Jafnvel með lágar kröfur um hollur hryllingsaðdáandi fannst mér þessi mynd vera meira en hræðileg. Þetta voru mikil vonbrigði þar sem hún var sýnd sem ein af átta hryllingsmyndum. Ég get bara vona að hinir sjö hafi verið betri. Ég skammaðist mín reyndar fyrir vinina sem ég gat sannfært um að sjá þetta, og þetta eru sömu vinir og ég eignaðist að horfa á endurgerð The Wicker Man. Það á sér hverja klisju í bókinni. Reyndar fór út um þúfur að taka þá með. Byrjum á persónunum. Í stað einnar ungrar stúlku í neyð fáum við þrjár: einstæðu, heitu mömmuna með tvær dætur blómstrandi en heilalausan ungling og sæta en samtímis hrollvekjandi litla stelpu sem þú bara veist að mun hafa „sérstaka“ hæfileika, þar á meðal yfirnáttúrulega þekkingu og hæfileikann til að eiga samskipti við hina látnu. Litla stúlkan er sú sama og var í endurgerð The Amityville Horror. Hún var svolítið pirrandi en ekki nærri eins pirrandi Dakota Fanning. Á heildina litið virtust þessar persónur vera flóttamenn úr LifeTime kvikmynd. Ég hélt kannski að hryllingsmyndir væru komnar áfram frá senum þar sem kvenpersónurnar fara að sofa í fullri förðun og hlaupa um í myrkrinu og tilkynna nærveru sinni hverjum sem er með eyru, en ekki þessari. Mér finnst líka óhugsandi að enginn þeirra gæti nennt að tryggja útidyrahurðina að geðþótta opnist dag og nótt. Til að gefa ykkur hugmynd um hversu óviðkomandi ég var af þessum persónum eyddi ég mestum tíma mínum í að hugsa um hversu kalt það hlýtur að hafa verið á tökustað því allir voru í úlpu jafnvel í húsunum sínum og hversu hvítar tennurnar voru. formúluleikritið, myndin byggir alls ekki upp neina spennu nema að velta því fyrir sér hvenær henni verður lokið. Það er meiri stemning á Giant á staðnum í miðju hversdagslegustu síðdegis á virkum dögum. Hvað samræðuna varðar, hefði ég getað tekið sýnishorn af tilvitnunum úr tíu öðrum myndum og lagað saman betri og trúverðugri orðræðu. Glæsistigið, augnkonfektið fyrir hryllingsaðdáanda, var í besta falli í lágmarki. Án þeirra örsmáu vopna voru „uppvakningarnir“ alls ekki ógnandi. Þú gætir sennilega sleppt sparka nokkrum af þeim yfir herbergið. Það sem raunverulega drepur það er banality þess. Hryllingsmyndir, frekar en nokkur önnur tegund, geta ekki lifað af óinnblásna meðalmennsku. Gefðu mér hryllingsmynd sem er kómískt óhæf eða svívirðilega yfirþyrmandi með gore. Ég get meira að segja tekið þeim nýju með pyntingum sem valda kröftum. Öðru hvoru myndi ég meta virkilega ógnvekjandi, allt annað en þetta.