Þegar ég horfði á þetta snemma DeMille verk, var það enn og aftur styrkt fyrir mér að snemma DeMille er miklu betri en seint DeMille. Athygli hans á notkun ljóss í senum er ótrúleg. Hraði hans er mjög gott, sem gerir það kleift að segja margt á klukkutíma eða svo. Það er synd að hann var ekki eins innsæi um stíl síðari hljóðmynda sinna og hann virtist vera í þöglu myndunum sínum. Þetta var fyrsta myndin þar sem ég sá Cleo Ridgely. Hún var merkileg, frekar hófstillt og miðlaði samt breitt svið tilfinninga. Endirinn er dásamlegur.