Í kjölfar Watergate birtist fjöldi samsæriskvikmynda, eins og þessi, skrifuð af látnum Adam Kennedy (byggt á skáldsögu hans). Gene Hackman leikur fyrrverandi víetnamska herforingjann 'Roy Tucker', tapara sem hefur endað í fangelsi. Hann fær heimsóknir frá Marvin Tagge ( Richard Widmark ), sem segist vera fulltrúi stofnunar sem ætlað er að aðstoða ranglega dæmda. Þeir bjóða honum frelsi og þrátt fyrir að vantreysta Tagge þá samþykkir hann. En hann tekur með sér frumufélaga að nafni Spiventa (Mickey Rooney). Nákvæmlega hvers vegna er erfitt að sjá, þar sem Spiventa er pirrandi lítill maður sem gerir Tucker brjálaðan með þrálátu tali um kynlíf, ekki það sem þú vilt heyra þegar þú ert á bak við lás og slá. Velunnarar Tagge drepa Spiventa fyrir undrandi augum Tucker. Hann sameinast eiginkonu Ellie ( Candice Bergen ), og fengið nýja sjálfsmynd (undarlegt, hann reynir ekki að breyta útliti sínu. Það hefði verið byrjun að raka af sér yfirvaraskeggið), sest hann niður en kemst að því að það er gripur - Tagge vill að Tucker geri ekkert minna en að myrða forseta Bandaríkjanna. Hann neitar, svo Tagge lætur ræna Ellie...ég læt yfirlitið eftir hér, en ég er viss um að þú getir giskað á restina sjálfur. Handritið hefur nóg af söguþræði til að láta þig langa til að lesa bókina (snyrtilegt bragð það!). Fólkið sem Tagge táknar kemur aldrei í ljós. Vísbendingarnar um dráp J.F.K. eru ótvíræðar. Þrátt fyrir niðurstöður Warren-nefndarinnar er efinn um hvort Lee Harvey Oswald hafi leikið einn viðvarandi enn þann dag í dag. Þetta var fyrsta mynd Stanleys Kramers í mörg ár, og þótt enginn kalkúnn sé, skortir hún tökin á „The Manchurian Candidate“ eftir John Frankenheimer. eða 'The Parallax View' eftir Alan J.Pakula. Þar sem hún er vinstrisinnuð samsæriskvikmynd hefur hún tilhneigingu til að víkja sér undan efni sínu í stað þess að ná tökum á því. Sjálfur vil ég frekar hægri sinnaða - þeir eru fyndnari! „Domino“ hefur útlit og tilfinningu fyrir sjónvarpssmíði. kvikmynd, og státar af því sem hlýtur að vera auðveldasta fangaflótta kvikmyndasögunnar svo ekki sé minnst á endalok úr Michael Caine klassíkinni „Get Carter“. Það sem gerir hana áhorfanlega eru Gene Hackman og Richard Widmark. Sá síðarnefndi, sem því miður lést fyrr á þessu ári, er frábær sem hinn dularfulli Tagge, sem virðist upphaflega standa á bak við aðgerðina þar til honum er líka miskunnarlaust útrýmt og byrjar keðju dauðsfalla sem ætlað er að fjarlægja öll ummerki um sönnunargögn sem einn af öðrum. gerendur þessa vonda samsæri falla - alveg eins og dómínó. Sem Tucker, saklausa peðið, er Hackman stórkostlegur. Þú verður samt að velta fyrir þér hvers vegna hann kaus að fela sig á svo augljósum stað. Í hans sporum hefði ég flúið hinum megin á hnettinum, hvar sem er til að komast burt frá þessum ofstækismönnum. Ástarsenur Hackmans með Bergen hægja á söguþræðinum og það er næstum léttir þegar henni er hrifsað. Væntanlega héldu framleiðendur það líka, sem útskýrir hvers vegna hún hefst með furðulegum forsögu sem setur fram alla forsendu myndarinnar - raddsett af breska leikaranum Patrick Allen - og varar áhorfendur við því að „þeir“ séu þarna úti og að „þeir“ séu til í að fá okkur. Grínistinn Les Dawson spókaði síðar þessa opnun í B.B.C. þáttinn 'The Dawson Watch'. Mickey Rooney hafði áður unnið með Kramer í 'Its A Mad, Mad, Mad, Mad, Mad World'. „Dauða“ atriði hans hér líkist eins og útdráttur úr þeirri mynd, þar sem leikarinn lítur út fyrir að hafa verið stunginn af geitungi frekar en skotinn til bana. um verknaðinn líka. Á síðasta ári reyndist „Taking Liberties“, fáránleg samsuða lyga og hálfsannleika um ríkisstjórn Tony Blairs, vera svar Breta við „Reefer Madness“. Að minnsta kosti átti 'Domino' yndislegu Candice Bergen. Besta mynd Chris Atkins sem gat boðið upp á var Anne Widdecombe! Það kemur á óvart að „The Domino Principle“ var gerð af Sir Lewis Grade, hinum goðsagnakennda breska sjónvarpsmógúl á bak við „The Saint“, „Jesus Of Nazareth“ og „The Muppet Show“. Hann vann aftur með Adam Kennedy árið 1980 að 'Raise The Titanic!', en mistök hans voru svo mikil að það dró metnað Grade um að verða hinn nýi Louis B.Meyer. Þar sem ég er nokkuð víðsýn myndi ég ekki útiloka möguleikann á samsæri.