Fyrir nokkrum árum síðan hélt sjóherinn í langri fjarlægð frá gerð "Men of Honor", kvikmynd sem byggð er á reynslu af baráttu fyrsta svarta yfirkafarameistara þjónustunnar við að sigrast á illvígum kynþáttafordómum. Alltaf fús til að styðja kvikmyndir sem sýna bestu hlið sjóhersins okkar, U.S.S. Nimitz og tveir þyrluárásarflutningabílar, með stuðningi við landbúnað, voru útvegaðir til að bæta við þessa hrífandi sögu um bardaga ungs sjómanns af óviðráðanlegri reiði. Hluti myndarinnar var tekinn um borð í U.S.S. Belleau Wood.Antwone Fisher skrifaði handritið að frumraun leikstjórans Denzels Washington þar sem hann fer með hlutverk sjóhersgeðlæknis sem meðhöndlar Fisher, leikinn á áhrifaríkan og djúpan hátt af Derek Luke. Fisher er augljóslega bjartur ráðinn maður sem er úthlutað til U.S.S.S. Belleau Wood (LHA-3), árásarpallur fyrir þyrlu í fremstu víglínu. Fisher virðist ekki geta komist hjá því að hefja eigin árásir með lágmarks ögrun frá samferðamönnum sínum. Fisher er sendur til læknis sem hluti af mögulegri aðskilnaðaraðgerð og opnar sig hægt og rólega fyrir svarta geðlækninum og afhjúpar hræðilega æsku mikillar vanrækslu og skjálfandi grimmd. Sagan þróast þegar Fisher er varkár en treystir lækninum sínum í auknum mæli og fær hugrekki til að stunda ástaráhuga, innritaður sjómaður að nafni Cheryl, leikin af hinni ótrúlega fallegu Joy Bryant. Fisher kemur treglega í samband við lækninn með því að spyrja lengi kraumandi spurninga en áttar sig fljótt á því að hann verður að leita svara, þó sársaukafullur sé, til að geta vaxið og fjarlægst eyðileggjandi hegðun í leit að átökum. Þó að allar aðalpersónurnar séu svartar, fer þessi saga fram yfir kynþáttum á meðan hún sýnir óhikað illsku útbreiddrar trúarbragða og samhliða hræsni í fósturfjölskylduaðstæðum. Viola Davis, fjölhæf leikkona sem sést hefur í fjölda nýlegra kvikmynda, er mynd af hneykslanlegum siðleysi en er ekkert í samanburði við fósturmömmu, frú Tate (Novella Nelson), sem í stuttum en brennandi senum myndi vinna sér inn - ef hún væri til - Óskar fyrir hrottalega grimmd. Kvikmyndir um samskipti sjúklings og meðferðaraðila fylgja ákveðnum fyrirsjáanleika (allt þessi flutnings- og gagnflutningsdót) en alvaran Fisher og læknis/leiðbeinanda hans er raunsæ grípandi. Þetta er góð saga, vel sögð. Tímabil. Á meðan „Antwone Fisher“ gerist í sjóhernum er „Antwone Fisher“ ekki í neinum raunverulegum skilningi þjónustusaga eins og „Men of Honor“, frábær mynd sem fjallaði um áberandi kynþáttafordóma sem beint var gegn raunverulegri manneskju. Það er heldur ekki kvikmynd um svarta. Þetta snýst um að lifa af hræðilega æskureynslu og, eins og Fisher segir, að geta lýst því yfir á fullorðinsaldri að fórnarlambið sé enn „standandi hátt“. Ofsækjendurnir minnka að stærð og þýðingu þegar hugrakkur og sterkur ungur maður krefst réttar síns til mannsæmandi lífs með aðstoð umhyggjusams læknis. Eina ágreiningurinn minn er sá að Washington er liðsforingi en ávarpað er sem herforingi. Með allt stuðningsfólk sjóhersins á listanum í lokaeiningunum, hefði einhver átt að segja Washington forstjóra að persónu hans, eins og allir sjóliðsforingjar undir tign herforingja, sé ávarpað sem „Mister“. Ekki mikil gagnrýni, er það? :)Ég veit ekki af hverju þessi mynd er sýnd í svona fáum kvikmyndahúsum. Það á skilið víðtæka dreifingu. Derek Luke gæti vel fengið Óskarstilnefningu.8/10.