Guði sé lof að þetta var ekki byggt á sannri sögu, því hvílík saga er þetta. Áður en djöfullinn er fjölmennur af fyrirlitlegum persónum sem eiga sér engin takmörk, er Before The Devil dáleiðandi skoðunarferð inn í öfugugga sem væri hlæjandi (og stundum er jafnvel með - eða kannski vegna - sjúklega hörmulega undiralda mannlegrar truflunar í gegn) ef það var ekki framkvæmt með svo stórkostlegri, yfirþyrmandi sannfæringu af stjörnum þess. Hið frábæra handrit Kelly Masterson og frábær leikstjórn eftir engan annan en Sidney Lumet skaðar heldur ekki. Aðalvandamálið hér er fjölskyldulegs eðlis, þar sem bræðurnir tveir, sem eru mjög ruglaðir (glæsilegar myndir frá Philip Seymour Hoffman og Ethan Hawke) ákveða að ræna skartgripaverslun foreldra sinna, tilraun sem fer ömurlega út í hött. Sagan er sögð með tímabreytingum (sem eru tilgreindar á skjánum, eins og: "Charlie: Two Days Before The Robbery", svo enginn ætti að rugla saman ); sumir hafa sagt að þeir hafi ekki verið hrifnir af þessu tæki en mér fannst það virka fullkomlega, aukið á skekkjuna í öllu málinu, miðað við að bræðurnir tveir sem um ræðir eru varla að spila með fullum stokkum - á milli þeirra var ekki hægt að gera almennilegt pókerhönd til að bjarga lífi þínu. Hleyptu inn þessum töfrandi aukafréttum: annar bræðranna er eiturlyfjafíkill, giftur Ginu (Marisa Tomei, líka frábær), sem á í ástarsambandi við hinn bróðurinn, kasta á stórkostlegum systkinasamböndum, ásamt þeirri staðreynd sem sagði dópisti bróðir hatar föður sinn (áhrifamikil frammistaða frá Albert Finney), sem hefur greinilega valdið honum alvarlegum sársauka í fortíðinni, og þú ert með Shakespeare/grískan harmleik í höndunum. Farðu varlega.