Þeir kalla þessa mynd "euro trash horror". Jæja, það er ekki hryllingur. Myndin gerist í Evrópu, svo já, hún er "evrur". Rusl? Ah já, þetta er allt í lagi með rusl. Þú veist að þú átt eftir að eiga frábæra kvikmynd þegar DVD-diskurinn gefur þér texta á skjánum strax í upphafi þar sem þú biðst afsökunar á gæðum prentsins sem þú ætlar að horfa á. Búast má við brakum, skrýtnum klippum og að myndin passi ekki á skjáinn. Auk þess er hljóðið -- fyrst hélt ég að ég væri að horfa á talsetta kvikmynd. Síðan, þegar ég horfði vandlega á varirnar, áttaði ég mig á því að, nei, það er að hljóðgæðin eru vandræðalega slæm og ekki samstillt. Söguþráðurinn sjálfur er frekar asnalegur - gömul, afskræmd kona að nafni Dr Bannister drepur vísindamann fyrir æskuformúlu sína. Ég er ekki að gefa mikið eftir því þegar þú sérð "gömlu konuna" þá er nokkuð augljóst að hún er undir lag af þykkum, illa settum farða. Hver sem er með skynsemi, sem sér falsaðan elli, veit hvað er í vændum. Já, „gamla krónan“ er á undraverðan hátt breytt í fallega unga konu - fullkomin með andlitsförðun og sítt hárkollu! Zounds!Þegar ég segi að gamla konan sé afmynduð, þá meina ég að hún sé með kornflög lím á andlitið. Myndin gerir enga tilraun til að útskýra hvernig kornflögurnar komust þangað. Að því leyti er engin tilraun til að útskýra neitt sem tengist neinni persónu. Þau eru aldrei þróuð lengra en fingurbrúður. Lögreglumennirnir tveir sem elta andhetjuna okkar ráfa bara um, greinilega undrandi yfir einföldustu vísbendingunum. Vísindamaðurinn sem var myrtur var að vinna að unglingasermi, gamla konan er horfin og við höldum áfram að rekast á unga konu -- hvernig passa þessir hlutir saman?! Hvað þýðir þetta allt?! Einn löggan svitnar mikið og klappar andlitinu á sér með klút. Hinn reykir pípu. Það er nokkurn veginn það eina sem við fáum, eðlisfræðilega séð. Dr Bannister (krónan, nú fegurð) fer um í skrýtnum búningum og tekur þá af svo við getum séð hold hennar. Hún á í ástarsambandi við karlmenn. Hún lendir í kattaslag við unga konu í náttslopp. Hún fer til Genf svo við getum séð vatnið þar. Hún fer aðeins á vatnsskíði, fer síðan úr blautbúningnum og sýnir undarlegt bikiní með perlugardínu. Hún fer úr fötunum aftur í undarlegum ninjubúningi. Endirinn? Jæja, án þess að gefa neitt upp, þá er þetta bara furðuleg niðurstaða sem meikar álíka lítið sens og restin af myndinni. Það er svona hlutur sem rithöfundur dettur í hug þegar leikstjórinn vekur hann klukkan fjögur og segir: "Fljótt! Við þurfum endalok fyrir myndina okkar! Hvað gerist næst?" Rithöfundurinn muldrar eitthvað hálfvakandi og leikstjórinn hleypur með það. Hvað er gott við þessa mynd? Sum tónlistin er fjörug og skemmtileg. Þessi klassíska orgeltónlist frá sjöunda áratugnum sem er svo kornung að hún er nóg til að fá þig til að hlæja upphátt. Það eru skrýtnar tælingarsenur, furðulegar samræður, kjánaleg augnablik. Það er mjög nálægt því að vera svo slæmt að það er gott. Mér tókst að horfa á það frá upphafi til enda án þess að reka úr mér augun eða gráta. Ég býst við að það sé lof, af tegundum.