Ég sé ekki hvernig einhver sem líkar við Van Damne gæti líkað við þessa mynd. Myndin byrjar í raun með einhverju loforði. Ég myndi segja að hasarsenurnar í upphafi myndarinnar séu frábærar. Aðgerðarsenurnar þar sem fjölskyldudeildin reynir að bjarga tvíburunum er frábær byrjun og er góð leið inn í aðalsöguna. Hins vegar er myndin allt niður á við þaðan. Það hefði verið gaman ef leikstjórinn hefði getað haldið sig við upphaflega forsendu. Það er að bræðurnir eru fæddir í mismunandi heimshlutum og læra þannig mismunandi færni. Annar bróðirinn á að vera fær í bardagaíþróttum en hinn bróðirinn á að vera fær í skotvopnum. Hversu þægilegt þegar sá tími kemur að bróðirinn sem hefur aldrei tekið upp byssu áður en allt í einu er mikill skotmaður og bróðirinn sem hefur ekki verið kenndar bardagalistir er allt í einu að gera skiptingarnar og háspörkin. plott, hasar o.s.frv. eru einfaldlega fáránlegar. Uppáhalds atriðin mín? Hvað með þegar Van Damne er að takast á við vopnaðan hermann með AK-47. Hermaðurinn er í um 100 metra fjarlægð. Í stað þess að miða og skjóta á Van Damne er hann að hrópa stríð eins og hann sé með orrustuöxi og hleypur á hann. Van Damne heldur áfram að taka upp skammbyssu frá fallnum hermanni og skýtur hann, ... á meðan hann er enn í um 75 til 80 metra fjarlægð. Þessi mynd hefur einna vonbrigðum endar. Bolo Yeung er þjálfaður bardagalistamaður. Hins vegar í stað þess að dansa ágætis bardaga. Bolo er að kasta tunnum í Van Damne eins og Donkey Kong. Algjörlega átakanleg mynd sem lofaði svo miklu. Ef þú ert Van Damne aðdáandi, sparaðu þér tíma og sjáðu Hard Target eða eina af fyrri myndum hans.