Tempest er byggt á hinu sígilda Shakespeare-verki með sama nafni, en líkist lítið frumefni þess. Það líkist því að það sé eins heilalegt og nafna þess, en í staðinn er það ruglað, útúrsnúin og þreytt æfing í leiðindum. Frumritið rannsakaði þá forsendu að fólk hafi vonda hlið, sem væri eyðileggjandi ef ekki er haft í huga. Hér færðu bara óáhugaverðan miðlífskreppu (geisp) fífl sem er að láta allt fara úrskeiðis í einka- og atvinnulífi sínu. Hann verður gæddur yfirnáttúrulegum krafti sem hann notar til að reyna að stjórna umhverfi sínu; með öðrum orðum: að ná sínu fram. Á nokkurra mínútna fresti, eftir að eitthvað annað í aumkunarverðu lífi hans fer úrskeiðis, finnur hann sér afskekktan stað og byrjar að röfla "Sýndu mér töfrana!" meðan hann veifaði höndum sínum og gaf „alvarlega einbeitingu“ svip. Frá því hvernig þessar senur eru teknar lítur út fyrir að hann sé að reyna að breyta pöddum í annars konar pöddur. Að breyta könguló í kakkalakk, kannski, en á þessum tíma er þér í raun alveg sama. Sagan segir að hann flæðir frá lífi sínu með dóttur sinni til grískrar eyju einhvers staðar, og á síðan í óþægilegu sambandi við einhverja stelpu sem hann hittir, einn af leiðinlegustu rómantík sem framin hefur verið til kvikmynda. Sagan fer bara niður og hreyfist hægar og hægar. Þér er aldrei gefin nein ástæða til að líka við eða mislíka neinn. Ég gef þessu 2 vegna fallegra grískra staðsetningarmynda og hálfbjartsýnni niðurstöðu (þó að það sé ekki ljóst hvort stormaflæðið hafi endað þetta eða ekki) . Andinn í verkum Shakespeares hefur náðst mun betur í öðrum kvikmyndum; eitt athyglisvert dæmi er "Forboðna plánetan", sem gaf trú á því hvernig krafturinn fer úr böndunum. Hvað varðar þennan "storm", er eini galdurinn að lækna svefnleysi.