Ég elskaði söguna. Einhvers staðar stóð á veggspjaldi að engar fjölskyldur væru til eins og sú sem sýnd er í þessari mynd. Jæja kannski ætti það að vera til. Ég hélt að allir virtust mjög mannlegir og trúverðugir. Þvílíkur toppur leikarahópur. Þvílík tónlist á hljóðrásinni. Þetta er fínt og hvað þetta er fínt, en umfram allt mun ég segja tvö orð til að mæla með þessari mynd. Steve Carell. Hann sýndi virkilega fína, fíngerða dýpt sem snerti mig. Hann var sannarlega stjórnandi sem ekkjumaður sem hafði helgað sig kannski aðeins of mikið því að vera góður pabbi fyrst, á kostnað þess að afneita eigin þörfum. Virkaði hann eins og þrjóskur rasi? Af hverju, já hann gerði það. Og þú sérð, það er það sem var fullkomið við þessa mynd. Leikarinn sem lék þessa persónu fékk mig til að trúa því að honum fyndist eitthvað, en ekki bara LEIKA eins og hann væri að finna eitthvað, og hann tjáði mér fullkomlega hvað það var sem hann var að finna og því sem honum fannst var neitað. Neitað hamingju. Neitað uppfylling.Afneitað ást.Að missa ástina er sársaukafullt, og margir sem gera það munu aldrei finna fyrir einhverju slíku aftur.Falleg mynd.Ég gaf henni átta af hverjum tíu.