Það má með réttu líkja 'The English Patient' við myndir David Lean, en umfangsmiklar sögur eins og 'Lawrence of Arabia' og 'Bridge on the River Kwai' hljóta að hafa veitt leikstjóranum Anthony Minghella innblástur. Myndin er fallega ljósmynduð og gerist eins og 'Lawrence' í Norður-Afríku, en í seinni heimsstyrjöldinni. Sagan er flókin, en hún styttist í forboðna ást á milli skoðanakennds og oft erfiðs fornleifafræðings sem Ralph Fiennes leikur og giftrar konu sem Kristin Scott Thomas leikur. Sagan, byggð á skáldsögu eftir Michael Ondaatje, er sögð í leifturmyndum af Laszlo de Almasy greifa Fiennes - aðalpersónunni. Sú staðreynd að nafn hans hljómar ekki eins og hann sé enskur leikur lykilhlutverk í því sem fram fer. Hann hefur brunnið illa í flugslysi, sem átti sér stað rétt þegar myndin er opnuð, og er í umönnun í Evrópu af Hana, hjúkrunarfræðingi í hernum sem leikin er af Juliette Binoche. Það sem gerir þessa sögu epíska er hið mikla sópa yfir stað og tíma, og þróun persóna umfram það sem elskurnar eru tvær. Í myndinni kemur skýrt fram að sönn ást og ástríðu, jafnvel með skelfilegum afleiðingum, getur gert lífið þess virði að lifa því eða þess virði að deyja fyrir. Ef þú ert rómantískur innst inni og kannt að meta kvikmynd án stöðluðu hamingjusömu endisins og einföldum siðferðisreglum, gætirðu fundið að „Enski sjúklingurinn“ talar beint til þín.