Ég dáðist að Rob Marshall fyrir Chicago, en Memoirs of Geisha reynist vera enn ein misheppnin í því að sameina vestrænar og asískar listir. Á heildina litið er atriðið fallegt, en eftir eirðarlausa áherslu á framandi-miðaðar senur gætu sumir bara fundið sig leiða á þeim. Óhófleg kirsuberjablóm var satt að segja ofgert. Það er líklega menningarmunurinn á skynjuninni hér: hin fullkomna fegurð er ekki sýnileg gerð, þar sem sannarlega falleg geisha væri ekki of vestrænt graskerið í myndinni. Sum önnur ummæli hafa réttilega nefnt stærstu gallana. Sem Taívani efast ég ekki um að leikkonan sé frábær. Leikari/leikkona getur leikið hvers kyns hlutverk þegar hann/hún getur litið út. Gong Li er frábær, en kraftur tilfinninganna sem hún sýndi í þessari mynd hafði ekki verið þýdd á japanskan stíl. Það eina sem ég sá var bitursæta og afbrýðisama kínverska KONA. Michlle Yeoh, ein af uppáhalds leikkonunum mínum, leit ekki einu sinni út eins og japönsku. Sumar athugasemdir hafa minnst á sérkennileg viðkvæm, kvenleg einkenni japanskra kvenna, sem ég get ekki verið meira sammála. Þetta eru svo viðkvæmar að ég geri ráð fyrir að ekki einu sinni allar japanskar nútímaleikkonur séu gjaldgengar í hlutverkin í Geisha, hvað þá tvær kínverskar og ein malasíska leikkonan sem ólust upp í ólíkum menningarheimum og þekktu líklega ekki japanska menningu það mikið. Geisha er góð. skot fyrir að vekja forvitni bandarískra áhorfenda. En það væri móðgun fyrir myndina sjálfa og jafnt fyrir listina ef myndin hlýtur Óskarinn fyrir besta búninginn, besta leikstjórann eða bestu myndina.