Ég hef lesið nokkra dóma þar sem spurt er: „Af hverju var þessi mynd gerð“? Sjálfur fann ég þá spurningu yfirvofandi í huga mér þegar klukkutíma og tuttugu mínútna þátturinn virtist dragast nálægt miðjunni, bara til að gefa frá sér þá tilfinningu að það væri að taka upp gufu í lokin, þegar það var í raun að gera ekkert af því tagi. Svo, "Af hverju var þessi mynd gerð"? Ég held að það sé frábær spurning fyrir þá sem horfa á Heftig og begeistret að spyrja sig. Þessi gagnrýnandi er stoltur af leikstjóranum Knut Erik Jensen fyrir að hafa gefið okkur þessa kraftmiklu mynd vonar, bræðralags og innblásturs með þessum karlakór, en ég held að Jensen hafi ekki gert nóg til að koma grípandi sögu á borðið. Leyfðu mér að varpa þessari spurningu fyrir þig: "Þurfa áhorfendur meira í heimildarmynd en bara hreinskilna sögu til að viðhalda áhuganum"? Svar mitt er já, og þetta er þar sem Jensen mistókst. Heftig og begeistret var góð heimildarmynd en langt frá því að vera frábær. Jensen stóð sig hræðilega við sögu og vígslu viðfangsefnanna. Það var frábært að heyra lögin, en með tímanum virtust þau leiðinleg, yfirþyrmandi og svolítið bráðþroska. Frá upphafsatriðinu þar sem menn okkar syngja af hjartans lyst í geigvænlegum snjó, vissi ég að ég var húkkt, en þegar myndin þróaðist missti ég áhugann. Hvers vegna? Jensen tók okkur, áhorfendur, aldrei á næsta stig. Hann hélt leikvellinum jöfnum og meiddi að lokum heildartón myndarinnar. Var þetta kvikmynd um tónlistina eða um karlana í kórnum? Heimurinn veit það kannski aldrei. Aftur vil ég fullyrða að Jensen stóð sig stórkostlega við að finna áhugaverða sögu um þennan hóp karla sem hefur örugglega séð erfiða tíma og hvernig þeir brugðust við því í gegnum tónlist, en það var eins og allir karlakórar voru hópur af leiðinlegustu mönnum sem hafa verið búnir til. Jensen gaf okkur tónlistina frábærlega, en það voru persónurnar, viðfangsefnin, sem ég vissi ekkert um í lok myndarinnar. Í blöndunni vorum við með 97 ára gamlan mann sem var enn með ökuskírteinið sitt, við vorum með stóran mann í potti að syngja klassísk amerísk lög, við vorum með gamla karlmenn sem voru einu sinni hjartaknúsarar í æsku, það var einhver togstreita á milli ungmenna. kórinn og gamalreyndu söngvarana og við áttum meira að segja fyrrverandi eiturlyfjafíkil sem hafði bara verið hreinn í ellefu ár. Þróaði Jensen þessar áhugaverðu sögur yfirleitt? Nei, hann skildi þá eftir á borðinu. Það var augljóst að þessir söngvarar voru tilbúnir til að tala frekar um það (sjá stjórnmálamanninn sem saknaði stjórnmáladaga sinna), en Jensen virtist hreinsa sig frá þessum hugljúfu augnablikum og fara beint aftur á áhugaverða staði sem hann gæti látið kórinn syngja. Fyrir mér var tónlistin skilgreind í upphafi myndarinnar, mig langaði að kynnast og heyra sögur þessara einstöku manna. Þeir voru allir grípandi en Jensen virtist hunsa þá algjörlega. Með því að hunsa helstu viðfangsefni þessarar heimildarmyndar tókst Jensen ekki að skapa neina spennu undir lokin. Án þess að gefa upp endirinn fannst mér Jensen vera að lita línurnar. Í stað þess að vera djarfur fyrir utan línurnar kaus hann að skapa enga samúð, tilfinningar, taugaveiklun eða sorg. Jensen tók viðfangsefni okkar frá punkti A yfir í punkt B í punkt C án þess að biðja okkur um að taka þátt á nokkurn hátt. Ég get séð hvernig þjóðernistilfinning hafði gert þessa mynd gríðarlega velgengni í Noregi, en fyrir alla aðra sem horfðu á (þ.e. MIG) þurfti endilega meira. Ég vildi finna til með þessum strákum. Mig langaði að vita hvort þeir ætluðu að standa sig vel þegar þeir ferðuðust, eða bara finna sig elskaða í sinni eigin borg. Það var engin saga, aðallega að hluta til engin þróun á viðfangsefnum. Þegar þú horfir á nútíma heimildarmyndir (skrýtið er að þessi mynd var gerð árið 2001), vilt þú að hún leiki svipað og hvaða Hollywood kvikmynd sem er í fullri lengd. Þú vilt spennu, raunsæi og dramatík, því miður, með Heftig og begeistret færðu ekkert slíkt. Á heildina litið verð ég að spyrja aftur, "Hvers vegna var þessi mynd gerð"? Lokasvar mitt Alex, er að Jensen vildi sýna fram á hvernig erfiðir tímar og breytt hagkerfi geta enn framkallað hamingju jafnvel á köldustu stöðum jarðar. Ég held að Jensen hafi viljað sýna mannlega vígslu og hvernig eitthvað eins einfalt og söngur getur sameinað íbúa. Að þessu sögðu sýndi Jensen það fullkomlega í þessari mynd, en hann bjó ekki til góða heimildarmynd. Þegar þú gerir kvikmynd af þessu tagi finnst mér að þú verðir að líta inn í hópinn, skoða þátttakendur kórsins og heyra hverja og eina sögu þeirra til að ná fram endi sem mun grípa hjarta þitt. Það eina sem þessi mynd greip var athygli mín þegar hún reyndi að yfirgefa herbergið á eldflaugahraða. Aftur vil ég ekki hljóma neikvætt í garð þessarar myndar því tónlistin var frábær og karlarnir sem sungu vöktu heiðarleikatilfinningu, en ég þurfti meira. Þar sem heimildarmyndir eru að verða stærri undirstaða kvikmyndasamfélagsins býst maður við aðeins meira en það sem Heftig og begeistret rétti okkur. Ég vil sjá raunveruleikann og fólkið, ekki bara aðra söng- og dansrútínu! Einkunn: ** af *****