Ég horfði á gerða fyrir sjónvarpsmynd um eyðilegginguna í Waco, Texas. Það var augljóslega hallast mjög að fullyrðingunni um að David Koresh væri morðóður, barnanauðgandi sértrúarsöfnuður sem ætlaði sér að drepa eins margar löggur og hann vildi og fara með fólkið sitt til himna á blóðlituðum stiga. Myndin var lítið annað en áróður. nánari útlistun á því sem við höfðum þegar lesið í blöðunum. Ég er meira og meira viss um það síðan ég horfði á hina frábæru heimildarmynd Waco: The Rules of Engagment. Ekki það að allir fullyrðingar sem settar eru fram í þessari mynd ættu að líta á sem sannleika Guðs, en hún segir alla söguna frekar en að endurvekja aðeins það sem lögregla ákvað að segja frá. Fyrir þá sem hafa gleymt, var Koresh andlegur leiðtogi trúarhreyfingarinnar sem heitir The Branch Davíðsbúar. Ákærur um fíkniefnaneyslu, mannrán, ólöglega vopnaeign og lögbundnar nauðganir (meðal annars er ég viss um) vöktu grunsemdir lögreglunnar á staðnum, síðar alríkislögreglunnar. Á meðan þeir reyndu að afgreiða húsleitarheimild tóku ATF (Bureau of Alcohol, Tobacco and Firearms) og ættin þátt í skotárás sem skildi eftir látna og særða á báða bóga. Það var þá sem alríkislögreglan (FBI) blandaði sér í . Samskipti á milli þeirra tveggja voru lífleg en rofnuðu að lokum. FBI bjó sig undir innrás með því að ráðast á bygginguna með sprengjuhandsprengjum og gasi. Þegar byggingin brann til kaldra kola og drap marga innan, þar á meðal Koresh, neitaði FBI að viðurkenna ábyrgð og sagði að „sértrúarsöfnuðurinn“ hlyti að hafa kveikt í henni sjálfir. Þetta hlýddi á myndir af Jim Jones og öðrum ofbeldisfullum trúfélögum. Myndin setur upp margar grímur til að segja sögu sína. Það byrjar með sýnishorni úr þingskýrslunum, kannski „sannleikanum“, að því er gögnin varðar hvort sem er. Það sem opnar augun er hversu flokksbundnir stjórnmálamennirnir voru jafnvel í erfiðri og alvarlegri stöðu sem þessari. Demókratar höfðu ekki áhyggjur af neinu öðru en að verja hverja einustu aðgerð sem löggæslan gerði. Það voru repúblikanar sem virtust opnir fyrir hinni hliðinni. Það er ómögulegt að tengja allar nýju upplýsingarnar og greiningarnar sem þessi heimildarmynd gefur. Auk þess myndi listi taka frá því að myndin opnist eftir því sem líður á hana. Eitt dæmi væri sú hjartnæmandi staðreynd að börn dóu í húsinu. Kvikmyndagerðarmennirnir eru sennilega meira á hlið Davíðs almennt en halda sig tiltölulega opnir hvorum megin. Í þessu tilviki virðast alríkislögreglan eiga sök á því að hafa farið illa með aðstæður sem fela í sér saklaus börn. En á hinn bóginn þurfa foreldrar líka að axla nokkra af sökinni fyrir að hafa skilið börnin sín eftir í þessum skaðlegu aðstæðum þegar þeir hefðu getað sleppt þeim til hvaða fjölda sveitarfélaga sem er. Fullyrðing FBI að þeir hafi ekki skotið á bygginguna. Þetta er eftir túlkun og ég mun ekki gefa upp frekar en að segja að það sé truflandi og átakanlegt hvað má og ekki má segja frá. Stærsta fordæmingin virðist vera á fjölmiðlum sem vilja ekki segja báðar hliðar málsins. Þessi þáttur virðist vera ríkjandi í nýlegum heimildarmyndum, svo ég tel. Það er kominn tími til að fjölmiðlar snúi aftur að því að segja fréttir og yfirgefi þessa stanslausu leit að því sem mun draga til sín mesta áhorfendur og áhorf. Það er erfitt að klúðra heimildarmynd. Í flestum tilfellum er algengt að kveikja á myndavél og klippa saman áhugaverða hluti úr lífinu og segja frábæra sögu. Það sem fáir geta gert er að varpa svo nýju ljósi á viðfangsefni að það hvernig þú hugsar um það er að eilífu breytt. Waco er svona mynd. ***,5 af ****