Ég hafði ætlað mér að minnast 10 ára afmælis frá dauða Marcello Mastroianni með fjölmörgum óáhorfðum kvikmyndum eftir hann sem ég á á VHS; þó, í ljósi áframhaldandi léttu jólamaraþonsins, varð ég að láta mér nægja bara þetta! Eins og það gerist, er það einn af bestu frammistöðu hans - og hann var réttilega tilnefndur til Óskarsverðlauna fyrir hana (en myndin sjálf var einnig heiðruð). Þetta var líka eitt af 14 samstarfum við hina þekktustu stjörnu sem kom frá Ítalíu, Sophiu Loren; báðar eru fyrir tilviljun að spila á móti týpunni hér - hún sem óglamorous húsmóðir og hann samkynhneigður! Við the vegur hefur titill myndarinnar tvöfalda merkingu: aðalpersónurnar eru teknar saman á sögulegum degi þegar Hitler kom til Ítalíu til að hitta Mussolini (atburðurinn sjálfur sýndur í löngum skjalasafni), en hann vísar nánar til þess „Stutt kynni“ stjarna þar sem þær deila augnablikum vináttu, opinberunar og í stuttu máli ástríðu - þó allir viti að það er óumflýjanlegt að snúa aftur til eðlilegrar tilveru sinnar, sem leiðir til snöggs bitrasæts endar myndarinnar. Þetta er nánast tvíhendingur (með öllum öðrum persónum - fyrir utan forvitna móttökumanninn í íbúðarblokkinni þar sem sagan gerist í heild sinni - sem innihalda grimmur og ákaft þjóðrækinn eiginmann Lorens, sem John Vernon leikur furðu, birtast aðeins kl. upphafs- og lokaröð); samt, þröngt umgjörðin fælar ekki leikstjóranum Scola (til að takast á við, þetta er sjöunda myndin hans sem ég hef horft á og á 3 í viðbót á VHS) og kvikmyndatökumanninn Pasqualino De Santis, þannig að útkoman - þó hún sé í raun lág- lykill - er langt frá því að vera stöðluð: myndavélinni er leyft að þvælast um hina ýmsu hluta stóru byggingarinnar, fylgjast náið með framgangi eða af ástríðulausum hætti eftir því sem aðstæður krefjast, en alltaf ákaft. Frásögnin veltur að sjálfsögðu algjörlega á frammistöðu þeirra tveggja stjörnur til að það sé sannfærandi, og þeir skila báðir (efnafræði þeirra á skjánum er alveg óviðjafnanleg); Það er hins vegar athyglisvert að á meðan Loren gekk í burtu með verðlaunin á heimavelli þeirra, þá er það áhrifamikill en samt ósentimental utanaðkomandi (myndin, nokkuð vafasöm, virðist leggja kynferðislegt frávik hans að jöfnu við andfasisma!) sem almennt heillaði alþjóðlega áhorfendur!