Þetta er ótrúlega vel kvikmynduð snemmmyndaaðlögun af Eugene O'Neill leikritinu. Helsti galli hennar er kyrrstæð myndavél, og þar af leiðandi kemur hún út mikið af tímanum eins og kvikmyndaleikurinn sem hún er, sem er leitt, því þetta er gott stykki af frumstæðri kvikmyndagerð, gerð á þeim tíma þegar hljóð var alls konar. af tæknilegum vandamálum, og þar af leiðandi voru flestar myndir tilraunakennt hvort sem þetta var ætlun framleiðanda þeirra eða ekki. Garbo er jafn dularfull og karismatísk og hún var í þöglu myndunum sínum og inngangur hennar er enn klassískur. Rödd hennar er undarlega djúp, næstum drengileg, sem eykur aðeins tælandi sérvitringuna hennar. Sem kærasti hennar er Charles Bickford hæfilega illur, - hann fæddist greinilega brjálaður - og fullkomin hliðstæða hins guðdómlega Garbo. Írski brogurinn hans er alls ekki slæmur, og hann virðist alltaf náttúrulegur maður hafsins, mjög O'Neill-legur í sjálfstæðu, brjáluðu eðli sínu. Sem (mjög) ruglaður faðir Garbos, virðist George Marion sannarlega vera frá öðrum tíma. Hann hefur þá tegund andlits og rödd, - opin, mannlaus, algerlega án svika - sem er horfin af jörðinni. Marie Dressler er líka í O'Neill-sveiflunni. Auðkennd svipur hennar og styrkleiki í kringum augun talar sínu máli, þar sem hún leikur brjálaða persónu sína sem konu sem jaðrar stundum við geðrof. Ljóðalegt leyfi, kannski, þar sem þetta er ekki í handritinu, en við getum fyrirgefið óhóf ungfrú Dressler; hún er of góð í því að gera það ekki. Sagan endar með hreyfingu yfir í næsta atriði, tilgreint frá upplausn, sem er ekki tebolli höfundar; og þeir sem líkar vel við myndirnar sínar á endanum verða fyrir vonbrigðum vegna þess að ekkert raunverulegt kemur á óvart. Í Önnu Christie erum við í O'Neill landi, staður sjávar, storms og þoku, tilfinning um yfirgripsmikla og vítaverða óvissu, sem við myndum nú kalla ambivilance, eða kvíðataugaveiki. Í stað þess að greina þessa stemningu setur höfundurinn hana á einfaldan og skynsamlegan hátt fram, þar sem veður, land, haf og fólk fléttast saman og ávarpa hvert annað á einstöku tungumáli sem okkur finnst heiður að hafa heyrt.