.... hvað varðar gáfur sem þessi gamanmynd starfar á. „Can I Do It ....'Till I Need Glasses“ er varla jafnvel að ná lengd myndarinnar, er safn af (aðallega) óhreinum brandara. Margar þeirra eru svo stuttar að þú trúir því varla þegar þú áttar þig á því að ÞAÐ átti að vera punchline (dæmi: jólasveinabrellurinn); aðrir eru svo langir að þú trúir því varla þegar þú áttar þig á því að þeir þurftu svo mikinn tíma til að setja upp ÞESSA punchline (dæmi: verðlaunagall nemenda). Og næstum öllum er leikstýrt án nokkurs listamanns. Ekki misskilja mig: um það bil 1 af hverjum 10 brandara tekst í raun að vera fyndnir (járn/síminn er líklega í uppáhaldi hjá mér). Það er líka einhver dásamleg nekt að framan sem sannar enn og aftur að kvenlíkaminn, sérstaklega í sinni náttúrulegu mynd, er það besta á þessari plánetu (það er líka til einhver kómísk karlkyns nekt). Og ég er sammála fleirum um að vísvitandi heimskulega titillagið er í raun ansi helvíti grípandi! En engin af þessum ástæðum er nóg til að gefa þessari mynd meira en * af 4.