Los Angeles, 1976. Indie-kvikmyndabrjálæðingurinn John Carpenter, nýkominn úr kvikmyndaskóla og með eina kvikmynd - skopstæling bekkjarverkefnisins hans frá árinu 2001 sem heitir Dark Star - undir belti, klárar ljótan hasar sem heitir Assault On Precinct 13. Sagan af næstum mannlausri lögreglustöð sem var umsátur af óséðu LA-gengi, var hún minniháttar högg á innkeyrslubrautinni og hlaut lítið lof frá þeim fáu gagnrýnendum sem þótti vænt um, en hún kveikti varla í kvikmyndaheiminum, ólíkt eftirfylgd Carpenter- upp smash Halloween (1978). Á Precinct var Carpenter enn að læra hvernig á að nýta næstum engin fjárhagsáætlun sína með því að nota lægri hilluna leikara, halda hasarnum á einum helvítis litla staðnum og færa myndina áfram á þéttum hraða með blöndu af klippingu, greindri myndavél vinnu og kveikt á tegundakunnáttu. Enginn vill eða þarf að vera svangur í Hollywood lengur, sérstaklega ef veitingareikningur vikunnar á 2005 útgáfunni af Assault On Precinct 13 er meira en allur kostnaður við frumgerðina. Það skilar sér í ákveðinni leti hjá kvikmyndagerðarmanni - þú ert með heimskulega stóra verkalýðsáhöfn, vinnustofu og markaðsfyrirtæki sem hugsa allt fyrir þig. Þess vegna get ég enn tuttugu árum eftir að hafa horft á mynd Carpenter séð hvert dýrðlegt augnablik, allt frá litlu stúlkunni sem var skotin niður með köldu blóði þegar hún keypti sér ís, til vægðarlausrar dúndrandi synths. Viku eftir Assault 2005 man ég eftir óhreyfðum borðtennisboltaaugu Larry Fishburne og fátt annað. „Gleymanlegur popcorn actioner“ passar fullkomlega efst á plakatið. Það er gamlárskvöld á Precinct 13, stöð lokar með beinagrind til að sjá á síðustu klukkustundum sínum. Á vaktinni er Jake Roenick (Ethan Hawke), fyrrverandi narc sem nú er í miklum vandræðum og hoppaði upp á Jack Daniels og Seconol eftir að félagar hans voru ískaldir í upphafssenunni; Iris (The Sopranos' Drea de Matteo), nympho með eitthvað fyrir glæpamenn, og Jasper (Brian Dennehy), skorpinn gamalmenni einu skoti frá starfslokum. Eins og í Carpenter's Assault... er rúta með fjórum þungum glæpamönnum vísað á svæðið. Öll augu beinast að glæpasagnakónginum Bishop (Fishburne, enn hress frá tíma sínum í Matrix) sem hefur naumlega lifað af morðtilraun frá leynilöggu og ætlar að blása lokið á landlæga spillingu í skipulagðri glæpadeild undir forystu Marcus Duvall (þreyttur útlits Gabriel Byrne). Bráðum slökkva á símanum, rafmagnslínurnar liggja niðri og bæði glæpamenn og lögregla finna sig þungvopnuð alvarlegu lögregluvopnabúri og full af ofsóknarbrjálæði á meðan þeir heyja stríð gegn verkstjórn spilltra lögreglumanna í Duvall sem klæðist hvítum balaclavas, skotvestum, innviðum. rauða bazookas og meiri hátæknibúnað en Skywalker Ranch. Þetta, er búist við að við trúum því þegar þyrlurnar suðla um efsta hluta lögreglustöðvarinnar og skjóta eldflaugum í glugga, er leynileg aðgerð til að hylja slóð Duvalls. Hann gæti allt eins hafa tekið út auglýsingaskilti á Hollywood Boulevard. Eins og með nýlegri endurvinnslu Dawn Of The Dead frá áttunda áratugnum, tekur Assault 2005 grunnatriðin í frumriti John Carpenter og, svo vitnað sé í áttunda áratuginn, "gerir það eitthvað, maður" . Aðalspurningin er - af hverju að nenna? John Carpenter's 1976 er í uppáhaldi í sértrúarsöfnuði meðal tegundaáhugamanna, en er varla merkt í sameiginlegri meðvitund almennings. Carpenter var sjálfur upptekinn við að endurvinna klassískan vestra Howard Hawks Rio Bravo í þéttan, klaustrófóbískan borgarspennu fyrir aðeins $20.000. Franski wunderkind leikstjórinn og rappframleiðandinn Jean-Francois Richet, sem er sjálfsagður aðdáandi verka Johns Carpenter, virðist síður hafa áhyggjur af því að virða annaðhvort Hawks eða JC - þó handritið sé full af tilvísunum í kúreka og injuns - og virðist ætla að kreista inn eins mikið blikk og eldkraft og margmilljón dollara fjárhagsáætlunin þolir. Niðurstaðan: Nokkur spennuþrungin augnablik með handheldum POV myndavélum, óvænt hár (og blóðug) líkamsfjöldi, nokkrar snyrtilegar söguþræðir, en í rauninni B-gráðu borgaraðgerðartæki með mikið uppblásið verðmiði. Hvað varðar nafnaskoðun Carpenter, þá er það hrein yfirlæti af hálfu kvikmyndagerðarmanna sem borgar sig ekki. Við herra Richet segi ég góða ferð og ég óska ​​þér til hamingju með tónlistarferilinn.