Fyrir mér er þetta enn ein af þessum myndum sem ég fékk að sjá á Z-rásinni í Los Angeles þegar hún var í notkun. Og það var önnur af þessum myndum sem ég sá þegar ég var ungur...og komst að því að það væri heimur þarna úti...ein sem ég vildi ekki sætta mig við. Að flytja til Los Angeles og fá að horfa á alþjóðlega kvikmyndagerð varð ansi mikið guilty pleasure áhugamálið mitt og hingað til hefur engin frumsýningarstöð jafnast á við "Z" rásina í sýningu sinni á alþjóðlegum kvikmyndum. Þrjár alþjóðlegu myndirnar sem festust í hausnum á mér unga voru „Spetters“, „Beau Pere“ og auðvitað þessi „Pixote“. Þetta var átakanlegasta og sorglegasta mynd sem ég hef orðið vitni að á ævinni. Þetta var líka ein af fyrstu myndunum sem fékk mig til að skilja að það ER munur á kvikmyndagerð: að skemmta og upplýsa. Leyfðu mér að vera hreinskilinn.. þegar ég ólst upp í litlum bæ á austurströndinni hafði ég ekki hugmynd um að eitthvað þessu líkt - að þessu marki - væri til. Allt sem ég vissi frá Suður-Ameríku voru bæklingar um stórkostleg brasilísk frí og að í Kólumbíu væri mikið um eiturlyfjasmygl. Svo kemur mynd eins og Pixote. Dapur. Truflandi. Óbilandi. Skelfilegt. Þú ert að horfa á: Börn. Þeir sem þurfa skjól, ást, skilning og allt þetta fá eru leið til að lifa af dag eftir dag með eiturlyfjum, kynlífi, ránum, stela, sofa á götum og á sadískum hópheimilum o.s.frv. Erfitt er að horfa á líf þeirra með öðrum götubörnum , vændiskonur o.s.frv., og maður fer að velta því fyrir sér HVERNIG er hægt að leyfa svona hlutum að gerast í þessum heimi. Pixote er ekki kvikmynd til skemmtunar heldur upplýsingamynd. Það sýnir átakanlegar og truflandi myndir - en það sýnir líf fyrir þessi daglegu götubörn.