Stílhrein og sannfærandi útlit Paul Thomas Anderson á klámbransanum á áttunda áratugnum fylgir Eddie Adams, öðru nafni Dirk Diggler (Mark Wahlberg), í gegnum sex ára kynlíf, eiturlyf og diskó. Tilviljunarkennd fundur hans með klámleikstjóranum Jack Horner (Burt Reynolds) byrjar feril hans sem einn besti fullorðinn leikari samtímans. Persóna Dirk er byggð á alvöru klámleikaranum John Holmes, sem, eins og Dirk, var þekktur fyrir að vera einstaklega „vel búinn“. Þetta er þar sem Dirk finnur fyrstu velgengni. Helstu þemu í Boogie Nights eru þau augljósu sem tengjast kvikmynd af þessari tegund; klám, eiturlyf, kynlíf, svik, ofbeldi og tónlist. Boogie Nights fjallar um klámþemað með nokkurri stjórn. Hún er ekki ofleikin og kynlífssenurnar eru furðu lágmarks en andlega skýrar þegar þær gerast á skjánum. Í gegnum myndina er kókaín misnotað gríðarlega og umgjörð myndarinnar, Los Angeles 1977-1983, endurspeglar vinsældir eiturlyfsins á þeim tíma , sem myndin fangar fullkomlega. Hins vegar auglýsir Boogie Nights ekki kókaín, þar sem það eru sum atriði sem fela í sér fíkn og ofskömmtun. Til dæmis í veislu Jacks, finna þeir stelpu sem hefur nýlega, og á myndrænan hátt, tekið of stóran skammt; blóð streymir úr nefinu á henni og hún byrjar meðvitundarlausu áfalli. Myndin, fyrir þessa senu, hefur verið nokkuð hress og kómísk, en frá þessum tímapunkti gefur hún fyrir myrkrið sem hún mun gerast. á nýjum tónlistarferli sínum. Hljóðrásin er líka frábær, með lögum frá The Emotions, ELO, The Beach Boys og hinni ógleymanlegu Sound Experience. Áberandi atriðið í allri myndinni kemur niður á tónlistinni; Dirk, Redd Rothchild (John C. Reilly) og Todd Parker (Thomas Jane) heimsækja heimili eiturlyfjasala Rahad Jackson (Alfred Molina) til að græða á því að selja svikin eiturlyf, en systir Night Ranger, Christian, sem leikur í leikhúsinu. bakgrunnur, eykur styrkleika atriðisins ótrúlega og sannar að tónlist getur fært senu svo miklu meiri dýpt. Boogie Nights er uppfullt af svona senum, sem gerir myndina enn frábærri. Áberandi frammistaða í Boogie Nights er Burt Reynolds sem hinn dularfulli en samt skapmikli kvikmyndaleikstjóri. Í atriðinu þar sem hann ræðst á ungan gaur fyrir að setja upp kvikmyndir sínar, er það algjört áfall fyrir áhorfendur, því áður en þetta var komið hefur hann verið frekar rólegur og sáttur. Aðrar athyglisverðar frammistöður eru Julianne Moore, Heather Graham sem hin fallega Rollergirl, John C. Reilly og Mark Wahlberg, sem skilar frammistöðu ferils síns. Boogie Nights er líka furðu frumleg mynd, þar sem notuð eru algeng þemu en tekin upp í sínum eigin skörpum og raunhæfan hátt. Nálgun Andersons hefur verið að fanga þessar persónur að fullu á tímum þar sem ekkert virtist vera að fara úrskeiðis, eða að minnsta kosti þangað til níunda áratugurinn kemur. Upp frá því verða hlutirnir mjög dimmir og öll merki um auðþekkjanlegar persónur og aðstæður frá fyrri hluta myndarinnar eru horfin. Þetta dregur þó ekki úr því mikla aðlaðandi afþreyingarstigi sem þessi mynd býður upp á. Boogie Nights sló ekki í gegn og þénaði aðeins 2 milljónir punda í kvikmyndahúsum í Bretlandi. En þetta er hvorki áhyggjuefni myndarinnar né leikstjórans. Anderson viðurkennir gæði, ekki vinsældir, sem er augljóst í þremur öðrum myndum hans, Hard Eight, Magnolia og Punch-Drunk Love. Ég myndi mæla með þessari mynd fyrir alla sem hafa gaman af einfaldri dæmisögu uppfullri af frábærum og breytilegum aðstæðum, því í lok þessarar myndar áttarðu þig á því að Boogie Nights er einföld siðferðissaga, en sú sem mun sitja í huganum dögum eftir að þú horfir á hana. það. Boogie Nights er í senn átakanlegt, fyndið, hrikalegt og bæði sjónrænt og áheyrilega framúrskarandi.