Things to Come er svo sannarlega sígilt skáldskaparverk; bæði ritgerð um eyðileggjandi eðli stríðs og skelfingar framfara. Það gefur nokkrar furðu nákvæmar lýsingar á stríðinu sem átti eftir að fylgja nokkrum árum síðar, en er grátlega barnalegt í útópískum hugsjónum. sviðsverk, en kvikmyndaverk. Þar eru stórfenglegar, þó nokkuð stæltar ræður, sem oft eru fluttar eins og leikarinn sé að reyna að ná í bakhlið leikhússins. Hins vegar eru djúp orð þarna. Er tæknin bjargvættur mannkyns, eða tæki eyðileggingar þess? Myndin er sjónræn veisla, ef hægt er að slíta sig frá aldri effektanna. Vissulega er Hollywood fágaðra í dag, en sjaldan eins frumlegt. Fyrir þá hugmyndaríku er þriðji þátturinn skemmtun: heimur með neðanjarðarborgum, gríðarstórum skrautsprengjuflugvélum, geimbyssum, gíróflugvélum og leynilegum samtökum bjargvættra vísindamanna. Það hefur alla burði til að vera vísindaskáldsagnaævintýri, en notar þess í stað gripina til heimspekilegrar æfingu. Things to Come og Metropolis voru aðalsmerki nýaldískrar Hollywood vísindaskáldsögukvikmynda. Þeir eru óperufræðilegir að umfangi og sjónrænt hvetjandi. Tæknin hefur lengi skilið þá eftir, en hugmyndir þeirra spretta samt fram. Þar er listsköpun, með meira hjarta og tilfinningu en tölvugerð fjöldaframleidda kvikmyndahús nútímans. Þessar kvikmyndir eru afurðir handverksmanna, ekki iðnaðarmanna.