Að segja að þessi mynd sé ákaflega erfitt að fylgjast með og alveg eins pirrandi að sitja í gegnum er það mjög vægt til orða tekið. Það er líka rétt að segja að núverandi tiltæka prentun sé dökk, ömurleg, klóra, ömurlega klippt, sársaukafullt talsett, að því er virðist ritskoðuð og í nánast ósjáanlegu formi. Þessa mynd vantar brýnt góða endurgerð úr fullri, óklipptu, upprunalegu neikvæðu og þegar hún er sæmilega andrúmsloft (og vann leikstjórann til verðlauna á kvikmyndahátíðinni í Katalóníu), gæti hún í raun verið vandræðisins virði. Svo aftur, kannski ekki... Það er bara ómögulegt að segja í núverandi ástandi hvers konar kvikmynd þetta er í raun og veru. Það byrjar nokkuð áhugavert, ef þú getur dregið úr algjörlega tilgangslausu opnunarröðinni fyrir inneign, sem felur í sér brjálaða kattadráp, snákaelskandi litla stelpu sem heitir Gerda. Mamma stelpnanna, Carla (Mónica Randall, sem hefði átt að leggja eyelinerinn aðeins af), skvettir bensíni um í bílskúrnum og kveikir á krakkanum. Hún virðist um það bil jafn brjáluð og Gerda unga og fer að heimsækja fráskilinn ljósmyndara (fyrrverandi?) kærasta sinn Mario ("John"/Cihangir Caffari). Hann er í fríi frá vinnu, en svo örvæntingarfullur að komast í burtu frá Cörlu að hann biður vinnuveitendur sína um að setja hann í verkefni... hvaða verkefni sem er. Hún glottir "Þú munt sjá eftir því!" þegar hann gengur út um dyrnar. Jæja, Mario er falið að mynda "Witches Mountain" (einhvers staðar í Pýreneafjöllum, trúi ég). Áður en hann kemst á áfangastað sér hann týpu á ströndinni sem heitir Delia (Patty Shepard) og tekur nokkrar myndir af henni að taka af sér bikinítoppinn. Aðeins örlítið pirruð, segist hún vera einhleypur rithöfundur, þær tvær daðra og ákveða síðan að það væri góð hugmynd ef þau færu saman í ferðina upp á fjallið. Þegar þeir koma við hjá henni svo hún geti pakkað töskunum sínum heyrir Mario skyndilega háa, óheiðarlega tónlist. Delia heldur því fram að hann sé bara að heyra hlutina. Þannig að þau tvö hefja ferð sína upp á fjallið og stoppa á gistihúsi á staðnum til að gista. Þar hitta þeir undarlegan, hálf heyrnarlausan, brjálaðan gistihúseiganda (Victor Israel) og Delia heldur því fram að einhver hafi verið að njósna um hér í gegnum gluggann hennar. Daginn eftir, undir einhverjum trans, reikar hún af stað upp fjallið og er að lokum staðsett hjá Mario, sem hoppar út úr jeppanum sínum og hleypur á eftir henni. Á meðan hann er að komast að því hvað er að, stelur einhver hjólunum þeirra og þeir neyðast til að ganga stykki, að lokum finna jeppann óskemmdan við rætur lítið, fornt, virðist yfirgefið þorp... næstum eins og einhver hafi viljandi reynt að lokka þá viljandi til. þar. Jæja eins og við munum sjá, það er nákvæmlega það sem hefur gerst. Í þorpinu hitta þau vingjarnlega gamla konu að nafni Zanta (Ana Farra) sem heldur því fram að hún sé eina manneskjan sem enn býr þar og leyfir þeim að vera á heimili sínu. Mario tekur nokkrar myndir af "yfirgefnu" borginni og þegar hann framkallar þær eru þær skelfilega fullar af fólki. Hann og Delia fóru aðeins að skríða út og festast í „sviksamlegri“ þoku og þurfa að leggja af stað og tjalda út fyrir nóttina. Restin af myndinni snýst um vúdú-dúkkur, svarta kettlinga sem breytast í kynþokkafullar konur, satanískir helgisiðir sem dömur framkvæma í brjóstahaldara og banvænu falli fram af kletti. Og já, fyrir tilviljun reynist Carla fráskila eiginkonan vera ein af nornunum líka. Þetta gerist allt í hálfmyrkri og satt best að segja vissi ég ekki hvað í fjandanum var í gangi oftast. Hinn ófullnægjandi „opni“ endir er bara auka kjaftshögg fyrir alla sem þurfa að þjást í gegnum restina af þessu tilgangslausa rugli. Satt að segja eru bara nokkrir hlutir sem standa upp úr fyrir mig sem mjög góðir. Sú fyrsta er leikkonan Shepard, sem hefur þessa frábæru Barbara Steele dökka, dularfulla fegurð. Það er líka frábært nótnaleikur (sem kenndur er við Fernando Garcia Morcillo) og sönglög, sem hjálpuðu gríðarlega við að gera þessa mynd eins andrúmsloft og hún er. Staðsetningarvinnan er þokkalega þokkaleg, en eins og ég sagði er prentið ljótt eins og hægt er og það meikar ekki sens, svo farðu varlega í þessu.