Breski „arfleifðarkvikmyndaiðnaðurinn“ er stjórnlaus. Það er ekkert að því að kvikmynda klassískar skáldsögur, en hvers vegna verða þær allar að vera kvikmyndaðar af hæfileikalausum engum? Þessi mynd rífur kjarkinn úr erfiðri skáldsögu Orwells og breytir henni í meinlausa, dúnkennda rómantíska gamanmynd. 'Aspidistra' er kannski ekki besta verk Orwells, en enginn sem les það getur gleymt frábærri lýsingu þess á fátækt. Orwell leggur ekki aðeins áherslu á kuldann og hungrið, heldur þá niðurlægingu að vera fátækur. Í skáldsögunni er London hráslagaleg, grá, köld, hjartalaus borg og Comstock biður um að sprengjuflugvélasveitin verði sprengd í burtu. En þessi mynd straujar allt sem gæti á einhvern hátt truflað og skapar þess í stað skemmtilega nostalgíuferð til heillandi London þriðja áratugarins, þar sem allt er upplýst með sköftum af gullnu sólarljósi, og jafnvel fátækrahverfi Lambeth eru fagur og full af nýskrúbbuðu. ígulker og hamingjusamar vændiskonur. Ljóð Comstock um hvassa vindinn sem gengur yfir ruslagöturnar virðast algjörlega út í hött í þessum súkkulaðikassaheimi. Verst af öllu er vægðarlaus bonhomie handritsins, fornir brandarar og klunkandi samræður. Það er svo svekkjandi því Richard E. Grant er fullkominn einstaklingur til að leika Gordon Comstock og myndin er stútfull af frábærum leikurum. En það er allt til einskis. Þessi mynd gerði mig svo reiðan! Bókmenntasaga Bretlands er eitthvað til að vera stolt af fyrir ríkidæmi, margbreytileika og kraft. Og hvað gerum við við það? Við notum bragðdaufa enga til að breyta því í mjúkan, anodyne pap fyrir fólk sem vill finna að það sé að „fá sér menningu“ á meðan það drekkur Horlicks og blundar hljóðlega.