DOWN TO EARTH / (2001) * (af fjórum)Eftir Blake French: "Down to Earth" er svo villandi og örvæntingarfull gamanmynd að það lítur út eins og himnaríki að sitja heima í sófanum og horfa á Chris Rock uppistandsgrínþátt í sjónvarpinu. Talandi um himnaríki, myndin er byggð á kvikmyndinni "Heaven Can Wait" frá 1978. Þetta var góð mynd og þetta er gott til að sýna fram á hvernig hópur upprennandi handritshöfunda getur tekið almennilegt efni og breytt því í rusl. Leikstjórarnir Chris og Paul Weitz missa af næstum öllum skotmörkum. Frá hugmynd til frásagnar, "Down to Earth" misheppnast hrapallega; þetta er ein ótrúlega slæm framleiðsla. Chris Rock er ömurlegur uppistandari, bæði í hlutverki sínu í þessari mynd og í raunveruleikanum. Hann leikur Lance Barton, en stjórnandi hans (Frankie Faison) vorkennir honum meira að segja þegar honum er baulað af sviðinu á áhugamannakvöldi í leikhúsi á staðnum. Fljótlega eftir að handritið staðfestir skort hans á hæfileikum er persónan drepin af hraðakstursbíl. Dauðinn, leikinn af Eugene Levy, hefur gert mistök og tók Lance áður en númerið hans var búið. Aðstoðarmaður Guðs (Chazz Palminteri) er mjög reiður og ákveður að láta Lance gera upp það sem eftir lifir af tíma sínum á jörðinni, svo framarlega sem hann tekur eina tiltæka líkið af 60 ára hvítum milljónamæringi. Gamli maðurinn heitir Mr. Wellington, líf þeirra hefur sín vandamál. Eiginkona hans (Jennifer Coolidge) á í ástarsambandi við aðstoðarmann sinn (Greg Germann), sem er að ræna honum peningunum. En það er allt í lagi vegna þess að Lance, inni í herra Wellington, hefur orðið ástfanginn af ungri blökkukonu að nafni Sontee (Regina King.) Á meðan eru áform um að drepa Wellington, Lance að reyna að fá betri líkama og ruglaðar tilfinningar Sontee takast á við. með sjúkrahúsaðstæður sem snerta fjárhag Mr. Wellington.“Niður á jörðu“ hefur nokkrar góðar hugmyndir, en þær eru í tilgangslausri og ósannfærandi ástarsögu fulla af tilþrifum og endurunnu efni. Stærsta vandamálið sem það lendir í er hvernig við skynjum Lance sem herra Wellington. Chris Rock er leikarinn með vinsældir og umtal svo hann á ekki eftir að vera fjarverandi í flestum myndinni; allar persónurnar sjá nýja Lance sem Mr Wellington, en við sjáum hann sem Chris Rock. Þetta er þægilegt fyrir ástarsöguna; við teljum að ung kona myndi falla fyrir Lance, en í raun og veru er hann í raun gamall, gráhærður gæji. Það er ekki svo sannfærandi. Grínástandið með einum brandara á að vera að horfa á gamlan mann gera fyndna hluti sem eru raunverulega gerðir af ungum blökkumanni. En það sem hvetur til hláturs er þegar persónur lenda í átökum án þeirra vitundar. Horfðu bara á "Það er eitthvað við Maríu." Í fyndnu atriðinu verða persónurnar fyrir óþægilegum upplifunum og ekki að vild. Hér veit Lance að hann er í líkama gamals manns og gerir hluti sem gamlir menn myndu venjulega ekki gera. Ef Lance þekkti ekki líkamann sem hann var í þá gæti það hafa átt möguleika. Annað vandamál með hugtakið: við þekktum aldrei Mr Wellington í fyrsta lagi, svo hvernig getum við borið saman Lance í líkama hans þegar við vitum ekki hvað hann var eins og upphaflega. Til að toppa allt þarf Chris Rock að vera miðpunktur athyglinnar hér, og gerir persónuna of líkt við rokk. Hann segir einfalda uppistandsbrandara sem eru leiðinlegir og sársaukafullir; Samræða hans er svo augljós, viðarkennd og beinskeytt. Ég hataði húmorinn í myndinni. Það eru svo margir ófyndnir brandarar og hræðilegar kómískar aðstæður. Það er eins og að horfa á Chris Rock vera Chris Rock, ekki persónu í kvikmynd. Við skulum leggja áherslu á það jákvæða í "Down to Earth." Mark Addy stendur sig ekki verr hér en hann gerði í "The Flintstones in Viva Rock Vegas." Eugene Levy og Chazz Palmentari eru vel leikin, en þau eru upp á náð og miskunn handrits með skalla. Þetta eru allir þeir góðu eiginleikar sem ég get nefnt í augnablikinu og ef þú gefur mér eina viku til að rifja upp þá er ekki líklegt að ég komist upp með meira.