Þrátt fyrir mjög fallega staði í austurlöndum og einstaka kraftmikla tónlist eftir Franco Micalizzi, nær þessi mynd ekki alveg upp á svipaðar viðleitni Joe D'Amato á meðan hún heldur sig næstum jafn drasl. Höfundur upprunalegu bókarinnar „Emmanuelle: The Joys of a Woman“, Emmanuelle Arsan, leikstýrði og fór með lítið hlutverk í þessari mynd, sem sýnir að mestu leyti á klámrænan hátt mjög unga Annie Belle þar sem hún lendir í margvíslegum kynferðislegum aðstæðum. Kærastinn hennar, leikinn af ZOMBIE's Al Cliver, samþykkir í raun að hún sofi og sannfærir hana jafnvel um að halda áfram æfingum sínum, jafnvel eftir að þau tvö eru gift! Orso Maria Guerrini kemur við sem prófessor sem er svo venjulega giftur tveimur konum samtímis, önnur þeirra er leikin af Arsan sjálfri. Þrátt fyrir að hafa byrjað efnilega og verið með nokkrar skemmtilegar línur af samræðum eins og "geturðu séð mig með berum augum?" ... „Ég get séð þig betur nakinn!“, myndin ruglast samsærislaust fram að minna en stórbrotnu lokaatriðinu. Líkt og EMANUELLE AND THE LAST CANNIBALS eftir D'Amato, eru aðalpersónurnar allar í leit að einhverjum týndum ættbálki, en ekki gera þér vonir um, það er ekkert ofbeldi í þessari mynd, og ekki mikið kynlíf heldur fyrir þessi mál. Bara mikið af nektum og kjánalegum samræðum. Ég gat ekki annað en fundið smá þakklæti fyrir þessa litlu mynd, þó ekki væri nema fyrir algjörlega kornball rökfræði sem myndin fer eftir.