Klisjan um skeljahneyksluðan hermann heim frá stríðinu fær hér dauflega meðferð. Synd að stórkostleg leikarahópur, sem starfar út að mörkum hæfileika sinna, getur ekki leyst „The Return of the Soldier“ frá harðsvíruðum vanhæfni sinni til að færa áhorfandann til tilfinningalegrar þátttöku. Bestu augnablikin, eins og annar gagnrýnandi sagði, koma þegar Glenda Jackson er á skjánum; en jafnvel brakandi góður kvikmyndakraftur Jacksons getur ekki dregið kastaníuhnetur þessarar myndar úr köldu, aldrei hlýnuðu afli sínum. Ann-Margret, sem er orðspor kynlífskettlinga og of oft sökuð um að hafa ekki leikhæfileika, finnst raunverulegum og frekar djúpstæðum hæfileikum sínum sóað hér - þrátt fyrir að hún talaði með nánast gallalausum Middlesex hreim. Hið krúttlega hljóðrit, sem lýsir eftir slæddum sakkarínískri tilfinningasemi margra sjónvarpsþátta, er í pirrandi andstöðu við tilfinningalega fjarstæðu handritsins, hindrar og ofbökuð formhyggju leikstjórnarinnar; Fyrir utan nótuna og korsettað handrit og leikstjórn, er 'The Return of the Soldier' ​​með alla réttu bitana en það tekst ekki að láta þá vinna saman.