Ég er mikill Gone With the Wind aðdáandi og ég las „Scarlett“ áður en hún var smásería og elskaði hana. Þetta er nokkurs konar framhald. Eins og þú hafir ekki búist við því með þessum "Í hreinskilni sagt elskan, mér er alveg sama um" endi. Timothy Dalton var frábær sem Rhett, þó enginn muni nokkurn tíma koma í stað Clark Gable. Joann Whaley-Kilmer, aftur á móti, gæti gefið Vivien Leigh hlaupið að peningunum sínum (þó ég finnist næstum sekur um að segja það.) Viðhorf hennar og nærvera í myndinni passar karakterinn í teig, sem fær þig til að elska hana og hata hana. á sama tíma, sem er það sem flestum finnst um túlkun frú Leigh líka. Myndin hreyfist hægt, aðallega vegna þess að hún fylgir bókinni svo náið og var ekki gefin út sem kvikmynd í fullri lengd. Frábært val hjá framleiðanda. Ég held að þessi mynd eigi skilið einhverja viðurkenningu fyrir frábæran söguþráð, endurvakningu persóna sem höfðu verið horfnar í næstum 50 ár og fyrir að vera eitthvað sem jafnvel Margaret Mitchell hefði sjálf getað verið stolt af.