Ég er einn af þeim sem horfir venjulega á þætti og geymi tilfinningar mínar varðandi þátt einkaaðila. Hins vegar er Pushing Daisies undantekningin mín. Ég varð forvitinn um dagskrána úr auglýsingunum sem sýndar voru sem gáfu innsýn í forsendur þáttarins. Ég var efins um það í fyrstu, sérstaklega eftir að lokaþátturinn í Six Feet Under var enn í hausnum á mér. Hérna erum við komin aftur, hugsaði ég. Ég horfði á fyrsta, annan, þriðja og alla hina þættina. Vá! Í fyrsta lagi fannst mér það taka viðfangsefni dauðans og sett fram á smekklegan hátt án þess að vera sjúklegt. Persónurnar voru grípandi og mér líkar við tilhugsunina um að aðalpersónan Ned geti ekki bókstaflega snert ást lífs síns, Chuck án þess að afleiðingarnar af því að hún deyja. Flestar persónurnar þrá hluti sem þær geta ekki haft. Fyrir utan Ned og Chuck, þráir Olive eftir Ned. Lily og Vivian þrá frænku sína Chuck og Emerson þráir alltaf peningaverðlaunin frá dularfullu dauðsföllunum sem þau leysa. Mér finnst persónurnar myndrænar og trúverðugar. Mér líkar við hvernig Emerson, sem er svartur, leikur út af restinni af persónunum síðan sem Afríku-Ameríkumaður; Mér líkar við fíngerðan menningarhúmor sem stundum kemur frá honum. Allt í allt er þetta sjónræna ævintýri eitt verðmætasta skemmtun sem ég hef séð á 2007 tímabilinu. Ég held að þátturinn hafi næga rómantík fyrir rómantíkana og nóg hver gerði það fyrir leyndardómsáhugamennina. Ég vildi bara óska ​​þess að rithöfundarnir kæmu aftur til starfa, svo að þátturinn geti haldið áfram að þróast.