Ég las fyrst stórkostlega skáldsögu Pearl S Buck í sögutíma mínum í níunda bekk og ég naut hverrar spennandi síðu hennar. Það var næstum óhjákvæmilegt að Hollywood myndi ná í hana og miðað við að hún var gerð árið 1937 er útkoman frábær. Ákveðna hluti verður að sætta sig við: 1937 var ekki spurning um að leika asíska leikara í stóra Hollywood-mynd. Á vissan hátt gerir þetta lokaafurðina frekar áhugaverðari en ef þeir hefðu getað notað meira ekta útlit leikara. Með þeirri hindrun til að yfirstíga tóku framkvæmdaframleiðandinn Irving Thalberg og leikstjórinn Sidney Franklin (meðal annarra) vandræðin til að höndla- veldu glæsilega og stjörnuleikara. Paul Muni leikur Wang Lung. Muni var á toppi krafta sinna sem leikari á þessu tímabili og gat næstum því leikið allt sem hann hugðist. Þegar þú ert kominn framhjá förðuninni (það er gott, en enginn ætlar í raun að misskilja hann fyrir kínverskan karl), hefur frammistaða hans alla sannleikann í hans besta verki. Svo er það Luise Rainer. Eftir að hafa unnið Óskarsverðlaun árið áður fyrir leik sinn í THE GREAT ZIEGFELD, var stjarna Vínarleikkonunnar á uppleið og hún fékk plómuhlutverkið O-lan þrátt fyrir skort á reynslu í Hollywood. Frammistaða hennar færði henni önnur Óskarsverðlaun í röð, í fyrsta sinn í sögunni sem gerðist. Mikil gagnrýni hefur verið sett á frammistöðu Rainer og Óskarsverðlaun hennar hér. Hún hefur verið kölluð tré og eintóna. Það er smá sannleikskorn í því. ÞAÐ sem sagt, allt sem þú þarft að gera er að fara aftur í bókina. Fyrir Rainer, þó ekki kínverska, lék O-lan nokkurn veginn eins og Buck skrifaði hana; þetta er í raun frábær frammistaða, og ein besta flutningur frá bók til skjás sem ég hef orðið vitni að. Hvað restina af leikarahópnum varðar, þá var þetta MGM. Þeir voru með stærsta hópinn af stjörnum og karakterleikurum í Hollywood á þeim tíma, og mikið fjármagn til að borga fyrir það besta, og á endanum náðu þeir þeim besta. Myndin mildar hjónaband Wang Lung og O-lan nokkuð. Í skáldsögunni fylgja ríkidæmi girndir holdsins og hann tekur við hjákonu, skref sem eyðileggur eiginkonu hans en tilfinningar hennar sem einvörðungu konu snerta hann ekki. Í myndinni, iðrandi Wang Lung snýr aftur til eiginkonu sinnar á dánarbeði hennar perlurnar tvær sem hann hafði tekið frá henni á árum áður, og áttaði sig of seint á því að hún væri hans sanna ást.Corny, já. En það er Hollywood. Miðað við þær hindranir sem þeir mættu gæti myndin vel hafa opnað fyrir hláturskóp. En þrátt fyrir áberandi skort á alvöru Asíubúum í leikarahópnum hefur þessi mynd gengið furðu vel eftir sjötíu og þrjú ár. Reyndar er það ótrúlegasta við þessa mynd hversu góð hún er, þegar hún hefði svo auðveldlega getað orðið hörmung.