Nema það sé eitthvað risastórt kaldhæðnislegt samsæri í gangi, þá datt úr kjálkanum þegar ég las jákvæða dóma um þessa mynd; Ég trúi því ekki að þessi mynd hafi einu sinni verið gefin út, hún er svo slæm. Ég viðurkenni að hún er ekki mín tegund, en ég reyndi að horfa á hana á hlutlægan hátt samt, þú veist, svo slæm að hún er fyndin, og var samt móðgaður yfir hræðilegri hræðslu. Leikurinn er grimmur, þeir geta ekki horft á hraðaupphlaupin og ég býst við að það hafi verið ein upptaka á hverja senu, það er í raun svo hræðilegt. Þetta er versta mynd sem ég hef séð í mörg ár, reyndar myndi ég ekki einu sinni kalla hana kvikmynd, hún er harmleikur. Samkynhneigði svarti vinurinn, sem enginn kallar í rauninni „gay“, er það bara gefið í skyn vegna þess að hann er svo vitlaus? Homofóbískur. Þetta er ekki gott, reyndar er þetta beinlínis uppköst. Brandararnir deyja á aumkunarverðum rassinum, tónlistin er svo léleg að hún stangast á við trúna. Sá sem tók saman hljóðrásina valdi í rauninni eyrnaskemmandi lélegustu lögin sem þeir höfðu heyrt og setti þau í þessa sóun á kvikmyndabirgðum. Guð minn góður, ég trúi ekki að níunda áratugurinn framleiddi algjört sorp eins og þetta, ég ólst upp í gegnum þá, og ég get ekki fundið eitt sem vert er að athuga hér, það hlýtur að hafa verið dimmur tími að vera bíógestur. jafnvel íhugaðu að horfa á þessa mynd farðu til geðlæknis, hann mun þá skella þér á þig, veika, veika manneskju.