Ég er ekki viss um að þessi athugasemd innihaldi raunverulegan spoiler, en ég er að spila hana öruggan, svo ekki lesa þetta ef þú hefur ekki séð myndina. Ég dýrka þessa mynd, og það gera allir sem ég vinn með -- og það er málið. Ég eyddi stórum hluta starfsævi minnar í bíó, án þess að vera leikari. Slíkt fólk er _sungnar_ hetjur þessarar myndar: töffararnir, togararnir, leikstjórarnir í loftinu, kveikjararnir og rithöfundarnir, búningafólkið o.s.frv., og allt er sagt frá þeirra sjónarhorni, að minnsta kosti til mikillar umfang. Flestir leikarar eru brjálaðir og sjálfsuppteknir að fáránleika, sem er það sem þessi mynd skoppar svo vel, en þú verður að hafa unnið með leikurum til að viðurkenna að þessi mynd er alvöru drama! Möguleg spoiler viðvörun: í einni frábærri senu eru aðalhlutverkin tveir, báðir leikarar, að _spjalla_ hvernig eigi að _spjalla_ eitthvað persónulegt, eitthvað sem er algjörlega „utan handrits“, við annan leikara, og þeir byrja að búa til línur, æfa þær og gagnrýna. frammistöðu hvers annars. Síðan þessi mynd birtist í, hvað var það, '91, hefur það orðið í tísku að gera þetta, sérstaklega í sjónvarpi. En það hefur varla nokkur maður gert það jafn vel.