Eins og NIGHT STALKER og svo X-FILES setti þátturinn upp stórkostlegar aðstæður og aðalpersónurnar urðu að redda þessu. Ólíkt þessum voru hetjurnar ekki skildar eftir með tóma poka í lokin. Þeir höfðu yfirleitt áþreifanlegan árangur. Það kom líka skýrt fram að „góðu strákarnir“ væru í skítugu starfi þar sem þeir þurftu af og til að draga eitthvað viðbjóð. Ímyndunarafl, gáfur, leiklist sem tók sig ekki alltaf of alvarlega ... ég sakna þess. Ein ástæðan er sú að ég á erfitt með að hugsa um of marga þætti - BANACEK til hliðar - sem virkuðu eins vel við að taka áhorfandann og ná athygli þeirra strax. Rithöfundarnir voru frábærir í að setja upp afskaplega ósennilegar, ef ekki beinlínis ómögulegar aðstæður sem persónurnar þurftu síðan að finna skýringar á. skýringar sem oft tóku 90 gráðu beygjur yfir í hið greinilega óvænta en þrátt fyrir það voru þær samt skynsamlegar. Ég er líka sammála öðrum gagnrýnanda um að Anabelle-karakterinn hafi verið nokkuð vannotaður, en þegar hún var á skjánum var það ekki bara fyrir augnkonfekt. Hún var alveg hæfileikarík í sjálfu sér og stóð á móti tveimur karlkyns leiðtogunum þegar henni fannst tilgangurinn sem hún var að gera réttlæta það. Sjaldgæfur í þá daga. Sullivan? Ef hann væri ekki í ráðuneytinu væri hann að vinna fyrir KGB eða CIA. Hann er svona hrikalega duglegur, miskunnarlaus týpa. Hann veit hvernig heimurinn virkar og gerir sér grein fyrir hvað þarf til að vinna verkið. Konungur? Þetta er greinilega leikur hjá honum. Einn sem hann skarar fram úr og sem hann færir hugmyndir að spæjara/njósnaskáldsögum sem hann skrifar sem „alvöru“ starf sitt. Hann er sennilega skemmtilegastur á að horfa af þessum þremur, þó að þær eigi allar sínar stundir og oft líka. Ég er sammála því að síðari spunaþáttaröðin sem sýnir aðeins persónu hans skorti áhuga upprunalega.