...en ég er ekki einn af þeim. Það var að minnsta kosti hægt að horfa á Caro Diario í tvo þriðju hluta tímans, en leiðinlegur og sjálfhverfur þriðji hluti þeirrar myndar gaf okkur smekk af því sem koma skyldi í þessu einstaklega sjálfumglaða rugli. Moretti segist finna þörf fyrir að gera þessa mynd, en vill það ekki, en áhorfandanum finnst að hann ætti að halda sig við hana, en vill í raun ekki heldur. Kvikmynd um ítölsk stjórnmál og kosningar gæti verið heillandi, en þetta er ekki þessi mynd. Á einum tímapunkti standa Moretti og félagar hans fyrir utan höfuðstöðvar kommúnistaflokksins og ræða viðtölin sem þeir eru að undirbúa að taka við leiðtoga flokksins, en það er einkennandi fyrir þessa mynd að við fáum aldrei að sjá neitt af þeim. Innbyrðis pólitísku röfli Morettis eru atburðir sem leiða að fæðingu sonar hans og síðari heimamyndatökur af honum með barninu og síðar ungbarninu Pietro (myndin dregur okkur í gegnum nokkur ár og meira en eitt kjörtímabil). Við höldum áfram að búast við að sjá einhverja endanlega röð eða sannfærandi rök, en þau koma aldrei. Ég efast um að ég gæti haft þolinmæði til að sitja í gegnum Nanni Moretti mynd aftur. Honum tekst að láta klukkutíma og tuttugu mínútur líta út fyrir að vera heil eilífð.