Allt í lagi, svo það ætlaði aldrei að breyta heiminum, og það var sprengt í miðasölunni, en Honky Tonk Freeway er ein af þessum myndum sem ég varð ástfanginn af sem barn (BBC sýndi hana nokkrum sinnum á níunda áratugnum og ég átti fyrir tilviljun hágæða VHS spólu í vélinni - heppni, það!) og horfði endalaust á. Ég horfði á DVD-diskinn í gærkvöldi og því miður hefur tíminn ekki verið góður við þessa tilvonandi stórmynd. Annaðhvort það eða ég er bara vaxinn upp úr svona breiðum, dópuðum húmor. Komdu, þegar Schlesinger er svo örvæntingarfull eftir hlátri gefur hann okkur nærmyndir af nýjungum nærbuxum með „skemmtilegum“ slagorðum, hvað geturðu sagt um leikarahópinn eða handritið? Vissulega er það metnaðarfullt, áhugavert, óvenjulegt og víðfeðmt, en það er aldrei einu sinni hlæjandi fyndið. Ég myndi lýsa henni sem barnamynd með einhverjum „fullorðins“ yfirtónum - þú getur örugglega leyft unglingunum þínum að horfa á þetta, þrátt fyrir 15 vottorðið. Þeir munu ekki fá lyfjatilvísanir, svo ekki hafa áhyggjur af því. Það kom mér skemmtilega á óvart þegar ég áttaði mig á því að ég hafði gleymt hversu grípandi bæði titillagið og lag hins lagasmiða vörubílstjóra „Everybody's Going Faster, Faster“ voru, svo ekki sé minnst á ættjarðarsönginn í bænum Ticlaw. Allur leikhópurinn gefur lofsverða frammistöðu, ljósmyndunin er skörp og fangar stemninguna á hinum ýmsu stöðum fullkomlega, og það er rauntímatilfinning um tískuna, bílana, græjurnar (sérstaklega trommuvélina sem er fest á mælaborðinu), innréttingarnar og tilvísanir í poppmenningu - Það kom mér meira en lítið á óvart að heyra nöturlega rassinn í bankanum segja öllum „ég er OJ Simpson!“, sérstaklega nú þegar lagalegir flækjur Simpsons hafa skyggt á íþróttaafrek hans. Gallinn er sá að það er nánast ekkert plott til að tala um, það er allt of augljóst til að vera fyndið og ekki nógu fyndið til að kalla fram marga ósvikna hlátur. Ég vildi að ég hefði skilið þetta eftir sem skemmtilega minningu.