Leyfðu mér fyrst að tjá mig um hvað mér líkaði við myndina. Tæknibrellurnar voru frábærar og mjög sjaldan leið mér eins og ég væri að horfa á tölvuleik. Þarna er það síðasta fallega sem ég hef að segja um þessa mynd. Reyndar vil ég bara að allir sem lesa þetta taki eftir því að ég get ekki einu sinni lýst því með orðum hversu erfitt það var fyrir mig að skrifa þessa umsögn án þess að blóta. Ég hef óteljandi kvartanir vegna myndarinnar, en fjórar stórar kvartanir koma upp í hugann. Fyrsta stóra kvörtunin mín hefur að gera með ótrúlegum cheeseiness í "söguþræðinum" (ef hægt er að kalla það það þar sem flestir sáu það líklega koma í mílu fjarlægð) þar sem 5 ára sonur Lois reynist vera ofurkrafturinn barn Superman. Þegar grátandi ofurbarnið kastar píanói að handlangara Lex til að bjarga móður sinni, stóð ég næstum upp og fór úr leikhúsinu. Singer hefði getað gert miklu betri Superman-mynd án þess að grípa til ódýrra brella eins og að því er virðist viðkvæmt en duldið ofurkraftað óviðkomandi barn. Það eru 5 dagar síðan ég sá myndina og mig langar enn að æla. Næsta stóra kvörtun mín hefur að gera með þá staðreynd að Superman lyftir heimsálfu úr kryptoníti upp í geiminn. Það þarf ekki myndasögumann frá Simpsons til að benda á hvað er athugavert við það. Ég veit ekki hversu margar teiknimyndasögur Brian Singer hefur lesið, en þegar Superman verður fyrir jafnvel litlu magni af kryptoníti hefur hann varla styrk til að standa á fætur. Sá sem hafði hugmynd um að láta hann fljúga stórri eyju sem var gerð af hans mesta veikleika út í geiminn á ekkert erindi í nein verkefni sem tengjast Ofurmenninu aftur. Hugmyndin er álíka fáránleg og að gera Drakúla-mynd þar sem titilpersónan er með hlut í hjarta sínu og tekst samt að fljúga geimskipi úr hvítlauk út í sólina. Af hverju ekki bara að láta Superman borða kryptonít? Hann getur borðað það og síðan burstað tennurnar með því og farið svo að sofa í kryptonít náttfötum. Það er ekki fáránlegra en að láta hann hífa heimsálfu af kryptoníti út í geiminn og falla síðan máttlausan í gegnum andrúmsloftið án þess að brenna upp við inngöngu aftur eða skvetta um allan Central Park þegar hann lendir á jörðinni. Þriðja stóra kvörtunin mín snýr að þeirri staðreynd að Singer lemur kvikmyndagestir í andlitið með trúarlegum táknum alla myndina. Ég verð að taka á móti persónusköpun hans á Superman sem einkasyni Jor-el sem líkist Guði sem sendur var til jarðar til að vera frelsari. Jor-el var ekki alvitur, hann var bara vísindamaður. Og hann sendi son sinn ekki til jarðar til að vera frelsari, hann henti honum í eldflaug og skaut henni í skyndi út í geim því plánetan hans var við það að springa. Ég mun kaupa Krists-líkinguna ef Brian Singer getur sýnt mér þann þátt í Biblíunni þar sem Guð sendir Krist til jarðar vegna þess að himinninn var við það að springa, og þá verða geislavirkir hlutar himinsins aðal veikleiki Krists. Ennfremur, „krossfestingar“ atriðið þar sem Luthor stingur Superman í hliðina með kryptonít „spjóti“ fær mig bara til að vilja skella andliti mínu í múrstein þar til ég er of heiladauður til að taka eftir hræðilega augljósu og óviðeigandi táknmáli sem verður spilla manninum stálinu um ókomna tíð. Þeir gætu allt eins endurnefna þessa mynd "Superman Returns: the Passion of the Christ." Og talandi um Luthor, síðasta stóra kvörtunin mín hefur að gera með lýsingu Singer á Lex Luthor. Lex Luthor er snjall, kaldlyndur viðskiptajöfur sem er líklegri til að bjóða sig fram til forseta (sem hann gerir í myndasögunum) en að reyna að eyðileggja heiminn. Maðurinn vill peninga og völd; hann vill vera við stjórnvölinn, ekki eyðileggja allt. Samt er Luthor sem við sjáum Superman Returns, sem og allar fyrri Superman myndirnar, brjálaður leikrænn dúlla sem kemur upp með geðveikt ráð til að eyðileggja heiminn. Ef Singer hefði minnstu tryggð við persónurnar í stað (alveg hræðilegu) fyrri Superman-myndirnar, þá væri þessi mynd kannski ekki svo óbærileg svívirðing. Kannski getur næsta verkefni Singer verið Batman-mynd þar sem hann einbeitir sér að túlkun Batman úr sjónvarpsþætti sjöunda áratugarins. ZAM! VÁ! POW!!Til að draga saman þá veit ég ekki hvað ég hata meira, myndina sjálfa eða þá staðreynd að svo margir virðast gefa henni góða dóma. Allir eiga rétt á sinni skoðun, en ef þú hatar ekki þessa mynd þá er skoðun þín röng. Ég hvet alla sem lesa þetta einlæglega að sjá ekki þessa mynd ef þú hefur ekki gert það nú þegar. Ekki sjá það, ekki kaupa það þegar það kemur út á DVD, ekki leigja það ... í rauninni ekki leggja neina peninga í það á nokkurn hátt. Þessi mynd á ekki skilið að græða peninga. Reyndar held ég að fyrir hvern þann sem sér þessa mynd ætti að sekta Bryan Singer um 45 milljarða dollara. Ef þú ert Superman aðdáandi og vilt virkilega sjá þessa mynd skaltu bara beygja þig og láta einhvern sparka í þig og þú munt fá sömu upplifun án þess að þurfa að eyða 2 klukkustundum af tíma þínum.