Fullt af konum sem geta ekki leikið sitja hjá, tala, reykja pott. Þeir eru með aðra konu í hjólastól sem þeir fela vegna þess að hún er vansköpuð og einstaka sinnum drepa þeir einhvern til að fæða þessa manneskju mannskjöt sem lítur út eins og hangikjöt sem þeir klæddu upp með því að líma á nokkra plastfingur. Við sjáum þá ekki drepa neinn, skyndilega er lík á gólfinu, hulið blóðugu laki. Ég get ekki borðað ruslpóstshylki lengur vegna þessa. Bara tilhugsunin um ruslpóstshylki með blaði er nóg til að framkalla sama fíkniefnaáfall sem kemur upp með því að reyna að komast í gegnum alla þessa mynd. Stundum eru sett inn af handahófi atriði af gaur sem er að "veiða" þær með því að pynta einhvern gaur sem hann festi við stól í kjallaranum hans. Hvers vegna hann náði þessum gaur og hvernig hann er tengdur Sit-On-The-Couch Sisters er aldrei útskýrt. Það eru líka atriði þar sem einhver „ofurmannlegur“ gaur fríkar. Hann kýlir blóð og kýlir í gegnum vegg, en hver hann er eða hvað er að honum er hvorki útskýrt né einu sinni bundið við söguna. Það er engin hasar, engar tæknibrellur, engin saga. Ef þú vilt horfa á eitthvað leiðinlegt fólk tala á djúpstæðan hátt um ekki neitt á meðan þú situr og borðar hangikjöt og reykir, þá eru hér 90 mínútur af því, því að fyrir utan atriði þar sem ein skvísa gerir smá krók á götuhorni og fyrrnefnda tilviljunarkennd atriði, nákvæmlega EKKERT gerist. (YAWN) Ó, ég var næstum búinn að gleyma, þú færð að sjá þau flytja eitthvað dót, þar á meðal vansköpuðu systurina, þegar þau flytja í nýju íbúðina sína. Það er eitt af fáum skiptum sem þeir sitja ekki í sófanum eða liggja í rúminu.