Ég og konan mín horfðum á þessa mynd vegna þess að við ætlum að heimsækja Sikiley og Stromboli bráðlega. Sem betur fer (eða því miður) eru landslagið og sjávarmyndin (ásamt túnfiski) einu trúverðu meðlimirnir í þessum hópi. Við bjuggumst við þokkalegri vel skrifaðri og vel leikinni mynd, en urðum fyrir vonbrigðum. Eina endurleysandi náð hennar er viðamikil og merkileg veiðiröð full af áreiðanleika: þramma túnfisk, net, trébáta með löngum róðrum og ástríðufullir, ef hjátrúarfullir, fiskimenn. Röð myndarinnar er stöðluð, samræða hennar stæltur og leikurinn er allt frá stífur. að vera algjörlega "over-the-top". Eitt atriði, þar sem Bergman leggur áherslu á þegar macho, innfæddur og barnalegur eiginmaður hennar dregur frettu sína á "saklausa" (en greinilega þegar látna) kanínu væri fullkomið mala fyrir Monty Python-skemmtun. Þegar eldfjallið blés vonuðumst við eftir miskunnsamri kanínu. enda á þjáningunum (okkar og kastanna). Því miður heldur myndin áfram að fljúga og loksins yfir í melódramatískan og fáránlegan endi. Nema þú sért virkilega í gamaldags túnfiskveiðum, farðu framhjá þessu hókiátaki.