Ó kæri herra, hvernig í ósköpunum var einhver hluti þessarar myndar samþykktur af einhverjum? Það lyktar af osti frá upphafi til enda, en það er ekki einu sinni góður ostur. Þetta er ljótasti, myglasti og bragðlausasti ostur sem til er og ég trúi því ekki að það sé einhver þarna úti sem hafi virkilega notið hans. Já, ef þú sást það með fullt af drukknum/grjótuðum félögum þá gætu sumir hlutir verið fyndnir á leiðinlegan hátt, en fyrir restina af áhorfendum eru einu skemmtilegu þættirnir þegar þessir vinahópar kasta poppkorni og móðgunum á hvort annað og skjáinn. Ég horfði á hana með hláturmildum gaur, eftir að hafa fengið mér nokkra bjóra til undirbúnings til að hlæja að væntanlegu vitleysunni í myndinni. Við fengum vitleysuna (nóg af því), en ekki hláturinn. Hún flokkast ekki einu sinni sem svo-slæm-það-er-góð mynd. Það er einfaldlega slæmt. Mjög, mjög slæmt. Hér er ástæðan (horfðu í burtu ef þú ert spoilerfælinn): Myndin byrjar á því að gaur berði annan gaur til bana. Allt í lagi, ég var nokkrum mínútum of seinn svo ég er ekki viss um hvers vegna þetta var, en ég held að ég hafi skilið skilaboðin „þessi gaur er dálítið fúll sem þú vilt ekki skipta þér af“ á bak við snjallt atriðið. Ó, og strákur verður vitni að því. Svo, við erum nú þegar með öfga vonda vonda strákinn okkar, og ljóta en sæta (að því er virðist) góða strákinn. Cue Hero. Stóri Sam stígur fram á sjónarsviðið á venjulegan hátt og bjargar góðum gaur á venjulegan vitlausan hátt sem aðeins lélegar hasarmyndir geta afrekað, þ.e.a.s. Hero er ónæmur fyrir skotum, allir hinir detta frekar klaufalega um koll. Cue fyrsta plot holu. Hvernig í fjandanum vissi Sammy hvar þessi gaur var, eða að hann hefði horft á morðið. Kannski var þetta, og svörin við öllum spurningum mínum sem tengjast söguþræði, útskýrt á 2 mínútum áður en ég kom í bíó, en ég efast um það. Reyndar ætla ég að hætta að stinga göt á söguþráðinn hérna, svo ég breyti ekki myndinni í eitthvað sem líkist svissneskum osti (sem við vitum öll að er góður ostur). Svo, „samsærið“ (mjög rausnarlegt orð til að nota). Góður gaur verður að komast til LA, vondi kallinn vildi frekar að hann gerði það ekki, Hero Sam stendur á milli þeirra tveggja. Kynningarlandslag fyrir næstu klukkutíma sem veldur uppköstum - farþegaflugvélin. Eins og ég sagði, ekki meira að pæla í plottholum, ég læt það bara vera. Farþegaflugvél. Næst, mikilvæga innihaldsefnið sem hingað til hefur vantað í þennan gimstein af kvikmynd, og það sem gerir hana að öllu sem hún er - Snakes. Jæja! Ó, hlé. Fyrst höfum við kynningu á öllum skyldupersónum sem léleg kvikmynd verður að hafa. Heitt, kjánalegt par (sjáðu hvort þú getir giskað á hvernig þau deyja), dauður-áður-áður-einhver-ormar-jafnvel-birtast breskur strákur (þeir leiðinlegu Bretar, ha?), sætu krakkar og Jo Brand. Fyrir alla ykkur Bandaríkjamenn er þetta ensk myndasaga fræg fyrir stærð sína og óaðlaðandi. Nú þegar við höfum hitt leikarahópinn skulum við horfa á þá alla deyja (nema auðvitað sætu krakkarnir). Ekki búast við neinu frumlegu, þetta eru bara snákabit á ýmsum og sífellt fyndnari (í raun ekki) líkamshlutum. Notaðu ímyndunaraflið, þar sem kvikmyndaframleiðendurnir notuðu augljóslega ekki sitt. Þannig að það er að mestu leyti af myndinni, svo nú fyrir besta hlutinn, endirinn. Eins og við var að búast er allt bara svo glatt þegar flugvélin lendir að allir í sjónmáli fara að sjúga andlitið. Já, ís-svalur Sammy með. En bíddu, við erum ekki öll komin út úr flugvélinni ennþá! Síðasti gaurinn til að fara af er góður strákur, en rétt eins og hann gerir hann verður hann bitinn af (þú giskar á það) snák (af öllum hlutum). Þessi hafði greinilega verið að fela sig í hárinu á herra Jackson allan tímann, þar sem honum tókst einhvern veginn að standast loftþrýstingsbragðið sem gamla góða hetjan hafði notað nokkrum mínútum áður, þrátt fyrir 200 feta þrengslin (sá sem át þennan leiðinlega breska þrjóta). ) að geta það ekki. Svo skýtur Sam hann og snákinn í einu vetfangi. Á þessum tímapunkti bað ég þess að myndin væri í þann mund að ná bráðnauðsynlegri U-beygju og leiða í ljós að allan tímann var hetjan í raun einhvers konar svikari. En nei. Í eins konar rúsínu í kökuna (en með gamaldags osti, manstu), kemur í ljós að hápunktur myndarinnar var með skotheldu vesti. Hvernig einhverjum dettur í hug að áhorfendur fyrir 10 árum, hvað þá árið 2006, yrðu hrifnir af hugviti sínu, er mér óskiljanlegt, en það tókst vel í því að draga saman myndina. Reyndar erum við ekki alveg búin. Eftir að allir eru búnir að sjúga andlitið (Sam frændi með aðalleikkonunni, góður strákur með Tiffany, táknrænn svartur strákur með táknrænan hvíta stelpu og heita parið í hjartahlýjandi drepsótt), er kominn tími á að góður strákur og hetja taki þetta upp. ...Á Balí!!! Nei, það var alls ekki spennandi, upphrópunarmerkin voru bara til til að tákna algjöra gleði mína yfir því að sjá einingarnar rúlla. Já, lokaskot myndarinnar er hátíðleg brimbrettaferð til að koma þeim skilaboðum á framfæri að smá karlkyns tengsl hafi átt sér stað, og tækifæri fyrir þá vitleysingja sem raunverulega höfðu gaman af myndinni að kíkja nokkrum sinnum. Það er það. Þetta er í fyrsta skipti sem ég sendi inn kvikmyndagagnrýni, en mér fannst svo sterkt að einhver hlyti að tala gegn þessari plágu kvikmyndagerðar. Ef þér líkar við flugvélar, snáka, Samuel L.Jackson, flugfreyjur, vondu krakkana, brimbrettabrun, hunda í töskum eða Englendinga, vinsamlegast vinsamlegast ekki sjá þessa mynd. Það mun menga álit þitt á öllu ofangreindu hingað til að þú munt aldrei vilja komast í snertingu við neinn þeirra aftur. Farðu að sjá United 93 í staðinn. ÞAÐ var gott.