"The Good Earth" eftir Sidney Franklin hefur náð klassískri stöðu þökk sé tímalausri sögu og frábærum leik, sérstaklega frá Luis Ranier, sem hlaut Óskarsverðlaun fyrir túlkun sína á O-Lan. Frammistaða Rainer er svo fullkomin að hún er næstum óþekkjanleg. Þar sem Rainer hefur mjög litla samræður í gegnum alla myndina (og hún er löng), treystir Rainer á andlits- og líkamstjáningu. Hún lítur út og lætur kínverska að því marki að einhver sem ekki kannast við verk hennar gæti auðveldlega misskilið hana sem slíka. Kvikmyndin er enn viðeigandi í dag vegna þess að hún kannar söguna um tusku til auðæfa og alhliða þemu sem henni fylgja. Þegar Lung og eiginkona O-Lan ná loksins fjárhagslegum árangri eftir margra ára hungursneyð og fátækt, finna þau líf fullt af eigum en innihaldslaust. Það er fyrst þegar þeir snúa aftur til jarðar eftir að hafa barist við engisprettur (tæknibrellurnar sem notaðar eru til að búa þær til eru enn ótrúlegar og fallegar á að horfa) sem þeir finna aftur lífsfyllingu. Algeng formúla sögð með einstöku sjónarhorni kínverskrar fjölskyldu (sérstaklega fyrir 1937) gerir myndina klassíska. Peningar eru ekki nokkurs virði án vina og fjölskyldu, atriði sem myndin keyrir fullkomlega heim á síðustu 10 mínútunum með tilfinningalega fullnægjandi niðurstöðu.