Ég sá þennan eiginlega ekki koma. Roy Andersson lét hengja mig út, ég er fullkominn sogkraftur fyrir kyrrstæða myndavél (lengi lifi King Borowczyk!) og ég hló hysterískt fyrstu fimmtán mínúturnar af myndinni, hann sló mig beint á milli augnanna. Þú þarft að vera snilldar maður til að gera sjálfsvorkunn fyndna. Andersson minnir mig á þriðja stýrimanninn á Pequod í Moby Dick, Flask, mann sem tók allt lífið sem praktískan brandara sem góður drottinn sjálfur leikur á okkur. Og vefur egóisma í þessari mynd er sannarlega fyndinn. Ádeilunarstigið er á hitastigi, þú ert með eina blekkinga sjálfsvorkunnarhörpu um grimmd heimsins og hunsar síðan algerlega andlega sjálfsspeglun sem hrópar af kvölum. . Alveg djúp eigingirnisins er steypt. Mér fannst eiginlega aldrei hægt að ganga lengra en "Þögnin" Bergmans í þessum efnum. Hins vegar er gróteskan í sjálfsástinni og sjálfsvirðingu hverrar persónu í þessari mynd yfirþyrmandi. Okkur er sýnd tilvera þar sem hæfileikalausir og aðgerðalausir teygja sig gegn heimi sem þeir telja að hafi verið óréttlátir gagnvart þeim, þeir eru sannarlega goðsagnir í eigin stofum. Manneskjurnar í þessari mynd gera sjálfsblekkingu og sjálfsblekkingu að frábærri listgrein! Aðeins ein kona í myndinni virðist hafa einhvern skilning á því sem er að gerast. Gömul kona sem neitar að yfirgefa kapellu, kraup niður og bað um fyrirgefningu alls mannkyns, ræðu hennar er mest rafmögnuð fordæming nútímans sem ég hef heyrt. Hún opinberar með bænum sínum að það sem er rangt við heiminn er ekki hægt að laga með því einu að fikta, það eru ekki bara örfáir gallar, það er hyldýpi spillingar sem aðeins er hægt að laga með brennslu og dómsdegi. Að horfa á þessa mynd setur mig í huga nakins munks, sem stóð mitti djúpt í köldu á á miðnætti og öskraði þúsund Kyrie eleisons fyrir syndir mannkyns. Önnur grand jape er að það er ljóst að bænir hennar eru tilgangslausar, og í raun er hún að stoppa alla við að fara heim á lokun. Þetta er ekki kvikmynd fyrir smeyginn, engum er hlíft, engin skurðgoð eru skilin eftir á altarinu, enginn hópur manna er áreittur öðrum hópi til dýrðar. Aldrei hefur verið til meiri yfirgengilegri og undraverðari samantekt á syndum okkar. Þetta er kvikmynd fyrir heimsendi, þetta er stórglæsilegur grín, hinn mikli ógeðfelldi hagnýti brandari mannlífsins! Úr myndaskránni er of erfitt að velja uppáhalds, ég sló á lærið og datt næstum af stólnum mínum í bíó, öskrandi af hlátri þegar maður reyndi að draga dúkinn undan settri þjónustu. Ég mun ekki spilla fyrir því sem gerist, en spennan byggist upp og eitthvað sannarlega óvænt gerist. Þetta er líklega það fyndnasta sem ég hef séð í kvikmyndahúsi. Ég er frekar hlédrægur og ég gat bara ekki hamið mig: það er mælikvarðinn á mikilleika þessarar myndar. Tökur á "Þú, hinir lifandi" eru óaðfinnanlega formlegir. Okkur er sýnd litatöflu listamanns, dúndrandi brúnir, gulir, gráir og himinbláir litir sem lifna við af áfallinu frá lýsandi koparáferð. Það er aldrei tónn út af stað, þetta er eins og einn og hálfur klukkutími af sinfónískum Whistlerian litasamsetningu. Þráhyggjan sem hlýtur að hafa farið í að setja þetta litasamsetningu á sinn stað er ótrúleg. Og ekkert skot er sóað, eins og með allar frábærar kvikmyndir, það er ekki til vara tommur af selluloid. Kannski besta mynd sem ég hef séð.