Johnny Yuma, sem er einn af ánægjulegri vestrænum all'italiana, hefur ferskleika margra WAI sem framleiddir voru á blómatíma tegundarinnar og er mjög mælt með því fyrir aðdáendur tegundarinnar eða óviðjafnanlegu, gáfulegu kvikmyndahúsum. Johnny Yuma er í flestum atriðum ekkert voðalega mikið upprunalega, en þetta telst reyndar ekki á móti því. Árangur tegundarmyndar fer eftir því hversu vel hún uppfyllir væntingar áhorfenda auk þess sem hún gefur óvænt afbrigði af þessum væntanlegu þáttum. Áður fyrr eru ánægjulegar upplifanir endurskapaðar en með fíngerðum (eða meiriháttar) ívafi sem veitir áframhaldandi áhuga. Gæði framkvæmdarinnar eru líka augljóslega mikilvæg. Þreyttur upprifnaður mun skila minna árangri en einlæg tilraun til að skemmta eða hreyfa við áhorfendum. Miðað við þessar forsendur tekst Johnny Yuma. Það eru fjölmargar endurtekningar á þáttum úr fyrri myndum. Sögusviðið er grimmur, snúinn hálf-feudal rökkurheimur sem margir af bestu "gotneskum fjölskyldu" vestrum sem gerðir voru 1964-1968, eins og Tempo di massacre (1966), deila. Söguþráðurinn er sambland af grunnþættinum Fistful of Dollars (1964) og Ringo myndunum, staðreynd sem kemur ekki á óvart þar sem handritshöfundurinn Fendiando di Leo tók þátt í báðum. Di Leo var einn besti handritshöfundur hinnar vinsælu kvikmyndahúss sem kom út úr Cinecitta á sjöunda og áttunda áratugnum og verk hans hjálpuðu til við að veita tegundinni mikið af þematískri samfellu og samhengi (ásamt nokkrum öðrum persónuleikum í nokkrum aðskildum hringjum í leikarar, leikstjórar og handritshöfundar). Í FOD söguþræðinum kemur söguhetjan í bæinn, vekur upp spennuþrungna aðstæður, gengur síðan undir dauðann sem fylgt er eftir með upprisu (í sumum kvikmyndum, eins og Quella sporca storia nel west (1968) er það bókstaflega krossfesting). Kaþólskur undirtónn í frásögninni og táknmálinu er forvitnilegur, sérstaklega í ljósi hinnar óbeina popúlísku/skýrsósíalísku tilhneigingar kvikmyndagerðarmanna og kvikmynda þeirra. Ringo söguþráðurinn, þróaður betur af handritshöfundinum Ernesto Gastaldi í röð kvikmynda með Guliano Gemma í aðalhlutverki, sjálfhverfur söguhetja velur áhuga samfélags fram yfir eigin í gegnum miðil sambands við meðlim þess samfélags (með heilbrigðu striki kaldhæðnislega óvissa).Samband Carradine og Johnny er greinilega byggt á Manco/Mortimer úr Fistful of Dollar (1965). Tvö vettvangur skiptanna á byssubeltunum veitir snjalla samræðu og skilning á milli þeirra tveggja. Fjölmargar kvikmyndir, þar á meðal Da uomo a uomo (1968) eða jafnvel El Chuncho, quién sabe? (1967), notaðu þetta samband milli eldri og yngri manns (föður/sonar, eldri/yngri bróður, enskur ráðgjafi/andstæðingur og bændabyltingarmaður) sem miðlæga hreyfingu í söguþræðinum. Auk þess er áherslan á blekkingar og rangfærslur, völundarhús og speglar, sem endurtaka sig í besta snemma WAI. Kanónurnar og púeblos Almeríu verða bókstaflega völundarhús þar sem söguhetjan og andstæðingurinn leika breytilega leiki katta og músa. Það sem aðgreinir Johnny Yuma frá öðrum WAI er gæði leikstjórans Romolo Guerriri notar sjónrænt/sálfræðilegt rými ásamt snjöllum aðferðum handritsins til að áfram söguþráðinn. Samræður voru aldrei mjög mikilvægar fyrir WAI og oft fáránlega óskiljanlegar (töldu að það væru til undantekningar, eins og tortryggnileg ummæli í Django (1966) eða Faccia a faccia (1967). Sálfræðileg dýpt karakter skapast nánast eingöngu með helgimyndum, það er samspil. , og það er lýsing á frásagnaraðstæðum í heild sinni. Sjáðu hvernig nærveru hinnar banvænu Samönthu finnst við barsmíðaatriðið þegar hún horfir af þaki eða úr bakgrunni atburðarins. Eða hvernig Johnny sviptir Samönthu og Pedro öryggi þeirra og trausti á kraftur þeirra í gegnum leynilegar innrásir hans á búgarðinn þeirra, hótel, jafnvel svefnherbergi (þetta er aftur þema frá FOD). Að lokum, athugaðu hvernig einbeitingin er á upplýsingaleit. Eins og margir þættir, er þetta fengið að láni frá FOD sem var að lokum byggð á harðsoðnu leyndardómsskáldsögunni Red Harvest. Hún er í gegnum tilfallandi snertingu, eftirlýst veggspjöld, heyrt samtöl, horft út um glugga, klukkur sem skilin eftir í rykinu eða rangar auðkenni og hreyfingar í gegnum gárurnar sem skapast af athöfnum Pedros. og Samönthu í þessum súrrealíska og fáránlega veruleika sem frásögnin snýr að niðurstöðu sinni. Kvikmyndin var athyglisverð á sínum tíma fyrir það sem var litið á sem ofgnótt í ofbeldi. Auðvitað voru þessar myndir varla ofbeldisfyllri en margir bandarískir vestra. Það sem var öðruvísi var sálfræðilegur styrkur ofbeldisins og orsakir þess sem það var rakið til, sem er að segja að það var ekki ofbeldið heldur merkingin sem hafði breyst. Johnny Yuma er sérstakur og áhugaverður í notkun og lýsingu á ofbeldi og þetta er annar áhugaverður þáttur myndarinnar. Það sem mér persónulega finnst áhugaverðast við flestar þessa tegund er tengingin sem hún veitir nafnlausum, nafnlausum áhorfendum á Ítalíu og Spáni til sem þessar endurteknu frásagnir höfðu nokkra þýðingu og áhuga. Munurinn hefur ef til vill ekkert innra virði í sjálfu sér einhver tinnuafgangur frá forsögulegum stað, brot af leirmuni eða mótandi stykki af leðri og ryðguðum málmi en það er tilvísun í einhverja nafnlausa nærveru, líf, sem voru mikilvæg. einfaldlega vegna þess að þeir voru til. Þó að Johnny Yuma hafi innra virði, þá stafar mikið af áhuganum fyrir mér frá þessari tengingu og leyndardómi. Efsti spaghetti vestra listinn http://imdb.com/mymovies/list?l=21849907Average SWs http://imdb.com/mymovies/ list?l=21849889Aðeins fyrir ofstækismenn (neðst á tunnunni) http://imdb.com/mymovies/list?l=21849890