Ég er ekkert að því að finna "innlausnandi félagslegt gildi". Hvaða bók eða kvikmynd sem fólk vill bæla niður, allt frá Huck Finn/Heart of Darkness til, ég veit ekki, Deep Throat eða nýjasta gíslahálshöggið, vildi ég innilega að þeir myndu það ekki. Ég er ekki elskhugi klám eða ofbeldis-sem-skemmtunar, en hvað af þeim sem ég lendi í, ég hef tilhneigingu til að sjá myndavélarhorn, klippur, pönnur, lýsingu, takta, næstum því að útiloka ótta eða titring, stundum jafnvel saknað ásetning kvikmyndagerðarmanna eða leikara. Jafnvel af myndefni sem sanngjarnt fólk gæti haldið því fram að hefði aldrei átt að vera til, ímynda ég mér alltaf að það sé eitthvað að læra. Ég velti því meira fyrir mér hvernig kvikmynd gerir en hvað hún gerir. Kannski er það rangt hjá mér. Vitrara en erfiðara en að afbyggja óþægilega kvikmyndagerð, gæti verið að sjá klippur, pönnur o.s.frv., í sameiningu og óaðskiljanleg frá hvaða efni sem er. Ég spyr sjálfan mig hvað hryllingsmyndagerðarmenn og kirkjuarkitektar eiga sameiginlegt. Bættu við pólitískum kvikmyndagerðarmönnum, fasistum og ekki. Öll vinna með ljós, rými og hljóð til að breyta skynjun og skapi. Hversu ólík eru markmið þeirra? Hversu ólík eru markmið þeirra sem taka upp alvöru voðaverk til að nota sem áróður? Þegar upprunalegi All Night Long (ANL) þríleikurinn birtist á hillunni minni, lét ég hann óhorft í næstum ár. Forvitnin hafði fengið mig til að kaupa það. Ég tók sýnishorn af nokkrum mínútum af „1“ daginn sem hún kom, upp að óþægilega hljóðverkandi götuhornsstungunni sem virðist í raun vera árás á næmni kvikmyndaáhorfenda, fannst hún óhæf en áhrifarík. Ég þyrfti að koma aftur að því, vissulega, en hafði ekki yndi af framtíðinni. Þetta var greinilega ekki háleitur hryllingur Kairo, Cure, Angel Dust, Lain, hrárri en samt hefðbundinn hryllingur fyrstu Evil Dead Trap, augljóslega pólitísks verks Koji Wakamatsu, eða jafnvel ljómandi grófleika snemma Cronenberg. það orð "árás" er lykilatriði. Matsumura ræðst ekki á persónur sínar heldur áhorfendur. Ég get ekki horft á þetta á þessum tímapunkti í sögunni án þess að hugsa um bæði Abu Garib (sem ég held að ég man eftir að hafi verið sýnd á myndbandi) og gíslamyndböndin, en líka um pyntingar Godards (í Le Petit soldat?) er bara vinna, brot af vinnudegi manns. Og svo er það hin langvarandi frétt í Norður-Kaliforníu sem ég man varla í smáatriðum en get ekki alveg gleymt því hún felur líka í sér „bíó“, tvímenningur raðmorðingja sem eru alræmdir, ef uppástungur eru ekki að spila leiki með minni mínu, fyrir að hafa tekið sjálfan sig upp á myndband. pyntandi fórnarlömb. Allar þrjár ANL færslurnar eru hefndarbíó, árvekniæfingar, en ég læt þessar athugasemdir fylgja ANL3 vegna þess að það er metnaðarfyllst og gæti orðið tímamót fyrir leikstjórann Matsumura. (Ég hef ekki séð færslurnar sem fylgdu ANL3.) Í gegnum fyrstu tvö tilboðin ímyndaði ég mér myndavél falla í hendur eins af þessum jaðarkrökkum úr mið- eða gagnfræðaskóla sem teiknar með þráhyggju stríðsmyndir eða önnur voðaverk. (Eða eins og ein af hefndarbrjáluðum persónum Matsumura hefði snúið sér að rithöfundi og leikstjóra. Sá sem horfir á þessa sem hefur ekki séð Peeping Tom eftir Michael Powell myndi gera vel í að sjá hana.) En ANL3 virðist stefna að almennum straumi. Söguhetja Matsumura ræktar kjötætur plöntur, sem gerir ráð fyrir nokkrum dæmigerðum japönskum flottum náttúrumyndum. Það er líka, í fyrsta skipti, Matsumura-mynd, hefðbundin erótísk röð: Kvenkyns yfirmaður Kikuo laumast upp og byrjar að strjúka honum á meðan hann kíkir á viðskiptavini ástarhótelsins. Kikou lendir óhamingjusamur á milli. Hann er voyeur milliliða. Stuttur unaður kemur frá lögum voyeurism. Það er meira að segja til heimspekilegur/ljóðrænn sorpasíumaður, sorpaferðamaður sem á einhvern hátt fær mig til að hugsa um ljóðið sem er endurtekið í Wakamatsu-alls ekki-hvernig-það-hljóð- eins og Go, Go, Secondtime Virgin. Ég kemst hvergi með þessu. , og það er að koma í veg fyrir að ég kommenti á aðrar myndir. Get ekki varist grunsemdum um að eftir nokkur ár muni ég ganga inn í Matsumura yfirlitssýningu í kvikmyndasafninu mínu á staðnum, kannski hýst af einhverri lærðri persónu sem hefur lent í einhverju sem ég er að sakna. Hversu miklu skiptir það hvort leikstjórinn er eða „fær“ einfaldlega banvæna drullusöguhetjurnar sínar? Þarf hann jafnvel að skilja þá? Kannski er starf leikstjóra bara að spúa því út, láta síðan gagnrýnendur, félagsfræðinga og okkur hina hasla út hlutina. Kannski er leikstjórn eða listræn ábyrgð svikin hugmynd. Lokabaráttan mín við þetta fékk mig til að velta fyrir mér hvað í ósköpunum konu finnist að horfa á þessar yfirgnæfandi karlkyns æfingar. Við setjum konur í gegnum þetta aftur og aftur, frá Star Wars til et cetera og o.s.frv.