Án Peter Ustinov og Maggie Smith hefði þetta auðveldlega getað verið kalkúnn. En þeir eru snilld. Ustinov er upp á sitt besta og fyrir aðdáendur Maggie er frábært að sjá hana á fyrstu dögum hennar, passa við Ustinov hvert skref á leiðinni hvað varðar tímasetningu og tímasetningu. Fyrir Englendinga á fimmtugsaldri (og ég er í þeim svigi) er alltaf skemmtilegt að sjá svipinn af og heyra hljóð frá Swinging Sixties, og þó þessi mynd eyði miklum tíma á skrifstofum er nóg af sextugsnostalgíu í henni, þ.á.m. rauðar rútur, Carnaby Street, lag eftir Lulu og ljúffengt skot upp úr örpilsi þjónustustúlkunnar, eins og England hefur aldrei séð síðan á opinberum stöðum. Sem I.T. verkfræðingur, ég veit að tölvuhökkunarbrögðin eru hlæjandi, en það er ekki ætlað að taka þau alvarlega. Dásamlegar staðalmyndir Ítala, Frakka og Þjóðverja eru ekki heldur.