Þó ég sé almennt talsmaður hinnar vel gerðu myndar, einskorða ég mig ekki við kvikmyndir sem komast undan þessum mörkum, og oftar en ekki hef ég gaman af og dáist að kvikmyndum sem „brjóta reglurnar“ með góðum árangri. Og það er alveg rétt að leikstjórinn Pasolini brýtur reglur rótgróins kvikmyndagerðar. En það er líka mín skoðun að hann brjóti þær ekki með góðum árangri eða að neinu marki. Verk Pasolinis eru sjónrænt ögrandi, en þetta er minna spurning um hvað er raunverulega á skjánum heldur en hvernig það er tekið upp, og hrífandi kvikmynda hans. virðast minna spurning um listrænt val en afrakstur áhugakvikmyndagerðar. Þetta á við um DECAMERON. Pasolini kaus oft að nota aðra en leikara, og þó að margir leikstjórar hafi gert það með ótrúlegum árangri, hafa þeir sem ekki eru leikarar undir stjórn Pasolinis tilhneigingu til að vera ekki leikarar. Þetta á líka við um DECAMERON. Pasolini inniheldur oft myndir sem ætlað er að hneyksla, móðga eða trufla áhorfendur á annan hátt. Oft er hægt að nota slíka þætti með óvæntum áhrifum, en í höndum Pasolini virðast slíkir þættir sjaldan leggja eitthvað til myndarinnar. Þetta á líka við um DECAMERON. Mér hefur verið gefið að skilja að það eru margir sem hafa gaman af, jafnvel dást að myndum Pasolini. Þrátt fyrir það hef ég í raun og veru aldrei hitt neinn þeirra og ég hef aldrei getað lesið neitt um Pasolini eða verk hans sem gerði mér skiljanlega ástæðuna fyrir slíkri mætur eða aðdáun. Af verkum hans einum að dæma er ég þeirrar skoðunar að hann hafi í meginatriðum verið áhugasamur leikstjóri sem hafi ekki "brotið reglurnar" svo mikið af eigin vali sem vegna skorts á kunnáttu - og sem var upphaflega fagnað af gáfumönnum samtímans fyrir „tilvistarleg áræðni,“ og staðfestir þar með einfaldlega hann í slæmum venjum sem kvikmyndagerðarmaður. Mér finnst verk hans leiðinlegt, lítt áhrifamikið og tilgerðarlegt. Og þetta á líka við um DECAMERON. Það á líka, því miður, við um nánast allar Pasolini myndir sem ég hef verið ógæfa mín að þola.