Þessi mynd býður upp á marga ánægju og óvænta. Þegar Achille og Philippa syngja fallega dúett úr „Don Giovanni“ sem lýsir fullkomlega aðstæðum þeirra í myndinni, kann maður að meta fíngerða lögin í þessari frábæru mynd. Sagan gerist á Jótlandi á 18. öld og notkun tímabilstónlistar sem leikin er á tímabilshljóðfæri er bara enn ein fínn snertingin. Þú deilir stórkostlegri gleði Loewenhielms hershöfðingja yfir því að taka þátt í Cailles en Sarcophage, jafnvel þó þú sért bara að horfa á kvikmynd - en þú vilt bara fá smá sýnishorn til að njóta. Babette er listakona sem miðillinn er matur. Kannski gerir engin önnur listgrein listakonunni kleift að deila sköpun sinni svo beint. Meginþema þessarar myndar, möguleikinn sem miðlun matar hefur til að breyta því hvernig fólk sér hvert annað og hvernig það sér heiminn, er mikið það sama og þema "Chololat," en "Babette's Feast" slær þig ekki yfir höfuð með boðskap sínum. Bæjarbúar eru íhaldssamir púrítanar, en ekki ýkt kúgandi. Þú kemur til að skilja og bera virðingu fyrir þeim og að lokum að meta mannúð þeirra. Mörg mál eru tekin upp fyrir þig til að velta fyrir þér: eðli listarinnar, íhugun um leiðir sem farnar eru og ekki farnar, tengsl hins andlega og líkamlega, áhrif umhverfis á hegðun, líftöku til að gefa líf, m.a. aðrir. Einu vonbrigðin fyrir mig voru ræðu Loewenhielm hershöfðingja sem flutti á hápunkti máltíðarinnar. Ég bjóst við djúpum innilegum athugunum, en ég fékk óljósar dulrænar röfl. Ræðan hafði svo lítil áhrif að ég man varla eftir henni. En þessi vanmetna kvikmynd skilur eftir sig varanleg áhrif. Hlýjan sem það myndar er í mótsögn við strangt bakgrunn þess. Þú munt yfirgefa leikhúsið og vilja fara út og dansa undir stjörnunum.