„Það eru nokkrir hlutir sem þú gerir bara ekki,“ svo segir í orðalagi þessarar, David Zucker gamanmynd frá 2003 um ungan mann sem lenti í hræðilegu aðstæðum á fætur öðru sem ber titilinn My Boss's Daughter, og það er merkisgreinin sem ætti að tala fyrir bæði fólkið sem bjó til þetta drasl sem og þá sem íhuga að horfa á það. Það eru vissulega hlutir sem þú gerir bara ekki, þar sem það að setja nánast allt efni sem er að finna í My Boss's Daughter telst algjörlega hluti sem þú ættir bara ekki að gera við kvikmyndamiðilinn með því að setja það inn í myndina þína. . Dóttir yfirmanns míns er dónaleg; hrollvekjandi; grótesk upplifun, klaufalegt og þungfært verk sem er barnalegt handan orða og ógeðslegt handan tjáningar. Að sjá það er að þola það, að þola það er að lifa það af og að lifa það af er afrek út af fyrir sig ef einhver úr hópnum; rithöfundar; aukahlutir; Djöfull, jafnvel krakkar sem unnu sem hlauparar á tökustað, aðstoða við að framleiða allt sem er eins jarðarkastandi lélegt og þetta aftur, þá verður það annað hvort vegna þess að þeir hafa verið sendir hingað af djöflinum sjálfum til að eyðileggja kvikmyndamiðilinn eða , það mun vera vegna þess að þeir hafa líklegast fengið vinnu fyrir hönd Friedberg/Seltzer mafíunnar. Dóttir yfirmanns míns, (sem ég er nokkuð viss um að ætti að heita "Dóttir yfirmanns míns", málfræðilega séð), snýst um ógæfulega karlkyns aðalhlutverkið, sem heitir Tom Stansfield (Kutcher), og nótt í húsi yfirmanns síns þar sem hann eltir þetta, að því er virðist, fáránlega „markmið“, sem er unga, ljóshærða dóttir hans Lisa Taylor (Reid) - einhver sem vinnur í sömu deild eins og hann gerir í risastórri skrifstofu í Chicago á meðan hann er undir ströngu auga Jack Taylor (Stamp). Tom njósnar um Lisu snemma, hún er að taka neðanjarðarlestina í vinnuna með öllum hinum shmosunum þrátt fyrir að hún eigi bíl og að faðir hennar sé yfirmaður fjandans fyrirtækis. Eftir að hafa reynt að tala við hana, en reynt að stöðva tilraunir sínar af ælandi barni og hundi fyrir blinda, sem hefur meiri áhuga á krossinum á Tom en nokkuð annað, fær hann loksins tækifæri á skrifstofunni þegar talað er um partí eftir myrkur annars staðar og að hann ætti að koma heim til hennar til að heimsækja hana - og já, hún býr enn hjá föður sínum. Hugsaðu um Psycho-mynd Hitchcock frá 1960 þar sem kynhlutverkum Norman Bates og móður hans var snúið við og lék síðan til hláturs. Sérstök stofnun persónunnar kemur sársaukafullt í ljós í upphafsatriðinu þar sem Tom situr í neðanjarðarlestinni og ferðast til vinnu með yuppí sínum. árganga. Þeir eru miskunnarlaus og slyngur hópur, sem það hefur sýnt sig að strjúka skjalatöskum þeirra sem eru nógu óheppnir til að festa þær í hurðinni í morgunhraðinu sem fylgdi, án þess að skila þeim nokkurn tíma. Einn daginn gerist það með Tom þarna, og ósk hans er að skila því, þannig að hann berst inn í okkur að hann sé-ekki-eins og-aðrir-krakkar(!) Þetta, þar sem hann sér Lisu fyrst niður í vagninum og er frekar feiminn við að nálgast hana þar sem hinir mennirnir meðhöndla allt ástandið eins og það væri gola ef þeir væru í hans stöðu. Þessi frekar augljósa og flatfóta tilraun til að reyna að fá okkur til að „hliða“ Tom situr órólega með það sem talið er að þurfi til að vinna sér sæti innan um þessa vinnufélaga í þessu fyrirtæki. Það er hins vegar eins nálægt og My Boss's Daughter kemur á hvaða stig sem er í kvikmyndagerð. Frá að því er virðist meinlausri forsendu þess að strákur hittir stúlku og vill kynnast henni kemur gamanleikurinn frá helvíti. Þegar Tom kemur í húsið verður honum ekki boðið í veisluna, heldur er hann ákærður fyrir að sitja gæludýrauglu Jacks og halda sig almennt frá illindum á meðan hann heldur flekklausu húsi. Það hefur verið staðfest að karakter Terrance Stamp þýðir viðskipti í ströngustu siðferði, reka fólk fyrir minnstu hluti eins og að búa til vondan kaffibolla. Það er ekki það að Jack sé gáfaður kaupsýslumaður, hann er hreinlætisfrík; heltekinn af eftirliti og jaðarsósíópata í því að setja bjarnargildrur í garðinn til að halda börnunum í næsta húsi frá landi hans. Þú getur ímyndað þér að þegar okkur er hleypt inn í stóra og stórkostlega húsið hans með skipunum um að ekkert eigi að fara úrskeiðis, þá verði augljóslega vesen. Myndin skemmtir sér við þessa forsendu hættunnar í um tíu mínútur. Í fyrsta skipti sem einhver notar borðplötuna til að opna bjór og merkir þannig óspillta toppinn gætirðu brosað, en þegar hálft húsið er rústað og Michael Madsen er mættur og þvagi um alla gólfmottuna, ertu kominn með hausinn. hendurnar þínar. Hver brandari í myndinni er settur upp á almáttugan klaufalegan hátt áður en hann er spilaður á þann hátt sem er nær hægum og pirrandi en klókur og gallalaus, það eina sem vantar þegar hann fylgir næsta gaggi er hljóðáhrifin af einhver að skipta rangt um gírinn á bíl þar sem hann klumpur og slær á næsta pratfall. Á milli grófa vitleysunnar tekur myndin tíma að rúlla niður leið af sjúklegri, sakkarínskri rómantík þar sem Lisa og Tom tengjast á meðan þau tala um persónur á vinnustað og utan vinnustað, og að kannski eiga þau meira sameiginlegt en fyrst. hugsaði. Eftir klukkutímann hefur myndin valið gróft kjaftæði og hatursfyllt kjaftshögg meira en nokkuð annað þegar það er heil sena sem er eingöngu til til að miða á lamaða og heimskulegt undirmál sem tengist höfuðmeiðslum íþróttanágra á blindu stefnumóti þar sem sumir sannarlega óáhorfanleg sjónarspil eru tekin upp. Persóna Stamp hefur í gegnum tíðina gaman af því að leggja fólk niður og spyrja hvort einföldustu verkefnin séu of erfið fyrir það, sem algengt svar ætti að vera á meðan Jack Taylor sendir frá sér: var að lesa handritið fyrst of flókið hugtak fyrir þig, Stamp ?