Það er enginn leikstjóri sem mér líkar betur við en Mamoru Oshii. En því miður, þrátt fyrir að hann hafi leikstýrt allnokkrum myndum sem vöktu mikla alþjóðlega athygli, þá eru þó nokkrar myndir hans sem hafa runnið í gegn. Tachiguishi er einn af þeim, og þó að ég hafi elskað hana í smátt og smátt, þá er ekki erfitt að sjá hvers vegna dreifingaraðilar vestanhafs eru nokkuð tregir til að gefa hana út. Á milli stórra og alvarlegra mynda sinna er Oshii þekktur fyrir að gera nokkur smærri og sérkennilegri verkefni . Þó að Tachiguishi falli örugglega í þennan flokk, hefur Oshii raunverulega farið fram úr sjálfum sér með þessum, búið til eitthvað sem er mjög erfitt að flokka, jafnvel sem æðislega japanska mynd. Farðu í mynd. Í kjarna hennar liggur heimildarmynd sem er ekki alveg ósvipuð Otaku no Video. En í stað þess að gera að fífli af núverandi undirmenningu, finnur Oshii upp sína eigin og kafar ofan í líf matreiðsluhetja, hrífur í burtu mat ókeypis og heldur uppi japönsku matargerðarstigi. Nálgun Oshii á viðfangsefnið tengist Dai-Nipponjin, þar sem viðfangsefnið er meðhöndlað af banvænni tilfinningu um þyngdarafl á meðan myndirnar á skjánum virðast eins fáránlegar og hægt er að verða. Deadpan húmor tekinn til hins ýtrasta. En það er ekki allt, frekar en einfaldlega að skjóta mockumentary hans Oshii ákvað að gera það með því að nota nýja sjónræna tækni skírð superlivemation. Skrítin blanda af lifandi hasar, ljósmyndun, stafrænu fjöri og leikbrúðum á priki. Flutt og leikið (eða stillt upp, ef þú vilt) af stórmennum japanska teiknimyndaiðnaðarins ekki síður, þar sem verkefnið átti að vera eins lággjaldalaust og mögulegt er. Myndin er ákaflega samræðuþung, sem gerir hana að góðu fylgiverki fyrir Innocence. Áhrif grifters eru greind frá alls kyns menningarlegum, pólitískum og jafnvel heimspekilegum hliðum, skotið á áhorfendur í gegnum samfelldan straum einræðra og samræðna. Og til að gera það enn verra, þá er öll myndin algjörlega byggð á raunverulegri japönskum sögu og siðum, sem gerir það enn erfiðara fyrir útlending að ná góðum tökum á efninu. Óþarfur að taka það fram að mörgum áhorfum er ráðlagt að gera það besta úr öllum smáatriðum sem eru falin inni í myndinni. Sem sagt, á hugmyndafræðilegu stigi er myndin auðvelt að fylgjast með og nú þegar ansi fyndið. Ýmsir grifters eru kynntir eins og þeir voru áhrifamestu sögupersónur Japans eftir stríð. Kvikmyndin spilar eins og þú myndir búast við að alvarleg heimildarmynd um hverja aðra mikilvæga persónu myndi þróast, en einhvern veginn gera stórir og gróft hreyfimyndaðir myndatökulimir sem myndirnar eru settar saman ekki alveg þetta alvarlegt. Karakterasviðið sem kynnt er er háleitt, Shinji Higuchi tekur kökuna sem kúaveru með nefhring á meðan hann tekur á móti skyndibitakeðjunum með nauta-/fólksgengi sínu. Skorið allt frá andrúmslofti og dimmt til brjálaðs, undarlegt og kómískt. Margt skemmtilegt er að hafa af ýktum hávaða og áhrifum, sem bæta við hreyfimyndina og stangast algjörlega á við tóninn í restinni af myndinni. Sjónrænt er myndin mjög andrúmsloft, þó það verði að segjast að hreyfimyndin sé frekar af skornum skammti og á meðan áhrifaríkt, heldur áfram að draga úr, bara til að springa út í ofvirkri skrýtni af og til. Sem er ekki beint slæmt, að sjá hvernig Tachiguishi er svo samræðuþungur. Þrátt fyrir það er myndin enn sjónrænt meistaraverk þar sem hver rammi lítur algjörlega út og er sniðinn til að passa við og bæta almennt andrúmsloft myndarinnar. Varaðu þig samt því Tachiguishi krefst mikils af áhorfandanum. Ef þú talar ekki japönsku er mikið að lesa og það eru margar menningarvísanir sem krefjast einhverrar athygli. Í ofanálag stækkuðu eintölurnar á kvikmyndasvæðinu nokkuð og getur verið erfitt að fylgja þeim eftir. Myndina vantar enn enskan texta og þó að franskan mín hafi að mestu dugað til að ná því sem hún snýst um, þá er ég viss um að ég hafi misst af mörgum fínustu punktum myndarinnar. í gegnum hann nær fullum dampi og það hleypur ekki frá sér þaðan í frá. Ég vona samt að sjá þennan aftur með enskum eða hollenskum undirmönnum. Talsetning væri í raun best fyrir kvikmynd sem þessa (líkt og Container), þó að ég býst við að gæða anime dub sé aðeins of mikið til að biðja um. Með öllu þessu sagt get ég bara óskað Oshii til hamingju með aðra stórkostlega mynd. Það er sjaldgæft að finna kvikmynd sem blandar saman og blandar svo mörgum stílum og áhrifum til að búa til eitthvað sem er svo einstakt og virkar enn. Myndin er snjöll, lítur út og hljómar frábærlega og er full af sköpunargáfu. Það er gríðarlega fyndið, jafnvel þótt þú náir ekki öllum smáatriðum við fyrstu skoðun. En vertu viss um að fá þetta að minnsta kosti með almennilegum undirtökum, þar sem sjálfvirka enska þýðingin sem svífur þarna úti er algjörlega einskis virði og gerir myndina alls ekki réttlæti. Tachiguishi kemur til móts við mjög ákveðinn markhóp og ég er ekki hissa á að Frakkar hafi fengið þetta. útgáfu þeirra á meðan restin af Evrópu (og restin af hinum vestræna heimi) bíður enn eftir merki um þessa mynd. En fyrir þá sem eru hrifnir af Oshii, kunna að meta þurran og daufan húmor og þrá skapandi anda, þá er þetta kvikmynd sem ekki má missa af, jafnvel þó að hún gæti allt eins farið rangt með. 4,5*/5,0*