Ég horfði á alla myndina, beið og beið eftir að eitthvað gerðist. Kannski er það mér að kenna að búast við illsku og hryllingi í stað sálfræði? Er það undarleg endursögn á ödipal-goðsögninni: Ég vil drepa föður minn og móður og giftast frænda mínum og semja með honum tónlistarleikhús? Ég skildi ekki hvers vegna ákveðnir þættir í söguþræði voru jafnvel til staðar: hvers vegna var byggingin uppi, af hverju var þessi stóri stigagangur með fullkomnum stað fyrir einhvern til að falla fyrir dauða sínum ef enginn ætlaði í raun og veru að gera það, af hverju hafa atriðin yfirhöfuð með pabbanum í vinnunni, afhverju að hafa svona fínt eldhús ef maður ætlar bara að borða með sér, afhverju ætti strákurinn að vilja láta skírast og foreldrarnir vera þeir sem standa á móti í staðin fyrir öfugt. Ég sé fullt af góðum dómum fyrir þessa mynd...hefur smekkur minn verið skemmdur með því að fara með 70s b-myndir og gamlar sci fi-myndir?