Ég verð að vera sammála fyrstu athugasemdinni: þessi mynd er mjög, mjög erfitt. Þrátt fyrir að vera með mjög stórt leikaralið á B-listanum reynir forsíða þessarar myndar (fyrir þá sem eru ekki að horfa á hana á Comedy Central á virkum dögum, sem er líklega eina útsetningin sem þessi mynd mun nokkurn tíma fá) að koma sökinni á Dangerfield en í raun og veru er það bara launaseðill fyrir alla grínista frá níunda áratugnum. Randy Quaid? Athugaðu. Ed Begley, Jr? Athugaðu. Rödd Lisu Simpson? Hún getur nú sagt að Maximum Overdrive hafi ekki verið eina hræðilega klippið hennar: tvítékka. Og svo margir, margir aðrir. Það sorglegasta við þessa mynd er að hún var svo letilega skrifuð með þegar sagtum brandara. Ekkert við þessa mynd fyrir utan tilvist hennar er fyndið. Það er betra að horfa á málningu þorna. Þetta er örugglega beint-á-vídeó að skafa-botn-á-tunnu dótið sem trúir enn á gamla myndbandsorðtakið: kastaðu gamaldags stjörnu á forsíðuna og þú munt fá peninga til baka af leigunni . Í ljósi þess að dagar myndbandaleigu eru að breytast skaltu íhuga þetta eitt af síðustu dæmunum um að setja út sorp. Eina notkunin sem þessi mynd hefur ef þú átt í erfiðleikum með að sofna. Það kemur þér þangað.