Jæja, hvað í fjandanum á þetta nú að vera? Er þetta fantasíumynd fyrir fjölskyldur til að grípa frekar inn í gríðarlega velgengni "Close Encounters of the Third Kind" eftir Spielberg? Eða afturhvarf til dýrðardaga forsögulegra sagna eins og „Þegar risaeðlur réðu jörðinni“ og „The Lost World“? Kannski er þetta vitsmunalegt og heimspekilegt meistaraverk sem okkur tekst ekki að skilja? Já, það hlýtur að vera það! Hvað sem það er, þá hljóta höfundar "The Day Time Ended" (gamli góði John 'Bud' Cardos úr "Kingdom of the Spiders" og rithöfundurinn David Schmoeller af "Tourist Trap") að hafa verið að þefa töluvert af lími þegar þeir skrifuðu niður. hugmyndirnar um þennan heilabilaða hóp af tegundum. Sagan meikar ekki minnsta sens og frásagnaruppbyggingin er ósamhengislaus eins og helvíti en, hey, hverjum er ekki sama svo lengi sem hún hefur pappírsmâché risaeðlur, smágeimfar, höfuðverk-framkallandi ljós- og leysisýningar og sjálfkviknar sprengistjörnur! Röddkynningin er nánast óheyrileg, en engar áhyggjur þar sem þetta er allt bull! Vissir þú að skilgreiningin á „tími“ er ekki það sem við höldum öll að hún sé? Tíminn líður ekki endilega í tímaröð, hann er ein risastór þversögn! Orð sem voru töluð fyrir þúsundum ára eru enn á sveimi núna og jafnvel hlutir sem munu gerast í framtíðinni eru þegar í kringum okkur. Ég hef nákvæmlega ENGAN hugmynd um hvað þetta þýðir, en greinilega er þetta auðveld afsökun til að safna saman tappdansandi dverggeimverum og vel siðuðum risaeðlum á skjáinn. Ég segi vísvitandi velsiðaðar risaeðlur, því á ákveðnum tímapunkti bankar eitt af forsögulegu skrímslunum kurteislega á útidyrnar áður en hann ógnar skotmörkum sínum. Brjálaða söguþráðurinn snýst um furðulega fjölskyldu sem býr í sólarorkuhúsi sínu í miðju hvergi. Afi er einstaklega pirrandi, barnabarnið enn meira, amma er gangandi og talandi auglýsingaskilti fyrir lýtaaðgerðir, yngsti sonurinn líkist prins Valiant undarlega og unga móðirin er ótrúlega heit! Chris Mitchum reikar líka af einhverjum ástæðum tilgangslaust um tökusettin sem eiginmaður heitu mömmunnar á viðskiptaferðalagi. Tæknibrellurnar eru hreint út sagt cheesy og algjörlega hlæjandi (ég vona svo sannarlega að hinn gagnrýnandinn sem talaði um „frábær tæknibrellur“ hafi verið kaldhæðinn), en alger snilldarþátturinn hérna eru samtölin! Lestu bara þetta dásamlega dæmi um óvenjulega skrif: Afi: "Þú veist hvað þetta er, er það ekki? Þetta er tíma- og rúmskekkja! Stevie: "Ég er ekki alveg viss hvort ég veit hvað það þýðir, pabbi"Afi" : "Jæja, ég býst við að enginn geri það í alvörunni" Gerðu upp hug þinn, grams! Veistu hvað það er eða ekki? Og hættu að tala um "The Vortex" eins og þú sért einhvers konar sérfræðingur á þessu sviði! " The Day Time Ended" er ótrúlega barnaleg og ekki þess virði að trufla fyrir fantasíumynd, þó ég skilji alveg að sumir aðdáendur hennar þykja vænt um myndina vegna þess að þeir sáu hana á unga aldri og heilluðust af glæsilegum áhrifum. Endirinn kemur algjörlega upp úr engu, eins og þeir hafi skyndilega orðið uppiskroppa með peninga eða eins og áhrifin af sveppunum sem þeir voru að borða slitnaði óvænt.