Þetta er mjög noir þáttur. Það byrjar á því að Jim snýr aftur úr helgarferð með nýrri kærustu, hinni nýskilnu Karen Mills (Pat Delaney – tengdadóttur John Huston, sem vissi ýmislegt um noir kvikmyndir) og dóttur hennar. Þegar þau koma fer Karen inn í húsið á meðan Jim tekur dóttur sína úr aftursætinu og ber hana upp í herbergið sitt. Hann uppgötvar síðan að Karen er horfin sporlaust. Auðvitað hringir hann í Dennis og þegar lögreglan kemur sjá þau engin merki um Karen, en finna næsta nágranna hennar myrta í runnunum. Svo auðvitað gerir það Jim strax grunaðan. Þetta er frábær lítil ráðgáta og fyrri helmingur sögunnar er sýndur af Rocky sem biður Jim um að fara yfir söguna enn og aftur. Rocky bendir á að með því að Jim segi honum söguna gæti hann munað smá smáatriði sem hann taldi ekki vera mikilvæg á þeim tíma, en gæti nú leitt til vísbendingar um hvað gerðist. Þetta er mjög vel skrifuð atriði og lýkur umskipti Rocky-persónunnar úr grefter í áhyggjufullt foreldri. Það sýnir líka að Rocky er ekki bara einhver hugmyndalaus gamall maður heldur. Eins og hann segir "Þú kemur til mín vegna þess að ég er faðir þinn. Og ég er gáfaðri en þú!" Þetta er eitt af þessum tímum þar sem við sjáum hvaðan Jim fékk gáfurnar sínar. Í þessum þætti er einnig framkoma af heittelskuðu Lara Parker, sem lék Angelique í "Dark Shadows" seríunni og lék Laura Banner, eiginkonu Bruce í "Incredible" Hulk" seríu nokkrum árum síðar. Hún lítur frábærlega út hér. Þessi þáttur markar einnig fyrsta minnst á Minette glæpafjölskylduna, nafn sem myndi halda áfram að skjóta upp kollinum á Rockford skránum nánast hvenær sem þeir þurftu mafíufjölskyldu. Að þessu sinni er það Vincent Minette sem Rockford hjálpar til við að handtaka. Lt. Diehl (Tom Atkins) kemur fyrst fram í þáttaröðinni og Dennis er hljóðlega lækkaður úr embætti lögregluþjóns sem hann var í fyrri þáttaröð 1 til lögreglu Sargent. Ég býst við að þeir hafi talið að það væri betra að hafa Dennis minna valdamikinn og bæta við einhverjum átökum milli Jim og lögreglunnar. Satt að segja höfðu þeir rétt fyrir sér, þó að ég kjósi síðari Chapman liðsforingja en Diehl. Ekki mikið um hinn dæmigerða „Rockford“ húmor í þessum þætti, en góð ráðgáta með mikið hjarta.