Hvar byrja ég? Ég sá þessa mynd fyrst árið 1995 og hafði ekki hugmynd um við hverju ég ætti að búast, ég var reyndar á þeim tíma að leita að myndum sem Elijah Wood hafði leikið í og ​​það var mjög mælt með þessari mynd. Ég settist niður og horfði einu sinni á myndina og vissi ekki hvað ég átti að halda. Ég horfði á það í annað sinn nokkrum dögum síðar og flóðgáttirnar opnuðust. Aldrei áður á ævinni hafði ég grátið í alvörunni þegar ég horfði á kvikmynd, og ég var að bulla, hátt og lágt í myndinni sem ég hjólaði rétt við hliðina, í tilfinningaþrungnum rússíbana. hin mikla sorg og gleði sem við sjáum í myndinni, undrun og sakleysi bernskunnar, þráin eftir tíma sem eitt sinn var, en er ekki lengur. Meira en allt, þessi mynd minnti mig á æsku mína (fyrir utan misnotkunina) á tímabili í lífi mínu þegar ég hafði yppt öxlum frá barnæsku minni nokkrum árum áður og ekki einu sinni tekið eftir því, ég hafði gefist upp og haldið áfram að líf sem er algjörlega laust við það. Útvarpsblaðið fékk mig til að vakna og fatta skyndilega hvað ég hafði gefist upp án þess að taka eftir því. Frá þeim degi fór ég strax að breyta lífi mínu og sjálfum mér, og ég gerði það. Þetta á eftir að hljóma krúttlegt en í grundvallaratriðum enduruppgötvaði ég innra barnið mitt, ég byrjaði á leið sem hefur verið í gangi undanfarin 6 ár og hefur breyst mér svo mikið, svo mikið til hins betra, að faðma og lifa þann hluta af sjálfum mér. Ég hef verið að komast að því hver ég er í raun og veru. Ég held að þetta hafi ekki einfaldlega verið málið að rétta myndin kom á mikilvægu augnabliki lífs míns, The Radio Flyer gerði í raun eitthvað mjög sérstakt, og ég lít enn á hana sem ótrúlegt verk í alla staði, ótrúleg kvikmynd. Í lokin get ég ekki látið hjá líða að minnast á tónlistina. Ég er mikill aðdáandi Hans Zimmer og þetta er meðal allra bestu verka hans. Hin mikla breidd og dýpt tilfinningalegrar tjáningar sem hann hefur lagt inn í leikrit þessarar myndar er stór hluti af því sem gerir myndina að því sem hún er fyrir mig. Eins og texti á kvikmynd á erlendri tungu er svífandi tónlist hans vöggublað fyrir ákafar tilfinningar sem þessi mynd mun taka þig í gegnum. Finndu hljóðrásina hvað sem það kostar, því miður var því eytt fyrir löngu, ég bjóst aldrei við að finna það en ótrúlega gerði ég það, eftir að hafa spjallað við einhvern sem ég hitti í gestabók Hans Zimmer aðdáenda. Horfðu á þessa mynd, láttu þig lifa tilfinningarnar, ekki Ekki festast í léttvægum nótum í lokin, vertu það barn aftur