Rithöfundurinn/leikstjórinn Brian Burns hefur augljóslega séð nokkrar rómantískar gamanmyndir og hann virðist halda að hann hafi fundið formúluna fyrir velgengni: fullt af tökum á staðsetningu í New York (helst á veturna), skírskotanir í gamlar Hollywood myndir (sérstaklega söngleikir), skemmtilegt tónlistarhljóðrás. Því miður, allt er þetta bara uppbót fyrir hæfileikaleysi Burns sem rithöfundar. (Hin mikli ráðgáta margra rithöfunda-leikstjóra sem gera sjálfstæðar kvikmyndir er ekki hvers vegna þeir geta ekki komist áfram með helstu kvikmyndaver, heldur hvernig þeir fá yfirhöfuð stuðning fyrir kvikmyndir sínar.) Venjulega er áhugi okkar á rómantískum gamanmyndum knúinn áfram af aðalpersónunum, en parið í þessari mynd hefur einfaldlega ekkert aðdráttarafl. Þetta er hvorki David Krumholtz né Millu Jovavich að kenna; persónurnar þeirra eru bara illa skrifaðar. Það sem við bregðumst við í sígildum myndum eins og When Harry Met Sally eða Annie Hall eða eldri myndum eins og His Girl Friday eru sérkennilegir og gallar á persónuleika aðalpersónanna. Þar sem Burns skortir hæfileikann til að skapa einstaklinga, gefur Burns okkur sérstakt eftir skóla sem er innblásið af Men Are From Mars, Women Are From Venus. Hvernig hver sem er getur séð Burns sem arftaka Woody Allen er mér óskiljanlegt. Ég hló ekki einu sinni á meðan á þessari mynd stóð og handritið er fullt af echo chamber dialog ("ég vil mála bæinn rauðan." "Þú vilt mála bæinn rauðan?"), sem er mest áberandi. merki um einhvern sem á ekkert erindi til að skrifa fyrir framfærslu. Í einni af fyrstu senum sjáum við kærustu Krumholz leikkonunnar taka upp huglausan sjónvarpsþátt. Það er eina augnablikið í allri myndinni sem samtalið finnst rétt; kannski gefur það til kynna hvað Burns hæfileikar henta í raun fyrir.