Þar sem ég var mikill aðdáandi þess að Charlie Chaplin fylgdist vel með eftir að hafa séð fyrst „The Gold Rush“ og síðan „City Lights“, var ég spenntur að sjá „The Great Dictator“ þar sem mér hafði verið sagt að þetta væri án efa besta myndin hans. Ég var líka forvitinn um þá staðreynd að þetta var talkie; mitt fyrsta, Chaplin-vita. Byrjunin er dæmigerð Chaplin og bersýnileg sönnun þess að þegar kemur að hljóði, þá getur Chaplain klippt það án þess að treysta eingöngu á tónlist til að skapa stemningu og til að tala; það er fyndið, vel tímasett og þættir slatta eins og að detta af loftvarnabyssu eru vel tengdir við brandarana. Það var gott að draga áhorfandann inn með þessari „klassísku Chaplin“ opnun og á sama tíma hefja frásögnina af persónum sem kynnast hver annarri. Það sem var líka vel gert var hvernig Hitler er svikinn. Sérhver atriði sem tengist Hitler eða 'Hynkel' í þessari mynd var fyndin og jafnvel núna; fær þig til að hugsa til baka þar sem þú veist nákvæmlega hvern hann er að spokka og skapar innri viðbrögð af einhverju tagi. Það hvernig enska blandaðist saman við hina skoplegu þýsku í samræðuatriðinu er enn frekari sönnun þess hvernig Chaplin tókst að aðlagast tímum talkie. Uppáhaldsbrandarinn minn var fimm mínútna ræðan sem Hynkel hélt, aðeins fyrir enska þýðandann að þýða hana í örfá orð; fær þig til að hugsa til baka til myndefnis af Hitler sem þú gætir hafa séð halda ræðu einhvern tímann á lífsleiðinni og svo sannarlega hlæja að honum. Sagnfræðilega séð hafði myndin líka rétt á nokkrum hlutum. Hynkel sést láta taka mynd sína með börnum; eitthvað sem Hitler gerði sér til viðurkenningar þegar hann handleikaði fjölmiðla en hér sést Hynkel geispa og láta sér leiðast; stingandi á hina fátæku tækni Hitlers að vinna þýskan almenning með samúð (Ó, hann knúsar og kyssir börn. Hann hlýtur að vera í lagi!). Myndin fær líka frábæra forsendu um borgara gyðinga sem settur er aftur inn í gettóið meðal alls kyns skrípaleiks sem er í gangi en með þann grip að hann er gleyminn. Kvikmyndir eins og „The Pianist“ og „Come and See“ eru tvö góð dæmi um grimmd nasista í garð „óæðra“ fólks sem við getum nú öll litið til baka og hrist höfuðið af en seint á þriðja áratugnum þegar þetta var tekið upp, sú staðreynd að hann var með grimmdina í gangi og var að nýta sér hana gerir það enn undraverðara afrek. Chaplin hefur tekist að skipta um byssur og skothylki fyrir tómata og potta og dregur það enn af stað. Það sem mér líkaði hins vegar ekki við myndina var sú staðreynd að hún kom í raun frásögn eftir opnunina. Þetta hægði á myndinni og er þetta mjög áberandi þar sem fóturinn var tekinn nokkuð af bensíninu. Myndin byrjaði að gefa í skyn sögur og undirsögur. Þar á meðal voru rakarinn og kvenkyns nágranninn ástfanginn og meint eyðilegging Hynkels hallar en ekkert af þessu var í raun þróað. „Að raka konu“ og „sá sem er með peninginn í búðingnum sínum gerir verkið“ voru vísbendingar um þessar söguþræðir en á endanum urðu bara afsakanir fyrir útdreginn, ófyndinn kjaft, sem olli vonbrigðum. Í lokakeppninni fær The Great Dictator uppörvun vegna þess að ítalski einræðisherrann er kynntur sem bætir mjög þörfu lífi og afsökun fyrir gamanleik við myndina. Það virkar ljúffengt þar sem við sjáum þá rífast og fleiri leyndardómsaðferðir eru nýttar þegar Hynkel reynir að „yfirgnæfa“ ítalska starfsbróður sinn með röð af óhreinum bragðarefur (þó þeim sé húmorískt útskúfað). Þrátt fyrir nokkra veikleika í takti á miðjum hlutanum og þá staðreynd að mér fannst skilaboðin í lokin vera svolítið þvinguð niður í hálsinn á mér, heldur einræðisherrann mikli í dag en það er aðeins vegna þess að hann tók þá fjárhættu að nýta sér hluti sem enginn annar raunverulega vissi að voru þarna.