Auðveldlega ein besta indverska kvikmyndin. Að vísu er það ekki að segja mikið (ég komst að þessari niðurstöðu eftir heilar 15 mínútur af áhorfi). En ég get með sanni sagt að Fire er líka ein af virkilega fallegu og snilldar myndum sem ég hef séð. Falleg vegna myndmálsins. Besta dæmið sem ég get nefnt er samsvörunin á milli tveggja kvenkyns aðalhlutverkanna (Radha og Sita) og persónanna með sama nafni í hindúa goðafræði. Sita, til dæmis, er eiginkona hins virta Rams lávarðar. Eins og goðsögnin segir, leggur Ram konu sína undir sig með því að láta hana ganga í gegnum eld til að sanna "hreinleika" hennar. Sita, sem svar, grætur og yfirgefur hann, sameinast móður sinni (jörðinni). Þessi saga hefur alls kyns klikkaða tengingu við sögur indversku kvennanna tveggja (Nandita Das og Shabana Azmi). Orðið "eldur" hefur allt í einu margar merkingar - hjónaband, hefð, trúarbrögð, móðurhlutverkið og líklega nokkrar aðrar sem ég náði ekki. Frábært vegna félagslegra yfirbragða þess. Margir sem voru móðgaðir út frá forsendum þessarar myndar ættu í raun að vera fyrstir til að sjá Fire (t.d. mamma mín, sem reyndar elskaði hana). Hvers vegna? Því þó að Eldur sé árás á hefðir þá er hann líka árás á hefðir. Með öðrum orðum, það er styrkleiki þess, EKKI veikleiki. Hefðbundnir íhaldssamir samfélagssiðir (hvort sem þeir eru indverskir eða kanadískir eða amerískir eða hvað sem er) eru gagnslausir ef þeir hneppa þig í þrældóm. Kynhlutverk og sjálfsafneitun geta bæði gert þetta. Þetta eru hlutir sem ég tók með mér eftir að hafa séð Fire. Hatturnar af fyrir Deepa Mehta