Samantekt þessarar myndar fékk mig til að trúa því að þetta væri saga af óhefðbundinni konu sem ögrar venjum samfélagsins í sambúð með henni. Ég er hrifin af sterkum kvenpersónum og bjóst við mynd í sömu röð og "Chocolat" með minna ævintýri og meira biti. Það sem ég fékk var hópur af fyrirlitlegum persónum. Til þess að karakterdrifin kvikmynd verði áhrifarík þarf ég að finna fyrir tengingu eða samúð með fólkinu. Það var enginn sem ég gat átt samskipti við í myndinni. Grazia (Golino, sem ég dáðist að í "Rain Man") sýnir andlega veika, líklega geðhvarfasýki, konu sem er oft dónaleg, árásargjarn og ofbeldisfull. Maðurinn hennar rífast og öskrar þegar hann er ekki að lemja eða lemja einhvern. Börnin eru dónalegir krakkar. Þeir öskra á hvort annað og konurnar í myndinni. Þeir ráðast á önnur börn án ögrunar. Ofbeldi leiðir af sér ofbeldi. Þetta virðist vera eyja tilfinningalauss, árásargjarns, ofbeldisfulls og dónalegs fólks allan hringinn. Leiðin er ekki sannfærandi. Það eru blandaðar senur sem reyna að vera list, en leiða áhorfandann í staðinn. Staðsetningin er einstaklega falleg, en jafnvel það tekst ekki að fanga að því marki sem það gæti verið á filmu. Ég verð að mæla með því að þú haldir þig frá þessari bilun í kvikmynd.