Ef Saura hefði ekki gert neitt þessu líkt áður væri Iberia tímamótaverk. Nú verðskuldar það enn að vera með að heiðra frábæran leikstjóra og frábæran kvikmyndaverndara spænskrar menningar, en hann hefur gert margt svona áður, og þó að við getum fagnað auðæfum sem hann hefur gefið okkur, verðum við að velja og velja uppáhalds og hátt stig meðal svipaðra mynda sem eru meðal annars Blood Wedding (1981), Carmen (1983), El Amore Brujo (1986), Sevillanas (1992), Salomé (2002) og Tango (1998). Ég myndi velja Flamenco frá 1995 Sauru sem hans sérstæðasta og öflugasta menningarskjal, við hliðina sem Iberia bölnar. Iberia er hugsuð sem röð túlkunar á tónlist Isaac Manuel Francisco Albéniz (1860-1909) og sérstaklega "Iberia" svítu hans. fyrir píanó. Isaac Albéniz átti mikinn þátt í útfærslu spænskrar tónlistarmenningar -- endursniði hennar fyrir áhorfendur sem ekki eru spænskir. Hann flutti til Frakklands um þrítugt og var undir áhrifum frá frönskum tónskáldum. "Iberia" svítan hans er hugmyndarík samsetning spænskrar þjóðlagatónlistar með stílum Liszt, Dukas og d'Indy. Hann ferðaðist um og flutti tónsmíðar sínar, sem eru eins konar falleg stöðlun á spænskum takti og laglínum, ekki eins einsleitur og Bolero eftir Ravel en færast í þá átt. Auðvitað hafa Spánverjar endurtekið Albéniz og í Iberíu endurtúlka flytjendur tónverk hans með tilliti til ýmissa þjóðernislegra og svæðisbundinna dansa og stíla. En uppspretta er tamið og útþynnt form spænskrar tónlistar- og dansmenningar í samanburði við alvöru spænsku hreinnar flamenco. Flamenco, sem kemur út úr svæðinu Andalúsíu, er djúpstæð blanda af gitane, rómönsku-arabísku og gyðingamenningu. Íbería er einfaldlega skaginn sem samanstendur af Spáni, Portúgal, Andorra og Gíbraltar; sjálft hugtakið er meira útþynnt. Flamenco Sauru er óstöðvandi ákafur þjóðernis blanda af tónlist, söng, dansi og þessum páfugla hátt göfugri prýði sem er kjarninn í spænskum stíl, hvernig karl og kona bera sig með stolti á mörkum hroka og glæsileika og prýði - - jafnvel nautabardaga og hreyfingar torerosins eru fullar af því -- í röð rafrænna raða án kynningar eða niðurstöðu; þeir eru það bara. Saura lagði alltaf áherslu á stöðnun í samstarfi sínu við danshöfundinn Antonio Gades og aðra listamenn. Í Flamenco sínu árið 1995 lét hann hverja tilgerð sögu og lætur einfaldlega söngvara, tónlistarmenn og dansara fara á og af stóru hljóðsviði með fallegri lýsingu og skjám, íbúðum og speglum útsett af kvikmyndatökumanninum Vittorio Storaro, öðrum mikilvægum spænska kvikmyndagerðarmanninum. samstarfsmenn. Upphaf og endir raða í Flamenco eru oft gróft, en andrúmsloft, aðeins einkennist af gnýr og ysi stokkandi fóta og blöndu af raddum. Stundum heldur myndin áfram að nærast þegar gjörningi er lokið og þú sérð dansarann ​​beygja sig, andvarpa eða hlæja; eða einhver segir bara eitthvað óvænt. Í Flamenco meira en nokkurri annarri tónlistarmynd Sauru er það hrífandi, ákafur samspil söngvara og dansara og taktföst klappandi þátttakenda áhorfendur sem hrópa hvatvísa ólé sem er „sagan“ og skapar töfrana. Vegna þess að Saura hefur sannarlega gert töfra, og kannski best þegar hann sleppti hvers kyns hefðbundnum sögum. Iberia er í svipuðum stíl og sumar af hreinustu tónlistarmyndum Sauru: engin frásögn, engin samræða, aðeins stuttir titlar til að gefa til kynna tegund lags eða héraðið, byrjaði á því að píanóleikari lék tónlist Albeniz og fór smám saman yfir í röð dansþátta og smá söng. Í flamenco-tónlist er grundvallarþátturinn undirleikslaus rödd og sú rödd er ótvíræðasta og einstaka framlag til heimstónlistar. Það tengist öðrum lögum af öðrum þjóðerni, en ekkert jafnast á við hráan og hráan einstakan ljót-fallegan grát sem ögrar þér að gera allt annað en að hlusta á það af nánustu athygli. Svo kemur klappið og fótatakið og svo dansinn ásamt öðrum þáttum. Það er aðeins eitt flamenco lag í Iberia. Ef þú elskar Saura's Flamenco, munt þú vilja sjá Iberia, en þú munt verða fyrir nokkrum vonbrigðum. Stíllinn er til staðar; sumar frábæru raddirnar og dansinn og tónlistin eru þarna. En uppspretta og getnaður Iberíu dæma hana í minna vald og gera hana að minna ríkri og ákafurri menningarupplifun.