**1/2 fyrir þennan Diane Keaton farsa. Einhver ætti að segja fröken Keaton, nóg með Annie Hall heimspeki þína og hatta. Þessi mynd er bara of mikil þar sem dóttir Keatons, Sara, deyr í umferðarslysi á meðan kærastinn hennar lifir af. Keaton, sem ekki var hægt að ná í í síma í fyrstu, þar sem hún var í sekknum með vini sínum og hafði dregið úr símastungunni, syrgir syrgjendur á nýjan hátt. . Hún þrífur húsið, sefur í tvo daga og byrjar svo að opinbera hluti sem var betra að koma ekki í ljós. Svo virðist sem sæta Sara hafi sofið hjá kærustunni sinni og stráknum sem á endanum giftist þeirri síðarnefndu. Auk þess fór hún í fóstureyðingu þökk sé þessum gaur. Núna erum við öll sett í þessa sektarkennd. Eina von hennar er að finna hina óljósu dagbók sem Sara hélt. Hún vonar líka að kærastinn Adam, sem er leikskáld, muni ekki setja allt þetta í annað leikrit. Þegar dagbókin finnst hefur hún verið skrifuð á japönsku. Sara var með doktorsgráðu í þessu tungumáli. Það eru ekki svo góðar fréttir fyrir mömmu þegar útdráttur úr dagbókinni er þýddur af japönskum matreiðslumanni á japönskum veitingastað. Auðvitað virðist allt hanga fallega saman á endanum. Titill þessa shmaltz kemur frá Galdrakarlinum í Oz. Í hvert skipti sem mamma og Sara töluðu saman myndu þær báðar segja Surrender Dorothy. Eins og þetta sé ekki nóg segir Keaton Adam á meðan á þessari furðulegu harmakvein stendur að vera ekki annar Woody Allen í mynd sinni, Interiors, þar sem hann reynt að líkja eftir Ingmari Bergman með góðum árangri. Fröken Keaton prófar einnig eiturlyf með hópnum. Komdu, gott fólk, getum við í raun og veru trúað því að einhver með réttu huga hans gæti syrgt svona? Sanngjarnt til miðlungs dregur best saman þessa mynd.