WRITEN ON THE WIND, leikstýrt af Douglas Sirk og gefin út árið 1956, er eins og allar myndir Sirks um miðjan 50. aldar, hrein melódrama. Samt er hún hrífandi, ríkulega þróuð melódrama, og einkennismerki Sirks, ógurlegi lita-expressjónismi, dúndrandi, varla bældar tilfinningar, táknfræði og samsetning flokkanna gera þessa mynd að þrá. Myndin opnar frábærlega, með aðalpersónunum fjórum og söguþræðinum kynnt þar sem einingarnar eru enn að rúlla. Sirk notar snjalla flashback uppbyggingu til að taka okkur inn í heiminn sinn...Robert Stack og Dorothy Malone eru stórkostleg sem Hadley "krakkarnir", Kyle og Marylee. Hann drekkur og sefur hjá konum. Hún drekkur og sefur hjá karlmönnum. Þeir eru báðir milljóna virði, þökk sé Hadley olíuviðskiptum. Hunky, en samt fátækur, Mitch Wayne (Rock Hudson) er ævilangur vinur Kyle og draumaelskhugi Marylee. Komdu inn í þetta ógeðslega rugl Lucy Moore (Lauren Bacall), grannvaxin, aðlaðandi ung kona sem fellur undir töfra Kyle eftir að hann tekur upp síma og flýgur henni yfir sveitina eitt kvöldið. Mitch elskar hana líka, en Kyle vinnur hana. Þau giftast fljótt og Kyle hættir að drekka. En örlögin virðast vera skrifuð á vindinn og ekki líður á löngu þar til hin samsærilegi Marylee (sem mun „hafa Mitch“, hjónaband eða ekkert hjónaband), hinn leynilega lamda Mitch, ráðvillta Lucy og dapurlega drukkinn Kyle koma til kasta. ...Malone er bara dásamleg sem Marylee Hadley og á svo sannarlega skilið Óskarinn sinn sem besta leikkona í aukahlutverki. Hún stelur hverri senu sem hún er í. Stack er næstum jafn góð, eykur upp melódrama, en heldur samt lúmskri og hljóðlátri örvæntingu. Hudson og Bacall eru miklu hófsamari en þessir tveir, en samt er það í samræmi við persónurnar sem þeir leika. Svo, hvað er allt þetta melódrama eiginlega við það? Jæja, margt. Kraftmikil mynd Stacks af ófullnægjandi karlmönnum og ótta, fyrst og fremst. Sirk umlykur Stack með fallískum táknum í gegnum myndina - takið eftir litlu litlu byssunni hans, olíuborunum og hið fullkomna fallíska tákn, sem virðist vanhæfni Kyle til að eignast börn. Stack virðist þjást af gríðarlegu yfirburði karla, sem versnað er af því að faðir hans valdi Hudson, þrá systur hans í Hudson og grunur hans um að eiginkona hans haldi áfram með Hudson. Með allan þennan auð lendir Kyle Hadley enn á röngum enda bæjarins, kaupir ódýran maísáfeng eins og „rabba“. Þetta snýst um ómögulega drauma og að þurfa að sleppa takinu á þeim. Áin þar sem Kyle, Marylee og Mitch léku sér þegar þau voru börn er stöðugt vísað í alla myndina, sem táknar ósk Kyle og (sérstaklega) Marylee um sakleysi og einfaldleika æskunnar. Í frábæru melódramatísku atriði, fullkomlega dregið af Malone, stendur Marylee við ána og ímyndar sér sjálfa sig aftur sem barn, með raddsetningu Mitch sem segir Marylee að hún muni alltaf vera stelpan hans. Þetta er þar sem Sirk slær gríðarlega tilfinningalega streng með áhorfandanum. Hvern hefur ekki dreymt um að fara aftur á þennan sérstaka stað í æsku? Hver hefur ekki einhvern tíma lifað á dýrmætri minningu? Hver hefur ekki viljað eitthvað sem hann gæti ekki fengið? Og síðasta lína Hudsons í myndinni (já, hann fær engar samræður á síðustu 10 eða svo mínútunum, aðeins nærmyndir) rifjar upp hversu „langt við erum komin frá ánni, Marylee“. Æðislegur.