Jæja.....ég myndi ekki vilja fyrirlesa neinn en ég finn fyrir löngun til að segja eitthvað sem ég tel mikilvægt um þessa FALLEGU mynd. Ég sá hana í fyrsta skipti árið 1976 (ég var 14) og svo einu sinni enn ári síðar. Það var það. Restin af henni var bleika breiðskífa Eltons Johns sem færði tónlistina og söguna dýpra og dýpra inn í hjarta mitt. Hversu djúpt? Fyrir viku síðan gaf frændi minn mér VHS eintak að gjöf. (Engin DVD diskur ennþá). Strákur....var ég hissa!! Skáld hafa alltaf haldið því fram að djúp æsku- og unglingsupplifun af fegurð, ást, Guði, hugsjónastarfi, fylgi þér að eilífu. Þar sem þeir koma að mestu fram á hjartastigi (engin greind ennþá!), skilgreina þeir útlínur sálar þinnar eins og myndhöggvari myndi gera með steini. Ef við hefðum stundum ekki tilhneigingu til að gleyma hversu rétt þau hafa, þá myndum við kannski gera betur í að skilja merkingu hverrar mínútu, hverrar ákvörðunar, hvers tímamóta í lífi okkar. Svo ég játa að ég finn fyrir nostalgíu. En það heillandi við þetta er að horfa á myndina aftur og í gegnum þessa ferð aftur í tímann, auðga þann skilning á því hvers vegna við, fólk frá sjöunda áratugnum, ólumst upp eins og við gerðum. Andi þeirra tíma er allur hér: Mósebók skapað langt frá opinberum heimi neyslu og efnahagslegrar velgengni, elska ekki stríð, fallegu poppballöðurnar, ljóð textanna, algerlega rómantísk sýn á uppreisn unglinga með vakningu kynhneigð vandlega vafin inn í blíður og skírlífi ást, þessir tveir einmana andar sem enn eru fullir af sakleysi bernsku vaxa saman þegar þeir læra gagnkvæma skuldbindingu og breytast í "fullorðna". Ég sýndi hópi ungmenna í skólanum myndina og það var fullt af svo einfeldningslegum og tortryggnum athugasemdum um að hún væri barnaleg og heimskuleg. Strákar, verum alvara!! Kvikmynd er list og sem list endurspeglar hún ekki aðeins mannlegar tilfinningar heldur söguleg augnablik. Og þetta er einmitt það sem "Friends" gerir á meistaralegan hátt. Það endurspeglar huggulega hugmynd um uppreisn og nýtt upphaf sem okkur dreymdi öll um þegar við vorum 15. Ég er núna tónlistarmaður og mér finnst sum okkar, listamenn ef til vill, enn dreyma um það!! Hvernig gætum við annars lifað? Það er "Friends", það er "Brother Sun Sister Moon", það er "Hair". Þetta voru tímarnir, enn framandi fyrir alnæmi, framandi fyrir skýrum og dónalegum textum í popplögum án laglínu, til kláms sem kynnt var sem "kynhneigð", til þessarar villimannlegu nýju "heimsskipulags" sem vex eftir 11. september. Hvílík upplifun að sjá Paul og Michelle aftur, feimnislega og blíðlega að kanna nýjar fantasíur í rómantíska heimi þeirra. Þvílík ferð aftur til kjarna hjartans okkar: til Parísar, til Elton John þegar hann er bestur, til þessarar borgaratburðarásar umkringd 2 CV Citroën og VW bjöllum. Þvílíkt ferskt loft frá friðsæla sumarhúsinu í Camargue, umkringt veiðitjörnum og villtum hestum. Þeir gerðu okkur að því sem við erum, eins og Serrat á Spáni, Brel í Frakklandi, Peter Paul og Mary, Joan Baez, Luther King, Bítlana, fyrstu Bee Gees, Belafonte's Spirituals, Gandhi, Elvisguðspjallið. Fólk er enn að vona: fáðu þessa mynd. Byrjaðu á sakleysinu og vaxa þaðan. Þú munt komast að því hvað þetta snýst um. Og þaðan muntu hafa traustan og sanngjarnari grunn; nokkrar hugsjónir til að leita að í lífinu, leið til að takast á við persónuleg og heimsmál. Við þurfum svo mikið af þessu í dag! Gefðu sjálfum þér tækifærið og kannski mun tími tortryggnanna líða undir lok. (Ég á auka VHS eintak)Santiago Zuleta. Bogotá, Kólumbía.