Þetta er ein fyndnasta mynd sem ég hef séð í aldanna rás. Ég horfði á í um 20 mínútur, örlítið undrandi yfir því sem var að gerast. Svo fór ég að hlæja og hætti ekki fyrr en löngu eftir að myndinni lauk. Slík ádeila ádeilu er sjaldgæf. Christopher Guest hefur sönn auga fyrir húmornum sem felst í þeim sem hafa enga húmor fyrir sjálfum sér (um 90% hvítra gagnkynhneigðra karlmanna, til að byrja með). Eins og í "Waiting for Guffman" neglir Gestur hálfvitalegt sjálfsmikilvægi Bandaríkjanna við vegginn. Ég get varla beðið eftir næstu mynd hans.