Jafnvel þótt það gefi ekki einni meira en fyrri færslur hér (eins og Ruby Liang er mjög góð) vildi ég deila mínu eigin sjónarhorni. Vona að enskan mín sé skiljanleg. Bon voyage er taktföst, létt en djúp framsetning á frönsku óskipulögðu falli, en líka hugrekki og þokki. Allan tímann í glæsilega enduruppgerðu Frakklandi frá 1940 með mörgum smáatriðum (frá lúxushóteli í Bordeaux, sem er hertekið af höfuðstöðvum ríkisstjórnarinnar og ráðist var á gagnslausa franska háklassa, til parísar kaffi nálægt Le Pantheon / rue Mouffetard og bíla frá 1930) Gérard Depardieu og Yvan Attal fara með sitt annað hlutverk. frábært bragð;) Isabelle Adjani og Virgnie Ledoyen eru mjög trúverðugar í mjög ólíkum hlutverkum sínum, og Grégori Derangère gerir seiðandi frammistöðu:)Miklu léttari en meðal (t.d. amerískar) stríðsmyndir, og einblínt á óbreytta borgara, Bon voyage sýnir a margt um frönsk málefni (jafnvel fyrir franskan strák eins og mig), sumt af því nokkuð djúpt.