Ég er mjög ósammála öllum sem gætu vísað þessari mynd á bug sem "bara" skemmtun. Dance, Fools, Dance, sem gerist rétt eftir áhyggjulausan, öskrandi 20. áratuginn, á fyrstu dögum kreppunnar miklu, er í hjarta sínu alvöru varúðarsaga, með skýrum skilaboðum um hvernig best er að þola þessa erfiðu tíma. Samt er þessi hraðskemmtilega og þétt samsetta mynd langt frá því að vera leiðinleg siðferðissaga. Á þriðja áratugnum hafði Hollywood hæfileika til að hrista upp hvern skemmtilegan *og* upplýsandi áhorfendur sem gleðjast á eftir öðrum, allt án þess að sóa ramma af kvikmynd. Dance, Fools, Dance -- ein af *fjórum* myndum sem Harry Beaumont leikstýrði árið 1931 -- er varla 80 mínútur að lengd, en samt eru persónurnar vel þróaðar, sagan virðist aldrei vera áhlaupagóð og þrátt fyrir margvíslegar flækjur í söguþræðinum eru áhorfendur er aldrei skilinn eftir. Að undanskildum Lester Vail sem slaka ástaráhugamanninum Bob Townsend, er aukahlutverkið jafnsterkt. Vert er að vekja athygli á William Bakewell sem bróðir Crawfords, Cliff Edwards (best þekktur sem rödd Jiminy Cricket) sem blaðamaðurinn Bert Scranton, og Clark Gable í fyrsta aukahlutverki sem glæpamaðurinn Jake Luva. En þetta er mynd Joan Crawford og hún algjörlega skín í því. Þessi minna þekkta útgáfa af Crawford, sem var gerð þegar hún var aðeins 27 ára, mun líklega vera óþekkjanleg þeim sem þekkja betur síðari verk hennar. Hins vegar er hér sönnun þess að löngu áður en hún tók heim Óskarsverðlaunin fyrir Mildred Pierce var Crawford stjarna í orðsins eigin merkingu, frábær leikkona með útlit til að bera mynd alveg ein. Einkunn: ÁTTA af TÍU