Í gegnum árin hef ég haft mikinn áhuga á lífi þessa unglings sem setti svo djúpt og óafmáanlegt spor á heiminn. Hreifing mín hefur líka verið sprottin af ótta, eins og í, gæti þetta gerst aftur. Og í gegnum árin á eftir, já, ég óttast að "það" haldi áfram að gerast í kringum okkur og auðvitað "það" var að gerast löngu fyrir Anne. „Það“ er auðvitað hvort svokallað siðmenntað samfélag getur snúist af sjálfu sér eða að saklausu landi/kynþætti/heimsálfu og myrt borgara með köldu blóði af fábrotnum afsökunum? Ég skil þessa spurningu þarna úti. Í upphafi heimildarmyndarinnar er yfirlýsing um leiðtogann Adolf Hitler þar sem eina djúpstæða staðreyndin um Hitler sem aldrei er nefnd var að hann var kjörinn lýðræðislega og öll voðaverkin sem framin voru voru gerð eins og afleiðing af reglusamri kjöltupressu og hræðsluáróður sem lék aftur og aftur fyrir þæga íbúa. Eitt af grimmdarverkunum var Anne Frank, sem setti andlit á dauðabúðunum fyrir kraftaverkið að dagbók hennar lifði af. Kenneth Brannagh gerir frábært starf við athugasemdir og viðtöl, hann hefur þá sjaldgæfu hæfileika að gera lítið úr eigin persónu og leyfa þannig viðfangsefnum að tala sínu máli. Margar nýjar staðreyndir og fólk sem aldrei hefur áður verið rætt við koma til skila í nákvæmri rannsókn, sem ég mun ekki fara út í hér þar sem þeir bæta ómælt við raunveruleikann og sársaukafulla sorg myndarinnar. Glenn Close les úrval úr dagbókinni og rödd hennar er fullkomin í hlutverkið, hún færir hlutverkið barnaleika og ferskleika. Rætt er við gamlar æskuvinkonur Anne kl. lengd og síðustu dagar hennar fyrir dauðann eru vel skráðir og vitni að ásamt líflegum og uppátækjasama persónuleika hennar. Þessu má ekki missa af. Dásamleg og virðuleg mynd um hina sjaldan séðu Anne.10 af 10.