Ah, kynlífsmyndin. Það er verst að þeir gera þetta ekki lengur (nema þú búir í Japan). En ef þær reyndust allar svona, þá er það ekki slæmt. Myndin samanstendur í raun af því að yndislegu vampírurnar tvær tína „johns“ meðfram sveitavegi, fara með þær heim í kastalann sinn, stunda brjálað kynlíf með þeim og svo borða þá (nema fyrsta fórnarlambið, sem þeir halda í kring án sérstakrar ástæðu). Hlutirnir eru flóknir þegar kona í útilegu með eiginmanni sínum verður of forvitin um þessar dularfullu konur sem hún heldur áfram að hitta. Það verður mjög ljótt héðan. Undir lokin eru vamparnir tvær í svo mikilli blóðþornun að þær eru að éta allt sem er í sjónmáli og ná að hleypa fanga fórnarlambinu sínu undan. Úbbs, svo mikið fyrir þessa leynitilveru. Sú staðreynd að vampýrurnar tvær nenni ekki að fara úr fötunum og fíflast hver í annarri er það eina sem þessi mynd hefur að gera. Annars er þetta blóðugt, ruglingslegt rugl (af hverju er grafhýsið þeirra svona langt í burtu frá kastalanum þeirra?), sem aðeins er hægt að horfa á í örfáar mínútur af vampýruleiktíma. Það eina sem ég fékk út úr þessari mynd var þessi tvö dýrmætu ráð: að skjóta lesbíur drepur þær ekki; það mun aðeins breyta þeim í vampírur, og ekki taka króka meðfram sveitavegi; þær eru líklega vampírur. Fyrir utan það var það í rauninni ekki tíma minn virði.