Þú verður að hugsa í samræmi við síðasta tangó í París fyrir þessa vegna þess að stemningin og tilfinningarnar ganga eftir sömu línum og halda sömu hæðum - munurinn er sá að í þessari einstöku, ákafa og brennandi lýsingu á ást meðal rústanna af Dostoyevskyian sem var rændur er umgjörðin samkynhneigð-undirmenningarlegt umhverfi - kannski jafnvel það sem á eftir að hverfa með tímanum, en ekki jafn gripandi en gagnkynhneigð samhengi kvikmyndar Bertolucci sjálfs. Síðasti þriðjungur þessarar myndar sýnir ástríðufulla ást sem aldrei hefur sést í homma kvikmyndahús. Að tala um klám eða sjálfsútrýmingu samkynhneigðra missir tilgang og gáfur þessa verks. Þessi mynd, þó við fyrstu sýn virðist taka okkur inn í kunnuglega og oft lýsta undirheima hinsegin götulífs, fer síðan á undan til að grafa undan reglum þessarar tegundar með því að ýkja hana að ofurraunverulegu marki. Niðurstaðan er ofurhlaðinn tilfinningaleg aukning - óvenjuleg stefna sem lyftir dramanu upp í eitt stórt alhliða þemu og risastórar látbragði. Þessi mynd rífur háan völl vegna frábærrar frammistöðu leikara hennar, einkum ungs Jean Hugues Anglade og leikstjórn. A tour- De-force of bíó. Framúrskarandi í metnaði og steypist endalaust niður í djúp mannlegra tilfinninga. Sem framlag til samkynhneigðra kvikmynda sigrar þessi mynd þessa erfiðu jörð og gerir hana að sínum eigin sigri.