Einn af stóru leyndardómum lífsins, sem þjást af daglega, er hvers vegna flottar stúlkur hafa svo oft meiri áhuga á skíthælum en á fínu strákunum. Það sem verra er, þegar fallegu strákarnir vilja jafnvel giftast þessum stelpum, þá kjósa stelpurnar ENN skíthælar, jafnvel eftir að skíthælar hafa sýnt fyrirlitningu sína, hafa sýnt að þeir hafa bara áhuga á að nota stelpurnar. Stu Erwin er ágæti strákurinn, sem heldur áfram að vera góður eftir að hafa verið logið að og svikið og jafnvel eftir að hafa tapað. stelpan algjörlega. Clark Gable er skíthællinn, og hann er fullkominn í hlutverkinu, frekar sorgleg athugasemd fyrir aðdáendur sína. Jean Harlow kemur fyrir sem grannari Mae West, hljómar jafnvel eins og La West í einhverjum tortryggnilegum kastlínum hennar. furðulegt er að svo margar af hinum persónunum, sem ætlaðar eru til að vera vondu krakkar -- ég meina, djók, þær eru læstar, svo þær hljóta að vera -- eru svo augljóslega gott fólk. Reyndar er fullt af góðu fólki hér , fólk sem, í minni kvikmynd eða sögu, væri að grenja og hníga í bakið en leggja sig fram um að hjálpa einhverjum öðrum. Svo kannski er sagan frekar klisjukennd, að minnsta kosti miðað við nútíma mælikvarða, en að lokum mun áhorfandinn Vertu ánægður með að hafa horft á. Stærsta kvörtunin sem ég hef er sú að svo margir virkilega góðir leikarar fá ekki kredit. Enn og aftur getum við sagt heitt „Takk“ við IMDb.com.