Í Hong Kong á sjöunda áratugnum flytja karl og kona samdægurs í samliggjandi íbúðir með maka sínum. Fljótlega gruna þau maka sína sem eru alltaf fjarverandi um að eiga í ástarsambandi við hvort annað. Undarleg tengsl myndast á milli karlsins og konunnar þegar þau takast á við sorg sína með því að skiptast á að leika maka hvors annars, áður en flóknari tengsl myndast...Engin samantekt getur gert það réttlæti, fyrir Hong Kong höfundinn Wong Kar-Wai, "In the Mood for Love" er ekkert annað en kraftaverk. Saga um sorg sem nær að vera áhrifamikil og stundum fyndin. Rómantík sem finnst aldrei þvinguð eða fölsk. Eflaust hefur aðferð leikstjórans mikið með það að gera. Myndin er leikstýrð út frá handriti sem er ekki til (þó hugmyndin sé að mestu leyti rekin úr japanskri smásögu) til að hygla spuna, og er myndin strax aðskilin af ferskleika sýningarinnar. Öll myndin snýst um það og restin er hrein aukahlutur. Í kjarna myndarinnar eru tvær persónur sem munu slaka á hjarta þínu og dvelja þar löngu eftir að lokaútgáfurnar eru farnar: Maggie Cheung og Tony Leung eru einfaldlega ótrúleg og engin tungumálahindrun grefur undan einu broti af skjótleika og sannleika sem þau sýna. Viðbótarefnið er líka í hæsta gæðaflokki: kvikmyndirnar eru stórkostlegar að sjá (að hluta til af Christopher Doyle frá „Hero“) og tónlistin er hjartnæm. Þetta er eitthvað sem allir verða að sjá, þó ekki væri nema vegna þess að hún er langmest. hjartnæm, þroskuð og ekta „ástarsaga“ þarna úti. Ómissandi.