Sem ákafur aðdáandi Flashman bókanna eftir George McDonald Fraser hlakkaði ég mikið til að sjá Flashy á hvíta tjaldinu þegar þessi mynd kom fyrst út. Því miður voru þetta mikil vonbrigði þá - svo ég lét hana í friði í 20 ár áður en ég fór aftur til að horfa á hana aftur, en hún var ekki betri í seinna skiptið. Herra Fraser er gríðarlega fær rithöfundur, en ég er ekki aðdáandi kvikmyndahandrita hans með Richard Lester. Tilhneigingin til slapstick spillti 'The Three Musketeers' fyrir mér og það sama á við hér. Fyrir mér er allur tónninn og tilfinningin í myndinni rangur. Flashman bækurnar eru á köflum hrikalega fyndnar en þær eru ævintýraskáldsögur. Það er mikil alvara í ævintýrunum sem Flashman lendir í - þegar allt kemur til alls er hann í hættulegum aðstæðum. Þessu er komið á framfæri í skáldsögunum, en alls ekki komið á framfæri á kvikmyndum vegna kómísks stíls. Það er gríðarlega synd þar sem hún hefði getað fengið frábæra kvikmynd ef hún hefði verið trúari aðlögun að stíl bókarinnar. Þegar ég las fyrst að það ætti að kvikmynda bókina stóð í greininni að myndin ætti að leika Oliver Reed. Ég gladdist, þar sem Reed var fyrir mér ímynd Flashman. Hvað ég hefði viljað sjá hann í hlutverkinu. Malcolm McDowell er góður leikari, en passar ekki við þá sjónrænu mynd af Flashman sem bækurnar skapa (of skrítinn útlits! Flashman á að vera mikill gjörvulegur náungi). Engu að síður var Reed frábær sem Bismarck. Það sem drepur myndina er að hún er gerð sem gamanmynd. Eina atriðið þar sem það skapar hið sanna andrúmsloft bókarinnar er atriðið þar sem Flashman drepur de Gautet (Tom Bell). Mikil synd, þar sem framleiðslugildi, búningar, leikmynd o.s.frv. eru frábær og leikarahlutverkið er yfirleitt frábært - næstum allir í myndinni eru vel leiknir fyrir utan Malcolm McDowell. Hugsanlega var leikstjóri Richard Lester ábyrgur fyrir því hvernig myndin er, þar sem nýleg útvarpsaðlögun á 'Flash For Freedom', sem Herra Fraser gerði, virkaði nokkuð vel. Kannski sjáum við Flashman einn daginn gera réttlæti á skjánum.