Árið 1933 sungu og dönsuðu Dick Powell og Ruby Keeler sig í gegnum þrjá Warner Brother söngleiki sem buðu áhorfendum á þunglyndistímanum augnabliks truflun frá eymdum þeirra. Gold Diggers frá 1933, 42nd Street og Footlight Parade gerðust öll í heimi Broadway Theatre með í grundvallaratriðum sama þema sýningarinnar verður að halda áfram. Auk Keeler og Powell innihéldu myndirnar hina stórkostlegu danssýningu Busby Berkeley, stöðvandi tóna og marga af sömu aukaleikurunum. Allar eru að öllum líkindum klassískar í sinni tegund en ég verð að viðurkenna að ég valdi Footlight skýrt vegna hraðorku og leiðar hennar. James Cagney. Warren William í Gold Diggers og Warner Baxter í 42nd Street sýkna sig aðdáunarlega sem aðalframleiðendur þáttanna - sérstaklega Baxter sem útbrunninn Julian Marsh í leit að síðasta miðasölunni. Báðir skortir hins vegar smitandi orku Cagney, sem lýsir fullkomlega æðislegum hraða við að setja upp Broadway söngleik. Hann er algjör hringiðu þar sem hann tekst á við framleiðslunúmer, óprúttna félaga og gullgrafandi kærustu. Auðvitað gerir Cagney ekki einn Footlight að þeirri klassísku sem hún er. Handritið brakandi með nokkrum skörpum tvískinnungum frá frábærum aukahlutverkum með Frank McHugh, Hugh Herbert, Guy Kibbee og sérstaklega Joan Blondell sem klippir alla í stærð. Dansnúmer Busby Berkeley eru súrrealísk, hugmyndarík og áhættusöm og gerð rétt fyrir komu Hollywood Code árið 34. Því miður myndu þrítugir og einhvern tíma fram eftir aldri sjá jafn ríkulega gerðan söngleik með áreynslu og gremju Footlight. aftur. Heiðarleiki og siðferði sáu um það.