Ef einhver kvikmynd hefur einhvern tíma látið Ítala líta illa út, þá er þetta það. Duke Mitchell - þvílíkt GALA. Mitchell hertogi, ég er á gröf þinni. Þar sem nánast hver einasta manneskja sem hin huglausa Mimi hefur skotið niður í þessari mynd er annaðhvort svartur eða af einhverjum öðrum kynþátta- eða þjóðernis minnihlutahópi, þá er erfitt að sannfærast um að gaurinn eigi að lokum hollustu sína við Ku Klux Klan eða skinnhausa. Awww, en hann skýtur ekki litla svarta krakkann í lyftunni í opnunarröðinni, svo það þýðir að hann getur ekki verið alslæmur, ekki satt? RANGT. Dæmigert mjúkhausa tilfinningaþrungin. Þó að ég skilji hvers vegna sumt fólk gæti orðið fyrir barðinu á og jafnvel, að vissu marki, dáðst að dirfsku, algerlega ó-tölvulausu skapi myndarinnar (hún skammast sín vissulega fyrir eigin hatursfullu og sjálfsþátttökutilfinningu), en þetta breytir ekki þeirri staðreynd að aðalpersónan, Mimi (og, í framhaldi af því, Duke Mitchell), er rækilega viðbjóðsleg manneskja sem á sér ekki eina tutu af samúð eða áhuga, sérstaklega í ljósi þess að Duke Mitchell er svo HEIMUR LEIÐIN eins og flytjandi. En við hverju býst þú frá gaur sem átti helst tilkall til frægðar (fyrir utan þessa hunda--d kvikmynd) að vera annars flokks Dean Martin eftirherma?