Hefðbundið verklag fyrir sænskar kvikmyndir í dag virðist vera að byrja á því að henda trúverðugleika út um gluggann og halda áfram á þeirri braut það sem eftir er af ferlinu. Rånarna er annað ágætt dæmi um kvikmynd sem er mjög lítið vit í. Bankar í Stokkhólmi eru rændir af mjög duglegu „hernaðarlega“ ræningjagengi. Tveir lögreglumenn hefja rannsókn á málinu sem verður fljótt flóknara en það virðist í fyrstu. Eins og venjulega í sænskri kvikmynd er leikarahópurinn að mestu skipaður sama fólkinu og þú hefur séð aftur og aftur. Mikael Persbrandt hlýtur að vera í hverri sænskri mynd síðustu ára! En það er allt í lagi held ég þar sem Persbrandt er einn af fáum sem standa sig vel hér (eins og hann gerir venjulega). Vandamálin við þessa mynd snúast að mestu um söguna sjálfa. Fyrst af öllu finnst ránunum að mestu leyti eins og bakgrunnur. Frekar er þetta frekar mynd um unga lögreglukonu sem berst við að sanna sig í karlaheimi (svona hefur ekki verið gert þúsund sinnum áður með ágætis leikkonu í stað Sofia Helin). Það er líka alveg ótrúlegur söguþráður undir lokin sem virðist álíka trúverðugur og geimverur lenda. En samt fannst mér þetta frekar fín snerting miðað við að ég var hálfsofandi rétt um það bil. Það kryddaði hlutina aðeins (og bjargaði reyndar einkunninni frá því að falla enn eitt skrefið). Á endanum er aðalvandamálið það sama og með flestar aðrar sænskar myndir af þessu tagi. Einfaldlega að hasarinn og spennan standi ekki undir þeim stöðlum sem við eigum að venjast frá öðrum myndum af þessu tagi (aðallega Hollywood). Finnst það ódýrt og frekar veikt í samanburði. Að mínu mati ættu sænskir ​​kvikmyndagerðarmenn að reyna að einbeita sér meira að söguþræði og leik og gleyma því að reyna að gera "Hollywood-action light" eins og þeir gera núna. Vegna þess að þetta verður enn ein gleymanleg viðleitni frá sænska kvikmyndaiðnaðinum. Ég met það 3/10.