Ég sá þessa mynd stuttu eftir að hafa horft á Moonlight & Valentino með Elizabeth Perkins, Gwyneth Platrow, Whoopi Goldberg og Kathleen Turner. Það er margt líkt með myndunum tveimur. Þeir eru báðir með frábæra leikarahópa og góðan leik. Þær eru báðar með aðalpersónur systra sem eru mjög ólíkar, móðgandi stjúpmóður, vinkonu/trúnaðarvini, tilfinningalega ófáanlegur föður, látin móður og óvæntur elskhugi. Báðar myndirnar hafa persónurnar upplifað lífsbreytandi skilning og báðar myndirnar þjást af eins konar „ást sigrar allt“ tilfinningasemi. Þeir bæta báðir smá titring með Cameron Diaz í svörtum nærbuxum og hluta af baki Gwyneth Paltrow nakinni. Báðar myndirnar virðast tilgerðarlegar, eins og höfundar verkanna sem myndirnar eru byggðar á hafi gert markaðsrannsóknir og sagt: "Ok, það er markaður fyrir sögur um sambönd kvenna, svo ég ætla að skrifa um tvær systur með móðgandi stjúpmóður“ Með öðrum orðum, í stað þess að dramað komi upp úr sannleika sambandsins, er sambandið fundið upp til að passa við dramatískar aðstæður. Það virðist þvingað, persónurnar virðast ekki raunverulegar, samböndin eru ótrúleg. Upplausn spennunnar á milli persónanna er einfölduð með einföldum afsökunarbeiðnum sem dregur algjörlega í burtu margra ára grimmd og skilur eftir sig hlýja og óljósa alla tíð. Það er bara ekki raunverulegt. Rómantísk fantasía. Persónurnar í In Her Shoes eru aðeins yfirdrifnari en Moonlight & Valentino, sérstaklega stjúpmóðurhlutinn. Sydelle Feller er svo vond að það er erfitt að trúa því að faðirinn myndi vera hjá henni, eða jafnvel giftast henni í fyrsta sæti. Ef þér líkar við Moonlight & Valentino muntu líklega líka við In Her Shoes. Skemmtileg frammistaða í báðum, reyndar koma leikararnir dýpt inn í hluti sína sem er langt umfram tilgerðarlega tilfinningasemi handritanna.