Gédéon og Jules Naudet vildu taka upp heimildarmynd um nýliða slökkviliðsmanna í New York. Það sem þeir fengu var eina kvikmyndaupptakan inni í World Trade Center 11. september. Eftir að hafa unnið með stigafyrirtæki James Hanlon áður fór Jules með skipstjóranum til að skoða og gera við gasleka, en Gédéon dvaldi í slökkvihúsinu ef eitthvað áhugavert gerðist . Flugvél sem flaug lágt yfir borgina truflaði Jules og hann beindi myndavélinni upp, sekúndum áður en vélin hrapaði á Tower One. Jules bað skipstjórann að fylgja sér inn í turnana. Það fyrsta sem hann sá voru tvær manneskjur sem kviknuðu, eitthvað sem hann neitaði að mynda. Hann dvaldi á staðnum næstu klukkustundirnar og tók upp viðbrögð slökkviliðsmannanna og annarra sem voru á staðnum. Bræðurnir Naudet gættu þess að gera myndina ekki of ofbeldisfulla, greyið og grátlega. En tungumálið frá slökkviliðsmönnum er svolítið gróft og CBS sýndi fullt af boltum sem viðra það óritskoðað. Bræðurnir Naudet blanduðu saman myndefni sem þeir tóku upp með einstaklingsviðtölum svo slökkviliðsmennirnir gætu útskýrt hugsanir sínar og tilfinningar á tilteknum augnablikum kreppunnar. Ólíkt leikinni kvikmynd með svipuðum titli, rennur megnið af peningunum frá sölu DVD til 9/11-tengdra góðgerðarmála. Mjög vel gerð, tilfinningaþrungin, áhrifamikil og gjörsamlega laus við pólitískan áróður, er besta heimildarmynd þessarar tegundar til þessa.