Þetta var svo fyndin mynd, sem gleymdist fljótt, líklega vegna þess að það eru til svo margar unglinga- og unglingagamanmyndir, eins og þessi. Myndin er ekki eins fyrirsjáanleg og maður myndi halda. Skrið er óaðlaðandi, en skemmtilegt og umhyggjusamt og síðast en ekki síst mjög trúr vinur. Samt ólíklegur samsvörun fyrir Rebekku, sem á aðlaðandi og virðist góður kærasta heima. Þegar hann hjálpar til við að líða betur í skólanum, með því að sýna henni um hverfið og hvetja hana til að umgangast meira, verða þau vinir, en það er algjörlega platónskt. Þegar hún áttar sig á því að kærastinn hennar gæti boðið, finnst henni hún ekki vera tilbúin, honum virðist líka við kærastann sinn, en hún virðist njóta frjálsrar afslappaðrar veislulífs í háskóla og er ekki enn tilbúin til að lifa hjónabands- og ábyrgðarlífi. Þú kemst að því hvað Crawl er góður vinur þegar hann segir henni að hann muni hjálpa henni að koma henni út úr því að gifta sig. Þegar kærastinn hennar býst við henni, fyrir framan alla fjölskylduna, sparkar hún í Crawl og setur hann á staðinn. Hann segir allri fjölskyldunni að hann bjóði til hennar og gefur henni demantshringinn sinn, sem það kemur í ljós að hafi verið hans allan tímann (hann hlýtur að hafa komið frá peningum eða einhverju. Jæja, þeir sýna aldrei nærmynd af hringnum). Skilaboð myndarinnar virtust vera að dæma fólk ekki eftir útliti og ekki að dæma fólk áður en maður kynnist honum. Kærasti Rebekku, sem foreldrar hennar elska, varð vondur þegar við komumst að því að hann dópaði nýju kærustunni sinni eftir Rebeccu,(Amber Thesan) og Crawl, svo að Rebecca hefði hætt með Crawl, haldið að þau væru par. Þó þau væru það ekki var Rebekka reið út í hann, sem þegar maður hugsar um það var hálf ósanngjarnt þar sem þau voru ekki par, en ég held að þau hafi verið farin að líka við hvort annað. Og ég held að hún hafi haldið að það væri meira. Myndin sýndi aldrei að þau yrðu í raun og veru par, þau skildu það eftir opið fyrir áhorfendur að ákveða. Þau kysstust aldrei einu sinni, þó að það væri einn hluti þar sem þau gerðu það næstum. Það var eitt sem flestir áhorfendur virtust misskilja. Margir sáu það og sögðu, að það væri martröð fyrir feður að sjá dætur sínar koma heim eða áfall, en þær voru bara vinir allan tímann, jafnvel undir lokin. Og hún kynnti hann ekki sem kærasta sinn; enn þeir sögðu foreldrum hennar aldrei að þeir væru ekki trúlofaðir. Rebecca gerði það næstum því. Jafnvel þótt hann myndi aldrei verða kærasti hennar gætu þau samt verið vinir. Á tíunda áratugnum voru kvenkyns karlar af einhverjum ástæðum í, og það var þessi stóra steríó týpa sem konum líkaði við kvenkyns karlmenn (ekki það að það sé eitthvað athugavert við það), held að það hafi komið frá því að konum líkar við þá viðkvæmu týpu sem Crawl reyndist vera það með vináttu sinni við Rebekku. en þegar ég sá myndina verð ég að viðurkenna að ef ég fór í útlit þá hélt ég að ég hefði farið í fyrsta kærastann. Samt var þetta skapandi kvikmynd sem reyndi að kenna lexíu um vináttu og að dæma aðra.