Áhugaverði þátturinn í "The Apprentice" er að hann sýnir fram á að hefðbundið atvinnuviðtal og ferilskrá segja ekki endilega fyrir um teymishæfileika, hollustu við verkefni og frammistöðu í starfi. Og þeir afhjúpa svo sannarlega engar duldar dagskrár. Með öðrum orðum, góð vísbending um möguleika getur verið að sjá umsækjanda í starfi sem er tilgangurinn með "The Apprentice". Fólk sem keppir um stöðu fyrirtækja getur afhent sykurhúðaða ferilskrá og klæðst sínum bestu persónufatnaði fyrir viðtalið, en þetta er ekki endilega besta vísbendingin um styrkleika, veikleika og frammistöðu. Í stuttu máli, "The Apprentice" felur í sér 16 störf frambjóðendur sem keppa um hið fullkomna starfstækifæri: stöðu í fjárfestingarfélagi fasteignamagnsins Donald Trump. "The Apprentice" vísar til sigurvegarans sem mun vinna launaða stöðu, læra listina að gera samninga með háum húfi af meistaranum sjálfum og, væntanlega, öðlast framúrskarandi fyrirtækjatengsl. Staðan er algjör draumur fyrir þá sem vilja græða meira en landsframleiðsla sumra erlendra ríkja. Til að tæla frambjóðendurna sýnir Trump einkaþotu sína, lúxusíbúðir sínar fullar af styttum og listaverkum, eðalvagna, tengsl sín við frægt fólk og aðra þætti í lífi milljarðamæringsins. Leiðin til velgengni er ekki auðveld. Hópnum er skipt í tvö lið sem keppa sín á milli. Hver þeirra ber fyrirtækisheiti, eins og Versacorps og Protégé Corporation. Teymin fá úthlutað verkefnum sem fela í sér frumkvöðlastarfsemi eins og að búa til auglýsingar, selja varning eða semja. Teymi velja verkefnastjóra sem veitir leiðtoga- og skipulagshæfileika til að klára verkefnið. Ef þeir vinna fær stjórinn mikið lánsfé, sérstaklega í augum lokadómarans. Ef þeir tapa gæti stjórinn líka orðið blóraböggullinn. Sum verkanna eru gríðarlega erfið með aðeins einn eða tvo daga til að klára. Verkefnin geta falið í sér að búa til sjónvarpsauglýsingu eða prentauglýsingu. Önnur geta falið í sér að selja í smásölu eða á götunni. Verkefnin draga fram það besta og það versta hjá þátttakendum. Þeir sýna oft strax hver er áreiðanlegastur, hver er traustastur og hver er duglegur. Og verkefnin afhjúpa líka hver er ekki góður liðsmaður, hver er óhagkvæmur og hver virðist bara vera út af fyrir sig. Verkefnin sýna undantekningarlaust á óvæntan hátt styrkleika og veikleika þátttakenda og þá sérstaklega verkefnisstjórans. Hversu vel stjórnandinn á í samskiptum við teymið, sendir vinnu, skipuleggur tíma og setur sér ákveðin markmið mun að miklu leyti ráða úrslitum, en það spáir ekki endilega fyrir um sigurvegarann. Það sem er einna mest áberandi í möguleikum einhvers er þegar honum eða henni er úthlutað. sem verkefnastjóri. Raunverulegir hæfileikar þeirra öfugt við hæfileika til að fjölga sjálfum sér sýna strax í gegnum spónn sem ekki er hægt að fela með $100 silkibindi eða fallegri makeover. Leiðtogaeiginleikar og/eða veikleikar verða oft áberandi eftir aðeins nokkrar mínútur. Þeir sem kynna sig sem leiðtoga í fremstu röð eru ekki alltaf eins sterkir þegar þeir eru settir í raunverulegar forystuaðstæður. Það er alltaf auðveldara að "tútta í eigin horn" en að taka þátt í leiðtogahlutverki í raun og veru. Verkefnastjórar, jafnvel þeir sem eru í sigurliðunum, móta oft ekki samræmda stefnu. Þeir trúa því oft að það sé skilvirkara með því að kafa ofan í djúpa endann til að klára verkefnið á fyrstu mínútu frekar en að taka smá tíma til að skipuleggja og ræða hvernig verkefnið verði klárað. Oftar en ekki hlaupa meðlimir illa stefnumótaðs liðs um eins og hauslausar hænur að finna út úr því þegar á leið og til lengri tíma litið eyða þeir miklu meiri tíma. Sigurliðið fær smakk af hinu háa lífi, eins og að borða kvöldmat á einkareknum veitingastað, fljúga í einkaþotu og/eða hitta frægt fólk. Liðið sem tapaði kemur í hið óttalega stjórnarherbergi þar sem Trump heyrir lélegar afsakanir meðlimanna og slær einn eða fleiri keppendur af sér eins og búta af skákborði með hinu alræmda „Þú ert rekinn“. Oft er verkefnastjórinn dreginn að hluta til ábyrgur fyrir tapi liðsins, og getur verið skotmark ásakandi orðræðu Trumps. Í hverri viku verður að minnsta kosti einn mannfall úr tapliðinu. Minnst uppáhalds þátturinn í "The Apprentice" er stjórnarherbergið. Þó að verkefnin sjálf draga fram styrkleika og veikleika frambjóðenda, þá dregur stjórnarsalurinn oft fram það versta. Því miður krefjast leikreglunnar um að það sé eitt sigurlið og eitt taplið, jafnvel þótt keppnin hafi verið jöfn. Meðlimir tapliðsins fara að ásaka hvern annan, oft miskunnarlaust, um hver hafi verið að kenna. Og stundum verða fleiri en einn rekinn. Ég sé sjaldan frambjóðanda sem standa sig illa taka ábyrgð á gjörðum sínum í stjórnarherberginu. Kristi Frank og Kwame Jackson voru mögulega einu frambjóðendurnir sem tóku fulla ábyrgð á tapi liðs síns og fengu enga viðurkenningu fyrir þennan óeigingjarna verknað. Fyrir mig voru Kristi Frank og Kwame Jackson mest heilindi allra frambjóðenda. Hins vegar leit Trump á Kristi sem veikburða og rak hana og sagði að hún væri ekki að standa með sjálfri sér, sem gæti þýtt að hann meti egó meira en heilindi. Enginn ætti að fórna heilindum sínum fyrir þetta. Kristi Frank hefur kannski ekki orðið lærlingurinn en hún getur lifað með sjálfri sér vitandi að hún kenndi öðrum ekki að ósekju. Er það ekki eins mikils virði og að „vinna“? Styrkur „The Apprentice“ er líka veikleiki þess. Vegna þess að frammistaða liðsins er metin stranglega af sigurvegurum og þeim sem tapa, gleymast önnur matstækifæri. Að undanskildum stórum bilum á milli sigurliðsins og liðsins sem tapar, er stundum tapað lið til fyrirmyndar hágæða hópvinnu og skilvirkni. Ég hef séð tapandi lið virðast stundum betur skipulögð en sigurliðið. Við Bandaríkjamenn erum svo oft helteknir af því að vinna og tapa að við lítum oft framhjá yfirburðum.