Ég sá The Greek Tycoon þegar hún kom fyrst út árið 1978. Mér fannst hún afskaplega leiðinleg. Mér fannst hún ekkert betri en ferðasaga nema eitt: Í fyrsta skipti á ævinni áttaði ég mig á því hvers vegna það væri gott að vera ríkur. Að sjá landslag við snekkju Aristoteles Onassis og fá fyrsta alvöru innsýn í lífsstíl hinna ríku og frægu opnaði augu mín. Til að umorða Mörtu Stewart: Það var gott. Fyndið, ég man ekki kynlífssenuna. Ég hafði ekki séð myndina síðan hún var á hvíta tjaldinu og fannst ástarstundin með húsmóðurinni eftirminnileg að þessu sinni. Kannski vegna þess að ég var yngri og einhleyp þá var það ekkert mál.