Jæja, þessi mynd var svo sannarlega í takt við nútímann. Engir hamingjusamir endir, ofurhetjur eða kraftaverk hér. Bara jarðbundinn skáldskapur til að örva huga okkar í samræmi við hryðjuverk og hvað ef. Hrós til Percival og Mickery fyrir frábært handrit og frábæra leikstjórn eftir Percival. Svona kvikmyndir eru nauðsynlegar til að halda okkur meðvituð um hvað er þarna úti. Ef sérhver friðelskandi karl og kona á jörðinni greindi frá augljóslega grunsamlegum athöfnum tel ég að hryðjuverk gætu ekki þrifist. Þessi mynd sýndi hversu erfitt það er í raun að hnekkja þessum hryðjuverkamönnum, jafnvel með góðri upplýsingaöflun. Jafnvel þó að myndin sé dálítið áróður gegn íslam (notkun múslimskra lögregluþjóna sem aðalpersónu) þá tel ég að hún hafi verið algjörlega raunhæf. Það átti að vera lost-gildi í sprengjuatvikinu. Sem mjög snjallt tæki til að miðla auðmýkt og vanvirðu fólks sem lent var í árás sem þessari, sýndu þeir fulla nekt kvenna sem voru afmengaðar eftir árásina. Það tók mig ekki langan tíma að átta mig á því að þetta var ætlað að innræta áhorfandanum enn frekar þá hugsun, þ.e.a.s. við ráðum ekki öllu í svona aðstæðum. Þó að þetta hafi átt sér stað í London, með venjulegum breskum leiklist á háu stigi, gefur það yfirlýsingu fyrir hvaða heimshluta sem er. Frábærar kvikmyndir þurfa ekki að vera stórmyndarsögur og þessi mynd er mjög verðug áhorfs.