Leyfðu mér að byrja á að segja að ég man ekki eftir að hafa hlegið einu sinni í þessari gamanmynd. Frá upphafsatriðinu sýnir söguhetjan okkar Solo (Giovanni Ribisi) sjálfan sig sem sjálfupptekinn, veikburða og taugaveiklaðan tapara sem er algjörlega ófær um að takast á við minnstu skyldur eins og að koma jafnvægi á tékkahefti, standa við orð sín eða mynda heildstæða hugsun. Ég býst við að við eigum að dragast að viðkvæmri viðkvæmni hans og hvetja hann áfram í gegnum ferlið við að klófesta sig út úr djúpu þunglyndi. Ég býst við að við eigum að hafa samúð þegar hann lendir í röð ógæfa sem virðist hafa komið af stað við kaup hans á hundi, en í raun og veru af völdum hans eigin fyrirlitlegu eðli. Ég fékk ekki minnstu vísbendingu á neinn tímapunkt um að Solo hefði nokkurn tíma haft einhvern endurleysandi karakter, sem kom á óvart þegar hann mistókst að gefa hundinum sínum að borða í nokkra daga. Enginn neisti af mannúð eða samviskubit gaf mér von um að hann myndi nokkurn tíma átta sig á því að líf hans er svo gjörsamlega ömurlegt vegna þess að hann er sjálfsupptekinn, sjálfsvorkunnar lágkúru. Ég þróaði engin tengsl við þessa persónu. Honum virtist vera alveg sama, og það gerði ég ekki heldur. Ég vildi reyndar að hann færi á hnjánum á einum tímapunkti. Hundurinn var ekki persóna í myndinni. Þetta var einfaldlega leikmunur sem á að nota, vanrækt, smán, misnotaður, eftirsóttur og fargað í óþökk. Svo vertu varaður. Jafnvel þó að „hundur“ sé í titlinum er þessi mynd ekki rómantísk gamanmynd fyrir hundaunnendur. Hlutverk Scott Caan er skemmtilegt og trúverðugt sem yfirkynja besti vinur/unglingur. Don Cheadle er einlægur og segulmagnaður - mig langar alltaf að sjá meira af honum á skjánum. Mena Suvari var yndislega fráhrindandi. Lynn Collins hlutverk „stripper með hjarta“ var vel leikið, en persónan var í senn fáránleg og klisjukennd, svo ekki sé minnst á að það var núll efnafræði á milli hennar og Ribisi. Rómantískt? Varla. Gamanleikur? Ef þú segir svo.