Eins og þú veist kannski ekki er Eça de Queiroz einn af réttmætustu rithöfundum Portúgals. Hann var hnyttinn, hlífði engum í gagnrýnendum sínum og hlýtur nú að rúlla í gröfinni sinni. Og það er ekki vegna þess að þessi mynd er slæm, sem hún er, heldur vegna meðhöndlunar á einu af meistaraverkum hans "O Crime do Padre Amaro". Það er meðhöndlað eins og ódýrt rusl sem hægt er að henda. Þegar það var opinberað að þetta ætti að vera "nútímaleg og þéttbýli" útgáfa af bókinni sem ég óttaðist fyrir það versta, venjulega nútíma í þessu samhengi þýðir að taka það bessaleyfi að taka p**** þegar þú gerir aðlögun, að hálfgera það á sem skemmilegastan hátt. Og því er siðferðislegt og félagslegt vandamál prests sem á í leyndu, forboðnu ástarsambandi skipt út fyrir oflanga kafla fólks sem dvelur eiturlyf og syngur hiphop án sérstakrar eða viðeigandi ástæðu fyrir söguþráðinn. Það er bara þarna eins og það gæti vel hafa verið ekki. Ó og það er fullt af kynlífi svo þú getur að minnsta kosti treyst á það þegar þú setur þetta á þig. Manstu hvernig allar kvikmyndir á níunda áratugnum, sama tegund eða tón, fann alltaf leið til að laumast inn nekt? Ef þetta var spennumynd og þeir þyrftu ekki á því að halda, fundu þeir einfaldlega leið til þess að þegar þeir voru að handtaka glæpamann „tilviljun“ að hann lá í rúmi með konu sem hljóp um öskrandi (að sjálfsögðu nakin) þegar löggan barst inn. Ahem, óþarfi er orðið finnst mér. Ekki það að það sé eitthvað athugavert við nektarsenur en hér láta þeir höfunda þessarar myndar líta út fyrir að vera örvæntingarfullir einfaldlega vegna þess að það er ekkert annað við myndina, hún er algjörlega laus við hvað kallarðu það dramatískt efni.