Áhugaverðir karakterar, mikil spenna. Eins nálægt svarthvítu án þess að vera svarthvítt. Það var slökkt á mér hversu tilviljanakennd hin meinta samúðarfulla aðalpersóna, hljóðlátur, næstum heyrnarlaus ritari, gat snúið sér að glæpum til að eyðileggja samstarfsmenn, gróft fólk á vegi hennar og að lokum tekið þátt í rán, og sett upp einhvern til að verða fyrir höggi. burt sem tálbeitur til að komast í burtu. Ég er dálítið upptekin af þeirri þróun að annars vandaðar kvikmyndir sýna glæpamenn á samúðarfullan hátt án þess að taka á þeim skaða sem þeir hafa gert öðrum að öðru leyti en að sýna nánasta andstæðinga sína sem skíthæla. Í þessari mynd vitum við aldrei hvers peningar þeir eru í raun og veru að hverfa með, eða hvað verður um saklausu eiginkonuna sem hinn samúðarfulli heyrnarlausi-ritari notar til að setja upp slælega bareigandann til að taka fallið fyrir týnda herfangið. Verst að myndin hefði getað orðið frábær.