Touch Of Death, sem er frá árinu 1988, er líklega pirrandi Fulci-mynd sem ég hef séð hingað til, sem fékk mig til að slást í hóp hryllingsaðdáenda sem alhæfa að myndirnar hans versni eftir því sem maður kemur seinna inn á feril hans. Miðað við samantekt söguþráðarins bjóst ég við bölvuð skemmtun með þessari, en þrátt fyrir alla furðulegu blómgunina finnst mér hún leiðinleg jafnvel á aðeins 80 mínútna sýningartíma og þjáist af ógeðslega subbulegum framleiðslugildum og kvikmyndagerð. (eða skortur á henni). El Saga: Spilafíkill ekkill vínar og borðar ríkar (og undarlegar) konur sem hann finnur í dálkum einmana hjörtu áður en hann sleppir þeim á óhugnanlegan hátt - borðar þær stundum eða gefur dýrum þær - og stelur peningunum þeirra til að geyma. skuldunauta hans í skefjum. Vissulega er ólíklegt að bara einn maður verði gestgjafi fyrir svo mikið ruglaða meinafræði í einu (fíkill, geðsjúkdómur/félagsfræðingur, mannæta), en þetta er Fulci!Touch er í raun ódýrasta og fágaðasta Fulci mynd sem ég hef séð séð. Það er næstum enginn í því, jafnvel í bakgrunni skota úti á götu, til dæmis. Fréttalesari sem kemur sífellt fram í sjónvörpum myndarinnar til að vara leikarahópinn sem ekki er til við nýjustu gjörðir brjálæðingsins starfar frá aumkunarverðasta sjónvarpsstúdíói á jörðinni. Hann fær aldrei einu sinni að horfa í myndavélina vegna þess að hann þarf að lesa allar fyrirsagnirnar af misjöfnum blöðum. Sum atriði halda áfram og áfram þar sem söguhetjan muldrar við sjálfa sig um hvað hann hafi gert eða hvað hann er að fara að gera, en leikarinn er hvergi nærri nógu gott til að halda uppi svona hlutum, þannig að aðalútkoman er leiðindi áhorfenda. Myndin lítur líka út fyrir að vera ljót og ljót almennt séð. Ég hef lesið að henni hafi verið ætlað að vera ítölsk fjarkvikmynd (var hún einhvern tíma sýnd á þeim stað? Með því magni sem er í gangi virðist það ólíklegt), og hún lyktar af gömlum vitleysu framleiðslugildum. Þetta er líka fyrsta Fulci's flakka í beinan svartan húmor, en hann er bara of þokkalaus leikstjóri til að láta það ganga upp. Stundum er áberandi glaðleg eða „brjálæðisleg“ tónlist notuð til að spila á móti hræðilegu atriði, til dæmis á meðan hetjan/illmennið er að rista upp lík í kjallaranum sínum. Áhrifin eru í raun ekki slappandi eða fyndin eða kaldhæðnisleg eitthvað sem þú vilt að það sé - það er aðallega bara hamfied og vitleysa. Það eru auðvitað nokkur endurleysandi augnablik af drasli (sem þú munt bíða eftir á meðan þú reynir að halda þér vakandi ), þar á meðal morð í ofni(!) á konu sem bara hættir ekki í lífinu, jafnvel eftir að andlit hennar hefur verið algjörlega í sundur með blóðugum frábærri kylfu, og heimilislausum gaur sem lætur keyra bíl fram og til baka. hann um fimm sinnum. Hneykslislegasti þátturinn í Touch er hins vegar öll líkamlega aflögun á ekkjunum sem brjálaður gaurinn mætir. Skegg, loðnar mólar, sóðalegar héravörtur - það er ekki eins og hann hafi leitað til kvenna með þessa eiginleika, það er bara eins og allar einmana hjörtu ekkjur eru, greinilega. Það eru til fullt af myndum af herra Crazy sem grefur sig leynilega á meðan hann er að svelta þessar konur. Svartur húmor slíkrar gífurlegrar kvenfyrirlitningar gæti haft einhvern þolgæði eða ómun ef myndin væri almennt ekki svona illa útfærð. Að lokum virðist Touch Of Death bara vera mjög latur, ógreinilegur klúður.