Í Bandaríkjunum hafa mjög fáar kvikmyndir verið gerðar um Róm sem ekki gerast á tímum Júlíusar Sesars eða skömmu síðar. Sverð- og sandalasögur Hollywood eru að mestu leyti með kristilegt þema, sem gerir það erfitt að komast inn í fyrri rómverska sögu (Spartacus var líklega fyrsta undantekningin frá þessari reglu, og mætti ​​nokkurri mótspyrnu í Hollywood vegna þess að Jesús var ekki í henni). Þetta er áhugavert. að sjá að minnsta kosti eina mynd sem gerist ekki aðeins fyrir tíma keisarans og Krists, heldur gerist það þegar Róm var aðeins ein borg af mörgum á Ítalíuskaga, og var nýbúið að hrekja hinn hataða Tarquin konung frá völdum og stofnað lýðveldið. þetta er ekki söguleg mynd; það er peplum, og þó að framleiðslugildin séu ekki botn, þá eru leikin og persónusköpun úr pappa. Ég get aðeins ímyndað mér hvernig samræðan var á ítölsku, en með enskri trétalsetningu er það mjög töff. Ég fékk að hlæja að þessu í fyrstu. Ég hef ekki séð margar myndir af þessari tegund, enda missti ég af flestum Hercules-myndum sjöunda áratugarins. Hún er skemmtileg upp að vissu marki, en þegar líður á myndina verður hún frekar leiðinleg. Eitt er víst: Ef ég hefði séð þessa mynd þegar ég var tíu ára, hefði ég elskað hana. Á þessum aldri fór ég í hvað sem var með Rómverjum og sverðbardaga í því. Svo að minnsta kosti vakti þessi mynd upp nokkrar bernskuminningar.