Sá bara forsýningu í kvöld. Hvað get ég sagt? Það stóðst miðlungs hjólhýsi, þó það segi alls ekki. Hún gerði nákvæmlega ekkert sem nokkur mynd áður hefur ekki gert, og hún spilaðist á svo klisjulegan hátt að á endanum komst ég á þann stað að ég hætti að hlæja eingöngu vegna þess að ég hló með áhorfendum og lét í staðinn húmorslausu myndina leika út.Svo skulum sjá... við erum með minna en stórbrotna aðalpersónuna sem er að reyna að komast aftur með fyrrverandi kærustu sinni en hann er ekki nógu góður fyrir hana, athugaðu. Við eigum þrjá vini sem allir hafa sinn „persónuleika“ þar sem einn er besti vinurinn sem reynir að ná sambandi við besta vin aðalstúlkunnar en er stöðugt hafnað, annar vinur er sá ofuróþægilegi sem getur ekki lifað af því að sjá jákvætt í öllu 24/7 og er hent inn fyrir einn-liners (sem í þessu tilfelli er bara fullt af kvikmyndavísunum, sérstaklega frá Disney), og þriðji gaurinn sem þú munt aldrei muna nafnið á en er þarna til að klára torgið og hentu inn hughreystandi skilaboðum til þeirra sem vilja hlusta... athugaðu. Við erum með fyrrverandi kærasta stúlkunnar og foreldra hennar ****-loka sambandið á öllum mögulegum leiðum þegar allt horfir, svo ekki sé minnst á óþægilega fjölskyldumeðlimi frá hlið aðalpersónunnar... athugaðu. Við höfum downer-tímabilið klukkutíma inn í myndina þar sem allir eru þunglyndir, athugaðu. „Fyndið“ augnablik myndarinnar koma frá stanslausum blótsyrðum, fólki sem dettur niður eða verður fyrir höggi, atriðum úr stiklunni og samkynhneigðum ábendingum... athugaðu. Og þori ég að kalla það spoiler, en við erum með endir sem þróast nákvæmlega eins og maður hélt að hann myndi þróast áður en hann sá myndina... athugaðu. Satt að segja hefði þetta getað... nei, bíddu... hefði átt að vera PG-13 kvikmynd. Það eina sem þurfti að sleppa voru einhverjar F-sprengjur. Satt að segja hefði það fengið mun meira umtal frá hópnum sem nýtur þessa tegundar húmors, hefði fengið minni fjölmiðlaumfjöllun og hefði þar með ekki verið eins mislíkað frá fólki eins og mér sem ætti að reyna að halda því hærra en nýlega. R-flokkaðar gamanmyndir eins og Superbad og Knocked Up. Húmorinn í þessari mynd er bara svo óþægilegur að hann passar ekki við það sem almennt fólk leitar eftir. Ég veðja á að jafnvel leikararnir hafi oft verið ósáttir við samræðurnar og aðgerðirnar sem þeir þurftu að skila í myndavélinni. Við skulum orða það svona... í leikhúsinu mun það hjálpa þér að hlæja því það er á hvíta tjaldinu og aðrir hlæja. Þegar þessi mynd kemur á Showtime og þú ert að kíkja á hana klukkan 14:00 á frídegi gætirðu haft tilhneigingu til að skipta um rás. Það eina sem mun halda þér að fylgjast með er heitleiki Alice Eve (sem er ekki alveg 10, en samt mjög vel útlítandi). Fyrir utan aðalupplausnina sparkaði þessi mynd mikið af undirspilum til hliðar við kantsteininn og virtist gleymast. að skrifa fleiri sögu sem þeir reyndu að þróa í byrjun myndarinnar, þar sem allt annað flýgur nokkurn veginn út um gluggann. Svo það er aðalupplausn, en hvað kemur út úr henni? Það er aldrei alveg skýrt, né leyfir endirinn að vera "feel-good" með skyndilega. Það var aðeins eitt sem var einskis virði í þessari mynd, og það var góða hljóðrásin. Fyrir utan hið ágæta val á óhefðbundnum rokklögum frá níunda áratugnum, þá var gott hressandi tónverk sem myndi spilast í sumum hlutum myndarinnar (nánar í upphafi hennar) sem minnir mig á eitthvað sem David Holmes myndi blanda saman/semja. Ég skal gefa þeim leikmuni fyrir frábært hljóðval. Eitt að lokum, þessi mynd var líklega tekin upp seint á síðasta sumri, vegna þess að óviljandi en stoltur Pepsi-styrkur sýndi gulu flöskutappana sem þeir höfðu í kynningu rokkhljómsveitarinnar. Ég hélt bara að margir rokkhljómsveitarspilarar myndu ná þessu ef þú sæir hann. En ég segi haltu í peningunum þínum. Ef þetta væri PG-13 og þú værir 15 ára á föstudagskvöldi með vinahópi, myndi ég segja að sláðu þig út. Annars, örugglega standast. Hún reynir ekki að keppa við kvikmyndir með R-flokki undanfarinna ára og helst er hún ekki eins góð.