Já, það líður, og spilar að mestu leyti eins og "eftir skóla sérstaka", fyrir aðeins fullorðna áhorfendur, allt í lagi kannski unglingaáhorfendur. En bætið við Bill Murray (sem sýnir nú þegar dramatískan og venjulega grínhæfileika sína), flottum aukahlutverkum og óvæntri sætleika við að alast upp og muna eftir þessum frábæru eða ekki svo frábæru dögum í sumarbúðum, og þú færð Hjartnæmt, fyndið, sofandi högg. Það verður aðeins of smarmy fyrir eigin hag, en það er líka einn af sjarma þess. Þegar þú heyrir titilinn „Kjötbollur“ og sérð veggspjaldið býst þú við kynlífi á táningsaldri, en það sem þú færð er tilfinningaríkt en stundum kynþokkafullt yfirlit yfir þessi uppvaxtarár í sumarbúðum. Sentamentality, og endurminningar einfaldari tíma minna mig á "A Christmas Story", sem ég elska líka. Minningarnar um sumarbúðirnar komu aldrei jafn vel fram. Eina myndin sem ég hef séð sem kemst nálægt, er "Indian Summer", sem mér líkar næstum jafn vel við og "Kjötbollur", en einnig er Matt Craven í aðalhlutverki. Við skulum vona að hann ljúki þríleiknum. Kannski gæti hann komið aftur fyrir „Return of the Meatballs“ og komið með virðingu aftur í kosningaréttinn (Kjötbollur 2 til 4 líkjast ekki upprunalegu klassíkinni). „Kjötbollur“ er auðveldlega á topp 10 Guilty Pleasures allra tíma ( ekki raunverulega sekur heldur). Þetta er yndisleg lítil mynd sem fær mig alltaf til að brosa.