ég horfði á þessa mynd fyrir 10 árum síðan. og hafa horft á það á myndbandi að meðaltali einu sinni á ári síðan. þetta er tegund kvikmynda sem er tímalaus, vegna þess að þemu eru alhliða, en samt eru sögurnar og samtalið svo persónulegt. þetta er líka ein af örfáum myndum sem fanga þig frá fyrsta ramma þar til tökur rúlla, þrátt fyrir að það séu í raun bara tvær (mjög þátttakandi) persónur. þetta á mikið að þakka grípandi leik Hawke og Delpy, sem fá okkur til að trúa því að þeir séu í raun Jesse og Celine. þetta er líka fyrsta myndin sem ég sá þar sem minnst var á raunveruleikasjónvarp, og nú er fyrirbærið gríðarlega mikið! Ég elska hvernig þessi mynd umvefur áhorfendur í sínu rými og fær þig til að halda, hversu þreytt þú ert, að þú sért ein af þessum persónum. það fékk mig líka til að fara í lest um Evrópu! ég hef ekki hitt neinn sem hefur ekki tengst þessari mynd. kannski talar það um sjálfan mig, vini mína, eða bara algjöra snilld þessarar myndar.