Ég var einfaldlega bleikur þegar ég horfði á þetta í kvikmyndahúsinu og glotti frá eyra til eyra; opin augun á meðan reynt er að taka öll smáatriði inn sem eru á sama tíma geðveikt einföld, fersk, en samt ótrúlega fáguð, hrífandi og hugmyndarík. Hvað varðar aldursbil áhorfenda er það líklega fyrir Totoro. Söguþráðurinn virkar vegna hreins hjarta 5 ára barna sem eru einbeittir í því sem þeir vilja og samviskusamir í leit sinni. Þeir búa í heimi sem er óspilltur af tortryggni og menningarlegum lærdómi um hvernig allt á að "ætla" að virka. Þó að flestir gagnrýnendur gætu hunsað þessa mynd vegna skorts á "skilaboðum" eða "söguþræði" mynd (þó hún sé þarna einhvers staðar), þá er það einmitt þess vegna sem myndin ætti að vera þykja vænt um. Of oft er dómgreind okkar hindrað af okkar eigin takmörkunum á kvikmyndalegri og menningarlegri stöðu. Eins og flestar kvikmyndir Miyasaki er hver um sig algjörlega einstök en óneitanlega Miyasaki. Ponyo kann stundum að finnast svo einstakt og ferskt að það kann að líða eins og framandi. Áhorfsupplifunin veitir frábæra breytingu frá öllum almennu barnavörum sem almennt eru markaðssettar til að þóknast lýðfræði fullorðinna (þ.e. Dýr sem tala eins og mannlegir hliðstæða þeirra, Eddie Murphy í Shrek.) Það er kannski hughreystandi að vita að gamaldags, handteiknaðar frumur virka enn svo ótrúlega vel á þessu stafræna tímum þar sem Toystory/WallE/Shrek/Cars sigra almennt. Það er því frekar nostalgísk tilfinning á sama tíma og gerir myndina tímalausa, svolítið eins og Totoro og Jungle Book hafa í raun ekki elst. Fínleikinn í tjáningu og líkamstjáningu hverrar persónu er fangað í svo blæbrigðaríkri túlkun að stafrænar kvikmyndir eins og Wall- e getur aldrei keppt á, eða ef það gerist, þá væri það mjög dýrt ferli. Það væri mikil synd fyrir Wall-E að vinna þennan á Óskarsverðlaunahátíðinni og mun líklega verða það í ár. Samt gæti verið ansi ósanngjarnt að bera þessa 2 miðla saman, þar sem það er í raun handverkið og sagan sem vinnur í lok dags. Fyrir þetta er Miyasaki sannur meistari í