Einfaldlega sagt: myndin er leiðinleg. Klisja á klisja er staðfest og söguþráður ná aldrei saman. Svo virðist sem leikstjórinn hafi verið óviss um hvort hann ætti að gera kvikmynd eða heimildarmynd. Aðalsöguþráðurinn er mjög þunnur (CIA umboðsmaður er skipaður að drepa olíuprins, verður tekinn og varar svo prinsinn við (af hverju?)) og því var nokkrum þáttum bætt við til að gera myndina áhugaverðari. Svo, krakki deyr, sem leiðir til „náttúrulegs“ svars föðurins: að ráðleggja frjálslega einstaklingnum sem er óbeint ábyrgur fyrir dauða sonar síns. Lögfræðingurinn á fullan „vin“ og heldur honum í kringum sig, hvers vegna, það veit enginn. Sumir krakkar verða sjálfsmorðshryðjuverkamenn og sprengja upp skip. Allt í allt er þetta ein versta mynd sem ég hef séð í langan tíma. Ég var hvorki skemmt né andlega ögruð. Ég hvorki hló né grét, ég öðlaðist ekki skilning né var ég neyddur til að læra meira eða taka upp mál. Það þýddi ekkert fyrir mig, sem í mínum augum er það versta sem hægt er að segja um kvikmynd.