Á þessum tímapunkti virðist nánast óþarfi að fullyrða að Jon Bon Jovi skili traustri, sterkri og óaðfinnanlegri frammistöðu sem Derek Bliss. Hæfni hans sem leikari hefur áður verið staðfest með lofi gagnrýnenda sem hann fékk í öðrum myndum (The Leading Man, No Looking Back). En ef einhver er enn að velta því fyrir sér, já, Jon Bon Jovi getur leikið. Hann getur leikið vel og það er búið að búast við því af honum. Það er auðvelt að aðskilja Derek frá gæjanum sem slær út högg á VH-1. Ég myndi almennt ekki horfa á hryllingsmynd. Ég hef farið að búast við að þeir einbeiti sér að tilkomumiklum gore frekar en samræðum og söguþræði. Það sem gladdi mig mest við þessa mynd var að það var raunverulega verið að flytja lífvænlegan söguþráð. Glætan er ekki svo mikið að verða þungamiðja myndarinnar og hefur ekki truflandi raunsæ gæði kvikmynda með hærri tæknibrellukostnaði. Þannig að aðdáendur gore gætu orðið fyrir vonbrigðum, en söguaðdáendur gera það ekki. Ólíkt hasarmynd eins og U-571 þar sem samræðurnar taka aftur sæti í sprengjutilrauninni, fáum við tækifæri til að þekkja „góðu strákana“ og er í raun sama hvað gerist um þeim. Nokkrar senur eru óútskýrðar (eins og ofskynjanir Dereks) en maður hefur á tilfinningunni að ákveðnir þættir hafi verið eins og þeir voru til að leggja grunninn að framhaldi. Því miður, vegna áhugaleysis sem Hollywood sýnir þessari mynd, mun það framhald aldrei gerast. Þessi fáu tilvik eru fyrirgefanleg með því að vita að Vampires gæti hafa verið áframhaldandi sería. Er þetta besta mynd sem ég hef séð á ævinni? Nei. Er það góð leið til að eyða um tveimur tímum í að skemmta sér? Já. Það mun ekki skilja manneskjuna sem óttast hryllingsmyndir eftir með svefnleysi og það mun ekki skilja hryllingsmyndaáhugamanninn eftir algjörlega vonsvikinn heldur. Ef þú ert einhvers staðar á milli hrollvekjunnar og elskhugans um hryllingstegundina, þá er þessi mynd fyrir þig. Það nær hamingjusömum miðli með áhrifunum og sögunni í jafnvægi.