Ég ætlaði aldrei að sjá Venom, en ég náði því á kapal. Það hefur góða þætti. Louisiana mýrarstemningin fyrir einn, eitthvað sem við munum því miður ekki sjá svo mikið af í kvikmyndum vegna fellibylsins Katrínar. Hún er byggð á áhugaverðu hugtaki, venjulegum manni gegnsýrður öndum hins illa. Átök hans við son sinn hefðu getað verið áhugaverð, eins og stór hluti myndarinnar. En eins og hefur tilhneigingu til að gerast í Hollywood, fer áhugaverð hugmynd í kunnuglega átt: Dreptu allar persónurnar, nema góðu stelpuna, og byrjaði á svörtu strákunum. Ég er aðdáandi Agnesar Bruckner, en hinar persónurnar, fyrrnefndur sonur illmennisins, CeCe sem hlýtur að verða vúdúprestkona, eru áhugaverðari. Og fyrir ást Guðs, bara einu sinni myndi ég vilja sjá meyjuna drepast. Okkur líkar öll við auðveldu stelpuna, af hverju getur hún ekki lifað? Í þessu tilfelli var það Bijou Phillips og við elskum hana. Endirinn var ekkert vit miðað við hvað hafði verið staðfest um ósigrleika illmennisins. Allt blóðbadið og andrúmsloftið, og það leiðir ekki til neins.