Eins og með allar Haneke kvikmyndir, taktu þína eigin ákvörðun - ekki láta það sem þú lest og ef þú hefur áhuga á að einhver noti kvikmyndamiðilinn í eigin einstöku markmiðum, sjáðu það sjálfur. Isabelle Huppert er töfrandi í þessari mynd - ásamt Haneke, þessir tveir rífa sig aldrei upp. Haneke spólar okkur með tálbeitu gulldrengsins, Benoit Magimel, en þetta er andrómantík eins og Funny Games var andspennumynd. Þú verður að þvinga sjálfan þig til að horfa á mikið af því og kaþarsis er miklu meira á bilinu viðvarandi kvíða en hvers kyns tilfinningalega losun en það er ótrúlega kvíða og umhugsunarvert; Haneke heldur áfram að halda uppi spegli fyrir því hversu ónæm vestræn siðmenning er eða er orðin. Fólk gæti rekið nefið upp við þetta en það er aðeins að taka það sem Solondz gerði í Happiness nokkrum skrefum lengra. Þótt hún byggist á raunveruleikanum er hægt að líta á margt af því sem Erika (Huppert) gerir sem tilfinningalega myndlíkingu. Ég er ekki að mæla með því en ég myndi heldur ekki trufla þig...það sundrar fólki örugglega en þar sem það snýst að mestu leyti um kúgun--það kemur ekki á óvart.