Ég tók þessa mynd í rauninni vegna þess að ég hafði séð snilldar endurgerð Kitano Takashi af Zatoichi og var í skapi fyrir aðra uppfærða samúræjasögu sem einnig lék Asano Tadanobu í aðalhlutverki. Þessar tvær kvikmyndir eru í sundur. Zatoichi bætti húmor og dýpt í persónur sínar og braut hefðbundnar samúræjamyndaklisjur í sessi. Gojoe fer af djúpum endanum í hina áttina. Í fyrsta lagi hata ég kvikmyndir sem hafa aðrar persónur upplýsa áhorfendur um hvernig aðalpersónan er í stað þess að láta persónuna þróast á meðan á myndinni stendur. „Þú getur ekki ákveðið hvort þú ert munkur eða stríðsmaður,“ segir næstum hver persóna í návist Benkei, en samt sem áður kemur þessi innri óróa varla til skila í persónunni sjálfri. Í stað persónaþróunar fáum við uppblásnar, leiðinlegar og dásamlegar bardagaatriði. Persóna Asano er óþróuð og jafnvel hann lítur út eins og honum leiðist og veit ekki hvað hann er að gera þar. Ég veit að hann lítur venjulega út fyrir að vera fjarlægur og flottur og það er hluti af aðdráttarafl Asano, en þessi mynd þjónar honum ekki. Margar hreyfingar myndavélarinnar eru ógeðslegar. Það er atriði sem heldur áfram að eilífu þar sem myndavélin snýst í kringum aðalpersónurnar þar til okkur konunni minni fannst við æla. Endirinn er fáránlegur og frekar and-loftslagslegur. Það er verst að virkilega góðar samúræjamyndir eru ekki gerðar í Japan nú á dögum með svona fjárhagsáætlun. Litirnir, landslagið og búningarnir voru frábærir, en restin er bara ógeðsleg tímasóun. Ég myndi frekar vilja sjá eina af kabuki útgáfunum af þessari goðsögn.