Það fyrsta sem þú sérð í þessari mynd er kyrrstæður horn (sem verður endurtekið síðar í myndinni), sem sýnir ringulreiðina sem er í gangi (óséður áhorfendum) í stúdíói sem sýnir fréttir. Skömmu síðar er dæmigerð saga persónu Fonda sýnd, í sama sjónarhorni. Ekki láta þetta afvegaleiða þig; myndin fjallar ekki um kvenkyns blaðamann, konu sem er í erfiðleikum með að ná árangri í karlrembu starfi. Þetta er aðeins leið til að hefja myndina (þó hún sé notuð síðar). Raunverulegur punktur þessarar framleiðslu kemur smám saman í ljós og það fyrsta sem við sjáum af henni er í vísvitandi löngu atriði snemma. Öll myndin hefur þann hraða; ekki hægt eða langdreginn, heldur vísvitandi. Það er aldrei mjög hratt, jafnvel í þeim fáu röð sem maður myndi venjulega búast við að væru það. Þetta hraðaskeið (sérstaklega vegna þess að það virðist hægjast frekar á eftir því sem söguþráðurinn kemur í ljós, þar sem truflandi, órólegur eðli myndarinnar er rakið niður) er sterkur, næstum sársaukafullur fyrir áhorfandann. Það hvetur þig til, ef það hefði verið hægt, hoppa inn á skjáinn, grípa í kragann á ábyrgðarfólkinu og öskra á það að *gera* eitthvað í málinu, til að bæta úr ástandinu. Aldrei einu sinni fannst mér ég standa upp eða jafnvel taka augun af skjánum í smá stund. Viðfangsefnið er afar mikilvægt að vera meðvitað um, og það er afgreitt fullkomlega hér. Engin ofdramatisering (ja... mjög lítil samt), bara nákvæm framsetning á málinu. Leikstjórnin er ótrúleg. Samkenndin með persónu Lemmon er mikil. Klippingin er snilldarleg... ein atriði undir lokin sýnir það fullkomlega. Ritstjórinn, af kvikmyndatöku hans að dæma, er gríðarlega vanmetinn. Skriftin var frábær. Leikurinn var frábær, sérstaklega af Lemmon, Fonda og Douglas (sem einnig framleiddu hana). Skortur á skori er fullkominn; engin tónlist þarf til að auka. Endirinn er háleitur og áhrifaríkur. Kvikmyndin hefur þó nokkra neikvæða punkta... þar á meðal er sumt af umræðunni augljóslega og óneitanlega aðallega útlistun, einn ákveðinn hluti myndarinnar, þó dramatískur, virðist ekki blandast í eitthvað sem fylgir henni. Það munu ekki allir horfa á myndina vegna tveggja eiginleika hennar sem eru almennt (og með réttu) kennd við slæmar kvikmyndir; skeiðið (sem hægt er að misskilja að sé hægt) og (skortur á) skori. Það mætti ​​halda því fram að það væri neikvæður hlutur, þar sem allir ættu að íhuga þau atriði sem það setur fram, en kannski er það betra svona; meðhöndla þunga viðfangsefnið af skynsemi og virðingu (fyrir efnið sem og áhorfandann)... eitthvað á þessa leið, ætti kannski ekki að vera með skeið. Ég var heilluð af myndinni og fór mjög hissa. Ég mæli með þessu fyrir alla sem trúa því að þeir séu nógu sterkir til að takast á við það. 9/10