Gefið út sem Zentropa í Norður-Ameríku til að forðast rugling við helförarmynd Agniezska Hollands, Europa Europa, þessi þriðji leikhúsþáttur eftir kvikmyndagerðarmann sem hættir aldrei að koma á óvart, hvetja eða hreinlega hneykslast, er undarleg, nostalgísk, vandað kvikmynd um barnalegan Bandaríkjamann í Þýskalandi á næstunni. eftir lok seinni heimstyrjaldarinnar. Bandaríkjamaðurinn, sem heitir Leo, skilur ekki alveg hvað hann er að gera þarna. Hann er kominn til að taka þátt í að laga landið þar sem í hans huga er kominn tími til að Þýskalandi sé sýnd góðgerðarstarfsemi. Sama hvernig það hljómar, hann er ekki nasistasamúðarmaður eða svo mikið sem sérstaklega hlynntur þýskum, bara blandaður saman. Frændi hans, sem vinnur á járnbrautinni, fær Leó í vinnu sem stýrimaður á svefnbíl, og hann festist í auknum mæli í hringiðu hryllings og ráðgáta Þýskalands 1945. Þessi framganga hefst þegar Leó, lék frekar eftirminnilega af rólegu en eirðarlausu leikarinn Jean-Marc Barr, kynnist heitri erfingja í lestinni sem leikin er af Barböru Sukowa, leikkonu með hógværð á yfirborðinu en innri þrótt. Hún tælir hann og fer svo með hann heim til að hitta fjölskyldu sína, sem á fyrirtækið sem framleiðir lestirnar. Þetta voru nákvæmar lestir sem drógu gyðinga til dauða í stríðinu, en nú keyra þær ljóta daglega tímaáætlun og Kessler frændi konunnar stellingar sem enn ein af þessum góðu Þjóðverjum sem voru bara að vinna vinnuna sína. Það er líka Udo Kier, hinn stórkostlegi leikari sem sló mig af í annarri átakanlegri mynd Von Trier, Epidemic, þó hér sé hann aðeins landslag. Annar gestur í húsinu er Eddie Constantine, leikari með rólegan styrk, sem leikur dapurlegan bandarískan leyniþjónustumann. . Hann getur staðfest að Kessler frændi hafi verið stríðsglæpamaður, þó það sé Leó algjörlega ruglingslegt. Bandaríkjamenn hafa verið lýstir sem trúlausir rústir úr frumleika sínum í áratugi, en fáir hafa þeir verið áhyggjulausari en Leo, sem fer aftur í vinnuna sína á því sem smám saman lítur út eins og hans eigin sérsniðna dauðalest. Sagan er sögð í viljandi ósamræmdri háttur danska leikstjóra myndarinnar, Lars Von Trier, en akkeri hans er í hrífandi klippingu og kvikmyndatöku myndarinnar. Hann tekur myndir í svarthvítu og lit, hann notar tvöfalda lýsingu, sjónbrellur og brelluljósmyndun, lætur leikara hafa samskipti við bakvarpað myndefni, hann setur persónur sínar inni í ríkulega skyggðan innyflumheim þannig að þeim líður stundum eins og skordýrum sem eru fangaðar á milli gler fyrir nákvæmari könnun okkar. Þetta súrrealíska verk sem hlotið hefur aðalverðlaun dómnefndar er allegórískt, en kannski í sérstökum tóni fyrir alla áhorfendur. Ég túlka hana sem kvikmynd um síðustu leggi nasismans, sem lestin táknar, og siðferðilega ábyrgð Bandaríkjamanna og annarra sem komu of seint fram til að bjarga píslarvottum þessara lesta og búðanna þar sem þeir dreifðu fordæmdum skipsfarmum sínum. Á tímabili myndarinnar, og nasistaríkið, og slík þýðing fyrir lestina, eru dauð, en eins og afhausaðar hænur halda þeir áfram að hrista í gegnum viðbrögð sín. Persónurnar, tónlistin, samræðan og söguþráðurinn eru vísvitandi hammískur og næstum háðsádeila. keypt af film noir samningum. Helstu punktarnir í myndinni eru algjörlega kvikmyndafræðilegir. Tvær lestir stoppa fram og til baka, Barr á annarri og Sukowa á annarri. Neðansjávarskot af fjölgandi blóði. Óvenjulega svipmikil röð um hvernig það hlýtur að vera að drukkna. Og mest frumspekileg áhrif af öllu, deyfandi skot af lestarteinum, þar sem rödd Max von Sydows tælir okkur til að snúa aftur til Evrópu með honum og yfirgefa persónulegt aðhald okkar.