Ég sá þessa mynd á Toronto International Film Festival. Ég elskaði þetta, og ekki bara af augljósum ástæðum. Blindsight er heimildarmynd um hóp blindra tíbetskra unglinga sem reyna að klífa einn af systurtindum Everestfjalls. Nú, svona hlutur er yfirleitt ekki hægt að missa af. Hvetjandi. Að flytja. Frekar staðlað, ekki satt? Og jafnvel þó myndin væri bara það, þá hefði mér samt líkað við hana. En það var svo miklu meira. Blind sjálf stofnaði Þjóðverjinn Sabriye Tenberken skóla fyrir blind börn í Tíbet, í menningu sem lítur á blindu sem bölvun, sem sönnun þess að einstaklingur hafi gert slæma hluti í fyrra lífi. Mörg barnanna í skólanum hafa verið sniðgengin allt sitt líf og eru í besta falli byrði fyrir fjölskyldur sínar. Sem hluti af menntun þeirra deilir Tenberken með þeim sögu Bandaríkjamannsins Erik Weihenmayer, fyrsta blinda manneskjunnar til að komast á tind Everestfjalls. Hún sendir honum bréf þar sem hún býður honum að koma og heimsækja nemendur sína. Í staðinn kemur hann með áætlun. Hann mun skipuleggja leiðangur fyrir þá til að klifra upp 23.000 feta Lhakpa Ri og útvega alla leiðsögumenn og búnað. Sabriye finnur sex viljuga þátttakendur og þá byrjar fjörið. Lið Eriks er að mestu amerískt, aðallega karlkyns og aðallega sjónt. Sem reyndir fjallgöngumenn eru þeir tegund-A persónuleikar, mjög gung-ho og markvissir. Sabriye er evrópsk, kvenkyns og blind og nemendur fyrir hana eru meira en „verkefni“, sama hversu vel meint er. Þar að auki eru nemendurnir Tíbetar og ekki nógu gamlir eða sjálfsöruggir til að standa alltaf fyrir sínu. Þegar leiðangurinn þróast verða þeir peð á milli tveggja fullorðinna „hliða“, sem vilja þóknast báðum, en vilja á sama tíma öðlast það sjálfstraust sem kemur frá afrekum. Sem viðbótarhindrun (annað en að vera blindur, það er að segja), tala þeir ensku sem annað eða í flestum tilfellum þriðja tungumál og eiga í erfiðleikum með að skilja og gera sig skiljanlegan. Þegar í ljós kemur að enginn nemendanna hefur nein klifurreynslu, og að sumir séu mun samhæfðari en aðrir, byrjar það að afhjúpa upprunalega áætlun Eriks um að allir nái tindinum saman. Þegar bæði nemendur og kennarar fara að þjást af mikilli hæð þarf að taka ákvarðanir um hvort halda eigi áfram eða senda einhverja niður fjallið. Meðal áhrifa mikillar hæðar er aukinn pirringur og þú getur séð hvernig það nærir átökin milli fullorðinna. Í hættu á að einfalda, eru annars vegar þeir sem eru áfangastaðurinn fyrir og hins vegar þeir sem vilja bara njóta ferðarinnar. Ég skal ekki segja ykkur hvernig þetta kemur allt út, nema að ég segi að þetta hafi verið ein óvæntasta og mest umhugsunarverðasta saga sem ég hef séð í langan tíma. Myndin fléttar líka inn í sögu hvers fjallgöngumanns. og það var mikil þörf á því, þar sem krakkarnir höfðu tilhneigingu til að halda hausnum niðri og munninn þegar þeir voru á klifri. Þar sem allt dramatíkin var í gangi í kringum þá kom það ekki á óvart. Baksögurnar eru aftur á móti heillandi og hjartnæmar og mér fannst mjög skrítið að ég hafi verið nær tárum í upphafi myndarinnar en í lokin. Þetta var þvert á væntingar mínar, og annað skemmtilegt á óvart. Auk alls mannlegs dramatíkar sem þurfti að fjalla um, þurftu leikstjórinn Walker og litla áhöfn hennar sjálf að glíma við kalda og súrefnissnauða aðstæður, drógu búnað upp á fjöll og vonuðu að það myndi gera það. ekki brotna niður. Eins og með allar frábærar heimildarmyndir var kvikmyndagerðarmaðurinn bara svo heppinn (eða nógu klár eða nógu undirbúinn) til að vera á réttum stað á réttum tíma og hún hefur fangað mjög sérstaka sögu sem hefur jafn mikið að segja um fólk sem vill gera "það sem er best fyrir börnin" eins og það gerir um börnin sjálf.