Ég fékk að horfa á þessa án truflana í auglýsingum, og ég skal segja þér, jafnvel fyrir sjónvarpsmynd var hún frekar fyrirsjáanleg. Leikararnir stóðu sig vel með því sem þeir áttu og leikararnir voru ansi vel leiknir -- Barry Bostwick, Jane Seymour, Frances Fisher o.s.frv. Handritið var þó ekki aðeins fyrirsjáanlegt (nema síðasta atriðið), heldur var samræðan furðulega og hljómaði eins og hún væri tekin úr þriðja flokks rómantískri skáldsögu. Geðrofs eintölur Jane Seymour voru hlæjandi. Fyrirgefðu, en ég á erfitt með að trúa því að einhver svona hrollvekjandi myndi ekki vekja neinar grunsemdir. Eins léleg og Theresa Russell var í "Black Widow" - og hún rak það örugglega - hafði hún að minnsta kosti vit á að leika gervipersónur sínar nokkuð beint. Seymour er miklu betri leikkona en sigraði ekki efnið hér. Að lokum er söngleikurinn ótrúlega cheesy. Þetta er næstum ádeila á tegund þess, eins og Kenny G bráðnun. Kvikmynd með svona dauft og afleitt handrit hefði í raun átt að fara í eitthvað edger.