Áhorfendur sem væla yfir öllu, þar á meðal titilröðinni (það er nú fyndið) myndu láta okkur trúa því að þetta sé einhvers konar kraftaverk í kvikmyndum, en, trúðu mér gott fólk, þetta er ein vandræðalegasta slæmasta mynd sem þú gætir séð, og ef þú' þegar þú ert ekki að hlæja að þessu eftir fimm mínútur, myndi ég segja að þú hafir misst húmorinn. David Niven leikur dauðadæmdan og brjálaðan RAF flugmann sem telur einhvern veginn við hæfi að ráða hrifnæman (kvenkyns) flugumferðarstjóra í tilfinningaþrungið samtal um ást, rétt eins og hann er að steypa sér í sinn örugga og eldheita dauða. (Er það ekki rómantískt...) Auðvitað er honum hlíft við frumspekileg tilviljun, og skolar upp á ströndina, rétt eins og þessi sama flugumferðarstjóri hjólar framhjá á hjólinu sínu. (Þeir kljást strax). Þegar litið er framhjá hinum furðulegu homómótísku undirtextum, (þannig að þú þarft í raun að vísa til þeirra sem ofurtexta, frá nöktum dreng sem situr berbakaður í sandinum og spilar rökkrinu-svæði-equire þema myndarinnar. á litlu flautunni sinni, til himnesks hraðboða sem er svo kjánalegur/drottningalegur að förðun hans er rækilegri en dömurnar), furðulegustu þættir myndarinnar eru hvernig hún fléttar svo slæmum skopmyndum af þjóðernis- og kynþáttastaðalímyndum saman í ruglaða þætti. reyndu að rökræða einhvers konar punkt um alhliða eðli og kraft kærleikans. Við fáum það - fljúga stráka eins og stelpur í pilsum og hælum og stelpur eins og þær aftur, og greinilega þarftu bara að gráta aðeins til að gera hana nógu göfuga til að myndin þín fái 10 stjörnur á IMDb. .Varðandi gæði framleiðslunnar, þá er samfellan/klippingin nógu léleg til að framkalla hrun og lýsingin er kannski enn verri en það, en maður hefur varla tíma til að taka eftir því að handritið er svo slæmt. Það eru leikir spilaðir með Technicolor, (hvað sem fer fyrir himnaríki er svart á hvítu ef þú getur skilið skilninginn í því), og fyrirboði, (svo fyndið áhorfendafélagi minn sem hefur venjulega gaman af kvikmyndum eins og þessari, hrópaði og hló þegar þá Mótorhjól læknisins endaði loksins í eldsvoða, og frosthreyfingu, (sem er fyndnasta af öllu því kvenkyns aðalhlutverkið er svo lélegt að standa kyrr að þú veist að sviðshendurnir voru að gúffa af myndavélinni). Bestu myndirnar eru snemma. þær á ströndinni, en eftir það er allt niður á við. Stiginn (að hreyfa sig eins og rúllustiga hreyfist) er varla Odessu tröppurnar, svo ekki sé meira sagt, og ég vil virkilega vara alla við að finnast þeir þurfa að sjá þessa lélegu tilraun til kvikmyndagerðar fyrir sína hönd. Myndin er í heildina nógu slæm til að vera fyndin og það er um það bil það besta sem ég get sagt um hana.