Dumland einblínir á líf einnar (amerískrar?) fjölskyldu... Faðirinn; ofbeldisfull og ruddaleg manneskja sem elskar að prumpa og nota blótsyrði og hefur enga endurleysandi eiginleika. Móðirin; sem virðist vera ofsóknarbrjálaður geðrof, segir í raun aldrei mikið. Sonurinn; óljós pirrandi endurtekinn lítill náungi. Hreyfimyndin er einföld og gróf en hentar vel sögunum og persónunum. Þættirnir voru upphaflega aðeins fáanlegir á vefsíðunni davidlynch.com en hafa nú verið gefnir út á DVD. Það eru 8 þættir á DVD disknum og stutt yfirlit fylgir: 1- Nágranninn: Við hittum nágranna í næsta húsi og komumst að þremur hlutum um hann... hann er með mjög fallegan skúr, hann er bara með annan handlegg og finnst gaman að að gera óþekka hluti með endur.2- Hlaupabrettið: Við komumst að því að eiginkonan hefur hneigð til hreyfingar, en eiginmanninum finnst það í rauninni ekki góð hugmynd. Að lokum er æfingahlaupabrettið sigurstranglegt.3- Læknirinn: Faðirinn lendir í óheppilegu slysi með óvarinn straumvír... skoðun læknisins er nokkuð ítarleg (ef ekki óhefðbundin) en greiningin er "þú ert fullkomlega eðlilegur" (en við vissum það).4- Vinur heimsækir: Eftir rifrildi við nýju fatahífuna kemur vinur í heimsókn (Trúðu það eða ekki, hann á einn! en eftir að við hittum hann getum við skilið hvers vegna), kemur ekkert á óvart þegar hann segir okkur hvaða áhugamál hans eru.5- Get The Stick: Við hittum annan nágranna, hann er með prik fastan í munninum (þó við komumst aldrei að því hvernig hann komst þangað). Því miður verður það erfiðara (og ofbeldisfyllra) að taka prikið úr munni náunga síns... en hann er sigursæll á endanum... Jesús sumir geta verið vanþakklátir!!!6- Tennurnar mínar blæða: Þetta var uppáhalds þátturinn minn... og var líka mest hugrenninga- og pirrandi (hmm, hvað segir það um mig??). Ekki viss um hvers vegna tönnum sonarins fór að blæða, en trúðu mér þegar ég segi að það hafi verið lágmark fyrir söguþráðinn. Sem er oxymoron, þar sem sagan hafði engan söguþráð. En hafði skemmtilegan endi (sem tekur þátt í flugu)!!7- Bob frændi: Eftir að hafa hitt Bob frænda og eiginkonu bob frænda fáum við ákveðna tilfinningu að Dumbland genasamstæðan sé mjög grunn. Bob frændi er veikur náungi (ég skal ekki fjölyrða um það, svo ég spilli því ekki fyrir þig). Eiginkona Bob frænda gengur örugglega í buxunum í fjölskyldu sinni... og faðirinn endar örugglega röngum megin við hnefann (og eyðir restinni af heimsókninni í að kúra í tré í bakgarðinum).8- Maurar: Eftir heimilið læðast inn af maurum og misgetin tilraun til að pödduúða þá fer út um þúfur... hann endar með því að úða sig í andlitið með pödduúðanum og fer að ofskynja. Maurarnir settu upp stórkostlegan söng- og danssýningu... hann gengur berserksgang við að reyna að drepa þá, vindur upp á sig gifs um allan líkamann... og segjum bara að maurarnir hefni sín á endanum. Eins slæmar og þessar sögur eru, það er eitthvað sem þvingaði mig áfram til að horfa á þá. Þeir gefa aðra innsýn í huga eins af uppáhalds leikstjórunum mínum. David Lynch. Kannski voru þau útrás fyrir hann, til að losna við eitthvað af ofbeldisfullum hugsunum hans?? Ég hló reyndar upphátt á mörgum stöðum í þáttunum. Margir þættir eru fáránlega fyndnir!!