Þessi hryllingsmynd, sem er byggð á samnefndri skáldsögu, þjáist af gallaðri framleiðslu og ögrandi, áhugamannlegri leikstjórn, en hún er engu að síður undarlega sannfærandi. Ólíkt hryllingsmyndum eins og The Exorcist, tekur þessi mynd áhorfandann í hæga en þó vægðarlausa dýfu í laug hins illa. Það rennur upp í hryllinginn, sem rennur upp fyrir áhorfendum með sama draumkennda hæglætinu og það rennur upp fyrir greyið stelpunni sem hefur óafvitandi verið valin til að verða næsti vörður. Verkefni hennar er að sitja við hlið helvítis og koma í veg fyrir að illska brýst út í heiminn. Þetta fellur á hana sem friðþægingu fyrir sjálfsvígstilraun sína fyrr á ævinni. Sagan er sönn við bókina, sem var hrífandi, en hvernig hún er klippt getur tapað áhorfandanum. Það eru fíngerðir í söguþræðinum sem eru rakaðar í burtu og aldrei útskýrðar á fullnægjandi hátt, sem bitnar á þessari mynd. Það er leitt. The Sentinel er ekki brún-á-sætinu eins konar flick; það er meira horfa-og-squirm óþægilega. Eins og slæmt bílslys, það er árátta til að líta út jafnvel þegar það verður óþolandi. Þessi mynd er ekki alslæm og hefur samt getu til að sjokkera. Leikarahópurinn var hæfur. Christina Raines var grípandi sem Alison, viðkvæma stúlkan fyrir andlegri árás frá báðum hliðum, peð í endalausri baráttu góðs og ills. Chris Sarandon var góður sem umhyggjusamur en að lokum sjálfhverfur kærasti hennar. Eli Wallach og mjög ungur Christopher Walken eru spæjararnir sem berjast við að leysa furðulega þrautina sem þeir hafa fengið. Ava Gardner er glæsileg sem fasteignasalinn ókunnugt um hryllinginn sem leynist í leiguhúsnæði hennar. Hinn aldna gamli gamli John Carradine, með liðagigtarbeygðar hendur, er frábær sem deyjandi vörður sem þarf að skipta um. Djöfullinn er leikinn til heillandi fullkomnunar af Burgess Meredith; hann er svo ljúfur og samt svo vondur. Það leynast framtíðarstjörnur í þessari mynd: Beverly D'Angelo og Jeff Goldblum sem vinir fátæku stúlkunnar og Jerry Orbach leikur farsællega á móti týpunni sem skíthæll sjónvarpsstjóri. Fordæmdu sálirnar í lokin eru sýndar af raunverulegum hliðarfrökkum og nördum. Hver sem datt í hug að gera það var snúinn en ljómandi snillingur. Hryllingurinn sem ríkir í myndinni bólar óvænt upp, eins og þegar Alison opnar hurð og finnur eitthvað sem vekur aftur til baka þegar hún fann föður sinn með hórunum sínum tveimur. Hún endurlifir fyrstu sjálfsvígstilraun sína, stendur frammi fyrir pari af undarlega óstarfhæfum lesbíum og sér kött skorinn upp sem köku. Aftur og aftur hefur hún kippt sér fram og til baka í gegnum raunveruleikann og fantasíuna, í gegnum drauma og vakandi martraðir, allt á meðan hún skortir burði til að takast á við. Í sannleika sagt er djöfullinn að reyna að gera hana nógu vitlausa til að drepa sig áður en hún verður næsti vörður. Mun hann ná árangri...? Í stuttu máli, hægfara en samt ólýsanlega hrollvekjandi, vel leikin en illa leikstýrð, og mjög dæmigerð 70's hryllingsmynd áður en hinir raunverulegu sjokkerar sköpuðu sig. (Engin orðaleikur ætlaður) Þessi mynd virkar kannski ekki fyrir þá sem eru með stutta athygli, en hún getur samt sent kuldahroll upp á hrygginn og getur samt gefið lítið áfallsgildi. Það er enn undarlega sannfærandi og skemmtileg dýfa inn í svið hins illa.