver það. 'Magnolia' er léleg, og ég er satt að segja dularfullur um hvers vegna það virðist vera svona lofað. Langdreginn, sjálfumglaður, brjálaður vitleysa frá upphafi til enda, það er bara svo fátt sem gæti trúverðugt verið það sem fólk elskar svo við myndina. Það eru nokkrir hágæða leikarar sem eru nógu sanngjarnir og enginn skilar meðal- eða verri frammistöðu. Ennfremur segir eiginkona mín (sem játaði sjálfur Tom Cruise hatur) mér að þetta sé langbesta frammistaða hans á ferlinum. En söguþráðurinn er svo gjörsamlega óhugnanlegur, sveiflast á milli sagna nokkurra lauslega tengdra persóna á svo sniglahraða að jafnvel þegar merkilegir atburðir sem breyta lífinu eru lýstir virðast þeir svo tilgangslausir og óáhugaverðir að þú sért að hrópa eftir því að einhver verði sprengdur í loft upp eða eitthvað. .Það hjálpar ekki að það er mjög auðvelt að bera kennsl á eða hafa samúð með engum karakterunum (ja, ég hélt það ekki, en mér líkar að vísu ekki við flesta). Þær leika allar frekar óskemmtilegar lífssögur sínar í langan tíma, sýna persónugalla sína og tilfinningar í sífellt svo flóknum smáatriðum og leika djúp og innihaldsrík tengsl sín upp í n. stig með margvíslegum einstökum á leiðinni. Yadda yadda yadda. Hljóðrásin er líka skelfileg, með þeim merg-sogandi pirrandi gæðum sem ég hafði hingað til talið einstakt við tónlist Alanis Morisette. Allt í allt voru þetta álíka skemmtilegir þrír tímar og að vera neyddur til að horfa ítrekað á þátt af 'Friends'. á meðan óánægð barnfóstru geit stingur honum í rifbeinin með hléum. Bitið með froskunum er þó gott.