Þú hlýtur að vera að grínast!!!! Við skulum gera okkur grein fyrir þeim möguleika að Parker Posey sé í raun leikkona, en ekki bara einhver innkoma í "sérkenni mánaðarins" leikara. Raunverulega, nema þetta sé ætlað að vera tungu-in-cheek ádeila á David Mameter - krúttlegur, ruglingslegur samræða sem fluttur er til skiptis í vélbyssuhraða eða eintóna (held Ben Stein) blíðskapar - eða flatur þurr gamanleikur; þessi mynd verður að vera í keppni um Rotten Tomato verðlaunin --- eða þaðan af verra. Eins og stífur og óþægilegur Posey væri ekki nóg, þá höfum við stífari og jafnvel óþægilegri Jeff Goldblum. Það er meira viður í þessari mynd en tannstönglaverksmiðju. Auk þessa þegar furðulega leikarahlutverks bætast nokkur önnur hlutverk, öll byggð af gleymanlegum leikurum, sem líta út eða hljóma eins og flóttamenn frá America's Next Top Model, Don Pardo, eða jafnvel krakkinn, sem ber fram orðið "been" eins og "bean", sem vekur bara athygli okkar á þeirri staðreynd að það er svo lítið við þessa mynd, við erum að greina hreim hans til að giska á hvort hann sé kanadískur eða ekki!! Ég held að ég hafi hlegið dátt á stöðum sem eiga að vera alvarlegir og tekið alvarlega kafla sem eiga að vera fyndnir. Meira að segja hljóðrásin hljómar eins og skopmynd af tónlist Alarik Jans fyrir Mamet "The House of Games". Ef hún er tekin sem skopstæling er myndin næstum drullulaus; ef það er tekið alvarlega, bara sjálfsmeðvitað stykki af drek.