Hefur þú einhvern tíma séð kvikmynd sem er eingöngu gerð úr löngum breiðmyndum? Nei? Ekki ég heldur. Jæja, ég hef loksins séð eina í "Vor í heimabænum mínum," og ég verð að játa, nú VEIT ég hvers vegna fólk gerir þetta ekki. Tæknin er „arty“ að vísu, en hún er svo sannarlega EKKI þroskuð til samneyslu. Tæknin er mjög gölluð einfaldlega vegna þess að áhorfandinn hefur enga tilfinningalega tengingu við persónurnar, og kannski er það ætlun leikstjórans. Ég veit það ekki, ég get ekki lesið hugsanir og ég veit svo sannarlega ekki nóg um leikstjórann til að geta dæmt hana. En eitt við þessa mynd sem ER sársaukafullt augljóst er fáránleg and-amerísk viðhorf hennar. Sem Bandaríkjamaður er ég vel meðvitaður um þátttöku lands míns í Kóreustríðinu og ég er mjög meðvituð um að við vorum ekki alltaf englar, en ég mun vera fjandinn ef ég taki útgáfu þessa gaurs af því hvernig hlutirnir eru. gerðist. Samkvæmt þessu blinda fífli voru Bandaríkjamenn ekki bara undirrót stríðsins, við vorum ORSAK stríðsins og við eyðilögðum landið nánast ein og sér. Hvað sem því líður, herra leikstjóri. Og ég býst við að þú myndir enn vera að gera þessa mynd í KOMMÚNISTAKÓREU ef við hefðum ekki truflað, ekki satt? Talaðu um að gleyma sögunni þinni. Þetta er næstum því í ætt við að gera nasista að „góðu gæjunum“ á sama tíma og þeir breyta herafla bandamanna í „vondu“. Þessi mynd er svo sögulega barnaleg og svo ónákvæm í staðreyndum að það er næstum vandræðalegt að horfa á hana. Fyrir mann sem kemur frá landi sem á tilveru sína að þakka afskiptum Bandaríkjamanna, þá kemur hann vissulega út fyrir að vera hár og voldugur og dæmandi.