Ég eyddi átta árum í að stjórna kvikmyndahúsum á níunda og tíunda áratugnum. Þetta var klárlega versta mynd sem ég sýndi almenningi. Eitt sem gerði hana svo slæma var að hún fór í loftið um að reyna að vera frábær, hvetjandi mynd. Jafnvel hinn mikli Gregory Peck gat ekki bjargað þessu hryllilega kjaftæði frá því að vera miklu minna en miðlungs. Jamie Lee Curtis, snemma í hlutverki sem ekki var hryllingsmynd, sýndi greinilega að hún hafði ekki enn lært að leika (hún er enn að reyna, en það er ekki að verða mikið betra). Fyrirgefðu, og hér er spillirinn, alþjóðleg kjarnorkuvopn. afvopnun mun aldrei gerast bara vegna þess að það gerir börn hrædd við að spila litla hafnabolta! Jafnvel þættirnir á Nick og Disney Channel eru ekki nógu heimskir til að reyna að fá okkur til að trúa þessu veseni. Þetta er ekki tímans virði sem þú myndir eyða í að horfa á það í kapalsjónvarpi. Það er ekki þess virði að leigja kvikmynd; dollaranum þínum væri betur varið í aukapakka af örbylgjupoppkorni til að fara með hinni myndinni sem þú valdir (því hún getur bara verið betri en þetta).