Hitchcock sýnir þegar þróaðan skilning sinn á myndefni í þessari fyrstu þöglu kvikmynd. Söguþráður myndarinnar, þar sem tveir hnefaleikakappar berjast um stúlku, er beinlínis dramatík án þess að mikið mæli með því. Hæfileiki Hitchcocks er hins vegar að finna í töfrandi notkun hans á myndum. Næstum hvert skot er fyllt með sjónrænum táknum. Sérstaklega eftirminnilegt er skartgripurinn sem annar boxarinn gefur stúlkunni rétt áður en hún giftist hinum boxaranum. Hann rennir því upp handlegg hennar á greinilega kynferðislegan hátt og með einni einfaldri hreyfingu hefur Hitch sýnt okkur allt sem við þurfum að vita. Hnefaleikaatriðin eru meðhöndluð vel með nokkrum áhugaverðum sjónarhornsskotum sem sanna aftur hversu langt á undan sinni samtíð Hitchcock var. Myndin gefur einnig innsýn í síðari meðferð hans á konum. Tilgangur þrá hnefaleikamannanna er knúinn áfram af peningum og losta, ekki skynsemi eða ást. Einu hinar konurnar í myndinni eru annað hvort fallegar djammstelpur sem bjóða upp á kynlíf eða gamlir krakkar sem hjálpa til við að eyðileggja hamingjusöm sambönd. Allt í allt er hringurinn nauðsyn fyrir alla sem hafa áhuga á fyrstu verkum Hitchcocks og þróun hans sem sjónræns sögumanns.