Þessi mynd sýnir það versta við að lifa af stríð, minningarnar. Fyrir marga hermenn, karla og konur, getur heimkoma verið upphaf raunverulegra vandamála. Mér er minnisstætt faðir minn og bræður hans sem snúa aftur frá seinni heimstyrjöldinni. Fyrir einn af frænda mínum var stríðið aldrei búið. Hann lifði D-Day innrásina af, eitthvað í ætt við fyrstu 20 mínúturnar af Saving Private Ryan. Hjá honum yljuðu minningarnar ekki aðeins heldur píndu hann. Hann varð alkóhólisti eins og nokkrir frændur mínir, synir hans. Hoppa á undan 60 ár og setja hermennina í annað stríð, í öðru landi, niðurstaðan er sú sama. Þegar ég sá þetta á KC FilmFest var mér bent á að það er eitthvað við stríð sem aldrei breytist. Hinir hugsjónalegu ungu menn og konur fara ekki varhluta af tilfinningalegri kvöl þess sem gerðist í Írak, og sérstaklega ef þú ert á móti stríðinu muntu koma í burtu með meiri samúð með hermönnunum þar sem reyna að gera það sem þeir trúa eða hefur verið sagt að sé rétt. Merkislínan úr Víetnamstríðsmyndinni Platoon segir allt sem segja þarf. "Fyrsta fórnarlamb stríðs er sakleysi."