Ég hef séð þessa mynd þegar ég var ungur og ég mundi eftir henni sem einni af fyrstu myndunum sem mér hefur virkilega líkað sem var ekki hasarmynd eða gamanmynd. Svo á efri árum ákvað ég að horfa á hana aftur og athuga hvort þetta væri bara nostalgía eða væri í alvörunni eitthvað í myndinni. Mér til undrunar stóðst myndin allar væntingar mínar. Það er frábær kvikmynd. Tilfinningaþrungið í réttu magni, sumir brandarar, fín lög (ekki frábær samt og það skýrir í raun hvers vegna ég mundi ekki að þetta væri söngleikur) og allt í allt frábær nýting á tíma mínum. Ég var hissa vegna þess að síðustu kvikmyndir frá æsku minni sem ég hef skoðað aftur stóðust ekki einu sinni lágmarkskröfur mínar um sæmilega mynd og samt sem áður fékk þessi mynd, sem ég sá fyrst í öðrum bekk, mig til að gráta í dag eins og hún fékk mig til að gráta þá. . Kannski er það vegna þess að hundurinn minn dó nýlega og kannski ekki, en það sem skiptir máli er að það lét mig líða og þess vegna gera kvikmyndagerðarmenn kvikmyndir (það og peningarnir, auðvitað). Já, það eru samfellugallar. Já, það eru göt á handritinu en það skiptir ekki máli. Myndin sjálf er skemmtileg og snjöll. Svo ekki láta blekkjast af tortryggnu fólki sem leitar alltaf að slæmu hlutunum í lífinu, því ekkert er fullkomið, og þessi mynd fær 10 ekki vegna þess að hún er fullkomin. Það fær 10 einfaldlega vegna þess að mér fannst það.