Fyrsta myndin sem gerð hefur verið. Starfsmenn streyma frá verksmiðju, sumir hjóla, flestir gangandi, hreyfa sig til hægri eða vinstri. Samhliða Melies eru Lumieres bæði upphafs- og útgangspunktur kvikmyndagerðar - með Melies hefst frásagnarskáldskapur, kvikmyndagerð, fantasía, listsköpun, sjónarspil; með Lumieres hreinni, skrautlausri athugun. Sannleikurinn. Það eru margir menntamenn sem sjá eftir því að bíómyndin hafi verið vaxin frá því síðarnefnda yfir í þreyttar formúlur hins fyrrnefnda. En líttu á þetta stutt aftur. Það er ekkert "hlutlægt" við það. Kvikmyndin er full af hasar - kyrrstæður, ómanneskjulegur sena springur út í líf, virkni og hljóðlát sátt rammans rofnar, af miðju frá baki til hægri eða vinstri (en auðvitað aldrei að framan, þar sem myndavélin er ). Og samt stendur myndavélin kyrr, inniheldur orkuna, mögulega niðurrif, víkur henni undir vilja hennar. Kvikmyndatakan er kannski byltingarkennd uppfinning, en hún verður notuð í íhaldssömum tilgangi - til að kortleggja heiminn, klippa hann, takmarka hann, takmarka hann. Verra er sögulegur veruleiki myndarinnar. Þessir verksmiðjustarfsmenn eru starfsmenn Lumiere. Yfirmenn eru að njósna um starfsmenn sína, hið óséða auga varðandi andlitslausa handlangara hans. Myndin lýsir því tvenns konar fangelsisvist. Á bak við hliðin eru starfsmenn innilokaðir á vinnustað sínum. Opnun hliðsins virðist vera ímynd frelsis, flótta, en þau snúa að öðrum vegg, fjórða veggnum, sem takmarkar þá enn frekar. Fyrsta myndin er líka fyrsta dæmið um eftirlit með CCTV, mynd af óséðu, alsjáandi yfirvaldi sem fangar þjóna sína. Ógnvekjandi, allt of spámannleg mynd.