Chili Palmer er orðinn þreyttur á að gera kvikmyndir og veit að hann vill ná árangri í tónlist. Þar sem hann er hálf mafíósa og hálf sérfræðingur samningamaður vill hann rísa upp á tónlistarmarkaði. Veit samt að allir eru eins og hann og að gera söngkonuna góðu Linda Moon til að taka upp slagara verður erfiðara eins og við var að búast. Fyrri hlutinn er fyndinn og uppfullur af kaldhæðni, þessi fellur í auðveldu brandarana og á mörg minna góð augnablik. Aðeins konurnar tvær (Uma og Milian) eru sæmilegar að sínu leyti. Mest af myndinni er unnin með histrionic karakter, of ýkt (smá er í lagi, of mikið er ógeðslegt) og sá eini sem hægt er að bjarga er samkynhneigði lífvörðurinn, sem að minnsta kosti er samhangandi, restin er of mikill hálfviti . Það sem kemur mest á óvart er sú staðreynd að myndin er ekki leiðinleg, allt gerist svo fljótt og það er svo margt að gerast að manni hefur ekki tíma til að láta sér leiðast, ef maður vill fylgjast með myndinni. Það getur móðgað gáfur þínar (mikið!), og myndin er slæm(já!), en, jæja, hún er ekki leiðinleg.