Anna (Charlotte Burke) fær undarlegan hita sem fær hana til að líða út og flakka inn í heim sem hún hefur skapað. Dökk heim sem hún teiknaði með dapurlegum litlum dreng sem íbúi í gömlu sorphúsi á miðjum einmana sviði. Skortur á smáatriðum, líkt og hvert barn sem teiknar húsið og það er íbúi Marc (sem getur ekki gengið vegna þess að Anna teiknaði enga fætur) eru íbúar þessa hreinsunarelds-/limbóheims. Anna byrjar að heimsækja drenginn og húsið oftar til að reyna að átta sig á hvað er hvað og reynir í leiðinni að hjálpa til við að bjarga drengnum, en hitinn hennar gerir það erfiðara fyrir hana að vakna í hvert skipti og getur ekki bara drepið hana, heldur fangað hana og Marc þar að eilífu.Vá! Er gott orð til að draga saman hið ljómandi draugalega og ljóðræna Paperhouse Bernard Rose. Kvikmynd sem er svo einföld að það er nánast ómögulegt að útskýra hana og ómögulegt að gleyma. Þó að þú gætir fundið þennan hvolp í hryllingshlutanum þínum er það allt annað en. Þetta er meiri alvöru fantasía, leikstýrð af fagmennsku og einstaklega vel leikin af leikarahópnum, einkum Charlotte Burke og Elliot Speirs (Marc). Og samt er þetta ekki barnamynd heldur, heldur ætlað að fá okkur til að minnast þessara áhyggjulausu daga forðum sem eru nú bara dimmar minningar. Rose skapar ríkulegt veggteppi af stemmandi andrúmslofti sem skapar spennandi bakgrunn fyrir ljómandi söguna og frábæra leikara til að leika sér með. Paperhouse heldur sig frá því að reyna að útskýra draumkenndari eiginleika þess og skilur flest eftir ímyndunarafl áhorfenda. Það er mikið táknmál og tvíræðni hér til að sökkva tönnum í. Paperhouse nýtur þess að spila leiki með huga áhorfandans og heillar þig með sinni eigin rökhugsun. Þegar sagan þróaðist var ég aftur og aftur hrifinn af því hversu kraftmikil myndin náði að vera upp í lokaatriðið sem skildi mig eftir með bros á vör og tár í augum. Myndefni Bernard Rose er frábært hér. Hann er fær um að búa til ógeðslega hráslagalegt andrúmsloft sem virðist einfalt á yfirborðinu, en er í heild miklu stærri en summan af hlutunum. Leikurinn er hinnar ungu Charlotte Burke í þessu, frumraun hennar í leikjum, er sannarlega áhrifamikil líka. Því miður hefur hún ekki prýtt skjáinn síðan. Verðskulduð Burnout Central verðlaun virðast aðeins viðeigandi fyrir þá frammistöðu. Undir lokin sefur myndin svolítið hér og þar, en ég gat auðveldlega litið framhjá henni. Ég vildi óska ​​þess að þeir hefðu tekið dekkri beygju og búið til mun kraftmeiri lokaþátt sem hefði reynst enn pirrandi og sannarlega hrífandi þegar litið er til baka. Kvikmyndin eins og hún er, er enn ein fyrir bækurnar og á skilið að sjást af öllum alvarlegum kvikmyndaunnendum. Þetta er ljóðræn útreið sögð með saklausum augum barns, kraftmikil kvikmynd þar sem margt á eftir að velta fyrir sér og miklu meira til lofs.