Ramsay konungar gamanleiksins (eða var það hryllingur, hvað sem er) vakna eftir margra ára dvala. Og já, ég varð hrædd. Nei ekki vegna hryllingsþáttarins (auðvitað er ég ekki svo skítugur) heldur vegna þess að rottur voru stöðugt að dansa á fótum mér í khatmal-chaap leikhúsinu (hvar annars staðar eru slíkar kvikmyndir). Svo athugaðu söguþráðinn. Maður er ítrekað stunginn, kæfður til bana, troðinn í plast og sturtað í sundlaug. En hann snýr samt aftur til að hefna sín. Nú var myndin spennumynd eða hryllingur? Það sjálft er spennan fyrir þig að uppgötva. Og endirinn reynist vera enn ein grímuleyndardómurinn. Mundu eftir þessum vörumerkja Ramsay leyniþjónustumönnum karlmönnum sem eru með heimskulegar hryllingsgrímur. Aðeins hér er gríman af manni. Ég býst við að það þurfi ekki frekari smáatriði til að sleppa þessari mynd. Amarr Upadhyay hefur tilhneigingu til að verða ofdramatískur og leikrænn og gleymir muninum á kvikmynda- og sjónvarpssápum. Ódýrt og létt klædd Aditi Gowitrikar í sínum dæmigerða bleikum varalit lítur út eins og .. (Uh! veistu hvað). Bakgrunnsstigið er beint lyfting frá Psycho eftir Alfred Hitchcock. Ekki ein einasta deild myndarinnar, hvort sem hún er tæknileg eða skapandi, er þess virði að gera athugasemdir. Nýjung skortir bæði í sögu og framkvæmd.Dhundur þokar vissulega skynfærin.