Það eru til góðar kvikmyndir, og það eru slæmar kvikmyndir, og svo er það Moscow Zero, mynd sem er svo afskaplega slæm að það er aðlaðandi afþreyingarvalkostur að eyða mánuði í einangrun með tryggingasölumanni. Með óskiljanlegum söguþræði um hlið helvítis sem opnast í völundarhús jarðganga undir Moskvu, myndin er rugl af endurteknum og vitlausum myndum af lítilli stúlku sem hleypur í gegnum göng, rauð ljós svífa um og undarlega veggskugga, sem enginn þeirra vekur ótta eða spennu, heldur vekur viðbrögðin. af "hér fara þeir aftur með stelpunni (eða ljósunum)" frá áhorfandanum. Leikstýrt af Maríu Lidón, sem af ástæðum sem ég get aðeins ályktað sem skömm, var tilkynnt sem Luna, í myndinni leikur Vince Gallo sem Owen, bandarískur prestur sem ferðast til Moskvu í leit að Sergei (Rade Serbedzija), vini og samstarfsmanni sem hefur týnst í göngunum. Hann fær hjálp frá hópi heimamanna sem, að Oksana Akinshina undanskildri, eru allir sýndir af spænskum leikurum sem reyna með takmörkuðum árangri að beygja rússneska áherslur. mafían undir forustu Val Kilmer, sem virðist vera í svo frjálsu falli á ferli hans að hann hefur gripið til þess ráðs að koma fram í veseni sem þessum, og handlangaranum Sage Stallone (sonur Sly), sem virðist hafa verið ráðinn til þess að Stallone-nafnið geti verið með. í tjaldmynd myndarinnar. Fyrir utan að horfa á leikhópinn reyna að rata í gegnum göngin með hjálp kómískt teiknaðs korts og endurteknar myndir af þeim þegar ung stúlka eltir eftir eða sleppur undan, er ekki mikið annað sem gerist í gegn. Samræður skiptast reglulega á milli ensku og rússnesku, þar sem leikarar skiptast oft á á hverju tungumáli og heilu samtölin eru sögð hálf í einu og hálfu í hinu með eina augljósa ástæðuna er að þeim fannst það, sem bætir pirrandi vídd fyrir áhorfandann, yfir og að ofan að reyna að átta sig á brjálæðislega steinsteyptri sögunni. Um það eina sem Moscow Zero hefur rétt fyrir sér er titill hennar, sem hefði aðeins getað gefið nákvæmari lýsingu á þessari mynd ef orðið Moscow hefði verið sleppt.