Það er mjög erfitt að segja til um hvað var í gangi með "The Lady from Shanghai" og hvað myndin hefði getað orðið án afskipta af stúdíóinu. Aðaláhugi Orson Welles á kvikmyndum á þessum tímapunkti var að safna fé fyrir leikhús sitt; Reyndar er það að fjármagna eigin verkefni sem knúði hann til að leita að leiklistarstörfum. Hann gerði "Lady from Shanghai" fyrir bráðlega fyrrverandi eiginkonu sína, Ritu Hayworth. Harry Cohn var hræddur um ímynd Rítu og hélt aftur af útgáfu þessarar myndar í eitt ár. Söguþráðurinn snýst um írskan sjómann, Michael O'Hara, sem verður ástfanginn af Else (Hayworth, töfrandi með stutt ljóst hár). Eiginmaður hennar er þekktur sakamálalögfræðingur Arthur Bannister (Everett Sloane) sem er jafn örkumla að innan og hann er úti. Hann ræður O'Hara til að vinna á snekkju sinni og þar dregst O'Hara dýpra og dýpra inn í vef morða og svika." Frúin frá Shanghai" hreyfist á snigilshraða, þó ég sé sammála einu af veggspjöldum sem kvikmyndir í dag eru gagnrýndar fyrir að taka tíma til að byggja upp söguþráð. Samt dregur þessi mynd. Atriðið í skemmtilega húsinu er frábært - Welles vildi það þó án tónlistar og ég tel að stúdíóið hafi dregið það niður. Það er skömm. Myndatakan í gegn er töfrandi, andrúmsloft, djörf og mjög stílhrein. Welles var frábær leikari, myndarlegur í æsku, heillandi og með stórkostlega rödd og tækni, en í mörgum kvikmyndum er næstum eins og hann treysti sér ekki eða tekur ekki tíma til að þróa persónu. Þess í stað treystir hann á ytri hluti eins og kommur og fölsuð nef. Eitt af einu skiptunum sem hann gerði þetta ekki var "Tomorrow is Forever," þar sem leikstjórinn fær frábæra, djúpstæða frammistöðu út úr sér. Berðu það saman við "Compulsion" þar sem hann sýnir að hann er meistari í hreinum tæknileik þegar hann hringir í frammistöðu sinni. Hér er Welles að sinna fjórfaldri skyldu - sem leikstjóri, stjarna, meðhöfundur og sögumaður. Að vera með algjörlega óþarfa hreim og vera ákafur var fljótleg leið að persónusköpun. Engu að síður er hann alltaf sannfærandi. Stuðningsleikmennirnir eru frábærir, þar á meðal Sloan og Glenn Anders. Hayworth, glæsileg og mjúkrödduð (söngur hennar var aftur talsettur af Anita Ellis) er eins og venjulega algjör gyðja og ein af frábæru skjánum. Hvílíkt sorglegt líf fyrir svona líflega fegurð. Sérhver kvikmynd sem Orson Welles leikstýrði er þess virði að sjá og "The Lady from Shanghai" er engin undantekning. En þessi skilur áhorfandann eftir svekktan, eins og "The Magnificent Ambersons" - eins og öll verk sem Welles vann innan stúdíókerfisins. Hann var mikill listamaður sem hefði átt að fá frjálsari stjórn; hann var það ekki. Hann var undarlegur tvískinnungur - hann þurfti meira frelsi, en eins og sum síðari verk hans vitna um þurfti hann uppbyggingu vinnustofunnar. Því miður gat hann ekki fengið bæði.