Ég hata hvernig þessi mynd hefur nákvæmlega ekkert skapandi inntak. Ég veit að þeir eru að fara í raunsæi, en til að vera hreinskilinn þá vil ég bara ekki raunsæi. Raunsæi er leiðinlegt. Ef ég vil sjá daglegt líf, mun ég uhm, lifa. Segðu mér áhugaverða sögu og við tölum saman. Ég get tekist á við lágt framleiðslugildi, djöfull er ég fúll fyrir lágt framleiðslugildi, en vinn allavega í einhverjum góðum hugmyndum. Leikstjórnin nær aðeins eins langt og að grípa í upptökuvél og ganga aðeins um, en ég á greinilega að grafa það vegna þess að það gerir hlutina svo miklu raunsærri. Hitchcock var vanur að segja að drama væri í rauninni lífið með daufa bitana klippt út. Ég get aðeins ályktað að þetta sé ekki drama, ekki með löngum skotum. Við fáum að sjá Rosettu ganga til einhvers staðar, Rosettu að vinna í bakaríi, Rosettu borða vöfflu, Rosettu bera um sig poka af langt, Rosettu ganga heim, Rosettu ganga einhvers staðar...það er bara ekki svo skemmtilegt. Það er í raun ekki dýpri merking heldur. Mér leiddist svo að ég fór að leita að hugleiðingum um lífið í þessari mynd, en þetta er einfaldlega raunsæi, ofmetnasta gæðin í bransanum. Ég býst við að ég eigi að elska þetta, en komdu, það er ekkert þarna inni.