Þessi mynd fékk mig til að gráta í lokin! Ég horfi á að minnsta kosti 3-4 kvikmyndir á viku. Ég sá fullt af frábærum kvikmyndum, jafnvel meiri vitleysu. En þegar lokasenan - kaþarsísk í grunninn - kom I Cried! Og ef þú gerðir það ekki - þú átt í alvarlegum vandamálum! Sagan er erkitýpísk - ekkert nýtt eða frumlegt. En það er raunverulegt - vegna þess að svona hlutir gerðust í raun og veru og að fólk er raunverulega til. Glam er ekki mín tegund af tónlist en ég dáist mjög að öllu því sem þeir gengu í gegnum snemma á áttunda áratugnum... Á einhverjum tímapunkti beindi þetta mér að Velvet Goldmine! Docudramas virka aldrei mjög vel. En þessi mynd fékk okkur virkilega til að trúa þessu öllu...Vegna þess að þeir reyna ekki að gera hana sem braut fulla af glæsilegum tónleikum, núverandi tónlistarmenn sem eru ofurhetjur, hópstelpur sem eru heimskar og tilfinningalega dofnar, þeir vegsama ekki eiturlyf og áfengi, þeir stuðla að endurhæfingu og endurlausn sem kemur jafnvel 20 árum of seint... Enn og aftur frábær mynd. Síðan „Leaving Las Vegas“ var ég aldrei jafn snortinn af kvikmynd.