„National Lampoon Goes to the Movies“ er versta mynd sem gerð hefur verið, en hún hefur jafnvel farið fram úr hinni vitlausu „Plan 9 from Outer Space“. Sú mynd var allavega bara óhæf; Lampoon myndin er aftur á móti bæði óhæf og vond. Einu sinni virtu kvikmyndir gáfur áhorfenda sinna. Þessi heldur hins vegar nöturlegum, rotnandi skrokki upp að andliti okkar -- og reynir svo að nudda nefið í honum. Annar gagnrýnandi á þessari síðu skrifaði að einu góðu þættirnir í myndinni séu nektarsenurnar; og ég er sammála, fröken Ganzel og Dusenberry flaka svolítið af holdi, og það er mjög gott hold. En leikstjórarnir virðast ekki átta sig á því að jafnvel T&A þarf góða sögu til að umlykja hana. Það er ekkert af því hér. Á rangan hátt vista kvikmyndaframleiðendur það versta til síðasta. Þriðji þátturinn af þremur er sá ljótasti af tríóinu. Í þessari vinjetttu leikur Robby Benson ungan lögregluþjón sem er ákafur og mætir til starfa á fyrsta degi hans í starfi. Hann er paraður við þreyttan, tortrygginn fornbíl sem Richard Widmark leikur. Í aðeins augnablik er okkur gefið von um að þessi mynd endi með sigri. Vissulega, við höldum, að spunky viðhorf ungviðisins muni bitna á tortryggnum og breyta honum til hins betra. Þess í stað vinnur tortrygginn daginn -- og neista unga drengsins er slökkt að eilífu. „National Lampoon Goes to the Movies“ og heldur beint á klósettið og biður okkur um að fylgja því niður í holræsi. Að nafninu til er þetta gamanmynd. En hvar er húmorinn?