Þetta var fyrsta og líklega síðasta Angelopoulos myndin mín. Ég var spenntur að komast inn í hana, þar sem hún sýndi Mastroianni, einn af mínum uppáhaldsleikurum, og var kvikmynd eftir Theo, sem ég hef heyrt mikið um. Opnunin lofaði góðu, langt skot yfir jeppa hermanna yfir landamæri Albaníu og Grikklands. Allt í lagi! en það var allt. Ekkert eftir. Í myndinni voru stórar göt og ég veit ekki hvert ég á að nefna fyrst. Meginþráður sögunnar er opinberaður blaðamanni af gamla konunni. á langri göngu. Þetta er eins og 15 mínútna einleikur, drepur hasarinn og áhorfendur þolinmæði, ekkert að gerast á skjánum í 15 eða jafnvel 20 mínútur, fyrir utan að þessi gamla kona segir sögu. Allt sem talið er að sé sýnt í aðgerð var einfaldlega sagt við myndavélina af gamla konunni. Eftir augnablik var sjónvarpsbúnaðurinn á leið á barinn. Þeir snúa við horninu og strax byrjar veturinn! Sennilega, skotið á mismunandi dögum, lekið samfellan. Mörg vandamál með sögugerðina, hún fór úr fáránlegu yfir í órökrétt og festist aldrei við stíl, sem fékk áhorfandann til að spyrja spurninga sem aldrei fengu svör. Aumingja Mastroianni, fengið hlutverk sem skorti heilindi eða sjarma. Á hinn bóginn, eins og margir Grikkir, Albanir eða Balkanskaga eru sammála um, sýndu myndirnar mikið af sögulegu, þjóðernislegu eða pólitísku ranglæti, bara til þess að gera kvikmynd um "mannkynið" sem rauða í annarri umfjöllun. Margt fleira að segja, en enginn tími til að missa af lélegri mynd, sem var alls ekki kvikmynd, heldur brjálæðislega manneskju sem var hrifinn af kvikmynd og borgaði með ríkisfé.