Er deilumælirinn í Cannes ótrúlega dulspekilegur, eða er það að við Bandaríkjamenn erum svo kaldhæðnir og tortryggnir að við nennum aldrei að lesa á milli línanna lengur? Hvað sem því líður, með mikilli nákvæmri greiningu, virðist "Falscher Bekenner" á engan tímapunkti standa undir þeirri ofsagða deilu sem hún átti að hafa leitt til Cannes árið 2005, furðulega grátbrosleg og stefnulaus mynd sem heldur betur uppi við amerískan dónaskap. -Titill ("Low Profile"). Byggir á kunnuglegum þemum borgaralegrar kvíða og síðari kynfrelsis (eins konar), að vísu er þetta kvikmynd ekki án yfirborðsáhuga. Það byrjar með gripi, þar sem áleitin skot af auðn utan þjóðvegar beinist að unglingsrekanda, sem á endanum gengur framhjá fullkomnum bíl, þar sem talið er að hrottalegt árekstur hafi skilið ökumanninn bana. geggjað rugl. Hann er agndofa og gerir ekkert annað en að taka upp brot af vélinni sem eftir er. Rétt út úr skólanum reynist rekamaðurinn vera Armin Steebe, afurð þýskra úthverfa með lágmarks metnað. Þrálátur þrýstingur frá umhyggjusamum en dálítið nöldrandi foreldrum sínum til að finna góða vinnu, þolir hann viðtal eftir viðtal við hvern hrokafullan viðmælanda ásamt því, hvern og einn með sömu árangurslausu niðurstöðurnar. Hann er orðinn mjög leiður af því og áðurnefndur þjóðvegafundur hans vekur brátt fyrsta uppreisnarverk hans: Hann segist bera ábyrgð á glæpnum sem hann framdi ekki. Hann þykist fylla út fleiri umsóknir og fara í fleiri og furðulegri atvinnuviðtöl fyrir sólarupprás, tekur þátt í Kynferðislegar fantasíur á veginum og smávægileg skemmdarverk langt eftir sólsetur. Eftir því sem dagarnir styttast og næturnar verða miklu heitari, heldur hann áfram að búa í úthverfishverfinu sínu eins og hann sé að gera ekkert óvenjulegt. eitt: þetta er um það bil eins langt og samhangandi og sagan nær. Söguþráðurinn virðist nógu einfaldur, og ef til vill vegna þess að hann virðist bein tilgangur, er það ástæðan fyrir því að "Falscher Bekenner" verður tilgangslaust ruglað, verður hrifinn af endalausum röngum ályktunum, draumkenndum aðstæðum og myndrænum kynlífssenum til að reyna að upplýsa sögu sem skortir skýra rökfræði í þegar óljósa. rök (sem sagt sálardeyfandi áhrif nútíma úthverfaeyðina, eða eitthvað um hrifningu ungs fólks á glæpum. Hey, það gæti jafnvel verið væntanleg kvikmynd.) fyrir hendi. Það eyðir miklum tíma í að búa til fjölmörg tákn, bæði áþreifanleg og súrrealískt allegórísk, en þau virðast í raun ekki tákna neitt áhugavert. Afdrifaríkasti gallinn er hins vegar hvernig kvikmyndagerðarmennirnir mála allar persónur hennar í grófum blæ af vanillu. Það eru varla aðgreinanlegir eiginleikar sem hjálpa til við að skilja tilgang þeirra og hvernig aukapersónurnar (sérstaklega ruglað samband Armin og frekar eðlilega - kannski of eðlilega - fjölskyldu hans) hvetja "vandamál" aðalpersónunnar sem þegar er vanþróuð, kemur aldrei í brennidepli. Hvernig eigum við að samsama okkur uppreisn þessa unga næstum fullorðna, með litla tilfinningu fyrir heiminum sem hann býr í eða áberandi persónur í kringum hann sem hjálpa til við að mynda hann? Margir detta inn og út úr myndinni (þar á meðal eins konar kærasta Armins Katja og undarlegur, auðugur gestur sem einhverra hluta vegna hefur ánægju af því að horfa á söguhetjuna borða brownies) og virðast vera til af ástæðulausu. Þær virðast á endanum bara eins og langvarandi fylling á þegar þunnri sögu með tilgangslausum undirspildum sem halda áfram að sanna að myndin sé algjörlega tóm um hvert eigi að fara næst. endar með bókstaflegri, næstum siðferðislegri hausklóra sem virðist stöðva spurningar um „sögu“ sem gerir lítið annað en að setja áhorfandann í tilgangslaust uppgefinn ráðvillu. Án nokkurs litar er ómögulegt að skyggja neitt mikilvægt inn í.