Hefur þú einhvern tíma velt því fyrir þér hvers vegna þessum strákum - Seagal, Stallone, Willis, o.fl. - tekst að lifa af alla þessa byssubardaga þar sem þeir eru fleiri? Ég held að ég sé búinn að átta mig á því. Óvinirnir sakna alltaf, og hetjan gerir það ekki.Hér er Seagal með skammbyssu og skýtur fram úr hálfa tug þunga sem skjóta á hann í nokkurra feta fjarlægð. Einn af þungunum er með haglabyssu. Eða kannski tveir þeirra hafa gert það. Það skiptir engu máli. Það gætu verið þúsund haglabyssur sem sprengdu hann og Seagal myndi samt koma upp með hestahalann sinn heilan. Og þegar það kemur að mano a mano bardaga - gleymdu því. Illvirkjarnir geta verið vopnaðir sverðum eða hnífum eða bareflum en Seagal, með kunnáttu sinni í aikido eða tempura eða sushido eða play-do eða hvað sem það er, burstar þá til hliðar með nokkrum frávísandi höggum. Hann er ekki aðeins meistari í þessum outré-hæfileikum heldur er líkamlegur styrkur hans Herculean. Oftar en einu sinni smellir hann löngum beinum einhvers eins auðveldlega og við myndum brjóta tannstöngul. Einn hann brýtur hrygginn á gaur yfir hnénu. Ég skal segja þér eitthvað. (Ég er að komast inn í anda myndarinnar hér vegna þess að Seagal notar þessa línu, "Ég skal segja þér eitthvað," nokkrum sinnum, ásamt: "Hvað á það að þýða?") Þessir krakkar eiga fullkomlega skilið að útrýma í einhver góð handbók Xenophobe. Þeir eru allir svartir, tala með óskiljanlegum Jah-MAY-can hreim, klæðast dreadlocks sem líta út fyrir að þurfa á sjampó að halda, þeir pynta og myrða af yfirvegun og -- hér er það versta. Þeir eru ókristilegir. Það er rétt. Þeir æfa vúdú. Reyndar er vúdú þátturinn nálægt því að vera áhugaverðasti þátturinn í myndinni. Þeir náðu efnisþáttum helgisiðisins nokkuð vel -- vindlareyk, rommspýtingu, fórnarkjúklinginn. Þeir slepptu aðeins eignardansinum þar sem andinn ríður dansaranum. Þeir hefðu átt að lesa Metraux á vúdú. Annars er söguþráðurinn í samræmi við venjulegar venjur. Það sem vúdú-iðkendurnir gerðu Jaqueline Bissett í "The Deep" er gert hér til vinar Seagal. Það sem var gert við John Wayne þegar hann var fastur á milli vörubíla í "McQ" er gert hér við Seagal sjálfan. Við upphaf myndarinnar, þegar Seagal heldur stutta ræðu um að hafa séð of mikið tilgangslaust ofbeldi á ferli sínum í DEA þannig að hann er nú hamingjusamlega kominn á eftirlaun, og þegar við erum kynnt fyrir vinum hans og fjölskyldu, reyndi ég að fylgjast með samstarfsaðilum hans til að sjá ef ég gæti valið hverjir yrðu hræðilega myrtir eða limlestir til að skapa hefndarleit hans. Leiklistin krefst í raun ekki mikilla athugasemda. En Charles, jamaíska löggan, leikinn af Tom Wright, er í raun ansi góður. Wright hefur töluvert svið. Hér er hann félagi af vafasömum trúnaði, frekar illgjarn. En í "The Pentagon Wars" er hann með kómískan þátt sem hann undirspilar fullkomlega. Jamaíkamenn flugu aldrei sem kvikmyndaillmenni. Ég veit ekki af hverju nákvæmlega. Þetta er lítill kvikmyndamarkaður. Og ef þú ferð til Jamaíka skaltu halda þig við Montego Bay. Hins vegar, ef þú vilt sjá jamaíkanska vúdú eiturlyfjasala sem þunga, og ef þú ert í skapi fyrir aðra dæmigerða staðlaða hasarmynd, ætti þetta að vera ánægjulegt útsýni.