Ég var nýbúin að horfa á þetta hryllilega niðurdrepandi drama og áttaði mig á því að í ljósi nýlegra drama sem þessara eru þeir einu sem gætu talist óeðlilegir þeir sem eru síst meðvitaðir um að lífið er ekkert annað en hörmulegt. Ég myndi benda á hversu ógeðslega ósigrandi og gagnkvæm niðurstaða þessi er, jafnvel þótt sambönd og viðhorf eins og þau sem sýnd eru í þessari mynd séu að einhverju leyti grundvölluð í raun. En í staðinn áttaði ég mig á því að þessar myndir hafa gert það að verkum að hinn mikli „harmleikur“ er léttvægur þegar sömu leiðinlegu aðstæðurnar, sömu kæfandi óstarfhæfu fjölskyldurnar og vináttuböndin halda áfram að spilast bara hafa þær verið aftur og aftur í einhvers konar reyndu að slá út fyrri brenglun fjölskyldulífs (mikið af því var til á fimmta áratugnum og fyrr þar sem persónu- og persónufrávik voru gerð alltaf svo lúmsk), skipta því í staðinn fyrir „raunveruleikann“ hvernig hlutirnir eru í raun og veru. Að í raun er það sem við horfum á ekki lengur hið óvirka, heldur í raun eðlileg tilvist og aðstæður sem hafa í raun verið fyrir hendi allan tímann, en sem við gætum áður verið ómeðvituð um og þar af leiðandi, hunsað eða a.m.k. neitað. Eina vandamálið er að of margar kvikmyndir hafa verið að reyna að koma þessu á framfæri. Og með því að gera það í næstum því eins formi. Þegar ég hafði lesið samantektina fyrir myndina datt mér strax í hug „Ísstormurinn“. Þegar ég horfði á niðurdrepandi lífleysi Travis fjölskyldunnar, sem virtist þola endurtekið tilfinningalegt ámæli, rifjaði ég strax upp „American Beauty“. Og að sumu leyti, samskipti foreldranna og miðbarnsins, Tim, dró ég líkindi frá 'Igby Goes Down.' „Imaginary Heroes“ getur verið nýupplifun, kannski hressandi upplifun sem er talin svo fyrir heiðarlega túlkun á persónu sem, eins og áður sagði, er oft ekki leyft að vera til í kvikmyndum fjölskyldunnar (sem er fáránlegt að hugsa samt, miðað við að við vorum þegar séð svona sambönd sýnd í kvikmyndum eins og 'Venjulegt fólk' strax árið 1980 og sem ná enn lengra aftur en það). En fyrir áhorfendur sem eru vel kunnugir geta þessar myndir ekki boðið upp á neitt nýtt. Þeir eru í rauninni orðnir frekar þreyttir vitnisburður um of marga kvikmyndagerðarmenn sem gætu reynt að yfirstíga hinn með því magni af áföllum og sinnuleysi sem þeir geta pakkað inn í eina fjölskyldu (og hér nær það til nágranna og vina). Reyndar, 'Imaginary Heroes', sú nýjasta í þessari tegund (ég held að það hafi verið nóg af kvikmyndum til að lýsa því nákvæmlega yfir að hún sé 'tegund'), troðar svo mörgum hörmungum og óvæntum inn í eina fjölskyldu að þeir myndu finna verðlaun fyrir a spjallþáttastjórnandi á daginn. Þetta er saga fjölskyldu sem reynir á sjálfsvíg elsta sonarins, hæfileikaríks og skreytts sundmanns sem hataði íþróttina af ástríðu. Yngsti sonurinn vissi þetta, faðirinn var í lausu lofti og blindaður af samkeppnishæfni í stjörnusyni sínum. Og það er ekki að sjá að móðirin og systirin hafi haft mikið samband við unga manninn. Að vísu er þetta ekki síður skemmtilegt (að vissu marki fyrir þá sem finnst þetta efni tæmandi niðurdrepandi eftir smá stund) og frammistaðan er nokkuð góð , sérstaklega eftir Sigourney Weaver og Jeff Daniels. En ég vona svo sannarlega að kvikmyndagerðarmenn í framtíðinni sem vilja bæta við umfjöllun um erfið fjölskyldusambönd (sem fyrir tilviljun eða ekki alltaf virðast vera hvítar úthverfafjölskyldur í efri millistétt) ætli að bjóða upp á eitthvað nýtt með efni og innsýn. Ég ætti ekki að sjá neinn greinarmun (og þar af leiðandi engan tilgang) annars.