Fyrir ellefu árum sleppti Stanley Ipkiss sínu sanna innra sjálfi og varð hetja Edge City með því að finna og klæðast norræna illskuguðinum, grímu Loka. The Mask hjálpaði til við að koma Jim Carrey í fremstu röð grínmynda og náði mjög vinsælum stöðu fyrir frumleika og bara hreina skemmtun. Allir vissu hvernig á að stafa partý. PARTÍ. Hvers vegna? Því ég verð! Nú, ellefu árum síðar, sýnist mér að sömu hugmyndafræði hafi verið beitt fyrir nýju myndina "Son of the Mask." Einhver spurði leikstjórann Lawrence Guterman af hverju ertu að gera þetta? Og hann svarar "Vegna þess að ég verð!" Því miður nær það svar ekki yfir það því eftir að ég sá Son of the Mask fór ég samt úr leikhúsinu og hugsaði: "Guð minn góður, hvers vegna?" Guterman og aðrir sem taka þátt í guðlastsmyndinni þurfa að átta sig á því að viðbrögðin við því hvers vegna þú gerir þessa mynd ætti ekki að vera eins einföld og svarið við umræðunni um hvort eigi að djamma eða ekki. Grímusonurinn byrjar. með hundinum Otis að finna grímuna alræmdu og koma með hana aftur til eiganda síns Tim Avery, skýra virðingu til hinnar goðsagnakennda Loony Toons skapara Tex Avery. Tim, leikinn af Jamie Kennedy, er erfiður teiknari sem er fastur í að vinna sem skjaldbökur fararstjóri fyrir teiknimyndafyrirtækið sem hann stefnir á að draga út í einn dag. Á kvöldi hrekkjavökuveislu fyrirtækisins setur Tim upp grímuna og breytist í hinn uppátækjasama, geðveika karakter sem við öll búumst við. Eftir veisluna fer Tim heim, enn á grímunni og eignast barn með konu sinni. Níu mánuðum síðar skapast ringulreið þar sem barnið sem fæðist af grímunni hefur ótrúlega teiknimyndalega krafta. Hundurinn Otis, afbrýðisamur út í athygli barnsins, setur upp grímuna og tekur þátt í týpum Tom og Jerry til að útrýma barninu. Á sama tíma er Loki, leikinn af Alan Cumming, í leit að grímunni sinni að skipun föður síns, Óðins. Í fyrsta lagi viðurkenni ég illa að ég virði þá staðreynd að þessi mynd er svo mikið virðing fyrir klassískum teiknimyndum eins og Tom og Jerry og Loony Toons, með Wile E. Coyote týpurnar sínar og hinn fræga dansandi froska tegund. Hins vegar getur þessi lotning ekki bjargað myndinni og gerir hana minni virðingu og meiri tímasóun. Forsendur myndarinnar verða sífellt kjánalegri. Kjánalegt er ekki alltaf slæmt, en í þessari mynd kemst kjánaskapurinn á það stig að vera bara pirrandi. Það er ekki gaman að horfa á persónurnar og það sem verra er, þær eru ekki fyndnar. Daufleika persónanna má líka rekja til þess að svo mikið CGI var notað. Eitt af því besta við frumgerðina er að þó að augljóslega hafi verið notað tölvuteiknimynd, þá treysti svo mikið á Jim Carrey og hrífandi stíl hans að vera bara. Við vorum sannfærð um að Jim Carrey væri raunveruleg teiknimynd. Jamie Kennedy hefur bara ekki svona hæfileika, staðreynd sem er augljós þegar þú horfir á hann klæðast grímunni og andlitsdrættir hans breytast sjaldan. Barnið og hundurinn voru að mestu leyti algerlega líflegur sem varð sífellt truflandi í gegnum myndina. Hliðarsaga Loka að leita að grímunni varð bara meira og meira heimskuleg. Sonur Grímunnar er sorglegt og sorglegt ástand. Það sem ég legg til er að þú ferð að leigja eða kaupa upprunalegu grímuna og þakka norrænum guðum, eða hverjum sem er, fyrir að koma með hana til okkar. Og mun íhuga að sjá framhaldið fórna mér þegar ég held áfram að spyrja hinnar alræmdu spurningu "HVERS VEGNA?" Sonur Grímunnar fær eina stjörnu, þó að þeirri stjörnu ætti að skipta á milli klassískra höfunda Loony Toons og Jim Carrey, sem mun alltaf vera, í minni bók, gríman.