Leyfðu mér að vera skýr. Ég hata svona kvikmyndir. Mér líkar ekki neitt þar sem söguhetjurnar eru allar borgaralegar enskar. Mér finnst svona bókmenntir og kvikmyndir afskaplega tilgerðarlegar. Þú munt aldrei fá mig til að lesa Jane Austen bók af fúsum vilja. Sem sagt, eina ástæðan fyrir því að ég las bók W. Somerset Maugham og horfði á síðari myndina var fyrir kennslustund. Mary Panton (Kristin Scott Thomas) er falleg ensk kona sem býr í lánuðu einbýlishúsi í Flórens fyrir seinni heimsstyrjöldina. Kvöld eitt eftir að hafa borðað með nokkrum af ríku kóngafólkinu tengdum vinum sínum, sækir hún fúslega austurrískan flóttamann, stundar kynlíf með honum og skurðir, og svo drepur hann sig. Eftir því sem myndin verður lengra og lengra, þá langar manni virkilega að mislíka Mary. Þvílíkt drasl sem þessi mynd var. Í fyrsta lagi voru margar undirsöguþræðir og persónur fundnar upp í myndinni sem voru ekki einu sinni í bókinni. Ég efast mjög um að látinn herra Maugham hefði kunnað að meta þá. Persónurnar, þó þær væru ríkar, voru með yfirborðskenndasta og sjálfhverfustu fólki sem ég hef séð. Eina ástæðan fyrir því að ég gaf henni ekki minna en þrjár stjörnur var sú að leiklistin var það eina sem hægt var að leysa. Hinn alltaf hæfileikaríki Kristin Scott Thomas er fullkominn í hlutverk Mary. Reyndar gat ég ekki séð fyrir mér neinn annan sem fyllti skóna hennar. Sean Penn og Anne Bancroft voru líka með aukahlutverk, sem voru alveg jafn góð og aðalhlutverkið. Sparaðu þér sársaukann við að horfa á þessa mynd.