Þetta er léleg afsökun fyrir kvikmynd. Film noir gerð af Busbee Berkeley? Vinsamlegast! Í fyrsta lagi skulum við gleyma söguþræðinum, sannarlega einfaldri útgáfa af tortrygginn harðjaxl sem breyttist í dýrling af ást fallegrar ljóshærðu. Yechh. Svo hvað snýr hana frá því að fyrirlíta hann yfir í að elska hann? Ásamt hópi annarra krakka hjálpar hann til við að koma í veg fyrir að krakki drukki þar sem þeir synda allir í vatnsturni og reyna að lifa af þar sem vatnið er sogað af og strandar þá. Þetta er ekki beint hetjudáð, en hún er skyndilega slegin. Það er sannarlega sársaukafullt að horfa á Claude Rains reyna að túlka harðsnúna, harðmæla, noir-gerð löggu. Skekktur grimmur er hans helsta og frekar aumkunarverða leiktæki ásamt urrandi rödd. Mest af krafti hans virðist fara í að reyna að fela greindina sem skín í öllum öðrum hlutverkum hans. Hvernig hann fékk einhvern tíma talað til að taka þetta starf mun ég aldrei skilja. Njóttu þess, ef þú getur, í smá tímabilsupplýsingum, gömlu bílanna og bensíndælanna, en ekki búast við sæmilegri kvikmyndaupplifun. Það sóaði 1-1/12 klukkustundum af lífi mínu.