Töfrandi, ljóðræn skáldsaga Isabel Allende um þrjár kynslóðir aristókratískrar suður-amerískrar fjölskyldu var skemmdur. Kvikmyndin sem varð til - að mestu leyti vegna stórkostlegs leikarahóps enskra leikara sem var algjörlega ófær um að bera burt hina latnesku smekkvísi persóna Allende og þvælandi skandinavísk leikstjórahönd - var svo óþægileg í eigin skinni að ég sneri aftur. í leikhús í annað sinn til að ganga úr skugga um að ég hefði ekki misst af einhverju mikilvægu sem gæti breytt skoðun minni. Mér til vonbrigða hafði ég ekki misst af neinu. Enginn af Meryl Streep, Jeremy Irons, Glenn Close og Vanessa Redgrave gat losað sig úr gildrunni sem leikstjórinn Bille August lagði fyrir þá. Allir virtust þeir fullkomlega stirðir og uppgjafarnir, eins og þeir, með því að leggja eins lítið á sig og hægt er, búist við að hverfa óséður inn í yndisleg tímabilssett. (Já, myndinni var leikstýrt af myndlist innan tommu frá ævi sinni.) Forvitnilegt að framleiðsluhönnuðinum hafi verið leyft að setja KFC vörur áberandi í atriði sem gerist um 1970 - árum áður en KFC varð til. Þá var það þekkt undir upprunalegu nafni: Kentucky Fried Chicken. Jafnvel fyrirgefðu það, hvað í ósköpunum er Kentucky Fried Chicken að gera í einræði hersins í Suður-Ameríku árið 1970? Bandarískar skyndibitakeðjur komu ekki til sögunnar í Suður-Ameríku fyrr en snemma á níunda áratugnum. "The House of the Spirits" hefði átt að vera kvikmyndaviðburðurinn 1993. Vegna þess að hún var svo kylfufætt og þræl trú óljósri hugmynd sinni um hvað skáldsagan táknaði, varð Miramax að markaðssetja hana sem listamynd. Þar af leiðandi var hvorki um atburð né list að ræða. Og fyrir það hefði Isabel Allende átt að leggja fram ákæru fyrir nauðgun.