Christopher Guest er meistari teiknimyndarinnar. Werner Herzog er einn af mörgum frábærum heimildarmyndum þarna úti. Zak Penn er ekki góður í hvorugu en hann gæti vissulega tekið lærdóm af hinum tveimur. Guest leikur sér oft að raunveruleika og skáldskap en mörkin þar á milli eru alltaf skýr í myndum hans, eins konar ómissandi með mockumentary. Penn gæti líka tekið lærdóm af Blair Witch Project. Jafnvel þó þú vissir að þetta væri fölsuð heimildarmynd sem fór inn, keyptir þú algjörlega inn í heiminn sem kvikmyndagerðarmennirnir sköpuðu. Það virðist áhorfendum eins og allt sé raunverulegt þótt þú vitir, innst inni, þú ert að horfa á skáldskap. Með öðrum orðum, þetta var skáldskapur sem tókst að dulbúa sem sannleika. Reyndar töldu margir fyrstu áhorfendur sem horfðu á hana, á Sundance og öðrum frumsýningum, að hún væri raunveruleg. Penn, sem að eigin sögn er skjáskrif að eigin vígi, ætti líklega að halda sig við það. Heimilda- eða mockumentary kvikmyndagerð (og það er erfitt að segja hvar önnur byrjar og hin endar með þessari mynd) er augljóslega ekki. Penn setur sviðið fyrir það sem hann reynir að selja sem lögmæta heimildarmynd um tökur á heimildarmynd, eins konar meta-heimildarmynd. Penn ruglar hins vegar áhorfendur og missir traust þeirra frá upphafi þegar hann kemur inn í hús Herzogs fyrir tökur á mynd Herzogs, "Enigma of Loch Ness" um goðsögnina um Loch Ness skrímslið (mynd sem greinilega var kláraði aldrei líklega vegna afskipta Penns). Jafnvel þó að Penn sé greinilega leikstjóri myndarinnar sem við erum að horfa á byrjar hann á því að horfa á myndavélarnar og segja: "Hvað er tökuliðið að gera hér?" og byrjar að forðast þá. Hann gerir þetta líka við önnur tækifæri. Hann mun stoppa og segja myndavélunum að hætta að taka upp og neyða myndavélamanninn til að fela sig í skugganum til að taka upp brot af samræðum milli Herzog og Penn. Þetta virðist vera brella, en það er aldrei gert ljóst og Penn er greinilega að halda okkur í myrkrinu viljandi. Þetta lætur áhorfendur klóra sér í hausnum og velta því fyrir sér: "Hver stjórnar hér?" Ef Penn er að vinna gegn sínu eigin kvikmyndateymi hvers konar heimi erum við hluti af? Þetta er aðeins eitt af mörgum dæmum um hvernig hann ruglar saman mörkunum milli veruleika og skáldskapar. Penn virðist aðeins fara að fullu inn í skáldskaparheiminn (held ég) þegar áhöfnin hefur séð það sem virðist vera Loch Ness-skrímslið. En þegar skrímslið kemur fram í fyrsta sinn höfum við algjörlega farið út úr skáldskaparheiminum sem Penn hefur reynt að skapa, svo þetta virðist allt bara kjánalegt og tilgangslaust. Þetta er mögulega heillandi mynd og algjört glatað tækifæri þar sem Penn hefur tækifæri til að skrásetja meistara í vinnunni, en missir algjörlega einbeitinguna og verður kvikmynd um Penn og uppátæki hans í stað töku heimildarmyndar. Nærvera Penns fer að slá í gegn og skyggja á allt annað í myndinni. Herzog viðtölin eru sannfærandi og við trúum því í raun að hann sé ekki að leika. Við förum meira að segja að velta því fyrir okkur hvort hann og aðrir í áhöfn hans séu að blekkjast af Penn, eins og áhorfendurnir eru, en þú ert aldrei viss um það. Penn, í viðtölum sínum við myndavélina, reynir að vera skrítinn og óviljandi fyndinn, eins og persónurnar sem rætt er við í gestamynd, en honum tekst bara að vera pirrandi. Í gestamynd eru þessi áhrif bráðfyndin, en hér falla þau flatt vegna þess að þú ert aldrei viss um hvað Penn snýst um. Fyrir vikið förum við, áhorfendur, að mislíka hann eins mikið og áhöfnin virðist gera. Fyrir utan fallegt landslag og óþarfa útlit, út af engu, af fallegri fyrirsætu, hent inn til að gefa myndinni krydd, er fátt til að mæla hér. Kannski er það eini endurleysandi eiginleiki þess (sem er óviljandi fyrir það) að það er frábært dæmi um hvers vegna áhorfendur eru mikilvægir; og með því að hunsa algjörlega frásagnarvenjur gerirðu þeim óþarfa. Af þeirri ástæðu einni held ég að þetta væri góð mynd til að sýna kvikmyndanemendum eins konar "hvað á ekki að gera" mynd. Ég hef ekkert á móti kvikmynd sem er sögð á óhefðbundinn hátt svo lengi sem hún er unnin af kunnáttu, með þemagrunn til að gefa henni efni. Það vantar algjörlega upp á þessa mynd. Mig langar að kalla hana hugrökk viðleitni í einhverju, en ég er ekki viss um hvað það er, annað en algjört rugl og að lokum tímasóun. (Sem aukaatriði: Svo virðist sem slæm list minni alltaf á góða. Þessi mynd fékk mig til að hugsa um bókina "Picture" eftir Lillian Ross. Ross fylgdist með John Huston við tökur á "The Red Badge of Courage" og frábærlega skráði hana fyrir New Yorker. Hún væri í raun frábær kvikmynd. Ef þú vilt frábært dæmi um meta-list, lestu hana.)