Þetta var mjög góður vestri frá 1950, einn af þeim betri sem ég hef séð í áratug sem sýndi þessa tegund á skjánum og í sjónvarpinu. Það voru vissulega þrír stórir leikarar á tjaldinu: Glenn Ford, Barbara Stanwyck og Edward G. Robinson. Það kemur í ljós að Ford var stjarna þessarar myndar á meðan hinar tvær stjörnurnar voru í aukahlutverkum. Ford átti stærstan þátt í umræðunni. Hann var líka "góði gaurinn" á meðan Robinson var "vondi kallinn" og Stanwyck var tvisvar sinnum verri en Robinson. Hún lék alvöru þungann í þessari mynd og persónan sem hún lék var stundum aðeins of misvísandi. Ford höndlaði aðalhlutverkið mjög vel, eins og hann gerði venjulega - sérstaklega í vestrum. Hann lék fínan gaur sem vildi ekki berjast, var friðsæll maður......en ef þú ýtir á hann.....horfðu út! Sagan var skemmtilega blöndu af hasar og töfum, ekki ofleika heldur . Það var með víðáttumikla vestræna stillingu sem nýttist vel með CineamaScope breiðtjaldinu. Það sýndi líka raunsætt fólk í raunhæfu umhverfi. Þessi trúverðugleiki hjá persónunum, sérstaklega aukaleikurunum, var mest áhrifamikill. Karlarnir skínuðu út úr konunum í þessari mynd, leikandi og karakterlega séð. Dianne Foster og May Wynn voru veikburða - einu neikvæðu atriðin við framleiðsluna. Það er auðvelt að sjá hvers vegna þessar tvær leikkonur urðu aldrei stjörnur. Jafnvel þó hann sé yfir 50 ára gamall, þá er þessi vestri einn sem þú munt samt finna nógu hraðvirkan til að njóta, sama hversu gömul þú ert eða hverju þú ert vanur að sjá. Fyrir klassíska kvikmyndaaðdáendur er þetta næstum því nauðsyn með þessari leikara og góðu sögu. Mjög mælt með.