Þetta gladdi áhorfendur á fjölda kvikmyndahátíða og það er ekki erfitt að sjá hvers vegna. Leikstjórinn Yang Zhang, með hjálp af mjög fallegu verki eftir aðalleikarana þrjá, Xu Zhu sem faðirinn, meistari Liu; Quanxin Pu sem eldri sonurinn, Da Ming; og sérstaklega Wu Jiang sem óbænandi og elskulegi yngri sonurinn, Er Ming, spinnur sögu sem mun ylja kaldasta hjartanu. Myndin byrjar á því að maður fer í sturtu í sjálfvirkum bás í miðri Peking. Hann setur pening í rauf, opnar hurðina, fer úr fötunum og setur sum þeirra á færiband til að þrífa, stígur inn í sturtu og lætur þrífa sig með burstum og skvettum af vatni og sápu eins og hann sé bíll kl. bílaþvotturinn. Þetta er framtíðin táknrænt séð og gamla baðhúsið sem við munum sjá í næstu senu er fortíðin. Agrarian Kína er að víkja fyrir iðnaðar Kína. Mengun? Menningarbylting hang-over? Iðnvæðingarblús? Glætan. Það sem við höfum hér er hátíð fólks og góðvild þeirra og ást til hvers annars, hátíð góðs í hjörtum mannanna. Samt velti ég því fyrir mér hvernig kínversk stjórnvöld líta á þessa mynd. Annars vegar sýnir það greinilega skemmtilega sýn á Kína og íbúa þess. Það er stranglega ópólitískt án þess að gagnrýni á núverandi stjórn sé tjáð eða gefið í skyn. Samt er minnsti skilningur á því að gömlu góðu leiðirnar verði skipt út fyrir eitthvað sem er kannski ekki eins gott. Ég held að Yang Zhang hafi haft viskuna til að láta þetta bara vera eins og það kann að vera. Segðu sögu af gömlum mönnum í baðstofunni þar sem þeir fá nudd og nudd, þar sem þeir segja stórar sögur og rifja upp gömlu góðu dagana, þar sem þeir geta slakað á og teflt kínverska skák og sviðsett krikketbardaga, þar sem meistarinn er sprey og gamli vitur strákurinn og aðstoðarmaður hans er sonur hans, sem kann að vera þroskaheftur eða einhverfur, en vinnur starf sitt af gleði og smitandi anda skemmtilegs og góðs vilja. vel snyrt og þögul. Hann er óþægilegur með það sem hann lítur á sem óvandaða hegðun föður síns og bróður. Hann er fulltrúi Kína nútímans með bindi sínu og skjalatösku, farsíma og menntun. Hann hefur aðeins snúið aftur vegna þess að hann hélt að faðir hans væri að deyja. Þegar hann sér að þetta er ekki satt, pakkar hann saman töskunum sínum og ætlar að snúa aftur til eiginkonu sinnar og starfsferils. En svo kemur kreppa og það er í þessari kreppu sem Da Ming sér gildi hins náttúrulega, mannmiðaða lífs sem faðir hans og bróðir hans hafa lifað. Og þannig gerir Yang Zhang það gamla og nýja og gerir það í svo heillandi háttur að ég mun ekki mótmæla, sérstaklega þar sem stíll hans er svo snyrtilegur og svo vandlega framsettur. Eitt af því skemmtilega sem hann gerir sem ég sakna í flestum kvikmyndum er hvernig hann tengir undirsögurnar í stærri sögunni þannig að þær séu leystar áður en myndinni lýkur. Baðstofan sem syngur „O sole mio“ í baðstofunni þegar vatnið streymir yfir hann, Er Ming til mikillar ánægju, kemst að því að hann getur ekki sungið opinberlega vegna sviðsskrekkjar. Undir lok myndarinnar missir hann sviðsskrekkinn og syngur þökk sé innblásinni hjálp frá Er Ming. Og venjulegur baðstofa sem er að missa konuna sína vegna þess að...jæja, hann segir meistara Liu sögu áður en hann játar raunverulegu ástæðuna. En Liu skilur það og aftur áður en myndinni lýkur, eru eiginmaður og eiginkona sátt. Svona „happy ending“ kvikmyndagerð er óvenjuleg í listrænum og alþjóðlegum kvikmyndum í dag, eða í nánast hvaða kvikmynd sem er beint að fullorðnum. Sumir hamingjusamir endir eru svo tilgerðarlegir að þeir skamma ekki aðeins höfunda þeirra heldur áhorfendur. Og sumir eru svo hróplega niðurlægjandi að áhorfendur eru móðgaðir. Hér eru áhorfendur hins vegar ánægðir. Sjáðu þetta sérstaklega fyrir grínleikann eftir Wu Jiang, þar sem heitt gosið sigrar hvers kyns fötlun sem persóna hans kann að hafa.