Mjög klókur nútímalegur (heldur því siðferðilega hipp) uppfærsla á Drakúla sögunni (þó að hún haldi sig við hefðbundna siði) með nokkuð áhugaverðri, ef ekki fullkominni sögu um myrkraprinsinn. Í fyrsta skiptið sem ég reyndi að horfa á hana komst ég bara hálfa leið áður en ég missti áhugann. Aftur byrjar þetta vel (sérstaklega atriðin með þjófunum og svo kynni þeirra af Drakúla), en svo varð það minna fyrir mér þegar það slær í New Orleans að einbeita sér að dóttur Van Helsing. Frábær staður til að setja hann á, en nýtti aldrei stillingar hans (þrátt fyrir að æta í paradís í fjandanum, þar sem Drakúla gæti blómstrað). Framleitt af Wes Carven (og já, þeir henda því nafni út), en skrifað/leikstýrt af Patrick Lussier. Listrænt séð átti það sín augnablik með fáum draumkenndum myndefni, en einhver hreyfing klippingar og ódýrir stuð hjálpa ekki. Sóðalega handritið verður töluvert kjánalegt. Lussier vinnur fágað starf sem helst frekar glerjað, setur inn mikið blóð (förðunin er hæfilega náð) og mikið af "Virgin" auglýsingum. Nei ég meina ekki meyjar, það er tónlistarfyrirtækið, eins og það kemur í fjölda mynda og dóttir Helsing vinnur þar líka. Ó þetta var ekki augljós gróðursetning. Hljóðrásin er skemmtilegt val á rokklögum. Nú eru sýningar út um alla búð, en það eru fá kunnugleg andlit til að koma auga á (Danny Masterson, Sean Patrick Thomas, Nathan Fillion, Shane West og Lochlyn Munro). Gerard Butler í hlutverki Dracula fór bara ekki af stað, þar sem ekki var mikil viðvera mynduð. Hann var einfaldlega útskínandi af safaríkum dömum næturinnar; Jennifer Esposito, Colleen Fitzpatrick og Jeri Ryan sem brúður Drakúla. Þeir eins og Jonny Lee Millar og Justine Waddell eru virðulega í lagi. Christopher Plummer gefur grátbroslega beygju þegar Van Helsing og Omar Epps skemmta sér í hlutverki sínu.