Að horfa á Cliffhanger vekur fortíðarþrá til fyrri hluta tíunda áratugarins, tíma þar sem nánast hverri nýrri hasarmynd mætti ​​lýsa sem "Die Hard in a /on a." Cliffhanger er „Die Hard on a mountain“ og nokkuð gott, fyrir það sem það er. En ólíkt Passenger 57 og Under Siege, sem eru ágætis Die Hard klön á eigin forsendum, sleppir Cliffhanger meðfylgjandi tilfinningu margra hasarmynda og faðma. stórkostlegt landslag sem, í gríðarmiklu sínu, hótar að yfirgnæfa og gera lítið úr átökum fólksins sem berst og deyr á tindunum. Árum áður en aðrar kvikmyndir eins og A Simple Plan og Fargo sýndu glæpi og morð á snævi stöðum, þekkti Cliffhanger leikstjórinn Renny Harlin sjónræna áhrif þess að setja saman hrottalegt ofbeldi og grátbrosleg baráttu til að lifa af gegn köldu og áhugalausu náttúruumhverfi. Upphafsþátturinn hefur þegar hlotið mikið lof, sem hún á allt skilið: styrkleiki hennar gerir okkur kleift að gleyma gervi myndavélarinnar og leikaranna og einfaldlega trúa því að það sem við sjáum er í raun að gerast. Ekki einu sinni skot Harlins af fallandi uppstoppuðu dýrinu, sem er kraftmikið áhrifaríkt en hótar samt að verða of mikið grín (og sem hann endurtók í Deep Blue Sea), eða fáránlegur svipur á andliti Ralph Waite, getur dregið úr krafti röðarinnar. Næsta áhrifamikill leikþáttur er byssubardaginn og ránið um borð í þotunni. Eins og skrifuð eru af Stallone og Michael France og leikstýrð af Harlin, eru áhorfendur steyptir inn í hasarinn með því að vita ekki í upphafi hvaða umboðsmenn eru viðriðnir þjófnaðinn og hverjir ekki: blóðugu tvíkrossarnir eru algjörlega óvæntir. Eins og Roger Ebert hefur tekið eftir, á áhættuleikamaðurinn sem flutti milli flugvélanna í loftinu skilið sérstaka viðurkenningu. Seinna, á meðan á snjóflóðunum stóð, virðist einn hryðjuverkamannanna/þjófanna vera í raun að falla þegar snjóveggur ber hann niður. fjall. Eftir því sem ég best veit var enginn drepinn við gerð þessarar myndar (lítið kraftaverk, miðað við öfgakennd sumra glæfrabragðanna), svo augljóslega var brúða notuð við myndina. En myndin sjálf er enn áhrifamikil vegna þess að við erum eftir að velta fyrir okkur hvernig Harlin (eða líklegast einn af leikstjórum annarrar einingar) vissi nákvæmlega hvar átti að staðsetja myndavélina. Ég mun taka Sly Stallone sem hasarhetju mína alla daga vikunnar, vegna þess að hann er ein af fáum kvikmyndastjörnum sem ég hef nokkurn tíma séð sem er algjörlega sannfærandi sem einhver sem þolir mikinn líkamlegan og andlegan sársauka og finnur á sama tíma fyrir þessum sársauka. Hlutverk Gabe Walker fyllir raunverulega leikstyrk Stallone: ​​hann leikur eldri, viðkvæmari tegund hasarhetju, sem skilar ótrúlega lágstemmdum frammistöðu sem fjallabjörgunarmaður sem verður að leysa sjálfan sig. Hasarhetjur sem eru innblásnar af bókum, Stallone's Walker er venjulegur maður sem verður hetja án nokkurra paraeðlilegra eða tölvubættra hæfileika. Í Cliffhanger frýs hetjan næstum til dauða og fötin hans fara að sýna stór tár þar sem hann sleppur varla úr hverju hættulegu ástandi á fætur öðru. Hann hrökklast þegar hann verður fyrir höggi og blæðir þegar hann er skorinn, sérstaklega í hellisröðinni þegar hann tekur grjótkast í Rocky-stíl frá einum hundsvitlausu skúrkunum. Þess má geta að algjörlega fyrirlitlegir illmenni stuðla raunverulega að skilvirkni myndarinnar: þegar Ég sá þessa mynd fyrst sem unglingur, ég var að leita að góðu strákunum hvert fótmál og sá fram á þegar annar vondur strákur myndi bíta rykið (eða réttara sagt, ísinn); á einum tímapunkti fagnaði ég í raun þar sem ein af kaldlyndustu persónum myndarinnar varð verðskuldað ofbeldisfull fráfall. Breskur hreimur Lithgow er jafn ósannfærandi og einstaka flugvéla- eða þyrlumódel myndarinnar, en hann er í grunninn góður leikari, og einn af þeir fáu sem geta fullkomlega sagt frá kjánalegum samræðum: í einni senu, þegar hann horfir á gíslana sína Stallone og Rooker, og reynir að ákveða hvaða verkefni hann á að gefa þeim, segir hann í rauninni "Þú, vertu! Þú, sæktu!" Jafnvel betri leikari, eins og Anthony Hopkins, gæti hafa átt í vandræðum með þessa línu. Jafnvel þótt Cliffhanger kasti trúverðugleika af og til til hliðar, þá gerir hann það aðeins í þágu skemmtilegri sýningar. Snemma í myndinni, til dæmis, segir Lithgow opinskátt. við einn af mönnum hans "Hættu [Stallone] þegar hann kemur niður." Enginn raunverulegur glæpamaður hefði gert þessi mistök jafnvel ómeðvitað: kæruleysi hans gerir Rooker kleift að hrópa viðvörun upp til Sly á klettinum, og þetta kemur af stað grípandi togstreitu milli Stallone og vondu kallanna sem reyna að draga hann niður með reipið bundið við fótinn á honum. Lithgow hefði getað gefið skipun sína með lúmskari hætti, en röðin hefði kannski ekki verið eins skemmtileg á að horfa á ef hún hefði ekki gefið Rooker tækifæri til að sýna opinskátt hroka fanga hans. Cliffhanger er mjög í stíl við laugardagsþáttaröð eða (stundum) vestrænan, Cliffhanger er byggður á svo traustum grunni að hann lifir af veika þætti sem hefðu grafið undan minni kvikmynd. Meðal veikra augnablika eru nokkrar senur teknar á ódýrum innanhússsettum með ALVEG falsuðum snjó, auk tveggja annarra atriða sem taka þátt í leðurblökum og úlfum sem virðast óþarfar í þegar fullri hasarfullri frásögn. Að lokum virðist ákvörðun Harlins um að taka sum dauðasenuna upp í hæga hreyfingu tilgangslaus, þar sem tæknin stuðlar ekkert að atriðinu. Það er synd að Stallone sé nú orðinn of gamall fyrir hasarmyndir, því persóna hans í þessari mynd virðist svo trúverðug að óhjákvæmilega. Ég velti því fyrir mér hvernig hann yrði árum síðar. En kannski er best að Cliffhanger standi fyrir sínu um alla tíð, án framhalds: það eru nú þegar nóg af þreyttum og úreltum kvikmyndasölum. Það var óopinber framhaldsmynd sem kallaði sig Vertical Limit: miðað við það clinker á Cliffhanger heima á topp 250 lista IMDb. Einkunn: 8 (Mjög gott, sérstaklega miðað við flestar aðrar kvikmyndir Stallone.)