Ég elska MIDNIGHT COWBOY og er með hann í myndbandasafninu mínu þar sem hann er í uppáhaldi hjá mér. Það sem er áhugavert fyrir mig er hvernig þegar MIDNIGHT COWBOY kom út árið 1969 var það svo átakanlegt fyrir áhorfendur að það fékk einkunnina X. Auðvitað þýddi X á þeim tíma þroska. Þar sem ég var aðeins tveggja ára þegar myndin kom út er erfitt fyrir mig að ímynda mér hversu hneykslaðir áhorfendur voru þá. Hins vegar, þegar ég reyni að taka með í reikninginn að mörg efnisatriði myndarinnar, sem innihéldu vændi (titillinn sjálfur var slangur fyrir karlkyns vændiskonu); samkynhneigð; einmanaleiki; líkamlegt (og að vissu leyti andlegt líka) misnotkun og eiturlyf er erfitt fyrir marga að tala um enn þann dag í dag, ég get byrjað að átta mig á því hvað áhorfendur þessarar myndar hugsuðu til baka við útgáfu hennar. Rétt er að taka fram að á áttunda áratugnum var MIDNIGHT COWBOY færð niður í R einkunn og jafnvel þó að hann sé enn flokkaður R, gætu sumar senurnar næstum fengið einkunnina PG-13 samkvæmt stöðlum nútímans. Mig langar að gefa stuttlega yfirlit yfir söguþráður þó það sé líklega þekktur fyrir næstum allir sem hafa heyrt um myndina. Jon Voight leikur ungan mann að nafni Joe Buck frá Texas sem ákveður að hann geti gert það stórt sem karlmaður í New York borg í fylgd með ríkum konum. Hann líkir eftir kúrekaleikurum eins og Roy Rogers með því að klæðast kúrekabúningi og hugsar um að það muni heilla konur. Eftir að hafa verið hafnað af öllum konunum sem hann hefur rekist á, hittir hann lúmskan svikara að nafni Enrico "Ratso" Rizzo sem er leikinn af Dustin Hoffman. Ratso sannfærir Joe um að hann geti þénað alls kyns peninga ef hann er með stjóra. Enn og aftur er Joe svikinn og áður en langt um líður er hann heimilislaus. Joe rekst hins vegar á Ratso og honum er boðið að gista í niðurníddri íbúð. Án þess að gefa upp mikið meira af söguþræðinum vil ég segja að það sem eftir er af myndinni fjallar um Joe og Ratso þegar þeir reyna að hjálpa hver öðrum í tilraun til að uppfylla drauma sína. I.E. Joe gerir það sem gigolo og Ratso að fara niður til Flórída þar sem hann heldur að hann geti náð heilsunni á ný. Mig langar að gera nokkrar athugasemdir um myndina sjálfa. Í fyrsta lagi er leikurinn frábær, sérstaklega aðalhlutverkin. Þó myndin sé í raun mjög sorgleg frá upphafi til enda, þá eru nokkrar klassískar senur. Reyndar eru sum atriði sem þó eru ekki ætluð til að vera fyndin, þá finnst mér þær skemmtilegar. Til dæmis er það klassíska atriðið þar sem Dustin Hoffman og Jon Voight ganga niður borgargötu og leigubíll keyrir nánast yfir þá. Dustin Hoffman slær í stýrishúsið og segir "Hey, I'm walkin' here! I'm walkin' here!" Ég fæ kikk út úr þeirri senu því hún er svo dæmigerð fyrir New York borg þar sem svo margir eru að flýta sér. Önnur sena sem kemur upp í hugann er atriðið þar sem Ratso (Dustin Hoffman) sendir Joe (Jon Voight) til gaurs sem heitir O'Daniel. Það sem er skemmtilegt er að í fyrstu höldum við að O'Daniel sé þarna til að ráða gigolóa og getum séð hvers vegna Joe er að verða svona spenntur en svo förum við að átta okkur á því að O'Daniel er ekkert annað en trúarhneigð. Auk þessara tveggja atriða sem ég nefndi, elska ég atriðið þar sem Ratso og Joe eru að rífast í íbúðinni sinni þegar Ratso segir við Joe að kúrekabúningurinn hans laði aðeins að samkynhneigða og Joe segir í sjálfsvörn "John Wayne! Þú ætlar að segja mér að hann sé fífl!" Það sem mér líkar við er sendingin í því atriði. Ég myndi segja að þó MIDNIGHT COWBOY hafi verið sett seint á sjöunda áratugnum, þá er margt af því rétt í dag. Það er vegna þess að þó að svæðið í kringum 42nd Street í New York hafi verið hreinsað upp í formi Disneyfication á undanförnum árum, þá er heimilisleysi enn jafn algengt þar núna og það var fyrir 40 árum. Margir dreyma líka óraunhæfa drauma um hvernig þeir ætla að slá það stórt til þess að láta drauma sína rústa eins og raunin var með Jon Voight persónuna. Eitt sem heillar mig við persónu Jon Voight er hvernig hann er eftirlifandi og mér fannst hann hafa þroskast mjög mikið í lok myndarinnar og að Ratso (persóna Dustin Hoffman) hafði góð áhrif á hann. Að lokum, Ég vil segja að ég legg til að þegar maður horfir á þessa mynd ætti maður að horfa á hana að minnsta kosti nokkrum sinnum því það er svo margt sem gerist. Til dæmis eru fullt af flashback og draumaröðum sem mér fannst skynsamlegra eftir nokkra áhorf. Það sem mér finnst líka áhugavert er að það er margt í þessari mynd sem er skilið eftir túlkun eins og það sem raunverulega gerðist með Joe Buck (persóna Jon Voight) og fólkið sem var í lífi hans í Texas. Jafnvel endirinn, á meðan ég vil ekki gefa það upp fyrir þá sem hafa ekki séð myndina, er frekar opinn.