Ég ætla að mæla með því að setja þennan líka í "skip it" bunkann. Ég var vægast sagt spenntur fyrir hugmyndinni þegar unnusta mín leigði það og aðeins meira spennt þegar ég sá að Milos Forman leikstýrði því. Ah, jæja.....búningarnir voru fínir, vissulega, en þeir voru dæmigerðir. Það var ekkert við þá sem sagði að þeir væru annars staðar frá en tímabilsbúningadeild hvaða stóru kvikmyndavera í Hollywood. Það var enginn greinarmunur á spænsku, bresku og frönsku - allir klæddu sig eins og þeir væru við dómstólinn í Versala. Leikmyndirnar vöktu einhvern veginn ekki fram eiginleika stillinganna - fangelsið leið ekki eins og fangelsi, stórhýsin leið ekki eins og stórhýsi og ytri atriðin virtust vera tekin á baklóð, þrátt fyrir allt sem þau voru sennilega hagnýtar staðsetningar. Stigið var verulega minna en það hefði getað verið. Ég hef verið aðdáandi kvikmyndatóna frá æsku, tekið eftir, metið og safnað þeim, sem ég meina meira en John Williams. Unnusta mín er atvinnukvikmyndatónskáld, verðlaunahafi sem hefur látið flytja verk sín í Lincoln Center og rísandi stjarna í geiranum. Við upphaf myndarinnar bundum við miklar vonir við hana og hún byrjaði svo sannarlega vel. Það hrakaði hratt og á nokkrum stöðum - þar á meðal á vettvangi frelsisfanganna - náði það í raun að gremjast. Ég teygði mig í raun í fjarstýringuna til að lækka hljóðið. Tónleikurinn var aldrei annað en augljósasti kosturinn til að skora ákveðinn tón af senu og fléttaði sig ekki inn í "sál" myndarinnar (hugsaðu um tónlistina í Babel og þú munt hafa hugmynd um hvað ég vondur). Hún náði aldrei þeirri glæsileika sem hún vildi, en svo ekki heldur. Javier Bardem, eins hæfileikaríkur og hann er, var hræðilegur. Fyrir fyrri hluta myndarinnar er framkoma hans svo truflandi að það tekur yfir frammistöðu hans. Í seinni hálfleik er allt sem var karakter hans í fyrri hálfleik horfið, í staðinn fyrir allt annað sett af pirrandi framkomu, og hann leit út eins og ástarbarn Keith Richards og Lestat eftir Stuart Townshend. Ég fékk aldrei þá hugmynd að honum væri sama um hlutverkið (sem er að segja að persónunni væri annt um líf hans og gjörðir), eða að persónan hafi nokkurn tíma verið teiknuð af rithöfundum sem eitthvað meira en tækifærissinni sem, af hvaða ástæðu sem er, skiptir um skoðun og ákveður að halda sig við meginreglur sínar í lokin. Natalie Portman var mjög góð, þó að frammistaða hennar skorti skuggana af vaxandi geðveiki milli þess að hún var sleppt úr fangelsinu og að taka í hönd Lorenzo í lokin sem ég hefði þurft að kalla það sannarlega áhrifarík frammistaða. Persóna Aliciu var aldrei nógu skilgreind til að greina í raun og veru og ef það væri ekki fyrir frábæra förðun á augum og kinnum, myndi einhver sem sá upphaf myndarinnar og lok myndarinnar ekki vita að þetta væri ekki sama persónan. Gervitennurnar voru hræðilegar, gervilegar og truflandi, en það er ekkert högg á frú Portman. Stellan Skarsgård var fínn sem Goya. Ekki Óskarsverðugt, en þjónustulundað og almennt trúverðugt. Ég veit ekki mikið um líf Goya, eða heyrnarleysi hans, en það virtist vera sett á myndina sem kröfu um ævisögulegar upplýsingar, frekar en allt sem var notað í myndinni. Ég er viss um að það hafði miklu meira áhrif á líf Goya en bara að þurfa túlk, en þú myndir aldrei vita það af því að horfa á þetta. Til að taka það fram, orð og hljóð er aðeins hægt að túlka rétt í u.þ.b. 30% tilvika með varalestri. Ekki koma mér í gang með Randy Quaid. Hann var að minnsta kosti minniháttar persóna. Handritið er eins og ein af bókunum „veljið þitt eigið ævintýri“ sem ég las þegar ég var krakki: á nokkrum augnablikum í myndinni eru nokkrar niðurstöður mögulegar og engin af aðgerðunum á undan þeim leiðir af sér. með nokkurri vissu um hvernig myndin spilar í raun og veru. Það er kaldhæðnislegt að myndin er líka fyrirsjáanleg, sérstaklega litlar tilraunir hennar til að sýra stemmninguna með litlum húmor. Brandarinn um hendurnar? Kannski er það vegna þess að ég mála (ekki vel) sem áhugamál og veit hvað PITA hendur eru til að teikna/mála, en ég sá brandarann ​​koma í kílómetra fjarlægð, sem og endurtekið í seinni hálfleik. Var barnið einhverntíman þarna af einhverri annarri ástæðu en að Ines væri tekin af honum? Það gæti allt eins hafa verið lína af brauðmola. Vonbrigði.(ath: þessi umsögn er afrit af svari sem ég gerði við þráð á spjallinu)