Ég hef gaman af J-hryllingi, anime og meira að segja dálítið að grafa bleiku hreyfinguna, sem sumir hafa fullyrt að þetta sé meðlimur í, en þetta gerði ekkert fyrir mig. Ég er reiðubúinn að ganga skrefi lengra og merkja þetta sem eitt mesta tjón á ferli mínum á kvikmyndaáhorfi. Þrír ungir rokkabillímyndir fara um og fá spark út úr því að nauðga stelpum. Einn úr hópnum byrjar að þróa með sér samviskusemi um líðan sína þegar barnasystir hans nær því að grípa þá á verkum. Undantekningalaust snýr hópurinn sér að sjálfum sér þegar vinirnir sem einu sinni byrja að berjast við hvert annað. Það endar á dúndrandi nótum sem hæfir myndinni í heild sinni. Fyrir utan að horfa á vinina öskra hver á annan, sem þeir gera mikið, er ekki mikið að gerast hér. Myndin er full af LÖNGUM samfelldum tökum sem auka bara málið. Ofan á það, jafnvel þegar myndin byrjar að gera eitthvað áhugavert, festist hún skyndilega í náttúrulegri heimspeki sem meikar aldrei sens. Til dæmis, eftir að einn félagans hefur skipt um hugarfar um að ráðast á stelpur, fer hann út og gerir það aftur, en kemur svo í veg fyrir að félagar hans skiptist á. Ha? Kvikmyndatakan er hæg og lýsing léleg. Skriftin eru í lagi, sem og leiklistin, sem gerir þetta að óviðjafnanlegu kvikmyndaátaki frá upphafi. Blandaðu saman skorti á tæknikunnáttu og fábrotnu innihaldi og þú hefur ekkert annað en tímasóun. Ó, og enn ein auka athugasemd, að minnsta kosti ein af stelpunum sem birtist í buffinu lítur ekki út fyrir að vera nógu gömul til að gera það soldið efni.3/10