Þessi mynd var hræðileg, látlaus og einföld. Hún mun líklega njóta virðingar þeirra sem sjá bara "kvikmyndir" en ekki "bíómyndir" og munu því vorkenna mér að hafa svona takmarkaðan skilning á leikrænni ljómi þessarar myndar, en ég er nógu öruggur í gáfum mínum til að segja að þessi leiðinlega, sjálfsupphafandi og sársaukafulla mynd var sóun á tveimur tímum og níu dollurum. Mér brá við að sjá þetta vegna óútskýranlegra góðra dóma sem hún hafði fengið og kom út úr bíóinu og hugsaði um að þessar umsagnir yrðu að fá. verið skrifuð af ofspenntum kvikmyndanemum og áðurnefndum hópi einstaklinga sem forðast venjulegar kvikmyndir, kannski af ótta við að þeir geti í raun og veru haft gaman af slíkri einhvern tíma. Söguþráðurinn er nokkuð efnilegur - maður situr í fangelsi í 15 ár og þekkir aldrei fanga sinn né glæp hans. Honum er síðan sleppt skyndilega og hann hefur aðeins fimm daga frest til að komast að deili á og ástæðu mannsins sem fangelsaði hann. Hins vegar sundrast hið frábæra hugtak fljótlega í aumkunarverðan brandara þar sem Oh Dae-Su hleypur um að berja fólk, reynir að stunda kynlíf með ungri stúlku sem er að reyna að nota klósettið og borða lifandi, hrollandi smokkfisk (væntanlega fyrir dramatísk áhrif, þar sem það er nákvæmlega engin önnur ástæða fyrir því). Allt á meðan hann er að reyna að komast að þessu hræðilega sem hann gerði til að vinna sér inn fimmtán ára fangelsi, og þegar hann loksins kemst að því er það bæði fáránlegt og mikil niðurlæging. Óvinur hans, maður sem á að hafa gengið með honum í skóla þegar hann var ungur maður, lítur út eins og Banana Republic fyrirsæta tuttugu árum yngri en hann. Hey, ég veit að fangelsið hefur verið erfitt fyrir Oh Dae-Su, en er of mikið að biðja um að finna leikara sem lítur aðeins nær aldri hans? Af öllu því sem er rangt við þessa mynd virðist þessi vera sú auðveldasta að laga. Og stóra leyndarmálið - það sem hélt mér í sætinu mínu í 90 mínútur þegar ég hefði getað verið úti að gera eitthvað afkastamikið - er einhver brandari söguþráður þar sem sifjaspell og orðrómur hófst í menntaskóla. Láttu ekki svona! Kasta okkur beini hér - var það virkilega það besta sem þeir gátu gert? Ég sat í gegnum heimskulegar samræður, ofspilun, drungaleg leikmynd og tilefnislaust ofbeldi fyrir þetta? (Við the vegur - ég er alls ekki á móti ofbeldi í kvikmynd ef það virðist passa við söguna, en í þessu tilfelli virðist ég hafa neyðst til að horfa á hetjuna okkar slá út framtennur einhvers og skera af honum eigin tungu með skæri til að afvegaleiða athygli mína frá því að ég væri að eyða síðdegi mínum í að horfa á tilgerðarlegt sorp). Taktu ráðleggingar mínar - gerðu eitthvað annað með tíma þínum og peningum. Eða taktu níu dollara þína og farðu að sjá lágkúrulega „kvikmynd“ - eina sem þú gætir haft gaman af.