Mikið hefur verið sagt um Shinjuku Triad Society sem fyrstu sanna "Miike" myndina og ég hélt að svona lýsing gæti hafa verið klisja. En eins og allar klisjur er hún byggð á sannleikanum. Öll vörumerki Miike eru hér, ofbeldið, svarti húmorinn, samkynhneigð, bannorðsprófin og aðalpersónan sem erfitt er að hafa gaman af. Shinjuku er hins vegar ein fullkomnasta mynd Miike. Hann segir í viðtali að ef hann myndi gera það aftur væri það öðruvísi, en ekki endilega betra. Ég held að það sem hann meinar sé að myndin býr yfir sannarlega grípandi orku og hráum brúnum sem virðist svo ferskur að þó hann gæti tekið upp sjónrænt eða tæknilega flóknari kvikmynd gæti hann ekki endurtekið eða bætt hreinleika þessarar myndar. Eins og við mátti búast er ofbeldið algerlega innyflum, rennandi blóð og grófar barsmíðar bætast við stórkostlegt atriði þar sem kona lætur stóla mölva yfir andlitið. (Aðeins Miike mynd gæti leyft þér að komast upp með svona setningu.) Myndin hefur frábært hraða, ólíkt Dead or Alive sem byrjar og endar sterkt og dýpur í miðjunni. Dead or Alive fjallar líka um svipuð mál, Miike hefur greinilega áhyggjur af samskiptum Japana og Kínverja á eftirstríðstímanum og þessu tilfinningaþrungna viðfangsefni er tekið vel á hér, aðalpersónan lifnar í raun þegar maður fer að skilja fortíð hans. Ég get ekki sungið lof Shinjuku nóg. Ég vil ekki gefa of mikið frá mér. Þetta er Miike áður en hann byrjaði að nota CGI til að teikna myndirnar sínar og minnir næstum á eitthvað eins og Sónatínu Kitano. Aðalpersónurnar eru frábærar að veruleika og síðasta snúningurinn tryggir að um leið og myndin er lokið muntu skjóta henni aftur á til að vinna allt út.