Mike Nichols í fínasta formi. Ég var ekki aðdáandi "Closer", svo það er hressandi að sjá hann aftur á toppnum með þessa gamanmynd sem gerist við myrkustu aðstæður. Bara einn tónn hefði getað eyðilagt þessa sannfærandi mynd en Nichols og mjög sterkur leikarahópur hans á A-listanum settu aldrei fæti í þessa ævisögu um mjög gallaðan en algerlega sannfærandi þingmann. Philip Seymour Hoffman er eins og venjulega tindrandi og frábær - hér spilar skemmdur en ofursnjall CIA manipulator, og það er í orðaskiptum Hanks og Hoffmans persóna þar sem gamanmyndin svífur. Sjaldan er kvikmyndahúmor hláturmildur og líka snjall... Þetta slær í gegn aftur og aftur með bitandi ádeilubrún sem fær mann til að hlæja og gráta yfir ástandi heimsins (oft samtímis). Einn annar stór plús er lengd myndarinnar. Myndin er byggð á feitri bók George Crile með sama titli. Freisting handritshöfundarins Aaron Sorkins (tilkall hans til frægðar er "The West Wing") hlýtur að hafa verið að gera feita kvikmynd, en það sem við fáum er hrífandi 90 mínútur af frábærri sögu með víðtækar afleiðingar. Þessi mynd á skilið að sjást og hljóta viðurkenningu fyrir að finna óvenjulegt jafnvægi á milli myrkasta myrkra efnis og léttleika snertingar hins glitrandi fyndna handrits þess - jafnvel þó að það komi í veg fyrir augljós tengsl milli hjálparinnar sem Herring og Wilson veita og endanlegra afleiðinga ( 9/11).