Aldrei verið kysst með Drew Barymore í aðalhlutverki sem blaðamaðurinn Josie Gellar er ljúf, einstaklega södd og stundum frekar sársaukafull saga um feimna konu að nafni Josie Gellar sem þó hún sé ljómandi er þögul og feimin og hefur aldrei verið kysst af karlmanni. Henni er úthlutað fyrstu stóru fréttinni sinni fyrir dagblaðið sem hún vinnur fyrir - að fara í huldu höfði sem menntaskólanemi að vingast við vinsælu flottu krakkana og fá að vita hvað raunverulega er að gerast í heimi menntaskóla. Eina vandamálið er að Josie hefur aldrei verið vinsæl. Menntaskólinn var í raun áfallandi reynsla fyrir hana þar sem hún fékk töluvert af stríðni og grimmum brandara. Josie grípur þetta verkefni, jafn mikið til að "passa inn" eins og til að fá ausu - það sem hún finnur er aðalforsenda sögunnar. Aldrei verið kysst er ein af þessum kvikmyndum sem er stundum svo sappy og skrítin, sérstaklega í nokkrum atriði í lokin þar sem takmörk trúverðugleikans eru mjög prófuð og margir tortryggnir eru kannski ekki hrifnir af þessari mynd. Það er hins vegar mjög sætt gert. Drew Barymore er fullkomin sem hin brjálaða en samt yndislega Josie - hún andar fersku lofti inn í persónuna og lætur hana líta út fyrir að vera fullkomlega raunsæ. Ég naut líka Leelee Sobiesky sem vitsmunalega nemandans sem vingast við Josie á fyrsta degi hennar í skólanum. Aldrei verið kysst hefur nokkur mjög fyndin augnablik þar sem Josie leysist upp í ofsafengnum viðleitni sinni til að vera kúl. Dæmi - reggíbarsenan. Ég elskaði líka útlit bróður Josie, Rob, sem snýr líka aftur og skráir sig sem menntaskólanema, hvernig hann hjálpar til við að láta Josie „draum“ sinn um að passa loksins inn er bara fyndið. Á sama tíma, þar sem sorgleg saga Josie af upphaflegu árum hennar í menntaskóla er sýnd í flashback, er hún afar sársaukafull. Þú þarft ekki að hafa upplifað svipaða reynslu í menntaskóla og Josie til að verða fyrir áhrifum af sögu hennar - Drew er dásamleg í að láta persónu sína hafa persónuleg tengsl við áhorfendur og við dáum Josie frá upphafi. girls“ sem kom út árið 2004, í þessari mynd en meina stelpur voru satt að segja miklu grittari. Aldrei verið kysst verður mjög rómantísk mynd þar sem Josie þróar með sér tilfinningar til ákveðins manns og spurningin er hvort þau nái saman. Mér líkaði við þessa mynd. Það var virkilega fallega gert á sumum svæðum. Myndin er sums staðar brjáluð, já, síðasta atriðið-raunhæft-nei-engin leið-hefur þessi mynd áhrif á tilfinningar þínar á augljósasta Hollywood hátt? Ó já já já elskan! En það vinnur fallega, það er nokkur lærdómur að draga hér. Myndin prédikar aldrei en nær að draga upp nákvæma mynd af því hvernig menntaskóli var fyrir fáa útvalda. Ég hef reyndar hitt fólk sem hefur upplifað svipaða reynslu og Josie - ég hef hitt fólk sem er mjög líkt öllum þessum persónum - ég held að margir viti einfaldlega ekki eða geti ekki ímyndað mér þá grimmd sem getur verið í heiminum menntaskólans, og hversu sárt það getur verið, en það er þarna. Alls ekki óraunhæft. Það sem sló mig var ræða Drew á ballinu, þar sem hún sýnir fram á „sauðhugarfarið“ sem getur verið svo ríkjandi - eins og Hollywood og framleitt eins og margir halda að það gæti verið, það var vel gert og mjög satt. Ég er að láta aldrei hafa verið kysst hljóma miklu þyngra en það er, í sannleika sagt er þetta fullkomin mynd til að velja þegar maður vill sæta feel good ljós og hugljúf mynd. Þetta er grípandi, ljúft leikið og bara Rufus. Ég myndi segja athugaðu það. 8 af 10.