Ég hef aldrei búist við of miklu af kvikmynd eftir ljóta B-myndaleikstjórann Jim Wynorski: kjánalega forsendu, smá ódýrbrellur og smá nekt frá einhverjum brjóstungum, og ég er yfirleitt nokkuð ánægður. Jæja, Cheerleader Massacre skilar áfram sá fyrrnefndi og örugglega sá síðari, en er því miður dálítið léttur þegar kemur að splatterinu. Og þegar kvikmynd er með orðið „fjöldamorð“ í titlinum, og smeygir sér í skarðið, þá Houston, þá erum við í vandræðum. Kvikmynd Wynorski fjallar um hóp klappstýra sem ásamt kennara sínum, smárútubílstjóra og pari. af krökkum, verða strandaglópar á fjöllum í snjóstormi. Þeir leggja leið sína fótgangandi að eyðibýli, þar sem þeir finna mat og skjól. Og brjálaður morðingi sem vill láta þá alla! Frá upphafi tryggir gamli góði Jim að myndin hans sé með fullt af senum hlaðnum T&A, og felur í sér hina skyldulegu sturtuatriði ásamt fjölmörgum öðrum augnablikum þar sem bragðgóðar konur fá nekkid (þar á meðal blettur af óþægilegu mjúkkjarna kynlífi og mjög óþarfa þrennu. -barn-í-heitapotti senu). Engin kvennanna lítur út fyrir að vera nógu ung til að vera klappstýra (og sést ekki einu sinni í búningum sínum), en hverjum er ekki sama um slík smáatriði þegar þær eru alltof tilbúnar að klæðast í nafni listarinnar? Mér er þó sama um ótal dauðsföll myndarinnar. Með svo einstaklega töfrandi titil hafði ég verið að vonast eftir frumlegum blóðlátum til að fara með öllum rassinum, runnanum og brjóstunum; í staðinn eiga næstum öll morðin sér stað utan skjás eða eru nánast engar. Aðeins kjánalegt atriði eftir afhausun (sem náðst með ódýrum CGI) kemur nokkurn veginn nálægt því að skila vörunum. Samt, ef þú ert í skapi fyrir smá titring, eða smá slasher kjánaskap að frádregnum grue, þá , eftir 82 mínútur mun að minnsta kosti Cheerleader Massacre ekki vera of mikil sóun á tíma þínum.