Allt í lagi, um hvað var þessi saga aftur? Ég er hræddur um að ég hafi aldrei lesið bókina og satt að segja var þetta ein ruglingslegasta mynd sem ég hef reynt að horfa á í langan tíma. Ég ruglast dálítið á fjölda endurlita á milli hjúkrunarfræðingsins, sjúklingsins og mannsins með þumalfingur. Myndin útskýrði ekki einu sinni í raun hverju þeir voru að leita að í eyðimörkinni fyrr en þeir fundu hana; eða jafnvel hvernig í ósköpunum þeir þekktust allir til að koma saman. Eftir að hafa nýlega séð "Pride and Prejudice" myndina með Colin Firth hef ég verið að reyna að rannsaka kvikmyndaferil hans með því að horfa á aðrar kvikmyndir hans, og hreint út sagt , annað en "What a Girl Wants" ég er ekki að finna mikið þar sem hann lék í sem var gott. Ég er örugglega ekki að segja að HANN hafi ekki verið góður. Hann er í raun einn besti leikari sem ég hef séð í nútímakvikmyndinni, en innihald og gæði kvikmyndanna sem hann leikur í eiga eftir að sækjast eftir."The English Patient" er annað fullkomið dæmi um hvar leikstjórinn, rithöfundurinn , og áhöfnin er bara of nálægt myndefninu til að sjá að áhorfandinn er ekki að ná myndinni bókstaflega. Öll myndin virtist vera til að sýna Ralph Fiennes sem dramatískan leikara með langvarandi tilfinningar sem voru leiðinlegar. Ekkert er í raun útskýrt og hvert og eitt viðfangsefni frá upphafi virðist þurfa mat sálfræðings! Persóna Kristins Scott Thomas virðist hafa gaman af því að lýsa erótískum sögum þar sem hún stendur fyrir framan algerlega karlkyns áhorfendur og pirrar aðra karlmenn en eiginmann hennar; Colin Firth, sem leikur eiginmann sinn, er ekki endilega með allar kúlur á sínum stað og á að vera leyniþjónustumaður held ég; og Ralph Fiennes gengur um eins og rómverskur herra Darcy (fyrirgefðu, Colin!) sem heldur að hann viti allt. Restin af leikarahópnum er steypt (orðaleikur ætlaður) fyrir fjóra vindana þegar söguþráðurinn reikar áfram. Undirþráðurinn um andlegan stöðugleika hjúkrunarkonunnar (Juliette Binoche) og hvatir hennar og þátttaka í Naveen Andrews er annar ruglingslegur þáttur sem skilur eftir áhorfandann með ósmekklegu bragði. En auðvitað er áhorfandinn enn að velta því fyrir sér hvernig í ósköpunum fyrstu tvær persónurnar (Thomas og Fiennes) enduðu á því að stunda kynlíf í fyrsta skiptið hvort sem er. Hvert var aðdráttaraflið? Það var engin efnafræði og engin uppbygging. Bara smella, bam, takk! Og er það ekki rómantískt að Fiennes hafi endað með því að svikari hafi hjálpað Þjóðverjum með því að gefa þeim kort til eyðimerkurinnar? (kaldhæðni) Til að lýsa þessari mynd þyrfti ég einfaldlega að segja: "Hvernig á að heilla kvensjúkdómalækninn þinn með brjóstamyndatökunum þínum og svindla á ljúfa, yndislega eiginmanninum þínum sem elskar þig." Síðasti ótrúverðugi hluti þessa söguþráðar er að átta sig á því hvernig einhver myndi velja Ralph Fiennes fram yfir Colin Firth. Firth hafði mjög lítið tækifæri til að sýna fram á leikhæfileika sína reyndar, þegar ég horfði á myndina hélt ég að hún hlyti að hafa verið ein af hans fyrstu. Atriðið þar sem hann hafði beðið eftir konu sinni í alla nótt var kannski eina tveggja sekúndna myndbandið sem er þess virði að sjá í myndinni. Þá hef ég engan áhuga á að horfa á það aftur. Besta atriðið sem mér líkaði var flugslysið þar sem Firth er að reyna að taka þá alla út. Verst að hann missti af! Það hefði sparað tuttugu mínútur í viðbót af enn árangurslausari kvikmynd. Eyðimerkurmyndir úr lofti voru þó nokkuð snyrtilegar.