Eftir að hafa horft á þessa mynd fyrir mörgum árum hvarf hún aldrei úr minni. Mér fannst þetta alltaf besta frammistaða Michelle Pfeiffer sem ég hef séð. En ég er undrandi á fjölda neikvæðra dóma sem þessi mynd hefur fengið. Eftir að hafa séð það einu sinni enn í dag, finnst mér það samt kraftmikið, hrífandi og gæti ekki verið meira sama þótt það sé "laust byggt á King Lear". Ég geri mér núna grein fyrir því að þetta er mesta frammistaða Jessica Lange sem ég hef nokkurn tíma séð - og hún hefur hlotið viðurkenningar fyrir miklu grynnri viðleitni. A Thousand Acres er flókið, mannlegt, líflegt og gríðarlega áhrifamikið, en sýnir örugglega ekki annaðhvort aðalkvenkyns aðalhlutverkið með töfraljóma eða „kynþokka“. Ég held að þessu sé ekki vel tekið á þessum tímum. Kannski er ein ástæðan fyrir fáránlegum viðbrögðum þessarar myndar sú staðreynd að rithöfundurinn (Jane Smiley(, handrit (Laura Jones) og leikstjórinn (Jocelhyn Moorehouse) eru allar konur. Ég veit að á mínum yngri dögum hefði ég ekki lesið bók skrifuð af konu. Ég einbeitti mér ekki að þessari staðreynd fyrr en árum seinna. Ef þú hefur ekki séð þessa mynd eða gefið henni tækifæri áður, prófaðu að horfa á það upp á nýtt. Kannski ertu tilbúinn fyrir það.