SPOILER (ÞÓTT ENGIN SEM SEM EKKI KOMIÐ Í FYRIR FYRSTU TVÆR MÍNÚTUR MÍNINS) Robin Williams er reyndar nokkuð góður í þessu sem vingjarnlegur, einmana, tilfinningalega hallærislegur taparinn Sy. Hann gerir mjög mannlegan, jafnvel samúðarkenndan sál, og hverfur í raun inn í persónuna - ekkert smá afrek fyrir svo auðþekkjanlegan flytjanda. Verst að restin af myndinni er svo mikil sóun. Aukasýningar (og flytjendur) myndu ekki líta út fyrir að vera í mjúku klámi (það hjálpar ekki að sérhver persóna nema Sy er úr 100% pappa). Stundum virðist leikstjórinn í raun og veru vera að reyna að koma í veg fyrir spennu: við vitum alveg frá fyrstu augnablikum a) að Sy er algjört kjaftæði, b) að hann lifir af, og c) að hann er hrifinn af löggunni á enda. Þannig að það eina sem við eigum eftir að velta fyrir okkur er hvernig og hvers vegna, og svörin sem veitt eru eru ekki svo áhugaverð. Söguþráðurinn er grátbroslegur og tilgerðarlegur og inniheldur nokkur vitlaus augnablik (td maðurinn svíður konu sína fyrir dýrt hennar smekk, jafnvel þó að hún virðist eyða öllum frítíma sínum í staðbundinni lágvöruverslun). Um það bil tveir þriðju hlutar leiðarinnar gerir Sy eitthvað svo óafturkræfa heimskulegt að það fær mann til að velta því fyrir sér hversu mikið honum er sama um hið stórkostlega hefndarráð sitt. Og síðasta klisjulega útskýringin á geðrofinu hans, beint úr „Peeping Tom“, er hræðileg baráttumál. Samræðurnar eru af verstu sort. Það er ekki yfirskrifað, eða óþægilegt, eða ótrúlegt eða slæmt á annan hátt sem gæti talist skemmtilegt, jafnvel fyrir unnendur slæmra kvikmynda. Þess í stað er hver lína hreinlega, ógeðslega hagnýt - það er eins og leikstjórinn hafi gefið blaðahöfundi söguþráð og sagt: "Hæ, ég þarf nothæft handrit um þetta - eftir klukkutíma." Það fékk mig til að öskra, satt að segja. Þessi mynd virðist vera afturhvarf til úthverfa varist-the-hjálp spennumynda níunda og tíunda áratugarins (t.d. „The Hand That Rocks the Cradle“) og þó hún sé vissulega óþægileg er hún eiginlega aldrei hræðilegt. Fetisismi Sy veldur manni stundum óþægilega tilfinningu, en eitt og sér dugar það ekki til að myndin virki. Á endanum sekkur skortur á handverki allra hlutaðeigandi, nema Robin Williams, þennan. 3 af 10.