Ef það er eitthvað sem fer mest í taugarnar á mér við að sjá slæma mynd, þá er það að sjá það gert af reyndum kvikmyndagerðarmönnum sem ættu að vita betur. Þessi „endurímyndun“ á Apaplánetunni hefði getað notað eitthvað ímyndunarafl, svo ekki sé meira sagt um mikilvæga þætti persónuþróunar. Nova, stúlkan í upprunalegu Apaplánetunni, var þróaðri persóna en Daena í þessari útgáfu, þrátt fyrir allt sem hún segir ekki eitt einasta orð. Maður bjóst svo sannarlega við miklu betra af Tim Burton, manni sem hingað til hefur sameinað ótrúlegt sjónrænt ímyndunarafl með gáfur, gáfur og húmor, sem allt var sérstaklega fjarverandi í þessari framleiðslu. Það voru vandamál í grunnþróun söguþræðisins. Fyrstu stóru mistökin voru að leyfa mönnum að tala. Þetta var grundvallarmunurinn á öpum og mönnum sem gerði *allan* muninn á upprunalegu myndinni. Jafnvel á meðan hann var hljóðlaus, var hæfileiki hans til að tjá sig það sem markaði Taylor Heston sem ólíkan öðrum mönnum. Í núverandi mynd hvetur Mark Wahlberg (talandi) mannlega þræla til uppreisnar, en það er engin yfirgnæfandi ástæða fyrir því að þeir hafi ekki gert uppreisn og endurheimt frelsun sína þegar. Þeir eru handlagnisnotendur verkfæra og hafa getu til að hafa samskipti til að mynda áætlanir, eitthvað sem mállausir menn geta ekki gert. Það þarf engan mann til að falla af stjörnunum til að bjarga þeim. Reyndar, þar sem hann kemur frá tæknimenningu og finnur sig á tímum fyrir tæknina án (í fyrstu) græjur til að hjálpa honum, þá er það Wahlberg sem ætti að vera í óhag, ekki mennirnir sem eru vanir að búa þar. Það var leiðinlegt að sjá Helenu Bonham Carter vinna svo hörðum höndum að því að búa til einhvers konar neista á milli hennar og ósvörunar múrsteinsveggsins Mark Wahlberg. Bestu atriðin hennar voru með hinum illgjarna Tim Roth. Mennirnir voru nánast hunsaðir þar til þeirra var þörf í þriðja þætti, en þá byrjaði Daena að sýna Davidson (Wahlberg) áhuga og ungur drengur breyttist skyndilega úr hluta af bakgrunninum. að hressum gung-ho frelsisbaráttumanni. Þetta var léleg karakterþróun. (Estella Warren, sérstaklega, leit út eins og hún hefði getað miklu meira en henni var gefið í handritinu). Gáta Wahlbergs í lokin um hvað þessir menn sjá í honum var svo sannarlega deilt af mér, þar sem hann hefur varla átt samskipti við mennina í gegnum tíðina. Að búa til apana: hálft plúspunkt og tveir mínusar: Apaförðun var frábær á karldýrin. , sérstaklega Michael Clarke Duncan sem hefur ótrúlega svipmikil augu (þess vegna var hann svo góður í The Green Mile), og förðunarhönnunin gerði honum kleift að nota þau til fulls. En apakonurnar líktust engu á jörðinni, hvorki apa né menn. Gallarnir voru apahoppin sem virtust um það bil eins raunsæ og eldflaug Flash Gordons: hoppandi apar litu út eins og þeir hefðu nýlega verið reknir úr skothríð, þeir höfðu ekkert af langlembum þokka ekta apa. Í öðru lagi, léleg hljóðblöndun - þegar górillurnar öskra er það nokkuð greinilega kallað eftir einhverju dýri, líklega kattardýri, sem gerir það að verkum að þær hljóma fáránlega og óraunhæfar. Í upprunalegu myndinni eru hinir ýmsu „mannlegu“ hlutir sem aparnir gera og segja meðhöndlaðir sem léttir léttir („ég þekkti aldrei apa sem mér líkaði ekki við.“ „Maður sjá, menn gera það!“). Hér tala aparnir bara málefnalega nákvæmlega eins og 21. aldar menn gera og það er alls enginn húmor í því. Eina raunverulega frumlega hugmyndin var að Ari skrifaði með fótunum. Ekkert fékk mig til að hrolla meira en "V-Ger from Star Trek" augnablikið undir lok myndarinnar. Í fyrsta lagi höfðu aparnir greinilega getað lesið rómverskt letur í fjarlægri fortíð, til að þeir vissu nafnið á forboðna svæðinu í því að hluta til huldu formi. Í öðru lagi er dularfulla áletrunin sem gefur nafnið aðeins þakin sandi sem Wahlberg bara burstar burt, eitthvað sem hver api hefði getað gert fyrir öldum síðan. Þetta augnablik var, fyrir mig, miklu verra en hinn illkvittni endir myndarinnar. Hlutir þess eðlis eru hins vegar dæmigerðir fyrir flestar vísindaskáldsögumyndir nútímans. Á sjötta og sjöunda áratugnum höfðu þeir almennt ekki fjárhagsáætlun til að búa til sannfærandi framúrstefnulegar leikmyndir, en þeir fjölluðu um raunverulega frumleg þemu og hugmyndir sem voru sannarlega vísindaskáldskapar. Ég er að hugsa um 2001: A Space Odyssey, Apaplánetuna 1967, THX1138, Soylent Green, Silent Running og 1972 Solaris. Fyrsta Apaplánetan notaði meira að segja eina vísindalega gildu og líkamlega mögulegu aðferðina til að ferðast fram í tímann. Hins vegar inniheldur þessi mynd nánast allar slæmar vísindaskáldskaparklisjur sem eru í gangi: geimstormar, frávik og ormaholur beint úr Star Trek; reikistjörnur sólkerfisins og tungl þeirra sjást greinilega öll saman sem stórir hnettir (í raun og veru frá hverri plánetu eru allir aðrir líkamar, jafnvel þeirra eigin tungl, bara ljóspunktar); hefðbundin eldflaugaknúin skutla sem ferðast frá Satúrnusi til jarðar á nokkrum mínútum í stað ára; tvö þúsund ára gamall búnaður kviknar og virkar að fullu á mínútu sem hetjan ýtir á takkann. Svo ekki sé meira sagt um þægilega skothelda innri glerhurð. Í samtímaumhverfi þarftu að útskýra *af hverju* þetta var skotsönnun, en vegna þess að þetta er "vísindaskáldskapur" þarftu ekki að gera það! Á heildina litið, mest vonbrigðum kvikmynd Burtons.