Stíll yfir efni. En þvílíkur stíll. "The Cell" er innri útgáfan af flestum raðmorðingjamyndum. Því miður styður sagan varla myndefnin. Sálþjálfarinn Catherine Deane (J-Lo) fer inn í drauma sjúklinga sinna með tilbúnum hætti til að uppgötva og hjálpa þeim að komast yfir fælni sína og þráhyggju. Nýr sjúklingur, sem hefur fallið í dái, fær athygli hennar af FBI. Hann er raðmorðingi sem drekkir kvenkyns fórnarlömbum sínum og setur síðan líkama þeirra fyrir í gróteskum atburðarásum eins og mannequins. Deane verður að komast inn í huga morðingjans og fletta í gegnum veikar fantasíur hans til að finna og bjarga nýjasta fórnarlambinu sínu. Leikstjórinn Tarsem Singh hefur ótrúlegar sýn og leikmyndir fyrir þessa framleiðslu. Hver draumaröð er eins og martröð-legt málverk á hreyfingu, allt frá landslaginu til búninganna. En söguþráðurinn þjáist af skorti á sögu persónanna. Stargher er eina manneskjan með ítarlegan bakgrunn og hann er síðasta manneskjan sem þú vilt hugsa um. Án hans ertu í rauninni með kvikmynd sem hreyfist aðeins í nútíð, sem er synd þar sem myndin er svo sjónrænt töfrandi og virkilega ógnvekjandi. Lopez er sóað en hún er samt ekki svo ótrúleg leikkona, þó hún sé eins glæsileg og alltaf. Og Vince Vaughn? Ég veit ekki einu sinni hvers vegna hann var valinn. Þetta er ekki hans sterkasta hlið og hann ofvirkur til að byrja með. Hann reyndi of mikið að verða karakterinn hans og það sýndi sig. Haltu þig við gamanleik, Vince! Þrátt fyrir það er þessi mynd svo sjónrænt ógnvekjandi, ég horfi enn á þessa mynd með kveikt ljós og get aldrei sofnað strax á eftir.