Ah, andi '68. Götur Parísar voru lausar af uppreisn, hipparnir voru ofarlega í ástarandanum. Hvernig var Bretland að marka þessa öld róttækni og byltingar? Erm, eins og það lítur út, þá var kæri Old Blighty að einbeita sér að því að gera kvikmyndir um stráka í heimavistarskólum. Ef... inniheldur hið illa skipulag. Það inniheldur uppreisn kúgaðra. Það sem það skortir í mótsögn við Parísarástríðuna og hippa-hausinn er hvers kyns spennutilfinning, nema í endalokum alls skotvopna- og stórskotaliðsskots. Lindsay Anderson's If... leikur hinn sídásamlega Malcolm McDowell sem einn af þremur einkaskólanemendur sem skreyta heimavist sína með myndum af Lenín og öðrum vinstri róttæklingum. Þetta er greinilega and-etablishment-mynd í lýsingu sinni á vondu yfirstéttarfólki sem ræður ríkjum og úreltum einræðissiðum hins píska-posh almenna skólastaðal. Það sem gerir If... óvenjulegt er þó að þrátt fyrir alla sína róttæku samúð þá gefur það okkur ekki beinlínis tilfinningu fyrir mikilli togstreitu milli mannlegs velsæmis og hins eymdarlega skólakerfis, heldur svífur það bara eins og er: skortur á söguþræði og skortur á persónuleika.Súrrealískir bitar hverfa inn og út af og til og myndin rennur úr svarthvítu yfir í lit aftur (er það vegna lágrar fjárveitingar eða er þetta listræn tjáning?), en það er lítið um áhugamál að tala um. Það eina sem við fáum er átakanleg upplausn þar sem ungu uppreisnarmennirnir teygja sig í rifflana sína og skjóta niður skuggalega yfirráðamenn stofnunarinnar. Húrra! Bylting! Loksins eitthvað sem krefst endurhugsunar ólíkt því sem eftir er af þessari leiðinlegu æfingu í dagdraumum heimavistarskóla. Ef... hefði getað verið kröftug pólitísk yfirlýsing, en eins og hún er svífur hún og vekur bara beinan áhuga í lokin. Í stað þess að vera vitnisburður um andófslegan tíðaranda seint á sjöunda áratugnum, tekst það aðeins að vera dauft skjal um breska yfirstéttarmenntun. Stjórnleysi? Apathy meira svona, eini maðurinn sem margir áhorfendur vilja halda það við eftir að hafa horft á If... verður Lindsay Anderson.