Ég get ekki haldið því fram við önnur ummæli að söguþráðurinn beinist meira að rómantíkinni á milli Mary Martin og Allan Jones persónanna, mjög að hætti "Showboat", en að lífi Victors Herberts. En á þriðja áratug síðustu aldar, hefði það verið jafntefli í miðasölu? Í stað Life of VH hefði það kannski átt að vera Music of VH. Það er nóg af þessu. Fyrir mig kom spennan í myndinni undir lok myndarinnar þegar Susanna Foster syngur "Land of Romance". Það er meira en áratugur síðan ég náði þessari mynd í annað sinn í staðbundnu „gamla kvikmyndahúsi“. Í fyrstu voru áhorfendur agndofa; svo brast það í sjálfsprottið lófaklapp. Ég man eftir skjálftanum sem rann upp og niður hrygginn á mér. Fróðleiksminni mitt rifjaði upp upplýsingarnar sem blaðamaður á staðnum veitti spyrjandi almenningi þegar myndin kom fyrst út seint á þriðja áratug síðustu aldar. „Þessi tónn sem ungfrú Foster sló var langt F yfir háu C. „Hún var kannski ekki með fjórar áttundir a la Yma Sumac en þáverandi unglingur átti svo sannarlega svið!