Saga málað eftir tölum og miðlungs leiklist bjargað af einhverjum ekta lit - og nokkrum augnablikum sem eru virkilega dásamleg og djúpstæð. Hún fangar á áhrifaríkan hátt viðkvæma umskipti stúlku til fullorðinsára og fjallar á mjög næm og hugvitsamlegan hátt um menningarátökin sem helstu fjölskylduupplifir. , átök um vegaframkvæmdir, kynlíf aukapersóna og jafnvel háskólapersóna, dularfullan mann sem býr í skóginum, hópur kynþáttahatara, að minnsta kosti þrjú mismunandi karnival, ranghala staðbundinna kirkjupólitík, og áfram og áfram og áfram. Og allt þetta felur ekki einu sinni í sér hinn raunverulega miðlæga söguþráð, sem snýst aðeins um vonir, drauma og gremju tveggja stúlkna (og allra fjölskyldna þeirra) á tímamótum lífs þeirra. Ég var í raun hneykslaður þegar ég áttaði mig á því að allt átti að gerast á einu sumri (og að svo mikið af mynd náðist á 1,5 klukkustund!) Á endanum er myndin melódramatísk, sérhver söguþráður er fyrirsjáanlegur, stórir atburðir sem breyta lífinu. gerast og gleymast svo 10 mínútum síðar...og sumir af þessum atburðum eru afar ósmekklegir. Átakanlegasta er sú staðreynd að ein persónan er viðriðin hræðilegan glæp (í algerlega fyrirsjáanlegu „twist“) og er síðan algjörlega fyrirgefið og allt atvikið gleymt upp frá því. Að sama skapi er aukapersóna kynnt eingöngu til að deyja nokkrum mínútum síðar og veita annað „tvist“. Þetta er allt algjörlega vélrænt, allt til enda sem bindur snyrtilega saman alla lausu endana (jæja ekki allir, bara þeir sem myndin heldur að þér sé sama um.)