Enn og aftur stendur Elmer frammi fyrir vandanum um hvern á að skjóta. Pöddur Daffy. Hann er ekki viss um hvaða árstíð það er og kanína og önd rífast um hjálp skiptir ekki máli. Þó Bugs sanni að hann sé snjallastur enn og aftur með því að nota ítrekað öfuga sálfræði á Daffy á sífellt lúmskari hátt. Og þegar það rennur út gerir hann vörumerki kross-dressing hlutur hans. Daffy klikkar og krefst þess að kanínan verði skotin. Þó Elmer sé of heimskur er hann vonlaust ástfanginn af stelpukanínudótinu. Elmer á sannarlega sök á þessu öllu. Ef hann væri ekki svona heimskur þá myndi hann vita að það er VIRKILEGA andatímabilið og bara sprengja Daffy. En aumingja gamli Daff trúir ekki algerri fáránleika ástandsins. Grimmileg áform hans um rangfærslur hafa verið stöðvuð vegna málleysis Elmers. Daffy er svo hneykslaður að hann fer meira að segja heim með Elmer til að láta sprengja sig í stofunni sinni. Aumingja Daff. Hann ræður!