Söguþráðurinn: Glæpaherra sameinar 3 mismunandi mafíur í fyrirtæki til að kaupa eyju, sem myndi síðan þjóna sem peningaþvættisaðstaða fyrir skipulagða glæpastarfsemi. Til að koma í veg fyrir það reynir FBI að ræna einn af mafíuherrunum. Málið fer úrskeiðis og með ólíkindum flækjum og beygjum í söguþræðinum er okkur kynnt önnur „löggufélagar sem líkar ekki við hvern annan“... önnur er kvenkyns FBI umboðsmaður og hin karlkyns fyrrverandi DEA umboðsmaður .Hingað til, svo heimskulegt. En styrkur þessarar myndar liggur ekki í sögu hennar - lélegur brandari, í besta falli. Það er fyndið. (Að minnsta kosti samstillta þýska útgáfan er það). Hasarinn er líka góður, með eftirminnilegu atriði sem felur í sér haglabyssu og eldflaugaskot. En áherslan er algjörlega á húmorinn. Ekki gáfuð háðsádeila, ekki alveg slatti, en einhvers staðar þarna á milli fær maður fullt af fyndnum bröndurum. Hins vegar er þessi mynd andstæða pólitískrar rétthugsunar. Lögleg fíkniefnaneysla er áberandi áberandi, án gagnrýni, og sýnir það jafnvel sem flott. Það er hluti myndarinnar sem fór verulega í taugarnar á mér og gerir hana óhentuga fyrir krakka að mínu mati. Allt í allt, fyrir gott kvöld að horfa á viðunandi hasar með nokkrum fyndnum brandara, þá er þessi mynd fullkomin. Mundu bara: Í þessari tegund er algengt að skilja heilann eftir við dyrnar þegar þú kemur inn í kvikmyndahúsið / sjónvarpsherbergið. Þá mun þér líða vel. 8/10