Ég er ekki mikill aðdáandi kvikmynda Lucio Fulci. Flestar kvikmyndir hans á níunda áratugnum áttu sín augnablik, en komu oft fyrir sem annars flokks Dario Argento eftirlíkingar. Fyrir utan hið skemmtilega "Zombi" (sem var eftirlíking eftir George Romero) hafði ég ekki mjög gaman af þeim. Ég veit að ítalskur hryllingur lítur oft framhjá söguþræðinum, en söguþráðurinn og persónurnar í myndunum hans voru bara allt of þráðlausar jafnvel á mælikvarða. Þetta er ástæðan fyrir því að "Ekki pynta andarung" kom mér á óvart. Þetta er í raun mjög vel gerð mynd með grípandi morðgátu. Það er mögulega besti giallo sem gerður hefur verið, aðeins keppt í alvarlegri samkeppni við færslur Dario Argento í tegundinni. Og ólíkt fyrra giallo Fulci "A Lizard in a Woman's Skin", þetta dregur aldrei. Leikstjórn Fulci hér er nokkuð góð. Hann heldur sögunni á góðum hraða og heldur áhuga áhorfandans út í gegn. Einnig kemur niðurstaða leyndardómsins áhorfendum algjörlega á óvart. Auk þess bætir hann við nokkrum snjöllum tilþrifum, eins og hressri sálartónlist í sérlega truflandi kirkjugarðssláttarröð. Á heildina litið er ofbeldið hér takmarkað og aðeins beitt þegar það er nauðsynlegt fyrir söguna. Leikurinn er líka góður að mestu leyti, fullur af kunnuglegum andlitum úr ítölskum bíómyndum á áttunda áratugnum. Bæði Thomas Milian og Barbara Bouchet eru frábær flott í gegn. Eini veiki hlekkurinn er Florinda Bolkan, en frammistaða hennar er bara allt of yfirgnæfandi. Það er eini hlægilega þátturinn í myndinni. "Don't Torture a Duckling" kemur örugglega með tilmælum mínum og gæti verið góð kynning á giallo undirtegundinni í heild sinni. (8/10)