Myndin hefst vorið 2001. Hermaður að nafni John Tyree (Channing Tatum) verður ástfanginn af háskólanemanum Savannah Cutis (Amanda Seyfried) í hléi. Innan tveggja vikna verða þau brjálæðislega ástfangin af hvort öðru (!). En hann þarf að fara í stríð og hún þarf að fara í háskóla. Þeir gera það en halda sambandi með því að skrifa hvert á annað. Þá gerist 11. september. Hann vill skrá sig aftur - hún vill að hann verði heima. Hvað munu þeir gera? Hysterískt slæmt rómantískt drama. Leiðarnar ERU aðlaðandi--Tatum er vissulega myndarlegur maður með falleg græn augu og heitan líkama (hann hefur kynnt að ganga skyrtulaus upp úr vatninu eftir brimbrettabrun)...en hann getur ekki leikið. Seyfried er falleg kona og hún reynir...en samræðan hér er hræðileg. Þegar ég sá það vorum ég og vinur minn að berjast hart fyrir því að hlæja EKKI upphátt að einhverju af "rómantísku" samræðunum í upphafi. Þetta var bara HRÆÐILEGT. Fyrsta klukkutímann eða svo leiddist mér annað hvort fáránlega fyrirsjáanlegt drama eða skemmti mér yfir hræðilegu „rómantíkinni“. Svo, eftir þennan fyrsta klukkutíma, byrjar harmleikur og ég verð að viðurkenna að ég grét. Hins vegar leggja kvikmyndagerðarmennirnir sig fram til að ganga úr skugga um að þú sért að gráta af dauða, jarðarförum og fundum með fólki sem brýst niður í tár. Hvernig geturðu EKKI grátið? Þetta hefði virkað ef leiklistin væri betri. Andlit Tatums breytir aldrei svipmóti - ekki EINU sinni! Hann var alltaf með tóman svip á andlitinu. Seyfried var örlítið betri en ekki mikið. Til að gera það verra höfðu Tatum og Seyfried enga kynferðislega efnafræði á skjánum! Þeir litu varla út fyrir að vera hrifnir af hvort öðru hvað þá að elska hvort annað. Það var falleg ljósmyndun af Karólínuhjónunum en þetta er leiðinlegt og heimskulegt rómantískt "drama". A 1 alla leið...og ég elska yfirleitt kjánaleg rómantísk drama eins og þetta!