Vá, þvílíkir spennandi sjónræn áhrif. Ég elskaði líka búningana og listaverkin, sirkusinn og náttúrulega tilfinningin í myndinni var háleit. Það krafðist bara þess að áhorfandinn þyrfti að hafa áhyggjur af örlögum söguhetjunnar okkar. Þar sem hún er föst í ímyndunarafli sínu, þá er aldrei tilfinning um hættu ólíkt, segjum, kvikmyndum David Lynch sem ásækir í hvert skipti. Þetta vekur líka athygli á hvaða aldurshópi þessi mynd er ætluð. Hvern myndi þetta grípa til? Mirrormask ætlar augljóslega að gera samanburð við Labyrinth með unglinga-angst/fantasíuþemað, en því miður kemst hún ekki nálægt því að skila sama Henson kjarna. Veiku móðurþemað er aldrei útskýrt að fullu og sannarlega ekki eitthvað sem þér þykir vænt um þegar þú slærð þér augnkonfektið. Ekki hræðilega hræðilegt a la The Cell, né eins hrífandi draumkennd og Labyrinth - gleymanleg en falleg fantasía.