Þó mér hafi fundist leikurinn frábær og kvikmyndatakan falleg, varð ég fyrir miklum vonbrigðum með aðlögunina. Einn af mikilvægustu þáttum skáldsögunnar er sú staðreynd að Ethan og Mattie ákveða að drepa sig, frekar en að halda áfram. Þetta kemur aldrei fram í myndinni, þeir sýna þetta eins og um sleðaslys væri að ræða. Persónubreytingarnar í Mattie og Zenna eru nánast engin. Þó að þau skipta næstum um stað í skáldsögunni virðist í lok þessarar aðlögunar eins og þau séu báðir ógildir. Að lokum eyðileggur það að Mattie og Ethan fullkomna samband sitt að fullu næstum því krafti og átakanleika lokaatriðisins. Breytingin á sögumanni er Preacher var ein áhrifarík breyting. Neeson og Arquette eru frábær í myndum sínum. Joan Allen var líka dásamleg, þó var persóna hennar mikið útvatnað frá skáldsögu Whartons. Ég býst ekki við að kvikmyndir myndu sýna skáldsögur af trúmennsku, en þessi gekk of langt og eyðilagði næstum því söguna. Á heildina litið myndi ég ekki mæla með því að horfa á þessa kvikmynd nema þú hafir lesið bókina þar sem þú kemur ruglaður og vonsvikinn í burtu.