Þetta var önnur af þremur myndum sem Irving Berlin skrifaði fyrir Astaire-Rogers kosningaréttinn og er með langhæstu einkunnina og er nokkuð óvenjuleg að því leyti að tvö af númerunum eru flutt af Harriet Hilliard og afganginum verður skipt og/eða deilt. milli skólastjóra. Eins og vanalega þarf söguþráðurinn ekki að halda okkur þó fyrir metið hafi hann verið byggður á leikriti, Shore Leave, sem einnig þjónaði sem grunnur að Broadway söngleik, Hit The Deck. Allir sem sáu Shore Leave í leikhúsinu gætu hafa verið undrandi um stundarsakir þar sem hlutverkin sem Fred og Ginger léku voru búin til fyrir myndina en það sem skiptir máli, eins og alltaf, er tónlistin, textarnir og klaufirnar og þetta er allt í lagi. flösku. Það er frávik frá öðrum titlum í kosningaréttinum að því leyti að 1) við fáum að sjá Astaire spila á píanó - í raunveruleikanum var hann afburða píanóleikari og samdi nokkur lög, eitt þeirra, I'm Building Up To An Awful Let- Down, átti texta eftir Johnny Mercer og var í nokkrar vikur á vinsældarlistum - og það er sá eini af seríunni þar sem hann lék þjónustumann, að vísu fyrrverandi klaufamann sem gekk í sjóherinn eftir að hafa verið hent af dansfélaga. Engifer áður en sagan hefst. Hann fær að flytja lítt þekkt en frábært Berlínarnúmer, I'd Rather Lead A Band sem og dúett á I'm Putting All My Eggs In One Basket en lokanúmerið er hið spámannlega - árið 1936 gnýr seinni heimsstyrjöldin. voru þegar farin að finnast - Let's Face The Music And Dance, ein öflugasta ballaða sem liðið hefur flutt. Svo hvað ef Randolph Scott er lítill tré og fiskur upp úr vatni án hvorki hests né sexbyssu innan seilingar og Harriet Hilliard kveikir ekki beint í skjánum; við komum til að sjá Fred og Ginger og spurningin er bara hvort þeir skila sér. Svar: Í spaða.