Það er oft fyrst eftir ár sem við getum litið til baka og séð þessar stjörnur sem eru sannarlega stjörnur. Eins og þessi franski kvikmyndagagnrýnandi, sem nafnið fer fram hjá mér, sagði: "Það er enginn Garbo. Það er enginn Dietrich. Það er bara Louise Brooks"; og það er, guði sé lof! Louise Brooks! Þetta er þriðja af evrópskum meistaraverkum hennar. En hún er líka einstök mynd fyrir að vera ein, ef ekki fyrsti franski spjallþráðurinn, fyrir að fylgja handriti eftir fræga René Clair, fyrir að hafa verið fullgerð (leikstjórnin, þ.e.) af Georg Pabst, og fyrir að fella inn rödd hans. Edith Piaf áður en hún var vel þekkt! Svo miklir hæfileikar að vinna í og ​​í kvikmynd, hvernig gat hún ekki reynst meistaraverk?! Og það er það sem þessi mynd er. Það er synd að Louise Brooks hafi verið svartbolta af Hollywood þegar hún kom aftur til Bandaríkjanna - svo mikið af hæfileikum sem eru svo hrokafullir við hliðina! Í myndinni, auk þess að fá að fylgjast með Louise Brooks í leik, er frábært að sjá myndir af París ca. 1930 og að heyra unga rödd Piafs. Ég verð aldrei þreyttur á þessari mynd!