Myndinni er sjónvarpað á meðan ég skrifa. Ég gleymdi einfaldlega hversu hræðileg upplifun ég varð fyrir að horfa á hana í bíó. Öll hugmyndin um myndina er gölluð. Sú staðreynd að gáfaðir Evrópubúar og Bandaríkjamenn sem eru strandaglópar í eyðimörkinni gleyma öllum hugmyndum um siðferði og siðmenningu innan fárra daga er hlegið. Brjálæði Drottins fluganna var lengur í vinnslu. Það er nóg af smáatriðum sem pirra. Einn er eini afrískur guð-eins karakter sem á dularfullan hátt lifir af hræðilegt loftslag og hefur gert það í aldanna rás án þess að missa vitið og hann virðist ekki hafa nein framboðsvandamál heldur. Fáránlegt. Svo er líka björgunartilraun fararstjórans, Indiana Jones-líkan, en björgunartilraun hans endar með harmleik og dauða í 5 mínútna göngufjarlægð frá skálanum. Svo er það valið á Lear, þröngvað upp á hópinn af gúrú-líkum brandara listamanns. Hann minnti mig á myndlistarkennarann ​​minn í hippaskólanum. Það versta er þó Levrings val á Lear. Augljóslega er vitsmunalegur heilabrjálaður. Hvernig það var að fara að vera tími er aldrei ljóst fyrir mér. Jákvæðar eru fáar og langt á milli. Þetta er falleg mynd, en það er aldrei mikilvægt.Menntaskólamenntun. Skrýtið fyrir skrýtið. Það er algjör tímaeyðsla nema þú hafir gaman af því að troða ónýtum listmyndum.