Þessi mynd fékk minni athygli en "League of Their Own", hugsanlega vegna þess að hún hefur aðeins eina "nafna" stjörnu. En þar sem atvinnuhafnabolti kvenna var aðeins átta ára í miðvesturbænum, þá er japanskur hafnabolti miklu stærri aðili, bæði hvað varðar fjárhagslega sölutryggingu og vinsælan stuðning. Það eitt og sér myndi gera hana að betri myndinni "Herra hafnabolti" sýnir staðreyndir í lífi Japans-boltans: reglubundið fagnaðarlæti, virðing fyrir dómurum, þrýstingur eigenda fyrirtækja á stjórnendur, mikla íhaldssemi í leik - og ekkert heitt. hundaspilarar velkomnir. Það snertir líka þá einangrun að hvaða gai-jin sem er - en sérstaklega amerískur djók, ekki fólkið sem þekkir erlenda menningu - finnst búa í Dai Nippon. Og Japanir, fyrir sitt leyti, eru ekki sáttir við útlendinga og láta það sýna sig á ýmsan hátt ("the gai-jin strike zone," kvartar einn bandarískur leikmaður, "stærra en Buick.") Handritið hefur kannski ekki unnið neinn verðlaun, spilaði enn og aftur á þemað "innlausn með bættum leik", en mér fannst það töluvert skemmtilegra að horfa á það en "League". Mæli örugglega með þeim sem vilja sjá annan vinkil á þessari frábæru íþrótt.