Þessi mynd vakti mig virkilega, eins og hún vekur aðalkarlpersónu þessarar hraustlega ólíku myndar frá því að hann dvaldi í lífinu. Þessi gaur John (Ben Chaplin) lifir miðlungs öruggu lífi sínu sem bankagjaldkera í litlum enskum héraðsbæ, þar til kl. ótrúlega glæsileg, villt, stúlku sem á eftir að deyja fyrir Nadia (Nicole Kidman), pantað með tölvupósti frá Rússlandi, fer inn í líf hans til að verða ástkær eiginkona hans, samkvæmt áætlun Johns. Hins vegar kemur upp galli - Nadia talar ekki orð af Johns tungumáli. Þótt hann sé rólegur og tilfinningalaus að utan, fær John svo mikinn áhuga á fallegu Nadiu að í stað þess að nota fulla endurgreiðslustefnu samsvörunarþjónustunnar kaupir hann handa henni orðabók til að hefja samskiptaferlið. Það sem gerist héðan í frá í söguþræðinum hristir greyið John af alvöru. blundar hans á viðeigandi launuðum öruggum skrifstofumanni inn í ákvarðanatöku sem hugsar vel um hasar, sem gefur áhorfandanum subliminal skilaboð "þú hefðir líklega hagað þér á sama hátt". Kidman, Cassel & Kassovitz mynda frábært lið sem leikur Rússa og þeir eru næstum óaðgreinanlegur frá raunverulegum hlutum, "næstum" aðeins vegna lítilsháttar hreims sem er til staðar í rússneskum samræðum þeirra, þó nógu lítill til að koma rússneskum innfæddum á óvart með mikilli vinnu við að koma orðum á réttan kjöl. Nicole Kidman sannar hæfileika sína enn og aftur með því að leika karakter sem er allt öðruvísi en fyrri hlutverkin, að minnsta kosti frá menningarlegum bakgrunni. Hraði myndarinnar er hraður og grípandi og þú ert svo sannarlega ekki tilbúinn að hætta að horfa á þegar lokatitlarnir birtast, þér finnst þú frekar vera í miðju söguþræðinum og situr eftir með löngun til að sjá framhaldið um leið og hún kemur út. Mitt ráð er að fara út og ná í þessa mynd strax og horfa á hana og njóta. Til að draga þetta saman, þá er hún með óvenjulegan söguþráð, frábæran leik og hugmyndir undir yfirborðinu. Eins og hugmyndin um "dónalega vakningu" frá gervi öruggu rútínulífi hjóls í vél félags, lífið sem meðlimir Fight Club voru svo áhugasamir um að hætta og vélin sem Pink Floyd syngur um ("Welcome to the machine !"). Ég veðja á að á endanum hafi John verið frekar á leiðinni með Sophiu á leiðinni til hins óþekkta en að hafa alls ekki hitt hana. Þakka þér, rithöfundar, fyrir frábæra sögu, og allir aðrir fyrir þessa frábæru mynd! Endilega gerðu framhald! Og þú getur sett það á svið hvar sem er og nefnt staðsetninguna hvað sem er, vegna þess að áreiðanleiki staðarins er óviðkomandi fyrir 99,9999 prósent hugsanlegra áhorfenda, ég er viss um það.