„Dauðinn í Feneyjum“, sem er staðsettur í Feneyjum, aðallega við Lido, er sigursæll kvikmyndagerðar sem sameinar ágæti persónusköpunar Dirk Bogarde og sérfræðiljósmyndunar á dvalarstaðnum í öllum sínum ýmsu daglegu skapi. Fyrir þá sem elska Feneyjar er þetta kvikmynd til að þykja vænt um. Tónlist Mahlers sem heyrist oft í gegnum myndina eykur dramatíkina. Stemningin sem það skapar er ekki alltaf ánægð. En við hverju myndirðu annars búast við svona titil? Það er ekki mikið um samræður í myndinni. Frekar rýr í raun. Það eru aðallega bakgrunnshljóð og þvaður og hlátur meðal hótelgesta. Hinn forvitnilegi þáttur er að túlka skoðanaskipti milli Gustav von Aschenbach, tónskálds af einhverri frægð, og grannur unglingur Tadzio sem sjást af og til yfir borðum í borðstofu hótelsins, á ströndinni og á undarlegum óvæntum stöðum. í kringum Feneyjar. Þeir virðast viðurkenna nærveru hvor annars feimnislega í fyrstu með lítið annað en bros en síðar með sterku og hrífandi og brýnu augnaráði. Hver áhorfandi mun hafa sína eigin túlkun. Tónskáldið hefur misst sitt eigið barn. Er þessi hegðun tjáning um þrá eftir barninu sem hann elskaði? Er það kannski kynferðislegt aðdráttarafl í átt að þessum viðkvæma unga manni með dálítið stelpulegt augnaráð sitt? Gæti hann verið að uppgötva einhvern nýjan innblástur fyrir enn óskrifað tónlistarmeistaraverk? Hver veit? Frá upphafi til enda fangar þessi mynd hinn sanna anda 19. aldar Feneyjar. Glæsileiki dömunnar, sólstólarnir á sandinum, börnin ærslast í baðbúningunum frá hálsi til hné, ljómi sólseturs og almennri ánægjutilfinningu með heiminn. Þó að sumum þyki hraðinn stundum frekar hægur, þá hefur myndin yfir sig mildan eiginleika, en með kraumandi óákveðni milli tveggja bældra manna. Vertu tilbúinn fyrir sorglegan og fallegan endi.