Upphafsskotið var það besta við þessa mynd, því það gaf þér von um að þú myndir sjá ástríðufulla, vel smíðaða sjálfstæða kvikmynd. Fjandinn hafi þetta upphafsskot fyrir að fylla mig von. Þegar „kvikmyndin“ þróaðist rólega og hikandi, voru hugsanir mínar margvíslegar varðandi þessa „mynd“: Var of mikið smjör í poppinu mínu? Þurftu leikararnir að BORGA leikstjóranum fyrir að vera með í þessari "mynd"? Fékk ég miðann minn staðfestan í miðasölunni? Já, kæri lesandi. Ég sá þessa mynd í leikhúsinu! Þetta væri eina undantekningin sem ég mun gera um að sjá kvikmynd heima yfir kvikmyndahúsi, því heima geturðu slökkt á henni. Voru einhver endurlausnarverðmæti? Peter Lemongelli sem venjulegur háskóla "nörd" átti sínar stundir, sérstaklega í hundakraga. Fyrir utan það fór þessi "mynd" úr því að reyna að vera gamanmynd, í fjölskyldudrama í andlegan upplyftingu. Það tókst á engum þessara vígstöðva. Ó, og kærastan var virkilega slæm. Frammistaða hennar var eina gamanmyndin sem ég fann.