Eins og ofangreint gefur til kynna var ég á endanum ekki hrifinn af þessari mynd. Það er yndislegt á að líta, landslagið er gróskumikið, en smáatriði sögunnar, sérstaklega persónurnar, eru algjörlega ótrúleg. Kvikmyndir þurfa ekki að vera trúverðugar, en svona kvikmyndir, með pólitískum forskoti og félagslegum athugasemdum, gera það. Að sama skapi á ég ekki í neinum vandræðum með auglýsingamennsku sem slíka, en enn og aftur ættu kvikmyndir eins og þessi ekki að taka ákvarðanir um leikarahlutverk eingöngu byggðar á kassadrætti. Þetta er algjörlega raunin með Sutherland, sem er hreinskilnislega rugl eins og Doyle. Hreimurinn hans var langt frá því að vera ekta, en hann féll í stærstu gildruna allra, hreimurinn hans ER frammistaða hans og við endum með skopmynd af írsku án persónuleika utan þjóðernis hans. Mér finnst algjörlega ósennilegt að einhver sem kemur að málinu hafi haldið að hann væri besti maðurinn í starfið. Þegar á heildina er litið er þetta augljóst mál um viðskiptaáhuga fram yfir gæði og þegar þú ert að reyna að vera The Mission eyðileggur svona hlutir möguleika þína á árangri. Talandi um kommur, þá voru nokkur vandamál í viðbót, eitt er sláandi nútímaleg hreim Boys sem virkaði til að eyða tilfinningunni um að vera fluttur til annars tíma. Meira á óvart kom hinn margrómaða írski hreimur Samönthu Morton, sem var vægast sagt breytilegur. Rödd hennar sveiflaðist á milli sterks norðurs og mjúks suðurs, jafnvel í raddsetningunni, þar sem ég hefði búist við að slíkt misræmi yrði tekið upp. Hins vegar eru þetta smávægilegar kvíða miðað við hvatningu og gjörðir Söru. Hún virðist aldrei vera heima hjá Englendingum, og næstum samstundis heima hjá syni sínum og ættbálki hans, virðist vandamálið á milli lífs sem hún þekkti og lífsins sem hún ef boðið er upp á bara eins og ekkert mál. Kannski hefur mikið tapast í klippingu, kannski átti þetta að vera þriggja tíma kvikmynd eða smásería þar sem hægt hefði verið að útfæra þessa hluti, en ég get bara dæmt um það sem ég hef séð. Nú er stærsta vandamálið, Söru Samband (Morton) við Doyle (Sutherland) er óskiljanlegt. Staðreyndin er sú að ástúð hennar til hans kemur ekki til skila á nokkurn hátt fyrr en hún þarf að velja á milli hans og sonar síns, átökin sem hún gengur í gegnum á þessum tímapunkti var hreint út sagt fáránleg og drap myndina fyrir mig. Eins og þú hefur kannski giskað á. þessi mynd virkaði alls ekki fyrir mig, en hún er í toppstandi á að líta, þú munt í rauninni ekki sjá neitt töfrandi hvað landslag varðar, það eru góðar frammistöður og konunni minni líkaði það.