Fyrsta kvikmynd leikara er yfirleitt eitthvað sem maður getur leyft sér að missa af - það er oft fyrsta starfið þar sem skortur á kvikmyndarreynslu allra hlutaðeigandi er sannarlega til sýnis, og þessi mynd er engin undantekning. En það sem verra er en það, jafnvel miðað við 1982 mælikvarða er þetta svo slæmt að það er hysterískt fyndið. Tekið er algjörlega upp á Chicago svæðinu á augljóslega litlu kostnaðarhámarki, megnið af leik alls leikarahópsins er stíft, viðarkennt og teiknimyndalegt - kross á milli framhaldsskólaleikrits og slæms samfélagsleikhúss. Hávaði frá nálægri umferð dregur oft yfir umræðuna og samtalið er sannarlega slæmt, mjög lýsandi á þann hátt sem kemur fram sem þvingaður og hagkvæmur frekar en náttúrulegur og lífrænn. Atriði eru tilgerðarleg og ögrandi, og þó að persónurnar gangi í gegnum nokkur ár, eldast hvorki börnin né fullorðna fólkið. höfundar slíkra mynda eru svo einbeittir að „Boðskapnum“ eða í þessu tilviki eigin sjálfsævisögulegum tengslum við verkefnið að góðu kvikmyndaframleiðslugildi er varpað til hliðar. (Ég er viss um að það er engin tilviljun að aðalpersónan heitir sama nafni og framleiðandi/leikstjóri/klippari - og leikari.) Sem betur fer var Michael Madsen miklu áhugaverðari - og trúverðugri - að horfa á í síðari myndum sínum. Ferill eins og hans er sannarlega ekki byggður á myndum eins og þessari.