Það er erfitt að vita hvar þessi aðlögun fer úrskeiðis, því ég held að vandamálið byrji á bókunum sjálfum. Alexander McCall Smith hefur útfært að þú lesir þær ekki fyrir leynilögreglusögurnar, heldur fyrir djúpt niðurlægjandi og algjörlega ranglega sýn hans á Afríku sem er ekki til. Hann hefur gert fyrir Botsvana það sem Borat gerði fyrir Kasakstan - ekki eins vel, en byggt á jafnmiklum staðreyndum. Þegar ég áttaði mig á þessu hætti það að trufla mig að Jill Scott, bandarísk söng-/leikkona, er ráðin í hlutverk Mma Ramotswe. Ef hún á að tákna land sem er ekki Afríka, hversu viðeigandi að hún sé svört kona sem er ekki Afríka? Hún er ekki eini Bandaríkjamaðurinn í leikarahópnum; Mma Makutsi er leikin af Anika Noni Rose. Báðar konurnar eru allt, allt of ungar fyrir hlutverkin sem þær eru að leika og allt of glæsilegar. Báðir myrða hreiminn á staðnum á hrottalegan hátt og einblína báðir svo algjörlega á þessa grimmd að þeir geta ekki boðið upp á mikið í leiklistinni. Mma Ramotswe frá Scott er skoppandi, sæt og mjúk. Mma Makutsi frá Rose er pirrandi tík með mótormuni. Útkoman er nánast óásjáanleg. Aðalhlutverkið er aðeins leyst út af nærveru Lucian Msamati, sem skilar ágætis leik sem herra JLB Matekoni. Hann kemur út snjallari og ákafari en í bókunum, en ég finn að ég get ekki ásakað Msamati um þetta - hann er skínandi ljós í hafsjó af soginu. Mótsagnirnar milli frammistöðu hans og bókanna eru greinilega lagðar fyrir fætur hvaða nefnd slátrara sem skrifaði handritið. Fyrir mér hafa skrif McCall Smith alltaf verið mjög skemmtileg en samt alræmd slæm. Hann neitar að láta ritstýra. Þess vegna innihalda bækur hans tilraunir í málfræði sem jaðra við hið vísindalega og persónur sem skipta um nafn í miðri setningu. Það er því nokkuð afrek að rithópurinn í þessu verkefni hafi í raun gert það verra. Samtalið er nú að mestu leyti anglicized. Persónur tala um "opnun" og "næmni fyrir þörfum". Mma Ramotswe og Mr JLB Matekoni daðra opinskátt. Mma Makutsi stynur yfir því að vera ekki með tölvu, en í ljósi þess að hárið, förðunin og skartið er sífellt endurnýjað, er ég hissa á að hún sé ekki með MacBook í handtöskunni ásamt Visa-kortinu sínu. Hvað eigum við þá eftir hér? Það er erfitt að vera í uppnámi með þessa vitleysu aðlögun því satt að segja er flest það sem mér líkar við upprunalegu bækurnar apókrýft samt. McCall Smith málar uppdiktað Botsvana sem byggt er af sætu, óógnandi blökkufólki sem er fullt af skemmtilegum og girnilegum viskukornum. Það er vel lesið þrátt fyrir málfarslega svik, en það er sýn á hvernig ákveðin tegund af hvítum einstaklingi vill að svart fólk væri. Það er bara ekki satt. Í ljósi þess kemur það varla á óvart að þessi þáttur sýgur jafn mikið og hún gerir. Það á þó eftir að koma í ljós hvort evrópskir og bandarískir áhorfendur taka eftir því.