******VIÐVÖRUN: Gæti innihaldið SPOILERS ***************Svo hverjir eru þessir "Mystery Men?" Einfaldlega sagt, Mystery Men er hópur undirhetja sem reyna í örvæntingu að lifa út fantasíulífi unglinganna á meðan þeir rugla bæði raunverulegum sjálfsmyndum sínum og ofursjálfsmyndum. The Shoveller (Bill Macy) vinnur við smíði á daginn og á kvöldin, skilur eiginkonu sína og börn eftir heima á meðan hann siglir um götuna í leit að glæpum til að takast á við með sínum óvenjulega og einstaka skóflubardagastíl. The Blue Raja (Hank Azaria) selur brúðhjónum silfurmuni á daginn og hendir borðbúnaði til illmenna illmenna á nóttunni, ef mamma hans er ekki að halda honum uppteknum við nýjustu njósnirnar. Mr. Furious vinnur í ruslgarði til að vinna sér inn launin sín, tekur svo gremju sína út á vini sína á kvöldin, kastar vanhugsuðum einvígismönnum í vini og óvini jafnt og hótar að verða virkilega reiðir (sem allir velta fyrir sér, svo hvað ?). Ben Stiller hleypir svo miklu lífi í þessa persónu að þú getur ekki annað en elskað hann. Þessir þrír eyða næturnar í að reyna að fanga þessa „glæsileikastund“ sem þau hafa dreymt um... að verða alvöru ofurhetjur. Vitanlega gæti það gerst. Champion City hefur Captain Amazing, þegar allt kemur til alls... fljúgandi, bardaga ofurlöggu með nóg af fyrirtækjamerkjum á búningnum sínum til að stöðva aukakúlu eða tvær. Greg Kinnear skilar frábærri frammistöðu sem miðaldra útsölur sem reynir að endurvekja athygli aðdáenda sinna í rökkri ferils síns. Til að endurvekja þennan „auka töfra“ sem gæti unnið meðmælin aftur, mun C.A. leysir Casanova Frankenstein, WAAAAAY ofboðslega ógn sem Goeffrey Rush leikur til kaldhæðnislegrar fullkomnunar. Þessi brjálæðissnillingur hefur búið til „sálfrakulator“ til að sveigja Champion City í spegilmynd af eigin geðveiki... og endar með því að fanga C.A. innan nokkurra klukkustunda frá því að hann var látinn laus úr fangelsi. Þetta skilur aðeins Mystery Men eftir að stöðva illt áætlun Frankensteins, en með handlangara eins og Disco Boys sem vernda Frankenstein, þurfa þremenningarnir smá hjálp. Ráðningar hefjast og eftir sársaukafulla ráðningarveislu kemur liðið sér fyrir hjá The Bowler (Janeane Garofolo), sem upphaflega hefur eina raunverulega hæfileikann í liðinu, með dularfulla keilubolta sína sem virðist vera líflegur af hefndarhug látins föður síns; ósýnilegi drengurinn (Kel Mitchell), sem HEFST því fram að hann verði ósýnilegur þegar ALVEG ENGINN horfir á hann; milta (Paul Reubens), veitt dularfulla vindgangur af reiðum sígauna; og hinn mikið vannotaði Sphinx (Wes Studi), sem sýnt er að hann getur skorið byssur í tvennt með huganum, eyðir svo miklu af restinni af myndinni í að spúa út vitlausum gátum og leika of viturlega. Þessi mynd er í raun kross- tegund leika. Allir sem vilja raða myndum í netta litla flokka berst tapaða baráttu. Þetta er skopstæling/skopstæling á ofurhetjutegundinni - allt frá gervi-Burton leikmyndum sem eru endurunnin endalaust (og stundum skreytt með meira skopefni) til fáránlegra búninga, myndasögugerðin fær ansi góða sendingu. En á sama tíma er þetta alvarleg ofurhetjumynd líka. Bæði í einu. Þó að það sé ekki endilega einstök hugmynd í sjálfu sér (til dæmis endurspeglar þessi mynd að sumu leyti hið skammlífa verk D.C. Comic Inferior Five), þá er hún frekar nýstárleg fyrir hvíta tjaldið. Það býður upp á myndasöguheiminn sem krefst stöðvunar á vantrú til að samþykkja engu að síður, og kastar síðan inn óumflýjanlegum wanna-bes - og við vitum öll, ef ofurhetjur væru raunverulegar, væru þessir krakkar líka raunverulegir. Ef stóri gaurinn með S væri að fljúga um New York borg, myndirðu sjá hálfan tylft fréttaskýringa um að fávitar í nærbuxum fái reglulega sparkað í rassinn. Jú, Shoveller berst nokkuð vel og Blue Raja kastar gafflum af mikilli nákvæmni - allir hlutar ofurhetjuheimsins. En gerir það þá að ósviknum ofurhetjum? Aðeins í huga þeirra. Þessi mynd er líka gamanmynd, þótt hún sé dökk. Óumflýjanlegt, þegar reynt er að benda á hið fáránlega eðli ofurhetju. Einstaklingar fljúga þegar teiknimyndasnillingarnir á sviðinu henda út fjölmörgum bitum til að spila úr. Sérstaklega stórkostleg er samræða Janeane Garofalo við keilubolta/föður sinn. Samt er þetta ekki gamanmynd í skilningi hliðarhláturs eða eilíflega eftirminnilegra brandara. Hún blandast inn í skammt af drama, uppgötvunum og rómantík, en hættir sér aldrei að fullu út í neitt af því. Það sem gerir Mystery Men að góðri mynd á endanum er að hún er mjög grípandi. Hinir veiku/haltu góðu gæjar eru á endanum réttlætanlegir og verða í eina skínandi augnablik virkilega ofurhetjur; réttlætinu er fullnægt; og myndin endar með atriði sem angar af raunsæi (eins mikið raunsæi og hægt er í heimi þar sem keilukúlur fljúga og glös gera hið fullkomna dulargervi). Ef áhorfandinn hættir að reyna að merkja myndina, þá getur myndin verið frábær skemmtun. Auðvitað er engin kvikmynd fullkomin. Claire Forlani verður jafn leiðinleg og stefnulaus og ástaráhugi Mr. Furious, þrátt fyrir að gegna lykilhlutverki sem samviska hans. Tom Waits virðist einhvern veginn ruglaður af eigin línum sem brjálaður uppfinningamaðurinn Dr. Heller, þó að upphafsatriði hans þar sem hann tekur upp eftirlaunadömur á hjúkrunarheimilinu sé þess virði að horfa einn. Og illmennið eru aldrei meira en byssuþrungnir lakkeyrar (sem er að finna í myndinni). Kvikmyndatakan er bitur og sundurlaus (eins og gerist í venjulegri teiknimyndasögu, svo það er afsakanlegt), tónlistin yfirgnæfir landslagið stundum og tæknibrellurnar eru aldrei vel samþættar afganginum. Samt er þessi mynd í heildina litið ótrúlegt. Þú þarft sennilega að vera aðdáandi myndasagna og ofurhetjutegundar til að kunna virkilega að meta þessa mynd, en þetta er skemmtilegt djamm og góð leið til að drepa nokkra klukkutíma og láta heilann hvíla.8/10 að mínu mati.