Í lok „Dragon Heat“ var allt sem mér datt í hug hvers vegna ég nennti að sitja yfir öllu. Forsenda myndarinnar er áhugaverð og það - sem og Maggie Q - er það sem laðaði mig að myndinni í fyrsta lagi. En ég varð fyrir vonbrigðum. Rithöfundurinn og leikstjórinn Daniel Lee getur ekki haldið kerti við menn eins og John Woo, Ringo Lam og Corey Yuen. Þetta hlýtur að vera ein pirrandi leikstýrða mynd sem ég hef séð. Lee er svo innpakkaður í sjónrænan stíl sinn - og ég nota þá setningu ótrúlega lauslega - að hann fyllir myndina af algjörlega óþarfa svarthvítum kyrrmyndum, frosnum ramma, hægum hreyfingum, hröðum hreyfingum og öðru sjónrænu bulli. Ég býst við að hann hafi gert allt þetta til að bæta upp fyrir skortinn á góðri sögu eða samræðum. Hasarsenurnar eru ekkert sérstakar og spilast eins og eitthvað uppstutt tónlistarmyndband meira en nokkuð annað. Það er lítið að hugsa um neina af karakterunum - þar á meðal tvær meintar atvinnuleyniskyttur sem gátu ekki slegið á breiðu hliðina á hlöðu innan frá! - sem eru þá hlaðnir einhverri ljúfustu samræðu sem ég hef séð í einum af þessum Hong Kong leikara. Söguþráðurinn er laus við allar útúrsnúningar - allt frá fyrstu uppsetningu þróast allt á fyrirsjáanlegan hátt - og Lee finnur þörfina að halda áfram að minna okkur á baksögur persónanna ef við fengjum hana ekki nokkrum sinnum í fyrstu. Þetta er afskaplega áhugamannsleg skrif og kvikmyndagerð og sóar hæfileikum Sammo Hung, Michael Biehn og Maggie Q. Þó, satt best að segja, á ég erfitt með að muna að Biehn hafi verið í einhverri góðri mynd sem ekki var leikstýrt af James Cameron. Ef þú ert virkilega í skapi fyrir frábæran hasarleikara í Hong Kong, þá er miklu betra að halda þig við sumt af grunnstoðunum - "The Killer" eftir John Woo (1989) og "Hard-Boiled" (1992), "City on" eftir Ringo Lam. Fire" (1987) - sem Quentin Tarantino stal fyrir "Reservoir Dogs" (1992) - eða "Point Blank" (1967) endurgerð hans, "Full Contact" (1992). Eða jafnvel tékkaðu á "So Close" eftir Yuen (2002), einstaklega skemmtilega, en samt fráleita, poppkornsmynd. Og það er alltaf hinn frábæri frönsku lögreglumaður, "The Nest" (2002). Að vísu eru flestar, ef ekki allar, dálítið yfirdrifnar, en þær voru kvikmyndir sem eru enn spennandi, spennandi og jafnvel spennuþrungnar. Þeir eru með persónur sem okkur þykir vænt um og heillandi hasarseríur.“Dragon Heat,“ er aftur á móti bara hræðilega miðlungs. Vandamálið er að Lee hefur ekki gert slæma hasarmynd, hann hefur gert daufa.