Roy Andersson hefur tekist að búa til eitthvað sem stangast á við næstum allar venjur um hvað kvikmynd ætti að vera, listaverk sem er bæði fallegt, fyndið og vekjandi á sama tíma. Lokaniðurstaðan er áhrifamikil, þó nokkuð brotin saga um mannkynið í sinni einföldustu og heiðarlegustu mynd. Þetta er ólíklegt að höfða til allra, í raun er húmorinn svo fínstilltur að ólíklegt er að margir komist á bylgjulengd hennar. Næstum fáránlega langa tökur, óþægilegar þögn og stöðugar miðlungsmyndir munu örugglega koma jafnvel fúsustu áhorfendum í veg fyrir. En það er innan þessara sundurlausu sagna og óhefðbundna hugsunar sem Andersson mótar heim þar sem sérhver persóna virðist vera í aðalhlutverki á sinn fáránlega hátt. Hver sena er niðursokkin af auðn umhverfinu, þar sem persónurnar virðast skildar eftir einar í sinni sérkennilegu. Það er stundum erfitt að horfa á verkið, ekki síst vegna þess að eins og mörg atriði þess krefst það þolinmæði. En þótt sumir kunni að fagna því í listrænu hásæti, munu aðrir einfaldlega horfa ruglaðir á. Þetta er mynd sem blandar vanmetnum húmor og eigin hjarta