THE WATERDANCE (1991) Aðalpersóna The Waterdance, leikinn af Eric Stoltz, lendir á endurhæfingarstöð með nokkrum öðrum á sama hátt slasaðir. Og þar verður hann að horfast í augu við nýtt líf, bundinn við hjólastól. Þetta er áhugaverð og efnileg forsenda, en því miður tekst hún ekki upp. Það sem kemur í staðinn er að miklu leyti Hollywood schmaltz, með nokkrum áhugaverðum augnablikum. Vissulega eru leikararnir (Eric Stoltz, William Forsythe, Wesley Snipes, o.fl.) frábærir og standa sig vel hér eins og búast mátti við, en hæfileikar þeirra eru ónýtir. Persónurnar eru aðallega staðalímyndir af einu eða öðru tagi og þær eru flestar með ólíkindum (Snipes-karakterinn er undantekningin). Ég býst við að þetta sé einhvers konar tilraun til að brjótast í gegnum hugmyndir fólks um að fatlað fólk sé „örmakað“ eða „veikt“, með því að sýna þá að mestu leyti sem sting í andlitið, en það skapar algjörlega pirrandi upplifun . Vissulega mun það sýna þér eitthvað af því sem þeir sem eru með varanlega fötlun ganga í gegnum, á þann hátt sem er ekki mildaður eða rómantískur, sem er gagnlegt og góð hugmynd, en á meðan ferlið sem er lýst getur gert mann að erfiðum einstaklingi við að umgangast. , og það er þess virði að takast á við það, það er ekki hluti af því að þessar persónur hljóti að vera í mismiklum mæli fyrirlitlegar. Þeir þyrftu ekki að vera Disneyfied heldur; örugglega einhvers staðar millivegur. Við lok myndarinnar hefur Eric Stoltz-persónan sætt sig við stöðu sína sem fötluð manneskja, en þar sem hann er svo logandi narsissískt skrímsli frá upphafi myndarinnar til enda gæti okkur ekki verið meira sama. Auk karaktervandræða þjáist myndin af þessu undarlega heilkenni sem svo margar Hollywood-myndir þjást af; heilkennið hefur í raun ekki opinbert nafn, en þú gætir kallað það "Óútskýranlegt fyrirgefningarheilkenni". Þetta er eitthvað á þessa leið: persónur misnota hver aðra vitleysuna og síðan án þess að biðjast afsökunar er allt fyrirgefið (sérstaklega andstyggilegt dæmi um þetta er í myndinni The Breakfast Club, þar sem ein persóna eyðir mestum hluta kvikmynd sem leggur alla í munnlegt einelti innan heyrnarsviðs; þar af leiðandi elska þeir hann. Í einu af nýjustu dæmunum, Spiderman 3, eyðir ofurillmenni The Sandman hluta Manhattan, og grætur síðan Spiderman í það sem virðist vera um það bil 15 einhæfar mínútur áður en hann verður til. veifaði af stað með það sem jafngildir „bless, núna“). Hrikalegasta dæmið um IFS í The Waterdance er röð þar sem Wesley Snipes-persónan, eftir að hafa verið kölluð n-orðið af kynþáttahatara William Forsythes og vinum hans í fyrri senu, skýtur upp við sömu Forsythe persónuna í myndinni. næsta atriði, eins og ekkert hefði bara gerst í stuttan tíma. Aftur, án svo mikið sem "Ó já, afsakið viðskiptin þarna þar sem ég, þú veist, kallaði þig n-orðið". Það fær mig til að velta því fyrir mér, horfir þetta fólk í raun á þessar myndir áður en það gefur þær út, eða tekur það þær bara upp með lokuð augun, skellir þeim saman í klippiherberginu eftir senunúmeri og kallar það dagsverk?