***SPOILERS!*** Ég velti því stundum fyrir mér hvað fær framhaldsmenn til að halda að þeir þurfi að útskýra (og þar með eyðileggja) leyndardóma á bak við helgimynda hryllingsmyndir. Upprunalega „Hellraiser“ frá 1987 var algjört meistaraverk og líklega ein skelfilegasta mynd sem gerð hefur verið. Framhaldsmyndin „Hellbound“ frá 1988 var líka frábær hryllingsmynd, þó mér hafi persónulega ekki líkað hvernig áhorfandinn fékk bakgrunnsupplýsingar um Cenobites, einhverja hrollvekjandi hryllingsskúrka sögunnar í upprunalegu myndinni. Þriðji hlutinn, "Helvíti á jörðu" (1992) var þegar orðinn heilmikill klúður, þar sem smiðirnir töldu augljóslega nauðsynlegt að bæta skammti af húmor við fyrrum óviðjafnanlega hrollvekjandi blý-cenobite Pinhead (týpísk 90s heimska) og eyðilögðu því flest hræðslu hans. Þessi fjórði hluti "Hellraiser: Bloodline" (1996) er aðeins meira andrúmsloft en sá þriðji, en hann dregur úr þessum gæðum með því að finna upp enn kjánalegri og algjörlega óþarfa 'bakgrunnsupplýsingar' um cenobitana og opnun hliðanna til helvítis. - Þurftum við að vita hvernig verið er að búa til dularfullu þrautarkassana sem opna hliðin til helvítis? Ég held ekki, og það er ekki eina ráðgátan um cenobites sem er heimskulega eytt í þessari mynd. Umgjörð "Bloodline" fer fram og til baka á þremur mismunandi tímabilum. Myndin hefst í geimstöð á 22. öld, þegar vísindamaðurinn Dr. Merchant (Bruce Ramsay) reynir að loka hliðum til helvítis að eilífu. Þegar stjórnarhermenn trufla verkefni hans þarf hann að útskýra ástæður sínar. Í París á 18. öld var forfaðir Merchant leikfangaframleiðandi sem var falið að smíða púslkassa af aðalsmanni sem var heltekinn af dulspeki. Framkallaður púki, prinsessa helvítis, tók við líki hinnar fögru Angelique (Valentinu Vargas). Þar sem eina manneskjan sem er fær um að eyðileggja hliðið til helvítis er sá sem byggði hana, myndi blóðlína leikfangaframleiðandans verða bölvuð og forfeður hans herjaðir af senobítum í gegnum aldirnar... Myndin, sem gerist á 18. öld, Nútíminn, og 22. öldin, er í raun alveg rugl. Ég viðurkenni að þátturinn sem gerist á 18. öld hefur hrollvekjandi andrúmsloft og er langbesti hluti myndarinnar, en líka minnsti hluti hennar. Hlutarnir sem gerast í nútíð og framtíð eru frekar veikir og uppfullir af heimskulegum og óverðugum þáttum. Sterkustu hliðar myndarinnar eru tvímælalaust stórkostleg förðun og gore-effektar, hin algerlega hrífandi Valentina Varagas sem hún-púkinn og Pinhead (Doug Bradley), sem þrátt fyrir að hafa misst eitthvað af hrollvekjunni er samt ógnvekjandi. illmenni. Það er hins vegar næstum móðgandi hugmynd fyrir „Hellraiser“ aðdáendur að Pinhead eigi að vera sigraður með fáránlegri ljósasýningu. Á heildina litið er "Bloodline" ekki algjör hörmung, en það er vissulega óverðugt framhald af seríu sem byrjaði svo frábærlega. Jafnvel leikstjórinn Kevin Yagher var augljóslega vandræðalegur vegna þess, þar sem hann vildi helst vera kallaður Alan Smithee. Á heildina litið er þetta aðeins mælt með harðkjarna Pinhead-ofstækismönnum, og flestir þeirra munu líklega verða reiðir vegna enn einnar minnkunar á hrollvekju uppáhaldspúkans þeirra. Öllum öðrum er ráðlagt að halda sig við hinn frábæra fyrsta og frábæra seinni hluta „Hellraiser“ og sleppa öllum hinum. Förðunarbrellurnar í "Bloodline" eru hrollvekjandi en nánast allt annað veldur vonbrigðum. Einkunn mín: 3,5/10