Sál fornrar múmíu er færð til eins af fylgjendum hans svo hann gæti refsað öllum sem taka þátt í afhelgun grafar hans. Sálarflutningurinn fær unga manninn til að eldast á gríðarlegum hraða þar til hann sjálfur líkist múmíu. Eitt af öðru er blóðið tæmt frá þeim sem taka þátt í uppgröftunum. Til að vera eins stuttur og hægt er, þá er bölvun Faraós alveg fádæma slétt. Þó að myndin leggi fram nokkrar góðar, frumlegar hugmyndir (blóðsogandi mömmu, sálarflutningur, áhugaverðir förðunaráhrif, atriðið sem rífur handlegginn o.s.frv.) og nokkur andrúmsloft, þá eru stefnan og hraðinn sjálf skilgreiningin á því að hreyfa sig. Til að gera málið enn verra samanstanda fyrstu 15 af tiltölulega stuttum 66 mínútna sýningartíma myndarinnar af engu miklu meira en bólstrun. Ég fer venjulega í þessar hægfara mömmumyndir, en Bölvun Faraós reynir jafnvel sjúklinga mína. Leikmyndin hjálpar mjög lítið. Með aðeins einni undantekningu (Ziva Rodann er eini ljósbletturinn vildi óska ​​að myndin hefði getað einbeitt sér meira að dularfullri persónu sinni), er leikarahópurinn jafn daufur og handritið. Að lokum veit ég ekki hvers hugmynd það var að setja þjóninn sem lítur út fyrir mömmu í náttföt sem virðist vera, en þetta er hlægilega fáránlegt útlit fyrir veru sem átti að vekja ótta hjá áhorfendum. Þrátt fyrir að mestu neikvæð ummæli mín um bölvun Faraós, ég ætla að gefa henni 4/10. Ekki góð einkunn til að vera viss, en rausnarleg miðað við öll vandamálin sem ég á við myndina.