Ef það voru tveir þættir sem hinn líkamlega gnæfandi, ljót-karismatíski leikari Gérard Depardieu fæddist, sem Frakki, til að leika, hlýtur það að hafa verið Cyrano de Bergerac og ræðumaðurinn Georges Danton. Hér drottnar hann yfir myndinni bæði í gegnum breidd axla sinna og kraft raddarinnar; Charisma hans ber þáttinn þrátt fyrir að það komi skýrt fram að persónan sé með jafn mikið blóð á höndunum og allir hinir. Danton veislur meðan íbúar Parísar svelta... en hann er sá eini sem getur véfengt harðstjórnina sem hin ógnvekjandi nefnd um almannaöryggi hefur beitt í nafni „frelsis“ og hann er kynntur sem hetja myndarinnar -- þrátt fyrir að heimildarleikritið líki nánast við andstæðing hans Robespierre! Fyrir þá sem þekkja sögupersónurnar, er áhuga á að bera kennsl á minni hlutana: Tallien með froska-andlit, Couthon örkuml, Fouquier-Tinville saksóknara dómstólsins , hinn glæsilegi fífl St-Just, hinn epíski málari David. En handritið dregur lítið úr í þessum efnum; nöfn koma oft seint fram ef minniháttar persónur eru yfirhöfuð auðkenndar, og það er enginn „upplýsingahaugur“ í Hollywood-stíl til að tryggja að áhorfendur geti sett atburði í sögulegt samhengi. Myndin tekur því sem sjálfsögðum hlut að þú vitir hvað er á undan og hvað mun gerast á eftir -- stundum tekur það of mikið sem sjálfsagt, eins og þegar hún treystir á nákvæma þekkingu á dagsetningum til að gefa broddinn í skottið á henni í þeirri staðreynd að Robespierre fylgdi Danton skömmu að vinnupallinum. Sé litið á hana sem kvikmynd er hún ekki alveg fullnægjandi að því leyti að hún fjarar út undir lokin. Uppbygging sögunnar leiðir til mikillar árekstra milli söguhetjanna í réttarsalnum eða dramatísks hápunkts í réttarhöldin sem, þökk sé sögunni, verða í raun aldrei. Hlutirnir fara bara út: það er engin uppreisn, það er engin steypa harðstjórn, það er engin yfirtaka af völdum af sigurvegaranum, það er enginn sigur á hvorri hlið. Það kann að vera sögulega nákvæmt, en það er ekki alveg ánægjulegt sem niðurstaða skjámyndatöku - það virðist skrýtinn staður til að stoppa. Eins og aðrir hafa tjáð sig, hefði kannski verið rökréttara að taka atburði fram að lokum hryðjuverkanna og sýna fall Robespierre í samræmi við það.