Sydney Lumet hefur ekki fengið aðgengi að miðasölu í 20 ár og hefur þó, 83 ára, tekist að búa til þétta, vel leikna og spennuþrungna spennumynd sem gerist á gamla stimplunarvellinum hans, New York borg. (Hvernig hann fékk tryggingar, hvað þá fjárhagsáætlunina eftir öll þessi flopp, er líka ráðgáta). Sagan er frekar grátbrosleg og persónurnar ekki sérlega viðkunnanlegar en hún hélt mér á brún sætis míns fram að lokaatriðinu. Eina fórnarlambið verður tryggingafélagið. Ránið fer út um þúfur og tveir deyja. Megnið af myndinni fjallar um eftirleikinn. Aðgerðin er ólínuleg og séð frá ólíkum sjónarhornum aðalpersónunnar, en ekki erfitt að fylgjast með henni. Það sem er ekki svo auðvelt að vinna úr er baksagan hvernig lentu bræðurnir í svona rugli? Það eru vísbendingar um að yngri bróðirinn sé barn fjölskyldunnar er uppáhald feðra sinna á meðan eldri bróðirinn virðist vera með mikinn farangur um samband sitt við föður sinn, og öfugt, en það skýrir varla að hann hafi orðið heróín -Með því að nota morðsvik.Sem hinn uppátækjasami eldri bróðir er hinn lélegi Philip Seymour Hoffman ríkjandi í myndinni, en hann nýtur góðs stuðnings Ethan Hawke sem einelti, ófullnægjandi yngri bróðir hans. Albert Finney sem faðir þeirra virðist vera í stöðugri reiði en svo kallar handritið á það. Marisa Tomei sem svikari eiginkona eldri bróðursins, 42 ára, skilar kynþokkafyllstu frammistöðu sem ég hef séð í mörg ár. Myndin byrjar bókstaflega með látum, en við erum komin út fyrir þægindarammann ansi fljótt. Ég veit ekki tilurð þessarar sögu eftir fyrstu handritshöfundinn Kelly Masterton en mig grunar að eins og hin frábæra 70's kvikmynd Lumet, "Dog Day Afternoon" er byggt á staðreyndum það er of kjánalegt til að vera ósatt. Lumet er næstum sá síðasti af þessum gífurlega fjölhæfu gamalgrónu handverksstúdíóstjórum sem með miklum hraða gátu leikstýrt nánast hverju sem var lagt fyrir þá. Nokkrar frábærar myndir voru framleiddar á þann hátt auk klassískra kalkúna. Þetta er ekki klassík af hvorri tegundinni þetta er vel unnin afþreying. Það mun líklega láta þig líða að því að þú hafir verið heppinn að vera ekki meðlimur í jafn óstarfhæfri fjölskyldu og þessi, en samt velta því fyrir þér hvernig þau komust þannig. Við vitum að foreldrarnir voru ánægðir en við sjáum svo lítið til móðurinnar og heyrum svo lítið um hana að það er ómögulegt að ná sambandi hennar við strákana. (Það er líka dóttir sem virðist óþarfi). Jæja, eins og Tolstoy, verðum við að álykta að „hver óhamingjusöm fjölskylda er óhamingjusöm á sinn hátt“.