Þetta er ein af vanmetnustu myndum tíunda áratugarins. Ef þú leyfir þér að samsama þig Patricia Arquette persónunni, muntu finna að þetta er mjög áhrifamikil saga af konu sem endurheimtir tilfinningu fyrir tilgangi með lífi sínu og finnur nýjan lífsvilja. Frammistaða Arquette er hugrökk vegna þess að hún er markvisst „tré“ -- það er leið til að skilgreina andlegan dauða persónu hennar, algjöran skort hennar á löngun til að vera á lífi. Hún fer í gegnum lífið eins og uppvakningur vegna þess að fjölskylda hennar hefur verið myrt og hún getur ekki séð tilganginn með því að lifa. Það sem er áhrifamikið er hvernig hún er endurvakin í gegnum söguna -- af búrmönsku landslagi, af fallegum gæðum fólks og landslagi og af frumvalkostum sem hún neyðist til að horfast í augu við. Boorman styður þetta sjónrænt (og Hans Zimmer styður það með einni af sínum glæsilegustu, áleitnustu tónum) með oft kyrrstæðum myndavél og með tilhneigingu til að skjóta í gegnum gler, glugga, framrúður osfrv. Við erum að utan að horfa inn, alveg eins og Arquette.... þar til hún lendir djúpt í frumskóginum og neyðist til að velja hvort hún berst fyrir lífi sínu eða ekki. Ég mæli líka með myndinni THE PURPLE PLAIN frá 1954. Þetta er svipuð saga í svipuðu umhverfi og gefur heillandi samanburð.