The Running Man er oft vísað á bug þar sem hann er bara enn einn Arnie hasarspennumyndin full af sprengingum, slæmum orðaleikjum og skothríð, og til að vera sanngjarn, þá er margt til í henni. Fólk var vanur að horfa á hana og bera hana saman við Terminator-seríuna og sagði að hún væri ein af lélegri Schwarzenegger myndum. En gefðu henni 18 ár og þú finnur sjálfan þig að geta metið hana í öðru ljósi. Í stað þess að vera bara enn ein heilalaus hasarmynd, virkar hún mjög vel sem skopstæling á raunveruleikasjónvarpi. Hún er alveg frábrugðin Stephen King bókinni, að vísu, en ég efast um hvort Hollywood, með ást sinni á fjörlegum endalokum og svokölluðum „venjulegum krökkum“ sem reyndust hafa hæfileika þjálfaðs herforingja, hefði samþykkt hana í núverandi mynd.En áfram með endurskoðunina.Ben Richards (Arnold Schwarzenegger) er lögga sem starfar í dystópískum Bandaríkjunum þar sem lýðræði heyrir fortíðinni til og öllu landinu er stjórnað af sameiningu ríkisstjórnar/fjölmiðlasamsteypa. Efnahagslífið er í molum, matur er af skornum skammti og ríkið heldur fólki annars hugar með því að búa til sadíska leikjaþætti sem það getur horft á, eins og Jumping for Dollars, þar sem fólk hoppar eftir peningum yfir gryfju af ofsafengnum hundum, og sá vinsælasti er The Running Man , leikjaþáttur sem hýst er af slímugum Damian Killian (leikinn af hinum skemmtilega Richard Dawson) þar sem meintir „glæpamenn“ eru hundeltir af leikrænum, hlynntum „stalkers“, sem eru hlynntir kapphlaupum. Sumir reyna þó að tala gegn stjórnvöldum. Þegar hópur hungraðs fólks heldur mótmæli í bænum Bakersfield í Kaliforníu er þyrla sem Richards stýrir send til að „róa“ (þ.e. drepa) mótmælin. Þegar Richards neitar að skjóta á saklaust fólk er hann handtekinn og dæmdur fyrir morðið á fólkinu í hópnum. Hann er dæmdur í þrælavinnubúðir, en sleppur með aðstoð andspyrnuleiðtoga (Yaphet Kotto) og fer á flótta. Frelsi hans endist hins vegar ekki lengi og eftir að hann rænir netstarfsmanninum Amber Mendez (Marita Conchita Alonso) í tilraun til að flýja þá sem elta hann, finnur hann sjálfan sig aftur tekinn til fanga, en í þetta skiptið neyðist hann til að koma fram á The Running Man. Og þar fer öll myndin að sjálfsögðu í venjulegan Arnie ham. Richards er hleypt af stokkunum inn í auðnina í Los Angeles (af hverju er LA alltaf eytt í þessum dystópísku heimum?) og neyddur til að hlaupa frá „stalkers“ ásamt tveimur öðrum föngum sem sluppu með honum úr vinnubúðunum. Amber verður líka forvitin um mótmæli Richards um sakleysi og kemst að því að hann var rammdur. Giskaðu á hvað verður þá um hana? Svo, þegar Amber, Richards og tveir aðrir gaurarnir hlaupa um og reyna að forðast stalkers, verðum við fljótt meðvitaðir um að Richards er engin venjuleg lögga. Hann er Super Arnie, ódrepandi eins manns herinn sem getur hrundið illum einræðisstjórnum fyrirtækja og barist við offitusjúklinga sem eru þaktir jólaljósum á sama tíma og hann er bara venjulegur bandarískur strákur þinn með austurrískan hreim. Já, það sem eftir er af myndinni verður heimskulegt, hávært, klassískt 80's. Árni skemmtilegur. Það er fullt af spennandi bardagaþáttum, hræðilegu orðaleikunum („Hann varð að skipta“ er í uppáhaldi hjá mér), og almennt formúluleg lokaátök og hamingjusamur endir. Það er líka mjög skemmtilegt að horfa á Killian bregðast við þessu á hinn dæmigerða „heilnæma“ leikþáttastjórnanda hátt, og sum fyndnustu augnablikin í þættinum snúast um andstæðuna milli samskipta hans við mannfjöldann þar sem hann virðist velviljaður gestgjafi (passaðu þig á fyrir bölvandi gömlu konuna!) og kalda, tortryggilega manninn sem hann er í raun og veru sem mun gera allt til að auka einkunnir. Ef þú býst við hárri, gáfulegri kvikmynd, verður þú fyrir vonbrigðum. En ef þú vilt frábæra 80s mynd, jæja, þá er þetta það. En það frábæra við þessa mynd er að hún var frekar spámannleg. Ef þú horfir á afþreyingu sem við höfum í dag, muntu hafa tekið eftir því hvernig raunveruleikasjónvarp er að ganga núna - þættir sem sýna fólk sem er tilbúið að leggja sig í gegnum hvað sem er fyrir fimm mínútna frægð , og framleiðendur allt of fúsir til að láta þá niðurlægja sig í sjónvarpinu. Það er ekki of langt stökk að ímynda sér að einhver viðbjóðslegur sjónvarpsstjóri þarna úti hafi verið að reyna að fá réttinn til að sýna að fólk sé tekið af lífi í beinni útsendingu í sjónvarpi. Við höfum hins vegar þegar lent í því þar sem andskotans al-Qaeda gíslinn hálshöggvi myndbönd sem birt voru á internetinu. Svo virðist sem í núverandi loftslagi, að minnsta kosti sumu fólki líði vel að horfa á raunverulegan dauða í sjónvarpstækjunum sínum. Með það í huga, og ásamt þeirri staðreynd að allt þessa dagana virðist vera endurvakning níunda áratugarins, verður þú að vera hrifinn af framsýni þessarar myndar. Auðvitað erum við ekki komin þangað enn, þar sem það eru hryðjuverkamenn, frekar en almennir fjölmiðlar, sem hafa keypt okkur auðfáanleg forrit sem sýna raunverulegan manndauða, en þú verður bara að velta fyrir þér hversu langur tími líður þar til einhver yfirmaður ákveður að sjá hvort hann getur fundið leið til að setja upp sýningu sem sameinar löngun fólks til skemmtunar og löngun til að láta undan sjúklegri forvitni sinni...