SPOILERS Í ÞESSARI RIÐJUNNI The Long Kiss Goodnight er enn eitt gott dæmið um algengar þjáningar margra nútímamynda; þetta byrjar á mjög áhugaverðu hugtaki - þjálfaður morðingi sem var eytt í minni fær meðvitund um sjálfan sig aftur - og upphafsuppsetningin er grípandi en svo virðist sem höfundarnir viti ekki vel hvert þeir eigi að fara næst og allt fer niður sífellt ruglingslegri og/eða vitlausari slóðir, sem skilur eftir svekkjandi bragð af einhverju sem var í lagi en lofaði að vera miklu betra. Hinir vondu eru ótrúlega ómerkilegir, og jafnvel grínisti hliðarbeygju Jacksons virðist meira eins og eitthvað frá dögum hans fyrir Pulp Fiction; það lítur út fyrir að Harlin, eins og í Cutthroat Island, hafi lagt allt kapp á að enginn færi þáverandi eiginkonu hans á svið. Karakterinn hennar er langbestur myndarinnar og þessi staðreynd gerir manni bara enn meira svekktur yfir því að hafa ekki getað gert eitthvað betra við hana. Hins vegar er samt eitthvað við þessa mynd sem fyrir mig aðgreinir hana frá run-of-the-mill hollywood actioner og setur hann yfir meðallag, þó ekki væri nema rétt. Það er eitthvað mjög lúmskt sem ég get ekki alveg sett fingurinn á; það er truflandi, kalt, dimmt, jafnvel sjúkt brún, martraðarkenndur og óraunverulegur tilfinning, decadent loft, illvirki, sem sífellt kemur upp á ýmsan hátt. Það er í myrkri rauðleitri ljósmyndun og næstum varanlegri nótt sem persónurnar dvelja í, það er í draumum Samönthu fyrir framan spegilinn, það er í illvígum augum hennar og brosi hvenær sem hún er að fara að drepa mann eða þegar hún tilkynnir hvernig hún muni njóta þess að horfa á óvin sinn. deyja með dóttur sína að hlusta, það er í endurkomu Mitch við stýrið í bíl á meðan hann spýtir svo miklu blóði úr munninum á sér að hann getur varla talað... ég veit ekki, þetta er andrúmsloft, eitthvað sem ég get ekki skilgreint en sem gefur mér hrollinn (smá) og sem gerir þessa mynd enn undarlega heillandi fyrir mig.