Ég hef séð flestar myndir John Waters. Að undanskildum nokkrum af mjög fyrstu myndunum hans, sem eru ekki tiltækar, hef ég reyndar séð þær allar, svo það er augljóst að ég er mikill aðdáandi og það er víst að ég hef mikið umburðarlyndi fyrir hinu grófa og óvirðulega í myndunum hans . Á meðan ég var yfir höfuð og ógeðslegur, dýrkaði ég KVINNA VANDRÆÐI og POLYESTER - tvær stórkostlegar hyllingar til ósmekks og óhófs sem eru alvarlega fyndnar myndir. Þannig að ég er svo sannarlega EKKI vesen og get tekið flestu af því sem Waters hefur upp á að bjóða. Hins vegar, í PINK FLAMINGOS hefur hann búið til kvikmynd sem er svo fráhrindandi, svo ófyndinn og svo móðgandi að ég þoldi hana ekki einu sinni. Í öðrum myndum hans sem hann gerði áður en hann varð almennari, voru þær fyndnar. Samt hér er húmorinn bara ekki til staðar þar sem ætlunin virðist vera að hneyksla áhorfendur og ekki skemmta þeim á nokkurn hátt. Ég fagna því að eftir að hafa gert þessa mynd batnaði húmor Waters, þar sem Divine consuming dog saur (eins og í þessari mynd) er átakanlegt en ekki síst skemmtilegt. Mitt ráð er að sleppa þessari mynd og láta eins og þetta hafi aldrei gerst og horfa svo á óendanlega betri myndirnar hans frá 7. og 8. áratugnum.