Í gær fór ég á mánaðarlega Antique Flea Market sem kemur í bæinn. Ég hef í rauninni engan áhuga á slíku, en ég fór í félagsskap vina sem hafa slíkan áhuga. Þegar ég horfði yfir hundruð söluaðila, fór hratt framhjá mörgum þeirra, sá ég einhvern selja VHS spólur og DVD diska. Flestar myndirnar sem hann átti á DVD voru frekar nýlegar; sú elsta sem ég tók eftir var Cary Grant-Irene Dunne frá 1940 í aðalhlutverki MY FAVORITE WIFE. En VHS-spólurnar voru í eðli sínu aðallega eldri myndir. Ég gat ekki staðist að kaupa EITTHVAÐ þar sem þær voru seldar á 3 spólur á $10.00. Þvílík kaup eins og Eddie Murphy var vanur að segja. Ég rakst á eina mynd sem ég hafði heyrt um í mörg ár en hafði aldrei séð: OPENNING NIGHT eftir John Cassavettes (1977). Jæja, mig langaði svo sannarlega að vera aðdáandi Genu Rowlands og ég hafði heyrt að þessi mynd innihélt eina af hennar bestu frammistöðum. Hann var líka með ANDLITI (1968). Ég hafði séð þetta fyrir um 20 árum síðan, þegar ég hafði líklega ekki haft næga lífsreynslu til að meta það til hlítar. Og ég vildi nýta kaupið, svo ég greip það líka. Annar valkostur minn var CLAIRE'S KNEE (1970). Þegar ég kom heim ákvað ég að leggja til hliðar vinnuna sem ég hafði ætlað mér að gera svo ég gæti horft á OPNunarkvöld. Ég var algjörlega hrifinn af þessari mynd. Myndin fjallar um Myrtle Gordon (Gena Rowlands), fræga leikkonu á sviði og tjald, sem, á forsýningum utanbæjar, á í persónulegum og faglegum vandamálum að sætta sig við bæði persónu sína og þema leikritsins um að horfast í augu við öldrun. Eftir eina æfingu, ástríðufullur aðdáandi og eiginhandaráritanir hundur ávarpar hana með grátum (og tárum) "Ég elska þig! Ég elska þig!" Nokkrum mínútum síðar verður þessi vifta fyrir bíl og drepst. Þetta hefst niðurkoma Myrtle inn í sjálfa sig þar sem hún verður að horfast í augu við eigin ótta við öldrun, framtíð ferils síns sem þroskuð leikkona og ófullnægjandina sem hún finnur í leikritinu sjálfu (skrifað af miklu eldri kvenkyns leikara, leikin af Joan Blondell). Í gegnum myndina sér hún látna stúlkuna, augljóst tákn fortíðar hennar; drekkur nánast stöðugt; og fær óeinlægan stuðning frá leikstjóra sínum (Ben Gazzara), framleiðanda (Paul Stewart), leikara hennar (sjálfum John Cassavettes) og leikara. Reyndar hafa þeir meiri áhyggjur af því hvernig hegðun hennar mun hafa áhrif á þá og feril þeirra: að svífa línur á sviðinu, spinna nýjar línur, almennt spreyta sig á sviðinu og mæta algjörlega drukkin á Broadway-opnunina. Þessi saga virkar ekki aðeins til að taka á öldrunarvandamálum heldur einnig til að ýta undir óánægju Cassavettes með almenna kvikmyndagerð. Þegar ég horfði á myndina var ég stundum hissa, ringluð, skemmt, lítilsvirðandi, en á endanum þátttakandi, skemmtun og ánægð. Cassavettes hafði í raun frábæran húmor, þótti mjög vænt um að áhorfendur hans skildu hvað hann var að gefa í skyn og vildu að þeir tækju tilfinningalega þátt í sögunni. Hann gefur vísbendingar um ALLT UM EVE með því að nota ákafan leikhúsaðdáandann, jafnvel klæða ungu stúlkuna í flottan hatt og svipaðan þann sem Anne Baxter bar í upphafi þeirrar myndar. Þessi vísbending virkar augljóslega til að styðja við öldrunarþema hans, andstæðu eldri og yngri konunnar. Hann notar líka andstæðuna augljóslega sem tákn fyrir að Myrtle mætir eigin týndu æsku. Í fyrstu fannst mér táknmálið OF augljóst, en svo áttaði ég mig á því að það var ætlun Cassavettes. Hann vill ekki að áhorfendur hans misskilji hvað hann er að fara; ef þeir gerðu það myndi það trufla tilfinningalega þátttöku þeirra. Þessi æskudraugur ásækir Myrtle, ræðst á hana og vill eyða henni. Myrtle „drepur“ hana á endanum en áður en hún nær raunverulega sátt við sjálfa sig og leikritið verður hún að ná botninum (annar myndræn dauði?). Þannig að Cassavettes lætur hana verða svo drukkin að hún getur ekki gengið og verður að skríða upp í búningsklefann sitt kvöldið sem leikritið verður frumsýnt á Broadway. Hún endurvekur sjálfa sig (að hjálpa sjálfum sér út úr slíkum aðstæðum er líka mikilvægt fyrir þema myndarinnar) og gerir leikritið vel heppnað með því að sýna frábæra frammistöðu og breyta leikstefnu til hins betra með því að spuna þannig að það geymi einhverja vonargeisla fyrir öldrunarpersóna sem hún er að leika. Þessar senur eru fyndnar og áhugaverðar. Cassavettes og Rowlands gerðu raunar leikritið fyrir framan lifandi áhorfendur, sem gerðu það og vissu ekki að þeir yrðu hluti af kvikmynd. Leikritið sem þeir eru að gera virkar líka sem andstæða: það er almennt og sjálfum sér alvarlegt varðandi málefnin sem það tekur á, það er að segja þar til Myrtle breytir afneitun sinni. Með því bætir hún einnig störf mótleikara sinna. Náttúruleg þróun samskipta (sem náðst með spuna) á milli og meðal manna, huglægt raunsæi og algildur sannleikur - þetta voru áhyggjur Cassavettes við gerð kvikmynda. Gena Rowlands er ótrúleg í gegn. Auðvitað hefur hún þetta frábæra andlit og Cassavettes (alræmd ástfangin af henni í gegnum hjónabandið) dekrar við okkur í fjölmörgum nærmyndum af því svo að við getum líka fundið tilfinningar hennar og að við vitum hvað er að gerast innra með henni. Hún lætur þér þykja svo vænt um þessa persónu að þú vilt sjá hana vinna sig út úr þessari sálarkreppu. Og þetta er það sem heldur athygli þinni í 2 klukkustundir og 30 mínútur í gangi. Myndin er vísvitandi á stundum og krefst stöðugrar athygli, en allir sem hafa áhuga á góðri kvikmyndagerð og frábærum leik fá verðlaun. Einhver sagði að þetta væri kvikmynd fyrir fólk sem elskar kvikmyndir. Allir aðrir að vera varaðir við. Leitaðu að OPNUNARKVÖLD ef þú hefur aldrei séð hana. Allir í henni eru frábærir og hún er ein af bestu myndum Cassavettes.