Þó ekki beinlínis gamanmynd í venjulegum skilningi þess orðs er þetta meira gefandi en nokkur mynd full af hlátri en efnislaus. Ég held að myndir Bergmans geti ekki auðveldlega flokkast undir þrönga tegund, jafnvel þær léttustu eru frekar flóknar. Þessi mynd, þrátt fyrir létta snertingu, veldur ýmsum vandamálum sem tengjast hjónabandi og göllum þess og hvað gerist þegar eldarnir byrja að deyja o.s.frv. Ég hef í raun ekki persónuleg samskipti við öll þessi mál eins og ég er viss um að aðrir gera. En andrúmsloftið í myndinni er óvenjulegt, maður vill næstum því að hún ljúki ekki. Ég verð að viðurkenna að Bergman fimmta áratugarins hrífðist með mér, eftir að hafa kynnst flestum síðari tímamótaverkum hans. Áður en Nykvist, von Sydow, Ulman o.fl. framleiddi meistarinn einhverja ríkustu, hlýlegu og hrífandi kvikmynd sem ég hef séð. Þó það sé langt skot, hef ég séð þessa tegund af ást til mannkyns, í margbreytileika sínum, aðeins í kvikmyndum Fellini frá sama tímabili. A Lesson in Love samhliða Smiles of a Summer Night eru þess virði að sjá fyrir Bergman aðdáendur, til að hafa fulla mynd af getu mannsins, og fyrir þá sem elska kvikmyndir af hjarta. Megi hann hvíla í friði!