Ég sá myndina í gærkvöldi og mig langaði mjög að fíla hana. Væntingar mínar til myndarinnar höfðu farið upp og niður síðan ég heyrði að hún væri gerð. Suma daga myndi ég sjá eitthvað stórkostlegt og suma daga yrði ég fyrir vonbrigðum. Samt sem ég er svona aðdáandi sem ég er, gerði ég miklar vonir við þessa mynd en á endanum varð ég fyrir miklum vonbrigðum. Þó ég elska Richard Donner myndirnar var ekki hrifin af því að vera stundum stríðnislegt eðli þeirra eða breytingarnar sem þeir gerðu á persónu Superman og krafti hans. Singer kaus hins vegar að taka verstu þættina í Donner myndunum og setja þá í sína útgáfu. Þó að Lex Luthor hans sé aðeins dekkri er hann samt ekkert meira heldur en feiminn, svikari og algengur glæpamaður. Hann er ekkert gáfulegri en þegar Gene Hackman lék hann. Kevin Spacey gerir sitt besta til að leika Luthor vel en á endanum verður hann fórnarlamb slælegra skrifa og ómerkilegra samræðna. Handlangarar hans eru tvívíðari en jafnvel teiknimyndasögumenn. Flestir þeirra hafa bókstaflega enga glugga í myndinni.****SPOILERS AHEAD**** Kitty Kowalski er næstum nákvæmlega sama persóna og frú Tesmacher. Hún virðist vera jafn ill og köld og Lex Luthor en hún reynist bara vera undirmaður sem bráðnar eftir að hafa séð Superman í vandræðum og svíkur Luthor með fyrirsjáanlegum hætti. Mestu vonbrigðin í myndinni voru Frank Langella sem Perry White. Ég var ekki mikill aðdáandi hins yfirburða Perry White í Donner myndunum en hann hafði að minnsta kosti sál. Hann var þegar öllu er á botninn hvolft, gamalreyndur fréttamaður sem þótti vænt um sannleikann og góða sögu. Perry White frá Langella er ekkert annað en fyrirtækisstýrimaður. Hann vill að allir einbeiti sér að Superman tengdum sögum vegna þess að þeir selja blöð þó annað hvert blað sé að gera það sama. Honum er alveg sama um raunverulegu sögurnar, hina raunverulegu leyndardóma eins og svartnættið og hvað Lex Luthor er að bralla núna þegar hann er farinn úr fangelsi. Það versta við Langellu er að hann er SLEIÐI! Sumir leikarar geta verið rólegir og edrú en hafa samt undirstraum sem lætur þig vita að kyrrt vatn rennur djúpt. Frank Langella er pollur. Brandon Routh er ekki slæmur leikari. Hann er í lagi en aftur er ekki ein eftirminnileg lína í allri myndinni. Ekki leikaranum að kenna. Hreyfingum hans er greinilega ætlað að líta tignarlega út, eins og jafnvel minnsta hreyfing fingra hans hefur áhrif á hvernig hann flýgur. En hún lítur samt út fyrir dans og gervi. Lois Lane var illa skrifuð og var furðu vel leikin af Kate Bosworth. Því miður, aftur, fyrir Pulitzer-verðlaunablaðamann og rithöfund, er hún um það bil eins mælsk og allir táningar á Dawson's Creek. James Marsden var uppáhalds leikarinn minn í allri myndinni, aðallega vegna þess að hann líkist ofurmanninum meira en jafnvel Routh. Án nokkurra ofurkrafta tekst honum að komast að skilaboðum Lois Lane, flýgur flugvél á staðinn, fer um borð í snekkju Luthors og bjargar Lois og syni hennar. Eina áhrifaríka augnablikið í myndinni er þegar þau eru öll föst í búri þar sem það er að flæða af vatn og skipið er að sökkva. Þú sérð þá hægt og rólega fara á kaf í vatnið. Þú veist að Superman mun koma við á síðustu stundu til að bjarga þeim en samt geturðu ekki annað en vorkennt þeim. Eins og ég sagði áður er söguþráðurinn mjög tilviljanakenndur. Ólíkt því sem Singer hefur sagt er þetta ekki kvikmynd um ofurhetju sem snýr aftur og reynir að finna sinn stað í heiminum. Um leið og hann snýr aftur tekur heimurinn honum aftur opnum örmum. Lois er sú eina sem er ekki ánægð með að sjá hann aftur. Jafnvel Luthor er ánægður með að fá Superman aftur vegna þess að það gefur honum tækifæri til að gera upp við stálmanninn. Súperman er líklega ein heimskulegasta hetja alheimsins. Stóru grænu loftsteini er stolið af safni, Lex Luthor er farinn úr fangelsi, hann hefur nú þekkingu á kraftum og veikleikum Ofurmennisins, en samt er hann enn ekki fær um að tengja punktana nógu mikið til að vita að Luthor myndi nota kryptonít gegn sér. Samkvæmt myndinni er það eina sem Superman er góður fyrir að lyfta mjög, virkilega þungum hlutum. Atburðarásirnar eru allar ótrúlega fyrirsjáanlegar.