Ég leigði þessa mynd af staðbundnu bókasafni án þess að hafa nokkra fyrirframþekkingu á bókinni sem hún er byggð á eða kvikmyndinni sjálfri, eingöngu út frá möguleikum þess að hún sé ein af þessum sjaldgæfu, gleymdu gimsteinum sem maður getur uppgötvað af og til og haft virkilega gaman af. .Því miður er þetta ekki ein af þessum myndum. Ég er ekki viss um hvort þetta er kvikmynd sem er knúin áfram af tilfinningasemi eða það sem verra er, vísvitandi dagskrá, en ákveðnir þættir hennar gerðu það að verkum að það var ekki hægt að sökkva henni niður. Það á að lýsa innflytjendaverkamannasamfélagi í erfiðleikum sem reynir að takast á við erfiðan veruleika lífs síns. Þetta er fín forsenda og gæti hafa verið grípandi saga, en aftakan fékk mig bara til að pirra mig og skemmta mér yfir fáránleikanum. Hér höfum við samfélag einfaldra bændastarfsmanna sem fluttu til Bandaríkjanna í leit að atvinnu og sem venjast og misnota ítrekað af vondum hvítum mönnum. Og þegar ég segi illt - þá meina ég ILLT. Allt hvítt fólk í þessari mynd eru syndugir, rasistar, sadistar, ofbeldisfullir djöflar sem hafa eini tilgangur lífsins í kynferðislegri siðspillingu samofið því að arðræna fátæku innflytjendunum. Það væri sorgleg saga ef hún væri ekki svona óviljandi grótesk og þar af leiðandi bráðfyndin. Lýsingin á innflytjendunum er líka veggspjaldsverðugt dæmi um ýkjur nema hvað hún fer í þveröfuga átt. Innflytjendurnir eru heilagir, hreinir og gætu þjónað sem smyrsl fyrir kjaftæði og krakka um allan heim. Ég gat ekki annað en hlegið þegar ég sá þessa "vallarstarfsmenn" væntanlega grafa í skurðum allan daginn með alræmdu hreinu fötin sín og meitlaða hárklippingu frá hárgreiðslustofu í toppstandi. Smá aðhald og óhlutdrægari hönd við stjórnvölinn hefði getað gert þessa mynd að miklu betri mynd sem vekur upp einhverjar ætlaðar tilfinningar frekar en kaldhæðnislegt grín.