Ég sá þessa mynd sem barn og hún braut hjarta mitt! Engin saga hafði jafn ólokið endi... Ég ólst upp við margar frábærar anime-myndir og þetta var ein af mínum uppáhalds, því hún var svo óvenjuleg - saga um ósanngirni, og grimmd, og einmanaleika, og lífið og val sem ekki hægt að afturkalla, og þörf fyrir aðra. Chirin verður einn þegar Úlfurinn drepur móður sína, en Úlfurinn er líka einn þegar Chirin fylgir honum inn í fjallið. Úlfurinn drepur ekki lambið, þó að hann segi á hverju kvöldi "kannski borða ég þig á morgun." Límbandið af því sem ég á er bilað og niðurbrotið af aldri og notkun. Ég mun gera við hana og horfa á myndina aftur einhvern daginn og gráta alveg eins mikið og ég gerði sem barn. Svona sögur, með þessari dýpt og tilfinningu, og þessari margslungnu merkingu, eru mjög sjaldgæfar. Þetta er sorgleg saga, en ég hef aldrei kynnst neinni katarsis fallegri gerð. Ég er ánægður með að hafa séð þessa mynd og ég er ánægður með að hafa séð hana sem barn.