Ég er farin að velta því fyrir mér hvort allar þessar PG-13 hryllingsmyndir séu bara dýrðleg skjápróf fyrir unga og nýja hæfileika. Fáðu handritshöfund í fyrsta sinn, óreyndan leikstjóra, nokkra sjónvarpsleikara í leit að stórtjaldinu sínu og sjáðu hvað þeir geta. „When a Stranger Calls“ er aðeins betra en flest slík nýleg tilboð, en er samt algjörlega eftir bókinni; prýdd söguþræði og tegundaklisjum. Sagan er ótrúlega einföld. Hinn grannur 87 mínútna hlaupatími er mikið bólstraður með ómarkvissum vinum og tilgangslausum svindlakærasta. Morðinginn er jafnvel laus við táknrænan hvata Jason eða Michael eða jafnvel morðingja upprunalegu myndarinnar og er þar af leiðandi aldrei sérstaklega ógnvekjandi. Lögreglan hegðar sér á svo ótrúlega áhrifalausan og letilegan hátt að hún er á mörkum starfsmisferlis. Simon West kemur með sömu aðlaðandi banality í málsmeðferð og hann stjórnaði með Lara Croft, en leikstíll hans er ákaflega almennur, hefur engar vísbendingar um raunverulegan hæfileika eða framtíðarsýn. Sýningarnar eru venjubundnar, dimmir gangar koma í staðinn fyrir ósvikinn hrylling og hræðsluárin eru af þreytu köttnum í skápnum. Kvikmyndatakan og framleiðsluhönnunin eru hins vegar yfir meðallagi fyrir þessa tegund kvikmynda. Húsið er fallega hannað, allt dökkur viður og glerkenndar spegilmyndir, og það eru nokkur augnablik sem vekja sjónrænan áhuga. Þó að það skorti eyri af dramatískum frumleika, virkar það sem þokkalega ánægjuleg 'dökk hús' spennumynd og heldur áhuganum lengur en flest lík þess.