Frábært. Ég hafði í fyrstu talið að í ljósi kommúnistahugsunar Amrita Pritam og þjóðernishyggjuhugsunar Dr. Dwivedi yrði kvikmyndin hreinskilnari en skáldsaga en þegar ég las skáldsöguna kom ég á óvart að hún var öfug. Hrós til marita Pritam fyrir að vera ekki gervi-sec og Dr Dwivedi að vera hlutlægur. Þessi mynd snertir viðkvæmt efni á viðkvæman hátt. Konur sem verða fyrir stríði eru konur eins og eitthvert skáld sagði og þessi mynd persónugerir það. Þetta er líka sorgleg ummæli um sálarlíf hindúa þar sem þeir geta ekki staðið uppi gegn mannræningjum stúlkna sinna eða hindúabróður sem getur aðeins brennt akra kvalara síns. Á hinn bóginn sýnir það einnig efnahagslega hlið á skiptingu eða í raun hvers vegna stúlkum var rænt í fyrsta lagi. Ég held að mannræningjar hafi haldið að með því að ræna stúlkum verði þeir löglegir eigendur húsanna og þar með ný ríkisstjórn. mun ekki geta beðið þá um að skila húsunum. Þessi í sundur þarf að heilsa hugrekki persóna Puro og Bhabhi hennar, þær eru tvær einfaldar þorpsstúlkur sem eru ekki meðvitaðar um umheiminn og hætta á öllu með því að reyna að koma aftur eftir að hafa verið vanheiðruð. Vegna þess að það eru mörg skjalfest tilvik þegar slíkar konur voru ekki samþykktar af fjölskyldum sínum á Indlandi. Engin furða að það þyrfti konu að skilja sársauka annarra kvenna.