Það skal tekið fram að þessi mynd var ekki "spuna" (eins og þú ert líklega að hugsa um hana), þrátt fyrir það sem titillinn í lokin gefur til kynna. Myndin var mikið handrit og æfð - Cassavetes átti ekki nægan pening til að standa undir óhjákvæmilega háum framleiðslukostnaði "spunamyndar", jafnvel þótt hann hefði viljað framleiða slíka. "Spuni" myndarinnar felst í frammistöðu leikaranna og tilfinningunum sem þeir draga út úr línunum. Sem sagt leyfi ég mér að segja að þetta er töfrandi verk sem ég er viss um að ég mun koma aftur til aftur og aftur. Dýpt tilfinninganna sem Cassavetes er fær um að draga út úr minnstu bendingum og samskiptum er ótrúleg. Ég hef ekki hugmynd um hvernig hann gat leikstýrt svona mögnuðum leik úr leikurunum, sérstaklega við þær aðstæður sem hann vann. Þetta er sannarlega stórkostlegt kennileiti kvikmynda sem ég myndi mæla með fyrir alla sem hafa áhuga á að skoða handan Hollywood myglunnar.