Ég man eftir því að hafa horft á "Lost Missile" (eiginlega kastað í köst þar til bróðir minn og nokkrir frændur, sem ég var á heimili þeirra sem ég var næturgestur, samþykktu að horfa á það með mér - ég var af og til Eric Cartman sjöunda áratugarins - afsakið, krakkar) og að skammast sín nokkuð þegar viðvarandi bylgja milljóna gráðu hita kom fram sem samsæri - jafnvel sem annar bekkingar vissi ég að bara flugskeyti gæti ekki borið orkuna í kring fyrir svo miklum hita eða eyðileggingu yfir meira en lengd og takmarkaður radíus kjarnorkusprengingar. Það var sjálfsrefsandi glæpur að ég valdi þessum kalkún á ástríka ættingja. Framleiðslugildi myndarinnar voru mjög góð. Leikarinn er ekki slæmur (fyrir utan Shatnerisma leikarans sem lék aðstoðarmann landstjórans sem einhver annar hér nefndi). En hugmyndin um flugskeyti sem auðvelt er að baka yfirborð jarðar með hita útblásturs hennar... nei. Hvernig misstu fólkið í "Mystery Science Theatre 3000" af "The Lost Missile"? Þetta er frábær klassík af óviljandi gamanleik - horfðu á hana ef þig langar í eitthvað að drekka bjór um helgina.