„Boogie Nights“ notar söguhetju sína, Dirk Diggler, sem myndlíkingu fyrir uppsafnaða frægð frá áratug í skammarlegri fortíð Ameríku, sem samanstóð af óvæntri aukningu í klámi, sem leiddi af sér gnægð spilltrar æsku. Aðalpersóna þess fær að láni einkenni frá ýmsum ósviknum leikurum, sem tengist sjálfum sér í mörgum ólöglegum málum sem frægt fólk í Hollywood hefur pælt í og ​​alltof oft misnotað af blöðum. Það virðist eins og hávaxin saga sem gæti birst á E! Sönn Hollywood Story sérstök. Fíkniefni, kynlíf og ofbeldi -- ameríski draumurinn. En það sem fer upp verður að koma niður, og því stærra sem það er, því erfiðara fellur það. Draumar Dirks Diggler eru miklir, sem og önnur dýrmæt eign á líkama hans. Dirk heitir réttu nafni Eddie Adams, Kaliforníubúi sem dreymir um að verða stjarna. Hann trúir því að Guð gefi hverjum einstaklingi á jörðinni einn stóran hæfileika og gjöf hans er frekar óvenjuleg. Eftir að hafa lent í útistöðum við móður sína fer Eddie að heiman og hittir hinn lúmska Jack Horner (Burt Reynolds), fullorðinn kvikmyndaleikstjóra sem býður honum vinnu. Eddie verður á endanum mikil klámstjarna og er fulltrúi fremsta „leikarans“ í flestum myndum Horners. Með nýfengnum árangri er Eddie sagt að hann þurfi að finna upp nýtt samnefni fyrir sjálfan sig og því er Dirk Diggler fæddur. Eddie/Dirk sjálfur er fyrst og fremst byggður á hinni alræmdu klámstjörnu John Holmes, en ævisaga hans var aðlöguð árið 2003 með 'Wonderland'. , sem lék Val Kilmer í aðalhlutverki. „Boogie Nights“ er óumdeilanlega betri af þeim tveimur, sem sannar að hægt er að búa til kvikmyndir um klám án þess að viðbjóða markhópinn: venjulega bíógesti. Myndin gerist árið 1977, tímabil listræns kláms -- kvikmyndagerðarmenn trúðu því sannarlega að þeir gæti bætt upp fyrir lágpunkta X-einkunna eiginleika með því að bæta við djúpum sögum og dáleiðandi andrúmslofti. Á vissan hátt útfærir leikstjóri myndarinnar - Paul Thomas Anderson - mjög listræna nálgun á verkefnið, sem leiðir af sér tilefnislausa og listræna kvikmynd um tímabil í sögu Bandaríkjanna þar sem smuts var í raun bæði tilefnislaust og listrænt. Stíll Andersons er svo djúpur og svo áberandi að okkur líður fljótt eins og við séum að endurupplifa tímabilið af eigin raun. Það líður ekki augnablik þar sem við erum ekki sannfærð um tímabilið sem fjallað er um í myndinni. Allir voru ekki ánægðir á tökustað 'Boogie Nights'. Fyrir tökur leitaði Anderson ítrekað til Reynolds og bað hann margoft að leika hlutverk Horner. Að lokum samþykkti Reynolds, en hélt því fram að myndin væri hræðileg og versta hlutverk ferils síns, afneitaði henni opinberlega, áður en hann var tilnefndur til Óskarsverðlauna í aukahlutverki og þagði skyndilega. Ári áður hafði Anderson lent í titildeilum vegna Sydney/Hard Eight. Hann valdi síðarnefnda titilinn fyrir mynd sína og New Line Cinema taldi að sá fyrrnefndi væri seljanlegri. Hann tapaði í rauninni baráttunni og Anderson forðaðist skynsamlega titildeilur að þessu sinni með því að setja orðin „boogie nights“ inn í myndina sína í gegnum munn persóna. Fastagestir Paul Thomas Anderson eru hér, sem og heill úrvalshópur nýliða. Til að nefna nokkrar af þekktari stjörnunum: John C. Reilly, Phillip Seymour Hoffman, Luis Guzman, William H. Macy, Heather Graham og Julianne Moore. En öll myndin jaðrar í meginatriðum við Mark Wahlberg, sem Eddie, sem er furðu sannfærandi í hlutverki sínu. Wahlberg, sem áður var þekktur fyrir söngferil sinn og vonbrigði í Hollywood, hefur alla nauðsynlega eiginleika til að túlka slíka persónu. Þetta er besta hlutverk hans til þessa. Anderson veit hvernig á að töfra áhorfendur sína og ná fullri stjórn á hverri senu. Þegar Jack Horner hittir Eddie fyrst notar Anderson stjörnur í bakgrunni, merki um það sem koma skal, og falinn táknmynd eins fínn og hún getur verið. Upphafsatriðið er þrjár mínútur, langt rakningarskot sem fylgir Jack og Amber inn á næturklúbb, þar sem flestar persónurnar eru fyrst kynntar. Það minnir mig á umræðurnar um að fylgjast með myndum í „The Player“ eftir Robert Altman -- það virkar svo frábærlega í Boogie Nights og er fyrsta vísbendingin um að Anderson viti hvað hann er að gera á bak við myndavélina. Stíll hans er hraður í líkingu við Martin Scorsese, þar sem skot renna nokkuð hratt í kring en virðast aldrei flýtt. Tilviljun vísar Anderson til tveggja klassískra Scorsese mynda -- loka De Niro spegilræðuna úr 'Raging Bull' og næturklúbbsenuna úr 'GoodFellas'. Anderson er ungur, vaxandi leikstjóri sem er ótrúlega þroskaður í sögu og leikstjórn, þrátt fyrir aldur. Fyrsta kvikmyndin hans í fullri lengd, 'Hard Eight', var áberandi vitur og hrífandi, er 'Boogie Nights' enn frekar. 'Boogie Nights' hófst sem ástarviðleitni fyrir reikning Paul Thomas Anderson. Eftir að hafa tekið upp hina óvenjulegu Hard Eight árið 1996, er mynd Andersons raunsærri að svo öfgum að hún virðist næstum ósvikin. Boogie Nights lífgar upp á okkur með tilefnislausu efni sínu, sem jaðrar stundum á mörkum kláms, bara það er miklu flóknara en slíkt rusl. Þetta er ljómandi, dásamlegt nútíma meistaraverk sem er jafn nöturlega skýrt og það er villt og stílhreint. Án efa besta mynd Andersons og meðal stærstu – og mikilvægustu – verkefna síðasta áratugar.