Með titli „að láni“ frá Werner Herzog og frjálslyndum hjálp Kubrick, Haneke og Noe er sársaukafullt augljóst að Thomas Clay telur sig vera hærra en venjulegt rusl sem breska kvikmyndahúsið okkar hleypur út. "Robert Carmichael" (í stuttu máli) setur sig upp sem raunsæja rannsókn á firringu ungmenna og á sama tíma að því er virðist gagnrýni á Íraksstríðið. Vandamálið við raunsæið er að persónurnar eru svo augljóslega óraunhæfar og óhefðbundnar - andstætt brjálæðislegum hugmyndum "öfga" kvikmyndagerðarmanna eru flestir unglingar ekki nauðgarar í fíkniefnaneyslu. Sem gagnrýni á Íraksstríðið er kvikmynd um ofbeldi ungmenna (eftir hæfileikaríkan klassískan tónlistarmann - undirtextasamfélagið hefur skaðað þennan viðkvæma einstakling) svo ungbarn að það þolir varla að hugsa um það. Það eru merki um tæknilega getu en sumir gagnrýnendur hafa ofmetið þetta. Eins og Kubrick og Noe sýnir hann að löngunin til að hneykslast í tengslum við meintan alvarlegan ásetning gæti verið versta kvikmyndabragð nýlegrar kvikmyndar. Fólki líkaði við "Clockwork Orange" og "Irreversible" vegna þess að það líkaði við nauðganirnar og ofbeldið, en mest af öllu fannst þeim gott að hafa menningarlega yfirburði fyrir að hafa gaman af hlutum sem mest hataði. Svo of mikið af Kubrick og ekki nóg Haneke (alvarlegur og siðferðilegur kvikmyndagerðarmaður) stimplar þetta hér sem eina heimskulegustu mynd í mörg ár. (Ég er ekki á móti ofbeldi í kvikmyndum. Að gera það alvarlega er þó erfitt bragð - fólk í kvikmyndahúsum fagnaði Alex í "Clockwork Orange" sem sýndi hvernig meintur ásetning Kubrick var sleppt mörgum kílómetrum. Óþarfa ofbeldi er miklu auðveldara að ná fram og er minna móðgandi en tilburðir margra listkvikmyndaleikstjóra.)