Í lýsingu sinni á ömurlegum undirstétt frá Mílanó var þessi mynd líklega nokkuð afhjúpandi á sínum tíma. Hins vegar fæ ég á tilfinninguna að nýraunsæi hafi í raun aldrei verið taska leikstjórans De Sica, þar sem hér ákvað hann að reyna að búa til einhverskonar nútímalegheit sem miðuðust við strák sem hafði fundist í kálbletti af gömlum ástvinum í sveitinni. Eftir að hafa eytt mestum hluta æsku sinnar á munaðarleysingjahæli endar Toto á að búa í smábæ í Mílanó. Hann skipuleggur íbúana í samfélagsaðgerðir og heldur andanum uppi með því að svamla um með pirrandi stöðugt bros á vör og prófa þá á tímatöflum þeirra. Að enginn segi honum hvar hann eigi að festa tímatöflurnar sínar fer fram úr mér, þar sem þetta fólk hefur miklu mikilvægara að hugsa um, eins og hvaðan næsta pottnúðla kemur. Engu að síður, De Sica notar síðan háleitt, dramatískt tæki til að draga fram nákvæmlega hvers vegna þessir lélegu torfur eru þar sem þeir eru. Það er auðvitað allt undir kapítalismanum komið og til að sýna þetta, lætur hann hina ömurlegu uppgötva olíubrunn á landi sínu. Snilld! Honum er þó til hróss að á þessum tíma hefur hann gefist upp á að gera alvarlega kvikmynd og kapítalistarnir birtast sem alvarlegar skopmyndir, allir pelsar og vindlar. Þeir vilja það land, en stærðfræðihetjan okkar mun ekki styðja slíka vitleysu. Fyrir undarlega heppni birtist gamli, látni forráðamaður hans frá kálblettadögum á himni og gefur honum töfradúfu. Hann notar það til að skella gjöfum yfir félaga sína, sem reynast jafn gráðugir og vindlakarlarnir. Ég held að þessi mynd hafi verið glatað tækifæri. Að fjalla um þemað fátækt, eins og ekki margir kvikmyndagerðarmenn höfðu gert fram að þeim tíma, og festast svo í ævintýri, finnst mér svolítið fáránlegt. Hvernig stendur á því að „frábærir“ leikstjórar komast upp með barnalegar söguþræðir eins og þær sem við sjáum hér? Hans Christian Anderson hefði sennilega hikað við þá hugmynd að láta fátæka fólkið fljúga yfir Duomo í Mílanó og upp á hærri stað á kústsköftum. De Sica er hins vegar úthrópaður sem snillingur fyrir þetta. Sú staðreynd að þetta fólk er svo fátækt, að trú þeirra er óbilandi og að kraftaverk gerast aldrei fyrir það, nægir hverjum sögumanni að vinna með.