Þegar fólkið hjá Kino Video tók saman fína "Slapstick Encyclopedia" safnið sitt, úrval af þöglum gamanmyndum með mörgum snældum, ákvað einhver að hefja fyrstu afborgunina með ONE TOO MANY (1916), óljósum farsa sem gerður var í Flórída í aðalhlutverki. hinn mjög ungi Oliver Hardy. Eins skemmtilegt og leikmyndin er yfir öllu, þá var þessi ákvörðun óheppileg, því ONE TOO MANY er afar léleg mynd sem nánast dregur úr áhorfandanum að horfa frekar. Eins og hver dæmigerður farsi felur þessi í sér blekkingar innblásnar af græðgi, læti þegar áætlanir fara út um þúfur og flækjur sem stigmagnast upp í fáránleika, en ólíkt þeim góðu, þá er EINN OF MÖNGUR samhengislaus, ófyndinn og beinlínis pirrandi. Það er erfitt að segja á þessum tímapunkti hvort vonlaust ruglingslega söguþráðurinn sé afleiðing týndra myndefnis eða vanhæfrar kvikmyndagerðar, en hver sem orsökin er, þegar hálfnað er, hefur jafnvel vakandi áhorfandinn ekki hugmynd um hvernig persónutengslin eru eða hvað er að gerast , og í lokin er manni ekki lengur sama. Eina athyglisverðan hér er að sjá hina 24 ára gamla "Babe" Hardy, sem virðist töluvert þyngri en hann myndi gera áratug síðar þegar hann tók þátt í samstarfi við Stan Laurel, en sem er engu að síður fullur af unglegri orku. Í upphafssenunni, þegar hún vaknar með timburmenn, framkvæmir Babe mjög íþróttalega afturábak rúlla af rúmi. Treystu mér, þetta er eins fyndið og þessi mynd verður. Ef þú lest þetta áður en þú sérð fyrstu snældan af "Slapstick Encyclopedia" frá Kino mæli ég með að þú spólar framhjá þessari og sleppir því góða.