Titillinn er rangnefni: myndin sýnir varla eitt ár af hinum svokallaða „guðlega markviss“. Það var erfitt fyrir hann vegna þess að honum var ógnað af suðlægðinni: kyrrlát gleði ógnarstjórnarinnar. Sagnfræðilega séð, bakgrunnurinn er frekar skrýtinn: "the fête De l'et re supreme", misheppnuð tilraun Robespierre til að búa til veraldleg trú, fall hans, himnasending tækifæri til að sýna óheiðarlega vél læknis Guillotin að verki (fullur hraði). Eins langt og Sade er. áhyggjufullur, þetta er beinlínis miðlungs mál: hann bíður í fyrrum nunnukirkju með öðrum aðalsmönnum, gullnu búri ef þú berð það saman við, segjum, örlög Marie-Antoinette eða vísindamannsins Lavoisier, og hann skiptir á tilgangslausum samræðum við unga mey um dauða, ást og önnur fróðleiksatriði. Það er hin skyldubundna „áræði“ sena en þú verður að vera þolinmóður því það er langur tími þangað til hún kemur á skjáinn. Og hvort sem er, miðað við staðla nútímans, getum við kallað það hættulegt? "De Sade" eftir Cy Enfield, sem nýtur einna lægstu einkunna á IMDb, er að minnsta kosti skemmtilegt, og Keir Dullea var trúverðugri markís en hinn öldrandi Auteuil. Og John Huston var á henni.