Þegar ég sá þessa mynd í kvikmyndahúsi þegar hún kom út árið 1995 með ókeypis háþróaðri sýningu, var ég algjörlega heilluð og hefði glaður borgað fyrir að sjá hana. Mér þótti leitt þegar ég talaði við marga á eftir sem höfðu líka séð hana og voru algjörlega fyrir vonbrigðum með hana og hvernig hún endaði. Mér fannst hins vegar algjörlega hið gagnstæða. Ég var alveg sáttur við útkomuna og allt hitt. Fólk sem ég talaði við sagði að það væri of mikið talað! Auk þess voru þeir óánægðir vegna þess að þeim fannst endirinn láta þig velta fyrir sér örlögum persónanna tveggja. Mér fannst þessar athuganir fáránlegar og einnig vera sársaukafull sönnun þess að meirihluti bandarískra kvikmyndaáhorfenda virðist hafa tilhneigingu til að vilja sögur sem auðvelt er að fylgjast með í kvikmyndum með ekki of flóknum og gáfulegum samræðum, svo að þeir fái ekki ruglaður. Þeim finnst líka gaman að fá snyrtilega endingu með skeið - glöð EÐA dapur. Þetta pirrar mig. Vill enginn láta skora á sig lengur??? Og hvað endinn varðar (og ég vil ekki vera spoiler), þá er ég algjörlega sáttur því ég veit innst inni að þessar tvær persónur munu hittast aftur. Þetta snýst allt um þína eigin trú á rómantík og örlög. Þetta er mjög persónuleg mynd sem talar ekki til allra. En það talaði svo sannarlega til mín. Gefðu því tækifæri! Vertu þolinmóður með það! Richard Linklater hefur búið til mjög yndislega kvikmynd með fallegri sögu sem gerist á fallegum bakgrunni Vínarborgar. Að horfa á hana lætur þér líða eins og þú sért sjálfur að rölta um götur borgarinnar ásamt persónunum. Eins og þú værir sjálfur að ferðast um Evrópu á Eurail-passa. Það er mjög innilegt. Auk þess gera Ethan Hawke og Julie Delpy stórkostlega vinnu við að koma flóknu handritinu til skila. Þeir hljóta að hafa impróvisað á sumum hlutum og það virkar vel. Þeir hafa mikla efnafræði í hlutverkum sínum. Óþægindi þeirra sem ókunnugir að kynnast í upphafi er mjög trúverðug og þú getur sannarlega fundið rómantíkina og tengslin þróast á milli þeirra eftir því sem líður á myndina. Ég fæ á tilfinninguna að þetta hafi verið mjög persónulegt verk fyrir herra Linklater og ég virði hann innilega fyrir að hafa fengið þessa mynd gerða. Það snerti mig svo sannarlega og ég vona að það snerti aðra jafn mikið. Bravó fyrir rómantík!!!