Þvílíkur leikari að hafa í svona hræðilegri sögu...Myndin og framleiðsla hennar er hins vegar nokkuð góð, þó að hún gerist í London en með ytra byrði í Bristol. Sama sjáðu eina dómkirkju, þú hefur séð þær allar, nokkurn veginn. Sagan er hins vegar um mann fæddur með vald til að valda dauða og eyðileggingu yfir hvern sem er og hvað sem er, ef hann óskar þess. Með aðeins vísun í raun og veru í raunveruleikatilvikum telekinesis byggir frásögnin upp mynd af manni sem er misnotaður og vanmetinn sem drengur, unglingur og loks sem karlmaður; svo mikið reyndar að hann hefnir að vild, bókstaflega. Með tímanum kemst hann að þeirri niðurstöðu að allur heimurinn sé á rangri leið og stefnir því í að eyðileggja hlutinn bara með því að hugsa um það! Vandamálið við frásögnina er hins vegar að hún reynir að blanda saman raunverulegum vísindalegum gögnum um undarlega hugarheimildir og sameina þetta allt saman við hálftrúarlega klappstýru til að búa til hodge-podge kenningu um þetta allt saman. Að blanda saman staðreyndum og fantasíu á þennan hátt virkar sjaldan og ég er hræddur um að Richard Burton hafi stundum þurft að ofgera ofboðslega mikið þegar hann reyndi að hljóma sannfærandi. Besta atriði hans er hins vegar þegar hann gaf eiginkonu sinni og elskhuga hennar munnlega líma þegar þau yfirgáfu heimili hans: skarpur, fyndinn og banvænn samræða, flutt eins og Burton einn gat. miklu betri, en byrjaði á Lino Ventura, sem ég sá síðast í Garde A Vu (1981), sem Inspector Brunel; Harry Andrews sem aðstoðarframkvæmdastjóri; hinum mjög vanmetna Lee Remick sem Dr Zonfeld; Derek Jacobi sem útgefandi, Towney, og nokkrir aðrir þekktir karakteraleikarar. Mér líkaði hvernig sagan var sett fram, sem flashback innan flashbacks til að fylla út baksöguna og leysa þannig ráðgátuna um morðtilraunina á Morlar (Richard). Burton), rithöfundurinn með morðingjann. Fram að þeim tímapunkti var þetta gott stykki af sjónspæjara eftir Brunel og enska hliðarmann hans. Samt var þetta mjög fyrirsjáanlegt þar sem mér varð fljótt ljóst hver morðinginn væri. Síðan fóru þeir og spilltu þessu öllu á síðustu fimmtán mínútunum. Ef þú vilt fá vísbendingu um hvað það er, hugsaðu Samson og Delilah (1949), frá hinni frægu Cecil B. de Mille, og hvernig Samson náði vondu kallunum á endanum. Og síðasta atriðið er einfaldlega heimskulegt. Hvers vegna? Vegna þess að það eru að minnsta kosti hundrað leiðir til að hægt hefði verið að stöðva bruðl Morlar, algjörlega. Skömm, reyndar, því þetta hefði getað verið miklu betri saga og kvikmynd. Ég held að Burton hafi virkilega þurft á peningunum að halda. Ef þú ert Burton aðdáandi skaltu eyða tíma í að sjá atriðið sem ég nefndi hér að ofan. Annars, ekki nenna.