Vöðvastæltur mannapa í frumskógum Afríku er veiddur af tækifærissinnuðu leiðangurshópi; hin yndislega dóttir foringja liðsins finnur hann fyrst. Mikið töff útgáfa af Tarzan-sögunni er með allt í lagi framleiðsla, en er örkumla af verstu leikstjórn kvikmyndar sem ég hef nokkurn tíma séð. John Derek er skortur á innblæstri umfram töff hasarmyndir í hægum hreyfingum og sýnishorn af óklæddum líkama eiginkonunnar Bo Dereks; hann hefur um það bil jafn mikla hæfileika á bak við myndavélina og Ed Wood. Þeim reynir á kynhneigð með tungu í kinn og skortir fínleika, snögga tímasetningu og smekk. Þeir hafa tilfinningu fyrir sjálfsskopstælingu og yfirgefa bravúr (þeir gæta varúðar), en eftir efnilega opnun fer allt til fjandans. Miles O'Keeffe (sem mögulega var með marmara í munninum allan tímann) fer með titilhlutverkið, en leikur þriðju fiðlu við egó John Dereks og tilfinningu Bo Dereks fyrir sjálfsmikilvægi. *frá ****