Þetta er ekki eins frábær mynd og margir halda (þar á meðal látin frænka mín, sem sagði að þetta væri uppáhaldsmyndin hennar). En vegna betri hluta þessarar film noir, sérstaklega þessa réttilega fræga "skemmtihúss" lokaþáttar, hefur THE LADY FROM SHANGHAI öðlast mikilvæga stöðu umfram það sem raunverulegt er virði sem lykill að sögunni um mistök Orson Welles að sigra Hollywood. Árið 1946 var staða Welles sem Hollywood-persóna misjöfn. CITIZEN KANE var ekki viðurkennd sem frábæra myndin sem hún hefur síðan verið talin vegna þess hvernig Hearst-pressan og innherja í Hollywood réðust á hana. Tilraun Welles til algjörrar stjórnunar (leikstjórn og framleiðslu og leik) á kvikmyndum sínum virtist ógna öllu kerfinu. Besta starf hans á þessu tímabili var sem Edward Rochester í JANE EYRE, sem er talið skotið af Robert Stevenson, en í raun skotið að miklu leyti (með blessun Stevenson) af Welles. En heiðurinn átti Stevenson. Aðeins THE STRANGER, kvikmynd sem nýtur góðs af áhuga á flótta nasista stríðsglæpamanna eftir stríð, græddi. Í fimm ár í Hollywood var þetta varla frábær plata. Welles sneri aftur til Broadway árið 1946 í von um að endurheimta gagnrýna hæfileika sína með framleiðslu sinni á AROUND THE WORLD IN 80 DAYS. En þrátt fyrir hjálpina Mike Todd og Cole Porter við að semja söngleikinn var söngleikurinn misheppnaður. Bilun hans átti sér stað á sama tíma og eiginkona hans, Rita Hayworth, var á uppleið með túlkun sína á GILDA. Þannig að hjónabandið fór líka í taugarnar á sér. Welles þurfti að græða peninga - Broadway-framleiðsla hans hafði leitt til persónulegs gjaldþrots hans. Hann seldi Todd áhuga sinn á mögulegum kvikmyndarétti á AROUND THE WORLD (sem hann myndi á endanum rukka) og hann seldi einnig hugmyndina að kvikmynd um feril Henri Desire Landru til Charlie Chaplin, sem átti að leikstýra í það (og hver breytti því í MONSIEUR VERDOUX). Sagan segir að Welles, með $10.000.00 skattareikning til að hafa áhyggjur af, hringdi í Cohn og bauðst til að gera kvikmynd með Ritu gegn útborgun. Cohn var til í að gera það en spurði náttúrulega hver myndin væri. Það var viturleg spurning. Welles var í símanúmeri í New York í apóteki sem var með bókadeild. Hann greip bók með titlinum THE LADY FROM SHANGHAI og hrifinn af því að þetta væri frábær spennusaga. Einhvern veginn sannfærði Welles hinn venjulega glögga Cohn um að Welles vissi hvað hann væri að tala um. Cohn sagðist ætla að kanna að fá réttindin og sendi Welles 10.000 dollara útborgun sína. Eftir að Cohn lagði á, keypti Welles bókina og las hana - og fann að hún var mjög slæm. Hann eyddi tíma í að endurskrifa meðferð og handrit sem myndi byggja upp persónu Rítu, Elsu Bannister. Vissulega hefur það forvitnilega söguþráð. Michael O'Hara er sjómaður/langhafi. Hann bjargar Elsu Bannister þegar hún verður greinilega fyrir árás glæpagengja í garði í San Francisco. Elsa er gift Arthur Bannister (Everett Sloane) örkumla sakamálalögfræðingi með gott orðspor. Hún sannfærir hann um að ráða Michael sem skipstjóra á snekkju þeirra. Í skemmtisiglingunni eru einnig óheillvænlegur félagi Bannister, George Grisby (Glenn Anders) og einn Sidney Broome (Ted De Corsia) sem reynist vera einkaspæjari sem Bannister ræður til að fylgjast með Elsu. Þegar þau geta reyna Michael og Elsa að finna tíma saman, en Broome eða Grisby koma stöðugt. að vera dauður. Samkvæmt Grisby (söguþráðurinn verður gruggugur hér) getur hann enn safnað líftryggingu sinni (þótt hann sé látinn?) og notað hana til að hlaupa í suðurhöf. Hann mun borga Michael $10.000,00 ef hann ætlar að þykjast skjóta Grisby. Þetta felur í sér að undirrita í raun skjal sem játar morðið (Michael gerir sér ekki grein fyrir því að slík viðurkenning myndi þurrka út þörfina á að framleiða lík ef öll önnur sönnunargögn benda til þess að Grisby sé líklega dáinn). Auðvitað er Grisby drepinn, og Michael er handtekinn fyrir það, og fyrir morðið á Broome (skot með byssu Michaels). Réttað er yfir Michael þar sem Bannister ver hann og kemst að því að sá síðarnefndi er að vinna annars flokks starf vegna þess að hann vill að Michael verði dæmdur sekur. Michael er sannfærður um að Bannister sé hinn raunverulegi morðingi og tekst að flýja rétt fyrir dóm kviðdómsins. Hann er sleginn út og settur í mannlaus karnival, og þetta leiðir til hinnar frægu "skemmtilegu húss" röð og loka myndarinnar. Þetta er hræðilega ruglingsleg mynd (eins og ég hef tjáð mig um). Það þýðir ekki að það sé ekki þess virði að sjá það - sjónrænt er það sláandi. Vertu vitni að slagsmálum milli Michaels og lögreglunnar í húsnæði dómarans þar sem hann slær fógetann í bókaskáp dómarans og splundrar gler. Eða snjöll notkun ljósmyndunar til að fanga Hayworth að kafa frá steini, endurspeglast í sjónauka hins sjúklega Grisbys. Leikurinn er nokkuð góður, sérstaklega Sloane (mögulega besta kvikmyndahlutverk þessa ágæta leikara). Glenn Anders var leiðandi tónlistarmaður á Broadway. Hann gerði sjaldan kvikmyndir á undan THE LADY FROM SHANGHAI og slímugi Grisby hans er ógleymanlegur. Ted De Corsia fer líka mjög vel með Broome - einkaspæjara sem er í raun að leita að eigin hagsmunum, á eigin kostnað. Hvað Hayworth varðar þá skilar hún frammistöðu sem var ólík flestu því sem hún hafði gert áður (BLÓÐ OG SAND, TALES OF MANHATTAN, og THE STRAWBERRY BLOND eru undantekningar), og er eftirminnileg sírena. O'Hara eftir Welles er mjög óvenjuleg persóna fyrir leikarann ​​- viðkunnanlegur en barnalegur maður sem lærir á erfiðu leiðina að trúa ekki því sem hann vill trúa í laumi. Þetta er ekki KANE, AMBERSOMS, OTHELLO, TOUCH OF EVIL eða CHIMES AT MIDNIGHT, en hún er góð mynd fyrir allt þetta.