Jæja! og við héldum öll að Joan Crawford væri Hryllingurinn Elsku mamma...jæja, Laura Hope Crewes sem mamma í þessari stingandi 4 persóna mynd skilar (og löggunni) vörunum í þessu klikki af hjónabandsmömmu.....SILFURSTRÚINN er virkilega tilkomumikið forkóðadrama frá RKO gert árið 1932, gefið út '33 úr leikriti frá 1929. Svo undraverð, hreinskilin og heiðarleg eru hvert óvænt orðaskipti milli eiginkonu annars sonar (IreneDunne) ásamt unnusta hins þegar þessar tvær yngri stúlkur fara saman í stríð - glaðlega og reiðilega afhjúpa greinilega sifjaspell þrá mömmu í garð geggjaðs elsta sonar síns sem leikin er af illmenni. Joel MacCrea og yngri „fagur“/sonur hennar greidd af viðkvæma og fallega 25 ára leikaranum Eric Linden. Ég myndi halda að þessi mynd léki fyrir marga æpandi þakkláta áhorfendur í risastórum kvikmyndahúsum árið 1933 og bjóði áhorfendum jafnvel árið 2005 upp á mjög ávaxtaríkt melódrama sem lífgaði upp á brakandi samræður sem eru ekki hræddir við að kalla móður nákvæmlega eins og hún er. Það hefði verið ómögulegt að gera þessa mynd eftir að ritskoðunarkóðann kom inn eftir 1934. Aðrar athugasemdir áhorfenda á IMDb styðja viðbrögð mín og þú munt finna næstum allir sem eru svo heppnir að sjá (og taka upp á segulband) THE SILF CORD munu vera sammála um að hún sé ógleymanleg og nöturlegt handrit í frábærlega framleiddri kvikmynd. Það hefði leikið eins og VIRGINIA WOLF 1932. Laura Hope Crewes hlýtur að hafa kysst hljóðsviðið á RKO fyrir þetta hlutverk ævinnar..jafnvel meira en dúnkenndan snúning hennar í GWTW. Irene Dunne er glæsileg og frjálsleg og trúverðug og alltaf, hún berst enn og aftur fyrir eiginmann sinn, og það er vel þess virði að sjá The Divorcée gert árið 1929 sem fylgiverk við THE SILVER CORD. Joel MaCrea er vissulega í sömu deild og Cary Grant og Randolph Scott í myndarlegu og elskulegu liði. Ég hafði aldrei séð Eric Linden í alvöru leikhlutverki áður (hann lék fótafliminn í sjúkrahúshrollvekjunni í GWTW) og hér er hann óvæntur og unglegur með frábært hlutverk sem Robert, yngri og viðkvæmari sonurinn. Sumir munnlegir gaddar, sem snerta hann aftur, myndu ekki komast framhjá Code skrifstofunni ef þeir voru gerðir síðar. Þetta er virkilega góð mynd, og ef áhorfandinn fyrirgefur eitthvað af brjálæðinu á sínum tíma og lætur sér nægja óviðjafnanlega spennuleik fyrir kvikmynd frá 1932, þá færðu vel umbunað. Í fyrstu hélt ég að eitthvað af hálskrípandi melódrama Móður væri dagsett þar til ég áttaði mig á því að þetta var uppsetning á frábæru handriti til að fá áhorfandann til að hlæja að henni eins og hún væri veik lítil gömul kona......EKKI. .... en ekki eru hinar tvær konurnar í þessu kraftaverki að leika á kvikmyndum, þess vegna hinn frábæri andsvarsgluggi. Þessi farbáta sem sést á kefli 1 er LEVIATHAN skrímslaskipið sem Bandaríkin unnu frá Þjóðverjum í WW1 sem var svo risastórt og ómeðfarið að áhafnir voru taugaflök sem reyndu að glíma við það á Atlantshafi. Það er alræmt fyrir að plægja með höfuðið upp stóra öldu í stormi og skaut yfir toppinn í slíku horni að hryggurinn meðfram botninum klikkaði og skipið klofnaði lóðrétt á milli trektanna. Það haltraði í bakborða með skröltandi stálplötum og blikkandi hnoðholum...og andlega sundruðu áhöfn og farþega. Það var hrakið árið 1935 eftir að hafa verið bölvað og þjakað af vélrænni hryllingsvandamálum alla sína tilveru. Ekki svo stríðsverðlaun eftir allt saman. Engu að síður, svarglugginn í THE SILVER CORD er nóg spenna fyrir eina nótt: td: "Móðir! Læknirinn sagði að það væri ekkert að þér, í raun sagði hann að það þyrfti dýnamítstaf til að drepa þig". Whammo!