Þetta er bara eitthvað það heimskulegasta sem ég hef séð. Kannski ekki versti keppandi í kvikmyndinni, en ef þú hefur ekki séð svona margar slæmar myndir, gæti þetta auðveldlega náð topp tíu verstu listanum þínum. Þegar þú íhugar hvað náðist árið 1933 með upprunalegu "King Kong", þá verður þú að spyrja sjálfan þig hvers vegna einhver myndi beygja sig svo lágt að framleiða þessa ógöngu. Síðan, þegar þú tekur það eitt skref lengra og áttar þig á því að skammtastökkið í "Star Wars" árið eftir náði nýju stigi í sci-fi skemmtun, mun þetta tilboð fá þig til að hlæja og gráta á sama tíma. Nú skal ég spyrja þig, hvað myndi fá prófessorinn (Peter Cushing) til að taka með sér regnhlíf sem besta stykki af neðanjarðarrannsóknarbúnaði fyrir ferðina að kjarna jarðar? Allt í lagi, svo það var gagnlegt til að verjast páfagauknum/tyrannosaur (páfagauka?) í upphafi, en komdu. Einhvern veginn held ég að þetta sé ekki það sem Edgar Rice Burrough hafði í huga þegar hann skrifaði sögur sínar um Pellucidar. Hann hafði líklega ekki Caroline Munro í huga heldur sem Díu prinsessu, sennilega eini endurleysandi þátturinn í öllu þessu flóttaferli. Að minnsta kosti var ein gervivísindaleg skýring sem ég fékk spark út úr; Ég er alltaf að leita að einum í svona myndum. Þannig hlýtur himinninn í kjarna jarðar í raun og veru að vera neðanverður jarðskorpunnar og útskýrir þennan bleika bjarma. En hvernig sem á það er litið, gat sagan bara ekki tengt mig á þann hátt að finna neitt áhugavert um Hoojah the Sly One eða Jubal the Ugly One, og því síður þessar hálfvita verur, hálf pterodactyl. Til að umorða góða prófessorinn - "Þú getur ekki dálað mig, ég er að fylgjast með!"