Mér fannst þessi mynd vera full af kaldhæðni. En þegar þú horfir á myndina geturðu nánast séð hvað mun gerast. Leila er ráðvillt, leiðinleg húskona, sem er stöðugt að leita að hamingju. Þegar hún heldur að hún finni sanna hamingju, heldur hún fast í hana og skilur eftir sig allt sem hún vissi. En hún finnur sjálfa sig næstum því að bera saman athugasemdir milli fyrrverandi hennar og núverandi eiginmanns hennar. Hún komst að því að ef hún hefði aðeins tjáð sig meira um það sem hafði truflað hana í fyrra hjónabandi hennar, að það hefði verið hægt að bjarga miklu auðveldara en hún ætlaði sér að vera. Hún áttar sig á því að orð eru ekkert nema athafnir, en hún lærir það of langt í öðru hjónabandi sínu og finnur sjálfa sig að horfa til baka og vonast eftir breytingum enn og aftur. Helstu átökin í þessari mynd eru Leila vs hún sjálf. Þú getur ekki haft sanna hamingju án þess að þú sért virkilega hamingjusamur. Mér líkaði við þessa mynd, en ég myndi bara mæla með þessari mynd fyrir konur, ég get ekki séð að karlmaður hafi raunverulega ánægju af þessari mynd.