Af hverju er það betra? Vegna þess að það er satt við myrkri sýn myndasögunnar. Vegna þess að myndmálið er frumlegt og ólíkt því fyrsta, þá eru raunveruleg augnablik ótta og patos í þessari. Sá fyrsti var með of mikið af kjaftæði Jack Nicholson, of mikið af Prince tónlist og óþægilega „rómantík“. Hér, í stað eins illmenni, eru þrír. Enginn Robert Wuhl, og aðalkonan er meira en bara fallegt andlit. Reyndar er Pfeiffer #1 aðdráttarafl þessarar myndar. Umbreyting hennar er það sem knýr hlaupandi þemað áfram, að rífa á mörkum geðheilsunnar og geðveiki, góðs og ills. Hún verður sannarlega ógnvekjandi. Búningarnir og förðunin eru frábær. Mörgæs Danny DeVito er innblásin og angist, ekki bara hneta. Posse sirkusgengisins hans er eini þátturinn í grínisti léttir (fyrir utan þessa risastóru önd). Max Shrek er eina persónan sem ég hefði tónað niður, Walken er frekar hammy sem miskunnarlausi kaupsýslumaðurinn. Skor Danny Elfman passar fullkomlega eins og venjulega og Siouxie and the Banshees lagið ("Face to Face") er auðveldlega það besta af öllum lögum úr hvaða mynd sem er, sem passar fullkomlega við tónlistarlistamann og kvikmyndatónlist. Minnst tjaldað af myndunum, hún er makaber, svíður ekki, og krefst annars og þriðja áhorfs eins og skemmtigarðsferð. Bravo Tim Burton og leikarar!