Ég verð að taka undir það sem margir hinna gagnrýnenda komust að. Viðfangsefni sem hefði getað verið umhugsunarvert og varpað ljósi á öfugan tvöfaldan siðgæði, misheppnaðist hrapallega. Nauðgun, sem er ofbeldisglæpur og þvinguð móðgandi stjórn, voru atriðin hér að mestu ömurleg. Betra hefði verið að fara yfir stuttar innsýn í það sem var að gerast og láta áhorfendur ímynda sér verkið. Og hlátur fórnarlambsins við lögguna, þegar hann hætti við lögreglukvörtun sína, virtist jafn ósvikinn og lögguna. Engin óþægindi, engin hik við að vera bara með. Ég veit ekki hvort þetta var léleg leikstjórn og eða léleg leikstjórn en einhver missti algjörlega punktinn. Hvað varðar hálfgerða leit hans að árásarmönnum sínum, ömurleg. Þeir hefðu átt að sleppa flestum kynlífssenunum - enn einn stórkostlegur bilun í sjálfu sér og láta hann hitta Colin Friels þegar hann fór fyrst til lögreglunnar. Sagan hefði þá getað verið dregin fram með góðum samræðum og einstaka afturhvarfi - og bjargað með yfirburða leik og nærveru Colin Friels - eina ástæðan fyrir því að ég horfði á þessa mynd - kemur með hvaða verkefni sem hann gerir. Eina áþreifanlega opinberun þessarar myndar, er, það var vitleysa.