Það var svo gaman að horfa á þessa fyrstu ævisögu stuttu. Annað á diski einn af D.W. "Years of Discovery" DVD sett Griffiths (mjög mælt með) það inniheldur þrjár frábærar frammistöður af aðalleikurunum og áhugavert að sjá Henry B. Walthall (The Little Colonel, Birth of a Nation) sem kyrrlátan tónlistarmann sem gefur greifynju auga ( og annað). Eiginmaður greifynjunnar gengur berserksgang við svik konu sinnar og lætur veggja hana inn í lítið herbergi með skjólstæðingi sínum. Það er dálítið ótrúlegt að þeir skuli ekki heyra vegginn fara upp, en hey, kannski hafði vínið eitthvað með það að gera. Hér hreyfir herra Johnson (faðir þögla leikmannsins Raymond Hackett) villt og það eykur á melódrama, en á óvænt kómískan hátt. Besta augnablikið kemur í lokin. Þegar konan líður yfir af áfalli og ótta, þegar hún áttar sig á því að hún er dauðadæmd, tekur Henry upp hljóðfærið sitt og „viftar“ því yfir hana. Leiðin sem hann gerði það var svo óvænt og á undarlegan hátt hálf kynþokkafull, og ég bara missti það og hló hausinn. Svipurinn á andliti hans! Frá þeirri stundu heillaðist ég af Henry B. Walthall.