Heiftarlegt, átakanlega gáfulegt verk frá hinum hæfileikaríka breska rithöfundi Hanif Kureishi sem skrifaði "My Beautiful Laundrette", (þetta er það besta sem hann hefur gert síðan þá). Hún fjallar um gáfað fólk sem gerir lítið úr lífinu. Þeir hafa sóað því sem þeir hafa fengið og eru að mestu tóm ker. Eina persónan á skjánum sem er á lífi er móðir titilsins en samt finnst henni hún dáin að innan þar til grófur handverksmaður sýnir henni ástúð og vekur hana til gleði kynlífs. Hann hefur sínar eigin hvatir en Kureishi kemur fram við hann af mikilli samúð. Þetta er kvikmynd þar sem fólk og staðir finna fyrir kunnugleika, þar sem persónur eru til utan skjásins. Að sumu leyti er þetta svolítið eins og "Sunnudagur, blóðugur sunnudagur" en þetta er allt erfiðara verk. Leikstjórinn, Roger Michell, leyfir senum að byggjast upp ósjálfrátt. Og það er fallega leikið. Eins og samnefnd móðir Anne Reid svíkur sóun á lífi sínu í hverri látbragði. Það er engin röng nóta í einstaklega lifandi frammistöðu hennar og þessi mjög fíni leikari Daniel Craig sýnir persónu sinni skyggingar en jafnvel Kureishi hefur ekki notið. Ef myndin er á röngum nótum er það kannski í persónu hæfileikalausu dótturinnar, lent í sóðalegu ástarsambandi við manninn sem móðir hennar tælir (eða ætti það að vera öfugt) og jafnvel sóðalegra líf, en hún er svo vel leikin af Cathryn Bradshaw að hún krækir þig engu að síður. Myndin er líka einstaklega falleg á að líta (DoP Alwin Kuchler) og hlýtur að teljast hiklaust besta breska mynd ársins.