Jæja, þeir sendu það í sjónvarpið á milli miðnættis og 02:00 - það virðist vera rétti tíminn til að horfa á það og fara svo að sofa á eftir ... Nei, það stóðst ekki væntingar mínar. Mér finnst Dogma-konseptið vera gott, því myndin kemst þá nær því sem raunverulega er að gerast á milli viðkomandi persóna þegar þú klippir út allar óþarfa brellur og stemningsskapandi tónlist. En aftur á móti, þetta hugtak krefst áhugaverðra aðgerða á milli persónanna. Ég get ekki sagt að ég þekki King Lear (Shakespeare útgáfuna) mjög vel, ef ég hefði þekkt leikritið hefði ég líklega getað spáð fyrir um mikið af myndinni .Jæja, kreppa getur komið með bestu og verstu hliðarnar á persónu til sýnis - og við sjáum vissulega nokkrar slæmar hliðar. Ó já, málning siðmenningar og menningar getur verið mjög þunn og á bak við þessa málningu gætir þú fundið dýr. Ef þú berð hana saman við "Italiensk for begyndere" (ítalska fyrir byrjendur) eða "Mifunes sidste sang" (síðasta lag Mifune ), sérðu það sama en öfugt: Kreppa getur vissulega fært fólk til að skoða líf sitt á uppbyggilegri hátt. Og ef þú þorir að gera það gætirðu unnið. Þegar myndinni var lokið hugsaði ég með mér: "Ó, þess vegna hef ég ekki séð hana áður ..." Myndin hefur sína eigin fegurð. Gæði vinnu myndatökumannsins, leikara o.s.frv. eru góð. En handritið gæti þurft eitthvað meira. Söguþráður myndi kannski ekki meiða.