Þetta var engin Trainspotting eða Guy Ritchie mynd. Þetta var stór wannabee. Það vildi vera edgy, tauga-hlátur, borgar-líf staðfesta kvikmynd, en það er meira af myndavél rykkja, rugl. Það er miklu auðveldara að líkja eftir einhverju öðru, en að búa til alvöru sögu með alvöru persónum. Frá upphafi gat mér ekki verið meira sama um persónurnar eða hvað þær tóku þátt í. Þær voru alltaf alltaf að lemja, pissa eða gráta hvort í öðru. Aðeins, það var ekkert efni í því sem þeir voru að gera. Samtalið á milli persóna er ætlað að vera hipp, afhjúpandi, í staðinn kemur það út þröngsýnt og hvert atriðið á eftir öðru er fyrirsjáanlegt. Ég veit að það eru áhorfendur þarna úti sem líkaði mjög við þessa mynd, svo ég gæti haft rangt fyrir mér.