Forsendur þessarar myndar eru svo einfaldar og augljósar að aðeins milljónamæringur í Texas, sem er háður olíugufum og viskíi, ætti í vandræðum með að skilja hana ef einhver hrópaði það yfir hið orðræna bílastæði. Í stuttu máli: Olíufyrirtækið er í baráttu við ríkisstjórnina (eða Gummint ef þú vilt), Gummintið er í baráttu við miðausturlenska herforingja og CIA er einstakur grjótharður hópur af tvískinnungum (setja inn orð) fúsa. að tá hvaða línu sem verður á vegi þeirra. Eina fólkið sem lætur yfir sig ganga eru þeir góðu, eins og Mr Clooney ("Bob"). Ó, og hryðjuverk eru afleiðing fátæktar sem hnattvæðingin skapar þegar vond fjölþjóðafyrirtæki elta heiminn í leit að bragðgóðri yfirtöku eða þremur. Það passar í raun og veru við snið hinna heilbrigðu 11. september gerenda. Í Sýrlandi er þessi auðveldi vefur pólitískra hálfsannleika og Hollywood heilmynda hrærður upp í fráhrindandi vermicelli af söguþráðum sem snúast, snúast og hringsnúast í gegnum drungalegar umhvörf sitt eigið ómerkilegt þar til aumingja áhorfandinn situr einn með þá niðurstöðu að: 1. „leikstjórinn“ (góður brandari) ætti aldrei að vera nálægt myndavél aftur 2. fólk eins og Clooney og Hurt gæti vitað hvernig á að bregðast við, en þeir gera það örugglega Ég veit ekki hvernig á að velja handrit 3. Ef þú vilt sjá mynd sem fjallar um spillingu í stórfyrirtækjum og ríkinu, farðu og sjáðu "L'ivresse du pouvoir" eftir Claude Chabrol, sem er innsæi, fyndin og frábærlega leikin. Tóm, dómshlaðin tilfinningaþrungin piff spunnust út í kvöldskemmandi lengd.