(Einkunn: 21 eftir The Film Snob.) (Sjá bloggið okkar What-To-See-Next til að fá upplýsingar um einkunnakerfið okkar.)Hér er kvikmynd sem mun láta þig klóra í eigin andlit í tilraun til að vinna sér inn útgáfu frá og með -skjár leiðindi. Þú munt ekki rífa hendurnar, né reka augun né andvarpa í poppið þitt. Nei reyndar. Fyrir kvikmynd af *þessa* meðalmennsku, þá dugar aðeins að klóra í eigin andlit. Þegar þú byrjar að klófesta þitt eigið andlit - eins og þú verður að byrja! -- byrjaðu í neðri hlutanum. Þú þarft efri hlutann þinn, með handhægum táragöngum sínum, ósnortinn fyrir þriðju þáttinn sem er sannarlega tárvottur, sem gæti komið þér á hnén ef þú hefur ekki klórað þig út úr öllu leikhúsinu þá. Á tímabili sem fagnar Joe Six-Pack og Hockey Moms sem nýjum gullstaðli fyrir leiðtoga- og erlenda diplómatíu, kannski verður kvikmynd sem þessi leiðindi fagnað sem hlutur sem hver sem er gæti búið til. *Að horfa á* það er hins vegar miklu hættulegra verkefni. Hér er sagan okkar... Sidney Young, útgefandi fjórða flokks orðstírs-/skemmtitímarits í London, er rétt í þessu að sjá tímaritið sitt fara á hausinn. Hann þarf kraftaverk og það sem hann fær er símtal frá New York borg í Bandaríkjunum. Útgefandi Sharps tímaritsins, Clayton Harding (leikinn af Jeff Bridges) segir "Komdu að vinna fyrir mig!" Þar sem eigin starfsmenn hans bera út faxvélina út úr íbúðinni/skrifstofunni hans í bakgrunni og segja „Já“ er ekkert mál. Brátt er Sidney í vinnunni í New York og gerir allt rangt. Viðtöl hans felast í því að spyrja tónlistarstjóra Broadway hvort þeir séu (1) gyðingar og (2) hommar. Hann drepur gæludýrahund Sohpie Maes, heitustu kvikmyndastjörnu iðnaðarins, þegar hún skilur hann eftir á skrifstofum tímaritsins í viðskiptahádegisverði. Þetta er óheppni fyrir alla, því meðal annars ímyndar Sidney að hann sé í elska Maes, áður en hann vaknar við Dunst persónuna. Verst af öllu, hann fjarlægir Alison Olsen algerlega (leikinn af stórfenglegu handritsrugli af Kristen Dunst), samstarfsmanni sem var falið að sýna honum strengi tímaritsins *og* The Big Epli. (Við höfum auðvitað farið í bíó áður og við vitum hvernig þetta samband mun enda. Þess vegna þurfum við ósnortnar táragöng fyrir þriðja þátt myndarinnar.) Vandamálið með The Thing er , handritið fer bara aldrei í taugarnar á sér, fyrir utan eina táralaga leikmyndina þar sem True Love er ríkjandi. Útgefandi Harding á að vera tíkarsonur sem vill líka bara henda öllu verkinu yfir. Handritið kemur þó aldrei fast á einni eða hinni hlið þessarar tvískiptingar og Bridges er látinn snúast og vafra í golunni. Alison Olsen á að fyrirlíta Sidney Young, en alltaf þegar hann kemur til hennar (eins og hann gerir stöðugt) leggur hún áherslu á að taka hann í samræðum, í stað þess að reyna að draga úr tilveru hans. „Gómmyndin“ af fyrstu senum er byggð upp í kringum grís sem eyðileggur dýrt hótelherbergi og tekur svo lyftuna niður til að pissa á dýra háloftinu. hæla fræga fólksins í kokteilmóttöku. Stjarnan heita Maes játar að hún laðast að Young vegna þess að hann sé "særður." Persónan sýnir okkur hins vegar aldrei *af hverju* hann er særður. Þetta er enn einn afleiðingin af dauðasærðu handriti myndarinnar. Eftir eina klukkustund og fimmtíu mínútur líður This Thing lengur (og banvænni) en hörfa Napóleons frá Moskvu. Það er óhugsandi, ófyndið, óinnleysanlegt og ekki einu sinni hægt að leigja það. Hlauptu í burtu