Ég var að horfa á þessa mynd á einum af mínum venjulegu tíma, sem er í alvörunni seint á kvöldin. Venjulega, ef kvikmynd vekur ekki áhuga minn, byrja ég að sofna og þarf að fara í gegnum ísskápinn til að halda mér vakandi. Í fyrstu hélt ég að það væri það sem ég þyrfti að gera þar sem hraða þessarar myndar fór rólega af stað, ásamt því að tökur hennar höfðu tilhneigingu. að sitja lengi með karakterinn. En eftir smá stund fer ég að komast meira inn í myndina þar sem meira kemur í ljós um aðalpersónuna í gegnum frásögn hans. Í lokin líður þér eins og þú hafir þekkt hann allt þitt líf. Myndin hélt áhuga mínum svo mikið að ég vissi ekki einu sinni að sólin væri að fara að hækka á lofti. Ekki mikið af furðulegum stíl Lynch, en það er nóg af sérkennilegum persónum til að gera myndina skemmtilega.