Frank Sinatra lék í þessari skrýtnu stuttmynd frá RKO sem er nú í almenningseign. Myndin kom út um svipað leyti og stríðinu lauk og er góð bæn um trúarlegt umburðarlyndi. Myndin byrjar á því að Sinatra syngur á sviðinu. Eftir að hann hefur yfirgefið sviðið gengur hann út í húsasundið og finnur hóp af krökkum sem er að tínast til annars vegna trúar sinnar. Í stað þess að öskra á strákana (eða hjálpa þeim fyrir það mál), flytur Sinatra skemmtilega borgarafræðslu um trúarlegt umburðarlyndi og leggur fordóma að jöfnu við fasisma. Krakkarnir virðast fá lexíuna en svo, upp úr þurru, byrjar Sinatra að syngja lag sem, hreinskilnislega (skilið það?), krakkar hefðu hatað. Hann hafði yndislega rödd en því miður held ég að þetta hafi dregið úr þeim frábæru skilaboðum sem hann gaf krökkunum um umburðarlyndi. Þarna er um góðan boðskap að ræða með of miklum söng - jafnvel þótt maðurinn sem syngur sé Frank Sinatra. Það er líka áhugavert forvitni - fallegt sögulegt verk sem oft er gleymt ... auk þess sem það er alveg snertandi, jafnvel þótt það virðist svolítið skrítið.