Ég hef séð fullt af rusli, á hverju tungumáli, um hvert efni og hverja þróun kvikmyndagerðar. Frá hverju tímabili, hverjum leikstjóra og hvers kyns fjárhagsáætlun í boði. Sem sagt, ég verð eiginlega að lýsa því yfir: Þetta er ein af þremur verstu myndum sem ég hef nokkurn tíma séð. Hún er sársaukafull. Það er prýðilegt. Það er ömurlegt. Það er óskiljanlegt. Þetta er pirrandi. Það er mjög slæmt rugl. Það er hluti af þú-veistu-hvað. Og það sem er mikilvægara: það vantar punkt. Og jafnvel þótt það hafi einn, eru persónurnar svo óraunverulegar og pirrandi að það er ómögulegt að horfa framhjá skortinum á samheldni í heildinni. Það er bara skrítið vegna þess að vera skrítið. Mér fannst reyndar illt að horfa á þetta rusl. Leikhúsið þar sem ég sá það (Lincoln Center í New York) var fullt þegar það byrjaði. Þegar henni lauk var helmingur áhorfenda farinn út. Spurt og svarað var í lokin en enginn var eftir. Að undanskildum um tveimur sjúkum hlupu allir aðrir til dyra, ég þar á meðal. Sparaðu 2 klukkustundir af lífi þínu. Þetta er líklega eitt það versta sem hefur verið gert. Ef það er kvikmyndahús í helvíti mun þessi mynd vera sýnd allan sólarhringinn, um eilífð...