Fata Morgana, heimildarmyndalíka kvikmynd þýska kvikmyndagerðarmannsins Werner Herzog frá 1971, tekin í nokkur ár seint á sjöunda áratugnum, er ein af þessum sjaldgæfu DVD diskum sem ætti að hlusta á með kveikt á athugasemdunum. Þetta er sjónræn hátíð myndmáls frá Norður-Afríku (aðallega frá Sahara) sem er tímalaus. Það var einfaldlega ekki hægt að sjá að það var gert fyrir meira en þrjátíu og fimm árum síðan. Hljóðrás myndarinnar, þar á meðal þýsk klassísk tónlist (Mozart og Handel), og rokktónlist eftir Blind Faith og Leonard Cohen, gefur einnig tímalaus gæði. Frásögn þriggja ólíkra þýskra sögumanna (þýska kvikmyndasagnfræðingsins Lotte Eisner, Eugen Des Montagnes og Wolfgang von Ungern-Sternberg) er traust og Herzog heldur áfram og áfram um innflutning Eisners í þetta verkefni, sjálfan sig og kvikmyndasöguna, en enska Ræðumaður þýðingarinnar, James William Gledhill, hefur rödd sem virðist beinlínis guðdómleg, sem hentar þessu verkefni miklu betur, jafnvel þó að stór hluti textans á öðru hvoru tungumálinu sé frekar óþarfur. Já, gervi biblíuhljómar sköpunargoðsögunnar Popul Vuh Maya í fyrri hluta myndarinnar, Creation, eru áhugaverðir, en textinn sem Herzog skrifaði fyrir þá tvo hluta sem eftir eru (Paradise og The Golden Age), ásamt tilvitnunum í þýska skáldið Herzog. nöfn sem Manfred Eigendorf, virðist næstum vera ádeila á dapurlegan tón fyrri hlutans. Svo virðist sem myndin hafi verið sett saman við tökur á nokkrum öðrum Herzog-verkefnum samtímis - hinni skálduðu Even Dwarfs Started Small, og heimildarmyndirnar The Land of Silence And Darkness og The Flying Doctors Of East Africa, en efni sem hafnað var í þessum verkefnum bæta aðeins við. til fegurðar þessarar myndar, eins og loftsenur af flamingó-vatni sem parar sig úr fjarska sem gefa manni skelfilega ójarðneska tilfinningu, sem Herzog galar um í athugasemd sinni. Þessi ójarðneska tilfinning er til staðar strax í upphafi myndarinnar þegar nokkrar flugvélar lenda á eyðimerkurbraut, myndir þeirra verða sífellt óskýrari eftir því sem hitinn frá jörðu hækkar og eykur brenglaðar öldurnar sem skemma myndirnar. Að þessi mynd hafi verið áhrifamikil í Quatsi-myndum Godfrey Reggio er vægt til orða tekið. En þó að Reggio sé sáttur við að henda myndum í þig, þá hefur Herzog hæfileika sem aðeins bandaríski kvikmyndagerðarmaðurinn Terrence Malick hefur líka: að búa til algjörlega sjálfstæðan orðaforða úr samsetningu mynda og orða, sem er háður tilfinningum- fyrsta stuð. Greining getur mistekist þegar hún er höfð til slíkra viðleitni. Herzog skilur oft ekki einu sinni hvers vegna list hans er frábær. Það besta sem hann gerir oft er algjörlega meðvitundarlaus og dáleiðandi. Þetta er ástæðan fyrir því að fyrirlitning hans á lægsta samnefnaranum í Hollywood kemur opinskátt fram í athugasemdinni. Kannski er besta lýsingin á þessu í atriði sem Herzog segir í athugasemdinni að hafi fylgt eftir mikla þurrka í Kamerún. Það sýnir hrokkið af nautgripum og Herzog lýsir óbærilegum fnyknum. Samt getur áhorfandinn skynjað þetta allt út frá myndunum, myrkrinu í sólþurrkuðum hlutum dýra og hvítum beinum. Samt einblínir Herzog á fnykinn, jafnvel í þessari athugasemd, ekki dýpri merkingu. Hann er sáttur við að leyfa þér að troða og túlka það sem þú vilt inn í og ​​af verkum hans, svo sem næstum erótískt kvenleg form sandalda, sem minnir á atriði úr Hour Of The Wolf eftir Ingmar Bergman, þar sem Max Von Sydow rekur hönd sína yfir. Fallegar nektar líkama Ingrid Thulin. En erkitýpíska myndin í þessari mynd, sem táknar mikið af ferli Herzogs, er af líki af fjarlægum bíl sem ekur fram og til baka á yfirborði þess sem virðist vera stöðuvatn. Hún er djúp, dáleiðandi, blekking, fáránleg, yfirnáttúruleg en samt raunveruleg, rétt eins og Herzog, trúmaðurinn sem kom úr fjölskyldu herskárra trúleysingja, er. En svo, eins og allt annað, lýkur því.