Mér finnst venja, hvað varðar sjónvarpsmyndir. Ég get trúað því að hún sé byggð á sannri sögu því söguþráðurinn virðist of klaufalegur til að vera skrifaður af einhverjum með frásagnarhæfileika. Til dæmis eitrar gamli góði John Ritter (nú frekar fyrirferðarmikill og skeggjaður illmenni) konu sinni nógu mikið til að gera hana illa. , sakar hana síðan um að vera sálræn og fer strax til að giftast annarri ungri konu. Fjórtán ár líða áður en sagan tekur við á ný. Af hverju fjórtán ár? Ég myndi giska á að þó frásögnin krefjist þess ekki, þá gerir sagan það. Sumar tilteknu atriðin eru hins vegar svo kvikmyndalega viðeigandi að rithöfundur dreymir um þær. Helgenberger, fyrsta eiginkona Ritter, rekst í gegnum háaloftið sitt og rekst á gamalt rafmagnstæki og er með eitt af þessum svarthvítu endurlitum með stungum á nótunum - skyndilega rifjar hún upp þegar hún uppgötvaði Ritter að raka sig selenhúð fyrir fjórtán árum. úr afriðli, safna þeim varlega saman og setja í sjampóið sitt og augnháravörnina (eða hvað það nú heitir). Seinna kemur í ljós að hann var líka að setja það í kaffið hennar. Satt að segja trúi ég því ekki. Ég trúi því hvorki að hún hafi haft þessa tilteknu skýringu á háaloftinu né að Ritter hafi sett selenspæni í sjampóið eða eyelinerinn sinn. Í myndinni er talað um selen sem "eitraðan málm" og ég býst við að það sé í nægu magni, en það er líka andoxunarefni sem er selt í búðarborði í lyfjabúðum og kyngt. Einhver verður að sýna fram á - eins og enginn gerir í þessari mynd - að þetta sé staðbundið eitur. Margir hafa prófað nikótínplásturinn og mistekist. Svo hvernig stendur á því að eitthvað selen í sjampóinu hennar gefur Marg Helgenberger strax og harkalegan höfuðverk? Og augun verða sársaukafull eins og sýður þegar hún farða sig? Ég held að mannfræðingurinn E. B. Tylor hafi kallað þessa einföldu hugmynd „samúðargaldur,“ en ég er ekki viss. Mais je divage. Engu að síður reynir Ritter augljóslega sama glæfrabragðið með seinni konu sinni fjórtán árum síðar, þó að engar vísbendingar um brögð séu nokkurn tíma framleiddar þegar hún veikist með sömu einkennum. Eiginkona númer tvö er flutt til Mexíkó og virðist læknuð en fellur skyndilega niður skömmu eftir heimkomuna. Sönnunargögn hrannast upp gegn Ritter, sem leikur illmennið með öllum hætti - þegar fyrstu réttarhöldunum hans er vísað frá, SMIRKER hann til Helgenberger, sem hefur leitt til rannsóknarinnar. Þú sérð, Helgenberger var góður vinur seinni konu Ritter og var hræðilega truflaður við fráfall hennar og hátterni. (Ég ætla að veðja.) Og hún vill koma í veg fyrir að það sama gerist fyrir auðugu ungu konuna sem virðist vera í þriðja sæti í hjúskaparáætlun Ritters. (Jú.) Besta frammistöðuna er gefinn af stráknum sem leikur rannsóknarlögreglumanninn Mauser -- Lawrence Dane? Allir aðrir haga sér eftir tölunum. Þeir varpa fram tilfinningum og hugsunum með næmni viðvörunar við járnbrautarmót. En Dane gerir litla hluti sem eru frumlegir. "Mér er sagt að þú viljir tilkynna morð. (Löng hlé á meðan hann sest niður og bíður), þrýstir síðan andliti sínu skyndilega í átt að Helgeberger og spyr sanngjarnri og forvitnilegri röddu: "Svo hver var myrtur"? Ég býst við að nema kl. berbein sögulegra atburða, ekkert kom í veg fyrir að persónur eða gjörðir þeirra væru teiknaðar öðruvísi en þær voru í raunveruleikanum. Ég meina, hvað í ósköpunum, Ritter er enn í fangelsi dæmdur fyrir morð og persóna Helgenbergers er dáin, svo hver á að hlutur? Ég vildi að réttarrannsóknir hefðu verið skýrar. Ritter virðist hafa notað svo mikið af eiturefnum og eitruðum málmum -- leyfðu mér að sjá, selen, blásýru, stóran skammt af klór og kannski eitthvað fleira -- að ég ruglaðist þetta allt. Ekki það að ég hafi verið að róta í Ritter. Hér er stærðfræðingur með doktorsgráðu sem krefst þess að fólk kalli hann "lækni." Hann leiðréttir jafnvel fólk sem ávarpar hann eingöngu sem "prófessor." Flestir doktorar fá þetta narcissíska vandamál á bak við þá mjög fljótt. „Jes' kalla mig Whitey, jafnvel þó ég viti hvernig á að fá staðalfrávik og þú gerir það ekki.“ Meðaltal sjónvarpsfargjalda.