Það eru tvær kvikmyndaupplifanir sem ég mun alltaf þykja vænt um. Sú fyrsta var að sjá "Star Wars" í fyrsta skipti 10 ára með litla bróður mínum. Nákvæm sekúnda er að laumast inn í hrekkjavöku á Tripple Plex með góðum vini mínum, Trevor, seint í október 1978. Hrekkjavaka gerði mig andlausa, orðlausa og beinlínis hrædda. Allir þekkja söguna. Hinn ungi Michael Myers ákveður að drepa systur sína á hrekkjavöku 1963. Hann flýr geðsjúkrahús 15 árum síðar til að snúa aftur til Haddofield til að eyðileggja enn og aftur. Hann kemur auga á Laurie (Jamie Lee Curtis), feiminn eldri sem hefur gaman af barnapössun, og byrjar að elta hana. Djammvinir hennar hinum megin við götuna eru drepnir, einn af öðrum þegar Michael leggur á ráðin um að ná í hana. Það er kaldhæðnislegt að ungi drengurinn sem hún sinnir á hrekkjavöku er hræddur við „Boogeman“ og getur séð hann fyrir utan. Meðan á morðinu stendur vinnur Dr. Sam Loomis (Donald Pleasance) hörðum höndum að því að finna Michael áður en hann leysir reiði sína úr læðingi. Hann hefur engar sannanir, engar sannanir, bara hugmynd sem hann þarf að selja til Sheriff Bracket (Charles Cyphers). Þegar söguþráðurinn þróast ertu með spennudrifin mynd í stað ódýrrar spennuhræðslu. Alfred Hitchcock sagði einu sinni: "Þú getur haft fjóra menn við borð að spila spil og þeir vita ekki að það er sprengja og hún springur. Það er ódýr unaður. Hins vegar skaltu setja fjóra menn við borð sem uppgötva sprengju og ræddu hvað á að gera í því - þá slokknar það ekki, þá hefurðu spennu." Leikstjórinn John Carpenter tekur þessi ráð til fulls í hrekkjavöku. Áhorfendur munu sjá svipinn af honum fyrir utan, horfa á, elta fórnarlömb hans. Við gátum. Mun hann drepa hana? Hvenær mun hann drepa hana? Svo hverfur Michael. Carpenter notar líka spennuna í staðinn fyrir tæknibrellur sem venjulega varpa ljósi á goð. Þessi mynd hefur lítið blóð en gefur samt góða hræðslu. Eitt besta atriðið er að Michael lyftir Bob af jörðinni. Hann teygir hnífnum aftur þegar hann glittir í tunglsljósið, síðan rekur hann hann. Það eina sem þú heyrir er hávær dynk, svo sjá áhorfendur fætur Bob falla líflaust. Carpenter var fyrstur til að nota útsýnisstað frá vettvangi morðingjans. Þetta nær líka hámarki áhorfenda okkar. Hvað mun hann gera? Hvað er að gerast í huga hans? Að lokum eykur hin ákaflega meistaralega skor Carpenter enn á spennuna. Þar að auki gefur samhliða skjáskrifin sem hann gerði með Debra Hill okkur sögu sem þróar persónur sem okkur þykir vænt um. Unglingarnir eru ekki „partývitlausir“, heldur bara að ganga í gegnum uppreisnarfullan angist unglingaeyðina. Að lokum, það er ágætis leikur í þessari "B", lággjaldaspennumynd. Nick Castle sem leikur "The Shape" (Michael) bætir einhverju við hugalausa morðingja. Það er kalt, miskunnarlaust og án allra meinafræði. Þar að auki gerir persónuleikinn allt á sama hátt. Hann drepur aðeins þegar hann er fastur, eða til að setja upp gildru. Hann skiptir fórnarlömbunum í sundur. Hann treystir líka á grimman styrk. Og þessi gríma sem notuð er (bleikt William Shatner gríma) gefur svip á eitthvað sem hefur enga sál eða tilfinningar. Á meðan Pleasance er melódramatískur í siðlausum eintölum sínum kemur hann fram sem einhver hræddur, örvæntingarfullur og ákveðinn. Það fékk mig til að velta því fyrir mér hvort hann væri fulltrúi dofnandi tilraunar módernismans til að útskýra illsku. Krónudjásnin er þó frumraun Jamie Lee Curtis. Hún leikur Laurie-persónuna sem einhvern hræddan, en jafnframt ákveðinn og sterkan sem berst á móti. Endirinn er sá sem gerði mig orðlausa. Þetta var fyrsta hugmyndin um óslítandi raðmorðingja sem ekki var hægt að stöðva. Kvikmyndir eins og Star Wars hafa þann kost að hægt er að njóta hennar margoft. Hrekkjavaka og aðrar skelfilegar kvikmyndir hafa þó ekki þann kost. Svo ef við gætum þurrkað út huga okkar í fyrsta skipti sem við sjáum kvikmynd til að upplifa hana aftur sem ferska og nýja, þá væri Halloween myndin sem ég myndi velja.