Ég hafði farið í þessa mynd í samskiptatíma í skólanum mínum. Eins og ég hélt var þetta ekkert grípandi og ekkert nýtt. Þó það reyni að vera frumlegt með því að einblína á unglingsföðurinn í stað þess að móðirin sýni vandamálin sem pabbinn myndi ganga í gegnum. Hún hafði áhugaverðar hliðar á henni en hún stendur bara ekki undir frumleika sínum vegna þess að ekkert annað í þessari mynd var frumlegt. Við erum með aðalpersónuna sem á eldri systur sem eins og í hverri annarri svona mynd hefur eitthvað á móti honum, við erum með heimamömmuna sem ætlast til of mikils og þegar hann gefur meira finnst hún móðguð og skilur hann eftir í rykinu, þá eigum við föðurinn sem er alltaf horfinn. Þá stelpuhliðina höfum við foreldrana sem vilja allt og ætlast til að hún sé fullkomin í öllu sem hún gerir. Að sögunni, eins og ég sagði, var hún áhugaverð en skortur á góðum leik frá öllum leikhópnum og skortur á góðri skrifum eða frásögn. Allt við þetta féll í klisju litla nördakrakkinn í skólanum byrjar að læra með stelpu, þau hittast, stunda kynlíf og svo búmm við eigum lítinn krakka. Kannski hefði það getað verið betra ef skrifin hefðu verið betri og leikaraskapurinn bættur, ég hef alvarlega fengið meiri tilfinningar út úr Leatherface og keðjusöginni hans en ég gerði úr nokkrum leikara í þessari mynd og það er frekar slæmt þar sem Leatherface kvikmyndir eru vitleysur og hræðilega leiknar. Hingað til var eina áhugaverða unglingameðgöngumyndin sem ég hef séð Juno. Hingað til hefur kómíska hliðin á þessu alvarlega ástandi reynst skemmtilegri en samt gefið sömu skilaboðin. Eins og ég sagði hugmyndin var frumleg, flestar þessar myndir fjalla um unglingsmóðurina en þessi kaus að gera það ekki í staðinn, hún einbeitir sér að drama föðurins en aftur frumleikinn bjargar þessari mynd ekki frá meðalmennsku. Ég vona svo sannarlega að einhver ákveði annað hvort að endurgera þessa mynd með betri leikarahópi og betri rithöfundi eða bara gera aðra svipaða mynd því þessi var sóun á möguleikum.