Ég hef nú horft á allar fjórar Bo Derek farartækin sem eiginmaður hennar, John, stjórnaði; allir eru auðvitað alveg hræðilegir, en þetta er vissulega pytturinn. Með venjulegum fábrotnum söguþræði, slæmu handriti af leikstjóranum, náttúrulega og leikaraskap, að ekki sé minnst á óþarfa nekt af stjörnunni, fjallar hún um að missa miklu eldri eiginmann hennar Anthony Quinn (hún samþykkir sjálfsvíg hans í haglabyssu með því að segja að hann hafi alltaf dáðst að Hemingway !!) en hver heldur áfram að birtast og tala við hana. Reyndar vill hann koma aftur í öðrum, yngri líkamaen gerir það í rauninni bara í allra síðustu atriðinu! Derek er yndisleg eins og alltaf, og er enn að spila barnaleg(!) sérstaklega í ringulreiðum miðjum þar sem leigumorðingi eltir hana í heilsulind. Quinn er líka venjulega stærri en lífið (lesist: hammy) hér, en þetta er auðveldlega lágpunktur hans; auk þess, stóran hluta þess tíma, virkar hann fyrir aftan stykki af glansandi plasti (sem bendir væntanlega til þess að hann sé í einhvers konar limbói)! „Skiptingurinn“ hans er því augljóslega myndarlegur foli sem hefur ekki sleik af hæfileikum eða jafnvel persónuleika. Einnig koma fram í leikarahópnum Hollywood öldungarnir Don Murray (sem besti vinur Quinns og viðskiptaráðgjafi Bo) og Julie Newmar (sem verndarengill Quinns í lífinu eftir dauðann) ásamt óvæntri framkomu milljarðamæringsins Donald Trump (sem væntanlega þurfti á þessu að halda á ferilskránni sinni) ')! Það fer líka ekki á milli mála að John Derek var sinn eigin kvikmyndatökumaður á myndinni, að lokaeiningarnar eru fullar af gagnslausum (og krúttlegum) þakklætistilbunum til þeirra fjölmörgu sem réttu hjálparhönd og að RAUGAR GÆTU ÞAÐ EKKI sópað. stjórn á Razzie verðlaununum 1990!