Í ágúst, '81, var sveitalegt suð í kvikmyndum, stórsmellir eins og „Urban Cowboy“, „Every Which Way But Loose“, „Smokey and the Bandit“ voru allsráðandi. Af þeirri ástæðu grunar mig að framleiðendur þessarar myndar hafi valið "Honky Tonk Freeway" sem titil í von um að það myndi hjálpa miðasölukvittunum myndarinnar með því að draga til sín sama "Urban Cowboy" mannfjöldann. Þess í stað var „Honky Tonk Freeway“ sprengt í kvikmyndahúsunum og mig grunar að það geri það að hluta til með því að vera hlaðið illa valnum titli. Það er sama vandamálið íþyngir henni núna á myndbandi og það er verst vegna þess að þetta er frekar góð mynd og í gamanmyndastíl á undan tímanum. Sama hvað, líklega munu allir sem man eftir 1981 hafa gaman af henni. Verst er að þessi mynd hafi verið sprengd. En ég held að það hefði samt gert það þótt það hefði ekki verið söðlað um lélegan titil. Þetta er kvikmynd á undan sínum tíma. Maður gæti horft á þessa mynd núna og séð að hún er greinilega faðir eða *afabróðir samt sem áður) hvers konar gamanmynda sem gerð er í dag. Fyrir sinn dag var „Honky Tonk Freeway“ ansi fullt af tilsvörum og eins konar hreinskilni um lífið sem varð ekki vinsælt í gamanleik fyrr en löngu síðar. Þó að það sé greinilega barn "Airplane", þá er það þroskaðara, og þó að það sé vissulega ekkert "Knocked Up" bendir það greinilega í þá átt. Persónurnar eru „grínþroskaðri“ að því leyti að þær eru lágstemmdar og halda aldrei að neitt sem þær gera sé annað en alvarlegt. Brandararnir eru í vali á því hvað á að leggja áherslu á og myndavélarskoðanir og hvernig útsýnið sjálft og aðstæður þeirra eru. En meira en það, "Honky Tonk Freeway" er rauntímahylki. Frábært að líta til baka á mjög snemma níunda áratugarins. Fólkið í þessari mynd er klætt og hagar sér eins og hversdagsfólk árið 1981 gerði. Það var greinilega ætlað að endurspegla tímann og vera kómísk ummæli um daglegt líf í kringum þá. Ég veit ekki hvort umsögnin mín er að hjálpa þér, en þetta er virkilega góð, stundum eins konar frábær, mynd sem er þess virði að leigja ef þú langar að sjá hvernig mörg andlit sem þekkjast í dag litu út þegar þau voru 30 árum yngri. Beverly D'Angelo er svo ung að það er erfitt að átta sig á henni stundum. Það eru Beau Bridges og Terri Garr líka. Terry Garr var rétt að fara að verða skál fyrir Hollywood þar sem næsta mynd hennar á eftir þessari var "Tootsie" sem gerði hana loksins að stjörnu. Howard Hessmann var án efa stærsta "núverandi" stjarna dagsins þegar þessi mynd var gerð. Árið 1981 var Howard Hessmann stjarna sjónvarpsþáttarins „WKRP in Cinncinatti“. Hann lék aðalpersónu þess, plötusnúða næturinnar. Daniel Stern var rétt í þessu að brjótast út sem stjarna sem fullorðin sögumannsrödd aðalbarnapersónunnar í hinni vinsælu 80's grínmynd "The Wonder Years" Það eru líka nokkur andlit sem eru ekki lengur á meðal okkar þessa dagana, það er gaman að sjá Hume Crowyn og Jessica Tandy sem gömul hjón á ferð. Jessica Tandy myndi loksins sækja Óskarinn sinn tíu árum eftir þetta fyrir "Driving Miss Daisy". Það er líka hin frábæra Geraldine Page í einni af síðustu kvikmyndum hennar. Þrátt fyrir að hún hefði átt frábæran feril fékk hún ekki Óskarinn fyrr en fjórum árum eftir þetta í "Trip to Bountiful" árið 1985, sem hún átti það ríkulega skilið fyrir, og hún dó mjög fljótlega eftir að hafa fengið þessi verðlaun. Auk þess eru mörg af öðrum andlitum í þessari mynd, leikurum sem eru ekki stórstjörnur en hafa unnið fullt af aukaverkum. Margir kannast við, jafnvel þótt þú getir ekki hugsað um nafnið þeirra. Þessi mynd er skemmtilega lítil afþreying. Fullt af fólki með margvísleg vandamál lagði af stað frá ýmsum stöðum, hver af sínum einstökum óskyldum ástæðum sem allir, á óljósan Altman-esk hátt, endar með því að halda til Flórída og án þess að vita af þeim á stefnumót í litla bænum Ticlaw, Flórída, sem fyrir tilviljun er að hrífast af áhrifum þess að hafa farið framhjá nýlega byggða milliríkjabrautinni í nágrenninu sem byggði ekki útgönguleið til Ticlaw sem í raun tekur bæinn út af kortinu. Og það er líka það sem þessi mynd fjallar um, hrifning af hugmyndinni í heild sinni. milliríkjakerfisins, sem nýlega hafði verið „lokið“. Það hafði tekið heila kynslóð að smíða, frá því að það var samþykkt af þinginu um 1960, í gegnum mörg ár þar sem mismunandi hlutar voru byggðir og síðan „virkjað“ og um 1980 var loksins búið að byggja megnið af kerfinu og allt tengt saman og fyrst í fyrsta skipti sem loforð um hvernig milliríkjakerfið yrði breytt í það sem er. Og fólk heillaðist af því. Árið 1980 voru allir nokkurn veginn „hermenn á milli þjóðvega“ í þeim skilningi að þá höfðu allir notað hluta af honum og vissu hvernig hann virkaði og hvernig hann var frábrugðinn öðrum vegum að því leyti að hann hafði engin rauð ljós eða stöðvunarmerki, aðeins á og utan rampa og að það hafi farið á staði sem áður voru óaðgengilegri. Árið 1980 gat hver sem er keyrt hvert sem er í þægindum og án þess að þurfa að stoppa fyrir neitt nema að borða og sofa og baðherbergi. Og þetta var allt nýtt þá. Endirinn er and-loftslagslegur og er ekki svo ánægjulegur þó að það sé eitt stórbrotið augnablik. Það sem gerir það frábært er að það er ferðin ekki áfangastaðurinn sem gerir Honky Tonk hraðbrautina tímalausa þrátt fyrir að hún sé slík afurð samtímans. Gleymdu titlinum þess; láttu það í staðinn taka þig niður á minnisbraut.