Óreiða af tegundum en það er aðallega byggt á tegundarsamsteypum Stephen Chow vegna innblásturs. Það er töfra-kung-fu, háskólarómantík, íþróttir, glæpamenn og grátlegt melódrama sem álegg. Framleiðslan er frábær og hraðinn er hraður svo það er auðvelt að komast framhjá mörgum göllunum í þessari mynd. Barn er yfirgefið við hliðina á körfuboltavelli. Heimilislaus maður kemur með hann í Shaolin klaustur sem er í miðri borg ásamt sérstakri kung fu handbók sem heimilislausi maðurinn á einhvern veginn en getur ekki lesið. Gamli munkurinn kennir drengnum en rennur út þegar hann reynir að ná tökum á sértækninni í handbókinni. Skólinn er tekinn yfir af fölskum kung fu meistara sem nýtur aðstoðar fjögurra vitlausra munka. Nýi húsbóndinn reiðist nú 20+ ára stráknum fyrir að þykjast ekki vera særður af veikum höggum húsbóndans og hendir honum út um nóttina. Drengurinn er að henda rusli í körfu úr ótrúlegri fjarlægð af manni sem kemur með hann á glæpaklúbb til að spila pílukast. Þetta leiðir til mikils slagsmála, brottreksturs drengsins úr klaustrinu og ákvörðunar mannsins um að breyta drengnum í háskólakörfuboltatilfinningu. Allt þetta gerist á fyrstu 20 mínútunum og mest af því gerist á fyrstu 10 mínútunum. Burtséð frá öfgafullri styttri frásögn er fyrsta vandamálið hversu lítið við fáum að kynnast aðalpersónunni fyrr en inn í myndina. Maðurinn sem notar drenginn er skarpari skilgreindur þegar fyrsti þriðjungurinn er búinn. Söguþráðurinn fylgir engum nýjum slóðum nema fyrir geðveikan hasarhápunkt myndarinnar. Ég er viss um að þú getur auðveldlega ímyndað þér hvernig vitlausu munkarnir munu birtast undir lokin. Brellurnar, ljósmyndunin og glæfrabragðavinnan eru allt í toppstandi og bæta upp fyrir óinnblásna söguþráðinn. Stephen Chow hefur miklu betra vald á söguþræði og gamanleikritum og þessi mynd mun lifa í skugga hans en það er ekki góð ástæða til að hunsa hana. Það er frekar skemmtilegt, jafnvel með dreifingarmyndalokum. Mælt er með.