Ó, Sam Mraovich, við vitum að þú reyndir svo mikið. Þetta er magnum ópus þinn, skínandi dæmi fyrir okkur hin um að þú ert svo sannarlega þess virði að vera tilnefndur í Academy of Motion Picture Arts and Sciences (eins og þú segir á vefsíðunni þinni frá 1998). Því miður, það er betra að þegja og vera talinn fífl en að tala og taka af allan vafa. Með Ben & Arthur gerirðu einmitt það. Handrit myndarinnar, að því er virðist samsett af skorti á kennslu eða menntun, leiðir okkur í átt að hinu sannarlega furðulega við hverja nýja senu. Það er þessi geðveika afsökun fyrir sögu sem gæti líka verið besti bandamaður myndarinnar. Byrjað er á kyrrlátu, samkynhneigðra titlapersónur Ben og Arthur reyna að giftast, ganga svo langt að fljúga yfir landið til að gera það, í skugga fínustu pálmatrjáa Vermont. En öll þessi stelling er aðeins leið til BLÓÐS. Síðan meira BLÓÐ, og MEIRA OG MEIRA BLÓÐ. Ég meina, það hljóta að vera að minnsta kosti 20 dollarar í fölsuðum blóðfarða á síðasta þriðjungi þessarar myndar. Myndin í heild sinni er tæknileg svik. Allt frá hljóðinu til klippingarinnar til tónlistarinnar, sem samanstendur af einni loðnum bassatóni sem haldið er á hljómborði, það er furða að myndin haldist jafnvel saman á hvaða miðli sem þú skoðar hana á. Það er svo synd að einhver almennileg frammistaða áhugamanna sé sóað hér. Sama. Ég er viss um að þú hafir gert fimm tölur um þessa mynd í leigu eða hvað sem knýr fátækar sálir (eins og mig) til að skoða þessa mynd. Því miður erum við ekki að hlæja með þér.