Geimskip snýr aftur frá Mars; um það bil nokkrum mánuðum áður hafði 4 manna leiðangur verið sendur til rauðu plánetunnar. Megnið af myndinni er afturhvarf frá því sem gerðist þarna. Myndin er söðuð af geðveikum, melódramatískum samræðum, dæmigerð fyrir margar vísinda- og vísindaviðleitni á fimmta og sjöunda áratugnum. Athugaðu til dæmis hvernig skipstjórinn (Mohr) segir öðrum skipverja að „vera þar“ án ástæðu; eins og að flytja á annan stað inni í skipinu muni valda vandræðum. Síðar skipar herforinginn tveimur úr áhöfninni að vera áfram í skipinu á meðan hann og annar fara út. Þeir tveir sem hann skipaði að vera segja „ekki leið“ og fylgja út; Ég gerði mér ekki miklar vonir um árangur leiðangursins á þessum tímapunkti. Það er mikið talað um að „kippa í eyrun“ og knúsa frostgeislabyssu sem heitir „Cleo“ (að sjálfsögðu stytting á Cleopatra). Það væri að minnsta kosti frekar fyndið, óviljandi, ef sagan dróst ekki. geimfararnir eyða jafn miklum tíma í að skoða gluggagáttir skipsins (sem skipta um lit úr rauðum í bláa), í að tjá sig um það sem þeir sjá, eins og þeir gera úti við að kanna. Marslandslagið, auglýst sem kvikmyndað í 'Cinemagic', líkist venjulega hreyfimyndaklippum eða teikningum, teknar í gegnum appelsínurauða síu til að gefa þá tálsýn að eiga samskipti við leikarana, sem taka á sig undarlega súrrealískt útlit vegna ferli. En ég held að það sé ekki að blekkja neinn eldri en 10 ára. Eina snjalla umtalið sem ég tók eftir var að minningar um eftirlifandi geimfarann ​​myndu vera litaðar af óraunveruleika, svo það myndi útskýra óraunverulegt eðli Marsbúsins. Ó, allt í lagi... ég skemmti mér yfir sumum aðgerðum geimfaranna þegar þeir byrja að kanna; strax, þeir prófa frystibyssuna sína á plöntu, drepa hana, bara fyrir andskotann. Þá hakkar kvenkyns meðlimurinn með kappi að því sem hún heldur að sé tré en reynist vera fótleggur köngulóarrottuskrímslisins. Gott að fara, frú. Horfðu upp næst. Engin furða að 'greindin' á Mars verði í uppnámi og er ekki sama um að ein af lægri lífsformunum, risastór amöba, ráðist á landkönnuðina. Leiklistin er ekki of áhrifamikil. Sérstaklega Mohr var með mjög pirrandi tækni, sagði línu og braust svo skyndilega upp í gríðarstórt glott sem kom mér alltaf í taugarnar á mér - minnti mig á It! skelfingunni handan geimsins. Endirinn er nokkuð and-climactic; ekki búast við neinum risastórum opinberunum umfram „ekki fleiri leiðangra“ með frystibyssum sem heita Cleo.