Ég hef ekki séð neinar aðrar myndir eftir Antonioni og fólkið sem sá þessa með mér var sammála um að hún deili þemum og myndefni með restinni af verkum hans. Ef ég hefði séð annað eftir hann hefði ég kannski notið þessa, vitandi við hverju ég ætti að búast. Ég leit á það sem nánast algjört bilun af svo mörgum ástæðum. Í fyrsta lagi kynnir myndin áhugaverð og djúp mál um félagsleg tengsl, tilfinningar, eðli raunveruleikans á móti skáldskap, en það er mjög oft gert á klaufalegan hátt sem gerir það að verkum að persónurnar tala eins og þær séu að flytja ræður, röfla áfram og áfram. , að setja yfirlýsingar til hliðar frekar en að eiga samræður. Handritshöfundarnir virðast hafa svo miklar áhyggjur að við náum ekki því marki að þeir kjósi að segja frá í stað þess að sýna. Í öðru lagi hefur myndin engan takt, sérstaklega í fyrri hluta hennar. Það er ekki bara það að það er hægt. Sumar hægar kvikmyndir hafa verið gerðar með frábærri tilfinningu fyrir hraða og takti (El Sur eftir Victor Erice eða Scorsese, The Age of Innocence eru dæmi sem mér líkar við), en til að það gangi vel er nauðsynlegt að okkur finnist persónurnar svo grípandi eða sagan svo áhrifamikil að við getum lagað okkur að henni. Þetta gerist ekki í Beyond the Clouds, þar sem fyrsti þátturinn virðist dragast endalaust, og sambandið á milli "raunveruleika" Johns Malkovich og ástarsagnanna "skáldskapar" er stundum fljótandi, aðrar snöggar, aðrar ruglingslegar.