Þessi mynd hljómaði eins og hún gæti verið skemmtileg og áhugaverð miðað við lýsinguna. En fyrir mér var þetta dálítið niðurdrepandi. Mjög hægt og erfitt að fylgjast með og sjá hvað var að gerast. Það var eins og kvikmyndagerðarmaðurinn tæki einstaka stykki af filmu og henti þeim upp í loftið og lét skella þeim saman á hvaða leið sem þeir lentu (örugglega ekki í röð). Einnig var ekkert verið að taka upp neinar afleiðingar. Ég hef horft á allmargar mismunandi kóreskar myndir og tekið eftir því að góður skammtur er vel gerður og krefst umhugsunar af hálfu áhorfandans, sem er öðruvísi en hin dæmigerða Hollywood mynd. En þessi ruglaði mig endalaust. Ég horfði á myndina í annað og þriðja sinn og það gerði samt ekkert fyrir mig. Ég skil samt ekki alveg hvað kvikmyndagerðarmaðurinn var að reyna að koma á framfæri. Ef það var bara til að sýna dæmigerðan hversdagslegan hluta af lífi manns, býst ég við að honum hafi tekist það. En ég var að leita að meira. Það þarf varla að taka það fram að ég get ekki mælt með þessari mynd við neinn.