Jæja, ég hafði heyrt einhvers staðar frá að Ossessione væri undanfari ítölsku kvikmyndategundarinnar, og í sérstöku uppáhaldi hjá mér, „Giallo“...en reyndar, fyrir utan þá staðreynd að þetta er spennumynd sem var gerð á Ítalíu; þetta tvennt hefur nánast engin tengsl. Á sjöunda og áttunda áratugnum fengu ítalskir kvikmyndaframleiðendur orðspor fyrir að rífa burt nánast hverja farsæla bandarísku kvikmynd sem gefin var út. Þeir hafa ekki gert það hér, en Ossessione fylgir næstum nákvæmlega sömu sögu og síðari bandarísku kvikmyndin 'The Postman Always Rings Twice', án þess að gefa höfundi bókarinnar, James M. Cain, svo mikið sem kredit! Engu að síður, söguþráðurinn fjallar um Gino Costa, myndarlegan rekamann sem fyrir tilviljun rekst á kaffihús þar sem kona að nafni Giovanna Bragana vinnur. Hann kemst fljótlega að því að hún er gift Giuseppe; stór feitur pirrandi maður, sem Giovanna þolir ekki að snerti hana einu sinni. Hann vill að þau hjón hlaupi í burtu saman, en hún er ekki svo hrifin af hugmyndinni. Hins vegar endar örlögin með því að grípa inn í og ​​áætlun hennar um að láta myrða eiginmann sinn heppnast...Þrátt fyrir að myndin missi nokkurn trúverðugleika fyrir að hafa ekki eignað höfundinn sem sögu hennar er byggð á, verður að segjast að leikstjórinn Luchino Visconti útfærir film noir stíll vel, og á vissan hátt kýs ég meira að segja andrúmsloftið í þessari mynd en sumum af stærri bandarískum noir klassíkunum. Sagan er eins og við er að búast afskaplega sterk og Visconti nær að draga góða frammistöðu upp úr leikarahópnum sínum. Visconti dregur myndina þó aðeins of mikið út og með tæplega 135 mínútur fannst mér sagan vera of þunn til að gefa tilefni til svona lengdar. Ég fæ næstum samviskubit yfir því að setja alla þessa gagnrýni á Ossessione þar sem þetta ER góð mynd, en þetta er ekki „frábær“ mynd. Sambandið á milli aðalpersónanna tveggja er í raun aldrei kannað almennilega og það virðist sem myndin sé kappsamari til að afvegaleiða okkur frá henni frekar en að hleypa okkur inn í hausinn á persónunum. Það er ekki mikil ráðgáta í söguþræðinum þar sem við vitum nokkurn veginn alltaf hvað er að gerast, og með því að einblína ekki alltaf á persónurnar sjálfar; myndin er ekki eins áhugaverð og hún hefði getað verið. Samt sem áður gefur það áhugaverða skoðun og er mælt með því af þeirri ástæðu...þótt það sé ekki eins gott og 1946 útgáfan af sama James M. Cain klassíkinni.