Vinur minn sagði mér einu sinni að óháð mynd frá listahúsinu hafi verið sýnd í kvikmyndahúsi þegar - við lok myndarinnar - voru áhorfendur svo reiðir að þeir fóru á undan og rifu bíósætin. Auðvitað rann ímyndunaraflið í loft upp, að reyna að töfra fram innihald slíks verks. Jæja, nú er hægt að stöðva ímyndunarafl mitt. Ég er ævilangur aðdáandi Andrei Tarkovky og ákafur aðdáandi verka hans. Ég hef rekist á marga sem töldu myndir Tarkovskys hægfara og óvirkar. Skoðanir eins og þær eru, fannst mér þetta ekki vera rétt um frábær verk hins látna leikstjóra, sem eru unnin af merkingu, fallegum tónverkum og flóknum heimspekilegum spurningum. Þegar ég heyrði að Aleksandr Sokurov kallaði erfingja Tarkovskys, var ég spenntur að upplifa myndirnar hans. Að undanskildum útiferð um akrana (Stalker) er þessi mynd ekkert skyldleiki við neitt sem Tarkovsky hefur gert. Það virðist ekki hafa minnstu merkingu, jafnvel á algjörlega hugalausu stigi. Talið er að hún sé „svakalega áþreifanleg“ kvikmyndataka sem er laus við nokkurt tónsmíðar. Það er ekkert jafnvægi, ekkert hlutfall og lýsingarmælirinn virðist vera að klárast af rafhlöðum í frostmarki. Aðalpersónan er svo vanhæf og óákveðin að það fær mann til að velta því fyrir sér hvort faðir hans gæti hafa verið á lífi ef hann hefði ákveðið sig fyrr. En hér er ekki einu sinni saga sem ekki er saga. Maður verður örugglega að fara inn á þessa mynd með rakað höfuð ef maður ætlar að fara út úr henni með ekkert áunnið og ekkert tapað, þar sem hártogun væri eina mögulega svarið við hraða sem gæti látið Tarkosky tímaskúlptúr líta út eins og Jerry Bruckheimer hafði tekið upp stuttmynd af Charlie Chaplin. Ég útiloka ekki að þetta gæti verið einn af óþefsingum Sokurovs (Tarkovsky's Solaris), en að álykta að hann sé einn af erfingja Tarkovskys sem byggir á þessari mynd - væri að kalla Paris Hilton arftaki Aristótelesar. Komdu krakkar, ekki vera hrædd við að segja það. Ekkert magn af stórum áhrifamiklum orðum mun á töfrandi hátt vekja þetta lík af selluloid aftur til lífsins. Ég segist ekki skilja rússneska menningu að fullu og ég hef líklega ekki rússnesk gildi, en ég tók strax upp á verk Tarkovskys sem eitthvað töfrandi, fjársjóð og gjöf til áhorfenda. Ef það væri ekki nafn Sokurovs á því. , og það var sýnt á td, Saturday Night Live, ég er nokkuð viss um að enginn myndi "lesa" allar þessar stórkostlegu greiningar inn í þessa blautu núðlu.