Það kann að vera svolítið brak núna, og það getur vissulega aldrei haft þau áhrif sem það hafði einu sinni, en þetta er samt spennandi áminning um hvað Michael Jackson gat einu sinni gert. Þegar ég lít til baka á það núna í fyrsta skipti frá því að það var fyrst áberandi, brá mér ekki við hryllingsgildin - skrítin, en skemmtileg, og Vincent Price hefur aldrei hljómað eins raunverulegt, óheiðarlegur (sic?) ógnandi - en að gleypa hann af hryllingsmyndin, sem gerir Jackson, á bak við tegund og förðun, kleift að gefa okkur hugrakka afhjúpandi mynd af karlkyns kynhneigð. Vegna þess að spennumynd snýst í raun ekki um hrylling, á sama hátt og hryllingur snýst í raun ekki um hrylling: hún snýst um þann aldur -gamalt þema, kynferðisleg vakning ungrar konu. Myndin er opnuð í kvikmyndahúsi þar sem kærasta Jacksons er óþægileg við myndmálið og árásargjarn kynjaviðbrögð. Auðvitað er hún á stefnumóti og hún er minna hrædd við myndina en það sem hún veit að kærastinn hennar mun búast við. Almennt myndefni myndarinnar sem þau horfa á, hópandrúmsloftið gefur allt til kynna félagslega skilyrtar væntingar. Þetta leiðir til þess að hún hugsar ekki aðeins um líkamann með andstyggð - þess vegna allir rotnandi ghouls; missir meydómsins er litið á sem eins konar dauða - en kynlífssiðurinn snýst ekki bara um kærasta hennar, heldur jafnöldrum hennar, samfélagi hennar, þess vegna sjónræning þess sem glæpagengi. Þetta er ljómandi, truflandi efni, það besta sem leikstjórinn Landis hefur nokkurn tíma gert. Jackson, vinsælasti listamaðurinn á jörðinni, var samt tilbúinn að sýna fram á að hin fasta mynd af stjörnu innihélt fjöldann allan, ekki öll traustvekjandi. Lagið sjálft hefur haldið sér ótrúlega vel, hrollvekjandi, áleitnir bassataktar, einstaklega ljúffengir textar, fallegur 70s diskó-sællurinn sem dregur úr kórinn, splundrandi tímaleysi, sýnir mjólkurkennda löngunina á bak við óttann.