Í dramatíska skáldsögu Wilde hefur John Osborne dregið saman atburði, útrýmt fjölda persóna og almennt gefið í skyn frekar en sýnt mikilvæga illsku Dorians. Ef þú vilt skýrari túlkun, sjáðu myndina frá 1945. Wilde og Robert Louis Stevenson bjuggu á svipuðum tíma, en voru vissulega mjög ólíkir menn og rithöfundar. Þessi saga fjallar í raun um þema svipað og Stevenson "Dr. Jekyll and Mr. Hyde", en athugaðu að Wilde valdi að meðhöndla sögu sína sem fantasíu, en RLS fór vísindalega leiðina. Báðar söguhetjurnar eru menn þar sem hið góða berst í stríði við hið illa, þar sem hið illa vinnur að lokum. Leikararnir í þessari BBC kvikmynd fara líka aðra leið en þeir í myndinni frá 1945. John Gielgud segir alla sömu ætandi og tortryggilega kjaftshöggið og George Sanders, í hlutverki sínu að sýna Wilde sjálfum sér, en með lúmskum mun. Þú munt gruna að Sanders hafi virkilega trúað því sem hann var að segja, en Gielgud gæti verið að segja það sem ætlast er til af honum frekar en því sem hann trúir í einlægni. Peter Firth sýnir líka báðar hliðar persónu sinnar á hófsaman hátt, en þá fáum við ekki að sjá eins marga af flóttaferðum hans og Hurd Hatfield hafði tækifæri til að sýna. Þetta er mjög góð framleiðsla, þar sem leiklistin endurspeglar meginatriði skáldsögunnar, ef ekki allar afleiðingar hennar.