Ég sá aldrei neitt uppistand frá John Leguizamo áður en ég horfði á Freak, og eftir að hafa séð það aftur í gamanmynd HBO nýlega var það betra, líflegra og með hlutum sem ég gat ekki skilið alveg áður, þegar ég var 14 ára. Spike Lee stóð sig frábærlega í leikstjórn og hélt sjónrænu sjónarhorninu í takt við leikhús Leguizamo og stíl persónulegrar frásagnar; það er efni og stíll sem renna saman en áberandi. Við fáum gífuryrði Leguizamo um kynþátt og kynlíf (hlutirnir um kynlíf eru klassískir), en mikið af því snýst um fjölskyldu og það sem er enn í fersku minni er um föður hans. Jafnvel þegar það er orðið dimmt í sumum sögunum, þá er eitthvað ferskt eða brjálað eða tilviljunarkennt sem Leguizamo dregur fram til að hlæja og það virkar oftar en ekki. Ef eitthvað fellur niður (fyrir mig alla vega) gæti það verið persónuleiki hans hér og þar. En þegar á heildina er litið er þetta svona skemmtilegt efni sem er ekki stíft, en er svo satt við sjálft sig að það svíður. Finndu það ef þú getur!