John Huston gerði margar merkilegar og eftirminnilegar myndir. Þær sem oftast og auðveldast var að rifja upp voru gefnar út löngu áður en hann lést árið 1987. Það var hins vegar það ár sem minnti okkur á að Huston var enn á toppnum eins og sést af dyggri aðlögun hans á hinni margrómuðu skáldsögu James Joyce „The Dead“. " Einu sinni fyrir löngu síðan spurði mjög vitur maður að nafni Doc mig: "Fyrir "The Dead" ekki ótrúlega líflegri og bjartari en allar aðrar sögur í Dubliners? Ég hef tilhneigingu til að halda að svo sé. Sagan og myndin innihalda báðar nokkrar af samfélagslegum athugasemdum og gagnrýni Joyce, en að mestu leyti mála hlýlega og ástríka mynd af Írlandi sem Joyce sjálfum var svo oft áleitinn og myndi fara fljótlega. Meðferð Hustons á söguhetjunni Gabriel Conroy, sem gerir sér grein fyrir því að heimurinn eins og hann sér hann er ekkert annað en blekking, er einfaldlega merkileg. Að halda því fram að myndin skorti söguþráð er að missa af tilganginum. Eins og með alla Dyflinnarbúa Joyce, er söguþráðurinn - þótt vissulega sé til staðar - ekki í brennidepli. Söguþráður er aðeins tæki til að miðla skýringarmynd söguhetjunnar. Auk þess sem virðist skortur á aðgerðum er satt að segja lítið um samræður í smásögu Joyce fyrir leikstjórann að styðjast við. Hæfni Huston til að þýða það sem Joyce setur í orð yfir í myndefni er líklega mesti sigur myndarinnar. Tilfinningar, hugsanir...óþægindi Gabriels í dansinum...allir þessir óáþreifanlegu hlutir hrökkva til lífsins og komast í fang áhorfandans í túlkun Hustons. Að halda því fram að Huston hafi mildað gagnrýni rithöfundar síns á samfélagið missir aftur marks. Þó að "The Dead" sé kannski málað með glaðlegum blæ, þá er sjálfsánægja og tilgerð persóna myndarinnar aðeins athugasemd við samfélagið á smærri skala: við erum ungar gamlar frænkur; hinn vandræðalega drukkinn; tenórinn með hálsbólguna; eiginkonan með dapurlega, regnbleiktu leyndarmálinu; jafnvel sjálfsblekkingu miðaldra maðurinn. En "The Dead" stangast á við titilinn. Þetta er ekki dökk saga. Það er í rauninni heldur ekki svo svart. Gleymdu eitt augnablik snjónum sem fellur á lifendur og dauða og eðlislægri táknmynd í honum; gleymdu hrörnunum í lífi sem Gabriel vaknar til í lok myndarinnar: það er aðeins með eyðileggingu þeirra blekkinga sem Gabriel hefur um sjálfan sig og heiminn sinn sem hann getur sannarlega haldið áfram. Þannig er miðpunktur myndarinnar. Slíkt er miðpunktur lífs okkar.