Ég er sammála því að myndin er svolítið hæg á stöðum með mörgum atriðum úr hversdagslegu lífi og engum samræðum. Og ég var ekki hrifinn strax eftir að ég horfði á hana. Eftir nokkra daga áttaði ég mig hins vegar á því að myndin situr í mér og hún kallar fram depurð sem situr eftir í huga mér. Þakklæti mitt á þessari mynd eykst. Hún verðskuldar vissulega meiri umfjöllun en þær kvikmyndir sem gleymast samstundis. Eins og margir hafa sagt er myndin ólínuleg og það er aðalsmerki evrópskrar kvikmyndagerðar öfugt við línulega frásagnarformið sem Hollywood aðhyllist. Ég veit eiginlega ekki hvort það er satt eða ekki. Mörgum líkar líka illa við ruglingslega uppbyggingu þess og skort á skýrum skýringum. Við þá áhorfendur held ég að það sé ekki mikið sem ég get sagt til að breyta skoðunum þeirra. Hins vegar, fyrir aðra sem eiga ekki enn eftir að sjá myndina, búast við því að vera áskorun og EKKI búast við því að myndin veiti öll svörin og þú gætir farið að njóta hennar meira en þú myndir gera ella. Myndin sleppir aðeins en í raun annálar bara 3 tímabil. Gefðu gaum að hártískunni og þú getur auðveldlega aðskilið 2 af 3 tímabilum. Það er heldur ekki eins ruglingslegt og lagt er til; njóttu bara og það kemur allt í ljós í lokin. Já, margt er ósagt eða ekki sýnt og fullt af aðstæðum er órannsakað. En er lífið ekki svona? Oft ertu ekki viss um hvatir vina þinna/ástvina nema þú mætir þeim og jafnvel þá geturðu aldrei verið 100% viss um hvort þeir hafi sagt þér allan sannleikann. Þessi tegund af kvikmyndum neyðir okkur til að túlka ástæðurnar á bakvið aðgerðirnar. Myndin skilur þó eftir nægar vísbendingar til að þú getir gefið þér sanngjarnar forsendur. Til dæmis er Mathieu oflætisþunglyndur, að því marki að hann er sjálfsvígshugsandi. Hvers vegna? Ég veit það ekki, kannski er líf hans ekki að verða alveg eins og hann bjóst við; kannski saknar hann fjölskyldu sinnar en hefur ekki fyrirgefið föður sínum fyrir að hafa yfirgefið veika móður sína á tímum hennar í neyð; kannski eftir allt sem hann fórnar fyrir Cedric, endurskipuleggja og í raun, splundra líf sitt til að vera með honum, áttar hann sig á því að þetta er allt að "koma til baka". Ég held að leikstjórinn hafi ætlað að sýna okkur að hann hefur alltaf verið pínulítið illa haldinn, hugarfarið viðkvæmt eftir það atriði með dauða fuglinum. Kannski er hann með mjög viðkvæmt sálarlíf og allt þetta álag er að taka toll af honum. En okkur er líka sýnt að hann er ekki eitthvert dýr sem kveljar sálarlíf með ástríkum samskiptum sínum við flækingsköttinn. Einnig er eitt samtal milli læknisins og Cedric sem varpar ljósi á ástæðuna á bak við sambandsslitin og kannski sjálfsvígstilraunina. Læknirinn spyr hann hvort allt sé í lagi og Cedric heldur það þó að hann hafi einu sinni haldið framhjá Mathieu, en það er ekkert, að sögn Cedric. Er það eina ástæðan, við vitum það ekki, það eru líklega fleiri, allt blandað saman. Er það mikilvægt að við vitum nákvæmlega hvað þeir eru? Ég held ekki, fyrir þessa mynd. Annað merki um að þeir séu á endanum ekki samhæfðir er vettvangur sögulegra rústa. Mathieu hefur áhuga á að rannsaka rústirnar, Cedric ekki. Hann er sá með ofsafenginn hormón sem einbeitir sér aðeins að líkamlegu hliðinni án vitsmunalegrar hliðar sem Mathieu þarf greinilega. Að lokum er endirinn í raun frekar vongóður og ljúfur. Það kom mér skemmtilega á óvart hvernig atburðarásin fór fram eftir blákalda tóninn sem dregur fram undir lokin. Ég hef tvær kvartanir vegna DVD-disksins. Eitt er hljóðið. Það er mjög mjúkt. Ég þurfti að hækka hljóðstyrkinn til að heyra svargluggann og svo þegar hann skipti yfir í bar eða útivistarsenu varð hann of hávær. Hitt er að ekki er hægt að slökkva á textunum; þeir haldast á skjánum. Flestir erlendar DVD-myndir sem ekki eru gefnar út af stóru stúdíói eru lélegir á þennan hátt, því miður.