Ég er alltaf svo svekktur yfir því að meirihluti vísindaskáldsagnamynda séu í raun og veru gagnkynhneigðir vestra eða stríðsdrama. Jafnvel Star Wars, sem er sjónrænt ljómandi, hefur eina af aðalmyndum sínum, framúrstefnulegt „klíka sem gat ekki skotið beint“. Ímyndaðu þér að þú hittir um 600 manns með hefðbundin vopn, flestir með opið skot, og þeir missa af. Ég hef lesið mikið af vísindaskáldsögum og vildi að það væru fleiri kvikmyndir fyrir hugsandi manneskju. Forbidden Planet, ein sú elsta í tegundinni, er enn ein sú allra besta. Sagan er byggð á löngu útdauðri siðmenningu, Krell, sem bjó til vélar sem gætu aukið greind hvers kyns veru með skammtahlaupi. Því miður, það sem þeir höfðu ekki semja um, er að heilinn er miðstöð fyrir aðrar hugsanir en vitsmunalegar. Hinn frumstæða þáttur heilans, Id, eins og Freud kallaði það, fær að vera óheft. Það er sleppt í svefni, slæmur draumur kemur að líkamlegri tilveru. Walter Pigeon, Dr. Morbius, er sá sem hefur lyft heila sínum upp á þetta stig og hefur með honum byggt upp vélar og varnir sem halda honum varla skrefi á undan hryllingnum í leynum hans eigin huga. Hugsanir hans búa til hrylling sem hann mun bráðum ekki geta varið. The Krell, miklu betri tegund, gat ekki stöðvað það; það eyðilagði þá. Lendingarveislan hefur aldrei vakið mikla athygli fyrir mig. Hinir leikararnir eru frekar skiptanlegir. Ann Francis er falleg og barnaleg og hefði örugglega vakið töluverð viðbrögð hjá karlmanni á fimmtugsaldri. Reiði föður hennar eykst vegna sakleysis hennar og geimfara úlfa fimmtugs áratugarins (því að þeir eru líkari byggingaverkamönnum í framleiðslunni en alvöru geimfarar). Þeir eru alltaf að reyna að finna út „dames“. Matreiðslumaðurinn er frábær persóna, með þráhyggju sína fyrir húllumhæ. Robbie the Robot hefur miklu meiri persónuleika en flestir í áhöfninni og maður spyr sig hvort herra Spock sé kannski ekki sálufélagi bókstafshugsunar þessarar gerviveru. Öll myndin er mjög ánægjuleg því staðan er stjarnan. Morbius getur ekki snúið til baka og því er honum ætlað að eyða sjálfum sér og öllu með honum. Það eru fáar vísindaskáldsögumyndir sem vert er að sjá oftar en einu sinni; þetta er einn sem getur farið fram á 21. öldina.