Framhaldsmyndir eru duttlungafullur hlutur þar sem flestar eru hvergi nærri vexti upprunalega. Stundum finnur maður framhald sem þykir betri en upprunalega, sumir gagnrýnendur (eins og John Charles) hafa haldið því fram að Project A2 sé betra en upprunalega, ég er nokkuð ósammála en þessi mynd er samt verðmæt framhald og passar vel í framleiðsla frábærrar hasarbíós í Hong Kong á níunda áratugnum sem og eigin verk Jackies. Ég velti því fyrir mér hvernig með svo frábærri útgáfu af frábærum myndum að síðari myndirnar hans hafi ekki verið eins góðar. Hann hefur aðeins leikstýrt tveimur myndum á tíunda áratug síðustu aldar og engum fyrr en hann hefur haft mikið aðdráttarafl í mörgum myndanna þar sem hann er ekki opinberlega leikstjórinn. Fyrr árið 1987 fór Jackie í heilaaðgerð eftir hörmulegt fall í tökum á Armor of Guð. Þetta hvatti hann til að vinna að næstu mynd sinni nálægt heimilinu. Þetta hvatti hann ekki til að hætta að hætta lífi sínu og glæfraleiksliðinu sínu okkur til skemmtunar. Það sem varð til er frábært högg heima sem myrkvaði frumritið í miðasölutölum (31 milljón HK dollara samanborið við 19 milljónir fyrir upprunalega). Jackie Chan er enn á ný orðinn óvenjulegur lögreglumaður Dragon Ma og honum er skipað að vinna með "Three Wan". „Yfirlögregluþjónn Chun (Lam Wai, Royal Warriors) sem er eini kínverski lögreglumaðurinn sem hefur leyfi til að hafa byssu enn er talinn standa fyrir handtökum til að láta líta betur út og hunsa glæpi þríhyrningsherra að nafni Tiger Au (Michael Chan Wai- Maður, Drekaherra). Greinilega hefur Chun of mikið vald til að hægt sé að taka hann beint niður, en hann er laus við Sai Wan hverfið (nú er hann "Two Wan") sem Dragon Ma tekur við. Þetta óhagkvæma og spillta embætti mun brátt breytast og það er frábær vettvangur þar sem þrír lögreglumenn, sem vita ekki hvern þeir eiga við, reyna að ráðast á Ma til að kenna honum lexíu um að kvarta yfir lögreglumönnum. Hann hefur brátt það héraðsskipalag og Tiger Au séð um. Bardagakóreógrafían og glæfrabragðið með Tiger og mönnum hans eru alveg æðisleg. Uppáhalds glæfrabragðið mitt var fallega hrottalegt fall af annarri hæð í stóran vasa og sá vasi virtist ekki vera mjúkur. Á meðan eru nokkrar undirþættir að gerast. Það eru sjóræningjar sem hafa lifað af frá fyrstu myndinni sem eru að leita að hefnd og mat. Svo eru byltingarmenn þar á meðal Maggie (Maggie Cheung, In The Mood For Love) og (Rosamund Kwan, Casino Raiders) sem eru að reyna að safna fé fyrir Dr. Sun Yat-sen til að steypa Qing-stjórninni af stóli sem og stjórnarliðar sem eru að reyna. að finna þessa uppreisnarmenn. Settu inn blöndu af spilltum Hong Kong og breskum löggum sem og lögmætum og þú ert með plokkfisk sem er að fá aðeins of mikið af hráefnum, en virðist samt renna saman. Þetta virkar vel þegar það er sena undir áhrifum frá Marx-bræðrum (Marx-bræður hafa gert þessa tegund af senu nokkrum sinnum með The Cocoanuts (1929) sem fyrst) hjá Maggie þar sem allir eru að leita að einhverjum á meðan þeir eru í felum fyrir öðrum. Margar vikur fóru í þetta atriði einni saman og átakið sýnir það svo sannarlega. Það eru nokkrir gallar við myndina. Það er ákveðið kennslueðli sem læðist að myndinni sem virðist svolítið út í hött sérstaklega ein lítil ræða undir lokin sem Jackie heldur þegar hann er að fást við byltingarmenn meginlandsins og ákaflega auðveld umskipti sjóræningjanna sem lifðu af frá fyrstu tíð. kvikmynd. Kvenpersónur eru enn og aftur vannotaðar og vanmetnar, sérstaklega Maggie Cheung. Ég var heldur ekki jafn sáttur við framhald söguþræðisins og fyrri myndin. Einstök atriðin ráða ríkjum í tilfinningum mínum til myndarinnar í stað þess að hugsa um þessa mynd sem eina heildstæða heild. Ég kenna ekki myndinni um að geta ekki haft Sammo Hung og Yuen Biao eins og þá fyrstu (ég hef heyrt að aðalástæðan á bakvið þetta var sú að þessir tveir voru að taka upp Eastern Condors, en ég velti því fyrir mér hvort Jackie hefði getað beðið smá á meðan til að fá þá til að koma fram í þessari mynd myndu þeir vinna saman í síðasta sinn árið eftir í Dragons Forever), en þeirra er saknað. Mér fannst þetta mjög skemmtileg og vel gerð mynd og er réttilega litið á hana sem eina. af betri gamanmyndum níunda áratugarins. Þessi mynd er líka nokkuð góð á nokkrum óvæntum stöðum. Listastjórnin er frábær (Eddie Ma Poon-chiu), búningarnir eru stórkostlegir, kvikmyndatakan góð og myndin lítur nokkuð ekta út. En glæfrabragðið, gamanleikurinn og hasarinn er það sem ég man þessa mynd fyrir. Það er eltingaleikur sem tengist handjárnuðum Dreka og Chun sem er frábær (hluti af axakastsenunni yrði notaður í Shanghai hádegi). Síðustu tuttugu mínúturnar eru fullar af ógnvekjandi höggum, falli, chili-pipar sem munnmús (Jackie skrifar í ævisögu sinni um hvernig hann notaði alvöru papriku í þessu atriði; þú getur séð hann hafa mikinn munnverk á meðan útspil í lokin) og er verðug niðurstaða þessarar myndar. Frægasta glæfrabragðið úr þessari röð er virðing hans til Buster Keaton úr Steamboat Bill Jr. (1928) með þeirri undantekningu að það er ekkert gat og aðeins veikur hluti þar sem hausinn á honum skýtur í gegn. Aðdáendur Jackie og/eða Hong Kong hasarbíóa. ætti að telja þetta verða að eiga og horfa á. Ég geri það svo sannarlega.