Ég elskaði KOLCHAK: THE NIGHT STALKER síðan ég sá hana kvöldið sem hún var frumsýnd 13. september 1974. Ég elskaði skrímslin sem virtust skelfileg á þeim tíma og flotta tónlist Gil Melle (hey, hvar er hljóðrásin krakkar?) og hafa hugsaði oft um hvað gerir þessa sýningu að virka svona fullkomlega fyrir mig og hef loksins komist að þeirri niðurstöðu að ástæðan fyrir því að hún endist þegar margir aðrir gera það ekki er einn einfaldur, mikilvægur þáttur sem nánast enginn annar skelfilegur þáttur virðist hafa og það er aðalpersóna sem flestir geta tengt við á hversdagslegum vettvangi. Þegar Carl Kolchak eftir Darren McGavin byrjar að uppgötva skrítnar aðstæður bregst hann við eins og flestir myndu gera. Honum finnst þau skrýtin og þegar hann nálgast hættuna verður hann hræddur, jafnvel þótt hann viti að hann verði að halda áfram til að reyna að sigra hvaða ógn sem er sýnd í þeim þætti. Það er sjaldgæft að hann sé nógu hugrakkur til að standa gegn einhverju æðri yfirnáttúrulegu afli. Hann hefur venjulega sett gildru og er að fela sig eða bíður í vængjunum til að sjá hvort það virkar. Stundum virðist hann jafn hissa á að hann hafi náð að sigra óvin eins og við. Í einum þættinum fer hann að finna skrímsli í fráveitu en þegar hann sér það fyrst hleypur hann til að komast þaðan en er fastur svo treglega að hann verður að fara til baka og verja sig. Hann er hetjulegur vegna þess að hann er tilbúinn að gera hluti sem flest okkar myndum líklega ekki gera en það þýðir ekki að hann myndi líklega ekki frekar vilja að einhver annar gerði það í staðinn fyrir hann. Hann er venjulegur strákur, vinnur vinnu, reynir að græða peninga, ekki skrímslaveiðimaður. Hann festist bara í hlutum sem snerta hið yfirnáttúrulega, sem hann hefur áhuga á en hann vill ekki meiða sig eða drepa frekar en nokkur af okkur hinum. Ef áætlun hans um að sigra veruna virkaði ekki, muntu oft sjá hann hlaupa fyrir lífi sínu til að komast í burtu frá því, sem er auðvitað það sem ég myndi gera í stöðunni. Þess vegna var ég oft að horfa á hápunkt þáttanna í gegnum fingurna sem krakki. Kolchak var viðkunnanlegur og þér var sama ef eitthvað slæmt kæmi fyrir hann. Þú varst hræddur um hann og fyrir hinar persónurnar líka. Framleiðendurnir og rithöfundarnir vissu greinilega að hver sem er getur búið til skrímslaföt, skelfilega tónlist og leikstýrt spennuþrungnu atriði en það er allt til einskis ef þér er sama um persónurnar. Darren McGavin sagði að ástæðan fyrir því að þátturinn stóð aðeins yfir tímabilið væri sú að hann væri orðinn þreyttur á að sýna „skrímsli vikunnar“ og hann ákvað að halda ekki áfram. Ég get sagt þér að ég syrgði þegar þessari sýningu var aflýst þegar ég var krakki en sem fullorðinn get ég séð hvers vegna það gat ekki haldið áfram í þessari formúlu mjög lengi. Ég elska enn þá 20 þættina og tvær kvikmyndir þar sem McGavin lék aðalhlutverkið sem hinn lúmski, ákveðni og kurteisi en góðhjartaði blaðamaður INS, þekktur sem Carl Kolchak. Ég efast alvarlega um að nokkur sem gerir þætti eða kvikmyndir skilji nokkurn tíma af hverju ég elskaði þáttinn. Það eru ekki skrímslin, dökk upplýst leikmynd, hrollvekjandi tónlist eða geggjaðar gestastjörnur, þó þau séu öll mikilvæg hráefni. Leyndarmálið að velgengni þess er einmitt þarna í titlinum - "Kolchak: The Night Stalker". Án McGavins elskulega, brjálaða Carl Kolchak til að róta og sjá um, þá er þetta bara ekki Night Stalker.