Dagurinn er loksins runninn upp fyrir mig til að verða vitni að því að örlög Azumi sem morðingja halda áfram, framgang persónu hennar og lokatilraunina til að draga mig dýpra inn í heiminn sem hún gekk svo miskunnarlaust í gegnum í fyrstu sögunni. Það er eins ljóðrænt og ég mun gera. fá þegar ég er að tala um Azumi 2: Death or Love, því þegar ég hrökklaðist yfir þungri tilfinningasemi House of Flying Daggers og kvartaði yfir trúverðugleika Aya Ueto sem túlkaði blóðdrifinn morðingja, eftir að hafa horft á Azumi 2 byrjaði ég að meta áðurnefnda annmarka meira en nokkru sinni fyrr. Ekki aðeins finnst ákvörðun hvers morðingja hægur og óinnblásinn heldur er mörgum mikilvægum þáttum sleppt úr allri upplifuninni. Í Azumi 1 sáum við morðingjanna nota ýmsar laumuspilsaðferðir (sem er forgangsverkefni þeirra) sem og rökfræði til að gera auðvelt að vinna úr merkjum sínum með skjótum aftökum og fljótari getu til að flýja. En ég mun ekki halda því of mikið á móti þessari mynd þar sem sagan er örlítið lagfærð að þessu sinni og mörgum fleiri hindrunum er komið fyrir í vegi Azumi til að koma í veg fyrir að hún nái til stríðsherrans og sýnir einhver merki um karisma. Við the vegur, Chiaki er heimskulega sett á hilluna að mestu leyti af myndinni og er í rauninni að leika niðurstillta útgáfu af Go Go, að frádregnum flottu vopni og tilfinningu um ógn. Þetta færir mig að lokahögginu sem er hasarinn, einfaldlega dulbúinn í titlinum sem 'dauða' hliðin á epíkinni. Í fyrri hluta myndarinnar sjáum við frumraun margra efnilegra andstæðinga með áberandi útlit og jafnvel flottari vopn. Það kemur engum á óvart að þeir ná endanum á einn eða annan hátt en myndin fellur úr skorðum þegar hver þeirra fer að deyja of hratt og of auðveldlega. Í Azumi 1 voru ungu morðingjarnir að mestu yfirgnæfandi andstöðuna með snöggum en nokkuð ánægjulegum bardögum og lokauppgjörið milli Azumi og Bijomaru í samanburði við bardagana í Azumi 2 var að minnsta kosti náð hámarki og þess virði. Nokkur áhugaverð áhrif voru kynnt en þau gátu ekki náð fram nýjungum vegna þess hve stutt hver fundur var. Ég er á engan hátt að slá niður hefðbundinn stíl samúræjamynda með hröðum og raunsæjum bardögum sínum en persónur í báðum Azumi myndunum voru svo hugmyndaríkar og beint úr anime að reglurnar hefðu getað verið brotnar og aðgerðin hefði átt að auðga enn frekar. rómantíska hlið Azumi er til staðar til að fylla út tíma á milli bardaga atriða og því miður þjónar hún engum tilgangi í lokin né veitir nauðsynlega upplausn. Sem aðdáandi með opinn huga fyrir fjölbreytt úrval kvikmynda og hreyfimynda mun ég ekki ljúga og ég skal viðurkenna hlutleysi mitt og lítt áhrifaríkt gagnvart fyrstu Azumi myndinni, en ég stíg strax upp og segi að eftir að hafa horft á Azumi 2 var frumritið gert til að líta út eins og gallalaust meistaraverk. Fyrir það sem það er þess virði hefði Azumi 2: Death or Love getað farið beint í myndband, með ósýnilega ríkari fjárhagsáætlun og misheppnaða möguleika til að bæta við eða jafnvel stækka á ójafnri ferð örvæntingarfullra morðingja, gera sitt besta til að endurheimta friðinn, með óbilandi hugrekki til að deyja að reyna.