Allir sem einhvern tíma hafa efast um hæfileika Ingrid Bergman til að leika gamanleik þurfa ekki annað en að líta til "Bjallana heilagrar Maríu". Allt í lagi, svo hún er nunna með berkla sem er líklega ástfangin af Fr. O'Malley, (hugsaðu hvað Luis Bunuel hefði getað gert með því), en hún sýndi líka dásamlega kjánalega gamansemi sem fékk þig til að óska ​​þess að leikstjórar hefðu sett hana oftar í gamanmyndir. Í "Cactus Flower" er hún sterkjuð tannlæknahjúkrunarfræðingur, (Walter Matthau er tannlæknir), ástfangin af yfirmanni sínum en heldur því inni. Þegar hún er neydd til að koma fram sem „kona“ hans til að níðast á húsmóður hans, (ekki spyrja), sleppir hún lausu og hnapparnir smella. Og það er ánægjulegt að sjá hana. Kvikmyndin sjálf er harðari en venjulega þýðing á skjá Broadway-smells (þú getur séð að hún er í þremur þáttum). Þetta er franskur farsi (hann var upphaflega; hann er tekinn úr leikritinu 'Fleur de Cactas' eftir Pierre Barillet og Jean-Pierre Gredy), og hittir á réttan stað. Matthau notar hina frábæru andlitssvip sinn með dásamlegum áhrifum og klútaleg ljóshærð nýgræðingur, eins og hún var þá, kölluð Goldie Hawn, stelur næstum myndinni sem svimalega húsfreyjan sem ákveður að hætta við matarmiðann sinn vegna þess að hún vorkennir „konunni“. þó svo að 'konan' sé með ball. Hawn sló svo í gegn í hlutverkinu að það sem hún stal var Óskarsverðlaunin sem besta leikkona í aukahlutverki.