Ég veit ekki hvað það er sem mér finnst svo yndisleg við þessa mynd, en í fyrsta skipti sem ég sá hana langaði mig að sjá hvernig hún endaði. Ég er ekki mikill aðdáandi Paul Winfield né stríðsdrama, en ég var sannarlega að velta því fyrir mér hvernig og hvenær Winfield myndi finna barnið sitt. Það eina sem hann veit er að drengurinn er með græn augu. Satt best að segja hef ég ekki séð þessa mynd í mörg ár né hefur hún verið sýnd í sjónvarpi í nokkurn tíma, en þessi mynd er dálítið eins manns ferðalag eftir stríðssár. Winfield sýnir mjög samúðarfulla og hjartahlýjandi lýsingu á manni sem týnist af minningum sínum. Það er undirliggjandi boðskapur í þessari mynd að hann sé að leita að síðasta sneið af mannlegu siðferði í kjölfar þessa stríðs og veruleikanum sem hann stendur frammi fyrir. Hvers vegna þessi mynd er ekki enn komin á DVD eða myndband er mér hulin ráðgáta.