La Antena, djörf kvikmynd eftir argentínska leikstjórann Esteban Sapir, heppnast bæði sem enduruppgötvun á þöglu kvikmyndagerðinni og grípandi varúðarsaga. Umgjörðin er borg í þrældómi fyrir hugalausu sjónvarpi, íbúar hennar eru sviptir málvaldi að undanskildum eintómri og dularfullri viðveru á skjánum sem kallast einfaldlega The Voice. Í tilraun til að festa tök sín á völdum, réðust hið stórkostlega illmenni tvíeyki sjónvarpsmógúlsins Mr. TV og brjálaður vísindamaðurinn Dr. Y á að ræna The Voice og snúa einstökum hæfileikum hennar í átt að sínum eigin fáránlegu markmiðum. Það er undir ungri fjölskyldu og nafnlausum, augnlausum syni The Voice komið að stöðva þetta vonda ráð. Útkoman er rússíbani af sögu sem er ruglandi stundum en aldrei síður en grípandi. Þetta er þögul mynd sem ber mörg áhrif sín á erminni; hinar augljósu tilvísanir í stórmenni í þöglum kvikmyndum eins og George Melies og Fritz Lang verða augljósar hverjum þeim sem kannast við verk þeirra. En lúmskari tilvísanir og táknmál liggja að baki slíkum hyllingum. Mér líkar sérstaklega við þá staðreynd að herra sjónvarpið og handlangarinn hans keyra um á dæmigerðum glæpabílum frá 1930, teknir frá þeim áratug þegar þöglu kvikmyndatímabilið dó út og allt öðruvísi iðnaður fór að koma fram. -leikur sem er sameiginlegur í svo mörgum þöglum myndum, þó á mjög vitandi og gamansaman hátt. Það er undraverður sjónrænn stíll La Antena sem aðgreinir hana í raun frá kvikmyndunum sem hún hyllir. Allt frá dáleiðandi sjónvarpsmerkinu til ógnvekjandi flutningsstöðvarinnar á hæðinni, þessi mynd er full af töfrandi sjónrænni hugvitssemi sem er keppinautur Studio Ghibli hreyfimynda og allt þetta með raunverulegum leikurum og handgerðum leikmyndum. Þar að auki, þó að stíllinn sé oft viljandi kurteislegur og leikrænn. , þetta er samt óróleg, ögrandi og tilfinningaþrungin mynd. Notkun trúarlegrar táknmyndar um La Antena gefur aukinn hljómgrunn í baráttu sjónvarpsheimsveldisins og minnkandi krafti orðanna. Á sama tíma eru margar af kraftmestu myndunum frumlegar, þar á meðal dáleiðandi hringið í sjónvarpstækjunum og martraðarkennda sjónvarpsmatarverksmiðjuna. Ég hata að enda þessa umfjöllun á súrum nótum, en mér finnst að útgáfan á ensku af La Antena er svikinn af textunum. Upprunalega spænsku textarnir eru notaðir af miklum krafti, þar sem mikið er leikið með orð á skjánum. Hins vegar eru enskutextarnir sem fylgja upprunalegu samræðunni pirrandi ófullnægjandi, þar sem vanræksla og mistök á stundum láta áhorfandann eftir að púsla hlutunum saman fyrir sig. La Antena er engu að síður sláandi bíómynd; sjónrænt hrífandi upplifun sem sýnir mikla orku og húmor á sama tíma og hún segir frá öflugri varúðarsögu.