Það virðist ekki sem þessi mynd hafi náð að gleðja marga. Í fyrsta lagi virðast ekki margir hafa séð hana til að byrja með (ég rakst bara á hana fyrir tilviljun), og síðan af umsögnum og einkunnum að dæma, þeirra sem gerðu það höfðu margir ekki gaman af henni. Jæja, ég gerði það . Ég þoli Gere venjulega fyrir útlit hans og sjarma, og þó að ég hafi ekki litið á hann sem frábæran leikara, þá veit ég að hann getur gert brjálæðislega vel (mér líkaði við Mr Jones hans). En þessi frammistaða er allt önnur. Hann er ekki fallegur í þessu og hann er ekki heillandi. Persóna hans er allt öðruvísi en allt sem ég hafði séð frá honum fram að þeim tímapunkti --- gömul, ljót, niðurbrotin, ákveðin. Og Gere, í því sem fyrir mér er besta frammistaða hans hingað til, skilar þessu prýðilega. Ég býst við að það sé merki um hversu vel leikari sinnir starfi sínu ef þú getur ekki ímyndað þér að nokkur annar geri það í staðinn --- hugsaðu Hopkins sem Hannibal Lecter, eða Washington sem Alonzo í Training Day. Svona var Gere góður hérna. Restin af leikarahópnum var líka fín hjá mér. Ég býst við að ég hefði ekki sett Dani í þetta hlutverk, aðallega vegna þess að mér finnst hún of flott fyrir það. En hún stendur sig í rauninni frábærlega, heldur sínu striki með Gere í toppformi, sem er ekki lítið. Strickland skilar auðveldlega besta aukaleiknum, í þætti sem krefst töluverðs sviðs af henni. Ég held reyndar að hún eigi lykilsenuna með Gere og Danes og það er heilmikið afrek. Svo hvað með restina af myndinni, fyrir utan frábæran leik? Sagan kemur kannski ekki mjög á óvart, einhverjir 8 mm-ískir þættir við hana, en að bæta við söguþráðinum „öldungur brot í nýliða“ við hver-dunnit, og einnig (eins og Silence of the Lambs) að bæta við tilfinningu um brýnt með því að reyna að bjarga stúlkan og yfirvofandi starfslok persóna Gere. Allt þetta er bakgrunnur fyrir þróun aðalpersónanna tveggja, þar sem þær hjálpa hver annarri að koma sér fyrir á nýjum stöðvum í lífinu. Það er mikið að gera á 100 mínútum, en það er vel gert og við endum á því að hugsa um persónurnar og hvað verður um þær. Leikstjórn og ljósmyndun var fullnægjandi. Ég hefði getað verið án hreyfinga og klippingar nútíma tónlistarmyndbandavéla, en svo er ég gömul kurl, og það var í rauninni ekki svo slæmt, reyndar held ég að það hafi hjálpað til við andrúmsloftið í myndinni, sem eins og þú gæti hafa giskað, í stórum dráttum er ekki hamingjusamur einn. Verð að sjá.