Ég sá þessa mynd þegar ég var um 12 ára þegar hún kom út. Ég man að það skelfilegasta atriði var stóri fuglinn að éta karlmenn sem dingluðu hjálparlausir úr fallhlífum beint úr loftinu. Hryllingurinn. Hryllingurinn. Sem ungur krakki að fara á þessar töff B-myndir á laugardagseftirmiðdögum var ég samt þreyttur á formúlunni fyrir þessar skrímslamyndir sem venjulega innihéldu hetjuna, fallega konu sem gæti verið dóttir prófessors og hamingjusamur upplausn þegar skrímslið dó á endanum. Mér var ekki mikið sama um rómantíska vinkilinn sem 12 ára og fyrirsjáanlegar söguþræðir. Ég elska þá núna fyrir óviljandi húmor. En um ári eða svo síðar sá ég Psycho þegar hún kom út og ég elskaði að stjarnan, Janet Leigh, hafi verið rekin af sér snemma í myndinni. Ég settist upp og tók eftir því á þessum tímapunkti. Þar sem handritshöfundar eru að búa til söguna, bætið hana upp þannig að hún sé eins skelfileg og hægt er og ekki út frá vel slitinni formúlu. Það eru engar reglur.