'A Smile LIKe Yours' er aumkunarverð gamanmynd sem meikar engan sens. Ég er ekki að meina að sagan hafi verið flókin, en öll söguþráðurinn er byggður á einu: Örvæntingarfullum og dýrum misheppnuðum tilraunum hjóna til að eignast börn. Fólk sem reyndi svo mikið hlýtur að hafa gleymt möguleikanum á ættleiðingunni, sem þessi mynd er ekki góð við. Lauren Holly leikur Jennifer Robertson, algjör mótsögn við allt sem kvenfrelsishreyfingin býður upp á og sýnir nánast enga tilfinningu fyrir sjálfstæði. Hún er frekar leiðinleg persóna sem draumkennda húsmóðirin sem hefur ekkert annað í huga en að eignast börn. Eins og heimskuleg 50's rómantísk gamanmynd, er Greg Kinnear eiginmaður hennar sem er undirgefinn sem sýnir á sama hátt engan persónuleika, ekkert sjálfstæði og frá okkur engan áhuga. Þær eru tvær leiðinlegustu og oft pirrandi persónurnar og gera varla efni í gamanmynd sem ætti að lenda í mörgum óhöppum, sem ættu að koma af því að hjón gera allt sem þau geta til að verða ólétt. Nema, þeir gera í raun ekki neitt nema fara á frjósemisstofu og leggja út fullt af peningum til að gera það sem þeir gætu gert í næði sínu (nema þetta glasafrjóvgunarnúmer). Söguþráðurinn gerir vart ráð fyrir neinum óhöppum, því jæja, hjónin gera ekkert til að skapa einhvers konar furðulegar aðstæður. Þeir fara bara á þessa heilsugæslustöð. Svo hvað? Undirþræðinum er ætlað að prófa trúfesti hjónanna, nauðsynlegur siðferðilegur þáttur sögunnar þar sem parið ætlar sér að eignast börn saman. Jennifer vinnur í nýaldarbúð með vinkonu sinni (leikinn af Joan Cusak), og þau eru í bransanum að þróa ástardrykkur. Christopher MacDonald leikur áhugasama kaupandann og Jennifer er efnilegur samningamaður um gott verð fyrir vöru hennar og vinkonu hennar. Undirþráðurinn býður varla upp á mikið til að vekja áhuga þinn (þótt Joan Cusak sé frekar fyndinn í veitingahúsalífinu). Danny (Kinear) er arkitekt sem finnur tækifæri til að græða aukapening til að standa straum af heilsugæslustöðvunum með því að taka að sér vinnu. í Seattle, þar sem yfirmaður hans er tælandi tálbeita (einnig önnur vonlaus, hjálparlaus kvenpersóna) sem reynir að hafa áhrif á Danny (eins heimskur og hann er) til að eiga í ástarsambandi við hana þegar hlutirnir eru þægilegir í ruglinu hjá honum og konunni hans (af ástæðum). Ég nenni ekki að gefa frá mér). Jill Hennesy er góð í hlutverkinu, en persóna hennar er of fyrirsjáanleg og of formúlukennd sem nauðsynlegur þáttur til að skapa átök fyrir Danny. Það er heimskulegt og enn og aftur, varla áhugavert. Heildarmyndin sjálf er afskaplega leiðinleg og varla fyndin (sleppa veitingastöðum og flugi flugfélagsins). Söguþráðurinn býður upp á ekkert sem vekur í raun athygli. Jafnvel þótt sagan hafi eingöngu verið um tvær manneskjur að reyna að verða þungaðar, hefðu rithöfundarnir getað fundið upp nokkur bráðfyndin óhöpp til að þróast út úr því. Í öðru lagi eru aðalpersónurnar alveg leiðinlegar. Þetta eru algjörar silouhettes af heimskulegum 1950 gamanmyndum með hamingjusamri eiginkonu og hugmyndalausum eiginmanni. Svo, jafnvel án óhappa í söguþræðinum, bjóða persónurnar sjálfar ekkert áhugavert, hvað þá fyndið. Joan Cusak hefði átt að vera í aðalhlutverki og einhver annar hefði átt að taka þátt í Kinnear. Cusak hefði gert jafnvel ömurlega sögu svívirðilega fyndna (eins og hún gerir stundum í samleikahlutverki sínu hér). Þetta er klárlega ein til að sleppa.