Ég skrifaði mína fyrstu athugasemd við þessa mynd fyrir tæpum fimm árum. Þá virtust hugmyndirnar sem settar voru fram í myndinni enn að mestu leyti skáldaðar, ef þær gætu einhvern tímann ræst. Ekki lengur. Núna virðast pólitíkin, samfélagið og fjölmiðlar í The Running Man mjög nálægt heimilinu. Skoðum eftirfarandi þætti, sem voru að mestu fjarverandi árið 1987 (árið sem The Running Man kom út) sem eru til staðar í dag: Áhyggjur af, eins og Richard Persóna Dawson, Damon Killian, orðar það „hefðbundið siðferði“. CHECK Skemmtun í formi öfgakenndra veruleika, þar á meðal sársauka, ótta og óþæginda af hálfu keppenda. Athugaðu myndavélar alls staðar. ATHUGIÐ Takmörkuð ferðalög fyrir borgara að geðþótta stjórnvalda, stjórnað af miðstýrðu tölvukerfi með strikamerktum vegabréfum („ferðapassar“ í myndinni) og refsað í skjóli þjóðaröryggis. CHECKA aukin blanda stjórnvalda og fjölmiðla sem jaðrar við sifjaspell. CHECK Tölvugerð grafík sem er nógu háþróuð til að vinna með raunverulegt kvikmyndaupptökur (eins og „stafræna mötun“ á mynd Ben Richards á glæfraleikinn). ATHUGIÐ Fangelsun samviskusammælenda eða andmæla núverandi ríkisstjórnar. CHECKFlagga hagkerfi sem víkkar enn frekar bilið milli auðmanna og ekki-svo-auðugra; vaxandi fjöldi jaðarhópa bregðast við harðnandi böndum stórstjórnar; borgaraleg ólga í uppsiglingu rétt undir eða við yfirborð næstum allra stórra opinberra atburða, óháð uppruna hans eða ásetningi. CHECK, CHECK, CHECK Svo aftur, kannski er þetta bara kvikmynd byggð á Stephen King skáldsögu. En til öryggis er ég að flytja til Sviss.