Sem áhrifamikill 10 ára gamall, fannst mér „ástin sigrar allt“ heimspeki sjöunda áratugarins „Bridget Loves Bernie“. Ég skildi deiluna sem snerist um rómantískar vandræði milli leigubílstjóra gyðinga (David Birney) og írska kaþólska skólakennarans (Meredith Baxter) og beggja foreldra (Harold J. Stone og Bibi Osterwald sem foreldrar Bernie; Audra Lindley). og David Doyle sem foreldrar Bridget) sem eiga í vandræðum með hjónaband ungu hjónanna. Þegar ég horfi á þáttinn núna með margra ára persónulega lífsreynslu er ég undrandi á því að þátturinn hafi jafnvel skilað árangri í eitt, að vísu, mjög metið tímabil. Búið til af gamalreynda sjónvarpsrithöfundinum Bernard Slade, sem nokkrum árum eftir að þáttunum var aflýst myndi skrifa hið vel heppnaða leikrit "Same Time, Next Year", "Bridget Loves Bernie" var mjög létt, yfirborðskennd gamanmynd sem hrundi undir eigin þyngd. var ekki að neita raunverulegri efnafræði milli Birney og Baxter. En á seinni árum hafa báðir leikarar sýnt að þeir eru betri leikarar í öðrum verkefnum (Birney í stuttu hlutverki sínu í "St. Elsewhere" og Baxter í "Family" og "Family Ties"). Hér voru þeir að reyna að blása lífi í þætti sem þurfti á miklu gríni kómíska yfirbragði að halda, sem gæti hafa gefið flækjunum dýpt í mjög umdeilt efni. "Mary Tyler Moore". Báðir þessir þættir voru snjallir, fyndnir og höfðu nóg af forskoti (meira á þeim fyrri en þeim síðari) sem hélt áhuga mínum á aðstæðum og persónunum. "Bridget Loves Bernie" var ekki mjög klár og hló bara einstaka sinnum. Þetta var enn eitt dæmið um sýningu sem var í raun ekki eins góður og ég mundi.