Fyrir fólk sem hefur áhuga á viðskiptum og fyrirtækjaheiminum er þessi sýning einfaldlega sú besta af því besta. Eins og einn af fyrrverandi keppendum þáttarins skrifaði í bloggi sínu um þennan nýstárlega þátt: Fólk í viðskiptum fékk loksins áhorfendur. Hugmyndin í heild er fullkomin; með hópi viðskiptamanna sem keppa sín á milli í viðskiptatengdum verkefnum, sett á besta stað í heimi, New York borg. Donald Trump er fullkominn sem yfirmaður, jafnvel þó að egó hans sé stærra en allur alheimurinn er óendanlegur. Hann tekur líka margar vafasamar ákvarðanir um hvern hann eigi að reka, sem er eitt af því neikvæða við þáttinn.Síða 1: Frábært tímabil í heildina, besta tímabil þeirra „venjulegu“. Þetta tímabil var það sem snerist mest um raunverulega viðskiptahæfileika. Síðar drukknaði þáttaröðin næstum í markaðstengdum verkefnum með allt of mörgum vörustaðsetningum. Frábærir og áhugaverðir keppendur þegar á heildina er litið, með viðkunnanlegustu persónu nokkru sinni í þessari seríu: Troy. Ég veit að ég er ekki eina manneskjan sem grunar að Trump World Tower-þátturinn þar sem hann var rekinn hafi verið svikinn til að láta Amy og Nick vinna þetta tiltekna verkefni. Tímabil 2: Einnig frábært tímabil. Verkefnin voru samt nokkuð í lagi og það voru margir áhugaverðir keppendur. Jen M var hræðileg og hefði aldrei átt að komast í úrslit, IMO. Einnig var þetta tímabil með verstu skothríðinni frá upphafi (Pamela). Tímabil 3: Hræðilegt. Reyndar líkaði mér við hugmyndina um bókasnjall vs. götusnjall, en leikarahópurinn var svo gjörsamlega hræðilegur (það kom í ljós að Trump hataði leikarahópinn líka) að allt tímabilið var algjör hörmung. Bestu augnablikin var annar þátturinn (endurgerð mótelsins), þar sem Brian forsætisráðherra var rekinn, gaur sem bætti engu nema gríðarlegu magni af gamanleiksgildi. Árstíð 4: Frábært tímabil, mikið vegna áhugaverðra og skemmtilegra keppenda á þessu tímabili (sérstaklega Randall, Alla , Marcus og alger hörmung sem hét Toral). "Take me out to the Boardroom" þátturinn er einn af algeru sígildum þáttanna, endar með fjórföldu skotinu sem vel er minnst á. Því miður held ég að við höfum verið rændir fyrir úrslitaleik Randall vs Alla. Ég held að Trump hafi verið hræddur um að hún hefði getað unnið og komið í veg fyrir að það gerðist. Árstíð 5: Leiðinlegt tímabil með í raun ekkert sérstakt við það. Brent var bara til skammar og augljóslega bara þarna til að skapa drama. Verkefnin voru hræðileg þegar á heildina er litið (hvernig hefur það að búa til jingle eitthvað með viðskipti að gera?). Ég býst við að besti maðurinn hafi unnið, en persónulega gæti mér ekki verið meira sama.Sersa 6: Ég get séð hvers vegna þeir vildu prófa L.A. sem nýjan stað fyrir sýninguna, en þegar ég lít til baka voru það mistök. New York mun alltaf vera staðurinn fyrir þetta. Þetta tímabil bætti við svo mörgum nýjum hlutum, flestir hræðilegir (eins og að tapa lið sem þarf að sofa úti í tjöldum, vinningur PM heldur áfram að vera PM, til dæmis). Verkefnin voru skelfileg og Trump valdi líka rangan sigurvegara. James átti það án efa skilið.Sjöunda þáttaröð: Celebrity útgáfa. Besta tímabil allra tíma. Allt aðrar reglur (eins og notkun rolodexes), en allt skemmtilegt og skemmtun. Stærsta vandamálið var að margir keppendanna voru alls ekki alvöru frægir, sérstaklega konurnar þar sem allir voru óþekktir fyrir mig nema Omarosa, sem er algjör skömm fyrir allt sem hún tekur þátt í. Þetta leit út fyrir að vera tímabil Gene Simmon, en eftir að hann gerði sjálfan sig að fífli í Kodak verkefninu, kom annar maður upp úr skugganum: Piers Morgan. Aldrei hefur nokkur stjórnað tímabil eins og hann. Hann mylti andstæðinga sína og kom líka fyrir sem strákur með frábæran húmor (þó sumir uppreisnargjarnir Bandaríkjamenn (ekki allir Bandaríkjamenn, auðvitað, ekki misskilja mig) hafi því miður ekki félagslega hæfileika til að skilja það). LEIÐ TIL AÐ FARA bryggjur!!Fyrir aðdáendur þessa mæli ég eindregið með bresku útgáfunni með Sir Alan Sugar í aðalhlutverki. Reyndar er breska útgáfan miklu betri, og það segir sitt um þar sem bandaríska (og frumlega) er sannarlega frábær sýning. Eitt við bresku útgáfuna er að keppendur hafa venjulega tilhneigingu til að haga sér eins og almennilegir menn í stjórnarherberginu, ólíkt sífelldu öskri og dónalegri hegðun sem á sér stað í bandarísku útgáfunni.