Jæja, guð minn góður, er ég fyrir vonbrigðum. Þegar ég heyrði fyrst fréttir af endurgerð kvikmyndar Robert Wise frá 1963, „The Haunting“, óttaðist ég að hún myndi eyðileggjast af gnægð af sjónrænum brellum í sumarmynd. En innst inni hafði ég trú. Vissulega, með svo hæfileikaríkan leikara ósnortinn...De Bont og félagar munu ekki eyðileggja kvikmynd, en upprunalega myndin var frábær og ógnvekjandi mynd sem skildi viðkvæma list fíngerðarinnar. Jæja lúmskt, hvar ertu núna!!?? Ótti minn hefur komið fram... efnileg kvikmynd hefur klikkað. Já, framleiðsluhönnun Eugenio Zannetti er töfrandi; myndin er frábærlega ljósmynduð; og tónskáldið Jerry Goldsmith getur aldrei ALDREI gert rangt. En handritið reynir á ágæta leikara. Að lokum er hin alltaf dásamlega Lili Taylor eini flytjandinn sem sleppur með einhverri reisn...og það er varla. En glæpur allra glæpa er sá að okkur er sýndur hryllingurinn. Við getum ekki lengur notað ímyndunaraflið, fundið fyrir þessum hræðilega ótta við hræðslu við hið óþekkta. Nei, við fáum sjónbrellur til að SÝNA OKKUR hvað við eigum að vera hrædd við...og veistu hvað? Eins dásamlega ljóst og þeir eru ... sjónræn áhrif koma út eins og hálf kjánaleg. Og hápunkturinn er fantasmógórískt rugl...en það hafði farið hræðilega úrskeiðis löngu áður. Allt í The Haunting er ofgert og yfirþyrmandi. Ég er hræddur um að það sé enginn alvöru unaður eða krakki í þessu gamla draugahúsi skrímsli...aðeins stynur. Skoðaðu frumritið í staðinn.