Þetta hlýtur að vera ein ofmetnasta spænska mynd sögunnar. Skortur á fíngerðum og margbreytilegum hætti og alger pólitísk leiðrétting þess gerir það að verkum að það er virkilega barnalegt, með aðeins góðum/vondum karakterum. Heimurinn er bara ekki svona og góðar kvikmyndir sýna flóknar persónur með gagnstæðar hvatir, vandræði o.s.frv. Það sem ég HATA hins vegar mest við þessa mynd er pabbi Bola vinar. Leikstjórinn reynir að kenna okkur góða lexíu: húðflúrarar með rakað höfuð eru ekki alltaf vondir krakkar, í raun geta þeir verið betri en meðalpabbi sem lítur út (vá, þetta er eins og... heimspeki eða eitthvað). Þakka þér fyrir, Achero. Ég býð þér til bókmenntaverðlauna Nóbels.