Kvikmyndir UPA eru furðu vel metnar á IMDb þrátt fyrir að gæði hreyfimynda séu ljósárum á eftir Looney Toons, Disney og MGM á besta aldri. Því miður, vegna hækkandi kostnaðar við að gera fallegar teiknimyndir með háum rammahraða og fallegum bakgrunni, byrjaði UPA stíllinn (sem frumsýnd var um 1950) að ráða ríkjum seint á sjötta og sjöunda áratugnum. Þegar öllu er á botninn hvolft voru myndirnar óhreinar í gerð og þær höfðu fengið nokkur Óskarsverðlaun til að „sanna“ að teiknimyndirnar væru nú almennar. Þess vegna var ömurlegt fjör að verða normið og þessari þróun var ekki snúið við fyrr en á níunda áratugnum. Þessi UPA mynd er ein af þeim fyrstu. Persónurnar eru mjög einfaldar teiknaðar (allt einfaldara og þær hefðu notað stafur) og bakgrunnurinn var ljótur - einfaldar línuteikningar með litum bætt við á mjög slattaðan hátt (oft með svampi og fyllir sjaldan hlutina alveg). Hvað söguna varðar, þá er þetta jive saga með sterka djassstíl. Sumir munu elska þetta, öðrum finnst þetta bara mjög, mjög hátt. Þetta er hin hefðbundna „Frankie og Johnny“ saga og vegna myndatökunnar og alls þess er þetta líklega ekki frábær kvikmynd fyrir krakkana. Heck, vegna hreyfimyndarinnar og djassins er þetta ekki sérstaklega góð mynd fyrir mig heldur! Sumir munu lesa umsögnina mína og halda eflaust að ég sé sveif (sem ég er að vissu leyti). Hins vegar elska ég teiknimyndir og svolítið af þessum naumhyggju UPA stíl fer mjög, mjög langt og þú getur ekki í alvöru talið þær frábær listaverk - bara mjög, mjög fljótt gerðar teiknimyndir. Hunsa Óskarsverðlaunin og reyndu að horfa á klassískar teiknimyndir eða eitthvað - eitthvað annað!