Spáð er að á milli 2000 og 2020 muni 68 milljónir manna deyja ótímabært af völdum alnæmis. Áætlað tollur er mestur í Afríku sunnan Sahara þar sem búast má við 55 milljón dauðsföllum til viðbótar. Fyrir utan hina ömurlegu tölfræði eru persónulegar sögur sem við heyrum sjaldan um. Christophe Honoré lýsir einni af þeim áhrifaríkustu í Close to Leo, kvikmynd sem framleidd var fyrir franskt sjónvarp sem hluta af þáttaröð sem fjallar um málefni sem ungt fólk stendur frammi fyrir. Þó að hún sé skálduð fjallar hún um aðstæður sem eru því miður of algengar -- áhrif HIV-greiningar á kærleiksríka samheldna fjölskyldu. Þegar tuttugu og eins árs gamli Leo (Pierre Mignard) segir foreldrum sínum og tveimur táningsbræðrum, Tristan (Rodolphe Pauley) og Pierrot (Jeremie Lippmann) að hann sé með alnæmi, fjölskyldan er í rúst. Af áhyggjum af æsku sinni ákveða þau að halda upplýsingum frá yngsta bróður hans, 12 ára Marcel (Yannis Lespert), en hann heyrir samtalið og byrjar að grenja og haga sér óreglulega. Þegar Leo fer til Parísar í meðferð tekur hann Marcel með sér en ungi drengurinn kemur fram við Leo og krefst þess að fá að vita sannleikann. Leo segir honum að hann sé veikur og Marcel er leiður en sættir sig við það. Þegar hann fær Marcel með sér til að hitta nokkra fyrrverandi samkynhneigða vini, sýður spennan á milli þeirra hins vegar upp á yfirborðið og setur grunninn fyrir hrífandi niðurstöðu. Þó mér hafi verið óþægilegt við atriði í rúminu sem snerta líkamleg snertingu bræðranna finnst mér einlægnin í Close to Leo og frábærar frammistöður Lespert og Mignard meira en snúa voginni í hag. Að sjá atburði þróast frá sjónarhorni unga drengsins gefur myndinni áreiðanleika sem minnti mig á Quebecois-myndina Leolo og Truffaut's The 400 Blows. Ólíkt sumum bandarískum kvikmyndum sem dansa í kringum angist alnæmis, segir Close to Leo harðan sannleika en gerir það á mildan og dásamlega raunverulegan hátt.