Ég býst við að þeir sem hafa verið í einhliða sambandi af einhverju tagi áður geti samsamað sig aðalpersónunni Minako (Yuko Tanaka), 50 ára konu sem er enn í bleiku heilsu, eins og hún sýnir daglega. , malarrútína að vakna mjög snemma á morgnana til að undirbúa sig fyrir mjólkurafhendingarvinnuna sína, þar sem hún þarf að fara með Megmjólkurflöskur í poka á leið um bæinn sinn eins og klukka, til að skipta tómum flöskum fyrir fullar og til að safna greiðslu og gefa út kvittun. Og það er alltaf eitt afhendingarstopp sem er beint efst, sem þarf að fara í langan stiga til að ná ánægju viðskiptavina. Og það er sérkennilegt að það stopp varð að hætta að senda til manns sem hún hefur verið í með. elska með fyrir næstum alla unglingsár hennar til fullorðinsára, og ekki hafa vöruna vel þegið, en hellt niður í vaskinum. Eftir að hafa farið í sama skóla sjáum við að þau eru ekki að tala saman og í daglegu lífi virðast þau alltaf vera svo náin líkamlega en samt svo langt í burtu. Það er engin augnsamband, nema fyrir lauslega augnaráð af tilviljun, og lítil viðurkenning á tilvist hvers annars. Við komumst að því að þau deila fortíð sem sennilega eyðilagði allar hugmyndir um að vera saman, þar sem skýrt aðdráttarafl á milli þeirra tveggja var hindrað í að þróast frekar af fyrri kynslóðinni. Þó að mér fannst Minako vera áhugaverð kona í sjálfri sér, ein sem hefur haldið tilfinningum sínum bældum svo lengi getur maður bara velt því fyrir sér hvers konar skaða það myndi valda. Ef ég las að upprunalegi japanski titillinn þýði "Einhvern tíma þá daga sem þú lest bækur" og það er rétt, fannst mér myndin eiga dásamlegan lokaþátt með þessu skoti af vel búnum bókaskápnum hennar, sem líklega vísar til þess að hún er ekki ein eftir allt, og hafði sennilega fallið aftur á hækju sína til að takast á við sársaukann sem fylgir því að vera ein og aftur í lífsstíl sem hún hafði þegar verið vön í 50 ár. Fyrir utan að sökkva sér niður í tvö störf, hefur hún þessar bækur sem þjóna sem form af flótta og skrifar stöku sinnum litlum ljúfum hlutum við vígslusýningar í útvarpinu. Yuko Tanaka vann lofsvert starf þar sem tilfinningalega sterka konan sagði sig frá örlögum sínum og sínum. ákvörðun um að elska engan annan, hlut hennar af ástúð, Takanashi (Ittoku Kishibe) var áhugaverðari persóna sem hefur fleiri hliðar. Með því að vera trúr hjónabandsheitum eyðir hann umtalsverðum tíma á skjánum í að sjá á eftir sjúklega rúmföstu eiginkonu sinni (leikinn af Akiko Nishina), á meðan hann er að fikta við félagsmálastarf sitt í barnamáladeild ráðhússins. Ég fann að sem barnlaus hjón veitti starfið honum úrræði til að hugsa um, ekki um sín eigin heldur börn annarra, þau sem eru í vandræðum sem eru vanrækt og látin sjá um sig sjálf. Á sjaldgæfu augnabliki af reiði sjáum við hvernig hann ávarpar svo villugjarna foreldra sem kunna ekki að meta og sóa lífi barna sinna í burtu. Sagan eftir Kenji Aoki býður upp á litla sérkenni til að láta persónur hennar höfða og reyndu með góðum árangri að veita miklu fleiri innsýn og vídd í þeim líka, eins og hvernig Takanashi er vonlaust Haiku-skáld þrátt fyrir að vera meðlimur í Haiku-klúbbnum, og aukapersónur eins og öldruðu Minagawa-hjónin, þar sem Masao (Koichi Ueda) lánaði nokkur kómísk en sorgleg augnablik þegar hann hægt og rólega. varð elliær, á meðan eiginkonan Toshiko (Misako Watanabe) segir frá og leiðir okkur í gegnum þessa ástarsögu einstæðrar konu á fimmtugsaldri. Jafnvel frammistaða Akiko Nishina sem rúmliggjandi eiginkonu var ekkert annað en handtekin, með upplýstu ástandi persóna hennar að þekkja fortíð eiginmanns síns, og að taka óeigingjarnar og sársaukafullar ákvarðanir í sínu sjúklega ástandi. Þetta er það sem þú getur búist við af dæmigerðri japanskri rómantískri kvikmynd, án ungra, nærgætna leiða sem elskendur í stjörnukrossi, en með öllum öðrum þáttum á sínum stað eins og rómantísk uppsetning, ástarsöngva og þessi einkennislausu en ástúðlegu hegðun. Ég hélt að sagan ætti á hættu að fara á troðnar slóðir þegar óendurgoldinn ást er fullkomnuð, en leikstjóranum Akira Ogata tókst að stýra frá venjulegum melódramatískum augnablikum í slíkum sögum, þó sagan kallaði á augljósa söguþráð inn í lokaþáttinn. sem þú getur spáð fyrir um, sérstaklega ef þú ert nú þegar kominn langt framhjá rómantíkmyndinni þinni 101. Ekki vera meðaltalsaga þín, fannst mér The Milkwoman segja sterka sögu með óendurgoldna ást sem aðalþema, og satt að segja mælt með rómantískri kvikmynd ( þó sagt á mældum hraða) ef þú ert í skapi fyrir bitursætt ást, endurminningar og leitast við að lifa án eftirsjár.