HEILINN SEM MYNDI EKKI DEYJA þótti svo ósmekklegur árið 1959 að nokkur niðurskurður og þriggja ára liður þurfti áður en hann kom út árið 1962. Í dag er erfitt að ímynda sér hvernig nokkur hefði getað tekið málið alvarlega jafnvel árið 1959; málið er bæði ógnvekjandi og svívirðilegt, en það er líka ótrúlega fáránlegt á djúpstæðan hátt. Sagan fjallar auðvitað um lækni sem er ákafur tilraunamaður í að ígræða útlimi - og þegar vinkona hans er drepin í bílslys, hann hleypur höfðinu til leynilegs rannsóknarstofu hans. Með hjálp nokkurra símasnúra, nokkurra klemma og það sem líkist mjög grunnu bökunarpönnu vekur hann höfuðið aftur til lífsins. En er hún þakklát? Ekki varla. Reyndar virðist hún vera mjög hrifin af þessu öllu, sérstaklega þegar það kemur í ljós að læknirinn ætlar að festa höfuð hennar við annan líkama. Eins og það gerist er læknirinn vandlátur með þennan nýja líkama: hann vill hafa einn byggðan fyrir hraða, og hann fer að sigla um ósáttar konur á gangstéttum borgarinnar, ásækja strípur, heimsækir líkama fallegar keppnir og veiðir ostakökumódel í leit að gjöfum sem munu lyfta augabrúninni. En aftur á rannsóknarstofunni hefur höfuðið þróað með sér efnafræðilega framkallaða sálræna tengingu við aðra tilraun læknisins, þessa svo óhugnanlegu að hún er geymd úti í augsýn í handhægum rannsóknarstofuskáp. Geta þeir unnið saman að því að losna við bitur og illgjarn rannsóknaraðstoð, hefna sín á lækninum og bjargað konunni sem hann þráir líkama hennar? Gæti verið! Höfuðmaðurinn Jason Evers leikur svívirðilegan lækninn eins og hann hafi fengið stóran skammt af spænskri flugu; Virginía Leith, óhamingjusömu höfuðið, öskrar og kaklar þrátt fyrir að hún hafi engin lungu og kannski ekki einu sinni raddbönd. Brjóstungar keppast við ótrúlega taugatónlist, leikarar gera óskynsamlegar persónubreytingar frá línu til línu, samræðan er jafnvel vitlausari en söguþráðurinn og þú þarft reiknivél til að leggja saman samfellu-gjána. Á heildina litið kemur THE BRAIN THAT WOULDN'T DEY út fyrir að vera enn óviljandi fyndnari en Ed Wood kvikmynd. Leikstjórinn Joseph Green nær í raun að halda öllu gangandi á nokkuð góðu myndbandi og þegar litið er á myndina í dag er auðvelt að velja út atriði sem höfðu áhrif á síðari leikstjóra, sem eflaust sáu málið þegar þeir voru ungir og áhrifagjarnir og komust aldrei alveg yfir það. Niðurskurðurinn sem gerður var áður en myndin fór í útgáfu eru að eilífu týnd, en klippingarnar sem gerðar voru fyrir sjónvarp hafa verið endurheimtar í Alpha útgáfunni, og þó að kvikmyndin og hljóðgæðin séu ekki sérstaklega mikil er eins gott að muna að það hafi líklega verið Það er allt svo gott til að byrja með. Nú er þetta ein af þessum kvikmyndum sem þér mun annað hvort finnast ótrúlega leiðinlegar eða ofboðslega fyndnar, allt eftir sjónarhorni þínu, svo það er mjög erfitt að gefa meðmæli. En ég segi þetta: ef smekkur þinn er eins og Ed Wood eða Russ Meyers, þá þarftu að smella þessu upp og núna! Fjórar stjörnur fyrir cheesy-furðulegan eina! GFT, Amazon gagnrýnandi