Dagana áður en gore og kynlíf tóku völdin voru gerðar alvöru hryllingsmyndir. Castle of Blood er, að mínu mati, einn sá fínasti, þó aðrir gagnrýnendur hafi gefið honum misjafnar einkunnir. Á undarlegan hátt minnir það á hina nýjustu The Others, sem var í kvikmyndahúsum fyrir nokkrum árum. Leikstjórinn Antonio Margheriti endurgerði sína eigin mynd árið 1970 og kallaði hana að þessu sinni Web of the Spider (AKA Nella Stretta Morsa del Ragno). ). Af hverju hann gerði þetta skil ég ekki þó endurgerðin hafi verið með Anthony Franciosa og Klaus Kinski í aðalhlutverkum og hafi verið mjög góð í sjálfu sér. Kannski sá hann góða sögu og vildi sníða hana meira að bandarískum áhorfendum. Ég veit það ekki alveg. Það er athyglisvert að hann gerði frumritið í svarthvítu og endurgerðina í lit.Castle of Blood er frábært ítalskt gotneskt. Sagt er að La Danza Macabra sé óbirt verk Edgars Allen Poe, sem "birtist" í þessari mynd. Poe og Lord Blackwood, eigandi draugakastala, veðja á bandaríska rithöfundinn Alan Foster (George Riviere) að hann geti ekki eytt All Souls Night í nefndum kastala og lifað af. Foster samþykkir veðmálið ákaft en sér fljótt eftir því, því hann er vitni að röð morða framin af draugum. Svo virðist sem draugarnir vakni til lífsins einu sinni á nokkurra ára fresti en séu dæmdir til að endurgera glæpina sem þeir frömdu í lífinu. Lord Blackwood gleymdi þægilega að segja Foster að blóð hans sé nauðsynlegt til að þeir geti reist sig upp á næstu All Souls Night! Það tekur Foster og hina fallegu Elisabeth Blackwood (mynd af hinni óviðjafnanlegu Barböru Steele) ekki langan tíma að verða ástfangin, þó rómantík þeirra sé dauðadæmd, því Elisabeth er einn af draugunum. Ég ætla ekki að gefa upp endirinn heldur bara segja að Castle of Blood er rómantísk harmleikur þar sem þetta er hryllingssaga. Athugasemdir. Þessi mynd er mjög andrúmsloft, jafnvel miðað við frábæran mælikvarða Ítala. Mín persónulega skoðun er sú að þeir gera sannan hrylling betur en nokkur annar, og dálítið dauf svarthvít kvikmyndataka eykur þetta aðeins. Í sanngirni var Web of the Spider fínn í sjálfu sér, jafnvel með lit og meiri birtu. Ég elskaði langvarandi myndirnar, eitthvað sem flestir nútímaleikstjórar hafa ekki þolinmæði í. Reyndar, þegar Alan kemur fyrst inn í hinn dæmda kastala, fáum við að njóta nokkurra mínútna þar sem hann gerir ekkert annað en að reika um á milli herbergja, ótti og óróleiki byggist upp í andliti hans og framkomu. Þegar fyrsti draugurinn birtist eru áhorfendur rækilega klárir og tilbúnir. Það eru yndislegar samræður á milli Alan og drauganna, eitthvað annað sem ekki er oft gert í venjulegum draugasögum. Það eru líka eftirminnileg atriði, mjög sjónræn fyrir þessa tegund kvikmynda. "Morð" Elísabetar og dansatriðið (minnir að nokkru leyti á svipaðan dans ghouls í Carnival of Souls frá 1962) voru sérstaklega góð. Því miður munu fáir almennir áhorfendur nokkurn tíma heyra um, og því síður sjá, þessa mynd. Það er synd, því þessi er skör umfram restina. Ég fékk mitt eintak frá Sinister Cinema og er ekki viss um hvort það sé hægt að kaupa það annars staðar. Fyrir þá sem hafa áhuga á þessari tegund er það nauðsynlegt að sjá.