Ég er aðeins 11 ára en ég uppgötvaði Full House þegar ég var um fimm ára og horfði á það stöðugt þar til ég var sjö ára. Svo varð ég eldri og hugsaði með mér að Fullt hús gæti beðið og að ég hefði "mikilvægari" hluti að gera. Auk þess var líka sú staðreynd að yngri bróðir minn, sem horfði á það af trúmennsku með mér í þessi tvö ár, fór að mislíka það að hugsa það of "stelpulega." Svo áttaði ég mig á hverjum síðdegi klukkan fimm að það væri 23 og ég varð enn og aftur háður því. Fullt hús hefur fengið mig til að hlæja og gráta. Það hefur fengið mig til að átta mig á því hversu gott það væri ef heimurinn okkar væri eins og heimurinn Full House plús mömmu. Ég hef heyrt fólk segja að Fullt hús sé töff og ótrúverðugt. En líttu á heildarmyndina: þrjár stúlkur sem móðir þeirra var drepin af ölvuðum ökumanni. Systurnar berjast og særa tilfinningar sínar. Mennirnir þrír sem búa með stelpunum geta stundum lent í deilum. Hvað er raunverulegra en það? Ef eitthvað er, þá hefur sýningin lyft mér upp þegar ég er niðri og fært mig enn hærra þegar ég hélt að ég væri á þeim tímapunkti að vera fullkomin hamingjusöm. Ég hef grenjað eins og hýena á sýningunni og fengið gríðarlega þráhyggju yfir Mary Kate og Ashley Olsen. (Auðvitað hefur Hilary Duff nú tekið þann stað en þau voru bókstaflega sætustu börn sem ég hef séð. Þau eru frábærar leikkonur og virðast vera mjög gott fólk.)