Það er sjaldgæft að kvikmynd feli bæði í sér ferlið við að leysa vandamál og ótrúlega víðtækt siðferðilegt vandamál OG vera nokkuð nákvæm söguleg mynd, en Fat Man and Little Boy dregur þetta bragð af sér. Þetta er sagan um Manhattan Project -- Seinni heimsstyrjöldin til að smíða atómsprengjuna, sögð sem átök milli mannanna tveggja sem gerðu það að verkum, Leslie Groves hershöfðingi og Robert Oppenheimer. Sögulegar persónur eru frábær rannsókn á andstæðum: her gegn borgaralegum, hagnýtum vs. , tilfinningaleg vs. vísindaleg, grimmdarkraftur vs. lausn sem byggir á samstöðu, skynsemi vs langtímasýn. Skáldsögupersóna, leikin af John Cusack, er bætt við sem eins konar samruna sögupersónanna tveggja, til að sýna mannúðina sem undarlega sleppur við hið raunverulega fólk (og auðvitað skylduástina, sem Laura Dern leikur). Sá sem er að leita að beinni heimildarmynd gæti gagnrýnt að melódrama sé horfið (og einstaka lausleika við staðreyndir, en það er Hollywood fyrir þig), en tilgangur skáldskapar er að sameina og koma atburðum saman í algildari sannleika, svo ég held að þetta sé hægt að fyrirgefa. .Eitt af frábæru myndefni myndarinnar er þegar Oppenheimer verður vitni að fyrstu atómsprengingunni: það er algjörlega gert í gegnum viðbrögð hans, og miðað við hið frábæra myndefni sem felst í atómsprengingu, þá er það hugrökk og algjörlega áhrifarík leið til að lýsa á einu augnabliki tvíræð áhrif á menn af því að losa um slíkan kraft (svona hluti sem glatast í dæmigerðri Hollywood shoot 'em up útgáfu sögunnar.) Notkun tónlistar er sérstaklega frábær á síðasta þriðjungi myndarinnar. Nokkuð aðgengileg og mjög mælt með því sem bæði söguleg kvikmynd og leiklist af hæsta gæðaflokki.