"Hollywood Hotel" er hröð, hrífandi, dásamlega skemmtileg tónlistargamanmynd frá Warners sem er því miður gleymt. Það ætti að muna þó ekki væri nema fyrir að útvega hið opinbera þemalag Tinseltown - "Húrra fyrir Hollywood." Tónlistin eftir Richard Whiting og Johnny Mercer hefur þó ýmsa aðra gimsteina, þar á meðal hina heillandi "I'm Like a Fish Out of Water" og "Silhouetted in the Moonlight." Besta tónlistarnúmerið er „Let That Be a Lesson to You,“ þar sem Dick Powell og félagar gera grein fyrir óförum fólks sem fann sig „á bak við átta boltann“, örlög sem verða bókstaflega yfir hægbrennandi Edgar Kennedy á númerinu. enda. Myndin fagnar glamúri frá Hollywood og stingur allt í einu, þar sem hún fær mikið af kómískum kílómetrafjölda út úr prúðum og egó-brjálæðislegum leikurum og tvísýnum vinnustofustjórum. Í leikarahópnum er hópur af frábærum grínistum - Allyn Joslyn sem slægur blaðamaður, Ted Healy sem tilvonandi framkvæmdastjóri Dick Powell, Fritz Feld sem spennandi veitingahúsaverndari, Glenda Farrell sem kaldhæðni Gal Friday, Edgar Kennedy sem innkeyrslustjóri, Mabel Todd sem fífl systir Mónu og Hugh Herbert sem enn fúlari pabbi hennar. „Krasisti“ þátturinn sem minnst er á í annarri umfjöllun hér er tíu sekúndna hluti þar sem Herbert birtist í svörtu andliti í gervi-„Farinn með vindinum“ röð. Hún er í vafasömum smekk, en hún ætti ekki að koma í veg fyrir að þú sjáir aðra ánægjuna í þessari mynd, sérstaklega Benny Goodman kvartettinn (þar á meðal Teddy Wilson og Lionel Hampton!) í því sem ég tel að sé eina myndefnið sem er til í þessu ótrúlega djasskombói. „Dark Eyes“ röðin heldur aðeins of lengi og kemur of seint inn, en að öðru leyti er „Hollywood Hotel“ gimsteinn, vel þess virði að eyða tíma í og ​​vissulega mynd sem ætti að koma til greina fyrir útgáfu á DVD.