Kannski finnst fólki meira gaman að hafa djöfulinn í kringum sig en Guð. Kannski líkar við þetta öryggisnet af ástæðu; að gera mistök aðeins til að kenna djöflinum um sársaukann og þjáninguna í heiminum. Það er svo mikið af erfiðleikum, sem streymir út í fjöldann, að það er erfitt að sjá ekki sorgina á andlitum alls sem þú ferð framhjá. Leland P. Fitzgerald skilur þetta allt; hann veit að kannski verður ekki allt í lagi, og kannski er það áhætta sem hann þarf að taka fyrir einhvern sem hann elskar að hjálpa einhverjum að yfirgefa þessa jörð til að forðast sársaukann sem líf hans bíður eftir. Handritshöfundurinn/leikstjórinn Matthew Ryan Hoge er þakklátur fyrir að búa til ljóðrænan prósa um tvær úthverfafjölskyldur sem hafa farið saman í blíðu og stríðu. Það eitt að skoða leikarahópa næstum allra leikara á A- og B-listanum sýnir að efnið fer virkilega í taugarnar á áhorfendum. Tilfinningar þurfa ekki að vera á erminni til að vera til. Stundum er allt sem við viljum gera er að binda enda á þjáninguna. Ryan Gosling kemur með vanmetna frammistöðu hér á borðinu sem nær yfir innri tilfinningar persónu hans Leland. Hann er mjög ástríðufullur og greindur ungur maður, sem skar í gegnum BS lífsins, veit hvað hann sér og sættir sig við það verra með því betra. Kvikmyndin er varnarbót fyrir sálir þeirra sem verða fyrir áhrifum af þeim skelfilega atburði að Leland drap geðveikan bróður fyrrverandi kærustu sinnar. Í rugluðum huga þessa unglings fer hann inn í atvikið vitandi vel hvað hann ætlaði að gera, hann ætlaði að stöðva sársaukann sem hann sér alls staðar, en mest af öllu á andliti hins unga Ryan Pollard. Næstum samstundis áttar hann sig á því að hann hefur gert mistök, að kannski er það ekki starf sem hann hefur verið settur á jörðina til að gera að leika Guð. Hvort þetta sé satt eða ekki verður brátt deilt um það þegar morðið byrjar atburðarás sem loksins vekur merkingu í lífi margra þegar þeir vakna upp við hina snertilegu viðkvæmni lífsins. Þessi drengur hefur opnað augu þeirra bæði fyrir sorg og endurfæðingu. Með áleitnum ballöðum sem fyrrum söngvari Sunny Day Real Estate, Jeremy Enigk, syngur, fer myndin í gegnum ferðalag lítilla vinjetta af lífi tveggja fjölskyldna í kjölfar harmleiks. Leikurinn er frábær í alla staði og er sérstaklega minnst á nokkra. Fyrir einhvern sem leikur barnaleg töfra í flestum myndum, þá fer Chris Klein í raun vel með sama efni hér, en einnig með þróun í mann með tilgangi. Fálæti hans er áhrifaríkt þegar það er notað á réttan hátt, svipað og velgengni hans í kosningum, og ég hef áhuga á að sjá hvort stjórnarmenn muni leyfa honum að auka hæfileika sína og sökkva tönnum í eitthvað meira efni. Jena Malone er áhrifarík í nánast sömu áhrifum líka, í hlutverki ungmenna í vandræðum eins og hún hefur gert í Donnie Darko og Life as a House; Don Cheadle er traustur fagmennsku sem gefur okkur aðra sýn á samúðarmeðferðaraðilann en hann gerði í Manic; og Martin Donovan er frábær sem syrgjandi faðirinn sem reynir að halda vitinu saman og áttar sig á því að hann verður að koma í veg fyrir að fjölskylda hans falli líka í sundur. Það er líka frábært að sjá hina fallegu Sherilyn Fenn í litlu en mikilvægu hlutverki. Þegar harmleikur skellur á hópast fólk saman til að komast í gegnum allt. Eins og Leland bendir á á einum tímapunkti sérðu menn og konur hjálpa öðrum og knúsast þegar þeir sjá sársaukann og þjáninguna í kringum sig, en eftir nokkra daga fer allt aftur í eðlilegt horf. Persóna Cheadle útskýrir það bjartsýna sjónarhorn að að minnsta kosti fáum við innsýn í hið sanna eðli fólks að vilja hjálpa og vera góð við hvert annað, aðeins til að vera skotið aftur á móti með andmælunum, "jæja, við gerum það að minnsta kosti meðan á harmleikjum stendur." Kannski viljum við ekki halda að við séum góðlátleg vegna þess að það lætur okkur líða að við ættum að vera góð allan tímann, og að þegar það er slæmt, hlýtur það aftur á móti að hafa ætlað að vera það. Með því að vera gallaður leyfum við okkur að ná aftur og reynum aftur. Mistök Leland gera honum kleift að sjá ástina sem hann bar til þeirra nánustu auk þess að opna augu annarra til að vakna og láta ástvini þeirra ekki reka lengra frá sér. Maður getur ekki einbeitt sér að sorg annarra þegar þeir verða fyrst að ná tökum á sínum eigin. Hoge hefur búið til dæmisögu um þetta og sannarlega áhrifaríka kvikmyndagerð með vonandi miklu fleiri.