Ég hef séð minn hlut af illa úthugsuðum endum og lokaflækjum á kvikmyndum, en ég man ekki eftir neinni mynd sem framdi beinlínis sjálfsmorð eins og þessi gerði. okkur öllum.... og það gerði það, en kannski ekki á þann hátt sem leikstjórarnir höfðu vonast eftir. Það kom mér á óvart að Connery, Harris, Fishburn og Capshaw hefðu eitthvað með þennan kalkún að gera, hver fyrir sig eða saman. Kvikmyndin fram að síðustu þrjátíu mínútunum var frekar aðlaðandi og mér líkar hvernig sagan þróaðist og eðli hennar. kvikmynd í heild. En þegar útúrsnúningurinn kom í ljós voru götin í söguþræðinum og ósamræmið merkileg, undirliggjandi hefndarhvötin voru illa ígrunduð og hvernig hlutirnir virkuðu svo snyrtilega fyrir Bobby Earl var fáránlega langsótt. Það sem verra er er að þegar snúningurinn var opinberaður varð afgangurinn af myndinni ógurlega fyrirsjáanlegur. Harris gaf frábæra frammistöðu og Connery er eins og Morgan Freeman að því leyti að hann gefur aldrei slæma frammistöðu, jafnvel þótt myndin sé ekki svo frábær! Þannig að allt í allt byrjar þetta vel og framvindan heldur áhorfandanum áhuga. Síðustu 30 mínúturnar eru ein eftirminnilegustu nefköfun í kvikmyndasögunni.