Þetta er uppáhalds hryllingsmyndin mín, næst 2. á eftir 'Poltergeist'. Ég sá 'One Dark Night' þegar hún kom fyrst út í kvikmyndahúsum árið 1983 í leikhúsinu þar sem ég vann. Ég er fæddur 1963, svo ég hef ákveðna ást á '80's hryllingsmyndum, þrátt fyrir að þær séu svolítið dagsettar og samræðurnar. ekki vel skrifað. Það sem mér fannst svo frumlegt við það var að ekki hefur verið fjallað um fyrirbærið „sálræn vampírisma“ (að minnsta kosti, að því er ég veit á þeim tíma) og er mjög raunverulegt fyrirbæri. Mér var alveg sama þó Adam West væri í því. (ekkert á móti honum, en aukahlutverk hans var ekki eftirminnilegt), en fannst Meg Tilly vera góður leikari. Hinum lítt þekkta Donald Hutton (úr 'Brainstorm' og 'Invaders From Mars') sem óljósum vísindamanni sem hafði umsjón með rannsóknum á hæfileikum Ramars var því miður gleymt. Sem samkynhneigður gaur var ég að fylgjast meira með David Mason Daniels, óheppilegum en glæsilegum kærasta Meg Tilly. Hann er að selja fasteignir í Texas núna. Mér fannst myndin „raunsæ“ á tvennan hátt: Raymar, sem uppgötvaðist að hafa myrt 6 stúlkur í súrrealískum íbúð sinni, átti jarðarför sem var fámenn aðsókn, sem endurspeglaði þá staðreynd að hann var ekki bara dularfullur, einsetumaður, heldur einsetumaður. morðingi. Eins og þú veist eru þessar tegundir grafnar án fanfara. Í öðru lagi, ef lík ætluðu að vera fjarrænt, myndu þau sveima og draga fæturna. Kvikmyndaframleiðendurnir hefðu getað farið í gangandi, stynjandi, útrétta uppvakninga, en valið það sem væri trúlegt. Til hamingju! Suðandi rafhleðslan frá augum Ramars við „hásætiskistuna“ hans (eins og hann sé að hafa umsjón með dauðaríki sínu), varpaði skelfilegu bleiku ljósi í grafhýsið sem mun dvelja hjá þér í mörg ár! Ef þú hefur einhvern tíma farið í grafhýsi, jafnvel á sólríkum degi, muntu taka eftir því að þeir hafa sína eigin rósettulýsingu sem stafar af lituðum glergluggum. Ekki koma mér af stað í helli-þögninni. Jafnvel Ramar sjálfur leit út eins og einhver sem gæti staðist sem sérvitur, öfugsnúinn gamall maður. Tónleikurinn var einstakur og eftirminnilegur og ég er sífellt að sparka í mig fyrir að hafa ekki fengið það á snældu þegar það kom fyrst út. Brautarskotið var gert þar sem það átti að vera. Mér líkaði sérstaklega vel skipulögð einkenni hvers líks: brúðurin, illa niðurbrotna barnið sem heldur enn á bangsanum sínum, ömmuna, hávaxna granna svarta gaurinn og hálfgerða dýralækninn í seinni heimsstyrjöldinni og grænlitaða augað. aldraður heiðursmaður sem var fyrstur til að heilsa upp á frumkvöðla „Systra“ klíkunnar. Jafnvel lík geta verið góðir leikarar, býst ég við. Það eina sem ég þurfti að stynja yfir var handleggurinn sem kom út úr einni hvelfingunni og kæfa kærasta Julie var ekki hægt að gera nema lík væri sett á magann og fæturna fyrst, en hvers vegna? Hún virtist líka svolítið fersk. Myndin byrjar skelfilega, þar sem við sjáum aldrei andlit Ramars (þar til síðasta korter myndarinnar, sem er eins og að pakka niður afmælisgjöf) þar sem hann er að taka upp unglingsstúlku á flótta í andliti dóttur sinnar. Við sjáum síðan dánardómara draga lík hans í burtu í eins svefnherbergis íbúðinni hans þar sem við sjáum að hann hefur gert tilraunir með fjarskiptatækni sína með því að setja leirtau í vegginn sinn. Restin dregur að vísu þegar Heathers-líki 'Sisters' hópurinn beitir Julie til lokavígslu með því að gista inni í grafhýsinu, en það er vel sett uppbygging til að gefa lausan tauminn síðar. Myndin er ekki blóðug í neinum skilningi þess orðs. Það dásamlegasta er þegar dóttir Ramars notar þéttan spegil til að gefa honum kraftinn aftur og loftbólur bráðna svo. Mér hefur alltaf fundist að kraftur eins og Ramar gæti aldrei dáið og framhald gæti verið þess virði að skoða. Ég get séð það núna: One Dark Night II: Turning In The Grave. En við skulum horfast í augu við það - Myndin stendur ein og sér. Ég heyrði að myndin hefði aðra titla, en upprunalega passaði. Endurgerð væri tilgangslaus. En ef það ætti að vera einn myndi ég skrifa betri dialog og lengja nokkrar senur eins og sýna rannsóknir á hæfileikum Ramars sem gerðar eru á rannsóknarstofunni í stað þess að heyra um það á segulbandstæki. Á þessari upplýsingaöld væri eitthvað slíkt vel skjalfest á DVD. Og fleiri lík! Af hverju bara að hækka þá í grafhýsinu þegar kraftur Ramars gæti breiðst út í kirkjugarðinn líka? Við skulum bara segja að ég myndi hata að vera ein af þeim sem þurftu að hreinsa upp sóðaskapinn í lok hápunktsins; eitthvað sem líka er hægt að sýna. Ég held að það að hafa eina af frumkvöðlasystrum viðurkenna eitt af líkunum sem ættingja hefði bætt einhverju góðu ef truflandi karakter. Með CG-brellum myndu nokkrar æðislegar senur með Ramar lífga brenndar leifar vera af veggnum! Segðu það sem þú vilt um, 'One Dark Night' en það hefur allt. Svo sjáðu að minnsta kosti einu sinni í lífi þínu ... eða dauða!