'Soapdish' er ein besta gamanmynd tíunda áratugarins, sem er þó minnst minnst. Myndin snýst um hin ýmsu drama utan myndavélarinnar sem eiga sér stað á bak við tjöldin á ódýrt framleiddri Daytime Soap Opera. Fyrsti af ýmsum áhrifamiklum styrkleikum myndarinnar er frábær A-lista leikarahópur. 'Soapdish' skartar nokkrum af bestu leikurum og leikkonum þessa tímabils. Myndin er frábærlega leidd af Sally Field, sem taugaveiklaða öldrunar leikkonan Celeste Talbert (Hún kastar ofboðslega reiði þegar hún er sett í búning sem lætur hana líta út eins og "Gloria F" *CKING Swanson!"). Aukaleikarar hennar eru eins og hver er-hver í 90's Movie Greats! Whoopi Goldberg, Robert Downey Jr, Teri Hatcher, Kevin Kline og Kathy Najimy lyfta myndinni mjög upp. Goldberg er fyrirsjáanlegt frábært, á meðan frammistaða Downey Jr. og Hatcher gefa vísbendingu um það kómíska afbragð sem þeir myndu síðar ná. Hvað varðar skrif er myndin framúrskarandi. Það er virkilega nútímalegur brún á handritinu sem villast út í hið dásamlega furðulega í nokkur skipti. Það eru líka nokkrir sjónrænir gaggs sem eru töluvert á undan sinni samtíð. Að sumu leyti minnir myndin á Mel Brooks þegar hann er bestur og minnti gagnrýnandann oft á High Anxiety (1977). Mikið af húmor myndarinnar er háð því að hún er oft á tíðum skrítin, en nokkuð nákvæm, framsetning á sjónvarpi á daginn og taugaveikluðum og tilgerðarlegum leikurum. Til dæmis er aukahlutverkið með arðránsstjóranum sem Carrie Fisher leikur, bæði fyndið og heiðarlegt. 'Soapdish' er, fyrir mína peninga, ein allra besta gamanmynd sem Hollywood framleiddi á tíunda áratugnum. Þetta er frábært handrit og A-Class leikarahópurinn gerir það að verkum að það verður að sjá. Það er erfitt að elska ekki þessa mynd eftir að hún hefur látið þig hlæja í 90 mínútur.