Clint Eastwood myndi leika aftur sem bardagaþreytti einkaspæjarinn Harry Callahan, en myndi einnig leikstýra fjórðu færslunni í 'Dirty Harry' seríunni. 'Sudden Impact' aftur eins og hinar viðbæturnar, kemur með sinn aðgreinda stíl og tón, en ef eitthvað er þá er það líklega mest líkt upprunalegu í því dekkri og svæsnu augnabliki (og gefur klassíska línu "Go ahead. Make my day") en sumt af húmor þess verður að sjást til að trúa. Bulldog sem heitir kjöthaus sem pirrar og prumpar. Ójá. Hins vegar er athyglisverð staðreynd að þessi færsla var aðeins ein í röðinni til að hafa hana ekki að öllu leyti í San Francisco. Sagan segir frá rannsóknarlögreglumanninum Callahan að reyna að setja saman hluti morðsins þar sem fórnarlambið var skotið í nára og síðan á milli augnanna . Eftir að hafa lent í einhverjum vandræðum með yfirmenn skrifstofunnar og valdið uppnámi sem hefur einhverja glæpaforingja þrjóta eftir blóðið. Honum er skipað að taka sér leyfi, en það fellur í vinnu þar sem hann heldur til strandbæjar San Paulo, þar sem morð hefur átt sér stað svipað í bláæð (kúla til nára og á milli augna) og mál hans. Þar byrjar hann að grafa upp óhreinindi, sem leiðir til hugmyndar um að einhver sé að hefna sín. Ef ég á að vera heiðarlegur, þá var ég ekki svo hrikalega heitur á mynd Eastwood, en eftir margar endurteknar skoðanir hefur það nánast vaxið á mér að því marki líklega á pari við fyrstu framhaldsmyndina 'Magnum Force'. Þessi vel samsetti söguþráður gefur Eastwood í rauninni annan vinkil til að vinna eftir (jafnvel þó að það líði meira eins og háþróuð mynd af vigilante-eiginleikunum sem eru í gangi á þessum tíma), alveg bókstaflega með einhverju refsandi en ógurlega skaða. Það er eins og hann sé að gera tilraunir með noir-spennusögur með karakterdrifnum eiginleikum til að hjálpa til við að þróa tilfinningalega freyðandi og að lokum siðferðisumgjörð. Notkun hans á myndum er varanleg, vegna þess að andrúmsloftið er slétt og forboðið. Dökkir tónar, róandi lýsing eins og atriðið undir lokin í ætt við einhverja vestræna uppgjör af skuggamyndafígúru (Harry með nýju .44 automag skammbyssuna sína) sem færir sig í átt að undrandi bráðinni á fiskibryggjunum. Það er sláandi sjón sem skapar ótta! Að blanda saman ógeðslega kulda með látlausri grimmd og dash af húmor. Það virtist losna. Stór plús við þessar myndir eru samræðurnar, þó ég myndi ekki kalla „Sudden Impact“ fyrsta flokks, þá býður hún upp á næg bítandi orðaskipti og eftirminnilega lofsverðar línur „Þú ert goðsögn í þínum eigin huga“. Elskarðu ekki bara að heyra Harry kveikja í skemmtilegum gríni áður en þú dregur upp verkið sitt. Slagverkið þegar það á sér stað er spennandi ögrandi og ákafur eina leiðin til að fara og hraðinn flýgur framhjá með litlum flötum göngum. Lalo Schfrin snéri aftur sem tónskáld (eftir að „The Enforcer“ lét Jerry Fielding skora) með aðferðafræðilegu angurværu sparki, sem andaði samt þessum drungalegu vísbendingum að áferðarlítið tónverk sem smellpassaði frá upphafi. Bruce Surtees (fastamaður í Eastwood) fær verkið á bak við myndavélina (þar sem hann vann verk með 'Dirty Harry') og gefur myndinni mikið svigrúm með því að ramma inn bakgrunninn frábærlega í nokkrum óaðfinnanlegum mælingarsenum, en einnig hljóðfærasnúnum sjónarhornum á þessum dramatísku augnablikum. Eastwood sem risaeðlan Callahan slær enn í gegn, fer lengra en bara þessi stálglampi til að ná verkinu og sýnir líklega aðeins meira hjarta en maður myndi búast við frá yngri Callahan. Þetta gerist með skyndilegri breytingu á söguþræði í leit Harrys að réttlæti af merki þó að hann sé ekki alltaf sammála því. Mér fannst það bara skrítið algjör sinnaskipti. Á móti honum er stórkostleg frammistaða frægu hans á þeim tíma sem Sondra Locke. Hún varð fyrir áfallalegum kvölum (það var tilgangslaust nauðgað ásamt yngri systir hennar), er falin af gleraugum hljóðlátum styrkleika. Þegar reiðin er sleppt er hún taktískt nákvæm í útkomu sinni. Paul Drake er fullkomlega ógnvekjandi og skítugur sem einn af þrjótunum og Audrie J. Neenan neglir niður fráhrindandi skítsama og stórmynta frammistöðu. Þetta fólk er svo sannarlega ljótur söfnuður. Pat Hingle er traustur sem yfirmaður litla strandbæjarins. Í smærri hlutum eru Bradford Dillman og hinn ánægjulega kraftmikli Albert Popwell (fastamaður í seríunni 1-4, en undir mismunandi persónum). Hvernig geturðu gleymt honum í 'Dirty Harry' já hann er bankaræningi sem er aftast í vörumerkjatilvitnuninni "Finn ég mér heppinn? Jæja, er það, pönkari?"