Jafnvel gamall tortrygginn DOCTOR WHO aðdáandi eins og ég getur verið andlaus með því að horfa á þátt af uppáhaldsþættinum mínum. Það gerðist áður á lokahófi Eccleston og það gerðist við að horfa á þennan þátt. Það gerist þó ekki oft en The Impossible Planet er dæmi um bæði þáttinn og sjónvarpið eins og það gerist best. Þetta er töfrandi sjónvarp. Læknirinn og félagi hans lenda á dularfullum stað þar sem þeir sjá undarleg skrif á vegginn og áhorfendur (Margir sem munu hreyfa sig á bak við sófann) verða samstundis hrifnir af. Hurð opnast og hræðileg skrímsli byrja að elta tímaferðalangana. Þetta gæti hafa tekið heilan 25 mínútna þátt í upprunalega þættinum en allt gerist þetta í fortitlaröðinni. Þú gætir misst af lengri sniði upprunalega þáttarins en að minnsta kosti er þessi nýja sería þétt teiknuð og ef við fáum vonbrigðasögu þá er hún að minnsta kosti venjulega aðeins í eina viku. Það er ekkert sem veldur vonbrigðum áhorfanda hér . Það er DOCTOR WHO eins og það gerist best. Rithöfundurinn Matt Jones og leikstjórinn James Strong hafa lagt sig fram við að búa til sögu sem verður virt fyrir um ókomin ár. Þetta gera þeir með því að búa til dómsfulla frásögn. Læknirinn og Rósa missa Tardis og þau eru föst með söguhetjunum í fjarlægri framtíð. Það er athyglisvert hversu margar sögur innihalda aldrei þessa tegund af söguþræði þar sem læknirinn og félagar hans hafa ekki lengur aðgang að Tardis sem gerir það að verkum að sagan er forvitnilegri. Hápunkturinn er án efa atriðið þar sem Scooti fer til að leita að Toby aðeins til að finna hann standa á yfirborði plánetunnar þar sem hann snýr sér og vísar henni út. Allt frá leiklist, förðun og tónlist Murray Gold gerir þetta að senu sem hneykslar áhorfendur sína í raun og veru, ég get ímyndað mér strax eftir þennan þátt, bárust skiptiborðum BBC flóðbylgju af kvörtunum frá foreldrum í erfiðleikum sem sögðu að börn þeirra væru fyrir áfalli. Að það hafi tekið þá nokkra klukkutíma að koma þeim fyrir aftan fjölskyldusófann og að þeir séu nú að neita að sofa með slökkt ljós. Að gera þetta að kvarta væri að afneita töfrum DOCTOR WHO. Já það getur skelfd og já slíkar myndir brenna sig inn í huga barns, eitthvað sem þeir munu aldrei gleyma þó þeir verði hundrað ára. En ég mun veðja líf mitt á að þessi sömu "áfalla" börn hefðu eytt vikunni í að betla að sama hvað þau fái að horfa á næsta þátt