Á þessum tímum ofurhraðra örgjörva og internetsins getur verið að koma með kvikmynd eins og „The Matrix“ virðist aðeins vera næsta skref frá því að búa til hugtakið „netrými“, en manstu hvernig tölvur voru árið 1974? Rétt. Að koma með hugmyndina um sýndarveruleika þá er sannarlega ótrúlegt ímyndunarafl. Kvikmynd Fassbinders hefur auðvitað ekkert af stórfelldum byssustingum og flugeldum, og fullt af „listrænum“ þáttum í staðinn, en andrúmsloftið sem hún skapar er ákaft og vekur spurningu hvernig við getum vitað hvað er raunverulegt á dimman og grípandi hátt, sem gerir þetta að chiller og spennumynd fyrir hugann. Það tekur það líka upp á nýlegri VR sögur: ef þú ferð út úr einu netheimi, geturðu verið viss um að þú hafir ekki bara komið inn á annað stig sýndarveruleika?