Það verður að ganga út frá því að þeir sem lofuðu þessa mynd („besta kvikmyndaópera ever,“ las ég ekki einhvers staðar?) annað hvort kæri sig ekki um óperu, sé sama um Wagner eða sé sama um neitt nema löngun þeirra til að koma fram í menningu. Annaðhvort sem framsetning á svanasöng Wagners, eða sem kvikmynd, kemur þetta mér fyrir sjónir sem óvægin hörmung, þar sem blýmikill lestur á tónleikunum samsvarar erfiðri, brjálæðislegri útfærslu á textanum. Það er vafasamt að fólk með hugmyndir um hvað ópera (eða ef til vill leikrit, sérstaklega eftir Shakespeare) er "um" ætti að vera leyft hvar sem er nálægt leikhúsi eða kvikmyndaveri; Syberberg, mjög smart, en án minnstu rökstuðnings frá texta Wagners, ákvað að Parsifal væri "um" tvíkynhneigð aðlögun, þannig að titilpersónan, á síðari stigum, umbreytist í eins konar beatnik-barn, þó sú sem heldur áfram að syngja hátt tenór -- fáir ef einhverjir af leikurunum í myndinni eru söngvararnir og við fáum tvöfaldan skammt af Armin Jordan, hljómsveitarstjóranum, sem er litið á sem andlit (en heyrist ekki sem rödd) Amfortas, og kemur líka fram grimmdarlega. í tvöföldu útsetningu sem eins konar Batonzilla eða Hljómsveitarstjóri sem át Monsalvat við spilun á föstudagstónlistinni langa -- þar sem hið yfirgengilega elskulegt náttúrunnar er táknað með dreifingu af búðarslitnum og slappum krókúsum sem eru fastir í illa settum torf, hagræðing sem kemur mér í opna skjöldu. Í leikhúsinu þurfum við stundum að greina frá slíkum ófullkomleika með hugsunum okkar, en ég get ekki hugsað af hverju Syberberg gat ekki splæst í, fyrir Parsifal og Gurnemanz, fjallahaga eins gróskumikið og Julie Andrews var veitt í Sound of Music. .Hljóðið er erfitt að þola, háu raddirnar og básúnurnar sérstaklega hafa heyrnarglampa sem bætir annarri þreytu við óþolinmæði okkar með óinnblásna stjórn og lamandi framvindu helgisiðsins. Einhver í annarri umfjöllun minntist á Bayreuth upptökuna frá 1951 og Knappertsbusch, þó að tempi hans séu oft mjög hægur, hafði það sem Jordan skortir með öllu, tilfinningu fyrir púls, tilfinningu fyrir ebbi og flæði tónlistarinnar -- og eftir hálfa öld , hljómsveitarhljómurinn í því setti, í nútíma pressum, er enn betri en þessa mynd.