Ég hafði séð þessa mynd aftur á níunda áratugnum og var næstum búinn að gleyma henni þegar ég tók eftir því að hún var aftur í sjónvarpinu og horfði á hana. Ég mundi eftir því að hafa líkað við þennan litla sofa þegar ég sá hann fyrst og mér líkaði hann enn betur við annað áhorf. Allir leikararnir, sérstaklega Robert Duvall, Glenn Close, Wilfred Brimley, Frederic Forrest og Jason Presson (sem tólf ára -gamall strákur sem telur sig bera ábyrgð á því að eldri bróður hans skaut fyrir slysni til bana), eru frábærir. Myndin hefur mjög ósvikinn tilfinningu yfir henni - lítilvæg, hljóðlát, djúpt áhrifamikil saga af fjölskyldu sem er sár af sorg. Samræðurnar eru fádæma en frásagnarlausar og óorðin leikur framúrskarandi. Svona eins og einfaldari, dreifbýlisútgáfa af Ordinary People án geðlæknis en álíka áhrifamikil fjölskyldulíf. Steindrengurinn er vel þess virði tímans og tilfinningalegrar orku sem fylgir því að horfa á hann.