Ég sat límdur við skjáinn, hnoðaður, geispandi, en fylgdist samt vel með. Ég beið eftir næstu hræðilegu tæknibrellum, eða næsta fáránlega klisjukennda söguþræði sem birtist af fullum krafti, svo ég gæti lært hvernig á að gera ekki kvikmynd. hasar/vísindaskáldskapur/shoot-em-up/good vs. evil mynd sem gerð hefur verið, og sá flotta hluti og sagði: "Hey, við getum gert það." Til dæmis er eini bíllinn sem er lagt í innan við mílu á því sem virðist eins og einstefnuvegur með öxl sem ekki er ætlað að leggja í, sá bíll sem söguhetjan, aðlaðandi brúnka fædd af galli, er hent á. Bíllinn springur í sundur áður en hún lendir á honum. Tæknibrellurnar voru alveg augljóslega stærsta nautakjötið mitt með þessari mynd. En það sem raunverulega setti það í slæmu bækurnar mínar var ósennileikinn og skortur á ástæðu fyrir svo mörgum þáttum! Til dæmis, andstæðingurinn, fljúgandi púki með getu til að valda skaða á undarlegan hátt, lendir á einmana herbíl sem flytur mikilvægan VIP. Nafnlausir öryggismenn með byssur fara út úr vörubílnum, þú veist að þeir eru þegar dauðir. Þá segir gaurinn sem verndar VIP: "Undir engum kringumstæðum yfirgefurðu þennan vörubíl, skilurðu mig?" Hann fer út til að finna dýrið sem drap 3 vini hans, hann verður fyrir barðinu á næstum kómískum klisjulegum hætti. Síðan, án sýnilegrar ástæðu, þvert á rökfræði, hefð og skynsemi, þá fer heimskur rass VIP ÚT ÚR FLUTTINUM!!! Margt af því sem gerðist á meðan á myndinni stóð var ekki skynsamlegt. Gagnsæ leikaraskapur fjarlægði mig frá myndinni, eins og léleg myndavélavinna og hlutir sem fá mann bara til að fara: "Vá, þetta er ótrúlega cheesy." Shiri Appleby bjargaði myndinni úr 1, vegna þess að hún gaf myndinni þann eina þátt sem fær áhorfendur alltaf til að njóta upplifunarinnar, kynlífsáfrýjun.