George Segal býr með aldraðri og aldraðri móður sinni. Það eru margir brandarar um Alzheimer-líka heilabilun hennar og flestir þeirra eru ekki fyndnir, þó að það hafi verið nokkrum fyndnum augnablikum stráð inn hér og þar (eins og nakin sem hlaupandi er í gegnum garðinn og elliheimilið). Í fyrstu reynir Segal að drepa móður sína vegna þess að hún er erfið í sambúð og vegna þess að hann er eigingjarn strákur. Að gera myndina eins og Wiley Coyote á móti Roadrunner gamanmyndinni þar sem hann reynir aftur og aftur að drepa þessa óslítandi stelpu hefði verið kjaftæði - verst að þetta var EKKI heildartónn myndarinnar. Ég fagna tilraun Carl Reiner til að gera bragðlausa mynd sem ætlað er að móðga alla. Ég á sérstakan stað í hjarta mínu fyrir myndir eins og ED AND HIS DEAD MOTHER, EATING RAOUL og HAPPINESS OF THE KATAKURIS - allt myndir um dauðann sem þora að móðga. Vandamálið hér er hins vegar að HVAR ER POPPA? á sér nokkur fyndin augnablik, en hún hefur líka fullt af flötum og heildarafurðin er ótrúlega bragðgóð. Plús efni eins og nauðgun samkynhneigðra, sifjaspell og þess háttar er mjög erfitt að gera fyndið. Ég las í "THE ROUGH GUIDE TO CULT MOVIES" að hún teljist vera sértrúarmynd, þó ég sé bara ekki að neinn vilji sjá þessa oftar en einu sinni.