Þessi mynd hefur á síðustu tíu árum orðið ein af mínum uppáhalds gervi-nóirupplifunum. Söguþráðarnir þrír sem Kazan gaf okkur hafa hver sína einstöku og aðskilda ánægju. Heimilisspjallið milli Bel Geddes og Widmark, hreyfingin á milli herbergja, litlu bendingarnar eins og símaskráin sem Barbara setur á stólinn undir syni sínum svo hann nái að borðinu, þessi litlu innilegu orðaskipti milli eiginmanns og eiginkonu, allt er vel útbúið. og náttúrulegt. Meira en nokkuð annað elska ég veröndina þeirra, hina seinni stofuna þar sem ljóst er að þau eyða stórum hluta sumartímans. Annar þráðurinn er faglegt samband margra í myndinni en sérstaklega á milli persóna Widmark og Douglas. Það er kannski ekki alveg frumlegt og verður dálítið blússandi en allt í allt kemur það fram sem raunverulegt, virðingarvert og skilvirkt. Þriðji þráðurinn, nöturlega sagan af Blackie og tötruðu litlu klíkunni hans, kemur okkur næst dimmum og ógnvekjandi noir-heimi. Blackie frá Palance er köld eins og ísblokk. Þessi sjálfskipaði viðskiptamaður, þessi sjálfgerði maður hefur greinilega margbreytileika sem við tökum aðeins stuttlega inn á. Fyrir mig heldur þessi mynd áfram að vera fullkomlega ánægjuleg upplifun.