Aumingja Shirley MacLaine reynir hörðum höndum að ljá þessari ógeðslegu „feel-good“ mynd smá þyngdarafl, en hún er fótum troðin af hlaupandi tilfinningasemi kvikmyndar sem er ekki síst byggð á raunveruleikanum. Þessari leikstýrði Curtis Hanson. ? Hefur hann farið í lóbótómíu síðan við heyrðumst í honum síðast? Hanson getur gert áhrifaríkt drama stráð gamanleik, eins og "Wonder Boys" sýnir. Svo ég veit ekki hvað varð um hann hérna. Þetta er svona kvikmynd sem vill ekki sætta sig við að lífið sé sóðalegt og vandræðalegt og að snyrtilegir, snyrtilegir endir (hvernig ósennilegir sem þeir kunna að vera) gætu gert gott lokaskot, en þykja algjörlega lygilegt ef fólkið við að horfa á myndina hafa farið í gegnum eitthvað fjarskalega eins og það sem persónurnar í myndinni ganga í gegnum. Við konan mín gerðum okkur leik að því að kalla fram söguþræðina áður en þeir áttu sér stað -- t.d. "gamli maðurinn ætlar að kenna henni að lesa og falla svo dauður." Bingó! Þetta er ein af þessum myndum þar sem persónurnar halda litlar ræður þar sem þeir draga saman tilfinningaleg vandamál sín, sem fær mann til að velta fyrir sér hvers vegna þær eiga enn við tilfinningalega vandamál að etja ef þær eru svona meðvitaðar um hvað veldur þeim. Toni Collette (fín leikkona, við the vegur, og ein af mínum uppáhalds ef ekki er gefið mikið að vinna með hér), heldur ræðu snemma um hvers vegna hún kaupir svo marga skó og gengur aldrei í þeim, stafsetur í blikkandi neon óþægilega tengimynd myndarinnar. Á því augnabliki vissi ég hvað ég var í og ​​myndin var spíral niður á við þaðan. Einkunn: C-