Saga fröken Patty Duke um líf hennar og baráttu við oflætisþunglyndi var alveg eins og lífsbarátta mín. Ég sá sjálfa mig leika eins og hún. Ég var svo undrandi á líkindum í lífi okkar að fela í sér kynferðisofbeldi sem við urðum báðar fyrir sem börn. Ég sá myndina þegar hún var fyrst frumsýnd árið 1990 og ég hef elskað þessa mynd svo mikið. Allir sem hafa glímt við oflætisþunglyndi gætu fengið svo mikið úr þessari mynd. Skiptir ekki máli hvort það sýndi verðlaunin hennar eða til hvers þau voru. Það er ekki málið hér. Málið er hvernig fröken Duke hafði veikindi og barðist fyrir því að lifa það af og sigraði. Fröken Duke hefur margt að vera stolt af í afrekum sínum í baráttu sinni til að lifa af sjúkdómi sem oft skilur mörg fórnarlömb án vonar. Nema einstaklingur hafi glímt við þennan sjúkdóm persónulega veit hann ekki í hvaða helvíti þeir þurfa að lifa með. Kvikmyndin fannst mér vel heppnuð vegna þess að hún sýndi raunverulegu vandamálin og hvernig manneskja sem er þunglynd og manísk hegðar sér. Það var svo raunverulegt...svo, svo, raunverulegt. Það var eins og að horfa á sjálfan mig þarna uppi á skjánum. Ég vildi að ég gæti þakkað fröken Patty Duke persónulega fyrir að hafa hugrekki til að láta almenning vita af veikindum sínum. Bocka