Veber er ekki frægur fyrir framúrskarandi leikstjórnarhæfileika sína. Reyndar er engum sama svo lengi sem þeir fengu hláturinn, allmargir hér ef ég á að vera heiðarlegur, á víð og dreif í öllu ferlinu, þökk sé hálfvita persónusköpun Depardieu og samræðunum sem Veber leggur sér til munns. En þetta er ekki nóg til að gera a frábær gamanmynd þar sem engin kvikmynd er fyrir utan venjulega Veber forsendu: harðjaxlinn er dæmdur til að taka þátt í mjög barnalegri persónu. Í L'Emmerdeur, La Chèvre eða Les Compères var sönn saga í gangi um mál eldsins gegn vatni. Le Diner de cons, þó það væri leikrit, tókst að skapa alvöru spennu um næstu stórslys sem Pinon myndi valda. Í Tais-toi er baksagan um hefndina bæði óþörf og of veik til að vekja áhuga okkar. Auk þess eru þungarokkarnir lélegir bæði á skjánum og í handritinu. Hvað er nú að? Veber endar þetta og skapar enga aðgerð, engan takt. Þess í stað notar hann kerfisbundið og ofnotar sporbaug (kannski hitti hann William Goldman í Hollywood) og „tónlistin“ undirstrikar í raun þann skort á taugum og burðarás í sögunni. Þannig að þú verður að vera sáttur við frammistöðu Depardieu.