Ólíkt þeim fjölmörgu sem hafa skrifað hér, er ég ekki kvikmyndalæs. Ég rakst á þessa mynd fyrir tilviljun (rásabrim) og gat ekki vafrað í burtu. Þetta er hreint út sagt ótrúleg mynd, verðugt alls þess lofs sem gagnrýnendur og þeir sem eru á þessari síðu hafa hrúgað henni. Leikararnir eru frábærir. Tatiana er falleg og saklaus. Unnusti hennar Boris er ljúfur og þjóðrækinn. Maður gat ekki annað en fundið fyrir gremju og sorg föður Boris þegar hann ávítur son sinn fyrir slíka heimsku eins og að bjóða sig fram til að þjóna í stríðinu mikla. Aðrir hafa dregið myndina svo vel saman, svo ég nefni aðeins nokkrar senur sem hreyfðu við mig mest. Þegar bróðir Boris upplýsir fjölskyldu sinni um að hann hafi rofið traust við bróður sinn og „verður að giftast“ Tatiönu sýnir brenglaður munnur Tatiönu andstyggð hennar á þessum svikum (jafnvel þó þáttur hennar í ótrúmennskunni gæti hafa verið með nauðgun). Þú óttast að restin af myndinni gæti leiðrétt þetta rangt með því að heimsækja bara eyðileggingu á Tatiönu og bróðurnum, eða það sem verra er, sýna Tatiana eyðilagða af siðlausu niðurfalli í sígarettureykingar decadence. Þar sem þetta er ekki „frönsk tilvistarbíó“ gerist hið síðarnefnda ekki. Sem betur fer! Önnur sena sem tárast í hjarta þínu er þegar ónefndi „tónlistarmaðurinn“ hermaðurinn sem Boris bjargaði snýr aftur til að segja föður Boris frá dauða sonar síns. Hann segir Tatiönu fréttirnar óafvitandi. Ég get ekki lýst sorginni yfir þessu atriði... Samt finnur Tatiana að hún finnur strá til að grípa í og ​​vonast til að Boris komi enn heim. Tónlistarmaðurinn sá Boris reyndar aldrei grafinn. Ég nefni ekki fleiri atriði, en vil þó athuga að snerting sovéskrar pólitískrar rétthugsunar dregur alls ekki úr myndinni. Bróðir Boris er opinberaður sem píanóleikurinn sem spilar and-sovéskan slakari sem einhver sem stelur verðandi eiginkonu bróður síns þyrfti að vera. Eflaust fær hann að minnsta kosti "tíu" í lok myndarinnar! Endirinn, þegar Tatiana kemst loksins að því að Boris er dáinn, nær samt að enda með glaðværum og fullri von um framtíðina. Þú vilt ekki einu sinni ímynda þér tárin og tárin sem hljóta að hafa runnið í gegnum leikhúsið þegar eftirlifendur stríðsins, með eigin tap í huga, sáu þessa mynd fyrst. Ótrúlegt. Farðu að sjá það.