Ég sá 'Descent' í gærkvöldi á kvikmyndahátíðinni í Stokkhólmi og það voru mikil vonbrigði. Vonbrigði vegna þess að söguþráðurinn var mögulega kröftugur, möguleikinn á að sjá Rosario Dawson í minni innilegri kvikmynd var spennandi og þar sem ég var aðdáandi (hljómar allsvakalegur, ég er það ekki!) "nauðgunar/hefnd" kvikmynda á áttunda áratugnum, var ég óþarfur að segja mjög forvitinn að kíkja á þessa mynd. Niðurstaða mín: við skulum halda okkur við klassíkina! Já, söguþráðurinn hefur möguleika en samræðurnar eru flatar, leikararnir ósannfærandi. Jafnvel Dawson er tómur. Sumir myndu segja að þetta sé rétt lýsing á háskólaheiminum í Bandaríkjunum, að tómleiki persónanna þjóni tilgangi og allur þessi djass en það gerir bara alla myndina óefnislega. Rétt eins og atriðið þar sem Dawson er nauðgað: það vantar verulega á hana! Ég bjóst ekki við neinu í „Óafturkræfum“ stíl en samt, eigum við ekki að sýna henni samúð? Ég gerði það ekki. Ekki í eina mínútu, hún var svo löt alla leið ;-) Og ég las að myndatakan hafi verið áhrifamikil. Jæja, það er vissulega gott en ekkert byltingarkennd heldur. Ég verð að viðurkenna að sýningin á hátíðinni var ekki svo góð svo ég missti kannski af einhverju hérna en í lok myndarinnar gat ég ekki varist því að hugsa „mér finnst gaman að horfa á „Inferno“ eftir Argento aftur. lol. Meira alvarlegt, fyrsta atriðið í klúbbnum er fallega tekið og allt nema ég fékk þá bitru tilfinningu að horfa á lengri og leiðinlegri útgáfu af atriðinu á skítuga barnum nálægt landamærum Bandaríkjanna og Kanada í Lynch's Twin Peaks - Fire Walk with Ég... grófa rauða og bláa lýsingin, þunga bassatónlistin, almenna lauslætis/decadent andrúmsloftið... Nei, ég bara komst ekki inn í þessa mynd. Leitt.