"Family Guy" er sennilega kjaftæðislegasta myndaþætti sem framleitt hefur verið. Það skefur stanslaust allt sem það getur hugsað sér, allt frá sjónvarpsþáttum til fjölskyldudrama. Það besta af öllu er að þetta er einn af fáum sjónvarpsþáttum í dag sem er í raun fyndinn. Þátturinn snýst um Griffins: Peter, offitusjúklinginn sem takmarkast af skort á greind hans. Lois, móðirin sem er meira og minna höfuð fjölskyldunnar, þó að Peter telji sig vera það. Chris, feiti táningssonurinn sem hefur álíka fáa gáfur og pabbi hans. Meg, svarti sauðurinn í fjölskyldunni sem er bara brandara allra. Stewie, barnið sem hefur áform um að drepa móður sína og taka yfir heiminn. Og Brian, fjölskylduhundurinn, sem er oft rödd skynseminnar, en er oft skemmd. "Family Guy" beitir mörgum aðferðum til að fá hlátur frá áhorfendum. Athyglisverðust eru tíðar klippingar sem skemma það sem hefur verið sagt. Þau eru áhrifarík vegna óaðfinnanlegrar tímasetningar og hvernig þau spilast. "Family Guy" notar skopstælingar til að fá húmor líka, oftast úr sjónvarpsþáttum níunda áratugarins. Það sem gerir sýninguna svo frábæra er að einstaklingur þarf ekki að kannast við hvað hún er að skopast. Ég er viss um að það myndi hjálpa, en efnið er nógu fyndið í sjálfu sér. En sýningin hættir ekki þar. Það skemmir ekki bara nánast allt, heldur skekkir það sína eigin skekkju! Sýningin er uppfull af ólitum húmor. Eina ástæðan fyrir því að fólk er ekki í uppnámi um þáttinn er líklega sú að hún gerir grín að öllum kynþáttum, kyni og öðru almennu jafnt. Hér er ekkert heilagt og enginn og ekkert er ónæmt fyrir háðsádeilum „Family Guy“. Að setja upp tónlistarnúmer í kvikmynd tekur mikinn tíma og fyrirhöfn og það er mjög mikil áhætta. En "Family Guy" inniheldur nokkur frábær lög. Allt vel skrifað og leikið, og auðvitað eru þeir fyndnir (kannski sú frægasta, "The Freakin' FCC" er bæði grípandi og hysterísk vegna þess að það slær á einkunnatöfluna þar sem það er sárt). peningar. Seth McFarlane er gríðarlega hæfileikaríkur. Hann útvegar raddirnar fyrir Peter, Brian (sem er hans eigin náttúrulega rödd) og Stewie. Ekki aðeins eru raddirnar samkvæmar og skapandi, hann getur breytt tónhæð þeirra að vild, svo það virðist í raun eins og þær séu talaðar af þremur mismunandi leikurum. Alex Borstein færir Lois nefhögg sem er fullkomið fyrir karakterinn. Seth Green er óþekkjanlegur sem Chris (hefði ég ekki horft á IMDb hefði ég aldrei vitað að þetta væri hann). Lacey Chabert var upprunalega persónan Meg og á meðan hún var góð lyfti Mila Kunis persónunni upp með beittum rödd sinni. Kunis gefur Meg nýjan, skarpari kant sem hún hafði ekki með Chabert."Family Guy" hefur verið líkt við "The Simpsons," og það er alveg skiljanlegt (og ekki bara vegna þess að þeir eru framleiddir af FOX). Báðar eru háðsádeilur á lífinu og á meðan "The Simpsons" er gott, inniheldur "Family Guy" skarpari kant. Sýningin er algjörlega óttalaus. Það er engin raunveruleg heilög kýr. Þátturinn fjallar um fötlun (líkamlega og andlega), þjóðerni, sjónvarpsþætti og kvikmyndir, frægt fólk, stjórnmálamenn, trúarbrögð (sérstaklega kaþólska), eiturlyfjaneyslu og -fíkn, kynlífshúmor af öllu tagi (þar á meðal S&M) og sumt sem er ekki hægt að lýsa. Ekki virkar allt sem "Family Guy" kastar á áhorfendur, en í heild sinni er þátturinn alltaf skemmtilegur og oft fyndinn. Ef það er einhver galli við "Family Guy" þá er það að brandararnir standa stundum allt of lengi. Sérstaklega með "óþægilega augnablikinu" brandarana, eru raðirnar teygðar svo lengi að þær hætta ekki bara að verða fyndnar, þær verða svo pirrandi (og langar) að það er ástæða til að spóla áfram. Þetta getur verið áhrifaríkt á um það bil 10 til 15 sekúndur, en sýningin teygir þær stundum upp í meira en tvær mínútur. Það mætti ​​halda því fram að þátturinn endurskrifi reglur sínar til að henta söguþræðinum og það gerir það oft (t.d. lætur Brian oft eins og manneskja, en hagar sér samt eins og hundur þegar sagan krefst þess). En það er ekki vandamál því þátturinn virkar enn. Sumir hafa haldið því fram að þátturinn sé hættur að vera fyndinn. Þó að ég sé sammála því að það sé ekki eins pirrandi og það var áður, þá held ég að sökin liggi hjá FOX, ekki McFarlane og áhöfn hans. Þátturinn er upprunninn hjá FOX en eftir dræmar einkunnir og áhorfendur var honum hætt. Hins vegar var sala á DVD-diskum nógu mikil til að Adult Swim gæti tekið hana upp. Þátturinn sló strax í gegn og var aftur keyptur af FOX. Hins vegar, vegna þess að þátturinn er svo stór núna, er FOX hræddur við að leyfa rithöfundunum að gera tilraunir og prófa nýja hluti. Þó að það sé enn fyndið, er húmorinn ekki eins ferskur og edgy. Endilega kíkið á þessa sýningu. Það er frábært.