Hörð, klisjukennd samræða og samsæri (sams konar efni og við sáum í gegnum 1980 fantasíumyndirnar), hátónlist og persónur sem mála eftir tölum slær þetta út fyrir alla nema harðkjarna aðdáendurna. Hvað bjargar þessu kvikmynd úr ruslhaugnum er hin fallega hækja í verkum Bakshis, rotoscoping og sú staðreynd að Frank Frazetta kenndi teiknurunum hvernig á að teikna eins og hann. Þetta er Frazetta...á hreyfingu. Ofbeldið er stórbrotið og leikstjórn og hreyfimyndir eru ólíkar hverri annarri sverð- og galdramynd tímabilsins. Mér finnst gaman að horfa á þetta með slökkt hljóð og spila í staðinn hljóðrás fyrstu Conan myndarinnar.