Guð minn góður, var þetta "Run, Lola, Run" aðlögun af Persuasion? Það var hræðilegt. Nógu slæmt að "handritshöfundurinn" (og ég nota hugtakið mjög lauslega) klippti og límdi samræður frá einni persónu yfir á aðra, oft algjörlega úr samhengi og til að drífa söguna áfram: en Anne Elliott hljóp á milli staða í leit að Wentworth undir lok verksins var viðurstyggð! Austen hlýtur að snúast í gröfinni sinni. Engin virðuleg ung kona hefði hagað sér á jafn grimmilegan hátt. Og leikkonan sem lék Mary? Hryllingur. Það er óþarfi að taka það fram að ef restin af Austen endurgerðunum er svona slæm, munu þær slökkva á nýrri kynslóð áhorfenda. Ef þú vilt sjá óaðfinnanlega útgáfu af þessari (að öðru leyti) frábæru skáldsögu, fáðu þér þá útgáfu sem Roger Michell leikstýrði 1995 með aðalhlutverki. Amanda Root (sem tjáning ein getur talað mikið) og Ciaran Hinds. Það er frábært.