Þetta hefði vel getað verið hinn endanlegi film noir allra tíma, hefði Columbia Studios ekki klippt svo mikið af upprunalegu Orson Welles. Það sem við sitjum uppi með er gölluð en samt ljómandi mynd sem sýnir yfirgnæfandi hæfileika Welles sem leikara/leikstjóra og Ritu Hayworth sem alvarlegs dramatísks hæfileika. 'The Lady From Shanghai' er film noir eins og hún er mest snarka og ruglingsleg. Welles, með ójöfnum hreim, túlkar Michael O'Hara, sveins Írlands, sem eftir örlagaríka kynni af hinni tælandi, hættulegu Elsu Bannister (Hayworth, í FRÁBÆRri frammistöðu) finnur sig nánast þvingaður til að taka við starfi sem áhafnarmaður á snekkju hennar og fatlaðs eiginmanns hennar (Everett Sloane). Elsa, eða „Rosalie“ eins og Michael vill kalla hana, leikur saklausu, hjálparlausu dúkkuna mjög vel og fangar O'Hara í vefnum sínum. Þar sem elskendurnir stunda ekki svo leyndarmál á sjó, kemur félagi Arthur Bannister á lögmannsstofu hans, George Grisby (Glenn Anders) um borð. Hann er skrítinn, ótraustur persóna sem býður Michael einstaka tillögu: Hann mun fá 5000 dollara til að aðstoða Grisby við að falsa dauða Grisby, svo það lítur út fyrir að vera morð. Ætlunin er að Michael sleppi tæknilegu atriði og hlaupi út í sólina með Elsu. En hlutirnir fara ekki samkvæmt áætlun. Hayworth skilar okkur einum af bestu femme fatale allra tíma í mjög óljósri túlkun. Stundum virðist hún virkilega viðkvæm og barnsleg, stundum grimm, heimsþreytt og hörð. Hún er alltaf ljómandi falleg, hvort sem aðstæður kalla á að hún sé rennandi blaut í sundfötum eða svörtklædd með byssu. Hayworth er fallega mynduð hér og hún er langt frá því fræga "Gilda" hlutverki sínu. Þáverandi eiginmaður hennar, Orson Welles, klippti af vörumerkinu auburn lokka hennar fyrir litaða ljóshærða uppskeru (reiðir Harry Cohn yfirmann Columbia til reiði). Þetta var frábært markaðsbrella og hann breytti vel við breytt viðhorf hennar. Hún er ekki sú samúðarfulla femme fatale sem 'Gilda' er, í staðinn er hún rándýr, svarthjartað kona sem lítur á morð sem mjög gagnlegan valkost. Welles og Hayworth pörunin kom á sama tíma og hjónin áttu í miklum erfiðleikum í hjónabandi þeirra. Þau myndu skilja eftir að myndin var gerð, svo þetta er líka forvitni til að veita smá sýn á flókna sambandið. Þeir eru hatursfullir, ekki rómantískir, elskendur í þessu, svo það er erfitt að meta hvort þeir hafi raunverulega efnafræði á skjánum eða ekki. Vissulega eru öll kynni kröftug og full af hrári kynhneigð, með Welles sem „fallgaurinn“ (hann viðurkennir það meira að segja sjálfur í myndinni!) og Rita sem tvískinnunguna. mikið vit. Eins og Welles raddsetning reynist nota, notar O'Hara sannarlega ekki heila sinn mjög mikið "býst við að vera að hugsa um hana (Elsu)". Welles lék venjulega gáfaða, karismatíska náunga, þannig að röðin hans hér sem hinn hálfvita Michael er óvenjuleg og mjög áhugaverð. Reyndar, Welles var leikari með fína hæfileika og hann skilar því vel. Everett Sloane er hæfilega slímugur sem fatlaður eiginmaður Hayworth. Maður spyr sig hvers vegna hann ræður Michael. Það er augljóst að eiginkona hans hefur áhuga á honum á rómantískan hátt, svo hvers vegna býður hann „ógn“ um borð? Ein túlkun gæti verið sú að Michael veiti eiginkonu sinni „þjónustu“ sem Bannister getur ekki í sínu fatlaða ástandi. Það er örugglega eitthvað við þá kenningu, sem hefur mikla þýðingu fyrir hegðun Elsu áður en hún kynntist eiginmanni sínum (var hún einhvers konar vændiskona?) og vitneskju Grisby um innilegustu leyndarmál Bannister er gefið í skyn í nokkrum atriðum. Þetta er rugl, flókin mynd með söguþræði sem er á endanum gölluð. Við höfum meiri áhuga á ástarþríhyrningnum en morðfléttunni eins og hjá flestum noirs. Welles gefur okkur mörg af sínum venjulegu frábæru kvikmyndatilþrifum, þar á meðal hinn réttilega fræga hápunkt "speglasalsins". Þetta er stórkostlegt atriði, einn endir sem getur nánast útrýmt göllunum fyrr í myndinni og lyft henni upp í hátign. Þessi skemmtilega hússena er sjónrænt töfrandi, með Dali-líkan blæ á máluðu settunum (sýnilega hefur Orson málað þau sjálfur). Lúmskt sjónrænt myndmál sem Welles notaði í gegnum myndina eykur söguþráðinn og gerir þetta að umhugsunarverðri upplifun. Samræðurnar eru steikjandi og ruglingslegar, fluttar frábærlega af lágri rödd Rítu til skiptis og hjálparvana, háhljóða litla stelpurödd. Hayworth sannar leikhæfileika sína í þessari og sannar að HÚN er fullkominn femme fatale 'noir'. Það er leitt (aðeins smá, þar sem Rita var frábær dansari) að hún gerði svo marga yndislega en froðukennda og oft gleymanlega söngleiki fyrir Kólumbíu á fjórða áratugnum í stað þess að vera með dökkt þema eins og þetta. Hún var frábær leikkona þegar hún fékk tækifæri til að sýna hæfileika sína.9/10.