Ákveðið nei. Hátt NEI. Þessi mynd er algjör dúlla. Þar sem vinur minn hafði mælt mjög vel með „svona hluti“ horfði ég á þessa mynd með nokkurri eftirvæntingu eftir því að verða upplýst, breytt, hreyfð, breytt, upplyft og allt hitt jákvætt dularfullt. hlutir sem gætu komið fyrir mig þegar ég sé skyndilega Sannleikann. Nú gæti þetta hljómað eins og einhver sem er þegar tilbúinn til að kúka hvað sem er sem fjallar um frumspekileg, frumspekileg/líkamleg mörk tilverunnar. Trúðu mér, ég er ekki slík manneskja. Ég reyni að vera opinn um hvaða kynningu sem er og ákveða síðan í samræmi við það. Hvað varðar innihald var það eina sem mér fannst vægast sagt áhugavert og upplýsandi, um peptíð, tilfinningar, fíkn og frumuviðtaka. Það var eini „sameinandi“ þátturinn sem ég gat fundið í heimildarmyndarhluta þessarar myndar. Restin af heimildarmyndinni röflaði um nokkur efni og virtist aldrei sameinast og standa saman, reyna að binda saman og álykta að einhverju marki. Og hvað var allt þetta um að innfæddir Bandaríkjamenn gætu ekki séð skipin sem Kólumbus kom með? Hver sagði „yfirvöldum“ í þessari mynd að það væri það sem gerðist árið 1492? Hvar eru þeir þarna líka? Hefðu þeir borið þetta saman við vísindavinnu sem er unnin í sjónrænum skilningi (górillumyndbandið fræga, td heimsótt Visual Cognition Lab við háskólann í Illinois síðuna) gæti hafa verið sannfærandi punktur. Hér virtist þetta hins vegar vera óstudd dulræn kjaftæði. Sem kvikmynd: þetta var ekki ein mynd, þetta voru tvær. Mér fannst heimildarmyndin svolítið áhugaverð, bara til að heyra fólkið tala um það sem það var að tala um (ég var pirraður yfir því að persónuskilríki þeirra voru ekki sýnd neðst á skjánum þegar það talaði, að minnsta kosti í upphafi!) En ég fann að „sögu“ hluti myndarinnar þar sem Matlin er pirrandi, sundurlaus, uppáþrengjandi, ótengdur og hreint út sagt heimskulegur. Þessi hluti um pólska brúðkaupið með þeim dansi var ekkert smá fyndið. Það var hláturslegt, fáránlegt, töff og heimskulegt. Og mér fannst notkun orðsins „Pollack“ móðgandi. Það virtist bara svo út í hött og rangt. Er slík notkun í lagi vegna þess að meðlimur hópsins notar niðurlægjandi hugtak til að vísa til hópsins vegna þess að hann eða hún er meðlimur hópsins? Það er kannski allt í lagi að benda á það, en það virtist ekki vera notað þannig hér. Og í öllu falli er mér sama hver ástæðan er, hún móðgaði mig, Pólverja. Ég kalla mig aldrei eða vísa til þjóðernisuppruna minnar sem „Pollack“. Og mér líkar svo sannarlega ekki þegar aðrir gera það. Get ég horft á eða hlustað á stórhuga samtal þar sem þetta hugtak er notað? Þú veðjar! En aftur virtist þetta ekki vera raunin hér. Það virtist bara svo út í hött. Áhugalaus, óvægin. Leiklistin var ömurleg. Frammistaða Elaine Hendrix var algjörlega ótrúverðug. Stundum virtist sem hún væri bara að lesa línurnar sínar sem hún var nýbúin að fá. Marlee Matlin virtist að mestu vera sofandi að ganga í gegnum þetta allt saman. Ef til vill var hún undrandi yfir efninu. Ég veit að ég var það. Ef hún átti að túlka vonsvikinn dópaðan kvíða-tilhneigingu vanlíðan, virtist það bara ekki smella. En langverstur í heimi var Hendrix! Allt í allt fannst mér þetta sundurleitt, illa leikið klapp-gildra.