Allt í lagi. Allt í lagi, það gæti verið erfitt að setja allt líf manns í eina kvikmynd. Hefð er því að ævisögur einbeita sér að einum eða tveimur mikilvægum þáttum í lífi viðfangsefnisins. Núna var Byron „vikan mín slær árið þitt“ náungi, sem gerir það enn erfiðara að velja hluta sem eru dæmigerðir. Ennfremur, rétt eins og ljóð Byrons er óaðskiljanlegt frá lífi hans, verður að líta á líf mannsins sjálfs sem eina heild. Að lyfta hlutum út er ekki bara að sýna ekki alla myndina, það sýnir allt aðra mynd. Nú, í stuttu máli kemur umsögn mín niður á þetta: að því er talið er, Byron var örugglega „vikan mín slær árið þitt“ frumgerð, strákur sem lifði svo ákaflega að hann hafi sannarlega gert meira á 15 eða svo virkum árum sínum en flestir gera á heilri ævi. Að vísu varð hann fyrir áföllum og var fórnarlamb þess tíma og félagslega umhverfi sem hann lifði í - en á endanum á þessi náungi að vera frumgerð hvers lífs við viljum öll lifa, ekki satt? Jæja, ég vildi EKKI, á ENGU augnabliki, lifa því lífi sem lýst er í þessari mynd. Þannig að það fær 3. Ekki fyrir að vera svona illa unnin (sem það var meira og minna, stefnulega séð, meira og minna), heldur mikilvægara fyrir að missa algjörlega af punktinum í flatri söguþræði. Nokkrar fleiri smáatriði. Jæja, til að einfalda hlutina um of, ætti Byron ævisögu að hafa tvo aðskilda þætti: 1. Eftir fyrstu Evrópuferð: England og frægð hans + hjónaband / 2. Líf hans erlendis. Nú, það sem skiptir máli er að SEINNI hlutinn ætti að vera að minnsta kosti jafn mikilvægur og sá fyrsti. Það var ekki aðeins miklu lengra, heldur varð mikilvægasta breytingin á Byron þá. Ennfremur, það er þar sem hann skapaði bestu verkin sín (Don Juan, Vision of Judgment o.s.frv. - allt það efni sem gerir hann *raunverulega* einstakan í enskum bókmenntum). Þess í stað, í þessari mynd (a) kemur líf Byrons aldrei jafnt og þétt yfir. fjarska skemmtilegt, (b) það verður bara *verra* eftir að hann fer frá Englandi. Þeir unnu tvö góð störf: í fyrsta lagi byrjuðu þeir þegar hann kom heim í Evrópuferðina hans (þó aðeins meira af raunverulegu ferðinni hefði verið velkomið sem formáli), í öðru lagi völdu þeir horn og þeir völdu sifjaspell hans á Augusta (sem er frekar fullkomlega steypt). Vandamálið við þetta síðasta er að þeir sleppa því aldrei. Að vísu var Byron sterklega tengdur Augusta það sem eftir var ævinnar, en sérstaklega þar sem hann var svo mikill skapsveiflu maður, þá þýðir það að bréfin hans endurspegla það ekki að á öðrum tímum hefði hann kannski ekki notið lífsins alveg. , fyrri hluta sjónvarpsmyndarinnar hefði átt að enda með því að hann fór frá Englandi. Það er enginn vafi á því. Málið er: einu sinni í útlöndum hófst líf lauslætis (með hinu alræmda Genfartímabili), en á Ítalíu uppgötvaði Byron einnig nýtt líf, bæði fyrir ljóð sín (innblásin af ítölskum gamanmyndum), þegar í Feneyjum, og fyrir sjálfan sig þegar hann fann Contessa Teresa Guiccioli og flutti til Ravenna (síðar, að beiðni Shelly, með Teresu, til Písa). Með öðrum orðum, hann var líka *frelsaður*. Hugur hans og líf opnaðist (og ekki aðeins í decadent skilningi), á meðan England lokaðist enn frekar þegar það féll í þyngdarafl Viktoríutímans. Að vísu var frelsi Augusta-laust, en þetta bitur-ljúfa frelsi bragðast súrt í þessari mynd. Við sjáum einmana, leiðinda snobb eldast. Ég meina, helvíti, Byron hugsaði aldrei mikið um ljóð sín, nema þegar hann fann loksins sína eigin rödd í Don Juan! Fyrir utan ljóðræna og rómantíska þróun, ætti samband hans við Shelly (og niðurbrotið) að hafa verið skjalfest betur. Það er líka á Ítalíu í Ravenna sem hann blandar sér í stjórnmál og byltingarkenndar hugmyndir. Þetta er mikilvægt, þar sem það sýnir að hið decadent rómantíska og að lokum flótta tungumál og persónu Childe Harold er að breytast í meira gróðursett í lífinu raunsærri og léttari ástríðu tungumálsins og persónu Don Juan. Líf og vinna eru eitt. Að vísu dálítið barnalegt, en það er það sem kom honum til Grikklands! Og allt fór í hring í Písa, þar sem byltingarhugur Shelley kveikti enn frekar neistann. Missolonghi var ekki leiðinda snobbið sem skyndilega var að leita að einhverju hasar. Það var innsæið á Ítalíu (Gambas) sem hrærði hann í aðgerð. Það getur verið tákn fyrir manninn sem leitar að einhverri bardagaspennu í fornum stíl á meðan restin af Evrópu festist í leir nútíma skynsemi og íhaldssemi. En það var ekki bara það, það var sannur innblástur á bak við það. Á meðan skrifaði Byron gríðarlegt magn af Don Juan. Að vísu er endir hans dálítið dapur, en það er ekki eins og hann sé orðinn úrvinda. ÞAÐ er kjarninn í lífi Byrons: Hann gæti hafa haft sterk tilfinningatengsl (2: Augusta og Teresa), en í hvert skipti sem hann náði að finna sjálfan sig upp á nýtt. Sem þýðir að hann var ekki „minna“ í lok lífs síns - nei, hann hafði farið í líkamlega og andlega FERÐ sem á þeim tíma voru fáir tilbúnir til að fara í. Ég velti því fyrir mér. Af hverju er svo oft litið fram hjá öðru tímabilinu í lífi Byrons? Vegna þess að það hafði minna augljós átök, eins og maðurinn var loksins að koma til eigin? Með því að beina athygli okkar að svekktu Englandsárunum sem hneyksluð voru hneykslismál, sýnum við að við erum ekki miklu betri en enska aðalsstéttin á þeim tíma, sem Byron fyrirleit svo, og þrátt fyrir þá staðreynd að hann hefði ekkert val, hann *fúslega* flúði árið 1816, til að finna heim sem var nógu nútímalegur og frjálslyndur til að leyfa honum að finna röddina sem myndi gera hann að fyrsta rómantíska látlausu tungumálaskáldinu og þróast úr sjálfsuppteknum snobbi í ástríðufullan mann sem heldur áfram með málstað.