Ég hef alltaf haldið að flest risastór kassaflopp hafi yfirleitt eitthvað til að mæla með þeim, en eftir endurgerðina á Around the World in 80 Days og Thunderbirds er ég farinn að efast um það. Fyrir þá sem ekki þekkja til, þá er hún byggð á brúðuleiksýningu um fjölskyldu geimfara sem notar nýjustu eldflaugar, geimskip og kafara til að bjarga fólki frá ýmsum hamförum (fallandi brýr, bilaðar flugvélar, brennandi byggingar osfrv.) í hverri viku. Jæja, brúðurnar eru farnar (í staðin fyrir mun fleiri líflausa unglinga), og forsendan er það líka - aðeins ein óviðunandi sviðsett björgun og söguþráður sem blygðunarlaust var rifinn af Spy Kids án nokkurra merki um ímyndunarafl, vitsmuni eða skemmtun. Ungi Alan Tracey finnst hann vera utan við alla björgunina sem við sjáum aldrei hina Traceys gera vegna þess að pabbi leyfir honum ekki að leika sér með alvöru eldflaug fyrr en hann stenst prófin. Staðsett á fallegri suðrænni eyju (einhver refsing!), tækifæri hans til að láta ljós sitt skína kemur þegar restin af fjölskyldunni - hópur af einsleitum bleikjublómum sem líta út eins og samkynhneigð nýnasista strákahljómsveit án nokkurrar persónulýsingar á milli þeirra - eru strandaglópar í geimnum og hann þarf að hafa daginn með því að hlaupa um frumskóginn, hringja, skjóta slöngu á óhæfu grín-aðstoðarskúrkana og sökkva þeim í drasl fyrir slæmt mál. Góðu punktarnir eru fáir og langt á milli. Eitt af því er að myndin er að mestu í brennidepli. Hitt er annað mál að þeir verða allir að fara til Seychelles-eyja, sem lítur vel út. Slæmu punktarnir: hvar á að byrja? Lágmarksframmistaða Ben Kingsley á ferlinum? Fyrrnefndir óhæfileikaríkir hjálpfúsir í gamanmyndum sem myndu skamma Barnakvikmyndastofnunina þegar það er verst? Nánast algjör skortur á hasar eða áhrifum í 70 milljóna dala vísindamynd? Hræðilega handritið, líflausa leikstjórnin, viðbjóðslega siðferðismálið? En mest af öllu er sú staðreynd að myndin er svo niðurlægjandi á allan mögulegan hátt. Gleymdu lífskennslunni og ekki viðhorfinu, þetta er mynd sem beinist beint að þeim sem eru undir átta ára af fólki sem veit að það er að búa til krakkamynd og er stöðugt að tala niður til áhorfendahópsins, sem er að henda inn fimmta flokks brandara og venjum. það myndi móðga flest börn sem nýlega hefðu náð tökum á mállistinni. Þessi mynd gæti komið í stað þess að vera send snemma að sofa án kvöldmatar sem uppáhalds refsing foreldra fyrir börn. Stærsta flopp breskrar kvikmyndasögu (það stóð ekki einu sinni undir kostnaði við prentun og markaðssetningu), það er bara hægt að horfa á hana þó ekki væri nema sem hlutkennslu í því hvernig eigi að gera sumarmynd.