Já, ég kalla þetta fullkomna mynd. Ekki ein leiðinleg sekúnda, frábær leikarahópur af mestu lítt þekktum leikkonum og leikurum, mikið úrval af persónum sem eru allar vel skilgreindar og allar með skiljanlegar hvatir sem ég gæti haft samúð með, fullkomin lýsing, skörp svarthvít ljósmyndun, viðeigandi hljóðrás, gáfuð og samræmd leikmynd og saga sem er grípandi og virkar. Þetta er ein af þessum gæðamyndum sem allt stolt Hollywood ætti að hvíla á, markinu sem allir ættu að leitast við að ná. Barbara Stanwyck er einfaldlega töfrandi. Það var ekkert sem þessi leikkona gat ekki gert og hún fór alltaf létt með melódramatísku hliðina. Engin hysterísk útúrsnúningur hjá þessari konu - ég hélt alltaf að hún væri betri leikkona en skjágyðjur eins og Bette Davis eða Joan Crawford, og þessi mynd staðfesti þá skoðun mína. Alltaf harður eins og naglar og á sama tíma að miðla sönnum tilfinningum. Það er rétt að bæta því við að hún fékk líka marga góða hluti á löngum ferli sínum og þessi er langminnst áhugaverður. Titillinn passar mjög vel við þessa mynd. Þetta snýst um langanir, mannlegar langanir held ég að allir geti skilið. Reyndar virðist enginn vera að skemma í þessari mynd, allar persónur bregðast við á hvötum, allir vilja vera hamingjusamir án þess að særa neinn annan. Sú leiðinlega staðreynd að þetta leiðir oftar en ekki til flækjustigs veldur því dramatíska efni sem ég mun ekki fara út í hér. Mér líkaði það sem þessi mynd hefur að segja um æsku, um þroska og um nauðsyn þess að gera málamiðlanir. Myndin sem ég tengi mest við þessa er Shadow of a Doubt eftir Alfred Hitchcock, hún skapar svipað andrúmsloft af hugsjónaðri og um leið skopmyndaðri Small Town America. Sagan á ákveðna samleið með töluvert harðari mynd Fritz Langs, Clash by Night, sem gerð var ári fyrr, þar sem Stanywck leikur í svipuðum þætti. Ég get líka mælt með því.