Í þeirri endalausu leit að því er virðist að finna vel gerðar, vel leiknar hryllingsmyndir, er alltof sjaldgæft að finna eina sem er jafnvel mjög nálægt því að hitta í mark. Það þarf varla að taka það fram að það kom mér mjög skemmtilega á óvart þegar ég rakst á „Burned at the Stake“ á bandarísku kapalkerfi á meðan ég var að fletta rásum. Forsendan er sæmilega einföld. Árið 1692, unga Ann Putnam (Swift) er háværasta vitnið gegn meintum nornum, og leggur tilhæfulausar ákærur á hvern þann sem fær óánægju hennar. Séra Parris (Peters) vinnur með hana í eigin tilgangi, sem einnig þjónar sem leiðsögumaður dómstólsins um málefni sem tengjast galdra og Satanisma. Hlutirnir verða flóknir þegar Ann byrjar að saka meðlimi Goode fjölskyldunnar um galdra. Salem (árið 1980 eða svo), Loreen Graham (einnig leikin af Swift) byrjar að sjá óvenjulegar sýn skömmu áður en hún heimsækir Salem Witch Museum. Undarlegur maður í sautjándu aldar klæðnaði reynir að ná ástfóstri við hana þar og í byggingunni. Hann heldur áfram að elta hana á meðan undarleg fyrirbæri fara að taka hana meira og meira inn. Fljótlega virðist sem hún sé að verða haldin anda Ann Putnam. Því miður kemur frekari lýsing frekar við sögu og myndi gefa of mikið eftir. Þó myndin sé ekki hasarmiðuð og myndi líklega vekja lítinn áhuga fyrir marga áhorfendur, þá eru frammistöðurnar góðar og sautjándu aldar samræðan sem notuð er í mörgum endurlitum myndarinnar hljómar mjög sannfærandi. Framleiðslugildin eru traust, að hugsanlega undanskildum sumum tæknibrellunum. Til hliðar má nefna að tæknilegur ráðgjafi myndarinnar var Laurie Cabot, opinber norn Salem. Áhorfendur sem kunna að meta vel gerða, stemningsríka en vanmetna hryllingsmynd kunna að meta þetta. Rithöfundurinn/leikstjórinn, Bert I. Gordon, hefur átt langan feril í hryllings- og vísindaskáldsögukvikmyndagerð og er þekktastur fyrir vinnu sína við fjölda „big bug“-mynda og svipuð verk á árum áður.