Ég verð að segja að það er ekkert athugavert við lággjaldamyndir, svo það var ekki mitt vandamál með það. Vandamálið mitt við það er að mér leið eins og ég væri að horfa á heimamyndina frá næsta nágranna mínum. IMO virtist allt um það bara eins og strákur skrifaði stutta sögu, greip myndavél og byrjaði að mynda. Ég skil hversu erfitt þetta hlýtur að vera að gera þetta á áhrifaríkan hátt, en þegar ég borga fyrir að leigja kvikmynd býst ég við að mér líði eins og ég sé að horfa á einhverja tegund af fagmannlegri kvikmynd. John Schneider er með risastóra ferilskrá, er frábær leikari og var fínn í þessari mynd. Hinir í henni voru það ekki. Ég skil hvernig það hlýtur að vera skemmtilegt og ódýrara að nota vini og ættingja sem leikara, en það gerir ekki sannfærandi leikaraskap. Það virtist eins og hvernig það var tekið, hann væri að reyna að gefa mörgum senum áhugaverðara yfirbragð, en þegar skrifin, söguþráðurinn og leikurinn eru til staðar til að byrja með, þá er þessi tegund af stíl ekki nauðsynleg, og það er truflun. Einnig á tæknilegu stigi, það hafði stafræna gripi út um allt. Í fyrstu senu af öllum þessum fínu bílum, þegar þeir skannaðu þá hægt, virtust þeir kippast aðeins fram og til baka. Vandamálið er ekki í skoðunarbúnaðinum mínum, (Benq PE-8700 84" ská) heldur einhvers staðar í framleiðslunni. Ég hef aldrei séð svona grip í fagmannlega gerðri kvikmynd áður. Svo var það hljóðið. Það hljómaði eins og þeir gerðu engar raddsetningar, sem gæti verið allt í lagi nema það hljómaði eins og lagið í þessari mynd. Það hljómaði eins og innbyggði hljóðneminn á myndavélinni.