Leikstjórinn og meðrithöfundurinn Alejandro Amenabar gerði ekki auðvelt fyrir áhorfendur af ströngu, svolítið of langri en mjög truflandi sögu sinni, nákvæmlega byggð á baráttu spænsks manns við að fá aðstoð við sjálfsvíg. "Mar Adentro" ("The Sea Inside") er grípandi og áhrif hennar eru langt umfram þann tíma sem dvalið er í leikhúsi. Með hinni margverðlaunuðu kanadísku mynd, "The Barbarian Invasions", fékk fólk að sjá fjölskyldu ásamt koti af dyggir vinir koma til móts við ósk ástsæls þó grimmdarmanns um að binda enda á líf sitt. Í þeirri mynd þjáðist miðpunktur athyglinnar af framsæknu, ólæknandi krabbameini og niðurkoma hans á lokastig var hratt. Þó að atriðin væru tilfinningaþrungin var dauðinn óumflýjanlegur - spurningin var hversu blíður væri hægt að gera hann með umbeðnum íhlutun. Ramon Sampedro (glæsilega leikinn af Javier Bardem) er önnur saga. Í meira en tvo áratugi hefur hann verið fjórfæðingur vegna köfunarslyss. (Mjög skarpir áhorfendur gætu fundið hræðilega kaldhæðni á því hvers vegna hann endaði í þessu ástandi vegna ósvífandi dýfingar hans.) Einu sinni ferðalangur um heiminn og elskhugi fallegra kvenna, liggur hann nú fastur í hreyfingarlausum líkama, öllum þörfum hans sinnt af sannarlega dygg fjölskylda sem afsalar sér fúslega mikið af einkalífi sínu og tíma til að viðhalda ástkæru sambandi sínu.Rosa (Lola Duenas), einstæð móðir tveggja lítilla drengja, kemur inn á heimili Sampedro af því sem gæti hafa verið forvitni að fræðast um lama manninn. neyð en hún verður bæði tilfinningalega stuðningur fyrir Ramon sem og skemmtileg en stundum ögrandi nærvera. Flott frammistaða hjá Duenas. Vandamálið er auðvitað að Sampedro er ekki veikur í venjulegum skilningi. Hann gæti vel lifað áratugum saman við rétta umönnun. Þannig að mjúklega en þrálátlega lýst löngun hans til að enda líf sitt með „virðingu“ skapar siðferðilegt vandamál fyrir vini og ættingja sem, ekki að undra, bregðast við frá mismunandi siðferðilegum og trúarlegum sjónarmiðum. aðstoð við sjálfsvíg. „Death with Dignity“ er lykilorð þeirra. Gene (Clara Segura) er viðkvæm aðgerðarsinni sem fær aðstoð frá ráðgjafa, Julia (Belen Rueda), sem er opinber. Julia hefur sín eigin heilsufarsvandamál sem hafa ótímabundnar en skelfilegar horfur. Hún er hamingjusöm gift trúföstum maka og tengist skjólstæðingi sínum tilfinningalega. Það sem á eftir kemur er mjög viðkvæmt samspil gilda og tilfinninga. Ramon býr með bróður sínum og eiginkonu, tæknisjúkum táningssyni þeirra, ekki vitsmunalegum Ramon, og aldraðan föður hans sem getur ekki hætt að syrgja yfir hörmulegu niðurkomu sonar síns í algjört hjálparleysi. stuttar vinjettur þar á meðal atriði í réttarsal þar sem formhyggja sigrar yfir hvers kyns réttartúlkun sem gæti tekið mið af tilfinningum og skoðunum Ramons. Það kann að vera Spánn en vandamálin eru lifandi í flestum löndum, þar á meðal Bandaríkjunum. Sérstaklega skemmtilegt er hrópað, frá fyrstu hæð til svefnherbergis, kappræður milli Ramons með drop-in, fyrirlestrar jesúítaprests, líka fjórfætlinga en einn sem leyndardóma hans leynir grímulaust. Fjarvera sálar. Sérstök hrós til Mabel Rivera, mágkonu Ramons-Manuela, fyrir hryllilega ekta túlkun á sterkri konu sem heldur fjölskyldunni saman. Og sama hrósið nær fullkomlega til Belen Rueda, Julia, sem snýst um frá hlutlægum málsvara yfir í náinn vin til konu sem stefnir í átt að myrkri örlögum. Leikstjórinn leggur enga gildisdóma sem gerir hverri persónu kleift að tjá tilfinningar sínar á áhrifaríkan hátt og kl. sinnum, hrífandi. Eins og "Dead Man Walking," getur þessi mynd stutt hvaða skoðun sem er um banvænt efni hennar. Enginn getur komið í veg fyrir að einstaklingur fremji sjálfsmorð ef hann/hún er ákveðinn en alhliða harmleikur Ramons heimsins er sá að án aðstoðar, líf í líkama þar sem aðeins hjartað slær og aðeins höfuðið getur hreyft sig er dómur sem enginn dómstóll gat kveðið upp yfir siðspilltustu glæpamenn. Kvikmyndatakan fellur vel að sögunni og fallegu galisísku atriðin eru ætluð andstæða við takmarkaða skoðanir sem einu sinni hnatthlaupið Ramon upplifir úr sínu sérstaka rúmi.9/10