Ég sá þessa mynd fyrir nokkrum dögum síðan og hrökk á hræðsluárunum. Ég verð að viðurkenna að mér fannst þetta frekar þokkalegt...þangað til ég fór að HUGA um hvað persónurnar voru að segja. Rökfræðileg vandamál: 1. Kærastinn hennar, sem virðist vera ansi hress náungi, gefur frá sér ekkert hljóð þegar hann er drepinn. Heldurðu ekki að hann hafi að minnsta kosti reynt að taka morðinginn? 2. Þegar athugasemdin er gerð að leikfimikennarinn sé „SVOOO ástfanginn af Lísu,“ öskraði ég næstum á skjáinn. Þegar fjölskylda besta vinar þíns HEFUR VERIÐ DREIPT AF KENNARA SEM VAR ÁSTANDI AF henni, þá kemurðu ekki með svona athugasemdir ef þú ert með hálft hjarta.3. Um leið og Nash spyr frænda hversu margar útgönguleiðir þeir eru með í húsinu og frændi grípur á því að hætta gæti verið framundan, væri ekki skynsamlegt að koma Donnu, kærastanum, frænku og frænda inn í bíl og keyra langt, langt í burtu, og beita síðan húsinu með hormónauppbótarmeðferðinni og lögreglunni svo að morðinginn hafi enga leið til að komast út? Ég gæti haldið áfram. Og áfram. Og áfram. Í grundvallaratriðum var söguþráðurinn þokkalegur, persónurnar voru ekki nógu sniðugar til að þú gætir fundið fyrir einhverri samúð þegar þeim var slátrað og það voru allt of margar villur.ÞESSU.Þessi mynd gæti verið góð fyrir unglinga, eða ung pör sem eru bara að leita að skemmtileg kvöldstund. Ef þú tekur ekki alla vitleysuna til greina þá er þetta miðlungs mynd.