Að horfa á TRUTH ABOUT LOVE (er þetta tvískinnungur um stjörnuna?) er eins og að stinga í sig hvítan hávaða eða framleidd vatnshljóð til að hjálpa þér að sofa - þú setur það í DVD rauf því það er ekkert annað eftir í hillum verslana og þú ert þarfnast truflunar eftir erilsaman dag. Og það virkar í þeim tilgangi: að vera bresk rómantísk gamanmynd er það aðeins meira. Sagan er frekar einföld um eiginkonu Alice (Jennifer Love Hewitt) gift æ fjarlægari eiginmanni Sam (Jimi Mistry) sem hefur sett ástarlíf þeirra í biðstöðu vegna byrðar af annasömu lögfræðistarfi hans. Félagi hans Archie (Dougray Scott) er hrifinn af bæði Sam og Alice, en hefur langa aðdráttarafl til Alice sem nær út fyrir vináttu. Alice er vinkona við systur sína Felicity (Kate Miles), sem er frjáls talsmaður ástar, sem hvetur Alice til að eiga í ástarsambandi. Á Valentínusardaginn, eftir drykkjufyllerí með systur sinni, sendir Alice kort til Sams undirritað „Anonymous“ sem próf til að sjá hvort Sam svarar og reynir á trúmennsku hans. Á sama tíma sendi Archie radísufræpakka til Alice sem hann hefur skrifað ástúðlega ást á. Báðir hafa eftirsjá í kjölfarið. Sam er í raun að eyða tíma með elskhuga Katya (Branka Katic) og er svo sannarlega að svindla á Alice. Alice skipuleggur verkefni með Sam með tölvupósti og símtölum og ætlar að hitta Sam í dulargervi sem „Nafnlaus“ til að prófa trúfesti hans. Allur persónahópurinn festist í kjánalegu leikritinu og endirinn sannar að raunveruleg ást verður að vera byggð á sannleika - og hvernig það leiðir af sér hinar ýmsu pörun kemur hinu dúnkennda handriti á óvart. Breskar gamanmyndir virka vegna gæði skrifa og þétt gæði leiklistar. Ef til vill hefði leikstjórinn John Hay valið að skipa breska leikkonu sem Alice í stað þess að líma lygilegan hreim á Jennifer Love Hewitt, gæti útkoman hafa verið betri. En á endanum skoppar þessi saga eftir Peter Bloore á milli mildilega gamansöms og aumkunarverðs í skilaboðum sínum. Ein hræðileg truflun er söngleikur sem er stöðugt svo hávær að hann nær yfir alla umræðuna og er uppáþrengjandi. Það eru nokkrar fínar senur af London og nokkur augnablik af hæfilegum húmor, en á endanum er þessi litla mynd sannarlega best notuð sem bakgrunnstónlist/hvítur hávaði. Grady Harpa