Sennilega það eina sem fékk myndina upp í fjóra fyrir mig er sú staðreynd að ég elska Peter Falk. Einn af stóru túlkunum í heiminum á brjáluðu vanhæfni. . . og samt er hann eitt af einu akkerinu sem kemur í veg fyrir að þetta sé óskipuleg hörmung. Sem Pops Romano veitir hann virðulega blöndu af glæpaþokka og beinskeyttri manneskju í oflætisheimsku Chris Kattan. Virðingarverður frammistaða er einnig í boði Richard Roundtree sem áreitna yfirmannsins, Vinessa Shaw sem hæfileikaríkrar kvenkyns FBI fulltrúa sem hoppar hausinn af glerlofti og Fred Ward sem ráðgjafi Falk og Benedict Arnold. Söguhugmyndin hefur í raun nokkra frábæra möguleika og í hendur ungs Steve Martin eða Chevy Chase, hefðu getað reynst frábær grínfarartæki. Kattan, sem virðist tilbiðja Ernest eða Pee Wee Herman, býður bara upp á ruglaðan sóðaskap. Því miður, Peter Berg og Chris Penn, sem túlka óhæfa bræður hans, eru báðir langt undan við sannaða getu sína. Það eru mjög fyndnar senur, en þær eru allt of fáar og aðskildar af allt of mörgum leiðinlegum. Það sem ég sakna svo sannarlega hér er það sem laðaði mig alltaf að Leslie Neilsen myndunum. Það er ekkert "annað stig" af vitsmunum sem hjóla yfir snærið. Engar menningarlegar tilvísanir sem aðeins fullorðna fólkið fær. . engin tvískinnungur. . það er bara kjánalegt. Og, við the vegur, þetta þýðir ekki allt að ég sé að mæla með því fyrir 9 ára barnið þitt, því vonandi hafa þeir betri smekk og minni hrifningu af sumum líkamshlutum og starfsemi þeirra.