Hvað er málið með indónesískar tónlistarmyndir? Aldrei hef ég séð indónesískar tónlistarmyndir eins og þær sem gerðar voru í Bollywood. Þeir sakna anda sögunnar og bara fullt af "það sem þeir kölluðu" ljóðrænum línum. Þessi saga um ást tveggja krakka sem eru aðskilin og hittast svo aftur eftir nokkurra ára breytingar hefur engar sérstakar athugasemdir. Þetta er einfalt söguþráður (en hann er þó nokkuð einbeittur) með „meant to be“ tónlistarsögulínum hér og þar. Ruglingspersónur sem ætti að bjarga með frábærum leik eru vanræktar. Aðalleikkonan gæti reynt að lifa persónunni upp, en það er það besta sem hún gæti gert, að reyna. Hvað leikarahlutverkið varðar, þá finnst mér ekki þörf á að setja balískan nemanda í þá sögu og auðvitað eru það ekki einu óþarfa persónurnar. Það skrítna er, hvers vegna ætti ég að vilja horfa á þessa mynd? Kannski vegna mangósins...