VIÐVÖRUN: GETUR innihaldið SPOILERS Gárurnar í kjölfar fyrstu „Jaws“ myndarinnar voru enn áberandi á níunda áratugnum og víðar. Kvikmyndaskrímsli fóru úr því að vera geislavirk voðaverk yfir í óþekkt og gráðug dýr sem leyndust í ókannuðum hornum mannlegrar upplifunar (þ.e. hafið, geiminn, erfðafræði). Þrátt fyrir að „Jaws“ hafi verið tímamótaáfangi á þessu tiltekna sviði kvikmyndahrollsins, hafa fáar myndir tekist að jafnast á við innyflum frumlagsins. „Shark rosso nell'oceano“ (aka Devil Fish eða Red Ocean), er skyldurækinn fylgismaður upprunalegu „Jaws“ formúlunnar. Eftir að nokkrir óheppnir bátar og sjófarar eru myrtir á hrottalegan hátt af einhverri úthafsskepnu, þá er byrjað að uppgötva dýrið, síðan mistekst að rannsaka það án hræðilegs árangurs, og endanleg sókn til að eyða því. Þrátt fyrir að kvikmyndagerðarmennirnir hafi reynt að sprauta nýju lífi í jöfnuna með því að bæta við tækniþáttum og samsæri fyrirtækja, er niðurstaðan ekkert minna en hörmuleg. Þessi mynd sekkur undir eigin þunga af hræðilegri klippingu, brothættum leik og ódýrum hræðsluáhrifum. Sjúklega sannfærandi eiginleiki "Devil Fish" er klipping þess á kökuskera. Frá upphafi myndarinnar þegar 3 mismunandi senur eru maukaðar saman fær áhorfandinn á tilfinninguna að myndin skorti allan tæknilegan trúverðugleika. Svo virðist sem ritstjórarnir klippi senurnar í kringum sett tónverk í stað þess að klippa myndina og gera síðan nauðsynlegar breytingar á tónlistinni. Ennfremur er sérhver klipping milliskurður og það virðist sem ritstjórarnir hafi aldrei heyrt um hugtökin „fade“, „wipe“ eða „solve“. Áhrif sena geta aldrei komið sér fyrir því þær styttast strax eftir lokalínu og ný sena hefst. Kjánaleg myndavélabrögð eru í miklu magni eins og þegar tvær af aðalpersónunum deila einkastund á ströndinni og eins konar time-lapse mynd af athöfn þeirra er sett saman yfir líkama þeirra. Tónlistin er álíka bragðgóð. Veruþemað er vonlaus afrit af "Jaws" þemunni með smávægilegum breytingum. Þrátt fyrir að mér líki að hafa dóma mína lausa við MST3K áhrif, lýsti Mike best við sig á dapurlegu tóninum sem „mjúkri kjarnaklámtónlist“. Að ná ekki spennu í kvikmynd sem byggir svo mikið á henni er dauðahögg fyrir "Devil Fish". Leiklistin er gömul, samböndin ruglingsleg og allt samsærið er hlæjandi. Spurningin er enn sú að ef erfðafræðin hefði komist upp á það stig að búa til risastórt sjer skrímsli til að vernda hagsmuni hafsins, hvers vegna væri ekki hægt að nýta hagnýtari notkun til betra mannkyns? Einn af fáum jákvæðum hliðum þessarar myndar er hugmyndin um skrímslið, þrátt fyrir að kvikmyndatilvera þess sé síður en svo stórkostleg. Á heildina litið er þessi mynd nógu slæm til að fara niður fyrir miðlungs. Ef "Jaws" hefði aldrei verið gerð, þá væri hægt að lýsa myndinni sem meðaltali því viðfangsefni hennar væri nýtt og spennandi, jafnvel þótt það væri árangurslaust útfært. Því miður, sem afrit af upprunalegu spennusögu Spielbergs, situr hún þægilegast á ruslahaug af osti.