Að breyta dálítið myrkri og algjörlega snilldar skáldsögu Isherwood í létt kómískt djamm hefði auðveldlega getað verið uppskrift að hörmungum, en einhvern veginn var það ekki. Sagan hreyfist á furðulega hraða og svarthvíta myndmálið er stórkostlegt, eins og Harvey og Harris þegar þeir hamast í gegnum vitlausa Weimar Berlín. Gaman!