....brot á tugi betri kvikmynda. Sérstaklega „LA Story“ eftir Steven Martin, sem að minnsta kosti hafði þann þokka að vera augljóslega skálduð þó hún lék þáverandi kærustu hans sem lék kærustu sína í myndinni. er ekki alveg viss um að það hafi verið ætlun Myles Berkowitz þegar hann byrjaði. Mín tilfinning er sú að hann hafi byrjað verkefnið hálf alvarlega, svo fljótt áttaði sig á því að það væri sorglegt og ekki fyndið nema hann gerði aðstæðurnar æ fáránlegri. Fyrir vikið hefur þetta allt saman óþægilega, ódýra og óeinlæga tilfinningu yfir því. Eins og einhver benti á snjallanlegan hátt, eru tvær af "dagsetningunum" sem höfða mál á hendur Myles og setja nálgunarbann á myndina og samt birtast þær í myndinni, sem myndi vera ómögulegt þar sem það þyrfti samþykkiseyðublað. Mér sýnist líka að meirihluti kvenna sem koma fram sem "dagsetningarnar" séu atvinnuleikkonur (að vísu ekki frægar, nema Tina Carrere) -- þær eru einfaldlega of augljóslega fallegar, fágaðar, grannar og þægilegar fyrir framan myndavélina til að vera meðal almennir borgarar.Hr. Berkowitz gerir klassískar villur í því að leika aðeins svona mjög þunnt leikkona, í stað þess að nota ýmsar trúverðugar konur, sem gæti hafa gert forsendu (jafnvel í mockumentary) trúverðugri og fyndnari. Hann skautar líka yfir það sem er líklega raunverulegt vandamál hans, og það er að bæði kvikmyndapersónan og hinn raunverulegi heimur Myles Berkowitz virðast vera atvinnulausir (í raunveruleikanum á IMDb er nánast engin, nema þessi mynd). Jafnvel í heimi myndarinnar skildi fyrrverandi eiginkona hans við hann fyrir að hafa aldrei verið atvinnulaus. Ég held að áhorfandinn (hvað þá dagsetningar Herra Berkowitz í raunveruleikanum) eigi skilið að fá skýringu á því að honum tekst að búa í einu dýrasta borgarumhverfi Bandaríkjanna, í lúxusíbúð, keyra flottan bíl og borða út á dýru verði. veitingahús þegar hann sér ekki að hafa neina tekjulind. (Er hann eiturlyfjasali? Lifir á ríku foreldrum sínum? Engin vísbending!) Þú getur komist upp með flest allt í kvikmynd, ef brandararnir eru virkilega fyndnir. „20 Dates“ er sársaukafullt, vandræðalega SÞ-fyndið. Hugmynd herra Berkowitz um brandara er að láta persónu hans, á meðan hann er á stefnumótum á veitingastöðum, tilkynna félögum sínum hvernig maturinn sem borinn er fram er líklegur til að gefa honum niðurgang eða hægðatregðu -- VERSTA tegund af barnalegum pottahúmor. Það kemur ekki mjög á óvart að uppgötva að herra Berkowitz gerði aldrei kvikmynd fyrir "20 Dates" og á síðustu 8 árum hefur hann ekki gert eina einasta mynd, komið fram sem leikari í kvikmynd annars EÐA átt nokkurs konar skrif eða framleiðandi kredit. Innihald mitt segir mér að þessi mynd hafi ekki verið fjármögnuð af "Elie" (glæpamanninum sem birtist utan myndavélar) heldur líklegast af efnuðum foreldrum Mr. Berkowitz, eða táknar kannski átakanlega misnotkun á kreditkortum. Hvort sem það var, þá getum við öll verið róleg yfir því að ólíklegt er að við þurfum að sjá Myles Berkowitz eða eitthvað af skapandi viðleitni hans EFTIR AFTUR. Hallelúja!!!