Daufa draugahússpennumynd finnur bandaríska fjölskyldu sem flytur inn í 200 ára gamalt hús í Japan þar sem ofbeldisfullur sjálfsvígsþríhyrningur átti sér stað. Skáldsögusviðið er um það bil eina áhugamálið í þessari mjög hægfara hryllingsmynd leikstjóra Motel Hell. Myndin skapar enga spennu og er samsett úr nokkuð hakkandi senum sem virðast sjaldan vera leiðandi í heildina. Eitt augljóst dæmi er nokkuð snemma vettvangur þar sem karlkyns aðalmaðurinn heimsækir musteri eftir að hafa áttað sig á því að húsið hans er reimt eins og munkurinn hafði áður varað við. Munkurinn rifjar upp sögu hússins (sem áhorfandinn þekkir nú þegar úr opnunarröðinni) og svo klippir myndin einfaldlega í eitthvað annað. Áður hafði munkurinn boðist til að hjálpa. Jæja, hvar er hjálpin? Fjölskyldan heldur áfram að dvelja í draugahúsinu þegar allt versnar og versnar og ekkert er minnst á munkinn fyrr en undir lokin þegar hann snýr aftur til að gera það sem hann hefði átt að gera klukkutíma fyrr - reyna að reka andana. út úr húsi, þó á þessum tíma sé erfitt fyrir áhorfendur að vera sama um það. Það er einhver (sennilega) óviljandi kjánalegur hlátur í því að sjá bandarísku leikarana í lokin verða andsetinn af japönskum anda og byrja skyndilega að stunda slæmar bardagalistir, segi ég líklega vegna þess að atriðið minnir meira en lítið á keðjusagareinvígið frá sama leikstjóra Motel Hell sem var augljóslega ætlað að vera skemmtilegt, en þegar á heildina er litið er þetta gleymanleg dúlla.