Þessi tímamótamynd er sannarlega listaverk. Ég fór inn á sýninguna á ráðstefnunni í Indiana með mjög litlar væntingar, eftir að hafa þegar horft á tvær aðrar myndir með "gamer" í titlinum (sem báðar voru svo slæmar að í lok þeirrar seinni var ég búinn að plokka eina af myndunum mínum. eigin augu með drykkjarstráinu mínu og snúinni bréfaklemmu sem ég fann á milli sætispúðanna). En frá upphafsútgáfunum hafði "Dorkness" mig. Hið tempraða umhverfi norðvesturs gerði fallegan bakgrunn fyrir dramatíkina í kringum svekkta leikjameistarann, Lodge (kraftlega túlkað af Nathan Rice) og óhæfu vinahópi hans sem lögðu til hliðar raunveruleikadrama sem þeir mæta daglega til að takast á við stórkostleg drama í umhverfinu Lodge. sér fyrir þeim. Eftir fyrsta atriðið (sem gerist í fantasíuheiminum sem þeir búa í) er þeim ýtt með ofbeldi aftur inn í heiminn að þeir reyna svo í örvæntingu að flýja. Þetta vakti svo mikinn samanburð við mitt eigið líf að ég var hrærður til tára. Leikur Rice er svo magnaður að ég trúði því á fyrstu 20 mínútum myndarinnar að hann væri í raun og veru tvítugur karlmaður sem þjáðist af gremju, karlrembu og pirrandi hópi "vina" sem virðist ekki geta skilið. hugtök eins og rétt og rangt. Vinir Lodge eru athyglisverðir hér: Leó, elsti og þyngsti tríóið virðist vera eina persónan með vinnu, fyrir utan lodge. Samt virðist hann hallast félagslega að Gary, yngsta hópnum. Þetta virðist aðeins skrýtið í fyrstu þar til þú áttar þig á því að Gary er í rauninni kynferðislega ruglaður sósíópati með mjög fáa möguleika utan "fantasíuheimsins". Þessi tvískipting þjónar, ekki til að rugla, heldur til að upplýsa og upplífga áhorfendur um mikilvægi fjölbreytileika í samfélagi okkar. Eina kvörtun mín vegna þessa er að leikararnir sem túlka Leo (Scott C. Brown) og Gary (christian Doyle) virðast stundum leika persónurnar til hláturs, eins og þeim hafi verið tilkynnt að þeir væru að leika í gamanmynd í stað harðra... sláandi hasar/drama. Talandi um hasar, Brian Lewis þreytir frumraun sína í kvikmynd sem Cass, þriðji og áhrifamesti meðlimurinn í flóknu áhöfn Lodge. spennan er alltaf mikil þegar hann er á skjánum, bæði þegar hann er að rífast um trú sína við Lodge eða þegar hann sýnir frábæra bardagalistir sína sem "Þagga niður" fantasíupersónu sína. Eða jafnvel þegar hann snýr sér skyndilega við til að horfast í augu við áhorfendur og þú dúkkar í viðbragðsstöðu í áhorfendum til að verða ekki fyrir barðinu á frábæru hökunni hans. Lewis kveikir á skjánum sama hvað hann er að gera og ég vonast til að sjá meira af honum í framtíðinni. Þegar hasarinn byrjar í þessari mynd hættir hann bara ekki. dramatíkin og hasarinn blandast stundum svo óaðfinnanlega að þú getur séð hvort þú ert í miðri æðislegri hasarröð eða áhrifamiklu dramatísku augnabliki. Sannarlega spennandi ferð í epískum hlutföllum, ég myndi mæla með "The Gamers: Dorkness Rising" sem nauðsynlega áhorf fyrir alla sem elska kvikmyndir. Það var næstum þess virði að missa auga yfir.~Chip Deedlenick