Skrýtinn, óháður, leikrænn, Christian Slater - þetta eru allt kitlarar sem fengu mig til að hlakka til að eyða klukkutíma eða svo í að "uppgötva" gimstein úr kvikmynd. Strákur, varð ég fyrir vonbrigðum. Julian Po kemst aldrei yfir sjálfan sig. Myndin er miskunnarlaust sjálfsmeðvituð. Mér fannst ég ekki geta stöðvað vantrú í eitt augnablik. Ofdrepið, augljóslega leikrænt leikmynd, ofgert, augljóslega leikrænt leikrit, ofgert, augljóslega leikræn leikstjórn -- jæja, þú skilur hugmyndina. Ekki þarf að afhenda líkingasögur með sleggju. Og það er erfitt að finna mikið fyrir Julian Po því við vitum aldrei mikið um hann. Fáránlega kærastan, pirrandi bæjarbúar, fáviti klerkurinn, krúttlegu krakkarnir -- hvers vegna skyldi einhver, sérstaklega einhver sem hefur langan metnað til að komast á ströndina (persóna Slater), ákveða að vera á svona dapurlegum stað?