Það hafa verið góðar sjónvarpsmyndir í fortíðinni. Stórsögur eins og „Roots“ og „Lonesome Dove“ koma upp í hugann. Flokkur 6: Day of Destruction verður ekki minnst fyrir að efla málstað sjónvarpsmynda sem eru gerðar fyrir sjónvarp. Hláturslega slæm saga, sem aðeins er umfram hræðilegt handrit, Cat6DD, eins og ég vil kalla það, vekur meiri samúð með leikurunum sem taka þátt en skelfingu í náttúrunni sem myndin átti að koma fram. Þetta hljóð sem þú heyrir í myndinni á að vera vindhljómur, en í staðinn er það í raun ferill Randy Quaid, Brian Dennehy og Thomas Gibson (Greg, úr Dharma & Greg tvíeykinu) sem hrynur hraðar en hús og vörubílar og kúa. getur flogið í burtu frá einum af 15 hvirfilbyljum sem við sjáum á fyrstu 5 mínútum myndarinnar. Kvikmyndin var auglýst sem „náttúran er orðin amok“, í staðinn fáum við slaka sögu um hvernig 15 mismunandi veðurkerfi leggjast á eitt um að framleiða 150 gráðu daga í Chicago, síðan snjóstorm daginn eftir frá fellibyl sem var í Mexíkóflóa sem sameinaðist með stormkerfi frá Kanada en átti uppruna sinn í þotustraumi sem breyttist vegna hlýnunar jarðar.... NÓG!! Það var sama hver sagan var, leiklistin var hræðileg, orðin sem leikararnir sögðu voru heimskuleg og 13 vísindamenn um allt land fengu kransæðasjúkdóm eftir að hafa heyrt dribblinginn sem kom út úr myndinni. Mér var alveg sama hvað varð um einhverja karaktera, tæknibrellurnar voru undir pari, jafnvel fyrir sjónvarpssmíð, og söguþráðurinn var tilgangslaus. Allt í allt, mér líkar virkilega mjög illa við þennan „sjónvarpsviðburð“.