Þessi mynd er frábær af þremur meginástæðum. Það er fagurfræðilega fallegt. Ég elskaði það alveg. Það er djörf litaþema í gegnum myndina með óvenjulegum búningum og fallegum leikmyndum. Ljósmyndun sem lítur mjög dýr út (og var það líklega ekki) fullkomnar útlitið. Ég hef alltaf gaman af þessum sögum um hópa mishæfra/einfara sem koma saman og verða fjölskylda. Stundum falla þeir í klisjur en þessi ekki. Þessi leikarahópur túlkar í raun vel gölluðum en samt einstaklega viðkunnanlegum karakterum. Alan Larkin er bestur (á milli hans, sendibílsins og vegamyndaþema, gat ég ekki annað en munað eftir uppáhaldsmyndinni minni frá síðasta ári Little Miss Sunshine). Ég uppgötvaði Fabrizio Bentivoglio, mjög áhugaverðan leikara, og varð bara pínulítið pirraður á frammistöðu Til Schweiger stundum. Upphafssenan, öll atriðin þar sem þeir klúðra brellunum sínum eru mjög fyndnir. Það er blanda af húmor og tilfinningum í gegnum myndina. Mér líst mjög vel á endann. Og auðvitað snýst þetta allt um Magician þemað. Góður töframaður lætur áhorfendur líta þangað sem hann vill, til að skapa blekkingu. Sem er einmitt það sem kvikmyndaleikstjóri gerir og þess vegna kalla þeir það kvikmyndagaldur.