Það eina sem er meira götótt en forsenda þessarar myndar er handrit hennar. Flatliners er tilvalinn sýningargluggi fyrir glæsilegan, prýðilegan, ósvífinn skort á hæfileikum Joel Schumacher. Söguþráðurinn er algjörlega órökréttur en ofur gervi-þunglyndur og öllu er liststýrt innan tommu frá lífi þess á klisjulegasta og ofhitaðasta hátt. Ég elska hvernig krufningarherbergi læknaskólans er hellulaga hvelfd marmara grafhýsi sem er lítið upplýst í rauðu með risastórum Rembrandt málverkum hangandi af veggjum. Ég elska hvernig Keifer Sutherland keyrir herjeppa með strigastuðning. Enginn í myndum Joel Schumacher lifir á ósérvitran hátt. Þetta er alltaf annar alheimur þar sem allir eru ungir og sársaukafullir mjöðm, en mjaðmar strangt og þráhyggjulega samkvæmt hugmynd miðaldra milljarðamæringsins karl-barns um mjöðm. Og helvítis vitleysan! Hluturinn þar sem Baldwin bróðir #16 deyr og lifnar aftur til lífsins og síðan er reimt af öllum konunum sem hann hefur sofið hjá sem segja „Ég hringi í þig“ og „Ég þarf bara pláss“ er það fyndnasta í heildina. alheimurinn!!!! Í hvers konar heimi lifum við þar sem Joel Schumacher fær að halda áfram að láta fólk kasta peningum í sig? "Flatliners" fengu mig til að vilja rifja upp allt verk mannsins eingöngu fyrir hvers konar hágæða yuks sem þar eru.