Í þessari sannarlega heillandi, myrku mynd selur ungur fátækur námsmaður djöflinum sál sína fyrir mikinn pening, í staðinn tekur djöfullinn spegilmynd hans (þetta er gert frábærlega í myndinni og hræðilega forboðið þegar Balduin, nemandinn er á undan að iðka sverðsmennsku fyrir framan spegilinn), sjónræn myndlíking fyrir „mann í stríði við sjálfan sig“ sem boðar næstu framtíð hans. Nemandi nýtur peninga sinna, en konan sem hann elskar er óaðgengileg (hann hefur gert sáttmála við djöfulinn, hann er að eilífu útilokaður frá ást og öðrum auðæfum sálarinnar) þú getur átt ást eða þú getur skipt sál þinni fyrir peninga, þú getur ekki haft bæði. Balduin er reimt af tvífara sínum (millifyrirsagnirnar lýsa þessu fallega og hasarinn. Sum atriðin eru ótrúleg, dauðadómurinn þegar djöfullinn hverfur með spegilmynd Balduins er mögnuð, ​​sem og tilfinningin að sáttmálinn hans hafi að eilífu skorið hann niður. burt frá mannlegu samfélagi (senan þar sem hann hleypur í burtu frá tvífaranum sínum og endar í 'eyðimörkinni' við jaðar bæjarins, ekki lengur að öllu leyti mannlegur (hann hefur misst sálina) hann er eins og veiðidýr utan mannlegs samfélags . Það er svo margt annað að segja um þessa ótrúlegu mynd. Paul Wegener var ótrúlegur leikari og leikstjóri, menningarhetja mín. Það hjálpar ef þú veist aðeins um þýska sögu á þeim tíma sem þessi mynd var gerð og um þýska tvíliða hefð (ekki googla hana, fáðu þér almennilega bók) Mundu bara að þetta er mjög snemmbúin mynd, hún er stundum svolítið klaufaleg, en miðað við hvað hún hefur að segja og þetta er hörmulegur lokaþáttur, þá er hún ein sú besta allra tíma (já hún Er!)