Ekki hlusta á villandi titilinn „Varúlfakona“. Evrópubúar eru vel þekktir fyrir að leggja áherslu á kynlíf og nekt fram yfir raunverulegan hræðslu í hryllingsmyndum sínum, en þessi hér er aðeins of mikil. „Werewolf Woman“ virðist vera með slælega kynlífssenu sem sleppt er með því að titilpersónan verður brjáluð og myrti maka sinn á hrottalegan hátt. Gaman í fyrstu skiptin en hundrað mínútur af þessu verða fljótt mjög einhæfar. Hún er ekki einu sinni varúlfur, heldur geðklofa sem forfaðir hennar var hengdur fyrir lycanthropy. Myndin getur ekki einu sinni ákveðið tóninn, þar sem fyrstu tíu mínúturnar (flashback) eru lögmætur yfirnáttúrulegur hryllingur (ég hélt að ég væri í ruslaklassík eftir þessar) til frekar lélegrar persónurannsóknar á konunni sem var ítrekað misnotuð og pyntuð að hefndarspennu. Í lokin fullyrðir leikstjórinn að þetta sé byggt á sannri sögu. Já, allt í lagi. Til að vera sanngjarn, þá eru nokkrir skemmtilegir þættir í framleiðslunni. Titillinn varúlfakona er útlitsmaður og það eru nokkrar flottar gore-effektar og nektarsenur. Hins vegar verða þær fljótt frekar einhæfar. Auk þess er talsetti samtalið ansi fyndið á tjaldsvæðinu, sérstaklega heimsins sveiflukenndasti læknir (hann drekkur í vinnunni). Því miður verður myndin ansi pirrandi fljótt. Það er enginn raunverulegur söguþráður eða neitt annað í raun. Það er synd, því að lesa lýsingu fannst mér myndin hafa raunverulega möguleika. "Werewolf Woman" er allt of langt, hægfara og aðeins of tilgangslaust, jafnvel miðað við staðla arðránsstefnunnar. (4/10)