Leiðinleg viðleitni frá ekki enn frábærum leikstjóra Budd Boetticher og fallegu en samt ekki óþverra leikkonunni Ninu Foch, þessi mynd er, eins og einn af öðrum gagnrýnendum bendir á, kveinkenni ákveðinnar tegundar B-myndar. Það er bara ekki af góðu tagi. Og vænleg forsenda og ofvirk þokuvél fer til spillis. Grunnatriði -- Nina, hjúkrunarkona í leyfi frá stríðstímum vegna tauga sinna, fær martröð. Hún hittir dásamlegan náunga á dvalarstaðnum þar sem hún gefur taugum sínum öndina og áttar sig á því að hann er í draumnum, jafnvel þó að hún hafi aldrei hitt hann áður. Á meðan kemur í ljós að hinn hrífandi strákur okkar er að vinna sem njósnari og er að fara að fara í auka leyndarmál, þögul leiðangur sem má ekki mistakast. Auðvitað eru til nasistar. Og söguþræðir. Og gáfað fólk sem hagar sér á þann hátt sem líklegast er til að koma þeim í algjörlega óþarfa skafrenning, svo hægt sé að hlaupa tímanum fram yfir klukkutíma. Í lokin verður myndin keppni milli þess hvaða hópur njósnara getur hagað sér heimskulegra. Ef FBI og OSS hefðu hagað sér eins og þessi áhöfn hefðum við tapað stríðinu '42. Kvikmyndin sjálf er frekar flatt (þrátt fyrir bestu viðleitni þokuvélarinnar) og leiklistin -- eins og hún virðist vera í margir af Columbia Bs TCM hafa verið að sýna undanfarið -- er forvitnilega óvirkur. Hún er minna stílfærð en maður gæti fundið úr sambærilegri kostnaðaráætlun Warner Bros mynd, en líka minna skemmtilegt að horfa á. Styrkur Boetticher er auðvitað frekar staðreyndarstíll sem gerir sterkum sögum og leik í vestra Randolph Scott hans kleift að koma. til foráttu. Kannski er vandamálið hér að svona stíll gengur ekki upp þegar handritið er ömurlegt og leikararnir þreyttir á fimm kvikmyndum sínum á ári.