Þegar ég sá fyrstu sýnishornið af þessu, féll ég næstum því úr spenningi. Ég hef lengi verið aðdáandi tólfta kvöldsins - það kveikti í mér á Shakespeare, svo að fá nútímalega aðlögun er draumur að rætast. Eftirvæntingin mín varð ekki fyrir vonbrigðum. Söguþráðurinn fylgir í grundvallaratriðum upprunalega söguþráðinum og það þýðir: flókið! Ég vil ekki einu sinni reyna að tengja það, söguþráðurinn sumarlegur mun líklega ná yfir grunnatriðin. Ímyndaðu þér bara að láta stelpu þykjast vera strákur á heimavistarskóla og hugsa um allar hugsanlegar aðstæður sem myndu skapa. Ég ætla ekki einu sinni að staldra við til að efast um trúverðugleika slíkrar söguþráðar; raunveruleikinn er EKKI tilgangur myndarinnar. Það sem hún ER er hins vegar algjörlega fyndið. Næstum sérhver sena neglir grínuppsetninguna. Hrós til rithöfunda, leikstjóra og leikara í þeim efnum. Amanda Bynes er stjarna þessarar myndar og hún ber hana frábærlega. Hún er ofursæt, ekki víxl og getur gert gallalausa gamanmynd. Ég dáist svo mikið að henni fyrir að fara ekki á fullt í kvikmyndum sínum eða opinberu lífi eins og svo margar stjörnur í dag gera. Ég er feginn að það er að minnsta kosti ein ágætis ung leikkona eftir í Hollywood. Allt í lagi, ég er farinn af sápuboxinu mínu...Channing Tatum, já hann er heitur og byggður eins og flippuð górilla, en hann fær mig virkilega til að hlæja! Uppáhaldssenurnar mínar í allri myndinni eru þegar hann er að reyna að spjalla við Olivia fyrst með því að tala um ost og svo seinna um líkamsþjálfun sína. Restin af leikarahópnum mistókst ekki heldur, með stórkostlegum viðbótum við persónurnar í formi hin geðveika frumkvöðla móðir og Monique, hin klassíska vonda kærasta. Á heildina litið, mikið fjör, mikið hlegið og mjög aðlaðandi leikarahópur. Kannski ekki á pari við upprunalega, en það slær út nútímaútgáfur af öðrum leikritum, þar á meðal hinni margnefndu 10 hlutir sem ég hata um þig.