- Inniheldur miner spoilera - Ég hef séð nokkrar ágætis Indie hryllingsmyndir eins og The Hamiltons, The Boys Love Mandy Lane og Cabin Fever; því miður fannst mér Five Across the Eyes ekki falla í þennan flokk. Frá upphafi til enda er myndin þjáð af áhugamannaleik sem endurómar af mjög lélegu handriti, guð einn má vita hvers vegna rithöfundurinn/höfundarnir hugsaðu samræður eins og "Nei ekki fara út þangað; ekki fara út þangað, hún mun fá þú: ef hún nær þér mun hún drepa þig og ef hún drepur þig ertu dauður“ er af kvikmyndagæðum. Þessi mynd sýnir mjög litla persónuþróun og satt best að segja gæti mér ekki verið meira sama um hvaða sársauka og pyntingar voru valdar. á þeim þar sem þær eru bara hópur af dásamlegum háskólastúlkum sem sýna nánast enga endurleysandi eiginleika“. Allt sem þeir gera er að gráta og væla í gegnum alla myndina og ef stelpurnar eru ekki að gráta rifrildi þeirra; þegar þeir spjalla eru umræðuefnin algjörlega tilviljunarkennd: um stefnumót með strákum eða hvernig faðir ein stúlknanna var brennd nýlega (viðeigandi efni þegar geðrofsmorðingja eltur þig). Hljóðrásin er líka ömurleg og sýnir geðveika teknótónlist á bæði upphafs- og lokatónlist (þó að heyra kredittónlistina vitandi að endalokin nálguðust virtist vera himnaríki). Myndavélavinnan er skelfileg og gerir myndina stundum óáhorfanlega. Ég giska á að vegna lítillar eða engrar fjárhagsáætlunar hafi leikstjórinn verið takmarkaður við eina stafræna myndavél sem er í bílnum hjá stelpunum nánast alla myndina. Ég held að þetta hafi verið viðleitni til að halda áhorfendum eins nálægt hasarnum og hægt var: að finna og upplifa það sem stelpurnar eru að ganga í gegnum. En vegna mjög skjálfandi myndavélar, kornóttrar myndar og of nálægt hasarnum getur verið erfitt að segja til um hvað er að gerast í hasarsenum og er einfaldlega óreiðukennt. Það er eitt að gera kvikmynd huglæga en það er annað að hafa hasar á tjaldinu sem áhorfendur geta ekki ráðið vegna lélegrar kvikmyndatöku. Mér skilst að Five Across the Eyes sé lágfjárhagsleg indie mynd en það afsakar ekki hina einstöku léleg gæði. Það eru engir endurleysandi þættir í þessari mynd: slæmur leikur, léleg handrit, léleg myndavélavinna og engin saga. Í ljósi alls þessa ákvað ég að gefa myndinni 1 af 10 þar sem hún olli mér miklum vonbrigðum; Langar í að loftsteinn lendi á jörðinni og veitir mér ljúfan léttir. Það eru 94 mínútur í burtu frá heimskum háskólastúlkum sem gráta, rífast, hlaupa stefnulaust og eiga óviðeigandi samtöl af handahófi. Hins vegar, hversu oft færðu að sjá stelpur fara í hendurnar á sér og kasta draslinu á framrúðuna á eltandi bíl.