Raunverulega vandamálið við þessa sögu er að það er ekki mikil saga í sögunni. Það er varla hægt að tala um söguþráð. Ekkjumaður kaupir rafmagnsömmu fyrir börnin sín. Einn krakki stendur á móti rafmagnsömmu. Þá tekur við henni loksins. Svo stækka krakkarnir og amma fer. Í raun, mjög lítið gerist. Það er miklu meira forsenda en saga. Þar að auki, fjarlægðu það af henni schmaltz, og þú hefur sögu sem hafði þegar gert áður, og gott betur: The Lonely. Sama grunnhugmynd: einstaklingur getur í upphafi ekki sætt sig við ást vélmenni, vegna þess að það er bara vél, gefur síðan eftir og fer að elska vélmennið. Stærsti munurinn er sá að The Lonely er miklu öflugri, þar sem bæði söguhetjan og við, áhorfendur, erum hneyksluð skyndilega aftur til raunveruleikans og neydd til að muna að á endanum er vélmennið í raun bara vélbúnaður. Mér finnst sagan líka mjög mikil. gölluð að því leyti að rafmagns amma er bara *of* fullkomin. Hún er ekki bara "mannleg", hún er *ofurmannleg*. Hún er *vitra* en raunveruleg manneskja, hún hefur alls engin snefil af vélrænni til hennar og hún lætur marmara birtast úr lausu lofti. Það er satt að segja mjög pirrandi í trúgirni að halda að hún sé vél.