Mansfield Park, í seinni hluta sínum, er uppáhaldið mitt af skáldsögum Austen og Fanny Price mitt uppáhald kvenhetna sinna, svo ég er sorgmædd yfir þeim óhamingjulegu örlögum sem hún hefur hlotið í myndum sínum á stórum og smáum skjám. Eini góði lesturinn á persónunni sem ég hef heyrt var gerður fyrir útvarpið af Amanda Root, sem gaf henni sömu eiginleika og hún gerði persónan Anne í myndinni "Persuasion": strangur, viss, einlægur siðferðisleg miðja. Ef leikkonan hefði verið yngri hefði hún einnig verið góður sjónrænn leikarahópur; en Fannys sem hafa náð augum okkar hingað til hafa líkt meira, hvort um sig: Mary Crawford; Ruby skúffustelpan; og (í þessari holdgervingu) glaðvær þjónn, eða hugsanlega terta, með háu siðferðisreglur sínar dró niður hnakkann. Jæja, ég hafði vonast eftir betra, en hafði óttast það verra. Þáttaröðin hafði traustan Edmund, í leikara sem var bestur í viðkunnanlegum saps, og hinni fullkomnu, þ.e.a.s. fullkomlega viðurstyggilega, frú Norris; annars var þetta leiðinlegt. Myndin, sem greinilega var hugsuð sem afbygging eða einhver önnur slæm leikhúshugmynd, kom út sem blandaður burlesque. Eftir slík vonbrigði og nýleg vonbrigði með systurverkum þessarar framleiðslu (nýja „Persuasion“ og „Northanger Abbey“), gat ég ekki annað en gert mér blendnar væntingar til þessa; og þegar á heildina er litið, þá leið mér aðeins betur til en ekki. Það þétti skáldsöguna á skynsamlegan hátt og skildi mig að lokum eftir með svipaða tilfinningu, eins og teiknimyndasöguútgáfa gæti. Á hinn bóginn, til að gera það, þurfti það að endurvinna flestar persónurnar, nema Crawfords, og það minnkaði fyrir tilviljun eða útrýmdi flestum eða öllu eftirminnilegustu hlutunum í bókinni, þar á meðal frægustu persónu hennar og hvað ætti að vera, ef það er það ekki, frægasta atriðið hennar. Persónan er hin grimma frænka Norris, alltaf tilbúin að leiðbeina öðru fólki hvað það á að gera, en tekst alltaf að forðast að þurfa að gera eitthvað af því sjálf; hér fær maður alls ekkert vit á því. Og með henni fylgir margt annað: athugasemd hennar sem sker í gegnum Fanný, "...miðað við hver og hvað þú ert"; Uppgötvun Sir Thomas að hún hafi bannað Fanny að kveikja í herberginu sínu í öll þessi ár, og hann bað hana afsökunar á hringtorginu; Heiðarleiki Fannýar við að viðurkenna, í heimsókn heim, að Norris frænka, þrátt fyrir alla sína galla, gæti stjórnað heimilishaldinu betur en önnur systur hennar. En þá vantar alla ferðina í söguna, og svo er flest það sem gerist á leikhúsæfingunum og flest það sem veldur óþægindum Sir Thomas þegar hann kemur heim; og reyndar Sir Thomas sjálfur, og eiginkona hans, eru ólík því sem þau voru. Umfram allt er atriðið þar sem Crawford býður Fanny, ein flóknasta tegund Austens, einfölduð í lausasögu; Það sem vantar í það er staðföst stuðningur Fanny á því sem hún veit að er rétt, og það sem hún veit að er mjög líklega satt, gegn öllum truflunum sem Crawford og allir aðrir geta kastað á hana. Fyrir karlkyns lesanda, nú ekki síður en þegar það var skrifað, sýnir það með óviðjafnanlegum skýrleika - óviðjafnanlegt, alla vega, eftir því sem ég best veit - hvað kona gengur í gegnum í að reyna að takast á við mann sem hún hefur ástæðu til vantrausts. Það er ljómandi sena, í skáldsögunni; í sjónvarpinu er þetta bara atriði. Og, Fanny, ó, Fanny: hvenær fáum við að sjá þér?