Þrír ungir starfsmenn kvikmyndahúsa fá það verkefni að opna aftur löngu lokað gamla leikhús þar sem mörgum árum áður en átakanleg röð hræðilegra morða átti sér stað. Svo virðist sem mun fleiri morð hafi átt sér stað síðan þá en allt þetta er enn óþekkt hjá þessum þremur ungu uppkomnu starfsmönnum sem vonast til að geta loksins gert það stórt á eigin spýtur. Þegar þeir nálgast stóra enduropnunarkvöldið halda hlutirnir áfram að verða skrítnari og órólegri þar sem hlutir byrja skyndilega að hreyfast um sjálfir án þess að sjást hjálpartæki og ógnvekjandi gamall maður sem virðist ásækja húsnæðið. Ó, þetta er sannarlega hræðilegt. Reyndar, ef það væri ekki fyrir að ritarapersónan Mary Woronov væri svo ofboðslega sjálfstæð og beinskeytt ung kona sem stelur nánast öllum senum þar sem hún kemur fram og ótrúlega heita skvísan sem lék hina ótrúlega slungnu en samt algjörlega kynþokkafullu Selinu, þá væri þetta algjört tap. Það eina góða sem ég hef að segja um þessa mynd er að sum kvikmyndamorðin eru unnin á sannarlega frumlegan, að vísu ekki of grófan hátt (val fyrir mig en ekki endilega fyrir aðra), tísku. Restin veltir sér bara í stanslausu svindli (svo öfgafullt að þeir fáu geta í raun fundið húmor í því) og rennur í gegnum fyrirsjáanlega slasherinn sem drepur pirrandi karaktera af hverri rútínu á eftir annarri.