Vandamálin með Nikhil Advani's Salaam-e-Ishq eru mörg. Einlínu hugtak sem lítur vel út á blaði (sem virkaði líka í fyrri enskri kvikmynd - Love Actually) fer hræðilega úrskeiðis þökk sé óhæfum og grunnum skrifum. Vel meint hugmynd verður mulin í mola undir þunga eigin stórfellda metnaðar. Leikstjóri sem er svo gjörsamlega upptekinn af sinni eigin miklu lofsömu fyrstu mynd fer fram úr tækjunum sem virkuðu í fyrri myndinni hans (Kal Ho Na Ho) - reyndu að telja fjölda skipta sem klofnir skjáir eru notaðir í þessari mynd. Vandamálið er - það sem virkaði stórkostlega í Kal Ho Na Ho voru tilfinningaleg óhóf Karan Johar skólans í kvikmyndagerð, en hér prýðir 'tilfinningar' okkur ekki alveg með útliti sínu á skjánum - nei, ekki einu sinni lauslega. . Rithöfundurinn/leikstjórinn gefur okkur „sex sambönd við eitt sameiginlegt vandamál - ást“, en hvar er styrkurinn, hvar er dýptin, hvar er „tilfinningin“? „Hylting til ástarinnar“ án tilfinninga? Og einn sem heldur áfram og áfram og áfram...... Nei, það getur bara ekki virkað! Að mínu mati er grunnkrafan til þess að samspilsmynd sem þessi virki að ekki aðeins ætti hver einstök saga að vera „fullkomin“ heldur ætti hún - á einhvern hátt - að fylgja línuriti hinnar hefðbundnu þriggja þátta uppbyggingar (skjár). ritunargúrú, Syd Field's Paradigm). Það er raunverulega ástæðan fyrir því að Salaam-e-Ishq virkaði ekki fyrir mig. Engin sagnanna hafði neina dýpt eða rússíbanareið af tilfinningalegum upp- og lægðum sem maður býst við í almennum hindí kvikmyndum. Einnig virtust tengslin á milli sumra sagnanna lítil og mjög þvinguð. Ekki er ljóst hvað Salman Khan er að gera í brúðkaupi Ayesha Takia. Ef þess var krafist að hann væri viðstaddur brúðkaupsvettvanginn fyrir snyrtilega frágang, hvers vegna ekki að töfra fram fleiri tilviljanir og koma með hin tvö pörin líka í brúðkaupið? Það væri snyrtilegra. En já, sumar sögurnar lofuðu miklu. Fyrir það fyrsta reynir Anil Kapoor-Juhee Chawla sagan að takast á við mjög raunverulegar aðstæður - miðja lífskreppu, en ferð hennar er svo línuleg að þú ert eftir að velta fyrir þér hvort það hafi raunverulega verið vandamál. Að sama skapi er vandamálið við skuldbindingu í Akshaye Khanna-Ayesha Takia sögunni líka sannleikur. Bara ef það væri þróað aðeins betur. Mér fannst vænlegri sögurnar í þessu mish-mash sagðar frá karlkyns sjónarhorni, sem er allt í lagi, en það dregur niður tilfinningalegan hlut þessara sagna því kvenpersónurnar - Juhee Chawla og Ayesh Takia sérstaklega - hafa allar dýpt hálffyllts baðkars. Átti þessi mynd ekki að fjalla um „12 mismunandi líf“? Nú leikararnir. John Abraham þarf enn að læra leiklist á meðan Vidya Balan er áreiðanleg og yndisleg eins og alltaf. Anil Kapoor fær hlutverk sem er skrifað bara fyrir sig en leikur stundum yfir leiðindi persónu sinnar. Þar sem hún fékk ekki kjötmikla persónu til að túlka, notar Juhee Chawla heillandi bros sitt og náttúrulega leikstíl til að hylma yfir það. Akshaye Khanna er í góðu lagi þrátt fyrir að hafa farið smávegis yfir höfuð í nokkrum senum. Ayesha Takia hefur ekkert mikið að gera, en hún minnir okkur þó á að hún er sama stelpan og kom okkur á óvart með bravúr frammistöðu sinni í Dor. Govinda reynir að bæta upp fyrir þessi STÓRU mistök sem kallast Bhagam Bhag, og tekst það að miklu leyti. Það færir mér mest pirrandi lag myndarinnar (sem endar ófyrirgefanlega með því að hámarka skjátímann) - Salman Khan og Priyanka Chopra. Brautin er pirrandi aðallega vegna þeirra. En ég verð að þakka þeim fyrir samkvæmni þeirra. Þeir eru stöðugt SLÆMIR alla myndina. Priyanka gæti vel verið næsta drottning hamingjanna - ég kaupi ekki vitleysuna um að hlutverk hennar (að vera „varastelpa“) krafðist þess að hún kæmi fram yfir höfuð. Einhver ætti að segja henni muninn á því að vera skrautleg vegna þess að persónan krefst þess og beinlínis hamingja. Ef þú hefur séð Rakhi Sawant (sem virðist vera innblásturinn á bak við þetta hlutverk) í viðtölum hennar og Bigg Boss þá veistu hvað ég á við. Mér finnst mjög að ef Nikhil Advani hefði tekið Rakhi Sawant í þetta hlutverk frekar en stærri stjörnu eins og Priyanka, hefði sagan virkað betur. Fallegur hreimur Salman Khan er.....jæja, hindí Shannon Esra er minna með hreim en Salman. Til að vera sanngjarn við leikstjórann, þá tekst honum að bæta nokkrum góðum leikstjórnarbrag við myndina. Mér fannst sérstaklega gaman að nota gráa sem ríkjandi lit í Anil Kapoor-Juhee Chawla sögunni sem myndlíkingu fyrir leiðinlega tilveru þeirra og björtu litina sem koma inn í söguna með komu hinnar konunnar. En mun einhver velja að mála húsið sitt í mismunandi, niðurdrepandi gráum tónum? Það er ásættanlegt kvikmyndaleyfi myndi ég segja. En þegar myndin stendur í næstum 4 klukkustundir, finnst mér næstum eins og leikstjórinn sé að reyna of mikið til að gefa áhorfendum innsýn í „snertingu“ hans í endalaust hlykkjóttri samsetningu af óinnblástursþáttum. Kannski vill Nikhil Advani að við sitjum í leikhúsinu eins lengi og mönnum er mögulegt- pata nahin, kal ho na ho.