Ég fæ á tilfinninguna að margir hafi líkað við þessa mynd (ekki allir, en margir) vegna þess að þeir vilja ekki viðurkenna að þeir skilji hana ekki. Fólk með miðlungs greind, ef þú vilt, sem þykist vera alltaf svo framúrstefnulegt og töff sem heldur að Lynch sé snillingur. Lynch, fyrir mér, er eins og Tarantino. Þeir eru báðir frábærir, en hvorugur er messías eins og svo margir fanboys vilja trúa. Enginn leikstjóri getur breytt heiminum, svo slakaðu á. Og báðir gera sjúga leiki stundum, það gerist bara. Allir eiga slæman dag. Og greinilega, þar sem þessi mynd var í raun og veru hönnuð sem flugmaður fyrst og síðan hökkuð í leikna kvikmynd, þá var hún ekki gerð af allri þeirri ástríðu og fyrirhyggju sem maður ætti að setja í kvikmynd. Horfðu á það, stór hluti myndarinnar er brjálaður óskiljanleiki sem ekki er hægt að skilja. Við getum öll fundið upp merkingar, Lynch hefur kannski sína eigin skoðun, en ekkert af því skiptir máli. Það var dreift um skjáinn samhengislaust. Að vísu bar fyrsti hlutinn í líkingu við vísvitandi ruglaða og áhugaverða sögu, en svo höktir hún. Kúrekinn, dularfulla samtök manna með símtölin sín, lögfræðingarnir... komdu. Ég get næstum séð fyrir mér David Lynch æpa niðurskurð, neyða mannskapinn til að safnast í kringum hann og útskýra fyrir þeim öllum "Sjáðu hvað ég er brjálaður og skrítinn! Er það ekki frábært? Það er svo skrítið og brjálað!" Skrítið og klikkað virkar ef það er aukaafurð af þínum stíl. Hins vegar er það tilgerðarlegt og þreytt þegar þú ferð út fyrir að gera ekkert nema það. Þetta er eins og allir þessir hálfgerðu Pulp Fiction-köst sem komu út eftir Pulp Fiction. Það er bara ekki flott.