Einhvern veginn tekst þessari mynd að vera hressandi, bitursæt og hugljúf á sama tíma. Stjörnur eins og Tony Shalhoub (frá Providence) lífga upp á söguna. Sagan sjálf er hvetjandi. Við sjáum örvæntingarfullt, upp og niður líf með saklausustu augum sem hægt er að hugsa sér: fugls. Paulie byrjar líf sitt sem páfagaukur sem gefinn er lítilli stúlku (leikinn af Hallie Eisenberg, einnig þekkt sem Pepsi-stelpan) með ræðu. hindrun. Þó hún læri að tala rétt gerir Paulie það líka. Hins vegar, ólíkt flestum fuglum, getur hann talað og skilið allt sem sagt er. Herfaðirinn líkar ekki við fuglinn, svo hann er sendur í veðsölu og keyptur af öldrunarlistamanni, Ivy. Hún kennir honum siði o.s.frv., meðan hún ferðast um landið til að finna eiganda Paulie. Kvikmyndin heldur áfram með nokkrum örlagaflækjum, þar til Paulie endar á rannsóknarstofu þar sem hann er að lokum falinn í kjallara, og fundin af rússneskum forráðamanni, sem er snortinn af sögu fuglsins. Söguþráðurinn er í samræmi við það einfalda, myndlíkingalega þema að tungumál sé gjöf og bölvun. Ég vil meina að hljóðrásin sé ótrúleg. Falleg blanda af flautu, stafrænu grunni og hornum eykur myndina upp í hreina alsælu. Stórfengleg myndavélahorn og stórkostlegt landslag fegra söguna enn frekar. Og að lokum er brúðuleikurinn fullkomlega trúverðugur. (Ólíkt í Star Wars, þar sem Yoda líkist Muppet) Þessi mynd er ein af mínum uppáhaldsmyndum, með þeirri viðbættri athugasemd að dásamlegi fjögra ára dáinn minn dó nýlega. Á heildina litið gef ég þessari mynd **** af fjórum stjörnum, tvo þumla upp og stórt knús.