"Drawing Restraint 9" er eins konar kvikmynd sem maður annað hvort elskar eða hatar; sem betur fer eða ekki, ég skildi það eftir með sterkri tilfinningu um tímasóun og að vera rækilega troðfullur af "að drepa hvali er slæmt" áróðri. Fagurfræðilega hefði myndin getað verið ánægjuleg, sérstaklega fyrri helmingur hennar, þar til ekki er ljóst að hver aðgerð sem sýnd er þjónar sem myndlíking um ýmsa þætti hvalveiða. Þangað til gæti verið svolítið skemmtilegt að horfa á dagleg störf japönsku verkamanna, en síðar kemur í ljós að allt sem birtist á skjánum er áróður og enginn einn rammi er undantekning. Ég nota orðið „áróður“ vegna þess að myndin notar í grundvallaratriðum gamla siðferðisleiktækið, þar sem „gott“ og „slæmt“ eru ekki ályktuð í aðgerðinni heldur eru þau steypt í stein. Sennilega er það bara ég, en mér finnst slík list grunnt og fyrirfram mótað, jafnvel þegar allt snýst um hina göfugu (engin kaldhæðni hér) leit að því að vernda umhverfið. Að mínu mati er það höfuðsynd þegar kvikmyndaefni er teygt út án hvaða réttlætingu sem er, aðeins til að teygja. Að mínu mati hefði "Drawing Restraint 9" auðveldlega getað passað inn í 75 mínútur, en það er 2 og 1/4 klst. Já, það voru áhugaverðar myndir, en þær voru ekki nógu margar til að skilja eftir 15 mínútna eyður af engu án fyrirvara. Kvikmyndin hefur enga staðlaða atburðarás, og það er engin þróun persóna, en hvorki er hún heimildarmynd, hún er frekar eins konar hugmyndauppsetning. Þetta er óvenjulegt form fyrir kvikmynd, en samt er hægt að líta á hana sem list, jafnvel þegar hugmyndin er eins einföld og barnaleg og hér. OTOH Ég tel líka að leikstjórinn hefði átt að vera heiðarlegur og ekki láta eins og það væri aðeins hægt að afhenda það á hvorki meira né minna en 135 mínútum. Hversu á óvart.2/10.