Final Fantasy: Advent Children er og verður klassískt dæmi um stíl yfir efni sem hefur farið úrskeiðis. Í stað þess að byggja á eftirminnilegar persónur og grípandi goðafræði upprunalega leiksins, hefur Square Enix búið til léttvæg samsetningu óskiljanlegra bardagaþátta. Já, ég sagði "óskiljanlegt." Vissir þú að Tifa þekkir geigvænlega hraðvirka Kung Fu tækni sem veldur því að myndavélarhornið breytist á hverri sekúndu? Að Cloud getur áreynslulaust stöðvað sig í loftinu í heila mínútu á meðan hann sveiflast í burtu með 2 tonna sverði sínu? Enska talsetningin er miðlungs. Þó það sé ekki mjög slæmt, er það langt frá því að vera vel framleitt. Gæðin eru sambærileg við meðal anime dúbb. Hérna er það sem ég vil segja við harðsvíruðu FFVII aðdáendurna sem geta ekki hætt að væla yfir þessari mynd: Advent Children er besta aðdáendaþjónustan sem þú gætir vonast eftir frá Square Enix, en jafnvel drasl CG flick eins og Galerians: Rion átti betri sögu. Þú munt skammast þín fyrir þessa mynd og hugsunarleysi hennar á sínum tíma. Dagar nýjungarinnar eru taldir. Kvikmyndir eins og Advent Children vekja mig til umhugsunar um hvort Square Enix geri sér grein fyrir möguleikum þeirra. Þegar öllu er á botninn hvolft (og ekkert móðgandi) er þetta japanskt fyrirtæki. Japanskir ​​verktaki geta skilað skemmtilegum leikjum, en flest tilboð þeirra eru vonbrigði grunnt. Þeir eru hins vegar algjörir geðsjúklingar þegar kemur að framleiðslugæðum. Advent Children eru með einhverja hrífandi mynd í sögu CG, en það bjargar því ekki frá flóknum söguþræði og pappapersónum. Allir aðdáendur sem fylgdust með þessari mynd vita að Sephiroth kemur aftur. Það var stór mistök að beygja söguna til að koma til móts við upprisu hans. ATHUGIÐ: Eini punkturinn sem ég gef þessari "mynd" er til heiðurs 10.000 japönsku teiknimyndatökufólkinu í þrældómi sem gáfu líf sitt til að gera hvert bleikt ljóst hár á hinu kvenlega hvíta höfuð Cloud.