Það voru að minnsta kosti hálfur tugur þögullar kvikmyndaútgáfur af "The Merchant of Feneyjum" eftir Shakespeare og það hafa verið nokkrar sjónvarpsframleiðendur. En enginn hefur nokkurn tíma fengið að gera stórkostlegan leikhúsþátt úr leikritinu. . . Hingað til. Miðað við eðli eftirminnilegustu persónu leikritsins, Shylock the Nasty Jew, er gott að giska á að litla óþægindin sem urðu í Evrópu seint á þriðja og fjórða áratug síðustu aldar gæti hafa dregið úr eldmóði kvikmyndagerðarmanna. Helsta hvatning nýrrar myndar Michaels Radford er að gefa Al Pacino tækifæri til að hrópa, grenja, grenja, muldra og vera kvalinn - allt þetta er hann mjög góður í. Eins og Richard III er hlutverk Shylock draumur landslags-tyggjanda. Það er fáránlegt að kalla Shakespeare gyðingahatur þar sem hann hitti aldrei gyðing. Gyðingum var bannað frá Englandi frá 300 árum fyrir tíma hans til nokkrum áratugum eftir dauða hans; og ólíklegt að hann hafi nokkurn tíma ferðast til útlanda. Að einhverju leyti gætu gyðingar eins hafa verið honum goðsagnakenndur kynþáttur. En þó að Shakespeare hafi kannski ekki verið gyðingahatur, þá er leikrit hans það vissulega. Pacino gefur Shylock undarlegan hreim sem er líklega ætlað að gefa til kynna minnstu vísbendingu um jiddísku. Því miður er útkoman 16. aldar fjárglæframaður með ótvíræða orðatiltæki og kadensum Fozzie Bear. Útgáfa Radfords byrjar á því að skríða um ömurlega hegðun gyðinga og kemur svo auga á Antonio (Jeremy Irons) hrækja án efa á Shylock (Pacino), sem er í raun bara að standa og sinna eigin málum. Mun kaupa það þegar það kemur út á DVD, klárlega! Sarge Booker