Af og til heyrir þú útvarpsdjs bjóða hlustendum að tilnefna kvikmyndir sem hlustandinn þolir ekki eða horfði aldrei á alla leið. Þetta er myndin sem ég hugsa um ... dögum seinna. Hún hefur eitthvað að gera með leikriti eftir Shakespeare. Ekki viss, en ég held að ég hafi borgað fyrir þessa mynd eftir um það bil 20 mínútur af henni...held að ég hafi áttað mig á því að táneglurnar mínar myndu ekki klippa sig og þær horfðu á mig biðjandi um að láta klippa mig. Þessi mynd virtist bara leiðinleg og tilgerðarleg til mín. Jafnvel þó að þetta sé fyrsta myndin sem ég fæ svo lága einkunn fyrir (sem ég hef reyndar reynt að horfa á), myndi ég ekki vilja setja þig frá öðrum myndum eftir enska leikstjórann, Peter Greenaway. Ég man að ég hélt að "Kokkinn, þjófurinn, eiginkonan hans og elskhugi hennar" væri sannarlega frábær bresk mynd þó að innihald hennar hafi stundum verið magaþrungið - snilldarmynd, en ég get skilið hvers vegna fólk myndi hika við að sjá hana. Önnur góð mynd eftir Greenaway var "A zed and two noughts". Aftur hafði hún efni sem ýtti á mörk góðs smekks, en var engu að síður forvitnileg. Hin myndin sem ég hugsa yfirleitt of seint um fyrir svona útvarpsþætti er "Brasilía". Náði aldrei að horfa á það alla leið í gegnum annað hvort heldur áfram að sofna! Nema þú hafir smekk fyrir sjálfsmikilvægum kvikmyndum sem eru afar stílhreinar, erfiðar og erfitt að fylgja eftir, þá skaltu forðast Prosero's Books.