Leikstjóri Kannathil Muthamittal leikstýrði fyrstu indversku myndinni sem ég hafði séð "Dil Se" sem leiddi mig inn á þá braut að kaupa vel yfir 122 hindí DVD diska á fjórum mánuðum. Ég get sagt að ég skildi algjört aðdráttarafl, ég var einhvern veginn ruglaður í því hvers vegna myndin myndi hætta fyrir "tónlistarmyndbönd". Þetta var frábær mynd, ég vissi ekki hvað ég ætti að gera við dansinn og kvenraddirnar voru dálítið skelfilegar fyrir mín vestrænu eyru, en einhvern veginn fannst mér skor AR Rahmen dáleiðandi. Ég keypti hljóðrásina daginn eftir og svo Lagan, Kuch Kuch Hota Hai og K3G vikuna á eftir og að undanskildum "Ichi thekiller" nokkrum öðrum kóreskum myndum, þá get ég ekki nennt að horfa á mikið annað. Svolítið skrítið fyrir einhvern sem hefur aðeins horft á strangt mataræði á Hong Kong, hryllings- og hasar/vísindaskáldskaparmyndum undanfarin 30 ár. En ég ætti að snúa mér aftur að Kannathil Muthamittal, þetta er eitt af nýjustu tilraunum Mani Ratman og ég hló, Grét, varð algjörlega brjáluð, skelfingu lostin og mest af öllu fannst mér ég ekki hafa stjórnað mér. Leikurinn var frábær, ljósmyndunin var falleg, ég held að þú gætir hætt myndinni hvenær sem er og myndi taka eftir því að hvaða ramma sem er væri þess virði að mála. Tónlistin passaði fullkomlega við myndina og eftir að inneignin rann upp vildi ég horfa aftur... svo ég gerði það. Það væri heimskulegt að ræða söguþráðinn af ótta við að þú gætir saknað ánægjunnar af því að horfa á atburðina þróast og persónurnar þróast. Þetta er það sem frábær mynd snýst um! Ég stóð og klappaði í heimabíóinu mínu þegar því var lokið! Konan mín er að horfa núna og ég get ekki beðið eftir viðbrögðum hennar, ég get ekki búist við því að það verði eitthvað minna en mitt.