Vá, það eru mörg ár síðan ég sá þessa mynd síðast. Að horfa á hana árið 2008 er vissulega öðruvísi en að horfa á hana 1986. Upphaflega hélt ég ekki að ég myndi komast í gegnum myndina. Hunt Stevenson (Michael Keaton) var svo viðbjóðslegur, hrokafullur og óvirðulegur að ég átti erfitt með að horfa á hann. Hann lýsti öllum neikvæðum staðalímyndum Bandaríkjamanna. Ef það var ekki nógu slæmt, þegar bestu verkamenn bandaríska smábæjarins voru sýndir, versnaði myndin aðeins. Á öfugu litrófinu voru Japanir sýndir sem tilfinningalausir, vélmenni vinnufíklar. Myndin var ekki einu sinni svo fyndin, ég hékk bara inni vegna nostalgíugildis hennar. Og ég er ánægður með að hafa haldið vaktinni áfram. Rétt eins og hnefaleikar eru dómarar hrifnir af því hvernig þú klárar umferðina. Þessi mynd fór úr um það bil þremur upp í sjö sem ég gaf henni einkunn vegna endirsins. Endirinn var frábær. Maður vill alltaf hafa samræmdan endi og þetta var bara það. Það var frábært að bærinn fékk að halda þar störfum og halda verksmiðjunni, en það sem var sérstakt var hjónabandið milli japanskra siða og gilda og bandarískra siða og gilda. Þetta var miðlungs mynd sem endaði á háum nótum.