"Laugh, Clown Laugh" kom út árið 1928 og leikur hinn goðsagnakennda Lon Chaney sem sirkustrúður að nafni Tito. Tito hefur alið upp sjóðandi barn (unga og fallega Loretta Young) til fullorðinsára og nefnir hana Simonettu. Tito hefur alið stúlkuna upp í sirkuslífinu og hún er orðin afreks ballerína. Þó að Chaney skili sínu venjulega frábæra frammistöðu, gat ég ekki komist framhjá þeirri staðreynd að Tito, sem er kominn vel á miðjan aldur, er með heittindi hinnar ungu Simonettu. Þó hann sé ekki líffræðilegur faðir hennar hefur hann alið hana upp eins og dóttur. Svona „ick“ þáttur gegnsýrir alla myndina. Tito keppir um ástúð Simonettu við ungan og myndarlegan 'Count' Luigi (Nils Asther). Simonetta fellur greinilega fyrir unga manninum, en finnur til samviskubits yfir því að yfirgefa Tito (af tryggð, ekki rómantískri ást). Öll forsenda myndarinnar er fáránleg og mér finnst ótrúlegt að enginn í myndinni segi Tito hvað hann er að vera heimskur gamall fífl (þar til hann opinberar það sjálfur í lokin). Myndin er aðeins athyglisverð vegna Loretta Young, sem myndi halda áfram að eiga frábæran feril. Þó að ég dýrki ljóma Chaney sem leikara, þá finnst mér þessi mynd öll vera ógeðsleg og hreint út sagt hrollvekjandi.