Eins og ég bjóst við að myndi gerast hafa of margir dómar um þessa mynd (frá atvinnumönnum og áhugamönnum) einblínt jafn mikið ef ekki meira á hugmyndafræði myndarinnar. Það er vegna þess að The Sea Inside (aka Mar adentro) er kvikmynd um líknardráp. Nánar tiltekið er þetta sönn saga um alræmdan Galisíumann að nafni Ramón Sampedro, sem barðist í mörg ár fyrir réttinum til sjálfsvígshjálpar, sem spænski stjórnlagadómstóllinn var synjað um þann rétt og sem - ja, ég vil ekki eyðileggja endir myndarinnar fyrir þig. Raunverulegt líf Sampedro hvatti þjóðarumræðu um líknardráp á Spáni. Núna með "ævisögu" framleiðanda/leikstjóra/rithöfundar/tónskálds/ritstjóra Alejandro Amenábar (Abre Los Ojos, 1997, og The Others, 2001), The Sea Inside, hefur önnur orðræðuhjálp verið veitt í alþjóðlegri umræðu um þetta heita hnappamál. En eins og ég segi sífellt (fyrir daufum eyrum?), þá ætti skoðun þín, kostur eða galli, á hugmyndafræði myndarinnar ekki að hafa áhrif á einkunn þína á myndinni. Þú átt ekki að meta heimspekileg eða pólitísk skilaboð sem Amenábar vill koma með. Þú átt að meta myndina sem kvikmynd. Kannski er það aðeins of hugsjónalegt, þar sem ekkert okkar getur líklega skilið mat okkar algjörlega frá hugmyndafræðilegum hlutdrægni okkar, en hugsjónalegt eða ekki, það er markmiðið. Svo gleymdu heimspekilegu og pólitísku álitunum í smá stund. Sem kvikmynd hefur Amenábar skilað einu glæsilegasta og þroskaðasta verki sínu til þessa. Hann leggur ekki áherslu á samfélagsumræðu. Hann einbeitir sér ekki að lagalegum/pólitískum baráttumálum Sampedros. Hann einbeitir sér að Sampedro sem karlmanni, sem lifir ævina bundinn við rúm á heimili bróður síns. Sampedro, sem lék hér í mögnuðum leik eftir Javier Bardem, var fjórfættur. Þegar myndin hefst hefur hann verið fjórfæðingur í 26 ár. Þetta ástand varð til, eins og Amenábar sýnir okkur í gegnum stórkostlega skotin endurlit, vegna köfunarslyss - Sampedro var annars hugar af fallegri konu, misreiknaði vatnið, dúfaði inn, sleit hálsinum og drukknaði næstum. Sem fjórfæðingur fór hann að lokum að skrifa ljóð, sum þeirra voru gefin út í bók sem bar titilinn Cartas Desde El Infierno ("Bréf frá helvíti"); í raunveruleikanum varð bók Sampedros metsölubók á Spáni. Ef til vill hefur Amenábar tekið listrænt verk Sampedros sem vísbendingu og hefur búið til glæsilega ljóðræna kvikmynd. Mest af hafinu inni er inni í svefnherbergi Sampedros. Fókusinn í þessum senum er flókinn og háleitur flutningur Bardems. Sem fjórfæðingur er Bardem takmarkaður við að hreyfa höfuðið og tala. Hann hefur náð tökum á fíngerðum breytingum á tjáningu og beygingu til að miðla djúpri persónu með margþættri, vitsmunalegri nálgun á lífið. Bardem og Amenábar hafa Sampedro oft vaxið heimspekilegan í lágkúrulegu tali, en það er alltaf sambland af vondri kímnigáfu, ástríðu fyrir fagurfræðinni - þar á meðal tónlist og konum, og sorg og jafnvel biturleika stöku sinnum ekki langt undir yfirborðinu. Mismunandi undirliggjandi tilfinningar brjótast stundum í gegn eins og öldur á húð hafsins. Fólkið sem Sampedro hefur samskipti við auðveldar þetta oftast á flókinn hátt. Þessir aðrir eru mágkona hans, Manuela (Mabel Rivera), sem hefur verið aðalumsjónarmaður hans frá slysi Sampedros; bróðir hans, José (Celso Bugallo), sem er einn af þeim sem mótmælir ósk Sampedros um að deyja og sem er undirliggjandi óleyst mál (það virðist sem José hafi kannski verið sá sem bjargaði Sampedro frá drukknun?); frænda hans, Javier (Tamar Novas), sem er kannski skilningsríkastur í garð hans; málsvari réttarins til að deyja, Gené (Clara Segura); pro bono lögfræðingur, Julia (Belén Rueda), sem hann vildi vegna þess að hún var með hrörnunarsjúkdóm, CADASIL (Cerebral Autosomal Dominant Arteriopathy with Subcortical Infarcts and Leukoencephalopathy), og myndi því með meiri samúð, og sem hann verður ástfanginn af; og Rosa (Lola Dueñas), heimakona sem vinnur í niðursuðuverksmiðju og tunglsljós sem plötusnúður, sem heyrði um hann í fjölmiðlum, sem vill sannfæra hann um að þrá að lifa og sem verður ástfangin af honum. myndin samanstendur af þessum persónum í samskiptum við Sampedro í herberginu hans. Það eru líka nokkrar aðrar aukapersónur, þar á meðal faðir Sampedros, sem er enn einkennilega fjarlægur, og alræmdur og fjölmiðlameðvitaður prestur, Padre Francisco (José María Pou), sem gerir sitt besta til að skipta um skoðun Sampedros í gegnum heimspeki/guðfræði (í a. atriði sem oft er ranglega lýst sem "kómískt" - það hefur tilheyrandi kómískan þátt, en atriðið er fyrst og fremst mjög alvarlegt). Að megnið af myndinni gerist í herbergi Sampedros, gefur hjónunum verulegar breytingar á umhverfinu meiri áhrif. Herbergi Sampedros er með fallegum stórum glugga sem hann segist vera ánægður með sem athugunarstað á heiminum. Kannski jafnvel enn mikilvægara, hann ímyndar sér gluggann reglulega sem skotpall sem hann flýgur yfir hlíðarnar til sjávar, sem hann elskaði alltaf og hefur verið áhrifamesti aflið í lífi hans - það veitti honum lífsviðurværi þegar hann var yngri og tók hreyfanleika hans í burtu. Amenábar gefur okkur stórkostlega röð af Sampedro að ímynda sér eina flugferð sína til sjávar. Hún er fallega tekin, með lágum sjónarhornum (væntanlega úr þyrlu) af hæðunum sem þjóta framhjá, þar til við fylgjumst með straumi til úthafsins, sem í þessari mynd táknar frelsi, óendanlega og náttúruöfl. of setting kemur með Sampedro loksins að fara í hjólastól (hann neitaði þeim að öðru leyti, sagði að þeir „gjörðu gys að hreyfingarleysi hans“) til að mæta fyrir dómstóla til að hjálpa til við að flytja mál hans. Amenábar gefur okkur hrífandi, depurð ferðasögu, tekin huglægt, af Sampedro þegar hann horfir á lífið og heiminn í verki úr bílglugganum. Hvort sem þú ert sammála því að lögleiða líknardráp eða ekki, þá er erfitt að neita því að þetta er vel leikið og vel handritað. og vel gerð kvikmynd. Þú trúir því kannski ekki að þetta sé tíu (og það er enn ólíklegra ef þú ert ósammála því að lögleiða líknardráp), en það er samt þess virði að horfa á hana sem gott dæmi um listræna, fágaða kvikmyndagerð.