Ég hef lesið flest ummælin hérna. Ég komst að þeirri niðurstöðu að næstum allir eru sammála um að 11. september sé átakanleg saga. Það eru nokkrir sem halda að viðbætt frásögn sé veik og ég er sammála því að frásögnin sé veik og óþörf. Um tvo bræður sem finna hvorn annan aftur eftir hamfarirnar og klettahengið um Tony. En ég held að frásögn sé ekki óþörf. Eins og ég margir fræðimenn held ég að okkar eigið líf séu frásagnir. Við lifum og gerum okkar eigin ævisögu. Þannig að ef við segjum frá lífi okkar er þetta alltaf í formi frásagnar. Við tökum ekki saman staðreyndir eins og: Fæðingu, bernsku, menntaskóla o.s.frv. Við búum til sögu um líf okkar. Vegna þess að við þekkjum sögur viljum við líka setja sögu í sögu. Vegna þess að í formi sögu getum við auðkennt okkur. Við getum betur skilið það sem gerðist í sögunni þegar það er sagt í formi sögu. Svo það er tilgangurinn með því að bæta við sögu í heimildarmynd. Sagan er veik, svo það sé, en við skiljum hvað er í gangi. Ef það væri ég þarna úti myndi ég hafa áhyggjur af bróður mínum. Og annað atriðið, að gera stórmynd um það. Að vísu hefur það verið of nýlega að koma með stóra mynd um 11. september. Þó hafa verið nokkrir um efnið, en engum þeirra líkar þessi heimildarmynd. En hvað ef það verður kvikmynd eftir um 5 ár? Ég er sammála því að það er rangt að reyna að græða mikið á 9/11. En ég er líka sammála því að kvikmyndir eru ein besta leiðin til að segja sögu. Hversu margar kvikmyndir um seinni heimsstyrjöldina höfum við séð? Ef ég hefði ekki séð þessar kvikmyndir myndi mín skoðun á WW vera allt önnur. Ég man eftir að hafa séð Schindlers List og ég grét í klukkutíma í kennslustund. Kvikmyndir gefa þér góða mynd af því sem gerðist í sögunni og þó það sé skáldskapur stuðlar það að minningu hamfaranna og mannfallanna. Svo mitt punktur: að segja sögur er ekki alltaf slæmt, það fær okkur til að samsama okkur sögunni og gerir það að verkum að við gleymum aldrei því sem gerðist.