Pushing Daisies var frábær sýning. Líkt og Dead Like Me og Wonderfalls, þú getur sagt, var búið til af Bryan Fuller. Ég get vel skilið hvernig fólk sem hefur ekki mikla ást á leikhúsi, kvikmyndum, söngleikjum og þess háttar yrði pirrað. Þetta er ekki dæmigerður sjónvarpsdagskrá og hið frábæra er sumum ofviða. Þetta fólk virðist þurfa aðeins línulegri og þögnari tón til að halda þeim ánægðum. Þetta prógramm springur út af litum, blikkar í gamlar kvikmyndasenur, raular af ótrúlegri tónlist og hæfileikaríkum flutningi. Það er ekkert tilviljunarkennt við valið sem er gert frá búningi til leitmótífs. Sagan tekur marga snúninga en öll mjög aðgengileg því samtölin snúast um ást, heiðarleika, hugrekki, missi og svo margt annað sem við stöndum frammi fyrir á hverjum degi. Eini óheppilega þátturinn var lok þáttarins og því var flýtt vegna þess að Pushing Daisies var aflýst. Ekki nálgast þetta sem dæmigerðan sjónvarpsþátt. Hugsaðu um þetta sem kvöld í leikhúsi, hallaðu þér síðan aftur og njóttu!