New York, I Love You, eða réttara sagt ætti að heita Manhattan, I Love Looking At Your People In Sometimes Love, er nákvæmt dæmi um muninn á því að segja sögu og að segja aðstæður. Til dæmis, skoðaðu tvö af þáttunum í myndinni, einn þar sem Ethan Hawke kveikir í sígarettu fyrir konu á götu og heldur áfram að spjalla við hana með andstyggilegu kynþokkafullu tali, og annað með Orlando Bloom sem reynir að skora kvikmynd með ótrúleg krafa frá leikstjóra sínum um að lesa tvær Dostoyevsky bækur. Þó að hið síðarnefnda sé alls ekki frábær saga, þá er það að minnsta kosti eitthvað sem hefur upphaf, miðju og endi, þar sem tónskáldið reynir að skora, fær Dostoyevky hent í fangið og fær á endanum smá hjálp (og kannski eitthvað meira) frá stelpu sem hann hefur verið að tala við sem tengilið milli hans og leikstjórans. Ethan Hawke atriðið er hins vegar engu líkt, og finnst það eins og tilviljun sem er bætt við eða leikstýrt af kvikmyndagerðarmanni sem hringir í það (eða, ef það er málið, Hawke með samsetningu af Before Sunrise og Reality Bites). Hvað er pirrandi. um myndina í heildina er að sjá þær fáu sögur sem virka mjög vel fara upp á móti einni eða tveimur mögulegu 'sögunum' og síðan restina af þeim aðstæðum sem þróast sem eru gerðar til að tengjast eða skarast hver við aðra (þ.e. hluti sem tengjast Bradley Cooper , Drea DeMatteo, Hayden Christensen, Andy Garcia, James Caan, Natalie Portman o.s.frv.). Það er ekki einu sinni svo mikið að kvikmyndin - sem gerist nánast alltaf á *Manhattan* og ekki New York í Queens eða Staten Island eða Bronx (ekki einu sinni, til dæmis, Harlem eða Washington Heights) - skorti mikla fjölbreytni, þar sem það er er nokkur. Það er skortur á hugmyndaflugi sem maður fann í spaða, með góðu eða illu, í Paris J'taime. Það hefur að mestu leyti lítið með New York að gera, nema tilvísanir sem fara framhjá, og þegar verst er (Julie Christie/Shia LaBeouf þátturinn) er hann óskiljanlegur á stig sem er skelfilegt. Svo, í rauninni, bíddu eftir sjónvarpinu og gerðu þitt besta til að dýfa inn og út úr myndinni - inn, það er að segja í þremur senum: áðurnefndum Bloom/Christina Ricci þætti sem er heillandi; þátturinn sem Brett Ratner leikstýrði (já, X-Men 3 Brett Ratner) með mjög fyndinni sögu af unglingi sem fer með stelpu í hjólastól á ballið og lendir í stórum snúningi; og Eli Wallach og Cloris Leachman sem yndislegt frekar gamalt par á göngu í Brooklyn á 67 ára brúðkaupsafmæli sínu. Allt annað má missa af, jafnvel frumraun Natalie Portman sem leikstjóra, og endurkomu Hughes bróður (aðeins einn, Allan) á skjáinn. Blandaður poki er að setja það í léttúð: það er eins og að þurfa að leita í gegnum poka af blönduðum hnetum fullum af skrítnum hnetum til að finna þær fáu möndlurnar sem eftir eru.