Eina ástæðan fyrir því að ég horfði á þessa mynd í annað sinn var að læra nafnið á „seinni banana“ stúlkunni sem lék á móti Katie Holms. Hún heitir Marisa Coughlan. Aldrei heyrt um hana áður. Hún er yndisleg. Hrífandi. Með líflegt andlit og krúttlegan búk er mjög hægt að horfa á hana... Hún er með alvöru, „Poisenality“... Meira en brjálæðislegt andrúmsloft Grace Kelly... með unglegri gremju. Ég held að hún sé írsk í genasamstæðu, (uppáhalds kvenkyns DNA-ið mitt) svo það er skynsamlegt að hún myndi líkjast fallegasta Írska Ameríku. Myndin er ómerkileg, Katie Holms er klassísk fegurð í holdinu. En Marisa Coughlan er sú sem þú fylgir með augunum. Árið 1999 þegar þessi mynd var gerð var hún um 25 ára gömul, á besta aldri. Þetta minnir mig á aðra kjánalega, einskis virði mynd þar sem eina endurlausnin er Pretty Girl í henni. Það var „Career Opportunites“ þegar ég sá Jennifer Conoly í fyrsta skipti. Eða "Grease II" í fyrsta skipti sem ég sá Michelle Pfeiffer.