Ó já, þessi er örugglega sterkur keppinautur til að vinna hin vafasama verðlaun sem „versta 80's slasher sem framleidd hefur verið“. "The Prey" hefur allt sem þú vilt venjulega forðast í hryllingsmynd: venjubundinn, afleitur söguþráður sem þú hefur séð þúsund sinnum áður (og betri), óþolandi persónur og hræðileg frammistaða, algjört skort á aga og spennu, óskýr ljósmyndun og ófrumlegar staðsetningar og pirrandi af öllu mesta magn af tilgangslausum bólstrun sem þú hefur kynnst á ævinni (og það er ekki ýkjur heldur trygging!). Fyrir utan að því er virðist endalaust magn af myndefni frá National Geographic, sem ég mun víkka nánar út síðar, er þessi mynd nógu skammarlaus til að innihalda algjört banjó millispil (!) og tvö tilefni þar sem persónur segja fráleita brandara sem eru ekki einu sinni smá fyndnir! Uppsetningin er eins frumleg og hún verður, með innganginum sem sýnir myndir af hrikalegum skógareldi með OTT talsettu öskri manna. Spóla áfram næstum fjörutíu árum síðar, þegar öldruð hjón í útilegu á sama svæði verða fyrir öxi af einhverju sem andar þungt utan skjásins. Þetta ætti að vera nægar upplýsingar til að þú getir ályktað að einhver hafi lifað eldinn af fyrir öll þessi ár síðan og haldið áfram að þvælast um síðan. Komdu inn í þrjú óþolandi tuttugu og eitthvað pör sem eru á leið upp á hættusvæðið með eingöngu kynlíf í huganum, án þess að vita að þau sitja endur fyrir rákandi og grenjandi morðingja. "The Prey" er óafturkræf leiðinleg mynd. Svo virðist sem það hafi verið skotið árið 1978 þegar, en enginn vildi dreifa því fyrr en 1984 og það er ekki of erfitt að sjá hvers vegna. Ef þú myndir sía út allt efni sem er í raun viðeigandi, þá væri þetta aðeins stutt kvikmynd með sýningartíma upp á 30 mínútur; hugsanlega enn minna. Það er ólýsanlega mikið af náttúru- og dýralífsupptökum, stundum af dýrum sem ég held að búi ekki einu sinni á svona svæði og þau virðast halda áfram að eilífu. Það eina sem vantar í raun er dæmigerð National Geographic frásögn sem veitir fræðslu um venjur dýranna. Dýr í sínu eigin náttúrulega lífríki eru óneitanlega falleg á að líta, en ekki í meintu viðbjóðslegri og cheesy 80's slasher-mynd, fyrir að gráta hátt. Síðustu fimmtán mínúturnar eru loksins dálítið þess virði, með kröftugum drápsröðum og fínum förðunaráhrifum á skrímslið (sem reynist vera Lurch úr "The Addams Family" myndunum), en samt ræður kjánaskapurinn atriðið með hrægammanum er of heimskulegt og lokaskotið er bara hlæjandi þroskaheft. Eins og nefnt er hér að ofan, gerir "The Prey" auðveldlega minn eigin persónulega lista yfir verstu 80's slashers, ásamt "Appointment with Fear", "Berserker", "Deadly Games", "Don't Go in the Woods", "Hollow Gate", "The Stay Awake" og "Curfew".