Þetta er mest sannfærandi og framúrskarandi frammistaða sem Robert Taylor hefur gefið. Það er meira að segja umfram frábæra frammistöðu hans sem "Johnny Eager" sem kemur heilum 14 árum á eftir þeirri mynd. Útlit hans er enn undravert að sjá, en hann hefur þroska núna sem gefur honum forskot í þessu grófa, ofbeldisfulla hlutverki. Charlie Gilson (Taylor) er sá síðasti af sinni tegund, buffaveiðimaður sem drepur ekki fyrir peningana heldur fyrir ánægjuna. Það er töfrandi að horfa á dráp hans með villtum augum á ekki aðeins buffalóum heldur mönnum. Hann er í grundvallaratriðum einmana maður, sem þarfnast fólksins í kringum sig, en þeim líkar ekki við hann vegna hegðunar hans sem sósíópat. Félagi hans er Sandy McKenzie (Stewart Granger) sem er veikur fyrir veiðinni og fer bara með því hann er misheppnaður í öllu öðru. Á leiðinni drepur Charlie fjölskyldu indíána og fangar hina fallegu Debra Pagent. Charlie reynir að tæla hana án árangurs, en sér að Sandy hefur líka áhuga á henni. Granger er dálítið leiðinlegt að horfa á, svo leiður á veiðinni, þráði að fara í burtu með stelpuna og barnið hennar. Lloyd Nolan sem drukkinn skinnarinn er dásamlegur með viturlegum sprungum og harmonikkuleik. Russ Tamblyn leikur hálfgerða kynið sem reynir að passa inn í hvítan heim. Hópurinn er skrýtin blanda af góðu og illu, ungum og gömlum. Að lokum verður Taylor hræddur af buffalónum, eins og margir veiðimenn á undan honum, og hleypur af stað og skilur Sandy eftir með stúlkunni. Þegar hann kemur aftur, um nóttina fer Sandy með konunni og setur Charlie af stað til að drepa í leit að Sandy og eignast stúlkuna fyrir sig. Síðasta áreksturinn kemur í snjóstormi og síðasta atriðið er svo átakanlegt að þú munt aldrei gleyma því. Þetta er kvikmynd Taylors alla leið og hann var sannarlega mjög vanmetinn leikari þess tíma.