Flest önnur viðbrögð áskrifenda að þessari þjónustu voru mjög viðeigandi, þó að sumum hafi fundist það hægt eða óljóst hafi komið mér á óvart. Frekar en óljóst var það flókið og marglaga í merkingu sinni. Menn geta litið á það sem stríðsandstæðing, vegna upphafs- og lokasenunnar og heimsku hinnar þyktu stórkostlegu, eins og hversu dásamlegir riddaraliðarnir litu út þegar þeir bjuggu sig undir árásina miklu við Eylau, andstætt svo hræðilegri og truflandi niðurstöðu hennar, þegar við sjáum blóðuga einkennisbúninga, drengilega dauða, osfrv - en fyrst og fremst lít ég á myndina sem um siðferðilegan mann í siðlausu samfélagi. Í lokin velur Chabert að draga sig í hlé frá hinum spillta franska heimi eftir Napóleons og velur einfaldar ánægjurnar sem Derville veitir (sem sjálfur bjargast með viðurkenningu sinni á grunnvelsæmi Chaberts og siðferði í vali hans á afneitun) - hvítt brauð, ostur , smá vín og tóbak - yfir auðæfi sem hann skilur eftir konu sinni og óvirðingu hennar og samfélagsins. Í hennar tilfelli getum við séð myndina líka sem femíníska, í stöðu kvenna á þeim tíma, þar sem einu vopnin sem frú Chabert hefur eru sjarmi hennar, fegurð, brögð og að lokum peningar.