Ég horfði á þessa mynd á breiðtjaldi fyrir nokkrum mánuðum. Ég vissi ekki við hverju ég ætti að búast nákvæmlega og fyrstu tíu mínúturnar óttaðist ég að ég gæti ekki haft gaman af þessari mynd. Þetta byrjaði mjög hægt, í þögn og nánast banalísku, sem var öllu minna spennandi þar sem hljóðið var frekar slæmt og textinn stundum ómögulegur að lesa. En ég sé örugglega ekki eftir því að hafa haldið áfram að horfa á það. Þetta er ein fallegasta Bergman mynd sem ég hef séð, á sama tíma mannleg, miskunnarlaus og sálfræðilega svo sannfærandi. Sjaldan hef ég séð leikara leika jafn frábærlega, með jafn ákafa á andlitinu: Túlkun Liv Ullman er ógleymanleg og ógleymanleg. Sydow er líka frábær. Það er alltaf sálrænt ofbeldi í Bergman myndum og þessi er kannski sú líkamlega ofbeldisfullasta af þeim öllum. Þrengslin milli karlsins og konunnar þróast samhliða líkamlegu ofbeldinu sem umlykur þau...Loksins inniheldur þessi edrú, ofbeldisfulla og kraftmikla mynd furðu sláandi mannlega dýpt. Frábær Bergman.