Bacall stendur sig vel hér - sérstaklega í ljósi þess að þetta er aðeins 2. mynd hennar. Þessi er oft í skugga vegna þess að hún fellur á milli tveggja frábærra velgengni: "To Have and To Have Not" (1944) og "The Big Sleep" (1945), sem báðir pöruðu hana saman við Humphrey Bogart. Að vísu er þessi ekki sambærileg við hinar myndirnar en ég held að hún sé ekki að kenna. Ég held að það hafi verið einhver misskilningur í því að láta hana túlka breska yfirskorpukonu. Enginn hreim. Ég held að allir undarlegu hreimarnir hafi truflað athyglina - Boyer var svo sannarlega enginn Spánverji. Það var erfitt að segja frá hvaða landi fólk var. Mér líkaði mjög við svarthvíta kvikmyndatökuna. Stemningin er vön miklum áhrifum - mér líkaði sérstaklega við þokuatriðið. Lýsingin gerir líka frábært starf við að auka á fróðleik og spennu. Bacall er bara glæsilegt. Boyer passar bara ekki í rómantíska aðalkarlhlutverkið fyrir mig - svo hann og Bacall saman var svolítið skrítið. Ekki mikil efnafræði - og svo sannarlega enginn Bogie og Bacall galdur. En ég var samt mjög hrifin af þessari mynd. Það er mikil spenna og gengur nógu vel. Ég verð að segja að mér fannst morðið á litlu stúlkunni nokkuð djarft fyrir þessa tímabilsmynd. Katina Paxinou og Peter Lorre standa upp úr sem aukahlutverk. Paxinou sem hótelvörður er algjörlega illmenni og vond í túlkun sinni. Eina senan hennar þar sem hún hlær brjálæðislega þegar herra Muckerji er að fara eftir að hafa afhjúpað hana sem morðingja barnsins er ansi truflandi. Lorre stendur sig líka nokkuð vel í slímugri snákamynd sinni af Conteras - slyngur hugleysingi allt til enda. Wanda Bendrix stendur sig líka nokkuð vel í að túlka barnið Else - sérstaklega í ljósi þess að þetta var fyrsta myndin hennar og hún var aðeins 16 ára á þeim tíma (þó hún virðist miklu yngri). Í ljós kom að hún giftist síðar Auie Murphy sem reyndist stutt og stormasamt hjónaband.