Svo margir elskuðu þessa mynd, en samt erum við nokkrir af okkur IMDb gagnrýnendum sem fannst Mirrormask afskaplega óþægilegt að horfa á og ríflega leiðinlegt. Ég fell inn í seinni af þessum tveimur herbúðum og ég mun reyna að útskýra hvað það var sem gerði það að verkum að táneglur mínar krulluðust svo óþægilega. Í fyrsta lagi til að rétta söguna af - mér líkar við bækur Neil Gaimans. Mér finnst vitandi, kaldhæðinn, „svívirðilegur“ húmor hans svolítið nördaður, og ég vil reyndar frekar verk hans þegar hann er að leika það beint og lætur brandarana í friði - en jafnvel þótt hann lendi stundum í vitleysu "pabba" kjaftæði, finnst sköpunarkraftur hans og ímyndunarafl vera eitthvað dálítið sérstakt. Athyglisvert er að eitt sterkasta verk Gaimans er Coraline, gotnesk ævintýrasaga fyrir krakka sem er mjög lítið um brandara og mikil spenna og hrollvekja. Nýjasta skáldsaga hans (Anansi Boys) ofgerir fyndnunum og hefur tilhneigingu til að lesa stundum eins og Terry Pratchett gerir Sisters of Mercy (ekki nunnurnar heldur hljómsveitin). Mirrormask býr á svipuðum slóðum og Coraline og þegar ég sá töfrandi myndefnin í stiklunni varð ég dálítið spenntur yfir því að einhverjum hefði tekist að yfirfæra stórbrotna sýn og ímyndunarafl Gaimans á skjáinn. Til lofs fyrir myndina líta sumar seríur ótrúlega töfrandi út. Hins vegar eru sjónræn áhrif stundum eyðilögð af CGI hreyfimyndum sem lítur út eins og fjölmiðlafræði nemendaverkefni. Bakgrunnur og landslag er oft ótrúlegt, en sumt af karakterteikningum lítur út fyrir að vera klaufalegt, áhugavert og ódýrt. Í fyrstu draumaröðinni er köngulóin fallega lífguð, en kattardýrið sem étur bóka lítur illa út og mjög „tölvumyndað“. Í samanburði við staðal hreyfimynda sem finnast í framleiðslu eins og 'The Corpse Bride', lítur Mirrormask stundum út fyrir að vera mjög áhugamaður. Hins vegar, til varnar Mirrormask, var fjárveitingin lítil fyrir svo stórkostlega framtíðarsýn og hægt er að skilja og fyrirgefa nokkra krampa í áhrifunum. Það sem ekki er hægt að fyrirgefa er stífluð, stöðluð, hrollvekjandi og tilgerðarlaus samræða. Leikararnir glíma í örvæntingu við samræðuna - og það er svo mikið af henni að þeir eru stöðugt hamlandi og hrasa yfir því. Samtalið er gert með öllu óeðlilegt, brandararnir falla aftur og aftur og þrotlausar ræðurnar virðast vera eina aðferð rithöfundarins til að útskýra söguþráðinn. Ásamt þeirri staðreynd að leikararnir eru að vinna gegn bláum tjaldi (sem bætir alltaf við þætti af 'Phantom Menace') - gerir þetta myndina nánast óáhorfanleg. Í svona óraunverulegu umhverfi þurfa leikararnir að leggja sig tvisvar sinnum meira til að vera trúaðir og í aðalatriðum mistakast þeir hræðilega. Stúlkan sem fer með aðalhlutverkið berst hetjulega gegn hinni ómögulegu sviðs-skólasamræðu og sýnir stöku sinnum alvöru fyrirheit, en það dugar aldrei. Hinn hræðilegi þorskur-'Oirish' Valentine-persónunnar (sem hún neyðist til að eyða óhóflega miklum skjátíma með) setur alla möguleika á að þessi unga leikkona rísi yfir efnið. Það virðist vera hlutverk Valentine að útskýra söguþráðinn fyrir yngri áhorfendum og bæta við smá létti. Persónulega myndi ég ekki vilja fá hann nálægt 15 ára dóttur minni. Hvað er annars að þessari mynd? Svar....Rob Brydon. Það sem er pirrandi (allavega fyrir okkur Breta) er að við vitum að Rob Brydon getur leikið! Við höfum séð hann halda á skjánum í hálftíma á eigin spýtur (gera þessa „Marion & Geoff“ eintöl), og í fyrsta „raunverulega heimi“ hluta myndarinnar er hann fínn. Stingdu honum hins vegar fyrir framan bláan skjá og hann missir allt karakter og breytist í verstu am-dram-skinku sem ég hef séð í mörg ár. Algjör synd. Hvað er annars að? Svarið... hinn lúmski slatta-bassa, undir-Courtney Pine-sax og óhlustanlegt, of hátt í blandinu hljóðrás sem aldrei þegir. Guð, tónlistin er óstöðvandi, hávær, truflandi, óviðkomandi og, ef það er ekki nóg, er lúinn smellur bassa sem slær út um allt. Það gerir samtalið mjög erfitt að heyra, en það gæti verið blessun í dulargervi. Hvað er annars athugavert við það? Svar.... Hvæsandi hermalistamaðurinn. Í nútímasamfélagi ætti ekki að vera staður fyrir mimu, fyrir utan ákveðna leynilega staði í Frakklandi. Í hvert augnablik sem myndavélin staldrar við í grenjandi, flautandi, mosa-djúllandi, jógúrtvefandi fávita, skil ég hvers vegna Edinborgarbúar verða dálítið áhyggjufullir og brjálaðir þegar hátíðin rennur upp aftur. Lokagagnrýni mín er sú að myndin er frekar daufleg. Súrrealismi er oft daufur annaðhvort krefst hann þess að áhorfendur þeirra renni inn í draumkennt, Zen, viðurkennandi ástand, eða að áhorfendur séu stöðugt hrifnir af stærri og stórfenglegri óvart. Saga með smá hraða þar sem persónur sem við gætum trúað á og þótt vænt um hefði farið langt með að gefa þessari mynd tilfinningamiðstöðina sem henni vantaði, en stöðvað augnlokin frá því að halla sér. Að lokum biðjum við alla þá sem fundu afsökunar. dýpt, merkingu og undrun í þessari mynd. Þér hefur tekist að stöðva vantrú þína, þú hefur séð framhjá hinu brakandi CGI, hunsað vitleysu samræðuna og hina ömurlegu frammistöðu sem leiddi til, og skilið stórkostlega, hugmyndaríka sýn framleiðandans. Mig langaði til þess, en ég gat ekki séð framhjá hinum raunverulegu mistökum sem drógu það niður. Ég vona að Neil Gaiman nái því rétt næst, ef hann fær (eða jafnvel vill) tækifærið.