Classe Tous Risques (The Big Risk) er ítrekað mælt með því í hvert skipti sem ég fletti upp mynd af Jean-Pierre Melville sem ég varð að gefa henni úr eins fljótt og auðið er. Þar sem ég hef verið að uppgötva Melville og virðist vinna aftur á bak í gegnum kvikmyndagerð hans, þá væri auðvelt fyrir mig að misskilja þetta sem eina af myndunum hans, en hún var gerð árið 1960, af Claude Sautet, áður en Melville myndi koma og gera kröfu sína um franska neo-noir. Class Tous Risques er með tvo af bestu aðalmönnum þess tíma, Lino Ventura og Jean-Paul Belmondo. Ventura leikur Abel, glæpamann sem er í útlegð á Ítalíu með eiginkonu sinni og tveimur börnum, sem vill koma aftur til Parísar vegna þess að lögreglan er að loka á hann. Eftir öskrandi og hraðvirka opnun sem kom mikið á óvart, kemst Abel að lokum í samband við Eric Stark (Belmondo) sem vill komast inn í glæpaheiminn. Stark verður bílstjóri Abels og að lokum eini vinur í undirheimum sem snýr honum aftur að Abel eftir allt sem hann hefur gert og gengið í gegnum. Myndin sýnir tvíhyggju mannanna tveggja, eldri Abel í lok tíma síns eftir að harmleikur dundi yfir hann, og hinn yngri Eric byrjaði á sama hátt og Abel gerði og varð ástfanginn af fallegri konu sem heldur fast við manninn sinn þrátt fyrir heiminum sem þeir eru hluti af. Það endar aldrei fallegt fyrir þá, eða ástvini þeirra. Það er eitt að sjá einstakan glæpamann falla frá sér, það er öðruvísi þegar hann á ástvini sem hann á á hættu að taka með sér. Líkt og kvikmynd Melville, verður sagan, sem virðist einfaldari, flóknari eftir því sem á líður. Eins og venjulega, eins og mér líður með kvikmyndir Melville, þá fór það að snúast í hausnum á mér (á góðan hátt) og langaði til að horfa á hana aftur til að ná því sem ég missti af í fyrsta skiptið. Classe Tous Risques er ákveðinn markvörður.