Endurtaktu Óskarsverðlaunin frá 1992 og þessi mynd gæti fengið tilnefningu eða jafnvel unnið. Það var SVO gott að fanga tímabil þess og tvímenningu að það á heima í amerískum og japönskum tímahylkjum. Ef þú vildir vita hvernig það var að búa hér eða þar þá mun þessi mynd sýna þig. Sem Bandaríkjamaður mun þér líða eins og þú hafir verið með í lengra japönsku fríi og í lok myndarinnar muntu verða harður Dragons aðdáandi þar sem þú sættir þig við innspýtingu japanskrar hefðar og menningar í hafnaboltann þeirra. , líkt og við höfum gert með menningu okkar í okkar eigin leik. Jack Elliot (Tom Selleck) er hnignandi, öldrandi snáði Detroit Tigers sem er skipt út í Dreka, sem er ævarandi í öðru sæti ættarveldisins Yomuri Giants, svar Japans við Yankees. Risarnir eru dáðir fyrir velgengni sína, en þessi árangur hefur líka viljað fara fram úr þeim, eitthvað sem er sjaldan gert. Framkvæmdastjóri Dragons ræður Jack sem síðasta bitinn í púsluspilinu sem vann pennann og við sitjum eftir með það sem gæti hafa verið Gung Ho á hafnaboltavelli, en í staðinn var miklu meira. Leikarinn var framúrskarandi: Selleck sannaði það með gott handrit og persóna sem hentar honum, hann getur borið kvikmynd eins vel og hann gerði sjónvarpsþáttinn sinn og japanski leikhópurinn var ekki síður góður, allt niður í herra Takagi frá Die Hard aftur sem ímyndar-meðvitaður eigandi. Hinir leikararnir, þar á meðal sá sem fer með ástina (einnig dóttir leikstjórans), sterkir og sjálfstæðir en samt trúir japönskum hefðum umfram það sem henni var þvingað. Hún er almennileg og stuðningsfull kærasta fyrir Jack. Jafnvel faðir hennar segir henni aldrei að sjá hann, nánast samhryggist Jack fyrir því sem hann þolir frá henni, og dálítið léttur að hann þekki að minnsta kosti manninn sem hún hefur valið að elska. Hafnaboltaatriðin eru frábær, studd gríðarlega af fyrirfram- frægð Dennis Haysbert sem annan bandarískan útlendinga og læriföður Jacks vestra. Venjulegir þættir sem fiskur upp úr vatni eru til staðar og þú getur næstum fundið fyrir þér að hrasa beint ásamt Jack til að passa inn í land sem talar ekki tungumálið okkar og æfir ekki hátt okkar, samt afritar allt sem við gerum , þar á meðal þjóðarskemmtun okkar. eitt af fyndnari senum gerist þegar Jack, grípur um tímarit, lætur yfirmann sinn vita að hann hafi lært af þeirri hefð í Japan þar sem þú getur orðið fullur og sagt frá yfirmanni þínum, og það er ekki hægt að nota það gegn þér, og notar þann rétt mjög gamansamur. Söguþráðurinn og undirþráðurinn eru bundinn snyrtilega saman í lokin, en ekki of snyrtilega, og engu lýkur óraunhæft. Að kalla þetta gamanmynd er misráðið: þetta er hreint gamandrama, eða jafnvel drama með góðum húmor. Söguþráðurinn er of djúpur til að hafna því eins og það var af gagnrýnendum sem leikari úr flokki hans sem reynir að bera létta kvikmynd. Aðstæðurnar voru skemmtilegar en á sínum stað gegn miklu alvarlegri, dýpri og nákvæmari bakgrunni sem skilar sér í einni bestu mynd sem ég hef séð. Kvikmyndatakan í hafnabolta keppist við For Love Of The Game, fyrir raunsæi. Sumir segja að myndin sé um hafnabolta, eða um Japan, en meira en allt virðist hún snúast um vinnustaðinn og hvernig fólk kemur í vinnuna af allt öðrum uppruna, með mismunandi dagskrá og þurfa einhvern veginn að leggja ágreininginn til hliðar í þágu fyrirtækisins eða liðsins. Sannarlega frábær mynd sem hefði aldrei þurft að biðjast afsökunar á sjálfri sér eins og hún gerði þegar hún var í kvikmyndahúsum.