Þetta er fimmta von Trier myndin sem ég hef séð. Ég trúi því að hann sé eini leikstjórinn sem ég hef gefið svona hátt stig í öllum myndunum hans. Fjórir þeirra, The Element of Crime, Europa, Breaking the Waves og Dancer in the Dark, ég hef gefið 10 og einn, The Idiots, ég hef gefið 9 (og ég hef verið að endurskoða hvort ég eigi að gefa honum 10 síðan ég sá það fyrst, þó ég vilji sjá það einu sinni enn áður). Hann hefur verið dæmdur fyrir að kalla sig einn best starfandi leikstjóra. Ég hef tilhneigingu til að vera sammála honum. Ég get ekki kennt honum um að vera hrokafullur þegar hann hefur gert svona frábærar myndir. Eftir 50 ár, þegar von Trier lætur af störfum, verður litið á hann sem fremsta kvikmyndalistamann frá Evrópu (kannski frá plánetunni), og það verða kenndir tímar í hans nafni. Hann er einfaldlega Bergman eða Fellini okkar tíma. Það er of slæmt að gagnrýnendur séu of forvitnir um sjálfa sig til að taka eftir þessu. Um Evrópu sjálfa skal ég viðurkenna að hún var ruglingsleg og að frásögn hennar virtist ekki sterk. Ég held að það sé málið. Þessari mynd var augljóslega ætlað að tákna martröð, eða undirmeðvitundina á einhverju stigi. Þetta er alveg ljóst af innrömmun myndarinnar: frásögn Max von Sydow. Við erum dáleidd, eða von Trier er dáleidd, og þetta er undirmeðvitund okkar/hans. Ég hallast meira að huga hans, þar sem hnignun Evrópu varðar mig, Bandaríkjamann, mjög lítið. Þessi umgjörð er líka skýr ef þú hefur séð The Element of Crime, enn snilldar mynd en þessa (þó ég sé að mótmæla því í mínum huga; það sem Europa þarf meira en allt er almennileg útgáfa á DVD, vonandi aftur Criterion, með leikrænu stærðarhlutföll og endurgerð hljóð og mynd; þá er ég nokkuð viss um að þessi mynd myndi virka eins frábær og hver önnur mynd von Trier). Í The Element of Crime byrjar myndin á því að dáleiðandi, sem við sjáum reyndar á skjánum að þessu sinni, er að dáleiða Fisher, evrópskan einkaspæjara sem vill komast að rótum andlegrar angistar sinnar. Fyrstu orð þeirrar myndar eru "Fantasía er í lagi, en mitt starf er að halda þér á réttri braut." Og alltaf þegar Fisher, sögumaðurinn, fer út af sporinu, refsar dáleiðandinn hann og segir honum að halda áfram með söguna. Hann hlær meira að segja þegar persóna fær virkilega kjánalega og þröngsýna línu. Eitthvað í líkingu við: "skilurðu muninn á góðu og illu?" Dáleiðandinn hlær og segir: „Nú, Fisher, sagði hún það ekki í alvörunni?“ Þannig að lykillinn að því að túlka Evrópu, næstum því nokkurs konar framhald The Element of Crime, er að við erum djúpt í okkar/von. Undirmeðvitund Triers og táknin þar á að túlka innra með okkur sjálfum og munu líklega vera mismunandi fyrir alla. Hvað táknar lestin sjálf? Íhugaðu það innbyrðis, og ræddu það aðeins út á við. Europa er frábær mynd, meistaraverk. Mér leiddist það aldrei, þó ég hafi horft á það klukkan þrjú. Hinn fullkomni tími til að horfa, í raun, þar sem það virkar í draumalógík.