Að sumu leyti fer The Wrath of Kriemhild fram úr dauða Siegfrieds, en hún tapar líka að einhverju leyti af stórleik þeirrar myndar. Söguþráðurinn í þessari er samheldnari en sá fyrri, sem er alveg ótrúlegt. Seinni helmingur hins eiginlega ljóðs er miklu slakari og mun erfiðara að troða í gegnum, þar til, það er að segja, þú kemst að hápunkts bardagaatriðinu; aðeins Iliad eru betri. Lang og Harbou skreyttu Húnana. Skáldahöfundur Nibelungenlied þekkti ekki Húna úr hægri boltanum og þar af leiðandi eru þeir meira og minna þeir sömu og Búrgúndar að venju. Til dæmis, þótt skáldið lýsi Etzel greinilega sem heiðinni (sem er helsta hugðarefni Kriemhildar þar sem Rudiger reynir að fá hana til að giftast sér), þegar hún kemur til Hunlands, er það fyrsta sem hún gerir að fara í messu. Húnar hér eru greinilega heiðnir; þeir eru næstum eins og hellisbúar. Lýsingin á þeim er bráðfyndin, sérstaklega Verbal, grínið, sem hefur tvær stórkostlegar senur. Persóna Etzel hefur fengið meira vægi. Hann er miklu ógnvekjandi. Það eina sem hann gerir er að harma örlög sín í upprunalega ljóðinu. Lang og Harbou eru meistarar í að byggja upp spennu, sérstaklega í veislusenunni, sem er samofin öðrum leik Verbal með ótrúlegum áhrifum. Hins vegar, eins og eðli þessa helmings ljóðsins er, vantar ótrúleg tæknileg afrek myndarinnar í þennan, að mestu leyti, fyrir utan töfrandi atburðarás þar sem salur Etzels brennur með Nibelungunum inni. Það eina sem ég þarf að mótmæla er hvernig Harbou breytir endingunum. SPOILERS: í ljóðinu, eftir að Hildebrand fangar Hagen og Gunther, eru þeir fangelsaðir. Kriemhild heimsækir Hagen í klefa sínum og krefst þess að hann upplýsi hvar hann hafi falið hjörðina. Hann neitar og hún sjálf afhöfðar bróður sinn. Þegar Hagen neitar enn þá afhöfðar hún hann. Hildebrand (eða hugsanlega Dietrich) er svo viðbjóðsleg að kona myndi gera ráð fyrir að myrða mikinn kappa að hann aftur á móti hálshöggvar hana og kallar hana „djöfulkonu“. Etzel, sem er miklu veikari í ljóðinu en hann er hér, segir eitthvað kjánalegt eins og: "Ah ég!" Ég get skilið hvers vegna þeir myndu vilja halda einingu tíma og stað eins og Hildebrand kemur með þá úr kastalanum; að halda í fangelsisstillingu dauðsfallanna tveggja myndi gera myndina mjög andsnúna. Ég skil líka hvers vegna þeir létu Hildebrand ekki drepa Kriemhild: karakter hans er mjög skertur hér; nafn hans er aðeins nefnt einu sinni. En að láta Kriemhild drepa sig, að ættleiða dauða Brynhildar frá íslenskum heimildum, er bara að koma til móts við áhorfendur í stað þess að ögra þeim. Tilgangur ljóðsins er sá að reiði Kriemhildar nær langt út fyrir það sem hún ætti að fara inn á svið hins hreina illsku. Hér látum við hana einfaldlega deyja fyrir týnda ást sína. Það er ekki eins áhugavert.