Stríðnarnir fyrir Tree of Palme reyna að afgreiða það sem einskonar líkingu fyrir ævintýri með raunverulegri merkingu og byrja svo strax að röfla um hreyfimyndina. Ég hefði átt að vita hvað það þýddi. Aðalpersónan, Palme, er gott dæmi um vandamál myndarinnar í heild sinni. Eina mínútuna er Palme auðmjúk hetja í leit að sjálfum sér, þá næstu er hann ofbeldisfullur sálfræðingur með óheilbrigða upptöku á stúlku sem hann tók einu sinni að sér. Eins og allar persónur myndarinnar er Palme illa skilgreindur. Þú tengist alls ekki persónunum þó Shatta hafi eignast nokkrar aðdáendastúlkur. Svo virðist sem rithöfundurinn hafi haft meiri áhuga á að troða öllu því drama og margbreytileika sem hann gat inn í þessa mynd en að kanna í raun hvatir og persónuleika persóna sinna. Nýjar, gagnslausar sögulínur voru kynntar á síðustu fimmtán mínútum myndarinnar. Rithöfundurinn þurfti alvarlega að hagræða sögu sinni. Kannski var hann að reyna að vera epískur, en það var einfaldlega of mikið af upplýsingum fyrir tveggja tíma kvikmynd. Hins vegar get ég ekki annað en velt því fyrir mér hvort söguþráður með svo mörgum víddum og persónum hefði hentað betur fyrir sjónvarpsseríu eða grafíska skáldsögu. Á síðustu fimm mínútum myndarinnar þoldi ég einfaldlega ekki gæðaskortinn. lengur og fór að hlæja að því hversu tilgerðarlegar persónurnar, samböndin og allt söguþráðurinn var. Ég snerti félaga minn og hann byrjaði líka að klikka, eins og ungur maður sem sat fyrir aftan okkur. Við reyndum svo mikið að hafa stjórn á okkur, en við gátum einfaldlega ekki tekið þessum hræðilegu gæðum þessarar myndar. Á björtu hliðinni er fjörið ótrúlegt og áhorfendur munu finna að þeir dáist að gróskumiklum bakgrunni og heillandi persónuhönnun. Hreyfimyndin leiðir þig næstum; þegar þér er sama um persónurnar segir það þér hvernig þér eigi að líða.