Ég get ekki sagt til um hversu náið myndin fylgir skáldsögunni, hef aldrei lesið bókina, en þar sem þetta er um sex og hálfan tíma er gott að veðja á að megnið af grunninum sé þakið eða, að minnsta kosti, getum við sagt með nokkurri vissu að þetta er ekki Reader's Digest þétt útgáfa. Framleiðslugildin eru há, vel upp við staðla annarra sígildra BBC þátta eins og Inspector Morse og Sherlock Holmes. Við getum trúað því að London hans Dickens hafi litið út, hljómað og hugsað mikið svona. Það eru einstaka smávægileg mistök - einhver íþróttamaður hleypur af skammbyssu með slaghettu árið 1840 eða 1820 eða hvenær sem þetta átti sér stað. Leiklistinni ber líka að fagna. Suzanne Burden er kurteis og heiðarleg kvenhetja sem gengur hljóðlega að því að gera gott. Hún er líka sæt, á þroskaðan hátt, fegurð hennar í samúðarfullu eðli sínu ekki í neinni daðrandi. Denholm Elliott er verndari hennar (og meira en það, eins og það kemur í ljós). Burden og Elliott eru tvær af örfáum persónum sem eru góðar á óblandaðan hátt. Annar er fyrrverandi liðþjálfi sem illt fólk neyðir til að gera illt. Annar er fátækur og hjálparvana ungur drengur. Ég held að enginn annar hefði getað skrifað þetta. Það hefur öll eyrnamerkið Dickens - fátækt, hörmulega dauðsföll, kapítalisma í hráefninu, gjafmildi ríka gaurinn á lokuðu heimili sínu, hulið foreldri, skuggalegar hvatir og getuleysi eða beinlínis illgirni réttarkerfisins. Jæja, ekki réttarkerfið í heild sinni heldur kanslarin, sem augljóslega var dómstóll sem tók ákvörðun um málefni sem sneru að dreifingu eigna. (Svo ég tek frá Wikipedia.) Hún varð svo alræmd stíf og útvíkkuð að hún var endurbætt ítarlega í Englandi árið 1973. Tvisvar lýsir persóna Elliott því sem „bölvun“. Áhrifamesta atriðið felur í sér að kröfuhafi, sem dregur peninga, eltir hermann á eftirlaunum í íþróttahúsi þess síðarnefnda í skylmingakennslu. Liðþjálfinn er karlmannlegri í hefðbundnum skilningi en nokkur önnur karlpersóna sem ég man eftir frá Dickens. Lánveitandinn og leigjandinn öskrar hótanir úr sæti sínu og liðþjálfinn snýr sér að honum og gerir hverja viðkvæmu æfinguna á fætur annarri, hvert framfaramálið færir hann nær kvalaranum sínum, á meðan gamli kröfuhafinn með rauðan andlit skreppur aftur í sætið sitt. .Það vantar nokkra hluti. Oft mun Dickens standa í að minnsta kosti einni eða tveimur skemmtilegum línum. ("Humbug!" eða "Lögmálið er asni.") Ekki hér. "Bleak" hús er rétti titillinn. Í öðru lagi, það eru nánast engar Weberian "hugsjónategundir" -- engir Mr. Micawbers eða Artful Dodgers eða Scrooges. Í þriðja lagi er andrúmsloftið, allt andrúmsloftið, linnulaust dapurlegt. Ein þrenging fylgir annarri, venjulega að gera með peninga eða einhvern skammarlegan peccadillo úr fortíðinni. Guð minn góður, það er niðurdrepandi. Það er eins og höfundurinn hafi verið að losa milta sitt um allt sem hann hataði í þeim heimi sem hann þekkti. Fátækt, allt í lagi. Hann VISSI fátækt. En maður spyr sig hvað kanslarinn hafi gert Dickens til að verðskulda svona meðferð. Kannski ætti ég að bæta því við að ég er nýbúinn að horfa á fyrsta þáttinn af 2005 seríunni -- og hann er betri að tvennu leyti. Það er meiri rennilás í áttina, þannig að hraðinn er aðeins hraðari. Og viðskipti Jarndyce vs Jarndyce eru útskýrð á fullnægjandi hátt fyrir framan, í stað þess að leynast um í skugganum sem þessi dularfulla „bölvun“ svo auðveldara er að fylgjast með söguþræðinum.