The Matador er undarleg mynd. Aðalpersónan Julian, sem Brosnan leikur með óvenjulegri blöndu af sjarma og ójafnvægi, er ekki dæmigerð hetja þín. Julian er leigumorðingi sem er að lenda í seint á miðjum aldri. Eftir að hafa eytt 22 árum í starfi kaldblóðugs morðs finnur hann sig núna stressaður og örvæntingarfullur einmana. Og svo, eftir tilviljunarkenndan fund á bar með Danny (Greg Kinnear), festist hann og byrjar stöðvandi, óþægilega vináttu. Danny, hinn einstaklega ágæti strákur, er að takast á við ýmislegt í sínu eigin lífi og gæti, satt að segja, líka notað vin. Þau tvö mynda óvænt samband og Danny heldur sig við til að heyra sögu Julians, jafnvel eftir að hafa lært hinn „ósmekklega“ sannleika um verk Julians. Matador nálgast viðfangsefni sem ekki er alveg óþekkt í kvikmyndum, andhetjumorðingjann (myndir eins og 'Assassins') og 'Grosse Pointe Blank' koma upp í hugann). En Matador er ólíkur á nokkra helstu vegu. Í fyrsta lagi er drápið og ódæðið gefið í skyn en í raun og veru aldrei sýnt í neinum smáatriðum, sem þýðir að ef þú ert hasarmyndaáhugamaður sem er að leita að adrenalínkveiki mun þessi mynd líklega valda þér vonbrigðum. Og í öðru lagi, ólíkt flestum andhetjumyndum, gerir Matador enga tilraun til að sýna iðrun og endurlausn frá aðalpersónu sinni. Starf Julians er einfaldlega sett fram sem „það er það sem það er“. Þetta er óvenjulegt í ljósi þess að 99,99% okkar myndu telja að drepa fyrir peninga hræðilegt. Og samt er þessi óhefðbundna nálgun kannski það sem lætur myndina líða ekta. Þó okkur líkar ekki við að viðurkenna það, gæti næstum allt orðið hversdagslegt eftir að við gerðum það nógu lengi, jafnvel morð. Eigðu fórnarlömb Julians skilið að deyja? Hver borgar fyrir að láta drepa fólk? Hver veit. Myndin fjallar aldrei um þessar spurningar. Áherslan er á Julian og hrasandi uppstokkun hans í sannri vináttu. Ef þú lest um einhvern eins og Julian í blaðinu þá myndi þér detta í hug að fólk eins og hann ætti að vera kippt út úr samfélaginu eins og krabbamein, en neyddur til að horfa á líf hans og þú dregst inn af ákafa mannúð hans. Samúð með djöflinum, held ég. Taka Brosnans á Julian er vel unnin og mjög óróleg. Hann skilur sig ekki alveg frá James Bond-útlitinu sínu og slétta sjarmanum, heldur bætir bara truflandi sérkenni í blönduna. Furðulegar eða grófar athugasemdir í miðjunni kurteisar samtöl og skyndilegar breytingar frá ljúfum þokka yfir í barnaleg reiðisköst og sorglegar örvæntingarfullar beiðnir um samþykki. Það heldur þér að giska á tök hans á geðheilsu sinni og hvernig það mun hafa áhrif á þá sem eru í kringum hann. Þetta er svolítið eins og að hlusta á píanóleikara sem slær af og til og óvænt á rangan tón á meðan hann spilar, en það virkar. Kvikmyndirnar aðeins annað stórt hlutverk, Danny, er ekki nærri eins kjötmikið. Kinnear skilar traustum ef óviðjafnanlegum frammistöðu sem venjulegur Joe með venjulegt Joe líf og vandamál. Myndin hefur í raun engin stór áföll eða M Night Shyamalan flækjur, en ég gat ekki giskað á endirinn og fannst hún ánægjuleg . Það hefur enga djúpa heimspekilega eða andlega innsýn og samt fannst það mjög mannlegt. Og það voru engir hjartsláttir bílaeltingar eða byssubardagar og samt fannst mér skeiðið vel gert og mér leiddist aldrei. Kannski eru einu raunverulegu skilaboðin hér um mannleg þörf fyrir að ná til og mynda tengsl sín á milli og hvernig þær þarfir hafa engar siðferðislegar forsendur. Jafnvel morðingi þarf vini og jafnvel gott fólk getur verið vinir vondu fólki. Það er athugasemd um undarlega, tilviljanakennda heiminn sem við lifum í. Góð mynd; þess virði að sjá.