Fyrir utan fallegt myndefni þökk sé nýsjálenska kvikmyndatökumanninum Alun Bollinger, þá er þessi mynd ekki þess virði að sjá hana. Söguþráðurinn er svo sundurlaus og glataður að það er erfitt að vita hvað er að gerast hverju sinni, og bara hvenær þú heldur að þú fylgist með. svo breytist stefnan aftur, eins og týndur tvískautaður hvolpur. Tónleikurinn er hræðilegur, byggir of mikið á afar tilfinningaríkum verkum sem reyna að þvinga áhorfendur til að líða á ákveðinn hátt, eins og hljóðfærin virki sem tilfinningaröð blað 'finnst leiðinlegt hér'; 'finn fyrir sjokk hérna'; 'finnst hræddur hér'. Ofan á það, endurtekið sýnishorn sem notuð eru aftur og aftur skilja áhorfendur á barmi hláturs.Farnir eru dagar þöglu kvikmynda, þar sem hljóðfæri voru eina lýsingin á röddinni en þú myndir ekki halda það þegar þú horfir á River Queen. Raddsetningin var svo ofnotuð að maður þarf að velta því fyrir sér hvort þessi mynd hafi í raun þurft á einhverju tilheyrandi myndefni að halda. Það hefði auðveldlega getað verið útvarpsleikrit þó að jafnvel þá væri erfitt að fylgjast með sögunni. Og stolnu hugmyndirnar úr Píanóinu eftir Jane Campion eru of augljósar til að líta framhjá þeim. Ekki aðeins eru strönd- og skógarmyndirnar næstum eins og í Píanóinu kannski kemur eitthvað af þessu til með myndavélavinnu Alun Bollinger á þeirri síðarnefndu heldur eru raddsetningartilfinningin og stigin líka sláandi nálægt. Og hver gæti gleymt því þegar persóna Holly Hunter er með vængi klippta, í formi vísifingurs hennar var skorinn af Sam Neill. Minnir það þig á þegar Wiremu lætur taka „kveikjufingur“ af sér, og furðu líka með öxi? Ég hélt það. Allt í allt get ég ekki mælt með þessari mynd til áhorfs, nema þú sért með eyrnahlífar og ferð bara með landslagið í huga.