Saga og reynsla undanfarna áratugi hefur sýnt okkur að menntamenn sem tala um kynlíf snýst um það ókynþokkafyllsta og óvitræna sem nokkur getur gert, en þetta var ekki alveg eins augljóst árið 1986. Í grundvallaratriðum er hugmyndin í þessari mynd að þessir persóna óseðjandi hvatning til að finna þægindi, öryggi og ánægju í kynferðislegum athöfnum er í raun óhollt hvatningin sem gerir þær svo óþolandi fyrir sjálfum sér - sem þær fela sjálfar sig með auknu kynlífi. Þessi drifkraftur er tengdur við "hnignun bandaríska heimsveldisins", eins og kom fram í snemma viðtali í myndinni. Þannig að hugmyndin er sú að tiltölulega viðbjóðslegt fólk tali um kynlíf og að það tal eigi að leiða í ljós hversu viðbjóðslegt það er sem fólk . Arcand heldur að minnsta kosti áfram að gefa henni drifkraft og skriðþunga með því að gera áhugaverða hluti með myndavélinni eins og að einangra flestar persónurnar í stökum ramma, sýna endanlega einmanaleika þeirra og klippa hratt á milli þeirra, sýna hvernig þær eiga meira í stríði hver við aðra en þær eru sammála. Og til að gefa Arcand kredit, þá er þetta nokkurn veginn það sem vitsmunalíf er, stöðug barátta við aðra menntamenn til að skera sig úr, jafnvel þegar allir vita að það að standa út þýðir að standa einn. En já, persónurnar og hasarinn eru ókynþokkafullur og hálf aumkunarverður. Ég held að þessi mynd sé miklu frekar þáttur síns tíma en að hún sé eitthvað sem er ætlað að endast, sem gerir hana soldið tímasetta. Það er líka nákvæmlega tegundin af andlegu buffi í samtölum og tilvísunum í fólk eins og Susan Sontag sem gerir listhúsmyndir svo óvinsælar í kringum popúlíska skemmtunarbíógesta. Í heildina tek ég það samt - það á sinn stað í grundvallaratriðum meðal nákvæmlega þeirrar tegundar sem persónurnar eru - það er bara það að það er ekki mjög áhugavert eða mikilvægt fyrir alla sem eru ekki þessar persónur.--PolarisDiB