Ég hafði aldrei heyrt um þennan áströlsku hrylling áður en Michael Elliott skrifaði ákaft; reyndar, eftir að hafa lesið hana, ákvað ég að athuga hvort DVD-diskurinn væri fáanlegur á staðnum leigusölunni minni og það væri (þó þýsk útgáfa, þ.e.a.s. án R1 aukahlutanna), svo ég ákvað að skoða myndina strax. Ekki ganga svo langt að gefa henni fullt stig aðeins fáir útvaldir titlar fá þá frá mér, hvað þá óljós nútímamynd Ég verð að segja að ég var frekar hrifinn af SVARTVATNI. Frekar en að líta til baka til fyrri krókódílamynda, eins og ALLIGATOR (1980) og LAKE PLACID (1999), vekur það upp minningu tveggja sem sáu lítinn hóp fólks sem fór í ferðalag, villtist og komst í miskunn frumefnin og skepnurnar sem búa á staðnum nefnilega LONG WEEKEND (1978), sjálf lítið séð en áhrifamikil ástralsk framleiðsla, og OPEN WATER (2005). Þessi fyrirferðarlitla, einfaldlega samsetta kvikmynd tekur þátt í pari og yngri systur konunnar sem ákveða að fara að veiða í afskekktum og banvænum hluta áströlsku óbyggðanna, þekkt sem krókódílasvæði; mjög fljótlega (í rauninni, jafnvel áður en 15 mínútur eru liðnar!), er bátnum þeirra hvolft og leiðsögumaðurinn drepinn af krokodil svo heppnir ævintýramenn okkar leita skjóls upp í tré. Gagnrýnandi DVD Talk telur að myndin þjáist af því að eyða of miklum tíma á þessum eina stað þar sem þremenningarnir rífast um hvað þeir ættu að gera, reyna að ná í bátinn, leita leiðar út úr frumskóginum í gegnum trén (aðeins til að mæta ekkert nema vatn) og einstaka árás skrímslisins. Hins vegar held ég að framleiðendurnir taki ástandið eins langt og það nær án þess að verða leiðinlegt: þetta er vegna áþreifanlegrar spennu og, eins og Michael sagði, trúverðugleika persónanna (sérstaklega kvennanna tveggja)en líka þeirri staðreynd að krókódíll hér er einn af þeim skelfilegasta og eftirminnilegustu í seinni tíð (ég velti því fyrir mér hvernig þeir fengu það til að 'performa')! Ég er líka sammála Mike um að myndin inniheldur nokkur áhrifarík áfallastund krokodilinn stökk upp úr vatninu til að bíta á steindauðu hetjurnar; höfuð þess kemur skyndilega fram fyrir framan konurnar þegar þær eru á leið í bátinn; jafnvel þó að einn þeirra nái farartækinu, nær skrímslið að lyfta gríðarlegu þyngd sinni og komast í bátinn með henni!; undir lokin, þegar sömu stelpunni tekst að finna byssu (á mölbrotnum líkama leiðsögumanns þeirra), hleður hana og bíður eftir að krokodillinn birtist, laumast sá síðarnefndi upp fyrir aftan hana (tilviljun, verunni er veitt slægni hákarlsins í JAWS [1975]). Með þetta í huga er lokaþátturinn jafn ánægjulegur (þó á augljóslega minni mælikvarða) og hinn klassíska Spielberg-risamynd jafnvel þó að hann hafi niðurdrepandi eftirfylgni. Annar ákveðinn kostur er rýr skor myndarinnar sem er almennt frekar yndisleg, en verður pirrandi á réttum augnablikum. Þegar öllu er á botninn hvolft kemur SVART VATN fram sem ferskt andblær andspænis siðleysinu sem hryllingurinn er í. kvikmyndahús hefur fallið upp á síðkastið; af þessari ástæðu einni á það skilið meiri birtingu til að minna okkur á að enn er von fyrir okkar ástkæru tegund (án þess að það sé raunverulega nauðsyn þess að grípa til brella CLOVERFIELD [2008] til að ná athygli)