Minniháttar spillingar fylgja, en ekkert sem þú munt ekki hafa lært af því að lesa aftan á DVD-diskinum. Haldið saman af dásamlegum aðalflutningi frá Renée Zellweger, Nurse Betty er dimm en samt villandi góðlynd gamanmynd. Þjáist af tilfinningalegu og andlegu áfalli Eftir að hafa orðið vitni að morðinu á lúmskum eiginmanni sínum, verður hin þegar í vandræðum og örvæntingarfulla afgreiðslustúlka, Betty, sannfærð um að persóna í uppáhalds dagsápunni sinni sé týndur unnusti hennar og heldur af stað frá Kansas til Hollywood til að finna hann. Í stað þess að gera brandara á kostnað Betty's andlegt ástand, rithöfundurinn John C. Richards er mjög samúðarfullur, þar sem Zellweger sýnir hana sem glataða saklausa, ekki alveg hjálparvana en hörmulega viðkvæma engu að síður. Það sem skiptir sköpum er að hún er í raun aldrei fórnarlamb þrátt fyrir þetta og á meðan hún þjáist án efa hræðilega eru hvatir persónanna sem koma illa fram við hana allar skiljanlegar - jafnvel Greg Kinnear, sem var viðfangsefni blekktrar ástúðar hennar, gæti verið sjálfhverf, blikkt og hrokafullt svín en hann trúir því í raun og veru. að hún sé bara sérkennileg wannabe leikkona með töskur af hæfileikum frekar en geðveikur stalker. Farsi endirinn þar sem allar aðalsöguhetjurnar koma niður á sama stað (í þessu tilviki húsið hennar Betty) á sama tíma til að fá það út er jafngamalt kvikmyndahúsum sjálft en það virkar nokkuð vel hér, jafnvel þótt tónbreytingin sé óheppileg. Zellweger er studdur af Kinnear og Morgan Freeman, sem báðir vinna trausta vinnu, og það er sérstaklega ánægjulegt að sjá Chris Rock sýna hófsemi í fyrri senum sínum. Ekki nærri eins grimmur Eins og við mátti búast, og alls ekki illa meint, er Nurse Betty - þó að hún sé langt frá því að vera hláturskast - traust skemmtun sem aðalleikkonan hefur hækkað upp í eitthvað töluvert meira.