Þessi mynd er upprifjun á skáldsögu James Cain, PÓSTMANNINN RINGUR ALLTAF TWÍSVARI. Svo virðist sem leikstjórinn og framleiðandinn hafi aldrei nennt að borga fyrir réttinn á þessari sögu - ef til vill gæti sú staðreynd að við vorum í miðri baráttu við Ítala í seinni heimsstyrjöldinni skýrt fyrir því að þeir gleymdu að íhuga þóknanir! Þrátt fyrir þetta er myndin í rauninni ekki bara ítölsk útgáfa af Hollywood myndinni. Að sumu leyti er hún miklu betri og á annan hátt er hún svo sannarlega ekki. Aðalpersónurnar þrjár í þessari mynd eru í raun frekar ljótt fólk. Reyndar eru karlkyns og kvenkyns elskendur svolítið icky-útlit. Karlkyns höfuðið er frekar venjulegt fyrir utan mikið líkamshár hans (sérstaklega á baki og öxlum) og dömuást hans er, satt að segja, óaðlaðandi. Þau eru mjög, mjög langt frá Lana Turner og John Garfield í Hollywood útgáfunni. Og hinn illa láti eiginmaður er virkilega, virkilega feitur og elskar að ganga um skyrtulausan - og hliðstæða hans í bandarísku kvikmyndinni, Cecil Kellaway er örugglega flottari (og líklega betri en hinar tvær ítölsku aðalhlutverkin). Og þetta óaðlaðandi er almennt ástæða þess að ég vildi í raun og veru ítölsku myndina - þar sem ég gat bara EKKI ímyndað mér fíngerðan "rétt" eins og Lana Turner í miðri hvergi gift Kellaway - ég er 100% viss um að hún hefði fengið tugi af betri tilboðum! Hins vegar gæti ítalska eiginkonan í hreinskilni sagt EKKI getað gert mikið betur og þetta gerði hjónabandið í raun trúverðugt. Hluti af trúverðugleika ítölsku myndarinnar kemur frá því hvernig hún tekur á kynlífi. Bandaríska myndin sem er sótthreinsuð reynir að fá þig til að trúa því að þrátt fyrir að Turner og Garfield drepi Kellaway, þá komast þeir aldrei í kynlíf! Þetta er frekar kjánalegt og algjörlega óraunhæft. Fyrir utan hversdagslega kynhneigð myndarinnar, er hún líka frekar frjálsleg að sýna hinar fallegu hliðar lífsins - með fullt af sveittu fólki, fluguræma hangandi yfir eldhúsborðinu og allir virtust þurfa í baði. Myndin er líka falleg. hröð miðað við of langa bandarísku myndina. Og það sem þú færð vegna styttingar er ekki allt gott. Myndina skortir mikið á stíl og fágun bandarísku myndarinnar - með kornaðri myndefni, tiltölulega lélegri hljómsveit og leikmynd. Þetta er vissulega ekki falleg mynd, en nýraunsæilegur stíll gerir myndina raunsærri. En það getur ekki bætt upp fyrir stuttar leiðir í söguþræðinum. Margt af söguþræðinum í síðari bandarísku útgáfunni vantar annaðhvort að öllu leyti eða sleppt. Og endirinn virðist mun minna áhugaverður en bandaríska myndin - og saknar alls mannlegs eðlisvandræða þegar Turner og Garfield snúast á móti hvor öðrum eins og rottur (besti hluti bandarísku myndarinnar). Hver er þá betri myndin? Jæja, mikið af þessu veltur líklega á þér. Hvað mig varðar, þá var Warner Brothers myndin einfaldlega of fáguð og of óraunhæf (þó mörgum líkar við þennan stíl og mislíki kannski að horfa á kvikmyndir með texta) - en hún endaði með frábærum hætti. Og ítalska myndin var miklu, miklu raunsærri - þar til ömurlegi endirinn virtist of fljótur. Þannig að hvorug myndin er nákvæmlega frábær, en ég myndi hneppa því að sú ítalska væri aðeins betri. Það er verst að þeir hefðu ekki getað sameinað bestu þætti beggja myndanna í eina einstaka mynd.