Ég elskaði upprunalega P.H. og var nokkuð sáttur við Bloodwings (II)og Ashes to Ashes (III), þá sá ég hluta IV. Oh boy..... Sem Pumpkinghead áhugamaður gerði ég mitt besta til að gefa hluta 4 eins mikið kredit og ég gat, en það er frekar slæmt. Brúðkaupsmóttökubaráttan strax í upphafi myndarinnar er hryllileg klúður fyrir eitt. Söguþráður Hatfield og McCoy er óskiljanlega heimskulegur og klisjulegur. Hvernig komust framleiðendurnir upp með að nota þennan þreytta fjölskyldudeilur? Vá, ótrúlegt. Leiklistin, fyrir utan Henrickson, er undir meðallagi. Söguþráðurinn og handritið eru geðveik. Raunveruleg klipping og kvikmyndataka er í meðallagi, sem og leikstjórnin. Ég meina, myndin er ekki algjört tap. Eins og alltaf: Mér finnst mjög gaman að horfa á Pumpkinhead, ég elska að sjá Haggis nornina og finnst gaman að horfa á draug Harleys í verki. En allar þrjár persónurnar höfðu ALLT of mikinn skjátíma. Ég hélt að Haggis og Harley myndu hætta að fara út á kvöldverðarklúbb til að borða kvöldmat og drekka, eins og þau voru að vera vinkona í klefanum sínum. Niðurstaðan er.... Er sú að ég vildi að allar persónurnar í þessari æluhátíð söguþráðar væru dauðar innan 20 mínútna frá upphafi myndarinnar. Hvaðan fær Sci-Fi þessa svokölluðu "kvikmyndaframleiðslusérfræðinga" samt!? Ég gæti gert betur við að skrifa handrit steinkaldur drukkinn. Ég er viss um að það var takmarkað fjárhagsáætlun og allt, en komdu! Sjáðu það ef þú ert aðdáandi hinna þriggja, en bara einu sinni. Og farðu svo til baka og haltu þig við upphaflegu tvö. Skammastu þín Sci-Fi!!!!