"Lestu varirnar mínar (Sur mes lèvres)" (sem hefur sennilega mismunandi orðrænan hljómgrunn í frönskum titli) er sniðug, snúin samtímasaga um skrifstofupólitík sem óvænt verður að glæpakappa þegar óvenjulega samsvörunar persónur renna upp og niður siðferðilega og sensual hála brekku. Leiðtogarnir tveir eru segulmagnaðir, Emmanuelle Devos (sem ég hef aldrei séð áður þrátt fyrir langa ferilskrá hennar í frönskum kvikmyndum) og enn ósvífnari en venjulega Vincent Cassel (sem hefur komið með kynþokkafullt og/eða ógnandi útlit og rödd í sumar bandarískar kvikmyndir). Fyrri helmingur myndarinnar er á torfæru hennar á samkeppnishæfri fasteignaskrifstofu og hann er nýbyrjaður. Seinni hálfleikurinn er á torfæru hans sem fyrrverandi svikari og hrífandi aðlögun hennar að því umhverfi. Rithöfundurinn/leikstjórinn Jacques Audiard notar einangrandi heyrnarskerðingu konunnar á mjög snjallan hátt sem inngang fyrir okkur inn í skynjun hennar og snýr hljóðinu upp og niður fyrir okkur að heyra eins og hún gerir (þannig að það er jafnvel meira pirrandi en venjulega þegar áhorfendur tala), nota líka myndefni sem skynkjarna. Engin persónanna hegðar sér eins og búist var við (hún er ekki eins og þetta sveigjanlega fórnarlamb frá "In the Company of Men, „Ekki í einstökum samskiptum, ekki í senum, og ekki í heildarboga óútreiknanlegrar sögulínu (jæja, þangað til í síðasta skoti, en djöfull biðu áhorfendur eftir þeirri uppfyllingu) þegar við förum frá erilsamri nútímaskrifstofu, yfir í erilsöm diskó til rómantískra og glæpsamlegra atlaga. Það er hliðarsaga sem er þema óþörf og óþörf, en það gefur okkur bara nokkrar mínútur til að ná andanum. Þetta er eitt af mínum uppáhalds á árinu! (upphaflega skrifað 28.7. /2002)