Í hvert sinn sem meintir landkönnuðir og við, áhorfendur, erum búnir að setja fyrsta markið einn af undursamlegu nýju heimunum, af einhverjum óguðlegum ástæðum, ákváðu kvikmyndagerðarmennirnir að afvegaleiða athyglina með „neyðartilvikum“ eða einhverri falskri viðvörun eða einhverju tilbúnu dramatík. spennu. Þannig að í stað þess að njóta yfirborðs Íó í rólegheitum, eða standa yfir hringjum Satúrnusar eða einbeita okkur að töfrum þess að fljúga eftir halastjörnu eða smástirni, þá erum við annars hugar til að hafa áhyggjur af líðan og lifun persónanna. Mikil svik !!!!Kvikmyndagerðarmennirnir virðast vera óvissir um hvað þeir vilja. Heimildarmynd um náttúruundur í sólkerfinu okkar, eða spennutryllir þar sem áhorfanda er meira sama um persónurnar en myndefnið. Láttu ekki svona. Halló. Ef ég vildi spennu og spennu myndi ég horfa á alvöru Narrative sci-fi kvikmynd. Auðvitað er þetta docu-drama. En persónurnar og lifun þeirra hér (áhættan af slíku verkefni - ætti að vera aukaatriði við efnið). Bíddu. Já, áhættan af slíkri leiðangri er mikilvægur hluti af viðfangsefninu - þar sem þetta er í rauninni kvikmynd um geimferð, ekki bara um sólkerfið. En það var ofleikið og truflaðist mjög frá uppgötvun nýrra heima sem við áttum að njóta. Annars var myndin merkileg með því að gefa mjög raunsæja tilfinningu fyrir mannlegum þáttum geimferða, deilunum, spennunni, þyngd ábyrgðar, næstum banvænum mistökum, fórnunum o.s.frv. Einnig myndi hún passa mjög vel í harð-sci-fi undirtegundin - í raun væri hún ein sú besta, því hér var nánast haldið fast við vísindin. En truflunin var hræðileg. Annars saknaði ég þess að sýna áhrif þess að vera í geimnum í nokkur ár á geimfarana EFTIR lendingu á jörðinni. Ekki heldur