Ég gerði eitthvað svolítið áræðið í kvöld þegar ég horfði á þessa mynd. Ég reyndi að venja mig af þöglum kvikmyndum. Jú, þegar þessari mynd var upphaflega dreift var líklega leikið píanótónlist með henni. Oft valdi leikstjórinn tóninn sjálfur (Charlie Chaplin samdi oft blöðin úr síðari þöglu kvikmyndum sínum). En mest af tónlistinni sem þú heyrir á VHS spólum yfir þöglum myndum er á engan hátt sama tónlistin og átti að spila þegar myndin kom fyrst út. Og svo aftur, það var nóg af þöglum myndum sem voru leiknar án stiga. Ég þekki ekki sögu skáldsögu Potemkins, svo ég ákvað að horfa á það fyrir miðilinn sem þetta listaverk var framleitt innan - kvikmynd. Fljótlega eftir að ég slökkti á tónlistinni, án aðstoðar (eða ætti ég að segja óhindrað) af tónlistartúlkun tilfinninganna á skjánum, varð ég algjörlega tengdur myndinni. Sjónrænt séð er hún auðveldlega ein sú töfrandi allra kvikmynda. Eisenstein var meistari í tónsmíðum. Klippingin, hugsanlega kvikmyndatæknin sem Eisenstein er frægastur fyrir (montage), er óvenjuleg. Stemning þessarar myndar er reiði og hún vakti kröftuglega ástríðu mína. Það krefst mikillar fyrirhafnar til að njóta þöglar kvikmyndar, sérstaklega drama, en myndir eins og Battleship Potemkin sanna að þessi viðleitni er algjörlega þess virði. Láttu ekki svona! Þú skuldar sjálfum þér að horfa á þessa mynd! Menntun þín er ófullkomin án hennar.