Þetta er skrýtin kvikmynd. Á yfirborðinu er það ekkert frábrugðið mörgum öðrum d-gráðu gore kvikmyndum en að minnsta kosti á nokkra vegu sker hún sig úr. Í fyrsta lagi er aðalmorðingjapersónan mjög skrítin. Hvernig í fjandanum strákur sem bara alltaf klikkar eins og kjúklingur fékk skilorð er algjörlega út í hött. Hvað var þessi kvenkyns skilorðsstjórnarmaður að hugsa: „hann er gjörbreyttur og endurhæfður“. Hann klikkar! Annað vandamál með Lúther nörd er handrit/leikstjórn fyrir konurnar. Dóttirin er svo sorgleg og virðist heimsk að ef hún væri mín myndi ég skella henni. Þegar hún reynir að losa móður sína af rúminu glímir hún við hnúta og virðist bara ekki hugsa: "Ég fæ skæri eða hníf". Seinna, í svipaðri tilraun til að losa móður sína, reikar hún niður stigann og byrjar að leita í kassa af ruslbókunardóti að nokkrum skærum, að lokum fær hún hníf. Við the vegur, þetta er eftir að morðinginn hefur augljóslega farið í bílnum og nýkominn. Furðulegt. Það jákvæða var að dóttirin fékk settið sitt af fyrir sturtusvæðið, svo það var fínt, þó aftur óvenjulegt. Svo virðist sem í mörgum af þessum d-gráðu gore-kvikmyndum sýni þeir glaðir að hálsinn sé bitinn upp með rennandi blóði en sjónin á kvenkyns brjóst er einhvern veginn of sterk fyrir áhorfendur. Almennt séð virkaði það en það var pirrandi og viðbjóðslegt, þó að beru brjóstin bættu upp fyrir það.