Finnst þetta eins og langvinn meðferð á grín-rútínu sem hefði líka mátt segja á tíu mínútum stuttu. Einnig eru tæknieiningar aukalega. Myndin líður í raun eins og diplómaverkefni í kvikmyndaskóla. Leikarahópurinn er blanda af vana sviðsframleiðendum og hæfileikaríkum nýliðum en vandamálin eru yfirborðskennd handritið. Línur þeirra finnast smíðaðar, nákvæmlega eins og sjónvarpsefni sem gefið er út. Leikstjóranum tekst ekki að taka söguhetjur sínar alvarlega, þess vegna erum við ekki snert af vandamálum þeirra og átökum. Myndin hefur verið snjöll markaðssett og býður upp á einstaka söluvöru, en á endanum kvikmynd veldur vonbrigðum á öllum stigum.