Að horfa á "Der himmel über Berlin" sem unglingur seint á níunda áratugnum var djúpstæð reynsla fyrir mig - "svo þetta var það sem kvikmyndirnar gætu verið". Ásamt "Paris, Texas" og "Until the End of the World" skipar það enn sérstakan sess í hjarta mínu og huga - vitnisburður um snilli Wim Wenders. vinna með "Million Dollar Hotel" og "Land of Plenty" að ná hræðilegu lágmarki. Horfin eru hrífandi myndirnar eða tónlistin. Engin leit að eða birta mikla innsýn. Það eina sem er eftir eru persónur og þunnt dulbúnar pólitískar yfirlýsingar, sem styttast í ekkert nema klisjur, og satt að segja hæðast að gáfum þroskaðra áhorfenda. Er vel búið? Hver sem ástæðan er, þá er kominn tími fyrir herra Wenders að annað hvort stíga upp eða hætta alveg.