Ég sá þessa mynd fyrst þegar hún var sýnd á Trio Channel sem nú er hætt fyrir nokkrum árum og horfði nýlega á hana aftur - án auglýsingar - á Sundance. Ég var hrifinn í fyrra skiptið og fannst það enn meira grípandi við annað áhorf. Já, sumir þættirnir eru langt frá því að vera fullkomnir - hysterísk athugasemd Amos Gitai stendur upp úr eins og sár þumalfingur - en tekið saman, 11 09 01 er algjörlega vel heppnaður. Besti þátturinn: Ótrúlegur lokaþáttur Shohei Imamura, sem samtímagagnrýnendur eins og hinn þykkviti Mick LaSalle mistúlkuðu einhvern veginn sem árás á „hryðjuverkamennina“, en er nú opinberaður sem meistaralegur andstríðsriðill; Upphafsverk Samiru Makhmalbaf sem tekst að blanda saman djúpri samúð með fórnarlömbum 11. september og fyrirfram umhyggju fyrir börnum í Afganistan; og skemmtilega barnakrossferð Idrissa Ouedraogo fyrir Osama Bin Laden - veiði næstum jafn alvarlegt og árangursríkt fyrirtæki og veiðin fyrir ALVÖRU Osama. Hluti Youssef Chahine er göfug ef misheppnuð tilraun sem hefur að minnsta kosti þor til að minna áhorfendur á að Bin Laden og al'Qaeda eru í grundvallaratriðum sköpun bandarískrar utanríkisstefnu og CIA, og þó að persónurannsókn Sean Penn virðist ekki eiga heima er hún samt í raun bitursætt kvikmyndagerð. Allt í allt, ómissandi útsýni, og fjandans sjón betri en afturhaldssama World Trade Center Oliver Stone.