Ég sá þessa mynd fyrir um tuttugu árum síðan í seinni þættinum. Ég man enn vel eftir myndinni, sérstaklega frammistöðu Robert Taylor. Mér fannst Taylor alltaf vanmetinn sem leikari þar sem flestir gagnrýnendur litu á hann sem traustan, næstum dauflegan fremstan karlmann, og konur elskuðu einfaldlega að horfa á myndirnar hans vegna útlits hans. Þessi mynd sannaði hins vegar hvað hann gæti verið áhugaverður leikari. Hann fékk ekki nógu mörg hlutverk sem þessi á löngum ferli sínum. Þetta er hans besta frammistaða. Hann er fullkomlega trúverðugur í virkilega illmennilegu hlutverki. Eftir því sem ég hef lesið var hann mjög vinnusamur og þægilegur strákur í raunveruleikanum og barðist aldrei nógu mikið fyrir svona hlutverkum. Hann myndi í rauninni bara gera það sem MGM gaf honum. Þessi mynd sannar að hann hefði getað sinnt fjölbreyttari og erfiðari hlutverkum. Annað sem ég man við þessa mynd er hversu pirrandi persóna Lloyd Nolan var. Nolan var frábær leikari en þessi persóna kom mér mjög í opna skjöldu. Síðasta atriði myndarinnar hefur fylgt mér í öll þessi ár. Þessi mynd er svo sannarlega þess virði að skoða.