Þetta er stórkostleg mynd um leitina að einhverri sælu í daglegu lífi. Hraðinn, myndavélavinnan, tilfinningarnar, áleitin tónlistaratriði og hreinn sjarmi þessarar myndar gera hana að skyldu að sjá. Það er ekki auðvelt að meta það fyrir óþroskaða eða tilfinningalega veikburða. Eini gallinn sem ég get séð við þessa mynd er að hún var ekki tekin á tæknilega fullkomnari kvikmyndaformi. Hún átti skilið Todd-AO, Technicolor og fínasta hljóðform sem völ er á.(Hægt er að gera nána kvikmynd í sjötíu millimetrum.) Glæsileg áhrif ítölsku einbýlishúsanna á íbúa þess hefðu skilað sér enn gróskumikilari og litlu yndislegu augnablikin yrðu enn meira fallega séð og heyrt. Eins og hún er, krefst hún enn athygli sem ljúf áhrifalítil kvikmynd. Ég get ekki stoppað mig við að horfa á það í hvert skipti sem það kemur á gervihnatta. Umbreytingar persónanna frá innihaldsríkum, þéttum og vantraustum er alltaf ánægjulegt að horfa á og ég ætti virkilega að mæla með því oftar. Þetta er kvikmynd um miðjan aldur og þær ákvarðanir sem fólk tekur. Hún er djúp og ígrunduð án þess að slá áhorfandann upp með þungri hendi. Horfðu á það í einni lotu og láttu það hafa sín áhrif á þig. Ef þú færð það ekki hefurðu kannski ekki lifað nógu vel eða eitthvað annað er að þér.