Þeir sem hafa gefið þessari framleiðslu svo lága einkunn hafa líklega aldrei séð hina frægu George Balanchine uppsetningu í beinni útsendingu á sviði, eða láta fyrirlitningu sína á stjörnuleik Macaulay Culkin hafa áhrif á dómgreind sína. Atlanta-ballettinn var svo heppinn, frá 1960 til 1980, að vera fyrsti ballettflokkurinn sem fékk leyfi til að setja upp þessa framleiðslu aðra en New York City Ballet, og ég hef séð hana í beinni útsendingu nokkrum sinnum. Ég get fullvissað lesendur um að myndin er nokkuð nákvæm flutningur á þessari framleiðslu og að notkun barns með takmarkaða danshæfileika í titilhlutverkinu er ekki ódýrt glæfrabragð sem dreymt er um til að sýna Culkin; það var hugmynd Balanchine að nota barn í þetta hlutverk, alveg eins og það var hugmynd hans að nota barn í hlutverk Marie. „Þungi“ dansinn er eftirlátinn fullorðnum í sögunni. Þetta er vísvitandi sviðsett mynd; á vissan hátt líkist það "Othello" eftir Laurence Olivier. Nákvæmlega eins og í þeirri mynd, hafa leikmyndir sviðsframleiðslunnar verið stækkaðar á stærð við hljóðsvið kvikmynda, en ekki gert minna gervi, og ballettinn er beinlínis tekinn upp með næðislegum nærmyndum og án truflandi „tónlistarmyndbands“ hraðklippinga. kom fram í 1986 ofmetinni útgáfu Maurice Sendak-Carroll Ballard. Það eru aðeins tvö fölsk skref í þessari mynd frá 1993. Eitt er að bæta við truflandi og algjörlega óþarfa hljóðbrellum (mús tístir, börnin hvísla „Ma-gic!“ að Drosselmeyer o.s.frv.). Þessir hljóðbrellur heyrast aldrei í neinni sviðsframleiðslu á neinni "Hnotubrjótur" og þau hafa verið sett inn sem ódýr ívilnun einfaldlega til að róa óvandaða áhorfendur sem hafa kannski ekki gaman af hugmyndinni um að horfa á ballett á kvikmynd. Hitt rangt skref er Macaulay Culkin's hnotubrjótsfarði sem lítur alveg fáránlega út. Þegar hann er á skjánum sem hnotubrjóturinn, frekar en að vera með risastóra grímu (eins og alltaf er gert þegar Balanchine framleiðslan fer fram á sviðinu), er Culkin í raun smíðaður sem leikfangið - hann er með það sem lítur út eins og sköllótta hettu, auk hvít hárkolla, hárkollur og skegg. Hann er líka með andlitið rýrt og það versta við förðun hans er að það er enn auðþekkjanlegt andlit hans, umbreytt á áhugamannslegan hátt á svipaðan hátt og förðun Ray Bolger, Jack Haley og Bert Lahr í "The Wizard of Oz". (Förðunarniðurstöður þeirrar myndar virkuðu þó stórkostlega, þar sem þessi gerir það ekki). Og samanburður við hnotubrjótinn hans Baryshnikovs í framleiðslu *hans* sýnir hversu dásamlega skapandi hnotubrjótsgrímur Baryshnikovs var - "kjálkarnir" virtust í raun hreyfast í hvert sinn sem Baryshnikov hallaði höfðinu aftur á bak. Dansinn sjálfur í Macaulay Culkin útgáfunni er frábær, að sjálfsögðu, nema fyrir Culkin sjálfan, en dans hans, eins og ég sagði, er ekki einu sinni ætlað að vera stórkostlegur. (Sugar Plum Fairy og Cavalier hennar eru áberandi danshlutverkin í framleiðslu Balanchine á "The Nutcracker".) Litir myndarinnar gætu þó verið aðeins bjartari þar sem þetta ER fantasía. Kóreógrafían er líka frábær og aðlögun hennar er svo trú að hún felur í sér aukatónlist úr ballett Tsjajkovskíjs "Þyrnirós" - þegar Marie laumast niður, sofnar í sófanum og dreymir að Drosselmeyer sé að "gera við" " brotna hnotubrjótinn (þessi röð var að sjálfsögðu aldrei innifalin í upprunalegum ballett Tsjajkovskíjs --- hún er eina röðin í þessari framleiðslu sem inniheldur tónlist úr öðru verki en "Hnotubrjótinum"). Þeir sem hafa misst af þessu kvikmynd, eða þeir sem fyrirlíta (eða hata hana) ættu að gefa henni séns, þrátt fyrir tvo stóra galla. Það er miklu betra en það virðist þegar maður heyrir fyrst að Culkin sé í henni.