Fyrri heimsstyrjöldin fær glansandi, sepia-litaða makeover í vægðarlausu duttlungafullu "A Very Long Engagement" eftir Jean-Pierre Jeunet. Vörumerkisstíll Jeunet samanstendur af vélrænni, næstum klukkulaga frásagnarbyggingu, skreytt með íburðarmiklum framleiðslugildum súkkulaðikassa og krydduð með gervi-barnlausum húmor. Það er nálgun sem virkaði nokkuð vel með fyrri mynd hans, rómantísku fantasíuna "Amelie", ekki að litlu leyti að þakka óviðjafnanlegu framlagi Audrey Tatou í titilhlutverkinu. Aðferð Jeunets, sem notuð er á miklu dapurlegra efni, slær frekar illa út. Tatou kemur aftur upp hér í tilbrigði við sams konar ljúflega off-beat karakter og Amelie. Hún er Mathilde, munaðarlaus sem býr í rólegheitum hjá frænku sinni og frænda í friðsælu sveitaumhverfi, staðráðin í að rekja hvað varð um barnaelskuna hennar Manech (Gaspard Ulliel), nokkrum árum eftir að hann hvarf í stríðinu. Manech var einn af fimm hermönnum sem dæmdir voru fyrir herrétt fyrir sjálflimtingu árið 1917 á „Bingo Crepuscule“ og sendir yfir höfuð inn í einskismannsland sem refsingu. Hann er talinn látinn af öllum nema Mathilde sem þykir vænt um að finna hann. Myndin fylgir harðri leit Mathilde að komast að því hvað gerðist í raun og veru og þegar hún kafar dýpra afhjúpar hún sorglega, jafnvel átakanlega sögu um háttsetta spillingu og ómannúð. Mathilde verður að sía staðreyndirnar úr skáldskapnum sem stafa af ýmsum misvísandi, skarast eða ófullnægjandi frásagnir af því sem virðist vera síðustu stundir Manech. Allt ætti þetta að vera hrífandi og grípandi, en það er oftar einfaldlega ruglingslegt þökk sé sjónrænu og munnlegu ringulreiðinni sem Jeunet slær áhorfendur sína. Það er einfaldlega of mikið að gerast á hverjum tíma, þar á meðal uppáþrengjandi frásögn sem bætir nákvæmlega engu við mat okkar á sögunni og persónunum. Án andartaks frests frá upplýsingaofhleðslu fannst mér neitað um svigrúm til að íhuga leit Mathilde eða rýmið til að taka þátt í henni á mínum eigin forsendum. Óstöðvandi upptekin myndavél Jeunets spírast og svífur og hringir, strjúkir við hverja yfirborðsútlínu stórkostlega hönnuðrar framleiðslu hans, en hún nær einstaklega ekki að komast inn í sálina undir húð sögunnar. Niðurstaðan er afar óviðkomandi og það sem verra er, grótesk. Fyrri heimsstyrjöldin var sérstaklega dimm stund í mannkynssögunni. Ímyndaðu þér að hún sé endurgerð sem ein af þessum fallegu auglýsingum fyrir vel þekktan belgískan lager, og þú hefur mælikvarða á þessa kvikmynd.