„Class tous risques“ líður eins og afa „The Sopranos“ þegar hann blandar saman glæpamanninum og heimilinu, og að vinarmyndin finnst eins nútímaleg og „Reservoir Dogs“. Jafnvel þótt þessir glæpamenn séu í ástúðlegri flækju við eiginkonur, börn, elskendur. og foreldrar, þeir eru kuldalega miskunnarlausir, og við erum stöðugt minnt á að þeir eru það, sama í hvaða hlýju aðstæðum við sjáum þá líka. Þeir geta ruglað í hári krakka - og síðan skotið hótun með köldu blóði. Lykillinn er tryggð, og karlkyns félagsskapur er fallega miðlað, án þjóðernis- eða stéttastaðalímynda, jafnvel þar sem vefur þeirra fyrri skuldbindinga og endurgreiðslur minnkar í tortryggni og ofsóknarbrjálæði, þar sem gamla klíkan er á ýmsum stigum skilorðs, eftirlauna, út á tryggingu eða inn í nýtt, minna arðbært verkefni. Mikil ásökun er um að senda ókunnugan mann til að framkvæma gamla flóttaatburðarás. Það er hápunktur tilfinninga þegar eiginkonu er sagt að hún sé ekki sú sem glæpamaðurinn er vinur, á meðan nánast eina skiptið sem við heyrum tónlist á hljóðrásinni er þegar hann rifjar upp konu sína. Götumyndir á Ítalíu og Frakklandi eru frábærlega notaðar. , í blindandi dagsbirtu að dimmu vatni og þjóðvegum, frá opnunarstaðnum á par af freðnum ræningjum - sem eru á ferð með eiginkonu manns og tveimur börnum. Harðgerður, brjálaður Lino Ventura fangar skjáinn strax sem glæpamaðurinn. Og seinni þrjóturinn er greinilega tilviljunarkennd viðvera í lífi þeirra, þar sem þeir samræma þjófnaðinn og flóttann auðveldlega, í bílum, rútum, á bátum og mótorhjólum, á auðveldan hátt. Þetta er ekki klisjulega gamli gamli gaurinn sem mildaður er með stóreygða munaðarleysingjanum; þetta eru störf þeirra og fjölskyldur þeirra og þau skerast á skelfilegan hátt. Myndin dregur ekkert úr því að drepa persónur óvænt, beint og sem aukatjón, og ögra samúð okkar með þeim, allt til ósentimentals enda, sem er líklega ástæðan fyrir því að var aldrei amerísk endurgerð. Það virðist svo ferskt að það er ekki fyrr en Jean-Paul Belmondo er kominn inn á næstum þriðjung leiðar inn í myndina, sem lítur svo ósvífandi út sem ungur pönkari, að maður áttar sig á því að þetta er frá 1960. Snilldar Sandra Milo hefur snjalla og frábæra efnafræði með sér. , frá sjúkrabíl í lyftu í sjúkrarúm. Á meðan Film Forum sýndi nýja 35 mm prentun með nýþýddum texta var hún ekki óspillt. Dagskráin skýrði frá því að titillinn vísar til eins konar tryggingarskírteinis og sé orðaleikur á „ferðamannaflokki“.