Ég sá þessa mynd bókstaflega beint eftir að ég kláraði bókina og kannski var það hlutlaus hugmynd eða mjög heimskuleg. Ég held að það hafi verið hið síðarnefnda. Í fyrsta lagi var það ónákvæmt í mörgum litlum en mikilvægum smáatriðum. Eitt af því fyrsta sem ég tók eftir var, í daglegu lífi Winstons í starfi sínu, samtölum hans, borðhaldi á kaffistofunni o.s.frv., honum finnst óhætt að líta óánægður út og horfa á fólk án þess að óttast mikið. Einn af mikilvægustu hlutum bókarinnar var að jafnvel í litlum athöfnum var nánast ómögulegt að sýna á öruggan hátt jafnvel vísbendingu um sannar tilfinningar hans á andliti hans Á HVERJU augnabliki. Þetta kemur líka fram í atriðunum á götum verkalýðsins. Í bókinni vissi Winston að það væri mikil áhætta að ráfa þarna um og var efins og hræddur í hverri ferð. Meðan hann er í myndinni gerir hann það svo oft og án ótta, að þú missir mikilvægu tilfinninguna um mikið eftirlit og hættu strax. Aðrar minniháttar ónákvæmni felur Winston í sér að fela dagbókina sína í veggnum, já mjög lítil breyting, en það vekur upp spurninguna, hvað er málið? Það var líka það pirrandi sem leikstjóri getur gert við bók, og það er að breyta persónum. Hinar miklu ónákvæmni var þó mun meira truflandi. Í fyrsta lagi er eitt af mikilvægustu hlutunum í bókinni að Stóri bróðir er ríkisstjórn sem byggir á vitrænni en samt grófri heimspeki. Í myndinni sleppa þeir því og fara beint í að láta þig halda að ríkisstjórnin sé stjórnað af Hitler með tækni. Sem er satt, í vissum skilningi, þegar það er leikstýrt með fasisma sínum, en ef það er það eina sem þú færð út úr Stóra bróður, misstir þú virkilega af tilgangi bókarinnar. Það ógnvekjandi við Stóra bróður er að á vissan hátt hefur hann nokkra punkta á bak við heimspeki sína. Þegar O'Brien er að pæla í huga Winstons í ástarráðuneytinu, þá er hann að hlusta á allt sem Winston segir gegn stóra bróður. Sú staðreynd að hann hlustar og kemst áfram í heimspeki sinni er í raun það sem er mest hrollvekjandi og forvitnilegt. Að lokum, (varkár SPOILER framundan) þegar Winston segist elska stóra bróður, þá er það skelfilega að þú ert ekki viss um hvort það hafi verið sálræn barsmíðar og pyntingar sem olli þessu, eða raunverulegur krafturinn á bak við heimspekina. Ég er á engan hátt að segja að hugmyndafræði Stóra bróður hafi punkta sem höfða til mín, en greind hennar og dýpt er það sem gerir þessa bók ótrúlega truflandi. Einnig, hvernig gat einhverjum fundist einhver tengsl milli Juliu og Winston í myndinni? Þetta var hræðilegt, engin tengsl. Og hvar var O'Brien áður en hann gaf Winston heimilisfangið sitt? Eitt af því sem bar bókina voru hugsanir Winstons um O'Brien ÁÐUR en hann hafði samband við hann. Í myndinni hoppa þeir bara í byssuna. En það dregur saman hvers vegna þessi mynd var hræðileg aðlögun: vegna þess að það er ómögulegt að hoppa EKKI yfir byssuna og breyta persónunum á innan við tveimur klukkustundum. Hvernig gat einhverjum dottið í hug að hægt væri að horfa á þessa mynd ef hún var undir tveimur klukkustundum? Að minnsta kosti krefst myndin 3 klukkustunda til að ná nokkrum mikilvægum skapi og tengslum. Allt minna er bara tilgangslaust. Ef þú elskaðir bókina, og ég meina virkilega dýrkaðir hana, muntu ekki samþykkja þessa mynd, og líkurnar eru á að þú vissir þegar að þú myndir ekki gera það. Vegna þess að bókin er ófilmanleg og þessi mynd sannar bara hversu ómögulegt það er að troða einhverju almennilegu í litla spólu af kvikmynd. Tvær stjörnur af tíu