Ég lagði frá mér þetta farartæki frá Robert De Niro og Eddie Murphy, og Murphy sérstaklega í fyrsta skiptið, en eftir að hafa séð það aftur, nýlega, get ég séð að það inniheldur mjög fyndna hluti. Þetta er alls ekki að segja að þetta sé mesta félaga-gamanmynd allra tíma, en hvað getur þú gert við hina þegar þreyttu undirtegund? Það sem leikstjórinn, Tom Dey, hefur reynt að gera er að gera hana að háðsádeilu á klisjur félaga gamanmynda og fjölmiðla. Snemma í myndinni spyr framkvæmdastjóri kapalnets: „Hvernig er þetta frábrugðið lögguna?“ þegar Chase Renzi er að koma með hugmyndina um raunveruleikaþátt sem fjallar um persónu De Niro, Mitch Preston (fyrranlega leiðinlegt nafn). Það var þegar ég sá hana í nýju ljósi sem ég hafði ekki tekið eftir áður. Hugmyndin er að sýna alla þætti félaga gamanmyndarinnar og setja svip á þá. Tregða De Niro til að leika í þættinum og til samstarfs við Murphy er rétt út úr hverri löggumynd sem þér dettur í hug. Þú getur sagt að De Niro sé í raun að leika sjálfan sig og spyr: "Af hverju ætti ég að gera aðra mynd þar sem lögga er leika?" Chase Renzi er sýndur sem Hollywood-fákinn en ef þú horfir á upphafssenuna hennar aftur, þá er hún bara að gera það til að bjarga vinnunni sinni. Hún sér einhvern veginn fáránleikann í því sem hún er að gera en hún vill ná árangri þrátt fyrir það. Ein lína segir allt sem segja þarf: "Hver vill ekki vera í sjónvarpinu?" Kannski er þetta að lesa of mikið inn í það sem er í rauninni létt kvikmynd, eingöngu ætlað að skemmta, en það gefur henni smá snúning sem ég hafði ekki tekið eftir áður. Hvað Murphy varðar. Þú verður að klappa honum fyrir að líta svona fáránlega út. Trey vill verða stjarna svo illa að hann er til í að selja allt sem hann kemst í snertingu við. Murphy var stór stjarna og kannski sló það á taug að þetta er allt svo hverfult. Söguþráðurinn með byssuna er auðvitað frekar leiðinlegur. Hasaratriðin eru ekkert sérstök, nema endirinn sem krafðist mikillar fyrirhafnar bæði leikara og leikara. Eitt sem ég tók eftir við illmennið er að hann er klæddur eins og 80's poppstjarna. George Michael kemur upp í hugann og það eykur allt fjölmiðlasnúninginn. Svo, ég ruslaði því í fyrsta skipti en hvað í ósköpunum; ef þú ætlar að gera þetta, af hverju ekki að benda á hversu fáránlegt það er í raun og veru og De Niro og Murphy tóku stóran séns í þetta.