Svo virðist sem það sé að komast í tísku að rífa „Basic Instinct 2,“ að því marki að verulegum hluta áhorfenda (þar á meðal gagnrýnendum) fannst hún hræðileg jafnvel áður en hún kom út. Það virðist enn smartara að henda Sharon Stone sem eins og við öller nú fjórtán árum eldri, og ólíkt okkur flestum lítur enn dásamlega út. Fyrstu ummælin um þessa mynd voru svo grimm að ég varð að sjá það sjálfur. Að mínu mati er þessi framhaldsmynd ekki nærri því eins góð og upprunalega myndin, en er ekki eins slæm og flest ummæli gefa í skyn. Michael Caton-Jones er ekki Paul Verhoeven, hvorki Henry Bean og Leora Barish eru Joe Eszterhas. "Basic Instinct 2" er bara skemmtileg, meðalspennumynd, og fyrir utan að bæta við upprunalegu tónverki Jerry Goldsmith, líkist hann litlu forvera sínum. Jafnvel Stone gefur persónu sinni aðra vídd og skapar lostafulla, djöfullega Catherine Trimell, sem getur vel skipað sér á meðal annarra skrímsla eins og Hannibal Lecter. Hún er gáfuð leikkona sem er óhrædd við að taka áhættu og getur leikið sér með tjaldbúðum í frístundum. Því miður virðist hún vera aðal skotmarkið fyrir þá sem hafa gaman af því að rusla þessari mynd. Hún varð of vel heppnuð, of mikil aðaltákn, og eins og allir þessir leikarar sem hafa náð því stigi, er tími hennar runninn upp og hún verður nú eytt af áhorfendum í Hollywood. Restin af leikarahópnum er framúrskarandi og skilar frammistöðu sem eru miklu betri en efnið á skilið. David Morrissey er miklu betri leikari og mun áhugaverðari en Michael Douglas: leikur hans er gallalaus, gefur þétta, flókna vídd til annars einvíddar persónu. Þar sem hann hefur meiri skjátíma og er ásmynd myndarinnar getur hann haldið athygli þinni frá upphafi til enda. Ég mæli ekki með "Basic Instinct 2" sem frábærri mynd; Ég er bara að lýsa því yfir að ég er ósammála flestum athugasemdum á þessari síðu og sannfæringu mína um að önnur dagskrárefni en myndin sjálf séu að móta skoðun flestra áhorfenda.