Þetta er kannski besta mynd ársins 1999. Nei ég er ekki að grínast. Þessi heimildarmynd í leikstjórn Chris Smith fangar sjálfan anda listrænnar áráttu. Smith gerir það snjalla sem allir heimildarmyndagerðarmenn ættu að gera: hann heldur sig ósýnilegum og neitar að dæma viðfangsefni sitt. Þegar áhorfandinn horfir á Mark og tilraunir hans, sama hversu angurvær árásargjarn þær kunna að reynast, til að klára myndirnar hans. Hann neitar að gera málamiðlanir og þjáist ítrekað fyrir vikið. En svo að við gleymum ekki, mundu að Speilberg, Scorsese og aðrir byrjuðu jafn auðmjúkir. Og hvað hann velur frábært viðfangsefni. Mark, fjölskylda hans og vinir eru allt heillandi persónur, miklu meira en nokkur persóna sem sköpuð var í skálduðum kvikmyndavörum síðasta árs. Þessi mynd sveiflast á milli gríns, harmleiks, snertandi samúðar og leiðir okkur að lokum til að hvetja hvaða áhorfanda sem er með löngun til að skapa , þrátt fyrir hæfileikavandamál, að fara úr rassinum og búa til eitthvað. Kvikmyndin fjallar um stórkostlega listamenn og ástríður þeirra. Það snýst líka um fjölskyldur, sama hversu meðvirkar og óvirkar þær kunna að vera og hversu einstök og falleg lífveran er í raun og veru. Mark sýnir í myndinni að hann er ekki aðeins helgaður draumum sínum, heldur einnig fjölskyldu sinni - og þeir honum. Hvers vegna þessi mynd var ekki tilnefnd sem heimildarmynd ársins er mér óskiljanlegt og glæpsamlegt (það er gert ráð fyrir að hún hafi verið gjaldgeng í fyrra). Þessi mynd er til að leita að og dýrmæta.