Í langan tíma vissi ég ekki hvernig mér líkaði við þessa mynd eða ekki. Þetta kemur á óvart, vegna þess að ég veit það yfirleitt, en vegna þess að myndin fór ekki neitt varð ég dálítið ringlaður. Að finna maka sína stöðugt að vinna eða í burtu í viðskiptaferðum, athygli þeirra, af einmanaleika, reikar hvert til annars. Eftir platónskt ástarsamband upplýsir karlkyns aðalhlutverkið sem Tony Leung Chiu leikur að hann sé með ástkonu á hliðinni. Su Li-Zehn, sem Maggie Cheung leikur, er sár, þrátt fyrir að ástarsamband þeirra hafi ekki verið fullkomnað líkamlega. Chiu yfirgefur landið, aðeins til að koma aftur árum seinna, þegar allt hefur breyst. Af hálfu tortryggjandans er myndin rétt. Með því að snerta aldrei virkan eða raunverulegan þátt ástarinnar, heldur aðeins nálgast hann, segir myndin óneitanlega meira en svo margir aðrir hafa um efnið. Það er líka rétt, held ég, að ekkert gott hefði getað komið ef þeir hefðu haldið áfram að eiga í málinu. Að minnsta kosti er það tilfinningin sem ég fæ. Ef við eigum að trúa því, hins vegar, þegar Garica Marquez skrifar að "...ást er ástand náðar; ekki leiðin til neins nema alfa og ómega, markmið í sjálfu sér, „Þá fellur þessi mynd ömurlega undir þetta, eins og allar aðrar. Eða, ef þú hallast að algjörlega ófullkomnum naumhyggju, hittir það beint á markið. Hvaða kvikmyndir í sögunni hafa náð, nálgast eða viðhaldið þessari setningu, þó aðeins í stuttan tíma? Heiðarleg tilfinning mín í minningunni er að um tvö. Þegar Harry hitti Sally bendir í raun á þessa rómantísku fullkomnun; og að komast er allt í því að komast þangað. Það er athyglisvert að í When Harry Met Sally er þetta gert í baráttunni, frekar en til að ná því. Getur enginn sagt neitt gott um ást eftir að tveir einstaklingar hafa náð henni? Nýleg mynd Nicholas Spark, The Notebook, kemst nær þessu kannski en nokkur önnur mynd; eigum við að trúa því að þegar ást hefur náðst þá flýgur hún af ratsjánni aðeins til að vera til í fullkomnun í einhverri annarri vídd, eða, réttara sagt, verður dulið farartæki í öðrum tilgangi? In the Mood for Love er heiðarleg mynd, með glæsilegri og rausnarlegri kvikmyndatöku sem er verðug í alla staði það besta sem Almodovar hefur upp á að bjóða, en það eina sem hún nær að segja að lokum er að "Lífið er stundum svona." Þetta er nú alls ekki erfitt að segja, sérstaklega ef það er vel orðað, en vandamálið kemur í raun í lok síðasta þáttar þegar Kar Wai Wong reynir að klára myndina með því að segja, aðeins í annað sinn, breiðari mynd. sögulegt þema sem spilar í bakgrunni sambandsins sem hefur átt sér stað. Þetta er verðugt viðleitni og tilbrigðið við tónlistarstefið sem spilað er í gegnum myndina er frekar ljómandi, en tiltölulega varaákæra þemaðs spilar of lítið til að hafa miklu meira en yfirborðsleg áhrif á heildræna áhorfendur, sem skilur áhorfandanum eftir að kljúfa munur, mistök í hvaða mynd sem er. Leikstjóri ætti að vita hvert hann er að fara og hvernig á að komast þangað. En í fullri hreinskilni þá er það aðeins ein röng beygja. Hins vegar, eins og allir vita, þarf bara einn athyglisverðan ófullkomleika til að spilla hinni fullkomnu hunangstunnu. Átakið er þó sannarlega þess virði; að reyna að láta sögulegt þema víkka út og ná myndinni út og hækka hana út fyrir örmerkingu hjónanna, en án nokkurs raunverulegs forspárs, eru það afgerandi mistökin. Í einu orði sagt, og því miður, er það of lítið of seint. Það er líka, held ég, of mikil áskorun fyrir áhorfendur sem ekki eru asískir, sem þekkja ekki nógu vel sögu Kína til að meta algjörlega þetta yfirgripsmikla högg.