Maður skyldi halda að hver sem væri að fylgja eftir byltingarkennda nakta embættismanninum fyrir meira en 30 árum myndi að minnsta kosti reyna að heiðra frumritið með einhvers konar innblásinni framtíðarsýn, en nei. Hér höfum við einskonar ævisögu af einum stílhreinasta manneskju seint á 20. öld sem sjálf státar af engu stíl. Að vísu hafa kvikmyndagerðarmennirnir safnað saman nokkrum framúrskarandi leikurum - og afhent þeim flísaðri krús af grágrýti til að vinna með. Allt í innviðum þessarar myndar er rangt, og byrjar á handritinu, sem er enn ein af þessum sjónvarpsmyndaþéttingum frábærra lífs þar sem önnur hver lína er „fræg tilvitnun“ eftir viðfangsefninu og hvert annað atriði er í þínu -andlitskynning á næstu lykilpersónu í lífi viðfangsefnisins. Við fáum Swoozie Kurtz sem PR maven sem kynnir Crisp sem skemmtikraft í ríkinu; Denis O'Hare sem ritstjóri samkynhneigðs tímarits sem ræður Crisp sem kvikmyndagagnrýnanda, verður nokkuð firrtur við hann þegar hann virðist áhugalaus um ástríður alnæmisaðgerðamanna á níunda áratugnum og snýr svo aftur í hópinn sem samúðarfullur vinur hins deyjandi áttatíu ára; Jonathan Tucker (í fínni frammistöðu) sem feiminn, óöruggur málari á striga með samkynhneigð sem er vinur Crisp; og loks Cynthia Nixon sem gjörningalistamaður og Woman-About-Bohemia Penny Arcade sem, heilluð af persónu Crisp, býður honum stað í farandkabarettleik sínum. Nixon er sannfærandi og hæfileikaríkur flytjandi en handritið fær enga möguleika á að vera jarðbundinn og götusnjall spilasalur. Crisp eyddi síðustu 20 árum lífs síns í eins herbergja íbúð í gamalli leiguhúsnæði í East Village á Manhattan. Hann sagði sem frægt er að hann þrífði aldrei vegna þess að „eftir nokkur ár versnar rykið ekki,“ eða eitthvað svoleiðis. En þegar litið er á lýsinguna á íbúðinni í þessari mynd, þá færðu aldrei keiminn af því ryki. Hann heimsótti kaffihús á staðnum á fjölförnum breiðgötu og sást nánast alla daga vikunnar drekka te og horfa á heiminn líða. Í þessari mynd fáum við matsölustað sem lítur út eins og eitthvað á 12th Avenue við Hudson River. Flestar "göturnar í New York" eru með dauðhreinsuðu, óraunverulegu yfirbragði án tilfinninga fyrir tímabilinu. Sálin í þessari mynd er hinn frábæri John Hurt í titilhlutverkinu. Eftir næstum 35 ár getur hann enn skilið kjarna þessa sérkennilega Englendings eftir Edward og komið honum í hendur þriðja þúsund ára. Sérhver lína hans, hver bending er stórkostleg. Í seinni senum stillir hann meira að segja raddvörpun sína þannig að hún passi við manneskju sem fer að líða að dauðanum. Crisp skrifaði skömmu áður en hann yfirgaf þetta ríki að þegar maður eldist mjög, mjög gamall fær húðin á sig karakter af illa lyktandi yfirhöfn sem ekki er hægt að fjarlægja og maður þráir dauðann. Maður skynjar þá tilfinningu í frammistöðu Hurt. Svo, fyrir hann og hann einn er þessi mynd þess virði að skoða.