Ég hafði mjög gaman af A Man Called Horse þegar hún kom út árið 1970, en Return lék eins og dæmigerð framhaldsmynd. Allt við það - fjárhagsáætlun, handrit, söguþráður, leikarahlutverk og leiklist - var síðra en upprunalega. Gale Sondergaard sem Elk Woman, öldungur af Yellow Hand ættbálknum, lítur ekkert út eins og indjáni, og ekki heldur helmingur hinna "Indíanna", sem voru leiknir af Ítölum, Mexíkóum og Latinóum með ódýrar hárkollur. Og gamli gaurinn sem lék höfðingjann virkaði meira eins og feitur gamli skvísa en grimmur leiðtogi stríðsmanna. Hann notaði meira að segja bogann eins og kona! Að lokum virðist Richard Harris, sem gerði svo frábært starf í frumritinu, vera að sleppa í þetta skiptið. Ég býst við að hann hafi ekki staðist auðveldu launin sem hann fékk fyrir að endurtaka hlutverk sitt sem hestur. Til að vera sanngjarn, þá eru nokkur áhugaverð augnablik í myndinni, eins og að hestur gengst undir sársaukafulla hreinsunarathöfn til að "finna sýn sína" og fylkja þeim gulu Hendur gegn indverskum óvinum sínum og hvítum kúgarum, en þegar á heildina er litið er Return ójöfn, leiðinleg, krúttleg og fyrirsjáanleg -- rétt eins og flestar framhaldsmyndir.