Hvers vegna þetta er kallað „ástkonur“ er ráðgáta, því þetta fjallar um fjórar konur, þar af þrjár ekki ástkonur Nema, bíddu. Ah ég skil. Þetta er svalur titill og við verðum öll að selja, býst ég við. Serían sjálf? Ljúffengur. Flestar persónurnar eru helvítis tilbúnar til að skera myndlíkingabúta af sjálfum sér. Frábær skemmtun. Minnir mig á smáseríu LWT, "Bouquet of Barbed Wire" frá 1976, þar sem hver persóna og pabbar þeirra beittu keppunni. Siobhan (Orla Brady) er eina raunverulega húsfreyjan og hún er að koma sér í almennileg vandræði. Eiginmaðurinn er ófrjór. Svo engin möguleiki á barni þar þá. En í vinnunni er Dominic, leikinn af ofur-kynþokkafullum Adam Rayner, sem lítur svo vel út að það kemur ekki á óvart þegar mikil losta brýst út. Það kemur í ljós að Dominic hefur engin frjósemisvandamál. Ég býst við að sæðisfrumurnar hans geri svekkjandi - líklega ber hver um sig lítið sverð - og núna er Siobhan óhjákvæmilega ólétt þannig í staðinn. Það sem Siobhan ætti að gera er að halda kjafti vel og þétt og fara með - það er kraftaverk. Það sem hún gerir í raun og veru er auðvitað að segja við vini sína "Ég verð að segja manninum mínum". Nei þú gerir það ekki. Í alvöru, þú gerir það ekki. Hættu. Stop!Katie (Sarah Parish) var einu sinni ástkona, því við komumst að því að hún hafði átt í ástarsambandi við giftan mann áður en þáttaröðin hófst. Óviturlega hefur hún nú tekið upp með syni hans. Faðirinn lést úr krabbameini og Katie, sem er læknir, hjálpaði honum á ferðalaginu. Svo hún er líknardráp, hefur átt í ástarsambandi við tvo af sjúklingum sínum og sefur hjá syni föðurins og hunsar kæruleysislega sifjaspell. Það mun ekki enda vel fyrir Katie. Jessica er tilraunakennd lesbía. Hún skipuleggur viðburði og hún er upptekin við að gifta sig þegar þáttaröðin er að hefjast. Hún lendir fljótt í rjúkandi augnaskiptum við eina af brúðunum Alex, leikin af Önnu Torv, og handritið flýtir sér með miklum flýti í lestur. Hins vegar getur það ekki hugsað um góða leið til að setja tvær konurnar saman í rúmið, svo það finnur upp mjög lame "Þú ert ekki með hænukvöld?! Jæja, ég get ekki leyft þér að komast upp með það. Ég 'll skipuleggja einn og gestir skulu vera .. Ég!", sem nær niðurstöðunni en er ekki beinlínis Winterson. Ég hélt að handritshöfundar ættu að vinna sér inn lífsviðurværi sitt. Latur. Túlkun Torv á karakter hennar er góð. Alex kemur fram við Jessicu sem mögulega ósmekklega og líkamstjáning Alex vísar alltaf afturábak þegar hún er á leið áfram. Hugsaðu, þegar hún er komin yfir vegginn, fer hún glöð inn, og það kemur ekki á óvart, því Shelley Conn er svo kjaftstopp að það myndi líka gott hlutfall mannkynsins fá tækifærið. Sem færir okkur til Trudi, sem er ekkja. Auðvitað ætti að vera venjulegt fólk í samfélagi en ef þú ætlar að hafa látlausan karakter, þá verður þú að finna upp eitthvað til að dást að í því. Það er alveg hægt að vera klumpur og grípandi. Hins vegar lítur Trudi frá Small út eins og ein af þessum persónum sem Casting setti áberandi í miðaldafjölskyldusenu eftir að leikstjórinn sagði „Þetta er fáránlegt, ekki hver einasta persóna væri falleg“. Meira að segja, þú getur ekki fundið neitt til að dást að í henni. Ekkert. Hún er rófa í eplaskál. Hræðilega er hún „kynþokkafull“ af og til. Ég gleymi ekki útliti hennar í skærrauðu korsetti með sokkana sem stungnir eru í krossinn í langan tíma, og af öllum röngum ástæðum. Svo, gott, afbrota gaman allan hringinn. Það er auðveldlega nóg efni hérna fyrir aðra seríu og ég vona að þeir geri það. Ég treysti þó að þeir læri eina lexíu. Persónurnar fara aldrei úr nærfötunum í rúminu! Eftir að hafa eytt yfirgefin klukkustundum af taumlausri losta, eru þeir síðan enn í brjóstahaldara á yfirborðinu, eða halda sængurfötunum þéttum vönduð um óþekku bitana sína. Eftir nokkra þætti, engar geirvörtur ennþá og þú getur farið að betla um hani. Hvað er þetta? Snemma 21. aldar púrítanismi? Svo framleiðsluteymi, ertu að hlusta? Persónurnar þínar munu leysa sum geðræn vandamál sín ef þær yfirgefa og tala um það. Þeir munu allavega skemmta sér betur í skemmtilegu atriðin, greyið. Í þáttaröð sem einkennist af því annað hvort að vera í svefnherberginu, vilja vera í svefnherberginu eða hafa bara verið í svefnherberginu, það er svolítið kjánalegt, og krukkur mikið, að persónurnar bonkuðu í nærfötunum. Á heildina litið. Ég ætlaði að skora 6 (efri enda miðlungs), en serían gerir eitt bragð sem er nógu sjaldgæft. Þegar hverjum þætti lýkur langar mann alltaf í meira og hlakkar til næsta með eftirvæntingu. Svo ég skora 7.