Fyrir löngu síðan, langt aftur í byrjun níunda áratugarins, kom sjónvarpsþáttur „Fridays“ seint á kvöldin til ABC, þar sem reynt var að stela sviðsljósinu frá illa skráða „Saturday Night Live“ frá NBC. Það gerði það ekki en það kynnti suma fráhrindandi sketsa og hálfhæfileikaríka "grínista" fyrir heiminum. Eins og Mark Blankenfield, til dæmis. Sem, á hringtorg hátt, færir okkur að "Jekyll og Hyde... Together Again". Sem er fráhrindandi á sinn hátt. Blankenfield er um það bil eins fíngerður og bekkur fullur af púðum sem fara af stað eftir kvöldmáltíðina. Og álíka smekklegt líka. Þetta er bara eiturlyfjapersónan hans sem hann lék í hinni óheppna "Fridays" sýningu sem teygði sig út að lengd. Og ef þér líkaði ekki við hann þarna, hvers vegna ertu að lesa þessa umsögn? Hvenær sem það tekur meira en einn eða tvo rithöfunda að skrifa kvikmynd er það slæmt merki. Síðan þegar farið er í dularfulla brandara sem myndu hrekja þig af hverju spunastigi á vesturhveli jarðar og skipta út kjaftæði fyrir gróft, þá getur hluturinn bara versnað. Kómísk mynd af sögu Robert Louis Stevenson? Um það bil eins góð hugmynd og að búa til grínþátt úr "Fall of the House of Usher" eftir Poe. Fyrir utan nokkrar (MJÖG fáar) kjaftshögg sem gefa örlítið glott, er öll þessi mynd æfing í sóun - sóun á leikara, sóun á kvikmynd. , sóun á tækifærum. Engin furða að þeir sýndu upprunalega höfundinn Stevenson snúa sér í gröf sinni. Hvaða athyglisverðari umsögn gætu þeir gefið sjálfum sér? Engar stjörnur. Nei, ekki einu sinni fyrir Armstrong, sem hefði átt að vita betur. "Hyde" úr þessum.