Ég var himinlifandi yfir nýrri (pun intended) samantekt þessarar myndar og hlakka til að horfa á hana. Fyrstu skotin kynna sumar persónurnar sem og aðalstaðinn þar sem sögurnar gerast; garðyrkjurnar. Myndin lítur frábærlega út. Litríkt en samt einfalt. Töfrandi en samt ósvikinn. Því miður tekur það aðeins nokkrar mínútur að átta sig á því hvert myndin fer. Við komumst fljótt að því að þetta verður handónýt, svívirðileg saga sem sýnir fullt af þrotnu fólki sem er á vegi þeirra sem stendur frammi fyrir „fínum fórnarlömbum“ flóttamönnum og að það muni enda farsælan endi þar sem lúða fólkið áttar sig á villu þeirra hátta og sættir sig við þetta. fólk. Persónurnar, sérstaklega þær fordómafullu, eru í eðli sínu mjög „grínisti“. Sagan fjallar aðallega um tvær flóttafjölskyldur. Ein þeirra er í forsvari fyrir einstæð móðir sem Diveen Henry leikur grimmt. Það þykir mér leiðinlegt að segja að allar tilfinningar sem gætu hafa verið í baráttu hennar hafi verið aflétt af eftirminnilega slæmum leik. Hin sagan er miklu áhugaverðari og fjallar um föður og tvö börn hans. Allir eru örir á ferð sinni hingað til lands með gámum, þar sem eiginkonan og móðirin létust en það er eiginmaðurinn sem þjáist mest. Benedict Wong er með frábæra frammistöðu hér. Í fyrstu eru tilfinningar hans mjög lágar en eftir því sem sagan þróast gerir hann okkur lúmskur meðvituð um innri baráttu persónu sinnar. Því miður er restin af myndinni bara afskaplega leiðinleg. Það voru svo margir möguleikar með þessari mynd. Það eru nokkrir karakterar til að halda utan um, margar hverjar gætu haft möguleika en engin þeirra er að veruleika. Jafnvel verra, þrátt fyrir að þessi mynd sé mjög ekki Hollywoodísk, þá eru sumir af helstu söguþræðinum leystir ódýrt á Hollywood b-gráðu hátt. Dæmi: Persóna A líkar við persónu B Persóna B hafnar framgöngu sinni Ekkert mál! Látum persónu C lýsa yfir ást sinni á persónu A svo við getum öll fengið hamingjusaman endi. Geisp. Mér líkaði mjög vel við söguþráð asísku fjölskyldunnar. Það var vel gert. Því miður er allt úthlutunarviðskiptin, samfélagslegi þátturinn í því, krafturinn sem felur í sér stóra leikarahópa allt undir nýtt. Það sem þú situr eftir með er kvikmynd sem hefur mjög lítið gildi.