Besta leiðin fyrir mig til að lýsa Europa, sem er ofarlega á listanum yfir uppáhaldsmyndirnar mínar, er upphrópunin sem kom frá félaga eftir að myndinni lauk: "Ég vissi ekki að það væri hægt að gera svona myndir". Alveg frumlegt í sjónrænum stíl, það er eitt besta dæmið um hvað kvikmyndahús getur verið. Það er eins langt í burtu frá "meistara og umfjöllun" stíl myndatöku og hægt er að komast; fullkomlega samþætta mörg lög af myndum, hljóði, áhrifum, leikmuni, samræðum, raddsetningu, frammistöðu, klippingu, lýsingu, osfrv... allt jafnt, enginn ríkjandi. Þrátt fyrir "samræðu" nærsýnina í Hollywood snýst kvikmyndin ekki um samræður, né heldur fallega lýsingu, hasar eða tónlist. Það virkar best þegar allir þættir standa jafnfætis, þar sem AÐEINS Blöndun þessara þátta, í þeirri röð eða samsetningu sem þeir eru settir fram, mun koma hugmyndinni á framfæri. Draga úr eða útrýma framlagi eins þáttar, og myndin hefur enga merkingu. „Evrópa“ er það sem kvikmyndahús ætti að leitast við að vera.