Strákur, þetta var ein ömurleg mynd! Þó að ég hafi ekki séð öll Burton/Taylor samstarfið, get ég sagt með vissu að þetta er það versta. Þessi ríka en veika kona (Taylor, auðvitað) á þessa fallegu eyju í Miðjarðarhafinu og drottnar yfir uppsettum staf þegar hún fær skyndilega heimsókn af þessu farandskáldi, sem dregur upp kjaftæði. Í raun er öll myndin bara spjallhátíð, þar sem mikið af spjallinu meikar engan sens. Jafnvel árið 1968 gat enginn gert haus né skott af þessari tilgerðarlegu vitleysu og tíminn gerir það enn skýrara. Ef það væri ekki fyrir fallega kvikmyndatökuna og landslagið þá ætti það skilið að fá neikvæða einkunn. Það eina sem þessi mynd er góð fyrir er óviljandi hlátur hennar á kostnað stjarnanna.