Kómískur kraftur Pryor og Gleason gat ekki bjargað þessum hundi frá vefþunnu söguþræðinum, veikburða handriti, dapurlegum leik og hlægilega samfellu við að klippa þetta rugl saman. Það á sér örfá eftirminnileg augnablik, en brunnurinn þornar fljótt. Sem krakki man ég eftir þessu sem lúxus farartæki fyrir leikara-grínistana tvo, en það var alltaf eitthvað skrítið við flæðið og tilfinninguna um það sem var miðlað í hverri senu og hvernig þetta tengist söguþræðinum í heild. Þegar ég horfi á hana aftur eftir mörg ár, öskrar hún skelfilega oflæti. Ég er ekki svo umhugað um kynþáttadeiluna, þar sem ég myndi ekki nenna að sjá kvikmynd taka þetta mál á með smá léttúð. Augljósasta gallinn fyrir mig er að senurnar eru settar upp eins og ruglaða, ótengda seríu af 2 mínútna grínþáttum til aðstæðna (allir ekki mjög góðir fyrir það), sem var heftað saman af ritstjóranum eftir heilan kvöld kl. vatnsholið á staðnum. Persónur breyta tilfinningum og hvatningu á smápeningi, án ríms né ástæðu, á milli atriða og innan sena, þannig að þetta líður eins og enginn hafi hugmynd um hvað eigi að fá út úr handritinu. Ekki það að það hafi verið neinn gimsteinn til að byrja með. Mér líður illa með leikarana tvo, sem arfleifð þeirra er skemmd af þessari hörmung sem hefði aldrei átt að verða til. Kannski er húmorinn minn orðinn of fágaður...