Shtrafbat er sagan sem aðeins Rússar gátu sagt um seinni heimsstyrjöldina. Stærsta framhlið átaksins í heild hefur verið, kaldhæðnislega, það viðfangsefni sem minnst hefur komið fram á silfurtjaldinu eftir stríðið. Þótt stríðsátak vestrænna bandamanna hafi verið myndað í næstum öllum mögulegum smáatriðum og með öllum mögulegum hætti, hefur Austurríki verið sleppt eða starfið hefur verið falið aðeins nokkrum gömlum áróðursmyndum sem hafa lítið annað en sögulegt myndefni. Engar líkur eru á því að Shtrafbat gæti keppt við Band of Brothers í öllum smáatriðum en hvorugt þú vilt horfa á skjáinn með að skoða smávægileg sjónræn áhrif í huga. Að hermennirnir séu Rússar er nógu stór ástæða til að fyrirgefa minna grípandi bardagaatriði og þú getur einbeitt þér að sögunni sem er áhugaverðust. Svo mikið öðruvísi var stríðið á austurvígstöðvunum, og eðli rússneska hersins, að þú gætir viljað að fólk framleiddi meira dramatískar frá hinum vígstöðvunum og herjum. Shtrafbat er engan veginn fullkomið, en það hefur nokkrar sjaldgæfar sérstöður auka heildareinkunnina. Það hefur tilhneigingu til að mylja niður goðsagnir sem fólk hefur um seinni heimsstyrjöldina, hinar sönnu hetjur voru rússneskt fólk en ekki leiðtogar þeirra sem sendu þá til verkefna þar sem þeir gátu aðeins farist. Önnur frábær goðsögn er sú að hún kynnir óvininn, sem tekur ekki byssuna sína, sem jafna manneskju - framfarir sem erfitt hefur verið að reyna í mörgum lofuðum kvikmyndum líka. Shtrafbat sýnir hvernig stríðið á austurvígstöðvunum var lífsstríð og hvernig árekstur -ismanna malar fólk í ryk.