Persónulega, þó að ég kunni að meta mjög góðar kvikmyndir, hef ég líka undarlegan hæfileika til að hafa dálítið gaman af jafnvel mesta vitleysu. Þú veist, þessi skipti sem þú vilt bara sitja þarna og horfa á einhverja hræðilega köku-skera hasarmynd til að drepa tímann. Þetta er eina myndin sem ég man eftir að hafa lokað í miðjunni og ég hef nákvæmlega ENGAN í hyggju að fara aftur til að klára hana. Söguþráðurinn var svo tilgerðarlegur og fyrirsjáanlegur að ég var að kalla út hvað næsta atriði yrði auðveldlega (og ég er yfirleitt ekki mjög góður í þessu). Leikararnir voru hræðilegir, ég hef séð betri leik í leikritum á miðstigi. Jafnvel senuklippurnar voru slæmar, flæðið var allt rangt. Þessi mynd er eins og skopstæling sem gleymdi hinu fyndna.