Kill Me Later" hefur áhugaverða upphaflegu forsendu: sjálfsvígskona (Selma Blair) sem er á barmi þess að hoppa af efri skrifstofubyggingu verndar bankaræningja (Max Beesley) sem lofar að "drepa hana síðar." Raunveruleg aftaka þessarar forsendu fellur hins vegar í kramið þar sem næstum allar gerðir þjóna aðeins sem tæki til að færa söguþráðinn í átt að fyrirsjáanlegri niðurstöðu. Skjótskrifaðar persónur sem sýna enga hvata fyrir hegðun sinni skerða gæði leiklistarinnar allt í kring. Skortur á karakterdýpt minnkar sérstaklega. Frammistaða Selmu Blair, en persóna hennar Shawn sveiflast frá því að vera döpur yfir í að leika „sval“ og kemur á endanum yfir sem ruglað dúlla. Þetta er óheppilegt, þar sem fröken Blair er aðlaðandi og hæf leikkona undir öðrum kringumstæðum. Krafa Dana Lustig um að nota hraðar klippingar, ósamræmdar tæknibrellur (t.d. leitaðu að óviljandi fyndnum innrauða mótorhjólaeltingu í lokin) og hipp hljóðrás í von um að höfða til stuttrar athyglisbreiddar MTV mannfjöldans. Vissulega sannar fröken Lustig að hún er fær um að ná tökum á tæknilegu hlið leikstjórnar, en kunnátta hennar hjálpar á engan hátt að sigrast á eðlislægum vandamálum myndarinnar og þar með dregst myndin á endanum. Ljóst er að Lustig hefur sérstakan sjónrænan stíl; en hún hentar kannski betur fyrir tónlistarmyndbönd en leiknar kvikmyndir. Framleiðendurnir (Ram Bergman & Lustig) má hrósa fyrir hæfileika sína til að gera þessa mynd: þeir gátu fækkað 1,5 milljón dollara til að fjármagna myndina, tryggja sér góðan leikarahóp , og fá innlenda og erlenda dreifingu. Þetta er ekkert smá afrek fyrir óháða kvikmynd. Samt miðað við gæði vörunnar er útkoman blandaður poki.