"Hail The Woman" er ein áhrifamesta mynd sem ég hef séð á ævinni. Ég horfði á hana tvisvar í röð og grét úr mér augun. Þetta þögla kvikmyndameistaraverk á skilið mun breiðari áhorfendur; því miður er eina eftirlifandi prentið svo illa rispað að flestir munu ekki horfa á það alla leið í gegn og þeir munu sakna gimsteinsins sem skín undir gróft. Þessi mynd gæti notað stafræna endurreisn, til að draga fram fegurð sína, en ég efast um að hún fái hana frá einhverjum, þar sem meginþema hennar er Andleg endurreisn fyrir Krist fjölskyldueiningarinnar, og þetta er ekki pólitískt rétt þessa dagana. Samt sem áður er þetta öflugt þema fyrir þá sem særa hjörtu vegna sársauka brotinna fjölskyldusamskipta. Leikarahópurinn er stórkostlegur, sérstaklega Florence Vidor, sem bókstaflega ljómar sem Judith, dóttirin; náttúrulega Madge Bellamy sem Nan, greyið stúlkan sem verður ólétt og er vikið til hliðar; Theodore Roberts sem gamli drottnandi faðirinn sem eyðir öllum í kringum sig með stolti; og myndarlegur Lloyd Hughes, sem sonurinn David, hræddur við föður sinn, en í raun við lífið sjálft. Þetta er fín mynd til að horfa á um jólin, sérstaklega. Þú munt ekki sjá eftir því að hafa verið þolinmóður og horfa á hana í heild sinni þrátt fyrir hnignun.