American Pie: Beta House er svona í limbói á milli tegunda. Annars vegar er þetta gamanleikur án söguþráðar og fáa alvöru snjalla brandara. Á hinn bóginn er það klám sem er aðeins of mjúkur kjarni til að kveikja í raun á einhverjum áhorfendum. Í meginatriðum er Beta House klippimynd af kynlífssenum - sumar niðurlægjandi, aðrar bara lélegar tilraunir til húmors - með nokkrum þunnum söguþræði varpað fram í viðleitni til samheldni. Persónurnar eru varla einu sinni tvívíðar, mest þróun byggir á þekkingu á Naked Mile og „mikilvægu“ söguþræðin eru svo langt í sundur að maður veltir því fyrir sér hvers vegna rithöfundunum fannst þörf á sögu. fara í þessa mynd án væntinga. Mér líkaði við upprunalegu American Pie myndirnar þrjár og hélt að Band Camp og Naked Mile væru traustar leigur. Mér fannst Naked Mile næstum því nógu gott til að koma út í kvikmyndahúsum, svo þegar ég sá að sumar af sömu persónunum voru að snúa aftur fyrir Beta House, var ég spenntur að sjá þessa þætti. Ég var meðvitaður um að það yrðu fjölmargar sviðsmyndir af lauslæti og kynferðislegri niðurlægingu í mörgum myndum. Og mér leið vel, því áður fyrr voru þessar senur studdar af sögunni og voru vel samþættar söguþræðinum. Í Beta House er hins vegar næstum eins og rithöfundarnir hafi gleymt hvers vegna formúlan í hinum AP myndunum virkaði. Þeir eyddu of mikilli orku í að vinna í nektinni að þeir gleymdu að skrifa sögu. Þessi mynd er vonbrigði og ekki einu sinni þess virði að leigja einn dollara. Brandararnir eru lélegir, sagan er engin og klámþátturinn er of tamur ef það er það eina sem þér er alveg sama um að sjá.