Þetta var ánægjuleg kynning. Hemo (blóð) sem grískur guð var svo vel leikinn af fjörinu með hégóma, hroka, snobbískum yfirburðum og saklausri undrun. Tilvitnunin (eða atriðið) sem ég man vel eftir er þegar Hemo þreytist á "öllum þessum pípulögnum ... þú hefur alls ekki lært leyndarmálin mín" og hótar að storma út, Vísindamaðurinn svarar honum í einu orði "Thalassa" -- saltvatn sem hræðir skáldsagnahöfundinn en mýkir Hemo og fer svo snyrtilega inn í efnafræðilega þætti blóðs. Svo stórkostleg blanda af skemmtun og upplýsingum gerir þetta að klassík jafn ferskt og hrífandi í dag og daginn sem það kom út. Að örva áhugann og ímyndunaraflið er grundvallaratriði til að kenna krökkum að elska að læra.