Miike gerir ævintýramynd fyrir börn, ekki ósvipuð The Neverending Story. Hún er reyndar ein af mínum síst uppáhalds myndum leikstjórans. Jafnvel versta Miike er þó betri en margar myndir og í The Great Yokai War er margt í henni sem vert er að mæla með. Hún er að minnsta kosti jafn hávær og andstyggileg og flestar amerískar krakkamyndir. Ég gæti haldið að krakkar sjálfir myndu finna margt til gamans í henni (DVD-diskurinn inniheldur enska talsetningu), en eins og allar myndir Miike getur hún haft tilhneigingu til að hreyfast mjög hægt. Það þýðir að þú hefur eitthvað skrítið ójafnvægi, þar sem stundum er hávær hasarröð og næsta atriði mun dragast að eilífu á meðan persónur spjalla. Sagan sjálf er heldur ekki sérlega góð og sífelldur ósamræmisgalli Miike vekur ljótan haus. Flest af því sem mér líkaði kom frá tæknilegu hliðinni. Þetta hlýtur að vera dýrasta mynd Miike og hún lítur frábærlega út. „Yokai“ eru japanskir ​​andar og þeir koma í allskonar, frábærum myndum, og búningahönnuðirnir, tæknibrelluáhöfnin og allir aðrir sem taka þátt í hönnuninni stóðu sig frábærlega. Ég hef séð myndina frá 1968 sem þessi er að sögn byggð á (Yokai Monsters: Spook Warfare), og töfrandi gúmmíbúningaskrímslin sem þú getur fundið þar hefur verið umbreytt í trúverðugri einingar með því að nota háþróaða förðun og sérstaka áhrifum. Mér líkaði sérstaklega við útlit eins af vondu strákunum (eða stelpunum, í þessu tilfelli), Agi, sem er með dökkan augnskugga, þröngan, hvítan búning, hvíta býflugnahárgreiðslu og svipu. Hún er fyrir tilviljun leikin af Chiaki Kuriyama, sem þú gætir muna eftir sem táningsstúlku Lucy Liu í Kill Bill: Vol. 1. Hetja myndarinnar er leikin af Ryunosuke Kamiki, sem sá um raddir fyrir Miyazaki's Spirited Away og Howl's Moving Castle.