Harðir krakkar, kynþokkafullar konur, mikið blótsyrði og afar ósannfærandi skrímsli sem rís upp úr djúpi mengaðs stöðuvatns. Maður myndi halda að "skrímsli" væri skemmtilegt...en það er það í rauninni ekki. Það eru hins vegar Tony Eisley og John Carradine í aðalhlutverkum og í bókinni minni er það þess virði að skoða hana að minnsta kosti einu sinni. Í viðtali við "Fangoria" árið 1987 rifjaði Eisley upp að Herbert Strock hefði leikstýrt megninu af myndinni, en einhvern veginn leikstýrði Kenneth Hartford - sem leikstýrði aðeins myndefninu með börnum sínum Andrea og Glenn (sem túlkar persónur sem heita Andrea og Glenn, í mynd sérlega frumlega snúning) - fékk fullt lánstraust. Miðað við hversu hræðileg lokaniðurstaðan var, var Strock líklega feginn að hann hefði ekki fengið heiðurinn! „Monster“ hefur útlit og tilfinningu eins og sjónvarpsmynd frá miðjum til seinni hluta áttunda áratugarins og þess vegna finnst mér gaman að skilja hana eftir í bakgrunni öðru hvoru. Sem afþreying fellur hún á hausinn, en sem áminning um aðra öld og horfna tegund kvikmyndagerðar er hún mjög áhrifarík. Það eina sem vantar er bílaeltingaleikur.