Það er athyglisverð staðreynd að frumspeki Platons og Aristótelesar, formleg rökfræði og óhlutbundin verufræði myndast um þau vísindi sem flestir hafa ekki áhuga á. En svo, um eitt þúsund árum eftir Aristóteles, byrjaði tölvan að ræna mannlegri hugsun, og manneskjur sem neituðu að endurspegla spurningar um að vera annað en líffræðilegar, eðlisfræðilegar og efnafræðilegar, fannst skyndilega lamast vegna þess að þeir réðu ekki við afleiðingarnar sem þessar tölvur myndu hafa í för með sér "yfir nótt". „Welt Am Draht“ eftir R.W. Fassbinder, ásamt „Solaris“ eftir Tarkovsky og „Alphaville“ eftir Godard, er líklega fyrsta myndin sem tók heimspekilegum spurningum tölvunarfræðinnar í uppsiglingu sem grunn að sögu sem á að segja í kvikmynd. Hinar ruglingslegu spurningar um sjálfsmynd og raunveruleika eru snjallar innbyggðar í mismunandi samofnar glæpasögur sem áhorfendur reyna virkilega að fylgjast með vegna þess að þeir hafa áhuga á að leysa málin. Fassbinder var snillingur í að selja almenningi sínu mjög óhlutbundið efni með því að fella fræðilega þekkingu inn í hagnýt og girnileg form. Grundvallarvandamálið til að skilja er að sjálfsmynd skilgreinir veruleika, en á hinni hliðinni þarf veruleiki líka sjálfsmynd til að vera skynjaður. Hugmyndin um manneskju með margar sjálfsmyndir þekkir okkur eingöngu frá sjónarhóli geðlækninga. Hins vegar, rökrétt talað, eina ástæðan fyrir því að við höfum bara eina sjálfsmynd, er sú staðreynd að rökfræði okkar hefur aðeins tvö gildi (rétt og rangt). Taktu nú rökfræði með aðeins einu gildi í viðbót, þ.e. með þremur: Þá, eins og þú getur auðveldlega séð, hefur þú nú þegar þrjú auðkenni. Hvað gerist núna, þegar, við skulum segja, Dr. Stiller er drepinn? Þá er alveg mögulegt að aðeins eitt af þremur auðkennum sé afnumið og hin tvö séu eftir og geti bjargað einstaklingnum frá dauða. Önnur spurning er hvort einstaklingur með margar sjálfsmyndir finni í raun fyrir þessum auðkenni í einu. Hugmyndin um að sýna slík sjálfsmynd með upp-niður eða niður-upp hátt eins og sýnt er í atriðinu með lyftunni á hótelinu er villandi, þar sem sjálfsmyndir og þar með veruleiki eru ekki byggðar upp í stigveldi, heldur í Heterarchical leið. Strangt til tekið er engin „gervi auðkenni“ heldur, þar sem hver sjálfsmynd er skilgreind yfir tveimur hlutum sem deila öllum eiginleikum sínum hver með öðrum. Þess vegna er hugmyndin um að gera ráð fyrir því að sérhver einstaklingur hafi aðeins eina sjálfsmynd ekkert annað en afleiðing fornrar tvígildrar rökfræði heldur (önnur sjálfsmynd myndi gefa til kynna að manneskja á sama tíma sé til og sé ekki til). En líttu nú í kringum þig og sjáðu að einn og sami hluturinn (sem er samkvæmt skilgreiningu sjálf-samur) er skynjaður af hverju viðfangsefni á sinn hátt. Ef þess vegna sér hvert viðfangsefni hlut á annan hátt, hvers vegna ætti það ekki að vera mögulegt fyrir einn einstakling að opna landamæri tveggja gildis einstaklings-korsetts síns, með þeim afleiðingum að mismunandi einstaklingar geta skipt á mismunandi einstaklingum sínum? Fassbinder myndi fimm árum síðar taka þetta efni upp í meistaraverki sínu "Despair. A trip into the light".