Það hefur sína kosti; Morvern Callar er bæði kostirnir og vonbrigðin. Hún er svo dularfull, svo frumleg. Er það aðferð hennar til að takast á við sársauka hins týnda manns sem gerir hana svo fjarlæga og óskylda? Eða er hún eins og einn gagnrýnandi kallaði hana byltingarkonu? Persónulega myndi ég kalla hana óvirka. Morvern er algjörlega að losa sig. Með því að henda kærastanum sínum, hugsa ekki um að upplýsa fjölskylduna eða nota peningana sem hann gaf henni í almennilega jarðarför, skvettir hún sjálfselsku út í ferðalag til Spánar. Hún virðist vera svo laus við nokkuð mannlega baragræðgi. Eini þátturinn sem gerir áhorfendum kleift að sjá mannlegu hliðina á henni er náinn vinur hennar sem hún tekur með sér í frí. Þó svo að vini hennar sé hent í lokin og Morvern hafi ekkert sem bindur hana við mannkynið. Hún gæti allt eins hafa drepið sig. Þrátt fyrir að hafa tekist að láta Spán líta út fyrir að vera jafn drungalegur og bragðdaufur og Bretland, voru myndir leikstjórans frábærar, lýsingin og litirnir gerðu myndina töfrandi í útliti. Það er í raun synd að kvikmyndin hefur ekkert í henni sem heldur áhuganum. . Það eru rúmlega 90 mínútur en líður miklu lengur. Þeim tekst að láta Morvern virðast áhugaverða til að fanga athygli þína en gera ekkert með henni, fjarlægir hana aðeins frá þér að því marki að þér er sama um persónurnar eða myndina.