Maðurinn minn og ég voru forvitin af sjónarspilinu - viljasterk suðurríkjakona með sóðalegt einkalíf leysir glæpi fyrir LAPD. Fyrsta þáttaröðin var ómissandi sjónvarp fyrir okkur. Því miður urðu sögurnar af persónulegu lífi hennar á annarri þáttaröð svo leiðinlegar og óverðugar sterku persónunnar að við hættum að horfa á. Maðurinn minn og ég vorum í vandræðum með þáttinn þar sem hún reynir að fela móður sinni þá staðreynd að hún er í lausu lofti. . En samningsbrotið var þátturinn þar sem hún felur hugsanlega óléttu sína fyrir kærastanum sínum en segir yfirmanni sínum frá því. Af hverju myndi sterk, miðaldra kona gera þessa hluti? Svarið er að hún myndi ekki gera það. Að auki veljum ég og maðurinn minn vonda gaurinn með næstum fullkominni nákvæmni. Það er næstum alltaf hvítur karl eða kona kynnt í mynd á morðstaðnum eða í hugsjónaðri fjölskyldu. Geta handritshöfundarnir ekki gert eitthvað frumlegt af og til? Eins og ég nefndi erum við ekki lengur áhorfendur. Við viljum frekar þætti sem svíkja ekki persónurnar og móðga gáfur okkar.