Ég sá þessa mynd fyrst sem unglingur (ég er núna á fertugsaldri) og hef lengi talið hana vera uppáhaldsmyndina mína. Sagan er gríðarlega áhrifamikil, án þess að vera tilfinningaþrungin. Leikurinn, sérstaklega eftir March og Loy, er dauður. Og sú staðreynd að Dana Andrews er of gömul fyrir hlutverk sitt tekur ekki af trúverðugleika rómantíkar hans við Theresa Wright (sem ég tel að sé eina aðalpersónan í myndinni sem enn lifir). Þetta hefði getað orðið enn eitt melódrama eftir stríð, en handritið og leikarahópurinn eru einfaldlega of góð til að svo megi verða.