Seinni helmingur byltingarkenndrar ævisögu Steven Soderbergh um Che Guevara fjallar um síðustu herferð hans til að flytja byltingu til Bólivíu. Til að viðhalda heilögu ásýnd sinni á Che Soderbergh, stökkva á þægilegan hátt fjöldaaftökurnar sem hann stýrði eftir byltinguna á Kúbu og heimsku Kongóævintýri hans ("Þetta er saga bilunar" skrifar hann í formála Congo Journal hans. ) að einbeita sér að fullu að tilraun Che til að afla stuðnings til að rísa upp gegn stjórnvöldum í Bólivíu. Það myndi reynast hörmung og lokaþáttur Guevara. Það sem hrjáði fyrsta kaflann fylgir í kjölfarið hér þegar Soderbergh hægir á mynd sinni til að rannsaka fagurlega ásýnd hins íhugaða Guevara sem er enn og aftur leikinn eins og James Dean í East of Eden af Bernicio Del Toro. Vandamálið er að Guevara hefur lítinn árangur í að ná til trúskipta og fljótlega finnur hann sjálfan sig og sveltandi félaga sína vera gleypt í hjarta myrkurs Bólivíska frumskógarins. Ólíkt Werner Herzog í hinni stórfenglegu, Aguirre, tekst reiði Guðs Soderbergh ekki að nýta myndlíkingalega möguleika frumskógarins til að auka örvæntingu skæruliða. Honum virðist vera meira umhugað um að halda Che's nimbus yfir höfði sér en að kanna skelfinguna í blindgötum. Það er eitt Herzogian augnablik þar sem Che situr á þrálátum hesti og sparkar og öskrar til að koma honum á hreyfingu, en í heildina er mise en sena Soderbergh enn flatt, slepjulegt og óáhugavert. Í báðum myndum sínum sýnir Soderbergh að hann er greinilega Che groupie og vegna þess er einbeiting hans áfram nærsýni og þröng. Hann eyðir of miklum tíma í að byggja minnismerki sitt um Che og of litlum tíma í að þróa tengsl sín við lykilmenn í sögu sinni, sérstaklega Fidel Castro. Sem gerir illt verra gerir hann það með hægfara og ástríðulausri nálgun sem kviknar aldrei. Maður skyldi halda að hann væri fullur af Eisenstein og Vertov til að átta sig á því að víðtækar breytingar eru sýndar miklu betur með sópa stíl.