Eftir þrjár klukkustundir í bíósalnum var sterkasta tilfinningin sú að eitthvað væri að hjá þeim. Það sem var ljóst var að leikstjórarnir gleymdu að leikstýra, leikararnir að leika og síðast en ekki síst handritshöfundinum að skrifa. Evervbody öskraði án ástæðu og lét einn hroll. Handritið hélt áfram og áfram með fullt af útúrsnúningum sem hægt var að forðast og endaði í núna, of kunnuglegri Priyadarshan kenningu um samleitandi leikara á einum stað. Þessi kenning virkaði vel í Hera-Pheri og Hungama en tókst einhvern veginn að pirra í þetta skiptið, svo gerði vaninn að vanhæfni allra leikara til að svara beint til þeirra. Einföldustu spurningar eins og "hvað heitir þú, yrðu endurteknar N sinnum". Að lokum var það rangt að leikstjórinn gleymdi að áhorfendur hans eru með eitthvað sem heitir greind.