Hugsaðu þér að útgáfa af China Syndrome án fjárhagsáætlunar sé leikstýrt af kvikmyndanema sem dáir John Woo og þú munt fá 'Power Play'. Hugmyndin var góð, en framkvæmdin, leikurinn og samræðan drápu hana algjörlega, svo ekki sé minnst á fáránlegt magn af ofbeldi og hörmungarröðum sem voru notaðar til að bæta upp efnisleysi og þróun áhugaverðari hluta myndarinnar. saga blaðamanns sem rannsakar hvarf þriggja meðlima skæruliðahóps sem hvarf á dularfullan hátt eftir að þeir brutust inn í skrifstofur orkuvers sem grunur leikur á að hafi valdið jarðskjálftaæði. Hinn fremur hressilega fréttamaður, sem berst gegn því sem hefði átt að vera miskunnarlausari hópur af formönnum fyrirtækja, er eltur um bæinn (ásamt hverjum sem hann talar við) til að "hreinsa" allar óyggjandi sannanir sem gætu verið eftir um galla verksmiðjunnar. Því miður , það er engin raunveruleg tilfinning fyrir neyðartilvikum vegna þess að persónurnar hafa samskipti af miklu hik, ásamt fávitalegum samræðum og miklum hræðilegum leik. Svo ekki sé minnst á, áhorfandinn, sem gæti aðeins laðast að myndinni fyrir aðdráttarafl hennar, neyðist til að þola vaxandi líkamsfjölda og fáránlegt magn af ofbeldisfullum skothríðum auk jarðskjálftahamfara. Allur fókusinn var settur á rangan stað til að bæta afsakandi upp fyrir stefnuleysi og áhugaverðari atburðarás sem hefði átt að knýja söguna áfram. Það hefði kannski verið miklu betra ef kvikmyndagerðarmennirnir hefðu einbeitt sér meira að spennumynd og lagt meiri áherslu á að þróa spillingarþætti þessarar sögu. Hrollvekjandi illmenni, barnalegur blaðamaður og þeir sem reyna að gera blaðamanninum viðvart um ranglætið. Það er formúlukennt, en það hefði allavega verið skemmtilegt.