Gaman að sjá gamanmynd fyrir fullorðna. Meistaralega uppbyggt af Aaron Sorkin í gegnum eigin leikni Mike Nichols. Leikni herra Nichol er að koma persónunum á framfæri í öllum sínum átakanlegum sannleika, frá dapurlegum og hrífandi Richard Burton og Elizabeth Taylor í "Who's Afraid Of Virginia Woolf" til hinna sorglegu og hrífandi Juliu Roberts, Clive Owen, Jude Law og Natalie Portman í "Closer". ". Í "Charlie Wilson's War" er átakanlegur sannleikurinn utan við persónurnar og hinir dapurlegu og hrífandi Tom Hanks, Julia Roberts, Philip Seymour Hoffman og Amy Adams eru í þjónustu við eitthvað annað, það er aðeins persónulegt að vissu marki. Hanks þarf að grafa ljóma sína í single malts og Julia Roberts heldur veislur og kynnir persónur af hróplegri hreinskilni. Amy Adams ber vitni og er til sem persóna, vitni. Óyfirstíganlegt verkefni sem ungfrú Adams tekst að sigrast á, fallega. Það er hins vegar Gus eftir Philip Seymour Hoffman með t sem einokaði athygli mína. Persóna hans er kannski ekki sú fyrsta en hún er sú fyrsta eins og Hoffman kynnti hann fyrir okkur. Einhver sem lifir af tillitsleysið sem hann er meðhöndlaður með af þeirri algeru sannfæringu að hann sé snjallari en þau öll til samans. Hoffman er frábær. Hraði sögunnar hjálpar gríðarlega að falla ekki í ógrynni af gagnslausum spurningum. Beitt, stutt, snjöll, sorgleg gamanmynd og hvenær gat ég síðast sagt það?