1927, og Hollywood hafði verið á kortinu sem miðpunktur kvikmyndaheimsins í rúman áratug. Nú þegar það var orðið staður fyrir margra milljóna dollara iðnað og lóðrétt samþætt stúdíókerfi var komið á fót, voru sumir þeirra sem voru í rólegri hverfum þessarar kvikmyndagerðarverksmiðju að gefa sér tíma í smá sjálfsígrundun. Síðasta skipunin, þó að hjarta hennar sé klassísk saga af einu sinni virtum manni sem lenti á erfiðum tímum, rammar þá sögu inn í hráslagalegt yfirbragð á hvernig kvikmyndir endurskapa raunveruleikann án athafna og hvernig framleiðsluferli hennar gæti verið miskunnarlaust ópersónulegt. Það var skrifað af Lajos Biro, sem hafði verið nógu lengi á vettvangi til að vita það. Í aðalhlutverki er maður sem var á þeim tíma meðal frægustu innflytjenda í Hollywood Emil Jannings. Áður en hann kom til Bandaríkjanna hafði Jannings starfað aðallega í gamanleik, verið meistari í hammy en þó bráðfyndinlega tímasetta frammistöðu, oft sem prýðilega yfirvaldsmenn eða gömul gamalt fólk. Hann gerir innreið sína í Síðustu skipuninni sem sá síðarnefndi og í fyrstu lítur út fyrir að þetta eigi eftir að vera önnur af landslags- og skopmyndum Jannings. Hins vegar, þegar líður á söguna, fær leikarinn að sýna fram á svið sitt, sýnir af og til viðkvæma breyskleika, kyrrláta reisn og að lokum ótrúlegan kraft og nærveru í lokaatriðinu. Hann hættir aldrei alveg að vera ýkjur (þýska leikarahefðin þekkir ekkert til lúmsktar), en hann heldur stöðugt athygli okkar með algjörri stjórn á öllum hliðum frammistöðu hans. Leikstjórinn var annar innflytjandi, að vísu sá sem hafði verið svolítið í Hollywood lengur og hafði engan bakgrunn í evrópskum kvikmyndaiðnaði. Engu að síður ræktaði Joseph von Sternberg sjálfum sér ímynd hins listræna og valdamikla Teutonic Kino Meister („von“ var tilbúið), og tók mjög sérstaka nálgun á handverkið. Athygli vekur á þessari mynd er hvernig hann meðhöndlar hraða og tón, frábært dæmi er fyrsta rússneska flashback-senan. Við opnum með vandlega smíðaðri glundroða með hreyfingum í stefnur sem renna saman, sem við áhorfendur verðum hluti af þegar myndavélin dregur sig til baka og aukahlutir þjóta yfir skjáinn. Svo þegar Jannings kemur er allt komið í lag. Frammistaða Jannings er ótrúlega róleg og yfirveguð og þegar leikmenn í kringum hann fara að spegla þetta eru áhrifin eins og viðvera hans hafi komið á reglu. samt gefið í skyn að þær hafi gerst með myndflæði sem er nánast ljóðrænt. Reyndar virðist hann í raun hafa alhliða áhugaleysi á aðgerðum. Í vettvangi uppreisnar fanganna tekur Sternberg fjarlæga og hlutlæga afstöðu, myndavél hans hörfa að lokum í flugu-á-vegg-stöðu. Berðu þetta saman við eftirfarandi atriði á milli Jannings og Evelyn Brent, sem eru flókið blanda af sjónarhornsmyndum og ákafarum nærmyndum, sem ýtir okkur beint inn í mitt samspil þeirra. Sem persónuleiki á tökustað virðist sem Sternberg var mjög líkur hinum kalda og kaldhæðna leikstjóra sem William Powell lék á tjaldinu og raunar er túlkun Powells líklega eitthvað vísvitandi skopstæling sem jafnvel Sternberg sjálfur hefði verið með í. Því miður gerði þetta harkalega viðhorf hann ekki að auðveldum manni að vinna með, og samhliða einbeitingu hans að tæknilegum auðlindum sínum fram yfir manneskjur, skilja smærri sýningar í myndum hans lítið eftir. Þó að Jannings sýnir klassískan haming í Charles Laughton ham sem virkar stórkostlega, virðist enginn hafa sagt mótleikurum sínum að þeir væru ekki í gamanmynd. Evelyn Brent er nokkuð góð, gefur okkur góðar tilfinningar, en yfirspilar hana hér og þar. Eina frammistaðan sem kemur nálægt Jannings er Powell sjálfs. Það er svolítið skrítið að sjá hina venjulega viðkunnulegu stjörnu The Thin Man og The Great Ziegfeld leika svo stranga og húmorslausa mynd eins og karlmanninn Ninotchka, en hann stendur sig vel og sýnir rjúkandi tilfinningastyrk undir harðhjartað ytra útliti. Síðasta skipunin hefði auðveldlega getað ruglað nokkrar fjaðrir á vinnustofuskrifstofum, eins og hefur tilhneigingu til að gerast með hvers kyns niðrandi athugasemdum um kvikmyndagerðina, jafnvel tiltölulega tamt dæmi eins og þetta. Að minnsta kosti tel ég að margir stúdíóstjórar hefðu verið óánægðir með "bakvið tjöldin", þar sem það ógnaði dulúð kvikmyndagerðar sem var enn lifandi á þessum tímapunkti. Þegar í ljós kom var áhrif myndarinnar svo mikil að Jannings vann fyrstu Óskarsverðlaunin sem besti leikari, auk tilnefningar fyrir bestu skrif fyrir Lajos Biro og (samkvæmt sumum heimildum, þó málið sé svolítið óljóst) tilnefningu fyrir bestu mynd. Þetta er merkilegt, þar sem akademían var pínulítil stofnun á þessum tíma og fyrstu verðlaunin voru meira en nokkru sinni fyrr smá sjálfsdáð af hálfu Hollywood-elítunnar. En elíta eða ekki, þeir þekktu gott efni þegar þeir sáu það og voru tilbúnir að verðlauna það.