Þetta er, í öllum flokkum, besta mynd sem ég hef séð. Gleymdu Hollywood - kvikmyndirnar þeirra voru alltaf sjúgar - þetta er list! Saga Moon Child byrjar á Kei - japanskri vampíru, sem hatar það sem hann er orðinn og lifir í afneitun. Ósk hans um endanlegan dauða leiðir hann til Mallepa, þar sem flóttamenn búa frá nokkrum Asíulöndum. Hér hittir hann Sho, munaðarlausan sem býr á götunni. Héðan er myndin mikil upplifun sem byggir á sjónrænum og tilfinningalegum hluta myndarinnar. Það hefur allt; þú hlærð, þú grætur, þú verður reiður, spenntur, sorgmæddur, glaður... Aldrei hefur kvikmynd snert mig eins og þessi mynd gerði. Og leikararnir eru ótrúlegir - aldrei hef ég heyrt neinn tala jafn mörg tungumál án þess að það hljómi undarlega. Stórt lof til klipparans fyrir að búa til þetta meistaraverk...Síðasta athugasemd við þessa snilldar mynd er að hún skartar Gackt (fyrrverandi söngvari Malice Mizer) og Hyde (söngvari L'Arc~en~ciel) í frábærum hlutverkum sem Sho og Kei. Ég er undrandi á því hvernig Gackt getur breytt aðferðum sínum til að tala og leika eftir því á hvaða aldri hann er að leika. Þetta verður að sjá. Ef þú sérð aldrei neinar kvikmyndir, sjáðu Moon Child, the Crow (Brandon Lee) og nýútgefið meistaraverk Final Fantasy VII - Advent Children. Allt á frummálunum, auðvitað!