Jú, þetta er 50's drive-in sérstakt, en ekki láta það blekkja þig. Í litlu bókinni minni er fjöldi gáfulegra tilþrifa með óvæntum húmor. Gríptu hina tvísýnu frú Porter sem á að hafa auga með stað læknisins. Hún stelur ekki bara senunni, heldur er hún nærri allri myndinni. Og hvar komu þessir indie framleiðendur upp með peningana til að kvikmynda í lit, skynsamleg ákvörðun, þar sem klumpurinn myndi ekki birtast vel í svörtu og hvítu. Já, útkoman er tötruð um brúnirnar eins og fjöldi gúffa sýnir. En fyrir utan nokkra unglinga, þá standa leikararnir sem ekki eru í Hollywood vel. Svo kemur líka framhjáhaldið meðal heitra manna og lögreglumanna sem líflegt og skemmtilegt. Fjandi gott fyrir nokkra leikstjóra frekar heima í ræðustól en á hljóðsviði. Svo virðist sem þeir vildu sýna unglinga í jákvæðu ljósi á þeim tíma þegar skjárinn var fullur af „unglingum afbrotamanna“. Svo aftur, hinn 27 ára gamli McQueen kemst varla í aldursflokkinn, en stjórnar samt sem áður heitu rómantísku viðhorfinu. Myndin sló í gegn á sínum tíma, eflaust hjálpað til við grípandi titillagið sem fékk mikla útvarpsspilun. Og fyrir utan óheppileg lokabrellur er myndin samt mjög skemmtileg, innkeyrsla eða engin innkeyrsla. Á meðan bíð ég eftir því að klumpurinn komi aftur núna þegar pólíshellan er að breytast í, eigum við að segja, kælivatn.