Ég leigði þessa mynd án þess að hafa heyrt (eða lesið) neitt um hana. Þvílík skömm! Þessi mynd er gáfuð, fyndin, fyndin, hröð og raunsæislega fáránleg. Persónurnar ná að þroskast án þess að treysta of mikið á klisjukenndar, þreyttar staðalmyndir. Það var hressandi á að horfa. Ég gat ekki varist því að hugsa um að markaðssetning hefði hjálpað til við að koma þessari ekki-svo-hefðbundnu mynd inn í hina sveltu-fyrir-greindar-gamanþætti. Gæði samræðnanna og auðveldin sem leikararnir framkvæma með gríðarlegu úrvali af óþægindum, ástarsorg og gamanleik eru svo sjaldgæf þessa dagana - mér fannst að leikararnir hlytu að hafa virkilega notið þess að taka þátt í einhverju svona ríkulegu. Hvernig stendur á því að National Treasure var númer eitt í miðasölunni í þrjár vikur í röð - það er svo veikt að of mörgu leyti til að nefna það. Ég held að ég sé bara ánægður með að myndir eins og "Seeing.." séu enn gerðar einhvers staðar þarna úti.