Ég horfði bara á DVD 1. Forritið getur innihaldið 10 mínútur af góðum upplýsingum; annars eru þetta snápur af trúuðu fólki. Það er eins og leikstjórinn Brian Flemming hafi nýlega uppgötvað bæði trúleysi og kaldhæðni og finnst hann með þessum verkfærum auðveldlega geta ýtt úr andstöðu sinni. Flemming flakkar líka mikið um sín eigin persónulegu málefni og þeir taka yfir myndina. Það kemst aldrei aftur að efninu. Trúað fólk er hætt við efasemdarmönnum þegar andmæli þeirra gegn trúarbrögðum eiga sér augljóslega rætur í móðgandi uppeldi. Rök frá slíkum fórnarlömbum virðast óskynsamleg og því ósannfærandi. Trúarandstæðingar vilja fá meiri gögn. Það þarf ekki að segja okkur að trúarlegt fólk sé brjálað, ekki frekar en bandarískum gyðingum þarf að segja hversu pirrandi jólatónlist verður um miðjan desember. Í besta atriðinu mætir yfirmaður kristinna barnaskóla Flemings leikstjórans frekar innsæi. um hvatir hans. Þetta virðist vera heiðarlegasti hluti myndarinnar og hann var of stuttur. Ef Fleming væri aðeins meðvitaðri um sjálfan sig gæti hann átt góða sögu í sér um eigið (fyrra og núverandi) samband við kristna trú og móðgunina. stofnanir sem innrættu hann í æsku. Og ef til vill gæti hann lánað „Kristur gekk aldrei um jörðina“ efni sitt til alvarlegri heimildarmanns. Ég er ekki að kynna mér skrif Sáls/Pauls til að komast að því hversu loftþétt þetta allt er, en fljótleg skoðun á Wikipediu bendir til þess að flest þessara röksemda séu vanvirt. Bónusviðtölin eru nokkuð góð, þó þau styrkja ekki Fleming. ritgerð mikið. Sam Harris er góður talsmaður hins andtrúarlega POV, og hann fer ekki létt með þessi önnur trúarbrögð sem ekki eru kristin. Harris er líka með góð (og auðvelt að Google) viðtöl á Salon.com, Amazon.com og Samharris.org.