Síðasta afborgunin í hasarspennumyndinni er bara það líklega erfiðasta af myndunum þremur. Það gengur lengra að spila anti-Bond þemað. Bourne líkar ekki við það sem hann er að gera og vill vita um óskýra fortíð sína. Allt við þessa mynd hittir á naglann, allt frá kvikmyndatöku til dans-/glæfrabragðavinnu til handrits til leiks. Myndin byrjar í uppnámi þar sem Bourne er á flótta frá Moskvulögreglunni. Sagan virðist taka við þar sem frá var horfið í fyrstu myndinni. Eða gerir það það? Tíminn er svolítið ruglaður hér, en við fáum þá staðreynd að Bourne er að muna hluti. Skyndilegt bakslag þegar hann reynir að þrífa sig nær næstum því að ná honum, en hann nær því og drepur engan. Þeir eru ekki skotmark hans. Þaðan fáum við meira af ráðabruggi fortíðar hans með nýjum leikmanni, Noah Vosen, sem virðist vita allt um Bourne og mun vernda það hvað sem það kostar. Pamela Landy snýr aftur sem og Nicky Parsons sem virðist eiga fortíð með Bourne líka. Kvikmyndatakan er í andliti þínu og fylgir nánast öllu. Bílaeltingarleikurinn er enn ákafari ef það virðist mögulegt en þeir frá fyrstu tveimur. Og öldungahópurinn sem eltir Bourne er frábær með fallegum þáttum eftir Albert Finney. Það hefur líka smá pólitískan blæ í tengslum við flutning og aðra stefnu stjórnvalda, en það er smávægilegt og fellur mjög vel inn í söguþráðinn. Allt í allt er þetta besta niðurstaða þríleiksins á þessu ári, ef ekki besti hasarþríleikur nokkurn tíma.