Ég man eftir stiklu fyrir þennan alræmda veika spuna af Conan. Ég sá myndina árum seinna og hló af mér. Óviljandi! Aumingja Briggite Nielson. Ferill hennar átti aldrei möguleika þökk sé Cobra og Red Sonju. Söguþráður myndarinnar er þessi: Sonja(Brigitte Nielson) kemur af ættbálki kvenkyns stríðsmanna sem voru myrtir af vondri drottningu Gedren(Sandahl Bergman). Gedren drottning stelur kútnum sem kvenkyns stríðsmenn voru að vernda og notar það til að eyðileggja hvern bæ sem hún fer framhjá. Sonja fer í leit að Gedren drottningu og kemst síðar að því að Gedren drap foreldra hennar. Í leit sinni gengur hún treglega til liðs við Kalidor (Arnold Schwarzenegger), hrokafullum prins að nafni Tarn (Ernie Reyes Jr.) og brjálaðan fávita þjón hans, Falkon (Paul L. Smith). Saman fara þeir í veiðar að Gedren drottningu og hnöttnum. Leikurinn er undir pari og hasarsenurnar eru soso. Ég meina Briggite Neilson lítur svo tilfinningalega fjarlæg út. Fyrir einhvern sem missti alla fjölskylduna sína sem og kvenfélaga sína, virðist Sonja alls ekki vera hissa. Arnold er í sínu venjulega stóíska hlutverki og Ernie Reyes Jr.... þvílíkur pirrandi snotnefsbrjálaður hann var í þessari mynd! Hinn vitlausi þjónn Falkon hafði meiri persónuleika en þessir krakkar. Hasaratriðin eru einu endurleysandi augnablikin í myndinni þó að þau falli stundum flatt. Atriðið þar sem þeir berjast við vélræna sjávarveruna fékk mig til að hlæja þar til ég var að verki í rifbeinin. Samtalið er líka æði. Það er eins og handritshöfundurinn hafi haldið að enginn ætlaði að taka myndina alvarlega svo hann gaf öllum heimskulegar línur til að vinna með. Ég get aðeins mælt með þessari mynd fyrir þig ef þér líkar við epísku kvikmyndirnar þínar extra campy. Enginn annar nennir því ekki.