Söguþráður er aldrei sterka hlið kvikmyndar Fred Astaire og Ginger Rogers, en handrit "Follow the Fleet" er einstaklega miðlungs. Fred og Ginger eru enn í lagi - þeir leika „Bake“ Baker og Sherry Martin, dansara sem lauk persónulegu og faglegu samstarfi þeirra þegar Bake gekk til liðs við sjóherinn. Þegar þau hittast aftur mynda ástar-haturssamband þeirra skemmtileg kómísk augnablik. En stóran hluta myndarinnar fara þeir aftur á bak í leiðinlegum undirsöguþræði um Connie systur Sherry (Harriet Hilliard), ást hennar á sjómanninum Bilge Smith (Randolph Scott), ástarsamband Bilge við aðra konu og gamla skútu sem Connie erfði frá henni. föður. Þó Hilliard sé frekar heillandi er þessi söguþráður óáhugaverður. En á sama tíma er "Follow the Fleet" blessaður með einstöku Irving Berlin-skor sem gefur stjörnunum fullt af tækifærum til að sýna hæfileika sína. Astaire fær tvo góða sólóa með "We Saw the Sea" og "I'd Rather Lead a Band." Hann syngur svipmikill og að sjálfsögðu dansar rafmögnuð - og sjómannsbúningurinn gerir hann aðeins strákalegri og íþróttalegri en venjulega. Rogers syngur hið grípandi "Let Yourself Go" og gerir síðar einsöngs steppdans við sama lag. Dúettarnir þrír bjarga myndinni svo sannarlega þó að þeir séu allir týndir inn í söguþráðinn með kjánalegum afsökunum. Fred og Ginger vinna danskeppni með því að gera kraftmikla rútínu á annarri endursýningu á "Let Yourself Go". Síðar syngja þeir og dansa "I'm Putting All My Eggs in One Basket" eins og um snemmbúna æfingu á númerinu væri að ræða, og kveikja í kómískum áhrifum við dansinn. Í lokin finnur myndin loksins út hvernig á að fá Fred og Ginger í kvöldföt fyrir rómantískan dúett - það gerir hana að hluta af sýningu innan sýningarinnar. Staðan er tilgerðarleg, en lagið, "Let's Face the Music and Dance", er eitt það ógeðslega fallegasta sem Berlin hefur skrifað (minnir á Cole Porter), og dansinn passar við það í glæsileika. Quintessential Astaire og Rogers. Það væri verk að sitja í gegnum flesta umræðukafla "Follow the Fleet" aftur, og í rauninni er það ekki nauðsynlegt, því söguþráðurinn knýr sjaldan tónlistarnúmerin áfram. En ég gat horft á lögin aftur og aftur.