Marlene Dietrich og Charles Boyer sýna trausta frammistöðu í þessari fallegu en innihaldslausu mynd. Kaldhæðnin er sú að Dietrich leikur konu með fallegt en innihaldslaust líf. Sannarlega glæsileg kvikmyndataka og leikmynd, og já botnlausi fötin hans Dietrich eru líka stórkostleg. Hún lítur vel út; Boyer lítur ungur og snyrtilegur út. Sagan af konu sem leitar merkingar og fyrrverandi prests sem leitar lífsins virðist frekar gömul, en miðað við svona óraunverulegt sett og himin virkar hún einhvern veginn, miðað við stjörnurnar tvær, hið frábæra skor eftir Max Steiner og gott. aukahlutverk. Myndin tekur um 76 mínútur og virðist illa klippt, auk þess sem ákveðnar persónur birtast eða hverfa. Joseph Schildkraut er fyndinn sem arabíski leiðsögumaðurinn, C. Aubrey Smith er gamli presturinn, Lucile Watson yfirmóðir, Tilly Losch dansarinn, John Carradine the diviner, og Basil Rathbone spilar.... jæja ég er ekki viss. Hann ríður bara inn úr eyðimörkinni og spillir öllu! Eins og aðrir hafa tekið fram var John Gilbert ætlað að leika með Dietrich. Ég get ekki annað en haldið að hann hefði verið dásamlegur. Hlutverk heimsþreytta Boris hefði hentað hinum frábæra Gilbert nokkuð vel. Og eftir velgengni Christina drottningar (með Garbo), gæti ferill hans verið kominn aftur á réttan kjöl. Ég get ekki hugsað mér aðra 30s mynd sem Dietrich gerði í lit. Hún lítur vel út og klæðist frábærum fötum. Uppáhaldið mitt er Valentino sem Shiek-líkur búningurinn sem hún klæðist við sundlaugina. Vissulega þess virði að skoða fyrir gróskumikið sett og lit og frábæru stjörnurnar tvær.