Ég býst við að rithöfundarnir hafi aldrei lesið neina bók, því síður Dickens skáldsögu, og alls ekki David Copperfield, og að þeir hafi byggt handrit sitt á öðru illa skrifuðu handriti, hugsanlega aðlögun af Copperfield, þó allt eins líklegt sé. annað, sem þeir hentu af handahófi um þriðjungi síðna og stokkuðu svo restinni ásamt nokkrum tilviljanakenndum síðum úr handriti sem frændi einhvers í áttunda bekk hafði skrifað fyrir enskutíma og hann hafði fengið falleinkunn fyrir. Ef leikarahlutverkið var slæmur brandari - t.d. Richards í hlutverki Kramer sem lék Micawber - sem það var, þá voru leikstjórnin og leikurinn illa skiluðu slaglínunum. Að komast lengra en Kramer sem Micawber, ef mögulegt var, var Ham svo algjör töffari, hnúkaður og allt, að ég bjóst hálfpartinn við því á einhverjum tímapunkti að sjá hann vera eltur af reiðum gaffli og kyndil með múgi þorpsbúa. Uriah var næstum jafn mikill trúður og Micawber. Herra Murdstone vakti um það bil jafn mikla skelfingu og þessi Muppet vampíra frá Sesame street. Leikarinn sem lék eldri David var, að ég trúi, í raun kona. Hvað sem því líður, þegar hann leit endalaust eins og hann vildi að hann gæti fundið spegil til að sjá hversu fallegur hann væri, og ímyndaði sér að hann væri alveg fallegur, gat hann varla sannfært okkur um að hann væri að skrifa með fjaðrapenna. Og á meðan við erum að þessu efni, í einni af mörgum grófu ónákvæmni sem hálfvitar framleiðendur þessarar vandræða hafa framið, virðist hann í óþarfa skotum Davíðs sem skrifar sögu sína vera einhvers staðar á milli 18 og 21 árs, þegar hann ætti að vera á fertugsaldri. Kannski var mesta brotið, þó það sé erfitt að velja, hið uppfundna uppgjör milli Davids og Murdstone þegar hann gætti eftir þriðju eiginkonu í Sviss, á undan auðvitað uppfundnum dauða seinni eiginkonu Murdstone. Á meðan þeir voru að þessu er furða að þeir hafi ekki sent Heep í suðlægðina og látið hann flytja hin frægu síðustu orð Sidney Carton. Það hefði í rauninni ekki getað gert hlutina miklu verri. Það gæti hafa verið miklu miklu betra. Það eru bókstaflega þúsundir lítilla og stórra synda gegn bókmenntum í gegnum þetta listfóstur, og hver sá sem horfir á það á á hættu að verða fyrir alvarlegum og varanlegum skaða á öllum þáttum næmni þeirra.