Þessi mynd fjallar um fjóra glæpamenn, lokaða inni í fangelsi sem þrá að flýja úr klefa sínum, í von um að dularfulla svarta galdrabók, skrifuð af fyrrverandi fanga um 1920, heitir Danvers sem vildi nota galdra til að halda húðinni ungri. Carrère's (Gérald Laroche) glæpsamlegar viðskiptaaðferðir (flýtileiðir) hafa komið honum í fangelsi með þremur skrýtnum klefafélaga.. transkynhneigður skepna Marcus(Clovis Cornillac), ástarleikfangið hans Marcus Pâquerette(Dimitri Rataud) sem borðar hluti sem hann snertir(.. og er í fangelsi fyrir að borða sex mánaða gamla systur sína) og hlýðir ákæru hans eins og „hann“ væri móðir hans, og fræðimaðurinn Lassalle(Philippe Laudenbach) sem les ekki eða borðar morgunmat (..síðarnefndi er það hann myrti konu sína á þeim tíma dags). Myndin fylgir Carrère þegar hann les úr bókinni og reynir að skilja merkingu hennar í von um að finna útgönguleið úr fangelsinu sínu. Carrère elskar barnið sitt og trúir því um stund að eiginkona hans muni koma honum snemma út gegn tryggingu. Þegar hún svíkur hann, byrjar Carrère að sjá hægt og rólega af hatri og þráir að sjá og halda á ástkæra syni sínum. Harðasti gagnrýnandi Carrère er Marcus, sem þráir að vera fullkomlega kvenkyns, á sama tíma og hann er enn að falla í nokkra karllæga eiginleika, eins og að æfa og taka leka standandi. Hann talar harkalega og notar vöðvana sína sem tegund af hræðsluaðferðum, þó innst inni sé heimur varnarleysis. Pâquerette er algjörlega undir stjórn Marcusar og hagar sér eins og hundur fyrir húsbónda sínum. Það er meira að segja skelfilegt atriði þar sem Pâquerette er með barn á brjósti frá Marcus! Lassalle er óleysandi ráðgáta sem opnar okkur fyrir því að hægt sé að skilja hinar leynilegu ástæður hans og hvað býr í hugsanlega óheiðarlegum heila hans. Lassalle er greinilega vitsmunalegur og heldur á mögulegum leyndarmálum frá hinum, og er í raun sá sem heldur áfram hvatanum til að elta leyndarmál bókarinnar. Fljótlega leita þeir sem ekki eru ógn við bókina „sanna“ flótta sinna, ekki eins mikið úr klefanum af fjórum veggjum, heldur klefanum sem fangar raunverulegar langanir þeirra. Eftir ákveðið morð er bókinni hent út úr herberginu með mjög heillandi karakter sem kemur inn í myndina með upptökuvél eins og hann væri nýr íbúi..hver er þessi manneskja og hvernig skilur hann kraftinn í því að kasta bók, og enn betra, hvernig á að nota það? Stöðugur hlutur í þessari mynd er að hver fanganna sést oft út um gluggann sinn út í heiminn rétt utan seilingar. Ég er ánægður með að hafa fengið tækifæri til að horfa á þessa mynd. Það spilar að vísu eins og "Monkey's Paw", persónurnar fá það sem þær þrá, en verð verður að standast. Það er töfrandi í myndinni, óvænt augnablik af grafísku ofbeldi, en að mínu mati er þetta fyrst og fremst sagnadrifin saga. Glætan er afrakstur þess sem bókin gefur frá sér. Einn úr hópnum fær útlimum sínum snúna á meðan hann hangir í loftinu, á meðan óhugnanlegt upphafsatriði sýnir blóðbað sem skilið er eftir í kjölfar löngunar eins manns. Við sjáum örlög Danvers í lokin, með stórkostlegri tæknibrellurröð um ungbarn sem bráðnar. Örlög Lassalle eru meistaraleg áhrifamynd. Ég mun segja að Maléfique, í gegnum vel hraða leikstjórn Eric Valette, hafi alltaf haldið athygli minni, og fyrir að vera svona einangruð kvikmynd (..um 95% af myndinni gerist á einstökum stað, fangaklefanum) virðist það aldrei draga. Ég býst við að það sé vitnisburður um áhugaverða leikara og heillandi persónusköpun, svo ekki sé minnst á sannfærandi sögu sem notar hið yfirnáttúrulega til að knýja þá áfram.