Beware, My Lovely (1952) Leikstýrt af: Harry Horner Framleiðsla: The Filmmakers/RKO Radio Pictures Trúguþvingandi spennumynd frá frumkvöðlaframleiðendateymi Collier Young og Ida Lupino, öðru nafni The Filmmakers (með Lupino sem sló til með óviðurkenndri leikstjórn). Robert Ryan er „hættan“ og Ida Lupino er „konan“ í þessari færslu í myndinni „kona í hættu“. Ryan leikur Howard Wilton, þéttsáran geðveikan handverksmann (nei, Ryan? Ég veit, erfitt að trúa því). Lupino er einmana stríðsekjan, Helen Gordon, sem ræður Howard til að vinna í kringum húsið hennar. Hlutirnir fara niður á við þaðan þegar Howard gerir Helen að fanga á sínu eigin heimili. Howard á viðbjóðslegt leyndarmál, ekki það að hann gæti upplýst það. Þú sérð, meðvitund er raunveruleg áskorun fyrir hann. Að viðhalda því, þ.e. Hann hefur óheppilegan vana að koma til og finna vinnuveitendur sína látna. Þetta er hluti af vandamáli myndarinnar. Eðli geðrofs Howards er svo öfgafullt að það er næstum ómögulegt að trúa því að honum hafi verið frjálst að flakka á milli bæja óhindrað, jafnvel árið 1918 (þegar myndin gerist). Hann man ekki eftir neinu sem gerðist fyrir tíu mínútum síðan. Ofbeldisfullar, ógnandi og andfélagslegar tilhneigingar hans eru settar fram af minnstu og algengustu hlutum (ung stúlka að daðra, óhæfileikar sem tengjast stríðinu, vegna þess að honum var hafnað fyrir þjónustu). Ég veit ekki hvernig hann komst yfir viðtalið við Helen. Það eru aðrir ósennileikar. Ef þú værir lokaður inni í húsi þínu með brjálæðingi, en engu að síður skilinn eftir á eigin spýtur um tíma, gætirðu ekki fundið út leið til að flýja? Ryan, held ég, sé sigraður af efninu. Það líður eins og hann sé að ofleika hendina. Röð hans af kippum og krampum og þéttum vafningum af heilabilun hafa allir verið-þar, gert-þessi vélmenni tilfinning fyrir þeim. Á þessum tímapunkti á ferlinum hefði hann líklega leikið þessa persónu, að einhverju leyti, tíu sinnum og það sést. Við erum hvött til að hafa samúð með Howard (ég gerði það ekki) í gegnum sýnda hluti af mannúð, eins og þegar hann er stöðvaður í sporum sínum við spiladós og að hann tengist hópi barna sem vilja ekki dæma hann. Lupino þarf bara að bregðast við og í neyð, sem hún er meira en fær um og gerir. Myndin hafði eitt fyrir sér; hver yrði endanleg lausn deilunnar? Svo náttúrulega varð vonbrigði endir sem var snöggur og árangurslaus. Af smávægilegum áhuga var endurtekið mótíf þar sem myndavélin myndi ná spegilmynd Howards (í speglum, vatni, jólatrésskreytingum). Þetta benti til þess að eitthvað væri að gerast, eða um það bil að halda áfram, í höfðinu á honum. Horner (Vicki frá 1953), sem skapaði sér orðspor í framleiðsluhönnun, gerir vel við að láta húsið líða eins og fangelsi. Kredit líka, alltaf áreiðanleg RKO listadeild fyrir vinnu við húsið. Að lokum ófullnægjandi vinna frá skólastjórunum, sem allir eiga mun betri kvikmyndir til sóma. *½ af 4