Hin undarlega nafngreinda Vera-Ellen var að dansa í bíó eins og Sonja Henie var við bíóskauta: ljóshærð, stelpuleg, alltaf yndisleg að horfa á, en ekki sérstaklega góð leikkona og yfirleitt lúin með veikt efni. Þegar ég horfi á kynþokkafullan apache dans Vera-Ellen með Gene Kelly í 'Orð og tónlist', get ég ekki varist því að blússan hennar (gul með mjóum rauðum láréttum röndum) virðist vera gerð úr fána Suður-Víetnam. Einhverra hluta vegna lék hin mjög bandaríska Vera-Ellen í *tveimur* söngleikjum (gerðar með nokkurra ára millibili) sem gerast í Edinborg, borg sem er ekki þekkt fyrir tappadansara sína: „Let's Be Happy“ og „Happy Go Lovely“. síðarnefnda, Cesar Romero leikur bandarískan impresario sem af einhverjum ástæðum setur upp söngleik í Edinborg. Það er óljós tilraun til að tengja þessa sýningu við Edinborgarhátíðina, sem er vitleysa: Hátíðin er ekki sýningargluggi fyrir spræka fótasýningar. Við sjáum líka nokkrar myndir af Royal Mile: fyrir utan nokkra hálendishreim, það er nákvæmlega engin tilraun til að miðla skosku andrúmslofti í þessari mynd. Skemmtilegasta kjaftæðið gerist strax í upphafi, þegar við fáum að vita að titill þáttar Romero er „Frolics to You“: þetta er ósvífinn orðaleikur sem Bretar munu fá og Yanks ekki. Vera-Ellen er, eins og venjulega, sæt og aðlaðandi og áhrifamikill dansari, en örfá tónlistarnúmer í þessari mynd eru leiðinleg og slæm. Söguþráðurinn - rangt deili á stórsigurnum David Niven og blaðamanninum Gordon Jackson - er heilalaus, þó ekki frekar en söguþræði nokkurra tuga Hollywood-söngleikja. Romero er minna pirrandi en venjulega hér, líklega vegna þess (í eitt skipti) að hann þarf ekki að sannfæra okkur um að hann hafi áhuga á að leggja kvenhetjuna í rúm. Stærsta einstaka brot þessarar myndar er misnotkun hennar á Bobby Howes. Faðir Sally Ann Howes var aðalstjarna West End sviðssöngleikja; Þunglynd túlkun hans á "She's My Lovely" sló í gegn í Bretlandi árið 1937. Hér kemur hann fram í nokkrum senum sem hundslíki Romeros en á aldrei möguleika á að taka þátt í söngleiksnúmeri, né heldur alvöru gamanmynd. Það er algjörlega glæpsamlegt að þessi mynd – með titli sem inniheldur orðið „Lovely“, mun örugglega kalla fram mesta smell Howes – myndi skipa stóra breska tónlistarstjörnu en gefa honum ekkert að gera! Hin yndislega leikkona Ambrosine Phillpotts (sem ég vann með einu sinni) skín í einni röð veitingastaða, og það er innsýn í hina dæmdu fegurð Kay Kendall. Sem trúnaðarvinur Veru-Ellen talar einhver að nafni Diane Hart með einni pirrandi rödd sem ég hef heyrt: það hljómar eins og tilraun til að líkja eftir Joan Greenwood og Glynis Johns bæði í einu, en passar ekki heldur. Val Guest á söguheiður en þessi mynd stenst ekki gæðin í snilldar gamanmyndum hans. Litaljósmyndin er ömurleg, þó ég geri mér grein fyrir því að Bretland eftir stríð hefði ekki efni á ferli Hollywood. „Happy Go Lovely“ er í besta falli skemmtilegur tímaeyðandi, þar sem „sóun“ er aðgerðaorðið. Ég gef þessari mynd aðeins 4 af 10 í einkunn.