Persónulega get ég ekki annað en verið sammála Stephen-12: láta undan. Það þýðir ekkert að reyna að „fanga“ þessa mynd. Mér líkar við kvikmyndir þar sem ekkert (afgreitt) gerist. "Aguirre, der Zorn Gottes" eftir Herzog hefur fengið sama ekkert, þó sú mynd sé minna sannfærandi, þar sem hápunktarnir eru frekar í upphafi sögunnar, svo Herzog varð að einbeita sér að náttúrunni á móti Kinski. Morte a Venezia er þó allt öðruvísi, þar sem hún hefur nokkra hápunkta, beygjur o.s.frv. Reyndar, frá þeim stað þar sem farangur Aschenbach týnist, „hljótast“ myndin næstum í stóra lokaþáttinn (síðustu sandkornin hans byrja að renna í gegnum stundaglas eftir sælustundina þar sem hann fantaserar um að vara pólsku fjölskylduna við og strjúka við hár Tadzio). Þú getur, ef þú vilt, leitað að alvöru vísbendingum/táknum í þessari (hann reynir að skilja eftir farangurinn sinn frá því augnabliki sem hann kemur , sem vísar Tadzio í lokin, sú staðreynd að í allri myndinni eru innihald og form algjörlega í sameiningu), en það þýðir ekkert að gera þetta: það mun hvorki gera myndina betri né verri, þar sem kraftur hennar liggur í heildinni söguþráður, sem er aldrei skýrt. Tonn af sögu, hrörnandi Evrópa, endalok „rómantíska tímabilsins“ eins og við höfum kynnst því, sem hefur reynst aðeins byrjunin á því (einstakar tilfinningar og tjáning eru mikilvægari núna en nokkru sinni fyrr). En bíddu, nú er ég sjálfur farinn að þróa með mér þennan eina smávægilega (pínulítla) galla myndarinnar: „Við skulum tala um list“-hlutana. Nú er eitt sem aldrei þarf að gera. Sjálfur tel ég að það hefði mátt koma fram með öðrum hætti. Ennfremur tel ég að það komi nú þegar mjög skýrt fram í restinni af myndinni. Mér líkar ekki við skýrar kvikmyndir. Ég get lesið bækur, svo ég vil ekki söguþráð sem talar aðeins til rökstuðnings míns. Ég vil frekar myndir sem þú getur ekki útskýrt með orðum, heldur aðeins í kvikmyndum (Lynch's Lost Highway, Weir's Picknick at Hanging Rock og Roeg's Man Who fell To Earth tilheyra líka þessum flokki), því þá, og þá aðeins, hefur það ástæðu til að vera til sem kvikmynd en ekki bara sem bók. Svo hvað með skáldsögu Thomas Mann? Ég hef aldrei lesið hana, en gleymi því! Myndin gefur annað sjónarhorn: hún segir hluti sem þú getur aldrei sagt í bók. Það notar kvikmyndalistina til að láta þig finna, með myndum og tónlist, það sama og Mann lét þig finna, með því að nota texta. Jafn ljómandi, en ólíkir heimar.