Ég las bók James Hawes. Það var frekar snyrtilegt, ekki frábært, en nógu skemmtilegt. Án þess að hafa lesið bókina hefði ég ekki haft minnstu hugmynd um hvað var að gerast, og það var samt erfitt með þá vitneskju. Bókstaflega allir þættir þessarar myndar eru ömurlegir á þann hátt sem ég hef ekki bolmagn til að lýsa. Hálfmeltur fiskur hefði getað gert betri filmu með eldspýtustokkum og dayglo varalit. Aldrei fyrr eða síðar sem kvikmynd gerði mig svona reiðan. Framhaldsdýnurnar komu næst, en jafnvel þær náðu aldrei slíku dýpi af algerlega ógeðslegri ógnvekjandi skelfingu sem þessi hlaup gerði. Þar sem ég eyddi 90 mínútum af lífi mínu í að verða vitni að þessari plágu á mannkyninu get ég nú ekki einu sinni horft á neina bók eftir James Hawes án tilfinning reiði. Það er dýpt hatursins sem ég hef á þessu kjaftæði. Nei, það er ósanngjarnt. Leyfðu mér að biðja allt saurefni afsökunar á að bera þig saman við hina veraldlegu illsku sem er Rancid Aluminium. Einfalt og einfaldlega krabbamein í kvikmyndaheiminum.