Myndin skortir trúnað hjá þyrlunum sem voru ekki til fyrr en á fimmta áratugnum. En engin kona myndi gera það sem hér var gert, jafnvel kona fyrir kvennahreyfinguna á sjöunda og áttunda áratugnum. Eini hluti myndarinnar sem þú gætir trúað á var að Þýskaland myndi vilja vita hvar lendingin yrði. Hunsa í augnablikinu að Bretar hefðu handtekið alla njósnarana en jafnvel þó þeir hefðu ekki gert það, hefðu þeir ekki látið einn flakka svona um bara til að fullvissa Þjóðverja um að lendingin yrði í Calais. Það er ekki eitt stórt atriði sem gerir það að verkum að myndin virkar ekki. Það er hápunktur alls þess sem er rangt sem fær myndina til að mistakast. Slæm leikstjórn, léleg handrit, engin tilraun til áreiðanleika (alls) allt saman til að láta myndina falla niður. Almennt séð ættu njósnarar að hverfa inn í tréverkið. Spennan kemur inn með því að njósnarinn veltir því fyrir sér hvort upplýsingarnar sem þeir hafa séu gildar eða ekki og hefur áhyggjur af því að finnast. Í þessum leik var þeim leik lokið frá upphafi. Þessi njósnari var að gera allt annað en að njósna. Eini möguleikinn á að fá eitthvað sem hefur einhvern trúverðugleika og vekur spennu gæti verið að lesa bókina.