Mig langaði mjög að vera hrifinn af þessari mynd, því hún er hressandi frábrugðin hjörð hversdagslegra hryllingsmyndaklóna og ég met það að kvikmyndagerðarmennirnir eru að reyna að fá eitthvað frumlegt. Því miður hélt söguþráðurinn bara ekki saman og engin persónanna var nógu viðkunnanleg til að mér væri alveg sama um þær eða örlög þeirra. Sjónrænt var The Toybox frekar áhugavert. Leikstjórinn tók mikið af nokkuð áhættusömum hreyfingum, eins og að bæta við smáhlutum af (flash-útlit) hreyfimyndum á köflum og virkilega hressa upp á nokkrar tæknibrellur (eins og ljósið frá ákveðnum verndargripi). Stundum virkaði þetta og stundum ekki, en hann á hrós skilið fyrir tilraunina og kvikmyndatakan var almennt í háum gæðaflokki. Því miður, þegar þessi sama aðferð að kasta fullt af hlutum í vegginn til að sjá hvaða stafur var settur á söguþráðinn. , árangurinn var ekki mjög góður. Kvikmyndin finnur í raun aldrei tón sem henni líkar, hún færist á geðklofa frá svörtum gamanmynd yfir í fjölskyldusápuóperu yfir í galdraleik frá níunda áratugnum til fortíðarþrá í æsku til slægingar í erfiðri fjölskyldu. Ef litið er á eitt og sér, þá virka bitar og hlutir af hverjum þessara þátta nokkuð vel, en ekkert fellur alltaf saman í fullnægjandi heild. Fyrir utan það eru stórir hlutar söguþráðarins aldrei útskýrðir í raun. Ég er ekki sá sem finnst gaman að fá mér allt í skeið, og ég hef gaman af kvikmyndum sem láta áhorfendur sjálfir um að ákveða hlutina, en hlutarnir sem eru skildir eftir í Toybox virðast bara eins og þeir hafi annað hvort orðið uppiskroppa með peninga áður. þeir gátu útskýrt þá eða þeir hugsuðu ekki almennilega um hlutina til að byrja með. Ég hlakka til næsta verkefnis leikstjórans, þar sem ég held að það leynist margir hæfileikar undir yfirborðinu hér, en ég get ekki mælt með The Toybox á eigin verðleikum.