Það þarf alveg sérstaka manneskju til að gera kvikmynd sem er svo ömurleg, töfrandi, ógeðsleg og fráhrindandi, en gerir hana á þann hátt að hún gerir hana líka ljómandi og er svívirðing persónulegrar kvikmyndafræðilegrar frelsunar. Crispin Glover, í öllum sínum "úti" uppátækjum og tilhneigingum, gerði sannarlega eitthvað sem er einstakt. Í heimi sem er orðinn áberandi flokksbundinn virðist þessi mynd komast hjá stöðluðum línum sköpunar og listar og koma öllum í raun á óvart. Kvikmyndin tekur á sig frekar fjarlæga hugmyndafræði (ef það er raunverulega til fyrirmynd) og mótar hana í upphafi með mönnum eins og Shirley Temple fyrir framan hakakross og naktar konur sem gleðja mann með heilalömun. Þetta er frekar átakanlegt efni, en ef þú hefðir tækifæri á spurningum og svörum eftir sýningarnar, þá opnar það greinilega poka af ormum sem lætur þig velta því fyrir sér hvort þetta sé list eða bara lægsti samnefnarinn. Í báðum búningum skynjarðu skjálftann sem þessi mynd mun á endanum valda. Það verður aldrei samþykkt, ekki einu sinni af meintum höfundum heimsins sem tala leiðinlega um mannlegt ástand. Þér líkar það kannski ekki, en það er vissulega eitthvað sem vert er að horfa á.