Venjulega, þegar ég fer í áhlaup á staðbundið Hollywood myndband, stefni ég í átt að B-Horror myndunum. Fyrir mér eru grunnatriðin á bak við B-hryllingsmynd að hún er tjaldgildi hennar, Heavy Gore, fullt af óþarfa nekt og tæknibrellur sem allir geta sett saman með pakka af maíssírópi og latexi. Ég leigði Cradle of Fear eingöngu vegna þess að ég hef verið aðdáandi hljómsveitarinnar síðan hún gaf út fyrsta demoið árið 1995. Myndin byrjaði á áhugaverðum nótum og svo þegar ég sá Dani Filth stappa á afar augljósa latex grímu sem ég HLEGT. Þegar ég sá lesbíska kynlífssenuna fyrir sakir lesbískrar kynlífssenu HÆG ég ENN HARÐA. Ég eyddi næstum allri myndinni í að hlæja og þegar ég var ekki að hlæja, hristi ég höfuðið og hugsaði um hvernig rokkstjarna sem myndi milljóna dollara myndi vilja gera kvikmynd sem virtist vera á kostnaðarhámarki upp á mörg hundruð dollara . Allur tilgangur þessarar myndar fyrir mér virtist laða að "Harðkjarna Goth-börnin sem halda að dauði, eyðilegging, kynlíf, blóð og Satan séu það mesta sem fundist hefur upp síðan Lava Lamps. Það var í rauninni það. Fyrir mér virtist þessi mynd vera 80,5% af því sem gerðist í þessari mynd gerðist bara vegna þess að vera satanísk. Þessi mynd hafði mikla möguleika og hefði í raun getað orðið mjög góð mynd en á endanum er þessi "Kvikmynd" í raun bara útvíkkað Cradle of Filth Video .