Leikstjórinn og rithöfundurinn Jean-Pierre Rappenau var 8 ára vorið 1940 þegar þriðja lýðveldið í Frakklandi leystist upp á nokkrum vikum. Það var tími, segir hann, þegar "allir fullorðna voru svolítið geðveikir." Hann og starfsmenn framleiðslunnar hafa endurskapað þann heim á ástúðlegan og vandlegan hátt í kvikmynd þar sem allar persónurnar eru í rauninni skáldaðar. Uppbyggingin, klassískur farsi, er tilvalin fyrir tímabilið þar sem margar söguþráðar línur renna saman og skerast aðeins til að koma saman í rökréttri, ánægjulegri niðurstöðu. Kveikjan að þessu söguþræði er Frederic, leikinn af snilldar nýliðanum Gregory Derangere, sem er alveg til í að spila á móti Adjani, Depardieu og Ledoyen. Raunverulegur styrkur myndarinnar er í aukasýningum hennar. M. Rappeneau hefur leikið myndina stórkostlega með leikurum sem gáfu fram hugmyndir um bæði hasar og samræður og vita og sanna að það er hægt að átta sig á persónu til fulls með aðeins tveimur stuttum samræðusetningum. Þótt það hafi ekki enn eins mikil áhrif og 'Leikreglur' Renoir, á 'Bon Voyage' það ríkulega skilið að vera fylgihlutur þessarar klassísku. Þó það krefjist mikils af áhorfendum gefur það mikið til baka. Ein af kröfum þess er umburðarlyndi fyrir ákveðinni hógværð og rangfærslu varðandi nákvæmlega tegundina sem við erum að horfa á: glæpasögu, nei, njósnatryllir, æ, rómantísk gamanmynd. Mæli með því fyrir kvikmyndavini. Vertu bara viss um að láta þá uppgötva sjálfir að þetta er rómantísk gamanmynd.