Kabei: Móðir okkar (2008) er ljóðræn og háleit fegurð frá Japan. Algjör grátur! Ég hafði heyrt frábæra dóma fyrir myndina og leigði hana af Netflix. Er ég fegin að ég gerði það! Á margan hátt minnti þessi mynd mig á gamla stíl japanskrar klassískrar kvikmyndagerðar frá 1940 og 1950 sem mér hefur þótt svo vænt um, eins og sést á myndum Yasujiro Ozu -- titilinn byrjar jafnvel á sama hátt , með japönskum stöfum (stöfum) í rauðum lit á móti hlutlausum litum burlap efni. Ég hugsaði strax: þessi leikstjóri elskar Ozu. Sami stíll var líka notaður: aðallega innandyra sett með aðeins nokkrum útisenum. Meira að segja nokkur „púðaskot“ eins og Roger Ebert kallar þau. Styrkur myndarinnar byggir á ást persónanna hver á annarri. Sagan fjallar um líf japanskrar fjölskyldu fyrir, á meðan og eftir seinni heimsstyrjöldina. Móðirin sér um uppvaxtarstelpurnar sínar eins vel og hún getur eftir að faðirinn (háskólaprófessor) er handtekinn fyrir samúð gegn stríðinu. Hann hefur aldrei verið leystur úr haldi og á aðeins nokkra stutta fundi með konu sinni í fangelsi áður en hann deyr úr hungri og sjúkdómum. Á meðan kemur fyrrverandi nemandi prófessorsins oft til að hjálpa til við að sjá um móðurina og tvær stúlkur. Hann byrjar að verða ástfanginn af móðurinni og er staðgengill fyrir stelpurnar tvær. En stríð byrjar og hann er tekinn og þeir þurfa að kveðja skyndilega. Munu þeir einhvern tíma láta í ljós ást sína til hvers annars? Kemur hann nokkurn tíma aftur úr stríðinu? Það er svo mikið hjarta og blíður andi í frammistöðu aðalleikkonunnar, Sayuri Yoshinaga. Hún er næstum því Madonnu týpa, hún er svo falleg! Stór sálarrík augu og gallalaus húð. Leikarinn sem leikur nemandann er líka stórkostlegur: hann heitir Tadanobu Asano. Þvílík viðkvæm frammistaða. Það er alls enginn macho í honum; hann er blíður og góður. Ég myndi vissulega elska að sjá báðar þessar tvær í öðrum myndum. Ég held ég muni athuga hvað er í boði fyrir þá. Litlu barnaleikkonurnar tvær eru líka dásamlegar. Kvikmyndin er nýlega gefin út á NTSC DVD fyrir bandaríska áhorfendur, með enskum texta sem er mjög auðvelt að lesa. Ég gaf henni 10 af 10 á IMDb. Ég grét næstum jafn mikið og með japönsku kvikmyndaklassíkinni Twenty-Four Eyes (1954). Ekki missa af þessari mynd!