Eftir klassíska film noir-hyllingu sína sneri Roman Polanski aftur að þemunum sem höfðu gefið honum stærstu smelli hans á sjöunda áratugnum með þessum hrollvekjandi sálfræðilega hryllingi sem, eins og Repulsion og Rosemary's Baby, fjallar um ofsóknarbrjálæði og klústrófóbíu sem skapast af íbúðarhúsnæði. þær sem Polanski er bestur í að skapa, og þetta hlýtur að vera kæfandi og takmarkaðasta mynd sem hann hefur skapað. Áherslan á hliðarveggi og fjarlæga hverfapunkta er meiri en nokkru sinni fyrr, og jafnvel í fáum ytri senum sést sjaldan himininn. En Leigjandinn er ekki bara bundinn rýmislega, heldur einnig í styrkleikanum sem hún einbeitir sér að söguhetjunni. Trelkovsky, sem Polanski sjálfur leikur, er ekki aðeins í hverju atriði, hann er í nánast öllum myndum. Þegar hann er ekki á skjánum oftar en ekki verður myndavélin sjónarhorn Trelkovskys. Og auðvitað nánast hvert sem hann lítur sér hann eigin spegilmynd stara aftur á hann í spegli. Ég get ekki hugsað mér neina kvikmynd sem snýst meira um innbyrðis og einveru einnar persónu. Sumir sálfræðilegir spennusögur, eins og M eða Peeping Tom, stjórna okkur til að vorkenna geðsjúku söguhetjunni. Aðrir, eins og Psycho, reyna ítarlega vísindalega greiningu á andlegu ástandi hans. Leigjandinn passar í hvorugt þessara flokka hann sefur okkur einfaldlega algjörlega inn í reynslu Trelkovskys án þess að krefjast þess að við skiljum eða metum í raun og veru hvað er að gerast inni í höfðinu á honum. Við finnum fyrir ofsóknarbrjálæði hans og þráhyggju jafnvel þó að það komi stöðugt í ljós fyrir okkur að þær séu óskynsamlegar. Polanski var líka meistari hryllingsmyndarinnar sem þróast hægt og rólega. Í hryllingi hans er oft tvískinnungur um hvort það sé í raun eitthvað óheiðarlegt í gangi, en þeir eru með þeim áhrifaríkustu til að hræða áhorfendur. Hvers vegna? Einmitt vegna þess að þær þróast svo hægt og leggja svo mikinn tíma í að stilla vandlega upp aðstæðum að þær sökkva áhorfandanum í ofsóknarbrjálæði. Níunda hliðið, sem er miklu síðari Polanski-hryllingurinn, er dálítið rugl í söguþræði, en að minnsta kosti tekst það samt að ná fram þessari hrollvekjandi tilfinningu fyrir hræðslu. Þetta er sjaldgæft tækifæri til að sjá Polanski sjálfan í stóru hlutverki. Hæfileikar hans fyrir framan myndavélina voru eins góðir og á bak við hana og hann er algjörlega fullkominn sem hógvær Trelkovsky. Önnur framúrskarandi frammistaða er sú sem alltof oft gleymist Shelley Winters sem móttaka. Í raun er þetta frekar stjörnu leikarahópur, þó að mörg kunnuglegu andlitin líti út fyrir að vera í þessari undarlegu, gotnesku evrópsku mynd. Því miður eru margir af frönsku leikurunum í aukahlutverkum grimmilega kallaðir á ensku útgáfunni. Leigjandinn er fágaður og minna tilgerðarlegur en Repulsion, en það vantar spennuna og persónuna sem gera Rosemary's Baby svo hrífandi og skemmtilega. Leigjandinn er góður, án stórra galla og Polanski var í raun í toppformi sem leikstjóri, en það er ekki meðal hans mest grípandi verka.