Þessi sýning er leiðinleg, léleg og rífur í rauninni af sér alls kyns ýmsu til að gera hana „frumlega“. Í fyrsta lagi: Fjörið er svo ljótt... Johnny er ömurlegur... og allir eru pirrandi. Tvíburarnir líta út eins og táningskvenkyns Dexters úr „Dexter's Lab,“ og Johnny er næstum eins og gáfaðari karlmaður Dee Dee (einnig úr „Dexter's Lab.“) Í öðru lagi: Söguþráðurinn... eru sársaukafullur, sem gerir það erfitt að fylgja þeim eftir. Gaggarnir eru krúttlegir, og ekkert fær mig í rauninni til að finna mig tilneyddan til að hlæja svolítið... sérstaklega þegar það reynir að vera fyndið. Ég sá aðeins tvo þætti, en þeir einir slökktu á mér. Í þriðja lagi: Allt þemalagið byrjar á því að rífa af laginu við „American Idiot“ frá Green Day. Og þó að ég sé ekki mikill aðdáandi þeirrar hljómsveitar, þá finnst mér það mjög asnalegt að þeir myndu taka sömu upphafsmelódíuna og breyta henni síðan á lúmskan hátt til að gera hana að sinni eigin. Til dæmis... feitur ljótur bori. 1/10