Lee stjórnaði 100 Years of Horror fyrir Ted Newsom og var að tala um kvikmyndalega varúlfa. Hann sagði eitthvað á þá leið að eini pensillinn hans með lycanthropy væri The Howling II, svo sagði hann: "Því minna talað um það því betra." Reyndar hafði hann rétt fyrir sér þar sem þessi mynd gæti mjög vel verið sú versta í allri sýningarskrá hans á skjánum. Fyrsta Howling eftir Joe Dante var byltingarkennd varúlfamynd með sínum ótrúlegu tæknibrellum og töfrandi tilfinningu fyrir stíl og efni. Þetta var kvikmynd sem átti að taka alvarlega. Eins og aðrar góðar frummyndir, þá töldu kvikmyndagerðarmenn af einhverjum undarlegum ástæðum að það þyrfti enn meira töff framhald frekar en það sem virkaði í fyrsta skiptið (Sjá CHUD þá CHUD II til að sýna þetta atriði). Þessi mynd er mílur og mílur í burtu frá þeirri fyrstu á öllum vígstöðvum. Það er nákvæmlega ekkert skelfilegt við það. Það lítur ódýrt út og er kolsvart í gegnum flestar helstu atriðin. Lee er eini leikarinn í myndinni sem vert er að minnast á (allt í lagi, ég læt Ferdy Mayne líka). Lee lítur út fyrir að vera vandræðalegur þegar hann segir vitlausa samræðu og gerir fáránlega hluti (kíktu á það sem endar með honum og Stirba). Lee lítur út fyrir að vera ótrúlega þreyttur og veit hvaða drullu þetta er sem er aðeins meira innsæi en aðalmennirnir tveir sem yfirgefa Ameríku til að fara til Rúmeníu. Sagan er í rauninni ekki þess virði að skoða hér, og þú getur veðjað á að það er mjög lítill saga sem vert er að nefna þegar þú þarft að láta Stephen Parsons og hljómsveit hans Babel spila í gegnum mikið af myndinni í upphafi og endir með þessum hræðilega hávaða. Sybil Danning er hér og já, hún klæðir sig einu sinni og þá fáum við þetta atriði sýnt aftur og aftur og aftur - sagði einn gagnrýnandi 17 sinnum (ég taldi tíu - en gæti hafa verið svo leiðinlegur úr huga mér á þeim tímapunkti). Ég gaf myndinni þrjár stjörnur, en hún á í raun skilið núll - þær þrjár sem ég gaf henni eru 1 fyrir Lee og tvær fyrir framlag fröken Danning. Jamm!