Mér líkar við Noel Coward, gáfumanninn. Mér líkar við Noel Coward, leikritið. Ég er hrifinn af Noel Coward, tónskáldinu og söngvaranum, en ég hata Noel Coward leikarann. Fyrir mér er þetta maður sem hefði átt að standa þétt á bak við tjöldin, skrifa leikrit sín og semja tónlist sína og gera djúpstæðar og bráðfyndnar athuganir sínar. Honum hefði aldrei átt að vera hleypt fyrir framan myndavél. Ekki skeikur, hann er einn af fremstu hæfileikum 20. aldarinnar en maðurinn gat bara ekki leikið og röddin hans...með henni er rúllandi R og það er of mikið kringlótt tóngæði...jæja, það gæti alveg auðveldlega rifið ost að mínu mati. Þetta er eitt af minnst uppáhalds tilboðunum mínum frá Coward, þar sem hann sýnir ósannfærandi geðlækni sem er að hefja ástarsamband við mun yngri konu, sem versnað er af því að miklu yngri konan er gamall skólavinur miklu yngri konu sinnar. Celia Johnson er jafnmikil gleði að horfa á og Cowards misgjörði eiginkonu. Það er frammistaða hennar sem bjargar þessari mynd frá sárri daufa. Ég geri ráð fyrir að hennar eigin litla kast í Coward's Brief Encounter fjórum árum áður hafi hæft hana í þetta hlutverk þar sem hún hlýtur að hafa lyft nokkrum augabrúnum að leika svona lausláta konu og þetta gaf henni tækifæri til að vinna nokkra aðdáendur til baka og öðlast týnda samúð. Hún var svo dásamleg leikkona og þú getur séð hvers vegna Noel Coward notaði hana svo mikið í mörgum af framleiðslu sinni. Hins vegar er restin af myndinni dapurleg, illa leikin, fyrirsjáanleg og á heildina litið leiðinleg til næstum rífandi rass. Noel Coward sem þú vilt þá gefðu þér tíma til að horfa á In which We Serve, Blythe Spirit eða This Happy Breed í staðinn. Þrír Noel Coward fjársjóðir. Með yndislegum myndum sem þessum býst ég við að við getum fyrirgefið honum þennan kalkún. Ég hef gefið þessum fjórar stjörnur eingöngu fyrir að bæta við ungfrú Johnson, en á heildina litið myndi ég forðast þessa eins og pláguna.