"Garður Allah" er gott dæmi um "vinsælar kvenbókmenntir", stíl XX. aldar, sem sameinar allan kraft taumlausrar erótískrar og framandi dægrastyttingar með örvandi glamúr falskrar dulspeki og sadó-masókískt bit kaþólskrar sektarkenndar. . Rétt eins og Jane Eyre gat í raun ekki verið hamingjusöm fyrr en kastalinn hennar brann í kringum hana og elskhugi hennar var varanlega limlestur fyrir syndir sínar, eða kvenhetjan „Rebekku“ gat ekki fundið sanna uppfyllingu í hjónabandi sínu fyrr en dásamlegur eiginmaður hennar var klæddur. réttarhöld vegna morðs á fyrstu eiginkonu sinni (og kastalinn hennar brann í kringum hana), eða greyið Psyche gat ekki látið nægilega vel í friði og varð að draga fram leyndarmál Cupid hvað sem það kostaði, Domini, heittrúuðu kaþólsku kvenhetjuna í þessu stykki af fíling, getur aðeins fundið sanna kynferðislega skilning með því að giftast óvart manni sem hefur afsalað sér heilögu trúarheiti sínu. Eins og allar slíkar frásagnir sem miða að því að örva kvenkyns lesandann og kalla fram gufuna, þá byggir þessi á elstu brellunum í bókinni: grunnmisskilningi og vanhæfni til að tjá sannar tilfinningar sínar á réttum stað og á réttum tíma þar til það er of seint. . Rökfræðin er sú að hægt er að láta undan hverri fullkominni kynferðislegri alsælu svo framarlega sem maður er tilbúinn að borga á endanum nógu hátt verð fyrir hana til friðþægingar í síðasta þætti. Það er Paul Claudel minnkaður í staðla fyrir snyrtistofutímarit. Jæja... Það hefði getað verið miklu verra og það var oft... Án trúarlegra yfirtóna, er söguþráður myndarinnar þessi af grunnklámmyndinni þinni: Ofkynhneigður munkur sem er brjálaður af bindindi sleppur út í eyðimörkina þar sem hann er með nokkrar rúllur í sandöldunum með rómantískri, formföstum en barnalegri kaþólskri erfingja áður en hann sameinaði klaustrið sitt aftur, allri ástríðu eytt, og skildi hana eftir að hreinsa upp sóðaskapinn hans. Og mér er mjög illa við samanburð annars fréttaskýranda við "Thais" eftir Anatole France, háþróaðri skáldsögu sem ætlað var að gera grín að öllu hugmyndinni um kaþólska kynferðislega kúgun, sem sum hver kom fram í samnefndri óperu Massenets, sem betur fer. En hvað gerir þetta mynd sem er einstök í annálum kvenkyns erótík í atvinnuskyni er auðvitað hið gríðarlega stóra stjörnumerki hæfileika sem safnað er saman undir einum fána til að láta þennan blauta kvikmyndadraum rætast í glitrandi, lifandi líf. Óforgengileg Technicolor ljósmyndun sem mun lifa lengur en við öll, bílfarmur af verðugum karakterleikurum (þar á meðal einn sætur hundur), nótur eftir Max Steiner sem virðist staðráðinn í að ná „samsettu kvikmyndinni“ sem Michael Powell (sem kaldhæðnislega séð átti smá þátt í í þöglu útgáfunni frá 1927) dreymdi alltaf um, töfraði stundum á barmi ósonans en kemur alltaf í gegn í glæsilegri sinfónískri, óperulegri framandi, draumkenndu andrúmslofti þar sem efnislegar forsendur eru ekki hlutur, persónur ferðast eins og fyrir töfra frá einum stað í það næsta er samræðan rýr, óljós og vísbending, liststefnan er nærri himnesku, blómaskreytingarnar birtast í hógværasta kofanum eða tjaldinu, fataskápur kvenhetjunnar er óþrjótandi og allar karlpersónurnar eru ýmist aðalsmenn, dýrlingar, dæmdir en lúnir syndarar. , dulspekingar eða skáld.Ahh... Hollywood! MGM DVD kynning þessarar myndar er bein en óaðfinnanleg. Bitahraðinn er mjög hár í gegn, litaskráningin er næstum alltaf fullkomin og 2.0 mónóhljóðið gerir sannarlega rétt við skor Max Steiner og næstsíðustu játningu Boyers. Söguleg athugasemd um svona "kvennaefni": Árið eftir (1937) ), Julien Duvivier, sýnilega innblásinn af "The Garden of Allah", leikstýrði "Carnet de Bal", þar sem mjög svipuð föt-hestasmjör-mun ekki-bræða-í-munninn kvenhetja (ekkja eftir að hafa séð um Sjúkur eiginmaður í framandi afskekkju einhverrar ómögulega rómantískrar villu við vatnið í Alpafjalli) vill uppgötva hvers hún hefur saknað með því að fletta upp karldansurunum í fyrstu dansbók sinni. Hún finnur þá alla í tíma, aðeins til að átta sig á því að hvaða tilfinning sem var á einum tímapunkti á milli elskunnar hennar og hennar sjálfrar var annaðhvort misskilið, ofmetið eða hafði hörmulegar afleiðingar ævilangt. Þetta var tortryggin leið Duvivier til að segja okkur að varast ómögulega hugsjónahugmyndir og að við þurfum öll að verða fullorðin fyrr eða síðar.