Ég er að reyna að finna eitthvað verðmætt hérna. Það besta sem ég get safnað er að Truffaut vildi gera kvikmynd jafn leiðinlega, sársaukafulla, barnalega, pirrandi, órökrétta og heilalausa og upplifunin af því að vera ástfanginn. Ef það var markmið hans, þá tókst honum það, en lausnin á æfingu hans er í raun erfið að horfa á. Það er eitt atriði sem öskrar á skopstæling: Belmondo ber einkenni andlits Deneuve saman við einkenni í landslagi. Allt sem ég gat hugsað um allan tímann væri „jökull“, „ísfleki“, „tveir einmana fiskimenn klæddir herafgangi á frosnu stöðuvatni í Minnesota.“ Eina annað áhugaverða atriðið var upprisa kenningu Buffoons um loftslagsákvarðanir. Hitabeltin eru sett fram sem paradís og hlutirnir versna jafnt og þétt eftir því sem þeir verða kaldari, helvíti er kalvínískt franskt Sviss. Þetta var dálítið fyndið.