Í fyrsta lagi er Katherine Hepburn illa leikin sem Clara. Hún getur bara ekki verið sannfærandi sem dygga, óeigingjarna og frekar snjalla eiginkonan sem rithöfundarnir hafa búið til. En raunverulegur veikleiki myndarinnar er grunnur hennar frammi fyrir hugsanlegu frábæru leikriti. Geðhvarfasýki Schumanns jafngildir „Ó, ó, ég er með höfuðverk“ og einstaka reiðiorð. Sjálfsmorð? Orðið er notað, en það er engin merki um það í innlendum senum og þegar við sjáum hann á geðsjúkrahúsinu er hann rólegur og rólegur og brosandi og bjartsýnn. Yfirborðsleg meðferð. Og Brahms er svo réttsýnn og borgaralegur - ekkert merki um ljótan húmor hans, ást hans á að kippa í nefið á stofnuninni, ekkert merki um pyntað viðhorf hans til kynlífs og kvenna sem stafar af því að eyddu æsku sinni í píanóleik á hóruhúsum. Og langur tónleikaferill Clöru snerist eingöngu um að kynna tónlist Róberts, eða var hún í rauninni merkilegur píanóleikari sem vildi hafa feril fyrir sig, kvenpíanóleikara að móta sér stað í karlaheimi? Hvers konar meðferð á lífi frábærra listamanna er betri en engin, en þetta er staðlað Hollywood, miðja-veginn nálgun, sérstaklega vonbrigði vegna þess að raunveruleg saga er svo miklu dramatískari, svo miklu áhugaverðari, svo miklu mannlegri.