Sérhver kvikmynd um seinni heimstyrjöldina sem gerð var í seinni heimstyrjöldinni af bresku framleiðslufyrirtæki á sér enga síðari tíma jafningja að mínu mati, með virðingu. Samruni svo margra hluta sem mér er nærri og mér þykir vænt um er í At Dawn We Dive: sem afkomandi Horatio Nelson aðmíráls og nemandi í öllum þáttum seinni heimsstyrjaldarinnar og sérstaklega sjóhernaði, er ég hlynntur myndum af undirbátum og athöfnum í norðri. Atlantshafið og sérstaklega þær sem innihalda þýsku hlið málsins. Fyrir þá sem ekki þekkja forgangsröðun skotmarka er árás á óvinaherskip stærsti atburðurinn sem kafbátur getur vonað að lenda í og ​​svo sjaldgæft tækifæri myndi þróast furðu svipað og við sjáum hér. Hraðinn er vísvitandi og dæmigerður fyrir verkin sem koma út úr Ealing, Rank og British-Gaumont myndverunum á sínum tíma: í hreinskilni sagt vil ég frekar rólegri, heilalegri nálgun þess vegna mannúðar og raunsæis sem vekur mun betur en nokkur offramleidd Hollywood kvikmynd nokkurn tíma gæti. Þetta minnir mig á The 49th Parallel eftir Powell og Pressburger þökk sé hinum kraftmikla sannfærandi Eric Portman, sem er í uppáhaldi hjá mér. John Mills fær seinni reikninginn og minni leturgerð í titlunum, þannig að þetta er greinilega ætlað að vera mynd Mr. Portman en allur leikhópurinn skín. Hvað titlaröðina varðar, er ég sá eini sem er algjörlega heillaður af hinni yndislegu Gainsborough Girl frá Gainsborough Production fyrir CGI?