„Lonely among us“ er örugglega einn besti þáttur fyrstu þáttaraðar. Söguþráðurinn, þó nokkuð ruglingslegur, skapar mikla spennu, studd af hrollvekjandi hljóðgervladrifnu hljóðrásinni. Þetta er dæmigerð "geimvera innrás" atburðarás en kemur að lokum í engan ill tilgang (dauði aðstoðaryfirverkfræðings Singh fyrir mér var slys). Fulltrúategundirnar tvær skila skemmtilegum ramma (besta förðun hingað til) og bæta loksins smá svörtum húmor við seríuna (lokaatriðið). Patrick Stewart hefur augljóslega gaman af því að stíga út úr Picard-karakternum sínum og skoða nýtt landslag eins og Data með því að gefa sig út fyrir að vera Sherlock Holmes (önnur klassík allra tíma). Tæknibrellurnar eru líka sannfærandi og leikstjórinn Cliff Bole stóð sig vel. Hann er sá fyrsti sem reynir að bæta Trois skort á leikhæfileikum með því að bæta útlit hennar. Hún lítur fallega út í sumum atriðum og hálsmálið á kjólnum hennar bætir útlitið mikið. "Elding-sena" Picards á brúnni gefur honum örlítið andrúmsloft af keisara Star Wars "Return of the Jedi" (sem er persónuleg áhrif en fékk mig til að brosa). Það er líka leikið með lýsingu ganganna (líkir eftir nótt um borð) og fyrsta myndavélin sem hreyfist, dregst til baka frá Picard þegar hann er að fara inn í flutningsherbergið til að geisla inn í skýið... Fínt verk. Hin snjalla klipping, sem skapar áframhaldandi samræður í gegnum mismunandi atriði (dáleiðsluskýrsla Troi) dregur upp tilfinninguna af virkilega vel útbúnum TNG þætti. Sú fyrri, þar sem meira að segja Wesley Crusher virtist næstum þolanlegur... Endirinn er hins vegar svolítið ruglingslegur, rétt eins og framleiðendurnir væru að renna út á tíma. „P for Picard“ er svolítið langsótt og endurkoma hans allt of auðveld en það má sleppa því varðandi þau mörgu sterku augnablik sem þessi þáttur hefur upp á að bjóða...