Skemmtilegt konsept en illa útfært. Fyrir utan nokkuð góða förðunaráhrif, þá er í rauninni ekki mikið um það. Það eru augljós vandamál; til dæmis, eftir að hafa tekið það sem virðist vera vikur og vikur til að komast úr feitri í venjulega stærð, virðist aðalpersónan fara úr venjulegri stærð í dauðaþunn á dögum... og þegar hann er orðinn dauðaþunnur helst hann nokkurn veginn jafn dauðaþunnur í hvað virðist vera langur tími. Hvað sem því líður, þá á myndin við mun verri vandamál en það - kvikmyndatakan er ákaflega lág-fjárhagsleg sjónvarpsþátta gæði og umfram allt er leikurinn ansi hræðilegur út um allt. Robert John Burke virðist alltaf vera að reyna að fá einhverja undarlega kurrandi Charlton Heston eftirlíkingu og er bókstaflega sárt að horfa á... það eina skelfilega er að Lucinda Jenney og Kari Wuhrer eru báðar enn verri. Eina ástæðan fyrir því að ég gef þessi mynd eins há og ég er að þegar myndin er komin í síðasta 1/3 eða svo og persóna Joe Mantegna tekur við, þróar myndin með sér skemmtilegan „cheesefest sláturhús“ tilfinningu og brjálæðisleg ráð glæpamannsins til að kvelja hina algerlega viðbjóðslegu. Sígauna er svolítið skemmtilegt að horfa á. Endirinn, ef hann er fyrirsjáanlegur, er líka ágætlega vondur. Forðastu nema þú sért King-o-Phile eða ert VIRKILEGA hrifinn af hugmyndinni um að rödd Fat Tony frá Simpsons hryðjuverkum sígaunabúðum.