Töfrandi sautján mínútna dansröð hljómsveitarverks George Gershwins frá 1928, "An American in Paris", er óumdeilanlegt meistaraverk. Danshöfundur af nákvæmni og óviðjafnanlegum hæfileika af Gene Kelly, lífleg samsetning lita, tónlistar og dans er enn hrífandi augnaráð þar sem verkið er sundurliðað í senur innblásnar af völdum meistaralistamönnum - Dufy í upphafsverkinu Place de la Concorde, Manet á blómamarkaðnum, Utrillo í Parísargötu, Rousseau á sýningunni, Vincent Van Gogh í stórbrotnu Place de l'Opera verkinu og Toulouse-Lautrec fyrir Moulin Rouge þar sem Kelly klæðist fræga hvíta bolnum sínum. Þessar 97 mínútur sem eru á undan þessum lokakafla eru ekki eins spennandi, ekki til langs tíma litið, en það er ákveðinn sjarmi sem fylgir því að horfa á allan Óskarsverðlaunaleikinn frá 1951. Leikstjórinn Vincente Minnelli og handritshöfundurinn Alan Jay Lerner hafa útbúið furðu fágaða ef frekar lítilsháttar rómantísk saga með áherslu á Jerry Mulligan, fyrrverandi G.I. sem hefur dvalið í París eftir lok seinni heimsstyrjaldar og reynt að lifa sem málari. Með braggadocio hátt sínum og íþróttalegum dansstíl getur Gene Kelly verið samtímis ljúfur og pirrandi sem skjápersóna, en hann virðist finna verk sitt sem hinn áhyggjulausi Jerry. Söguþráðurinn í ástarþríhyrningnum beinist að þátttöku Jerrys við Milo Roberts, sem er sjálfskipaður listverndari en kynferðislegt rándýr þegar kemur að ungum listamönnum. Á fyrsta stefnumóti þeirra á troðfullum næturklúbbi í Montmartre, fellur Jerry afsökunarlaust fyrir Lise, ungri konu sem reynist vera unnusta Henri, atvinnuskemmtara og vinar vinar Jerrys, Adam, sem er óvinnufær tónleikapíanóleikari. Rómantískar flækjur eiga sér stað þar til óumflýjanleg endir en ekki fyrr en nokkur klassísk Gershwin lög eru flutt. Það besta af þessum er eftirlíking - rómantískt lag og dans við "Our Love Is Here to Stay" meðfram gervi-Seine ánni í bláum lit. mistur með gulum þokuljósum. Það hvernig Kelly og Leslie Caron hringsóla hvort annað er yfirgengilegt þar sem þau nálgast hvort annað með semingi í fyrstu og samstilla sig síðan fallega við tónlistina sem leiðir til lokahvarfsins. Fáar kvikmyndir hafa sýnt tvær manneskjur verða ástfangnar á jafn glæsilegan og hnitmiðaðan hátt. „I Got Rhythm“ og „S'Wonderful“ varpa ljósi á lipran steppdans og viðkunnanlegan söng Kelly, á meðan „Embraceable You“ er dansað á áhrifamikinn hátt af Caron í fimm sena uppsetningu af lýsingu Henris af Lise til alls staðar á kortinu. Adam. Hannað til að sýna fram á fjölhæfni Caron í dansi, er röðin svipuð og í "On the Town" þar sem Vera-Ellen sýndi mikla danshæfileika sína þegar sjómannspersóna Kelly lýsti margþættri sýn hans á Miss Turnstiles. Sem Lise, hin nítján Hin ársgamla Caron (í sinni fyrstu mynd) dansar frábærlega út í gegn og sinnir hlutverki sínu af ómótuðum þokka með leikhæfileikum sínum til að blómstra ekki í nokkur ár. Nina Foch, sem lítur nokkuð glæsilega út, leikur eldri sem hinn stjórnsama Milo og tekst að vera nógu viðkunnanleg til að okkur sé sama um örlög hennar, á meðan Oscar Levant er bara kaldhæðnislegt sjálf sem Adam. George Guétary flytur glæsilegt „I'll Build a Stairway to Paradise“ og leikur Henri svo skemmtilega að þér líður illa að hann missi stelpuna í lokin. Þetta er ekki besti alhliða MGM-söngleikurinn, en það er vissulega nóg af kvikmyndatöfrum til að gera þetta alveg þess virði. 2000 DVD diskurinn inniheldur nokkuð óspillta prentun en lítið annað hvað aukaatriði varðar.