Ég man að ég hafði frekar gaman af þessu fyrir nokkrum árum en þegar ég kom að þessu aftur, velti ég fyrir mér hvers vegna. Ég býst við að það líti alltaf vel út og stelpurnar standa sig frekar vel en karlarnir láta frekar halla á hliðina. Afhverju, ó, hvers vegna í svo mörgum enskum kvikmyndum um kynlíf þurfum við að hafa svona vanhæfa karlmenn við hlið fallegu stúlknanna? Það sem meira er, þetta byrjar nógu fyrirsjáanlega sem kynlífsfarsi svipaður Confessions myndunum en um það bil þriðjungur leiðarinnar (á meðan við erum farin að njóta nærveru hinnar yndislegu Me Me Lai) biður myndin okkur að byrja að taka hana alvarlega. Ekki nóg með það heldur eru aðal rokkklúbburinn og kannabis runurnar mjög þvingaðar og líta bara út fyrir að vera stæltar. Í stuttu máli er þetta hvorki eins sakleysislega kjánalegt eða eins gáfulega alvarlegt og það virðist ætla. Richard O'Sullivan hefði ef til vill, sem slíkur aðalpersóna, getað hjálpað en ég tel að þetta sé ein af hans verstu frammistöðum. Bara þess virði fyrir dömurnar.