Ég fékk þennan DVD lánaðan af leikstjóra kvikmyndar sem ég er að vinna með, þar sem ég leik leikara sem leikur Prospero. Þar sem ég þekkti sinn eigin stíl bjóst ég ekki við neinu sem líktist "klassískri" túlkun á textanum. Það sem ég hef fundið er stundum sláandi, stundum ögrandi, en oft hlykkjandi og leiðinlegt. Eins og flestri tilraunatónlist finnst mér að í kvikmyndum eins og þessari eru byggingareiningar öflugrar kvikmyndagerðar smíðaðar, jafnvel þótt þær hafi ekki fundið sitt gagnlegasta form í heildstæðara sniði. Þannig höfum við Caliban sem er meira a trúður en hótun, og sem Miranda virðist ekki einu sinni hrædd við (sem er skrítið þar sem við vitum að hann hefur reynt að nauðga henni að minnsta kosti einu sinni). Stefano og Trinculo sem eru meira pirrandi en fyndnir. Undarlega ungur Prospero sem lítur út eins og Amadeus. Og mikið tap á persónuþróun og söguþræði með skapandi klippingu og mjög stílfærðri stellingu. Athyglisvert er að ég á ekki í vandræðum með hvernig Ferdanand eða Miranda eru sýndir. Töfrandi hrifning hans og örlítið furðulega sakleysi hennar eru reyndar alveg viðeigandi. Ég segi ekki að þetta sé slæm mynd, heldur tilraunakennd. Einn sem tekur mikla áhættu, en er frekar ætluð nemendum í myndlist og kvikmyndum og ekki í raun fyrir neinn sem hefur áhuga á Ofviðri vegna þess.