Ég lít á mig sem frjálslegur aðdáandi Dario Argento. Fyrir hverja virkilega góða mynd eftir hann (eins og "Deep Red" og "Tenebre") virðist vera ein sem er jafn óinnblásin (framleiðsla hans síðan "Opera" hefur haft tilhneigingu til að valda vonbrigðum). Því er samt ekki að neita að þegar hann er upp á sitt besta þá eru fáir hryllingsleikstjórar sem geta toppað hann. Ég tel "Opera" vera besta verk Argentos. Þetta er örugglega myndin þar sem öll vörumerki hans eru til staðar. Það eru engar vel þróaðar persónur og söguþráðurinn meikar mjög lítið þegar þú byrjar að rýna í hann. Hugsaðu samt um Argento sem evrópskt jafngildi Brians DePalma - stíllinn er allt sem skiptir máli hér, svo mikið verður það efni. Dæmigert fyrir Argento, það eru nokkrar fallega kvikmyndaðar morðmyndir. Þeir sem ekki þekkja verk mannsins gætu litið á þetta sem sadisíska athugasemd (og það getur verið, miðað við oft kvenfyrirlitningu þeirra), en það er í raun satt. Argento setur morð á svið með flóknum hætti að augabragði í sjónrænum smáatriðum. Hann gerir grafískt ofbeldi að listformi. Auk þess er leikstjórn hans og útlit kvikmynda hans óaðfinnanleg. Sem betur fer er "Opera" ein af ógnvekjandi vörum hans. Argento er eini leikstjórinn sem mér finnst blómstrandi rokktónlist virka vel fyrir hryllingsmyndir (þegar aðrir reyna að ná því fram, þá kemur það út fyrir að vera töff). Leikurinn er breytilegur, Cristina Marsillach leikur fallegan og sæmilega samúðarfullan en aldrei sérstaklega líflegan ungan óperuleikara. Hinir leikararnir eru vinnusamir og standa sig í verki, en aftur, með Argento er leiklistin aldrei aðalatriðið. Það eru fallegu litirnir, ógnvekjandi ofbeldið og almennt hitadraumar/martröð andrúmsloftið. (9/10)