Það er áhugavert að sjá hvað fólki finnst um þessa mynd, þar sem hún er í rauninni alveg einstök (þó hún beri sum einkenni skrif Clive Barker). Jafnvel þó að það gæti virst dálítið tortrygginn að segja það, þá er myndin bara nógu flókin til að sveigja þá sem þurfa staðlaða Hollywood söguþráð króka, og lagskipt, þannig að ef þú býst við að fá að borða, muntu sjá venjulega skrímslismynd með fullt af skrímsli og sundurlaus söguþráður.Þeir sem þurfa línulega, sértæka og flækja söguþræði munu hata þessa mynd, því sagan liggur, eins og í skáldsögunni, að hluta á milli línanna, eða í þessu tilviki, að hluta til utan skjás, í athugasemdum og ímyndunarafl. Annað hugsanlegt upphengi er endirinn, sem ég get sagt, án þess að spilla því, að hann er ekki alveg góður og ekki alveg slæmur. Það er reyndar alls ekki mjög skilgreint, sem ég veit að setur sumt fólk í geðveikt reiði yfir því að það hafi ekki fengið að vita hvað gerðist, en fyrir mig og marga aðra bætir ég örugglega við öðru. vídd sögunnar - vídd vangaveltna, og þar að auki benda á að mikil röskun hefur tilhneigingu til að valda gára sem teygja sig nokkuð langt. Hér er vissulega siðferðilegt, en af ​​nokkuð öðru tagi en staðlað Hollywood í þínu -andlit-við-endan-á-myndinni eins konar skjá. Að draga saman þetta siðferði er einfalt, jafnvel þó að það sé ekki alveg svo einfaldlega sýnt; fordóma og mannlega tilhneigingu til að hata hið ólíka. Ég elska þessa mynd, jafnvel þó, eins og margir gagnrýnendur hafa tekið fram, sé tjáning leikaranna (að undanskildum David Cronenberg, sem er frábær framkoma) frekar klípísk. Ég er samt ekki viss um að þeir eigi alfarið sök á snautlegu útliti sínu og skorti á dýpt, þar sem þetta eru algeng vandamál við að breyta bókmenntum í handrit. Allt í allt er þetta frábær mynd, að því tilskildu að þú búist ekki við henni að vera venjuleg hryllingsmynd.