Viðkvæma kvikmynd skortir að vísu ljóma og að vissu leyti frásagnarbyggingu, en er engu að síður frábærlega tekin og leikin. Hins vegar er umdeilt atriði frásagnarskipulagsins. Þó að það gefi tilfinningu fyrir að binda lausa enda ágætlega í lokasenunum og tengir hugsanir sínar við það sem nútímaáhorfandi gæti lýst sem „sögu“, þá er ég efins um hvort þessi tilfinning *þurfi* „frásögn“ uppbygging“ sem er ákveðin og greinanleg. Óhjákvæmilega verður því borið saman við SOMERSAULT að því leyti að aðalsöguhetjan (ég er ekki viss um að það sé rétta orðið!) er ung og mjög ung útlit kona, sem nýuppgötvuð kynhneigð bæði ruglar hana og styrkir hana - þó auðvitað Kvikmynd Cate Shortland tekur betur á þessum þætti. En þó möguleiki sé fyrir kærulausa áhorfendur að afgreiða þessa mynd sem klisju, þá er PEACHES að sumu leyti mun metnaðarfyllri en SOMERSAULT. Kannski er það þar sem það nær ekki alveg. Það er vissulega mjög ólíkt fyrsta þætti Monahan - VIÐTALIÐ! Ég er ekki alveg viss um hvernig kynlífssenur á milli Weaving og Lung bættu við söguna. Hver veit - kannski gerðu þeir það. Þeir ráku svo sannarlega á málamiðlana og gallaða eðli persónu Weaving - þó að ég persónulega telji að þetta hafi náðst án þess að þurfa að hafa þessar senur.*****SÁ BARA KVIKMYNDINA AFTUR*******Við aðra skoðun , Ég get séð hvernig sumir myndu vísa því á bug sem fjarkvikmynd sem er klædd sem þáttur. En ég er ekki viss um hversu aðgreindir þessir „flokkar“ eru lengur, eða jafnvel hvort við ættum að gera þann greinarmun. Allavega held ég að það séu nógu mörg lög í myndinni til að greina hana frá Hallmark viðleitni. Á hinn bóginn er uppbygging myndarinnar mjög formleg og innihald hennar er varla krefjandi, að minnsta kosti á þann hátt sem SOMERSAULT, TOM WHITE, ÞRÍR DOLLAR, MYNDATEXTI FJÖLSKYLDSLÆKNARINN, ÚTLIT BÁÐA vegu og MANNLEGA Snertingin. Frammistaðan er öll góð, en ég komst að því að aðalástæðan fyrir því að ég hafði gaman af myndinni var sú að hún passaði "ástralska" tegundina, án þess að þurfa endilega að bæta neinu við...og ég get skilið að þetta getur verið nokkuð gott ástæða fyrir því að annar einstaklingur *EKKI* líkar við það! Reyndar var það ekki fyrr en Lung kemur inn í herbergið í víetnamska kjólnum sínum sem myndin byrjar virkilega að fylla út kýli. En það leiðir okkur inn í aðra umræðu - *eigum* við að búast við því að kvikmynd þurfi alltaf að ögra okkur? Vissulega nýt ég þess að fá áskorun frá kvikmynd (eða bók, eða öðru fólki), en er ekki pláss lengur fyrir það sem er einfaldlega falleg saga? Ég hef ekki eytt fyrstu færslunni minni um þessa mynd, því ég er allt of meðvitaðir um orwellska yfirbragð slíks athæfis. En ég myndi lækka upphafseinkunnina mína úr 8 í kannski 6,5. Hvað varðar tilnefningar fyrir AFI bestu kvikmyndina, þá fara atkvæði mín í THE HUMAN TOUCH, ÞRÍR DOLLAR og LOOK BTH WAYS - og ég held að LOOK BTH WAYS ætti að vinna.