Vélmenni Jox reynir mikið, en er í grundvallaratriðum röð af bardagaatriðum sem eru þrædd saman - vélmenni á móti vélmenni, maður gegn manni, maður gegn konu. Forsendan hafði möguleika, en svo virðist sem handritið hafi í raun ekki verið gefið þau fleiri drög sem það þurfti. Samt var það nokkuð gott, fyrir vísindaskáldsögu hasarmynd. Hluti af því var vegna þess að handritið var eftir Joe Haldeman. Fyrir þá sem ekki kannast við nafnið skrifaði Haldeman hina margverðlaunuðu vísindaskáldsögu "The Forever War". Hún er talin ein af bestu skáldsögunum um bardaga brynja, alveg uppi með „Starship Troopers“ eftir Robert Heinlein og „Armor“ eftir John Steakley. Og þessi mynd er í raun meira eins og risastór bardaga brynjamynd, frekar en risastór vélmenni. Það er nær því sem aðdáendur hefðu viljað í stað svívirðingarinnar sem var „Starship Troopers“ eftir Paul Verhoeven, sem líktist aðeins skáldsögunni sem hún var byggð á. " Nokkur nöfn eru allt sem þau áttu sameiginlegt. Akkilles að láta sprengja fót vélmennisins af sér átti sér enga hliðstæðu í Iliad, sem innihélt ekki dauða Akkillesar. Hinn forni Akkilles var heldur ekki göfugur stríðsmaður. Hann var hinn voldugasti, en líka hefnigjarn og smámunasamur. Jafnvel vélmenni djókinn sem var drepinn í fyrstu senu passar ekki. Hann var nefndur Herkúles, en gríska Ilíadurinn hefði haft Herakles. Áhrifin voru nokkuð góð miðað við tímann og fjárhagsáætlunina. Að vísu var hún ekki sambærileg við "Terminator 2" ári síðar, en sú mynd kostaði tífalt meira. Stöðvunarhreyfingin var næstum því eins góð og vélfæragöngumennirnir í „The Empire Strikes Back“ og „Return of the Jedi“. Reyndar betra en mikið af Ray Harryhausen hreyfimyndum, sem er í hávegum höfð, en nokkuð gamalt. Ekki koma með miklar væntingar inn í þetta og þú verður líklega ekki fyrir vonbrigðum. Það er betra en margar aðrar lágfjárhagsmyndir og jafnvel stórar stórmyndir sem hafa betri áhrif en mun verri handrit.