Eitthvað vonbrigði. Lee J. Cobb er andstæðingur verkalýðsfélaga Roxton Garments í New York. Félagi hans í bransanum er drepinn þegar lyfta er tekin úr læðingi og steypir tuttugu og sjö hæðum í botn skaftsins, í skelfilegasta atriði myndarinnar. Cobb veit það ekki, eða lætur sig ekki átta sig á því, en Maðurinn á bak við morðið er Richard Boone, sem verndar fyrirtækið fyrir skipuleggjendum verkalýðsfélaga. Síðan kemur sonur Cobbs, Kerwin Mathews, heim frá Evrópu staðráðinn í að kynnast bransanum og taka þátt í því að reka hreina verslun með föður sínum. Hann er hneykslaður - hneykslaður! -- til að komast að því að Boone hefur verið að klúðra verkalýðsfélögunum og drepa nokkra sem eru orðnir óafturkræfa pirrandi.Robert Loggia er einn skipuleggjendanna sem er drepinn af nokkrum Boones brúðurum, undir forystu Wesley Addy. Loggia skilur eftir sig ekkju, Gia Scala, sem Mathews, skiljanlega og skrautlega, tekur upp á við. Að lokum borgar Cobb fyrir sjálfsblekkingu sína, Addy og Boone fá réttláta eftirréttina sína og Mathews endar með safaríkinu Scala, sem á eftir honum. óperuhús er nefnt. Það er ekki glampi í neinni línu í samræðum. Nokkrum línum er stolið orðrétt úr "On the Waterfront" -- "pistoleros", "þú munt tala sjálfan þig beint í gröfina." Söguþráðurinn er skýringarmynd og kemur nákvæmlega engum á óvart. Leiðsögn Vincent Sherman er gangandi. Ljósmyndunin er flöt og óinnblásin, þó að það séu nokkrar fallegar myndir af götum í New York. Lee J. Cobb getur leikið. Í þessu tilfelli hlýtur það að hafa verið auðvelt fyrir hann því hann endurspilar Johnny Friendly úr "On the Waterfront," aðeins í þetta skiptið með mjúku hjarta. Richard Boone getur líka leikið. Joseph Wiseman, að litlu leyti, stendur sig vel. Gia Scala hittir í mark, segir það sem handritið krefst og gerir það sem leikstjórinn segir henni að gera. Töfrandi kona, líf hennar sýrði snemma. Leikstjórinn og ljósmyndarinn standa sig vel í Wesley Addy. Hann er með hvítt hár, hvítt andlit, augu eins og jökulvatn og stundum er hann skotinn í gegnum gleiðlinsu en breytir furðu holdugum varir hans í einhvers konar sníkjufiska. Ég lít samt ekki á hann sem lágstigan vöðvamann. Hann og Boone hefðu átt að skipta um hlutverk. Harold J. Stone er áreiðanlegt sjálft hans, þó að hann sé neyddur til að vera „ítalskur“, eins og Tony, en honum finnst eðlilegt. Enginn annar í neinu sem líkist stórum hluta er meira en miðlungs og sumir flytjendur hreinsa ekki einu sinni það strik. Kerwin Mathews er kannski ágætur strákur í raunveruleikanum, en hann er vægast sagt dauðhreinsaður og á heima í innlendum leikritum í síðdegissjónvarpi. Frábær titill sem gefur til kynna furðusögur og skugga. Nokkuð gott fólk í leikhópnum. Hugsanlega sprengiefni af fyrirtæki sem enginn veit mikið um en sem verslar í megabucks. Og þetta kemur allt svona út.