Núna er það árið 2008, sem hefur virkilega umhyggju í heiminum fyrir gaur eins og DB Sweeney, jafnvel þá var hann ekki mikið mál. persónulegar aðstæður hvers og eins. Aftur sannað plott. Vandamálið við þessa mynd, annað en að hún er „svo slæm að hún er sannfærandi“ titill, er handritið. Klisja eftir klisju þrír krakkar gera það sama og þú hefur séð í annarri hverri vegamynd... og sprengja hús Vanna White í loft upp. Leikarastarf C. McGinley er frábært, sérstaklega miðað við starf hins látna DB Sweeney. (Ferill hans er dauður, þess vegna seint. þó ég heyri að hann sé að flytja í sjónvarpið, gott fyrir hann). John C hefur líka líklega minnstu hræðilega karakterinn í myndinni. Skorið er svo almennt að það líður í raun eins og þú sért að horfa á þriðja flokks kvikmynd frá 1993, eða kvikmynd Jeffs Andersons Now You Know (sótti mig líka nokkur ár aftur í tímann, en það var allavega skemmtilegra.) Ég meina, já, ég held að ég hafi notið hluta af því. En, nördi gaurinn er pirrandi, DB reynir að vera þessi töff misheppnaður gítarleikari (með grófum áhrifum, eins og eitthvað af því versta í klassísku rokki) sem á í skrítnu sambandi við nektardansara, og John C er fjárhættuspilari sem er eiginkona og krakki yfirgefur hann eftir dauða föður síns auk heimsóknar frá einum af handlangurum veðmangara hans. Ég held áfram að hugsa um leiðir til að gera þessa mynd betri. En ég held að það hefði verið heilbrigð byrjun að brenna handritið. En eins og ég hef gefið í skyn allan tímann, þá er þetta ekki versta mynd allra tíma. Og allir möguleikar sem ég hef á að sjá McGinley í aðalhlutverki mun ég grípa það. Vonandi fer hann að fá betri verkefni.