'Odor-able Kitty' eftir Chuck Jones er teiknimyndin sem kynnti Pepe Le Pew fyrir heiminum nokkurs konar. Það eru nokkur lykilmunur á Pepe sem við þekkjum og elskum (eða hatum, ef um sumt fólk er að ræða) og persónunnar í þessari teiknimynd. Fyrir það fyrsta er dulbúi kötturinn sem Pepe eltir á ástríðufullan hátt í „Odor-able Kitty“ greinilega karlkyns. Einnig er Pepe afhjúpaður sem svikari sem heitir réttu nafni Henry á hápunkti teiknimyndarinnar, franski hreimurinn hans hverfur þegar eiginkona hans og fjölskylda koma upp. Pepe er ekki einu sinni aðalpersónan hér, einbeitingin er ívilnandi fyrir uppsettan köttinn sem dular sig sem skunk til að fæla óvini sína frá. Að mestu leyti fylgir söguþráðurinn að mestu venjulegu sniði Pepe Le Pew teiknimynda, en árásargjarn tilhugalíf Pepe skortir venjulega gáfur og beint í myndavélarföng sem gera hann að svo frábærum karakter. Hann er heldur ekki nærri því eins myndarlegur og hann myndi verða og frekar óþægilega fjörlegur. Reyndar er 'Odor-able Kitty' frekar ljót og klaufaleg teiknimynd í alla staði. Helsta uppspretta áfrýjunar hennar kemur frá hugmyndinni sem var frumleg á þessu stigi áður en hún varð sniðmát fyrir hverja Pepe Le Pew teiknimynd sem fylgdi. Þessi síðari þróun hefur rænt „Odor-able Kitty“ hvaða áhrifum sem er og fyrir nútíma áhorfendur lítur hún bara út eins og frekar daufleg Pepe Le Pew stuttmynd með undarlegum endi. Sem barn hataði ég Pepe Le Pew. Sem fullorðinn maður, sem er fær um að meta flóknari, munnlegan og áhættusamari húmor hans, elska ég persónuna og flestar teiknimyndirnar hans. „Odor-able Kitty“ lætur mér líða eins og barn aftur!