Ég verð að vera sammála öllum fyrri athugasemdum - þetta er einfaldlega best af öllum froðukenndum gamanmyndum, þar sem Bardot er jafn kynþokkafullur og Marilyn Monroe hefur verið, og örugglega með fallegra andliti (kannski er minni dulúð, en sjáðu hvernig Marilyn borgaði fyrir það .) Ég held að ég hafi aldrei séð jafn safaríka konu á skjánum, svo fullkomin að jafnvel samkynhneigður maður eins og ég varð spenntur yfir því - og ekki bara af hreinum fagurfræðilegum ástæðum (ef fávitarnir evangelískir vilja virkilega til að gera „convert-a-queer“ númerið sitt, þurfa þeir virkilega að hækka staðla sína, þar sem engar kirkjumýs þurfa að eiga við hér...) Brjóstin hennar, afgangurinn af myndinni, yndislega röddin hennar, fyndna hátturinn hún hristist þegar hún gengur yfir herbergi...aðeins til að koma fyrir framan karlmann, brjóst bókstaflega beint eins og í stórkostlegum árekstrum...Ég held að Boyer sé einn mesti fremsti maður í kvikmyndasögunni. Enginn lék á móti fleiri frábærum kvenstjörnum en hann: Garbo, Dietrich, K. Hepburn, Colbert og hér Bardot, ásamt mörgum öðrum. Og hann var líka í 'Fanny' með Leslie Caron, og átti litla hluti í 'How to Steal a Million' með A. Hepburn, auk þess að vera í Deneuve myndinni 'The April Fools' (þó ekki á móti henni.) það eina sem ég gæti verið ósammála í athugasemdum er að jafnvel hávær, andstyggileg tónlist yfir upphafsútgáfunum er viðeigandi - ég meina, Bardot er ekki ætlað að vera lúmskur ofan á allt annað, og nauðsynlegur hávaði hennar (ég meina ekki) rödd hennar) er hluti af ómótstæðilegum og, jafnvel mætti ​​segja, fyrirmyndar sjarma hennar. Vidal er rækilega myndarlegur, jafnvel þó að Brigitte töffari segi í upphafi „Ég veit ekki af hverju ég er ástfangin af þér, þú ert ekki einu sinni myndarlegur.' Kæri, kæri Bardot! Sannarlega eitt af undrum 20. aldarinnar, svo ekki sé minnst á gleðina yfir því að hún er enn með okkur, þegar svo margir af hinum sannkölluðu karaktera láta lífið svo hratt, í allri sinni sérvitulegu dýrð.