Ég sakna fyrirtækisins Vestron, þeir voru örugglega með puttann á púlsinum í einstökum og óvenjulegum kvikmyndum á níunda áratugnum. Þetta er mjög áberandi með hinni undraverðu Paperhouse, kvikmynd sem snertir mig djúpt í hvert sinn sem ég horfi á hana. Hugmyndin um að stelpa ráðskast með draumaheiminn með teikningum sínum (þar af leiðandi er draumaheimurinn sem vinnur raunveruleikann) og tengist og hefur áhrif á hana. Líf drengs sem hún hefur aldrei hitt, er heillandi og veldur aldrei vonbrigðum. Charlotte Burke virðist í fyrstu frekar bráðþroska en samt hitnar maður upp fyrir henni því með því að vera svolítið uppátækjasöm barn gerir það fullorðna erfitt fyrir að trúa því sem hún er að upplifa. Hún verður mjög sjálfsmeðvituð og sterk undir lokin og kemst jafnvel að því að hún „hatar ekki stráka“ eins og hún hélt svo ögrandi fram í fyrstu. Í gegnum þetta erum við meðhöndluð á mörgum áhrifamiklum augnablikum og sumum gífurlega ógnvekjandi, allt sjónrænt töfrandi með glæsilegum tónleikum frá Hans Zimmer. Ég er nokkuð stoltur af því að vera eigandi hljóðrásarinnar á geisladiski þegar hún kom út í Bandaríkjunum á RCA Victor. Þegar þetta er skrifað er enginn DVD-diskur af Paperhouse enn fáanlegur í Bandaríkjunum (aðeins í Evrópu), ég vona að ein af óskum mínum rætist þar sem mér þykir mjög vænt um þessa fallegu mynd og DVD af henni væri mjög vel þegið! ánægjulegt að horfa á stelpuna vinna úr hugsunum sínum eins og þrautaleik sem reynir að láta draumaheiminn virka fyrir hana og nýfundna vin hennar Marc (Elliot Spires). Bæði Charlotte Burke og Elliot Spiers standa sig frábærlega í gegn, mér finnst ritstjórnarathugasemdin á Amazon.com um að þetta sé „hammy-leikur“ frekar vandræðaleg - mér fannst allir þættir Paperhouse vera spennandi. Jafnvel í minniháttar ljómandi senum eins og þegar Charlotte og stúlkan í kennslustofunni stara á hvor aðra í gegnum glerið á hurðinni, þá er það frekar kraftmikið. Þú þarft ekki að vera listræn týpa til að njóta Paperhouse, vertu bara manneskja sem hefur gaman af kvikmynd sem örvar og lætur þig vilja meira. Það er nóg í þessari mynd til að bjóða upp á endurtekið áhorf og ég er enn hrifinn af kvikmyndatökunni og leikmyndunum. Fyrir mér er það aldrei eins og að horfa á sömu myndina tvisvar, þar sem það eru svo mörg smáatriði til að gleypa og gæða sér á. Mjög tilfinningaþrungin upplifun. Þó að það séu margar myndir sem ég dýrka, þá eru aðeins nokkrar sérstakar myndir sem snerta mikið tilfinningalegt streng í mér: myndir eins og Paperhouse, Static, Resurrection og Donnie Darko. Þegar ég sé svo mikið drek þarna úti fara framhjá sem kvikmyndir sem gleymast auðveldlega og í sölutunnunum, þá þarf ég bara að horfa á Paperhouse og þá endurnýjast trú mín á dásamlegri frásögn.