Ég er mikill aðdáandi Martin Amis, sem þessi mynd er byggð á. Því miður hefur leikstjóranum ekki tekist að þýða bókina á skjáinn. Skáldsagan er rækilega póstmódernísk og mjög tilgerðarleg í ofboðslega uppblásnum persónum sínum og upplausn hefðbundinnar söguþráðar og persónuþróunar. Þetta er bráðfyndin athugun á mannlegri græðgi, óhóf og tómleika af einum siðferðilegasta breskum rithöfundi samtímans. Leikstjóri myndarinnar hefur algjörlega misst af tilgangi skáldsögunnar. Í höndum hans öskrar myndin áfram á ógnarhraða og lætur undan öllum þekktum brellumyndum og „skrýtnum“ myndavélarhornum. Það er eins og Ken Russel á sýru, og þjáist af sjálfsgleði eldri leikstjórans sem er allt að hundrað. Ekki einu sinni (stutt) innsýn í typpið á glæsilega leikaranum Christian Solimeno var nóg til að bjarga þessari ömurlegu mynd fyrir mig. Ógeðslegt!