`eXistenZ' David Cronenberg er vel hönnuð endurspeglun á heimspeki tilvistarstefnunnar. Hún tekur á vandamálum menningar sem er tengd tækni sem hún getur ekki lengur greint á milli fantasíu og veruleika eða á milli hins lífræna og vélræna. Kvikmyndin hneykslar áhorfendur með því að skipta út vélrænni tækni fyrir lífræna, efnaskiptatækni. Í þessu samhengi getur tæknin verið hluti af mannslíkamanum. Eftir að hafa spilað sýndarveruleikaleikinn „eXistenZ“ líður raunveruleikanum eins og leikur og þar af leiðandi breytist hegðun mannsins til að beita ofbeldishvötum jafnvel þegar leiknum er lokið. Í eXistenZ hefur tæknin þróast úr vélum yfir í líffræðilegar lífverur sem tengjast beint inn í taugakerfi mannsins; hugmynd sem endurspeglar þá trú Marshall McLuhan, sem er vel þekktur fjölmiðlafræðingur, að tölvur séu framlenging mannlegrar meðvitundar. Eins og sími er útvíkkun á eyranu, sjónvarp er útvíkkun augans, símskeyti er útvíkkun miðtaugakerfisins, hátækni sýndarveruleiki er útbreiðsla mannlegrar meðvitundar. Í eXistenZ er tæknin líffræðileg og þar með mannlegri en hún er í heiminum okkar. En þegar tæknin verður lífræn verða menn vélrænni og þar af leiðandi ófrjálsari, ófær um að standast leikhvöt sína. eXistenZ er sýndarveruleikalíking af tilveru mannsins. Jean Baudrillard lýsir miðlunarsamfélagi í bók sinni Simulacra and Simulation, sem allt vald til athafna hefur verið umbreytt til að birtast. Heimurinn er orðinn hrein eftirlíking af sjálfum sér. Í eXistenZ er augljóst að sjá miðlað samfélag Baudrillards með þemunum innrás í líkamann, tap á stjórn og umbreytingu sjálfsins í annað. Á meðan þú ert í eXistenZ kemur meðvitund hægt og rólega í stað annarrar sjálfsmyndar, hlutverk þitt í leikurinn, sem endurspeglar undirmeðvitund hvers og eins. Á meðan þú nærð stjórn á ofraunveruleikanum þínum skref fyrir skref, hverfur aura raunverulegs lífs þíns. Fyrir Baudrillard eru `.hermunir eða simulacra orðnir ofraunverulegir, meira en raunverulegir.' Ofraunveruleiki okkar, eins og heimur Cronenbergs í tölvuhermi, „finnst nú, og í öllum tilgangi, raunverulegri en það sem við köllum raunheiminn.“ (Baudrillard) Tilgangur leiksins sem hægt er að kalla „upplifun“ er frekar myndlíking. Vegna þess að þú getur ekki einu sinni vitað hvað er reynsla nema þú upplifir hana. Eins og tilvistarsinnar segja að líf án nákvæmrar skýringar sé fáránlegt, leikur eXistenZ er líka fáránlegur. Cronenberg, endurspeglar kaldhæðnislega fáránleika lífs okkar. Til dæmis, í leiknum, standa hin hlutverkin bara kyrr nema þú spyrð þau fyrirfram forritaðrar spurningar. Og þegar þú setur tilgangslausa fyndna útlitsstöðu þeirra til að vera í framsetningu lífs okkar, þá kemur afhjúpaður fáránleikinn í alvöru áfall. Þema leiksins er að skilja til hvers hann er? Þessi falna myndlíkingaspurning skapar angist yfir fólkinu sem spilar eXistenZ. Þeir efast ekki um tilvist sína, en þeir vita ekki undirliggjandi ástæðu tilveru sinnar. Kjarninn.Tilvistarsinnar hafa haldið því fram að manneskjur hafi ekki fast eðli, eða kjarna, eins og önnur dýr og plöntur gera; hver manneskja tekur ákvarðanir sem skapa hans eða hennar eigin eðli. Í mótun franska heimspekingsins Jean Paul Sartre á 20. öld er tilveran á undan kjarnanum. `Val er því kjarninn í mannlegri tilveru og það er óumflýjanlegt; jafnvel neitun um að velja er val. Valfrelsi felur í sér skuldbindingu og ábyrgð. Vegna þess að einstaklingum er frjálst að velja sína eigin leið, hafa tilvistarsinnar haldið því fram að þeir verði að taka áhættu og ábyrgð á því að fylgja skuldbindingu sinni hvert sem hún leiðir.“ Kannski ætti ég að nefna að `eXistenZ' fjallar líka um hugmyndina um valfrelsi. Þú nærð síðasta hlutverki þínu í leiknum með því að taka réttar ákvarðanir. Ef þú gerir það ekki en leikurinn verður óviðeigandi og leiðinlegur. Svo þú byrjar að yfirheyra leikinn, tilveru þína frekar en kjarna þinn. Þú verður allt í einu skelfilega fjarlægur leiknum og áttar þig á stöðu þinni fyrir utan leikinn. Jæja sem síðasta orð, eXistenZ er vel hönnuð öfug eftirlíking af lífi þannig tilvistarhyggju.