Þessi misheppnuðu æfing í háðsádeilu eða athugasemdum um mannlegt ástand vann sér auðveldlega sæti sem ein af 10 verstu kvikmyndum sem ég hef séð. Ég er alvarlega að íhuga að kaupa eintak, ef ég finn eitt óhreint ódýrt, til að reka óæskilega félagsskap á brott. Það er satt að segja svo slæmt. Ég lít á það sem einhvers konar hernaðarvopn. Ef þú ert sú manneskja sem þarf bara að sjá lestarslys til að verða vitni að blóðbaðinu, þá er þessi mynd gimsteinn. Bara til að vera sanngjarn, karakter Kelsey Grammar er með 1 línu sem virkar næstum því, en er ekki alveg. Að öðru leyti leitast allt í þessari mynd við að vera innsæi, en missir marks um það bil fjarlægð milli jarðar og næsta vetrarbrautapars sem rekast á. Ég kann venjulega að meta bók eða kvikmynd þar sem söguhetjan þjáist af einhvers konar tilvistarangi, en angisturinn sem hér er settur fram er svo ótrúlegur og yfir höfuð og myndin fjallar ekki einu sinni um vitleysuna sem hún sýnir á nokkurn dýrmætan hátt. Ef þú þekkir hugtakið "orðakast" þá gætirðu fengið einhverja mynd af kvikmyndatökunni. Ó, og frásagnarbyggingin er vanhugsuð, tilgerðarleg og áhugamannleg. Það hefur mistekist bæði hvað varðar stíl og efni. Ef þú virkilega hatar einhvern, bjóddu honum þá í tvöfaldan þátt í þessari mynd og "The Terror of Tiny Town", sem er algjört midget vestri frá 1930, og settu þá í hömlur með augunum þvinguðum opnum "A Clockwork Orange" stíl. En það brýtur líklega í bága við einhver ákvæði í Genfarsáttmálanum.