Það eru ekki margar sögur um að sigrast á líkunum alveg eins og Christy Brown. Foreldrar hans fæddust með heilalömun í Dublin á þriðja áratugnum og töldu fötlun hans vera andlega jafnt sem líkamlega. Þó að Brown hafi á endanum verið rétt greindur, í lægri verkamannafjölskyldu með næstum 20 börn, þurfti hann að þrýsta á sjálfan sig bara til að vera vel þeginn af fjölskyldu sinni. Með því að nota eina fullvirka útliminn sinn, vinstri fótinn, kenndi hann sjálfum sér að skrifa og mála, hvort tveggja hæfileika sem hann þróaði af sér. En það sem gerir kvikmyndaútgáfuna af sjálfsævisögu Browns "My Left Foot" að svo frábærri endursögn er auðmýktin. Bæði leikstjóranum/rithöfundinum Jim Sheridan og leikaranum Daniel Day-Lewis hefur tekist að segja þessa sögu á þann hátt að hann öskrar ekki á athygli og grípi til melódrama. Skemmtileg barátta og gremjuatriði ásamt glæsilegum augnablikum smásigra eru auðveldar gildrur í sögu sem er svo kraftaverka, en samt er "My Left Foot" raunverulegt og innblásið í eðli sínu. Auðveldast er að draga fram Day-Lewis. Það hlýtur að vera krefjandi verkefni að leika einhvern með svona alvarlega líkamlega skerðingu. Day-Lewis gefur okkur ekki aðeins fullkomna mynd af Christy, heldur tekst honum líka að segja frá vexti, framförum og innri breytingu á persónunni á mismunandi stigum lífs síns. Hann leikur Christy þegar hann var 17 ára þegar hann hafði takmarkaða tungumálakunnáttu og var tilfinningalega sveiflukenndur álíka skörpum og hinn vitsmunalega lærða Christy sem á erfitt með að takast á við hvers vegna hann getur ekki fundið óplatónska ást. Síðarnefnda þemað er sterkasta mynd myndarinnar og það hefði verið gaman fyrir Sheridan og meðleikara Shane Connaughton að útfæra það í alvörunni. Burtséð frá því, fær Day-Lewis okkur til að skilja og hafa samúð með öllum þessum þáttum, með því að gefa frammistöðu sem er svo trúverðug að þú hefur oft ekki tíma til að hugsa "vá, hann er svo frábær leikari." Þetta eru lofsverðustu frammistöðurnar. Jafn mikilvægur en með lúmskari aðferðum er verk Sheridan við myndina. Þessi saga fjallar um daglegt líf og baráttu. Þó að Christy búi við svo einstakar aðstæður sem hamla lífi sínu, þá er barátta hans ekki ósvipuð okkar eigin og Sheridan skilur það hugtak algjörlega. Christy glímir við ást, athygli foreldra, spurningar um sjálfsvirðingu og getu. Barátta hans birtist bara meira líkamlega (bókstaflega og óeiginlega) en okkar. Sheridan gefur okkur augnablik sem fanga anda stóru Brown fjölskyldunnar og einstaka stað Christy í henni. Dramatíkin þróast eðlilega þegar spennan er mest og húmorinn kemur á svipaðan hátt. Kvöldverðarsenan þegar Christy kemst að því að læknirinn/kennarinn hans - konan sem hann elskar - ætlar að giftast Peter bróður sínum er besta dæmi myndarinnar um viðleitni bæði Day-Lewis og Sheridan. Sheridan hefur byggt hana svo vel upp að hún kemur út þegar við erum tilbúin og Day-Lewis fer með okkur þaðan með stórkostlegu verki sínu. Hinn sterki þáttur myndarinnar er Brenda Fricker sem frú Brown. Ég vissi ekki að hún hefði unnið Óskarinn, en það var eitthvað við frammistöðu hennar sem ástrík og vitur móðir Christy sem öskraði bara Óskarsverð. Ást hennar á Christy og stöðug barátta fyrir hann virðist bara svo sannfærandi og hjartnæm og hún fær mikla samúð miðað við aðstæður hennar. Tilfinningalega högg myndarinnar í ljósi sögunnar er furðu lítið. Kannski var það hluti af fórninni við að reyna að búa til kvikmynd sem finnst lífræn mannleg. Þetta tvennt ætti að vera samhæft, en ég ímynda mér að það sé krefjandi að segja sögu sem finnst lífsins sönn og sem gefur nógu dramatísk augnablik til að taka tilfinningar okkar í rússíbana. Valið að gera lítið úr því síðarnefnda var örugglega skynsamlegt fyrir "My Left Foot." Aðstæður Brown tala sínu máli -- það þarf ekki að kreista þær til að fá þyngri dramatísk áhrif.~Steven CVFarðu á síðuna mína moviemusereviews.com fyrir meira