Að horfa á "Baghban" jafngildir kvikmyndinni að reyna að éta sig upp úr kari af saltvatni í næstum þrjár klukkustundir. Þessi indverska kvikmynd er sæt, tilfinningarík sápuópera sem byrjar eins og "King Lear", heldur áfram í "Rómeó og Júlíu" í miðhlutanum, heldur svo aftur til "King Lear" fyrir tárvott lokaatriðið. Raj Malhotra er bankabókari sem virðist hafa allt sem maður gæti mögulega viljað fá út úr lífinu: eiginkonu sem dýrkar hann, fjölskyldu sem elskar hann og starf sem hann er að fara að hætta eftir ævilanga trúa þjónustu. Jafnvel þó að Raj og eiginkona hans, Pooja, hafi verið gift í 40 ár og eiga fjóra uppkomna syni, hegða þau sér enn eins og ástarpar sem sló í gegn nýgiftu pari, kurrandi og andvarpandi, rekur augun hvert á annað og hvíslar sætu engu í eyru hvort annars. næstum því að vera ógleði. Reyndar er allt blóðuga ungviðið svo hamingjusamt, ástríkt og samstillt að þeir láta Von Trapps líta út eins og óstarfhæfa fjölskyldu í samanburði. Foreldrarnir og börnin grínast saman, hlæja saman, flytja meira að segja vandað dansað, „spontant“ söng- og dansnúmer saman (eins og margar Bollywood uppsetningar er „Baghban“ drama í bland við frábært númer - í þessu tilfelli allt of frábært Fjöldi tónlistarþátta). Allir sem vita eitthvað um frásagnarlist gera sér grein fyrir því að ekki er hægt að láta slíka ófalsaða sælu standa órefsað til lengdar, og að öll sú gleði er aðeins undanfari einhverra hræðilegra stórslysa sem eiga að hrynja. á höfði grunlausra skemmtikrafta okkar. Þegar við vitum þetta eyðum við fyrsta klukkutíma myndarinnar í óttalegri eftirvæntingu og veltum því fyrir okkur í hvaða formi þessi hörmung muni taka þegar hún loksins berst. Þrumuklappið á sér stað um það bil klukkutíma í myndina, þegar Raj tilkynnir börnum sínum að hann og móðir þeirra hafi ákveðið að flytja inn til einhverrar fjölskyldu sinnar og skilur eftir valið um hvora það verður í höndum krakkanna og maka þeirra. Skyndilega, eins og Lear konungur uppgötvar nörurnar sem eru faldar í ættarfaðmi, kemst Raj að því að börnin hans eru ekki alveg eins ástrík, óeigingjörn og fús til að deila heimilum sínum og lífi með foreldrum sínum og hann hafði upphaflega haldið. Skiljanlega skelfingu lostin yfir horfunum, koma krakkarnir, í því skyni að koma í veg fyrir áætlun foreldra sinna, upp áætlun þar sem Raj mun búa með einu barna þeirra, en Pooja mun búa með öðru; þá slökkva þau á sér þar til að lokum hvert barn hefur fengið tækifæri til að hýsa báða foreldra og þá mun hringrásin endurtaka sig óendanlega. Börnunum til mikillar gremju fallast foreldrar á áætlunina, jafnvel þó að þau tvö séu innilega ástfangin af hvort öðru og hafi aldrei eytt tíma í sundur. Þannig er annarri og mestu þriðju klukkustundinni eytt með öldruðum (að vísu giftum) elskendum sem þrá hver annan, á meðan vanþakklátir og viðkvæmir litlu krakkar þeirra gera allt sem í þeirra valdi stendur til að koma foreldrum sínum í skilning um hversu óvelkomin þau eru í Heimilin. Eitt helsta vandamálið við "Baghban" er að það skortir fíngerð bæði frásagnarlist og leikstjórn. Ástin sem Ray og Pooja bera til hvors annars, sem og næstum hvimleiða nálægð fjölskyldunnar, er svo þykkt á fyrsta klukkutímann að myndin hrynur næstum saman undir þunga tilfinningaseminnar. Síðan, nánast án nokkurrar viðvörunar, snýr handritið að krónutölu og breytir krökkunum í kaldhæðin, sjálfhverf skrímsli og foreldrunum í óvirk, vælandi fórnarlömb þeirrar andleysis. Raj og Pooja eru aðeins of löng í tönn og aðeins of sjálfbjarga til að vera að gera draumeygða, kjaftstopp, óendurgoldna ást, meira viðeigandi fyrir ástsjúka skólakrakka en foreldra fjögurra fullorðinna barna. Fjólublái prósastíllinn, þar sem allar tilfinningar eru undirstrikaðar og undirstrikaðar, leiðir til mikillar ofspilunar og mikils trausts á lúmsk viðbragðsskot og melódramatíska tónlist fyrir greinarmerki. Tónlistarnúmerin miðla ákveðinni frelsandi gleði í upphafi, en þau halda svo lengi áfram og koma svo oft upp að þau missa fljótt virkni sína og þjóna því aðeins til að púða efnið út í óþolandi hlutföll. Að minnsta kosti heilan klukkutíma væri hægt að skera úr þessari uppblásnu framleiðslu án þess að sjáanlegur skaði væri unninn - og nokkuð gott. Það er í raun engin ástæða fyrir því að þessi mynd þurfi að dragast á langinn í þrjár refsitímar. Hræðilegasta af öllu er að því er virðist endalausa harangurinn sem við verðum fyrir endalokum, ræðu þar sem Raj (sem hefur einhvern veginn tekist að breyta reynslu sinni í margverðlaunaða metsölubók) fyrirlesar okkur öll um sannleiksgildi foreldra/barnasambanda fyrir tíu mínútur í röð að minnsta kosti."Baghban" er sappy, corny saga, fyllt með meiri sykri og goo en king-stærð kassi af See's súkkulaði. Sýnishorn á eigin ábyrgð.