Sá þetta fyrst fyrir hálfri ævi síðan í svarthvítu sjónvarpi í litlu Samóaþorpi og fannst þetta fyndið. Núna, eftir að hafa séð það í annað sinn, svo miklu seinna, finnst mér það ekki fyndið. Mér finnst EKKERT fyndið lengur. En þetta er fyndinn og léttleikandi gamanmynd sem gengur hratt áfram án þess að hrasa og ég naut hennar í botn. Það er 1945 og Fred MacMurray er 4F sem langar að komast inn í eitt af hernum. Hann nuddar lampa í ruslagarðinum sem hann stjórnar og snillingur virðist veita honum nokkrar óskir. (Hó hum, ekki satt? En þó að kynningin sé ekki meira en í lagi, þá eru fantasíurnar frekar líflegar.) MacMurray segir andanum að hann vilji vera í hernum. Púff, og hann er að ganga ásamt hermönnum Washington inn í sérstaklega hlýlegt og aðlaðandi USO þar sem June Haver og Joan Leslie eru með fullt af blúndudúkum eða hvað sem það er, og lofnar hárkollur. Washington sendir MacMurray til að njósna um óvininn - rauðhúðaða, þýskumælandi Hessana, ekki Breta. Hessarnir eru stungnir inn í Bierstube og syngja mjög skemmtilegan drykkjarsöng sem hyllir dyggðir Vaterlandsins, "þar sem hvítvínið er vingjarnlegra/ og Rínarvatnið Rhinier/ og bratwurstið er mildara/ og gula hárið er gulara/ og Frauleins eru safaríkari/ og gæsasporin eru gæsandi." Eitthvað svoleiðis. Persónulýsingarnar eru stórkostlegar, eins góðar og Sig Rumanns besta. Otto Preminger er grunsamlegur og óheillvænlegur hershöfðingi í Hessíu. "Þú veist, Heidelberg, þú ert 241 á móti 1 á móti þér - en þú ert ekki hræddur." Ég get ekki haldið áfram of lengi með þessar fantasíur en þær eru allar frekar fyndnar og textarnir líka. Þegar hann óskar þess að vera í sjóhernum, lendir MacMurray á hendur Columbus og fantasían er sett fram sem stór ópera. "Veistu ekki að sigling vestur þýddi/ hræðilega dýra fjárfestingu?/ Og hver heldurðu að sjái um leiðina/ nema Ísabella, drottningadrottning." Þegar þeir sjá nýja heiminn, segir einhver að hann líti vel út. „Mér er alveg sama hvernig það lítur út,“ muldrar Kólumbus, „en þessi staður á að heita Kólumbusland.“ Allavega, allt er loksins komið í lag, þó að andinn sé orðinn ansi drukkinn á þessum tíma og MacMurray lendir í landgönguliðið með réttu stelpuna. Ég hef látið það hljóma of krúttlegt, kannski, en það ER krúttlegt. Krakkarnir munu njóta reykjarpanna og töfranna og krúttlegu ástarsögunnar. Fullorðna fólkið mun fá spark út úr erfiðari þáttum sögunnar (hverjir eru Hessarnir?) nema þeir séu háskólaútskrifaðir, í því tilviki gætu þeir viljað halda sig við lélegheitin og segja: "Vá! Æðislegt!"