Hverjum hefði dottið í hug að kvikmynd um mann sem keyrir nokkur hundruð kílómetra á sláttuvélinni sinni til að sjá bróður sinn, gæti mögulega verið gott kvikmyndahús? Ég gerði það svo sannarlega ekki. Ég hélt að ég vissi við hverju ég ætti að búast: Ein leiðinlegasta upplifun lífs míns. Jæja, ég hafði eins rangt fyrir mér og ég hef ekki haft rangt fyrir mér of oft ennþá, því þetta er ein besta, raunsærasta og heiðarlegasta Hollywood mynd sem ég hef séð...Að gefa stutta ferilskrá af "The Straight Story" er ekki t mjög erfitt. Hún fjallar um gamlan og þrjóskan mann sem stígur á sláttuvélina sína og keyrir til annars ríkis til að heimsækja bróður sinn þegar hann heyrir að maðurinn hafi fengið alvarlegt heilablóðfall. Það er nú þegar sérstakt út af fyrir sig, en það sem gerir það enn sérstakt er sú staðreynd að hann hefur ekki séð bróður sinn í tíu ár vegna heimskulegra rifrilda. Í millitíðinni hefur hann sinn skerf af óheppni og vandamálum, en hann hittir líka fullt af fólki sem hann hefur áhrif á á einn eða annan hátt með heimspekilegri nálgun sinni á lífið. Þrátt fyrir alla erfiðleikana sem hann keyrir á í margar vikur, án þess að vita hvort hann nái takmarki sínu: að hitta bróður sinn aftur áður en það er of seint...ég get auðveldlega skilið hvers vegna það er til fólk sem líkar ekki við þessa mynd og það er líka ástæðan afhverju ætla ég ekki að segja að þetta fólk hafi ekki hjarta eða eitthvað álíka... Þessi mynd er ekki með neinar áberandi hasarsenur, hún er eins hæg og sláttuvélin sem maðurinn keyrir á og nei, þú gerir það ekki 'þarf ekki að horfa á það fyrir fína hljóðrásina heldur, því það er ekki til. En af hverju ættirðu þá að horfa á það? Jæja, einfalda svarið er sagan. Ég hef ekki séð jafn áhrifaríka mynd með jafn kraftmikilli sögu og þeirri staðreynd að þetta kemur í raun frá Hollywood og - til að gera hlutina enn betri - frá Disney Studio (það er rétt, sömu kvikmyndaverin sem hella yfir okkur sykursætum bull) gerir það enn sérstakt. Ég skammast mín ekki fyrir að viðurkenna að ég var með tárin í augunum nokkrum sinnum þegar ég horfði á það, líklega vegna þess að allt ástandið að sjá ekki einhvern í mörg ár vegna heimskulegra rifrilda er allt of raunhæft fyrir mig. Sumir vilja halda því fram að sagan sé mjög grunn, en ég er eiginlega ekki sammála því. Kannski er það vegna þess að þeir sjá bara gamla manninn keyra á sláttuvélinni sinni og vilja ekki hugsa meira. Ef þú lítur nógu vel á þá muntu skilja að þessi maður er að gera þetta allt vegna þess að hann veit að hann hefur einu sinni haft rangt fyrir sér, að aðeins stolt hans stóð í vegi fyrir því að hitta bróður sinn aftur og að hann vill að allir aðrir sjái það líka, svo þeir gera ekki sömu mistökin. Ef það er ekki nógu djúpt, hversu mikið dýpra þarf saga að fara fyrir þig þá? Ég vil líka bæta því við að þessi mynd hafði í raun allt. Sumt fallegt landslag (loksins amerísk kvikmynd sem sýnir eitthvað annað en sjóndeildarhring New York, Chicago eða einhverrar annarrar stórborgar), mjög fínn leiklist eftir Richard Farnsworth, Sissy Spacek,... og mjög skiljanlegan frásagnarhætti þrátt fyrir að staðreynd að þetta er David Lynch mynd. Ég veit núna að ég hafði algjörlega rangt fyrir mér með því að gera ráð fyrir að þessi mynd væri ekki fyrir minn smekk. Þetta er ein allra besta mynd sem ég hef séð í langan tíma. Þessi mynd stefndi að hjarta mínu og sló í gegn. Ég gef því heilan 10/10.