Kristur, ó Kristur... Maður horfir á agndofa, vantrúaða og hugsanlega brjálaða, þegar þessi töffara æfing í undurlausu sorpinu þróast með öllum vitsmunum og handlagni lamaðrar Galapagos-skjaldböku. Getur slíkt verið? Er þessi mynd til í raun og veru, eða var ég ómeðvitaður naggrís einhvers skuggalegs alþjóðlegs lyfjafyrirtækis, sem sötraði kaffið mitt án þess að vita að það hefði verið fyllt með hættulegu ofskynjunarefni? Ég hef séð margar myndir, og margar slæmar myndir, en ekkert undirbjó mig undir þetta; í lok þess var ég kjaftstopp, hnussandi flak, reif í teppið með tönnunum eins og hundur, klóraði í veggina, grenjandi þar til lungun mín voru aum. Ég bað í örvæntingu, æðislega um miskunn (til hvers þetta var höfðað, ég veit það ekki), og þráði með brennandi þrá eftir róandi smyrsl Ozu Yasujiro. Sweet Weping Jesus, minningarnar... stundum koma þær aftur til mín. Þegar ég er sem viðkvæmust, þegar ég er minnst fær um að höndla þá. Ég skelf, ég brýt niður í tárum, ég bít á mér neglurnar þar til hendurnar mínar eru sloppnar af blóði, en ég get ekki alveg útskúfað hræðilegu endurlitin úr huga mér. Ég er reimt. Ég er skemmdur. Ég er algjör karlmaður. Hinar athugasemdir notenda hér benda til þess að ég sé ekki einn um að hafa gengið í gegnum þessa skelfilegu reynslu, sem getur aðeins þýtt annað af tvennu: a) myndin er í raun til eða b) Ég er aðeins eitt fórnarlamb meðal hersveita alþjóðlegs samsæris af sannarlega óheiðarlegum hlutföllum. Það sem er alveg heillandi er að sumt fólk virðist hafa notið þrauta sinna, eða að minnsta kosti ekki orðið fyrir áfalli vegna þess. Kannski eru þeir hluti af rekstrinum. Fjandinn fjandinn þeim, brjálæðingarnir! Fjandinn fjandinn þeim öllum til helvítis!!!!!!