Aðeins eftir smá umhugsun ákvað ég að mér líkaði við þessa mynd. Og eftir að hafa lesið athugasemdir frá öllum hinum veggspjöldum hér, og hugsað um það meira, ákvað ég að mér líkaði það mjög vel. Ég elska amerískar myndir - líklega vegna þess að þær eru svo frásagnarlegar. Þeir hafa venjulega vel skilgreint upphaf, miðju og endi. „Presque rien“ gerir hins vegar enga slíka tilraun. Ég er ósammála öðrum veggspjöldum sem segja að það sé „of listrænt“. Á allan hátt er þessari mynd ætlað að kalla fram skynsamlegar minningar þínar. Svo oft í gegnum myndina líður manni eins og maður sé þarna... maður finnur fyrir sumarsólinni, golunni, hitanum, vetrarkuldanum, félagsskapnum, einmanaleikanum o.s.frv., o.s.frv. Á allan hátt togar leikstjórinn í manni. inn í líf persónanna - þess vegna finnst svo mörgum svo sterkt að myndin olli þeim vonbrigðum. Eftir að ég var búinn að horfa á það fannst mér það sama. En eftir smá umhugsun áttaði ég mig á því að svona þyrfti myndin að vera: „sagan“ er ekki frásögnin, það eru tilfinningarnar sem þú (áhorfandinn) finnur. - þau eru rík, stórkostleg og lifandi með smáatriðum og blæbrigðum. Þó ég geti venjulega ekki litið á kvikmyndir án fullþróaðs söguþráðar (enda á ekki kvikmynd að segja sögu), þá er þessi mynd klárlega ein af nýju uppáhaldsmyndunum mínum.