Einn var vanur að segja, um Nathaniel Hawthorne, að mistök hans væru áhugaverðari en árangur hans. Ég tel að sama athugasemd gæti átt við um McDonald-Eddy's myndir. Og sérstaklega þessi. Hún hefur greinilega marga eiginleika misheppnaðrar kvikmyndar: hún er kitsch, handritið, vegna ritskoðunar, hljómar ósamræmi Samt fær þessi mynd líka nokkra góða punkta: góða tónlist Rodgers-Harts ("Ég giftist engli", "Tira tira tira la" “), góður leikur með E.E.Horton og Reginald Owen. Engu að síður, ef þér kann að mislíka það, geturðu ekki gleymt því. Þessi undarlega mynd skilur eftir sig mjög sterkan, draumkenndan svip og þú ert mjög líklegur til að hafa hana í huga í marga daga, kannski vikur. Hvers vegna? Á þriðja áratugnum og í byrjun þess fjórða áratugarins höfðu kvikmyndir ekki sama þýðingu og í dag: þær stefndu eins og draumur að afvegaleiða almenning til að láta hann gleyma erfiðum veruleika. Af öllum draumamyndunum sem voru gerðar á þeim tíma er þessi sérstaklega öflug. Í stuttu máli skulum við segja að betri leiðin til að meta þessa mynd er að horfa á hana án þess að velta því fyrir sér hvort hún sé góð eða slæm. Til að horfa á það, eins og þú myndir horfa á draum.