Eftir að hafa rekist á þessa mynd á Fox-kvikmyndarásinni á lötum föstudagseftirmiðdegi get ég ekki hugsað mér betri leið til að eyða lötu föstudagskvöldi en að leggja inn tvö sentin mín. Sérstaklega þegar tekið er tillit til skorts á athugasemdum notenda við það. Á ekki allar kvikmyndir, góðar eða slæmar skilið fleiri en fjögur ummæli? Og þessi mynd er alls ekki slæm. Það fyrsta sem þarf að hafa í huga þegar horft er á mynd eins og April Love er að muna tímann sem hún kom frá, í þessu tilfelli seint á fimmta áratugnum. Kvikmyndir voru frekar hamingjusamur miðill þá. Kvikmyndahúsin voru gjörsamlega laus við harmleik á meðan salirnir voru fullir af breiðtjaldsmyndum frá Technicolor til þess að hnýta fólk í burtu frá gráum glampa hins illa miðils í kassa sem kallast sjónvarp. Ég veit ekki hversu margir voru teknir frá brjóströrinu til að sjá þessa, en hún náði að fanga athygli mína í 97 mínútur. Teen Idol Pat Boone leikur Nick Conover, ungan ungling sem sendur var til að búa hjá frænku sinni Henriettu ( Jeanette Nolan) og Jed frændi (Arthur O'Connell) úti á landi eftir að hafa verið sett á skilorð fyrir að stela bíl. Svo virðist sem frænka hans og frændi hafi misst sinn eigin son (Jed Jr.) svo Jed frændi virðist hafa misst lífsgleðina. Henrietta frænka vonast til þess að þegar Nick er á sveitabænum muni Jed einhvern veginn koma honum úr lægð sinni. Svona söguþræðir eru eins og þeir eru, Jed og Nick hugsa auðvitað ekki of mikið um hvort annað. Jed heldur síðan áfram að hitta nágrannana, Fran (Dolores Michaels) og Liz (Shirley Jones) Templeton. Jed verður strax hrifinn af Fran og ég þarf auðvitað ekki að segja þér að Liz sé hrifin af Jed. Svo er það málið með hestinn hans Jed frænda, brokkara sem er orðinn villtur og lætur engan höndla hann síðan Jed Jr lést. Þú gætir sennilega fyllt út allt sem gerist frá þeim tímapunkti sjálfur, með hliðsjón af því hvernig það er ekkert raunverulegt á óvart. Skiptir samt engu máli, þú munt samt njóta þín. Þegar þú ert kominn yfir ímyndina af tístandi hreinum Pat Boone, sem meintur vondur drengur, muntu ekki eiga í neinum vandræðum með restina af myndinni. Miðað við það skilar Boone furðu góðri frammistöðu sem Nick. Vissulega krefst hlutverkið ekki mikillar dýptar, en samt er þetta vel unnið verk þegar síst skyldi. Sem Jed er Arthur O'Connell fullkominn kostur í hlutverkið. Í upphafi er hann óaðgengilegur og kalt, en þegar hann hitnar hægt og rólega upp við Nick sjáum við að hann er í raun ansi góður strákur. Jeannette Nolan er mjög skemmtileg sem Henrietta, sem er stöðugt í hlutverki sáttasemjara á milli Jed og Nick. Shirley Jones tekur sér frí frá Rodgers And Hammerstein og fær nokkur tækifæri til að prýða okkur með sönghæfileikum sínum. Sem Liz er hún glæsileg á að líta, frábær að hlusta á og stundum frekar fyndin. Dolores Michaels sem Fran, sem er aðeins meira á villigötum, er álíka skemmtileg. Það besta við April Love er að það er ekki einhver sönn illvirki persóna á skjánum. Ekki einn sannur illmenni í þessu öllu saman. Allir eru svo fjári viðkunnanlegir að þú getur ekki annað en notið myndarinnar. Mér finnst það satt að segja frekar hressandi, svona eins og að leggja vandræði þín að baki og njóta sumarlautarferðar með vinum. Hugsaðu um það sem gamla Andy Griffith sýninguna með tónlistarnúmerum, aðeins meiri söguþræði og breiðskjá Technicolor. Lögin eru í bland og er titillagið April Love best af þeim. Annað sem mér líkaði mjög við er að þeir féllu ekki aftur í notkun bláskjás bakgrunns í hestakeppninni, og þeir voru töluvert skemmtilegri og spennandi vegna þess. Reyndar finnurðu alla myndina fallega myndaða og það var gaman að sjá að þeir slepptu ekki í þeirri deild. Efnafræðin milli Jones og Boone er góð. Það besta af öllu er hvernig óþokki Nick og Jed er sýndur þar sem hver reynir á einhvern hátt að öðlast virðingu fyrir hinum. Þessari mynd verður aldrei ruglað saman við frábæra kvikmyndagerð. Samt, stundum í stað þess að fara til Disneyland, þarf maður bara góða skemmtiferð í garðinum, og það er það sem apríl ást er. Einkunn mín: B+