Gypo Nolan (Victor McLaglen) er fátækur eins og allir á jörðinni. Gypo og aðrir Írar ​​búa á Írlandi 1920 og eru hluti af neðanjarðaruppreisn gegn kúgandi Bretum. Einn tiltekinn uppreisnarmaður, eftirlýstur fyrir morð af Englendingum, kemur aftur í bæinn á laun. Hann heldur að hann geti treyst vini sínum Gypo, en 20 punda verðlaunin reynast of freistandi. Gypo lætur drepa vin sinn og sekkur í gryfju örvæntingar og fyllerí. Á meðan eru hinir írskir uppreisnarmenn að leita að uppljóstrara. Strax er Gypo, með peninga brennandi gat í vasanum, þeirra helsta grunaður, en þeir, sem eru vinir hans, vilja ekki trúa því. Saga The Informer er einföld í söguþræði sínum, en flókin í siðferðilegum og tilfinningalegum álitaefnum. Hún er auðveldlega ein af tilfinningaríkustu myndum John Ford. Það sem Gypo gerði var rangt, en við getum vissulega skilið hvatir hans. Við skiljum líka sorglega persónu hans og það er mikil samúð sem vaknar með honum. Handritið er líka mjög spennuþrungið. Það er svona spenna þar sem við erum nokkuð viss um að við vitum hvernig allt endar, svo við verðum að gnísta tönnum og sætta okkur við það. Leikurinn er merkilegur. Victor McLaglen, sem lék í mörgum myndum Ford, skilaði sennilega sinn besta leik hér (og hlaut Óskarsverðlaun fyrir það). Hver annar flytjandi í myndinni á hrós skilið. Auk magnaðs handrits og leiks er The Informer ein af expressjónískustu myndum John Ford. Ég elska dekkri hlið Ford. Í skapi sínu, sem og þemu minnir The Informer mig á tvær af mínum uppáhalds Ford myndum, The Long Voyage Home (1940) og The Fugitive (1948); hún er líka svolítið lík The Grapes of Wrath (1940) að þessu leyti. 10/10.