Þetta er sæt og sorgleg lítil saga um menningarmun. Kyoko er falleg japönsk kona sem hefur hlaupið til Kaliforníu til að flýja úr misheppnuðu sambandi í Japan. Ken er japanskur amerískur verkamaður með von um rokk og ról stjörnuleika en litla steypu til að bjóða mögulegum félaga. Kyoko „giftist“ Ken til að geta dvalið til frambúðar í Bandaríkjunum, með þeim skilningi að þrátt fyrir að þau muni búa saman þar til hún fær „grænt kort“ verður hjónabandið eingöngu í nafni. Það kemur fljótt fram að veislurnar eru ekki á sömu bylgjulengd - eða kannski á sama "tímabelti", þess vegna er titill myndarinnar. Sem innflytjendalögfræðingur hef ég séð svona „fyrirkomulag“ öðlast sitt eigið líf, svo ég var ánægður með að sjá hversu vel kvikmyndagerðarmaðurinn þróaði dramatíska möguleika þessa ástands.