Ég verð að viðurkenna - eina ástæðan fyrir því að ég keypti þessa mynd var sú að ég er mikill aðdáandi Gackt og *mikill* aðdáandi Hyde. Ég bjóst við góðri mynd með fullt af skotum sem voru, eigum við að segja, ánægjuleg fyrir kvenlega augað en svolítið cheesy saga. Ég meina, yfirlitið hljómaði virkilega þarna úti. Og nú þegar ég hef nýlokið við að horfa á hana - finnst mér ég þurfa að segja heiminum frá ljómi hennar! Hyde og Gackt sýndu báðir hjartnæma frammistöðu og augun mín eru enn heit eftir grátinn sem stóð yfir síðasta hluta myndarinnar. Maður sogast inn í söguna og finnur virkilega til með persónunum í lokin. Hluti vampírismans - sem ég elska, en er mjög auðvelt að ofgera eða eyðileggja kvikmynd með - er lúmskur blandaður inn í söguþráðinn til að gera hann að einhverju framandi, eðlilegri við þessa umgjörð, frekar en handahófskenndri óþarfa viðbót við söguna . Ég setti það í 9 af 10 í fyrstu...og svo fór ég aftur og reyndi að hugsa um hvers vegna ég var ekki að gefa því síðasta stigið. Kom ekki með neitt. Þannig að það er tíu af hverjum tíu. Þegar öllu er á botninn hvolft - ég er ekki mikill gagnrýnandi - þá þýðir sú staðreynd að ég nenni að skrifa gagnrýni yfirleitt að ég hata myndina virkilega eða elska hana virkilega. Þú getur sagt hvaða hlið ég er með Moon Child.