Tökuliðið hafði ekki góðan aðgang að hernumdu svæðunum, þannig að tökur af ísraelsku hliðinni voru allsráðandi. Mér blöskraði næstum algjörlega andstæð sjónarmið mæðranna. Ísraelska móðirin missti barn sem átti möguleika á stórkostlegri hamingju. Palestínska móðirin missti barn sem átti aðeins möguleika á að lifa af skorti og örvæntingu. Með svo gjörólík sjónarmið átti hver fundur ekki raunverulegan möguleika á að hitta hugann. Orðið „friður“ hafði ekki sömu merkingu fyrir hvern þeirra. Friður fyrir Palestínumenn var frelsi. Friður fyrir Ísraela var öryggi. Með slíkum hyldýpi, er svona kvikmynd virkilega mikils virði? Ég endaði með það á tilfinningunni að ég hefði horft á tilgangslausan áróður -- báðar hliðar voru ósannfærandi.