Ég held í rauninni ekki að framleiðandinn George Lucas hafi í rauninni ekki ætlað sér að gera jafn hræðilega framhaldsmynd og "More American Graffiti" reyndist vera. En eftir á að hyggja var það fyrsta sprungan í þá sem virtist órjúfanleg brynja hans. Þessi mynd kom beint frá risastórri velgengni "American Graffiti" og framleidd í grundvallaratriðum á sama tíma og "Star Wars", þessi mynd var sú fyrsta sem Lucas tók með góðum árangri frá Coppola án þess að þurfa að nenna að leikstýra henni sjálfur. Útkoman er dæmigerður Lucas -- mun áhugaverðari hvað varðar uppbyggingu þess og hvernig það er ritstýrt en raunverulegt efni. Rithöfundurinn/leikstjórinn Bill Norton hefur fengið að nota margs konar mismunandi skjáhlutföll og klofna skjái til að mynda skrýtnar tengingar í myndunum. Þó að það sé áhugavert að sjá kaldhæðnislegar samsetningar á sögulínunum 4, sýnir stíllinn að lokum aðeins brotna eðli myndarinnar sjálfrar. Snilldar frumleg mynd Lucas fjallaði allt um vinahóp á hinu erkitýpíska „síðasta stóra kvöldi“ áður en skólanum lýkur og Kurt (Ron Dreyfuss) og Steve (Ron Howard) eiga að fara í háskóla. Eitt sem gerði þessa mynd að virka, þrátt fyrir að hún sé mjög episodic, er að þú varst með kjarnapersónurnar saman í byrjun og þær koma aftur saman í lokin. Það er ráðstöfun tímans, eins og í „Rebel Without a Cause“ eftir Nick Ray þar sem ákveðið tímabil verður mjög teygjanlegt og tekur á sig meiri merkingu en svo ákveðinn tími raunverulega myndi gera í raunveruleikanum, en allt gerist í kyrrstæðu rými. „Meira amerískt graffiti“ er í grundvallaratriðum hið gagnstæða -- rýmið er mjög kraftmikið, þar sem Toad (Charles Martin Smith) er í Víetnam, fyrrverandi kærasta hans Debbie (Candy Clark) djammar með hippum í San Francisco, Steve og Laurie (Cindy Williams) þátt í stúdentamótmælum í Berkeley og John Miler (Paul Le Mat) dragkappakstur á hálf-atvinnumannabrautinni. Í tilgerðarlegum fundi snemma í myndinni eru öll lögmál tekin saman til að horfa á John hlaupa, en eftir það nást þræðir ekki saman aftur og fléttast í sundur eins og þeir gera í frumritinu. Í staðinn klofnuðu þeir og við fylgjumst með persónunum í um það bil 3 ár, við sjáum bara ýmsa atburði á gamlárskvöld sem virðast vera 1967, 68 og 69. Það er auðvelt fyrir áhorfendur að ruglast og mér finnst það sanngjarnt. að segja að við gerum það. Þó að upprunalega myndin virtist þjappa mikilvægum atburðum og atburðarásum saman í óraunverulegan leikhústíma sem skapaði upplifun af nostalgíu, jafnvel fyrir þá sem aldrei upplifðu þessa atburði, dregur þessi framhald og teygir hina fáu söguþræði frá eftirmáli frumritsins og reynir að gera þær að heildstæðri kvikmynd. Bestu hlutar myndarinnar fyrir mér eru þeir með Candy Clark í SF og Charles Martin Smith í Nam. Sumir brandararnir falla að vísu flatt en stíll þessara hluta er áhugaverður og þeir mynda snyrtilega andstæðu hver við annan. Það hefði kannski verið hægt að gera góða mynd ef þessir þættir væru aðeins betri, og ef hinir þættirnir væru ekki svona dragbítar. Talandi um dragracing, þá var allt plottið með Milner að tala við erlendan skiptinema virkilega lélegt, ófyndið og það hjálpaði alls ekki að henda Mackenzie Phillips fyrir cameo. Þetta var bara enn eitt tilgerðarlegt augnablik, eins og þegar þeir útskýra í stuttu máli hvers vegna Curt er ekki í myndinni vegna þess að hann er nú þegar í Kanada. Í staðinn á Laurie bara annan bróður sem er í grundvallaratriðum eins og Curt en heitir öðru nafni og er nú leikinn af mjög leiðinlegum leikara. Það er svört ádeila á sumt af Víetnam dótinu, mjög svipað því sem ég myndi ímynda mér upprunalega hugmynd Lucas og John Milius að "Apocalypse Now" hefði verið. Og það er eitthvað af því oflætislega gaman í San Francisco senunum sem gerði fyrstu myndina skemmtilega. En samt ásamt þessu skemmtilega dóti, hefur þú restina af myndinni að draga það niður, eins og einhver vilji sjá Steve og Laurie rífast í hræðilegu úthverfisbústað sínum eins og þeir væru að fara í áheyrnarprufu fyrir Spielberg-mynd um skilnað og brotthvarf barna. Ég held að jafnvel þótt þessir hlutar myndarinnar væru ekki svo sársaukafullir, þá væri hún samt ekki í raun sambærileg við fyrstu myndina vegna þess að það er engin lokun og engin tilfinning um að koma saman aftur eða að einhver hafi lært neitt. Það endar bara á þeim tímapunkti þegar þeir urðu uppiskroppa með peninga eða eitthvað, ódýr eftirlíking af „Two-Lane Blacktop“ og svo margar betri myndir. Eins og upprunalega hefur þessi mynd hins vegar frábært hljóðrás af tímabilssmellum sem er sennilega þess virði að eiga sjálfs sín vegna og gerir myndina sjálfa næstum smekklega. Frammistöður Country Joe and the Fish eru frábærar og Scott Glenn, sem var ástfanginn af hippa á Candy Clark, er sjón að sjá - ég velti því fyrir mér hvort hann hafi jafnvel þá þurft að nota hárkollu? Ég gæti ómögulega mælt með þessari mynd, og samt hefur hún smá ástúð í hjarta mínu því ég elska frumgerðina svo mikið. Á tveggja áratuga fresti býst ég við að ég verði að prófa þessa mynd bara til að ganga úr skugga um að hún sé í raun eins verðlaus og ég man eftir henni. Þetta er veislumorðingi en það er eitthvað sem allir aðdáendur "American Graffiti" eða George Lucas almennt vilja sjá að minnsta kosti einu sinni eða tvisvar. Það sýnir hversu mikið átak getur farið í eitthvað og það getur samt reynst frekar hálfgert. Það fær mann til að hugsa um hversu mikið kraftaverk það er að Lucas gerði í raun svo góða mynd eins og "American Graffiti" til að byrja með, eins og allir þættirnir væru á sínum stað og allir viðeigandi guðir hefðu verið friðaðir. Því miður var það ekki raunin fyrir þessa mynd eða fyrir Bill Norton.