Að leika óþekkta Michelle Rodriguez í hlutverki Díönu var algjör snilld. Hún er fullkomin. Leikarareynsla hennar virkar í raun henni í hag. Við höfum aldrei séð hana áður svo það er í raun eins og sagan hennar. Hún kemur líka með ósvikna hörku. Þetta vinnur þó gegn henni, því við efumst aldrei um hana. Þú þarft aldrei að hvetja hana til að vinna því hún mætir aldrei neinum bardagamanni sem við teljum að hún geti ekki sigrað. Svo sem hnefaleikamynd mistekst hún. Enn og aftur, þetta er í raun ekki hnefaleikamynd. Hvernig gerir maður mynd um stelpu sem vill verða boxari sem er ekki boxmynd? Þú gerir það ekki. En Karyn Kusama hefur samt. Eins og margar indie-myndir, stangast „Girlfight“ á flokkun eða tegund og stendur ein og sér sem þjóðtrú sem gæti nánast gerst í raunveruleikanum. Díönu gengur illa í skólanum. Hún lemur fólk sem henni líkar ekki við (til dæmis allar hinar stelpurnar í skólanum hennar). Hún passar ekki inn. Faðir hennar er að neyða krakkabróður hennar Tiny til að læra að boxa svo hann geti varið sig þegar erfiðleikar verða. Hann gefur Tiny peninga fyrir hnefaleikatímana sína og gefur Díönu ekkert, eins og hún þurfi ekki að verja sig, né neitt þess virði að gera úr lífi sínu. Tiny vill fara í listaskóla (klisja', yuck), svo hann afsalar sér hnefaleikapeningum sínum til Díönu, sem vill reyndar boxa. Hlutirnir flækjast þegar Diana fellur fyrir öðrum hnefaleikamanni, Adrian (Santiago Douglas), sem ætlar að verða atvinnumaður. Þaðan vindur sagan sig í átt að hinu óumflýjanlega...þeir mætast í titilbardaga áhugamanna. Það sem lét mig kalt var að mér fannst þetta aldrei áhugavert. Þetta er allt aðeins of trúverðugt. Krakkar sem eiga erfitt líf sem alast upp í grófu þéttbýli falla aftur á íþróttir. Margir atvinnuhnefaleikamenn hafa risið upp úr þessum aðstæðum. Andlega og líkamlega harkan sem þetta uppeldi krefst hentar sér í leik eins og hnefaleika, þar sem reiðin er vinur þinn. Svo í þetta skiptið er það stelpa. Stórt mál.Eða það er önnur afstaða að taka: loksins, hnefaleikamynd um stelpu. Hnefaleikar kvenna hafa verið til lengi. Hrottaleikinn sem við sjáum venjulega í hnefaleikamyndum kemur hér í stað umræðu um líf fólks og tilfinningar. Allt bardagaatriðið er notað sem vettvangur til að mála stærri mynd. Virðing. Að sigrast á mótlæti. Sjálfsuppgötvun. Ég mæli með "Girlfight" því það hefur góðan anda og er dæmi um frábært verk eftir fyrsta leikstjóra. Samræðan rís aldrei yfir gæði sápuóperunnar, en sagan sjálf breytti reyndar sýn minni á sumt. Já, heimurinn virðist nú vera betri staður. Kvikmynd gerði það. Einkunn: B-