Burtséð frá nákvæmni staðreynda er Bandit Queen sönn saga, hún er sönn vegna þess að þemu sem hún fjallar um geymir jafn mikinn sannleika í dag og þau gerðu allt aftur árið 1994. Þessi mynd er ofbeldisfull, kraftmikil og vekur til umhugsunar. Söguhetjan er kona af holdi og blóði, þar sem mótlætið dró það besta (eða versta) út úr henni. Ef haldið er huglægni til hliðar er enginn vafi á því að persóna Phoolan er frá ungri 8 ára stúlku, sem er gift af föður sínum til að greiða niður skuldir (orðaleikur), til klíkuleiðtoga sem heldur áfram að verða leiðtogi lægri stétta. , hefur þróast í meistara í eigin rétti. Lýsing hennar er svo kröftug að áhorfandinn er jafnvel tilbúinn að fyrirgefa henni fjöldamorð. Ég get skilið ef vestrænir áhorfendur geta ekki metið þetta meistaraverk, Bandit Queen þarf að „rannsöka“ í indversku samhengi, en ekki bara athuga út í staðalímyndir. Ég get kannski ekki selt hana fyrir alhliða aðdráttarafl en hún er vissulega skylduáhorf fyrir indverska áhorfendur, það er synd að myndin hafi verið seinkuð, augljóslega ritskoðuð á Indlandi. Bandit Queen er saga konu sem barðist gegn tvær líkur á Indlandi, að vera kona og það líka lægri stétt, uppreisnargjarnt eðli hennar og vanhæfni til að gefa bara eftir olli henni hræðilegustu upplifunum í lífinu, sem bara styrkti hana í sjálf yfirlýsta gyðju. Hún brást við ofbeldi með ofbeldi og varð ekki sú undirgefna kona sem samfélagið vildi að hún væri. Kallaðu það guðdómlegt réttlæti eða dómsbrest, hefði hún drepið eina manneskju hefði hún verið hengd, hún drap 24 og hlotið virðingu, virðingu og upphefð. P.S 10 menn á ferð og gengu naktir. Þá ætti að spyrja þau: Hversu eðlileg finnst þeim?