Fyrir utan að vera snjöll og vel markaðssett afbrigði af hinni gríðarlega vinsælu hryllingstegund nú á dögum og frábær formúla til að laða að mögulega nýja aðdáendur almennt, þá leit ég alltaf á "Yfirnáttúrulega" sem risastóra virðingu fyrir tegundinni í gegnum áratugina. Þó að það sé ekki alltaf áberandi fyrir yngri áhorfendur og/eða fólk sem hefur aðeins áhuga á nýrri hryllingsmyndum, þá inniheldur hver og einn þáttur nokkrar augljósar og fíngerðari tilvísanir í sígilda og áhrifamikla titla. Frá því sjónarhorni var það aðeins tímaspursmál hvenær höfundarnir myndu heiðra kvikmyndagerðina „hrollvekjandi farartæki án ökumanns“, og jafnvel nánar tiltekið tímamótin „Duel“ (frumraun Steven Spielbergs) og „Einvígi“ á áttunda áratugnum. Bíllinn". Þar sem ég er ákafur aðdáandi þessara tveggja mynda hafði ég mjög gaman af "Route 666" þrátt fyrir galla og galla. Þátturinn byrjar spenntur og andrúmsloft á afskekktum vegi í Missouri, þar sem svartur maður er veiddur og að lokum drepinn af ógnvekjandi skrímslabíl með að því er virðist enginn ökumaður undir stýri. Dóttir fórnarlambsins, Cassie, er fyrir tilviljun fyrrverandi kærasta Dean og hún kallar á Winchester bræðurna til að fá aðstoð. Bræðurnir geta ekki komið í veg fyrir tvö fleiri svipuð „slys“ áður en þeir uppgötva að draugabíllinn skyndilega nærvera tengist alla leið aftur til kynþáttadeilu á sjöunda áratugnum, þar sem bæði foreldrar Cassie komu við sögu og fleiri áberandi íbúa litla bæjarins. Sumir af gagnrýnendum mínum hér í kring hafa tilhneigingu til að stimpla „Route 666“ sem eina af veikari færslunum í fyrstu þáttaröðinni, aðallega vegna þess að handritið er of prédikandi varðandi kynþáttamál og sýnir aðra og tilfinningaríkari hlið á persónu Dean. Hann er yfirleitt sterkur þögull týpan en hér stendur hann frammi fyrir ókláruðum rómantískum málum frá fortíðinni hér. Að vissu leyti er ég sammála umræðunni um rasisma, en hún truflaði mig ekki svo mikið, í raun. Rithöfundarnir þurftu að lokum að gefa skýringar á nærveru draugabílsins og kynþáttaátök eru ásættanleg að mínu viti. Varðandi tilfinningalega viðkvæmni Dean get ég aðeins fullyrt að það er aðdáunarvert að sjá hvernig rithöfundarnir reyna stöðugt að veita aðalpersónunum dýpt og smáatriði. Hegðun Dean gagnvart Cassie varpar í raun nýju ljósi á hann. Að auki, það sem skiptir raunverulega máli í þessum þætti er dásamlega óheillvænlegur vörubíllinn og illvígar árásir hans. Þetta er áhrifamikið og yfirþyrmandi farartæki, sem gefur frá sér blindandi ljós og hryllilegan vélarhljóð. Ef þú dýrkaðir hið snilldarlega fyrrnefnda „Einvígi“, muntu örugglega finna einhverja skemmtun í sannfærandi eltingarröðunum sem sýndar eru í „Route 666“.