Til hvers að rifja upp góðar kvikmyndir þegar þú getur rifjað upp "Trancers II?" Úff, þessi mynd er svooo lame. Ég sé bara fyrir mér leikarahópinn og áhöfnina keyra um L.A. með upptökuvél og henda aukahlutum í kjánalega skrímslaförðun að aumingja, langlyndi Tim Thomerson. Fjölskyldur stjarnanna mæta í raun og veru til að leika myndefni, líklega vegna þess að Full Moon hafði ekki efni á „alvöru“ aukahlutum. Léleg áhrif, léleg leikmynd og handrit sem er svo útúrsnúið að það myndi taka óratíma að leysa alla hnúta - þetta hlýtur að vera klassískt Trancers! Og samt...og samt... Athugaðu að þetta er það sama og ég segi um "Transcers IV." Ég segi það vegna þess að það er satt. Hvað getur slegið á það að horfa á gamlan gaur í trenchcoat múra uppvakninga og brjótast svo út með væmni eins og: „Ekki hafa áhyggjur dömur, þær eru lífbrjótanlegar“? Jæja, margt gæti verið betra, en engu að síður er þetta samt gott efni. Eina mikilvæga fyrirvarinn minn er Megan Ward, sem er virkilega óþefur. Hún er ömurlegur keppinautur við karakter Helen Hunt - þau eru bæði ung augnkonfekt og það hefði verið áhrifaríkara ef þau myndu í raun og veru stangast aðeins á. Jæja, þú getur ekki fengið allt. Að minnsta kosti er hið frábæra sögutæki „long second watch“ aftur á sínum stað og við höfum fengið meira af Hap Ashby, minnst sannfærandi íþróttamanni í kvikmyndasögunni (ó, bíddu aðeins - hann á keppinaut í formi David Ogden Steirs í "Creator"). Ég hef ekki séð þetta undanfarið, en ég virðist muna eftir því að Martine Beswick hleypur tvisvar í burtu í lokabardaganum. Húrra fyrir ömurlegri samfellu! Bara einn af mörgum hápunktum í þessari fínu mynd.