Þó að það séu margir áratugir síðan ég las síðast herra Wells „War of the Worlds“ eða „The Time Machine“ eða önnur verk hans, þá tel ég að þau hafi öll gerst í London, eða að minnsta kosti, í Englandi. . Þessi gráðu "B" ("C"?) kvikmynd gerist í austurhluta Bandaríkjanna eins og Orson Welles var frábær útvarpsaðlögun fyrir 67 árum. Hins vegar sýnir þessi mynd ekkert af gæðum frásagnarstílsins í Mercury Playhouse dagskránni. Tilfinningar Thomas Howell væru ekki ásættanlegar í flestum leiklistarklúbbum framhaldsskóla. Ég skammaðist mín eiginlega fyrir hans hönd. Að rúlla honum um í grasinu á hæðinni og gráta „Fjölskyldan mín, fjölskyldan mín“ var næstum hlæjandi, sem og viðbrögð hans við dauða bróður síns. Af þeim þremur kvikmyndaútgáfum sögunnar sem ég hef séð var þetta lang verst, með Gene Barry frá 1950 sú besta. Að auki var þetta í fyrsta skipti sem ég sá „vélskrímsli“ dreypa klístruðu munnvatni eins og veruna í „geimverunni“.