Ég get ekki fundið upp nógu viðeigandi orð til að lýsa þeim hryllingi sem mér fannst við að sitja í bíóinu og horfa á Ramgopal Varma Ki Aag, hálfgerða tilraun leikstjórans til að heiðra þennan klassíska Bollywood-vestra, Sholay. Stærsta vandamálið við endurgerð Varma er að hann reynir ekki einu sinni að gera trúverðuga mynd. Það sést á hverjum einasta ramma þessarar myndar að hjarta Varma er bara ekki í henni. Það sem þú sérð á skjánum er í besta falli slæmur brandari, brella af hálfu kvikmyndagerðarmannsins, og það er sárt að sjá hversu litla virðingu hann sýnir kvikmynd sem hann segist hafa verið aðdáandi allt sitt líf. séð nokkrar slæmar kvikmyndir í gegnum tíðina, en ég man ekki eftir einni sem hefur verið eins mikil pynting og þessi. Líttu á þig mjög hugrakkur ef þú ert fær um að lifa alla myndina af, því það reynir á þolinmæði þína eins og fáar myndir hafa áður gert.Varma gæti fengið söguþráðinn hans og persónur að láni úr upprunalegu myndinni, en útgáfan hans er þröngsýn og hol og hefur það ekki. eitthvað af anda og orku Sholay. Ramgopal Varma Ki Aag er í raun að hæðast að þessum tímalausa gimsteini vegna þess að það reynist vera allt sem upprunalega myndin var ekki - alltof-of-the-top, of-löng-of-leiðinleg, og algjörlega hugalaus. Mikið elskuð augnablik frá Sholay eru skopstæl af Varma og til þess viltu rífa hálsinn á honum. Einni eftirminnilegustu senu í Sholay þar sem Dharmendra sem Veeru klifrar upp vatnstankinn og hótar að hoppa niður til dauða hans er snúið við í þessari mynd þar sem Ajay Devgan leikur hetjuna og dró skammbyssu að höfðinu á sér og hótar að skjóta sig. Hvernig þú vildir að hann hefði ýtt í gikkinn og hlíft okkur öllum kvölunum. Ramgopal Varma Ki Aag mistekst ekki bara sem endurgerð Sholay, þetta er frekar slæm viðleitni jafnvel sem sjálfstæð kvikmynd. Hið hljóðhimnuskemmandi bakgrunnsatriði hljómar meira eins og einhver sem klingir í kerum í eldhúsinu og myndavélavinnan skiptist á dramatískan og hausinn. Samstarfsaðilar í þessum hræðilega glæp að koma þessari fáránlegu mynd á skjáinn eru að mestu leyti dauðvona leikarar myndarinnar. Sushmita Sen sem Devi ekkjan tekur bæði hlutverk sitt og myndina of alvarlega, setur línur sínar með hléum, starir í myndavélina eftir áhrifum og framkvæmir almennt eins og líf hennar veltur á því. Mohanlal sem Narsimha, glímir við hindí-samræður sínar og lítur út fyrir að vera vandræðalegur fyrir að skila einhverjum heimskulegustu línum á frægum ferli sínum. Nýliðinn Prashant Raj sem leikur Jai-jafngildan Raj hefur enga leikarakótilettu að tala um og getur ekki troðið upp neinu af þeim brjálaða ákafa sem Amitabh Bachchan kom með í hlutverkið í upprunalegu myndinni. Sem hetja, nýaldar Veeru, er Ajay Devgan algjörlega vonlaus, misheppnaðist hrapallega í tilraunum sínum til gamanleiks. En veikasti hlekkur myndarinnar, auðveldlega átakanlegasta ákvörðun um leikarahlutverkið er Nisha Kothari sem Ghunghroo, sem stígur í spor Hema Malini sem Basanti, hugljúfi lofthausinn frá Sholay. Nisha Kothari er ekki bara versta leikkona hér á landi, heldur mögulega versta leikkona í öllum þessum víðfeðma heimi, hún gefur orðinu pirrandi nýja merkingu, og hún fær mann til að vilja skera sig um úlnlið í hvert sinn sem hún er á skjánum. Og svo er það Amitabh Bachchan sem leikur Babban Singh, útgáfu Ramgopal Varma af vinsælasta illmenni hindí kvikmyndahússins Gabbar Singh. Bachchan er eini leikarinn í þessari sveit sem þekkir ofurtón myndarinnar og spilar með í samræmi við það. Bachchan smíðar ógnvekjandi persónu sem gaman er að horfa á. Honum er ætlað að vera teiknimyndasagnaillmenni sem nöldrar og hnussar og hvæsir og hamast, og allt þetta gerir hann með góðum árangri. En vegna þess að hann er fastur í svona dauðadæmt fyrirtæki hjálpar frammistaða hans ekki til að lyfta myndinni upp á nokkurn hátt. Ekkert kemur á óvart hér, ég ætla með núll af tíu og tvo þumla niður fyrir Ramgopal Varma Ki Aag, það er einn af þessar sársaukafullu kvikmyndaskoðunarupplifanir sem þú myndir ekki sæta einu sinni óvini fyrir. Það er ekki eins og Varma hafi ekki séð um endurgerð áður. Með Sarkar gaf hann okkur snjöll, grípandi mynd af Guðföðurnum, og það er synd að hann hafi búið til þessa Sholay-hatt úr svo vinsælum klassík. Ramgopal Varma Ki Aag er versta ákvörðun hans á ferlinum frá upphafi, það er líka dökkur blettur á ferilskránni hans sem hann mun skammast sín fyrir að eilífu. Mig grunar að þessi mynd fari í kvikmyndasöguna sem Ramgopal Varma Ka Daag.