(Varúð: nokkrir spoilerar) Einhvern tíma, einhvers staðar, verður gerð eftir heimsendamynd sem er ekki lykt. Því miður er THE POSTMAN ekki þessi mynd, þó ég verð að þakka henni fyrir að hafa reynt það. Kevin Costner leikur einhvern sem er aðeins kallaður "póstmaðurinn." Hann er í rauninni ekki póstberi, bara flakkari með múldýr í auðn vesturhluta Ameríku sem er rúst eftir ótilgreindum hamförum. Hann verslar við einangruð þorp með því að leika Shakespeare. Skyndilega kemur hópur ræningja, kallaðir Holnistarnir, sjálfir yfirlýstir stríðsherrar Vesturlanda, niður á þorp sem Costner heimsækir, og illi leiðtogi þeirra, hershöfðingi Betlehem (Will Patton) semur Costner. Eftir mikla eymd og margvíslegar tilraunir til að brjóta anda Costner, sleppur hann og lýkur þannig langan kafla úr myndinni sem hefði mátt segja betur í þriggja mínútna endurliti. póstbíl og kemur bréfunum til næsta bæjar í von um að fá mat undir yfirskini að vera póstmaður. Nokkrir þorpsbúar undir forystu hins unga Ford (Larenz Tate) vilja taka þátt í þessu póstburðarverki, sem á ekki vel við Betlehem og ræningja hans, og Costner finnur sjálfan sig óafvitandi og viljalausan leiðtoga hóps póstmanna í stríði með Holnistunum.Hugmyndin um The Postmen versus The Bad Guys er ekki eins fáránleg og hún hljómar. Holnistar eru háðir lífsviðurværi sínu, að þorpin, sem þeir rána á, séu einangruð hvert frá öðru; Holnistar geta eyðilagt hvaða þorp sem er, en gátu ekki staðið gegn öllum fórnarlömbum sínum sameinuð. Til að sameinast verða þorpin að eiga samskipti sín á milli og starfandi póstkerfi væri því stórt skref í átt að því að koma Holnistum á hausinn. Svo það er mjög skynsamlegt að Betlehem myndi fá miðalda á hetjulegu póstberunum okkar. Því miður er endanlegur ósigur Betlehem ekki afleiðing þess að þorpin sameinast gegn honum, heldur í staðinn gamla biðstöðuklisjan þín, mann-á-mann slagsmálin milli hans og Costner. Það er ekki einu sinni nein raunveruleg tilraun samfélagsins til að nota póstinn til að vinna saman að lausn vandamála sinna; allur pósturinn virðist vera venjulegt „Hæ, Debbie frænka“ dótið sem spilað er fyrir hámarks tilfinningalegt gildi. THE POSTMAN er ein fyrirsjáanlegasta kvikmynd sem ég hef séð, skot fyrir skot. Nú reyni ég ekki viljandi að eyðileggja kvikmyndir fyrir sjálfan mig með því að reyna að komast að því hvað er að fara að gerast næst. En hér erum við að tala um fyrirsjáanleika sem krefst engrar fyrirhafnar; Ég vissi bara hvað myndi gerast næst hvort sem ég vildi vita það eða ekki. Eftir að ljón hefur verið sýnt á áberandi hátt borða fólk, hættir Holnist ræningi, sem leitar að Costner, sem er sloppinn, út í runnana eftir hávaða og við erum svo „sjokk“ þegar ljónið étur hann. Fullt af óbrjótum þorpsbúa er safnað saman og skotið af skotsveitum og einn þorpsbúa syngur nokkur fræg síðustu orð rétt áður en þeir eru skotnir, mér til mikillar undrunar. Yfirbyggð stytta er afhjúpuð til að sýna nákvæmlega það sem allir vissu að myndi vera þar: Costner beygir sig til að taka upp bréf frá sætum krakka sem við sáum fyrr í myndinni. Maður segir við Betlehem að nei, herra, þú getur ekki bara tekið konuna mína; Betlehem rekur grunlausa torfið í gegn, þó að hann sé eini maðurinn í leikhúsinu sem er grunlaus. En það er tignarleg, pirrandi tilfinningasemi sem gerir PÓSTMANNNUM í rauninni afturkallað. Olivia Williams, sem leikur ástkonu Costners, Abby, er verst sett. Hún hellir hjarta sínu í efnið og leggur sig fram við að láta það hljóma eðlilegt og einlægt. Hún reynir svo mikið að það slær í hjartað. En enginn hefði nokkurn tíma getað látið línurnar „Ég á gjöf handa þér, póstberi ... Þú gefur vonir eins og það sé nammi í vasanum þínum“ hljóma eins og allt annað en sírópið sem þær eru. Annað dæmi er atriðið þar sem Costner á hjóli þrumar framhjá litlum dreng, hunsar bréfið sem hann hefur boðið, aðeins til að snúa sér við, stara á hann í það sem virðist vera fimm mínútur og þruma svo til baka til að ná í bréfið. Af hverju tók Costner það ekki bara upp í fyrsta skiptið? Engin raunveruleg ástæða; þetta er bara list sem reynir og tekst ekki að gefa okkur gleðitilfinningu með því að gera út um vonir barnsins og endurheimta þær síðan. Schmaltz og fyrirsjáanleiki sameinast í lokin þegar styttan af Póstmanninum kemur í ljós. Ég sat og hugsaði: "Vinsamlegast ekki segja mér að þeir ætli að sýna styttuna og klippa svo aftur til sögunnar með krúttlega krakkanum. Þetta er vissulega of sakkarískt, of augljóst fyrir jafnvel þessa mynd." Svo, því miður, jókst tónlistin og við sköpuðum okkur svo sannarlega til hins óttalega litla drengs sem brosti þegar bréfi hans til jómfrúar frænku hans var kippt í burtu, og ég hélt höfðinu í höndunum og hugsaði: "Skjótu mig einhver." Það leið eins og þrjátíu kíló af eplaköku væri stungið niður í hálsinn á mér. Gen. Betlehem er manngerðari illmenni en venjulega. Staðlaða tölublaðið þitt eftir heimsenda illmenni er illgjarnasta, harðasta S.O.B. í dalnum. Sýnt hefur verið fram á að Betlehem er lítið sem ekkert af manni innra með sér, sem reynir að láta sjálfan sig finnast mikilvægur með því að berja á öðrum. Þrátt fyrir að einhverri ógn sé fórnað þar með er Betlehem trúverðugt á þann hátt sem flestir illmenni eru ekki. Því miður fer Will Patton of mikið. Og þó okkur sé sagt snemma að Betlehem hafi gjörsamlega eyðilagt síðasta áskorandann sinn í fimm sekúndna bardaga, þá er raunverulegur bardagahæfileiki Betlehem sem sýndur er í lok myndarinnar algjörlega fáránlegur. Leikurinn er annars nokkuð góður. Costner hefur gert betur, en Razzie hans var ofviðbrögð. Eins og fram hefur komið er Olivia Williams mjög áhrifamikil. Larenz Tate sem Ford vinnur einlægt og trúverðugt starf. Skor James Newton Howard er hæfileikaríkur, þó að hún standist ekki þá epísku staðla sem myndin ætlaði sér. En það er ekki nóg að vista þessa mynd.Einkunn: *1/2 af ****.