Þessi mynd hefur nokkra ansi góreynda hluta eins og brjóst sem er að bitna af og annað stórt bit. Castle Freak sjálfur er gott skrímsli. Ég yrði hrædd í sundur ef hann kæmi á eftir mér. Hins vegar voru nokkrir heimskir þættir í myndinni. Eiginmaður fer ölvaður við akstur og drepur 3 ára son sinn og blindar táningsdóttur sína. Ég býst við að dauðinn sé meiri skaði en blinda, en þú myndir aldrei vita að foreldrum líði illa yfir því að dóttir þeirra sé blind. Allt sem þeim er sama um er að "J.J. er dáinn!" Á meðan dóttir þeirra á táningsaldri gengur um og lendir í hlutum og talar um að hún muni aldrei geta keyrt bíl. Foreldrarnir eru eins og - "elskan, hættu að labba um án leiðsögumanns, þú veist betur en það," og svo gráta þau og hætta aldrei að vera þunglynd vegna þess að JJ er dáinn. Hljómar eins og hylli fyrir mér. Samræðulínurnar eru ekki mjög raunhæfar eða vel unnar. Til dæmis, þegar risastór brak heyrist í kastalanum, hlaupa allir niður í kjallara til að sjá hvað það var. Þetta var risastór spegill sem féll til jarðar og brotnaði. Eiginmaðurinn hleypur skelfdur að brotna speglinum og segir hreint út: „Spegillinn brotnaði“. Ég veit það ekki, ég myndi segja aðeins meira en það ef risastór spegill hrapaði til jarðar á dularfullan hátt í kastalanum mínum. Hjónin eiga í miklum samböndum og það er fyndið að fylgjast með hversu heimsk þau eru hvort við annað. Enginn trúir blindu stúlkunni. Ráð: Ef blind stúlka segist heyra hluti, trúðu henni og segðu henni ekki að þegja. Ég held að þetta sé siðferði sögunnar. Hlustaðu á fólk þegar það segir þér hluti, annars gætirðu endað með því að drepa þig til að sanna mál þitt. Að lokum hélt ég að besta persónan væri aðallögreglumaðurinn. Hann var besti leikarinn og persónan. Allir aðrir (fyrir utan Castle Freak) voru ansi stjórnaðir. 3/10