Gimsteinn frá Japan, þar sem svo margar af bestu kvikmyndum heims eru gerðar í dag. Stílfræðilega er þetta ekki neitt sérstakt. Þetta er bara einfalt drama (með einhverjum kómískum yfirtónum) um auðþekkjanlegt fólk sem gengur um líf sitt. Yuko Tanaka, sem er þekktastur fyrir að kveðja persónuna Lady Eboshi í Princess Mononoke, leikur 50 ára gamlan spuna. Hún leggur metnað sinn í heilsuna og eyðir hverjum morgni í kröftugri æfingu þar sem hún gefur mjólk upp og niður brattar hæðirnar í Nagasaki. Eftir að hún er búin með þetta hlutastarf vinnur hún venjulega starfið sitt sem afgreiðslumaður í matvöruverslun (kallað S-Mart, sem fékk þennan Army of Darkness aðdáanda til að flissa). Meðfram mjólkurleiðinni hennar býr 50 ára gamall maður, en eiginkona hans er að deyja. Það kemur í ljós að mjólkurkonan og maðurinn, starfsmaður barnaþjónustu, voru saman í menntaskóla, og greinilega er hvort um sig enn eitthvað hrifið af öðrum. Myndin á í raun við nokkur stór frásagnarvandamál að stríða. Þegar handritshöfundurinn vill í raun og veru að hinir óendurgefna elskendur sameinist, notar hann ansi ótrúlega deus ex machina tækni. Hátíðarröðin er líka virkilega þvinguð. En megnið af myndinni er fallega lítill og athugull á aðalpersónunum tveimur, auk margra aukapersóna. Í myndinni eru líka nokkrir undirþræðir sem virðast á endanum munu vega myndina niður, en gera það aldrei. Mér finnst það besta í myndinni vera hjartnæm frammistaða Tanaka sem einmana mjólkurkonan, sem hefur sagt upp við að vera ein það sem eftir er ævinnar. Hver sem vandamálin voru þá fer myndin að mestu fram úr þeim.