Þessi mynd byrjar á A og nær aldrei alveg B. Titill hennar lofar miklu meira en myndin gefur. Hún er yfirborðskennd og uppfull af venjulegum klisjum í sögu þar sem strákur efast um kynhneigð hans. Fólkið er viðkunnanlegt, jafnvel hin skylduglaða týpa. Aðalhlutverkið (Kevin McKidd) fer fram úr sér að svo miklu leyti sem það er ástæða fyrir hann að bregðast við. Það er alltaf þess virði að horfa á Simon Callow, sem leikur lúðan straight, og hann er lang eina ástæðan til að vera áfram með myndina. Samt sem áður verður ruslið um „hugleiðingar“ karla hans eða hvað þær nú eru ákaflega þreytandi á stuttum tíma. Þeim virðist hafa verið hent inn í milda blöndu myndarinnar í misráðinni tilraun til að breyta umgjörðinni og stanslaust aðgerðarleysi. Sama athugasemd á við um virkilega skrýtna og ósannfærandi útilegu. Ekki hafa áhyggjur af því að gera hlé á spólunni svo þú getir fengið þér snarl. Láttu hlutinn ganga; þú munt ekki missa af neinu. Persóna Hugo Weaving er óþarfur. Hann kemur fram í röð með einum af minni leiðunum og hittir ekki einu sinni hina. Niðurstaðan í þeirri röð er ekki útskýrð og fasteignaviðskipti Hugos hafa ekkert með söguna að gera. Myndin er algjör vonbrigði í lokin, því það er engin upplausn. Málið fjarar einfaldlega út og við erum send á lokaeiningarnar. Þetta er millispil án uppbyggingar.