Hundstage er viljandi ljót og óhugnanlegur rannsókn á lífinu í sérlega ömurlegu úthverfi Vínarborgar. Hún kemur frá fyrrverandi heimildarmyndaleikstjóra Ulrich Seidl sem tileinkar sér mjög heimildarmyndalega nálgun á efnið. Hins vegar víkur myndin frá venjulegum týpum og sýnir okkur persónur sem best er lýst sem „öfga“ sumar eru einstaklega einmana; sumir ákaflega ofbeldisfullir; sumir ákaflega skrítnir; sumir ákaflega dónalegir; sumir ákaflega svekktir og misskildir; og svo framvegis. Myndin sameinar nokkra næstum söguþræði-minna þætti sem fléttast saman af og til, hver og einn fylgir persónunum í nokkra daga á ílmandi Vínarsumri. Örfáir áhorfendur munu hverfa frá myndinni í skemmtun ætlunin er að benda á margt sem er að fólki, hin mörgu meinsemd sem hrjáir samfélag okkar almennt. Þetta er umhugsunarverð mynd og ályktanir hennar eru frekar vítaverðar þegar á heildina er litið. Vandaður gamall ekkjumaður fantaserar um aldraða ræstingakonu sína og vill að hún fari í nektardans fyrir hann á meðan hún klæðist fötum látinnar eiginkonu sinnar. Næturklúbbsdansari glímir við ævarandi afbrýðissama og ofbeldisfulla hegðun kærasta síns sem keppti. Hjón sem syrgja látna dóttur sína geta ekki lengur átt samskipti sín á milli og leitað huggunar með því að stunda kynlíf með öðru fólki. Móðgandi maður fer illa með konuna sína en hún fyrirgefur honum aftur og aftur. Öryggissölumaður reynir í örvæntingu að finna sökudólginn á bak við skemmdarverk á vinnustað en endar með því að tína til saklausan blóraböggul. Og geðsjúk kona heldur áfram að ferðast með ókunnugum og móðga þá þangað til þeir henda henni út úr bílnum! Líf þessara ólíku persóna rennur saman yfir nokkra daga í mikilli hitabylgju í sumar. Örvæntingin í myndinni er áþreifanleg. Margar senur einkennast af löngum, óþægilegum þögnum sem eru tvöfalt áhrifaríkari en heill samræðuþáttur gæti verið. Svo eru það aðrar senur þar sem samræðurnar og atburðir á skjánum láta þig hika. Sérstaklega vekur sena þar sem öryggissölumaðurinn skilur ferðamanninn eftir miskunn hefndarfulls gaurs - til að vera barinn, nauðgaður og niðurlægður (sem betur fer allt utan skjás) fyrir skemmdarverk sem hún gerði ekki einu sinni - súrt, næstum reiðið bragð. Í annarri senu er karlmaður með kveikt kerti fleygt í afturendann á sér og neyðist til að syngja þjóðsönginn undir byssu, allt sem hluti af refsingunni fyrir að vera ógeðslegur við konu sína. Þó að við gætum viljað fagna því að þessi þrjóti sé að fá viðtöku sína, erum við samtímis skelfd og óörugg vegna eðli refsingar hans. Svo sannarlega gætu slíkar andstæður virkað sem samantekt á allri myndinni - hvert augnablik af léttleika er á móti augnabliki af kulda. Hverri sneið af von er brugðist við með tilfinningu um örvæntingu. Fyrir hverja persónu sem þú gætir líkað við eða fundið til samúðar með er önnur sem hvetur til reiði og haturs. Við gætum viljað hverfa frá Hundstage, vísa því á bug sem æfingu í eymd, en það bendir líka á nokkur óþægileg sannindi og fyrir það ber að fagna.