"Flavia, la monaca muslmana" aka. "Flavia the Heretic" frá 1974 er sannarlega truflandi og ósveigjanlegt stykki af ítalskri Exploitation kvikmyndagerð sem að vissu marki fylgir dálítið femínískum forsendum (þó að láréttur flötur og grimmd myndi líklega viðbjóða meirihluta femínista). Gert er að mestu leyti í klaustri og með nunna sem samnefnda aðalsöguhetju (frábær frammistaða hinnar dásamlegu Florinda Bolkan), má vísa til "Flavíu villutrúar" sem "Nunsploitation" kvikmynd. Hins vegar er þessi mynd verulega frábrugðin hinum dæmigerðu Nunsploitation-myndum frá þessum tíma, þar sem hún fjallar ekki svo mikið um nunsploitation-þættina eins og lesbínsku, sadisískar lesbíur, osfrv. Persónulega sá ég meira líkt með Hexploitation-myndunum í tíma, eins og "Mark of the Devil", (jafnvel þó að þessi fjalli ekki um nornaveiðar), sem fjalla um grimmilega framkvæmd kristinnar bókstafstrúar á miðöldum og snemma nútímans. Ítalía um 1600: Eftir að hafa orðið vitni að despoti föður sínum afhöfða særðan múslimskan hermann, neyðist unga Flavia til að verða nunna í klaustri. Þegar faðir hennar fordæmir náungabróður sinn til kvalafullan dauða fyrir smá misgjörð árum seinna, breytist andstyggð Falvíu á ofbeldi karla gegn konum í hatur gegn vígakirkjunni og hún gengur til liðs við hóp arabískra hrææta...Eitt er víst, "Flavia villutrúarmaðurinn" er ekki fyrir viðkvæma og ekki heldur fyrir þá sem vilja hamingjusaman endi. Leikstjórinn Gianfranco Mingozzi reyndi augljóslega að gera myndina sína eins raunsæja og truflandi og hægt var, sérstaklega í viðbjóðslegum senum hennar. Hinar mörgu pyntingar- og aftökusenur eru ákaflega truflandi, með fláningar, spikingum og öðrum óhugnanlegum senum í skýrum smáatriðum, átakanlegasta atriðið er sennilega pyntingin á ungu nunnunni alveg í upphafi myndarinnar. Ofbeldið hér er þó aldrei óþarft. Enda voru þessar óhugnanlegu aðferðir í raun raunveruleiki á þeim tíma sem myndin gerist. Myndin er mjög vel gerð, með raunsæjum búningum, frábærum umgjörðum, glæsilegri kvikmyndatöku og frábæru skori eftir Nicola Piovani. Hin ótrúlega fallega og frábæra Florinda Bolkan hefur sannað hæfileika sína í mörgum frábærum ítölskum sértrúarverkefnum (þar á meðal Giallo-meistaraverki Lucio Fulci "Non Si Sevizia Un Paperino" frá 1972). Hún skilar annarri frábærri, karismatískri frammistöðu hér og ég gæti ekki ímyndað mér aðra leikkonu sem passaði eins vel í hlutverkið og hún. Myndin hefur smá ósamræmi (t.d. hvers vegna stífa kirkjan hleypir furðulegum sértrúarfylgjendum inn í klaustur í fyrsta lagi). Hins vegar er í heildina ótrúlegt hversu raunsæ þessi mynd er. "Flavia the Heretic" ætti svo sannarlega ekki að láta aðra aðdáendur mína í Italian Exploitation Cinema framhjá sér fara. Þetta er frábær nýtingarmynd í heildina, þó hún sé örugglega djúpt niðurdrepandi og því ætti að horfa á hana í réttu skapi. Mjög mælt með því fyrir aðdáendur truflandi nýtingarbíós. 7,5/10