Þessi saga gerist á ungversku byltingunni 1956 og hefur alla spennu í góðri kaldastríðsbók eða kvikmynd þar sem fjölþjóðlegur hópur útlendinga reynir að smygla Jason Robards frá Ungverjalandi til Austurríkis. Þrennt bætir þó við söguna, sem gerir þetta að afar góðri mynd. Í fyrsta lagi nota leikararnir raunverulegt tungumál hlutverka sinna. Rússnesku hermennirnir tala aðeins rússnesku; Ungverjar aðeins ungverska; Þjóðverjar aðeins þýskir, nema að litlu leyti til að segja söguna. Þar sem Debra Kerr er enska talar hún aðeins ensku og auðvitað tala Yul Brynner og nokkrir aðrir sem eru nauðsynlegir í sögunni líka ensku með hreim. Fyrir vikið verður samkennd áhorfenda til ferðalanganna í fyrirrúmi. Áhorfandinn deilir öllu rugli og spennu sem fylgir því að taka þátt í ólöglegri ferð yfir landamæri þegar hann/hún getur ekki skilið neitt af tungumálunum sem talað er í kringum hann. Mjög kröftugar tilfinningar vakna hjá áhorfendum og þrátt fyrir mikla notkun erlendra tungumála eru áhorfendur aldrei ráðþrota fyrir að fylgjast með myndinni. Enginn texti er nauðsynlegur. Í öðru lagi. Ég var í Ungverjalandi árið 1995, og ég er að segja þér, þessi mynd hefur það rétt á sér. Frá sígaunatónlistinni sem yfirgnæfir kvöldverðarmáltíðina til neðanjarðarhellanna í byggingunum þar sem mikið af hasarnum á sér stað til þorpssenunnar, raunsæið er ótrúlegt. Ef ég borðaði ekki á hinum raunverulega veitingastað í myndinni borðaði ég á tvöföldu. Ég hélt að ég hefði eiginlega gengið niður aðalgötuna í þorpinu. (Reyndar var myndin tekin í Austurríki). Í þriðja lagi, og mikilvægast, sameinar þessi mynd Deberah Kerr og Yul Brynner (eftir The King and I) og segulmagnið á milli þeirra eins og sagan þróast er ekkert minna en Óskars hæfur. Yul fékk auðvitað þegar Óskarsverðlaun fyrir að leika það samband, svo Acadamy ætlaði ekki að gefa honum annan, en það er gæði myndarinnar. Ekki missa af þessum.