Hún kom á undan „boðorðunum tíu“ „land faraóanna“ „Ben Hur“ og það er litið fram hjá henni í dag. Hversu ósanngjarnt! Byggt á risastórri skáldsögu Mika Waltari gerir hún hana ekki ódýrari! Skáldsaga Waltari var svo risastór að aðeins smásería hefði getað gert það réttlæti (ég vona að það verði gert einhvern daginn). Waltari, boðskapur hans er í meginatriðum kristinn er ósnortinn (önnur af bókum hans "leyndarmál konungsins" (fyrsti hluti) gerist eftir dauða Krists í landinu helga). "Hinn egypski" er uppgangur eingyðistrúar sem er nálægt kristni löngu fyrir Krist: Faraóinn (Wilding) er einhvers konar Messías sem fórnar lífi sínu vegna þess að hann veit að hið sanna ríki er ekki í efnisheiminum: hann biður um að skila góðu fyrir illsku! Og hann á lærisveina sem munu að lokum breytast í píslarvotta (senan þegar Simmons og aðrir tilbiðjendur sólguðsins eru drepnir er sjónrænt töfrandi, lítur út eins og einhver heiðinn ballett). Fyrir prestana, hins vegar, þetta ný trú myndi þýða endalok áhrifa þeirra á almenning, og þess vegna leita þeir að sterkum manni (þroska) sem getur leitt herinn gegn Hettítum sem og gegn hættulegum samlanda þeirra. Önnur trú, eða trúleysi ættum við að segðu, er Sinouhé (Purdom) sem á tveimur klukkustundum trúir á ekkert (röð sandkornsins er algjörlega tilkomumikil og hækkar alla myndina vel yfir meðallagi !!) Það er önnur heillandi hlið: myndin lítur út eins og glæsilegt melódrama .Ekki aðeins fyrir handritið (einkum síðasta opinberun pharoah-systur (Tierney) sem er fyrir "boðorðin tíu" um tvö ár), heldur einnig fyrir glæsileika kvikmyndatökunnar: Viviani, í bók sinni um Curtiz, talar um Baudelairískt andrúmsloft, blátt. og gull, einkum í atriðunum sem taka þátt í vændiskonunni (Darvi) sem hugleiðir spegilmynd sína í vatninu í baðinu sínu, æðsti narsissmi. Í kringum hetjuna birtast allar persónurnar, hverfa, birtast aftur, en þegar þær birtast aftur, hafa þær fylgt leið sinni og allar undirsögurnar koma saman af fullkominni kunnáttu. Þar að auki, eins og slíkt er oft raunin í "nútíma" melódramum, sagan er langt endurlit, innrammað af tveimur stuttum þáttum sem sýna Sinouhé gamlan mann sem man eftir. Þetta er dásamlegt sverð og skó, sem hafði mikil áhrif, ekki aðeins í Ameríku heldur einnig í Evrópu, einkum í Póllandi þar sem Jerzy Kawalerowicz leikstýrði töfrum. "faraon" (1966) sem átti Curtiz mikið að þakka.