Þessi mynd breytti list kvikmyndagerðar, sagði flókna sögu á kraftmikinn nýjan hátt. Myndin blandar hrottalegu raunsæi og fantasíu, þar sem nútímastríð er blandað saman við undarlegar senur fullar af tæknilitareyk. Kvikmyndin notar tónlist ekki sem tónverk sem lagt er inn síðar, heldur sem hagnýtan hluta af atriðinu sem spilað er úr hátölurum, útvarpi osfrv. Coppola notar klassíska bókmennta sem innblástur, tekur senur og persónur og setur þær inn í allt annað umhverfi. Það er erfiður og hugrakkur hlutur að gera. Svo tekur hann stórstjörnu, Brando, borgar honum stórfé og kvikmyndar hann þannig að þú sérð varla andlitið á honum. Hið hreina kjark sem slík hreyfing krefst er ótrúlegt og það virkar fallega. Þessi mynd á heima á topp tíu.