Það kemur ekki á óvart að þessi mynd var gerð af I'm á þeim tíma sem hún var. Ég er skoðuð snemma fegurðar og harmleiks lífs Chosun-ættarinnar í Seopyonje og skoðaði vel þekkta kóreska þjóðsögu í Chunhyang, en þær voru tvær síðustu myndirnar hans. Það sem kemur mest á óvart er að Chi Hwa Seon, tilboð hans frá 2002, er ekki sett fram í pansori-stíl þessara tveggja fyrri mynda. Engu að síður kemur hin reyndu hönd I'm í gegn. Við könnum saman líf raunverulegrar manneskju: málara frá Chosun-ættarveldinu seint á nítjándu öld sem ríður á mörkum nútímans en er ekki aðalsmaður og veldur því uppnámi í kóresku samfélagi samtímans með frægð sinni og almenningi. og listræn fyrirlitningu á gömlu kóresku aðalstéttinni og fyrirlitningu hans á tilvonandi japönskum ríkjandi nýlenduherrum jafnt. Málarinn, Chang Seung Up, þekktur undir nafninu Oh Won (glæsilega flutt af Choi Min Sik, hinni frægu stjörnu í hinni þegar goðsagnakenndu "OldBoy" eftir Park Chan Wook) verður sífellt áhrifameiri og því hættulegri í gegnum myndina. Kóreanskir ​​áhorfendur munu styðja hetju sem þessa þrátt fyrir þá staðreynd, eða kannski vegna þess, að hann var svo útskúfaður á sínum tíma. Tilfinning mín fyrir samtímis fegurð og harmleik í sögunni er ósnortinn. I'm er meistari í að fanga fortíðar sérkenni lands síns og í þessari mynd er hann næstum því betri en sjálfan sig. Eins og við er að búast í I'm mynd er kvikmyndatakan hrífandi, klippingin er nákvæm og sagan miðlæg. Söguþráðurinn er settur á Seung Up, fjölskylduböndin eru prófuð og rofin, hneykslisleg hegðun er meint (og er stundum raunveruleg), allt að koma manninum niður sem „málaði eld“. En á móti öllum flækjum hinnar ítarlegu en stundum flóknu frásögn I'm af lífi Seung Up, tekst Seung Up sjálfum einhvern veginn að lifa af. Hann verður goðsagnakenndur vegna hæfileika hans til að afrita fræg kínversk málverk fullkomlega eftir aðeins eina útlit. Listasalar og umboðsmenn sitja síðan um hann og reyna að græða peninga á „Oh Won“. Með öðrum orðum byrja að myndast raðir af fólki sem vill nýta sér hinn raunverulega Seung Up, listastjörnu. En hann neitar að láta stjórna sér. Snilld hans í því að koma í veg fyrir bæði stórfellda hjörðina og keisaralakeyjarnar vekur hrifningu áhorfenda, ef ekki leikarahópsins. Hvað finnst Seung Up? Hann býr yfir sterkum tilfinningum og skoðunum um málverk, eins og þá fagurfræðilegu trú að málverk séu lifandi verur og séu aldrei raunverulega frágengin. Hann fyrirlítur þá sem myndu reyna að breyta list í gróða. Og hann kærir sig ekki um stjórnmálamenn sem nota krafta sína til að koma listrænni fegurð í kringum sig og hrekja síðan listamanninn sem svikara. En hann telur líka málverk eiga sinn þátt í komandi sviptingum. Hræðilegar senur þar sem erlendir innrásarher frá Frakklandi og Japan koma við sögu. Hið sögulega epíska mótíf I'ms og áhrif hans á ríkinu eru enn áberandi í þessari milljón dollara epík. Söguhetjan veldur sjálfum sér og þeim sem annast hann meiri sorg þegar hann neitar að mála. Þetta er þegar sagan fær alveg nýja merkingu, sem er ekki bara pólitísk, heldur félagslegs eðlis. Ég tek á málunum á lofsverðan raunsæislegan hátt. Hann, Ó vann, verður Jesúmynd. Fólkið trúir því að hann geti gert listræn kraftaverk og ríkisstjórnin telur sig þurfa á listrænum stuðningi hans að halda, en söguhetjan er enn ákaflega sjálfstæð og fyrirlitin hvað aðrir vilja að hann geri eða sé. Að lokum koma bæði stjórnvöld og fólk niður á Seung Up á þann hátt sem tekinn er beint út úr Biblíunni. Heilagleiki hans verður mannlegur; mannúð hans er ekki samþykkt; hann deyr fyrir (eða sleppur frá) syndum almúgamanna, listgagnrýnenda, stjórnmálamanna, sem elta hann. En deyr hann? Eins og með flestar myndir I'm er spurning eftir. Í þessu tilfelli, verður Seung Up virkilega ódauðlegur einsetumaður? Myndin tekur ekki á þeirri spurningu; það sýnir aðeins mögulegan endi fyrir raunverulegan mann Chang Seung Up, eða Oh Won. Enginn dauði er sýndur því enginn dauði er þekktur. Það er erfitt að finna galla við þessa mynd, en ég er orðinn svo góður í að kynna ýmsa sögulega fáránleika í menningu hans að þegar hann gerir það kemur það varla á óvart lengur. Eins og venjulega fyrir myndir I'm er kvikmyndatakan, klippingin og skrifin allt fyrsta flokks. Þetta er vel unnin kvikmynd gegnsýrð af óhugnanlegri frásagnarhæfileika I'm. Vissulega getur hann verið bestur í að gera þetta í gegnum hina fornu kóresku tónlistarlist pansori. Samt inniheldur myndin teygjur af þessu aðdáunarverða listformi og í lokin finnst áhorfendum eins og þeir séu búnir að kynnast frábærri, ósögðri sögu. Og þeir hafa, vegna þess að það er einmitt gjöf mín.