Ekki eins slæmt, þar sem það er talið vera (Hooper hefur gert miklu verra) meiri vonbrigði fyrir mig. Þvílíkt hugmyndaríkt hugtak, sem Hooper aldrei notar með hagkvæmri leikstjórn sinni og enn síður í rjúkandi (afsakið orðaleikinn) skrifin. Það fer svo óheillavænlegt og yfir höfuð í dauðans alvarlegum tón, verður fáránlegt og einbeittur og lætur alla svartsýnu leyndardóminn / samsæriskennda frásögnina vera auðveldlega sendur til að enda á eitthvað alveg skyndilega. Af þeim sökum verður hraðinn frekar slakur og Brad Dourif (svalt að sjá hann í aðalhlutverki) virðist eiga í erfiðleikum með frammistöðu í ójafnvægi, þrátt fyrir að æta fram undarlega einkennilegan styrk í ólita persónu hans. Jafnvel þó að það sé ódýrt gert, þá er það hæft tæknilegt viðhorf til þess. Hins vegar virðist það ekki fara neitt út úr því með hugmynd sína og vill pússa inn viðbjóðslegum stökkum (sem sumir virka) og sláandi rjúkandi tæknibrellur (logar, logar alls staðar) í staðinn. Hooper sýnir stílhreint æðislegt myndefni (nánar í seinni endanum), og myndavélavinnunni er fljótt stjórnað og geislandi skorið er titrandi. Sýningarnar eru dálítið um alla búðina með framkomu William Prince, Cynthia Bain, Dey Young, Jon Cypher og Melinda Dillon. Einnig eru Geroge Buck Flower og John Landis með litlar en skemmtilegar myndir sérstaklega Landis. Ekkert kemur á óvart, en það er hæfilega grípandi.