Kvikmynd Sammo Hung frá 1989, Pedicab Driver, er af mörgum talin meistaraverk hans. Ég verð að vera sammála því að vissu marki þar sem myndin verður í raun eins ótrúleg og frábær og nokkur Hong Kong kvikmynd hefur nokkurn tímann gert. Þetta er sambland af nokkuð góðu og vel skrifuðu drama, áhugaverðum og samúðarfullum (og líka ósamúðarfullum) persónum, einstaklega fyndnum húmor og sannkallaðri ofur-kung fu sem mun örugglega láta marga kækja falla þegar einhver þekkir ekki til. með Hong Kong bíó horfir á myndina eins vel og reyndum áhugamönnum um einstaka iðnaðinn. Sammo og Max Mok Siu Chung leika tvo barnabílstjóra sem búa í Hong Kong um miðja síðustu öld held ég. Þeir keyra leigubíla sína og eru líka örvæntingarfullir eftir ást. Sammo hefur áhuga á bakarastelpunni Ping (Nina Li Chi) á meðan Max hittir einn daginn dularfulla og fallega Fennie Yuen Kit-Ying sem hann verður brjálæðislega ástfanginn af. Margar aðrar persónur verða líka kynntar, og þær eru nokkuð skýrar allan tímann ef áhorfandinn einbeitir sér virkilega að myndinni og söguþræði hennar svo ég get ekki sagt að myndin sé ruglingsleg þar sem hún gæti verið miklu verri, sérstaklega í Hong Kong! Fljótlega fáum við til dæmis að vita að miskunnarlaus glæpasagnafjölskylda er að hræða hverfið og að sjálfsögðu hafa ofbeldisverk þeirra áhrif á söguhetjur okkar líka, og því hefur verið búið til forsendur fyrir einhverjum ótrúlega dansaðri kung fu bardagaþáttum. Ásamt skemmtilegu drama. Myndin hefur frábæran leikarahóp. Aðalhlutverkin eru öll mjög góð og hófstillt (ekki eins sársaukafull hræðileg ofleikur og "húmor" eins og til dæmis í hinum annars frábæra Eastern Condors eftir Sammo (1987) og þau eru líka, þökk sé vandlega skrifuðu handritinu, frekar viðkunnanleg og auðveld. að samsama sig. Í leikarahópnum eru mörg kunnugleg HK kvikmyndaandlit og leikstjórar í litlum hlutverkum eins og Corey Yuen Kwai (hinn goðsagnakennda hasarleikstjóri og leikstjóri kvikmynda eins og Savior of the Soul 1 og 2, Ninja in the Dragon's Den og Fong Sai Yuk 1 og 2), meistaratónskáldið Lowell Lo Koon-Ting (The Killer eftir John Woo og Ringo Lam's School on Fire og Prison on Fire ásamt mörgum öðrum, Pedicab Driver þar á meðal!), Shaw öldungurinn Liu Chia Liang (sem með Sammo berst tryllt við prik), Alfred Cheung Kin-Ting (leikstjóri dökkrar HK noir sígildrar On the Run frá 1988), hinn látni stóri Lam Ching Ying (þekktur fyrir vingjarnlegt andlit sitt í ýmsum HK vampíruhrollvekjum/kung fu/gamanmyndum) svo eitthvað sé nefnt. Reyndar er leikaraliðið í Pedicab Driver eitt það áhugaverðasta sem ég hef séð í annarri HK framleiðslu. Myndin hefur áhugaverðar friðsælar stundir, einkum um ástarsamband Max Mok og Fennie Yuen og eina kreppu sem þeir glíma við þökk sé Persóna Lowell Lo. Þeir hefðu í raun getað gert þetta algjörlega alvarlegt verk ef þeir hefðu viljað þar sem umræður um mannleg gildi og merkingu kærleika, sama hver er fortíð þín eða hvað þú hefur gert fyrir að lifa, verða svo alvarlegar og raunverulega áhrifaríkar í miðjunni að myndin verður strax mun athyglisverðari en hinn venjulegi kung fu gleraugnaleikari okkar. Einnig er viðleitni hinna persónanna til að lækna hlutina mjög áhrifarík og segir yndislega margt um rétt mannleg samskipti og vináttu og auðvitað ástina. Samt held ég að það sem Fennie segir við Max (um framtíðina „slæma matreiðslu“) sé mjög óþarft og dregur úr möguleikum alls hlutans og þemum þess á nokkuð áhrifaríkan hátt, því miður. En þá komum við að því sem kvikmyndaframleiðendurnir höfðu áhuga á. mest í. Hver er hasarinn, svívirðilega og yfirgengilega hasarinn. Bardagaatriðin innihalda hefðbundið kung fu, nokkrar prik, kjötkljúfa og þess háttar og þeir eru notaðir hér á eins hysterískt og í mesta hugvitssömu kung fu atriði sem ég hef séð í nokkurri mynd nokkru sinni, Drunken Master II frá Jackie Chan (1994) , þeir eru virkilega svo frábærir! Það eru vírar og þeir eru notaðir mjög snjallt og fólk bókstaflega flýgur í gagnstæða horn herbergisins þegar það er sparkað eða kýlt. Einfaldlega ótrúlegt og aftur eitthvað sem AÐEINS Hong Kong kvikmyndahús getur skilað. Hættuleg glæfrabragð fá líka áhorfandann til að halda niðri í sér andanum þar sem myndin er með einni hröðum eltingaþáttum fyrir bíl á móti pedicab og ýmsum hættulegum útlitsstökkum og snúningum líkama sem fljúga um loftið og troðast af krafti á erfiðan áfangastað. Samt sem áður virðast kvikmyndaframleiðendur ekki "samþykkja" ofbeldi myndarinnar þar sem Sammo er, eins og hinn látni Bruce Lee, tilbúinn að gefa sig eftir síðasta morðóða klúðrið í gangstervillunni, og ég held að svona mórall, sama hversu augljós eða grunn hún kann að vera, er af hinu góða, jafnvel í meinlausri mynd sem þessari, þar sem kvikmyndum er ætlað að vera miklu meira en bara heilalaus skemmtun. Myndin hefur líka mjög fyndinn húmor sem ég er ekki viss um að allir í Hollywood eða Ameríku (til dæmis) myndi skilja eða líkar við yfirleitt. Hið fyndna Star Wars gagg í upphafi er örugglega meðal þessara og það bókstaflega neyddi mig til að hlæja þegar ég áttaði mig á því hvað ég var að sjá. Einnig eru nokkrar fyndnar senur búnar til af ástríðu Sammo fyrir Ping. Samt sem áður kom mesta undrun hláturinn í senunum sem lýst er í fyrrnefnda setningunni þar sem myndmálið af stórum og hávaxnum mönnum sem fljúga af miklum krafti yfir skjáinn að veggjum eða húsgögnum er einfaldlega GEÐVEIKT og svo hrífandi að ég get bara ekki leynt tilfinningum mínum og hugsanir um þessa austurlensku kvikmyndagerðarmenn þegar ég verð vitni að einhverju svona, og þetta eru auðvitað ekkert nema jákvæð og þakklát viðbrögð. Pedicab Driver er meðal ótrúlegustu Hong Kong hasarmynda sem ég hef nokkurn tíma séð og er auðveldlega meðal mestu afreka Sammo. Ef þessir fáu minni gallar væru ekki til staðar gæti þetta stigið enn bjartara og hærra. 8/10