Edge of the City frá 1957 í leikstjórn Martin Ritt með John Cassavetes, Sidney Poitier, Jack Warden og Ruby Dee í aðalhlutverkum. Þetta er saga vandræðamanns, Axels, sem á sér dularfulla fortíð sem kemur smám saman fram á meðan á myndinni stendur. Hann hefur tengsl sem færir honum vinnu á hleðslubryggju að vinna fyrir Charlie (Jack Warden), alvöru illmenni sem tekur bakslög frá starfsmönnum sínum og ríður á þá. Charlie er mjög illa við svartan mann, T.T. (Poitier) sem gegnir sömu stöðu. T.T býður Axel að vinna í liði sínu; Axel ögrar Charlie og gerir það. Axel finnur sér stað til að búa á og umgengst T.T., eiginkonu hans (Dee) og hvíta skólakennara sonar þeirra (Kathleen McGuire). Þegar hörmungar dynja yfir mun enginn mannanna á fermingarbryggjunni tala við lögregluna og Axel þarf að átta sig á gildum sínum, hvað hann stendur fyrir og merkingu vináttu. Þetta er alveg frábær svarthvít mynd sem forvitnilega snýst það í rauninni ekki um að vera svartur eða hvítur! Þetta snýst í raun um þau takmörk sem maður setur sjálfum sér og að vita hver þú ert. Charlie er ofstækismaður og hatar að svartur maður hafi góða stöðu á bryggjunni. T.T. stríðir Charlie og gefur eins gott og hann fær. Það er ekkert rætt um að T.T. og Axel hafi verið saman eða að sonur T.T. eigi hvítan kennara sem fjölskyldan umgengst líka. Það sem Axel, einfari, á erfitt með er að sætta sig við hvers kyns vináttu eða treysta hverjum sem er - þetta sem hann lærir í gegnum T.T.Poitier skín algjörlega í "Edge of the City" - hann er hlýr, kraftmikill, ástríkur og klár, maður með alvöru eldmóð fyrir líf, hræddur við ekkert. Cassavetes er frábær og leikur persónu sem er algerlega á móti - felur sig í skugganum, langvarandi þunglyndur og alltaf stressaður. Myndin skilur eftir opið hvað kemur fyrir Axel. Hvað sem það gerir, hann er annar maður núna. Furðulega vanmetin og óþekkt mynd, hugsanlega í skugga margra reiðra ungmennamynda sem komu út á þeim tíma.