Þessi mynd er ekki svo áhugaverð, nema fyrstu tíu mínúturnar. Hraðinn og klippingin eru fullkomin kynning á samleiksverki, jafnvel betri en Gosford Park. Svo hægir hún á óútskýranlega, missir einbeitinguna og byrjar að líkjast hefðbundinni frönsku kvikmynd til þess að ná aftur fókus á endanum með ástarsambandi Antoine (Depardieu) og Cécile (Deneuve). Í miðjunni eru of margar hliðarlínur og lausir endar í sögunni, nokkrir þræðir sem byrjaðir eru eru ekki endaðir.*******SPOILERS AHEAD Aðalsagan er samband Antoine og Cécile. Hann hefur verið henni tryggur eftir samband sitt við hana fyrir mörgum árum, þrátt fyrir að hún hafi gift sig aftur og komið sér fyrir í Marokkó. Sem byggingameistari byggir hann nú upp sitt eigið líf og endurheimtir líf sitt með því að taka grímuna af hjónabandi Cécile. Eftir að hafa náð þessu, er hann grafinn eftir óvænt slys (bókstaflega) og verður í dái. Hann vaknar fyrst eftir að hún hefur brennt gömlu myndina þeirra sem vísbendingu um að þau hafi sætt sig við fortíðina og geti hafið líf sitt almennilega aftur saman. *******END OF SPOILERSÞað er enn óljóst hvaða sýn þessi leikstjóri vill að við sjáum okkur vegna þess að það eru svo margar aðrar sögur hér: Ólöglegir innflytjendur vilja komast inn í Evrópu, það eru tíðar útvarpssendingar um að steypa fyrrverandi stjórn Íraks. Barn Cécile er tvíkynhneigt og er bitið af hundum (hollustu) þegar það hittir kærasta sinn, en stúlkan sem hann býr með virðist vera veik (af því?). Systir hennar er hefðbundin íslamsk og stofnar til sambands við eiginmann Cécile. Það sýnir Marokkó sem óþarfa afturhaldssöm, þrátt fyrir alla bygginguna er undarleg nýlendusýn sem skín í gegn sem nánast vegsamar fortíðina. Þar er lýst íslam sem afturhaldssömum og viðkvæmt fyrir öfgum, sem getur stundum verið satt, en alls ekki almennt. Að lokum er best að lýsa þessu sem að bæta við einhverjum couleur locale og l'art pour l'art.Deneuve og Depardieu eru frábærir. Með þessu efni eru þeir svo kunnugir að þeir geta spunnið eitthvað aukalega í hverri senu: lyfta augabrún, líkamstjáningu, geisla af stolti, óþægilega hegðun. Kvikmyndin sjálf veldur vonbrigðum og staðfestir aðeins takmarkað hlutverk franskrar kvikmyndagerðar í heiminum nú á dögum. Með nokkrum athyglisverðum undantekningum auðvitað.