Þríleikur eru mjög áhugaverðir. Sumir fara út með látum (Lord of the Rings), sumir verða smám saman veikari (The Matrix), sumir týnast í myrkrinu (Blade, Back to the Future), en sumir halda uppi snilldinni, því sívaxandi bjarta ljósi sem virðist svífur út fyrir yfirborð gallalauss ytra byrðis. Mál og punktur: "Three Colors Trilogy". Þessi kafli í þríleiknum er sá síðasti og er sá heimspekilegasti og umhugsunarverðasti. Í "Blue" fengum við sjónrænt töfrandi, karakterdrifnari söguþráð, í "White" var þetta meira létt lund, frásagnardrifin saga þar sem við hlustum meira á það sem persónurnar segja en allt. „Rauður“ beinist hins vegar að „hvað ef“ og „hvernig kemur“. Það efast um okkar eigin örlög og einblínir aðallega á fortíðina og framtíðina en nútíðina. Þessi kafli fjallar um unga fyrirsætu sem keyrir yfir hund og kemur honum aftur til eiganda síns. Hún kemst fljótlega að því að eigandi hundsins er í raun tortrygginn dómari á eftirlaunum sem njósnar um símtöl nágranna sinna í gegnum háþróaðan njósnabúnað. Allar þrjár myndirnar í þríleikunum eru með mjög einfaldar söguþræðir, en koma miklu meira inn í söguna. Hugleiddu í "Blue", sögu konu sem glímir við missi ástvina sinna. Okkur eru stöðugt sýndar hugmyndir um franskt samfélag samtímans og hvernig það endurspeglar hegðun persónunnar. „Red“ fjallar ekki aðeins um unga konu sem finnur skjól í lífi eldri manns, heldur snýst hún líka um tilviljun, von og örlög. Irene Jacob fer með hlutverk Valentine Dussaut, sem í fyrstu finnur gamla manninn (Jean-Louis Trintignant) ), sem við finnum aldrei nafnið á, einstaklega sjálfhverf og viðbjóðslegur. Þrátt fyrir sjálfshugsandi greiningu og voyeuristic fyrirætlanir hennar, kemst hún að því að dómarinn væri hinn fullkomni maður fyrir hana, ef hann væri aðeins 40 árum yngri. Irene býr á móti öðrum, yngri dómara, sem líkist gamla manninum mjög. Þetta er „hvað ef“ sem heldur áfram að hringsóla í myndinni. Hvað ef Irene fæddist fyrir 40 árum? Gamli maðurinn hefði verið hennar fullkomni samsvörun. En hvað ef yngri dómarinn er í raun og veru hennar fullkomni samsvörun, þar sem hann líkist svo mjög þeim eldri. Valentine veit þetta ekki, aðeins við, og Krzysztof Kieslowski stingur þessu lúmskt upp í næstum öllum ramma sem Irene er í. Við erum stöðugt lamin í andlitið með nærveru hans, sem nánast vísbending um örlög Irene. Ég nefni að gamla maður hefur ekki nafn af ástæðu. Sú ástæða er vegna þess að það er mjög táknrænt fyrir heildarþemað í sögunni. Við eigum að bera gamla dómarann ​​saman við Auguste (Jean-Pierre Lorit), yngri dómarann, á fleiri en einn hátt. Við lærum að gamli maðurinn átti einu sinni einhvern sem hann elskaði en hún slapp. Í annarri senu sjáum við Auguste hjartveikan þegar ástin í lífi hans kemst upp með annan mann. Það eru stöðugar áminningar um hvort Valentine muni nokkurn tíma hitta þennan mann eða ekki. Jafnvel þó þau fari framhjá hvort öðru án þess að taka eftir því á hverjum einasta degi. Það er líka mótíf símans, fyrir Valentine er það leið til að halda geðheilsu og uppfæra líf hennar, fyrir Auguste er það það sem leiðir til hjartasorgar hans, og fyrir gamla manninn er það það eina sem hann á eftir. Þessir þrír þættir þjóna til að skyggja á eigin sálfræði persónunnar. Þetta er eins konar staðhæfing um hvað þeir eru og hverjir þeir eru. Allar þrjár "Colors" myndirnar standa fyrir ákveðnu prinsippi, sem er algengast í Frakklandi. "Blár" stendur fyrir frelsi (persónulega veran), "Hvítur" stendur fyrir jafnrétti (að vera samþykktur af fleiri en einum) og "Rautt" er bræðralag (að umgangast, að læra). Og þó að þessi lokakafli sé augljós áhersla á bræðralagsregluna, sér Kieslowski um að hann komi með hinar tvær líka, til að tengja allar þrjár sögurnar. Til dæmis sjáum við gamla manninn reyna að ná til Valentine og upplýsa hana með njósnabúnaði sínum, sem endurspeglar jafnréttisregluna. Við sjáum líka undir lokin að Valentine stundar sálarleit og að hún hefur meiri áhyggjur af sjálfri sér en öðrum (takar ekki upp símann þegar Michel hringir), skýrt dæmi um Liberty. Og þar sem allar þrjár meginreglurnar eru komnar, tengir Kieslowski allar persónurnar líka vel saman, í lokaatriðinu og hjartanlegasta atriðinu." Rauður" er um hvar þú hefðir getað verið ef þú værir eldri eða yngri. Það snýst um hvort það sé einhver fullkomlega fullkominn fyrir alla eða ekki og hvort ein manneskja geti breytt lífi þínu eða ekki. Lokakaflinn í ógnvekjandi þríleik sem gerður hefur verið, þessi mynd rýfur múra bæði í leikstjórn og frásögn. Það snýst ekki aðeins um nútímalíf okkar heldur um hvar lífið gæti og ætti að vera í okkar nútíma. Og þó að myndin sé lúmskari en bæði "Blue" og "White", hrópar hún djarflega yfirlýsingu um ást og samúð. Það er erfitt að ímynda sér að "Red" hafi verið síðasta mynd Kieslowskis og að hann hafi dáið svo ungur að aldri. Engu að síður mun þríleikurinn alltaf vera hans meistaraverk og við munum alltaf minnast hans fyrir verk hans sem ber hæst Bergman, Fellini og Wenders sem sannarlega eftirtektarverðan leikstjóra sem aldrei hefur hlotið Óskarsverðlaun. Kieslowski, þín hefur verið saknað!