Þessi mynd bregst ekki við að grípa til og hreyfa sig, jafnvel árið 2008 til áhorfenda sem aðeins þekkja nútíma offramleitt hljóð og tölvubætta tækni. skjárinn hlýtur að hafa verið virkilega djúpstæður og rækilega ánægjuleg upplifun. Maður verður að spyrja hvort kvikmyndagerðarmaður í dag gæti gert tveggja tíma þögla kvikmynd og gert hana áhugaverða og náð sama uppbyggingartempói og jafnvægi og þessi mynd hefur. Gerð þögla kvikmynda var hrein list, hún varð að halda athyglinni í gegnum uppbyggingu, leikstjórn og leik - það var ekki hægt að fylla út með fleiri orðum eða tölvugerðum truflunum. Það er ekki hægt að horfa á illa gerð eða óáhugaverða þögla kvikmynd. Þessa mynd þarf að setja í samhengi fyrir þá sem gætu verið ósammála því að minnast á kristin þemu. Þetta er ekki „Christiany“ mynd, hún er ekki að selja neitt. Þessi þemu ásamt tilvísun í núverandi siðferðisstaðla birtast oft á þessu tímum - einnig var kirkjustarf á sunnudögum þjóðlegur liðinn tími, kristni var sjálfsögð á flestum heimilum þannig að myndin sýnir aðeins eðlilegt líf eins og það var þá. Þemu hefðu verið sönn og djúp á þeim tíma. Það er mjög undarlegt miðað við mikinn stuðning við góða kristna hugsun í þessari tilteknu mynd (og hún er ekki að boða trúarbrögð fyrir neinum, aðeins að draga fram muninn á hræsnarum og heiðarlegum) að í 1922 prestur í opinni umræðu við fulltrúa frá kvikmyndaiðnaðinum með miklum mannfjölda fordæmdi Pickford sem dæmi um siðleysi, ásamt nokkrum öðrum einstaklingum sem hann nefndi. NY Times 1922. Kannski hefðu þeir átt að horfa á þessa mynd sem kom líka út árið 1922 og læra nokkrar lexíur. Pastorinn kvartaði yfir því að síðan kvikmyndaiðnaðurinn byrjaði hefði kirkjusókn fækkað um 500.000. Kvikmyndafulltrúinn í umræðunni gerði hins vegar eftirfarandi athugasemdir; að aðsókn í salerni hefði einnig minnkað, að mun fleiri prestar væru í fangelsi en leikarar (staðreynd) og að velja nokkur dæmi úr hópi þeirra fjölmörgu væri ekki dæmigert fyrir heildina. Þannig var í gangi barátta milli kirkjunnar og kvikmyndaiðnaðarins á tímabilinu. fyrstu dagar kvikmyndarinnar. Þetta er dásamleg mynd um að vera heiðarlegur og trúr fjölskylduvinum og að vera tilbúinn að færa fórnir. Mary Pickford, barnaleg, heiðarleg, hress, full af hamingju og gleði, trú, gamansöm og fórnfús í hljóði - þó fátæk og ómenntuð var hún fulltrúi hinnar fullkomnu persónu. Þetta er þó ekki stungið niður í hálsinn á okkur heldur afhjúpað smátt og smátt í gegnum myndina. Þetta minnir á sumar kínverskar nútímamyndir þar sem persónur birtast hægt og rólega á meðan á mynd stendur og það er þessi taktur sem skapar sterkari tengingu við kvikmyndina. karakter. Það hefur sléttan jafnan takt í fyrri hálfleik sem byggir upp alla þætti síðasta kaflans. Síðustu 30 mínúturnar eru frábær kvikmyndagerð og það verður að meta það að hún náðist án þess að njóta góðs af hljóði, hlaupandi samræðum - það náðist með snjöllum leik og frábærri leikstjórn. Það kemur stundum á óvart að átta sig á því að í lok myndarinnar hefur þú ekki heyrt orð talað, en það líður eins og þú hafir heyrt allt. Aukaleikarinn skilaði frábærum frammistöðu, sérstaklega Gloria Hope, Jean Hersholt og Lloyd Hughes. Síðustu mínúturnar eru dæmigerður vanmetinn húmor fyrir Pickford þar sem hún fer út undir því yfirskini að sópa snjónum, nánast fullkomið jafnvægi og endir. Þetta er sérstök tegund af hrífandi húmor sem ekki má vanmeta. Chaplin notaði þetta tæki oft og afritaði eitthvað af því frá Pickford. Önnur sérstök athugun sem þarf að gera varðandi þöglar kvikmyndir og sérstaklega Pickford myndir er að stjarnan þarf oft að halda á myndavélinni stóran hluta myndarinnar án þess að áhorfendur verði pirraðir eða leiðist, með leikarar oflýsa. Að Pickford er venjulega miðpunktur athyglinnar í flestum kvikmyndum hennar en fólkið gat samt ekki fengið nóg af henni er til marks um fína leikhæfileika hennar.