Ég get aldrei gert mér grein fyrir því hvort þetta sé listrænasta sápuópera sem framleidd hefur verið, eða sápuríkasta mynd. Sama, kvikmyndataka John Seale er algjörlega hrífandi. Skáldsaga Ondaatje er ekki minnkað, heldur í eitt skipti upphækkuð í kvikmynd. Ef það er galli þá er það í upprunalegu skáldsögunni, ekki í fallegri mynd Anthonys Minghella. Sá sem á í vandræðum með lengd hennar hefur nánast örugglega ekki lesið bókina og getur líklega ekki lesið. Mér líkar ekki að endurtaka lýsingarorð, en hrífandi þjónar tilganginum. Fyrir utan söguþráðinn skara leikmenn fram úr. En það er ástralska tilfinningin fyrir ljósi og skugga sem sigrar að lokum. Eins og nokkur hollenskur meistari, notar Seale ljósblástur þar sem Van Rijn hefði notað skugga. Maður gæti grátið yfir þessari stórkostlegu kvikmyndatöku.