Fyrstu tvær myndir Ritchie voru snarpur, stílhrein skemmtun. Hér ræðst hann á tvær nýlegar klassíkur 'The Usual Suspects' og 'Fight Club' og kemur enn tómhentur út. Þrátt fyrir að sýna sjálfan sig sem leyndardóma (með undir-'Usual Suspects' töfrasprotanum „stærsti svikari hann ever pulled var að sannfæra þig um að hann væri þú“ eða hvað sem það nú var...) og reynir „Fight-Club“ útúrsnúning um hvaða persónur eru raunverulegar og hverjar eru innri birtingarmyndir, þá á myndin í erfiðleikum með að viðhalda áhuga á seinni hluta hennar. Á síðasta þriðjungi veistu að þú ert leiddur niður blindgötu og leiðinlega hægt á því. Gallar, skák og leikjafræði eru öll frábær viðfangsefni, en Ritchie kafar ofan í þau of yfirborðslega og of endurtekið til að nýta efni. Það eina sem heldur myndinni (næstum) áhorfandi er djörf leið Ritchie með senu og kraftmikilli myndavél Maurice-Jones. Ef Ritchie hélt sig við ánægjulegri söguþráð og féll fyrir þéttari klippingu, þá er engin ástæða fyrir því að hann hefði ekki getað búið til enn einn skemmtilegan gangster-kappa. Eins og það er þá er Revolver tímasóun. Óskiljanleiki jafnast ekki á við djúpleika. Ef þú vilt sjá frábæra mynd sem meikar ekki rökrétt sens en gerir dyggð úr henni (og, tilviljun, sem felur líka í sér óútskýranlegan flótta úr einangrun) skaltu horfa á 'Lost Highway'.