Ég man eftir atburðum þessarar myndar, hinnar sjúklegu skemmtisiglingar Donald Crowhurst árið 1968, á Golden Globe-snekkjukappakstrinum. Ég var 13 ára og bjó í Englandi. Árið áður hafði Francis Chichester (síðar Sir Francis; hann var sleginn til riddara fyrir hetjudáð sína) lokið fyrstu sólósiglingu um heiminn. Ég man það aðallega vegna þess að við fengum frí í skólanum til að horfa á heimkomu hans (í kornuðu svarthvítu sjónvarpi!) og síðan riddara hans af drottningunni. Það vakti mikla úthellingu af þjóðrækni í Bretlandi. Þetta virðist allt svo einkennilegt núna. Chichester varð þjóðhetja, en hann hafði stoppað á miðri leið, í Ástralíu, til að setja snekkjuna sína í lag aftur, svo næsta rökrétt skref fyrir snekkjumenn var að reyna ferðina án þess að stoppa. Það er mikilvægt að muna að þetta var alheims for-GPS , þegar samskipti á landi voru enn frekar óstöðug, engu að síður í miðju hafinu. Núna með GPS-móttakara sem passa á lyklakippu og reikna staðsetningu innan metra hvar sem er á jörðinni, er erfitt að muna tíma þegar þú gætir farið á sjó og hreinlega horfið. Eins og Donald Crowhurst gerði. Nokkrir snekkjumenn skráðu sig (allir menn þá), þar á meðal leyndardómsmaðurinn, Crowhurst. Crowhurst var í meginatriðum helgarsjómaður og hafði ekki náð stórkostlegum árangri í neinu fyrra fyrirtæki, þar á meðal feril í breska hernum, flughernum og sem rafeindatæknifrumkvöðull að selja leiðsögutæki. Hann vildi gera eitthvað stórt við líf sitt og sá fyrstu verðlaunin fimm þúsund pund (vel yfir $100.000 í peningum í dag) og kynninguna sem fylgdi sem leið til að koma fyrirtækinu af stað. Hann skrifaði undir samning við styrktaraðila sem reyndist vatnsþéttari en báturinn hans, og sem þýddi að bilun myndi gera hann gjaldþrota, og fann sig fljótlega vinsæll meðal blaðamanna þegar hann undirbjó sig fyrir keppnina. Núna elska Bretar alltaf hugmyndina um að kjarkmikli áhugamaðurinn taki að sér „kostina“. (Hugsaðu að Eddie the Eagle tapi endalausum ólympískum skíðastökkkeppnum og áhugamannana sem hefja reglulega Grand National hestakeppnina.) Almenningur stóð í biðröð til að sjá hann leggja af stað, en báturinn hans var ekki tilbúinn, og jafnvel þegar hann byrjaði (síðasti keppandinn sem fór frá Bretlandi) Crowhurst hlýtur að hafa vitað að hann átti ekki alvarlega möguleika. En of mikið reið á honum til að hætta. Í dásamlegu skjalasafninu sjáum við efa skrifaða um andlit fátækrar konu hans. Hún er skilin eftir með 4 börn þeirra og er rætt við hana í gegnum myndina ásamt einum af sonum Crowhurst. Hún var í engum vinningsstöðu. Hefði hún reynt að stöðva hann, hefði hún verið talin spilla, en eftir það var hún í vafa um hvort hún hefði getað bjargað lífi hans með því að stöðva hann. Frammi fyrir þeim vissu sannleika að báturinn hans væri að leka og myndi aldrei komast í gegnum suðurhöfin og gat ekki snúið við og sætt háði, gjaldþroti og smán, hugsaði Crowhurst áætlun um að svindla. Lagður fyrir utan Argentínu og Brasilíu, úr fjarskiptasambandi, beið hann eftir að leiðtogarnir myndu hringja um Horn-höfða og fara aftur upp Atlantshafið, og hélt að hann gæti laumast inn á enda línunnar og látið eins og hann hefði siglt allan heiminn. . Hann falsaði annálana sína vandlega og gerði 16 mm kvikmyndir og hljóðupptökur til að styðja áætlun sína. En þegar hver á eftir öðrum hinir keppendurnir duttu út, áttaði hann sig á því að í raun myndi hann koma í 2. sæti og skrárnar hans yrðu skoðaðar. Dagbók hans getur ekki horfst í augu við ákveðna uppgötvun og bendir til þess að hann hafi misst tökin á raunveruleikanum og að lokum framið sjálfsmorð. Snekkjan hans fannst. Hann var það aldrei. Þessi fallega klippta mynd fylgir einnig ferðalagi Bernards Moitessier, reyndra og dularfulls fransks sjómanns, sem var í öðru sæti og vissi um verðlaun fyrir hraðskreiðasta ferðina, þegar hann hætti skyndilega í keppninni, ófær um að takast á við hrópið og umtalið sem hann vissi að hann. myndi horfast í augu við, og sigldi inn í hið breiðu bláa þarna, og dró að lokum upp um 10 mánuðum síðar á Tahítí. Eftir að hafa eytt sjö árum í sjónum sjálfur (þó á mjög ólíkum skipum en þessum) skil ég vel aðdráttarafl hafsins. Að standa uppi á þilfari, sjá vatn í allar áttir til sjóndeildarhringsins, vitandi að það er nokkra kílómetra af vatni fyrir neðan þig, ekkert á milli þín og gleymskunnar nema þunnt málmskrokk, án greiðan aðgangs að sjónvarpi eða útvarpi (jafnvel nú á dögum á flestum vinnandi skipum, þér finnst þú frekar einangraður), það er hægt að sleppa raunverulega frá skyldum hversdagslífsins um stund. Það er einhver ígrunduð greining á því hvað rekur fólk til að reyna svona langa, einmana ferð og hvaða áhrif það hefur á mannshugann. Flestir myndu halda að það væri ævintýri að reyna að ala upp 4 börn, en mikið er gert úr þörfinni fyrir sjálfsuppgötvun í erfiðleikunum á sjónum, leitinni að sjálfum sér. Mig grunar sterklega að Robin Knox Johnston, fyrrverandi sjóherinn sem vann keppnina (og margir síðan) hafi líklega vitað nokkuð vel hver hann var áður en hann lagði af stað, þess vegna tókst honum ekki bara að vinna keppnina heldur einnig að halda geðheilsu sinni en leið. Þeir sem fóru að leita að einhverju djúpstæðu innra með sér, voru kannski ekki alveg hrifnir af því sem þeir fundu. Hin stórkostlegu skjalasafnsmynd af Bretlandi seint á sjöunda áratugnum er næstum því næg ástæða til að horfa á þetta, (litur þetta virkilega svona illa út? Ég man ekki eftir því að það hafi verið alveg svona dásamlegt, en kannski afmáum við verstu hliðum fortíðar? ) en á heildina litið er þetta frábærlega vel gerð og hrífandi mynd. Mjög mælt með.