Sektarkennd og endurlausn eru tveir af aðal tilfinningunum og söguþræðinum í þungu, kraftmiklu dramanum sem Óskarsverðlaunin elska svo mikið (sem er svolítið fyndið þar sem "The Kite Runner" var aðeins tilnefnt sem besta upprunalega tónlistin - skortur á tilnefningum var kannski óréttlátt). Þó að flestar kvikmyndaaðlögun bóka (eða á annan hátt) séu yfirleitt síðri en bókmenntalegar hliðstæður þeirra (og "The Kite Runner" er EKKI undantekning), þá er kvikmyndaaðlögun Marc Forster góð. Flestir kannast við söguna, bók hefur verið lesin af milljónum, svo ég fer ekki út í söguþráðinn nema að segja að bókin haldist nokkuð trú uppruna sínum. Sem sagt, ef þú þekkir ekki söguþráðinn, sérð myndina, eða enn betra, lestu bókina. Það besta sem "The Kite Runner" hefur í för með sér (annað en sagan) er leikstjórinn Marc Forster. Forster er leikstjóri með epískt umfang og einstaka sýn sem er fullkomlega nýtt til að koma bók Khaled Hosseini á skjáinn. Lítill hluti af mér hafði áhyggjur af því að hann myndi nota sömu draumkenndu myndirnar og voru með í einni af fyrri þáttum Forster, "Finding Neverland." Ekki misskilja mig, "Finding Neverland" er dásamleg mynd, ein af mínum uppáhalds, en sjónræn brögð sem hann notaði þarna á ekki heima hér. Sem betur fer skilur Forster það og ljómi leikstjórnar hans sýnir fjölhæfni hans. Þó að skortur á tilnefningu sem besti leikstjóri fyrir verk hans hér sé ekki beinlínis svívirðing, þá sé ég nokkrar styttur í búð fyrir hann á leiðinni. Einnig er athyglisvert að handritsaðlögunin. Það er trú upprunanum en gefur svigrúm fyrir sýn Forster til að túlka efnið. Samræðan er ekki svikin, og það. ásamt stefnu Forster, hreyfist á traustum hraða. Eins og Forster var skortur á viðurkenningu á verðlaunatímanum fyrir handritið ekki svívirðing, en ég hefði ekki kvartað ef það væri að minnsta kosti tilnefnd. Skilin hér á milli þess að þessi mynd er frábær og framúrskarandi liggur í leiklistinni. Flestar sýningar eru traustar en þó eru nokkrar sem ná ekki alveg klippingunni og það bitnar á myndinni. Áberandi slaka frammistaðan kemur frá Zekeria Ebrahimi, sem leikur hinn unga Amir. Það er ekki það að það sé slæmt, það er bara að það er ekki eins áhrifaríkt og það gæti verið. Hann getur bara ekki þýtt sektarkenndina sem eyðir Amir yfir á áhorfendur. Reyndar held ég að ég hefði kannski verið svolítið týnd á þessum tímapunkti í myndinni á þessum tímapunkti hefði ég ekki lesið bókina vegna þessa. Hann lítur út fyrir að vera dapur og stundum gremjulegur, en við finnum ekki tilfinningar hans. Þetta er erfiður þáttur í túlkun og að mestu leyti heldur ungi Ebrahimi sínu, sem kemur sérstaklega á óvart þar sem þetta er hans fyrsta kvikmyndahlutverk. Bestu frammistöðurnar koma frá Khalid Abdalla, sem leikur hinn fullorðna Amir, og Shaun Toub, sem leikur hinn spekinga Rahim Kahn. Abdalla er kannski ekki þekkt nafn (þó hann hafi verið í "United 93") eftir Paul Greengrass, en verk hans hér eru ótrúleg. Hann er rólegur, hógvær maður og hann hefur fullkomlega tilfinningar þegar á þarf að halda. Minni leikari hefði getað gert persónu Rahim Khan að klisju, en Shaun Toub notar nægilega lipurð og umhyggju í frammistöðu sinni til að hann skapar það sem klisjurnar eru að reyna að lýsa. þetta er eitthvað sem ég verð að taka á, og það er PG-13 einkunn myndarinnar. Það að þessi mynd hafi fengið svona lága einkunn er svívirðileg. Það eru engin rök fyrir því. Sumir gætu haldið því fram að einkunnin hafi verið beygð vegna þess að allir þurfa að sjá hana, eins og töffið í "Saving Private Ryan," sem sumir segja að hefði átt að skila myndinni í NC-17 einkunn. En þeirri undantekningu er ekki hægt að beita hér. Eini tilgangurinn sem atriðið þjónar er að segja söguna. Forster (sennilega í boði framleiðenda) reyndi eins og hann gat að temja sér sársaukafullasta og truflandi atriði myndarinnar til að leyfa myndinni að laumast framhjá með einkunnina PG-13, en efnið er of truflandi til að hægt sé að sýna hana í hvaða hátt sem er og fá minna en R einkunn, óháð því hvort hægt sé að lýsa hversu "smekklegt" er. Það sem verra er, þessi klipping rænir vettvanginn miklu af krafti sínum og með því að reyna það að gera það minna truflandi að fá lægri einkunn er móðgun. Ennfremur eru sumar ofbeldissenur ótrúlega truflandi líka. Hvað varðar hversu mikinn tíma þessar senur taka af myndinni, þá bætir það ekki miklu, en það sem er þar á að minnsta kosti vel skilið að fá R einkunn. MPAA, þar sem matskerfi kvikmynda hefur alltaf verið spillt, hefur fallið í nýtt lágmark með því að gefa þessari mynd svo lága einkunn. En það ætti ekki að kenna myndinni um þetta. Myndin er heilsteypt mynd sem er vel þess virði að sjá, sérstaklega ef þeir eru aðdáendur bókarinnar.