Kannathil Muthamittal var einfaldlega ein áhrifamesta og einlægasta mynd sem ég hef séð í langan tíma. saga ættleiddrar stúlku sem á 9 ára afmæli sínu kemst að sannleikanum um ætterni hennar. hún leggur af stað í viðleitni til að komast að meira um raunverulega móður sína og kemst að því að móðir hennar er nú hryðjuverkamaður. Mikilvægi myndarinnar felst í einfaldleika hennar. mani ratnam hefur almennt tilhneigingu til að búa til óraunverulegar og pompískar yfirblásnar persónur í þessari mynd, sérhver manneskja virðist raunveruleg og samskipti þeirra eru átakanleg og einlæg. þetta er ástæðan fyrir því að þetta er ein af hans bestu myndum. Myndin er tilfinningalega tæmandi og dregur í hjarta áhorfandans, keerthana sem 9 ára amudha og simran sem ættleidd móðir hennar eru einfaldlega frábær. samband þeirra er hornsteinn þessarar myndar. það eru nokkrir áberandi gallar hér, sérstaklega atriðið þar sem amudha kemst að því að hún er ættleidd barn er ögrandi og virðist algjörlega óraunverulegt. það er erfitt að trúa því að svona viðkvæmir foreldrar myndu flytja slíkar fréttir á þann hátt sem þeir gerðu. annar galli er, sem kemur á óvart, snilldarlögin. þær virðast aftur þvingaðar og skera sig úr, ekki gelgja með restinni af handritinu. Eftir að hafa sagt þetta, er þetta samt ein átakanlegasta og fallegasta kvikmynd sem hefur komið frá Indlandi í langan tíma. þessi fegurð er ekki bara í handritinu eða persónunum heldur einnig í tæknilegum snilld, myndavélaverk ravi chandran er hrein ljóð. allar persónur standa sig með prýði og raunsæi húmorinn, sérstaklega í flashback senum eru skemmtilegar. einlæg 9!!