Í þessari eftirfylgni að The Naked Civil Servant sjáum við síðustu ár ævi Quentin Crisp í New York. John Hurt er aftur Crisp (svona hver annar gæti leikið hlutverkið?) og það er hlutverk sem hann býr við að því marki að hverfa. Fyrir mér er Hurt Crisp og mér hefur alltaf fundist mjög erfitt að taka manninn sjálfur því Hurt var meira hann en hann sjálfur. Snilldar frammistaða þess. Jafningur hans er Denis O'Hare sem Phillip Steele, langvarandi vinur og trúnaðarvinur Crisp. Því miður hefur myndin lítið að mæla fyrir utan sýningar. Til að vera viss um að myndin fái upplýsingarnar rétt. Myndin er tekin í og ​​í kringum New York, myndin lítur út og líður eins og New York og nágrenni hennar, en á dramatískan hátt er hún óvirk. Það er skárra að tala við fólk sem er fyndið, að reyna að sætta sig við heiminn eins og hann er (hann endaði á því að sjá eftir illa valnum orðum um alnæmi) og takast á við veikleikana sem gamalmenni lögðu á hann. Maðurinn Quentin er alltaf áhugaverður, en líf hans eins og það er lýst er í raun ekki. Ég er vonsvikinn með myndina. Ég hef alltaf dáðst að manninum og einstöku sjónarhorni hans. Ég vildi bara að honum væri betur borgið með þessari mynd um líf sitt.