Ég hélt að þessi mynd yrði góð. Það var það alls ekki, þrátt fyrir Óskarsverðlauna aðalleikarana. Ég gæti hafa hlegið einu sinni og ég heyrði aldrei neinn annan hlæja í leikhúsinu. Pönnukökuförðun Renee Zellweger var mjög óviðeigandi. Það virðast allir vera að reyna svo mikið í þessari mynd, hlaupa um í eftirlíkingu af slapstick en draga það ekki upp. Ég held að myndin hljóti að hafa hljómað vel í þróun, en eitthvað týndist í þýðingunni. Var öskrandi 20's virkilega svona? Ég held ekki. Allt virðist svolítið gervilegt. Skor Randy Newman var pirrandi. Myndin er í sepia tónum, rétt eins og allar aðrar kvikmyndir sem gerast á 20. eða 30. áratugnum. Hér er bara ekki svo mikill frumleiki.