Þó hún standi varla í samanburði við aðra risa kvikmynda á borð við 2001: A SPACE ODYSSEY eða CLOSE ENCOUNTERS OF THE THIRD KYN, þá virkar LIFEFORCE algjörlega berserkur og furðuleg sambland af vísindaskáldskap og hryllingsþáttum. Einhvern veginn, þrátt fyrir samræður sem nálgast hið fáránlega og leikaraskap sem gerir það sama, tekst henni að virka vegna nokkurra mjög ólíkra þátta. Lauslega byggð á skáldsögu Colin Wilson, "The Space Vampires", frá 1976, þessi mynd frá leikstjóranum Tobe Hooper (POLTERGEIST; THE TEXAS CHAINSAW MASSACRE) leggur áherslu á sameiginlegt verkefni Bandaríkjanna og Breta um borð í bresku geimferjunni Churchill til að rannsaka Halley's halastjörnu. Undir forystu bandarísks yfirmanns (Steve Railsback) uppgötva þeir geimveru í dái halastjörnunnar. Og þegar þeir rannsaka innviði geimfarsins, finna þeir geimverur sem líta út eins og risastórar leðurblökur. Síðar kemst Churchill á sporbraut jarðar, en ekkert svar er gefið frá útvarpssímtölum frá heimastöð verkefnisins, Geimrannsóknarmiðstöðinni í London. Columbia er skotið á loft til fundar við Churchill, en þeir finna allt skipið svelt af eldi - allt nema geimverurnar sem eru huldar í gleri sem, langt frá því að vera ósnortnar af eldinum, líta alveg fullkomnar út. Geimverurnar eru keyptar aftur til jarðar...og það er þar sem hið ótrúlega gerist. Þessar geimvampírur flýja frá Geimrannsóknarmiðstöðinni og, í stað þess að tæma fórnarlömb sín af blóði með bitsárum, sjúga lífskraftur fórnarlamba sinna algerlega úr þeim. Ein þeirra er Space Girl, rækilega nakin vampírukona sem leikin er af Mathildu May. Railsback, eini raunverulegi eftirlifandi frá Churchill, er keyptur af yfirmanni SRC (Frank Finlay) og breskum sérstakri umboðsmanni (Peter Firth) til að fylgjast með May, sem er í fjarskiptasambandi við hann. Nokkuð fljótlega hafa vampírurnar hins vegar breytt London í vettvang hreinnar helförar; annaðhvort er verið að þurrka fólk eða breytast í uppvakninga og hótun NATO um að dauðhreinsa borgina með hitakjarnageislun vofir yfir. Railsback nær loks May og fórnar sjálfum sér með því að spæla hana með stórri málmsörðu. Eflaust sundurlaus, tvímælalaust misjafn, en engu að síður þess virði að horfa á, LIFEFORCE, þrátt fyrir oft ósamræmi í handriti þess og leik, nýtur góðs af sumum dásamlegum frábærum. tæknibrelluverk eftir John Dykstra (STAR ​​WARS), eitt það besta sem sést hefur. Hinn vinnuþátturinn, sem kemur á óvart, er ótrúlegt hljómsveitarnótur eftir Henry Mancini, næstum Wagnerískt á sama hátt og tónverk John Williams fyrir STAR WARS var - og Mancini, eins og Williams á undan honum, notar Sinfóníuhljómsveit Lundúna. , til að ræsa! Að mestu gleymt þessa dagana, og gagnrýnisverð og miðasöluhamfarir árið 1985, LIFEFORCE, þó ekki væri af annarri ástæðu, ætti enn að sjást fyrir alla sem hafa smekk fyrir hinu undarlega. Það hafði aldrei verið svona mynd áður, og það mun örugglega ekki koma neitt eins og það aftur.