Ef þessi mynd hefði verið á ensku hefðu allir gagnrýnendur rústað henni. Tungumálið er afskaplega lélegt, atriðin eru voðalega leikstýrð og það er alls ekki fyndið. Eftir myndina hélt ég að þessi mynd hefði getað verið skrifuð af 8. bekk, að minnsta kosti ef tekið er tillit til skorts á trúverðugum persónum og festu á ákveðnum karlkyns líkamshlutum. (ó, á hunda líka...) Sagan er hreint og beint bull miðað við þroskaðari Vingar av glas sem var frumsýnt nánast á sama tíma. Auðvitað valdi almenningur Jalla! Jalla! á meðan Vingar av glas fékk litla athygli. Það sem var mjög truflandi fyrir mig var sú staðreynd að myndin leit mjög illa út. Það var líklega vegna þess að í fyrsta skipti sem leikstjórinn Josef Fares notaði mjög ódýran myndavélabúnað og ákvað síðan að leika sér bara með hann, til gamans býst ég við. Útkoman er hins vegar mynd sem auðveldlega má skipta í 12 stuttmyndir með nýjum leikstjórnarstíl í hverri þeirra. Þetta var mjög svekkjandi. Kannski hefði Josef Fares átt að vera áfram með stuttmyndirnar sínar þar sem það virðist vera eina listformið sem hann getur náð tökum á. Önnur óhugnanleg staðreynd er að sagan stenst ekki saman. Nokkrum sinnum í miðri mynd þarf sagan að halda áfram mjög hratt og persónurnar rekast svo hver á aðra á alltof ótrúlegan hátt. Og svo hef ég ekki minnst á 2-víddar persónurnar, sérstaklega þær sem eru í aukahlutverkum. Jafnvel þó ég telji þetta eina af verstu sænsku myndum tíunda áratugarins og líka eina þá ofmetnustu, þá er nokkuð skiljanlegt að almenningi hafi líkað við hana. Ég meina, vont bragð hefur alltaf verið vörumerki fjöldans...ég er meira hissa á að gagnrýnendur hafi haft gaman af því. Þeir hefðu átt að vita betur...2.bekkur af 10