Í heimi stafrænnar tilbúninga nútímans er engin tölva til sem getur komið í stað leikarans og rithöfundarins. Því miður, þessi tegund af "karakterdrifnum" kvikmyndum er allt of sjaldgæf þessa dagana. Frammistaða Duvall sem og James Earl Jones eru trú við miklar væntingar áhorfenda sinna. Ég velti því fyrir mér hvort þessi mynd hafi verið gerð fyrir sjónvarp? Það hefur „nærmynd“ persónulegan eiginleika í frásögninni. Það er skemmst frá því að segja að sýningarnar eru allar framúrskarandi. Það eina sem kemur í veg fyrir að það sé kvikmyndameistaraverk er skortur á frábærum kvikmyndatökumanni, en fallegar myndir eru ekki allt. Hvernig geta hæfileikaríkir eins og Jones og Duvall haldið áfram að framleiða svona fín verk á tímum þar sem leikarar sitja fyrir í stafrænu starfi?