Francis Ford Coppola skrifaði og leikstýrði þessari ótrúlega persónulegu sögu um flótta giftrar konu frá eiginmanni sínum - og raunveruleikann að ef til vill er æskugleði og fjör á yngri árum hennar að baki. Við lærum lítið um hjónaband þessarar konu nema að hún hefur fundið fyrir sjálfstæði sínu hverfa undanfarið; hún hefur líka nýlega frétt að hún er ólétt, sem hefur flækt hjarta hennar enn frekar (hún vill ekki vera sjálfsánægð eiginkona, þrátt fyrir móðurlegt hvernig hún talar við manninn sinn í síma). Hún kynnist tveimur mönnum á ferð sinni: fyrrverandi háskólafótboltahetju sem - eftir slys í leik - hefur verið skilin eftir með varanlegan heilaskaða og kynþokkafulla, spræka mótorhjólalöggu sem á í miklum vandræðum í eigin lífi. . Hið skýra, hreina landslag (eins og ljósmyndað er af hinum mjög hæfileikaríka Wilmer Butler) er snjallt að veruleika, sem og persónurnar. Shirley Knight, James Caan og Robert Duvall skila hvor um sig sterka og grípandi frammistöðu, sérstaklega þar sem þetta er ekki mjög viðkunnanlegt fólk í hefðbundnum skilningi. Sum atriði (eins og fyrsta símtal Knight heim úr greiðslusíma, eða fyrsta kvöldið hennar ein með Caan þar sem þeir leika „Simon Says“) eru næstum of innilegar til að horfa á. Coppola leikföng við raunveruleikann og breytir röngum minningum um persónur hans í klippubækur sem við höfum verið látin vita. Hann leyfir senum að leika, en samt er klippingin nokkuð lipur og myndin fær aldrei að verða of þung (það eru að minnsta kosti tvö eða þrjú mjög frískleg augnablik). Þetta er ærið viðleitni - svo mikið að myndin var enn sýnd á hátíðum næstum fimm árum síðar. Sumir kunna að sniðganga óafsakandi útúrsnúning Coppola á atburðarásinni til að undirstrika lokaatriðið með bitri kaldhæðni, en krafturinn og drifkrafturinn á bak við myndina eyðir næstum annmörkum hennar. *** frá ****