Það er í raun synd að það hafi verið svona miklar deilur í kringum þessa mynd (með öðrum orðum hið alræmda ástarsamband Ingrid Bergman og Roberto Rossellini), þar sem þetta vakti mikla athygli á mjög gleyminni mynd. Sagan er ótrúlega hæg, ódýr í útliti og óáhugaverð. Og til að kóróna þetta er myndin stútfull af áhugaleikurum sem kunna varla ensku. Ég hefði í raun kosið texta - það hefði gert upplifunina minna þreytandi. Aftur að rotnu leiklistinni. Nýraunsæishreyfingin var stór á Ítalíu á þeim tíma sem þessi mynd var gerð. Margar þessara mynda eru algjört meistaraverk (eins og Umberto D. eftir De Sica, The Children Are Watching Us og Miracle in Milan) vegna þess að þær fengu svo mikið út úr óatvinnuleikurunum. Þeir hegðuðu sér eins og venjulegt fólk, en í Stromboli haga þeir sér eins og venjulegt fólk sem reynir að vera leikarar og koma mjög illa út - eins og krakkar í skólaleikriti. Við the vegur,...ef þú ert að vona að myndin hafi góðan endi (þar með tímaskuldbindingu þína við myndina þess virði), EKKI nenna. Söguþráðurinn var bara algjörlega óviðkomandi og kjánalegur - svo mikið að ég fann í raun að mér hefði mátt vera meira sama um persónurnar. Líkt og eyjan sem þau búa öll er myndin auðn og án litar eða lífs.