Ljóst er að Andreas Bethmann myndi vilja klæðast kórónu Jess Franco á meðan hann þráir (að minnsta kosti kvikmyndalega) eiginkonu gamla vinnuhestsins, Linu Romay. Romay leikur spilltan, frjóan, sjálfsfróandi fangavörð í þessari nútímalegu, metnaðarfullu W.I.P. kvikmynd. Með nokkrum undantekningum eru margar kvikmyndir Francos óduglega framleiddar og leikstýrðar á sléttan og fljótfærnislegan hátt. Skotin klippast ekki alltaf saman og hljóðblöndurnar geta verið skelfilegar. Þegar ég horfði á "Angel of Death 2" (aka "Prison Island Massacre") spurði ég sjálfan mig hvort Bethmann væri viljandi að reyna að endurtaka einkaleyfisskemmdina hjá Franco, eða er hann bara náttúrulega lélegur eins og lærifaðir hans? Er þessi mynd vísvitandi léleg, sem myndi vera sjálfsigrandi, eða er hún einfaldlega slæm af vanrækslu? Eftir að ferðamaður neyðist til að blása með byssu, fyllir nauðgari hennar munninn á henni og fyllir síðan leggöngin af eiturlyfjum. Nokkrum mínútum síðar er hún dregin inn í klettafangelsi af ástæðum sem ekki eru útskýrðar og sætt hlátri og grófri meðferð starfsmanna og annarra fanga. Þar sem þetta er WIP mynd eru lesbískar senur í miklu magni og nóg af ofbeldisfullri hegðun. Glæsið er blóðugt og sadisískt líka, með ánægju eins og tanndrátt og hársvörð (með leyfi Olafs Ittenbach). Leikurinn er frekar hræðilegur og bardagaatriðin eru léleg, en það er ást á sleaze í hverjum ramma og skilningur á því hvað ruslaðdáendur hafa gaman af. Því miður gerir flata handritið flata kvikmynd. Þannig að þrátt fyrir fjölmörg voðaverk, harðkjarna kynlíf og gestaframkomu frá Jess Franco er upplifunin tóm. En er það ekki það sem flestar Jess Franco myndir eru?