að horfa á þetta sem barn. Þó að mér finnist það nú sennilega hræðilegt, þá var þetta hálf spaugilegt efni þar sem ég var bara sjö ára eða svo. Ég man líka eftir því að hafa unnið að laugardags-síðdegisþraut á meðan ég horfði á hana, svo ég var í rauninni ekki að fylgjast með. Samt sem áður hefur atriðið með rúllandi grjótunum verið brennd inn í huga minn síðan. Ég hef spurt fjölda fólks hvort þeir hafi séð þessa mynd en án árangurs. Fyrir 12 árum nefndi einn að hann hefði hugsanlega séð það, en hann hélt að það væri bara draumur; ímyndunarafl eins og vindur. Það er enginn draumur, vinur. Enginn draumur núna. Aftur, ég hef ekki séð það síðan þá, en ég get ekki beðið eftir að finna eintak og troða því í myndbandstækið mitt. Allt sem getur verið innbyggt í huga mér í 23 ár á skilið „10“.