Ég var nýbúinn að verða vitni að mynd sem að öllu leyti hefði átt að vera fóður fyrir annars flokks MOW á Lifetime...en treystu Írum til að halda henni frá því að vera allt annað en sakkarín. Uppsetningin allt nema ÖSKUR „Hér eru skilaboð um það sem er SANNLEGA mikilvægt í lífinu“ en framkvæmdin var langt í „Sjáum bara hvað við getum komist upp með, hérna.“ Það hjálpar að hafa tvo frábæra leikara í aðalhlutverkum - - James McAvoy (sem Rory) og Stephen Robertson (sem Michael). Þó að Rory sé boðinn fram sem hinn næstum heilagi -- skipti ekki máli tungumálið og viðhorfið, hann er "lífsaflið" í þessu verki og hefði auðveldlega getað verið óþolandi í að lokum "umhyggja" viðhorfi sínu - McAvoy heldur honum nógu skörpum til að halda hann frá því að vera of sætur. En opinberunin er Stephen Robertson sem Michael. Ekki síðan Leonardo Di Caprio í "...Gilbert Grape" hefur náð svo fullkomlega manneskju með eymd að ég fór að trúa því að hann væri í raun og veru leikari með heilalömun. Og augun hans... Guð minn góður, hann getur rifið þig í sundur með þeim. Þessi mynd er, til að orða Rory, f****n' mögnuð. Farðu að sjá það. Taktu kassa af Kleenex og njóttu hvers velunninna tára...og hlæja.