(mögulegir spoilerar) Einhver spurði Dr. Seuss einu sinni hvort þeir gætu tryggt sér kvikmyndaréttinn á jólaklassíkinni hans frá 1957 How the Grinch Stole Christmas. Hann hafnaði þeim og fullyrti að enginn gæti gert betur en hinn stórkostlega Chuck Jones sjónvarpsþátt frá 1966 (einnig í huga var kannski bitur reynsla hans við að skrifa handritið að The 5.000 Fingers of Dr. T frá 1953). Þegar hinn góði læknir lést árið 1991, neitaði ekkja hans, Audrey Geisel, enn harðneskjulega að selja kvikmyndaréttinn. En þegar hin almenna notkun CGI áhrifa varð að veruleika, breytti frú Geisel hugarfari. Universal gerði henni rausnarlegt tilboð sem hún þáði; hún samþykkti einnig hlutverk Jim Carrey sem titilpersónu. Talið er að hún hafi verið sátt við lokaniðurstöðuna. Jæja, frú Geisel, það gerir eitt af okkur. Kvikmyndin fékk $123.000.000 fjárhagsáætlun (sem er meira en jafnvel Heaven's Gate kostnaður, þar á meðal leiðrétting fyrir verðbólgu), sem augljóslega fór í mjög vandaða förðun, leikmynd og sérstaka áhrifum (sem grafa nokkuð undan með frekar óljósri kvikmyndatöku). Því miður virðist sem ekkert af þessum peningum hafi verið lagt til hliðar til að fá betra handrit en það sem Jeffrey Price og Peter S. Seaman (skrifarar Who Framed Roger Rabbit?, sem nýtti mikið fjármagn) skiluðu inn. sérstakt var að klippa 26 mínútur án auglýsinga, þessi mynd reynir að fylla sýningartíma upp á 105 mínútur með meiri bakgrunnsupplýsingum um Grinch. Það kemur í ljós að hann varð fyrir háði sem barn, þar á meðal sérstaklega niðurlægjandi upplifun ein jólin átta ára gamall. Svo kemur í ljós að allt sem kvelur greyið herra Grinch okkar er beint vegna Whos. Vandamálið er að þetta virðist vera frekar langar 105 mínútur, með of mikið af dauðum viði sem stíflar söguna. Það gæti ekki virst svo slæmt ef Grincharnir væru aðeins fleiri...jæja, Grinchy. Persónan sem Dr. Seuss skrifaði og Chuck Jones gerði síðar líflegt var slyngur refur sem sló í gegn með skyndilegum breytingum (og veldisvexti) í hjarta hans. Carrey's Grinch er hávær, ofvirkur töffari og stundum þrjóskur sem, þegar hann var gerður að hátíðinni "Cheermeister," rústar bæjartorginu í Whoville í reiði (vonandi bragðaðist landslagið eins vel og það leit út). Þetta grefur undan tilraun handritsins til að gera Grinch meira samúð, þar sem allir Whos niðri í Whoville eru svo ósamúðarlausir (a.m.k. í þessari túlkun). Whoville sýn Dr. sanna merkingu jólanna. Whoville myndarinnar er frekar hávær og fjölmennur staður sem er byggður af skemmdum, eigingjarnum, efnishyggjufullum ninníum; augljós tilraun til að tjá sig um bandaríska neysluhyggju. Þetta er móðgandi hræsni þar sem kvikmyndaiðnaðurinn hefur hagnast mikið á bandarískri neysluhyggju og þar sem þessi mynd lagði sitt af mörkum með risastórri söluherferð. Myndin víkkar líka út og endurskilgreinir persónu Cindy Lou Who, lítillar en mikilvægrar persónu í frumritinu. Hin saklausa tveggja ára gamli gamli, sem gekk inn á þennan falska jólasvein, er nú eldri og vitrari, efast stöðugt um fölsk gildi Whos og reynir að skilja sjónarhorn Grinchsins (eina stóra sena hennar úr frumritinu er endurflutt , sem gerir það að verkum að það virðist úr karakter). Hún virðist vera sú eina sem myndi nokkurn tíma vita að jólin eru meira en bara gjafir og skreytingar, sem gerir hana að allt öðrum og pirrandi karakter. Þeir sem halda jól ættu fyrr að sætta sig við kolaklump í sokkana sína að morgni dags. 25. desember heldur en eftirlíking af þessari oflöngu, ofspiluðu, hrikalega leiðinlegu, skinkulausu, grófu tilraun til að breyta barnaklassíkinni í leikna kvikmynd. Það sannar í eitt skipti fyrir öll að myrkur, dónaskapur, hagræðing og þunglyndi koma ófullnægjandi í staðinn fyrir sjarma, gáfur, einlægni og hjarta. Fólkið hjá Universal ætti að fara niður á hnén og þakka Guði fyrir að þessi raunverulega gallauga 123 milljón dala óþefur sprengja þénaði 260 milljónir dala innanlands, annars væru þeir ekki hér í dag. Ennfremur gerði það Mike Myers, The Cat in the Hat mögulegt!