Það er áhættusöm viðskipti að taka upp svo glæsilega framleiðslu á "The Merchant of Feneyjum". Það gæti verið töfrandi, tré, tímabilsverk, eða það gæti verið hlæjandi fyrir óhófið. Þessi útgáfa er hvorugt. Þó að ég sé ekki algjörlega seldur af hinum mjög hófsama Shylock hjá Al Pancino, þá skilar hann hæfum og virðulegri frammistöðu. Antonio, Jeremy Iron, er eins og alltaf í hlutverkum sínum með pyntað sjálf, hrífandi. Sum minni hlutverkanna virtust vera aðeins of mikið í anda háværrar skemmtunar, „egin ævintýrasögu stráks í Feneyjum“, en aðal söguþráðurinn er færður fram á skilvirkan og samúðarfullan hátt í gegnum myndina. Það segir sig sjálft að staðsetningin Myndir, búningar og innréttingar voru hrífandi, næstum að því marki að trufla sig. Eitt, sem ég vil ekki tjá mig um, er and-semetískt innihald leikritsins. Myndin er eins samúðarfull við vandræði gyðinga og hægt er á sama tíma og Shylock er enn sýndur sem tæki hans eigin sjálfseyðingar. Það er sorglegt ummæli að fjórum öldum síðar fannst leikstjóra þessarar myndar nauðsynlegt að tjá sig um blæbrigðaríka skoðun sína fyrir frumsýningu á kvikmyndahátíðinni í Toronto. Þetta er falleg mynd og ég bíð spenntur eftir nokkrum áhorfum.