Mjög krúttleg mynd með frábærum bakgrunni frá borginni Boston og Fenway Park. Sem hafnaboltaaðdáandi og létt kvikmyndafíkill sló það í gegn fyrir mig. Nóg af hlátri og nóg af ekta hafnaboltaatriðum með alvöru boltaleikurum og raunverulegum tilvísunum í fyrri mistök Bosox. Og hversu skemmtilegt var það að horfa á kvikmynd með hafnaboltaþema án þess að þurfa að þola yfirburða, yfir-the-hill, sjálfhverfa Kevin Costner sem reyndi að gera trúaða úr gagnrýnum áhorfendum? Jimmy og Drew stóðu sig vel sem ungt ástarsjúkt par sem þjáðist af Jimmy's Bosox „jones“. Þetta var svolítið skrítið og utan vinstri vallar, en það eru í raun og veru aðdáendur Sox sem eru svona ofstækisfullir og lifa lífinu í gegnum örlög síns ástkæra liðs. Kvikmyndin hélt áfram á miklum hraða og endirinn, þótt fyrirsjáanlegur væri, hafði sjarma og tilfinningasemi eins og svo margar aðrar vinsælar kvikmyndir, án þess að vera ýkja tilgerðarlegur. Einnig var ánægjulegt endurkomu Willie Garson á skjáinn. Ég sakna hins eilíflega vinsæla „Stanford Blatch“ úr Sex & the City. Hann er alltaf fyndinn, jafnvel þegar hann gerir eða segir mjög lítið. Svo keyptu þér tvö kassasæt, smá popp og búðu þig undir skemmtilega stund. "Fever Pitch" er sigurvegari.