Til að sjá loksins það sem margir telja vera bestu kvenna-í fangelsismynd allra tíma, fannst mér eins og ég hefði afrekað eitthvað eins fáránlegt og það hljómar. Strákur, það innihélt örugglega þá þætti sem ég bjóst við og skilaði svo miklu meira. Stöðugleiki sem ég er að uppgötva í þessum myndum er hörku og gremju leikkvennanna í hlutverkum fanga sem búa sig undir flótta á meðan þröskuldur þeirra, umburðarlyndi og einbeitni (..að ekki sé minnst á geðheilsu) reyna á yfirboðara þeirra. Þó að flestir þeirra hafi verið ráðnir vegna þess hvernig þeir líta út naktir, vegna þess að eðli tegundarinnar krefst svo óþarfa þátta, kemur eitthvað annað í ljós, aðrir eiginleikar, eins og viðhorf og kjark, sem ég bregst við. Þetta, eins og þú kannski veist allt of vel, var frumraun Demme fyrir leiðbeinanda sinn Roger Corman, og hann veitir markhópnum nákvæmlega það sem þeir þrá um leið og hann setur sinn eigin stimpil á málsmeðferðina. Til dæmis eru furðulegir draumar sem ákveðnar persónur dreyma sem skilgreina núverandi sálfræðilegt ástand þeirra (..það er tiltekið númer með varðstjóra Barböru Steele þar sem hún minnti mig á Alex de Large úr A Clockwork Orange). Í myndinni eru kvenfangar að skipuleggja áræðin flótta. , þreyttur á brjálæðislegum uppátækjum hjólastólabundins varðstjóra þeirra og hnyttna fangelsislæknisins hennar, Randolph(Warren Miller). Juanita Brown er Maggie, hörku, frjóa systirin sem er leið á umhverfinu og mun gera allt sem þarf til að komast út. Hún er sú sem allar stelpurnar óttast að fara yfir. Erica Gavin er Jacqueline Wilson, nýjasti fanginn sem var handtekin af lögreglu og dæmd fyrir morð á löggu, sem vildi ekki gefa upp nöfn þeirra sem hún átti í hlut. Roberta Collins er Belle, kleptomaniac í röð, bestu vinkonur Pandoru (Ella Reid). Belle verður þráhyggja Randolphs sem lofar yfirlögregluþjóni McQueen (Steele) að með skurðaðgerð geti hann fjarlægt ofbeldishneigð hennar. Randolph dópar hana upp, tekur nektarmyndir og svívirtir hana, vælandi eins og lítil stelpa vegna eigin geðgalla á meðan hann knúsar nakinn líkama hennar í fangið á sér. Cheryl Rainbeaux Smith er Lavelle, í lífstíðarfangelsi fyrir að myrða skíta sem ættingi hans var öldungadeildarþingmaður. Lavelle fær vinnu á skrifstofu Randolphs og er sá sem ber ábyrgð á að tengja óhreina uppátæki sín við Pandóru. Demme byggir myndina í raun upp að væntanlegum lokakafla sem fyrirhugað brot, með því að nota þá sem stóðu að baki hinum ýmsu áföllum sem fangarnir urðu fyrir sem gísla, þar sem skothríð brutust út. Ég var mjög hrifinn af ljósmyndaverki langvarandi Demme, kvikmyndatökumannsins Tak Fujimoto. , þar sem hann er fær um að koma á sjónrænt handtöku augnabliki innan þröngra marka fangelsisins, klefa og herbergja, ekki auðvelt verkefni. Fangelsið er hæfilega krúttlegt og stelpurnar, þrátt fyrir að vera nokkuð aðlaðandi, líta út fyrir að vera hluti af örvæntingarfullum föngum sem þrá, þrá úr sjálfum sálargryfjunum, að sleppa við slíka hræðilega gildrun. Steele er frábær sem varðstjóri, skilur hvernig á að taka hlutverkið nærri brúninni án þess að fara langt, getur hreinskilnislega tjáð brjálæði bældrar persónu sinnar í hófi.. taktu eftir því hvernig hún vinnur með gleraugun og kemur sér fyrir án þess að sprengja sig. sérstaklega þegar ákveðna hegðun sem hún hefur fyrirlitningu á að ýta iðrun sinni út á brún. Hið blúsaða tónverk Cale er ótrúlega niðurdrepandi, á sama tíma og það gefur áhorfendum auga á að myndin sé enn skemmtileg og leikin.. Ég held að skor Cale endurspegli meðhöndlun Demme á efninu. Samstarf Cale og Demme er óhugnanlegt bandalag sem sýnir umgjörðina sem sorglegan, einangrandi, þrúgandi stað, á sama tíma og það sýnir húmorískan tón sem gegnsýrir vegna litríkra persóna, að hluta til að þakka persónuleika leikarahópsins. Uppáhalds atriðið mitt gerist fyrir utan fangelsið, þar sem tvær af stelpunum okkar (.. sameina krafta sína með þeirri þriðju) trufla bankarán sem þegar var í gangi.. kjaftæðið er að það var banki sem þær ætluðu að ræna! Eins og við mátti búast færðu naktar konur í sturtu, fanga í einangrun, kattabardaga, skotbardaga, flóttatilraunir sem fara út um þúfur og aðra arðræna þætti (..eins og skelfilega áfallameðferð, svo ekki sé undanskilið hina átakanlegu fyrrnefndu röð. þar sem skrítinn doc nýtir sér Belle). Athyglisvert er að Demme tengir myndina við áhorfendur án þess að þekja tilgerð, skilur nákvæmlega hvers konar kvikmynd hann var að gera.