Við sýndum þessa mynd í klúbbi sem dæmi um hvernig klassískar bókmenntir geta snúist í einhverjar af hræðilegustu kvikmyndum allra tíma. Bara sú staðreynd að bakhlið kassans lýsti stolti yfir söguþræðinum sem átti að gerast í "tæknilausu" framtíðinni ætti að hafa verið næg vísbending. Mér finnst það orð lýsa myndinni sjálfri, því sama hversu mikla tækni þeir reyndu að nota til að bjarga þessari mynd, þá var átakið algjörlega tilgangslaust. Svo ekki sé minnst á að klúbbráðgjafinn okkar sagði okkur að það væri sagt að það gæti ekki fengið dreifingaraðila í tvö ár. Þessi kvikmyndabrestur er fullur af ósvífnum, klisjukenndum umræðum sem eru verri en kvíðafull unglingaljóð. Persóna Beowulfs breytist á miðri leið á þann hátt sem er engan veginn trúverðugur og alltaf þegar hann er í hasarsenu er hann sífellt að flippa eins og ofurfimleikamaður. Það er meira að segja til, eins og sagt er, „token black guy“ sem er algjörlega út í hött. Og auðvitað er dóttir leiðtoga útvarðarstöðvarinnar Grendel að hryðja yfir algjört æði. Víxla sem brjóstin eru afhjúpuð alla myndina. Víxl sem vill berjast við skepnuna, en samt klæðist hún aldrei herklæðum. Og vopn hennar sem hún velur er lítill útskurðarhnífur. Og þrátt fyrir skelfilegar aðstæður þeirra klæðir hún sig enn í kvöldmatinn, í kjól með gegnsætt pils sem afhjúpar stuttbuxnanærfötin. Það eru nokkrar senur sem gætu staðist sem mjúkt kjarnaklám og í annarri senu endurnýta þeir jafnvel myndefni frá þeirri fyrri. Mér fannst túlkunin á Grendel nógu slæm, en svo kom endirinn á myndinni, sem sýndi CGI sem gæti verið sæmilegt fyrir níunda áratuginn, en er algjörlega fáránlegt fyrir framtak seint á tíunda áratugnum. Ég gæti haldið áfram, en þið ættuð öll að horfa á þessa mynd fyrir fullkomlega hlæjandi áhrifin sjálf. Við hinir klúbbfélagarnir náðum að skemmta okkur við að horfa á þetta með því að taka vísbendingu frá MST 3K og hæðast að henni alla leið. Ég er enn að spóla eftir aukavopni: pítsuskeri sem snýst endalaust á stöng.