Ég legg sökina á endurkomuna á alla sem höfðu gaman af Date Movie og Epic Movie. Þið hvöttuð Fox stúdíóið til að halda áfram að grenja frá sér örvæntingarfullar skopstælingarmyndir og nú stöndum við frammi fyrir því sem gæti verið sú latasta og örvæntingarfullasta af þeim öllum. The Comebacks flokkast varla sem skopstæling. Heck, það flokkast varla sem kvikmynd. Þetta er gamanmynd í orði, en ekki í framkvæmd. Enginn, ekki einu sinni fólkið sem tók þátt í þessu rugli, hefði mögulega getað blekkt sjálfan sig til að halda að þeir væru að gera fyndna kvikmynd. Leikstjórinn Tom Brady (The Hot Chick) hefur gert eitthvað virkilega ömurlegt hér. Söguþráðurinn, ef þú getur jafnvel kallað það það, snýst um mann að nafni Lambeau Fields (David Koechner). Strax þegar ég heyrði nafnið hans á fyrstu sekúndunum af myndinni vissi ég að ég væri í langri kvikmynd. Fyndin nöfn eru sjaldan fyndin og verða enn minna fyndin eftir því sem þú heyrir þau meira. Lambeau er einn versti þjálfari í heimi, en hann hefur fengið annað tækifæri af besta vini sínum, Freddie Wiseman (Carl Weathers), til að þjálfa töff framhaldsskólalið í fótbolta sem heitir The Comebacks. Lambeau verður ekki aðeins að leiða liðið til sigurs, heldur einnig að kenna því leiðir til hvetjandi íþróttaklíka. Hann býst við að krakkar hans séu með lélegar einkunnir og vandamál með áfengi og gerir gys að þeim þegar þau gera það ekki. Þegar það lítur út fyrir að liðið eigi möguleika á að spila á stóra meistaramótinu í Toilet Bowl leik (Skrifuðu 10 ára krakkar þetta handrit?), verður Lambeau hneykslaður þegar hann uppgötvar að Freddie er þjálfari stórkeppni liðsins sem lið hans mun vera að spila á móti. Í ljós kom að Freddie hvatti Lambeau aðeins til að taka við þjálfarastarfinu því hann vildi að The Comebacks tapaði. The Comebacks er mynd svo þvinguð og aumkunarverð að ég átti næstum því erfitt með að trúa því sem ég var að horfa á. Spoof-myndir hafa nýlega breyst í leik „spot the movie reference“ og þetta heldur hefðinni áfram. Hún reynir að kreista inn eins margar tilvísanir í aðrar íþróttamyndir og hún getur, en annað hvort gerir hún nákvæmlega ekkert með þær, ætlast til þess að við beinum bara á skjáinn og hlæjum af kunnugleika, eða hún reynir að vera fyndin og fellur flatt á skjáinn. andlit. Sumar kvikmyndanna sem vísað er til eru Field of Dreams, Bend it Like Beckham, Rocky Balboa, Friday Night Lights, Stick It, Radio, Miracle, Remember the Titans, Gridiron Gang, Invincible og Dodgeball: A True Underdog Story. En bíddu, var Dodgeball ekki þegar skopstæling á hvetjandi íþróttamyndum? Svo, með öðrum orðum, við erum að horfa á skopstælingu á skopstælingu á hvetjandi íþróttamyndum. Ef það meikar eitthvað sens fyrir þig, þá ertu bara áhorfendur sem þessi mynd er að leita að. Sumar af þessum myndum er vísað til í söguþræðinum og sumar (eins og Rocky-myndinni) er bara hent inn að ástæðulausu, því kvikmyndagerðarmennirnir vildu reyna að vísa til eins margra mynda og hægt er. Það eru nokkrar sem myndin telur jafnvel þörf á að útskýra fyrir okkur í samræðum sínum, bara ef við höfum misst af augljósu tilvísuninni. Þú veist að kvikmynd er í vandræðum þegar hún þarf að útskýra sína eigin brandara fyrir okkur. Það versta er að handrit sjónvarpsbyrjenda og handritshöfunda í fyrsta sinn, Ed Yeager og Joey Gutierrez, veit ekki einu sinni það fyrsta og mesta. mikilvæg regla um skopstælingu - Þú verður að spila hana beint. Leikararnir verða að láta eins og þeir séu ekki með í gríninu. Ástæðan fyrir því að klassískum Zucker Brothers myndum eins og Airplane, Top Secret og The Naked Gun er minnst með mikilli hlýju er sú að þær leika alvarlega leikara eins og Leslie Nielsen (já, hann var alvarlegur leikari áður en hann sneri sér að gríni) og Robert Stack, og henti þeim síðan í fáránlegar aðstæður. Það sem gerði þetta fyndið er að þeir létu eins og þeir væru ekki í gamanmynd og héldu steinsliti með skrýtninni í kringum sig. Þær myndir hefðu ekki virkað ef þær léku hlutverk sín víða. The Comebacks sanna þetta, þar sem allir leikararnir neyðast til að leika hlutverk sín svo asnaleg að það er eins og þeir séu að öskra á okkur til að hlæja. David Koechner heldur áfram að svigna handleggjunum, þenjast út úr augunum og öskra upp úr lungunum að því marki að hann lítur út eins og einhver sem veit að hann er fastur í blindfullri gamanmynd og reynir bara of mikið að láta sem hann skemmti sér vel. . Kvikmyndin skilur heldur ekki listina að stjörnumyndir (einnig mikilvægur þáttur þegar kemur að skopstælingum). Hvers konar cameos fáum við í The Comebacks? Andy Dick og Dennis Rodman. Þegar myndin kastar inn af engu og afar tilgangslausu leikaranúmeri í "Don't Stop Believing" eftir Journey af nákvæmlega ástæðulausu, var ég rétt í þessu tilbúinn að ganga út um leikhúsdyrnar. Ég var eina manneskjan á sýningunni minni og tilhugsunin um að þessi mynd færi á aumkunarverða leið í algjörlega tómt hús höfðaði til mín. Ég sat í gegnum restina af The Comebacks og ég fékk ekki verðlaun fyrir viðleitni mína. Það sorglega er að Fox er ekki enn búinn að drepa spoof-tegundina. Þeir eru með skopstælingu á 300 sem koma út á næsta ári sem heitir Meet the Spartans. Ég myndi segja að það gæti ekki verið mikið verra en þetta, en ég hef séð stikluna, og ég myndi ekki vilja gera þér vonir.