Snemma á tíunda áratugnum höfðu framleiðslufyrirtæki skammlíft æði fyrir yfirnáttúrulegum tegundamyndum í Frakklandi eftir að "The Crimson Rivers" og "Brotherhood of the Wolf" reyndust vinsælar, svo nokkrar kvikmyndir voru grænar upplýstar eða vistaðar frá þeirra " beint á myndband“ örlög. Hins vegar hefur Frakkland, öfugt við Bandaríkin, Bretland eða Ítalíu, litla hefð fyrir fantasíu B-myndum og það kom fljótt í ljós að "Samouraïs", "Bloody Mallory" eða "Crimson Rivers" framhaldið voru illa ráðnar tilraunir til að endurskapa eins konar töfrar sem höfðu aldrei verið til í frönsku kvikmyndagerðinni til að byrja með. Þegar þeir floppuðu hafa framleiðendur farið aftur í venjulegan farkost: afleita farsa eða margföldu sjálfsvísun til frönsku nýbylgjunnar eftir fyrrverandi gagnrýnanda úr "Les Cahiers du cinéma". stuttur gluggi, þar sem hann þjónar engum öðrum áberandi tilgangi. Þetta er slasher-mynd þín eftir bókinni í bland við óljósa goðsagnakennda þætti og hryllingstilvísanir og þú munt finna tvísýnar kvenpersónur, franskan háskóla sem lítur út eins og háskólasvæði í Bandaríkjunum og flækjur í söguþræði svo latur að þér er ekki einu sinni sama vegna þess að þú hafðir giskað á það sjálfur klukkutíma áður, jafnvel áður en myndin hófst. Þessir þættir gera allt grínið við B-mynd frá 70' eða 80's og þú býst við þeim í 70's eða 80's kvikmynd. Hins vegar erum við ekki lengur á níunda áratugnum og enginn varaði leikstjórann Doug Headline við, þar sem þessi virðing til slasher-myndategundarinnar er ekkert annað en afleit slasher-mynd. Headline sjálfur er enginn nýliði og hefur skrifað sem gagnrýnandi um myndir af þessu tagi síðan snemma á níunda áratugnum en sem leikstjóri í fyrsta sinn sýnir hann skort á kunnáttu og metnaði sem gerir "Brocéliande" leiðinlegan. Þegar þú setur saman klisjur úr a undirflokk kvikmynda og afhenda þær hæfum og frumlegum leikstjóra eins og Wes Craven eða Quentin Tarantino, þá færðu "Scream" eða "Death Proof", myndir sem eru eftirlíkingar af gömlum sektarkenndum en magna líka þessar klisjur og bæta miklu við. til þeirra. Þetta kallast „hæfileiki“ og þess vegna er ekki hægt að rugla þessum nýlegu kvikmyndum saman við upprunalega innblástur þeirra sem teknar voru fyrir áratugum síðan.“Brocéliande“ tekur lata leiðina og endurskapar aðeins verstu þættina úr fyrri kvikmyndum (því miður fyrir karlkyns áhorfandann, hina óþarfa nekt vantar að mestu). Það eru mjög sterk líkindi (væntanlega óviljandi) með söguþræðinum í "Brocéliande" og hinni svívirðilegu "Halloween 3: Season Of The Witch", þar sem báðar fjalla um yfirnáttúrulega Druid illu helgisiði og einhverja kjánalega tilraun til að yfirtaka heiminn á hrekkjavökukvöldinu. Þar sem meira að segja söguþráðurinn í "Halloween 3" er skynsamlegri en þessi, þýðir það að eitthvað alvarlega hafi farið úrskeiðis með "Brocéliande".