Þessi mynd er kryddaður lítill kvikmyndagerð frá Sam Fuller sem gefur Richard Widmark tækifæri til að sýna nokkra af sínum bestu og liprasta leikara í hlutverki Skip McCoy, smáþjófs sem rekst á hernaðarleyndarmál á meðan. að tína fallegan vasa Candy (Jean Peters) í troðfullri rútu. Það kemur í ljós að Candy var að gera greiða fyrir (fyrrverandi?) kærasta sinn, sem er að vinna fyrir „commies“. Yfirborðslega séð er ráðgáta hér varðandi hvatir Candy og Skip eyðir stórum hluta myndarinnar í að ákvarða hvatir hennar. Reyndar virðist hann bara í upphafi gera ráð fyrir að hún sé „kommía“, sem gengur svo langt að hella bjór í andlitið á henni með látlausum látbragði. En raunverulega spurningin er hvað er í gangi með Skip? Hverjar eru hvatir hans og hvers vegna líkar Candy svona vel við hann? Hvers vegna viljum við (áhorfendur) vera svona hrifinn af honum? Í grundvallaratriðum er það sem kvikmyndagerðarmennirnir hafa gert hér að skapa mjög sláandi „karlkyns dauða“ í persónu Widmarks og frammistöðu hans. Rétt eins og karlkyns áhorfendur hafa tilhneigingu til að velta því fyrir sér í gegnum lengd kvikmyndar eins og "The Big Sleep" eða "The Glass Key" ásamt aðalpersónunum hvort kvenpersónan sé áreiðanleg eða bara fallegt andlit, hafa kvikmyndagerðarmennirnir hér búið til svipað vandamál fyrir kvenkyns áhorfendur. Widmark er myndarlegur og það er líka sjarmi í drengjalegri ósvífni hans en í fyrstu tvö skiptin sem hann hittir forustukonuna okkar rænir hann henni og slær hana síðan í andlitið. Að lokum verður spurningin myndi Skip sökkva svo lágt að hann seldi landið sitt fyrir pening (ummæli hans við lögregluna, eins og „þú ert að veifa fána á MIG?“ gera okkur grun um að hann myndi gera það) eða er hann einfaldlega úti fyrir hefnd fyrir morðið á vini sínum Moe (Thelmu Ritter)? Ég er ekki viss um að myndin gefi okkur óyggjandi svar á hvorn veginn sem er. Persónuverk Thelmu Ritter á skilið sérstakt umtal hún hefur skapað sannarlega óafmáanlega persónu hér. Fuller er óhrædd við að gefa henni nóg af „viðskiptum“ í formi líkamlegra hluta sem hún notar til að draga áhorfendur inn í heiminn sinn, sérstaklega notuð böndin. Annað dæmi um "viðskipti" Fullers væri atriðið þar sem Victor Perry (leikari sem ég hef séð annars staðar notaður með minni áhrifum) notar ætipinna til að hræða Candy. Áherslan á samband Moe og Skip veitir einn mest afhjúpandi "heiður meðal kvikmynda" þjófar“ þemu. Reyndar á Skip sömu léttleika og sömu tegund af frjálslegu sambandi við lögregluna, að áberandi undantekningu Tiger skipstjóra (Murvyn Vye) sem hefur hatur á honum. Ég elskaði atriðið þar sem hann bauð löggunni inn með nafni og bauð þeim í bjór þegar þeir komu að sækja hann í kofann hans. Það eru svona smáatriði sem láta þessa mynd líða raunverulega hvort hún sé raunverulega "raunsæ" eða ekki hvort það skipti máli eru algjörlega aðskildar spurningar. Allt að segja myndi ég segja að þetta væri ómissandi glæpamynd sem sýnir mikið af bestu og varanlegustu eiginleikar "film noir" skólans í kvikmyndagerð. Fyrirsjáanlegur söguþráður er á móti fjölda litríkra persóna (jafnvel vel leiknar), ódýr leikmynd er dulbúin af óvægnu hraða myndarinnar og lokaafurðin finnst miklu efnismeiri en hún er líklega. Þetta er besta mynd sem ég hef séð hingað til eftir Sam Fuller og hjálpar mér að sjá betur hvers vegna hann er álitinn meistaraleikstjóri hér afrekaði hann ýmislegt sem ég held að hann hafi reynt en mistókst að lokum í öðrum myndum eins og "The Crimson Kimono" og "Shock Corridor" að því er varðar mjög eindregna leikstíl og virkilega grípandi spennu. Þetta er ein af uppáhalds sýningum mínum frá Widmark sem ég hef séð hingað til og Widmark var hæfileiki sem ég freistast til að segja (byggt á fáum óvenjulegum myndum sem ég hef séð með honum) var sambærilegur við hæfileika Alan Ladd eða Humphrey Bogart, þó hann hafi ekki gert eins margar klassískar myndir.