Þegar ég hugsa um Bollywood. Mér dettur í hug lágfílingur tónlistardansnúmer, með glæsilegum búningum á karla og konur. Og grípandi lag. Hryllingur, spennusögur, leyndardómur og spenna koma þó ekki upp í hugann. Og þetta er í mínum vestrænu augum eins og abstrakt gamanmynd. Ég held að myndin hefði verið betri mynd, jafnvel styttri, ef rithöfundurinn og leikstjórinn hefðu tekið ákveðið val. Annaðhvort farið fyrir beinan spennu-hrylling, gamanmynd-ráðgáta, yfirnáttúrulega-spennu eða tónlistar-rómantík, í stað óþægilegrar blöndu af þeim öllum. Ég verð að segja oftar en einu sinni að ég hélt að leikstjórinn hlyti að hafa séð "I Know What You Did Last Summer" og reynt að gefa því Bollywood ívafi. Fyrsta myndin mín var Bride & Prejudice. Sem mér fannst vel leikið. Þetta virtist vera það sem vestrænir áhorfendur myndu líta á sem ostahátíð beint á myndband. Leiklistin var yfir höfuð, stundum leið eins og þeir væru viljandi að reyna að skopast að vestrænum spennumyndum, en þegar þú sást þá reyndu að sprauta dramatískan grátinn, öskrandi eða ótti, það fannst mér ekki eiga heima. Áhorfandinn velti því fyrir sér hvenær einn leikaranna myndi blikka í myndavélina. Oftar en nokkrum sinnum þegar áhorfendur áttu að vera skelfingu lostnir gátum við aðeins hlegið að fáránleikanum. Ég horfi mikið á erlendar myndir og þó ég kunni ekki hindí verð ég að segja að þeir hafi staðið sig illa við að texta myndina. Stundum var erfitt að lesa hvíta letrið á móti björtum bakgrunni. Skúrkurinn var sérstaklega skemmtilegur, að minnsta kosti fyrir mig, því hann kom með sína eigin stemmningartónlist. Hið meinta óvænta snúning, fannst í raun eins og lögga út. Aðalpörin voru myndarleg/nógu falleg og söngleikjanúmerin gerðu það þess virði að leigugjaldið mitt. Ég myndi stinga upp á henni sem söngleikjamynd, en ég myndi segja þeim að spóla áfram restina af myndinni, því hún væri ekki þess virði að lesa hana. Ef þú ert staðráðinn í að lesa heila textaða hindímynd, skoðaðu þá hið frábæra rómantíska drama 'Namasteay, London'. En ég var ekki hrædd..nema það sé í alvörunni það sem þeim finnst hræðilegt á Indlandi. 1 af hverjum 10 fyrir það sem verið er að kalla það. 6 af hverjum 10 fyrir óviljandi fljótleika og hæfileika til að banna mikið af hlátri, og það eru tónlistar-/dansnúmer. Njóttu :)