Þessi mynd hefur fengið dræmar viðtökur og illa gagnrýnd. Bókin eftir Rebeccu West var skrifuð árið 1918, skömmu eftir fyrri heimsstyrjöldina, þegar skeljasjokk og minnisleysi af völdum áfalla voru ekki klisjur, eins og gagnrýnendur kalla hana margar bækur og kvikmyndir síðar. Það er erfitt að fara aftur í tímann og lifa, eins og persónurnar lifðu, raunveruleika þess tíma: stríðið og hryllingurinn við reynsluna af fyrra stríðinu að nota banvænt gas, breska stéttakerfið sem eiginkonan taldi skipta öllu máli, vonlausa spónninn og elskhuginn frá fortíðinni sem enn sést með augum ástarinnar enda jafn ung og jafn falleg og hún var fyrir 20 árum. Alan Bates sem minnisleysishermaðurinn sem „mun deyja“ ef hann fær ekki að sjá Margaret , stúlka æskudrauma hans, byggir á tryggð sem persóna hans sýndi í "Far From the Madding Crowd". Eftir að hafa séð þá frammistöðu er hægt að skynja sterka rómantíska tengingu hans við stúlkuna sem stóðst ekki væntingar fjölskyldunnar og samfélagsins. Margrét segir: "Við rifumst, og þegar þú réðir í burtu, snýrðu andlitinu frá mér." Þannig að við vitum að sambandsslitin voru eitthvað sem hann hvatti til, að það kom honum til skammar, en að hann gleymdi skömminni í minningu sinni um tíma sinn með Margaret. Ég hef ekki séð allar myndirnar hans, en í þeim sem ég hef séð gefur hann sterka karlmennsku, sem skín í gegn jafnvel í þessu hlutverki sem fatlaður hermaður. Ég þekkti ekki einu sinni Ann-Margaret í fyrstu og fannst það frammistaða hennar hefur verið vanmetin. Eftir að hafa ekki lesið bókina velti ég því fyrir mér hvort barnið sem dó væri afleiðing þess að hafa leikið á landamærum með sifjaspell milli Jenny og Chris, þó að Jenny segi að hún „sé frænka“. Hvernig Kitty heldur Jenny í leikskólanum í hárþurrkunarsenunni, sú staðreynd að Kitty segist alltaf þurrka hárið í því herbergi virðist frekar leið fyrir Kitty til að halda reiðiskolunum heitum en stefnumótun herbergisins að sólinni. , eða viðhorf um týnt barn, og yfirlýsingin sem hún gaf um að hún vildi að Chris hefði ekki talið nauðsynlegt að varðveita herbergið nákvæmlega eins og það var þegar barnið lifði, lét hana virka óumhyggjusama um minningu barnsins. Einnig er sýnt að Jenny býr í húsinu í undirgefninu hlutverki, eins og hásamfélagið hefði gert við fallinn meðlim á þeim tíma. Eftir að hafa nýlega verið viðtakandi ákafur fantasíu um elskhuga (ekki kynferðislegur í samræmi við siðareglur tímanum) frá því fyrir 50 árum síðan gæti ég tengst vandamáli Margrétar og eiginmanns hennar. Mér var líka vísað til hliðar vegna þess að ég var ekki nógu góður fyrir fjölskyldu hans, og þegar hann fann mig aftur á internetinu, var mér brýnt að hjálpa honum að takast á við enn mjög skelfilega reynslu sína í Víetnam og hjónaband við konu sem var yfir honum. bekk sem hann trúði ekki að hann elskaði. Maðurinn minn, eins og Margaret, var mjög skilningsríkur, en álagið var mjög raunverulegt. Elskhuginn gat loksins samræmt raunverulegar aðstæður sínar og ímyndunarafl hans um að elska aðeins mig. Ég hélt að það væri góð ákvörðun að sýna mjög lítið af endurupplifuninni af stríðsupplifuninni sem var að gerast í huga Chris. Ég hugsaði um "frú Dalloway" með hermanninum frá fyrri heimsstyrjöldinni sem leikur mjög ofbeldisfullar minningar og fremur sjálfsmorð á móti gleði Chris í fantasíu sinni um Margaret. Aftur á móti virðist aðgerð hermannsins í "Frú Dalloway" ofmetin. Að sýna að geðlæknirinn skildi mjög lítið af því sem var að gerast hjá Chris undirstrikar hversu mikið vandamál allur hópurinn stóð frammi fyrir. Allir virðast fá líf sitt aftur, en var það rétti kosturinn?