... og serían leyfir þér að gleyma öllu því. Ég er um það bil þremur árum eldri en krakkarnir sem sýndir eru í seríunni. Fæddur árið 1958, lærði ég að keyra í fyrsta bensínskorti og fékk mitt fyrsta starf eftir útskrift eftir háskóla í seinni bensínskorti árið 1979. Á áttunda áratugnum var sannarlega hræðilegur tími til að vera ungur - verðbólga, að keppa um lágmark eftir skóla. -launastörf með uppsagnum þrjátíu og eitthvað, hræðileg tónlist, verri föt. Það fyndna er að þessi sería hunsar ekki neitt af þessu og tekst samt að láta sjöunda áratuginn líta út fyrir að vera skemmtilegur, jafnvel fyrir okkur sem eru nógu gömul til að vita betri. Það nær að horfa beint í augun á áttunda áratugnum - fullkomið með ósviknum fatnaði - og fylla þó sýninguna af vonargleði æskunnar og því sem gerir framhaldsskóla- og háskólaárin bæði að bestu og verstu tímum. Svo eru það foreldrarnir. Ungu elskendurnir tveir í þættinum - Eric Forman og Donna Pinciotti - eiga sannarlega hræðilega foreldra með besta hug. Foreldrar Erics, Red og Kitty, eru ekki nákvæmlega June og Ward þó þau séu hefðbundin í áratuginn. Þeir tákna það sem gerðist þegar sjöunda áratugurinn náði loksins úthverfum á áttunda áratugnum. Foreldrar Donnu eru tvær manneskjur sem hafa beðið eftir því að sjöunda áratugurinn láti sjá sig allt sitt líf til að gefa skrýtni sína lögmæti. Vinir Erics, Fez, Kelso og Jackie, leggja út í hópinn sem táknar nördaskap, vel meinandi vanhæfni og snobb í sömu röð. Hyde er óvenjulegur unglingur fyrir þátt um úthverfin, en hann er að miklu leyti fulltrúi einhvers sem þarf að spila spilin sem hann fékk, jafnvel þegar þessi spil eru gefin af að mestu fjarverandi og vanrækslu foreldra. Ég mæli eindregið með öllum átta árstíðunum þó svo að þáttaröð átta tefji svolítið vegna fjarveru Erics.