Kasparov vs Deep Blue er eflaust heillandi saga, en ég held að þú myndir ekki vita það með því að horfa á þessa mynd. Mér finnst það einblína of mikið á samsæriskenninguna um að IBM hafi svindlað...og hvað snýst þessi kenning um? Hugmyndin um að á einum tímapunkti hafi tölvan gert hreyfingu sem "líktist mannleg". Ég er ekki stórmeistari í skák eða tölvunarfræðingur. Og þó ég efist ekki um að hreyfingin hafi verið mannleg, þá virðist mér ekki vera út fyrir möguleikana að öflugasta skáktölva sem nokkurn tíma hefur verið búin til gæti gert óvænta hreyfingu...eða að slík vél gæti sigrað meira að segja snillingur eins og Kasparov. Myndin fær allt of mikla kílómetrafjölda út úr þessari kenningu, og ekki nóg út úr persónuleika fólksins sem á hlut að máli...það hefði getað gert hana að miklu áhugaverðari sögu. Leikstjórnin byggir líka allt of mikið á sjálfum sér í tilgangslaust hvíslaðri frásögn og myndmáli 18. aldar skákvélar sem lítur út eins og einn af þessum fjörugum sígaunaspámönnum sem þú sérð á karnivalinu. Einnig hægði á sögunni með mörgum tómum skotum af Kasparov þegar hann heimsótti "vettvang glæpsins". Ég efast ekki um að Kasparov og skáksamfélaginu hafi fundist hegðun IBM pirrandi, en ég held að hún sé ekki öðruvísi en þú myndir finna hjá öðrum stórfyrirtækjum. Í lok myndarinnar situr maður eftir með þá tilfinningu að Kasparov sé risastórt grátbarn og Deep Blue forritararnir eru annað hvort fórnarlömb eða svindlarar. Ég held að ef kvikmyndagerðarmaðurinn vildi að áhorfandinn trúði samsæriskenningunni (sem hann gerði næstum örugglega), hefði hann átt að leggja fram miklu fleiri sönnunargögn. Reyndar hefðu fleiri sannanir verið góð hugmynd í fyrsta lagi. Allt þetta skildi eftir mig með súrt bragð í munninum.