Þegar ég sá myndina í fyrsta skipti snemma á áttunda áratugnum var ég hrifinn af þessari mynd. Sjónrænt var þetta töfrandi og atburðir á háskólasvæðum í Evrópu og Bandaríkjunum fengu þig til að tengja þig við það sem Antonioni var að reyna að segja svo vel sjónrænt á síðustu 15 mínútum myndarinnar: að sprengja í huga þínum „harðstjórnarlegar“ starfsstöðvar og stórviðskiptahagsmuni. Endurtekin sprenging á fallega húsinu í miðri eyðimörk, aðalkvenpersónan sem nýtur náttúrulegs straums köldu vatni, málar flugvél í geðþekkri hönnun (jafnvel hin fögru British Airways gerði það fyrir nokkrum árum) eru nokkrar af þeim. myndir sem voru afritaðar af auglýsingafólki um allan heim í áratugi. Jafnvel Pink Floyd jók aðdáendafjöldann eftir að myndin var frumsýnd. Þú sérð þessa mynd um 30 árum síðar og þú byrjar að velta fyrir þér hvers vegna sama mynd hefur misst aðdráttarafl. Í dag hafa kvikmyndir gegn stofnuninni meira efni - staðreyndir, skjöl, fínar frammistöður og frábært handrit. Antonioni virðist vera úreltur; gallaður snillingur. Jafnvel að horfa á "Blow Up" eftir Antonioni í dag gefur þér svipaða tilfinningu að hann sé illa farinn."Zabriski Point" verður að meta fyrir hvað það var þegar það kom út. Þetta var frábær mynd ef þú myndir sjá hana á breiðum Panavision skjá öfugt við dvergvaxna sjónvarpsskjáina. Sjónræn og hljóðræn (Mick Jagger, Kieth Richards, Pink Floyd, o.fl.) töfra myndarinnar er enn enn. Aðalparið var ekki frábærir leikarar en þeir voru sætir og náttúrulegir. Einn þeirra (Mark Frechette) dó í fangelsi í Bandaríkjunum og útvíkkaði raunveruleika þeirra ósamræmdu gilda sem hann persónugerði í myndinni. Í dag virðist Antonioni ekki „samstilltur“. En fylgstu vel með og þú munt kunna að meta þögguð hljóð hinna venjulegu leikara - Rod Taylor, G.D. Spradling, konurnar í sundlauginni, löggurnar á flugbrautinni. Raunverulegu hljóðin eru hins vegar frá ósamræmismönnum. Antonioni kom við sögu fyrir 30 árum en ekki er hægt að efast um tök hans á miðlinum enn í dag. Hann vissi hvað hann var að gera.