Dömur mínar og herrar, leyfðu okkur að kynna fyrir þér . Toltekar! Þessi forni ættkvísl Suður-Ameríku, jafnvel á undan Aztekum, var talinn hafa illgjarnustu og blóðþyrsta galdramennina, en samt fá þeir rassinn á rassinum af nokkrum háskólafloozum og hundrað og sjö ára lögreglumanni með svipu! En áður en þú færð að sjá þetta þarftu hins vegar að berjast í gegnum meira en 40 mínútur af hreinum leiðindum, ungbarnahrekki og sleipur seríur sem innihalda ekki neitt raunverulegt sleaze. Ef ég er ekki búinn að gera mig alveg ljóst ennþá: "The Dark Power" er ólýsanlega cheesy og óhæft stykki af 80's hryllingsvitleysu sem tekst enn að vera skemmtilegur vegna hreinnar og dálítið heillandi heimskuþáttar. Fyrirætlanir rithöfundarins/leikstjórans Phil Smoot voru augljóslega aðdáunarverðar, en hann sem og restin af leikarahópnum og áhöfninni skorti hæfileika og fjárhagslega möguleika til að skila einhverju jafnvel hálfsæmilegu. Smoot horfði vandlega á "The Evil Dead" og aðrar svipaðar kvikmyndir með djöflaþema, og einhvern veginn hlýtur hann að hafa haldið að hann gæti líka gert þetta. Myndin hefst á því að gamall indverskur gaur deyr í einangruðu sveitahúsi sínu; sagði varla síðasta orð sitt fyrir ofan hvísl Toltecs. Barnabarn hans leigir þegar í stað hús til fullt af háskólaskvíslum, þar á meðal venjulegri 80's þolfimi, sætri svörtu stelpu og rasískri rauðhærðri stelpu. Fljótlega munu þeir uppgötva hvers vegna gamli indíáninn lifði eins og einsetumaður, þar sem hann var í raun verndari forn grafreit frá Toltec. Toltec galdramenn grófu sig lifandi, aðeins til að koma fram aftur þúsundum ára síðar og nærast á holdi lifandi. Og satt að segja, er eitthvað betra bragð af holdi en bimbos? Eins og áður hefur verið gefið í skyn er fyrri helmingur "The Dark Power" hræðilega lélegur og svefnvandi. Klisjukenndu uppátækin, seinþroska samræðurnar og fáránlega of langar upptökur af Lash LaRue sveiflast í kringum svipuna sína virðast halda áfram að eilífu. Síðan missir myndin síðasta smávegis trúverðugleika þegar Toltec-galdramennirnir koma upp úr jörðinni. Í stað þess að vera ógnandi, líta þeir út eins og dópaðar harðar rokkstjörnur með óráðnar grímur og drukknar látbragð. Rétt er að minnast á nákvæmlega EITT blóðugt augnablik, þegar varir gaurs eru teygðar yfir alla höfuðkúpu hans, en í heildina veldur jafnvel blóðbað þáttur þessarar myndar vonbrigðum. Einu örlítið verðmætu augnablikin eru algjörlega tilgangslaus, eins og þegar 9 ára krakki (sem heitir Cletus!) fer í gleðiferð með vörubíl frænda síns eða þegar dónalegur nakinn skvísa sýpur bjór í baðkarinu eftir að hafa æft. Í alvöru, nema þú kveikir í því að sjá öldungis vestra frá 1940 sveifla í kringum svipuna sína fyrir ekkert, þá myndi ég ráðleggja þér að sleppa þessari mynd.