"Soylent Green" er ein besta og mest truflandi vísindaskáldskapamynd 7. áratugarins og enn mjög sannfærandi jafnvel á nútíma mælikvarða. Þótt hún sé gölluð og svolítið gömul, finnst heimsendasnertingin og umhverfisforsendan (dæmigert fyrir þann tíma) enn mjög óróleg og umhugsunarverð. Gæðastig þessarar myndar fer fram úr flestum SF-myndum samtímans vegna sterkrar leikarahóps hennar og sumra ákafa þátta sem ég persónulega tel klassískar. New York 2022 er niðurdrepandi staður til að vera á, með offjölgun, atvinnuleysi, óheilbrigðu loftslagi og algjörum skorti á öllum mikilvægum matvælum. Eina matarformið sem til er er tilbúið og dreift af Soylent fyrirtækinu. Charlton Heston (í frábæru formi) leikur löggu sem rannsakar morð á einum af æðstu stjórnendum Soylent og hann rekst á hneykslismál og myrkur leyndarmál... Handritið er stundum svolítið of sentimental og hápunkturinn kemur ekki í raun. mjög á óvart, samt er andrúmsloftið mjög spennuþrungið og óhugnanlegt. Óeirðasequencen er sannarlega grimm og auðveldlega eitt makaberasta augnablikið í kvikmyndahúsum sjöunda áratugarins. Edward G. Robinson er að lokum áhrifamikill í síðasta hlutverki sínu og það er frábært (en of hóflegt) stuðningshlutverk fyrir Joseph Cotton ("Baron Blood", "The Abominable Dr. Phibes"). ÞETTA er vísindaskáldskapur í bókinni minni: martraðarkennd og óumflýjanleg hverfa fyrir mannkynið! Engin fín geimskip með loðin skrímsli sem ráðast á plánetuna okkar.