Þessi mynd fannst mér svo raunveruleg. Ég fann reyndar fyrir öllum þeim tilfinningum sem lýst er hér á lífsleiðinni á ýmsum tímum - bæði Rory og Michael. Ég er með Duchene's Muscular Dystrophy eins og Rory svo það sem þú sérð hér er nákvæmlega það sem ég hef fundið fyrir sjálfur. Sumir munu ekki trúa því að til ER fatlað fólk eins og Rory, fullt af reiði og uppreisn. Ég veit að þeir eru til vegna þess að ég er einn af þeim. Sagan er frábær. Fyrir dramatíska, persónudrifna kvikmynd, þá hreyfist sagan hratt. Mér leiddist aldrei, kannski að hluta til vegna þess að ég var að sjá efni sem mér liggur á hjarta. En ég held að flestir, með greind, verði límdir við skjáinn og hugsi um persónurnar. Leiklistin er stórkostleg! James McAvoy er fullkominn sem Rory O'Shea, sem er með vöðvarýrnun Duchene. Hann Steven Robertson á skilið verðlaun fyrir túlkun sína sem Michael Connolly, sem er með heilalömun. Ást Michael er ekki skilað af stúlku og Rory hjálpar honum að sætta sig við það. Ég hef oft fundið fyrir þessu og spurningin er "elskar hún mig ekki vegna þess að ég er bara ekki sú eina eða vegna þess að fötlun mín slökkti á henni?" Sama hvað stelpan segir, við munum alltaf vera efins um sannleikann. Það er bara eðlilegt og það er sárt á hvorn veginn sem er. Nokkrir þættir fengu mig til að gráta svolítið vegna þess að það er sorglegt og ég þarf að horfast í augu við vandamálin sjálf. Fólk án banvænrar fötlunar getur bara ekki farið að átta sig á því hvernig það getur liðið. Þetta er mynd sem allir verða að sjá. Fatlað fólk er alls staðar og mjög misskilið. Þessi mynd dregur smá ljós á nokkrar staðreyndir lífsins, sem eru svo sjálfsagðar af vinnufærum. Við viljum vera alveg eins og þú - lifa á okkar eigin forsendum, fara út, verða full, vera elskuð. Að utan getum við ekki gert mikið en að innan erum við að dansa!