Hvað ef Marylin Monroe, Albert Einstein, Joe Dimaggio og öldungadeildarþingmaðurinn McCarthy myndu koma saman á hugvekjandi kvöldi afstæðiskenningarinnar? Þessi yndislega rómverska snákur notar aldrei raunveruleg nöfn persónanna sem hann hyljar svo þunnt og afhjúpar ekki aðeins fyrir einstaklingar sem þeir hljóta að hafa verið, en einnig fyrir það sem þeir komu til að tákna með tímanum. Ef þú ert ruglaður af líkneski, eða ef þér líkar við að kvikmyndir þínar séu bornar fram formeltar og grófar, muntu ekki líka við þessa mynd. Þetta er krefjandi ópus sem verðlaunar áhorfandann á mörgum sviðum með greindinni til að meta hann. Með því að sleppa því, fyrst um sinn, að forðast að nota raunveruleg nöfn persónanna, sjáum við Einstein, sem er að fara að flytja friðarræðu fyrir kjarnorkuvopnum Sameinuðu þjóðanna, fá heimsókn af Marylin Monroe, eftir tökur á hinni alræmdu Seven. Year Itch atriði sem sumir segja að hafi leitt til endaloka hjónabands hennar og Joe Dimaggio. Þeir eiga í yndislegu samspili þar sem Einstein hrasar með viðeigandi prófessorsklaufaskap í kringum sakleysi ef til vill stærsta kyntákn nútímans. Sláðu inn öldungadeildarþingmanninn McCarthy sem heldur að Einstein sé rauður. Hann er staðráðinn í að ná fram fullvissu Einsteins um að hann muni styðja starfsemi Unamerican Activity Committee á sama tíma og hann afhendir fullkomna vopnið ​​í nafni friðar. Bættu við Joe, furðu viðkvæmri og viðkvæmri manneskju sem er kannski ekki fullkomlega settur í hlutverk Gary Busey, sem hatar sýningarhyggju Marylin og telur að Einstein sé orðinn elskhugi hennar, jafnvel þó Marylin vilji aðeins sýna Einstein að hún skilji sérstaka afstæðiskenninguna. En það er meira. Rétt eins og hvert og eitt okkar, hafa þessar persónur sinn dýpsta ótta, sem þær opinbera hverja af annarri í áleitnum endurlitum. Það eru þessir veikleikar, á endanum, sem lána mannkyninu til fígúra sem við getum ekki annað en séð nánast eingöngu í abstrakt í dag. Að lokum sjáum við átakanlega skelfingu í sýn Einsteins og yfirlýsing myndarinnar verður skýr. Þetta er kraftmikil og eftirminnileg stund. Insignificance er ein af fimm bestu kvikmyndum mínum allra tíma. Það er alveg ótrúlegt.