Hef ég séð verri mynd? Kannski bara „Manos: The Hands of Fate“ dró meira en „Dukes“. Ég skemmti mér betur við að pota í risastóru söguþræðina en myndin gaf mér nokkurn tíma. Við skulum snerta nokkra...Það var áberandi handritsdauði og endurfæðing þegar Sheev er að tala við hertogana og þeir svara ekki. Hann yppir öxlum og heldur áfram, þar sem hvorki Knoxville né Scott vita hvað hann er að tala um (né við). Það var eins og vélin hafi drepist og verið endurræst. Þau fáu skipti sem Lee hershöfðingi flaug í loftinu voru ekki einu sinni spennandi. Ekkert sem ég hef ekki séð í sjónvarpsþáttunum. Mjög lítil efnafræði á milli Knoxville og Scott. Það besta var þegar Bo er reiður út í Luke fyrir að stela stelpunni sem honum líkaði. Eina ástæðan fyrir því að þetta virkar er að handritið í raun yfirskyggði það (þó í grófum dráttum). Það sem eftir er af tímanum virðist það fjarlægt og þvingað. Hræðilegur, hræðilegur hreimur (eða skortur á honum) Seaann William Scott. Ég hataði frammistöðu Willie Nelson. Ættu vondir brandarar að vera hjartfólgnir? Ég vildi að hann myndi hverfa. Jessica Simpson kemur prýðilega fram á hvíta tjaldinu. Henni fannst hún reyndar vera einn af betri leikurunum í myndinni. Það er að segja þér hversu hræðileg þessi mynd er. Hún er gyðja. Á hápunkti myndarinnar var ég að leita að Boss Hogg og vondu gæjunum til að fletja út alla Hazzard-sýslu og byrjaði á Willie Nelson og vitorðsmönnum hans. Kjarnorkusprengja hefði dugað. Þetta er ekki ætlað að vera samfelld upprifjun á myndinni, heldur losun gremju yfir gremjulegum skrifum og framkvæmdum á því sem hefði getað verið sannarlega hugljúf kvikmynd. Bara ef við gætum eytt og byrjað upp á nýtt. ..