Frá upphafssenum af FIERCE PEOPLE (samspil siða ættbálka eins og ljósmyndari var tekinn af mannfræðingsfaðir hins unga sögumanns Finn Earl, sem sýnir hvers vegna þessi suður-ameríski ættbálkur Ishkanani er svo grimmur) er leikstjórn myndarinnar óljós: erum við að horfa á a dökk gamanmynd um að líkja lífinu á götum New York við ósiðmenntað fólk, eða er þetta boðskaparmynd af alvarlegri tilgangi? En eftir því sem sagan þróast verður þessi fína lína milli skemmtunar og heimspekilegra áhrifa æ skýrari. Leikstjórn Griffin Dunne á aðlögun Dirk Wittenborn á skáldsögu sinni kann að vera dálítið kærulaus stundum þar sem hún villast frá skynsamlegri þróun söguþræðis, en á endanum er það nógu sterk lokaáhrif til að laga götin sem hann skapaði. Sögumaður okkar Finn Earl (Anton Yelchin) býr með kókfíkninni nuddara sínum/kynferðislega þráhyggju móður Liz (Diane Lane) í New York, og bíður eftir sumrinu þegar hann ætlar að fara með föður sínum mannfræðingi í vettvangsferð til Suður-Ameríku (föður sem hann þekkir aðeins úr bréfum og myndbönd), þegar eiturlyfjabrask breytir skyndilega lífi þeirra: Einn af auðugum viðskiptavinum Liz, Ogden Osborne (Donald Sutherland) bjargar niðurbrotnu fjölskyldunni og flytur hana í tíu hektara bú sitt, sem er ímynd auðs og valds. Í skiptum fyrir að vera einkanuddari Osborne geta Liz og Finn búið í höfðingjasetrinu með hinum „skítuga ríka“ Osbornes - dóttur frú Langley (Elizabeth Perkins) og barnabörnunum Bryce (Chris Evans) og Maya (Kristen Stewart). Osborne og læknir hans leiða Liz á þorrablótið og Finn tengist Osborne og barnabörnum hans, og þrátt fyrir mismuninn í fátækum og ríkum, virkar lífsástandið - um stund. Atvik eiga sér stað til að breyta tilfinningum og Finn verður fyrir árás og nauðgun af grímuklæddum árásarmanni, tímamót fyrir myndina og sýn Finns á Osborne fjölskyldunni. Osborne afhjúpar fortíð sína fyrir Finni og saman tekst þeim að komast að sannleikanum um vandræðalegt atvik Finns - og einnig um hinn grimma sjúkdóm auðmannastéttarinnar. Í myndinni eru notaðar margar klippur af athöfnum ættbálka á meðan á myndinni stendur, sem dregur fram áberandi hliðstæður fyrir suma af þeim. meira krefjandi atriði. Fyrir þennan áhorfanda virkar það vel, en þegar leikstjórinn velur að setja ættbálka einstaklinga í fullum skrúða í samhengi við Osborne-eignina, finnst hugmyndin tilgerðarleg, eins og að áhorfendur þurfi að neyðast til að „ná það“. Hinar ýmsu undirþættir milli þjónustustúlkunnar Jilly (Paz de la Huerta) og Finns og kynning á offitusjúkri, þroskaheftri krítarlistakonu Whitney (Branden Williams) ýta undir trúverðugleikabrún þess að leggja áherslu á mörkin milli auðmanna og „lægri stéttarinnar“, en sýningar af Sutherland, Lane og Yelchin eru nógu sterkir til að fá okkur til að fyrirgefa horfið á myndinni. Ekki frábær mynd en með fullt af verðugum hugmyndum sem skvettast um tjaldið í verkefni sem oft finnst glatað í leikstjórnarbaráttu sinni. Grady Harpa