Lífið verður ekki slæmt fyrir Harry Mitchell, hann er fyrrverandi herforingi í flughernum (auk sniðugs lífeyris sem ég ímynda mér), sem er að safna peningum fyrir einkaleyfi sem hann hefur þróað (blandar saman títan og stál með sprengiefni, sem gerir frábær málm passa fyrir NASA ), og eiginkona hans í tuttugu og önnur ár hefur haldið sig í nokkuð góðu sniði. Hann er með fínan púða í LA. Mér finnst gaman að sjá framtíðardrauma neytendadraumsins á níunda áratugnum, og þú færð góða sneið hér, hvað með endurgerða silfurlitaða Jag (röð 1 E-gerð roadster) fyrir hann, og glæsilega antíkdúkkuhúsið fyrir hana (sem og ég Er viss um að aðrir gripir og strákaleikföng). Það þarf alltaf að vera meira, er það ekki? Svo Harry lætur okkur lenda í einhverjum rómantískum skítkasti (þú ert bara eins gamall og konan sem þér líður). Eins og í mörgum noir-kvikmyndum leiða ein mistök, í annars blettalausu lífi, til boga niður á við fyrir Harry. Þetta eru þar sem gildið er fyrir mig, frábærir karakterleikarar í mjög trúverðugum hlutverkum. Bobby Shy (leikinn af Clarence Williams III) er svartur fyrrverandi svikari sem er fær um að framkvæma ótrúlegar geðrænar athafnir til að forðast fangelsi og refsa tvífara. Hann minnir á Plútó, hinn illvíga svarta fyrrverandi svikara geðsjúkling úr hinum vel metna neo-noir „One False Move“ (1992) eftir Carl Franklin. Það er svipuð karakter hvatning að ég tel. Báðir mennirnir eru búnir að fá nóg af manninum, og vel nánast allir, í extremis. Robert Trebor leikur Leo Franks, feitan liljulifur sem rekur nektarstofu þar sem herrar geta myndað nektar fyrirsætur á 25 dollara í hálftíma og 50 dollara í heila klukkutíma (gaf einhver annar yfir skortinum á afsláttinum?). Hann er yfir höfuð, og það er frábært að horfa á Trebor bregða fyrir þegar Leo byrjar að finna fyrir hitanum, trúverðugt niðurbrot. John Glover sigrar sem Alan Raimy, sem er heilinn í söguþræðinum, í raun snilldar maður sem gerist klámhöfundur og snýr sér að glæpalífi af einskærri félagsfótslegri áreynslu. Hann er kynferðislegur sadisti og gerir nokkra sérstaklega óþægilega hluti meðan á myndinni stendur, þar á meðal það sem ég tel vera frekar vel gefið í skyn nauðgun (fylgstu með upplestri RAP blaðsins hans, það er auðvelt að missa af því og lestu á milli línanna fyrir mótelsenuna með " Slim"). Sameiginlegt með One False Move, þó ekki eingöngu, held ég að raunveruleg áhrif myndarinnar séu í óvenjulega samskiptasenum ofbeldis. Hingað til hefur það gengið vel en ég held að það sé raunverulegt vandamál með myndina. Harry Mitchell er sagt á einum tímapunkti að hann sé með „tittlinginn“. Vandamálið mitt er að Harry Mitchell er leikinn af Roy Scheider. Söguhetjur Roy Scheider tapa aldrei, þær eru sjálfsöruggar og sléttar, en ekki á pirrandi hátt. Mér finnst ég vera beðinn um að trúa því að persóna hans sé í hættu, myndin byggir á þessu fyrir dramatíska spennu; þó ég trúði því ekki. Fyrir mér er það eins og að vera beðinn um að trúa því að persóna Söndru Bullock eigi eftir að sofa ein í lok rómantísks dramas, eða að karakter Stephen Seagal verði tekinn niður af vondum mönnum (gerðist reyndar í einni mynd en var gert vísvitandi fyrir lost gildi). Roy Scheider sannfærir ekki heldur sem hórkarl, þú finnur alls ekki fyrir neinum pirringi á honum, karakterinn hans er teflonhúðaður. Þetta fannst mér líka vera kvikmynd sem tók smá niðurskurð. Eftir 110 mínútur finnst það enn vanþróað: Eiginkona Harrys, Ann Margaret, er nokkurn veginn pappaskurður, framlenging á Harry, baksaga hennar sem stjórnmálamanns í framboði fær litla athygli. Áhrifin sem framhjáhaldið hefur á hjónaband Harrys er ekki rétt tjáð. Þetta gæti verið Frankenheimer vandamál, hann er ekki þekktur fyrir persónuþróun. Mér fannst Harry aldrei vera að fást við meira en augljóslega pirrandi og röng skattkröfu frá IRS. Það er gott sleazy ofbeldi noir efni í þessari mynd, en mér finnst að vera í þeim ágæta svigi að leikarahlutverk Harrys hefði mátt gera betur (engin vanvirðing við hinn frábæra Roy Scheider). Kvikmyndin fannst stutt, jafnvel með langan sýningartíma, og ég held að hefði getað tekið meira efni út. En þú getur í raun ekki gleymt sleninu, eins og ljúffengu senu þar sem Harry tók myndir af Doreen í nektarstofunni.