Þessi mynd fjallar um ungt par sem flýr í burtu til að hefja nýtt líf í LA, sem endar með því að vera elt af sálfræðingi á mannlausri hvíldarstöð. Reyndar snýst þetta í raun bara um stelpuna (Nicole), þar sem kærastinn hennar hverfur bókstaflega innan nokkurra mínútna. Myndin fer ákaflega hratt af stað og snemma veltir maður því fyrir sér hvernig hún gæti mögulega teygt sögu sína út í lengd. Það er ekki langt þar til þú áttar þig á því að myndin gerir þetta með því einfaldlega að eyða tíma í óþarfa atriði sem fara hvergi. Sagan er ekki bara pappírsþunn heldur óskipulögð, heimskuleg og samhengislaus. Nokkrum mínútum eftir hvarf kærasta síns og bíls finnur Nicole húsbíl á hvíldarstöðinni. Hún sér myndavélina blikka og VEIT að fólk er inni, en hún gefst auðveldlega upp á að reyna að fá aðstoð þeirra þegar enginn bregst við dyrum hennar. Eftir að morðinginn lætur vita að kærastinn hennar sé í lífshættu gengur hún um afgreiðslustöðina og gerir alls kyns heimskulega og óþarfa hluti. Þetta felur í sér að kveikja á sjónvarpi (og jafnvel líta skemmtilega út þegar hún heldur að hún hafi rekist á klámmynd, jafnvel í þessum skelfilegu aðstæðum), sitja, ráfa og drekka úr áfengisflösku tímunum saman. Hún gerir þetta allt VITAÐ að kærastanum hennar hefur verið rænt, að morðinginn er enn á lausu og eltir hana og án þess að grípa til aðgerða til að tryggja tafarlaust öryggi hennar (hún nennir ekki að læsa hurðunum eða vera vakandi). Ó já, hún reynir að nota útvarp til að hringja á hjálp, en hvers vegna jafnvel að nenna því þegar það er húsbíll með fólki inni BARA á hvíldarstöðinni? Það virðist í raun eins og handritshöfundurinn hafi gleymt þessari mikilvægu staðreynd þegar hann skrifaði þennan hluta sögunnar. Það er engin tilfinning um að vera innilokuð eða alltaf til staðar í þessari sögu. Kvenhetjan ráfar frjálslega um og um hinar ýmsu byggingar á hvíldarstöðinni og morðinginn keyrir aðeins inn af og til til að hræða hana, áður en hann keyrir af stað aftur. Það er EKKERT sem kemur í veg fyrir að Nicole einfaldlega taki á loft (jafnvel þótt hvíldarstöðin sé langt frá annars staðar, þá er það betra en að sitja hjá), en hún kýs að vera áfram. Á einum tímapunkti í myndinni VIÐURKENNUR aðalpersónan meira að segja að hún geti hlaupið af stað, en gerir það ekki. Sagan nær ekki nokkurri átt, og í staðinn hoppar hún bara úr tilgangslausum hluta yfir í tilgangslausan hluta. Nicole kemst loks inn í húsbílinn og þá kemur í ljós að íbúarnir eru fjölskylda skjólgóðra, væntanlega innfæddra eða geðrofsaðra trúarofstækismanna. Þeir virðast viljandi fáfróðir eða kærulausir um gjörðir morðingjans (en það er ekkert sem bendir til þess að þeir séu tengdir honum á nokkurn hátt) og reka Nicole síðan út eftir nokkrar mínútur. Í næsta óviðkomandi þætti reikar aðalpersónan inn í baðherbergisbygginguna . Hún uppgötvar eitt af fyrri fórnarlömbum morðingjans (ung kona að nafni Tracy), sem er enn á lífi og lokuð inni í skáp. Af einhverjum undarlegum ástæðum byrjar Tracy að kasta upp fáránlegu magni af blóði. Nicole fer til að sækja kúbein til að opna skápahurðina og þegar hún kemur aftur mínútu síðar eru bæði Tracy og blóðpollinn hennar horfin án nokkurrar skýringar. Hver var tilgangurinn? Nicole finnur auglýsingatöflu sem sýnir marga týnda einstaklinga og sér að Tracy hafði horfið árið 1971. Svo, var Tracy draugur eða eitthvað? Rithöfundurinn nennir aldrei að útskýra. Næst kemur lögga um miðja nótt til að manna lögregluskrifstofuna á afgreiðslustöðinni, sem hafði verið þægilega skilin eftir eftirlitslaus allan daginn hingað til. Nicole segir honum allt um hvað hefur verið að gerast og þegar morðinginn keyrir upp í vörubílnum sínum fyrir utan skrifstofuna fer löggan út til að takast á við hann. Hvað gerir lögreglumaðurinn, vitandi að eitthvað er alvarlega að? Hann fer upp og talar rólega við morðingjann (sem Nicole hafði meira að segja bent á að væri gaurinn sem var að elta hana) og kaupir sig inn í lygar morðingjans um að hann hafi einfaldlega keyrt í gegn og vantað leiðbeiningar. Í alvöru. Löggan talar svo við Nicole fyrir utan, algjörlega ómeðvituð þar sem pallbíllinn snýr við og keyrir á hann. Löggan byrjar fljótt að segja Nicole að hann sé „heppinn að anda“ enn, en hann deyr samt ekki í langan tíma. á meðan. Þeir tveir tala meira tilgangslaust, og sú mikilvæga staðreynd að hann er með byssu er pirrandi ekki einu sinni minnst á of lengi. Þegar þau tvö reyna loksins að nota byssuna eyðir Nicole flestum skotum sínum heimskulega í að skjóta í blindni á hurð þegar morðinginn var hugsanlega á bak við hana. Með tvær byssukúlur eftir segir lögreglumaðurinn Nicole að nota eina til að aflífa hann. Hún skýtur einum í munninn á honum, og hann lá kyrr í nokkur augnablik, með klumpur blásinn út úr höfðinu á honum. Svo öskrar hann skyndilega og á óskiljanlegan hátt "Þú misstir af!" og hún verður að skjóta hann aftur. Algjörlega ódýr tilraun til áfalls. Nicole stendur loksins frammi fyrir morðingjanum og mistekst. Myndin endar með atriði sem gerist ekki langt síðan, þar sem kona mætir á nú undarlega miklu virkari hvíldarstöðina. Í baðherbergisbyggingunni heyrir hún Nicole gráta um hjálp í skápnum (lokuð inni eins og Tracy var). Hún fær lögreglumann til að fara inn og athuga það, en hann finnur venjulegan og hreinan skáp. Löggan fer og heldur að hann hafi verið blekktur. Barði Nicole sést koma út fyrir aftan kassa í skápnum (hún hefði auðveldlega sést ef löggan hefði eytt öllum 10 sekúndum í að leita), greinilega of heimsk til að hafa sagt eða gert neitt þegar lögreglumaðurinn var þarna. VÁ. Þessi mynd er greinilega sú fyrsta í nýrri línu af „gæða“ kvikmyndum beint á DVD, markaðssett sem of öfgakennd fyrir kvikmyndahús. Í raun og veru er þetta bara klisjulegra, B-Movie sorp.