Ég horfði bara aftur á I. Q. í kvöld og var búinn að gleyma hversu mikið ég elska þessa mynd. Það er dásamlega skemmtilegt og lætur þig finna að allt sé í lagi með heiminn. Ég elska skírskotanir til Mozart allt frá opnuninni með "Einstein" sem spilar "Twinkle, Twinkle Little Star" á fiðlu til hans raulandi Eine Kleine Nachtmusik á greindarvísitöluprófi Ed Walters. Mér þykir vænt um að kona sé sýnd sem gáfuð og hvattur til starfsferils, sérstaklega einstakar aðstæður fyrir 1950, þann tíma sem þessi mynd gerist. (Sjálfur hef ég verið kennari en var heima til að ala upp börnin mín, svo vinsamlegast ekki halda að ég sé einhver staðföst kvenníðingur.) Það er dásamlegt hvernig maður sem er "aðeins fituapi" er loksins talinn vera alveg eins mikilvægur og verðugur sem unnusti Catherine, klínískur atferlisfræðingur. Skilaboðin til mín eru þau að við erum ekki það sem við gerum, en hver við erum er skilgreint af svo miklu meira - engin merki. Það er svo mikið af litlum gaggum og einstrengingum sem eru næstum lausir ef þú horfir ekki vel á og hlustar vel. Ég náði nokkrum hlutum í myndinni sem eru ekki skráðir á goofs-síðunni. Í atriðinu þegar Ed Walters á að tala á málþinginu eru 3 hljóðfæri (gráðubogi, reglustikur o.s.frv.) sem hanga hægra megin frá krítarsyllinum. Í næstu myndavélartöku voru aðeins 2. Í heimildum á myndbandinu okkar er persónu Tony Shaloub sem Bob Watters, ekki Bob Rosetti þar sem hann kynnir sig í myndinni og er skráð hér á Imdb. Ég mæli eindregið með þessari mynd. Það kann að vera ló að sumu mati, en hefur miklu meira efni en margir gefa það kredit fyrir. Ekki nóg með það, þvílíkur leikhópur er hér saman kominn. Horfðu á það og njóttu!