Ég veit að ég ætti að vera hrifin af þessari mynd, og ég geri það að mestu leyti, en eins og aðrir hafa nefnt er hún svolítið löng í tönn. Mér fannst líka ofsafengið hormón í öllu karlkyns áhöfninni vera svolítið pirrandi. Það er furða að þeir hafi ekki farið að anda og grenja yfir tunglunum líka. Ég verð líka að segja að á heildina litið skilur myndin mig eftir kalt. Það er mjög dauðhreinsað andrúmsloft sem gegnsýrir myndina. Það jákvæða er að áhrifin eru frábær (fyrir utan teiknimyndaskrímslið), sem og brellurnar, leikmunirnir, búningarnir og auðvitað Robbie. Ef vélmennið væri ekki í þessari mynd held ég að það hefði ekki verið eins vinsælt og það var/er. Seinni helmingur myndarinnar tekur við sér þegar við byrjum að rannsaka gleymdar græjur „Krellsins“. Eins oft og ég hef séð þessa mynd, þá lætur Krell mig samt klóra mér í hausnum um nákvæmlega hver eða hvað þeir voru. Miðað við það sem verið var að framleiða á þeim tíma, fyrir utan "This Island Earth", er Forbidden Planet kílómetrum fyrir ofan meðaltal Sci-Fi kvikmynda þess tíma. Að vera kvikmyndaður í lit eykur líka ánægjuna. Vissulega klassík út af fyrir sig, gallar og allt, og það verðskuldað.