Í fyrstu þremur myndum Frank Sinatra var hann eingöngu sérstakur þáttur: að því er virðist að leika sjálfan sig, kemur hann bara til að yrkja lag í næturklúbbaröð í kvikmynd einhvers annars. Í fjórðu mynd sinni, hinni mjög skemmtilegu 'Higher and Higher', færist Young Blue Eyes yfir í leikferil með því að leika raunverulegt hlutverk ... verkefni sem er auðveldara vegna þess að hann er að leika sjálfan sig í skáldskaparsögu sem gefur honum tækifæri til að krækja í nokkrar tölur. Inngangur Sinatra er frekar fyndinn. Michele Morgan heyrir að bankað er á dyrnar og spyr hver sé þar. Að utan svarar rödd í Hoboken-tóni „Frank Sinatra“. Vissulega...Opnunareintök 'Higher and Higher' geta ruglað suma áhorfendur, þar sem nöfn lagahöfundanna Rodgers og Hart eru áberandi. Reyndar lögðu þeir bara eitt lag inn í þennan söngleik: 'Viðbjóðslega ríkur', sem þessir leikarahópar ná að henda fram sem eins konar intro að allt öðru lagi, 'I'm a Debutante'. Athyglisvert er að þetta lag Rodgers & Hart -- eitt þeirra veikasta -- er kannski minnst skemmtilegasta lagið í þessari mynd; nokkur önnur eru lífleg upp-tempó númer, einkum „It's a Most Important Affair“, „When It Comes to Love, You're On Your Own“ og „I Saw You First“. Sinatra er góður í þessari mynd, en hann myndi gera það. betri vinna (og syngja betra efni) annars staðar. Hinir raunverulegu kostir 'Higher and Higher' eru yndislegar beygjur sumra flytjenda sem gerðu sjaldan kvikmyndir. Paul og Grace Hartman voru ákaflega vinsælt dansteymi eiginkonu sem lék í nokkrum Broadway-revíum: virkilega þokkafullir samkvæmisdansarar, þeir settu nóg af líkamlegri gamanleik í dansefnið sitt. (Hér gerir Grace hátt spark sem slær skó úr höndum Pauls.) Grace Hartman, sem lést úr krabbameini 48 ára að aldri, vann nánast ekkert kvikmyndaverk, svo það er sönn ánægja að þessi mynd gefur okkur sjaldgæft tækifæri til að sjá nærmynd hennar, að heyra fallegu söngröddina hennar og taka eftir því hversu kynþokkafull hún lítur út í vinnukonubúningnum sínum. Eftir dauða Grace Hartman átti eiginmaður hennar langan feril sem persónuleikari, dansaði bara einstaka sinnum. (Eða við hlið Ken Berry í einum eftirminnilegum þætti af 'Mayberry RFD'.)Líka nokkuð aðlaðandi í vinnukonubúningi hér í 'Higher and Higher' er hin líflega táningssöngkona Marcy McGuire. Af hverju gerði þessi hæfileikaríka stúlka ekki fleiri kvikmyndir? Kannski var hún bara aðeins of lík Betty Hutton í persónuleika. Ég hef gaman af frammistöðu Hutton en mér líkar enn betur við Marcy McGuire. Nálægt lok 'Higher and Higher' er skemmtilegur hluti af líkamlegri viðskiptum þar sem McGuire og Mary Wickes eru þjónustustúlkur, sem skiptast á um að fara frá borði til borðs á næturklúbbi. Skref lágvaxinna McGuire og hávaxinna, geggjaða Wickes til skiptis eru bráðfyndin! Því miður, þrátt fyrir að Leon Errol leiki stórt hlutverk í 'Higher and Higher', er honum nánast engin gamanmyndaviðskipti: Hann dansar ekki einu sinni fræga gúmmí-fótadansinn sinn. Jack Haley, þrátt fyrir áberandi reikninga sína, er líka sóað. Mjög vel fulltrúi hér er Dooley Wilson, óhjákvæmilega minnst sem Sam úr 'Casablanca'. Í þeirri mynd söng Wilson sinn eigin söng en falsaði hljómborðsflutning sinn á 'As Time Goes By'. (Í raunveruleikanum gat Wilson ekki spilað á píanó.) Hér í 'Higher and Higher' syngur hann ánægjulega og gefur hinum spilurunum skemmtileg viðbrögð. Minna skemmtilegur er Mel Odious, ég meina Mel Torme. Victor Borge sýnir hér sjaldgæfan kvikmyndaframmistöðu, höndlar samræður sínar á fimlegan hátt en gerir aldrei neina lyklaborðsgrínmynd sem hann gerði síðar með góðum árangri í sviðssýningum sínum. Söguþráðurinn? Gleymdu því. „Higher and Higher“ er hugmynd enginn um „frábæran“ söngleik, en hann er ánægjulegur unun og ég gef honum 8 af 10. Leikstjórinn Tim Whelan, sem starfaði jafnt í Bretlandi sem í Hollywood, á skilið að vera mikið. þekktari.