„Ég hef ekki hlegið svona mikið síðan amma lenti í því,“ segir einn af potthausunum í þessu fyndna hálfgerða skopleik af öllum þessum göngu-dauðu myndum Val Lewton og George A. Romero sem við erum búin að elska (eða hata) , allt eftir persónulegum smekk þínum) í gegnum árin. Í þessari sögu leika ungt leikarapar hrikalegan hrekk á restina af leikhópnum sínum eftir að þau heimsóttu kirkjugarðseyju eina ógnvekjandi nótt. Listrænn stjórnandi þeirra, Alan, þykist vekja hina látnu aftur til lífsins með því að framkvæma mjög stílfærða helgisiði. Allt of mikill skjátími er eytt; áhugamannaspjallið inniheldur lúmskt vitsmuni, melódrama og annars konar óþarfa fyllingarskýringar (Og getur Alan ekki hætt þessum pirrandi hlátri... allt of mikið!). Þegar hasarinn byrjar (sem nálgast lok þessarar myndar) er það þess virði að bíða. Ég sá þessa í sjónvarpsþætti síðla kvölds á staðbundinni sjónvarpsstöð sem sýndi kvikmyndir mjög svipaðar þessari... aðeins þessi hræddi mig þegar ég var 13 ára... en aftur á móti gætirðu hlegið þig í gegnum það, allt til bitra enda... ...sem er líklega ástæðan fyrir því nú á dögum að mjög fáir ganga enn í röndóttum mjaðmahlífum.