Bragð er huglægur hlutur. Tveir geta horft á sömu myndina þar sem annar þeirra elskar hana og hinn hatar hana. Þar sem það varðar 'Halloween: The Curse of Michael Myers' falli ég í síðari flokkinn. Ég er þeirrar skoðunar að John Carpenter, árið 1978, hafi gert eina af bestu hræðslumyndum þessa áratugar, sem þrátt fyrir galla sína heldur sér enn vel. inn á 21. öldina. Það endurnotaði mörg af gömlu hryllingsmyndatækjunum en nýtti þau á frumlegan og áhrifaríkan hátt. Hún hafði enga tilburði um að þetta væri eitthvað annað en kvikmynd um geðsjúkling á flótta sem eltir barnapíur á hrekkjavökukvöldinu. Og samt voru „hugmyndir“ í myndinni en þær voru kynntar á lúmskan hátt og ekki slegnar inn í höfuðkúpuna á þér. Það setti goðsagnir makaberu hátíðarinnar saman við raunveruleikann í því sem var að gerast í sögunni og það gerði þetta með dásamlegum tvískinnungi. „Kvikmyndagerðarmenn“ þessarar „myndar“ myndu líklega ekki einu sinni skilja fyrri málsgreinina. Þess vegna erum við að söðla um okkur með þessu ömurlega og óhæfa stykki af einnota frumu. Leikstjórn, handrit, leiklist er af lægstu lögum sem hægt er að hugsa sér. Þetta er sú tegund af kvikmynd sem er svo deyfandi sljór og vekur ógleði að þig langar til að skríða aftur inn í móðurkvið og deyja. Það er líka sannarlega, sannarlega sorglegt að sjá hinn gamalreynda breska leikara Donald Pleasence sóa leikhæfileikum sínum með þessum munnvatnspolli kvikmyndar. Hann virðist tæmdur af allri orku sinni og hætti við þá staðreynd að þetta gæti verið hans síðasta mynd. Kannski var það það sem drap hann.