Við sáum þöglu útgáfuna af þessari mynd og hún er einfaldlega glitrandi falleg. Það er frekar erfitt að sjá hvernig hljóðútgáfa hefði getað orðið til, þar sem hún er tekin með hreinni þögulli tækni, löngum orðlausum frásagnarsveipum án nokkurs millititils -- fyrir utan nokkrar óhugnanlegar myndir þar sem Louise Brooks, sem leikur franska vélritun, er alveg sýnilega á ensku... Eini kaflinn sem augljóslega kallar eftir hljóði er lokasenan, þar sem Brooks er að horfa á hlaupið fyrir prófið sitt „fyrir hljóðmynd“: myndefni sem spilar stöðugt í bakgrunni þegar hasarinn þróast, með munninn á hreyfingu í stanslausum hljóðlausum söng. Það kom mér ekki á óvart að heyra eftirá að þessi texti einn í talkie útgáfunni hefði verið hylltur sem fyrirmynd nýrrar tækni! Í sólríkri fegurð upphafssenunnar og ævintýralegu óumflýjanleika þess sem á eftir kemur líkist myndin draumi. Sem „Louise Brooks-mynd“ var hún alls ekki það sem ég bjóst við, hvorki af Hollywood-gamanmyndum hennar né þýskum melódramum G.W.Pabst: Mér fannst orðalagið reiprennandi og skemmtilegra en hvorugt, og Brooks sjálf er önnur skepna, traustur hlæjandi ungt dýr frekar en búðarglugga eða handónýtt dúkka. En það sem gefur þessari mynd meiri dýpt en virðist í fyrstu er óvæntur seinni hálfleikur; hrakin frá ríku sníkjudýrunum sem safnast saman í kringum fegurð hennar, snýr fátæka prinsessan aftur til tárvotta endurfundar með auðmjúklega fæddri sönnu ást sinni... og sagan gæti mjög vel hafa verið enduð þar. Ævintýri snýst hins vegar að harmleik. Dilettantinn Grabovsky, fullviss um getu sína til að handleika konuna sem hann þráir, er samt allt of rétt í eiginhagsmunaspá sinni - ungu elskendurnir geta ekki glatt hver annan - og André, kaldhæðnislega, var rétt að vantreysta félagslegum áhrifum af fegurðarsamkeppnum: eftir vímu af dýrð sinni í augnablikinu, pirrar Lucienne sig til að örvænta yfir hinu lúmska lífi hjónalífsins á meðan eiginmaður hennar er aftur á móti rekinn villtur af hvers kyns áminningu um allt málið. Ef það væri einfalt tilfelli um misjafnt hjónaband, þá væri það eitt... en sanni harmleikurinn er sá að þau elska hvort annað. Að mörgu leyti minnir "Prix de Beauté" mig á "Sólarupprás" Murnau. En ef svo væri myndu tívolíið og ljósmyndarasenurnar hér mynda brenglaða spegilmynd af gleðisáttinni í "Sólarupprás"; enginn draumur heldur firrandi martröð. Og næsta dögun ber ekki með sér kraftaverkasamkomu heldur tómt rúm og yfirgefið heimili. Með því að skilja eftir bréf til að segja að hún elski hann og muni alltaf elska hann, hverfur Lucienne aftur úr lífi Andrés í leit að birtu og frelsi; og að þessu sinni mun hún aldrei koma aftur. Slúðurdálkar staðfesta alla verstu sannfæringu Andrés, þar sem hann kemst að því hvar eiginkona hans er á dvalarstað í gegnum skýrslur sem tengja nafn hennar við Grabovsky. Þegar ungi verkamaðurinn kemst loksins inn í hið glæsilega helgidóm sýningarherbergisins, er það með teiknaða byssu - til að taka á móti keppinauti hans, sem kurteis og strjúkir við hlæjandi Lucienne, sömu konu og hafði heitið ódrepandi ást sinni sem hún fór frá honum. Hann drepur hana, en jafnvel þegar hann drepur er lifandi mynd á skjánum, Lucienne í allri sinni breyttu dýrð þar sem hann sá hana aldrei. Konunum tveimur er stillt á hliðina á endalausu, kraftmiklu augnabliki, þar sem André sést, gripinn, mótspyrnu og dreginn í burtu: deyjandi stúlkan og syngjandi sjálf hennar enn varpað fyrir ofan, gripin óvitandi út úr tíma inn í selluloid eilífðina, leika á meðvitundarlaus um lífið eða dauði eða ást undir henni...Helsti þátturinn í myndinni er persóna samstarfsmanns Andrés, Antonin, sem virðist ekki gegna neinu hlutverki í gegn um allt annað en að vera leyfilegur rassinn af illsku samtímamanna sinna. Hann er sá ljóti sem getur aldrei náð stúlkunni, óþægilega túttan sem hrasar og kvelst á klósettum og í vinnunni, og verður að taka þessu öllu með óvissu brosi í ákjósanlegri von sinni um félagslega viðurkenningu: dæmigerð afurð einelti hinna hæfileikaríkari og vinsælli, með öðrum orðum, en einn sem áhorfendum virðist vera boðið að hlæja að ásamt kvalara hans. Nema ætlunin sé að afhjúpa dekkri hlið á söguhetjunum (sem ég finn engin merki um), virðist persónan eingöngu vera til sem kómískt léttir, en kómískt léttir með greinilega viðbjóðslegum brúnum. Þegar við þekkjum hann aðeins sem óhæfan Peeping Tom við vatnsbakkann er auðvelt að hlæja, þó hefnd hinna virðist aðeins yfir höfuð; þegar við komumst að því að hann er enginn ókunnugur maður heldur samstarfsmaður Andrés og venjulegur hliðhollur, hætta áframhaldandi árásirnar fljótt að vera mjög fyndnar. En það eru myndirnar sem standa eftir. Fegurð, martröð og draumur.