Á prenti er þetta ein merkasta smásaga sem skrifuð hefur verið, flutt á snilldarlega og ljóðrænan hátt á skjáinn af þessu feðginateymi, sem vinnur saman, því miður, í fyrsta og síðasta sinn. Það er við hæfi að John Huston ljúki ferli sínum á háan tón með því að koma verk eins af uppáhaldshöfundum sínum á skjáinn, í því sem er auðveldlega besta Joyce skjáaðlögunin. Huston gerði það að verkum að frábær bókmenntaverk voru aðlagast kvikmyndum, venjulega með góðum árangri. Það er sorglegt, og dálítið furðulegt, að Tony Huston byrjaði og endaði feril sinn í kvikmyndum með því að laga það sem yrði lokaverkefni föður síns og hljóta verðskuldaða Óskarstilnefningu í leiðinni. Einu sinni naut ég þeirra forréttinda að sitja í fyrirtæki hins frábæra handritshöfundar/leikritaskálds Horton Foote, sem nefndi þessa mynd sem eina af sínum uppáhalds síðustu árum (á þeim tíma var hún enn frekar nýútgefna). Sem frekar afkastamikill handritshöfundur sjálfur (og frábær skjábreytir eigin verka, auk frábærra höfunda á borð við Faulkner, Steinbeck og Harper Lee) var hann augljóslega hrifinn af fyrstu tilraun Tony Huston, og hugsanlega jafn undrandi yfir skorti hans á framleiðsla síðan þá. Ef einhver hefur innsýn til að deila um efnið hefði ég áhuga á að heyra meira.