Þessi mynd lítur vel út og þar endar lof mitt. "Love Is a Many Splendored Thing" kom út á hinu mjög geðklofaári 1955, þegar nammi-lituð vitleysa á borð við þetta var til í samhliða slóðalogandi listrænni messu eins og "Kiss Me Deadly". Þar sem stefna í átt að smærri, samfélagslega meðvituðum kvikmyndum eins og "On the Waterfront" og "Marty" festi sig í sessi um miðjan fimmta áratuginn, fannst öðrum leikstjórum þörf á að halda sig við hina óögrandi, öfugsnúna melódrama sem flokkar svo margar aðrar myndir frá þessum áratug, og "Love" er ein af þeim síðarnefndu. Þetta er svona 50's kvikmynd þar sem Technicolor er vanur til hins ýtrasta og lýsingin er undantekningarlaust hástemmd; jafnvel atriði sem gerast í dimmu herbergi eða á nóttunni eru bjartari en meðal sólríkur dagur. Ég vil aldrei heyra þemalagið aftur, þar sem það hefur verið spilað nógu oft á meðan á myndinni stendur til að endast alla ævina, og ég vil svo sannarlega ekki heyra það sungið af skínandi, eyrnasnúandi kórnum sem slær það út. yfir lokatitlana. Jennifer Jones og William Holden eru þokkaleg, en í raun og veru hefði hver sem er getað leikið þessa þætti. Hlutverk Jones er hræðilega skrifað - persóna hennar er ótrúlega ósamræmi og það virðist eins og alltaf þegar karakterinn hennar þarf að taka ákvörðun um eitthvað, hafi handritshöfundarnir flett mynt til að ákveða hver sú ákvörðun yrði. Fólk mun án efa segja mér að ég Ég er að taka þessa mynd of alvarlega, að ég sé órómantískur o.s.frv. En ég elskaði "All That Heaven Allows," sem kom út sama ár og alveg eins kornbolla á sinn hátt, nema að Douglas Sirk er fær um að breyta melódrama í listgrein, en Henry King (leikstjóri "Love") er það ekki. Ég get venjulega notið slæmrar melódrama, en í þessu tilfelli leiddist mér bara. Einkunn: D+