Þetta er, af mismunandi ástæðum, mjög mjög slæm hasarmynd. Í fyrsta lagi er Seagal voðalega úr leik. Hann lítur út fyrir að vera gamall og feitur, leikur eins og hann þurfi að uppfylla pirrandi skyldu og bardagaatriðin hans krefjast skapandi klippingar eða látlausrar endurnýjunar. Í öðru lagi er andstæðingur hans mjög veikburða illmenni. Þetta snýst um snjöll og meinfyndinn snilling og Chestnut skilar ekki. Svo hvað með aðgerðina? Jæja, aðilarnir tveir skjóta varanlega hvor á annan á mismunandi stöðum í Alcatraz fangelsinu. Þeir skjóta villt og illa, því miðað við magn skotfæra sem þarf er líkamsfjöldi frekar lágur. Það er ekkert sem bjargar þessari mynd. Það er ekki ein einasta góð lína og ekki einn góður brandari. Litla sálfræðilega millileikurinn við 49er One og dómarann ​​McPherson er fáránlegur. Svo hvað hefur það? Jæja, venjulegar Bell þyrlur, skuggamyndir sem hreyfast í bláu ljósi og hægfara hreyfingu, hurðir fullar af byssukúlum og 1000 Watta ljós sem skína í gegnum götin, persónur hoppa um loftið á meðan þeir eru að skjóta, fullt af vopnum sem koma úr hvergi, langur svartur frakki sem inniheldur djarfur svartur gaur og þunnur trékassi sem inniheldur 25 tonn af gulli. Sársaukinn heldur áfram til allra síðustu töku, vonlaus nálgun til að létta á lokaeiningunum. Kaliforníski stranddrengurinn Don Michael Paul var að skrifa og leikstýra. Þetta leiðindafjall kemur allavega frá einum einföldum huga.