Ég verð að viðurkenna að ég hef verið hrifinn af Samurai-myndum síðan ég man eftir mér. Áður horfði ég á frekar óaðskiljanleg verk, hvort sem það voru „elitísk“ verk eins og Samúræjurnar sjö eða blóðug myndasöguafbrigði eins og Lone Wolf og Cub. Ég var líka hrifinn af bandarískum/japönskum "Crossovers" eins og The Bushido Blade. Og auðvitað allt sem inniheldur Sonny Chiba og Hiroyuki Sanada. Og ég hef nánast horft á alla Samurai að minnsta kosti tvisvar. En ekki Kabuto. Árið 1993 horfði ég fyrst á Kabuto á myndbandi, að jafnvel Samurai myndir geta verið leiðinlegar. Í upphafi hlakkaði ég til að Mayeda næði til Evrópu og árekstra sem myndu koma af því en þegar hann kom til Spánar var mér í rauninni alveg sama um myndina lengur. Það myndi ekki gera myndina réttlæti fyrir kalla það "slæmt". Tæknilega séð er það hrein innkoma inn í tegundina. En það er einfaldlega aldrei nógu rólegt. Sho Kosugi hefur takmarkaða færni sem bæði leikstjóri og leikari og hefur aðeins brot af ofangreindum japönskum leikara karisma. Og talandi um Sho Kosugis son Kane, sem kemur fram í næstum öllum Sho Kosugi myndum sem Shos son: hann hefur erft lítið sem ekkert af takmörkuðum leikhæfileikum föður síns. Það sem bætir við mínus-stigunum er fjarvera blóðs og sóma sem fram að því var vörumerki allra Samurai kvikmynda. Þetta var augljóslega ætlað yngri bandarískum/evrópskum áhorfendum. Við skulum bara segja að þetta er svo-svo kvikmynd fyrir venjulegan sögulega hasar-ævintýra aðdáanda en leiðinleg fyrir harðsvíraða aðdáendur Samurai kvikmynda. Aðdáendur sem eru í "Samurai meets "-tegundinni ættu frekar að fara og horfa á Red Sun (1971), með Charles Bronson sem kúreka sem þarf að taka höndum saman við Samurai Toshiro Mifume til að ná í samúræjasverði frá vonda kallinum Alan Delon. Það er nokkurn veginn hvernig á að gera það rétt og hvar Kabuto fór úrskeiðis. Þannig að þó myndin sé aðeins 100 mínútur virðist hún vera miklu lengri mynd. Ástæðan fyrir því að ég gaf þessu virðuleg 4/10 stig í stað 3/10 : Fyrst þegar ég sá þessa mynd sá ég hana í þýsku samstilltu útgáfunni. Í þessari útgáfu er í raun hægt að skilja Kosugi. Ég verð að viðurkenna að „Engrish“ hans er stundum fyndið en verður þreytandi eftir um 30 mínútur.