Ég vil mjög trúa því að tilvitnunin hér að ofan (sérstaklega enska textaþýðingin), sem var í raun skrifuð, ekki töluð, í höfnunarbréfi sem útgefandi sendir söguhetjunni, hafi átt að vera sjálfsvísandi í tungu. -kinn hátt. En ef svo er, þá hefur leikstjórinn Leos Carax greinilega vanrækt að upplýsa leikarana um hið sanna eðli myndarinnar. Þeir eru allir svo hrikalega alvörugefnir í lýsingum sínum að ég verð að draga þá ályktun að Carax tekur sjálfan sig alvarlega hér, annars er hann svo mikill fyrirlitningur í garð allra, sérstaklega áhorfenda, að hann getur ekki nennt að hleypa neinum inn í brandarann. Ættarhöfundar geta komist upp með að gera skáhallar, furðulegar myndir vegna þess að þeir gera það með elan og einstökum persónulegum stíl (t.d. David Lynch og Alejandro Jodorowsky). Aðrir nota lúmskari nálgun á meðan þeir flétta enn súrrealískum þáttum inn í efni sögunnar (t.d. Krzysztof Kieslowski og síðari, minna furðulega verk David Cronenberg). Í Pola X kastar Carax sundurlausu rugli í áhorfandann og vogar honum síðan að finna sök á því. Jæja, hér er það: hraðinn er óreglulegur og óstöðugur, einkum er oft sleppt samfellu; óþarfa persónur eru í miklu magni (t.d. sígaunamóðirin og barnið); flestar sýningar eru ofmetnaðar; lýsingin er oft léleg, sérstaklega í kynlífssenunni sem oft er rædd; ótengdar senur eru settar inn í myndina af engri greinanlegri ástæðu; og listinn heldur áfram. Ekki til að vera algjörlega neikvæður, það skal tekið fram að það voru nokkrar upplífgandi undantekningar. Mér líkaði söngleikurinn, jafnvel kakófónísk iðnaðar-teknótónlist sem spiluð var í víðáttumiklu, yfirgefna samstæðunni sem aðalpersónurnar hörfa að í seinni hluta myndarinnar (kannski tilvísun í 'Factory' Andy Warhols á sjöunda áratugnum?) . Mikið af ljósmyndunum af sveitinni var fallegt, augljós tilraun til að sýna andstæður við óhreinar borgarstillingar. Og jafnvel langt fram á miðjan aldur sýnir Cathering Deneuve að hún er enn með „það“. Frammistaða hennar var líka sú eina meðal aðalpersónanna sem sökk ekki í baðkar. Það var fyrr tími þegar ég myndi líta á slíkar myndir sem "Pola X" með meiri kærleika. Tilraunir eru aðdáunarverðar, jafnvel þegar tilraunin virkar ekki. En Carax reynir ekkert nýtt hér; myndin er samansafn af þáttum sem eru fengin að láni úr óteljandi fyrri myndum og eftir nokkra áratuga kvikmyndaskoðun og bókstaflega þúsundir kvikmynda síðar hef ég einfaldlega ekki lengur þolinmæði fyrir svona ófrumlega, illa unninni tröppu. Á þessari fyrstu stundu á 21. öld er maður eftir að spyrja: Að Jean-Pierre Jeunet undanskildum, eru *einhverjir* leikstjórar í Frakklandi sem vita hvernig á að gera áhorfanlega kvikmynd lengur? Einkunn: 3/10.