Louise Brooks skilar dásamlegum leik í þessu vel gerða franska melódrama. Hún leikur vélritara að nafni Lucienne sem, þrátt fyrir að vera ástfangin af manni að nafni Andre, dreymir um að rísa yfir stöðu sína í lífinu. Hún sér tækifæri í fegurðarsamkeppni fyrir Ungfrú Evrópu, en Andre er reiður þegar hann kemst að því að hún er komin inn og krefst þess síðan að hún dragi sig til baka. Hún reynir að taka til baka þátttöku sína aðeins til að komast að því að hún hefur þegar verið valin sem ungfrú Frakkland og mun nú halda áfram í aðalkeppnina. Þetta er saga um ást, missi og ákvarðanir sem leika til endaloka. Kvikmyndin er tekin af miklum krafti af leikstjóranum Augusto Genina og kvikmyndatökumönnunum Rudolf Mate og Louis Nee. Kvikmyndastíllinn er líkari nútímakvikmyndum en Hollywood-myndunum á þriðja áratugnum og sýnir mismunandi stíl sem Evrópubúar notuðu. Það eru mörg hröð klipp og skot, aðallega unnin af mikilli kunnáttu og ákafa. Mikil orka í fyrsta þriðjungi myndarinnar minnkar aðeins í miðjunni en tekur við aftur á síðustu 15 mínútunum. Frammistaðan var mjög góð hjá öllum leikstjóranum, en Louise Brooks er sérstaklega eftirminnileg. Louise hallar sér mikið á þögla skjáhæfileika sína þó að þetta sé talkie, en vegna þess að þögull stíll hennar hafði furðulega nútímalegan, vanmetna tilfinningu, fer hún yfir í talkie mjög vel. Hin langa fyrri sena á sýningunni var sérstaklega átakanleg þar sem Louise notaði ótrúlega svipmikil augu sín til að koma á framfæri vaxandi tilfinningu sinni fyrir eymd og firringu, að vera föst í lífi sem hún vill ekki lengur. Ég efast um að það hafi nokkru sinni verið gert betur. Myndin byggist upp í frábæran lokaþátt, listilega tekin, kraftmikil og stílhrein. Þetta er í raun eitthvað af því besta frá fyrstu dögum kvikmyndarinnar. Og harmræni söguþráðurinn undirstrikar aðeins meiri harmleikinn að þetta er síðasta aðalhlutverkið fyrir Louise Brooks. Hún var ekki bara mikil fegurð sem leit frábærlega út í sundfötum, hún var í raun mikill leikarahæfileiki sem í rauninni henti öllu. Við erum öll fátækari fyrir það. Þessi mynd er minna þekkt en þýsku myndirnar hennar með G.W. Pabst, en ég held að það sé betra. Ég held að þessi hópur sé bara betri í frásögnum en Pabst, og þó að Prix de Beaute vanti kannski djúpa siðferðislega margbreytileika Pabst-myndanna, þá er það miklu auðveldara að fylgjast með henni og er í heildina straumlínulagaðri og einbeittari verk. Og ekki skemmir fyrir að sönghlutir Louise eru gerðir af Edith Piaf heldur. Niðurstaðan er að þetta er klassísk Louise Brooks mynd sem er vel þess virði að leita að.