Takashi Shimizu fékk frábært tækifæri með endurgerð á upprunalegu kvikmynd sinni Ju-On The Grudge. Þó að ég hafi ekki séð þá mynd, þá þyrfti ég að veðja á að það væri meira ímyndunarafl og frumleika (eða einhver rífandi frumleiki, með öðrum orðum kunnáttu með þekktum típum úr japönsku draugamyndinni) en í endurgerð hans sjálfs. Kannski var handritið skrifað til að hafa einhvers konar skekkta aðdráttarafl, eða ég myndi giska á aðgengi, fyrir amerískan áhorfendur. Það sem byrjar með einhverjum möguleikum - vísbending um að eitthvað mjög ruglað sé í gangi með skyndilegri hreyfingu Bill Pullman - fer bara í algjört rugl. Og sem hryllingsmynd? Gefðu mér pásu. Spennan hefði getað byggst á ástandinu - hjúkrunarfræðingur ætlar að sjá um truflaða konu í húsi sem er reimt - en hann undirbýr allt sem hann vill til að fá áhorfendur til að finna. Hræðslur? Hvað með tónlist sem er tímasett bara svo þú vitir nákvæmlega hvenær þú átt von á einhverju. Svartur köttur? Já, af hverju ekki bara að láta draugastrákinn hljóma eins og kött fyrir hrollvekju sem í rauninni er bara hrollvekjandi ef þú vilt ketti. Söguþráður? Af hverju ekki bara að stokka á milli fortíðar og nútíðar án þess að líkjast raunverulegu flæði um hvernig hægt væri að segja sögu (sem þýðir að á meðan endurlitin eru sett inn og eiga að vera lífræn með sögunni í heild, eru þau það ekki), eða fyrir það skiptir máli að okkur sé sama um EINHVER í leikarahópnum. Þegar persónurnar, eða þær sem eru þarna til að útskýra, fara að segja okkur hvað er að gerast eða hvað sem er, þá þýðir lítið að vera sama. Kvikmyndagerðin er léleg (þ.e.a.s. 180 gráðu reglan er brotin margfalt og ekki á fyrirgefanlegan eða forvitnilegan hátt) og sýningarnar eru viðarkenndar, jafnvel þótt þær séu hræddar eða hneykslaðar (Gellar veldur sérstaklega vonbrigðum, en Pullman, sem mætir seinna eftir fyrsta atriði hans, er mjög misskilið). Jafnvel þegar Shimizu reynir að fá einhvern meðalgamla „Boo“ hræðslu, eins og þegar konan er í skrifstofubyggingunni og elt af Grudge draugnum, er það samt kjánalegt. Horfðu bara á þegar hún er að fara í lyftuna og draugurinn er í bakgrunni skotanna. Annað hvort ferðu með það, og ef svo er meiri kraftur til þín, eða þú munt hlæja hysterískt að niðurstöðunum. Tel mig með það síðarnefnda. Ég er ekki alveg viss um hvar þetta verkefni fór úrskeiðis - var það Shimizu að þurfa að endurnýja það fyrir vinnustofur, eða að hann gaf ekki nóg svigrúm með endurbótum á sjón sinni? Eða kannski hafði Raimi eitthvað um það að segja og gerði hlutina ruglingslegri og/eða leiðinlegri en þeir myndu vera með einhverjum öðrum. The Grudge gefur okkur fullt af upplýsingum sem eru ekki skynsamlegar eða gefa okkur að minnsta kosti hryllingsfóður til að tyggja á. Það er cineplex rusl af sorglegri röð.