Í höndum hæfari leikstjóra hefði þessi mynd verið talin hryllingsmeistaraverk. Þrátt fyrir aðeins viðunandi leikstjórn Michael "Death Wish" Winner er myndin áhugaverð, frumleg og meira en lítið skelfileg. Handritið fær meira en eina hryllingsklisju af bakinu (nokkrar það getur ekki hrist) þar á meðal Chris Sarandon sem kærasta kvenhetjunnar sem hlustar í raun á hana þegar hún heldur því fram að skelfilegir hlutir séu að fara niður. Burgess Meredith er yndisleg sem elskulega geðveiki nágranni. Eva Gardner ásækir unga Beverly D'Angelo sem mállausan og truflaðan lesbískan elskhuga hennar. John Carradine gerir helvítis vinnu sitjandi í stól. Og passaðu þig á stuttri mynd frá óþekktum Chris Walken á þeim tíma! Þessi mynd er hrollvekjandi og skapandi. Söguþráðurinn er yndislegur, ef hann er svolítið fyrirsjáanlegur. Hápunkturinn, sem ég mun ekki greina nánar frá, er truflandi og nokkuð áhrifamikill. Aftur hefði betri leikstjóri getað gert meira með það, en engu að síður er það nokkuð ánægjulegt - að minnsta kosti fyrir þá sem eru með næmni sjöunda áratugarins hrollvekja. Ef þér líkar við nútíma offramleidda pyntingar-fantasíur með líkamstalningu muntu ekki una þessu. Það er nánast engin sýking. Leikstjórnin er frekar spartansk. Áhrifin eru fá, þó að það sé einhver yndisleg förðun undir lokin - sem flest eru reyndar ekki förðun...en kannski hef ég sagt of mikið nú þegar. Ég hef metið þetta aðeins hærra en gæði þess kunna að réttlæta, en Ég hafði jafn gaman af henni og hverri "8" mynd sem ég hef séð.