Þetta er auðveldlega mest vonbrigðum, minnst ánægjulegt kvikmynd af allri svokölluðu blacksploitation tegund, sem, við the vegur, eru myndir sem við njótum almennt mjög mikið á heimili okkar. Frekar en að vera „nýting“ eða niðrandi gefa þessar myndir í raun ómetanlega innsýn inn í tímabil. Jæja, ekki Bucktown. Í þessari sögu snýr Duke aftur til Bucktown til að reka næturklúbbinn sem nýlátinn bróðir hans skildi eftir hann. Hann kemst fljótt að því að borginni er algjörlega stjórnað af spilltu lögregluliði, sem blæðir verndarfé út úr öllum fyrirtækjum á staðnum. Duke stendur á móti og ákveður að hann muni bjarga borginni frá spilltu lögreglunni. Því miður gerir hann það með því að kalla til vina sinna (þetta fólk er óljóst útskýrt sem einhverjir fyrrverandi blökkumenn sem hafa unnið með Duke að "störfum" í fortíðinni) og þeir myrða einfaldlega alla lögregludeildina með köldu blóði. Og bókstaflega í viðurvist hundruða vitna sem gera ekkert til að stöðva það. Fáfræði er ekki réttlæting fyrir morði og það hefði verið miklu skemmtilegra að sjá Cracker lögregluna þjást fyrir gjörðir sínar í stað þess að láta slá í gegn á götunni. Þó að hefnd sé alls staðar nálægur og almennt ánægjulegt þema í kvikmyndum af þessari tegund, þá er fjarri lagi að sjá Pam Grier elta uppi þrjótana sem braut á fjölskyldu sinni, formæla þeim, gefa þeim jujitsu rassspark og setja 'fro í eldi. Það hefur list (og ástæðu fyrir því að vera til) og verðskuldar virðingu sem er alveg óverðskulduð með því einfaldlega að skjóta einhvern í bakið. Auðvitað, í þessari undarlegu sögu, er hún að leika konu algjörlega undir þumalfingri mannsins, hrædd við Crackers sem stjórna bænum hennar og kúga fólkið hennar. Reyndar er ráð hennar til Duke: „Hljóptu, maður, þeir munu drepa þig!“ Í kjölfar hins sjúklega og tilefnislausa ofbeldis er ætlast til þess að við trúum því að bæjarstjórinn taki heilshugar undir gjörðir Duke og vina hans, óskar þeim til hamingju og býðst til fara í skrúðgöngu til heiðurs þeim, öfugt við að kalla til dæmis héraðssaksóknara til að leggja fram ákæru á hendur þeim um morð og láta taka þá í gæsluvarðhald. Eiginmaður Duke afþakkar skrúðgönguna og kýs þess í stað að fylla í þau fjölmörgu lausu stöður í lögreglunni sem urðu til vegna nýlegrar morðgöngu þeirra. Þeir reynast strax vera enn spilltari en forverar þeirra Cracker Police (svo vitnað sé í borgarstjórann, "Þeir eru tíu sinnum verri en við höfðum áður!"). Nú kemst Duke að því að hann verður aftur að bjarga borgurum Bucktown frá spilltum, verndandi löggæslumönnum og aftur gera það öruggt fyrir almennilegt fólk að reka vændisfyrirtæki á götum úti. Því miður hefur Duke þegar misst alla siðferðilega háa jörð og samúð vegna hetju, þar sem hann var viljugur þátttakandi í morðinu á upprunalegu lögreglunni. Mér hefði ekki verið sama með einum eða neinum hætti ef hann hefði bjargað Bucktown eða lent í sjálfum sér á þessum tímapunkti. Ég býst við að við eigum að skemmta okkur af því hvernig Duke þarf að yfirbuga nýju lögregluþjónana, en í raun og veru er myndin nú bara orðin að óperu tilefnislauss ofbeldis, Duke myrðir alla fyrrverandi vini sína og bandamenn með köldu blóði með því sama skortur á samúð sem hann hafði þegar hann skaut Cracker lögregluna. Duke er svín. Að lokum, þegar allir í bænum nema Duke, Aretha og starfsmenn vændishússins á staðnum eru dauðir og blæðandi á götunni, ganga hetjan okkar og kvenhetja út í nóttina eins og þau hafi aðdáunarverða eiginleika eða endurleysandi. gildi; þeir gera það ekki. Duke er bara morðóður þrjóti og Aretha sem gerir kvenhatari hans hjálpfús. Ef þú hefur áhuga á þessari tegund kvikmynda, þá mæli ég eindregið með þeim, sjáðu Coffy, Foxy Brown, Truck Turner, Blacula, Sheba Babyen ef þú ættir að rekast á þennan DVD í leiðinni skaltu henda honum eins langt í burtu og þú getur mögulega! Slepptu því eins og það sé heitt! Það ætti að meðhöndla það eins og maður myndi meðhöndla glóandi poll af kjarnorkuúrgangi! Það er engin ein mynd á öllu Blacksploitation tímabilinu sem er ekki stórkostlega skemmtilegri, fullnægjandi og fjölmennari með samúðarfullri og aðdáunarverðari persónum en þetta slímstykki, augljóslega skrifað af og miðað við suma framhaldsskólanema með hormónaójafnvægi.