Byrjaði að horfa á þetta en trúði ekki á neina persónu. Sérstaklega virkaði sambandið á milli bakaríaðstoðarmannsins og þjónustustúlkunnar bara alls ekki fyrir mig. Atriðin á milli bakaríeigandans og aðstoðarmannsins voru fín en restin var bara mjög hæg. Þetta var mjög yfirborðskennd mynd og gaf mér þá tilfinningu að ég væri að horfa á leikrit frekar en kvikmynd. Persónurnar voru mjög „stagey“ og söguþráðurinn var mikið eins og sviðsfarsi. Þegar pyromaniac-inn lagði aðstoðarmanninn leið mér leiddist mér og var alveg sama hvað gerðist næst og því slökkti ég. Gott að ég borgaði ekki fyrir að sjá það. Hló ekki einu sinni eða brosti einu sinni. Það virðist vera undarleg tilhneiging hjá Bandaríkjamönnum að flokka myndir sínar sem „gamanleikur“ þegar þær eru fyndnar sérkennilegar frekar en fyndnar ha ha. Ég hef loksins lært að forðast það sem Bandaríkjamenn kalla dökkar gamanmyndir sem reynast yfirleitt hræðilega skrítnar og ófyndnar. Nú lítur út fyrir að ég þurfi að vera aðeins skynsamari þegar þeir kalla líka kvikmynd rómantíska gamanmynd. Kannski þýðir gamanmynd eitthvað öðruvísi þegar hún er notuð á kvikmynd frekar en þáttaröð í Ameríku. Ég skil ekki hvers vegna Ameríka getur framleitt ótrúlega fyndnar gamanmyndir eins og Two and a half men, Will and Grace, King of Queens en geta ekki framleitt virkilega fyndnar myndir án þess að grípa til klósetthúmors. Þessi mynd var ekki gróf eða neitt. En þetta var alls ekki neitt bara eitt stórt geisp...