Þegar ég var í skóla gerði ég kvikmynd um par sem ráfaði um í trjánum og spjallaði, og ég áttaði mig á því þegar ég var hálfnuð með klippingu að þetta var ekki bara misheppnuð fagurfræðileg stefna heldur klisja kanadískrar kvikmyndagerðar: blíður textatexti giftur lausum, myndlíkingum- byrðar hnífa við félagslegar athugasemdir. En hver svo sem galli minnar eigin myndar líður mér mun betur eftir að hafa séð þetta...þennan...hlut. Fyrir það fyrsta, mitt hljóp 20 mínútur, ekki 85, og hafði meira innihald í því: hver tilgangslaus hluti af viðskiptum hér er fawned yfir í fjórar, fimm, sex linnulausar mínútur. Karlkyns aðalhlutverkið er hreint ótrúlegt, augabrúnberandi, hávær hrollur sem gefinn er upp fyrir útúrsnúningum leiklistartímans á milli heimspekilegrar innsýnar frá U of T kránni, og honum er gefið mikið og mikið pláss til að láta okkur hata hann. Að vísu ef hann væri ekki svo **gata þá væri þriðji þátturinn enn minna sens, þar sem nokkrir snarkátir náungar mæta til að gefa fjarlægar og rækilega óhjálplegar bergmál af „nýtingargildum“; en það gerir það ekki auðveldara að horfa á búrið væla "vinsamlegast" í nærmynd þar til blaðið klárast. Ég tek til baka það sem ég sagði um AUTUMN BORN, sem hafði að minnsta kosti hugrekki í sinni eigin misgetnu lúserju: þessi kvikmyndagígur er og verður versta kanadíska kvikmynd allra tíma. Að minnsta kosti, ég vona það svo sannarlega.