Þessi mynd er í rauninni eitthvað eins og leikstjóraegg, góð á köflum. Öfugt við aðra gagnrýnendur fannst mér aðal gallinn við það vera vanhæfni hans til að draga til sín áhuga áhorfandans á persónunum og söguþræðinum. Ég sat í gegnum það vegna þess að ég hef áhuga á rokk'n'roll og dýnamík hljómsveita, en ef ég ætti að meta það eingöngu út frá verðleikum þess sem kvikmynd, þá yrði ég að gefa henni þumalinn niður, með nokkrir fyrirvarar: Jason Behr er góður í hlutverki John Livien, og nokkuð sannfærandi sem rokksöngvari; frásögnin varðandi æskuáfall hans er óljós, þó að okkur sé gefið vísbendingar um vel leikið samband Liviens við foreldra sína, en hegðun hans er á endanum undarleg fyrir áhorfandann (sem hún ætti ekki að vera). Engu að síður er hugmyndin um að nota sviðspersónu til að leysa innri átök áhugaverð, að vísu hvorki skáldsaga né að fullu könnuð sem þema í þessari mynd. Vísbendingarnar um John Lennon voru pirrandi, en ég viðurkenni að ég er ekki Bítlaaðdáandi. Allavega minntu Livien og hljómsveitin hans mig meira á Oasis en Bítlana, í þeim skilningi að það væri eitthvað afleitt við þá. Annað pirrandi við myndina var hvernig hún opnaðist með áhugaverðum - að vísu á miðbrún og menntaskólastigi - heimspekilegum pælingum aðalpersónunnar, en skildi þræðina í hugsun sinni eftir þar, aðeins til að taka þá upp aftur í miðjum leik. myndin í stuttu máli, þegar Livien segir: "fyrir Guði var tónlist" (hefur nokkurn tíma séð þá auglýsingu fyrir Tia Maria á tíunda áratugnum, "Fyrir tíma var Tia Maria"? Það kom samt upp í hugann); þetta virðist fáránleg niðurstaða og áhorfandinn hefur ekki hugmynd um hvernig hann náði henni, en hann á rétt á henni. Sem betur fer virðist bassaleikari hans og vinur, leikinn af Dominic Monaghan, viðurkenna rökvillu þessarar hugsunar þegar hann svarar „Þú veist það ekki“. Allt í allt gætu takmarkaðir styrkleikar leikstjórnarinnar og söguþráðurinn farið á annan veg í framtíðinni. verkefni, inn í tilgangslausan banality eða inn í áhugaverðara og þroskaðra sjónarhorn.