Inn í hamingjusamt heimili kemur sígaunastelpan, leikin af Myrnu Loy. Með ótrúlega villta hárið sitt og röddina sem hljómar mjög hátt og skrítið, það er erfitt að trúa því að þetta sé Loy!! Hún er alls ekki lík hinum fágaða og fyndna persónu Noru Charles sem hún lék í Thin Man myndunum. Þess í stað yfirverkar hún svo illa að þú myndir næstum búast við því að hún væri í Ed Wood mynd. Þvílíkur munur á nokkrum árum á gæðamyndunum sem hún fékk sem og leikhæfileika hennar!! Ofan á hryllilega kjánalega karakterinn mistekst myndin líka vegna þess að hún er bara ekki áhugaverð eða spennandi - bara mjög, mjög sviðsett og heimskuleg. Það eina sem er gott við það er Vitaphone hljóðkerfið - sem gerir hljóðgæði þessa kalkúns um það besta sem ég hef heyrt frá 1929. Hokk, það var jafnvel betra en flestar 1930 kvikmyndir, svo hljóðtæknirinn hefur að minnsta kosti eitthvað að vera stolt af - allir aðrir, gleymdu því. Þetta er mynd sem meira að segja gestgjafi Turner Classic Movies nefndi "guilty pleasure" vegna þess að myndin er svo slæm! Og eftir að hafa séð það er ég ósammála...dálítið. Myndin er einfaldlega léleg.