Ef við berum kvikmyndaiðnaðinn saman við haf höfum við tilhneigingu til að fylgjast aðeins með yfirborðinu. Knúin áfram af sterku markaðsafli Hollywood sáum við öll stríðsmyndir eins og Saving Private Ryan, The Thin Red Line, Apocalypse Now eða Full Metal Jacket. En undir skvettandi öldunum vaxa í þögn, af og til, minna þekktar perlur. Þegar þú velur eina og lítur vandlega á hana, veltirðu fyrir þér hvers vegna þessi perla liggur nánast óþekkt og hvers vegna hún er ekki þegar á krúnunni."Stalingrad" er svo gimsteinn. Af hverju, það hefur fullt af leikara sem metnir eru mörg milljón dollara? Nei. Hefur það þúsund aukahluti? Nei. Það hefur hrífandi, stórbrotið, skínandi tölvustýrð sjónræn áhrif?. Alls ekki. Svo, hvað er svona sérstakt? Jæja, í einu orði sagt, það er hreinn fortíðarveruleiki sem endurskapaður er og færður yfir í selluloid fimmtíu árum síðar. Harmleikur blóðugustu bardaga sögunnar er hér. Óhreinir, særðir hermenn, rússneskir borgarar sem týndu öllu í innrásinni, brennandi þorp, hrunandi byggingar, rotnuð úthverfi, skothríð, sprengingar, skriðdrekar í eldi, hermenn skotnir, brenndir lifandi, malaðir af skriðdrekum í gryfjum þeirra eða tætt í sundur - þú fékkst allt. En hinn raunverulegi hryllingur er annars staðar. Fólk er minnkað í einföld peð, án þess að geta breytt neinu. Hermennirnir sem við fylgjumst með í kvikmyndum reyna að yfirgefa bardagasvæðið og þeim mistekst. Óbreyttir borgarar sitja á kafi í miðri hvergi og gráta aðeins yfir drápum börnum sínum. Miskunnarlaus, hin risastóra slípivél stríðsins bræðir saman menn, búnað, þorp, borgir - og biður um fleiri fórnarlömb og eyðileggingu, aftur og aftur. Í allri þessari sameiginlegu geðveiki berst hópur þýskra hermanna við að lifa af og halda að minnsta kosti lágmarki stigi eðlilegs. Þeir gera skyldu sína og berjast af kappi. En eins og allir vita er barátta næstum töpuð þegar fólk fer að missa sjálfstraust og trú. Við sjáum hvernig allt þetta fólk er yfirgefið, hvernig það ætlar að yfirgefa, hvernig það á í erfiðleikum með að ná allra síðustu flugvélinni til Berlínar (fullt af særðum), hvernig farið var með nokkra mjög illa slasaða hermenn sem herma og skotnir, hvernig þeir voru neyddir til að aflífa lítinn hóp rússneskra borgara, þar á meðal ungan dreng, hvernig þeir uppgötvuðu síðar stað sem var bókstaflega fullur upp að lofti af mat og drykkjum - sem er aðeins ætlaður sumum "æðstu" yfirmönnum, auðvitað. Eitt af öðru falla þeir dauðir. Endirinn á myndinni er einn sá bitursti, niðurdrepandi og snertandi endir sem ég hef séð, allt á stórkostlegum tónleikum Fílarmóníuhljómsveitarinnar í München. Stríðið eyðilagði allt sem á vegi þess varð. Þessi mynd er skylduáhorf fyrir alla. Sannur kvikmyndaunnandi ætti að hafa hana í safninu sínu. Hinn sterki andstríðsboðskapur hlýtur að vera okkur öllum viðvörun. Því miður lærir mannkynið aldrei, né stjórnmálamennirnir. Sjálfseyðing er í DNA okkar og sársauki mannsins virðist vara að eilífu. Getum við verið nógu skynsamleg til að stöðva STRÍÐIÐ?