Omigosh, þetta er í alvörunni skelfilegasta mynd sem ég hef nokkurn tíma séð. Að segja að ég elska hryllingsmyndir væri vanmetið og ég hef séð helling (miðað við takmarkað framboð á Nýja Sjálandi, það er töluvert mikið), en aldrei áður hef ég þurft að sofa með kveikt ljós ... þar til ég sá The Grudge. Sumir kunna að segja að hún sé rífa af The Ring (báðar byggðar á japönskum hryllingsmyndum), báðar svipaðar (enn ólíkar) sögulínur, en Grudge heldur sínu striki sem ógnvekjandi kvikmynd - að sjá í bíó, ég öskraði meira að segja á ákveðnum tímapunkti í myndinni. Leikurinn er frábær, sérstaklega frá aukapersónunum - KaDee Strickland er frábær og stelur senunni, hún er svo áhugasöm manneskja. Jason Behr er algjör snillingur og William Mapother lítur út fyrir að skemmta sér. Hins vegar, þó ég sé venjulega aðdáandi Clea DuVall, virðist hún ekki vera í þessari mynd. Af aukapersónum fékk hennar líklega mesta dýpt og baksögu, en hún virðist ekki vera öll til staðar. Hvað Sarah Michelle Gellar varðar, þá er hún um það bil sú sama í gegnum allar kvikmyndir sínar og hlutverk, er það ekki? Draugarnir voru virkilega ógnvekjandi, tónlistin og hljóðbrellurnar voru svalandi (sérstaklega hávaðinn sem myndast þegar persóna KaDee Strickland svaraði í símann í íbúðinni sinni), endirinn var líka flottur. Mjög mælt með því. 9/10