Ég man eftir að hafa séð þessa mynd í leikhúsi árið 1984 þegar ég var 6 ára (þú gerir stærðfræðina). Ég elskaði það alveg. Ég var Tarzan í 2 vikurnar eftir að ég sá það (klifraði upp í húsgögnin, hoppaði um með apahljóð). Það byrjaði á hrifningu á Tarzan og öpum, en einkennilega langvarandi ást á Christopher Lambert (hafðu í huga að ég sá Highlander mjög stuttu eftir þetta). 1984 var í síðasta sinn sem ég sá þá mynd, þar til fyrir um mánuði síðan. Það gerðist á kapal þegar ég var að búa mig til fyrir rúmið klukkan 3:30 og þó að það væri seint og ég væri þreytt og ég þurfti að vera í vinnunni klukkan 9:00 þá vaknaði ég til að horfa á þessa mynd sem ég elskaður sem krakki. Þegar ég horfði á hana áttaði ég mig á því að hún var ekki svo frábær mynd og jafnvel skrýtnara en að rödd Andie MacDowell var talsett af einhverjum öðrum. Ian Holme var auðvitað traustur eins og vanalega og furðulegt að apafötin héldust enn, en það sem kom mest á óvart var hversu góður Lambert var sem Tarzan. Hann var frábær! Dýptin sem hann náði að fanga í svo fáum línum, frumleg líkamstjáning hans og síðast en ekki síst hæfileikinn til að koma þessari persónu í gegnum afar stóra örkina hennar, voru bara ótrúleg. Eins og ég sagði áðan er ég Lambert aðdáandi, en ég er vanur Highlander. , The Hunted og vígi. Í þessari mynd var hann virkilega góður og það er synd að hann hafi aldrei fengið tækifæri til að túlka persónu með svona dýpt aftur. Svo til að gera stutta sögu allt of langa varð ég fyrir nokkrum vonbrigðum með að myndin væri ekki svo góð , en ég var ánægður að sjá að Lambert var góður og ég sé ekki eftir því að hafa vakað til klukkan 6:00 til að sjá það.