Einn hinna álitsgjafanna nefndi að þeir hafi næstum gengið út. Ef ég hefði ekki verið með konunni minni, sem vildi vera áfram, hefði ég farið. Það er líka synd því ég held að þetta hefði getað orðið góð mynd. En þetta er auðveldlega eitt versta handrit sem ég hef séð. Það byrjar hvergi og það fer hvergi (ég myndi segja að það fer hvergi hratt, en það gengur í raun hvergi hægt ... sársaukafullt hægt). Af og til eru vísbendingar um að eitthvað áhugavert gæti gerst, eða að það sé hugsanlega einhver dýpt undir einni af persónunum, en það er allt sem við fáum - vísbendingar. Það er ekki ein einasta borgun eða opinberun í allri myndinni. Ekki það að ég þurfi sléttan söguþráð til að skemmta mér...ég elska gott hvikandi karakternám jafn mikið og næsta indí-buff. En þessar persónur gera ekki neitt. Á meðan á myndinni stendur er þér alveg sama hvað verður um eina þeirra. Reyndar fer maður næstum því að vona að þeir deyja, því að minnsta kosti gæti dauðsfall verið áhugaverðara en að horfa á óútskýranlega hegðun þeirra, sem er svo undarleg og óútreiknanleg að maður myndi halda að hún í sjálfu sér væri sannfærandi, en svo er ekki. Í stað þess að sérkennilegar, noir-esquire persónur leika á harðsoðnum tísku, þekkirðu það einfaldlega strax fyrir það sem það er: fullt af hæfileikaríkum en misgáfulegum leikurum, sem grúska og lyfta augabrúnum meðan þeir lesa furðulega samræður án votts af viðeigandi samhengi. Allt þetta í tvo þvælandi, sársaukafullt hæga tíma. Hræðilegt.