Hvílík virðing til föður hans! Hann lagði af stað í leit að því að læra meira um mann sem hann þekkti lítið af, og í lok ferðalagsins tel ég að Nathaniel Kahn sé sáttur við það sem hann lærði og persónulega fannst. Kvikmyndin er 5 ár í vinnslu og aldarfjórðungi eftir dauða hans er alger skuldbinding Louis I. Kahn í verkum sínum - stöðug sterk löngun til að byggja byggingar sem eru mannkyninu þroskandi og tímalausar fyrir allan heiminn, með innsýn í Líf hans er með stolti lýst af syni hans Nathaniel í heimildarmyndinni "My Architect: A Son's Journey". Myndin er alls ekki safnrit af verkum Louis. Það er fullt af bókum og skjalasafni sem hefur heimildir um verkefni og byggingar Louis Kahn. Þessi heimildarmynd virkar eins og ráðgáta, rithöfundur-leikstjóri og meðframleiðandi Nathaniel Kahn var að leita að manninum sem hann þekkti stuttlega sem föður sinn. Myndin er á köflum. Í "Heading West," erum við á Salk Institute for Biological Studies í La Jolla, Kaliforníu. Það er sjón sem vert er að sjá - óaðskiljanlegur hugmynd Kahn um byggingu og umhverfi, fínstillingu ljóss fyrir vísindamenn í vinnunni er ótrúlegt. Frá fyrrverandi samstarfsmanni sem starfaði með 'Lou' fyrir 35 árum, heyrum við um nákvæma athygli hans á smáatriðum, líka hversu 'rambunctous' hann gæti verið - var svo sannarlega ekki slegið í gegn í gagnrýni hans. Eftirminnilegt atriði er þegar myndavélin dregst til baka og við sjáum Nathaniel skauta um á torgsvæði Salk Institute - pínulítil mynd, eins og barn sem gleður sig í skál handa föður síns. „Innflytjandi“ hluti leiddi okkur til að hitta Anne Tyng, arkitektinn sem vann í samvinnu við „Lou“ og ól honum einnig dóttur, Alex. Nú þegar Tyng er orðinn 80 ára, var endurkoma Tyng með kvikmyndateymi Nathaniel til Bath House verkefnisins í Trenton, New Jersey, nostalgísk. Í "Go to sea" fáum við að sjá Barge for American Wind Symphony Orchestra - allt úr stáli, og hittum Robert Boudreau, sem kom Nathaniel á óvart þegar hann loksins sagði honum að hann væri sonur "Lou". Boudreau var snortinn, hann sagðist hafa séð Nathaniel þegar hann var sex ára, með mömmu sinni (Harriet Pattison), og hann átti ekki að segja neinum að Lou ætti son. Þetta var „kæfandi“ tilfinningaþrungin endurfundarstund. Eins og faðir hans „The hirðingja“, ferðaðist Nathaniel til Jerúsalem og lærði um samkunduverkefnið sem faðir hans hóf en ekki áttaði sig á. Hann heimsótti grátvegginn og þegar hann sá úlpuna sína sífellt falla af/vera „lost af“ hausnum á honum gaf mér þá tilfinningu að hann þyrfti ekki að vera „alveg“ gyðingur til að vera sonur föður síns. Við höldum áfram að setjast niður með tveimur hálfsystrum hans í þættinum „Fjölskyldumál“. Við heyrum hann líka spjalla við mömmu sína í Maine og eftir að hafa talað við fyrri skrifstofustarfsmenn á skrifstofu föður hans komumst við að því hvernig faðir hans vann ákaft og nánast bjó þar, svaf á teppi á skrifstofugólfinu, um helgar og allt. „The End of the Journey“ leiddi okkur til Ahmedabad á Indlandi að Indian Institute of Management byggingunni. Að tala við arkitekt B.V. Doshe var opinberun. Að lokum fann Nathaniel mjög lifandi Louis Kahn, föður hans - andar hans búa í honum. Þessi heimildarmynd er mér mjög tárast. Ég var oftast með tár í augun - það var mjög áhrifamikið og er hrifin af manninum, arkitektinum og syni hans, og konunum í lífi hans fyrir utan fræg verk hans og byggingar. Louis I. Kahn langaði til að gefa ást sína til „allra heimsins“, tjúlla vinnu og þrjár fjölskyldur (þú gætir sagt að hann hafi þrjár konur í lífi sínu til að halda innblæstrinum gangandi). Eins og Shamsul Wares, arkitektinn í höfuðborg Bangladesh samstæðunnar (lokið 9 árum eftir dauða „Lou“) sagði svo ákaft: Louis Kahn hefur gefið íbúum Bangladess mikið, eytt tíma í Bangladesh, skilið menningu staðarins og fólksins. - auk þess að gefa þeim lýðræði í gegnum það sem hann hefur áorkað, og fyrir svo hollur mann, venjulega fólkið nálægt honum sem hann myndi oft sakna þess að sjá. Það virðist sem verðið á því að vera frábært fylgi óumflýjanlegum persónulegum fórnum. Þessi mynd minnir mig á "The Fountainhead" King Vidor frá 1949 (góð dramatísk saga í S/H með tónlist eftir Max Steiner), byggð á skáldsögu Ayn Rand, með Gary Cooper sem ósveigjanlegan arkitekt sem stendur við sínar eigin hugsjónir, og Patricia Neal. sem hliðstæð stuðningskona í lífi hans.