Átta Jean Rollin myndin sem ég hef horft á er líka mögulega sú furðulegasta; forvitnilegur söguþráður (eins og hann er) virðist upphaflega vera of þröngur til að halda uppi 84 mínútum en það er einhvern veginn að verða óhóflega ruglaður þegar líður á! Tilvonandi kvenkyns vampýra (fáklædd, eins og lofað er í titlinum) er í haldi í afskekktu kastala og kemur aðeins fram til að „gæða“ blóði viljugra fórnarlamba (sem eru greinilega meðlimir sjálfsvígsklúbbs) eins og ef Í óvissu um hvert þetta allt myndi leiða hann, lætur rithöfundurinn og leikstjórinn á endanum mannlega illmennið í raun og veru faðir hinnar ósvífnu hetju opinberast á fáránlegan hátt sem stökkbreyttan(?!) úr framtíðinni! Slæmt hraðinn og draumkennd andrúmsloftið (sértrúarsöfnuðirnir klæðast hettum og dýragrímum til að fela svip sinn fyrir skjólgóðu stúlkunni) er auðvitað dæmigert fyrir bæði kvikmyndagerðarmanninn (það að sama skapi sjávarströndin á {and}hápunkti) og „Euro-Cult“ stíllinn, sem og fjöldann allan af nubile fegurðunum til sýnis. Persónulega var það skemmtilegasta við allt sjónrænt aðlaðandi en vitsmunalega tómt mál að horfa á kunnuglega persónuleikarann ​​Bernard Musson (sem kom fram í sex síðari tíma Luis Bunuel kvikmyndum) koma upp undrandi í gegnum það af og til!