Þó að myndin hafi nokkuð stílhreint útlit fyrir indie sem er gert á mjög lágu kostnaðarhámarki, þá er það ekki það sem ég fer í bíó fyrir. Það var ekki ein persóna sem ég fann samúðarfull, þeir virtust allir vera algjörlega hugmyndalausir. Allt sem þeir reyna endar illa, það er allt of vonlaust fyrir mig. Í umsögnum er talað um Puffy Chair sem svarta gamanmynd...gamanleik? Bróðirinn Rhett hagar sér eins og flótti frá stofnun. Þegar Josh talar við vinkonu Emily um bróður sinn gefur hann næstum því í skyn að Rhett leiki ekki með fullan spilastokk. Engu að síður flytur Josh „brúðkaup“ fyrir Rhett og konu sem Rhett hitti aðeins nokkrum klukkustundum áður. Það voru nokkrar áhugaverðar frammistöður sumra persónanna sem mættust á veginum. Hins vegar var það mikilvægasta fyrir mig að fólk var að ganga út úr myndinni...og ég sá hana á ókeypis sýningu.