Hefði átt að heita 'Balderdash!' Fátt í myndinni er satt nema nafnið á eyjunni og sú staðreynd að kafbátar komu við sögu. Lítið meira en að þjálfa kvikmyndagæði með lélegri vinnu við myndavélina, drullulegt myndefni og kannski lágpunktinn að staðalímyndir „Japa“ með hlæjandi japönskum fótgönguliðum, hlæjandi japanska orrustuflugmenn og einvíddar ferhyrndar kjálka deyja til vinstri og hægri. Sextíu árum síðar er það óviljandi fyndið sem skrýtinn gripur og sem tækifæri til að sjá hvað er mögulegt þegar stríðssóttin er yfir þér. Söguþráðurinn og samræðan minna mig á að spila byssur síðdegis á sumrin í æsku, kíkt í gegnum limgerði nágrannans til að ná banvænu forskoti á besta vin minn Steve og litla bróður minn. Reyndar misheppnaðist árásin á Makin-eyju nánast algjörlega þar sem Carlson og menn hans ráfuðu um í myrkrinu og skiptust á skothríð með skugga þar til loksins, þyrstir og algjörlega ráðvilltir, að leita að einhverjum til að gefast upp fyrir, áður en þeir rákust á einhvern jafn ringlaðan Japana. hermenn sem gáfu sig tafarlaust fyrir þeim! Í afturkölluninni enduðu nokkrir landgönguliðar Carlsons á annarri eyju og voru yfirgefin! Myndin gat að sjálfsögðu ekki sagt þá sögu, ekki árið 1943, þannig að þessi smá duttlunga var uppspuni og sleppti því í slipp undir trommuslátt. Með Randolph Scott, og kjálka hans, sem Thorwald ofursti (Carlson) fremstur í flokki sem samanstendur nánast eingöngu af skopteikningum, græni ráðningurinn (Harry Landon, Robert Mitchum), gráhærði öldungurinn (J. Carroll Naish, Milburn Stone, Sam Levene) , sveitastrákurinn (Rod Cameron), al-ameríski strákurinn (Alan Curtis) og fjöldann allan af hlátri (þegar þeir voru ekki að hlæja) „Japanar“. Og samt sigrar leikararnir næstum því efnið. Næstum. Þröngt svið Randolph Scott hentar vel hlutverki hans sem alvöruforingja og hann nýtur stuðnings trausts hóps fagfólks sem gerir sitt besta með þunna grjónu. En á endanum vinnur einn nótu hlutur æfingarinnar. Sérhver tilgerð er algjörlega yfirgefin í lokin þegar Randy Scott lítur einfaldlega beint inn í myndavélina og gefur hrífandi (jæja svona hrærandi) kall til vopna. Leikarahópurinn var betri en þetta efni. Það voru áhorfendur líka. Ætti að skoða með Reefer Madness og flösku af hóflegu verði Merlot.