Hugleiðing Ingmars Bergmans um stríð snertir hjón sem lifa friðsæla tilveru á lítilli eyju undan ströndinni (hvers lands er ekki tilgreint). Að geisa í fjarska er stríð sem þeir þekkja aðeins af fréttum. Þegar þeir ganga um daginn kemur stríðið að þeim og það verður fljótlega lífsbarátta þar sem báðum aðilum virðist vera sama um þá. Dökk sýn á mannlegan kostnað af stríði og þá sem ekki eru fúsir til bardaga en lentu engu að síður í krosseldinum. Þetta er kvikmynd á undan sinni samtíð þar sem um 40 ár eru liðin frá því að hún var gerð að hugmyndum um her í stríði þar sem flestir hinna látnu eru óbreyttir borgarar eru komnir til ára sinna. Þetta er dökk truflandi mynd sem er sögð frá sjónarhóli meðalmannsins með fullkominni tilfinningu vonleysis og ruglings sem lýsir sér best í þeirri hugsun sem hélt áfram að flæða í gegnum hausinn á mér, "hvað geri ég núna?". Sem vitsmunaleg æfing er myndin í toppstandi, þetta er mynd sem vekur mann til umhugsunar. Sem tilfinningaþrungin kvikmynd er hún áhrifamikil en hreyfir aldrei að fullu. Ég var aldrei hreyfður tilfinningalega þó að hryllingurinn við ástandið gerði það að verkum að heilinn minn gerði flip flops. (Ég skal taka það fram að ég dáist að Bergman af vitsmunalegum toga fyrir þær hugmyndir sem hann kemur með, hins vegar hef ég aldrei hrærst af myndum hans. Ég er ekki "aðdáandi". Ég stóð alltaf með Fellini í gömlu kvikmyndastéttarröksemdinni um hver var betri þar sem hann hafði meiri tilfinningar fyrir myndunum sínum). Fyrirvara til hliðar við þetta þarf að skoða sérstaklega þar sem við lifum í heimi þar sem stríð er, fyrir flest okkar, er bara hlutur á sjónvarpsskjá.