Það eru nokkrar frábærar kanadískar myndir. Það eru sumir vitlausir. Í gærkvöldi horfði ég á einn af þeim vitleysu. Þetta var ekki dæmigerð kanadíska myndin þar sem hún reyndi að vera svo öðruvísi með því að vera listræn. Þessi mynd reyndi að vera einhvers konar glæpamynd í Hollywood. Þetta var hræðilegt. Frá upphafi hafði ég tilfinningu fyrir því að þetta yrði slæm mynd. Hún hafði einhverja ljúfustu rödd sem kvikmynd getur haft. Það var þessi rödd yfir fyrir eina senu og svo kom hún aldrei aftur. Það fer alltaf í taugarnar á mér, þegar kvikmyndagerðarmenn nota bara raddsetningu þegar þeir geta ekki hugsað sér aðra skapandi leið til að segja sögu. Forsendan er eitthvað eins og þáttur í Soprano's bara ekki raunhæfur. Pabbi einhvers bankamanns mafíuforingja liggur á dánarbeði sínu og skipar syninum að gera viðskiptin lögmæt. Ekki svo frumlegt. Og verkamennirnir kvarta yfir því, en þeir taka því bara eins og ekkert sé að verða bráðum atvinnulausir. Til að gera það lögmætt nota þeir fjárkúgun. Kaldhæðni. En ekki af því góða. Svo rænir einhver freakshowstelpa sem var með hræðilega Elvis hárkollu og fæðingarbletti sem huldi helming andlitsins aðalpersónuna og nauðgar honum soldið. Engu að síður, þessi strákur, af hvaða ástæðu sem er, vill núna klæða sig upp sem stelpur. Svo krækir þessi bankamaður í krók, þegar hann á fallega verðandi eiginkonu heima. En hann fellur fyrir krókinn því krókurinn klæðir sig eins og maður og farðar hann. Hún kúgar hann með nokkrum myndum af honum í brjóstahaldara og nærbuxum. Samt elskar hann hana enn. Hann hefur heldur enga ástæðu til að yfirgefa unnustu sína, en hann gerir það til að vera með króknum. Fyrir kvikmynd um skipulagða glæpi og kynferðislegt fetish var hvorki hasar né kynlíf. Þetta var eins og seint kvöld Cinemax klámmynd án þess góða. Kynlífssenurnar sem tilvonandi voru voru ekki heitar eða kynþokkafullar. Þetta var allt of áhugamannlegt. Myndin hafði ekkert að segja, bara lélega söguþráðinn. Ég held að það hafi ekki verið leikaranum að kenna. Ég held að þeir hafi haft hræðilegt handrit að vinna með. Það sem stóð mest upp úr voru fáránlegu karakterarnir. Vondi gaurinn hét Kanína frændi eða eitthvað. En nafnið var ekki mikilvægt. Þeir voru allir klisjukenndir. Samtalið var hlæjandi alla myndina og aðrir bíógestir hlógu upphátt að sumum "alvarlegum" augnablikum kvikmyndanna. Þá er það versta af þessu öllu. Það hlaut að vera ódýrasti endirinn. Ef þú manst einhvern tíma eftir því að spila skjóta út sem krakki með annað hvort ímynduðum byssum eða leikfangabyssum. Það var í rauninni endir myndarinnar. En ég var meira en ánægður með að þetta endaði og ég varð að vara Kanadamenn mína við að eyða ekki tíma eða peningum í að horfa á þessa mynd.