Virkilega ótrúlegur haugur af pap! Fyrirsjáanleg, hægt hreyfing, sál eyðileggjandi, hugarfarsdeyfandi kvikmynd sem að skera eigin úlnliði með ryðguðum brauðhníf virðist... ja, næstum nauðsynleg. Svo lengi sem það þarf að vera, eru flóknu smáatriðin um hvernig þessi ferill er að hrynja eða ferillinn er að rísa bara allt of leiðinleg og hversdagsleg fyrir orð. Tónlistin væri góð ef þú þyrftir ekki að sitja í gegnum myndina, en í raun eru þrjú góð lög ekki næg verðlaun fyrir fyrirhöfnina sem þarf til að horfa á myndina. Þegar ég horfði á þessa mynd bað ég til Guðs um narkólepsýki eða að einhver myndi skjóta ég. Aldrei, aldrei, aldrei aftur.