Crimson byrjar á flottri djassi tónlist svo mér leist strax vel á hana, en þegar leið á myndina fór ég að velta því fyrir mér hvort tónlistin væri ekki besti hlutinn. Við erum með nokkra þjófa sem rífa gimsteinarán og þegar maður gerir eitthvað rangt kemur viðvörunin af stað og löggan eltir þá og þegar bíllinn snýr við á vegartálma kemur einn þjófanna (Paul Nash, Jacinto Molina, hver sem hann er hér) skot. Nú virðist sem hann gæti dáið en með hjálp drukkinns læknis og vitlauss vísindamanns vinar hans (og eiginkonu) er honum bjargað, með hluta af heila einhvers næturklúbbaeiganda sem kallast „Sadistinn“. Sadistinn er óheppilegur að því leyti að herrarnir sem rændu honum týndu hnífnum sínum til að fjarlægja höfuðið, svo til að bæta gráu ofan á svart (eða, í þessu tilfelli, dauða), fjarlægja þeir höfuðið á honum með lest og skilja líkið eftir fyrir yfirvöld. finna, úps. Þegar heilaígræðslan er lokið vill Naschy eyðileggja hvaða konu sem kemur nálægt honum, því hann hefur nú hugarfar gjafa síns. Jæja, auðvitað er þetta allt frekar ósennilegt og inniheldur lækningatæki sem virðist hafa verið keypt í Radio Shack, og í heildina er þetta frekar cheesy og sleazy. En það hefur gott útlit og tilfinningu snemma á sjöunda áratugnum og tónlistin er flott. Þetta er ekki svo mikil hryllingsmynd heldur frekar spennumynd með fullt af þrjótum sem berjast um hana útaf torfum og krökkum og öðru líki þrjóta, en hún er undarlega skemmtileg á þann hátt sem ég get ekki byrjað að lýsa. 7 af 10.