Ó já! Hollywood man þó hvernig á að nota gömlu góðu formúluna og þegar elding skellur á er það frekar dásamleg tilfinning. Sjaldan býr Hollywood til meistaraverk vegna þess að undanfarið virðist hafa meiri áhyggjur af því að flýta sér og fá sem mest verðlaun í flýti, eða það er málið með of margir kokkar í bland. Venjulega eru góð handrit afrakstur hæfileikaríks rithöfundar sem hefur fulla stjórn á eignum sínum, skilur efni hans og er góður rithöfundur. Svo er það svolítið mikilvægur þáttur, oft vanrækt af markaðssnillingunum sem svo oft skortir sköpunargáfu og framtíðarsýn: góður leikari. Góður leikari getur gert gæfumuninn á milli miðlungs, hálfeldaðrar tilraunar og fullkominnar kvikmyndar sem gæti ekki vera mikilvæg og viðeigandi kvikmynd, heldur mynd sem leggur sitt af mörkum til tegundar sinnar og gæti að lokum orðið klassísk sinnar tegundar. Við fáum mjög fáar rómantískar gamanmyndir, og við erum fólk sem er svelt fyrir þær. Grafið í kynþokkafullum húmor "Sex in the City" er rómantískt, en samt stormasamt samband Big og Carrie, og fólk flykktist að "Mamma Mia" vegna þess að það var rómantík, leikin af Streep og Brossnam. Það gæti verið kjánalegur söngleikur, en hann snerti okkur því hann var leikinn af ákafa og sannfæringu. „Nætur“ býður okkur meira af því, með ótrúlegum hæfileikum konu sem vinnur stórkostlegt verk í rómantískum kvikmyndum, fröken Diane Lane. Allt frá dögum hennar sem barnaleikari gátum við metið hvernig hæfileikar hennar, ásamt þakklátri sál hennar, leyfðu okkur að sjá inn í hjörtu sögupersóna sögunnar. Fyrir nokkrum árum síðan tók hún höndum saman við herra Gere og sýndi okkur kvalafulla, rómantíska og kynþokkafulla frammistöðu sem eiginkonuna sem er ekki of viss um afleiðingar gjörða sinna í "Unfaithful", verki sem hefði átt að skila henni að minnsta kosti Óskarsverðlaun. Hún er komin aftur og vinnur ógnvekjandi verk í þessum rómantíska gimsteini sem kona sem hefur gefist upp á rómantískum framtíðarhorfum sínum og skyndilega áttar hún sig á því að það gæti verið annað tækifæri handan við hornið. Lane lætur þessa mynd pulsa af greind og ástríðu. Andlitssvip hennar segja mikið til um mismunandi tilfinningar sem persóna hennar verður fyrir. Við getum lesið gremju, þrá, örvæntingu, reiði, von, missi og svið sem er langt frá því að ná til margra markaðstýpna sem Hollywood þrýstir stöðugt niður í hálsinn á okkur. Hér er þroskaður flytjandi sem hefur þá hæfileika að varpa fram raunverulegum tilfinningum og gerir okkur kleift að tengjast efninu á þann hátt að við verðum hrærð þegar við verðum hluti af upplifuninni. Lane er svo sigursæl gleði að horfa á þegar hún gengur í gegnum umbreytingar frá fyrstu senum myndarinnar til loka. Uppgötvanir hennar verða okkar þegar við fögnum með henni krafti vonar og kærleika. Hún er fær um að endurvekja óviðjafnanlega gleði ástfanginnar manneskju, líkt og unglingur gerir, og samt lætur hún þig aldrei hugsa um persónu sína sem kjánalega eða ábyrgðarlausa. Augu hennar eru svipmiklir gimsteinar sem geta hreyft við jafnvel tortryggnum í áhorfendum. Hún er ein af þeim stjörnum sem geta gert kraftaverk með einu útliti. Í henni er klassísk tilfinning þessara stórmynda gærdagsins aftur. Verk hennar minna á ástríðufullt og gáfulegt verk Hepburn, Davis, Garson, kvenna sem léku hversdagslegar gerðir og gerðu þær eftirminnilegar vegna þess að þær bjuggu til fullkomnar persónur. Við dáumst að þessum frábæru leikkonum sem endurskapa alvöru goðsagnir og fá verðlaun fyrir það. Helmingur verk þeirra er unnin af dulúð fígúranna sem þeir líkja eftir; hvernig sem einhver gæti látið þig hugsa, þá eru það hlutverk eins og Lane í þessari mynd sem eru áhrifameiri afrek vegna þess að þau eru sköpuð frá grunni, gefin persónuleg innprentun og geta náð hæðum án nokkurs fyrri leikræns efnisstuðnings, t.d. sem leikrit, og bakgrunnur frægrar goðsagnar sem fær líf hennar virðingu fyrir á silfurtjaldinu. Persóna Lane er ein kona sem gæti reynst okkur hver sem er. Hún táknar drauma okkar og tilfinningar með miklum gæðum, flokki og réttu magni af tilfinningum. Þetta er alveg merkilegt afrek og við ættum að vera þakklát fyrir að við getum enn fundið svona ótrúlega frammistöðu nú á dögum. Það eru nokkur lýsingarorð sem ég gæti notað til að heiðra verk hennar, en ég get bara sagt það að mínu hógværa mati hver einasti rammi af verkum hennar í þessari mynd er til vitnis um einn besta frammistöðu sem lifandi flytjandi hefur sett á selluloid. Þakka þér, frú Lane.