Þetta er óvenjuleg kvikmynd tónlistarlega séð. Mér fannst það hræðilegt að Rodrigues dó árið 1999, áður en ég fékk tækifæri til að sjá hana í beinni útsendingu. Að vita að hún lék stórkostlegan Lincoln Ctr. tónleikar árið 1991 og að ég gæti hafa verið þarna, en var ekki sársaukafullur sem orð verða ekki lýst. Ég var að kaupa mína fyrstu Amalia upptöku. Þó að tónlistarupptakan sé frábær, er dásamlegt að geta SÉÐ andlit hennar í þessari mynd og gríðarlega tjáningarkraft og ástríðu þegar hún syngur þessi hræðilegu sorgarlög. Svona eins og að sjá andlit Maríu þegar hún vaggar Jesú í fanginu í Pieta. Að horfa á hana á filmu minnti mig á að vera vitni að svipuðum óvenjulegum tónleikaflutningi Mercedes Sosa um miðjan tíunda áratuginn í Lincoln Ctr. Þegar ég sat og hlustaði á Mercedes syngja, fannst mér ég vera í návist gífurlegs andlegs og tónlistarafls sem innihélt ótrúlegan frumkraft. Sumir tónlistarþættir "The Art of Amalia" eru snertir, eins og Caetano Veloso heiðrar Amalíu og syngur eitt af lögum hennar einsöng fyrir framan troðfullan tónleikasal. Tónlistarþættirnir miðla einnig ótrúlegum alþjóðlegum straumi tónlistarskrár hennar og böndunum sem hún skapaði m.a. aðdáendur um allan heim. Það er einn þáttur þar sem hún heldur því fram að hún hafi leikið í hverjum einasta bæ á Ítalíu sem hefur leiksvið! Í öðrum kafla talar Amalia um bardaga sína. munnkrabbamein og hvernig hún kom til NYC til að svipta sig lífi á hóteli. Samt, með því að horfa á Fred Astaire kvikmyndamyndbönd, sannfærði hún sjálfa sig smám saman um að lífið væri þess virði að lifa og sneri sér frá því að drepa sig. Æðislegur! Síðar í myndinni viðurkennir hún alveg hraustlega og beint fyrir viðmælandanum að þó hún hafi sigrað heiminn tónlistarlega, þá hafi einkalíf hennar verið eintóm sorg. Hún viðurkennir að hún hafi aldrei verið hamingjusöm. Þetta er óþolandi leiðinlegt að heyra, en fullkomlega í samræmi við w. söngkona sem er gegnsýrð af fado-hefðinni (sem hún þýðir "slæm örlög" eða "óheppni"). Maður þráir líka að heyra meira um einkalíf hennar: hvað var í því sem gerði hana svona sorgmædda? hver voru vonbrigðin hennar "The Art of Amalia" veldur smá vonbrigðum á öðrum helstu sviðum. Mínar pælingar: að sýna 20-30 full lög í myndinni enn að gefa bara enska þýðingu fyrir það síðasta virðist vera sóun (nema myndin hafi aðeins verið ætluð portúgölskumælandi áhorfendum, sem ég get ekki ímyndað mér). Að sjá djúpstæðan sársauka í andliti hennar þegar hún syngur & að skilja ekki textann er niðurlægjandi. Hvað hina gallana varðar: það er nánast ekkert ævisögulegt efni um fjölskyldubakgrunn Amalíu. Það er einn 20 sek. brot m. söng hennar m. móðir hennar (það er alveg stórkostlegt). Þar er ein stutt vísað til þess að foreldrar hennar flytji fr. sveitinni til Lissabon. Ég hefði viljað sjá kvikmyndaupptökur af þorpinu sem hún kom frá. Viðtölin eins og þau eru eru nánast eingöngu m. Amalia sjálf (og nokkrir nánir vinir). Hún er gott, en ekki frábært viðfangsefni. Það eru engir viðtalsmenn sem eru sérfræðingar í fado eða portúgölskri menningu og samfélagi, svo við fáum enga dýpt skilning á tónlistarrótum hennar. Í stuttu máli er þetta dásamleg mynd sem allir sem hafa áhuga á Amalíu ættu að sjá. En það er ekki fullkomið eða endanlegt verk um efnið.