Eftir að hafa lesið hinar athugasemdirnar við þessa mynd, langar mig að deila þeirri skoðun minni að þetta sé ein erfið mynd að sjá nema þú sért algjör Brooksophile. Ég er það ekki. Þegar eingöngu hlutlægur áhorfandi lítur á myndina er myndin ójafnvægisleg frásögn sem sýnir okkur fleiri óeimaðar taugafrumur en hægt er að gleypast í einni lotu. Það er frekar erfitt að horfa á. Persónan Brooks (Robert Cole) er svo ósamúðarfull og óþægileg að það er erfitt að tengjast honum --- hvað þá að róta honum þegar hann hrasar frá einni óvirkri sjálfsupptekinni stöðu til annarrar. Og hann ætti ALDREI að gera topplausa senu og búast við því að vera tekinn alvarlega í rómantísku samhengi. Enginn maður gæti haft svona mikið af lausu laufi og átt að kveikja á barni eins og Kathryn Harrold----nema, að sjálfsögðu, ef hann er Albert Brooks í framleiðslu sem Albert Brooks stýrir. "Nútímarómantík" hefur sínar skemmtilegu stundir - ---en þau eru brotakennd og fátíð. Oftar en ekki leið mér eins og ég væri á innilokuðu ferðalagi með afar óþokkafullri manneskju og óskaði þess að þetta tæki enda þegar. Það staðfestir vandamálin sem geta myndast þegar of mikil stjórn á kvikmynd er sett í aðeins eina manneskju --- einhvern sem skortir sjálfsaga til að geta dregið sig til baka og séð hvað er greinilega að gerast. Eins og flestir vita líklegast , James L. Brooks, sem lék leikstjórann í þessari mynd, er í raun það sem hann lék. Sex árum síðar lék hann Albert Brooks í hinni mjög farsælu "Broadcast News". James sýndi okkur hvernig Albert getur mótað trúverðugan og skemmtilegan kómískan gjörning. Albert leyfði okkur að sjá James (almennt ekki í hlutverki leikara) gera sjaldgæfa teiknimyndasögu á furðu áhrifaríkan hátt. Aðdáendur "Modern Romance" munu nú hafa haldið áfram í næstu lofsamlegu athugasemd um það. Við þig segi ég----- það er nóg af sársauka í heiminum án þess að þurfa að finna hann í kvikmynd sem ætlað er sem skemmtun.