Og hver er tegund þess? Afhjúpunarsagan baksviðs; hvernig leikhúslífið er í raun og veru á bak við þessi Broadway (og önnur) tjöld. Það hefur vissulega mikla samkeppni: Singin' in the Rain bæði I og II (1929 og 1952), 42nd Street, Golddiggers of (Þú nefnir árið.); Dames 1934; Noises Off (1992) frá farsísku hliðinni og A Star is Born I og II frá 1930 og 1950 frá hörmulegu hliðinni: að ekki sé minnst á Summer Stock 1950: listinn heldur áfram að rúlla áfram. Svo hvað gerir þessa mynd svona sérstaka? Og hvers vegna eru svona fáar athugasemdir við þessa ótrúlega frábæru mynd? Hafa svo fáir í raun séð það? Ótrúlegt að sjá yngri Frank Langella fyrir Dracula og fyrir Frost-Nixon um 30 ár! Það er ótrúlegt að sjá hinn ferska og hæfileikaríka Tom Hulce svona fyrir Amadeus! Og enn einn frábær Stiller! Dásamleg röð af hæfileikaríku fólki eins og hún gerist best frá svo löngu síðan! Og þvílíkt handrit! Hver var þessi David Shaber? Svo full af raunsærri vonbrigðum og patos miðað við venjulega tilfinningasemi og skemmtilega gamanmynd! Eins og sérstaklega er dæmi um þáttinn sem líkist Star-Is-Born þar sem kvenhetjan nær Broadway á meðan Langella-persónan verður að láta sér nægja enn eina ferðina um héraðið. Síðari hysterískt og sadískt sprengja Langella gegn stjörnumerktum latínukennara og barnabarni hans þar sem hann fær útrás fyrir reiði sína og gremju er aðeins eitt af mörgum frábærum og sálfræðilega raunverulegum augnablikum í myndinni. (Latínukennarinn og ástarsamband hans við baksviðslífið endurómar vissulega Marlene Dietrich og tælda prófessorinn hennar í Bláa englinum frá 1929.) Annar í röð málaliða og kaldlyndra umboðsmanna eins og Kevin McCarthy, sem var á undan Burt Lancaster í The Sweet. Smell of Success (1957) og tók við af Alan Alda í Clubland (2001) í kvikmyndasögunni. Kynferðisleg frelsun Hulce-persónunnar minnir á svipuð atvik í frábærri gamanmynd O'Neills Ah, Wilderness. Og þvílík virðing fyrir horfnum óperettum fyrir löngu: Rauða mylla Victors Herberts; Rose Marie and The Vagabond King of Rudolf Friml; Eyðimerkursöngur Sigmundar Rombergs o.s.frv. Hvílík ádeila innskot á bita úr stóru leikritunum eins og Rómeó og Júlíu. Virðingarvottur til leikhússins sjálfs eins og hún er útskýrð af stjörnunni Langellu. Ríki og dýpt þessarar myndar eru einfaldlega endalaus. Og að söðla um slíkan titil! Hver gæti haft hugmynd um hvað þessi frábæra mynd fjallar um af svona fáránlegum og óhugsandi titli? En á hinn bóginn, hvaða titil hefði maður getað notað á svo stórkostlegt drama sem gæti hafa staðið undir hrífandi, tilfinningaþrungnu innihaldi sínu? PS: Ég sá (2009) Frank Langella í nýjustu leiklist sinni stórkostlegu: eins og Richard Nixon í Frost -Nixon. Hvernig þessi frábæri leikari eftir 30 ár fer einfaldlega frá sigri til sigurs!