Feh. Þessi mynd byrjaði á áhugaverðan hátt, en fór fljótt á svið frá ruglingslegu yfir í sljóa. Ruglingslegu þættirnir gerðust aðallega í upphafi, þar sem klipptu atriðin eru svo mörg að erfitt er að segja til um hvað er í gangi fyrstu tuttugu mínúturnar eða svo. Hið sljóa kemur seinna, með teygjanlegri rómantík á milli lifandi fólksins tveggja (pusses bæði). Hefndarhugur látnu stúlkunnar er í raun líflegasta manneskjan í myndinni, sem er sorglegt. Ef restin af leikarahópnum hefði verið í samræmi við hana hefði myndin kannski verið betri. Kannski. Vegna þess að söguþráðurinn verður mjög áhugaverður um stund, þar sem svo virðist sem geðveika prestsmóðir hinnar látnu sextán ára stúlku sé að reyna að reisa dóttur sína upp frá dauðum, með þeim afar óheppilegu aukaverkunum að allt hitt látna fólkið myndi koma aftur. líka, taka á sig trausta mannlega mynd og líklegast byrja að drepa alla. Eins konar japönsk dulræn Night of the Living Dead tegund. En þetta gengur ekki upp. Jafnvel þó að þessi loðni óþvegi prestur með pínulitla körfu festa við höfuðið segi óáhugaverðu unga fólkinu að þetta muni gerast ef prestsfrúin ljúki helgisiðinu sínu, þá gerir hún einmitt það og eina látna manneskjan sem birtist er dóttir hennar. Engin fjöldauppreisn látinna, enginn gangandi líkher, ekkert. Presturinn lætur bara anda stúlkunnar fara aftur til lands hinna dauðu, tekur útþvegið vesen kærasta með sér, þar sem hún kramdi hrygg hans eins og hnetubrot (á þeim tímapunkti freistaðist ég til að fagna hátt, þar sem þetta hálfviti fór til að kyssa og gleðjast yfir DAUNU stelpunni,,ewwww!!!). Besta vinkonan Robitussen, sem er sogandi, hrygglaus, á langa sjálfsskoðun í lokin þegar hún yfirgefur þorpið í síðasta sinn, og það er búið. Enginn alvöru hryllingur, engin alvöru hrollvekja, sem Japanir hafa tilhneigingu til að gera mun betur en bandarískir kvikmyndaframleiðendur með áherslu á yfir-the-top cheesy andlitsförðun, engin öskrandi mimis. Ég varð fyrir miklum vonbrigðum.