Það kemur mér ekki á óvart að þessi stutta (91 mínúta) svart/hvít mynd sem gerð var fyrir 50 árum í Sovétríkjunum á stutta tímabili sem kölluð er "ottepel" eða "þíðan", hafi öðlast svo mikla ást og aðdáun meðal kvikmyndaunnendur um allan heim. Hún er háleit og fallega kvikmynduð. Sumar senur finnst eins og þær hafi verið gerðar langt á undan sinni samtíð. Myndavélavinna Sergei Urusevskys og skapandi uppgötvanir voru með í kennslubókunum og víða hermt eftir. Myndin segir áhrifaríka og tímalausa sögu af ást sem eyðilagðist í miskunnarlausu stríði en er eilíflega lifandi í minningu ungrar konu. Það er líka myndin um tryggð, minningar, getu til að lifa á þegar svo virðist sem ekkert sé til að lifa fyrir; það snýst um fyrirgefningu og um von. Myndin hlaut (algjörlega verðskuldað) Grand Prix á kvikmyndahátíðinni í Cannes og Tatiana Samoilova var valin viðtakandi sérstakra verðlauna í Cannes fyrir að leika Veroniku, ungu stúlkuna sem var hamingjusöm ástfangin af besta manni í heimi í upphafi leiks. kvikmynd. Eftir aðskilnað við ástvin sinn sem fór í fremstu röð, missi fjölskyldu sinnar í sprengjuferðinni og hjónabandið við manninn sem hún elskaði aldrei og vildi bara að hann væri aldrei til, sneri hún sér í skuggann af sjálfri sér, hún varð dauð að innan. Langt ferðalag hennar til endurlausnar, að sætta sig loksins við dauða ástvinar sinnar og læra hvernig á að lifa með honum, er heillandi og hjartnæm og hún mun einfaldlega ekki láta neinn áhorfanda afskiptalausan. Fyrir mér er myndin mjög persónuleg og kær vegna þess að Ég fæddist og ólst upp í borginni þar sem persónur hennar bjuggu og var svo hamingjusöm í upphafi. Ég gekk sömu götur, torg og brýr yfir Moskva ána. Sérhver fjölskylda í fyrrum Sovétríkjunum hafði misst að minnsta kosti einn en oft fleiri en einn fjölskyldumeðlim í bardaga eða í fangabúðirnar eða gettóið eða vegna hungurs, kulda og veikinda í seinni heimstyrjöldinni og fjölskyldan mín er engin undantekning. Móðir mín og amma þekktu hryllinginn í stríði og aldrei læknandi sársauka vegna taps, ekki bara úr kvikmyndum og bókum. „Cranes are Flying“ talar skýrt og heiðarlega til mín og snertir mig mjög djúpt. Hún er meistaraverk kvikmyndagerðar en hún er hluti af lífi mínu - bakgrunnur minn, minni og fortíð.