Þetta er uppáhaldsmyndin mín og mér finnst hún fullkomin. Ólíkt nánast öllum öðrum myndum sem ég get nefnt, horfi ég aldrei á þessa mynd og held að það hefði verið betra ef þeir hefðu breytt þessu eða hinu eða hvað sem er. Er þetta skilgreining á listaverki? Ég held það. Hvert pensilstrok í Mishima er fullkomið og allt rennur það út úr handriti Schrader. Mér hefur alltaf líkað vel við verk Paul Schrader (það er ekki hægt að rífast við Taxi Driver og Light Sleeper er mögnuð mynd), en þó að skrif hans virðist oft jaðra við sprengjutilræði, er leikstíll hans yfirleitt enginn. Þetta er viljandi, held ég, vegna þess að myndir hans fjalla yfirleitt um leit að endurlausn og gerast í hinum raunverulega heimi; ljótt og harðskeytt. Stíll hans hæfir þemum hans þar sem hann setur persónur sínar fram á einfaldan og raunsæjan hátt og lætur þær sýna áhorfendum sannleikann í aðstæðum. Ímyndaðu þér ef Schrader hefði leikstýrt Taxi Driver or Bringing Out The Dead, í stað Scorsese. En eins og söguhetjur þessara tveggja mynda, á meðan Mishima maðurinn var tilvalið Schrader efni, hægri sinnaður, hégómlegur og á skjön við samfélagið, voru verk hans fíngerð og falleg. Reyndar átti hann aukalegan rithöfundaferil sem kvenrithöfundur, og reifaði það sem hægt er að lýsa sem rómantískum pottakötlum. Svo þú myndir ekki endilega ímynda þér að Schrader væri kjörinn maður til að fanga þessa fíngerðu og fegurð á filmu. Mér finnst myndin sýna að hann var það. Handritið sem hann hjálpaði tískunni skiptir Mishima manninum í þrjá hluta; líf hans, dauða hans og huga. Líf hans er táknað í svörtu og hvítu, kyrrmyndavél, formlegum tónverkum. Dauði hans, sem hans verður alltaf best minnst fyrir, er handfesta heimildarmynd. Og hugur hans er táknaður með dramatískum útdrætti úr skáldsögum hans, sem hver og einn sýnir hugsunarferli þessa flókna manns, sem varla skrifaði persónu sem var ekki spegilmynd af honum sjálfum. Þessar leiksýningar eru fallegar á að líta, þökk sé merkilegri framleiðsluhönnun Eiko Ishioka og hugmyndaríkri sviðsetningu Schrader. Í öllum hlutum er leikurinn frábær, sérstaklega frá Ken Ogata sem Mishima, sem fangar nauðsynlegan sjarma, hroka og sjálfsmynd mannsins. Myndatakan er frábær í gegn og inniheldur myndir sem áhorfandinn mun halda að eilífu. Að lokum er tónlistin einfaldlega frábær, passar fullkomlega við myndirnar, þó hún sé skrifuð og tekin upp fyrir töku, stillt í ritstjórnarferlinu og síðan tekin upp aftur. Hversu mikil áhrif tónlistin hafði á myndatökuna veit ég ekki, en hún tengist myndinni fullkomlega. Ég hef séð margar hugmyndir um hvað ýmsum finnst þema myndarinnar vera, hvað Schrader er að reyna að segja. Þú veist, stóra hlutina um lífið, dauðann osfrv. En ég held að myndin sé ekki að segja neitt. Mishima hefur þegar sagt það, myndin einfaldlega endurtekur sig.