Beauty in Trouble (Kráska v nesnázích) er ekki frábær titill. Allar lýsingar þessarar myndar ná ekki að fanga hvað hún er í raun og veru ævintýri fyrir fullorðna. Fátæk stúlka er beidd af prinsi. „Stúlkan“ Marcela, leikin af hinni töfrandi Önnu Geislerová, hefur Isabelle Huppert fegurð, með rautt hár, andlit og mynd sem eru töfrandi, kynferðisleg og endalaust heillandi. Hún á lús af eiginmanni en þau stunda frábært kynlíf. Krakkarnir hlusta á ástarsambandið í gegnum veggi. Það er gróft og ástríðufullt, þar sem kynlíf verkalýðsins virðist oft koma fram í kvikmyndum. En það er líka okkar að viðurkenna að þetta er hluturinn sem tengir þau saman í annars ósamrýmanlegu hjónabandi. Eiginmaðurinn, atvinnubílþjófur, er að lokum handtekinn og hent í fangelsi. Hvernig hún komst í þetta hjónaband vitum við ekki, en hún er ekki beint hástétt sjálf. En hún er falleg, greind (við gerum ráð fyrir) og elskar glæsilegu og seigur börnin sín. Hún á meira skilið. Og hún gæti fengið það líf sem hún á skilið - á endanum. (enginn spoiler!) Hún neyðist til að flytja aftur með mömmu eftir að eiginmaður hennar er sendur í fangelsi. Mamma á hryllilegan seinni eiginmann (lestu ljótan stjúpföður). Hann er algjör hryllingsþáttur. Hann jaðrar við að vera barnaníðingur við krakkana. Hann er þráhyggjufullur um hreinlæti, en prumpar ógætilega við borðið og krefst hegðunar og skrauts af krökkunum. Hann er algjör lágstéttarfélagslega fatlaður aumingi. Mamma þolir hann, eins og eiginmaður Marcellu, að minnsta kosti er hann lostafullur - ógeðslegur en lúinn. Tvíræðu, ruglingslegu, lagskiptu persónusköpunin er það sem gerir myndina svo kraftmikla og áhugaverða. Þessar persónur hafa galla, sumar virtust knúnar af stétt, aðrar af meðfæddum karakter. Þessir gallar og smáatriði persónuleikans eru heillandi eina mínútu og fyrirlitleg þá næstu. Áhorfendur þurfa virkilega að semja um misvísandi tilfinningu um stétt, kynhneigð, metnað, skuldbindingu og hlutverk konu sem móður og eiginkonu í gegnum fljótt breytilegt landslag sögunnar. Í botninum, eins og með margar myndir eins og hina dásamlegu íslensku kvikmynd „Blóðbönd“, geta börnin orðið fórnarlömb. Það sem er rétt á endanum getur verið best fyrir börnin sem eru hjálpræði okkar og framtíð. Það er þema þessa dagana í kvikmyndum, allt frá Pan's Labyrinth til Children of Men. Erlent. Kvikmyndir viðurkenna í flóknum siðferðissögum að lífið er ruglingslegt, grimmt, ósanngjarnt og, sem fullorðin, verðum við að taka okkur saman til að standast eitthvað sem er þess virði fyrir næstu kynslóð. Ef við gefum eftir lægri eðlishvöt okkar gætum við glatað okkur sjálfum og heiminum í því ferli. Óvenjulegu og flóknu og litríku persónurnar í Krásku v nesnázích tala um eiginleika þess sem gerir mann, hvað drífur áfram kona, hvað felur í sér von, hvað er stétt - er það efnahagsleg staða eðlis manns? Myndin er ríkulega mannleg eins og hún birtist í síðustu 2 myndunum, sem hreyfði mig ótrúlega og óvænt. Val leikstjórans er svo lúmskt og greindur að það virðist ósanngjarnt að bera þetta saman við bandaríska mynd. Bandaríkjamenn virðast stundum skorta löngun til að íhuga að þverstæður í mannlegu eðli bjóða ekki upp á fastar ályktanir. En hér eru áhugaverðar siðferðilegar spurningar, á hættulegum nótum í sýndarævintýri fyrir fullorðna. Ekki láta hina einföldu sögu blekkjast; þetta er frábær mynd.