Áður en ég byrja skal ég taka það fram að ég þekki klippara þessarar myndar. Við höfum aldrei hist, en við tilheyrum sama fanzini (þeim hlutum sem komu fyrir skilaboðatöflur), og við höfum talað saman í síma, svo ég hef hlutdrægni hér. Engu að síður...Einhvern veginn er það kaldhæðnislegt hvernig á meðan „rottupakkinn“ menningin frá seinni hluta sjöunda áratugarins og snemma til miðjans sjöunda áratugarins gerði endurkomu um miðjan tíunda áratuginn, þessi mynd, frá syni eins af upprunalegu rottupakkanum, og sem var gert á svipaðan hátt, var flopp. Ekki nóg með það, þetta var gagnrýnivert flopp; Ég trúi því að Peter Travers hjá Rolling Stone hafi verið sá eini sem hafi ekki bjargað þessu (hann gaf þetta misjafna umsögn, að mig minnir). Og þó að mér finnist þetta ekki vera besta mynd í heimi, og ég er ekki aðdáandi Rottapakka, eða "kokteil" menningarinnar, þá finnst mér þetta þess virði að sjá. Fyrir það fyrsta lítur þetta stílhrein út, og hreyfist rétt eftir. Að öðru leyti eru aðalframmistöðurnar allar góðar. Richard Dreyfus er furðu spenntur hér sem glæpamaðurinn sem kemur til baka af hreinlætisstofu og er með drullusokk við hann. Jeff Goldblum fer aftur í hljóðlega kaldhæðnislega frammistöðuna sem hann gaf á dögum sínum fyrir risasprengjuna, eins og THE BIG CHILL. Og þó að Ellen Barkin þurfi aðeins að vampa í þessari mynd, gerir hún það skemmtilega. Það er að vísu ekki frábær mynd; samræðan er að mestu byggð upp af orðaleikjum, og margir þeirra virka ekki (eins og öll „Zen of Ben“ ræðan). Og Gabriel Byrne og Kyle MacLachlan eru hræðileg hérna. Samt skemmti ég mér og ef þú hefur gaman af glæpamyndum gætirðu verið það líka.