Þessi vestur var settur árið 1861 og hafði að gera með stofnun fyrstu þráðlausu þráðlausu línanna sem voru lagðar af Western Union. Á meðan ágæti strákurinn Dean Jagger (sportar mikið hár) gerði sitt besta til að koma þessu í lag, þá var vondur strákur sem beið bara eftir að afturkalla þetta af eigin eigingjörnum ástæðum. Svo, það er undir annað hvort Randolph Scott eða Robert Young komið að bjarga málunum. Þetta er vissulega einn af betri 1940 vestrum sem ég hef séð og hann fékk næstum því 8 - það var svo gott. Hins vegar, fyrir mitt litla líf, hef ég ekki hugmynd um hvers vegna Fritz Lang var falið að leikstýra þessari mynd - enda vissi hann ekkert um vestra. Forte hans var drama – og ég býst við að þessi mynd sé einhvers konar drama – gerist bara í gamla vestrinu. Skrítið, já, en þetta virtist ganga vel, þó ég velti því fyrir mér hvernig þessum frábæra þýska leikstjóra fannst um að fá þetta starf. Hvað restina af myndinni varðar, þá er hún einstök - með skærum litum, frábærum staðsetningartökum og mjög góðum leik. . Að venju setti Randolph Scott enn eina afslappaða og raunsæja frammistöðu. Það kom mér þó á óvart að Robert Young var einnig leikin í myndinni, en það var góð ákvörðun um leikarahlutverk - hann átti að vera Harvard-menntaður Austurríkismaður. Þegar ég sá að Barton MacLane var líka í myndinni, gerði ég ráð fyrir að hann væri „baddie“ og hugsanir mínar voru vel byggðar, þar sem hann gerði feril úr því að leika skíthæla! Hvað handritið varðar, þá virtist það að mestu leyti frekar venjulegt, en lokauppgjörið milli Scott og Barton MacLane var miklu betra en ég hafði vonast til - sem gerði það að verkum að þessi mynd endaði á mjög háum nótum.