Það hryggir mig að gefa mynd með mörgum af mínum uppáhaldsleikurum, staðsetningum og tegundum, þ.e.a.s. Douglas, Sutherland, Washington, D.C. og pólitíska spennumynd, einkunn, en 'The Sentinel' slær í raun í lágmark. Það er eins og þeir hafi fengið frábæra hugmynd framan af, skrifuðu undir rétta leikarahópinn og tóku frábærar borgarmyndir og tóku sér svo frí og létu áhöfnina sem eftir var impra á restina. Og ég vildi óska ​​þess að ég gæti kennt það um enn eina bragðdaufa frammistöðu frá Basinger (ekki bara finnst mér hún vera einn versti leikarinn í Hollywood, heldur er ég enn að gufa meira en áratug síðar að hún hafi verið sú eina, og örugglega eini slæmi leikarinn í myndinni, til að vinna Óskarsverðlaun fyrir leiklistina „L.A. Confidential.“) En hún var ekki eina vandamálið. Sutherland, sem ég elska sem Jack Bauer á '24' leikur aftur Jack. Ég sakna gömlu „A Time to Kill“ eða „A Few Good Men“ daga hans. Douglas tók vissulega pásu frá leiklistinni og hringdi í þennan. Söguþráður: Einhver, einhver leyniþjónustusvikari, vill að forsetinn deyi og Douglas er (tilviljunarkennt) í ramma. Mun einhver trúa honum? Reyndar, enginn spoiler hér: eins fljótt og þeir komu með undirspilið hálfa leið, þá er það búið áður en þú veist af. Og hvers vegna vildu einhver(ir) hafa forsetann dauðann? Á það að koma í ljós í framhaldinu? Of margar söguþræðir, of margar hurðir opnaðar og aldrei lokaðar og of fyrirsjáanlegt „The Sentinel“ er. Ef þú sérð bara eina mynd á ári veistu kannski ekki hver mólinn er, en sá sem kannast við þessar tegundir kvikmynda eða jafnvel bara séð einn 'Law & Order' þátt muntu þekkja í fyrstu rammanum. Var það hræðilegt? Reyndar ekki, kvikmyndatakan var góð og þrátt fyrir að Sutherland hafi leikið Jack aftur, þá hefur hann það samt.