Elsku Rosario Dawson, held að hún sé ein af bestu leikkonum nútímans. Afkoma virðist snúast meira um sjálfstyrkingu en nokkuð annað. Það er hinn samkvæmi undirtónn í öllu í myndinni. Samtalið er flatt, persónurnar virðast viljandi blíður og einhliða. Eina samræmið er framsetning sjálfstyrkingar í persónunum og ferðalag Rosario frá sjálfstyrkingu til þess að missa valdeflingu og aftur til baka. Að setja þetta fram sem nauðgunarklassík er ekki viðeigandi og það er líklega ástæðan fyrir því að svo margir hafa ekki gaman af kvikmynd. Hefðbundnir „nauðgunar“ áhorfendur myndu ekki hafa sérstaklega gaman af þessari mynd og er það kannski málið? Myndin spyr fleiri spurninga en hún svarar og hún mætir markhópnum sínum, hvort sem þeim líkar betur eða verr. Það er sannfærandi samband á milli persónanna og markhópsins og á meðan myndin slær ekki áhorfendur yfir andlitið af sjálfsréttlátri dirfsku vekur hún áhuga áhorfandans af því sem er kannski eða ekki, allar rangar ástæður. góð mynd sem IMHO er verulega vanmetin.