Í kvikmyndinni Kongwon-do ui him er tiltölulega náið horft á merkingargildi (sem og almennt tilgangsleysi) inn í líf ýmissa Kóreumanna; tómt fólk leitar leiða til að fylla sig, nýtur flótta náttúrunnar. Frá upphafi til enda myndarinnar fylgjumst við með fallhæfileika hinna ýmsu persóna; við lærum um galla þeirra og langanir þeirra, heildarflækjustigið sem er fangað í mannlegu lífi (og samt heildareinfaldleika mannkyns). Þó að myndin sé hægfara getur hún verið mjög íhugul. Hún þvingar ekki fram neinar hugmyndir, heldur leyfir hugmyndunum að verða til sjálfrar, hún leyfir hugmyndunum að opinbera sig. Myndin endar eins vel og eins skyndilega og hún byrjar, og maður skilur sannarlega merkingu einmana, að ást er oft eigingirni og þau mörgu mistök sem við gerum. Þetta er innsýn inn í hversdagsleikann, mjög vel og fallega gert. Ef þú ert að leita að hasar eða ákafa drama er þetta ekki myndin fyrir þig. Hins vegar, ef þú hefur gaman af heiðarlegum, frumlegum og innihaldsríkum kvikmyndum sem eru ekki þvingaðar og án gljáa, þá er þetta frábær mynd til að horfa á.