THE GOLDEN DOOR (NUOVOMONDO) er fyrir þennan áhorfanda besta mynd ársins til þessa. Þetta er meistaraverk í hugmyndafræði, ritun, leikstjórn, leik og kvikmyndagerð. Meira um vert, þessi geislandi fallega kvikmynd er mjög þörf endurskinsspegill fyrir okkur til að skoða sögu innflytjenda „útlendinga“ til Ameríku á þeim tíma þegar minnst er á orðið „landamæri“ er pólitískt öryggi. Rithöfundurinn/leikstjórinn Emanuele Crialese hefur ekki aðeins gefið okkur djúpt áhrifaríka sögu, hann hefur einnig verið prófsteinn fyrir áhorfendur til að endurskoða sögu hvers uppruna okkar: að frumbyggjum undanskildum, komum við öll inn í Ameríku sem „útlendingar ' á einhverjum tímapunkti í sögu okkar, og það er auðmýkt að horfa á þessa mynd með þá staðreynd í huga. Myndin hefst um aldamótin Sikiley þegar fátækur ekkill Salvatore Mancuso (Vincenzo Amato) og bróðir hans Angelo (Francesco Casisa) klifra upp. grýtta hæð til að koma tákni sínu á framfæri við krossinn til að biðja um merki um hvort þeir ættu að halda áfram að berjast fyrir tilverunni á eyjunni eða fara til Ameríku, draumalands. Heyrnarlausi mállausi sonur Mancuso, Pietro (Filippo Pucillo) hleypur upp á hæðina með póstkort sem hann hefur fundið með myndum af Ameríku (peningar sem vaxa á trjám, ávextir og grænmeti stærri en fólk, o.s.frv.), og Salvatore tekur þetta sem merki um að hann ætti að flytja fjölskyldu sína til Ameríku. Eftir að hafa sannfært tregða móður sína Fortunata (Aurora Quattrocchi) og systur hans Rita (Federica De Cola) og Rosa (Isabella Ragonese) um að fara í ferðina, selur hann einu eigur sínar (tveir asna, geitur og kanínur) og manninn með bátinn. skipuleggur ferð sína, gefur fjölskyldunni skó, viðeigandi fatnað og leiðbeiningar um að fara um borð í farþegaskip sem þriðja flokks farþega. Þegar Mancuso fjölskyldan undirbýr sig um borð er hún beðin um ljósmynd og þegar þau sitja fyrir aftan málað leikmynd, kemur ensk kona Lucy/Luce (Charlotte Gainsbourg) inn á myndina eins og hún væri hluti af þessari bændafjölskyldu. Lucy getur ekki farið um borð í bátinn til Ameríku án karlkyns fylgdar. Ferðin hefst og Luce samsamar sig Mancuso fjölskyldunni á sinn milda hátt og styrkir loksins örugga ferð sína með því að leggja til við Salvatore að giftast henni „til þæginda, ekki vegna ástar“ þegar þau koma inn. Ameríku. Í gegnum ofbeldisveður og lífsskilyrði sem eru skelfileg fátæk, lifir fjöldi þriðja farþega farþega af, bindur sig og kemur að lokum til Ellis Island, í þeirri trú að draumur þeirra um Ameríku hafi ræst. En allir verða að standast erfiðar líkamlegar prófanir, losun og jafnvel greindarpróf til að ákvarða hvort þeir geti farið inn í Ameríku: embættismennirnir láta þá vita að Ameríka vill ekki að erfðafræðilega óæðra fólk fari inn í nýja heiminn! Hver kona verður að vera valin af manni til að giftast á Ellis Island áður en hún fær inngöngu. Leiðin sem Mancuso fjölskyldan heldur saman þar til endirinn kemur nokkuð á óvart er loka sögunnar. Fá okkar skilja þær ströngu reglur og harkalega meðferð sem innflytjendur verða fyrir (eða að minnsta kosti stóðu frammi fyrir um aldamótin) á Ellis-eyju, og ef við gerum það höfum við kosið að setja þær upplýsingar í kaf. GULLNA DURINN kynnir málflutning innflytjenda á þann hátt sem snertir ekki aðeins hjörtu okkar heldur ögrar einnig samþykkt okkar á núverandi innflytjendalöggjöf. En að öllum pólitískum málum sleppt er THE GOLDEN DOOR fyrst og fremst kvikmynd um gríðarlega fegurð, stórkostlega ljósmyndun, djúpstæða frammistöðu stórra leikara og mjög næmlega skrifuð og leikstýrð saga. Þetta er mynd sem á skilið víðtæka dreifingu, mynd sem allir verða að sjá. Mjög mælt með. Grady Harpa