Ég átti í nokkrum vandræðum með myndina: (1) Handritið -- nánar tiltekið raddsetningu Kim Basinger: Kvikmyndir eru ekki bækur; þeir ættu að *sýna* aðgerðina frekar en að hafa rödd yfir *segja* okkur hvað er að gerast. Einstaka sinnum finn ég kvikmynd með raddsetningu sem virkar, en hér virtist þetta frekar vera letileg leið til að skrifa handritið. Reyndar hljómaði það fyrir mér eins og hún væri nánast að lesa brot úr skáldsögunni í röddinni sinni.(2) Ég fann ekki fyrir neinum tilfinningum í sambandi Jessie og bróður Thomas og fannst líka að leikur Alex Carter væri frekar slæmur. Það er verulegur misbrestur hjá mér við að skilgreina persónur Jessie og Thomas -- án þess að hafa nein tengsl á milli þeirra, virtist mér eins og hún vildi bara fola og að fyrir hann væri þetta spurning um að vera kynlífssvipt. Ef það hefði verið rétt gert hefði sambandið á milli þeirra gefið sögunni miklu meira samhengi.(3) Með bókinni skildi ég miðja lífskreppu Jessie. Í myndinni virtist þetta meira eins og hrein leiðindi. Auk þess fannst mér myndin ekki vera svo slæm að ég slökkti á sjónvarpinu. . . þó sú hugsun hafi dottið í hug.