Upprunalega titillinn minn fyrir þessa umsögn átti að vera "Ending vonbrigðum, kvikmynd sigrar." En ég hugsaði reyndar um þennan á leiðinni heim. Þetta er ekki ævintýrið sem flestar þessar kvikmyndir eru, þær skiptast á að vera öðruvísi og þó endir hennar sé í fyrstu vonbrigðum, sekkur hún hægt og rólega inn og slær inn í kjarnann á ánægjulegum tón. Söguþráðurinn fjallar um mann að nafni James Aaron(Curb) Jeff Garlin frá Your Enthusiasm, sem einnig skrifaði og leikstýrði) leikari í erfiðleikum sem býr í Chicago með móður sinni og glímir við bæði offitu sína og vanhæfni hans til að finna einhvern til að elska. Já, það hljómar krúttlegt, en það gerir tilraunir með þætti sem gera það dálítið óútreiknanlegur og fær mann í raun til að óska ​​þess að hún væri lengri. Endirinn kom nokkuð snögglega og fékk mig til að segja, "það er það!?" En þegar það byrjar að taka sinn toll fær það þig virkilega til að brosa. Það hefur marga tóna af alvöru í gegn, en óttast ekki, því það er líka mjög fyndið. Sum atriði bjóða upp á mikið hlátur og þeir sem hafa séð uppistand Jeff Garlin þekkja par (Aðallega þegar hann heldur ræðu á starfsdegi fyrir leikskólabekk frænku sinnar og sprengjur). Það byrjar á nokkuð alvarlegum nótum sem þú býst ekki við, en það sem á eftir kemur er mjög fyndið, skemmtilegt og alveg hrífandi líka. Þetta er svona kvikmynd sem þú heldur áfram að horfa á og hefur alltaf gaman af. Og eins og ég sagði áður, þótt endirinn kann að virðast fáránlegur í fyrstu, þá er það sönn gleði þegar þú gefur þér tíma til að hugsa um.