Þessi mynd er í meginatriðum „hvernig á að“ um hvernig á að vera vel tengdur barnaníðingur. Ég er hissa á því að svo margir - sérstaklega aðrir samkynhneigðir karlmenn - hafi séð þessa mynd og lesið bókina og enginn hefur nefnt þá staðreynd að ef Weber væri ekki áhrifamikill ljósmyndari, þá væri hann í fangelsi og myndi gera tíma fyrir barnamisnotkun. Aumingja Pétur Jónsson. Weber tók þennan fátæka, barnalega (þó ótrúlega myndarlega) ungling sem hann fann í æfingabúðum fyrir glímumenn í framhaldsskóla í miðvesturríkjunum, kom með hann til að búa á heimili sínu og tók þúsundir samkynhneigðra mynda af honum, margar þeirra í fullri framhlið. nektarmyndir, allt á unglingsárum Johnsons. Það er ekki list. Það er barnaníðing. Og það sem verra er, Weber græddi fullt af peningum á því og aumingja Johnson á eftir að lenda í alvarlegum „vandamálum“ það sem eftir er af lífi sínu. Skemmtileg ást Webers á drengnum er hreint út sagt hrollvekjandi, sem og röfl hans um frægt (og ekki svo frægt) fólk sem hann þekkir, þegar hann reynir að ljúka „menntun“ Johnsons. Hrollvekjandi og svo bara leiðinlegt. Það eina sem ég get sagt um myndina er að hún er heillandi rannsókn á sjálfsblekkingu. En ég get ekki annað en velt því fyrir mér hvers vegna enginn velti fyrir sér hvaða áhrif þetta hefði á „Chop Suey“ (gælunafn Webers fyrir Johnson) sjálfan.