Þessi mynd er cyborg í sjálfu sér: hálf vitleysa/hálf ævi upprunaleg kvikmynd. Sem cyborg hefur þessi mynd aðeins eitt markmið: að láta þig óska ​​þess að þú hefðir eytt lengd myndarinnar í dimmu herbergi í að kýla sjálfan þig í eistu. Ólíkt mörgum leigði ég þessa mynd ekki vegna Angelinu Jolie(ég skal útskýra hvers vegna ég leigði hana innan skamms). Ég er ekki mikill aðdáandi fröken Jolie, þó ég segi að frammistaða hennar hafi verið frábær! Hreint augnaráð hennar og vélfæraleikur fékk mig til að trúa því að hún væri android krókavél. Ef einhver á klippu af henni á 'Inside the Actor's Studio' þar sem hún útskýrir hvernig hún undirbjó sig fyrir þetta hlutverk, vinsamlegast sendu það til mín. Ég mun ganga úr skugga um að nota það þegar ég reyni James Lipton fyrir Crimes against Integrity. Svo hvað varð til þess að ég leigði þessa mynd? Maður myndi halda að það væri vonin um að sjá geirvörturnar á Angelinu Jolie, en svo var ekki. Nei, ástæðan fyrir þessari leigu hvíldi eingöngu á einni af myndunum á forsíðu DVD disksins; andlit Jack Palance! HELFTUR ANDLITIS HANS VAR RÓBÓTÆKT! Þegar ég sá það, ímyndaði ég mér hersveitir "Palances" ganga hægt í gegnum eldheita auðn og leggja í rúst hvaða manneskju sem var nógu vitlaus til að standast. Í mínum huga hafði hver einasti meðlimur þessa vanheilagra herskála rautt, glóandi auga; rautt glóandi auga sem horfði á menn og sá aðeins "kjöt". Þeir áttu að vera Arkitektar gleymskunnar...kaldur, stálheill Apocalypse...martröð sem mannkynið myndi aldrei vakna úr. Þetta er falleg mynd sem ég mun þykja vænt um til loka ára minnar. Eins og flest annað í lífi mínu stóð myndin í raun ekki undir væntingum mínum. Nei, það var aðeins „einn“ Jack Palance og einu sýnilegu netkerfisbæturnar sem hann hafði voru staðsettar á fótum hans. Því miður „bættu“ þessar endurbætur ekki neitt. Það er nema að þú teljir GANGANDI EINS OG LÆTUNARFÓLRAMARMAÐUR sem ofurveldi. Að minnsta kosti var þetta atriði þar sem Jack - brosandi eins og kveikjuglaður Alzheimersjúklingur - fékk að skjóta út úr sumu fólki. Ég beið eftir því að hann öskraði: "Ég er fjandi þreytt á að borga of mikið fyrir lyfseðilsskyld lyf!" Því miður voru öll öldrunarbráð fá og langt á milli. Það sem myndin hafði gnægð af var illa þróuð ástarsaga um mann (Elias Koteas, a.k.a. fátæka mannsins De Niro) og netborgara (Angelina Jolie, a.k.a. Demon Spawn eftir John Voigt). Ó maður, getur ástin milli Rómeós úr holdi og Júlíu úr kísil nokkurn tíma varað?!?!?! Það getur ef þú fylgir einföldu ráði Jack Palance: "Þú verður að SMAKKA TÍMA hvers annars". Já, ég er ekki viss um hvað það þýðir. Hins vegar er ég viss um að ég vil ekki að Jack Palance sé sá sem útskýrir það fyrir mér. Ég vil ekki að hann sýni mér það! Sem tilraun, legg ég til að þú spyrð mikilvægan annan þinn hvort hann/hún "heldur að við séum komin á það stig í sambandi okkar að við getum byrjað að SMAKA TÍMA hvers annars?"