„Raising Victor Vargas“ er ein af þessum léttu fjölskyldumyndum sem þú getur horft á og gert N.Y. Times krossgátuna á sama tíma. Og ef þú vilt fara í eldhúsið í taco og Corona þarftu ekki að „gera hlé“ á DVD disknum. Láttu það bara rúlla, því þú munt ekki missa af neinu sem er mjög mikilvægt. Engar beygjur, beygjur eða spenna. Þetta er í raun ekki þjóðernismynd, þetta er kvikmynd um fátæka innflytjendafjölskyldu sem er í erfiðleikum með að vera latínó. Þeir gætu hafa verið hvaða þjóðerni sem er. Það munaði mjög litlu. Ég hef séð þetta allt zilljón sinnum áður. Tengdu bara gyðingafjölskyldu, ítalska fjölskyldu, svarta fjölskyldu eða írska fjölskyldu. Bara kommur og nöfn voru önnur. Ef Vargas fjölskyldan héti Bush eða Clinton og væru Presbyterians hefði myndin verið algjör blund. Það er fyndið að gagnrýnendurnir hér náðu ekki að koma sér á strik. Sumir sögðu að þetta væri spænska Harlem. Sumir Bronx, og annar Brooklyn. Sem ævilangur New York-búi kýs ég Lower East Side. Og svo virtist sem fjölskyldan hitti aldrei neinn nema aðra latínumenn. Þeir bjuggu í einangruðu/einangruðu litlu enclave. Einhver samskipti við latínumenn gætu hafa skapað einhverja spennu, áhuga eða spennu. Manstu eftir West Side Story? Og ​​nú að kvikmyndatökunni sem oft hefur verið gagnrýnd. Ég veit ekki hvort þetta var sjónvarpið mitt eða hvað, en öll innanhússskotin litu mjög appelsínugult út fyrir mig. Íbúðin, húsgögnin og andlitin voru öll appelsínugul. Hvað átti það að þýða? Og apt. fannst mér frekar þröngt. Einhver hér minntist á að í gömlu íbúðunum/íbúðunum væru mjög stór herbergi. Jæja, kannski fyrir 50 árum síðan. Það sem húsráðendur hafa gert er að skipta einni stórri íbúð í 2 eða 3 mjög litlar og kreista eins marga innflytjendur og þeir geta inn í þær. Og annað pirrandi ....Þetta er önnur fjölskyldumyndin sem ég hef séð og gagnrýnt í vikunni sem sýndi unglingspilt sem „hristi“. Er þetta einkakynlífsatriði nauðsynlegt fyrir okkur að horfa á? Endilega hlífið mér! Hvað er að þessum leikstjórum? Svo "Victor Vargas" er skemmtileg lítil mynd. Það var gaman til tilbreytingar að sjá unga latínóleikara fá frí og tækifæri til að sýna hæfileika sína, sem þeir gerðu. En rithöfundarnir slepptu þeim og gáfu þeim flatt og fáránlegt handrit til að vinna með. Njóttu þáttarins, en hafðu fingurna nálægt „spólu áfram“ takkanum.