Í hvert skipti sem ég horfi á þessa mynd streymir blóð úr augunum á mér. Já, þú lest þetta rétt: Ég hef horft á þennan ömurlega, ljóta hlut oftar en einu sinni. Caddyshack 2 fór úrskeiðis af svo mörgum ástæðum: Harold Ramis hringdi í handrit og yfirgaf leikstjórnarskyldur, Rodney Dangerfield gekk (skynsamlega) í burtu frá verkefni vegna þess að þeir myndu ekki leyfa honum að fikta við handritið, Bill Murray sýndi framúrskarandi dómgreind og var ekki hluti af því, og brúðu sem var ýtt fram sem aðalleikari leikara sem átti miklu betra skilið. Ég get ekki annað en hugsaðu um Dyan Cannon í þessu og veltu því fyrir þér hvers vegna hún er sífellt að hlæja og brosa. Eina ályktunin sem ég get dregið er að hún er sannarlega andlit hins hreina illsku. Vertu hjá mér augnablik. Hún hlýtur að hafa fylgst með því þegar myndin kom saman og gleðst yfir þeim ómældu kvölum sem hún myndi valda óteljandi bráðum að vera afskaplega miður sín bíógestum sem myndu láta þessa mynd beita sér. Hún gæti líka hafa verið mjög drukkin. Það er það sem ég þarf að vera núna til að skola ógeðslega bragðið af þessari algjöru og algeru bilun úr huga mér. Ef ég er heppinn mun hún skolast út að eilífu. Ég hef séð þessa mynd nokkrum sinnum. Ég kenna nokkrum þeirra um barnæskuna og að vera mjög daufur og hálfvitur strákur sem greinilega hafði ekkert fagurfræðilegt næmni. Kannski eru brúður bara fyndnari þegar þú ert krakki. Nei, Muppet þátturinn er fyndnari núna ... held ég hafi bara verið sljór. Caddyshack 2 er þessi sjaldgæfa tegund af mynd sem veldur svo óvenjulegum vonbrigðum á svo mörgum stigum að þú sannfærir sjálfan þig eftir lokaútgáfurnar að hún hefði ekki getað verið eins slæm og allt þetta. Það var. Það er. Það mun bara versna með tímanum. Ástæður mínar fyrir því að fara aftur í þessa mynd, sem betur fer, fer fækkandi. Randy Quaid er takmarkaður í hlutverki sínu sem lögmaður Jackie Mason. Upphafsatriðið hans er ekki slæmt og dró fram eina hlátur minn. Við sjáum hann nokkrum sinnum í viðbót en hann verður jafn þreyttur og restin af myndinni og fer niður með óheppilegum hraða frá tilviljun skemmtilegum yfir í auma auðn. Randy Quaid sýknar sjálfan sig vel og þessi mynd á honum mikið að þakka því ef það var ástæða til að horfa á þessa mynd sem eitthvað annað en pyntingaraðferð, þá var hann það. Kannski er það bragð myndarinnar. Það hefur nóg af mögulega hjartfólgnum eiginleikum að fólk horfir á það, er skelfingu lostið yfir því sem það hefur gert sjálfum sér en síðar vegna þess að tíningarnir voru svo grannir, man það aðeins hvað skemmti þeim í raun og veru. Mörgum árum síðar horfa þeir á hana aftur óafvitandi og hringrásin endurtekur sig. Jackie Mason ber mikla sök á þessari mynd en í sanngirni er ég ekki viss um að hann eigi hana skilið. Hann er virkilega að reyna þarna en það er ómögulegt að taka ekki eftir því að hann eyðir allri myndinni í að herma eftir Rodney Dangerfield. Fyrir það var myndin skrifuð en ég er ekki viss um að hann hefði getað bjargað henni. Á endanum mistekst þetta hræðilega með hræðilegri leikstjórn, lélegri klippingu (eigum við að telja samfelluvillur?) og endurtekningu á sömu sögunni án þess að vera með húmorinn eða hjartað sem gerði fyrstu myndina aðlaðandi. Dregið spark og öskur upp í þrennt af tíu í stað tveggja með ákveðni Randy Quaid bulldog. Það er ekki einu sinni nógu slæmt til að hlæja að. Ég hef örugglega séð verra, en treystu minni þínu - þessi er hundur. Ef þú hefur aldrei séð það hefurðu tekið frábærar ákvarðanir í lífinu og ég fagna þinni frábæru dómgreind.