Little Edie og Big Edie eru persónur sem allir geta fundið fyrir samúð með. Þó að húsið þeirra hafi verið skítugt er þetta einhvern veginn skiljanlegt miðað við geðveiki þeirra. Á skilaboðaspjaldinu var skrifað að „Edie litla býr yfir hæfileikum átta ára barns“. Þetta minnti mig á þegar í dramatísku útgáfunni frá 2009, sagði Big Edie við Little Edie: "Ef þú ert fastur, þá er það bara með sjálfum þér!" Þessar konur áttu allt; fegurð, hæfileika, greind, staðföst trú á skoðanir þeirra og gjörðir. Kannski ef Edie litla væri ekki svona hörð við sjálfa sig í fyrsta skipti sem hlutirnir gengu ekki upp, missa hárið, vinnuna og ást lífs síns, þá hefði henni tekist það. Þetta tengist einhvern veginn við það sem ég tel að sé geðsjúkdómur hennar: Vanhæfni hennar til að taka sig upp þegar erfiðir tímar eru og sjá að góðir tímar eru framundan. Heimurinn mun aldrei vita hvað hefur gerst ef hún hlustaði ekki á bón mömmu sinnar: "Komdu heim, Edie! Leyfðu mér að sjá um þig!"Samt tekst þessum skiljanlega óöruggu konum einhvern veginn að vera ljómandi, hjartnæm og elskuleg, jafnvel á einstaklega skítugu heimili þeirra. Þessar konur voru einstakar og samskipti þeirra hver við aðra leiddu til húmors og sorgar. Þegar Edie fékk eitt af tilfinningalegum áföllum sínum, dveljandi um það sem gæti hafa verið, eða um hvernig hún vill komast út úr heimili sínu vegna þess að henni líður eins og lítilli stelpu, fær maður mikla löngun til að knúsa hana og segja henni að „allt muni vertu í lagi!" Frábær heimildarmynd!!9/10