Við lítum venjulega á Breta sem sérfræðingana í að skila stórkostlegum ævintýrum frá keisaraöldinni, með líkum eins og The Four Feathers (1939) og Zulu, einfaldlega vegna þess að keisaraöldin var að mestu leyti bresk. Hér, í The Wind and the Lion, sjáum við dásamlega túlkun á keisaratíma Ameríku sjálfrar. Valdvarp Bandaríkjanna undir Teddy Roosevelt er bakgrunnur þessarar hefðbundnu sögu um rænt stúlkuna sem, þrátt fyrir hógværð sína, er slegin af grófu, karlmannleg göfgi ræningjans síns, sem aftur er afvopnaður af fegurð sinni og háði. (Pólitískt rétta snáði sem er fús til að sjá smá "innfædda" þjóðir eða menningu geta verið viss um að hvernig Arabar og múslimar eru sýndir hér er miklu meira smjaðrandi en hvernig nútíma hliðstæðingar þeirra sýna sig á núverandi heimsvettvangi.) þessi saga er öðruvísi eru hin stórkostlegu framleiðslugildi - gallalaus ljósmyndun, samsetning og klipping - frábær leikaralist - hinn vanmetni Brian Keith leikur bangsa í einelti - og lífleg saga. Þó að Vindurinn og Ljónið sé að mestu sögð með augum sonarins meðlimur fjölskyldunnar getur samsamað sig einni af persónunum, hvort sem það er göfugur brúður Sean Connery, æðrulaus kvenhetja Candace Bergen, hinn snjalla John Hay, John Huston, eða hinn snjalla, geislandi, miskunnarlausi lútnant frá Steve Kanaly, "Big Stick" eftir Roosevelt. Það er yfirgengilegt atriði í lokin, þegar litli drengurinn er á táknrænan hátt sópaður burt af hrífandi mýrinni á hvíta hestinum sínum. Þetta er há ævintýri eins og það gerist best.