Eftir að hafa horft á Steven Spielberg útgáfuna af War Of The Worlds í kvikmyndahúsum var ég hrifinn af efnið. Ég gæti hugsað til baka til uppáhaldsþáttanna minnar í myndinni, fólk að gufa upp, fólk í læti, eldur, sprengingar, þetta var allt svo frábært...Svo nokkrum vikum seinna fer ég inn í myndbandabúðina mína, og ég sé útgáfu David Michael Latt af War Of The Worlds á hillunni. "Það gæti ekki hafa komið á DVD, svona hratt, er það?" sagði ég við sjálfan mig. Ég las bakhlið málsins og sá C. Thomas Howell í staðinn. "Ó, ég man eftir honum úr The Outsiders!" Svo ég hugsaði, það gæti hafa verið tilraun. Ég hafði rangt fyrir mér, algjörlega rangt. Um leið og ég horfði á upphafseiningarnar, horfði á þær taka að eilífu, vissi ég að eitthvað var að. Eitthvað átti eftir að valda mér vonbrigðum í þessari mynd og það gerði það. Öll myndin var eins og ostasósa sem var látin standa í ísskápnum í 10 ár. Frá leiklistinni, tæknibrellunum (heimskulegir þrífótarhlutir, þegar fólk gufar upp breytast það í appelsínugular beinagrindur), og umfram allt, það kom ekki einu sinni nálægt því að vera eins áhugavert og Spielberg útgáfan, reyndar söguþráðurinn var leiðinlegt, og það voru bara 3 atriði af eyðileggingu! Hvaða vitleysa? Ég endaði með því að leiðast svo að ég þurfti að spóla áfram í gegnum myndina þar til ég fann eitthvað sem virtist jafnvel lítið áhugavert. Og ekkert var í raun. Mitt ráð: Ekki einu sinni snerta þessa mynd, vertu í 100 feta fjarlægð frá henni. Spielberg útgáfan er að koma út í lok þessa mánaðar, keyptu þá! En vinsamlegast, vinsamlegast, ég bið þig! Haltu þig í burtu frá þessu veseni áður en það kæfir okkur öll!