Engir alvarlegir spoilerar, en sumir mjög minniháttar." Acacia", kóreskt framlag til hinnar sívinsælu asísku hryllingsbylgju, snertir eiginmann og eiginkonu sem ákveða að þau séu að ná sér aðeins og ákveða að ættleiða barn. Barnið, sem hefur venjulega þráhyggju fyrir dauða trénu í garði fjölskyldunnar, hverfur á endanum þegar hjónin eignast sitt eigið barn að lokum og áðurnefnt tré virðist hafa hatur á fjölskyldunni sjálfri.Og það er allt. Myndin hreyfist á sniglahraða, klukkar á yfir 100 mínútur með 80 mínútna efni. Þetta er í rauninni þunnt fjölskyldudrama með hrollvekjandi tré, og það er mjög lítið í vegi fyrir hræðslu, bara myndir af trénu með undarlegum muldrahljóðum sem spila yfir toppinn. Hins vegar er hugmyndin um að tréð sé móðir barnsins frekar frumleg, en það er ekki nákvæmlega nýtt til fulls. Þessi tegund skilur „Acacia“ frá stórum hluta nýbylgjunnar sem hún tilheyrir: kvikmyndir eins og Ju-On og Ring hafa tilhneigingu til að gera hið gagnstæða og mjólka bragðlausar hugmyndir þar til þær eru rauðar í framan. endirinn; þó að átta sig á örlögum barnsins og athöfnum foreldris dregur ekki aðeins úr fyrri forvitni sögunnar, heldur kemur í ljós með þvílíkri vélbyssuklippingu að það er erfitt að taka allt í einu. Lokaröðin er án efa hrollvekjandi, þó finnst henni of lítið of seint. Á heildina litið finnst mér myndin ekki vera of mikið eins og hringur í peningum, en með "kvikmyndauppreisninni" sem Kórea er að ganga í gegnum núna gat ég ekki hjálpað en finnst að þessi mynd hefði getað verið svo miklu meira.