Það er erfitt, í dag og í Bandaríkjunum, að skilja þessa mynd. Við höfum í rauninni ekkert til að bera það saman við. Hér er tilraun til samanburðar: Það er eins og á síðustu árum valdatíðar Saddams hafi kvikmyndagerðarmanni í Írak á einhvern hátt tekist að gera kvikmynd, sem í fyrsta sinn sýndi lífið eins og það raunverulega var lifað þar í landi. Líf venjulegrar ungrar stúlku, með öllum skelfingunni og kúguninni á fullu. Þá var myndin sýnd frjáls í Írak. Ef þú gætir ímyndað þér þann ólíklega atburð, þá gætirðu haft hugmynd um hvað gerðist við þessa mynd á síðustu árum Sovétríkjanna. Fyrir þessa mynd var sovésk kvikmyndahús mjög ritskoðuð. Sovéskar kvikmyndir myndu aðeins sýna hugsjónalíf í paradís verkamannsins. Þá allt í einu þetta. Alkóhólisminn, tilviljanakennda kynlífið, ljóta auðnin sem var sovéska borgin, kæfandi mengunin, verkalýðsstéttin sem fórnarlömb hvert annað og sjálfan sig, hið fullkomna vonleysi - það er allt til staðar. Fólk var agndofa. Sovéskar konur grétu oft á sýningum. Margir myndu segja að þetta sé saga lífs þeirra. Þetta var menningarlegur jarðskjálfti sem kvikmyndagerðarmenn dreymir aðeins um að ná. Það flýtti eflaust fyrir upplausn Sovétríkjanna. Þegar ég les umsagnirnar hér get ég séð að fáir skilja þessa mynd. Einn segir að það hafi verið tímamóta vegna þess að það innihélt raunverulegt kynlíf. Fyrir sovéska áhorfendur á þeim tíma var kynlífið minniháttar atburður miðað við að það sýndi raunveruleikann í fyrsta skipti í sovéskri kvikmyndagerð. Aðrir bera hana saman við núverandi myndir eins og "As Good as it Gets" Gæti alveg eins líkt Homer's Illiad við nýjustu John Grissam skáldsöguna. Þeir bera einfaldlega ekki saman. Þetta er ekki bara kvikmynd, þetta var félagslegt skjal og umbreytandi félagslegt afl. Það þarf að skoða hana þannig annars skilurðu ekki myndina. Aðrir gagnrýnendur líta á hana sem kvikmynd um óstarfhæfa rússneska fjölskyldu. Einn segir meira að segja að það sé erfitt að vorkenna Veru því hún kemur sífellt aftur til fjölskyldu sinnar. Málið er að Vera og fjölskylda hennar eru tákn fyrir allt sovéskt líf. Það var hvergi annars staðar að fara, því fjölskyldan niðri í blokk og í næsta bæ var eins. Svona var lífið í Sovétríkjunum hjá flestum. Þetta er kvikmynd sem hægt er að skoða á mörgum sviðum: sem drama rekur hún landslag örvæntingar, sem félagslegt skjal sýnir það lífskjör þess tíma, sem pólitískt skjal sýnir það viðhorf fólks og margra. ástæður upplausnar Sovétríkjanna, og sem siðferðisleg skjal sýnir það illsku einræðisríkis sem er stjórnlaus og grimmd sem fórnarlömb munu beita hvert öðru. Vera litla sýnir glöggt þann mannlega toll sem sósíalisminn tekur á endanum á fórnarlömbum sínum, þrátt fyrir góðan ásetning sem kerfið kann að hafa. Með því að gera það hjálpaði það til að binda enda á Sovétstjórnina og stuðlaði þannig að einni af stærstu breytingum nútímasögunnar. Þessi mynd nær því sem aðeins fáar myndir hafa nokkurn tíma áorkað. Það er ekki aðeins töfrandi framsetning sögunnar heldur verður það líka afl í þeirri mótuðu sögu.