Tvær kvikmyndir: "fimmta frumefnið", "harmageddon". Sama efni: að bjarga heiminum. Sami aðalleikari: Bruce Willis. Einn munur: "Armageddon" er mjög síðri en mynd Luc Besson. Sumar stórbrotnar tæknibrellur ná ekki að fela erfiða og alþjóðlega hefðbundið handrit. Nokkrir hlutar myndarinnar sýna hana. Ég hugsa um ræðu forsetans og sérstaklega samband Willis við dóttur sína, "Grace". Í upphafi myndarinnar hefur hann tilhneigingu til að vanrækja hana og ofvernda hana og það gerir hana þreytt. Síðan, í lok myndarinnar, er það sönn ást og skilningur sem skín í honum. Á hinn bóginn fellur myndin í eftirfarandi gildru: Michael Bay tekur viðfangsefni sitt of alvarlega. Auðvitað reynir myndin að vera fyndin en útkoman virkar ekki þar sem húmorinn sem kynntur er í myndinni er oft grófur og frekar lágvaxinn en í „fimmta þættinum“ var húmorinn geðveikur, ósjálfráður og gerði kleift að horfa framhjá alvarleg hlið aðgerðarinnar. Myndin þjáist af tveimur öðrum fötlun: hún fellur oft í fáránlega (rússneska geimfarinn) og nánast allir leikarar eru illa notaðir. Bruce Willis er allt í andstöðu við persónu hans „fimmta frumefni“. Hann leikur hann, hann hamrar það og stundum er hann óþolandi. Hinir leikararnir eru varla trúverðugir í eigin hlutverkum, sérstaklega sökkvandi áhöfn Willis. Svo virðist sem þessi áhöfn sé hér bara til að skemmta sér. Einn þeirra er tekinn fyrir að vera mjög hæfur en hann lítur út eins og fífl. Og aumingja Liv Tyler! Hún er á NASA bara til að vera skrautleg. Þegar myndin var frumsýnd í Frakklandi í ágúst 1998 lýsti Bruce Willis því yfir að hann væri þreyttur á að bjarga heiminum. Þreyta hans var líklega réttlætt með þessari stórbrotnu en lélegu mynd.