"Fever Pitch" er ljúf og heillandi viðbót við litla tegund íþróttarómantíkur sem stefnumótamyndir eða kvikmyndir sem sonur gæti verið tilbúinn að fara á með móður sinni (þó að strákarnir í áhorfendahópnum hafi orðið áberandi eirðarlausir í rómantísku senunum). hef lifað í gegnum mildari útgáfu af slíkri sögu, þar sem fyrsta kynningin mín á hafnabolta var að deita manninn minn vorið eftir fyrsta sigur á Mets á heimsmeistaramótinu og þá horfði ég á Mets ná í sína næstu vegna þess að ég var sá sem enn var uppi á dögunum. klukkutíma með tveimur litlu sonum okkar, sem hafa alist upp við að kenna mér meira um hafnabolta í gegnum hinar hörmulegu mistök landsdeildarliðs okkar í hverfinu að vinna hann aftur (og það var ég sem fór með eldri son okkar á eina Fenway Park leikinn hans eins og ég náði smá Red Sox hiti sem framhaldsnemi í Boston).Svo miðað við raunveruleikann skapar handritið trúlega tvo menn með raunveruleg störf. Það er sérstaklega áhrifamikið að persóna Drew Barrymore er efnismikil vinnufíkill sem hefur and-Barbie hæfileika, þó hún heimsæki nánast aðeins þrjár blíðu vinkonur sínar á æfingum í líkamsræktarstöðinni sem gerir kleift að kippa sér upp og minniháttar hliðarsögurnar með foreldrum hennar eru ekki alveg Það er meira að segja sett upp á trúverðugan hátt hvernig hún kynnist stærðfræðikennara Jimmy Fallon og hvernig hún fellur fyrir "vetrargaurinn" hans - þó það komi á óvart að íbúðin hans, sem er fyllt með Red Sox áhöld, hafi ekki bent henni á Jekyll-and-Hyde hans. "sumar gaur." Sambandskreppa þeirra á hafnaboltatímabilinu er líka leikin á hressandi fullorðins hátt, allt frá viðleitni til málamiðlana til hreinskilinna áskorana hennar til hans, sem miðast við að þau standa bæði frammi fyrir þrítugum og einhleypir. Fallon rís á óvart í smám saman tilfinningaþroska persónu sinnar. Þó endirinn sé mikið lánaður frá O. Henry, unnu handritshöfundarnir frábært starf við að innlima hið ótrúlega 2004 árstíð Sox fljótt í endurskoðaða söguþráð (með mikilli samvinnu frá Red Sox samtökunum fyrir tökur á leikvanginum). Handritið fer út fyrir að útskýra hvers vegna Fallon er ekki með Boston-hreim, sem innflytjandi frá New Jersey, en það útskýrir ekki hvers vegna brosóttir vinir hans gera það ekki. Ekta hljómandi Boston-hljóðin koma frá flestum „sumarfjölskyldu“ hans, annarra ársmiðahafa, sem vinsamlega miða við grunnatriði Sox fróðleiks til nýbyrjunnar Barrymore (og hvers kyns slíkra áheyrenda). Lagavalið inniheldur marga eftirlæti Red Sox aðdáenda. , frá upphafsnótum hins klassíska "Dirty Water", þó að flestir heyrist á lokaeiningunum eins og þú sért að hlusta á staðbundið útvarp og er þess virði að sitja í gegnum til að heyra.