Þó að ég sé ekki mikill aðdáandi söngleikja hef ég elskað myndir Fred Astaire og Ginger Rogers vegna þess að þær eru bara svo skemmtilegar. Vissulega geta þau verið svolítið formúlukennd, en þó þú VEIT hvað er að fara að gerast, þá er samt mjög ánægjulegt að horfa á þau. En þrátt fyrir þetta varð ég fyrir nokkrum vonbrigðum með þetta útspil. Hluti af því var vegna þess að þessi mynd er ekki með frábæra aukaleikara eins og þú sást í TOP HAT eða SKAL VIÐ DANSA. Án Edward Everett Horton eða Eric Blore virðist vanta upp á myndina - sérstaklega í "skemmtilegu" deildinni. Kjánaleg uppátæki þessara aukaleikara veittu hinum myndunum sjarma sem maður fær bara ekki með FOLLOW THE FLEET. Að auki, ólíkt hinni venjulegu persónu sem Astaire leikur, er þessi meiri skíthæll - þar sem feitt höfuð hans kemur Rogers í vandræði aftur og aftur. Og þar af leiðandi er mun erfiðara að vera hrifinn af honum eða vilja sjá þá ná saman í lok myndarinnar. Auk þess, þó að tónlistin sé eftir Irving Berlin, virðast lögin bara ekki eins eftirminnileg. Reyndar var ekkert laganna alveg sérstakt og ég man ekki eftir neinu þeirra þó ég hafi bara séð myndina. Þó að þetta sé enn krúttleg og verðug mynd, þá vantar bara glampann og töfrana í sumum öðrum myndum þeirra. Gott en langt frá því að vera frábært.