Það eru margar aðgerðir á klassískri skáldsögu Charlotte Brontë "Jane Eyre", og að teknu tilliti til fjölda dóma sem skrifaðir eru um þær er einnig lífleg umræða um hver þeirra er bestur. Stuttmyndaaðlögunin þjáist allar af því að það er einfaldlega ekki hægt að troða öllu söguþræði skáldsögunnar í um það bil 100 mín. lengd, þar af leiðandi sýna þessar kvikmyndir aðeins fáa hluta skáldsögunnar. Sjónvarpsþættirnir hafa reynst hentugra sniði til að birta alla mismunandi þætti í lífi kvenhetjunnar. Það eru þrjár sjónvarpsseríur, gefnar út '73, '83 og 2006. 2006 útgáfan er ekki aðeins sú versta af þessum þremur , en verst af öllum Jane Eyre aðlögunum og sláandi dæmi um gjörsamlega ofmetna mynd. Fallegar línur skáldsögunnar eru settar í stað fásinna og léttvægra og mikilvægum atriðum er annaðhvort eytt eða skipt út fyrir atriði sem hafa ekkert með skáldsöguna að gera. Það sem allt leiðir þá til er að persónurnar sem sýndar eru eiga ekki bara ekkert sameiginlegt með Rochester og Jane skáldsögunnar og hegða sér á nákvæmlega öfugan hátt eins og lýst er í bókinni, heldur að hegðun þeirra og tungumál er alls ekki í samræmi við hegðun þess tímabils sem skáldsagan gerist. Þetta er kjánaleg sápuópera þar sem leikararnir líta út og láta eins og þeir hafi verið settir í búninga fimmta áratugarins fyrir mistök. Þessi "Jane Eyre" (eins og hún þorir að kalla sig) er svo sannarlega kjaftshögg Charlotte Brontë. Útgáfan frá 1973 er ​​mjög trú skáldsögunni að því leyti að hinar löngu samræður herra Rochester og Jane eru sýndar í næstum fullri lengd. lengd. En það sem virkar fallega í skáldsögunni virkar ekki endilega fallega á skjánum. Stundum er tungumál skáldsögunnar of flókið og flókið til að það virðist eðlilegt þegar það er talað á skjánum, og stöðugar truflanir á samræðunum með talsetningu Jane auka á tilfinninguna um gervi og stöðnun. Og þrátt fyrir trúmennsku við skáldsöguna er kjarni sena ekki fangaður. Annað vandamál er leikarahlutverk aðalpersónanna. Lýsing Sorcha Cusack á Jane sem áræðinni, sjálfsöruggri, veraldlega vitri ungri konu er algjörlega á skjön við bókmenntafyrirsætuna og Michael Jayston, þótt góður leikari, hafi einfaldlega hvorki þá valdsömu líkamlegu nærveru né þann karisma sem þarf til að leika. Rochester. Þó að hún sé ágætis aðlögun tekst hún einfaldlega ekki að koma ástríðu og styrkleika skáldsögunnar til skila og heillar aldrei áhorfendur í raun. Allar gallar '73 útgáfunnar eru lagaðar í sjónvarpsþáttaröðinni '83 með Timothy Dalton og Zelah Clarke. Þrátt fyrir að frá sjónarhóli purista sé Timothy Dalton of myndarlegur, hávaxinn og grannur til að vera Rochester, þá býr hann yfir nauðsynlegum eiginleikum fyrir hlutverkið: Hann hefur áhrifaríka líkamlega nærveru, mikla segulmagn og andrúmsloft sjálfsöryggis og valds. Og þrátt fyrir óumdeilanlega myndarleika lítur hann út fyrir að vera nógu grimmur og strangur til að leika hinn drungalega meistara Thornfield á sannfærandi hátt. En ágæti frammistöðu hans felst í því hvernig hann endurspeglar allar hliðar persónu Rochester. Af öllum leikurum sem hafa leikið Rochester er hann sá eini sem fangar þá alla: hörku Rochester, næstum ósvífni, skaplyndi hans og skyndilega, sem og gamansama hlið hans, blíða, nærgætni og djúpa, ofsafengna ást. Meðhöndlun Dalton á tungumáli Charlotte Brontë er ekki síður frábær. Jafnvel langsóttustu og flóknustu hugsanir Rochester hljóma algjörlega sannar og eðlilegar þegar Dalton kemur þeim til skila. Hann er hinn endanlega Rochester, óviðjafnanlegur og óviðjafnanlegur, og eftir að hafa horft á hann í þessu hlutverki er ómögulegt að ímynda sér að Rochester sé leikinn á nokkurn annan hátt eða af öðrum leikara.Zelah Clarke skilar ekki síður frábærri frammistöðu í hlutverki sem er mögulega jafnvel erfiðara að spila vel en Rochester. Hún sýnir einmitt Jane skáldsögunnar, út á við feimina, hlédræga og varkára unga konu, en býr yfir mikilli tilfinningadýpt og jafnmiklum viljastyrk. Hún fangar á fallegan hátt tvískiptinguna í persónu Jane: Hógværð og virðing annars vegar og eldur hennar og ástríðu hins vegar, að því er virðist veikleika hennar og óviðráðanleg tilfinning fyrir réttu og röngu. Hún og Dalton hafa dásamlega efnafræði og atriðin þeirra saman eru hrein unun. Hvað varðar trúmennsku við bókmenntafyrirmyndina vitnar þessi útgáfa líka orðrétt úr skáldsögunni eins og '73 útgáfuna, en með einum mikilvægum mun: Samræðurnar eru styttar í þessari útgáfu, en kjarnalínurnar sem eru nauðsynlegar fyrir persónusköpun söguhetjanna og þróun söguþráðsins eru gerðar óbreyttar. Þannig forðaðist handritshöfundurinn hvers kyns gervi orðræðu, á sama tíma og hann varðveitti að fullu fegurð og frumleika tungumáls Charlotte Brontë. Og öfugt við fyrri útgáfu BBC er kjarni hverrar senu fullkomlega fangaður. Söguþræði skáldsögunnar er fylgt eftir af enn meiri nákvæmni en í '73 seríunni. Það er næstum vettvangur fyrir senuuppfærslu skáldsögunnar, þar sem jafn tími og áhersla er lögð á hvern þátt í lífi Jane. Þetta er eina Jane Eyre aðlögunin sem hefur sígaunasenu sem er verðug skáldsögunnar og sú eina sem gerir algjört réttlæti við mikilvæga og hjartnæmasta senu skáldsögunnar þegar Jane og Rochester hittast eftir brúðkaupið sem var hætt. Sérstaklega Timothy Dalton leikur þá senu af frábærum leikni. Hann lýsir með næstum sársaukafullum ákafa angist Rochester þegar hann áttar sig á þeirri ákvörðun Jane að yfirgefa hann, ofsafengnar tilraunir hans til að halda henni áfram og endanlega örvæntingu hans þegar hún yfirgefur hann. Þetta er hjartnæm, næstum hrikaleg, sena sem mun sitja hjá áhorfandanum í langan tíma. Með jafnvel smærri hlutverkunum fullkomlega leikin, frábært handrit og tvo tilvalna aðalleikara er þetta hið endanlega og eina sanna "Jane Eyre".