Myndin byrjar með rödd sem segir áhorfendum hvar þeir eru og hverjar persónurnar eru. Og það er augnablikið sem ég byrjaði að mislíka myndina. Með alla þá endalausu möguleika sem allir kvikmyndaleikstjórar hafa í höndunum, þá finnst mér það í raun mjög auðveld og ódýr lausn að tjá ástandið með rödd yfir að segja allt. Ég tel reyndar að raddsetningar séu svik við hugmyndina um kvikmyndagerð. Ég hata að heyra frá rödd yfir því að segja hvar við erum, hvaða dagsetningu við erum á og sérstaklega hvað persónunum finnst og hugsa. Ég tel að leikstjóri verði að finna sjónræna leið til að miðla tilfinningum og hugsunum persónanna til áhorfenda. En eftir slæma áhrifa intro byrjar mjög sláandi mynd og heldur áfram í nokkuð langan tíma. Lífi millistéttarfjölskyldu og allra meðlima hver fyrir sig er lýst á fullkomlega raunsæjan hátt. Ég held að leikstjórinn hafi hæfileika til að fanga raunverulegar aðstæður. Til dæmis gæti faðir sem þarf að hringja í einkasímtöl af klósettinu virst óeðlileg í fyrstu, en lífið sjálft leiðir okkur í nokkrar aðstæður sem gætu virst óeðlilegar en líka mjög eðlilegar. Ég held að leikstjórinn sé mjög góður að fylgjast með raunveruleikanum. En það er það. Eftir smá stund byrjar raunsæið í myndinni að fórna frásögninni. Mér leið virkilega eins og ég væri með mikinn hausverk vegna stanslausra talandi karaktera. Það var eins og leikarar og leikkonur fengju efnið og fengju að impra á samræðunum. Það er raunhæft í raun, en persónur sem spyrja alltaf „í alvöru, er það svo“ o.s.frv. við hvort annað, eða persónur sem segja „nei“ eða „ertu að hlusta á mig,“ tíu sinnum þegar það er bara nóg að segja það einu sinni veldur því að ég er með höfuðverk. Ég held líka að leiksýningar og bókalestur séu fleiri en þau ættu að vera. Mér skilst að leikritið og bókin í myndinni séu mjög tengd söguþræðinum, en ég held að leikstjórinn hafi misst af þeim punkti að hann ætti að hætta að sýna þessar senur.