Ég gef ekki kvikmynd eða þátt tíu mjög oft en þessi þáttur snerti taug á þann hátt sem enginn annar þáttur hefur gert. Ég fann alla seríuna á mysoju.com og fannst forsendurnar áhugaverðar svo ég kíkti á. Ég varð ekki fyrir vonbrigðum með það sem ég sá; Mér var hrært. Þessi saga helst í blíðu hliðinni þar sem aðalpersónurnar flytja okkur í gegnum atriðin. Sumire Iwaya, sem Koyuki leikur hugsi, sýnir okkur mannlegt eðli þar sem hún vill koma í veg fyrir að vandræði séu sýnd. Enginn vill raunverulega leggja sál sína út fyrir framan sjónarhorn maka. Svo í staðinn skiptir hún manneskju, leikin af yndislegum Matsumoto Jun, sem gæludýr. Þetta gæludýr er eins og hver önnur skepna sem við myndum líta á sem gæludýr. Munurinn; hann getur hefnt sín á sama hátt, þegar allt kemur til alls er Momo maður, ekki hundur. Þar sem komið er fram við hann eins og gæludýr bregst hann við aðstæðum hvernig hundur gæti brugðist við. Hún eyðir tíma með nýja kærastanum, Momo verður afbrýðisamur. Það er þegar hún áttar sig á því að gæludýrið hennar er ekki bara gæludýr sem kynferðisleg spenna á milli þeirra tveggja byrjar að verða þykk - Momo er dans undrabarn. Hugsun hennar breytist hægt og rólega þegar við förum að sjá hugsanir hans sjálfs. Matsumoto tekur okkur frá því að sjá persónu sem er mjög einvídd í upphafi, í tvívídd þegar við sjáum að hann er dansari, í þrívíddar persónu þegar við sjáum hann byrja að falla fyrir húsbónda sínum sem manni, ekki sem hundi. Að mínu mati er það þess virði að horfa á þessa sögu bara til að sjá þessa persónu þróast. Auk þess leikur Matsumoto Momo af svo eymsli að þú byrjar næstum að óska ​​þess að þú ættir einn líka. Hvorugur vill hugsa um framtíðina og hvernig samband þeirra mun breytast, en eins og Momo (nafnið sem hún gefur honum eins og maður myndi nefna nýja hvolpinn sinn) segir vissum við bæði að þetta myndi ekki endast. Horfðu á þennan þátt með opnum huga, það er þess virði.