Jæja, eins og Goethe sagði einu sinni, þá er í rauninni enginn tilgangur að reyna að fella neikvæðan dóm sem leitast við að vera hlutlægur um "eitthvað sem hefur haft mikil áhrif". "La Maman et La Putain" hefur vafalaust runnið inn í söguna sem áhrif á margt af því sem hefur verið gert í Frakklandi og víðar á undanförnum þrjátíu árum og enginn sem hefur áhuga á sögu kvikmynda ætti að vera dreginn frá því að horfa á hana. Til að lýsa eingöngu huglægum dómi, þá finnst mér ég knúinn til að vera ósammála næstum hverri annarri umsögn sem birt er hér og segja við fólk: „Ekki horfa á hana, það er sóun á klukkustundum af tíma þínum sem mun bara láta þig líða frekar veik og reiður." Og þá meina ég ekki "veik og reið" um "mannlega ástandið" eða neitt svo almennt og djúpt eins og það, því það er einmitt sú lína sem flestir gagnrýnendur hafa tileinkað sér í fyllstu lofi sínu um myndina - "prófun að fylgjast með miskunnarlausri krufningu sinni á tilfinningalegu hugleysi okkar og grimmd“ og svo framvegis - og ef henni tækist virkilega að koma á framfæri almennum eða jafnvel almennum boðskap af þessu tagi, þá hefði leikstjórinn góða ástæðu til að vera sáttur við sjálfan sig, hversu svartsýn sem ályktanir hans kunna að vera. Nautakjöt mitt með myndinni er frekar að ég sé alls ekki að þessi klukkutíma langa skrá yfir innihaldslausa hégóma og smásvikasvik sé réttlætanleg eða afsökuð með neinum ALMENNT viðeigandi skilaboðum. Allar þrjár aðalpersónurnar eru djúpt siðferðilega óaðlaðandi einstaklingar: Alexandre í mesta lagi, auðvitað, vegna þess að við sjáum langmest af honum og vegna þess að hann heldur sjaldan kjafti í meira en þrjátíu sekúndur; Marie kannski í minnsta mæli, því við sjáum minnst af henni. Hinir áhrifamiklu og tilgerðarlegu eintölur Alexandre hafa auðvitað eins konar skemmtunargildi, en skemmtunin þverr þegar maður kemst betur og betur að því að Jean-Pierre Léaud er líklegast ekki einu sinni að leika og það, með fáránlegum athugasemdum eins og "un homme". beau comme un film de Nicholas Ray“, var hann í raun bara að endurskapa orð fyrir orð skoðanir sem voru samþykktar sem ekta og djúpstæðar af umhverfinu þar sem hann, ásamt leikstjóranum Eustache, hafði búið í um það bil tíu ár á þeim tíma. við gerð myndarinnar. Ég geri ráð fyrir að ef tónn vægðarlausrar yfirborðsmennsku og léttvægis hefði haldist í gegn um 100% myndarinnar hefði hún kannski virkað sem löng kaldhæðni gamanmynd um sérstaklega grunnt, einskis virði og fyrirlitlegt umhverfi eftir '68. Það sem gerði þennan áhorfanda að minnsta kosti mjög reiðan út í leikstjórann var að hann veitti Alexandre og Veroniku að minnsta kosti eina langa senu, þar sem greinilega er ætlast til að við samþykkjum og finnum til þeirra eins og þau deili siðferðisheimi með okkur. . Ef karlmaður kemst upp með að búa í íbúð og segjast elska eina konu, sofa (aðallega í þessari íbúð) hjá annarri og hlaupa um París og bjóða enn þriðju hjónabandinu, jæja, ég býst við að ég geti óskað honum gangi þér vel í hundaæta heiminum sem hann er valinn til að skapa sjálfum sér. Það sem ég get hins vegar ekki með fullri samvisku gert er að hlusta, jafnvel í smá stund, á dónalega eintöl frá honum þar sem hann talar um "kvíða" sinn og "örvæntingu". Það sama á við um hina enn fyrirlitlegri Veroniku, sem okkur er sýnt að hleypa ölvuðum inn í íbúðina og jafnvel rúmið sem Marie og Alexandre deila og hegða sér þar með ungbarnslegu ósamræmi sem jafngildir grimmustu og hjartalausustu grimmdinni. Eins og ég segi, ef "La Maman et La Putain" er ætlað að vera ekkert annað né annað en portrett af Alexandre, Veroniku og Marie, þremur einstaklingum sem hver sem er hálf almennilegur maður myndi aldrei hleypa inn í félagsskap sinn hvað þá heimili sitt, þá Ég býst við að það sé einhvers konar réttmæti í því að hrósa leikstjóranum fyrir að vera „óhikaður“ (þó að hvers vegna manni ætti jafnvel að finnast „hikandi“ þegar maður hafði meðvitað valið að búa til svona rækilega fráhrindandi persónur til að fylgjast með kvikmyndum get ég ekki ímyndað mér). Vandamálið er hins vegar að leikstjórinn er greinilega sannfærður um - og virðist hafa tekist að sannfæra kynslóðir gagnrýnenda - að Alexander, Veronika og Marie séu einhvern veginn fulltrúar fyrir manneskjuna almennt og fyrir takmörk tilfinningalegrar getu mannsins. Þessi síðarnefnda hugmynd er hins vegar áberandi og móðgandi vitleysa. Í mannlegum samskiptum almennt og kynferðislegum samskiptum sérstaklega getur verið að ræða innbyggt fallleysi og tilhneigingu til harmleiks. En eðli og umfang þessa villuleika og tilhneigingar til harmleiks getur aðeins mögulega verið ákvarðað af fólki sem leggur sig fram af einlægni og alvöru til að láta slík samskipti ganga upp. Það þarf svo sannarlega enga kvikmynda- eða höfundarsnilld til að koma þeim upplýsingum á framfæri að maður sem hagar sér eins og Alexandre muni enda á endanum hataður, ömurlegur og einn, eða að konur sem krefjast þess að búast við ást frá manni eins og Alexandre muni enda upp vonsvikinn og bitur. Horfðu á "La Maman et La Putain" ef þú hefur sögulegan áhuga á því hvað fór fram fyrir menningu og mannleg samskipti í ákveðnu Parísarumhverfi eftir '68 sem var líklega, því miður, ekki bundið við aðeins nokkrar sérstaklega andfélagslegar tegundir eins og þessar. . En vinsamlegast ekki gera þau mistök að trúa því að það sem hér er skráð hafi einhverja almenna þýðingu fyrir mannkynið á þann hátt sem hægt er að halda því fram að kvikmynd eftir Jean Renoir eða Martin Scorsese hafi.