Þessi huglausa og móðgandi mynd vakti forvitni mína til að byrja með. Persónurnar eru kunnuglegir ungir karlmenn sem oft eru búnir að sjást hanga með leiðindi í bæ við sjávarsíðuna. Robert er utangarðsmaður en hann hefur sína tónlist sem hefði getað verið sál hans. Í staðinn gerir Clay Robert að viðundur sem leggur af stað í ferðalag út í kannabis og alsælu og kemst inn hjá röngum hópi. Clay virðist trúa á „frystibrjálæði“ og Robert endar myndina sem nauðgari í manndráp. Maður spyr sig hversu mikla reynslu þessi ungi leikstjóri hefur af raunveruleikanum. Enginn getur bjargað aumingja Robert. Clay skilur eftir okkur þau skilaboð að ungir breskir menn séu stjórnlausir. Mjög ólúmskur tenging er við írösku uppreisnarmennina; meðan á óþarfa grafískri nauðgun stendur verðum við fyrir sprengingum og stríðsmyndum. Myndin sýnir öfgahópa karlkyns jafningja þrýsta til hins ýtrasta. Ungu sprengjumennirnir í London draga hliðstæðu við hatursfulla lýsingu Clay á nútíma karlmönnum. Clay gefur í skyn að karlmenn geti einfaldlega ekki hjálpað sér að beita hræðileg ofbeldisverk. Það er furða að breski kvikmyndaiðnaðurinn leyfir að fjárfest sé í kvikmyndum sem mæla fyrir slíkum sundrunaráróður, þegar í London erum við enn að rífast undan nýlegum árásum. Þetta er fyrsta myndin hans Clay, ég væri ánægður ef hún yrði hans síðasta.