Ekki misskilja mig, ég gerði ráð fyrir að þessi mynd væri heimskuleg, ég gerði það satt að segja, ég gaf henni ótrúlega lágan staðal til að uppfylla. Eina ástæðan fyrir því að ég sá það meira að segja var sú að það voru fullt af stelpum að fara (önnur saga fyrir annan tíma). Þegar ég byrjaði að horfa tók ég eftir einhverju, þessi mynd var hræðileg. Núna eru til tvær tegundir af hræðilegu, það er Freddy vs Jason hræðilegt, þar sem þú og vinir þínir hallast aftur og hlæja og grínast að því hversu hræðilegt það sé, og svo er til mynd eins og þessi. Kötturinn í hattinum tókst ekki að skapa mér augnabliks áhuga. Þegar ég horfði á fyrsta hluta hennar leiddist mér ekki bara tilgangslaust, heldur fannst mér eins og ég hefði á einhvern hátt verið brotinn af hræðilegu myndinni. Mike Myers er yfirleitt frábær, ég elska meirihlutann af verkum hans, en eitthvað í þessari mynd klikkaði ekki. Eitt af því sem leikstjórinn/framleiðendurnir/rithöfundarnir/whatevers breyttu var að þeir neituðu að nota einhvern af litum upprunalegu bókarinnar (rautt, svart, hvítt) á neina persónu nema köttinn. Fyrir tilviljun eða ekki, neituðu þeir líka að fanga eitthvað af upprunalegu (og ég hata að nota þetta orð, en það passar) geðveiki upprunalega. Bókin var eins og ís-sunnudagur, litrík og ljúffeng og myndin var álíka bragðdauf og erfitt að kyngja eins og sag. Forðastu þetta eins og holdsveik vændiskona.