Móðgandi hasarævintýri, FIRST BLOOD PART II virtist ná skapi í Bandaríkjunum þegar hann kom út um miðjan níunda áratuginn, með hægrisinnuðum Reaganism og illvígum and-rauðum tilfinningum enn ekki lokið, þó að tilkoma ákveðins Míkhaíls Gorbatsjovs í hjarta 'Illa heimsveldisins' í Moskvu myndi brátt gera þessar tegundir kvikmynda óþarfar; jafnvel Reagan sjálfur viðurkenndi þetta að lokum. Í þeim skilningi getum við verið þakklát 'Gorby', ekki vegna afvopnunarsamninga hans við Bandaríkin, né stefnu hans um „glasnost“ eða jafnvel stuðning hans við að lýðræði verði endurreist í Austur-Evrópuríkjunum í bakgarði fyrrum Sovétríkjanna. -stríðsævintýri eins og þessi. Fyrsta RAMBO myndin var varla fullkomin, þó að minnsta kosti var vægast sagt læsileg og fullnægjandi hasarspennumynd með ekki svo slæmum söguþráði. Í þessari framhaldsmynd er öllum tilfinningum, jafnvel fjarlægustu sannfæringum, samstundis vikið fyrir kjánalegt, tilgangslaust samsæri og atvik þar sem Rambo tekur á eigin spýtur fjöldann allan af heilalausum staðalímyndum víetnömskum og rússneskum hermönnum til að bjarga bandarískum stríðsfanga tíu árum eftir að átökunum lauk, þar sem Bandaríkjamenn tapa. Kannski ástæðan fyrir því að myndin var risastór miðasala. velgengnin var að láta marga Bandaríkjamenn veltast um í fantasíu; þeir gætu hafa tapað stríðinu, en það var enn ólokið viðfangsefni fyrir hendi, og fáránleg teiknimyndasöguhetju með vélmennalíkri hetju sem drap nánast alla rauða í augsýn, með eins miklum vélbúnaði og mögulegt, uppfyllti svo duttlungafullar langsóttar hugsjónir. Þetta hefði getað verið skemmtilegt á SUPERMAN/SPIDERMAN stigi, en því miður er allt leikið algjörlega beint. En það er ekki þar með sagt að það sé enginn húmor í myndinni; því miður er þetta nánast allt af óviljandi tagi. Hasarsenurnar, þó þær séu tæknilega fullnægjandi, bera aldrei minnstu sannfæringu eða sannfæringarkraft, vegna þess að þær eru alltaf settar í ótrúlegustu ótrúverðugustu samhengi; nefnilega, hetjan okkar Rambo er alltaf ómeidd (fyrir utan nokkra skurðir og marblettir hér og þar) þrátt fyrir fjöldann allan af sprengiefnum, handsprengjum, byssuskotum osfrv. með James Cameron (langt frá hinum spennandi TERMINATOR sem gerð var árið áður), virðist vísvitandi hafa gefið Rambo persónunni eins lítið að segja á skiljanlegri ensku og kemur bara út með brjálæðislegu nöldri, næstum eins og hann hafi fundið upp sitt eigið vörumerki af patois er aðeins skiljanlegt fyrir hann sjálfan. Kannski var kollegi hans Cameron að hugsa um The Terminator aftur með svo litlum samskiptum við aðalpersónuna! Í þessum skilningi virðist Rambo jafnvel minna mannlegur en Terminator gerði! Restin af leikarahópnum gerir lítið betur með góðir leikarar eins og Charles Napier og Richard Crenna sem gera sitt aðdáunarverða besta með hnyttnu samræðunni sem þeir fá, og Steven Berkoff hamar það svívirðilega enn og aftur með öðru af rússneska KGB/Rauða hernum illmenni hlutverkum sínum. Ofspilun Berkoffs er vægast sagt skemmtileg en ekki ógnvekjandi. Hvernig stendur á því að Sly tókst að lifa af raflostpyntingar Berkoffs til að drepa enn fleiri af þessum Red Commie skítkastum? Jæja, trúverðugleiki er aldrei sterka hlið þessarar myndar. Hún er fantasíuverk sem er sambærilegt við GALAMAÐARINN OF OZ. Þetta átti að minnsta kosti að vera fantasía og reyndist vera ódauðleg klassík. Þetta er aðeins klassík af ömurlegast, og reyndar móðgandi, vingjarnlegt. Og hvað varðar hápunktsræðu Sly... frekar hræsni eftir að hafa slátrað öllu þessu fólki, ha? Við the vegur, sama ár gerði hann líka ROCKY IV..........EINKUN: 3 af 10.