Legend of Dragoon er einn af þessum lítt þekktu leikjum sem fólk annað hvort elskar eða hatar. Sumir halda því fram að það sé allt of líkt öðrum leikjum, nefnilega Final Fantasy seríunni - sem er skiljanlegt, þar sem það var upphaflega ætlað að vera ígildi Sony og Final Fantasy. Satt að segja get ég ekki tjáð mig um líkindin umfram það, þar sem ég er ekki mjög kunnugur FF leikjunum. Ég held að uppáhalds þátturinn minn í leiknum sé bardagakerfið. Þú hefur ekki aðeins getu til að breytast í öflugra drekaform heldur í hvert skipti sem þú ræðst þarftu að fylgjast með til að klára árásina með því að ýta á hnappa á réttum tíma. Ekki nóg með það, stundum munu óvinir ráðast aftur á þig rétt í miðri röð, sem þýðir að þú þarft að ýta á mismunandi hnappa til að forðast skaða. Jafnvel notkun ákveðinna árásaþátta krefst smá hnappa-mashing. Ef þú vilt ekki gera árás geturðu alltaf varist, sem skerðir ekki bara skaða um helming, heldur hækkar höggpunkta þína án þess að nota græðandi drykki. FMV eru nokkuð vel unnin, um það bil sömu gæði og Final Fantasy 8. Hins vegar er grafíkin í leiknum ekki alveg í samræmi við þann staðal. Þeir eru ágætir, en þeir hefðu getað verið - og satt að segja hefðu þeir átt að vera - betri. Þýðingin lætur líka sitt eftir liggja. Það vekur ekki aðeins áhugaverðar spurningar um persónutengsl, heldur eru líka nokkur málfræðileg mistök sem hefðu einfaldlega ekki átt að fá að líða hjá. Annað sem mér fannst áhugavert var að þú missir aðalpersónurnar - önnur deyr og hin verður í rauninni. ónýt fyrir veisluna og fer. Þó að oft sé sagt að dauði einni persónunnar hafi engan tilgang, gerir það mann snemma ljóst að persónurnar, á meðan þær eru hetjur, eru enn jafn dauðlegar og næsti maður. Fólkið sem kemur í stað týndu karakteranna fær einfaldlega alla tölfræði sína, þannig að umbreytingarleikurinn er nokkuð sléttur. Kannski er eina kvörtunin mín um persónurnar ástaráhugi aðalpersónunnar, Shana. Hún er ímynd hjálparvana konunnar sem þarfnast björgunar, aumkunarverð að því marki að hún dregur leikmann til að öskra af gremju. Þó að þú getir notað hana í partýinu þínu, þá er hún geðveikt veik - ég veit ekki einu sinni hvernig drekakraftar hennar eru, þar sem mér líkaði svo illa við hana að ég notaði hana aldrei. Persónan Rose, aftur á móti, er líklega uppáhalds kvenpersónan mín í hvaða leik sem er. Hún er engin töffari og sumir af drekatöfrum hennar eru einstaklega gagnlegir. Meru er líka ansi sterkur, en er stundum pirrandi viðræðugóður brjálæðingur. Persónuhönnuðirnir voru, eins og flestir, hneigðir til að láta kvenpersónurnar líta út fyrir að vera fallegar eða hvað sem er, og hugsuðu ekki mikið um raunverulegt notagildi búninganna. Í alvöru, engar brynjur og að hafa megnið af húðinni á þér er ekki gagnlegt þegar þú berst við skrímsli. En ég mun gefa þeim leikmuni, þar sem kvenkyns sem þjóna sem riddara í hinum ýmsu löndum. Ég er ekki viss um hvort þetta segir eitthvað um söguþráðinn sjálfan eða leikstílinn minn. Allt í allt er þetta mjög skemmtilegur leikur. Það hefur sína galla, en fyrir mér náði það réttu jafnvægi að þurfa að hugsa og ýta bara á takka og drepa skrímsli.