Þessi mynd haltrar frá sjálfsdegjandi augnabliki yfir í sjálfseftirlátsstund og lofar að þróast í eitthvað sem vert er að hanga á fyrir. En það gerir það ekki. Það er flatt, sjálfsmeðvitað, hugmyndalaust og leiðinlegt. Röð settra mynda og bakgrunnsmynda gerir ekki kvikmynd, þeir búa til dagatal. Svona aumkunarverð sósíalísk gervidramaheimildarmynd ("It's TRUE it REALLY happend") nær ekki aðeins að skemmta, heldur ekki að sannfæra, svo hún virkar ekki einu sinni sem félagssaga. Klisjur í bland við slæman leik gera þetta að verkum að mjög erfitt er að klára þessa mynd, skemmtunarþátturinn fjarar út frekar fljótt. Persónurnar eru einvíddar, þróast aldrei í þeim mæli sem maður finnur fyrir þeim. Egó leikstjórans er stærsta persónan í þessari mynd.