Þegar ég og kærastinn minn fórum að sjá þessa mynd vissum við ekki hverju við áttum von á, en hún fullvissaði mig um að hún hefði fengið góða dóma. Svo ég fór með það. Við fórum inn í bíó og keyptum miða og fórum inn á tjaldið. Eftir smá stund að hafa setið þarna og beðið eftir að myndin byrji gekk enginn annar inn um dyrnar. Ég var mjög grunsamlegur þar sem þú færð venjulega að minnsta kosti nokkra fleiri í hvaða kvikmyndasýningu sem er. Myndin byrjaði á endanum og við sátum þar. Eftir smá stund af mjög litlum samræðum og mjög "arty" týpískum senum var ég farinn að átta mig á því hvers vegna við vorum eina fólkið þarna. Það var sundurliðað með tilviljunarkenndum klippum frá aðalsögunni til krakka í hjólagarði, sagan sem hún er sjálf meikaði engan sens. Krakkinn átti að hafa framið glæp þegar hann gerði það ekki og ef hann gerði það, þá er ekki svar að skrifa bréf til neins og þú ættir ekki að finna fyrir sektarkennd bara vegna þess að þú skrifaðir það bréf, honum hefði átt að vera refsað. Það var enginn tilgangur með þessari mynd. Ég hef ekki hugmynd um hvers vegna við fórum ekki og fengum peningana okkar til baka hluta af leiðinni í gegnum myndina. Ég reyndi að gefa því tækifæri held ég. Það var lítið hugmynd um þessa mynd og framkvæmdin var skammarleg. Rithöfundurinn og leikstjórinn og næstum allir aðrir sem gerðu þessa mynd ættu að hafa áttað sig á því hvað þeir voru að gera og hætt. Það er klukkutími plús sem ég mun aldrei nokkurn tíma fá aftur. Mér þykir það leitt fyrir alla sem líkaði við þessa mynd, en...hún er bara svo hræðileg, ég meina virkilega virkilega virkilega slæm. Ó, ég þarf að minnsta kosti aldrei að verða fyrir því aftur.