Ég hafði óljósa hugmynd um hver Bettie Page var, að hluta til vegna útlits hennar á fyrstu dögum Playboy (svo virðist sem þegar hún fékk mynd af sér og jólasveinahúfu sinni, bara það, vissi hún ekki hvað tímaritið var var). Kvikmyndin, samskrifuð og leikstýrð af bandarísku sálfræðingnum Mary Harron, lýsir lykilþáttum lífs hennar nógu vel. Syðri bjalla kirkjugesta hefur slæma reynslu og skilur þá eftir sig til að leita betri tíma í New York borg, þar sem hún fer í fyrirsætustörf, og þaðan margt fleira. Fljótlega verður hún að neðanjarðar pin-up tilfinningu, með ánauð hinn augljósa (og „alræmda“ titilsins) eiginleika sem henni er eignaður. Leikkonan Gretchen Moll túlkar hana og nær anda þessarar konu eins vel og hún gat, sem er í raun mikið af velgengni myndarinnar. Hún er ekki einfeldningsleg persóna, jafnvel þó að hugmyndir hennar um siðferði séu stundum vafasamar ("jæja, Adam og Eva voru nakin, var það ekki?" segir hún nokkrum sinnum). Svo virðist sem kvikmyndagerðarmennirnir sleppa seinni árum í lífi Page og hætta með henni í eins konar endurlausnartímabili og skilja eftir sig myndatökurnar fyrir Jesú. Í heildina er hin alræmda Bettie Page ekki mikið meira en eins konar venjulegt líf- mynd sýnd af HBO-kvikmyndum, að vísu að þessu sinni með þrek til að gefa út leikna kvikmynd. Bestu atriðin sem Harron fangar eru Page í „vafasömu“ stellingunum hennar, að fá myndir af henni í yfirvegaðri stellingum og leika í fáránlegum kvikmyndum af svipum og keðjum og leðurbúningum. Þetta bætir mjög þörf grínisti léttir við annars venjulega eðli myndarinnar. Það er ekki það að sagan á bakvið það sé óáhugaverð, sem felur í sér rannsókn stjórnvalda á „snótinu“ sem kom út úr slíkum myndum og neðanjarðartímaritum. En það gefst ekki mikill tími til að kanna meira af því sem aðeins er gefið í skyn, með Page og margbreytileika hennar eða samböndum hennar eða kynlífi og fimmta áratugnum. Þetta hefur allt gefið mjög snyrtilegt svarthvítt útlit og stundum virtist sem Harron væri að þróa sumar svarthvítu myndirnar til að litast meira eftir því sem leið. Það er áhorfanlegt útsýni ef þú ert ekki of fróður um Bette Page, og líklega fyrir aðdáendur líka.