*** Getur innihaldið spoilera. *** Ef LIVING ON TOKYO TIME væri einhver djörf tilraun þar sem raunverulegir vilja-be-leikarar fengju kvikmyndahluti með því skilyrði að þeir þyrftu að taka blöndu af öflugri lyfseðilsskyldri kvíða, þunglyndi og and- geðlyf (þetta er hið klassíska geðdeildarsamsett sem gerir sjúklinga í slefa uppvakninga) allt á meðan á töku stendur, þá myndi þessi mynd vekja mun meiri áhuga. Eða ef kvikmyndaframleiðslan var annars konar tilraun þar sem allir leikararnir voru sofandi fyrir og meðan á töku stóð, þá væri auðveldara að útskýra TOKYO TIME. Eins og staðan er er þessi mynd full af líflausum, orkulítil leikurum. Í atriðinu þar sem nýi eiginmaðurinn sat í stiganum og talaði við systur sína, virtist sem hann ætti í erfiðleikum með að hafa augun opin. Í næstum hverri senu segir hann línur sínar sitjandi niður með hvern hluta líkamans hreyfingarlaus. Frá upphafi til enda er andlitssvip hans best lýst sem „nálægt svefni“. Ekki hika við að leikararnir tali yfir línur hvors annars vegna þess að þessir leikarar geta varla klárað að slökkva á samræðum. Allir tala með niðurdrepandi, eintóna rödd. Ekkert grín. Ekkert öskrað. Enginn kraftur. Enginn hefur næga orku til að brosa. Niðurstaðan: algjör og algjör leiðindi.Og það bætir ekki úr skák að leikstjórnin er einföld og áhugamannaleg. Forðastu þessa líflausu mynd hvað sem það kostar. Betra að horfa á GREENCARD sem hefur svipaðan söguþráð og hefur sjarma og orku. Eða, fyrir óhefðbundna japanska rómantíksögu, skoðaðu THE LONG VACATION sem inniheldur nóg af öllu því sem LIVING ON TOKYO TIME hefur ekki.