Að leika persónu úr bókmenntasögu getur verið dálítið eitrað kaleikur fyrir leikara, að borga fyrir ánægjuna af kjötmikilli persónu með því að keppa við fantasíur kynslóða lesenda að ekki sé minnst á hina fjölmörgu leikara sem hafa setið um kastalann. áður. Sem betur fer fyrir fantasíuna stendur þessi útgáfa með fallega leikara Zelah Clarke og Timothy Dalton höfuð og herðar yfir útgáfur sem hafa komið á eftir henni. Það er rétt lengd til að gera söguna fullkomlega réttlæti, og nýtir sér talsvert sprungna samræðu Bronte; ekkert af því nútímalegu að blanda sér í burtu, klippa texta og bæta við nýjum og síðri senum. Galdurinn við upprunalegu söguna liggur í spennunni sem skapast á milli aðalpersónanna og lífsaðstæður skapa þeim til að leiða. Jane „fátæk, látlaus og lítil“ elst upp við þrálát kærleika kaldrar frænku, eðli hennar og sjálfstæði mótast af löngum tíma í mjög erfiðum skóla. Hún kemur sem ríkisstjóri á heimili herra Rochester, algjörlega vinalaus og ein. Hún bælir sig venjulega af skyldurækni og harðri reynslu, en ástríðufullur eðli hennar finnur fljótt snertipappírinn í ströngum, ákaflega greindum og ráðgátum húsbónda sínum, sem hún laðast að, eins og hann, af öflum sem þeir hafa ekki stjórn á. Rochester er tígrisdýrið í búrinu, önnum kafið við "að ryðja helvíti með orku"; hugsanlega hættulegt öllum sem komast í snertingu við hann en „gegnsætt, í gegnum klofna eða tvo“. Persóna hans er óvenjuleg: hann tekur sér óvenjulegt frelsi með launuðum undirmanni; en svo er Jane enginn venjulegur starfsmaður eins og hann sér. En dimmt leyndarmál og alvarlegar raunir liggja fyrir þeim báðum. Það er ánægjulegt að heyra ótrúlega samræður Bronte talaða af svo hæfileikaríkum leikurum Dalton virðist sérstaklega myndaður fyrir ástríðu á Brontean mælikvarða. Ef þú hefur bara einhvern tíma séð hann sem ekki svo eftirminnilegan Bond, hefurðu saknað þess sem hann er bestur í. Þeir sem hafa tjáð sig um að Rochester hans sé of myndarlegur, missa af tilganginum með þessum dramatíkum: persóna hans hefur einfaldlega of mikinn skjátíma til að virkilega ljótur maður geti haldið athygli áhorfandans. Timothy Dalton er alveg hárrétt, ekki alltaf eða stöðugt myndarlegur, en oft á svipinn, sláandi, alveg eins og það á að vera. Og Jane frá Zelah Clarke er ekkert veggblóm; hún miðlar tilfinningum konu sem vanalega bætir kímnigáfu sína og ástríðufullu eðli sínu mjög vel, sem gerir sjaldgæfum útúrsnúningum sínum kleift að sýna dramatískari áhrif. riposte til Bronte, "Wide Sargasso Sea", sem ímyndar sér baksögu fyrstu frú Rochester. Skoðaðu það þú munt aldrei sjá „hetju“ „Jane Eyre“ á alveg sama hátt aftur.