Það er alltaf erfitt að setja stimpil á hvaða mynd sem er sem „besta“, hvort sem það er allra tíma, ákveðin tegund eða hvað hefur þú, en ég tel að hægt sé að færa sterk rök fyrir því að í raun sé Laputa besta teiknimyndin. nokkurn tíma gert. Það er í mínum huga meistaraverk Hayao Miyazaki, hæfileikaríkasta teiknimyndaleikstjóra Japans, og það fangar best styrkleika hans sem leikstjóra, sögumanns og hönnuðar, auk þess sem það felur í sér öll uppáhalds undirliggjandi þemu hans. Útgáfan sem ég er að skoða er bandaríska talsetningin frá 2003 (ég veit, helgispjöll fyrir harðan anime aðdáanda að horfa ekki á hana á móðurmáli þess); það er að minnsta kosti ein önnur ensk dubb þarna úti, ég er með hana á VHS (ég hef ekki hugmynd frá hvaða uppruna) og sú útgáfa er besta eintakan sem ég hef kynnst af nokkurri mynd. En ég hélt að það væri betra að einbeita sér að útgáfunni sem fólk getur raunverulega fundið. Laputa segir sögu drengs að nafni Pazu (raddaður af James Van Der Beek hér), sem er að alast upp í námubæ þegar einn daginn ung stúlka að nafni Sheeta ( Anna Paquin) dettur bókstaflega af himni. Svo virðist sem óheillvænlegur umboðsmaður stjórnvalda, Muska ofursti (Mark Hamill), eltast við hana, sem hefur meiri áhuga á töfrandi kristalnum sem hangir um hálsinn á henni. Til að halda hlutunum lifandi er líka ógnvekjandi fyndið sjóræningjagengi á eftir kristalinu, undir forystu hinnar öldruðu en samt háværu Dola (Cloris Leachman). Söguþráðurinn snýst um getu kristalsins til að sýna staðsetningu hinnar sögufrægu fljúgandi borgar Laputa, hugsanlegs fjársjóðs vísindalegrar þekkingar og falins fjársjóðs. Þetta er allt mjög í takt við ævintýralegt umhverfi, en Miyazaki veit nákvæmlega hversu langt hann á að taka söguna og söguþráðurinn er kryddaður af 'gosh-wow' augnablikum og þráður með hefðbundnum siðferði hans og viðvörunum um misnotkun á valdi náttúrunnar .Hönnunarvinnan á Laputa, tæpum tuttugu árum síðar, er enn byltingarkennd. Alls konar fljúgandi vélar eru í miklu magni, algjörlega ómögulegar en svo vandað til að þú samþykkir þær samstundis án þess að blikka. Heimurinn á sér stað einhvers staðar í kringum upphaf tuttugustu aldar, með símskeytum og fornum mótorbílum við hlið þessara dásamlegu ómögulegu flugvéla. En það er borgin sjálf sem er hreinn ljómi í framkvæmd; Laputa er bæði Edengarðurinn og sjálfur eldur himinsins, og í þeirri samsetningu felst aðdráttarafl hans, kraftur og hætta. Fyrir utan að vera hugsi hönnuð og fallega unnin kvikmynd, er Laputa blessaður með frábæra tilfinningu fyrir kvikmyndatöku. Frá fljúgandi flugskotum til háhraðaeltinga á örsmáum eins manns flugum til skipa sem fara á kaf í skýin eins og þau væru vatn, Laputa sýnir svið sem flestar kvikmyndir jafnvel með töfra CGI geta aðeins dreymt um. Þó að við sjáum aðeins lítið brot af þessum heimi, nær einfaldur glæsileiki hans út fyrir ramma rammans og við eigum ekki í erfiðleikum með að trúa á hann. Myndin inniheldur líka eina af mínum uppáhalds, ef ekki mest spennandi, hasarþáttum allra tíma: verndarvélmenni sem féll til jarðar er óvart virkjað aftur og veldur eyðileggingu á virkinu sem það er geymt í, á meðan reynt er að vernda Sheeta (sem var sá sem vakti það). Á meðan fara Pazu og sjóræningjarnir inn á litlu flugvélarnar sínar til að hrifsa hana, bókstaflega, úr kjálka eyðileggingarinnar. Allt frá hræðilegri sjón vélmennisins sem brennir sveitina til hinnar spennandi björgunar á síðustu sekúndu, öll röðin er meistaraverk tímasetningar og myndavélahorna og að vita nákvæmlega hversu langt á að taka áhorfendur. Það hjálpar að Laputa er með ótrúlegt stig. Tónskáldið Joe Hisaishi fangar undursamlega fegurð þessa heims, döggvaða sakleysið, spennandi hasar og hrollvekjandi annarsheimsfælni fljúgandi borgar og furðulegu vélmennaforráðamanna hennar. Þó að hann hafi tekið það upp aftur fyrir þessa DVD-útgáfu (sem IMO er ekki framfarir á upprunalegu skori hans), og bætti við verkum hér og þar, samsvarar tónlistin fullkomlega við myndefnið, sjaldgæf heildarsamruna hljóðs og myndar. Þetta er ekki vond dubb. Ég er óhóflega hrifinn af eldri ensku talsetningunni og þessi útskýrir hlutina aðeins smátt og smátt, en ég var næstum hneykslaður hversu náið þessar raddir passa við þær (og þær passa nokkuð vel við japönskuna). Sérstaklega er erfitt að átta sig á Dola, en Leachman er áberandi sem eldheita gamla sjóræningjakonan (synir hennar eru ekki alveg eins góðir og frumritið). Paquin stendur sig vel sem Sheeta og Mark Hamill, á meðan ég vissi að þetta var hann snemma, er meira en nógu hæfileikaríkur til að gera Muska (mér líkaði aðeins betur við hina ensku talsetningu Muska, en Hamill er góður). Mikið af myndinni hvílir á herðum Pazu og Van Der Beek er dásamlegur. Þegar ég hlustaði á hann hélt ég að þessi áhöfn hlyti að hafa aðgang að hinni ensku talsetningunni, því VDB passar mjög vel við upprunalega Pazu. Þó að það að horfa aftur á talsetningu sé ástæða fyrir bannfæringu meðal otaku trúaðra, eins mikið og ég elska þessa mynd, þá held ég að þú sért ekki að fórna miklu með því að horfa á þessa tilteknu anglicized útgáfu. John Lassiter hjá Pixar kynnir hana fyrir framan og grunur minn er sá að hann, eins og svo margir aðrir, hafi einfaldlega elskað þessa mynd svo mikið að þeir reyndu mjög mikið til að tryggja hágæða hennar. Miyazaki hefur náð árangri í Ameríku undanfarin ár með Spirited Away og Mononoke (ein af fáum myndum hans sem mér þótti ekki vænt um), en fyrir mér er Laputa samt æðsta afrek hans. Allir sem kannast við síðari verk hans munu næstum örugglega njóta þessa fyrri verks, og aftur, þessi mynd er meistari á toppnum í formi hans sem slær á hvern strokk. Ég myndi borga stórfé til að geta séð þetta á stórum skjá; þó að það muni líklega aldrei gerast, þá er gott að vita að að minnsta kosti hefur þessi klassík varðveist á DVD.