Meðaláhorfendur sem leita að einhverju innra samhengi í mynd ættu líklega að gefa þessari brautargengi. Það skapar sömu tilfinningu og að glápa á forvitnilega fjölda einstakra mynda sem virðast hafa einhver tengsl hver við aðra, en blandast aldrei saman í heild. Þó að þessi einangrandi nálgun við að búa til eins konar kvikmyndagerð gæti höfðað til nokkurra nemenda eða gagnrýnenda gegnsýrt innra tungumáli kvikmyndagerðar samtímans er hún hreinlega pirrandi og niðurlægjandi í garð okkar almúgamanna sem bara féllum af heyinu. Augljóst forðast aðgengi getur verið vísvitandi aðalsmerki æsifréttamanna eins og Kar-wai Wong og Tarantino, en mér kemur það fyrir þegar Andy Warhol hitnaði. Eina endurleysandi eiginleikinn sem ég finn er í framleiðslugildunum, og þau þarna ætla bara ekki að skera þetta allt af sjálfu sér. Þetta er ein af þessum framleiðslu þar sem þú horfir og hlustar og bíður spenntur og einskis eftir einhverri snjöllri þróun af hugmynd eða hugsun til að halda uppi öllum merkilegu og fallegu einstöku senunum. Því miður. Skrautskriftareiningarnar byrja óvænt að rúlla um leið og áhuginn þinn byrjar að vakna. Ég fæ sama stóra geispið og látinn við að lesa það sem ég býst við að séu mjög fróðlegar og ítarlegar athugasemdir um þessa mynd sem aldrei leiða til neins raunverulega skiljanlegra. Hugmyndir og myndir án ytra samhengis eru ekki hugmynd mín um skemmtun. Kallaðu mig filista sem reikar um götur Hong Kong að leita að skál af chop suey.