Begotten eftir E. Elias Merhige er einstök, súrrealísk lýsing á meðferð mannkyns á trúarbrögðum. Það eru nokkrar mismunandi leiðir til að túlka hlutina, en söguþráðurinn sjálfur er einfaldur: Guð losar sig og úr líki hans sprettur móðir jörð. Móðir Jörð fellur síðan lík guðsins eftir mortemingu og gegndreysir sig síðan af því sem eftir er af fræi hans. Í kjölfarið fæðir hún messías-mynd sem titrar, væntanlega í frumbernsku, en hugsanlega af skelfingu yfir því að vera lífguð upp á jörðu. Þetta gerist allt á fyrstu 15-30 mínútunum og eftir það samanstendur restin af myndinni af fígúrum sem eru klæddar í klæðnaði sem draga messíasann (sem er stöðugt að titra, eða grípa) yfir eyðimerkurlandslag. Klæddu fígúrurnar staldra aðeins við til að gera messías hrottalega og halda síðan áfram að draga hann í kring. Það eru nokkrar leiðir til að túlka þetta, allt eftir bjartsýni þinni og heimssýn þinni. Það er auðvelt að túlka hana sem blákalda níhílíska trúleysingjalíkingu um algjöran skort á augljósu valdi sem hægt er að líta á kristna „guð“ sem hafa í nútímasamfélagi sem kallar aðeins fram nöfn þeirra til að framfylgja eigin eigingjarnum markmiðum. Eða þú getur túlkað hana sem póstmódernískan kristna allegóríu, þar sem þú lítur á myndina sem um hvernig mannkynið hefur snúið boðskap Krists svo mikið um að upprunalegur hreinleiki og sakleysi hans getur ekki lengur haft þýðingu í heimi þar sem þessi boðskapur og ímynd. eru óviðeigandi notaðar til að styðja allt frá mannlegu ofbeldi, til stríðs, til alræðis. Myndefni þessarar myndar er stórkostlegt og þú munt ekki sjá annað eins, punktur. Ef þú getur, horfðu á upprunalegu VHS útgáfuna, ég mæli með henni. Ég er ekki viss um hvort myndefninu sé breytt á DVD disknum, en ég hef séð klippur af þessu streymi á you tube og áhrifin eru verulega minnkað. Í VHS útgáfunni náði Merhige TOTAL BINARY CONTRAST. Sem þýðir að það eru í rauninni engir millitónar fyrir utan smá korn í sumum skotunum. Að öðru leyti býður þessi mynd upp á hið sjaldgæfa tækifæri til að sjá HREINT hvítt og HREINT svart og útkoman er töfrandi, ofskynjun og ansi óróleg. Þessi mynd lætur Film Noir líta jákvætt útþveginn og miðlungs. Myndirnar hverfa inn í hvort annað á súrrealískan hátt sem minnir á Un Chien Andalou án þess að níða það alveg, fyrir áhrif sem hafa verið kölluð kvikmyndalegt Rorschach-próf. Að því sögðu getur myndin vissulega reynt á þolinmæði og skuldbindingu áhorfandans. Það er engin samræða til að byrja með. Eina hljóðið í myndinni er nokkuð stöðug lykkja af krikket sem kveinar, piprað af og til með gurglandi og dauðarölti hinna deyjandi guða, og amelódískri hljóðgervlaáferð. Persónulega finnst mér myndin njóta sín best að hlusta á tilraunakennda iðnaðartónlist eins og hljóðfæraleik NIN endurhljóðblöndurnar frá Downward Spiral tímum, abstrakt hávaða/tilraunatónlist eins og F*ck Buttons og Odd Nosdam. Það virkar líka nokkuð vel með apocalyptic black metal. Í rauninni hvaða tónlist sem er með öfgakennda áferð og/eða dáleiðandi takta. Þetta er einn af ótrúlegustu og fjölhæfustu þáttum þessarar myndar, hún er PRIME fyrir póstmóderníska endursamhengi, eins og að varpa henni fram í flutningi á framúrstefnutónlist, eða semja framúrstefnutónlist til að fylgja henni. Þegar messíasfígúran er fædd , það er í raun ekki mikil breyting fyrir restina af myndinni, sem þýðir að þú situr í rauninni í að minnsta kosti 45 mínútur eða meira af því að messíasarfígúran er eiturlyf í eyðimörkinni og barinn. Það lítur dökk fallegt út, en það er í raun ekkert nýtt að þróast. Það hjálpar til við að festa í sessi fyrirætlanir kvikmyndagerðarmannanna um að koma því á framfæri að nú í þúsundir ára hafi fólk notað nafn Krists og ímynd sér til persónulegra hagsbóta, en það getur verið þreytandi fyrir frjálsan áhorfanda eða einhvern með stutta athygli. Í grundvallaratriðum, ef þú ert að leita að nútíma hryllingsmynd með spennu, leitaðu annars staðar. Ef þú ert að leita að einstakri kvikmyndaupplifun og þú ert ekki sérstaklega hrifinn af almennum kvikmyndum í Hollywood, gæti þetta verið þinn titrandi messías.