Þetta er það sem áður var kallað „kvennamynd“ og síðar „kjúklingamynd“ þegar tímar og kvikmyndir urðu unglegri. Söguþráðurinn er bara sápuópera fyrir konur og mun aðeins höfða til þeirra týpa. Eina áfrýjunin fyrir flesta krakka er að þeir vilji sjá of þunnt Mary Tyler Moore í jakkafötum. (Ef þú ert á ákveðnum aldri, eins og ég, gæti það samt verið nóg til að kíkja á það.) Annars gefur MTM aðra dæmigerðu sýningar sem hún hefur sýnt síðan snemma á áttunda áratugnum þegar hún tók hana. til hjartans að hún væri elskan Bandaríkjanna. Christine Lathi gefur aðra af þessum hrífandi og óþægilegu sýningum sem virðast vera raunverulegur hluti af henni sem persónu og höfða sennilega aðeins til þeirra af þeirri gerð. (Því miður, en það virðist satt.) Ted Danson er of ungur sem eiginmaður MTM og gefur venjulega frá sér svolítið hrollvekjandi aðdráttarafl nema hann hafi leikarafélaga sem getur mildað það. Og það gerist ekki hér. Allan Burns skrifaði og leikstýrði og náði sennilega öllu í gegn því hann vann með Mary áður, skrifaði það sem verkefni fyrir hana og hún hafði djús á þessum tímapunkti til að gera það. Það virðist enginn annar tilgangur með því.