Meistaraverk Visconti! Ég viðurkenni að ég þekki ekki mikið af verkum hans en ég get ekki ímyndað mér að önnur verk hans fari fram úr þessari stórkostlegu mynd. Í gærkvöldi horfði ég á Death in Venice eftir um 25 ára fjarveru og var algjörlega heilluð af öllu sem ég sá. Þessi hrifning var pastiche sem samanstóð af mörgum þáttum: Óvenjulegum myndum sem Visconte leikstýrði, fyrst og fremst ást hans á löngum, sljóum myndum af fólki að borða, synda, ganga og innihalda merkan karakter sem fer í gegnum þennan fjölda fólks; snilldar túlkun kvikmyndatökumannanna á myndavali Visconti; leika samkvæmt meginreglunum án þess að ofgera samræðum og miðla flóknum sviðsmyndum í gegnum andlitsdrætti eingöngu. Það er satt: ungt fólk sem horfir á þessa mynd í fyrsta skipti verður að vera meðvitað um að það er að horfa á einstaka kvikmynd, kvikmynd sem gæti ekki verið gerð árið 2006. Kvikmynd sem hvílir á þessum stuttu handfylli árum á sjötta og sjöunda áratug síðustu aldar þegar listrænt leyfi var veitt til kvikmyndaleikstjóra og peningamenn tóku aukahlutverk. Eins og margir nýlegir IMDb fréttaskýrendur hafa skrifað er þessi mynd, að þeirra mati, löng, leiðinleg (of lítið hasar) og tilgerðarleg. Ég býst við, miðað við staðla Hollywood Papa, að þessar athugasemdir innihaldi verðleika. Því miður draga þeir á hörmulegan hátt úr ótrúlegri fegurð og dýpt þessa verks og annarra eins frá þessum árum. Vinsamlegast, ef þú hefur ekki séð Death in Feneyjar, leigðu þá eintak og sökktu þér niður í kvikmynd og sögu frá öðrum tíma. Þú verður verðlaunaður.