Tipping the Velvet hefur verið gefin út í Bretlandi fyrir aðeins þremur vikum og nú þegar horfi ég á óteljandi bréf sem streyma til landsblaða og sjónvarpshandbóka, þar sem fullyrt er að það búi yfir þunnri söguþræði, veikri frammistöðu og enn veikara handriti. Þetta er villutrú. Mig langar virkilega til að taka af allan vafa með því að óska ​​Andrew Davies til hamingju með að hafa gert Geoffrey Sax kleift að búa til þessa frábæru dramatík á skáldsögu Söru Waters með því að hlífa honum með svo frábæru handriti. Til hamingju. En ég óttast að ég verði nú að skipta um takt. Ég sá einn af frumsýndu sjónvarpshandbókunum hér í Bretlandi (sem mun vera nafnlaus) lýsa vægðarlaust Tipping the Velvet sem "lesbískri ástarsögu". Ef þeir eru, og ég geri ráð fyrir að þeir séu að reyna að efla áhuga á myndinni, þá er þetta algjörlega röng leið til að fara að því (fyrir utan að frasinn er vonbrigði ónákvæm lýsing). Með því að segja slíkt eru þeir annað hvort a) að vísa þeim frá sem ósjálfrátt myndu hrinda „þessu“ efni frá eða b) að laða að sér hóp fólks sem mun aðeins horfa á til að sjá einhverja „alvarlega stelpu-á-stelpu aðgerð“. Kauptu myndband! Með þessu alvarlega tillitsleysi er þetta og önnur tímarit að gera kostnaðarsamt því sem er ljómandi aðlögun á einu merkasta verki nýlegra bókmennta. Tipping the Velvet er saga um ást, ástríðu, um að halda áfram, um missi og um ástarsorg. Þetta er ekki lesbísk ástarsaga. Enginn siree. Lokaútkoman er stílhreint mál, með frábæra frammistöðu allan hringinn (sérstaklega frá Stirling, Hawes, Chancellor og May). Stefnulega séð er það vímuefni og yfirgripsmikið - stundum, hraðvirkt, stundum ekki - en það hættir aldrei að vera minna en sannfærandi. Í heildina er hún fáguð og vel afhent, kynlífið er stundað af ljúfmennsku og viðkvæmni - og þó að margir muni ekki flokka hana sem alvöru "kvikmynd", þá mun hún vera í uppáhaldi hjá mér um ókomna tíð.