Í fyrsta lagi vil ég segja að ég er aðdáandi allra leikaranna sem koma fram í þessari mynd og á þeim tíma sem ég leigði hana vildi ég líka við hana. Ég held að aðalástæðan fyrir því að ég varð fyrir miklum vonbrigðum var að utanboxið lofaði mér spennutrylli. Í mínum augum er spennutryllir fyrir breskar kvikmyndir eins og eitthvað úr Ruth Rendell skáldsögu, eitthvað sem hefur mikið dökkt ívafi og skilur áhorfandann eftir með endi sem ólíklegt er að gleymist í bráð. Þessi mynd byrjaði. með þeim lofandi nótum að vera slík mynd. Við höfum aðalpersónuna okkar, sem grunar mann sem honum líkar ekki við, um að hafa átt þátt í árekstri sem drap eiginmann eins af þjónum hans. Hugmyndir hans reynast réttar, en hugmyndin um að konan hans gæti átt hlut að máli. , hvarflar ekki að honum fyrr en hún játar fyrir honum að hafa verið hluti af glæpnum. Þættirnir í góðri spennutrylli voru á sínum stað, á þessum tímapunkti, en þaðan fannst mér myndin taka aðra stefnu og varð nánast einhvers konar mild sápuópera um hver vill vera með hverjum og hver ástin á raunverulegu sambandi er. Myndin hefði kannski verið skemmtileg fyrir mig, ef utanboxið hefði talað um brenglaðan elskhugaþríhyrning og hefði ekki verið merkt sem spennutryllir. Þetta virtist vera meira sápuóperusaga og upphafssviðið virtist vera væg truflun á hið sanna innihald myndarinnar. Mér fannst eins og þessi mynd hefði getað gert miklu betur en hún gerði. Mér fannst það halda áfram að leiða áhorfandann upp að stórum atburði sem aldrei varð að veruleika. Þannig að ég verð að gefa henni lægri einkunn en ég hefði viljað og segja að hún hafi verið undir væntingum mínum.