Ég sá þessa mynd upphaflega sem strákur í gamla Rialto leikhúsinu sem hluta af þrefaldri vídeó á laugardagseftirmiðdegi sem einnig innihélt „Last Man on Earth“ eftir Vincent Price og „Nightmare Castle“ eftir Mario Bava. Ég fékk martraðir um blóðþyrsta drauga í viku á eftir! Þó ég vissi það ekki þá, myndu allar þrjár myndirnar reynast sígildar í tegundinni. Engin furða að ég var svo hrædd! Þótt allar þrjár myndirnar hafi hrædd mig, var það Castle of Blood sem hafði dýpstu áhrifin. Hún var sú fyrsta á seðlinum. Ég náði ekki einu sinni að sjá hana frá upphafi þar sem við vorum seint í bíó og misstum af fyrstu 20 mínútum myndarinnar. Það er mikið að missa af þar sem ritstýrða prentunin tók aðeins um 79 mínútur (sú óbreytta er 87 mínútur). En þrátt fyrir þetta hræddi dökkt hrollvekjandi andrúmsloftið (sérstaklega síðustu 20 mínúturnar) skjólstæðingana frá mér og setti varanlegan svip frá mér í kirkjugarða, skugga og kóngulóarvef í þoku. Það tók mig mörg ár að fá loksins eintak af myndinni í safnið mitt. Þar sem um var að ræða franskan - ítalskan innflutning var þetta ekki kvikmynd sem sýndi sig seint í Winnipeg. Ég gat ekki alveg munað titilinn (man að ég sá ekki upphaf myndarinnar og var hræddur), og til að gera illt verra hafði myndin verið gefin út undir bókstaflega tugi mismunandi kvikmyndatitla (aka Danze Macabre , Coffin of Terror, Castle of Terror, Long Night of Terror o.s.frv...) og vinnutitill Bandaríkjanna/Bretlands "Castle of Blood" var mjög almennur, svipað og tugir annarra "b" hryllings- og spennumynda, sem gerir það að verkum að hann blekkingar. En þökk sé internetinu og þrautseigju fann ég það loksins! Þvílík skemmtun að horfa loksins á myndina í heild sinni eftir svo mörg ár! Hún hafði kannski ekki alveg þau tilfinningalegu áhrif sem hún hafði þegar ég var strákur, en eins og draugahúsmyndir fara, þá stendur hún sig vel og stenst vel við svipaðar helgimyndamyndir tímabilsins eins og „The Haunting“, „The Innocents“. " eða "Svartur sunnudagur," Kvikmyndin er fínn snemmbúningur ítalska leikstjórans Antonio Margheriti. Það skartar 60's scream queen icon Barbara Steele og er með vel skrifað handrit eftir Sergio Corbucci um efins rithöfund (Georges Riviere) sem, á veðmáli, eyðir nóttinni í draugahúsi og verður grunlaus hluti af árlegri áframhaldandi draugasögu. Hin svefnlyfja Steele er vel leikin sem draugaleg ástaráhugamálið - eins er Arturo Dominici sem Dr. Carmus og Margarete Robsahm sem Julia. Mörg bragðarefur Margheriti beitir til að skapa óhugnanlegt andrúmsloft myndarinnar (kóngulóarvefur, brakandi hurðir, þoka o.s.frv.) hljóta að virðast klisjukennt fyrir nútíma áhorfendur, en þeir virka mun áhrifaríkari í svarthvítu en þeir gætu nokkru sinni gert í nútímalitum. Í stað þess að nota líkamstalningu og tæknibrellur, skapar myndin hræðsluáróður á gamla mátann, byggir á góðri sögu, stílhreina leikstjórn, fínni leikmynd, áhugaverða myndavélavinnu og sterka leikaraframmistöðu. Margheriti stendur sig stórkostlega við að taka þessa þætti og byggja upp spennu myndarinnar þar sem hið skelfilega óeðlilega leyndarmál hússins opinberast smám saman fyrir óvitandi rithöfundinum. Myndin er ekki gallalaus. Hraðinn dregur úr í upphafi myndarinnar (kaldhæðnislegt, þessar 20 mínútur sem ég missti upphaflega af). Líklega versnar þetta af viðleitni Synapse kvikmynda til að endurheimta myndina í upprunalega lengd. Þó að aðdáendur muni líklega meta tækifærið til að sjá myndina endurreista - með tilliti til inngangsins - gæti það hafa verið meira hindrun en hjálp. Ensku radddubbarnir eru aðeins hæfilegir og í endurgerðu atriðinu færist tungumálið úr ensku yfir í frönsku (enskur texti fylgir með) sem er örugglega pirrandi fyrir suma áhorfendur. Hins vegar á Synapse Films hrós skilið fyrir gæði prentsins. Greinilega var lögð nokkur áreynsla í endurreisn hennar og það var verðskuldað. Ég hafði mjög gaman af myndinni og mæli eindregið með henni fyrir unnendur ítalskra Goth-mynda frá sjöunda áratugnum, eða alla sem hafa gaman af góðri draugasögu.Rob Rheubottom Winnipeg, MB Kanada