Ég mun ekki segjast vera aðdáandi Ralph Bakshi, því ég er það ekki. Ég hef aðeins horft á 5 af teiknimyndum hans hingað til: Coonskin, Wizards, Fritz the Cat og Lord of the Rings og loks "Fire and Ice". Það sem ég get fullyrt er að mér fannst "Fire and Ice" vera það skemmtilegasta af þessu. Þetta er hrein og bein fantasía um sverð og galdra í líkingu við Conan Barbarian, en fallega listaverkin, raunsæja hreyfimyndin og líflega kvikmyndaleikurinn ljáir þessari mynd í raun mjög klassískan sjarma. Verið er að minnast fyrst á hreyfimyndina sjálfa. Mér er alveg sama hvað fólk segir um rotoscoping en að mínu mati notaði Ralph Bakshi þá tækni á mjög áhrifaríkan hátt hér. Það kom mér á óvart hversu raunhæfar hreyfingar persónanna voru. Leikstjórnarstíllinn og raunsæja persónuhönnunin gerði það að verkum að „Fire and Ice“ fannst meira eins og stórkostleg fantasíurisa en teiknimynd. Því miður hefur smáatriði listarinnar tilhneigingu til að verða svolítið ósamræmi, sérstaklega undir lok myndarinnar. Sumar senur líta bara mjög flatar út með litlum sem engum líkamsútlitsupplýsingum eða efnisbrotum og skuggum á persónunum. Með raunsæjum hreyfanlegum persónum myndi raunhæfur hasar eðlilega fylgja. Ekki nóg með að hasarinn hafi verið vel undirbúinn heldur var hann virkilega grimmur. Ég myndi vera svo djörf að líkja grimmd hasarsins við lifandi hasarmyndir eins og Zack Snyder's 300. Ég tók samt eftir því að þó að það væri blóð úthellt var blóðslettingunum haldið í lágmarki. Aftur, frábært val hjá skapandi teyminu sem eykur aðeins áhorfsupplifunina með því að taka hlutina ekki of „yfir toppinn“. Þó ég þekki ekki nein „stór nöfn“ í leikarahópnum, tekst raddleikurunum að skila ánægjulegri frammistöðu; halda afhendingu hverrar línu á raunsæislegan hátt í lágmarki og hamra hana aðeins í tilfelli vondu kallanna. Sagði ég vondu krakkana?? Já ég gerði. Vegna þess að það er einmitt það sem sagan snýst um, staðlað gott vs illt saga. Ekkert í raun frumlegt við söguna sem virðist bara vera blanda af fyrirliggjandi fantasíumyndaklisjum sem fela í sér fáklædda stríðsmenn og meyjar. Sá sem er að leita að „dýpt“ yrði fyrir miklum vonbrigðum. Persónurnar fá ekki mikla þróun og sumar þeirra eins og Nekron og Darkwolf eru í besta falli einvíddar (ég heyrði hins vegar orðróm um eyddar senur sem útskýra þráhyggju Darkwolfs við að drepa Nekron og móður hans. Slíkar senur áttu skilið fulla endurreisn og ættu að hafa fengið fulla endurreisn. verið með í lokaklippunni til að auka dýpt á sýninguna). Reyndar yrði ég ekki hissa á því að komast að því að öll myndin væri bara svona „tæknisýni“ til að sýna hina frábæru hreyfimynd og list, með sögunni steypt saman og varpað inn sem eftiráhugsun til að láta hana vita sem „Fire and Ice“, sem er sannkölluð klassík frá liðnum tímum, fangar í raun brennandi anda ævintýra og dulspeki með fallegum flutningum á frábærum verum og heillandi persónum. Þetta er einstök sýn á heim sem skapaður er af Ralph Bakshi og listamanninum Frank Frazetta með góðum mælikvarða á hasar og spennu. Myndi það standast teiknimyndastaðla nútímans? Örugglega ekki. En ég hvet teiknimyndaaðdáendur almennt til að „stíga af háa hestinum“ og gefa þessari einföldu en fallegu mynd tækifæri til að vaxa á þér. Það er sannarlega gimsteinn níunda áratugarins sem vert er að skoða.