„Allir menn eru sekir,“ segir lögreglustjórinn. "Þeir fæðast saklausir en það endist ekki." Bættu þessu smá níhilisma við hrifningu Jean-Pierre Melville af hugmyndinni um heiðursreglur skúrksins og þú hefur Le Cercle Rouge. Þessi heiðursregla meðal skúrka er hins vegar ekki bara klisja; það er ímyndunarafl jafnvel þegar kvikmynda siðgæðisfræðingar -- raunsæir siðgæðisfræðingar samkvæmt sjónarhorni þeirra, rómantískir siðferðisfræðingar af flestum öðrum -- fóru að gera kvikmyndir um efnið. Þema þeirra er að það er ekki hvað maður gerir, heldur hvernig maður gerir það. Við endum oftast með sögur um reynda karlmenn með sína eigin heiðurstilfinningu, sögur þar sem örlög, örlagavaldur og siðareglur ráða ferðinni. Fyrir flest mannkynið, nema handritshöfunda og kvikmyndaleikstjóra, myndi þetta alvarlega koma í veg fyrir að lifa lífi sínu, ala upp börn sín og vera góður vinur. Þessi hegðun banvænni er eitthvað af sjálfsdáðum. Le Cercle Rouge er, að mínu mati, klassísk kvikmynd fyrir fólk sem gæti skemmt sér í leyni yfir því ævintýri að missa af síðasta strætó heim. En þar sem Melville's Le Samourai - Criterion Collection, að mínu mati, er stílráðandi saga, tekst Le Cercle Rouge því frábæra bragði að sameina stíl við sterka sögu og með sannfærandi leikurum. Tilgangur myndarinnar er að mínu mati bull...en myndin sjálf er fyrsta flokks upplifun. Vonlaus saga Melvilles um þrjá glæpamenn - Cory (Alain Delon), Vogel (Gian-Maria Volonte) og Jansen (Yves Montand) - er byggð á smá visku sem er kannski kennd við Búdda: Að allir menn sem eru eiga að hittast, munu...ásamt örlögum sínum geta þeir ekki breyst. Kannski, vegna þess að sumir trúa því að Melville sjálfur hafi komið með orðalagið ef ekki hugsunin. Hvort heldur sem er, við vitum strax í upphafi að þessi mynd mun ekki enda hamingjusamlega, hún verður háð örlögum og tilviljun til að setja hlutina upp fyrir okkur og mun láta okkur rifja upp níhílíska heimspeki sem við uppgötvuðum og elskuðum þegar við vorum í menntaskóla. Þegar Corey og Vogel hittast og safna sér síðan einstökum hæfileikum Jansen, erum við að fara í aðra leið til að ræna einkarétta, mikið verndaða skartgripasögu á Place Vendome. Spennan myndast vegna þess að við vitum ekki aðeins að franska lögreglan er á höttunum eftir Vogel, við gerum okkur líka grein fyrir því að sumir ákveðnir brjálæðingar eru á eftir Corey. Mikil ánægja myndarinnar, fyrir mig, stafaði af því að dást að verkinu sem Delon, Volonte og Montand færðu persónum sínum og gáfuðu miskunnarleysinu sem Andre Bouvril bar persónu sinni, lögreglustjóranum Mattei. Melville hrifsaði mig þegar hann þróaði þessar persónur og þeirra eigin aðstæður; hann byggði mig upp tilfinningalega og sleppti mér síðan þegar hann kom með mig til að meta líkleg örlög þeirra og leyfa mér að sjá það gerast. Melville setur föst leikatriði sín - flóttann úr lestinni, flóttann úr skóginum, síðari skotbardaginn í skóginum, fundina með Mattei og manni sem neitar að upplýsa - með forvitnilegum möguleikum. Hann byggir upp spennu í öllum þessum málum með því að gefa sér tíma; sjaldgæfur eiginleiki í kvikmyndagerð og enn sjaldgæfari eiginleiki núna. Og Melville gefur sér tíma til að byggja upp Mattei sem einstakling. Mattei er gremjulegur, reyndur maður. Hann er einfari. Hann hefur fasta rútínu þegar hann kemur aftur í íbúðina sína - hann heilsar kettunum sínum þremur ástúðlega, hann dregur baðið sitt og á meðan potturinn er að fyllast setur hann fram mat handa þeim. Ég veit ekki hvern Mattei er ætlað að hitta, en ég vona að það sé einhver sem hefur gaman af ketti. Nihilismi er alltaf í tísku hjá sumum skapandi fólki og sumum gagnrýnendum. Í flestum tilfellum held ég að það sé miklu erfiðara verkefni að leggja níhilisma til hliðar og einfaldlega lifa sínu lífi án þess að skaða of marga. (Og það er enn erfiðara að sýna það á sannfærandi hátt í kvikmynd.) Le Cercle Rouge er mynd sem fyrir mig segir mér lítið, en hún er á sinn hátt, finnst mér, fallega samsett mynd.