Þó hún virðist ekki mjög vænleg til lengri tíma litið, endar franska Cancan eftir Renoir á að vera áreynslulaust heillandi mynd. Sagan er klisjukennt: þvottastelpa, Nini (Françoise Arnoul), er uppgötvað af næturklúbbseiganda, Danglard (Jean Gabin). Danglard stelur henni frá bakarakærastanum sínum og sleppir núverandi kærustu sinni, sem báðir koma aftur fyrir fyrrverandi elskendur sína. Nini þarf að velja hvort hún eigi að fara aftur í hógvært líf sitt með bakaranum, halda áfram með sýninguna með vinnuveitanda sínum, ó, eða verða prinsessa, þar sem prins verður líka ástfanginn af henni á einum tímapunkti. Ég er feginn að myndin fór ekki í augljósasta valið, eins og minni mynd hefði vissulega gert. Myndinni lýkur með opnun nýs næturklúbbs Danglard, Moulin Rouge, og nokkrum glæsilegum söng- og dansnúmerum. Fyrsta þeirra, "Complainte de la Butte", sem einnig er grunnurinn að flestum tónleikum myndarinnar, er einfaldlega eitt glæsilegasta lag sem samið hefur verið og Renoir samdi það sjálfur. Ef þú ert aðdáandi Baz Luhrmann kvikmyndarinnar Moulin Rouge! frá 2001, muntu kannast við lagið, þar sem það kemur upp nálægt upphafi þeirrar myndar, sungið af Rufus Wainwright. Þó hún sé ekki mjög áberandi í þeirri mynd elska allir sem ég þekki sem eiga hljóðrásina hana. Auk þess að vera með eitt yndislegasta lag sem skrifað hefur verið, státar franska Cancan einnig af einni sætustu fremstu konu sem hefur prýtt skjáinn. Það er erfitt að verða ekki yfir höfuð ástfanginn af þeirri stelpu. 8/10.