Richard Donner sýnir frjálslynda trú sína með þessari fáránlega ofsoðnu einfeldningslegu árás á stjórnmál Suður-Afríku. Það er ekki eins og Ameríka sé vagga kynþáttasamlyndis og bróðurástar - og frekari kaldhæðni bætist við með því að myndin gerist í borg sem var heimili Rodney King og vegsamar lögregludeildina sem gerði svo mikið í átt að samskiptum samfélagsins með hrottalegri kynþáttafordómum. Svo salt- og piparsambönd Donners, sem greinilega eru seint hrifnir af unglingum hver af öðrum, gera sitt eigið með lítilsvirðingu við réttarríkið eða sönnunarreglur og enginn hefur áhyggjur því vondu kallarnir eru hvítir Suður-Afríkubúar - vissulega áhyggjuefni um rasisma lögreglu í sjálfu sér? Inni á skrifstofu Rudds (Joss Ackland - einstaklega hvessandi) er innréttingin hönnuð og upplýst til að líkjast eins og hægt er Fuhrerbunker og ef einhverjir frekar heimskir bíógestir missa af málinu, þá er talað um hann og menn hans sem "nasista" með reglulegu millibili . Fyrir mér var eini ljóspunkturinn í myndinni þegar Mel Gibson mætti ​​á mótmæli gegn aðskilnaðarstefnunni með borða með áletruninni „End Aparthied Now“. Hinn ákaflega pirrandi Joe Pesci er kynntur til leiks til að taka eitthvað af þyngdinni af herðum drengjanna með því að fylgja þeim um og grenja stanslaust eins og illa þjálfaður hvolpur. steinsteypt yfirhöfn, en því miður lifir hann af til að pirra sig annan dag. Ungfrú Patsy Kensit virðist vera í sínum eigin heimi, trúir kannski ekki heppni sinni með að vera sett á móti Mel Gibson sem á í litlum erfiðleikum með að sópa henni upp í rúm í húsbílnum sínum sem virðist hafa skolast upp á strönd einhvers staðar. þeir verða fyrir skoti frá fjölda þyrlna sem skjóta nógu mörgum skotum inn í hjólhýsi Mels til að halda bandaríska hernum í Írak gangandi í sex mánuði. Sem betur fer á hann gæludýrahund sem er óhræddur við að valda samfara interruptus rétt eins og þeir eru að fara í nokkrar sekúndur og gelt hans varar þá við yfirvofandi árás. Ég vona að hann hafi fengið sérstakt bein í verðlaun. Myndin nær hámarki (án truflana frá hundi Mel) á flutningaskipi á leið til Þýskalands nasista (því miður, Suður-Afríku), þegar Mel og Danny myrða svo marga meðlimi meistarakappakstursins að ég missti töluna. höggin af byssukúluhagli, Mel lifir af, krullaður upp í fanginu á maka sínum eins og lítið barn með vitur og velviljaðan föður. Taktu það, aðskilnaðarstefnuna!