Jæja, hverjum fyrir sig, en mér fannst Hamlet eftir Gibson vera guðhræðilegasta flutningur sem ég hafði nokkurn tíma orðið vitni að... eins lúmskur blæbrigðaríkur og pappírspoki og innblásinn eins og símasölusímtal. Eina ástæðan fyrir því að ég horfði á myndina til enda var sú að ég hélt í von um að annað hvort myndi hún batna eða verða óviljandi fyndin. Engin heppni. Engin vanvirðing við aukahlutverkið eða sviðsetningu Zefferellis, en ekkert getur bætt upp fyrir klúður aðalpersónunnar. Ég hef séð Hamlet vel lýst sem afrískum prinsi, sem líflegu ljóni, sem grófan stríðsmann, sem rómantískt skáld, o.s.frv., o.s.frv. En IMHO þessi lýsing var bara mikill skortur á vitsmunum ásamt flestum veikum skinkum.