Ég er svo sannarlega ekki í markhópi þessarar myndar. Ég er tæplega fimmtugur maður sem hefur nýlega rekist á heimsmynd óháðra kvikmynda. Þetta gerðist alveg óvart, þegar kvikmynd sem heitir Clerks fannst seint eitt kvöld í sjónvarpi. Það fyrsta sem ég tók eftir við þá mynd var að hún var 1) tæknilega áhugamannleg og 2) frábærlega skrifuð. Þegar ég las viðtal við leikstjórann í bæjarblaðinu og hann sagði að einn af áhrifavaldum hans væri Clerks, fór ég að verða áhugaverður. Þegar hann sagði að aðaláhrif sín væri The Station Agent, kvikmynd sem ég hafði séð á DVD viku áður, ákvað ég að ég yrði að fara og skoða hana. Lýsa mætti ​​niðurstöðunni á sömu nótum og Clerks, þó að myndirnar tvær séu ekkert eins efnislega séð. Báðar myndirnar þjást af tæknilegum göllum sem sigrast á með mögnuðum skrifum. Þar sem Clerks er dagur í lífi manns sem á ekkert í lífi sínu og er hræddur við að spyrja erfiðra spurninga um sjálfan sig og aðstæður sínar, Less Like Me fjallar um mann sem virðist þvinga sig til að vera stöðugt upptekinn, hann er alltaf hlaupandi á einn eða annan hátt, fyllir líf sitt af litlum hlutum þannig að hann þurfi aldrei að takast á við þá stóru. Þemu og hugmyndir þessarar myndar eru sterkar og hrífandi. Ég get séð af því að horfa á það að það hefur ekki mikið breyst síðan ég var að alast upp, ungir menn eiga enn við sömu vandamálin að stríða og þeir eiga alltaf við. Rithöfundurinn klæðir þessi vandamál og þemu upp í nútímalegt þjóðmál, hannar dásamlega heiðarlegar persónur og lætur þær gera fullkomlega trúverðuga hluti. Hvað indie bíó varðar er þetta kannski ekki fullkomið frá tæknilegu sjónarmiði, en listrænt er það mjög nálægt.