Eftir fjörugt ef fyrirsjáanlegt upphafsatriði í bankaráninu hrapar 'Set It Off' beint í þakrennuna og heldur áfram að sökkva. Þetta er kvikmynd sem fjallar um viðbjóðslegar, þráðar staðalímyndir í stað persóna, óviðeigandi leikstjórn í stað samræmdrar söguþráðar og viðbjóðslegan kokteil af torkennilegu tilfinningasemi og tilefnislausu ofbeldi í stað hugsunar, vitsmuna eða tilfinninga. Í stuttu máli, það er ekkert öðruvísi en 90% af Hollywood vöru. En það er kynþáttahyggja sem gerir 'Set It Off' að sérstaklega sorglegt dæmi um kvikmyndagerð samtímans. Myndin er í raun tilefni til að fagna „sistahood“ og er í raun hátíð illvígustu gerða niðrandi afísk-amerískrar „gangsta“ staðalímyndar. Brellan að þessu sinni er sú að gangstas eru með drag. Ekki aðeins gefur myndin til kynna að glæpahyggja sé sjálfgefið auðkenni fyrir alla Afríku-Ameríku sem eru bundnir fyrir reiðufé eða finnst þeir vera dálítið í vandræðum með manninn, hún kynnir síðustu sitt sem grunna efnishyggjumenn sem veita verðlaunapeningum og bling umfram allt annað. Það sem verra er, „Setja það af“ nýtir sér þemað kynþáttamismunun og óhagræði einfaldlega sem tæki til að styðja við veikburða söguþráð sinn. Alvarleg kynþáttartengd þjóðfélagsmál eru rekin áfram á tilgerðarlegan og tækifærissinnaðan hátt til að réttlæta vopnuð rán, síðan er þeim sleppt um leið og myndin þarf að framleiða hinn óhjákvæmilega hefðbundna endi þar sem glæpum er refsað, LAPD reynist vera fullt af umhyggjusömum, sektarkenndum frjálshyggjumönnum (segðu það við Rodney King), og eftirvæntingarfullri „góðu“ ömmu, Jada Pinkett Smith, fetar braut hreyfanleika upp á við út úr „hettunni“ og inn í heim miðstéttar sjálfsgleði. opnaði fyrir hana af kærasta sínum bankastjóra. „Set It Off“ sýnir hina ömurlegu stöðu nútímamyndarinnar um blaxploitation, þar sem hún er að víkja að hugalausum staðalímyndum gangsta og þykjast fagna lífinu í „hettunni“ á meðan hún fyrirlítur það allan tímann. Þó að menn eins og 'Shaft' og 'Superfly' á áttunda áratugnum gætu hafa selt staðalímyndir og endurnýjað vel slitnar söguþræðir, voru þeir með ferskleika, orku og sakleysi sem sló í gegn hjá áhorfendum af öllum kynþáttum og gerir þá enn skemmtilega horfa á. „Set It Off“ væri ekki þess virði að reiðast yfir því ef það væri ekki einkenni hörmulegrar hnignunar og gettóvæðingar afrísk-amerískrar kvikmyndagerðar síðan á lofandi byltingardögum snemma á tíunda áratugnum.