Sagnfræðikennarinn frú Tingle virðist hafa það fyrir nemandanum Leigh Ann Watson, sem hefur hug á því að fá ritskólastyrk. Hún fær aðra lága einkunn frá Tingle, sem hjálpar ekki. Þegar einn af bekkjarsystkinum hennar Luke stelur blaðinu úr lokaprófunum í sagnfræði og setur það í töskuna sína, finnur frú Tingle að það stingur upp úr. Hún hótar þremenningunum að fara til skólastjórans vegna þess, en hann er ekki á lausu. Svo áður en hún tilkynnir það morguninn eftir. Leigh, vinkona hennar Jo Lynn og Scott fara til hennar um kvöldið og reyna að sannfæra hana um að segja skólastjóranum ekki frá. Hins vegar vegna þrjósku Tingle, sem finna sig aftur til róttækra aðgerða til að koma í veg fyrir að þetta komist út. Var ekki aðdáandi af því þegar ég sá það fyrst, og eftir aðra skoðun, er ég enn ekki einn. Rithöfundurinn Kevin Williamson var á uppleið eftir að hafa skrifað vel heppnaðar unglingahrollvekjur samtímans; 'Scream (1996)', 'I Know What You did Last Summer (1997)', 'Scream 2 (1997)' og 'The Faculty (1998)'. Hann var að reiða sig á velgengnina (einnig að ógleymdum sjónvarpsþættinum 'Dawson's Creek), en þetta verkefni yrði lokahöggið. Munurinn þar, miðað við þessa færslu, var annar en að skrifa handritið, hann var líka að þreyta frumraun sína í leikstjórn. Það skrítna var samt að mér fannst leiðsögn hans vera hæfileikarík, en efni sem hann stormaði upp í bragðlaust og þreyttur. Það virtist festast í að leika bæði svarta gamanmynd og beinskeytta spennumynd, án þess að gera það að gellu. Handritið er troðfullt af skyndikynni, áframhaldandi kjaftæði, léttvægum teygjum og brellum tilvísunum í aðrar myndir, en vandamálið er að það er of útvatnað með svo mörgum tilgerðarlegum þróun og safaríkum siðferðisstraumum sem trufla flæðið. Brotna handritið varð að vera sterkara og öflugra, þar sem þetta er smáframleiðsla sem líður eins og þú sért að horfa á sviðssýningu vegna þess að það er að mestu leyti takmarkað sett. Reynt er að spila hugarleiki með persónunum, en þessar stundir eru aðeins til þess að þjóna lélegri framvindu sögunnar í poll heimsku og tilgangsleysis. Endir myndarinnar tekur kökuna. Slípuð leikstjórn Williamsons er hljóð, en frekar á fótgangandi hátt og því skortir spennu og skeiðið, jafnvel með spennuþrungnu umhverfi sínu, getur virkilega skroppið áfram. Maður finnur það á endanum eftir að markið er hálfnað og það kemur í ljós hversu minniháttar sagan er. Sýningarnar eru nógu þolanlegar, þó að ef það væri ekki fyrir flotta, ísköldu túlkun Helen Mirren á manipulatorískum hæfileikum sem frú Tingle og hinni upprennandi Marisa Coughlan, þá hefðum við verið föst við að horfa á kjánalega vellíðan Katie Holmes. Barry Watson er hógvær í sínum slakara þætti og Molly Ringwald er í minna hlutverki. Hljóðrásin pakkar nægri orku, en mér fannst hún hræðilega yfirþyrmandi og formlaus í vali sínu. Áhorfanleg, en vélræn í alla staði.