Það sýnir bara hversu rangt þú getur haft. Ég hafði ekki búist við að ég myndi líka við þessa mynd. Ég varð fyrir vonbrigðum með bæði Kill Bill myndirnar (þó ég hafi frekar kosið þá seinni) og Death Proof (þó að hún hafi verið betri í styttri útgáfunni af tvívíxlaútgáfunni). Ég elska Reservoir Dogs, dáist að Pulp Fiction og held að Jackie Brown sé þroskaðasta kvikmynd Tarantinos - tæknilega yfirburðamaður hans - þar á meðal síðasta frábæra frammistaðan sem Robert De Niro fékk. Síðan þá sýnist mér þó að myndirnar hans hafi verið í lagi (ég hef ekki hatað þær) þá hafi hann verið að troða vatni í tilvísunarfullum, lotningarfullum, sjálfum sér undanlátslausum ungum. Síðan las ég handritið í fyrra að Inglourious Basterds - og ég hataði það ! Vissulega hafði það einhver dæmigerð QT-blóm og upphafssenan var óneitanlega kraftmikil. Það voru nokkrir frábærir karakterar. En á síðunni var það meira ungt rusl, að miklu leyti eyðilagt af fjölda óáhugaverðra Basterds titilsins. Það fékk mig til að íhuga alvarlega að sjá ekki myndina. Eftirvagnarnir gerðu ekkert til að sannfæra mig. Ég skipti aðeins um skoðun þegar ég fékk tækifæri til að sjá myndina með Tarantino Q&A í kjölfarið í London. Mér datt í hug að það væri þess virði að þola að heyra hann í spurningum og svörum þar sem ég veit úr viðtölum hversu skemmtilegur hann getur verið í eigin persónu. Svo lítið var ég búinn að undirbúa mig fyrir hreint út sagt hrífandi skemmtun og ljómi Inglourious Basterds. Auðveldlega besta verk Mr Tarantino síðan Jackie Brown það er sigur. Já tilvísanir eru til staðar en þær trufla ekki söguna, þær eru ekki drifkrafturinn. Já Eli Roth er glæfraleikur en hann virkar fínt, hefur lítið að gera en að líta árásargjarn út og gerir ekkert til að skaða myndina eins og ég hafði óttast. Þó ég dáðist að Mr Tarantino fyrir að nota áhættuleikakonuna Zoe Bell sem sjálfa sig í Death Proof til að auka spennuna í helstu glæfraleikasenunni var skortur hennar á leikhæfileikum í lykilhlutverki vandamál fyrir myndina. Sama mætti ​​segja um framkomu Tarantino sjálfs í nokkrum myndum, sérstaklega frá Robert Rodriguez, From Dusk Till Dawn, sem Tarantino skrifaði. Það sem gerir þetta verk í raun er hversu STÓRT það er. Spaghettí vestrastemningin í stíl, samræðum og frammistöðu er dásamlega yfir höfuð án þess að fara of langt niður í teiknimyndagæði Kill Bill. Ofbeldið er svo mikið. Áræðnin svo mikil. Brad Pitt er svo stór! Í stiklunum trufluðu Hitler augnablikið og frammistaða Pitt mig en í samhengi myndarinnar eru þau fyndin. Pitt er í rauninni frábær hérna, nákvæmlega það sem hann þarf að vera. Hann er samúræi Mifune í Yojimbo, hann er Robards Cheyenne úr Once Upon a Time in the West, það er mjög James Coburn stemning í honum, og auðvitað hæfilega Lee Marvin brún. Christoph Waltz (sem ég þekkti ekki áður) og Melanie Laurent (sem ég tók fyrst eftir í frábærri breskri stuttmynd á frönsku eftir Sean Ellis) eru tilkomumikil og ég býst við að þau verði notuð mun meira í framtíðinni. Tarantino hefur greinilega ekki misst augað fyrir leikarahlutverki, sem virtist yfirgefa hann í Death Proof. Waltz er jafn stór í frammistöðu sinni. Hressandi en samt leikrænt. Hann er Fonda frá OUATITW, Van Cleef úr Good, The Bad & the Ugly. Og Laurent er viðeigandi Cardinale sakleysi en harður, bardagamaður. Þeir eru báðir töfrandi hér. Að allir meðlimir leikarahópsins fái gaman af því sem þeir eru að gera á meðan þeir láta sér ekki nægja að skemmta sér og reyna að hlæja hjálpar gríðarlega. Hláturinn - og það er fullt - koma lífrænt. Aðeins Mike Myers er nálægt því að velta blikkinu og ýta honum of langt en atriðið hans er nægilega vel gert - með hjálp frábærs Michael Fassbender sem virðist dreginn beint úr móti Great Escape leiðtogans Attenborough. Allir leikararnir ljóma og Tarantino hleypir inn dásamlegum blóma, en þeim sem vinna með sögunni. Kynning á Hugo Stiglitz eftir Schweiger er uppþot. Eftir tilkomumikla hægbrennandi opnun og glæsilega kynningu á þessum svívirðilegu Basterds sleppir hraðanum aldrei og meira en tveir og hálfur tími flýgur framhjá. Það lítur líka fallega út, sem markar þetta sem afturhvarf til raunverulegrar kvikmyndagerðar frekar en bara sjálfum sér eftirlátssemi. kjánaskapur. Tónlistarvalið, eins og alltaf, er innblásið af Morricone. Myndin er djörf og fyndin. Eftir sumar þar sem næstum allar kvikmyndir hafa valdið mér vonbrigðum kom það mjög á óvart að hin raunverulega skemmtilega og skemmtilega, en jafnframt áhrifaríka mynd skyldi vera þessi, þegar ég hefði aldrei trúað henni út frá handriti. Velkominn aftur QT.