Alan (Anthony Steffen), enskur margmilljónamæringur með nokkrar skrúfur lausar (þökk sé framhjáhaldi fyrri eiginkonu sinnar og ótímabærum dauða í fæðingu), tælir kynþokkafullar, rauðhærðar konur í kastalann sinn og býður þeim peningabúnt til að vera um helgina . Þegar hann er kominn aftur í haug forfeðra sinna, fær hann þá nekkid, heldur áfram að hýða þá með nautsvipu og drepur þá. En þegar hann hittir ljóshærðu heittelskuna Gladys (Marina Malfatti) og fellur fyrir nægum sjarma hennar, ákveður hann að gefast upp morðæði hans og giftast. Hjónabandssæla þeirra er hins vegar skammvinn, þökk sé ömurlegu andlegu ástandi Alans, sem verður sífellt viðkvæmara þegar látin eiginkona hans Evelyn byrjar að birtast fyrir utan gluggann hans og fjöldi óhugnanlegra morða eiga sér stað á kastalanum. Euro-hryllingur á sjöunda áratugnum með fullt af bragðgóðum konum í ýmsum afklæðnaði; hræðileg gotnesk athvarf og þokukenndar kirkjugarðar; sadisískur ríkur geðþekki með hneigð fyrir fall-dauðum glæsilegum stúlkum með sprungna bol; nokkur grimm morð (þar á meðal stór hluti þar sem eitt fórnarlambið er með hausinn á sér með steini og innyfli hennar étinn af refum). Venjulega myndi svona gátlisti tryggja mér góðan tíma svo hvers vegna fannst mér „The Night Evelyn Came Out Of Her Grave“ svona leiðinlegt? Jæja, til að byrja með er söguþráðurinn allt of flókinn: það eru rauðir síldir, brjálæðisleg þróun í söguþræði og grunsamlegar ógrynni, og þetta verður allt of mikið. Með þeim fáránlega endi þar sem við komumst að því að í gegnum tíðina hafa nokkrir aðilar lagt á ráðin um að ná gráðugum loppum sínum á auð Alans, og að rauðhærða morðhnoðastarfið okkar á í raun og veru að vera hetja myndarinnarmy hausinn var of sár til að vera alveg sama! Í öðru lagi er leikstjórn Emilio Maraglia frekar hörmuleg. Stílhreint, já; en eins hægur og melassi stundum. Og svo eru það bitarnir sem eru bara of bjánalegir, hugsanlega jafnvel fyrir giallo: dauðinn af eitruðu snákabiti (áreiðanlega eitt furðulegasta vopnavalið sem til er); Agatha frænka Alans, gamall fatlaður ættingi sem er leikin af ansi ungri konu; ráðning hóps af eins krulluðu hausum ljósku sem vinnukonur; léleg tilraun til að sannfæra áhorfendur um að myndin gerist í Englandi (það er ekki nóg að nefna „pund“ og ráða vitlausan lögreglubúning fyrir einn aukaleikara); og svo er auðvitað ólíklegt að finna poka af brennisteinssýru liggjandi við sundlaugina...'The Night Evelyn Came Out Of Her Grave' er ekki algjör tímaeyðsla (hvernig gæti það verið, með svo mikið kvenkyns hold á sýningunni?), en það eru miklu betri giallo's þarna úti. Horfðu á þessa ef þú ert aðdáandi tegundarinnar og hefur þegar séð það bestaen ekki búast við of miklu.