Þessi mynd tekst að vera ein sérstæðasta mynd sem þú hefur séð. Hins vegar kemur þetta frá þeirri staðreynd að þú getur ekki gert haus eða skott af þessu rugli. Það virðist næstum vera röð áskorana sem settar eru upp til að ákvarða hvort þú sért tilbúinn að ganga út úr myndinni og gefa upp peningana sem þú varst að borga. Ef þú vilt ekki líða lítilsvirðingu muntu sitja í gegnum þessa hræðilegu mynd og þróa með þér raunverulega samúð með leikarunum sem taka þátt, þeir hafa allir séð betri daga, en þá áttarðu þig á að þeir fengu í raun og veru borgað heilmikið af peningum að gera þetta og þú munt missa samúð með þeim alveg eins og þú hefur þegar gert fyrir myndina. Ég get ekki haldið nógu mörgum orðum um þessa hræðilegu mynd, hún er næstum því eitthvað sem Ed Wood hefði gert og í því tilviki hefði hún örugglega verið meistaraverk hans. Til að byrja neyðist þú til að sitja í gegnum upphafsumræður eins og þú. hef aldrei séð/heyrt, þetta þarf að vera fimm mínútur að lengd. Ofan á það er sagt frá því sem gefur til kynna að þú sem áhorfandi geti ekki lesið. Svo hittum við herra Slater og straumurinn af hræðilegum línum fer í gang, það er eins og hann sé eingöngu að vinna til að koma línum á merkimiða kvikmyndaplakatsins. Fljótlega hittum við Stephen Dorff, sem ég hef venjulega gaman af) og hann gerir sitt besta til að drukkna ekki í þessu en á endanum gerir hann það. Svo kemur hin fullkomna móðgun, Tara Reid í gáfulegu hlutverki, ó hjálpið okkur! Tara Reid er ekki mjög hæfileikarík leikkona og einhvern veginn fær hún stöðugt hlutverk í kvikmyndum, að mínu mati þó hún ætti að halda sig við kvikmyndir af amerískri kökugerð. Allt í allt gætirðu bara viljað sjá þetta sjálfur þegar það kemur út á myndbandi, ég veit að ég fékk kick út úr því, ég meina við skulum vera heiðarleg hér, stundum er það hughreystandi að njóta göllum annarra.