Fyrsta myndin hafði lítinn metnað svo ekkert festist við skjáinn. Þetta var slæm útgáfa af 'Back to the Future' með engan sjarma. Þegar búið er að viðurkenna að Bill & Ted séu nöturlegir, getur brandarinn bara verið hamrað á áhorfendum svo lengi áður en hann brotnar. Þetta kemur á óvart. Þetta er eina spoiler viðvörunin þín...Í nútíma mælikvarða er þetta skemmtilegra. Þetta var sniðgengið við útgáfu, sorglegt miðað við að fleiri hæfileikar eiga í hlut en í fyrra skiptið. Við fáum ljósmyndara 'Face/Off', ritstjóra 'Fugitive', framleiðsluhönnuður frá fyrstu verkum Burton, og hljóðhönnuður 'Matrix'. Rithöfundarnir bættu upp grunnu fyrstu skemmtiferðina með einhverju djúpu. Þar sem þetta var sniðgengið af aðdáendum og almenningi ákvað leikstjórinn líklega að stíllinn væri of öfgakenndur. Það er það ekki, það passar við efnið. Eins og 'Death Becomes Her' og 'Catch-22', þá þorir þetta að vera gáfulegt, en okkur finnst kvikmyndirnar okkar "einfaldar" svo við kaupum þær ekki. Sennilega þar sem þetta þorði að vera öðruvísi er ástæðan fyrir því að það þurfti 12 framleiðendur til að ná þessu. Hvað er svona gott?--Fín sjálfsvísun gagnvart Keanu; frá lofthaus til Messíasar. Sjá einnig Arnold Schwarzenegger.--Joss hatar sköpun sína jafn mikið og hann hatar hliðstæða þeirra, hann býr til sitt eigið hatur. The Evil B&T og "góðu vélmenni usses" hafa sama orðaforða og frumrit þeirra: minni afrit og gengislækkun á tungumáli.-- "Tvískipting" mótífið. Hvergi annars staðar er þetta augljóst en í ljósmyndastílunum, mikið af háum og lágum sjónarhornum. Þeir nota meira að segja Roy Brocksmith úr 'Total Recall' til að leggja áherslu á málið.--The "choices" mótíf. Ég veit ekki hvar þetta byrjaði í tegundinni (kannski 'Ghostbusters'), en það er notað nokkuð vel hér. Það styttist meira að segja í 7 leikina gegn dauðanum--Battleship og Club.--Kvikmyndasjálfsvísun, jafnvel til staðar í leiknum gegn dauðanum (vísbending). Þetta er gáfulegra en Tarantino eða Brooks. Taktu eftir forsíðu Premier tímaritsins í lokin: "Bill and Ted: The Movie." Það er líka kaldhæðnislegt hvernig Death og Nomolos voru illmenni í 'Die Hard' og 'Lethal Weapon' framhaldsmyndunum. Ég er enn með smá nös, en ekkert miðað við upprunalega. Tónlist og kvikmyndir eru ólíkir miðlar svo það er ekkert vit í því hvers vegna mörg handrit snúast um hið fyrrnefnda - sérstaklega á unglingamarkaði. Carlin er frábær grínisti, en í þessum myndum er hann eyddur. Einnig, þrátt fyrir alla þá áræðni sem þetta átak sýnir, jafnvel að gera samkynhneigða brandara, geta þeir ekki drepið kött? Þannig að þrátt fyrir að líta út eins og Nickelodeon-framleiðsla er þetta ótrúlega áhugavert. Úr þessari mynd fengum við Beavis og Butt-Head. „Við erum á himnum og við rændum bara þrjár manneskjur. Lokagreining = = Miðstigsefni