Þetta er í sjálfu sér yfir meðallagsmynd en hvers vegna í nafni Bog var hún gerð? Það er ómögulegt að meðhöndla hana sem hlut út af fyrir sig vegna þess að hún er næstum skot-fyrir-skot endurgerð af Alfred Hitchcock klassík frá 1960. Þú getur ekki horft á hana án þess að 1960 myndin ýti þér inn í meðvitund þína. Hvað þýðir orðið "kredit" " vondur? Hvernig getum við trúað Van Sandt og félögum hans fyrir eitthvað nema að ákveða að nota mismunandi leikara, örlítið mismunandi leikmynd og lit? Og Heche er yngri en Leigh, sem leiddi til árangurslausrar tilraunar hennar til að giftast og setjast að, örvæntingu konu sem stóð frammi fyrir fertugum. Og Heche varpar ekki kvíða eins og Leigh gerði. Atriðið með CHP yfirmanninum sem horfir inn um bílgluggann hennar sýnir veikleikann í hlutverkinu. Í frumritinu spyr lögreglumaðurinn: "Er eitthvað að?" Leigh: "Auðvitað ekki. Er ég að haga mér eins og eitthvað sé að?" Lögreglumaðurinn hikar áður en hann svarar: "Jæja, satt að segja, já." Þessum orðaskiptum er sleppt úr endurgerðinni af þeirri einföldu ástæðu að Heche er ekki nógu stressaður. Versta breytingin, án efa, er að skipta út Vince Vaughn fyrir Anthony Perkins. Það er kannski ekki Vaughn að kenna. Hver gæti jafnast á við Perkins í hlutverkinu? Perkins er kippandi, fuglalíkur, langhálsaður, klæddur ytra heillandi ytra byrði sem hyljar innra tómarúm. Sérhver hreyfing hans (að borða nammi maís, með adams epli hans bobbing) og hvert framburð, daufur hlátur, þurrt hlátur, eru á staðnum. Það er bara ekki hægt að bæta hann. Vaughn færir hlutverkið nærveru stutthærðs nautsterks gaurs sem nýlega var útskrifaður sem undirforingi frá bandaríska hernum. Til að stinga upp á geðrof hans getur hann ekki annað gert en að leggja brjálæðislegt hlátur ofan á það sem virðist annars fullkomlega eðlilegur Norman í tali og framkomu. (Ólíkt hinum upprunalega Norman, þá hrasar Vaughn ekki einu sinni yfir orðinu „fallacy“ vegna þess að það líkist „fallus“.) Hann gæti bara verið að hanga á mótelinu og bíða eftir að heyra um umsókn sína um fótboltastyrk til UCLA. Leiðsögnin verðskuldar nokkrar athugasemdir. Ég sé ekki hverju það bætir við söguna þegar við sjáum Norman fróa sér á meðan hann kíkir inn á Anne Heche. Ég mótmæli því ekki. Ég velti því fyrir mér hvers vegna það er þarna, alveg eins og ég velti því fyrir mér hvers vegna restin af myndinni er þarna. Og ég býst við að til að heilla okkur með því hversu mikið litur bætir við sjónræna upplifun virðist Van Sant hafa saknað aðeins af lúmskari Hitchcocks. efni. Heche fær nærföt í öllum mismunandi litum - grænt, bleikt, appelsínugult og - mangó? Er það litur? Ef svo er, hvaða helvítis litur er það? Skiptir engu. Aðalatriðið er að í frumritinu, þegar ferðamyndavélin kíkir fyrst inn um gluggann á Phoenix hótelinu, fangar hún Janet Leigh í rúminu klædd í hreinhvít hálfslopp og hvíta brjóstahaldara. Seinna, eftir að hún hefur stolið peningunum, sjáum við hana aftur í nærbuxunum - í þetta skiptið eru bæði miðinn og brjóstahaldarinn svartur. Þetta er lítill hlutur, en Hitch er sjálfur. Þá gæti hugmyndin um að taka myndir í lit ekki verið slæm nema að svart-hvíta myndatakan af upprunalegu myndinni var frábær. Litirnir og skrýtnar lýsingaráhrifin í þessari útgáfu breyta venjulegu, daufa og subliminal ógnvekjandi móteli í eitthvað sem lítur út fyrir að eiga heima í seinni hluta Las Vegas. Mest af öllu var 1960 myndin átakanleg á fleiri en einn hátt. Ég man eftir því að hafa séð það í innkeyrslu í San Diego og starði skelfingu lostinn á skjáinn þegar ljóst var að aðalpersónan var í raun DAUÐ -- hálfa leið í gegnum myndina! Ekkert í líkingu við það hafði nokkurn tíma verið gert áður. Þetta morð í sturtu, í báðum myndunum, var mikil framför á upprunalegu skáldsögu Robert Bloch, þar sem höfundurinn skrifar eitthvað eins og: „Morðinginn fór svo inn á baðherbergið og klippti af höfði hennar með hníf." Ég er ekki að búa það til. Jæja, ekki alveg. Jafnvel hér gefur kvikmynd Van Sant okkur ofgnótt. Það er meira blóð og meira ber hold. Og þar sem Hitchcock lokaði fyrst blóðinu sem hringsólaði um baðkarsholið og leystist upp í tómu opnu auga Marian, dró síðan myndavélina hægt til baka til að sýna andlit hennar, sneri hann myndavélinni sinni frá smá halla í rétta lóðréttan hátt og gaf áhorfandanum tilfinningu af ekki bara vantrú á morðið, heldur svimandi vantrú. Van Sant hallar ekki myndavélinni sinni fínlega 10 eða 20 gráður eins og Hitchcock gerði. Hann snýr því nánast á ásnum. Það þýðir ekki að kalla þetta hneigð fyrir Hitchcock því það er það ekki. Þetta er peningarán á efni Hitchcocks (sem þegar var reifað í "Psycho" I, II, III, IV og "Psycho: The Beginning Years", og "Come Into My Parlor: Mrs. Bates' Revenge" og "Hand Me". That Knife, Would You?: The TRUE story of Norman Bates.") Upprifjun á og slípað í sarpinn af raunverulegu frumlegu efni, ömurlegt athæfi ef ekki glæpsamlegt. Og svo ekki sé minnst á hinar fjölmörgu virðingar í öðrum myndum, sérstaklega þeim frönsku, eins og hið alræmda "haf leiðinda" sena Marcel Brulee og Jeanne Gateau í hinni mjög dáðu "La Mere de la Nuit". (Kannski ætti ég betur að bæta því við að þessi síðasta setning er hræðileg tilraun til skopstælingar á fræðilegum gagnrýnendum. Og þegar kjúklingagirnin mala korn, þá er það „króma“ athöfn. Ég ætla ekki að halda áfram nema að segja þessi kjaftæði, subbuleg. eins og þeir eru, eru skemmtilegri en myndin.)Svo fyrir hvern var hún gerð? Ég þyrfti að giska. Krakkar sem eru of ungir til að vita um frumgerðina og sem líkar ekki við kvikmyndir í svarthvítu? Krakkar sem eru að vonast til að sjá aðra venjulega slasher-mynd? Simpansar?