Vandræðin við þessa mynd, eins og svo margar aðrar myndir sem mistakast, er handritið. Handritið er svo einbeitt að það flakkar um út um allt. Hver ER sagan hér? Allt í lagi, þetta er ævisaga en ég held að allir séu sammála um að það sé engin leið að heilt líf sé hægt að þétta í 100 mínútur eða svo. Nauðsynlegt er að velja og breyta en þetta handrit valdi eða breytti bara ekki nógu mikið. Það breytti lífi Hoffmans ekki í eitt eða tvö skilgreinanleg lykilatriði eða þemu sem áhorfendur gátu samsamað sig við og í gegnum þau „fáð“ heildarmyndina af manninum í heild. ' ævisaga, í hálf-docu/mocu-mentary (með því að nota nýjar myndir sem eru falsaðar til að passa við myndefni úr skjalasafni), að undirritum True Life Sob Stories kvikmynd vikunnar (allt "Ég er að ala upp son sem veit ekki að ég 'm his pabbi" shtick), til pólitískrar samsæriskenningarmyndar o.s.frv. Hún gerir bara aldrei upp hug sinn hvað hún vill vera, og hálfhuga Citizen Kane eins frásagnarbyggingin (blaðamaður tekur viðtal við fólk frá fortíð Hoffman) er bráðum yfirgefin sem gerir myndina enn óskipulagðari og slakari en hún byrjar. Myndin er uppfull af augnablikum og atvikum sem ekki leggja neitt til sögunnar og hefði vel getað verið klippt til að gefa pláss til að auka eitthvað mikilvægara. Allt atriðið á skrifstofu geðlæknisins eftir að Vincent D'Onofrio slær gluggann öskrandi "Ég er Abbie Hoffman! Ég er Abbie Hoffman! Ég er Abbie Hoffman!" ("I'm acting! I'm acting! I'm acting!") hefði auðveldlega mátt klippa. Allt sem gerist er að geðlæknirinn segir "Þú ert með geðhvarfasýki hér er litíum." og konurnar tvær í lífi hans segja "Við gætum séð þig oftar um helgar." og bang! Það er það. Ekki lengur geðræn vandamál. Þetta er svo hlægilega tilgangslaust táknræn atriði að það hefði auðveldlega og hefði átt að vera hent áður en það var tekið. Atriðið þar sem þeir fara allir hátt og horfa á fréttamyndir frá Víetnam og Hoffman sími GOD? Tilgangslaust. Segir okkur ekkert um neitt. Samt, þegar kemur að mikilvægu augnabliki eins og eiturlyfjaupptökunni, er kvikmyndagerðin svo flýtt að ástandið kemur bara út af vinstri vellinum og meikar engan sens fyrir áhorfendur. Allt í einu er hann að fást við heróín? Hvaðan kom þetta? Hvers vegna? Hvað er í gangi hérna? Ég, sem er miðaldra vinstrimaður, myndi giska á að ég sæti vel innan markhóps þessarar myndar en meira að segja ég fékk nóg af því að túlka „The Man“, „The Pigs“, „The Fuzz“ o.s.frv. , vera til hæfis, vanhugsandi, hippa-hatandi androids. Það kann að hafa verið svona í Ameríku sjöunda áratugarins, ég veit ekki, ég var ekki þar, en í kvikmyndalegu tilliti var þetta ódýr klaufaleg pæling. Eftir að hafa sagt allt þetta var Vincent D'Onofrio sannfærandi karismatískur eins og ég og yngri Hoffman gátum horfa á Janeane Garofalo í hverju sem er, jafnvel lesa strætóáætlun, þó hún hafi bara ekki verið rétt fyrir þennan þátt.