Fyrsta ítalska uppástungan af frönsku mjúku klámmyndinni (þó það gæti verið áhugavert að hafa í huga að stígvélalaga landið fékk í raun sína fyrstu með Cesare Canevari 1968 IO, EMMANUELLE með Erika Blanc í aðalhlutverki) er allt öðruvísi fiskketill. heldur en hinar lúmskulegu framhaldsmyndir sem hinn seint, vafasama frábæri Joe D'Amato gaf. Hún er í anda miklu nær hinni nú mjög gömul mynd frá 1973, Just Jaeckin, þar sem hún er skoðuð með pókerandliti á sambönd karla og kvenna, efast um svo heitt efni eins og trúmennsku og afbrýðisemi, allt í framandi lúxusumhverfi. Ólíkt D'Amato, sýnir leikstjórinn Albert Thomas (aka Adalberto Albertini, sem gerði líka erfitt með að finna GULNA EMANUELLE, í raun kynjaðri útgáfu af MADAME BUTTERFLY!) okkur ekki fyrir rándýrum eiturlyfjabarónum, neftóbaksmyndaframleiðendum eða rándýrum mannætum, sem skapar óneitanlega minna tilkomumikla en mun erótískari áhorfsupplifun. Myndablaðamaður Mae Jordan, sem er „Emanuelle“ (yndislega Java-fædd Laura Gemser í sínu fyrsta aðalhlutverki eftir bitahluti sem taílensk nuddari í EMMANUELLE 2 og „óspillt innfæddur“ í Bara hluti Jaeckin af sjaldan séðum COLLECTIONS PRIVEES) flýgur niður til Naíróbí þar sem hún ætlar að taka kyrrmyndir sem fylgja grein eftir þekkta breska rithöfundinn Anne, leikin af hinni teutönsku Karin Schubert með klippingu sem þarf að venjast. Anne deilir „opnu sambandi“ (manstu hvenær þetta var búið til) með ítalska eiginmanni sínum Gianni (Angelo Infanti), sem þýðir að báðir hoppa nánast hvað sem er með púls. Andstætt orðspori sínu í kjölfarið, virðist Emanuelle vera jákvætt hlédræg í samanburði við öndunarþunga gestgjafa sína, rjúkandi tælandi að Gianni í forleik þar til stórkostlega pirrandi launin. Allt í lagi, svo hún bætir upp fyrir þennan skort á yfirlæti í lokin þegar hún er í heilu íshokkíliði í lestinni. I kid you not. Framleiðsla á þessari klassísku kynlífsnotkun er alveg áhrifamikil, sérstaklega frábær kvikmyndataka. Og tónlistarþema Nico Fidenco er í miklu uppáhaldi hjá öllum sem hafa meira en bráðan áhuga á tegundinni, bráðfyndinn Eurotrash poppþráður (reyndu að skilja þessa algjörlega vitlausu texta og skemmtu þér heilt kvöld með fjölskyldunni!) upp í gegnum alla myndina í öllum mögulegum gerðum flutnings, frá hægum 'n' kynþokkafullum til hippa-gírandi diskó. Þetta er þó algjörlega sýning Lauru Gemser. Hún er einfaldlega kölluð „Emanuelle“ (eins og önnur leikkona í hinni óviðjafnanlegu EMANUELLE NERA 2 leikstjóra) og lýsir upp skjáinn frá upphafi til enda. Hún hefur ekki enn verið látin sæta endalausum nauðgunaratburðarásum (eins og hún myndi verða þegar D'Amato tók við), hún virðist miklu afslappaðri en í síðari myndum, jafnvel brosandi af og til, sjaldgæft tilefni eins og sá sem hefur séð eitthvað af verkum konunnar veit örugglega. Óaðfinnanlegur Evrasíumaður frekar en eins og titillinn gefur til kynna svarta fegurð (hún kemur frá hollenska Indlandi sem nú er Indónesíu og er í raun nokkuð nálægt hinum meinta höfundi skáldsögunnar Emmanuelle Arsan í líkamlegu útliti), varpar hún fram örlítið óvirkri, jafnvel undirgefniri næmni sem á einhvern hátt losar sig. hana frá „siðspillingunni“ sem siðspilltir árgangar hennar láta undan. Ólíkt frönsku myndinni, er ódýr siðferðileg siðferði haldið í lágmarki, næstum því varpað inn sem eftiráhugsun nálægt lok myndarinnar þegar Emanuelle segir Gianni að hann hafi ekki misst hana eins og hann aldrei eignaðist hana til að byrja með. Ég sver að þú gætir heyrt áhorfendur á Just Jaeckin útgáfunni stynja í hvert sinn sem hinn einstaklega pirrandi Mario Alain Cuny birtist á skjánum þar sem það þýddi að við áttum eftir of margar mínútur af frjálsri heimspeki hálfbakka sem fjarvistarleyfi til að fá hina guðdómlegu Sylviu Kristel (nú býr í Belgíska höfuðborgin Brussel, by the way...) til að klæða sig úr, raunverulegar ástæður þess að leikhús voru troðfull árum saman. Seinni eiginmaður Gemser, Gabriele Tinti (nú látin, hún hefur gift sig aftur), birtist á hliðarlínunni sem stöðugt drukkinn „skoski“ (ha?) rithöfundur sem neyðir sig stuttlega upp á Emanuelle í rústum Afríku á einhverjum tímapunkti, en engin alvöru kynlífssena. þótt.