Kærastan mín hefur þann sið að fara í risasprengju og velja kvikmyndir sem enginn hefur heyrt um. Að vísu hefur það stundum leitt til skemmtilegra uppgötvana. Oft er það besta sem hægt er að segja að þeir keyra örugglega í einn og hálfan klukkutíma. Hún kom með heim "ráð frá maðk." Hún var spennt því í kassanum stóð að þetta væri fyndið. Sem betur fer lýgur áróðurinn á kössunum aldrei. Þessi mynd var þolinmæðisæfing. Þetta er ein af þessum myndum þar sem þú munt hata hverja persónu í myndinni nema þú sért tilgerðarlaus og grunn manneskja sem finnst gaman að horfa á kvikmyndir um sjálfan þig. Þangað til kynningin á einum ágæta karakternum. Sem aðal pirrandi tilgerðarleg persóna mun verða ástfangin af og hegða sér á þann hátt að í hinum raunverulega heimi myndi hrekja hvern sem er. MIÐLEGIR SPOILERS héðan í frá Svo er fullt af tilfinningalega vitlausum, föstum, tilgerðarlegum listamönnum sem sverja af sér ástina og ná árangri á ferli sínum. Síðan kynnast þau fallegri, greindri, tilfinningalega þroskaðri og ástríkri persónu (nánast fullkominn strákur). Við horfum svo á konuna, pirrandi tilgerðarlega listamanninn (á þrítugsaldri?) fríka út þegar hún verður ástfangin. Svo hún reynir að flýja frá fína, greinda, tilfinningalega þroskaða manninum og vera hjá gifta manninum sem hún hefur stundað frábært en innihaldslaust kynlíf með. Hún er dónaleg við manninn og gerir allt sem í hennar valdi stendur til að reka hann í burtu. Í raunveruleikanum hefði henni tekist nokkuð vel. Mig langaði svo sannarlega að flýja frá henni og ég var ekki einu sinni í sambandi við hana! Þó það væri gaman að maðurinn „barðist fyrir ást sinni“, vildi ég aldrei að hún fengi hann. (Né heldur kærastan mín) Hún átti hann ekki skilið. Og af hverju ég velti því fyrir mér, fannst leikstjóranum að „næstum fullkomna stráknum“ ætti að refsa með því að þurfa að vinna samband við hana? Þegar listamaðurinn var að biðja „næstum fullkomna strákinn“ um að fara, vorum við að öskra á hann að fara líka. Það er vandamál með kvikmynd þegar kvenhetjan í myndinni er svo pirrandi, barnaleg og heimsk að þú vilt að hún mistakist. Fyrir utan það, leyfi ég mér að segja að Andy Dick hafi komið mér til að hlæja nokkrum sinnum þó að persónan hans hafi líka verið tilgerðarleg við leikmanninn. pirringur. Varðandi hinar persónurnar voru þær vel leiknar, siðferðilega gjaldþrota og pirrandi persónur. Þetta er gamanmynd og ég get sagt að ég hló nokkrum sinnum í myndinni. Því miður gerðist ekki mikið hlegið fyrr en á síðustu 10 mínútunum eða svo. En þegar ég hló, hafði ég beðið þess að myndin myndi enda allt of lengi. Ég þurfti að koma þessum vitlausu persónum út úr lífi mínu. Ef þú vilt horfa á fólk sem þú hatar berjast við ást á fólki sem það á ekki skilið, þá er þetta myndin fyrir þig.