Eftir að aðalleikkona óperunnar deyr í bílslysi er ungur lærisveinn hennar, Betty, settur á oddinn. Það er mjög heppin fyrir hana, með eitt vandamál: hún á aðdáanda sem hefur ákveðið að hann muni drepa alla vini hennar og láta hana horfa á. Hver er tengsl hans við óperuna og hver er hrifning hans af Betty? Ég elska Dario Argento með hverjum hluta líkamans. Og ég er ekki rétttrúnaðar aðdáandi held ég. Margir, sérstaklega gagnrýnendur, lofa fyrri verk hans („Suspiria“ og „Deep Red“) en gleðjast mjög yfir síðari myndum, eins og „Svefnlaus“, sem mér líkaði. Uppáhaldið mitt, „Phenomena“, er yfirleitt gríðarlega vanmetið. "Ópera" hefur tilhneigingu til að detta einhvers staðar á milli. Sumir telja hana eina af síðustu stórmyndum hans, aðrir líta á hana sem hluta af svokallaðri hnignun hans. Ég elskaði hana. Myndin er skörp, tónlistin er frábær (ólíkt öðrum gagnrýnendum, ég elska málmhljóðrásina), kvenkyns aðalhlutverkið er einhver sem ég get fundið fyrir (ekki ósvipað Jennifer Connelly úr "Phenomena"). Og myndmálið... yndislegt. Frábær kvikmyndataka og ótrúlegar drápssenur. Hugmyndin um að festa nálar við augu manns svo hún geti ekki blikkað... ljómandi. Tina aðstoðarkona mín heldur að þetta hafi litið út fyrir að vera falsað, en jafnvel þó svo sé, þá er hugmyndin meira en nóg til að borga sig. Og frábær áhrif, eins og hnífsblað sem kemur upp í munninn á manni? Awesome.Jim Harper kallar myndina „töfrandi“ og vekur athygli á „nýstárlegri kvikmyndatöku, vel smíðuðum myndum og einstaklega ofbeldisfullum morðum“. Ég er alveg sammála þessu -- eitt skot fylgir myndavélinni í gegnum hlykkjóttur göng og það er mjög áhugaverð sjónræn notkun á krákum í gegnum söguna. Mike Mayo kallar það sömuleiðis „sjónrænt heillandi augnkonfekt“ og hrósar „skrárri klippingu og flæðandi myndavélavinnu“. Það er í raun furða að þetta er ekki eitt af meira lofuðu verkum Argento. Argento sneri aftur í óperuna með "Phantom of the Opera", sem var svolítið misheppnuð þrátt fyrir leikarahlutverk dóttur hans Asia og Julian Sands. Jafnvel meira áhugavert, þetta sama ár bauð upp á útgáfu Michele Soavi "Stagefright", sem (eins og "Opera") hefur morðingja laus inni í leikhúsi sem drepur fólkið sem tók þátt í kynningunni. Báðar eru frábærar myndir, með Soavi's meira í slægri kantinum. (Soavi starfaði reyndar sem leikstjóri annarrar einingar í "Óperu"... þú getur gert þínar eigin ályktanir.) Eina kvörtunin mín við þessa mynd er lengdin og hraðinn. Þó hún sé mjög fallega tekin og drápssenurnar glæsilegar eru þær ekki eins tíðar og þær ættu að vera. Sá fyrsti tekur rúman hálftíma og svo fáum við niður tíma á milli þeirra. Aðalleikkonan ætti að vera í stöðugri skelfingu, en henni gefst tími á milli morða til að róa sig eins og allt sé eðlilegt aftur. Ekki flott, Dario. Við þurfum að halda spennunni í lágmarki og styrkleikann háum.