"Gæludýr Sematary" tekst á tveimur helstu aðstæðum. Í fyrsta lagi er þetta skelfileg hryllingsmynd. Þeir sem eru bara ekki framleiddir þessa dagana. Í öðru lagi er þetta tilfinningaþrungin, snjöll mynd í heildina. Svo ef þú ert að leita að kuldahrolli, hræðslu, hrollvekju og sjónrænt töfrandi stillingum, frábærum leikaraskap, hrollvekjum og hræðilegum áhrifum; þetta er myndin sem þú ert að leita að. Klassísk núna og sannarlega verður að sjá fyrir alla hryllingsaðdáendur. Sennilega besta aðlögunin að skáldsögum King. Atburðirnir eru svolítið flýtir miðað við skáldsöguna, en það þýðir ekki að þessi vanmetna mynd sé ekki algjört hryllings-/dramaafrek. Skáldsaga Stephen King er víða þekkt fyrir að vera mjög tilfinningaþrungin og hræðileg á sama tíma. Kvikmyndin fangar sömu tilfinningu aðallega vegna þess að það er frábær persónuþróun og þú finnur fyrir ástríku sambandi meðlima hennar. Síðan, þegar allt virðist vera hamingja (tæknilega hamingjusamur, vegna þess að titillinn "Gæludýr Sematary" býður ekki upp á appiness!) breytir hörmulegur atburður andrúmslofti myndarinnar, nú verður það mjög dimmt. Myndin hefur óheillavænlega tilfinningu frá upphafsupptökunum, en eftir að Gage er drepinn verður myndin sorgleg, grá, hrollvekjandi. Að takast á við missi barnsins er eitthvað sem getur eyðilagt allt líf fjölskyldunnar og „Pet Sematary“ sannar það verulega. Goðsögnin á bakvið gæludýrahaldarann ​​er meira en goðsögn sem enginn vill upplifa, en sorg og örvænting leiða tilfinningalega eyðilagðan föður til að gefa kost á sér. Því miður rætist goðsögnin og barnið Gage snýr aftur frá dauðum. Fyrri fundur með goðsögninni um gæludýr sematary reyndist vera harmleikur en í þetta skiptið er það eitthvað miklu, miklu verra. Hvað mun gerast með líf All American fjölskyldu okkar? Gæti Pascow komið í veg fyrir þennan harmleik? Hvað er málið með súrrealískar martraðir? Horfðu á "Pet Sematary" til að verða vitni að einni áhrifamestu, tilfinningaríkustu hryllingsmynd síðari tíma. Þú munt ekki sjá eftir því. Leikurinn er mjög góður þó ég hafi ekki grafið eftir leikaranum sem lék föðurinn. Hann virtist ekki vera nógu truflaður þegar aðstæðurnar báðu um örvæntingu hans. En það er bara mín skoðun. Denise Crosby skilaði sannarlega frábærri frammistöðu og virkaði fullkomlega sem hin göfuga, blíða móðir. Baby Gage var ótrúleg jafnvel á hrollvekjandi hlutum sínum. *skjálfti*. Á heildina litið er þetta frábær klassík allra tíma og truflandi mynd sem snertir dýpsta ótta fólks... missi einhvers sem þú elskar, hinir látnu snúa aftur til lífsins og tilfinning um örvæntingu. Eitthvað er víst... ég vil ekki vera grafinn í gæludýraskóla!!