Ef vampírusögur eru þinn blóðbolli, þá ætti þessi Goth-hátíð byggð á Anne Rice Vampire Chronicles að reynast ánægjuleg upplifun. Sannkölluð hópur ódauðra í samtímaumhverfi, "Queen of the Damned", í leikstjórn Michael Rymer, er saga um skugga og myrkur, og ógæfu sálirnar sem búa þar um eilífð. Vampíran Lestat (Stuart Townsend), sem leiðist heim sem er ekki lengur spenntur fyrir honum, hefur verið "sofin" í mörg ár; en skyndilega breytast hljóðin í þessum heimi sem hann heyrir frá langvarandi dvala sínum, og líkar við það sem hann heyrir, hættir hann sér til að rannsaka. Það sem hann finnur er heimur fullur af nýjum hljóðum, nýrri tegund af tónlist - akandi og gegnumsnúningi - hljóðum sem ráðast á skynfærin og láta hann líða lifandi og velkominn. Og hann veit að loksins er tími hans kominn, að það er kominn tími til að hann og þeir sem líkjast honum komi út í opna skjöldu og horfist í augu við heiminn á þeirra forsendum. Í því skyni verður hann forsprakki hljómsveitarinnar - söngvari og flytjandi ólíkur öllum sem heimurinn hefur kynnst. Hann sýnir sig sem vampíru og safnar mjög fljótt fylgi sem nær langt út fyrir London (þar sem þetta byrjar allt), og mun á endanum fara með hann til Death Valley, Kaliforníu, þar sem hann ætlar að halda tónleika sem lofar að vera framar öllum hefur nokkurn tíma séð eða upplifað. Lestat er kraftmikill, án efa, en það eru þeir af hans tegund sem taka ekki vel í þá staðreynd að hann hefur opinberað þá, einn þeirra er Marius (Vincent Perez), vampíra öflugur í eigin rétti - vampíran, Reyndar, sem 'gerði' Lestat svo mörgum árum áður - og þeir eru að safnast saman, koma saman og gera áætlanir sínar um að hitta Lestat á tónleikunum. Og þeir eru ekki að fara í tónlistina. En það er líka annað: Á einum tímapunkti hefur Lestat óvart vakið „móður“ þeirra allra, öflugustu allra vampíranna, Akasha (Aaliyah), sem er í þann mund að láta alla vita af návist sinni, og sérstaklega til þess sem hún hefur valið að ríkja við hlið sér sem konungur hennar: Lestat. Og á tónleikunum, vertu viss um að Akasha mun vera viðstaddur, án þess að mistakast. Gerðu ekki mistök, þetta er saga Lestat og Rymer setur hana fram í umhverfi ríkulega af andrúmslofti og með stórkostlegum augnablikum, þó myndin hans hafi minna bit á því en að segja, "viðtal við vampíruna," eða "Drakúla eftir Bram Stoker." Hann setur gott hraða, og það eru sum atriði sem veita alvöru spennu, en í heildina er myndin ekki eins gegnsýrð af ógn og hún gæti verið, eða eins mikið og búast mátti við. Í lokatölunni, í raun, vinnur magn holdsins sem brennt er frammi fyrir raunverulegri blóðtöku, þó að það sé meira en bragð af gosi og meira en sanngjarn hluti af vörum og munni sem drýpur af rauðu efni. Það er líka gott F/X við höndina, sérstaklega í seríunum sem leggja áherslu á hraða vampíranna, þar sem þær hreyfast og þjóta í gegnum loftið hraðar en berum augum getur greint. Þetta er þokkalegt starf hjá Rymer, en hann hefði getað sett fleiri tennur í það hefði hann spilað upp firringu sem Lestat gaf í skyn; eins og það er, þá færðu tilfinningu fyrir því að hann er óbilandi, en ekki nógu mikið til að taka þig algerlega inn í málið. Í 'Interview With the Vampire' færði Tom Cruise einhvern heillandi stjörnukraft í hlutverk Lestat, en Townsend er enn áhrifaríkari, með útlit og viðhorf sem fangar Lestat fullkomlega. Hann leikur hann með tilfinningu fyrir samþykki og við nánari athugun gætir þú jafnvel fundið vott af iðrun og þrá. Þetta er góð frammistaða og selur persónu hans á sannfærandi hátt. Eins og Marius gerir Vincent Perez gott starf líka - hann er reyndar einn af styrkleikum myndarinnar - þó persóna hans sé dálítið óljós; það hefur hins vegar meira með það hvernig hann var skrifaður að gera heldur en frammistöðu Perez sem er nokkuð góður. Marguerite Moreau skilar einnig eftirtektarverðum leikjum, sem Jesse, ung kona of forvitin fyrir eigin hag; og hina glæsilegu Lena Olin sem Maharet, frænka Jesse, sem á endanum gegnir lykilhlutverki í útkomu dramasins þar sem Lestat og Akasha koma við sögu. Og sem Akasha er Aaliyah algerlega hrífandi nærvera. Hvað meira getur maður sagt um hana annað en að hún er hæfileikaríkur flytjandi, með gríðarlega hæfileika og fegurð. Og því miður hefur hún yfirgefið okkur allt of snemma. Í aukahlutverkum eru Paul McGann (David), Christian Manon (Mael), Claudia Black (Pandora), Bruce Spence (Khayman), Matthew Newton (Armand), Tiriel Mora (Roger) og Megan Dorman (Maudy). Með miklu sterkari sögu en venjulega tilboð þessarar tilteknu tegundar, munu aðdáendur Anne Rice, sérstaklega, vera ánægðir með "Queen of the Damned", mynd sem er fallega unnin og flutt af leikstjóranum Rymer og grípandi leikara hans. Með því að beina athyglinni að drama sögunnar - og hvernig hún er sett fram - frekar en að einbeita sér að því að bjóða upp á ódýran spennu, hefur Rymer tekist að gera sannkallaða hryllingsmynd sem er örugglega klippt fyrir ofan, og eina sem gæti bara vekur matarlyst þína fyrir meira af því sama. Og það er galdurinn við kvikmyndirnar. Ég gef þessum 7/10.