Yfirleitt er það ég sem gagnrýni tuttugu og eitthvað Neanderdalsmenn fyrir að kunna ekki að meta kvikmynd nema í henni séu plastpípur, skotbardagar og bílaeltingar. Hins vegar, í þessu tilfelli, myndi myndin í raun hafa verið bætt með nokkrum af þessum viðbótum. Að minnsta kosti hefði mér ekki leiðst eftir klukkutíma og skipt um rás. Mér er ekkert á móti súrrealískt, og ég nenni svo sannarlega ekki að þurfa að borga eftirtekt til að finna lúmsku eða dulda merkingu, en það ætti að vera einhver tilgangur í heildinni hlutur. Ég fékk ekki á tilfinninguna að jafnvel rithöfundurinn eða leikstjórinn hefði í raun víðtæka sýn á neitt en væru þess í stað bara svo uppteknir af sínum eigin tilgerðarlegu sýnum að þær dreifðust vísvitandi. Eða kannski rugluðust þeir bara sjálfir. Allavega er mér alveg sama. Það leiddi vitleysuna úr mér í rúmlega klukkutíma án bjargar. Þó að heill hópur annarra áhorfenda hafi fyllt þessa síðu með æsingi um meinta táknfræði og meistaralega kvikmyndagerð, verð ég að vera virðingarfullur ósammála. Kannski fór ég ekki í gegnum nógu marga kvikmyndatíma til að kunna að meta innblásna tækni sem ekki er sýnileg dauðlegum mönnum ...Eða kannski var þessi mynd bara vitleysa. Ég gef því „1“ og skrái það við hliðina á „Ishtar“.