Góðu fréttirnar: Leikstjórinn er að sögn skuldbundinn í málstað Amnesty International og fús til að koma á framfæri traustum skilaboðum um tjáningarfrelsi og illsku kúgunar. Söguþráðurinn er greinilega frumlegur og leikararnir eru tveir af mínum algjöru uppáhalds. Ekki svo góðar fréttir: „upprunalegt“ er ekki tískuorð allra þegar þeir heimsækja kvikmyndir eða myndbandsbúðir. Einnig hafa þekktir gagnrýnendur eins og Maltin og Roger Ebert vísað myndinni á bug sem raunverulega misheppnaða tilraun til að breyta leikriti af sviði í kvikmyndaform. Ef ég man rétt er titillinn tekinn úr ævintýrinu sem persóna Stowe hefur skrifað og hefur gert hana að mögulegri undirróðurs- og grunsamlegri manneskju á þeim uppdiktuðu stað sem sagan gerist. Draumar hennar eru hættulegir stjórnvöldum, þar sem Rickman er táknaður hér sem hinn ákafi, stjórnsömu yfirheyrandi. Þar sem þessar tvær manneskjur eru nánast þær einu sem koma fram í myndinni, er leikstjórinn í alvöru áskorun við að halda athygli áhorfandans. Að lokum fannst mér þetta allt heillandi. Ekki gallalaus og örugglega ekki fyrir alla, en gefandi. Hún er hvergi nærri meistaraverk eins og „Stuttmynd um að drepa“ eftir Kieslowski eða eins skýringarmynd og „Dead man walking“. En ef þú hefur áhuga á þessum myndum eða einhverjum af pólitískum spennumyndum Costa-Gavras gætirðu líka metið þessa. Bara ekki búast við ofskýrum prédikunum eða augnfylljandi aðgerðarröðum.