Svo virðist sem þessi ástralska kvikmynd byggð á skáldsögu Nevil Shute sé til í fleiri en einni mynd. Varist mjög klipptar útgáfur sem eru stundum sýndar á kapli eða gervihnöttum og keyra allt frá 95 mínútum til 2 klukkustunda. Aðeins 5 klukkustunda útgáfan af smáseríu segir söguna almennilega. Þetta er mjög náin útfærsla á sögunni og þjáist aðeins af ritstjórnargöllum sem almennt er að finna í sjónvarpsmyndum: hræðslu og framvindu þátta. En þessi ágæti leikarahópur flytur söguna mjög vel með almennt góð framleiðslugildi fylgir verkum þeirra. Yuki Shimoda er áberandi sem „Gunso Mifune“, einn af vörðunum sem falið er að fylgja konunum á erfiðri ferð þeirra. Á endanum verður hann vinur. Þú munt þjást af honum þegar andlitsmissir hans leiðir hann í dauðann. Helen Morse sem "Jean Paget", falleg en ekki mikil fegurð (hún líkist Sigourney Weaver svolítið) skráir bara rétt magn af spunki og viðkvæmni eins og tilefnið krefst . Smáserían leggur almennilega áherslu á fallegu ástarsögurnar, þrjár þeirra: „Joe“ og „Jean“, „Noel“ og „Jean“ og „Jean“ og Willstown. Gordon Jackson leikur "Noel Strachan" aðlaðandi, en sem nokkuð yngri mann en Nevil Shute gaf til kynna í skáldsögunni. Þriðja ástarsambandið sem ég nefndi fær ekki alveg þá áherslu sem það á að þakka, og fulla þýðingu titilsins minnkar. „Jean“ er tileinkað því markmiði að koma fyrirtæki til Willstown sem mun laða ungar konur og stúlkur og siðmenntandi áhrif þeirra til þessa guðs yfirgefna bæ í bakgarðinum. Hún vill gera það "A Town Like Alice"; Alice Springs, það er. Við fáum aðeins örfáar vísbendingar um þetta í nokkrum senum. Ef þú hefur fimm tíma til vara er þessi smásería sannarlega gefandi upplifun. Nevil Shute byggði skáldsögu sína um grimmd japanska hersins við að víkja stórum hópi kvenna og barna frá einum stað til annars á Maylay-skaga á sannsögulegum atburði. Það gerðist þó á Súmötru, að sögn Shute, frekar en á skaganum. Krossfesting á „Jó“ af japönskum liðsforingja fyrir að stela kjúklingum til að gefa konunum að borða er líklega skáldskapur, en grimmd Japana í samskiptum við fanga er vissulega met.