Ég rakst fyrst á þessa mynd þegar ég las bók (skrifuð á áttunda áratugnum) um feril Mitchell Leisin. Ég verð að viðurkenna að í gegnum árin hef ég horft á margar af myndunum hans og finnst bestu verkin hans mjög vönduð. SWING HIGH, SWING LOW átti að vera ein af hans bestu. Þó að það leiðist mér ekki, þá heillaði það mig ekki eins mikið og HALD TIL DÖGNUNAR, DAUÐINN TEKUR FRÍ, KITTY, eða jafnvel GULNLEYNDAR. Mig grunar að það sé bara of mikið núna til að vera vel þegið. Að vinna hjá Paramount Leisin átti í vandræðum í þessum myndum sem hann gerði sem voru söngleikir. Flest skorin sem hann vann með voru frekar miðlungs. Vissulega komu tvisvar staðlar fram í myndum hans, en það voru mjög sjaldgæf tilfelli: "Cocktales for Two" birtist í MURDER AT THE VANITIES og "Mona Lisa" kom frá CAPTAIN CAREY, Bandaríkjunum. En restin af tónleikunum fyrir MURDER AT. HÉGÆGIN voru gleymanleg. "Mona Lisa" var eina lagið í CAPTAIN CAREY. Þetta hefði ekki átt að vera svona - á vinnustofu Leisin starfaði Rogers og Hart fyrir það snemma á þriðja áratugnum. Af hverju var ekki hægt að úthluta honum verkefni með þeim? Einkunnin fyrir SWING HIGH, SWING LOW, er notaleg en gleymanleg. Því miður snýst myndin um afþreyingarheiminn, þar sem Fred Macmurray sýnir mikla hæfileika sem trompetleikari (hann vinnur meira að segja Carole Lombard inn í leik sinn með því að leggja lykkju sína utan um hana þegar hann blæs í trompetinn). Lagið (sungið af Lombard) um hvernig leikur ástmanns hennar gleður hana, er mikilvægt fyrir söguþráðinn. Það virkar í myndinni, en það hefði verið betra ef lagið væri eftirminnilegra. Það er píkarísk stíll í myndinni - hún byrjar á sjóskipi sem Lombard vinnur á, sem handsnyrtifræðingur. Hún er stöðugt lögð í einelti af yfirmanni sínum Franklin Pangborn (rakara skipsins). Þá er skipið að fara inn í Panamaskurðinn og við sjáum MacMurray sem hermann, en skráningu hans lýkur innan skamms. Fyrsta atriðið þeirra saman hefur fallegan Leisin blæ: MacMurray er að tala við Lombard, hún á þilfari bátsins og hann á brún lásveggsins. Fín leið til að halda hasarnum gangandi á meðan samskiptaglugginn er daufur. Myndin fylgir uppgangi og falli Skid Johnson (MacMurray) þegar hann hittir Lombard og byrjar orðspor sitt sem trompetleikara, en hittir "hina konuna". í myndinni Dorothy Lamore. Bestu augnablikin í myndinni fjalla um hrun sambandsins við Lombard, og hrun hans sem djasstrompetleikara (útlit hans og þörf fyrir áfengi er mjög ódæmigert fyrir MacMurray persónu - jafnvel dekkri persónur hans eins og Walter Neff eða Mr. Sheldrake eða Mr. sjóliðsforinginn sem ýtir á Caine uppreisnina sýndi ekki að hann treysti á áfengi. Lombard er góð eins og konan elskaði en misnotuð af MacMurray. Lamore hefur í rauninni lítið að gera - hugsanlega voru fleiri atriði með henni í myndinni, en ein stendur upp úr er tilraun hennar til að koma MacMurray upp á vagninn aftur. Í upphafsbiti hans Pangborn er fínn. Sjaldan tekið eftir kvikmyndum, lítill hluti leikarinn Carl Judels er áhrifaríkur sem aðdáandi/vinur MacMurray, sem sleppir honum þegar hann fer undir (þó Charles Butterworth er léttvægur í þessari mynd eins og venjulega, en hann á þó eitt augnablik þegar hann horfir ógnvekjandi á hendur sínar á hljómborði píanós í herbergjunum sem hann, kærastan hans, MacMurray, og Lombard deila - útlit hans með rauðu andliti stafar af vandræðum vegna lygar sem MacMurray fullyrðir að sé sönn. Þetta var fínt, lúmsk augnablik. Ef aðeins næmni hans hefði verið í leikaraskap hans frekar en augnablikum hans af tortryggnum húmor.