Frumraun sjónvarpsþáttarins Barbra Streisand er enn hápunktur í skemmtanasögunni - í hvaða fjölmiðlum sem er. Streisand var snjallskiptur í þrjá aðskilda þætti (til að lágmarka truflun á auglýsingahléum) og tók þá djörfu en samt meistaralega ákvörðun að sleppa hinu dæmigerða fjölbreytileikasniði þess tíma (þess vegna eru engar gestastjörnur né þvingaðar þvælu) og bera alla sýninguna á herðum hennar einni saman. Þessi áhættusöma ráðstöfun borgaði sig gríðarlega þar sem MY NAME IS BARBRA setti nýjan staðal fyrir tónlistardagskrár í sjónvarpi. MY NAME IS BARBRA er tekin upp í glæsilegu svart-hvítu (sem reyndar eykur skilvirkni þáttarins), MY NAME IS BARBRA er gallalaus. og glæsilega skotið. Hins vegar, það sem gerir sýninguna sannarlega yfirgengilega er Streisand sjálf. Það er ekkert minna en spennandi að horfa á hina þá 23 ára gömlu listakonu sigla sjálfa sig í gegnum 55 mínútna sýningartíma þáttarins. Hún er í frábærri rödd (og flytur meira að segja allan fyrsta og þriðja þáttinn í beinni), og gefur fyrstu vísbendingar um hinn gríðarlega stjörnukraft sem myndi brátt fylgja henni á hvíta tjaldið. Stærsti kostur sérstakans er áræðni í því að leyfa Streisand að standa sig. á sviðinu og syngja nokkur frábær lög. Eftir kraftmikinn upphafsflutning "Much More" (með stuttu opnunarbroti úr "My Name Is Barbara") eftir Leonard Bernstein, heldur Barbra áfram að ráfa um fjölþrepa stúdíósett og flytur æðislega útgáfu af Disney klassíkinni "I'm Seint." Á milli versa af "I'm Late" stoppar Streisand á ýmsum stigum leikmyndarinnar til að syngja stórkostleg númer eins og hið áleitna "Make Believe" og þrumandi "How Does the Wine Taste?" Á miðri leið með I. þáttinn fer Barbra aftur inn í sína eigin æsku til stofnanna „A Kid Again“ og sýnir síðan mjög kraftmikla sýningar á „I'm Five“ og „Sweet Zoo“ á meðan hún er að leika sér í of stóru setti. Blekkingin er þó að lokum brostinn þar sem Streisand finnur sig út úr fantasíunni og aftur í raunheiminn. Hún syngur svo um þetta týnda sakleysi í æsku í hinu yndislega "Where Is the Wonder?" Streisand flýtur síðan út á pallsviðið umkringt heilu herbergi fullu af tónlistarmönnum og flytur hrífandi túlkun á "People" fyrir þrumandi lófaklapp áhorfenda í beinni stúdíó. II. þáttur sérstakans hefst með því að Streisand hamrar það fyrir hljóðverið. áhorfendur með töfrandi túlkun á "I've Got the Blues", áður en þeir fluttu einleik um "Perlu frá Istanbúl". Streisand heldur svo af stað í stórverslun Bergdorf Goodman, sem gerir henni kleift að syngja blöndu af fátæktarsöngvum á meðan hún skreið um í glæsilegri tísku verslunarinnar. Þessi hluti er bjartasti hápunkturinn í sérstöku fyrir marga aðdáendur og gagnrýnendur. Nokkrir hápunktar í leik II meðleyinu eru meðal annars að Streisand syngur aðhaldssama útgáfu af "Second Hand Rose" fyrir áhorfendur, kom fram sem latneskur nautabardagi á laginu "Nobody Knows You When You're Down and Out" og sýnir svekktur. pappírsdrengur á meðan hann var að væla yfir í "Bróðir, getur þú sparað smápening." Þriðji þáttur sérstakans er beinir tónleikar, án leikmynda eða hugmynda. Streisand er flytjandi sem þrífst svo sannarlega á tónleikasviðinu og þessi þáttur er mest spennandi augnablikið í sérstöku. Streisand tekur þátt í næstum þyngdarafl túlkun á „When the Sun Comes Out“ og heldur áfram að koma áhorfendum á óvart með yndislegri útgáfu af THE YEARLING ballöðunni „Why Did I Choose You“, steikjandi flutningi á „Lover Come Back to“. Ég,“ og ástríðufullur samleikur af þremur lögum mynda FUNNY GIRL. Streisand fer þó sannarlega fram úr sjálfri sér með stórkostlegri túlkun á Fanny Brice/Billie Holiday staðlinum „My Man“ sem varð samstundis eitt af vinsælustu undirskriftarlögum söngkonunnar. Streisand flytur ódauðlega ballöðuútgáfu sína af „Happy Days Are Here Again“. " þegar lokaeiningarnar rúlla framhjá vinstra megin á skjánum. Hinn táknræni frágangur á númerinu staðfestir áhorfandanum að hann eða hún hafi örugglega séð eitthvað alveg sérstakt. MY NAME IS BARBRA var gríðarlegur sigursæll í einkunn þegar hún var frumsýnd og hlaut að lokum fimm Emmy-verðlaun auk þess að hleypa af sér tvær topp fimm, gullseljandi hljóðrásarplötur. Að horfa á þetta allt aftur, það kemur nákvæmlega ekki á óvart.