Myndin byrjar með fyrirheitum því það er meira samspil á milli Spanky og Buckwheat, en eftir því sem líður á myndina hafa strákarnir tveir færri atriði saman. Þetta hægir verulega á hraðanum. Billie "Buckwheat" Thomas skilar mjög sterkri frammistöðu í fyrstu senum sínum. Þegar hann er skilinn eftir á árbátnum er óttinn og yfirgefinn hans áþreifanlegur og tár hans eru sannarlega hjartnæm. Þegar hann fer mann til manns og biður um hjálp og er ítrekað hafnað fer áhorfandinn virkilega að velta því fyrir sér hvort þetta sé gamanmynd eða ekki. Að horfa á barnaafmæli í gegnum grindverk er önnur áhrifamikil stund. Eins og annar gagnrýnandi nefndi hafði ég líka áhyggjur af því að stóri hundurinn kafnaði í kjúklingabeinum! Þegar Spanky og Buckwheat eru á heimili Marshall Valiant, hefur Spanky tilhneigingu til að hafa aðallega samskipti við fullorðna og efnafræði barnanna er í raun glatað. Old South/Huck Finn-gerðin gerir í raun ekki mikið fyrir söguþráðinn nema leyfa börnunum að vera mikið úti. Ralph Morgan er mest aðlaðandi fullorðinn, en svo hafa hin hlutverkin í raun ekki mikið efni. Louise Beavers stjórnar nokkrum fyndnum augnablikum með Yankee hermanni undir lokin. Illmennin eru í raun ekki nógu illmenni og elskendurnir ekki nógu ákafir. Samt held ég að það sé þess virði að skoða það ef þú ert áhugamaður um gengi okkar, þó ekki sé af annarri ástæðu en undarleg forvitni alls verksins. Ég gef henni sjö stjörnur vegna þess að þótt hún sé ekki frábær kvikmynd, hélt hún mér við efnið allan tímann og forvitnaðist um hvað myndi gerast næst.