Pixote er leikstýrt af varla snefil af tilfinningasemi. Og samt ímynda ég mér meira en að Hector Babenco eigi hluta af kvikmyndagerð sinni með þessari mynd að þakka nýraunsæislegum stíl Vittorio De Sica, einkum Shoeshine (sú mynd, eins og með Pixote, gerist að mestu inni í barnafangelsi). Og þó að ég gæti enn frekar kosið mynd De Sica ef það kæmi niður á því að gera upp á milli tveggja, þá er það svo nálægt því að það er ekkert orðaleikur, eins og að velja á milli tveggja barna. Þeir eru báðir stórkostleg hrá dramatík og með Pixote hefur Babenco yfirburði og hryllilega eiginleika að takast á við þar sem þetta er ekki tekið upp við aðstæður sem komu upp eftir heimsstyrjöld. Svona var þetta í Brasilíu - maður myndi sjá það með aðeins meiri hæfileika og lotningu í City of God, kannski á sumum sömu stöðum - og þessi börn voru á götunni fyrir og eftir að myndin var gerð. Sumir eru ekki á lífi 20+ árum seinna, eftir því sem allir vita. „Stjarnan“, götubarnið Fernando Ramos da Silva, leikur titilpersónuna, ungmenni án föður eða í raun fjölskyldu sem mun passa upp á. hann og settur á meðal tuga annarra götukrakka og afbrotamanna í siðbótarstofu fyrir stráka. Aðstæður gætu ekki verið mikið verri og eru gerðar enn óbærilegri þar sem tvö börn eru drepin hvert á eftir öðru af einhverjum orsökum gæslunnar. Það er uppþot og flótti, og á miðri leið í myndinni finnum við Pixote ásamt nokkrum öðrum ungmennum, þar á meðal Lilica sem er hagnýt transvestíta ekki einu sinni 18 ára, og þau verða vasaþjófar, eiturlyfjasalar, hvað sem á að komast af. Ekkert af þessu, ég ætti að endurtaka, er sýnt af eins konar skinkuhnefa alvöru - vissulega myndir þú aldrei í milljón ár sjá Ron Howard eða Paul Haggis leikstýra svona mynd - og samt er tilfinningalegur heiðarleiki í öllu nákvæmlega vegna þess að ekkert er léttvæg. Næstum hvert atriði er þýðingarmikið til að sýna hversu viðkvæmt líf Pixote er og hvernig hann gæti verið drepinn eða dáið á einhvern hátt hvenær sem er, og svo án þess að verða kynþroska enn þá þarf hann að vera á stigi þeirra í kringum hann sem eru aðeins eldri (þó alls ekki mikið) og verða hlutir sem munu ásækja þessa manneskju að eilífu. Þrátt fyrir notkun Babenco á blíðu og sorgmæddu tóndæmi og einni eða tveimur senum með fólki sem grætur mikið, finnst ekkert þvingað. Eins og með De Sica, ef til vill meira og minna miðað við stöðugar aðstæður San Paolo og Rio götukrakka, er hann náttúrulega barnastjóri og dregur fram af Ramos da Silva og Jorge Julião og fleirum mjög fínt verk sem gefur bara rétt snertingu. af „kvikmyndalegu“ drama (það er ekki svo raunverulegt að það verði heimildarmynd, sem er ekki slæmt í sjálfu sér) og jafnvel fíngerð í sumum senum. Pixote er kannski ekki eins þekkt og það eru seinni tíma brasilískar myndir á 21. öld sem líta út fyrir að vera aftur á hryllinginn í Ríó, eða jafnvel nýraunsæismyndum, en það ætti að vera það. Allir sem vilja fá góða og harða innsýn í hvernig hún var ættu að leita að henni á bókasafni eða öðrum og drekka í sig hvað er besta erlenda kvikmynd ársins 1981.