Trúðu það eða ekki, Mona Lisa var í raun stolið einu sinni og var týnd í næstum tvö ár. Árið 1911 var „La Gioconda“ eftir Leonardo da Vinci (betur þekkt sem Mona Lisa) tekin úr Louvre af smáþjófi (og fyrrverandi starfsmanni Louvre) sem sagðist hafa reynt að skila frægustu listaverki heims til heimalands síns Ítalíu. Aðgerðir hans eftir þjófnaðinn gera það að verkum að líklegra virðist að hann hafi ætlað að selja málverkið í eigin hagnaðarskyni. (Auðvitað átti hann enga von um að finna kaupanda.) Mónu Lísu var skilað hljóðlega til Louvre á síðasta degi ársins 1913, en hún var þar síðan fyrir utan einstaka útlán. Þegar "Arsène Lupin" var frumsýnd árið 1932 (tuttugu árum eftir þjófnaðinn), mundu flestir bíógestir hafa rifjað upp þennan glæp frá 1911 og þekking þeirra hefði veitt þessari mynd nokkurn trúverðugleika. "Arsène Lupin" er mjög skemmtilegt, með venjulega háa framleiðslustaðla MGM og venjulega hressilega skilvirka leikstjórn Jack Conway. Þessa mynd skortir ekki ánægjuna; það sem það skortir er trúverðugleiki. John Barrymore er glæpamaður titilsins: hann sérhæfir sig í að fremja „ómögulega“ glæpi, sem hann gerir enn erfiðari með því að tilkynna þá fyrirfram ... en auðvitað fremur hann alltaf glæpinn og blekkir gendarmes. Tully Marshall á góða senu sem eitt af fórnarlömbum Barrymore. Lupin hefur tilhneigingu til vandaðra dulbúninga, sem gerir Barrymore (bandarískt 'Grade A' skinka) kleift að láta undan eigin hneigingu fyrir dónaskap. Eldri bróðir John, Lionel Barrymore, er Guerchard, Javert-líkur Surete einkaspæjarinn sem sór að ná Lupin. Á skjánum var hún áhrifaríkust í verkamannahlutverkum sem hæfðu hennar eigin pólitísku viðhorfum (eins og fínni frammistaða hennar í 'Our Daily Bread'). Í "Arséne Lupin" er náttúrulega dökkt hár Morley aflitað og hræðilega ljósan tón og hún er öll í flottum búningum sem láta hana líta óþægilega út frekar en kynþokkafulla. SPOILERS KOMA. Að lokum ákveður Lupin að stela Mónu Lísu frá Louvre. Hann klippir málverkið úr rammanum, rúllar upp striganum og smyglar því svo út í blómakörfu. Við sjáum John Barrymore vafalaust sveifla þéttrúlluðu klút sem er að sögn mesta listaverk allrar mannkynssögunnar. Ég varð að hlæja að mistökum kvikmyndagerðarmannanna. Í raunveruleikanum (en ekki í þessari mynd) málaði da Vinci Mónu Lísu á planka úr ösp, svo þjófur ætti erfitt með að rúlla henni upp! Að lokum fangar Guerchard Lupin og dregur hann til Le Calaboose. Atriðið á milli John og Lionel Barrymore í lögreglubílnum er hrein unun, þar sem ósvikin væntumþykja þeirra hvort til annars streymir út í samræður persóna þeirra. Mér hefði fundist þetta atriði ósennilegt með hvaða tveimur öðrum leikurum sem er. Eins og staðan er þá get ég ekki ímyndað mér neinn nema Barrymore bræðurna leika þessi hlutverk. Jæja, kannski Dennis og Randy Quaid, en bara varla. Ekki leita að góðri söguþræði hér, en "Arsène Lupin" er yndislegt dæmi um kvikmyndagerð í gömlum stíl. Ég mun gefa þessari mynd 8 stig af 10.