Henry Thomas var „frábær“. Persóna hans hélt athygli minni. Ég var svo „inn í“ sögunni að ég gleymdi að hún var ekki raunveruleg. Ég vildi að hann myndi halda barninu og sjá hvað hann væri sérstakur maður. Annað fólkið í sögunni var ómissandi í samsetningu persónu hans. Leiðin sem þau tóku sig saman til að hjálpa hvert öðru var virkilega hvetjandi. Ég elska kvikmyndir sem sýna raunverulegu hliðar mannlegra tilfinninga án þess að þurfa að berja þig yfir höfuð, þar sem þú ert ekki nógu klár til að finna út úr hlutunum sjálfur.