Rætt um markaðssetningu. Veggspjaldið/heimamyndbandsforsíðan af 'The New Twenty' sýnir hálfnakinn karlmann í „Wolfe Video“. Fyrir þá sem þekkja til kvikmynda með hommaþema er þetta útvarpað „must-see“. (Mér fannst gaman að lesa einn gagnrýnanda (frá annarri síðu) þar sem hann sagði að þeir hefðu verið "sviknir" til að sjá "Sódómíta" kvikmynd. Er þér alvara? Merkiorðið sjálft sem orðið "gay." Drottinn gefur þér augu, en þú getur ekki séð ) Að því sögðu, þrátt fyrir fjölda samkynhneigðra persóna, staðalímynda, snýst það ekki síður (sjá: einmana homminn, alnæmisfórnarlambið hommi og skápa homminn) meira um langvarandi vináttu og persónur sem þroskast í sundur. Reyndar, ef eitthvað er, þá er meira (hér er eitt fyrir kristna að kvarta yfir) gagnkynhneigð pör sem stunda kynlíf utan, gasp!, hjónaband. Svo ekki sé minnst á bakstungu, ofdrykkju og eiturlyfjaneyslu. Ég sé þetta meira gert fyrir sjónvarpsmerkið eða Showtime kvikmyndina en stóra skjáinn. Jú, ég elskaði kvikmyndatökuna, sumir leikaranna gátu leikið og ég elska alltaf að sjá stóran vinahóp sem hegðar sér eins og þeir hafi þekkst í milljón ár. En við höfum séð þetta allt áður. Ekkert "nýtt" hérna. Varla frumleg hugmynd þess vegna komum við aftur með sama "óli "ég er með alnæmi, við skulum takast á við það" fyrir góðan hluta myndarinnar og strákur, vinur okkar á við alvarlegt eiturlyfjavandamál að etja, en við skulum ekki takast á við það fyrr en það er næstum of seint. Það er svo (US) „Queer as Folk“ og „Broken Hearts Club“, með virðingu. Myndin fjallar um hóp háskólafélaga, sem nú eru vaxnir (að stærð en ekki hugarar) sem þurfa að lokum að verða fullorðnir og hver og einn reynir sitt besta en mistakast. Skrýtið, eins og í flestum þessara sjálfstæðu kvikmynda, var sú áhugaverðasta, að minnsta kosti fyrir mér, sú þyngri sett, Ben. Hann stal hverri senu, en aftur, það var ekki af miklu að taka.