Þetta er hægfara saga. Engin aðgerð. Engin klikkuð spenna. Ekkert skyndilega óvart. Ef þú þolir ekki að sjá kvikmynd um tvær manneskjur sem eru bara að tala og ganga, um sögu sem þróast hægt til hins síðasta og um ást-dúfu rómantík, ekki sóa tíma þínum og peningum. Á hinn bóginn, ef þú ert í samræðum, meistaralegri frásögn, umhugsunarverðum hugmyndum og að finna sanna ást í lífsins efni þá er þetta myndin þín. Ég mæli þó með því að þú horfir á þessa mynd þegar þú ert sem mest vakandi, því hraðinn, tónlistin og heildartónn myndarinnar getur komið þér í ullarsafnaðarskap. Það er sannarlega frábært. Ég meina það virkilega. Ethan Hawke og Julie Delpy eru stundum pirrandi með framkomu sína en sem betur fer gerir efnafræðin á milli þeirra leikara mjög eðlilega, hlýja og blíða. Þeir bregðast við og finna fyrir hvort öðru alveg frá upphafi, sem lætur þér líða eins og boðflenna. Í samtölum þeirra eru frábærar athugasemdir um mörg efni sem munu vekja umhugsun og samtal milli þín og maka þíns. Mér fannst þetta of djúpt og of fjölbreytt fyrir svona ungar persónur en ég gæti verið að vanmeta greind þeirra. Samt eyðilagði það ekki myndina. Heildarsagan er mjög einföld sem ég held að gefi myndinni sjarma og að lokum kraft. NIÐURLÍNA: Flæmi myndarinnar er hægt. Samtalið er heillandi. Sagan byggist mjúklega, skipulega og efnislega. Uppbyggingin að lokakeppninni er ánægjuleg og á endanum gefandi.