Ég held að innst inni í dimmasta, slímugasta hluta hjarta síns, séu allir hrifnir af Jerry Springer. Þótt þátturinn hans sé óneitanlega móðgandi og heimskulegur, gefur hann okkur líka tækifæri til að sjá að tiltölulega séð, flest okkar hafa það mjög gott. Þegar þú horfir á hjólhýsagarðinn sem lifir, dollara viskí drekkur, sifjaspell elskar fólk á Springer sýningunni, lætur það jafnvel versta daginn þinn líta út eins og gönguferð í garðinum. Jerry er að sinna opinberri þjónustu og við ættum að vera þakklát. Hann hætti við pólitískan feril til að halda þáttinn, bara fyrir okkur. Það sem við ættum ekki að vera þakklát fyrir á nokkurn hátt er sorpmyndin „Ringmaster“. „Ringmaster“ sýnir hvernig lífið er fyrir fólk sem endar að vera gestir í þættinum, eða það vill að við höldum. Myndin fylgir forsenda sögulínu Springer: Ástarþríhyrninga. Einn þríhyrningur tekur þátt í Connie, dóttur hennar Angel og eiginmanni hennar Rusty. Hin felur í sér Starlettu, Vonda og Demond. Þegar hinir óheppnu hópar hittast í LA, fléttast líf þeirra saman og rekast saman, allt í hámarki í sprengifullum þætti í Springer þættinum. Þetta er eins og „Short Cuts“ væri ef Robert Altman hefði haft alvarlegan crack-vana.“Ringmaster“ er sannur sýningunni, enda heimskulegur og móðgandi frá upphafi til enda. Það gleður mig líka mjög að ég lifi ekki í því veseni sem persónurnar gera. En myndin á við vandamál að stríða. Hún er talin gamanmynd, en hún er bara ekki mjög fyndin. Það sem hægt er að hlæja er fátt. Kannski horfa sumir á þetta og hlæja stanslaust. Ef þér finnst bjúga og nauðganir fyndnar, þá held ég að þú sért einn af þessum mönnum. Persónulega hló ég tvisvar eða þrisvar sinnum og eyddi restinni af myndinni í algjörri lotningu yfir sársaukafullum hryllingi white-trash lífsins. Jerry Springer Show er bara ekki ætlað að taka stökkið frá sjónvarpinu yfir á silfurtjaldið. Það sem er fyndið í klukkutíma langri sýningu (minna, þegar þú telur auglýsingar) þarf ekki endilega að vera fyndið í níutíu mínútna kvikmynd. Kvikmyndir verða að segja sögu og það er eitthvað annað sem „Ringmaster“ á í vandræðum með. Sagan er þráðlaus. Það eru svo margar söguþræðir og samfelluvillur að allar tilraunir til að segja samheldna frásögn er fljótt að brjóta í sundur. Og jafnvel þótt það væru ekki slík vandamál, hversu skemmtilegt er hægt að draga upp úr sögu um staðalímynda fólk í staðalímyndasögu? Jafnvel Hollywood formúlan gæti ekki gert þetta betra. "Hringstjóri: er svo slæmur að það klúðrar meira að segja besta hluta Springer-þáttarins: Lokahugsunina. Einhvern veginn endaði jafnvel snjallasti og einfaldasti þáttur þáttarins harðar en druslukonurnar sem myndin er byggð í kringum. Það versta brotamaður í þessu öllu er Springer sjálfur. Hann er svo slæmur leikari að hann getur ekki einu sinni leikið sjálfan sig á sannfærandi hátt. Að horfa á Springer leika Springer er sorglegt. Það er eins og hann hafi verið að fara í „Hvað ef Woody Allen lék Jerry Springer“ stemningu, og hann mistókst. Hrikalega. Hann fór í vandræði við að framleiða þessa hörmung, það minnsta sem hann gat gert er að reyna að gera það bara miklu betra. Ekki það að ég sé að segja að allir aðrir í þessari mynd hafi sýnt verðlaunaverðuga frammistöðu. Bara öfugt. Þeir eru allir ógeðslegir. Það kemur ekki á óvart að enginn í þessari mynd komst í stórmennsku. Það besta sem nokkur þeirra gerði var að Molly Hagan fékk vinnu í Nickelodeon sitcom. Svo virðist sem Nickelodeon á ekki í neinum vandræðum með að ráða konu sem lék aðalhlutverkið. í svívirðilegustu mynd tíunda áratugarins til að leika í barnaefni. Það fær þig til að velta því fyrir þér hvers konar hluti hinir fullorðnu á þeirri rás hafa gert í fortíð sinni. Hér eru lokahugsanir mínar: Það sem við höfum hér er hópur fólks með enga sjálfsvirðingu og maður með peninga til að brenna, sem hefur hitt og setja saman fjármagn til að framleiða kvikmynd sem sýnir hversu mikið þeir hata sjálfa sig og hversu lítið þeir hugsa um gáfur áhorfenda sinna. Eigum við að samþykkja fólk sem gerir kvikmyndir sem koma fram við okkur eins og alvarlega heilaskemmda klumpa? Ég segi nei. Einhvers staðar þarna úti, í þessum brjálaða, blandaða heimi, er til fullkomin kvikmynd fyrir hvert og eitt okkar. Við verðum bara að halda áfram að leita að því. Þangað til næst, farðu vel með þig og þína nánustu. Og ekki alltaf horfa á "Ringmaster".