Ty Cobb er lang áhugaverðasti og stríðslega geðveikasti íþróttamaður sem uppi hefur verið. Hafnaboltaferill hans var óviðjafnanlegur hvað varðar fáránlega tölfræði, snilldarlega stefnu og hreint ófalsað ofbeldi. Sérhver leikur sem hann lék í var sjónarspil í mannlegri getu og grimmd. Svo auðvitað fjallar myndin um hann ekkert um þetta, heldur einblínir hún á ritun ævisögu hans eftir rithöfundinn Al Stump. Þetta er nú ekki svo hræðileg hugmynd í orði, þar sem Cobb sjálfur rann enn lengra inn í ofsóknarbrjálaða vitglöp eftir því sem árin liðu og sögurnar af brjálæðislegum útúrsnúningum hans, jafnvel þegar hann var eldri, eru átakanlegar, jafnvel miðað við ónæmisstaðla nútímans. En í stað þess að einblína á þessa atburði, sem ég býst við að hafi einfaldlega verið of áhugaverðir, er myndin gerviskálduð vegamynd með klisjukenndum söguþræði sem fær hvaða fróðan Cobb aðdáanda að gráta edikitár. Tommy Lee Jones stendur sig nokkuð vel sem brjálaður Cobb, en tekst einhvern veginn að ofleika teiknimynda ofurskúrkinn sinn. Flestar sögur um Cobb eru varla trúverðugar, en að gera hann enn vitlausari virðist bæði ómögulegt og óþarft. Robert Wuhl, sem túlkar rithöfundinn Al Stump, er myrkur hringiða af hæfileikum sem ekki eru til. Hann sýgur lífið úr hverri senu og reynir að gera þessa mynd að sinni eigin Nagasaki. Það er ástæða fyrir því að við sjáum hann aldrei sem fremstan mann lengur (Arliss telur ekki með. Það er varla sýning). Jafnvel hinn leikni, óumflýjanlegi „hlutverkaviðsnúningur“ Cobbs og Stumps í lokin verður enn verri vegna hreinnar vanhæfni hans til að koma fram orðum sem hljóma ekki eins og léleg bók um frásagnarrödd á segulbandi. Þrátt fyrir öll hræðilegu skrifin og bragðdaufa kvikmyndagerðina á sýningunni, þá er ein röð sem stendur upp úr sem svo miklu betri en restin af þessari bilun að það er nánast ómögulegt að samþykkja hana úr sömu mynd. Ofstílfærð flashback röð sem sýnir yfirþyrmandi sálfræði Cobbs og hrottalega íþróttamennsku á meðan hann spilar hafnaboltaleikinn er hreinn ljómi. Myndavélin hreyfist á undarlegan hátt og allur atburðurinn virðist vera draumur vegna einstaks leikstíls skrímslsins Cobbs. Sérhver rennibraut, högg og tækling verða enn öflugri vegna aukins hljóðs og Tommy Lee Jones EIGUR styrkleika meistaraleikarans. Það fær áhorfandann til að slefa yfir möguleikum á sannri ævisögu um Cobb á besta aldri með sama leikara. Það er þess virði að horfa á myndina í þessar ótrúlegu mínútur einar sér, bara til að sjá hvað hefði getað verið. Ég gæti verið svolítið ósanngjarn gagnvart þessari mynd vegna eigin þekkingar á Ty Cobb og að vilja að hún sé eitthvað sem hún er ekki, en að gera svona leiðinlega, geldlausa mynd um þennan brjálæðing er bull. Ég er ánægður með að ferill Ron Shelton hefur lækkað síðan.