Ég held að Samuel Goldwyn hafi verið að reyna að ná tveimur hlutum í þessari mynd. Fyrst er myndin virðing til Jascha Heifetz, sem er talinn vera besti fiðluvirtúós liðinnar aldar. Í öðru lagi eftir að hafa komið á skjáinn Dead End krakkana með kvikmynd sína með sama titli og séð þá skrifa undir með Warner Brothers, var hann að reyna að búa til aðra klíku af aðlaðandi ígulkerum. Þrátt fyrir að myndin hafi verið góð var vissulega engin krafa um að krakkarnir úr þessari mynd yrðu endurteknir í annan leik. Leiðtogi gengisins er Gene Reynolds sem á sínum tíma lék á fiðlu, en stýrir nú götugengi óvirtra ígulkera. Stjúpfaðir hans, Arthur Hohl, brýtur fiðluna sem látinn faðir hans gaf unga Reynolds og hótar að senda hann í umbótaskóla vegna máttlausra mótmæla móður hans Marjorie Main. Walter Brennan og dóttir hans Andrea Leeds. Þeir taka hann til sín, en þeir eiga í fjárhagsvandræðum með marga kröfuhafa undir forystu Porter Hall. Þessi mynd er að mestu leyti til að sjá í dag vegna þess að það er tækifæri fyrir unnendur klassískrar tónlistar að sjá og heyra Jascha Heifetz sem er lausnin. á einn eða annan hátt að vandamálum allra. Joel McCrea er líka í þessari mynd en á frekar litlausan þátt sem kærasti Andrea Leeds. Fyrir utan Heifetz er eitt sem myndin gerir að snerta, að vísu varlega um barnaníðing og ofbeldisfulla maka. Arthur Hohl er illmenni og Marjorie Main er greinilega mjög illa farin eiginkona. Krakkarnir í leikarahópnum standa sig vel, Reynolds, Tommy Kelly, Terry Kilburn og ung stúlka undir nafni Jacqueline Nash sem ólst upp og kom fram sem Gale Sherwood , næturklúbbsfélagi Nelson Eddy. Hún átti fína sópransöngkonu jafnvel sem barn. En það er Heifetz sem þú sérð sýninguna fyrir.