Ég sá þennan illa lyktandi gamla ketil í sjónvarpinu. Best að horfa á þetta með mjög stóran fána af Dr Jurd's Jungle Juice við höndina, þessi arðræna ostahátíð er bráðfyndin. Á (mjög grannur) plús hlið, Raquel var í líkamlegu blóma, hún lítur vel út, og þú færð að sjá nokkuð af henni, þar sem hún leikur go-go dansara; hún var með frábæra fætur, það er alveg á hreinu. Það er líka smá áhugi fyrir skjááhugamenn á myndefni frá Los Angeles ca. '69, og að koma auga á leikara í minni hlutum sem fóru í betri hluti. Ron Rifkin („Bræður og systur“) er öldungismaður og kemur snemma fram í tákrullu sem „Sailor“ barmaðurinn „fíkill“ sem slær Raquel út fyrir vonda kallinn. Þú gætir líka kannast við byssuklæddan öryggisvörðinn í högg-og-hlaupa atriðinu -- það er mjög snemma framkoma af Gordon Jump, sem gaf svo yndislega frammistöðu í 'Soap' sem Piece of Chelief Tinkler. „Flareup“, eins og það er, fylgir erfiðleikum framandi dansara (Welch) á flótta frá morðóðum fyrrverandi eiginmanni sínum (Luke Askew). Þessi kalkúnn er klassísk Hollywood-leðja í framleiðslulínu -- málað eftir tölum, handriti, leiðsögn gangandi vegfarenda, skotmyndir, klippingar og brellur, ofur-cheesy lagertónlist, krossviðarsett og sýningar sem passa við. handritið. Þó Raquel sé fær um sanngjarna frammistöðu í réttu farartækinu, þá er þessi hvæsandi gamli klungur SVO lélegur að hún á í raun ekki séns og áhorfendur ekki heldur. Eitt af uppáhalds augnablikunum mínum gerist þegar Raquel vaknar á spítalanum, sér Vegas lögguna sem er að elta morðóða fyrrverandi hennar og spyr „Hvernig komst þú hingað?“ -- sem hann svarar auðvitað "Í flugvél." Ó mannkynið ... Og þú munt ekki geta tekið augun af lækninum (Michael Rougas) sem hefur það sem gæti vel verið einn af verstu gangstéttum í langri sorgarsögu slæmra mynda. Ég held að ég hafi aldrei séð neinn standa jafn illa á einum stað áður. Ástaráhugi Raquel, Joe (James Stacy) flakkar í gegnum myndina með föstu útliti sem er einhvers staðar á milli undrandi og vandræðalegur - og engin furða. Þessi sprengja setur leikarahópinn í gegnum næstum hverja sjónvarpsklissju bókarinnar, allt frá stórkostlega hræðilegri beygju Raquel í hræðilegu martraðaruppsetningunni, til hreinnar skítkasts hinnar „rómantísku“ hestaferðar meðfram Leo Carillo ströndinni.**Spoiler Warning. ** -- nánast það eina áhugaverða í allri myndinni er upplausnin, þar sem Raquel fær loksins eigin bak og setur titilinn á kjánalegan hátt með því að kveikja í vondum manni. Hver svo sem glæframaðurinn var í raun og veru græddi peningana sína á þessu -- hann fer upp eins og Yorba Linda í hitabylgju. Samt er jafnvel þetta nokkuð stórbrotna atriði í hættu vegna þess að einn úr áhöfninni færist í skotið undir lokin. Það er svo margt vitlaust við 'Flareup' að það er einkennilega sannfærandi; Ég var að velta því fyrir mér hvort þetta gæti verið ein versta mynd sem ég hef séð gerð. Svarið virtist vera afdráttarlaust „Já“ ... þar til ég sá myndina sem fylgdi henni, hina ofurþurfilegu „caged heat“ klassík Roger Corman „The Big Doll House“, sem færir Awful upp á nýtt stig. Ég get hjartanlega mælt með þessum tveimur shlockers sem tvöfalda reikning. Þú munt hlæja sjálfan þig kjánalega.