Dömur mínar og herrar, við höfum sannarlega náð sigurvegara hér. Reyndar gerum við það ekki, en strákur er þessi mynd oft bráðfyndinn og alltaf skemmtilegur hræðilegur óþef. Alma greyið (sækir Julia Ruiz) þjáist af fornu Maya-bölvun sem veldur því að banvænir eitraðir snákar vaxa inni í líkama hennar. Alma og brjálaður töffari eiginmaður hennar Brujo (Alby Castro, sem ofvirkur með hita af ljúffengu augnaráði) laumufarþegar í lest sem er á leið til Los Angeles. Að sjálfsögðu týnast hópur banvænna nörra svo þeir geti skelfd hryðjuverkum í fjölbreytilegu úrvali farþega. Mallachi-bræðurnir, sem vinna eftir fáránlegu handriti eftir Eric Fosberg, taka hina fáránlegu forsendu hreint og beint og búa þannig til dásamlega ömurlegan bita af ógeðslega kæfandi osti. Grófu CGI-brellurnar, aumkunarverða óógnvekjandi, algenga afbrigði Gardner-snáka (það eru ógnvekjandi skröltormshljóð bætt við hljóðrásina til að fylla þá með daufri tilfinningu fyrir annars enginri ógn), hraðaupphlaupið, algjörlega skortur á spennu eða skriðþunga, hið augljósa skrítna lestarsett á svið, og sérstaklega hið einfaldlega ótrúlega "you gotta be kiddin' me!" yfir-the-top fráleitur endir eru allir hreint út sagt æðislegir í mjög kjálka-sleppa voða. Enn betra, við fengum líka leik (ef lélegur) leiklist frá ónefndum leikara, fallega smá af bragðgóðri, óþarfa nekt kvenna, angurvært hum'n'shiver skor og nóg af grófum og gróteskri förðun. . Bónusstig fyrir þá staðreynd að pirrandi sæta litla stúlkan verður étin af stóru skriðdýri og fyrir steingervingaverkfræðinginn sem lendir í því að reykja crack úr holri ljósaperu (!?). Alger gut-buster af kitsch vælu.