Þó ég sé hrifinn af Kurt Vonnegut hef ég ekki sérstakan áhuga á njósnasögum og þekkti ekki þessa. Eina ástæðan fyrir því að ég horfði á hana var Nick Nolte, sem er einn af mínum uppáhaldsleikurum síðan ég sá "Breakfast of Champions" og "Hotel Rwanda". En myndin kom mér skemmtilega á óvart. Auðvitað var Nolte frábær en söguþráðurinn líka. Það var tiltölulega lítið af pólitískum flækjum og miklu meira einblínt á siðferðisspurninguna: með því að lesa gyðingahatur útvarpsskýringar hans með földum leynilegum skilaboðum til Bandaríkjamanna, stuðlaði hann í raun að almennri afstöðu Þjóðverja (og eins og síðar kemur í ljós, Bandaríkjamenn) gagnvart gyðingum eða Hitler. Hvort vegur þyngra, þjónusta hans við land sitt eða ómeðvitað framlag hans til gyðingahaturs? Vandinn er enn meira áberandi þar sem þessi orð eru aldrei sögð, ekki einu sinni sem frásögn. Howard Campbell Jr. (Nolte) er manneskja sem lærði að fela tilfinningar sínar svo fullkomlega að hann opnar sig ekki, ekki einu sinni í endurminningum sínum. Innri átök slíkrar persónu er nánast ómögulegt að túlka - en með hjálp framúrskarandi leikaraskapar og ljósmyndunar tekst þessari mynd. Það eru aðrir punktar við það, eins og húmorinn eða kaldhæðnisleg notkun rómantískra klisja (eins og lagið White Christmas), sem gerir það mjög ólíkt bandarískum meðalmyndum. Ég mæli með henni fyrir alla sem leiðast Hollywood njósnamyndir.