The Merchant of Four Seasons er mynd um skort á ást. Myndin byrjar á aðalpersónunni; Hans Epp, á heimleið úr álögum í útlendingasveitinni. Hann snýr aftur til móður sinnar, til að ekki sé sagt hversu mikið hún elskar hann, eða hversu mikið hún hefur saknað hans; en að segja að hann sé einskis virði og það sem verra er að hún hefði kosið að maðurinn sem hann fór með hefði komið aftur í staðinn. Það er tengsl persónunnar við konur sem gera þessa mynd svo hatursfulla; sú staðreynd að eiginkona hans er hærri en hann er táknrænt fyrir samband hans við hitt kynið; hann er stöðugt niðurlægður af þeim og það er í gegnum samskipti hans við þá sem líf hans er ekki eins frábært og það hefði getað verið. Þetta sést líka vel af því hvernig hann kemur fram við konuna sína eftir drykkju. Hann missti vinnuna sem lögreglumaður vegna losta í konu, og jafnvel konu sína; kona sem á að elska hann, sýnir honum í raun aldrei ástúð. Jafnvel í lokin hefur eiginkona hans meiri áhyggjur af því hvað hún og dóttir hennar munu gera en ástand eiginmanns hennar. The Merchant of Four Seasons er hreint út sagt óþægileg mynd. Það er ekki atriði í myndinni þar sem einhver er ánægður, og ekki nóg með það; en myndin virðist ógeðslega hamingjusöm að veltast um í eymd aðalpersónanna. Myndin er svo sannarlega ekki mælt með þeim sem eiga erfitt um þessar mundir, það er alveg á hreinu. Þrátt fyrir alla eymdina stígur myndin aldrei út fyrir mörk raunveruleikans; hver atburður í þessari mynd getur - og hefur líklegast - gerst og það er aðeins til þess fallið að gera myndina meira átakanleg. Myndinni er að sjálfsögðu stýrt af Rainer Werner Fassbinder; þýski sértrúarleikstjórinn sem framdi sjálfsmorð árið 1982. Þetta er aðeins annar smekkur minn af verkum mannsins, en í gegnum aðeins tvær kvikmyndir er auðvelt að fá hugmynd um hvers konar list hann skapar. Báðar myndirnar eru niðurlægðar og grófar - en samt raunsæ listaverk. Persónusköpun hans í þessari mynd er lúmsk; við kynnumst persónunum alltaf í gegnum erfiðleika þeirra en ekki í gegnum karakter þeirra. Þetta er mjög snjöll leið til að sýna áhorfendum að það er umhverfi þeirra sem skilgreinir fólkið í myndinni, ekki fólkið sjálft - og þar sem næstum allir sem sjá myndina vita hvernig það er að búa í borgarsamfélagi, þá er það ekki erfitt fyrir meirihluta fólks til að tengjast. The Merchant of Four Seasons er ekki mynd sem auðvelt er að gleyma; myndin er efnismikil og lítill stíll, og það skapar mjög eftirminnilega mynd, sem allir sem telja sig vera kvikmyndaaðdáendur ættu að upplifa. Það er með það í huga sem ég gef þessari mynd mín bestu meðmæli; hún er ekki ljúf og hún er ekki notaleg, en þú munt ekki sjá raunsærri lýsingu á þunglyndi og þetta er örugglega kvikmynd sem mun fylgja þér.