Flugvél sem flytur starfsmenn stórs líftæknifyrirtækis - þar á meðal dóttir forstjórans - fer niður í þykkum skógi í norðvesturhluta Kyrrahafs. Þegar leitar- og björgunarleiðangrinum er hætt, setur forstjórinn, Harlan Knowles (Lance Henriksen), saman lítinn ragtag-hóp til að framkvæma eigin leitar- og björgunarleiðangur. En hvað er Knowles að leita að og reyna að bjarga, og hvað er það sem fylgir þeim og fylgist með þeim í skóginum? Ó, hvað þessi mynd var rugl! Það var synd, því annars leikur hún Lance Henriksen, sem er einn af mínum uppáhalds nútímaleikurum, og tveir, þetta hefði auðveldlega getað orðið ágætis mynd. Hún þjáist af tveimur stórum göllum, og þeir eru líklega báðir rithöfundinum/leikstjóranum Jonas Quastel að kenna - þessi mynd (sem ég ætla að kalla eftir Sasquatch) er nánast með verstu klippingum sem ég hef séð við hliðina á Alone in the Dark (2005), og stöðugt ráð Quastels til leikarahópsins virðist hafa verið: „Allt í lagi, við skulum reyna það aftur, en í þetta skiptið vil ég að allir tali ofan á hvorn annan, spinnist ekki í sequiturs og reyni almennt að vera eins pirrandi og hægt er". Möguleikarnir voru fyrir hendi. Þrátt fyrir upprifjunarþættina (hvað efni sem tengist flugslysinu var augljóslega að reyna að krækja í The Blair Witch Project (1999) og allt efni sem tengist titla skrímslinu var að cribbba Predator (1987)), Ed Wood-lík útsetning og fáránlegar samræður , söguþráðurinn hafði fyrirheit og möguleika á lúmskari og mun minna sakkarískum undirtexta. Skrímslabúningurinn, þegar við fengum að sjá hann, var meira en nóg fyrir minn smekk. Blandan af persónutýpum sem þvælast um skóginn hefði getað verið frábær ef Quastel og félagi í rithöfundinum Chris Lanning hefðu hafnað staðalímyndinni úr 11 í að minnsta kosti 5 og eytt meiri tíma í að skoða sambönd sín. "Ból" skrímslsins var með fína framleiðsluhönnun, nánar tiltekið líkskreytingarnar ala frumstæðari Jeepers Creepers (2001). Ef það hefði verið klippt vel, þá voru nokkrar senur með ágætis samræðu sem hefðu auðveldlega getað skilað árangri. En það sem er mest ógnvekjandi við Sasquatch er fjöldi mistaka: Einhverra hluta vegna telur Quastel að það sé góð hugmynd að höggva upp samræðuatriðin. sem eiga sér stað innan nokkurra mínútna frá hvort öðru í rauntíma þannig að í staðinn sjáum við nokkrar línur af senu A, síðan nokkrar línur af senu B, svo aftur í A, aftur í B, og svo framvegis. Af einhverjum ástæðum heldur hann að það sé góð hugmynd að nota oft svarta skjái á milli samræðubrota, hvort sem við þurfum hugmyndina um að ótilgreindur tími líði á milli óviðkomandi athugasemda eða hvort óviðkomandi athugasemdir virðast koma fram hver á eftir öðrum í tíma hvort sem er. Einhverra hluta vegna , honum er alveg sama hvort atriði hafi verið tekin á morgnana, síðdegis, miðja nótt o.s.frv. Hann klippir þær bara af handahófi. Að því leyti virðast atriðin sem við erum sýnd vera valin af handahófi. Mikilvægir atburðir birtast annaðhvort aldrei eða varla og við erum föst í allt of mörgum tilgangslausum atriðum. Einhverra hluta vegna skildi hann eftir senu um hellalist í myndinni þegar það þarf annaðhvort meiri útlistun til að réttlæta að komast þangað eða það þarf bara vera klippt út, vegna þess að það er ekki svo mikilvægt (gáfn og "mannúð" skrímslsins hefði auðveldlega mátt sýna á annan hátt). Einhverra hluta vegna er heil persóna - Mary Mancini - eftir í handritinu þó hún sé óþörf .Einhverra hluta vegna förum við skyndilega í afar mjúkt klámatriði, jafnvel þó að mótífið sé aldrei endurtekið aftur.Af einhverjum ástæðum halda persónur áfram að kalla Harlan Knowles „Mr. H“, eins og þær séu staðalímyndir af asískum innlendum. Einhverra hluta vegna krefst Quastel að nota „Blurry Cam“ og „Distorto-Cam“ fyrir skrímslaárásaratriðin, jafnvel þó að búningurinn líti ekki svo illa út, og það hefði verið mun áhrifaríkara að setja inn einhverja þoku, a fíngerð sía, eða eitthvað annað en léleg kvikmyndataka. Ég gæti haldið áfram, en þú skilur hugmyndina. Mig langaði virkilega að líka við þessa mynd betur en ég gerðiÉg er Henriksen aðdáandi, ég er forvitinn af efninu, ég elskaði umhverfið, ég elska gönguferðir og þetta er í rauninni göngumynd á einu stigi - en ég bara gat það ekki. Í hvert skipti sem ég hélt að það væri „að verða betra frá þessum tímapunkti til loka“, gerði Quastel annað hræðilegt skref. Að lokum var skorið mitt 3 af 10.