Jess Franco gerir misnotkunarmyndir og hann hefur gert fullt af þeim. Franco er ábyrgur fyrir nokkrum af átakanlegustu myndum kvikmyndasögunnar og guð blessi hann fyrir það. Því miður er The Diamonds of Kilominjaro sannarlega hræðileg mynd sem er ekki í samræmi við venjulega staðla hans. Hagnýtingarmyndir ættu að vera dæmdar út frá sögu, kynlífi og áreitni. Hvað er annað? Þessi mynd mistekst á flestum þessum viðmiðum. Söguþráðurinn er pappírsþunnur, sem setur nærgætna unga stúlku í frumskóginum meðal mannæta. Við fáum í raun ekki upplýsingar um hvers vegna hún og faðir hennar voru þarna í upphafi. Eins og við var að búast er faðir hennar „Big White Chief“ og hún verður gyðja, sitjandi í trjánum, nakin. Bættu við örlög veiðimönnum og gimsteinum, og þú hefur undirstöðu bjarga stúlkunni fyrir gráðugur fyrirætlanir söguþræði línu. Persónurnar eru á lager, ekki að bæta eyri af trúverðugleika við málsmeðferðina. Gore? Ekkert, eða að minnsta kosti mjög lítið. Þessi mynd er oft nefnd í sama streng og klassísku ítölsku mannætumyndirnar. Þeir sem eru að leita að slíkri tegund þurfa að hlaupa í hina áttina. Fyrir utan eina ódýra leiðsögn, þá er þessi mynd með furðu lítið blóð og iðra. Eftir því sem ég best veit er eina ástæðan fyrir því að þessi mynd er til svo að Katja Bienert, Aliene Mess og Mari Carmen Neieto gætu hlaupið um nakin. Reyndar lyftir „Lita“ (Mari Carmen Neieto) þungar lyftingar að framan á meðan frumskógarkonurnar tvær eru berar yfir brjósti. Já, það eru ástarsenur....sennilega sú sterílasta sem Franco hefur haft umsjón með. Konurnar eru fallegar, en ekkert hér til að gera þessa mynd í alvörunni að erótískri klassík heldur.Þessi mynd angar bara af lágkúru. Leikmyndirnar eru hlæjandi. Leikurinn er hryllilegur og klippingin ruglingsleg. Það er engin raunveruleg saga til að halda þessu saman, og ekki nóg af fjárhagsáætlun (eða fyrirhöfn) til að hneyksla eða titilla. Ég held að aðdáendur Franco séu búnir að búast við meiru af meistaranum í nýtingu.