Að horfa á fyrstu 30 mínúturnar af Sands of Oblivion gaf mér miklar vonir. Það virtist sem ég væri í ódýrari útgáfu af múmíunni. Uppsetningin lofaði góðu, á 2. áratugnum gerir Cecil B. Demille ópus sinn á boðorðunum tíu. Með því að nota alvöru egypska gripi fyrir kvikmyndasettið virðist sem þeir hafi leyst úr læðingi forna og hræðilega illsku (er það ekki alltaf?). Meðvitaður um hvað hafði verið leyst úr læðingi skipar DeMille allt settið grafið í stað þess að rífa það niður. Vonandi verður illskan grafin með því um alla tíð. Síðan skiptum við yfir í nútímann þar sem teymi er að reyna að grafa upp síðuna (fyrstu mistök myndarinnar, en hey, þessir tímabilsbúningar eru dýrir og þetta er Sci-Fi rásarmynd). Fyrstu sýnin sem við fáum af Anubis-skrímslinu eru vel unnin og þetta er búningur sem þeir leggja eitthvað á sig og ekki venjulega cheesy CG áhrifin. Þá byrjar líkamstalningin. Þetta er þar sem myndin fór suður fyrir mig. Viðbrögðin við því að fólk sé að deyja með óhugnanlegum og undarlegum hætti fá undarlega deyfð. Þegar þeir átta sig á því að hin forna illska hefur aftur verið leyst úr læðingi og er á morðgöngu, hvað gera hlutabréfaútgáfuna fremstu menn og frú? Þeir stoppa venjulega við „gaurinn sem veit sannleikann en sagði aldrei neinum“. Eftir að hafa fengið þessar mikilvægu upplýsingar deila þeir þeim með félögunum á grafarsvæðinu? Nei, þeir stoppa á hóteli í hressandi sturtu og notalegt smáspjall. Í raun og veru er ég ekki áhugasamasti manneskjan en ef ég vissi að púki frá Egyptalandi til forna væri á lausu og drepur alla í sjónmáli og myndi koma á eftir mér, þá myndi ég leggja smá vesen í skrefið til að leysa vandamálið. Eftir þennan of langa og tilgangslausa miðkafla komast þeir að því að eyðileggja Anubis-skrímslið á venjulegan hátt, með því að keppa um í sandþurrkum og skjóta það með eldflaugaskoti á meðan það stendur við haug af fosfórhandsprengjum. Fyrir Sci-Fi mynd var það yfir venjulegu vitleysunni sem þeir settu út, sem er alls ekki að segja mikið. Það sem veldur mér vonbrigðum er að þetta hefði getað orðið miklu meira ef einhver hefði skrifað ágætis handrit að því.