Var einmitt að fara að sjá Monster Man í gær. Það var búið að vera löng bið og eftir mikla eftirvæntingu og uppbyggingu er ég ánægður að segja að þetta hafi gengið í gegn og stóðst væntingar mínar á öllum stigum. Það er að vísu ekki hægt að búast við of miklu af því að heyra söguþráðinn, en eftir að hafa lesið nokkrar umsagnir um hana var ég himinlifandi. Ég meina, hvaða ruslaaðdáandi myndi ekki vilja sjá grínmynd um brjálaðan innræktaðan hik sem er að slá fólk niður með tilbúnum skrímslabílnum sínum? Ég bjóst við að blandast milli Road Trip og The Hills Have Eyes og fékk svo miklu meira. Þetta var hryllings gamanmynd sem virkaði í raun. Kvikmyndaframleiðendurnir höfðu rétt fyrir sér þegar kom að því að fá þig til að grenja og fá þig til að grenja af hlátri á sama tíma. Hrós til Michael Davis fyrir að hafa lagt sig allan fram með glóðina og ýtt undir umslagið með sjúklega húmornum. Leyfðu mér að nefna aðeins nokkrar ástæður fyrir því að ég elska þessa mynd svo mikið: Í fyrsta lagi er sagan. Það hefur verið gert til dauða í svo mörgum öðrum myndum. Háskólastrákur fær veður um að æskuástand hans sé að gifta sig. Hann, sem er 25 ára meyjan sem hann er, hoppar upp í Vista Cruiserinn sinn og ákveður að fara í ferðalagið til að játa ást sína, í von um að hún falli yfir hæðirnar og allt þetta góða jive. Falinn í aftursætinu á stationbílnum sínum er góður félagi Harley. Harley er hávær, fyrrverandi vinur, sem hlær og talar eins og Jack Black í High Fidelity. Þú getur ekki annað en líkað við gaurinn, en ef hann væri vinur þinn í raunveruleikanum, þá þyrftirðu að hafa boltakylfu við höndina (hlæja allt sem þú vilt, en hefur þú einhvern tíma verið laminn?) til að halda honum í skefjum. Þannig að hann er vægast sagt aðeins í ógeðslegri kantinum, en þú getur sagt að hann er tryggur vinur, innst inni... Allavega, þeir eru á leiðinni og þegar þeir stoppa á bar, gera þeir heimamenn illvíga . Nú er verið að elta þá af leðurklón í skrímslabíl. Það er það. Já, á leiðinni sækja þeir svakalegan ferðamann en ég er of latur og hungur til að fara í það núna... svo horfðu bara á helvítis myndina. Annað sem ég elska var húmorinn. Þessi var með sjúkasta hlátur nokkurrar myndar síðan Cabin Fever. Hversu ruglað er það bara? Jæja, ég mun ekki einu sinni fara inn í allt kattaatriðið og varðandi "lík burrito" hlutinn, þá læt ég það líka eftir meyjaaugum þínum. Barinn sem var fullur af aflimum var nokkuð truflandi og þessi strákur sem leit út eins og John Turturro truflaði mig líka. Harley, þó að hún sé algjörlega andstyggileg frat-boy týpa, getur virkilega slengt af sér einfóðrunum. Elska klossana, by the way. Mig vantar nýtt par..GORE. Þessi hellir því á sig þungt. Á meðan fyrsti klukkutíminn leikur sem heilabiluð vegamynd, þá snýst síðasti þriðjungurinn um blóð og þörmum. Ef myndin hefði ekki haldið svona léttum tóni út í gegn þá hefði hún verið svolítið truflandi, en þegar maður sá hvernig þetta var allt leikið til hláturs er ekki hægt að trufla þig. Ef þú ert enn kominn í sætið þitt þegar það kemur, muntu líklega sjá húmorinn í því líka, en í alvöru talað, það voru fötu og fötu af rauðu efni. Það var mikil söguþráður sem ég SÁ EKKI koma og þegar inneignin rúllaði var ég alveg sáttur. Ég hafði fengið nákvæmlega það sem ég kom fyrir og ég er mjög ánægður með að hafa keypt það. Líkt og Cabin Fever mun hún fá mikla endursýningu. Útlit myndarinnar var framúrskarandi. Það var þetta vísvitandi ódýra útlit sem fékk allt til að öskra seint á níunda áratugnum og ég elskaði ýktu litina. Það er augljóst að Monster Man var gert á tiltölulega lágu kostnaðarhámarki, en líkt og Cabin Fever (því miður held ég að bera þetta tvennt saman) virkar það í raun í þágu myndarinnar. Cabin Fever var heiður til 70s frábærra, þetta var 80s svarið við því. Svo taktu það fyrir það sem það er þess virði. Ekkert CGI hér. Þetta er það sem við þurftum öll. Ég er ekki alveg viss um hvers vegna það fékk ekki bíóútgáfu því þetta er allt sem Jeepers Creepers EIGI að hafa verið. Þakka guði fyrir Lions Gate.