Ég horfi á flestar kvikmyndir sem Nick Mancuso er í vegna þess að satt best að segja elska ég strákinn, jafnvel þó að hann sé venjulega valinn illmenni þegar hann eldist (langvarandi aðdáendur ættu að hafa í huga að hann er af einhverjum ástæðum ljóshærður í þessari mynd). Þetta er nokkuð kunnugleg mynd hvað söguþráð varðar (en svo eru flestar myndir þessa dagana ekki beint frumlegar), en Rick Roberts er aðlaðandi sem ófullkominn eiginmaður, Martha MacIsaac er jafn aðlaðandi og dóttirin og Mitzi Kapture stendur sig vel, ef það var markmið hennar, að vera reið og stundum frekar erfitt að líka við hana. Nick hefur enn náð því hvað varðar að geta sýnt bæði sjarma og geðrof. Hins vegar gerist of mikið af söguþræðinum utan skjás -- eins og hvatning, fyrri hegðun, góðir tímar og slæmir tímar -- og hlutir sem virðast vera augljósir fyrir persónurnar ná aldrei alveg fram hjá áhorfendum (þ.e.a.s. mér). Lokaatriðið lætur allt eftir liggja í flokknum „en hvað með...“ og á heildina litið get ég ekki sagt að mér hafi verið sama um neina persónu. Sem sagt, það var það sem það var - hæfilega skemmtileg leið til að eyða síðdegi - og mér líkar enn við Nick.