Dolph Lundgren er kominn aftur! Fangelsi markar fyrstu kvikmynd Dolphs í næstum 2 ár, og það er í kjölfar seinkaðrar Hidden Agenda. Þessi mynd markar enn framför fyrir Dolph í samanburði við ódýra þríleikinn hans Jill Rips, Agent Red og Stormcatcher. Hins vegar er þessi mynd langt undir stöðlunum Hidden Agenda, sem var betri í nánast öllum atriðum. Það sem þessi mynd hefur í þágu frá fyrri skemmtiferð Dolphs, er tilfinning um cheesy gaman. Myndin er einnig með endurnærðan Dolph aftur í háu hasarhlutverki og það er gott að sjá Dolph gera eigin glæfrabragð aftur. Saga kvikmyndarinnar er fáránleg og frábært B-myndaefni. Fyrrverandi hermaður er nú kennari og á síðasta kennsludegi sínum, á meðan hann fer í farbann, rekst hann á nokkra slóvakíska vonda gaura sem hafa tekið yfir skólann til að nota sem skjól fyrir stóran eiturlyfjasamning. Myndin hefur engan frumleika en í mynd af þessari gerð þarf að hafa gaman af öllum klisjunum. Ef þú tekur það of alvarlega munu áhorfendur fá lítið til að njóta. Sem betur fer taka kvikmyndaframleiðendur málin ekki of alvarlega og ásamt öllum hasarklisjunum sem hægt er að hugsa sér og fyrirsjáanleika, þá er þessi mynd svo léleg að hún er skemmtileg stemning. Þar sem myndin er svikin er misnotkun á nokkuð þokkalegum hætti. fjárhagsáætlun. Fjárveitingum upp á um 10 milljónir hefur ekki verið vel varið. Það er allt á skjánum með fullt af blóðbaði og stórum sprengingum en mikið af skotbardögum skortir hugmyndaflug. Opnunaraðgerðin er í lagi en eftir það verða góðu augnablikin fátækari. Það eru góðar stundir. Þú ert með bílferil í gegnum skólaganga til dæmis og ágætis skotbardaga í upphafi, með miklu eyðileggingu. Restin af skotbardaga er frekar vélræn en það er nóg að gerast á skjánum. Hvað varðar leikarahópinn. Hidden Agenda státar af besta leikara sem Dolph hefur unnið með í aldanna rás. Það var góður staða leikara fyrir DTV kvikmynd. Þetta hefur hins vegar vandamál. Leikararnir eru að mestu lélegir. Vondu gæjarnir eru hræðilegir, en aðal vondi kallinn hefur eins konar skemmtilega cheesiness því Alex Karsis leikur það svo yfir höfuð og án þess að vísbending um neina ógnun að þú getur hlegið að hreinu illsku. Unglingarnir í verkinu eru reyndar góðir en þeir eru að leika svo klisjukennda karaktera. Þeir hata allir vald, hver annan og allir hafa slæmt viðhorf og auðvitað læra þeir mikilvægar lífslexíur í lokin, en almennt eru þeir almennilegir og sérstaklega Chris Collins er viðkunnanlegur. Þessi mynd er þó öll um Dolph. Þó að þessi mynd sé hvergi nærri hans besta, er hún hvergi nærri hans versta. Það markar líka tímamót á ferli hans. Hann er nú kominn aftur í gott form og verður í enn betra formi í næstu mynd sinni Direct Action. Dolph lítur út fyrir að vera áhugasamur hérna, hann gerir öll sín eigin glæfrabragð og það er gott að sjá hann leika dæmigerðan hasarmann (hlaupandi frá sprengingum í slow-mo, one liners og meðhöndla stór vopn) aftur í kvikmynd eins og þeim eldri, að vísu með minna tilþrifum og hugmyndaflugi en klisjukenndar myndir eins og Army Of One. Það er gott að sjá Dolph líta orkulega út. Kvikmyndir hans síðustu 8 eða svo ár hafa séð Dolph vera örlítið þreyttari og nota tvöfalda mikið (hann gerir samt alla bardaga sjálfur) en nýi, straumlínulagaði Dolph virðist vera tilbúinn fyrir það. Á heildina litið er hægt að horfa á þetta þó ekki væri nema fyrir ostagildið og Dolph í prime action man mode. Það er ekki eitt sem kemur á óvart en það hefur hlægilega vanhæfan sjarma. **