hg er venjulega arðrænt og það hefur aldrei truflað mig áður - ég elskaði "bloodfeast 2", en mér líkar í raun ekki við gervivísindi eða að spila á heuristics. öll myndin er byggð á manni með esp af völdum rafmagnsslyss og norn. ég er ekki á móti nornum og mér líkaði við "carrie" (skáldsagan og myndina) en þessi truflaði mig. ég held að það sé vegna þess að aðalpersónan þróar esp frá raflínu. líka háskólaprófessorinn að sóa tíma sínum í að rannsaka esp mál. Ég var ekki á lífi á sjöunda áratugnum til að vita af eigin raun hvort esp væri algeng rökvilla eða ekki, en ég geri ráð fyrir að allar kenningar af slíkum toga yrðu einfaldlega hafnar. það sem virkilega truflaði mig var hvernig lögreglan lýsti geðklofa sem miskunnarlausum, óútreiknanlegum illmennum sem geta virkað eins og venjulegt fólk í 99% tilfella og svo bara smellt. ekkert gæti verið fjær sannleikanum. ég hef andstyggð á slíkum hugtökum vegna þess að þau auka á almenna fávitaskap. margir halda enn að geðklofi sé sundrandi sjálfsmyndarröskun. sá sem skrifaði þetta handrit vissi ekki mikið um sálfræði. Það voru ágætis hugtök í myndinni. mér líkaði hvernig nornin notaði menn; það var fín tilbreyting. Mér líkaði hvernig hún gat gert sig aðlaðandi, en gerði það ekki þegar hún var í kringum þvingaða elskendur sína. Mér fannst áhugavert hvernig seinni elskhugi hennar brenndi líka andlit hans. hefði handritið verið lagfært í nokkrar vikur fyrir framleiðslu og ekki einbeitt sér eingöngu að því að gera áhorfendur heimskari, gæti þetta hafa verið ágætis mynd.