Þrátt fyrir að George C. Scott sé eini leikarinn í þessari útgáfu af ACC án bresks hreims, bætir hann það meira en upp með yfirgripsmikilli og umfangsmeiri túlkun sinni á Ebenezer Scrooge. Sérstaklega áhrifarík er þegar hann stendur frammi fyrir Bob Cratchit á skrifstofu sinni í lok myndarinnar. Þar sem Scott stendur fyrir stórum glugga, varpar sólarljósi glóandi möttli yfir hann; það eina sem þú sérð er skuggamynd hans. Aukin með rödd Scotts, þungbæru urri, áhrifin eru galvanísk...líkt og fyrsta atriði Marlon Brando í APOCALYPSE NOW. „Hryllingurinn,“ svo sannarlega! Hins vegar, eins og sagt er, það sem virkar fyrir þig getur líka unnið gegn þér. Vegna þess að Scott sýnir svo glaðan grimmd í gegnum myndina, reynist það smitandi. Til að orða það á annan hátt, "áður" Scrooge er næstum jafn karismatískur og "eftir", jafnvel þó hann ætti í raun ekki að vera það. Það er það sem þú gætir kallað "Doctor Smith" áhrifin, þar sem Jonathan Harris notaði mjög svipaða nálgun þegar hann lék það hlutverk og fjölmargar aðrar þungar (á sviði og skjár). Reyndar tel ég sjálfur ekki gífurlegan reiði Scotts vera ábyrgð. En aðrir „jólasöngvarar“ púristar gætu. Sjáið myndina og dæmið sjálf.