Fyrir lesendur sem hafa þegar séð eina af myndum Miyazaki: hann er enn í toppformi og gerði aðra verðmæta reynslu. Allt í lagi, þú þarft ekki að lesa meira núna. Ég býst nú þegar við að flestir lesendur séu eldri en tvær söguhetjur þessarar myndar, svo ég ætti að segja að Ponyo er ekki svo mikið fjölskyldumynd heldur tækifæri til að muna tilfinninguna að vera lítið barn: að uppgötva heiminn eins og þú vildir sjá hann, búa til þínar eigin reglur og státa af yfirdrifinni eldmóði í að gera hluti á eigin spýtur í fyrsta skipti. Ponyo hverfur frá mörgum vandamálum sem kvikmyndir á öllum aldri takast á við. Það er aldrei niðurlægjandi, allar persónurnar eru með gott og ósvikið hjarta og trúverðug vandamál. Aðalpersónurnar tvær kunna að vera tvö af trúverðugustu börnum sem ég hef séð sett á skjáinn. Þeir eru ekki einfaldir, hrokafullir eða barnalegir, bara forvitnir, áhugasamir og læra um heiminn. Það er svo auðvelt að elska þau, en enn auðveldara að samsama sig þeim. Margar kvikmyndir líta á börn að utan, þar sem fullorðinn sem horfir inn í heim sem aðeins barn gæti farið inn í. Ponyo færir alla aftur í þennan heim. Í Ponyo liggur fyrsti tíminn til að læra og velja það sem þér þykir mest vænt um, sem myndin metur af mikilli virðingu. Það er þess virði að muna það, finna það aftur.