The Ruth Snyder - Judd Gray morðið árið 1927 hvatti Ogden Nash til að skrifa Broadway leikrit sem heitir Machinal. Frægara er að það veitti James M. Cain innblástur til að skrifa tvær stuttar skáldsögur sem allir sem eru í raun og veru komnir á þann stað að þeir eru að lesa þessa umfjöllun gætu kannast við - Double Indemnity og The Postman Always Rings Twice. Báðir urðu sígildir kvikmyndir úr 1940, Double Indemnity er að öllum líkindum fullkomnasta nóir sem gerður hefur verið. Sumir af raunverulegum þáttum Snyder-Gray sögunnar voru fangaðir af Cain - ellin og afskiptaleysi Albert Gray, mikil kynhvöt Ruth, ástríðufullt ástarsamband Ruth og Judd og hlutdeild í morðinu og hið fræga tvöfalda bótatryggingarákvæði. Það sem vantaði var meðal annars sú staðreynd að raunverulegt umhverfi var mjög þéttbýli á Manhattan - Albert Snyder var virtur blaðaritstjóri. Hinar fjölmörgu óhæfu og misheppnuðu tilraunir voru einnig hunsaðar til þess að skorast undan. Tvöfalda skaðabætur Cain var teknar fullkomlega af Billy Wilder - við skulum hunsa fáránlega hárkollu Stanwyck sem eitt af þessum áhugaverðu slysum kvikmyndafræða! The Postman Always Rings Twice var hins vegar tekin upp þrisvar og Ossessione, ítölsk útgáfa og fyrsta mynd Luchino Visconti, var sú fyrsta af þremur. Áður en ég tjái mig um það mun ég mæla með Lana Turner - John Garfield útgáfunni frá 1946 í heild sinni og fimm mínútum af Jack Nicholson - Jessica Lange útgáfunni frá 1981 fyrir hina miklu kynlífssenu á borðstofuborðinu. Ossessione er ekki eins hávær og Póstmaðurinn hringir alltaf tvisvar. Hún hefur sterkt nýraunsæislegt yfirbragð sem gerir hana að frábærri mynd, en mikið af nauðsynlegum noir-þáttum vantar. Hann er ekki með lágstemmdum lýsingu og óhefðbundnum myndavélahornum. Samtalið er ekki harðsoðið og í staðinn einbeitir myndin sér meira að persónusköpun. Þetta er lengsta útgáfan af sögunni og fer djúpt í persónusköpun. Hún er líka mun kynferðislegri en Lana Turner útgáfan. Við eigum mjög augljóst framhjáhaldssamband og Giovanna er mjög augljóslega nýmfómanísk. Ný persóna er kynnt í sögunni - La Spagnola - með mjög augljósum samkynhneigðum yfirtónum. Það er líka lítið, en mjög vel leikið hlutverk fyrir dansara sem lýsir tungl sem vændiskona. Þetta er miklu meiri rannsókn á verkalýðnum en glæpum. Áhorfendur fá virkilega tilfinningu fyrir fátækt og óhreinindum. Svifdýrið er algjör töffari, eiginkonan er engin Lana Turner og gæti jafnvel hafa verið vændiskona fyrir hjónaband. Eiginmaður hennar er ruddalegur kapítalisti - feitur, dónalegur og hrokafullur. Ég held að leikarahlutverkið hafi verið frábært fyrir þessa mynd. Eina nautakjötið mitt er með of langan tíma. Allt er dregið of lengi og það hefði verið skilvirkara ef það hefði verið hagkvæmara. Engu að síður munu aðdáendur noir og raunsæis örugglega líka við Ossessione, eins og ég gerði.