Ég mun hafa endurskoðunina á þessu forriti eins stutta og hægt er. Slepptu því. Lítið kostnaðarhámark, ekki fyndið, ömurlegt handrit. Leikur ekki alveg eins slæmur og skrifin, en samt slæm. Það er allt sem þú þarft að vita, en ég mun halda áfram til að skrifa meira en nauðsynlegt er. Þetta er kvikmynd með þremur þáttum, sem hver skopstælir einhverja aðra tegund kvikmyndar. MIKLU fyndnari mynd með nákvæmlega sömu hugmynd er "Movie Movie," með George C. Scott. Mjög óljóst, en þess virði að leita að. MM gerði skopstælingar á myndum frá 1930 og gerði það af glæsileika, nákvæmni og þurru vitsmunum. Þessi mynd gerði það ekki. Það er skopstæling á þremur tegundum kvikmynda, að sögn frá seint á áttunda áratugnum, snemma á níunda áratugnum, aðeins er þetta skopstæling kvikmynda sem ég hef (næstum) aldrei heyrt um. Sú fyrsta er, býst ég við, skopstæling á "Kramer vs. Kramer," á vissan hátt. Peter Reigert gerir sitt besta með drullulélegu handriti. Annað er skopstæling, af, ég veit ekki hvað... Danielle Steele skáldsögu? Ég meina, þú gætir séð sögu eins og þessa í Lifetime TV, en í kvikmyndahúsi? Ég meina, ég man eftir sjöunda áratugnum, ég var þarna. Þetta er skopstæling af sápuóperu um unga konu sem sefur sig til valda. Svona hlutir skopast venjulega sjálfir, svo ég sé ekki hvernig þetta var einu sinni nauðsynlegt. Við erum á nokkuð auðveldari vettvangi með þriðja hlutanum, "The Municipalians", sem skopstælir löggumyndir. Ég benti á þætti í "The New Centurians" og sumum "Dirty Harry", sem báðir voru tæplega 10 ára þegar myndin var gerð. Já, fínt og nútímalegt. Robby Benson leikur hugsjónamanninn unga nýliða (ofur-the-top wimpy) á meðan Richard Widmark leikur greyið gamla lögguna sem drekkur viskí á meðan hann situr í lögreglubílnum (Ó! Hættu! Mínar hliðar! Hann er í raun að drekka áfengi í lögreglubílnum! Hvernig irreverent!) Athugaðu að þetta var fyrsta myndin eftir "Animal House" sem fékk nafnið "National Lampoon" viðhengt. Vá. Að fara á fimm árum frá þessu klassíska bragði yfir í þennan saurhaug er ekkert minna en átakanlegt. Ég gæti haldið áfram tímunum saman um þá sorglegu hnignun sem olli því að ein af fremstu og frumlegustu röddunum í amerískum húmor (það væri National Lampoon, upprunalega tímaritið í um það bil 10 ár eða svo) seldist upp og hóf langur, hægur renna inn í heim skítkastsins, þar sem nú er tímaritið löngu horfið og það er bara til sem vörumerki að skella á lágfjárhagslega "gamanmyndir" gegn gjaldi. Enn ein ástæðan fyrir því að kapítalismi (og kókaín) sýgur svo illa. Engu að síður, þessi mynd er alvarleg tímaskekkja. Ekki eyða 90 mínútunum þínum. Ég vil fá minn aftur. Það jákvæða er að Fred Willard er með!