Velkomin til Oakland, þar sem hinir látnu koma út að leika sér og jafnvel strákarnir í DA hood geta ekki stöðvað þá. Þessi lággjaldaframleiðsla, beint á myndband, virðist tímabært að falla saman við útgáfu Land of the Dead, nýjasta þátturinn í fræga uppvakningaseríu George A. Romero. Umgjörðin í gettóinu og hiphop-hljóðrásin gæti verið aukinn aðdráttarafl fyrir hunda í miðborginni. Ricky (Carl Washington) vinnur á læknisfræðilegri rannsóknaraðstöðu á meðan hann ól upp krakkabróður sinn, Jermaine (Brandon Daniels). En unglingurinn, sem leiðist af kvöldverði með makkarónur og osti í skálanum sínum, vill frekar eyða tíma sínum í að hanga með götuvinunum Marco og Kev. Það er greinilega ekki mikið fyrir afrísk-amerískan framhaldsskóla að gera hérna megin við flóann nema að selja eiturlyf og rífast við heimilisfólkið, þar á meðal keppinauta latneskra glæpagengja. Ricky ætlar að selja látinna foreldra sína og flytja inn í landið í Castro-dalinn, millistéttarumhverfi og væntanlega öruggara umhverfi. Því miður, áður en þetta getur gerst, verður Jermaine látinn á veröndinni þegar skotárás í bílnum fer framhjá. Ricky, sorgmæddur, reynir síðasta örvæntingarfulla brella. Hann segir Scotty, aðstoðarmanninum sínum, að stela einhverju af tilraunaformúlunni fyrir frumuendurnýjun sem þeir hafa verið að prófa á rottum. Þegar tvöfaldur skammtur tekst ekki að endurlífga Jermaine er ekkert val nema að hringja í 911. En fyndinn hlutur gerist á leiðinni í líkhúsið. Drengurinn er endurlífgaður sem grenjandi, urrandi uppvakningur, tyggur sjúkrabílstjórana og staular út í nóttina, hefndarhugur og svangur í ferskt kjöt. Mataræðið sýkir fleiri fórnarlömb og áður en nóttin er liðin er Austurflói vígvöllur milli lifandi og blóðstuttra ódauðra. Hryllingstegundin hefur séð meira en sinn hlut hjá ódýrum kvikmyndaframleiðendum, allt frá Ed Wood til Herschel Gordon Lewis til Charles Band. En lágt fjárhagsáætlun þýðir ekki endilega slæmar myndir. Lítum á forritara Val Lewton (Cat People, The Leopard Man, Isle of the Dead), Poe quickies eftir Roger Corman, Romero's Night of the Living Dead og John Carpenter's Halloween. Munurinn á eftirminnilegu og hræðilegu hefur meira með hæfileika og metnað að gera en peninga. Hood Of The Living Dead er skemmtilegri en nokkur hundruð milljóna dollara af nýlegum hryllingi á háu verði. Ódýrleiki hefur sinn sjarma. Í virkilega ódýrum kvikmyndum klæðast leikarar eigin fötum innan um raunverulegar aðstæður. Hér eru svæðishúsin með nýmálaða veggi í hlutlausum, möttum tónum, sem gefur jafn þrúgandi dökka og borgaralega melódrama Douglas Sirk frá fimmta áratugnum. Línur virðast meira spuna en handrit. „Svo í fjandanum ætlum við að gera núna? „Haltu bara augun opin fyrir einhverju F N' sem lítur út fyrir að vera óvenjulegt. Ricky og Scotty hringja í yfirmann sinn, sem hringir í fyrrverandi hermann að nafni Romero. „Ég á við mikið vandamál að stríða sem við verðum að leysa hratt.“ „Ekki vandamál,“ segir kaupmaðurinn, lokar símanum sínum og grípur byssurnar sínar. Allir eiga byssur, og jafnvel þegar þeir berjast við zombie eru þeir í farsímum sínum, eins og hver er ekki nú á dögum? Skipst er á upplýsingum með náttúrulegri vanmat. "Hvað gerðist?" „Við lentum í þessu með brjáluðum brjálæðingum. "Deja F N' vu. Það er þessi garður uppvakningur aftur. ..." Ricky þarf meira að segja að blása kippandi kærustu sína í burtu og segir aðeins: "Hún hefur farið úr böndunum." Ólíkt flestum uppvakningamyndum, þá veitir þessi hvöt fyrir ringulreið. Jermaine hefnir sín á glæpamönnum sem skutu hann, sem aftur á móti halda tuðrunni áfram. Þetta er kvikmyndagerð í þéttbýli sem felur í sér sína eigin félagslegu athugasemd, næstum skæruliðaframleiðslu sem bendir til framtíðar fyrir lágfjármagnshrollvekju sem endurspeglar raunveruleikann í stað yfirnáttúrulegra klisja. Bræðurnir Quiroz, sem hafa merkt nafn sitt eins og í aðdraganda nýrrar hreyfingar, gætu hvatt aðra til að segja sögur sem sprottnar eru af persónulegri reynslu frekar en að líkja eftir þreyttri Hollywood-vöru. Miðað við takmarkaða auðlindir þeirra hafa Jose og Eduardo Quiroz búið til ódýran en tæknilega viðunandi eiginleika um fólk sem þeir þekkja. Ljósmyndarinn Rocky Robinson vinnur verkið, tónlist eftir Eduardo Quiroz er ekki einfaldari en hrekkjavökuþema Carpenter og hip-hop lög eftir The Darkroom Familia og fleiri bæta andrúmsloftinu. Útkoman lofar góðu ef ekki beinlínis spennandi. Þeir eru að læra iðn sína og ólíkt Lewis og Wood, sem aldrei urðu betri, gæti næsti þeirra verið að horfa á.