Ég tók eftir því að opinbera IMDb endurskoðunin vísar til Leland sem félagshyggjumanns. Ég tel að þessi greining sé augljóslega og afar röng. Þetta er kvikmynd um sorg og um hæfileika eins tiltekins táningsdrengs til að sjá sorg í daglegu lífi, þar sem hún bíður handan við hvert horn, áður en það þróast líf sem það hefur áhrif á. Sociopath er manneskja sem getur ekki haft samúð með öðrum og sem skilur muninn á réttu og röngu, en er sama um þennan mun. Sósíópati er einstaklingur sem setur sjálfan sig í miðju alheims þess viðfangs, með algerri virðingu fyrir þeim áhrifum sem aðgerðir viðfangsefnisins hafa á þá sem eru í kringum hann eða hana. Eitt af einkennandi einkennum sósíópata er að sannur sósíópati skortir getu til að finna fyrir samúð - skortir getu til að finna það sem aðrir finna og tengir ekki breytingar á skapi annarra sem afleiðing af aðgerðum þess félagsmanns við þá. aðgerðir. Sociopath GETUR EKKI fundið fyrir sársauka annarra, eða skilið að sársauki annarra er afleiðing af eigin gjörðum sósíópatans. Sociopath er manneskja sem er ekki fullkomlega mynduð. Það vantar mikilvægan bita í sálfræðilega og tilfinningalega samsetningu sanns sósíópata, sem gerir sósíópatann ónæm fyrir „talandi meðferð“ og öðrum meðferðaraðferðum sem fela í sér mannleg samskipti og könnun á persónulegum tilfinningum. Félagssýki er hrikalegt, jafnvel þegar viðfangsefnið er meðhöndlað og sett í mjög uppbyggt umhverfi sem miðar að því að halda í skefjum sem sósíópatinn getur valdið öðrum. Margir sósíópatar starfa nokkurn veginn eðlilega og vekja aldrei neinn hnjask á ratsjá refsiréttarkerfisins, þó þeir hafi tilhneigingu til að skilja eftir sig slóð tilfinningalegra rusla í kjölfar þeirra. Leland Fitzgerald er enginn félagsmálamaður. Hann er einstaklingur sem er blessaður (eða bölvaður) með hæfileikann til að sjá fyrir hvað hann telur vera óumflýjanlegar afleiðingar og afleiðingar mannlegra samskipta. Leland sér bókstaflega sorg ritaða í augu og andlit fólks í kringum sig, þar sem hann tileinkar sér hægt og rólega hugmyndafræðina um að lífið snúist um missi og að fólk líði hægt og rólega fyrir þeirri óumflýjanlegu og óumflýjanlegu staðreynd að hlutir, vegna skorts á betri myndlíkingu, detta í sundur. Fólk sem verður ástfangið og kyssir og kúrar í dag breytist í „aumkunarverð“ öldruð pör. Rafmagnið í augum „móður“ Leland (auðugur félagskona í New York sem elskar Leland og býður honum inn á heimilið sem hún deilir með fjölskyldu sinni þegar hann kemur til New York borg, einn og staðráðinn í að vera áfram í borginni kl. 12 ára) dofnar þegar hún útskýrir fyrir honum, í síðustu heimsóknum hans til New York borgar, að hún hafi frétt að eiginmaður hennar hafi verið að halda framhjá henni allan tímann, að hún hafi skilið, að þegar hjarta manns brotnar gerist allir, og að slíkur missir sé óumflýjanlegur hluti af því að alast upp. Augu hennar endurkasta enn ljósinu, en rafmagnið sem lýsti þeim einu sinni er horfið. Þessi vettvangur -- þessi skýring, seint kemur hún -- er lykilatriði til að skilja hvers vegna Leland fremur að því er virðist villimannlegan, tilgangslausan glæp (að drepa þroskaheftan yngri bróður fyrrverandi kærustu sinnar). Leland veit hvað er framundan hjá þessum litla dreng - ævi ónæmandi markmiða, að vera kennt aðeins orð sem tákna hættu, að þekkja aldrei ást annarrar manneskju, að upplifa aldrei slíka ást og aldrei tengjast annarri manneskju. Meira en nokkur önnur persóna í þessari mynd persónugerir þessi litli drengur allt sem Leland telur vera óumflýjanlegt og skelfilegt um heiminn. Athöfn Lelands - að drepa þennan litla dreng - er, fyrir Leland, miskunnarverk, framið vegna þess að þetta var það eina sem hann GÆTI gert í heimi þar sem gjörðir geta ekki breytt niðurstöðum. Þó að sannur félagsmálamaður veit að aðgerðir geta breytt niðurstöðum og gera það en er sama um skaðann sem þessi gjörðir valda öðrum, er Leland sama. Það sem flestir líta á sem villimannlegan og hryllilegan gjörning er í augum Lelands það eina almennilega sem hann getur gert til að lina þjáningar eins manns. Það væri hughreystandi að geta sett þetta fram sem skýringu á gjörðum Leland - - huggandi, en ófullnægjandi. Því að á endanum liggur „kennin“ á gjörðum Leland annars staðar. Eins og svo oft er, eru engar auðveldar skýringar og ekkert smyrsl til að bera á hneyksluðu sálina. Af hverju lærði Leland ekki eitthvað sem jafnvel svartsýnasta fólk viðurkenna venjulega - að stundum - bara stundum - er fólk áfram ástfangið, og að sambönd heppnast og að jafnvel sorglegustu lífi ERU umbreytt? Fyrir Leland er enginn millivegur, enginn innri kjarni sem hann getur hörfað að og flokkað sig aftur í. Það er bara sársauki og sorg. Maður freistast til að kenna hrokafullum og gjörsamlega óþægilegum föður sínum - hinn frábæra rithöfund (leikinn af Kevin Spacey) - fyrir að hafa ekki verið þarna á mikilvægum tímum meðan á þróun Leland stóð, en miðað við þrjóskulega viðbjóð þessa manns gæti það hafa verið blessun. í lokin varð þessi áhorfandi hrifinn af gríðarlegri sorg. Hvers vegna var Leland dæmdur til að skoða heiminn í gegnum hulu svartsýni og þunglyndis? Það er þroski í persónu Lelands - til staðar, til dæmis, þegar hann fullyrðir ítrekað að enginn hafi átt sök á því að kærastan hans hætti með honum - sem er bæði stóískt og hjartnæmt. Stóísk, að því leyti að hún er algjörlega ósvikin, þrátt fyrir heitar fordæmingar kennara Lelands. En hjartnæmt, að því leyti að það fæðist ekki svo mikið af skilningi sem af örvæntingu. Afskiptaleysi Lelands um örlög sín er aðeins endurspeglun á fullkominni vissu um þá trú hans að ekkert skipti raunverulega máli. Ekkert sem hann gerir getur breytt örlögum hans. Þetta er ekki félagskvilli til sýnis. Þetta er, ef eitthvað er, andstæða þess......