Ég myndi veðja á mánaðarlaun "The Magnificent Seven Returns" (MSR) væru gerð fyrir sjónvarp. Aðrir gagnrýnendur votta að MSR hafi verið leikhúsmynd og ég tek undir orð þeirra. Rökrétta svarið verður að gera ráð fyrir að það hafi upphaflega verið tekið upp fyrir sjónvarp og eftir að hafa skipt um stúdíó-hjarta var það gefið út í leikhús í staðinn. Sérhver leikari er fyrst og fremst sjónvarpsleikari: Mariette Hartley, Michael Callen, Ralfe Waite, Stephanie Powers... sjónvarpsleikarar allir. Lee Van Cleef skipti tíma sínum á milli sjónvarps- og leikhússkjáa. Stephanie Powers hefur aðeins leikið 3 eða 4 „alvöru“ kvikmyndir á síðustu þrjátíu árum af mjög afkastamiklum sjónvarpsferli - sönnun þess að þetta var tekið fyrir sjónvarp. Minniháttar leikmenn eru gamalreyndir leikarar á litlum skjám sem sjá má í gömlum endursýningum af "Gunsmoke", "Wild Wild West", "Streets of San Francisco," og svo framvegis. Ho-hum settin eru eins og Universal Studios Tour settin , sést oft í gömlu þáttasjónvarpi. Og klippingin svíkur einn-eða-tveir-tak-flýti sjónvarpsins, með takmörkuðum hreyfingum myndavélarinnar, staðsetningu, klippingu og lýsingu. Hljóðlagið, án upprunalegu Berstein þemanna, er beint úr sjónvarpi áttunda áratugarins. Já, ég myndi veðja á peninga sem voru teknir fyrir sjónvarp. Það er mikilvægur punktur við að meta MSR. Upphaflega horfði ég á MSR á kapal og gerði ráð fyrir að þetta væri gömul kvikmyndaútgáfa. Í samanburði við upprunalega „Magnificent Seven“ er þetta brandari, teiknimynd, áhugamannatilraun til kvikmyndagerðar. Leikur, lýsing, skrif, útsetningar, hasar, kvikmyndataka, tónlist (að undanþágum Berstein þemunum), klipping, skeið, ... áfram og áfram ... allt fölur í samanburði við klassíska "Magnificent Seven" sem er nálægt fullkominn 60's vestri, og ein af frábæru hasarmyndum allra tíma. Hins vegar, litið á hana sem sjónvarpsmynd snemma á sjöunda áratugnum, eins og mig grunar, er myndin í raun betri en meðaltalið. Þeir sem eru svo óheppnir að lifa í gegnum sjöunda áratuginn sem fullorðnir vita hvað ég er að tala um. MSR hefði keppt á móti "Alias ​​Smith og Jones" og álíka bragðlausum netþáttum. Á áttunda áratugnum var "Gunsmoke" gæðaþáttur, sem einbeitti sér að persónuþróun frekar en hasar og lagði áherslu á byssuleik í tvær skotbardaga á viku. Fyrsta skotárásin, venjulega morð, setur söguþræði klukkustundarinnar af stað - seinni skotbardaginn nær hápunkti þáttarins með því að drepa gestastjörnuna, óvini hans eða leysa á annan hátt deiluna við Marshalinn Matt Dillon. MSR hefur meiri hasar en heilt tímabil af "Gunsmoke." Í þessu ljósi - í þessum viðmiðunarramma - er MSR þokkaleg afþreying, sem er hærra en sjónvarpsgjaldið frá þeim áratug.