Ég hafði mjög gaman af myndinni og sögunni! Ég hef séð frumritið (1939 held ég) og haft gaman af þeim báðum. Til að kunna virkilega að meta söguna verður maður að þekkja enska menningu og siði. Prófessorinn (Peter O'Toole) var helgaður skólanum sínum og "strákunum" í þeim skóla. Þetta var enskur „opinber“ skóli, sem við í Bandaríkjunum vísum til sem einkaskóla (T.d. Andover). Hann er mjög áhyggjufullur einstaklingur og á yfirborðinu lítur hann út fyrir að vera stífur, stífur, umhyggjulaus og veikburða að því marki að hann er kvenlegur. Hann er strangur í menntunarkröfum vegna þess að honum þykir vænt um „sveinana sína“, þ.e.a.s. hann vill ekki að þeir fái ódýra eða veika menntun. Hann hittir (í kynningu) „danshallarstúlku“ (Petula Clark) og er algjörlega hrifinn. Í Englandi á þeim tíma bar tilvísunin í „danssal“ merki mikillar kynferðislegs lauslætis og var örugglega „lægri stétt“. Við finnum að prófessorinn er í raun mjög harður og hugrökk manneskja sem og tryggur fólki og stofnunum sem hann elskar og/eða virðir. Clark verður meira en elskhugi og eiginkona...hún „sýrir“ persónuleika hans og gerir honum kleift að vaxa sem maður og manneskja, til góðs fyrir ástkæra skóla hans og eigin hamingju. Fyrsta myndin var gerð FYRIR seinni heimstyrjöldina, þessi fer í gegnum seinni heimstyrjöldina, hún er líka árið 1969 (við höfum fengið "Bresku innrásina"...bjöllur o.s.frv. Clark átti smelli og var mjög vinsæll þá...ennþá er fyrir mig), tónlistin er frábær, litir og ljósmyndun frábær. Mér finnst O'Toole hafa leikið persónuna fullkomlega! Það ER hollt fólk eins og "Chips"...allt í kringum okkur en margir fá ekki viðurkenninguna. Mjög skemmtileg kvikmynd og saga!