Þessi mynd er algjör skömm! Ég naut upprunalega flugvallarins í botn og ég trúi varla hvernig sama fólkið gat framleitt þetta rugl níu árum síðar. Í fyrsta lagi er leiklistin slæm. Í frumritinu voru leikarar sem höfðu gert gæðamyndir (ekki hörmungar) áður, en þessi notar leikara sem hafa þegar gert hamfaramyndarásina (Blakely, Kennedy, Wagner). Sömuleiðis virðist karakter George Kennedys Patroni fá framgang mjög fljótt. Hann er nú aðalhlutverkið í myndinni, en persónan hans er ekki nógu sterk til að bera hana af sér: hann hefur misst sjarma og húmor Flugvallar (1970), og persónan er nú bara leiðinleg. Hef ég nefnt söguþráðinn? Er það yfirhöfuð trúlegt að einhver sendi flugskeyti á eftir Concorde?? NEI!!! Það eru líka of margir lausir endar; atriði sem hafa enga þýðingu fyrir söguþráðinn. Atriðið þar sem loftbelgurinn lendir á flugbrautinni, eltingarleikur þjófsins á Charles De Gaulle flugvelli eru tvær slíkar senur. Hvort tveggja væri áhugavert - ef þau hefðu bara eitthvað með raunverulega söguna að gera. Það er líka mörgum spurningum ósvarað: Hvers vegna opnar Patroni gluggann og skýtur blys á hina vélina? Hvers vegna drepur persóna Robert Wagner sig? (Hann hlýtur að hafa aðra heimskulega og kostnaðarsama leið til að af hverju er engin fyrirspurn eftir að eldflaugin sprengir næstum Concorde í loft upp? Af hverju eru bakvörpin svona slæm? (Það lítur út fyrir að teiknimyndaflugskeyti fylgi Concorde; þó það virki vel þegar flugvélin lendir í París) Hvers vegna heldur Patroni að hann sé í flughermi? (þegar hann snýr Concorde-vélinni við) Hvers vegna fær hann hetjumóttöku í farþegarými vélarinnar eftir að hafa hrædd við farþegana? Og hvers vegna er endar svo lélegur, ef það má yfirhöfuð kalla það endi? Í ljósi einvíddar þeirra virðist enginn taka eftir þessu. Blessunin sem þjálfari stúlkunnar gaf unga parinu í flugvélinni er smaltzy, maðurinn sem spilar á saxófón er pirrandi og konan með þvagblöðruvandamálið er hreint út sagt kjánaleg. Atriðin þar sem Susan Blakely liggur á þaki sólstofu sinnar og þegar hún segir Wagner að hún elski hann enn eru alveg hræðileg. Að lokum, þessi mynd hefði átt að vera hápunktur fyrri þriggja flugvallamynda: í staðinn er hún djöfulleg, sub-moronic, algjör og algjör sóun á tíma, peningum, orku, selluloid og "hæfileikum"!!!!!!! Manstu þegar Patroni spyr franska flugmanninn hvort hann hafi „einhvern tímann lent á maganum? Þessi mynd gerir svo sannarlega magann og lendir flatt á beitt nefi...