Þetta hefði verið svo skemmtilegt að sjá í leikhúsi, aftur árið 1996. Það er guilty pleasure horn í kvikmyndasmekk mínum sem metur virkilega vel gerðar sjokkarmyndir."The Dentist" er stundum pönnuð, líklega vegna þess að fólk hefur yfirleitt sterkar tilfinningar um tannlæknamál. Kannski hafi ADA hafið herferð gegn því, þar sem tannlæknar segjast þurfa að biðjast afsökunar á þessari mynd og fyrir "The Marathon Man" (sem hefur aðeins eina senu sem er sambærileg við þá mörgu í "The Dentist"). Það er ótrúlegt að geta þess að skv. á fróðleikssíðunni, myndin var tekin á 21 degi. Auðvitað getur eftirframleiðsla tekið lengri tíma en kvikmyndatökur stundum og klippingin fyrir "The Dentist" er fullkomin fyrir myndina. Skjótskurðirnir auka spennuna svo mikið að í atriðinu þar sem tannlæknirinn „sér“ um konuna sína eru aðeins tvær snöggar klippur sem sýna hvað er að gerast. Afgangurinn er eftir fyrir mjög frjóa ímyndunarafl okkar! Corbin Bernsen var góður kostur í hlutverkið þar sem hann hefur mikla reynslu af því að leika sálfræðilega „off“ persónur og hann seldi algjörlega þráhyggjuþvingunarþætti tannlæknisins. Fyrir mig var hraði myndarinnar bara rétt. Kvikmyndaframleiðendurnir afhjúpa óþekkleika eiginkonunnar á alveg réttan hátt. Allar persónurnar á tannlæknastofunni líta út eins og þær séu raunverulegt fólk sem vinnur á alvöru skrifstofu. Það er mikil spenna á meðan þeir eru að takast á við óþolinmóð fólk sem bíður eftir komu tannlæknisins. Á meðan er tannlæknirinn á barmi stórs geðrofsáfalls! Ólíkt svo mörgum kvikmyndum af þessari tegund er handritið mjög mjög þétt. Öll fórnarlömbin falla í gildru tannlæknisins á mjög útreiknaðan hátt. Tvær löggæslutegundir blandast meira að segja í smá undirspil sem endar með því að skapa sjokkerandi uppgjör undir lokin. Örugglega ekki fyrir viðkvæma eða tannlæknafælna heldur algjör rússíbanareið og mjög mælt með því fyrir aðdáendur skynsamlegra hátíða. .