Af óþekktum ástæðum fékk þetta fallega meistaraverk ekki verðskuldaða viðurkenningu og hefur verið gríðarlega vanmetið af mörgum bandarískum kvikmyndagagnrýnendum. Svo það er auðvelt að skilja að ég hef lent í miklum vandræðum við að finna þessa mynd. Loksins horfði ég á hana og hún var svo falleg, einlæg og hrífandi að í fyrsta skipti á ævinni horfði ég á eina kvikmynd fimm sinnum á einni viku eftir að ég fékk spóluna. Sagan fjallar um vináttu tveggja ungra drengja Erik og Dexter, ellefu og tólf ára, sem eru mjög ólíkir hvor öðrum en þeir eru að verða bestu (og einu) vinir. Fegurð og einlægni vináttu þeirra hefur verið sýnd í Cure svo einlæg og eðlileg sem hún hefur aldrei verið áður. Það eru svo margar fallegar, hjartnæmar og átakanlegar senur (sérstaklega á ánni), sem snerta hjartað og geta ekki látið nokkurn mann vera áhugalausan um þær. Myndin er líka full af ótrúlega kröftugri og tilfinningaríkri táknmynd (sérstaklega sterk með skónum hans Eriks) sem einnig eykur sjónræn áhrif frá svo fallegu verki. Sagan, skrifuð af Robert Kuhn, er vel skrifuð og þvert á móti við yfirgnæfandi meirihluta af nútíma Hollywood-vörum er nánast öll atriði, sérhver setning og hver setning í myndinni merkingarbær og koma með eitthvað mikilvægt um persónur og samskipti þeirra á milli. Peter Horton, sem eins og ég veit hafði ekki mikla reynslu af kvikmyndaleikstjórn áður, sýndi mikla hæfileika sína og hæfileika á þessu sviði. Kvikmyndatakan er líka frábær með fullkomlega völdum stöðum fyrir myndina, en það mikilvægasta er fullkominn leikur, sem með öllu ofangreindu gerir The Cure að einni bestu mynd allra tíma. Bæði Brad Renfro sem Erik og Joseph Mazello sem Dexter skapaði dásamlegt andrúmsloft einlægrar vináttu og stórkostlegrar efnafræði tveggja aðalpersóna. Aðeins ein þessi mynd (ég hef ekki séð flest önnur verk þeirra) er nóg til að nefna þá sem einn af bestu leikurum sinnar kynslóðar. Annabelle Sciorra skilar líka frábærri frammistöðu sem móðir Dexter. Það er hræðilega leiðinlegt að svo hæfileikaríkir leikarar hafi ekki fengið mikla viðurkenningu á meðan fjölmargar ofmetnar stjörnur njóta gífurlegrar umfjöllunar og hálauna. Að lokum væri ósanngjarnt að minnast ekki á ótrúlega hljóðrás eftir David Grusin, og frábært lag Mark Cohn (eitt besta lag sem ég hef heyrt í bíó) My Great Escape. Þannig að allt sem ég get sagt um The Cure er eitt einfalt orð frábært. Á hvaða sjónarhorni sem er er þessi mynd fallegt, hjartnæmt og hvetjandi verk allra þeirra sem taka þátt í gerð þessa meistaraverks. Ég verð að þakka öllu því fólki sem lagði hjarta sitt og sál í myndina og Universal Pictures, sem meðal fjölda formúlulegra auglýsingaverkefna hefur fundið leið til að gera svo fallega mynd. En slík kvikmynd kemur svo sjaldan í kvikmyndahús að mjög oft gera stúdíóin sjálf ekki sér grein fyrir hvaða gimsteini þau hafa búið til að þau geta ekki boðið upp á viðkomandi markaðsherferð. Eini minniháttar gallinn við The Cure fyrir mig er stutt lengd (aðeins 97 mínútur). Ég vil ekki skrifa meira um myndina því það er einfaldlega ómögulegt að koma orðum að fegurð hennar og einlægni, þannig að ef þú hefur tækifæri til að horfa á The Cure, leigðu hana eða keyptu hana og þú yrðir ekki fyrir vonbrigðum. 10 af 10. Afsakið slæma ensku.