Hvílík synd er það þegar mögulega grípandi og hressandi lágstemmd saga nær að festa áhuga þinn í upphafi og sleppir þér síðan smám saman lengra og lengra þar til þú ert eftir að klóra þér í dularfullu hausnum þegar hún nær yfirdrifinni niðurstöðu. . Því miður, þetta er það sem gerðist fyrir mig í lok WHITE NOISE. Það var ekki Michael Keaton að kenna; það var ánægjulegt að sjá hann snúa aftur sem stjörnu glænýrrar kvikmyndar, kannski dálítið hrukkaður, en samt að ná að skila sterkri og einlægri frammistöðu. Sem maður sem eiginkona hans er nýlega látin verður hann heltekinn af flökkuanda hennar í framhaldslífinu (ekki ný hugmynd), greinilega að hafa samband við hana í gegnum þetta angurværa rafmagnsbrjálæði sem þú sérð á sjónvarpsskjánum þínum þegar ekkert er í útsendingu. Hugmyndin um að andar hafi samskipti í gegnum loftbylgjurnar kallast EVP (Electronic Voice Phenomena) og það er fullt af fólki sem trúir á það í alvöru, svo ég ætla ekki að gera neinar athugasemdir um hvað mér finnst um það, eða þá. Leyfðu mér bara að segja að ég er alveg fyrir stöðvun vantrúar þegar kemur að því að kaupa inn í frábærar myndir eins og þessa, en það sem ég þoli ekki er að skilja ekki hvað í fjandanum átti að eiga sér stað, sem er um það bil hvar ég var skildi eftir strandaglópur þegar einingarnar fóru loksins að rúlla. Mikið truflað. Það eru stundum svona kvikmyndir sem gera mig algjörlega undrandi, en ef mynd tekst ekki að gera sig skýrt fyrir mér, þá hef ég tilhneigingu til að líta svo á að það sé kvikmyndagerðarmanninum að kenna, ekki mér sjálfri (nema ég hafi horft á hana á meðan Ég var of þreytt til að einbeita mér eða eitthvað). Jæja, fyrir HVÍTA hávaða var ég glaðvakandi, björt í augum og kjarri - svo gettu við hverjum er um að kenna?