Svo ég hafði heyrt frá nokkrum aðilum að þessi mynd hefði fengið þá til að tárast í leikhúsinu. Þegar ég horfði á hana í fyrsta skipti átti ég von á annarri rómantískri og tárvottri Barbra Streisand mynd; Eitthvað eins og The Way We Were. Ég hafði vissulega rangt fyrir mér. Efnafræðin á milli aðalpersónanna tveggja, Esther Hoffman og John Howard hennar, var engin, sem gerði það að verkum að það var ómögulegt að festa sig við persónurnar. Það var ekkert rómantískt við það. Persóna Streisands féll fyrir alkóhólista sem gat ekki sungið eina einustu tón án þess að fá mig til að vilja ýta á spóluhnappinn. Á einum tímapunkti finnur persóna hennar eiginmann sinn í rúmi með annarri konu og hún fyrirgefur honum um fimm mínútum síðar. Það er ekkert rómantískt við daufa rokkstjörnu og konu sem virðist ekki geta áttað sig á því fyrr en hann deyr í raun. Hlutar myndarinnar virtust dragast áfram og ég spurði sjálfan mig í sífellu hvenær hún ætlaði að enda. Dauði John Howard var fullkomlega fyrirsjáanlegur. Það var algjörlega augljós fyrirboði um kærulausa hegðun hans snemma í myndinni og þegar hann dó fann ég ekki fyrir neinum tilfinningum. Þetta var ekki hörmulegt slys, það var hann í rauninni að vera hálfviti. Svo ekki sé minnst á alla myndina að ég var annars hugar af hræðilega skegginu hans. Einu þættir þessarar myndar sem vert er að sjá eru Streisand-lögin. Endir myndarinnar þegar hún syngur "With One More Look At You/Watch Closely Now" var ástæðan fyrir því að ég gaf þessari mynd heilan 3/10. Þessar 7 mínútur voru eini hluti myndarinnar sem ég fann í raun fyrir annarri tilfinningu en pirringi og reiði.