Þú býst ekki við miklu af PRC mynd, og með sjaldgæfum undantekningum - aðallega frá Edgar G. Ulmer og nokkrum eftir Joseph H. Lewis eða Lewis Landers - er það nákvæmlega það sem þú færð: ekki mikið. Þessi „epík“ um nasista í Afríku sem reyna að hvetja araba til uppreisnar gegn Bretum er ekki mikið öðruvísi. Handritið, eftir langvarandi PRC-hakkar Arthur St. Claire og Sherman Lowe, er þröngsýnt, hláturlegt, fullt af ófyndnum „vitringum“ og söguþræði á stærð við Ytra-Mongólíu. Leiðsögnin, eftir langvarandi PRC sérfræðinginn Al Herman, er í besta falli hálf í dái. Frammistaðan, þó - fyrir utan stórkostlega óhæfan og pirrandi hammy aðalmanninn Walter Woolf King - er í rauninni ekki hálf slæm. Gamanleikarinn Parkyakarkus er í raun það besta við myndina. Hann leikur gaur frá Brooklyn í dulargervi sem rakvélasölumaður og lýsir verulega upp á skjáinn þegar hann birtist. Hann hefur frábæra kómíska tímasetningu, sjarma til vara og virðist skemmta sér konunglega. Duncan Renaldo er nokkuð sannfærandi sem arabískur sjeik – þrátt fyrir spænskan hreim – og gamalreyndur vondi kallinn George J. Lewis sem arabískur keppinautur Renaldo gerir venjulega fína illmennsku sína, jafnvel þótt hann fari stundum svolítið yfir toppinn. Joan Woodbury er nokkuð falleg og hefur fallega létt snertingu og hún og Renaldo hafa frábæra efnafræði saman, þó - eins og restin af leikarahópnum - hafi hún alls ekkert með King. H.B. Warner, en ferill hans náði aftur til hins þögla tímabils, veitir láglaunaferlinu smávegis virðingu, jafnvel þó að hann hafi blásið á línurnar nokkrum sinnum og þar sem PRC var PRC, voru þær ekki skornar út. Það er mikið af myndefni sem er splæst inn úr þöglu kvikmynd með stórum fjárlögum með svipað arabískt þema - þó ég hafi ekki hugmynd um hver það er - og þar sem PRC er PRC, var ekkert reynt að reyna að gera það lítt áberandi : Ég hef sjaldan séð myndefni sem var svo bersýnilega augljóst."A Yank in Libya" er auðvitað ekki mjög gott - jæja, allt í lagi, það er óþægilegt - en það væri þess virði að skoða bara til að sjá Parkyakarkus í blómaskeið hans. Ég hafði heyrt um hann og vissi að hann var faðir leikarans/leikstjórans Alberts Brooks og Super Dave Osborne, en hafði reyndar aldrei séð hann í neinu áður. Það var þess virði að horfa á þessa tíunda flokks PRC „extravaganza“ bara til að sjá hann í aðgerð. Annars, gleymdu því.