Þessi mynd byrjar reyndar frekar áhugaverð en fyrir minn smekk hrörnaði hún allt of fljótt í daufa og fyrirsjáanlega melódrama. Engar sýningar eru sérstaklega áhugaverðar og myndavélavinnan er bara venjulegt sjónvarpsmyndaefni, svo það er í raun engin ástæða fyrir neinn að sjá þessa mynd nema þeir séu eins mikill Jeff Bridges aðdáandi og ég býst við. Bridges leikur Mike Olson, ungur maður sem tilkynnir í fjölskyldulautarferð að hann sé að hætta í háskóla til að fara á götuna. Foreldrar hans telja að hann sé „bara að bregðast við“ og tala um að „hann hafi ekkert plan“. Hann fullvissar þá um að hann hafi áætlun og að hann þurfi að uppgötva sitt sanna sjálf og sinn stað í heiminum. Svo mikið í rauninni að hann býður þeim að fara með sér á veginn og kaupir sér forn rútu til að ferðast í, sem hann og faðir hans gera við á sannkallaðan hátt í sjónvarpsmyndinni. Fram að þessum tímapunkti í myndinni hafði ég dálítinn áhuga á söguþræðinum og persónunum og ég vildi sjá hvernig fasta móðir hans (Vera Miles) ætlaði að bregðast við lífinu á veginum. Það er skemmtileg atriði snemma þar sem feðgarnir þurfa að sannfæra hana um að taka ferðina með sér. Þær sýna henni inni í rútunni og hún verður smám saman meiri og áhugasamari, loksins leggur hún af stað í stuði með einhvers konar spjalli um gardínur á móti gardínur á gluggum. Bridges undrast pabba sinn (Carl Betz, búinn útvarpsrödd) að hún hafi skipt um skoðun. Pabbi fullvissar hann um "rafmagnsofn... virkar í hvert skipti!". En myndin fer niður á við næstum um leið og þau koma á veginn. Það kemur í ljós að eina "planið" Mike er að kynna þá fyrir nokkrum "vinum" hans sem reynast vera tilviljanakennt fólk sem þeir hitta á hipparokkshátíð. Um leið og ég sá rokkhátíðina varð ég fyrir nokkrum vonbrigðum... sérstaklega þar sem það varð augljóst að allt sem eftir var af myndinni myndi gerast á tjaldsvæði hátíðarinnar en ekki í raun á veginum. En ég hélt allavega að það gæti verið til ágætis hljómsveit eins og, ja, ef þeir hefðu ekki efni á Hendrix eða Stones hefðu þeir að minnsta kosti Canned Heat eða Little Feat eða eitthvað svoleiðis. Engir teningar -- greinilega er eina tónlistin á þessari hátíð einhver hræðileg kórhópur með hljómsveit sem hljómaði eins og léleg eftirlíking af fimmtu víddinni, ásamt pirrandi boðbera sem á að vera gamansamur. Einnig erum við kynnt fyrir hópi hippahátíðargesta og ýmis læknisfræðileg melódrama þeirra. Kathy (Renne Jarrett) er ansi ljóshærð stúlka með tilvistarhyggju og náttúru í huga, sem verður ástfangin af Mike áður en hún upplýsir þá staðreynd að hún þarfnast nýrnaskilunar til að lifa og hefur flúið á hátíðina til að deyja. Og 2 aðrir tjaldvagnar eru staðráðnir í að eignast barn í grófu tjaldinu sínu og kynna baráttuna milli nútímalækninga og fáfræði hippa (eða eitthvað svoleiðis). Allt í allt því lengur sem þetta heldur áfram, því sársaukafyllri verður myndin fyrir alla sem vonast eftir einhverju óvæntu eða alvöru drama. Í grundvallaratriðum er þessi mynd tímasóun, þó hún myndi líklega skemmta öllum sem eru í alvörunni á tímabilinu í seint á sjöunda áratugnum, snemma á sjöunda áratugnum og myndirnar frá þeim tíma. Ég væri alveg jafn ánægð ef ég sæi hana aldrei aftur.