Mér fannst Rachel York frábær sem "Lucy." Ég hef líka séð hana í "Kiss Me, Kate" og "Victor/Victoria" og í hverri þessara sýninga hefur hún þróað með sér mjög mismunandi og mjög raunverulegar persónulýsingar. Hún er kameljón sem getur spilað (og sungið) hvað sem er! Það kemur mér mjög á óvart hversu margar neikvæðar umsagnir birtast hér um frammistöðu Rachel í "Lucy." Jafnvel sumir góðfúsir sjónvarps- og afþreyingargagnrýnendur virðast hafa misst af tilgangi túlkunar hennar. Svo margir hafa einbeitt sér að þeirri staðreynd að Rachel lítur ekki út eins og Lucy. Svar mitt við því er: "Hvað þá?" Ég var ekki að leita að yfirborðslegri eftirlíkingu af Lucy. Mig langaði að vita meira um alvöru konuna á bak við trúðinn. Og Rakel gaf okkur það svo sannarlega, í mikilli dýpt. Ég vildi heldur ekki sjá einhvern einfaldlega „gera“ klassískar Lucy rútínur. Þess vegna var ég mjög ánægður með þá ákvörðun framleiðenda og leikstjóra að láta Rachel túlka Lucy á æfingu fyrir eftirminnilegustu af þessum skittum - Vitameatavegamin og The Candy Factory. (Svo virðist sem sumir gagnrýnendur hafi ekki áttað sig á því að þessar tvær senur áttu að vera æfingaraðir en ekki eiginlegir sketsar). Þessi nálgun, hélt ég, gæfi nýstárlega ívafi í skissum sem svo mörg okkar þekkja utanbókar. Mér fannst Rachel líka hrikalega frískleg og skemmtileg í þessum senum. Og hún nældi algjörlega í rútínurnar sem voru endurskapaðar - prófessorinn og vínberjastöngin, sérstaklega. Það var eitt augnablik í Grape atriðinu þar sem í munnvikinu á Rakel var nákvæmlega sú litla uppsveifla sem ég man eftir Lucy. Ég trúði ekki að hún væri fær um að fanga það - og það náttúrulega. Ég velti því fyrir mér hvort margir af þeim sem gagnrýndu frammistöðuna hafi búist við að sjá Lucille Ball af "I Love Lucy" í gegnum alla myndina. Þegar öllu er á botninn hvolft myndum við sem kynntumst henni aðeins í gegnum sjónvarpið ekki hafa hugmynd um hvernig Lucy var í raun og veru á fyrstu kvikmyndaárunum sínum. Mér finnst Rachel hafa sýnt náttúrulega framvindu í persónunni sem var snilld. Hún sáði öllum réttu fræjunum fyrir okkur til að sjá trúðinn bíða bara eftir að koma fram, miðað við réttar aðstæður. Lucy passaði ekki í mótið í gamla stúdíókerfinu. Í svekkjandi tilraunum sínum til að verða staðalímynda kvikmyndastjarna þess tíma, hélt hún áfram að bæla niður það sem myndi reynast vera endanlegar gjafir hennar. Ég trúi því að Rachel hafi fangað gamanmyndina, dramatík, fyndni, sorg, reiði, ástríðu, ást, metnað, tryggð , kynþokka, sjálfsgleypni, barnaskapur og stóuspeki allt saman í eitt flókið amerískt tákn. Og hún gerði það af áreiðanleika og ferskleika sem var alveg yndisleg. „Lucy“ var stjörnusnúningur fyrir Rachel York. Ég vona að hún komi með flóð af frábærum hlutverkum í framtíðinni. Ég vona líka að það færi henni Emmy.