Glæsileg Techicolor framleiðsla sem segir óvenjulega sögu um rómantík milli konu með sterka trúartrú og trappistamunks sem hefur yfirgefið klaustrið sitt og brýtur heit sín. Myndin er opnuð í klaustri í Evrópu, þar sem fyrrverandi nemandi biður - einmana fegurð í svörtu sem heitir Domini (Marlene Dietrich). Henni er ráðlagt af yfirmóður að fara í eyðimörkina og „finna sig“ og missa sorg sína yfir föður sínum sem er nýlátinn. Í lestarvagninum á leiðinni inn í Sahara situr hún á móti mjög, mjög vandræðalegum manni (Charles Boyer) - fyrrverandi munkur okkar. Hún er bráðum stödd á hóteli nálægt vini með pálmatrjám þar sem hún sér aftur dularfullan vandræðamanninn okkar þar sem hann er furðu lostinn yfir því hvað hann eigi að gera þegar mjög tælandi dansstelpa stendur frammi fyrir henni. Domini verður vinur hans, þó að hann veit ekkert um fortíð hans - rómantík á eftir að fylgja. Þessi mynd er tilfinningarík, melódramatísk og öðruvísi (á vissan hátt, næstum súrrealísk og jafnvel svolítið þröngsýn) - mér fannst hún mjög skemmtileg og skemmtileg . Myndatakan í þessu er virkilega áhugaverð - hún er full af öfgafullum andlitsnærmyndum og fallegum litaskotum af hjólhýsum af hestum sem fara yfir eyðimörkina, skuggamynduðum myndum á móti sólseturshimni. Marlene Dietrich skilar vel gerðri, þó hófsamri, frammistöðu hér og lítur glæsilega út. Charles Boyer - venjulega ekki einn af mínum uppáhalds - er reyndar nokkuð góður í þessu, mér finnst hluturinn henta honum og hann lítur frekar ungur og myndarlegur út líka. Basil Rathbone er fínn hér, nema að fá mjög lítið að gera. Annað frábært hljómsveitarnótur eftir Max Steiner hjálpar til við að halda dramanu gangandi - allt í allt mjög skemmtileg mynd.