Þetta orð „True“ í titli þessarar myndar fékk viðvörunarbjöllurnar mínar til að hringja. Þeir hringdu hærra þegar titilspjald vísaði til Ameríku borgarastyrjaldarinnar sem „Stríðið á milli ríkjanna“ (svívirðingin sem harðsvíraðir suðurbúar kjósa). Jesse James - þjófur, þrælahaldari og morðingja - er lýst sem rólegum, blíðum sveitadreng. Hversu óheiðarleg er þessi mynd? Það er EKKI minnst á þrælahald, miklu síður um þá skjalfestu staðreynd að fátæk móðir Jesse James átti þræla fyrir stríðið og að Jesse og bróðir hans Frank börðust virkan til að varðveita þrælahald. Samkvæmt þessari mynd voru allir þessir borgarastyrjaldarhermenn í raun að berjast við að ákveða hvort Missouri væri norðurríki eða suðurríki ... það er ALLT. (Missouri: Þetta er sælgætismynta! Þetta er öndunarmynta!) Svart fólk er algjörlega fjarverandi í þessari mynd, fyrir utan tvö sýnishorn af betlarapari, annar þeirra er með „HJÁLP ÞEIM fátæku“ skilti sem er mjög ósennilega sett í stað þess handskrifað. (Sum myndir af dagblöðum frá 19. öld eru líka ónákvæmar, með leturgerðum frá 20. öld.) Þessi mynd er með undarlega afturslagsuppbyggingu. Það eru mjög áhrifamiklar glæfrabragðareiðar (og fínt verk eftir glæfrahesta), og eitt frábært uppsetning. Ég savored eina línu af samræðum: 'Sumir af þessum strákum mun aldrei smakka baunir aftur.' Kvikmyndin fær nokkrar staðreyndir á hreint: Agnes Moorehead, sem móðir Jesse, leynir hægri handlegg sínum í atriðunum eftir árás umboðsmanna Pinkerton (hér kallaður „Remington“) þar sem raunveruleg móðir Jesse James hlaut áverka sem þurfti að aflima. af neðri handlegg hennar. Sumar villur hér eru afsakanlegar: á bushwhacking dögum sínum skaut hinn raunverulegi Jesse James óvart hluta af vinstri langfingri af sér, en Robert Wagner (í titilhlutverkinu hér) er ekki með stubbfingur. Ég hef séð mynd af eiginkonu Jesse James; ef hún hefði verið helmingi glæsilegri en Hope Lange lítur út í þessari mynd, hefði Jesse James kannski verið heima meira. Hér er nóg af endurskoðunarhyggju og flestir karlleikararnir klæðast hárgreiðslum frá 1950. En margar af villum þessarar myndar var hægt að forðast. William Quantrill, lærimeistari Jesse James, er nefndur nokkrum sinnum en allir leikararnir bera nafn hans rangt fram. Við sjáum Jesse og konu hans flytja inn í vandað tveggja hæða hús (þar sem hann mun bráðum deyja) eftir að hafa borgað leigu upp á $18. Reyndar var síðasta búseta Jesse James (við 1318 Lafayette Street, St Joseph, Missouri) einfalt sumarhús á einni hæð, leigt fyrir $14. Það var engin efri hæð ... svo, þegar Jesse James er drepinn, gat konan hans ekki komið hlaupandi af hæðinni eins og Hope Lange gerir hér. (Hún var í rauninni í eldhúsinu.)Ein samfelluvilla: Robert Wagner (án glæfrabragða) gerir glæsilegt starf með því að taka sníkju í kjálkann og detta á meðan hendur hans eru bundnar fyrir aftan bak hans ... en þegar hann kemst upp, reipið sem bindur úlnliði hans er horfið. Handritið gerir einhverja undarlega og óþarfa döðlgun. Eftir Northfield ránstilraunina segist Jesse búast við að komast heim á afmælisdaginn. Raunveruleg bankaárás James-gengisins á Northfield (7. september 1876) var tveimur dögum EFTIR afmæli Jesse James. (Kannski meinti hann afmæli næsta árs.) Seinna sjáum við Jesse og konu hans flytja inn í St Joseph heimili sitt á góðum sumardegi, á meðan Jesse segir henni hvað hann ætlar að gera þegar aðfangadagskvöld kemur ... en í raunveruleikanum, Herra og frú Jesse James fluttu inn í það hús 24. desember 1881 ... þannig að þetta atriði ætti að *VERA* á aðfangadagskvöld! Þessar villur voru algjörlega hægt að forðast. Sumar skáldskaparsetningarnar hér eru ekki skynsamlegar. Samkvæmt þessari mynd mistókst bankaárásin á Northfield vegna þess að einn (skáldaður) handlangari var seinn við að klippa á símavírana. Ef þetta hefði gerst í raun og veru hefði það truflað brottfarar James Gangsins ... en það hefði ekki haft áhrif á ránið sjálft, sem mistókst af öðrum ástæðum. Það eru góð frammistöðu hér eftir Jeffrey Hunter (sem Frank James), Moorehead , Alan Hale Jnr (sem Cole Younger) og eftir sviðsleikkonuna Marian Seldes í sjaldgæfu hlutverki á skjánum. Ég varð fyrir vonbrigðum með Robert Wagner, venjulega vanmetinn leikara. Í annan stað hefur Wagner sannað hið tilkomumikla svið sitt með því að sýna hetjur, illmenni og siðferðilega óljósar persónur á sannfærandi hátt. Hér virðist hann ekki geta ákveðið hvort hann eigi að lýsa Jesse James sem góðgæti eða vonda ... svo hann nennir því ekki. John Carradine hringir í frammistöðu sinni í stuttu hlutverki sem skáldaður predikari sem skírir Jesse og konu hans í brúðkaupi þeirra. Reyndar var Jesse James skírður í æsku af frænda sínum, meþódistaþjóni ... en kannski er þessi seinni skírn áfylling. Jesse James var enginn Robin Hood. (Ég efast um að Robin Hood hafi verið Robin Hood heldur, en það er önnur saga.) Það er ekki eitt einasta skjalfest dæmi um að Jesse James hafi nokkurn tíma deilt herfangi sínu með einhverjum sem er utan fjölskyldu hans. Eftir nokkur afhald hans skipti hann ekki einu sinni swaginu með restinni af klíkunni hans. Í þessari mynd verður Jesse skotinn niður strax eftir að hann hét því að gefast upp á ræningjaaðferðum sínum að eilífu. Í raun og veru, kvöldið fyrir andlát hans, stálu Jesse James og Ford bræður hestum sem Jesse ætlaði að nota daginn eftir í ráni í Platte City bankanum. Sem undirbúningur fyrir flest rán sín, stal Jesse James hestum frá bændum á staðnum ... sama fátæka fólkið sem (í ónákvæmum þjóðsögum) var talið njóta góðs af stórmennsku hans. Ég hrökk við í einni senu hér, þar sem hinn skáldaði Jesse James er svo geggjaður fágaður að hann hafnar olíumálverki sem sýnir nektarmyndir á smekklegan hátt. „The True (ekki mikið!) Saga Jesse James“ er viljandi óheiðarleg um þjófnað. morðingi, og sömuleiðis óheiðarlegur um borgarastyrjöldina. Fyrir mjög áhrifamikið glæfrabragð, eina góða klippingu og nokkrar fínar leikarabeygjur gef ég þessari ruddalega óheiðarlegu mynd 2 stig af 10.