Ég sá þetta í sjálfstæðu kvikmyndahúsi borgarinnar minnar - það kemur ekki á óvart, því ekkert almennt leikhús myndi vilja fingraför sín á þetta lestarflak. Myndavélavinnan er mjög truflandi. Stöðug tilfærsla, endurfókus og aðdráttur gæti valdið því að viðkvæmur einstaklingur þjáist af ferðaveiki. Hún lítur meira út eins og verkefni kvikmyndanámsmanns en alvarlegri kvikmynd. Þótt hún sé vel leikin eru persónurnar ólíklegar. Josh er slægur, alltaf að reyna að hagræða aðstæðum og fólki sér til framdráttar. Án nokkurs samhengis við samband Emily og Josh kemur hún út sem vælandi, óörugg stelpa sem er örvæntingarfull að giftast. Rhett er tilfinningaþrungið ungabarn, ófær um að skilja margbreytileika mannlegra samskipta. Án nokkurra endurleysandi eiginleika var mér alveg sama um hvað varð um einhverja þeirra. Augljóslega líkaði einhverjum við þessa mynd, þar sem hjónin sem sátu fyrir aftan mig hlógu hysterískt. Auðvitað gætu þeir bara gert grín að því. Ég gat varla kennt þeim um það.