Þó að þetta væri "konu saga" fannst mér þetta samt frekar áhugavert. Það er óvenjulegt að því leyti að þrjár raunverulegar systur leika systur í myndinni! Ég er að vísa til Priscilla, Rosemary og Lola Lane. Af hverju innlendir gagnrýnendur elskuðu þessa mynd var nærvera uppreisnarmannsins John Garfield, sem var vondur drengur. Í brengluðum hugum þeirra, sem eru undir stjórn Frjálslyndra, eru al-amerískar persónur sjúklegar en súr í lífinu, léleg viðhorf týpur eins og Garfield lék hér eru fólk sem þeir geta samsamað sig við. Þrátt fyrir það hefur þessi mynd samt almenna góðvild, þess vegna fannst mér hún góð. Sumar persónurnar hafa kannski gert heimskulega hluti, en þær eru góðar í hjarta. Hjarta hvers var stærra en "Ann" (Priscilla Lane) hér inni? Ég er sammála IMDb notendagagnrýnandanum hér inni sem segir að þetta sé mynd Priscilla jafn mikið og ástkæra (ekki af mér) Garfield. Með leikstjóra á stærð við Michael Curtiz er myndin betri en hún gæti hafa verið undir stjórn einhvers annars. Curtiz sá til þess að engin atriði, sápukennd eða á annan hátt, myndu halda áfram of lengi. Auk Lane-systranna og Garfield höfum við Claude Rains (sem bætir bráðnauðsynlegum húmor við söguna), Jeffrey Lynn (aðaláhugamál stúlknanna) ), Gale Page, Dick Foran, Frank McHugh og Mae Robson. Eins og gefur að skilja hlýtur þessi mynd að hafa slegið í gegn vegna þess að það voru nokkrir útúrsnúningar frá henni, hvorugur þeirra nálgaðist þessa í innihaldi og árangur í miðasölu.