Kvikmynd Rudolphs Maté frá 1950 er endurbætt fyrir níunda áratuginn, Dexter Cornell(Dennis Quaid) er háskólakennari sem áður átti farsælan rithöfundarferil, en það hefur nú farið í raðir samhliða hjónabandi hans. Upphafslýsingin setur þá hugmynd í huga áhorfenda að allir hafi eitthvað á móti honum, þannig að þegar opinberunin kemur að honum hafi verið eitrað, þá erum við ekki svo hissa, nema auðvitað að þú þekkir frumlagið. Eftir að Dexter hefur verið sagt að hann eigi innan við 48 klukkustundir ólifað, ákveður hann að rekja spor sín með hjálp eins af nemendum sínum Sydney Fuller (Meg Ryan), en þeir finna að margar hindranir eru á vegi þeirra. Myndin byrjar efnilega í svörtu og hvítt, þar sem Dexter staular í rigningunni í átt að lögreglustöðinni á staðnum þar sem hann vill tilkynna morð...sitt eigið, en 80's takturinn í Huey Lewis stílnum sem fylgir þessu atriði er aðeins til að fjarlægja spennutilfinningu og segir áhorfandanum að þetta verði frekar slæmt, er bara spurning um hversu slæmt? Vissulega erum við fljótlega að nota gamla flashback miðilinn, en nú grípur myndin til fulls Technicolor. Það eru nokkrar stuttar virðingar til Noir, þar sem faðmandi hjónin standa fyrir framan gluggatjald, en það er í raun ekkert hér sem mælir með því, frammistöðurnar eru hræðilegar, sérstaklega Ryan gerir sína venjulega svima ljósku með krúttlegu tertubrosrútínu. Myndin er löt tilraun til að setja óþarfa óþarfa hrylling inn í þegar fína kvikmyndaforsenduna, augljóslega að reyna að sjóða inn áhorfendur Body Heat, niðurstöðurnar eru eflaust miðaðar við unglingaáhorfendur og að vísu eru þeir velkomnir í það. 4/10