Eftir aðeins 15 mínútur af þessari mynd byrjaði ég að sakna fyrri, þyngri kvikmynda Zhang Yimou sem horfðu á stjórnmál og samfélag Kína frá einstökum sjónarhornum. Snúningur hans að bardagaíþróttamyndum var alvarleg mistök að mínu hógværa mati. Hero var versta mynd hans síðan Operation Cougar, með óþarflega flókinni sögu og viðurkenndri leikara en í John Agar mynd. Shi Mian Mai Fu er ekkert öðruvísi. Sem Bandaríkjamaður sem hefur verið að læra kínverskar kvikmyndir í nokkur ár núna (og skilur og getur talað dálítið mandarín), er ég viss um að mín skoðun er önnur en margra annarra þar sem ég er að koma úr öðrum bakgrunni. SMMF, eins og Hero, er í raun ekki hefðbundin kung fu mynd og það er svo sannarlega ekki wuxia pían mynd. Það eru engin sverð og galdrar eða riddaraþættir hér. Þetta er allt annað farartæki en óendanlega áhorfanlegri myndir eins og A Chinese Ghost Story (allar 3), The Butterfly Murders, Green Snake o.fl. Þó að þessir þættir allir sýndu heillandi leiðtoga sem litu út fyrir að hafa í raun gaman af því sem þeir gera, þá er SMMF með blíður og stundum hláturmildur samræðu ásamt pappaleik. Zhang Ziyi leikur blindan mann um það bil jafn vel og Ben Affleck. Það er yfirburðir í þessari mynd sem er í raun frekar móðgandi. Það tekur sjálft sig svo alvarlega að þetta verður bara gríðarlegur brandari í lokin. Allir leikararnir líta út eins og þetta sé mikilvægasta frumuefni sögunnar, þeir eyðileggja alla möguleika á að koma tilfinningum á framfæri og algjört húmorsleysi fær mann til að velta því fyrir sér hvort Zhang Yimou hafi verið að gera kvikmynd í sjálfu sér, eða einfaldlega sýningarglugga. (þ.e. "ego booster") fyrir Zhang Ziyi. Myndavélin er bókstaflega að gera út úr andliti hennar og hún verður fyrir kynferðislegu ofbeldi ekki einu sinni heldur tvisvar í myndinni. Leiksvið hennar hefur í raun ekki náð fram yfir hæfileika hennar til að leika barnalega „norn“. Hún er svo einbeitt að leikaraskapnum að hún virðist vera köld og líflaus, eins og hún sé að lesa línurnar sínar af minnismiða. Það er svo fyndið að heyra bandaríska gagnrýnendur og kvikmyndafólk (eins og hinn algjörlega hugmyndalausa Quentin Tarantino) kalla þessa mynd meistaraverk. Ég býst við að ef þeir sjá fullt af asískum leikurum á skjánum líta mjög mikilvægir út á meðan þeir fljúga í gegnum bambusskóg, þá er þeim blekkt til að halda að þetta sé snilldar kvikmyndagerð. Danshöfundur Ching Siu Tung heldur enn í vörumerki stíl, klippingu og stellingum, en skortir lífsþrótt og frumleika fyrri mynda hans eins og A Chinese Ghost Story, Dragon Inn og Duel to the Death. Því miður er það að segja að vírvirkið í þessari mynd er í raun undirstöðu, og ef það er óviðjafnanleg/augljós víravinna, þá hefðir þú líklega ekki átt að taka hana upp á miklum hraða. Sama gildir um tæknibrellurnar sem hafa sérstakan B-mynda blæ. Baunir, rýtingur, skálar, örvar, sverð og aðrir tilviljanakenndir hlutir fljúga um loftið (eftir að þeim hefur verið kastað) án tillits til rökfræði, beygju, klifurs og banka eins og það sé lítill flugmaður inni. Ég veit að rökfræði á í raun ekki stað í stílfærðum kínverskum bardagaíþróttamyndum, en ef þú vilt ekki framkalla mikið fliss frá áhorfendum þínum, þá ættirðu líklega að vinna aðeins meira í samsetningu þinni. Fjölda melódrama, óviljandi fyndin dramatísk augnablik, leiðinleg bardagaatriði, virkilega óinnblásin fléttur í söguþræði eru það sem bíður þín með Shi Mian Mai Fu. Það er augljóst að Zhang Yimou er ekki lengur að gera kvikmyndir fyrir kínverska áhorfendur. Þetta er ætlað að sprunga inn á vestrænan markað rétt eins og CTHD gerði. Eftir að hafa horft á Hero og SMMF hef ég komist að þeirri niðurstöðu að ef Zhang Yimou vill gera Hollywood-myndir þá er hann svo sannarlega á réttri leið. SMMF er í grundvallaratriðum The Phantom Menace of kínverskar bardagalistamyndir. Og mér fannst Hero slæm.