William Castle er alræmdur meðal hryllingsaðdáenda sem B-gráðu leikstjóri 1950 og 60s. Brella hans, kostnaðarskerðingartækni og einstök sýn hans eru goðsagnakennd. Það kemur því ekki á óvart að einhver (Jeffrey Schwarz, sem hefur gert óteljandi heimildarmyndir) skyldi loksins gefa sér tíma til að helga heimildarmynd hátign hans. Svona er „Spine Tingler: The William Castle Story“. Ég hafði almennan skilning á því hver Castle var, eftir að hafa séð nokkrar af myndunum hans í gegnum árin. Ég vissi ekkert um einkalíf hennar, markmið hans og metnað. Þessi mynd fyllti manninn í raun og veru og veitti mér meiri þakklæti fyrir þá alúð sem hann hafði fyrir iðn kvikmyndagerðar og framlag hans til hryllingstegundarinnar. Myndin sýnir Castle sem keppinaut við Alfred Hitchcock, þar sem Hitch er listamaðurinn sem hlýtur lof á meðan Castle er karnivalbarkarinn sem öðlast sértrúarsöfnuð, en mun minni virðingu. Hann er táknmynd allra annars flokks leikstjóra þarna úti og þess vegna kemur það ekki á óvart að John Waters sé áberandi hér. (Joe Dante og Stuart Gordon fara líka með umtalsverð hlutverk.) Brellur hans voru það sem knúðu fram frægð hans og heimildarmyndin leggur mikla áherslu á að útskýra þau, sem skiptir sköpum fyrir þá sem eru of ungir til að muna. Hin frumstæða þrívídd "13 Ghosts" (sjá sérstaka umfjöllun), suðurinn í sætinu fyrir "The Tingler" (sjá sérstaka umfjöllun), peningaábyrgð fyrir "Homicidal"... að horfa á þessar myndir núna fyrir utan leikhúsið, við getum dæmt þá fyrir efni þeirra (sem ég persónulega hef enn gaman af) en við getum ekki fullkomlega metið það sem áhorfendum fannst einu sinni. Hápunktur myndarinnar er þegar Castle fer úr sértrúarsöfnuði í Hollywood framleiðanda. Eftir að hafa keypt réttinn á "Rosemary's Baby" er hann settur á mjög sérstakan stað til að semja um útgáfu kvikmyndarinnar. Í von um að geta leikstýrt er hann hættur við framleiðanda til að rýma fyrir nýjum leikstjóra Roman Polanski. Þótt hann hafi í fyrstu orðið fyrir vonbrigðum, þá reynist þetta vera eitt besta tækifæri lífs hans - gríðarlega vel heppnuð mynd og starf sem hann skarar fram úr. Hver er betri til að stjórna tösku villta listamannsins Polanski en peningur-klípa kastala? Þetta átti að verða æðsta afrek hans, þó því miður tengist myndin oftar Polanski en Castle. Það sem eftir er af árum hans er leikið upp og við fáum persónulegar hugleiðingar frá dóttur hans og frænku. Á heildina litið virðast allir hafa ekkert nema hrós um manninn. Einhvers staðar á leiðinni kom hann örugglega einum eða tveimur í uppnám, en þú myndir aldrei vita það af þessari mynd. Og mér finnst þessi uppgötvun -- þetta er hátíð af lífi Bill Castle, ekki "E! True Hollywood Story". Aðdáendur þessarar tegundar myndu gera vel við að ná sér í eintak af þessu verki. Ég myndi persónulega mæla með því að taka upp William Castle Collection, sem inniheldur ekki aðeins þetta heldur átta af Castle kvikmyndum, með fullt af sérkennum. Jafnvel þessi heimildarmynd fylgir hljóðskýringarmynd svo þú getir heyrt hvernig Schwarz varð fyrir persónulegum áhrifum af Castle, og láta dóttur Castle, Terry, endurspegla upplifun sína af mismunandi kvikmyndum og endurgerðum. Þetta er nánast alveg ný mynd.