Ég keypti DVD diskinn af Before Sunset og sá hana í fyrsta skipti fyrir viku síðan. Eftir að hafa séð hana tvisvar gat ég ekki annað en misst af Before Sunrise, ekki vegna þess að framhaldið var ekki eins frábært, en mér fannst þessar tvær myndir fullkomna hvor aðra eins og engar aðrar framhaldsmyndir gerðu, í hvert sinn sem ég kláraði að horfa á aðra þeirra, Ég finn fyrir þörf og þrá til að sjá hitt. Svo ég endaði á því að eyða vikunum í að horfa á þær báðar ítrekað, ég verð alveg vandræðaleg að nefna hversu oft nákvæmlega. Það merkilegasta við Before Sunrise er hvernig þú finnur fyrir þróun tilfinninga persóna þeirra gagnvart hverri annarri. Það hljómar svo einfalt, efnafræðin er að vaxa, ég held að aðrar rómantískar myndir gætu haldið að þær nái að fylgjast með þróuninni, en fyrir mér - sem trúir ekki á Noru Ephron - er Before Sunrise fyrsta myndin sem gefur áhorfendum í raun tækifæri til að finna fyrir því. Þegar ég sá það í fyrsta skipti, fyrir um 8 árum síðan þegar ég var tvítugur, líkaði mér það þegar. En ég mat hana ekki sem „frábæra mynd“, mér fannst hún samt vera góð mynd annars hugsandi einstaklings, Linklater var of klár til að gera hana raunsærri, hún var 10 mínútum of löng, persónurnar voru of vel tilbúið, ég hélt að mér líkaði það vegna þess að þetta var eins og draumur og vegna þess að ég hafði gaman af samtölum þeirra o.s.frv.. En núna, þökk sé Before Sunset, finnst mér það vera meira til Before Sunrise en það sem ég fann fyrir það áður. Ég sá þættina skýrari: Jesse, Celine, Vín, samtölin þeirra, allt. Hvernig hver þeirra er aðskilinn þáttur af sjálfu sér, og þeir hafa tækifæri til að blandast, sagan er bara ramma tíma, mér finnst ekki lengur stjórnað. Og frelsið sem hver sena hefur, sem og neitun hennar um að vera of skilvirk, hversu blind ég var að þessir eiginleikar voru mér ekki einstakir þegar ég sá hana fyrst! Nú eru 8 ár liðin, því fleiri kvikmyndir sem ég hef séð, því meira geri ég mér grein fyrir því að margar kvikmyndir eru bara safn af röðuðum senum sem eru aðeins til vegna endalokanna, jafnvel myndir eins og Pulp Fiction eða Linklaters eigin Slackers með. Sagan Jesse og Celine forðast það, kannski er Before Sunset betra dæmi í þessu tilfelli, en Before Sunrise er líka ein fárra mynda sem endir hennar er bara afleiðing af tíma, ekki áfangastað, hvert einasta atriði hefur sitt eigið líf. Ég veit ekki hvort Linklater eða einhver annar var með framhald í huga þegar þeir gerðu Before Sunrise, en fyrir mér er eitt það ótrúlegasta við þessar framhaldsmyndir hvernig þessar tvær myndir eru sjónrænt andstæðar hvor annarri. Áður en sólarupprásin, sem ég held að noti fleiri kyrrstæðar engla og bjartari litasamsetningu, virðist reyna að fanga minnstu frumeindir lífleika í kringum Jesse og Celine, er heimurinn alltaf fullur vonar hvort sem persónunum finnst það eða ekki. Á meðan kemst ég inn í sýn leiðinda þegar Jesse var fastur við að tala við blaðamennina í Before Sunset, og fyrsta bros Celine fyrir aftan hillurnar er mest hjartnæma bros sem ég hef séð í upphafi kvikmyndar, og mörg áhrifamikil skot eftir það fer með mig á stað sem ég þekki ekki með sorg í mér, sama hversu falleg París er, og sama hversu ánægð ég er að þau hittast aftur. Mér þykir leitt að ég haldi svona lengi áfram með mína takmörkuðu ensku, Before Sunrise er nú þegar óvenjuleg mynd án þess að ég úthelli dreifðum hugsunum, og hún verður enn betri með jafn frábæru framhaldi í kjölfarið.