Í frægri ritgerð sem hann skrifaði um Charles Dickens bendir George Orwell á að margir lesendur hafi alltaf séð eftir því að Dickens hafi aldrei haldið áfram að skrifa eins og hann gerði í PICKWICK PAPERS: það er að segja, hann hélt sig ekki við að skrifa fyndnar þáttaskáldsögur það sem eftir var af ferlinum. Þetta hefði ekki verið of erfitt fyrir Dickens. Samtímamaður hans Robert Surtees gerði einmitt það og einbeitti sér aðeins að óförum refaveiðasettsins (MR. FANCY ROMFORD'S HOUNDS er titill á einni af skáldsögum hans). Meðal veiðimanna og hestaunnenda á Surtees enn fylgi en flestum finnst skáldsögur hans ólæsilegar. Dickens var staðráðinn í að sýna að hann væri meira en fyndinn maður (og ekki gleyma, fyrsta bókin hans, SKETCHES BY BOZ, var líka fyndin bók). Þriðja bók Dickens er OLIVER TWIST (sem varð frekar ömurleg á punktum). Orwell segir að til að allir höfundar geti vaxið þurfi þeir að breyta um stíl bóka sinna. Dickens hefði örugglega (og farsællega) samþykkt það. En Orwell yfirsést tegundarhöfundinn sem fer fram úr félögum sínum. Surtees, eins og ég sagði, er tegundarhöfundur sem einbeitir sér að veiðum - en ekki allir hafa áhuga á veiðum. En P.G.Wodehouse leit á sjálfan sig sem skemmtikraft, sem gerði grín að efri hluta breska félagskerfisins. Jarl hans af Emsworth er stoltari af því að ala upp fínasta svín í Englandi en að vera...jæja Earl of Emsworth! Psmith hans er alltaf tilbúinn til gagnárása þegar hann á að vera undirgefinn ósanngjarnum yfirmanni. Stanley Uckridge hans mun alltaf hafa „fullkomið“ kerfi sem ætti að skila miklum hagnaði (en nær alltaf að losna við lokin). Og það besta af öllu, Jeeves hans mun alltaf leggja frábæra heila sinn í vinnu við að bjarga hinum vanhæfa Bertie Wooster, yfirmanni hans. Þar sem Wodehouse hafði takmarkaða sýn á hlutverk sitt sem rithöfundur - hann var þarna til að gera teiknimyndafígúrur til skemmtunar heimsins - misstu bækur hans aldrei ljóma. Þeir þjónuðu (og þjóna enn) tilgangi sínum. Reyndar bar Wodehouse saman við mun alvarlegri samtímakonu sína Evelyn Waugh, sem skrifaði líka fyndnar bækur, en af ​​vitsmunalegri gerð. Það besta frá Waugh er enn meðal hápunkta breskra bókmennta á 20. öld: BRIDESHEAD REVISITED, DECLINE AND FALL, og restin. En þegar hann var staðráðinn í að koma sjónarmiðum sínum á framfæri, hrundi bókin oft ef punktur hans vakti ekki áhuga lesandans. Fyrir hverja VILE BODIES var einhver mistök seint á ferlinum eins og THE ORDEAL OF GILBERT PINFOLD. Þó að Wodehouse gæti líka unnið minna hakkverk, fór fall hans ekki eins langt og Waugh gerði. Wodehouse var líka hæfileikaríkur textasmiður (þegar þú heyrir "Bill" í tónverki SHOWBOAT er það ekki lag Kern og Hammerstein, heldur Kern og Lag Wodehouse umfært úr "Oh Lady, Lady" tugi ára fyrr). Hann var líka handlaginn leiklistarmaður. Svo það er ánægjulegt að sjá að hann tók skáldsöguna sína A DAMSEL IN DISTRESS og breytti henni í handritið hér. Hún hefur eðlilega Wodehouse snertingu. Þessi fullkomni þjónn Keggs (Reginald Gardiner í dásamlegri frammistöðu) er skúrkur í að búa til „vingjarnlegan“ fjárhættuspil meðal starfsmanna hins virðulega heimilis sem hann stýrir. Hann getur heldur ekki varist, einstaka sinnum, frá því að syngja ítalska óperu - þrátt fyrir tilraunir Constance Collier til að hemja hvatvísi sína. Þetta er dæmigerð Wodehouse persónusköpun. Svo er það hvernig ástarsambandið milli Lady Alyce og Jerry heldur áfram að ganga vel og minnkar vegna uppátækja Keggs og unga Alberts, sem báðir vilja vinna þennan lukkupott af peningum. Wodehouse gerir alltaf þessa tegund af söguþræði, þar sem andstæðingar skipta um sjónarhorn eftir því sem þeir hafa áhuga á. Wodehouse var líka heppinn hér að hafa Burns og Allan til að vinna með. Almennt er talið að af öllum myndum sem þeir gerðu sem aukaleikarar saman (svo sem SIX OF A KIND og WE'RE NOT DRESSING) hafi George og Gracie staðið sig best við Fred Astaire. Fun House röðin, sem inniheldur lagið „Stiff Upper Lip“, er dásamleg, sem og fyrri röð þar sem þeir þrír dansa „whisk broom“ (sem Astaire lærði af Burns). En hin stórkostlega órökrétta rökfræði Gracie er notuð af Wodehouse í senum með Gardiner (sjáðu hvernig henni tekst að rugla hann til að gefa henni meiri peninga en skiptin hennar eiga skilið að vera - aðeins Albert tekur eftir mistökum Keggs/Gardiner og lítur á Gardiner eins og hann sé annað hvort heimskur eða vitlaus). Samtal hennar við son Lady Caroline (Collier) Reggie (Ray Noble, breska hljómsveitarleiðtoginn) fékk hann til að ímynda sér að hann muni giftast henni, en að kveðja Gracie þegar hún keyrir af stað með George til að giftast er líka yndislegt. Myndin er talin hafa mistekist í miðasölunni vegna skorts á Ginger Rogers í henni og veikleika Joan Fontaine. Fontaine er ekki að gera merkilegt starf í hlutverkinu, en gallinn er í raun Wodehouse - hann gerði persónuna ekki mjög áhugaverða. En myndin getur staðist án þess, miðað við aðra flytjendur og persónur þeirra, tónlist Gershwins og frábæra skemmtun Wodehouse.