Síðasta framleiðsla Lubitsch en ekki síst áhugaverða myndin hans. Einhvern veginn hunsaði gagnrýnendur að mestu þar sem hann gat ekki klárað hana sjálfur og þar sem myndin var ekki undirrituð af Preminger sem hann gerði mestan hluta uppsetningar... Mjög undarleg blanda af söngleik (minning um Gleðilega ekkjuna?) og klassísk Lubitsch snerti tilfinningahyggja (ómöguleg ástarsaga eins og Cluny Brown) en samt mjög snjöll og gáfuð sem er samt ekki skilin sem fortíðarþrá einhvers týndra heims heldur frekar vitnisburður um eilífar tilfinningar sem ríkja um heimsku mannkyns og sérstaklega karlmanna. á stríðstímum með "siðferðislegum" lexíu enn í dag eins og það var árið 1948. Billy Wilder sem svar við Preminger sem syrgði við jarðarför Lubitsch um að hafa misst frábæran mann svaraði að við ættum enn myndirnar hans og það dregur allt saman upp. um konuna í Ermine...