Bara það að segja að þú sért með kvikmynd um John Holmes er trygging fyrir því að fá fólk fyrir framan skjáinn, en rithöfundurinn/leikstjórinn James Cox skilar svo miklu meira. Myndin er „Rashamon“ af hinu slungna Hollywood-setti og skiptir morðunum í Undralandi í júlí 1981 í gegnum margvísleg sjónarhorn (og kvikmyndahluta), en aðallega í gegnum síuna á útkokta veslingsheila John Holmes. Í kvikmynd fullri af vondum gæjum er Holmes annað hvort svívirðilegastur, aumkunarverðastur eða bæði. Nokkrar útgáfur af sögunni koma fram og renna saman þegar Cox blikkar í stökkklippum og snúum titlaspjöldum innan um áhrif og tilfinningar. Samræðan er hröð og náttúruleg og hljómar aldrei einu sinni rangt. Þó að myndin gerist tveimur árum eftir að Holmes féll úr klámi og inn í sannkallað illt eiturlyf sem ýtti undir siðspillingu, andar Kilmer linnulaust frá sér kynhneigð sem er svo ákafur að hægt sé að mæla hana í tommum. Þessi kynhneigð á jaðrinum skapar tilfinningu fyrir forboði sem hangir yfir allri myndinni næstum jafn þungt og ofbeldið í miðju hennar. Það er strítt á þessum morðum í gegnum alla myndina þó að þau séu aldrei sýnd með skýrum hætti, ekki einu sinni á hápunktinum, þó ofbeldið í þeim streymi linnulaust inn í alla myndina og miklu blóði sé stráð yfir veggi og myndir af glæpavettvangi. Enn og aftur Val Kilmer eins og Holmes sýnir að hann getur hagað sér geggjað betur en nokkur annar sem vinnur. Kilmer er sífellt í karakter og karakterinn er sífellt heillandi bílflak, sem grenjar, hrósar eða betlar. Áberandi frammistöður við hlið Kilmer eru örugglega Ted Levine sem aðallöggan í rannsókninni og Lisa Kudrow sem fráskilinn eiginkona Holmes. Tríó glæpamannanna sem Holmes fellur inn í eru meðal annars hinn ógnvekjandi kraftmikill Josh Lucas, hinn síáhugaverði Timothy Blake Nelson og algerlega óþekkjanlegan Dylan McDermott í lykilhlutverki sem sögumaður enn ein útgáfan af morðunum. Cox bendir á að sama hversu mikið við lærum um Undraland, þá sé alltaf verri útgáfa möguleg, en að horfa í gegnum lauslætið í kringum hana er miklu meira heillandi en að skilja sannleikann.