Ég var á frumsýningu þessarar myndar á kvikmyndahátíðinni í Toronto árið 1997. Eftir sýninguna, þegar rithöfundurinn/leikstjórinn og nokkrir leikarar buðust til að svara spurningum, gat enginn einu sinni nennt að spyrja neinna. Sjaldan hefur kvikmynd verið jafn illa leikstýrð (af hverju í ósköpunum voru tilviljanakenndir rammar klipptir úr sumum senum?), ömurlega leikin (David Arquette, til að orða Dorothy Parker, rekur ekki tilfinningasviðið frá A til B. Hann leggur á A og kemur með hádegismat) og algjörlega tilgangslaust. Persónur hegða sér algjörlega út úr karakter að ástæðulausu nema til að þvinga söguþráðinn til að fara í ákveðnar áttir. Loksins lýkur myndin algjörlega tilviljunarkenndum og tilgangslausum enda sem á að „fá mann til umhugsunar“. Því miður, það sem það fær þig til að hugsa er: "Jæja, það eru 90 mínútur af lífi mínu sem ég fæ aldrei aftur."