Lýsing Wakayama Tomisaburo á hinum flótta fyrrverandi Kaishakunin Ogami Itto fannst fullkomlega eðlileg. Framkoma hans, rödd hans, framkoma hans - allt talaði þetta til brotthvarfs. Þegar hann kom inn í rými fann ég, sem og persónur á skjánum, að hann ætti ekki heima þar og að ákvörðun hans um að vera þar stafaði vandræði. Ég las einhvers staðar að herra Wakayama hafi í raun tekið Kendo (japanska sverðsmennsku) þjálfun og það myndi útskýra þægindi hans með katana, sem sýndi stórkostlega í hverri cutfest. Ef þú horfir á kvikmyndir, frá því augnabliki sem hann dregur til þess augnabliks sem hann slíður sverðið, finnst þér eins og þú sért að verða vitni að einhverju óhjákvæmilega ljótu. Hann myndi jafnvel snúa katana fljótt til að fletta blóðinu af áður en hann klæddi það og það myndi gerast á áreynslulausu augabragði. Útsetning Nakamura Kinnosuke kemur fram sem flutningur. Það líður eins og hann hafi verið að reyna of mikið að vera einhver annar eða segja sögu einhvers annars. Fyrir vikið missti ég tökin í hvert skipti sem ég reyndi að taka þátt vegna þess að HANN virtist ekki hafa fast tök á hlutverkinu, hann sjálfur. Eins og það væri óþægilegt fyrir hann. Sverðslagið í sjónvarpsþáttunum var líka algjörlega af gamla skólanum Hollyweird. Myndavélarklippur til að dylja óþægindi Herra Nakamura með katana, hægur aðgerð, skotmörk sem sitja kyrr o.s.frv. Mjög slæmt, frá sjónarhóli áhorfandans. Það var augnablik í þættinum The Castle Wall Attack þegar Herra Nakamura brá sverði sínu eins og barn. Það var vandræðalegt. Hann höndlaði það eins og það væri þungt! Ég datt næstum af stólnum mínum. Og við skulum vera hreinskilin: Sagan fjallar um frábæran sverðsverð. Tímabil. Sverðsmennska er mál. Raunsæi er það hins vegar ekki: sverðleikurinn í kvikmyndunum var frábær og manga-kenndur, eins og til stóð, er ég viss um. (Barnakerran var útbúin þyrping af sjálfvirkum, snöggeldandi múskettum sem 3 ára unglingur stjórnaði? Já...manga-stíl.) Það er hvernig sagan fléttar óaðfinnanlega sögulega menningarlega nákvæmni inn í, í grundvallaratriðum, ofurhetjufantasíu sem gerir kvikmyndir grípandi. (Lestu Yoshikawa Eiji's Musashi [%söguleg goðsögn]%!) Ég gat eiginlega ekki setið í gegnum þættina í sjónvarpsþáttunum. Þeim fannst þeir bara ódýrir. Sjáðu kvikmyndirnar fyrst og þú munt vita hvað ég er að tala um.