Ef fyrsta mynd Jean Renoir, „Whirlpool of Fate“, tekur okkur fyrst inn í heim sveitanna, ánna, líf bændastéttarinnar sem hann mun halda áfram að kanna, þá virðist það ekki við hæfi að önnur mynd hans fjallar að mestu leyti um auðmenn og forréttindamenn, yfirstéttin og þeir sem eru að reyna að klófesta sig upp á við. Settu persónurnar úr fyrstu tveimur myndunum saman og þú hefur fræ af frábæru "Grand Illusion" hans og "Rules of the Game." Þetta er fallega kvikmyndað, þar sem eirðarlausa myndavélin nýtir ótrúlega risastóru íbúðirnar og baksviðssvæðin sem ráða ríkjum í myndinni til fulls, og leikarinn þó oft ofmetinn býður upp á frábær augnablik, sérstaklega úr Muffat eftir Werner Krauss. En hin töfrandi og svölu fröken Hessling, sem virðist í fyrstu eins og hún gæti gefið Louise Brooks hlaupið að peningum sínum í vampís, fer aldrei lengra en í einni nótu, eigingjarna skækjumynd. Kannski er þetta að hluta til vandamál með handritið, sem virðist aðallega fara í hápunkta og hneykslanlegar tilfinningar; Eftir að hafa ekki lesið skáldsöguna er mér ekki alveg ljóst hvort valið hafi verið vel valið eða ekki. Samt er munurinn á sækjendum Nönnu vel teiknaður og mér líkaði sérstaklega við sambandið milli Muffat og Vaneuvres eftir Jean Angelo -- hið hörmulega skilning sem hver virðist hafa á endanlegum örlögum sínum og samúð þeirra með hvor öðrum, sérstaklega í atriðinu neðst á risastóra stiganum þar sem Vandeuvres varar Muffat við, og við veltum því fyrir okkur hvort ofbeldi muni brjótast út -- þetta og önnur uppgötvun af fáránleika hin aðgerðalausa ríka hjálpar til við að gefa myndinni þá dýpt sem hún hefur. Langt frá hans mesta afreki, og fyrir mig sennilega bara feiminn við "Whirlpool of Fate", er þetta samt vel þess virði að sjá fyrir Renoir aðdáendur eða þá sem hafa áhuga á þöglu kvikmyndum almennt.