„Saturday Afternoon“ eftir Harry Langdon er oft í hópi bestu þöglu gamanmyndanna, að minnsta kosti þegar um stutt efni snertir, og getur þess vegna verið hálfgert niðurlæging fyrir suma. Ólíkt sumum öðrum viðurkenndum sígildum eins og "Cops" eftir Keaton eða "The Immigrant" eftir Chaplin er þessi mynd að sumu leyti kunnugleg, hefðbundin ástandsgamanmynd og býður ekki upp á mikið af magahlátri; það má jafnvel velta því fyrir sér hvort Langdon eigi heima í svo fágætum félagsskap. Engu að síður, að mínu mati, er þetta fullkomlega heillandi gamanleikur á sinn smávægilega hátt og Harry er heillandi að horfa á. Fyrir nútímaáhorfanda sem alinn er upp á sjónvarpsþáttum gæti söguþráðurinn í "Saturday Afternoon" bent til The Honeymooners eða margar aukaverkanir þess. : tveir daufir krakkar, annar þeirra er giftur og mjög undir þumalfingri konu sinnar, reyna að laumast út með nokkrum skemmtilegum stúlkum í skemmtilegan eftirmiðdag; en allt fer úrskeiðis og þær þurfa að berjast við harðsnúna stráka kærasta stúlknanna. Hljómar þetta kunnuglega? Og kannski svolítið leiðinlegt? Jæja, forsendan var þegar notuð í búð þegar þessi mynd var gerð, en fyrir utan það var ekkert um Langdon dæmigert. Hann var skrítinn og byrjaði á því að hann leit út eins og miðaldra barn sem var hálfsofandi. Allir Freudíumenn sem ná „laugardagseftirmiðdegi“ munu eiga vettvangsdag með tjöldunum á milli þessa huglítila, púkafulla ungbarnabarns og strangra, blíðlega ráðríka mömmu-konu hans. Þegar Harry reynir að fela peninga undir teppinu en hún grípur hann að verki og neyðir hann til að afhenda þá, myndirðu sverja að þú sért að horfa á samskipti 6 ára drengs og mömmu hans. . . og kannski er það ástæðan fyrir því að Harry Langdon gaf sumu fólki hrollinn og gerir það enn. En hann er sannfærandi skjámynd, og það er ekki það sem hann gerir heldur hvernig hann gerir það. Í því atriði með myntina undir teppinu, til dæmis, finnur Harry myntin með því að setja annan fótinn á undan hinum, varlega, eins og göngugrind, telur af skrefum sínum þar til hann finnur réttan stað, og tækni hans er dáleiðandi. Langdon hreyfði sig eins og enginn annar. Hvort sem hann lætur þig hlæja eða ekki, þá er gaurinn dáleiðandi, að því er virðist í sínum eigin heimi. Hvað söguþráð kvikmynda hans varðar er Harry forvitnilega aðgerðalaus og keyrir næstum aldrei söguna áfram sjálfur. Í lokaatriðinu í "Saturday Afternoon", þegar hnefabardaginn mikli fer fram, er Vernon Dent, mótleikari Harrys, í miklu stuði, en Harry er dauðhræddur stóran hluta tímans og vindur upp á sig eins konar kýla- drukkinn á milli tveggja bíla (sitja á hlaupabretti annars, en með fæturna á hinum) á meðan þeir keppa um göturnar. Þetta er eftirminnileg mynd, og eins og gagnrýnandinn Walter Kerr skrifaði, umlykur hún skjápersónu Langdons alveg fullkomlega: hann er óbeinar persóna sem á einhvern hátt lendir í miðjum æðislegum aðgerðum, blikka syfjulega á meðan heimurinn þjótar framhjá. Það er líka athyglisvert að Langdon og Dent, sem unnu oft saman, hafa samband í þessari mynd sem bendir til þess að Laurel & Hardy myndu fylgja eftir þegar þau sameinuðust ári eða svo síðar. Stíll Langdons hafði líklega áhrif á Stan Laurel, sérstaklega hér."Saturday Afternnon" og stjarna hennar eru kannski ekki fyrir alla, en myndin er vel þess virði að skoða og þú gætir fundið að Langdon setur svip sem er erfitt að hrista af.