Athugið: Þetta ætti líklega að lesa aðeins eftir að hafa horft á myndina. Það er mjög sjaldgæft að finna heimildarmynd eða kvikmynd sem einblínir á þann sem tapar. Deep Water gerir einmitt þetta, sem gerir hana að einni mest umhugsunarverðustu mynd í mjög langan tíma. Hún gefur okkur ekki hetju til að líta upp til, heldur andhetju sem neyðir okkur til að líta í eigin barm. Myndin fjallar um hóp manna sem reyna að sigla um hnöttinn, í eigin höndum og án þess að stoppa. Aðeins einn kemst, nokkrir deyja, einn ákveður að snúa ekki heim, hver þeirra á sálfræðilegt ferðalag sem er nógu forvitnilegt til að verðskulda heilar myndir fyrir sig. Samt áhugaverðast er Donald Crowhurst, eða réttara sagt hvernig kvikmyndagerðarmenn sýna hann og viðbrögð okkar við honum sem áhorfendum. Á hvaða mælikvarða sem er ætti þessi maður að teljast fyrirlitleg persóna, en hvers vegna er hann sýndur svona hetjulega? Hvers vegna erum við honum svona samúðarfull? Frá upphafi tók hann allar rangar ákvarðanir. Hann lagði fjölskyldu sína í fjárhagslega hættu til að fá bátinn, hann fór á hættulegri tíma til að fá meiri umfjöllun, hann hunsaði allar viðvaranir þrátt fyrir reynsluleysi, hann kaus að ljúga í stað þess að játa sig sigraðan, þessir valir snjóaði þar til hið óumflýjanlega og síðasta: sjálfsmorð. Allt til hvers? Staður í sögunni? Tilfinning um árangur? Kannski. Það sem er mikilvægt að íhuga er hvort staða þessa manns hafi verið óumflýjanleg. Hver einstaklingur verður að spyrja sjálfan sig hvort eðlileg mannleg drifkraftur hans til frægðar og afreka myndi leiða hann til slíkrar kæruleysis og ég tel að það að skoða eigin viðbrögð við sögu Crowhurst muni bjóða upp á að minnsta kosti eitthvað svar við þeirri spurningu.