Þessi mynd olli mér miklum vonbrigðum. Leiklistin er ömurleg. Ótrúlegt. Og það snýst um leikara. Sagan er ótrúlega augljós: Hópur sjálfstæðra leikara setur upp ástríðuleik og aftur á móti byrja þeir að lifa út líf persónanna sem þeir leika. Ég hef horft á mikið af kvikmyndum undanfarið, þökk sé Netflix, og þetta er sú fyrsta sem ég hef ekki horft á alla leið í langan tíma. Mér fannst ég þurfa ekki að sjá fyrir endann; við þekkjum öll endalok þessarar sögu. Fyrir suma virðist þessi "nútímavæðing" guðspjöllanna annaðhvort helgispjöll eða upplýsandi. Ég get ekki talað við neitt af þessu þar sem ég er ekki alinn upp í kristinni kirkju. Sem sagt, ég er alinn upp í Bandaríkjunum og bý í sífellt kristinni menningu. Ég er nógu forvitin um Jesú og um nútímavæðingu trúarinnar, með góðu eða illu. Ég hef ekki séð útgáfu Mel Gibsons, en ég býst við að þeir sem líkaði við þá muni líka við þessa, nema þeir íhaldssamustu. Ég vildi bara að þetta væri betri mynd. Margir þessara dóma lofa leikstjórn Arcand og sérstaklega kvikmyndatökuna. Mér líkaði hvorugt. Myndin sjálf er frekar prúð og prédikandi. Ég trúði ekki persónum persónanna og ég tók aldrei þátt í lífi þeirra á skjánum. Leikritið í leikritinu er mjög gamaldags og myndi, held ég, ekki bera sitt eigið vægi í rauntímaframleiðslu. En það er fyrir utan málið. Það sem ég virkilega þurfti til að þetta virkaði hefði verið sterkari þróun persónanna og söguþráðurinn til að styðja við þær heimspekilegu og guðfræðilegu spurningar sem myndin myndi vilja fjalla um. Og tónlistarvalið er augljóst og ófrumlegt. Það voru tvö dæmi um þetta sem koma auðveldlega upp í hugann. Í fyrsta lagi er endurgerð dæmisögunnar um að Jesús hafi rekið lánveitendurna úr musterinu: aðalleikarinn, sem hefur fallið fyrir konunni sem mun leika Magdalenu og sem er líka fyrirsæta og dansari, verður reiður yfir því að þurfa að niðurlægja sjálfa sig með í áheyrnarprufu fyrir auglýsingu (með vondum framleiðanda og fullt af pössandi karlmönnum í áhorfendum) með buxurnar af. Hann ruslar staðnum og rekur þá alla út. Ég býst við að þetta sé það stig sem myndin vill ná. Rómantíkin á milli þessara tveggja er algjörlega handahófskennd og alls ekki tilfinningalega gerð og atriðið er leikið eins og framhaldsskólaútgáfa af Death of a Salesman, þ.e.a.s. ekki vel. Vinsamlegast hættu að berja mig í hausinn með þessari háðulegu "þýðingu". Hitt er sambandið á milli hinnar kvenkyns aðalhlutverksins og prestsins sem hefur beðið þær um að gera leikritið og snýst að lokum gegn þeim og svíkur þær til hinnar spilltu kirkju í dag. Hvers vegna. Af hverju sefur hún hjá þessum gaur. „Þetta veitir honum svo mikla ánægju og mér svo lítinn sársauka. Æ, heilaga hóran og elskulega gamli hóran. Það virðist vera bara nóg fyrir Arcand að tákna en ekki þess virði að auðga og lífga upp á þessar persónur. Þeir eru að fara í gegnum hreyfingarnar og ég teygi mig í eject-hnappinn. Ekki hika við að afskrifa mig sem leiðindi, þreytta eða bara ekki áhuga. Ekki hika við að horfa á þessa mynd og sjá ástríðuna, í allri sinni fegurð, sorg og innblæstri, flutta sem áhugamennsku og brella. Ekki hika við að fá allar fyrirfram gefnar hugmyndir þínar staðfestar og sjáðu hvaða sneið af listrænni heilindum yfirgefinn fyrir eintóna læti. En ekki segja að ég hafi ekki varað þig við.