Í augnablikinu hefur Ruiz lagt upp með að búa til sálfræðispennu. Þó að það sé ekki eins ánægjulegt og klassískt verk í þeirri tegund, þá eru það bætur. Spennan sem skapaðist á milli Hupperts og Balibar þar sem konur voru rólegar en reiknaðar í stríði vegna drengs sem þær halda báðar fram að sé sannfærandi; þó, í sönnum evrópskum listhússtíl, losar Ruiz okkur ekki um þessa spennu þar sem konurnar reyna til skiptis líka að hegða sér með samúð gagnvart hvor annarri. Eina upphleypta röddin er sú að Huppert vaknar af martröð (óumdeildur órökréttur atburður í myndinni). Reyndar, ef við fylgjum titlinum, fjallar myndin eins lítið um beinagrind spennumyndarinnar og In The Cut eftir Jane Campion. Þess í stað er þetta sálfræðileg rannsókn á milli kynja sem beinist að körlum. Strákurinn, Camille (Nils Hugon), ákveður hagnýtan brandara og leikur móður sína á móti tilfinningalega viðkvæmri annarri konu. Báðar konurnar virðast vera að hlúa að honum frekar en að skamma og þetta eykur vandamálið. Í bakgrunni er skapmikill sálfræðingur (Charles Berling), fljótur að takast á við konurnar í lífi sínu - systir hans Huppert, barnfóstrun eða pabbi hans - og virkar þannig sem táknrænt mótvægi fullorðinna við hina rólegu og (við lærum) stjórnsama Camille . Það er sérstaklega athyglisvert að faðir Denis Podalydes, löggæslumaður, er fjarverandi meðan myndin stendur yfir, eins og faðirinn í The Turn of The Screw eftir Henry James. Ruiz skapar ödipal augnablik út frá viðbrögðum Hupperts við endurkomu hans í lok myndarinnar. Lesið annað hvort sem spennumynd eða sem geðræn ritgerð, þessi mynd veldur að lokum frekar vonbrigðum. Ég er opinberlega frekar leiður á skjáaðferð Mme Huppert, sem er of grafin og því mun ég leita að sjá hana á sviðinu áður en ég kem aftur til hennar (evrópsku - naut Heaven's Gate) myndirnar hennar aftur. Stuðningurinn er góður. Ruiz gerir leikhópnum engan greiða. Burtséð frá lélegri lýsingu og nokkrum vísvitandi skrýtnum skotum, þá er eins og leikstjórn hans hafi skilið persónusköpunina nokkuð utan seilingar - ég er sérstaklega að hugsa um Shamaníska nágranna Edith Scob við Isabelle, sem lætur vita af sér en tjáir rugl. Leikmyndirnar tengjast ekki áframhaldandi akstursfléttu - spennan sem ég hef þegar vísað til er ekki aðeins veik heldur sóað í stefnumöguleika sínum. Viltu sjá góða franska samtímaspennusögu? Farðu og skoðaðu L'Appartement í staðinn. 4/10