...síðast þegar ég hló svona mikið. Það er til marks um hæfileika Rowan Atkinsons að honum hefur tekist að skapa kómíska persónu með nokkrum lögum og skýrt afmörkuðum persónuleika - án þess að tala varla orð. Allur árangur dagskrárinnar hvílir á herðum Atkinsons, en hann ber hana með auðveldum hætti. Þrátt fyrir þá staðreynd að þátturinn hafi aðeins verið í gangi í eitt tímabil, þekkir hver sem er jafnvel óljóst í sambandi við poppmenningu hina gúmmígúmmílegu samfélagslegu 'tard, svo mikill er hæfileikinn og fyrirhöfnin sem lögð er í flutninginn. Stundum pirrandi, stundum elskulegur, Mr Bean er saklaus, óheppinn náungi sem líka gerist að vera vondur í holdi. Það er ekki hægt að koma orðum að ljómi þessarar persónu, þú verður að sjá það sjálfur. Þátturinn verður næstum of niðurdrepandi stundum, eins og í hinum alræmda gamlársskessa, eða þegar Bean heldur upp á afmælið sitt með því að fara einn á veitingastað og bjóða upp á sjálfum hamingjakorti undirritað af honum sjálfum og að fá afhentan hlut sem honum líkar ekki alveg við. Það eru samt tímar þar sem þú getur ekki annað en verið hrifinn af hugmyndaríkum aðferðum sem Bean kemur sér út úr vandræðum með, eins og þegar hann losar sig við þennan hlut á fjölmarga snjallan hátt, eða þegar hann skiptir í sundbol án þess að taka af honum buxurnar fyrst! Hver sem viðbrögð þín við Bean og óhefðbundnum lífsstíl hans eru, þá muntu örugglega fá hlátursköst á meðan þú horfir. Að lokum vil ég benda á að þó „Bean“ flokkist sem barnaprógramm er það jafn skemmtilegt fyrir alla fullorðna með húmor. Vegna þess að fleiri "fullorðins" brandarar munu fara yfir höfuðið á litlu krílunum og gáfaða kjaftæðið (já, það er svoleiðis) er fyndið sama á hvaða aldri þú ert, "Bean" er réttasta skilgreiningin á fjölskyldusýningu. Þetta er bara klassískt og það lýsir alltaf upp daginn minn.