Að horfa á The Tenants hefur verið áhugaverð reynsla fyrir mig. Þetta er fyrsta myndin sem ég hef nokkurn tíma séð þar sem ég hef skutlast á hraða í gegnum hluta (ekki) hasarsins - og ég get venjulega horft á allt frá þrotlausum hasarmyndum til serbókróatískra indímynda og finnst þær heillandi. Leigjendurnir eru pirrandi slakir og ofskipulagt. Eitt helsta vandamál handritsins er að það er lítið um raunsæjar persónusamræður, fyrir utan leikmyndirnar þar sem persónur „rákast“ saman í mjög skipulögðu umhverfi (til að þetta virki þurfti myndin að finnast meira hugmyndafræðilegt, sem hún gerði ekki ). Þetta leiðir til skorts á raunhæfri persónuþróun; allir virðast tvívíðir. Verst fyrir þetta er persóna Bill Spear, öðru nafni Snoop Dogg. Mér fannst persónusköpun hans mjög óþægileg og mjög ósamúðarfull. Á einum tímapunkti hætti ég meira að segja við myndina vegna þess að ég varð svo pirruð yfir árásargjarnri, ofbeldisfullri og eintóna flutningi persónunnar, skorti á einhverju öðru persónuleikalagi fyrir utan afturhaldssinnaða „kveikja“ rofann (sem verður mjög fyrirsjáanlegt eftir smá stund). og ég vildi svo innilega að hann hefði einhverja endurleysandi eiginleika. Hins vegar gæti ein ástæðan fyrir þessari krukku verið þokukennd tímasvið myndarinnar (sem talið er 70s, hún finnst og lítur út fyrir að vera snemma nörd). Ef það hefði verið öruggara fest á áttunda áratugnum hefði persóna hans kannski virst skiljanlegri. Lýsing myndarinnar var líka óþægileg. Allt í gegn reynir hljóðrásin að skapa ákveðna djass-innrennt andrúmsloft sem bara kom ekki af, aðallega vegna þess að leikmyndin var of vel upplýst. The Tenants, fyrir mér, er ótrúleg mynd. Það sýnir ekki raunverulegt fólk eða stingur upp á áhugaverðum hugsunarhætti um kynþátt, sjálfsmynd eða líf rithöfunda, hvort sem þeir eru hvítir eða svartir. Furðulegt, ég fékk á tilfinninguna að þetta verkefni þyrfti David Lynch; Hrollvekjandi, kláðafælni og þráhyggjulega útlit hans og tilfinning hefði lyft bæði leikurunum og handritinu upp í eitthvað alveg merkilegt.