Það sem gerir þessa mynd svo skelfilega er hvernig hún sýnir Andre og Calvin sem (tiltölulega) venjulega stráka. Þetta er örugglega ekki fólk sem vill verða atvinnukvikmyndagerðarmenn þar sem það fíflast fyrir framan myndavélina, gleymir handritslínum osfrv. Þeir eru aðeins að gera myndbandið sem dagbók til að sýna „þeim sem lifðu af“ hversu eðlilegt líf þeirra var. Foreldrar þeirra halda bara að strákarnir séu að taka upp fyrir fjölskyldumyndband. Með því að rannsaka árásir annarra krakka á skólana sína læra Andre og Calvin hvað þeir eiga ekki að gera og þeir upplýsa (venjulega á kjánalegan „Þetta gamla hús“ hátt) hvaða „Andres og Calvin“ sem gætu verið að horfa á þetta myndband hvernig á að búa til sprengjur, fáðu þér vopn og ekki náðst fyrir Zero Day (dag árásarinnar).