Þrátt fyrir að þetta sé að mínu mati einn af minni söngleikjum stjarnanna Frank Sinatra, Gene Kelly, Kathryn Grayson og leikstjórans George Sidney, þá er minni söngleikur með hverjum sem er úr þeirri línu ekkert til að hnerra að, og í sambandi, uppstillingin. gerir Anchors Aweigh að nokkuð góðri mynd þrátt fyrir galla sína.Sinatra og Kelly eru Clarence Doolittle og Joseph Brady, í sömu röð, tveir sjóher. Þegar myndin hefst eru þau bara að draga sig inn til Los Angeles-svæðisins í bráðnauðsynlegt leyfi. Brady ætlar að heimsækja kærustu sem heitir Lola. Doolittle er enn dálítið blaut á bak við eyrun, á viðeigandi hátt, og leitar ráðgjafar um konur frá Brady í einrúmi (opinberlega láta handritshöfundurinn Isobel Lennart og Sidney alla sjóherna ýkja á kómískan hátt fínleika sína við konur hver fyrir annan). Brady lofar að hjálpa til við að koma Doolittle í samband, en fyrst og fremst vegna þess að Doolittle lætur hann ekki í friði annars. Það er hnykkt á áætlunum þeirra þegar lögreglan á staðnum neyðir þá í grundvallaratriðum til að aðstoða ungan dreng sem er heltekinn af sjóhernum. Hann mun ekki gefa lögreglu neinar upplýsingar um hver hann er eða hvar hann býr. Brady hjálpar og hann og Doolittle fara með drenginn aftur heim. Þegar forráðamaður drengsins, Susan Abbott (Grayson), loksins birtist, fer Doolittle í gaga fyrir hana. Brady reynir að sannfæra hann um að gleyma henni; Brady vill bara komast aftur til Lolu. En þeir verða sífellt lokkaðir aftur heim til Abbotts og að lokum myndast eitthvað ástarþríhyrningur. Hlutirnir verða flóknari þegar Brady lýgur því að Doolittle þekki frægan tónlistarmann, Jose Iturbi, sem er í búsetu í kvikmyndaveri, og heldur því fram að Doolittle hafi sett upp áheyrnarprufu fyrir Abbott, sem er söngvari og leikkona, fyrir framan Iturbi. Vegna sögunnar er tónlistin undarleg blanda af hernaðartónlist - vegna forsendna sjóhersins, augljóslega Broadway-poppinu - það sem stjörnurnar hafa tilhneigingu til að syngja í óformlegri umhverfi, óperu - það sem persóna Abbott skarar fram úr, Liberace- eins og vinsæl klassík - það sem Iturbi gerði og mexíkósk tónlist - vegna þess að Abbott er oft á mexíkóskum veitingastað í mexíkóskum hluta L.A. Samsetningin virkar ekki eins vel og hún gæti. Mörg lög eru góð og allir sem koma að því eru vissulega hæfileikaríkir sem söngvarar eða tónlistarmenn, en tegundarhoppið hefur tilhneigingu til að missa samræmi. Það sem verra er, það eru nokkrir sýningargluggar fyrir Iturbi, sem greinilega var stór stjarna á þeim tíma, sem í raun stöðva söguþráðinn og sem virðast meira en dálítið hógvær á þessum tímapunkti. Ég horfði bara á aðra mynd sem var með framúrskarandi tónlist, Kansas City eftir Robert Altman (1996), en það stöðvaði á rangan hátt söguþráðinn til að breytast reglulega í tónleikamynd. Anchors Aweigh tekur svipaða taktík. Já, þetta er söngleikur, en það er munur á lögum sem knýja áfram og eru óaðskiljanlegur í söguþræðinum og tónleikasýningum sem virðast vera samningsbundið efni. Það eru líka nokkur söguþráður vandamál. Það er ekki mjög vel staðfest hvers vegna Brady er svona á móti því að Doolittle sækist eftir Abbott. Við getum giskað á að Brady telji að Doolittle ætti ekki að blanda sér í einhvern sem þarf að sjá um barn og virðist tiltölulega "réttur" og hefðbundinn, en á hinn bóginn getur Brady sagt að Doolittle er ekki með það sama kvenmannsleg lund sem Brady viðurkennir af sjálfum sér. Abbott virðist henta Doolittle vel, og ennfremur vinnur Lennart hörðum höndum að því að koma því á framfæri að Brady vilji bara ná Doolittle úr hárinu og halda áfram að hitta Lola - það virðist sem persóna Brady ætti fljótt að veðsetja Doolittle á hvaða frambjóðanda sem er. , hvort sem hún passar vel eða ekki. Þetta gæti virst eins og smáatriði, en það er í raun löm fyrir um það bil þriðjung til helmings sögunnar. Sagan virðist líka dálítið dregin. Lengd er vandamál. Anchors Aweigh, sem er um það bil tvær klukkustundir og tuttugu mínútur, hefði átt að minnka um að minnsta kosti hálftíma. Ofangreint hljómar örugglega eins og ég sé að kvarta of mikið yfir myndinni til að réttlæta 8. Ég vildi bara leggja áherslu á það sem ég lít á sem galla, vegna þess að hefðbundin speki á Anchors Aweigh er miklu nær þeirri hugmynd að hún hafi enga galla.Sinatra, Kelly og Grayson eru vissulega karismatísk, hvort í sínu lagi og saman. Þeir skila góðum og áhugaverðum leikjum. Sinatra lítur út og hegðar sér miklu yngri en raunverulegur aldur hans, 29 30 ára, við myndatöku. Hann leikur óvenjulega barnalega, meypersónu - algjörlega frábrugðin flestum hlutverkum sem hann myndi taka síðar, og öðruvísi en opinbera ímynd hans sem crooner. Fyrir Kelly var þetta byltingarmynd hans, og það með réttu. Danssköpun hans er fjölbreytt og áhrifamikil, sem og leikurinn. Grayson er heillandi, frammistaða hennar er fáguð vanmetin og hún er einfaldlega glæsileg. Allt þetta hjálpar til við að hnekkja göllunum við handritið og langdreginn hraða. Og það er meira að segja mjög áhugaverður þáttur sem kemur líklega aðeins upp vegna þess að Sidney var leyft að breiðast út yfir mikið úrval af skapi - hinn frægi Kelly dans við Jerry the Mouse ( af "Tom and Jerry" frægð) í útbreiddri fantasíuröð. Þetta er eitt elsta dæmið um að sameina lifandi hasar og hreyfimyndir og það er einstaklega vel gert og skemmtilegt svo lengi sem þú ert aðdáandi fantasíu. Fantasíuröðin hafa tilhneigingu til að vera sú besta í myndinni. Samræmt dansinum með músinni Jerry er langt söng- og dansnúmer með Kelly og Grayson, þar sem Brady er að ímynda sér Abbott í atriði úr tímabilsmynd á meðan hann beitir hana, þarf að grípa til loftfimleikaglæfra til að ná til hennar líkamlega sem hún stendur á háum svölum. Eins misjöfn og gölluð og myndin er er hún að mestu vel heppnuð og skemmtileg á að horfa. Aðdáendur klassískra söngleikja ættu svo sannarlega ekki að láta Anchors Aweigh framhjá sér fara, og ekki heldur aðdáendur Sinatra, sem mun fá heilmikið spark út úr karakternum sínum.