Kvikmynd til að sundra áhorfendum sínum. Bara gagnrýni bendir á jarðarfararhraða þess, ofnotaða snöggaðdrátt og viðvarandi, langvarandi augnaráð á milli söguhetjanna. Talsmenn benda á stórkostlega frammistöðu Dirk Bogarde og viðmiðunarljósmyndun Pasqualino De Santis af Feneyjum. Að öllu samanlögðu gæti þetta bent til eftirlátssams, rómantískrar elegíu fyrir aðalsmann samkynhneigðrar ástar (á sínum tíma, 1971, þegar hún var að verða lögleg með samþykki). Reyndar hefur Visconti tekist að gera ríkari og flóknari kvikmynd en slíkt einútgáfutæki. Hann hefur hnýtt hugmyndir sínar - bágindi og allt - saman í boga sem er vandað til hraða. Inni í þessu er svo sannarlega aðalflutningur Aschenbach eftir Bogarde. Frekar en að svindla, Johnny-koma-nýlega hommi, tekst honum að gefa sorglegt tónskáld barið af harmleik og misskilinni heilindum sem sér hjálpræði í Tadzio. Dáleiddur töfragangur hans um sífellt helvítis Feneyjar eftir drenginn er bein myndlíking fyrir þrautseigju listamannsins fyrir sannleika í tönnum dilettant-múgsins (og það er beinlínis klippt með slíku endurliti). Tónlist Mahlers er mögulega svolítið ofnotuð þó það á vel við. Ítalska yfirdubburinn er þreytandi anachronism en sem betur fer líður leiklistin ekki of mikið. 7/10