Deliverance er hryllings-/spennumynd John Boorman frá 1972 um hóp fjögurra kaupsýslumanna frá Atlanta (Burt Reynolds, Jon Voight, Ned Beatty og Ronnie Cox), sem fara í kanóferð niður Cahulawassee ána áður en áin er stífluð. Á leiðinni kemur fleki (engin orðaleikur) af óþægilegum hlutum fyrir mennina. Þrátt fyrir viðbjóðslegar uppákomur á þessari mynd fangar Boorman náttúrufegurð árinnar vel. Staðsetningin var virkilega vel valin. Reyndar væri þetta samt mjög fín mynd að horfa á, hefði kanóferðin gengið snurðulaust fyrir sig. Gróðursælir skógar og hógvært landslag gera hryllinginn bara hræðilegri. Staðsetningin er ekki aðeins falleg heldur einnig fallega tekin þökk sé kvikmyndatökumanninum Vilmos Zsigmond. Sagt hefur verið að frammistaða Burts Reynolds sem útivistarmannsins, Lewis, sé aðalhlutverkið í þessari mynd. Ég reikna hins vegar með að Jon Voight steli senunni með hlutverki sínu sem fjölskyldufaðirinn í úthverfum, Ed, sem neyðist hratt til að breyta um framkomu til að lifa af. Reyndar var atriðið þar sem klifrað er bjargið ekki áhættuleikari. Það var Voight sjálfur. Til að draga úr kostnaði var kvikmyndatakan ekki tryggð og leikararnir gerðu sín eigin glæfrabragð. Hljóðrásin er sérstaklega athyglisverð. Flutningur Eric Weissberg og Steve Mendel á gítar og banjó sem hluti af Dueling Banjos röðinni er enn eitt af ógnvekjandi hljóðrás í kvikmyndasögunni fyrir þann mikla styrkleika sem flutningurinn er. Á nokkrum öðrum stöðum í myndinni erum við meðhöndluð með meiri, mýkri, banjótónlist sem veitir mjög skemmtilega undirleik við ferðina niður ána. Fyrir alla góða punkta þessarar myndar fannst mér hún svolítið tilgangslaus. . Það byggir ekki upp spennu mjög vel og það er í raun ekki eins hræðilegt og okkur hefur verið haldið að. Söguþráðurinn sjálfur er nokkuð lélegur og nær í rauninni engan veginn. Engu að síður hefur þessi mynd nóg af góðum punktum til að fá meðmæli mín. Mér líkaði það en fyrir aðdáendur gore, það er í raun ekki mikið af því. Enginn í rauninni. Hún er ekki svo mikið hryllingsmynd heldur ævintýramynd sem verður svolítið súr. Hugsaðu um það eins og Rambo: First Blood meets Three Men In A Boat. Horfðu á mjög ungan Charley Boorman sem son Eds. Mér líkaði vel við þessa mynd, hljóðrásin, kvikmyndatakan og leikurinn fær hana verðskuldaða 7 af 10.