Ef ég gæti gefið þessari mynd neikvæða einkunn myndi ég gera það. Húmorinn er sá grimmasti sem ég hef séð í kvikmynd. Hræðilegir hlutir gerast fyrir gott fólk og fólk sem hefur þegar þjáðst hræðilega án eigin sök. Það eru 2 söguþræðir, hvorugur þeirra styður hálfa kvikmynd. Hvar er „dýptin“ sem aðrir sjá í þessari mynd? Að ekkert góðverk sé órefsað? Að aðeins hjartalausir geti náð árangri? Myndin byrjar reyndar vel og svarthvítið er mjög stemmandi og vel gert. Leikurinn er mjög góður og sannfærandi norn gerir grimma húmorinn enn skelfilegri. Ef þér finnst þessir þrír Stooges vera of góðir við hvort annað, ef að horfa á hálshögg á fórnarlambinu sem rænt er með Bowie hníf er algjör lærismellur, ef þér fannst „Schindler's List“ fyndin, þá er þessi mynd fyrir þig.