Í Strangers On A Train er augljóst frá upphafi að Robert Walker, sem er töffari, hefur nefnt Farley Granger sem viljalausan vitorðsmann að morðum. Granger er hálfopinber persóna, hann er atvinnumaður í tennis, en ekki sérstaklega hár. Nógu hátt samt til að hann viti að Granger er fastur í ástlausu hjónabandi og vill vera frjáls að giftast Ruth Roman. Svo þegar þau hittast sem algjörir Strangers On A Train síðdegis einn, veit Walker nóg til að Granger verður að minnsta kosti nógu forvitinn með þeim möguleika að ef þeir tveir, algjörlega ókunnugir, myndu fremja manndráp á aðilum að hinum myndi líða fyrir fráfall þeirra. Þó Granger sé hrifinn af hugmyndinni, er eitt af því fallega við þessa mynd að þú sérð í frammistöðunni sem hann gefur að Granger gæti einfaldlega fallið fyrir freistingum. Reyndar þegar Walker drepur Lauru Elliot, eiginkonu Granger, sem hefur verið tvö að tímasetja hann. og jafnvel orðið ólétt af öðrum manni, býst hann við að Granger muni aftur á móti myrða föður Walker svo Walker geti erft bú sitt. Í dag yrði Walker kallaður fjársjóðsbarn og frekar illgjarnt. Alfred Hitchcock stýrði Walker í hlutverk sitt á ferlinum, kaldhæðnislega í síðustu heildarmynd sinni. Walker dó árið eftir með mest af My Son John lokið. Hitchcock fer heldur ekki illa með Farley Granger. Auðvitað þegar Granger lætur undan því að fremja manndráp á fólki sem aldrei gerði honum neitt, spennan. Strangers On A Train einkennist líka af frábærri klippingu, fyrst í tennisleiknum þar sem Granger þarf að klára leikinn og leiðbeina Walker áður en hann plantar sönnunargögnum sem sakfella Granger á glæpavettvangi. Og líka í því síðasta hápunkti með bardaga á flóttalegri hringekju milli Walker og Granger. Strangers On A Train er Hitchcock upp á sitt besta, það ætti ekki að missa af því og ætti að vera krafist áhorfs þegar kvikmyndatímar læra klippingu.