Af þeim kóresku myndum sem ég hef séð voru aðeins þrjár sem höfðu fest mig í sessi. Sá fyrsti er hinn ágæti hryllingur A Tale of Two Sisters. Önnur og þriðja - og nú fjórða líka - hafa allar verið myndir Park Chan Wook, nefnilega Oldboy, Sympathy for Lady Vengeance), og nú Thirst. Park minnir mig soldið á Quentin Tarantino með virðingarleysi sínu gagnvart venjum. Allar myndirnar hans eru átakanlegar, en ekki í óþarfa skilningi. Það er meira eins og hann sýni okkur það sem við búumst ekki við að sjá - venjulega aðstæður sem ganga róttækt gegn siðferði samfélagsins, eins og sifjaspell eða kynhvöt eða kynhvöt, blóðsjúgandi en samt trúrækinn prestur. Hann er líka frekar listrænn með tilliti til kvikmyndagerðar og kvikmyndir hans eru með þeim glæsilegri sem ég hef séð. Þorstinn er allt það - að fjalla um nefndan prest og bælda, samviskulausu konuna sem hann fellur fyrir - og fleira. Þetta er hryllingur, drama og jafnvel gamanleikur, þar sem Park afvopnar áhorfendur sína með mörgum óviðeigandi en þó gamansömum aðstæðum. Sem slíkt gæti þetta verið besta verk hans fyrir mig hingað til, þar sem aðrar tvær myndir hans sem ég hef séð skorti húmorinn sem hefði gert þær girnilegri fyrir endurtekið áhorf.