Aðgengilegasta mynd John Waters til þessa er ein af hans betri myndum, miðað við að hún hafi dregið úr öllu því þröngsýni og hreinna dónaskap sem virðist liggja í flestum fyrri verkum hans. Auðvitað eru nektin og kynferðislegar tilvísanir enn til staðar, að minnsta kosti er það sett fram á þann hátt sem ekki getur talist of ljótt eða ógeðslegt. Vegna frábærs leikaravals dró þessi mynd virkilega fram kjánaskapinn sem tengist nútímalist og huglægu eðli nútímalistamanns þíns. Fyndið og nokkuð létt í lund (ef það er mögulegt fyrir Waters), þetta er ein af þessum myndum sem ég myndi horfa á á rigningardegi.