Mér líkar það vegna nýlegrar persónulegrar reynslu minnar. Sérstaklega hugmyndirnar um að allir séu frjálsir og að allt sé endanlegt. Persónurnar í fyrirtækinu nutu ekki „raunverulega“ lífs síns, en þær nutu sín, þ.e.a.s. eins og þær voru. Myndin stóð sig vel og gerði þennan einfalda dag að góðu minni. Gott minning felur ekki aðeins í sér rómantískar tilfinningar um fallegan ókunnugan og fallega evrópska borg, heldur örugglega um dýpri umræðu um lífsgildi þeirra. Margar kvikmyndir eru svona hvað varðar umræður um skilgreiningar á lífi eða ást eða samböndum eða núverandi vandamálum í lífinu eða einhvers konar slíkum. Before Sunrise tókst á við það á fallegan hátt, sem fær áhorfandann til að staldra við og hugsa og stilla andann og halda áfram að horfa á myndina. Áður en sólarupprás reyndi ekki að innræta ákveðna hugsun í höfuðið á þér. Það hvatti þig bara til að hugsa um sum málefni í daglegu lífi og gaf þér nokkra aðra möguleika. Þetta gerði samtölin á milli persónanna áhugaverð, ekki bara dæmigerðar vælandi kvartanir eða flæðandi heimskulegar hugmyndir. Þú værir enn að hugsa um þessi mál sjálfur og forvitinn um næstu línu sögunnar. Endirinn var ekki alveg mikilvægur eftir allt saman. Þú gætir fengið eitthvað út úr því og fundið eitthvað gott eða jákvætt um sjálfan þig eftir myndina. Kvikmyndir eiga að vera skemmtilegar. Þetta er skemmtileg mynd og tímans virði til að horfa á hana. Ég er líka á ferðalagi. Myndin táknaði einhvern veginn hluta af mér og svaraði nokkrum spurningum mínum.