Í grundvallaratriðum, teymi tannlæknis eiginmanns og eiginkonu og 3 dætur þeirra takast á við framhjáhald. Forlagið er áhugavert, leikurinn góður og tónlistin, þó stundum snögg og án leikstjórnar, nokkuð flott. Vandamálið er söguþráðurinn. Eiginmaðurinn tannlæknir sleppir konu sinni baksviðs í óperu fyrir sýninguna (hún er með smáhlutverk) og gengur svo aftur inn til að gefa henni eitthvað, en sér hana með öðrum manni. Restin af myndinni fjallar um kvíða hans vegna þessa þáttar, sjónræn ofskynjanir hans og macho alter-egó (Denis Leary, fyrrverandi sjúklingur hans) og ótta hans við að takast á við eiginkonu sína að hann þurfi að „gera eitthvað í málinu. " Ég segi þér ekki endirinn, en leyfi mér að segja að myndin nær hvergi og endirinn er eins og vælandi væl. Hvatningar persónanna vantar: Af hverju er hún að halda framhjá honum? Hann er tannlæknir, vel útlítandi, góður faðir. Myndin segir ekki. Með hverjum er hún að gera það? Ekki búast við neinum svörum um það heldur. Hvers vegna vill hann halda hjónabandinu gangandi þrátt fyrir allt þetta? Hver veit. Hvaða tilgangi þjóna öll börnin sem æla? Hvert er þessi mynd að fara? Góð frammistaða Campbell Scott og Hope Davis (og Denis Leary sem grínisti léttir) er algjörlega sóað með þessari stæltu vitleysu sem veit ekki hvort það vill vera American Beauty eða fjölskyldumynd. Rótarskurður er áhugaverðari. Forðastu það.