Ég segi „flick“ vegna þess að þetta á ekki skilið nafngiftina „kvikmynd“ og alls ekki „kvikmynd“. Ég sé eftir því að hafa borgað fyrir leiguna og þó ég hafi aldrei gengið út í bíó áður, þá hefði þetta verið það, hefði ég séð hana í leikhúsi. Samfélag sem lifir neðanjarðar í framtíðinni (oooh, ÞAÐ ER frumlegt), fullt af brennandi tunnutrommum, óútskýrt umhverfisljós sem skín inn um glugga, vanþakklát kona og áfallþögull sonur hennar...listinn heldur áfram og lengi. C. Thomas Howell hefur áhrif á hyski rödd hins staðalímynda einfara; þú veist eins og Eastwood hafi verið drepinn. Hann þarf sérstök sólgleraugu til að muna eftir konu sinni og barni, en þó er hann á svipuðum aldri! Talandi um lélegt minni! Ég starði vantrúaður þegar litli drengurinn Abe ýtir kóða af handahófi inn í hurð og hún opnast! Engin spenna, pínu trúarleg (hvaða trúarbrögð?) undir/yfirtónar... sorglegast af öllu: Ég bjóst við betra frá Roddy Piper; Mögulega versta kvikmyndaupplifun lífs míns.