"House of Evil" eða "Dance Of Death" frá 1968 er fyrsta af fjórum alræmdu og undarlega síðustu myndum með hinum frábæra Boris Karloff í aðalhlutverki og leikstýrt af Jack Hill og Juan Ibánez. Ólíkt "Snake People" (1971), "The Incredible Invasion" (einnig 1971) og "The Fear Chamber" (1972) sem öll voru gefin út eftir dauða Karloff árið 1969, kom "House Of Evil" út árið 1968, þegar Karloff var enn á lífi. "House Of Evil" er af mörgum talin sú versta af þessum fjórum myndum, sem eru án efa allar frekar klikkaðar, en hafa svo sannarlega sitt skemmtanagildi sem óviljandi gamanmyndir sem þær eru. Ég persónulega kýs "The Fear Chamber" og "House Of Evil" fram yfir hinar tvær, einfaldlega af þeirri ástæðu að skortur á minnstu rökfræði er enn öfgakenndari, og þar sem það er engin spenna í neinni af myndunum, skortur á minnstu rökfræði. rökfræðinnar eykur óviljandi skemmtilegan þátt. Skrýtna sagan (ég veit ekki hvort ég get í alvöru kallað hana „plott“) gerist einhvers staðar í Evrópu á 19. öld. Eftir að nokkrar stúlkur eru myrtar og fundnar með augun rifin út, býður Mathias Morteval (Karloff), áhugasamur orgelleikari, fáum ættingjum sínum sem eftir eru í furðulega stórhýsið sitt, sem er fullt af hrollvekjandi leikföngum. Aðstandendur hans eru meðal annars Lucy Durant (Julissa), sem er trúlofuð einum af lögreglueftirlitsmönnum sem rannsakar morðin. Ég ætla ekki að gefa upp meira af sögunni, en ég get fullvissað þig um að hún er frekar furðuleg í myndinni. Það eru mjög fyndin augnablik, sérstaklega sumt sem persóna Karloff segir. Boris Karloff var án efa ein ljómandi og mikilvægasta helgimynd hryllingstegundarinnar sem uppi hefur verið, og honum tekst að verðlauna þessa skrýtnu mynd með pínulítið af mikilleika sínum, og þó (eða vegna) hlutverk hans sé (vegna lélegt handrit og og leikstjórn) á engan hátt skelfilegt, það lítur út fyrir að hann leiki það viljandi með húmor. Rétt eins og í arftaka myndarinnar "Snake People" og "The Fear Chamber", er kvenkyns aðalhlutverkið enn og aftur leikið af Julissa. Flestar aukasýningar hans eru bráðfyndnar áhugamenn, kvikmyndatakan er hræðileg og staðirnir og landslagið eru undir fyrirlitningu. Söguþráðinn skortir minnsta rökfræði og samræðurnar meika oft ekki minnsta sens. Það er hins vegar léleg sagan og samræðan sem gerir þessa mynd svo skemmtilega að horfa á. "House Of Evil" er kannski ákaflega vitlaus kvikmyndatilraun, en hún er vissulega jafn (óviljandi) fyndin og hún er slæm. Aðdáendur kvikmynda Ed Wood ættu að vera mjög skemmtir, mér persónulega fannst hún fyndin. Crappy en skemmtilegur engu að síður, og örugglega þess virði að horfa á þar sem Boris Karloff er í henni og vegna skemmtunar. 3/10