Þetta er almenn aldurssaga - hugsaðu um "Meðliminn í brúðkaupinu", "Summer of '42", "A Summer Place," jafnvel "Little Women" - og það eru augnablik þar sem Mulligan gæti hafa sleppt súpandi tónlist, ekki notuð í hægfara hreyfingu, eða dregur úr gulllituðu fallegu umhverfinu. Annars er þetta gert með sjaldgæfum tilfinningalegum fullkomnum tónhæð. Ekkert er þvingað, hver lína hefur tilfinningu og takturinn er bara réttur. Jafnvel leikhópurinn fyrir neðan A-listann hjálpar: Stærri kvikmyndastjörnur með auðþekkjanlegri persónuleika gætu hafa yfirbugað efnið. Sérstaklega er Witherspoon frábær: Línulestrar hennar eru ferskir og frumlegir og líkamstjáning hennar er alveg rétt fyrir gawky, hoydenish 14 ára gamall í aðdraganda kvenkyns. Waterston er líka mjög fínn, jafnvel þótt hann þurfi að eyða stórum hluta myndarinnar í að klifra inn og út úr fjölskyldubílnum. Maður skynjar að framleiðendur myndarinnar voru meðvitaðir um óvænlegar viðskiptahorfur hennar -- engar stórstjörnur, engin stór bílslys, engin tæknibrellur -- og ákvað meðvitað að gera bestu mögulegu kvikmyndina, miðasöluverður. Það er innilegt og heiðarlegt, og það festist við rifbeinin. Ef þú finnur fyrir þér að þoka þér í lokin þarftu ekki að finnast þú hafa verið blekktur.