Ég er ekki hissa á því að finna athugasemdir notenda fyrir þessa mynd fullar af bullandi vitleysu, eins og að þessi mynd "[sanna] að þegar hún er fyrirfram ákveðin mun ástin finna leið." Ég byrja á þennan hátt, ekki til að gagnrýna sérstakan gagnrýnanda, heldur vegna þess að þessi tilvitnun er svo dæmigerð fyrir ofurbólu, gagnrýnislausa sígilda sem hellt var yfir þessa mynd, jafnvel áður en hún kom í kvikmyndahús. Jafnvel bestu kvikmyndir „sanna“ ekkert, né er þeim ætlað. Bestu myndirnar skemmta og hreyfa við áhorfandanum og „The English Patient“ mistekst á báðum forsendum. Ég man mjög skýrt eftir kynningu stúdíósins á „The English Patient“: „Frá framleiðendum „Amadeus“ og „One Flew Over the Cuckoo's Nest“ “, tilkynnti það glæsilega. Fáfróður eða kærulaus hlustandi gæti misst af mikilvægu orðinu „framleiðendur“ í þessari ósanngjarna yfirlýsingu og tengt leikstjóra „The English Patient,“ svo mjög óviðeigandi, ranglega við hinn sannarlega frábæra leikstjóra, Milos Forman. Slíkur samanburður er móðgandi fyrir minningu Herra Forman. Þó að skáldsagan eftir Michael Ondaatje, sem myndin var byggð á, sé góð, þá er óheppilegt að myndin náði ekki að fanga gæði bókarinnar á nokkurn hátt. Burtséð frá söguþræði sem virðast aðeins tilviljun lík, þá líkist myndin litlu skáldsögunni. Þrátt fyrir óvissu sem hófst þegar ég heyrði þessa blygðunarlausu villandi kynningu, fór ég að sjá þessa mynd í leikhúsi. Þegar hún fór að renna upp áttaði ég mig á því að flutningur á sérkennilegum töfrum skáldsögunnar hafði mistekist, að leikararnir þekktu orð þeirra en ekki persónur þeirra og að persónur þeirra voru flatar, dauflegar og óaðlaðandi. Kvikmyndin var algjör svívirðing við skáldsögu Ondaatje og algjörlega andvana fæddur kvikmyndagripur af verstu lýsingu. Þeir sem gubba yfir þessari mynd eru mjög til þess fallnir að tala með lýsingarorðum eins og „sópandi“ og „stórkostlegt“ og „dáleiðandi. " Jæja, það er enginn af þeim. Reyndar var ekki einu sinni hægt að lýsa ágætri skáldsögu Ondaatje sem "sópandi" eða "stórfenginni". Það mætti ​​lýsa henni sem "töfrandi" og "dáleiðandi" -- samt sem áður eru þetta einmitt eiginleikar sem myndin náði svo algerlega ekki að skila. Það er næstum eins og Minghella hafi, sem lesandi, algjörlega farið á mis við það sem var dýrmætt í skáldsögunni og gæti malað út á selluloid aðeins föla, beinagrindarútgáfu, útgáfu sem saknaði ekki aðeins anda sögunnar, heldur einbeitti sér að rangar persónur. Hann framleiddi kvikmyndalega umritun sem bar ekki aðeins enga virðingu fyrir myndlíkingum sögunnar heldur engan augljósan skilning á þeim. skáldsöguna sem og "kjarninn" í henni. Ralph Fiennes og Kristen Scott Thomas settu fram óaðlaðandi, óhugsandi, óhlutdrægan og tilfinningalausan gjörning sem augljóslega var ætlað að miðla miklu, drífandi, ástríðufullu ástarsambandi til áhorfandans, en sem í Staðreyndin skilaði aðeins óútskýranlegu, látlausu sambandi milli tveggja flatra, grunnra, óáhugaverðra hórkarla. Báðir leikararnir eru líkamlega og tilfinningalega ófullnægjandi og óspennandi og hvorug sýningin veitti áhorfandanum þau miklu tilfinningalegu viðbrögð sem augljóslega er ætlað með stórkostlegri og yfirþyrmandi framsetningu Minghellu. „Stórkostlegir, yfirgripsmiklir, David-Lean-líkir“ eiginleikar sem margir mismununarlausir gagnrýnendur á þessi bjánalega kvikmyndaást til að vísa til er einfaldlega ekki til staðar. Samanburðurinn við David Lean ("Dr. Zhivago") er jákvæður móðgandi fyrir enn einn frábæran leikstjóra. Tökum sem dæmi sandstormssenuna „sjúklingsins“, sem er án efa einn þar sem talið er að þessir „stórkostlegu, yfirgripsmiklu“ eiginleikar hafi búið (eða hefðu átt að vera): sandstormurinn er ekki stórfenglegur -- hann er ekki einu sinni sannfærandi. Við greftrun persónanna í bílnum í kjölfarið og tilkomu þeirra eftir storminn, sem eflaust átti að hafa áhrif á áhorfandann á dramatískan og tilfinningalegan hátt, vantaði algjörlega annað hvort drama eða tilfinningar -- reyndar vegna þess að það var svo augljóslega veikt að það hafði gamanleikur um hana þar sem gamanleikur var greinilega ekki á sínum stað. Þessi mynd mistókst. Hún mistókst sem flutningur skáldsögunnar og hún mistókst sem kvikmynd. Það virðist hafa verið "smurt Óskarsfarartæki" ársins (til liðs við svo of básúnaðan kvikmyndaleik eins og "Kramer vs. Kramer" eða "Terms of Endearment"). Það er ekki annað hægt en að þakka Guði fyrir að meira að segja hin hype-drifna Acadamy hafði gott vit á að afhenda Frances McDormand verðlaunin sem besta leikkona fyrir svo sannarlega verðskuldaða frammistöðu í hinni sannarlega frábæru mynd, "Fargo." Það var ekki ein einasta frammistaða í hinu ömurlega „English Patient“ sem var hvorki vandræðalega hræðileg ofleikur (Willem Dafoe) né í raun gleymanleg, miðlungs leikgerð (Fiennes og Scott Thomas). Hvers vegna þessi óeining kvikmyndar á sér sáttmála. af ofstækisfullum (og greinilega smekklausum) unnendum verður áfram ráðgáta. Sem betur fer mun sandur tímans grafa þessa meðalmennsku kvikmyndar til frambúðar og hún mun, sem betur fer, aldrei hafa styrk til að grafa sig upp.