Sú undarlegasta af undirtegundum kvikmynda er hin svokallaða "The Great Ladies of the Grand Guignol": búðahryllingsmyndir sem sameinuðu yfirgnæfandi melódrama með gotneskum spennu og voru alltaf í aðalhlutverki af vanaðri og næstum gleymdri leikkonu frá gullöldinni í Hollywood. í ósmekkandi hlutverkum ýmist þjáðra fórnarlamba eða öskrandi illra hörpu. Þessi tegund gaf þeim óvenjulega leiksýningu sem leyfði dótinu sínu á skjánum enn og aftur og vann nýjar kynslóðir aðdáenda á kostnað glæsilegra mynda þeirra frá því í gær."Hvað er málið með Helen" er síðasti dropi þessarar undirtegundar. með töfrandi frammistöðu bæði Debbie Reynolds og Shelley Winters sem erfiðar mæður tveggja dæmdra glæpamanna sem flýja frá fortíð sinni til sólríkrar Kaliforníu á þriðja áratug síðustu aldar til að opna hæfileikaskóla til að mjólka út ákafur mæðurnar sem vilja að dætur þeirra verði þær næstu. Shirley Temple. Í Kaliforníu fær Debbie hamingju, skjólstæðinga, tangó, steppdans og nýtt ástaráhugamál (Dennis Weaver á meðan skellur Shelley með hræðilegum endurlitum, ógnandi nafnlausum símtölum, ógnar ókunnugum, ógnar Agnesi Moorehead sem útvarpsboða, sætum litlum kanínum (!) og óheppileg kynni af rafmagnsviftu (óh!). Slælega handritið (skrifað af Henry Farrell, maðurinn sem byrjaði alla þessa tegund með "Whatever Happened to Baby Jane" ásamt meistaraleikstjóranum Robert Aldrich, Joan Crawford og Bette Davis) er full af söguþræði, rauðum síld og ónýttum tækifærum sem hefðu getað gert þessa mynd frábæra: undirliggjandi þemu brenglaðrar móðurhlutverks (með persónum Debbie og Shelley sem „misheppnaðar mæður“ og yfirþyrmandi mömmur barnastjörnunnar) og þráhyggju kventengsla ( Sambandi Debbie og Shelley og sú staðreynd að hinar fáu karlpersónur þessarar myndar eru annaðhvort óheiðarlegar eða skrítnar, jafnvel Dennis Weaver draumabáturinn Texan) er ónýtt. Í staðinn fáum við Debbie Reynolds söngleiki millispil og dansandi töfra, þó gaman að horfa á það taki of mikinn skjátíma af því sem á að vera sálfræðileg kælir. En samt er þessi mynd mjög skemmtileg. Stjörnurnar tvær og stílhrein leikstjórn Curtis Harrington yfirstígur auðveldlega galla sína. Kvikmyndaafþreying þriðja áratugarins er litrík og glæsileg (sjáðu fötin hennar Debbie!) gerð með mjög þröngum fjárhagsáætlun. Aukið andrúmsloft brjálæðis og hysteríu er virkilega hrollvekjandi með átakanlegum lokakafla sem mun ásækja þig dögum saman. Og þú myndir ekki auðveldlega gleyma þessu kjánalega „Goody, goody“ lag sem gengur í gegnum myndina heldur. Og að sjá sífellt vitlausari Shelley Winters klúðra öllum möguleikum Debbie Reynolds á hamingju er gaman að horfa á! 8 af 10.