Þetta gæti verið versta mynd sem gerð hefur verið og er mögulega þess virði að sjá af þeim sökum. Streisand er hlægilega ótrúlegur sem ung kona sem gefur sig út fyrir að vera karlmaður til að læra gyðingdóm. Hljóðrásin er tortryggin, þar sem Barböru slær út einhverja veikasta kjaftshögg sem tekinn hefur verið upp. Og ekki einu sinni koma mér af stað á söguþræðinum. Þú munt í raun fá meira hlátur út úr þessari mynd en mörgum gamanmyndum því hún er svooooooo hræðileg. Hið hömlulausa egó Streisand, sem hélt að hún gæti einhvern veginn lyft þessum óþef er upp í Óskarshæðir, leiddi til þessarar hörmungar. Ég er nokkuð viss um að skáldsagnahöfundurinn, Isaac Bashevis Singer, hataði þessa mynd og fyrirgaf aldrei Streisand. Ég get ekki kennt honum um. Þessi mynd er eins og að horfa á bílslys í hægfara hreyfingu í tvo tíma þar sem hljóðrás 'The Sound of Music' er spiluð afturábak á gömlum plötuspilara. Það er sannarlega svo slæmt. Ég er hissa á því að einhver frá Streisand hafi haft gaman af þessari mynd á því stigi sem henni var ætlað.