Þriðja og síðasta myndin í þessum þríleik er loksins kristaltær. Þetta er pólitísk kvikmynd meira en venjuleg skemmtun. Jason Bourne mun loksins vita hver hann var og hann mun uppgötva og muna eftir pyntingunum sem hann var látinn sæta til að drepa gamla sjálfsmynd sína: hann drap í raun einhvern sem varð lík hans. En myndin er loksins að leiða í ljós að allt þetta hafði verið skipulagt og skipulagt af CIA innan Blackfriars áætlunar sem einnig er greinilega opinberað í þessari mynd sem miðar að því að útrýma öllum bandarískum ríkisborgurum sem reyndu að koma í veg fyrir stjórn alls samfélagsins af staðfestu og takmarkaður hópur fólks. Hver var einn nauðsynlegur yfirmaður CIA fram til 1980, þegar hann varð varaforseti? Það er í samræmi við það sem sagt er á netinu. Þá mun sannleikurinn koma þökk sé Jason Bourne sjálfum en aðalpersónan sem mun geta komið þeim sannleika til almennings og eina yfirvaldið sem getur tekið ákvörðun varðandi CIA er kona og sú kona lætur öldungadeildina taka þátt í almennum rannsókn. Kona og öldungadeildin; lestu varirnar á mér. Í Bandaríkjunum er barist um stjórnmál í fjölmiðlum og tveir miðlar eru nauðsynlegir í hvaða forsetakosninga sem er: það er tónlist og kvikmyndahús. Núna nota Hollywood og víðar við gáfumennina, fræðimenn og menntamenn almennt kvikmyndahús, og þessa mynd sérstaklega, til að byggja upp þá hugmynd meðal almennings að hjálpræði komi frá konu og frá öldungadeildinni. Svo farðu og horfðu á myndina. Það er ansi skemmtilegt og það hefur sætan ilm af lok tímabils og af þeirri miklu breytingu sem sumir búast við og aðrir bíða eftir, en enginn getur látið eins og hún komi ekki: eina málið er að vita hvernig djúpt og alvarlegt verður það.Dr Jacques COULARDEAU, University Paris Dauphine, University Paris 1 Pantheon Sorbonne & University Versailles Saint Quentin en Yvelines