Richard Gere og Diane Lane fara með aðalhlutverk í rómantík með svona endi sem ég verð mjög reiður yfir ... við skulum bara segja að það sé ekki minn tebolli, rétt eins og rómantíkin í búðunum sé ekki minn tebolli. Söguþráðurinn hefur læknir sem stoppar á gistihúsi og hittir konu sem hann á í djúpu en stuttu ástarsambandi við. Hann fer til að hitta son sinn sem er fráskilinn og hún fer aftur til lífs síns. Vel leikið og vel gert að kvikmyndagerðarmennirnir gleymdu að fá alvöru söguþráð. Þetta er dótið í dime verslunarrómantík sem fær konurnar til að svíma og karlarnir hrista höfuðið í vantrú. Ég myndi ekki vera svona andsnúinn myndinni sem huglausri rómantík, nema hvað myndin tekur stakkaskiptum á lokaspólunni sem er svo utan vinstri vallar að hún er með öllu ótrúverðug. Af hverju verða ákveðnar tegundir kvikmynda að gera svona heimskulega hluti? Það eyðilagði það í raun fyrir mig. Ef þú hefur gaman af rómantík skaltu prófa það, þó bíddu eftir snúru.