Ég hafði aldrei lesið neina skáldsögu Söru Waters eða horft á Tipping the Velvet. Ég heyrði aðeins um Fingersmith þegar ég var að fletta í gegnum "The L word" vefsíður. Söguþráður Fingersmith vakti áhuga minn, en samt dó ég hann og hugsaði: "Lesbía á Viktoríutímanum, sem endar aldrei vel, ég á nóg af þessum lesbóseríu og kvikmyndum sem fara hvergi" Hins vegar um jólin gaf DVD verslunin mín Fingersmith a afsláttur, ég kom með DVD-diskinn og líf mitt hefur aldrei verið litríkara.Þessi smásería á skilið að vera þykja vænt um og hrósað. Leikurinn er svo frábær að ég kalla það sjaldgæft. Sally Hawkins, Elaine Cassidy, Rupert Evans, Imelda Staunton og margir fleiri sem ég get ekki nefnt öll, færðu ljós og myrkur í persónur þeirra. Bara með smá látbragði, smá útliti, smá snertingu, gerðu þeir persónur sínar raunverulegar og sem áhorfandi gat ég ekki annað en tekið þær heim, haldið þeim nálægt. Fingersmith, sem gerist á Viktoríusvæðinu, er saga af Sue-þjófi sem elskar og býr með "fjölskyldunni" af vasavasa. Hún vissi ekki að örlög hennar eru tengd Maud Lily - dálítið feimin og huglítil stúlka sem vex upp í Mansion kílómetra í burtu. Móðir Maud skildi eftir sig auðæfi, en Maud sjálf getur ekki snert það, nema hún giftist. Verst af öllu er að frændi Maud tryggir að hún geri það aldrei með því að halda henni í fangelsi í húsinu. Sláðu inn herra Gentlement, heillandi, myndarlegur þjófur með jafn slæmt hjarta og allir aðrir. Hann vill fá auðæfi Maud fyrir sjálfan sig og til að gera það setur hann Sue upp sem vinnukonu Maud Lily og biður Sue að sannfæra Maud um að flýja með sér. eftir því sem tíminn líður, þá væru hlutirnir einfaldir, ef Sue yrði ekki ástfangin af Maud. Og hlutirnir væru einfaldir, ef sagan væri sú sem ég hef sagt. Ég vil ekki spilla, svo ég vil hætta þar. En ég get fullvissað þig um að allt er snúið og snúið áður en þú getur einu sinni áttað þig á því sem hefur gerst. Þegar það gerðist spyrðu þig þá hvað myndi gerast næst. Ofan á það er sagan full af ástríðu ólíkum öðrum. Það eru engar sjálfsleit, kynhneigðarspurningar, „Oh my god do i like girls“ augnablik, vegna þess að stelpurnar í Fingersmith eru grafnar svo djúpt í eigin myrkri að þeim er varla sama. sagan með svo snúinni söguþræði hreyfist slétt eins og vatn, rennur ástríðufullur, en undarlega rólegur. Vikur eru liðnar síðan ég horfði á „Fingersmith“, en augu Maud ásækja mig enn, og orð Sue ylja mér enn um hjartarætur „Þú perla, perla, perla,“ sagði hún. Og slík perla er það.