Broadway og kvikmyndaleikarinn sem varð leikstjóri John Cassavetes (úr Rosemary's Baby) skapar meistaraverk með þessari kvikmynd frá 1977. Með aðalhlutverkin fara Gena Rowlands, John Cassavetes sjálfur, Ben Gazzara, Joan Blondell, Paul Stewart, Zohra Lampert, Laura Johnson og það er mynd eftir Peter Falk. Forsaga myndarinnar: Öldruð leikkona og kvikmyndaleikkona (Gena Rowlands) endurmetur líf sitt eftir að þráhyggjufullur aðdáandi deyr í bílslysi við að reyna að fá eiginhandaráritun sína. Kvikmyndin hefur hægan hraða og dökk, skapmikil og ógnvekjandi gæði. Hún hefur 60's kvikmyndalegt yfirbragð og minnti mig meira að segja á Rosemary's Baby eftir Polanski án yfirnáttúrulegs hryllings. Óttinn hér er sá sem sérhver farsæl leikkona hefur - hún er að verða gömul og hún verður gagnslaus á ferlinum. Ennfremur finnst henni hún hafa lifað lífi sem skortir sanna andlega, mannúð og verðleika. Hún hefur aðeins lifað fyrir feril sinn - hún á engin börn, stundar ekki góðgerðarverk o.s.frv. Smám saman sundrun persónuleika hennar er kjötið í þessari mynd. Hún er að detta í sundur. Hún er í kreppu. Gena Rowlands kemst virkilega inn í þjakað sálarlíf persónunnar og leikur hlutverkið nokkuð vel. Hún er frábær leikkona og þessi 70's mynd er hressandi andstæða við oft ofbeldisfullar myndir tímabilsins og hamfaramyndir eða ævintýraspennumyndir. Þetta er mynd með fullt af djúpstæðum tilfinningum en hefur köldu tortryggni, eins og Cassavetes sé að gagnrýna almennar kvikmyndir og leikara sjöunda áratugarins. Annaðhvort það eða þessi mynd er afurð sjöunda áratugarins sem sjálf var tortryggin á margan hátt - blekkingar Nixons, Watergate, Víetnam o.s.frv. Þótt framleiðslugildin séu ekki mikil og þessi mynd ekki vel þekkt, þá er þetta mjög áleitin mynd með hrífandi skapi. Hrós til vanmetna og seinláta leikstjórans Cassavetes sem lést seint á níunda áratugnum.