Kaupmaður frá Feneyjum eftir William Shakespeare sýnir 16. aldar Feneyjar. Al Pacino leikur Shylock, gyðingalánhákarl sem ætlar að hefna sín á kaþólska sem hefur litið niður á hann. Myndin er hægfara söguþráður í upphafi sem byggist upp á þessum tveimur plús klukkustundum. Myndin gefur persónum sínum mjög góðan og trúan svip, sérstaklega Pacino. Þegar maður heyrir að Pacino leiki gyðing gæti maður haldið að það myndi ekki virka að horfa á fyrri mafíumyndahlutverk Pacino. Engu að síður virkar þetta mjög vel, hönnuðir og leikstjórar myndarinnar verða að fá heiðurinn. Útlit allra persónanna passar vel við tímabilið sem leikritið gerist á. Búningarnir líta út eins og endurreisnartímabilið sem maður gæti séð fyrir sér. Myndin sýnir mjög gyðingahatur. Frá fyrstu mínútu til þeirrar síðustu er sýnt hvernig kaþólskir reyna að notfæra sér gyðinga á allan hátt sem þeir geta, jafnvel að því marki að halda þeim lokaða inni í "gettóum" og leyfa þeim ekki að vinna venjulegt starf. Í samanburði við The Passion of the Christ, aðra nýlega mynd sem fólk taldi vera mjög gyðingahatur, lætur Merchant of Feneyjar Passion líta út eins og hátíð gyðinga. Myndin sýnir hvernig gyðingarnir, eða að minnsta kosti Shylock, vildu hefna sín fyrir illa meðferð sem gyðingarnir fengu. Staðsetningartökurnar virðast líka mjög tímabærar og landslagið er stundum mjög fallegt eða mjög ljótt eftir vettvangi myndarinnar, sem gerir það bara miklu raunsærri. Að sýna hið fallega og ljóta getur líka talist gyðingahatur því hið ljóta er venjulega sýnt í kringum gyðinga og hið fallega í kringum kaþólikka. Þótt myndin reyni greinilega að hafa alvarlegan áheyrn bæta ákveðnir þættir smá húmor við myndinni. framkvæma. Ó svo alvarleg réttarhöld milli Shylock og Antonio (Irons) bæta við smá húmor þegar Portia (Collins) og Nerissa (Goldenhersh) koma inn í réttarhöldin og ákveða hver verður sigurvegari og ósigur. Það er í sjálfu sér kannski ekki fyndið, en að sjá það að þetta voru konur klæddar upp í dulargervi eins og karlmenn gæti fundist það frekar skemmtilegt. Allt cross dressing atriðið, eins sannfærandi og það var, hefði sennilega getað orðið enn eftirminnilegra hefði förðunarfræðingarnir og leikstjórinn Michael Radford tekið eftir því að konurnar tvær líta enn út eins og konur og auðvelt væri að þekkja þær. Leikstjórinn hefði líka getað séð inn í þá staðreynd að konurnar eru að tala með venjulegum röddum sínum í stað þess að reyna að hljóma eins og karlmenn, sem tekur að hluta til frá atriðinu en drepur það ekki alveg. Í heildina fær myndin 7 af 10