Allt í lagi, svo ég hef lesið flestar umsagnirnar um þessa mynd, sem og athugasemdir sem gestir á þessari síðu hafa skilið eftir, og tilfinningin sem ég fæ er sú að flestir sem skrifuðu dóma hafi virkilega ekki verið hrifnir af þessari mynd. Þess vegna skrifa ég núna - ég er fulltrúi minnihlutans vegna þess að ég gerði það. Ég viðurkenni að ég fór að sjá myndina vegna þess að ég er mjög hrifinn af sannfærandi hæfileikum Ryan Gosling og verkefnin sem hann hefur tekið þátt í undanfarið hafa verið ekkert minna en ótrúleg. Hann er magnaður leikari. Að öðru leyti langaði mig að sjá þessa mynd vegna þess að mér fannst hún forvitnileg... hvers vegna? Vegna þess að þetta er whodunit þar sem þú þekkir "whodunit" frá upphafi, og það er frekar óvenjulegt. Eins og söguþráðurinn segir reyna tveir táningsdrengir að fremja hinn "fullkomna glæp" vegna þess að þeir trúa á snúna heimspeki sem aðeins með því að fremja glæpi. eru manneskjur sannarlega frjálsar - hinar hömlulausu, og við skulum muna, saklausar, að starfa af eigin vilja. Samband Richards og Justin var flókið, gefið í skyn samkynhneigð og var frábærlega leikið af Ryan Gosling og Michael Pitt. Gosling var hinn snjalla og stjórnandi snjallræðismaður og Pitt var einstaklega bóksnjall og félagslega óþægilegur útskúfaður. Komdu inn í karakter Söndru Bullock, sem flestir virðast ekki kunna sérstaklega að meta. Ég held að þegar fólk sér að hún var framkvæmdaframleiðandinn taki það sjálfkrafa á sig hvaða hlutverk sem leikarinn hefur í því sé sjálfsupphefð. Ég sá það ekki sem raunin hér. Án persónulegrar sögu "Cassie" um fyrrverandi eiginmanninn sem næstum drap hana, sem, ekki að undra, deildi svipuðum eiginleikum með Richard Hayward, hefði hún aldrei elt eðlishvöt sína um Justin og Richard. Málið virtist vera loftþétt gegn Ray, grunlausum húsvörð og vini drengjanna. Jafnvel þegar strákarnir eru yfirheyrðir undir lok myndarinnar hafa hvorki Bullock né félagi hennar miklar sannanir um þá annað en þá staðreynd að þeir hafi logið um að þekkja hvor annan og æluna sem Justin skildi eftir við sjónina. Þarna lá snilldin í myndinni vegna þess að hugmyndafræðin sem strákarnir reyndu að sanna með morðverkinu, saklausa framkomu af vilja sem "sanna frelsi", endaði á því að vinna gegn Justin, sem endaði með samvisku eftir allt saman (og endaði með því að skilja hluta af samvisku sinni eftir á líkamsleifarstaðnum). Án þessara mikilvægu sönnunargagna voru þeir næstum því með „morð eftir fjölda“. Og lesendum þarna úti sem hafa velt fyrirsögninni eins mikið og ég, skoðaði ég hann og komst að því að eitthvað sem er gert "með tölum" (eins og málverk) gefur til kynna vandlega og gagnrýna skipulagningu og krefjandi. Það er líka lag eftir Sting sem heitir "Murder By Numbers", en það er fyrir utan málið. :) Margir lesendur efuðust um nauðsyn sambandsins milli Cassie og maka hennar, en ég held að það hafi í raun átt að sýna hversu tortryggin og manipulativ hún var orðin vegna sögu sinnar. Hvort sem það er eða ekki, saga hennar gegnir mikilvægu hlutverki í þessari mynd því án hennar hefði hún líklega aldrei fylgt eðlishvötinni sinni um Justin og Richard. Já, þetta var dálítið klisjan „konur fyrirlitnar, kona sem leikur vendetta á öllum sviðum lífs síns“, en ég held að án dýptar persónu Cassie eigið þið bara enn eina mynd um táningsmorðingja, og þeir gætu hafa fengið burt með það. Það er engin bíómynd þarna. Og til lesandans sem sagði að unglingarnir hefðu augljóslega ekki framið hinn fullkomna glæp vegna þess að lögreglan hafi verið að þeim frá upphafi, má ég minna á að ástæðan hafi verið vegna þess að táningarnir voru settir af ásettu ráði og fullkomlega rekjanlegir. skóprentar. Strákarnir vildu vera með - þetta var leikur. Þeir voru svo öruggir um að þeir hefðu framið hinn fullkomna glæp að þeir vildu sjá af eigin raun hversu erfitt rannsakendur ættu í erfiðleikum með að afhjúpa það sem þeir halda að sé sannleikurinn. Það sem þeir bjuggust ekki við var að Cassie Mayweather var með ofvirkt tilfelli af eðlishvöt sem starfaði við hlið hennar. Svolítið ótrúlegt? Kannski. En margir glæpir hafa verið leystir af lögreglumönnum sem hafa fylgt eðlishvötinni. Hins vegar er þetta KVIKMYND! Ég sá þessa mynd í kvikmyndahúsum um þrisvar sinnum, og í hvert skipti sem hún opinberaði mig aðeins meira og mér líkaði hún aðeins betur. Því meira sem ég horfði á það, því meira var ég heilluð og hræddur við sálfræðilega dýpt Richard Hayward - það er til fólk í raun eins og þetta. Helsta kvörtun mín um myndina væri sú að þeir hefðu átt að hafa samskipti Justin og Richard aðeins meira miðlæg (vegna þess að við skulum horfast í augu við það, það er fróðleikurinn í allri myndinni) og helstu leikmunir mínir fara í persónusköpun - hver persóna var mjög áberandi og áhugavert á sinn hátt. Hún var mjög vel leikin, þó ég hefði gefið persónu Ben Chaplin aðeins meiri dýpt til að vinna með (hann er góður leikari) og kannski minnkað karakter Bullock aðeins. Ég held að allir ættu að hafa í huga að fyrir spennumynd af Hitchcock-gerð eins og þetta til að segja þér "whodunit" í upphafi, það felur í sér mjög stóra áskorun fyrir rithöfundana að halda athygli áhorfenda alveg til loka. Ég held að þeim hafi tekist það nokkuð vel með því að nota nokkrar litlar söguþræðir út í gegn, hæga opinberun á mismunandi dýnamík persóna og með því að lýsa upp skjáinn með virkilega tilfinningaþrungnum frammistöðu ungu leikaranna Ryan Gosling og Michael Pitt. Ég held að ef við fjarlægjum meðfædda tortryggni okkar og reynum að sjá hversu sálfræðilega flóknar persónurnar og samskipti þeirra eru, gætum við horft út fyrir allar augljósar söguþræðir og séð raunverulega áferð og gæði þessarar myndar, þó aðeins í þeim persónum sem voru snilldarlega lýst. Sérstaklega Richard Hayward. Ekki það að ég sé hlutdrægur. :)