Ég sá þessa mynd fyrst og fremst til að sjá Brooke Burke (sem Jill), sem ég hafði hitt stuttlega í LA á fyrirsætasýningu, í fyrstu kvikmynd sinni í fullri lengd. Ég var að vonast til að sjá meira af henni en fannst hún standa sig mjög vel í hlutverki sínu. Þar sem hún er svo falleg og yfirveguð sjónvarpskona og fyrirsæta kom það ekki á óvart. Ég velti því fyrir mér hvers vegna hún var myrt og hvað gerðist í kjölfarið. Kannski missti ég bara af því. Ég var ekki alveg viss um tegund þessarar myndar og þó mér líkaði við leikarana fannst mér hún vera fyrir háskólaáhorfendur. Ég reyndi að halda opnum huga þar sem hryllingur væri ekki uppáhalds tegundin mín, en fannst eins og ég hefði vaxið upp úr gaggunum. Sums staðar virtist þetta dragast á langinn, sumstaðar láta mann geta giskað á hvaða völd hinn vondi prófessor hafði, og eins og margar aðrar myndir höfðu ófullnægjandi endi. Eftir að hafa skrifað nokkur handrit veit ég að margt af þessu er erfitt og getur komið niður á persónulegum skoðunum, hversu margar kvikmyndir þú hefur séð og rannsakað og þær sem þú tengist á hverjum tíma. Í stuttu máli fannst mér þetta áhugavert, en ekki fullnægjandi söguþráður og endir fyrir mig. Ef Jill (Brooke Burke) hefði snúið aftur í gegnum gáttina á endanum og sparkað í rassinn á öllum væri það ánægjulegur endir og myndi fá hærri einkunn.