Þessi mynd fékk mig eiginlega næstum til að gráta. Til að byrja með falsa tennurnar. Þá kemur auga á fallegt plast eða teiknað sett. Til að gera það enn leiðinlegra er öllum aðgerðum fylgt eftir með björtu ljósi. Síðan er talað: Hljóðstigið er svo mismunandi, stundum of hart, svo of mjúkt, aldrei nákvæmlega gott eins og í góðum kvikmyndum. Það bergmálar líka svo mikið að ég held að þeir hafi verið með einn hljóðnema á öllu settinu. Og til að gera illt verra, ALLTAF heyrt um hljómtæki? Ef myndavélin skiptir, helst hljóðið alltaf í miðju. Leikararnir tala eins og þeir séu að lesa af töflu sem er sviðsett á bak við myndavélina. Og aðdrátturinn inn í aðra senu, hversu hræðilegt barnalegt. Tónlistin er svo illa valin að hún bætir aldrei neinu við. Það eyðileggur bara hvers kyns spennu sem skapast fyrir slysni. Til að klára þetta, bardagaatriðin... 3 ára frænka mín myndi gera betri bardagaatriði. Þessi mynd er ekki einu sinni góð til að hlæja, hún er bara svo slæm...