Það þarf ekki lengur að koma mér á óvart þegar gagnrýnendur missa af augljósustu hlutunum í listaverkum, því þau eru manneskjur og langflestir manneskjur eru latir að eðlisfari. Sem sagt, sú einfaldaða hugmynd að hin frábæra kvikmynd Ingmars Bergmans, Shame (eða Skammen) frá 1968, sé einungis andstríðsmynd, skaðar orðspor þessarar mjög flóknu og mjög blæbrigðaríku myndar mjög mikið. Samanborið við kvikmyndalegri forvera sína, Persona og Hour Of The Wolf, virðist Shame vera sígildari mynd, hvað frásögn varðar. En lykilorðið virðist vera, því þó að það skorti bravúrpoppsálfræði Persona og skrautlegar hryllingsmyndahyllingar Hour Of The Wolf, þá er hún ein besta mynd sem gerð hefur verið um stríð - en ekki sem andstríðsmynd. , né heldur stríðshugmynd. Sem slík þarf hún að vera í flokki með Wild Strawberries sem ein af hans bestu myndum, sem og eitt besta handrit hans, ef ekki það besta. Þótt hún sé að því er virðist vera sálfræðilega ytri mynd en myndirnar á undan henni, segir hún sannarlega miklu meira raunhæfa hluti um sálarlíf mannsins og viljann til að lifa af. Í henni leika Max Von Sydow og Liv Ullman Jan og Evu Rosenberg (kannski kinka kolli til hinna alræmdu bandarísku njósnara, sem mörgum evrópskum menntamönnum fannst saklausir), tveir tónlistarmenn sem léku áður fyrir fílharmóníuhljómsveit staðarins áður en stríð braust út, og þau hörfuðu til að búa á lítilli lóð á eyju, sátt við að vinna í gróðurhúsi. Landið sem þau búa í er ónefnd sem og eyjan sem þau búa á, þó myndin hafi verið gerð á litlu eyjunni hans Bergmans, Farö, skammt frá norðurenda sænsku eyjunnar Göttland. Svo virðist sem þjóð þeirra hafi verið í stríði í nokkur ár við innrásarland, eða kannski átt í borgarastríði við uppreisnarmenn frá öðru héraði. Þetta er allt vísvitandi óljóst, þar sem þessu stríði er ætlað að tákna öll stríð. Þetta styrkist þegar myndin byrjar með margvíslegum tilvitnunum í stríð á tjaldinu, eftir því sem eintökin rúlla. Þar á meðal eru tilvitnanir frá Hitler til bandarískra hermanna á tímum Víetnam. Eftir fyrstu senumyndir sem lýsa prósaískri náttúru sveitalífs þeirra, og síðan stríðskoma, þar sem jafnvel gamlir menn eru kallaðir til herskyldu, herja á loftárás land Rosenbergs, þar sem óvinaþotur fljúga yfir höfuð, varpa sprengjum og því sem virðist vera efnafræðilegt. vopn Agent Orange eins og náttúrunnar. Ein flugvél verður fyrir höggi og fallhlífarstökkvari hoppar út og endar með því að hanga í tré. Jan, sem byrjar á myndinni sem huglaus hugleysingi, neitar að fara og hjálpa, svo Eva fer ein. Jan gengur til liðs við hana og þau komast að því að flugmaðurinn hefur verið skotinn. Svo virðist sem hann sé í raun hluti af innrásarhernum, eða hugsanlega uppreisnarhernum. Fullt af stjórnarhermönnum stoppar fljótlega heima hjá sér og spyr spurninga um látna flugmanninn og ráðleggur síðan hjónunum að yfirgefa heimili sitt þar sem innrásarherarnir eru nálægt. það eru rangtúlkanir á myndinni á örstigi, eins og Bergman fræðimaðurinn Marc Gervais, sem gefur kvikmyndaskýringarnar á DVD myndarinnar. Eins og margir aðrir gagnrýnendur heldur hann því fram að Jacobi sé Quisling, sem hafi átt samstarf við innrásarherinn. En þetta er klárlega og sannanlega rangt, því Jacobi er hjá upprunalegu fasistastjórninni. Til sönnunar, fyrst og fremst, er innrásarhernum hrakið eftir að þeir ráðast inn í land Rosenbergs og skjóta agitprop viðtal þeirra. Við vitum þetta vegna þess að ríkisstjórnin, sem síðar dregur þá í efa við falsaða viðtalið, og orð Evu lögð í munn, líta á myndina sem meinta sönnun fyrir landráðum þeirra, og Jacobi vinnur greinilega með þeim, tölfræðingum fasista stóra bróður. Í öðru lagi sér Jacobi um að ákveða hverjir af bæjarbúum eru sendir í fangabúðir vegna samstarfs við innrásarherna, og Rosenberg-hjónin eru aftur á meðal þeirra sem hlíft er við. Í þriðja lagi, í tælingu sinni á Evu, segir Jacobi henni að sonur hans sé í leyfi frá hernum og greinilega, ef hann væri innrásarher, væri hann ekki að tala svona glaður um að sonur hans þjónaði ríkinu. Einnig eru uppreisnarsveitir ekki opinberir herir og veita ekki opinbert leyfi. Að lokum, Filip er greinilega með uppreisnarmönnum, eða innrásarher, samtakanna, og hvers vegna skyldi hann hafa drepið samstarfsmann? Það að Gervais og aðrir gagnrýnendur rangtúlka og misskilja svo augljóst og augljóst atriði þessarar myndar svo blákalt og af ásetningi. efast um getu þeirra til að greina hvaða þætti sem er í öllum myndum Bergmans. Þetta er dásamleg og frábær mynd, og mjög ofarlega í Berman-kanónunni, en það er vonbrigði að lesa hvernig svo fáir gagnrýnendur og áhorfendur hafa raunverulega skilið flókna boðskap hennar, í stað þess að afþakka hina ódýru, lötu og auðveldu fullyrðingu um að vera til. bara stríðsandstæðingur, og frekar einföld mynd í samanburði við tvo sýnilegri forvera sína. Og það, til lengri tíma litið, er hin raunverulega skömm.