Þetta var yfirleitt ráð framleiðandans Alexander Korda um settið til margra undirmenn hans; kvikmyndin á heiðurinn af þremur leikstjórum en í sannleika sagt hjálpuðu Alex, Zoltan Korda og William Cameron Menzies við og ýttu henni upp í sex. Fyrir bók John Kobal frá 1987, "The Top 100 Movies", sá könnun hans meðal 81 kvikmyndagagnrýnanda The Thief of Bagdad ná 55. sæti. Við nánari athugun kemur í ljós að aðeins Jose Luis Guarner, John Russell Taylor og Kobal sjálfur kusu myndina, en háir staðir þeirra nægðu til að ná henni nærri hálfri leið. Þegar seinni heimsstyrjöldin braust út breyttist framleiðsla myndarinnar. í kringum England og Ameríku, loksins var lokið árið 1940 og unnið þrjú tæknileg Óskarsverðlaun. Líkt og Citizen Kane er hún að sumu leyti kannski mynd sem þú gætir dáðst að frekar en að elska. Tæknibrellurnar, sem eru framúrskarandi fyrir þann tíma, eru enn sanngjarnar og standast í raun ef þú skellir þér í augun. En það er ekki svo mikið skilvirkni þeirra heldur dirfsku uppfinninganna. Þar á meðal er skemmtilegur hestur, smíðaður úr búnaðarlíkani, sem byrjar að fljúga þegar lykill er stungið upp í afturenda hans. Það er líka drápsleikfang sexarma gyðjunnar Kali, (kannski alveg augljóslega einstæð kona með tvær konur sitjandi fyrir aftan hana) og alveg hryllilega útlit risakónguló. Einnig heillandi er hápunkturinn með dásamlegu fljúgandi teppinu. En eftirminnilegust hlýtur Rex Ingram að koma fram sem, á frábæru augnabliki kvikmyndalegrar yfirlætis, djinn (andinn) næstum þúsund fet á hæð! Ingram sýnir andann sem töluvert ógnvekjandi veru og bætir hættunni við málsmeðferðina. Og horfðu á augnablikið þar sem hann hefur blekkt aftur í flöskuna sína! John Justin stendur sig vel sem arabíska konungurinn sem af einhverjum undarlegum ástæðum er með enskan hreim og stífa efri vör. Sabu, hinn ótrúlega vöðvastælti 15 ára gamli, er nánast nafna Abu, líklega hrekklaus þjófur. Eftir að þeir fara á slóðir með hinum illa Jaffer (Conrad Veidt), verður Justin blindur og Abu er breytt í hund. Þegar svo virðist sem restin af myndinni verði sögð í flashback í gegnum sjónarhorn hins blinda Ahmeds (Justins), finnum við að hálfa leið í myndinni náum við okkur í nútímann og ævintýrið heldur áfram. Í sannleika sagt er seinni hálfleikurinn einhvern veginn betri, fullur af meiri atvikum og stórkostlegri að eðlisfari. Þrjú lítil lög pikka verkið, en þar sem myndin varir í 100 mínútur finnst þetta meira eins og mild bragðefni frekar en alvöru hráefni; Ég myndi ekki flokka þetta sem söngleik. Þetta er allt stórskemmtilegt; Justin og June Duprez eru ástvinir mæðganna og pabbanna, Veidt er illmennið sem er kjaftstopp og Abu er unglegur, óbænandi ræninginn. Það gæti tekið smá tíma að komast inn í dálítið úrelt hugarfar og yfirdrifið melódrama í enskum 40s kvikmyndum, en þegar þú hefur setið í gegnum fyrsta hálftímann eða svo dregur þessi mynd þig virkilega inn. Alveg lofsvert.