Það er eitthvað að gerast í þessari mynd sem leikstýrt er af John Shiban ritara X-Files sem hefur farið framhjá mér. Þú færð þá tilfinningu þegar myndin hreyfist að allt sé ekki eins og það sýnist, en samt finnst mér myndin ekki gefa þér nóg til að halda áfram að vera alveg sama á eftir. Þetta snýst um skynjun. Það eru persónur sem kvenhetjan Nicole(Jaimie Alexander) hittir í myndinni sem hún talar við og hverfur. Þetta gæti virst eins og spoiler, en þetta er eitthvað sem erfir í raun aðeins smá einbeitingu frá kvikmyndaframleiðendum. Þeir virðast vera að gera grín að okkur þegar við horfum forvitin á hvort við ættum að treysta því sem Nicole er að sjá eða ekki. Það fær aldrei almennilegt svar og ég fyrir mitt leyti var svolítið hugmyndalaus á þeim tímapunkti. Það kemur tími í kvikmynd þar sem tvíræðni getur bara verið pirrandi vegna þess að áhorfandinn er leiddur á villigötum sem endar á blindgötu með litlum útskýringum á því sem við sáum..þetta líður á endanum eins og þreytandi æfing í stað spennandi sál-drama. Nú er ekkert athugavert við tvískinnunginn sjálfan, en gefðu okkur eitthvað til að festa þig í eða þú kemst hjá okkur. Þannig leið mér þegar ég horfði á Rest Stop. Þessi mynd er að sögn um unga konu að nafni Nicole sem ákveður að hlaupa til Kaliforníu með elskhuganum Jesse (Joey Mendicino) til að gera það stórt í Hollywood. Þau gera það sem á að vera smá krók á hvíldarstöð svo að Nicole geti pissað, en það verður skelfingu lostið fyrir hana þegar hún kemst að því að Jesse hennar er algjörlega saknað. Einhver í skorpnum, rykugum gulum vörubíl er brjálaður starf sem virðist vera að valda Nicole miklum vandræðum og við gerum okkur fljótt grein fyrir því að hann er á bak við hvarf Jesse þegar hlutirnir fara að gerast, skilti veitt henni ef þú vilt, hún mun hafa að finna leið út úr mjög erfiðum aðstæðum. Nicole er fjarri öllum bæjum sem fyrir eru og hefur takmarkað fjármagn til að verja sig gegn brjálæðingi sem gefur henni sterkar vísbendingar um hversu vondur hann getur verið. Það er auðveldi hlutinn. Þegar kvenpersóna kemur við sögu tekur myndin mjög undarlegt stökk frá rökfræði þar sem við erum ekki viss um hvaðan hún kom, hvernig hún komst þangað og mikilvægara hvert hún fer þegar Nicole reynir að losa hana úr meintu fangelsinu sínu. í skáp veitustofunnar. Hún hittir annan, lögreglumann á svæðinu (Joey Lawrence), sem gæti virst eins og frelsari hennar, en þegar hann er líka fórnarlamb vörubílstjórans gerast óvæntir hlutir aftur sem spyrja hvort hann hafi einhvern tíma verið þarna til að byrja með. Vörubílstjórinn fremur kvalarfullar athafnir við Nicole (eins og að halda henni uppi á klósettinu og þegar hún reynir að losa vír sem morðinginn hefur vafið utan um hurðarlásinn fær hún viðbjóðslegan bit frá honum). Hann kveikir síðan í salerninu og skilur hana eftir án varanlegs athvarfs frá dýrinu. Það er tímasetning árása vörubílstjórans sem gerir mig hlédrægan. Kannski finnst honum bara gaman að kvelja hana, en hann birtist á viðeigandi hátt í ákveðnum aðstæðum þar sem Nicole hefur tíma til að flýja eða undirbúa sig. Það meikar ekki mikið sens, hvatir hans, sem knýja myndina í órökrétta hugmynd. Af hverju gerir hann sjálfan sig svona augljósan? Hvers vegna leyfir hann henni að undirbúa sig? Það virðist, ég er að fara út á hausinn hér, að honum finnist gaman að láta námuna sína trúa því að þeir geti fundið leið til að flýja aðeins til að troða þeirri von út þegar hann kemur með næstu hræðilegu árás sína. Samt, hvers vegna ákveður Shiban að leika við áhorfandann með því að láta Nicole upplifa undarlega fundi með fólki sem er ekki til? Hvað er Shiban og rithöfundateymið að reyna að segja? Og til að loka á óheyrilega furðuleika myndarinnar er fjölskylda í húsbíl. Þeir eiga lítinn þátt í skipulagi hlutanna sem trúarofstækismenn sjálfir, en myndin gerir ekki nóg fyrir áhorfandann til að útskýra hvers vegna þeir ættu að vera í þessari mynd.