"National Lampoon Goes to the Movies" (1981) er einfaldlega versta mynd sem gerð hefur verið, miklu ömurlegri en jafnvel hin vanhæfa "Plan 9 from Outer Space." Lampoon myndin er sögð í þremur hlutum, hver og einn er talinn skopstæling af hefðbundinni kvikmyndategund, en hver og einn lendir á fætur okkar með sjúklegum þrist. Það er ekkert rím eða ástæða fyrir þessum hræðilegu vignóttum og engar greinanlegar sögulínur. Annar gagnrýnandi á þessari síðu hefur skrifað að einu góðu atriðin við myndina séu nektarsenurnar. Að vísu eru fröken Ganzel og Dusenberry dálítið af holdi, og það er mjög gott líka. En leikstjórarnir virðast ekki átta sig á því að jafnvel T&A þarf góða sögu til að umlykja hana. Það er ekkert af því hér. Sennilega er sá versti af þessum þremur þáttum sá síðasti, með Robby Benson og Richard Widmark. Hér sjáum við Benson sem ungan, ákafa lögreglumann sem er paraður við tortrygginn fornbíl sem Widmark leikur. Og í augnablik, við sem erum enn að horfa á þessa viðbjóðslegu kvikmyndaæfingu hugnast tilhugsunina um að við séum að fara að sjá endurlausnarsögu um hvernig unga, hugsjónaríka löggan framkallar hreinsandi breytingu á nálgun gamla tímans á lögreglustörf. En engin slík heppni. Eins og við höfum sagt hefur þessi mynd engin endurleysandi gildi. Það er sjúkt alla leið að lokahvarfinu -- sem á rangan hátt er teygt út lengur en það ætti að endast á skjánum. Kvikmyndaframleiðendurnir vissu greinilega að þeir höfðu slæma hluti í gangi og vildu gera sem minnst úr því.