Ég var hissa á því hvernig kvikmynd gæti verið bæði cheesy og framúrskarandi á sama tíma. Frisbí-fljúgandi diskurinn var óskiljanlegur, sérstaklega við lendingu, en samt voru sérbrellurnar þegar Krell réðst æðislegar fyrir kvikmynd sem var gerð fyrir meira en hálfri öld! Þegar ég bjó í miðausturlöndum sá ég blæbrigði af íslam læðast að þegar JJ Adams stakk upp á að Alta ætti að klæða sig hógværara og sem verkfræðingur undraðist hugmyndaflugið sem notað var fyrir 'framúrstefnulegar' græjurnar og gizmó sem leikmunadeildin dreymdi um. Allt í allt, skemmtilegur og hálfur klukkutími, fyrsta skiptið sem ég sé Walter Pidgeon og tækifæri til að sjá Leslie Neilsen sem „ungan“ mann