Þegar Marlene Dietrich var merkt miðasölueitur árið 1938 sem ein af handfylli leikkvenna sem svo voru nefndar af viðskiptablöðunum voru það myndir eins og The Garden Of Allah. Hvernig kvikmynd gæti verið svo hrífandi falleg á að sjá og verið svo ógeðslega leiðinleg er mér ofviða. Einnig hvernig Marlene, ef hún var að reyna að stækka svið sitt og ekki spila sexpott, festist við svona gamaldags sögu, er mér óskiljanlegt. The Garden Of Allah, ein af fyrstu myndunum í nútíma tæknilitum, var skáldsaga sem gerðist um áramótin síðustu öld eftir Robert Hitchens sem síðan vann saman að leikgerð með Mary Anderson sem sýndi 241 sýningu á árunum 1911-12. Það fékk síðan tvær hljóðlausar skjáaðlögun. Sagan fjallar um munk sem flýr frá klaustrinu úti í frönsku Túnis til að sjá eitthvað af því sem hann hefur saknað í heiminum. Hann rekst á svipaða skjólgóða konu sem var ógift og eyddi bestu árum sínum í að sjá um sjúkt foreldri. Hún ferðast núna í eyðimörkinni og þau tvö hittast í lest. Konan er auðvitað Marlene og flóttamunkurinn Charles Boyer. Ég er ekki viss um hvað var í huga David O. Selznick við töku þessarar sögu. Einhver eins og Ingrid Bergman gæti hafa gert það girnilegt fyrir áhorfendur. En þú getur veðjað á að kvikmyndafólkið árið 1936 þegar þeir drógu peningana sína niður fyrir miða bjuggust þeir við að sjá Marlene sem nútíma Salome frekar en dýrling með þeim titli. Almenningur mundi enn eftir Rudolph Valentino og þú getur veðjað á að það hafi verið einhver eyðimerkurrómantík og tæling sem þeir bjuggust við. Hvað munkana varðar þá verður þú að muna að þeir standa sjálfir uppi í klaustrunum sínum og þessi tiltekna vín flöskur sérstakt vín sem Boyer gerist að vera sá með leyndarmálið. Klaustrið verður að endurskoða hagfræði sína ef Boyer fer. Munkarnir eru einlæglega guðrækinn hópur, en allt frá yfirmanninum Charles Waldron hafa þeir rétt á að vera dálítið umhugað um einhverja eigin hagsmuni. Allavega er heilmikið af trúarlegum orðaskiptum sögð hér af nokkrum leiðum sem eru í raun og veru. hentar ekki hlutunum. Sérstaklega Marlene Dietrich. Ég myndi horfa á þessa mynd með auga fyrir hinni sérstöku lita eyðimerkurmyndatöku og gleyma söguþræðinum.