Martin Lawrence gæti talist hæfileikaríkur maður, en þeir dagar eru löngu liðnir. Runteldat sýnir manni sem reynir samstundis að spila samúðarspilinu við neyð sína en tekur ábyrgð á því hvenær sem hann heldur að það gagnist egóinu sínu. Hinn sorglegi sannleikur er sá að á þessum tímapunkti lífs hans voru bestu dagar hans að baki: hálf fyndinn þáttur hans var dauður í vatninu eftir að mótleikari hans fór og enn þann dag í dag stendur hann frammi fyrir feril raddleiks og guðs hræðilegra hasarmynda .Maður fær á tilfinninguna að þessi tónleikamynd hafi ekki verið gerð til að gefa feril Lawrence enn einn kraftinn eftir niðurlægingu hans heldur frekar barnalega tilraun til að hreinsa andrúmsloftið með því bæði að reyna að bjarga því sem eftir var af lífi hans á aumkunarverðan hátt og snúa því einhvern veginn í eitthvað til að vera. stoltur af einhverju afgerandi augnabliki þar sem hann sýndi sig hafa „unnið“ frægð sína. Því miður eru tónleikarnir ekkert annað en grófröddaður Martin sem reynir samhengislaust að vera fyndinn, kalla fram patos og halda því fram að honum sé alveg sama um það vegna harðkjarna. Hinn sorglegi sannleikur er sá að þetta er hin raunverulega almenna vandræðagang fyrir Lawrence: hvernig hann röltir um að kalla fram dapurlegan samúðarhlátur fær mann til að óska ​​þess að hann færi bara niður í nærbuxurnar á sviðinu, veifaði byssu í kringum sig og endurskapaði þetta allt aftur. . Það er engin raunveruleg innsýn í frammistöðu hans. Líkt og barnalegi titillinn segir, er Martin að reyna að gera hið fullkomna augnablik sannleikans að sínu eigin á sinn hátt og mistekst hrapallega. Honum hefði verið betra að bíða eftir E! Sönn Hollywood-saga í stað þess að hlaupa upp á sviði og gera sjálfan sig að hálfviti í annað sinn. Kannski er það sorglegasta við þessa tónleikamynd - eða öllu heldur, loforð um ferilinn - að Martin hafi ekki hugsað neitt um þetta. Hvað átti þessi mynd að sanna? Því miður, að frægð hans var hverful, var hann leiftur á pönnunni fyrir nærfataatvikið, og nú þegar eina leiðin sem hann getur fengið vinnu er að ferðast með Will Smith eða Pixar framleiðslu. Þeir gætu allt eins kallað þessa tónleika „Tombstone“ því það er það sem það er. Martin Lawrence deyr bara á sviðinu hér og þar með fer það sem hefði getað orðið áhugaverður ferill. Nú? Bara aumkunarverð aukaatriði í sögunni.