Phantom Lady (1944) Leikstjóri: Robert Siodmak Framleiðsla: Universal PicturesScott Henderson (Alan Curtis), eftir viðbjóðslega slagsmál og skildi við eiginkonu sína, lítur út fyrir að drekkja sorgum sínum við vatnsholið á staðnum. Þar njósnar hann um konu í svipuðu tilfinningalegu ástandi og í leit að félagsskap biður hann hana á sýningu á skemmtistað til að koma báðum hugunum frá vandamálum sínum. Hún samþykkir, en aðeins með því skilyrði að þeir haldi nöfnum sínum fyrir sig. Jú, þegar Scott kemur heim finnur hann lögregluna þar, sem bíður eftir að yfirheyra hann. Kona hans hefur verið myrt. Hvar varstu klukkan átta í kvöld, spyr Burgess lögreglumaður (Thomas Gomez)? En Scott hefur fjarvist, ekki satt? Aðeins hann veit ekki nafn konunnar. Og barþjónninn man eftir Scott en ekki konunni. Ekki heldur leigubílstjórinn. Ekki heldur trommuleikarinn (Elisha Cook Jr.) hjá klúbbnum. Jafnvel dansarinn á klúbbnum, sem Scott tók greinilega eftir að horfa á konuna (þær voru báðar með sama hattinn), mun ekki viðurkenna að einhver hafi verið með honum. Eitthvað er að gerast, en hvað sem það er, er Scott vanmáttugur til að verja sig í réttarhöldum og er dæmdur til dauða fyrir morðið á eiginkonu sinni (með fáránlegustu „sönnunargögnum“ í Hollywood réttarsögunni). Það er falið dyggum ritara hans, 'Kansas' (Ella Raines), sem síðar fær til liðs við sig samúðarfullan eftirlitsmann Burgess, að komast að alvöru morðingjanum áður en Scott er tekinn af lífi. Phantom Lady er byggð á þemum sem endurtaka sig, næstum áráttu, í verkum Woolrichs. . Til dæmis sést geðklofaandstæðingurinn einnig í Black Angel og The Leopard Man. Að auki er persónan sem verður andlega laus við dauða elskunnar eða maka eins og hún er að finna í Rendezvous in Black og The Bride Wore Black. Það getur látið áhorfanda líða eins og hann sé að troða á vel slitinn jörð. En í réttum höndum eru hitasóttar söguþræðir, afsakandi samræður, ósamræmi í frásögn, allt fyrir utan málið. Sem betur fer var Phantom Lady leidd af heilbrigðum höndum. Þetta er fyrsti noir Siodmak. Hann myndi halda áfram að aðgreina sig sem einn af, ef ekki, fremstu iðkendum stílsins (The Killers, Criss Cross). Hér er hann tilviljun paraður við kvikmyndatökumanninn Woody Bredell (þau myndu sameinast á ný í jólafrí og The Killers). Það er frábær frásögn unnin í myndavélinni. Í einu skoti er versnandi andlegt ástand persóna sýnt þar sem hún situr fyrir framan þríhliða spegil, sem bendir til margra persónuleika. Sama persóna, sem er listamaður, er með sjálfsmynd Van Goghs með bandaða eyrað hangandi á veggnum í íbúðinni hans. En það sem Siodmak og Bredell eru í raun að gera í Phantom Lady er nánast að skapa útlitið fyrir noir. Gefið út mjög snemma árið 1944, það er allt hér; blauta gangstéttin, pokarnir af andrúmslofti og hræðslu, skarpt andstæður svart-hvít, ofboðslega expressjónískar útgáfur af raunveruleikanum (þegar Kansas heimsækir Scott í fangelsi), ósamræmi ljósstokkanna o.s.frv. Það er frábær mynd að horfa á. Franchot Tone til hliðar, leikarahópurinn, sem og efni og hlutfallsleg reynsluleysi leikstjórans (og væntanlega fjárhagsáætlunarinnar), bendir til metnaðar fyrir 'B' kvikmynd. Mér fannst Tone vera smá hammy. Alan Curtis (High Sierra) er ekki upp á marga fiska og kemur reyndar frekar slappur út í nokkrum senum. Ella Raines er að mestu góð (og nokkuð falleg). „Kynlífssenan“ hennar með Elisha Cook Jr. er svo óráðin að það verður að sjást til að hægt sé að trúa því. Annað áberandi atriði er þegar Kansas fer á eftir barþjóninum til að yfirheyra hann. Það jafngildir eltingarleik þar sem hún eltir hann miskunnarlaust um göturnar, með viðkomu á neðanjarðarlestarstöð. Virkilega góð spenna þarna inni.*** af 4