Jæja, það er óhætt að segja að Subconscious Cruelty sé ein undarleg mynd! Subconscious Cruelty er talið vera innsýn í mannshugann og samanstendur af fjórum makabre og furðulegum sögum um öfgar. Fyrsti þátturinn, sem ber yfirskriftina „Ovarian Eyeball“ er í raun bara upphitun, en hann er góður að því leyti að hann gefur áhorfandanum hugmynd um hvers má búast við af næstu þremur þáttum. Það sér einfaldlega nakta konu liggjandi á borði á meðan önnur kona sker sig í kviðinn og dregur fram mannsauga! Ég hef ekki hugmynd um hvað tilgangurinn er, en það gefur vissulega innyflum. Eftirfarandi saga er sú besta af hópnum og tekur í "gamla uppáhalds" sjúka kvikmyndaþema sifjaspella. Í þættinum er fylgst með manni sem býr einn með óléttri systur sinni. Hann er hrifinn af óléttunni hennar - samt vill hann stunda kynlíf með henni samt, og náttúrulega fær hann vilja. Þessi saga sker sig úr vegna einhæfrar og 'málefnalegrar' frásagnar, sem og endirinn - sem ekki tekst að skila áföllum. Þessi þáttur er vel leikinn, vel kvikmyndaður og auðveldur hápunktur undirmeðvitundargrimmdar. Næstu tveir þættir eru náttúrulega ekki eins góðir og sá seinni; þannig að eina leiðin þaðan er niður, en leikstjórinn Karim Hussain nær samt að draga eitthvað upp úr pokanum áður en myndinni lýkur. Hann gerir það þó ekki strax þar sem þriðji þátturinn er sá slakasti í myndinni og sér einfaldlega fullt af fólki stunda kynlíf með jörðinni. Það er mjög súrrealískt og því eftirminnilegt af sömu ástæðu; en það virðist ekki vera mikið mark á því og ég var í skapi fyrir eitthvað aðeins sjúklegra eftir seinni kaflann. Myndin endar hins vegar á háu stigi, þar sem ég er ekki alveg viss um hver tilgangurinn var - er síðasta þátturinn með bestu myndefni myndarinnar. Þessi hluti einbeitir sér að trúarbrögðum og er vissulega ekki fyrir neinn sem metur það! Leikstjórinn Karim Hussain hefur áorkað einhverju hér - þar sem þetta safn af fjórum 'öfgasögum' nái ekki saman í heild, finnst myndin næstum því smekkleg þar sem hún er tekin á svo mælskulegan og grípandi hátt. Leikstjórinn virðist hafa verið að líkja eftir hinum virta súrrealíska leikstjóra Luis Buñuel, þó með svívirðingum, nauðgunum og sifjaspellum; og ef þú spyrð mig þá hefur hann alls ekki staðið sig illa. Ekki fyrir alla, en vissulega þess virði að skoða fyrir ofstækismenn!