Til að forðast rugling, leyfi ég mér að skýra nokkur atriði: Ég er ekki rauðháls. Ég er ekki einu sinni hófsamur né íhaldsmaður. Þvert á móti er ég róttæklingur: Frjálshyggjumaður. Ég er heldur ekki WASP, ég er ekki einu sinni fæddur í Bandaríkjunum. Jorge Luis Borges var vanur að segja að það væri til einhvers konar fólk sem finni ekki fyrir ljóðum og að þetta sorglega fólk hafi yfirleitt lífsviðurværi sitt af því að kenna ljóð. Þessi mynd var gerð af og fyrir fólk sem finnur ekki fyrir ljóðum, af og fyrir sýningar; og ég þori að segja, af og fyrir fólk sem hefur enga tilfinningu fyrir velsæmi eða, hvað það varðar, virðingu fyrir lífi eða dauða annarra (sérstaklega þegar fórnarlömbin eru talin vera að mestu leyti „blóðugir heimsvaldamenn“ drepnir í Yankee jarðvegi.) Ég jafnvel finnst upprunalega markaðshugmyndin af þáttunum ellefu, sem eru ellefu mínútur, níu sekúndur og einn ramma, sérstaklega ógeðfelld og fráhrindandi. Bara hreint út sagt hræðilegt. Af hverju úthlutaðu þeir ekki eins mörgum dollara fyrir hvern þátt og einstaklingar voru myrtir á hrottalegan hátt í árásinni? Hugmyndin í heild hvílir einhvers staðar á milli einfaldrar heimsku og kærulauss fasisma. Hver sem er alvara með kvikmyndagerð (og alvara með líf og dauða) hefði í reiði átt að neita að taka þátt í þessari endurminningu um ábendingar og ekki-sequiturs. Með tveimur undantekningum: þátturinn í Búrkína Fasó -- næstum skemmtilegur -- og sá frá Indlandi -- sem skráir sögu manns sem var rannsakaður á ósanngjarnan og ranglegan hátt í tengslum við árásina, á þeim grundvelli að hann gerði það síðar. Ekki snúa aftur heim og að hann væri bandarískur múslimi (og satt að segja var hann heiðraður sem hetja þegar staðreyndir lágu fyrir). Allir hinir níu þættirnir, í meginatriðum og afar leiðinlegir og tilfinningalausir, má flokka í tvo mismunandi flokka: Í fyrsta lagi: „Mér er alveg sama um þúsundir fórnarlamba: Bandaríkjamenn, útlendinga, börn, unglinga, fullorðna, gamalmenna... ' og hægt er að halda áfram í hreinum leiðindum og tilfinningaleysi. Makhmalbaf's (Íran); Lelouch (Frakkland) Ég er hræddur um að ég fari að fremja villutrú þar sem það er Lelouch, en kannski gæti þáttur hans talist byggður á hugmynd sem gæti talist nánast frumleg; Tanovic (Bosnía-Hersegóvína); Gonzalez Inarritu's (Mexíkó); Gitaï's (Ísrael); Annað frá Penn (Bandaríkjunum): „Blóðugir Yankees eiga það skilið“. Og hægt er að halda áfram í gremju og hatri. Chahine (Egyptaland) réttlætir sjálfsmorðssprengjumennina; Loach (Bretland) telur að kærulausu árásirnar 11. september hafi verið einhvers konar refsing fyrir meintan stuðning Bandaríkjanna við einræðisstjórn Chile undir forystu raðmorðingja Augusto Pinochet, í raun ætti einhver að láta Loach vita að fórnarlömb Pinochets væru ekki tengt Al-Qaeda og að Chile sé Suður-Ameríkuríki sem tilvistin eina sem herra Bin Laden hefði átt að hunsa, ætti líka að upplýsa hann um að refsiaðgerðir bandarískra stjórnvalda gegn einræðisstjórn Chile væru harðari en nokkur önnur ríki; og Imamura (Japan) bendir á að WWII tengist árásinni WTC. Imamura hefur að minnsta kosti verið samhangandi í þessu: meint orsök áhrifatenging er algjörlega vitlaus, sem á vel við þátt hans, þar á meðal mann sem telur sig vera snák. Það þykist vera óljóst. Hún er í staðinn frekar fáránleg. Það er einhvers konar villa sem margir deila, þar á meðal sumum Bandaríkjamönnum, og hún felst í þeirri trú að þessi mynd hafi ekki verið sýnd í auglýsingum í Bandaríkjunum vegna einhvers konar ritskoðunar. Ekkert fjær sannleikanum: Þessi mynd var ekki sýnd í Bandaríkjunum vegna þess að hún er algjört fiaskó. Fáskó af vitlausustu gerð. Jafnvel í Buenos Aires, þar sem perónismi og aðrar tegundir fasisma eru hjörtum umtalsverðs fjölda íbúa þess næst og kærast, og and-ameríska stefna er í tísku, var myndin sýnd í stofum sem breytt var í skyndi í kvikmyndahús og var henni fagnað. af mjög útvöldum almenningi: Hinir venjulegu sorglegu fáu sem lofa reglulega öðrum jafn „furðulegum“ gleraugum. Eins og að sjá skyndibitastað á McDonald's eða ef til vill eldri gyðing sem brennur til ösku.