Ég kaus bara frábært vegna þess að þessi mynd tók tvær skyndimyndir af Americana: eina árið 1970 og eina fyrir hvert ár eftir það. Ekkert hefur í raun breyst. Joe er í raun og veru fífl, mikill heimskur skíthæll sem er reiður út í alla aðra í heiminum fyrir sína eigin fávisku. Þetta er í rauninni ekki spoiler, en lykillinn að myndinni er stóri, „gerir aldrei rangt“ gæjinn sem eignast vini með þessum hálfgerða troglodyte Joe, og hann fær einhvers konar ... staðfestingu frá ofstæki sínu og heimsku og tilfinningu fyrir því að vera misboðið. Samt munu fáir halda því fram að kærastinn söluaðila hafi átt skilið að deyja. Og þessir krakkar hefðu ekki átt að rífa Joe og Compton af sér. Og Joe og Compton voru í raun að komast í hassið og unga skinnið þar til þeir voru rifnir af. Einföld mynd að mörgu leyti, nema að árið 1970 var New York borg sambærileg við bardagasvæði þökk sé umhyggju Nixons og öllum peningunum sem fóru í stríðið í Víetnam. Þegar ég skrifa þetta (25.2.2007) er „mjög löng bið“ á Netflix eftir þessari mynd - sem gleður mig því ég held að það sé fólk þarna úti sem vill læra. Þetta var nokkuð góð skyndimynd - ekki nákvæm, svolítið skopmynd - en reyndar frekar nálægt því hvernig það var þá. Og það skelfilega er að hlutirnir hafa ekki breyst svo mikið. Vissulega er ekki meiri velferð, en það þýðir bara að launaþrælkunin hefur sigrað. Ótrúlegt hvernig milljónamæringar munu kvarta yfir því að græða ekki nógu mikið og kvarta síðan yfir því að 5,15 dali á klukkustund sé of mikið til að borga fólkinu sínu.