Að minnsta kosti ef þú ert Disney ofstækismaður (tja, af ýmsum toga sem elskar lifandi hasarmyndir sínar og teiknimyndir), ef þú ert krakki, ef þú ert barn í hjartanu næstum því að því marki sem þú áttar þig varla á því að þú ert fullorðinn, ef þú elskar algjörlega hvaða kvikmynd sem inniheldur dýr, sérstaklega þegar þau eru að gera brellur, eða ef þú ert bara ekki of krefjandi, þá er Air Bud: World Pup nokkuð skemmtilegt að horfa á. Ég er Disney ofstækismaður. Ég hafði nógu gaman af þessari mynd og ég mun gjarnan horfa á hana aftur. En strákur, hún á við mörg vandamál að etja. Helsti gallinn stafar af samsetningu of margra persóna, of margra söguþráða og ekki nægum tíma til að sjá um þá alla. Á 82 mínútum höfum við fengið fullorðna að gifta sig, unglinga sem verða ástfangnir og reyna að vera ekki óþægilegir við það, unglingakeppni um ást og afbrýðisemi, unglingar sem spila njósnaleiki, hunda sem verða ástfangnir, hundar í fótbolta, hunda að eiga hvolpa, ráðþrota foreldra sem gera allt til að láta krakkana sína sigra og kenna þeim lexíu af krökkunum sínum, ráðskonuvandamál og svindlarar sem elda og framkvæma vandað plott. Ég er sennilega að gleyma einhverju, en það eru 10 stór mál sem þarf að takast á við, með minna en 10 mínútur á þráð til að takast á við þau, og væntanlega flétta þau saman í heildstæða heild sem er bæði ekki of flókin - þetta er krakka kvikmynd, þegar allt kemur til alls - og það er líka gamansöm og hugljúf. Það kemur ekki á óvart að leikstjórinn Bill Bannerman, þegar hann var algjörlega við stjórnvölinn (hann hefur mikla reynslu af annarri einingu), var ekki alveg að vinna verkefnið. Ég er viss um að það hjálpaði ekki að það voru að minnsta kosti þrír handritshöfundar sem tóku þátt, og sennilega ráðandi framleiðendur, líka. Lokaniðurstaðan er sú að Air Bud: World Pup er afar bitur. Atburðir gerast með litlum rökum og það sem verra er, oft litlar skýringar. Fólk reiknar út og gerir hlutina fyrst og fremst vegna þess að það þarf - og hratt - svo að allt komist þangað sem það þarf að koma á innan við 90 mínútum. Frá einum niðurskurði til annars gæti tíminn hoppað fram í sex mánuði eða svo. Við höfum bæði fullorðna sem virðast kannski vera geðfatlaðir og krakka sem átta sig á innsæi hvað hundur er að hugsa og flýta sér út í eitthvað óvænt. Suma þræðina hefði einfaldlega átt að vera fjarlægð, því það er erfitt að vera of upptekinn í myndinni þegar hugmynd hefur þegar farið framhjá þér um leið og þú ert að kynnast henni. Það hjálpar heldur ekki að einn þráðurinn er í rauninni upprifjun á One Hundred and One Dalmatians (1961), mínus Cruella De Vil persónu. Og annað vandamál er að miðað við hvernig myndin er klippt verð ég að gera ráð fyrir að hundurinn, Air Bud, gæti líklega ekki gert mikið við fótboltann. Ólíkt fyrstu tveimur myndunum er hundur sem stundar íþrótt nánast eftiráhugsun hér og þegar við sjáum hann er það mjög fljótlegt að sjá; öðru hvoru virðast þessir bútar vera jafnvel studdir af tölvufjöri. Samt, fyrir manneskju eins og mig, er töfrandi sjarmi við Air Bud: World Pup. Handritið og frammistöðurnar sveiflast oft á milli fáránlegs, kjánalegs og soldið klisjukennds. Ég hef tilhneigingu til að fíla þessa samsetningu. Það gerir myndina bæði svolítið fyrirsjáanlega og lúmskt furðulega. Og stundum, eins og endirinn, þegar myndin hættir algjörlega við samkvæmni og verður í grundvallaratriðum auglýsing fyrir bandaríska kvennalandsliðið í fótbolta, er Air Bud: World Pup svo hróplega klístur að þú getur ekki annað en elskað hana.