Leikstjórinn var líklega enn á frumstigi þegar hann reyndi fyrir sér í vestra. Skoðaðu búningana. Allir líta vel út skrúbbaðir, vel burstaðir, vel klæddir og vel strauaðir eins og tilbúnir í kirkju. Jafnvel hestarnir líta vel út og glansandi. Þetta er VESTERN, fyrir að gráta upphátt! Það á að vera rykugt, viðbjóðslegt og sveitt. Og svo er það áhugamannaleikur kvendýranna í þessum fugli. Allur hlutinn, tugur eða svo, allir fallegir og vel búnir, var bara nýnauðgað og ekkja, en varla rennur tár. Þess í stað horfa þeir allir með miklum áhuga (ef ekki beinlínis girnd) á hina nýkomnu stórkostlegu sjö sem þeir gefa í kjölfarið að borða, binda og hugga með ást í bardögum sínum við ræningjana. Sama leikstjórnargagnrýni á við um Lee van Cleef, sem gerir þokkalega gott leikstarf. Lee okkar, sem leikur löggan, missti ástkæra eiginkonu sína. En Lee, harður eins og lífrænt rokk, sýnir engar tilfinningar og finnur sig nokkrum dögum eftir andlát maka síns í faðmi safaríkrar ekkju sem hann ásamt ungum sínum gengur inn í framtíðina. Cadinn. Og svo er annað sem fer alltaf svolítið í taugarnar á mér með svona kvikmyndir: það er alveg sama hversu margar dýnamítsprengingar verða í miðjum hópi með um 50 hestum, sama hversu mörgum skotum er hleypt af á röflið ofan á þeim, bara brjálæðingarnir drepast og nöldrarnir fara alltaf sína leið fagnandi í heilu lagi. (Ég veit...kjánalegt moi...þetta er bara bíómynd...). Þetta er ekki versti vestri sem gerður hefur verið, en búðu þig undir alvarlegt geisp.