Esther Kahn er ung gyðingakona sem býr í yfirfullu gettói gyðinga á Englandi á 19. öld. Hún er umkringd yfirvofandi, þrúgandi, dapurlegum, einkennislausum, slitnum múrsteinsarkitektúr, þröngum gangstéttum og götum, myrkvuðum gluggum og hópi af svörtum og brúnum jakkafötum. Hún býr í lítilli íbúð með stórri fjölskyldu sinni sem rekur föt. verslun innan íbúðar. Sem barn vann hún, hafði ekkert næði, klæddist litlausum fötum, deildi rúmi og þagði til að afstýra háði móður sinnar og systkina sem hæddu hana fyrir að herma eftir þeim af leiðindum. Sem ung kona er líf hennar það sama - hún hefur ekkert næði, lifir í andlegu og líkamlegu ástandi og sljóleika og tregðu, gefur frá sér tóma, einkennislausa svip, er klædd látlausum, ómerkilegum klæðum, og er stöðugt kúguð og dverguð af gráum, hversdagslegum, gríðarstórum byggingum , og þröngum götum, og þröngum gangum og þröngum dyrum, og hámælt móðir hennar og systkini, og prósaísk, banal lífsstíll fjölskyldu hennar. Eina form hennar til andlegrar flótta er jiddíska leikhúsið. Þar sem hún situr á svölunum, í fremstu röð, hallar sér yfir teinana, er víðfeðmt rými á milli huga hennar og leiksviðsins, rými sem gerir henni kleift að anda, hugsa, finna og þrá. En þrátt fyrir hugsunarfrelsið veitir opna sviðið fyrir Esther, eru andlit hennar og líkami enn sljórandi syfjaður, óbilandi, ástríðufullur. Hið látlausa og algenga útlit Summer Phoenix miðlar á frábæran hátt tilfinningalausa framkomu Estherar - Summer/Esther lætur ekki í ljós neina löngun til að vilja neitt eða sjá fyrir neitt.Eftir óvenjulega sprengjutilræði við hana móðir, Esther ákveður loksins að losa sig úr hráslagalegu lífi sem hún er föst í. Hún er loksins leikin í smáhlutum í nokkrum sviðsleikritum og hittir Nathan Quellen, sem túlkað er af breska leikaranum Ian Holm, sem byrjar að kenna Esther tæknina. Héðan í frá byrjar Esther erfiða, tvíþætta ferð til að læra hvernig á að bregðast við og læra hvernig á að líða. Hún byrjar að upplifa tilfinningar sem hún hefur aldrei fundið áður og hún byrjar að öðlast þá reynslu sem hún þarf til að skilja að fullu og beita tækninni. þættir leiklistar. Nathan gengur með hana yfir sviðið í gegnum líkamleg og tilfinningaleg skref undrunar, hik, reiði, viðbjóðs, sjálfsfyrirlitningar o.s.frv.; hún byrjar síðan að ganga í gegnum þessar tilfinningar í persónulegu lífi sínu. Það eru þrjú sannindi, segir Nathan henni - sannleikurinn um hvernig persóna bregst við, sannleikurinn um hvernig leikarinn myndi bregðast við og sannleikurinn um að persóna og leikari eru ekki það sama manneskja.Þessi tæknilegu skref og þrír sannleikar afbyggja varnir Estherar hægt og rólega og leiða hana til tveggja uppbyggjandi upplifunar í upplausn myndarinnar sem markar upphafið að frelsi hennar til að hugsa, hreyfingar og tilfinningar. Esther Kahn er tæknilega krefjandi kvikmynd að horfa á vegna þess að af skrýtnum og þröngum myndavélamyndum, dauflegri ljósmyndastefnu sem miðlar raunsærri, dauflausri umgjörð gettósins, og karakterlausri og fáránlegri og óaðlaðandi túlkun Summer Phoenix sem miðlar á snilldarlegan hátt andlega og líkamlega þrautseigju Kahns og sljóleika og daufa eðli. Mynd sem verður að sjá fyrir fólk sem vill læra tæknilega iðn leiklistar og fyrir fólk sem kann að meta naumhyggjumyndir og persónufræði.