Þvílíkt æðislegt tuð mjög vel gerð mynd sem hefur svo mikinn sjarma og feelgood þátt sem margar rómantískar gamanmyndir skortir. Einstein er frábærlega leikin af Walter Matthau, en Catherine eftir Meg Ryan er ógleymanleg betri en ég hef séð hana í þessum myndum á móti Tom Hanks sem unga stærðfræðinginn sem á í erfiðleikum með að fá viðurkenningu. Þú þarft ekki að vera ung kona til að skilja hana berjast og finna samúð með henni strax, og sem ungur maður er auðvelt að skilja hvað hlýtur að hafa farið í gegnum huga Ed (Tim Robbins) við að sækjast eftir sannri ást sinni. Það er alhliða skírskotun í þessum tilfinningum, jafnvel þótt I.Q. heldur þessu öllu léttu, skemmtilegu og fallega bundið. Auðvitað er það ekki þungt, en ef þú skoðar þá eru einhverjir undirtextar. Fólk man eftir Albert Einstein sem vísindamanni en samt var hann mikill spíritisti; orðatiltæki hans eins og eitthvað á þessa leið: 'Ef það er ekki ómögulegt, hvers vegna þá?' benda til þess að hann sé trúaður á að uppfylla æðri markmið umfram það sem maður nær strax. Í þessari mynd eru spurningar um hvað slys sé í raun og veru eins og hvort íhlutun Alberts og brjálæðra hliðhollra hans hafi verið að hnýta Catherine í burtu frá harðsvíruðum, ástlausum James (Stephen Fry sem gefur þessari annars pappapersónu líf og þú getur ekki annað en fundið fyrir tilfinningaleysi sínu) telur. Hversu mikið inngrip gerist í lífi okkar sem við sjáum ekki og kemur fyrir sjónir? Og auðvitað viljum við hugsa í raunveruleikanum, þrátt fyrir það sem við sjáum oft um fólkið sem við þekkjum, að við Edward fáum Catherine og Jameses verða að læra hvernig á að afþíða ísvatnið í æðum sínum. Hversu gaman að vita að það gæti gengið upp í saklausu (og truflandi, eingöngu hvíta) Eisenhower-tímum tilbúningalands I.Q.