Kannski er ég að missa af einhverju vegna þess að ég hef lesið jákvæðari hluti um Manninn sem svindlaði sjálfan sig en ég hef lesið slæma dóma - og ég bara skil það ekki. Mér finnst gaman að noirunum mínum hafi smá stíl við þá með persónum sem tala, líta út og leika eins og Humphrey Bogart í The Big Sleep eða Gene Tierney í Laura. Engin af persónunum í þessari mynd hefur þann stíl eða nærveru eða hvað sem þú vilt kalla það. Taktu aðalleikarann, Lee J. Cobb. Humknótt, útrúllað út-úr rúmi útlit hans er um það bil eins langt frá glæsilegri, sléttmælandi noir erkitýpu og þú munt finna. Eða, taktu Jane Wyatt sem femme fatale sem annað dæmi. Þetta er eitt versta tilfelli af misskilningi sem ég hef séð í nokkurn tíma. Hún er bara ekki sannfærandi í hlutverkinu. Hvað söguþráðinn varðar, þá er hann þreyttur og vantar raunverulegar óvæntar uppákomur eða eitthvað nýtt fyrir tegundina. Ég hefði getað spáð fyrir um úrslit mannsins sem svindlaði sjálfan sig eftir um fimm mínútur. Og þessi síðasta kattar-og-mús eltingarsena er látlaus gömul. Tíu til fimmtán mínútur af því að ekkert gerðist eyðilagði í raun alla hraða sem myndin gæti hafa haft í för með sér.