Það er synd að Deliverance er aðallega þekkt sem rauðhálsnauðgunarmyndin og fyrir Dueling Banjos. Jafnvel fólk sem hefur séð myndina getur ekki fengið hugann frá þeirri nauðgunarsenu. Það er ekki eins slæmt og nauðgunaratriðið í Pulp Fiction. Það er vissulega ekki eins slæmt og nokkur nauðgunarsena kvenna í nánast hvaða kvikmynd sem er. Fólk hefur tilhneigingu til að missa af krafti myndarinnar sem inniheldur hið alræmda gallaatriði. Leiklistin, söguþráðurinn, kvikmyndatakan og hljóðrás Deliverance hjálpa til við brjálaðan karisma hennar. Baklandið sem það var tekið í er fallegt og er alveg í mótsögn við myrka myndefnið. Leikararnir, bæði stórir og smáir, láta þér líða eins og þú sért að flúða niður ána ásamt þeim. Það sem aðgreinir þessa mynd frá öðrum er áþreifanleg hræðslutilfinning sem hún vekur. Það eru ekki margar kvikmyndir sem geta látið manni finnast þetta skrítið. Niðurstaða: Þessi mynd er klassísk. Ég get í rauninni ekki sagt mikið meira en það.