Ég held að þessi mynd hafi átt að vera átakanleg. En eina leiðin til þess að það sé virkilega átakanlegt er hversu átakanlegt illa það hefur verið gert ... og einfaldlega er það. Það er einn og hálfur klukkutími af kvölum. Jafnvel meira fyrir áhorfandann en persónurnar í myndinni (stelpurnar fimm). Auðvitað fá aðalpersónurnar sitt blóðuga verk á slæman hátt, sem er í rauninni allt í lagi, þar sem þetta er hryllingsmynd. Og ég hef (venjulega) gaman af hryllingsmyndum. Ég á ekki í neinum vandræðum með ofbeldi í svona kvikmyndum í sjálfu sér. Hins vegar tekur allt ofbeldið í þessari mynd engan enda. Það er ekkert sjónarspil annað en að það er einfaldlega gróteskt. Hún er svo léleg að hún verður jafnvel leiðinleg, og mjög fljót líka. Það versta (ef ofangreint var ekki nógu slæmt fyrir þig) við þessa mynd er að þeir hafa reynt að afrita Blair Whitch Project, með því að taka upp með ódýrum hand- haldnar-myndavélar. En (aftur, þetta líka) tekur engan enda. Í „Blair Which“ er vissulega skýring, nefnilega þau eru þeirra með myndavél að leita að Blair-norninni. Í þessari mynd er engin önnur skýring en: "Hey ya'll, við vildum að þetta LITI LOOK LIKE the Blair Whitch!!" Hljóðið í myndinni er líka eitthvað til að verða þunglyndur yfir. Stelpurnar öskra svo hysterískt að oft er ekki hægt að skilja hvað þær eru að segja. Það hefur heldur ekki verið reynt að gera neitt betra, hljóðlega eða annað viturlegt. En loksins er það hljóðrásin, sem er alveg jafn slæm og restin, og er allt frá ódýru evru-húsi til versta grungy harðrokksins. ...Mitt ráð: Ekki horfa á þetta undir ENGUM kringumstæðum.