Ég elska fáránleikann og bítandi húmorinn í súrrealískum myndum Buñuels (eins og "The Discreet Charm of the Bourgeoisie" og "The Exterminating Angel", svo tvær séu nefndar). Önnur eldri verk (eins og "The Forgotten Ones", um unglinga afbrotamenn frá jaðarhverfi í Mexíkó) eru alvarlegri og veita sterk félagsleg skilaboð. Hins vegar tel ég að það sé "Nazarin" sem skýtur best í hjarta áhorfandi. Þó að það sé satt að það sé full af kaldhæðni, sýnir það engu að síður hlið Buñuel sem virðist vera forvitinn af fegurð og hátíðleika andlegu leitarinnar. Hér, á meðan leikstjórinn (nokkuð dæmigerður) kastar óteljandi stökkum í kaþólsku kirkjuna, virðist hann líka sýna, furðu, tilfinningu fyrir aðdáun á sannri kristinni hugsun og iðkun hennar á óeigingjarnri ást.“ Hvað?? -eins og mynd??" Ég hugsaði alltaf um hann sem algjörlega tortrygginn listamann án snefils af trú á mannlegar dyggðir... það er að segja þangað til ég horfði á "Nazarin". Ég met það að hann afhjúpar á ádeila á erfiðleikana við að fylgja fordæmi Krists í samfélagi sem er þrungið illsku, fáfræði og synd; en hann kynnir líka hetjuna, föður Nazario, sem algjöra leiðarljós ljóssins innan um myrkurshaf. Án efa var ég að horfa upp til hans í lok myndarinnar en ekki niður á hann! Sumir myndu halda því fram að efasemdir föður Nazario um trú hans bendi til þess að heilög gildi hans hafi glatast. (Því miður, ef hann getur ekki gert gott í þessum heimi, hver getur það?) En ég myndi segja að þessi "galli", gremju hans, geri persónu hans enn hetjulegri, því það sýnir hversu mannlegur hann er og hversu krefjandi barátta hans innan hlýtur að vera. Og hver segir að presturinn gæti ekki að lokum komið út úr þessari "myrku nótt" og endurheimt sjálfstraust sitt? Kannski hefur okkur aðeins verið kynntur erfiður hluti af andlegri ferð hans. Glæsilegur, opni endirinn (þar sem hann tekur örvæntingu við ávöxtunum sem ókunnug kona býður upp á) gerir okkur kleift að ímynda okkur lokaniðurstöðu sögunnar. Ég kannast við í Buñuel hinn árásargjarna, sjálfsagða trúleysingja sem er gæddur ljómandi vitsmuni og félagslegri vitund; en eftir að hafa horft á "Nazarin" skynja ég líka frá honum ákveðna hlýju, dýpt og þroska sem er ekki svo áberandi í öðrum verkum hans. Í andstæðu sakir mæli ég eindregið með því að horfa á stuttmynd hans "Simon of the Desert" í kjölfarið. (einnig framleitt í Mexíkó, nokkrum árum síðar). Það fjallar um svipað efni -- að yfirgefa egóið andspænis freistingum --, aðeins það gerir það í hysterískt fyndnum og algjörlega óvirðulegum stíl.