Á sínum tíma réðu kvikmyndir um „Buddy Cop“ miðasöluna. Svo virtist sem á hverju sumri streymdu hópar af Beverly Hills löggu-wannabes í leikhús þjóðar okkar. Ekki lengur. Undanfarið hefur hlaupið þornað að varla suðu. Dregið hefur úr þurrkunum undanfarið með útgáfu Showtime, myndar sem er virkilega fyndið og stöðugt skemmtilegt dæmi um tegundina. Mitch Preston er hollur lögga. Hann er alls ekki Dirty Harry týpa. Hann er bara ótrúlega einbeittur fagmaður sem er algjörlega óþolandi gagnvart öllu sem kemur í veg fyrir að hann geti sinnt skyldum hans, eins og til dæmis sjónvarpsmyndatökumaður. Mitch kemur fram við myndatökumanninn á félagslega óábyrgan hátt og fellur því í klóm Chase Renzi, framleiðanda sem leitar að morðingja krók fyrir "raunveruleikasjónvarpið sitt." löggusýning. Hún heldur að Mitch muni gefa henni „spennu“ uppörvunina sem þarf til að verða högg en finnst hann vera of óviðkunnanlegur til að bera alla sýninguna sjálfur. Sláðu inn Trey Sellars, eftirlitsmann ásamt leikara sem hefur horft á allt of marga Police Story endursýnda. Auðvitað blandast Mitch og Trey saman eins og olía og vatn og mikið gleðiefni kemur í kjölfarið. Við vitum að Mitch og Trey eiga víst að verða bestu vinir í lok myndarinnar. Þannig eiga kvikmyndir um löggufélaga að virka. Reyndar verður að segjast eins og er að Showtime víkur sjaldan frá hinum gamalgrónu klisjum eins og Lethal Weapon og Tango & Cash hafa skrifað. Það er hátækni McGuffin til að koma boltanum af stað (í þessu tilfelli sjálfvirkur riffill sem skýtur nógu stórum skotum til að stöðva skriðdreka.) Það er klókur erlendur illur með hreim af óákveðnum uppruna. Það eru eltingar, skotbardagar og sprengingar. Við vitum öll að þetta er að fara inn og við höfum nokkuð sanngjarna hugmynd um hvernig þetta verður allt saman. Veistu hvað? Það er ekkert athugavert við það. Já, við vitum að það verður snert á vel slitnum bækistöðvum en gamanið hér er ferðin, ekki áfangastaðurinn. Showtime reynir ekki á að vera frumlegur. Þess í stað er orka þess látin renna inn í persónur þess og gamansamar aðstæður. Fyrir vikið vinnur Showtime hæfileikaríkt starf með hasaratriðunum en ljómar í gamanleik sínum. Robert De Niro er þurrlega fyndinn sem Mitch. Í fortíðinni hef ég talið De Niro vera kaldur og tjáningarlaus leikari sem er hræðilega hrifinn af árásum þegar hann var kallaður til að gera gamanmyndir. Undanfarið hefur hann þó vaxið á mér. Hann virðist vera að dæla meiri mannúð í hlutverkin sín. Eddie Murphy er fyndinn sem Trey. Besta leiðin til að lýsa frammistöðu hans er að Trey er það sem Murphy væri ef Murphy væri ekki svona hæfileikaríkur og hefði ekki slegið í gegn. Rene Russo hefur gaman af því að leika mótor-munnandi sýningarhákarlinn Chase Renzi. Hún fer í gegnum myndina og eltir háa Nielson einkunn af óttablandinni einurð. Í vandlætingu sinni endurvekur hún líf Mitch til að gera það myndavélavænna. Hún kallar meira að segja á T. J. Hooker sjálfan, William Shatner, til að sýna Mitch hvernig hann sé „ekta“ lögga. Shatner er fyndinn, leikur sjálfan sig nákvæmlega eins og við búumst við að hann sé, hávær, gleyminn og örlítið andstyggilegur. Ég verð að viðurkenna að ég hlakkaði mikið til Showtime og varð ekki fyrir vonbrigðum. Fyrir tíu árum hefði þessi mynd verið öruggur vinsæll. Í dag stundar það hóflega viðskipti í besta falli. Það er leitt því Showtime er mjög skemmtilegt.