Ég elska teiknimyndir. Þeir geta sýnt hluti sem kvikmyndir með „alvöru“ leikurum og landslagi geta ekki - þó að tölvubrellur séu að breyta því meira og meira. Þeir geta ýtt mörkum háðsádeilu („The Simpsons“), góðs smekks („South Park“), sjónarspil („Aladdin“) eða veruleika („Toy Story“). Það eru nokkur góð dæmi um þetta í „Ísöld“, eins og þegar við sjáum flókna hjörð af nú útdauðum spendýrum flytjast um sveitir, spjalla eins og gamlir vinir. Slík atriði er unun að horfa á þar sem við fáum tilfinningu fyrir bæði kunnuglega og skrítna í senn, oftast þannig að við hlæjum. Þó Ice Age sé ekki eins góð og bestu teiknimyndir allra tíma, þá er þetta mjög skemmtileg mynd. Hallaðu þér aftur, njóttu vísvitandi tímaleysis, yndislegs bakgrunns og magahlátursins. Sagan fylgst með Manfredi brjálaða mammútnum, Sid, fávita letidýrinu, og Diego, sabeltanntígrisdýri, þegar þeir fara með mannsbarn aftur til ættbálksins hans - fyrir mjög mismunandi ástæður. Á leiðinni eiga þeir náttúrulega við fullt af vandamálum að stríða. Einnig kemur upp á ferðalaginu Scrat, óheppnasta nagdýr sögunnar, sem er í örvæntingu að reyna að grafa eik fyrir veturinn: í jöklum, ofan á dauðum trjám, í íshellum. Opnunarsenan hans er klassísk. Þetta er einföld saga með mjög fyrirsjáanlegan endi og miðju sem er bara röð af fyndnum atvikum með einhverjum persónuuppbyggjandi augnablikum, en sum atriðin, eins og bleyjuskiptin eða dodos, eru bráðfyndin, dýrin eru viðkunnanleg og það lítur vel út. Það er líka eitt snertandi augnablik þegar hellamálverk af mammútum lifna við fyrir augum Manfreðs. Ekki skylduáhorf, en gott fyrir skemmtilegan klukkutíma eða svo.7/10