... Þú getur ekki beint ýtt henni úr vegi, því hún er gömul; og ef þú værir í góðgerðarstarfsemi gætirðu sagt að erfiði gangurinn sem hún röltir um sé í raun ekki henni að kenna. Engu að síður, við þessar aðstæður er oft erfitt að verða ekki pirraður þegar þú finnur sjálfan þig að draga hælana í kjölfar hennar. Svo er það með „The Pallbearer“, tilraun til að gera eitthvað „öðruvísi“ með rómantískri gamanmynd sem á þennan hátt er fyrst og fremst týnd af því að vettvangurinn er allt í lagi; svona eins og að sýna „breakdancing“ hæfileika þína í jarðarför ömmu og afa. Til að víkka enn frekar út myndlíkinguna (kannski óskynsamlega!); eins og gamla konan fer manni að finnast með uppsetningu myndarinnar að fráfall hennar sé ekki langt undan. Vissulega er þessi tiltekni „dauði“ ákaflega langdreginn, hægt og rólega rýkur samkennd okkar í örsmáum skrefum, um leið og niðurdrepandi komumst við að þeirri skilningi að málsmeðferðin stefnir aðeins í eina átt: Niður. Hægt er að sjá erfiðar tilraunir þess til „húmors“ koma kílómetra frá - aftur, ekki ósvipað og grimmilega óumflýjanleika dauðans! Með því að snúa aftur til ímyndarinnar „dragandi hæla“ er sýnt fram á að aðalpersónan, Tom, endurtaki þessa aðgerð endalaust. alla ævi. Ef það eru örugglega gráður af „aumkunarverðu“, þá er þessi safi hugsanlega nokkrum skrefum á undan öðru - frægara - hlutverki Schwimmer. Að finna sjálfan sig í þeirri óþægilegu stöðu að þurfa að samræma samúð áhorfenda við persónu sem er enn „vitlausari“ en Ross er vissulega erfið krafa jafnvel fyrir jafn „hæfan“ myndasöguleikara og Schwimmer, en ég býst við að hann geti fundið sök á sjálfum sér fyrir að skrá sig inn í nokkrar alvarlegar „bergmál“ aðstæður til að byrja með. Hvernig mun hann nokkurn tíma sleppa við frægustu túlkun sína ef hann er að velja handrit þar sem persónurnar gætu nánast verið „skiptanlegar“, jafnvel þótt aðstæðurnar séu það ekki? Maður með langvarandi menntaskóla hrifinn af einhverjum sem hann hefur ekki séð í mörg ár. Hljómar kunnuglega...? Paltrow er ekkert annað ef ekki bragðdauf í hlutverki sínu „Rachel“, en allt þetta að fara í gamla daga væri ef til vill fyrirgefanlegt ef áberandi MUNUR sem til staðar væru væru ekki svo ósamræmanlegir líka. Því miður er rómantíski þátturinn svo vel slitinn að hann er þráður og „bakgrunnurinn“ er svo óviðeigandi að það virðist sem besta leiðin til að lýsa myndinni sem útkoman er sem eitthvað „stíf“...! 2/10.