Ég leigði þessa mynd af bókasafninu (það er erfitt að finna af góðri ástæðu) eingöngu af forvitni. Ég er mikill Plath aðdáandi og þessi mynd olli algjörum vonbrigðum. The Bell Jar (1979) er klárlega ein versta mynd sem ég hef séð. Handritið er hræðilegt, ekki vegna þess að það villist frá upprunalega skáldsögutextanum, heldur vegna þess að það villast án einbeitingar eða ásetnings. Atriðin eru illa smíðuð og leiða áhorfandann ekki neitt. Hvað er málið með röddina í ljóðum Plath? Lady Lazarus hefur lítið að gera með aðstæður Greenwood; Ljóð Plaths var algjörlega misnotað. Marilyn Hassett er algjörlega ótrúverðug sem Esther Greenwood (eða einhver 20 ára gömul fyrir það efni) að hluta til vegna leikarahlutverksins (hún var 32 ára á tökunum, aldurinn sem Plath var þegar hún DÓ) og að hluta til vegna þess að hún getur ekki leikið. Hassett er allt tilfinning, engin handverk, engin kunnátta. Leikstjórnin er miðlungs; leikstjórinn fer einfaldlega yfir það sem þar er, sem er ekki mikið. Eina ástæðan fyrir því að ég gef myndinni 1 er sú að 0 er ekki valkostur. Fyrirgefðu Sylvia, þú verður að bíða eftir að einhver annar aðlagi fínu verkin þín í eitthvað meira viðeigandi.