Aðdráttarafl þessarar myndar verður að vera listrænn Euro stíll, því það er nákvæmlega ekkert efni. Fullt af hlutum gerist sem virðist vera að fara einhvers staðar... en það kemst aldrei þangað. Það er erfitt að koma með heilar 10 línur af athugasemdum, því þessi mynd er svo algjörlega tóm reynsla. Það er fullt af fallegum ljósmyndum af kirkjugarði, sum virkilega léleg uppvakningabrellur, einhver leiftur af því sem gæti staðist súrrealískan húmor og veikburða, tilvistarlítill endir. Þessir þættir grafa undan hver öðrum. Einmitt þegar þú gætir verið að njóta hrollvekjandi skapsins, þá er einhver kjánaskapur með skoppandi hausum eða uppvakningakynlífi. Til að forðast að öskra af leiðindum, grípur þú í lágmarks söguþráðinn - og hann sundrast í fáránlega rökleysu. Það er eins og einhver hafi tekið nokkrar hálfgerðar B-myndir og henda þeim í blandara. Það sem kemur út er aðallega kvikmynd *um* tilgangsleysi - og *ekki* góð. Augljóslega mun það heilla þann flokk listahúsaðdáenda sem telur tómleika vera óaðgreinanlegt frá dýpt. Allir aðrir ættu að halda sig vel frá þessu ömurlega rugli.