Ég elska almennt þessa tegund af kvikmyndum. Hins vegar fannst mér í þetta skiptið langa til að sparka í skjáinn. Þar sem ég get það ekki mun ég bara kvarta yfir því. Þetta var alveg fáránlegt. Hlutirnir sem gerast með dánu krakkana eru mjög flottir, en lifandi fólkið er algjörir hálfvitar. Ég er fullorðinn maður, frekar stór og get varið mig vel. Hins vegar myndi ég ekki gera helminginn af því sem litla stelpan gerir í þessari mynd. Einnig er móðirin í þessari mynd kærulaus við börnin sín, að því marki að hún sé vanrækt. Ég vildi að ég væri ekki svona reiður út í hana og gjörðir hennar því annars hefði ég haft gaman af þessu. Þvílíkt númer sem hún var, taktu ráðleggingar mínar og spólaðu áfram í gegnum allt sem þú sérð hana gera til loka. Einnig er einhver annar að verða veikur af því að horfa á kvikmyndir sem eru teknar svona dökkar. Maður getur varla séð lengur hvað er verið að taka upp. Sem áhorfendur tökum við ómögulega þátt í aðgerðunum á skjánum. Svo af hverju í fjandanum getum við ekki haft nætursjón?