Þessi mynd var léleg. Þessi mynd var hræðileg. Leiklistin var slæm. Umgjörðin var óraunhæf. Sagan var fáránleg: Halastjarna sem birtist einu sinni í eons á eftir að birtast eina nótt. Flestir jarðarbúar ákváðu að horfa á þessa halastjörnu. Næsta morgun hafa allir nema fáir útvaldir verið breyttir í ryk frá geislun halastjörnunnar. Föt fólks eru enn heil, það eru plöntur sem eru enn á lífi, en fólkið var breytt í duft. Engin bein, ekkert. Það er fáránlegt. Hvernig getur geislun brennt fólk en skilið föt þess og önnur líffræðileg efni eftir ósnortinn? Jafnvel betra, halastjarnan stökkbreytti sumu fólki í uppvakningakjöt sem étur skrímsli. Förðun þeirra hefði ekki einu sinni litið ógnvekjandi út fyrir nýfætt barn. The Insane Clown Posse hræða mig meira...og þeir eiga að líta heimskulega út. Svo voru það þeir sem lifðu af. Fólk sem hafði verið umkringt stáli þegar halastjarnan fór framhjá var forðað frá zombie-dom og dauða. Hvernig getur stál hindrað geislun halastjörnu sem á að kveikja í fólki? Jafn móðgandi er hryllingstónlist sjöunda áratugarins sem spilar í bakgrunni í gegnum hluta myndarinnar, eða hárrokk frá níunda áratugnum sem þjónar engum tilgangi í myndinni og fær þig til að vilja mynda sjónvarpið þitt. Heimskulegasti hluti myndarinnar eru hins vegar persónurnar sem hún fjallar um: tvær Valley Girls og Chakotay úr Star Trek: Voyager. Þessar þrjár persónur voru algjörlega óraunhæfar. Hver myndi fara að ræna daginn eftir heimsendir með holdætandi stökkbreyttum hlaupandi alls staðar? Það voru fjórar 5 mínútna hryllingssenur í allri myndinni og flestar þeirra voru draumar. Á milli þessara atriða er óvandaður samræða sem lætur South Park virðast gáfaður. Þögnin á milli grunnsamræðanna var sársaukafull. Ég hefði getað gert betri mynd með fjórum öpum og poka af Cheetos. Ekki sjá þessa mynd, aldrei.