svo, ég mun ekki vera ósammála gagnrýnendum en ég var í raun ekki svo hrærður af þessari mynd. Ég var svolítið hikandi við að leigja það, þar sem ég er að ganga í gegnum sumt af því sama og söguhetjan á að upplifa. samt leigði ég það með því að hugsa um að ég gæti upplifað einhverja catharsis, eða að minnsta kosti skilið að ég er ekki einn. á meðan ég skildi pirring söguhetjunnar við kærulausan frænda hans, fann ég ekki fyrir innri baráttu hans við einangrun eins mikið og ég hefði viljað. Mér fannst miklu meiri áhersla lögð á að truflandi frændi hans héldi ofboðslega velkomnum. þetta er fallega kvikmynduð mynd og ég kunni mjög vel að meta notkun þögnarinnar til að draga fram tilfinninguna um einangrun.