Það gæti vakið áhuga fólks að vita að þessi mynd var gerð án þess að hafa leitað til Phoolan Devi sjálfrar og þegar hún loksins sá hluta hennar var hún svo reið að hún tilkynnti að myndin yrði ekki sýnd á Indlandi eða að hún myndi hylja sjálfa sig. í bensíni og kveikti í sér. Ég veit ekki hvort það hafi verið sýnt yfirhöfuð eða ekki, en miðað við stöðu hennar á þeim tíma sem upprennandi stjórnmálamaður efast ég um það. Síðan þá sá ég frétt um að henni hafi verið vikið úr embætti og ákærð fyrir frekari glæpi frá Dacoit-dögum sínum, og hafi farið í felur í kjölfarið. Til hliðar við áhyggjur hennar sjálfs, þá er þetta frábær mynd, gerð enn meira af hressandi hrottalega nálgun hennar; ekkert af róslituðu melódrama sem maður gæti búist við af dæmigerðri indverskri kvikmynd. Rétt er að leggja áherslu á að áhyggjur af því hversu femínísk skilaboð myndarinnar eru í raun og þess háttar eru í rauninni óviðkomandi: þetta er sönn saga. Áhyggjur hennar snúast, að því er virðist, ekki við það sem er lýst heldur því hvernig myndin sýnir hana.