Ég horfði á þessa mynd eftir að hafa séð önnur ummæli á IMDb, jafnvel sannfærði konuna mína um að þetta væri „einstök hryllingsmynd“. Ég vildi líka við þessa mynd, en gat það ekki. „Ástarsagan“ var góð, en hryllingsþátturinn var frekar slæmur. Ef sagan væri bara um ungan mann sem varð ástfanginn af stúlku sem þjáðist af parasomnia, þá hefði þetta verið betri mynd. Umönnunarmiðstöðin teygði trúgirnina langt yfir mörkin, í rauninni var hún alveg fáránleg. Læknirinn hunsar gjarnan persónuverndarlög og fagmennsku. Hjúkrunarfræðingur fer inn í herbergi til að fæða hættulegan sjúkling reglulega (án öryggisfylgdar) og sleppir bakkanum og hleypur út úr herberginu öskrandi án sýnilegrar ástæðu. Réttarsjúklingurinn (og illmenni myndarinnar) er bundinn í standandi stöðu fullklæddur - að því er virðist árum saman? Ekkert af því meikar mikið sens. Í myndinni voru meira að segja leikarar sem ég hef líkað við í öðrum hlutum, eins og einkaspæjarana, en samt get ég ekki mælt með þessari mynd.