Á öllum árum mínum í kvikmyndagerð hef ég aðeins einu sinni gengið út á kvikmynd og það var hið hræðilega „Stay Tuned“. Sem betur fer endurgreiddi kvikmyndahúsið miðann og ég fór að sjá "Buffy the Vampire Slayer" í staðinn (smá framför). Sú mynd er "Gone With the Wind" samanborið við "Dick", gamanmynd svo ófyndinn að hún varð næstum önnur myndin sem ég fór út úr. „Dick“ var svo ófyndið að það var jafnvel ómögulegt að hlæja AÐ henni, hvað þá hlæja með henni. Að vísu er það að borga fyrir að sjá kvikmynd með titli eins og „Dick“ gefur til kynna að hún verði full af vitlausum „dick“ brandara og vindur upp á sig. gríðarleg lægð og samt sem áður gerði ég mér miklar vonir vegna athyglisverðs leikarahóps (Daniel Hedaya, Bruce McCullough, Dave Foley, Kristen Dunst, o.s.frv., o.s.frv.) og forsendu sem að minnsta kosti lofaði einhverju frísklegu. Það sem myndin skilaði af sér voru, eins og sagt var, fjórir grátlega fyrirsjáanlegir „dick“ brandarar, kómísk tímasetning sem þjáðist af flugþoti og forsenda sem var þunn eftir fyrstu fimm mínúturnar. Í stuttu máli var það Watergate atriðið úr "Forrest Gump" sem var teygt - nei, lagt á rekki og brotið - yfir 90+ skelfilegar mínútur. Um leið og þú skilur að aðalpersónurnar tvær - loftlausir, fálátir squealers sem anda. og rúlla augasteinum án afláts - mun taka þátt í öllum stórum Watergate viðburðum, þú byrjar að athuga andlega af söguþræðinum þegar líður á: 18 og hálf mínúta eytt af Nixon spólunum, CHECK; Deep Throat fundir með Woodward og Bernstein, CHECK; John Dean fær hugarfarsbreytingu og ber vitni, CHECK. Ferlið dregst meira á langinn og um það bil jafn grípandi og hið raunverulega Watergate-mál með um það bil jafnmikið hláturskast. Og þó hún segist vera skemmtileg enduruppbygging á atburðum sem leiddu til afsagnar Nixons forseta, þá breytist hún í grínmynd sem segir að teikna eftir tölum, velja-þið-eigið-ævintýri og fylla í eyðurnar. mjög lítið og skemmtir enn minna. Jafnvel sterki hlið myndarinnar - áðurnefndur leikarahópur - er ruglingslega óframleiðandi hér. Vonbrigði allra er Harry Shearer sem G. Gordon Liddy. Föstur þar sem hann er á bak við þykkt Liddy- yfirvaraskeggið og spennitreyja í þessu deyfandi ömurlega handriti, muldrar Shearer nokkrar línur, reynir í örvæntingu að glotta á bak við gervinefið og augabrúnirnar og hverfur svo. Dave Foley, einn af teiknimyndasögumönnunum úr Kids in the Hall (tveir aðrir, Bruce McCullough og Mark McKinney koma líka fram í þessari mynd - ah, blessanir frændhyggja) gengur líka illa. H.R. Haldeman hans ljáir af og til bráðnauðsynlega lýsingu á útfararþættinum, en það fyndnasta við hann er suðklippingin sem hann íþróttir - myndirnar kannski fyndnust af öllu. Og svo er það Daniel Hedaya sem Richard Nixon - úps, ég meina "Dick." (Ha ha hversu skemmtilega fyndið.) Honum tekst að leika traustan Nixon, forðast gildrurnar (eins og of mikið farða, gúmmí nef og gervi tennur a la Anthony Hopkins) á sama tíma og hann varðveitir kjarnann (sveiflurnar milli eymsli og grófleika mannsins). Ég virðist vera að gleyma einhverjum. . . ó já, tvær stjörnur myndarinnar, þessir ofursprengjuðu unglingar. Man ekki nöfn þeirra, kannski vegna þess að ég hef bælt frammistöðu þeirra. Ekkert gæti verið fjarri því að vera fyndið; ekkert gæti verið sársaukafyllra en að þurfa að þola sendingu þeirra sem var á bilinu "ofvirk" og "ofur-ofvirk" með einstaka "pouty" hent inn. Þessi mynd virtist vera slæm afsökun til að setja saman 70s hljóðrás og skrúðgöngu. svívirðilegur tímabilsfatnaður, sem hvort tveggja virðist vera norm þessa dagana fyrir kvikmyndir og sjónvarpsþætti sem gerast á „Me áratugnum“. En fötin og tónlistin koma í stað þess að koma í stað sannrar persónusköpunar og söguþráðs, eins konar aukaatriði stuttmyndar sem framleiðendur vona að muni vega upp á móti blóðleysislegum skrifum. Eina mögulega notkun þessarar myndar er mörg ár á leiðinni þegar einhver af hæfileikaríku leikarahópnum kemur fram í David Letterman eða Conan O'Brien. Þessi hræðilegi kvikmyndaútskilnaður verður dreginn út til að skamma og vonandi auðmýkja hina undrandi gestastjörnu. Það sorglega er að hinir raunverulegu vondu krakkar í þessu öllu - rithöfundarnir og framleiðendurnir - munu vera fjarri augnaráði myndavélarinnar, mögulega elda upp aðra hörmung eins og þessa.