Án þess að ítreka það sem sagt var hér að ofan um þessa mynd vil ég bæta því við að ég hlakkaði til að horfa á þessa mynd...leikhópurinn/staðsetningin og verk hins ágæta leikstjóra Michael Winterbottom o.s.frv...Hún bar óljósan skugga af „Líttu ekki núna“ um söguþráðinn frá upphafi. Dvöl í öðru umhverfi (aftur á Ítalíu) til að deyfa ástarsorg vegna missis...eða kannski sá ég það þannig? Svo þar af leiðandi sat ég þarna og beið eftir að sagan myndi þróast og setti snúning á það sem við búumst við að gerist hjá þessari fjölskyldu í erlendu Evrópulandi....og ég sat þar og sat þar....og vitiði hvað? ekkert gerist í rauninni! og ég meina ekkert!! Þér gefst ekki einu sinni tækifæri til að komast inn í persónurnar þar sem þær eru svo einvíddar og tómar..Þú ert leiddur til að trúa því af hraða myndarinnar að eitthvað væri að fara að gerast til að setja alla myndina á hausinn... Elstu dæturnar daðra við vespudrengina á staðnum, höfðu mikið svigrúm til að taka myndina í aðra átt, sýn yngstu dætranna um látna móður hennar endaði á að vera árangurslaus og tilgangslaus æfing, feðgarnir reyna að láta tæla sig af einni af kvenkyns nemendum sínum. fannst hann fáránlegur miðað við aldur. Það var eins og handritið hefði verið afturkallað í síðasta sinn þar sem þeir ákváðu á síðustu stundu að uppræta hvers kyns kjark til sögunnar og fóru í að klippa hana niður í lágmarki án árangurs. Þegar inneignirnar fóru að rúlla (óvænt) geturðu ekki annað en fundið fyrir því að þú hafir verið rændur þeim tíma sem þú sat og horfði á þennan ruslahaug.