"The Sopranos" eftir David Chase er ef til vill mest lofsama sjónvarpsþátturinn í seinni tíð. Þættirnir eru ekki bara lausir við vitsmuni og ástríðu, hún er laus við sál. Eins og allir sem lesa líklega vita nú þegar, James Gandolfini *IS* Tony Soprano, stór og feitur a**gata mafíuforingja með skemmda konu, og tvö brjáluð, skíthærð börn sem búa í - þú giskaðir á það - handarkrika Ameríku (það er New Jersey, við the vegur). Tony er ekki bara kvenkyns hórkarl, hann er líka iðrunarlaus morðskíthæll, með hópi af „Saturday Night Live“ skopmyndaverðugum skopmyndum fyrir undirmenn. Það er ekki sú staðreynd að Tony sé kjaftæði mafíósa sem móðgar mig (og greinilega bara mig). Að leyfa persónum að vera hver og hvað þær eru, án dómgreindar, er eitthvað sem bandarískt sjónvarp leyfir varla. En Chase - og föruneyti hans af peningum gífurlegum, Emmy-grýndum rithöfundum - hafa ekki einfaldlega leyft okkur að fylgjast með Tony og áhöfn hans eins og þeir haga sér, né hafa þeir einu sinni reynt að veita innsýn í aðgerðina / viðbrögð raunveruleika (jafnvel augljóslega skálduð) skipulögð glæpastarfsemi (a la "Guðfaðirinn"). Þess í stað upphefur Chase og styður gráðugan, ofbeldisfullan og spilltan lífsstíl persóna sinna á sama hátt og Tony, eiginkona hans og jafnvel hár-heila sálfræðingur hans gera viku eftir viku (eða ætti ég að segja mánuð eftir mánuð. Eða er það ár) eftir ár? Svo virðist sem hinar fádæma 13 þátta þáttaröð þáttarins komi út með sömu reglusemi og tunglmyrkvi). Mikið hefur verið lagt upp úr því að þáttaröðin neiti að fylgja „netkerfi“ uppbyggingu, með söguþræði sem fara hvergi og persónum sem skjóta upp kollinum og hverfa eins og meindýr í bakgarðinum. En ef þátturinn er svona ljómandi góður í skorti á uppbyggingu, hvers vegna líður mér alltaf eins og ég sé að horfa á sápuóperu? Þreyttar mafíuklisjur, leiðinlegar húsmæður, sjálfhverfa, óuppleysanlegar persónur OG söguþræðir sem fara hvergi. Meira en nokkru sinni fyrr get ég séð hvers vegna svo margir Bandaríkjamenn með ítalska arfleifð eru pirraðir á þessari sýningu. Það er nóg til að láta þig langa til að krulla saman með góða bók („Inferno“ Danté kemur upp í hugann). Fólk á IMDb elskar að halda því fram að það sé ekkert gott í sjónvarpi og því sé „The Sopranos“ ferskur andblær. Er þetta sama fólk of upptekið við að borga kapalreikningana sína til að horfa á "The Shield"? (Það er innifalið í Basic, þú veist). Hvað með hið (enn góða) "The West Wing"? Eða hið snilldarlega leikna (ef ranglega skrifað) "Boston Legal"? Hvað með mögulega bestu gamanmynd síðustu áratuga, "Arrested Development"? Og svo við gleymum því að við lifum á tímum DVD-mynda - enginn *þarf* að horfa á *eitt* nýtt. Ég vil miklu frekar leggja út $40 fyrir of dýrt kassasett af, ja, nokkurn veginn *hvað sem er*, en að gefa HBO $10 á mánuði (eða $80 á DVD sett!) til að halda áfram að sanna hversu mikið hack-verksmiðja er. það getur verið. Viltu gott sjónvarp? Horfðu á "Homicide: Life on the Street." Eða "Murder One". Eða "Picket Fences". Eða jafnvel fyrri sýning Chase, "Northern Exposure." Ef þú ert nú þegar í hópi "The Sopranos" heilaþveginna aðdáenda og gagnrýnenda, þá er það of seint fyrir þig. En ef ekki, skildu Tony og verðlausa ættingja hans eftir þar sem þeir eiga heima - rotnandi af fiskunum. ("Að sofa" væri allt of ljúft)