Ég heyrði aldrei minnst á Mishima áður en ég horfði á þessa mynd og þó að hlutar hennar séu svolítið leiðinlegir, þá finn ég mig samt dragast að horfa á hana þegar hún er endurtekin á kassanum. Í upphafi myndarinnar er okkur sagt frá víðfrægum japönskum rithöfundi sem hagar sér eins og brjálæðingur og fremur seppuku á almannafæri. Þegar líður á myndina færðu þig varlega inn í brenglaða rökfræði í huga Mishima. Stig lífs hans eru kynnt í fjórum köflum. Hver kafli sjálfur er blanda af tveimur andstæðum frásögnum, sá fyrsti heldur sögunni áfram með atriðum úr lífi Mishima og birtist í svarthvítu. Önnur frásögnin er aðlögun á atriðum úr skáldsögu og eru þau sett upp eins og leikrit og kvikmynduð í skærum litum. Það er mismunandi skáldsaga í hverjum kafla. Á milli hvers kafla snýr frásögnin aftur til nútímans, þar sem Mishima heldur áfram í átt að endanlegu sjálfsvígi sínu. Þetta þýðir að dramatíkin og spennan haldast allt til enda. Mig grunar að mörgum muni finnast þessi mynd vera leiðinleg tilgerð og listræn. Ég virði það, þetta er ekki mynd fyrir fólk sem vill hasar og sterkan söguþráð. Ef þú ert á hinn bóginn sú manneskja sem nýtur þess að fá tækifæri til að komast inn í hugann furðulegan mann á meðan þú horfir á lífssögu sína sögð í klippimynd af fallegum myndum sem Philip Glass hefur sett undir tónlist, munt þú elska það. Ég elskaði það.