Ég hef forðast að sjá þessa mynd í nokkurn tíma en loksins náð í eintak. Eftir að hafa fæðst of seint til að sjá 'Hair' í samtímaumhverfi sínu, hef ég nýlega verið kunnugur breskum leikaraupptökum og Broadway í mörg ár; og sá hana á sviðinu seint á níunda áratugnum þar sem hún virtist svolítið brakandi en samt mjög skemmtileg. Myndin. Það sleppir sumum laganna (The Bed, My Conviction, Frank Mills) og klippir önnur (Walking in Space). Hins vegar er það sem eftir er sett mjög vel fram. Allir söngvarar og dansarar eru frábærir, og lykilflytjendurnir (sérstaklega Treat Williams sem Berger, Beverley D'Angelo sem Sheila, John Savage sem Claude) eru eftirminnilegir. Sem hippahátíð og þjóðsöngur, tekst 'Hair' að vera öflugur jafnvel í kvikmynd sem gerð var tíu árum of seint. Þetta var ekki lengur tímabil friðar, ástar og Biba, heldur tími pönk rokksins ... þó að horfa á þessa mynd núna, á tímum íraskra vandamála, gefur nýjan hljómgrunn fyrir Víetnammál sjöunda áratugarins.Milos Forman , sem einnig gerði 'Amadeus', stóð sig vel við leikstjórn. Í umfangi sínu og tilfinningu minnir hún mig á „Jesus Christ Superstar“ eftir Norman Jewison, sérstaklega með gleðinni í „Vatnberanum“ og nándinni „Easy To Be Hard“. Ég hafði mjög gaman af þessari mynd og tel hana vera góða framsetningu á söngleikur fæddur af fyrsta sannkallaða hedonistic tímum.