Húrra fyrir stafsetningarvillum í titlinum! Eftir að hafa lesið dóma og íhugun staðfestum við kærastan mín að þessi mynd er algjört rusl. Þessi mynd missti hana sem einn af þessum sjaldgæfu Tarantino-aðdáendum. Ég vildi óska ​​að hún væri gerð á nítratfilmu og öll eintökin hlóðust snyrtilega undir keðjureykjandi Tarantino-aðdáanda. Bókstaflega óþarfa ofbeldi, söguþræðir götin, borð-itis sans drama Tarantinos og fjarverandi persónuþróun gerði þetta að rækilega sársaukafullu, vegsömu klippingu. Hvaða leiklist var þarna? Og hversu mikið af því var bara vegna þess að ég var of upptekinn við að lesa textana? Ég horfi á minn hlut af fansubbed anime, og hrós fyrir tilraunina til áreiðanleika, en það var ofgert fyrir enskumynd. Með hryllilegum sögulegum ófullnægjum drap sífelldur lesturinn hvaða leiklist var. Af hverju að borga pening fyrir sögumann sem hefur nákvæmlega engin tengsl við neina af persónunum, söguþræðinum, þemunum, umgjörðinni eða einhverju sem tengist myndinni? Þegar myndin þarfnast slíkrar útskýringar, er hún fyrirboði hinnar algeru óþverra sem fylgir. Sagnfræðirannsóknir - á meðan hún var stráð áhugaverðum þáttum, notaði rétta búninga og leikmuni fyrir hermennina, teygði þessi mynd sannleikann umfram trú, jafnvel fyrir sögulegan skáldskapur. Kudos á Mata Hari tilvísun, þó að nota það sem fyrirboði var svolítið mikið. Mata Hari var tekinn af lífi af skotsveit, ekki kæfður í einangruðu herbergi. Þetta eyðilagði alla tilfinningu sem tilvísunin kann að hafa haft. Í öðrum umsögnum er minnst á meira en hálfan tylft virðingar til annarra listamanna á fyrstu 15 mínútunum. Miðað við áhorfendur voru allar þessar og aðrar tilvísanir algjörlega týndar hjá mörgum sem myndu nenna að sjá þessa mynd og alla sem myndu njóta hennar. vera með. Í kvikmynd sem kynnt var sem hasarmynd, hvers vegna tók það næstum 20 mínútur að setja upp einhvers konar testósterón? Það sem ég tel vera boðskapinn var fábrotinn. Hugmyndin um rottur og hvernig við bregðumst við frumeðli gegn þeim, og "hver er rottan?" voru í besta falli klisjukennt, en í versta falli ekki áttað sig. Að minnast á bandarískar búðir fyrir Japana og þýska Bandaríkjamenn hefði aukið lögmæti þessarar spurningar við siðferðilegan hámark. Bókstaflega sérhver persóna í myndinni sem fær talhlutverk var föst í eigin goðsögn. Er það heimurinn sem Tarantino býr í? Ég er feginn að ég borgaði ekki fyrir að sjá þennan. Ég sé eftir því að hafa nennt að skoða það yfirhöfuð, jafnvel með velviljaðri gestgjöfum. Það var ríkur grunnur af hugmyndum til að þróa, en engar urðu að veruleika.