Fjölskylda sem leitar að gömlum aðdráttaraflum við veginn til að vera með í kaffiborðsbók föðurins, rekst á fornaldarlegan, úreltan og gamlan frekjusýningu sem er rekin af sérvitringum eineygðum manni. Þegar fjölskyldubíllinn þeirra bilar þegar þeir yfirgefa aukasýninguna, neyðast þeir til að gista í næstum yfirgefnum fiskibúðum sem var staður fangelsabrots áratugum áður. Hið ástsæla 'Freaks' Tod Browning (1932) til hið bráðfyndna 'Freaked' Alex Winter (1993). Þetta eru bæði klassík (eða verða bráðum með 'Freaked'). 'Side Sho' mun hins vegar aldrei verða það. Og ef það nær einhvern tíma klassíska stöðu. . . jæja, það mun vera augljós vísbending um sorglegt ástand tegundar okkar. Allt frá fáránlega slæmu upphafslagi til 17 ára dóttur sem er augljóslega eldri en náttúrulega móðir hennar, þessi mynd átti ekki mikið fyrir sér. Skrifin voru undirmál, en ekki alveg hræðileg. . . bara leiðinlegt. Leikstjórnin var léleg og sjaldgæfu freak-brellurnar voru frekar hræðilegar og ótrúlegar. Leikurinn var afleitur og leikarahlutverkið enn verra. Sá sem myndi trúa aldri þessara tveggja unglinga á tjaldsvæði hlýtur ekki að hafa hitt ungling í langan, langan tíma. Það var langt frá því að vera nóg af árás og ofbeldi til að bæta upp fyrir skort á öðrum gæðum. . . og þegar það var dálítið ofbeldi var það alls ekki vel gert. Og ég get ekki gleymt að minnast á lokabardagaatriðin sem voru, með fullri hreinskilni, einhver það versta sem ég hef nokkurn tíma séð í kvikmynd. Á heildina litið er þetta auðgleymanleg og illa gerð hryllingsmynd sem á skilið að vera í friði neðst í dollarakistunni.Endanlegur dómur: 2,5/10.