Hinn virti vestræni rithöfundur Budd Boetticher er grátlega út í hött með þessari ögrandi nútíma löggu- og ræningjasögu sem þjáist af miklum skort á tilfinningalegum trúverðugleika. Boetticher virðist hafa afsalað sér æfingatíma og sætt sig við fyrstu tökuna þar sem aðalhlutverkin Joe Cotton og Rhonda Fleming lögðu lítið upp úr hlutverkum sínum og skiluðu línum flatt og orkulaust. Hógværi starfsmaðurinn Leon „Foggy“ Poole vinnur sem innri maður í bankastarfi sem fer illa og lætur eiginkonu sína myrða í því ferli. Hann sleppur úr fangelsinu og fer strax að drepa eiginkonu rannsóknarlögreglumannsins sem drap hann. Hundruð lögreglumanna eru virkjuð til að koma í veg fyrir að hann komist að heimili hins fyrirhugaða sem hefur verið fluttur á annan stað en myndirðu ekki vita að á síðustu augnablikum myndanna erum við með þokukenndan fætur á eftir fórnarlambinu (sem hélt einhvern veginn að taka strætó aftur í húsið var hljóðlát hreyfing) á meðan hópur lögreglumanna fylgdist með og deildi um til hvaða aðgerða ætti að grípa. Hljómar fáránlega? Þú ættir að sjá það. Þetta er allt þetta og meira til. Myndavélavinna Lucien Ballard gerir ágætis starf við að koma noir í úthverfin en klippingin er fábreytileg og formlaus og hún tæmir kvikmyndina af spennu og hraða. Sem Poole er Wendell Corey það besta í myndinni sem nær að vekja mikla samúð þegar hann breytist úr blíðri sál yfir í morðingja. Þessir eiginleikar fyrir utan Killer mistekst jafnt í smíði og framkvæmd sem gerir skilaboðin skýr. Farðu vestur gamli Budd.