Fyrsta Cube myndin var listamynd. Það setti upp heim þar sem allar helstu erkitýpur mannkynsins voru fulltrúar og sýndi hvernig þær áttu í erfiðleikum með að skilja fjandsamlegan heim sem þær gátu ekki skilið. Þetta var, á óbókstafsstigi, söguþráður „maður vs. grimmdar náttúru“, þar sem einstaklingurinn sem táknaði sakleysi og gæsku komst í gegn á endanum, sigraði til að takast á við nýjan, óskilgreinanlegan heim handan smámunalegra deilna mannsins; heimur þar sem engin barátta var lengur, heldur friður. Ég gaf Cube 10 í einkunn af 10 og þetta er mynd sem aldrei átti að hafa neina framhaldsmynd. Önnur myndin, Hypercube, olli gríðarlegum vonbrigðum. Sumar hugmyndirnar voru soldið flottar, en í samhengi við upprunalegu myndina var bæði sagan og umgjörðin ekkert vit og höfðu enga merkingu. Samt, fyrir að vera nokkuð skemmtileg, gaf ég henni einkunnina 5 af 10. Þriðja myndin, Cube Zero, en hunsar þá seinni, spilar eins og afar óæðri auglýsing B-myndar endurtekið af þeirri fyrstu, án tákns. Það er engin "hylling" eða "hylling" hér; það er bara að rífa af. Sams konar söguþráður, þar sem sumum þáttum var breytt á fáránlegan hátt (eins og að hafa bókstafi í stað frumtalna á milli teninganna - hugmynd sem sýnir betur en nokkuð annað að þetta er upprifjun með nákvæmlega engum frumleika og ekkert að segja). við sjáum eitthvað „bak við tjöldin“ þýðir ekkert, því áhorfendurnir eru bara hluti af Stóru slæmu tilrauninni, arkitektana sem við heyrum ekkert um. Og í þessari mynd eru þeir sem komast í gegnum útganginn (eins og Kazan gerði í lok fyrstu myndarinnar) bara drepnir - hvar er *bleep* vitið í því?! Þetta er bara flippað heimskulegt. Ég er feginn að ég borgaði ekki fyrir að sjá þetta. Framleiðslugildin og leiklistin í Cube Zero eru ekki svo slæm, en sagan og hugmyndirnar eru svo gjörsamlega lausar við innblástur að þessi mynd getur aðeins fengið frá mér einkunnina 3 af 10.