Ah, noir. Uppáhalds tegundin mín. Eftirlit Otto Preminger að "Laura" er film noir sem gerist í New York eftir stríð, þar sem spilling og ofbeldi ríkir. Í henni fer Dana Andrews í hlutverk Mark Dixon liðþjálfa, einkaspæjara sem hefur með hrottalegum aðferðum komið honum í heitt vatn með yfirmönnum sínum. Þegar hann drepur fyrir slysni grunaðan morðingjann reynir Dixon að kenna glæpastjóranum Tommy Scalese um. Dixon er nálægt því að ná markmiði sínu þegar hann kemst í samband við eiginkonu hins látna manns, hinni fallegu Morgan Taylor. Auðvitað, á dæmigerðum noir tísku, fara hlutirnir fljótt niður á við. Þó að myndin geri ekkert áhugavert myndavél eða frásagnarlega, hefur hún stöðugan tón af ótta og drunga. Eins og flestir frábærir noir-myndir er hún líka frábærlega hröð og sogar áhorfandann að sér strax í upphafi. Samt, eins og flestar vinnumyndir Premingers, er þetta ekki eitthvað sem ég myndi horfa á aftur. Það skortir munnlega vitsmuni Wilder, sjónrænan prýði Hitchcocks eða rýmislegar tilraunir Welles. Eins og síðara verk Langs, finnst "Sidewalk" mjög "klón" af því sem noir ætti að vera, í stað þess að vera eitthvað virkilega listrænt ósvikið. Þemalega er myndin ekkert sérstök. Hún fjallar um löggu sem finnur sjálfan sig hægt og rólega að verða glæpamaður. Í einni senu útskýrir Dixon að faðir hans hafi sjálfur verið lítill tímabrjálaður, myndin daðraði við hugmyndina um forboð, en þetta eina atriði er eins langt og Otto nær, eða þorir að taka hugmyndir hans. Myndavélavinnan veldur sömuleiðis vonbrigðum. Það er engin greind í myndavélinni hans Otto. Það er ekkert reynt að tengja myndavélina við neitt. Það leikur ekki með rými eða byggingarlist eða leggur áherslu á skref-fyrir-skref málsmeðferð lögreglu. Þetta eru bara þrífótaruppsetningar með einstaka dúkku inn og út. Merkingarlaust þó að flestum sé sama um þessa hluti. Það er hins vegar eitt gott skot þar sem hetjan okkar er föst í bíl fullum af glæpamönnum (noir búr) sem sjálft fer inn í ökutækjalyftu (annað búr) og er fluttur upp í bæli aðalglæpamannsins. Líkt og "Blue Velvet" eftir Lynch, endurstofnar Otto myndina, líkir stöðugt "uppi" við helvíti. Þetta virkar vel, en leikmyndahönnunin nær ekki að styrkja það. 7/10 - Otto virðist sáttur við að fylgja Hawksian mótinu um hvað noir er, frekar en að leika sér með möguleikana á því hvert noir getur farið. Eins og "Detour", "Night in the City", "Scarlet Street", "In A Lonely Place", "Act of Violence", "Bomberang" og "Johnny Eager", "Where the Sidewalk Ends" er ein af þeim vel. gerði annars flokks film noir. Það er hæft og grípandi, en vantar þennan sérstaka töfra.