Frábær túlkun Gregory Peck á Douglas MacArthur frá orrustunni við Corregidor á Filippseyjum við upphaf Kyrrahafsstríðsins að mestu fram að brottrekstri sem yfirmaður SÞ í Kóreustríðinu gefur ástæðu til að trúa öllum þremur möguleikunum hér að ofan. Vissulega er umdeildasti bandaríski hershöfðinginn í síðari heimsstyrjöldinni (og mögulega nokkru sinni) MacArthur sýndur hér sem maður gríðarlegra mótsagna. Hann heldur því fram að hermenn þrái umfram allt frið, en samt gleðst hann augljóslega í stríði; hann neitar stöðugt öllum pólitískum metnaði, samt er næstum allt sem hann gerir vísvitandi notað til að efla sjálfan sig sem forsetaframbjóðanda; hann telur augljóslega að hermenn undir hans stjórn verði að fylgja skipunum hans út í loftið, en samt svíkur hann sjálfur vísvitandi skipunum frá forseta Bandaríkjanna; hann ber mikla virðingu fyrir öðrum menningarheimum (sérstaklega á Filippseyjum og Japan) og er samt algjörlega úr sambandi við eigið land. Öllum þessum hlutum er haldið í jafnvægi í þessari mynd og að lokum er áhorfandinn látinn draga sínar eigin ályktanir um manninn, þó að enginn vafi á því að MacArthur elskaði landið sitt af einlægni og ástríðu, og þá sérstaklega herinn. hann helgaði líf sitt. Frammistaða Pecks var, eins og ég sagði, frábær - að því marki að skyggja á nánast alla aðra í myndinni (sem er kannski viðeigandi, miðað við hvern hann var að túlka!) að hugsanlega undanskildum Ed Flanders . Mér þótti hann gefa sannfærandi sýn á Harry Truman og afstöðu hans til MacArthur: kaldhæðinn (sem vísaði ítrekað til MacArthur sem "Hins hátign") reiður, svekktur og að lokum alveg leiður á þessum hershöfðingja sem einfaldlega mun ekki virða vald sitt sem forseti. . Marj Dusay var líka forvitnileg sem eiginkona MacArhur, Jean, helguð eiginmanni sínum (sem hún vísaði sjálf til sem „hershöfðingja“, þó að samband þeirra virðist hafa verið nógu ánægjulegt.) Ég hafði mjög gaman af þessari mynd, þó að ég hefði kannski viljað að hafa lært aðeins meira um fyrstu ævi MacArthurs. Ég hef alltaf hlegið að viðbrögðum MacArthurs við því að Eisenhower var kjörinn forseti ("Hann verður góður forseti - hann var besti fjandans skrifstofumaður sem ég hef haft" - sem virðist draga saman það sem MacArthur hélt að hlutverk forsetans ætti að vera, sérstaklega til herforingja sinna á stríðstímum.) Vel þess virði að fylgjast með. 8/10