sá einmitt þessa stórkostlegu mynd frá 1982, Return of the Soldier, byggða á skáldsögu Rebecca West. Hún fjallar um skelju lostinn fertugan skipstjóra sem segir ekki einu sinni eiginkonu sinni að hann sé kominn aftur til breskrar jarðvegs, en er áfram á sjúkrahúsi í London. Hann er búinn að missa minnið og er aftur orðinn strákur, með langvarandi yen fyrir lágstéttarástina sem hann sóttist eftir 25 árum áður. Það er viðkvæm saga. Hann dvelur í drengskapnum á meðan lesandinn uppgötvar að eiginkona hans er óþolandi, upprennandi félagsvera sem vill að hann endurtaki sig í samfélaginu. Hjá þeim býr frænka hans Jenny, sem elskaði Chris Baldry hermann, þegar þau voru að alast upp sem leikfélagar, en hefur komið sér fyrir í spunahlutverki. Lágstéttarkonan, sem Glenda Jackson leikur, er Margaret Gray. Það er HÚN sem fær tilkynningu um að Chris sé kominn aftur til Englands. Eiginkona Chris, Kitty, er hneyksluð þegar frú Gray kemur til að segja henni að Chris sé á sjúkrahúsi í London. Kitty (Julie Christie) er tómleg og snobbuð. Af hverju, spyr hún sjálfa sig, var þessari annarri konu sendur símskeyti um Chris frekar en hana? Chris hefur alveg gleymt Kitty. Hann vill endurnýja samband sitt við Margaret. Hin nú gifta Margaret er treg til að hitta hann, en gerir það síðan og heldur áfram að hitta hann. Það er geðlæknir (Ian Holm) sem varar Kitty og Jenny við því að tímabundin hamingja Chris með Margaret muni hverfa ef hann „læknar“ hann. Jenny áttar sig á því hversu tóm Kitty er fyrir Chris og myndar leynt ástríki í gegnum Margaret. Þau eru bæði ástfangin af honum. Jenny vill hjálpa. Seint í myndinni kemur Kitty í ljós að Chris og hún eignuðust dreng sem lést fyrir fimm árum. Að segja Chris þetta, vegur Shrink, mun örugglega koma honum aftur í "eðlilegt." En er þetta góð hugmynd? Chris, sem er varla meðvitaður um að hann og Kitty hafi verið gift, veit ekki um barnið sitt og dauða barnsins. Geðlæknirinn, sem var að læra um barnið, telur að slík þekking muni endurheimta Chris. Jenny og Margaret hafa Chris alveg út af fyrir sig vegna þess að Kitty telur að hann sé að falsa og neitar að sætta sig við veikindi Chris þegar hann snýr aftur til æsku sinnar á fertugsaldri. Kvikmyndin skilur hana að mestu leyti út af íhugun varðandi hvað eigi að gera við Chris. En Jenny og Margaret, í fullkomlega viðhaldnu svefnherbergi barnsins - með Kitty líka í skáldsögunni, en ekki í handritinu - ræða hvað þau telja að ætti að gera við Chris frá aðskildum sjónarhornum þeirra. Margaret er gagnrýnin hér, því þótt hún sé gift hefur hún orðið hálf ástfangin af Chris aftur. Jenny telur að félagslegri vexti Jenny verði ógnað ef Chris gerir sig ekki rétt. Hún gefur Margréti þetta hins vegar ekki upp. Margaret ákveður, þegar litið er fram á veginn, að Chris geti ekki viðhaldið fantasíu sinni með tímanum, heldur verði að snúa aftur til eitthvað eins og raunverulegt líf. Á meðan Kitty og Jenny horfa á gluggann á húsinu, nálgast Margaret Chris fyrir utan og segir honum frá týndum syni sínum. Höfuð hins líflega stríðsfórnarlambs sekkur, axlir lækka, hann lítur undan. Hann gengur niðurdreginn í átt að húsinu. Ég las nokkra gagnrýni á þessa fyrstu skáldsögu Rebecca West. Skáldsagan var skrifuð eitthvað eftir fyrra stríðið. Myndin er aldrei alveg ljóst hver Jenny er, frænka hans eða systir hans. Það væri auðvitað meira spennandi ef hún væri systir hans. Gagnrýnin gerir það heldur ekki skýrt. Ég er viss um að West í skáldsögu sinni sér til þess að Jenny sé frænka hennar, ekki systir hennar. West er hvorki Henry Miller né Anais Nin, en bókina Incest (um samband hennar við föður sinn á fullorðinsaldri til að ná jafnræði við hann fyrir að hafa misnotað hana sem barn) íhugaði ég að lesa, en ákvað síðan að vera á móti henni. Rebecca höfundur þarf líka að endurheimta Chris. Hún er líka með útvarðarstöðvar í höfðinu fyrir Samfélagið skáldsaga hennar vekur fyrst en faðmar sig að lokum aftur.