Það er grundvallaratriði Frank Zappa að „tónlistarblaðamennska er fólk sem getur ekki skrifað viðtöl við fólk sem getur ekki talað fyrir fólk sem getur ekki lesið.“ Ef þig vantaði einhvern tíma sönnun fyrir því að tónlistarmenn geti ekki talað þá er þetta myndin fyrir þig. Endurteknar tilraunir til dýptar hrasa um sjálfar sig til að enda í einhljóðum athugasemdum sem fluttar eru með undraverðum röddum: "Vá." (Þakka þér fyrir, Idris Muhammed.) Þessi mynd er tilgerðarlaus en þó að mikið af pontification frá Youssou N'Dour og klíka hans af kátum mönnum (og einni konu sem táknar) bjargar, bjargar tónlistin deginum. Meginhugmyndin á bak við myndina (það sem ég tel vera meginhugmyndina, dýpkað út úr ógreinilegum athugasemdum) er áhugavert. Að safna saman hópi tónlistarmanna frá Ameríku og Evrópu og fara með þá í ferðalag um mismunandi tónlistarstíla sem ólust upp í og ​​úr þrælahaldi, aftur að rótum sínum í tónlist Vestur-Afríku, og tónleika í gamla þrælavirkinu af Gorée undan ströndum Senegal. Við fáum gospel, blús, djass og afbrigði af þessu, þar á meðal frábæra trommuleik bæði í New Orleans og Senegal. Það er líka mikið af tónverkum N'Dour sjálfs. Því miður er það annar veikleiki. Það er aldrei alveg ljóst hverju N'Dour sjálfur vill ná. Að einhverju leyti virðist myndin vera æfing í sjálfkynningu af hálfu N'Dour. Hann vill spila sína eigin tónlist, djassaði upp að einhverju marki og kom fram í félagi við fullt af tónlistarmönnum sem hann dáist að. Hann skammast sín greinilega dálítið fyrir þetta og snemma í myndinni fær hann blessun safnstjóra Gorée safnsins. Átökin milli hinna ólíku dagskrár koma fram á nokkrum öðrum stöðum. Til dæmis fannst einhverjum augljóslega ekki hægt að segja sögu svartrar tónlistar án þess að vera með gospelkór, en N'Dour og flestir félagar hans eru múslimar (sem kom fram ítrekað í gegnum myndina). Öll fyrri þáttaröðin sem tekur þátt í svörtu kristnu fólki er óþægileg og síðan hverfa þeir úr sögunni þar til náinn harmony hópur (eina svarta kristna sem getur haldið tón?) kemur upp í Dakar í lok myndarinnar. (Til að vera sanngjarnt mæta þeir sigri hrósandi og flytja besta verk myndarinnar.) Ef saga svartrar tónlistar þarf að kinka kolli í átt að gospel, af hverju ekki líka í átt að Suður-Ameríku? Hvar eru svörtu tónlistaráhrifin frá Karíbahafinu og Brasilíu? Samba? Reggí? Svo er það Evrópa. Hér virðist svarta útlandið ekki hafa alið af sér neina tónlistarmenn af stærðargráðu, þar sem N'Dour kýs að leggja drög að austurrískum gítarleikara og trompetleikara frá Lúxemborg. Eru þeir í liðinu bara vegna þess að N'Dour hefur spilað með honum áður? Það sem mér persónulega fannst þó mest pirrandi var langa röðin sem reyndi að endurskapa eins konar 60s beatnik/black power/ Nation of Islam menningarviðburði í New York heimili Amir Baraka (a.k.a. Leroi Jones). Að heyra fólk tala um mikilvægi þess að „þekkja sögu sína“ og síðan í næsta andrá viðhalda fáfræðinni. Af hverju trúa svo margir Afríku-Bandaríkjamenn að það að taka arabískt nafn sé fullyrðing um afrískar rætur þeirra? Og hvers vegna halda þeir að arabískt íslam sé svo miklu aðdáunarverðara en evrópsk kristni? Hver halda þeir að hafi stofnað verslun með afríska þræla í fyrsta lagi? Myndin hefur ekki mikið að segja um ástandið í Vestur-Afríku í dag umfram þann látlausa að „núverandi aðstæður“ séu afleiðing þess að allt það bjartasta og besta hafi verið flutt í burtu í 300 ár. Senegalar virðast vera fátækir en hamingjusamir, tónlistarhæfir þjóðir, vinalegir og velkomnir, bera virðingu fyrir öldungum sínum (og ekki umfram það að slíta heimsóknir Bandaríkjamanna á fiskmarkaði). Er þetta þjóðernisstaðalímynd eða bara ímyndun mín? Það eru engar athugasemdir við vopnaða vörðinn sem N'Dour og myndatökuliðið virðist þurfa í opnunarröðinni þegar þau ganga um götur Dakar. Það er líka sterk vísbending í myndinni um að þrælarnir sem voru teknir frá Dakar hafi komið frá Dakar. Til sönnunar er vitnað í líkindin á milli þjóðlagatrommustílsins í New Orleans og þjóðlagatrommustílsins í Senegal. Það síðasta sem þrælarnir heyrðu áður en þeir voru fluttir í burtu var trommuleikur heimalands síns og kveðja þá. Nema auðvitað að í stórum dráttum komu þrælarnir sem fluttir voru frá Dakar ekki frá Dakar. Þeir voru teknir til fanga eða verslað að innan af strandlengjum Senegala og seldir kaupmönnum hvaða evrópska stórveldi sem nú var með Gorée þrælavirkið. Íbúar Dakar eru ekki afkomendur Afríkubúa sem sluppu við þrælaverslun, þeir eru allt eins líklegir til að vera afkomendur fólksins sem seldi svörtu bræður sína í þrældóm og útlegð. myndarinnar. Það eru tvær aðskildar endir. Annars vegar tónleikarnir sem N'Dour og Co hafa verið að æfa og undirbúa í leiðinni og þeir halda í garði þrælavirkisins Gorée. Hinn endinn kemur þegar Harmony Harmoneers syngja hið andlega „Return to Glory“, í dyragættinni við sjóinn á þrælavirkinu. Þetta er mjög áhrifamikið, jafnvel þótt erfitt sé að trúa því að frammistaðan sé alveg eins sjálfsprottin og hún virðist. Þetta er mynd sem er gölluð. Óljóst um söguna sem það er að reyna að segja og togaði í mismunandi áttir. Ertandi, ruglingslegt, fallegt og tilfinningaþrungið til skiptis. Horfðu á það (hlustaðu á það) fyrir tónlistina og tilfinninguna, en ekki búast við uppljómun eða vitsmunalegum ströngu.