Þessi mynd olli vonbrigðum. Sagan er í rauninni The Shining með kastala (eða mjög ódýrt sett sem líkist kastala, nánar tiltekið) sem kemur í staðinn fyrir hótel og skrímsli í stað drauga. Fjárhagsáætlunin er sú sama og þú myndir sjá fyrir Cinemax softcore klám, sem og ljósmyndunin, leikmyndin, lýsingin og myndbandið sem það var tekið á. Sagan er misheppnuð tilraun til einlægni: það er engin auðveldari leið til að láta áhorfendur finna til samúðar með persónunum þínum en að sýna þeim að upplifa tilfinningalegt áfall. Og áfallið í þessari mynd er frekar þröngt. Viltu dæmi? Blind stúlka sem hlustar á tungumálaspólu sem kennir ítölsk orð yfir liti byrjar að gráta yfir því sem hún mun aldrei sjá. Þessi mynd hafði þó nokkra hluti fyrir sig: skrímslið er í raun frekar flott, frekar skelfilegt útlit. Og það er nokkuð sæmilegt magn af nektum frá Raffaellu Offidani, sjálfri stjarna ítalskra "erótískra" kvikmynda. Glætan skilur hins vegar mikið eftir sér, eins og leikarinn, jafnvel frá hinum reyndu Jeffrey Combs. Fyrir utan þetta hef ég aðeins séð tvær aðrar Stuart Gordon myndir: Re-Animator og From Beyond, sem báðar voru framúrskarandi. En ég mun ekki láta þessa litlu neðanmálsgrein á ferlinum aftra mér frá því að horfa á margar fleiri myndir hans.