Til að draga þetta saman í hnotskurn, þá olli þessi mynd vonbrigðum og hefði mátt stytta hana um tuttugu mínútur. Leikurinn var undir pari, einu almennilegu leikararnir í hópnum voru Trisha, morðinginn og Molly. Tónlistin var örlítið léleg en passandi og tæknibrellurnar voru allt of ofnotaðar. Sagan/handritsskrifin voru léleg, óþarfa pyntingar/rómantískar senur voru dregnar allt of lengi á langinn og svekkjandi endir. Byrjun myndarinnar var frekar hæg, falsútlitið var lítið áhugavert. Trisha kom í húsið og það var einhver forsenda fyrir góðum söguþræði. Trisha byrjaði að fá ógnandi símtöl, sem jók spennuna. Þessi augnabliks spenna, besti eiginleiki myndarinnar byrjaði að byggjast upp, en svo hrundu vinirnir á staðinn og eyðilögðu alla mögulega spennu/hrylling í myndinni. Söguþráðurinn verður síðan þrjóskur héðan í frá. Efnafræði kviknar á milli hjónanna tveggja og þá rífur morðinginn Frank og hina stúlkuna af. Þetta atriði var dregið á langinn og óþarft. Morðinginn gerir síðan leið sína til Trisha og bindur hana. Það er ofgert pyntingaratriði sem stendur yfir í að minnsta kosti tíu mínútur of lengi. Þar sem þetta er illa gert er þetta alls ekki skemmtilegt og það leiðist meira en áföll. Í stuttu máli þá hljóma fyrstu þrjátíu mínútur þessarar myndar lofandi en síðan illa skrifaðar samræður og almennur söguþráður eyðileggur þessa mynd.3/10.