Þetta er líklega eina myndin sem ég hef séð þar sem IMDb dómar beggja vegna litrófsins eru 100% nákvæmir. "The Stupids" er grimmdarleg, fálmkennd mynd sem hefur nákvæmlega enga listræna verðleika og er niðrandi fyrir leikstjóra eins og John Landis. Og það er það sem gerir það frábært. Til þess að kunna að meta "The Stupids", verður þú að hafa í huga lítt þekkta, en mjög sanna hámæli sem leikstjórinn Abo Kyrou sagði: "Ég hvet þig til að læra að horfa á slæmar myndir, þeir eru svo oft háleit." Til þess að einhver kvikmynd virki verður myndin að festa sig í sessi og fylgja sinni eigin rökfræði og ef hún gerir það á sannfærandi og einlægan hátt, þá er í raun mögulegt að myndin virki. Til dæmis, þegar þú horfir á "Freddy Got Fingered" sem hefðbundna grínmynd, þá er það algjört og algjört sorp; Þegar þú horfir á hana með þeim skilningi að hún sé í raun nýsúrrealísk gamanmynd, þá er hún ljómandi góð. Hún virkar líka með góðum kvikmyndum. Ef "Jaws" hefði ekki sætt sig við raunveruleikann sem hann skapaði, hefði lofttanksprengingarlokið ekki virkað. En, margir halda að "Jaws" sé gríðarlega ofmetið af þessari tegund af ástæðum, og þeir hafa ekki rangt fyrir sér. En það hefur sína styrkleika, er það ekki? Aðalatriðið er að kvikmynd sem þessi er skynsamleg ef þú horfir á hana með réttu sjónarhorni. Sumir, eins og ég, fá það strax en aðrir aldrei, sama hversu oft það er útskýrt. Jim Jarmusch var einu sinni með sannfærandi vörn fyrir "Showgirls" og jafnvel eftir á get ég ekki séð það enn af P.O.V. Þýðir samt ekki að hann hafi rangt fyrir sér. Ef þú ert með rétta hugarfarið þegar þú horfir á þessa mynd (og NEI ég meina EKKI STEIN, ég ætla að leggja hana í rúmið núna), geturðu í raun og veru notið myndarinnar fyrir heimsk, ódýr, tilgangslausan slatta seint- Farsi í 80s/snemma 90s stíl sem það er. Verjendur og hatursmenn þessarar myndar hafa rétt fyrir sér: Hún er HEIMSK og það er málið. Myndin tekur við heimsku persónanna á sama hátt og "The Jerk" samþykkti fávitaskap Navin Johnson. Og vegna þess að hún tekur það og keyrir með það, einbeitir myndin sér eingöngu að því að nota það til að koma söguþræðinum áfram og skilgreina persónurnar. „Vond“ kvikmynd myndi í raun gera þetta og misnota þá rökfræði almennilega; slæmar kvikmyndir eru slæmar vegna þess að þær búa hana til eftir því sem á líður, en kvikmyndir eins og „The Stupids“ vita hvert hún er að fara, hvað hún er að gera og hvers vegna frá upphafi. Ég get ekki varið myndina frá listrænu sjónarhorni, þess vegna Ég gef henni svo lága einkunn. Leikurinn er að mestu lélegur, brandararnir mjög yfirborðslegir og gæðin í beinni eyðileggja líklega það sem hefði virkað sem teiknimynd. En ég get ekki neitað því að það ER skemmtilegt á sinn hátt og þess vegna ver ég það. Ég fékk hana strax og ég vorkenni þeim sem gera það ekki. Ég skal viðurkenna að ég laðaðist að þessari mynd vegna ljúffengs framkomu Christopher Lee (að heyra hann segja „Slepptu drifflugunni!“ hefði verið leiguverðsins virði Jafnvel þótt ég hataði þessa mynd), en var undrandi að komast að því að, fyrir utan þáttinn um klappstuð í sjónvarpsstúdíóinu með Jenny McCarthy, leiddist mér aldrei og aldrei fyrir vonbrigðum. Reyndar voru margir brandararnir, vegna teiknimyndasamhengis þeirra, fyndnir (einkum loftpúða-sígarettusprengingin). Þeir voru heimskir, en þeir voru fyndnir. Og myndin þykist ekki vera neitt annað: HEIMSK gamanmynd um HEIMSKA persónur og í stað þess að biðjast afsökunar á henni nýtur hún sín vel. Og það er einmitt þess vegna sem hún virkar.