Þessi mynd er ferðalag í gegnum huga handritshöfundar sem er fastur í sinni eigin þversagnakennda heimspeki. Hann skoðar hina alltaf blekkingu spurningu um 'hver er ég' og 'hvað er ég?' Þetta er hugrökkt og umhugsunarvert framtak. Þarna er skipsfarmur af fallegum myndum, draumkenndum, Escher-líkum þversögnum sem minna á handteikninguna sjálfa, eða réttara sagt, þurrka út sjálfa sig. Við fylgjumst æ oftar með rithöfundinum í angist hans yfir því hvað hann á að segja og hvað hann á að kvikmynda, við sjáum hann hringja í eiginkonu sína sem fór til Perú, lætur hann sjá um barnið þeirra, verkefni sem hann sinnir með sífellt minni athygli til kl. hann er svo niðursokkinn í vandamál sín að hann horfir varla á barnið lengur. Konan hans kemur aftur og gerir atriði, eyðileggur glósurnar hans og hjálpar honum að fara yfir síðasta þröskuldinn þar til hann þurrkar út sjálfan sig. Í bland við skemmtilegar og ég-eyðileggjandi myndir er sagan aðallega heimspekileg. Hún fjallar um blæjur Maya, heim blekkingarinnar. Þversögn myndarinnar er hins vegar sú að það þarf mikið tal og hugsun til að sanna að hugsunin ætti að hætta. Á meira en tveimur klukkustundum af ögrandi fegurð og hraðri heimspeki fékk myndin mig til að þrá þögn eða styttri kvikmynd. Ef það var tilgangur framleiðandans tókst honum það nokkuð vel.