Leikararnir eru svo bragðdaufir að það er nánast ómögulegt að greina þá í sundur (Pauline Kael sagði um þessa mynd: "Leikararnir heita nöfn, en þeir eru sannarlega nafnlausir"), og tæknibrellurnar eru mjög slæmar. Þeir líkja eftir þyngdarleysi með fólki sem hangir á snúrum og með því að endurvinna bragðið sem lét Fred Astaire dansa á loftinu í "Royal Wedding" (en enginn þessara stráka hreyfir sig nógu vel til að láta það líta sannfærandi út). Lágmarkið í myndinni er þegar ein persónan, flugvélajöfur, er að reyna að sannfæra einhverja aðra „iðnaðarrisa“ um að koma inn með sér í tungleldflaugarsamsteypu og sýnir þeim Woody Woodpecker teiknimynd sem útskýrir hvernig eldflaugar virka á 2. bekk! (Og að halda að Robert Heinlein hafi unnið að handritinu...) Eini plúsinn er sá að framleiðsluhönnunin nær að miðla eins konar „Amazing Stories“ næmni, og jafnvel það er gert mun betur í síðari leik framleiðandans (George Pal). myndin "When Worlds Collide", sem hefur svipaða slæma leikaraskap, en er miklu skemmtilegri. Hins vegar hlýtur besta sci-fi mynd Pal að vera "The Time Machine".