Mörgum dögum eftir að ég sá Conceiving Ada er ég enn furðu lostinn yfir því að nokkur hópur fólks myndi eyða svo miklum tíma í að gera svona voðalega mynd. Enginn ætti að sjá þessa mynd í von um að fá að vita eitthvað sem gæti haft áhrif um Ada Lovelock, samstarfsmenn hennar eða afurð af viðleitni hennar. Sömuleiðis ætti enginn að sjá þessa mynd í von um að vera skemmtikraftur. Sem vísinda-fimimynd myndi þetta án efa verða hryllileg mistök. Einhvern veginn tekst aðalpersónunni að gæða fortíðina lífi og eiga samskipti við hana á einkatölvu sinni - með ráðum og uppörvandi orðum Timothy Leary. Ég efast um að nokkur gæti stöðvað vantrú sína nógu mikið til að koma í veg fyrir að þetta virtist algjörlega fáránlegt. Sem dramamynd myndi þetta án efa verða hræðileg mistök. Einhvern veginn tekst rithöfundinum/leikstjóranum að fylla áttatíu og fimm mínútur af stöðugu, óþarfa, pirrandi og léttvægu drama yfir í rauninni engu. Ég efast um að nokkur gæti fundið fyrir því að allt dramað í myndinni virki aðeins sem pirrandi truflun. Ég á erfitt með að lýsa fullkomlega fyrirlitningu minni á Coneiving Ada. Aðstæðurnar þar sem ég sá það banna mér að yfirgefa leikhúsið en það er engin spurning að ég hefði annars. Ég er enn reið yfir því að hafa eytt tímanum sem það tók að sjá það. Aðeins að ég gæti gagnrýnt þessa mynd á áhrifaríkari hátt, ég vildi að ég væri skýrari.