Ég sat í gærkvöldi til að sjá þessa mynd leikna í grísku sjónvarpi vegna komandi Ólympíuleika sem borgin mín heldur. Þar sem ég vissi að þetta er amerísk kvikmynd hafði ég þegar búist við því að hún myndi einbeita mér meira að sögu bandarískra íþróttamanna. tilbúinn í það. En það sem ég sá var..., of mikið! Ég meina, þegar kvikmynd ber slíkan titil ("First Olympics: Athens 1896"), jafnvel af amerískum uppruna, myndirðu ekki búast við því að hún væri svona áróðursrík og á á sama tíma, fáfróð um íþróttamenn og viðleitni annarra landa. Bandarísku íþróttamennirnir virðast hafa allar gjafir náttúrunnar (styrk, snjöll, örlæti, góðvild, kurteisi...), öfugt við "syndaíþróttamenn" þeirra í Leikir sem virðast ekki einu sinni geta... sagt hugsanir sínar eða tjáð tilfinningar. Fjöldi skipta sem ameríski þjóðsöngurinn er spilaður á meðan á myndinni stendur hlýtur að vera met í kvikmyndagerð. Megalómanía þegar hún er best! Hann notar jafnvel skáldaðar staðreyndir sem hæðast að grísku þjóðinni, eins og grískum ríkisborgurum sem þjóna erlendum maraþoníþróttamönnum með víni, til að hjálpa innlendum að vinna keppnina. Svo mikið um ólympíuandann. Hugsaðu um það. Að vera grískur og setja illa mark á kvikmynd titillinn sem er líka grískur er eitthvað sem gleður mig alls ekki. En samkvæmt því sem ég hef séð get ég ekki gefið því meira en 4 af 10 (vera frekar örlátur í raun).