Eins og nærri samtíðarmenn hennar „The Great Race“ og „Those Magnificent Men In Their Flying Machines“ tengi ég þessa mynd alltaf við æsku mína, sérstaklega um áramótin. Á gamlársdag heimsóttum við ömmu mína og eftir hádegismat, meðan fullorðna fólkið ræddi saman, horfðu krakkarnir á sjónvarpið þar sem ein af þessum þremur brjáluðu keppnismyndum var alltaf sýnd. Af þeirri ástæðu einni vildi ég endilega merkja „Monte Carlo“ Eða Bust" jæja en ég óttast að ég geti það ekki, barnið er ekki faðir mannsins við þetta tækifæri. Með því meina ég að ég sé allt of greinilega galla þess og þótt ég freistaðist til að brosa stundum, vildi ég í sannleika að allir keppendur kæmust í lok keppninnar löngu áður en þeir gera það í raun. af þjóðerni og konu sem veikara kyninu og mér þótti heldur lítið vænt um einn eða tvo villulausa, að vísu væga dónaskap sem stundum kom upp á yfirborðið. Meira en það þó, leikarahópurinn, þrátt fyrir að hafa hamrað það svívirðilega, selur myndina bara ekki nógu mikið. Tony Curtis, í prufuhlaupi fyrir "Yank Abroad" leik sinn í sjónvarpsþáttaröðinni "The Persuaders", virðist of gamall til að leika unga gallamanninn, Terry Thomas er bara ekki nógu dónalegur, Eric Sykes er ótrúlegur sem óhreinn- hugsandi Lothario á meðan Gert Frobe sem ofgert Teuton, er bara skrítið að gera tjaldgrín þegar þú manst að hann var besti illmenni Bonds Goldfinger. Ef eitthvað kemur Englendingum best út - Susan Hampshire er að minnsta kosti grípandi sem "björt ungt hlutur", hæfilega gamine sem flottur flapper og þó þeir séu hlekkjaðir við bandið í handritinu bjóða Pete og Dud mesta skemmtun sem stífar hertýpur á efri vör. , þó að jafnvel þá hafi "Carry On" teymið gert þetta svo miklu betur í "Carry On Up The Khyber Pass". Leikstjórinn Annakin reynir allt til að kalla fram "Golden Silents", með lashing of slapstick, rangri auðkenniscapers, hraða myndavélatökur , tilvonandi dramatísk glæfrabragð og smá rómantík, en það er engin raunveruleg spenna fyrir svona fræga keppni og samt sem áður virðist kapphlaupið í lokin eins og annað suð. Reyndar hefði ég gefið því annað mark ef þeir hefðu haldið sig við hinn óhefðbundna titill "Those Magnificent Men in Their Jaunty Jalopies" en í sannleika sagt gerði teiknimyndaserían "Wacky Races" þetta miklu betur.