Ég sá "Myra Breckinridge" þegar hún kom fyrst út árið 1970. Ég var þá heilbrigður tvítugur maður, sem elskaði kvikmyndir og líkaði mjög við Raquel Welsh. Ofan á það hafði ég lesið Gore Vidal skáldsöguna sem hún var byggð á og fannst hún mjög fyndin. Ég sá myndina við innkeyrslu á staðnum og um það bil hálfa leið freistaðist ég sárlega til að kveikja á mótor bílsins míns svo ég myndi kannski deyja úr mónoxíðeitrun og þyrfti ekki að sjá restina af þessu skipsflaki kvikmyndar. . Það var ekki "snjallt" eða "töff", það var gróft og slepjulegt. Allir leikarar voru tónheyrnarlausir og leikstjórinn hafði ekki minnstu hugmynd um hvað hann var að gera. Leikarahlutverk Mae West var eitt versta leikaraval kvikmyndasögunnar. Eins og einn gagnrýnandi hér sagði hafði hlutverk hennar ekkert með myndina eða bókina að gera. Persóna hennar í bókinni er kynferðislega barin af unga folanum, sem myndi aldrei gera fyrir hina goðsagnakenndu frú West. Ó nei, söguþræðinum er breytt þannig að hún lemur HANN kynferðislega, mjög trúverðugt frá 77 ára gamalli konu sem lítur út alla daga á hennar aldri. Ég gæti haldið áfram, en af ​​hverju? Þetta var hræðileg mynd.Bluto