Bingó er leikurinn, kjaftæði er nafnið. Sjaldan hefur skjárinn verið smurður af jafn uppblásnu pytti af hálfgerðum samsæriskenningum, púrítönskum prúðmennsku og nýaldarbrölti. Meginhluti sögunnar gerist í Viciente, Cristian dvalarstað í perúska frumskóginum. Hugsaðu að Rivendell Tolkiens mætir Star Trek Planet Baku, byggð af hálfvitum fylgjendum ekki svo dularfullrar, en furðu þröngsýnn ástar- og friðardýrkun. Þökk sé óhugnanlegum leik og klígri framleiðsluhönnun (regnbogalituð sjónmyndin af hinni dularfullu allæknandi "orku" er sérlega ógeðsleg), lítur "The Celestine Prophecies" út og líður eins og fargaður "Twilight Zone" þáttur 1980. Staðreyndavillur varðandi kirkjusögu og nafnafræði eru víða. Ég trúi því ekki að Hector Elizondo hafi samþykkt að vera hluti af þessu. Kannski var það gert án hans samþykkis, Bowfinger stíl. Megi Drottinn miskunna leikstjóranum, handritshöfundinum, höfundi skáldsögunnar og fátæku sálunum sem sjá myndina eða lesa bókina.