Myndin byrjar á æðislegum byssubardaga, þar sem þrír ræningjar eru skotnir fljótt niður af hausaveiðara - hausaveiðara sem ber meira en bara yfirborðskennt á Man With No Name úr Clint Eastwood þríleiknum (FISTFUL OF DOLLARS, FYRIR FÁA) DOLLAR MORE and THE GOOD THE BAD AND THE LUGLY). Strax á eftir sérðu þennan mann í gulllest fullri af Union hermönnum. Eðlilega er ráðist á sendinguna og hermennirnir berjast allir eins og blindir krakkar, þannig að þeir eru fljótt hlutlausir. Hins vegar, í útúrsnúningi, svindlar einn ræningjanna gengisleiðtogann (Gilbert Roland) og ríður í burtu með gullið. Fljótlega nær Roland sér og ætlar að komast að því hvar gullið er falið. En, einmitt á því augnabliki, snýr herinn upp og drepur svikarann....bömmer. Hins vegar telur manninn án nafns wannabe að Roland viti um fjársjóðinn og kannski er verðlaunagripur sem svikarinn gaf Roland með lykilinn. Undarlegur bankastjóri er líka hent í blönduna. Allir þrír vilja gullið og allir þrír virðast ansi macho. Á heildina litið er þetta ekki sérlega frægur vestur. Mikið af því er söguþráðurinn, sumt af því er að George Hilton (Úrúgvæ þrátt fyrir ameríska nafnið) er ekki eins áhugaverður og Eastwood eða einhver af öðrum fremstu Spaghetti Western stjörnum en mest af því er vegna þess að hljóðrásin er einfaldlega sjúskuð. Svo oft er tónlistin ekki einu sinni nálægt því að passa við leiklistina og hún virðist nánast af handahófi bætt við. Auk þess er þetta bara ekki mjög gott efni. Þetta er greinilega ekki verk Ennio Morricone - tónlistarmeistara Spaghetti tegundarinnar. Á heildina litið er það bara tímafari - og ekki sérstaklega góður til að ræsa.