Það er fyndið, þegar þú staldrar við og hugsar um það: aðdáendur hræðslumynda hafa tilhneigingu til djúprar og viðvarandi væntumþykju í garð þeirra sem fæla dagsljósið frá þeim. VÆÐJUSÖGAMÓÐIN í Texas gæti gefið okkur martraðir, en hver á meðal okkar (hinum trúuðu) fann ekki fyrir raunverulegu ástarsvip til Gunnars Hansen í BRUTAL MASSACRE- eða fyrir Ken Foree, að eilífu og alltaf einbeitt hetja upprunalegu DAWN OF ÞEIR DAUÐU? Myndin hans í endurgerðinni fékk mig til að vilja standa upp og gleðjast (eins og mynd Tom Savinis); Ég krakka þig ekki. Og Brian Halloran og... Jæja, þú skilur mig (ef ekki, stattu bara í vindinum...). Þetta eru nokkrar af hryllingshetjunum. Að sjá þetta marga þeirra samankomna í einni kvikmynd er nánast fáheyrt (að minnsta kosti að þessu marki, að mínu viti). Bara ef rithöfundurinn/höfundarnir hefðu staðið sig í svona stórkostlegu verkefni. Kannski mun einhver annar, einhvers staðar á leiðinni, reyna aftur. Svo framarlega sem það er ekki annað hálfkært átak (eins og BROTHERHOOD OF BLOOD, til dæmis).