Steven Seagal er kominn aftur! Hér með sína þriðju mynd sem kom út á þessu ári. Sem einn aðdáandi sem hefur orðið sífellt óánægðari get ég auðvitað sagt að það komi ekki á óvart að þetta er frekar lélegt. Í fyrsta lagi komst myndin í fréttirnar vegna augljósra vandamála í framleiðslu vegna Seagal. Hann myndi mæta seint á tökustað, breyta handriti, áhöfn o.s.frv. og almennt valda leikstjóranum, Don E Faun Leroy, vandamálum (skortur á hæfileikum hans er nóg vandræði!). Þetta gerist líka í öðru samstarfi þeirra, væntanlegum málaliða sem lofar að vera jafn slæmt og þetta sorp. Þetta markar líka stór tímamót á ferli Seagal því þessi mynd er sú fyrsta af honum til að grafa raunverulega upp myndefnið. Það var smá í Ticker en þessi mynd tekur kexið. Þeir fá lánaða hluti frá, The Order (A Van Damme mynd, stærsti keppinautur Seagals í DTV kvikmyndum!) No Code Of Conduct, Undisputed, og einnig heila hasarröð frá hinum lítt þekkta Peter Weller með farartækið Top Of The World í aðalhlutverki. Athyglisvert er að bílaeltingin sem stolið var úr epík Wellers, gerð fyrir næstum 10 árum og kaldhæðnislega líklega ódýrari en þetta sorp, er í raun langbesta hasarsena myndarinnar. Mér brá nógu mikið þegar Dolph Lundgren átti stuttan tíma í hasarmyndbandaheiminum, sem hann hefur sem betur fer sloppið úr. Seagal er þó leiðandi á DTV hasarmarkaðnum eins og er, með Van Damme og Snipes helstu keppinauta hans. Seagal tekst samt að selja kvikmyndir og ég veit ekki hvernig. Aðdáendurnir hljóta að vera að leiðast þetta hræðilega, þrá að snúa aftur til eins og Above The Law. Sagan hér er algjörlega léleg. Í rauninni eru svo margar söguþræðir í myndinni að það er ekki hægt að hugsa um hana. Til dæmis í lok myndar er lítil stúlka sem Seagal virðist þekkja á munaðarleysingjahæli sem hann gefur hálsmen. Hvers vegna veit ég ekki en við sjáum hana aldrei í restinni af myndinni, eða heyrum hana nefnda. Seagal á kærustu í þessari mynd sem í upphafi myndarinnar er með sálfræðingi og hún verður ofsótt af sýnum, sem í lok myndarinnar eru aldrei útskýrðar og þýða ekkert. Myndin er svo fáránlega límd saman af röð af tilgangslausum papinum að hún verður höfuðverkur.. Þetta er lang heimskulegasta myndin hans Seagal! Seagal sjálfur er viðurkenndur eins og alltaf, en honum til hróss er hann ekki talsettur í þessum eins og ég gat sagt. Seagal finnst hins vegar þörf á að tala eins og hann sé gangsta rappari, sem fær mig til að langa í þá daga sem hann myndi bera Brooklyn/ítalsk-ameríska hreiminn sinn, í klassískum fyrstu myndum sínum. Hann er líka með sársaukafullt ófyndinn tvöfaldan leik með Treach, sem ég geri ráð fyrir að sé rappari. Það er fyndið hvernig framleiðendur virðast halda að samsetningin af Seagal, auk hip-hop stjörnu virðist virka, vegna þess að lið hans með DMX í Exit Wounds var farsælasta mynd hans síðan Under Siege. Ljóst er þó að ef enginn hefur heyrt um rapparann ​​mun það ekki virka. Þetta er samt hasarmynd og því verður að dæma hasarinn sjálfan. Því miður er aðgerðin sem kom ekki frá NU Image back vörulistanum stranglega venjubundin. Það eru nokkrar litlar bardagaatriði með klassískum Seagal aikido en þegar 90% er leikið af glæfraleikaranum hans, sem virkilega er með ströng vinnubrögð í þessari mynd, þá heillar það í raun ekki mikið. Það eru líka nokkur hefðbundin byssubardagi sem hefur í raun bara eitthvað fallegt og ofbeldisfullt og blóðugt skítkast. Allt í allt er þetta sársaukafullt leiðinleg reynsla og enn og aftur er ég eftir að kveða upp sama dóm: Seagal hefur misst það! Ég spyr sífellt ára gamallar spurningu núna, "af hverju horfir fólk enn á kvikmyndir hans?" Þetta er allt mjög gott sem spurning, en dapurlegi ræfillinn sem ég er heldur áfram að horfa á myndirnar sínar í þeirri blekkingu von að hann geri eitthvað gott aftur. Líkurnar eru litlar, ólíkt Seagal sífellt stækkandi mittismál. *1/2