Diana Guzman er reið ung kona. Hún lifir af óvæginn röð vonbrigða og áfalla og tekur reiði sína út á nánustu skotmörk. Þegar hún sér ofbeldi umbreytt og einbeitt af aga í niðurníddum hnefaleikaklúbbi, veit hún að hún hefur fundið heimili sitt. Myndin heldur áfram þaðan, þar sem Diana lærir venjulegar lexíur á aldrinum samhliða kunnáttunni sem þarf til að hnefaleikar ná árangri. Michelle Rodriguez er mjög góð í hlutverkinu, sérstaklega þegar hún kemur á framfæri einbeittri reiði ungrar konu sem er innilokuð á alla kanta og berst ekki bara gegn persónulegum aðstæðum heldur rótgróinni kynjamismunun. Myndin gæti notað smá fínleika í leikstjórn sína til allra ungu leikaranna, sem fölna í samanburði við eldri, reyndari leikarahópinn. Það eru of margar pásur í handritinu sem dregur úr dramatískri spennu. Almenn þögn myndarinnar dregur úr henni styrkleika. Þetta er góð mynd til að sjá einu sinni, þó ekki væri nema til að sjá kraft ungrar konu sem er fullkomlega að veruleika en kvenleikinn er nógu flókinn til að fela kraftinn í sér. Takmarkanir þess koma í veg fyrir að það sé sett í flokkinn „sjá það aftur og aftur“.