Ég verð að segja að ég hélt að ég hefði séð þetta allt. Ég er ákaflega þreyttur kvikmyndaáhugamaður. Þessi mynd kom mér alls ekki á óvart. Ég er langt framhjá þeim tímapunkti. En það tók mig á ákveðna tilfinningalega staði sem ég vissi ekki að ég gæti farið á. Ég hafði ekki hugmynd um að ég gæti nokkurn tíma fundið (ick) hugmyndina um dýralíf erótíska. Aldrei aldrei aldrei. Alltaf. Alltaf. En þarna ferðu. Hann gerði það. Ég verð að gefa leikstjóranum kredit. Hann tók það af. Fyrstu 40 mínúturnar er þessi mynd algjör leiðindi. Við byrjum á mjög skýrum myndum af tveimur hestum að stunda kynlíf. Eftir fimm mínútur af þessu fór ég að velta því fyrir mér hvort það hafi ekki verið mistök að kaupa þessa mynd. Svo talar gamall strákur í hjólastól við einhvern annan gamlan gaur um að tveir séu að gifta sig. Svo rakar einhver stressaður gaur sig. Svo sjáum við (í stuttu máli) heitan skvísu fara í það með bryta (en þetta er mjög stutt). Á þessum tímapunkti var ég að bölva myndinni upphátt á meðan ég reyndi að halda mér vakandi. Reyndar sofnaði ég um það bil 40 mínútur og neyddi mig til að klára þetta kvöldið eftir. Við fáum loksins góða hluti þegar stelpu (hver veit hver hún er eða hver er í þessari mynd) dreymir um stúlka frá Viktoríutímanum sem er eyðilögð af skepnu í skóginum. Atriðið heldur áfram í talsverðan tíma og er í raun kjötið (heh-heh) alls samningsins. Það er fallega tekið, frábærlega klippt og skilar vörunum. Þeir reyna að klára söguþráðinn í lokin og það er einhvern veginn skynsamlegt en gerir það ekki heldur. Jæja. Ég mæli hiklaust með þessari mynd. Fyrstu 40 mínúturnar fengu mig til að vilja mynda sjálfan mig (og sjónvarpið mitt) en síðustu 50 mínúturnar leysa það algjörlega út.