Í fyrsta lagi elskaði ég heimildarmyndina. Það táknar nýja skólasögu/kenningu þar sem viðfangsefni getur endurspeglað fjölbreytt úrval félagslegra og sögulegra viðfangsefna. Fyrst skal ég koma myndavélinni og hundunum úr vegi. Ég hata Blair Witch gæði myndavélarinnar, en skil líka kostinn við svona frjálslegur nálgun. Reyndar er ég sammála hinum gagnrýnandanum um að það veitir okkur áður óþekktan aðgang. Hundar: Viðvörun, ég er með doktorsgráðu í bókmenntum sem ég nota EKKI sem starfsgrein, svo eitthvað af þjálfuninni minni gæti seytlað inn: Hundarnir eru fallegir myndlíking fyrir flókið samband stórra viðleitni mannsins og þörf okkar til að finna vinnu til að ná þeim. Hundarnir gætu endurspeglað eigendur sína, eins og einn gagnrýnandi lagði til. En þeir þjóna líka sem varamaður fyrir starfsmennina sem við sjáum í myndinni. Þó að þetta gæti bent til marxísks vandamáls sem einn gagnrýnandi tók upp, held ég að það sýni einnig hversu erfitt það er að hnattvæða vinnumál. Nei Mondovi's á Ítalíu þýða kannski ekki eins vel annars staðar. (Jæja! Ég er marxisti í hjarta og hata að heyra tortryggilega afsögn mína halda velli!) Þetta er merkilegt agn og skipti. Hundarnir eru fjölskylda, verkamennirnir eru fjölskylda. En á endanum eru hundarnir verkamennirnir (síðasta atriðið með fátæka bóndanum). Þó að þú gætir verið ósammála pólitíkinni, þá eru listræn líkingin, ásamt augljósari pólitík myndarinnar, dásamleg. Ef aðeins Faulkner (ég er frá Alabama) hefði mátt kvikmynda handan Hollywood-markaðarins, hvaða áhugaverðar sögur myndu hefur verið sagt.