Þar sem þetta var frumsýnt í kvikmyndahúsum hvergi um allan heim, er það aðeins áminning um hvar ferill þessara hæfileikalausu kvenna Denise Richards og Milla Jovovich fór. Þetta er líka sérstakur tegund kvikmynda, þeirrar tegundar sem halda að þær séu snjallar, fyndnar og frumlegar á meðan þær eru lélegar á öllum sviðum. Fulla sök getur verið á Brian Burns, sem skrifaði og leikstýrði þessum pottapotti. Handritið hans tekur frekar ófrumlegt ástand og fer nákvæmlega hvergi með það. Aðstæðurnar þróast algjörlega án innri rökfræði, fyrir utan örvæntingarfullan handritshöfund. Persónur eru þynnri en pappaklippur, haga sér heimskulega og án raunverulegrar hvatningar. Hvergi er þetta augljósara en þegar frú Richards er með. Við trúum ekki sambandi hennar við persónu David Krumholtz í eina mínútu og hvernig hún er tekin aftur inn í leik eftir klukkutíma markið er sérstaklega aumkunarvert. Af hverju ætti einhver að falla fyrir sjálfhverfum, sjálfsuppteknum, hrokafullum b**ch eins og þessum í fyrsta lagi, miklu síður í annað sinn? Sérstaklega eftir að hafa fundið ..erm ... sanna ást sína? Og ef eitthvað af þessu er ekki nóg til að sökkva þessari mynd alveg, þá er aðalparið það. Tenging Krumholtz og Jovovich er aðeins trúverðugri eða þróaðri en Richards-einn, en það er til einskis. Það er engin efnafræði, enginn neisti, ekkert sem við gætum lauslega samþykkt sem trúverðugt par. Það sem verra er, þessar tvær aðalpersónur eru sérstaklega pirrandi og pirrandi, gera pirrandi og pirrandi hluti sem áhorfandinn hefur loksins engan áhuga á. Á heildina litið, mjög léleg sýning. Jafnvel harðir rom-com aðdáendur gætu viljað láta þessa mynd áfram, þar sem það eru heilmikið af kvikmyndum gerðar af meiri kunnáttu eða meiri sjarma.