WAQT er fullkomið dæmi um kjúklingasúpu sem er ekki beint fyrir sál þína. Soðið hefur því miður glatað eigin bragði þökk sé allri ofþynningu og skreytingu sem fór í gerð þess. Það sem kemur á óvart og veldur vonbrigðum við WAQT er að það kemur frá leikstjóra sem hélt sig frá venjulegum klisjum hindí kvikmynda í fyrsta verkefni sínu en sem í öðru útspili sínu lætur undan öllum staðalímyndaformúlunum. Þó að Vipul Shah hafi verið sannfærður um að sýna eitthvað jafn ósennilegt og blinda menn sem ræna banka í AANKHEN, tekst honum bara ekki að framkalla líf í öllum umbúðum WAQT sem byggir á einhverju eins hugsanlegu og föður- og sonarsambandi. WAQT er ættleitt úr Gujarati leikriti Aavjo Vhala Fari Malishu og hefur skynsamlegan söguþráð með félagslegum skilaboðum til að styðjast við. Þroskuð sýn á samband föður og sonar, skilyrðislaus ást föður til sonar síns og ábyrgð sonar gagnvart fjölskyldu sinni. Ishwar Chand Sharawat (Amitabh Bachchan) sem hefur stofnað allt heimsveldi sitt á eigin spýtur frá grunni lifir auðugu lífi með konu sinni Sumitra (Shefali Shah). Einkasonur þeirra Aditya (Akshay Kumar) þurfti aldrei að leitast við neitt þar sem hann fékk allt klæðskerasaumað og skeið-fóðrað í lífinu. Dekur Ishwars hefur aðeins spillt honum enn meira. Aditya dreymir um að breytast í stórstjörnu en gerir ekkert til að láta drauma sína rætast. Í millitíðinni giftist hann ástkonu sinni Mitali (Priyanka Chopra). Ishwar vonar að hjónabandið geri Aditya að ábyrgari manni en hann er vonsvikinn. Aditya lifir enn áhyggjulausu lífi. Þolmörkin hrynja endanlega þegar Ishwar rekur Aditya úr húsi. Skyndileg breyting á viðhorfi ástríks föður hans til hans og eiginkonu hans, sem nú er væntanleg, kemur Aditya í opna skjöldu. Hann á engan annan kost eftir en að leitast við að lifa af eiginkonu sinni og ófæddu barni sínu. Hann byrjar að breytast í sjálfstæðan mann en sambandið milli hans og föður hans eykst. Maður getur auðveldlega borið kennsl á og tengst trúverðugum persónum bæði föður og sonar. Ef þú ert ekki annar af þessum tveimur gætirðu að minnsta kosti hafa rekist á einstaklinga eins og þá einhvers staðar í raunveruleikanum. Bættu við auðveldri meðferð leikstjórans Vipul Shah á handritinu. Með fjölskyldumáli eins og þessu hefði hver annar leikstjóri í hans stað bætt við fullt af melódrama í málsmeðferðinni í samræmi við kvikmyndalögmál Bollywood fjölskyldudrama, og breytt myndinni í áráttukenndan táraganda. Shah skarar þó fram úr í áreynslulausri meðhöndlun tilfinninga lengst af í myndinni. Skýrt dæmi um tilgerðarlausa leikstjórn hans er áþreifanlegt í senu fyrir millibili þar sem faðirinn rekur soninn úr húsi sínu á frekar léttvægan hátt. Tilgangi atriðisins er náð án þess að slá skaða á heila áhorfenda. Sama fyrir atriðið í seinni hálfleik þar sem föðursonurinn, sem nú er aðskilinn, eiga ósvífnar samræður. Það er það sem aðgreinir WAQT frá KABHI KUSHI GHUM eða EK RISHTAA og setur það í raun einu stigi ofar hvað varðar meðferð. En eftir að hafa náð öllum aðgreiningarstigum gæti maður velt því fyrir sér hvar WAQT mistekst enn? Vandamálið liggur í þeirri staðreynd að á meðan WAQT sker sig frá hinum í deildinni sinni hvað varðar meðferð, þá lætur það undan göllunum í umbúðaskilmálum. Hvað með að leikstjórinn þvingaði í söng-n-dans öðru hvoru í fyrri hálfleik. Það er Johar soldið shaadi lag, Chopra soldið Holi lag, föðurson diskó dandia lag, draumalag og draumalag sem vekur nægilega mikið geisp í áhorfandanum. Sjáðu þetta fyrir þér... faðirinn er nýbúinn að reka soninn úr húsi og sonurinn dreymir um lag í marokkóskum fjöllum með konu sinni. Út af stað! Af ástæðu! og áhorfendur úr sæti. Myndin dregst bara í fyrri hálfleik og sagan í raun byrjar aðeins í seinni hálfleik. Leikstjórinn hefur eytt of miklu WAQT í óþarfa þætti. Hin margumrædda hundaeltingarröð er ekki slæm en er heldur ekki lausnarlaus. Hins vegar er taandav dans Akshay Kumar einfaldlega fáránlegur. Ímyndaðu þér að hann komist í stjörnuleitina í myndinni með þessu (óviljandi) fyndna histrionic. Við það bætist hápunkturinn sem settur var á lokahófi stjörnuleitarinnar þar sem sonurinn brýst út af tilfinningum. Það er svo erkitýpískt! Einnig hefði mátt snúa klippamynstrinu við til að leyna ástæðu föðurins fyrir breyttu viðhorfi til sonar síns. Tónlist Anu Malik er fín þó hún sé óþörf í málsmeðferðinni. Myndavélavinna Santosh Thundiiayil er nógu hæf þó hún sé ekki mjög krefjandi. Aatish Kapadia hefur komið með nokkrar góðar samræður fyrir dramatískar stundir. Boman Irani og Rajpal Yadav gera upp eða léttu augnablikin í myndinni á mjög skilvirkan hátt. Þó að Rajpal Yadav hafi verið að fara fram úr sér með teiknimyndasögur sínar í mörgum kvikmyndum undanfarið, undirleikur hann persónu sína að þessu sinni og er algjörlega hófsamur. Snilldarsvip hans eru fullkomlega hrósað með ofur-the-top histrionics Bomans.Shefali Shah er sannfærandi í hlutverki móðurinnar. Ekki að taka sem ámæli en hún er gallalaus bæði í að leika og „útlit“ karakterinn sinn. Priyanka er glæsileg og skilar hlutverki sínu vel. Að sjálfsögðu eru Akshay Kumar og Amitabh Bachchan mesta klappið sem á skilið. Akshay er sérstaklega svipmikill í atriðinu þar sem hinn ástríðufulli faðir hans gagnrýnir hann viljandi til að gera hann meðvitaðan um skyldur sínar. Þrátt fyrir að Bachchan sé dálítið dramatískur í nokkrum senum, slær ljómi hans í gegnum myndina. Til að draga saman þá er WAQT eins og súpa sem inniheldur bæði bragðgóð og næringarrík en lokauppskriftin er einhvern veginn ekki eins girnileg.