Og ég meina ofurlétt. Þessi mynd inniheldur fjórar risastórar stjörnur, um það bil þrjá og hálfan brandara og ekkert umfram það. Það er í rauninni ekki of mikið að segja um þennan óþef, annað en að þó hún hafi nokkra mjög góða bita, þá er flest það ekki mjög fyndið. Það virkar heldur ekki sem rómantík. Hvað með sem rómantísk gamanmynd? Ekki á lífi þínu. Flestar samræðurnar eru allt of flatar til að vera háþróaðar, miklu síður skemmtilegar. Það sem er í raun til skammar er að forsendan er alls ekki slæm. Þessi mynd hefði getað verið svo miklu meira, sérstaklega með allri nýlegri áherslu á suma svikaleiðina sem kvikmyndir eru kynntar á, ásamt fölskum tilvitnunum frá gagnrýnendum. Kvikmyndin afhjúpar ógrafað yfirráðasvæði blaðamannakranssins -- allar kostnaður greiddar ferðir fyrir blaðamenn sem skrifa næstum alltaf góða dóma. En í stað þess að kanna það sem hefði átt að vera ættbálkur brandara, helgar hún allt um það bil þrjár mínútur til þessa svæðis og heldur áfram í leit að ömurlegri rómantík myndarinnar. Sama með persónu Catherine Zeta-Jones -- hina vælandi, sjálfhverfa. kvikmyndastjarna. Zeta-Jones stendur sig vel með það sem hún hefur gefið, en hún hefur nánast ekkert gefið. Þetta er allt einsleitt drasl sem lítur mjög föl út í samanburði við sumt af því sem við höfum heyrt um stjörnur í gegnum tíðina. Þegar upp er staðið er erfitt að skilja hvað varð til þess að Zeta-Jones, Julia Roberts, John Cusack og Billy Crystal skráðu sig um borð. þetta dæmda skip, sem sekkur eins og endursýning á "Ástarbátnum". Reyndar, eins og gamli brandarinn segir, ættu þeir að hafa gleymt handritinu og kvikmyndað samninginn. Það myndi líklega gera betri sögu. Svo, farðu á undan og segðu okkur, kvikmyndagerðarmenn, hvað hefurðu á þessum stjörnum sem fékk þær til að birtast í þessu?