Reyndar gera þeir það ekki, en þeir gerðu það svo sannarlega þegar þeir reyndu að hugsa um einstaka línu sem dregur nægilega saman hversu hræðileg þessi færsla í seríunni er í raun og veru. Það voru nokkur augnablik sem hefðu getað verið góð, en þau vega að mestu upp á móti eigin umbreytingu þeirra yfir í glötuð tækifæri, og ekki koma mér af stað í slæmu. Ónýt tækifæri eru nokkuð augljós, en ég mun rifja þau upp hér ef einhver er sama. Öllum sem ekki hafa séð myndina og gefa raunverulega kast á myndina væri ráðlagt að hætta að lesa á þessum tímapunkti. Fyrsta, og hugsanlega stærsta, glataða tækifærið var söguþráðurinn með löngu týndu barni Freddy. Nú, hinn öfgafulli geðsjúkdómur sem Freddy virðist þjást af (og ég gæti flýtt mér að bæta því við að minna en eitt prósent geðsjúklinga er ógn við annað fólk, láttu í friði að þessu marki) er ARFAGIÐ, svo hvers vegna ekki leyndardómssláttur þar sem persóna Lisu Zane dreymir um Freddy að myrða unglingana, aðeins við komumst að því síðar að það er í raun hún sem er að drepa öll? Hljómar þú eins og góð plotthugmynd fyrir þig? Augljóslega var það fyrir ofan höfuðið á Talalay og De Luca. Svo er það ferðin til Springfield, þar sem allur unglingahópurinn hefur verið þurrkaður út og hinir fullorðnu sem eftir eru eru að upplifa eins konar fjöldageðrof. Skemmtilegt nokk, sagði fjöldageðrof var í raun lýst á raunsæjan og sannfærandi hátt, þó að þetta hafi nokkuð með þá staðreynd að gera að okkur er aldrei sýnt of mikið. Okkur eru bara gefnar skjótar sjónrænar vísbendingar um gríðarlegt tap á tengslum við raunveruleikann sem myndi stafa af sorg hvers einasta ungmenna í bænum sem deyja af ástæðum sem eru óviðráðanlegar. Aðalvandamálið við þennan lóðarþátt er hins vegar að bærinn er yfirgefinn of fljótt og engin raunveruleg svör. Þetta safn af senum hefði verið mun hrollvekjandi með tíu mínútna orðum... einn heilvita borgari útskýrði fyrir þessum gestum hvers vegna Springfield messan lítur út eins og hryllingssýning. Auðvitað eru hryllingsmyndir aldrei þekktar fyrir persónuþróun sína, nema þær“ Eru svona hryllingsmyndir sem John Carpenter var vanur að leikstýra, en hvernig eigum við að vera alveg sama þegar persónur sem við vitum nánast ekkert um deyja? Wes Craven gaf sér að minnsta kosti tíma til að stilla persónum sínum upp í upprunalegu, og notaði nokkur ódýr brellur til að draga áhorfendur að. Það, í hnotskurn, er líklega stærsta vandamálið við Freddy's Dead: það reynir bara ekki kl. allt, láttu í friði nógu hart. Á tengdum nótum, ég vorkenni Robert Englund, nú þegar hann er meira og minna órjúfanlega tengdur Freddy persónunni. Hann hefur leikið miklu betri persónur í miklu betri framleiðslu (t.d. vísindaskáldsöguseríuna "V", til dæmis), og til að vera alltaf minnst sem "maðurinn sem lék Freddy" er að selja hann frekar stutt. Það virðist sem hann muni aldrei brjóta mót hryllingsmynda núna. Hvað restina af leikarahópnum varðar, þá held ég að frammistaða þeirra hér tali sínu máli. Þeir áttu skilið að vera varanlega túlkaðir sem lítið annað en B-gráðu hryllingsleikmunir. Jafnvel Yaphet Kotto sleppur ekki óskaddaður frá þessu enda er persóna hans ein sú barnalegasta skrifaða í sögu B-mynda. Allt í allt fær Freddy's Dead 1 út úr mér. Ég myndi kjósa lægra, en IMDb leyfir það ekki. FD er í raun vitnisburður um hvernig vanhæfni rithöfundar til að nýta hugtak til fulls getur eyðilagt ekki aðeins kvikmynd, heldur heilt sérleyfi.