Eins og Ayn Rand seinni tíma, er Bigelow la major muy macho í lýsingu sinni í kvikmyndinni af nokkrum harðskeyttum amerískum manneskjum sem eru fastir í Írak við að aftengja vegasprengjur sem miskunnarlausir, miskunnarlausir, barnadrápandi arabískir hryðjuverkamenn. Þegar Bigelow útskýrir Íraksstríðið sem bakgrunn hins stóra sviðs mannlegrar leiklistar, verður einn gamalreyndur sprengjusérfræðingur sprengdur í loft upp og annar kemur í stað hans í rykugum, heitum, ljótu rústunum sem Írak er, og ný hetja fæðist. Nýi gaurinn er það sem John Hershey lýsti í bók sinni, og síðar kvikmyndinni, The War Lover, sem sadískum vænghnetu sem í raun er ekki hæfur fyrir borgaralegt líf, og þarfnast örvunar stríðs til að sublima og bæla villandi kynferðislega langanir sínar. Stríðselskandinn getur aðeins starfað að fullu í stríði, friðartími kæfir hann. Á meðan Hershey refsaði stríðselskhuganum, (leikinn í myndinni af Steve McQueen í einu af hans stærstu hlutverkum) vegsamar Bigelow hann. Herinn þarfnast stríðsunnenda, þeir eru vörnin gegn óvinum okkar. Við ráðum ekki við sannleikann, að það eru stríðselskendur sem eru bestu hermennirnir, hörðustu mennirnir. Samkvæmt hinum ókaldhæðna Bigelow eru venjulegir karlmenn kisur, stríðselskhuginn er sérstök tegund, síðastur kúreka. Svo hvað ef hann vill bera menn sína á bak aftur, eða dekra við íraskan dreng? Hann er afturhvarf til kynlífs-og-dauðadýrkunar stríðs. Í stríði er kynlíf vanþakklát, ástlaus, ekki-spurðu, segðu ekki eins konar karlkyns tengsl. Bigelow hefur enga skoðun á þessu; hún takmarkar bara valmöguleika karlmennsku í þessari skinkutilraun til raunsæis. Aðeins stríðselskandi getur unnið siðferðilega baráttu milli rétts og rangs, milli sakleysis Bandaríkjanna og siðgæðis araba. Bigelow dyljar rasisma sinn og hroka á bak við snjallt framhlið blaðamennsku. Hún er bara enn einn gung-ho yahoo sem lýsir hrottalegu stríði gegn óbreyttum borgurum sem siðferðilegan sigur andans. Á pólitíska sviðinu snýr Bigelow aftur og aftur að vestrænu tegundinni og vægðarlausum klisjum hennar aftur og aftur, með ógleði: dásamlegur heimur opinna landamæranna , sem gerist að vera land einhvers annars. ("Hér má skjóta fólk" segir hermaður ); hinn harði en mannlegi svarti félagi, hermaðurinn með fyrirvara um dauða, hinn grimmi, hugsanlega brjálaður yfirmaður, háskólamenntaði fíflið sem reynir að vingast við óvininn. Þú nefnir það, Bigelow endurvekur það. Karl-strákaástin er áþreifanleg í senum með sæta arabíska stráknum sem vingast við stríðselskhugann, en Bigelow leikur það beint; hún fullnægir ekki kynlífinu, bara hreinsar það. Það sem Bigelow virkilega vill sýna okkur er ljótt, hæðnislegt andlit arabíska óvinarins. Allir Írakar sem eru ekki hreinir illir eru hvort sem er heilabilaðir, fjandsamlegir eða til einskis. Þeir eiga allir skilið að deyja fyrir frekju sína og margir þeirra gera það í þessari glettni gore-hátíð mynd. Írösku konurnar eru allar hysterískar, þær láta aðeins vita af nærveru sinni með því að öskra. Þeir gætu verið karlkyns stunt menn í drag fyrir allt sem ég veit, þú sérð aldrei andlit þeirra. Það er engin kvenkyns viðvera á stöð eða í bardaga, þó að hlutfall kvenna í Írak myndi vissulega afsanna þetta. Bigelow fer í gegnum allar hreyfingarnar einn í einu. Hún vegsamar stríð, hún setur sadista hetjuna í dýrlingatölu. Kúrekar, umkringdir undirmannlegum indíánum, sanna hæfileika sína með því að vinna verk Guðs og leggja undir sig ömurlega hryðjuverkahrjáða helvíti með hreinum bravúr og sjálfsvígsoflæti. Undir lokin fannst mér ég vera að róta í indíána. Í heimi Bigelows kemst þó engin miskunn eða skilningur í gegn. Írakar eru afmennskaðir par excellence. Dráp á óbreyttum borgurum er bara dramatískur bakgrunnur andlegrar kynferðislegrar baráttu hetjunnar okkar. Sérhver skota í Bandaríkjunum finnur merki sín. Þú verður að elska gaurinn, stríðselskandann. Það er bara hans háttur, hann er hin sanna hetja. Hann er bara strákur sem er að reyna að koma hlutunum í verk á erfiðan hátt, og hvað ef hann þráir strákaþröng á hliðinni.