Eftir að hafa fengið þessa mynd að láni á bókasafninu á staðnum fyrir nokkrum vikum og ætlaði að sjá hana upphaflega á eða nokkrum dögum eftir Memorial Day, fékk ég loksins að sjá Sayonara í morgun. Í þessari leikur Marlon Brando Major Lloyd „Ace“ Gruver, son hershöfðingja sem hefur verið alinn upp á ákveðinn hátt, sem er fluttur frá Kóreu til Japans þar sem kærasta hans Eileen Webster (Patricia Owens) er þægilega. Áður en hann fer reynir hann að sannfæra einn af mönnum sínum, Joe Kelly (Red Buttons), frá því að giftast japönsku konunni Katsumi (Miyoshi Umeki) þar sem það er brot á lögum um bræðralag hersins. Þegar rómantíkin hans og Eileen eru á útleið, verður Ace ekki aðeins besti maðurinn í brúðkaupi Joe og Katsumi, hann fellur sjálfur fyrir Asíumanni eftir að hann og Captain Mike Bailey (James Garner) fara út í bæ og horfa á fyrirsögnina. skemmtikrafturinn Hana-ogi (Miiko Taka) á sviðinu. Bailey sjálfur er að deita einum af dönsurunum, Fumiko-San (Reiko Kuba). Sjálf virðist Eileen hafa ástríðu fyrir einum Kabuki flytjenda, Nakamura (Ricardo Montalban). Ég læt hér staðar numið og segi að þetta hafi að mestu verið sannfærandi drama um fordóma varðandi samskipti Bandaríkjanna og Asíu í rómantík sem var mjög áhrifamikið frá upphafi til enda. Jafnvel að sjá rómönsku Montalban spila austurlenska er ekki of vandræðalegt (þó það sé gott að þáttur hans sé stuttur). Og það eru góðir snertingar af húmor eins og höfuðið á Brando sem berst oftar en einu sinni efst á Button og Umeki innandyra. Red og Miyoshi eiga skilið Óskarsverðlaunin, sérstaklega Red með ögrandi og stoltum tilfinningum sínum í gegn. Nýliði Garner, áður en hann var ráðinn í hið goðsagnakennda hlutverk sitt í "Marverick", er fínn í senum sínum með Brando og Miiko Taka sýnir mikið aðhald í fyrstu persónusköpun sinni sem and-amerískri. Á meðan ég hef lesið að það voru nokkrar breytingar frá skáldsögu James Michener, get ég ekki ímyndað mér leikstjórann Josha Logan, sem hafði áður tekið upp annað Michener verk í Broadway söngleikinn "South Pacific" og myndi að lokum gera það að kvikmynd líka, ekki halda sig við upprunalegu heimildina. Hann veitti vissulega innblástur með lokasenunum sem gerðu harmleikinn áðan í myndinni að nokkru nauðsynlegri söguþræði. Sum framleiðslunúmerin gætu hafa gert myndina svolítið langa en að öðru leyti var Sayonara dásamleg fræðandi reynsla um 50s siðina sem gegnsýrðu Ameríku og Japan á þeim tíma.