Sætur og fjörugur, en haltur og ódýr. 'Munchies' er önnur Gremlins klón sem kom út frá níunda áratugnum. Ég er ekki mikill aðdáandi eftirlíkinganna. Fyrst var það hið ágæta „Gremlins“. Síðan komu hinir mjög meðalmennsku „Critters“. Við skulum ekki gleyma hinum ömurlegu „Ghoulies“. En heilu gryfjurnar þyrftu að fara í „Hobgoblins“ '.Er það meira?? Núna þyrfti 'Munchies' fyrir mér að falla einhvers staðar á milli 'Ghoulies' og 'Hobgoblins'. Reyndar fannst mér það líklega skemmtilegra en 'Ghoulies', en ég vildi frekar dekkri tóninn. Allt frá byrjun spilar það upp á sig fáránlega eðli (sem það er betra fyrir það), en vegna þess eðlis getur hammy-leikurinn (Alix Elias og Charlie Phillips), orðið frekar yfirþyrmandi að þú sérð frekar bara munchies hlaupa amok. Það er þar sem gamanið á sér stað. Aðallega þó létt í lund, þar sem sagan snýst fyrst og fremst um munchies (sem eru ýmist svangir, kátir og eyðileggjandi) í fullt af meintum kómískum kynnum (sum augnablik virka) í litla eyðimerkurbænum eins og par. á eftirför. Það er kjánalegt, en undarlega grípandi þökk sé zippy pacing. Verurnar sjálfar líta frekar bragðlausar út og illa ítarlegar, þar sem þær eru grunndúkkur sem verið er að kasta um. Þaðan sem persónuleikar þeirra komu er að þeir geta í raun talað... og með viðhorfi. Charlie Stratton og hin sterka Nadine Van der Velde (sem var í 'Critters') voru sanngjarnar leiðir. Harvey Korman var viðunandi í tveimur hlutverkum. Robert Picardo skýtur líka upp kollinum. Skemmtileg afþreying fyrir þá sem ekki eru krefjandi.