Eins og með hvaða kvikmyndategund sem er, þá eru til góðar gangstermyndir og það eru slæmar gangstermyndir. Ef þú baðst mig um að nefna góða glæpamynd, þá hefði ég úr tugum að velja. Ef þú baðst mig um að nefna slæma glæpamynd, þá er líklega sú fyrsta sem kemur upp í huga mér sú sem hefur mig enn í hálfgerðu þunglyndi af vonbrigðum um viku síðan ég sá myndina í fyrsta sinn og ég lofa þér, síðasta skiptið. Sú mynd er "The General", ótengd þöglu kvikmyndinni frá 1926 með sama nafni. Þetta er mjög þurr, mjög hægur gangster-epík sem vekur ekki spurningar um söguna (það er meira en auðvelt að fylgjast með henni) heldur um hvers vegna kvikmyndagerðarmennirnir völdu að gera þetta frekar fábrotna verkefni. Eins og "Goodfellas" (1990) og "American Gangster" (2007)tvær frábærar mafíumyndir„The General“ er byggð á raunverulegu fólki og sönnum atburðum. Myndin snýst um írskan glæpamann að nafni Martin Cahill (Brendan Gleeson) sem hóf langa keðju glæpa sinna með því að stela mat sem unglingur og fór síðan upp í að ræna söfn og hús á fullorðinsaldri. Á sama tíma reynir lögreglan undir forystu eftirlitsmanns að nafni Kenny (Jon Voight) í örvæntingu og kröftuglega að sanna aðeins einn af glæpum hans og sakfella (eða drepa) hann. Kannski vegna þess að þetta er kvikmynd í sama flokki og hin stórkostlega „Goodfellas“ (1990) ) og fyrstu tvær „Godfather“ myndirnar, bjóst ég við of miklu af „The General“. En það getur verið að þetta sé of auðvelt. Þetta hefði verið léleg mynd ef ég hefði ekki séð fyrrnefnd meistaraverk áður en ég var yfirfullur af leiðindum í þessum hafrara og allt of teygðan sýningartíma hans af öskrandi slæmum senum. Við skulum byrja að slá myndina með því að skoða bara stílinn sem hún er sett fram í. Af einhverjum ástæðum völdu leikstjórinn John Boorman og kvikmyndatökumaðurinn Seamus Deasy að taka þessa mynd upp í svart-hvítu á meðan stíll hennar og framsetning eru greinilega þættirnir sem tilheyra fullgildri litmynd. Nú hef ég ekkert á móti svörtum/hvítum myndum, ekki einu sinni þær sem eru gerðar í nútímanum. "Schindler's List" (1993) var meira en níutíu prósent tekin upp í svart-hvítu og er meistaraverk. "The General", gert aðeins fimm árum eftir "Schindler's List" er það ekki. Kvikmyndatakan er líka allt of útblásin með háum ljósatökkum sem virðast mjög truflandi og gefa myndinni mjög tölvuleikjagæði sem mér fannst einfaldlega pirrandi. Kvikmyndagerðarmennirnir voru augljóslega að fara í heimildarmyndarstíl raunsæismanns, eins og "Schindler's List" gerði, en þeir mistakast með því að láta hana virðast of líkjast heimildarmynd og á sama tíma of líkjast kvikmynd í klassískum stíl. Frammistaða í myndinni er allt frá viðunandi til lélegs. Brendan Gleeson og Jon Voight sýndu ágætis eldmóði fyrir hlutverkum sínum, en mér virtist stundum sem jafnvel þeir væru að verða hálfhræddir af hræðilega handritinu sem þeir voru að vitna í. Hljóðhönnunin er líka mjög frumstæð, sennilega í tilraun til að gefa henni 40s krimma-noir skírskotun, en það mistekst líka vegna þess að aftur, hún er gerð of mikið eins og samtímamynd og virðist mjög út í hött. En það versta sem gerist er að það er ekki einnekki einnpersóna í myndinni sem ég fann fyrir tilfinningum eða skoðunum á. Reyndar, fyrir hvert augnablik í hverri senu, var eina hugsunin sem fór í gegnum höfuðið á mér "allt í lagi og hvað?" Augnablik sem í betri mynd gætu þótt átakanleg eða skelfileg eru bara leiðinleg og tímafrek hér. Ég hafði hvorki samúð né hataði Brendan Gleeson persónuna því hvernig Cahill persónan er skrifuð er einfaldlega flatt og leiðinlegt. Gleeson leikur bara hinn almenna glæpamann og slær ekki út með þeim áhrifum sem hinn raunverulegi Martin Cahill hafði augljóslega. Ef persóna er drepin (eins og þeir eru alltaf í glæpamyndum) finnum við ekki fyrir neinu. Engin iðrun, engin léttir, engin undrun, ekkert. Við segjum bara "hvað svo?" Og það er það eina sem ég gerði á öllum sýningartíma þessarar mjög fábreyttu, mjög illa gerða glæpamyndar.