Ég hef gaman af góðu, hægfara drama. Christmas In August, Chungking Express, Virgin Stripped Bare By Her Bachelors, The Way Home, Springtime in a Small Town, Hana bi, Eat Drink Man Woman, Dolls, In the Mood for Love og Spring Summer Fall Winter Spring eru allar skemmtilegar myndir bara svo eitthvað sé nefnt. Því miður er til undirmengi kvikmynda innan leiklistargreinarinnar sem reynir að hjóla í jakkafötum góðra kvikmynda á sama tíma og þeir veita ekkert áhugavert sjálfir. Þetta eru það sem ég kalla IAN myndir "Óskiljanlegt listrænt bull." Tsai Ming-liang er konungur þessarar undirtegundar og Vive L'Amour er „meistaraverk“ hans. Reyndar er þetta crème de la crème af drasli sorpi í skjóli "listar". Fólk gengur um í íbúðum sínum, drekkur vatn, röltir fram og til baka og bíður eftir að símar losni, hengir veggspjöld, heftir saman pappíra, fer á klósettið, borðar, tekur armbeygjur, stundar kynlíf, skellir á moskítóflugur o.s.frv. Ég er ekki að grínast þegar ég segi að þetta sé nákvæm samantekt á allri myndinni, sem er aðal veggspjaldsbarnið fyrir tilgangslaust listahús rusl. Það er enginn söguþráður, enginn söguþráður, engir áhugaverðir eða eftirtektarverðir atburðir, engar tilfinningar, engar merkingarbærar samræður og síðast en ekki síst - engin dramatík. Í viðburðaríkasta atriðinu eru tveir einstaklingar sem „barra“ í rúm með manneskju sem fróar sig undir dýnunni kaldhæðnislegt atriði. að það sé líka algjörlega bragðlaust og óþarfi. Samband persónanna á rúminu er nánast engin. Tsai hafði greinilega ekki áhuga á að koma neinu á framfæri við áhorfandann varðandi þetta fólk annað en þá augljósu staðreynd að þeim finnst gaman að „bangga“. Manneskjan undir rúminu er jafn einvídd og óáhugaverð. Honum finnst gaman að drekka vatn, smyrja með melónum og strjúka sjálfum sér. Þetta er hugmynd Tsai um „karakterþróun“. Sannarlega afvegaleiddur „skemmtikraftur“. Hið sanna framlag Tsai í Vive L'Amour er ef til vill voðalegasta atriði í kvikmyndasögu listahússins. Hann sýnir fyrst aðalleikkonuna ganga alla leið frá einum enda garðs til annars í 285 sekúndur samfellt, til að sýna hana síðan gráta hysterískt án nokkurrar ástæðu í aðrar 356 sekúndur í röð. Þá lýkur myndinni skyndilega. Ekkert mál. Engin skemmtun. Bara hreinar, einbeittar pyntingar sem beittar eru áhorfandanum. Í viðleitni til að berja dauðan hest. Undirliggjandi þema einmanaleika er misfarið svo mikið að eina sanna tilfinningin í þessari mynd er leiðindi. Reyndar gefur Kiyoshi Kurosawa mun betri útlistun á einmanaleika í hryllingsmynd sinni Kairo. Og gettu hvað? Það er í raun Áhugavert! Sú mynd fór hægt eins og melass í janúar, en það eru betri leiðir til að takast á við hugmyndina um einmanaleika en algjöra sóun sem kallast Vive L'Amour. Kairo er fullkomið dæmi um það. Kvikmyndaaðdáendur kunna að þakka Tsai Ming-liang fyrir að leikstýra þessari mynd, þar sem hann hefur lagt fram óhrekjanlegar vísbendingar um að listhúskvikmyndir geti verið jafn illa gerð og sjónvarpshrollvekja í B-gráðu. flikkir. Listasnobb hafa nú formlega misst stall sinn um sjálfsréttlætingu. Gæðastig dýrmætrar tegundar þinnar skarast nú kvikmyndir eins og Army of Darkness og gasp! Sýningarstúlkur. Hvernig líkar þér við þau epli?