Sagan um Macbeth var ein sú farsælasta sem Shakespeare hefur skrifað. Þetta gæti stafað af sumum eiginleikum sem setja það nálægt slasher-tegundinni, morð, morð, drepa, drepa, lítra af blóði, spennuþrungið kynferðislegt samband aðalpersónanna o.s.frv. Meira en þetta, upprunalega leikritið er mjög aðlaðandi ef tekið er tillit til íhuga lengdina (það er aðeins helmingi stærri en Hamlet) og fókusinn á Macbeth sem okkur er skylt að hugsa um þrátt fyrir blóðugt eðli hans. Leikritið virðist tilvalið til að byggja kvikmynd á. Ekki svo langt að það gefur leikstjórunum möguleika á að kanna mörg stig hennar, góður leikari getur leikið hlutverk lífs síns, myndin hefur djúpa merkingu á hvaða sögulegu tímabili sem er. Því miður hefur þetta ekki verið raunin með Macbeth. Útgáfa Polanski kemur nokkuð nálægt en hún krefst of mikið á miðaldatímabilinu. Mynd Welles er of persónuleg, með áhugaverðu ívafi í átt að alræði, sjónvarpsútgáfan frá 1990 eða svo er of grunn. Þessi kvikmynd frá 2006 er engin undantekning. Hún er mjög fjarri því að vera Shakespeare-mynd, en áhugavert að sjá hvernig leikstjórinn skildi söguna og hvar hann staðsetur hana í samtímanum. Engir riddarar í glansandi herklæðum heldur gangsterar í glansandi bílum. Mikið af eiturlyfjum og töfrandi tónlist kemur í stað næturhræðslu í upprunalega leikritinu. Hugmyndin um Macbeth er svo einföld að til að taka hana og græða hana inn í nútímalíf þarf alls ekki Shakespeare. Það versta í myndinni eru línurnar. Flest hrífandi atriði leikritsins, eins og rýtingsatriðið, eru klippt svo mikið að þær virðast tilgangslausar. Það virðist fyndið að skipta um dyrabjöllur og hesta fyrir bíla. Ef þeir hefðu viljað gera kvikmynd um völd og freistingar þeirra hefðu þeir getað gert það auðveldlega án Shakespeare. Þessi Macbeth virðist vera slakari með heilaskaða ekki hugrakkur stríðsmaður, hugrakkur og metnaðarfullur sem vill svo mikið vald sem hann er tilbúinn til að drepa og sem festist í neti ótta og örvæntingar. Kvikmyndin gerir ekki ljóst hvað rekur Lady Macbeth til brjálæðis, hún gefur ekki ástæðu fyrir því hvers vegna sumar persónurnar ættu að óttast Macbeth og "hryðjuverk" hans (þar sem það er engin arfgeng uppstigning á hásæti, hvað með ekkert hásæti og allt) og það setur Macbeth í óþægilega stöðu, þar sem forysta gengis er eins langt frá konungdæmi og öll þessi mynd er fjarri öllum Shakespeare. Að lokum höfum við tvær ofanástæðar hugmyndir sem aldrei mætast alveg og gerir þetta að kvikmynd sem er á endanum tilgangslaus... Standið ekki á röðinni heldur farðu!