Sömu erfiðleikar og ég á við tónlistarútgáfuna af „Les Miserables“ á jafnt við um „Oliver“. Í stað þess að skrifa tónskáldin á stíltímabili leikmyndanna, sömdu þau eingöngu laglínur af Broadway-gerð, sem voru sögulega eindæmi og stílfræðilega skekkt. Einnig blandast hrópleg grimmd og ósmekkleg starfsemi dramatúrgíunnar ekki vel saman við sumt af þeim. sólríkar dílar sem gegnsýra skorið. Þetta er óþægileg blanda sem skilur eftir sig ákaflega súrt undirbragð. Leikmyndin af drengnum Oliver skiptir ekki máli: með semingi í tónum og ákaflega dýrmætt, það er eitthvað minna en solid hér. Fagin framkvæmir hefðbundna rútínu sína á fullnægjandi hátt, þó að lögin sem hann er skyldugur til að syngja eigi sér litla stoð í tímabilshætti.“As Long As He Needs Me“ er látinn túlka ákaflega, hálsinn og þvingaður. Stóru framleiðslunúmerin tvö, „Who Will Buy“ og „Consider Yourself“ virðast offramleidd, með öllu nema eldhúsvaskinum hent í. Það er eitt að fara út um allt, annað að fara yfir strikið í óhófi. Drunginn, örvæntingin og siðspillingin í stórum hluta skáldsögunnar virðist ekki henta slíkum töfum og danslist. Þó að skáldsagan sé álitin klassísk verð ég að játa að ég á í vandræðum með meðvitund herra Dickens, þar sem verk hans hafa tilhneigingu til að gefa frá sér neikvæðan titring. Þetta kann að stafa af framlengingu á gleðilausu persónulegu lífi hans, sem var fullt af vonbrigðum og eftirsjá. Ekki geta allir sameinaðir hæfileikar þessarar framleiðslu, hvorki á eða á bak við myndavél, sigrast á óuppbyggilegu eðli grunnefnisins. Allt þetta leiðir af sér óþægilega lægri reynslu fyrir mig.