Það besta sem hægt er að segja um myndina "Traffic" er að hún vakti athygli á hinni frábæru bresku smáseríu "Traffik". Eins og margir hafa tekið fram, þjáist núverandi mynd af því að stytta söguna til að koma til móts við stuttan athyglistíma kvikmyndagesta og afgreiðslutíma leikhúseigenda, sem mæla árangur kvikmyndar með of dýrri matarsölu. árið 1990 þegar það var sýnt í sjónvarpi almennings og hef horft á það oft. Allur þáttaröðin í heimildarmyndastíl hefur sterkan þátt af harmleik og dauða, þar sem persónurnar eru allar á leið í átt að endanlegum örlögum sínum. Sterkasta sagan af þessum þremur er sagan af pakistönsku fjölskyldunni sem var neydd til borgarinnar til að finna leið til að halda líkama og sál saman eftir að valmúauppskeran var brennd af hernum í sviðsettri valdbeitingu sem beitt var vestrænum stjórnmálamönnum. Erfiðleikar fjölskyldunnar eru svipaðir og hjá fjölskyldunni sem dregur úr rickshaw í "City of Joy". Að lokum finnur bóndinn vinnu, en hann dregur úr stolti sínu og heiðarleika. Pakistanski hluti myndarinnar hefur sérstaka þýðingu fyrir nútímann, með baráttunni gegn stuðningsmönnum Al Quaeda, og gefur nokkurn skilning á stuðningi við slíkar hreyfingar meðal þeirra sem eru illa staddir. fátæklingar í Pakistan og Afganistan sem fá sjaldan neitt af þeim peningum sem fara til þessara landa. Í myndinni kemur fram að bændur sjá varla 25% af aðstoðinni sem á að hvetja þá til að rækta aðra ræktun. Þar sem Bandaríkjamenn geta ekki séð neitt annað en svart og hvítt - góðir og vondir - það er áhugavert að sjá annað útsýni þar sem ekkert er svart og hvítt, aðeins gráir litir. Möguleg spoiler framundan. Eina vandamálið sem ég átti við söguna var að frekar en að hlutirnir héldu áfram eins og þeir gerðu áður, eins og þeir myndu gera í raunveruleikanum, sem skáldskapur, urðu þeir að binda það upp með því að „vondu kallarnir“ fengju það sem var að koma til þeirra. Fyrir utan það var þetta fínt verk af því tagi sem við sjáum allt of sjaldan. Leikarahópurinn var framúrskarandi og þýskir og pakistanska staðirnir hjálpuðu til við að gefa myndinni „öðruvísi“ tilfinningu (þvílík breyting varð á því að sjá Þjóðverja sem eitthvað annað en illmenni í kvikmynd um seinni heimstyrjöldina).