Það er kaldhæðnislegt að það sem gerir "The Thing" eftir John Carpenter að svo skemmtilegri vísinda-fimimynd eru þættir hennar sem ögra tegund leyndardóms, spennu og þéttri söguþræði. Það setur kvikmyndir eins og "Aliens" eða "Armageddon" til skammar sem láta sér nægja að hella yfir áhorfandann með tæknibrellum á meðan söguþræðir þeirra snúast um glæfrabragð sem slátra lögmálum eðlisfræðinnar, testósterónhlaðnum einstrengjum, hetjur sem eru búnar nógu stórskotaliði til að sigra Írak, og aumkunarverðar tilraunir til að dæla „merkingu“ inn í bardagann á skjánum með „tilfinningalegum atburðum“ sem þjóna aðeins til að móðga enn frekar gáfur áhorfenda. Æðsti harmleikurinn er auðvitað sá að svona lóbótomized kvikmyndir eru líka vinsælastar. Ég held að það sé ástæða fyrir þessu, þó það sé ekki mjög hughreystandi. Það er vaxandi tilhneiging í menningu okkar að „gefa sig“ á óvirkan hátt fyrir fjölmiðlum -- að sökkva sér niður í myndirnar sem við sjáum án þess að helga eina heilafrumu til að skilja yfirlýsinguna sem verkið er að reyna að gefa. Þetta hugarfar verður sífellt ríkjandi á öllum sviðum; jafnvel prentmiðillinn sem einu sinni var helgaður er verið að þynna út, þökk sé hinni viðurstyggilegu „lesendaviðbrögðum“ kenningu sem ríkir í skólum okkar og „tabloid brigaden“ sem er í röðum tímaritarekka okkar þar sem hugarfarið virðist síast inn í hina einu sinni virðulegu almennu fjölmiðla. Nú á dögum snúum við bara rofanum og setjum hugann á „hlé“. Er "The Thing" "góð" mynd? Fyrir sjaldgæfa einstaklinginn sem enn metur skynsemi sína að verðleikum, væri meira viðeigandi hugtak "skemmtilegt". Söguþráður þess heldur manni að giska, endir hans er ósveigjanlegur og það hefur nokkrar frelsandi staðhæfingar um mannlega ofsóknarbrjálæði. Við síðari áhorf fer maður að taka eftir áberandi skorti á dýpt í leiklistinni, en stífur söguþráðurinn er enn sannfærandi. Auðvitað, "Citizen Kane" er það ekki, en aftur á móti var sci-fi aldrei tegund hugsandi manns...