Ég horfi á kvikmyndir fyrir lífsviðurværi, velur hverjar eru nógu góðar til að dreifa... Henda þeim til hliðar sem komast ekki. Ég er ekki að segja að ég viti meira en nokkur annar út frá þessu, ég er bara að leiða þig að því hvernig ég fór að horfa á "The Gospel of Lou"... Allavega... Svo margar slæmar myndir lenda á skrifborðinu mínu og Ég sit í rauninni yfir þeim öllum. Ég "horfi" reyndar ekki á allt, venjulega horfi ég bara á sjónvarpið af og til á meðan ég er að leita að framleiðslugildi, frammistöðu og hversu vel sagan er sett fram. Ef eitthvað vekur athygli mína mun ég gefa mér tíma til að horfa á það. „Lou“ dró mig inn á fyrstu mínútunum þar sem ég lokaði fartölvunni minni og hjólaði stólnum mínum að sjónvarpinu svo ég gæti stillt mig alveg inn. Það þarf varla að taka fram að ég var heilluð í gegnum alla myndina. Sagan er vel sögð, persónurnar eru ýmist hjartfólgnar eða fráhrindandi (fer auðvitað eftir ásetningi leikara og leikstjóra með persónuna) og allar mjög vel leiknar. Stundum lenti ég í einstaka mistökum áhugamanna í myndavélavinnu og klippingu, en tilfinningalegt eðli sögunnar gerir það að verkum að auðvelt er að sleppa þessum göllum. Ég hef heyrt ummæli annarra segja að stundum hafi myndin fengið tár í augun, í annað skiptið mikil gleði... Ég hló eina mínútu og grét þá næstu og var ótrúlega snortinn af þessari mynd. Því miður gat ég ekki eignast það vegna þess að ég var - eins og sagt er - viku of sein og dollara vantar. Svona gengur þetta stundum... en ég hafði allavega ánægju af að sjá þennan og ég get ekki beðið eftir að sjá hvers konar viðbrögð hann fær. Gangi þér vel og gangi þér vel Bret Carr (ef þú lest þetta), þú ert án efa hæfileikamaður til að fylgjast með.