Ég var vanur að rifja upp myndbönd fyrir hið goðsagnakennda "We Are The Weird" fréttabréf Joe Bob Briggs. Ég sá fullt af óþefs, en þetta var lang versta, og árin hafa ekki verið góð - þetta er enn ósæmilegasti glæpur gegn kvikmyndum sem ég hef orðið vitni að. Ekki misskilja mig - CAGED TERROR er að nafninu til tæknilega hæfari en til dæmis MONSTER-A-GO-GO eða THE GUY FROM HARLEM eða eitthvað álíka. Það sem staðfestir fullyrðingu hennar sem verstu kvikmynd allra tíma fyrir mig er einstök blanda hennar af beinni kunnáttu og lamandi tilgerð. Er það Víetnam athugasemd? Vistvæn mótmæli? Hvatning til kynþáttaóeirða? Rannsókn á ómannúð mannsins í garð mannsins? Ný æfing í að fylla náttúruupptökur upp í (næstum) lengd? Í stuttu máli: heppinn ungur atvinnumaður í þéttbýli (mögulega viðbjóðslegasta skjápersóna allra tíma) tælir einhvern veginn brjálaðan Asíu-Ameríkan félaga til að tjalda í skóginum með sér. Eftir að hafa barið hana með hálf-heimspekilegu klappi í meira en klukkutíma, rekast þau á tvo villandi vopnahlésdaga, hinn ógleymanlega Jarvis (réttlátan bróðir) og Trúbadúrinn (gítarsnilld Manson-fjölskyldunnar). Hey, söguþráður snúningur! Spenna! Aðgerð! Spennan! Jæja, nei, bara hápunktur að lokast-í-bráðabirgðavír-hænsnakofa-og-létt-lítið-lítið niður. Fórnarlambið sem um ræðir starir listlaust á ræningjana og muldrar: „Nei... nei... vinsamlegast... ekki...“ Á meðan ávarpar Jarvis Trúbadúrinn sem „Trouby“ einu sinni á tveggja mínútna fresti, sem leiðir hugann að ekkert svo mikið sem framandi stjarnan í POD PEOPLE eftir Juan Picquer. Það er um það bil allt sem gerist í CAGED TERROR, og svona samantekt gerir það kannski næstum þolanlegt. En trúðu mér, ég hef séð þúsundir kvikmynda um ævina og þessi hefur haldist, síðastliðin átta ár síðan ég sá hana fyrst, sú algerlega versta. (Ég skelli því í gamla myndbandstækið einu sinni á tveggja ára fresti eða svo bara til að fullvissa mig, og fullvissa sjálfan mig um að ég geri það svo sannarlega.) Ég held að þátturinn sem gerir CAGED TERROR svo sérstaklega hatursfullan sé þessi: mjög lítið gerist, og þó að það litla geri gerast gerist frekar illa og frekar hægt, það sem raunverulega gerir það að verkum að það er áráttu óáhorfanlegt er sú kæfandi tilfinning að kvikmyndagerðarmennirnir VILJI VIRKILEGA, VIRKILEGA troða einhverjum skilaboðum ofan í kokið á þér. En vegna þess að CAGED TERROR er svo óhæfur og árangurslaus verður það sem ætlað var sem borgarafræðikennsla að hraðnámskeiði í mikilli áhorfsóþægindum. Þessi mynd er 75 mínútur að lengd og líður eins og þremur og hálfum tíma. Það er hræðilegt, sannarlega virkilega hræðilegt. Gott fólk, treystu mér, ég sá DRAUGA SEM ENN GANGA og þessi er verri. Farðu og sjáðu það! Þú munt þakka mér. Og bölvaðu mér. Bara svona, uppáhalds línan mín: (Í CAGED TERROR en kannski EVER) "Já, jæja, þú heldur líklega að Söngur Salómons hafi verið myndlíking fyrir ást Krists til kirkjunnar...!" (ATHUGIÐ: Verður að koma til skila í tóni samstilltrar niðurlægingar.)