Fólk sem líkaði við Problem Child (1990) þarf að láta skoða höfuðið. Hver myndi taka þá hugmynd að horfa á illgjarnan lítinn dreng valda öðrum eyðileggingu og telja það fyndið? Myndin er ekki fyndin, aldrei, á nokkurn hátt, að byrja að enda. Það vill vera teiknimynd, en höfundarnir gera sér ekki grein fyrir því að slatti er ekki fyndið þegar fólk verður fyrir árásum af björnum, eða lemur með hafnaboltakylfum. Það kann að vera fyndið í teiknimyndum, en ekki í kvikmynd. Ung hetja myndarinnar er Junior (Michael Oliver) sem síðan hann var barn hefur verið settur við útidyr fósturforeldra til ættleiðingar. Fjölskyldurnar hafna honum vegna þess að Junior hefur tilhneigingu til að gefa þeim erfiða tíma. Honum er síðan hent inn á munaðarleysingjahæli, þar sem hann hræðir nunnurnar og skrifar pennavini bréf til dæmda bogadráparans (Michael Richards). Hann er fljótlega ættleiddur af Ben og Flo Healy (látinn John Ritter og eiginkona hans, Amy Yasbeck), sem eru að deyja eftir að eignast barn, til að geta verið eins og hvert annað foreldri í hverfinu sínu. Junior verður meðlimur í Healy heimili, og „Litli“ Ben hefur áhuga á honum, þrátt fyrir að hann eyðileggi útilegu með því að lokka björn inn á lóðina, eða kasti kött í föður sinn „Stóra“ Ben (Jack Warden), ofstækisfullan stjórnmálamann. Ég held að við eigum að sjá um Junior svo við getum rótað fyrir honum þegar hann hefnir sín á fólki. Nýja móðir hans, Flo, er tík, afi hans er algjörlega eigingjarn og ein lítil stúlka - sem fyrirlítur ættleidd börn - er svo dekraður krakkar. En það sem Junior gerir til að fá síðasta hláturinn er ekki fyndið - það er vondur, grimmur og stundum lífshættulegur. Og hver er boðskapur myndarinnar? Að krakkar eigi að leysa vandamál með ofbeldi og skemmdarverkum? Að þeir ættu að leita vináttu með því að skrifa dæmdum morðingjum? Þeir vita örugglega ekki hvernig það er að vera slæmur krakki. Junior er ekki einn - hann er bara sadisti, lítill túttur. Það var tími þegar það var slæmt fyrir börn að berja aðra. Nú eru allir að hlæja þegar Junior lemur krakka með hafnaboltakylfu. Það er synd að þessi mynd hafi verið markaðssett sem „fjölskyldugamanleikur“. Það sem er verra er að Problem Child er metið PG. Hvað var MPAA að hugsa þegar þeir sáu þetta? Það er mikið af blótsyrðum og meinfyndnum prakkarastrikum hér, að maður velti fyrir sér skiptingunni á milli PG og PG-13. Krakkar munu hafa gaman af þessu, en foreldrar verða hneykslaðir á því sem er sýnt á skjánum. Og flestum mun Problem Child vera álitinn „guilty pleasure“ klassík; mynd sem einhver mun með skömm viðurkenna að hann líkar við, jafnvel þó að ríkjandi skoðun, eins og hún er sett fram af alvarlegri áhorfendum, sé sú að myndin sé kjaftæði.