Á einu stigi getur þessi mynd dregið fram barnið í okkur sem vill bara byggja sandkastala og henda dóti í loftið bara til þess að sjá það detta niður aftur. Á dýpri stigi kannar það þó djúpstæða löngun til að tengjast landinu aftur. Ég hafði rækilega samúð með listamanninum þegar hann sagði: "Þegar ég er ekki hérna úti (einn) í langan tíma, þá finnst mér ég vera rótlaus." Ég taldi Andy Goldsworthy einn af frábæru listamönnum samtímans. Ég þekki verk hans aðallega í gegnum kaffiborðsbækurnar hans og nokkrar innsetningar í listasafni. En að sjá verk hans á hreyfingu, fullkomlega fangað í gegnum linsu Riedelsheimers, var opinberun. Ófrosið í tíma, sköpun Goldsworthy lifnar við, þyrlast, fljúgandi, leysist upp, molnar, hrynur. Og það er einmitt það sem hann snýst um: Tíminn. Ferlið sköpunar og eyðingar. Af tilkomu og að hverfa. Að koma út úr tóminu og verða alheimurinn og til baka aftur. Það er shamanísk eiginleiki við hann, á mörkum brjálæðis. Maður fær á tilfinninguna, þegar maður horfir á hann að störfum, að list hans sé lífskraftur fyrir hann, að ef hann gerði það ekki myndi hann hverfa og farast. Sem betur fer fyrir okkur er Goldsworthy fær um að deila sýn sinni í gegnum samskiptamiðilinn ljósmyndun. Að öðrum kosti, að nokkrum vörðum og veggjum undanskildum, væru þær aðeins til fyrir einn mann.