Þetta er mynd sem þurfti að lifa niður til. á útgáfuárinu taldi goðsagnakenndi kvikmyndagagnrýnandinn Barry Norman hana verstu mynd ársins og ég hafði ekkert heyrt nema slæma hluti um hana, sérstaklega söguþráð sem var gagnrýnt fyrir að vera of flókið. Satt að segja er söguþráðurinn eitthvað rauður. síld og myndin þjáist enn meira þegar orðið „plott“ er notað því eftir því sem ég best kemst næst er enginn söguþráður sem slíkur. Það er eitthvað sem tengist rússneskum glæpamönnum, persónu sem heitir Pete Thompson sem er að reyna að gera konu sína Söru ólétta og írskan gaur sem heitir Sean. Hvernig þeir passa allir inn í eitthvað sem kallast „plott“ er ég ekki viss um. Það er erfitt að útskýra söguþræði Guy Ritchie kvikmynda en ef þú horfir á einhverja af myndunum hans er ég viss um að við getum öll verið sammála um að þær eigi allar eina, sama hversu flóknar þær kunna að virðast við fyrstu áhorf. Sömuleiðis James Bond mynd þó að söguþræðir séu útbreiddir með hasarsenum. Þú munt eiga í alvarlegum vandræðum með að trúa því að RANCID ALUMINIUM hafi hvaða tegund af miðlægum söguþræði sem hægt er að útskýra með nákvæmum hætti. Þegar þú skoðar leikaralistann mun hringja nógu mörgum viðvörunarbjöllum um hvers konar kvikmynd þú munt horfa á. Sadie Frost hefur komið fram í sumum af verstu breskum myndum sem gerðar hafa verið á síðustu 15 árum og hún gerir ekkert til að verða ósamkvæm. Steven Berkoff gefur leiklistinni illt nafn (og hann leikur persónu sem heitir Kant sem dregur saman vitsmuni þessarar myndar) á meðan ein aukapersónan er leikin af sjónvarpsmanni, væntanlega vegna þess að engin alvarleg leikkona myndi sjást dáin í þessu eina góða. það sem ég get sagt um þessa mynd er að hún er algjörlega gleymanleg. Ég sá hana fyrir nokkrum dögum og strax eftir að hafa horft ætlaði ég að skrifa mjög langa gagnrýna umfjöllun þar sem fólk varaði við því hvað það er að hleypa sér í með því að horfa á, en núna er ég aðallega búinn að gleyma hvers vegna. En þetta breytir því ekki að ég man að mér líkaði óskaplega þessi vitleysa