Ég hef lesið af miklum áhuga eina tiltæka athugasemdina sem ég gerði á undan mér um þessa mynd og ég vil fyrst segja að ég skil sjónarhorn fyrri notanda sem skrifaði um þessa mynd mjög vel: séð frá ísraelskum sjónarhóli get ég Ímyndaðu þér mjög vel að þessi mynd snerti mjög viðkvæm málefni og að minnstu smáatriði geti skipt miklu máli fyrir áhorfanda sem hefur meira og minna beinar áhyggjur af atburðum sem lýst er í þessari mynd. Það sem ég vil segja er að 'Distortion' var sýnt á kvikmyndahátíð í Genf í nóvember 2005 (hátíðin 'Cinéma tout écran') þar sem hún vann til verðlauna áhorfenda ('Prix du public' á frönsku). Fyrir það sem hefur áhrif á mig líkaði mér við „taugamyndavél“ verk herra Bouzaglo, sem að mínu mati lýsti andrúmslofti mikillar spennu og óróleika í myndinni mjög vel, og ég held að flestir svissneskir áhorfendur kunni að meta þetta í myndinni. kvikmynd. Þetta sjónarhorn gæti hins vegar virst algerlega „framandi“ fyrir ísraelskan áhorfanda, en ekki svo undarlegt þegar kemur að svissneskum áhorfendum, því Sviss er land sem hefur ALDREI orðið fyrir hryðjuverkaárás. Það kemur því ekki á óvart að áhorfendur í Genf dæmdu þessa mynd með mun „aðskilinni“ sjónarhorni. Mig langar líka að vitna í það sem herra Bouzaglo sagði þegar hann var í viðtali við dagblað í Genf (ég er að þýða úr frönsku): „Eftir 50 ára búsetu hér og eftir að hafa orðið fyrir öllu þessu ofbeldi, gætum við spurt okkur sjálf hvort það sé enn hægt að vera eðlilegur. Við gætum stundum haldið að það væri auðveldara að fremja sjálfsmorð en að halda áfram að lifa. Við erum eins og persónurnar í myndinni minni,''á jaðri brúnarinnar''. Þetta er ástæðan fyrir því að einkaspæjarinn, sem er einhvern veginn „voyeur“, er hamingjusamasta persónan í myndinni, vegna þess að hann aflar sér tekna þökk sé kerfinu, hann notfærir sér þessar aðstæður.“ Þetta er efnislega Aðalatriðið sem ég og svissneskur almenningur, að mínu mati, bentum á í þessari mynd og að við tókum ekki eftir einhverju ósamræmi varðandi persónur myndarinnar sem fordæmagagnrýnandi benti á af mikilli nákvæmni og húmor. Svo, til að draga saman, annað land=annað sjónarhorn, en ég held að þetta sé einhvern veginn frábært, vegna þess að það fullvissar mig um það sem hefur áhrif á framtíð kvikmynda, það er að segja að það verður aldrei háð 'einstakt' af ' sniðinn' hugsunarháttur.