Þessi mynd segir sanna sögu af flótta svörtum þrælum sem fundu sína eigin fjallskila sem frjálsir menn í Brasilíu á 17. öld. Sagan er áhugaverð og fræðandi. Hins vegar er þessi mynd -- sem kvikmynd -- hræðileg. Hljóðrásin er ekki tímabilstónlist eða ættartónlist. Þetta er afró-brasilísk popptónlist frá upphafi níunda áratugarins. Bardagastenur eru barist við hljóma cheesy popptakta sem best er skilið eftir diskó- eða slæmu löggudrama. Að vísu eru textarnir þjóðlegar sögur um hetjudáð þrælanna. Tæknibrellurnar eru fáránlegar. Frekar en að kalla fram dulspeki afrískra trúarbragða og atavískra viðhorfa, láta þeir myndina líta út fyrir að vera ódýr. Þeir eru algjörlega ótrúlegir, og ég meina ekki bara í sannleikaskyni. Lífið innan Palmares sveitarfélagsins gæti ekki hafa verið eins og það er lýst í myndinni. Fyrir þetta samfélag, eins og sýnt er í myndinni, er einn hluti kibbutz, einn hluti afró-popp hátíð. Þar að auki er næstum vandræðalegt að horfa á leikstjórann spila á klisjur svartra sem hæfileikaríkra söngvara og dansara sem vilja einfaldlega vera hamingjusamir. Hann lýsir daglegu lífi sem röð dansveislna þar sem hinir frelsuðu þrælar mála sjálfa sig skæra liti og hringsnúast um undir tegundum popptónlistar níunda áratugarins. Aftur á móti er nóg af fallegum mat hjá þeim en áhorfandinn sér varla vinnu. Kóngurinn ræðst gegn einkaeign á klisjulegan og klisjukenndan hátt. Þegar maður kvartar yfir því að fólk taki grænmetið sem hann hefur ræktað í marga mánuði segir konungur: "Það sem kemur af jörðu er öllum tilheyrandi, eins og jörðin er engum. Ef þeir þurfa mat, eiga þeir rétt á að taktu þitt." Ég er ánægður með að ég lærði um þennan þátt í sögunni, en ég er létt yfir því að kvikmynd með svo lágt framleiðslugildi og að versla við svo slitnar staðalmyndir yrði líklega ekki gerð í dag.