Ég vildi óska ​​að þetta væri „Síðasta heimski spennumyndin“. En spennusögur eru svona. Þau eru eins og börn: mörg, órökrétt og oft pirrandi. Þeir vilja svo sannarlega láta taka sig alvarlega en hvað er hægt að taka alvarlega við hegðun barns eða söguþræði spennusögu? Eftir að hafa séð þetta tiltekna barn - ég meina... spennusögu - skil ég hvers vegna gagnrýnendur vísa til hennar sem "hitchcockískrar spennusögu"; þeir gætu allt eins hafa kallað þetta "fjánalegt" því það er það sem "hitchcockian" þýðir í kvikmyndaorðabókinni (flettu því upp, ef þú trúir mér ekki). Jafnvel hljóðrásin er Hollywood af gamla skólanum sem eru mistök: hún passar ekki við kvikmynd seint á áttunda áratugnum og lætur hana líta lygilega út. Að auki, hvernig þora þeir að stela hugmynd De Palma um að stela frá Hitchcock?! Sagan er fáránleg. Eiginkona Scheider er drepin og morðingjar hennar eru aldrei vandamál. Í staðinn fylgja fyrrverandi vinnuveitendur hans honum fyrst og ákveða síðar að drepa hann. Af hverju ákveða þeir að drepa hann? Engin skýring. Kannski vegna þess að FBI er myrkur, myrkur stofnun ("X-Files") sem er mjög kveikjan að því að reka fyrrverandi starfsmenn sína af lífeyrissjóðaástæðum. Eða kannski vegna þess að það er í tísku að vilja drepa Scheider í þessari mynd; allir virðast vera á eftir honum. Og á meðan aumingja grunlausi áhorfandinn er að reyna að komast að leyndardómnum með því að gera ráð fyrir því að um stórt samsæri sé að ræða, þá er morðinginn í raun og veru... Janet Margolin! Já, konan sem býr í vistarverum Scheiders; sú sem gaf í skyn að hún væri „siðspillt“. Hvers vegna fer hún á eftir Scheider einmitt á þeim tíma þegar eiginkona hans var myrt og hann er ofsóknarbrjálaður - og hans eigin fyrrverandi vinnuveitendur fylgt eftir - og ekki nokkrum árum fyrr eða nokkrum árum eftir morðið á eiginkonunni? Hreint hitchcockísk (flettu því aftur upp í orðabókinni, ef þú gleymir hvað það þýðir) tilviljun. Og hvað með þessi snilldar hvöt hennar...! Amma hennar var þvinguð í vændi þegar hún var nýkomin af bátnum 15 ára mey í NY, og síðan sýfilísert af hópi kátna gyðinga, einn þeirra - tah-dah! - er afi Scheider. Fyrir vikið hefur Margolin verið að leika króka í frítíma sínum (meðal annars) til að drepa alla afkomendur mannanna sem sársóttu ömmu hennar sem einu sinni var mey. Hversu hitchcockian (flettu það upp) er það? Lokaatriðið rífur síðan blygðunarlaust af Mount Rushmore atriðinu úr „North By Northwest“, nema hvað ástaráhuginn er morðingi og hún bjargast ekki. Myndin býður einnig upp á vafasama/afturkallaða umræðu og aðra ekki svo frábær leikur. Skoðaðu kjánalega og augljósa hátt sem Napier fylgir Scheider í kirkjugarðinum. Við skulum heldur ekki gleyma brjálæðislegu söguþræðinum þar sem Napier teygði sig í jakkann sinn og hélt mjög grunsamlega í höndina á honum - en þetta var ekki byssa! Hversu ljómandi! Napier í turninum: nú er annar strengur af órökréttum hegðunarmynstri. J. Demme var, er og verður alltaf leikstjóri án stíls, án smekkvísi, og maðurinn sem leikstýrði "Philadelphia". Við skulum gefa honum annan Óskar!