Uhhh ... svo, áttu þeir jafnvel rithöfunda fyrir þetta? Kannski er ég vandlátur, en ég hef gaman af smá samræðum við kvikmyndirnar mínar. Og hvað slasher-myndir varðar, þá dugar bara smá sneið af persónuþróun. Því miður veitir The Prey hvorugtog ef þú heldur að ég sé að vera með ofvirkni, þá verðurðu bara að sjá það sjálfur. Atriði eftir senu fáum við bara leikara sem standa í kring, líta útlitslausir og óþægilegir, yfirgefnir af hvaða tilfinningu fyrir handriti sem er. Fyrir utan að kalla upp nöfn hvors annars þegar þau verða aðskilin í skóginum (natch), eru einu tilvikin þar sem þetta fólk segir eitthvað efnislegt þegar ein persóna útskýrir stjörnumerkið Óríon (greinilega ritstýrt frá Funk & Wagnalls; tindrandi slasher fargjald, ekki?) og önnur rifjar upp gamla varðeldssögu sem hefur ekki einu sinni neitt með söguþráðinn að gera (bíddu, hvað ER söguþráðurinn?) Á öðrum tímum hefur The Prey í rauninni galla til að kvikmynda persónur sínar með bum mic nógu langt í burtu þannig að við getum ekki heyrt nákvæmlega hvað þeir eru að segja. Svo við fáum heilar senur þar sem leikararnir eru að muldra! Viljandi! Í alvöru, ég hef séð fleiri samræður í þögliri kvikmynd. Það er eins og kvikmyndagerðarmennirnir hafi sest niður á bar einhvers staðar í Rancho Cucamonga á blómaskeiði 80s slasher æðisins og einn horfði á annan og sagði: "Hæ, ég verð mjög sæt hugmynd að dásamlegu afhausunargaggi. allan þáttinn í kringum það." Og ... jæja, þeir gerðu það. Til að vera sanngjarn, var The Prey líklega með einhvers konar rithöfund innanborðs. Ég meina, einhver þurfti að skrifa niður atburðarrásina og merkja dagblöðin. Hins vegar er ég alveg sannfærður um að þessi mynd var ekki með klippara af neinu tagi. Það eru áberandi pásur, leiðinleg tafla og engin tilfinning fyrir skeiði í gegn. Kvikmyndagerðarmennirnir hafa ekkert annað í "handritinu" til að kvikmynda, svo þeir fylla út sýningartímann með tæmandi flokkunarfræði gróðurs og dýralífs sem býr í skóginum þar sem villtu og brjáluðu unglingarnir okkar eru að verða sneiddir og teningar. Þessar skepnur eru allar teknar upp í beinskeyttu dagsbirtu á hádegi á algjörlega hlédrægan hátt og án tilrauna til andrúmsloftsljósmynda. Ef það líður eins og vísindamynd, þá er það vegna þess að það er það. Ég er nokkuð viss um að þetta sé allt og eitt myndefni úr náttúrusýningunniþað sem vantar er stífluð frásögn frá einhverjum stjórnarmanni í National Geographic. Fleiri spennandi myndefni sem var náðarsamlega hlíft af gólfi skurðstofu: atriði þar sem tveir menn ræða agúrka og rjómaost. samlokur, og önnur atriði þar sem aukapersóna trampar í burtu á banjó í það sem líður eins og heila og hálfa mínútu! Ein og hálf mínúta! Það er mikið banjó að skuldbinda sig til celluloid til að byrja með, hvað þá að setja inn í lokaklippið á myndinni! Gangi þér vel, krakkar! Stutt og hnitmiðað eru hin raunverulegu fórnarlömb þessarar sláturhátíðar. Að vísu tekur myndin upp talsverða dampi (tiltölulega) á síðustu 25 mínútunum, þar sem mikið af blóðbaðinu er þétt og þar sem brot af "Tónlist Béla Bartók" er for Strings, Percussion and Celesta" sker inn í. Vaudeville frábæri Jackie Coogan kemur skemmtilega fram sem týpmikill, hnökralaus þjóðgarðsvörður (þetta var síðasta hlutverk hans, ef þú getur trúað því). Og það eru góðar dásamlegar augnablik, þar á meðal skvettur í hálsi og áðurnefnd afhausun. Farðinn sem notaður er fyrir morðingjana (Carel Struycken, aka „Lurch“ úr Addams Family myndunum) er líka nokkuð áhrifaríkur og lætur hann líta út eins og undarlega blendingur af ungum Jason Voorhees og Freddy Krueger. Auk þess, ef þú elskar brjálaða, beint út úr vinstri vellinum, þarftu að athuga hvernig þeir pakka þessum hvolpi upp. Þú munt taka hráka, ég lofa.Yfirleitt elska ég myndir sem eru á þessu stigi óhæfileika, en fyrstu þrír fjórðu hlutar The Prey eru bara svo endalaust leiðinlegir að þeir skemma frekar restina. Á heildina litið er þetta að mestu ljótt og leiðinlegt mál, og þó að það sé ekki alslæmt, ætti það í raun aðeins að sjást af veikburða slasher completists. Af hverju gerum við okkur sjálfum þetta samt?