Ó, þessir lúmsku Ítalir. Þetta er ekki í fyrsta skipti sem þeir byggja kvikmynd á heimildarefni án leyfis eða vitundar höfundar skáldsögunnar, í þessu tilviki. Auðvitað er þetta ekki eitthvað sem er týpískt ítalskt en gerðist frekar mikið í árdaga kvikmynda, aðallega vegna þess að þeir héldu oft að þeir myndu komast upp með það. Útgefendum James M. Cain tókst að halda þessari mynd frá bandarískum skjám til ársins 1976 en engu að síður hefur myndin sjálf vaxið dálítið í þekkta klassík. Myndin er ekki eins frábær að horfa á og bandaríska útgáfan frá 1946 en hún er samt frábær mynd. Þetta er auðvitað ekki að minnsta kosti vegna myndarinnar, hún er frábær sterk saga, sem er forvitnileg og gefur myndinni frábærar persónur og raunsæi. Hún fylgir skáldsögunni nokkuð náið og er því að mestu eins og aðrar kvikmyndaútgáfur af sögu hennar, auðvitað með muninn að hún gerðist í ítölsku umhverfi. Látið Ítölum eftir að gera kvikmynd um lífið og raunveruleikann. fólk í því. Þessar fyrstu dramamyndir hafa alltaf mjög raunsæja tilfinningu yfir því og eru því líka talsvert spennandi að horfa á. Því miður missti myndin kraft sinn undir lokin, þegar myndin byrjaði að finnast svolítið of löng og dragast á köflum. Myndinni hefði hæglega getað endað 15 mínútum fyrr. Engu að síður hef ég í rauninni ekki mikið annað neikvætt að segja um þessa mynd. Hún er einfaldlega stórkostlega gerð, byggð á jafn frábæru og sterku frumefni. Alveg glæsileg frumraun í leikstjórn Luchino Visconti, sem hélt áfram að leikstýra mörgum fleiri frábærum og eftirminnilegum ítölskum dramatískum kvikmyndum.8/10