Það kom mér ekki á óvart að lesa ummæli leikstjórans þess efnis að hún hafi gert þessa mynd sem móteitur við alla þessa „gerð“ DVD-mynda, þar sem það sló mig svo sannarlega. Ég játa að ég hef hneigð fyrir "meta", en mér fannst þessi mynd vera mjög aðgengileg og skemmtileg, og ekki einu sinni á erfiðan, sjálfsmeðvitaðan snjallan hátt, sem er vissulega svolítið það sem maður býst við í kvikmynd um kvikmyndagerð. Það er mjög „franskt“ að því leyti að það eru til mikið af furðulegum, en þó stundum sannfærandi kenningum um hvernig kvikmyndagerð (og jafnvel kynhneigð) „virkar“, en þar sem leikstjórinn er ekki alveg að leika sjálfan sig (notar avatar í staðinn) , við sitjum eftir með fullt af valmöguleikum (þar sem ég er nokkuð viss um að hún sé stöðugt í mótsögn við sjálfa sig). Svo virðist sem Catherine Breillat sérhæfir sig í kvikmyndum sem erfitt er að horfa á, en ég myndi örugglega segja að þessi uppfylli ekki skilyrði. Ég hafði mjög gaman af samræðunum, jafnvæginu á milli hins kvikmyndalega og náttúrulega, sambandsins milli leikstjórapersónunnar og aðstoðarmanns hennar og leikara, og svo framvegis. Mjög mælt með.