En ég efast um að margir hafi verið að hlaupa til að sjá þessa mynd. Eða „Sumir komu á hlaupum úr kvikmyndahúsinu“. Allt í lagi, þetta er dálítið harkalegt. Myndin byrjar á óviljandi kómískan hátt: Frankie-boy kemur aftur til heimabæjar síns eftir mörg ár (þetta lyktar nú þegar af klisjum) og allur bærinn skelfur við komu hans: talað er um hann, allir vill tala við hann og sérhver kona sem hann hittir daðrar við hann eins og enginn sé morgundagurinn - meira að segja frænka hans gefur í skyn að hún hefði gjarnan sleppt stefnumótinu til að spjalla við Frankie-boy aðeins lengur! Jafnvel falleg frænka hans vill fá stykki af honum! Hljómar eins og einn af þessum hlæjandi "Mike Hammer" þáttum þar sem HVER ein kona vill Stacey Keach. Og eins og Stacey Keach er Frankie-boy allt annað en blautur draumur fallegrar konu. Í raunveruleikanum myndi einhver eins og Sinatra (án frægðarinnar) ekki komast í 100 m fjarlægð frá jafn fallegri og MacLaine. En í þessari Hollywood mynd er þetta öfugt: MacLaine er algjörlega brjálaður með Frankie-boy, en HANN gæti ekki verið meira sama! Sinatra spilar „svala“ skítinn sinn alltof oft í kvikmyndum sínum og það er sjaldan trúverðugt. Dean Martin er hálfgerður misskilningur; hann er ekki misskilinn sem spilari heldur frekar vegna hreimsins sem hentar honum einfaldlega ekki. MacLaine er heillandi eins og alltaf, en hún leikur skopmynd - og þessi reiða sig á skopmyndir er eitt af grunnvandamálum myndarinnar. Aðalpersónurnar eru allar einhvers konar staðalímyndir úr slæmum eða séð-það-allt-fyrir kvikmyndum og ódýrum skáldsögum; Frankie er "svali kötturinn" sem kemur aftur í bæinn til að ná í allar konurnar og honum gæti ekki verið meira sama um skrif sín (sem, fyrirsjáanlega, hlýtur að lokum viðurkenningu); Martin er sljór en vingjarnlegur spilari; MacLaine er heimsk, en mjög viðkunnanleg bimbo; Ljóshærður ástaráhugi Frankie er snotur bókmenntasérfræðingur; Bróðir Frankie er farsæll strákurinn sem giftist inn í fyrirtæki eiginkonu sinnar og á ömurlegt hjónaband; og svo framvegis. Klisjur. Sagan inniheldur nokkrar tilviljanir sem eru aðeins of langsóttar fyrir minn smekk: Frankie lendir bara á frænku sinni á staðnum; Frænka hans er bara metra fjarlægð frá pabba sínum þegar sá síðarnefndi kyssir ritara sinn í FYRSTA skipti; og svo er það hræðilegi, heimskulega endirinn. Í honum tekst drukkinn gaur sem ætlar sér að drepa Frankie-boy einhvern veginn að finna hann á karnivali alls staðar! Staðurinn er algerlega troðfullur, með dæmigerðum hávaða og ringulreið - auk þess sem það gerist á kvöldin - og samt finnur gaurinn Frankie á einhvern hátt (þrátt fyrir að vera drukkinn sem hurðarhún) og skýtur á hann. En gettu hvern hann drepur? MacLaine. Hún stekkur fyrir byssukúluna til að bjarga Frankie: klisja sem teiknimyndasöguhöfundar gætu hikað við. Þessi algjörlega aumkunarverði, ofdramatíski og pirrandi endir getur sannarlega ekki þóknast neinum, jafnvel hálfgreindum, áhorfendum. Og þetta gerist sama dag og MacLaine og Sinatra giftu sig! Sá sem skrifar þessa vitleysu virðist hafa lesið skrítnar skáldsögur allt sitt líf - hvernig er annars hægt að útskýra ritun þessarar myndar? Það er meira að segja til kortaleikur þar sem slagsmál eiga sér stað við Frankie & Martin gegn einhverjum klisjukenndum skopmyndum af „lifandi“ ímyndunarafli rithöfundarins. (Þetta var allt í einu eins og andskotans vestur.) Annað asnalegt er hvernig Sinatra var brjálaður út í leiðinlega snotnefjuna og hunsaði MacLaine nokkurn veginn. Eftir því sem líður á myndina komumst við að því að Sinatra finnst MacLaine vera of heimsk fyrir hann, rétt eins og ljóshærðu bimbónum finnst Sinatra vera of lágstétt fyrir hana. Það er ákveðinn snobbismi og fyrirlitning að greina í handritinu varðandi MacLaine. MacLaine er meðhöndluð sem einskis virði af öllum, en ljóshærða bimbo er meðhöndluð sem prinsessa og menntamaður; kaldhæðni sannleikurinn er sá að persóna þess síðarnefnda kemur út fyrir að vera frekar heimsk og alls ekki eins vitsmunaleg; Hegðun hennar, athugasemdir og skoðanir eru að mestu leyti klisjukenndar, kjánalegar, ruglaðar, tilgerðarlegar og frumstæðar. Að minnsta kosti VEIT persóna MacLaine að hún (MacLaine) er heimsk. Það er önnur kaldhæðni sem ég tók ekki eftir: Sinatra átti í vandræðum með að finna endi á nýjustu sögu sinni - líkt og höfundur þessarar myndar, og þess vegna fann hann upp á brjálaða, vitlausa lokaþáttinn. Myndin hefur í grundvallaratriðum traustur leikarahópur, og ljósmyndunin er fín, en handritið, þó að það sé stundum í lagi, byggist að miklu leyti á kjánalegri vitleysu í stað þess að vera á raunveruleikatengdum persónum og atburðum. Ef þú hefur áhuga á að lesa "ævisögurnar" mínar um Shirley MacLaine og önnur Hollywood menntamenn, hafðu samband við mig með tölvupósti.