Ég er mikill aðdáandi súrrealískrar listar, en þessi mynd eftir Bunuel (með nokkrum hugmyndum frá Dali) lét mig kalt. Bunuel hafði ævilangt hatur á kaþólsku kirkjunni og var ánægður með að reyna að móðga kaþólikka á frekar kjánalegan hátt. Þetta er eitt það kjánalegasta; næstum eins og maður gæti búist við af snjöllum 18 ára manni í kvikmyndatíma. Síðustu mínútur myndarinnar, sem hafa ekkert með neitt annað að gera, eru lokanasir á trúarbrögðum. Ef þú lest "fræðimennina" varðandi þessa hæglátu, stundum skemmtilegu mynd, þá snýst þetta allt um hvernig kirkjan og samfélagið er sek um kynferðislega kúgun. Ef það er í raun og veru meiningin, þá tjáir Bunuel það á eins hringtorgi og mögulegt er. Aðal karlpersónan er viðbjóðsleg skepna sem elskar að sparka í hunda og berja blinda menn niður á götuna, og sem breytir auglýsingaskilti á andlegan hátt í undarlegar kynferðislegar fantasíur. Er þessi hegðun kirkjunni að kenna (fyrir að trufla ástarsambandið) eða er hann bara skíthæll? Ég kýs hið síðarnefnda. Ég held að Bunuel hljóti að hafa haft mikið af persónulegum stöðvunarböndum og valið kaþólikka sem sökina. Það eru nokkur augnablik þar sem þú gætir hrópað, "Aha! súrrealismi!": Kýr í rúmi, gíraffi að detta út um glugga (léleg módel), karl að tæta fjaðrakodda, kona að skola klósett á meðan við horfum á myndir af seiðandi hrauni (eða drullugryfju...erfitt að segja til um það í svörtu/hvítu). Restin er gleymanleg sjálfsgleði. Því miður var Bunuel enn að elta sömu bogey-mennina í gegnum ferilinn (Viridiana, Discreet Charm...). Ef þú hefur áhuga á að sjá súrrealisma á skjánum, skoðaðu fyrstu verk Jean Cocteau.