Þetta er kraftmikil mynd sem virðist aldrei hafa endurvakið eftir Joe McCarthy ritskoðunartímabilið. Það hafði áhrif á mig sem gyðingaungling sem átti vini af ýmsum litum og föðurfjölskylda hans hafði þjáðst undir fasistastjórninni í Evrópu á öðrum fjórðungi tuttugustu aldar. Ólíkt síðari uppástungunni, "On The Waterfront", sem virtist taka sum sömu þemu og snúa þeim til að passa við framfylgda pólitíska rétthugsun í Hollywood þess tíma, sagði það sögu sína beint og með virðingu fyrir persónunum og raunveruleikanum. það endurspeglast í skáldskap. Það var móteitur við "Gone With the Wind", "Birth of a Nation", "Triumph of the Will" og svo mörgum öðrum dýrlingum haturs og ofbeldis. Ég myndi setja hana við hlið nýlegrar þýsku kvikmyndarinnar (einnig nánast falin í Bandaríkjunum), "Rosenstrasse." Ég man að sjónvarpsútgáfan, líka svarthvít í sniði og sögu, var myrkuð af sumum stöðvum vegna þess að svarta hetjan var eiginkona virtist hvít. Sem ungur borgararéttindastarfsmaður olli það átökum fyrir mig vegna þess að annars vegar var ég andvígur sígarettureykingum og hins vegar á móti því að sniðganga styrktaraðila sjónvarpsþáttarins, stórt tóbaksfyrirtækis í Georgíu (ég man það ekki lengur) hver -- er einhver annar?). Ég myndi elska að finna geisladisk með annað hvort myndinni eða sjónvarpsþættinum til að leyfa sonum mínum að sjá eitthvað sem upplýsti andstöðu mína við kynþáttafordóma almennt (öfugt við að berjast eingöngu gegn kynþáttafordómum gegn gyðingum) og viðurkenningu um eðlislæg tengsl rasisma og hernaðarhyggju.