Hvernig er hægt að gera svona slæma mynd með svona leikurum? Voru þeir þvingaðir til þess? Söguþráðurinn hefur ekkert að gera með hugmynd um hvernig hlutirnir myndu þróast ef grínisti gæfi kost á sér til forseta. Þeir reyna ekki einu sinni að gefa mynd af því. Einmitt þegar þú hélst að þú værir að horfa á athugasemd frá frægum frjálshyggjumönnum um stjórnmál í DC (fyrstu fimm mínúturnar), rennur myndin út af götunni og inn í B-myndadrama um 1) tölvukjörvillu, 2) venjulegu illu fyrirtækjafötin sem vill hylma yfir það með ófrumlegustu línum sögunnar, og 3) taugaveiklaðri en einstaklega laglegri kvenforritara sem reynir að segja komandi forseta frá þessu. Hún er fljótlega fórnarlamb hinna illu X-files meistara-herra tölvufyrirtækisins, sem - í stað þess að drepa hana - dópa hana til að láta hana virðast ótrúverðuga. En þegar hún kemur til DC segir hún honum það ekki. Reyndar breytist myndin síðan úr B-myndadrama, yfir í fáránlegt B-mynd-ástardrama. Hingað til erum við svo langt frá upprunalegum upphafspunkti myndarinnar að flestir slökkva á henni. Ég gerði það næstum því. Ef þetta hefði bara getað verið GREINT ástardrama, en nei! Það er ekki! Þetta er svona „úps, ég er svo kvíðin að ég er alltaf heimskur, svo vinsamlegast elskið mig fyrir það“ – ástardrama. Allt með hægum, hægum hraða, sem hefur ekkert að gera með hvorki pólitískum söguþræði myndarinnar, X-files söguþræði myndarinnar eða grínþáttum myndarinnar. Öll plott mistakast á öllum stigum, sem sérhver pirrandi hluti af tilgangslausri umræðu minnir þig á. Ástarhlutinn verður að vera afleiðing þess að ákveða á meðan á drykkju stendur "hey, það verður að vera kraftmikill ást á milli forsetaframbjóðandans og afar fallega kvenkyns forritarans, já, það mun virka! Haltu því inni!" Á meðan , Lewis Black er geldur og settur í hlutverk þar sem hann kemur ekki með eina einustu Lewis Black línu. Í stað Lewis Black reiði kemur von um að hún komi upp einhvern tíma í myndinni, sem hún gerir aldrei. Og Christopher Walken er varpað inn á sjúkrahús með hjartavandamál, til að endurtaka stórkostleg áhrif hjartaáfalls nánasta aðstoðar forsetans í Westwing. Að horfa á Christopher Walken vera geldur eins og Lewis Black í hlutverkum sem berjast stöðugt upp á við að hljóma frjálslegur og Westwing-kenndur, en mistakast eins og Titanic í hvert sinn, er eins og að horfa á stóran steypireyður deyja á ströndinni. Hjartnæmandi.Og farðu svo inn á lágpunktinn í allri myndinni: Það vekur upp hina furðulega, gríðarlega erfiðu siðferðilegu spurningu: Ætti Robin Williams að halda áfram að verða forseti, vitandi að hann var kjörinn vegna tölvubilunar? Bandaríski draumurinn og allt gott ríkir þegar hann hafnar forsetaembættinu í beinni sjónvarpi, eins og hundurinn Lassie myndi gera. Með venjulegum Patriotic Glamour Of The Presidium og við-erum-svo-snjöll-að-við-gerðum-sögu-andrúmsloftinu sem Westwing ræktaði í sjúklegum gnægð næstu milljón ár. Leikstjórinn og handritshöfundurinn, Barry Levinson, er núna á mínum persónulega lista yfir rithöfunda og leikstjóra sem ég mun halda mig frá að eilífu. Líta verður á þessa mynd sem einkenni gallaðs framleiðsluferlis, þar sem fólk (þar á meðal Barry Levinson) fékk að eyða framleiðslufé vegna persónulegra tengsla sinna, en ekki kunnáttu. Um er að ræða verkefni sem gert er til að fullnægja óskum lélegs fólks um velgengni í starfi og voru fyrrnefndir stórleikarar látnir blekkjast til að taka þátt í því. Það er eina skýringin sem getur verið. PS: Kosningavillan í tölvunum var vegna tvöföldu bókstöfunum í Dobbs, Kellogs og Mills. Auðvitað var það, hvað annað gæti það verið þegar þú skrifar handrit og getur ekki greint tölvu frá uppþvottavél.