Ég naut þeirrar ánægju að vera viðstödd sýningu á Kyrrahafinu og Eddy um síðustu helgi á alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í Santa Barbara. Þessi mynd hafði vakið athygli mína fyrir stuttu þegar ég rakst á grein um hana í tímaritinu Jalouse. Virtist áhugavert á þeim tíma, en ekkert of spennandi. Allavega sá ég hana á dagskrá hátíðarinnar og ákvað að kíkja á hana. Það eina sem ég get sagt er að ég var orðlaus þegar lokaeiningarnar fóru að rúlla. Þetta er ein fallegasta og hressasta mynd sem ég hef séð í nokkurn tíma. Ljósmyndun, liststjórn, leiklist og sérstaklega leikstjórn var óaðfinnanleg og óaðfinnanleg. Ekkert er „stafsett“ fyrir þig í þessari mynd og fær þig í raun til umhugsunar. Eitthvað sem langflestar kvikmyndir í dag gera akkúrat hið gagnstæða. Samræðurnar eru vandlega unnar og þó að þetta handrit sé ekki spjall frá vegg til vegg eru orð persónanna mjög yfirveguð og innihaldsrík. Þetta er örugglega ein af þessum myndum sem verðskulda aðra skoðun og því meira sem þú sérð það, því meira tekur þú eftir hlutum. Þetta er mjög lagskipt og gáfuð mynd. Ekki viss hvenær eða hvar hún er aftur sýnd, en kvikmyndaáhugafólk verður að sjá.