Eitt af því fyrsta sem ég tók eftir sem gerði þessari menningu kleift að skera sig úr meðal hinna var í vökunni hjá Sole. Loftmynd er notuð til að sýna Sole blómstra með kossum af hafsjó af konum. Ég trúði því að þetta væri skýring á nálægðinni sem konur hefðu hver við aðra í þessari menningu - þær sem héldust saman í gegnum kynslóðirnar, aðskilnað og misskilning og geta samt tengst og treyst hver á aðra. Einnig virtist myndin upphefja konur sem nánast gallalausa einstaklinga. Það sem ég á við með gallalausum er að þeir urðu ekki fyrir afleiðingum gjörða sinna og voru meðhöndlaðir eins og þeir hefðu enga ófullkomleika. Dæmi um þetta er stuttu eftir að Paula drap föður sinn fyrir slysni. Móðir hennar kemur henni strax til bjargar og tekur fulla ábyrgð á verknaðinum á meðan Paula virðist þjást nánast enga iðrun fyrir það sem hún hefur gert. Aftur, annað dæmi um þetta er þegar hver dóttir (eða barnabarn) hefur fengið tækifæri til að sameinast meintri „dauðu“ móður sinni (ömmu). Með því að þekkja streituna sem þetta hefur líklegast valdið í fjölskyldu sinni, faðmar hver og einn móðurina enn umhyggju fyrir því sem hún hefur gert, það er að drepa eiginmann sinn og elskhuga hans. Í þessu ljósi er konum lýst sem þeim sem elska hvor aðra ekki bara óháð persónugerðum, heldur líka þær sem virðast ekki hafa það minnsta áhyggjur af aðgerðunum sem vinir þeirra/fjölskyldumeðlimir framkvæma. Önnur hugmynd sem ég hélt að væri forvitnilegt af þessari menningu var í sambandi við hugmynd þeirra um hið yfirnáttúrulega. Með dauða móður Raimunda og Sole og óútskýranlegri endurkomu hennar byggir leikstjórinn upp tilfinningar áhorfenda til að trúa því að þessi mynd eigi eftir að innihalda hið yfirnáttúrulega. Fólkið sem lýst er í þessari menningu virðist mjög yfirnáttúrulegt, það er að segja mjög fús til að trúa því að lífið sé til handan grafarinnar. Frænka þeirra, vinkona Augustina til margra ára, vændiskonan og annað fólk sem býr í borginni La Mancha trúa öll orðrómnum um að hinir látnu hafi snúið aftur til fjölskyldumeðlima til að ljúka „ókláruðu máli“. Ég trúði því að þetta væri blandað spegilmynd af trúartrú menningarinnar (aðallega kaþólsk) sem og þörf þeirra til að bæta fyrir þá sem ekki áttu möguleika á að fá fyrirgefningu á dánardögum. Trúin sem þeir höfðu á því að hinir látnu væru "lifandi" var einnig til að gefa von til þeirra snauða aðstæðna sem þeir urðu fyrir í jarðlífinu. Þegar áhorfandinn verður fyrir þeirri staðreynd að þessi mynd er alls ekki yfirnáttúruleg er áhugavert að fylgjast með því hlutverki sem móðirin heldur áfram að gegna. Það er komið fram við hana eins og hún sé enn draugur (þ.e. felur sig í litlum sprungum (undir rúminu eða inni í skottinu í bílnum)). Ég tel að leikstjórinn hafi lýst móðurinni á þennan hátt til að efla þá yfirnáttúrulegu trú sem þegar var til staðar sem borgin hafði tileinkað sér. Persóna móðurinnar virtist vera myndlíking fyrir langvarandi trú borgarinnar á líf eftir dauðann.