„Ég er ... stoltur af „Head“,“ hefur Mike Nesmith sagt. Hann ætti að vera það, vegna þess að þessi mynd, sem ýmist hefur verið háð af mörgum okkar eða rannsökuð og rannsökuð af kvikmyndaprófessorum, virkar á mörgum sviðum. Já, hún er óhefðbundin. Fyrir marga, pirrandi. Það er næstum eins og framleiðendurnir afhendi þér myndina og freisti: "Þú áttar þig á því." Þú veist sennilega nú þegar að The Monkees sjónvarpsþátturinn var ósigrandi markaðsárangur sem var háður viðskiptaviti og ekki lítilli blekkingu almennings. Sjónvarpsþættir snúast um að selja sápu og tannkrem fyrst en að skemmta. Að The Monkees hafi brugðið sér upp úr kútnum í stuttan tíma til að gera "Head" er til vitnis um vinsældir hópsins og mikilvægi í poppmenningu, þrátt fyrir hvar höfuðið er. Komdu með eitt á hreint: „Head“ er ekki The Monkees sjónvarpsþáttur. Þannig að það sem við höfum hér er „sálfræðiheimildarmynd“ um vestræna poppmenningu frá heimildarmanni sem hefur vald á efninu. "Head" er kvikmynd sem gæti aðeins komið frá þeim sem eru "inni í kassanum". Árið 1968 voru leikarar og áhöfn The Monkees vanir og þreyttir fagmenn sem höfðu séð sinn skerf af loforðum og vonbrigðum. Kvikmyndin var vísvitandi tilraun til að breyta markaðnum. Svo, það gerði þrennt: Gerðu kvikmynd eins og The Monkees sá fyrir sér. Mikilvægast er að finna upp hópinn aftur fyrir einhvern sem er ekki undirgefinn gömlum yfirmönnum hans - og já, hippari en áður. Gerðu kvikmynd sem afhjúpaði bandarísk viðhorf til upplýsingamiðlunar."Höfuð" snýst því í raun um meðferð fjölmiðla og hreinni niðurstöðu þess: blekkingar. Fjölmiðlar eiga að upplýsa, fræða okkur um atburðina í heiminum í heild og biðja okkur að lokum um að mynda okkur skoðanir á þessum atburðum sem geta mótað hugsun í jákvæðar aðgerðir. Þannig gerum við ráð fyrir að upplýsingarnar sem við tökum til okkar séu fullkomnar og hlutlausar - annars, hvernig getur maður komist að verðmætri niðurstöðu um einhverja hugmynd sem bók, dagblað eða sjónvarpsþáttur setti fram? Í einu af götuviðtölunum í "Head" viðurkennir strákur: "Ég hef ekki horft í dagblað eða sjónvarp í mörg ár." Er hann minni eða betri maðurinn? Jafnvel lyfjasamsvörunin eru mjúk blæja „Hlutirnir eru ekki eins og þeir virðast“. Manstu gamla brandarann, "Allt sem þú veist er rangt"? Handritið byrjar með því að The Monkees viðurkennir sína eigin "framleiddu mynd" og gengur með fótboltanum - bókstaflega. Er fótboltasenan í myndinni sjónræn birtingarmynd allrar hugmyndarinnar á bak við "Head"? Er myndin straum-af-vitundaræfing? Er myndin hápunktur pottreykingarmaraþonsins? Það eru of margar tilviljanir sem eiga sér stað í myndinni sem benda til annars. Ég giska á að "Head" sé hápunktur hvata einhvers staðar á milli ætlaðra og óviljandi. Að stórum hluta virðast innherjarnir sem bera ábyrgð á "Head" njóta sín í gleðskapnum sem eiga sér stað í myndinni, en það er reiði - reiði vegna glundroða sem einkenndi seint á sjöunda áratugnum og reiði yfir því hvernig fjölmiðlar, sérstaklega sjónvarp, höfðu breytt menningu á neikvæðan hátt. Fíkniefni og ofbeldi voru sterk neikvæð öfl í lok sjöunda áratugarins og eru enn, en framleiðendur "Head" vilja að þú vitir að lélegar "upplýsingar" eru mun meiri hætta. Stríð hafa verið rakin til gabbs og lyga. Hvaða fullkomna leið til að dreifa óupplýsingum en í gegnum sjónvarp? Ítrekað er litið á dularfulla svarta kassann sem hindrun fyrir The Monkees og að því er virðist okkur öllum líka. Í einni senu situr Pétur kurteislegur í salerni með bráðnandi íspinna og er spurður af apabróður: "Hvað er að?" „Ég keypti þessa ís og ég vil hana ekki.“ Kvikmyndin gefur til kynna að fyrsti tilgangur fjölmiðla sé EKKI að upplýsa, heldur að selja í blindni. "Höfuð" gengur lengra: settu hvaða hugmynd sem er í höfuðið á einhverjum, og hann fer glaður. Kvikmyndagerðarmennirnir vita þetta og hættan er raunveruleg. „Höfuð“ er annað hvort kvikmynd sem skapar sig sjálf „um leið“ eða er vísvitandi staðhæfing. Kannski, kannski ekki. Kannski er þetta bara "Pot meets advertising", eins og gagnrýnendur gagnrýndu árið 1968. Brandararnir eru á The Monkees og okkur. Vertu varkár hvað þú biður um, þú gætir fengið það. Skál: Sannkölluð sektarkennd. Mjög fyndið. Greindur. Mun þóknast aðdáendum. Finndu efnið, það er þarna. Ógeðslega skrítið. Furðulegt safn af persónum. Gott lag. Lengd er viðeigandi. Fullt af frábærum einfóðrum, þar á meðal spámannlegu uppáhaldinu mínu frá öllum tímum: „Harmleikur þinnar tíðar, ungu vinir mínir, er að þú gætir fengið nákvæmlega það sem þú vilt.“ Fyrirvarar: Dagsett. Fíkniefni. Ekkert plott. Engin línuleg sending á neinni hugsun sérstaklega. Að minnsta kosti tuttugu og fimm sögur sem fléttast saman í stöðva-og-fara tísku. Svo, getur auðveldlega pirrað. Sumum kann að virðast tilgerðarlegt. Fólk sem þolir ekki The Monkees þarf ekki að horfa, þó það sé í sjálfu sér engin ástæða til að forðast það. Sálfræðilegu tæknibrellurnar gætu drepið veikt myndrör eða sýruútbrunnu augnboltunum þínum. Passaðu, klipptu.