Þetta er tríó sagna, "Shakti", "Devi" og "Kali", um tilraunakommúnu (eða eitthvað slíkt) sem kallast Taylor-Eriksson hópurinn, sem fór með fólk í ferðalög innra með sér og inn í ríki óþekkt, og skildi eftir smá skemmdir hér og þar, myndi ég segja. Mörgum árum síðar liggur eitthvað af þeim skemmdum enn í leyni og bíður þess að rétta augnablikið láti sjá sig. Shakti segir sögu af konu þar sem eiginmaður hennar dó á dularfullan hátt, í rauninni var hann rifinn í sundur og hinn grunaði var maður sem var kannski ekki til. Svo virðist sem þessi kona geti varpað fram einhverjum innri púka, eða svo kemst hún að systur mannsins sem var myrtur þegar hún reynir að tala við þessa konu á meðan hún gefur sig út fyrir að vera blaðamaður. Devi segir sögu af ungum manni sem vill „stökkva úr skinninu á sér“. Hann er hörundssár, hraðabrjálaður og er sendur til geðlæknis sem er bara fyrrverandi meðlimur þessarar sveitar, sem leiðir til þess að læknirinn góði hjálpar unga manninum að átta sig á löngun sinni. Þetta er líklega það besta af þessum þremur þáttum. Kali segir söguna af græðara, sem reynir að "lækna" þessa konu sem var hluti af þessari kommúnu og sleppir einhverjum púka sem hefur búið í þessari konu, en maður spyr sig hvort hann hafi gert það eða hvort HÚN hafi leyst hann af því það gat ekki lifað í henni lengur. Allar þessar þrjár sögur eru frekar hrollvekjandi og spennuþrungnar vegna þess að maður er aldrei viss um við hverju er að búast, og forsendur og stillingar eru svo ólíkar hefðbundnum hryllingsmyndum að þær auka á undarleikann. Þetta hefur eins konar lággjaldaútlit og yfirbragð en tekst líka að töfra fram ansi hrollvekjandi andrúmsloft í gegn, mikið til sóma. Ég horfði á þetta með opinn munninn dágóðan hluta af tímanum og þegar alvöru hræðsluárin (og glóðin) komu sló það frekar fast. Mér fannst þetta mjög áhugaverð og truflandi mynd og líkaði vel við hana. Góð lítil uppgötvun, þessi, ég myndi gefa henni 8 af 10.