Að horfa á Fire and Ice í fyrsta skipti minnti mig á reynslu mína að sjá 300 í fyrra. Þetta var alls ekki slæm mynd, vissulega ekki meðaltal, en söguþráður hennar og samræða stóðu út sem í besta falli hefðbundin og í versta falli ruglingsleg og einvídd (sem, ef til vill byggð á teiknimyndasögu Frank Miller, var rétt ákvörðun að fara með). En aðalstyrkleikar þess drógu frá ákafanum hasar og blóðugum bardögum og þegar 14 ára gömul tilfinning var að horfa á nautakökumenn berjast í blóðugum bardaga með sverði, með einstaka frekjuveru eða ofurheitri konu til að fara með málverkumhverfinu. Þó að ég myndi líklega horfa aftur á Fire and Ice fyrir 300 aftur, vöktu þeir báðir þessa svipuðu tilfinningu - undantekningin að þessu sinni er náttúrulega að það er Frank Frazetta, hinn frægi listamaður og hönnuður ótal kiljubóka og myndasagna, í samstarfi við leikstjórann Ralph. Bakshi, í því sem er ekki dæmigerður Hollywood-matur heldur eitthvað fyrir harða aðdáendurna. Hvað þýðir þetta fyrir áhorfendur í dag sem fara aftur til að kíkja á myndina í fyrsta skipti (hún gæti nú verið eftirsótt nostalgía fyrir þá sem voru ungir og horfðu á það ásamt Masters of the Universe VHS spólunum sínum á sínum tíma) er hugsanlegur galli sem nefndur var áður og, kannski, að þú munt sjá eitthvað nokkuð einstakt. Fire and Ice er ekki einu sinni eini Bakshi rotoscoped eiginleikinn, en hann er mögulega sá fljótlegasta - ef ekki alveg mitt persónulega uppáhald - af þeim fáu sem hann gerði, og hann og teymi hans búa til heilan sláandi heim sem er að hluta til forsögulegur, hluti frábært sem er ekki úr þessum heimi, og að hluta til miðalda, og allt snert upp með hönd málara með tilliti til bakgrunns, himins og jarðar. Það er smá galli fyrir Bakshi aðdáendur í þessum þætti persónuhönnunar; Bakshi gekk svo langt að segja að þetta væri meira Frazetta en hann. Þetta kann að vera satt, en það gerir það ekki meira hrífandi fyrir augað eða forvitnilegra á þeim augnablikum þar sem við sjáum ekki fólk drepið eða slægt í hraða eða hæga hreyfingu (uppáhaldið mitt var augnabliks beinagrind-leiðarvísir - hvernig þeir rotoscoped sem kemur mér á óvart). Ég vanræki að lýsa söguþræðinum þar sem það myndi vinna bug á tilgangi þess að mæla með því. Ef þú ert nú þegar harður í svona stíl og nálgun hreyfimynda mun söguþráðurinn skipta máli eftir því hversu tvær stríðandi fylkingar eða „damsel“ eða prinsessa eru í hættu eða hetja þarf að sanna sig eða yada yada, svo það er nóg að segja að það snýst um, jæja, Fire against Ice, með persónum sem heita Nekron og Darkwolf (svalasti karlmaður flokksins og teiknimyndasagan í útliti) og Teegra (týpíska týpan sem er næstum *of* fullkomin fyrir unglings karlmanninn fantasíumynd). Það sem söguþráðurinn gerir, sem eign, er að leyfa röð af klettum og spennuþáttum í kringum hasarinn, framvindu hættunnar í komandi stóra bardaga, eins og þegar ógnarnir eru að veiða Teegra og þurfa að glíma við skyndilega brjáluð skrímsli og verur sem spretta upp úr trjástofnum og vötnum. Og eins og venjulega hjá Bakshi, töfrar hann fram einhverja brjálæði (ef ekki alveg hans venjulega innblásna brjálæði) mitt í öllu þessu beinskeytta fantasíuefni. Ef þú hefur séð Wizards, muntu skilja hvað ég meina í minna mæli. Svo ef þú ert teiknimyndaáhugamaður skaltu leita að þessu strax fyrir "gamla skóla" (þ.e.a.s. 1980) hasar og ótrúlega hönnun. Fyrir alla aðra, það er ... gott, ekki frábært, eins og ég myndi segja án þess að kenna um rökrétta 21. aldar framlengingu þess, með nokkrum breytingum, 300.