Sidney Young (Pegg) flytur frá Englandi til New York til að vinna hjá hinu vinsæla tímariti Sharpe's í von um að lifa draumalífsstíl sínum en á erfitt með að skapa varanleg áhrif. skoðanir úr gagnrýni. Leikararnir voru merktir sem ósamræmi fyndnir en með þokka. Hvernig á að missa vini virtist vera að hlaupa myllufiskana upp úr tjörninni gera grín í annarri menningargamanmynd, en það er það ekki. Þessi mynd frá 2008 virkar fyrir leikara og leikara. hin einfalda en þó snarpa saga. Við byrjum í fortíðinni, síðan í nútíðinni og vinnum okkur áfram til að sjá hvernig Young setti svip sinn á eitt af fremstu tímaritum Bandaríkjanna. Pegg (Hot Fuzz) er of viðkunnanleg fyrir orð. Hvort sem það er að lemja uppvakninga með krikketkylfu eða sýna hliðarmanni sínum eðli laganna þá færir enski leikarinn sjarma og léttan lund í hverja senu. Hér, þegar handritið er gott en langt frá hans eigin viðmiðum, kemur hann með mikla orku í myndina og hann einn er þess virði að fylgjast með. Uppátæki hans við "Babe 3" eru ófyrirgefanleg, einfaldlega hrífandi efni eins og yfir æðislegur dans hans, en hann nær því prýðilega. Bridges og Anderson standa sig vel í að túlka staðalímynda tímaritsstjórana þar sem Dunst passar vel inn í ruglaða ástaráhugann. Megan Fox, sem stal Transformers, minnir alla á að hún geti leikið hér með fyndinni ofsögum af staðalímynd kvikmyndastjörnu. Sú staðreynd að persóna hennar Sophie Myles er í aðalhlutverki í mynd um Móður Teresu er jafn hláturmild og uppátæki persónu hennar í sundlauginni. Til að leggja áherslu á málið er hundur, og Pegg klárar það í sönnum breskum gamanmyndum, með frábæru smá ívafi. Þó bresk kvikmynd er aðlögun á amerískum lífsstíl fyrir Young þar sem hann reynir að passa inn og við getum séð mismunandi nálgun við frásögn. Young vill dúnhærra óhreina öfugt við bandaríska fagmennsku. Innlimun nútíma tabloid stjörnur mun fljótlega gera þessa mynd dagsett en hugmyndin um hagnýtingu kvikmyndastjörnunnar gefur þetta forskot. Fyrsta mynd Weide er ekki fullkomin. Einbeitingarskortur er þar sem söguþráðurinn verður of sápukenndur með óþægilegu augljósu ívafi og það eru of margar persónur til að vera nauðsynlegar. Líkamleg gamanmynd má líka ofgera. Til hliðar má nefna að blooperarnir á DVD disknum eru einhverjir þeir bestu sem þú munt sjá, sem eru næstum hálftíma að lengd. Þetta gamanleikrit hefur Simon Pegg í skínandi formi á ný og með sameiginlegri nálgun á sögusagnir og skarpa gamanmynd, það er þess virði að horfa á.