Af öllum kvikmyndum Arnolds um miðjan níunda áratuginn, sem hefði haldið að mikilvægast í dag væri The Running Man. Hrollvekjandi og furðu raunsæ saga um raunveruleikasjónvarp sem varð vitlaus. Það kann að hafa verið langsótt þá en ekki svo núna. Ekki þegar þú hugsar um það. Eins og er eru raunveruleikasjónvarpsþættir annaðhvort að skafa botninn á tunnunni eða í örvæntingu eftir að hækka grettistaki. Ef sá næsti er ekki umdeildari en sá síðasti, þá er það dúlla. Hversu langur tími mun líða þar til við sjáum í alvöru þætti eins og The Running Man? Hversu langt áður en við höfum „dómsskipaða leikhúslögfræðinga“ eða skemmtanadeild dómsmálaráðuneytisins? Það er svo mikil háðsádeila og gáfur í þessari mynd sem gæti hafa verið saknað árið 1987 sem er örvæntingarfullt að sjást aftur miðað við núverandi stöðu sjónvarpsþátta. Stærstu skilaboðin af öllu eru „Það er verið að ljúga að þér“. Það er ekkert launungarmál að ríkisstjórnin og fjölmiðlar vinna saman. Og fjöldinn trúir því sem fjölmiðlar segja þeim að trúa. Þetta er mjög skelfilegt ástand og nema nákvæmari framsetning sannleikans komi fram gætum við auðveldlega sætt okkur við hrottalega sýningu eins og Running Man í náinni framtíð. Það er ekkert leyndarmál að Reality TV er ekki mjög raunhæft. Það er breytt og endurmótað áður en það er sent út og það er aðeins það sem netkerfin vilja að þú sjáir. Venjulega er það langt frá því að vera raunverulegur sannleikur. Þótt frekar öðruvísi en bók Stephen King (endirinn er gjörbreyttur) er handritið í samræmi við dæmigerða Arnie formúlu. Já, hann er með fjölmargar og mjög krúttlegar einlínur og hann segir „ég kem aftur“ (sem hann sagði samt aldrei svo oft, þegar maður hugsar um það) í kaldhæðnustu aðstæðum hingað til en hann er samt milljón sinnum betri í hlutverkinu en Christopher Reeve eða Dolph Lundgren hefðu verið (þessir tveir voru taldir ÁÐUR en Arnie trúi því eða ekki). Leikstjórinn er enginn annar en sjálfur Dave Starsky (Paul Michael Glaser). Það er kannski ekki listrænt en það er samt nógu sterkt til að skapa spennu og notkun hans á neon- og flórljómandi litum gefur hverju setti ansi flott útlit. Andrew Davis (ekki leikstjóri sem mér líkar sérstaklega við) var festur á undan Glaser, þó að það er sama hver leikstýrir, myndin er enn svekkt af mjög þungum 80's tilfinningu. Í fyrsta lagi er tónlist Harold Faltermeyer (manstu eftir honum?) ótrúlega dagsett og rænandi hasarsenur hvers kyns tímalausrar heilindi. Og tískutilfinning myndarinnar er allt of óhófleg til að vera sannfærandi í framtíðinni. Fyrir utan dagsetningartilfinninguna er það eina sem truflar mig illa sviðsetta skotleikinn sem nær sem hápunktur. Þessi nýi DVD diskur er milljón sinnum betri en upprunalega útgáfan. Horfin er hræðilega bréfakassmyndin. Í staðinn er glænýr háskerpu 1.85:1 óbreyttur flutningur. Litirnir glitra og spretta bókstaflega af skjánum. Nýja Dolby 5.1 EX og DTS ES hljóðrásin er líka ótrúleg. Stöðug notkun á umgerðarásunum með miklum árangri og bassinn er sterkur og kraftmikill. Klárlega einn besti re-master sem ég hef séð hingað til. Tvær forvitnilegar heimildarmyndir, stikla og 'Meet the Stalkers' brella eru innifalin í þessu 2 diska setti sem kemur í frekar snyrtilegu tösku.