Farscape er besta sci-fi sýningartímabilið, af einni aðalástæðu, allt sem þátturinn reynir á, gerir það mjög vel. Frá tæknilegu tilliti er tónlistin frumleg og hæfir sýningunni fullkomlega. Tæknibrellurnar eru gnægð og meiri gæði en næstum allt annað sem þú munt sjá í sjónvarpinu þínu. Leiklistin er líka frábær, of margar sýningar nú á dögum nota eingöngu bandarískan leikaramarkað fyrir sýningar sínar. Manstu þegar þú sást The Matrix í fyrsta skipti og þú sagðir, vá hvaðan kom þessi Agent Smith? Það er sama tilfinning og þú færð að horfa á Claudia Black, Anthony Simcoe, Lani Tupu, Virginia Hey, og sérstaklega Wayne Pygram. Þessir Ástralir eru frábærir og það kemur í gegn í þessari frábæru sýningu. Söguþráðurinn er með ólíkindum. Það næsta sem mér dettur í hug er Babylon 5 í shadow wars þáttunum, en þetta toppar jafnvel það. Það er algjört æði að fá að horfa á alla þættina í röð aftur, ranghala mannleg samskipti persónanna eru vel handrituð og flutt. Söguþráðurinn í heild er bæði frumlegur og rækilega skemmtilegur. Mig klæjar alltaf í næstu sýningu. Grínþættirnir eru fyndnir, dramaþættirnir snertandi og hasarmyndirnar eru spennuþrungnar. Í upphafi annarrar seríu voru frábærir grínþættir sem fengu mig til að hlæja upphátt, eitthvað sem gerist sjaldan þegar ég horfi á sjónvarp sem er ekki South Park, Sealab 2021 eða Seinfeld. Dramatíkin er enn erfiðari, hvort sem Crichton er að hitta móður sína eða persónurnar standa frammi fyrir dauða sínum, allt er gert af hjarta og ákafa. Að lokum segir sig sjálft að hasarinn er toppur. Þetta er vísindaskáldskapur. Ef þú ert aðdáandi vísindaskáldskapar að minnsta kosti, ef þú hefur yfirleitt gaman af góðu sjónvarpi, ef þér líkar við góðan raðmyndasögu, þá skuldar þú sjálfum þér að horfa á Farscape. Ó, og Ben Browder á.