Ég var farinn að missa trúna á kvikmyndir nýlegra sem hafa verið yfirfullar af hinni dæmigerðu Hollywood-mynd. Sögulínur bregðast og myndavélavinna er bara afrituð úr síðustu kvikmyndinni af svipuðum smekk. En svo sá ég Zentropa (Evrópu) og trú mín var endurnýjuð. Ekki aðeins er myndlíkingur söguþráðurinn heillandi heldur er notkun lita og svarthvítu sjónrænt örvandi. Sögumaðurinn (Max Von Sydow) fer með þig í gegnum töfrandi ferðalag hvert fótmál og heillar þig inn í Evrópu 1945. Við höfum öll séð dauðann settan á skjáinn á hundrað þúsund vegu en fegurð þessarar myndar er hvernig hún tekur þig í gegnum hvert hægfara augnablik sem leiðir þig til dauða. Ólíkt mörgum kvikmyndum klippist hún ekki eftir eina sekúndu eftir að hafa sýnt (til dæmis) hníf heldur neyðir þig til að horfa á hrikalega en þó næmandi fegurð síðustu augnablika mannsins. Ég held að við getum öll tekið eitthvað annað í burtu frá því sem þessi mynd er að reyna að segja en það er svo sannarlega þess virði að gefa sér tíma til að komast að því hvað hún þýðir í raun og veru. Ég myndi elska að tala nánar um myndina fyrir alla sem vilja senda mér tölvupóst. Njóttu þess!