Þegar ég horfi á þessa skrítnu ævintýramynd er erfitt að trúa því að hún hafi verið leikstýrð af sama manni og færði okkur svo hágæða Giallo-klassík eins og The Strange Vice of Mrs Wardh og The Case of the Scorpion's Tail, en það verður að segjast að þrátt fyrir það er lággæða framleiðslugildi, Island of the Fish Men er skemmtileg ferð og einn sem á örugglega skilið meira hrós en það er að fá. Eins og margar ítalskar kvikmyndir frá áttunda áratugnum er þetta ein rífa af farsælli bandarískri mynd, sú sem um ræðir að þessu sinni er eyjan Dr Moreau sem hefur verið gagnrýnd. Kvikmynd Sergio Martino tekur hugmyndir eins og stökkbreytingar, græðgi og ævintýri og mótar þær í eina örlítið sannfærandi mynd sem bætir upp það sem hana vantar í samræmi og rökfræði með fullt af mestu forvitnilegum hugmyndum. Miðlóðin fylgir báti sem hrapar á lítilli eyju. Það kemur fljótt í ljós að ekki er allt eðlilegt við þennan stað og fljótlega kemur í ljós að helmingur íbúanna hefur verið breyttur í "fiskamenn" - kross milli manns og fisks, sem eru til af hreinum eigingjarnum ástæðum... Sannleikurinn um þessa mynd er að hún er miklu skemmtilegri ef þú hunsar hin rusllegu framleiðslugildi. Miðjuskrímslin virðast algjörlega fáránleg og stór hluti myndarinnar gerist á settum sem líta út fyrir að kosta einhvern nokkra eyri - en myndin er vel tekin þrátt fyrir þetta, þar sem neðansjávarljósmyndunin er sérstakur hápunktur og hraðinn í myndinni. myndin er vel gerð að því leyti að myndin verður aldrei leiðinleg. Leiðin sem söguþráðurinn kemur saman er ekki beinlínis snilld, en það tekur inn fullt af hugmyndum og ég hef séð kvikmyndir gerðar á söguþræði þar sem miklu minni hugsun er lögð í þær en þessa. Stærsti staðsetningin í myndinni er örugglega týnda borgin Atlantis. Satt að segja er ég ekki mikill aðdáandi ævintýramynda og sé þess vegna ekki minnst mikið á þessa týndu borg - en það er alltaf gaman að sjá hana í kvikmynd. Staðsetning miðsvæðis á eyjunni er góð að því leyti að hún veitir sögunni viðeigandi umgjörð og veitir myndinni líka hæfilega dulúð, þar sem Martino nýtir vúdú þemað vel. Á heildina litið er þetta ekki beint klassískt og það eru vissulega til miklu verri drasl ævintýramyndir þarna úti en þessi.