Þessi mynd reynir sitt besta til að fanga þessa klassísku slæmu kanadísku kvikmyndatilfinningu: „sérkenndar“ og viðbjóðslegar persónur (nokkrar); „sérkenndur“ bær með „sérkenndu“ fólki; „sérkennilegt“ kaffihús eða veitingastaður (kaffihús hér); fullt af skotum af kanadísku dóti fyrir póstkort (hafdót hér); mikið minnst á "verða að komast burt úr þessum bæ"; hreint út sagt brjálað.Og það tekst í alla staði.Eitthvað til að athuga, þó. Ég gat ekki áttað mig á því hvort þessi mynd væri bara að reyna að vera „einkennileg“ gamanmynd eftir Northern Exposure eða eitthvað súrrealískt eins og ofskynjanir af völdum eiturlyfja eða geðrofs. Klipping þessarar myndar hoppaði í vitleysu frá einum óskyldum hlut til annars án hraða eða hvatningar. Svo ekki sé minnst á þá staðreynd að helminginn af tímanum vissum við ekki einu sinni hvert við vorum að hoppa. Tökum til dæmis upphafsskotin, af því að öskra unglinga í bíl. Hverjir eru þeir og hvað í ósköpunum höfðu þeir eitthvað að gera? Og þetta undir - uh - plott (notaðu það orð söguþráður lauslega) um krakka sem virðast spanna kynslóðir. Ég held að þeir geri það reyndar ekki, en klippingin lætur það líta út fyrir að þær verði að veruleika frá flashback, allt í einu, til núverandi tíma. Ha? Hvers missti ég af? Forðastu. Nema fyrir grín. Eða þú vilt reyna að fara út í óhæfa klippingu.