Þó að það sé ekki fyrsta myndin sem ég hef keypt fyrir sjálfan mig, þá er þetta næstum örugglega sú mynd sem ég hef horft mest á. Hreyfimyndin er vel teiknuð af sérfræðingum Tokyo Movie Shinsa og teiknararnir notuðu oft snjöllar aðferðir eins og að láta sólina valda „linsublossa“, láta myndavélina liggja í bleyti (og láta „hönd myndavélarstjórans“ þrífa linsu!) o.s.frv. Þó að myndin hafi forðast að verða „græjuhátíð hreyfimynda“, gaf hin skynsamlega en rausnarlega beiting slíkrar tækni myndinni miklu „raunsærri“ yfirbragð en dæmigerð teiknimynd. Það virðist ekki hafa mikið með hvert annað að gera fyrr en allt kemur saman í lokin, á þann hátt sem jafnvel rithöfundar viðurkenna sjálfum sér að sé tilgerðarlegt. Hver af helstu söguþræðinum hefur sitt eigið tónlistarþema, allt frá "Pop goes the weasel" [Hamton & Plucky], til ástarþemaðs frá "Rómeó og Júlíu" [Fifi & Johnny]. Skiptin á milli söguþráða eru örlítið fjölbreytt, en samkvæm. Sannarlega dásamleg mynd; það er ekki mikið af frumsaminni tónlist, þó nýi textinn við "Spinning Song" sé snjall og skemmtilegur. MJÖG MÆLT.