Sem aðdáandi Bruce Campbell í næstum tvo áratugi var ég himinlifandi að fá tækifæri til að sjá nýjustu kvikmyndina hans á hvíta tjaldinu með manninum sjálfum viðstaddan. Því miður olli "Man with the Screaming Brain" sjálf vonbrigði. Leikurinn gerist í Búlgaríu - þar sem Sci-Fi Channel gerir frumsamdar myndir sínar á laugardagskvöldið - "Man with the Screaming Brain" er forvitnileg blanda af B-mynd frá fimmta áratugnum hryllingur, grínmynd sem breytir líkamanum, ofbeldisfull hefndarsveifla og ofgert kjaftæði með keim af rómantískri sátt. Ef það er ekki skynsamlegt, þá gerir „maðurinn með öskrandi heilann ekki heldur“. Campbell leikur forstjóra lyfjafyrirtækis sem heimsækir Búlgaríu með fráskilinni eiginkonu sinni í óútskýranlegri tilraun til að fjárfesta í hálfkláruðu neðanjarðarlestarkerfi fyrrum kommúnistalandsins. Þau tvö lenda í sambandi við fyrrverandi KGB umboðsmann, sem varð leigubílstjóri, og allir þrír verða að lokum fráfall þeirra fyrir hendi hefndarfullrar sígaunakonu. Vísindamaður á staðnum (Stacy Keach) og fífl aðstoðarmaður hans (Ted Raimi), sem hafa þróað tækni. til að leyfa vefjaígræðslu án möguleika á höfnun, stela líkunum og setja hluta af heila leigubílstjórans í skemmda höfuðkúpu Campbell. Einnig settu þeir heila eiginkonu hans inn í vélfæralíkama sem þeir eru bara með við höndina. Campbell sleppur og með hauskúpu sem var saumuð í skyndi og rödd leigubílstjórans - en ígræddur heilavefur stjórnar vinstri hlið líkama hans - -ómar í höfðinu á honum, leggur af stað til að finna og drepa sígauna. (Vélmenni eiginkona hans gerir það sama.) En fyrst er reynt að líkja eftir "All of Me" eftir Steve Martin/Lily Tomlin þegar tveir persónuleikar Campbell berjast um yfirráð yfir kvöldverði á veitingastað. Rétt eins og hann var að spila sína eigin illu hönd í "Evil Dead II," er Campbell duglegur að láta líkama sinn virðast vera byggðan af fleiri en einum huga. Stundum kemst "Screaming" næst annarri Steve Martin mynd, "The Man" með Two Brains,“ þar sem það tekur líka kjánalega nálgun á vísinda-fimiklisjur frá fimmta áratugnum. Hins vegar reynir það of mikið fyrir of litla niðurstöðu, og það fer tvöfalt fyrir hálf skiljanlega búlgarska óaftur Ted Raimi, sem fær allt of mikinn skjátíma. (Ekkert á móti Raimi, það er bara það að hann er betri í minni skömmtum.) Að lokum er það hvorki nógu svívirðilegt (eða fyndið) til að fullnægja sem skopstæling, né nógu alvarlegt til að njóta sem B-mynda pastiche. Ég var ánægður með að Campbell hefði þegar yfirgefið sýninguna þegar hún stöðvaðist, þar sem ég óttaðist að þurfa að segja: "Jæja, Bruce, þetta var virkilega...eitthvað." Kannski besta hrósið sem ég get veitt henni sem kvikmynd er að að minnsta kosti myndirnar festust við fleytið. Og það var tvöfalt betra en "Alien Apocalypse."