Suðurskautslandið, veturinn 1982. Hópurinn á bandarískri rannsóknarstöð kemur á óvart með nokkrum brjáluðum Norðmönnum sem eru að elta hund með þyrlu og reyna að drepa hann. Allir Norðmenn eru drepnir og Bandaríkjamenn sitja eftir með ekkert nema hund, nokkur lík og spurningar. Þetta er upphafið á mestu hryllings-/spennumynd sem ég hef nokkurn tíma séð. Allt frá upphafi til enda finnurðu fyrir spennuþrungnu, ofsóknaræðinu. Hjálparlaus og einn úti í eins manns landi. Ennio Morricone var tilnefndur til Razzie-verðlaunanna fyrir söng sinn. Hvers vegna veit ég ekki vegna þess að eins langt og ég get séð er skorið hans einfalt, hrollvekjandi og mjög gott. Það kemur manni í rétta skapið. Leikurinn er frábær! Besta frammistaðan er líklega veitt af hundinum sem er bara ótrúlegt. Hvað Russell og hina á tveimur fótum varðar get ég ekkert minna sagt. Þér finnst kannski 1982 og tæknibrellur ekki þær áhrifamestu? Jæja, hugsaðu aftur! Þú hefur ekki séð þetta allt fyrr en þú hefur séð þetta. Líkamshlutir falla af og verur að breyta um form... Rob Bottin hefur unnið frábært starf sem í dag stendur sem áfangi er tæknibrelluförðun. Myndin fékk ekki mikil viðbrögð þegar hún kom fyrst á hvíta tjaldið vegna annarra geimverumynda kl. tímanum og því er það ekki mjög vel þekkt. Í raun má næstum líta á hana sem óþekkta kvikmynd. Enginn sem ég hef spurt hefur heyrt um það. Hins vegar hefur myndin tekist að lifa af í yfir tuttugu ár sem sértrúarmynd á myndbandi og DVD. Tuttugu ár er langur tími og fyrir utan klippinguna er myndin enn frekar uppfærð. Þessi mynd á að teljast klassísk. Myndin er án efa ein af mínum, ef ekki uppáhalds. Ég hef séð hana nokkrum sinnum, en hún er alveg jafn góð og í fyrsta skipti sem ég sá hana. Sem Norðmaður er það eina sem mér líkar ekki við þessa mynd að MacReady heldur áfram að kalla Norðmenn Svía!