*VIÐVÖRUN* Inniheldur MARGAR SPOILERS! Leyfðu mér að byrja á því að segja að ég ber mikla virðingu fyrir ótrúlegum hæfileikum Gillian Anderson sem fjölbreyttrar og fjölhæfrar leikkonu - þess vegna get ég ekki skilið ástæður hennar fyrir því að hún samþykkti að gera þessa mynd þegar hún sá handritið (eða skortur á því.) Forsendur myndarinnar voru að mínu mati frábær hugmynd og það voru nokkur virkilega umhugsunarverð þemu þarna inni en hún endaði eins og hrunin soufflé. Það sýnir hvers vegna ég hata 99% af breskri kvikmyndagerð. Finnst þetta of langt, það er leiðinlegt að mestu leyti og ekki mikið að gerast eftir fyrstu tuttugu mínúturnar. Einmitt þegar þú heldur að það sé möguleiki á að það nái einhverjum hraða veldur það vonbrigðum eins og Paula Radcliffe að hlaupa maraþon. Með lítilli hugmyndaríkri leikstjórn og mínimalískum söguþræði er ekki mikið sem kemur í veg fyrir að áhorfendur kinki kolli ofan í poppið sitt. Hvað handritið varðar þá get ég aðeins giskað á að rithöfundurinn hafi verið að reyna að bjarga nokkrum trjám, þar sem meðalsenan les eitthvað í líkingu við „Alice: F*** OFF! (Adam stares. Adam hleypur inn í skóginn)(Alice) fylgir) Alice: ADAM! ADAM!" Mig grunar að orð fyrir orð hafi leikararnir líklega fengið meira borgað en Kate Moss fyrir Virgin Mobile auglýsingar sínar. Þessar fáu línur sem voru var ekki mikið tilbrigði með tíðri notkun á f-orðinu sem myndi gera vinkonu Bridget Jones, Shazza, stolt. Það er lítið komið fyrir aðalpersónunum áður en aðal ljóta atburðurinn fer fram sem skilur áhorfendum eftir að skorta mikla samúð með persónunum umfram sjálfvirk viðbrögð „Ó ​​hvað þetta er hræðilegt“. Alice er ekki sú kona sem biður um samúð heldur. Hún hefur fengið frábæra vinnu, dýra íbúð í London með þakplássi til að deyja fyrir en samt kemur hún fram á skjánum sem yfirlætislaus, bitur og óánægð áður en líf hennar tekur stakkaskiptum. Eftir árásina eru nokkur lög afhýdd sem útskýrir nokkurn veginn hvers vegna hún er svona til að byrja með; hún ólst upp með harðsnúinn stígvélahermanni sem taldi að kenna henni að skjóta úr byssunni sinni væri fullkominn tjáning ástarinnar þannig að í stað þess að feta í fótspor hans hljóp hún til stórborgarinnar í leit að einhverju til að láta henni líða eins og líf hennar sé þess virði að lifa því. Í staðinn fann hún hóp staðalímynda millistéttarfólks sem lítur niður á hvern þann sem er ekki nógu ríkur til að keyra Lexus og lúxusinn sem fylgir samþættu öryggis-/skemmtikerfi (þ. ) Einhver réttir mér pappír. Eina bjargandi náð þessarar persónu er að hún er leikin af Gillian Anderson. Í höndum minni leikkonu hefði hún verið óþolandi einvídd en fröken Anderson tekst í raun og veru að sprauta nokkrum hverfulum augnablikum af mannkyni inn í þessa annars líflausu manneskju, einkum þegar hún er að biðjast af einlægni af reiði sinni á veginum í fánýtri tilraun. að koma í veg fyrir að árásarmenn hennar haldi áfram árásinni. Ég get ekki sagt að Adam hafi gengið miklu betur heldur. Danny Dyer lék hann vel sem Jack the Lad sem er fiskur úr sjó en góð frammistaða gat ekki bjargað honum frá bæði handritsskorti og algjörri fjarveru á bakgrunni persónunnar. Þessi mynd byggði að mestu leyti á áfallsgildi en tímasetningin var óvirk og fannst hún allt of hönnuð frá upphafi til enda. Hvað áfallið snertir, þá er það átakanlegasta við þessa mynd að sýna ófögrum orðum hversu sársaukafullt mjó fröken Anderson er orðin; það var næstum jafn órólegt að sjá eins og hrottalegu árásaratriðin. Til hliðar, aðeins í breskri kvikmynd myndi klíka ofbeldisfullra kynlífsárásarmanna gefa sér tíma til að bjóða hvor öðrum getnaðarvarnir áður en þeir halda áfram að hvetja maka sína áfram - talandi um stífa efri vör sem er tekin út í öfgar! Ef þetta er svona kvikmynd sem Þjóðarlottóið gefur peninga til að gera þá er ég ekki hissa á því að færri og færri kjósa að eyða pundinu sínu í hverri viku. Að segja að ég hataði þessa mynd er að gefa henni of mikið kredit, mér var ekki nógu sama um neina persónu til að réttlæta þessa sterku tilfinningu. Ég vil að einn og a-bita klukkustund af lífi mínu aftur, takk!