Ég lærði eitthvað: þú verður að taka þessari mynd eins og fyndinni tímabils gamanmynd, ef þú vilt ekki verða fyrir vonbrigðum. Myndin er skemmtileg því hún er ljúffeng gamanmynd. Ég held að ofboðið hafi skaðað það: hin of mikla dýrðlega Monica Bellucci kemur fram í fáum atriðum og er ekki svo góð og þeir vildu leyfa þér að trúa. Hún hljómar óeðlileg, fölsk: besta leikkonan í þessari mynd er Sabrina Impacciatore, sem talar með fullkomnum toskaönskum hreim og skín saman með Massimo Ceccherini. Elio Germano er mjög, mjög góður: efnilegasti ungi ítalski leikarinn, að mínu mati. Daniel Auteuil lítur út eins og Napóleon, en ég vildi frekar aðra leikara. Þannig að frammistaðan sem var mest spennt var líka verst. Búningar og framleiðsluhönnun eru í lagi: vissulega eru amerískar tímabilsmyndir nákvæmari um þessa hluti vegna þess að fjárveitingar eru hærri, en ítalska hæfileikinn verðlaunar peningaleysið. Fín tímabils gamanmynd, í stuttu máli, með fyrsta flokks leikarahlutverki (nema Bellucci og Auteuil).