Það er svo synd að mikilvæg mynd eins og þessi er nánast óþekkt. Ég held að Alan Bates hafi ekki gert betri mynd en þessa. Hún er aldrei sýnd í sjónvarpi. Eina skiptið sem ég man eftir því að hún hafi verið sýnd í bresku sjónvarpi var sumarið 1998. Ég er með hana á segulbandi en því miður eru gæðin ekki mikil vegna dónalegrar loftnets á þeim tíma...man eftir að ég vildi sjá þessa mynd í nokkurn tíma áður en hún birtist í sjónvarpinu. Hún var sýnd á Channel 4 árla morguns og tryggði þannig að hún væri enn óséð nema fyrir mjög fáa áhorfendur. Ég bjó í Bristol á þeim tíma og það var kaldhæðnislegt að þegar ég loksins sá myndina, fattaði að ég hafði labbað framhjá MJÖG húsinu þar sem það var tekið upp nokkrum sinnum áður!! Myndin fetar fína línu; hjón sem reyna að gera lítið úr þeim hörmulegu vandræðum sínum að takast á við alvarlega geðfatlaða dóttur sína með því að hlæja að því og jafnvel taka barnið inn í brandara þeirra. Leikstjórnin og leikurinn er svo frábær að myndin er alltaf samúðarfull og áhrifamikil og er aldrei á hættu að lenda í vondum smekk. Fyrir nokkrum árum sá ég bút af kvikmyndasýningunni með Eddie Izzard í hlutverki Bri og Victoriu Hamilton í hlutverki Sheilu. Hún sýndi Izzard spuna og grenja og Hamilton sagði áhorfendum í gríni. að hunsa hann þegar hann er svona.Ég tek þetta kannski úr samhengi þar sem ég sá bara stuttan bút en eftir að hafa lesið leikritið og séð myndina er þetta greinilega svo viðkvæmt viðfangsefni að slík nálgun er bæði óviðkvæm og óvirðing.Izzard var hrósað fyrir frammistöðu sína en mér fannst óþægilegt við það sem ég sá. Það kemur kannski á óvart að svo vel heppnað leikrit hafi ekki náð áhorfendum þegar það var loksins tekið upp. Þetta er ein besta breska kvikmyndin á áttunda áratugnum og vonandi verður hún það gefin út á DVD einn daginn.