Ein langlífasta gamanmynd Cary Grant er Mr. Blandings Builds His Dream House. Þótt miðað við stærð þess væri húsið draumahús í dag. Samt var Cary að búa vel af sér á auglýsingasviðinu, jafnvel þó að hann væri djöfull að reyna að koma með slagorð fyrir skinku með vörumerkinu Wham. Það sem gerði þessa mynd svo vinsæla var húsnæðisskortur færslunnar Seinni heimsstyrjöldin ár. Heimir vopnahlésdagurinn frá stríðinu kröfðust réttinda sinna samkvæmt GI Bill of Rights sem innihélt heimilislán. Vandamálið var að bókstaflega var ekki nóg af húsum til að fullnægja eftirspurninni. Um það leyti sem bókin eftir Eric Hodgins og myndin voru svo vinsæl var þingið samþykkt og Truman forseti skrifaði undir Taft-Ellender-Wagner húsnæðislögin sem settu ríkisstjórnina í fyrsta sinn í húsbyggingarbransann. Ég átti frænda og frænku sem voru um svipað leyti að byggja sitt eigið heimili sem þau fluttu inn í snemma á fimmta áratugnum. Eins og Cary Grant og Myrna Loy áttu þau tvær dætur og ætluðu að komast burt frá Rochester. Staðurinn þeirra var ekki alveg eins glæsilegur og hús í Connecticut með átján herbergjum, samt bjuggu þau þar það sem eftir var ævinnar eins og Cary og Myrna gerðu líklegast. Auðvitað var það dýrt og kostnaðurinn heldur áfram að hækka og hækka, hótað að senda Cary til hreingerninganna. Cary og Myrna eru líka með Melvyn Douglas í kringum sig til að veita ráðgjöf, venjulega of seint. Satt best að segja er hann frekar ljúfur við Myrnu og Cary veit það. Hlutverk Myrnu Loy er einfaldlega framlenging á Noru Charles. Ef þú getur ímyndað þér að Charles flytji til landsins og William Powell fái höfuðverkinn sem Cary Grant gerir, myndi myndin samt virka vel. Blandings Builds His Dream House virkar enn vel sem gamanmynd því aðstæðurnar eru alhliða. Og þessi umsögn er tileinkuð Walter frænda mínum og Kate frænku sem bjuggu í draumahúsinu sínu saman í yfir 40 ár.