Miðað við ótrúlega dóma þessarar myndar bjóst ég við einhverju alveg einstöku. Það byrjar vissulega vel með hnyttnum og beittum samræðum og fínum leikarahópi á sínum stað. Röð af samofnum sögum í Robert Altman-stíl spóla áhorfandanum með nokkrum sannfærandi senum. Mér fannst hún grípandi skemmtun allt fram í seinni hluta myndarinnar þegar hún hrynur því miður eins og spjaldpakki. Röð fáránlegra tilviljana og réttra skilaboða safnast saman þar til ég verð fyrir miklum vonbrigðum og velti því fyrir mér hvað öll lætin snúast um. Paul Haggis hefur tekist á við efni kynþáttar í LA og það eitt og sér virðist hafa lyft þessari mynd upp á nýtt áhugasvið. Í ljósi þess að flestir kjósenda Akademíunnar eru búsettir í LA og hafa upplifað kynþáttafordóma að einhverju leyti, mun þessi mynd örugglega hafa áhrif á þá. Það þýðir að Óskarsverðlaunin fyrir bestu myndina fara í keppnismyndina eða hommamyndina. Við skulum vona að það sé hið síðarnefnda, því Brokeback Mountain er sannkallað meistaraverk sem á skilið viðurkenningu.