Ingrid greyið þjáðist og þjáðist þegar hún fór til Ítalíu, þreytt á glamúrmeðferðinni í Hollywood. Fyrst var það að þjást af kvölum eldfjallaeyju í STROMBOLI, listrænn bilun sem hefði drepið feril minna seigurs leikkonu. Og nú er það EUROPA 51, enn ein leiðinleg æfing í blautum tilfinningum. Sagan gerir ekki mikið fyrir Alexander KNOX, í öðru vanþakklátu hlutverki sem langlyndur eiginmaður hennar sem reynir að hugga hana eftir sjálfsvígsdauða ungs sonar þeirra. Að minnsta kosti hefur þessi betri framleiðslugildi og heildstæðara handrit en STROMBOLI. Bergman er enn aðlaðandi hér, en færist í átt að móðurlegri útliti sem rík félagskona. Hún er aldrei fær um að takast á við skyndilegan missi sonar síns, þrátt fyrir tilraunir vingjarnlegs karlkyns vinar. „Stundum held ég að ég sé að fara út af vitinu,“ segir hún við eiginmann sinn. Skemmtileg yfirlýsing í kvikmynd sem er algjörlega án húmors eða þokka, en gefur okkur þó tilfinningu fyrir því hvert sagan stefnir. Bergman er fljótlega hvattur til að hjálpa fátækum í Róm eftir stríð, en hann er félagsráðgjafi með fátæk börn bætir ekki tilfinningalega heilsu hennar og þaðan tekur söguþráðurinn til hins verra. Heildaráhrif myndarinnar eru þau að hún er ekki nógu áhugaverð til að gera verkefni fyrir stórstjörnu eins og Bergman. Myndin missir hraðann á miðri leið í gegnum söguna þar sem Bergman verður sífellt óánægðari og manninn hennar grunar að hún sé að tvískipta honum. Þaðan fer sagan niður á við eftir að hún hjúkraði götugöngumanni í gegnum banvænan sjúkdóm. Síðasti þráðurinn í söguþræðinum gerir það að verkum að eiginmaður hennar þarf að koma henni fyrir til eftirlits á geðveikrahæli. Ingrid þjáist göfugt í gegnum þetta allt (ofbætur fyrir missi sonar síns) en það er ekkert gagn. Ekki ein af hennar bestu myndum, svo vægt sé til orða tekið. Fróðleiksmoli: Ef hún vildi nýraunsæi með geðsjúkdómum, hefði hún kannski átt betur við að taka við forystunni í SNAKE PIT þegar leikstjórinn Anatole Litvak bauð henni hana!! Það hefði gert meira fyrir feril hennar en EUROPA 51. Samantekt: Önnur hráslagaleg óráðsía Rossellini og Bergman.