Ótrúlegt. "Heimspeki". "Dýpt". "Snilld". "Meistaraverk". Fólk hlýtur að hafa séð annan „Oldboy“ vegna þess að sá sem ég hef séð var illa skrifað, illa ígrundað, ofurleikið, ógeðslegt stykki af „Kraapola“ sem jafnvel hunsar í smá stund hinar fáránlega ofbeldisfullu atriði sem gera það hentaði ekki augum barns, gat varla seðað ímyndunarafl og þorsta eftir samkvæmni sjö ára barns. "Dýpt" þessa sorglega samsuða var uppurin í einni litlu visku, "Hlæja og allur heimurinn mun hlæja með þér, grátaðu og þú munt finna sjálfan þig einn“, tegund leiðinlegra örlagaköku sem segir sem frábær höfundur, hvort sem hann er Shakespeare eða meira að segja IMDb, Kurosawa, hefði hent í ruslatunnuna án nokkurrar sekúndu hugsanir. Þar sem þessi mynd hefði líka átt að lenda, ef við myndum ekki lifa á tímum þar sem ódýrt átakanlegt og rangsnúið viðbjóð er ruglað saman við það sem áður var nefnt „frábær list“. Í stuttu máli, yuck.2 af 100. Það er ekki 1 af 1000 aðeins vegna einhverrar stöku myndavélavinnu. Á engan hátt nóg til að bjarga þessum ungbarnabilun frá einskis virði.