Ég veit það ekki...Kannski er það bara vegna þess að þetta er áhrifamikil hylling til einhverra múslimskra trúarbragða(hajj)en mér fannst myndin bara vera svo vanmetin. Ég bara trúi því ekki að myndin hafi bara verið kosin af aðeins 223 aðilum hingað til í ljósi þess að myndin var framleidd árið 2004 og hún hefur unnið til margra verðlauna síðan þá. Um myndina...hún er ein af þessum vel leiknu sætu bíó.Reda, franskur unglingur sem ætlar að sitja fyrir Baccalauréat, er beðinn af heittrúuðum öldruðum föður sínum að fara með hann til Mekka. Þó undarlegt megi virðast (ef maður veit ekki mikið um íslam) vill faðirinn að sonur hans keyri þá frá heimili sínu í Frakklandi til Sádi-Arabíu í trúarlegri pílagrímsferð sem er einu sinni á ævinni. Kynslóðabilið milli föður og sonar byggist á nógu einföldum hugtökum('þú kannt að kunna að lesa og skrifa, en þú veist ekkert um lífið,“ hinn ónefndi faðir sonar síns) en forðast er einhverskonar brómíðrænar kynslóðabilsbókmenntir. Báðar eru þær ástúðlegar í gremju sinni. Faðirinn talar aldrei á frönsku þó Reda skilji arabísku en virðist bara geta svarað á frönsku. Þó að þeir hitti margt fólk á veginum: „Það er skelfilega gamla konan sem þeir sækja við landamæri Bosníu á leiðinni til Belgrad, og hinn málglaða Mustafa (Jacky Nercessian), sem hjálpar þeim við landamæri Tyrklands, hin hlédræga og feimnar konur sem klæðast búrkum á leiðinni til Damaskus" er fókusinn alltaf á ósamstæða föður og son. Það er ekki mikið um samtal í myndinni sem gerir það skemmtilegt fyrir augu þín. Þú sérð stórkostlegt útsýni í hverri borg sem þeir fara. Leikstjórinn sýnir þér meira að segja Bláu moskuna og Hagia Sophia, jafnvel þó myndin sé ekki tiltölulega löng. Almennt líkar mér ekki við kvikmyndir sem hafa ekki nægilega margar samræður og sem taka völdin. úr fíngerðum myndavélum en þessi var virkilega frábær. Þrátt fyrir ósvarað smáatriði (eins og óséða franska kærustu Reda) höfðar myndin til skynfærin. Frábært listaverk og mundu að þessi mynd er frumraun Ismaël Ferroukhis.