Seven Pounds leikur Will Smith í hlutverki Ben Thomas, innheimtufulltrúa ríkisskattstjóra sem hefur ástæðu til að hitta þá sem hafa lent á bak við skattgreiðslur sínar. Thomas olli dauða sjö manns þegar hann ók og talaði í símann sinn og myndin fylgir tilraun hans til að reyna að friðþægja fyrir, satt að segja, ófyrirgefanlegan glæp hans. Söguþráðurinn er lúmskur eins og múrsteinn í gegnum grænan húsglugga. Það sem þú sérð er nákvæmlega það sem er að gerast - jafnvel endir Titanic kom meira á óvart í samanburði við Seven Pounds. Það er nákvæmlega enginn útúrsnúningur, það er aldrei ruglingur eða efi um hvað er að gerast. Venjulega líkar mér bara við Will Smith þegar hann er í fullum Bad Boys ham. Gaurinn er upp á sitt besta þegar hann er með byssu, keyrir Ford GT og segir "Aw Hell Nah" þar sem alltaf þegar hann reynir að bregðast alvarlegum við þá kemur það bara fram sem aumkunarverð tilraun til að reyna að fá Óskarsverðlaun sem hann er svo augljóslega örvæntingarfullur. fyrir. Þetta er líklega aðalástæðan fyrir því að ég hlakkaði ekki til myndarinnar, þó að hér sé hann mjög vanmetinn. Það eru leiftur af gamanmyndum en þær eru lúmskar, í rauninni var þetta vanmetnasta frammistaða Will Smith sem ég hef séð og af þeirri ástæðu einni var hann frábær og kaldhæðnislega ætti hann að vera tilnefndur til stórverðlauna. Rosario Dawson horfði ansi mikið á dauðans dyr alla myndina og Woody Harrelson og Barry Pepper voru fínir eins og allir aðrir bitaleikarar. Á heildina litið er þetta grátlegt - en það er ekki að kasta öllum venjulegum klisjum og tilfinningalegum fiðlum til að gefa þér nei annað val en að gráta. Það voru nokkur skipti sem jafnvel hert hjarta mitt brotnaði næstum. Það verður erfitt fyrir þig að finna ekki eina af þeim aðstæðum sem tengjast ekki þínu eigin lífi sem gerir það að verkum að það virðist enn raunverulegra. Ég myndi gefa það 8/10. Will Smith sýningin færist yfir í drama án allrar örvæntingar The Pursuit of Happiness og kemur allt til betri vegar fyrir það.