PEP SQUAD er á mjög lágu stigi með ruglingslegum söguþræði og hræðilegum leik. Fyrst skulum við takast á við persónurnar. Cherry (Brooke Balderson) heldur áfram að halda uppi svívirðilegri, sjóðandi reiði í gegnum alla myndina, sem stafar af yfirþyrmandi ástríðu hennar til að verða balladrottning. Hins vegar verður það algjörlega óþekkt fyrir áhorfendur hvers vegna Cherry vill verða balladrottning í fyrsta sæti. Áður en tilnefningarnar eru lesnar upp strunsar hún um skólann með stöðugum áhugaleysi við að vera þar og sýnir staðnum eða nemendum hans engan áhuga til að byrja með. Af hverju er henni svona annt um að vera balladrottningin þeirra? Brooke Balderson sýnir greinilega "rómaða" frammistöðu en eyðir í raun allan tímann með reiðu andliti, stappandi um, drepur fólk. Kannski er það bara ég, en ég held að ef þú gafst einhverjum ungum leikara/leikkonu handrit sem krefst þess að hann/hún hegði sér brjálæðislega reið, þá ertu ekki að biðja um mikið. Þú ert heldur ekki að leyfa persónunni að þróast mjög vel. Persóna Beth, sem leikin er af Jennifer Dreiling, er enn verri. Dreiling sýnir nákvæmlega engar tilfinningar og engin tengsl við persónu sína. Þegar skólastjóri hennar áreiðir hana, slær hún hann niður (eftir nokkrar sekúndur) án tilfinninga fyrir viðbjóði eða áfalli eða einhverju álíka áfallandi. Línur hennar eru lesnar eins og hún sé að lesa smáatriði aftan á morgunkornskassa. Í restinni af myndinni hljóma nemendur sem sjá um mannrán hans meira eins og þeir séu að skipuleggja grillveislu en að ákveða hvað þeir ætla að gera með skólastjóra sínum, sitjandi bundin í kjallaranum þeirra. Á meðan er Cherry að drepa nokkra kvenkyns balladrottningaframbjóðendur og enginn tekur eftir því eða er sama um það. (Já, ég skil það, ég skil það, allur bærinn hefur áhyggjur af balli. Mjög raunhæft. Það væri allavega hægt að henda inn skemmtilegum atriðum með löggunni, en það gæti verið að biðja um of mikið.) Til dæmis rétt á eftir Cherry keyrir framhjá skólanum og skýtur niður handfylli af nemendum, Beth er í viðtali í staðbundnum fjölmiðlum. Blaðamaðurinn nefnir „skyttan“ á þann hátt að það virðist sem enginn viti hver drap þessa saklausu nemendur, en spyr svo sekúndu síðar: „Hvað finnst þér um byssur í höndum ólögráða barna? eða eitthvað í þá áttina. Hvar dró fréttamaðurinn að slíkum ályktunum? Í lok myndarinnar, eftir að Cherry drepur vinningsballadrottninguna og ballið er talið lokið, þegar fjölmiðlar birtast aftur, bætir Beth einfaldlega við að „hún skilur þörf (Cherry) til að láta í sér heyra“ og gengur í burtu með vinum sínum, reykjandi sígarettur í rólegu, óbreyttu skapi. Enginn villist einu sinni af þeirri staðreynd að þeir hafi bara orðið vitni að morði. Svo ekki sé minnst á að nemendur leggja stöðugt á gulu svæði og engum virðist vera sama um að það sé skyndilega aukið ofbeldi í bænum, Julie býr í stóru svæði. hús þar sem engir foreldrar eru viðstaddir, og undarlega veislan heima hjá henni (kannski er ég aðeins útundan, en síðast þegar ég vissi, voru ekki í framhaldsskólaveislur að naktar konur dansa listilega í vatnspolli á meðan karlmenn bobba fyrir marshmallows og allir baska sig í "ég er svo indie og mod" viðhorf þeirra), hræðilegur leikur foreldris Beth þar sem móðir hennar leikur yfir höfuð og faðir hennar einfaldlega kinkar kolli að öllu sem móðirin hefur að segja (og ekki í skemmtilegri heldur), ásamt heimskulegum senum eins og nýja svarta skólastjóranum sem hleypur á eftir Cherry þegar hún reynir að skjóta hana með byssu. Já. Mjög raunsæ. Eina hrósið sem ég get gefið þessari mynd er að ljósmyndunin er dásamleg. Hornin eru smjaðandi og skjárinn er mjög skýr og skýr við hverja mynd. Verst að leiklist og handrit eru það ekki.