Þessi mynd var gerð með mjög lélegum smekk. Handritið var mjög slæmt. Mér finnst mjög leiðinlegt fyrir látinn Gregory Peck sem fór með titilhlutverkið í þessari B-mynd aðlögun eins merkasta hershöfðingja sögunnar. Myndin var pólitískt röng og beinlínis óviðkvæm fyrir hinum sem börðust við Japana í seinni heimsstyrjöldinni. Það var atriði þar sem ég ældi næstum því, hún sýndi Macarthur í glompu á Corregidor eyjunni tala við hermennina eins og vanan stjórnmálamann þegar hann rekst á. særður, einfættur filippseyskur hermaður. Hermaðurinn blæðandi og deyjandi nær að sitja uppréttur þegar hann hittir hershöfðingjann og segir: "nei pabbi, engin mamma, enginn frændi sam" og Macarthur flytur litla peppræðu sína um að Bandaríkjamenn "myndu aldrei yfirgefa" Filippseyjar. Atriðið endar með því að hermaðurinn hrífst af orðum Macarthurs og færir honum snjalla kveðju. Ég meina ef það var meira niðurlægjandi atriði sem sýnir Bandaríkin sem hinn mikla hvíta frelsara heimsins vinsamlegast segðu mér því þessi tekur kökuna. Það sýndi að Filippseyingar eru stúlkur í neyð óhæfar til heiðurs og þurfa að reiða sig á hina miklu Bandaríkjamenn eingöngu til endurlausnar. Það skyggði bersýnilega og markvisst á framlag meðlima USAFFE (Bandaríkjahersins í Austurlöndum fjær), þetta eru filippeyskir sjálfboðaliðar sem voru samþættir í bandaríska hernum í seinni heimsstyrjöldinni, sem dóu hlið við hlið við Bandaríkjamenn sem börðust við Japanir, sem gengu hlið við hlið með Bandaríkjamönnum í dauðagöngunni í Bataan og vörðu Corregidor eyjuna með því að hefja skæruliðasókn eftir að Macarthur fór til Ástralíu með frægu „Ég skal snúa aftur“ ræðu sinni. Afi minn, sem er látinn, er filippseyskur hermaður í síðari heimsstyrjöldinni og hermaður frá USAFFE, var einn þeirra fjölmörgu sem börðust gegn Japönum með heiðri og ást til heimalandsins. Ég held að þessi mynd veiti þeim ekki heiður og þeim þúsundum annarra sem Macarthur treysti á til að undirbúa leyniþjónustuna fyrir fræga endurkomu sína í Leyte-flóa lendingu.