Fimmti leikur Mitchell Leisen sem leikstjóri og hann sýnir fjölhæfni sína með því að leikstýra söngleik, eftir að fyrri myndir hans voru þungar dramatík. Hann leikur líka cameo sem hljómsveitarstjóri. Þú getur sagt að þetta er forkóðamynd og ekkert í líkingu við hana var gerð í Bandaríkjunum í nokkurn tíma síðar (eins og 30+ ár). Leisen skaut tónlistarnúmerin þannig að þau voru eins og það sem áhorfendur myndu sjá - engin breiðtjaldskot eða ofan frá ala Busby Berkeley. Það sem mér finnst fyndið eða áhugavert er að þú sérð aldrei áhorfendur í raun og veru. Eins og aðrir hafa nefnt eru aðalhlutverkin frekar karakterlaus og Jack Oakie og Victor McLaghlan leika sínar venjulegu kvikmyndapersónur. Gertrude Michael gefur hins vegar smá neista. Tónlistarnúmerin eru áhugaverð og sum góð (sérstaklega er Rape of the Rhapsody skemmtileg) en dramað er ósannfærandi og falsað - þrjú morð eru of mörg og hafa lágmarks tilfinningaleg áhrif á persónurnar. Þetta er þar sem þessi mynd hefði getað verið miklu betri.