Gone with the wind er ein vinsælasta bók sem prentuð hefur verið. Það er lang kvikmynd allra kvikmynda. Rómantíkin milli Scarlett og Rhett fékk fólk til að dreyma um allan heim og breytti aðalleikurunum í kvikmyndatákn. Spyrja má hvort það sé virkilega nauðsynlegt að gera framhald? Og ... það eru nokkrir stórir skór til að fylla. Jæja, þar var bókin fyrst. „Scarlett“ eftir Alexandra Ripley er, við verðum að viðurkenna, vel skrifuð og ber fulla virðingu fyrir heiminum sem Margaret Mitchell skapaði. Hún tekur upp nákvæmlega þar sem við skildum eftir kvenhetjuna okkar áður og leiðir okkur varlega frá arfleifð Mitchell inn í sína eigin fantasíu. Í bókinni Scarlett, ósigur eftir dauða Melanie og Rhett er að fara, ferðast til Charleston til að búa hjá tengdamóður sinni í von um að endurheimta ást Rhett. Dæmigerð stjórnunarhegðun hennar vekur enn og aftur mikla gagnrýni frá Rhett og rekur þá lengra í sundur ... þar til ákveðin bátsferð mun breyta öllu. Scarlett ber nú leyndarmál. Þættirnir fylgja bókinni nokkuð nákvæmlega þar til Scarlett kom til Írlands. Upp frá því skiptust bækur og seríur hægt og rólega. Raunverulegur endir er ólíkur, en auðvitað hafa báðar Scarlett og Rhett aftur saman. Tilkynnt var um framleiðslu seríunnar með alþjóðlegri leit að næstu Scarlett O'Hara. Mörg lönd gerðu sína eigin sjónvarpsþætti þar sem ungar leikkonur fóru í áheyrnarprufur fyrir þáttinn. Að lokum voru um tólf stúlkur valdar til að taka þátt í síðustu skjáprófunum og viðtölunum í Atlanta í Georgíu. Því miður fann framleiðandinn enga Scarlett meðal þessara leikkvenna. Sorglegt fyrir stelpurnar, mikil auglýsing fyrir þáttinn (hann var þegar seldur mörgum sjónvarpsstöðvum um allan heim áður en tökur hófust). Robert Halmi, framleiðandinn sem keypti réttinn á 'Scarlett', sagði að hann hefði fundið réttu leikkonuna á meðan hann horfði á sjónvarpið, hringdi í hana og tveimur dögum síðar skrifaði hann undir samninginn. Joanne Whalley-Kilmer (sem lék í 'Willow' og 'Scandal', nýjasta myndin sem Robert Halmi var að horfa á þetta trúfasta kvöld) er ekki Vivien Leigh, en hún er svo sannarlega Scarlett! Frammistaða hennar er ekki eftirlíking af Leigh, hún gerir persónuna að sinni eigin. Helsti munurinn á GWTW og 'Scarlett' er sú staðreynd að aðalpersónan þróast og vex sem manneskja. Þetta er forréttindi seríunnar, af hverju að afrita eitthvað sem hefur verið gert áður? Þar sem nær sjötíu ára bil er á milli fyrsta og annars sögusviðs er eðlilegt að báðir höfundar leggi áherslu á ólíkar hliðar persónanna. Á meðan Mitchell vinnur í kringum Scarlett við að takast á við afleiðingar borgarastríðsins og berjast fyrir Tara, Ripley leyfir Scarlett að horfast í augu við djöfla sína. Þetta finnst mér áhugaverðasti þátturinn í seríunni, við kynnumst Scarlett á annan hátt þar sem hún kemst að því að ekki getur allt alltaf farið eins og hún vill. Ég er algjörlega sammála valinu á Timothy Dalton sem Rhett Butler. Hann túlkar hann af þokka og kaldhæðni og er ekki eins pappafígúra en frammistaða Clark Gable. Restin af leikarahópnum var vel valið. Julie Harris er hjartfólgin sem móðir Rhetts, John Gielgud skilar mjög skemmtilegri frammistöðu þar sem afi Robillard og Sean Bean er alltaf upp á sitt besta að leika óhreina persónu, Lord Fenton hans gerir enga undantekningu. Lélegt val með Stephen Collins sem Ashley og Ann-Margret aðlögun Belle Watling var sóun á peningum. Búningar, leikmynd og staðsetningar eru vandaðir og sannfærandi. Nýbyggða Tara settið leit nákvæmlega eins út og það er áhrifamikil röð í seríunni þegar húsið birtist í fyrsta skipti. Er tilgangur í að gera framhald... Jæja, sex tímar af rómantík eru fyrir mig. Einn til að horfa á!