Fyrir þessa útgáfu hafði Neil LaBute þetta að segja um frumritið frá 1973: "Það kemur á óvart hversu margir segja að þetta sé uppáhalds hljóðrásin þeirra. Ég er eins og, komdu! Þér líkar kannski ekki við það nýja, en ef það er uppáhalds hljóðrásin þín. , Ég veit ekki hvort ég *vil* að þér líkar myndin mín.“ Neil, eitt orð. Þú gætir viljað setjast niður fyrir þetta líka; eins og Summerisle lávarður segir, þá gleypa höggin miklu betur með beygðum hnjám. Sjáðu, Neil, málið með frumritið er að hljóðrás Paul Giovanni er eitt það frægasta við það. Kvikmyndagerðarmennirnir sjálfir telja þetta sýndarsöngleik. Ásamt Richard og Danny Thompson, og Bert Jansch, kom það nánast af stað Folk New Wave 1970. Að grafa undan því er svipað og að ímynda sér Jaws án John Williams. Eða The Buddy Holly Story án Buddy Holly. Útkoman er ein hrífandi hrokafyllsta og tilgangslausasta endurgerð breskrar sértrúarsöfnuðar frá Get Carter eftir Sly Stallone. Upprunalega myndin hafði greinilega skilið Nicolas Cage „í truflun í um tvær vikur“. Svo truflaður, í þessum tveggja vikna glugga, að hann varpaði fram hugmyndinni um að endurmynda eina af blæbrigðaríkustu myndum um baráttu milli trúarbragða sem unnin hefur verið fyrir rithöfundi og leikstjóra sem áður var þekktur fyrir algjörlega ólúmskar lýsingar sínar á karlkyns chauvinisma. Þetta er eins og einhver stofuleikur: hvað myndirðu fá ef Sam Peckinpah tæki á móti Bambi? Eða Gaspar "Irreversible" Noe endurgerði Love, Actually?(Reyndar langar mig að sjá það). Því miður tók einhver þennan stofuleik alvarlega: Það eina sem LaBute hefur tekist að gera er að rífa út kjarna frumritsins á meðan hann söðlaði um hann með eigin grimmdarlausu kynlífsstríðsuppteknum sínum. Eftir að hafa mistókst að bjarga lítilli stúlku og mömmu hennar úr banvænu bílslysi, var þjóðvegavörður Cage. spírast í lyfjaform. Síðan fær hann bréf frá fyrrverandi unnustu Willow Woodward (þessi snýst um nafnahyllingar fyrir hrós), sem nú býr á einkaeyjusamfélaginu Summersisle sem auka s' stendur fyrir "ofalaust" og vill að Edward hjálpi til við að finna týndar dóttir Rowan. Sumarsisle, það kemur í ljós, er kvenkyns sambúð, hugsuð sem griðastaður fyrir kúgað kvenfólk og flóttamenn frá nornaréttarhöldunum í Salem. Hér fylgjast matriarcharnir eftir Olde háttum, og fáu karldýrin eru næstum mállaus kynmúl. Þetta er eins og Lilith Fair í stórum stíl. Helsta útflutningsvara Summersisle er hunang táknrænn og bókstaflegur höfuðverkur fyrir Edward, þar sem hann er með ofnæmi fyrir býflugum. "Býflugnaræktendur!" hrópar Edward. "Þeir virðast vera alls staðar á þessari eyju!" Jæja, það er líklega vegna þess að helsta útflutningsvara Summersisle er hunang. Á meðan hann rannsakar hann heyrir Edward af væntanlegu Mayday helgisiði sem kallast „tími dauða og endurfæðingar“. Hann uppgötvar að uppskera fyrra árs mistókst; deyr næstum af býflugnastungum; og kemst að lokum að þeirri niðurstöðu (niðurstaða sem óneitanlega gæti ekki verið augljósari ef heimamenn hefðu húðflúrað tímatöflu atburða á handarbakið á honum) að Rowan verði