Þessi mynd er eins og marmite. Annað hvort elskarðu það eða þú hatar það. Ef þú ferð inn í þessa mynd og búist við almennilegri mynd með ágætis framleiðslugildi, góðum söguþræði og frábærum karakterum muntu hata hana. Ef þú ferð inn í þessa mynd og býst við litlum kostnaðarhámarki muntu líklega hata hana. Ef þú ferð inn í þessa mynd og búist við að sjá eina brjálaðasta persónu sem hefur verið sett á kvikmynd í formi Harry Russo muntu elska hana. John Giancaspro er algjör snilld í yfirburða túlkun sinni á geðveika, morðóða kókfíflinum. Tæknibrellurnar eru í besta falli ömurlegar en í alvöru, hverjum er ekki sama? Ef þú ert sú manneskja sem er tilbúin að horfa á kvikmynd Schizophreniac: The Whore Mangler hefurðu án efa séð fjöldann allan af hryllingsmyndum fullum af eymd. Með kostnaðarhámarkinu var þessi mynd gerð fyrir, jafnvel þótt þeir hefðu reynt hefði hún líklega í besta falli verið miðlungs. Ég vil miklu frekar geta hlegið að einhverju ömurlegu en að vera óbreytt af meðalmennskunni. Til að draga það saman, þú munt líklega hata þessa mynd en ef þú ert einn af fáum sem ákveður að sjá hana samt sem áður verður hún að verða það besta síðan brauðsneið #2 ég hata marmite.