The Beguiled var ein af fáum fyrstu Eastwood myndum sem ég hafði ekki séð fyrr en ég gaf DVD disknum snúning í dag. Og frá því að það var opnunarmynd með sepia-litun til hins makabera hápunkts var ég gjörsamlega trylltur. Of margir kvikmyndagerðarmenn skipta um tæknibrellur, hraðvirka klippingu og hvimleiða myndavélavinnu í stað persónudrifna sögur, en leikstjórinn Don Siegel vissi hvernig á að ná hámarksáhrifum úr þessum tiltölulega einfalda söguþræði og persónurnar eru trúverðugar og sannfærandi. Sagan fjallar um dömu sem klárar skóla sem er staðsettur á mörkum ýmissa átaka í bandaríska borgarastyrjöldinni. Konurnar sem styðja suður finna illa særðan Union hermann (Clint Eastwood); þegar hann hjúkraði honum aftur til heilsu byrjar hann að hagræða kynferðislega svekktu konunum í eigin tilgangi.Geraldine Page er frábær í hlutverki skólastjórans með leyndarmál og niðurgangur hennar í brjálæði er lúmskur miðlað. Fyrir kvikmynd sem gerist nánast á einum stað missir hún aldrei sjónrænan áhuga. Það er jafnvel möguleiki á að hið eðlilega ástand, sem löngu var yfirgefið þegar brögð Eastwoods eru afhjúpuð, gæti snúið aftur; en ástkonurnar og nemendurnir fara niður á dekkri vegi...Þetta er allt annar kvikmyndastíll en sama leikstjórans Dirty Harry, gerð á sama ári, og samt eru þær báðar jafn frábærar. Eastwood er frábær að spila á móti sinni venjulegu stóísku andhetjuímynd, en það er líka einhver dularfullur eiginleiki tengdur persónu hans. Við lærum í raun aldrei mikið um hann áður en hann var fangelsaður og áhorfandanum er frjálst að ákveða vel skyggða persónu hans. Skúrkur eða fórnarlamb? Hvað sem þér finnst þá get ég ekki sagt annað en að ég naut þess í botn.