Jochen Hick skrifaði og leikstýrði þessari litlu spennumynd spennumyndar sem byggði á hugmyndinni um að alnæmisveiran væri sauðfjárveira sem stökkbreytt var af stjórnvöldum til að losa heiminn við homma og var greinilega prófaður á dæmdum á árunum áður en illvígi sjúkdómurinn braust út. . Ef það væri ekki fyrir átakanleika hugmyndarinnar um myndina, myndi þetta falla í flokk hinna mörgu kvikmynda um eyðileggingu heimsins af hömlulausri, fordómalausri sýkingarlífveru. Stefan (Tom Wlaschiha) ferðast frá Berlín til San Francisco til rannsaka vísindalegar tilgátur föður síns um sauðfjárveiru af völdum sauðfjár og áhrif hennar af dæmdum sem henni var gefið. Hann mætir smá fyrirlitningu og andstöðu við dauða kenningu, en hittir líka fólk sem þekkir kenninguna og styður rannsókn hans. Samhliða heimsókn hans á sér stað röð raðmorða, hvert fórnarlamb er drepið á svipaðan hátt og hverju morði virðist fylgja tónlist úr óperunni 'Turandot' eftir Puccini sem verður opnuð í San Francisco óperunni. Lögreglurannsakandi Louise Tolliver (Irit Levi) og félagi hennar lögga (Kalene Parker) fylgjast með morðunum á meðan Stefan fer í hring um kynlífsklúbba og bari í San Francisco og reynir að finna menn sem kunna að hafa verið naggrísir fyrir kenningu föður síns. Hann hittir undarlegan strák Jeffrey (Jim Thalman) sem hann hefur aðdráttarafl fyrir kött og mús og áberandi lækni Burroughs (Richard Conti) sem virðist á undarlegan hátt taka þátt í hópi grunaðra. Hvernig þetta allt endar er leikrit myndarinnar, saga um leit að sjálfsmynd milli Stefans og Jeffery eins og um rannsókn á morðum. Á meðan Tom Wlaschiha, Jim Thalman og Richard Conti standa sig vel með hlutverk þeirra (þeir eru einu þrír sem hafa einhverja fyrri leikreynslu í myndinni!), gæði myndarinnar lækka umtalsvert hjá hinum óviðunandi lágmarkshæfileikaríku Irit Levy og Kaylene Parker: þegar á skjánum fer trúverðugleiki sögunnar niður fyrir núll. Það eru nokkrar smámyndir eftir aðra leikara sem lýsa upp skjáinn fyrir augnablikin sem þeir búa, en í heildina drukknar myndin af stanslausri endursýningu á 'Nessun dorma' eins og Mario del Monaco söng af upptöku af óperunni - og það virðist að vera ástæðan fyrir gerð myndarinnar! Góð hugmynd að kvikmynd og nokkrar góðar persónusköpun leikaranna, en það er engin upplausn á upphaflegu forsendu sem kom þessu öllu af stað. Grady Harp, 6. febrúar