Hvernig þú gætir sagt að Peaches, með sína flóknu frásögn sem fjallar um fjölmörg málefni, sé „lítil sjónvarpshugmynd“ er mér óskiljanlegt. Þar að auki dettur mér í hug margar myndir sem hafa "smá sjónvarpshugmynd" í söguþræðinum sínum. Augljós mislíkun þín á sjónvarpsiðnaðinum ("Sue Smith hefur ekki tekist að rísa yfir sjónvarpsbakgrunninn") er ruglingslegt. sérstaklega þar sem þú skemmtir þér svo vel við að vinna í sjónvarpi. Bara ef við gætum öll verið svo hæfileikarík og fröken Smith (nei, ég er ekki vinur eða ættingi) - AFI-verðlaunabrúðir Krists, Road from Coorain o.s.frv. Allt gert fyrir sjónvarp. Hugsaðu um það, hvað með þessar „litlu sjónvarpshugmyndir“ eins og „Gegn vindi“, „Bodyline“, „The Dismissal“, „Scales of Justice“, „Blue Murder“, „Water under the Bridge“ o.s.frv. . Mér finnst Peaches vera góð og skemmtileg mynd sem vakti áhuga minn, og flesta vini mína líka, frá upphafi til enda. Hún er langt frá því að vera gallalaus en ég held að hún sé meðal bestu áströlsku kvikmyndanna sem ég hef séð undanfarin ár. Hver veit, með nokkrum fleiri áhorfum (það er svo mikið að hugsa um), gæti það bara verið þarna uppi með klassík eins og "The Year My Voice Broke", "The Devil's Playground". Ég hafði virkilega gaman af þessari mynd miklu meira en "Somersault" og "Three Dollars". Þessar myndir, held ég, hafi átt sín augnablik - súrrealískt, andrúmsloft, raunsæi og fjalla um mikilvæg samtímamál, en hvað varðar hreina skemmtun fyrir herra og frú meðal kvikmyndagesta og mig, þá var hún ósköp venjuleg ef ekki leiðinleg. Þegar ég fer í bíó er ég alltaf meðvitaður um viðbrögð áhorfenda við kvikmynd (með viðbrögðum kvikmyndahúsa og heyrðum samtölum í forstofunni og salernum). Sumir komu út úr Peaches hristandi höfuðið, sumir með neikvæða gagnrýni, en margir virtust hafa notið reynslunnar.