Við skulum í smá stund gera ráð fyrir að þú hafir ekki gert tilraunir með geðsveppinn og þú sért að velta fyrir þér svokölluðu slæmu upplifuninni og hvernig eitthvað slíkt gæti spilað sig Jæja, farðu á undan og skelltu inn fersku eintaki af The Beguiled. Sjáðu til, með kvikmynd ertu með hreinu ferðirnar þínar (Solaris og allt annað sem Andrei Tarkovsky leikstýrir), töffaraferðir, þ.e.a.s. upplifunina-sem-þú-batnar þig aldrei af (Sweet Movie og El Topo), og þú ert slæmur lífrænn ferðir, flokkur sem er sérstaklega frátekinn fyrir kvikmynd eins og The Beguiled, sem er eins konar efni sem þessir áhugasamir rithöfundar á Times sem tóku allar réttar ákvarðanir með lífi sínu og útskrifuðust frá Harvard-enskudeildinni kalla „ofskynjunarvaldandi tón“. Í þriðja þætti þessarar kvikmyndar sem Don Siegel leikstýrði er ekki víst að þú sérð nákvæmlega að tvær blýþungu hendurnar þínar eru orðnar hopaðar og taki á sig alla eiginleika grafandi skordýraætandi spendýrs, né munt þú nákvæmlega falla undir grun um að hryggurinn þinn hafi náð. sama hlykkjóttu lögun og hnútótta áferð trés sem berst ómetanlegt ávexti sem er ómetanlegt að aldri, en þú munt finna fyrir einhverju. Árið 1970, þegar þessi mynd var tekin upp, voru flestir Bandaríkjamenn að leita að anodyne fyrir sameiginlegan sársauka, kvikmynd eins og The Graduate kannski , mikið af heimsendahyggju var í gangi og auðvitað lenti þú í martröðinni þegar stríðið féll í Víetnam. Það sem þú færð með The Beguiled, banal eiturlyf samlíking til hliðar, er handrit unnið úr skáldsögu eftir gaur sem að minnsta kosti í augnablikinu vildi vera þekktur sem Grimes Grice, og leikstjórn frá leikstjóranum sem hjálpaði til við að koma starfi og feril af stað. Sam Peckinpah. Í Beguiled sýnir Donny Siegel, fæddur árið 12, Chicago, Il., innan við 45 árum eftir Eldinn mikla, tilraun sína til að glíma við allt það menningarbrjálæði í samtímanum snemma á áttunda áratugnum í formi klassísks kvikmyndagrips. The Beguiled er ótrúleg mynd og framúrskarandi framlag til kvikmyndagerðar á næstum öllum sviðum: tökur, klippingar, leikstjórn og saga eru öll frábær, og þú ert ekki líklegur til að sjá annað eins. Án efa óheppileg mynd, áhrif hennar, eins og ég hef sagt, bæði hvimleið og svívirðileg; í hreinskilni sagt er erfitt að trúa því að Universal festi nafn sitt við þessa mynd, en þú munt sjá þegar þú horfir á nokkrar af sætu, sætu myndavélarhreyfingunum og kvikmyndatökumanninn Bruce Surtees nýta sér hverja myrku goðsögn sem þú geymir í höfðinu á þér um Bandaríkjamanninn. Plantation South, blanda saman fegurð og illsku á hverjum stað sem er skotið. Það er óhætt að segja að Clint Eastwood hafi aldrei verið svona. Gamli Clint, hann færist á augabragði frá hlédrægum til pirrandi, augu hans eins og tveir Arkimedeusarspíralar í miðlungs nærmynd. Restin af leikarahópnum er jafn krefjandi og óhugnanlegur. Þessi Beguiled mun aldrei komast í AFI 100 á minni ævi, en það hindrar mig ekki í að halda því fram að þetta sé ein besta bandaríska samstillingarhljóðmyndin sem gerð hefur verið. Þó að flestir flokka hann sem vestra, til að hafa fólkið á The Western Channel með, er The Beguiled vandamál vegna þess að þú veist í raun ekki hvað það er: Eins konar stríðsmynd? Drama? Sálfræðileg spennusaga? Kannski svarið við öllum þessum tilfinningalega vönduðu Noir myndum með Kirk Douglas í aðalhlutverki? Ég kalla þetta verk reyndar hryllingsmynd vegna þess að þegar gamli maðurinn minn, sem finnst gaman að sparka til baka með ódýru, tilefnislausu ofbeldinu sem varpað er fram í skemmtunum eins og The Wire, sá þessa háhyrndu miðlungslanga mynd af Geraldine Page sem vafði túrtappa um blóðugan fótinn á Clint, Pabbi var frekar fljótur að stinga upp á að við horfðum á eitthvað annað eins og Outback Bowl, rétt áður en hann flýði í annað herbergi. Mitt ráð: horfðu á þennan og vertu viss um að hann sé á mjög stórum skjá, helst keyrðu á þessum DPL heimabíóskjávarpa sem þú ert að íhuga. Ég myndi panta The Beguiled ásamt þessum mikilvægu neytendakaupum, snúa út kostnaðinum, henda kvikmyndaljósi upp á stóra auða vegginn og reyna að missa ekki tökin því rétt eins og Norman Bates, „Við förum öll aðeins vitlaus stundum,“ jafnvel hinir tældu.