Það hafa verið nokkur lág stund í lífi mínu, þegar ég hef verið ráðvilltur og þunglyndur. Að sitja í gegnum Rancid Aluminum var eitt af þessu. Viðvörunarmerkin voru til staðar. Engin frumsýning (jafnvel stjörnurnar vildu ekki mæta) og engir dómar í tímaritum. Eina ástæðan fyrir því að ég sat í gegnum myndina var í þeirri von að ég gæti sofið smá. Ekkert í myndinni var útskýrt. Frásögnin var fáránleg. Ég fagnaði á einum tímapunkti þegar aðalmynd myndarinnar virtist hafa verið tekin, þá kom í ljós, til vaxandi örvæntingar, að hann hafði í raun ekki verið tekinn og dró úr gleði minni. Ég vona innilega að allir sem taka þátt í myndinni verði hengdir fyrir þetta voðaverk. Það voru nokkrar jákvæðar hliðar, aðallega óviljandi húmor. Til dæmis atriðið þar sem aðalpersónan, af einhverjum óþekktum ástæðum, telur sig þurfa að létta sig handvirkt í klósettklefa, á meðan hún segir manneskjunni í næsta klefa að stinga fingrunum í eyrun. Orð mín geta ekki útskýrt reiði ég finnst, svo ég skal álykta svona.Rancid Aluminium: fyrir sadists, wastrels, and regressives only who want to pynte sig.