Lítil ánægja í lífinu er að labba niður gamla kvikmyndaganginn í leigubúðinni og tína dót bara af því að ég hef ekki séð það. Mikil ánægja er af og til að taka myndina heim og finna lítinn fjársjóð eins og þennan sem spilar á skjánum mínum. Löngu áður en Elia Kazan breytti sjálfum sér í vörumerki sem sló aðeins í gegn athyglisverðar kvikmyndir (ekki góðar), gerði hann þetta betri drama en meðaltal. Þegar þú horfir á það byrjarðu að taka eftir því hversu margar almennilegar, góðar eða vel athugaðar senur hafa safnast upp. Berðu það saman við síðari myndir hans þar sem dramatíkin er skrifuð stórt... helst stórt, og ólúmskt og hneykslislegt. Kazan var á endanum meira útreikningsstjóri en leikstjóri. (um. Nei takk) Óhóf hans í framtíðinni er aðeins gefið í skyn hér í söguþræðinum. Plágan er að koma! En hér er óhefðbundinn Richard Widmark sem leikur fjölskyldumann árið 1951 og forðast mest af óhófi þeirrar sveitar; hér er næstum áhorfandi Barabra bel Geddes, með bathos hennar snúið niður (jæja, fyrir hana); þau eru par og þau deila fallega skrifuðum atriðum um stórar kreppur og smærri. Hér er faglega leikstýrð grínisti yfirheyrslu með spjallandi skipaáhöfn; hér er falleg stund þar sem eltingarleikur hefst við hyrnt vöruhús og fuglahópur skýtur yfir höfuð og markar augnablikið. Þetta eru smærri velgengni sem kvikmynd getur boðið upp á þar sem áhorfandi getur raunverulega þekkt lífið; eitthvað sem Hollywood, í græðgi sinni, forðast nú vandlega. Þetta eru augnablikin sem fá mig til að fara í bíó og njóta þeirra. Þetta er viðkvæm mynd á mannlegum mælikvarða, ekki gróteska, of stóra framleiðslan sem hann og aðrir (David Lean) munu síðar gera vinsæla, en arfleifð hennar er enn að finna í vitleysu eins og Pirates of the Caribean og Moulin Rouge. Ég horfði bara tvisvar á hana. og ég mun vera helvíti ef ég gæti sagt þér hvað Jack Palance er að sækjast eftir í lokasenunum, en það virðist ekki mikilvægt fyrir mig sem áhorfanda. Þetta minnir mig á bæði No Way Out a Poitier noir með Widmark sem illmennið, og Naked City, sem þú ættir virkilega að hafa hendur í hári.