Sherman, setti flugvélina fyrir... 1986. Bandaríkin voru rétt að klifra upp úr versta samdrætti eftirstríðsáranna á meðan Japan naut fordæmalausrar iðnaðaruppsveiflu. Framleiðsluiðnaðurinn var enn umtalsverður hluti af bandarísku hagkerfi og verksmiðjustarfsmenn voru gott dæmi um "meðaltal Bandaríkjamanna". Orðið „minnkun“ var ekki enn komið inn í almennan orðaforða en allir þekktu fyrirbærið. Heyra mátti Bruce í útvarpinu syngja: "Foreman segir að þessi störf séu að fara, drengur, og þau koma ekki aftur til heimabæjar þíns." Chrysler var nýbúinn að bjarga Sam frænda. Á stuðaralímmiðum mátti sjá „Kauptu amerískan -- starfið sem þú sparar gæti verið þitt eigið.“ „Gung Ho“ tekst betur til að fanga stemningu bandaríska iðnaðarmanna en nokkur önnur vinsæl kvikmynd sem gerð var á því tímabili. Vissulega hefur myndin sína galla -- sumir lausir söguþræðir og miðlungs leikarastörf af öllum nema Michael Keaton og Gedde Watanabe. En sagan snýst í raun um fund austurs og vesturs: Hunt Stevenson frá Keaton persónugerir Ameríku, hrokafullur og öruggur að utan en samt óöruggur að neðan. Kazuhiro frá Watanabe persónugerir Japan, ofan á haugnum með farsælu kerfi, en veltir því fyrir sér hvort það sé meira að læra af vestrænum keppinautum þeirra. Söguþráður myndarinnar, gallaður eins og hún er, gefur einfaldlega ramma fyrir átökin, og að lokum samruna, persónuleika þeirra tveggja. Leikur Keaton yfirskyggir leik allra annarra og gerir myndina nánast af sjálfu sér. Ég hef alltaf dáðst að Keaton fyrir hæfileika hans til að skila línum sem finnast spuna, sama hvaða handriti hann fylgir. Persóna hans, Hunt Stevenson, er viðkunnanlegur, vingjarnlegur hvers manns hugljúfi, eðlilegur leiðtogi með vitur-rassinn. En hann hefur banvænan galla sem er sameiginlegur mörgum okkar: hann vill ekki valda neinum vonbrigðum. Hann mun afvegaleiða mannfjöldann með hvetjandi sögum og jafnvel ljúga, frekar en að benda á ljóta sannleikann. Kazuhiro er spegilmynd Stevenson: feiminn og innsýn, en einnig, vegna japansks uppeldis, tregur til að bera slæmt fréttir. Atriðið þar sem Stevenson kemur fyrst til Kazuhiro með umkvörtunarefni starfsmanna fangar fullkomlega nálgun Japana á átökum á vinnustað. Kazuhiro svarar kvörtunum Stevenson með „Ég skil hvað þú ert að segja,“ en mun ekki hafna beiðnum hans upphátt. Stevenson rangtúlkar þetta sem samkomulag og fer í burtu og segir: "Allt í lagi, við erum búnir að leysa það." (Þetta er enn vandamál í japönskum-amerískum viðskiptasamböndum á 21. öldinni!) Að lokum eiga Kazuhiro og Stevenson við sama vandamál að etja: fá verksmiðjuna til að virka snurðulaust, uppfylla framleiðslumarkmið og uppfylla ábyrgð sína gagnvart verkamönnum sem undir þeim eru. Til þess að vinna að þessu markmiði þurfa þeir hver að taka blaðsíðu úr bók hinna. Fjölskylda Kazuhiro að verða „amerískari“ er augljóst dæmi. Athugaðu líka að Stevenson finnst það skrýtið þegar Kazuhiro útskýrir hvernig hann þurfti að biðja starfsmenn sína opinberlega afsökunar á því að hafa brugðist þeim - en samt, síðar í myndinni, gerir Stevenson einmitt það sjálfur. Söguþráðurinn og upplausn þess eru smá kornbolti, en hey, þetta er gamanmynd. Ef þú getur horft framhjá göllum myndarinnar, þá er frábær saga um sjálfsvitund og víðsýni hér.