60s er stundum skemmtileg mynd, mest af þessari skemmtun er af hlátri að myndinni. Það er mjög ójafnt og inniheldur marga pirrandi þætti. Tökum til dæmis skiptið á milli svarthvítts og litar. Ef það var gert rétt gæti þetta verið nokkuð áhrifaríkt, en vegna þess að það var illa gert breyttist það í óþægindi og dró aðeins úr þegar slæmri reynslu; stór hluti myndarinnar hafði einkennilegan blæ. Leikurinn var ekki afskaplega slæmur fyrir gerð fyrir sjónvarpsmynd, en aftur á móti var hún hreint út sagt vandræðaleg á öðrum tímum. Margir atburðir voru ekki samhangandi og enduðu með því að vera ruglingslegir. Hvernig endaði þessi fjölskylda með því að vera á mörgum af stórviðburðunum á sjöunda áratugnum? Endirinn var allt of safaríkur fyrir minn smekk; vegna þess að það var hollywoodhúðað, allt varð að snúast rétt á endanum. Ég myndi ráðleggja þér að eyða tíma þínum í sjöunda áratuginn og gera eitthvað annað við tímann. Ég er ánægður með að hafa horft á þetta í bekknum, og ekki á mínum eigin tíma. Ég held að það sé óhætt að fullyrða að besti hluti myndarinnar hafi verið tónlist Bob Dylans. Þetta eru bara brjálæðislegar hugsanir mínar á myndinni. Ég vona að þú takir ráðum mínum og haldir þig frá þessu.