Carl Panzram lifði ótrúlegu lífi og krotaði niður endurminningar sínar á pappírsbútum fyrir hugsanlega eina manneskjuna sem gerði eitthvað óeigingjarnt fyrir hann. Bókin "Panzram: A Journal of Murder" eftir Thomas E. Gaddis og James O. Long, sem kom út rúmri öld eftir dauða Panzram, gefur sögulegt samhengi við frásögn fyrstu kynslóðar Bandaríkjamanna af því að flýja að heiman. að fara vestur og vera kúreki, verða tekinn, hent inn á heimili drengsins, komast ítrekað í burtu og hent í fangelsi aftur og aftur allan tímann að verða pyntaður og svívirtur. Þegar Panzram varð stór og sterkur, reyndi hann að hefna sín fyrir ranglætið sem hann var gert á meðan hann ferðaðist til Suður-Ameríku, Evrópu og Afríku, og það var sama hvaða fólki hann nauðgaði, rændi eða myrti því við erum öll jafn verðlaus. .Þessi mynd skartar horuðum James Woods sem grófan hálsinn, vonda rassinn, tíkarsoninn Carl Panzram sem í myndinni er „drukkinn“, ofdramatískur og tilfinningaþrunginn, og minnist aldrei á gleðina við að svíkja karlmenn og stráka. Myndin fjallar hvorki um neitt annað sérstaklega athyglisvert um þennan heimsfara og ferilfanga (eins og að ræna Taft fyrrverandi forseta eða sleppa úr Oregon fangelsinu svo framarlega sem hann gaf orð um að snúa aftur). Í stuttu máli held ég að Carl yrði ekki of ánægður.