Kannski er ég bara einföld manneskja, en ég vil frekar kvikmyndir sem fá mig einhvern veginn til að hugsa um fólkið í þeim. Mér gæti ekki verið meira sama um neinn í þessari mynd. Átti þetta að vera gamanmynd? Kannski var húmorinn of lúmskur fyrir mig (allt niður á nanó-stigið). Málið við það er að það missti af svo mörgu. Það voru persónur sem hefðu getað verið fyndnar en þær voru það ekki. Það voru persónur sem þú hefðir getað líkað við, en þú gerðir það ekki. Til dæmis gaurinn sem hélt að Bítlarnir hefðu rifið lögin af honum. Það voru svo miklir möguleikar þarna, en það eina sem hann gerði var að tala eins og Bítla og kvarta yfir því hvernig þeir rændu hann. Haha. Og fyrra plakatið talaði um 'I am the Walrus' atriðið eins og það væri sérstakt. Hvað? Hann spilaði 'I am the Walrus' á gamalt píanó og söng ólagað. Er einhver innri brandari þarna? Það lyktaði víst á nafnvirði. Þessi mynd hefur tilfinningu fyrir mér eins og kvikmynd sem fólk segist vera hrifin af vegna þess að það hljómar "vitrænt" eða "hip" að segja að þér líkar við hana, að þú fáir allan frumspekilega list/sorpboðskapinn sem listamaðurinn er að tjá. Ef þú vilt skemmta þér, vertu í burtu.