grátbrosleg siðferðissaga um menntaskólakrakk sem er nokkurn veginn hinn staðalímynda nörd. Hann er klár, en á enga vini, enga félagslega hæfileika og latur föður sem fær lánaðan pening hjá honum. Falleg stúlka slær á hann (hann hefði átt að vita að hún vildi eitthvað - hann á að vera klár, ekki satt?). Hún hagræðir aumingja örvæntingarfulla fíflinum til að skrifa kennsluverkefni sitt um Shakespeare, sem kennarinn veit strax að hún hefði ekki getað skrifað. Hann missir stúlkuna (ekki það að hann hafi í raun og veru haft hana) traust kennarans síns og háskólastyrkinn, allt í einu höggi. Marv er svo kjánalegur og örvæntingarfullur eftir ást að hann ákveður að ræna heróínsala sem reka dót í gegnum vöruhúsið sem hann vinnur á. Þá verður kannski litla draslan hrifin og vill giftast honum. Sorglegt, virkilega sorglegt. Marv er svo aumkunarvert dóp (og frekar heilalaus, fyrir meintan kláran gaur. Ég meina, að reyna að ræna eiturlyfjasala? Er þessi krakki með skrúfu lausa?) að þú hættir að vorkenna honum og færð þá hræðilegu löngun til að sparka í hann í rassinum, í staðinn. Stúlkan segir kærastanum sínum að sjálfsögðu frá ráninu sem Marv hrósaði henni af og ræðir hann og vini hans til að stela peningunum frá Marv og félögum. Þeir reyna að gera það og ná í leiðinni að skjóta nokkra menn. Löggan mæta á sama tíma og fávitinn Marv er dreginn í burtu, algjör skömm að eilífu. Ég veit að þetta var ætlað að láta unglinga hegða sér með því að sýna þeim afleiðingar slæmrar hegðunar, en það eina sem það sýndi í raun var afleiðingar heimskulegrar hegðunar. Sem er ótímabært endalok kvikmyndaferils þíns, auðvitað. Bless, Marv, við þekktum þig aldrei. Og guði sé lof fyrir það.