Eins ótrúlegt og það kann að virðast, þá er Gojoe samúræja-spilamynd innblásin af anime og Hong Kong með friðarlegum skilaboðum. Þessi ökkli myndarinnar er sýndur á áhrifaríkan hátt í gegnum söguhetjuna (frábært leikarastarf unnið af Daisuke Ryu), morðingja sem breyttist í boddhistamunkinn Benkei. Benkei hefur svarið því að drepa aldrei aftur, en hann tekur samt upp sverðið til að berjast við það sem hann heldur að sé innrás djöfla...Gojoe er mynd sem erfitt er að meta. Sjónræn myndefni hans er töfrandi smíðað og fallegt, en það notar of mikið af brögðum (hringandi myndavél og háhraða drif, expressjónískar myndir, útlitslitir, stafræn áhrif o.s.frv.), þannig að lokaniðurstaðan er nokkuð þreytandi. Að því sögðu er upphaf og endir myndarinnar engu að síður bæði glæsilegur og kraftmikill. Bara ef leikstjórinn Sogo Ishii hefði verið nógu vitur til að ofnota ekki brellupokann sinn. Annað vandamál með Gojoe er magn ofbeldis. Fyrir kvikmynd með svo ofbeldisfullum boðskap eyðir Gojoe allt of mikilli orku og skjátíma til að lýsa endalausu bardagaatriðin. Einnig er það hvernig ofbeldið er sýnt alltaf á mörkum þess að vera sjálfum sér undanlátslaust; í raun virðist blóðstorka á næturhimininn vera ein af einkennandi myndum kvikmyndarinnar. Sem betur fer er Ishii nógu vitur til að sýna ljótu, hörmulegu hliðina á ofbeldi líka. Samt virðist sem Ishii sé ekki viss um hvort hann sé að gera hefðbundna hasarmynd eða djúpt siðferðilega myndlíkingu. Áhorfendur geta heldur ekki verið vissir um þetta fyrr en í lok myndarinnar. Kraftmikill (að vísu tortrygginn) endir er það sem bjargar Gojoe; það undirstrikar greinilega að þessi mynd er eitthvað meira en bara gore-hátíð.