Eftir að hafa horft á myndina var ég virkilega hneykslaður að sjá svona háa einkunn á IMDb. 'The Fantastic Mr. Fox' er aðlögun á ástkærri barnaklassík, sem sýnir sögu hinnar sléttu, sléttu söguhetju Mr. Fox (eða 'Foxy ') þar sem hann reynir eitt 'síðasta' ránið til að stela frá hinum ógnvekjandi Boggins, Bunce og Bean. Það er rétt, einn stuttur, einn feitur, einn grannur, eða hvernig sem það fer. Ég veit ekki alveg hvar ég á að byrja með gagnrýni mína. Jæja, ég er á táningsaldri og var aldrei aðdáandi Roalds Dahl, en ég líkar nógu vel við efnið hans, eftir að hafa lesið nokkrar bækur hans sem barn og séð Matildu og Charlie og súkkulaðiverksmiðjuna aftur og aftur. Þessi mynd á hins vegar í erfiðleikum með áhorfendur. Er það ætlað börnum? Fullorðnir? Ég er enn í vafa! Margir „brandaranna“ myndu leiða barn, sérstaklega þar sem herra Fox heimsækir lögfræðing til dæmis eða kvartar yfir því að vera fátækur. Einnig er gert ráð fyrir að áhorfendur (ég geri ráð fyrir) börnum hafi samúð með persónu sem stelur og drepur hænur. Ég er alveg fyrir fæðukeðjuna, en þú sérð nánast herra ref bíta niður í hálsinn á þeim! Er það örugglega svolítið mikið? Og líka söguþráðurinn... jæja, hann er frekar leiðinlegur. Ég var bara með vonina um að þetta batnaði, en í staðinn varð ég bara meira og meira pirraður út í herra Fox og son hans Ash fyrir að taka heimskulegar ákvarðanir. Kímnin er á meðan. Ég hló bara einu sinni eða tvisvar, þó ég hafi sérstaklega kannast við tilraunir til brandara. Ég held að hluti af því sé að raddbeitingin er svo ótrúlega flöt og eintóna. Raddleikararnir hafa ekkert vit á kómískri tímasetningu, heldur miða þeir við fíngerðan húmor sem virkar bara með ákveðnum miðlum. George Clooney stefnir að því að sýna herra Fox sem heillandi og sléttan, en rödd hans hefur engan karakter. Meryl Streep sýnir engar tilfinningar, ég áttaði mig ekki einu sinni á því að Bill Murray hefði hlutverk fyrr en á lokaeiningunum, og Ash, tólf ára gamall á refaárunum, hljómar eins og hann sé um þrítugt. Ég elska hreyfimyndir, sérstaklega stop motion, en sjónrænn stíll hreif mig reyndar svolítið. Persónur eru háar, hnitmiðaðar og skortir hvers kyns hlýju í hönnun. Þeir hreyfast mjög lítið og oft er fjörið hiklaust og skrítið. Það er líka áberandi „blandað miðill“ tilfinning, þar sem 2D íhlutum er bætt við óslitið og án árangurs. Persónur horfa beint í myndavélina og töluðu; það var mjög óþægilegt. Það var eitt til tvö augnablik þegar Kylie horfði beint í myndavélina, hreyfði sig ekki og var með þyrlur á augasteinunum. Það kom mér í rauninni í taugarnar á mér.Frábær herra Fox hafði svo mikla möguleika. Fullt af fólki virðist enn líka við það - skoðaðu umsagnirnar. Kannski var það bara ekki fyrir mig.