Þrátt fyrir að við vitum hvernig sagan endar er þetta grípandi flugu-á-vegg-mynd sem leikur nánast eins og pólitísk spennumynd. Í logninu á undan storminum kynnumst við Hugo Chavez sem karismatískum manni sem er lífseigur sem hefur órjúfanleg tengsl við mestisana sem eru 80% íbúanna en hafa áður verið lokaðir utan við stjórnmálaferli Venesúela og olíuauð. Hann virðist eins trúaður þeim og þeir eru honum. Hann ferðast um landið á erilsömum hraða, teygir sig til campesinos, ávarpar mikinn mannfjölda, knúsar og kyssir venjulegt fólk, tekur við bréfum á pappírsbútum og heyrir beiðnir um hjálp. Fólkið er spennt að einn úr hópi þeirra sé kominn í æðsta embætti landsins. Það er rafknúin tilfinning um von og bjartsýni um að breytingar til batnaðar séu að koma til hinnar brjáluðu barrios.En ekki eru allir ánægðir með ástandið. Hrein blóðug Kastillíska yfirstétt Spánverja, sem er lítill minnihluti en stjórnaði áður öllum auðnum, er full af biturð og gremju. Eitt af óviljandi fyndnustu augnablikunum í myndinni er þegar Ann Coulter svipuð, á íbúafundi í lokuðu lokuðu samfélagi, kvartar undan mestizos, "þeir hafa ekki hugmynd um baráttu eða fórn." Nokkrum mínútum síðar segir ræðumaður fundinum að "varast heimilisþjóna þína - þeir gætu verið stuðningsmenn Chavez." Dúh! Auðvitað eru þeir það. Í seint kvöldviðtali einum við kvikmyndatökuliðið opinberar Chavez eitthvað af sál sinni þegar hann segir sögu afa síns. Hann getur verið viðkvæmur, ljóðræn manneskja, þó með óviðeigandi, jafnvel trúða, kímnigáfu (eins og við sáum þegar hann ávarpaði SÞ og kallaði Bush djöfulinn.) Síðan fer stormurinn að safna kröftum þegar skipuleggjendur valdaránsins krefjast fjöldamótmæli og hagræða stuðningsmönnum sínum á kjánalegan hátt til að breyta leiðinni á síðustu stundu og ganga í forsetahöllina, vitandi að hún er umkringd stuðningsmönnum Chavez og ofbeldi er óumflýjanlegt. Annar þáttur söguþræðisins fellur í stað þegar leyniskyttur á húsþökum byrja að skjóta á stuðningsmenn Chavez, sem sumir hverjir skjóta til baka. Staðbundið jafngildi Fox News sýnir þennan eldsvoða og heldur því fram að stuðningsmenn Chavez séu að myrða mótmælendur. Þá dregur myndavélin sig til baka og sýnir að það eru engir mótmælendur - gatan er auð! Mótmælendur fóru aðra leið. Það þarf varla að taka það fram að upptökurnar af tómu götunni voru klipptar út af einkasjónvarpsstöðvunum sem eru harkalega andstæðingar Chavez (sem höfðu verið með stöðugan bardaga fyrir að kalla Chavez geðsjúkan og kynferðislega festan á Fidel Castro.) Strax eftir valdaránið sjáum við aðalforingjarnir og áróðursmeistarar þeirra í fjölmiðlum stæra sig opinskátt í sjónvarpinu af því hvernig þeir höfðu stjórnað ástandinu með kærulausu virðingarleysi fyrir lífi jafnt stuðningsmanna og andstæðinga. umlykur höllina og hótar að sprengja hana. Chavez gefst að lokum upp til að forðast blóðsúthellingar en neitar að segja af sér og er fluttur á brott til aflandseyju þar sem flugvél bíður til að flytja hann - hvert? Bandaríkin? Hvernig geta þeir sem eftir eru í ríkisstjórninni forðast handtöku og sigrað þetta þungvopnaða samsæri hægri sinnaðra hershöfðingja og ofur-auðugra kaupsýslumanna sem eru nátengdir Bush-stjórninni? Horfðu á myndina og komdu að því!Ef eina þekking þín á Hugo Chavez og Venesúela er frá bandarískum fjölmiðlum, þá veistu ekkert. Hann er ekki „ókjörinn harðstjóri“ og „stjórnar ekki með tilskipunum“ – hann er gífurlega vinsæll, enda hefur hann verið kjörinn og endurkjörinn nokkrum sinnum með yfir 60% atkvæða (eitthvað sem George Bush Junior hefur aldrei náð) og trúmennsku. hann veitir venjulegu Venesúela fólki innblástur er að lokum ástæðan fyrir því að valdaránið mistókst. Þetta er óvenjuleg mynd um óvenjulegan mann í ótrúlegum aðstæðum. Hæfni kvikmyndagerðarmannanna felst í því að vera lítt áberandi og láta söguna þróast í gegnum raddir Venesúelabúa á öllum stigum frá barrio til forsetahallarinnar, ólgusömum sviðsmyndum, ringulreiðinni og ruglinu sem myndast samfelld heild sem er spennuþrungin og hrífandi. og flytja. Ekki má missa af!