Í seinni heimsstyrjöldinni finnst illa brennt minnisleysi sem aðeins er þekkt sem „Enski sjúklingurinn“ í eyðimörkinni í Afríku og er fluttur til Ítalíu þar sem hann gengur til liðs við bílalest læknahermanna og annarra í yfirgefið klaustur. Þeirra á meðal eru Hana (Juliette Binoche), kanadísk hjúkrunarkona, en elskendur hennar mæta almennt óþægilegum endum; Kip (Naveen Andrews) og Hardy (Kevin Whately), tveir sprengjusérfræðingar sem leita að sprengjum í klaustrinu; og David Caravaggio (Willem Dafoe), kanadískur gæfuhermaður sem veit hver enska sjúklingurinn er og á eftir að gera upp við sig. Í gegnum leiftursögur lærum við sögu sjúklingsins: hann er Laszo Almasy (Ralph Fiennes), Ungverskur landkönnuður sem seint á þriðja áratugnum lendir í hópi breskra kortagerðarmanna, þar á meðal Geoffrey Clifton (Colin Firth) og konu hans Katharine (Kristen Scott-Thomas), á meðan hann kortleggur eyðimörk Norður-Afríku. Eftir að Clifton skilur þau eftir í ríkisviðskiptum verða Katharine og Clifton ástfangin hvort af öðru í eyðimörkinni, sem leiðir til ástarsambands sem hefur náttúrulega minna en hamingjusaman endi. Ef maður getur litið framhjá órökréttum hlutum sögunnar línu (eins og hvers vegna væri sjúklingur sem fannst í Afríku sendur til þess sem er í rauninni fremsta víglína stríðsins á Ítalíu?), þá geturðu metið „Enski sjúklinginn“ sem afturhvarf til hinna greindu, lagskiptu, yfirgripsmiklu sögusagna um David Lean á sjöunda áratugnum. Miklu meira en „Titanic“ eða aðrar epískar rómantíkur upp á síðkastið, þessi mynd setur mann í huga „Doctor Zhivago“ og „Gone With the Wind“ – epísk ástarsaga sem er sett á við stórt sögulegt bakgrunn. Þú ættir ekki að búast við stríðsmynd, þó að það séu nokkrar sláandi (ef allt of stuttar) ofbeldissenur sem skera sig meira úr en rómantísku kaflarnir, eins og venjulega er raunin (yfirheyrsla Caravaggio af sadisskum SS-foringja (Jurgen Prochnow) ) sérstaklega). Kvikmyndin er mjög óljós, hvað varðar nokkurn veginn allt. Aðalspurning myndarinnar er: Hversu langt ertu tilbúinn að ganga fyrir ást? Eins og gagnrýnendur myndarinnar eru fljótir að benda á, er Almasy á yfirborðinu fjarri góðu gamni - hann á í ástarsambandi við gifta konu og svíkur land sitt með því að gefa Þjóðverjum kort og njósnir, sem veldur dauða af vini sínum Madox (Julian Wadham) og pyntingum á Caravaggio, og í raun að drepa breskan hermann sem hefur hann handtekinn á einum tímapunkti. Sú staðreynd að Almasy er á margan hátt forkastanlegur er nokkurs konar pointið - hann er ástfanginn af Katharine, og sér heiminn þröngt miðað við ást sína að tryggð við landið (eða eitthvað annað fyrir það efni) er aukaatriði; eins og Almasy segir hatar hann "Eignarhald. Að vera í eigu." Þau tvö eiga í frekar djörf ástarsambandi (höggvast innan eyrnaskots hundruða manna í jólaboði) og það er ljóst að Katharine er meira hrifin af hinu dularfulla, spennandi Almasy en tiltölulega leiðinlegum Geoffrey. virðist óþarfi; rómantíkin milli Kip og Hönnu er aldrei fullkomlega trúverðug og mér finnst myndin hafa getað verið án hennar. En þessar raðir bæta kvikmyndinni áhugaverðri áferð af dulúð og margbreytileika, svo ég mun ekki kvarta of mikið. Eins og sögusagnirnar sem nefnd eru hér að ofan, er myndin fær um að miðla tíma og stað með einföldum tækjum eins og mannfjöldasenum, beitt settum veggspjöldum , og viðveru hersins. Við þurfum ekki að dvelja við þá staðreynd að það er 1938 í Kaíró, en það er gagnlegt að vita. Leikstjórn Anthony Minghella og eyðimerkurmyndatakan eftir John Seale eru hreint út sagt glæsileg; sandöldurnar, sandstormarnir og draugalegir hellar eyðimerkurinnar eru fangaðir í fallegum smáatriðum. Leikrit Gabriel Yared er áleitið og andrúmsloft. Leikurinn er almennt traustur. Fiennes gefur mjög lagskipt frammistöðu sem persóna sem er dularfull, flókin og reimt. Munurinn á Almasys 1938 og 1944 er ótrúlegur; önnur spennandi og nokkuð áhyggjulaus, hin reimt og hugsandi. Kirsten Scott Thomas er áhrifarík sem Katharine, kvenkyns landkönnuðurinn í leit að ævintýrum, og Colin Firth sýnir einn af sínum bestu leikjum sem Geoffrey, sem gerir sér snemma grein fyrir því að hann er engin samkeppni um hið spennandi Almasy. Willem Dafoe vinnur gott verk sem Caravaggio, hinn breytilegi, veiddi þjófur sem varð njósnari knúinn áfram af hefnd. Jurgen Prochnow sýnir frammistöðu sem minnir á Jose Ferrer í "Lawrence of Arabia" (og svipaðri persónu líka): mjög stutt, en eftirminnilegri en sumar aðalpersónanna. Sumir leikaranna frá 1944 eru ómerkilegir: Juliette Binochette er ekkert sérstök á meðan Naveen Andrews er góður en ómerkilegur. Kevin Whately, sem illa farinn félagi Kip, gerir það sem hann getur með frekar smærri hlutverki."The English Patient" er alls ekki fullkomin mynd, en árásirnar á hana af hálfu kvikmyndafólks eru ekki fullkomin. yfirhöfuð skilið. Kannski er þetta sýning á því hvernig næmni kvikmynda hefur breyst frá tímum Leans og Kubricks, eða kannski bjóst fólk við einhverju einfalt að skilja. "The English Patient" er flókið að kenna, frábærlega leikstýrt og skotið, dásamlegt nútímasögurit.8/10