Gamanleikur Oscar Wilde, kannski fyndnasta leikrit sem skrifað hefur verið, er allt annað en eyðilagt í höndum annars flokks leikara. Sanders er, eins og búast mátti við, afslappandi, óduglega ljómandi í hlutverki Darlingtons lávarðar, en restin af leikarahópnum gerir allt verkið tímasóun. Jean Crain reynir sviðshreim í varasetningum og aðrir meðlimir leikarahópsins virðast trúa því að þetta sé melódrama en ekki gamanmynd; raunar, öll framleiðslan hefur bókastoðir sem draga hana niður í harmleik - eflaust hefur Hays skrifstofan krafist þess. Stefna Premingers virðist að mestu liggja í því að sjá til þess að nóg sé af þjónum og jafnvel tónlistin virðist banal. Haltu þig við sjónrænt fullkomna þögla farsa eins og Lubitsch leikstýrir eða jafnvel 2004 skjáútgáfuna með Helen Hunt sem frú Erlynne; eða prófaðu að lesa leikritið þér til ánægju orðanna. En slepptu þessari útgáfu.