Söguþráðurinn í 'House of Games' er það sterkasta við það: farsæll höfundur og sálfræðingur er svikinn af glæpagengi, en þegar hún uppgötvar hinn vonda hluta sjálfrar sín sem nýtur spennunnar í því sem þeir gera, hefnir hún loksins . Þetta snýst um völlinn: en einhver verður að axla ábyrgð á því að hann komi fram sem leikbrúður. Það hlýtur að vera leikstjórinn Mamet: Lindsay Crouse hefur átt fjölbreyttan og nokkuð stöðugan sjónvarps- og kvikmyndaferil svo hún getur ekki staðið sig svona illa allan tímann. Hún á að fara úr spennuþrunginni, flottri, stjórnsamri fagmannlegri yfir í reiknandi, óguðlega fljóta konu sem skemmtir sér, eins og sést á breytingunni frá drapplituðum buxnafötum (sem hún virðist vera í í þrjá daga samfleytt, þar á meðal nærföt) í floppóttan blóma sólkjól. En allir virðast vera að tala sínar línur á sama klippta, nákvæma hátt; Ég ímynda mér að Mamet vilji ganga úr skugga um að ekkert atkvæði úr tindrandi handriti hans hafi misst af. Áhrifin eru óhugnanleg og spilla andrúmslofti leyndardóms og spennu sem hann er væntanlega að reyna að skapa. Stundum missir 'House of Games' alla tengingu við það hvernig manneskjur haga sér í raun eða tala, og verður bara tæki til að snúa út úr söguþræðinum. The clunky vibes'n'oboe gervi-djass hljóðrás hjálpar ekki heldur. Endanleg niðurstaða er sú að eina skemmtunin sem hægt er að fá er að giska á útkomuna og því fyrr sem þú gerir það því fyrr verður þér leiðinlegt með vélmenni, tvívíddar sýningar. Og þeir reykja of mikið!!!