Eftir alhliða velgengni MY NAME IS BARBRA, leyfði CBS sjónvarpið Barbra að búa til enn vandaðri eftirfylgni sem önnur sérgrein hennar. Streisand vissi skynsamlega, til þess að fylgja eftir í byltingarkenndri velgengni MY NAME IS BARBRA, að annar sérstakur hennar þyrfti sannarlega að hækka grettistaki enn frekar í hugviti og sjónarspili. Það kom ekki á óvart að henni tókst það enn og aftur. Jafnvel enn áhrifameira, tókst Streisand að koma þessari stóru framleiðslu upp án þess að fórna nándinni og framtíðarsýn MY NAME IS BARBRA. Enn og aftur er sérgreininni skipt í þrjár aðskildar gerðir. Tökur á staðnum í Bergdorf Goodman's stórversluninni voru svo vel heppnaðar í fyrstu sérsýningunni að Streisand og félagar ákváðu að taka upp á staðnum enn og aftur fyrir fyrsta þáttinn í þessari seinni sérsýningu. Ákvörðuð staðsetning að þessu sinni var Fíladelfíulistasafnið, sem myndi leyfa endalausum möguleikum fyrir Barbra að „slá inn“ mismunandi listaverk sem myndu samsvara lögunum sem verið er að flytja. Til viðbótar við þá fjölmörgu listrænu möguleika sem þessi staðsetning gerði mögulega, myndi safnið bjóða upp á hið fullkomna tækifæri til að nýta sér kvikmyndatöku í lit. Eftir upptöku á "Draw Me a Circle" sem er sett á móti upphafsupptökunum, þeytir Barbra síðan um safnið í vinnukonubúningi að stofnum Kerns og Harbachs "Yesterdays". Hún stoppar til að dást að ýmsum málverkum og styttum, verður oft persónan sem er sýnd og syngur þema viðeigandi lag. Streisand flytur bitursætta túlkun á „One Kiss“ eftir Hammerstein og Romberg sem TÓNLEIKSSÖNGVARINN eftir Thomas Eakin, flytur bráðfyndinn flutning á „Minute Waltz“ eftir Chopin sem Marie Antoinette, umfaðmar abstrakt list með ofsalegum takti Peter Matz „Gotta Move“ og flytur hrífandi túlkun á "Non C'est Rien" sem óróleg Modigliani stúlka. Hápunktur I. laga er hins vegar þegar Streisand ber saman snið við brjóstmynd af egypsku drottningunni Nefertiti, á meðan hann syngur „tour de force“ flutning á „Where or When“ eftir Rogers og Hart. Act II sirkusmengið gerir Streisand kleift að hafa samskipti við ýmis bú- og sirkusdýr, á sama tíma og hann syngur ýmis lög með þemu fyrir bæ/sirkus/dýr. Nokkrir hápunktar eru ma Barbra að syngja „Were Thine That Special Face“ fyrir fílsbarn, flytja „I've Grown Accustomed to that Face“ sem serenöðu fyrir grís, hina „Sam, You Made the Pants to Long“ sungið fyrir a. hópur af mörgæsaungum og Barbra að bera saman snið við mauraætur á meðan hún sagði „Við eigum svo mikið sameiginlegt“. Streisand sveiflast líka á trapisu og hoppar úr trampólíni yfir í kór „Spring Again“ og hægir síðan á hlutunum með því að flytja draugalega útgáfu af „I Stayed Too Long at the Fair“ á meðan hann situr einn á sviðinu. Barbra fær líka tækifæri til að sýna gæludýrkjölluna sína Sadie í þessum þætti og tala jafnvel smá frönsku. Act III tónleikarnir eru enn og aftur hápunktur stundarinnar. Tónleikaþátturinn er klæddur í mjóan hvítan ullarkjól og er fluttur á einstaklega hönnuðu sviði með hlutastigi sem leiðir hvergi. Streisand opnar lögin með dúndrandi túlkun á Harold Arlen, „Anyplace I Hang My Hat Is Home“, áður en hann byrjar í einlægum útgáfum af kunnuglega staðlinum „It Had to Be You“ og „C'est Si Bon (It's) sem sjaldan heyrist. Svo gott)." Streisand kemur síðan áhorfendum á óvart með hrífandi kraftmiklum, áttundarsvífandi flutningi á Sweet Charity ballöðunni "Where Am I Going", sem Streisand flytur endanlega útfærslu á. Streisand kynnir einnig hina nýskrifuðu Richard Maltby, Jr.-David Shire ballöðuna „Starting Here, Starting Now,“ sem inniheldur ástríðufulla söngrödd frá Streisand sem er meðal allra bestu söngleikja langa ferils hennar. Meira en nokkuð annað, Color Me Barbra var sýningargluggi fyrir sívaxandi, mega-watta stjörnuafl Streisand. Þrátt fyrir tilvist enn meira sjónrænt razzle-dazzle, er Streisand sjálf alltaf aðal aðdráttaraflið. Rödd hennar hljómar eins falleg og alltaf og þessi sérstakur var sá fyrsti sem sýndi hversu sláandi hún myndar í lit. Eins og með MY NAME IS BARBRA, þá var COLOR ME BARBRA enn ein einkunna-snilldin og ýtti af sér enn eina Top-Five, Gold-seljandi hljóðrásarplötu. Einfaldlega sagt, COLOR ME BARBRA stangast á við hefðir og kemur fram sem framhald sem er næstum á pari við klassískt frumsamið.