Þetta er ein af bestu bókum Crichtons. Persónur Karen Ross, Peter Elliot, Munro og Amy eru fallega þróaðar og samskipti þeirra eru spennandi, flókin og hröð í þessari áhrifamiklu skáldsögu. Og um 99,8 prósent af því glataðist í myndinni. Í alvöru, handritið OG leikstjórnin voru hræðileg og greinilega unnin af fólki sem gat ekki skilið hvað var gott við skáldsöguna. Ég get ekki kennt leikurunum um vegna þess að satt að segja höfðu þeir aldrei tækifæri til að láta þennan kalkún standast upprunalegu verki Crichtons. Ég veit að góðar skáldsögur, sérstaklega þær sem hafa vísindaskáldskaparbrag, eru erfiðar að koma á skjáinn á þann hátt að þær standist upprunalega. En þetta gæti verið algerlega versti gæðamismunur á milli skáldsögu og skjáaðlögunar nokkru sinni. Bókin er virkilega, virkilega góð. Myndin er bara hræðileg.