Önnur tilbrigði og spuni á hinni frægu og ástsælu barnasögu, La Bete (1975) aka Dýrið reynir að ímynda sér (á mjög myndrænan hátt og það sem kann að virðast móðgandi og truflandi en í rauninni frekar kjánalegt og kómískt), hvað gerðist í raun á milli Fegurðar og dýrið? Ég hef gaman af mörgum umsögnum og athugasemdum sem virðast leita of djúpt í þessa mynd. Ég myndi ekki ganga svo langt að segja að þetta sé alvarleg og dimm könnun á efni eins og kynferðislegri gremju, þrá, fullnægingu eða háðsádeilu á kaþólsk trúarbrögð. Ég myndi ekki einu sinni kalla hana hryllingserótíska mynd. Þetta er meira skopstælingin á öllum tegundum sem hún snertir eða nefnir, jafnvel þó að hún hafi nokkur átakanleg augnablik í öllum deildum sem mun örugglega sitja í minni þínu. Langa (allt of langa) senan á milli aristókratískrar ungrar konu og þeirrar hræðilegu en mestu hlæjandi sem ég hef nokkurn tíma séð í bíó veru með sannarlega áhrifamikilli...jæja líffærafræði, er stillt á clavichord tónlist Scarlatti og er hysterísk. Ég og maðurinn minn hlógum báðir upphátt að ýktum smáatriðum af fundinum. Siðferði atriðisins er - fegurð getur og mun sigra skrímslið. Spurningin er - hver er markhópur myndarinnar? Fyrir erótíska mynd er hún of margræð; fyrir myndlistarmynd - það er of mikið af töfrandi senum af hreinni brjálæði og ég myndi segja snöggan endi. IMO, kvikmyndahöfundurinn ætlaði ekki að þetta væri alvarlegt drama. Sem skopstæling á listhús/hrollvekju/erótík er hún fyndin og vissulega frumleg. Hlæðu gott og reyndu að leita ekki að einhverri djúpri merkingu. Ekki er mælt með þessari sögu af forvitnu fegurðunum og lostafullu dýrunum til að skoða með börnunum. Opnunarsenan sem gæti hneykslað óundirbúinn áhorfanda mun meira en hina alræmdu vettvangur dýralífsins er hægt að nota með góðum árangri á Discovery rásinni fyrir dagskrá eins og "Í heimi dýranna - pörunarvenjur og helgisiðir hesta".