Tvöfalt LÍF hefur þróast með dulúð meðal kvikmyndaaðdáenda af tveimur ástæðum: söguþræði hugmyndarinnar um að leikari sé svo vafinn inn í hlutverk (hér Othello) að hann taki upp stóra galla þeirrar persónu og setti hann inn í líf sitt; og að þetta sé myndin sem vann Ronald Colman Óskarsverðlaunin (sem og Golden Globe) sem besti leikari. Við skulum taka annað atriðið fyrst. Er stærsta hlutverk Anthony John Colman, eða jafnvel einkennishlutverk hans? Ég hef efasemdir um hvort sem er - en það er meðal þekktustu hlutverka hans. Mestan hluta ferils síns lék Ronald Colman ágætis herramenn, oft í hættulegum eða óhefðbundnum aðstæðum. Hann er Bulldog Drummond (hreinsaður upp í Goldwyn framleiðslunni til að vera ekki hrokafullur rasisti) sem berst gegn glæpum. Hann er Raffles, hinn mikli krikketleikari og enn meiri innbrotsþjófur, sem reynir að ná sínu besta innbroti til að bjarga heiður vinar. Hann er Robert Conway, hinn mikli keisaralega stjórnmálamaður, sem er rænt og færður til paradísar á jörðu, Shangri-La. Hann er Dick Heldar, karlmannlega að deyja eftir að hann kemst að því að meistaraverk hans hefur verið eyðilagt og vitandi að hann er nú blindur og gagnslaus sem listamaður. Ég get bætt Sidney Carton og Rudolf Rassendyll við þennan lista. En hér er hann ekki hetjulegur. Reyndar er hann ómeðvitað illmenni - hann myrðir eina manneskju og drepur næstum tvo aðra. Það skiptir ekki máli að hann er augljóslega veikur á geði - hegðun hans hér er andfélagsleg. Fyrir mér hefði Colman átt að fá Óskarinn fyrir Heldar, eða Carton eða Conway - allt dæmigert fyrir leikhlutverk hans. En akademían hefur langa hefð fyrir því að velja óhefðbundin hlutverk til að veita leiðandi meðlimum fjársjóðinn sinn. Anthony John hjá Colman er mjög góð frammistaða og á einum tímapunkti virkilega skelfileg. Þegar þau eru ein með Signe Hasso á heimili sínu, hún efst í stiga og hann í grunninum, rífast þau. Hún krefst þess að "Tony" fari og segist ekki sjá hann. Hann starir á hana, andlit hans harðnar undarlega á þann hátt sem hann hefur aldrei notað áður, og hann segir: "Ó, nei þú gerir það ekki!" Hann byrjar að hreyfa sig upp, hræða Hasso, og hún hleypur inn í herbergið sitt. Hann stoppar sjálfan sig og fer. Það er í raun og veru hápunktur frammistöðu hans - jafnvel meira en árás hans á Hasso á sviðinu, eða Edmond O'Brien, eða morðið á Shelley Winters. Það sýndi blinda reiði hans. Fyrir það augnablik var þetta (fyrir mér) Óskarsverðug frammistaða. En það er aðeins sú stund. Ég er ánægður með að hann hafi fengið viðurkenningu fyrir hlutverkið, en hann hefði átt að fá verðlaunin fyrir samkvæmari frammistöðu. Raunveruleg frammistaða hans í Shakespearhlutverki Othello er ekki frábær, en þolanleg. Of oft lætur hann samræðuna rúlla af tungunni í einskonar þvinguðum söngstíl (maður spyr sig hvort það hafi verið vegna þjálfunar Walter Hampden, sem líklega vissi hvernig ætti að höndla hlutverkið almennilega, eða viðbragða við því). Nú á dögum er "Othello" oftar leikinn af afrí-amerískum leikara en hvítum. Frábær frammistaða Paul Robeson í hlutverkinu setti þessa nýju hefð í sessi. En þrjár þekktustu kvikmyndaframmistöður þáttarins eru Colman, Orson Welles í kvikmynd sinni OTHELLO og Laurence Olivier í kvikmynd sinni um leikgerð sína á OTHELLO. Allir þrír hvítu leikararnir fóru með hlutverkið í svörtu andliti. Mitt persónulega uppáhald af þeim þremur er Welles, sem virðist lúmskur. En jafnvel að horfa á fína kvikmyndaútgáfu Welles gerir mig reiðan yfir því að Robeson hafi aldrei fengið að setja frammistöðu sína (með Jose Ferrer í hlutverki Iago) á kvikmynd. Nú er fyrsta spurningin - getur leikari lent í því í hlutverki? Ég heyrði mismunandi hluti um þetta. Sumir leikarar hafa viðurkennt að hafa tekið hlutverk með sér heim úr leikhúsi eða kvikmyndatöku. Aðrir hafa fundið hlutverk sem þeir verða að vera örvandi, hafa áhrif á þá á nýjan málstað varðandi líf sitt eða einhvern þátt lífsins. En reyndar hef ég aldrei heyrt um neinn sem varð morðvígur vegna hlutverks. Þetta virðist vera melódramatísk hugmynd. Reyndar var þetta ekki ný hugmynd árið 1947 með Cukor, Kanin og Gordon. Árið 1944 hafði "B" þáttur, THE BRIGHTON STRANGLER, með John Loder í aðalhlutverki, notað svipaða söguþráð um leikara sem er að leika alræmda "Jack the Ripper" týpu og byrjar að fremja slík morð eftir að slys hefur áhrif á huga hans. . Það var fyrri mynd á þriðja áratugnum, þar sem leikari sem leikur Othello verður afbrýðisamur út í konu sína (ég held að titillinn hafi verið KARLAR ERU EKKI GUÐAR, en ég er ekki viss). En vegna nafns og ferils Colmans og leikstjórnar Cukor er það TVÖLÍF sem fólki dettur í hug þegar það rifjar upp þessa söguþræði. Það náði meira að segja til gamanmynda (loksins) í þætti af CHEERS, þar sem Diane Chambers er að hjálpa fyrrverandi dæmdum sem gæti hafa leikarahæfileika, og þeir settu OTHELLO á barnum, rétt eftir að hann sér hana með Sam Malone kyssa. Aðeins Diane er meðvituð um persónuleikavanda hins fyrrverandi dæmda og getur ekki tafið framleiðsluna nógu lengi (hún reynir að koma af stað umræðu um sögu og táknmál leikritsins). Aðalhlutverkið í A DOUBLE LIFE var fyrsta flokks og leikstjórn Cukor var eins örugg og alltaf. Þannig að myndin er svo sannarlega þess virði að horfa á hana. En þrátt fyrir að hafa gefið Colman áhugavert öðruvísi hlutverk var þetta ekki besta verk hans á skjánum.