Grand Central Murder (1942) Leikstjóri: S. Sylvan Simon Framleiðsla: MGM Þessi miðlungs 'B' ráðgáta var ein af aðeins fimm myndum sem gefnar voru út árið 1942 með Simon sem leikstjóra. Hann hefði örugglega getað passað aðra Red Skelton mynd eða tvær á dagskrá hans! Engu að síður, Grand Central Murder er blygðunarlaus upprifjun á Thin Man myndunum að frádregnum vitsmunum, sjarma og efnafræði aðalhlutverkanna. Við erum meðhöndluð með pappírsþunnum söguþræði sem getur varla staðið undir 73 mínútum sínum, lélegum leik og þreyttum gaggum.Van Heflin og Virginia Gray leika Nick og Nora Char--er, Rocky og Butch Custer. Hann er PI og hún er eiginkona hans og leynifélagi. Þeir taka þátt í "húmorískum" gríni hver við annan. Sjáðu? Það er allt öðruvísi nú þegar. Heflin er sá eini hérna sem gefur í skyn stærri og betri hluti þó hann sé alveg nálægt því að vera skíthæll í þessu. Virginia Gray var í Another Thin Man, en aftur, leyfðu mér að leggja áherslu á, ÞESSI KVIKMYND ER EKKERT SVONA, nei herra. Og bara ef við förum að halda að þessi mynd sé nákvæmlega ekkert eins og önnur mynd (segjum, THE THIN MAN) sem okkur líkar í raun og veru, þá kemur Sam Levene upp sem aðalspæjarinn sem er hálf daufur og þarf að láta Van Heflin beina honum á lúmskan hátt. allar mikilvægu leiðirnar. Hmmm.Fljótt, 'morðið' er á tízku svindlinu Mida King, sem finnst gaman að versla við ríka menn þar til hún finnur enn ríkari. Hún er leikin af Patricia Dane, sem er eins og C-útgáfa af Hedy Lamarr, þar til hún opnar munninn og breytist í F. Það er heill fjöldi vitlausra grunaðra, allir með sína eigin hvatningu til að vilja láta Mida. Það er samfélagsgerðin, harðsnúna, talandi dömurnar, þrjóturinn, fyrrverandi elskhugi og skuggalegur leikhúsimpresario (Tom Conway, hér söðluð með hið ólíklega persónunafn 'Frankie Ciro'). Roman Bohnen leikur taugaveiklaða týpu, eitthvað sem ég tel að hann hafi kannski gert áður. Millard Mitchell leikur fávita löggu sem, í hlaupandi kjaftæði sem hættir ekki, getur ekki hætt að hugsa um rassinn sem hann hefur að bíða eftir honum þegar þessu máli er lokið (það er rétt, Millard Mitchell, sverði). Að lokum, í algjörlega byltingarkenndri frásagnaraðferð, eitthvað sem við höfum aldrei séð áður, eru allir hinir grunuðu safnaðir saman á einum stað þar sem þeir segja sögur sínar (sem endurlit) til einkaspæjarans, þar sem Rocky tekur hugarfar, þar til að lokum Sekur manneskja er neyddur til að útskýra játningu á dramatískan hátt. Auk þess að raunverulega myndin væri dúll, hélt ég barnalega að fara inn að það gætu verið nokkrar staðsetningarmyndir af raunverulegum Grand Central frá 1942, en því miður, nei. Það er bara eitt mjög stutt skot í byrjun. Takk fyrir ekkert, Grand Central Murder. Svo, til að draga saman, svolítið formúlukennt, en Heflin var í lagi.*½ af 4