Ég gat ekki hætt að horfa á þessa mynd, þó það væri langt fram yfir háttatímann minn. Samanburður við Hitchcock er verðskuldaður - þetta spilar virkilega við þig. Það gengur dásamlega línu milli raunverulegrar, tafarlausrar spennu og dimms, fjarlægs húmors. Eins og margar hetjur Hitch, þá hefur mállaus vitni okkar með dúkkueygð sakleysislega lent í einhverju virkilega skelfilegu - og við erum tekin í heilmikla ferð með henni, á víxl við að bera kennsl á og finna ótta hennar, til skiptis að horfa á í spennandi spennu eins og hún er. enn frekar í hættu. Kvikmyndagerðarmennirnir hafa lagt mikla alúð við að vinna úr þessu. Strax í upphafshöggunum taka þau þátt og skora á þig að ákvarða hvað er raunverulegt og hvað er tilbúningur; hverjum er hægt að treysta og hver er skrímsli. Söguþráðurinn snýst og snýst ófyrirsjáanlegt. Spennan er sköpuð með blöndu af vandlega valinni myndavél, myndefni, tónlist - en einfaldlega AUGUM persónanna, sem sendir hráan ótta beint inn í þig. Viðvörun: það er einhver ógnvekjandi alvöru gorma, sem og einhver nekt. Hryllingsatriðin eru unnin á tilfinningaþrunginn hátt sem gerir þær mun ógnvekjandi og truflandi en í nokkurri unglingamynd sem er með klippingu. Persónurnar eru sérkennilegar og líður eins og alvöru fólki, fyrir það fyrsta - par (þar á meðal kvenhetjan) sem þér gæti jafnvel fundist yndisleg eins og ég gerði. Það verður engin mistök að þú horfir á kvikmynd sem er gerð fyrir fullorðna. Ég meina, Alec Guinness er í henni, stuttlega, og þú veist að hann þurfti ekki vinnuna! Skelltu þessu í myndbandstækið eitthvert kvöld þegar þú getur ekki sofið. . . og vil ekki, enn.