Allir þeir sem gagnrýna The Sopranos fyrir staðalímyndir sínar af Ítölum hafa ekki séð neitt fyrr en þeir hafa fengið að skoða þessa kornbolta glæpamynd sem fjallar um fjölskyldu sem er svo pirrandi að maður vill næstum því að hún sé nudduð út. þetta klan er ekki svo slæmt, en tveir litlir strákar þeirra - annar algjör brjálæðingur, annar ógeðslega krúttlegur kúkur - eru óþolandi, á meðan eldri sonur þeirra og Pollýanna dóttir keppa af kappi um fyrirlitningu áhorfenda. En afi þeirra allra er, jæja, afi. Eins og hann er leikinn af Chic Sale (í fullri "Dag-nabbit!" ham) þjónar hann sem siðferðilegur áttaviti kvikmyndanna, og kastar inn fullt af málflutningi um "dang, dirty útlendinga" til góðs. Ef þetta eru góðir krakkar, er engin furða að leikarar þess tíma, sem léku vonda, urðu stórstjörnur. Ekki það að það sé einhver stjörnuleikur að finna meðal glæpaleikara, en þeir sýkna sig að minnsta kosti betur en hina grimma Leeds-fjölskylda . Óhæfu lögreglumennirnir fá ekki einu sinni nægan skjátíma til að koma hlutunum frekar niður. Aðeins Walter Huston, sem héraðssaksóknari, lyftir upp klisjukenndu efninu í tilgangslausum tilraunum sínum til að blása smá látleysi í þessar dúllur. Myndin á hrós skilið fyrir að vera snemma innkoma í það sem myndi reynast mjög vinsælt að þagga niður í vitni. formúlu, og hún hvikar ekki í lýsingu sinni á harðbitnum undirheimalífsstíl, en það eru einfaldlega betri - og minna útlendingahatur - dæmi í tegundinni.