Nálægt upphafi, eftir að komið hefur verið í ljós að útlagi John Dillinger (Warren Oates), er sjálfhverfur nauðgari, er annar ræningi á þriðja áratugnum í horni í sveitabæ og umkringdur FBI. Næstforingi Melvin Purvis (Ben Johnson), skoðar aðstæður, stingur kveiktum vindli í munninn á sér, tekur upp tvo hlaðna .45 kalíbera sjálfvirka vél og gengur einn inn í fjarlæga húsið. Bang, bang, bang. Purvis kemur einn út úr húsinu, með konuna í gíslingu, ódæðismanninn látinn. Allt í langskoti. Ef þú ert hrifinn af sögum eins og Rauðhettu ætti þetta að hafa töluverða aðdráttarafl. Ó, það er jafn spennandi og það er hugalaust. Pretty Boy Floyd mætir fráfalli sínu á dramatískan hátt. Mörg brot á borgaralögum. Nóg af skotbardögum með Tommy byssum og skammbyssum. Blóð út um allt. Eins og sögu, það angrar. Fáir muna eftir Melvin Purvis sem FBI hetju, að hluta til, myndi ég giska á, vegna nafns hans. Melvin PURVIS? Við munum öll eftir J. Edgar Hoover, sem rak Melvin Purvis vegna þess að hann var keppinautur í leit að almennri athygli. Myndin var skrifuð og leikstýrt af John Milius. Hann er gaurinn sem hafði það skrifað í samninginn sinn að ef einhver dýr yrðu skotin og drepin í einni af framleiðslu hans ætti hann að vera tilnefndur skotmaður. Milius er gaurinn, algjör byssufríður, sem lét Rough Riders eftir Teddy Roosevelt í spænsk-ameríska stríðinu hrópa tilvitnanir í Henry V -- "Saint Crispin's Day" og allt það. Spennandi, já, og algjört sorp. "Ég vissi að ég myndi aldrei taka hann á lífi og ég reyndi ekki of mikið heldur." Það er að segja, drepið þá alla og láttu Guð redda þeim. Þú munt bara elska það.