Þessi mynd rýfur fínu línuna á milli háðsádeilu og kjánaskapar. Þó að bridgekerfi sem hefur engar reglur geti stuðlað að sátt í hjónabandi, getur það sannarlega ekki stuðlað að vinningsbridge, svo ádeilan virkaði ekki fyrir mig. En það voru nokkur atriði sem mér fannst skemmtileg samt, sérstaklega með stóra bridgeleikinn milli Paul Lukas og Ferdinand Gottschalk undir lok myndarinnar. Það er meðhöndlað eins og meistarakeppni í hnefaleikum. Leikvangurinn fyrir keppnina er ekki aðeins afmarkaður á ferkantað svæði eins og hnefaleikahringur, það er dómari sem sveimar á milli keppenda og útvarpsmaðurinn Roscoe Karns flytur stanslaust spjall um atburðina. Á einum tímapunkti telur hann meira að segja upp „Einn... Tveir... Þrír... Fjórir...“ eins og tilboð upp á fjóra tígla væri fallviðburður. Og fólk var límt við útvarpið sitt fyrir þetta allt saman, algengur viðburður fyrir meistarakeppni í hnefaleikum. Þessi skopstæling virkaði mjög vel. Því miður eru fáir leikaranna sem sjá um þá gamanmynd sem þarf til að halda uppi fyrirhugaðri ádeilu. Paul Lukas hefur ekki mikinn hæfileika fyrir gamanleik og er misskilið; yndislegu Loretta Young og hinn venjulega grínisti Frank McHugh fengu ekki nógu góðar línur; Glenda Farrell hefur skemmtilega kómískan snúning sem gleymin ljóska í byrjun myndarinnar, en hún hverfur nánast eftir það. Þvílík sóun á hæfileikum!