Boris Karloff og Bela Lugosi gerðu margar myndir saman, en á heildina litið (athyglisvert) er Karloff yfirleitt betri maður þeirra tveggja. Raunverulega undantekningin er "The Black Cat" (1934) þar sem Karloff er að leika illt höfuð djöfladýrkunar og Lugosi er að hefna sín á honum fyrir að eyðileggja líf sitt. En algengara er "Svarti föstudagurinn", þar sem Karloff (hver svo sem hvatning hans er) er að reyna að bæta heilaaðgerð á meðan Lugosi er morðóður þrjóti. Í "Hrafninum" er Lugosi sadisískur skurðlæknir, sem kúgar Karloff til að aðstoða illu áætlanir hans þar til Karloff hefur loksins fengið nóg. Sjaldan eru þeir báðir neikvæðir karakterar algjörlega. Í "The Body Snatcher" drepur Karloff Lugosi, en Lugosi er að reyna að kúga hann. Eina undantekningin þar sem þeir eru báðir ákaflega samúðarfullir en í misskilningi við hvort annað er þessi mynd frá 1936, sem mér finnst hafa sjaldan hlotið viðurkenningu áhorfenda. af sumum öðrum kvikmyndum sem ég hef nefnt. Í henni er Dr. Janos Rukh eftir Karloff harðsnúinn vísindasnillingur sem "opinbera vísindasamfélagið" hefur gysst að fyrir kenningu sína um að sjaldgæft form radíums sé í Nígeríu á loftsteini sem lenti á öldum áður. Hann hefur loksins fengið stuðning vel fjármagnaðs leiðangurs undir forystu Sir Francis Stevens og konu hans Lady Arabella Stevens (Walter Kingsford og Beulah Bondi), og hefur annan vísindamann, Frakka að nafni Dr. Felix Benet (Lugosi), ungu eiginkonu Rukhs Diane. (Frances Drake) og vinur og skjólstæðingur Stevens-hjónanna að nafni Ronald Drake (Frank Lawton). Áður en þeir fara er Rukh varaður við af móður sinni (Violet Kemble Cooper) að hann sé mögulega að leita að visku sem hann ætti ekki að gera og það gæti endað í harmleik. Hann reynir að vísa þessu á bug, en hann hefur áhyggjur af því sem hún segir, vísindalegri stöðu hans og hvort hann eigi eftir að fá heiðurinn. Það sem hann fær er hörmung. Hann finnur efnið en er sýktur af ótrúlegri geislavirkni þess. Hann kemst að því að hann er hægt og rólega að brenna upp og ef hann reynir að snerta fólk eða dýr deyja þau. Hann hefur í raun byggt upp vináttu eða skilning með Benet, sem finnur út tegund af geislavirkum bardagakokteil fyrir Rukh til að nota til að vinna gegn hættunni. En það er tvennt sem er óviðjafnanlegt hér. Mótefnið getur aðeins varað í ákveðinn tíma og þarf að endurnýja það. Og geislavirknin hefur haft áhrif á heila Rukhs. Hann er sífellt öfundsjúkari út í vináttu Díönu við Ronald (hvattur, því miður af Sir Francis og Lady Arabella), og hann er ekki síður í uppnámi yfir því (vegna þess að hann þurfti að þykjast hafa dáið - áhrif geislavirkninnar eru svona) Benet og fleiri. aðrir eru að safna hrósi yfir undrum sem "Radium X" er að gefa manninum. Brátt fer Rukh á morðóða braut sem eyðileggur mörg mannslíf og endar með hans eigin. Myndin tók vissulega upp vísindi að vissu marki. Madame Curie lést nýlega úr krabbameini sem hún fékk vegna vinnu með Radium. Fáir skildu til hlítar hætturnar af geislavirkni árið 1936, en einhver hugmynd um það var að koma fram. Morðbylgja Rukh varð til þess að dagblöðin tala um „bölvun“ á leiðangrinum. Auðvitað, með hugmyndina um „bölvaðan“ leiðangur (á meginlandi Afríku) að falnum fjársjóði sem grafinn var fyrir öldum síðan, fjármagnaður af titlinum Englendingi, höfum við komist inn í fornleifafræði, ekki eðlisfræði eða jarðfræði (að leita að Howard Carter og Lord Carnaevon). Á hinn bóginn reynir Benet að gera upp orsök dauðsfalla og snýr aftur að hugmynd sem var í raun rifin árið 1888 í Englandi. Meðan á Whitechapel-morðunum stóð, skipaði Sir Charles Warren að mynda sjónhimnu nokkurra hinna látnu fórnarlamba til að sjá hvort síðasta myndin á sjónhimnunni væri Jack the Ripper. Í ljós kom að hann fékk aðeins myndir af sjónhimnu látinna vændiskonna. En hugmyndin dó ekki. Jules Verne notaði það í skáldsögu sinni "The Brothers Kip" árið 1899 og hér notar Dr. Benet það. Þar sem þetta er vísindaskáldsaga finnur hann myndina af Rukh á disknum, en Benet missir diskinn óvart og hún splundrast. Myndin er góð á mörgum forsendum, sú athyglisverðasta að til tilbreytingar eru Karloff og Lugosi ekki ósamúðarlausir. gagnvart hvort öðru. Það er tegund af hörmulegum fatalisma í þessari sögu sem vantar í aðrar myndir þeirra. Hinar frammistöðurnar eru líka góðar, sérstaklega frú Kemble Cooper. Hennar er best minnst sem ógnvekjandi systur Basil Rathbone (Jane Murdstone) í "David Copperfield". Hér er lokaatriði hennar eina leiðin til að binda enda á þennan harmleik og hver getur sagt að það hafi ekki sært hana meira en skotmark hennar.