Ég sá þessa mynd fyrst sem yngra barn. Systir mín hafði sagt mér frá þessu og ég hélt að þetta yrði frekar krakkamynd. Hins vegar á þetta líka eftir að vera ótrúleg kvikmynd. Það er satt að efnið á bak við myndina er ömurlegt en líka satt þessi mynd mun aldrei hætta að snerta hjarta þitt. Ég var aðeins 6 ára þegar ég sá hana fyrst og í gær, 7 árum síðar, sá ég hana aftur. Í fyrsta skipti í langan tíma. Jafnvel eftir að ég vissi hvernig þetta endaði vissi ég að ég hafði séð það milljarð, tvisvar sinnum grét ég eins og ungt og ungt barn. Þegar ég sá hana fyrir nokkrum árum fékk ég loksins hugmyndina og alvarleika myndarinnar. Svo ég hætti að horfa á það í smá stund. En í gær skipti ég ekki um rás, ég horfði á hana. Undir lokin var ég hissa á því hversu mikið það fékk mig enn til að hlæja, gráta, hugsa og umfram allt, trúa á mericals aftur. Ég hef ekki trúað því í langan tíma og þessi mynd tók mig út úr skelinni og opnaði hjarta mitt. Þessi mynd hafði ekki bara áhrif. Ég var líka svo hrifinn af leikurunum. Sérstaklega Bobby. Þannig að ef þig langar að sjá þessa mynd í fyrsta skipti mæli ég með að þú sjáir hana eina. Með vefjum. Og að vera tilbúinn til að uppgötva þína ungu, sætu, saklausu hlið og þá hlið sem enn hefur von. Þessi mynd snerti sál mína þegar ég var aðeins 6 ára, og jafnvel á þessum tíma þegar ég var að reyna að komast að því hver ég er, hjálpaði þessi mynd mér að átta mig á bæði hvað ég vil ekki og vil enn vera í lífinu.