Ég verð að viðurkenna að þrátt fyrir alla kynningu í fjölmiðlum og að vera tilnefndur til Óskarsverðlauna þá var væntingin mín til myndarinnar ekki svo mikil áður en ég horfði á hana. Og ég fann í raun það sem ég bjóst við; mynd sem reynir að vera viðkunnanleg bæði fyrir íhaldsmenn og frjálslynda í Tyrklandi, reynir að vera ekta fyrir erlenda áhorfendur og nógu fyndin fyrir alla. En það ætti að skilja að það er ekki hægt að vera hagstæð fyrir alla, þess vegna helst kvikmynd í meðallagi fyrir alla. Heil kvikmynd er að segja sögu átti sér stað innan 24 klukkustunda. Til að passa smásöguna í fullri lengd kvikmyndar er sumum atriðum bætt við án þess að tengjast aðalsögunni. Þetta eru aðallega íssöluatriðin til sérvitringa heimamanna (þ.e. geitahirðir, gamlar konur o.s.frv.) og hvert af þessum sölusenum er reynt að vera áhugavert fyrir áhorfendur með teiknimyndum með kómískum samræðum. Viðfangsefnið er nefnt sem alhliða vandamál: Barátta framleiðenda-verslunarmanns á staðnum gegn eignarhaldsfélögum og einokun, en þetta var áhugavert viðfangsefni tuttugu ára áður. Flestir lesendur muna eftir "Hetja matvöruverslun gegn stórmarkaði" frá Ferhan Sensoy á níunda áratugnum. Þetta var rétt saga á réttum tíma. Stuttu seinna er sagan ekki nógu sterk og þess virði að vera bíómynd eins og núna. Fyrir utan nokkurt kjaftæði vegna staðbundins hreims, er frammistaða leikara svo vel heppnuð. Aðalhlutverkið er leikið af Turan Ozdemir með óhóflegu líkamstjáningu en samt sem áður er hann farsæll líka. Á hinn bóginn gegn takmörkuðu fjárhagsáætlun, er mikil viðleitni leikstjóra og leikara augljóslega að gefa myndinni góða stemningu. En þetta er ekki nógu góð mynd til að bera saman við ítalska nýraunsæismenn eða þess virði að vera tilnefndur til Óskarsverðlauna. Athugið: Í raunveruleikanum myndi íssali venjulega hætta eigin framleiðslu og vera söluaðili einnar af keppinautar Manda vörumerkisins.