Flynn, sem er aðallega þekktur fyrir stórbrotin hlutverk sín (og svefnherbergisbrellurnar!) tekur öðruvísi á með þessari mynd og hún virkar prýðilega. Flynn leikur raunverulegan hnefaleikameistara Jim Corbett og kveikir á sjarmanum á fullu þegar hann gerir leið sína frá kæfðum bankagjaldkera í San Francisco yfir í frægan pústmann, á sama tíma og hann horfir á samfélagið deb Smith. Hann og besti vinur Carson mæta í ólöglegan bardaga og eru handteknir ásamt fjölda annarra manna (og hunds!) þar á meðal áberandi dómara. Daginn eftir fær hann tækifæri, í gegnum Smith, til að komast inn í einkaklúbb dómarans. Hann notar þetta tækifæri til að víkja sér inn í góðvild einkameðlima þess og landa sem hnefaleikakappi klúbbsins. Óvenjulega kunnátta hans í íþróttinni fær hann fljótlega til að takast á við alla sem mæta, allt að og með heimsmeistaranum John L. Sullivan (Bond.) Flynn er hreint út sagt töfrandi hér. Hann er ímynd sjarma, karisma og aðdráttarafls í þessu hlutverki. Hann lítur frábærlega út (sérstaklega í timbursenu með hárið á sér og í hvítum jakkafötum) og gerir nánast allt sitt eigið glæfrabragð (áhrifamikið!) Línusending hans er ljúffeng og hann er trúverðugur og samúðarfullur og á sama tíma tvísýnn og hrokafullur. Smith streymir af klassa og bragði úr öllum svitaholum og passar vel við Flynn. Á þessu stigi vantaði hann kvenkyns kappa sem gæti staðið við framfarir hans og orðspor (hann var að gangast undir lögbundnar nauðgunarkærur á þeim tíma) og hún gerir það aðdáunarvert. Hún er fráhrindandi af ferskleika hans og hrikalega viðhorfi, en getur samt varla annað en fallið undir heillandi álög hans. Bond er ótrúlega þéttvaxinn, sterkur og hávaxinn en samt blíður þegar handritið kallar á það. Ungur og hress Carson veitir skemmtilegan stuðning. Frawley er hans áreiðanlega þrjóska sjálf sem stjóri Flynns. Restin af leikarahópnum er líka frábært, þar á meðal hina ofboðslega fjölskyldu Flynn og úrval af stíflum Nob Hill týpum. Allt er fallega útbúið og tryggilega leikstýrt. Nokkur sett eru ótrúlega framsett. Sumir af sloppunum hans Smith jaðra við skrautlegheit, en hún hæfir hárgreiðslunum mjög vel. Það er frábær innsýn inn í fyrstu daga meistaraflokks í hnefaleikum, en það er líka svo miklu meira. Sumt af því (eins og persónueinkennin sem Flynn sýnir) er aukið eða ýkt í afþreyingarskyni, en margt af því er ekta (eins og aðferðirnar og búningarnir sem sýndir eru í bardagaatriðum.) Ein línan er sérstaklega eftirminnileg: „Ég trúi þér líkar betur við mig en þig, en það er alveg mögulegt að ég elska þig meira en þú elskar mig." Þetta er klassísk rómantísk samræða (og það eru fleiri en nokkrir zingers stráð yfir handritið líka.)