Ég er farinn að sjá mjög samkvæmt mynsturmynd í auðkenni kvikmynda 2007. Ef 2004 var ár ævisagnanna og 2005 var ár pólitísku kvikmyndanna, má greina árið 2007 sem ár sem skartar víðfeðmum siðferðissögum, kvikmyndum sem sýna, prófa, ögra og efast um mannlegt siðferði og hvatir sem knýja okkur áfram. að gera ákveðna hluti. Þó að þessi auðkenning sé frekar víð þá held ég að það séu nokkrar kvikmyndir gefnar út á þessu ári, eins og 3:10 To Yuma, Eastern Promises, American Gangster, No Country for Old Men og fleiri sem sérstaklega efast um og rannsaka mannlegt siðferði og hvatir sem knýja okkur til athafna eins og ofbeldis eða svika. Before the Devil Knows You're Dead er dálítið stílhrein siðferðisævintýri og frekar dökk, dökk og niðurdrepandi. Og enn betri er sú staðreynd að hún kemur frá einni af mestu klassísku leikstjóraöflum samtímans, hinum goðsagnakennda Sidney Lumet, sem margir hafa sagt að hafi náð blómaskeiði sínu en snýr aftur af fullum krafti með þessari illvígu glæpasögu. Hún er ein af þeim. kvikmyndir þar sem söguþráðurinn er svo þykkur að maður er mjög tregur til að fara í smáatriði. Þetta er kvikmynd sem nýtur sín best ef farið er inn án nokkurrar fyrirframþekkingar á atburðum sem eiga eftir að gerast, þar sem það eru útúrsnúningar. En þykkur og ríkulega unninn söguþráður er alls ekki miðpunktur þessarar myndar; hið sanna fókus er, eins og ég nefndi, siðferðissagan; hvötin sem knýja þessa tvo menn til aðgerða sem þeir gera í myndinni. Í söguþræði sem byggt er upp eins og sambland á milli kvikmyndasagna bæði Coen-bræðranna (þ.e. Blood Simple og Fargo) og Quentin Tarantino, sjáum við tvo menn keyrða undir ýmsum skuggalegum kringumstæðum til að knýja fram tiltölulega einfaldan glæp sem fer ótrúlega, fáránlega úrskeiðis, og endurgjaldar af fullum krafti og óumflýjanlegum harmleik. Og til að gera þetta enn áhugaverðara er myndin sögð í sundurlausri tímaröð sem heldur áfram að rekja og sýnir röð atburða sem fylgja annarri persónu í hvert skipti og enda alltaf þar sem frá var horfið síðast. Handrit Kelly Masterson er hrífandi, skarpt, þykkt og ótryggt niðurdrepandi, furðu hrífandi og vel ávalt, sérstaklega vegna þess að það er frumraun handrits. En myndin hefur miklu meira til síns máls en bara að hún er ljúffengur og frekar niðurdrepandi söguþráður. Fyrst og fremst lítur og líður myndin einstaklega vel. Sidney Lumet hefur, allan sinn feril, stöðugt notað áhugaverðan stíl kvikmyndagerðar og lýsingar: náttúrulegan en samt stílhreinn á sama tíma. Myndin ber með sér einstakt andrúmsloft stíls og klassa, með frábærri náttúrulegri lýsingu sem lítur bara mjög vel út. Ritstjórn er í hæsta gæðaflokki; sameinar snarkandi drama-spennuþáttinn og langan tíma sem tekur sinn tíma að sýna hasarinn í samræmi við það. Og lífleg, kraftmikil myndavélahorn og hreyfingar auka enn á stílinn. Myndin er líka studd af frábæru safaríku tónlistaratriði eftir Carter Burwell. Handritið gerir sitt og Lumet gerir sitt, en í dramatískri miðju myndarinnar eru þrír snilldar leikarar sem skila ótrúlega góðum leikjum. Fyrst og fremst eru það tvær leiðir. Fremstur í hópnum er Philip Seymour Hoffman, sem hefur alltaf verið frábær leikari en hefur lent í nýfengnum stöðu aðalmanns eftir óeðlilega frábæra Óskarsverðlaunaleik sinn í Capote. Snúningur hans í þessari mynd er heillandi: alvarlega gallaður, brotinn, oflætisfullur. Hoffman er með virkilega ákafar senur í myndinni sem leyfa fullri dramatískri heift hans að koma fram, en ekki bara fíngerð hans og gáfur. Við hlið hans er Ethan Hawke, sem hefur skilað frábærum frammistöðu í mörgum kvikmyndum sem eru nánast alltaf í skugganum af stærri og glæsilegri leikurum. Hér skoppar hann af Hoffman og bætir hann svo ótrúlega vel upp; í heildina er kraftmikill leikurinn á milli þeirra tveggja bara svo algjörlega frábær og sannfærandi, áhorfendur missa sig mjög fljótt í persónunum og gleyma því að það er að horfa á leikara. Og svo er það Albert Finney. Svo mjúkt, ríkulegt aukahlutverk eins og það sem hann hefur, krefst gamalkunns fagmanns og hér skilar Finney sína bestu frammistöðu í mörg ár sem hörmulega þráhyggju faðir bræðranna tveggja sem lenda í glæpnum. Ég elska hvernig dýnamíkin á milli þeirra þriggja spilast út. Ég elska hvernig Hoffman er greinilega ríkjandi bróðirinn og grípur blygðunarlaust til yngri bróður síns, jafnvel nú þegar þeir eru miðaldra karlmenn; og þrátt fyrir þetta er ljóst hvernig faðir Finneys hyggur á yngri, veikari bróður Hawke. Einnig um efni leikarahópsins eru tvær aukapersónur eiginkonur bræðranna einnig með frábæra frammistöðu frá Amy Ryan og Marisa Tomei, en útlit hennar verður bara betra og betra með árunum. Þessi mynd er ekki byltingarkennd. Þessi þemu og þessi stíll hafa þegar verið kannaður af mönnum eins og The Coen Brothers og það er mjög auðvelt að ímynda sér þá leikstýra þessari mynd. En fyrir kvikmynd sem fetar kunnuglegar slóðir þá skarar hún einfaldlega fram úr. Lumet notar sína eigin gífurlegu leikstjórnarhæfileika og notar einstaka og mjög lúmska tilfinningu sína fyrir kaldhæðni og stíl við ljómandi lifandi, ákafa og sjúklega niðurdrepandi fyrsta handrit Masterson. Aðalsýningin er ótrúlega ákafur og myndin sýnir alveg frábærar beygjur frá Hoffman, Hawke og Finney; en mesta undur myndarinnar er að þremur árum eftir að hann vann Óskarsverðlaun fyrir æviafrek, sem er mjög virtur sem fullkominn merki um starfslok í kvikmyndabransanum, sannar Sidney Lumet að hann hefur enn gríðarlega hæfileika til að skila sannarlega frábæru, hljómandi , ákaft kvikmyndaverk sem minnir á gullárin hans.