Sumar myndir eru svo slæmar að þær eru góðar. Þetta er greinilega ekki einn af þeim. Myndin er byggð á sannri sögu og var um það bil eins trú sögunni og möguleikar Pinocchio á að verða alvöru strákur. Leikurinn var hræðilegur, leikstjórnin léleg og hún fór allt of hratt. Það var eins og leikstjórinn vildi bara klára þetta og fara heim. Melissa Joan Hart kom mér heldur ekki fyrir sjónir sem hæfileikarík leikkona, en svo var hver einasta kvikmynd sem hún gerði frekar lágfjárhagsleg samt. Eins og flestar aðrar myndir hennar, þá svíkur hún persónurnar sínar með því að hamra þær of mikið, tala of hratt eins og að hraða orðum hennar muni gera hana dramatískari. Hún dregur virkilega fram þá tilfinningu að það sé mannskapur fyrir framan hana og hún er að tala við myndavél, þegar hún ætti að taka áhorfandann inn í persónu sína. Það dregur nokkurn veginn niður alla myndina og hver fótur sem hún kann að hafa átt eftir að standa á er eyðilagður. Sennilega er það eina góða við myndina þegar hún fékk negld á endanum. En jafnvel það var ekki nógu fullnægjandi til að draga úr andstyggð minni á svona slæmri kvikmynd. Horfðu á hana ef filmusmekkur þinn er mildari en þurrt ristað brauð.