Sennilega gæti James Joyce skrifað einhverjar af bestu setningunum á enskri tungu og smásagan hans, "The Dead", sem endar safn hans The Dubliners, inniheldurí lokaatriði sínu kannski fullkomnustu málsgrein á enskri tungu. Það er við hæfi að John Huston, sem hélt aftur af sér í tilraunum til að kvikmynda þessa sögu, endaði feril sinn með henni. Eins og með The Red Badge of Courage og The Man Who Would Be King, virti Huston bókmenntaheimildina en gerði aðlögunina kvikmyndalega. Og með "The Dead" (sem var lokið eftir dauða Huston af syni hans, Tony Huston) fáum við eitthvað næstum fullkomið í hjónabandi bókmennta og kvikmynda. Að meta allt sem kvikmyndir geta gert, eins og einn álitsgjafanna bendir á "þetta er ekki 't The African Queen“ (þarf heldur ekki að vera það), þetta er svona kvikmynd sem er ósveigjanleg fyrir áhorfendur. Við slógumst öll í gegnum Portrait of an Artist í skólanum og við þurfum að öðlast þann þroska að kunna að meta hvernig orð og myndir í sjálfu sér geta snert okkur. Eins og með þöglar kvikmyndir, leitar Huston að einhverju hreinu hér og hann vinnur af öryggi margra ára sinna og skilur heiminn eftir meistaraverk sem jafnast á við frummynd Joyce. sjálfsmikilvægi (og háðs efasemdir) sem er styrkt af gestgjöfum árshátíðar í aðdraganda skírdagshátíðarinnar. Það sem er í vændum fyrir Gabriel Conroy er hátíðarkvöld, söng, dans, ljóð þar sem hann er beðinn um að gefa systrunum tveimur og frænku þeirra sem halda veisluna hina árlegu skál. Hann er annars hugar við verkefnið sem vill taka þátt í þessu og þessi truflun gerir hann viðkvæman fyrir jarðskjálfta reynslu, sem eiginkona hans lætur honum í té. Þó að egó hans hristist þegar hann heyrir sögu úr fortíð eiginkonu sinnar, þá er þetta líka gjöf þar sem allt sem virðist hafa skipt máli allt kvöldið er sópað í burtu með því að átta sig á yfirvofandi dauðleika fyrir alla sem lifa. Og frekar en að reyna að gera Síðasta fræga málsgrein sögunnar „kvikmyndaleg“ flytur Huston rödd og við heyrum þessi ótrúlegu orð kveðin þegar við horfum á „snjóinn falla dauft í gegnum alheiminn og dauflega falla“. Þetta er fullkomin lausn á aðlögun kvikmyndagerðarmanns. Leikarahópurinn er allt sem við myndum vona. Þar sem þetta er í grundvallaratriðum vitnisburður um kraft hins ritaða orðs og hvernig það leiðir okkur saman í gegnum sameiginlega reynslu, virðist hver flytjandi upphefð af hlutverki sínu. Anjelica Huston sem Gretta Conroy hefur breitt svið að leika og frásögn hennar af ungum dreng sem eitt sinn elskaði hana svíður ekki aðeins Gabriel Conroy, heldur áhorfendur líka. Þegar ég hugsa um Anjelicu Huston er það umbreytingin sem hún gerir í þessari mynd ; og þegar ég hugsa um föður hennar þá er það þessi mynd sem ég man fyrst.