Eftir að hafa lesið allar Sarah Waters bækurnar hlakkaði ég spenntur til BBC aðlögunar á Fingersmith. Sérstaklega þar sem að Tipping the Velvet hafði verið gert svo vel af gamla kunnuglega Andrew Davies. Ég varð ekki fyrir vonbrigðum með niðurstöðurnar, reyndar held ég að þetta gæti verið á pari við TTV; bæði rómantískt og skemmtilegt. Og ekki eins og svo margir fáfróðir myndu halda að þú trúir, tilgangslaust lesbíakast. Eftir að hafa verið aðdáandi Elaine Cassidy síðan ég sá hina siðlausu snúast í Felicia's Journey hélt ég að hún innihélt bæði harðar blekkingar og vaxandi viðkvæmni sem Maud. Umbreyting hennar var trúverðug og áhrifamikil á að horfa. Ég þekkti Sally Hawkins sem Zenu Blake úr Tipping the Velvet, lítið hlutverk fyrst og fremst svo ég hafði ekki eins miklar væntingar en hún var ótrúleg í hlutverki Sue Trinder. Augu hennar voru dáleiðandi og komu öllu frá reiði til algjörrar örvæntingar. Þeir tveir sem léku saman og sameinuðu þessa hæfileika gerði þetta drama ómissandi. Auðvitað var Imelda Staunton mögnuð eins og venjulega, hún er ótvírætt þjóðargersemi og aukaleikarar voru allir í háum gæðaflokki. Jafnvel leikstjórnin frá hinni nokkuð óþekktu Aisling Walsh notaði andstæða en fallega bláa tóna fyrir Briar og brúna fyrir London. Hins vegar verður að hrósa Ransley handritshöfundinum eins mikið. Að breyta 600 blaðsíðna bók þar sem hver lína er í hæsta gæðaflokki í þriggja tíma ýkjuverk er gríðarlegt afrek. Hann lýsti upp helstu opinberunum á jöfnum hraða á sama tíma og hann gaf okkur fullt af baksögu og persónuþróun á sama tíma. Hann hefur fulla aðdáun mína. Að lokum, snilldar aðlögun þar sem allir þátttakendur gáfu sig 100% og gerði þetta að einu besta BBC drama sem ég hef séð.