Ótrúlegt, ótrúlegt, ljómandi, frábært. Þetta eru fjögur lýsingarorðin sem standa uppi í höfðinu á mér þegar ég byrja að lýsa „Drekahlauparanum“. Bókaaðlögun Khaled Hosseini hafði þegar fangað marga, reyndar er orðrómur um að hann hafi sjálfur brotnað saman í grát eftir að hafa horft á frumsýninguna. Ég verð að segja áður en ég byrja að byrja að ég hafði lesið bókina áður en ég sá framhaldssýninguna á "The Kite Runner". Þannig að dómgreind mín og skoðanir kunna að vera örlítið hlutdrægar. Í fyrsta lagi leyfi ég mér að segja það, að þrátt fyrir að að mínu mati hafi bókin verið betri en lokaafurð myndarinnar, þá er hún alls ekki slæm aðlögun. Ég meina fyrir tveggja tíma kvikmynd hefur hún fengið verðskuldaða viðbrögð. Hlutirnir birtast svolítið hratt síðustu tuttugu mínúturnar, en fyrir utan það hefur það tekist það sem bókin gerði. Það hefur fangað huga og ímyndunarafl milljóna um allan heim. Galdurinn sem Khaled Hosseini fléttaði til að gefa okkur tilfinningu um iðrun gleði, sorg, sársauka, tryggð er gáfaður í þessari aðlögun. Sérstaklega í fyrsta atriðinu, þegar ungi Hassan segir: "Ef þú segir mér að borða óhreinindi, þá geri ég það. En ég veit að þú munt ekki biðja mig um það." Slík snerta lína á örugglega eftir að fanga hjörtu margra. Ungu leikararnir tveir voru frábærir, alveg frábærir. Sérstaklega strákurinn sem lék hinn saklausa en trygga Hassan, strák, sem neitar að gefa upp flugdreka sem hann veiddi vegna þess að hann lofaði besta vini sínum að koma með hann, aðeins til að verða misnotaður af stórum hrekkjusvín sem berja hann og nota hann kynferðislega, og síðan að vera ávítaður af besta vini sínum sem hugleysingja. Allur þátturinn er svo aðdáunarverður að hann getur ekki annað en bleyta augun. Öll myndin er vel sett nema það síðasta. Atriðið þegar Amir kemst að raun um samband sitt við Hassan og les Hassans fyrsta og síðasta ekki fyrir hann, þegar hann brýtur saman í tárum og finnst hann vera hjálparvana, einmana og iðrandi, sem virtist dálítið fljótfær og fannst Amir vera á bak við framhlið. Í bókinni hafði Khaled Hosseini tileinkað sér um 10-12 síður til að lýsa hugarástandi Amirs í þeirri stöðu. En það bætti hann upp fyrir í næstsíðasta hluta myndarinnar, þegar Amir stendur upp fyrir strák Hassans, frænda hans, Sohrab fyrir framan æðstu tengdaföður sinn. Endirinn var verðskuldaður og ég er viss um að hann verði vel metinn. Það fannst mér að verða vitni að kyndlinum fara frá einni kynslóð til annarrar. Að koma yfir tæknilega þættina. Fyrst og fremst leiklistin. Bara eitt orð - Frábært. Frá upphafi til enda, ungi Hassan og Amir, faðir þeirra, vinur hans Rahim Khan. Allir hafa verið frábærir, sérstaklega ungi Hassan. Í öðru lagi var leikstjórnin mögnuð ásamt frábærri myndavélavinnu. Bakgrunnsstigið var líka glæsilegt. Strax frá upphafi lánstrausts til lokakredits, og ég elskaði sérstaklega þá þegar Amir er í moskunni í Pakistan, gerði vestræna og íslamska samruninn þetta sérstaklega sérstaka. Allt í allt er þetta örugglega ein af betri kvikmyndum, og þetta er kærkomið frí frá öllum þessum kvikmyndum sem eru innblásnar af Íran sem við höfum á floti um allt þetta ár. 9/10!!!