"Svo er það þessi brúður, þú sérð, og hún verður kremuð til bana af þessari styttu sem fellur á hana á brúðkaupsdegi hennar. Svo, fáðu þetta, ári síðar, fyrrverandi unnusti hennar verður ástfanginn af fallegri sálfræðing og svo , þessi fallega sálfræðingur verður reimt af draugi hinnar óánægðu dánu brúðar sem vill koma í veg fyrir að hún steli kærastanum hennar hann verður fyndinn!“ Kurteislegt hlæ. Mér finnst gaman að sjá fyrir mér hvernig Jeff Lowell, maðurinn sem dreymdi um „Over Her Dead Body“, kynnti hugmyndina sína fyrir yfirmönnum stúdíósins þarna í New Line Cinema. Stóra leyndardómurinn er hvernig þessir sömu stórmenni gætu síðan snúið við og kveikt grænt á verkefninu, sem gerir Lowell kleift að leikstýra myndinni ásamt því að skrifa handritið. Ef þú heldur að engin kvikmynd gæti nokkurn tímann verið eins slæm og þessi frumsamda. forsendan hljómar, þá er greinilega annar hugsun að koma. Eina leiðin til að það hefði getað virkað er ef rithöfundurinn hefði einfaldlega klikkað á því og breytt því í óstöðvandi háðsádeilufarsa. Í staðinn, þar sem Lowell vill tryggja að hann sendi frá sér loðna, móðgandi og hjartahlýja rómantíska gamanmynd, tekur Lowell þátt í leiðinlegum hálfgerðum ráðstöfunum hvert skref á leiðinni og dregur úr fáránleikanum í þágu dapurlegrar hefðbundinnar. Reyndar er "Over Her Dead Body" svo rækilega óhæft og ófyndið að það er erfitt að vita hvert nákvæmlega Lowell hélt að hann væri að fara með það. Nánast sérhver uppsetning, brandari og sjónarspil í myndinni eru flatfætt og illa útfærð, jafnvel leikararnir sjálfir virðast gera sér grein fyrir vandræðum sínum. Hvernig er annars hægt að útskýra hálfgerða, líflausa frammistöðu Paul Rudd, Evu Langoria Parker, Lake Bell og Jason Biggs í hinum ýmsu hlutverkum þeirra? Ég kýs að kenna leikarunum ekki um, sem sumir hafa sannað hæfileika sína í betri farartækjum í fortíðinni (það á sérstaklega við um Rudd). En Lowell og þessir yfirmenn stúdíósins hafa vissulega eitthvað að gera.