Skip McCoy er þrisvar tapaður vasi, getur ekki hamlað eðlishvötinni aftur á götunni, hann velur tösku af Candy í neðanjarðarlest. Það sem hann gerir sér ekki grein fyrir er að Candy er með háleynilega örkvikmynd, örfilmu sem vekur mikla athygli margra stofnana. Leikstjórinn Samuel Fuller hefur búið til einstakt drama sem gerist í svívirðilegum undirheimum New York borgar. Kommúnistar njósnarar og skuggalegir stjórnarliðar blandast saman til að gera Pickup On South Street að hrífandi útsýni frá fyrstu mínútu til þeirrar síðustu. Byggt á sögu frá Dwight Taylor sem heitir Blaze Of Glory, var Fuller hrifinn af þessari aðlögun með mikilli pólitískri dagskrá, nokkuð sem mörgum fannst á þeim tíma vera lokið, en að einblína aðeins á and-kommúnistastefnu sína er að gera það stóran óþarfa. örlítið dýpra og þér finnast persónur jafn forvitnilegar og allar sem Fuller hefur leikstýrt, aðalsöguhetjan í einni er hetja verksins, krútt og grunn manneskja, hetjudáðir hans eru ekki fæddir af ást til landa hans, þeir fæðast út af þrjósku sinni. Það er mikið afrek að Fuller hefur unnið eina bestu andhetju 50s og ég er viss um að hann var þakklátur fyrir frammistöðu Richard Widmark sem McCoy, allur glottandi og ískalt hjarta, samspil hans við hinn frábæra Jean Peters. eins og Candy er frábært, og er hjarta kvikmyndanna. Hins vegar er það Thelma Ritter, sem er tilnefnd til Óskarsverðlauna, sem tekur heiðurinn af leiklistinni, Moe hennar er sterk og eins rakin og persónurnar í kring, en það er þreytt hlýja til hennar sem Ritter miðlar tignarlega. Þetta er B-mynd í áferð en A-mynd í execution, Pickup On South Street er algjör flott og skemmtileg mynd sem er best af forvitnilegasta leikstjóra sínum. 9/10