Heimildarmynd um tvær rokkhljómsveitir, sem spannar nokkur ár. Brian Jonestown fjöldamorðin og Dandy Warhols. Það sem gerir það sérstakt er athugun á flóknum andstæðum persónuleika og kaldhæðni velgengni og bilunar. Anton Newcombe, aðalmaður Brian Jonestown fjöldamorðingja, er almennt viðurkenndur sem tónlistarsnillingur, ekki aðeins af samstarfsmönnum sínum, vinum sínum og keppinautum Dandy. Warhols, en einnig af plötuframleiðendum og flestum sem hafa unnið með honum. Því miður eru hann og hljómsveitarmeðlimir hans líka ófærir um að aðlagast hinum raunverulega heimi. Newcombe berst við hljómsveitarmeðlimi á sviðinu eða við meðlimi áhorfenda (verður handtekinn á einum tímapunkti fyrir bókstaflega að sparka í höfuðið á aðdáanda). Newcombe á sér engin takmörk hann spilar á milli 40 og 100 mismunandi hljóðfæri, semur og framleiðir alla tónlist BJM, getur framleitt nógu mörg lög til að fylla heila plötu á einum degi, er spámannsþráhyggja með eigin tónlistarsnillingi, en er líka þungur fíkniefnaneytandi, flýgur í reiði vegna minnstu málamiðlunar á eigin listrænni heilindum, skipar hljómsveitarmeðlimum sínum eins og þeir séu lægri lífsform og getur blásið á samninga eins hratt og hann gerir þá. BJM fer í gegnum fjölda plötuútgefenda í hröðum röð þeir skrá þá um leið og þeir átta sig á hæfileikum Newcombe og láta þá fara um leið og þeir átta sig á að hann er algjörlega óviðráðanlegur. Warhol-hjónin viðurkenna skuld sína við sköpunargáfu Newcombe og gera það ekki setja sig jafnvel á sama upphafna stórleikasviðið en Warhol-hjónin hafa eitthvað sem BJM hefur ekki hæfileika til að samþætta hæfileika sína við skynsemi, raunheiminn og markað sinn sem blandapott af hæfileikum (jafnvel þótt mikið af því er eimað frá sérfræðingur Newcombe) og aðgengi, þau eru sjálf skilgreiningin á „svalt“. DiG! fylgist með samhliða ferli hljómsveitanna tveggja með vaxandi spennu. Á einum tímapunkti stundar Newcombe glæfrabragð sem ætlað er að vekja athygli með því að senda augljósar líflátshótanir og hatursskilaboð til Warhols (í kassa sem inniheldur lifandi skotfæri og móðganir eins og sápustykki „til að hreinsa til“) aðeins hann gleymir að segja frá þá er þetta glæfrabragð og þeir verða svo vænisjúkir að þeir taka út nálgunarbann á Newcombe. Þegar Dandy Warhols fara í loftið í Evrópu með smellum eins og 'Every Day Should Be A Holiday' og 'Bohemian Like You' er Newcombe að verða sífellt einangrari. BJM eru stöðvuð og hljómsveitin hættir þegar hún er handtekin fyrir vörslu marijúana Warhol-hjónin verða handtekin vegna fíkniefna um svipað leyti, látin hætta með viðvörun og jafnvel leyft að halda grasinu. Víðtækari aðdráttarafl DiG! er að lexían um snilli á móti aðgengi er langt umfram tvær hljómsveitir eða jafnvel rokktónlist. Gallinn er sá að hún er enn heimildarmynd, hversu innileg sem hún er, og hún mun að mestu leyti aðeins höfða til dyggra kvikmyndaaðdáenda eða fólks sem hefur nú þegar áhuga á tónlist annarar eða beggja hljómsveitanna sem koma fram. Það má vel vera að Newcombe sé að mestu óviðurkenndur snillingur og það sést daufur svipur á þessu í myndinni, en fyrir eyra sem ekki er í lagi er fátt annað en fullyrðingar þeirra sem rætt var við til að bera vott um þetta. Með orðum eins hljómsveitarmeðlima: "Í sérhverri andlegri hefð brennur þú í helvíti fyrir að þykjast vera Guð og geta ekki bakkað það upp." Newcombe er ekki að þykjast en tölulega er kannski enn ekki nóg fólk til að meta hann á lífsleiðinni, og DiG! á í brekkubaráttu við að rétta af jafnvæginu í þágu pyntaðs en að mestu óviðurkennds snillings.