Ég tel mig vera hálfan smekkmann á hnefaleikamyndum og sem slíkur er aðeins eitt sem kemur í veg fyrir að ég geti kallað "Gentleman Jim" bestu hnefaleikamynd sem gerð hefur verið. Það er kvikmynd Robert Wise/Paul Newman „Somebody Up There Likes Me“. Sú mynd gæti verið númer 1, en "Gentleman Jim" er nálægt númer 2. Myndin fjallar ekki bara um uppgang James J. Corbett, hún sýnir líka hnefaleikaíþróttina á mikilvægum tímamótum. Í lok 1800 var hnefaleikar að færast í burtu frá hrottalegum dögum ber-hnúa reglna yfir í "herramannlegri" daga hanskaðra, Marquis of Queensbury stjórnar. Og íþróttin var að færast frá þeim dögum þegar hún var ólöglegt sjónarspil og í átt að tíma viðurkenningar og virðingar. "Gentleman Jim" er ekki raunsæ sýn á þá daga. Það er rómantískt og já, jafnvel dálítið hógvært stundum. En alltaf jafn skemmtilegt. Errol Flynn er fullkominn sem „Gentleman“ Jim sem er í raun alls ekki „gentleman“ heldur bara hraður ræðumaður úr verkamannafjölskyldu. Alexis Smith er alveg hrífandi sem yfirstéttarkonan sem hann á í ástar/haturssambandi við (og við vitum öll að það er auðvitað ástin sem mun sigra þann leik á endanum). Í lok "Gentleman Jim" frábær John L Sullivan (sem fræga línan hans var EKKI "I can lick any man in the world" auðvitað...rómantík aftur) afhendir Corbett beltið sitt. Þetta er sannarlega ein besta senan í hvaða íþróttahreyfingu sem hefur verið gerð. Raunhæft? Nei. En dásamlegt. Hey, ef þú vilt raunsæi skaltu horfa á "Raging Bull" í staðinn. Þetta er miklu raunsærri hnefaleikamynd. En "Gentleman Jim" er miklu skemmtilegra.