"Sjáðu, ég veit að þetta gæti verið sjúkt núna, en sársauki er tímabundinn, kvikmynd er að eilífu. Hvað sem þú gerir núna er brennt inn í selluloid um alla tíð og í þúsundir ára fram í tímann." Robert De Niro Þetta var upphaflega kvikmynd fyrir Steven Spielberg, leikstjórinn réð nokkra handritshöfunda til að laga handritið þannig að það passaði betur við þemu hans. Og svo eigum við óstarfhæfa fjölskyldu sem er ógnað af brjáluðu skrímsli í formi Robert De Niro sem nýlega var sleppt úr fangelsi. Eins og „Jurassic Park“, „Poltergeist“ og „War of the Worlds“, sameinast hin óstarfhæfa fjölskylda til að sigra dýrið, dýrið er sköpun föðurins, lögfræðings sem mistókst að verja De Niro meðan á réttarhöldunum stóð. Á dæmigerðan Spielberg hátt drepur faðirinn skrímslið sem grefur undan fjölskyldunni og er síðan leystur undan syndum sínum. Eins og Oscar Schindler, Robin Williams, Sam Niel, Tom Cruise og nánast hver einasta „pabba“-fígúra í Spielberg landi, endurheimtir faðirinn föðurskyldu sína í þeirri tegund af bitursætum coda sem Spielberg hefur svo gaman af. En Spielberg yfirgaf myndina á endanum og verkefnið var í staðinn sneri hann til Martin Scorsese, sem á þeim tíma var að reyna að reyna fyrir sér í viðskiptalegum fargjöldum. Niðurstaðan er án efa versta myndin í kvikmyndasögu Scorsese og, kaldhæðnislega, hennar mest upplýsandi. Mistök eða mistök listamanns eru oft mjög afhjúpandi og afhjúpa innri virkni listar þeirra. Þegar sagan virkar ekki, persónurnar tengjast ekki eða myndirnar brenna ekki, sitjum við eftir með eins konar innri kjarna. Þetta skrokkurinn sem eftir er- er það sem kvikmyndahús leikstjórans fjallar um. Nú er "Cape Fear" ópersónuleg mynd, svo við munum ekki finna neinar þematengingar við restina af kvikmyndasögu Scorsese ("Þú fórnaðir mér nú!" öskrar De Niro , en kvikmyndaþemu kaþólskrar endurlausnar eru kexkökur). Það sem myndin gerir er hins vegar að afhjúpa hvers konar tungumál sem kvikmyndataka hans byggist á. Horfðu á hvernig myndavél Scorsese svífur í örvæntingu fram og til baka, hvernig hann þysir ofsalega að hurðarhúnum og gluggum til að reyna að þvinga fram spennu og hvernig persónur hans eru allar háværar og öskra á athygli. En það sem meira er um vert, horfðu á hvernig myndin meikar ekkert rýmislegt vit. Uppgjör á báti í lok myndarinnar fer fram á augljósum hljóðsviði, götuskrúðganga er klaustrófóbísk og gerist í engu stærra samhengi og heimili fjölskyldunnar virðist hvergi vera til neitt sérstaklega. Það er einfaldlega ekkert landfræðilegt vit í neinu í myndinni, Scorsese getur ekki kvikmyndað rými eða búið til nokkurs konar rýmislegt umhverfi. Ástæðan fyrir þessu er sú að myndavél Scorsese þarf alltaf að vera bundin við aðalpersónu hans. Til að heimurinn í kringum persónuna sé skynsamlegur þarf myndavélin hans að vera einbeitt að persónunni. Resnais getur farið með þig um franskt hótel, Welles og Hitchcock geta dansað þig niður götu og upp byggingu, Cameron getur gefið þér skoðunarferð um Titanic, Scott getur endurskapað heila framtíðarborgarmynd, Lucas getur gefið þér framandi eyðimerkurplánetu, og flestir aðrir leikstjórar geta skapað tilfinningu fyrir rými með kennslubók "close up-mid shot-wide shot" samsetningar, en Scorsese getur þetta ekki. Það er engin ljóð, engin tilfinning fyrir áþreifanlegu rými í kvikmyndum hans. Hann snýst allt um karakterinn. Þú brýtur böndin, yfirgefur hnefaleikahringinn, leigubílabílinn, lítur frá De Niro og allt hrynur. Hann getur einfaldlega ekki slitið sig frá þessum heimildarmyndatökustíl, sem á vissan hátt er forsenda hasarmyndagerðar. Scorsese reyndi að leiðrétta þetta vandamál með „Gangs of New York“, þar sem rýmið og leikmyndirnar verða að aðalpersóna, en jafnvel þessi sjálfmeðvitaða rýmistilraun verður skemmdarverka vegna segulmagns Daniel Day Lewis, leikarans sem dregur myndavél Scorsese óspart að sér eins og mölfluga í peru.5/10 Jafnvel sem almenn B-mynd er þetta ljót, dónaleg kvikmynd. Horfðu á möttu málverkin, óhæfu spennutilraunirnar, kjánalegu tæknibrellurnar og hnefaleiksuppgjörið. Samt sem áður höfum við Robert De Niro til að sækja í sig veðrið. De Niro, sem gefur líkama sinn til Scorsese eins og húðflúraður Kristur, gefur myndinni sína einu frábæru atriði. Í rómantískri spunamynd með ungri Juliette Lewis, stingur hann þumalfingrinum í munninn á henni og kyssir hana. Eins konar táknræn nauðgun, stúlkan hleypur í burtu, bæði vakin og hrakinn af áhuga þessa manns. En frammistaða De Niro, sem er svo ljúffengur yfir höfuð, er einfaldlega ekki hægt að líkja eftir Scorsese. Þú þyrftir óperutónn og barokkmyndefni einhvers eins og De Palma til að láta þetta virka. En Scorsese? Nei. Verð að skoða einn.