Eini endurleysandi eiginleiki þessarar myndar er Steve Carell. Eins og John Wayne hef ég aldrei séð Steve Carell teygja sig of langt sem leikara, en það skiptir ekki máli. Hann leikur alltaf sitt eina hlutverk fullkomlega. Eins og Marty Feldman sagði einu sinni, verður gamanleikur að hafa innri samkvæmni. Það má hafa 4 menn á sviðinu sitjandi í ruslatunnum og það er allt í lagi, en ef þú kemur með fimmta manninn á sviðið sem er ekki í ruslatunnu, þá verður þú að útskýra fyrir áhorfendum af hverju hann er ekki líka í ruslatunnu. .Af hverju samþykkir Evan ekki hlutverk sitt sem sendiboði Guðs? Hvers vegna, þegar hann samþykkir það, skammast hann sín svo innilega fyrir það? Af hverju er enginn hrifnari af því hvernig dýr fylgja Evan í kring (þau eru útskýrð af hugsunarlausum efamönnum sem "þjálfuð dýr" hugsanlega úr sirkus). Það er skelfilegt flóð í lokin og flestir sem við sjáum hoppa á örkina og bjargast, en örugglega þúsundir manna hefðu verið drepnir í flóðinu; það er ekkert tilfinningalegt andrúmsloft eftir hamfarir í lokin. Þess í stað hefur megnið af þinginu loksins séð ljósið og er að fara að lögsækja einn óforbetranlega slæma þingmanninn fyrir "gróðastarfsemi". Ég verð að viðurkenna: Mér líkaði líka við að fiskurinn í fiskabúrinu bregst við nærveru Evan.