Brass myndir (kvikmyndir er ekki viðeigandi orð yfir þær) eru í raun nokkuð brass. Aðlaðandi sjónrænir eiginleikar þeirra minna á dýrar háklassa sjónvarpsauglýsingar. En því miður eru Brass myndir leiknar kvikmyndir með því yfirskyni að vilja skemmta áhorfendum í rúma tvo tíma! Í þessu mistakast þeir hrapallega, óneitanlega, en frekar mjúkir og slakir en rjúkandi, erótísku eiginleikar þeirra standast ekki. Senso '45 er endurgerð kvikmyndar eftir Luchino Visconti með sama titli og Alida Valli og Farley Granger í fararbroddi. Frumritið segir sögu af tilgangslausri ást og losta í og ​​við Feneyjar á tímum ítölsku sjálfstæðisstríðanna. Brass flutti aðgerðina frá 19. inn á 20. öld, 1945 til að vera nákvæm, svo það eru Mussolini veggmyndir, karlar í svörtum skyrtum, þýskum einkennisbúningum eða slitnum klæðnaði flokksmanna. En það er bara gluggaklæðning, sögulega samhengið er algjörlega hverfandi. Anna Galiena leikur aðlaðandi aðalskonuna sem fellur fyrir siðlausa SS-manninum sem setur alltaf á sig of mikinn varalit. Hún er aðlaðandi, fjölhæf, vel þjálfuð ítölsk leikkona og greinilega yfir efninu. Fjölbreytt andlitssvip hennar (sem gefa merki um leiðindi, andstyggð, gleði, ótta, hatur ... og alsælu) eru bestu ástæðan til að horfa á þessa mynd og tveggja stjörnur virði. Hún þolir þetta í rauninni drasl með ótrúlegri reisn. Ég vildi óska ​​að einhverjir mjög góðir þættir kæmu með henni. Hún á það svo sannarlega skilið.