Verst að einhver hafði ekki gáfurnar til að gefa þessa mynd í kvikmyndahús. Ég hafði aldrei heyrt um það þegar það birtist á kapal. Eftir fyrsta áfallið þegar þú áttaði þig á því að þetta er ekki eins og hver önnur mynd sem þú hefur séð síðan Bringing Up Baby þú verður að leyfa henni að sópa þér með og hlaupa með hana. Ekki fyrr en því er lokið gerirðu þér grein fyrir að það nær yfir málefni sem eru ekki aðeins lúmsk heldur mikilvæg. Firring, afneitun, óskauppfyllingu, til að byrja með. Cathy Bates á þessa mynd, hún hefur aldrei verið betri. Allur leikhópurinn hefur tilfinningu fyrir söguþræðinum og veit hvað þeir eru að gera án þess að leggjast í óþarfa hamming, nema þar sem það er kallað, eins og með bita Julie Andrews eða tjaldmyndbönd Jonathan Pryce. Ef þú ert ekki opinn þá færðu það ekki. (Sjá undarlega umfjöllun Mark Adnum, sem hann helgar aðdáun á Stephanie Beacham, ferli hennar og OBE bróður hennar fyrir að kynna jurtaolíu eða eitthvað fyrir frumbyggja eyjar.) Með því að taka það sem vísbendingu gæti ég allt eins eytt tíma í að lofa stjörnumynd Amo Gulinello. sem nemi í sjónvarpsstöð eða sturtuatriði Jack Noseworthy. Svo skaltu kasta til hliðar öllum fyrri hugmyndum um gamanmyndir og hafa það gott. Ég elskaði það.