Ertu kunnugur hugmyndinni um listaverk barna? Þó að þetta sé ekki besti Picasso sem nokkur þriggja ára gamall hefur afrekað með fingrunum, hveturðu þá til að gera meira. Ef málverk er það sem gerir þau hamingjusöm ætti engin ástæða að foreldri ætti að halda aftur af barninu. Venjulega, ef barn elskar að mála eða teikna, muntu strax sjá grunninn að framtíðarstíl þeirra. Þú munt byrja að sjá raunverulegt form þeirra í þessum mjög frumstæðu krúttmyndum. Jæja, þetta hugtak um barnalistaverk er það sem mér fannst um niðurdrepandi ódýra og óskapandi kvikmynd Fuqua, Bait. Þó að þetta hafi í alla staði verið hryllileg mynd, var áhrifamikið að sjá stíl Fuqua byrja að koma fram í gegnum jafnvel sóðalegustu augnablikin. Ef þú hefur séð annað hvort Training Day eða King Arthur muntu verða hrifinn af fæðingu þessa leikstjóra í annarri kvikmynd hans Bait. Þó að Foxx sé með hryllilegan, óbundinn leik, þá eru ákveðnar senur sem skilgreina Fuqua og sýna ljómi hans á bak við myndavélina. Því miður kom það fyrst fram á síðustu þrjátíu mínútum myndarinnar, en ef þú einbeitir þér bara að þessum atriðum muntu sjá hvers vegna nafn Fuqua kemur fyrir á svo mörgum "Best Of" kvikmyndalistum. Ég mun aldrei vera ósammála einhverjum sem auga Fuqua á bakvið myndavélin er hressandi og einstök. Hæfni hans til að setja myndavél á undarlegustu stöðum til að koma einföldustu tilfinningum á framfæri er átakanleg. Ég er hissa á því að meira af Hollywood hafi ekki stokkið um borð í þennan vagn. Jafnvel í kjánalega þættinum Beita ertu vitni að mikilleika Fuqua. Tvær atriði sem koma beint upp í hugann eru sprengingarsenan nálægt miðri mynd og hestasenan nærri endanum. Í báðum þessum senum sá ég leikstjórann Fuqua að störfum. Því miður, í restinni af þessari mynd var allt sem ég sá sambland af næstum hverri hasarmynd sem búin var til. Hin viðkunnalega hetja niður á heppni sína sem skyndilega finnur líf hans snúið við af einhverju óþekktu afli er klassískt mannvirki sem þarf bara að deyja í Hollywood. Við höfum séð þetta tvennt oft, og sama hver þú ert (nema þú sért Charlie Kaufmann), geturðu ekki endurskapað hjólið. Það er bara ómögulegt með þessa tegund, og það er sannað með beitu. Ég var pirruð út í Fuqua fyrir að hafa bara hallað mér aftur og leyft þessu að gerast, sem gæti útskýrt hvers vegna það tók mig þrjár áhorf að klára þessa mynd. Ég var bara þreyttur á uppbyggingunni og þó að ég vonaði að Fuqua myndi endurskilgreina hana, gerði hann það ekki. Svo var það leiklistin. Þó að Jamie Foxx hafi aldrei heillað mig sem leikara, var ég til í að prófa þetta hjálmfarartæki. Mig langaði að sjá hvort hann gæti framkvæmt annað dramatískt hlutverk svipað og Collateral. Mér fannst þetta kannski myndin sem var valin til að sýna framleiðendum að Foxx gæti séð um hlutverkið í Collateral. Aftur varð ég fyrir vonbrigðum. Foxx var pirrandi. Ekki í þeim skilningi að það hafi verið eins og persóna hans átti að vera, heldur í þeim skilningi að það leið eins og hvorki Fuqua né Foxx gæfu sér tíma til að þjálfa Foxx til fulls í því hvað ætti að vera upplýst og hvað ætti að nota til frekari Söguþráðurinn. Þess í stað erum við niðurdregin með atriði yfir atriði af Foxx sem er bara að reyna að fá áhorfendur til að hlæja. Bætti við löngum gríni og menningaryfirlýsingum bara til að halda áhorfendum sínum í skilningi um að hann væri grínisti fyrst, leikari í öðru lagi. Fuqua hefði átt að hætta þessu strax. Brandarar Foxx eyðilögðu persónu hans, sem aftur skildi eftir sig ekkert traust til að átta mig á. Í stað persónuþróunar myndi hann gera brandara. Hvorugur stíllinn virkaði, enginn brandari var fyndinn. Restin af leikarahópnum var í meðallagi. Með þessu meina ég að ég hafi séð þá alla í svipuðum hlutverkum. Þeir báru ekkert nýtt fram á borðið, ekkert traust við söguna og ekkert efnislegt við heildarþemu myndarinnar. Þetta voru peð sem fylltu upp í dautt loftrými. Fuqua hafði enga stjórn á þessu rugli og endanlegur dómur styður aðeins þá ásökun. Á heildina litið var þetta sorgleg mynd. Með enga sköpunargáfu í sjónmáli og óviðráðanlegir leikarar sem reyndu bara að koma sjálfum sér á svið, það sem upphaflega byrjaði sem ágætis saga sökk á endanum hraðar niður í kvikmyndalega kviksyndið. Foxx var pirrandi, án karakterlína og heill poki af osti. Í hverri senu sá ég engar tilfinningar og þegar tilfinningar voru nauðsynlegar til að koma skilaboðum á framfæri, kaus hann að fara úr skyrtunni frekar en að takast á við vandamálin. Eru orð mín hörð? Ég held ekki. Þegar þú horfir á hvaða kvikmynd sem er, vilt þú sjá smá sköpunargáfu, nokkrar ætar persónur og þemu sem virðast koma nálægt heimilinu. Beita innihélt ekkert af þessu. Þó að ég muni gefa Fuqua heiður fyrir tvö atriði í þessari mynd, þá voru þau fimm hundruð sem eftir voru hörmulegar. Eins og gefur að skilja tók ég tálmunina þegar ég leigði þessa mynd, en núna eftir að hafa séð hana get ég vonandi komið í veg fyrir að aðrir taki þetta forvitnilega nart. Einkunn: ** af ***** (fyrir tvær senur hans sem voru skemmtilegar að horfa á)