Það eina góða sem önnur af Problem Child myndunum olli var að leiða saman Amy Yasbeck og John Ritter. Fyrir utan það eru myndirnar jafn djöfullegar og hetjan þeirra. Í þessari í rauninni óþarfa framhaldsmynd flytja nýlega aðskilinn Ben (Ritter) og litli helvítisupphlaupsmaðurinn hans Junior (Michael Oliver, sem þarf aldrei aftur skjátíma) til nýs bæjar sem er fullur af fúsum ungbarnastúlkum. Ben velur að lokum Lawanda (leikinn af vannotaðasta upprunalega SNL-manninum Laraine Newman), en Blanche DuBois tilhneigingar hennar henta Junior að minnsta kosti. Til að bæta við pyntingum Junior, þá virðist þessi bær nú þegar vera með smá eldflaug í yngri stelpuformi með Trixie, sem á fyrir tilviljun sæta, einstæða móður sem leikin er af Yasbeck, sömu leikkonu og lék fyrstu hræðilegu móður-í gegnum ættleiðingu Junior. Þú getur séð hvert söguþráðurinn fer héðan. Að leita að uppáhalds atriðinu mínu er eins og að draga tennur, svo ég býst við að ég fari með „kirsuberjasprengju á klósettinu“ sem gerir James Tolkan frá Back to the Future að einu af mörgum fullorðnum fórnarlömbum (sá gaur er alltaf að leika skólayfirvalda) tölur). Jack Warden og Gilbert Gottfried snúa aftur sem hluti þeirra úr fyrstu myndinni, en því miður er engin framkoma frá Bow-tie Klansmaer, ég meina Killer (Michael Richards) sem gerði Problem Child enn skemmtilegri. Á alvarlegu nótunum þá er ég viss um að þessar myndir, hvort sem ofbeldisfullir foreldrar sáu þær eða ekki, gerðu kraftaverk fyrir rauðhærð börn Ameríku. Við skulum líka heilsa þessum stoltu amerísku kvikmyndum fyrir frábæra kynningu á ættleiðingum. Ó, og hundakúkabrandarar - verð að hafa hundakúkabrandara... Shmucks.