Þegar ég sá Colleen Moore fyrst var það í hinni ágætu seríu um þöglar kvikmyndir sem kallast "Hollywood". Þarna var hún árið 1980, hár hennar ögrandi eins og það var á 2. áratugnum, glitrandi, hnyttin og sjarmerandi öldruð kona - sjálf skilgreiningin á "nærveru". Svo sá ég stórkostlega þögla gamanmynd hennar í myndum eins og "Ella Cinders" og "Orchids and Ermine". Síðan er vonbrigðalega dapurlega spjallið "The Scarlet Letter". Og nú er hún hér í "The Power and the Glory" sem sýnir yfirþyrmandi kraft og vinnur af fagmennsku við hlið einn af bestu leikurum talandi kvikmyndahússins - Spencer Tracy. Mér fannst myndin smá ljómi sögulega séð, en Moore og Tracy gefa svo frábæra frammistöðu að sagan virðist varla skipta máli. Báðir leikararnir eldast frá unglingsaldri til elli á meðan á myndinni stendur – og það gerist að mestu með því að leika einir með lágmarks förðun og hárbreytingum. Moore er nánast óþekkjanleg sem eldri eiginkonan og atriðið þar sem hún kemst að því að eiginmaður hennar sé að sjá yngri konu er ein stórkostlega leiknasta sena sem ég hef séð. Hún gerir mest allt atriðið án samræðna, þar sem þögul leikreynsla hennar gefur henni forskot, jafnvel yfir Tracy. Berðu þetta saman við yndislega myndasöguleik hennar í annarri þögullri röð þegar hún er ung kona og Tracy á í erfiðleikum með að bjóða upp á hana. Ótrúlegt! Það sem þessi mynd sýnir meira en nokkuð annað er hversu skammarlegt það er að Hollywood hafi látið þessa merku leikkonu renna sér úr greipum og eyða megninu af lífi sínu á eftirlaunum.