Þetta er svona mynd sem fólk á ákveðnum aldri mun segja um "mér fannst þeir ekki gera svona myndir lengur". Walter Matthau sýnir venjulega frammistöðu sína, en í stað þess að skilja eftir tennur um allt landslag, skilur eftir sig eftirminnilega fitubletti. Hann er eins og þessi frábæri frændi sem við þekkjum öll sem enn klæðist fléttu pólýester og skammar alla, en við elskum samt samt. Frammistaða Jacks Lemmons minnir okkur á hvers vegna hann var með fleiri Golden Globe-tilnefningar en nokkur annar (22). Hann gefur raunsanna frammistöðu hins „góða, venjulega manns“, jafnvel í farsa umhverfi. Þessi mynd mun líklega ekki höfða til fólks sem vill frekar beinskeyttan húmor sem ætlað er að horfast í augu við eða móðga, heldur mun hún höfða til fólks sem kunna að meta breiðan farsa leikinn með beinu andliti. Allur aukahópurinn er frábær í hæfileika sínum til að leika svo fáránlegar persónur á sama tíma og viðheldur raunveruleika hverrar persónu. Allir sem hafa þekkt faglega gestgjafa í raunveruleikanum munu strax þekkja týpuna sem hann er að spila. Hann neglir týpuna fullkomlega. Útfærsla hans á 'slime' verðskuldar rannsókn sem fullkomið dæmi um andstæðuna á milli fáránlegs og aumkunarverðs. Söguþráðurinn er frekar beinskeyttur 'giftum okkur rík' þema sem hefur venjulega niðurstöður. Þótt söguþema hafi verið gert þúsund sinnum þýðir það ekki að það sé dagsett, heldur frekar að það sé tímalaust þema. Restin af aukahópnum sýnir hvað getur gerst þegar fagfólk sýnir hæfileika sína í hlutverkunum sem eru skrifuð fyrir þá, í ​​stað þess að keppast um sviðsljósið. Í þessari mynd skína meira að segja önnur stigs leikarar. Það er líka augljóst að þeim fannst gaman að gera þessa mynd. Söguþráðurinn er kannski staðlaður og þunnur, en gerir flytjendum kleift að skína. Þessi mynd er sannkallaður skemmtun fyrir fólk sem vill sjá faglega leikara taka þátt í iðn sinni. Söguþráðurinn dettur út og flytjendurnir skína.