Í kvikmynd þar sem meginþemu eru dauðsföll, fortíðarþrá og missi sakleysis kemur það kannski ekki á óvart að eldri áhorfendum er hærra metið en yngri. Hins vegar er handverk og heilleiki í myndinni sem allir geta notið. Hraðinn er stöðugur og stöðugur, persónurnar fullar og grípandi, samböndin og samskiptin náttúruleg sýna að þú þarft ekki táraflóð til að sýna tilfinningar, öskur til að sýna ótta, hróp til að sýna ágreining eða ofbeldi til að sýna reiði. Smásaga Joyce gefur myndinni náttúrulega tilbúna byggingu eins fullkomið og slípaður demantur, en litlu breytingarnar sem Huston gerir eins og innsetning ljóðsins passa vel inn. Það er sannarlega meistaraverk háttvísi, fíngerðar og yfirþyrmandi fegurðar.