Ég hef séð myndina á Viennale fyrir nokkrum árum, þar sem áhorfendum líkaði hún. Mér líkaði þetta líka, frammistaða Summer Phoenix ásækir mig enn, þess vegna ákvað ég að skrifa athugasemd. Sagan gerist í London um 1900, þar sem gyðingstelpa ákveður að verða leikkona. Hún reynir í örvæntingu að verða það, en það er ekki fyrr en karlmaður kemur illa fram við hana sem hún gerir sér grein fyrir því á sviðinu, að hún hefur hæfileika og að hún tengist áhorfendum og kemur fram sem sterkari manneskja. Það voru ákveðnir dómar, var hún frammistaðan var brotin, þeir sökuðu hana um að vera sljór, geta ekki lífgað upp á persónu sína. Ég held að það sé hennar sterka hlið, það er einmitt það sem Esther Kahn á að vera og Phoenix tekur hugrakka ákvörðun um að gera hana Esther að frekar leiðinlegri stelpu. Þannig að umbreyting hennar í lokin er öflugri en hún hefði annars getað orðið. Kvikmyndatakan er frábær, myndirnar af London í kringum aldamótin eru mjög dimmar og sorglegar, maður sér hvað lífið var óþægilegt þá. Eina gallinn að mínu mati er lengd myndarinnar, maður missir tengslin við persónurnar, þegar allt kemur til alls snýst þetta bara um að finna leikarann ​​í sjálfum sér, svo það eru engar dramatískar aðgerðir í myndinni. Það er Phoenix til sóma að við missum ekki áhugann á myndinni eftir fyrsta klukkutímann.