"Sky Captain" getur talist virðing fyrir teiknimyndasögur, kvoðaævintýri og kvikmyndaseríur en hún inniheldur lítið af töfrum sumt af því besta úr þeim tegundum. Einn þátttakandi segir að ánægju af myndinni fari eftir því hvort maður þekki áhrif kvikmyndanna eða ekki. Ég held að þetta sé alls ekki satt. Væntingar manns til kvikmyndanna, skáldskaparins og þáttanna sem „Captain“ heiðrar voru allt aðrar. Sérstaklega fyrir þá sem upplifðu þessar skemmtanir þegar þeir voru börn. Þessi mynd er nánast algjörlega laus við sjarma og segulmagnaða aðdráttarafl þeirra. Auðvitað vitum við að leiðararnir munu komast inn og út úr skraufunum en það verður að vera einhver spenna og dramatík. Í átt að hápunkti „Captain“ hafa Law og Paltrow tíu mínútur til að koma í veg fyrir stórslys og þegar þau eru komin niður í fimm mínútur eru þau að labba ekki í átt að markmiði sínu. Þeir gefa sér tíma fyrir langt útlit og óþarfa samtal og íhugun um fallinn fjandmann þegar 30 sekúndur eru eftir af harmleik. Auðvitað býst maður við að ákveðnar venjur séu innifalin en góður leikstjóri hefði haldið uppi einhverri tilfinningu fyrir því að vera brýnt. Maður á ekki von á því að myndir sem þessar þurfi endilega að "meika sens". Maður býst við að þeir séu skemmtilegir, spennandi og hafi einhverja tilfinningu fyrir innri rökfræði. "Captain" hefur nánast ekkert. Manstu þegar Law og Paltrow eru veitt af vængjuðu verunum og þau komast að risastórri gjá sem þau fara yfir í gegnum bjálkabrú? Jæja hvernig stendur á því að þeir eru fullkomlega öruggir frá þessum skepnum þegar þeir ná hinum megin? Þeir geta FLYGT!!! Gjáin sjálf þýðir ekkert fyrir þá. Brúin er óþörf fyrir þá svo hvar er flóttinn? Ef landið hinum megin við gjána er „bannað“ fljúgandi verum gerði myndin enga tilraun til að láta okkur vita hvernig eða hvers vegna eða jafnvel hvort. "týpur" en báðar voru frekar flatar. Aðeins Giovanni Ribisi (sem sýndi sig geta um mikla blæbrigðamun hér) og Angelina Jolie virtust gefa hlutverkum sínum eitthvað „oomph“ þó að Omid Djalili virtist eins og hann hefði getað höndlað aðeins meira ef hann hefði bara fengið tækifæri. Hann stóð sig engu að síður nokkuð vel miðað við hvernig hann var í rauninni sóun. Myndin hafði frábært „útlit“ en það eru svo margar leiðir sem CGI truflar athyglina. CGI virkar best þegar það er notað fyrir hið frábæra, þegar það er notað til að búa til verur sem eru ekki til í náttúrunni eða fyrir vísindalegt eða töfrandi stórbrot. Þegar það er notað í staðinn fyrir náttúrulega staði veldur það vonbrigðum. Það er engin raunveruleg tilfinning fyrir undrun. CGI fjall er ekki með neina tignarleika eða tilfinningu fyrir lotningu og forboði sem alvöru fjall hefur. Ég veit að hönnun þessarar myndar var nokkuð vísvitandi og hún átti ekki endilega að LÍTA raunverulega út en ætti hún ekki að LÍKA svona? Það gerði það bara ekki. Hvað varðar veikburða og klisjukennda handritið...hylling er engin afsökun. Þrátt fyrir það, hefði myndin haft einhverja spennu og dramatíska spennu gæti hún samt verið skemmtileg. „The Last Samurai“ var eins fyrirsjáanlegt og vikudagarnir og ég er enginn aðdáandi Tom Cruise en hún hafði allt sem „Captain“ gerði ekki sérstaklega, það dró áhorfandann inn í heiminn og fékk okkur til að samþykkja reglur þess og hátt. að vera á þann hátt sem "Sky Captain" gerði það örugglega ekki. Ég myndi vilja sjá svipaða nálgun notað fyrir kvikmyndir um teiknimyndasöguhetjur á þriðja og fjórða áratugnum. Upprunalega (Jay Garrick) Flash eða Green Lantern (Alan Scott) kemur upp í hugann sem þroskuð fyrir slíka meðferð. Kannski myndu betri, þekktari og fullkomnari persónur sem þessir persónur eru gera mun betri mynd. Það væri erfitt að vera verri.