Ég hef 5 mínútna reglu (stundum læt ég fara í 10). Ef kvikmynd er ekki góð fyrstu 5 eða 10 mínúturnar mun hún líklega aldrei verða betri. Ég hef enn ekki upplifað neina kvikmynd sem hefur reynst andmæla þessari kenningu. Dan í raunveruleikanum er svo sannarlega engin undantekning. Ég var að horfa á þennan kalkún og hugsaði; vá, þetta er ekki fyndið, ekki snertandi, ekki sorglegt, og mér líkar alls ekki við neina persónu. Sagan af ráðleggingum dálkahöfundar/ekla sem elur upp þrjár ungar dætur, sem verður ástfanginn af kærustu bræðra sinna. Ég býst við að merkingin væri "ráðgjöf dálkahöfundur sem gæti NOTAÐ ráð"? Ég veit ekki. Persóna Dans fannst mér á engan hátt vera hæfur til að gefa ráð. Ætli það sé kaldhæðnin? Ég veit ekki. Hann fer til foreldra sinna, bræðra, systra og krakka þeirra á einhvers konar árlegu fjölskylduathvarfi, sem virðist mjög ljúft, og hugsanlegt fóður fyrir góða gamanmynd, söguþræði ... engar sem koma alltaf upp. Aðalsagan er í grundvallaratriðum hvernig hann elskar þessa konu, en getur ekki átt hana. Allir sem eru með púls munu átta sig á því að á endanum mun hann fá hana, en þú þarft að þjást af sársaukafullu ófyndnu, tízku, lífstíðarsamræðum um kvikmyndanetið „morðingja ástarinnar“ til að komast að hinum óumflýjanlega hamingjusömu endi. Þetta er sannarlega ein versta mynd sem ég hef hef nokkurn tíma séð.