Að mörgu leyti var Stu Ungar ekki mjög góður strákur. Hann hrækti á sölumenn, stíflaði fólk sem hann skuldaði peninga og beitti sér munnlega. Margir kvikmyndagerðarmenn gætu valið að sykurhúða manninn og gera hann að einhverri íþróttahetju sem myndi sigra þrátt fyrir mótlæti. En High Roller gerir það ekki. Og það er erfiður róður. Þess í stað verðum við að líta MJÖG vel til að sjá mann sem aldrei þroskaðist gekk framhjá hrædda litla drengnum af götum New York, þrátt fyrir allan árangur hans. Og eina raunverulega samþykkið sem hann fær er frá dauðanum sjálfum. Mjög hugrakkur (vegna þess að fólk fær það ekki) og mjög snertandi (þegar þú gerir það). Það sem er líka hugrakkur er að nota Scorsese tilfinningu. "Aha! Hversu afleitt," mun fólk segja. Í alvöru? En það er nánast ekkert ofbeldi. Og Stuey ELSKAÐI gangsteramyndir. Kannski endurspeglar tilfinningin manninn Stu en ekki leikstjórann Marty? Og ef hún er í raun og veru lággjaldamynd og lítur svona vel út, bravó! Að lokum, línuleg flashback uppbygging. Vá, verður það hamrað. Samt virkar það ekki bara, það virkar einstaklega vel, jafnvel fyrir þá sem sjá ekki tenginguna við "Sjöunda innsiglið." (SÖNNUN: Í SS spilar Knight skák við dauðann: Í HR segir Stuey "Við getum spilað spil fyrir, þú veist"... Dauðinn segir "Aldrei mikið í spilum.." Fjandi frábær síðasta lína .)Engin erfið áhrif eða hreyfingar myndavélarinnar. Engin skjálfandi myndavél. Alls ekkert töff. Bara traust, þétt frásögn. Kannski gerir það myndina of grunn og einhvern veginn gölluð. En aftur á móti, það var gaurinn líka. Og það gerir það alveg rétt.9/10