The Sopranos er án efa besti þátturinn í sögu dramatísks sjónvarps. Það er erfitt að hugsa sér aðra þáttaröð sem státar af svo mikilli gáfur, háleitri skrifum eða fyrsta flokks frammistöðu. Yfir epískt umfang sitt framleiðir hún ferskar og helgimynda persónur og stöðugt hágæðastig. Miðað við líf eins Tony Soprano, manns sem býr í tveimur fjölskyldum. Önnur er hefðbundin eiginkona og tvö börn kjarnafjölskyldan, hin er risastór mafíuhópur í New Jersey, sem hann er yfirmaður beggja. Leikinn af James Gandolfini, úr True Romance og The Mexican frægð, Tony er heillandi, skelfilegur en líka viðkunnanlegur strákur. Gandolfini verður að fá fullt lof fyrir að gera kvenkyns og hryllilega árásargjarna skepnu að raunverulega auðþekkjanlegum og fullkomnum leiðtogamanni. Bandarískt leiklist samtímans hefur aldrei haft jafn grípandi og helgimynda manneskju og Tony. Hundraða leikhópurinn státar aldrei af flatri frammistöðu og svo áberandi persónur eins og Paulie Walnuts og Ralph Cifaretto munu sitja í minni þínu að eilífu. Sannkallaður snilld þessarar sögu hins vegar , er höfundur og rithöfundar hugrekki og byltingarkennd tökum á hefðbundinni dramaseríu. Tuttugu mínútna langar draumamyndir, kraftmikil og frumleg notkun á táknmáli og myndlíkingum og sannarlega átakanlegar ofbeldissenur. Samt er öllum þessum stíl mætt með sannarlega snertandi þemum um ást, heiður og virðingu fyrir fjölskyldu. Þættirnir verða aldrei kaldlyndir eða óþarfir. Þar sem sjónvarpið er nú samkeppnishæft og oft lélegt stendur The Sopranos ofar öðrum sem frumlegasta og sannfærandi drama Bandaríkjanna. Gleymdu endurskilgreindri fjölskyldu. Þetta er endurskilið sjónvarp.