Það er næstum ómögulegt fyrir mig að setjast niður og skrifa samviskusamlega umfjöllun um ÞRÍR LITIR: RAUÐUR án þess að hleypa fólki inn í nokkrar af þeim hugmyndum sem Krysztoff Kieszlowski hefur kannað í fyrri tveimur færslum í þessum heillandi þríleik. Því meira sem ég sé þau og hugsa til þeirra og ímynda mér sjálfan mig í heimi þeirra, því meira fæ ég þema þess: að við séum tengdari hvert öðru en við myndum vilja halda sjálf, og allt sem þarf er örlagahönd til að koma einhverjum atburðum af stað. Í BLUE lék Juliette Binoche syrgjandi ekkju sem hafði áætlun um að lifa lífi sínu án tengsla við fortíðina til þess að hún hitti einhvern óvæntan. Í WHITE veldur grimmd ósennileg vinátta tveggja manna sem munu, gegn ólíkindum, leggjast á eitt um að draga gerandann fyrir rétt og hringsóla. Og nú, í RAUÐU, sækja allir þættir örlaga og augljósrar tilviljunar inn á fund ungrar Genevese fyrirsætu og dómara á eftirlaunum sem hefur það fyrir sið að hnýsast inn í líf annarra. Þessi unga stúlka heitir réttu nafni: Valentine (a luminous). Irene Jacob), sem hefur þessa útgeislun yfir sér og brosir jafnvel opinskátt á meðan hún vinnur flugbrautina. Ekki það að hún sé farangurslaus: hún á kærasta, óséðan, sem líka krefst þess að vita hvað hún er að gera alltaf, hún á bróður sem truflar hana og hún hafnar framgangi ljósmyndara sem er að vinna að mynd sinni. fyrir risastórt auglýsingaskilti. Hún slær hund í akstri og hlúir að henni aftur til heilsu, en þegar hún fer með hana til eigandans, dómara á eftirlaunum (Jean Louis Trintingnant), vill hann hana ekki. „Ég vil ekkert,“ segir hann kuldalega og þættir í BLUE opinbera sig allt í einu þar sem þessi hrokafulli maður, sem lifir líka í nafnleynd og augljósu frjálsu frelsi, sinnir eftirliti með grunlausu fólki. Þessi karlkyns útgáfa af persónu Juliette Binoche hneykslar Valentine í fyrstu -- hún segir að hún geti aðeins vorkennt honum þegar hún gengur í burtu í skelfingu, en tilviljunarkenndur atburður hefur hana aftur á sínum stað, og hér er þegar hann byrjar að opinbera hver hann er Á sama tíma er Kieszlowski að reka upp hliðstæða sögu: sögu ungs manns, Auguste (Jean Pierre Lorit), sem er að verða dómari og býr rétt handan götunnar frá Valentine -- en þeir halda sakna hvors annars. Tilviljun er orðið. Eins og Valentine vinnur lukkupottinn í matvörusögunni sem hún heimsækir, tilviljunarkenndir pirra líf hennar og Auguste. Hann á kærustu sem veitir fólki einnig símafréttir um veður. Einn þeirra er gamli dómarinn. Hann veit meira um hana en Auguste og hann hefur aldrei hitt hana. Eins og Guð, eða Prospero, er hann hægt og rólega að skapa storm sem mun brjóta veggi þessa núverandi ástands samræmis og færa nýja merkingu í orðatiltækið "Við hittumst aftur." Það er þessi hliðstæða milli gamla og unga dómarans sem gerir RAUTT svo fallegt og yfirgengilegt, því tíminn er í raun og veru miklu fljótari en við viljum álíta hann. Það er fólk sem við hittum í lífinu að ef við hefðum bara fæðst á svipuðum tímaramma væri svo margt öðruvísi. Svona er málið með Valentine og gamla dómarann. Ég tel að það sé örugglega sterkt bræðralag sálna sem bindur þær saman í þéttum böndum: hún er þessi kona sem hann hitti ekki - fyrir tilviljun eða ekki - og er, hvort sem hann veit það eða ekki, að reyna að bæta fyrir sig , þess vegna fer hann í þá miklu hættu að opinbera eftirlit sitt og verða útskúfaður í samfélaginu. En það endar ekki þar. Eitt af mörgum tengingum kvikmyndanna þriggja er persóna gamallar konu sem gengur að stórum sorpíláti. Þar sem Julie sá hana ekki (og hefði ekki hjálpað henni hvort sem er) og Karol nýkomin frá opinberri niðurlægingu sinni hlær að henni og hugsaði: „Einhver hefur það verra en ég,“ er Valentine sá sem hjálpar henni. Veikleiki í neyð getur gerst hvar sem er og Kieszlowski beitir því meira að segja hér í minniháttar persónu. Nú er RAUTT svo miklu meira en saga. Valentine, gamli dómarinn, Auguste, jafnvel hundurinn Rita: þetta eru ekki persónur sem eru bundnar af frásögnum. Bandarísk útgáfa myndi eyðileggja hugmyndina og markaðssetja tilviljunarkenndar kynni og jafnvel leiða af sér heimskulegan endi. RED er svo laus við línulegan, skilgreindan söguþráð að allt gæti gerst fyrir hvert af þessu fólki og möguleikarnir á því að þessi saga hefði getað snúist í svo margar áttir ef einn mikilvægur þáttur hefði ekki átt sér stað á nákvæmu augnabliki og stað. Hugmyndin um persónur sem spegla hver aðra þrátt fyrir tímaramma eða staðsetningu er þema kynferðislegra svika. Þetta er líka mikilvægur þáttur og persónuskilríki í öllum myndunum þremur: í BLUE átti eiginmaður Julie ástkonu og hún svíkur líka Olivier þegar ljóst er að hún er andlega dáin. Í WHITE lætur Dominique Karol hlusta á stynja hana í síma (sem verður mikilvægt tæki í RAUÐU) þar sem hún stundar kynlíf með manni á meðan auglýsingaskilti Brigite Bardot er fyrirlitið. Í RAUÐU er saga gamla dómarans um ást og svik endurflutt. Og allan þennan tíma vofir auglýsingaskilti Valentínusar yfir þeim eins og forboði um það sem koma skal á sama tíma og Rita, hundurinn sem Valentínusarbíllinn ók á, ber sjö hvolpa, líf endurnýjað fyrir sex aðalleikarana í þessum flókna þríleik sem augljóslega er tekinn með umhyggju og kærleika. Af hverju segi ég sex? Þú verður að horfa á myndina og spá í.