Ég hélt að það yrði stórkostlegri saga. En efnið er frekar jarðbundið miðað við söguna um Dauðavagninn sem ég bjóst við. Í raun er miklu meira um félagslegt drama. Eins og venjulega í „kvikmyndum evrópskra höfunda“. Leikarar eru áhugaverðir, ekki ofspilaðir eins og í venjulegri þöglu mynd. Myndir eru ekki svo góðar að þær festist í huganum eins og í Smultronstället Bergmans. Þetta er rétt að samanburðurinn á myndunum tveimur er aðalatriðið hér. Smultronstället byrjar á sýn um dauðavagn þar sem persóna Sjöströms getur séð eigin líkama. Það eru klukkur án sýnir. Hann er knúinn til að líta til baka á það sem hann hefur gert rangt. Það er sýn á hamingjusama fjölskyldu hans í landinu. Í Körkarlen svindlar eiginkona Sjöströms hann ekki fyrir augum hans en hún vill flýja með litlu börnin því það myndi aldrei lagast með honum. Að lokum er játning Edit einhvers konar lifandi dómur. Jæja, ég myndi bara bæta því við að Sjöström eyðilagði hurðina með öxi vegna þess að konan hans læsti henni og ætlar að fara burt með börnin minnti mig á The Shining. Sem var miklu frekar fantasíusaga þar sem Dauðinn hékk.