Þetta er önnur Eytan Fox myndin sem ég hef séð. Hinn frábæri leikari, Lior Ashkenazi, sem lék í Walk on Water, fer einnig með lítið hlutverk í þessari mynd. En hinar raunverulegu stjörnur eru ungu Ísraelsmenn sem búa saman í lítilli íbúð - Noam (Ohad Knoller), Lulu (Daniela Virtzer) , og Yelli (Alon Friedman); og Palestínumaðurinn sem gengur í lið með þeim - Ashraf (Yousef 'Joe' Sweid). Það er einhvers konar Friends/Sex in the City hlutur í gangi (aðallega samkynhneigðir) og þeir vilja bara allir að stríðinu ljúki svo þeir geti haldið áfram lífi sínu í friði. En það er kjaftæðið. Sama hversu mörg veggspjöld þú setur upp eða hversu mörg raves fyrir frið þú hefur, stríðið mun ekki taka enda. Margir hafa reynt í gegnum árin að koma báðum hliðum að borðinu, en þeir vilja bara halda því áfram af hvaða ástæðu sem er. Það eru margir í Ísrael, bæði þar og hér í Bandaríkjunum, sem vilja bara allt og vilja ekki íhuga frið. Það eru margir á palestínsku hliðinni sem virðast vera atvinnulausir ef friður kæmist á. Það er engum í hag að binda enda á þetta stríð og börnin þjást. Þetta er alltaf í huga þínum þegar þú horfir á þessa fyndnu og grípandi mynd. Það mun ekki hverfa. Þú veist að eitthvað hörmulegt á eftir að gerast og auðvitað gerir það það. Með tilfinningarnar á báða bóga í gangi, og hefnd sem hvatning, gerast harmleikur alltaf, og það er það sem gerir þetta að fullorðinsútgáfu af Friends/Sex in the City. Það er engin yfirborðsmennska. Þetta er raunverulegt líf og það var fallegt að sjá.