Ógift kona að nafni Stella (Bette Midler) verður ólétt af auðugum manni (Stephen Collins). Hann býðst til að giftast henni af skyldurækni en hún hafnar honum flatt og ákveður að ala barnið upp á eigin spýtur. Það fer allt í lagi þar til barnið sem heitir Jenny (Trini Alvarado) verður unglingur og hlutirnir verða smám saman (og fyrirsjáanlega) verri. Ég hef séð bæði þöglu útgáfuna og hljóðútgáfuna af "Stella Dallas". Hvorugur þeirra hafði mikil áhrif á mig (og ég græt auðveldlega) en þau voru vel gerð ef þau voru dagsett. Að reyna að endurgera þetta árið 1990 var bara heimskuleg hugmynd. Ég býst við að Midler hafi haft nóg af krafti eftir óskiljanlega velgengni "Beaches" til að fá þetta gert. Þetta (fyrirsjáanlega) sprengdi. Sagan er hlæjandi og dagsett á nútíma mælikvarða. Jafnvel þó að Midler og Alvarado gefi góða frammistöðu þá dregur þessi mynd mjög mikið og mér leiddist kjánalegt í lokin. Stephen Collins og Marsha Mason (báðar góðir leikarar) hjálpa ekki til í aukahlutverkum. Fáránlegt og leiðinlegt. Í alvöru - hver hélt að þetta myndi virka? Sjáðu Stanwyck útgáfuna frá 1937 í staðinn. Ég gef þessu 1.