Í hvert sinn sem kvikmynd er svo nærsýni í löngun sinni til að kynna ákveðinn endi eða sjónarhorn að hún einfaldlega truflar ekki raunverulega sögu, þá er það pirrandi. Þetta eru þær tegundir kvikmynda þar sem endirinn eða sjónarhornið er hugsað fyrst og sagan einfaldlega tekin áfram. Af þessum sökum tölum við oft um að sagan „hoppi í gegnum hringi“ þegar hún snýst um, og reynir árangurslaust að komast að fyrirfram ákveðnum endalokum á rökréttan hátt. Sagan í „Comet Over Broadway“ hoppar ekki bara í gegnum hringi, hún er þriggja hringa sirkus. Það er svo fáránlegt, svo vanhugsað, svo ósanngjarnt að ef þér er hætt við að tala upphátt við skjáinn muntu halda áfram að rífast áður en það er búið. Meginþemað í þessu handriti er að kona velur á milli. fjölskyldu og starfsgrein. Þar sem þetta er allt svo hrikalega ruglað mun það endar móðgandi fyrir fólk af hvorri skoðun. Svo á endanum er ekkert vit í sögunni, þemað verður óviðkomandi og eins og oft gerist með léleg handrit bjargar leiklistin engu.