Þetta er ekki meðal uppáhalds Hitchcock-myndanna minna, þó ég verð að viðurkenna að hún er samt nokkuð góð. Meðal þess sem mér líkaði mjög við var nærvera Jimmy Stewart (hann bætir alltaf jafnvel miðlungs efni) og hinn ótrúlega ógnvekjandi morðingja (sem lítur út eins og beinagrind með bara þunnt húðlag teygt yfir sig). Þrátt fyrir að það hafi kostað stúdíóið mikla peninga, var mér ekkert sérstaklega sama um Doris Day í myndinni - hún virtist gráta mikið og belti "Que Sera" út eins og bakvörður. Já, ég veit að hún átti að syngja á þann hátt, en þetta fékk mig til að hata þetta lag að eilífu. Fyrirgefðu. Önnur kvörtunin, þó hún væri minniháttar, sem ég hafði um myndina var að hún væri aðeins „of fáguð“ og „Hollywood-ísk“. Upprunalega útgáfan (einnig unnin af Hitchcock) virtist bara miklu grittari og frjóari - og þetta jók á skelfilega andrúmsloftið.