Ég verð að byrja á því að segja að leikkonurnar og leikararnir stóðu sig vel fyrir það sem þeir unnu með. Vandamálið í Dark Reality er að þú varst með lélegan leikstjóra sem reyndi svo mikið að vera nýstárlegur og áhrifamikill að hann endaði með því að rústa myndinni. Frá upphafi til enda er hægt að sjá að gæði kvikmyndaspólunnar eru lítil, en léleg elding og skjálfti myndavélin skaðaði hana aðeins með því að hylja það sem er að gerast. Hljóðið er deyft og oft ekki skiljanlegt. Ég er viss um að Huston (leikstjórinn) myndi halda því fram að þetta væri til að valda skelfingu hjá áhorfendum, en hann hafði meira en nóg efni til að gera það í. Að þurfa að mynda myndavélina og lýsa eins og hann gerði var merki um ofurheilkenni. Sagan er góð. Einföld sadisísk kvenræningjasaga sem forðast klisjur með því að halda stúlkunni í örvæntingarástandi allan tímann af góðri ástæðu. Billy Bob úr Silence of the Lambs kom betur fram við fórnarlömb sín en Netwon. Stærsta vandamálið við söguna er að dautt fólk áreitir aðalpersónuna stöðugt í huga hennar og í annað skiptið sem þeir birtust var ég að spóla áfram þar sem þetta var að reyna að eyðileggja eina almennilega hluta myndarinnar. Hvernig leikstjórinn púslaði því saman og sýndi tilviljunarkennda óskýra hluti og stöðugar senur sem varla sjáanlegar (ekki vegna hryllings, vegna lýsingar, sjónarhorna og myndavélar) eyðilagði þessa mynd að lokum. Huston var augljóslega að reyna of mikið og ef eitthvað líktist það slæmu kvikmyndaskólaverkefni. Ef þú vilt sjá almennilega sögu þá er það allt í lagi, en varaðu þig við að kvikmyndagæðin nægi flestum til að slökkva á henni.