Þetta drama olli greinilega smá uppnámi fyrir sex árum þegar það var frumraun í sjónvarpi - tók ekki inn mikið af sjónvarpsfréttum sjálfur, það fór undir ratsjá; en eftir að hafa séð hana er ég ekki hissa á því að hún hafi valdið uppnámi. Ekki sérstaklega vegna innihaldsins (þótt það sé aðeins meira 'offbeat' en venjulegt sjónvarpsfóður) - það hefur meira með afturhaldssöm fjölmiðla að gera hér á landi. Allavega, þessi þriggja hluta sería er byggð á bók eftir Söru Waters og leggur megináherslu sína á lesbíur - þó að söguþráðurinn hafi líka pláss til að kanna nokkrar aðrar 'myrkar' hliðar kynhneigðar. Aðalpersónan okkar er ostrustelpa að nafni Nan (stutt fyrir Nancy) frá Winchester. Hún er töfruð af kvenkyns til karlkyns dragleikara Kitty Butler eftir að hafa séð hana á leikhússýningu og byrjar fljótlega að mæta á allar sýningar hennar - grípur að lokum auga flytjandans og verður klæðskera hennar. Það líður ekki á löngu þar til Kitty býðst tækifæri til að spila á stærri sviðum í London og eftir að hafa orðið góð vinkona Nan býður hún henni með í ferðina. Athöfnin stækkar þegar Nan stígur líka á svið og parið verður sviðsdúó...en Kitty brýtur hjarta Nans og leiðir hana inn í ferðalag innan um lúmskan undirbú London. ömurlegar myndir þannig að það var ekkert í þessari sem var nóg til að sjokkera mig. Þrátt fyrir að vera frekar þreyttur á henni verð ég að segja að ég er samt hissa á hverjum þeim sem segir að þessi mynd hafi gengið of langt; það er náttúrulega eitthvað lesbískt kynlíf og annað, en það er aldrei arðrænt eða ofnotað og myndin hefði í raun ekki verið hægt að gera án þess. Aðaláherslan er alltaf á söguna; og sagan er virkilega vel unnin. Myndin er tæplega þrjár klukkustundir alls, en ef eitthvað er þá er hún ekki nógu löng til að koma öllu á framfæri. Sarah Waters er augljóslega hugmyndaríkur rithöfundur og myndin er áhugaverð meðan á henni stendur. Leikurinn er traustur eins og við er að búast, en ég verð að viðurkenna að mér fannst aðalleikkonan Rachael Stirling óþægileg og erfitt í fyrstu; þó hún vaxi vel inn í hlutverk sitt eftir því sem líður á myndina. Útfærslan er smá vandamál og leikstjórinn Geoffrey Sax er aðeins of brellur fyrir minn smekk. Sagan verður líka svolítið södd undir lokin, sem er synd því þessi mynd er sterkust á myrku augnablikunum (2. þáttur er hápunktur þriggja fyrir mig). Það er í raun ekki skilgreindur punktur í myndinni - eða að minnsta kosti ekki einn sem ég gat séð. Það er ekki mikilvægt hvað mig varðar; þó, þar sem Tipping the Velvet segir góða sögu og fór meira en vonum framar. Þess virði að skoða, fyrir fólk sem hefur gaman af svona dóti.