Samuel Fuller þekkir stríð og er einn af einu leikstjóranum í bandarískri kvikmyndasögu sem gæti lýst hræðilegu upplifunum af henni nákvæmlega í formi eins og kvikmyndin. Svartsýni hans og hugsjónahyggja, ef það hljómar svolítið undarlega að blanda saman, virka fyrir hann sem sögumaður, og á sama tíma er hann alltaf til í að segja sannleikann, hversu grimmur (eða settur í melódramatískar smíðar) það getur orðið. Verboten fjallar hins vegar um upplifunina eftir stríð, þar sem við fáum aðeins í upphafssenunum stóra uppsveiflu WAR- feitletruð í eitt atriði. Upphafsskotið er eins og eitt stórt upphrópunarmerki sem virðist halda áfram inn í restina af atriðunum: látinn hermaður á jörðu niðri, myndavélin sveiflast upp, við sjáum annan hermann skotinn niður í stríðshrjáðu landslagi. Einfalt, beint tungumál. Síðan setur Fuller fram styrkleikann með einhverju áhugaverðu: Titillagið spilað á upphafsmunum sem bæði kaldhæðni og einlægni, og svo Beethoven tónlist yfir skotbardaga milli Bandaríkjamanna og nasista. Sgt David Brent (James Best) er skotinn, bardaginn heldur áfram, og síðan fer það yfir í að hann er meðhöndlaður fyrir sárum sínum. Það gæti leitt mann til að trúa því að þetta verði nokkuð hefðbundin WW2 mynd (aðeins að því leyti að maður myndi venjulega' Ekki fann Beethoven og síðar að vissu marki Wagner setti inn í þessar myndir), en þetta er ekki raunin. Þess í stað gerir Fuller þetta að „Coming Home“-mynd, þó alls ekki í þeim skilningi að „þessi hermaður kemur heim slasaður og svo framvegis og svo framvegis“. Í stað þess að fara virkilega heim heldur Brent áfram í Þýskalandi, þar sem hann hefur fallið yfir höfuð fyrir konuna, Helgu (Susan Cummings, nokkuð góð í að draga af sér þýska hreiminn), og vill vinna í minni stöðu í hernum svo hann getur gifst henni. Það sem hann gerir sér ekki grein fyrir er að a) hún vill fá hann meira fyrir peninga svo hún geti fengið mat handa sér og bróður, en þetta verður flókið tilfinningalega á þeim tímapunkti sem hins örlítið barnalega en hjartanlega Brent kemur í ljós, og b) það er neðanjarðar Unglingatrúarsöfnuður Hitlers kallaði Varúlfana, sem vilja taka strax upp hvar Hitler endaði - byrjaði smátt, þrátt fyrir rifrildi innan hópsins - með því að ráðast á ríkisstjórnina sem nú er innbyggð í Þýskalandi til að gefa þeim, eins og Brent lýsir, „blóðgjöf. " Með þessu, auk myndefnis frá réttarhöldunum í Nürnborg og (eins og ég held að Fuller sjálfum segir frá) fljótlegri sögu stríðsglæpa nasista stykki fyrir stykki, án hnífa, fáum við margþætta sýn á samfélag. í skelfilegum þrengingum strax eftir stríð. Þó Rossellini hafi höndlað það á sinn hátt með Þýskalandsárinu núll, tekur Fuller það með lögum: fyrst er það ástarsagan, eða hvað er hörmulegt fall manns sem getur ekki séð neitt fram yfir það sem hann telur að ætti að vera sanngjarnt, að það sé hans eiginkona og barn á leiðinni sem hann getur ekki farið fyrr en í ljós kemur að hann hefur (að hluta) verið svikinn. Baker og Cummings, ásamt Harold Daye sem ungur, ruglaður bróðir Helgu, koma fram með ítrustu smáatriðum fyrir tilfinningar; þetta eru ekki mjög auðveldir B-mynda þættir, þó þeir hefðu getað verið það. Síðan er annað lag hið pólitíska, barátta samfélags til að ná tökum á því að vera sigruð og hugarfar sem Fuller gerir tilkomumikið, að vísu, með tilliti til þess að gera nasista að algjöru gráu svæði. : þeir eru vondir, sérstaklega þegar þeir hætta við ástæðu til að ná endum saman. Og að lokum er það lag af stíl, sem er undarlega hrífandi. Þetta er sennilega ein „talkiest“ mynd Fullers, sem er ekki slæmt í ljósi þess að þetta er eitt best skrifaða handritið hans, þar sem persónurnar tala ekki einfaldlega eða í of mörgum orðum (að undanskildu litlu atriði þar sem tveir persónur tala um Hitlersæskuna sem ungmenna afbrotamenn, sem er í raun, samkvæmt sjálfsævisögu Fullers, sennilega annað lag sem þarf að huga að í undirtextanum og kvikmyndatímanum á fimmta áratugnum). Og Fuller skýtur þetta nánast í alvöru evrópskum stíl, þegar hann er ekki að fara í bardagaatriði eða bardaga, þar sem klippingin er ekki alltaf mjög hröð og stundum verður klipping ekki í heila mínútu, eða lengur. Það er skrýtin spenna sem vex upp úr þessu, sérstaklega þegar eitthvað er sagt af persónu sem fær aðra villta augum eða tortryggni; Fuller gæti auðveldlega farið í stóra nærmynd, en það er óheiðarlegri, kaldari eiginleiki við að hverfa ekki frá tveimur einstaklingum í samtali án þess að hafa einfalt samkomulag um öxl. En þegar það krefst þess, eins og stóra slagsmálin fyrir utan bandaríska herskrifstofuna, eða Nürnburg myndefni sem er skeytt inn í minningar Franz um Varúlfana, getur Fuller verið eins töfrandi stílisti og alltaf. Mjög erfitt að finna, en mjög þess virði ef þú ert annað hvort aðdáandi kvikmynda leikstjórans eða WW2 sem gerist í Þýskalandi - eða jafnvel bara sögufrægur - Verboten! er vitsmunaleg upplifun og sterk tilfinning, með leikarahóp sem er betri en búist var við af B-mynd og viðhorf til 'hins' sem er jafn vítavert og umhugsunarvert.