Það er mjög mögulegt að ég hafi einfaldlega ekki gefið myndinni nógu sanngjarnt tækifæri vegna þess að hún var svo strax óaðlaðandi fyrir mig (eitthvað svipað gerðist með Triplets of Belleville), en ég hefði í raun átt að ná því þegar ég setti myndina á og minn herbergisfélagi, skiptinemi frá Japan, byrjaði strax að hlæja að myndinni og sagði að hún hljómaði heimskulega. Nú er ég ekki sammála því að það sé heimskulegt, hreyfimyndin er mjög einföld en greinilega mjög hæf. Þetta er eins og klassískt hreyfimynd með viðbættum lögum sem bæta öðrum raunsæisþætti við þau á sama tíma og hún er á sama tíma stranglega á sviði hins súrrealíska. En viðfangsefnið er algjörlega óaðlaðandi fyrir mig. Hún hefur áhugaverðan boðskap um stíflu og græðgi, en hún er vafin inn í svo óþægilegan pakka að það er nánast ekki þess virði að læra, sérstaklega vegna þess að maður vissi það samt. Hljóðbrellurnar á meðan maðurinn er hávært að éta kirsuber og kirsuberjagryfjur, til dæmis, eru svo sannarlega fráhrindandi. Það var snjöll sviðsmynd af fjöri þar sem við héldum áfram að kafa endalaust ofan í holuna sem maðurinn finnur í höfðinu á sér þegar hann dregur ungviðið upp úr hársvörðinn hans, en það heldur svo lengi að það virðist skyggja á allt annað. Það er svo mikið lagt í þessa eina röð að það er næstum eins og öll myndin sé um hana. Eins og ég sagði um Triplets of Belleville, þá hefði þetta verið frábært fyrir sjónvarpsþætti seint á kvöldin eins og fullorðinssund eða japanskt. hliðstæða, en kvikmynd sem tilnefnd var til Óskarsverðlauna? Það gefur mér þá tilfinningu að það sé almennt ekki langur listi yfir stuttmyndir sem Akademían getur valið úr.