Ég HATAÐI ekki Mirrormask. Ég vildi bara virkilega meira af kvikmynd en fallegt myndefni. Myndin hefst á ungri stúlku að nafni Helana sem vinnur í sirkus. En á meðan önnur börn (sem sagt) vilja hlaupa í burtu í sirkusinn vill hún bara flýja FRÁ sirkusnum. Í heitu rifrildi við móður sína óskar Helana að hún myndi deyja. Slæmt skref. Móðirin veikist af...eitthvað (væntanlega krabbamein) og þarfnast aðgerða. Kvöldið fyrir aðgerð dreymir hana að hún ferðast til dásamlegs heims sem samanstendur af draumum hennar og martraðum þar sem hún „finnur sjálfa sig“. Persónulega fór myndin í taugarnar á mér um leið og hana fór að dreyma. Fyrstu atriðin sýna undarlegan og dásamlegan heim sirkussins og móta hann síðan við myrkur spítalans og óþverra í íbúðarblokk. En um leið og hana dreymir færast heilu myndirnar til CGI-lands þar sem næstum allt er tölvumynd. Vandamálið er að þessi draumaheimur hefur enga leyndardóm og undrun sem hann ætti að hafa. á meðan kvikmyndir eins og Galdrakarlinn í Oz virtust tælandi til að kanna Mirrormask ýtir myndum í andlit okkar og hrifsar þær síðan í burtu til að gefa okkur aðra mynd. Það er lítið rím eða ástæða fyrir hönnuninni í þessari mynd og þó að sumir hlutir séu mjög fallegir (bókavörðurinn er meistaraverk) hverfa þeir bara svo fljótt að þeir gleymast fljótt. Helana og aðstoðarmaður hennar Valentine eru í besta falli pirrandi og í versta falli óþolandi. Í heildina er Mirrormask eins og fallegur staur sem þú bítur og kemst að því að sé í raun aska. Haltu þig við alvöru börn.