Þessi mynd byrjaði nógu vel og hélt sig nokkuð vel við stemminguna í bókinni þó að leiklistin væri ekki í toppstandi. Hljóðrásin var torturlega slæm. Saxafón og rafmagnsgítar? Það var hrikalega ósamræmi. Söngkonan var jákvætt leiðinleg! Í seinni hluta myndarinnar tekur sagan verulega dekkri stefnu. Of dimmt fyrir Austen. Northanger Abbey er gert að dimmum og ógnvekjandi stað en í bókinni var það vonbrigðum tamt og nútímavætt í augum Catherine. Hver í ósköpunum er þessi Marchioness með hræðilega förðunina og hárkolluna? Algjörlega framandi og óþarfa persóna. Einn af lykilþáttum bókarinnar er hershöfðinginn er ekki gotneskt skrímsli eins og persónurnar í bókum Katrínu. Skrímsli hans er miklu flóknari í kúgun hans á anda barna sinna og meðferð hans á Katrínu sem byggir á peningaáhyggjum eingöngu. Hann læsir ekki eiginkonu sína né drepur hana en hann sendir ungfrú Morland í 70 mílna ferð einn í leiguvagni með ekki nægan pening til að borga hana heim. Aðeins hugulsemi vinkonu hennar ungfrú Tilney við að afhenda henni peninga á leiðinni út um dyrnar bjargar henni frá því að vera strandagló. Allt þetta atriði ruglast verulega í myndinni. Þeir gera hershöfðingjann of dökkan frá upphafi. Peter Firth hefði ekki átt að syngja! Þessi þáttur var sársaukafullur á að horfa. Lýsing hans af Tilney var ekki svo slæm en hún var dökk á stöðum. Henry Tilney í bókinni gerði íþrótt af ímyndunarafli Miss Morland á ferð til Northanger en hann var aldrei myrkur. Firth hefði hagnast á betri leikstjórn. Unga konan sem lék Isabellu þurfti betri leikaraþjálfara. John Thorpe var viðeigandi viðbjóðslegur. Röndótta vesti- og frakkasamsetningin sem hann klæddist var hræðileg! Það passaði svo sannarlega við persónu hans. Ég held að myndin hefði gengið miklu betur með allt öðruvísi hljóðrás. Það varpaði þrýstingi yfir alla myndina. Ef ég horfi á það aftur mun það vera með slökkt á hljóðinu og texta á. Kannski myndi ég gefa myndinni 4 þá. Hljóðgæðin á DVD disknum voru frekar léleg. Myndgæðin voru ekki mikið betri. Þetta er áberandi áberandi í stafrænu sjónvarpi. Þegar ég hugsa um hvað þessi mynd hefði getað verið, hugsa ég um Persuasion með Amöndu Root og Ciaran Hinds.