(inniheldur smá spoiler) Það er athyglisvert hvernig Anthony Mann notar James Stewart hér. Margir muna auðvitað eftir Stewart sem George Bailey úr "It's a Wonderful Life" eftir Frank Capra, svo það er auðvelt að finna hliðstæður á milli myndanna tveggja. Í "It's a Wonderful Life" fær Bailey að sjá heiminn eins og hann hefði verið ef hann hefði aldrei fæðst. Í "The Far Country" fær Jeff Webster eftir Stewart, með því að taka ekki þátt til að hjálpa neinum öðrum (nema sjálfum sér), að sjá í meginatriðum það sama: Heim þar sem hann (fyrir öll hagnýt atriði) er ekki til. Ef hann tekur þátt (og með því að reyna að vera ekki sama um neinn) neyðist Webster til að sjá þá sem hann getur ekki annað en hugsað um slasast, ýtt um og jafnvel drepnir á meðan hann stendur hjá og gerir ekkert. Þetta minnir áhorfandann á George Bailey sem horfir á heim sem hefur snúist á hvolf vegna þess að hann hefur líka ákveðið að blanda sér ekki í málið með því að hafa aldrei fæðst. Báðar myndirnar enda á sömu myndinni - nærmynd af hringjandi bjöllu. Stewart, með því að snúa við hugmyndafræði sinni um þátttökuleysi, hefur, að því er virðist, unnið „vængi“ sína.