Þetta er jólatími! Fæðing hvað varðar endurfæðingu, eða þetta er að minnsta kosti það sem vonast er til varðandi ítalska kvikmyndagerð. Það voru eitthvað eins og 30-40 ár sem ítalska kvikmyndahúsið bjó ekki til listaverk af þessari stærð. Þetta er alger samtímamynd sem einnig má líta á á sama gæðastigi og ítölsk meistaraverk fyrri tíma, óþarfi að nefna nokkurt nafn. Og að lokum er þetta líka stór framleiðsla fyrir ítalska staðla þess tíma. Í þessari mynd er sjaldgæft jafnvægi milli ólíkra þátta, allir skiljanlegir og skemmtilegir á mismunandi stigum. Ekta ljóð, alvöru húmor, alvöru blíða, alvöru drama, alvöru fegurð. Engin orðræða, engar auðveldar súrrealískar flýtileiðir, engin dæmigerð túristaleg Tornatore-lík mynd, engin ofleikur, engin sjálfvirk tilvísun leikstjóra. Það er líka flott notkun á tveimur hjartnæmandi lögum Ninu Simone, en tónlist þeirra, að ég held, hafi aldrei verið notuð á almennilegan hátt fyrir tónverk. Þannig að ef þetta verður ekki alvöru endurlífgun fyrir ítalska kvikmyndahúsið þá er það óvenjuleg þróun fyrir Emanuele Crialese eftir 'Respiro' hans, aðra endanlega fallega mynd. „Nuovomondo“ má ekki missa af, hún er svona „lækningamynd“ sem er gagnleg til að njóta kvikmyndagerðar, kvikmyndaáhorfs, gagnleg til að njóta og skilja lífið. Francesco Cabras