Þegar yfirburðamynd Sam Peckinpahs THE WILD BUNCH (1969) opnaði dyrnar að svívirðilegum sýningum á myndrænu ofurofbeldi í kvikmyndum, gerði það það með hæfileikaríkri (ef viskí-marineruð) hönd sem stýrði myndavélinni og átti sannfærandi sögu með persónum sem höfðu raunverulega dýpt. , en á engan tíma flatt var fjöldi eftirherma sem féllu langt frá viðmiðinu sem sett var í epík Peckinpah, og SOLDIER BLUE fellur svo sannarlega í þann flokk.SOLDIER BLEW, ja, BLUE segir sögu hinnar illa kjaftæði New Yorkbúa Cresta Lee (Candice) Bergen) ljóshærð frum-hippa skvísa sem hefur verið „bjargað“ úr tveggja ára „fangelsi“ meðal Cheyenne og er nú send í virki þar sem hún mun sameinast unnustunni sem hún vill bara giftast fyrir peningana hans. Um borð í vagninum sem hún ferðast í er einnig sending af ríkisstjórnargull, reiðufé sem Cheyenne þurfa að kaupa byssur með, svo í stuttu máli er hermönnunum útrýmt og Cresta flýr til hæðanna, í fylgd Honus Gant (Peter Strauss), einn eftirlifandi riddaralið. Þegar Cresta kallar Gant hinu snáða gælunafni „Soldier Blue“, sýnir hún fram á að árum hennar meðal „villimannanna“ var tímanum vel varið, hún fór fram úr Gant í lifunarhæfileikum, skynsemi og hreinum boltum, og yfir ferð sína í átt að virkinu sem þeir verða að þrauka gegn þættirnir, hljómsveit fjandsamlegra Kiowa, óprúttna kaupmanns leikinn af Donald Pleasance, sem sýnir hér eina af hans fáránlegu frammistöðu, og það er að segja eitthvað og, í hefð margra fyrri rómantískra gamanmynda vestra, hver annan. gangur ófara þeirra eru andstæðurnar tvær óhjákvæmilega og fyrirsjáanlega laðast að hvor annarri og endar að lokum með því að fá það á á meðan Gant er með nýmeðhöndlað skotsár sem fór hreint í gegnum fótinn hans, ekki síður í því sem var örugglega aðeins þægilega staðsettur hellir í að minnsta kosti tólf mílna radíus sem var ekki fullur af skröltormum, fjallaljónum, eða hver veit hvað, að ekki sé minnst á Cheyenne, sem hefðu getað gert eitthvað virkilega smekklegt með svona primo íbúð (þarna fer ég , hugsa í NYC fasteignaskilmálum aftur). Þegar Cresta áttaði sig á því að ást þeirra gæti aldrei þrifist fyrir utan hellinn, yfirgefur Cresta Gant og kemst ein í virkið til þess að komast að því að vitleysinginn sem stjórnar mun ekki hlífa nokkrum mönnum svo þeir geti bjargað Gant; herdeildin þarf allt tiltækt starfsfólk til að ráðast á Cheyenne-þorpið í grenndinni, og þegar Cresta fær vitneskju um það rennur hún framhjá ógeðslega kjánalega eiginmanni sínum og fer beint til Cheyenne til að vara þá við því sem er í vændum. Það sem gerist næst er það sem fékk myndina svívirða; það kemur í ljós að öll brjálæðislegu ófarirnar og deilurnar voru bara leiðarljósið að hryllilegri endurupptöku á Sand Creek fjöldamorðingjanum 1864, orgíu nauðgana, pyntinga og almennrar sadisískrar illsku sem framin var í nafni „að halda landinu hreinu“. og næstum fjörutíu árum eftir útgáfu hennar truflar þessi röð enn og veldur óþægindum fyrir grimmd sína. Börn eru fótum troðin undir hófum hleðsluhesta eða spidduð á byssur, óvopnað fólk er hálshöggvinn falleg áhrif, ég verð að viðurkenna konur eru afklæddar og lappaðar af þrælagengi, síðan nauðgað og limlest í einu virkilega sjúklegu tilviki a nakin innfædd kona berst of mikið, svo nauðgarinn hennar ákveður þess í stað að skera af henni brjóstin, sem við sjáum sem betur fer aðeins upphafið á áður en myndavélin heldur áfram að segja frá öðrum óhugnanlegum athöfnum og fjöldi saklausra manna er skotinn og sundraðir, hlutir þeirra spældir á píkur og veifuðu um í sigursælum hátíðum eða geymdir sem hryllilegustu minjagripir. Ekkert grín, þetta atriði myndi samstundis fá NC-17 einkunn ef hún yrði birt í dag, svo ekki sé meira sagt um að hvetja innfædda hagsmunahópa til uppþots á götum úti vegna ótrúlega arðránsins sem voðaverkin eru sýnd. Ég er hlynntur af vestrum sem skorast ekki undan heiðarlegum lýsingum á því hvernig vestur var unnið, eða stolið ef satt skal segja, en þessi mynd hefur ekki hugmynd um hvers konar kvikmynd hún vill vera; eina mínútu er þetta þungbúinn gervi-hippi fyrirlestur um hvernig meðferð innfæddra var algjörlega eydd (jæja, DUH!), síðan er þetta léttur kynjabardagi þar sem Cresta sannar sig fimm sinnum sem maðurinn sem Gant er. og tekst að líta heitt út í sínu bragðgóða rauða calico poncho (án undirföt), en það fer allt út um gluggann þegar Donald Pleasance birtist með óviljandi (?) fyndið par af buck-tennt gervitennur og hetjurnar okkar verða að finna út hvernig á að sleppur úr klóm morðanna í undirspili sem nær hvergi, sem allt nær hámarki á áðurnefndu heimsendahámarki. Einhver af þessum tökum hefði verið í lagi fyrir samfellda kvikmynd, en lokaniðurstaðan er slatti klúður sem mjólkaði hryllinginn síðustu tíu mínúturnar þrátt fyrir allt sem þeir voru þess virði í kynningar- og veggspjaldamyndum myndarinnar. En með því að reyna að vera allt fyrir alla áhorfendur, endar SOLDIER BLUE sem samhengislaus, predikandi Mulligan plokkfiskur af væntanlega velviljaðri pólitískri rétthugsun, en ef þeir ætluðu að segja söguna um Sand Creek fjöldamorðin, hefði það ekki hafa verið góð hugmynd að hafa nokkrar indverskar persónur sem voru meira en bara gangandi með Murphy Brown sem málpípu þeirra? Við fáum nákvæmlega ekkert að vita af fólkinu sem þurrkast út eingöngu fyrir það sem virðist vera brjálæðislegt uppátæki til að lokka gorehound-bíógesta til að sjá "villimannlegustu mynd sögunnar." Ef þú, eins og ég, var forvitinn af ögrandi auglýsingum og umsögnum sem hrósa henni næstum endalaust fyrir að „voga sér að segja það eins og það var“, taktu orð mín fyrir það og láttu SOLDIER BLUE hverfa hægt og rólega í kvikmyndalega myrku.