Lucio Fulci, síðar þekktur fyrir grafískar hryllingsmyndir sínar eins og The Beyond og Zombie, var árum áður meistari ítalska giallosins (í félagi Argento og Bava) með myndum eins og A Lizard In A Woman's Skin og meistaraverk hans, Don't Pynta andarunga. Þessi mynd hefur alla þætti ítölsku leyndardóms-/spennusögunnar sem kallast giallo, en dregur áhorfendur til sín með því að hafa hverja lykilpersónu með beinagrind í sínum eigin skáp. Þetta heldur þér áfram að vinna jafn mikið spæjarastarf og spæjararnir í myndinni sjálfri. Hver er að drepa ungu strákana í bænum? Ungu ríku konunni sem leiðist svo að hún svíður kynferðislega að fórnarlömbunum, blaðamanninum sem finnst gaman að fikta við glæpavettvang til að ná betri mynd, bæjarkonan með þroskahefta dóttur, nornin á staðnum, bæjarfíflið. ..listinn heldur áfram, og þú verður að halda huganótum eins og sannan leik til að spila og leysa. Þemu í þessari mynd eru mjög djörf og gerð með þessum fullkomna ítalska stíl snemma á áttunda áratugnum. Það er víst að engu bandarísku stúdíói hefði einu sinni dottið í hug að gera kvikmynd af jafn sterku innihaldi og einmitt þess vegna er þetta svo ánægjuleg mynd (þrátt fyrir óvenjulegar hreimval fyrir talsetninguna) og mun örugglega fá fólk til að ræða merkingu hennar löngu síðar. skoða það. Eins og orðatiltækið segir, þeir gera þá ekki svona lengur, svo fáðu þér eintak og þykja vænt um mikilvæga kvikmynd eins og þessa!