Það er um það bil eina endurleysandi gæðin í kvikmynd sem annars móðgar gáfur áhorfandans með því að missa tök á tíma, söguþræði og ástæðu fyrir því að vera framleidd. Auk þess er mér óskiljanlegt hvernig þessi gaur með gleraugun fékk tónleika í Hollywood.