Ég man að ég horfði á "Gung Ho" sem barn með mömmu og velti því fyrir mér hvers vegna hún myndi alltaf gráta síðustu mínúturnar. Mér fannst öll myndin auðvitað fyndin, sérstaklega framkoma persónanna. Það var ekki fyrr en ég var miklu eldri og horfði á hana aftur að ég áttaði mig á því hversu miklu dýpri þessi þáttur er í raun og veru. Michael Keaton og Gedde Watanabe skína í hlutverkum sínum sem tregðu sáttasemjararnir. Keaton hættir að koma mér á óvart með raunveruleikastíl sínum í línusendingum og Watanabe bætir húmor og patos við blönduna. Mér fannst líka að Patti Yasutake (Umeki) væri einfaldlega stórkostleg í hlutverki sínu sem grínisti. Ég held að þessi mynd sé ein af vanmetnustu myndum níunda áratugarins. Við getum öll lært lexíu af sameiningu bandarískra og japanskra verkamanna í þessari mynd ... stundum *geturðu* átt "það besta úr báðum heimum." Og nú skil ég hvers vegna mömmu leið eins og hún gerði á þessum lokastundum. Ég vil frekar hafa einn af þessum bílum líka.