Stundum fer þetta fram úr The Thing sem uppáhalds hryllingsmyndin mín. Þó að mynd Carpenter sé skilvirkari og skemmtilegri mynd, er Kubrick mynd listrænni, meira umhugsunarverð og líklega skelfilegri. Hún er ein af fáum myndum þar sem ég get litið framhjá göllum hennar og elskað hana sannarlega. Ég reyni að bera hana ekki saman við bókina sem ég hef aðeins lesið einu sinni, fyrir nokkrum árum, og sem hræddi mig til dauða vegna þess að þær tvær eiga ekki mikið sameiginlegt, fyrir utan söguna og persónurnar augljóslega. Það er næstum eins og Kubrick hafi verið að spá í ást fólks á skáldsögunni til að gera myndina sína ógnvekjandi. Og þannig er þetta örugglega ein athyglisverðasta bókaaðlögun sem gerð hefur verið, sem og ein mesta hryllingsmyndin. Það sem gerir myndina svo ógnvekjandi er ekki stökkhræðslan, ekki blóðið og glóðin, ekki hinir ýmsu draugar sem skjóta upp kollinum af og til. Það er eyðilegging Jack Torrence. Sumir hafa kvartað yfir leikarahlutverki Nicholson í þessu hlutverki og sagt að það sé of augljóst að hann verði brjálaður í myndinni miðað við fyrri hlutverk hans og útlit. Ég er ósammála. Við vitum að hann á eftir að verða brjálaður þar sem við höfum flest lesið bókina og útlit Jacks ýtir aðeins undir þessa hugmynd. En það er hvernig hann hagar sér í upphafi sem gerir okkur virkilega hrædd. Hann er rólegur, rólegur, þolinmóður. Hann tekur þátt í brjálæðislegu smáspjalli við hótelstjórana og jafnvel við sína eigin fjölskyldu. Og með eiginkonu og son jafn pirrandi og hann er, það er lítil furða að honum takist það. En þegar hann er kominn að Overlook breytist hann. Hann verður pirraður, reiður, á brún. Atriðið sem hneykslar mig alltaf er þegar Wendy truflar hann við að skrifa, og hann missir það algjörlega og segir henni að "láta hann í friði". Þetta er fyrsta f-sprengja sem varpað er í myndinni og það er áfall fyrir kerfið. Þaðan í frá eru öll veðmál slökkt. Annað sem ég elska er margvíslegar túlkanir í myndinni. Við erum aldrei alveg viss um hvort það sem við sjáum sé í raun að gerast. Margir gagnrýnendur hafa tekið fram að alltaf þegar Jack talar við draug er spegill til staðar sem sýnir að hann gæti allt eins verið að tala við sjálfan sig. En hvað um hinar persónurnar? Wendy sér aldrei neitt fyrr en á hápunkti myndarinnar, þar til hún fær skoðunarferð um marga draugalega íbúa hótelsins, en hún veit vel að eitthvað er að, á meðan Danny tengist staðnum nánast samstundis. Sálrænir kraftar hans eru ekki í vafa hvernig ætti Hallorann annars að vita að koma á hótelið? en sér hann einhvern tímann drauga sem foreldrar hans verða vitni að? Það er auðvelt að halda því fram að Jack týni því bara, sé fastur á hóteli með fjölskyldu sinni, og Wendy gerir það líka seinna að sjá manninn þinn reyna að drepa þig með öxi mun gera það en hvað með Danny? Svo virðist sem lík hans sé tekið yfir af Tony, en hvernig vitum við það með vissu? Engin þessara persóna er áreiðanleg vitni. Hallorann myndi líklega vera það, og hann varar við hættunum árið 237, en hann er drepinn um leið og hann kemur að Overlook (hræðsla sem Kubrick nær með því að leika á forsendum aðdáenda skáldsögunnar). Og þetta lokaskot. Hefur einhvern tíma verið ráðgátulegri endir í kvikmyndum? Hefur Jack virkilega verið þarna áður? Eða var líkami hans bara „sogast“ inn á hótelið? Þegar talað er um leiklistina í þessari mynd byrjar allar umræður og endar með Jack Nicholson. Shelley Duvall gefur eina pirrandi frammistöðu kvikmyndasögunnar líklega viljandi, til að gefa persónu Jacks meiri ástæðu til að smella og Danny Lloyd er ekkert betri, en Jack er kraftaverk. Að hluta til aðferð, hluti spuni, hann er í senn ógnvekjandi og aðlaðandi. Með góðu eða illu, hann er persónan sem við samsama okkur, ekki pirrandi krakkinn eða nöldrandi eiginkonan. Við viljum öll eiga hótel fyrir okkur í eitt tímabil, geta gert hvað sem við viljum. Hverjum er ekki sama þótt það sé reimt? Auðvitað eru tæknilegir þættir frábærir. Langar myndir Kubrick, undarleg sjónarhorn og furðulegt myndmál stuðla allt að hryllingnum. Litanotkun, spegla, langir gangar og annað hvert mótíf eykur þetta aðeins. Og ekki einu sinni koma mér af stað á þeim stigum. Ég veit ekki hvort myndin væri helmingi ógnvekjandi án þess áleitna, rafræna lags. Furðuleiki hennar endurspeglar fullkomlega hótelið, stemninguna og alla myndina sjálfa. Ég veit að King líkar ekki við þessa mynd, en inntak King í kvikmyndagerð er ekkert til að hrósa sér af. Eins mikill skáldsagnahöfundur sem hann kann að vera, eru handrit hans hræðileg og tilraun hans til að leikstýra er betur látin óséð. Þetta er ekki mjög trú bókaðlögun, en það þarf ekki að vera og ætti í raun ekki að vera. Hluti af hryllingi myndarinnar er að áhorfandinn hefur ekki bókina til að falla aftur á; það er ekkert traustvekjandi heimildarefni. Kubrick breytir frásögninni á meistaralegan hátt til að hræða áhorfendur enn meira. Þó ekki væri nema fyrir það, þá er þetta ein nýstárlegasta myndin í hvaða tegund sem er. Og það hefur allt annað ofan á það.