Susan Sarandon er, vegna skorts á betra orði, ótrúleg. Að mínu mati (og já ég skil að það eru ekki allir sammála mér hér) er hún ein besta leikkona EVER og ætti að eiga að minnsta kosti 2 Óskara til sóma. Ég meina, þetta var ÓTRÚLEG frammistaða í Lorenzo's Oil (en svo finnst mér öll frammistaða hennar vera mögnuð) og þeir gáfu Emmu Thompson hana... um hvað var þetta??? Og þegar hún fékk þennan Óskar hafði hún verið í greininni í um 25 ár. Ég gæti ekki hugsað mér neinn sem ætti það meira skilið, sérstaklega fyrir jafn frábæra frammistöðu og túlkun hennar á systur Helen Prejean. En aftur á móti, hún er umfram allt gervi Hollywood og þarf engan Óskar - fólk veit að hún er góð samt. Þessi mynd ber mjög djúp og umhugsunarverð skilaboð, svo það er óþarfi að taka það fram að það er ekki hægt að taka hana létt. Tim Robbins getur auðvitað ekki sloppið við heiðurinn hér. Maður myndi halda að vegna tilfinninga hans gegn dauðarefsingum væru lýsingarnar í þessari mynd ekki nákvæmar. Hins vegar fá báðar hliðar umræðunnar um dauðarefsingar jafnt vægi. Á annarri hliðinni sérðu áhugaverðu hliðina á Matteusi, mannlegu hliðinni sem gerir það að verkum að vitni að dauða hans er frekar hjartnæmt. Á sama tíma sérðu hvernig hann bjargaði fórnarlömbum sínum og stöðugar kvalir hinna skiljanlega sorgmæddu foreldra. Eitt orð fyrir Tim - BRAVO.Snilldarmynd og, eins og ég sagði, verðskuldaður og langþráður Óskar fyrir Susan.