Það er of ljúft að kalla þetta "skáldaða" frásögn af Barker-genginu. Þeir náðu nöfnunum rétt, en það er allt. ekki með því að skipuleggja eða taka þátt í glæpunum. Ég held að það hefði verið miklu áhugaverðara að kynna raunverulega sögu miðaldra konu sem lenti í glæpastarfsemi barna sinna og vildarvina þeirra. Ég verð líka að vera sammála þeim gagnrýnendum sem töldu skotárásirnar alveg ótrúlegt. Barker/Karpis fórnarlömbin voru sambland af saklausum og löggæslumönnum sem veittu þeim eftirför, en þeir slógu örugglega ekki niður hálfan tug FBI fulltrúa í hvert sinn sem þeir voru fengnir í horn. (Á hinn bóginn, eins og nokkrar nýlegar bækur hafa sagt, lagði FBI á þeim tíma áherslu á hugmyndina um að umboðsmenn kæmu aðeins frá lagalegum eða bókhaldslegum bakgrunni að því marki sem margir umboðsmenn höfðu mjög litla reynslu af löggæslu eða skotvopnum. Þeir voru ekki vel -þjálfaðir umboðsmenn sem við myndum í dag.) En versta syndin af öllu er að myndin er í grundvallaratriðum leiðindi. Enginn breytist, enginn stækkar. Við vitum að leiðarlokin eru framundan, við vitum bara ekki hvaða skotleikur það verður. Aðeins fyrir harða Russell aðdáendur.