Þegar öllu er á botninn hvolft ferðu ekki á Orson Welles bíómynd til að sjá fallegan einfaldan litla söguþráð og slípun á mynd af lífsglaðri stjörnuÞú ferð að sjá leikræna upphækkaðar persónur læstar í átökum við litríkar og óvenjulegar aðstæður, upplýstar og skoraði af hugmyndaríkum hætti, myndaði hugrakkur, og allt saman var öfugt af óvæntum smáatriðum sem komu á óvart sem vitrari og daufari leikstjóri myndi annaðhvort forðast eða ekki hugsa um í fyrsta lagi Eins og venjulega, auk leikstjórnar, skrifaði Welles handritið og hann lék einnig hetjan ungur írskur sjómaður sem hafði slegið í gegn um heiminn og séð illsku hans, en samt haldið glöggt trausti sínu á góðvild annarra Því miður fyrir hann, leysti hann þetta traust á Ritu Hayworth, sem leyndi svölu útliti hennar myrkur fortíð og morðhneigð til framtíðar Hún var gift án ástar, getulausum, örkumla málsvara, hagaði sér eins og illgjarn eðla af hinni snilldarlegu Everett Sloane Það er unglegur rómantík undirliggjandi í þessu öllu, og þessi eiginleiki kom við sögu í „The Lady frá Shanghai." Áður en hið óumflýjanlega gerðist slapp Welles í lokaþríhyrningsuppgjör í speglasal, sem er orðið ein af klassískum senum eftirstríðsbíósins Welles missti ekki af tækifærinu í gegnum alla myndina til að vega upp á móti orðum og athöfnum með sjónræn smáatriði sem auðguðu áferðina og juku upp andrúmsloftið Myndavélin hans virtist næstum strjúka Ritu Hayworth þar sem sólin lék sér að hári hennar og löngu útlimum á meðan hún stríddi unga sjómanninum glettnislega inn í vefinn sinn.