Slæmur kvikmyndagúrúinn minn (og forseti Exposed Film Society) spratt þessa á okkur í síðustu viku. Það var ekki að neita heilabiluðum glampa í auga hans þegar hann dró það upp úr brúna pappírspokanum sínum og tilkynnti hvað hann hafði að geyma fyrir okkur: "The Most Dangerous Game", tekinn upp á kostnaðaráætlun upp á um $2.95.Auðvitað fóru 2.95 $ miklu lengra aftur árið 1962, en samt...Allavega, það er vissulega margt sem mislíkar við þessa mynd. Það er fullt af alvarlegum tæknilegum göllum (uppáhaldið mitt var „endurtekin musket“ sem skaut tvisvar á tveimur mínútum án þess að hafa gagn af endurhleðslu). Hetjan er wuss sem stendur hjá á meðan særður vinur hans berst við handlangarann ​​og verður drepinn. Meira? Allt í lagi - Söguþráðurinn er í molum án þess að tala um samfellu. Myndin eyðir fimm mínútum með „sérstakri gestastjörnu“ sem þjónar sem líkamleg útfærsla á brjálæði og ofsóknarbrjálæði illmennisins, en sýnir hann aldrei aftur. Hetjan er kæfð meðvitundarlaus af handlangaranum en minnist ekkert á það þegar hann vaknar og hittir gestgjafa sinn fyrst. Mállausa þjónustustúlkan er tekin, sett á rekkann...og svo gleymir myndin (og hetjan, sem setti hana í þessa ógöngur) henni bara einhvern veginn. Meira? Jæja, settin eru ódýr og tæknibrellurnar ódýrari (förðunin er undantekning frá þessu). Mikið af söguþræðinum er borið á dúndrandi, eintóna raddsetningu sögumannsins, sem hefur minna dramatísk áhrif en matseðillinn hjá Denny's. Meirihluti umræðunnar er einfaldlega fáránlegur og stæltur, eins og hann hafi verið þýddur úr japönsku. ("Ég krefst þess að samtalið okkar sé notalegt!!!") Og litagildin höfðu tilhneigingu til að breytast kröftuglega frá mynd til myndar, eins og ódýr kvikmyndavörur og vandasöm ljósabúnaður væri daglegt brauð. (Athugið - þetta síðasta gæti hafa verið slæmri prentun að kenna, frekar en myndatökuliðinu). En það voru nokkrar góðar stundir hér og þar. Förðunarbrellurnar voru ótrúlega góðar öfugt við restina af myndinni, leikararnir voru áhugaverðir, sérstaklega mállausa þjónustustúlkan og greifynjan. Og þrátt fyrir allt var ákveðið hrollvekjandi andrúmsloft að finna, mjög viðbjóðslegt og truflandi. Svo hvað var málið með þessa mynd? Ég hugsaði mig aðeins um og áttaði mig á því að leikstjórinn/rithöfundurinn Pat Boyette reyndi í rauninni að setja sögu úr gömlu "EC" hryllingsmyndasögunum á kvikmynd. Það myndi skýra stælta samræðuna, skrítna persónuþróun (í teiknimyndasögu, eðlisfræði = persóna jafnvel meira en í kvikmynd), lúkkandi innri rökfræði sögunnar ("EC" hryllingssögur fóru úr vegi og innihalda viðbjóðslegt " lost" endi og voru ekki mikið fyrir sálfræðilegt raunsæi), of mikið treyst á frásagnarröddina (sem á heima í myndatexta yfir spjaldið) og áhugaverðu förðunaráhrifin sem líktu eftir hræðilegu myndunum sem gömlu EM listamennirnir gerðu svo vel. Reyndar væri ég til í að veðja á að þegar Boyette sá fremsta mann sinn í leikarahlutverkinu, sá hann samstundis að náunginn var jafn nálægt því að vera ígildi hinna slungnu, hrikalegu fígúra og grófu andlitum sem listamenn eins og Johnny Craig og Jack Davis teiknaði eins og raunveruleg manneskja gæti verið og er enn til í hinum raunverulega heimi.. Hann notaði búninga og lýsingu til að leggja áherslu á teiknimyndaþátt myndefnisins og breytti öllum í lifandi EC-teiknimyndasögupersónur. (Sjá: blátt fegurð aðalkonunnar, sterkir beindrættir greifans, einkennilega bronshúð og skarpa höku, platínuna „gera á hávaxna, beinbeinaða svarta handlangarann, osfrv.) Þetta myndi útskýra galla myndarinnar. Boyette kunni að „ramma“ hluti, en hann vissi ekki hvernig á að takast á við þrívídd og líkama sem hreyfðist. Boyette kunni að segja hrollvekjandi sögu innan ramma myndasögusíðu, en blæbrigði kvikmynda og lifandi leikara fóru fram hjá honum. Hann væri auðvitað ekki fyrsti maðurinn með þetta vandamál - sjáðu hvað Joel Schumacher gerði við "Batman". En hann hafði ekki mikið fjárhagsáætlun til að fela sig á bak við. Í öllum tilvikum, ég ímynda mér að Boyette hafi gengið í burtu frá þessu lestarslysi og líklega eytt minni tíma í að hugsa um "Dungeon of Harrow" en fólkið sem skrifar um skilaboð þessarar myndar borðum. Hann gerði, innan vissulega óljósra marka, það sem hann ætlaði sér og þú verður að virða hann fyrir það...jafnvel þó þér sé sama um "Harrow".