Upphrópunarmerkið í titlinum á vel við, þó að það sé vanmetið. Þessi mynd grætur ekki bara - hún öskrar nógu hátt til að splundra gler. Kvikmyndagerðarmennirnir Andrew og Virginia Stone bjuggu til skelfilega, húmorslausa spennutryllir sem sóttust eftir hálfgerðri heimildarmynd. Hér skutu þeir á raunverulegum stöðum í New York með örlitlu „raunverulegu“ hljóðeinangri til að tjúkka upp sannleikann. En náttúruhyggja hljóðupptökunnar er aðeins til þess fallin að magna upp vanhæfni Stones og munnfreyðandi söguþræði pyntaða fiðrildsins Inger Stevens. Í flutningi sem er algjörlega laus við mótun, leikur Stevens eiginkonu rafeindavísindamannsins James Mason (sem lítur út fyrir að vera hrikalegur og leiður). ); báðir eru haldnir föngum af fjárkúgaranum Rod Steiger (sem lítur út fyrir að vera uppblásinn og leiður) og slímugum félögum hans í áætlun um að kúga flugfélag með banvænni sprengju sem Mason hefur óafvitandi hjálpað til við að smíða. Hér er annað dæmi um trúverðugleikaþrennandi dæmi um glæpamann sem er svo frábærlega eftirtektarsamur. út í öll smáatriði, en samt nógu hnökralaus til að ráða dópista úrkynjaðan sem undirmann. Hugmynd Stones um naglabítandi spennu er að fanga hinn hysteríska Stevens einn með Benzedrine-poppandi nauðgaranum Neville Brand og fylla rammann með sveittum, slefa kyssara sínum. En myndavélavinnan er svo blý og Brand svo (óeinkennislega) dónaleg að áhrifin eru varla töfrandi og því síður spennuþrungin. The Stones, ferhyrnt par í hjarta sínu, hafa ekki einu sinni hugrekki í eigin skort á sannfæringu. Kvikmyndin, sem endar með því að hinn látni Steiger eltir Stevens á flotfótum á neðanjarðarlestarbraut, er jafn klaufaleg og hún er óþægileg. þungur. Með Angie Dickinson sem siðlausa kærustu Steigers, Jack Klugman, Kenneth Tobey og Barney Philips.