"The Beguiled" er ein af mínum uppáhalds Clint Eastwood myndum og er frávik frá dæmigerðum fyrstu hlutverkum hans. Leikstýrt af Don Siegel, sem Eastwood vann með í nokkrum kvikmyndum, var hún gerð ári áður en Eastwood frumraun sem leikstjóri með "Play Misty For Me". Annar titill sem kom til greina fyrir myndina var „Pussy-Footing Down At The Old Plantation“, sem sem betur fer var ekki notaður, annars er ég viss um að það væri erfitt að komast hjá freklegum brandara um að hún gerist í kvennaskóla. Ég sá þessa mynd fyrst í einum af háskólakvikmyndatímunum mínum um miðjan áttunda áratuginn og var strax tekinn með henni. Ég átti bara gamalt VHS-spólu af henni þar til ég keypti nýlega breiðtjald DVD-diskinn, sem inniheldur líka bráðfyndna, hræðilega stikluna sem lætur myndina líta út fyrir að vera „Peyton Place“ sápuópera og tjáir ekkert um hrollvekjuna í myndinni. .Áhugaverðar athugasemdir: Eastwood og Siegel þurftu að berjast við Universal Pictures til að halda upprunalega endi, og þeir unnu sigur; og myndin var tilkynnt sem venjulegur Eastwood vestri, sem hún er svo sannarlega ekki. Hún er gotnesk saga um blekkingar og hrylling sem gerist á tímum borgarastyrjaldarinnar, með undirliggjandi tón af erótík og kynferðislegri spennu í gegn. Ég er ekki að spilla þessari umfjöllun og ef þú vilt sjá myndina það ætti að sjást, farðu síðan varlega í að fletta því upp á netinu, þar sem spillingargagnrýni um það er í miklu magni. Clinton Eastwood túlkar John McBurney, hermann sambandsins sem er skotinn á vettvangi Samfylkingarinnar og uppgötvaður af ungri stúlku úr nálægri stúlku. skóla. Hún bjargar honum og fer með hann aftur í skólann, en í stað þess að láta lögreglustjórann vita um nærveru hans svo að hann verði færður í fangelsi, eru skólastjórinn, Miss Martha (Geraldine Page), aðstoðarkonan Edwina (Elizabeth Hartman), svarta þeirra. þjónninn Hallie (Mae Mercer), og aðallega táningsstúlkur taka hann að sér, lækna hann og falla undir álög hans. Myndin setur tóninn af hrollvekju og gotneskum hryllingi strax í titlinum, þar sem hún sýnir alvöru skot á vígvellinum frá stríðinu, en rödd Eastwood heyrist hljóðlega syngja jarðarfararsöng þess tíma. vistar hann setur tóninn í persónu hans og tóninn í allri myndinni. Að segja meira en það myndi spilla því sem kemur á óvart í fyrstu senu. Að segja miklu meira um myndina sjálfa gæti eyðilagt hana fyrir alla sem hafa ekki séð hana...ef þú hefur áhuga á hrollvekjandi, gotneskum sögum, finndu hana og leigðu hana. Eastwood er frábær í myndinni og það er áhugavert að sjá hann í frumhlutverki, eða hvaða hlutverki sem er, þar sem hann túlkar persónu sem er að mestu leyti mjög ósamúðarfull.Geraldine Page fór með plómuhlutverk í myndinni sem skólastjóri, og ég get ekki ímyndað mér aðra leikkonu þessa tíma eins góð í hlutverkinu; langt skot gæti hafa verið Piper Laurie, en ég held að Laurie hefði ekki getað útfært hlutverkið á sama hátt og Geraldine Page.Elizabeth Hartman (sem átti frábæra frammistöðu í myndinni "A Patch of Blue" sem blind stúlka sem dettur. ástfanginn af karakter Sidney Poiter er annar hápunktur á stuttum ferli hennar) er á besta aldri hér, viðkvæm og meistaraleg í senn. Því miður var viðkvæmni hennar á kvikmynd líka hluti af raunverulegu lífi hennar; hún framdi sjálfsmorð 45 ára að aldri. Ég lýk þessari umfjöllun með þessari athugun: einn illgjarn, lyginn Yankee-maður jafnast ekki á við hús fullt af villandi og kynhvötum suðurríkjabjöllum.