Ég sá þessa mynd í fyrsta skipti á veikindadegi frá skólanum fyrir um tíu árum síðan. Í samanburði við kvikmyndir sem ég horfði venjulega á, varð hún samstundis en þó óljós uppáhald. Ég hef séð hana kannski tvisvar síðan þá. Mér finnst sumir hlutar lítið cheesy, kannski gæti söguþráðurinn notað meiri hasar. Engu að síður fangar hann fantasíur og veruleika barna með sérstöðu og hlýju. Töfraraunsæið er á pari við Amelie og hjartað á við hið undraára. Þrátt fyrir sérstaka þróun á smekk mínum finnst mér fíngerði töfrar þessarar myndar, elskulegu persónurnar og einfaldleiki hennar heillandi.