Lost er ekki besti sjónvarpsþáttur sögunnar, en það er ekki langt undan. Það hefur ekki söguþráðinn eða persónusköpun West Wing eða hugsanlega jafnvel snemma ER, en það er að öllum líkindum mest stöðugt grípandi sýning sem ég hef rekist á. Ég elska hvernig ég get ekki giskað á hvað er að fara að gerast. Mér finnst gaman að endursegja baksögur persónanna sem gefa oft tilefni til nýrra vídda fyrir okkur að sjá þær í. Að sumu leyti vil ég að þátturinn endist að eilífu, en ég held að þær geti fengið 6-7 tímabil út úr því. áður en þeir þurfa að enda það á glæsilegum hámarki. Sambland persónanna og þjóðerni þeirra ásamt fljótleika sýningarinnar til að færa sig fram og til baka og lengja þannig „líftíma“ dauða persóna, allt eykur þá yfirþyrmandi tilfinningu að þessi sýning sé eitthvað allt öðruvísi en við eigum að venjast. Það er grípandi, kemur á óvart og (hér er smá uppástunga fyrir ykkur öll samsæriskenningasmiðin) meira en lítið gagnvirkt - haltu þessum netumræðum gangandi - þú bætir aðeins við söguþráðinn...