Ég er farinn að halda að það sé samsæri, allt í lagi: Samsæri sem felur í sér fjármögnun sem greiddur er þeim sem hafa aðgang að birtum dálkum í dagblöðum og kvikmynda- og listatímaritum til að tryggja að þessi eða hin myndin, þrátt fyrir óskýrleika ná hærri stöðu í gegnum einkunnastig sem mun merkja það með „almennri lof“ eða einhverju innan þess marks, þannig að tryggja að grunlaus fólk (eins og ég) muni reika inn í kvikmyndahús eða leigja blóðuga hlutinn, búast við óvart, bara til að finna sjálfan mig hlaupandi á klósettið til að kippa sér upp. Þessi mynd er ein af þeim. Það hefur örugglega fengið mig til að fara framhjá sérhverri færslu sem ég rekst á vegna þess að það er frekar ljóst að tvennt gæti hafa gerst: annaðhvort fékk ég ekki skilaboðin sem eru svo falin undir innri sviðum þessarar myndar að ómögulegt er að nálgast það, eða þeir og ég horfðum á tvær gjörólíkar kvikmyndir sem heita sama nafni. 4 er óhreint bragð á áhorfendur. Það er engin furða að það birtist og hvarf hraðar en hægt er að segja "smorsgabord" og að þrátt fyrir einkunnina sem það fékk á Metacritic hefði enginn heyrt um það. Það er hræðilegt með sykri ofan á. Í fyrsta lagi er númer fjögur sem er alltaf til staðar frá upphafi til enda. Þó að það sé í lagi að hafa smá táknmál hér og þar, og það hefur verið gert með misjöfnum árangri í mörgum þekktum kvikmyndum, þá er þessi mynd að kippa sér upp við það. Fjórir hundar í upphafi myndarinnar horfa í myndavélina í áður tómri götu þegar vélar detta skyndilega í forgrunninn og halda áfram að rífa upp malbikið. Fjórir einstaklingar á bar, þó einn þeirra sé ekki aðili. Þrír þeirra fara sína leið en eru samt sem áður tengdir, ekki bara hver öðrum heldur því sem líf þeirra er ekki. Þó að þetta hugtak gæti virkað, þá hlykkjast myndin svo mikið - sérstaklega með sögunni um fyrirsætuna sem verður leikin af Marina Vovchenko sem fer inn á yfirráðasvæði hins afar furðulega og ekki á góðan hátt - að upphafsþemað fær týnt í þýðingu. Eða kannski, eins og ég sagði áður, ég bara „skildist það ekki“. Vandamálið felst líka í því að svo miklum tíma er eytt í sögu Marínu (sem snýst um dauða systur hennar, af brauðtyggi, hvorki meira né minna, og skárri sorg sem fylgir í kjölfarið) að allur áhugi á eðlislægum súrrealisma hverfur án þess að spor. Svo hvað ef sömu hræðilegu sögurnar og ókunnugu mennirnir þrír skiptust á á bar virðast eiga sér eigin sannleika? Leikstjórinn leggur ekki mikinn tíma í að tengja þau saman, eða vefa þéttari sögu sem gæti, á David Lynchian hátt, skerst annaðhvort fortíð og nútíð, eða innan annarra vídda, eða jafnvel sem bein, hversdagsleg vísindi - skáldskaparsaga. Þetta er barátta upp á við við óyfirstíganlegan vegg sem aðeins dýrlingur (eða einhver í furðulegu fyrir furðu sakir) gæti þolað.