Diego Armando Maradona var sextán ára gamall árið 1978 þegar Argentína vann heimsmeistarakeppnina á heimavelli. Hann var þegar stærsta stjarnan og besti leikmaður landsins sem er heltekinn af fótbolta. Allir höfðu grátbað Cesar Luis Menotti um að leika stráksnillinginn, en stjórinn hélt að hann væri ekki enn tilbúinn. Sögumetin um að Argentína vann HM 1978 nokkuð sannfærandi - þeir hefðu í raun ekki þurft á Maradona að halda. Það sama átti ekki við árið 1982. Spánn var hamfaraskrá fyrir Argentínu. Menotti - enn keðjureykingar - lék Diego að þessu sinni, en tilefnið var of mikið fyrir svona skapmikinn dreng. Maradona hafði samið við Barcelona 4. júní 1982 fyrir um 7 milljónir dollara - níu dögum síðar spilaði hann sinn fyrsta leik á Camp Nou og Belgía vann Argentínu einn-null. Þetta var ekki heppileg frumraun og þrátt fyrir að hann hafi skorað tvisvar gegn Ungverjalandi í næsta leik mun Maradona muna eftir mundial sem síðuna á lægsta stigi hans - gróft, gróft brot á Brasilíumanninum Batista í annarri umferð sem endaði skyndilega mótið hans og Heimsmeistarar Argentínu. En nú var þetta allt að baki. Maradona hafði ruglað sig í gegnum brjálaða tíma hjá Barca og fór árið 1984 til Napoli. Það var eins og hann væri loksins kominn heim. Napólískir tifosi höfðu gert allt til að tæla Maradona til fátæks, vanhæfra Napoli. Gjafir frá gömlum konum og vasapeningar frá ungum drengjum hreiðruðu um sig óþægilega við milljónir Camorra sem hluti af flutningsgjaldinu og borgin var staðráðin í að láta honum líða eins og heima hjá sér. Svo, í bili að minnsta kosti, var Maradona El Rey - hann kom með argentínska lið sitt til Mexíkó sem einn af uppáhaldsmönnum, og með nýjum stjóra - Carlos Bilardo í stað Menotti. Maradona er hetja þessarar sögu, eins manns Vinnuvél fyrir HM. Árið 1982 höfðu hundruð ungra manna fallið í tilgangslausri baráttu um Falklandseyjar; nú þráði breska pressan eftir aukaleik (með sömu niðurstöðu) í Mexíkóborg. Maradona var enn álitinn með yfirburðum á Englandi, minnst meira fyrir frábæra frammistöðu í Bretlandi á tónleikaferðalagi 1980 en Spánar. En hann var samt Argie: óvinurinn. England byrjaði reyndar vel og Lineker hefði getað skorað eftir aðeins tólf mínútur. Lykilatriði gerðist á 8 mínútum. Fenwick, hinn stóri og takmarkaði enski varnarmaður, fékk gult spjald - hann var nú dauðhræddur við að gera einhverjar áskoranir í kringum vítateiginn. Eftir spennuþrungna fyrstu 45 mínútur byrjaði seinni hálfleikur með látum. Maradona dansaði fram á við eftir 50 mínútur, en fann enga leið í gegn. Á sama hátt snerti tilraun Valdano aðeins hvítar skyrtur. Síðan augnablik svívirðingarinnar sem þjónar sem grafskrift Diego. Hodge krækti boltanum á undarlegan hátt aftur inn í eigin vítateig, Shilton flýtti sér að sækja - en þar var Maradona, einhvern veginn upp fyrir enska markvörðinn til að stinga boltanum í netið. Hvernig hafði hann gert það? Einfalt: handbolti. Frægasta villa fótboltasögunnar fór fram í næstum hægagangi. Allir áhorfendur beið eftir að Al-Sharif frá Sýrlandi myndi blása fyrir villuna (hann gerði það ekki). Shilton leit og höfðaði til línuvarðarins - hann hljóp aftur í miðhringinn. Nema hann myrti páfann, eða verði fyrsti maðurinn til að stíga fæti á Mars, þegar stóri maðurinn deyr verður þessi stund sýnd fyrst - í langri, langvarandi, hægfara hreyfingu, fylgt eftir með gleðisvip á andliti hans. Næsta mynd verður næsta gjöf hans til heimsins - fínasta mark HM. Burruchaga strauk boltanum á Maradona sem var að þvælast um hægra megin á eigin vallarhelmingi. Hann spannaði og flýtti sér í burtu frá Beardsley og Reid. Þetta var hinn raunverulegi Diego - hann braust í gegnum Butcher og réðst á Fenwick. Fenwick fékk nú tækifæri til að stöðva sóknina. Venjulega hefði hann beint stígvélum sínum einhvers staðar nálægt læri Maradona - viss um að hann hefði fengið rautt spjald, en hverjum er ekki sama? Þá fékk Fenwick heilabylgju - hann hikaði og ákvað að hlaupa á Maradona veifandi handleggjunum - kannski var hann að reyna að koma honum frá? Diego skaut inn í teiginn þegar Fenwick féll. Butcher hafði hlaupið við hlið snillingsins eins og hann væri að hvetja. Shilton hljóp út af skelfingu og Maradona sneri sér í kringum hann og bjó sig undir að skora. Nú mundi Butcher eftir hlutverki sínu og reyndi að lama Argentínumanninn - þess í stað gaf hann aukinn kraft í skotið sem skall í markið. England var að koma heim. Á þessu töfrandi mexíkóska sumri hafði heimurinn fundið arftaka fyrir Pele. Reyndar hafði besti knattspyrnumaður nokkru sinni farið fram úr - Pele hafði verið frábær 1958 og 1970, en hafði haft frábæra leikmenn allt í kringum sig. Maradona gerði það ekki. 1986 var HM hans.