Ég horfði á "Elephant Walk" í fyrsta skipti í um 30 ár og vakti athygli hversu svipaður söguþráðurinn er hinni miklu betri "Rebecca". Eins og aðrir hafa sagt, þá hefur þú sópað af henni ljúfa ungan af hinum heillandi og brjálaða herra herragarðinum til skiptis, aðeins til að finna hjónaband hennar ógnað af óumflýjanlegri minningu um stærri en lífshættulegan en þó djúpt gallaðan ættingja. Þú ert með strangan og vanþóknanlegan þjón, kreppu sem mun annað hvort binda hjónin saman eða rífa þau óbætanlega í sundur, hámarki með brennandi eyðileggingu glæsihýsisins. Á meðan á „Elephant Walk“ líka eitthvað af hrollvekjandi frumskógarstemningu sinni að þakka „The Letter," Bette Davis ástarþríhyrningurinn settur á gúmmíplantekru í Singapúr frekar en teplantekru á Sri Lanka. Maltin gefur "Elephant Walk" aðeins tvær stjörnur og IMDb lesendur eru ekki mikið ljúfari, en ég naut þess þrátt fyrir fyrirsjáanleika þess. Elizabeth Taylor leit aldrei yndislegri út og Peter Finch vinnur trúverðugt starf sem í rauninni góður maður sem getur ekki hrist af sér áhrif yfirþyrmandi föður síns. Dana Andrews - í uppáhaldi í "Laura" og "Besta ári lífs okkar" - er ónýtt sem svekktur aðdáandi Elísabetar. Raunveruleg stjarnan er bústaðurinn, einn fallegasti innréttingarmynd kvikmyndasögunnar.