Gallagher skipstjóri (Lemmon) og flugfreyjan Eve Clayton (Vaccaro) eru talin heitt atriði í þessari dauðaferð; lúxus 747 farþegaþotu skreytt til að líta út eins og næturklúbbur-slash-hótel þar er jafnvel blindur píanóleikari sem verður ástfanginn. Karen Wallace (Grant) er hysterísk b!$3& sem mun gera hvað sem er til að fá athygli frá hnakkaða eiginmanninum Martin (Christopher Lee) og síðar hinum um borð. Eftirminnileg augnablik: Boeing 747 á maga. Atlantshafið, Karen fær kótelettur hennar þegar hún gengur of langt og húsgögn (og öskrandi fólk) sem verða „kúlulegur“ í sökkvandi „flipavél“. á milli. Hitchcock átti að hafa leikstýrt þessari framhaldsmynd, en ég gleymi ástæðunni fyrir því að hann hefði ekki gert kraftaverk fyrir frumritið frá 1970, sem þetta framhald er að hluta til innblásið af ('77 fékk líka innblástur frá `The Flight of the Phoenix'). Leikararnir Cotten og de Havilland sameinast aftur frá dögum sínum í `Hush, Hush, Sweet Charlotte' (hér eru þeir greinilega ekki að leika þungt, bara sameinaðir Autumn Years' elskendur). Og er leikkonan ekki að leika félaga Emily sú sama og lék vinnukonuna sem var hamruð til dauða í "Whatever Happened to Baby Jane?" Meðal sjónvarpsleikara eru kærastan úr 'Mayberry RFD' (dóttir persónu hennar vinnur teiknikeppni, eða eitthvað svo lélegt), Gil Gerard „Buck Rogers“ og Pamela Bellwood hjá „Dynasty“.