Ákafur, fyndinn, fyndinn og meira en allt, félagsleg gamanmynd um stefnumót fullorðinna og það er árangur, hvort sem það er gott eða slæmt. Mohr og Nicholson eru trúlofuð par tveimur mánuðum frá brúðkaupsdegi, þegar furðulegur atburður í trúlofunarveislu þeirra neyðir Nicholson til að hugsa sambandið upp á nýtt og byrja að deita öðru fólki svo henni líði ekki svo óspillt þegar kemur að kynlífsupplifun . Þetta leiðir til hörmungar atburða í kjölfar Mohr, Nicholson og árganga þeirra. Mjög greindur og þörf á þessum tímum klaufalegrar, niðurlægjandi gamanleiks, á sama tíma og hún inniheldur venjulega úrval af grínískum, kynferðislegum og svekktum karakterum (sérstaklega Charles sem kynferðislega svekktur kynlífsfúll...mjög pirrandi) sem jafnvel þeir virðast fá réttu tilfinninguna til þessa hjartans tilfinningaskýringar. Kvikmyndin gengur eins og kvikmyndir ættu að vera þessa dagana, sýnir að krakkar eru viðkvæmir í hjarta sínu og hafa siðferði. Flestar karlpersónurnar eru siðferðisleg og beinskeytt augu, á meðan konan eru ferskir götufarararnir sem vilja ekkert stoppa til að njóta. Krakkar munu kunna að meta boðskapinn til krakka með sjálfsvirðingu, hins vegar er auðvelt að gera ráð fyrir að flestir karlmenn sem sjá þessa mynd muni nota boðskap hennar um karlkyns viðkvæmni hylja alla galla eða eiginleika sem konu gæti fundist móðgandi. Samt sem áður notar ritformúlan þetta sem tæki til að ryðja brautina fyrir karlkyns aðalhlutverkin sín, sérstaklega Mohr, Richter og að finna leikstjórann í mynd sem sölumaður! Konurnar eru langmest lauslátar eins og þær tala um ekkert nema ánægja og hvernig það væri að... með einhverjum öðrum. Þeir hafa þó vinsamlega eiginleika, jafnvel þó að þeir falli undir ímynd kyndrifna kettlinga. Mjög fyndið efni. Á öðrum vettvangi fylgir myndin sumum samleikshópa inn í mismunandi sambandsvinnu. Richter hittir stressaða fráskilnaðarkonu (MJÖG merkileg og athyglisverð frammistaða hinnar alltaf áreiðanlegu Helen Slater) að nafni Penelope sem er fráskilin með syni sem hatar hana fyrir að skilja við föður sinn. Eftir því sem þau tvö fara dýpra inn í sambandið kemur mannlegur áhugi í ljós og bæði gamanleikur og harmleikur skilnaðar og að byrja upp á nýtt eru rannsakaðir. Í lok myndarinnar eru Mohr og Nicholson orðnir allt of djúpt yfir höfuðið til að sjá hvað er í vændum og það er undir því komið hvað þeir hafa lært um hvort annað og sjálfa sig að ákveða hvað kemur næst. Hún verður viðeigandi og dramatísk á réttum tíma. Leikstjórn Wallodorski líkist mjög vel þegar persónurnar læra að horfast í augu við hvort annað eftir allt sem hefur gerst...með réttum endi. Allt í allt hefði þessi mynd átt að vera gefin út á landsvísu, og ég ætti að vona að það sé í boði fyrir einhver Óskarsverðlaun...kannski getur Helen Slater loksins fengið þá viðurkenningu sem hún á skilið. Anywho, þessi mynd er ekkert látin missa af, gefðu þér allt sem þú fékkst rómantískan kynlífsfarsa, sýnd á mjög þroskaðan og fagurfræðilegan hátt. Frábær mynd!