Járnbrautarbörnin voru aftur í sjónvarpinu um helgina og ég var búin að gleyma hversu gott það var. Ef ég hef gagnrýni þá er það að þáttauppbyggingin sést stundum aðeins of skýrt, það er lítið frásagnarflæði frá röð til þáttaraðar. Þokki og fegurð myndarinnar er slík að þetta skiptir þó litlu máli. Ég mun ekki rifja upp ummæli annarra, að öðru leyti en því að bæta atkvæði mínu fyrir lokasenuna á vettvangi sem mögulega tilfinningafyllsta atriðið í myndinni. Saga breskrar kvikmyndagerðar: sem tortrygginn gamalt gittur sem fer í gegnum miðjan aldur frekar of fljótt finnst mér líka að ég get ekki einu sinni hugsað um það augnablik án þess að verða fyrir barðinu á alvarlegu tilfelli „ég er með eitthvað í augað“. Reyndar er þetta ekki bara eitthvað í auganu á mér, það hreyfir hlutina um innra með mér líka, með þessum fallega gleðisársauka sem við finnum stundum fyrir. Og Jenny Agutter var einstaklega falleg í þessari mynd, hún stóð með annan fótinn í æsku og einn í ungri konu. , og koma með eiginleika beggja í túlkun hennar á stúlku sem þarf að vaxa of fljótt. Auk þess að hrósa Bernard Cribbins. Hann er aðallega talinn léttur leikari og skapaði fimlega ávinning af mikilli mannúð.