Í Hvíta-Rússlandi 1942 eru tveir sovéskir hermenn handteknir af nasistavinum Hvít-Rússum. Í haldi er afstaða þessara tveggja manna til örlaga sinna mjög ólík. Einn hermannanna tekst að finna innri styrk og andlegan styrk, sem hinum manninum er óskiljanlegur. Síðasta mynd Larisu Shepitko er ein fallegasta stríðsmynd kvikmyndasögunnar. Kvikmyndatakan, eftir Vladimir Chuchnov, er ótrúleg - sérstaklega í upphafsröðinni, þar sem langar, hægar, raktar myndir sem sýna einsemd og næstum örvæntingarfulla náttúru vetrarlandslags í dreifbýli Hvíta-Rússlands setja stemninguna fullkomlega. Það er auðvelt að draga samanburð við myndir Tarkovskys, enn frekar þar sem alter-egó Tarkovskys Anatoli Solonitsyn á lítinn en mikilvægan þátt í Uppstigningunni. Leikurinn er í heildina frábær, sérstaklega eftir Boris Plotnikov, í hlutverki Sotnikov. Myndin sýnir gamaldags trú á styrk trúarástríðu, sem finnst vera tengd persónum eins og Mýshkin prins Dostojevskíjs eða Stalkeri Tarkovskíjs. Þetta er þó ekki veikleiki myndarinnar heldur einn af stærstu kostum hennar. Trúarlega inntakið virðist svo heiðarlegt og mannlegt að það er ómögulegt að láta hreyfa sig. Tilfinningalega auðlegð myndarinnar verður ekki ofmetin; svarið er ekki eins einfalt og stutt samantekt á söguþræðinum myndi vekja þig til umhugsunar. Hæg þróun persónanna, og áherslan á flókin samskipti þeirra innbyrðis, minnir dálítið á The Commissar, aðra frábæra sovéska mynd. The Ascent á skilið annað áhorf, auk þess þriðja og tíunda. Það heldur áfram að gefa áhugaverðar hugmyndir, fallegar myndir og tilfinningalega margbreytileika.