Fyrir mér ber þessi dásamlega rússíbani af kvikmynd ítrekað ánægjulegt áhorf. Hún fjallar um flókið líf þriggja mjög ólíkra einstaklinga. Holly Hunter er hinn þráhyggjufulli vinnufíkill framleiðandi. Albert Brookes leikur hinn óviðeigandi en frábæra blaðamann. William Hurt er vingjarnlegur en heimskur nýi krakki á blokkinni, fréttaþulur. Klassíski ástarþríhyrningurinn kemur fram með hinni ótrúlega fyndnu og sjálfsfyrirlitna Brookes sem er ástfangin af Hunter en hún laðast að sjálfsögðu að Hurt. Þessi mynd virkar á mörgum stigum. Að minnsta kosti er þetta snilldar gamanmynd þar sem one liners fljúga svo þykkt og hratt að hvert áhorf ber nýja uppskeru af þeim sem þú gætir hafa misst af síðast. Hún er líka kvikmynd um aðdráttarafl og óuppfyllta rómantík. En kannski mikilvægast er að myndin skoðar nútíma þráhyggju fyrir líkamlegu útliti og fullkominn sigur hennar yfir greind sem metinn mannlegur eiginleiki. Þetta er persónugert af mikilli velgengni Hurt-persónunnar á ferlinum öfugt við Brookes hlutfallslega hnignun. Þrátt fyrir að vera fimmtán ára gömul hefur myndin nokkur mikilvæg skilaboð um nútíma fréttagildi og áframhaldandi hnignun blaðamannastaða. Þessi mynd er klassísk í öllum vit og erfitt er að skilja hvers vegna það hefur verið svona vanrækt