Á svipaðan hátt og Frank Miller og Sin City teiknimyndasögurnar hans notuðu svart og hvítt til að tjá sig (og film noir áhrif þess), það gerir Christian Volckman með Renaissance. Það er árið 2054, í París. Í hefð vísindaskáldsagna er framtíðin björt, glitrandi margtáraður gimsteinn. Þetta er gimsteinn í umhverfi eymdar, misréttis og myrkurs; björt og falleg að ofan með dökkan kvið undir. Einn af þessum „björtu“ mönnum á toppnum, rannsóknarfræðingi frá mjög stóru og áhrifamiklu alþjóðlegu fyrirtæki (Avalon), er rænt. Hinum vel þekkta og duglega, Captain Karas (raddaður af hinum nýja James Bond sjálfum - Daniel Craig), er falið það verkefni að finna hana. Söguþráðurinn og skipulagið er ekki ýkja frumlegt. Hún er undir miklum áhrifum frá film noir, Gibson's Neuromancer og öðrum spæjarasögum, ásamt kvikmyndum eins og Blade Runner, Sin City, Metropolis Fritz Lang og Minority Report. Þar er aðallóðin, umkringd öðrum mögulegum undirlóðum sem allar tengjast á endanum. Það er ekki erfitt að átta sig á þessu öllu saman. Styrkur myndarinnar og frumleiki er í mikilli sjónrænni framsetningu. París er flókið úrval af stigum og undirstigum. Á grunni þess eru frumstæðari iðnaðarinnviðir. Eftir því sem borgin rís, eykst byggingarlistinn margbreytileiki hennar og ljómi. Samt í þessari uppbyggingu jafnast toppurinn ekki við upphækkun mannlegra hugsjóna og hegðunar. París hefur verið flókið fjör og sett í ljómandi svart og hvítt. Myndin er nær í anda með Sin City (teiknimyndasögunum) en Sin City myndin var með upprunaefni sínu. Þetta er gert enn auðveldara, vegna þess að það er enn eftir í tiltölulega sama miðli; fjör. Mikið á sama hátt og Scanner Darkly ýtti undir sjónræna þætti sögusagnar, það gerir þetta líka. Ljósið og dökkt, svart og hvítt skapar andrúmsloft andstæðna, auk sjónræns tvíræðni. Rétt og rangt, svart og hvítt getur tapað allri merkingu á sama tíma og það er beint fyrir framan okkur. Myndin sannar hvernig svart og hvítt getur verið bæði óljóst og augljóst á sama tíma. Í samræmi við anda myndarinnar get ég verið bæði gagnrýnandi og aðdáandi. Ég get elskað og hatað í sama ljósi. Þetta er örugglega upplifun sem ég mæli með fyrir unnendur myndlistar. Svo helltu öðru Black and Tan, farðu inn í tómið og njóttu ferðarinnar.