Satt að segja finnst mér þessi mynd næstum of niðurdrepandi fyrir mitt eigið besta. Það er MJÖG niðurdrepandi allt til loka. Það er engin leið að ég geti réttlætt að dæma einhverja persónu sem gerði hluti sem mér líkaði ekki við (ja, fyrir utan ógeðslega karakterinn sem Fredrick Forrest leikur). En það er samt svo svekkjandi að sjá fólk haga sér á þennan hátt, setja upp veggi í kringum sig þegar aðeins orð eða svo gæti brotið ísinn og stuðlað að lækningu. Hræðilegur harmleikur skellur á fjölskyldu í Montana. Þau trúa því að þau hafi misst einn son, en það kemur í ljós að þau hafa misst 2. Lykillinn er að ef þau eiga bara samskipti og takast á við sorgina saman munu þau ekki missa annan son sinn til frambúðar. En þau geta það bara“ t. Eitthvað hindrar þessa fjölskyldu í að deila sorgum sínum. Sum fjölskylda hörfa í þögn og gremju á meðan ákveðnar aðrar benda fingrum sökum (og halda síðan fram og svindla á fátæku óléttu konunni sinni með því að tæla fallega kærustu hins látna ... þessi Andy persóna er sannarlega snákur!) Eini meðlimurinn í fjölskyldan sem er ekki að ógna Arnold á einhvern hátt er afi hans (Wilford Brimley). Afi virðist geta talað við drenginn án þess að dæma eða jafnvel krakkahanska. Hann virðist vita hvað barnið er að hugsa um þó Arnold segi ekki mikið þessa dagana. Það er sannarlega blessun fyrir aumingja krakkann að eiga þennan mann sem hann getur leitað til. Enginn annar virðist skilja þá staðreynd að Arnold gæti verið í áfalli, í afneitun eða að leið hans til að syrgja er kannski ekki í sama stíl eða á sama hraða og þeir myndu búast við. Það er svo auðvelt að dæma og vera reiður og finna að einhver sé „úr steini“ bara vegna þess að hann syrgir ekki á þann hátt sem við teljum að hann ætti að gera. Sagan er mjög hljóðlát og náttúruleg. Þú munt ekki fá einhverja skeið-fóðruð frásögn eða einhverja Hollywood feel-good upplausn. Ég hafði miklar áhyggjur af þeirri staðreynd að þetta barn var svo þungt með sektarkennd að honum fannst nauðsynlegt að fara á ferðalagi nokkur hundruð kílómetra til að biðja konu þessa grísar Andy afsökunar á einhverju sem hann ætti ekki að kenna sjálfum sér um. Arnold gæti hafa drepið bróður sinn fyrir slysni, en enginn ber ábyrgð á endalokum þess hjónabands, sem greinilega var ömurlegt hvort eð er, nema þeir tveir sem voru í hjónabandinu. Það er bara heimskuleg heppni að Arnold komst ekki inn í bílinn með barnaníðingi eða morðingja. Robert Duvall og Glenn Close eru pirrandi áhrifarík sem foreldrarnir sem einhvern veginn geta ekki fundið það í sjálfu sér að eiga samskipti við son sinn til að komast að því hvað Arnold er að fara í gegnum. Jason Presson, sem ég hef hvergi séð annars staðar nema í uppáhaldi í æsku sem heitir EXPLORERS og hrollvekjandi draugasögu sem heitir THE LADY IN WHITE, stóð sig ótrúlega vel sem Arnold, frábær frammistaða hjá barnaleikara. Fyrir utan að vera nokkuð hægur kl. sinnum, THE STONE BOY er frábær og mjög niðurdrepandi mynd.