Eftir að hafa loksins tekist að ná í DVD-diskinn af þessari HBO-mynd frá 1997, er kominn tími til að horfa á hana. Þegar ég kláraði það var gamla orðatiltækið "þeir sem geta ekki lært af fortíðinni eru dæmdir til að endurlifa hana" bergmála í huganum. Fyrst sýnd fjórum árum eftir fyrstu sprengjuárás á tvíburaturnana (og fjórum árum fyrir atburðina 11. september) sýnir Path To Paradise röð náinna kynninga, mistaka og opinberra ákvarðana sem leiddu til fyrstu sprengjuárásarinnar á tvíburaturnana. og lærdóminn sem við hefðum átt að draga af þeim. Path To Paradise býður upp á fallegan hóp af trúverðugum leikurum. Peter Gallagher og Marcia Gay Harden fara með hlutverk FBI fulltrúanna John Anticev og Nancy Floyd sem standa ekki aðeins frammi fyrir hryðjuverkaógnunum heldur skorti á opinberum áhuga yfirmanna sinna ásamt starfsbróður sínum í NYPD Lou Napoli (Paul Guilfoyle). Art Malik, Andreas Katsulas, Shaun Toub og Tony Gillan eru meðal þeirra sem skipuleggja og framkvæma árásina sem allir leika hlutverk sín ekki sem hugsanlegar klisjur heldur sem raunverulegt lifandi fólk og gera myndina enn betri fyrir hana. Sérstaklega má nefna Ned Eisenberg sem Emad Salem, maðurinn sem, ef ekki hefði verið fyrir efasemdamenn FBI, hefði hugsanlega getað upplýst um söguþráðinn. Myndin er líka vel framleidd. Þrátt fyrir að vera gerð fyrir kapal finnst mér þessi mynd alls ekki vera lágfjárhagsleg kvikmynd með framleiðslugildi, sérstaklega í tökunum og New York-borg. Heillandi kvikmyndataka myndarinnar gefur myndinni nánast heimildarstíl á stundum. Þegar allir þessir þættir eru sameinaðir handritinu hjálpar það allt til að gefa myndinni tilfinningu fyrir veruleikanum sem gerir atburðina sem eiga sér stað enn meira truflandi. Það sem er mest truflandi við myndina er handrit hennar. Atburðir myndarinnar eru sannir (að frádregnu dramatísku leyfi sem er alltaf nauðsynlegt) og eftir á að hyggja eru þeir gerðir enn meira átakanlegir en þeir hljóta að hafa verið þegar myndin var fyrst sýnd fyrir tólf árum. Myndin sýnir hvernig hópi manna tókst að smygla sprengju inn í World Trade Center. Þeir gerðu það þökk sé skorti á arabísku þýðendum, ríkisstofnunum tókst ekki að miðla upplýsingum hver til annarrar, FBI hunsaði vísbendingar frá heimildarmanni og lögregludeildir gátu ekki fundið vísbendingar. Verra en vanhæfni rannsóknaraðila til að tengja punkta er sú staðreynd að margir af þessum sömu hlutum leyfðu ekki aðeins 9.11 árásunum að eiga sér stað heldur eru í sumum tilfellum (svo sem skortur á þýðendum) vandamál sem halda áfram enn í dag. Enn meira slappt er endirinn sem raunverulega gerðist og lítur allt of spámannlegur út í dag. Path To Paradise er kvikmynd sem ætti að vera ómissandi áhorf í dag. Myndin er ekki bara vel leikin og framleidd heldur kennir hún okkur lexíu sem við hefðum átt að læra fyrr. Lærdómur myndarinnar? Að þeir sem ekki geta lært af fortíðinni séu dæmdir til að endurlifa hana. Ef þú finnur þessa mynd skaltu horfa á hana og læra af henni.