Jæja, þetta er nýtt...Frægi ítalski hryllingsleikstjórinn Lucio Fulci tekur mynd um frægan ítalskan hryllingsleikstjóra sem heitir...Lucio Fulci. Eftir margra ára og ár af því að hafa orðið vitni að óhugnanlegum hryllingsþáttum verður erfitt fyrir Lucio að aðskilja raunveruleikann frá skáldskapnum og hann er oft að ofskynja um að fremja ofbeldisfull morð. Hann sígur fljótt lengra niður í að því er virðist endalausan spíral brjálæðis og ósannanlegs eiturs. Jafnvel dyggi geðlæknirinn virðist ekki geta haldið Fulci á réttri leið... Nú, þegar kemur að hreinni skemmtun og skemmtanagildi, þá er Cat in the Brain vissulega ein af skemmtilegustu myndum Fulci. Glætan er yfirgnæfandi og ríkuleg, svo ekki sé meira sagt. Það er ómögulegt að lýsa magni skítugra fjöldamorða, sérstaklega þegar manni tekst að ná fullkomlega óklipptu útgáfunni í hendurnar (sem vísað er til með nafninu: "Nightmare Concert"). Höfuðhausar allt í kring, þörmum fórnarlambanna dreifast um allar hliðar skjásins og keðjusagirnar vinna yfirvinnu! Myndin verður líka frekar fljótt óviljandi fyndin (þar sem hún er svo ýkt) og fullkomin upplifun til að horfa á með vinahópi þegar það er bjór í ísskápnum. Auðvitað, frá faglegri sjónarhóli, er ekki hægt að kalla þessa framleiðslu nákvæmlega meistaraverk! Það er ekki minnsta spenna eða andrúmsloft að greina og persónurnar eru algjörlega tómar. Til þess að skapa meira pláss fyrir glóðina er bara verið að kynna persónurnar í 5 sekúndur og deyja í kjölfarið hræðilegum dauða. Sérstaklega í samanburði við hápunkta Fulci - eins og "The Beyond" eða "Don't Torture a Duckling" - lítur þessi mynd út eins og fljótt upphitað snarl. Besta leiðin til að túlka "Köttur í heilanum" er eins og persónuleg yfirlýsing frá Fulci og bein árás í átt að ritskoðun. Kannski eftir að hafa séð svo margar af myndum hans sérstaklega þær síðarnefndu klipptar af ritskoðunarnefndum og nöldraðar af gervi-listrænum gagnrýnendum, vildi hann hefna sín með því að koma með grátlegt klúður sem einfaldlega er ekki hægt að skera! Ef þú fjarlægir allt beinlínis ofbeldið og sannarlega sjúku förðunaráhrifin, þá átt þú aðeins um 10 mínútur eftir af myndefni! Sérstaklega vegna þess að brjálæðislegu morðin endurtaka sig síðar í myndinni þegar Fulci ofsjónir yfir þeim aftur. Þú getur næstum heyrt leikstjórann okkar hugsa hluti eins og: "Við skulum sjá hvernig þú ætlar að ritskoða þetta núna!" Jafnvel öll þróun morðrannsóknarinnar gerist í bakgrunni. Er fórnarlambanna saknað af einhverjum af vinum sínum eða ættingjum? Eru einhverjir lögreglumenn að leita að vísbendingum sem leiða þá að morðingjanum? Þú veist það ekki og Lucio nennir ekki að upplýsa þig um það, því það myndi leiða til raða sem ekki þarf að klippa. Ó, og það er frekar fjandinn tilgerðarlegt líka! Nafnið „Mr. Fulci“ eða jafnvel „Lucio“ er nefnt á 3 mínútna fresti (34 sinnum í gegnum alla myndina, til að vera nákvæm) og leikstjórinn okkar nýtur þess greinilega að vera í sviðsljósinu til tilbreytingar. Hey, ég ásaka hann svo sannarlega ekki...Eftir meira en 30 ár að skila skemmtilegum kvikmyndum; hann átti skilið að skemmta sér aðeins. Þú ert guð, herra Fulci!