Sem Dani er ég stoltur af þeim handfylli af góðum dönskum kvikmyndum sem hafa verið framleiddar á undanförnum árum. Það er hins vegar hræðileg synd að þessi gæðaaukning hefur leitt til þess að meirihluti danskra kvikmyndagagnrýnenda hefur misst tilfinninguna fyrir gagnrýni. Reyndar er þetta orðið svo slæmt að ég treysti ekki lengur neinum dómum um danskar kvikmyndir og þar af leiðandi er ég hætt að horfa á þær í kvikmyndahúsum. Ég veit að það er rangt að halda þessari óheppilegu þróun á móti einhverri mynd, svo ég leyfi mér að leggja áherslu á að "Villa Paranoia" væri hræðileg mynd undir öllum kringumstæðum. Sú staðreynd að gagnrýnendurnir slógu í gegn um hana jók bara olíu á bál mitt af vonbrigðum með danska kvikmynd. Ennfremur, að bíða þangað til það kom út á DVD var mjög lítil hjálp gegn þeirri óhagganlegu tilfinningu að hafa sóað tíma og peningum. Erik Clausen er leikstjóri með hæfileika fyrir félagslegt raunsæi í Kaupmannahöfn. Ég hafði sérstaklega gaman af "De Frigjorte" (1993). Sem leikari er hann venjulega fyndinn, þó hann gegni yfirleitt sama hlutverki í öllum myndum sínum, nefnilega því að vera verkalýðssnillingur sem dregur úr heppni sinni, að hluta til vegna þess að hann er skíthæll en aðallega vegna samfélagsins og sem bjargar sjálfum sér. með því að gera eitthvað gott fyrir samfélag sitt. Þetta er vandamál númer eitt í "Villa Paranoia"; Clausen lýsir sjálfum sér sem kjúklingabónda, sem er svo mikið brot frá norminu að honum tekst aldrei að gera það trúverðugt. Það er hins vegar miklu verra að myndin þurfi að gera útúrsnúninga og brjóta allar reglur um hvernig eigi að segja sögu til að fá áhorfendur til að skilja hvað er í gangi. Til dæmis opnar myndin á mjög dapurlegri tilraun til að sjá fyrir sér nær dauðaupplifun aðalpersónunnar með því að nota lágfjárhagsbrellur og slæma myndavélavinnu. Eftir það segir persónan bestu vinkonu sinni að hún hafi skyndilega fundið fyrir löngun til að kasta sér fram af brú. Þetta er einkennandi fyrir alla myndina; það er lítil sem engin hvatning fyrir athöfnum persónanna og Clausen grípur til lægsta forms til að miðla hvaða hvatning sem er: Að segja frá í stað þess að sýna. Svona, á einum tímapunkti, ertu með persónu sem talar upphátt við meintan katatónískan mann um hvernig honum líður, vegna þess að handritið myndi ekki leyfa honum að bregðast við tilfinningum sínum; og síðar er raddsetning skyndilega kynnt, hugsanlega sem aukaatriði, til að koma tilfinningum á framfæri sem annars myndu vera óþekktar fyrir áhorfendur vegna vanhæfni leikstjórans. Sem betur fer ertu á þessum tímapunkti um það bil klukkutíma frá því að hugsa um einhverja persónuna, hvað þá söguna svokölluðu. Leiklistina, sem hefur oft verið vandamál í kvikmyndum Clausens, má draga saman í einni sorglegri yfirlýsingu: Søren Westerberg Bentsen, sem eina aðra tilkall til stjörnumerkis var sem keppandi í Stóra bróður, er ekki verri en nokkrir af boðuðu leikurunum í leikarahópnum. Ég gef þessu 2 af 10 í einkunn.