Ég rannsakaði þessa mynd aðeins og uppgötvaði vefsíðu sem heldur því fram að hún hafi í raun verið innri brandari um Greenwich Village heim homma og lesbía eftir WWII. Að Stewart og Novak undanskildum voru töffararnir og nornirnar fulltrúar þess lífsstíls. John Van Druten, sem skrifaði sviðsleikritið, var greinilega samkynhneigður og mjög kunnugur þessu Greenwich Village. Mér fannst þetta kaldhæðnislegt því ég sá Bell, Book og Candle fyrst í leikhúsinu þegar ég var í 5. eða 6. bekk bara vegna þess að foreldrar mínir tóku mig. Það var erfitt að koma mér í kvikmynd sem innihélt ekki hesta, vélbyssur eða geimveruskrímsli og ég ætlaði að láta mér leiðast. En ég man eftir augnablikinu þegar Jimmy Stewart faðmaði Kim Novak á toppinn á Flatiron byggingunni og henti hattinum frá sér á meðan myndavélin fylgdi henni flöktandi til jarðar. Þegar hið glæsilega ástarþema George Duning stækkaði, fékk ég skyndilega tilfinningu fyrir því hvernig það var að verða ástfanginn. Fyrstu hræringar rómantískrar/kynferðislegrar ástar urðu mig daufur þegar ég yfirgaf leikhúsið. Ég er viss um að ég er ekki eini drengurinn fyrir unglingsárin sem var tældur af hræðilegu, beinu augnaráði Kim Novak. Það er kaldhæðnislegt að samkynhneigð dæmisögu hafi getað hrundið af stað gagnkynhneigðum kynþroska hjá svo mörgum okkar. Ég er á fimmtugsaldri núna og horfði aftur á myndina í gærkvöldi og þessar sömu tilfinningar vöknuðu þegar ég horfði á hattinn ná niður fimmtíu árum síðar. . .