Forsendan er einföld. Þessar kvikmyndir byrja á því að líta út eins og venjulegt löt skvísuspil um tvö aðlaðandi ungt fólk sem hittir hvort annað á flugvelli, svo taka hlutirnir 180 gráðu beygju...Mér líkar mjög illa við þá tegund deyfandi ástarsaga bull sem mengar meðalkvikmyndahús. Og það er auðmjúkt álit mitt að Wes Craven, sem byggir á fyrri meta-hryllingsmyndum hans (Sceam), geri það líka...Eftir þessari rökfræði kemur það ekki á óvart að Craven tekur sér tíma til að byggja upp ógeðslega sæta ást. '-saga, aðeins til að láta ÓTRÚLEGA Cillian Murphy rústa öllum sykurhúðuðu draumaheiminum... Umfang persónu hans Jackson Ripner (Jack the Ripper, skilurðu? lame, ekki satt?) í þessari mynd er áhrifamikið, hann fer frá að vera algjörlega heillandi að vera brenglaður níhílískur sicko, sem er plús í bókinni minni. Þegar hann heldur áfram að hræða fórnarlamb sitt (Jennifer Garner lík Rachel McAdams, sem mér fannst frekar pirrandi), geturðu ekki annað en haft samúð með gaurnum...Þetta er Wes Craven, sem felst í Jackson Ripner, í gegnum Cillian Murphy, hristir allar heilalausar skvísur...Hr. Craven, ég heilsa þér.Besta tilvitnun:Jackson Ripner (eftir að hafa barið snótið af Rachel McAdams á flugvélaklósettinu): "Thanks for the quickie!!!"