Í einni af vanséðri myndum seint á níunda áratugnum, á þeim tíma þegar Oliver Stone fór hátt með Platoon og Wall Street (og fyrir ópus hans Born on the Fourth of July), var hann meðhandritshöfundur og leikstýrði þessari mynd á útvarpsheiminum, nánar tiltekið einn útvarpsstjóri í miðju Texas. Þessi maður er Barry Champlain, í einu sinni á ferlinum frá Eric Bogosian, sem skrifaði upprunalega leikritið og var einnig meðhöfundur handritsins. Barry er eins og blanda af Howard Stern og einum af þessum spekingum sem þú heyrir á útvarpsstöðvum sem mörg okkar gætu slökkt á. Hann hefur hugmyndir á heilanum, skoðanir og hann er ekki aðeins óhræddur við að segja þær, heldur líka að standa upp á móti þeim sem hringja. Þeir sem hringja eru svo sannarlega drifkrafturinn í myndinni þar sem Barry þarf að berjast gegn hugalausum, ruddalegum, kynþáttahatara og hreinum fjarveru. Þegar þetta heldur áfram þarf hann líka að glíma við yfirmann sinn (Alec Baldwin) og fá samning til að fara á landsvísu, utan ramma suðurleiðarstöðvarinnar sem hann er á. Eftir að hafa séð myndina fannst mér ég forvitinn að sjá hvernig það hefði verið gert á sviðinu (ég myndi ímynda mér að þetta væri eins manns sýning, þar sem Bogosian hefur verið með nokkra á hliðinni), leikstjórn myndarinnar er stórkostleg. Stone hefur verið þekktur, næstum því týptur, sem leikstjóri sem elskar hraðar klippingar, endalaus áhrif klippingar og brellur með stíl myndavélavinnu og annarra smábragða, sem gefa myndum hans á 9. áratugnum áberandi, næstum æsifréttaútlit. En á níunda áratugnum hafði hann þessa orku og hiti í útliti myndarinnar og var ekki eins brjálaður og hinar myndirnar. Til þess að bæta við réttum styrkleika sem er í hljóðveri og höfuðrými Barry Champlain, láta hann og DP Robert Richardson rýmið virðast klaustrófóbískt stundum, gróft, óöruggt og örugglega á brún. Atriðin í miðri myndinni, þegar Barry er ekki í stúdíóinu, eru nokkuð staðlaðar, en stíllinn ásamt efninu í útvarpsatriðum er með því besta sem ég hef séð úr Stone/Richardson samsetningunni.Og einn getur ekki misreiknað frammistöðu Bogosian, sem getur verið andstyggilegur, móðgandi, reiður, aðgerðalaus og allt sem við elskum og hatum í útvarpsþáttum. Það er líka fyndið, næstum truflandi aukahlutverk fyrir Michael Wincott sem Kent/Michael/Joe, sem prakkarastrik hringir í hann eitt kvöldið og því næsta er boðið í stúdíóið. Þessar senur eru svolítið óþægilegar fyrir áhorfandann, en þær fara mjög mikið inn í undirmenninguna höfuðrými níunda áratugarins sem Barry er jafn forvitinn og hann gagnrýnir. Steinarinn „fá það“ kannski ekki, en eins og hann segir við hann „þetta er þinn þáttur“. Reyndar er erfitt að fjalla um allt sem fram fer í ræðunni og það er mikið af því. En það er aldrei leiðinlegt og eins og Champlain sjálfur er ekki auðvelt að hunsa það. Og þegar Bogosian fer inn í hátindistíðina sína á lofti, með bakgrunninn hringinn í samfelldum 360 snúningi, verður það vímuefni, og ástæðan fyrir því að málfrelsi er svo öflugt. Stone hefur verið samheiti sem kvikmyndagerðarmaður í heitum hnöppum, sem tekur að sér viðfangsefni sem voru eða eru enn umdeild, og gefur þeim lífskraft sem er ekki alltaf mikill, en er allt hans eigin. Hér eru hæfileikar hans og metnaður ekki í vegi fyrir Bogosian - það er ef eitthvað er eflt, sem gerir ákaflega hæfa sýn á það sem er í rauninni nánast eins manns sýning, sem er í sjálfu sér þegar vel skrifuð.