Í fyrsta lagi, já, dýr hafa tilfinningar. Ef þú vissir það ekki þegar, þá trúi ég að þú sért vitleysingur. En gefum okkur að ekkert okkar sé vitleysingur. Við vitum öll að dýr hafa tilfinningar, og við viljum nú sjá hvernig þessar tilfinningar birtast í náttúrunni, ekki satt? Það sem við fáum í staðinn er leiðinleg og fáránlega einfölduð heimildarmynd sem reynir að sýna hvernig dýr eru „mannleg“. Kvikmyndagerðarmennirnir leita hátt og lágt að myndefni af dýrum sem stunda mannlega hegðun og þegar það gerist segja þeir: "Þessi api er næstum maður!" (það er reyndar bein tilvitnun). Allt er á mannamáli. Þeir eyða tíma í að kenna þeim hvað fær hunda til að „brosa“, en ekki einu sinni minnast þeir á hvað vaglandi hala þýðir. Hroki þessara vísindamanna er ógeðslegur. Þeir ganga meira að segja svo langt að sýna simpansa klædda í mannafatnað og með kúrekahatt. Ég hafði búist við innsæi heimildarmynd um dýr á þeirra eigin forsendum. Mig langaði að læra hvernig dýr hafa tilfinningar á EIGINUM tungumálum. En í staðinn halda vísindamenn áfram að falla aftur á pedantic, mannkyns athuganir og forsendur. Bættu við töfrandi hljóðrás og myndum af simpansum sem „fagna jólum“ og þetta var nóg til að snúa maganum á mér. En það endar ekki þar. Helmingur þessarar heimildarmyndar er ekki tekinn upp í náttúrunni heldur á rannsóknarstofum og tilraunaaðstöðu. Allar myndavélarmyndir af simpans eru í gegnum stálstangir og við sjáum hvernig þessir öpum er troðið saman í dauðhreinsuðu steinsteypubúrunum sínum. Eitt sérstaklega edrú augnablik gerist nálægt upphafinu (þó þú þurfir að vera fljótur að taka eftir því) þar sem fanginn api segir á táknmáli: "Viltu út. Drífðu þig." Óljósar tilvísanir eru gerðar í "álagspróf" og sálfræðilegar tilraunir sem ég hrollur að ímynda sér. Apaungar eru aðskildir frá mæðrum sínum við fæðingu og þeim eru gefnar vírgrindardúkkur til að sanna að apaungar þrái „móðurmynd“. Og eftir 40 ára tilraunir klappa sjálfum sér á bakið fyrir að hafa komist að frábærri niðurstöðu: apar hafa tilfinningar. Einn simpansa að nafni "Washoe" hefur verið í steinsteyptu búri síðan 1966 í þeim tilgangi og enn þann dag í dag er hún þannig. . Við fáum smá innsýn (aftur í gegnum rimla) af henni halla sér upp að steyptum vegg með frekar daufum svip. Persónulega þarf ég ekki að sjá frekari tilraunagögn. Washoe, ég biðst afsökunar á allri tegundinni okkar.