Fatahönnuður rekst á kött og dettur í laug og lemur höfðinu á eitthvað sem svífur á yfirborðinu. Með frekar cheesy áhrifum (þetta var sjónvarpsmynd) svífur hún upp úr líkamanum. Hún svífur í gegnum göng af hringjum af þyrlandi appelsínugulum reyk og svartar stífar fígúrur þjóta inn í útsýnið hennar (þær líta út eins og mannequins í íbúðinni hennar). Ég hélt næstum því að ég væri að horfa á Jess Franco mynd.... Þegar vinkonur hennar lífga hana við tekur svartur handleggur hana í úlnliðinn og hún þarf að berjast við að losna. Þegar hún er endurlífguð man hún allt og er með viðbjóðslegan mar á framhandleggnum. Stuttu síðar verður hún næstum fyrir stjórnlausum bíl sem kemur upp á gangstéttina fyrir aftan hana. Á hrekkjavöku ákveður hún með kærastanum sínum að fara til Mexíkó í frí. Þegar hún kemur þangað er hún hissa að finna að það er Dagur hinna dauðu. Þeir eru pirraðir á öðrum bandarískum ferðamanni sem heldur áfram að elta þá og hann drekkir þeim næstum. Hönnuðurinn er hvattur til að slást í hóp fólks sem hefur upplifað nær dauðann. Þeir hafa allir upplifað göngin, en ekki svörtu fígúrurnar eða endurtekna næstum flótta frá dauðanum. Einn þeirra hefur gert það og hann er mjög kvíðinn. Hún er líka hvött til að hitta sálfræðing. Læknir segir henni frá fólki sem hann kallar „göngufólk“ (nafn skáldsögunnar sem þetta var byggt á). Þetta er fólk sem á að hafa dáið af einni orsök sem, þegar það er skoðað, reynist hafa dáið af annarri orsök. Þannig að það er eins og þeir hafi haldið áfram að ganga um eftir að hafa dáið þar til þeir dóu aftur, en hann kennir því um lélega skráningu. Ég horfði á þetta á 102 mínútna myndbandinu og fannst það afskaplega langt. Ég get ekki ímyndað mér að það sé í raun til 192 mínútna útgáfa! Kannski ef ætlunin væri að horfa á hana í tvö eða fleiri kvöld í sjónvarpi væri betra að horfa á hana þannig en í einni lotu. Ég hef aðeins lesið eina Gary Brandner skáldsögu, Floater, og ef hún er dæmigerð fyrir verk hans, þá er hann ekki frumlegastur rithöfunda. Floater átti sameiginlega söguþráðinn: valinn krakka drepur fólk í hefndarskyni. Jafnvel afbrigðið var frekar algengt: tíndur í krakki deyr og drepur fólk árum síðar í hefndarhug handan við gröfina. Og reyndar á það sameiginlegt með þessari mynd að krakkinn æfir astral vörpun og þegar honum er drukknað svífur hann upp úr líkamanum eins og hér. Ég veit ekki hversu náið From the Dead of Night fylgir skáldsögu hans Walkers. Mér skilst að Howling-myndirnar líkjast ekki skáldsögum hans mikið. Þetta er frekar hæg mynd og tæknibrellurnar og kvikmyndatakan er í raun haldið niðri af (væntanlega) lágu kostnaðarhámarki og sjónvarpsgöllum. Það er fullt af auðþekkjanlegum karakterleikurum í henni. Það finnst mér líka mjög gamalt, meira snemma til miðjans níunda áratugarins en 1989. Mér fannst það leiðinlegt. Miklu betri lágfjárhagsmynd sem fjallar um svipað efni sem ég held að hafi ekki verið eins illa tímasett er Sole Survivor (1983) (að öllum líkindum innblástur fyrir Final Destination-myndirnar 2000). Það blæs frá næturdjúpum.