Það sem ég bjóst við: Frekar ömurleg, of staðalímynduð lýsing á íþróttabrjáluðum gaur og álíka léleg staðalímynd af stúlkunni sem líkar við hann en þjáist á meðan hún er annar banani fyrir ofur kappsamlegan stuðning hans við uppáhalds íþróttaliðið sitt. Það sem ég fékk: Jafnréttissaga þar sem bæði strákur og stelpa endar með því að viðurkenna - fyrir sjálfum sér og hver annarri - að þau hafi hvor um sig ástríður í lífi sínu en getur þó hvor um sig fyrirgefið öðrum til að bjarga ástinni sem þau deila. og frábær frammistaða þessi saga virkar! Barrymore er klassískt Barrymore: þessi fullkomna blanda af sætu, sterku og yndislegu. Við búumst við því frá henni og hún skilaði af sér. En Fallon kemur skemmtilega á óvart í þessari mynd. Hann færir hlutverkið hina fullkomnu blöndu af íþróttahnetum ásamt þakklæti fyrir venjulegum hlutum í lífinu, eins og að hugsa um börnin og kærustuna sína. Fallon skilar línum sínum með fíngerðri fullkomnun. Hann getur verið umhyggjusamur ("Þú hljóp bara yfir völlinn fyrir mig!") og í sömu andrá blindað af ást sinni á Rauðsokkunum ("Hvernig fannst grasið? Svolítið svampað?") á sama tíma. Lýsing Fallons „gerði“ myndina. Vonandi markar þessi mynd upphafið á betri kvikmyndaferil fyrir Fallon, eitthvað umfram yfirgengilegan skoplegan húmor sem er dæmigerður fyrir SNL-alums (þ.e. Will Ferrell). Í stuttu máli, mynd sem hefði getað orðið fórnarlamb staðalímynda karlkyns vs. kvenpersónur hækkuðu yfir þessar takmarkanir og gáfu stanslausar skoplegar línur, flestar sendar af snilldar næmni af Fallon. Hey, ég sá þetta með konunni minni - ekki hafnaboltaaðdáanda - og hún elskaði þetta eins mikið og ég. Það er hvorki "Guy Flick" né "Chick Flick". Þetta er æðisleg mynd til að hlæja. Farðu og sjáðu það!