Ég hef séð þessa mynd oft og í hvert skipti sem ég horfi á hana get ég ekki annað en skemmt mér af henni. Gunga Din er ein af þessum klassísku myndum sem gerðar voru á gullárunum í Hollywood þegar leikararnir þurftu sjálfir að draga áhorfendur inn í kvikmynd án þess að treysta á frábærar tæknibrellur og manngerð „skrímsli“ til að bera senu. Karisminn og félagsskapurinn á skjánum sem Cary Grant, Victor McLaglen og Douglas Fairbanks Jr. sýna er frábær og mjög skemmtilegur áhorfs. Tunga- og kinnviðhorfið sem leikararnir þrír leika hlutverk sín í virkar fallega og gallalaust. Sumum kann að þykja það "kornótt" en ég tel það "klassíska" kvikmyndagerð og leikaraskap eins og hún gerist best. Maður verður að muna þegar horft er á þessa mynd að Evrópa átti í stríði við Þýskaland og áhorfendur fóru í bíó til að flýja frá hryllingi stríðsins og til að skemmta sér og fara á stað þar sem fólk var stærri en lífið og gerði hetjudáðir og hið góða myndi alltaf sigra hið illa. Gunga Din nær þessu fullkomlega með því að leyfa áhorfendum að hlæja að og með leikurunum á meðan á hrikalegum flóttaferðum þeirra stendur. Í stuttu máli, þetta er klassísk mynd sem tekur sjálfa sig ekki of alvarlega og vill ekki að áhorfendur geri það heldur.