Ed Gein: The Butcher of Plainfield gerist í smábænum Plainfield í Wisconsin árið 1957 þar sem einfarinn Ed Gein (Kane Hodder) býr einn á bóndabæ eftir andlátið ef móðir hans og bróðir hans. Lögreglan á staðnum hefur þurft að takast á við grófar rán og þegar barþjónninn Sue Layton (Ceia Coley) grunar að eitthvað ógeð sé í gangi. Ed er ofbeldisfullur kynferðislega frávikinn maður sem rænir stúlkum og myrðir þær, mun lögreglan komast að sannleikanum í tæka tíð til að bjarga dóttur sýslumannsins (Timothy Oman) Ericu (Adrienne Frantz)... Skrifað, framleitt og leikstýrt af Michael Feifer þetta var tilraun til að byggja hryllingsmynd á sannsögulegum atburðum í kringum hinn alræmda raðmorðingja Ed Gein og reynist vera ansi vitleysa. Hið raunverulega líf Ed Gein var aðeins dæmdur fyrir tvö morð og lést árið 1984 en nokkrar myndir hafa verið innblásnar af honum, þar á meðal The Texas Chainsaw Massacre (1974), Deranged (1974) og Ed Gein (2000) með þessari nokkuð nýlegu viðbót hugsanlega versta Gein mynd ever. Jafnvel þó að Ed Gein hafi verið raunverulegur nánast ekkert í þessari mynd byggist á staðreyndum, þá átti Gein aldrei vitorðsmann, ekkert fórnarlamba hans var tengt neinum rannsóknarlögreglumönnum, það var ekkert fórnarlamb bílslyss, þó að Gein haldi nafni sínu annað fólk hafa orðið fyrir nafnabreytingum, mannrán og morð á konunum tveimur sem sýndar eru hér gerðist í raun með fjögurra ára millibili í raunveruleikanum en í þessari mynd gerist það á nokkrum dögum og á meðan hér er Gein sýndur sem stór og vöðvastæltur maður í raunveruleikanum hann var mjór, grannur, gamall og frekar lágvaxinn. Sem staðreyndadrama er Ed Gein: The Butcher of Plainfield einskis virði og sem hrein skemmtun er það ekki betra með dauðans daufum hraða og tilfinningu, persónurnar eru allar leiðinlegar og þegar hann er ekki að drepa einhvern er Gein sýndur vinna eða bara gangandi í kring & það er mjög leiðinlegt. Það er engin spenna því við vitum hver morðinginn er og það er bara leiðinleg bið þar til hann verður gripinn í lokin. Það er engin raunveruleg tilraun til að komast inn í huga Geins með smiðunum sem gefa honum ekki meiri hvatningu en að hann fái stundum ofskynjanir af ráðríkri móður sinni. Hér er ekki mikið um klám, það er atriði með konu sem hangir á kjötkrók, það er virkilega illa klippt atriði af Gein að skera fótinn af, það eru venjulegar krukkur af líkamslíffærum og hauskúpum sem liggja í kring og smá blóð en það er í raun ekki mikið hér til að æsa sig yfir. Kvikmyndin var augljóslega unnin til að bleikja mikið af litnum út úr myndinni þar sem hún er stundum ekki langt frá svarthvítu, persónulega finnst mér litaleysið gera það enn daufara að sitja í gegnum hana. Með ætlað fjárhagsáætlun upp á um $1.500.000 get eiginlega ekki séð hvert peningarnir fóru í mjög gleyminni framleiðslu. Þó að þetta gerist í Wisconsin var þetta tekið upp í Kaliforníu. Kane Hodder hefur rangt fyrir sér í hlutverki Ed Gein, bara frá líkamlegu sjónarhorni lítur Hodder ekki einu sinni út eins og Gein og hann skilar frekar lélegri frammistöðu þar sem hann starir bara mikið á myndavélina með kjánalegum andlitum. Gein: The BUtcher of Plainfield er vitleysa og það er eins einfalt og einfalt og það. Sem annaðhvort staðreyndadrama eða hrein arðránsskemmtun er þetta algjört töff frá upphafi til enda án þess að mæla með því.