Sá þetta sem ungt barnalegt pönkara þegar það kom fyrst út. Fékk mig að þefa eins og barn þegar ég fór úr leikhúsinu og reyndi að láta engan sjá. Svo, þegar ég sá það aftur núna árið '07, vissi ég hverju ég átti að búast við og grátarnir voru tilbúnir og fullkomnir þegar áskilið augnablik þeirra nálgaðist. Sem betur fer var ég heima í þetta skiptið. Það sem ég hafði ekki munað eftir áhorfi mínu í æsku - eða kannski ekki tekið eftir því, var tæknileg ljómi þessarar myndar. Notkun endurlita sem segja svo mikla sögu án þess að grípa til samræðna. Myndavélaverkið sem virtist staðsetja áhorfandann ásamt persónunum í atriðinu. Hugsaðu um opnunina þegar Joe er að fara yfir götuna til veitingahússins, myndavélin sveiflast fyrir aftan konuna og barnið sem situr á bekk í forgrunni og rammar inn götumyndina. Sagan sjálf, og persónurnar - kjánaleg, sorgleg og hrottalega raunveruleg. Það er mjög átakanlegt að vera dreginn svona náið inn í mannlegt drama eins og þetta með fólki sem flest okkar myndum líklega hafna. Svo aftur, Joe & Ratso gætu verið hvaða okkar sem er. Hlýtur að hafa verið '70 þegar ég sá hana. Ég man að þegar ég yfirgaf leikhúsið var ég knúinn til að finna félagsskap vina. Öllum þessum árum seinna er ég fegin að vera ekki einn í kvöld. Þetta er helvíti frábær mynd.