Þrátt fyrir alla sína fjölmörgu galla, þá hallast ég að góðgerðarstarfsemi í garð "Thing". Það er gullmolinn af áhugaverðri, hrollvekjandi, klaustrófóbískri sögu í Hitchcock-stíl hér. Settu þetta í hendur rithöfundar eins og Theodore Sturgeon eða (ef þú vilt frekar breskt sjónarhorn) Robert Bloch, eða gaurinn sem skrifaði "Day Of The Triffids", og þú gætir hafa átt viðbjóðslega, órólega litla spókasögu sem var best. hlutur í bókasafni um hryllings- og spennusögur. Hins vegar kaus einhver að segja þessa sögu sem kvikmynd í fullri lengd, og ódýrt, 2. flokkur á það, og þannig er megnið af möguleikunum sóað. Saga eins og þessi þarf virkilega rödd eins og Sturgeon til að draga fram áhugaverðar einkenni persónunnar í betra ljósi. Klassísk saga hans "The -widget-, the -wadget-, and Boff" er dæmi um hvernig hann getur safnað saman einangruðum hópi "venjulegra" persóna og getur á 40 blaðsíðum gert þær að skemmtilegustu, samúðarfullustu og heillandi fólk sem þú hefur hitt. Góður rithöfundur getur, með nokkrum völdum orðum, fengið lesandann til að "sjá" einhverja af líflegustu og eftirminnilegustu atburðum nokkurn tíma til að rýra tilfinningar hans. Þess í stað fáum við kvikmynd þar sem sumum pirrandi og óviðkunnanlegustu persónum sem gerðar hafa verið er steypt saman. saman og gert að hafa samskipti í ósannfærandi "Hvaðan kom það??" augnablik sem bara liggja þarna. (Þ.E. ljóshærða sálræna stúlkan segir að "Þú ert allur illur og ég vona að þú sért eytt!"). Við fáum blýtakt skeið og hægfara blokkun og dauft sett og stífa leikara. Ég kenni leikstjóranum um „stífan og grunnan“ þáttinn. Þetta eru allt 3. stigs persónuleikarar sem komust aldrei í stóra ferðina, en þeir eru líka „alvöru“ leikarar og góður leikstjóri hefði getað fengið betri frammistöðu út úr þeim. Við fáum óþarfa lesbíska yfirtóna sem láta áhorfandann finna fyrir óróleika og arðráni án þess að skila nokkurs konar endurgreiðslu. (Ef ég ætla að láta nöturlega eðlishvöt mína misnota og fá samviskubit yfir því, þá vil ég gera hluti sem eru betur settir á svið en þetta). Og við fáum meira en klukkutíma af hrollvekjandi uppbyggingu sem dreift er á um það bil 35 sekúndum í einu versta and-climax sem ég hef séð. Góðir hlutir við "Thing"? Um, jæja...sumar nærmyndatökur af höfði stríðsmannsins sem þegja yfir tilskipunum sínum voru ansi áhrifaríkar. Hin ömurlega og snjalla ekkja hringdi í raun og veru (jafnvel þótt ég vildi troða sokk í munninn á henni). Fyrsta atriðið þar sem stóra, „einfalda“ búgarðshöndin snýr hljóðlega á feita kúrekann og drepur hann hafði dálítið sjokkgildi, því söguþráðurinn hafði lagt sig í líma við að koma stóra stráknum í sessi sem nokkuð samúðarfulla persónu. Og eins og ég sagði áðan, þá er hugmyndin um lúmsk afl frá fortíðinni sem snúi meðlimum einangraðs samfélags hver upp á móti öðrum góð og getur haldið uppi áhuga langt umfram raunverulegan verðleika slæmrar frammistöðu. Sem þetta er örugglega.En, eins og ég sagði, þá hallast ég að góðgerðarstarfsemi, því leikstjórinn var líklega að vinna undir fáránlegu kostnaðarhámarki, ógnvekjandi tímatakmörkunum og bestu leikarunum sem hann gat fundið fyrir peninginn. Himnaríki veit hvernig komandi kynslóðir munu dæma auðveldan vitleysu eins og "The Cave", "Wrong Turn" eða endurgerð "House of Wax" eftir 40 ár. Ég vona að þeir séu góðgerðarsamir í garð okkar eigin smekks við að styðja kynslóðir okkar við sóun á kvikmyndabirgðum.