Þessi sería hefur sínar hæðir og einstaka hæðir og hið síðarnefnda er raunin hér. Það er þokkalegt skvett, með hugvitsamlegri útfærslu á vopnum Barnakerrunnar, en klippingarmyndin er alvarlega sundurlaus, kvikmyndagerðin sjálf grófari en venjulega. Stundum hægir á hasarnum í skrið þar sem myndavélin fylgist með orðlausu ráfi „ungans“ sem týnist næstum snemma. Allt í allt, vonbrigði. Sem sagt, það er spaghetti austurlensk gæði í tónlistinni og hasarnum sem gæti hlotið samþykki hollra áhorfenda. Þessi afborgun eyðir miklum tíma sínum í að fylgja minniháttar óförum litla drengsins, sem byrjar að stara í hyldýpi dauðans sem faðir hans opnaði fyrir honum.