Á sjöunda áratugnum gátu sjónvarpsáhorfendur í Cleveland horft á þátt af „Flash Gordon“ sem hluta af Ghoulardi Show (23:30 á föstudag). Þetta var besta mockfest efni sem nokkur okkar á unglingastigi hafði séð. Við myndum hafa reglulega „svefn“ (þó við kölluðum þær ekki það) bara til að fá að njóta þess að horfa á þetta með vinahópi. Síðan í næstu viku myndum við vitna í uppáhalds kornbollulínurnar okkar úr nýjasta þættinum. Að horfa á hann í dag vekur nánast sömu viðbrögð. En ef þú getur hætt að hlæja að samræðunum, haltu verunum, kjánalegu búningunum og hræðilegu geimskipunum nógu lengi, þá eru nokkrir góðir hlutir sem ég kunni ekki að meta í fyrsta skiptið. Framleiðsluhönnuðirnir smíðuðu frábær leikmynd, bæði herbergin og rannsóknarstofutækin. Karakter Charles Middleton, „Ming the Merciless“, var besti illmenni allra tíma á skjánum, vissulega fram að þeim tíma og umdeilt betur en nokkur annar síðan. Jean Rogers er ótrúlega fallegur. Og enn og aftur, hvað veit ég? Ég er bara barn.