Þessi mynd er góður félagi við Blair Witch, því hún gerir svo mikið rangt sem BW gerði rétt. Eins og BW, þykist þessi vera heimildarmynd um draugalega atburði, þar sem hver meðlimur teymisins manna sína eigin myndavél. Raunveruleikatilfinningin er þó aldrei til staðar. Þátttakendur eru illa skrifaðar klisjukenndar persónur og atburðir sem eiga sér stað eru jafn klisjukenndir (kötturinn hoppar út úr skápnum, dettur ljósakróna o.s.frv.). Einnig dregur hin stælta samræða og óhæfa spunavinnu of aðlaðandi leikara úr docu-tilfinningunni. OG, það versta af öllu, myndavélarnar sem talið er að þátttakendur séu í haldi taka upp of marga atburði of fullkomlega til að vera jafnvel lítillega trúverðug. Reyndar, með smá endurklippingu, gæti þetta hafa verið Blair Witch skopstæling. Reyndar er atriði þar sem ljóshærði sagnfræðingurinn er að borða samloku með risastórum ufsa á sem er í raun frekar fyndinn eins og er, minnir mig á svipað gróft atriði úr "Austin Powers: The Spy Who Shagged Me." En á endanum er atburðurinn spilaður beint, án punchline. Það er erfitt að segja til um hver ætlunin var með St Francisville Experiment annað en að glomma nokkra villulausa BW dollara. En það er frekar sorglegt þegar eini raunverulegi áhuginn sem ég gat fundið á því var hvort ljóshærði sagnfræðingurinn ætlaði að láta binda stuttermabolinn sinn af kviðnum í ákveðnu skoti eða ekki.