Ég er blökkumaður og bý í borg sem er aðallega svart. Sem sagt, ég hef miklar áhyggjur af verkum Tyler Perry. Ég geri mér grein fyrir því að sumt fólk þarna úti telur þörf á að hrósa honum, vegna þess að hann er svartur og reynir að sýna jákvæða ímynd um menninguna. En ég trúi því satt að segja, ef Perry White hefði verið, þá hefði þessi mynd verið með NAACP, Al Sharpton og Jessie Jackson út um allt. lætur mig sjóða í blóði. Persónurnar eru illa skrifaðar og leiknar. Brandararnir eru svo lélegir að mér verður eiginlega sagt að eitthvað á að vera fyndið. Ég ætla bara að brjóta þennan stóra hrúgu af sh-t niður.Madea=sjúga. Persónan kann að hafa haft einhverja aðdráttarafl, en svo er ekki lengur. Þegar það eina sem hún virðist gera er að ríða börnum og hóta fullorðnum ofbeldi er hún síður en svo gagnslaus. Hún er óþörf. Ástandið með konuna að berja unnusta var hesta-t. Ef kona var svo dauðhrædd við eiginmann sinn, af hverju ætti hún þá að reyna að flýja þegar hann sefur í rúminu. Hefði ekki verið skynsamlegra fyrir hana að fara þegar hann var í vinnunni. Allavega voru persónurnar í þessum boga svo pirrandi og yfirþyrmandi að ég vonaði að hann myndi henda henni af svölunum og var konunglega tikkað þegar hann gerði það ekki. Svo eru það ástarfuglarnir tveir. Rútubílstjóri spyr konu út með því að áreita hana á meðan hann er að hringja. Ég trúði því ekki. Ég virkilega trúði því ekki þegar hún samþykkti að fara út með honum enn meira. En það sem tekur kökuna er að fullorðnum manni var hætt við að henda smásteinum í glugga og senda seðla eins og tíu ára gamall af geldandi megatík. Ég nota þetta hugtak ekki af léttúð, en sú kona hafði bara tvær stillingar. Sorglegt fórnarlamb og sálmamma. Sama hvor af þessum tveimur andlitum hún sýndi, þó var einn fasti. Rútubílstjórinn ætlaði ekki að fá neina. Hann giftist henni meira að segja án þess að taka sýnishorn af varningnum - WTF! Svo er það ættarmótið. Hér höfum við móðurálagið sem felur í sér óbein bannorð um sifjaspell, mala til að mala, skyrtulaus, of vöðvabundinn, b-bolta, auk frábærs bragðs Maya Angelou. Þegar þessir krakkar drógu rassinn út og boðuðu til fundar, var það rangt hjá mér að óska ​​þess að elsta þeirra hefði fengið hjartaáfall. Allt þetta vitleysa er í gangi á endurfundinum, í hópum sem auðvelt er að aðskilja, og svo hringja þeir bjöllu. Þegar þeir gera það, sleppa allir því sem þeir eru að gera og fara yfir til að tala strangt líka, alveg eins og pakki af hundum Pavlovs--WTF!! Þá hefurðu síðustu fimm mínútur myndarinnar. Í henni sjáum við móðgandi unnustuna verða fyrir manndrápum af langvarandi fórnarlambinu og alls staðar slæmri leikkonu. Það er óundirbúið brúðkaup þar sem svart fólk er klætt eins og englar og hangir í loftinu - WTF!!! Eina ástæðan til að horfa á þetta svona langt, fyrir utan að prófa þröskuldinn þinn fyrir sársauka, er vonin um að annar illmenni þessarar sögu fái rassinn á sér líka. Giska á hvað, það gerist ekki. Þess í stað tekur Perry hina eistnuðu leið út og spilar hana örugga og endar myndina á tóni fyrirgefningar - WTF!! Ég er nokkuð viss um að ef ég fengi einn dag gæti ég líklega skrifað doktorsritgerð um allar þær leiðir sem þessi mynd er sjúskuð. Ekki einu sinni koma mér af stað í restinni af kvikmyndum Tyler Perry. Ég ætla bara að segja þetta. Að mínu mati, sem svartur strákur, D.W. Arfleifð Griffith lifir. Kaldhæðnin er sú að það er gert í gegnum svartan mann sem mun fá hrós fyrir að gera það sem Birth of a Nation gerði, að selja okkur niður ána. Ég vildi bara að myndir Perrys væru náungar svo ég gæti sparkað í þær. Kærar þakkir, kallinn!! Hvað ætlarðu að fylgja þessu eftir árið 2009, gamanmynd um nauðganir og barsmíðar á þrælum í nýlendutímanum?