Þetta er frekar leiðinleg mynd. Vel tekin með raunsæjum frammistöðu, sérstaklega mjög góðri frá Depardieu sem cad og slæmur strákur með raunsæja staðsetningarstemningu og listahúsasamböndum út um allt, það mistekst vegna þess að leikstjórinn tekur enga afstöðu, afstöðu eða gagnrýna athugasemd við efnið sem hann kveður á um. Einn af virtum og reglulegum samstarfsaðilum Frakklands í kvikmyndum með Depardieu - ég tel að þeir hafi gert 7 saman - Pialat tekst ekki að taka þátt. Það virðist vera ritgerð um hvers vegna konur falla fyrir vonda drengnum sem verður sárt þegar þær hafa tilbúinn umhyggjusaman kærasta og góðan eiginmann í kringum sig. Isabelle Hupert, sem leikur mannvonskuna með ósvífnum frama, býður upp á tortryggnileg svör eins og „ég veit það ekki“; "Mér líkar við handleggina hans"; „Mér líkar við hvernig hann elskar“ við spyrjandi eiginmann hennar sem reynir að reka hana út úr húsinu en líknar og endurskoðar vegna þess að... ég geri ráð fyrir að hann elski hana. Svo hann samþykkir og vonast eftir hverju? Að hún muni einn daginn vakna og koma til vits og ára. Svona hlutum er ekki svarað í niðurlægjandi dókú-drama stíl Pialat með löngum ræðum og jafnvel lengri senum sem standast ekki. Ég veit að svörin standast ekki en vinsamlegast takið afstöðu. Jules og Jim, þetta er það ekki. Lokaskotið eins kalt og myndin sem við höfum nýlega horft á er hjartaverkur og höfuðverkur fyrir þá sem mest fyrirgefa.