Þessi lággjalda indímynd endurskilgreinir orðið „bla“. Það mun koma flestum á óvart að þetta orð sé í raun og veru að finna í orðabókinni, skilgreint sem: "bull.. óáhugavert, sljór, lífvana". Kvikmyndin endurskilgreinir orðið vegna þess að ég þyrfti að bæta við þessi fjögur orð: „Tölvuvitleysa“, „tilgerðarleg á aumkunarverðu stigi“ og „tilgangslaus“. Myndin reynir svo mikið að vera „hip“ og „í sambandi“ við fallegt-fólk samtímans sem berst-fyrir-je-ne-sais-quoi hegðun og "hugsun" (heldur það?). Það er nánast ekkert plott til að tala um, þó það ER einn til að sofa við. Það lygilegasta og pólitískt réttlátasta við það er hvernig hvít kona er frábær vinkona ungs, svarts studs, svarti götusax-spilarinn með tilhneigingu til ó-svo viturs ráðgjafar og ráðlegginga, og feiti svarti sálfræðingurinn. Er það ekki fallegt hvernig kynþættirnir geta náð saman eftir allt saman?... Ahhhh... Í lokin les konan upp "ljóð", sem er ekkert annað en ein af dauflegu "kæru dagbókar" færslunum hennar. Hún fær standandi lófaklapp(!!!), þó að í raunveruleikanum hefðu hlustendur hennar líklegast en ekki sofið niður í djúpan blund. En þessi mynd hefur lítið með raunveruleikann að gera, jafnvel þó að það sé þar sem hún á að gerast. Í raunveruleikanum hefði „ljóða“ lestur hennar aðeins fengið standandi lófaklapp ef hún hefði vit á að innihalda safaríku, kynferðislegu smáatriðin. „Og svo nuddaði ég risastóra getnaðarlimnum hans við sveitt, óþolinmóð bleika litla leggöngin mín...“ Skál! Það sem verra er, aðalleikkonan er með tugi sena þar sem hún annað hvort baðar sig eða skrúfar við einhvern, en samt hafa þeir aldrei vit á að sýna brjóst hennar, sem var greinilega það eina sem var eftir til að bjarga þessu rugli. Svarti gaurinn og ljósan, sem eru aðskilin um metra á hæð, krækjast saman: þeir líta út eins og ódýr afbrigði af Rodman og Madonnu (eins og þær tvær síðarnefndu séu ekki nógu ódýr samsetning nú þegar). Nicole Eggert, sem Howard Stern nefnir í "Miss America" ​​bók sinni, er ljóshærð. Stern skrifar um Eggert að hún hafi tekið ígræðslur sínar út. Samt trúi ég því að þegar þeir tóku ígræðslurnar úr henni hafi þeir líka sogið mest af kjötinu úr holdi hennar og vöðvum fyrir mistök, því hún lítur út fyrir að vera svelt hér. Saxleikarinn í einni senu þróar englalíka vængi; hann lítur út eins og Al Roker að auglýsa englamatskökur.