Á sínum tíma voru deilur skrifaðar um þessa mynd (eins og flest verkefni Verhoevens). Inniheldur mjög grafískar lýsingar dauðasenur; Fallhlíf sem opnar ekki *smell* líkama stráka á gólfið. Gaur sem er étinn af ljóni *chomp* tennur í hálsi. Og gaur sem keyrt er á hraðbát *súmmu* blóðugt lík sem er að fara niður. En fyrir utan hryllinginn inniheldur þessi mynd líka snilldar (og ótrúlega fallegar) senur, teknar í gráa fiskimannabænum sem er Vlissingen; Þúsundir rósaknappar fljúga yfir skjánum, í nokkuð óviðkomandi hluta myndarinnar, falleg (heilög) kona sem setur blóm í mjólkurdós, umkringd hellum af blóðdryppandi kjöti og gufandi ástarsenu tveggja karlpersóna, í grafreit. lauk á ofsafengnum, en fullnægjandi 10 mínútum, sem valda ekki vonbrigðum, og mun láta þig andvarpa léttar. Auðvitað fylgja kostirnir gallarnir, Sumar tæknibrellur eru of yfirsterkar og eru augljóslega gert til að sjá hversu langt Verhoeven gæti þrýst á gore-factor (t.d. augnboltarnir sem hanga út úr tóftunum). Á meðan aðalleikararnir tveir, (Jeroen Krabbé og Renée Soutendijk), gera frábært starf við að blása lífi í persónur sínar, finnst persóna Herman (sem er frekar óheillandi Thom Hoffman) bara gríðarlega vanþróuð, sem gerir hann erfiðan. að sjá um, jafnvel eftir hörmulegan dauða hans. Ég hef gert mitt besta til að gefa þér örlitla hugmynd um hvers er að vænta af þessari mögnuðu mynd, og eins og þú sérð er það ekki auðvelt að draga það saman í orðum. Svo gerðu sjálfum þér greiða, ef þú finnur þessa mynd einhvers staðar, horfðu á hana! Og njóttu einstaks stíls og efnis þessa meistaraverks.