Með áhugaverðum forsendum (í átökum milli Evrópubúa og frumbyggja voru víglínur stundum ekki svo skýrar) hefði þetta átt að vera góð mynd. En sagan er skemmdarverk af yfirgnæfandi ást leikstjórans á eigin snjallsemi samfara mjög lélegu handriti. Já, náttúruleg umgjörð er falleg og já, myndin er ekta í sögulegu umhverfi 19. aldar. En kvikmyndagerðarmaðurinn heldur áfram að gylla liljuna aftur og aftur, bætir lag á lag af yfirsterkum tónlistarundirleik, svo ekki sé minnst á algjörlega óþarfa raddsetningu, við hljóðrásina, sem á endanum yfirgnæfir áhorfandann og með því að vekja athygli á sjálfum sér, taktu burt frá sögunni. Fyrir mér var það ljóst að leikstjórinn, með smásæjum nærmyndum sínum og endalausri endurtekningu tónlistarmyndbandsins "Danny Boy" (af öllum hlutum!) var að reyna að gera nýsjálenska útgáfu af epísk Sergio Leone mynd, eitthvað í röðinni Once Upon A Time In The West. En miðað við alvöru sögunnar (flestir vestra Leone voru tungutakendur), svo ekki sé minnst á að það er ekki lengur 1968, tekst honum að gera skopstælingu á einum. Verst.