(SPOILERS Í FYRSTU MÁLSgrein) And-þýsk viðhorf þessarar myndar virðast sársaukafullt dagsett núna, en hún er frábært dæmi um mikinn stríðsáróður. Það var gert þegar Cecil B. DeMille var enn frábær leikstjóri. (Hunsaðu öll síðari Óskarsverðlaunin hans fyrir bestu mynd; hann gerði aldrei mjög góða hljóðmynd.) Þessi mynd skortir gamanmynd flestra annarra kvikmynda Pickfords, og í raun var þetta mynd DeMille, ekki Pickford. Það má líkja svívirðingum Þjóðverja við hvernig „Föðurlandsvinurinn“ árið 2000 gerði slíkt hið sama við Breta. Eini góði Þjóðverjinn í myndinni var tregur illmenni sem bar hið kaldhæðna nafn Austreheim. Þeir létu meira að segja Pickford fara í illa farna ferð á lúxusskipi sem þýskur kafbátur þyrlar. Svo hvað mun fá Bandaríkjamenn til að æsa meira upp í stríð? Að sökkva Lusitania, eða horfa á uppáhalds kanadíska innflutning Bandaríkjanna sökkva í henni? Allan tímann í myndinni keyrir DeMille söguhetju sína frá einni tegund af hræðilegri hörmung til annarrar, sleppur varla við dauða, ofkælingu, siðspillingu, nauðganir, aftökur og sprengingar sem fara fram á réttum stað til að halda henni ómeiddum. Það hvernig henni er bjargað úr skotsveit er ekki trúverðugra en hvernig manninum í "Jurassic Park" var bjargað frá hraðavélunum. Ef ég væri trúlausari gagnvart slíkum áróðri myndi ég refsa sjálfum mér fyrir að eiga að hluta til þýska ættir. Var það góð mynd? Fyrir utan gamansaman hlaupahögg um Bandaríkjamenn erlendis sem halda að þeir séu ósnertanlegir sem greinilega var brandari jafnvel þá gætir þú ekki skemmt þér. Þér mun finnast það meira en lítið melódramatískt, og augljóslega einhliða, en það fyrsta sem mér datt í hug eftir að hafa horft á hana er að það liðu mörg ár þar til rangar túlkun Potemkins á fjöldamorðinu gjörbylti tungumáli kvikmynda, sem og möguleika kvikmyndarinnar til áróðurs. Það fékk mig til að velta fyrir mér: hvað varð um Cecil B. DeMille? Einhvers staðar á milli tilkomu hljóðsins og „The Greatest Show on Earth“ virtist hann missa metnaðinn. Ben Hur leit út fyrir að vera dýr, en ekki metnaðarfullur. Í setningu er þessi mynd fyrir 1) kvikmyndasagnfræðinga, 2) þögla kvikmyndaunnendur, 3) Mary Pickford aðdáendur eða 4) DeMille aðdáendur, ef slíkur einstaklingur er til.