Þegar ég hugsa um opinberunina sem aðalpersónan í "Bubble" kemur að í lok kvikmynda, þá rifjast upp fyrir mér "Machinist" síðasta árs með Christian Bale. Eini munurinn á myndunum tveimur er bókstaflega líkamlegt vægi persónanna. Vanmetin, en þó algjörlega raunsæ lýsing á smábæjarlífi. Titillinn er tilefni til umhugsunar. Kannski erum við, áhorfendur, þeir sem eru í „kúlunni“ þar sem við fáum engar greiðslur í myndunum, sem er lítill 90 mínútna sýningartími. Viðbrögð áhorfenda voru oft sjálfsögð og dómhörð, sem gaf skýrt til kynna hversu fjarlægt fólk getur verið frá því að sjá einhvern þráð mannkyns í persónum svo framandi sjálfum sér. Þessar persónur eru þær sem fólk vísar til sem þær sem settu George W. aftur í embætti annað kjörtímabil. Það er edrú að íhuga hvernig raunveruleikasjónvarp hefur spillt raunveruleikaskyni okkar þegar horft er á áhorfendur hoppa á fætur til að hætta um leið og einingahlutverkið. Þessi mynd hefur sína kosti og verðskuldar að taka tillit til þess sem hún segir ekki beinlínis.