Hvað gerðist við gerð þessarar myndar þannig að hún endaði sem algjört rugl sem hún er? Aðeins einu ári eftir "The Breakfast Club", snilldarmynd með mörgum af sömu leikurum og í "St. Elmo's Fire" (sem við the vegur litu út og léku í þeirri síðarnefndu meira eins og þeir væru enn óhæfu í menntaskóla frá þeim fyrrnefnda. en án grips eða aga við að túlka hlutverk þeirra. Var það leikstjórnin eða skrifin. Þar sem þetta var sama manneskjan (Joel Schumacher) hlýtur það að vera hvort tveggja. En svo hefur Schumacher síðan gefið okkur "The Phantom of the Opera", " Phone Booth", "A Time to Kill" og tvær Batman-myndir, "Batman and Robin" og "Batman Forever" sem eru allt frá góðri til frábærrar leikstjórnar. Eitthvað fór úrskeiðis á "StEF" því hún hefur enga snilld, engin gamanmynd hvers virði, og er mjög langt frá markinu á því hvað er raunverulega dýrmætt í lífinu. Dæmi: Persónan Wendy (rík lítil stúlka með hjarta til að gera gott og hjálpa þeim sem minna mega sín sem leikin af Mare Winningham) sýnir Billy (óstýriláta slob sem svindlar á eiginkonu sinni og kærustu, drekkur allt of mikið og hefur ekkert vit á reglu í lífi sínu á viðeigandi hátt leikinn af Rob Lowe) að hún sé enn mey. Billy sér sannarlega áskorun og mögulega landvinninga en Wendy "er ekki tilbúin". Wendy er reyndar svo ekki tilbúin að það er erfitt að trúa því að hún sé í þessari vinaklíku. Síðar í sögunni, þegar Billy, sem eiginkona hans hefur yfirgefið hann, tók barn sitt og giftist öðru, hefur einhvern veginn dregið saman strengi lífs síns. Billy er á förum til New York, yfirgefur og yfirgefur alla foreldraábyrgð á dóttur sinni, hann sannfærir Wendy um að meydómur hennar væri hin fullkomna „farargjöf“ frá henni til hans. Og Wendy, sem vinnur sem félagsráðgjafi við að hjálpa sundruðum fjölskyldum, virðist alls ekki vera í áföngum af þessum herforingja. Láttu mig í friði. Það eina sem hún getur aðeins gefið einu sinni, gefur hún tapara sem er að yfirgefa fjölskyldu sína og vini? Schumacher útskýrir þetta atriði sem dásamlegt og áhrifamikið augnablik. Mörg fleiri dæmi eru til þar sem algjört samband er á milli þess sem er raunverulegt og gildismat sem hent er fyrir borð og athöfnunum er gert að líta út eins og dyggð. 80's" en ég man að það var á "80's" sem karlmenn fóru að bera ábyrgð á börnunum sem þeir eignuðust hvort sem þeir voru í hjónabandi eða utan. Mér finnst þessi mynd svo slæm vegna þess að hún er svo úr takt við það sem hún raunverulega dýrmætt og rétt. Hvað varðar tæknina (ekki söguna), þá var hún líka hræðileg. Hún er sundurlaus og líður eins og 3 tíma kvikmynd sem hefur verið klippt í 1 klukkustund og 40 mínútur. Umskipti og stökk í tíma eru einfaldlega ekki skynsamleg. Taktu upp það sem er á gólfi klippiherbergisins, settu það aftur inn og myndin myndi líklega flæða miklu betur...en þetta er samt hræðileg mynd. Kannski hefur Schumacher orðið betri og sterkari leikstjóri síðan 1986 (hann hlýtur að hafa) eða kannski var hann yfir höfuð þegar það kom að því að skrifa handritið að St Elmo's Fire eða kannski tók þessi hópur leikara við leikmyndinni og fór sínar eigin leiðir - það er það sem ég held að hafi gerst.