Þessi ákaflega nána saga um misheppnaða rómantík milli tveggja giftra einstaklinga, bundið við hefðir þeirra, gerist árið 1962 (á ólgusömum tímum, eins og okkur er tilkynnt), nær að rifja upp kjarna gamla Hollywood í senu eftir senu í gróskumiklum litum, vekjandi. enn aðhaldssöm næmni (öfugt við nauðsynlega kynhneigð og einstaka nektarsenur sem eru orðnar hluti af normi rómantíkur í kvikmyndum), og notkun andlitssvip til að gefa til kynna fíngerðar breytingar á skapi eða samskiptum. Það er ekki erfitt að sjá áhrif Marguerite Duras hér, þar sem hún er þekkt fyrir naumhyggju í frásagnarlist auk þess að lýsa kröftugri leiklist með því að nota listina að tala í orði og óorði milli tveggja persóna með sterkum böndum sem og notkun endur -sviðsmyndir sem gætu að lokum gerst í lífi beggja persónanna. Frá Hiroshima MON AMOUR til MODERATO CANTABILE, penni hennar er mjög sýnilegur hér frá því augnabliki sem við komum inn í þröng herbergi herra Chow (Tony Leung) og frú Su Li-zhen (Maggie Cheung) til síðustu atriða sem útskýrir styrkleikann. eftirsjá að honum finnst þegar hann rifjar upp tækifærið sem glataðist við að staðfesta þetta samband. Söguþráðurinn líkist jafnvel einhverju sem Duras hefði getað skrifað: Herra Chow og frú Su Li-zhen, nágrannar í leiguíbúð á meðan báðir voru nokkuð farsælir fagmenn , byrja að uppgötva á banalasta hátt að makar þeirra eru að halda framhjá þeim, og þeir uppgötva alveg eðlilega, það er með hvort öðru. Spurningin er, ættu þeir að bregðast við því sem þeim finnst líka gagnvart hvort öðru eða ekki vera eins og félagar þeirra? Sérhver vettvangur leikur með þá hugmynd að þeir muni á hverri stundu gefast upp hver fyrir öðrum og á einum tímapunkti er lagt til að þeir geri það á endanum þó að þeir séu jafn uppáþrengjandi og myndavélin er að útskýra fyrir okkur kynni þeirra (sem virðast eiga sér stað á daglega eins og sést af tíðum kjólaskiptum Cheung), sjáum við það aldrei. Og alveg eins og það að sjá hvorugt maka þeirra eykur eigin ástarsögu, þá gerir það að sjá þau ekki halda áfram með aðdráttarafl þeirra að lokum aðskilnaðinn enn bitrari því á hverri stundu viljum við að eitthvað gerist - einhver hvati - og sá eini. einn sem kemur er þegar Leung opinberar henni að hann elskar hana, fylgt eftir með hljóðlega hrottalegri opinberun hans að hún muni aldrei yfirgefa manninn sinn, sem gefur til kynna að hann muni ekki heldur. Það gefur okkur líka innsýn í hvað menning og tímasetning geta gert: frá vestrænu sjónarhorni hefði fullkomnun rómantíkur þeirra í traustari og varanlegri ástar verið möguleg, sérstaklega á sjöunda áratugnum, en þar sem það er Hong Kong, menningargildi eru verulega ólíkar. Frammistöður hér eru af háum gæðaflokki: það er mjög auðvelt að leika í brennandi ástarsambandi, en að spila stöðugt bælt, platónskt samband sem er fullt af löngun sem varla er gefið til kynna er erfitt og gerir alla munúðarmennsku meira heila en áþreifanlega eða sjónrænt. Cheung og Leung rjúka og rýrð efnafræði þeirra situr lengi eftir að inneignin hefur rúllað.