Fyrsta spurningin mín eftir að hafa séð þessa mynd var: "Af hverju er titillinn LIAM?" Ef ætlunin var að segja sögu frá sjónarhóli drengsins var það ekki vel útfært. Auðvitað var formúlukennd notkun myndavélahorna í senum drengsins, en mikið af mikilvægu aðgerðunum átti sér stað utan sjónsviðs hans. Að hafa „aðalpersónu“ sem er ófær um að tala (sem gefur augljóslega til kynna mállausa, valdalausa stöðu barns) gerir það erfitt að gefa þeirri persónu mikla dýpt.Melódrama er skilgreint sem: „dramatískt eða annað bókmenntaverk sem einkennist af notkun staðalímynda persóna, ýktar tilfinningar og tungumál, einfeldningslegt siðferði og átök“ LIAM passar við þessa skilgreiningu að T. Áhorfandinn er sleginn í höfuðið með dæmigerðum staðalímyndum um kaþólsku kirkjuna eld og brennisteini í ströngu skólamarmi og velfætt presturinn kreistir peninga frá sóknarbörnum. (Staðalmynd sem er að verða mjög þreytandi.) Það sem meira er - gyðingapersónurnar eru lánveitendur og verksmiðjueigendur! Margt af myndinni var fyrirsjáanlegt...Hverjum datt ekki í hug að við myndum sjá Theresa skúra klósettið eftir móður sína hafði sagt við hana "Engin dóttir mín mun skúra klósett annarrar konu!" Ég er aðdáandi bresks raunsæis ef vel er gert. Að mínu mati er LIAM það ekki.