Það eru margskonar endurfundasýningar. Ein tegund er þar sem gamlir leikarar eru teknir úr mölflugu og settir í að endurskapa persónur sem þeir hafa ekki leikið í tuttugu eða þrjátíu ár. Þetta hefur misjafnan árangur. `Return to Mayberry', þrátt fyrir smá kjánaskap, var í lagi; ,,Return to Green Acres" eins og aumingilegt (Eddie Albert notaði orð yfir handritið sem ég mun ekki endurtaka hér, en bæði það og myndin óþefur); "Björgun frá Gilligan's Island" fyllti upp í nauðsynlegt skarð í sögu skipbrotsmanna, þó að sýningin sjálf hafi verið kjánaleg jafnvel frá "Gilligan's Island" sjónarhorni. Í flestum tilfellum eru handritin veik; stundum kemur kjánaskapur í handritin sem er of vitandi og í gamanmyndum er næstum alltaf banvænt fyrir persónurnar að vita að þær eru fyndnar. Nýjar persónur eru kynntar sem passa ekki í blönduna. Í aðalatriðum eru þessir endurfundir þættir frekar slakir. Önnur tegund af „reunion“ sýningu er sú tegund þar sem leikararnir leggja fortíð sína til hliðar en sitja í kring, segja sögur, rifja upp minningar, í bland við endurlit frá þáttunum. Svo eru kvikmyndir byggðar á þáttunum sem eru sjaldnast góðar; og kvikmyndir byggðar á sögu sýningarinnar („The Brady Bunch“ hefur orðið fyrir bæði þessu, með ýmsum afleiðingum). „Return to the Batcave“ notar næstum allt ofangreint, með dásamlega snúið sjónarhorni, sem gerir það að verkum að bestu endurfundasýningarnar, og hefur hækkað grettistaki fyrir hina.Adam West og Burt Ward og boðaðir á sýningu á upprunalegu Batmobile. Á meðan þeir eru þarna er bílnum stolið. Adam West í myndinni er heilabilaður maður. Hann kallaði Jerry, þjón sinn, „Alfred“. Hann opnar brjóstmynd af Shakespeare í íbúðinni sinni og afhjúpar falinn stöng til að renna niður í bílastæðahúsið. Hann er heltekinn af því að vera glæpamaður, þegar hann er í raun bara uppvaskaður leikari. Þegar Leðurblökubílnum er stolið trúir hann því ekki bara að það sé skylda hans sem glæpamaður að endurheimta hann, heldur dregur hann og óviljandi Burt Ward inn sem aðstoðarmann sinn. Eftirförin er að mestu leyti fróðleg, West og Ward rifja upp gamla daga. Það er brotið af „flashbacks“ með leikurum sem leika West og Ward í gamla daga. Nútímasenurnar og „flashbacks“ hafa báðar þann brjálaða raunveruleikaleysi sem sýningin hélt. Það eru líka hlaupandi gaggar sem sýna að West er fær um að gera grín að sjálfum sér: í bók Ward um tíma hans í þættinum talaði hann hreinskilnislega um kynhvöt Wests og einnig að hann væri húðflótti (West lætur Ward borga fyrir allt í leit sinni, niður til ábendinga og rútufargjalda). Vísbendingarnar sem þeir fara eftir, persónurnar sem þeir hitta (jafnvel í flashback) passa allar við hugarfar gömlu seríunnar og það eru nokkrar virðingar, þar á meðal hnefabardagi með skrifuðum hljóðbrellum. Allt er þetta mjög fyndið og gert af miklum móð. Það eru líka myndir eftir Julie Newmar (lítur út fyrir að hún hafi fengið einni andlitslyftingu of mikið) og Frank Gorshin, sem minnir okkur á hvers vegna hann hefur svona sértrúarsöfnuð. Gorshin verður gátumaðurinn þegar Jim Carey, augljós arftaki hans, er löngu gleymdur. Kvikmyndin nær nokkuð augljósum en fyndnum hápunkti. Þessi sýning er fyrirmynd endurfundasýninga því miður eru fáir sem passa við mynstrið. Í þessari sýningu voru leikarar sem endurspiluðu gömlu persónurnar sínar; ungir leikarar sem leika kvikmynd um gerð þáttarins; leikararnir West og Ward að rifja upp; og nútímamynd þar sem hinn raunverulegi Adam West leikur hinn geðveika Adam West. Það hefur allt. Ef þú elskaðir gamla sýninguna, þá er þetta tappan á flöskunni.