Heillandi en samt órólegur sýn á Edith Bouvier Beale (Big Edie) og dóttur hennar (Little Edie) frænku og frænku hinnar látnu Jacquelyn Kennedy Onasis. Þau búa í niðurníddum höfðingjasetri þar sem nagdýr er herjað og var talið heilsuspillandi af borginni. Það kemur mjög fljótt í ljós að þetta tvennt er langt framhjá sérvitringum. Litla Edie virðist vera mest áberandi þar sem hún hagar sér með hugarfari tíu ára gömul þó hún sé í raun 53. Innihaldið er nokkurn veginn byggt upp af tvennu. Fyrsta eru samtölin þar sem Edie litla lambast við Stóra Edie fyrir að reka alla hugsanlega elskendur sína á brott og eyðileggja upprennandi feril hennar sem rithöfundur, leikkona og dansari. Þessar umræður verða yfirleitt mjög orðræða, vitlausar og oft skemmtilegar. Seinni hlutinn samanstendur af löngum söngtilraunum beggja aðila. Hverjum finnst auðvitað söngurinn sinn fullkominn og það er bara hinn sem hljómar illa. Í einni mögnuðu senu ræðst Big Edie líkamlega á Edie litlu með stafnum sínum bara til að fá hana til að stöðva stríðið. Mjög grípandi en samt fær maður á tilfinninguna að það sé einhver alvarleg misnotkun í gangi hérna og viðfangsefnin séu bara of langt gengið til að vita það. Kvikmyndagerðarmennirnir virðast meðhöndla þetta eins og frekjusýningu í sirkusnum, koma á hverjum degi til að taka upp (og hlæja) yfir hvaða furðulegu hegðun sem kann að koma til. Að lokum er þetta sorgleg mynd þar sem hún sýnir hvernig heimurinn hefur einfaldlega farið framhjá þessum tveimur. Vonir þeirra og draumar hrundu eins og höfðingjasetrið sem þeir búa í. Þrátt fyrir rifrildi þeirra þurfa þessir tveir hvort á öðru meira en nokkru sinni fyrr. Því án hins væri ekkert athvarf frá einmanaleikanum. Ótrúlegasta línan kemur frá Big Edie þar sem margir kettir létta sig í gegnum svefnherbergið hennar. Viðbrögð hennar við kvörtun um lyktina eru einfaldlega ótrúleg.