Ég er undrandi á því hversu mikið lof er hrósað fyrir þessa mynd af öðrum álitsgjöfum. Fyrir mér voru þetta frekar vonbrigði, sérstaklega samsetning sögulegra staðreynda, fantasíu og innra óróa aðalpersónunnar virkar alls ekki (í bók Vonneguts Slaughterhouse Five og jafnvel í aðlögun George Roy Hill fyrir skjáinn). Trúverðugleiki er oft ofviða. Of margar spurningar eru skildar eftir opnar. Missti ég af einhverjum miðpunktum? Eða tókst mér ekki að koma auga á línurnar sem eiga að tengja punktana? Strákur sem heitir Campbell, Jr., alast upp í New York fylki. Heima á faðir hans mörg tæknileg viðskiptablöð og eina bók. Í henni eru ljósmyndir af hrúgum af líkum. Strákurinn blaðar í bókinni, pabbi hans líkar ekki að hann geri það. Hvað ætti þetta að segja mér? Fjölskyldan flytur í burtu frá New York-fylki til Berlínar. BANG. Það er 1938, drengurinn er kvæntur maður í Berlín og leikhúsleikskáld. Hvers konar leikrit skrifar hann? Á hvaða tungumáli? Er hann farsæll? Konan hans er leikkona og lítur glæsileg út. Foreldrarnir flytja aftur til Bandaríkjanna og bjóða syni sínum að gera slíkt hið sama. Hann gerir það ekki. Hvers vegna? Vegna þess að eftir að hafa alist upp í Þýskalandi finnst honum hann meira þýskur en amerískur? Af því að hann er farsæll? Af því að konan hans er það? Af því að honum líkar líf sitt þar? Af því að honum líkar við nasista? Af því að hann er einfaldlega latur og líkar ekki við breytingar? Ekki spyrja mig. Hugsanlega er manninum bara sama, hefur ekki áhuga á stjórnmálum, er eins konar tilvistarsinni. Hann segist vera ástfanginn af konu sinni. Hann talar um lýðveldið sitt tveggja (sem þýðir að hann og konan hans). Það eru fáar sem engar vísbendingar sem sanna ást hans á eiginkonu sinni í myndinni, hún virðist miklu frekar vera lýðveldi eins. Að beiðni bandarísks umboðsmanns samþykkir Campbell, Jr., að útvarpa hatursáróðri gyðingahaturs nasista til bandarískra hlustenda sem tæki til að senda dulkóðuð skilaboð til bandarískra yfirvalda sem lesa á milli línanna. Mikilvægi fundurinn með umboðsmanninum á bekknum í Berlín í garðinum er stuttur, óspennandi og óspennandi, ákvörðunin um að spila með kemur frekar auðveldlega án skýringa, uppgangurinn í útvarpsstöð virðist vera tíðindalítill og virðist hröð. Svo nú höfum við Campbell, Jr., sýnir sig í loftinu sem síðasti frjálsi Bandaríkjamaðurinn. Kerfið til að senda leyniskilaboð er nokkuð raunsætt og spennandi - þó maður velti fyrir sér hvað gerðist þegar Campbell, Jr., þurfti virkilega og heiðarlega að hósta, hiksta o.s.frv. (hlýtur að hafa ruglað skilaboðunum hræðilega). Allavega, nasistar tapa, eiginkonan deyr (ferðalag um Krímskaga fyrir þýska hermenn - ég heyrði aldrei slíkar ferðir hafa raunverulega átt sér stað á þýskum víglínum í seinni heimsstyrjöldinni), Campbell, yngri, segist fara til rússnesku vígstöðvanna en fer ekki , er tekinn af bandarískum hermanni sem kannast við krúsina sína (hvernig er það?), er dreginn í skoðunarferð í Auschwitz, er síðan látinn laus og endursetur með hjálp Crucial Agent einhvers staðar í New York borg.OG ÞETTA ER ÞAR sem sagan byrjar í alvörunni. Héðan í frá er þetta eins og smásaga eftir Paul Auster. Það er 1961, Campbell, Jr., býr í leiguhúsnæði í New York sem maður hefur verið og syrgir missi eiginkonu sinnar. Engum er alveg sama - eða gerir hann það? Já, einhvern veginn gera þeir það og nágrannar hans bjóða upp á einhvers konar truflun. Eftirlifendur Auschwitz. Málari. Sumir bandarískir ofurvaldssinnar „uppgötva“ hann og vilja að hann sé höfðingi þeirra. Þeir finna meira að segja látna eiginkonu hans handa honum, eða er hún konan hans? Allavega, á endanum hringir Campbell, yngri, inn á ræðismannsskrifstofu Ísraels og þeir Veittu honum fúslega stríðsglæpameðferðina, settu hann í klefann við hliðina á Adolf Eichmann. Hann skrifar ævisögu sína og þegar þessu verkefni er lokið, hengir hann sig á tætlur ritvélarinnar án þess að sótast hið minnsta. Þó ég sé að þarna hlýtur að vera spurning um sektarkennd og missi, ég hafði bara á tilfinningunni að aðalpersónan væri manneskja sem alltaf er frekar áhugalaus um allt og varla fær um að elska neinn. Þannig að ég átti erfitt með að hafa samúð með þessum lausamann sem syrgir tap sitt. Það ótrúlega er að margir gagnrýnendur einbeita sér að stöðu hans sem hugsanlegrar stríðshetju, eftir að hafa lagt orðspor sitt í hættu fyrir að leika síðasta frjálsa Bandaríkjamanninn. Ég geri ráð fyrir að samkvæmt þeim hafi þetta þurft mikið hugrekki. Reyndar, hins vegar , gefur myndin til kynna að með því að samþykkja verkefnið hafi Campbell skapað sjálfum sér vinningsástand þar sem hann hefði verið pólitískt öruggur, sama hver hefði unnið stríðið. Hættan á að hann verði afhjúpaður kemur aldrei upp í fyrri hluta sögunnar. Það má halda því fram að öll sagan sé draumkennd fantasía og að enginn ætti að skipta sér af sögulegri nákvæmni eða rökrænni þróun sögunnar sem útskýrir allt. En jafnvel þá nær það ekki að gera eitthvað, fyrst og fremst, grunar mig, vegna þess að ástarsambandið í Lýðveldinu Tveggja fellur algjörlega niður. Þetta er leitt, sérstaklega ef haft er í huga að eiginkonan var leikin af Sheryl Lee, hæfileikaríkri, fjölhæfri og skynsamlegri leikkonu. Hún hefur allt of lítinn skjátíma og neyðist til að nota fáránlegan þýskan hreim. Annar á einhvern hátt vanræktur þáttur eru mismunandi textar (játning, útsending og falin skilaboð), en ég býst við að þetta sé að mestu ófilmanlegt. Kannski ætti ég að gefa bókinni tækifæri.