Það er sjaldgæft að ég telji þörf á að skrifa umsögn á þessa síðu, en þessi mynd er mjög verðskulduð vegna þess hversu illa hún var gerð og hversu hlutdræg afurð hennar var. Mér fannst áberandi tilraun kvikmyndagerðarmanna til að sýna palestínsku fjölskylduna sem þröngsýni og ótrúverðuga. Við heyrum þá ræða sorgina sem þeir finna vegna kúgunar, en samt er myndin tekin upp og raðað þannig að okkur finnst pólitískt kúgaður íbúar vera gyðingar í Ísrael. Við sjáum engar sannanir sem eru hliðstæðar stöðu palestínska táningsins. Við heyrum bara frá öðrum Palestínumönnum í fangelsi. Mér skilst að takmarkanir séu til staðar, en pólitískt eðli takmarkaðanna er ætlað að koma í veg fyrir frið. Ég kom út úr myndinni á tilfinningunni að móðir fórnarlambsins væri eigingjarn í sorg sinni og algjörlega lokuð vegna hliðar girðingarinnar, ef svo má segja. Hún hélt áfram að vera ófús til að sjá meiðsli foreldra sprengjumannsins og reið og lokuð orð hennar urðu til þess að lokafundurinn fór úr böndunum. Það er raunhæfara, í mínum huga, að sjá hugarfar Ísraelshers vera rót vandans; hunsaði beiðnir um skilning og frelsi, hunsaði beiðnir um viðurkenningu á því ferli sem gyðingarnir eignuðust landið með. Ég hef gefið þessu tvennt vegna þessara eigingjarna veikleika móðurinnar, sem venjulega væri aðdáunarvert í heimildarmynd, þó í í ljósi skorts á hlutleysi virðist þetta allt vera arðrænt. Einnig vegna lélegra breytinga, skorts á bakgrunni í raunveruleikanum og loks skorts á réttri framsetningu palestínsku hliðarinnar. Á endanum er þetta léleg heimildarmynd og léleg mynd. Ég viðurkenni að þetta er að hluta til afleiðing af pólitísku ástandi, en er skylt að taka eftir göllunum í stefnu, óháð hjarta-sveipandi og sorglegu efni.