Ég hef séð hana nokkrum sinnum og festist alveg við hana í hvert skipti. Það er mjög spennuþrungið og ákaft. Að lýsa því hljómar leiðinlegt en það er ótrúlegt. Þetta er svona kvikmynd þar sem þú þarft ekki að missa af neinu, en ef þú dregur hana í bleyti þá festist hún við þig löngu eftir að henni lýkur. Nú þegar ég hugsa um það, þá veit ég ekki einu sinni hvað Stone var að reyna að láta okkur sjá. Bara sagan af Alan Green? Ég held ekki. Það var horft á fáfræði, heimsku, sjálfsupptöku og strák sem var að missa tökin. Kannski hafði hann meiri tök en hlustendur. Mér líkaði ekki við Barry en virtist samt hafa áhyggjur af honum af einhverjum ástæðum. Ég var ráðvilltur á því hvers vegna ég gat ekki losað mig við hann þegar myndinni lauk. Ég vildi að ég gæti séð inn í huga Olive Stone fyrir þennan.