Þessi mynd, sem er móðgun við bæði póker og kvikmyndahús, nær að gera kraftmikilustu, ljómandi og heillandi persónu í pókersögunni að algjörum leiðindum. Samt skemmtileg mynd til að grínast með, allt frá lúmskum gangstermyndaklisjum fyrri hálfleiks til óskiljanlegrar vitleysu þessa seinni tíma. Það er fyndið að Stu Ungar vinnur alla þrjá heimsmeistaratitla sína án þess að spila eina hönd á skjánum. Alræmd misnotkun söluaðila hans? 1 atriði. Kók vaninn hans? 1 atriði. Ótrúlegt minni hans? 0 senur. Þeir gátu ekki einu sinni fengið neina alvöru pókerspilara. Hvað fjölluðu þeir um? Mikið af háum sjónarhornum innan úr húsi í úthverfi. Ó, og klippimynd af Stu sem vaknar á hverjum degi og verslar kjöt sem er ekki nálægt því að vera skynsamlegt. Af hverju er mér svona sama um þessar litlu Sopranos-sumarbúðir sem reyna að fá peninga fyrir pókeræðið? Vegna þess að ég held að enn eigi eftir að gera frábæra mynd um Stu Ungar sem bíður eftir að einhver er til í að gera það rétt.