Þegar arðræningjar verða guðspjallamenn arðræna þeir enn í nafni fátæktar! Fyrstu viðbrögð mín eftir að hafa séð myndina eru Guð blessi mig að ég er ekki að borða fisk eða aðrar vörur sem eru ekki grænmetisæta! Heimildarmyndin fjallar um Viktoríuvatn í Tansaníu þar sem fjölmargar tegundir af yndislegum fiskum bjuggu áður, og einn daginn á sjöunda áratugnum kom einhver og sprautaði hinum volduga fiski Karfa, sem varð útflutningsvara Tansaníu á evrópska og japanska markaði. Afleiðingarnar voru alvarlegar í fyrsta lagi voru allir staðbundnir smá- og stórfiskar útdauðir; í öðru lagi gat flugvélin sem kom til að taka fiskinn ekki ferðast tóm vegna þess að hún meikar ekki viðskiptaleg/viðskipti/kapítalískt vit, svo hún er full af vopnum og skotfærum (það er það sem Evrópa getur gefið þessum heimi); í þriðja lagi þurfa flugmennirnir (þar sem allir farandfólk og ferðafólk eins og vörubílstjórar) að lifa af kynlífsþarfir sínar með því að blómstra ódýrar afrískar vændiskonur fyrir þá; Í fjórða lagi verða miðlarar, sölumenn, milliliðar í keðjunni (aðallega viðskiptamenn af indverskum uppruna) ríkari og fátækt Tansaníu er óbreytt; fimmta fátækt rekur börnin til glæpa, eiturlyfja o.s.frv. Forsendur þessarar heimildarmyndar voru frábærar. En hefur leikstjóranum Hubert Sauper tekist að gera góða heimildarmynd? Það er stórt NEI. Ég segi ástæðurnar: Eins og á Indlandi, það krefst þess að hærra stétt Brahmins standi upp og sendir út í heiminn, indverskan fátækt og ósnertanlegt fólk; að sama skapi krefst það evrópsks heimildamyndagerðarmanns, sem fæddur er í Austrain, til að segja heiminum sögu Tansaníu og hrynjandi og eyðileggjandi efnahag og fátækt. Það er aumkunarverður hvöt ómeðvitaðrar ræktunar þessarar ríku stéttar (sem hefur aldrei séð fátækt eða þekkt fátækt), sem lifir, lifir, aflar sér og frægð eins og plága sem hangir á því að varpa fátækt til heimsins um leið og þeir sjá hana. Það er ekkert annað en fyrirlitning af fátæku fólki í Afríku og Indlandi sem sér slíkar myndir af sínum. Myndirnar, persónurnar, staðirnir, viðtölin eru of grafalvarleg og gruggug, dökk og truflandi. Hann notar ýkta fáfræði sem rödd til að flytja mál sitt. Það sem við finnum fyrir á endanum er samúð og sorg fyrir Afríkubúa. Við byrjum líka að líta á stjórnvöld í Tansaníu og fólk sem illmenni. Það gæti verið að einhverjir vesturlandabúar sem sitja í loftkældu herbergjunum sínum myndu finna sér tíma til að ræða og rökræða um aumkunarverð lífskjör Afríkubúa, en það væri ekkert annað en það. Leikstjórinn skorar sig á að sýna sjálfan sig einu sinni á skjánum svo ekki til að bera kennsl á meðal Evrópubúa sem arðræna þetta fátæka land. Þessi leikstjóri Hubert getur aðeins lifað af því að vera arðræningi sjálfur eins og fjölmiðlarisar CNN og BCC í dag. Hubert hafði hvorki þor né skynsemi til að tala við neina Evrópubúa sem borða eða fyrirtæki sem flytja þessar fiskafurðir inn. Algjörlega ömurleg léleg viðleitni! En ég skil ástæðuna fyrir sama Hubert vildi bara hljóta frægð sína, situr og brosti með verðlaunum í evrópskum þægindum. Engin fleiri orð til að spara fyrir þessa sorglegu viðleitni. Ég gef heimildarmyndinni hikandi hærri einkunn 3,5 stjörnur af 10, bara vegna þess að þemað var rétt; en var aumkunarverða arðrænt og blásið burt af áhugamannlegum vanhugsuðum leikstjóra sem eingöngu var gerður fyrir ógreinda vestræna áhorfendur! (Stjörnur 3,5 af 10)