PUT THE CAMERA ON ME er villandi krúttleg mynd. Hún er í raun flókin innsýn í sálfræði barna og gefur áhugaverða innsýn í þroska fullorðinna og listamanns. Á yfirborðinu er þetta nostalgísk sýn á sumar heimamyndir sem gerðar voru á níunda áratugnum af hópi krakka í yfirstéttarhverfinu. Einn af leikstjórum myndarinnar, Darren Stein, hafði aðgang að myndbandsupptökuvél og tók fljótt við sem listrænn leiðtogi allra kvikmyndanna. Jú, þetta eru bara sæt börn sem skemmta sér. En þetta er líka miklu meira. Þetta er innsýn í nokkur augnablik í tíma þar sem börn glíma við ýmis ruglingsleg vandamál sem við öll stöndum frammi fyrir í lífinu --- ótta, kynferðislega vakningu, óendurgoldna ást, einmanaleika og bara að reyna að skilja fullorðinsheiminn sem virðist vera springa allt í kringum okkur. Þegar við eldumst höfum við tilhneigingu til að gleyma því hversu yfirþyrmandi raunveruleiki lífsins var þegar við vorum lítil. Það sem gerir þessa mynd enn gildari er að horfa á ungan Darren Stein breytast í smá hershöfðingja kvikmyndagerðarmanns. Það er greinilegt að Darren stýrir þessari sýningu og þessar litlu kvikmyndir eru hans sýn en þær eru allar upplýstar af vinum hans, vandamálum þeirra, mannlegu gangverki og almennu ruglinu varðandi hryllinginn í fullorðinslífinu. Mörg börn búa til heimabíó, en ég hef aldrei heyrt um eða séð börn búa til "litlar" kvikmyndir um helförina, samkynhneigð, kjarnorkustríð og vanhæfni til að passa inn og eignast vini. Þessir krakkar eru að takast á við og takast á við þungt efni! Kraftur þessarar myndar er hvernig Stein og Shell draga saman ýmsar senur svo þétt saman með hlaupandi viðtölum við krakkana --- nú öll fullorðna og allir enn vinir. Þetta bætir nýjum sjónarhorni við myndina. Hversu mörg okkar hafa verið í sambandi við æskuvini okkar? Þessir krakkar hafa. Og mörg af þeim málum sem þeir voru að fást við eru enn í gangi á milli þeirra tveimur áratugum síðar. Meðal átaka -- játning um hrifningu sýnir að hjarta er enn brotið, mjög venjuleg kynferðisleg upplifun í æsku heldur áfram að vera "límandi" viðfangsefni milli tveggja karlanna, einhver áframhaldandi gremja yfir gangverki sambönda og það er enn meðlimur af þessu liði sem er áfram mjög við stjórnvölinn og á miðju sviðinu! Sem er fullkomlega skynsamlegt þar sem maður horfir á þessar heimamyndir framfarir á nokkrum árum. Darren Stein er leikstjóri. Enginn vafi á því. Steinn og Shell skiptast á að spjalla af og til og maður getur ekki annað en ímyndað sér hversu óþægilega það er að leyfa okkur að kíkja inn í unga líf þessa fólks. Þetta á sérstaklega við um Stein sem hefur náð miklum árangri í skemmtanabransanum sem kvikmyndaframleiðandi, rithöfundur og leikstjóri. Frá fyrstu stundu PUT THE CAMERA ON ME getum við séð tilkomu samkynhneigðs lítins drengs sem reynir að átta sig á þessu öllu. Við sjáum líka hliðar á listrænum huga og persónuleika sem eru ekki alltaf "fínar" eða "umhyggjusamar" --- og þetta er djörf ráðstöfun fyrir hvaða listamann sem er að deila með áhorfendum. Það eru svo mörg afhjúpandi augnablik, en mest truflandi og flóknasta augnablikið felur í sér kvikmynd þar sem við sjáum fórnarlamb gyðinga í fangabúðum pyntað og drepið af nasista. Við komumst að því í gegnum viðtöl og frásögn að nasistinn er leikinn af gyðingabarni og hlutverk fórnarlambsins er leikið af heiðingjabarni. Þetta er sársaukafullt truflandi augnablik sem skyggnst inn í dekkri hlið óttans og hvernig börn vinna í gegnum hrylling fullorðinnaheimsins sem er ofar skilningi fullorðinna, miklu síður en barns. Þetta er miklu meira en sumar heimamyndir. Þessi heimildarmynd fangar sársauka, fegurð, gleði og sorg við að alast upp. Öflugt efni --- og vel þess virði að sjá! :