Jafnvel 15 árum eftir lok Víetnamstríðsins kom „Jacknife“ ekki of seint eða var jafnvel óþarfi. Það er eitt af fáum sem reyna að takast á við hina sorglegu hlið stríðsins: Tíminn eftir. Ólíkt kvikmyndum eins og „Taxi driver“ eða „Rambo“ sem nota til að kynna aðalpersónur sínar sem brotnar hetjur í slæmu umhverfi eftir stríð, gerir þessi mynd áhorfendum kleift að horfast í augu við aðra sýn á dýralækna í Víetnam. Þróun þeirra kemur mjög nákvæmlega fram fyrir og sérstaklega eftir stríð. Vandamálin eru augljós en í öllu þessu hörmulega er alltaf tilfinning um einhverja von á grundvelli ástar og vináttu. „Jacknife“ gæti verið hljóðlátasta Víetnam mynd allra tíma, en eftir næstum 15 ár er þetta virkilega trúverðugt og því réttlætanlegt. Þar að auki getur það fengið okkur til að trúa því að stríðinu sé ekki lokið, enn; að minnsta kosti hjá sumum okkar. Aðalpersónurnar þrjár eru ótrúlegar. De Niro hefur unnið eitt af sínum bestu verkum en Ed Harris er stjarna þessarar myndar. Hugsanlega var þetta besta frammistaða hans frá upphafi.