Þvílíkt ónýtt tækifæri til að gera áhugaverða kvikmynd um flókið efni. Það er mjög lítið að kanna hvernig það er í raun og veru að vera beinn (eða hommi) karlmaður sem vinnur í samkynhneigðu umhverfi. Dansararnir halda áfram að tala um list sína eins og hún hafi engan erótískan þátt. Þær eru kannski ekki allar vændiskonur til leigu, en þær eru svo sannarlega kynlífsstarfsmenn sem leika sér að fantasíum og selja einkatíma þar sem boðið er upp á meira en dans. Af myndinni myndi maður fá á tilfinninguna að þær höfði aðallega til kvennanna sem fara á samkynhneigðaklúbbana og endar síðan á því að ráða „dansarana“ í einkatíma. Meira að segja myndirnar í klúbbnum sýna bara konur fyrir framan sviðið og „dansararnir“ leika aðeins við konurnar í áhorfendum. Þetta er bara ekki raunveruleiki þessara klúbba. Það væri frekar erfitt að lifa af því að stunda einkadansa fyrir beinar konur og pör. Svo hvað finnst þeim í raun um samkynhneigða aðdáendur sína og viðskiptavini? Við lærum mjög lítið. Í staðinn fáum við fylliefni. Samkynhneigður aktívisti sem bætir engu við námið á beinskeyttum dönsurum. Stjórnandi sem segir okkur frá búningunum fyrir dragið leikur en gefur enga innsýn í líf og viðhorf dansaranna. Myndirnar af Mexíkóborg eru almennar. Fallíska uppsetningin sem sýnir pylsur steiktar er fáránlegt. Þetta er algjörlega einfölduð mynd sem ætti aðeins að vekja áhuga þeirra sem vilja sjá nokkrar myndir af fallegum strákum dansa. Restin af myndinni er móðgun við homma.