'Where the Sidewalk Ends (1950)' opnar, á viðeigandi hátt, með nöfnum Dana Andrews og Gene Tierneys áletrað á gangstéttinni, þegar óhreint vatn streymir niður á milli rimla fráveitugrinda. Gangstéttin táknar virðingu, heilindi og siðferði aðeins brjálæðingar og afbrotamenn ganga í ræsinu. En jafnvel heiðursmenn hafa tilhneigingu til að misstíga sig við tækifæri, og þegar gangstéttin lýkur skyndilega, reynist stundum ómögulegt að komast hjá því að blotna skóna sína. Mark Dixon (Dana Andrews) fæddist í þakrennunni, faðir hans atvinnuglæpamaður, og hefur eytt öllu lífi sínu í að klófesta sig aftur á gangstéttina, stöðugt í jafnvægi á kantinum. Sem lögregluspæjari vill Dixon ekkert frekar en að sýna það velsæmi og heiðarleika sem föður hans skorti, en hann býr yfir illsku sem hann kemst ekki undan. Þegar skyndilegt skap hans lætur mann sem er grunaður um morð látinn, lendir Dixon í því að verða einmitt faðirinn sem hann fyrirleit, ódýr glæpamaður sem mun svindla og ljúga til að hylma yfir brot sitt. 'Where the Sidewalk Ends' var eina myndin til að sameina Dana Andrews á ný. , Gene Tierney og leikstjórinn Otto Preminger eftir hið frábæra 'Laura (1944),' þó að myndirnar tvær, hvað noir varðar, gætu ekki verið lengra á milli. Á meðan fyrri myndin hafði sterka nánd við morðsögu á landsbyggðinni er þessi mynd hefðbundnari sem gróft borgarlögregludrama. Í ljósi hrífandi eftirminnilegrar frammistöðu hennar sem Lauru Hunt er óheppilegt að hér er Tierney gríðarlega vannotaður og skipar hinn dæmigerða sess hins fallega, hjálparlausa rómantíska áhugamáls {líkt og hún gerði sama ár í 'The Night and the City (1950)' eftir Jules Dassin. }. Andrews hefur aftur á móti sjaldan verið betri, sýnt hörku og óbilandi reiði sem ég hafði ekki búist við af honum. Gary Merrill er hæfilega glaður í hlutverki glæpaforingjans Scalise, en hann virðist ekki nógu vondur fyrir hlutverkið og ég held að leikari eins og Richard Conte (sem lék Mr. Brown í 'The Big Combo (1955)') hefði hæfði karakternum betur; Ég hafði ekki áttað mig á þessu, en Conte kom aðeins einu ári fyrr fram í Premingers „Whirlpool (1949).“ Spennan, þegar Dixon reynir að hylma yfir glæp sinn fyrir slysni, er algerlega hrífandi vissulega meðal spennuþrungnustu þátta tímabilsins þó mér finnist að ástandið hafi samt ekki verið nýtt til fulls. Leigubílstjórinn er eini maðurinn sem hefði með afgerandi hætti getað borið kennsl á Dixon sem gerandann, en Preminger flýtir sér að renna yfir augnablikið þegar hann fer fram hjá Dixon í stiganum. Hefði vitnið verið flutt inn þegar Dixon var að endurmynda eigin hreyfingar fyrir utan inngang íbúðarinnar, hefðum við getað fengið ósvikna flugelda. Og hvers vegna hefði vitnisburður leigubílstjórans ekki getað leyst Jiggs Taylor (Tom Tully) strax undan grun um morð? Svolítið ósamræmi á borð við þetta svertar annars frábært handrit frá Ben Hecht, sem fyllir grimmum glæpamannaundirheimum sínum harðsnúnum löggum og viturlegum glæpamönnum. Siðandi og sprenghlægilegur löggæslumaður Andrews, þjakaður af reiði og iðrun, hefur sjaldan verið gert betur, að minnsta kosti jafningi og Robert Ryan í 'On Dangerous Ground (1952)' eftir Nicholas Ray.