Ég fékk slæma tilfinningu þegar tíu sekúndur voru liðnar af myndinni þar sem par af ofvirkum tumbleweeds (sennilega afgangur af slæmum vestra) blés yfir atriðið. Slæma tilfinningin jókst tíu sekúndum síðar þegar ókunnugur ókunnugur, sem skyldi opna, breyttist í mannfórn án sýnilegrar ástæðu, lækkaði baksýnisspegilinn sinn til að sjá skugga í aftursætinu. Næstu fimm mínúturnar á upphafsútgáfunni erum við meðhöndluð með upptöku af bílnum sem vaggar fram og til baka og aðeins dramatísk gerð fyrir sjónvarpsmyndatónlist upplýsir okkur um að morð sé að eiga sér stað, ekki að gera út. Næstu 27 eða svo klukkutímana erum við meðhöndlaðir með tveimur fávita geðveikum sem af einhverjum ástæðum virðast tilneyddir til að keyra saman í gegnum eyðimörkina suðvesturhlutann, fara á eftir öðrum eins og heilabilaðir Abbot & Costello. Jafnvel með "sjokkandi" útúrsnúningunum í lokin, erum við bara látin hrista höfuðið og velta fyrir okkur hvort framleiðendurnir og leikstjórinn/höfundurinn skammist sín eins og þeir ættu að gera fyrir að búa til þessa ósamræmdu, ósamstæðulausu vitleysu.