Það er opinbert, gott fólk - Hou Hsiao-Hsien er ekki með neina hugsun í fallega litla höfðinu sínu. Ertu að velta því fyrir þér hvers vegna hann valdi Shu Qi sem músu sína? Shu (eða er það Qi?) birtist ekki í þessari. Í staðinn fáum við Yo Hitoto, sem er snaggatönnuð, poppstjörnu í Japan - af laginu hennar að dæma í lokin er hún poppstjarna alveg eins og stúlkan sem þjónar þér á Rockin' Curry er "leikkona" - og sóað Tadanobu Asano, venjulega vísbending um gæði, sem þarf að gera ekkert hér nema standa í kring og líta út eins og muldraður asískur hipster og er of gamall til að stjórna jafnvel því. Hugmyndafræði Hou? Lífið er limbó, mikið ekkert, finndu fyrir því og haltu áfram. Mig langar að gera það en Hou gefur okkur ekkert að finnast á Cafe Lumiere umfram bragðdaufa ljósmyndaritgerð af Life in Tokyo Circa 2003 og hina furðulegu athugun að fólk séu skip sem fara um nóttina, nei, gera það að verkum að lestir sem fara inn. dagurinn, tengist aldrei, hver á leið á áfangastað, venjulega einhver afbrigði af dimmum göngum eða kannski brú ef heppnin er með þeim. Jæja. Flowers of Shanghai er ein sjaldgæfsta, tæknilega fullkomnasta og dáleiðandi kvikmynd allra tíma. Hvernig gat sami leikstjóri og bjó til upphafsskot þessarar myndar, sem sýnir um tólf leikara sem spjalla á vélbyssuhraða í um það bil tíu mínútur samfleytt - ómögulegt leikstjórnarafrek - festist í gildru við að búa til þetta lakoníska veruleikaklám úr undir-Jarmusch fyrir tvo kvikmyndir í röð núna? Millennium Mambo er kannski dauðaþungi, en að minnsta kosti eru það tvær frábærar myndir, myndir sem gefa til kynna sanna köllun Hou sem jafngildi kvikmyndarinnar Odilon Redon: Þessar myndir eru kynlífssenan með hjartsláttartruflanum blikkandi ljósum og upphafsskotið af Shu Qi fljótandi. niður bláan gang. M.O. hans Á meðan Cafe Lumiere gerðist virðist hafa verið að fjarlægja tvö frábæru skotin frá Millennium Mambo til að gera það stöðugra. Þú verður dómari ef það hljómar aðlaðandi. Hou þarf ekki að betrumbæta - þú getur ekki betrumbætt limbó hugmyndina frekar en Flowers of Shanghai. Hann þarf að stækka, blása út út á við, losa innri expressjónistann og tegund-endurlífgandi sem er sóað svo vitlausu í klisjukenndan naumhyggju. Það er kominn tími til að hann geri endurgerð Akira í beinni útsendingu eða eitthvað. Svona myndlistarmynd þar sem leikararnir eiga að vera ekta vegna þess að þeir eru haldnir andlitslausum í langmyndum og tala í einhljóðum, er nú alveg eins örugg, gettómynduð og stöðnuð og hasarmyndin í Hollywood. ( Hver er tengingin á milli "raunveruleikans" og fólks sem getur ekki talað? Mér sýnist að fólk "í raunveruleikanum" hætti aldrei að bulla. ) Svo aftur, þegar haft er í huga að árið 2005 eitt og sér færðu stórar kvikmyndir eins fjölbreyttar og ríkar í hugmyndir eins og Aeon Flux, The Island og King Kong, það er nú óhætt að segja að meira að segja Michael Bay hafi farið fram úr Hou, og það er virkilega sorglegt. Góðu fréttirnar eru þær að þó Hou sé á fimmtugsaldri, þá finnst mér hreinskilnislega eins og ég hann er ekki einu sinni byrjaður. Það eru nokkur augnablik í þessari mynd sem sýna að loforðið er enn til staðar, eins og stemningsfullur hluti snemma í bókabúðinni þegar herbergið dimmist í blóðugt sólarlagsrautt á meðan Hitoto talar um ungabörn með andlit goblins. En hvaða ótti sem heldur honum aftur af, hversu þægilegt sem það er að gera sömu myndina aftur og aftur og vera hylltur af auðtrúa og tilgerðarlausu sem frelsara kvikmyndarinnar, Hou, þinn tíma sem elskan Rotterdam, Feneyjar, Toronto, Berlínar og hvaða kvikmyndahátíðir sem er eru næstum því búnar og fólk er að ná töfum þínum tvöfalt fljótt. Tvö orð fyrir þig: Atom Egoyan. Tvö orð í viðbót, eða kannski þrjú: Tsai Ming-Liang. Þú ert núna að rífa þig upp úr báðum þessum leiðinlegu svikum sem eru að fara að fara upp sín eigin dimmu göng að eilífu. Hættu við skyrtuna þína á vísindaskáldsögu, seldu upp, vertu smánuð - en láttu samfélagsgagnrýnina eftir fólki sem hefur ekkert auga og ekkert hjarta. Láttu málarahæfileika þína tjá sig til fulls. Þú munt aldrei komast út úr limbóinu annars.