Árið 1956 var 20. þing kommúnistaflokksins og Krushchev, forsætisráðherra Sovétríkjanna, flutti ræðu þar sem hann fordæmdi Stalín og stalínískar hreinsanir og verkalýðskerfi gúlagsins, afhjúpaði upplýsingar sem áður voru bannaðar, opinberlega opinberlega hræðileg ný sannindi, sem opnaði dyrnar fyrir nýjum Sovétmönnum. Kvikmyndahús undir forystu Mikhail Kalatozov, sem eitt sinn var yfirmaður kvikmyndaframleiðslu Stalíns. Þessi mynd sýnir Rauða herinn sem er EKKI sigursæll, í raun eru þeir umkringdir, í hörkuham, þar sem margir deyja, þar á meðal hetjan, í kvikmynd sem gerist eftir 06-02-41, þýsku innrásina í Rússland þegar Þýskaland kynnti Barbarossa-áætlunin, leiftursókn sem ætlað var að koma á skjótum sigri og endanlegri þrælkun Slava, og tókst næstum því að komast í innan við 20 mílna fjarlægð frá Moskvu í því sem var útrýming Rauða hersins, eyðilegging manntjóns, 15 20 milljónir Rússa dóu, eða 20% allra íbúanna. Sögulega séð var þetta augnablik mikils áfalla og þjáningar, sálrænt áfall fyrir rússnesku þjóðina, en Rauði herinn hélt og framlengdi stríðið í 4 ár í viðbót þar til þeir unnu að lokum sigur. Á stríðsárunum notaði Stalín stríðstegundina í kvikmyndum til að auka siðferðiskennd, þar sem hann kynnti kvenhetjur sem voru ofurþjóðræknar og sterkar og hugsjónalegar, sem benti til þess að ef konur gætu verið svona farsælar og þjóðræknar, þá gætu Rússar búist við að minnsta kosti jafnmiklu af þeirra hermenn. Stalín útrýmdi fjöldahetju verkalýðsins og setti í staðinn einstakan, djarfan leiðtoga sem tókst að drepa marga af óvinunum, augljós vísun í Stalín sjálfan, sem alltaf var sýndur í kvikmyndum sem djarfur, vitur og sigursælan leiðtoga. En Kalatozov breytti þessari lýsingu, þar sem THE CRANES ARE FLYING var gerð eftir dauða Stalíns, sem olli pólitískri þíðu og skapaði furðu um allan heim, vann Cannes-kvikmyndahátíðina Palm D'Or, sem og besta leikstjórinn og besta leikkonan (Tatyana Samoilova) , að vekja Vesturlönd aftur fyrir sovéskri kvikmyndagerð í fyrsta skipti síðan IVAN THE TERRIBLE eftir Eisenstein á fjórða áratugnum. Þessi mynd sýndi frábæra, hrífandi og einstaklega hreyfanlega myndavélavinnu frá hinum óvenjulega kvikmyndatökumanni hans Sergei Uresevsky, með stórkostlegum krana- og mælingarmyndum, myndum af stríðstímum, vígvöllum, Moskvu og fjölmennum götum sem eru afar lifandi og raunverulegar. Önnur ljómandi sena sýnir aðalhetjuna, Veronicu, sem hefur ekki heyrt frá elskhuga sínum, Boris, á þessum 4 árum í stríði, svo hann er talinn látinn, en hún heldur áfram að elska hann, sem kemur fram í atriði þar sem hún hleypur í átt að brú með lest á eftir sér, augnablik þegar áhorfandinn var að velta fyrir sér hvort hún gæti kastað sér fyrir lestina, í staðinn bjargar hún 3 ára dreng að nafni Boris sem var við það að verða fyrir bíl. Önnur sena fangar dauða Boris á vígvellinum, sem deyr tilgangslausum dauða, og hugsanir hans snúast og hringsnúast í fallegu klippimynd af trjám, himni, laufum, allt í hringrás um eigin hugsanir og drauma, þar á meðal ímyndað brúðkaup. með Veronicu. Þessi mynd inniheldur hina frægu línu, "Þú getur látið þig dreyma þegar stríðinu er lokið." Í lokaröðinni, þegar stríðinu er lokið, eru hermennirnir að snúa aftur í fjöldasenu á götum úti, Veronica kemst að því að Boris dó, allir eru ánægðir og spenntir með endurkomu hermannsins, en Veronica er í örvæntingu og gefur hermönnum blóm og ókunnugir á götunni í öfgafullum látbragði örlætis og ósérhlífni sem sýna "kranar hvítar og gráar svífa á himni." Kvikmyndin var gefin út árið 1957 í Rússlandi og samkvæmt sumum dómum var "þögnin í leikhúsinu djúp, múrinn milli listar og lífslífs hafði fallið...og tárin opnuðu dyrnar."