"MirrorMask" var hræðilega vonbrigði fyrir mig. Ég hafði búist við miklu af framleiðslu Jim Henson og hafði fundið góða dóma þegar ég líkti henni við "Völundarhúsið" og "Lísa í Undralandi". Því miður endaði myndin í einni af þessum „stíl yfir efni“ haug af kvikmyndum. Á meðan flesta krakka dreymir um að flýja að heiman til að ganga í sirkus, Helena er krakki sem hefur alist upp í sirkus (barnastarf, einhver? ) sem vill flýja til að ganga í Real Life. Helena óskar þess að móðir hennar deyi, sem er slæm ráðstöfun fyrir dekraðan krakka með prinsessukomplex í fantasíumynd krakka. Það næsta sem þú veist, móðir Helenu svífur yfir og af einhverjum ástæðum er hún skyndilega flutt í annan heim. Á meðan leið mér eins og ég væri flutt á Samtímalistasafnið með þokulituð gleraugu. af CGI-mynduðum verum og bakgrunni var áhugavert í fyrstu og mér líkaði við Orbiting Giants. Það varð samt aðeins of þreytandi eftir nokkrar mínútur, og ég fann hvernig hugurinn reikaði ... Með enga tilfinningu fyrir frásögn og MTV-stíl klippum og hljóðrás (sfinxarnir minntu mig á Basement Jaxx "Where's Your Head At"), ég fannst ekki taka þátt í neyð söguhetjunnar og líka svekktur, þar sem við biðum eftir að myndin leiddi okkur hvert sem hún vildi, vonandi í átt að „Útgang“-merkjum leikhússins ...