Það er eitthvað við sannar sögur sem gerir þær svo miklu áhugaverðari en skáldskapur. Ég býst við að það sé staðreyndin að sannleikurinn hefur alltaf verið undarlegri en skáldskapur. Fálkinn og snjókarlinn segir sanna sögu um Christopher Boyce og félaga hans Daulton Lee. Boyce (Hutton) er fyrrverandi alter-drengur og menntamaður, sem reynir að finna starf sem getur stutt hann og skemmt. FBI FBI faðir hans er fær um að draga í taumana og fá hugsjónason sinn til starfa í varnarmáladeildinni. Boyce ber fáar skyldur og virðist vera sjálfsagður að drekka og tuða með vinnufélögum sínum. Hins vegar, þegar fram líða stundir, byrjar Boyce að læra háleyndarmál upplýsingar sem fá hann til að efast um siðferði ríkisstjórnar sinnar. Hugsjónamaðurinn Boyce sér fljótlega þær ólöglegu aðgerðir sem CIA framkvæmir umfram alla staði, Ástralíu. Boyce ákveður að lokum að hann muni leka einhverju af helstu leynilegum upplýsingum sem hann hefur vitneskju um, til KGB. Auðvitað eru mistök Boyce sú að vegna þess að Bandaríkin eru að gera slæma hluti, þá séu Sovétríkin góði gaurinn. Með tímanum byrja Boyce og eiturlyfjasali hans Lee (Penn), að selja leynilegar upplýsingar sínar til KGB. Það sem eitt sinn var hugsjónastefna breytist í kapítalisma og njósnir. Styrkur þessarar myndar er ótrúleg frammistaða Hutton og Penn. Þó að annar þeirra byrji af bestu ásetningi, munu þeir báðir fljótlega finna sig í endalausum niðursveiflu. Frábær leikstjórn, tónlist, allt. Ekki bara frábær mynd heldur ein af mínum uppáhaldsmyndum.