Það er erfitt að dæma „Imaginary Heroes“ án þess að vísa til þeirrar staðreyndar að leikstjórinn og handritshöfundurinn Dan Harris er aðeins 25 ára. Það er varla hægt að trúa því að sjá þessa mynd, sem er ekki bara þroskað verk, faglegt og djúpt, heldur líka með nokkrir af venjugöllum sem eru sérstakir fyrir eldri leikstjóra. Sögusviðið er ameríska úthverfið, of kunnugt úr 'American Beauty' eða 'Desperate Housewives'. Eins og í 'American Beauty' snýr myndin við sjálfsvígi, en hér gerist það í upphafi myndarinnar og við sitjum eftir að horfa á millistéttarfjölskyldu sem glímir við dauða hins hæfileikaríka íþróttamanns bróðir og sonar. Emile Hirsch leikur yngri bróðurinn, Sigourney Weaver er móðirin, báðar eru frábærar að reyna að takast á við missinn, finna ástæðuna og hvatann til að lifa af. Harris keyrir leikara sína áfram með öruggri hendi og fyrstu tveir kaflar myndarinnar (þeir eru alls fjórir, enda árstíðir ársins) byggja upp dásamlega spennu, með trúverðugum ógöngum og raunverulegum spurningum. Það er seinni hluti myndarinnar sem veldur örlítið vonbrigðum, hún lítur út fyrir að vera of þreytt og hefðbundin og mig grunar að framleiðendurnir hafi mögulega blandað sér í vinnu unga handritshöfundarins og leikstjórans og reynt að færa hann nær Hollywood-samkomunni. Þannig tekst þessi mynd ekki að vera dapurleg útgáfa af 'American Beauty', með öðrum áherslum. Ég er hins vegar viss um að við eigum eftir að heyra mikið um Dan Harris á næstu árum.