Ég hafði gaman af "Nemesis" eftir Albert Pyun fyrir töff hasar og hálfflókið handrit. Margir kvarta yfir „ruglandi“ söguþræði fyrstu myndarinnar, sem er líklega ástæðan fyrir því að „Nemesis 2: Nebula“ hefur asnalega söguþráð með sömu ofurvirkni til að bera hana í gegn. Þessi gefur nafnið á hetja fyrstu myndarinnar, Alex, til stórrar ofurkonu sem send var til fortíðar til að bjarga framtíðinni. Hún er alin upp af ættbálki í Afríku. Góður hluti myndarinnar hefur aðeins samræður á afrískri tungu án texta, sem mér líkaði við vegna þess að hún virtist nokkuð ekta (hversu oft reyna kvikmyndir í þessari tegund virkilega að gera það?). Það tekur ekki langan tíma fyrir illu netborgur að ferðast aftur í tímann til að finna hana og reyna að drepa hana. Ekki misskilja mig, þetta er vitleysa (ekki það að sú fyrri hafi verið neitt frábær). Það eru undirþræðir sem fela í sér pólitíska ólgu Afríku, fjársjóðsleit og ættbálkabardaga. Myndin er mjög stutt í heila svo ekkert af þessum hlutum fær mjög góða meðferð. Myndin er í rauninni langdreginn bardagi með einhverjum eltingaleik sem snýst um vöðvabarn vs. Cyborg. Hún hefur sitt afþreyingargildi, bara ekki búast við gæðum, eða neitt af fyrstu myndinni.