Tilgangurinn með upprunalegu skáldsögu Wolfe - reyndar tilgangurinn með allri sögunni - er að hlutirnir eiga sér stað vegna vandlega útreiknaðrar skynsemi. Markmiðið er að lifa af innan ákveðins lífsstíls. Skáldsagan er full af illsku. Eina sambandið sem hljómar tilfinningalega er sambandið milli Sherman og dóttur hans, Campbell, og það er aðeins komið inn á það. Að öðru leyti er hver og einn út á það sem hann getur fengið í vegi fyrir kynningu, völdum, peningum eða sjálfum sér upphefð. Wolfe var gagnrýndur fyrir að berja hverja persónu og alla félagslega hluti New York borgar yfir höfuð. Svar hans var afneitun. Þegar öllu er á botninn hvolft bjó hann sjálfur í New York og tilheyrði hverfisbótanefnd og öðrum aðdáunarverðum samtökum, nákvæmlega þau réttindi sem maður myndi vilja hafa á ferilskránni sinni til að neita því að honum líkaði illa við New York-búa. (Wolfe er með doktorsgráðu í amerískum fræðum frá Yale og er engin dúlla.) Þessir meintu veikleikar eru það sem gerði skáldsöguna eftirminnilega. Enginn var góður. Og Sherman McCoy braut brot, atvinnumótmælandi fyrir félagslegt réttlæti. Myndin kastar öllu þessu frá sér og setur sögunni siðferðilegan ramma sem einfaldlega passar ekki. Wolfe vann heimavinnuna sína. Skáldsagan átti rætur í raunveruleikanum. Sérhver atburður var ekki aðeins mögulegur heldur fullkomlega trúverðugur. Wolfe gæti hafa gert frábæran menningarmannfræðing -- hann veit hvernig á að komast inn í kerfi og skrá upplýsingar þess. Já, einhver okkar gæti hafa lent í því að vera föst í Suður-Bronx, ógnað af pari, eins og Sherman og ástkona hans gera. af svörtum krökkum, og flýtti sér eftir að hafa rekist á einn þeirra. Það atriði er flutt snyrtilega frá prentun yfir í selluloid. En eftir það atriði virðist myndin ekki treysta áhorfendum sínum og stundum verður hún brjáluð í tilraun sinni til að útskýra boðskap sinn, hversu óljós boðskapurinn er. Sherman gæti óvart slegið einhvern krakka og verið handtekinn fyrir það eins og hann er í skáldsögunni, en hann myndi ekki strax þegar hann var sleppt úr fangelsi fara aftur í ótrúlega dýra íbúðina sína, taka fram haglabyssu og byrja að skjóta upp í loftið með henni, eins og hann gerir í ferðinni. Í því sem á að vera fyndið atriði dettur loftgifs um alla veislugesti og þeir þjóta burt, öskrandi. Það hefði einfaldlega ekki gerst. Kvikmyndin hefur skilið ósegjanlega nákvæman veruleika skáldsögunnar eftir í rykinu. Skynsemi Wolfe, vinnan sem hann lagði í að fanga hið raunverulega, hefur glatast. Það sem við fáum í staðinn er hávær, frábær og kjánaleg sena sem gerir ekki neitt nema að vekja áhorfendur. Svipaðar tómar senur koma í kjölfarið og öskra eftir sannleika Wolfe. Myndin misheppnast líka vegna þess að hún leggur mikla synd og endurlausn inn í skemmtilega sögu um siðferðilegan níhilisma. Hér sjáum við "Don Juan í helvíti" í óperunni. Við fáum fyrirlestra um endurlausn frá skáldi með alnæmi. Við sjáum mikla sektarkennd í Sherman. Svartur dómari sem prédikar af bekknum og heldur eina af þessum lokaræðum um hvernig við verðum öll að fara að haga okkur fallega aftur. Blaðamaður sem vorkennir Sherman eftir að hafa breytt honum í fórnarlamb. Og hamingjusamur endir þar sem Sherman sleppur með því að brjóta lög með hálfvita glotti. Atriðið situr í myndinni eins og húfa gríns á höfði sirkusfíls. Kvikmyndin kemur ekki aðeins með punkta sem eru nú þegar þröngsýnir og ófrumlegir, hún ofmetnar þá, eins og áhorfendurnir séu ófærir um að gleypa neina fíngerða hluti. Það er ekki leiklistin eða leikstjórnin sem er léleg. Myndin er ekki slæm í þeim efnum. Og ljósmyndunin er líka nokkuð góð, þar á meðal tvær frekar stórbrotnar myndir - gargoyles Chrysler-byggingarinnar og lendingar Concorde. Það er handritið sem er rækilega bilað. Fyrri helmingur myndarinnar, í grófum dráttum, er í lagi í getnaði og útfærslu. Það geymir smá smáatriði úr skáldsögunni. Hundur Sherman og Judy heitir Marshall. Hver í fjandanum myndi nefna hund Marshall? Það missir einbeitinguna næstum algjörlega í seinni hálfleik og er í heild varla þess virði að horfa á hann. Tortrygginn rauðhærður hægrihyggja Wolfes gæti verið móðgandi fyrir marga, en hann hefur hæfileikana til að setja fram skynjun sína. Því miður höfðu rithöfundar og framleiðendur ekki hugrekki til að taka þá upp og sprengdu þannig tækifærið til að gera heillandi rannsókn á New York-búum.