"Igor and the Lunatics" er algerlega óhæf og áhugamannleg tilraun að brjálaða-hippa-dýrkun-dráp-hryllingsmynd. Svo virðist sem meira að segja næstum tuttugu árum síðar var Charles Manson enn að hvetja of áhugasama en óhæfa ruslamyndagerðarmenn. Þetta er dæmigerð Troma framleiðsla, sem þýðir með öðrum orðum, það er mikið af leiðinlegum og algjörlega óviðkomandi bólstrun myndum til að fylgja vitlausu söguþræðinum. Það er svolítið af handahófi og tilviljunarkennd nekt á sýningunni sem er ekki slæmt en þetta er allt svo mjög tilgangslaust og ljótt að það verður pirrandi á að líta. „Igor and the Lunatics“ er svo örvæntingarfullt að það er meira að segja verið að nota mikið af myndefninu tvisvar, eins og til dæmis hringsagardráp. Hin samhengislausa söguþráður reynir að segja sögu hippadýrkunar sem stjórnað er af dópistanum og Charlie Manson-sinna Paul. Einn af lægri lærisveinum Páls, að nafni Igor, verður aðeins of upptekinn af biblíusögunum og eiturlyfjaorgíunum og veldur því smám saman að allur sértrúarsöfnuðurinn fer lengra niður í glæpsamlegt geðveiki. Bara til að útskýra með smá dæmi hversu brjálaður Igor er: hann rífur hjartað beint úr brjósti mjög kynþokkafullrar svartrar ferðastúlku! Það er pirrandi hljóðgervil og nokkur virkilega vandræðalega léleg gervi-listræn myndavélarbrellur, eins og hægfara myndefni og ógnvekjandi draumaraðir. Kannski er ein röð sem er meira og minna þess virði fyrir rusl ofstækismenn og það er þegar aumingja stúlka er skorin í tvennt með machete. Af engri sérstakri ástæðu heldur myndavélin skotinu af blaðinu í blóðugum maga í heilar fimmtán sekúndur.