Einhver ætti einhvern daginn að rannsaka arkitektúr eins og hann kemur fyrir í hryllingsmyndum; af öllum þessum könnunum á undarlega uppsettum stórhýsum, leitum að leynilegum göngum og leynum, sporum eftir skrímslum í gegnum loftrásir, og svo framvegis. Í augnablikinu man ég aðeins eftir nokkrum myndum þar sem arkitektúr lék stórt hlutverk í gegnum tíðina - "Demon Seed", "Cube", endurgerð "Thirteen Ghosts" - en hún er kjarninn í hverri sögu um óhugnanlegt hús eða kirkju eða crypt; þetta snýst allt um persónuna og áhrif rýma, gönguleiða og veggja. Svo ég hlakkaði til þessarar spennumyndar þar sem hún lofaði að vera miðlæg. Hugmyndin er þessi: Arkitekt hefur byggt - reyndar endurbyggt - fyrir sjálfan sig risastórt og hrikalegt hús; konan hans er nýfarin frá honum, aðallega vegna eigin sjálfsmiðjunnar, en líka, það er gefið til kynna, vegna þess að hún getur ekki vanist staðnum síðan hann endurgerði hann. Þar sem hann býr í óvönum einsemd (raunverulegur í þetta skiptið, frekar en í sýndarveruleika) grunar hann að einhver annar - ókunnugur maður sem hafði komið til dyra eitt kvöldið og beðið um að fá að nota símann og hvarf svo skyndilega - búi inn í húsið með hann; aðeins staðurinn er nógu stór til að hann sér hann aldrei. Þetta er góð byrjun fyrir melódrama, þar sem þróun hennar má búast við að fylgja einhverjum slíkum línum eins og þessum: Eftir að hafa leitað í húsinu að boðflennu nokkrum sinnum án árangurs, arkitektinn grípur til teikninga sinna til að gera kerfisbundnari leit og reynir á ýmsan hátt að koma á óvart, stöðva eða leggja fyrirsát boðflenna, kannski með einhverjum sérstökum eiginleikum sem hann byggði inn í mannvirkið. Á meðan hefur boðflennan uppgötvað felustaði og afturleiðir á milli staða sem arkitektinn sá ekki fyrir eða man ekki. Myndin myndi breytast í katta-og-mús leik, veiði, bardaga; og að lokum, þegar hann reyndi að ná boðflennum í gildru, myndi arkitektinn sjálfur enda fastur í eigin sköpun, á einhvern hátt sem hann bjóst ekki við. Þá myndi hann neyðast til að hugsa sig út úr því - og kannski um leið út úr sinni eigin sjálfskipuðu einangrun - og í síðasta snúningi myndi hann negla, og jafnvel drepa, ****erinn. eins og þetta gerist í þessari mynd; húsið er bara hús, arkitektinn er bara gaur og óvinur hans er af óþekktum karakter, ef hann er til. Hér er það sem gerist í myndinni: Þegar boðflennan hefur komið fyrir í húsinu - ef hann er það - byrjar arkitektinn að heyra hávaða, en þegar hann fer að rannsaka finnur hann ekkert. Hann hringir á lögregluna, þeir halda að hann sé örlítið klikkaður; hann sannfærir eiginkonu sína til að gista, hún heldur að hann sé brjálaður. Loksins, meira og minna óvart, rekst hann á boðflenna (sést ekki vel, en tölur, hver gæti það annars verið? - ekki erfið spurning, í sögu með færri en þrjár. aðalpersónur), þar sem hann læsir hurðunum, lækkar grillin á gluggunum, hendir lyklinum (ég veit ekki hvers vegna honum fannst þetta nauðsynlegt) og lætur fórnarlambið sitt svelta. Ég saknaði hvers vegna þetta var gefið: hurðirnar og veggirnir eru úr stáli? Hvað sem því líður fer arkitektinn að sofa í bílnum sínum. Og þar sem hugmyndin um myndina hefur verið óþróuð og ekki er hægt að þróa hana frekar, verður að finna eitthvað annað í staðinn. Og þetta er það: Arkitektinn - ertu tilbúinn? - flytur inn í hús mannsins sem (væntanlega) flutti í sitt og býr þar á sama hátt. Hvernig er þetta hægt? Það er það ekki, en myndin fer þessa leið til að reyna að láta það líta svo út: Arkitektinn hefur teiknað mynd af manninum sem kom til dyra hans; og þegar hann fer út úr húsinu tekur hann myndina með sér; og á meðan hann situr í bílnum sínum hendir hann myndinni út á götuna; og tveir krakkar taka það upp og sjá að það lítur út eins og Martin, nágranni þeirra; þar sem arkitektinn spyr hvar húsið hans er og krakkarnir vísa veginn. Ef þessi röð virðist vera á mörkum hins ósennilega, þá steypist það sem fylgir beint inn. Arkitektinn tekur sér búsetu með hjólastóladrifinni eiginkonu Martins, án þess að hún viti það; svo laumulegur í hreyfingum og svo slægur í lestri hans á húsmóður sinni að hann getur alltaf farið út úr herbergi rétt þegar hún kemur inn eða sloppið úr augsýn um leið og hún snýr sér við. Í gegnum þennan kafla er myndin snjöll á einn hátt, sem gerir (eða lætur áhorfandanum það eftir að koma því fram) að því marki að líf hans með þessum ókunnuga manni, sem veit ekki að hann er þarna, sé í raun sama líf og hann lifði með konu sinni , sem sýndar einingi með henni sem þægilegan biðminni. En á sama tíma gerir vanhæfni hans til að lifa í heiminum umbreytingu hans í kattarinnbrotsmanninn Raffles alveg ótrúlega. Ekki til að fara í röð snúninga í lokin - þar á meðal annað morð sem framkvæmt er með því að læsa einhvern inni á bak við aðra ósigrandi hurð - þetta fyrir framan lendingu sem er svo mjó að hún hrynur undir þunga hjólastóls; tveir ágætir menn sem taka morð með jafnaðargeði; og (áður en sagan byrjaði) óséður smíði jarðganga undir nokkur hús.... Við síðasta, langþráða snúninginn bætir myndin við öðru, til að gera hana enn móðgandi, og svo...endar.Hér er saga sem veltur á þróun tveggja hluta - hugmyndinni um ókunnugan í húsinu og persónu mannsins sem húsið á - og fumlar hvort tveggja. Fyrsta tuðurinn gerir það leiðinlegt; sú seinni gerði mig reiðan, þar sem hún ýtti aðalpersónu sinni lengra og lengra eftir sífellt sikksakklegri braut og gaf aldrei neina skýringu á persónunni sem mest þurfti á henni að halda: Martin jarðgangabyggjaranum og laumaleigandanum. Sagan ætti að vera endurgerð af einhverjum, einhvern daginn.