Þó að ég telji mig ekki vera mikinn aðdáanda ævintýramynda, vakti Stardust mig á því að sjá Michelle Pfeiffer í stiklunum sem illmenni (sérstaklega þar sem ég var að fara að sjá hana sem yfirráða Velma Von Tussle í Hairspray). Strákur, er hún svo sannfærandi vond hérna sem norn, sérstaklega með sína aldursljótu förðun í upphafi og enda! Robert De Niro er líka frábær sem sjóræningjaskipstjórinn sem neyðist til að fela sig „í skápnum“ til að vernda „orðspor“ sitt! Nánast allir leikarar eins og Claire Danes, Rupert Everett, Ricky Gervais, Peter O'Toole og margir aðrir vinna fínt verk hér. Þó að Danir og Pfeiffer séu klassískar snyrtifræðingur, þá eru líka töfrandi andlit Siennu Miller, Olivia Grant (sem Girl Bernard) og Kate Magowan, sérstaklega þegar við hittum hana fyrst. Nýliðinn Charlie Cox er fínn sem aðalmaður Tristan og hann líktist föður sínum Dunstan svo mikið sem ungur maður að ég hélt að það væri hann í fyrstu senum með Magowan (reyndar Ben Barnes). Margar athugasemdir hafa borið þetta saman við Prinsessubrúðurina og þó að ég geti séð nokkra líkindi var aðalmunurinn sá að með PB vissirðu alltaf að þetta væri bara ímynduð saga eins og gamall maður sagði barnabarninu sínu. Stardust fær þig til að trúa, að mestu leyti, að það sem þú sérð og heyrir hefði í raun og veru getað gerst, jafnvel með öllu því fyndna sem gerist í gegnum tíðina. Svo á þeim nótum, þá mælti ég eindregið með Stardust.