Jafnvel Maria Montez/Jon Hall tæknilituðu kúlur fjórða áratugarins eru myrkvaðar af „Princess of the Nile,“ færslu Fox í Hollywood um miðjan 50s þráhyggjuna um hluti sem egypska (sjá „Land of the Pharoahs,“ „Valley of the Kings, " o.s.frv.) Hreint, ómengað, hugsunarlaust hokum, ríkulega framleitt (í rauninni á lágu fjárhag, en með því að nota leikmynd og búninga sem eftir eru af "The Robe," lítur út fyrir að þetta tæknilitaða sjónarspil hafi kostað milljónir). 71 mínútur af augnkonfekti (söguþráðurinn, sem hefur eitthvað að gera með svívirðilegum derrings-gerningum í Egyptalandi til forna, er fyrir utan málið) býður kvikmyndatökumanni og áhorfendum upp á yndislega sýn á Debra Paget með úrval af gegnumsæjum slæðum, flestar sem sló til jarðar þegar hún hristir og skælir sig í gegnum framleiðslunúmer þrælastúlku sem er óviðjafnanlegt í kvikmyndasögunni. Kvenkyns bíógestir létu ekki á sér standa: myndarlegasti ungi samningsleikmaður Fox, Jeffrey Hunter, er eins myndarlegur og fröken Paget, á meðan Michael Rennie lumar á í bakgrunninum og vekur upp illvirki í landi pýramídanna. Fyrir þá sem gætu haldið að Paget & Hunter geti ekki leikið og voru aðeins ráðnir fyrir líkamlega eiginleika sína, skoðið fíngerða, yfirséða, hjartnæma verk þeirra saman nokkrum árum síðar í "White Feather" (önnur Fox-framleiðsla sem hefur því miður horfið í ríki „týndra kvikmynda“). "Princess of the Nile" stendur enn í flokki út af fyrir sig sem glaðlega hugalaus, andlaus hröð, töfrandi vitnisburður um dýrð 3-ræma Technicolor - og tælandi sjarma frú Paget (allar 20 á þeim tíma) ). Settu þessa einstöku kitsch klassík efst á "guilty pleasures" listanum þínum og njóttu. Ánægja tryggð!