Þegar maður les í gegnum athugasemdirnar virðist vera mikið bull um tilfinningalega banalínu La Pianiste. Ég á erfitt með að skilja þetta miðað við framúrskarandi frammistöðu Isabelle Huppert. Huppert er grípandi - henni tekst fullkomlega að koma konunni á kantinum til skila, full af sjálfshatri og blekkingu. Myndin er frábærlega hröð og dæmd. Það væri svo auðvelt að sýna aðalhlutverkið sem fáránlega mynd - skoðið atriðið í klámbúðinni til dæmis. Einhvern veginn er Huppert fær um að halda þessu áfram, að hluta til vegna frábærrar frammistöðu hennar en einnig vegna þess að leikstjórinn gerir súrrealískt líf hennar raunverulegt og auðþekkjanlegt. Ekki hunsa þessa mynd. Þetta er ein óvæntasta og heillandi kvikmynd (og frammistaða) sem ég hef séð. Treystu Boris!