Elvis er farinn úr byggingunni og hann er heppinn því hann þurfti ekki að horfa á þennan ófyndna óþef. Senu eftir senu leikstjórinn Joel Zwick finnur leiðir til að gera ófyndið handrit enn minna skemmtilegt. Uppfull af ófyndnum dauðsföllum, sléttum samkynhneigðum karakterum og bröndurum, þessi mynd er örvæntingarfyllri en skemmtileg. Þetta er svona kvikmynd sem fær mann til að vona að Kim Basinger fylgi Doris Day á ótímabæra eftirlaun. Við skulum muna eftir henni eins og hún var (hæfileikarík) en ekki hvað hún er orðin. David Leisure, hinn ljúffengi Dennis Richards og hinir eru allir ónýtir hæfileikar hér. Zwick finnur leið til að lágmarka hæfileika sína í hvert skipti. Gaurinn sem leikur Elvis hljómar meira eins og Gomer en konungurinn. Eina mjög góða leikarahlutverkið er unga stúlkan sem leikur Basinger sem leikkonu. Hún líkist henni virkilega og er í raun nokkuð góð. Eina ástæðan fyrir því að horfa á þessa mynd er að leita að Tom Hanks-myndinni. Myndin er ekki svo fyndin en að minnsta kosti ekki sársaukafull. Maður verður að velta því fyrir sér hvort Zwick eigi saknæmar myndir af Hanks eða eitthvað sem myndi fá hann til að gera þessa mynd.