Þetta er ein af tveimur eða þremur uppáhalds Stooges stuttbuxunum mínum og án efa besti árangur Christine McIntyre með tríóinu. Hún er góð í fjölda annarra stuttbuxna en hér er hún algjör snilld. Söngur hennar er alls ekki fyndinn, reyndar hreint út sagt fallegur, en söguþráðurinn er þannig uppbyggður að söngurinn eykur húmorinn frekar en að draga úr honum. Við hlustum á McIntyre syngja Voice of Spring í heild sinni ekki sjaldnar en þrisvar sinnum, en það verður aldrei gamalt, að hluta til vegna þess að við þreytumst ekki röddina hennar, og að hluta til vegna þess að hún blandast svo vel við uppátæki Stooges. Notkun óperusóprans í gamanmynd minnir á hlutverk Kitty Carlisle í "A Night At The Opera" eftir Marx-bræður en söngurinn er miklu frekar hluti af gamanleiknum hér en í "Opera" og McIntyre (kannski meira í öðrum sýningum en hér) sýndi sína eigin kómíska hæfileika sem Carlisle gerði aldrei. Fífl Stooges, söngur McIntyre og vel smíðaður söguþráður sameinast fyrir 5 af 5 stjörnum.