"Boom" hefur aflað sér orðspors. Með þungavigtunum Taylor, Burton, Noel Coward, Tennessee Williams og Joseph Losey gæti maður freistast til að hugsa, hversu slæmt gæti það verið? Jæja, það er miklu verra en þú gætir hugsanlega ímyndað þér. Hin sorglega og truflandi staðreynd "Boom" er að það virðist gefa til kynna hnignun og fall fyrrnefndra þungavigtarmanna. Það var aðeins leikstjórinn Joseph Losey sem hafði hrakað djúpið með "Modesty Blaise" og "Boom" (sumir gætu viljað bæta við "Secret Ceremony"), náði að jafna sig og árið 1970 skapa sitt besta verk, hið frábæra "Go-Between". .Sorglegast af öllu er verk Tennesee Williams. Frá miðjum fjórða áratugnum og fram í byrjun sjöunda áratugarins skrifaði Williams fjölda leikrita sem hafa hlotið klassíska stöðu, sem eru enn í leikhúsaskrá um allan heim, margir hafa orðið mikið lofaðir kvikmyndir. Þegar músa Williams yfirgaf hann, líklega vegna alræmdrar fíkniefnaneyslu hans, yfirgaf hún hann fyrir fullt og allt. Williams upp á sitt besta er draumur leikara sem býður upp á margar ógleymanlegar frammistöður. (Voru Ava Gardner eða Deborah Kerr nokkru sinni betri en í "Night of the Iguana"? ) Sérstaklega ljómaði Taylor í bæði "Cat on a Hot Tin Roof" og "Suddenly Last Summer". Það er saga þar sem talið er að Taylor spyr John Gielgud hvort hann myndi kenna henni að leika Shakespeare, sem hann svaraði „ef þú munt kenna mér að leika Tennessee Williams“. Hefði Gielgud séð "Boom" þá hefði hann haldið tungunni. Taylor hefur einfaldlega aldrei verið verri, og skilað hrikalegri frammistöðu. Þrátt fyrir að andlitið hafi tekið vel mynd af henni er hún ákaflega fúl. Fyrir utan líkamlega hnignunina, frá þessum tíma og áfram myndi hún í rauninni missa trúverðugleika sem alvarleg leikkona með fullt af algjörlega gleymanlegum (og verri) hlutverkum til sóma. Mikið sama mætti ​​segja um Burton. Í kjölfar skammlífa leikhússtjörnunnar vann hann frægð og frama í Hollywood. En meginmál verka hans frá þessum tímapunkti og áfram (1968) væri vægast sagt ómerkilegt. Noel Coward var löngu hættur að vera afl í leikhúsinu þar sem gamanmyndum hans í stofunni hafði verið skipt út fyrir líkt og Williams og Breta „reiðir“ ungir menn". Hann virðist skemmta sér vel, en nær varla að skemmta því frá manninum sem hélt fram slíkum hæfileikum. Eini leikarinn sem heldur reisn sinni er unga Joanna Shimkus, sem eftir nokkur ár myndi hætta við efnilegan skjáferil. að verða frú Sidney Poitier."Boom" lyktar af sjálfsgleði; það er einfaldlega stjórnlaust. Frekar sorgleg vísbending um feril sem fór úrskeiðis frekar en skemmtileg hátíð eins og sumir hafa haldið fram.