Ég hlusta á Istanbúl, einbeittur, augun lokuð: Í fyrstu er blíður andvari Og laufin á trjánum sveiflast mjúklega; Þar úti, langt í burtu, hringja bjöllur vatnsbera óslitið; Ég er að hlusta á Istanbúl, ásetning, augun mín lokuð. Ég er að hlusta á Istanbúl, ásetning, augun mín lokuð; Þá fljúga allt í einu fuglar hjá, Fuglaflokkar, hátt uppi, með blæ og grát, Meðan netin eru dregin á fiskimiðunum og fætur konu byrja að dunda sér í vatninu. Ég er að hlusta á Istanbúl, ásetning, augun lokuð. Ég er að hlusta á Istanbúl, ásetning, augun lokuð. Stórbasarinn er kyrrlátur og svalur, uppnám í miðju markaðarins, moskugarðar eru fullir af dúfum. Meðan hamar slær og klingja við bryggjurnar Vorvindar bera svitalykt; Ég er að hlusta á Istanbúl, ásetning, augun mín lokuð. Ég er að hlusta á Istanbúl, ásetning, augun mín lokuð; Enn svima af gleðskap fortíðar, A höfðingjasetur við sjávarsíðuna með dúndur bátaskýlum er í fastasvefni. Innan um hávaðann og dúnn sunnanvinda, kyrr, hlusta ég á Istanbúl, ásetning, augun lokuð. Ég hlusta á Istanbúl, ásetning, augun lokuð. Falleg stúlka gengur hjá á gangstéttinni: Fjögurra stafa orð, flaut og söngur, dónaleg ummæli; Eitthvað dettur úr hendi hennar. Það er rós, held ég. Ég er að hlusta á Istanbúl, ásetning, augun lokuð. Ég er að hlusta á Istanbúl, ásetning, augun mín lokuð. Fugl blaktar um pilsið þitt; Á enni þínu, er sviti? Eða ekki? Ég veit. Eru varirnar þínar blautar? Eða ekki? Ég veit. Silfurtungl rís handan furutrjánna: Ég skynja það allt í hjarta þínu sem slær. Ég hlusta á Istanbúl, ásetning, augun mín lokuð.FYRIR ÞIGFyrir þig, samferðafólk mitt, allt er fyrir þig, Nætur eru fyrir þig, dagar eru fyrir þig; Dagsljós er fyrir þig, tunglsljós er fyrir þig; Lauf í tunglsljósi; Dásemd og speki í laufunum, Mýgrútur af grænu í dagsbirtu, Gulur er fyrir þig og bleikur. Tilfinning húðarinnar á lófanum, hlýju hennar, mýkt hennar, þægindi þess að liggja niður; Því að þú ert allar kveðjurnar Og möstrin að vinna í höfninni; Nöfn daganna, Nöfn mánaðarins, Fersk málning á árabátum er fyrir þig Fætur Póstmanns, hendur Potter Sviti á enni, Kúlum skotið á vígstöðvum; Grafir eru fyrir þig og legsteinar, Fangelsi og handjárn og dauðadómar eru fyrir þig Allt er fyrir þig. SJÓNNOSTALGÍA Skip sigla meðfram draumum mínum, Yfir þökin, skip í litaveislu, Og aumingja ég, Þrá eftir sjónum ár eftir ár út, ég horfi og græt. Ég rifja upp fyrstu sýn mína af heiminum Í gegnum kræklingaskel reif ég upp: Grænasta vatnið og bláasta himininn Og rjúkasti klumpfiskurinn... Blóðið mitt rennur enn salt Þar sem ostrurnar rifu húðina á mér. Hvílíkt brjálæðislegt hraðafall var okkar Í úthafið á hvítustu froðu! Froða ber enga illsku, Eins og varir, sem hór með mönnum er engin smán. hafa sagt allt betra en það sem Orhal Veli Kanik sagði um Istanbúl. Um þessa mynd hef ég bara lof. Mjög falleg og yfirveguð kynning á borg og tónlist hennar sem tengdi Asíu, Evrópu og Afríku á einum tímapunkti.