Meistaraverk Francis Ford Coppola var frábær endir á gullnum áratug bandarískrar kvikmyndagerðar. Á áttunda áratugnum var andrúmsloft umburðarlyndis, víðsýni og framsækni meðal stúdíóanna sem leyfði gerð stórmynda af nokkrum af bestu leikstjórum sem Bandaríkin hafa átt. Ég er ekki sagnfræðingur, heldur allir atburðir sem voru á undan áratugnum (fáeinir eru ofbeldisdauði helstu persóna bandarískra stjórnmála- og menningarsena, kynþáttabaráttu, tilkoma gagnmenningar sjöunda áratugarins, aukið ofbeldi og dauðinn á götunum...) virtist hafa áhrif á sýn kvikmyndagerðarmanna sem voru tilbúnir til að þora, vera öðruvísi og búa til skemmtilegar og gáfulegar kvikmyndir. Kvikmynd Coppola er undarleg blanda af húmanískri hugsun og hæfileikaríkri kvikmyndagerð, þar sem farið er eftir breytum stríðs- og ævintýramynda, og um leið að brjóta þær niður með flæðandi hugleiðingum sínum um gildi lífsins, ástæðu dauðans eða siðfræði. stríð. Þetta er líka ástríðufullt verk, gert gegn öllum líkum, sem sagt er frá 1991 í heimildarmyndinni "Hearts of Darkness: A Filmmaker's Apocalypse"; kvikmynd sem fór út fyrir fyrri hugleiðingar um Víetnamstríðið til að ná á skjáinn. Þetta er kannski ekki hin ákveðna kvikmynd frá Víetnam, en þegar Coppola var að takast á við hana stangaði Coppola á móti formúlunni klassískrar melódrama sem er að finna í tveimur Víetnamkvikmyndum samtímis, "The Deer Hunter" og "Coming Home", eða í þeim síðarnefndu sem "Platoon" og " Casualties of War", áður en Víetnam varð upphafið að því að gera vörur af hvaða tegund sem er, eins hryllingsmyndir í "Jacob's Ladder", eða gamanmyndir eins og "Góðan daginn, Víetnam", meðal þeirra virðulegri. Coppola hafði hugrekki til að taka þessi efnahagslegu og pólitísku átök sem bakgrunn í leit að svörum við spurningum sem hver maður stendur frammi fyrir á hverjum degi lífs síns, án þess að svíkja um stórkostlegar afleiðingar þess stríðs.