Einn mesti lærdómur sem ég hef nokkurn tíma fengið í því hvernig á að horfa á kvikmynd gerðist á þennan hátt: Ég var að vinna á skrifstofum Roger Corman, eins og svo margir aðrir wanabees fyrr og síðar, ég var í starfsnámi og að reyna að komast að því hvernig þetta virkaði allt og hvernig gera mig ómissandi (hah!). Síðdegis einn bað Julie Corman, eiginkona Roger Corman og framleiðandi í eigin rétti, mig um að hlaða upp spólu. Ég veit ekki af hverju hún vildi horfa á það. Mér fannst þetta vera stúdentamynd eða sýningarspóla, eitthvað svoleiðis, einhvers konar símakort. Hverjar sem ástæðurnar voru fyrir því að hún þurfti að sjá það, þá var eina ókeypis myndbandsvélin á skrifstofunum á þeim tíma í herberginu sem ég var að vinna í og ​​ég var næsti maður við vélina. Ég byrjaði á spólunni. Fáðu inn: Á skjánum sat mynd við skrifborð sem snýr að myndavélinni. Fyrir aftan hann, skjár til vinstri, var hurð sem opnaðist inn í herbergið. Á móti veggnum fjær var fatahengi. Önnur persóna kom inn um dyrnar og byrjaði að tala. Fyrsta persónan, gaurinn við skrifborðið, sneri sér við til að svara, (þetta er allt ein töku, kyrrstæð myndavél, það eru engar klippingar eða dúkkumyndir. Bara ein læst myndavél). Önnur persónan sneri sér til að hengja úlpuna sína á fatahengið og skilaði næstu línu sinni. Julie Corman sagði "Ég hef séð nóg." og fór út úr herberginu. Það sem hún hafði séð á tíu sekúndunum af myndefni sem hún hafði horft á var að leikstjórinn væri hálfviti. Opnun með tveimur persónum sem sneru strax baki að myndavélinni sem skilaði línum? Nei, því miður. Næst! Svona langan tíma hefurðu. Tíu sekúndur. Snúðu því upp í upphafsskotinu og þú ert dauður. Ég var minntur á það augnablik á meðan ég horfði á opnun þessa vitleysu. Eftir endalausa ferðasögu um frumskóginn sjáum við nokkra apa sem virðist henda sér í búr. Maður sem ber byssu hlær. Þotuskip lendir og við sjáum hana leigubíl alla leið að flugstöðinni. Guð hvað þetta er leiðinlegt! Skerið inn í flugvöllinn. Tveir menn mætast. Aha! Eitthvað er að gerast! Þeir takast í hendur. Skerið í annað sjónarhorn af mönnunum tveimur -- og leikstjórinn fer yfir strikið. Fyrstu tvær myndirnar í myndinni hafa hvers kyns rýmistengsl sín á milli og gaurinn er kominn í gang. „Not Crossing The line“ er ein af þessum grunnreglum kvikmyndamálfræðinnar sem kemur í veg fyrir að persónurnar hoppa um hlið til hliðar á skjánum og rugla áhorfendur. Áhorfendur líkar ekki við að vera ruglaðir. Dularfullur? Forviða? Forvitinn og forvitinn? Já. Áhorfendur elska þetta allt. Ruglaður? Nei. Þú missir þá. Þeir ganga út. „Not Crossing The line“ er eitt af því sem þeir hamast í þér í kvikmyndaskólanum, eða ættu að gera. Það er grunnefni. Þetta er ekki friðhelg regla (það eru engar friðhelgar reglur) leikstjórar brjóta hana alltaf - en ekki í fyrsta alvöru klippingu myndarinnar. Ég hugsaði: "Ég hef séð nóg". Og slökkti.