Inniheldur *spilla* - líka, tilvitnanir mínar eru kannski ekki nákvæmar. Allir taka alltaf eftir ádeilunni í félagslegum athugasemdum og efnahagslegum hliðstæðum - hversu satt. En fyrir mér lít ég á þessa mynd sem miklu meira en það. Ég elska táknmynd þessa stráks í glóandi hvítum jakkafötum. Það er svo mikið rugl og óhreinindi í heiminum í kringum hann, en það festist ekki. Alec Guiness var fullkominn strákur til að spila þetta - drengilega brosið hans og eilífa forvitnin eiga svo vel við: "Þetta er sniðugt - geturðu sagt mér, hvert er hlutfallið á bleki og bensíni?" Eina ósigurinn er þegar hann áttar sig á því að hans uppfinning hefur ekki virkað eftir allt saman - að standa þarna nánast nakinn. Samt er meira en skömm þau einföldu vonbrigði að „það virkaði ekki“. Hann er aldrei hræddur við fólk. Mundu, "En Sidney, við viljum stöðva það líka." Varla andartak áður en hann er að reyna að komast burt aftur. Sýnir hann einhver merki um sársaukann sem slík svik hljóta að hafa valdið? Nei. Einnig athyglisvert er hlutverk Dapne. Hún er veik og þreytt á peningum og völdum. Hún heldur að hún hafi loksins fundið ástina, fyrir utan fyrirtæki föður síns. Í fyrstu er henni alveg sama um Sidney frekar en nokkurn annan. En það augnablik þegar hann dettur af bílnum hennar og hún fer aftur til að athuga hvort hún hafi kannski drepið hann - og samt er hann enn að hugsa um fegurð uppfinningar hans. Hún hefur loksins fundið eitthvað sem hún telur þess virði að lifa fyrir. Það fyndna er að þetta er ekki einu sinni rómantík. Þetta er vinátta, en svo skammvinns eðlis að titillinn passar nánast ekki. Þetta er meiri aðdáun og kannski jafnvel innblástur. Þegar hún uppgötvar að Michael hefur enga raunverulega ást til hennar og að faðir hennar sé algjörlega óhæfur til að sjá um hana, lætur hún tortryggni og reynir að fresta Sidney. Sem betur fer kemst hún að því að það er til fólk í þessum heimi sem lifir fyrir meira en vald, peninga og losta. Hvílík hressing: "Þakka þér fyrir, Sidney. Ef þú hefðir sagt "já" þá held ég að ég hefði kyrkt þig. "Ég elska alveg lokin, þegar allt þetta brjálaða fyrirtæki virðist hafa orðið að engu. En svo byrjar freyðandi, einkennilega takturinn og Sidney fer af stað, skref hans passar við lagið: óhugnanlegt. Hvar er Daphne? Við vitum það eiginlega ekki - en þau voru ekki í raun ástfangin og hún var í raun ekki vísindamaður. Hann fékk hjálp við að flýja og hún fékk „skot í arm vonarinnar“. (Pollyanna) Áframhaldandi samband hefði verið gott, en eins og Billy Joel segir "það er meira en ég hafði vonast eftir..."