. . . og aldrei, aldrei séð það. Nú hef ég horft á slæmar scifi myndir í mörg ár. Ég elska að horfa á slæmar scifi kvikmyndir. Ég held að það hafi verið eina ástæðan fyrir því að ég gat horft á þessa mynd alla leiðina. „Nukie“, „Indian Superman“ og hina hræðilegu „Fantastic Four“ mynd, bara til að nefna dæmi, herti á mig. Yfirleitt þarf ég að berja hausnum við vegginn eftir að ég hef séð slæma mynd til að láta hluta sársaukans hverfa. Nei, ekki með þennan. Með „TDB“ þurfti ég að berja mig í hausinn með skó í miðri mynd. Tímabundin lagfæring. Ég trúi því ekki að ég hafi viljað sjá þetta. Ég grét. Þegar því var lokið, grét ég. Það var hræðilegt. Það var verra en þegar ég sá *hrollur* Wil Wheaton í nærbuxunum sínum í "The Curse", sem, við the vegur, horfa aldrei heldur. Fyrir utan þá staðreynd að Wesley Crusher er í tighty whiteys, þá er það bara svooo slæmt. En þessi umsögn er um "TDB." Það versta við það er að einhver skrifaði þessa mynd og sagði: "Þetta á skilið að fara á kvikmynd! Hún er frábær!" og Wayne Newton, Rob Lowe og allir aðrir í leikarahópnum sögðu: "Ó, þetta er það sem ég vil fá í kvikmyndasöguna mína!" Ég mun horfa á "Indian Superman" þar til kýrnar koma heim, en ég mun aldrei sjá þessa rjúkandi hrúgu af dren aftur.