Eins og það var þegar orðað, besta útgáfa allra tíma af sögu Hómers. Alveg tekin á náttúrulegum stöðum í Miðjarðarhafinu. Sjórinn og himinninn eru sláandi blár, eyjarnar grænar og ósnortnar. Fatnaðurinn er hör, ull og skinn, umgjörðin grýtt og ber, allt er nokkuð hrikalegt og frumstætt, svolítið það sem þú myndir finna í Cacoyannis- eða Pasolini-myndum, og það gerir þetta allt meira ekta. Þó sagan sé byggð á goðsögnum og fari víða út í yfirnáttúrulegt gefur hún okkur góða hugmynd um hvernig lífið á 10. öld f.Kr. gæti hafa verið. inn í það. Reyndar er það ótrúlega nálægt upprunalega söguþræðinum eftir Homer, ef ekki textanum sjálfum. Ulysses kemur ekki fram fyrr en fyrsta klukkutímann, byrjunin er miðuð við að sonur hans lítur á eftir honum. Svo virðist hann skyndilega týndur í stormi, lendir á eyju Pheacians þar sem konungsfjölskyldan hugsar vel um hann. Ævintýri hans eru sögð í flashback sem frásögn til gestgjafa hans: Hinn ógnvekjandi Cyclop, töfraheimur Circe, undirheimarnir, sírenurnar o.s.frv. Hann kemur loksins aftur til heimalands síns Ithaca eftir 20 ár, og það endar allt á dramatískan hátt með morðinu. af þjófnaði trúfösts maka sinnar Penelope. Sem saga er Ódysseifsbókin óviðjafnanleg myndlíking um lífsbaráttu mannsins. Leikarahópurinn er frábær og alþjóðlegur hér. Irene Papas gefur okkur dæmigerðan grískan harmleikstíl sem Penelope, en ótrúlegastur er albanske leikarinn Bekim Fehmiu sem Ulysses. Virkilega vel útlítandi og algjörlega sannfærandi, svo virðist sem hlutverkið hafi verið gert fyrir hann. Skrítið að honum hafi aldrei verið boðið hlutverk af þessari vídd á eftir. Einnig leikur Nausicaa Barbara Bach (sem Barbara Gregorini) síðar fræg sem James Bond stúlkan í "The Spy Who Loved Me", og í hlutverki Aþenu er Michele Breton, sem annars var þekkt í hinni undarlegu mynd sem heitir "Performance" með Mick Jagger. Eins og það var gert fyrir 35 árum síðan var þáttaröðin í raun töluverð nýjung á sínum tíma, sem fyrsta stóra evrópska samframleiðslan fyrir sjónvarp (Ítalía, Frakkland, Þýskaland og Júgóslavía). Ég hef séð þessa smáseríu í ​​8 hlutum í frönsku sjónvarpi allt aftur til ársins 1974. Ég var krakki þá, og þó að hún hafi verið öll í svarthvítu, skildi hún eftir sig mjög lifandi áhrif. Alla mína ævi velti ég því fyrir mér hvort ég fengi nokkurn tíma tækifæri til að sjá hana aftur, þar sem hún var aldrei sýnd í frönsku sjónvarpi seinna meir. Ég fann nýlega eintak á DVD (allt í dásamlegum lit) í gegnum internetið. Það er því miður aðeins á ítölsku án texta, þó að franskar og þýskar útgáfur hafi verið til þá. Ég heyrði aldrei að það væri til nein ensk útgáfa af þessari mynd þar sem hún er víða óþekkt í engilsaxneskum heimi og það er algjör synd. Ef þú færð einhvern tíma tækifæri til að horfa á þetta, muntu aldrei gleyma því. Það voru ekki margar útgáfur af Odyssey fyrir eða eftir það. Sú eftir Camerini árið 1955 með Kirk Douglas í aðalhlutverki er klassískur sverð-og-sandali eins og "boðorðin 10", en ekki eins áhrifamikil og mjög stutt fyrir svo flókna sögu. Myndin frá 1997 eftir Konchalovsky er slétt Hollywood-mynd, byggð á tæknibrellum, stundum frekar svekkjandi, mjög illa leikin og gríðarlega fjarri sögu og andrúmslofti Hómers.