„N - io e Napoleone“, sem sýnd var í morgun fyrir fjölmiðla á kvikmyndahátíðinni í Roma, er auðvelt að elska. Í fyrsta lagi getur hún treyst á frábært framleiðslugildi, eins og örfáar ítalskar kvikmyndir geta nú á dögum, með frábærum umgjörðum og búningum. Leikhópurinn er líka frábær. Leikstjórinn Virzì talar stöðugt um unga aðalhlutverkið Elio Germano sem „ungan De Niro“. Nú er hann auðvitað að ganga allt of langt, en viss um að drengurinn getur leikið. Ég elskaði frammistöðu hans og hann stóð sig frábærlega með (toskana) hreimnum. Daniel Auteuil er frábær leikari og stóð sig mjög vel sem Bonaparte. Það er virkilega frábært að sjá hann leika á ítölsku, ég vona að sjá hann vinna á Ítalíu aftur mjög fljótlega. Aukahópurinn virkaði líka vel - fólk eins og Valerio Mastrandrea eða Sabrina Impacciatore kann að virðast ólíklegt val, en þeir gáfu allir fína frammistöðu. Jafnvel Massimo Ceccherini, sem er þekktastur fyrir að koma fram í sínum eigin vitlausu kvikmyndum og í drasllegum raunveruleikaþáttum í sjónvarpi, passaði vel inn og var í raun fyndinn. Lágmark leikarahópsins var "Dívan" Monica Bellucci. Vissulega var hún aðeins betri en venjulega, en henni tókst að líta (og hljóma) algjörlega óeðlilega út, jafnvel í þætti barónessu Emilíu, þar sem hún notaði sinn eigin umbro hreim, með dágóðum skammti af sjálfskaldhæðni. Handritið, eftir fyrrum Furio Scarpelli og Virzì sjálfan, er snjallt, með miklum hlátrasköllum og nokkrum mjög tilfinningaríkum augnablikum líka. Jú, endirinn gerði mig undrandi. Skilaboðin eru svolítið tvíræð: öll myndin segir að pólitískar hugsjónir geti leitt þig til blindrar haturs, en ef þú kemst nær muntu komast að því að viðfang haturs þíns er þegar allt kemur til alls lítil mannvera eins og allir aðrir, stundum fyndinn, stundum sorglegt, stundum sorglegt, svo að allt í einu er erfitt að hata hann; svo á síðustu mínútunum segir að þegar allt kemur til alls hefði verið betra að skjóta hann í hausinn í upphafi. Persónulega er mér mjög illa við þessa hugmynd. "Io e Napoleone" er samt skemmtileg mynd, sú besta sem hefur verið kynnt á hátíðinni hingað til (hin er Fur and the Hoax). Einkunnin mín er 8/10