„Putney Swope“ er einstakur gimsteinn á lágu og lágu verði frá því seint á sjöunda áratugnum sem hefði líklega gleymst með tímanum ef ekki hefði verið fyrir tvennt: Paul Thomas Anderson (sem nefndi persónu Don Cheadle í „Boogie Nights“. Buck Swope, eftir samnefndri hetju þessarar myndar) og takmarkaða DVD útgáfu. Að horfa á "Putney Swope" er eins og að hlusta á harðkjarna pönk rokk: það er kannski ekki skynsamlegt (að minnsta kosti fyrir mér gerði það það ekki þegar ég horfði á hana í fyrsta skipti), en þú verður að virða myndina fyrir ástríðu hennar og óvæginn uppreisnargjarn boðskapur. Ég skildi ekki margt í "Putney Swope", en að mestu leyti líkaði mér við það. Því meira sem ég hugsa um myndina, því meira vex hún á mér. Myndin er auglýst sem skopstæling á Madison Avenue í New York, þekktust á sjöunda áratugnum sem auglýsingahöfuðborg heimsins. Meðlimir X og Y kynslóðar gætu verið týndir á þessu hugtaki, en sem betur fer er "Mad Men" í sjónvarpinu til að útvega okkur þetta annars glataða stykki af sögu Bandaríkjanna. Það sem þú þarft að vita áður en þú horfir á þessa mynd er að þessar auglýsingastofur voru að miklu leyti karlkyns, og enn frekar hvítar starfsstöðvar. Með þessa forsendu í huga opnar myndin með stjórnarfundi auglýsingastofu. Meðlimir eru að mestu hvítir fyrir utan Putney Swope (Arnold Johnson, sem líkist Dick Gregory á óhugnanlegan hátt í þessari mynd), hinn táknræna Afríku-Ameríku í stjórninni. Stjórnarmenn eru svo sjálfhverfnir og andlausir að þegar formaður þeirra dettur dauður fyrir framan þá er það eina áhyggjuefni þeirra hver verður næst formaður. Án þess að taka líkið úr stjórnarsalnum byrja þeir á pappírskosningu til að kjósa næsta formann. Putney Swope er kjörinn með yfirburðum, en ekki vegna þess að aðrir meðlimir telja Swope vera hæfa. Að kjósa Swope var misheppnuð tilraun fyrir þessa stjórnarmenn til að skemma möguleika annarra félaga á að verða kjörinn formaður. Þar sem áætlanir þeirra hafa brugðist, tekur Swope við stjórninni og „sökkvi(s) bátnum“, rekur alla upprunalegu meðlimi nema einn og ræður allt litað fólk í staðinn. Eftir þennan tíma varð myndin (fyrir mig) mjög skrítin og erfitt að fylgja söguþræðinum. Það hefur kannski ekki einu sinni verið söguþráður, í alvöru. Hugmyndin um myndina virðist vera „hvað ef“ atburðarás, með niðurstöðuna að nýja „Truth and Soul Inc.“. fyrirtæki væri óhefðbundið, en árangursríkt engu að síður. Fyrirtækið endar með því að græða svo mikla peninga að meðlimir byggja risastórt glerhylki til að geyma peningana í óútskýrðum tilgangi. Það gæti verið vegna þess að Swope treystir ekki bönkum, þó að það atriði sé ekki snert eða útskýrt í myndinni. Það gæti líka verið myndlíking á einhvern hátt, en hver veit. Megnið af myndinni gerist inni á auglýsingastofunni, með einstaka atriði í Hvíta húsinu með forseta sem, af einhverjum óþekktum ástæðum, er dvergur. Ég geri ráð fyrir því að hér hafi verið verið að gera einhverja pólitíska brandara, en ég get ekki fundið út hvað. Voru kvikmyndagerðarmennirnir að segja að forsetinn væri lítill, ómerkilegur hluti af bandarísku lífi? Voru þeir að segja að nýjustu kjörnu embættismennirnir (Nixon á þeim tíma) væru ómerkilegir frambjóðendur? Ég veit ekki. Mér fannst það hins vegar dálítið skelfilegt að maðurinn sem lék forsetann líktist áberandi verðandi forseta Ronald Reagan. Það er fyndið að hafa þessi tengsl 40 árum eftir að myndin var gerð. Það sem þessi mynd gæti hafa notið góðs af er að sýna hvernig neytendur utan auglýsingastofunnar brugðust við nýju auglýsingunum. Auglýsingaupptökurnar höfðu auðvitað undarlega, fyndna skírskotun vegna óhefðbundinnar sköpunargáfu, en sannfærðu þessar auglýsingar fólk um að kaupa vöruna? Ef svo er, hvernig? Kvikmyndin gaf í skyn að nýja auglýsingaherferðin hafi skilað árangri með samskiptum viðskiptavina og símtölum frá Hvíta húsinu. Hins vegar hefði það verið afhjúpandi að sjá meðalfólk, þar sem þessi lýðfræði hefur alltaf verið hagkvæmust fyrir auglýsendur. Þrátt fyrir að skopstælingarnar og pólitísku skilaboðin sem þessi mynd gæti hafa gert hafi sennilega ekki staðist tímans tönn, þá átti þessi mynd samt mikið af af einstökum eiginleikum. Arnold Johnson var með segulmagnaðan X factor við hann sem gagnaðist honum mjög í þessari mynd. Hrjúf rödd Swope var í raun leikstjórinn Robert Downey, rödd eldri talsett, stundum illa, en passaði karakterinn svo vel í því að vera opinber utanaðkomandi. Hann ræður og rekur starfsmenn af handahófi, en ávinnur sér virðingu allra starfsmanna nema eins fyrir að gjörbylta auglýsingastofunni og leita nýrra hugmynda. Forsendur myndarinnar voru og eru enn ótrúlega áhættusamar, sérstaklega þar sem myndin var skrifuð og leikstýrt af hvítum manni (Robert Downey, eldri). Hins vegar neitar þessi mynd að verða fórnarlamb neikvæðra svartra staðalímynda sem myndu leiða til hækkunar og falls blaxploitation tegundarinnar árum síðar. Þó að sumar kynlífsatriðin kunni að vera dálítið afleit fyrir suma áhorfendur, þá eru meginskilaboðin þau að svart fyrirtæki í eigu og rekstri getur þrifist með nýsköpun og áhættutöku. Margir taka kannski ekki jákvæð skilaboð frá þessari mynd, en ég gerði það bara."Putney Swope" er áfram gleymd mynd frá undarlegum tímum og Downey eldri (jafnvel þrátt fyrir nýlega endurkomu sonar síns) fékk aldrei alveg viðurkenningu sem leikstjóri sem hann átti skilið. Hins vegar, ef þú finnur DVD af þessari mynd skaltu kaupa hana og horfa á hana. Ef það er á Netflix, það sama. Þetta er kvikmynd sem getur stundum verið ruglingsleg, en er þess virði að horfa á hana vegna gleðskapar, metnaðar og ósamræmis vaxtar, jafnvel miðað við kvikmyndastaðla nútímans.