Ég upplifði Nightbreed í fyrsta skipti í sjónvarpi fyrir ári síðan og kom mér skemmtilega á óvart með niðurstöðurnar. Sagt er að Clive Barker hafi endurvakið hryllinginn með Hellraiser en þetta er mynd sem í raun stöðvaði kvikmyndaferil hans nokkuð. Þvílíkt óheppilegt að gerast því, eins og íbúar Midíans, virðist þessi mynd vera misskilin. Barker hefur skapað blöndu af helstu tegundum í þessari sögu - hún byrjar sem hefðbundin hryllingsmynd en verður fljótlega að fabúli um ómennsku mannsins. til mannsins. Það er erfitt að vekja samúð með djöflinum þegar best er á kosið en þegar persónurnar eru eins sjónrænar djöfullegar og þær eru í þessari mynd verður það næstum ómögulegt (ráðið barnið!). Nánast Klan-lík mannleg uppreisn (gafflar og heilög reiði!) við lok myndarinnar verður tvöfalt í uppnámi í ljósi þess sem á undan er gengið. Sem dæmisögu um þjóðernisspennu og hvíta yfirburði getur þessi mynd verið býsna ögrandi. Ég samhryggist þeim sem vilja ekki sjá myndina frá þessu sjónarhorni og hugsa um hana sem stórkostlega eftirlátssemi Barkers sem hefur gengið of langt. Við höfum ósvikinn gleymdan gimstein hér og því fyrr sem stúdíóið og Mr Barker gera gott og verja tíma í það - því betra.