Þetta klúður byrjar með því að alvöru tankur keyrir yfir bíl, á milli mynda af leikfangatanki. Í kjölfarið kemur fjölskylda sem keyrir heim úr afmælisveislu án þess að segja neitt. Óútskýrði skriðdrekan og óræð fjölskyldan tekur upp, ég sver það, yfir 10 mínútur af kvikmynd. Að lokum sér fjölskyldan bíl eftir að hann hefur verið í rústum og ákveður að tilkynna það til réttra yfirvalda, aðeins til að komast að því að íbúar bæjarins eru allir í felum í húsum sínum og löggan er í felum á lögreglustöðinni. Áhugavert? Næstum. Þegar bæjarbúar koma út vegna nærveru fjölskyldunnar komumst við að því að bæði rithöfundurinn og ritstjórinn eru að leggjast á eitt um að skipta spennu út fyrir óskiljanlega frásagnartækni í þeirri von að vanhæfni áhorfenda til að segja hvað er að gerast muni á einhvern hátt valda óánægju hjá áhorfendum. . og það virkar! ... en ekki á þann hátt sem þeir héldu. Ég var mjög ósáttur við hversu slæm þessi mynd var, en alls ekki hrædd. Samræðan er samsett úr hlutum sem meika lítið sens. Ekki á skemmtilegan David Lynch hátt, heldur eins konar ég-gekk-inn-í-miðju-í-leiðinlegu-samtali. Næsta klukkutíma lærum við að kvikmyndagerðarmennirnir reyna að leiðast okkur til að verða hræddir með því að sýna leiðinlega hversdagslegar senur ásamt ofangreindu "hvað er í gangi?" týpísk atriði. Söguþráðurinn felur í sér eitthvað í þá áttina að gamalt fólk sem lítur blíðlega út setur börn í trans með krafti Satans og færir þau síðan í veislu til að leika sér með leikföng, og enn óheiðarlegri ásetning, og það er undir hópur hvítra karlmanna (allir eru hvítir í myndinni) til að grípa í byssurnar sínar og bjarga málunum, og augnkona sem vælir yfir höfuð. Þeir leita að rændu börnunum með því að leita á tilviljanakenndum stöðum og öskra nöfn krakkanna. Þetta er frábær hryllingsmynd fyrir hvern þann einstakling sem hefur aldrei séð hryllingsmynd vegna þess að þessi manneskja er hrædd við tilhugsunina um Satanisma, heiðni, Wicca, eða jafnvel kaþólsk trú vegna lífstíma heilaþvottafæðis frá Trinity Broadcast Network. Þetta táknar satanisma sem aldrað fólk í hrekkjavökubúningum með kertum á meðan þeir blandast saman í veislu, fyrir framan Ankh. Uppfullur af presti sem hrópar algjörlega tilbúna vitleysu um Satanista á meðan hann kallar þá "nornir". Skilaboðin um að öllu sem er ekki mótmælendatrú er hægt að henda öllu í sama flokk til að auðvelda fordæmingu. Um 30 mínútum af myndefni er sóað til að sýna miðlungs öldruðum leikurum óþægilega röflandi ofþroskað gervi-satanískt kjaftæði sem er nógu krúttlegt til að unglingur Goth geti roðnað, næstum því alltaf á gamalli ensku, og stundum á latínu sem eru kannski tilbúin orð eða ekki. Hápunktarnir eru meðal annars gaur sem hlær að hugmyndinni um litla græna karlmenn í heilar 3 mínútur, fjölskylda sem starir út um gluggana á bílnum sínum án þess að tala fyrir. 10 mínútur á meðan hlustað er á lyftu muzak. Prestur að læra satanisma í 4 mínútur með ó-svo-ógnvekjandi teikningum af djöflum til að hræða kirkjufrú mannfjöldann. Tilviljunarkenndar myndir af dúkkum. Tilviljunarkenndar myndir af börnum. Mála í stað blóðs við hvert tækifæri. Draumaraðir á kvikmyndaskólastigi. Kynnir mikilvægar persónur sem gera ekkert áður en þær hætta. Stundum láta þeir eins og ekkert sem þeir eru að gera sé mikið mál. Leikstjórnin er í besta falli slök. Sem dæmi um leikstjórn má nefna atriði í upphafi þar sem karl og kona kyssast og maðurinn dregur sig í burtu til að horfa ástúðlega í augu hennar og dökkrauð málning fellur á kinn hennar. Þegar þeir líta upp sjá þeir að þetta er ekki blóð, heldur dropar úr snjókeilu stúlkunnar. Snjókeilur eru ís og litað / bragðbætt vatn og myndu ekki hafa myndað dropa af sömu áferð og málning, svo ekki sé minnst á þá staðreynd að snjókeila hennar var skærrauð-appelsínugul. Hrikaleg skrif, vissulega, en enn verri vegna slæmrar leikstjórnar. Það styttist síðan í annað skot af karlinum, konunni og stúlkunni og sýnir að hún stendur í um fjögurra feta fjarlægð frá þeim, þannig að snjókeilan hefði ekki lekið á konuna þótt hún hefði haldið snjókeilunni sinni út yfir konuna. andlit. Gangi þér vel, ritstjóri! Auðvitað er leiklistin bla. Leikur allra leikara gæti verið settur á skala og jafnvægi fullkomlega á milli ofleiks og undirleiks. Móðgandi tækni leikstjórans er að gefa leikurunum enga hvatningu og fara síðan út í hádegismat þar sem óblikkandi auga myndavélarinnar hlær þegar leikararnir gera það. fífl af sjálfum sér.Og LOKSINS, eftir allt þetta, komumst við að endalokum sem hefði verið frábær ef hann hefði verið unninn af hæfu fólki en ekki Jerry Falwell.