Forvitnileg forsenda handteiknaðrar fantasíu lifnar við í hitadraumum barns. Hins vegar ímynda ég mér að venjulegt skáldskaparbarn sé mun hæfara í að hræða sig en Bernard Rose í að hræða áhorfandann. Einvígið milli tveggja raunveruleika Önnu dregst allt of lengi til að halda uppi áhuganum, sérstaklega með tilliti til þess að litla stúlkan sem leikur hana er nöturlegasti barnaleikari sem ég hef séð. Notist aðeins til að kveikja.