Sígild skáldsaga Roberts A. Heinleins, Starship Troopers, hefur verið rugluð á undanförnum árum, allt til kvikmyndar Paul Verhoeven frá 1997 til sjónvarpsseríu, til fjölda leikja. En ekkert af þessu, ef svo má segja, hefur í raun fangað anda skáldsögu hans. Leikirnir eru yfirleitt óskyldir, sjónvarpsþættirnir voru meira útúrsnúningur og því minna sem talað er um mynd Verhoevens, því betra. Lítið vita þó flestir að í Japan hafi þegar verið gerð teiknimyndagerð, sem kom út árið sem Heinlein dó. Og hvort sem þú trúir því eða ekki, þrátt fyrir mismuninn, þá er þessi 6 hluta teiknimyndasería, sögulega séð, trúfastasta aðlögunin af klassík Heinleins. Augljósasta plús þessarar seríu er tilvist knúinna herklæðabeinagrindanna, eitthvað sem við vorum sviptur í kvikmynd Verhoevens. Eins og bókin, einblínir serían meira á persónurnar og sambönd þeirra en á hasar og geimferðir, þó við sjáum töluvert af hvoru. Þó atburðir gerast öðruvísi en í bókinni er tilfinningin fyrir söguþræði bókarinnar til staðar. Rico og Carmen eru með rómantíska flækju, en það er aðeins meira snert á henni en í bókinni. Þó að sumir telji að samræðurnar og persónusamskiptin séu aðeins síðri en bókin (hún fær smá anime-meðferð, en við hverju bjóstu?), en hún er miklu betri en myndin. Pólitískar skoðanir Heinleins eru aðeins klipptar út, öfugt við myndina, þar sem þeim er snúið við. Stóra ávinningurinn af seríunni er hins vegar loftslagsbaráttan á Klendathu milli hermannanna og pöddu/geimveranna, sem einkennist af þeirri tegund af aðgerðum frá vélknúnum herklæðum sem við hefðum viljað sjá í kvikmyndaútgáfu. hafði gaman af þessari seríu vegna þess að ég vildi sjá sýn nær sýn Heinleins. Og ég held að þeir hafi staðið sig nokkuð vel með þetta. Ef þú finnur þessa seríu skaltu skoða hana.