Kannski er það bara af því að það var gert árið 1997, eða kannski er sá sem tókst að koma þessu upp í 7 með mjúkan stað fyrir börn með alnæmi. En í alvöru fólk, brjálæðislegi hláturinn og ringulreið á meðan á afturkölluninni stóð? Sástu það ekki koma? Ég er hissa á því að ekkert barn skreið yfir loftið og veikur drengur ávarpaði myndavélina. Leiklistin var fín, vissulega. En fyrir mér er þetta bara eitt dæmi um kvikmynd frá tímum þegar aðstæður og viðfangsefni gátu staðist kvikmyndalegt tungumál. Hlutir gerast, en það er allt. Það er ekkert lím eða hvöt sem hægt er að greina á skjánum, sem gerir myndefninu kleift að nota fyrirliggjandi tilfinningatengsl til að efla söguþráðinn, án þess að handritið geri það eins og það á að gera.