Clayton Moore kom síðast opinberlega fram á skjánum sem Grímuklæddur maðurinn í epísku ævintýri leikstjórans Lesley Selander "The Lone Ranger and the Lost City of Gold", með Jay Silverheels í aðalhlutverki sem indverska njósnarans hans, Tonto. Selander var gömul handamaður í að helminga vestra á 40 árum sínum í kvikmyndum og sjónvarpi með yfir 100 vestra til leiks. Þessi hraðskreiða hestaópera tók til endurskoðunarsjónarmiða í lýsingu sinni á innfæddum Ameríkönum sem hafði smám saman öðlast viðurkenningu síðan 1950 í Hollywood hafrar eftir að leikstjórinn Delmar Daves braut slóðina með James Stewart vestranum „Broken Arrow“. Kynþáttaóþol er aðalþemað í handriti Robert Schaefer og Eric Freiwald. Eftir að hafa skrifað 13 þætti af "The Lone Ranger" sjónvarpsþáttunum, þekktu Schaefer og Freiwald hvor um sig rækilega formúluna, en þeir hækkuðu í húfi fyrir þetta leikhúsferðalag. Vökuhetjurnar okkar hjóla til bjargar indíána sem eru myrtir af hettuklæddum hvítum hombre án sýnilegrar ástæðu. Leyndardómurinn um deili á þessum morðingjum og ástæðuna á bak við morðhegðun þeirra kemur í ljós nokkuð snemma svo að þú þurfir ekki að giska á hvað er að gerast. Þó ofbeldið í þessari Selander sögu virðist tamt miðað við samtíma mælikvarða, þá er sú staðreynd að einfarinn Ranger skýtur vondan gaur til að drepa í einni senu frekar en að særa og að ógeðsleg kona drepur vitorðsmann með því að henda tomahawk sem sekkur í bakið á honum á milli herðablaðanna hans var frekar djarft. Sjónvarpsþættirnir fóru aldrei svona langt og þegar einfarinn var með sexbyssuna sína skaut hann byssunni úr hnefa illmennisins frekar en að blása hann í burtu. Annað ósamræmið hér er að indíánarnir ræna einn árásarmanninn og pynta hann til að fá upplýsingar, en þeir eru aldrei aldir upp við að hafa rænt þessum handlangara. Douglas Kennedy átti ekki illmennsku styttuna af Lyle Bettger sem ógnaði grímuklædda manninum í mynd leikstjórans Stuart Heisler, The Lone Ranger, en hann sýknar sig nógu vel sem huglausan útlaga sem drepur einn af sínum eigin handlangara án vandræða þegar illmennið. hótar að gefa upp nafn hans og auðkenni vildarvina sinna fyrir hópi hefndargjarnra indíána." The Lone Ranger and the Lost City of Gold" opnar með endursögn á uppruna grímuklæddu söguhetjunnar sem Texas Ranger fyrirsáts og umbreytingu hans í Lone Ranger með Tonto sem aðstoðarmaður hans. Þessi tveggja mínútna upprifjun er frábær leið til að koma röð-stilla karakter af stað þannig að allir, þar með talið aðdáendur sem ekki eru Lone Ranger, standi jafnfætis. Aðal söguþráðurinn um klíku miskunnarlausra hvítra sem klæðast hettum og sem kallast „ekki að undra“ Hooded Raiders byrjar á því að þeir drepa indíána og stela medalíum sem eru um háls þeirra. The Lone Ranger og Tonto koma of seint til að grípa inn í, en þau finna barn falið í nágrenninu. Með því að taka barnið og látna Indverjann hjóla þau í nærliggjandi spænska trúboð undir umsjón Padre Vincente Esteban (Ralph Moody úr "The Outsider") og skila ungbarninu og líkinu til hans. Upphaflega þarf að fullvissa indverska mey, Paviva (Lisa Montell frá "Gaby"), að grímuklæddur maðurinn meini þeim ekkert illt og sé vinur þeirra. Padre sendir Tonto í bæinn til að sækja lækninn, Dr. James Rolfe (Dean Fredericks úr "Gun Fever"), og Tonto lendir strax í vandræðum í formi hins vesæla bæjarlögmanns, sýslumannsins Oscar Matthison (Charles Watts í "Giant" ), sem hefur andstyggð á indíánum. Tonto reynir að hitta lækninn sem er að meðhöndla fanga í fangelsi sýslumannsins og menn Matthison byrja að harka á honum þegar Rolfe grípur inn í og ​​ríður aftur til verkefnisins. Að lokum geta Lone Ranger og Tonto náð einum af Hooded Raiders, en indverskur rauðfugl (Maurice Jara úr "Drum Beat"), og félagar hans, hugrakkir, ræna handlangurunum og fara með hann aftur til þorpsins þeirra. Þeir stinga honum út og skjóta örvum á hann til að losa tunguna. Yfirmaður illmennisins Ross Brady (Douglas Kennedy frá "Hell's Crossroads") og árgangur hans William (Lane Bradford frá "Devil's Canyon") hjóla út í þorpið og Brady notar Winchester sinn til að drepa handtekinn handlangara sinn. Lítið veit Brady að handlangarinn hans hafi talað. The Lone Ranger og Tonto koma ekki löngu síðar og áminna Redbird fyrir svívirðingar hans. Redbird segir þeim hvað maðurinn sagði áður en hann dó og einfarinn ákveður að taka upp dulargervi svo hann geti lært meira. Hann klæðir sig sem heiðursmann hausaveiðara með yfirvaraskegg og gervi suðurríkjahreim. Þrátt fyrir hnitmiðaðan 83 mínútna hlauptíma skortir "The Lone Ranger and the Lost City of Gold" hvorki spennu né óvænt. Selander heldur aðgerðunum áfram á fullu stökki. Samræðurnar eru að mestu útskýringar frekar en eftirminnilegar þar sem Schaefer og Freiwald ýta söguþræðinum oftar á undan en vorið kemur á óvart, en það er ein stór undrun sem tengist góðu indversku þema. Það er líka atriði þar sem Lone Ranger ýtir undir eigin trú um réttlæti sem er í boði fyrir alla samkvæmt lögum á þeim tíma þegar hæstaréttardómarinn Earl Warren hafði ráðist í tímamótaákvarðanir Hæstaréttar sem viðurkenndu og milduðu aðstæðurnar í kringum kynþáttaaðskilnað, borgaraleg réttindi, aðskilnaður ríkis og kirkju og handtökuferli lögreglu í Bandaríkjunum. Eitt sem aðgreinir "The Lone Ranger and the Lost City of Gold" frá forvera sínum er epískur mælikvarði hans með endurlitum til aldarinnar spænsku landvinningamannanna með örlítilli vísindaskáldskap í formi eyðileggjandi loftsteins. Almennt einskorðuðu sögur Lone Ranger sig við 19. öld án þess að draga í evrópska sögu. Nei, Lone Ranger var ekki fyrsta myndin sem fjallaði um spænska landvinningamenn. „The Seven Cities of Gold“ (1955) eftir Robert D. Webb snerist um að Spánverjar leituðu í suðvesturátt að samnefndum stöðum, en vestri Selanders sló „Gold of the Seven Saints“ (1961) eftir Gordon Douglas á skjáinn.