Það er kaldhæðnislegt að leikrit sem hefur ekki verið tiltækt á kvikmynd eða myndband í svo langan tíma, ARMS AND THE MAN hefur verið nokkuð stöðugt aðgengilegt á sviði í gegnum árin frá frumraun þess árið 1894 - ekki að litlu leyti vegna þess að það hefur elst svo vel sem heilsteypt ádeila á náttúruna um hetjudáð og stríðsrekstur. Alltaf þegar heimurinn sekkur í deilur virðist ARMS AND THE MAN svífa sem sífellt tímabærara og viðeigandi. Þetta er leikritið sem Oscar Strauss breytti (þar sem flestar bestu hugmyndir Shaw slepptu) í hina vel heppnuðu óperettu, SÚKKULAÐHERMANNINN (þegar Hollywood fékk að *það* skildu þeir eftir síðustu leifar Shaw frekar en að borga honum fyrir réttindin - hann var þá sjálfur Óskarsverðlaunahafi). Þó að það besta við Shaw hafi alltaf verið hugmyndir hans og samræður hans frekar en berum fléttum, í ARMS AND THE MAN, þá glitrar söguþráðurinn líka og meistarinn stjórnar hamingjusömum endum fyrir alla hlutaðeigandi. Unga Raina (Helena Bonham Carter), dóttir liðsforingja og ríkasta mannsins í bænum hennar, er trúlofuð yfirburða liðsforingja í búlgarska riddaraliðinu og allt virðist í góðu þar til svívirtur málaliði (Pip Torrens) hinum meginn klifrar upp á hana. frárennslisrör á flótta undan orrustunni þar sem her hans hefur verið vísað áleiðis. Eins og venjulega í Shaw-ádeilu er ekkert eins og það sýnist í fyrstu og samfélagssáttmálar eru settar á hausinn í ljósi einfaldrar - og ekki svo einfaldrar ástæðu. Það eru engir "góðir krakkar" eða "vondu krakkar", bara fólk af ýmsum flokkum sem kemst af með bestu viti - rétt eins og lífið er bara betra - og náttúrulega með Shaw er vitsmunagæðin fínlega slípuð frá öllum hlutaðeigandi. Snemma (1932) kvikmyndaútgáfa (úr eigin handriti Shaws) af þessari hefðbundnustu og hefðbundnu fyndnustu sviðsádeilu Shaws, og ein af fyrstu hans til að gera alvöru högg hérna megin Atlantshafsins, hefur lengi verið á meðal þeirra sem saknað hefur verið. Shaw seldi ekki sýningarréttinn á leikritum sínum - gaf þeim aðeins leyfi í 5 ára tímabil, og svo virtist sem hljóðtækni sem gerði 1932 kvikmyndir líta frumstæðar út aðeins nokkrum árum síðar, að Shaw endurnýjaði ekki leyfið til að sýna þær. . Þar af leiðandi erum við gríðarlega í skuldum BBC fyrir að gefa loksins út 1987 útvarpsútgáfuna þeirra í DVD-kassa með níu öðrum glitrandi leikritum. (Dálítið sorglegt, PYGMALION, sem margir líta á sem besta Shaw, kemur síst vel út á þessu setti í framleiðslu með Lynn Redgrave og James Villiers.) Jafnvel parað, eins og það er á DVD-disknum sínum, við hinn minna áhrifamikla eina þátt, A MAN OF DESTINY, ARMS AND THE MAN skapar algjöran fjársjóð. Helena Bonham Carter hélt áfram, eftir að hafa skorið tennurnar í sjónvarpshlutverkum sem þessum, á stóran kvikmyndaferil sem mun koma mörgum áhorfendum í þetta frumhlutverk. Þeir ættu ekki að verða fyrir vonbrigðum, því fröken Carter sýnir frammistöðu í takt við það lagskiptu sakleysi sem áhorfendur hafa búist við af henni, en undir nokkuð fótgangandi stjórn James Cellan Jones (og þrátt fyrir jafn fallega og vel athuguðu líkamlega framleiðslu BBC). Skaðlegur eldur hlutverksins (og hneykslan yfir því að vera vanmetin í síðasta þætti) er aðeins um 80% af möguleikum þess. Það sama má segja um hina raunverulegu stjörnu verksins, Pip Torrens, sem Bluntschli „Svisslendinginn“. Þetta er fínn, aðlaðandi frammistaða, en fer ekki í líkamlega gamanmynd sem felst í fyrstu senu þar sem ungi hermaðurinn getur varla haldið sér vakandi þrátt fyrir lífshættu sína. Þrátt fyrir þessa fyrirvara er þetta heilsteypt framleiðsla á dásamlegu leikriti sem flutt er til leikritsins. lítill skjár með yfirvegun. Hún á skilið að sjá víða og helst kalla á enn líflegri endurgerð á stórum skjá með stílnum og spennunni frá nýlegri endurgerð á AN IDEAL HUSBAND eftir Wilde. Nánast *hvað sem er* ARMS AND THE MAN ber að þykja vænt um og með mikilli heppni fáum við jafnvel að lokum að sjá upprunalegu útgáfuna frá 1932. „Þar til eitt eða annað kemur upp á yfirborðið mun þessi framleiðsla þóknast öllum sem elska góða Shaw.