Maður hefði búist við því að endurkoma Hitchcocks til stórrar kvikmyndagerðar í stúdíói myndi fara á mis við agnuð varkárni. Örugglega fáir bjuggust við hrikalegustu, hömlulausustu mynd hans, glaðværri blöndu af grimmri svörtum gamanleik, spennandi spennu, hæðnislegri meðferð og undraverðum töfum. En það er einmitt það sem þeir fengu: Ókunnugt fólk í lest. Það sem er merkilegt er hversu brot Bruno truflar heim myndarinnar mikið. Mikið hefur verið lagt upp úr hinu meistaralega þverskurðarmótífi, en strax áhrif þess eru að torvelda algjörlega þá beinu framfaralínu sem Guy er að gera í lífi sínu, og þar með samfélagið sem hann er fulltrúi fyrir eða vill ganga í. Guy er erkitýpískur Bandaríkjamaður, verkalýðsstrákurinn sem var gerður góður, hreyfist í áhrifamiklum hringum, íþróttamaður, farsæll, myndarlegur. Bruno er eyðileggjandi andstæða hans, samkynhneigður, decadent, „evrópskur“ (hann lifir á föður sínum, í stóru húsi og situr bara í setustofu um að dreyma um morð). Líf Bruno snýst um endurtekningar, hringrás, á meðan Guy fer beint áfram. Það er afrek Bruno að færa Guy inn í ríki sitt (sem er fulltrúi gleðinnar) og þvinga HANN til að brjóta (brjóta lögin, vonast eftir morði (Bruno)). Bruno berst bókstaflega við feðraveldið. Allar yfirvaldsmenn myndarinnar eru gagnrýndir - faðir Bruno, maður sem við fáum innsýn í grimmd hans, en hinn sanni hryllingur er stöðugt vísað til í myndinni (sérstaklega í málverkum Clöru frænku - þessi ótrúlega ákafa neikvæða orka verður að koma. einhvers staðar frá); Ótrúlega Machiavelliskur faðir Önnu, sem þjónar sjálfum sér; óviðkomandi dómarinn sem hugsar ekkert um hádegismat eftir aftöku; tennisskýrandinn sem hefur alltaf rangt fyrir sér í siðferðislegum skriflegum athugasemdum. Langt frá því að vera móðurhatari goðsagna, er Hitch, eins og Robin Wood skynjaði, afar fjandsamlegur feðrum og feðraveldi. Brot Bruno gerir heiminn órólegan. Þetta er súrrealískasta mynd Hitch. Alltaf þegar Guy er í söguþræði sínum er hann tekinn beint upp, með hefðbundinni rómantískri tónlist. En alltaf þegar Bruno ræðst inn verður andrúmsloftið karnivalískt, furðulegt, miklu skemmtilegra. Þetta er fyrsta sannkallaða bandaríska kvikmynd Hitch, sem gleðst yfir frumstæðu afbrjótinu Americana. Fullorðnir karlmenn gata blöðrur lítilla stráka eða reyna að henda þeim af skemmtiferðum. Virðulegir prófessorar í stærðfræði syngja um geitur í lestum. Aldraðar félagskonur eru kyrktar við glæsilegar veislur. Washington er tekin upp eins og röð varalína í víðáttumikilli eyðimörk undir risastórum himni, eins og áleitið Dali málverk. Það er eitt mesta og fyndnasta atriði allra kvikmynda þegar við sjáum hreyfingarlausan, brosandi Bruno í sjó af snúningshaus á tennisleik, mynd sem er verðug Magritte. Horfðu bara á hvaða senu sem er með Bruno í, og horfðu á hana fara út í hið undarlega. Fallusar eru í miklu magni af fáránlegustu umbreytingum - athugaðu allar þessar blöðrur (Hitch var greinilega nýbúinn að sjá ÞRIÐJA MANNINN) - sem og í siðlausari umhverfi: Washington mun aldrei líta eins út aftur. STRANGERS er líka, þrátt fyrir VERTIGO, augljósasta kynferðislega mynd Hitch - sem og fallhlífarnar, þar er hin viðvarandi samkynhneigð, hinn eftirtektarverði leikur að 'riða' hestum; brjálæðislega grínið þegar dóttir Hitch hellir púðri yfir lögreglumanninn. Og samt hættir Hitch ekki í gömlu góðu spennunni. Í mjög viðeigandi viðleitni til að sýna hversu mikill listamaður hann var, hafa gagnrýnendur tilhneigingu til að líta framhjá því sem gerði hann frægan í upphafi. Mikið hefur verið gert af Bruno sem frumgerð af Norman Bates og Hitch spilar gleðilega eyðileggingu við að bera kennsl á áhorfendur og vill Bruno myrða. Það er fyndið sársaukafullt atvik þar sem Bruno missir kveikjarann ​​sem hann ætlar að ramma Guy niður með. Spennu andvarpið af hálfu áhorfenda sem ég var hluti af til stuðnings geðveikum morðingja er í eðli sínu fyndið, örlítið truflandi og mjög afhjúpandi um raunveruleg viðbrögð okkar við samræmi og velgengni. Og Hitch mjólkar það af æðrulausri gleði - hlustaðu á háðslega tónlistina og ýktar tónsmíðar og sparkaðu í sjálfan þig fyrir að taka þetta allt svona alvarlega.STRANGERS er ein af fimm bestu myndum Hitch og þar af leiðandi eitt það besta í kvikmyndum. Samræðurnar eru svo undarlegar og ljómandi góðar að ég trúi varla að þær hafi ekki verið skrifaðar af Chandler. Patricia Hitchcock er dásamleg heimskona, sem stendur fyrir ósvífnum föður sínum þegar hún hæðast að Guy. Lokasýningin á tívolíinu er merkilegur, hvimleiður samruni af spennandi, spennuþrungnum leikmynd, svörtum gamanleik og táknrænni síðu. Ef lokaorð Bruno dæma hann til helvítis (samkvæmt kaþólskum forsendum á Hitch að fela í sér: bera saman við svipaða endi í THE KILLERS), fögnum við heilindum hans, enda óendanlega æskilegt en niðurlægjandi þjónkun Guy á sjálfum sér.