John Ford vottaði vagninum virðingu sína fyrir sérstakri mynd, 'Wagon Master', gerð eftir tveimur stórum indverskum riddaraliðssögum... Þetta er yndisleg ljóðræn kvikmynd, full af rómantískri endurholdgun brautryðjendaandans... Hún hafði ekki til að toppa þær stóru sem voru á undan...Ljósmyndalega er þetta afskaplega einfalt... Myndavélin hreyfist aðeins einu sinni eða tvisvar í allri myndinni og aldrei þegar leikstjóri hefði látið hana hreyfa sig til að undirstrika mynd... Ford stenst meira að segja freistinguna að fylgjast með myndavélinni sinni í hrífandi sólsetursmyndum af konunum sem ganga þreytulega áfram í rykinu á bak við vagna sína... Þær koma og fara á meðan myndavélin er óhreyfð og áhorfendur eru áhorfendur í gönguna kl. sögu, ekki þátttakandi í henni... Auðvitað, þegar Ford vill blanda áhorfendum sínum tilfinningalega eða á dramatískan hátt, eins og í 'Stagecoach', þá veit hann alveg hvernig á að gera það... En "Wagon Master" er blíður, nostalgískur horfðu aftur á bak... Fullt af hefðbundnum vestrænum lögum flutt af The Sons of the Pioneers, segir hún frá ferðinni vestur til Utah (árið 1879) af mormónavagnalest undir forystu Ward Bond í hlutverki öldungs ​​Wiggs, og tveimur ungum hestum. kaupmenn (Ben Johnson og Harry Carey Jr). Og í röð fallegra mynda, þegar vagnalestin berst við útlaga, indíána og náttúruna í baráttu sinni við að komast til „fyrirheitna landsins“, tekst hógværum „vagnstjóra“ að fanga sögu og goðsögn vesturlanda... Ford sjálfur hefur sagt að 'Wagon Master' (sem hann skrifaði upprunalegu söguna af) væri meðal þriggja mynda hans sem 'komu næst því að vera það sem ég hafði viljað ná.' Ferill Ford sem vestræns leikstjóra var ótrúlegur... Meira en einhver annar sem hann gat notað tegundina til að vernda tilfinningar sínar um fjölskylduna, samfélagið og bandaríska lífshætti... Ford leit á landamærin sem land sem ætti að vera undirokað af sérstakri stétt landnema og lögmanna sem færa miklar fórnir. landið öruggt fyrir þeim sem á eftir koma... Þessir fyrstu vesturlandabúar voru risar sem verðskulduðu goðsagnarstöðuna sem þeir unnu sér, og siðmenntaðir bæjarbúar sem fylgdu verða alltaf að halda þeim í ótta og virðingu... Vesturlandabúar Ford nota oft endurlit sem leggja áherslu á hið sögulega. áreiðanleiki nálgunar hans...Í 'Wagon Master', til dæmis, segja þjóðlög á hljóðrás okkur frá erfiðleikum frumherjanna fyrir einni öld, og Ford sýnir okkur þau á næstum heimildarmynd... röð lestarinnar er tjaldað í hring og landnámsmennirnir ákveða að halda torgdans... Til að búa til dansgólf þurfa þeir að leggja bretti yfir eyðimerkursandinn og með þessari helgisiðahátíð sýnir Ford ósigur eyðimerkurinnar í gegnum myndlíkinguna að fara um borð yfir landið...Þetta er yndisleg kvikmynd, full af dásamlegri bjartsýni, og það er auðvelt að skilja hvers vegna Ford fannst hún svo ánægjuleg Hún brýtur aldrei trúna á stemninguna og stílinn fyrstu seríurnar En maður er eftir að velta því fyrir sér hvort sú ofurrómantíska henti best þemanu sem var valiðReynsla vagnalestarinnar hlýtur að hafa verið ein líkamlega krefjandi og taugatrekkjandi raunin sem maðurinn (með kvenkyni sínu) hefur gert sjálfum sér Hún hlýtur að hafa verið fullur efasemdavar rangt fyrir mér að selja allt og koma? Hvernig getum við vonast til að lifa af? Hvernig munum við berjast við hinn endann?næstum hvert annað aumt skref á leiðinniEn ekkert af þessari tilfinningu kemur í raun í gegn í "Wagon Master." Ferðalagiðsvona er almennur eymslifinnst manni ekki sérstaklega hættulegt Það gæti auðvitað verið að mormónar væru svo „háir“ í trúarlegum anda að þetta hafði tilhneigingu til að virka sem svæfingarlyf Með öðrum orðum voru viðbrögð þeirra ekki þeir sem eru með eðlilegan mannlegan veikleika... Ef svo er, þá hafði Ford rétt fyrir sér og efasemdarmennirnir höfðu rangt fyrir sérÞað sem er hafið yfir allan vafa er rétt og almennilegt glaðværð, sérstaklega við fyrstu kynni, Ben Johnson og Harry Carey Jr. Þetta er kjarni ljóss- hjartahjörtuð ævintýraleg ungmenni, sérstaklega maður finnur til vestrænna ungmenna á þessum ótrúlegu tímum Þetta er merkilegt samband og það situr fast í huganum