Þessi mynd er S-L-O-W. Eyddi megninu af myndinni í að bíða eftir því að hún „byrjaði“. Umgjörðin var dökk, handritið var dökkt, kvikmyndatakan var dapur, söguþráðurinn var dapur, fjárhagsáætlunin var lág (ekki það að allar lággjaldamyndir séu slæmar, en þetta einn hafði enga endurleysandi eiginleika). Söguþráðurinn var meira upptekinn af hefnandi, örlítið brjálaður veiðimaður en raunverulegur Wendigo sem kom mjög stutt fram undir lok myndarinnar. Þetta í sjálfu sér olli vonbrigðum þar sem þessi 'Wendigo' var bara furðuleg blanda af tré og stag. Allt við myndina var óhugsandi. Foreldrar litla drengsins virtust vera frekar fálátir og virtust stundum algjörlega lausir við son sinn. Hvort þetta var út af slæmum leik eða slæmu handriti er ég ekki viss um, en það jók bara vonbrigði mín og leiðindi. Það var ekkert umhugsunarefni, ekkert sem vakti áhuga. Með engum raunverulegum fróðleiksþáttum eða kuldaþætti fór þessi mynd svo sársaukafullt saman að manni var bara alveg sama hvað gerðist í lokin. Andrúmsloft Wendigo minnir mig á daufa myndina sem sýnd var á verðlaunaafhendingunni undir lok 'Mr Bean's Holiday'. : mynd sem er listræn og vitlaus, reynir of mikið til að vera djúp og þroskandi, en kemur út fyrir að vera tilgerðarleg og leiðinleg. Ég myndi aldrei vilja horfa á þetta aftur. Ég horfði bara á það til enda í þeirri einstöku von að eitthvað áhugavert gæti gerst ... en svo var ekki.