Kvikmyndir Alain Resnais eru óhugnanlegar að því leyti að þær eru í raun ekki klipptar fyrir samfellu, en þess í stað virðist tökunum enda þar sem minni hefur klippt. Love unto Death er stundum rólegt tilvistardrama og algjörlega skapandi töfrandi raunsæismynd, og hvort heldur sem er dekrar við áhorfendur með alveg nýjum þætti Eros/Thanatos sambandsins... eða skapar kannski nýtt samband, Agape/Thanatos. .Upphafið er eins og furðuleg súrrealísk hryllingsmynd. Kona hleypur í örvæntingu um húsið á meðan karlmaður liggur deyjandi í rúminu sínu - drap hún hann eða hvað gerðist? Fljótlega leysist þessi spenna þegar læknir kemur og lýsir hann látinn, en þaðan hefst nýrra, ókunnuga dramatík: maðurinn vaknar og eftir að hafa dáið verða konan og maðurinn ástfangin með í raun hörmulegum afleiðingum. Á meðan fylgjast vinir þeirra, sem báðir eru prestar, á og leggja fram sína eigin umræðu um eðli kærleika, trúar og hollustu. er að þessi tæki virka alltaf. Í þessu tilfelli klippir Resnais atriðin saman með skotum af snjó sem falla í æsandi hljómsveitarnótur, sem fjarar út og blæðir inn í næstu myndir sem halda sögunni áfram. Með reglulegu millibili föst í þessu flotta til hliðar þróar myndin takt sem er ekki ósvipað og epískt ljóð, og ég fékk undarleg endurlit á guðdómlega gamanmynd Dantes úr þessari, þrátt fyrir skort á beinni tilvísun í myndinni. Resnais er þekktur fyrir að vera mjög ljóðrænn kvikmyndagerðarmaður en þetta nær aðeins framhjá kvikmyndaljóðsbyggingunni að einhverju sem neyðir áhorfandann til sjálfsskoðunar, sem hefur möguleika á að draga fram nokkrar skrítnar endurminningar. Minni-frásögn, Resnais skapar.--PolarisDiB