Ég ætlaði reyndar að sjá þessa mynd í leikhúsi. Það var reyndar uppselt. Ég fór reyndar að sjá Solaris í staðinn, sem reyndar var versta myndin sem kom út árið 2002. Victor Rosa (John Leguizamo), harður „götuapótekari“ í götunni, fer í taugarnar á sér þegar hann sér barn verða skotinn, svo hann ákveður að farðu hreint og fjárfestu alla peningana sína hjá Jack (Peter Sarsgaard). Hlutirnir virðast ganga nokkuð vel þar til Jack sleppir bænum með kærustu sinni Trish (Denise Richards). Þetta gerðist mjög seint í myndinni, svo ef þeir hefðu ekki látið þetta í ljós í forsýningunni hefði þetta kannski verið áhugaverður útúrsnúningur. En þeir gerðu það, svo það er ekki. Reyndar er ekki einn áhugaverður hlutur við þessa mynd; allt er gefið í forsýningu. Ef þú sást jafnvel eina sýnishorn, sástu alla myndina, svo þú gætir viljað hugsa mjög vel um að fylla í eyðurnar. Farðu á vefsíðuna, halaðu niður forskoðuninni, sparaðu þér $3,99. Það er ekki eitt einasta óvænt eða útúrsnúningur í allri myndinni, annað en hversu hræðileg hljóðrásin er. Ég vona að sá sem sá um að skrifa hljóðrásina hafi verið rekinn. Tvisvar. Flest af því er hvernig tónlistin væri ef einu lögin sem leyfilegt væri að gefa út væru dúettarnir Ricky Martin og Gloria Estefan, og (ég gæti splundrað efninu í rúm-tíma samfellunni með hugtakinu sem er eins hugdeyfandi og þetta) þau bæði hafði minni hæfileika og tónlistarhæfileika. Leikurinn er í besta falli lélegur, handritið er í besta falli glæpur gegn mannkyninu og Denise Richards er í besta falli 67% úr frauðplasti og 33% ziploc poki. Þú veist að hlutirnir eru slæmir þegar John Leguizamo (hann var í The Pest!) kemur upp á svið restina af leikarahópnum með leikhæfileikum sínum.