The Kissing Bandit var þriðja og síðasta myndin sem Frank Sinatra og Kathryn Grayson léku á MGM með. Fyrstu tveir voru Anchors Aweigh og It Happened í Brooklyn. Og Sinatra beiddi og missti Grayson bæði. Ég býst við að þriðja skiptið sé sjarminn. Fyrir rómantík kannski, en örugglega ekki fyrir skjámyndina. Sinatra í myndum hans á fertugsaldri leikur enn og aftur litla fína hnakkann aðeins í þetta skiptið í toreador buxum. Veiðiþjófur á yfirráðasvæði Tyrone Power í The Mark of Zorro, Sinatra leikur son manns sem var hóteleigandi á daginn og The Kissing Bandit á nóttunni. Hann er farinn og fór frá Kaliforníu til að mennta sig og er kominn aftur tilbúinn til að taka pabba stað, en aðeins í hótelbransanum. Og hvar lærir hann hótelbransann, Boston. Auðvitað vilja sumir af fyrrverandi klíkumeðlimum pabba, sem eru orðnir svolítið gamlir og lúnir undir forystu J. Carrol Naish, að hann leiði hópinn aftur. En Frank er bara ekki hættur útlagalífinu. En hann gerir góð áhrif á dóttur seðlabankastjórans, Kathryn Grayson. Einhver hlýtur að hafa haft það fyrir Sinatra hjá MGM að setja hann í þetta eftir slæma dóma sem hann fékk í Miracle of the Bells. Frank er í hluta sem hentaði Red Skelton betur. En þar sem þetta var söngleikur býst ég við að heilatraustið hjá MGM hafi gert ráð fyrir að Kathryn Grayson yrði að fá söngkonu. Reyndar er besta númer myndarinnar fyrir hana, Love Is Where You Find It. Einnig eru Ricardo Montalban, Ann Miller og Cyd Charisse dans sérgrein sem er ágæt. Lög Franks eru fín, en ekkert stórkostleg. Á seinni árum myndi Sinatra hrökklast við þegar minnst var á The Kissing Bandit og það ekki að ástæðulausu.