"Talk Radio" er uppáhalds Oliver Stone myndin mín, þó hann hafi gert margar frábærar, þar á meðal "Salvador", "JFK", "Natural Born Killers" og "Platoon". En ég er hrifin af nándinni í "Talk Radio", kvikmyndalegri útvíkkun á brennandi sviðsleik Eric Bogosian sem var byggður á raunverulegri frásögn spjallþáttastjórnanda í Dallas. Í samstarfi við frábæra kvikmyndatökumanninn Robert Richardson, breytir Stone það sem hefði getað verið mjög ákveðin æfing í sjónrænt handtöku hugmyndafræðilega bardaga sem sýnir útvarpsstöð sem vettvang stríðs. Bogosian er hrikalegur sem pyntaður barry Champlain ofbeldismaður í loftinu og tjáir átakamiklu, eyðileggjandi eðli persónu hans með sannfæringu og rausnarlegum skammti af sjálfsfyrirlitningu. Alec Baldwin, sem alfa karlkyns yfirmaður hans, slær hinn fullkomna nót sem maður sem er brjálaður af gaur sem hann hjálpaði til við að hlúa að. Ellen Greene er frábær sem ljúfa fyrrverandi eiginkona Barrys sem endar með því að verða enn eitt skotmarkið á grimmu persónulegu vítinu hans. Steinn og Bogosian fylla hvern ramma af áhuga og hverja línu af samræðum með sætu eitri og skerandi tvíræðni. John C. McGinley, sem langþjáður sýningarstjóri/tækniframleiðandi Barry, Stu, skilar bráðfyndnu og beittum frammistöðu, eins og hinn frábæri Michael Wincott. Myndin er gallalaust, vanmetið meistaraverk af frábærum skrifum, frábærum leik og hrottalegri, ósveigjanlegri leikstjórn. Stewart Copeland skorið er líka frábært.