Eitthvað er svipað um 40 Year Old Virgin og hinn grínsmell sumarsins, Wedding Crashers, en þetta eru tvær ólíkar myndir að sumu leyti. Báðar eru rómantískar gamanmyndir sem hafa svona yfirgengilega, brjálaða næmni sem heldur unglingunum og strákunum á tvítugsaldri ásamt venjulegum stefnumótahópi til að fara að sjá myndirnar. Báðir hafa líka einhvers konar formúlu við sögurnar. En í lok 40 ára Virgin, held ég að mér hafi fundist hún í heildina ánægjulegri en 'Crashers'. Þó að menn geti giskað á hvert sambandssagan með persónu Steve Carrells Andy og persónu Catherine Keener Trish muni fara, þá er það ekki of undirstöðuatriði fyrir mann að átta sig á því eins og með Crashers, og persónurnar bæði í aðalhlutverki og aukahlutverki eru raunsæjar, ávalari en flest einvídd eða óútskýrð fólk í hinu. Og kannski fer það líka eftir því hversu mikið þú þekkir (eða finnur bara vitleysuna) í báðum. Málið er að sumt fólk gæti farið í The 40 Year Old Virgin án þess að þekkja Steve Carrell jafn vel sem Owen Wilson eða Vince Vaughn, eins og Carrell hefur byggt upp sértrúarstöðu sína í The Daily Show (einn af uppáhaldsþáttunum mínum núna) og í litlum en ógleymanlega uppþotum hlutverkum í Anchorman og Bruce Almighty. Þetta er fyrsta aðalhlutverkið hans, en það er ekki meðhöndlað eins og einhver þriðja flokks farartæki. Hann og meðhöfundur/leikstjóri Judd Apatow meðhöndla persónu Andy af ákveðinni einlægni sem heldur áhorfendum við hlið hans alla leið, jafnvel snemma þegar hann talar við hasarmyndir sínar á meðan hann málar þær aftur. Það er líka erfið lína að ganga á - í höndum leigusala gæti þetta verið hvorki meira né minna skemmtilegt en Lackluster 40 Days and 40 Nights með Josh Hartnett (einnig um kynlífsvandamál). Eins og titillinn gefur til kynna er Andy 40 ára gamall sem er eins og ágæti strákurinn vinur með enn lítinn Pee-Wee Herman í sér (opnunin yfir inneign á íbúðinni hans er fyndin, gott merki). Svo, vinir hans (þar á meðal Paul Rudd, Romany Mancoy, Seth Rogen, allir mjög góðir myndasöguþráður) reyndu að finna upp mismunandi aðferðir og ráð til að brjóta loksins þá bölvun yfir höfuð Andy að skjóta kirsuberinu sínu, ef svo má segja. Hann er næstum því með of drukkinn konu, hann nær næstum með æðislegri stelpu og næstum með eigin yfirmanni (Jane Lynch, líka mjög fyndin í mockumentaries) sem (sprengjanlegur) félagi. En þetta fer fljótlega allt að dofna þegar hann kemst í þýðingarmikið samband við Trish, sem vinnur hinum megin við hann. Þar sem þau byggja á sambandi sem er alls ekki byggt á kynlífi gæti maður haft áhyggjur af því að söguþráðurinn „hvernig ætlar hann að segja henni svona og svona“ gæti komið í veg fyrir gamanmyndina. Það gerir það ekki. Reyndar, ef eitthvað er, þá byggja Carrell og leikararnir á því í mjög miklum mæli. Í næstum einn og hálfan klukkutíma af tveggja tíma lengd myndarinnar var varla augnablik sem ég hló ekki, hvort sem það var stórt eða smátt. Stóri hláturinn bætir þó ekki upp hvers kyns formsatriði við söguþráðinn, eða einn eða tvær litlar villusögur (samstarfsmennirnir eiga líka í sínum eigin samskiptavandamálum, Rudd er skemmtilegastur). Stóri hláturinn kemur í ljós vegna viðbragða Carrell og að fólkið í kringum hann getur annaðhvort bakkað með sinn eigin húmor/þokka, eða að það sé með einhverjum sannleika. Keener gefur mjög góða frammistöðu og gerir það að verkum að það er ósvikinn andi í sambandi þeirra (og, ólíkt 'Crashers', þá er ekki eins margt sem er ekki skynsamlegt í eðli sínu). Fyrir einhvern eins og mig sem elskar það þegar grínisti getur hlegið bara út frá því hvernig hann lítur út á andlit sitt, þá fær Carrell mjög háa punkta hér. Og eins og með kvikmynd Farrelly bræðra, eru meira frekjulegar eða svívirðilegar senur gerðar með algjörri fáránleika; 'vaxið' atriðið (sem var gert í alvörunni, við the vegur) og eins konar Aquarius söngleikjanúmer alveg undir lok myndarinnar (hvernig hún kemur út í fyrstu kemur algjörlega á óvart). En ef þú ert til í að hneykslast ekki á því, þá er meira hvaðan það kom. Þetta er ein fyndnasta mynd ársins.