Merki klassískrar kvikmyndar er að hún eldist eins og gott rauðvín. Þessi mynd er enginn Cabarnet og svo sannarlega engin Casablanca. Ég er sammála hinum gagnrýnendunum um að börnin í myndinni eru óheppileg stökkbreyting sem hrjáir okkur núna á kvöldin í sit-com og samræðan er stælt og prédikandi. En við skulum líta á úrelt þema myndarinnar. Með liðnum sextíu ára sögu kemur speki. Síðan Watch on the Rhine hefur rithöfundurinn Lillian Hellman verið afhjúpaður sem Bidenesque ritstuldur með svokallaðri raunveruleikasögu sinni „Julia“ úr bók sinni „Pentimento“. Þar sem hún er ein sú viðbjóðslegasta af ofgnótt vestrænna afsökunarbeiðna Sovétríkjanna, er augljóst að þema hennar í leikritinu og kvikmyndinni var að örva Bandaríkin til aðgerða til að bjarga blóðuga sovéska einræðisherranum Stalín og alþjóðlegum kommúnisma frá fasistum, sem höfðu nýlega sannað. hernaðaryfirburðir þeirra á Spáni.Eins og einn gagnrýnandi tók réttilega fram er þetta ekki leikrit og kvikmynd sem eru hliðholl Bandaríkjamönnum, þar sem Lillian fór til grafar, kommúnisti sem hataði Bandaríkjamenn. Þessi mynd fjallar um hina kunnuglegu sjálfsögðu heimsku vitsmunaelítu sem samanstóð af bandarísku vinstriflokknum þá, rétt eins og nú er vinstrisinnaður vinstrimaður í The Daily Kos og Michael Moore, sem hefur tekið þátt í samsæriskenningunum og enn og aftur veitt aðstoð og huggun til þeirra sem myndu vilja. eyðileggja Ameríku.