Nýlega fékk ég tækifæri til að skoða vinnuprentun í Kansas City (Olathe, KS.) af þessum titli. Það er erfitt fyrir mig, enda listunnandi eins og ég er, að segja frá eftirfarandi, en sannleikurinn er stundum sár, og satt best að segja eftir að hafa setið í gegnum þessa þvælu (ég er að nota slangurskilgreininguna hér - einskis virði yfirlýsingar eða skrif ) í eina og hálfa klukkustund finnst mér ég skylt að deila (VARA) öllum áhugasömum aðilum. Byrjum á byrjuninni, góður staður til að byrja eins og alltaf. Fyrstu 15 mínúturnar eru í rauninni ekki svo slæmar, nokkur hlátur og þokkaleg þróun, en síðan er niður á við þaðan. Þetta er saga konu um miðjan þrítugsaldri sem (eins og rithöfundurinn vill að þú trúir) er óánægð með líf sitt og ófullnægjandi. Fyrsti meiriháttar erfiðleikinn kemur upp þegar ef þú veist ekki þá staðreynd þegar þú kemur inn í myndina, muntu ekki vita það þegar hún tekur allt í einu á hættu að mínu mati, mjög ósnortið og ólíklegt að fara með staðbundnum sölumanni. Það er lítil þróun (harkalega ófullnægjandi þróun) til að réttlæta gjörðir hennar fyrir ástarsambandið sem hún hefur, og þegar það gerist, finnst manni, eins og ég gerði, að hún sé bara með lágan siðferðislegan karakter. Orðið "drusla" kemur upp í hugann, vonandi láta þeir það fara framhjá umsögninni og setja athugasemdina. Þetta er að mínu mati fyrsti banvæni galli myndarinnar. Ef þú ert giftur eða hefur einhvern tíma verið ástfanginn, óháð því hvort þú ert karl eða kona, mun það slökkva á þér. Í hreinskilni sagt finnst mér að hún hefði gert miklu betri "bláa mynd" - það er það stig að mínu mati sem handritið á skilið. Annar banvæni gallinn er leikarahlutverkið, Diane Lane virkaði bara ekki fyrir mig hér og Viggo Mortensen er ekki rétti maðurinn í starfið, trúðu mér. Eina bjargvætið við alla myndina er Anna Paquin, dýpt hæfileika hennar sem fín leikkona skín á stöðum og miðlar lúmskri en samt mjög bitlausri (ég biðst afsökunar á tvískinnungnum en hún er nákvæm) túlkun á unglingi á uppleið. Bravó, vel gert. Ég ætla ekki að gefa upp endirinn, en ég varð fyrir vonbrigðum, að vera dæmdur sem sneið af lífsrómantík er eitt... en svona endir.... Jæja, ef það stríddi þig nógu mikið til að sjá þessa mynd , ekki segja að ég hafi ekki varað þig við, en þú ættir að líta hratt út - ef þetta selluloid losnar, efast ég um að það líði fjórar vikur áður en það kviknar í eldi. Ég myndi segja að bíða eftir myndbandinu, en ókeypis kynfræðsluupptökur á flestum myndbandaleigum hafa meira afþreyingargildi. Hmmm, Dustin Hoffman framleiddi þetta, þú heldur að hann myndi læra eftir Ishtar. Þessi mynd bar einu sinni vinnuheitið "Blússamaður" og hefði átt að vera skilin eftir á rekkanum. Ef þig hefur aldrei á ævinni langað til að labba út á kvikmynd, gefðu þessari 35-40 mínútur, það eina sem vert er að dvelja í er Anna Paquin, ef þú þolir þá staðreynd að þú munt finna hugann reka að því hvort eða ekki fórstu með ruslið áður en þú fórst að heiman, sem er líklega þar sem þú hefðir átt að vera í fyrsta sæti ef þú ert í bíó til að sjá þessa. Það eru mín tvö sent, fyrir það sem það er þess virði.