Steven Seagal, Mr. Personality sjálfur, er að þessu sinni besti laumuflugmaður Bandaríkjanna sem er lofað fyrirgjöf frá hernum (..sem reyndi að strjúka minni hans í upphafi myndarinnar sem hann slapp úr herstöðinni fyrir, síðar gripinn eftir trufla ræningjagengi í skotbardaga á bensínstöð) ef honum tekst að síast inn í hryðjuverkastöð í Norður-Afganistan sem rekin er af hópi sem heitir Black Sunday, sem hefur stjórnað laumuherflugvél flughersins þökk sé bandarískum svikara. Ásamt samflugmanni sem dáðist að svikaranum, Jannick(Mark Bazeley), mun John Sands(Seagal) fljúga inn á óvinasvæði og fá hjálp frá arabísku elskhuga sínum, Jessica(Ciera Payton) og frelsisbaráttumanni, Rojar(Alki David) einu sinni. þeir eru á jörðu niðri. Jannick er rænt af leiðtogum Svarta sunnudagsins, Stone(Vincenzo Nicoli) og kvenkyns eftirlitsmanninum hans, Eliana(Katie Jones), og Sands verður að komast að því hvernig eigi að taka aftur við stjórn hins rænda laumuspilara, heldur bjarga honum líka. Og ef til vill getur Sands hefnt sín á svikaranum sem hann þjálfaði, Rather(Steve Toussaint) í leiðinni. Sands hefur 72 klukkustundir þangað til flugmenn hershöfðingja hershöfðingja sprengja allt svæðið. Um borð í laumuspilinu útbjó Black Sunday lífefnasprengju í von um að sprengja hana á Bandaríkin. Seagal fær tækifæri til að skjóta Afgana þegar hann er ekki að skera háls þeirra með hnífum. Myndin er að mestu leyti skothríð með vélbyssum og lík sem falla niður. Umgjörð Afganistan stenst enga skoðun (..ekki heldur hversu auðveldlega Seagal og co. geta hreyft sig um svæðið án þess að sjást svo auðveldlega) og söguþráðurinn sjálfur er ekkert til að skrifa heim um. Kvikmyndin er klippt hratt, myndavélin aðeins of rykkuð. Seagal er ekki eins virkur hetja og hann var einu sinni og hasarsenur hans eru þétt klipptar þar sem við eigum erfitt með að sjá hann taka út óvini sína, ólíkt gömlu góðu dagunum. Ein fátækasta tilraun Seagal og hann er jafn vanmetinn og alltaf (..ekki hrós). Enn meiri vonbrigðum er sú staðreynd að Seagal berst aldrei í höndunum á höndum bardaga við helstu illmenni myndarinnar, það er synd. Hann smellir ekki einu sinni á úlnlið eða hálsbrjótur á nokkurn sýnilegan hátt(..við sjáum vissulega örlítið líkjast einhverju verkfæri sem er kastað í kring, en það er ekki eins skýr mynd og ég hef gaman af því kvikmyndagerðarmennirnir eru með svo hraðar klippingar og svimandi nærmyndir).