Eins og aðrir gagnrýnendur hafa tekið fram er þetta óréttlátlega vanrækt kvikmynd á tímum þunglyndis. Leikstýrt af Frank Borzage (tveir Óskarsverðlaun) og handrit Jo Swerling (Leave Her to Heaven, The Westerner, Lifeboat o.s.frv.), þetta er harðsnúin, vel uppbyggð og útfærð aðgerð um íbúa í fámennum í New York-borg. . Þeir eru grifters, betlarar og konur sem þvingaðar eru til vændis, en þeir eru samfélag fólks bæði gott og slæmt, með tryggð eins flókin og allir hópar. Kannski er fyrst og fremst meðal margra aðdáunarverðra eiginleika þessarar myndar andstæðan á milli persónu Spencer Tracy, Bill og Trina eftir Loretta Young. Hann er harður-talandi, líkamlega árásargjarn og greinilega óttalaus - en Bill er ekki persónan sem gefur þessari mynd sína sterku tilfinningu fyrir að lifa af. Á meðan hann svíður, er Trina í raun og veru hörð (ef hægt er að nota það orð yfir persónu sem er svo dömulík). Hollusta hennar við hann er augljós og algjör. Þegar hún verður ólétt segir hún að hún muni hækka það sjálf ef hann vill fara, eða "ég mun jafnvel gefa barnið upp ef þú verður bara ánægð." Slík er reisn Loretta Young (20 ára) sem frekar einföld persóna, að hún virðist hvorki veik eða háð, heldur kona sem viðurkennir hamingju þegar hún finnur hana og vill ekkert meira.