Tíu mínútna saga teygðist út í meira en tvo tíma. Þegar ekkert markvert hafði gerst á miðri leið hefði ég átt að fara. En, alltaf vongóð, var ég áfram. Og fór með sektarkennd yfir að hafa sóað tímanum. Leiklistin var í lagi en söguþráðurinn er svo gegnsær og veikburða. Handritið er um það bil eins lélegt og það gæti orðið, en aftur, að teygja út tíu mínútna söguþráðinn gefur ekki mikið pláss fyrir góða samræður.