Eftir að hafa ekki séð 1936 útgáfuna af þessari sögu get ég ekki boðið neinn samanburð þar. Ég get þó fullyrt að tónlistarleg meðferð Stephen Sondheims á þessari sögu er algjör snilld. Aðeins Sondheim gæti komið með tónlist og texta sem eru stórkostlegir í sjálfu sér, en samt fullkomlega í samræmi við mjög furðulega efni. Ef einhvern vantar útskýringu á því hvað dökk gamanmynd er ætti hann að sjá þetta (og "Dr. Strangelove" líka). Þegar frú Lovett fer úr því að vera með „verstu bökur í London“ yfir í blómstrandi fyrirtæki með mikla viðurkenningu, þá erum við ekki að tala um „Soylent Green,“ - en innihaldsefnin eru svipuð. Sérstaklega ljómandi er lagið þar sem frú Lovett setur hugmynd sína fyrir herra Todd. Jafnvel í inngangsnúmerinu gefur línan „...þeir fóru til skaparans síns óaðfinnanlega rakaðir...“ frábæra vísbendingu um forsendur, dramatík OG gamanleikinn sem er í vændum. Framúrskarandi!