Ég hef lesið allar ókeypis færslurnar um þetta ruglaða hálf-noir og er undrandi á mikilli virðingu fyrir því sem virðist, í hinu grimmilega ljósi ársins 2007, vera mjög slepjuleg síð-RKO færibandsvara. Allt þetta endalausa heimildarmyndaefni af fiskum, öldum, fiskum, öldum hefur lítið með miðdeiluna að gera og fyllir bara sýningartímann. Klippingin er hreint út sagt kærulaus: Atriðum lýkur bara og í kjölfarið koma aðrar senur sem eiga lítið skylt við það sem var á undan þeim. Samtalan ber stælt ummerki uppruna Odets: háleitar samlíkingar sem aldrei gætu hafa komið frá takmörkuðu ímyndunarafli þessa daglega fólk. En það sem kemur í raun á óvart er hversu hræðilega ofvirkur þríhyrningurinn er, á öllum hliðum. Ég elska Stanwyck, en hún nöldrar og beygir sig og hristir sig af miklum móð - óagaður frammistaða nokkrum þrepum fyrir neðan staðalinn hennar. Douglas, sem ofleikur að vera elskulegur, fer síðan í morðæði og er álíka hammy, eins og Ryan, nöldrar og öskrar með óeðlilegum hætti. Minna áhugaverða annað parið gefur að minnsta kosti auðþekkjanlega mannlega hegðun: Keith Andes, sem er eins konar Neanderdalsmaður á nútíma mælikvarða, er engu að síður slétt og sannfærandi eins og bróðir Stanwyck (miklu yngri, gerir maður ráð fyrir) og Marilyn Monroe, sem kærasta hans, er eðlilegt og óbreytt. Á vindblásinni strönd Monterey (og allt þetta myndband frá Monterey, þótt það sé að mestu óviðkomandi, er áhugavert sem skjal um hvernig bærinn leit út), innan um alla ofhitnuðu hysteríuna, eru þessar tvær eyjar geðheilsunnar. Lokaatriði og spilla: Kannski hefur Breen-skrifstofan gefið umboð til þess, en trúir einhver þeim hamingjusama endi í eina sekúndu? Stanwyck gæti hafa horfið til baka tímabundið í að vera hlýðin eiginkona, en ég gef hjónabandinu mánuð.