Allir sem þekkja til hryllingsmynda vita að þær eru flestar alls ekki skelfilegar. Sumt fólk hefur gaman af gorefests með undirlagðar sögulínur og persónuþróun. Ég hef persónulega gaman af hryllingsmyndum sem leggja áherslu á andrúmsloft og áhugaverð hugtök (t.d. A Tale of Two Sisters, Kairo o.s.frv.). Hver sem tegund hryllingsmyndar sem manni líkar persónulega við, þá eru aðeins fáir útvaldir sem hræða þig virkilega. Noroi er einn þeirra. Þetta er kvikmynd í heimildarmynd, sem þýðir að öll myndin er samansafn af myndskeiðum sem eru tengdir af goðsögninni um djöfullega aðila sem heitir Kagutaba. Forsendan er sú að blaðamaður hafi tekið upp sitt eigið myndefni með því að taka viðtöl við fólk sem tengist djöfullegum helgisiðum sem tengjast Kagutaba, og hafi síðan tekið saman myndefni úr öðrum heimildum sem tengjast rannsóknum hans. Það sem leiðir af sér er vægðarlaus slappandi upplifun sem finnst mjög raunveruleg og mjög truflandi, þrátt fyrir að sagan sjálf sé fölsuð. Sumir hafa borið Noroi saman við The Blair Witch Project, en það eina sem líkist er heimildarmyndastíllinn. Einn augljós munur á myndunum er að Noroi hræðir áhorfandann með því að tengja atburði hver við annan með því að nota mismunandi heimildir. Til dæmis tekur blaðamaðurinn upp ytra byrði húss sem hann er að rannsaka og sér eitthvað undarlegt á veröndinni. Síðar í myndinni kynnir bút úr heimamyndbandi annarrar persónu þessa sömu undarlegu atvik. Minni áhorfandans tengir atvikin tvö og kuldahrollur byrjar að renna niður hrygg þeirra. Annað dæmi snýr að sjónvarpsþætti með barnasálfræðingi sem svarar hverri einustu spurningu rétt nema einni. Reyndar er svar hennar svo rangt að áhorfandinn gæti velt því fyrir sér hvað kvikmyndagerðarmennirnir hafi verið að hugsa. Síðar kemur hins vegar í ljós að þetta ranga svar tengist afar truflandi atburði. Þetta er svo sannarlega snjöll kvikmyndagerð. Annar munur á Noroi og Blair Witch er að Noroi býður ekki upp á einn, heldur tvo mjög langa lokaþætti, en sá síðari er settur mínútu eftir að eintökin byrja að rúlla og er eina mesta hræðsluatriðið í sögu hryllingsmynda. Ég segi ekki svona hluti af léttúð. Það gjörsamlega eyðilagði mig á undraverðan hátt. Aðrir þættir kvikmyndagerðar eru vel gerðir. Goðsögnin og trúarlegur bakgrunnur Kagutaba er mjög áhugaverður og flestir leikararnir stóðu sig vel. Eina ofurframmistaðan kemur frá gaur sem á að vera brjálaður hvort sem er, svo það er búist við því. Kvikmyndatakan er viljandi gróf vegna þess að allt myndefnið á að tákna myndbönd tekin á upptökuvélum. Japanskar kvikmyndir eru ekki þekktar fyrir tæknibrellur, en áhrifin sem notuð voru hér voru æðisleg. Í sumum tilfellum skapa þeir annars veraldlega tilfinningu (t.d. truflanir eða fyrsti lokaþátturinn) en í öðrum tilfellum eru þeir skelfilega raunsæir (t.d. seinni lokaþátturinn). Þegar öllu er á botninn hvolft fer Noroi niður sem hræðilegastur kvikmynd sem ég hef nokkurn tíma séð. Ég myndi ganga svo langt að segja að það er engin kvikmynd til sem veitir eins mikla skelfingu frá upphafi til enda eins og Noroi gerir. Sjáðu það núna.