Cooley High er svo frábær mynd að jafnvel með hljóðrás tímabilsins, borgarlandslagi, fataskáp og slangri... finnst hún samt ekki gömul. Hljóðlagið er í sjálfu sér tímalaus klassík. Í staðinn gleypir það þig beint inn í það. Það er undirstaða góðrar kvikmyndar. Frá upphafi til enda missir hún ekki af takti og ég þreytist aldrei á að horfa á hana. Endir hennar er einstakur að því leyti að hann er einn sá dapurlegasti og um leið upplífgandi allra kvikmyndaloka. Það kann að hafa verið nokkrir síðan (Backdraft kemur upp í hugann) en Cooley var sá fyrsti og miklu tilfinningaríkari.