Öruggari frásögn Alfreds Hitchcock um kvikmynd sem hann gerði tuttugu og einu ári fyrr er óendanlega betri en frummyndin. Hitchcock sagði sjálfur að fyrsta útgáfan hans væri verk áhugamanns og þó hún sé vissulega ekki slæm mynd virðist hann hafa rétt fyrir sér. Sem sagt, þessi endurgerð, þó hún sé örugglega betri, er samt ekki meðal bestu verk Hitchcocks. Það er svo sannarlega ekki þar með sagt að það sé ekki gott, það er bara meira en ofurlítið eftirlátssamt og það dregur það niður. Hitchcock virðist allt of áhugasamur um að draga ákveðna þætti út og þetta eru þættir myndarinnar sem eiga ekki alveg við söguþráðinn, sem getur orðið pirrandi. Sumar af þessum dregnu þáttum, eins og sú sem sér James Stewart og Doris Day borða á marokkóskum veitingastað eru góðar vegna þess að þær hjálpa til við að koma á mismunandi menningu sem bandarísku söguhetjurnar okkar hafa fundið sig í, en fyrir hvert veitingahús er ópera röð og það er það síðara sem gerir myndina verri. Söguþráðurinn fjallar um miðaldra lækni og eiginkonu hans sem fara til Marokkó í frí með ungum syni sínum. Þar hitta þau franskan mann í rútunni og annað miðaldra par á veitingastað. Það fer hins vegar á versta veg þegar franski maðurinn deyr af völdum hnífs í bakinu, skömmu eftir að hafa hvíslað einhverju að lækninum. Fríið breytist síðan í algjöra martröð þegar syni hjónanna er rænt, sem veldur því að þau stytta það og fara til London til að reyna að finna hann. Myndin hefur mjög öfluga vænisýki yfir sér og hún nær að halda þessu alla leið í gegn. Reyndar myndi ég jafnvel ganga svo langt að segja að þetta sé ofsóknarlegasta mynd sem Hitchcock hefur gert. Eins og flestar myndir Hitchcocks er þessi mjög spennandi og heldur þér á brún sætis þíns næstum allan tímann, þar sem aðeins fyrrnefnd óperuþáttur stendur upp úr sem augnablik þar sem spennan dreifist. Það er líka meira en lítill húmor í myndinni, sem léttir sjúklega atburðinum á léttan hátt, og virkar reyndar nokkuð vel. Upprunalega útgáfan af þessari sögu fékk frábæran stuðning af hinum frábæra Peter Lorre. Þessi mynd nýtur ekki góðs af nærveru hans, því miður, en það er bætt upp með frammistöðu frá hinum ótrúlega James Stewart og Doris Day. James Stewart er maður sem á alltaf eftir að verða keppinautur um „besta leikara allra tíma“. Samstarf hans við Hitchcock er með dáleiðandi frammistöðu frá honum og þessi er ekkert öðruvísi. (Þó besti árangur hans sé áfram sá í Mr Smith Goes to Washington). Stewart miðlar öllu hugrekki, sannfæringu og ástarsorg manns sem hefur misst barnið sitt og myndi gera allt til að fá það til baka á frábæran hátt. Reyndar er það eitt af því besta við þessa mynd; þú ert virkilega fær um að finna fyrir missi hjónanna í gegnum tíðina og það gerir það enn meira spennandi. Doris Day er aftur á móti frekar undarlegt leikaraval fyrir þessa mynd. Hún er örugglega góð leikkona, en hún tengist frekar söngleikjum og að sjá hana í spennumynd er frekar skrítið (jafnvel þó hún fái að beygja raddböndin aðeins).Eins og ég hef nefnt; þetta er ekki besta mynd Hitchcock en það er margt skemmtilegt við hana og þó ég mæli með mörgum Hitchcock myndum áður en ég mæli með þessari þá mun ég örugglega gefa henni tvo þumla upp líka.