Við vitum öll hvað Chan-wook Park getur gert. Ef þú hefur ekki séð Oldboy (eða samúðarþríleikinn fyrir það mál) ertu að missa af bestu myndum sem gerðar hafa verið á þessari öld. En ég er ekki hér til að tala um þá. Ég er hér til að tala um þorsta. Þessi mynd er ekki það sem þú myndir búast við. Já þetta er vampírumynd, en á sama tíma er hún líka mjög snúin saga um rómantík milli prests og ungrar stúlku. Ég mun ekki fara inn í samantektina (þú getur lesið það hér að ofan) en í staðinn segi ég þér hvað þessi mynd hefur upp á að bjóða. Chan-wook Park er meistari í kvikmyndatöku og þessi mynd er engin undantekning. Með sumum mjög súrrealískum senum studdar af mikilli lýsingu, setur hann stemninguna fullkomlega í næstum hverri senu. Myndin byrjar svolítið rólega en mér fannst þetta nauðsynlegt til að byggja upp samband við persónurnar. Þegar hlutirnir fara að þróast þá sleppir það næstum aldrei fyrr en inneignin rúlla. "Þorsti" er aðallega ástarsaga, en ekki í sama skilningi og þú myndir halda. samband aðalpersónanna er mjög ákaft en á sama tíma nánast truflandi. Chan-wook Park er ekki ókunnugur deilum eins og við vitum og þessi mynd snertir bannorð næstum jafn mikið og oldboy. Lokaatriðið er lang kraftmesta í myndinni og kannski ein besta ályktun kvikmyndar sem ég hef séð. Á heildina litið er þetta einstök mynd sem mér finnst að allir kvikmyndaáhugamenn ættu að sjá. Þetta er spennandi (og að vísu öðruvísi) tökum á heimi vampíranna og rómantíkin er langt frá því að vera sauð eða leiðinleg. Þessi mynd er grátbrosleg, óeigingjarn og falleg á allan rangan hátt. Augljóslega er það ekki fyrir alla, en líkurnar eru á að ef þú ert að lesa þessa umsögn hefur þú nú þegar áhuga. Sjáðu það. Ekki hika