Textaformáli varar okkur við því að við ættum ekki að leyfa illsku að komast inn í húsið okkar, en ég held að heppilegra orðið sé „óreiða“. Góða sorg, hvílík kjaftæði eru þessar tvær stelpur!George (Seymour Cassell) er einn á skrifstofu sinni í San Francisco og á ótrúlega dýru heimili sínu í Tiburon á meðan eiginkona hans og barn eru í burtu í San Diego. Tvær stúlkur (Sondra Locke sem Jackson og Colleen Camp sem Donna) banka upp á hjá honum og spyrja til vegar. Jæja, það er rigning og þeir skjálfa eins og tveir rennblautir aumkunarverðir kettlingar, og þeir eru ekki vissir um heimilisfangið sem þeir eru að leita að, og hvað með eitt og annað, George býður þeim að koma inn og neyta hans. pizza við eldinn. Þau lenda öll þrjú í baðkarinu hans George og í kjölfarið fylgja um það bil fimm mínútur af að mestu ógreinilegri nekt í tvöfaldri lýsingu, þrefaldri lýsingu, fjórföldu lýsingu og tvíþættri lýsingu. Þau gista í þríhyrningi og morguninn eftir redda stelpunum honum morgunmat. En eitthvað hefur orðið örlítið pirrandi vegna þess að gestir Georgie gúffa allt niður með fingrunum og hella tómatsósu og sýrópi yfir línið og -- "Þið borðið eins og DÝR!", hrópar George og segir þeim að fara út. Í draumum sínum. Nú, ekki misskilja mig. Sondra Locke er ótrúlega ung ljóshærð með kóbaltblá augu og Colleen Camp skoppar um eins og ofurbolti. Þú verður að segja að þeir rækta þær mjög krúttlegar þarna niðri í Shelbyville, Tennessee, þaðan sem Locke kemur, og þeir rækta þær líka með ljúfum tökum, eins og við getum ekki annað en tekið eftir fyrstu fimm eða tíu mínúturnar. En þegar stelpurnar ganga berserksgang og myndin líka. Myndin er síðan böðuð í grófu grænu ljósi. Parið setti á sig andskotans förðun og gerir gargoylandlit að sjálfum sér í speglunum. Þeir heila í fæðingardreng og drekkja honum svo til að vera viss. Þeir kveða upp storm og brjóta rúður og húsgögn. Þeir hafa eitt af þessum senum þar sem tveir menn sitja yfir borðinu frá hvor öðrum, sleikja mat og hoppa síðan af beinum hvors annars. Og Georgie? Þeir gera Georgie fyrst meðvitundarlausa með mace (sem inniheldur ekkert sem þú getur ekki fundið í litlu rauðu flösku af McIlheny's Tabasco sósu í eldhússkápnum þínum), binda hann, hella hveiti og mjólk yfir hann, sæta geðrofsprófi , settu hann í gegnum eina af þessum hálfaftökur af Tolstoy-týpu, slógu honum í kring, klæddu sig í óvenjulega búninga, tróðu svo út á hann og nánast eyðilagt heimili yfir-miðstéttar og eru sendir með sendiferðabíl fyrrverandi vél. Hvað leiklistina varðar, þá er eins og einhver hafi sagt Georgie: „Byrstu kurteis við þessar stelpur, hafðu svo læti eftir að þú ert bundinn.“ Og til stelpnanna: „Vertu fyrst feiminn, viljugur ekki að þröngva á neinn, láttu síðan brjálaða.“ Og þannig er það. Ljósmynda- og staðsetningarverkin eru beint úr klámmynd frá 1970. Ég er ekki viss um að það bendi til algjörs skorts á kunnáttu. Það þarf áreynslu og hæfileika til að gera San Francisco ljót. Staðan gefur okkur tvö Leitmotiv. Georgie's er eitthvert popplag með textum um "að vera frjáls" og "gefa eftir." Jackson og Donna er grípandi rinky-tink hlutur sem heitir "My Good Old Dad". Ég samþykki hins vegar siðferðislega lexíuna á bak við söguna. Það eru sumir hlutir sem þú ættir einfaldlega ekki að gefa eftir, jafnvel þó að þeir gætu litið út fyrir að vera mjög skemmtilegir í fyrstu. Allt mjög fræðandi.