Ég get aðeins tekið undir lof annarra dóma hér. Þetta er dásamleg mynd með feelgood-stuðli sem hún nær án þess að fara yfir strikið í sjúklega tilfinningasemi. Náttúrulega sætt - enginn viðbættur sykur. Einn lítill punktur: mér sýnist að mildu andmælin sem komu fram um að karakter Ustinovs Pendelton geti gengið inn og sigrað kerfisöryggið hunsi þá staðreynd að Pendelton er greinilega snillingur/vitringur í svona hlutum . Já, myndin var frekar tölvulæs, en hún sýndi Pendelton að „læra í tölvur“ í íbúð sinni og ég tel að vísbendingin hafi átt að vera sú að gjafir hans hafi gert honum kleift að gleypa allt efnið, nánast á einni nóttu. Það voru nokkrar Skrítin augnablik þegar það kom fram í sumum senum að Gnatpole var að reyna að prófa þekkingu Pendelton og kalla blöff hans. Ég er ekki viss um hvort við áttum að trúa því að Pendelton hafi slægt sig út úr þessum aðstæðum eða hvort hann hafi í raun og veru verið nógu fróður til að standast prófin - það var svolítið óljóst. Vissulega þurfti hann að vita nóg til að setja upp dummy reikningar. Væntanlega voru Wallach og Ustinov að treysta á sína eigin frekar þokukenndu hugmynd um hvernig tölvur virkuðu í þá daga, og til að skilja í smáatriðum hvað þeir voru að fara, er nauðsynlegt að vita alveg hvað hugtakið þeirra var. Þeir vissu að það var eitthvað við „verklagsreglur“ sem var mikilvægt; þeir héldu að „snjallljósið“ gæti í raun stjórnað öryggi, frekar en að gefa bara til kynna ástand þess; þeir héldu að eiginleikar (heimska) notendaútstöðvarinnar myndu hafa mikil áhrif á það sem hægt væri að gera á sjálfum stórtölvunni - þó fyrir utan hluti eins og grafíkeiginleika sé ég það ekki sjálfur. Aðallega held ég að þeir hafi reynt að forðast efni raunverulegrar tölvu aðgerðir eins langt og þeir gátu, og þeir gerðu það frekar vel. Með því að leyfa þeim smá listrænt leyfi, held ég að viðleitni þeirra hafi ekki haft neina galla sem vert er að taka eftir. CD