Ekki beint mín tegund, þessi götubardagaleikur beint á DVD er einn sem ég rakst aðeins á vegna þess að vinur setti hann á meðan við fengum okkur nokkra bjóra. Ég er tiltölulega opinn huga og töluverður aðdáandi Eamonn Walker, svo ég sat aftur tilbúinn til að njóta mín. Blood and Bone er saga Isiah Bone, fyrrverandi glæpamanns sem gerist götubardagamaður af óljósum ástæðum sem að lokum þróast sem myndin heldur áfram. Bla bla bla. Þvílík leiðinleg mynd. Mér skilst að svona myndir byggjast ekki mikið á söguþræði, en þurfa þær að setja inn svona kjánalegan, fyrirsjáanlegan og algjörlega heimskulegan söguþráð? Það er kannski ekki mikilvægt, en með golly tyggjó pirrar það mig. Betra er enginn söguþráður og hreinn hasar en klígjufyllt flóabaggablanda af frásögn. Innrennandi með algjörlega ástæðulausu og óframkvæmandi tilfinningaþrungi, er hún ígildi kvikmyndalegrar kalkúns með rotnum innvortis. Ég ætti líklega á þessum tímapunkti að nefna það sem er auðvitað teiknipunktur myndarinnar: slagsmálin. Jafnvel í sjálfu sér er baráttan frekar léleg. Bone nær að taka út rótgróna harðneskjulega götubardagamenn í stökum höggum (stór ófáa eða tvö er hlæjandi tilraun kvikmyndagerðarmannanna til að leiðrétta þetta ósamræmi); bardagamenn sem virðast aldrei álykta að það sé heimskulegt brella að ráðast á einn af öðrum. Jafnvel þetta er endurtekið og heimskulegt, handleggir brotnir og andlit sparkað af stöðugri skýrleika sem við fáum að sjá aftur og aftur. Kvikmynd sem er töfrandi, kvikmynd eftir tölum sem á fyllilega skilið beint á DVD stöðuna, gerir nákvæmlega ekkert nýtt og allt sem við höfum séð aftur og aftur. Og ekki einu sinni sérstaklega vel.