Virðing Jean Renoir til Parísar seint á 19. öld er falleg á margan hátt. Það virðist ekki aðeins hafa verið ljósmyndað af Toulouse-Lautrec og Mucha, það sýnir landfræðilega París; göturnar sem aðeins eru aðgengilegar um stiga, óþægilega endalokin á hverfulum vinsældum og kynferðisleg tækifærismennska karla með vöru til að selja, í ósveigjanlegri mynd af sýningarbransanum sem er í algjörri andstæðu við myndina sem Hollywood dregur upp. Það er augljós samanburður við "42nd Street" eftir Lloyd Bacon, sem hafði verið gerð um 20 árum áður, með Ruby Keeler sem dansandi tilfinningu, ferskan krakka úr spýtum sem hafði komið til New York til að komast inn í sýningarbransinn, sem bjargar þættinum þegar stjarnan mistekst - "Þú ert að fara þarna út, krakki úr kórnum, en þú verður að koma aftur stjarna!!" "Julian Marsh" eftir Warner Baxter er leikstjóri sem þjáist fyrir list sína og er ómetinn. "Danglard" eftir Jean Gabin heldur áfram að lenda í kynfærapólitík, en þegar hann talar um þáttinn er hann líkari Knute Rockne en Julian Marsh. Hann snýst allt um leikinn, nema - fyrir oddvita hlutinn hans. Hann lætur sauma arðbært nýtt verkefni þar til húsfreyja hans verður afbrýðisöm út í konuna sem hún viðurkennir sem næstu ástkonu hans. Horfur hans hækka og minnka með hverri samferðaferð sem hann fer. Danglard fer með húsmóður 1 (Lola de Castro, leikin af Maria Felix) að kafa, þar sem hann sér „Nini,“ (Françoise Arnoul) með kærasta sínum og fyrsta elskhuga, Paulo bakaranum, og kemst að því að hún er lífsglaður dansari. Hann notar sjarma sinn og möguleika á peningum til að lokka Nini til að læra dans svo hún geti farið á svið. Möguleikarnir á peningum og frægð heillar Nini, og hún verður næsta ástkona Danglards, auk þess sem hún er hæfur nemandi í cancan, sem Danglard hefur kallað „franska Cancan,“ til að koma til móts við núverandi englófíla tilhneigingu í dansinum. " og "French Cancan" eru virðingarvottar til að sýna viðskipti - við nútíma afþreyingu - sem hefur sína eigin helgimyndafræði og sína eigin yfirlæti. "42nd St." miðast við Julian Marsh, frábæran leikstjóra Broadway-þátta, sem hann skipuleggur af mikilli persónulegri elju og vafasömum kynferðislegri þátttöku. Karlkyns unglingurinn er miðaldra tíst með lumbago, í stað hans kemur Dick Powell, fallega tenórinn með leynilegan auð að fela. Danglard fer aftur á móti konu til konu, tælir þá með fyrirheitinu um frægð, krækir þá í það sem hlýtur að hafa verið mjög sannfærandi gjöf. Maður efast ekki um að hann er gagnkynhneigður og frekar virkur. Dögum eftir að hafa tælt Nini frá Paulo hefur hann uppgötvað Esther, sem er Piaf-týpa, og byrjað að undirbúa hana fyrir starf hennar við að syngja þemalag myndarinnar á meðan hann spilar það á fiðlu hennar. Það vekur auðvitað afbrýðisemi Nini eins og hún hefur vakið afbrýðisemi Lolu. (Og auðvitað hafði Nini þegar afsalað sér þeim forréttindum að vera keisara!) Öll myndin fjallar um það hvernig aðdáun Danglards hefur kostað hann peninga en hvernig jafnvel erfiður hormónaskapur hans er víkjandi ást hans á sýningunni - hvernig áhorfendur krefjast hollustu - -og það er þessi kraftmikla blanda af fallískum fortölum og freistandi frægð sem gerir Danglard að hetjunni, en fullyrðir um leið að sannur unnandi þáttarins muni aldrei hagnast eins mikið og peningamennirnir. Í lok myndarinnar nálgast Danglard, eftir að hafa yfirbugað lánardrottnana og öfundsjúku krakkana, nýtt aðdráttarafl þar sem hann horfir á ótrúlega (og trúðu mér, það ER ótrúleg) frammistöðu Cancan. "Hefurðu hugsað þér að vera á sviðinu?" spyr hann og fortjaldið lækkar. Á meðan situr greyið Julian við brunastig leikhússins og hlustar á nýja aðdáendur Peggy Sawyer gera lítið úr framlagi hans til velgengni þáttarins. (Ég mun ekki einu sinni fara inn á miðlínu "42nd Street", "Oh, Guy, it was GRAND of you to COME!") Ennfremur mun ég ekki fara út í þá innsýn sem maður fær af goðsagnakenndum Parísarskemmtara, þ.m.t. stutta sýn af Piaf, né sýn á París bæði í þéttbýli og dreifbýli. Vissulega er til sýnishorn af þeim stílum sem ollu Trenet og Aznavour. En þetta er endurminning um ákveðna og kærkomna karlmennsku, eitthvað sem er óséð í Hollywood-söngleik sem hægt er að bera hann saman við, er skemmtilegur léttir frá andrógyndum Hollywood-söngleikja þriðja áratugarins (þar á meðal ástvinur minn Fred Astaire, svo ekki sé minnst á Dick Powell), hvað þá barfið sem MGM boðaði í kvikmyndum eins og hinu fráhrindandi "American in Paris". Allir þessir gosbrunnar! Við munum geyma samanburð okkar á þessum kalkúni við „Breakfast at Tiffany's“ og afbyggingu hans á bandaríska karldýrinu í annan dag. Að Danglard gæti hafa verið vongóð sýn, í Frakklandi eftir stríð, um eins konar ofkarlmannlegan mec sem gæti eða hefur kannski aldrei verið til, er nánast við hliðina á málinu. Að hann sé karlmaður, hvorki John Wayne né Edward Everett Horton, er kannski frekar á skotskónum. Það er aldrei spurning að hann sé maður sem líkar við dömurnar. Ég, fyrir mitt leyti, myndi alls ekki nenna að lifa lífi hans. Ég velti því fyrir mér hvort Gabin hafi verið svona heppinn. Í upphafi þessarar athugasemdar langaði mig að tala um Baz Luhrman og það sem Sinclair Lewis kallaði "boloney". Ég komst aldrei svo langt. Moulin Rouge frá Baz... ja, París setur ekki svona dót í Signu lengur.