Ef þú hefur séð stikluna fyrir þessa mynd veistu nokkurn veginn við hverju þú átt von, því það sem þú sérð hér er það sem þú færð. Og jafnvel þótt þú hafir ekki séð sýnishornin, mun það ekki taka þig langan tíma að átta þig á því sem þú ert í fyrir - nánar tiltekið, góðan tíma og nóg af hlátri - úr þessari snjöllu háðsádeilu á 'Reality TV' þættir og "Buddy Cop" kvikmyndir, "Showtime", leikstýrt af Tom Dey, með Robert De Niro og Eddie Murphy í aðalhlutverkum. Mitch Preston (De Niro) er einkaspæjari hjá L.A.P.D., og hann er góður í því sem hann gerir; en að vinna með mál eitt kvöldið, allt í einu fara allt suður þegar önnur lögga, Trey Sellars (Murphy), grípur óvart inn í, sjónvarpsfréttahópur kemur upp og Mitch missir kjarkinn, sem leiðir af sér málsókn frá sjónvarpsstöðinni sem mun kosta sjónvarpsstöðina. deild stórfé. Nema að þeir gætu komist í kringum það, þökk sé Chase Renzi (Rene Russo), sem vinnur fyrir stöðina og líkar við það sem hún sér í Mitch - nóg til að koma með hugmynd fyrir yfirmann sinn um "Reality" löggusýningu, sem myndi innihalda engan annan en Mitch Preston, sem Chase lítur á sem alvöru "Dirty Harry." Yfirmanni hennar líkar hugmyndin og gefur Chase grænt ljós. Nú þarf hún bara að sannfæra Mitch um að taka þátt, sem ætti ekki að vera of erfitt, þar sem stöðin hefur samþykkt að falla frá málsókninni ef hann ætlar að sjá um þáttinn. En Mitch er lögga, ekki leikari, og hann vill ekkert hafa með neitt af því að gera - það er fyrr en hann á hjarta til hjarta við yfirmann sinn, Captain Winship (Frankie Faison), sem setur framtíð Mitch í stuttu máli. sjónarhorn fyrir hann. Og bara svona er þátturinn í gangi. Ó, já, það er eitt enn; fyrir þáttinn mun Mitch þurfa félaga. Og hvern heldurðu að þeir ætli að finna fyrir það? Við skulum orða það þannig: Trey Sellars er meira en einn af venjulegum grunuðum. Þetta er önnur kvikmynd Dey sem leikstjóri, hans fyrsta er "Shanghai Noon", - líka gamanmynd - og hann sýnir svo sannarlega hneigð fyrir tegundinni. Frá upphafsrammanum stillir hann upp hraða sem heldur sögunni áfram og hann leyfir stjörnum sínum að nýta hæfileika sína og persónulega styrkleika, þar á meðal óaðfinnanlega tímasetningu. Með stjörnum eins og De Niro og Murphy átti Dey að sjálfsögðu fótinn fyrir þessu verkefni til að byrja með, en það er hann sem heldur því á réttan kjöl, sýnir að hann veit hvað virkar, nær bara réttri blöndu af líkamlegri gamanleik og aðgerðir og beita fíngerðum samræðunum til mikils árangurs. Það er enginn eðlilegri leikari í bransanum en De Niro og hann stígur inn í húðina á Mitch eins og hann sé fæddur til þess. Og eftir margra ára að gera harðsnúið drama (þar sem hann skilaði hverri eftirtektarverðri frammistöðu á fætur annarri), með kvikmyndum eins og "Analyze This", "Meet the Parents" og nú þessari, hefur hann staðfest kunnáttu sína fyrir að gera grín, líka. Mitch er ekki sérstaklega flókin persóna; hann er í rauninni eitthvað „venjulegur“ gaur, en í því liggur áskorun leikarans - að gera hann trúverðugan, láta hann líta út fyrir að vera nágranni þinn og bara annar meðlimur samfélagsins. Og á öllum sviðum tekst De Niro vel. Hann er Mitch, gaurinn sem þú rekst á í matvöruversluninni eða bankanum, eða segir „góðan daginn“ við á leiðinni í vinnuna; sem finnst gaman að horfa á leikinn í sjónvarpinu og á sér líf, alveg eins og þú og ég, sem fyrir tilviljun hefur lífsviðurværi sitt af því að vera lögga. Það er persónan sem Mitch þarf að vera til að láta þessa mynd virka, því hún gerir „venjulega strákinn við óvenjulegar aðstæður“ trúverðugan. Það er eitt af þessum hlutverkum - og verkum - sem er oft ranglega vísað frá út af hendi, vegna þess að það lítur svo auðvelt út; og auðvitað er þetta það sem gerir De Niro svo einstakan - hann lætur það líta út fyrir að vera auðvelt og hann gerir það með aðstöðu. Sem Trey Sellars skilar Eddie Murphy sig líka til sigurs og það er hlutverk sem passar honum eins og hinn orðtakandi hanski. Trey er lögga, en líka upprennandi leikari - og slæmur einn - og það gefur Murphy tækifæri til að leika á ofurgleðihlið persónuleika síns (sem Dey stjórnaði nógu mikið til að koma í veg fyrir að hann svífi yfir -the-top into Jim Carrey territory), sem virkar fullkomlega fyrir þessa persónu og þessa mynd. Allt frá melódramatísku hlutverki hans í áheyrnarprufu, til þess að hann kastaði út einleiksmyndum - flutt með því að horfa beint inn í myndavélina (sem er ekki einu sinni til staðar að hans mati) á meðan hann tók upp "raunveruleikaþáttinn" - Murphy er uppþot. Og hann hefur efnafræði með De Niro sem klikkar í raun (sem er ekki óvænt, þar sem þetta er annar af mörgum hæfileikum De Niro; hæfileiki hans til að tengjast og draga fram það besta í meðleikurum sínum, sem allir munu… stuðningur-- eru betri í sínu fagi eftir að hafa unnið með honum, þar á meðal menn eins og Meryl Streep, Christopher Walken og Ed Harris, svo eitthvað sé nefnt). Mikilvægast er að þetta er hluti sem gerir Murphy kleift að skara fram úr í því sem hann gerir best og hann nýtir sér það svo sannarlega. Russo nýtur líka hlutverks síns sem Chase til hins ýtrasta, persóna sem er ekki mikil listræn teygja, en sem hún sýnir skemmtilega, með sterkri og trúverðugum leik. Og William Shatner (sem leikur sjálfan sig) stelur algjörlega nokkrum senum sem leikstjóri þáttarins. Í aukahlutverkum eru Drena De Niro (Annie), Pedro Damian (Vargas) og James Roday (Camera Man). Vel unnin og afhent, „Showtime“ er gamanmynd sem er nákvæmlega það sem henni er ætlað að vera: Hrein skemmtun sem veitir nóg af hlátri og skemmtilega nokkra klukkutíma sem mun fá þig til að hlæja í einhvern tíma á eftir. Það er galdurinn við kvikmyndirnar. 8/10.