Ég elska Juan Piquer-Simón! Hann er algjörlega uppáhalds lélega kvikmyndaleikstjórinn minn og allan sinn feril reyndi hann óhæfur að græða á einfaldlega hverri farsælu nútímastefnu í hryllings- og fantasíugreinum. Eftir stóra smellinn sem var „Superman“ gerði J.P sitt eigið og bráðfyndna „Supersonic Man“, tók hann upp á ofbeldisfulla slasher-myndabrjálæðið með hinu geðveika „Pieces“ og hann ofurtrompaði sjálfan sig með „The Return of E.T. “, hið óopinbera og beinlínis hlægilega framhald af SF-risamynd Spielberg. "The Rift" er augljóslega innblásin af röð arðbærra skrímslamynda neðansjávar eins og "The Abyss" og "Deepstar Six". Frá upphafi til enda geturðu skemmt þér með því að koma auga á allar stolnu hugmyndirnar og blygðunarlausar uppástungur þessara (og annarra) sígildra. Þegar alveg ný og flott kafbátategund hverfur nálægt djúpu Dannekin-gjánni, er annað verkefni með U-bátahönnuðinum Wick Hayes innanborðs sent út til að kanna hvað raunverulega varð um Siren One. Í myrku djúpi hafsins uppgötvar björgunarleiðangurinn neðansjávarhelli þar sem stjórnvöld gera leynilega tilraunir með stökkbreyttar sjávarverur. Skrímslin eru frekar árásargjarn en það er líka hætta á stjórnaróvini meðal áhafnarmeðlima... "The Rift" er gleymanleg mynd, en hún hefur engu að síður nokkur sniðug þó mjög torkennileg skrímslalíkön. Aðdáendur blóðs og sóða munu ekki kvarta, heldur, þar sem árásirnar á dýrunum eru frekar hræðilegar og miskunnarlausar. Leikurinn er mjög viðurkenndur þó að mörg leikaraheitin geti örugglega gert betur. Það er ráðlegt að þú hafir einfaldlega gaman af klisjunum og dásamlegu áhrifunum í "The Rift" því ef þú byrjar að velta fyrir þér handritinu muntu komast að því að það meikar engan sens.