Þótt Our Gang gamanmyndirnar eigi enn fylgjendur sína, verð ég að segja að tilraun þeirra til að útskrifast í leiknar kvikmyndir, með leyfi Hal Roach, kom mjög stutt. Hvers vegna þurfti Roach að velja borgarastyrjöldina eins og hún er háð öllum tilheyrandi kynþáttafordómum sem myndi fylgja. Hinn bráðskemmtilegi suðurríkisforingi, Phillips Holmes, tekur á móti unga munaðarlausu Spanky McFarland og unga svarta vini hans Buckwheat Thomas eftir að Spanky afhjúpar ósjálfrátt spilsvindl á fljótabát. Allt er rólegt og friðsælt í gamla suðurhlutanum og þá kemur borgarastyrjöldin til að eyðileggja það fyrir öllum. En jafnvel börn geta heillað það versta í heiminum og það er enginn verri en þessir helvítis Yankees. Þeir koma bara suður og eyðileggja það fyrir alla. Þótt það hafi verið gagnrýnt fyrir suðrænt sjónarhorn, gerði Gone With The Wind góð rök fyrir málstað suðurríkjanna og svertingjarnir, sem sýndir eru, jafnvel þó að þeir væru þjáningar, sem þeir yrðu af nauðsyn, eru enn þrívíddar. stafi. Hattie McDaniel hefði ekki unnið Óskarinn sinn ef svo væri. Persóna Butterfly McQueen, Prissy eins kjánaleg og tómleg og hún var, hefur einhverja vídd. Hér er þó kannski einhver versta kynþáttastaðalímynd sem hefur komið fram í Hollywood. Félagsskapur Spanky og Buckwheat sýnir að krakkar ná vel saman, kynþáttatilfinningar eru áunninar ekki innræktaðar. Það er ekki kurteisi blökkumannanna sem er ámælisverð, heldur fullkomin viðurkenning á því. Strax í þessu hræðilega vatnsmelónulagi, sem sungið var yfir titlinum, er boðskapur Spanky hershöfðingja slæmur. Samt hlaut það Óskarstilnefningu fyrir hljóðupptöku, sennilega einn af örfáum Hal Roach sem hefur nokkurn tíma náð út úr stuttu efnissviðinu. .General Spanky er þó langt í frá Gone With The Wind.