Pauline Kael, aldrei aðdáandi, sagði einu sinni að Cassavetes hugsaði ekki eins og leikstjóri, heldur eins og leikari. Það sem Kael átti við var meintur skortur á fágun sem kvikmyndagerðarmaður; til að taka þann samanburð lengra, þá finnst mér aldrei eins og Cassavetes sé að leikstýra sjálfum sér í kvikmynd, það líður eins og Cassavetes sé að græða sjálfan sig inn í eigin sköpun, eins og Orson Welles. Cassavetes er alveg jafn mikill snillingur og Welles, en mun mikilvægari sem sannur listamaður (öfugt við tæknimaður eða orðræða). Þetta er eins og kross á milli ítalskrar ástríðu (þó Cassavetes hafi í raun verið grískur) og skandinavískrar innhverfu. Aldrei áður hafa innri djöflar verið jafn afhjúpaðir líkamlega. Þetta snýst um leyndardóminn að verða, leika og leika. Eins og reimt Skip James plata hefur hún bergmál drauga allt um kring. Niðurbrot Rowlands, sem eru heimskuleg og næstum óperufræðileg, koma á óvart frá Cassavetes, fylgja með stökku, órólegu píanói. Hver er þessi dauða stelpa? Frumspekilegir möguleikarnir eru óþrjótandi og ótrúlegt að finna svona hluti í Cassavetes-mynd, bara augljósa birtingu vitsmuna (það er líka stutt raddsetning í upphafi). En svo var hann alltaf gáfaður, hann blaktaði bara aldrei til að fá lof. Þetta er ekki "aðlögun"; hér er blöndun raunveruleikans og skáldskapar og leiklistar ekki til að sýna snjallræði heldur til að sýna innri ringulreið og ringulreið sem það skapar. Það er svo margt að gerast. Hin hreina, gleðilega ást þegar Rowlands heilsar dyraverði sínum; hryllingurinn þegar hún lemur sjálfa sig... Atriðið þar sem stúlkan talar um hvernig hún helgaði líf sitt list og tónlist er ein áhrifaríkasta sýningin á því að skilja hvað það þýðir að vera aðdáandi einhvers. Þú getur séð nokkrar rætur þessa í "A Star Is Born," og Almodovar fékk lánað frá því fyrir "Allt um móður mína." Mér finnst endirinn vera smá vonbrigði vegna hlátursköstanna, en undirbúningurinn fyrir hann er næstum sjúklegur. (Þú mátt skjóta mig, en ég held að alkóhólisminn, þrátt fyrir að hann sé brýn í mörgum atriðunum, sé tiltölulega lítill punktur við myndina.) Þetta er lifandi hlutur sem andar og það líður eins og ferli: það gæti farið í hvaða átt sem er. hvenær sem er. Eins og "Taste of Cherry," erum við minnt á að "þú mátt aldrei gleyma að þetta er aðeins leikrit." Samt er það hættulegt: þegar Rowlands segir þessa línu, er það mikið drama? Hvernig ætla áhorfendur að taka því? Er hún í viðbragðsstöðu eða er henni bara alveg sama? Niðurbrot hennar (persónunnar) eru felld inn í frammistöðuna, og að lokum myndina, á þann hátt að það er eins og að verða vitni að kvenkyns James Dean. 10/10