Eins og margar stjörnur á hvíta tjaldinu þegar ferill þeirra lauk, sneru svo margir sér að sjónvarpi þar sem þeir tryggðu sér sennilega orðstír sinn fyrir afkomendur. Donna Reed er dæmi. Hún var svo sannarlega betur í stakk búin til að leika eiginkonu, móður og heimakonu Donnu Stone eftir að hafa leikið Mary Bailey í It's A Wonderful Life. Donna var alltaf falleg og vitur og alltaf hjálpsöm með vandamál barna sinna og eiginmanns síns. Carl Betz var ekki hálfviti, hann var barnalæknir sem hafði skrifstofu sína tengda húsinu. Talaðu um að maðurinn væri alltaf tilbúinn í kreppu. Þó þetta hafi verið Donna Reed Show vegna þess að eiginmaður Donnu á þeim tíma, Tony Owen framleiddi það. Samt entist það eins lengi og gerði vegna vinsælda barnanna tveggja, Shelley Fabares og Paul Petersen. Fabares átti þessa mest seldu unglingaplötu Johnny Angel sem hún kynnti í þættinum. Henni tókst að skipta yfir í fullorðinsstjörnu, þekktust fyrir hlutverk sitt í Coach sem eiginkona Craig T. Nelson. En Petersen var átrúnaðargoð fyrir unglinga á sínum tíma. The Donna Reed Show þori ég að segja að hafa fengið flesta áhorfendur sína vegna hans. Það er gleymt núna, en Petersen átti líka metsöluplötu, My Dad. Gekk ekki helmingi eins vel og Johnny Angel. Nú rekur Paul Petersen stuðningshóp fyrir fyrrverandi barnastjörnur eins og hann sjálfan. Svo mörg þeirra enda svo hörmulega að það er gott verk sem hann er að vinna. Stone fjölskyldan var kjarni Mið-Ameríku. Þau bjuggu í úthverfi nálægt Chicago, lifðu heilbrigðu lífi. Mamma og pabbi voru alltaf til staðar fyrir börnin. Auðvitað voru vandamálin sem þeir höfðu venjulega ekkert annað en að brjóta útgöngubann. Það er þessi sería sem ég tel að hafi verið fyrirmynd sjónvarpsbæjarins Pleasantville þar sem Tobey Maguire og Reese Witherspoon sogast inn. Ég á skemmtilegar minningar frá The Donna Reed Show. Auðvelt að taka, en ekki of alvarlega.