Þetta er mögulega versta mynd sem ég hef séð. Sú staðreynd að hún er með lélegan söguþráð er nógu slæmt, að þeir hafi tengt hana við efni fótboltaofbeldis gerir hana 100 sinnum verri. Ég hafði miklar efasemdir um forsendur þessarar myndar jafnvel áður en ég byrjaði að horfa, en fór út í hana. nógu opinn huga, jafnvel til að sætta sig við hvernig rithöfundarnir töldu ástæðu til að kynna persónu Elijah Wood, Matt inn í hooligan senuna. En myndin varpar upp ónákvæmni á eftir ónákvæmni, að því marki að um miðja mynd hver og einn fær þig til að hrolla harðar en tíminn áður. Við skulum skýra nokkur atriði: Hooligans hafa ekki tilhneigingu til að nánast mölva upp eigin krá fyrir hlaupandi deildarleik; þeir ætla ekki að drepa hver annan; þeir klæðast ekki BARA Stone Island (og aðrir í hópnum, hooligans eða ekki, gera það). Þeir gera það örugglega ekki, þegar þeir hafa tekið undanþágu frá nýjum félögum, brokka þeir af stað til yfirráðasvæðis samkeppnisfyrirtækja sinna í baka og mauk. Og ég væri til í að hitta húllinn sem myndi fara og grasa á toppstrák fyrirtækisins síns til samkeppnisfyrirtækisins. (Þó að þú getir klórað í það sem ég sagði um að fara að drepa hvort annað ef það er til). Ekki misskilja mig, ég á eftir að sjá kvikmynd um efnið sem inniheldur ekki fantasíu duttlunga, en þetta er á pari við The Firm fyrir hugmyndaleysi. Mér fannst það kaldhæðnislegt að bandaríski óvinurinn hans Wood er siðferðilega fordæmdur af persónu sinni fyrir að vera kókaínneytandi, þegar þetta er hluti af bresku hooligan senunni. Myndin velur að ögra ekki siðferði Wood og heldur í staðinn frá einhverju fyrirtæki sem notar kók. Ég gæti haldið áfram, en ég held að ég sé búinn að koma því á framfæri. Hvað söguþráðinn varðar er hann mjög hugmyndalaus og ég er viss um að ef Ég hafði ekki eytt allri myndinni í að kvarta yfir punktunum, og fleira, gert hér að ofan, þá hefði ég giskað á hvað var í gangi fyrr en ég gerði. Og trúðu mér, ég var vel framarlega. Ég fæ greinilega á tilfinninguna að þessi mynd sé ætluð karlmönnum, með von um að konur njóti innspýtingar tilfinningalegra vandamála sem upp koma. Ef ég hef rétt fyrir mér, þá hafa framleiðendurnir algjörlega mistekist . Það er of óraunhæft til að einhver sem þekkir til sögunnar njóti þess og ég trúi því ekki að kvenkyns sem leitar að tilfinningaríkum kvikmyndum myndi gefa eitthvað af karakterunum miðað við ofbeldishneigð þeirra. Eru það einhverjir góðir punktar? Kannski eru bardagaatriðin vel samsett og tekin upp, en ég er sjaldan hrifinn af hægfara hasar, alls ekki þegar um bardaga er að ræða þar sem málið er að ruglið er nógu spennandi samt. Það eru nokkur fyndin, ef óraunhæf augnablik. Ferð Wood í skólann vakti bros hjá mér. En nokkur vægast sagt fyndin augnablik bæta varla upp fyrir að horfa á tvær klukkustundir af fullkomnu uppspuni. Ef þú ert Breskur forðastu eins og pláguna, þó ekki væri nema til að þróa enn frekar ranghugmyndir um atriðið ef þú ert ekki með það á hreinu. Ef þú ert bandarískur gætirðu haft gaman af því, þar sem það er greinilega sniðið að markaðnum. En enginn getur neitað því að söguþráðurinn er fábrotinn, fyrirsjáanlegur og á endanum yfir höfuð.