The End of Violence og vissulega Million Dollar hótelið gaf í skyn að Wenders hafi misst sjónina, hæfileika sína til að segja sannfærandi sögur í gegnum kort af myndinni sem er á hreyfingu. The Land of Plenty innsiglar kistuna, er ég hræddur um, með því að vera gríðarlega hugmyndalaus, augljóslega tilfinningarík og klisjukennd mynd. Persónurnar eru algjörlega flatar og staðalímyndir, skrifin, söguþráðurinn og leikstjórnin eru í besta falli áhugamannleg. Í fyrsta skipti í langan tíma var ég óþolinmóður eftir að myndin myndi enda svo ég gæti haldið áfram með líf mitt. Stríðshrjáð óráð frænda, þjóðrækinn óhlutbundinn horfur til himins í lokin... þetta fannst mér bara vera svo einfalt og aumkunarvert, varla verk kvikmyndagerðarmanns sem einu sinni gerði einhverja sannfærandi töfra á skjánum. Hvað gerðist? Dagar tilrauna, skynsamlegra skrifa og áhugaverðra kvikmyndamöguleika eru löngu að baki, er ég hræddur um. Við skulum vona að hann finni innblástur sinn aftur... Á kvikmyndahátíðinni í Toronto, þar sem ég sá myndina, var Wenders mættur til að kynna hana. Algerlega skortur á auðmýkt bauð hann okkur eftirfarandi: "Ég vona...nei, bíddu...ég VEIT að þú munt njóta næstu tveggja tíma." Ég er hrædd um að hann gæti ekki haft meira rangt fyrir sér...