Ef þú ert katalónskur þjóðernissinnaður anarkó-sósíalisti með óbreytta lotningu fyrir goðafræði spænska lýðveldisins gæti þessi mynd verið fyrir þig. Tveir bræður, raunveruleikafirrtir (annar þeirra er sjálfur Marc Recha), endurmynda skáldaða útgáfu af raunverulegu ferðalagi sem þeir höfðu farið í gegnum stórbrotna sveit Katalóníu og sagan er kölluð fram (pönnur af skotholum veggjum, stórskotaliðsupphlaup á hljóðrásinni) en ekki sýnt. Það er mjög lítið um samræður og mest af því tilfallandi: sagan er sögð í þriðju persónu talsetningu, rödd leikkonu sem líkir eftir raunverulegri systur bræðranna í raunveruleikanum. Myndirnar hafa lítið að gera með hvaða söguþráður er, sem er ekki mikið. Margir eru töfrandi, róandi pönnur yfir áþreifanleg, hálfþurrð fjöll og ár (hugsaðu Terrence Malick eða Gus Van Sant -- það er ekki lítið af bæði "Gerry" og "Last Days" hér), ásamt nokkrum töfrandi kyrrmyndum og hreyfingarlausum ramma . Þessa er best notið í frábæru náttúrulegu hljóðumhverfi myndarinnar og án leiðinlegrar frásagnar eða jafnvel einstaka bakgrunnstónlistar (sum alveg góðar, aðrar frekar skrítnar, en allar óþarfar). Það besta af því sem þessi mynd hefur að segja er sagt í þessum þáttum, með einstaka athugasemdalausu innihaldi rafstöðva og stíflna. Sambandið á milli bræðranna er skilmerkilegt og almennt; aðalpersóna er mannbítur steinbítur, aldrei sýndur. Því meira sem katalónsk-þjóðernissinnuð anarkó-whateverist skuldbindingar leikstjórans eru lagðar fram, því meira er varpað á ríkari, ósagðan boðskap myndarinnar og þeim mun pirrandi narsissískari verður upplifunin. Þó að leikstjórinn hafi sagt á NYFF sýningunni að myndin hafi verið hugsuð frá upphafi með þriðju persónu frásögn, þá myndi ég vilja sjá útgáfu af henni án frásagnar eða tónlistarinnar og með aðeins náttúrulegu hljóðrásinni og mínimalískum samræðum -- útkoman gæti orðið meira áhrifamikil og væri í öllu falli ekki svo mikið óhugnanlegri. Á meðan er þetta líklega eina myndin sem þú munt sjá á þessu ári þar sem strákur stígur inn í rammann með klúthlut (baðfötin sem hann hafði verið að klæðast?) dinglandi frá getnaðarlimnum. Þetta er eitt af fáum augnablikum í allri myndinni þar sem áhugi þinn er (því miður) kvikinn af einhverju sem er í raun að gerast á skjánum (hvað er það? af hverju hangir það þarna?), en eins og venjulega eru engin svör veitt. Mjög Warholian, mjög sextugur, og ekkert smá þreytandi.