Í fyrsta lagi langar mig að leiðrétta aðra umfjöllun um þessa mynd sem sagði að síðasti söngleikurinn til að vinna Óskarsverðlaunin fyrir besta myndin hafi verið 'Gigi' árið 1958. Þetta eru rangar upplýsingar eins og 'West Side Story' vann árið 1962, 'My Fair Lady' vann árið 1965 og 'Sound of Music' vann árið eftir það. Sem sagt, þessi mynd er alveg frábær! Sagan úr skáldsögunni hefur verið breytt nokkuð, en það er meira vegna takmarkananna sem þeir höfðu á sviðinu að þeir breyttu bara ekki aftur fyrir kvikmyndaða útgáfu. Hins vegar er mér sama. Reyndar finnst mér öll framleiðslan flæða betur en skáldsagan gerir. Mér finnst gaman að Nancy taki Oliver með sér í brúna og sé drepin þar í stað þess að vera seinna í íbúðinni. Það eru fíngerðu hlutirnir í þessari mynd sem fá mig til að hlæja. Ég elska augnablikið sem herra Bumble og frú Bumble byrja að koma út í upphafi frá bankastjóraskrifstofunni. Undirstrikið fyrir þá stund er ljómandi. Þrír uppáhalds leikararnir mínir í þessari mynd voru Jack Wild, sem leikur besta Dodger í hvaða kvikmyndaútgáfu sögunnar sem er, Ron Moody, fjörugur og gamansamur Fagin (þessi persóna er útfærð miklu betur en hann er í bókinni) og Shani Wallis, sem er sterkasta og erfiðasta útgáfan af Nancy. Eina ástæðan fyrir því að ég gef þessari mynd 9 í stað 10 er vegna tveggja stóru framleiðslunúmeranna sem eru „Concider Yourself“ og „Who Will Buy“. Ég hata alltaf þegar kóreógrafían í söngleikjum átti að líta út eins og fólk sem stundar hversdagsleg störf og störf. Það lítur hræðilegt og cheesy út, sérstaklega þegar þeir eru að dansa á London Meat Co. Þeir hefðu bara átt að gera venjulega dans fyrir þessar senur. Hins vegar er þessi mynd sjaldgæfur fjársjóður sem mun fylgja okkur, vonandi, að eilífu.