Flestir sem fara á þessa mynd munu hafa hugmynd um hvað hún fjallar; Maður missir alla fjölskylduna sína og jafnvel hundinn sinn í flugi frá Boston þennan örlagaríka morgun 11. september 2001. Það sem þú munt líklega ekki vita áður en þú sérð þessa mynd er þetta: Hvernig það myndi líða; Hvað gerirðu við það; og hvaða áhrif hefði það á þig og hvernig þú tengist hverjum vökudegi? Sagan þróast sársaukafullt hægt frá hliðinu og hitnar svo vel þegar hún fær smá hraða á meðan nýlega endurnýjað samband tannlæknisins Alan Johnson, (Don Cheadle) og fyrrverandi herbergisfélaga Charlie Fineman, (Adam Sandler) storknar og byrjar að taka lögun. Persónur koma fram í þessari mynd sem virðist í upphafi vera skylda og ekki vel þróuð en í raun halda sig við þessa sögu og þú kemst að því að einfaldleiki hverrar persónu er það sem gerir þessa sögu trúverðuga - og nákvæma. Raunverulegt fólk býr við raunverulegar aðstæður þar sem það getur lítið gert nema staðið til hliðar á meðan einn þeirra sundrast. Sársaukinn innra með sál Charlies er lúmskur áberandi frá fyrstu kynningu og vex eftir því sem við lærum meira um persónu hans sem Sandler opinberaði, sem lög af lauk eitt lag í einu með léttleika og þyngd í sameiningu. Þetta er svo lúmskur frammistaða að hann læðist að þér og kemst inn í hausinn á þér á meðan þú ert að horfa á hann á skjánum. Alan Johnson hjá Cheadle er jafn lúmskur og mjög Don Cheadle. Alltaf hægt að horfa á, auðveldið sem er augljóst þegar Cheadle er á skjánum talar um fullkomna leikhæfileika hans. Samband Alans við Charlie Fineman er viðkvæmt í áferð, rétt eins og ástandið myndi krefjast. Fineman vill ekki vináttu, né neinn sem þrjóskast inn í klaustrið líf hans, en samt er þessi viðkunnanlegi eiginleiki sem Alan á nógu einfaldur og heiðarlegur til að vekja áhuga jafnvel einsetumanns eins og Charlie. Það er Alan sem hefur það verkefni að opna varlega fyrir innsiglað líf Charlies. Það er fólgin hætta í ferlinu. Því meira sem Alan hvetur Charlie til að opna sig og gengur svo langt að fá þjónustu vinkonu og sálfræðings Angelu Oakhurst, (Liv Tyler) því nær er hættan á að ýta Charlie yfir brúnina. Það er hyldýpi sem Charlie víkur á hverju augnabliki sem hann vakir og hann hefur lært að sigla í gegnum algjöra afneitun. Hann hefur afneitað öllu sem áður var fyrir hann til að vera til með missi hans. Því miður er sorg hans eitt sem hann getur ekki neitað. Sandler dregur sig svo djúpt inn í sársauka persónu sinnar á meðan sögunni þróast að þegar hann hittir djöfla sína beint á móti deilir áhorfandinn sársauka hans nánast jafnt. Alan stendur við hlið Charlie í gegnum þetta krefjandi ferli og á á hættu að missa sitt eigið fullkomna heimilislíf - rekið af aðdáunarverðri náð og skilvirkni af eiginkonu Janeane. (Jada Pinkett Smith) Á meðan hann hlúir að bata Charlie lítur Alan inn á við og þekkir eigin þögul öskur við dauða sjálfstæðis sem hann átti einu sinni og drengsins sem hann hefur misst við að verða karlmaður. Verðlaun hans fyrir að hjálpa Charlie eru að hjálpa sjálfum sér að tengjast aftur því sem hann hefur misst. Þemað er svipað og The Fisher King; önnur saga af manni sem einangrar sig allt að brjálæði frá sorg og missi. Eins og The Fisher King lýkur sögunni með hefðbundnu þema, það er einhver fyrir alla. Reign Over Me, Lidia Sinclair, (leikin af hinni dásamlegu Amöndu Plummer í The Fisher King) er Donna Remar, (Saffron Burrows) kona á barmi niðurbrots og skrítinn sjúklingur Johnsons, sem reynist vera nógu óstöðug til að bæta við sig. Borderline geðveiki Charlies. Það er góður endir á sögunni, en einn þátturinn sem líklegast er ólíklegastur til að vera sannur. Svo aftur, kannski er í raun einhver fyrir alla. Devorah Macdonald Vancouver, BC