Ég rakst fyrst á „My Tutor Friend“ fyrir slysni fyrir einu eða tveimur árum þegar ég var að vafra um sjónvarp. Fyrir það hafði ég aldrei horft á neinar kóreskar kvikmyndir áður á ævinni, svo MTF var í raun fyrsta kóreska myndin sem ég hef horft á. Og - hvað það kom skemmtilega á óvart! Ég skemmti mér vel frá upphafi til enda og skemmti mér konunglega. Grínistíll hennar er talsvert frábrugðinn teiknimyndastílnum í Hong Kong (sem ég hef verið að venjast allt mitt líf og þar af leiðandi líka þreyttur á), anda fersku lofti inn í hina fábreyttu kvikmyndaskoðunarupplifun mína. Ég hélt að það væru alveg nokkrar senur og brellur í MTF sem eru frekar fyndnar, fyndnar og frumlegar líka. Ég horfði á MTF í annað skiptið fyrir nokkrum dögum, og eftir að hafa horft á það einu sinni þegar, komu óvart/grínisti áhrifin á mig góð. af mildað. Það hefur hins vegar engan veginn haft neikvæð áhrif á álit mitt á myndinni. Í staðinn kom eitthvað annað í gegnum þetta skiptið - það hreyfði mig - sagan um hvernig tveimur ungum, að því er virðist "óvinum" sem eru algjörlega ósamrýmanlegir, hent saman og hvernig þeir leysa smám saman ágreining sinn og byrja að hugsa um hvort annað án þess að átta sig á tilfinningunum sjálfa, minnir mig á löngu liðna menntaskóladaga. Fyrir mér ERU Su Wan og Ji Hoon í raun og veru samhæfðar þar sem þau hafa bæði eitthvað sem er hreint og ósvikið innra með sér, eiginleika sem aðgreinir þau frá fólki eins og t.d. hin lúmska kærasta Ji Hoon. Myndinni er skipt í tvo aðskilda hluta - sá 1. hluti fjallar um "bardagann" milli Su Wan og Ji Hoon, og er ofbeldisfyllri og hraðari. Eftir að Ji Hoon kemst í lokaprófið og Su Wan dansar (að mati Ji Hoon) ögrandi dans, byrja hlutirnir að breytast. Hraðinn hægir á sér og... Ji Hoon áttar sig skyndilega á að honum þykir vænt um Su Wan meira en hann gæti nokkurn tíma ímyndað sér. Svo 2. hlutinn fjallar um þróun gagnkvæmra tilfinninga þeirra, sem leiðir að sjálfsögðu til hamingjusams enda ásamt lokauppgjöri við klíkuforingjann. Bara ein síðasta athugasemd. Mér finnst þetta dálítið ótrúlegt - sú staðreynd að 21 árs sjálfum yfirlýstur „vondur strákur“ myndi skammast sín fyrir að vera næstum nakinn fyrir framan stelpuna sem hann leggur í einelti og missir „svölina“ er bara smá.. . furðulegur. Ég býst við að það sýni að Ji Hoon er bara hjartahreinn strákur og er í raun ekki eins og útlit hans virðist. Btw, Kwong San Woo (Ji Hoon) er með kynþokkafullan líkama og fullkomna mynd! ;-) MTF er svo sannarlega á listanum mínum yfir topp 10 uppáhaldsmyndir allra tíma.