Gerð sama ár og fyrstu Lumiere myndirnar, þetta er miklu dramatískari stuttmynd en bræðurnir reyndu þangað til 'Niagara' árið eftir. Prentið sem eftir er af er mjög gróft, en þetta eykur aðeins á Turneresque sjónrænt ofbeldi, þar sem miklar vatnsbylgjur streyma á stífa bryggju og virðast tilbúnar til að gleypa myndavélina, áhorfandann. Ef þú horfir á fjölda þessara fyrstu stuttmynda í tímaröð röð, og reyndu að komast inn í hugarfar samtímans, þá er meira áfall í því að ólíkt eins ramma uppsetningum Lumieres, þá er þessi mynd með klippingu, sem fyrir mig alla vega var álíka niðurlægjandi og rakhníf í 'Un Chien Andoulu). Ólíkt einsýnu Lumieres-myndanna, opnar Paul möguleikann á mörgum sjónarhornum, leysir áhorfandann undan krafti náttúrunnar, sleppur við tökum á henni á þann hátt sem Lumieres gætu aldrei. Önnur myndin er með svipuðum gusu og Niagara, en er minna ógnvekjandi vegna þess að með breytingunni höfum við sniðgengið hættuna. Í kvikmynd eins og 'L'Arroseur Arrosse' eða 'Repas du bebe' stendur náttúran áhugalaus og kraftmikil, óþolandi fyrir myndavélinni. Grundvallarmálfræði kvikmynda bindur enda á yfirburði hennar.