Það væri frekar auðvelt að láta þessa mynd hljóma skemmtilega: símastúlka verður skotin í ennið af norður-kóreskum njósnara en lifir af. Kúlan sem er innbyggð í heila hennar fær hana til að þrá þekkingu, sem og kynlíf. Án þess að hún viti það gengur hún frá skotárásinni með klóna fingur George W. Bush í veskinu, lykil sem getur opnað kraftinn til að nota kjarnorkuvopn. Kallaðu þetta bara ruðning og að minnsta kosti nokkrir mæta í leikhúsið. Ég er ekki viss um hversu margir fóru til að sjá þessa fjögurra ára gömlu mynd þegar hún var opnuð í New York í apríl síðastliðnum, en ég vona svo sannarlega að það séu ekki margir. Þetta hljómar eins og léttur og fjörugur pinku-flikki, en hann er með listræna tilgerð og er í raun bara ótrúlega leiðinlegur. Margar pinku-myndir í fortíðinni hafa náð góðum árangri í listrænum þrám sínum, en vonir þessarar myndar gera tíminn sem líður á milli kynlífsatriðanna bara skelfilegur. Og svo eru kynlífssenurnar ekki einu sinni góðar! Ég hef séð ansi svívirðilegt efni í óhreinum japönskum kvikmyndum. Ég hef aldrei séð þetta land framleiða eitthvað með kynlífi svona leiðinlegt. Kryddrásin er hugmyndaríkari. Það eina sem er þess virði í þessari mynd er líkami aðalleikkonunnar, Emi Kuroda. Annars er þetta hrein pynting.