Ég sá myndina á frumsýningu hennar í Norður-Ameríku (14. júlí 2004) á Fantasíuhátíðinni. Ég varð fyrir örlítið vonbrigðum þar sem ég hafði búist við epískari kvikmynd með leikarahópi í líkingu við Musa the Warrior. Þess í stað safnaði myndin aðeins miklu færri persónur. Samt var myndin heilsteypt, ígrunduð og sjónrænt heillandi. Það voru örlítið ögrandi tónbreytingar frá ríkjandi hugsi og raunsæjum tóni ruglaðrar tryggðar, fróðleiks og blóðs, á móti léttari, glæsilegri bardagalistum. Það virtist næstum eins og kvikmyndaframleiðendurnir gætu ekki gert upp hug sinn um hvort myndin ætti að vera bardagalistir "flick" eða söguleg epík. Sagan snertir málið ágætlega um þörfina fyrir tryggð á móti þörfinni á að aðlagast nýjum aðstæðum. Er það virkilega lífs þíns virði og vina þinna að vera trúr húsbónda sínum eða kemur tími þar sem maður verður að lúta vindum breytinganna? Er kannski meiri kjark í því að yfirgefa gömlu leiðirnar fyrir nýjar? Hvernig ákveður maður? Þessar spurningar eru varpað fram í þessari mynd og kaldhæðnislega er sú tillaga að svarið sem gefið er gæti í raun verið rangt!