Ég er mikill aðdáandi stórra, háværra, trashy, algjörlega heimskulegra hasarmynda eins og The Rock, Con Air o.s.frv. Allt þetta er mjög skemmtilegt að horfa á en, þegar maður hugsar um það, afskaplega kjánalegt. IN THE FIRE OF FIRE segir sögu og hún segir hana vel. Með trúverðugleika sem og spennu og spennu tók það einnig á nokkrum mikilvægum siðferðilegum spurningum sem vekja þig til umhugsunar. Síðasta skot myndarinnar er Eastwood og Russo sem sitja saman á tröppum Hvíta hússins og horfa á dúfurnar við milda, friðsæla tónlist og ég fann fyrir djúpri ánægjutilfinningu. Þetta var vegna þess að mér þótti vænt um persónurnar og ég var ánægður fyrir þeirra hönd að saga þeirra hefði komist að ánægjulegri niðurstöðu. Það leið eins og sönn saga. Clint Eastwood er stórkostlegur sem hinn aldna leyniþjónustumaður sem þjáðist af þeirri staðreynd að honum tókst ekki að vernda JFK þennan örlagaríka dag í Dallas. Hann tjáir ofsóknarbrjálæði sínu og persónulegri þörf sinni til að stöðva andstæðing sinn á frábæran hátt. Hinum megin á litrófinu er John Malkovich, sem hrollvekjandi rándýrið sem pyntar Eastwood um það sem gerðist árið 1963 með því að segja honum opinskátt frá áætlun sinni um að drepa núverandi forseta. Þessi Óskarstilnefnda frammistaða fer virkilega undir húðina. Í gegnum myndina talar Malkovich við Eastwood eins og þeir séu vinir. Hann ógnar honum ekki, hann lýgur ekki að honum, hlær ekki að honum, heldur pínir hann með óþolandi vinsemd sinni fram á síðustu stundu. Auk þessa spennandi aðalsöguþræðis er heillandi ástarsaga sem tengist Rene Russo, öðrum umboðsmanni og Eastwood. Þrátt fyrir aldursmun eru þeir með frábæra efnafræði á skjánum og leikstjórinn lætur þetta viturlega ekki ráða of miklu heldur heldur því sem hluta af bakgrunninum sem virkar ágætlega. Til að draga saman þá elska ég þessa mynd vegna þess að hún hefur hug.