Já, það er Sean Connery sem leikur Bond aftur og lítur meira lifandi og inn í hlutverk hans en nokkru sinni síðan þeir gerðu þessa mynd í fyrsta sinn, árið 1965 þegar hún hét "Thunderball". En tungan er svo fast í munni að maður spyr sig hvort Connery sé ekki að beita nokkrum brögðum frá vini sínum og fyndnari arftaka, Roger Moore. Moore er uppáhalds Bondinn minn, en Connery leggur mikið upp úr þessu óvenjulega útspili. Eina alvarlega Bond-myndin sem ekki er gerð undir skjóli hinnar klassísku Eon Bond-seríu, „Never Say Never Again“, er óvirðuleg endurkoma til brunnsins. Mjúkur í hasar, engu að síður sterkur í karakter og snjöllum samræðum. Bond, það kemur strax í ljós, er maður í óhag. Sama hversu oft hann hefur bjargað heiminum, nýi yfirmaðurinn hans hugsar lítið um feitan lífsstíl hans. "Of margir sindurefna, það er þitt vandamál ... Orsakast af því að borða of mikið rautt kjöt, hvítt brauð, of mikið af martinis." „Þá skal ég skera út hvíta brauðið, herra,“ svarar Bond snjallt. Snemma bardagaþáttur í heilsulind táknar hápunkt myndarinnar hvað varðar hasar, þar sem Bond og árásarmaður berjast í gegnum eldhús, svefnherbergi og rannsóknarstofu áður en Bond dregur að lokum andstæðing sinn, kaldhæðnislega, með enga smá hjálp frá þessum sindurefnum. Húmor er frjálslega beitt í myndinni, frekar snjallari en flest skemmtiferðalög Moore, þó að Connery virðist skemmta sér betur við að senda sjálfan sig upp vegna minna egóísks fordæmis Moore. Var það vegna þess að hann var að gera góðan hluta af brúttóinu? Eða var það að virka fyrir minna stinguga framleiðendur? Hvað sem það er, þá þjónar handritið afslappaðri stíl hans vel og útkoman er ríkari og skemmtilegri en tvær fyrri tónleikar Connery með Eon Bond, "You Only Live Twice" og "Diamonds Are Forever". 8. áratugurinn var ekki góður áratugur. fyrir Bond, hvort sem það var Connery, Moore eða Timothy Dalton. Fótahitarar, tölvuleikir og ljótir sportbílar eru til sönnunar og Bianca Jagger sólgleraugun sem Klaus Maria Brandauer sést nota í fyrstu senu sinni gera honum engan greiða. Gleymdu fyrstu kynnum. Hlutverk Brandauer sem aðalillmennisins, Maximilian Largo, er eitt það besta í Bond-myndum, þar sem Brandauer leikur skemmtilega upp ógn og oflæti persónu sinnar. Á einum tímapunkti leyfir hann Bond að ganga lausan um herbergið sitt, með martini til að stíga upp, og dansandi augu hans og brjálað, grípandi bros gera sannfærandi félagsskap út í gegn. Það besta í þessari mynd, annað en Connery, eru Bond stelpurnar , tekin með meiri athygli á persónuleika en venjulega í Bond myndum, sem er vitnisburður um kvikmyndatökumanninn Douglas Slocombe og leikstjórann Irvin Kirshner. Barbara Carrera var tilnefnd til Golden Globe fyrir hlutverk sitt sem illmennið Fatima Blush, alveg jafn brjáluð og Largo og enn fallegri á að líta. Hún endist ekki alla myndina; þú þarft næstum því að hún sé farin til að geta einbeitt þér að hinum. Brjóst og rassinn á Kim Basinger hefðu átt að hafa sína eigin umboðsmenn fyrir þann skjátíma sem þau fá í þessari mynd, en ég kvarta ekki. Basinger er sjaldgæf fegurð sem í þessu fyrsta hlutverki sem ástkona Largo blandar saman ótrúlegu skapi og barnslegri varnarleysi sem dregur fram Bond í mér og mörgum öðrum sem mig grunar. (Varir hennar og kinnbein eru líka frekar sæt.)Þetta er ekki vel smíðað kvikmynd. Þetta er högg á betri Bond-mynd með slökum söguþráði, hræðilegu skori og flatum endi. En það hefur Connery, sem sannar að hann hafi verið endanleg tökum á endanlegum leyniþjónustumanni kvikmyndahússins, jafnvel þótt hann steli einni eða tveimur blaðsíðum frá 007 minni, herra Moore. Lokaútkoman er nógu skemmtileg svo ég kvarta ekki.