Nú er ljóst að hin sanna gullöld bandarískra kvikmynda var frá miðjum sjöunda áratugnum og þar til rétt fyrir útgáfu Star Wars. Áður en þá var of mikið af Hays Code-þröngum papi. Með Star Wars kviknaði grænt ljós fyrir flestar kvikmyndir til að vera beint að börnum og vitleysingum, æfing sem heldur áfram til þessa dags. THE SEVEN-UPS, satt best að segja, inniheldur nokkrar töfrandi línur af samræðum -- "Við getum gert þetta á auðveldan hátt, eða við getum gert það á erfiðan hátt" er ein - en ég er helvíti ef ég get fundið eitthvað annað rangt við það. (Reyndar hefur sú lína kannski ekki einu sinni verið gömul þegar þessi mynd var gerð.) THE SEVEN-UPS sýnir allt sem var rétt við bestu myndir gullaldar: fámennar samræður, raunsær leiklist, raunverulegur staðsetning (vetur í skítugum New York hefur aldrei litið betur/verra út), hrífandi sögur og, já, besta bílaeltingaleikur sem tekinn hefur verið upp. Bill Hickman er ökumaðurinn sem Scheider er að elta (þú munt kannast við hann frá Bullitt), og uppbygging eltingaleiksins er nokkuð svipuð McQueen, en ég vil frekar andlitsstyrk Scheider hér, skeiðið, frábærar nærmyndir skólabarna , og skelfileg niðurstaða. (Þessi VW galla sem fer um 2 mph truflar mig alltaf í Bullitt eltingarleiknum.) Stringy, screechy skor eftir Don Ellis setur hið fullkomna skap. THE SEVEN UPS: hráslagaleg, grimmur, athafnamiðuð, fullorðin. Þetta er mynd sem ekki var hægt að gera í dag; það er ekkert "brella" fyrir krakkana eða fáránlegur endir. Þakka þér, Philip D'Antoni, Roy Scheider og Tony Lo Bianco: svo lengi sem löggumyndir eru horft á, munu THE SEVEN-UPS og bræður þeirra á áttunda áratugnum (t.d. THE FRENCH CONNECTION), setja viðmiðið.