Þann 26. september 1983 var stutt og gömul 60 ára kona dæmd fyrir morðtilraun á Leonie Haddad, konu sem eiginmaður hennar var nýlega látinn og hafði samþykkt að taka á móti leigusala sem kom í gegnum húsnæðismálayfirvöld fyrir aldraða. Haddad var ekki gerð grein fyrir því að nýi gistimaðurinn hennar hefði í raun komið nýkominn frá Patton State Geðsjúkrahúsinu þar sem hún hafði verið fangelsuð fyrir óútskýranlega hnífaárás á hjón fyrir þremur árum áður. Haddad áttaði sig fljótlega á því að eitthvað væri „rotið í Danmörku“ þegar konan byrjaði að læsa sig inni á klósetti með upptökutæki þar sem hún sagði spádóma um „sjö guði“. Ótti Haddad var staðfestur eina nóttina þegar hún vaknaði og fann að leigusala hennar sat á brjósti hennar með brauðhníf og tilkynnti að „Guð hafi innblásið mig til að drepa þig“. Haddad náði að slá árásarmanninn út með síma en ekki áður en hún hafði misst fingur og hlaut djúp skurð á andliti og brjósti. Það var kraftaverk að hún lifði af. Gestgjafinn var dæmdur saklaus af geðveiki en sendur, sparkandi og öskrandi, aftur til hláturakademíunnar. Tíu árum síðar var henni sleppt og komst að því að hún var nú orðstír; en ekki fyrir hrottalegar árásir á saklaus fórnarlömb hennar, heldur fyrir holdgerving hennar 25 árum áður þegar hún var þekkt sem „Queen of the Curve's, the „Tennessee Tease“ og „Miss Pin Up Girl of the World“ - hin alræmda Bettie. Bls. Leikstjórinn Mary Harron, sem er aðallega þekkt fyrir 'American Psycho', tekur okkur aftur til dýrðardaga goðsagnakenndrar ostaköku- og bindindismódels (leikinn nógu traustur af Gretchen Mol) sem óvart skrifaði bláprentunina fyrir fetish helgimyndafræði og áhrif hennar má greina í öllu. allt frá teiknimyndasögum til tískupölla. T.N.B.P er skemmtileg ferð í gegnum heillandi lýsingu á fimmta áratugnum þar sem Page, með fjölskylduhjálp góðviljaðra kærasta og ljósmyndara, verður númer eitt í vasastórum karlagljáum með titlum eins og Wink, Tab og Parade. Raunverulegur draumur hennar um kvikmyndastjörnu fer framhjá henni og samræða við yfirvöld um svívirðingar árið 1957 er hvetjandi atvikið sem leiðir til þess að hún hættir í fyrirsætustörfum og gefur sig Guði. Heildarstíll myndarinnar er léttur og froðukenndur og dökknar aðeins um stundarsakir með skírskotun til sifjaspells föður síns og kynferðisofbeldis sem á óskiljanlegan hátt virðist hafa engin sjáanleg áhrif á hana. Mol leikur Page eins og hún virðist á ljósmyndum sínum, glöð, áhyggjulaus og skemmtileg - jafnvel bindindismyndirnar svíkja fátt annað en góðan húmorinn óskiljanleika. Kvikmyndin endar á hressandi hátt með því að Page deilir glaðlega út biblíur í garði án vísbendinga um raunverulegt líf óhamingjusamra hjónabanda, persónulegra harmleikja og mannsæmandi í morðóða geðveiki sem lá fyrir henni; forðast það sem ég held að sé ómissandi kjarninn í sögu Page - endurfæðingu og upprisu. Eftir að hafa komist upp úr áratug af fangelsi komst Page að því að sértrúarsöfnuður hennar hafði verið í uppsiglingu síðan um miðjan níunda áratuginn og að hún var orðin risastór neðanjarðartákn, þar sem margir spurðu „hvað sem varð um Bettie Page“. „Dularfulla“ hvarf hennar ýtti undir elda hvers kyns samsæriskenningar sem jók aðeins á aðdráttarafl goðsagnar hennar. Þegar fjölmiðlar heimsins náðu henni loksins gaf hún enga vísbendingu um dekkri fortíð sína og hún var fljótlega að veita viðtöl fyrir tímarit, sjónvarp og myndatöku í Playboy veislum með mönnum eins og Pamelu Anderson og hinni jafn hörmulegu Önnu Nicole Smith. Hún komst að því að hún var nú frægari en hún var nokkru sinni á „dýrðarárunum“ en í augnablikinu í þessari „upprisu“ var það aðeins tímaspursmál hvenær öll sagan kæmi í ljós. Það eina sem er alræmt við The Notorious Bettie Page er að þeir slepptu hlutnum þegar hún varð sannarlega alræmd.