Ég hafði aldrei séð kvikmynd eftir John Cassavetes fyrr en fyrir tveimur árum, þegar ég sá fyrst THE KILLING OF A Chinese BOOKIE í kvikmyndahúsi í Berlín, sem mér fannst áhugavert, svo að orði kveðið, en ekki svo sérstakt, mig langaði strax að sjá. meira af verkum hans. Síðan þá reyndi ég - með áherslu á reynt - að horfa á önnur verk hans, sérstaklega SKUGGA. Ég verð að viðurkenna að það tók mig smá tíma áður en ég hafði virkilega gaman af myndinni. Í fyrstu óslípuðu, hráu og spuna hætti sem Cassavetes var tekin upp, setti mig dálítið í taugarnar á mér og ég hugsaði um það sem frumlega - algjörlega - en gölluð og dagsett tilraun. En nú, þegar farið er yfir það, gera þessar litlu ófullkomleika það að verkum að það lítur svo ferskt út, jafnvel í dag. SHADOWS, sem var tekin á lágmarkskostnaði upp á $40.000 með beinagrind sex manna áhöfn, býður upp á athugun á spennu og lífi þriggja systkina í afrísk-amerískri fjölskyldu þar sem tvö af þremur systkinum, Ben (Ben Carruthers) og Lelia (Lelia Goldoni), eru ljós á hörund og geta orðið hvít. Cassavetes krafðist þess að leikararnir héldu réttum nöfnum sínum til að endurspegla raunveruleg átök innan hópsins en sá myndina vera umhugað um mannleg vandamál í stað kynþátta. Cassavetes tók myndina á tíu mínútna tökum og röngum klippingum, viðbrögð gegn „óaðfinnanlegu“ framleiðslugildum Hollywood. Helsti innblástur Cassavetes - að minnsta kosti í kvikmyndastílnum sem myndin var tekin - voru ítalskir nýraunsæisleikarar á sama tíma og þeir lýstu aðdáun á brautryðjendaanda Welles. Notkun áhugamanna og spuna gæti líkst sumum ítölsku nýraunsæisleikstjórunum, en með bebop-tónlist hans eftir Charles Mingus og Shafi Hadi, finnst myndin allt öðruvísi, mjög amerísk, ólík öllu sem áður var gert. Lagið með fiðruðu stelpunum, "I feel like a lolly-pop" (eða eitthvað) finnst mér eins og ljósár aftur í tímann, forn saga. En sama hversu dagsett það gæti litið út, er það samt yndislegt tímahylki af New York seint á fimmta áratugnum í dag. Ég held að þetta sé ein af fyrstu myndunum sem upprennandi kvikmyndagerðarmenn gerðu sér grein fyrir að þeir gætu tekið upp sjálfstæða mynd, án Hollywood, spuna og án raunverulegs fjárhagsáætlunar. Seymour Cassel, sem lék og tók þátt í SHADOWS, heldur því fram að það hafi verið THE NAKED CITY eftir Jules Dassin (1948) sem hafi verið sú fyrsta og veitt þeim öllum innblástur, en ég held að þetta hafi raunverulega opnað augu upprennandi óháðra bandarískra kvikmyndagerðarmanna. Obscura --- 8/10