Kvikmynd Michael Bassetts, 'Solomon Kane' (byggð á samnefndri persónu sem Robert E. Howard skapaði) er vonbrigðum fantasy action-ævintýramynd, sem þrátt fyrir að hafa nokkrar snilldar senur fellur flatt niður með óþægilegum hraða, lélegri persónusköpun og almenn sljóleiki. Solomon Kane (James Purefoy) er málaliði her Elísabetar drottningar sem berst í Afríku, þar sem hann stendur augliti til auglitis við Devil's Reaper púka sem safnar skuldum djöfulsins, þ.e. sálum sem neitar að fara til helvítis enn sem komið er, hann forðast the Reaper og byrjar nýtt líf í ensku klaustri. Með þessu nýja lífi hefur Salómon skilið eftir menningu sína ofbeldis og blóðsúthellinga og tekur nú í staðinn gildi friðar og ógilda. En þegar honum hefur verið vísað úr klaustrinu vegna ótta við að Djöfulsins Reaper snúi aftur, verður hann að ferðast aftur til heimilis síns í Devon og á leiðinni vingast hann við farandfjölskyldu púrítana á leið til Nýja heimsins. Á ferð þeirra um bresku sýslurnar er ráðist á fjölskylduna og dóttur þeirra Meredith (Rachel Hurd-Wood) er rænt af her vonda galdramannsins Malakís, sem er leidd í fremstu víglínu af hinum dularfulla Grímukona. Salómon, sem er maður friðarins, verður að fara aftur til fyrra lífs síns sem maður iðrunarlauss ofbeldis og eyðileggingar til að bjarga Meredith. Þrátt fyrir að hafa frábært heimildarefni til að vinna úr og byggja á til að búa til hugsanlega spennandi og endingargóða hasarævintýramynd frá miðöldum , myndin misheppnast á þremur lykilsviðum. Hraði þessarar myndar er hræðilegur, sem gæti haft mikið að gera með ótrúlega stutta sýningartíma hennar, aðeins eina klukkustund og fjörutíu mínútur (og þetta er líklega afleiðing af því að þeir vilja breyta þessari mynd í þríleik) . Stöðugt að hoppa á milli drama og sjálfsmyndar yfir í hasar og drullu blóðsúthellingar, drepur nokkuð spennuna í hasarseríunum. Í stað þess að halda áhorfendum á sætisbrúninni froðufellandi af arnar-augum eftirvæntingu, finnst myndin í staðinn ótrúlega lágvær og, þetta fylgir næsta gagnrýni, daufleg. Þrátt fyrir að vera kölluð „action-ævintýramynd“ eða í sumum hringjum „action-epic“ er „Solomon Kane“ næstum örugglega ekki. Aðgerðin er hversdagsleg og leiðinleg og er yfirleitt lokið áður en þú hefur tækifæri til að dást að fegurð afhausunar. Að lokum, fyrir utan Salómon sjálfan, er mjög lítið um persónusköpun í þessari mynd. Til dæmis vitum við lítið og af þessum sökum er okkur lítið sama um ungu konuna sem Soloman leggur af stað til að bjarga. Og ég ímynda mér aftur að kvikmyndagerðarmaðurinn myndi vísa þessari gagnrýni á þá staðreynd að líklegast verður önnur mynd sem mun vonandi snerta þessa þætti sem þessi mynd missti örugglega af. Þetta er þó ekki alveg hræðileg mynd. James Purefoy er með frábæra frammistöðu sem Solomon, málaliða sem verður að ákveða hvort hann falli aftur á samvisku sína eða blað og hvernig ákvarðanir hans munu ekki bara hafa áhrif á hann sjálfan heldur líka þá sem eru í kringum hann. Þó að virðing, aðdáun og viðurkenning verði líka að hljóta Bassett og áhöfn hans, fyrir að búa til lifandi staði sem endurspegla fallega tímabilið sem þeir eru að taka upp. Stundum er erfitt að hrífast ekki af því að dást að fegurð staðsetninganna, myndasamsetningu og mis-en-senu á sýningunni hér. Sem sýnir svo sannarlega að mikill tími og fyrirhöfn hefur verið lagður í þessa mynd, því miður er það þó ekki að segja það sama um söguna og persónurnar við höndina. „Solomon Kane“ hafði vissulega möguleika á að vera eitthvað meira en einfaldlega „hasar-epík“, hins vegar virðist sem enn og aftur skortur á raunverulegri dýpt í sögunni og persónunum hafi leitt til þess að Michael Bassett skapaði ekkert annað en eina... víddarsýn á sverðleik á miðöldum.