Danny Boyle var ekki fyrsti maðurinn til að átta sig á því að uppvakningar geta hlaupið eins og klappararnir. Sá heiður tilheyrir Lifeforce, sem er auðvitað mesti nakinn geimvampíruuppvakningur úr Halley's Comet hlaupandi amok í London heimsendamynd sem gerð hefur verið. Tobe Hooper hefur ef til vill gert mikið af vitleysingum, en fyrir þennan hryllilega geðveika epíska sci-fi hrylling á hann skilið sæti meðal hinna ódauðlegu. Auk þess býður það upp á geimvampíruna Mathilda May, það besta sem hefur komið frá Frakklandi síðan Simone Simon, eyddi allri myndinni nakin. Sem hún gerir mjög, mjög vel. Hafðu bara í huga að þó hún sé yfirgnæfandi kvenlegasta nærvera sem nokkur á jörðinni hefur kynnst, þá er hún líka "algerlega framandi þessari plánetu og lífsformi okkar og algjörlega hættuleg." Þetta er kynningarfundur sem ég hefði gjarnan viljað sitja á: Geimfarar frá bresku geimferðaáætluninni finna þrjár naktar mannlíkar framandi lífsform inni í risastóru 150 mílna löngu ætiþistla-/regnhlífarlaga geimskipi sem er falið í skottinu á Halley's halastjörnunni fyllt af risastóru þurrkað leðurblökur og koma þeim aftur til jarðar með næstum heimsendalegum árangri þegar þær halda áfram að tæma íbúa Lundúna af lífskrafti sínum innan um mikla nekt, hringiðu af þrumum og spýta kaffinu þínu yfir herbergið (Ég hef verið í geimnum í sex mánuði , og hún lítur fullkomlega út fyrir mér." "Gefðu ráð fyrir að við vitum ekkert, sem er að gera lítið úr málinu." "Ekki hafa áhyggjur, nakin kona mun ekki komast út úr þessu flóki."). Ó, og við munum fá höfunda Alien og Blue Thunder til að skrifa það með óviðurkenndum endurskrifum eftir rithöfundinn Mark of the Devil, The Sex Thief og Eskimo Nell og leikstjóra Jonestown Monster. Hljómar eins og sigurvegari, hér eru $22 milljónir skemmtu þér. Og þeir gera það, þeir gera það. Að vísu er nóg fyrirheit í hráefninu til að hafa gert eitthvað virkilega hrollvekjandi og umhugsunarvert (á þeim tíma þegar alnæmishystería var að nálgast hámarkið, býður kynsmitandi „plága“ nóg tækifæri fyrir líkingamál) , en í höndum Go-Go strákanna í Cannon, það sem gæti hafa verið annar Quatermass and the Pit breytist fljótt í staðinn í að vera meira Plan 10 From Outer Space. Það er allt að springa af óráðsíu geðveiki, hvort sem það er bráðfyndið dauðasena Frank Finlay ("Here I go!"), glæsilegur inngangur Peter Firth ("Ég er Caine ofursti." "Frá SAS?" hrópar Michael Gothard næðislega yfir. herbergi fullt af blaðamönnum: "Herrar mínir, þessi síðasta athugasemd var ekki til birtingar. Þetta er D-Notice ástand," svarar hann furðu skyldugir blaðamönnum), öryggisverðirnir bjóða naktri geimvampíru Mathildu May gott kex til að koma í veg fyrir að hún sleppi , endurlífguð lík springa í ryk um allt fólk, sveitti forsætisráðherrann sýgur lífið úr ritara sínum og London fyllist af uppvakninganunnum, verðbréfamiðlarum og skokkara þegar borgin fær sitt umfangsmesta á skjánum frá því að frú Gorgo missti yngri á Battersea Funfair og fór á hausinn. Og þar er ekki minnst á "Þessi kona er masókisti! Öfgafullur masókisti!" atriðið eða hin frábæru hljómtæki bergmálsáhrif á línu karlvampírunnar „Það verður miklu minna skelfilegt ef þú kemur bara til mín“ á meðan Peter Firth, sem stýrir stönginni, tileinkar sér bestu Action Man rödd sína til að svara „I'll do just það!" Í einni senu einni sérðu andsetinn Patrick Stewart sem líkir eftir kvenkyninu í huga okkar, sem er djúpt rugluð geimfarahetjunni, Steve „Ég-ég-aldrei-kom-m-af-spila-Charlie-Manson“ Railsback og ótrúlega dansandi augabrúnir hans í fullu „Helta- Skelta!" hamur sem reynir að standast freistinguna að kyssa hann, hinn óviðjafnanlega Aubrey Morris (eini maðurinn sem lætur Freddie Jones líta afturhaldssaman út) sem leikur innanríkisráðherrann Sir Percy Heseltine sem eins konar heilabilaðan Brian Rix, Peter Firth (einn af þessum leikurum sem alltaf lítur út fyrir að vera eins og hann hlyti að hafa verið Doctor Who um það leyti sem enginn horfði á það lengur) að hamra á blaséða almenningsskólanum í von um að enginn muni nokkurn tíma sjá það og óviðjafnanleg viðbragðsskot John Hallam sem karlkyns hjúkrunarfræðingsins sem heldur áfram að opna hurðina í miðjan geðheilsa til að koma með fleiri eiturlyf. Eins og þeir þurfi eitthvað meira í þessari mynd. Það er bara synd að brjálaður-hærði vísindamaðurinn Frank Finlay sem er ekki hæfur til að votta dauða á framandi lífsformum (hlutverk sem upphaflega var ætlað Klaus Kinski) missti af hasarnum í þeirri mynd. Sama hversu vitlaus þér finnst myndin vera , það tekst samt að verða enn brjálaðra, hvort sem það er uppvakningasjúkdómafræðingur ("Hann þarf líka að borða") sem springur um allan jakkaföt innanríkisráðherrans, blóð og innyfli Patrick Stewart sem myndar nakta Mathildu May eða geimvampírurnar sem breyta St Paul's dómkirkjunni í heimsins stærsta leysirsýning til að flytja mannssálir frá neðanjarðarlestarstöðinni í London til jarðstöðva móðurskips þeirra. Ég elskaði hverja stórkostlega geðveika stund. Á sinn einstaka hátt gæti þetta verið besta kvikmynd sem gerð hefur verið. DVD-diskurinn býður upp á upprunalegu 116 mínútna útgáfuna sem opnaði í Bretlandi frekar en mikið klippta 101 mínútna bandaríska útgáfuna, sem býður ekki aðeins upp á miklu meira fyndni fyrir þig dollara, en endurheimtir einnig stig Henry Mancini að fullu til upprunalegrar dýrðar (Bandaríska útgáfan fjallaði um mikið af bilunum með viðbótarmerkjum eftir Michael Kamen og James Guthrie). Þó að það komi nokkuð á óvart við fyrstu sýn, skar Mancini tennurnar í mörgum af klassískum Universal sci-fi hryllingi 50s og skor hans er alveg frábært, með frábærum aksturstitil sem gefur sjaldgæfa áminningu um hversu áhugavert hann gæti. vera í burtu frá Blake Edwards. Því miður er ekki til meira en stikla sem aukaefni, þó það væri gaman að vonast einhvern daginn eftir sérstakri útgáfu með nokkrum af eyddum atriðum úr upphaflega ætluðu 128 mínútna klippi Hoopers: frá því sem er til sýnis hér, gæti þetta bara boðið upp á enn meira gamanleikagull!