Kannski dýpsta teiknimyndin sem gerð er í Bandaríkjunum, „Duckman“ skortir 70 þætti á fjórum árstíðum. Ólíkt oft saklausri gagnrýni sem er að finna í „The Simpsons“ (nokkuð góður þáttur út af fyrir sig) og dónaskapinn fyrir dónaskapinn. -sakir húmor í "South Park," hver hluti af þessari seríu fylgir áætlun. Gagnrýnin á bandarískt samfélag, allt frá merkantílisma þess til eigingirni þess, ber miklu meira bita en hún gerir í öðrum teiknimyndaseríu. Menningartilvísanir í "Duckman" hafa líka tilhneigingu til að vera óljósar stundum (allir sem vafra um aðdáendasíðurnar munu gera sér grein fyrir að flestir hafa ekki jafnvel verið veiddur). Að því leyti er það frábrugðið "The Simpsons," sem venjulega notar poppmenningu í stað þess háttar efnis sem oft er falið í "Duckman". Eins og aðrir sem skrifa um það taka eftir, þá er vöxtur í persónunum (Bernice, Duckman og Cornfed). Einnig með því að gera aðalpersónuna ekki bara að móðgandi taugaveiki heldur í raun einhvern sem lifir persónulega harmleik (eins og kemur skýrt fram í þáttum eins og „The Once and Future Duck“ („Þú munt elska hana til enda þinna daga) ...') og í "Bev Takes a Holiday" (þegar hann tekur tækifæri til að segja Beverly allt þetta sem hann gat ekki sagt Beatrice), er þáttaröðin fest í djúpri tilfinningu fyrir veruleikanum. Maður getur ekki forðast tilfinningar afsakið hann og brjálæðið hans. Allt í allt, að mínu mati, besta teiknimynd sem gerð hefur verið í Bandaríkjunum og ein besta sería sem til er. Ég efast samt um að hún verði nokkurn tíma á DVD. Allt of margt sem öndin sagði gerir miklu skynsamlegra í dag.