The Waiting Womans deild á stórum liggjandi spítala, með allri sinni gleði og sorg, er staðurinn þar sem LÍFIÐ BYRJAR. Þetta næstum gleymda drama er fín sápuópera, uppfull af gamanleik og harmleikjum, allt tengt lífi starfsfólk fæðingarfæðingar og sjúklinga þeirra. Hreinskilnin sem viðfangsefnið er meðhöndlað með bendir á stöðu myndarinnar fyrir kóðann. Dásamlega Aline MacMahon, sem samúðarfull yfirhjúkrunarkona, er róleg miðja myndarinnar, kletturinn sem allir straumar streyma um. Hún er fær um að takast á við hvers kyns kreppu eða neyðarástand og er besti, stundum síðasti, vinur mæðranna. Í kringum MacMahon er fjöldi frábærra félaga: Loretta Young sem dæmd morðingja látin laus úr fangelsi nógu lengi til að fæða barn; Eric Linden sem hræddur ungur eiginmaður hennar; frækilega Glenda Farrell sem kona sem hatar börn; sæta Clara Blandick sem mjög þroskuð móðir í sjöttu fæðingunni; Preston Foster og Hale Hamilton sem hugulsamir, samúðarfullir læknar og Frank McHugh sem kómískt ofsafenginn verðandi faðir. Kvikmyndafrömuðir munu kannast við Bobs Watson sem smábarn sem vill sjá Storkinn; Paul Fix sem taugaveiklaður eiginmaður sem lofar að haga sér eins og "lítill hermaður." Gilbert Roland sem óánægður ítalskur eiginmaður og Elizabeth Patterson sem snotuð eiginkona læknis sem hafði áhuga á að ættleiða son Farrell - allt óviðurkennt. Það eru nokkrar fáránleikar í söguþræðinum - sumar mæðurnar eru augljóslega allt of gamlar; Farrell verður bersýnilega drukkinn á deildinni en enginn starfsmanna virðist taka eftir því; augljóslega geðrofssjúklingur getur ráfað um að vild - en þetta eykur í raun aðeins einkennilegt skemmtanagildi myndarinnar og kemur í veg fyrir að hlutir verði of alvarlegir.