Ég er fyrstur til að átta mig á því að Thirst frá Chan-wook Park er einstaklega vel gerð, en að eyða rúmum tveimur tímum með Tae-joo(OK-vin Kim) er nóg fyrir alla að þola í svona langan tíma. Sang-hyeon (Kang-ho Song) er prestur sem vill bjóða sig fram til tilraunarannsókna á þeim sem eru tilbúnir til að sæta ströngum sprautum varðandi tiltekna veiru sem drepur smitandi. Í stað þess að deyja á löglegan hátt verður Hyeon að vampíru, sem þráir alltaf blóðið sem blóðið gefur honum til að berjast gegn smitsjúkdómi sem snýr aftur og veldur einkennunum sem settu hann flatt til að byrja með (..högg/sár, og líkaminn ælir blóði) ). Sólarljós, eins og þekkt er í vampírutegundinni, veldur kvalafullum dauða ef það verður fyrir Hyeon í langan tíma. Hyeon fellur í losta með Tae-joo, eiginkonu sjúklega æskuvinarins Kang-woo(Ha-kyun Shin). Tae-joo var tekin inn af frú Ra(Hae-sook Kim), álitin hvolpur og nánast notuð sem húsdýr til að panta í kringum sig. Ta-joo er ömurleg í þessum aðstæðum og byrjar í harðvítu ástarsambandi sem hún stofnar til við Hyeon, fljótlega hagnýtir hann hann til að drepa Kang-woo með því að láta hann trúa því að hún sé fórnarlamb misnotkunar. Hyeon afsalar sér prestdæmi sínu og kafar ofan í sambandið við Tae-joo, fljótlega fús þátttakandi í að drepa Kang-woo. Þetta atvik, sem Tae-woo stuðlaði að (..notaði bát, í miðju stöðuvatni, báðir héldu áfram að grafa hann neðansjávar, Tae-woo kom í veg fyrir að Kang-woo kæmist aftur upp á yfirborðið þegar hann reyndi að komast inn aftur) mun ásækja báða, þar sem aðstæður skapast þar sem Kang-woo "týndur" (Hyeon losaði sig við hann, þar sem lögreglan myndi ekki finna lík hans). Brátt fær frú Ra heilablóðfall (.. þó að einn fingur og hæfileikinn til að blikka augunum leggja sitt af mörkum þegar líður á söguna, sem sýnir að hún er meðvitaðri en þeir eru leiddir til að trúa), og Hyeon gefur Tae-joo sérstaka afmælisgjöf ..vampírismi. Með því hefur Hyeon búið til skrímsli. Tae-joo viðurkennir (..þó að það sé ekki hægt að gera það) að í raun hafi Kang-woo aldrei meitt hana og þegar hún þyrstir í blóð verður fljótlega ljóst að morð fyrir birgðir truflar hana hvorki siðferðilega né sálfræðilega. Tae-joo verður svo mikill handafli, Hyeon þarf að grípa til örvæntingarfullra ráðstafana ef hann ætlar að stöðva slíka ógn við samfélagið, þar á meðal hann sjálfan. Ég mun segja að Thirst sé ein besta hryllingsmynd sem ég hef séð varðandi 2009. aðferðafræðileg nálgun Park tekur og við erum leidd niður á myrkan veg með Hyeon og Tae-joo, þar sem þeir fremja hræðileg verk án þess að neitt jákvætt komi frá vanheilögu sambandinu. Saklaust fólk deyr vegna ástar Hyeon (..það sem einu sinni var girnd breytist í þráhyggjuást í lokin) fyrir Tae-joo, og það mun hætta að enda ef hann tekur ekki sársaukafullt val. Við sjáum inni í höfði þeirra, sál þeirra, og það er ekki alltaf fallegt. 2 tímar með þeim geta verið ansi þreytandi..en, þakkar leikstjóranum fyrir að hafa ekki ýtt á hausinn með tilliti til dónalegrar hegðunar og hvernig hægt er að gefa ranga fólkinu kraft vampírismans. Hyeon, sem er talin frekar skemmtileg sál við opnunina, samþykkir „helvíti“ fyrir Tae-joo svo maður gæti litið á þorsta sem einstaka ástarsögu, en ekki beint heilbrigða. Hvað ofbeldið varðar, á Park þó tilhneigingu til að draga sig í burtu frá afar grafískum smáatriðum, það er nóg af sadismi til að snúa maganum kannski aðeins. Að minnsta kosti getur verið viss um að það hvernig ofbeldið er framkvæmt muni hafa varanleg áhrif. Kynferðislegar aðstæður á milli Hyeon og Tae-joo geta verið ansi heitar og erótískar, en jafnframt siðlausar og siðferðilega ámælisverðar. Kvikmyndin held ég að sé enn frekar flókin skoðun á því hversu langt maður mun ganga til að haldast við ástúðarhlut (lust).