Natile Portman og Susan Sarandon leika saman eins og sinfóníu í þessari fullorðinssögu um unga stúlku sem er dæmd til lífstíðar sem dóttir einnar ljótustu konu sem þú munt hitta. Sarandon hefur þennan hæfileika, kalla það hæfileika ef þú vilt, að leika nokkrar af óslægustu persónunum og koma mannúð þeirra í fremstu röð í hvaða kvikmynd sem hún gerir. Þar sem Sarandon er móðir þessarar augljóslega ljómandi og þöglu umfram unga stúlku, skiptir Sarandon á milli þess að vera mamman og vera barnið með auðveldum ballettdansara. Meira um vert að hún gerir það af krafti og yfirlæti án þess að trampa á túlkun Portmans á dótturinni. Spurningin er alltaf spurð þegar við afbyggjum söguþræði kvikmyndarinnar, hver breytist? Þessi mynd fjallar vissulega um dótturina, en ef þú lítur vel á draumana og fórnirnar sem mamma lætur þig skilja að hún breytist í takt við dóttur sína. Ég er tilbúinn að veðja á að þetta breytir okkur öllum í áhorfendum líka. Aðalsmerki fíns drama