Fólk af minni kynslóð og þeir sem eldri eru vita um seinni heimstyrjöldina (eða eins og það er kallað í Rússlandi - Föðurlandsstríðið mikla) ​​ekki aðeins úr skólabókunum heldur frá vitnum og þátttakendum atburðarins. Afi minn var hermaður í Stalíngrad og þegar ég var lítil stúlka hlustaði ég á sögur hans af því hvernig hann sigraði Þjóðverja. Hann sagði mér líka nokkrar sögur, ekki allt sem hann sagði mér var drungalegt. En það er langt síðan, og nei þegar ég hef meðvitaðan áhuga á því sem gerðist þarna í orrustunni við Stalíngrad, verð ég að leita mér að bókum og kvikmyndum til að fá upplýsingar. Einhvern veginn voru flestar myndir sem ég sá gerðar í Sovétríkjunum, aðeins nokkrar í Rússlandi í dag. Og "Stalingrad" er undantekning. Í myndinni er stríðinu lýst frá hinni hliðinni og staðreyndin í sjálfu sér er áhugaverð. Allt sem er sýnt í myndinni er töluvert frábrugðið því sem ég er vanur. Myndin minnir mig mjög á „Zeit zu leben und Zeit zu sterben“ eftir Remarque, því stríðið er sýnt með venjulegum þýskum hermönnum. Og þessi hermaður eða undirforingi er frekar heltekinn af því að endurtaka hann er alls ekki fasisti. Kvikmyndahetjurnar beint frá snyrtilegri og áhugasömu Evrópu, frá ítölsku ströndinni, koma til snæviþakta hungraða Sovétríkjanna. Þeir eru dæmdir til að deyja; það er ljóst frá upphafi. Eftir að úrvalsdeildin hafði tekið þátt í fyrstu bardaga sínum við Stalíngrad, sagði einn hermannanna setninguna sem endurspeglaði alla hugmyndina fyrir mér; hann sagði "Ef þú byrjar að hugsa, þá verður þú brjálaður". Og í mínum huga á það einnig við um áhorfendur. Annars vegar gæti maður hugsað, allt í lagi, ég mun bara horfa á þessa mynd og hún mun ekki eyða mér, ég þarf ekki að vorkenna fólkinu á skjánum eins og það var það sem réðst á landið mitt og ekki öfugt . Hins vegar fyrr eða síðar en óhjákvæmilega byrjar maður að hafa samúð með persónunum. Sennilega þegar undirforinginn kæfir tárin við að sjá aftöku Kolya. „Stalingrad“ er erfitt að horfa á, allir þessir frostbitnu fætur, óhreinindi, aftökur, snjór, hungur, eyðilagðar sjónhverfingar. Eftir því sem ég best veit er Lt. Hans von Witzland einn af fáum myndum þar sem Thomas Kretschmann lék stjörnuhlutverk sín. Ég horfði á talsvert margar Hollywood-myndir þar sem hann fékk ómerkilega hluti af litlum kartöflum, eins og „Next“ eða „Transsiberian“ (af hverju gerði hann það?!). Og eftir að ég hafði horft á „Stalingrad“ get ég ekki gert mér grein fyrir því að evrópskir leikarar þrái að koma fram í bandarískum kvikmyndum, jafnvel í öðru sæti hvað sem það kostar. Staðreyndin pirrar mig djúpt. Ég tel að Thomas Kretschmann eigi skilið betri þætti og miklu betri handrit en þau sem hann fær í Hollywood. Og af því sem ég sá með honum er „Stalingrad“ best, án nokkurs vafa. Að mínu mati er versti „Stalingrad“ gallinn hvernig þeir tala rússnesku í myndinni. Ég meina auðvitað þá sem eiga að vera rússneskir. Segðu, strákinn sem eyddi tíma með Þjóðverjum eða stelpunni sem þeir ætluðu að flýja með. Var það virkilega svo erfitt að finna leikara sem geta borið fram nokkrar setningar án þessa hræðilega hreims? Upphaflega settist ég niður til að horfa á „Stalingrad“ bara til að hlusta á þýskumælandi móðurmál því ég er að læra tungumálið. Ég bjóst ekki við neinu óvenjulegu af myndinni. En það heillaði mig, fékk mig til að gráta þegar ég ætlaði alls ekki. Ég veit að ég er 15 árum of seinn að horfa á hana, en „Stalingrad“ er ekki alhliða mynd og eftir 15 ár er hún enn áhorfanleg og átakanleg.