Ég sá Heaven's Gate á opnunarvikunni fyrir næstum tuttugu árum síðan. Miðar voru seldir í forsölu á grundvelli mikillar eftirvæntingar eftir því að sjá Cimino er lengi í undirbúningi eftir meistaraverk hans "The Deerhunter" frá 1978. Umsagnirnar bárust og gagnrýnendur rústuðu myndinni af hörku. Áhrifamikill kvikmyndagagnrýnandi í New York fór á kostum og flestir gagnrýnendur fylgdu í kjölfarið og 3 klst. 40-mín. myndin var tekin úr dreifingu. United Artists lét Cimino stytta myndina um klukkutíma og hún var endurútgefin mörgum mánuðum síðar við jafn hræðilega dóma og dapurleg viðskipti. Myndin á þeim tíma kostaði um 40 milljónir dollara (sem nú er talið lágt fjárhagsáætlun) sem er ein sú dýrasta í sögunni og Cimino hafði lausan tauminn í verkefninu með endalausum endurtöku þrátt fyrir að þetta væri aðeins þriðja myndin hans. "The Deerhunter" hafði einnig fengið neikvæða viðbrögð byggð á álitinni pólitískri hugmyndafræði, sem var ekki vinsæl. Ég nefni allt þetta til að kynna hugsanlega hlutdrægni sem byggist upp gegn Cimino. Á þeim tíma fannst mér myndin mjög góð og þegar ég sá styttri útgáfuna var hún samt mjög góð bara minna. Myndin birtist aftur á safni í byrjun tíunda áratugarins. Þeir áttu að sýna langa útgáfuna en þeir fundu ekki fyrirliggjandi prentun. Engu að síður, þegar ég sá myndina árum síðar, fannst mér nú Heaven's Gate vera meistaraverk. Loksins fór langa útgáfan að birtast í nokkrum völdum borgum, ég fékk að sjá hana nýlega og hún var vel þess virði að bíða. Heaven's Gate hefst með útskriftarathöfn í Harvard háskóla. Tveir af útskriftarnemunum eru Kris Kristofferson og John Hurt og við nokkrir gallarnir í persónum þeirra snemma. Þrátt fyrir umboðið sem Joseph Cotton gefur í ræðu sinni til útskriftarhópsins til að nota menntun sína til að upplýsa og bæta land sitt, haga margir útskriftarnema sér eins og þeir séu hluti af úrvalssveitarklúbbi. Myndin blikkar framundan í 20 ár til Johnson-sýslu í Wyoming. Nautgripafyrirtæki sem kallast "the Stockholders Association" hefur ráðið fátækt fólk til að skjóta 125 fátæka innflytjendur og halda því fram að þeir séu nautgripaþjófar. Kristofferson er með innflytjendum á meðan John Hurt er hluti af samtökunum. Þrátt fyrir að Hurt sé algjörlega á móti þessari geðveiku aðgerð er hann of áhrifalaus persóna til að gera eitthvað í málinu. Fjöldamorð eiga sér stað en innflytjendur standa sig vel í að verjast. Bandarískur riddaraliður kemur samtökum til bjargar til að handtaka þá, að sögn, eftir að mestur skaði hefur verið skeður þegar þeir hafa í raun viðurkennt fjöldadrápið. Kristofferson verður líka fyrir miklu persónulegu missi og myndin endar með honum árum seinna sem hluti af úrvalsstétt Harvard-daga hans giftur, leiðindi, á snekkju, lifandi en dauður að innan. Þetta er mjög flókin mynd sem er frábær í hverja deild eins og þemu hennar, uppbyggingu, leikstjórn, kvikmyndatöku, skrift, tónlist, klippingu, leikmynd og leik. Kristofferson, Walken, Hurt, Huppert, Dourif, Bridges, Waterston og Cotton eru allir frábærir sem túlka mjög flóknar persónur. Sumar af helstu kvörtunum sem ég las um þessa mynd segja að það sé ljótt að horfa á, ósamhengislaust, of langt, að persónurnar meiki ekkert sens og að orðin séu oft óskiljanleg. Heaven's Gate til varnar hefur útlit ljósmynda frá því tímabili alveg eins og „McCabe & Mrs. Miller“ gerðu. Sum atriðin eru rjúkandi til að benda á iðnbyltinguna eða stundum fara hestar, vagnar, fólk framhjá frá öllum hliðum og skapa tilfinningu fyrir raunveruleikanum.(Rýnirinn sem kallaði hana eina ljótustu kvikmynd sem hefur verið gerð hefur gaman af því að nota þumalfingur sína og mikið.) En þrátt fyrir allt er samsetning hvers ramma og kvikmyndatakan óaðfinnanleg. Myndin er mjög skynsamleg ef maður veitir henni athygli. Allt er ekki útskýrt fyrir áhorfandann og þarf að fylgjast vel með til að skilja hvata persónanna eða þemu þeirra. Hvað lengdina varðar, þá er það fallega uppbyggt verk, stundum áhrifamikið, ljóðrænt, hrífandi eða hrikalegt með nánast hverri frábærri senu á eftir annarri. Stundum eru sum orðanna óskiljanleg, sérstaklega í sumum atriðunum sem eru iðandi af virkni. En maður gæti skilið slíka kvikmyndamynd sem þessa með notkun kvikmyndamálsins, augnaráðinu á milli persóna eða gjörðum þeirra. Einn daginn ætti bráðum að endurútgefa þessi mynd í fullri lengd svo að fólk og gagnrýnendur gætu gefið henni annað tækifæri. Ekki láta Michael Cimino verða enn einn Orson Welles-under metinn á lífsleiðinni og ekki fær um að gera svona frábærar myndir sem hann er fær um að gera.