Athugasemd til hryllingsaðdáenda: Eini hryllingurinn hér er þegar þú áttaði þig á því að þú eyddir bara 95 mínútum af lífi þínu í kvikmynd sem er svo einskis virði að hún er móðgandi. Það er bara afsökun fyrir því að nota sömu ömurlegu leikmyndirnar úr öðrum lágfjárhagslegum niðurskurðarmyndum sem voru heldur ekki góðar. Loforðið um nakta skógarnymfurnar hljómaði vel, jafnvel þótt myndin hafi reynst hræðileg: Það er það ekki. Það er SVO ekki. Áhugamannakvikmyndatakan sér til þess að „föllnu englarnir“ séu um það bil jafn kynþokkafullir og meðal heimilislaus manneskja. Nafnið Tom Savini á sér langa sögu í hryllingstegundinni: Hann er konungur lággjalda tæknibrellna og lággjaldaleiks. Þegar ég hugsa um það þá hefði Savini átt að vera ástæða til að horfa ekki á þessa mynd. Það er ekki það að hann sé slæmur, en hann er næstum alltaf í slæmum kvikmyndum. Eina góða hlutverkið hans var í From Dusk Till Dawn, og hann hefur mjólkað það á hryllingssamkomum síðan. En við skulum einbeita okkur að því jákvæða: Forest of the Damned er frábært dæmi um hvernig eigi að gera kvikmynd. Allt annað er neikvætt. Greinilega er rithöfundurinn með ofnæmi fyrir frumleika. Handritið er hræðilegt. Það er allt gefið eftir fyrstu 10 mínúturnar. En hugmyndalaus skeiðið; hvernig leikstjórinn meðhöndlar „söguþráð“ og „karakteriseringu“ sem óþægindi sem hann heldur að engum sé sama um hvort sem er; og ógurlega langar og leiðinlegar aksturs-, göngu- og náttúrumyndir (eflaust bætt við til að auka sýningartímann til að gera myndina hæfan til dreifingar) sýna algjört skort á hæfileika til kvikmynda og frásagnar almennt. Þetta er annað gott dæmi um númer eitt til að sjá hvort kvikmynd verði slæm: Ef hún er skrifuð og leikstýrð af sama aðila, búist við rusli.