Ég er ekki alveg viss um að ég sé sammála leikstjóra þessarar útgáfu af The Scarlet Pimpernel. Ég ímyndaði mér Sir Percy Blakeney sem mjög rólegan, að því er virðist latur aðalsmaður. Þessi tiltekni Sir Percy Blakeney virðist vera yfirþyrmandi orku og sveiflukennd. Ég kunni ekki að meta Houdini, James Bond, Mission Impossible stílinn sem Sir Percy hannaði. Í fyrri útgáfum var vitsmuna tólið til að flýja, ekki tækni. Persónur Marguerite og Chauvelin voru heldur ekki nægilega lýstar. Það virtist vera lítil orka eða efnafræði í samskiptum persónanna. Ég vil ekki kenna neinni sök, því kannski gæti ástæðan fyrir því að ég mislíkaði þessa mynd einfaldlega verið túlkunarmunur. Hefði túlkun leikstjórans fallið saman við mína, hefði ég kannski ekki verið pirraður yfir því sem mér fannst slæmar persónumyndir. Ég vildi frekar útgáfuna frá 1982. Anthony Andrews var frekar duglegur sem óbilandi, rólegur fokk. Það voru Jane Seymour og Ian McKellen líka. Að mínu mati virðist stíll þessa tímabilsverks hafa glatast með þessari nýjustu aðlögun. Ég mæli með að halda sig við fyrri útgáfur, annað hvort frá 1934 eða frá 1982.