Pumpkinhead var í sjálfu sér ágætis 80s hryllingsmynd. Engin klassík á neinn hátt, en skemmtilegt ló. Af hverju þá, höfum við nú verið meðhöndluð með fjórðu myndinni í þessu sérleyfi er mér óviðkomandi. Eins og í fyrri framhaldsmyndum er ekkert hér til að tengja myndirnar í raun saman nema skrímslið, nornin og Ed Harley (Lance Henriksen). Að þessu sinni fylgjumst við með deilunni milli Hatfields og McCoys. Hluti af myndinni er Romeo And Juliet rómantík þar sem ungur McCoy drengur og Hatfield elskhugi hans ákveða að flýja til að vera saman. Fljótlega eru þau hins vegar rifin í sundur og systir drengsins drepin. Drengurinn flýr út í skóg og fær nornina til að endurvekja Pumpkinhead til að hefna sín. Leikurinn er í besta falli viðunandi, í versta falli áhugamaður. Titupúkinn birtist ekki einu sinni í næstum fjörutíu mínútur og þegar hann gerir það er fölur samanburður á honum og upprunalegu hönnuninni. Á heildina litið tekst Blood Feud ekki að heilla. Það getur verið þess virði að horfa einu sinni, en alls ekki viðbót við safnið.