Þessi frábæra mynd hefur aldrei brugðist mér. Liturinn, sannfærandi leikhópurinn og töfrandi landslag leggja sitt af mörkum. Þessi framleiðsla, ólíkt síðari endurgerð Carltons, er impressjónískari og kynnt meira frá sjónarhorni barnanna sjálfra. Þar er einblínt á ákveðna þætti úr heillandi sögu E. Nesbit frekar en að reyna að gera eitthvað heimildarmyndalegri „vörtur og allt“ stíl sem Carlton tileinkar sér. Umfram allt, frábær tónlistaratriði hins látna Johnny Douglas undirstrikar söguna í gegn og bætir við aukinni tilfinningalegri dýpt. Niðurstaðan er sannarlega ógnvekjandi sambland af skynjunarupplifunum sem safnar saman hrífandi sögu "The Railway Children". Einn óþægilegur þáttur fyrir áhorfandann að velta fyrir sér í þessari mynd er hvernig hlutirnir hafa breyst síðan þá tíma - og á margan hátt, fyrir áhorfandann. því verra! Já, kannski þurfum við mörg ekki lengur að nota utanklósett og ferðast á hestakerrum, en hvað með lífsgæði almennt? Lítum á hina ljótu frægu sem nú „prýða“ sjónvarpsskjáina okkar. Tungumál þeirra er nú greinilega talið fullkomlega viðunandi. Lítum líka á brothættu „hér í dag, farin á morgun“ hliðum svo margra „samstarfs“ nútímans ásamt öllum einstæðum mæðrum - hvað sem varð um þá stofnun sem kallast „hjónaband“, þegar fólk samþykkti galla hvers annars en héldust samt saman, elska börnin sín? Þessar upplýsingar auka enn á töfrandi áhrif þegar þú horfir á þessa stórkostlegu mynd. Ég vona að eftir því sem kynslóðirnar líða muni börn enn njóta þessarar myndar. Svo ekki sé minnst á ákveðna fullorðna!