Flesh Feast byrjar á Miami flugvelli, blaðamaðurinn Dan Carter (Harry Kerwin, hann er einnig metinn sem framleiðsluhönnuður) hringir í maka sinn Ed Casey (Phil Philbin) til að láta hann vita að hann sé nýkominn heim frá Suður-Ameríku þar sem hann hefur verið að rannsaka Carl. Schuman (Doug Foster) og að hann hafi verið á stórri sögu en á meðan hann er enn að tala í síma er hann stunginn í bakið og drepinn. Schuman hittir Dr. Elaine Frederick (Veronica Lake, hún einnig framleiðandi) sem nýlega hefur verið leyst út af geðveikrahæli, saman ræða þau hræðileg áform sín. Fréttin af andláti Cater hefur borist Casey og hann ákveður að taka söguna upp sjálfur og rannsaka málið, í rauninni fær hann ritarann ​​sinn Viginia Day (Marth Mischon) til að sinna mestu rannsókninni og tilkynna honum bara, latur töffari. Virginia upplýsir Casey um að þeir séu með einhvern að innan sem heitir Kristine (Heather Hughes) þar sem Dr. Frederick leigir aukaherbergin sín út til hjúkrunarfræðinga, Kristine segir Casey frá gróteskum endurreisnartilraunum Schuman og Dr. ... Samsamið, framleitt og leikstýrt af Brad F. Grinter Flesh Feast er frekar léleg mynd í alla staði. Byrjum fyrst á handritinu eftir Grinter & Thomas Casey, sem voru einnig ábyrgir fyrir kvikmyndatökunni (maður hefur það á tilfinningunni að flestir leikarar og áhöfn hafi verið með fleiri en eina vinnu), í rauninni er það hræðilegt. Persónurnar eru einvíddar hálfvitar og hafa engan persónuleika, mér líkaði ekki við neinn í þessari mynd. Hvað það er þess virði, mér líkar vel við sumar hugmyndirnar hér, holdætandi maðkinn, kjallararannsóknarstofuna, að stela líkum af sjúkrahúsi og þessi ógleymanlega „twist“ endir sem er næstum þess virði að sitja í gegnum restina af myndinni fyrir sig. Því miður er samræðan svo illa skrifuð, stíf og óeðlileg hljómandi að það er ósatt, ég meina það er eitt atriði þar sem hjúkrunarfræðingur segir að þeir "vilji ekki hleypa okkur út úr húsinu" sem er allt í lagi nema fyrir þá staðreynd að hún er að tala ÚTI í garðinum til einhvers. Engin hugsun hefur verið lögð í söguna þar sem engin skýring er nokkurn tíma gefin á því hvers vegna holdætandi maðkur getur endurheimt æskuna, reyndar á einum tímapunkti undir lokin þegar hann er spurður um einmitt þetta sem Dr. Frederick heldur því fram að það sé ekki tími til að útskýra. á þeim tímapunkti sem mér hljómar eins og fólkið sem skrifaði þetta hafi ekki haft hugmynd um það heldur! Jafnvel á afar stuttri 68 mínútna langri holdveislu er mjög hægt og leiðinlegt, léleg klipping hjálpar ekki við atriði og myndir sem standa allt of lengi, til dæmis er atriði þar sem sjúkrabíll kemur fyrir utan sjúkrahús, keyrir upp að hurðunum, gaurinn fer út, hann gengur að bakdyrunum og opnar þær o.s.frv., þurftum við virkilega að sjá hvert einasta smáatriði? Það er líka önnur röð þar sem Dr. Frederick fer inn í herbergið og setur nokkra hanska á sig, svo tekur hún þá úr göngutúr inn í gagnstæða herbergið og fer í annað par! Persónulega held ég að Grinter hafi sennilega ekki tekið nógu mikið efni svo hann teygir hverja senu eins mikið og hann getur til að klára sýningartímann. Mér finnst þessi furðulegi endir samt, mér finnst það virkilega. Tæknilega séð er Flesh feast algjört vitleysa, ég er ekki viss um hvað fjárhagsáætlunin var á þessu en hún hlýtur að hafa verið lítil, mjög lítil. Um það bil öll myndin gerist í einu húsi, rannsóknarstofa læknis Frederick samanstendur af borði, nokkrum plastbikarglasum og tilraunaglösum, fornu rafeindatækjabúnaði og undarlegum skjá með fyndnum litum á (ekki spyrja). Kvikmyndatakan er léleg, tónlistin er ömurleg og öll myndin lítur út fyrir að vera talsett, illa talsett líka. Nýtingarþættirnir valda líka vonbrigðum, það eru nokkur maðkskot en þau gera í rauninni ekkert annað en að rífast aðeins, það er stutt atriði þar sem lík lætur saga af sér fótinn og sundurskorið lík og útlimir hanga í lagi. á krókum. Leiklistin er hræðileg af öllum hlutaðeigandi, og ég meina mjög slæmt sem gerir óþægilega umræðuna enn verri. Gerðu sjálfum þér greiða og forðastu Flesh Feast, já það eru eitt eða tvö óviljandi fyndin augnablik og þessi endir er vægast sagt einstakur en að mestu leyti er þetta alvöru áhugamannakvikmyndagerð sem verður fljótt sársaukafullt að horfa á. Ég efast um að flestir komist í gegnum þetta er ein lota, ég þoli nánast hvað sem er en jafnvel ég íhugaði að slökkva á því. Örugglega einn til að forðast, þú munt vera ánægður með að þú gerðir það og ef þú þarft virkilega að sjá það skaltu ekki segja að þú hafir ekki verið varaður við!