Þegar ég var fimm ára var þetta uppáhaldssjónvarpsþátturinn minn. Ég mundi að það var á rás 11 klukkan 14 alla daga. Forsenda þáttarins var einföld með Carole og Janis sem stjórnendur þessa barnasjónvarpsþáttar. Þau sungu lög og lásu sögur fyrir okkur sem börn. Það var gert í hljóðveri með aðeins 54 þáttum sem voru endursýndir aftur og aftur. Ég man eftir Sherlock, brúðu, í trénu. Sýningin kenndi okkur hvernig á að telja, leggja saman, draga frá og stafrófið. Núna í þrjátíu mínútur á dag lærði ég eitthvað nýtt með Paulu og Janis. Ég man þá daga sem ánægjulegar minningar og nú vona ég að börn nútímans geti lært að elska einfaldari hluti eins og að heyra sögur, ódýra leikmuni, hjóla á rólum og tala við brúður. Leikmyndin var tilvalin og einföld en það voru Carole og Janis sem gerðu það þess virði. Ég sakna æsku minnar og þeirra daga þar sem mikilvægast var að horfa á Töfragarðinn. Lífið virtist svo miklu einfaldara og betra. Nú vona ég að krakkarnir í dag hafi gaman af sýningunni.