Ég efast um að Jigsaw hafi verið hipp jafnvel á þeim tíma, allt LSD þemað gift morðgátu er augljóslega augljós tilraun til að grípa ungt áhorfendur tímabilsins án þess að sýna að minnsta kosti raunverulegan skilning á mótmenningu sjöunda áratugarins. Hið dagsetta hlið til hliðar, Jigsaw þjáist af mörgum vandamálum, þar á meðal ofmetnum leikaraskap, kjánalegum og stæltum samræðum, LSD endurlit sem halda áfram endalaust lengi, jafnvel eftir að punkturinn hefur verið hamrað á fyrstu 60 sekúndunum, misbrestur á að skapa raunverulega spennu jafnvel þó Raunverulegur söguþráðurinn er, á pappírnum, frábær farartæki til að gera einmitt það, og endir sem er svo þröngsýnn og fyrirsjáanlegur (svo ekki sé minnst á marga slæma sjónvarpsþætti) að hápunkturinn er í raun and-hápunktur. Ef þetta væri betri kvikmynd gætum við kannski stöðvað vantrú á nokkrum hlutum þar sem það myndi hjálpa til við að njóta, en veikleikarnir eru svo áberandi að þeir eru aðeins til þess fallnir að varpa ljósi á ólíkindin sem áhorfendur gætu annars litið framhjá. Ég sá Jigsaw í sjónvarpinu og það er örugglega sjónvarpsfargjald seint á kvöldin sem ætlað er að fylla loftrýmið og eyða tímanum til að drepa svefnleysi einhvers frekar en nokkuð sem einhver ætti að leita til. Í besta falli þrír af tíu.