"The Intruder (L'Intrus)" er sjónræn pílagrímsferð í gegnum dularfullt líf. Grizzled Michel Subor leikur "Louis Trebor" eins og Jason Bourne sem gamall maður með hulda fortíð, sem býr einfaldlega í einangruðum kofa í skóginum af réttmætum ofsóknaræði (en laðar að sér ansi ungar konur sem geta nýst honum). Við lærum meira um hann í gegnum drauma, endurlit og ferðalag sem gæti þróast í tímaröð eða ekki, sem og í gegnum erfið samskipti hans við fjölskyldu, elskendur, viðskiptafélaga og sláandi óvini. Líkt og "The Limey" hljómar myndin af eftirsjá foreldra/barns og grunsamlegrar fortíðar sem kemur í ljós með klippum úr gamalli kvikmynd með sama leikara og ungum manni (hér ævintýramynd Paul Gégauff, "Le Reflux" frá 1965). Í algjörri andstæðu af skapi hittum við son hans Sidney (Grégoire Colin) sem þarf að vera kynþokkafyllsti húseigandi í heimi, þar sem hann sinnir heimilisviðgerðum á ljúfan og tælan hátt og sér um barn, smábarn og allar þarfir vinnukonu sinnar. Vissulega hlýtur leikstjórinn/meðrithöfundurinn Claire Denis að hafa skapað hann sem fantasíu kvenna ef nokkurn tíma hefur verið ein og kennsla fyrir aðra kvikmyndagerðarmenn um forleik kvikmynda. Það er aukaatriði til viðbótar þar sem hann leitar föður síns í skóginum á meðan hann ber englabarnið sitt vandlega í poka. Hann er allt sem faðir hans er ekki og hefur hvert samband sem faðir hans er ófær um að viðhalda; engin furða að hann haldi að faðir hans sé "brjálæðingur". Ég eyddi restinni af myndinni í ótta við að eitthvað slæmt myndi koma fyrir hann þar sem hið sanna hjarta hins fjarlæga föður hans birtist mjög smám saman fyrir augum okkar. Myndin er púsluspil, en Subor er miskunnarlaust heillandi þegar við horfum á hann ferðast um lönd og semja um svívirðilega samninga, og talsetningin fyrir "Beau Travail" Denis var pirrandi samt. Við verðum að átta okkur á sjóndeildarhringnum og tilfallandi merkingum að hann sé að ferðast til Genf, Kóreu og Suður-Kyrrahafs. Tíminn sem líður gefur til kynna að árstíðirnar breytast og örin verða til og gróa. Það eru fullt af myndum af vatni til að hreinsa og fjarlægja. Denis heldur áfram hrifningu sinni af því að breyta nýlendustefnu yfir í hnattvæðingu, ásamt því að leika sér aðeins að staðalímyndum um dularfulla austurlandið og rússneska glæpamenn, hefur Denis tekið upp þætti úr Tahiti-idyllum Robert Louis Stevenson, Paul Gauguin og Marlon Brando og 40 blaðsíðna minningargrein eftir Franski heimspekingurinn Jean-Luc Nancy, sá síðasti fyrir titilinn og hjartaígræðsluþráðinn notaður fyrir kaldhæðnislegt þema takmarkaðs ódauðleika sem hefur afleiðingar. Þó "Louis" haldi að sér hafi tekist að vera yfir mörkum, reglum og siðferði, þá er einhver skemmtun í síðasta þætti þar sem heimamenn vita ekki alveg hvað þeir eiga að gera við hann og reyna að hjálpa honum við að leysa quixotic odyssey hans, jafnvel þar sem hann liggur aftur í einangrun. , frásagnaraðferð. Óhefðbundna frásögnin vekur upp margar söguþræðir spurningar um smáatriði.