Til að koma þessari gagnrýni á framfæri verð ég að segja að ég býst við að ég hafi verið svolítið forvitin um þessa mynd.. Hins vegar hefði ég líklega ekki séð hana ef ég hefði ekki verið örlítið snúinn á handleggnum. Að mínu mati sýnir þessi mynd hvernig siðspilltur maður getur verið. Í mínum augum er það versta við allt þetta Springer fyrirbæri ekki sú tegund af fólki á "Jerry Springer Show" hegðar sér eins og það gerir (sem er í sjálfu sér ákaflega ámælisvert), heldur að margir eru svo forvitnir og spenntir að fylgjast með þeim. og heyra um líf þeirra (já, ég býst við að það innifeli mig.. að hvaða marki sem það er satt). Ef við erum ekki að upphefja slíka hegðun (eins og sumir gætu sagt) gætum við að minnsta kosti verið að spilla huga okkar á lúmskan hátt og/eða gera okkur lítið fyrir þessari hegðun. En nóg af sápuboxi (svona). Hérna er horað: myndin er með R-einkunn, og þó að hún eigi kannski aðeins það skilið (ég leit undan á sumum atriðum, svo ég er ekki alveg viss), þá finnst mér NC-17 (toppurinn af hattinum til annar gagnrýnandi) gæti verið aðeins meira viðeigandi fyrir hið gríðarlega kynferðislega efni (sjúklingur gæti sagt að myndin væri bara ein stór afsökun til að sýna kynlíf á hvíta tjaldinu). Söguþráðurinn er mjög furðulegur, bindur saman sögur af algerlega vanvirkri fjölskyldu og hópi staðalímynda svartra í uppnámi sem munu koma fram í mismunandi Springer þáttum. Í lokin skilur myndin mann eftir með ákveðinni og orðræðu Springer um nauðsyn þess að við sjáum raunverulegan heim (augljóslega eins og sést í gegnum sýningu hans). Ég er sammála honum þar - það er mikilvægt að vita hvernig heimurinn er í raun og veru svo að við getum leitað að jákvæðum breytingum. Að þessu sögðu, leyfðu mér bara að segja þér - ansi slæmt í heiminum - horft í dagblað eða fréttir til að sjá það, en við skulum ekki leggja út góða peninga til að styðja við þá tegund af tilkomumiklum og kannski formúlulegum titli sem Springer leitast við að gefa okkur.