Robert Florey og James Wong Howe gáfu þessu ógnvekjandi, expressjónískt útlit. Atriði eru tekin undir undarlegum sjónarhornum - sérstaklega atriði sem taka þátt í táknrænum og bókstaflegum morðingjakonunni Zachary Scott. Félagsleg hegðun hans spáir fyrir um aðra frábæra, meðalstóra mynd, "The Stepfather", um meira en tvo áratugi. Allur leikhópurinn er frábær, þó (þótt það sé henni ekki að kenna) er erfitt að hugsa um Joyce Compton sem aðra en söngkonuna í "The Awful Truth.") Scott, Bennett, Emerson, DeCamp (sérstaklega, og þó að þeir leiki eldri konu sem lítur glæsilega út) -- þeir gætu ekki hafa verið toppaðir. saga gegn bakgrunni geðlækna er áhættusamt bragð sem skilar sér vel. Alls ekkert corny.fallega. Alls ekkert corny. Upplausnin er smá klapp, því miður. Ekki er Emerson að hitta Bennett. Það er skynsamlegt. En Scott er sendur of fljótt. Mér sýnist hann frekar vera herra Ripley persóna, sem hefði getað sloppið við allt - bótúlismann, morðrappið, öfundsjúku systurnar - og horfið inn í hinn mikla heim handan þessarar sögu. Það hefði ekki hindrað í rauninni hamingjusaman endi þess að ritarinn og yfirmaður hennar náðu loksins saman.