Þú gætir talið nokkrar staðreyndir í umræðunni vera spillingar. Fyrirgefðu, en Spielberg átti ekki skilið að vinna neinn Óskar fyrir þetta verk og ég held að Akademían hafi haft rétt fyrir sér í þeirri atkvæðagreiðslu. (Aðrir Óskarsverðlaun fyrir tilnefningar sem besti leikari og þess háttar... sem ég veit ekki um. En það væri erfitt að réttlæta það, miðað við hvað þeim var sagt að gera og hvað þú sérð í lokaafurðinni.) Hvernig Spielberg leikstýrir þessu er svo tilgerðarleg, svo afskiptasöm. Á meðan ég horfði á þessa mynd öskraði á mig greinarmun sem gerður var á kvikmyndanámskeiði sem ég hef tekið: "Tilfinning er heiðarleg tilfinning á heiðarlegan hátt. Tilfinningin er sykur og óraunveruleg, röng sýn á lífið." Þetta er yfirgengileg tilfinningasemi. Hvenær í raunveruleikanum byrja tvær manneskjur að lesa upphátt samtímis, eins og Celie og Shug Avery gera þegar þau sitja á rúminu og fara yfir bréfin frá Nettie sem þau hafa fundið? Dæmi eru um þessa tegund af gervihegðun í gegnum myndina: allir mennirnir sem troðast í kringum bíl ungfrú Millie og hoppa svo í takt eins og fuglahópur á flugi þegar hún ætlar að keyra í burtu; Harpo að detta í gegnum þök ýmissa bygginga sem hann er að vinna við (ódýrt slapstick gagg); allur hópurinn af gleðskaparmönnum á leið frá Jook Joint í massavís til kapellunnar, eins og hann væri töfrandi af söng kórsins... áfram og áfram. Ekkert er satt. Ég velti því jafnvel fyrir mér hvort nafn Harpo hafi verið valið markvisst vegna þess að það er raunverulegt nafn eiginkonu hans Sophiu, „Oprah,“ aftur á bak. Spielberg er ekki fyrir ofan slíka "sætu." Það er ekki það að Spielberg sé ófær um heiðarlega sýndar athafnir og tilfinningar. Listi Schindlers var ótrúlegur, djúpt snortandi fyrir mig og ég dáist líka mjög að Saving Private Ryan fyrir raunsæi, jafnvel þótt sagan sé svolítið tilgerðarleg.