Þar sem ég var mikill aðdáandi hryllingsmynda Corman bjóst ég við aðeins meira af vestranum hans en ég fékk. Jæja, ég skemmti mér vel. Ég hló næstum jafn mikið og að horfa á Blazing Saddles eftir Mel Brooks. Sjáðu sjónarspilið af hreyfanlegum dekkjabrautum á sléttunni í gamla vestrinu. Þú getur drepið tímann með því að telja þá ef það er annars leiðinlegt atriði í gangi. Og hestarnir virðast hafa gír í sér líka, miðað við hraðaksturinn. Sjáðu líka sveifluðu barherbergisdrottningarnar í hefðbundnu villta vestrinu gera númer sem minnir á ákveðinn tískudans frá 1920, hér áratugum áður en stíllinn var fundinn upp. Vona að salonið í kringum þá muni ekki krumpast. Í miðjum öllu þessu rugli gera aðalleikararnir ágætis starf. Írland, Garland og Hayes eru öll sannarlega fín. Sérstakt hrós til þeirra fyrir að gera sitt besta með efninu sem virðist að mestu hafa verið lyft upp úr 'Johnny Guitar', en heillar ekki alveg að sama skapi. En það er í rauninni ekkert að hlæjandi vestra sem þessum. Rétt eins og mjög slæm gömul hryllingsmynd, gæti hún misheppnast á einn veg en tekst að veita gleði engu að síður. Það er ein af ástæðunum fyrir því að verk Cormans höfðar til mín og þess vegna þori ég að mæla með þér að upplifa þessa mynd ef þú færð tækifæri til þess.