The Foreigner er Steven Seagal kvikmynd beint á myndband sem upphaflega átti að koma út sem leikhúsþáttur í mars 2003, en ætlunin var að sögn snúið við þegar fyrri mynd Seagal (Half Past Dead) fór í miðasöluna. Samkvæmt sumum skýrslum átti myndin gífurlega 20 milljón dollara fjárhagsáætlun, þar á meðal tökur á staðsetningu í Varsjá og París, og var lokið sem hluti af skyldu kvikmyndaversins til tveggja mynda samninga sem samið var um eftir að hlutfallslegur árangur Exit Wounds virtist gefa til kynna. að Seagal ætti enn traust fylgi. Þrátt fyrir umfang fjárfestingar þeirra, gerði Sony Screen Gems líklega rétt skref í að setja þessa mynd í hillur. Það er næstum óskiljanlegt. Hvað er ég að segja? Það ER óskiljanlegt. Ég held að ég hafi alls ekki skilið hvað var í gangi, nema í mjög víðtækum skilningi. Seagal er ráðinn af dularfullum gaur til að afhenda öðrum dularfullum gaur dularfullan pakka. Aðrir dularfullir krakkar reyna að stöðva hann. Aðrir mjög dularfullir krakkar reyna að drepa hóflega dularfulla krakkana sem reyna að stöðva hann. Aðrir virkilega, virkilega dularfullir krakkar gera sérstaklega dularfulla hluti, sem allir voru í raun of dularfullir til að ég gæti áttað mig á því. Dularfull eiginkona hins ætlaða viðtakanda reynir að stöðva pakkann áður en hægt er að koma honum til eiginmanns hennar. Vegna þess að hann er yfirlýstur „fullkominn fagmaður“ sem hefur verið ráðinn til að afhenda pakkann aðeins í hendur eiginmannsins, ögrar Seagal fyrst eiginkonunni, tekur síðan þátt í að vernda hana og dóttur hennar fyrir öðrum dularfullum gaurum með óútskýrðum dagskrár, sem og frá eiginmanni sínum. Margir eiga dularfullar, dularfullar samtöl. Margir blása út heila hvers annars. Sumir krakkar virðast deyja oftar en einu sinni, en í öðrum atriðum lýkur byssubardögum án þess að sjá niðurstöðuna skýrt, þannig að áhorfendur sjá einhvern deyja, en er ekki viss um hver byssumannanna er á leið í stígvélahæð. Trúnaður breytist oft og bætir við frekari dulúð. Eða ætti ég að segja rugl? Ég veit ekki hver var hlið hvers, eða hvað einhver raunverulega vildi, og upplausnin var jafn ófullnægjandi og útsetningin. Í lok myndarinnar sat ég bara og hugsaði: "Það er endirinn? Hvað í ...?" Ég gat ekki einu sinni fundið út einingarnar. IMDb segir að ástralska leikkonan Kate Fischer (úr "Sirens") hafi verið í þessari mynd, en ég verð helvíti ef ég veit hvar. Annaðhvort var hún skilin eftir á skurðstofugólfinu eða hún afþakkaði verkefnið skynsamlega. Henni hefði getað fundist eitthvað gagnlegra fyrir ferilinn, eins og að fara í óþarfa skurðaðgerð, rífa þessi leiðinlegu innskotspjöld úr tímaritum eða taka einhver námskeið í samfélagsháskóla í búfjárrækt. Seagal var áður frekar sanngjarn bardagamaður, en hasarsenurnar náðu alls ekki að leysa þessa mynd inn. Seagal er á fimmtugsaldri núna og er mjög stór maður, svo hann er minnkaður í líkt líkamlega áreynslu og jafnvel meðan á því stendur er hann í hnésíðari úlpu til að fela inchoated Brandoesque ummál hans. Hann gæti jafnvel orðið svolítið pirraður við að fjarlægja umbúðirnar af sælgætisstöngum, þó það sé skiljanlegt ef þú áætlar hversu marga af þeim hann þarf að borða til að viðhalda núverandi ummáli. Steven Seagal virtist vera að koma aftur með Exit Wounds, en ef Síðasta myndin hans var hálfnuð, þessi hlýtur að vera frekar nálægt því að fylla út hinn helminginn.