Rabbit Fever er einn af þessum skrítnu kvikmyndum. Þetta eru skemmtilegar 90 mínútur, krefst lítils af áhorfandanum og skilar jafn miklu og á hvaða sjónvarpsrás sem er á jörðu niðri, jafnvel á besta tíma, held ég að Rabbit Fever myndi fá frekar góðar viðtökur. Sem fær mig til að velta fyrir mér hvers vegna henni hefur verið ýtt inn í kvikmyndahús. Myndin er tekin upp í stíl sjónvarpsheimildarmyndar og kynnir okkur fyrir 6 konum sem eiga í ávanabindandi sambandi við Rabbit Vibrator. Myndin beinist fyrst og fremst að því að rannsaka meinta ávanabindandi eiginleika hinnar frægu kynlífshjálparvöru. Frásögnin er 100% tungu í kinn í gegn. Söguþráðurinn er sterkur, kynning á nokkrum vel ávalar og viðkunnanlegar persónur, sumar skemmtilegar baksögur, jaðarpersónur og aðstæður þróast í aðlaðandi sögu og ánægjulegar niðurstöður. Því miður er ekkert sem finnst gáfulegt eða nýtt. Rabbit Fever er með skörpum augnablikum, nokkrum rofum sem gefa til kynna hvers höfundarnir eru megnugir, og þeim er allt til sóma að þetta eru ekki bara 90 mínútur af hnakkagöllum og tilsvörum, ég gæti líklega horft á það með móður minni. En það er leti við sum atriðin sem heldur því aftur af sér, þær stundir liðu, þú ert til í það, þegar þú vilt að það sé svívirðilegt, og allt sem þú færð er ögn af sit-com. Ég hló, ég fór úr leikhúsinu fann til samkenndar með persónunum, en ég fór líka með þá bitru hugsun að einhver hefði tekið 90 mínútna spólu af gerð fyrir sjónvarp, létta skemmtun og reynt að setja hana í þjóðarbíó. Mér finnst Rabbit Fever ná einhverju af því sem hún ætlaði sér að gera, þetta er sérkennilegt viðfangsefni, ávalur söguþráður, vel settur leikhópur og góð tilbreyting í 90 mínútur. En það er ekkert í þessu sem getur réttlætt eyðslusemi kvikmyndahúsaumhverfis. Alveg öfugt - nokkur auglýsingahlé hefðu gefið áhorfandanum tækifæri til að næla sér í lífsanda sem Rabbit Fever virðist skorta.