Ég hef alltaf elskað "Gone With The Wind" og hef séð það margoft. Endalok þess lét mig ekki aðeins „hanga“ heldur þunglyndan, með vonlausa tilfinningu. Að lokum, í "Scarlett", leiddi Ripley okkur að mjög trúverðugum og ánægjulegum enda ("byrjun") á upprunalegu sögunni. Það leiðir af því að einhver af augljósri greind Scarlett (eins og upphaflega var skrifað) myndi að lokum vaxa úr grasi. Þó að ég, eins og flestir, hafi orðið ástfanginn af Scarlett í GWTW, var ég þreyttur á stöðugum fáránlegum barnaskap hennar upp að því marki að ég varð gremjulegur, og ég varð fyrir vonbrigðum með að Mitchell sýndi Scarlett ekki að nota þessa augljósu greind til að gera tilraun til að þroskast tilfinningalega. . Sem betur fer gerði það loksins einhver. (Þegar allt kemur til alls, er þessi nöldrandi vanþroski sem stangaðist á við fegurð hennar og gáfur ekki einmitt ástæðan fyrir því að Rhett gafst loksins upp á henni í fyrsta lagi?) Ég held að Ripley hafi staðið sig frábærlega í að lýsa því löngu tímabæra ferli, og Whalley- Kilmer stóð sig frábærlega við að lýsa því. Joanne W-K hefur allan eldinn, glaðværðina og gáfulega glampann eins og Vivian Leigh, og hún er vissulega að minnsta kosti jafn, ef ekki fallegri. Það var, er og verður alltaf aðeins einn Clark Gable. Hins vegar, ef ég þyrfti að velja leikara af þeim þúsundum sem ég hef orðið var við að túlka hann í ævisögu hans, þá væri það örugglega Timothy Dalton. Dalton býr yfir sama glæsilega sjarmanum og Gable gerði, sem er ómissandi fyrir persónu Rhetts. Ég get ekki ímyndað mér neinn annan sem gæti komið nálægt. Að mínu mati voru bæði Joanne Whalley-Kilmer og Timothy Dalton frábærlega leikin og einu leikararnir sem hefðu mögulega getað leikið Scarlett og Rhett. Ég held að báðar frammistöður þeirra hafi ekki aðeins gert rétt við seinustu leikarana heldur einnig anda persóna þeirra. Ég naut alls leikarahópsins. Julie Harris var hennar venjulega yndislega nærvera og Jean Smart var yndislegt spark! Jafnvel karakter Ashley var ágætlega leikinn af Stephen Collins og framvindan í sambandi hans og Scarlett var algjörlega trúverðug. Sagan varð svolítið snúin á Írlandi, en það er lífið líka þegar allt kemur til alls, og mér fannst það samt skemmtilegt. Allt í allt, Ég naut ávaxtanna af ímyndunarafli Ripley í botn. Ég vildi að ég hefði skrifað það!