Þetta er ímynd slæmrar kvikmyndagerðar á níunda áratugnum, nema þú sért stúlka fyrir kynþroska. Að hjóla á stóru nafni eins og madonnu, söguþráður sem ræðst líkamlega á gáfur manns og húmor sem hentar best fyrir leikskóla. Ef það var einhvern tíma einhver vafi, þá held ég að þessi brjálæðingur sýni greinilega algjöran skort Madonnu á leikhæfileikum og fékk mig til að skammast mín fyrir hennar hönd. Það eina sem ég trúi ekki er að þeir hleypi leikstjóranum nokkurn tíma nálægt annarri mynd aftur. Madonna eyðir megninu af myndinni í að þvælast um eins og ungbarnabarn tusku og talar eins og barn. Það er sársaukafullt augljóst að eina ástæðan fyrir því að þessi mynd var gerð var sú að Madonna var stórt nafn í popptónlist á þeim tíma. EKKI LÆTA BLÍKLAÐ TIL AÐ SJÁ ÞESSA HRÆÐILEGA TILRAUN TIL AÐ GEITA INN Á POPSTARDOM. Vertu í burtu hvað sem það kostar!