Epic Story of Hope bundin af fjárhagsáætlun og takmörkuðum listrænum metnaði. Þar sem Terrence Malick framleiddi þetta bjóst ég við einhverju áleitnu og ljóðrænu. Í staðinn fáum við dæmigerða norska samframleiðslu ("Bylting" með Al Pacino, einhver?), þar sem - hugsanlega - er góður ásetningi hrakinn af hræðilegu handriti og þar sem margar persónurnar eru gerðar niður í staðalímyndir. „Ég-Tarzan-you-Jane“ enska samræðan milli söguhetjanna sem ekki eru enskumælandi er sérlega hrollvekjandi maður gæti velt því fyrir sér hvort Nick Nolte og Tim Roth hafi svívirt sitt eigið, þar sem þeir hljóma næstum eins og alvöru fólk. Sagan er hlaðin ótrúverðugleika: búist er við að við trúum því að Binh geti talað smá ensku eftir að hafa lifað allt sitt líf sem bændaþræll (orðaforði hans, en því miður ekki málfræðileg vald, eykst tilkomumikið í malaísku flóttamannabúðunum, án þess að ávinningur af næturkennslu). Tilviljun er útbreidd; Ég velti því fyrir mér hvort klukkutíma eða tveimur hafi verið breytt frá fyrsta þriðjungi: hann eltir móður sína í Ho Chi Minh City næstum samstundis - eftir að hafa rekist á þrjátíu ára yngri hálfbróður sinn, sem kannast við hann án tillitssemi! Mamma gefur honum gulllás (eða eitthvað álíka mikils virði) þegar þau skiljast, en það er aldrei vísað til þess aftur. Samband hans við "Me Dead Inside" Ling á að veita skyldubundinn "ástaráhuga", en finnst hann jafn gervilegur og Leonardo og Cameron í "Gangs Of New York". Ferðin í ryðfötu báts gefur til kynna tilfinningu fyrir þeim skelfilegu aðstæðum sem mansal hefur í för með sér. Reyndar, eina skiptið sem myndin er lítillega spennandi og óútreiknanleg, er rykkótt, handheld myndefni sem tekin er af brúnni við hrikalegt veður. (Tilviljun, bátssigling frá Malasíu til New York um Góðrarvonarhöfða og Afríkuströndina, án þess að stoppa fyrir eldsneyti eða vistir, er vissulega epísk ferð). Fallega skotið af sjóndeildarhring New York endurómar notkun Malick á töfrastund, en mig langar að vita hvers vegna strandgæslan kom ekki. Kannski voru þeir að horfa á Super Bowl eða eitthvað. Auðvitað tekst Binh að hafa uppi á blindum gamla pabba sínum á afskekktum bæ í Texas, með sama siglingabrag og hann sýndi í Ho Chi Minh-borg. Ég var hrifinn af því hvernig Nick Nolte gat ráfað um að grafa akra og gefa hestum á stórum búgarði án aðstoðar leiðsöguhunds eða hvíts stafs. Til að sýna hvernig hægt er að byggja upp sögu um erfiðleika flóttafólks og taka upp á litlum fjárlögum, skoðaðu miklu betri "In This World" eftir Michael Winterbottom.