Það eru fáar kvikmyndir sem fjalla um hluti sem ég myndi líta á sjálfan mig sem sérfræðing í, þessi er það. Eftir nokkur ár af fantasíuhlutverkaleik hættum við, ég fór ekki án þess að skammast mín fyrir það sem ég var orðinn: fífl. , þessir hlutir eru í raun kanónískir, það gerist fyrir alla. Fyrst þú býrð til karakter sæmilega og hún deyr eftir fyrstu árásina. Síðan hjálpar þú aðeins með stjórnarskrána, og á meðan þú ert að því, af hverju ekki að hjálpa með styrk, greind , innsæi, karisma og fimi líka? Þetta pirrar aftur leikstjórann sem veit ekki hvernig hann á að takast á við þessa ósigrandi klíku. Og eftir smá stund leiðist það leikmönnunum líka, svo þeir byrja að búa til sífellt framandi samsetningar kynþátta og atvinnugreina, sama hversu fáránlegt það er. Ég bjó til Druedain stríðsmunk, já, ekki svo langt frá myndinni. Og það er ekki allt að segja um eyðilegginguna í eðlislægri dýnamík þessa djöfullega leiks (hugsaðu leitina að reynslustigum), en horfðu bara á myndina, hún sýnir þetta allt - og auðvitað heimskuna í grundvallarforsendum hennar. Í þessu skyni, í snúa, það er ekkert betra fag en barðinn. Ég skil ekki alveg hvers vegna barðinn varð karakter í fyrsta lagi, enda er járnsmiðurinn enginn. En þegar það var orðið eitt varð að kortleggja það inn í leikflæðið, það er: það þurfti að gera það banvænt, að minnsta kosti óbeint. Grínið út úr þessu tekur aldrei enda og með réttu. Auðvitað er þetta ekki beint fagmannleg framleiðsla, en ég hef ekki séð betri háðsádeilu í aldanna rás.