Í einni af bestu lengri stuttmyndum Charlie Chaplin setur hann litla náungann í skotgrafir fyrri heimsstyrjaldarinnar, þar sem hann færir óþolandi kurteisi sína og endalausa þolinmæði til erfiðis skotgrafalífsins, þar sem hermenn bjuggu í marga mánuði í senn áður en þeir fóru að lokum. yfir toppinn til að ná óvininum, og venjulega til dauða þeirra. Það þarf einhvern með hæfileika Chaplins sem grínista til að gera eitthvað jafn ömurlegt og skotgrafahernað í svona snilldar gamanmynd, en kaldhæðnin sem hann notar í myndinni gerir jafnvel óþægilegustu aðstæður mjög skemmtilegar. Eins og allt það besta í myndum Chaplins, stuttmyndir og annars, þessi er stútfull af snilldarlegum og eftirminnilegum senum, eins og atriðið þar sem hann markar dráp með krítarstykki á bretti í skurðinum, þurrkar út einn þegar hann fær hjálminn skotinn af sér, atriðið þar sem hann og samherjar hans sofa neðansjávar, opnun á bjórflöskunni og kveikt í sígarettunni og auðvitað framúrakstur óvinarins. Allar þessar senur eru sýningarhleðslur, sem minna á dásamlegustu Chaplin senur. Þessa ætti ekki að missa af!