Það sem heldur okkur gangandi - eða að minnsta kosti það sem ég held að rithöfundurinn vildi að við héldum okkur límd snemma er löngun okkar til að vita hvort Martinaud hafi gert óhreina verkið. Án þess að spilla svona miklu þá er auðvitað rauðsíld og útúrsnúningur. En svo komumst við að því að þetta er sagan um ófullkomleika Martinauds og erfiðleika hans við að takast á við. Þegar opinberunin kemur - byrjum við að vorkenna honum og vorkenna honum því eftir því sem líður á söguna erum við látin halda að hann sé veiki, öfuguggi barnaníðingurinn sem við erum líklegri til að hafa í huga. Eitt af því sem hann þarf að takast á við er hið fjarlæga skarð sem hann og konan hans hafa þó þau búi á sama þaki. Þessi vandamál fá að sjálfsögðu upplausn í átakanlegum lokakafla myndarinnar. Þessi mynd krefst þolinmæði þinnar og hún hefur svo sannarlega reynt á eirðarlausa unglinga sem sitja aftast. Þeir voru augljóslega pirraðir vegna þess að þeir eru ekki hluti af "miðlægum stað" kvikmyndum. Þó það sé smá ferðalag þegar við komum í skóginn og á ströndina. Og við gerum okkur grein fyrir því að Gallien er ekki eins snjall og við erum látin halda að hann sé. Inquisitor er 5/5