Þegar hún var frumsýnd vakti þessi mynd mikla athygli. Ég horfði á það og var himinlifandi. Fallegar, venjulega ungar, naktar konur teknar upp í flottan stíl sem við þekktum svo vel úr ljósmyndun leikstjórans Hamiltons. Ljósmyndir hans verða aldrei klámmyndir og það sama á við um þessa mynd. Í dag sá ég það aftur og varð fyrir sárum vonbrigðum. Mjúki kjarninn í mjög hægum atriðum, allt tekið upp með einhverju vaselíni á linsunum, er í raun allt sem er til. Það er engin raunveruleg saga, persónurnar eru enn fallegar og fallega kvikmyndaðar líkamar, en þær eru ekki raunverulegar verur með sál. Reyndar gerist ekkert. Það er eins og Hamilton sé að mynda með því að nota hreyfimyndir frekar en kyrrmyndir. Og þetta verður svo leiðinlegt eftir smá stund. Ég horfði meira að segja ekki á allt í annað skiptið, því ég sofnaði mikið. Það er allt sem eftir er af þessu meistaraverki: þetta er mjög góð svefnlyf. Og þú munt aldrei verða háður því! Þá 7 af hverjum 10, nú 3 af 10