Söguþráðurinn býður ekki upp á neina nýja spennu, hún byrjar meira að segja eins og teningur I. Að þessu sinni eru engar aðrar endurbætur á teningavélinni, nema að hafa aukaútgang, sem er ekki varin, mjög sniðug. Persónurnar eru heldur ekki eins vel útfærðar og í fyrsta þættinum, þær urðu bara „flatar“ eins og í sápuóperu. Ef einhver kemst að venjulegu útgönguleiðinni væri viðkomandi spurður nokkurra spurninga, eins og "trúir þú á guð?", það er ekki í raun skapandi eða frumlegt og sérstaklega að mínu mati passar það ekki inn í leyndardóm teningsins með það gildrur. Í rauninni er ekkert mikið annað um það að segja.