Mér er alveg sama hvað einhver segir, þessi mynd var vitleysa. Það eina sem það átti við var myndavélavinna sem var mjög vel unnin. Varðandi samræðurnar sem ég hef heyrt svo marga tala um...það var líka ömurlegt. Já, þetta var heiðarlegt og satt, en svo hvað, ég heyri hvern sem er tala svona á götunni eða í skyndibitastað. Það sem gerði samræðurnar góðar í kvikmyndum eins og Pulp Fiction og Gosford Park var sú staðreynd að þetta eru SKRIFTAR samræður sem tekur tíma að hugsa til enda. Annað var að leikstjórinn hefði ekki átt að setja sig inn í myndina. Ég tel að karlpersónan hefði getað verið miklu sterkari, en í staðinn virtist hún veik. Í raun virtist myndin snúast um karlpersónuna og svo hverfur hann alveg á síðustu tuttugu mínútunum. Stúlkan í myndinni fannst mér algjörlega fráhrindandi, ekki í útliti, heldur á þurfandi þurfandi hátt. Að segja að hún sé ástfangin af gaur og í raun að verða öfundsjúk út í hann daginn eftir, þvílík vitleysa. Lokaatriði: Hljóðið var hræðilegt og ég vona að það hafi aðeins verið eitthvað sem hrjáði leikhúsið mitt í stað þess að vera í raun og veru á lokaklippum myndarinnar. Það heyrðist stöðugt suð í nokkrum atriðum og það var í raun að taka frá talinu sem var í gangi. Það eina góða aftur var starf Blood sem DP, en leikkonan sem lék fyrrverandi kærustu aðalgaursins stóð sig líka mjög vel. Þessir tveir hlutir gátu ekki bjargað hræðilegri kvikmynd sem ég neita að kalla kvikmynd. 2/10