Fyrsti Ichikawa minn í mörg ár, og sú fyrsta af stríðsmyndum hans sem ég hef séð, þetta var grípandi og grimmt frá fyrstu tíð. Í fyrsta atriðinu er nafnhetjunni Tamura sagt að hann geti ekki haldið áfram með deildina sína, sem hann er kominn til baka af sjúkrahúsinu. Hann er greinilega með berkla en hann er ekki nógu veikur til að sjúkrahúsið geti tekið hann miðað við magn stríðssárra sem þeir hafa. En gamla einingin hans mun ekki taka hann aftur heldur; CO hans gefur honum handsprengju og segir honum að ef honum finnist sannarlega vonlaust að sprengja sjálfan sig í loft upp, þá sé það virðingarvert að gera. Filippseyjar, 1945, og ástandið virðist í raun vonlaust fyrir PFC Tamura og alla aðra. Nobi er ferð í gegnum helvíti, eða öllu heldur helvítis ófrýnda skóga, dauðar grýttar sléttur og dauðir og deyjandi japanskir ​​hermenn sem vonast bara eftir endalokum, með friði eða dauða. Kvikmynd Ichikawa er ljósmynduð í töfrandi svörtu og hvítu umfangi sem þjónar til að undirstrika bæði auðnina sem Tamura finnur fyrir og þeim sem hann hittir á ferð sinni í átt að dauða sínum, og til að sýna hversu sannarlega litlir og naktir þeir allir eru innan um ómetanlegt fjalla og skóga. þetta litla mannlíf mun taka enda bráðum, virðist jörðin vera að segja, en ég mun lifa af og tek varla eftir því. Tamura ferðast aftur í átt að sjúkrahúsinu, en er (ekki að undra) hafnað þar, og eyðir restinni af myndinni í að reyna að vertu á lífi, vertu mannlegur og farðu úr hættu. Honum tekst ekki að standa sig neitt sérstaklega vel, sveltur hægt og rólega og fremur að lokum nokkuð fráhrindandi verk. Að lokum tengist hann tveimur öðrum örvæntingarfullum mönnum sem hafa misst, eða lifað af sveitir sínar, og hafa gripið til mannáts og í veiklu ástandi sínu sem stendur frammi fyrir öðrum vopnuðum mönnum, kemst hann að því að eina leiðin til að lifa er að brjóta allt sem hann trúir á. Kvikmynd Ichikawa er jafn hrottaleg, ósveigjanleg og ákafur og allar stríðsmyndir sem ég hef séð. Það eru augnablik húmors og blíðu, en þau eru hverful og festast ekki í minningunni eins og atriðið með manninum á fjallstindinum sem nánast grátbað Tamura um að borða hold sitthið síendurtekna svart-kómíska bita með Tamura að skipta um tötra skóna sína fyrir betra leður fallins félaga. hnignunina sem menn munu þola til að lifa af. sannleikurinn um að þetta er hvaða stríð sem er, öll stríð, allt mannkyn svo lengi sem við höldum svona áfram. Meistaraverk sem ég mun líklega ekki horfa á aftur í langan, langan tíma. Horfð á í gegnum fallega Criterion Collection DVD diskinn.