Ég sé sjaldan kvikmynd með svona leikarahópi, jafn sterka sögu og byggð á metsölubók sem hefur verið svona veik og að vissu leyti óáhorfanleg... Forsaga sögu er eins og skáldsaga Brent Easton Ellis - mikið af eiturlyf, vonleysi og harmleikur af sjálfu sér þegar ung Elisabeth Wurtzel (leikin af Christina Ricci) reynir að takast á við að vera sjálfsvígslaus, sem virðist ekki geta sætt sig við að hún lifi góðu lífi og að hún sé í rauninni aumkunarverð. að vera svona barn... Christina Ricci er ekki bara að leika hörmulega persónu, heldur líka hörmulegan leikara, sem grátur og öskur að mestu leyti myndarinnar fær þig til að hrópa - dreptu þig nú þegar og leyfðu okkur að komast að myndinni. einingarnar rúlla... Leikstjórinn er ekkert að hjálpa þar sem hann gefur nákvæmlega engan hraða og finnst sagan svo sundurlaus að þú hefur ekki hugmynd um hvað þessi helvítis stelpa er að tala um. Leikstjórinn var greinilega á Prozac þegar hann leikstýrði þessari eftirlíkingu af kvikmynd og lét myndina fara í sjálfstýringu sem gerði hana að óþolandi klúðri. Einu endurleysandi eiginleikarnir eru samúðarfullur Jason Biggs, sem kærasti Wurtzels (sem sem betur fer ákvað að henda sjálfum sér eftirlátssöminni. sjálfhverf sjálfhverfa) og ótrúlega góð Jessica Lange sem grátandi móðir. Lange er greinilega ekki hægt að fella niður með hræðilegu handriti, leikstjórn og skelfilegum meðleikurum. Hrein klassi. Ég veit ekki hvort þetta er í raun og veru hver Wurtzel er eða var, en myndin hefur með góðum árangri gert mig algjörlega áhugalausan um skrif hennar. Á endanum kláraði ég að horfa á þessa mynd og fór strax að hugsa: Allt í lagi. Tími til kominn að horfa á eitthvað, sem snýst í raun um ALVÖRU vandamál...