Það endar með þeirri yfirlýsingu að „kvikmyndin sem þú hefur nýlega séð var spuni“ - að láta þig líða eins og hálfvita fyrir að halda að spuni væri góð mynd og undrandi á snilli Cassavetes ... enn og aftur. Auðvitað sagði Cassavetes einhverjum gaur að þetta væri í rauninni ekki spuni í sjálfu sér, á dánarbeði hans, svo...þetta er sagan um ljóshærða svarta konu, Lelia, sem fer fyrir hvíta, og fjölskyldu hennar: önnur brottför- fyrir-hvítan bróðir að nafni Ben, og svart-svartur bróðir að nafni Hughie. Þegar hún verður ástfangin af hvítum skíthællum að nafni Tony kemur honum óþægilega á óvart þegar hann kemst að því að hún er svört og þaðan er haldið áfram um einstakar væntingar og galla aðalpersónanna þriggja. Hughie er djasssöngvari á leiðinni að verða misheppnaður, Lelia er enn vonlaust þunglynd yfir Tony og Ben er almennt kvíðinn og ofbeldisfullur, í sárri þörf á einhverju til að hneyksla hann út úr gömul tilverumynstur hans. Á heildina litið býst ég við að þetta snúist í raun um stöðnun á móti breytingum á mannlífi. Mig grunar að Cassavetes hafi skipulagt söguþráðinn nógu mikið og það var bara samræðan sem var spunnin. Samtalið sjálft er mjög misjafnt - stundum segir einhver eitthvað mjög eftirminnilegt, stundum er það eftirminnilega óþægilegt. Það sem er ótrúlegt er hversu mikil útfærsla áhugaleikaranna er á persónum sínum. Cassavetes fór í gegnum leiklistartímann sem hann kenndi á þeim tíma sem hann ákvað að gera Shadows, hvíslaði í eyru tíu bestu nemendanna, og þetta var niðurstaðan...strákarnir sem leika Ben og Hughie eru mjög góðir. Í fyrstu líkaði mér ekki við Lelia, en eftir því sem leið á myndina sér maður meira og meira að hún er einn af þessum leikurum sem verður betri eftir því sem spennan og dramatíkin eykst - ekki endilega sú besta með smáræði. Shadows er af mörgum hylltur sem forveri indie kvikmyndahreyfingarinnar (gerð 1959) og það er sannarlega mælt með henni.