A.B.: Spoilers innan. Að úthluta listrænum stjórnanda í óperuframleiðslu þýðir náttúrulega og óumflýjanlega að þú munt fá brot af huga leikstjórans. En það er sérstaklega vandasamt verk að leikstýra Wagner-óperu þar sem hann var ef til vill skýrasta óperutónskáldið hvað varðar hvernig hlutirnir ættu að líta út og hvernig þeir ættu að þróast. Hans-Jurgen Syberberg hleður þessari kvikmyndatöku á "Parsifal", síðasta meistaraverki Wagners, nægilega mikið af óviðeigandi hugmyndum til að gera það næstum því að springa í saumana. Þú færð meira en stykki af leikstjóranum: þú færð allt feita svínið og svo eitthvað. Syberberg á að vera dáður fyrir hneigð sína til að rífa til baka hlífarnar á ljótari hliðum þýskrar sögu. En virkar það að blanda þeirri löngun saman við Wagner-óperu sem þegar er full af eigin hugmyndum? Atriðin með riddara hins heilaga grals í I. og III. Postulasögu eru sérstaklega hlaðin sjónrænum allegóríu og táknmáli. Þetta eru dregin upp úr tímum Wagners, frá löngu áður, og fara langt fram úr. Ef þú veist hvað þessir hlutir þýða geta þeir auðgað sýn Syberbergs fyrir þig (en ekki endilega aukið sýn Wagners); ef þú veist ekki hvað þau þýða eru þau einfaldlega ruglingsleg, ef ekki pirrandi. Ég nenni ekki að spóla upp söguþræði óperunnar hér. Það er nóg að segja að þetta er dæmigerð Wagner-samsetning margvíslegra þátta, í þessu tilviki blöndu af heilaga grals-goðsögninni við meginreglur, venjur og prýði kristninnar. Innlausnarþemað spilar aðalhlutverkið hér, eins og í næstum öllum Wagner-óperum. Ég þurfti persónulega að svitna til að komast í gegnum fyrsta þátt Syberbergs (innan við hrífandi aðlögun mína bjargaði tónlistin deginum). En II. þáttur tekur upp hraðann. Hér hittum við Klingsor, vonda galdramanninn, út til að festa villuráfandi „saklausa fíflið“ Parsifal. Mesta tálbeitakonan af þeim öllum, Kundry, verður notuð til að tæla hann til myrku hliðarinnar. Eftir að hafa byrjað með fleiri táknum, verða þessi tekin af og langi, glæsilegi, umbreytingadúettinn milli ungra heimskingja og freistarkonu fer virkilega í gang. Loksins byrjar myndin að vinna sannkallaðan töfra, og er það fyrst og fremst vegna þess að Syberberg valdi að setja hlutina náttúrulega og einfaldlega. Allt í einu byrjar leiklistin að virka (hið svipmikla leikkona Edith Clever og hin ljúffenga sópransöngkona Yvonne Minton lið til að skapa undursamlega Kundry); allt í einu virðist tónlistin lifna við og lýsa innri óróa persónanna tveggja. Vinna myndavélarinnar er einföld og hljóðlega fljótandi. Með öðrum orðum, Wagner fær að segja sögu sína meira á sínum eigin forsendum. Og það virkar fallega. Fyrir mig var þetta mest grípandi hluti myndarinnar. Með endurkomu riddaranna í 2. hluta III. þáttar læðast því miður hinir undarlegu utanaðkomandi táknmyndir aftur inn. Nokkrar aðrar vitlausar hugmyndir Syberberg: að nota risastóra Wagner dauðagrímu sem meiriháttar leikmynd (sem veldur því að útstæð sproti tónskáldsins verður kómískt stór); að klæða riddarana í III. þáttum í alls kyns búninga, hárkollur og förðun (hvað er leikstjórinn að segja? Að riddararnir séu hópur af fíflum? Að þeir tjái mörg eða tímalaus lög af þýðingu umfram yfirborðsvirkni þeirra? Það er einhver að giska á); innsetningin rétt eftir ótrúlega áhrifaríka skírn Kundry eftir Parsifal af baksýningarmyndum af hljómsveitarstjóranum að æfa, í nútíma raunsæi, hljómsveit sína í hljóðverinu (þetta sleit algjörlega dramatískan þráð minn, það tók nokkrar mínútur að flokkast aftur) ; algjörlega forðast að láta nokkurn tíma líða á milli laga II og III (þegar við hittum riddarann ​​og "sögumanninn" Gurnemanz aftur, ætti hann að vera gamall, gamall maður, og Parsifal ætti að koma aftur fram sem heimsþreyttur en vitrari miðja- aldraður maður); en vissulega er furðulegasta höggið að skipta Parsifal karakternum í karl-/kvenkynshluta. Sumum finnst þetta hið snilldarlegasta högg. Eflaust get ég þakkað Karin Krick, sem leikur "Parsifal 2," fyrir leikaraskap af styrk og reisn (hún er líka besti varasynjarinn af öllum leikhópnum). En vinsamlegast...hugmynd Wagners um Parsifal er nú þegar svo flókin. Vöxtur hans frá algjörlega saklausum dreng sem þekkir ekkert til fortíðar hans, til þess að hann áttaði sig á því í II. þætti hvað hið eilífa sár Amfortas þýðir og hvernig það hefur orðið hans eigin, til endurkomu hans sem hinn mikli endurlausnara III. þáttar þetta er ferðin. af meistaralega smíðaðri karakter. Tvíkynhneigð áhersla er bara brella og fáránleg. (Og hvað er málið með þessa vitleysu um hómóerótískan Gurnemanz og Parsifal?? Getum við ekki bara sætt okkur við leiðbeinanda/lærlingasamband, sem er dásamlega snúið við í III. þætti?) Monte Carlo Fílharmónían undir stjórn Armin Jordan leikur af ástríðu og fegurð (þó kór er vonbrigði). En eftir að hafa horft á þessa mynd langaði mig aðeins til að þeyta út Solti-leiddu upptökuna mína (MJÖG mælt með) og koma mér í veg fyrir Wagner-stefnuna aftur. Kvikmyndaupplifunin fyrir mig var allt frá furðulegri yfir í skemmtileg til reiði. Það er Syberberg til hróss að hann hefur skapað sjónrænt grípandi verk og hann býður svo sannarlega upp á einstaka mynd af mikilvægri óperu. En í stað þess að halda sig við "Parsifal" virðist hann hafa viljað koma með allt sem er Wagnerískt: manninn, lífið, hin gífurlegu áhrif... allt í grófum táknrænum kóða. "Parsifal" óperan er nú þegar full af þungbærri táknfræði: Graalnum, spjótinu, heilögu sakramentunum, skírninni, síblæðandi sár Amfortasar, sjálfskastun Klingsors, kossinn, bölvun Kundrys og svo framvegis. Þar með er ekki minnst á *tónlistar* táknmálið sem hljómar stöðugt í tónverkinu, í formi leiðsögukerfis Wagners. "Parsifal" sjálft er eitt risastórt tákn! Til baka að spurningu minni í fyrstu málsgrein, allt svín Syberberg er allt of mikið fyrir mig. En ef þetta verkefni hljómar eins og eitthvað sem kitlar ímynd þína, farðu þá í það. Ég mun ekki mæla með því að vera bara í burtu frá þessu; þú gætir fundið þig hjartanlega sáttur. Eða ef þig vantar eitthvað til að brjóta Wagner hindrunina þína, reyndu það...en vinsamlegast, vinsamlegast, ekki hætta hér. „Parsifal“ er í seint og mjög þroskaðri deild út af fyrir sig.