Ég hef alltaf haft gaman af líflegum öndum af einhverjum ástæðum: Duck Tales, Darkwing Duck, Daffy Duck, Donald Duck. Þó enginn þeirra sé eins brjálaður og Duckman. Duckman var upphaflega útvarpað á árunum 1994 til 1997 og stóð yfir í samtals 70 þætti en hefði auðveldlega getað haldið áfram að eilífu án þess að verða gömul. Títupersónan er ósammála, afsakandi kjaftæði og nokkurn veginn versta lifandi manneskja í heimi. Hann er einkaspæjari, ekkill, kíki, alkóhólisti, kynlífsbrjálæðingur, morðingi, (fylltu út í eyðuna). Þú nefnir það, Duckman hefur gert það. En hver getur kennt honum um að vera svona slímkúla þegar heimurinn sem hann/við lifum í er svona geðveikur, svívirðilegur og hreint út sagt vitlaus? Eric Tiberius Duckman (raddaður af brjálæðingnum Jason Alexander) gæti borið alla sýninguna sjálfur en þegar hann er umkringdur fullt af sérvitringum aukapersónum þá veit maður bara að vandræði bíða þess að springa við hvert tækifæri. Uppáhaldið mitt hlýtur að vera Willibald Feivel Cornfed (eða bara Cornfed Pig), ótrúlega dauður hliðarmaður Duckman sem virðist hæfileikaríkur og mjög hæfur í öllu og er alltaf ómeðvitaður um óendanlegt lösta og vanhæfni maka síns. Mun óumflýjanlega klúðra eða snúast um mjög óstarfhæft heimili hans, þó öðru hvoru erkióvinur Duckmans King Chicken (Tim Curry), eins konar prófessor Moriarty í fuglaformi, klekkji á sér djöfullegt kerfi í hefndarskyni fyrir að hafa verið lagður í einelti í háloftunum. skóla. Síðan ég var unglingur hefur þetta verið algjörlega uppáhalds teiknimyndin mín, betri en Simpsons, Family Guy og jafnvel King of the Hill. Það mun aldrei neitt fara fram úr því. Það var aldrei, eða verður, neitt eins og Duckman nokkru sinni aftur. Stig háðsádeilu, athugunarhúmors og skrifa er svo skörp að það er banvænt og hreyfimyndin er unnin í þessum einstaka Klasky/Csupo stíl (allir sem hafa séð Rugrats munu skilja). Þetta er dásamlegur, mjög hugmyndaríkur og villtur heimur og allt með nöturlegum 1940 tilfinningu. Þú getur aldrei fengið of mikið af þessum tiltekna fugli.