Þegar ég sit og hugsa um Poison for the Fairies geri ég mér grein fyrir því að ég er kannski ekki sanngjörn með myndina. Einkunnin mín 3/10 gæti haft meira að gera með vonbrigði mín með myndina en raunveruleg gæði hennar eða skemmtanagildi. Miðað við söguþráðinn, dóma um IMDb og 7,6 IMDb einkunnina, myndi ég viss um að ég hefði lent í lítt þekktum gimsteini. Því miður gerði það bara ekki mikið fyrir mig. Af hvaða ástæðu sem er, svæfði Poison for the Fairies mig. Eitur fyrir álfana er saga tveggja ungra stúlkna árið 1965 í Mexíkóborg. Ein stúlknanna, Veronica, er áráttulygari og segir vinkonu sinni að hún, Veronica, sé norn. Hin stúlkan, Flavia, er svo trúlaus að hún trúir og er hrædd við allt sem vinkona hennar segir henni. Það snýst eiginlega um það. Í raun og veru gerist ekkert mikið og myndin dregst áfram og áfram þegar Veronica reynir að hryðja og drottna yfir Flavia. Einn álitsgjafi á IMDb lýsti henni sem „ógnvænlegustu myndinni í mexíkóskri kvikmyndahúsum níunda áratugarins“. Athugasemd mín ef svo er, þá hljóta ekki að hafa verið gerðar margar hryllingsmyndir í Mexíkó á níunda áratugnum. Annar álitsgjafi skrifaði: "Horfðu á því ef þú vilt verða hræddur." Ummæli mín ertu viss um að við séum að tala um sömu myndina? Mín skoðun er algjörlega andstæð þessum dæmum sem ég hef nefnt. Fyrir mér var hún daufleg, óinnblásin og illa leikin. Umgjörð atriðisins er sérstaklega pirrandi þar sem leikstjórinn Carlos Enrique Taboada sýnir aldrei andlit annarra persóna. Veronica og Flavia halda áfram löng og langvinn samtöl við fjölskyldumeðlimi þeirra og kennara þeirra, en við sjáum aldrei andlit þessa fólks. Það er pirrandi brella.