Þegar haft er í huga að Carson McCullers er ein helsta bókmenntapersóna 20. aldar virðist sem það þurfi mjög mikinn hæfileikaskort til að geta eyðilagt eina sögu hennar, en þessi mynd sýnir að það er hægt! Hvernig gleðja leikarar leið sína til að verða leikstjórar? Tré, andrúmsloftslaus, samúðarlaus, algjörlega úr takti við ljóðræna samkennd skrifum McCullers, kjálki minn féll af hryllingi og vantrú á því að svona ógeðsleg kvikmynd hefði nokkurn tíma getað fundið fjárhag og bakhjarla. Einu endurleysandi eiginleikarnir eru í meðallagi góður leikur, (þó að það sé sagt, Vanessa Redgrave virðist varanlega skila nánast sömu frammistöðu hvaða persónu sem hún leikur), og góð kvikmyndataka á stöðum, en annars eru þetta bitur, bitur vonbrigði, og það gæti, og hefði reyndar átt að vera meistaraverk samtímans. Simon Callow ætti að hengja haus af skömm og halda sig við leiklist!