brenndur lifandi í heiðnum sið til að tryggja ríkulega uppskeru. Hann hittir líka Býflugnadrottningu býflugnabúsins, systur Summersisle (Burstyn), sem hefur sínar eigin áætlanir fyrir hann sem tengist samnefndum Wicker Man: "Dróninn verður að deyja." Í fyrsta lagi góðu fréttirnar: allar áhyggjur Cage yrði fluttur úr logandi kjálkum Wicker Man á síðustu stundu með flota af svörtum CIA þyrlum sem hægt er að leggja til hvílu: hann skálaði. Það er um það bil fyrir góðu fréttirnar. „Þetta er saga þar sem kaflarnir voru vandlega skrifaðir“ segir Burstyn með háleitri kaldhæðni. Þrátt fyrir að viðhalda grunnforsendu kattarins og músarinnar (og túlka leturgerð), þá er það sem eftir er undirlagt frumritið sviðna jörð. af frjálsum vilja og síðast en ekki síst, var mey; hin fullkomna fórn. Í því að draga úr málum til kynferðislegrar, öfugt við trúarlega valdabaráttu, býður LaBute fram fátækustu undankeppnina fyrir uppskerufórn. Þegar Cage er búinn að komast að því að hann var agnið, gæti þér satt að segja ekki verið meira sama. Og Cage er eitt af því versta í þessu; töfrandi asni arsewit sem tungan virðist aðeins of stór fyrir munninn. „Guð minnst“ stynur hann eftir að hann hefur ofskynjað drukknaðan Rowan, með allri andlegri kvöl manns sem hefur stillt morgunvekjarklukkuna sína hálftíma of snemma. Maður vonar að það sé oft að treysta persónu hans á pillur sem hefur dregið hann í þetta ástand til skiptis þreyttur, síðan fullur af preppy, yfirþyrmandi vim. Ef svo er, þá er það fín lýsing á óþekktri greindarvísitölu sem er bætt við þunglyndislyfjum. Ef ekkiþar er ekki hægt að hugsa um það. Eins og Willow er Beahan með undirskálina álíka hræðileg og setur fram línur sínar eins og hún sé í samkeppni við Cage um hálfhjartaða afhendingu. Þó Burstyn skorti algjörlega kvikasilfursógnina til að sannfæra. Hver er hræddur við Naomi Wolf? Sérhver þáttur sem gerði upprunalega frábæran kærleiksríkar og nákvæmar lýsingar á þjóðsiðum, snjallt tónspili, samræðurnar (hinu glæsilega "Þú gerðir það fallega!" hefur verið skipt út fyrir frekar minna aðlaðandi "Þú gerðir það frábærlega!" Whoah, náungi!) hefur verið skipt út fyrir hvikandi spennumynd kynjanna með einstaka hruni. Nefnilega veltandi konur; þetta er LaBute mynd, þegar allt kemur til alls. Cage's Sister Beech bashing er bara einn af vandræðalegri þáttum; getulausir litlir karlmenn munu tuða af fögnuði yfir því hvernig þessir hógværu hippaskvísur fengu loksins það sem var að koma til þeirra, hyuk hyuk. Í lokakóðanum sér allt rotið ruglið hrynja undir þunga tegundar klisju: á bar hlaupa tveir krakkar inn í nokkrar Summersisle meyjar í strandleyfi, daðrandi að veiða ferska píslarvotta. Á því augnabliki sem vel heppnuð er upptaka þeirra býst maður hálfpartinn við því að konurnar snúi sér við og gefi ýkt blikk og þumalfingur upp að myndavélinni. Eitt enn: áhugasamir áhorfendur á lánstraust hafa ef til vill tekið eftir því að kvikmyndir eru með óvenju mikið magn framleiðenda ( allt að 10) hafa tilhneigingu til að vera Not Much Cop. The Wicker Man hefur alls 18 framleiðendur.