Favela Rising er heimildarmynd um fátækrahverfin í Ríó, favelas, nánar tiltekið þá ofbeldisfullustu, Vigário Geral. Samkvæmt þessari mynd hafa mun fleiri krakkar látist ofbeldisfullir í vinsælum fjölskyldum Ríó á síðasta áratug eða svo en í Ísrael/Palestínu á sama tímabili - staðreynd sem er ótrúleg ef sönn, sem sýnir hversu vanviðurkennt þetta félagslega vandamál er í restin af heiminum. Þetta er mikilvægt viðfangsefni, sérstaklega fyrir þá sem sjá von í grasrótarviðleitni til að koma þeim bágstadda og í hættu í gegnum öfluga menningardagskrá. Þetta er sannfærandi heimildarmynd, ef hún skemmist af og til af svolítið of persónutengdri útgáfu af atburðum og kornóttum stafrænum myndböndum og kvikmyndum sem stundum gætu látið þig halda að þú þurfir að láta skoða augun þín. Eiturlyfjabarónar ráða ríkjum í favelas og byssur táningsdrengir eru helstu eiturlyfjasalarnir, eins og í hlutum Kólumbíu. Kvikmynd Fernando Meirelles, City of God/Cidade de Deus, hefur verið sökuð um að fagna ofbeldi (Cidade de Deus er önnur af mörgum favelas Rio). En fyrri hluti Favela Rising sýnir að í raun fagna favela-strákar ofbeldi og vilja selja eiturlyf þar sem peningarnir og aðgerðirnar eru. Það er töff að vera með byssu þarna, töff að vinna sem eiturlyfjasali: það er fimmtíu sinnum arðbærara en tekjur sem fást með öðrum hætti. sannfærði vin sinn og leiðbeinanda Zimbalist fljótt um að segja upp starfi sínu og koma niður til að hjálpa til við að gera kvikmynd með eigin loforð um að fjármagna hana. Málmælska og karismi Sá og óvæntur útúrsnúningur í lífi hans gera hann að miðpunkti myndarinnar og aðalsögumann hennar, en líkt og sjálfar favelurnar iðar af öðru fólki. Enginn vafi á því að Sá er merkilegur leiðtogi, skipuleggjandi og listamaður. Vigario Geral er borinn saman við Bosníu: skotið þar var mjög hættulegt. Vinátta og vernd Anderson Sá og varkárni og erindrekstri við myndatökuna gerði kvikmyndagerðarmönnum kleift að fá aðgang að og taka ítarlegar myndir af myndefni sínu á meðan (aðallega: það voru náin símtöl) forðuðust alvarlegar árekstrar við eiturlyfjabaróna eða eiturlyfjasala löggur. Einnig þjálfuðu þeir stráka í myndavélanotkun og skildu þá eftir þar í heimferðum. Það leiddi til 10% af myndefninu, þar á meðal sjaldgæfum skotum af ofbeldisatvikum, þar á meðal barsmíðum lögreglu. Það er erfitt fyrir utanaðkomandi að fylgjast með fjöldamorðum lögreglunnar í Ríó. Það var einn í upphafi tíunda áratugarins sem vofir yfir sögunni og veitti Sá innblástur, sem lauk fyrstu þátttöku sinni í eiturlyfjasölu til að leiða menningarhreyfingu sína. Löggan er út um allt í fíkniefnaviðskiptum og ef einhverjum líkar það ekki koma illa þjálfaðir hermenn lögreglunnar inn (oft með svartar skíðagrímur) og skjóta upp hverfi og drepa marga saklausa. Þetta er nokkurn veginn myndin sem við fáum í Meirelles' City of God, nema að í þetta skiptið koma Sá, Junior og hinir strákarnir inn, byrja í Vigário Geral en dreifa sér að lokum til fjölda annarra favelas til að halda slagverksnámskeið sem laða að tugi ungmenna -- stelpur líka sem strákar. AfroReggae (Grupo Cultural AfroReggae eða GCAR) áætlun þeirra, stofnuð árið 1993, er nýr lífsmáti fyrir unga blökkumenn í Ríó gettóunum. Það leiðir til þess að þau skilja eftir sig reykingar, áfengi og eiturlyf (það er reglan) til að springa út í rapp, söng, slagverk og leikfimi í svipmiklum, galvanískum leikjum. Að lokum koma þeir bestu flytjendur undir forystu Sá upp fyrir stórum staðbundnum áhorfendum með staðbundnum framleiðendum, og Banda AfroReggae þeirra er með alþjóðlegan upptökusamning. Aðrar stöðvar og hópar hafa verið stofnaðir af eða í gegnum GCAR í gegnum árin í Vigário Geral og öðrum favelas til að leita að bættum hag ungs fólks með því að veita þjálfun og setja upp sýningar á tónlist, capoeira, leikhúsi, hiphop og dansi í GCAR miðstöðvum. Gjörningalistin er ekki allt, bara þungamiðjan. GCAR er einnig hreyfing fyrir víðtækari samfélagsbreytingar. Miðstöðvarnar safna almennri vitundarvakningu með slíkum sýningum og veita einnig þjálfun í upplýsingum (dagblöð, útvarp, internet, tölvupósttenglar), hreinlæti og kynfræðslu, til að leitast við að brúa bil milli ríkra og fátækra. , svart og hvítt, og að bjóða upp á vinnustofur í hljóð- og myndvinnu, þar á meðal framleiðslu heimildamynda. Forritið er nú virkt í fjórum öðrum favelas. Það eru margar senur af favela götu- og heimilislífi í Favela Rising og þær líkjast mjög myndunum í City of God með þeim mikilvæga mun að fókusinn og útkoman eru mjög, mjög miklu meira jákvæð. Ekki það að það sé ekki barátta upp á við. Og spilling lögreglunnar, misrétti félagslega kerfisins og afskiptaleysi almennings í Brasilíu er ekki beint beint með neinu af þessu. En það er atriði þar sem Sá talar við nokkra unga krakka í annarri favelu, tortryggnir strákar sem eru ekki áhugasamir um AfroReggae og staðráðnir í að vinna í fíkniefnaviðskiptum eins og Sá sjálfur gerði sem strákur. Sá virðist ekki sannfæra neinn þeirra þrátt fyrir að benda á að mansalar nái ekki fimmtugsaldri. En við komumst að því að neikvæðasti drengurinn í þessum hópi, Richard Morales, gekk til liðs við hreyfinguna fimm mánuðum síðar. Það er líka frásögn af æðislysi sem gerði Sá óvirkan, en með jákvæðri niðurstöðu. Það væri frábært ef myndirnar væru skarpari og skýrari og ef sagan væri klippt aðeins niður, en þetta er líflegt, hvetjandi efni og táknar skuldbundið, áhættusækinni heimildarmyndagerð og það er gaman að Favela Rising hefur verið með á sjö kvikmyndahátíðum og unnið til fjölda verðlauna, þar á meðal besti nýja heimildamyndagerðarmaðurinn á Tribeca kvikmyndahátíðinni. Hún er nú sýnd í Institute of Contemporary Arts (ICA) í London. Hins vegar virðist nokkuð ólíklegt að fjöldi listahúsa áhorfenda í Bandaríkjunum sé nokkuð ólíklegur. Innifalið í SFIFF 2006.