Ég vildi líka við þessa mynd og vissulega er pláss fyrir sálfræðilega karakterdrifna mynd sem fer ekki fyrir ódýra spennuna. Samt, til að njóta kvikmyndar, þarf maður trúverðugan söguþráð, smá hraða og klippingu og tilfinningu fyrir þátttöku. Í The Clearing breytist það sem byrjar sem forvitnileg ráðgáta, með mannráni og óþekktum ástæðum, í hægfara og tilgangslausa æfingu. Það gerist í rauninni ekkert mikið og hinar svokölluðu persónudrifnu vinklar (eins og leikstjórinn tjáir sig í athugasemdum hans) er í rauninni ekki mikið. Robert Redford gerir sitt besta til að grípa til og yfirgnæfa Willem Dafoe. Dafoe kemur með smá blæbrigði í persónu sína, að því marki sem maður getur fundið til nokkurrar samúðar með honum. Það er óheppilegt að Dafoe hefur verið túlkað sem illmenni, hann er farinn inn í Christopher Walken Hall of Fame of Typecasting. Wendy Crewson er yfirleitt góð en innkoma persóna hennar í myndina var stutt og tilgerðarleg og ég var að velta fyrir mér hvers vegna þeir nenntu að kynna karakter hennar. Lang mesta sóunin á hæfileikum var Helen Mirren. Í umsögn leikstjórans heyrði ég bara hversu stórkostlegur hæfileikar hún er. Ég er sammála, hún er frábær leikkona. Af hverju var hún þá ekki notuð rétt? Aðeins í átt að hápunkti þessarar myndar fær hún að sýna sig, en þá er áhorfandinn hættur að hugsa um hana. Verst, mér líkaði við hluta þessarar myndar, en eins og annar gagnrýnandi skrifaði, þegar þú ert hálfnuð veistu að myndin er verður ekki mikið betra.