Þessi mynd fjallar um barnarán frá sjónarhóli mömmu (lisa Hartman Black) sem hagar sér eins og maður myndi gera í hasarspennu. Ólíkt öðrum kvikmyndum þar sem áherslan er á lögregluna, þá er mamman að rekja upp fyrrverandi eiginmann sinn sem rændi syni þeirra. Hún fær hjálp frá lögfræðingi sínum sem á endanum verður ástfanginn af henni. Áður en hún loksins nær syni sínum gerist margt furðulegt. Mamman reynir að taka barn sem lítur út eins og sonur hennar úr barnaleikriti á staðnum í samfélagsleikhúsi. Hún verður gripin og kemst svo að því að það er ekki barnið hennar. Það eitt og sér hefði orðið til þess að flestir voru settir á geðdeild eða nokkra mánuði í fangelsi þar sem þeir biðu réttarhalda. Hins vegar, í þessari mynd, er mamma látin laus eftir nokkrar klukkustundir vegna þess að foreldrar fórnarlambsins vorkenna henni. Nokkru síðar brýst mamma inn í hús tengdamóður sinnar og þá kemur lögreglan og þeir hafa byssur sínar beint að henni en þær leyfa henni að hlaupa í burtu því þær þekkja hana (og vorkenna henni?). Á öðrum tímapunkti í sagan þeir hafa fundið barnið, en þegar lögreglan kemur til að leita í húsinu kemur í ljós að þeir fóru út um bakdyrnar og komust í ána á bát sem pabbinn virðist hafa haldið í kring fyrir svona neyðarflótta! Mamman fær einhvern til að lána sér fleka og þó að það hafi tekið einhvern tíma (í alvöru heimi) ná hún og lögfræðingurinn og lögreglan hinn flekann ansi hratt og hann er á hvolfi í vatnið við landfall. Í stað þess að fara út af flekanum til að leita að pabbanum á jörðinni, gerir mamma ráð fyrir að hann hafi drukknað drenginn og hún stekkur í vatnið þegar hún sér björgunarvestið hans. Hún getur auðvitað ekki synt og sekkur eins og klettur. Lögfræðingurinn bjargar henni en þau missa af tækifæri til að hlaupa á eftir pabbanum. Á einum tímapunkti er mömmu sagt að sonur hennar hafi dáið á heilsugæslustöð í Mexíkó. Það heldur áfram og áfram og hvar það stoppar veit enginn! Að sumu leyti nýtir þessi mynd virkilega barnarán og hún er ekki mjög jákvæð. Aftur á móti var gaman (eða fyndið?) að sjá konu gera allt það brjálaða sem karlmenn gera í svona kvikmyndum.