Að horfa á "Cold Mountain" gaf mér þá tilfinningu að leikstjóri þess, Anthony Minghella, væri vísvitandi að reyna að fara fram úr sjálfum sér og hans eigin kvikmynd sem hann var að reyna að slá var nánast óaðfinnanlegur "The English Patient" frá 1996. Samanburður á þessu tvennu kvikmyndir, forsendan er nokkuð svipuð. Við eigum í ástríðufullu ástarsambandi tveggja manna sem gerist á ólgusömum stríðstímum og það endar með því að þeir líta á stríðið meira og minna sem truflun í bakgrunni á meðan þeir reyna að finna sig aftur í faðmi hvors annars. Aðalmunurinn á söguþræði er sá að persóna Nicole Kidman er ekki gift, Jude Law er liðhlaupi og átökin eru bandaríska borgarastyrjöldin."Cold Mountain" er, sögulega séð, útvatnaðra og mildara en að segja "Enski sjúklingurinn". og það er meira á vettvangi fyrir fólk sem vill einfalda ástarsögu með einhvers konar utanaðkomandi ókyrrð sem veldur vandamálum. Þetta er styttri mynd, sem er plús fyrir fólk með minni þolinmæði. Hins vegar er það ekki eins stórbrotið eða frumlegt eða virkilega grípandi og "Enski sjúklingurinn." *Eina* stóra kvörtunin mín um "Cold Mountain" er, ótrúlegt, ástarsamband persóna Inman (Jude Law) og Ada Monroe (Nicole Kidman). Ótrúlega var ást þeirra minnst áhugaverða í myndinni. Þau hafa ekki raunverulegt samband; við finnum enga alvöru ástríðu koma frá þeim og ástríðan sem við sjáum er meira líkamleg en tilfinningaleg. Ég heillaðist meira af vináttu Nicole Kidman og Óskarsverðlaunahafans Renee Zellwegger og einnig ferðum Jude Law um landið til að forðast útrásarvíkinga og óvinahermenn. Ef Minghella hefði styrkt mikilvægi ástarsögunnar, þá hefði hann fengið betri mynd að mínu mati. Myndin er auðvitað skemmtileg þótt ástarsagan sé óáhugaverð. Borgarastríðsseríurnar eru alveg frábærar; þeir eru af nútíma hefð sem sýna stríð sem hræðilegt og mannskemmandi. Endurupptaka herferðarinnar í Pétursborg, þar sem tonn af sprengiefni var sprengt úr neðanjarðar og síðan bardagi í kjölfarið í kjölfarið, er skelfileg. Minghella er ekki feiminn við að sýna blóð og saur á listrænan og skynsamlegan hátt og hann er óhræddur við að sýna sakleysisfall og líf í þessum senum. Það eru augnablik þar sem konur jafnt sem karlar eru drepnir, oft með krosseldi. Og það er meira til í því. Bara hljóðhönnun myndarinnar skapar spennu. Það er atriði þar sem Inman og annar liðhlaupi búa sér til máltíð með því að saga höfuðið af dauðri kú. Við sjáum ekki sneiðina, en hljóðáhrifin af því að blað fer í gegnum bein eru veik. Að lokum verð ég að óska ​​leikhópnum til hamingju með frammistöðuna. Jude Law var frábær í myndinni og verðskuldaði Óskarstilnefninguna sem hann fékk. Mér finnst að Nicole Kidman hafi líka átt skilið, þó að karakterinn hennar hafi verið svolítið grunnur. Renee Zellwegger var með mesta persónuleika og skjástelandi andrúmsloft. Og svo eru það bara bitahlutirnir sem virka líka í raun og veru til að fullkomna þennan stílheim sem endurskapar hræðilegan tíma í fortíð Bandaríkjanna. Kannski hefði "Cold Mountain" verið betri sem stríðsmynd, en hún hefði örugglega verið stórkostleg eins og "The English" Þolinmóður" ef ástarsaga hennar hefði verið kraftmikil og ástríðufullari af handritshöfundunum og leikstjóranum Anthony Minghella. Eins og hún er þá er þetta hin skemmtilegasta mynd, mér leiddist hún ekki og mæli með henni. Ég segi bara að ástarsaga hennar - þó hún sé miðlæg söguþráður - er aðeins mildari en hún þarf að vera og allt dótið í kringum hana var það sem raunverulega virkaði.