Eftir nokkuð rólega byrjun fannst mér þessi mynd um hernám Ítala á grískri eyju í seinni heimsstyrjöldinni taka við sér og varð nokkuð skemmtilegt áhorf í nokkra klukkutíma, fyrst og fremst frá tveimur sjónarhornum. Ástarþríhyrningurinn er áhugaverður og finnst mér trúverðugur, því ég veit að hann gerðist á ýmsum stöðum undir hernámi. Penelope Cruz lék Pelagia, unga gríska stúlku sem trúlofuð var Mandras (Christian Bale). Ég hafði spurningar um dýpt ást þeirra frá upphafi, en framtíð þeirra var tætt í sundur þegar Ítalía réðst inn í Grikkland og Mandras fór til að berjast. Eftir íhlutun Þjóðverja er Grikkland sigrað og eyjan Pelagia, sem Pelagia býr á, er undir ítalska hernámi, þar sem Pelagia hittir og byrjar að verða ástfanginn af Captain Corelli (Nicholas Cage.) Þetta var auðvitað vandamál sem kom fyrir margar ungar konur í hernumdum löndum. Þegar þeir kynntust hernámsmönnum sínum fóru þeir að sjá þá ekki sem óvininn heldur sem raunverulegt fólk og urðu stundum ástfangin - oft til vanþóknunar á nágrönnum sínum. Ég var nýbúin að lesa áhugaverða bók um hernám Þjóðverja á Ermarsundseyjum í Bretlandi þar sem þetta var stórt mál. Þegar Mandras snýr aftur til eyjunnar er Pelagia rifið á milli þeirra. Annað bakgrunnsmálið er sjálft ítalska hernámið, sem mér fannst vera nokkuð raunsætt lýst. Fyrst var fyrirlitningin sem eyjan kom fram við ítalska hernámsmenn sína. Grikkland sigraði Ítalíu (alveg satt frá sögulegu sjónarhorni) og var raunverulega sigrað af Þjóðverjum. Neitun bæjarins um að gefast upp fyrir Ítölum og krefjast þess að gefast upp fyrir þýskum liðsforingja kom mér fyrir sjónir sem eitthvað sem hefði vel getað gerst (og var reyndar frekar fyndið. Ég elskaði línuna, "við myndum frekar gefast upp fyrir þessum Þjóðverja hundur en ykkur Ítölum.“) Lýsingin á ítölsku hersveitunum fannst mér líka trúverðug. Ítalski herinn var aldrei hrifinn af þýskum bandamanni sínum og aldrei áhugasamur um að berjast við þá. Þrátt fyrir að Hitler og Mussolini væru nánir vinir höfðu hermenn þeirra tilhneigingu til að koma fram við hver annan af fyrirlitningu. Hér hafa Ítalir meiri áhuga á að syngja en að berjast (sem þýsku hermennirnir á eyjunni skilja einfaldlega ekki) og eru himinlifandi þegar Ítalir semja frið og draga sig út úr stríðinu - þar til þeir komast að því að þetta gæti vel gert þá að föngum Þjóðverjar. Þetta var allt frekar vel gert, fannst mér.Það hnykkir aðeins í lokin með allt of fyrirsjáanlegum frágangi, en á samt hrós skilið.7/10