Ólíkt flestum gagnrýnendum hér hataði ég þessa mynd, einfaldlega vegna þess að uppblásið egó rithöfundarins/leikstjórans var í vegi fyrir annars hugsanlega áhugaverðu efni. Allt of margir kvikmyndaaðdáendur setja „EXTREME self-deluxe“ að jöfnu við „GNIUS Kvikmynda!“, en ég tek ekki inn í þá persónudýrkun. Kvikmynd á að fjalla um efni hennar, ekki leikstjóra (nema það sé auðvitað Woody Allen mynd). *SPOILER* (sem er alveg eins gott, sparaðu tíma...) Það er ekkert ljómandi gott við að sýna þér fim-löngu klámstjörnunni þú-veit-hvað í síðasta ramma- það er í rauninni kallað klígjulegt maneuver sem SKRÁLAR kvikmyndaskólahakkismi. Stöðumyndin hefur náð „frábærri kvikmynd“ stöðu sem byggist á eftirlátssemi sinni og hræðslu við áhorfendur sem fyrst og fremst er rithöfundurinn/leikstjórinn. En restin af áhorfendum ætti líka að líta niður á hrottalega, hrottalega eðli klámbransans. Myndin hafði fjarstæðukennd sjónarhorn á klámbransann og horfði niður á hvern einasta leikmann sem hann gat slegið í gegn. Sama, elskaðu bara rithöfundinn/leikstjórann þinn. Elska þessa fjögurra mínútna steadicam hluti, sem eiga að sýna orku augnabliksins, en einhvern veginn höfðu alla spennu þess að slökkva. Elska söguna - sama hversu leiðinleg hún er - um rís og ógeðslegt fall klámstjörnu. En líttu niður á það líka, auðvitað. Þó að viðfangsefnið geti verið heillandi sakleysi, peningar, niðurlæging, fegurð, tókst tilbiðjandi rithöfundinum þínum/leikstjóranum einhvern veginn að láta þetta allt líta út, aftur, DÖÐU. Að hluta til vegna keyrslutíma þess. Hér er eitthvað sem höfundarhetjan þín reyndi EKKI: Að gefa persónunum vídd. Eða sál. ALLTAF hvað sem er til að hræðast, fyrir utan Genius That Paul Is, auðvitað. En ég er ekki að kaupa. Ég kaupi mig ekki inn í eftirlátssambönd með ótrúlegu efla. Annað of langt höfundarhakkverk, með fimmtíu sinnum meira efla en gæði. Ég veit að sum ykkar eru sammála. Hinir munu sjá líklega sjá þessa eftirlátssemi aftur. Ekki mitt vandamál.