Þegar Uwe Boll, cinema con man extraordinaire, gaf út fyrstu House Of The Dead aðlögunina til fullkomlega verðskuldaðs háðs, var almennt sammála aðdáendum uppruna tölvuleiksins að maður þyrfti að vera ótrúlega vitlaus til að íhuga að gera framhald. Hlutfall heimskingja á hvern íbúa í Hollywood hlýtur sannarlega að vera hátt, því að við eigum ekki bara framhald, heldur var því dreift í andstæðingunum af Sony, fyrirtæki sem venjulega er ekki þekkt fyrir smekk sinn í dýrum afskriftum. Framhaldsmyndin er gefin út beint í sjónvarp í Ameríku og bætir að mestu leyti upprunalega, en með því verður hún bragðdauf frekar en áhugaverð. Umfang atburðarásarinnar er stækkað og atburðarásin á sér stað í eyðibæ sem fyrir tilviljun umlykur háskóla þar sem tilraunir með vírus sem geta endurlífgað hina látnu hafa átt sér stað. Sérstaklega er aðgerðunum dreift um háskólann þar sem fyrstu sýktu íbúana er að finna. Einfaldlega sagt er myndin frábrugðin frummyndinni að því leyti að hún gerist í húsi þar sem látið fólk er að finna. Leikarahópurinn er aftur á móti algjört skref aftur á bak. Emmanuelle Vaugier var sérstaklega smíðuð til að líkjast láglaunaðri Angelinu Jolie, á meðan restin af leikarahópnum nær aldrei því stigi sem Jürgen Prochnow, sem dregur í skjóli. Reyndar er eina nafnið sem mun standa upp úr hjá þessum leikara einn Sticky Fingaz, sem líklega vildi ekki þekkjast svona auðveldlega af fólkinu sem hann stendur frammi fyrir heima. Einfaldlega sagt, þetta fólk gat ekki með sannfærandi hætti pantað pizzu á hvíta tjaldinu, jafnvel undir bestu stjórn. Segðu hvað þú vilt um Boll, en hann hvatti að minnsta kosti leikara eins og Ona Grauer til að berjast gegn vanhæfni sinni. Sem sagt, fólkið sem kemur hér við sögu virðist að minnsta kosti vera meðvitað um að myndin þeirra sé sjúskuð og að þeir gætu allt eins skemmt sér yfir henni. Mikið af vandamálinu við frumgerðina var að leikstjórinn hélt að hann væri að búa til einhvers konar misskilið meistaraverk og tók sjálfan sig alvarlega. Því miður, þar sem leikararnir taka ekki persónur sínar eða vandræði alvarlega, er grafið undan þeirri litlu dramatísku spennu sem gæti hafa verið. Mikið af söguþræðinum snýst um leitina að núll kynslóð fórnarlamb hvaða plágu sem veldur því að dauðir rísa upp. . Eða til að þýða í hagnýtari hugtökum, þeir eru að reyna að finna einhvern sem smitaðist rétt eftir að vírusinn stökkbreyttist í form sem var ógnandi fyrir menn. Hvernig þetta myndi hjálpa þegar óstökkbreyttur stofn er venjulega nauðsynlegur til að búa til bóluefni er ágiskun hvers og eins, en hvernig þessi leit er hröðuð út á við vandamál að stríða. Við-verðum-að-fara-að-fara til baka söguþráðurinn er notaður til að púða út keyrslutímann, en raunveruleg tímasetning aukaleitarinnar er líka erfið. Okkur er sagt á einum tímapunkti að bærinn verði útrýmt með stýriflaugum eftir tíu mínútur, en samt keyra hetjurnar aftur inn í háskólann, finna sýnishornið sem þeir eru að leita að og berjast við nógu mikið af zombie til að éta her Kína, allt í þetta tímarými. Kvikmyndaframleiðendur athugið: það borgar sig aðeins að vera nákvæmur með tímanum þegar það getur þjónað frekar en að hindra dramatíska spennu. Tæknibrellurnar sem notaðar eru í House Of The Dead 2 skilja þær upprunalegu eftir í rykinu. Þar sem Uwe Boll hermdi eftir dauða persónanna með því að nota fáránlegar snúningsmyndavélarbrellur, notar Michael Hurst í staðinn allar grafísku upplýsingarnar sem fjárhagsáætlun hans getur leyft. Hálsinn er bitinn, handleggir skornir af, höfuð skotið. Þetta skapar allt mun meira sannfærandi afköst, en það leyfir líka hæðni að augljósum falsanir. Myndatakan er líka mikið endurbætt. Eins og DVD Crypt orðaði það, þá gerir sú staðreynd að það er í brennidepli í gegn um endurbætur á upprunalega, en þetta sviptir okkur líka einhverju til að hlæja á kostnað. Skrifin eru líka bæði framför og afturför. Í gegnum handritið er boðið upp á tilvísanir í aðra hryllings- og survival hryllingsleiki, þar sem augljósastur er Run Like Hell. Fyrstu tvö skiptin virka þau vegna þess að þau bjóða upp á sniðugar leiðir til að vinna titla inn í venjulegar, daglegar samræður. Eftir áttunda skiptið fara þeir hins vegar bara í taugarnar á þeim vegna þess að þeir minna leikmenn á hluti sem þeir myndu helst gera með tíma sínum. Athyglisvert er að House Of The Dead 2 kostaði aðeins sex milljónir að koma á sjónvarpsskjái víðsvegar um Ameríku. Í ljósi þess að Tom Savini sjálfur myndi kosta meira en þetta að vinna að kvikmynd nú á dögum, verð ég að segja að ég er nokkuð hrifinn af sjónrænum árangri. Öfugt við hið mikið svívirða upprunalega, líta uppvakningarnir hér út eins og raunverulegir uppvakningar frekar en aukapersónur í slæmu förðun sem er illa tekin. Í frekari mótsögn við upprunalega, virðast leikararnir hafa hugmynd um hvað þeir eru að gera. Það sem innsiglar samninginn er sú staðreynd að fyrir utan nokkra alvöru zingers á víð og dreif, tala persónurnar eins og alvöru fólk. Hins vegar er sagan ekkert sem við höfum ekki séð þúsund sinnum þegar. Þegar Aliens, hið raunverulega Dawn Of The Dead, eða The Evil Dead voru gefnar út til að fagna, kom lofið af því að þessar myndir gerðu annað hvort eitthvað sem við höfðum ekki séð áður, eða gerðu það svo vel að okkur var alveg sama. House Of The Dead 2 er nógu hæft til að við gerum ekki gys að því, en það kemur ekkert nýtt eða sérlega ljómandi á borðið, svo okkur er ekki sama heldur. Af þeirri ástæðu, og mörgum öðrum, gaf ég House Of The Dead 2 tveir af hverjum tíu. Það er of gott til að vera slæmt, en of slæmt til að vera gott. Nema þú sért jafn mikið í sjúkum kvikmyndum og ég, þá er best að forðast það.