til að gera þetta stutt og laggott: ég vona að þessi mynd verði ekki álitin öndvegisverk fyrir "gener-asíu" í bandarískri kvikmyndagerð. leiklistin var undirstöðu, studdist við staðalmyndir, upphleyptar raddir og ýkt augnaráð til að koma boðskap sínum á framfæri. chris chan park kafar ekki mjög djúpt í neinar persónur hans, sem gerir þeim kleift að vera skopmyndir af reiðum/svekktum/fjarlægum/ósamskiptalausum asíubúum. þessar myndir gera persónur ekki dularfulla aðlaðandi; það gerir þær ruglingslegar og ósamúðarlausar. Mér finnst gaman að halda að við Asíubúar séum flóknari en það. Ég kom út úr myndinni ósannfærður. ósannfærð um að þessar persónur hafi átt ævilangt, blóðbræðralíkt samband sín á milli til að ganga á þann veg sem þær gerðu til að hjálpa félaga sínum út. ekki sannfærður um að aðalpersónan hefði eitthvað umfram yfirborðslegt aðdráttarafl á kærustu sína. ekki sannfærður um að duglegir innflytjendaforeldrar myndu ekki borga fyrir háskólanám sonar síns. ósannfærður um að allar persónurnar væru jafnvel nauðsynlegar, þ.e.: Janet, sem er lögð í rúmið aftan í bílnum og gleymdist fljótt. Söguþráðurinn, sem ég held reyndar að hafi átt möguleika, fékk ekki að koma til sín fyrir tvo ástæður: 1) flatar persónur sem ég hafði enga samúð/sækni fyrir, 2) söguþráðurinn er í skugganum af tilgangslausum senum án sequiturs, eins og seance/ kleinuhringjabúðaröðina með amy hill sem var einfaldlega fáránleg og óþörf. ég hrósa park fyrir viðleitni hans, þar sem ég er viss um að það þurfti mikla vinnu til að framleiða myndina, og ég mun meira að segja láta hann njóta vafans í þetta skiptið sem nýliði leikstjóri/handritshöfundur, en ég vona svo sannarlega að næst í kringum hann mun hann fara aðeins dýpra. þó að myndin sé ein sú fyrsta sinnar tegundar um kóreska ameríska upplifun þýðir það ekki að hún sé sjálfkrafa góð.