Af öllum myndunum sem ég hefði getað valið hlaut það að vera þessi. Þegar ég var síðast í New York fór ég inn í Times Square verslun og af þeim hundruðum DVD diska sem þeir áttu valdi ég Joel M. Reeds Bloodsucking Freaks (1976) og þetta á tvöföldum DVD DVD sem innihélt líka Seeds of Sin (1968) ), sá ég eftir því? Lestu áfram til að komast að því. Myndin hefst á eyju (nálægt heimili Milligan í Staten Island) þar sem tveir elskendur ganga ásamt risastórri sólhlíf sem virðist gerð úr pappír, á einum tímapunkti gefur hann henni toppinn af grasi að gjöf. Upp úr engu skýtur upp kollinum Colin (Hal Borske) þroskaheftur hnakkabaki og drepur þá báða að ástæðulausu. Eftir upphafseiningarnar sem bætast við einhver versta höfuðverkjatónlist sem ég hef heyrt, að minnsta kosti vendi hún mig á hana þar sem hún hefur verið notuð stöðugt í gegnum myndina, erum við kynnt fyrir þremur pörum. Eiginkonurnar eru allar systur, Vicky (Ann Linden) og Ricard (Fib LaBlaque), Veronica (Eileen Hayes) og Bill (Don Williams) auk Elizabeth (Carol Vogel) og Donald (Richard Ramos). Þeir fá hvor um sig bréf frá lögfræðingi, H. Dobbs (Neil Flanagan), sem óskar eftir fundi svo hann geti lesið erfðaskrá föður þeirra. Dobbs upplýsir þá um að þeir verði að eyða þremur dögum á æskuheimilinu „Crenshaw House“ og fylla það „kynferðislegri sátt og hjónabandsást“ sem það hafði aldrei vitað vegna þröngs sambands föður þeirra og móður. Hann tilkynnir hjónunum að erfðaskráin sé mjög óregluleg en lögleg. Eftir þrjá daga verður arfurinn gerður upp. Pörunum er líka sagt frá þjónunum, Mörtu (Veronicu Radburn), Hattie (Maggie Rodgers) og þroskahefta Colin, sem tekur á móti pörunum með því að drepa og bíta bita úr kanínu fyrir framan þau. Seinna um nóttina finnst það sem eftir er af dauðu kanínunni í einu af rúmum hjónanna með miða sem segir „sælir eru hógværir, því þeir munu erfa“. Þetta byrjar röð atburða sem endar með hræðilegu morði og afhjúpar myrk fjölskylduleyndarmál. Samskrifað, ljósmyndað og leikstýrt af hinum hæfileikalausa Andy Milligan. Þetta er alveg hræðileg mynd á allan mögulegan hátt. Við skulum fara í gegnum aðeins suma galla þess. Tónlistin, hún er hræðileg og vekur höfuðverk. Hljóð, þú heyrir varla hvað karakterar segja og ákveðnar senur eru ekki með neinum hljóðbrellum auk þess sem á ákveðnum stöðum geturðu heyrt Milligan hrópa skipanir til leikara sinna, ó og það er stöðugt hvæs á hljóðrásinni út í gegn líka. Leiklistin, líklega með því versta sem ég hef orðið vitni að. Mjög ósérstök brellur, Colin rekur auga einhvers út í opnunarröðinni, þetta er á stærð við tennisbolta, hluturinn þar sem einhver er bundinn niður og hefur magann opinn með sög lítur mjög hræðilega út eins og hinar ýmsu hendur og fætur sem eru saxaðir af. Ljósmyndun, Milligan hefur nákvæmlega enga hugmynd um hvernig á að sviðsetja eða kvikmynda atriði, hann klippir reglulega höfuð og andlit fólks ofan, botn eða hliðar af skjánum og myndavélin hans hristist og hristist eins og hún sé stjórnuð af einhverjum sem er stöðugt að svindla. Það er líka að minnsta kosti eitt atriði svo illa úthugsað og tekið upp að áhafnarmeðlimur sést. Myndin er oft svo dökk að þú getur ekki séð hvað er að gerast líka. Klipping, aftur eitthvað það versta sem ég hef setið í gegnum, hann virðist klippa atriði áður en þeim er lokið, klippa í burtu á meðan persónur eru í miðri setningu. Handritið, ef það var eitthvert, sem bæði Milligan og Hal Sherwood hafa eignað sér (Það þurfti tvo til að skrifa þetta!?) er út um allt og er ótrúlega heimskulegt. Það er ein ótrúlega slæm röð þar sem morðinginn eltir fórnarlamb niður í kjallara, morðinginn gengur beint fyrir aftan hann, á einum tímapunkti snýr hugsanlega fórnarlambið við. Hvað gerir morðinginn til að forðast að sjást? Þeir víkja beint inn fyrir hann, morðingjarnir nógu nálægt til að veita gaurnum munnmök en hann tekur ekki eftir þeim, beint fyrir framan hann. Þú verður að sjá þessa röð til að trúa því, ég trúi ekki enn því sem ég sá. Furðuleg undirmál gerast bara og hverfa svo algjörlega, skoðaðu atriðið þegar Richard þarf að fá lánaðan pening frá bróður sínum Walter (framleiðandi og meðhöfundur Hal Sherwood), sem reynist vera samkynhneigður prestur sem hefur átt í sifjaspell við sinn bróðir áður en hann giftist! Skrítið atriði sem er þarna að ástæðulausu. Viðbrögð Martha húsráðenda við fyrsta morðinu, hún er meira að trufla þá staðreynd að það hefur hent mataráætluninni hennar út! Það er líka fullt af geðveikum samræðum, Patty og Martha ræða um Colin, Patty segir „ef ég hefði bara ekki barið hann svona hart“ Martha svarar samúðarfullur „þú verður að Patty, þú verður að gera það!“, hreint út sagt. Og ekki byrja mig á því hversu ljótt veggfóðurið lítur út um allt húsið! Það eina góða sem mér dettur í hug að segja er að búningarnir líta þokkalega út, miðað við þann tíma sem hann á að vera settur í. Ég gæti sennilega haldið áfram allan daginn um hversu áhugamannslegt þetta er, en ég held að þú skiljir hugmyndina. Einn til að forðast nema þú sért alvarlegur masókisti! Ég sá þó ekki eftir því að hafa keypt eða horft á það í eina sekúndu!