Kannski kemur kvikmynd einu sinni á hverri kynslóð sem er fullkomnun. Fyrir mér er "Jernbrautarbörnin" þessi mynd - tímalaus klassík sem var leikstýrð og leikin fallegust. Hún lýsir öllu sem er mikils virði í mannkyninu og nær hámarki í sigri ástarinnar og trúarinnar yfir grimmt óréttlæti. Sérhver frammistaða er gimsteinn, þó Bobbie sker sig úr og eins og Judy Garland sem Dorothy á undan henni gerir Jenny Agutter okkur ómögulegt að ímynda okkur neinn annan í hlutverkinu. Heimurinn er öllu betri fyrir þessa mynd og börn nútímans myndu gera það. vera miklu betri til að horfa á það. Auðvitað, eins og svo margir ungir menn af minni kynslóð, varð ég vonlaust ástfanginn af Jenny Agutter og hald hennar var eins sterkt þegar ég varð þeirrar gæfu aðnjótandi að hitta hana fyrir nokkrum dögum - töfrandi bros og rödd eins og drýpur hunang voru enn til staðar til að senda mig veikburða á hnjánum eins og þeir gerðu fyrst fyrir öll þessi ár!