Ég sá þessa mynd þegar hún kom fyrst út. Minningin um hversu slæmt þetta var hefur fylgt mér í næstum fjörutíu ár. Ég vildi ekki treysta mínum eigin tilfinningum um myndina þegar ég sá hana, svo ég ráðfærði mig við kvikmyndagagnrýni sem birtist í stóru stórborgarblaði daginn eftir - viðhorf staðfest, gagnrýnandi skrifaði að myndin væri ósamhengislaus, óleysanleg og óhugsandi. . Smá rannsókn leiðir í ljós að framleiðandinn var eiginmaður stjörnunnar Leslie Caron, þannig að keimur frændhyggja gefur til kynna upphafið að þessari hræðilegu mynd. Listi myndarinnar yfir marga hæfileikaríka leikara - Caron, Warren Oates, Scatman Crothers, Gloria Grahame og James Sikking meðal annarra - bendir til þess að hún gefi nokkur fyrirheit. En dauða þessarar myndar má rekja til hræðilegs handrits hennar. „Leyndardómurinn“ sem um er að ræða er svo óljós og svo lítið opinberaður í gegnum myndina að áhorfandinn er ráðvilltur frá vettvangi til sviðs. Kvikmyndin virðist klofna á milli þess að vera leynilögreglumaður og njósnatryllir, en kemst aldrei á eitt eða neitt. Spennutilfinningin er algjörlega fjarverandi. Aðalpersónurnar sætta sig við að leika þurrar, tilfinningalausar týpur á þann hátt sem vekur enga samúð. Kvikmyndatakan er gangandi. Niðurstaðan er sú að áhorfandinn missir áhugann á persónunum, söguþræðinum og að lokum myndinni sjálfri. Ég er lítið hissa á því að það sé ekki hægt að kaupa neina útgáfu af þessari sorglegu mynd. Ég vona að ef TCM finnur útprentun af þessari mynd og sér sig knúinn til að sýna hana að hún sé örugglega felld niður í 4:00 að morgni.