Fyrir mig var "Late Chrysanthemums" áhugaverð, ekki aðeins vegna þess að þetta var fyrsta kvikmyndin mín af Naruse sem ég hafði fullkomlega gaman af, heldur vegna þess að hún var tæknilega eins nútímaleg og nýstárleg og verk hans á 30. áratugnum sem ég hef séð. Þetta þýðir ekki nýstárlega klippingu eins og Godard myndi kynna hana með "Breathless" árið 1959, heldur þvert á móti. Klippingin var álíka reiprennandi og í bestu Hollywood-kvikmyndum frá 30/40s, en á sama tíma ótrúlega viðeigandi varðandi það hvernig hann var að segja sögu sína. Ólíkt þeim lagði það aldrei markvisst áherslu á neitt eða reyndi að gera sig "ósýnilega" en, ásamt kvikmyndatökunni, lét mig líða eins og ég væri að ferðast á blíðum straumi, skynja stöðugt öldurnar undir mér, eins og blíðlegt handtak eða nánast ómerkjanlegt rugg í vöggu. Í þessum skilningi var myndin sambærileg verkum Ozu og Mizoguchi, en einhvern veginn enn lúmskari. Það sem var svo nútímalegt var sú staðreynd að klippingin virtist nánast vera karakter út af fyrir sig, svipað og hið merkilega myndavélaverk í Ordet Dreyers (1954) eða Vredens dag (1943) sem er að sýna okkur dýpri skilning á myndinni og persónum hennar frekar en að sýna okkur þær einfaldlega. Mér finnst klipping og kvikmyndataka Naruse vera áhugaverðustu þættir kvikmynda hans og lyfta þýðingu sögunnar fram yfir hið augljósa. Dásamlegu settin og stillingarnar má heldur ekki gleyma! Mér fannst sagan sjálf vera frekar hefðbundin. Frásögnin og persónur hennar voru kynntar á mjög áhugaverðan hátt og ég hélt að fyrri helmingur myndarinnar væri að setja upp fínlega snjallt litróf tilfinninga og innbyrðis tengsla. Því miður var seinni helmingur myndarinnar og upplausn hennar frekar lærdómsrík og og formúlukennd miðað við uppsetninguna (þó út af fyrir sig hefði hún passað fullkomlega í hverja aðra - minna flókna - kvikmynd). Einhvern veginn fannst mér honum misheppnast svolítið að reyna að leysa upp mörg lög sem hann hafði ofið. Kannski hefði hann átt að halda þeim ósnortnum. Þessi gagnrýni gæti virst dálítið hörð fyrir áhorfendur þessarar myndar, sérstaklega þar sem verklagið minnir aftur á hvernig Ozu tókst á við söguþráðinn í myndum sínum. Því miður hef ég ekki enn á tilfinningunni að Naruse hafi getað lyft sögunni og persónum hennar í niðurstöðum kvikmynda sinna á svipaðan háleitan hátt. Besta viðleitni sem ég hef séð hingað til - Ukigumo (Floating Clouds / 1955) og Midaregumo (Scattered Clouds / 1967) - héldu uppi orkunni sem hann hafði byggt upp í gegnum frásögnina, á sama tíma og skilaði hrífandi og hljómandi endi. Þetta er nú þegar meira en flestir leikstjórar eru. fær um að gera, og að mínu mati grundvöllur fyrir alvöru tökum á kvikmyndamiðlinum. Í þessu sambandi, og miðað við hljómgrunn síðustu tveggja mynda sem ég hef séð eftir hann, gæti hann þegar verið orðinn einn af mínum uppáhalds. Eina vandamálið sem ég á í augnablikinu er hvar ég ætla að sjá meira af honum kvikmyndir á hvíta tjaldinu.