Ég lenti í þessu á stuttu hlaupi í Philadelphia leikhúsi. Þrátt fyrir staðbundinn uppruna hennar (og tengsl við harmleik í heimabæ, þ.e. barsmíðsdauða Eddie Polec árið 1994), verð ég virkilega að leggja mig fram um þessa mynd. Leikstjórinn, af ástæðum sem hann þekkti best, ákvað að taka upp alla myndina í skæruliðastíl, með stanslausum handfestum myndavélum og skjótum skotum. Slík tækni gæti virkað fyrir setur ögrandi ofbeldis, en er algjörlega óviðeigandi fyrir restina af efninu, sem er meirihluti myndarinnar. Rölta niður gangstéttina, bróður-til-bróður umræður í sófa, helvíti, jafnvel koss á fyrsta stefnumóti eru allt skotið í matargerðarstíl, sem truflar athygli þessa áhorfanda frá því að geta nokkurn tíma farið inn í dramað. Martin gerir líka lítið úr frásögn sinni með því að pakka inn allt of mörgum efnisatriðum: fyrir utan fæðingu mafíuofbeldis, fáum við lystarstol, áfengissýki, skilnað, kynþáttafordóma, misnotkun foreldra...missti ég af einhverju? Eflaust hefði betri leikarahópur (og markvissari leikstjórn) hnýtt þessa þræði saman, eins og Martin ætlaði sér örugglega, til að sýna fram á hvernig einn siðferðisgalli leiðir inn í og ​​viðheldur fjölda annarra...en góður ásetning er ekki endilega mikill kvikmyndagerð. Bara stórt rugl. Martin, ég veit að þú ert frá bænum mínum, og ég er á öndverðum meiði maður, ég er í alvörunni...gerðu bara betur næst, eins og þú gerðir í Two Plus One.