Það var margt við Veru litlu sem fannst mér skrítið. Allt í allt hafði ég gaman af þessari mynd, en mikið af því hvernig persónurnar hegðuðu sér var ekki það sem ég var vanur. Til dæmis var umhverfið sem fjölskylda Veru bjó í mjög strembið. Næstum í hvert skipti sem fjölskyldan var saman voru þau annað hvort að drekka, berjast eða öskra og oft var þetta blanda af þessu þrennu. Eftir að ég hafði horft á myndina fann ég fyrir spennu vegna allra átaka sem áttu sér stað á meðan á henni stóð. Ég hafði hins vegar mikinn áhuga á að horfa á söguna ef þessi rússneska millistéttarfjölskylda. Í gegnum alla myndina erum við minnt á iðnríkið Rússland vegna endurtekinna mynda af lest sem fer fram hjá skjánum. Það gaf áhorfandanum tilfinningu fyrir vélrænu lífi. Persónurnar virtust einbeita sér að því að lifa lífi sínu í gegnum vinnu og drykkju eftir vinnu. Það var engin gleðitilfinning í gegnum myndina. Einu skiptið sem persóna var ekki að öskra var þegar Vera varð fyrst ástfangin af unnusta sínum Sergei. Þetta var mjög stutt vegna þess að áhorfandinn uppgötvar síðar (eftir að Sergei lokar föður Veru inni á baðherbergi og Vera hleypir honum út og eftir það heldur faðirinn áfram að stinga Sergei) að hann er ofbeldisfullur. Í annað sinn er Veru sagt að eina ástæðan fyrir því að hún fæddist hafi verið sú að fjölskyldan gæti fengið stærri íbúð. Það er mjög áhugavert að fylgjast með hvernig bæði Vera og fjölskyldan gátu tekist á við hegðun hvor annarrar. Myndin var sannarlega þess virði að horfa á vegna lýsingar hennar á því hvernig lífið gæti verið á svæðum í Rússlandi.