Auðveldlega virtasta mynd Lucio Fulci, "Don't Torture a Duckling" er afar fræg fyrir lipurt efni, óhugnanlegt myndmál og sterkan söguþráð. Hryðjuverk herja á lítið ítalskt þorp þegar ungir drengir byrja að birtast myrtir og sökkva yfir ráðvilltum og ákveðnum yfirvöldum ásamt sérstakri einkaspæjara í leyndardómi. Var það hrollvekjandi einsetumaðurinn? Spastíska vúdú nornin? Einn af krækjunum? Ríka stúlkan? Einhver annar? Andstætt því sem flestir aðdáendur segja oft um ofbeldisefni myndarinnar - tel ég hana miklu meira söguþráða; sem inniheldur aðeins eitt raunverulegt augnablik af eftirminnilegum blóðsúthellingum (sem felur í sér keðjur og bretti). Á engan hátt dregur þetta úr þeim jákvæðu eiginleikum sem þessi mynd skilar. Fulci sannar sig fullkomlega fær um að deila upp einum helvítis dökkum og truflandi giallo með barnadrápum, svörtum galdra og auðvitað fallegu fullt setti af knúsum... Þó ég sé sérstaklega hrifinn af Fulci's "Lizard in a Woman's" Skin“ og „New York Ripper“, „Don't Torture a Duckling“ drottnar yfir giallo tegundinni sem skapmikil og sannfærandi morðgáta!