Ég tók þennan titil frá vini sem átti hann í tæmandi DVD/Video/Laserdisc safni sínu, svo sem betur fer þurfti ég ekki persónulega að borga fyrir hann. Ég hafði hugmynd um að þetta yrði slæm mynd, en ég VEIT hvað virkilega slæm mynd er eftir að hafa horft á frábærar myndir eins og Children Shouldn't Play With Dead Things og The Incredibly Strange Creatures Who Stoped Living and Became-Up Zombies, og núna það er sannarlega ekkert sem fer í taugarnar á mér nema það sé ótrúlega slæmt.Sólkreppan er slæm, en hún nær ekki þessum ljúfa bletti af algerum sársauka sem sumar kvikmyndir eru á. Allavega, almennur söguþráður er sá að sólin er við það að gefa lausan tauminn. risastór sólblossi í átt að jörðinni sem mun í raun eyðileggja hana. Til að bregðast við þessari yfirvofandi ógn hefur mannkynið sett saman geimskip og áhöfn sem hefur það hlutverk að skjóta andefnissprengju (sem opnunin lýsir sem „stærstu sprengiefni nokkru sinni“) inn í sólina, sem í gegnum einhverja ruglaða sci-fi rökfræði mun valda því að blossinn skýst út frá öðru sjónarhorni og skilur jörðina ómeidda. Engu máli skiptir að það sem ég var að lýsa fyrir þér hljómar eins og slæmur þáttur af upprunalegu Star Trek. Jafnvel með leikarahóp (Charlton Heston, Peter Boyle og Jack Palance), getur Solar Crisis varla stjórnað þessu meðalmennskustigi, þökk sé söguþræði sem byrjar einfalt, en verður þó sífellt vitlausara eftir því sem á líður. of a movie er bætt við illmenni (leikinn af Boyle) sem krefst þess að skemmdarverka verkefnið. Með aðferðum sem aldrei eru útskýrðar sendir hann vondan minion með vandræðalega slæma klippingu til að beita einhvers konar óljósri rafrænni hugarstjórn yfir erfðabreyttum vísindamanni geimáhafnarinnar, leikin af kvenkyns aðalhlutverkinu Annabel Schofield. Af hverju er hann að skemma verkefnið? Vegna þess að samkvæmt brjálæðislegu sjónarmiði sínu trúir hann því að blossinn muni ekki gerast og að þegar hann gerist ekki muni hann verða stórkostlega auðugur vegna þess að hann hefur grafið sínar illu klærnar í hlutabréfamarkaðinn. Í rauninni ertu með illmenni með fáránlega heimskulegasta hvatningu sem hægt er að hugsa sér. Söguþráður myndarinnar verður ótrúlega flókinn og þróast mjög hægt, með tímanum notar persónur sem hafa aðeins óljós eða gagnslaust stutt hlutverk í söguþræðinum. Ég gæti setið hér og útskýrt nákvæmlega hvað gerist til að sýna fram á hreint vanhæfni handritshöfundarins til að búa til söguþráð sem í raun smellir eða heldur athygli þinni, en ég sit hér og skrifa þessa umsögn á Microsoft Word og ég veit fyrir víst að þetta myndi taka þrjár blaðsíður og ég myndi bara ná að missa áhugann. En aftur á móti, þú myndir líklega fá sömu áhrif af því að horfa á myndina. Allavega, myndin er ömurlega fastur fyrir afar lélegum samræðum. Ímyndaðu þér ef allt sem gerðist í Star Trek Enterprise var að persónurnar spúðu sci-fi hrognamáli fram og til baka hver á aðra. Já, ég veit, þeir gera það nú þegar, en ímyndaðu þér ef það er ALLT sem þeir gerðu, og að þeir notuðu orðalag til að setja upp óljósar og næstum ómálefnalegar senur sem valda engum spennu, spennu eða áhuga hjá áhorfandanum. Þetta er best. Dæmi um það þegar persóna í Zero-G umhverfi skrúfar bolta aftur á málmkassa áður en hún heldur áfram að gráta af kvölum í nokkrar mínútur áður en hún sprakk skyndilega. Handritið vísar áður til þess að persónan eigi á hættu að sprengja, en nennir ekki að gefa neitt haldbært svar við því hvers vegna eða hvernig þetta gerist, né hvers vegna hún getur í raun ekki sloppið. Þegar á heildina er litið ert þú því miður á milli hins furðulega og hlægilega. Síðan höfum við nokkrar senur þar sem dramatísk uppbygging leiðir til engu. Frammistaða Jack Palance er sóað í persónu sem þjónar aðeins til að keyra strákhetjuna (ekki spyrja) um eyðimörkina, áður en hann verður grófur og drepinn af fullt af jakkafötum. Á dánarbeði sínu segir Palance loksins strákhetjunni okkar eftirnafnið sitt (meðan hann er með hræðilega marin förðunarvinnu sem lætur það líta út eins og einhver hafi sett blöðru undir augasteininn hans), sem hann þagði áður. Travis J. Richards ofursti. Drengurinn endurtekur það hljóðlega eftir að hann rennur út og gefur áhorfendum þá tilfinningu að nafnið hafi einhverja þýðingu síðar í myndinni. Kannski þekki hin grátbroslegi aðmírálspersóna Charlton Heston hann og söguþráðurinn mun þróast þar með þegar nafn hans er endurtekið. Eitthvað. Hvað sem er. Nei. Því miður. Allar vonir sem þú átt munu verða að engu þegar þetta augnablik reynist aðeins vera önnur af mörgum aumkunarverðum, misheppnuðum tilraunum til að skapa drama fyrir persónu sem er svo flatur og niðurbrotinn að hún verður að eilífu blettur á ferli Palance, rétt eins og hinir. af leikarahópnum eru álíka skaðlegir. Að klára myndina er sársaukafullt snöggur endir þar sem Schofield stýrir sprengjunni inn í miðju sólarinnar í viðleitni til að leysa verk hennar á meðan hún var á töfum illmennisins, hápunktur sem sýnir annað af töluvert vel- gerðar myndir með sjónrænum áhrifum sem, jafnvel fyrir þá sýnilega vandaða aðgát sem lögð er í þær, ná samt alltaf að láta myndina líta út eins og hún er í raun og veru. Það sorglegasta við þessa mynd er augljóslega stóra fjárveitingin, sem er hörmulega sóað í óþefjandi handrit og aukaleikara á bak við Boyle, Heston og Palance sem ná að negla kistuna með hreinni ofleik. Einkunn: D-