Samúð með Monkees. Fólk sakaði þá alltaf um að vera framleiddir (sem þeir voru) eða að vera ekkert annað en amerískt högg á Bítlana (aftur, sem þeir voru) en fyrir krakka þess tíma sem þeir voru raunverulegir, þeir voru mikilvægir, þeir voru lögmætir . Umræður um hvor væru betri The Monkees eða The Beatles voru algengar á skólalóðum en gagnrýnendur, ja, þeir keyptu sér aldrei alveg. Þrátt fyrir að hafa tekið upp nokkur grípandi, klassísk popplög, fékk Monkess ekki mikla virðingu fyrir plötum sínum. Því miður varð svipuð örlög fyrir einum kvikmyndabíl þeirra þrátt fyrir að hún standi uppi sem besta hljómsveitarmynd allra tíma. Bítlaaðdáendur geta haldið því fram að "Hard Days Night" hafi verið betri og ég er viss um að mörgum krakkanna finnst "8 Mile" vera betri en engin af þessum myndum var eins djörf og frumleg og "Head" og það er líklega ástæðan fyrir því að hún mistókst. Ef Head hefði sagt beina sögu af gerðinni A til B hefði það kannski höfðað til ungra aðdáenda hljómsveitarinnar en með því að ýta á umslagið og nota kvikmyndatækifærin til að hæðast að eigin mynd þeirra skemmdu þeir myndina í alvöru með aðdáendum sínum. Gætirðu ímyndað þér að Eminem snúi sér að myndavélinni og í raun og veru að tala um hversu sorglegt það er að hann sé söluhæsti strákurinn í tegund þar sem aðeins 5% (og ég er örlátur) af gerðum eru hvítar. Ef þú getur ímyndað þér það en þú hefur hugmynd um hversu djarft það var fyrir Monkesuna að syngja "Hey, Hey we are the Monkees. You know we like to please. Framleidd mynd, án heimspeki". Þegar þú ert með kvikmynd þar sem Frank Zappa segir Davy að hann ætti að einbeita sér minna að dansinum og meira að tónlistinni er ljóst að það er miklu meira í gangi en þú bjóst við. Sagan, hvað er, varðar strákana sem reyna að flýja yfirmann sinn sem á einhverjum tímapunkti neyðir þá til að spila flasa í auglýsingu, en í hvert skipti sem þeir hlaupa í burtu lenda þeir inni í kassa. Ég held að þú þurfir ekki að vera Fellini til að átta þig á táknmáli þess hluta. Nokkrar sniðugar gamanmyndir fylgja með Davy sem hnefaleikakappa sem þarf að hætta að spila á fiðlu til að kafa í stóra leiknum og Peter neitar að henda íspinna sem hann vill ekki vegna þess að það eru sveltandi börn svo það er rangt að sóun á mat en aðal söluvara þessarar myndar er tónlistin og hún er einhver sú besta sem hljómsveitin hefur tekið upp. Jafnvel þó að frásögnin líði fyrir þér geturðu hallað þér aftur og notið stórkostlegrar tónlistar. Sérhver kvikmynd sem byrjar og endar með því að Mickey reynir sjálfsvíg með því að stökkva fram af brú (í lokin fylgir hljómsveitin honum eftir) mun aldrei verða almennt klassískt en ef þú ert aðdáandi annað hvort hljómsveitar eða tilraunakenndar kvikmyndahúss á þessum tíma muntu njóta þessarar myndar.