Ég skal setja þetta eins skýrt og hægt er fyrir ykkur sem ekki vita af arfleifð Bill Hicks. Hann var einfaldlega besti uppistandari í heimi, næstum örugglega að mínu mati sá besti sem uppi hefur verið (uppistandsgoð hans var hinn mikli Richard Pryor, en bardaga hans við fíkn var samhliða). Dauði hans árið 1994 fór varla eftir í vinsælum fjölmiðlum, aðeins vikum eftir að Kurt Cobain framdi sjálfsmorð. Hið hörmulega andlát hans á svo ungum aldri myrkjar alla tilfinningu fyrir óréttlætinu að hann var auðvitað hunsaður með glæpsamlegum hætti meðan hann lifði. En hinn harði sannleikur er ljós eins og dagurinn: enginn hefur stigið upp til að gera tilkall til möttuls hans. Það er enginn uppistandari á lífi með næstum því kunnáttu og uppfinningu. Athugunin er gerð í ástúðlegu hyllingunni „Það er bara far“ að uppistandarar líta oft á starfið sem skref í átt að ríkari iðju – lélegar kvikmyndir og siðferðisdrifnar sitcom-myndir, gerðar til að hertaka - en aldrei auðga - líf hugmyndalausra áhorfenda. Það er allt sem Bill Hicks talaði gegn. Prédikun hans var alltaf hvatning fyrir fólk að hugsa fyrir sjálft sig, kanna vald, koma saman sem einn kynþáttur. Ákall hans heldur áfram að vaxa með hverju árinu sem líður frá dauða hans. Stjarnan hans mun halda áfram að skína löngu eftir að svo mörg minni ljós hafa slokknað. Þegar þú hefur orðið fyrir ljómandi, greindri, en á endanum samúðarfullri framleiðsla hans, verður þú auðgaður og verðlaunaður. Maðurinn sjálfur var gjarn á að vitna í Dylan: "Til að lifa utan lögmálsins verður þú að vera heiðarlegur," sagði hann. Bill Hicks var heiðarlegur, fyrir utan það var hann skemmtilegastur allra.