Ég er ekki viss hvar ég á að byrja með þetta. Í stuttu máli sagt var þetta vonbrigðismynd. Eftir að hafa kennt skáldsöguna var ég meðvitaður um að það yrði erfitt að breyta því í kvikmynd. Myndin hefur nokkrar áhugaverðar línur (aðallega á milli Alfred og Aschenbach) en hún táknar ekki umræðuna um list sem í grundvallaratriðum mótar skáldsöguna. Fyrir það fyrsta átti ég von á eldri Aschenbach og yngri Tadzio. Í bókinni er Tadzio fjórtán ára en honum er lýst sem hreinum, hugsjónum, saklausum, en í myndinni angar hann af kynhneigð og stríðni. Hann er vitorðsmaður Aschenbach, lítur alltaf aftur á hann, næstum ögrandi. Í bókinni er það Aschenbach sem stelur blikunum á drenginn. Hvað Aschenbach varðar, þá ímyndaði ég mér eitthvað nær prófessornum sem varð trúður í Bláa englinum (byggt á sögu eftir bróður Thomas Mann, Heinrich) en þennan fertuga strák með varla grátt hár. Í fullri sanngirni þá held ég að Dirk Bogarde hafi staðið sig vel, en annað hvort hefði einhver annar átt að gera það eða hann hefði átt að líta út fyrir að vera eldri í upphafi. Ég veit að uppgötvun samkynhneigðar er mikilvæg fyrir söguna, en myndin lágmarkar tal um list og tvískiptingu á milli Apollonian og Dyonisian innblástur og einbeitir sér í staðinn að þráhyggju Aschenbach um Tadzio og réttlætir hana ekki. Mér fannst gaman að tónlist Mahlers var notuð, því að lokum hvatti hann Mann til að skrifa sögu sína. Ég er ekki viss um að það hafi verið sérstaklega gott ráð að breyta Aschenbach í tónlistarmann. Eða sköpun Alfreðs sem ég man ekki eftir í bókinni. Og eitt sem kom mér mjög í opna skjöldu var hljóðið og hvernig það passaði ekki við varir leikaranna. Ég var að spá í hvort það væri talsett því ég bjóst við að það væri á ítölsku. En svo mundi ég að hverja ítalska kvikmynd sem ég hef horft á hefur þetta vandamál. Það fer bara í taugarnar á mér vegna þess að þessir leikstjórar (Fellini er hinn aðilinn sem ég er að hugsa um) eiga að lýsa fullkomnun í ítölskri kvikmyndagerð og hér eru persónurnar þeirra að hlæja án hljóðs, svo heyrist hávaði sem samsvarar ekki andlitum þeirra (Ég er að hugsa um atriðin þegar Aschenbach hrynur næstum saman og fer að hlæja. Þessi sena gæti/hefði átt að vera sterkust, en hún var pirrandi í staðinn).