Þvílíkt voðaverk. Ég er ekki einn um að krefjast algjörs sannleiks frá kvikmynd, en söguþráður og handrit "Killing Zoe" eru svo listlaus að ég fann sjálfan mig í gegnum allar (miskunnsamlega stuttu) níutíu mínúturnar af myndinni. hafa fundið út söguþráðinn: Zoe, símastúlka sem verður ástfangin af bandaríska öryggisbrjótinum Zed, er einnig starfsmaður í bankanum sem Zed mun hjálpa til við að ræna í háu ráni á Bastilludaginn. Myndin dregur úr trúverðugleika manns frá upphafi. fara. Galdranótt Zed og Zoe er mjög prosaísk og fullyrðingar Zoe um að hafa upplifað fullnægingu ævinnar virðast endurspegla langvarandi unglingafantasíur handritshöfundarins meira en nokkur raunveruleg efnafræði á skjánum. Algjört afskiptaleysi Zed þegar vinur hans Eric kastar Zoe út af hótelherberginu setur varla grunninn fyrir síðari sterka viðhengi þeirra. Í öðrum þáttum undirbýr hljómsveit Erics af bóhemum - eiturlyfjaneytendur sem lifa lélegu lífi smáglæpa- stórt rán með nótt í bænum. Hér virðist aðalmarkmið Roger Avary vera að sanna að hann viti eitthvað um eiturlyf. Annar þráður felur í sér að sannfæra okkur (með endalausum endurtekningum) um að Eric sé virkilega, MJÖG ánægður með að sjá gamla vin sinn Zed aftur. Virkilega glaður. Djöfull gæti verið umhugsunarvert um, yfirþyrmandi glæsibrag og væntumþykju Erics í garð Zed er ekki einu sinni trúverðug - skoðaðu til dæmis svikalega undrun hans við að uppgötva dauðan kött í íbúðarhúsinu hans. Þróun persónanna sem munu fylgja okkur í restinni af myndinni er eftiráhugsun. Ránið er hörmung - skiljanlegt, þar sem áætlunin er hlæjandi og glæpamennirnir eru algjörir áhugamenn. Þetta er þar sem Avary heldur áfram að heiðra átrúnaðargoð sitt Quentin Tarantino með því að sýna að hann getur verið ofbeldisfyllri en ofbeldisfullur. Í raun og veru er hann samt bara leiðinlegri en leiðinlegri. Til að auka spennuna er auka öryggisvörður falinn inni í aðalskápnum. Þetta var leiðinlegt í tölvuleikjum og það er leiðinlegt núna. Zoe er tekin í gíslingu á meðan á ráninu stóð en þrátt fyrir að við vonumst til að hún muni gegna lykilhlutverki situr hún bara ágætlega. Eða nánar tiltekið, Avary tekst ekki að gera neitt með henni. Á bókstaflega síðustu fimm mínútunum vaknar hún til lífsins, rýfur gíslaástandið og bjargar þakklátum, en samt dásamlegum Zed frá því að þjást af afleiðingum glæps síns. Hvers vegna henni er ekki sama um þátttöku hans í glæpnum - eða hvers vegna hún er alls ekki sama um hann - er ómögulegt að segja. Þegar öllu er á botninn hvolft hefur hún ekki átt möguleika á að sjá að hann er frekar almennilegur en restin af genginu. Í gegnum tíðina eru samræðurnar stæltar og falsaðar. Mikið af því er á frönsku. Sem móðurmáli get ég vottað að það hljómar ekki einu sinni lítillega satt. Sykursæta orðræða Erics, sem skiptist hratt á við harðsnúna hrósandi, á að vera heillandi og ógnvekjandi til skiptis, en er þess í stað bara grátbrosleg. Á sama tíma eru vitorðsmenn hans með skelfilega köttinn fleiri Scooby-Doo en Thomas Crown. Þegar Eric er skotinn niður í fáránlegu dæmi um óhóflegt ofbeldi, getum við öll andað léttar: eins og bankagíslarnir verðum við brátt laus úr þessari ömurlegu raun.