Nokkuð skemmtilegt mannránskappa sem gerist í New Orleans, en helsti galli hennar að mínu mati er að hún inniheldur allt of mikið af pólitískum fróðleik og tvískinnungum, og ekki nóg af kynþokkafullum ungu leikurunum, sviðum í líflegum litum, frumlegum kvikmyndastíl og biti. húmor. Þessir þættir sameinast um að gefa hressandi djörf kvikmyndagerð, sem gerir fullt af nýlegum hlutum óþolandi dauflegt. Við skulum vona að Sébastian Gutierrez haldi áfram með svona hæfileika - hann lítur út fyrir að vera hæfileikaríkur. Ósamstæður hópur lítilla brjálæðinga í myndinni falla í skuggann af rannsóknarsamstarfi Emmu Thompson og Alan Rickman, en húmorinn í senum þeirra er mjög þörf til að gera myndina að því sem hún er. Hjónin ná jafn vel af sér skyldubundnum suðurdrættum sínum og Yanks, og það er unun að heyra þessa tvo árásarmenn breskrar kvikmyndagerðar grenja hver við annan með vökva í lethal-vopnastíl... bara synd að einu atriðin sem þeir hafa tækifæri til að stela eru eingöngu þeirra. Allavega, með aðeins minni pólitík og forræðishyggju (!), væri myndin næstum fullkomin, svo ég gef henni heilbrigt 8/10 og vona að nokkrir muni hana aðeins betur en miðasalan gerði.