Ásakanir um gróft kynferðislegt ofbeldi ásamt öðrum óþægilegum peccadillos, þar á meðal óviðeigandi notkun kústs, eru settar fram á hálfan tylft eða svo af vinsælustu menntaskóladjókunum í Glen Ridge, New Jersey, af „væglega þroskaheftum“ nemanda. (Heather Matarazzo). Rannsókn og uppbygging málsins eru afhent skrifstofu lögreglustjórans, þar sem Ally Sheedy og Eric Stoltz eru settir í stjórn. Orðrómur um málið breiddist út um Glen Ridge, úthverfi efri-miðstéttar þar sem gamanleikarnir eru dáðir af öllum í samfélagið. (Einn af feðrum þeirra er lögregluþjónn.) Enginn trúir Matarazzo. „Strákarnir okkar myndu aldrei fara með svona druslu niður í kjallara, nauðga henni og sæta slíkri kynferðislegri niðurlægingu.“ Spurningin er hvort Sheedy og Stoltz nái nokkurn tíma að móta nægilega nærtækt mál til að þeir geti dregið djókarnir fyrir rétt. Matarazzo er ekki tilvalinn stefnandi. Hún er örvæntingarfull eftir ást og vináttu og það auðveldar gervivinum að villa um fyrir henni til að gefa rangar yfirlýsingar. Slímugur blaðamaður segir: „Þú getur treyst mér,“ en það kemur í ljós að blaðamaðurinn er alls ekki hægt að treysta. Annar nemandi, mjög vinsæl stúlka í skólanum, dregur Linda Tripp á Matarazzo, þykist vera félagi hennar en spyr alltaf leiðandi spurninga hennar um atvikið - og festir niðurstöðurnar á plötu! Þar af leiðandi er það eins og að vera í rússíbana að horfa á þessa sögu þróast. Í fyrstu lítur þetta út fyrir að vera gott mál fyrir Sheedy og Stoltz. En svo, úps, samfélagið skipuleggur sig gegn lögum. Þá lítur þetta vel út aftur. En svo truflar fréttamaðurinn. Þá er þeirri hindrun ekki fyrr yfirstigið, en Linda Tripp rekur stóra nefið inn í rannsóknina og birtir opinberlega upptökurnar sem virðast benda til þess að Matarazzo hafi verið að ljúga. (Jæja, hún VAR reyndar að ljúga - en hún var að ljúga að yfirheyranda sínum til að þóknast henni.) Þá er þetta yfirstigið, en Matarazzo mótmælir því að taka afstöðu vegna þess að hún vill ekki vera lýst sem "þroskuð." Eric Stoltz er fínn í hlutverki saksóknara. Ég segi það af þeirri einföldu ástæðu að ég og hann bjuggum í Pago Pago um svipað leyti. (Ég vona að hann hafi ekki verið barnið sem ég átti í þessum deilum við á barnum í Seaside Club. Ef hann var það, tek ég til baka hrósið mitt.) Ally Sheedy er undarleg leikkona og erfitt að lýsa henni. Hún stóð sig stórkostlega sjálfheldu í "Fine Art" en ég fann ekkert sérstaklega fyrir því að vera lögð í þetta hlutverk, sem var frekar formúlukennt samt. Ég meina, hvorki hún né Stoltz né nokkur annar gátu gefið bravúr frammistöðu í því sem er í rauninni teiknimyndasögusaga. Framleiðendurnir og leikstjórinn höfðu þá skynsemi að velja Heather Matarazzo í hlutverk fórnarlambsins. Það allra versta sem þeir hefðu getað gert er að steypa út ethereally yndislega, neotenous ljósku. Þess í stað lítur Matarazzo, án þess að vera neitt ljót, frekar látlaus út og þessi venjulegi eiginleiki er bætt við snyrtingu hennar og förðun. Rithöfundarnir hafa heldur ekki gert hana sorgmædda og blíðlega. Hún hefur skap og er stundum pirrandi að hlusta á, sem er allt af hinu góða. Persóna Matarazzo er best teiknuð í myndinni. Djókarnir eru staðalímyndir. Hrein illska. Þeir halda að þeir séu yfir lögin hafið, prumpa inn í einhverja skemmtilega stelpuveislu í East Orange, rusla staðnum á meðan á veislu stendur sem er mun verra en hápunktsorgía "La Dolce Vita" og fara án útskýringa eða afsökunar. Þeir eiga skilið að fá það í hálsinn -- og þeir gera það. Ég nefndi þetta sem myndasögusögu og það er nokkurn veginn það sem það er. Það ögrar engum fordómum okkar. Það staðfestir þá trú að hægt sé að skipta heiminum í gott og illt. Og við efumst ekki augnablik um hver er hver. Það sem ég bíð eftir -- í rauninni ekki, það er bara orðræða -- er kvikmynd næstum nákvæmlega eins og þessi og tugi annarra, en þar sem fórnarlambið lýgur til að fá nafnið sitt og mynd í blöðin og safna öllu þessir samúðarflögur frá rétthugsandi fólki eins og okkur hinum. Myndin er byggð á sannri sögu, eins og svo margar aðrar sem við höfum öll séð, og jafnvel fleiri skáldaðar þættir. (T.d. „Hinn ákærði“.) Sumar eru góðar, aðrar eru stranglega venjubundnar. Allt í lagi. Sanngjarnt. Hvenær fáum við að sjá kvikmynd um Tawana Brawley-málið, þar sem stúlkan á unglingsaldri hvarf á villigötum í nokkra daga, lét síðan vini sína klæðast henni, binda hana og smyrja hana með óhreinindum, svo hún gæti fullyrt að henni hefði verið rænt og nauðgað af lögreglunni? Nú væri ÞAÐ áskorun á þann hátt sem þessi er einfaldlega ekki.