Best í kringum miðjuna, þegar flestar persónur verða lúnar og fara á eftir einhverjum sem þær hafa ekki haft áður. Það er um þetta leyti sem við fáum að sjá glæsileg brjóst Susan Sarandon (jafnvel þó í gegnum blæju). Merkilegt nokk sýnir Beverly D'Angelo, sem er ekki feimin við nekt, alls ekki, á meðan Aida Turturro af öllum gerir það. Á hinum enda litrófsins, því minna sem talað er um að Walken leiki samkynhneigð, því betra. Myndin sjálf hefur lítinn söguþráð; samræðurnar úr leikhúsinu og „venjulegu“ samræðurnar fara oft yfir og það er ekki svona hlutur sem ég myndi líta á sem góð hugmynd. Lífið í leikhúsinu: hverjum er ekki sama? Stundum er eitthvað í umræðunni en myndin dregst á langinn.