1) Ef þú vilt gera kvikmynd sem fjallar um félagslegt raunsæi er mjög mikilvægt að áhorfendur samsama sig persónunum sem verið er að sýna. 2) Áhorfendur geta ekki samsamað sig persónum sem eru mjög staðalímyndir eða aðstæður sem eru of augljósar. 3) Ef þú fékkst lélegan leikara þá geturðu ekki byggt neina persónu. Engu að síður, jafnvel þótt þú hafir góða leikara, verður starf þeirra fáránlegt ef þú neyðir þá til að tala með uppdiktuðum andalúsískum hreim. Jesús Ponce hunsar þessi 3 stig og gerir líka ódýra brandara sem eru algjörlega út í hött. Handritið hans er svo fyrirsjáanlegt: kona kemur út úr fangelsi, hún hittir gamla dópistann hans, lífið er erfitt, o.s.frv. Hvað sem því líður, sú staðreynd að sagan er allt annað en frumleg væri ekki svo slæm ef aðeins Ponce væri ekki heill. óhæf skrif og kvikmyndatökur. Ég velti því fyrir mér hversu lengi þeir munu halda áfram að gefa peninga af sköttum okkar til að gera kvikmyndir eins og þessa.*Mitt hlutfall: 3/10