Leikurinn er góður, konurnar fallegar og karlarnir myndarlegir, þannig að ef þú ert að leita að vel leiknu mjúku klámi, þá er þessi mynd fyrir þig. Annars ertu að sóa tíma þínum. Hvatning aðalpersónanna, einkum samnefndrar aðalhlutverks, er oft ráðgáta. Hún hefði bara getað sagt sannleikann - sannleikann eins og hann er sýndur í myndinni, ekki endilega sögulegan sannleika - og elskhugi hennar hefði sleppt tíma í fangelsi fyrir nauðgun sem hann framdi ekki. Var hún að vernda föður sinn, sem fór eins og hálfviti af stað, þegar hann hóf illgjarn málsókn? Var hún að vernda sjálfa sig, með orðspori sínu skyndilega áhyggjuefni þegar hingað til virtist aðeins list hennar skipta máli? Meðan á réttarhöldunum stendur, snýr þessi viljasterka kona sér í mýkingu fyrir augum okkar. Aftur á móti verður elskhugi hennar, sem byrjar sem narcissískur skíthæll, óeigingjarn hetja meðan á réttarhöldunum stendur. Að minnsta kosti er hvatning hans skýrari: hann fórnar sjálfum sér fyrir ástina. Eðlilega, þar sem ekkert góðverk má vera órefsað, er okkur sagt að hún sjái hann aldrei aftur.