The Last Hard Men kemst að James Coburn sem útlagi sem gerir langa dóm og losnar úr keðjugengi. Ætla hann og vinir hans til Mexíkósku landamæranna úr fangelsi og öryggi. Nei þeir gera það ekki vegna þess að Coburn hefur hefndarverkefni. Að drepa friðarforingjann sem kom með hann og í leiðinni drap konuna hans. Sá friðarforingi er Charlton Heston sem er nú kominn á eftirlaun og hann veit hvað Coburn er á eftir. Þegar hann útskýrir það fyrir dóttur sinni, Barböru Hershey, var Coburn fastur í kofa og tók þátt í Waco-árás. Indversk kona hans lést í skothríðinni. Það er ekki eitthvað sem hann er stoltur af, hún var slysalaus í mannvonsku. Svo að við vorkennum Coburn, þá lætur hann okkur vita vel hvað hann er illur maður. Heston er venjulegur traustur hetja hans, en leiklistarheiðurinn í The Last Hard Men hlýtur James Coburn. Hann blæs öllum öðrum af skjánum þegar hann er á. Coburn fær þá björtu hugmynd að ganga úr skugga um að Heston elti hann með því að ræna Hershey og fara með hana til indíánaverndarsvæðis þar sem hvít yfirvöld geta ekki snert hann. Hann veit að Heston verður að gera þetta persónulegt þá. Í hópi Coburn eru Morgan Paull, Thalmus Rasulala, John Quade, Larry Wilcox og Jorge Rivero. Heston er með Chris Mitchum sem er tengdasonur hans til að vera. The Last Hard Men er einn viðbjóðslegur og grimmur vestri. Andrew McLaglen leikstýrði því og ég held að þetta hafi kannski verið verkefni sem upphaflega var ætlað Sam Peckinpaugh. Það sýnir vissulega mikil áhrif hans með frjálslyndri notkun hæga hreyfingar til að leggja áherslu á ofbeldið. Sem það er mikið af. Fyrir smá Peckinpaugh Lite er The Last Hard Men myndin þín.