„Midnight Cowboy“ eftir John Schlesinger er ef til vill einna þekktust fyrir að vera eina myndin með X-einkunn í sögu Akademíunnar til að hljóta Óskarinn sem besta myndin. Þetta var vissulega hvernig ég komst að því fyrst og satt best að segja bjóst ég ekki við miklu af myndinni. Þetta er ekki þar með sagt að mér hafi fundist þetta vera hræðilegt, en einhvern veginn taldi ég hana ekki vera mynd sem ég myndi njóta þess að horfa á. Þetta er ein ástæðan fyrir því að þú ættir aldrei að treysta eigin eðlishvöt á slíkum siðferði ótrúleg samsetning af stjörnuleik, metnaðarfullri leikstjórn og eftirminnilegri hljóðrás ("Allir tala um mig, ég heyri ekki orð sem þeir segja" ) gera þessa mynd að einni bestu könnun á lífinu, barnaskapnum og vináttunni sem nokkurn tíma hefur verið gefin út. Young Joe Buck (þá nýliði Jon Voight), stoltur klæddur sem rodeo kúreki, ferðast frá Texas til New York til að leita sér að nýju lífi sem hrekkjóttur. , karlkyns vændiskona. Konur virðast hins vegar ekki vera tilbúnar að borga peninga fyrir þjónustu hans og Joe stendur frammi fyrir mikilli fátækt þar sem framboð hans á peningum fer að þverra. Meðan á þessum hetjudáðum stendur kemur Joe til að hitta Enrico "Ratso" Rizzo (Dustin Hoffman), sjúklega fatlaðan svindlara sem í upphafi reynir að ná Joe upp úr öllum peningunum sínum. Þegar þeir átta sig á því að þeir eru báðir í sömu vandræðum, býður Ratso Joe dvalarstað og í sameiningu reyna þeir að búa sér til (að mestu óheiðarlegt) líf í hinni köldu, gráhærðu stórborg New York. Joe hafði sannfærði sjálfan sig um að konur í New York væru meira en tilbúnar að borga fyrir kynlíf; hins vegar endar fyrsta slíka viðskiptaverkefni hans með því að hann greiðir konunni (Sylvia Miles) tuttugu dollara sekur. Þó að hann gæti talið sig vera nokkuð greindan, er Ratso alveg jafn barnalegur og Joe. Ratso, með sinn sársaukafulla halta og reiðandi hósta, er alltaf að fullvissa sjálfan sig um að ef hann gæti bara ferðast til hlýju Miami, þá væri einhvern veginn allt í lagi. Þessi afvegaleiddu vænting um að allt muni lagast svo auðveldlega minnir talsvert á klassíska skáldsögu Lennie og George af John Steinbeck, 'Of Mice and Men'. 'Midnight Cowboy', sem er að mestu leyti tekin á götum New York, er gróf-raunsæ útlit á lífið í fátækrahverfunum. Þegar við horfum á myndina finnum við næstum fyrir okkur inni í snaggaralegu, óupphituðu húsi Ratso, liðamótin stífur af sársaukafullum vetrarkulda. Leiklistin stuðlar svo sannarlega að þessu ofurraunsæi, þar sem bæði Voight og Hoffman túlka á meistaralegan hátt hina tvo decadentu drullu nútímasamfélags. Sérstaklega er Hoffman einstakur í hlutverki sínu (I'm walkin' here! I'm walkin' here!"), en hann náði að koma sér vel frá því að vera túlkaður eftir lofsöng frumraun sína í 'The Graduate' árið 1967. Báðar stjörnurnar voru síðar tilnefndar til Óskarsverðlauna fyrir besti leikari (einnig tilnefndur fyrir að leika furðulega var Sylvia Miles, fyrir framkomu sem getur ekki hafa verið í meira en fimm mínútur), þó báðar töpuðu á endanum fyrir John Wayne í 'True Grit. ' 'Midnight Cowboy' vann að lokum þrenn Óskarsverðlaun frá sjö tilnefningum, þar á meðal besta myndin, besti leikstjórinn fyrir Schlesinger og besta skrifin fyrir Waldo Salt. 'Midnight Cowboy' er sögð aðallega á línulegan hátt, þó að það séu fjölmargar endurlitsmyndir sem gefa til kynna að Fortíð Jóa. Í stað þess að útskýra beinlínis um hvað þessi stuttu brot fjalla í raun og veru, er áhorfendum boðið að hugsa um það sjálfir og hvernig þessar aðstæður hefðu getað leitt Jóa inn á þá braut sem hann er núna að sækjast eftir. Sársauka-fallega lokasenan skilur eftir okkur. með smá vonarglætu, en mikilli óvissu. Gruggugt, umhugsunarvert og ákaflega heillandi, 'Midnight Cowboy' er einn fyrir aldirnar.