John Waters hefur gert hressustu, hjartnæmustu, dökkustu, persónulegustu litlu mynd sem ég held að ég hef séð (jæja, kannski skyndibita-fljótur kvenna komi í öðru sæti) Sjón leikstjórans er ómenguð... frásögnin er duttlungafull, persónurnar eru persónulegar og undarlegar spegilmyndir af fjölskyldunni og hans eigin innra lífi ...tónninn er aldrei þvingaður eða stílhreinn yfir arch. Það er engin tilgerðarleg skothönnun, ennui eða tímaritaflokkun....Martha Plimpton er mögnuð sem systirin. Eddie Furlong er innblásin steypa. Amma með talandi Maríu, tepoka, endurunnan fatnað, sorp gærdagsins verður að list nútímans -- og lærdómur myndarinnar er að það mikilvægasta sem við getum metið er fjölskyldan ... og auðmjúkt líf.