Það er auðvelt að segja snemma í þessari mynd nákvæmlega hvað mun gerast og hver mun deyja. Um er að ræða 4 konur og mann sem eru í fríi. Þetta var gert í lok öfga nasista áttunda áratugarins, þegar ljóshærðar konur voru taldar vera ofur-amerískar eftirlifendur og brunettes áttu allar dauða skilið. Þessi mynd, eins og hinar á þeim tíma, er að koma þessu af stað og áhorfandinn veit þetta. Það er engin ráðgáta eða spenna. Fólkið er að rífast, en allt er svo fyrirsjáanlegt fyrir fordóma þess tíma að það er hlæjandi. Fimm manneskjurnar lenda í tveimur villimannslegum ungum persónum og verða vitlausar. Allir eru brjálaðir, svo að leikstjóra- og rithöfundateymið geti réttlætt nasistaáróður sinn. Einhverra hluta vegna laðast gaurinn að ljóshærunni, sem er í rauninni ekki mikið að líta á, og hunsar ofurheita brúnku sem allir gagnkynhneigðir karlmenn myndu gera. fara brjálæðislega yfir. Maður verður að muna að á áttunda áratugnum var kvikmyndum ætlað að höfða til kvenna en ekki karla. Algjörlega vitleysa og algjörlega niðurdrepandi.