Ég horfði á þessa mynd og bjóst við því sem ég fékk: gott sci-fi kúrekaefni. Það sem kom mér mjög á óvart var að Kurt Russell vann svo frábært starf með afar takmarkað hlutverk. Ímyndaðu þér að reyna að bregðast við þessum tveim hömlum: þú átt varla samræður og vegna þess að þú ert að leika harðsvírað hernaðarvélmenni, þá máttu ekki sýndu tilfinningar með svipbrigðum! Howzat? Svolítið eins og að biðja dívu um að flytja frábæra aríu á meðan hún er kjaftstoppuð og teipuð. Þrátt fyrir að vera í handjárnum í orði og á svip, dregur Russell fram ótrúlega persónusköpun. Vélmenni hans verður mannlegt, þrátt fyrir þvingunina. Frábært framtak! Eins og venjulega, tryggir Jason Isaacs að hann muni fara í sögubækurnar sem frábær túlkandi hins fullkomna illmenna - þess sem þú myndir elska að sjá teiknað og skipt í fjórða. Connie Nielsen var ljúf, mjúk, móðurleg og glæsileg. Ég er ekki viss um hversu mikið af áhrifum mínum byggist á leik hennar og hversu mikið á líkamlegri fegurð hennar, en það var erfitt að taka augun af henni. Því miður var hlutverk Gary Busey of lítið og takmarkað. Mikið af söguþræðinum er nokkuð staðlað, með töluverðum veikleikum, en þar sem það hefur vísinda-myndasögutilfinningu, sé ég ekki hvað er athugavert við nokkra veikleika. Í lok sögunnar vinnur góði gaurinn og þakklátir áhorfendur fá mikla tilfinningalega ánægju. Já! Sú tegund af feeb sem heldur að Russell hafi ekki staðið sig vel í leiklistinni er sams konar feeb og missti af öllu.