Ég sá þessa mynd þegar hún kom fyrst í kvikmyndahús árið 1988 og þó að ég vissi að hún væri ekki af margverðlaunuðum gæðum... mér líkaði hún nokkuð vel. Hún segir frá 5 fyrrverandi skátum sem sameinast aftur til að takast á við eina verkefnið sem þeir fengu aldrei að klára sem krakkar - sem er að klífa Whitehead fjallið. Auðvitað eru skátarnir allir orðnir fullorðnir og hafa þróað persónuleika sinn á margvíslegan hátt, en ekkert öðruvísi en þeir voru sem börn. Richard Lewis er enn taugaveiklaður, Richard Belzer er enn leikstrákur, Franklyn Ajaye er enn nokkurs konar Dear Abby hópsins og Tim Thomerson er enn brimbrettakappi hópsins. Auðvitað er efsta stjarnan Louie Anderson, "sannur trúaður" í öllu sem tengist Cub Scout. Hann býr enn í sama húsi með móður sinni, fer enn daglega yfir skátahandbókina, er hugrakkur, lotningarfullur og hreinn og er sá sem sameinar hina í enn eitt stórt ævintýri í skátastarfinu. Hins vegar eru þeir Grunski-bræður, tveir hrekkjusvín sem trommaðir voru út úr Cub Scouts af ofangreindum. Fyrir tilviljun lenda þau í gamla bæli sínu og ákveða að áreita þau dálítið, þó meinlaust sé. Það er ekki svo skaðlaust að þrír sloppnir dómarar, sem halda að Pakki 7 sé frá FBI og ætla sér að þurrka þá út. Allt í allt hefur myndin enn smá sjarma. Fylgstu með Richard Lewis að reyna að láta sér líða vel á samanbrjótanlegu barnarúmi, til dæmis, og þú hefur mjög fyndið fyrir þig. Við nánari yfirferð þurfti alla myndina meira af þeirri tegund af athugunarhúmor. Það heldur ekki vel eftir öll þessi ár en er samt sem áður guilty pleasure.