Að jafnaði reyni ég að finna eins mikið í kvikmyndum og ég mögulega get til að njóta þeirra. Ég gerði engar undantekningar með „Tart“ og gerði mitt besta til að meta það fyrir það sem það var. En engin fyrirhöfn, sama hversu mikil, gæti hugsanlega leyst þessa aumkunarverðu afsökun fyrir kvikmynd. Hún mistókst af ýmsum ástæðum. Í fyrsta lagi var kvikmyndatakan stefnulaus og áhrifalaus. Í öðru lagi náði handritið dýpt „lélegt“ sem tók það vel og sannarlega út fyrir „svo slæmt að það er gott“ flokkinn. Í þriðja lagi skildi leiklistin eftir óhugnanlegum upphæðum - það var skelfilegt, það var í raun og veru. Allir sem sáu Mischa Barton (séð hér sem hina ótrúlega hræðilegu Grace, persónu sem var svo illa fundin upp og áttaði sig á því að Ja Ja Binks virðist ekki svo slæmur) sem Devon í "Lawn Dogs" eftir John Duigan munu velta fyrir sér hvað fór úrskeiðis á milli þess tíma og nú. . Ef hún hefði verið gefin persóna sem vert væri að skipta sér af, og smá leikstjórn, hefði hún að minnsta kosti kannski gefið þessari mynd EINN endurleysandi þátt. Æ, svo var ekki. Að lokum virtist myndin ekki hafa neinn tilgang, að tjá ekkert, ná engu. Í alvöru, ég velti því fyrir mér hvers vegna Christina Wayne nennti "Tart" gerði veikburða tilraun til að vera eitthvað og mistókst. Niðurstaðan - kvikmynd, því miður, svo slæm að hún er bara mjög, mjög slæm. Ekki nenna - það er í raun ekki þess virði.