Ég veit ekki hvernig og hvaðan írönsku leikstjórarnir fá innblástur í að koma með svona söguþráð. Reyndar er þetta mjög einfalt söguþráður sem margir leikstjórar gætu komið með --- en geta kannski ekki varpað því inn á kvikmynd eins og Jafar Panahi gerði. Myndin er eins og 2 heimar sem snúast á sama tíma, einn tengdur við hitt - fótboltaleikurinn og baráttan milli kynjanna sem er í gangi á bak við veggi leikvangsins. Það lætur þér líða eins og þú sért í myndinni og þú sért ein af karakterunum, og á meðan þú horfir á myndina, eins og þú líka langar að skoða fótboltaleikinn. Þú munt finna fyrir nákvæmlega sömu spennu og tilfinningum og kvenleikararnir í myndinni. Það er grípandi á þann hátt að þú vildir sjá endirinn, þú munt vilja komast að niðurstöðunni, þig mun dauðlanga að sjá hvað verður um stelpurnar. Mér líkar við hlé á samtölunum milli reykjandi stúlkunnar og einnar úr hernum. nemi. Þetta er eins og Venus VS mars, það sýnir í raun muninn á hugsun karla og kvenna og baráttu kvenna til að fá jöfn réttindi og tækifæri, sérstaklega í mjög feðraveldissamfélagi eins og Íran. Þetta er önnur kvikmynd Jafar Panahi sem ég hef séð (það fyrsta er Crimson Gold) og ég hlakka til að horfa á fleiri. Er nú þegar orðinn hrifinn af írönskum kvikmyndum og þessa verður að sjá!