Þessi súrrealíska, fáránlega mynd er fyrsta myndin sem ég hef séð eftir sænska leikstjórann Roy Andersson. Hann er gamalreyndur kvikmyndagerðarmaður sem hefur lifað af því að taka upp auglýsingar og leikstýrt aðeins fjórum kvikmyndum í fullri lengd á síðustu fjörutíu árum. Þessi bakgrunnur sýnir: myndin virðist vera safn af fimmtíu 2 mínútna listrænum auglýsingum. Það er engin saga sem tengir þessar vignettur saman, þó að sumar persónur komi fyrir í fleiri en einni vinjettu (það er þó þema undir þeim: fáránleiki nútímalífs). Sumt af framkomu myndarinnar (að láta leikarana koma fram í ljóshvítum förðun) er meira pirrandi en lýsandi. Sumir teiknimyndirnar eru mjög lítið (maður er ekki viss í hvaða röð hann á að standa?). Aðrir þættir eru þó betri. Sú besta er sú sem fjallar um rokkskvísuna sem dreymir um að hún fari í brúðkaupsferð með rokkgítarleikarabrúðinni sinni í húsi sem kveikir á einhverju í ætt við lest (þú verður að horfa á hana til að ná því). Kvikmynd sem er þess virði að sjá, jafnvel þótt samanburður sem sumir kvikmyndagagnrýnendur hafa gert við svo frábæra kvikmyndagerðarmenn eins og Keaton, Tati og Kaurismaki virðist ofmetinn: Andersson skortir sýn á þá og skortur á sögu sem tengir vinjeturnar saman er banvænn fyrir tilgerð þessa myndar að vera meistaraverk.