Ég hef nú séð þessa mynd tvisvar og verð að segja að ég hafði gaman af henni í bæði skiptin. Það er hraðvirkt og skemmtilegt, en að lokum fáránlegt. Að því sögðu á það skilið að vera í rusli vegna þess að það hefði getað verið góð eftirfylgni að frumlaginu. Það er ljóst fyrir þá sem hafa séð hið hræðilega „Zombie Creeping Flesh“ að kvikmyndirnar geta verið stórfelldar annmarkar að þakka Bruno Mattei og að það litla sem er lofsvert við hana má eiga Fulci að þakka. Þetta er ekki aðgerðalaus Fulci sycophancy, stíll leikstjóranna er mjög andstæður í gegn og þú getur séð hver leikstýrði hverju, sérstaklega í tilfelli Mattei. Myndin fjallar um braust út vírus (einkennilega kallaður „top secret“ af vísindamanni , það er leynd sem virðist vera athyglisverðari en hugsanlega heimsendaáhrif þess á mannkynið) einhvers staðar í suðaustur Asíu. Veiran veldur uppvakningalíkri hegðun hjá þeim sem verða fyrir áhrifum og vírusinn dreifist fljótt um landsvæði sem virðist handahófskennt. Söguhetjur okkar reika ósjálfrátt inn á hættusvæðið og þurfa að berjast fyrir lífi sínu gegn hjörð af sýktum Asíubúum. Kvikmyndin virðist vera föst á milli þess að vera uppvakningamynd og hasarævintýri og þetta rugl er fangað. skýrast af uppvakningunum sjálfum. Þær virðast ekki hafa ákveðinn eiginleika sem allir eru sameiginlegir. Sumar eru af venjulegu andlausu uppstokkunarefni, svo vel skilað í frumritinu, og líklega sköpun Fulcis hér. Hinn aðalhópurinn samanstendur af þeim sem með því að smitast af vírusnum misstu allt vit á sjálfum sér, en urðu fyrir grimmri árásargirni og löngun til að vinna sér inn svart belti í ninjitsu: Stökktu óákveðið um hvort þeir ættu að halda áfram að fínpússa efri roundhouse tækni sína eða taka þátt með bræðrum sínum í því sem lítur út eins og fjöldakitlahátíð á hamingjusömum fórnarlömbum þeirra. Bardagalistir eru ekki einu hæfileikar þeirra heldur, þeir eru vel að sér í skæruliðaaðferðum, fela sig á sperrum og undir heybagga og falla stundum á óskiljanlegan hátt úr engu nema himninum sjálfum. Þetta er allt örugglega verk Mattei. Það er þriðji, meira spjallandi, fjölbreytni uppvakninga. Þessi týpa heldur greinilega líka kaldhæðni „ég er virkilega þyrstur...FYRIR BLÓÐIÐ ÞITT“. Fáránlega útúrsnúningurinn í lokin þar sem plötusnúðurinn snýr að uppvakningi en heldur áfram að prédika ósvífni um örlög mannkyns, þjónar aðeins til að auka WTF þáttinn og eyða allri von um alvarlega upplausn. Svo er það frægi uppvakningahausinn sem knýr hægt áfram sjálfan sig í gegnum loftið, grínískt beinagrind glotti yfir andlit þess, eins og til að segja „já, við vitum hversu illa þetta lítur út“. Persónurnar eru allar algjörlega einvíddar eins og við er að búast. En það er gervi-kómísk samræða og talsetning sem kemur í veg fyrir að við tökum neyð þeirra alvarlega. Að því sögðu setti fyrsti hermaðurinn til að deyja upp glæsilega hugrökk sýningu gegn óstöðvandi uppvakningaógn. Reyndar er þetta í fyrsta og kannski eina skiptið sem við sækjum alvöru zombie agro, og ein af einu áhrifaríku atriðin í myndinni. Gaurinn sem lék yfirvísindamanninn hefur hjarta, en enga hæfileika, notar hlé í línum sínum algjörlega af handahófi, svo hann endar með því að hljóma eins og ruglaður astmasjúklingur. Tilraunir vísindamanna á skjánum til að finna móteitur eru algerlega ósannfærandi "nú skulum við setja þessar tvær sameindir saman!" Það eru þó nokkur augnablik sem standa út sem raunverulega áhrifarík. Í fyrstu senu kannar kvenkyns söguhetja yfirgefinn bílskúr. Þegar komið er inn í herbergi blasir við okkur þokukennd mynd af breytilegri mynd í horni og iðandi massa á gólfinu, allt skotið í dreifðu andrúmsloftsljósi. Þögnin er rofin af útliti hraðskreiðar uppvakninga sem snýr að sér og eyðir öllu í kjölfar hans í skelfilegri örvæntingu sinni eftir að hafa hana. Hrein árásargirni hans er eitt af fáum augnablikum alvöru hryllings í myndinni. Fyrir og eftir þemað miðlað í gegnum hótelið sem er gestgjafi atburða á fyrsta stigi faraldursins, og síðar sem athvarf fyrir söguhetjur okkar er gegnsýrt af þykku, raka umhverfi. Það er atriði þar sem einn hermannanna nálgast varkárlega innilokað herbergi sem greinilega hýsir fjölda ódauðra, og þetta er frekar spennuþrungið. Hlutirnir verða dramatískari þegar þeir fara um borð á hótelið án þess að vita hvað leynist uppi. En þetta er fáránlega meðhöndlað og ekki nærri eins áhrifaríkt og það hefði getað verið. Þegar allt kemur til alls myndi ég segja að þessi mynd ætti rétt á því að vera kölluð konungleg skrúfa fyrir hugsanlega áhrifaríka suðræna uppvakningahátíð, frekar en einfaldlega í gegn léleg mynd. Ef ekkert annað er nóg af óviljandi hlátri sem ég hef búist við af nánast öllu ítölsku og dásamlegu frá níunda áratugnum.