Maður verður að passa sig hverjum maður segir um að horfa á 12 tíma langar kvikmyndir. Það gæti orðið auðvelt fyrir fólk að gera ráð fyrir að þetta sé einhvers konar reglulegur viðburður - meira að segja, jafnvel í heimi „listahúsa“ kvikmynda, eru slíkir stórkostlegir sýningartímar afar sjaldgæfir, af augljósum ástæðum. Þetta er eitt sem Hollywood og listabíó eiga sameiginlegt: almennt viðurkenndur sýningartími er 90-120 mínútur, með minnihluta kvikmynda sem þora að nálgast, en sjaldan fara yfir, þriggja tíma markið. Af þessum sökum er kvikmynd eins og Out 1 (sýningartími: 729 mínútur) er áskorun fyrir jafnvel harðsnúna kvikmyndaleikara, og hún útskýrir að einhverju leyti hvers vegna hún hefur aðeins verið sýnd við örfá tækifæri og er enn mjög erfitt að finna. Upphaflega hugsað sem sjónvarp þáttaröð eftir Maverick Nouvelle Vague leikstjórann Jacques Rivette, vakti lítinn áhuga hjá frönsku sjónvarpsstöðvunum og endaði með því að hún fékk stutta leiksýningu í staðinn (Peter Watkins neyddist til að gera það sama með frábærri kjarnorkustríðsgerviheimildarmynd sinni The War Game, þó að það hafi meira með ritskoðun ríkisins að gera en mál með vinnslutíma). Út 1, sem sýnd var nokkrum sinnum árið 1971, hefur komið fram aftur á handfylli Rivette yfirlitssýninga á síðustu tveimur áratugum og margir sem hafa séð hana, þar á meðal hinn virti bandaríski gagnrýnandi Jonathan Rosenbaum, hafa lofað hana sem eina af bestu myndum allra tíma. Er það? Jæja, já, ef þér líkar við Rivette. Það eitt og sér er stórt „ef“, þar sem Jacques Rivette hefur aldrei verið viðskiptalegur leikstjóri. Aðeins tvær af myndunum hans slógu í gegn (Celine og Julie Go Boating (1974) og La Belle Noiseuse (1991), báðar frábærar), og margar eru enn erfiðar að finna á DVD í dag (Out 1 varð nýlega fáanleg á netinu eftir sjaldgæft myndbandsupptöku var hlaðið upp). Engu að síður nýtur hann mikillar virðingar innan kvikmyndasamfélagsins, og ekki að ástæðulausu - leikandi súrrealískar frásagnir hans, tilfinningu fyrir hraðaupplifun og notkun spuna aðgreina hann sem einn sérstæðasta og ánægjulegasta kvikmyndaframleiðanda kvikmyndahússins. Út 1 fjallar um þema sem endurtekur sig í gegnum verk Rivette: eðli leiklistar, sérstaklega í samhengi við leikhús og spuna. Áhrif hans á leiklist gera myndir Rivette að miklu meira samvinnuferli en margra samtímamanna hans, þar sem spunaþættirnir gera leikurum kleift að taka mun virkara hlutverk í að ákvarða hvernig myndin kemur saman. Út 1 er í grófum dráttum skipt í fjórar stórar frásagnir, sem fléttast smám saman saman og verða óskýrar eftir því sem myndin þróast: tvær sem samanstanda af leikhópum, sem hver um sig reynir að búa til póstmódernískar leiksýningar á Aischylos leikritum; hinir tveir einstöku smáþjófar (leikkonur Nouvelle Vague Jean-Pierre Léaud og Juliet Berto) stunda sérvitur aðferðir til að græða peninga; og yfirgripsmikið samsæri sem felur í sér dularfulla Balzac-innblásna samsæri sem miðast við samtök sem kallast „hinir þrettán“. Eins og með allar Rivette-myndir með „samsæri“ frásögn, eru leyndardómarnir og leynisamtökin lítið annað en rauð síld. Eftir því sem persónurnar eru kannaðar og afhjúpaðar hægt og rólega og áætlanir þeirra og mannleg tengsl rofna, verður myndin æ táknrænni fyrir ennui eftir 1968 og hnignun hugsjóna þess tíma. Fyrir kvikmynd sem gerð var árið 1971 voru þetta ótrúlega fordómafull þemu; annar franskur leikstjóri í Jean Eustache myndi takast á við þetta efni á jafn ánægjulegan hátt í meistaraverki sínu Móðirin og hóran frá 1973. En þetta eru ekki takmörk Out 1. Samanstendur af átta þáttum sem eru u.þ.b. 90 mínútur hver (í upphafi hvers þáttar er stuttur, óhlutbundinn svart-hvítur kyrrmynd af atburðum fyrri kafla), Out 1 er ekki síður áhorfanlegt en allar gæðasjónvarpsseríur, og gæti jafnvel upplifað betur á einum þætti í einu. Þetta er ekki þar með sagt að það sé ekki áfram krefjandi jafnvel þegar það er skoðað í hlutum. Eins og flestar Rivette-myndir notar hún fyrstu klukkustundirnar til að koma persónunum á hreint áður en farið er í söguþráðinn, og sum þessara fyrstu senna (sérstaklega þættirnir sem sýna mjög abstrakt 'æfingar' leikaranna) virðast óendanlega langar. Þessar senur eru þó mikilvægar, ekki bara sem könnun á spunaleikaðferðum sem gegna bæði bókstaflegu og myndrænu hlutverki í myndinni, heldur sem aðferð til að aðlaga áhorfandann að dálítið sljóum hraða myndarinnar. Það er þversagnakennt að langir tímar gera langar myndir mun þolanlegri fyrir áhorfendur og þessi skilningur á hraðagangi hefur leitt til þess að Rivette, ásamt nútímalegri leikstjórum eins og Michael Haneke og Béla Tarr, hefur búið til kvikmyndir með styttri sýningartíma sem engu að síður halda getu til að láta áhorfendur heillast. Í kvikmynd sem snýst að mörgu leyti um leiklist er leikurinn frábær. Mörg fræg Nouvelle Vague andlit birtast, þar á meðal fyrrnefndur Léaud og Berto, hinn framúrskarandi Michel Lonsdale og Rivette fastamaður Bulle Ogier. Jafnvel annar goðsagnakenndur leikstjóri í Eric Rohmer hefur frábæra mynd sem Balzac prófessor sem kemur fram í mikilvægu atriði. Fólkið og arkitektúr Parísar c. 1971 virðist þó gegna jafnmiklu hlutverki - borgarlandslag, mannfjöldi og áhugasamir áhorfendur frjósa Út 1 í tíma, skjal um stað á tímapunkti í sögunni. Eftir rúmar 720 mínútur lýkur myndinni kl. ómögulega stutt, ráðgáta tón; samt er þreytandi ferðin sem áhorfandinn hefur farið í svo fullt af möguleikum, margslungnum og sjálfsprottnum að manni væri fyrirgefið að vilja byrja upp á nýtt frá upphafi, eða sjá næstu tólf klukkustundir í lífi þessara persóna. Fyrir þá sem hafa horft á margs konar kvikmyndir og halda að þeir hafi séð allt sem listformið hefur upp á að bjóða, er Út 1 áminning um að kvikmyndagerð hefur möguleika á að vera svo margt fleira og víkja í svo miklu fleiri áttir en núverandi venjur leyfa. Fyrir kvikmyndagerðarmenn, kvikmyndagagnrýnendur og listamenn í öllum greinum er þetta eitthvað sem ber að þykja vænt um.