Það tók mig tíma að meta hrekkjavöku John Carpenter virkilega. Sem krakki man ég að ég hafði mjög gaman af framhaldsmyndunum, sérstaklega The Return of Michael Myers, sem mér finnst enn vera besta hrekkjavökuframhaldið. En mér fannst sá fyrsti vera hægur og tók allt of langan tíma að komast að efninu. Ég horfði á hana nokkrum sinnum nýlega og ég veit núna að ég hafði rangt fyrir mér. Í dag skil ég sannarlega þessa mynd, merkinguna sem hún hefur, alla tilfinningu þessa hryllingsmeistaraverks. Þetta snýst ekki um blóð og saur. Þetta snýst ekki um nakta skvísur og lata brandara. Þetta er um versta kvöldið á stuttri ævi Laurie Strode. Þetta er um kvöldið sem heilabilaður bróðir hans kemur heim til að klára það sem hann byrjaði á fyrir 15 árum. Þessi mynd á að vera skelfileg og mér finnst hún heppnast mjög vel. Þetta er líka ein af fyrstu slasher myndunum, hryllingsundirtegund sem ég elskaði alltaf. Hrekkjavaka hefur mjög dimmt andrúmsloft, hrollvekjandi tónlist og hæfileikaríka unga leikara eins og Jamie Lee Curtis í sínu fyrsta hlutverki. Þarf ég að segja meira? Allir sem hafa aldrei séð hana, hrollvekjuaðdáendur eða ekki, ættu að gera heimavinnuna sína í kvikmyndum núna. Mjög mjög mælt með!