Sem myndasögulesari, sem lítur enn á sjálfan mig sem algjört barn í hjarta mínu, viðurkenni ég að ég gæti hafa verið svolítið hlutdræg í garð þessarar myndar. Ég meina, það hefur ekki komið út góð ofurhetjumynd í langan tíma (ATH: Batman Forever var EKKI góð ofurhetjumynd). Ég vildi endilega að þessi mynd væri góð og ólíkt flestum nýlegum ferðum mínum í bíó (lesið Blair Witch Project) varð ég ekki fyrir vonbrigðum. gamanleikur. Og á þeim grunni tókst það. Það fékk alla í litla leikhúsinu til að hlæja og fékk klapp og hlátur í gegnum lokaatriðið. Stiller og Garofolo eru fyndnir saman, eins og alltaf, og Azaria bætir við rétta snertingu af brjálæði. William H. Macy leikur frábæran beinskeyttan mann á meðan Kel Mitchell og hinn prúttandi Paul Rubens bætast við bara til að halda krökkunum ánægðum. sumir brandararnir eru augljósir, þeir eru samt bara fyndnir. Það eru nokkrar línur sem munu grípa jafnvel sjúkasta áhorfandann úr garði og koma tárum frá kviðhláturunum á meðal okkar. Ég mæli hiklaust með þessari mynd. Þó að það sé ekki klassískt frá sögunni, er það tvöfalt fyndnara en nýjasta Austin Powers endurgerð. Skriftin er góð og leikarahópurinn FRÁBÆR. Ef þú hefur áhyggjur skaltu skipuleggja hátíðina og borga minna, en hvort sem er kemur þér skemmtilega á óvart. Ég meina, hver af okkur rekur ekki töpin af og til?