"The Great Dictator" er að öllum líkindum ein af þekktustu myndum Charlie Chaplin. Það er alræmt fyrir ósvífna ádeilu á Adolf Hitler og nasismann. Þangað til ég horfði á hana vissi ég aðeins af frægðinni. Nú veit ég hversu mikið myndin á það skilið. Myndin sýnir í grundvallaratriðum hetjudáð hins dálítið klaufalega, metnaðarfulla, stutta og áhrifamikla einræðisherra Tómaníu, Adenoid Hynkel; og með honum, hans nánustu og kæru starfsmenn: Field-Marshall Herring og Herr Garbitsch. Einnig felur hún í sér hetjudáð minnisleysis, tilfinningaþrungins og oft klaufalegan gyðingarakara, öldungis í fyrri heimsstyrjöldinni. Að lokum vil ég segja að þessi mynd hafi ýmsa eiginleika sem gera hana bæði einstaka og frábæra. Þó að gamanmyndin sé ákaflega bæði munnleg og slöpp og tilfallandi sýnir heildarmyndin hversu alvarlega hún tekur nasisma eða árásargjarn þjóðernishyggju sem þema með ýmsum millikaflum. Óaðfinnanlegur leikhæfileikar Chaplins spanna víða í myndinni, hann heldur áfram að hrífa hana upp og upp þar til hann einfaldlega springur. Staða Paulette Goddard sem metnaðarfulls gyðinga tilvonandi uppreisnarmanns og Henry Daniell afhendir nef, rólega-sem-dauða-alvarlegar-sem-hjartaárás línur gera frábæra áhorf. Ennfremur, einn þáttur í myndinni er það sem gerir það er svo sérstakt: það dregur enga kýla. Það er ekki "leynt", það á ekkert erindi við það að vera hulið. Þetta er „augljós“, ósvífn, í augliti þínu, augljósri lýsingu á bæði Hitler og nasisma. Til að draga saman í stuttu máli, horfðu á það. Horfðu bara á það, þú munt sjá það.