Þrátt fyrir alla sjónræna ánægjuna, hversu miklu betri Renaissance hefði verið í lifandi aðgerð. Hreyfimyndin er stórkostleg í heildarmyndinni, já, en persónurnar eru kaldar og holar, eins og sagan og stíllinn í þessari mynd. Með alvöru leikurum hefði heimur myndarinnar kannski ekki verið svona líflaus. Hér er margt að dást að, en í lokin fann ég að það eina sem ég gat gert var að dást að. Ég hafði ekki gaman af myndinni og hún skýrir eitthvað sem ég sá ekki áður: að sjónrænir þættir geta verið jákvæða hliðin á kvikmynd, en án góðrar sögu og sterkra persóna getur allt verið fyrir ekki neitt. Ég ætla ekki að ganga svo langt að segja að þessi mynd verði að engu, en stundum kemur hún hættulega nálægt. Ég elska Dark sci-fi spennusögur. Blade Runner og Dark City eru tvær myndir sem mér fannst frábærar. En Blade Runner átti sinn hörmulega illmenni og Dark City átti sinn umhugsunarverða söguboga. Renaissance hefur skugga og ljós, en lítið annað. Ég vildi að ég hefði getað líkað við þessa mynd meira, en veika sagan og tómu persónurnar stóðu í vegi fyrir því. Endurreisnartíminn var söguleg og listrænn springa af litum og lífi. Það er því kaldhæðnislegt að ein blákaldasta og líflausasta mynd sem ég hef séð á þessu ári tekur titilinn frá endurreisnartímanum.