Ég er hissa á því að af öllum umsögnum sem ég hef horft á virðist enginn hafa tekið eftir einu af aðalatriðum þessarar myndar, eða að minnsta kosti hvernig ég sá hana. Þetta virðist vera ein stór samkynhneigð fantasía, tjaldfatnaður, veglegur nakinn Ferdinand, ákveðin kynferðisleg spenna milli Ariel og Prospero, og sem lokahápunktur, hópur karla í þröngum sjómannajakkafötum að dansa á hornpípu. Öll þessi nálgun, þegar þú hefur vanist henni, gefur þér alls kyns frábærar senur og myndir. Sjónin af saklausum Ariel sem er dreginn í átt að ógeðslegum nakinni Sycorax til að framkvæma "jarðbundnu og viðbjóðslegu skipunum sínum", er eitt það myrkasta sem ég hef nokkurn tíma séð í Shakespeare-mynd. Hins vegar í lok myndarinnar var ég orðinn þreyttur á stílnum og síðasta hornpípudansinn var bara of mikið til að taka. Samt í heildina er þetta áhugaverð túlkun á leikritinu.