Þegar ég vísa til Malice sem film noir er ég ekki að líkja henni við meistaraverk eins og Sunset Boulevard, Double Indemnity eða The Maltese Falcon, né er ég að bera leikstjórann Becker saman við Alfred Hitchcock, Stanley Kubrick, Stanley Kramer eða Luis Bunuel. Ég er bara að skrá mótmæli gegn myrkrinu sem ríkir í þessari mynd frá upphafi til enda, að því marki að oftast er ekki hægt að átta sig á hvað er í gangi. Ég get skilið myrkur í nætursenum en þessi mynd var dimm jafnvel um hábjartan dag, hvers vegna á ég ekki eftir að skilja. Eins og staðan er þá hefði ekki skipt miklu máli ef leikstjórinn Becker hefði tekið hana upp í algjöru myrkri.