Ég verð að viðurkenna að ég á ekki mikið af New Age múmbo jumbo. Þegar fólk „skiptir á orku“ velti ég því alltaf fyrir mér hversu miklu kJ skiptist í raun og veru og hvernig það gæti stuðlað að því að leysa hlýnunarvandann. Þegar orku „er framfylgt“ velti ég því alltaf fyrir mér hvernig þeim tókst að brjóta óreiðulögmálin og eru enn án Nóbelsverðlauna. Þegar fólk finnur hversu vel eðlishvöt gerir því kleift að fletta óaðfinnanlega í gegnum margbreytileika lífsins, velti ég því fyrir mér hvernig það tekst ekki að gera einfaldan hlut eins og að finna lestarstöðina. En aftur á móti, þetta er ekki fyrsta myndin með söguþræði og flestar þeirra finnst fullkomlega ásættanlegt og skemmtilegt. Ef þetta væri raunin með "The Celestine Prophecy" myndi ég ekki brenna þessa mynd niður, en því miður er hún það ekki. Sérhver leikari virðist vera með leiðindi út úr hausnum á sér og geta ekki skilið hvað hann á í raun og veru að gera á staðnum. Þetta leiðir til margra "Ah-s" og "Oh-s", eins og ég hef tilhneigingu til að gera þegar ég tala um skammtaeðlisfræði við einhvern sem veit í raun hvað hann er að tala um og þykist skilja. Leikstjórnin er líka óinnblásin. Þú gætir búist við einhverju meira frá stráknum sem gerði "What dreams may come", en hey, ég hélt að hann fengi vel borgað fyrir starfið og tók upp viðhorf leigubílstjóra í New York: "Þetta eru peningarnir þínir, vinur.." sá eini sem virðist skemmta sér er vondi kallinn Jürgen Prochnow. Hann er ekki bara með vinnu heldur er hann einn af fáum leikurum í þessari mynd sem kann að hafa nokkra viti í þessu eilífa og hræðilega leiðinlega nýaldarspjalli. Þessi mynd er eins og einn af þessum kvöldverðardeiti þegar þú kemst að því að stefnumótið þitt er í raun hræðilegt leiðindi sem virðist ekki geta haldið kjafti. Á einu augnabliki virðast orðin breytast í litla borðtennisbolta sem kastað er í hausinn á þér endalaust þar til það er sárt. Ef þú vilt skemmta þér og þarft að velja á milli þessarar myndar og stinga öryggisnælum í augnlokin mitt ráð: veldu hið síðarnefnda.