Það sem okkur er gefið í þessari tískumynd sem reynir á að vera er „frat-pakki“ háskólavina, sem nálgast 30 ára aldurinn (sem við vitum öll, auðvitað, þeirra kynslóð hugsar um sem „nýju 20“). Sem samanstendur af fjórum strákum og stelpu, höfum við lagt á okkur eftirfarandi tegundir: að því er virðist "atvinnulausir" og tíðir fíkniefnaneytendur, ásamt einum einstaklingi sem er farsælt í starfi og einn sem er að reyna að vera. Þeir eru allir, á sinn hátt, á reki á meðan þeir reyna að finna bæði framtíð og tilfinningalega hamingju. Með einni, mögulega tveimur undantekningum, þá er þetta fólk sem þessi gagnrýnandi myndi örugglega aldrei kæra sig um að koma nálægt því að mynda sjálfan mig eftir. Það eru vonbrigði á eftir vonbrigðum eftir vonbrigði nánast alla ævi. Nema í tilviki eins einstaklings (sem birtist á leiðinni til að finna hann), virðist enginn vera á leið í átt að tilfinningalegri ánægju í lífi sínu. Og svona er eina einlæga augnablikið í þessari mynd þegar bankað er á dyrnar fær manneskjuna sem svarar henni óvænt og hjartnæmt „ég elska þig“. Með þeim undantekningum sem nefndar eru er þetta fólk varla verðskuldað eða verðugt. nokkrum hundruðum þúsunda dollara er hent í að kynna sögur sínar. PS--Hrithöfundur/leikstjóri, Johnson, virðist örugglega eiga í vandræðum með að sýna samkynhneigða kynlífssenur ---- án slíkra vandamála við að koma fram lengri og afhjúpandi gagnkynhneigðum. Af hverju gæti það verið?****