Dauðagildran eftir Ira Levin er ein af þessum leyndardómsmyndum í hefð Sleuth sem væri mjög auðvelt að spilla miðað við alvöru athugun á söguþræði myndarinnar. Þess vegna ætla ég að vera stuttorður í að segja að það snerti leikrit, einn mann sem er frægt leyndardómsleikritaskáld, annan mann sem er efnilegur rithöfundur, eiginkona leikskáldsins sem er miklu yngri og kynþokkafyllri en hlutverkið hefði átt að vera og einn þýskur sálfræðingur meðfram. fyrir ferðina. Leikstjórinn Sidney Lumet, sem er ekki ókunnugur kvikmyndum, er nokkuð góður að mestu leyti í að skapa þá spennu sem myndin þarf að keyra á. Samtalið er fljótlegt, ferskt og fyndið. Michael Caine skarar fram úr í hlutverkum sem þessum. Christopher Reeve er nothæfur og vex í raun og veru á þér eftir því sem þú sérð hann bregðast meira. Irene Worth stendur upp úr sem fyndinn sálfræðingur. Hvað með Dyan Cannon? Elska hvernig Lumet pakkaði bakhliðinni inn í þessar alvöru þröngu buxur og lét hana klæðast mögulega smekklegustu bolum sem til eru, en hún er hræðilega misheppnuð í þessu hlutverki - hlutverk sem hefði átt að fá eldri leikkonu og örugglega minna tælandi. En hvers vegna að rífast við augljósa tilraun til að múta karlkyns áhorfendum sínum þegar ekkert mun breyta því núna? Deathtrap er fyndið, fágað, fyndið og flott. Leyndardómurinn hefur nokkra áberandi galla sem draga nokkuð úr og ég var ekki alveg sáttur við endirinn, en að horfa á Caine og Reeve undir stjórn Lumets með uppheftri orðræðu Levins var nóg til að fanga áhuga minn og halda henni föngnum alla lengd myndarinnar.