Hæ, allir, Ó, strákur... Þessi er lúlu. Það hefur mjög slæma bakgrunnstónlist hvenær sem þeir geta troðið henni inn. Það eru þrír vondu krakkar sem, ég býst við, eru stjörnurnar í þessu. Þeir lemja fólk og höggva fólk í sundur og keyra vörubíla og jarðýtur á fólk. Venjulegt dót. Konan sem sendir þá í trúboð þeirra getur ekki hreyft munninn þegar hún talar. Þetta er eins og að horfa á slæman kviðmælanda sem er hennar eigin dúlla. Hún gengur eins og hún sé að koma eggi á höfuðið í jafnvægi. Fataskápurinn er 70s tómstundastíll fyrir karlmenn og bla fyrir kvenkyns aðalhlutverkið sem á að vera góð hjúkrunarfræðingur. Slæm nóvokain munnkonan klæðist rauðu. Silkisloppur kannski, eða kannski bara of stór poplin vindjakki. Mér líkaði reyndar endirinn þó hann væri ekki skynsamlegur. Það hleypir okkur inn í það sem gerðist fyrr í myndinni. Lögregluþjónarnir eru í lagi. Sumir slæmir, aðrir góðir, allir heimskir nema tveir. Þessi tvö björtu hefðu getað virkað aftur í Hollywood. Myndin byrjar nógu áhugavert og endar á óvart. Miðjan sýgur. Gaurinn í matsölustaðnum sem gefur stjörnunni ókeypis hamborgara stendur sig vel. Hann er eins og karakterleikari frá 1940. Frábær rödd. Þessi er aðeins of löng. Konan með marmara í munninum hefði getað haft bara nokkrar línur og afganginn hefði páfagaukur getað sagt. Það hefði verið auðveldara að skilja fugl. Atriði hennar með sverði hefði getað verið meðhöndluð af þjálfuðum skógarþröstum.Tom Willett