**May Contain Spoilers**Aðalpersónan, aðalsmaður að nafni Fallon, er strandaður á eyju með persónur sem eru svo lúnar og banvænar að hann hefði kannski átt betur við að drukkna. Lorente de Sade greifi (borið fram "dee-SAYd") talar við sínar eigin ofskynjanir og lítur á alla boðflenna á eyjunni sem innrásarsjóræningja. Hann slær reglulega mállausa þjóninn Anne og pyntar óviljuga gesti sína í dýflissunni. Risastór „núbískur“ þræll Mantis veitir fyrirvaralausan hlátur sem talar með djúpum suðurhreim og hjálpar de Sade að veiða innbrotsmenn í stíl við HÆTTULEGASTA LEIKINN. Brjáluð eiginkona De Sade, sem er eyðilögð af holdsveiki, veitir sannarlega skelfilegum augnablikum þegar hún ráfar um dýflissuna og faðmar hjálparlaust hlekkjaðan fanga. (Þetta atriði var horft á í sjónvarpi seint á kvöldin af mörgum krökkum sem fluttu minninguna til fullorðinsára.) Eina næstum eðlilega manneskja í sjónmáli er Cassandra, sem hefur sjálfsvirðingu niður í vísindi. ("Ég var áður hjúkrunarfræðingur, nú er ég ekki mikið fyrir neitt.") Hún og Fallon skipuleggja flóttann og hitta á endanum óvini sem er ógnvekjandi en de Sade og Mantis samanlagt. Þessi mynd var tekin í San Antonio og leikstýrt af manni sem er hæfari í að teikna hryllingsmyndasögur en að búa til hryllingsmyndir. (Ég ætla að segja þetta mikið fyrir herra Boyette - hann sýnir festu sína við smit hér, eins og hann gerði í myndasögum sínum.) Þetta er frekar eins og Andy Milligan melódrama að frádregnum kjötköflum. Tímabundinn fataskápur, bókasafnstónlist, misnotkun á fötluðum og alhliða misanthropy fær mann til að velta því fyrir sér hvort Andy hafi ekki verið kallaður inn sem ráðgjafi. Hins vegar gerði Milligan betri búninga og skrifaði betri samræður. Tæknilegir gallar eru of margir til að telja upp hér en þú veist að þessi mynd er í vandræðum þegar þú sérð skipsflakið sem opnast, sem lítur út eins og það hafi verið skotið í fiskabúr. Einnig hefði kvikmynd sem gerð var í Texas átt að hafa alvöru köngulær og snáka frekar en gúmmí. Glæsilegur Eastmancolor gefur þessari melódrama það skrautlega útlit sem það á svo ríkulega skilið. Fyrstu kynni Fallons af holdsveiku greifynjunni eru sannarlega skelfileg, sem og skilnaðarmynd myndarinnar. Ef restin hefði verið helmingi hryllilegri hefði THE DUNGEON OF HARROW verið hryðjuverkaklassík. Þess í stað er þetta fyndið skítkast sem ruslafíklar munu elska, af öllum röngum ástæðum.