Closet Land er ótrúlegt, ógnvekjandi bíómynd. Það eru aðeins tveir leikarar í einu setti, en missir aldrei athyglina. Leikmyndin er hugmyndarík og vandræðaleg, sviðsetning sena heldur athygli þinni á sama tíma og eykur á þinn eigin tilfinningu fyrir rugli og skelfingu. Leikurinn er framúrskarandi þar sem Alan Rickman og Madeleine Stowe hafa þá skyldu að bera hvert atriði. Ég sá þessa mynd fyrst árið 1991, fljótlega eftir að hún kom út á myndbandi. Það lék ekki í leikhúsum þar sem ég bjó; kemur ekki á óvart, miðað við pólitískt innihald þess. Það ætti þó að koma í ljós. Það sýnir frábæra sviðsetningu á pyntingum og yfirheyrsluaðferðum sem kúgandi samfélög nota til að ala á ótta og hlýðni hjá þegnum sínum. Landið er aldrei nefnt, sem gerir það enn meira sláandi. Það gæti verið hvar sem er; Austur, vestur, 3. heimur, 1. heimur. Það sýnir hvað gerist þegar lítill hópur fólks ákveður hvað er best fyrir alla; þegar stjórnvöld verða höfðingi borgaranna, frekar en þjónninn.Madeleine Stowe er barnahöfundur sem hefur verið dregin úr rúmi sínu á nóttunni og beitt hryðjuverkum og pyntingum. Hún lendir í herbergi með Alan Rickman, sem virðist skemmtilega starfandi. Í fyrstu virðast þetta hræðileg mistök og henni er frjálst að fara; en ótti veldur því að hún situr áfram og skelfingin magnast. Hún verður í auknum mæli fyrir líkamlegum og andlegum pyntingum. Spyrjandinn notar skynjunarskort, tímabundna meðferð, rugling, hljóðræna meðferð, hlutverkaleik og snúna rökfræði til að brjóta niður höfundinn. Hún er niðurlægð og barin í augum, neydd til að þola erfiðar líkamsstöður, svipt mat og vatni. Í gegnum þetta allt neitar hún að gefa eftir; að gera það sem fyrirspyrjandinn biður um. Henni er sagt að allt muni enda ef hún skrifar bara undir játningu. Einföld lítil athöfn. Hún neitar. Í gegnum þetta allt notar hún varnaraðferðir sem hafa þróast frá barnæsku. Hægt og rólega kemur í ljós að hún var fórnarlamb kynferðisofbeldis í æsku. Til að lifa af þróaði hún fantasíuheima og persónur sem myndu taka hana frá misnotkuninni. Þessar aðferðir gera henni kleift að komast yfir pyntingar sínar og snúa taflinu við yfirheyranda sínum. Hún byrjar að ráðast á hans eigin trú og starfsgrein og neyðir hann til að skoða eigið líf og hvatir. Að lokum er hún frjáls, vegna þess að hún heldur frelsi hugsana. Spyrjandinn er sá sem er fastur af ríkinu. Þessi mynd var gerð á hátindi kalda stríðsins, Apartheid, og á þeim tíma þegar glæpir margra ríkisstjórna um allan heim komust í fréttir daglega. Það er enn tímabærara í heimi þar sem "óvinahermenn" eru í haldi og yfirheyrðir í leynilegum fangelsum, neitað um lagaleg réttindi eða ráðgjöf; þar sem „þjóðernishreinsanir“ leggja heilu samfélögin í rúst og mannúðaraðstoð er hafnað. Það sýnir að einstaklingurinn getur staðið uppi gegn ríkinu eða öðrum kúgara með því að neita að gefast upp fyrir ótta og skelfingu.