Eftir að hafa skoðað mikið magn ummæla um þessa mynd er ljóst að það eru tvenns konar vísindaskáldsagnagestir. Það eru þeir sem eru vel lesnir, einstaklega læsir og gáfaðir. Þeir þekkja sögu tegundarinnar og enn mikilvægara að þeir vita hvaða hæðum hún getur náð í höndum hæfileikaríks höfundar. Í mörg ár lá vísindaskáldskapur í kjallara bókmennta. Talinn minn mesti gagnrýnandi vera lítið annað en sögur af geislabyssum og geimverum sem ætlaðar eru unglingum fyrir kynþroska. Vel lesinn aðdáandi dagsins í dag þekkir þessa sögu vel og þekkir frábæru höfundana Asimov, Heinlein, Bradbury og Ellison, sem hjálpuðu til við að koma vísindaskáldskap út úr þeim kjallara. Með því bjuggu þeir til umhugsunarverðar, gáfulegar sögur sem teygðu mörkin og endurskilgreindu mannlegt ástand. Þessir vel upplýstu aðdáendur eru gagnrýnir á allt sem Hollywood hendir þeim. Þeir eru ekki mikilvægir vegna þess, en líta á hverja fórn með efahyggju auga. (Eins og þeir ættu að gera þar sem met Hollywood hefur verið minna en stjörnu.) Fyrir þessa aðdáendur hlýtur sagan að vera afar mikilvæg. Það er ekki hægt að blekkja þá af áberandi tölvugrafík og stanslausum aðgerðum. Þegar keisarinn á engin föt öskra þeir það hæst. Önnur tegund vísindaskáldsagnagesta hefur litla þekkingu á rituðu þætti tegundarinnar. (Skoðaðu margar af ofangreindum athugasemdum sem segja "Jæja, ég hef ekki lesið bókina eða neitt eftir þennan höfund...) Heildarútsetning þeirra fyrir vísindaskáldskap er úr kvikmyndum eða Scifi rásinni. Þeir eru afar gagnrýnislausir, tilbúnir að horfa framhjá risastórar söguþræðir, veikar forsendur og þunnar sögulínur ef þeim er gefinn hollur skammtur af wiz bang hasar og æðislegum tæknibrellum. Þeir eru í raun tilbúnir til að slökkva á gagnrýnni hugsunarhæfileikum sínum (eða hafa þeir kannski aldrei!) meðan á myndinni stendur. Til dæmis, I Robot. Þó að hún sé byggð á smásögum Asimovs og nefnd eftir einni af skáldsögum hans, inniheldur hún lítið af því sem Asimov skrifaði og enn minna af því sem hann reyndi að segja okkur um mannkynið og okkar vélfærasköpun. (Þið sem hlaupið á hausinn og kaupið I, Robot verða mjög hissa - þessi mynd er ekki einu sinni byggð á þeirri sögu!) Myndin hefur gríðarlegar söguþræðir, sem á sumum stöðum eru teygðir til takmörk trúgirni. Ég mun ekki benda á þau. Ég mun ekki matskeiðar gefa þér. Þú þarft að æfa hugsunarhæfileika þína og uppgötva þá sjálfur. Persónurnar, sem eru kenndar við margar persónur Asimovs, búa ekki yfir þeirri gagnrýnu greind sem einkenndi sögur hans. Söguþráðurinn sjálfur með öllum sínum hasarþáttum gengur þvert á allt sem höfundurinn stóð fyrir. Trú hans á að mannkynið búi yfir getu til að leysa vandamál með því að nota hugann, ekki hnefana, er nauðsynleg til að skilja framtíðarsýn hans. Í stuttu máli, annað en nafnið, er mjög lítið um Ísak í neinu við þessa mynd. Það verða alltaf þeir gagnrýnislausir (þ.e.a.s. hugsunarlausir) sem segja: "Kvikmyndin þarf ekki að vera eins og bókin. Vegna miðilsins krefjast kvikmyndir stundum að breytingar séu gerðar." En hvað um tilvik þar sem myndin reyndi ekki einu sinni að vera nálægt bókinni (eða bókunum) frá upphafi? Hvað ef allt sem þeir tóku úr rituðu verkinu væri titillinn? Þetta vekur upp spurninguna: Hvers vegna að blekkja frábært verk með því að skella titlinum á lausa skítkastið þitt? Sparaðu peninga og keyptu ekki réttinn á verkunum. Nefndu það eitthvað annað. Ekki nota nöfn persónunnar. Trúðu mér enginn mun saka þig um ritstuld. Í raun mun það ekki skipta máli hvað þú titlar hana fyrir ólesna kvikmyndagestinn sem samþykkir allt sem þú kastar í hann. En það mun styggja þá sem lesa, sem hugsa, sem eru ekki tilbúnir að leyfa þér einfaldlega að gefa þeim fallega ljósasýningu. Ég, Robot, eins og mikið af myndum Hollywood á þessari tegund, ýtir vísindaskáldskap aftur niður í kjallarann ​​sem hún bjó í fyrir mörgum árum. Hollywood gæti ekki gert þetta ein. Það þarf gagnrýnislausa hugalausa áhorfendur sem munu sætta sig við barnaleg dýpklæti eins og þetta.