Ég tel mig vera mikinn aðdáanda lággjalda hryllingsmynda. Því furðulegri og hugmyndaríkari sem myndin er, því meira blóð og kjark, því betra, og ég verð virkilega ástfanginn af ódýrt gerðum myndum ef þær eru gerðar rétt. Lúther byrjar nógu vel... uppruni hans í sirkus, hrollvekjandi hlaup í matvörubúð, árás gamallar konu og truflandi iðja hans á bóndabæ kvenna settu skapið ágætlega. Heitt kynlífs-/sturtuatriði verður þegar dóttir konunnar og kærasti dótturinnar koma í húsið. Þegar Lúther stelur mótorhjóli kærustunnar tekur myndin til hins verra. Persónunum bjóðast fjölmörg tækifæri til að: A) bjarga ástvinum sínum, B) fá lögregluna til að hjálpa, C) flýja, eða (sem er mikilvægast) D) DREPA LUTHER!!! Ég get ekki fundið fyrir samúð eða ótta við persónur sem eru of heimskar til að hjálpa sér sjálfar. Chareters afþakka tækifæri til að vopna sig byssum og hnífum á meðan Lúther er í burtu. Lögreglumaður kemur á endanum og er jafn áhrifalaus við að stöðva Lúther, jafnvel þó að hann hafi einhvern tíma verið með riffil beint á Lúther á meðan Lúther klappar og túlkar pólska kjúklingadansinn. Ég fann sjálfan mig tilgangslaust að þjálfa sjónvarpið mitt: "Gakktu úr skugga um að hann sé dáinn!", "Hann er farinn, farðu þaðan!", eða "Bara dreptu hann nú þegar!" Lúther er blóðþyrstur villimaður en hann er varla Hannibal Lecter. Ef þú getur ekki framúr þessum egghaus átt þú skilið það sem kemur til þín. Þegar myndin er hálfnuð ertu orðinn svo daufur yfir örlögum hálfvitanna að aðeins sjúkleg forvitni mun halda þér til að endast út í vægast sagt skemmtilegan endi. Þessi mynd var þekkt sem ein af 101 bestu myndum Fangoria sem þú hefur aldrei séð... jæja Fangoria hefur hálf rétt fyrir sér í tilfelli Luther the Geek.