Af öllum þáttaröðum og þáttum af THE TWILIGHT ZONE, eftir að hafa séð allar frábæru, heillandi, umhugsunarverðu sögurnar, stendur þessi á toppnum. Það er rétt. Þessi saga, þessi sem ber titilinn THE HUNT toppar fjöldann af bestu handritum í sjónvarpssögunni. Að vísu eru engin geimflug milli pláneta, engar óútskýranlegar sprungur í tíma. Það er engin lifandi martröð, engar skyndilegar breytingar á umhverfi. Það virðist ekkert óeðlilegt fyrir söguhetjuna okkar að takast á við. Aðalpersónan, leikinn af gamalreynda persónuleikaranum Arthur Hunnicut, leggur af stað úr klefa sínum í hæðunum, ásamt trúföstum hundi sínum, til að veiða þvottabjörn. Vegna þess að þvottabjörn er aðallega næturdýr eru veiðar í tunglsljósi. Maðurinn og hundurinn hitta fljótlega stóran þvottabjörn sem hoppar á bak hundsins og reynir að drekkja hundinum í tjörn. Maðurinn stekkur inn til að hjálpa hundinum sínum. Það er nokkurs konar næstum myrkvun, eftir það sjást parið á ströndinni, í liggjandi, næstum sofandi stöðu. Kallar hundinn sinn með nafni, (Rip, held ég) gamli maðurinn leggur af stað til að snúa heim. Þegar hann kemur þar finnur hann konuna grátandi og svarar ekki samtali hans. Hann fylgist líka með gestum sem koma og fara heim til hans, bera virðingu og gefa orð til að hugga konu sína. Hann virðist enn undrandi yfir undarlegu móttökunum og því sem gerist í kringum heimaskálann, maðurinn og Rip leggja af stað í langan göngutúr niður götuna, þar sem Hann segir upphátt að hann hafi ekki munað eftir svo langri girðingu á þessum slóðum. Að lokum rekst hann á frekar stóran náunga, klæddur í klæðnað svipað og gallarnir hans, hattur, vinnuskyrta. Þeir eru við hlið sem liggur að svæði þar sem mikill reykur stígur frjálslega upp. Hliðvörðurinn er of ákafur í sannfærandi vellinum í að reyna að fá manninn til að fara inn. Rip hljómar óánægju. Hliðarmaðurinn segir gamla manninum að hann megi fara inn, en hundurinn yrði að vera úti og bjóðast til að horfa á dýrið fyrir hann. Maðurinn mun ekki hafa neitt af því og þeir tveir halda áfram leið sinni niður stíginn. Eftir smá göngu koma þeir á annan hlið inngang þar sem hliðvörðurinn þekkir manninn og býður hann velkominn. Þegar gamli maðurinn greinir frá því sem hefur gerst á götunni, sagði honum frá því hvernig gaurinn við hitt hliðið reyndi að aðskilja manninn og hundinn og bætti við: "Þar sem engir hundar eru leyfðir, hlýtur þetta að vera helvítis staður!" 2. hliðarvörðurinn sagði að hann hefði rétt fyrir sér! "Það er nákvæmlega það sem það er!" Fjölskylda okkar hafði misst fyrsta hundinn okkar, Lady-a mixed Lab, í október 1981. Um það bil 6 mánuðum síðar, eins og gæfan vildi hafa það, eiginkonan (Deanna) og ég ásamt 2 dætrum okkar (Jennifer 9 og Michelle 6) horfði á þennan þátt í sjónvarpinu, WGN TV, Channel 9 Chicago. Jæja, þetta var allt fullkomlega skynsamlegt fyrir okkur á þeim tíma. Við erum viss um að allir sem hafa átt í þessu sambandi við fjölskylduhund, myndu samþykkja það. Þátturinn vekur enn vatn í augum þessa nú 60 ára gamla rithöfundar.