Leiðangursveisla sem samanstendur af stöðugum þrætum og viðbjóðslegum skíthællum fara í gönguferð inn í hinn hættulega frumskóga Afríku í leit að auðæfum í demöntum og týndri ungri dömu að nafni Díönu (glæsileg brúnkuútlitskona Katja Biernet, klædd eingöngu í þröngum lendarklæðum sem prýðir a mikið af heitum, formlega líkama hennar) sem er dýrkuð sem gyðja af banvænum frumstæðum ættbálki sem kallast Mabutos. Leikstjóranum/handritshöfundinum Jess Franco tekst ekki að koma neinum stíl eða krafti inn í almennt blasa og hvikandi framganga, sem gerir hægum hraða kleift að skríða áfram á oft ákaflega hægum klippum og sviðsetur sjaldgæfar hasarsenur með einstakri skorti á kunnáttu og krafti. Ömurleg talsetning, óhóflegt magn af kornóttum „National Geographic“-líkum dýraupptökum, gróft, djassað lounge-tónlist, hræðilegur leikur, talandi, atburðalaus frásögn, heitar mjúkar kynlífssenur og kyrrstæð ljósmyndun skipta engu máli. . Sem betur fer er nóg af bragðgóðri og ókeypis nekt í sjónmáli til að draga úr leiðindunum að hæfilega miklu leyti: Fyrir utan hinn yndislega Biernert, eru bæði Aline Mess og hin grimma, vonda æðstaprestkonan Noba og Mari Carmen Nieto sem hin svikulu Lita líka mjög auðveld í höndunum. augu. Fallega frumskógarlandslagið er líka mjög gott. En í heildina litið er þessi mynd sem varla hægt að horfa á og þar af leiðandi gleymanleg svelg.