Það var góð spennuuppbygging í gegn. Kvikmyndatakan var furðu góð miðað við svona lágmarkskostnað. Við verðum vitni að einstaka köflum af góðum leik, en þetta er fljótt tæmt með nokkuð cheesy línum. Skiljanlega væri ekki mikið vitsmunalegt samtal að eiga sér stað, sitjandi uppi á trjám á meðan krókódíll eltir þig. Þögnin hefði verið gullin hér. Það hefði getað verið meiri spennuleikur en að segja óljóst: „Ég sat inni í skáp af ótta við bróður minn...“ Eitthvað segir mér að það sé smá munur á því að fá barsmíðar frá bróður sínum en að vera étinn af voldugum 15 feta krókó. . Þú ræður. Í gegnum myndina virðist ég ekki geta fundið tengsl eða fyrir það mál, samúð með persónunum, kannski er það vegna þess að þær þróa ekki einn í gegnum myndina, karakter það er að segja. Það eru einstaka góðar hræður þegar krókódíllinn læðist að persónunum, aftur í skugganum af einhverjum vafasömum senum. Í einu tilviki ættum við að vera hrædd við eyra sem svífur í vatninu en seinna sitjum við við hliðina á afhausuðu, limalausu líki og höfum aðeins áhyggjur af fingurbrotnum. Ákveðinn rússíbani af kvikmynd þegar kemur að rökfræði.