Í fyrsta lagi vil ég segja að mér finnst kvikmyndir eins og Shawshank Redemption og Green Mile og flestar Spielberg vera alveg hræðilegar og magakast. Þó að National Velvet á yfirborðinu virðist vera í sömu tegund og eiga að vera hryllileg augnablik, naut ég þess í botn, hló og grenjaði alla myndina. Forsenda söguþræðisins, ung stúlka með óþekktan hest frá litlu þorpi að fara inn í Grand National er vissulega eins ósennilegt og gæti verið, en það er það eina sem þú þarft að sætta þig við til að það virki sem ævintýri eða allegóría. Persónurnar hafa dýpt og vaxa í gegnum söguna. Ann Revere skilar algjörlega töfrandi frammistöðu sem ein vitrasta kona sem sýnd hefur verið í bandarískri kvikmynd. Samskipti hennar við hinn góðhjartaða Donald Crisp eru fyndin og ljúf. Þó Liz Taylor reyni aðeins of mikið til að vera enn sætari en Margaret O'Brien (hún tekst btw), þá skín ástríðu hennar og ást fyrir hestinum sínum í gegnum andlit hennar. Mickey Rooney gefur fallega blæbrigðaríka frammistöðu þjálfarans. Þetta er langt frá því að vera fullkomin mynd. Sumar aðstæðurnar og atriðin eru dálítið krúttleg og gamaldags (uppátæki krakkanna og atriði Rooney á brautinni og á kránni til dæmis) en það skiptir ekki máli. Söguþráðurinn er trúr persónunum og lætur nokkuð ósagt. Við eigum ekki óeðlilegar of dramatískar og prédikandi stundir - stundum er meira minna. Lokaatriðið er frábært dæmi um þetta - tilfinningasamböndin eru látin í hendur áhorfandans að fylla út. Sterk vanmetin frammistaða, ávalar persónur, smekkleg samræða, greindur og samkvæmur söguþráður. Við trúum á persónurnar og erum hrærð af sögu þeirra. Já - þeir gera þá bara ekki svona lengur...