Scooby Doo er án efa ein einfaldasta, farsælasta og ástsælasta teiknimyndapersóna í heimi. Svo, hvað gerist þegar þú hefur verið alls staðar og gert allt með formúlunni? Þú breytir því ekki satt? Rangt. Þú hættir framleiðslu og lætur hana hvíla í áratug eða svo og keyrir hana svo aftur og heldur kjarna velgengni hennar ósnortnum. Það er að segja, haltu þig við formúluna að mestu leyti en bættu þínu sérstaka bragði við hana. Þetta er ástæðan fyrir mér að "What's New Scooby Doo" virkaði, þeir vilja aftur í klassísku Scooby Doo formúluna sem hafði aðeins náð góðum árangri aftur áratug fyrr í "A Pup Named Scooby Doo" en að mestu leyti hafði ekki verið tappað síðan upprunalega. "Scooby Doo Hvar ertu". Fyrsta merki (fyrir mér) um veikburða fórn er að koma með óviðkomandi persónur; það gætu verið nokkrar góðar minningar frá fyrri endurteknum en almennt ef þú hugsar „Scooby Doo“ ertu ekki að hugsa um Film-Flam, Scrappy Doo eða Scooby Dum. Jafnvel verra, útilokun annarra kjarnameðlima "Mystery Inc" gefur almennt til kynna hóp framleiðslufólks sem skilur ekki frá sjónarhóli barna hvernig þátturinn virkar. Grunnforsenda hefur alltaf verið hópur fólks sem er algerlega á móti því að koma saman og með eigin einstökum, staðalímynduðum eiginleikum tekst að yfirstíga þau verkefni sem fyrir liggja. Þessi næsta málsgrein er bara mín kenning svo slepptu því ef þú vilt: Ég vona að Ég get útskýrt hvers vegna ég held að það sé skaðlegt að fikta í grunnþáttum sýningarinnar með túlkun minni á því hvað klíkan stendur fyrir og hvernig þau stuðla að heildinni; Fred er fulltrúi ökumannsins, ég held að það sé almennt tilgangur Fred að gefa hópnum stefnu, skipulag og undirverkefni. Fred er ekki hamingjusamur unglingur, hann er yfirmaður þinn, kennarinn þinn, pabbi þinn, valdsmaður þinn. Fred hreyfir sig án þess að hika og er drifinn áfram af verkefnum (vandamál jafngildir alltaf lausn fyrir Fred). Fred er að mörgu leyti andstæða Shaggy. Shaggy er besti vinur þinn, þessi strákur sem er aðeins hræddari við hlutina en þú, hann gerir þér kleift að vera hugrakkur, að vera ekki aftast í hópnum. Shaggy táknar tilfinningar og sýnir oft tilfinningalegar öfgar frá fögnuði til ótta. Velma stendur fyrir skynsamlega hugsun, hún beitir rökfræði en eins og við sjáum aftur og aftur á sýningunni krefst hún vísbendinga sem að mestu er safnað saman af öðrum þátttakendum í sýningunni. Eftir á eigin spýtur myndi Velma leysa ráðgátu? Hópurinn lendir oft í aðstæðum þar sem sannleikur er ekki augljós og aðeins fyrir tilviljun ná þeir nauðsynlegum upplýsingum til að klára verkefni sitt, tilviljun er táknuð með Daphne. Á einum tímapunkti (ég held að það sé fyrsta Scooby Doo serían) var hún þekkt sem "hættuhættuleg". Rithöfundar hafa notað Daphne til að tengja óskylda atburði saman fyrir slysni. Hún er oft sú sem finnur leynidyrnar, safn af hlutum eða önnur smáatriði sem geta hjálpað klíkunni að tengja saman vísbendingar. Loks er Scooby sjálfur fulltrúi okkar, þátttakandans. Hann er alltaf í miðju atburða, fær um allt sem restin af klíkunni er fær um, en samt fatlaður vegna þess að hann er ekki mannlegur og líkt og okkur getur sjónvarpsáhorfandinn ekki tekið þátt í alvörunni. Scooby Doo virkar vegna þess að allir þessir persónugerðu þættir í lausn vandamála eru strax auðþekkjanlegir og skemmtilegir. Kannski er ég of mikið að hugsa um hlutina en á ævinni hef ég séð mikið af Scooby Doo (sem er 30 ára sjálfskipaður nörd, það eins konar rúlla með yfirráðasvæðinu). Fyrir mér er töfrandi með hinni klassísku "Scooby Doo" formúlu sem ætti aldrei að skipta sér af. Eins og margir hafa bent á; Scooby Doo er hvorki mikið listaverk né heldur algjörlega þröngsýnt, það flokkast undir dagskrárgerð sem hægt er að horfa á af ungum augum með góðri skál af morgunkorni. Að skipta sér af hinum hráa einfaldleika breytir honum í eitthvað annað, eitthvað minna.