Freddy's Dead: The Final Nightmare byrjar þegar draumapúkinn Freddy Krueger (Robert Englund) skilur eftir ungling (Shon Greenblatt) í útjaðri Springwood án minnis um sjálfan sig, hver hann er eða hvers vegna hann er þar. Lögreglan á staðnum tekur hann upp og fer með hann á ungmennamiðstöð þar sem barnageðlæknirinn Maggie Burroughs (Lisa Zane) tekur viðtal við hann, hún finnur dagblaðsklippa í vasa hans sem leiðir þau tvö að Elm Street í Springwood þar sem þau uppgötva að engin börn búa þar & því drepa engin fórnarlömb fyrir Freddy neinn. Það kemur allt í ljós að það er vandað plan Freddy að finna dóttur sína og nota hana til að flýja Springwood. Þegar Maggie áttar sig á því hvað Freddy er í höndum hennar og sumir krakkar ákveða að þeir verði að drepa Freddy í eitt skipti fyrir öll...Leikstýrt af Rachel Talalay var þetta gert með það í huga að vera síðasta myndin A Nightmare on Elm Street sem á þessum tíma hafði náð fimm, auðvitað, eins og allir hryllingsmyndaaðdáendur vita, ef það er enn til peningur að vinna úr sérleyfi eða persónu þá er engin leið í helvíti Freddy's Dead: The Final Nightmare átti að verða sú síðasta sem auðvitað var ekki 't. A Nightmare on Elm Street serían hefur verið tilvalið minnkandi ávöxtun þar sem myndirnar lækkuðu í gæðum eftir því sem leið á seríuna þar til við komum hingað og Freddy's Dead: The Final Nightmare sem fyrir mína peninga er líklega verst af þeim hópi. Myndin hreyfist á hæfilegum hraða og hún er sjaldan leiðinleg en hún er svo kjánaleg, barnaleg og líður eins og einhverskonar lifandi teiknimynd með hræðilegum hryllingssenum sem virðast vera milljón kílómetra frá spennuþrungnu og áhrifaríku frumlagi frá níunda áratugnum. Atburðarásin þar sem steinarinn Spencer er fastur inni í tölvuleik sem Freddy spilar er hræðileg ein og sér en svo erum við meðhöndluð með myndum af líkama hans aftur í raun og veru skoppandi um húsið frá vegg til vegg og gólf upp í loft sem er alveg það mesta. fáránlegt sem ég hef séð í nokkurn tíma, eða kannski fyrstu atriðin þegar John Doe krakki dettur úr flugvél niður til jarðar alveg eins og Coyote teiknimyndapersónan í Road Runner teiknimyndunum eða fáránleg sjón af Freddy að hóta heyrnarlausum Carlos með nælur sem hann ætlar að sleppa í gólfið til að gefa frá sér mikinn hávaða eða þegar hann drepur hann á endanum með því að skafa hnífana yfir töflu. Þú getur ekki tekið þessu alvarlega og ég sat bara þarna og trúði ekki alveg því sem ég var að sjá. Þegar þeir reyna loksins að drepa Freddy fær hetjan leynilegt öflugt sérstakt vopn, já, það er rétt par af pappa 3-D gleraugu! Persónan er léleg, samræðan er léleg og söguþráðurinn er ruglingslegur, hún festist ekki í raun við Elm Street samfelluna & í heildina er myndin svolítið rugl, það besta sem ég get sagt um hana er að hún hefur alveg smá óviljandi húmor og það er svo sannarlega hægt að hlæja að honum. Myndin er í miklum tónvandamálum þar sem hún reynir að vera dökk, ógnvekjandi og óheillavænleg en samt er hún svo kjánaleg og lítur einfaldlega fáránlega út stundum að allar tilraunir til að vera alvarlegar falla algjörlega í taumana. Það er ekki mikið bóluefni í þessum, það eru sumir afklipptir fingur, einhver stungur, einhver dettur á naglabeð og það er allt. Líkamsfjöldi er mjög lítill hér með aðeins þrjú dauðsföll. Síðustu tuttugu mínúturnar af Freddy's Dead: The Final Nightmare voru í raun teknar í þrívídd þó útgáfan sem ég sá sýndi þennan hluta sem eðlilegan svo ég get ekki tjáð mig um hversu vel þetta virkar eða virkar ekki en þú getur sjáðu örugglega myndir sem eru ætlaðar til að sjást í 3-D sem nýta ferlið. Tæknibrellurnar eru breytilegar, sumar eru frekar góðar í rauninni á meðan aðrar eru hræðilegar og brenniförðun Freddys að þessu sinni lítur frekar léleg út. Þetta virðist hafa haft kostnaðarhámark upp á um $5.000.000 (það var 12.000.000 $ í miðasölu um helgina) og myndin er með nokkrum fallegum sjónrænum snertingum og gaggum sem gerir málið enn meira teiknimyndalegt en það er nú þegar. Leikurinn er virkilega lélegur miðað við aðalhlutverkin þó að það séu nokkrar skrýtnar myndir, þar á meðal Tom Arnold & Roseanne, Johnny Depp og rokkarinn Alice Cooper. Freddy's Dead: The Final Nightmare er líklega það versta af allri seríunni og fyrir utan óviljandi hláturgildi það er ekki mikið hér til að mæla með eða njóta. Aðdáendur seríunnar munu líklega líka við hana og verja hana en fyrir mér er þetta um það bil eins langt frá upprunalega klassíska sjokkeranum frá Wes Craven og það verður. Í kjölfarið kom New Nightmare (1994) sem reyndi að færa Freddy Krueger og þáttaröðina í nýja og aðra átt.