Sem krakki elskaði ég lagið „Never smile at a crocodile“ og ef ég lenti í þessu ástandi, sem er í raun innblásið af sönnum atburðum. Bros væri það síðasta sem mér dettur í hug. Frá upphafsuppsetningunni hef ég aldrei verið eins rótgróinn, gripinn og loksins örmagna eins og þegar ég horfði á þessa takmarkaða fjárhagsáætlun Independent Australian hryllingsmynd, um þrjár manneskjur í Northern Territory sem eru föst í mangrove mýri með mjög hugvitssaman krókódíl sem bíður. í vatninu fyrir neðan þá. Það sem raunverulega vakti myndina lifandi var hversu raunhæf hún náði að vera í að flytja óttann og óvissuna um aðstæður persónanna til áhorfenda. Hálfheimildarmyndavélavinna með ógnvekjandi hrollvekjandi bakgrunni og ekta frammistöðu taka þig á áhrifaríkan hátt út fyrir þægindarammann þinn. Það sem við fáum er þolinmóð lifunarsaga en bara blóðug, allsherjar árás á veru. Hugsaðu um "Open Water (2003)", þar sem fjárhagsáætlun þess og tímatakmörk tryggðu að það myndi haldast lágstemmd, en þessi lágmarkshindrun jók upplifunina. Sagan sem hægt er að mala gæti verið svart og hvít, en hún virtist aldrei verða það. einnota, eða láta undan formúlumynstri. Jæja ekki að miklu leyti, og tengslin á milli persónanna voru tilfinningalega grípandi jafnvel með berum, beinskeyttu handriti. Þó að þú getir sagt "minna er meira", með aðgerðunum og svipbrigðunum sem lýsa upp langvarandi hugsanir sem hrjáir huga þeirra. Reynslan er algjörlega skelfileg, því ógnin er mjög lifandi og virðist aldrei losna. Þetta er það sem knýr óskipulegt adrenalín myndarinnar áfram og hún endist í (jafnvel þegar hún er grafin) allt til enda. Hagkvæm leiðsögn rithöfundanna/leikstjóranna Andrew Traucki og David Nerlich fjarlægir áhorfandann og snýr snjallsamlega við áhorfandann með stífum hraða og hrífandi sálrænum einkennum. Á ákveðnum blettum fer hakið upp, með þrýstingi framkölluðum spennu og óvæntum myndum. Það hvernig næturröðin er framkvæmd er gríðarlega kaldhæðandi og pulsandi. Ógnvekjandi krókódílaleikföngin með sínu ferska kjöti í ömurlega spennuþrunginni nálgun. Vissulega fannst sumum augnablikum ólíklegt, en það kemur aldrei í veg fyrir eða truflar athyglina. Sound FX er lykillinn, og stundum eyðir skortur á einhverju bara á þér. Tónlist Rafeal May er yfirlætislaus og kemur í rauninni ekki mikið inn í blönduna, en þegar það gerist byggir það upp lífræn hljómgæði. Kvikmyndataka John Biggins er fallega úthugsuð og hröð árásargjarn þegar stemningin breytist. Það var alltaf á ferðinni og klaustrófóbískt, en ekkert af þessum hikandi hreyfingum. Skarplega var staðið að klippingunni og áhrifunum var sinnt fagmannlega með frábærri kembingu lifandi krókódílaupptaka. Eitthvað eins og þessi framleiðsla þyrfti líka að treysta á leikarahópinn til að selja söguna á trúverðugan hátt og þeir gera það. Diana Glenn, Andy Rodoreda og sérstaklega Maeve Dermody eru sannfærandi góðir. Mikil ábyrgð hvílir á Dermody og hún skilar sterkum árangri með innblásnum snúningi. Nú gæti þetta atriði lagað einhvern samanburð við aðra morðingja krókódílamynd „Rogue (2007)“, en þeir tveir gætu ekki verið öðruvísi hvað þeir vilja vera og hvernig þeir enda. Ef ég þyrfti samt að velja þá hallast ég meira að þessu skemmtiferðalagi vegna hreinrar þátttöku hennar til að snerta þig. Merkilegt átak á öllum vígstöðvum, þar sem allir sem taka þátt sýna möguleika til að passa upp á.