"Heaven Can Wait" er myljandi leið og nammihúðuð, kvenhatari lygi. Ég get ekki ímyndað mér að neinn nema kvikmyndanemendur sitji uppi í dag. Don Ameche er í næstum öllum senum og þótt hann hafi ljúffenga rödd sem eflaust hafi stuðlað að farsælum ferli hans í útvarpi, þá hefur hann ekki karisma til að bera þessa mynd. Ameche leikur Henry, kvensvikara. Lubitsch vill gera kynferðislega þvagleka Henrys krúttlegt og skemmtilegt, og þess vegna beinir hann Ameche til að leika hlutverkið eins blíðlega og hægt er. Sambland af skorti á karisma Ameche og kröfu Lubitsch um blíðu leiðir af sér aðalpersónu sem er bæði dauðans sljór og algjörlega illgjarn. Þú myndir ekki vilja eyða neinum tíma með þessum manni; hann myndi svæfa þig. Þú myndir ekki skilja hann eftir einan með dóttur þinni, sama aldur hennar. Eitthvað hrollvekjandi myndi gerast. Útlit myndarinnar er frekar leiðinlegt. Atriða eftir senu samanstendur af kyrrstæðum, of upplýstum, díorama-stíl myndum af strítt klæddum Gilded Age uppstoppuðum skyrtum og ys og þys í of annasömum viktorískum stofum. Það er svo mikið af ruðningum og krullum og krullum, svo mikið af lilac og himinbláu og bleiku, þú þarft Dramamine. Þessi mynd hatar konur jafn mikið og harðkjarna klám, en hún sýnir hatrið með sælgætishúð og sætri slaufu ofan á. Andstæðan á milli innihalds skilaboðanna og afhendingu þeirra er sjúkleg. Í einni hatursfyllstu senu myndarinnar er eldri kona send til helvítis vegna þess að hún er ekki líkamlega aðlaðandi.