Háir hælar eru erfiðir hlutir. Þeir geta lyft konum (eða krossklæðandi karlmönnum) upp í nýfundnar hæðir, sett fram skarpa yfirlýsingu um stíl og komið með viðkvæman glæsileika. Að öðrum kosti geta þeir verið hættulegur fótverkur sem mun óhjákvæmilega leiða til ferða, falla og endanlegs harmleiks. Tacones lejanos er frekar vonbrigðisferð heldur en stílhrein háreistur. Móður- og dótturdrama Almodóvars er vissulega stílhreint, en hvað söguþráð varðar er það tungutakið og leiðinlegt mál fullt af ruglingslegum, flóknum persónum sem aldrei taka til fulls eða meika sens. . Nokkrum augnablikum af gamanleik til hliðar, Tacones lejanos er bara ekki áhugavert. Það besta kemur í upphafi í stórkostlega makaberu tilfelli um manndráp af gáleysi undir stjórn barns. Frá þessum snilldarlega svarta gamanmynd eru hlutirnir að leita uppi, en svo kemur myndin á hæla. Það er nógu traustur leikaraframmistaða og það er einhver stílhrein, listræn leikstjórn sem þú mátt búast við frá Almodóvar, en annars er Tacones lejanos ekki áhrifamikil. stykki af spænskri kvikmyndagerð. Með sögu um morð, showbiz, kvenleika, brotið samband móður og dóttur og persónu sem til skiptis er dómari, transvestite og lögregluupplýsandi gæti þetta hafa verið melódramatískt kraftaverk. Í staðinn er það lélegt. High Heels hrasar örugglega.