Ég var aðeins fjórtán ára þegar ég sá Alien myndirnar fyrst og mér líkaði það strax. Frumlegt, ógnvekjandi og klassískt. Sigourney Weaver var hið fullkomna val fyrir kvenhetjupersónuna og hún hefði átt skilið styttu fyrir athöfn sína. Árið 1979 fæddist eitthvað eilíft en hin ódauðlega þáttaröð hélt áfram með ekkert minna goðsagnakennda kvikmynd en sú fyrsta. Alien3 var annað sjónarhorn en ég held að þessi hluti hafi verið mest stressandi og einstakur af öllum, þetta var í uppáhaldi hjá mér. Því miður var sú síðasta misheppnuð á margan hátt. Það var þvingað, órökrétt með fullt af tilgangslausum fjöldamorðum. Mér líkaði það alls ekki, en ég hélt aldrei að verri hluti yrði nokkurn tíma gerður í framtíðinni. Eins og það kom í ljós árið 2004 hafði ég rangt fyrir mér. Alien vs. Predator var slæmt brot og hefði átt að vera leikstýrt af hæfileikaríkari leikstjóra eða hefði aldrei átt að vera gert. En þegar ég sá Alien vs Predator Requiem var ég algjörlega hneykslaður og einnig niðurbrotinn. Þegar ég settist niður og ákvað að horfa á hana með fullum efa, jafnvel en ég hafði aldrei talið að hægt væri að gera svona slæma mynd. Án handrits, án leikstjóra og án leikara skil ég ekki hvernig er hægt að gera kvikmynd. Vegna þess að þessi mynd saknar þessara þriggja hugtaka. Það sem þú færð er fín fjöldamorðssýning án sögu en með fullt af pirrandi og leiðinlegum samræðum. Sóun á peningum og tímasóun. Þessi mynd er frekar frek en heiður við aðdáendur beggja aðila (Alien/Predator). Skömm!