Línan er fyndnari í Englandi þar sem, fjarri heimalandi Vixen!, Ameríku, hefur orðið „fanny“ alveg nýja merkingu. Því miður er þetta eini hláturinn sem þú færð í þessari hræðilegu kynlífsgrínmynd sem er hvorki kynþokkafull né fyndin. Einkennilega óaðlaðandi með málaðar augabrúnir, Erica Gavin (leikhæfileikar: núll) er nymphomaniac sem þráir eigin bróður, en hafnar svarti vinur hans á meðan hann gerði niðrandi athugasemdir um vatnsmelóna. Eins og í hefnd spyr hann hana hvort hún vilji fara með Hjaltlandshest. Einnig er vísað til "að búa til það með öpum". Hæfni Gavins til að hrista og skjálfa af fullnægjandi ánægju við minnstu snertingu samsvarar aðeins tælingardansi hennar sem felur í sér bál og ýsu vegna skorts á aðdráttarafl. Persónulega valdi ég frekar ýsuna. Fyrir '68 var þetta frekar tamt efni, og er óneitanlega deilurnar sem það vakti á þeim tíma. Persóna segist vera „að grýta“, ​​þó hún sé aðeins á bourbon, og fyrir eitt af upprunalegu „X“ vottunum er engin full nekt að framan. Aðeins sex árum síðar myndum við fá Timmy Lea og játningar hans, en hér verðum við að láta okkur nægja topplaus skot. Aðeins síðasta tæling Gavins á eigin bróður sínum sjokkerar í raun. Annað verkefni fyrir Vixen er þar sem hún hjálpar til við að leysa kynferðisleg vandamál milli hjóna með því að sofa hjá þeim báðum. Konurnar tvær eru greinilega ekki að njóta þess að leika atriðið sitt saman og gera lélega tilraun til að dulbúa það. Eftir að Vixen straujar úr ósamræmi þeirra, ályktar rómantíski eiginmaðurinn um eiginkonu sína: „Ég býst við að hún hafi það að koma til hennar!“ Eini þátturinn sem er næstum þess virði felur í sér óvenjulega umræðu um kúbverskan kommúnisma. Það virðist ekki vera á sínum stað með restina af myndinni, þó er hún splæst með skotum af brjóstum Gavins til að binda hana í samfellu. Þetta leiðir síðan inn í óljósa afstöðu gegn Víetnam, sem er lofsvert, þó að hún sé látin falla í miðri svo léttúðlegri mynd að hún virðist þröngsýn og óviðkvæm, að ekki sé sagt beinlínis bragðlaus. Tilviljun, hlutverk tilvonandi kommúnista Niles Brooke er tekin af Harrison Page, sama Harrison Page og lék Captain Trunk í skemmtilegri gamanmynd Sledge Hammer! Page hlýtur að skammast sín fyrir baklistann hans (sem inniheldur einnig Meyer's Beyond The Valley of the Dolls), þó að Meyer afsökunarfræðingar myndu trúa því að hræðileg samræða, ömurleg leiklist, slæleg leikstjórn og skelfileg klipping séu ekki bara hluti af sjarmanum, heldur algjörlega. viljandi. Sem vörn heldur hún ekki vatni. Ertandi tilfallandi tónlist kross á milli laganna sem þeir spila í kvikmyndaauglýsingum um veitingahús og muzak sem sjónvarpsstöðvar nota þegar útsendingin bilar er alls staðar nálæg og uppáþrengjandi; á meðan jafnvel kjánalegu, áhugamannalega skekktu myndavélarhornin geta ekki skapað áhuga. Dásamlegur heimur djasssaxófóna, þar sem konur hafa "að biðja um það", svartir karlmenn eða "glansar" eru ekki nógu góðir fyrir neinn, og nauðgun er ásættanleg hefnd. Algjörlega fáránlegt.