Ég get ekki tjáð mig um þessa mynd án þess að ræða mikilvægi hennar fyrir mig persónulega. Sem barn kom slæm heilsa í veg fyrir að ég fór nokkurn tíma í bíó. Ég rakst fyrst á kvikmyndir í lok seinni heimstyrjaldarinnar í gegnum frábæra mörgæsabók Roger Manvilles "Film", sem veitti mér svo mikla ánægju þegar heilsan fór að batna að ég vildi að ég gæti keypt annað eintak til að lesa aftur í dag. Kynning mín á mörgum klassískum myndum eins og The Battleship Potemkin, Drifters (glæsileg heimildarmynd Grierson), Metropolis, The Cabinet of Dr Caligari og Ecstasy; kom fyrst í gegnum þessa bók og síðar í háskólalisthúsinu mínu. Ecstasy hafði hlotið reiði Vatíkansins fyrir að samþykkja að Evu fór frá Emil, skilnaði hennar í kjölfarið og stutta sundið sem hún tók í buffinu, en Roger Manville hunsaði þessi smávægu atriði og ræddi myndina sem sigursæla, einstaklega fallega, sjónræna hátíð. að elska - útsýni sem margir IMDb notendur enduróma. Mjög einmana ungur maður, þegar ég sá það, var ég fúslega sammála. Ekki gafst meira tækifæri til að sjá Ecstasy fyrr en heimamyndböndin voru kynnt - þá var það orðið dýrmæt minning sem ekki má trufla. Nýlega bætti ég loksins Ecstasy við heimamyndbandasafnið mitt og fannst þetta mat mjög yfirborðskennt. Alsæla er miklu frekar líking um samfellu mannlegrar tilveru, sem einstök líf eru ómerkileg gegn - kannski virðing fyrir það sem Bernard Shaw í árásargjarnri agnostískum skrifum sínum notaði til að kalla „Lífskraftinn“. Ecstasy sýnir unga brúði sem giftist miðaldra manni sem kynhvöt er ekki lengur sterk. Vonsvikin snýr hún heim og skilur við hann. Stuttu eftir að hún upplifir sterkt gagnkvæmt aðdráttarafl að ungum illmenni sem hún hittir á meðan hún er á hestbaki. Hún elskar í fyrsta skipti og það er yfirþyrmandi upplifun. Fyrrverandi eiginmaður hennar getur ekki horfst í augu við höfnun og færir unga manninum lyftu í bíl sínum í þeim tilgangi að lest sem keyrir framhjá muni drepa þá báða á gangbraut. En lestin stoppar í tæka tíð og virðist veiki bílstjórinn er fluttur til að jafna sig á nálægu hóteli þar sem hann fremur síðar sjálfsmorð með því að skjóta sig. Eftir þessar spennandi loftslagsmyndir, leggur bragðdaufur, fyrirsjáanlegur og næstum óumflýjanlegur endir áherslu á að á meðan einstök mannslíf sýni bæði gleði og harmleik, heldur lífið áfram að bera okkur öll áfram í straumi sínum og aðeins með því að leggja okkar af mörkum til þessa straums getum við verið sannarlega hamingjusöm. Þessi saga er þröngsýn, leikurinn er ekki meira en fullnægjandi; og venjulega hefði slík kvikmynd horfið í ruslið, eins og flestir samtímamenn hennar, fyrir löngu. Það sem hefur gefið Ecstasy klassíska stöðu sína er einstök kvikmyndataka, samfellt ljóðrænt tónverk og mjög varkár ástrík leikstjórn, ásamt einhverju tilviljunarkenndu en í kvikmyndafræðilegu tilliti mjög mikilvægt - hún birtist rétt eftir að hljóðið kom og var líklega skipulögð sem þögul kvikmynd. Hún er undirtitluð og leikstjóri hennar hefur nýtt sér áhrif stuttra munnlegra atburða sem fylgja sumum undirtitlum, og stöku sinnum brotist inn í textann sem flytur myndina á svo kærleiksríkan hátt áfram. Þetta gerir það ekki aðeins næstum einstakt heldur afar gefandi að horfa á. Dæmisagan í sögunni er stöðugt lögð áhersla á en svo lúmsk að aðeins þegar maður veltir fyrir sér eftir áhorf verður maður fullkomlega meðvitaður um hana. Til dæmis, nöfnin - Eva og Adam; þráhyggjuhegðun Emils á brúðkaupsnóttinni sem sýnir að triviata er orðið það mikilvægasta í lífi hans og er forsenda sjálfsvígs hans þar sem hann hefur engan fullnægjandi tilgang til að halda honum uppi; áframhaldandi röð fallegra atriða sem sýna erótískar myndir (býfluga fræva blóm, lykill sem fer inn í lás, brotna hálsmen í mey ástaratröðinni með Adam o.s.frv.); og lokamyndirnar eftir sjálfsmorð sem hefðu verið teknar upp á marga mismunandi vegu en þjóna til að upphefja mikilvægi einstaklinga af því að vinna einhvers konar vinnu sem stuðlar á jákvæðan hátt til samfélagsins, sem og að skapa nýtt líf til að viðhalda þessu samfélagi eftir að við sjálfir. fara áfram. Sem kvikmynd frá 1933 myndi ég meta þetta á 9 - jafnvel ef ég ber hana saman við samtímaverk myndi ég ekki lækka þetta niður fyrir 8. Fyrir mér mun myndin alltaf vera "must see", (þó að þér gæti fundist að bakgrunnsathugasemdir mínar hér að ofan gefi til kynna nokkrar hlutdrægni í þessum dómi). Því miður í Norður-Ameríku hefur samtímamat á þessari mynd verið brenglað af öfgafullum viðbrögðum 1930 við mjög stuttu og tiltölulega litlum nektarsenu Hedy Kiesler sem hún átti erfitt með að lifa í Hollywood (sumir gagnrýnendur, sem hafa greinilega ekki séð jafn klassískar myndir eins og Hypocrites, Hula, Back to God's Country, Bird of Paradise eða sum af fyrstu verkum D.W. Griffiths og C.B. deMille, hafa meira að segja ranglega vísað til þessa sem fyrstu framkomu naktar leikkonu í leikinni kvikmynd). Þetta atriði var líklega hluti af upprunalegu skáldsögunni og myndin hefði verið mjög lítið öðruvísi ef leikstjórinn hefði kosið að endurskrifa hana. Tvær frekari hugsanir; í fyrsta lagi er þetta tékknesk kvikmynd, gefin út þar árið 1933. Lokaboðskapur hennar um vinnusemi sem skilar jákvæðum ávinningi fyrir samfélagið hlýtur að hafa virst mjög yfirborðslegur í augum áhorfenda þegar nokkrum árum síðar varð land þeirra fyrsta fórnarlamb kúgunar nasista og var nánast eyðilagt fyrir að minnsta kosti tvær kynslóðir (ég man ekki eftir að þessar seríur hafi verið sýndar rétt eftir stríðið þegar ég sá þessa mynd fyrst - voru þær fjarlægðar úr eintakinu sem ég sá þá?). Í öðru lagi fyrir mér er aðalboðskapur þess í dag að hlutir af raunverulegri fegurð eru oft mjög tímabundnir, jafnvel þó að minning þeirra gæti verið með þeim alla ævi. Við ættum öll að vera þakklát fyrir að í dag er hægt að ná sumum þeirra á myndavél og skoða aftur þegar okkur hentar.