... því París er hreyfanleg veisla." Ernest Hemingway Það er ómögulegt að telja hversu margir stórhæfileikar hafa gert París ódauðlega í málverkum, skáldsögum, lögum, ljóðum, stuttum en ógleymanlegum tilvitnunum og já - kvikmyndum. Hinn frægi kvikmyndaleikstjóri Max Ophüls sagði um París, „Það bauð upp á skínandi blautar breiðgöturnar undir götuljósunum, morgunmat í Montmartre með koníaki í glasinu þínu, kaffi og volgan brioche, gigoló og vændiskonur á kvöldin. Allir í heiminum eiga tvö föðurlönd: sitt eigið og París.“ París er alltaf tengd ást og rómantík og „Paris, Je T'Aime“ sem ber undirtitilinn „Petite romances“ er safn stuttmynda, oft skissur frá 18 hæfileikaríkir leikstjórar frá öllum heimshornum. Í hverju kynnum við einu af City of Light 20 hverfum og Parísarbúum á öllum aldri, kyni, litum og bakgrunni sem allir umgangast ást í mörgum tilbrigðum og stigum. Í sumum „litlu rómantíkunum“ erum við vitni að óvæntum kynnum ókunnugra sem leiða til augnabliks áhuga, nálægðar og kannski sambands: eins og fyrir Podalydès og Florence Muller á götunni í Montmartre í opnunarmyndinni eða fyrir Cyril Descours og Leïla Bekhti sem hvítur drengur og múslimsk stúlka, en þvermenningarleg rómantík þeirra sem Gurinder Chadha leikstýrði hefst á Quais de Seine. Ég myndi setja í þennan flokk gamansömu stuttmyndina eftir Gus Van Sant. Í "Le Marais" hellir einn drengur upp á sig. hjartanlega til annars drengs sem játar skyndilega óvænta nálægð, biður um leyfi til að hringja - áttar sig aldrei á því að hluturinn sem hann hefur áhuga á skilur ekki frönsku. Sumar vignetturnar eru átakanlegar og jafnvel dökkar. Í Loin du 16ème eftir Walter Salles og Daniela Thomas er Catalina Sandino Mareno (ótrúleg Óskarstilnefnd frumraun fyrir Maria full of Grace) einstæð móðir í verkamannastétt sem þarf að vinna sem barnfóstra í auðugu hverfinu til að borga fyrir dagvistun þar sem hún hættir. barnið sitt á hverjum morgni áður en hún fer í vinnuna. Ein af eftirminnilegustu og sannarlega hjartnæmustu myndunum er "Place des Fêtes" eftir Oliver Schmitz. Aïssa Maïga og Seydou Boro leika saman sem tvö ungt fólk sem ástin hefði getað gerst. Það voru loforð um það en það styttist í hatur og umburðarlyndi sem er alls staðar til staðar og Borg kærleikans og ljóssins er þar engin undantekning. Annað sem kom mér virkilega í opna skjöldu var „Bastille“, skrifað og leikstýrt af Isabel Coixet, með Sergio Castelltto, Miranda Richardson og Leonor Watling í aðalhlutverkum. Castelltto er orðinn ástfanginn af eiginkonu sinni, Richardson, en þegar hann er tilbúinn að fara með fallegu húsmóðurinni berast hrikalegar fréttir frá lækni konu hans...ég get haldið áfram að velta fyrir mér öllum 18 litlu gimsteinunum. Mér líst mjög vel á suma þeirra. Hinir fannst veikburða og munu kannski gleymast fljótlega en á heildina litið er ég mjög ánægður með að ég keypti DVD diskinn og ég veit að ég mun snúa aftur í uppáhaldsmyndirnar mínar aftur og aftur. Þetta eru „Place des Fêtes“ sem ég hef þegar nefnt, „Père-Lachaise“ í leikstjórn Wes Craven sem tekur þátt í draugi eins fyndnasta og snjallasta manns allra tíma, Oscar Wilde (Alexander Payne, leikstjóri „Sideways“) hver myndi bjarga einu vandræðasambandi. Payne leikstýrði einnig "14th Arrondissement" þar sem einmana miðaldra eftirvinnukona frá Denver, CO kannar borgina á eigin spýtur og gefur röddina á frönsku með þungum hreim. Innkoma Payne er ein sú áhrifamesta og ásamt bráðfyndnu "Tuileries" eftir Joel og Ethan Coen með (hverjum öðrum? :)) Steve Buchemi er í algjöru uppáhaldi hjá mér. Í báðum stuttbuxunum sitja bandarískir ferðamenn á bekknum (Margo í garðinum og Steve í París Metro eftir að hafa heimsótt Louvers) og fylgjast með lífinu í kringum þá með mismunandi árangri. Þó að Margo segi kannski: "Tilfinning mín er sorgleg og létt; sorg mín er björt..." Persóna Steve kemst að því að stundum myndi jafnvel umfangsmesti og gagnlegasti ferðamannahandbókin ekki hjálpa ferðamanni að forðast að gera ranga hluti í framandi landi .