Frá leikaranum og óháða rithöfundinum/leikstjóranum John Cassavetes, A Woman Under the Influence gefur áhorfandanum sýn á verkalýðsfjölskyldu með vandamál af andlegum óstöðugleika. Eiginmaðurinn, Nick (leikinn af Peter Falk) er vinnukona sem á í vandræðum með að sýna eiginkonu sinni, Mabel (leikinn af Genu Rowlands) þá athygli sem hún á skilið. Frá upphafi myndarinnar er augljóst að Mabel er mjög skrítin og skrítin, en aðeins nokkrum mínútum síðar er ljóst að hún er miklu meira en það. Brjálaður. Geggjaðir. Frá helvítis huga hennar. Nick reynir eftir fremsta megni að fela þetta fyrir vinnufélögum sínum og eftir að hún lendir í sérlega skrítnu atviki um kvöldmatarleytið spyr hann hana hvort hún verði ekki í lagi, eins og hann sé að reyna að afneita veikindum Mabel. Vandamál hennar spírast aðeins þaðan. Ég fann nokkur sérstök vandamál við þessa mynd. Ég býst við að þessi vandamál hafi aðallega verið til staðar í sögunni, og hvernig sumir persónunnar virkuðu undir lokin. Mabel hefur verið skuldbundin, því satt að segja er hún vitlaus. Síðan, sex mánuðum síðar, er hún tilbúin að koma út af sjúkrahúsinu og eiginmaður hennar heldur veislu til að bjóða hana velkomna aftur. Hann lætur aldrei vera heimskur í upphafi myndarinnar. Hvers vegna skyldi hann bjóða öllu þessu fólki, sumu af þeim ókunnugum Mabel, heim til sín þegar konan hans er í svo viðkvæmu ástandi? Það er einfaldlega fávitalegt. Seinna, eftir að Mabel kemur inn í húsið, fær faðir Mabel gríðarlegt útúrdúr á Nick og öskrar af fullum krafti yfir því að vilja ekki borða spaghetti. Dóttir hans er nýkomin til baka eftir sex mánaða endurhæfingu, og það sem þú vilt gera er að halda henni rólegri og hann verður brjálaður yfir spaghetti? Nokkrum mínútum síðar í myndinni kemur Nick með Mabel inn í stigaganginn og neyðir hana til að gera hlutina sem hún gerði þegar hún var andlega óstöðug; láttu hana heyra undarlega hljóð og bendingar. Sendi hann hana ekki þangað til að bæta hana og gera ekki þessa hluti? Það voru ýmsir aðrir þættir sem komu upp eftir þetta en það væri bara óþarfi að skoða þá nánar. Ég býst við að ég hafi bara átt í alvarlegum vandræðum með þá ákvörðun Cassavetes að láta persónur hans haga sér á þennan hátt. Það var einfaldlega ekki skynsamlegt. Hins vegar, þó ég hafi átt í vandræðum með lok myndarinnar, þá var einn þáttur sem leysti hana í raun; leiklistinni. Gena Rowlands lék ótrúlega klikkaða konu. Það komu tímar þar sem ég gleymdi að hún var að leika, þar sem ég varð svo upptekin af villtum handbragði hennar og brjálæðislegu tali að ég var eiginlega hrædd við hana. Hún var ótrúlega sannfærandi og ákafur. Hins vegar var ég líka hrifinn af restinni af fjölskyldu Mabel. Peter Falk lék mjög undarlega persónu og ég hélt næstum því að hann væri brjálaður sjálfur, vegna þess hversu óþægilega hann fór með börnin sín, vinnuna og sérstaklega ástandið með konuna sína. Ég kann líka yfirleitt ekki að meta barnaleikara. En unga fólkið sem lék börn Nick og Mabel í þessari mynd var stórkostlegt. Það leið í raun eins og þau væru börn Mabel, því þau virtust svo tengd henni og voru svo áhugaverð að hjálpa henni með vandamál hennar. Ég held að frammistaða þeirra sé eitt af því sem hélt þessari mynd saman, og án þeirra hefði hún gert myndina minna raunsæja og minna ákafa. Almennt séð var ég ekki hrifinn af þessari mynd. Sagan var rugluð og óljós og persónurnar léku á þann hátt að ég velti því fyrir mér hver væri ekki geðveikur í myndinni. Eina bjargvætið var snilldar aðalleikhlutverk Longhetti fjölskyldunnar. Raunsæ samræða þeirra og kraftmikill leikur hélt myndinni saman og er líklega eina ástæðan fyrir því að myndin hefur nokkurn tímann orðið að einhverju.