Hitokiri (sem þýðir í grófum dráttum sem "morð"), a/k/a "Tenchu" sem þýðir í grófum dráttum sem "guðdómleg refsing") sýnir Hideo Gosha efst í formi sínu. EKKI missa af þessari, eða hinni klassísku Gosha, Goyokin! Hitokiri er ekki bara ein af bestu myndum Gosha, hún er ein besta "samurai/chambara" mynd sem gerð hefur verið, og kannski ein besta japanska kvikmyndin sem flutt hefur verið út. Vertu varaður við, öll flóknu söguþræðin í Hitokiri geta verið svolítið erfitt að fylgja þeim sem ekki þekkja japanska sögu 19. aldar. Þrátt fyrir það er undirliggjandi mannlegt drama augljóst og opið öllum áhorfendum. Eins og viðmiðið er fyrir Gosha, gefur Hitokiri enn eitt afbrigðið af hefðbundnu þema sínu um „hollustu við herra manns“ á móti „að gera það rétta“. Hins vegar þróar Gosha uppáhaldsþemað sitt af svo fágun að það er í raun _kvikmyndin að sjá (ásamt Goyokin, auðvitað). Ég býst við að það skiptist svona niður: Ef þú vilt einfaldari, meira hasarmiðaða sögu, gætirðu viljað að sjá Goyokin. Hins vegar, ef þú vilt meira ígrundað, marglaga (þó ömurlegt) drama, skoðaðu þetta.(Allt í lagi, allt í lagi, í rauninni er sögulegt bakgrunnur gríðarlegt kraftamót milli margra ólíkra samúræjaætta sem eru annað hvort (1) að vinna að umbótum, enn halda, Tokugawa Shogunate, og (2) þeim sem eru að reyna að setja Meiji keisara sem æðsta stjórnanda Japans. Auðvitað höfðu þessar ættir sem störfuðu "fyrir" Meiji keisara oft minni áhuga á að "endurbæta" Japan en að tryggja þeirra eigin ættin meira vald í "nýju heimsskipaninni". Það er kaldhæðnislegt að allt feudal kerfið var opinberlega afnumið sem ein af fyrstu umbótum Meiji ríkisstjórnarinnar. Það eru kaldhæðnisleg útúrsnúningur eins og þessi -- Gosha er mikill kaldhæðni -- sem gerir allt söguþráðurinn öllu bitrasætari.)Það sem aðgreinir "Hitokiri" frá öðrum myndum Gosha er þroskuð tilfinning Gosha fyrir kvikmyndatöku. Hvert skot er yfirvegað samið og (líkt og Barry Lyndon eftir Kubrick) gæti hver rammi myndarinnar haldið sér sem kyrrmynd. Auðvitað er þetta dæmigerður Gosha. Hitokiri sker sig virkilega úr með töfrandi bakgrunni, þar á meðal (eins og með Goyokin) mörgum hrífandi sjávarmyndum. Horfðu bara á upphafsröðina og þú ert hrifinn! Gerðu ekki mistök, þetta er ekkert enskt tímabil: Hitokiri er mjög ofbeldisfullt (ekki segja að þú hafir ekki verið varaður við). Hvað annað, annað en flott myndavélavinna, gerir Hitokiri áberandi? Sýningarnar virðast (mér) aðeins lúmskari í þessu. Katsu Shintaro (af Zatoichi/Hanzo rakvélarfrægðinni) snýr sér að stjörnuleik sem hin átakamikla söguhetja/andhetja, Okada Izo. Katsu tekst að innræta mannkyninu persónu sem virðist næstum meira villt dýr en illmenni. Í gegnum myndina ertu aldrei alveg viss um hvort þú sért trúlofuð eða uppreisn persóna Okada. Á sama tíma virðist lýsing Katsu á ofboðslega virðingarhungri Okada, og síðar aumkunarverðar tilraunir hans til endurlausnar, svo mannleg að þú getur ekki annað en fundið fyrir samúð/samkennd. Eftir að hafa séð Nakadai Tatsuya leika pyntuðu hetjuna í „Goyokin“ er auðvitað frábært að sjá hann leika svona miskunnarlausan illmenni í „Hitokiri“. Hann er bara fullkominn, það er ekkert meira um það að segja! Sem lokaorð, kannski áhugaverðari fyrir buff en aðdáendur, ekki missa af síðustu skjámynd Mishima Yukio (já, skápa hommi hægri sinnaður öfgaþjóðernissinnaði skáldsagnahöfundurinn sem framdi sjálfsmorð eftir seppuku fyrir hópnum af gysjandi japönskum hermönnum sem hann „rændi“ árið 1970, og lét gera kvikmynd um líf sitt og verk af Paul Schrader, sem raunverulega gerir nokkuð traust starf við að túlka hinn heiðvirða (fyrir morðingja) Shinbei Tanaka. .