Það var erfitt að horfa á þessa mynd og vera algjörlega sanngjarn og hlutlægur þar sem ég er mikill aðdáandi upprunalegu myndarinnar frá 1944. Það, fyrir mig og marga aðra, er einn besti film noir sem gerður hefur verið. Þegar ég áttaði mig á því að þetta er einfaldlega stutt gerð fyrir sjónvarpsmynd og að flestir voru búnir að rusla henni, bjóst ég ekki við miklu, en það er ekki hægt annað en að bera þetta saman við '44 myndina. Atriða eftir senu fann ég sjálfan mig að bera saman það sem ég var að horfa á og man hvernig það spilaðist með Fred MacMurray, Barbara Stanwyck, Edward G. Robinson og fleirum. Nú var ég að sjá þessa frægu leikara leika frægu hlutverkin sín í stað þeirra Richard Crenna, Samantha Eggar og Lee J. Cobb. Þegar allt var búið fann ég að það var ekki eins slæmt og ég hafði búist við, en það er ekki sambærilegt við frumritið frá 1944 . Aðalsviðin þar sem þessi sjónvarpssmíðaða mynd var ekki eins góð voru (1) rafmagnið á milli tveggja leiða vantaði og (2) þar sem þeir voru aðeins 90 mínútur flýttu þeir sögunni með varla tíma til að þróa söguþráðinn. , persónur og efnafræði milli þessara leiða. Crenna og Eggar voru flatir, og einfaldlega ekki jafnast á við MacMurray og Stanwyck sem „Walter Neff“ og „Phyllis Dietrichson,“ í sömu röð. Þar sem þessi endurgerð hélt sínu striki var í hinum persónunum, eins og „Barton Keyes“ og „Edward“ Norton." Cobb var frábær sem Keyes og Robert Webber sem Norton, yfirmaður tryggingafélagsins. Það var líka dálítið áhugavert að sjá tímaramma breytast, þannig að húsin, bílarnir, símar, einræðisvélar o.s.frv., voru allt snemma á áttunda áratugnum í stað miðjans fjórða áratugarins. Annars var söguþráðurinn mjög svipaður, bara flýtt. Hins vegar var eitt áhorf nóg og ég mun glaður fara aftur í upprunalegu útgáfuna fyrir restina af skoðunum mínum á þessari klassísku sögu og kvikmynd.