Í enn einni ömurlegri tilraun til að gera snögga innborgun í Hollywood á einu af stærstu meistaraverkum sjónvarpsins hefur Peter Segal búið til skrímsli. Tekin úr samhengi, ef maður þekkti ekki verk Brooks áður en áhorfið var, þá væri myndin ömurleg stórkostleg mynd sem er ekki viss um hvort hún vilji vera feitur brandari og heimskuleg gamanmynd, eða bara venjuleg hasarmynd með ekkert að gera. halda áfram. Hins vegar, sem ung kynslóð Y'er, sem nýlega eyddi tveimur mánuðum í þráhyggju yfir fimm þáttaröðum Get Smart, 60's sjónvarpsþættinum, sárnaði þessi mynd mig frá því augnabliki sem ég kom inn og sá Steve Carell blekkja hlutverkið. Baksögurnar, umboðsmaður 99 sem fór í lýtaaðgerð og 86 sem sérfræðingur sem var áður sjúklega of feitur, skammar hversu flókið upprunalega tvíeykið er og dregur upp flata leiðinlega endurmat á þeim. Svo virðist sem handritshöfundarnir, sem geta ekki verið satt að segja fyndnir bæði í samræðum og aðstæðum, hafi fallið aftur á lélegar uppsetningar fyrir frægar línur Don Adams, afturhvarf til fitubúða, tilvísanir í þátt Carell á skrifstofunni í viðtalsstíl myndavélarhorna sem þeir hafa, og kvenkyns chauvinismi sem fellur á andlitið. Fyrir þá sem hafa séð frumritið, töldu höfundar þessarar myndar að þeir myndu innihalda nokkrar minningar. Þeir nefna Herbie, Fang (nú verðlaus pínulítill loðinn hundur sem Carell girnist), skósímann, þagnarkeiluna og klassíska rauða bílinn hans og hurðirnar og símann sem kynntu sýninguna. Klassíska tónlistin er komin aftur, en nú er allt uppfært, almennt til hins verra. Þögnarkeila er nú eitthvert undarlegt blátt telekinetic kraftsvæði, höfuðstöðvar stjórnarinnar eru rétt undir safni sem varðveitir fortíð Control. Myndin skortir alla skapandi handahófskennda tækni og kemur í staðinn fyrir lásboga í svissneskum herhnífum. Mikið af "húmornum" í myndinni er að Carrel meiðir sjálfan sig, eða önnur persóna sem særist, hvort sem það er að Carrel eyðir tveimur mínútum í að skjóta sjálfan sig óvart með lásboganum, fá kýla af öryggisvörðum eða kasta upp í flugvélum. Í frumritinu myndi Smart móðga stóran fjandmann, ráðast á hann án árangurs og reyna að ná sambandi við hann áður en hann færi í duft. Í þessari ræðst hann án árangurs og verður fyrir hnjaski. Svo virðist sem handritshöfundarnir hafi ekki skilið húmorinn sem skapaðist með samræðunum en ekki tilgangslausu ofbeldinu. Það er eins og þeir hafi tekið nöfnin úr sýningunni og klippt út allt sem gerði það gott í fyrsta lagi. Plakatið felur andlit Carell umfram andlit Hathaways. Myndin skýtur sér sömuleiðis frá öllu sem gæti gert hana góða. Þeir flétta saman klassískri tónlist við ofdramatískan hasar og rómantíska tónlist í stórkostlegum kvikmyndum. Þrátt fyrir að frumgerðin njóti töfrandi tilfinningar kemur þessi í stað gæða fyrir stóra skammta af cgi sprengingum og pow hljóðbrellum. Ég hlakkaði mikið til þessa, þar sem ég kláraði upprunalegu seríuna fyrir aðeins tveimur mánuðum síðan og hún var í efstu fimm sýningum allra tíma. Þetta voru hins vegar gríðarleg vonbrigði. Í heimildunum kemur fram að þeir hafi verið í samstarfi við Mel Brooks og Buck Henry, en í öllu því sem ég hef lesið á netinu voru þeir að mestu sleppt við ritunina. Að lokum, ef þú vilt eyða peningunum þínum í peninga með litlum verðmætum og enga virðingu fyrir nafna hans, farðu þá. En vertu viðbúinn því að ferðin er ekki eins og þú mundir eftir henni. PS: Ég gleymdi næstum George Bush húmornum. Þeir nefna „Nuculor“, sofna í myndlist, forseta að vinna fyrir varaforseta þeirra og meta tök á því að leysa raunveruleg vandamál. Ef þú hefur áhuga á að heyra sömu brandarana og þú heyrðir fyrir 3-4 árum síðan í stórum fjárhagslegum kvikmyndaformi skaltu henda peningunum þínum hér.