Ég fór á þessa mynd með nokkrum skelfingu; frumritið er meistaraverk bæði í skrifum og leiklist og því miður varð ótti minn að veruleika. Þetta er húmorslaust verk og ég sat í leikhúsinu og beið eftir að húmorinn og húmorinn hæfist - ég er enn að bíða, að því er virðist. Að uppfæra söguþráðinn til nútímans virkaði bara ekki og breyting á persónum algjört dásemd - hvers vegna kynntu þeir persónu Bette Midler þegar hún hvarf jafn fljótt og hún kom; skyld persóna í frumritinu frá 1939 var órjúfanlegur hluti af söguþræðinum. Konurnar í kvikmyndahúsinu hlógu nokkrum sinnum en ekkert snerti mig fyndið að undanskildum línu frá Meg Ryan þar sem hún talaði við móður sína um aðstæður hennar og sagði henni að „þetta er ekki eins og kvikmynd frá 1930“ - ég vildi innilega að ég væri það. að skoða 1930 útgáfuna. Þetta var allt of viðkvæmt tilfinningalegt „systur halda saman“ og þarfnast í rauninni eitthvað af snjöllu gáfunni og snjöllu samræðunum frá upprunalega leikritinu - ég horfi enn á upprunalegu myndina og tek upp línu sem ég hef aldrei náð áður. Það er engin tilfinning fyrir lokun á þessari nýju útgáfu, og á meðan myndin frá 1939 er pólitískt röng miðað við nútíma mælikvarða, var hver þráður bundinn og þegar myndinni lauk - gerði það það mjög. Þessi endurgerð ætti að vera merkt með viðvörun fyrir alla áhorfendur - ef þú veist upprunalega, ekki nenna: Mér fannst ég vera svikinn með því að missa hluta af lífi mínu í kvikmyndahúsi við að horfa á þetta ógleymanlega ló. Komdu með frumskógarrautt!!