Eins mikið og við gætum fagnað kvikmynd sem fjallar um fólk sem hefur mismunandi áskoranir á sviði rómantíkur, þá get ég ekki hrist af mér þá tilfinningu að þessi mynd hafi verið hugsuð sem beint-á-vídeó C klámmynd þar sem annaðhvort A) leikararnir drógu sig úr því að gera skýru senurnar eða B) framleiðendurnir urðu uppiskroppa með peninga til að ráða fyrir innsetningarnar (ótrúlegt ef það væri satt). Ég þurfti að fara aftur til Blockbuster til að komast að því hvers vegna í ósköpunum ég hafði leigt það , sem stafaði af óneitanlega áhugamannlegri trúleysi varðandi forsíðublaðið, sem virtist fela í sér seiðandi húmor-hátíð að hætti John Waters með kynferðislegu þema. Allt í lagi, ég hló nokkrum sinnum og það hefur svo sannarlega kynferðislegt þema (þó megi ekki lýsa flestu sem örvandi á nokkurn hátt). En í sumum kvikmyndum gætirðu spólað til baka til að vera viss um að þú heyrðir rétt í glugganum - í þessari spólarðu áfram vegna þess að þú veist nú þegar hvað þeir ætla að segja. En það er ekkert til að spóla áfram, svo spólaðu bara framhjá því á hillunni.