Vandamálin við þessa mynd eru mörg, en ég ætla að reyna að nefna þau hryllilegustu og pirrandi. Í fyrsta lagi, á meðan þemað gefur til kynna fjölda vinjetta um lífið á Manhattan, var raunin sú að allt, eins og venjulega í kvikmyndum og sjónvarpi, snerist um eitthvað furðulegt, venjulega af kynferðislegum toga. Sögulínurnar voru þunnar eða engar og nánast hvert atriði, myndavélarmynd, lína í samræðum og tjáðar tilfinningar voru algjörlega og algjörlega falsaðar. Það náði loksins þeim tímapunkti eftir klukkutíma af svo deyfandi drasli að ég fór út (eitthvað sem er ekkert óalgengt fyrir mig undanfarin ár.) Ég hefði getað giskað á að myndinni væri leikstýrt af einhverjum ósköpum höfunda sem hafa fallið frá einhverju 3. flokks kvikmyndafræðinámi. , en ég trúi því að leikstjórinn Mira Nair (á sínum tíma, fyrir Amelia, hæfileikaríka) hafi tekið þátt í þessari ógeðslegu svívirðingu, þannig að kannski hefur leikstjórnarhæfileikinn í Ameríku fallið í massavís í holunni.