Árið 1988 var Paperhouse hyllt sem „hryllingsmynd hugsandi manns“. Vá, þú gætir sagt, skráðu mig. Þetta er rugl. Hún er með ungri leikkonu í eitt skiptið sem er á bilinu 1 til 2. G. Headley með lélegan breskan (kallaðan) hreim og sögu án hrolls, spennu eða hella. Maður mun aðeins hlæja að ódýrum áhrifum þess og langa eftir sýningu á Leprechaun 5. Sagan fjallar um stúlku með kirtilsótt sem sleppur í draumum sínum. Það sem þú færð er ekki góður hryllingur, listahús eða jafnvel almennilegur sérstakur eftir skóla. Eftir tveggja tíma punktinn sagði ég..hvert fóru tveir tímar mínir. Leikstjórnin er óinnblásin og ég vildi að hún gæti jafnvel verið tilgerðarleg...eitthvað áhugavert..það virðist eins og framleiðendurnir hafi verið á litíum.Jafnvel í draumnum hlutirnir í heiminum eru leiðinlegir. Stutt nei á þessum.