Svo virðist sem enginn fyrri gagnrýnenda, sem flestir hrósa myndinni fyrir nákvæmni hennar, hafi í raun og veru lesið ævisögu Louis Pasteur. Augljósasta ónákvæmnin er í sambandi Pasteur og Napóleons III. Á þriðja áratug síðustu aldar var sá síðarnefndi alltaf sýndur í slæmt ljós. Þótt hann væri langt frá því að vera aðdáunarverð persóna - hann væri óhæfur stjórnmálamaður og sjálfskipaður "hernaðarsnillingur" sem leyfði Frakklandi að dragast inn í hörmulegt stríð, var hann ekki heimski afturhaldsmaðurinn sem sýndur er hér. Hann hafði greindan áhuga á vísindum og eins og margir aðrir á 19. öld sá bjarta framtíð vegna þeirra framfara sem það myndi hafa í för með sér. Langt frá því að gera Pasteur í útlegð, hann var verndari hans, byggði handa honum rannsóknarstofu og útvegaði honum allt fjármagn. sem hann þurfti til rannsókna sinna. Á meðan rannsóknastofan var í byggingu veiktist Pasteur alvarlega. Skrifstofumaður, sem ákvað að það væri sóun á peningum að byggja rannsóknarstofu fyrir einhvern sem myndi bráðum deyja, skipaði vinnu stöðvuð á eigin vegum. keisarinn heyrði um þetta, reiði hans hristi skrifræðina svo að það varð illviðri, og vinnan hófst strax aftur. Keisarinn heimsótti Pasteur persónulega til að hugga hann og fullvissa hann um að hann myndi fá rannsóknarstofuna sína. Keisarinn kom oft með. meðlimir hirðarinnar hans til að dást að verkefnum Pasteur, og öllum var augljóst að Pasteur var einn af eftirlæti keisarans. Helstu áhyggjur Pasteur varðandi keisarann ​​voru þær að Napóleon hélt að Pasteur væri í raun kraftaverkamaður sem gæti gert nánast hvað sem er og var stöðugt að úthluta Pasteur, mjög hófsamur maður, var alltaf að mótmæla þessu, en Napóleon sagði að hann hefði fulla trú á honum, og Pasteur kom alltaf í gegn, þrátt fyrir áhyggjur hans. Þeir áttu alltaf náið og vinalegt samband ,og eftir að keisaranum var steypt af stóli, neitaði Pasteur að segja illt orð um hann, þakklátur til æviloka. Hluturinn um að dóttir hans eignaðist barnið og Pasteur fórnaði meginreglum sínum til að fá lækni, gerðist aldrei. um miltisbrand og hundaæði, sem hann var frægur fyrir, er almennt rétt, en hugmyndin um að miltisbrandstilraunin hafi lyft honum úr óskýrleika í frægð er röng. Hann var frægur og virtur á þeim tíma sem þetta gerðist. Þessi mynd er í lagi úr dramatík sjónarhorn, en mjög brenglað sem ævisaga.