Í gærkvöldi sá ég A PECK ON THE CHEEK (KANNATHIL MUTHAMITTAL með enskum texta). Skrýtið var að hún var 137 mínútur að lengd - aðeins lengri en tíminn sem skráður er á IMDb. Í fyrstu fann ég sjálfan mig að missa áhugann á þessari mynd vegna þess að frekar ruglingslegur tökustíll missti mig virkilega. Samhengið fyrir það sem var að gerast vantaði og ég er ánægður með að hafa haldið mig við það. Í upphafi er ungt par gift og stuttu eftir brúðkaupið brýst út stríð í heimalandi þeirra Sri Lanka og elskendurnir eru aðskildir. Mánuðum síðar er eiginkonan mjög þunguð og um borð í flóttamannaskipi á leið til Indlands. Í flóttamannamiðstöð sérðu konuna sem er að fæða barn - eftir það koma titlar myndarinnar loksins í ljós. Allur fókus myndarinnar breytist þá algjörlega - í unga stúlku sem er að verða 9 ára í Madras, Indlandi. Þú sérð hana á heimili sínu og hún talar við myndavélina um líf sitt og fjölskyldu. Ekkert af þessu virðist áhugavert eða mikilvægt og þú veltir fyrir þér hvað vantar - hvað með konuna sem var að fara að fæða? Ég og konan mín ræddum þetta og loksins giskuðum við á að þessi litla stúlka væri í raun barn frúarinnar í fyrri hluta myndarinnar. Einhvern veginn hafði hún verið ættleidd og var að tala um líf sitt við mömmu og pabba #2 - þó hún gerði sér EKKI grein fyrir því að þetta fólk væri ekki líffræðilegir foreldrar hennar. Skömmu eftir þetta upplýstu foreldrarnir að þeir væru algjörir hálfvitar (einn af kvartanir sem ég hafði yfir myndinni), þar sem þeir ákváðu að segja þessari mjög ungu stúlku sannleikann um foreldra sína OG segja það á þann hátt að stúlkunni varð tilfinningalega ruglað og ruglað. Þrátt fyrir heimskulega ákvörðun og að segja henni það á versta hátt bættu foreldrarnir þetta upp með því að samþykkja að hjálpa henni að finna líffræðilega móður sína. Að sjá hvaða áhrif þetta hafði á stúlkuna og foreldra (sérstaklega ættleiðingarmóðurina) var áhrifamikið á að horfa og vakti vissulega áhuga minn. Því miður hefur Sri Lanka átt þátt í mjög, mjög löngu og hrottalegu borgarastyrjöld við tamílska vígamenn, utan og á, í þrjá áratugi. Ákvörðun fjölskyldunnar um að leita að mömmunni aftur á Sri Lanka var sannarlega göfug, en líka stundum dálítið heimskuleg - þar sem þau tóku svo mikla áhættu og dóu næstum því aftur og aftur með því að hoppa í blindni inn í mitt stríð! Þetta var allt spennandi og grípandi en fékk mig líka til að velta fyrir mér geðheilsu kjörforeldra--fyrst segirðu henni að hún ER EKKI líffræðilega barnið þitt og nú ferðu með hana á miðju STRÍÐSVÆÐI!!! Jú, krakkinn vildi endilega hitta líffræðilega móður sína, en þetta var í raun heimskulegt eftir á. Ef það væri ég, hefði ég kannski freistast til að borga atvinnulausri leikkonu fyrir að leika hlutverkið og blekkja krakkann - þannig að forðast að vera í miðju stríði! Þrátt fyrir kvartanir mínar var myndin yndisleg að horfa á og var mjög gefandi. Langt frá því að vera fullkomið, það slær örugglega tilfinningaþrungið heimahlaup. Þó að ég bjóst við þessu vegna þess að ég hef séð nokkrar indverskar kvikmyndir, munu margir Vesturlandabúar verða dálítið hissa á líflegum lögum sem virðast koma upp úr engu - þetta ER staðall í flestum kvikmyndum frá Indlandi - þar á meðal þeim sem eru gerð í Bollywood (Bombay) og Tamilwood/Kollywood (Madras).