Svolítið erfitt að trúa því að myndin úr þessari bók gæti náð að toppa hræðilega hennar! Söguþráðurinn er svo tilgerðarlegur og ótrúlegur. . . byrjar á því að leggja fullt af sektarkennd yfir lítið barn til að hlífa henni við sársauka! Þá erum við með samráðshegðun að minnsta kosti sex og kannski fleiri (þar á meðal klerka) sem taka þátt í því sem er glæpur alls staðar. Næst eigum við eiginkonu sem virðist á lengd ferjuferðar fer úr því að vera tiltölulega ánægð yfir í að skjóta yfir sporin. Mjög óþægileg og kósí móðir, aðstoðuð, studd og studd af pólitískt réttlátum vinahópi! Að flytja umhverfið frá eyju undan strönd Suður-Karólínu hjálpaði ekki sögunni þó það gæti hafa hjálpað kvikmyndaframleiðendum fjárhagsáætlun. Mjög fallegu byggingarnar, sem talið er að hýsa klaustrið, virtust rökrétt ekki henta nógu lítilli eyju til að þurfa golfbíla og svo litla ferjuþjónustu. Kim Basinger sem ég er mjög hrifin af er sársaukafullt þunn í þessari mynd og hárgreiðslan hennar á svo sannarlega heima á öðrum áratug. Einnig er einfaldlega engin efnafræði á milli hennar og annars hvors karlkynsins. Mér líkaði mjög illa við bókina sem þetta var tekið úr en las hana alla. Kvikmyndin sem ég hélt áfram að vafra fram og til baka að, þurfti að yfirgefa alltaf þegar þessi sakkarína tónlist varð of mikil. Nema þér líkar ótrúverðug saga, tréleikur, brenglaða blöndu af trúarlegum/goðsögulegum/algoríum, þá er ráð mitt að sleppa þessu. Ó og kannski smá karpandi gagnrýni, en myndi umhyggjusamur faðir ekki vera með björgunarvesti á litlu barni á litlum báti? Það besta við þessa mynd er landslagið