Ég skal sleppa venjulegum samanburði við ákveðinn goðsagnakenndan kvikmyndagerðarmann sem er þekktur fyrir taugaveiklaða New Yorker-persónu sína, því satt best að segja er það bara móðgun við hvern slíkan leikstjóra að gera samanburð við hinn brjálaða tapara Josh Kornbluth. Ég mun líka forðast að minnast á spott-on ádeiluna `Office Space' í sömu andrá og þessa selluloid stórslys. Ég get hins vegar borið það saman við að vakna við eigin aðgerð það er sársaukafullt að horfa á og þú veltir því fyrir þér hvort skurðlæknarnir viti í raun hvað þeir eru að gera. Haiku Tunnel er svona kvikmynd sem þú vildir að þeir hefðu dregið úr tappanum á fyrstu stigum framleiðslunnar. Það var grimmt að láta hana lifa og þar af leiðandi eru áhorfendur um allan heim látnir þjást. Forsendur myndarinnar ef hún hefur einhverja er ekki einu sinni þess virði að ræða, en til að vera varkár mun ég gera það. Josh Kornbluth, tímabundinn starfsmaður með alvarlega skuldbindingarfælni, býðst fast starf. Helsta skylda hans er að senda út 17 forgangsbréf fyrir yfirmann sinn. En fáránlega er hann ekki fær um að framkvæma þetta einfalda verkefni. Viðbrögð mín? Mikið mál! Þetta er ekki saga þetta er í besta falli hálfgerð hugsun - sem hefði átt að fara framhjá hverjum kvikmyndagerðarmanni sem ber virðingu fyrir sjálfum sér. Aðalleikarinn ef hægt er að kalla hann það er klaufalegur karlmaður, með bústinn andlit, víkjandi, ótamd hárlínu og röð af svipbrigðum sem eru allt frá hrollvekjandi til látlauss truflana. Hvar o hvar fann leikstjórinn þennan skít? Hvað er það sem þú segir hann sé leikstjórinn? Ó, mín mistök. Að leika sjálfan sig í eigin skömm yfir handriti er eitt, en mig grunar að herra Kornbluth sé ekki svo sannfærandi sem manneskja, hvað þá leikari. Vertu viss um, þetta er alls ekki tilgangslaust persónumorð, en aldrei áður hef ég verið jafn pirraður yfir nærveru leikara á skjánum! Gremju mín ruglaðist enn frekar af stanslausum eintölum hans við myndavélina á milli atriða. Ég meina, eins og áhorfandinn þurfi örlitla vitsmuni til að átta sig á þessu drasli, móðgar Kornbluth okkur enn frekar með því að „útskýra“ aðgerðina (fyrsta regla kvikmyndagerðar: „dramatisera útsetningu“ sýningu, ekki segja frá). Hver heldur þessi gaur að hann sé? Hann hefur engan karisma, engan sjarma, og af Hawaii skyrtum að dæma, ekkert tilfinning fyrir stíl. Aðalleikarar hans ættu að vera skotnir á hausinn! Aukaleikararnir gera ekkert til að létta á miklum leiðindum sem mér fannst, með einni undantekningu. Patricia Scanlon kemur mjög skemmtilega fram sem Helen fyrrverandi ritari, sem hefur verið geðveik af gamla yfirmanni sínum, og hringir áreitandi símtöl úr kjallaranum sínum, á meðan hún heldur á vasaljósi undir andlitinu. Þetta fékk mig að vísu til að hlæja með sjálfum mér, en augnablikið leið fljótlega og ég var aftur að kíkja á úrið mitt það sem eftir var af myndinni. Titill myndarinnar er líka rangnefni. Haiku-göngin hafa ekkert með hið forna japanska ljóð að gera. Ekki láta blekkjast til að halda að þetta sé listhúsmynd vegna tilgerðarlega hljómandi titils hennar eða vegna þess að hún lék aðeins í örfáum kvikmyndahúsum og græddi engan pening á miðasölunni það er mjög góð ástæða fyrir því!