„Lights of New York“ byrjaði upphaflega sem tilraunamynd með tveggja hjóla Vitaphone stuttmynd sem á endanum snæddi í fyrstu kvikmyndina í fullri lengd. Helene Costelle var að sögn ein fallegasta leikkonan í Hollywood og systir (að mínu mati hinnar raunverulegu fegurðar) Dolores Costello, sem virtist fá öll hlé. Greyið Helene er þekktust fyrir að koma fram í þessari ansi ömurlegu mynd sem keypti byltingu til Hollywood!! Rakararnir Eddie (Cullen Landis) og Gene (Eugene Palette) gera sér ekki grein fyrir því að rakarastofan þeirra er bráðum skjól fyrir ólöglega stígvélastarfsemi. Þeir átta sig fljótt á því og sjá eftir daginn sem þeir yfirgáfu litla bæinn sinn. Það eina sem heldur þeim gangandi er lánið sem móðir Eddie gaf þeim og sem þau vilja ólmur borga til baka. Eddie kynnist Kitty Lewis (Helene Costello) stúlku frá heimabæ sínum sem hefur náð góðum árangri á Broadway. Kitty hefur áhyggjur af "Hawk" Miller (Wheeler Oakman) sem er alltaf að hanga í kringum hana en Eddie, sakleysislega, heldur að hún sé að ýkja þar sem "Hawk" á nú þegar kærustu Molly (Gladys Brockwell) en til að fullvissa hana gefur hann henni smá skammbyssu til að hræða óæskilega aðdáendur í burtu. "Hawk", sem hefur myrt lögreglumann og lætur "Feds" lokast, ákveður að setja Eddie í rammann. Á meðan er Molly að verða ansi leið á því að "Hawks" meðhöndlaði hana og eftir uppgjör þar sem hann segir henni að hann sé á eftir hænu en ekki gamalli hænu er leiksviðið sett á - morð!!!Staðreyndin er sú að þetta er ekki alveg hræðilegt, fyrir utan glæpamenn og sýningarstelpur sem töluðu með sínum bestu rödd og það var enn að gerast í kvikmyndum árið 1930. Gladys Brockwell (ef það er smá melódramatísk) og Eugene Palette (náttúrulega) voru í lagi og voru reyndustu leikararnir í leikhópnum . Það var enginn John eða Ethel Barrymore að sjá - Cullen Landis og Helene Costello sneru fljótlega aftur í myrkrið sem þau voru komin úr. Ég tók heldur ekki mikið eftir "falnum hljóðnema" - þar sem fólk þurfti að flokkast í kringum mismunandi hluti, þ.e. síma eða sitjandi í sófa áður en það gat tekið þátt í samræðum. Fólk sem sá hana í bíó fór líklega að halda að allir lögreglumenn töluðu í þessum flata eintóna þar sem sú þróun hélt áfram í mörgum fyrstu spjallþáttum, þ.e. "Little Caesar" (1930). Í öllu falli voru þeir sennilega hrifnir af nýjunginni í algjörlega algerri spjallmynd - með einhverjum söng og dansi - kvikmynd árið 1928. Mælt með.