Móðir mín sagði mér að fara ekki að sjá "Kadosh" - en hver hlustar alltaf á móður manns? Ég var svo slökkt á því á meðan ég var að horfa að ég hélt að ég hlyti að hafa týnt femínistaheimildum mínum á leiðinni inn í leikhúsið, svo ég leitaði til femínista sem bera kort daginn eftir. Nei, þeir töldu líka að þetta væri miklu frekar and-rétttrúnaðarmál en yfirlýsing sem er hlynnt femínistum, og mála rétttrúnaða sem jafna talibönum. Þó að þessi ísraelska kvikmynd sé varkár að sýna að sértrúarsöfnuðurinn sem sagan fjallar um sé hinn fullkomni öfga- Rétttrúnaðar messíanistar, það er svo viðbjóðslegt að það er ótrúlegt (auk þess að hinn ótrúverðugi rétttrúnaðarrokk-'n'-roller(!) sem systirin er ástfangin af er ótrúlega kynþokkafull - jafnvel í Ísrael hlýtur það að vera fantasía) .Leikhúsið var frekar troðfullt, svo það er innilokuð forvitni að sjá ísraelskar kvikmyndir; verst að þessi grimma mynd er sú sem fær mikla dreifingu. Þetta var næstum nóg til að hrekja mig aftur í fáránlegar Hollywood-rómantískar kvikmyndir. (upphaflega skrifað 29.4.2000)