Þessi mynd olli miklum vonbrigðum hvað varðar leikstjórn, vitsmunalegt stig, söguþráð og hvernig hún fjallaði um viðfangsefni sitt, málverkið. Þetta er hægvirk kvikmynd sem gerist eins og þáttur af Wonder Years, með skelfilegum skorti á dýpt. Það tekst heldur ekki að koma boðskap sínum á framfæri á sannfærandi hátt. Nálgunin á viðfangsefni málverksins er mjög úrvalsrík, takmörkuð við óljós og huglæg hugtök sem "fegurð". Samkvæmt höfundum þessarar myndar er „fegurð“ aðeins hægt að upplifa í Bob-Ross-stíl kitschy landslagsmálverkum. Góð list samkvæmt þessari mynd er hægt að ná með því að beita grunnlitafræði (eins og grunnskólastigi) og mikið af tilfinningum. Á köflum er myndin móðgandi, t.d. á einhverjum tímapunkti er því haldið fram (frekar, fagnað með því að dansa á borðum) að geðfatlað fólk sé ekki fært um að hafa tilfinningar eða tjá þær í gegnum málverk, verk þeirra eru samkvæmt skilgreiningu einskis virði „kjaftæði“ (tilvitnun). Ég skil ekki hvernig myndin gæti fengið svo háa einkunn, enn og aftur, enn sem komið er hafa ekki margir gefið henni einkunn og þeir völdu aðeins mjög háar eða mjög lágar einkunnir.