Ég hafði mjög gaman af myndinni, tilfinningalega, vitsmunalega og sjónrænt. Það inniheldur ekkert ofbeldi eða kynlíf eða fíkniefni eða tæknibrellur, og þarfnast þeirra ekki smá, heldur athygli minni allan tímann með myndefninu, sögunni og viskuorðunum á milli. Hins vegar: [1] sumir af erlendu tungumálahreimunum gerði svargluggann erfitt að heyra og skilja; [2] það er óþarfa ofnotkun á blóti (sérstaklega F-orðið, sem er eina ástæðan fyrir því að þessi mynd var metin R). [3] Kvikmyndin er í jafnvægi með húmor og tilfinningum, en flestar tilfinningar sem halda þér í gegnum myndina, nema lokaupplausnin á síðustu mínútunum, er óþægileg vegna ýktar langvarandi óstarfhæfra viðbragða sumra persónanna við missi, lifa of lengi í djúpi biturðar og þunglyndis. [4] Ég mun ekki mæla með þessari mynd vegna 5 sekúndna frásagnar í bakgrunni, sem bætti ekki einum bita við hliðarpersónuna sem hún átti við, eða myndina -- hún slökkti bara á myndinni og festist í heila í gegnum alla myndina og eftir það: móðir aðalpersónunnar af þýskum ættum, þegar hún horfir á gamlar kvikmyndir frá seinni heimsstyrjöldinni, "leynilega rætur fyrir Þjóðverja." Það væri enginn "staðbundinn litur" eða list ef nasistar unnu stríðið. Ég veit ekki um neina Þjóðverja í dag nema róttæka skinnhausa sem halda að heimurinn væri betri staður ef nasistar unnu seinni heimsstyrjöldina.