Sumir segja að uppátæki Steve Irwins og félagslyndur persónuleiki séu aðeins athöfn. Horfðu á þessa mynd: það er augljóst að hann getur ekki leikið.Steve Irwin, hættulegur stjarna á litla tjaldinu í *Crocodile Hunter Diaries*, *Croc Files* og samnefndri *Crocodile Hunter* seríunni (þú sérð nafngift hér, eða er er það bara ég?), skýtur persónunni sinni stærri en deilur upp á hvíta tjaldið með *Crocodile Hunter: Collision Course* (yup það er ákveðin þróun orða sem byrja á 'C') - í rauninni þáttur af *Crocodile Hunter* maukað saman með B-mynd. Í leiðangri til að flytja stóran krók til að bjarga honum frá því að vera skotinn af sérvitringum bónda (Magda Szubanski), vita Steve og eiginkona Terri ekki að amerískir njósnarar rekja krókann (Lachy Hulme og Kenneth Ransom), út til að endurheimta njósnagervihnattavita sem það hefur gleypt. Mun það skaða trúverðugleika minn að segja "Þeir eru á árekstrarbraut með vitleysu"? (hvaða trúverðugleika? - Ed athugið.) Söguþráðurinn er óviðkomandi, þar sem það er dýra segulmagn Steve sem knýr myndina áfram. Ef þér finnst persóna hans reynandi er myndin misheppnuð, en ef þú ert aðdáandi annaðhvort hans (sem kaupsýslumaður, náttúruverndarsinni eða einfaldlega rassvitringur) eða sjónvarpsþáttum hans, búðu við meira af því sama á breiðu... skjáfjárhagsáætlun.John Stainton, trúfastur herforingi, besti félagi og stýrimaður í *verki* krókódílaveiðarans* (er hægt að kalla það svo með beinum andliti?), skrifar og leikstýrir með sama héraðssvindli og gerði Steve að dýralífsgríni á heimilinu. Það sem er mest skelfilegt við þessa mynd er að Steve (einn af fáum einstaklingum sem þú getur í raun heyrt upphrópunarmerkin líða fyrir þegar hann talar) og Terri (maki Steve til 10 ára, grimmasti bandamaður og nánustu vinur) koma fram við hana eins og hún ER. eina af heimildarmyndum þeirra, rjúfa „fjórða vegginn“ og tala beint við myndavélina, á meðan allar hinar persónurnar haga sér eins og þær séu í slæmri kvikmynd (tja). Það væri ekki svo ósamræmilegt ef Steve og Terri væru aðskildir frá hinum persónunum en þegar Bad Americans ógna lífi Steve stöðugt, verðum við ráðvilltir áhorfendur að spyrja okkur hvers vegna áhugalausa myndavélahópurinn hringir ekki að minnsta kosti í lögguna ef ekki, reyndu þá að stinga vondu kallunum í augað með bóm-hljóðnemanum, eða hlaupa öskrandi út í buskann hvað sem er, en halda áfram að mynda af frjálsum hætti með frábærri lýsingu, skörpum hljóði og sjö hasarhornum. Þó að Terri sé á ósanngjarnan hátt máluð sem vægast sagt óhæfur hliðarmaður Steve (leikur hennar samanstendur af djarflega óhæfum línulestri og tuðrandi í perulaga rassknúnum gallabuxum - í síðasta lagi, ég er ekki að kvarta), þá fer Steve að gera sitt sem -venjulegt að sýna og segja frá verum sem ætla að drepa hann, gera öll sín glæfrabragð sjálfur vegna þess að fyrir honum eru þetta í raun ekki glæfrabragð, bara dagur á skrifstofunni. Að horfa á koo-koo ævintýri þessa brjálæðismanns eftir hörmulega dauða hans í september 2006 veldur að sjálfsögðu undarlegri óvissu um málsmeðferðina. En fyrir okkur sem aldrei hittum hann, þessi tegund af malarkey (ásamt ýmsum holdgervingum *Crocodile Hunter* seríunnar í stöðugum endursýningum) heldur honum lifandi eins og alltaf í krókódílaholunum okkar. Hinn skelfilegi veruleiki fjarveru hans verður aðeins sýnilegur þeim sem eru honum næstir. Og ég óska ​​þeim innilega til hamingju með að fylgja í stórum fótsporum hans Svo njóttu þessarar afleiðingar því hún er hálfgerð kvikmynd með fullkominni goðsögn. Hann dó við að gera það sem hann elskaði í samskiptum við dýralíf - og hann hefði aldrei getað beðið um meira af fyrstu kvikmynd sinni í fullri lengd þegar hann túlkaði hann þegar hann gerði einmitt það.(Movie Maniacs, heimsækja: poffysmoviemania.com)