Chop Shop. Handrit og leikstýrt af Ramin Bahrani (Man Push Cart). Bahrani sérhæfir sig í karakterdrifnum rannsóknum í náttúrufræðikvikmyndum um svona lítið fólk sem fer framhjá á hverjum degi, án þess að nokkur taki nokkurn tíma eftir því að það sé þar, í New York. Þetta er fólk sem hefur verið ýtt út á jaðar samfélagsins. Þeir eru til í einskonar gráum heimi, margir þeirra farandverkamenn sem virðast nokkuð vafasamir um réttarstöðu þeirra í Ameríku. Hvaðan koma þeir? Hvernig komust þeir þangað? Hvernig takast þau? Hvar munu þeir enda? Þetta eru ekki góðar sögur sem slíkar, heldur sögur um að lifa af á sínu grunnstigi, dags daglega. Ale er einn slíkur götukrakki. Hann hefur enga menntun og vesen hvernig sem hann getur, til að spara peninga er hann heldur ekki lengra en að snúa sér að smáþjófnaði. Aðallega kvíðir hann því að sameinast eldri systur sinni. Við sjáum hann á fyrstu tjöldunum hringja í öruggt hús að leita að henni, en ekki ná raunverulegum árangri. Ungur vinur, Carlos, fær honum vinnu í kótelettubúð, í skugga Shea hafnaboltaleikvangsins. Að lokum kemur eldri systir hans til að búa á staðnum með honum, en hann er afbrýðisamur út í hvatir vina sinna og tortrygginn um hvernig hún græðir aukapening. Hann dreymir um að kaupa matarbíl og stofna sjálfsala með eldri systur sinni. Bahrani tekur allar myndirnar sínar á staðnum. Það er ekkert gljáandi eða gljáandi við þá. Þetta er lífið eins og þetta fólk þarf að lifa því, í hráu. Hún er ekki falleg þó hún sé aldrei ógnvekjandi, og örlítið örvæntingarfulla loftið sem hangir yfir stórum hluta myndarinnar, er það sama og hangir yfir hversdagslífi þessa fólks. Handritið er líka mjög eðlilegt og persónurnar fá mikið svigrúm og pláss til að vinna í. Polanco er framúrskarandi í aðalhlutverki og Gonzalez veitir traustan stuðning sem eldri systirin.