Ég lærði skáldsögu Charlotte Bronte í menntaskóla, og hún skildi eftir mig töfrandi áhrif. Hér var falleg skáldsaga um baráttu ungrar konu við að finna ást og viðurkenningu á myrkum tímum Victorian Englands. Þessi unga kona var Jane Eyre, fátæk og látlaus persóna með sterkan huga og eigin vilja. Saga hennar, sem Bronte sagði með eigin augum Jane, var bæði sorgleg og hvetjandi. Sem hluti af rannsókninni okkar horfðum við á aðlögun sögunnar árið 1983 og hún sló í gegn. Smáserían lagði sig ekki aðeins fram um að halda sér við upprunalegan texta Bronte og kjarna sögunnar, heldur voru leikararnir sem léku persónurnar bara frábærir. Bæði Zelah Clarke (Jane Eyre) og Timothy Dalton (elskhugi Jane, að nafni Rochester) náðu snilldarlega kjarna persóna þeirra. Ég get ekki ímyndað mér neinn annan í hlutverkum þeirra. (Önnur sýning Rochester í öðrum útgáfum eins og 2006 útgáfunni skortir ástríðu, orku og blíðu sem þarf til að túlka Rochester nákvæmlega. Ég segi að Timothy Dalton komi best út vegna þess að hann býr yfir öllum þessum einkennum í túlkun sinni á Rochester. Zelah Clarke lítur ekki bara út eins og Jane Eyre, heldur fangar hún rólegt, en ákveðið og ástríðufullt eðli Jane á frábæran hátt. Hún heldur tilfinningum sínum, eins og Jane bókarinnar, á viðeigandi augnablikum í sögunni en leyfir eldinum að koma út í Jane's. ástríðufullar senur. Efnafræðin sem Clarke og Dalton sýna í senum sínum saman er líka trúverðug og trú hjónaband Jane og Rochester.) Auk þess passa aukaleikararnir fullkomlega við hlutverk sín og leikmyndirnar passa við gotneska eðli sögunnar. Ég mæli eindregið með þessari útgáfu af hinni klassísku Bronte sögu. Ef þú hefur ekki lesið bókina áður, þá geturðu horft á þessa framleiðslu sem trúr kynningu á þessari fallegu sögu.