Það sorglega við Frontline er að þegar þú horfir á þrjá eða fjóra þætti af henni byrjarðu virkilega að skilja að það er ekki langt frá því sem gerist í raunveruleikanum. Það sem er virkilega sorglegt er að það er líka mjög fyndið. Framlínu teymið í Series One samanstendur af Brian Thompson ( Bruno Lawrence ) - manni sem sannarlega lifir og deyr eingöngu vegna einkunna sem þáttur hans fær. Stundum sjá glæfrabragð hans til að ná þessum einkunnum að hann lendir í línuframleiðanda sínum Emmu Thompson (Alison Whyte); kona sem hefur ekki glatað öllu sínu blaðamannaheiði og er tilbúin að verja siðferðisvandamál af og til. Það sama er ekki hægt að segja um blaðamanninn Brooke Vandenberg ( Jane Kennedy ) - blaðakonu sem hefur fengið allt efni sogið upp úr sér - svo mikið að þegar hún tekur viðtal við Ben Elton þarf hún að fá fyrirmæli um að hlæja. Skýrslur hennar samanstanda venjulega af viðtölum við frægt fólk (sem hún hefur eða hefur ekki „skorist“ með áður) eða hneykslislegar siðlausar skýrslur sem venjulega koma aftur á móti. Martin De Stasio ( Tiriel Mora ) er blaðamaðurinn sem liðið treystir á fyrir aðdráttarafl og reisn þar sem hann hefur gáfur 21 árs blaðamennsku að baki. Hann hefur ekki lögmál svo mikið sem nafnorð um hvað gerir góða blaðamennsku, þó hann dragi einstaka línu. Mike Moore (Rob Sitch), eigingjarn, barnalegur blaðamaður, sem getur ekki séð að hann sé bara fallegt andlit fyrir óþokka blaðamennsku, er í skrúðgöngu yfir þessum glundroða (að nafninu til). Hann finnur oft fyrir því að siðferði sínu sé í hættu einfaldlega vegna þess að Brian höfðar til hégóma sinnar og leyfir heimsku sinni að gera það sem eftir er. Framlínan er svona sýning sem það þarf að vera meira af, því það sýnir að á meðan í nútímanum er hamingja, öryggi og djúpt. pólitískt innsæi eru áhugaverðir hlutir; það er miklu auðveldara að meta með hneykslismál, ótta og töframönnum.