Ég geng út úr mjög fáum kvikmyndasýningum og þessi mynd náði að verða ein af þeim sem ég gat ekki þolað að horfa á lengur. Hvað varðar verðlaunin sem það vann til eru þau sem veitt eru af tyrkneskum hátíðum ekki trúverðug að mínu mati. Eina skýringin mín á Queens-hátíðarverðlaununum var sú að halda að einhvern veginn væri „fengið lag af gamanleik í þýðingu“ þar sem textarnir hjálpuðu til við að draga athyglina frá hinum hræðilegu sýningum. Í upphafi sýningarinnar sem ég var á, talaði kynnirinn stuttlega um söguna. af tyrkneskri kvikmyndagerð og á einum tímapunkti minntist á að snemma tyrknesk kvikmyndagerð hafi verið kallað "sviðsbíó" þar sem margir kvikmyndagerðarmenn og leikarar sem tóku þátt voru fólk úr leikhússenunni. Það er kaldhæðnislegt að þessi mynd fellur beint í þann flokk. Enskumælandi sem lesa texta kunna að halda að tyrkneska sé náttúrulega hávært tungumál og rekja allt öskrin í myndinni til þess, en athugulir innfæddir álitsgjafar munu strax taka eftir því að allir leikararnir koma fram með ýkt háværum röddum. Þú gætir rekja þetta til áhugamannaeðli allra leikara, en stærsta uppspretta "yelled-out-dialog" er aðalpersónan, leikin af eina atvinnuleikara myndarinnar. Ekki kemur á óvart að bakgrunnur hans er í leikhúsi. Ég giska á að til að bregðast við háværu línuflutningi hans hafi allir aðrir áhugaleikarar einnig hækkað rödd sína og þar með breytt allri myndinni í röð óeðlilegra leikja. Settu ofan á þetta allt saman söguþráð sem þróast á sniglahraða , þú færð afskaplega leiðinlega mynd. Ég verð að segja að ég á líka í persónulegum vandræðum með tyrkneskar kvikmyndir sem lýsa algjörlega sveitalífi með grunnum ómenntuðum persónum. Allt frá því að "Zugurt Aga", ein besta tyrkneska kvikmyndin sem gerð hefur verið, virðast tyrkneskir kvikmyndagerðarmenn ekki geta komist hjá aðdráttarafl landsbyggðarinnar. Þetta er aðeins áhugavert í litlum skömmtum og ef það er eins fallega skipulagt með frábærum skrifum og leikstjórn og í Zugurt Aga. Oftast er það þó afskaplega leiðinlegt og satt að segja nokkuð vandræðalegt fyrir innfædda "þéttbýli" Tyrkja. Sveitarfélög eru vanræktur, vanmenntaður hluti landsins, og þó að þetta sé gott efni í gamanleik, þá kostar það ímynd Tyrklands gríðarlegan kostnað. Vestrænn áhorfandi sem hefur eina útsetningu fyrir Tyrklandi er þessi mynd mun án efa halda að Tyrkland sé eins og Afganistan. Ég vildi óska ​​að kvikmyndagerðarmenn myndu gera sér grein fyrir þessu og sleppa af ástríðu sinni fyrir sögum "sveitamannsins" og halda tryggð við meirihluta landsins, sem býr í borgum sem setja stórborgarsvæði í Evrópu til skammar.