"Niðurkoma." Já. Strákur... ég hef ekki séð neitt jafn kraftmikið og tindrandi síðan Bruno Dumont, "Twentynine Palms" (2003). (Við the vegur má ekki rugla þessari mynd saman við aðra frekar nýlega mynd um efnið „efling kvenna,“ „THE Descent“ (2005), leikstýrt af Splat Pack vini okkar, Neil Marshall, sem er líka stór hæfileika hans sjálfur.) En að snúa aftur að þessu "Descent," NC-17 metið (uh-oh) viðleitni þar sem hin yndislega fröken Dawson tekur kredit framleiðanda (til hamingju) og leikstýrt af Talia Lugacy (mikil möguleiki að það er ekki alvöru nafn), eins gott og það er (í augnabliki), mun það ekki vera vel þegið af flestum leikmönnum þarna úti vegna þess að handritið er frekar gallað. Sem framleiðandi þarftu virkilega að herða þetta handrit. Auðvitað, í forsendu einni saman, hefurðu loforð um vaxandi átök, en það er samt það verkefni að ná vaxandi átökum. Stundum spilar þetta eins og áhugavert verk í tilraunaleikhúsi og, jæja, ég býst við að ég geri það. láta hina sem hafa þegar tjáð sig hér tala um leiðinleikann í því, nefnilega það sem kemur fram í seinni þættinum -en finndu mér annan þátt sem er ekki leiðinlegur? Það er líka þessi Catch 22 sem fylgir þessum hálfsjálfstæðu myndum eins og "Descent" þar sem Rosario festir sig við og nýtir "frægðarauðkenni" sína til að koma handriti í framleiðslu sem myndi, undir venjulegum kringumstæðum, ekki fást. gerð yfirhöfuð á sama tíma og hún er í grundvallaratriðum miskastuð í aðalhlutverki myndarinnar. Rosario Dawson er glæsileg og greinilega er hægt að taka þessa stelpu frá nánast hvaða sjónarhorni sem er allan daginn, en vá, vá hvað tíminn rennur hratt út: Rosy er ekki lengur grunnnám. Það er hluti af ruglinu við handritið: "Er hún framhaldsnemi? TA? Nei, útskriftarnemar hafa í rauninni ekki svona vandræði við fótboltamenn, er það?" Aftur, ef þú ert Rosario Dawson, framkvæmdaframleiðandi, þá er það ein af mörgum, mörgum hliðum á atvinnukvikmyndaferlinu sem þú þarft að hugsa um þegar þú tekur upp á þessu frábæra nýja hlutverki á kvikmyndaferil þínum. Og ef þú hefur ekki svarið við því hvers vegna þú ert að kvikmynda er ekki sannfærandi, leyfðu mér að segja þér: það er mikið bátafarm og fjöldinn allur af líflegum, vel hæfum, grunnnámi á aldrinum hæfileika, sem þrá að taka þátt í bransanum , sem gæti hafa neglt þessi aðalpersóna niður, allan tímann, lítur alveg eins vel út og þú veist hver; en því miður án fröken Dawson -engin Honey, NO money. Ég verð að segja að myndavéladeildin stóð sig hins vegar frábærlega því þessi mynd er virkilega vel tekin (þ.e.a.s. upplýst) í öllu sínu draugalega/dreymandi myrkri. Næturklúbbaatriðin líta dásamlega út; maður getur sagt að öll þessi tónlistarmyndbönd eru farin að skila sér og leikurinn með tímanum... Myndatakan/innrömmunin er öll alveg frábær sem gerir myndina að gefandi áhorfi."Descent" er góð ekki frábær. Hins vegar hef ég á tilfinningunni, þökk sé NetFlix, að þessi mynd muni finna sitt eigið líf. Ég vona að þessi hópur haldi áfram að gera kvikmyndir. Ef þú ert í tilraunaskyni í amerískri kvikmyndagerð, kvikmyndatökumyndum af ósennilega vel mynduðum háskólanátum (eða sem eru hættir að hætta karlkyns fyrirsætum) snemma á tíræðisaldri, eða ef þú ert í grunnnámi, þá ertu bara reiður út í hormónaárásargjarna ungu mennina sem samanstanda af minna en helmingi af bandaríska háskólanum þínum, "Rosario Dawson's Descent" gæti verið bragðið þitt af RockaRoll.