Sem drykkfelldur milljónamæringurinn Arthur Bach er Dudley Moore fullkominn sem fullorðinn maður sem er fastur í æsku. Það kom í ljós að hlutverkið passaði Moore svo fullkomlega að það festi hann líka sem leikara. Mörg vonbrigði fylgdu fljótlega í kjölfarið (þar á meðal föla framhald þessarar myndar), en það dregur ekki úr sjarma eða aðdráttarafl þessarar myndar, sem er snjallt skrifuð og leikstýrð. Sumar af ölvunarsenum Moores eru þvingaðar, hlutar myndarinnar eru sveiflukenndir, en leikararnir standa sig af svo mikilli ánægju að það er erfitt að standast myndin. Það hefur mjög stórt hjarta og gefur Óskarsverðlaunahafanum John Gielgud snjallt, þurrlega skemmtilegt hlutverk sem þjónn Arthurs, Hobson; Samband hans við Arthur er ljúffengt og þau eiga kraftaverkasambönd. Liza Minnelli (sem blá-kraga ástar-áhugamaður) er frek í lágstemmdum og Moore er brask, en fimur og líflegur; hann hristi aldrei af sér skugga Arthurs, en við höfum að minnsta kosti þetta skjal um hápunkt ferilsins sem okkur ber að þykja vænt um. *** frá ****