Eins mikið og mér líkar við Walter Matthau, fannst mér meirihluti hlutverka hans vera sniðin að persónuleika hans. Þetta hlutverk er ein af undantekningunum. Hann leikur tannlækni sem er bæði heillandi og óheiðarlegur. Þetta hlutverk krefst mun meiri leikara en í flestum öðrum hlutverkum hans. Mér líkaði við þá staðreynd að myndin var heiðarleg um hvernig fagmaður getur verið óheiðarlegur til að forðast skuldbindingu í sambandi. Allt markmið hans var að finna leið til að vera í sambandi með miklu yngri konu, en ekki vera skuldbundinn á nokkurn hátt. Alibíið - að nota ritara sinn (Ingrid Bergman) til að þykjast vera eiginkona hans. Á einhverjum tímapunkti í myndinni eru þykjast herra og frú í raun blekkt til að trúa því að þau hafi í raun verið gift. Endirinn var góður, því miðaldra manni fannst að það væri meira virði að elta einhvern í hans eigin aldurshópi. Myndin var fyndin, skemmtileg og seldist ekki upp með því að prédika.