Eftir að hafa komið frammistöðu Söndru Bullock skemmtilega á óvart í Miss Congeniality ákvað ég að gefa Murder By Numbers tækifæri. Þó að hún sé sæmileg í snjöllum, sjálfsútrýmandi hlutverkum, skilur frammistaða Fröken Bullock í „alvarlegum“ hlutverkum (sjá Hope Floats, Speed ​​2, 28 Days) mikið eftir. Karakterinn hennar er á sama tíma alvitur, ruglaður og kynferðislega vanstillt (undirþráður fortíðar Söndru kemur fyrir sem óþarfa fylliefni sem gerir lítið til að þróa þegar grunna persónu hennar). Táningsstrákarnir tveir sýndu ágætis frammistöðu, þó að sérfræðiþekking þeirra í réttarfræði og gríptu-mér-ef-get viðhorf sé svikið af heimskulegum villum sem hrópa "Við gerðum það!" Chris Penn sem alltof augljósi grunaði er sóað hér, eins og táknrænn félagi/ástaráhugapersóna Ben Chaplin.***Spoilers Ahead*** Miðlungs leikaraskapur til hliðar má rekja stærstu gallana til TV-of-the -viku söguþráður þar sem þú ert aldrei að skipta þér af morðhvötunum til að byrja með, og eins og fram hefur komið, heimskulegu villurnar (uppköst sjaldgæfs matar á morðvettvangi, allt of þægilegt og umgjörð skólavarðarins, strákanna tveggja að hanga saman á almannafæri, þægilegt ástaráhugi til að valda núningi o.s.frv. o.s.frv.) veldur því að útsýnið fer úr því að vera forvitni í að leiðast og verða fyrir vonbrigðum af morðingjunum. Endirinn var stranglega "By the Numbers" og var sennilega sá þáttur myndarinnar sem veldur mestum vonbrigðum. Með því að nota þá aðferð sem nú er klisjukennt að nánast sýna hápunktsatriðið í upphafi myndarinnar, og fylla síðan áhorfendur inn í hvernig við komum á því augnabliki, koma lokasenurnar engum á óvart og skorti eitthvað af svokölluðu greindinni sem myndin sagði til um. að komast að niðurstöðu sinni. Dálítið efnilegt hugtak, en illa útfært og veikt á nánast allan hátt. * úr ****.