Óvenjuleg aðferð við tímaflakk: í stað þess að ferðast til fortíðar jarðar festist aðaltríóið í fyrri sögu annarrar plánetu. Þeir geisla niður á þessa plánetu, en sólin hennar er áætlað að fara í nova eftir 3 eða 4 klukkustundir (það er að skera hana nálægt!). Í einhvers konar framúrstefnulegu bókasafni hitta þeir herra Atoz (A til Ö, skildu? ha-ha) og afrit hans. Það kemur í ljós að í stað þess að flýja eyðingu plánetunnar sinnar með geimferðum, á venjulegan hátt, hafa íbúarnir allir sloppið inn í hin ýmsu tímabil plánetunnar sinnar. Herra Atoz notar tímavél til að senda fólk á leið sína eftir að það hefur valið (kíktu á diskana sem við sjáum hér, önnur Trek spá fyrir geisladiska og DVD diska!). Þegar herra Atoz undirbýr vélina (Atavachron-what-sis), heyrir hinn galna Kirk öskur konu og hleypur inn í útgáfu plánetunnar af 17. öld jarðar, þar sem hann lendir í sverðslagi og er handtekinn fyrir galdra. Það er sérvitur en góð frammistaða hér hjá leikkonunni sem leikur konu með illt orðspor á þessum tíma, með því að nota orðasambönd þess tíma ("...þú ert einelti fínt kurl.. Witch! Witch! They'll burn ye.. .!"). Spock & McCoy fylgja Kirk, en lenda á ísöld, 5000 árum fyrr.Kirk nær að komast aftur á bókasafnið fyrst. Raunveruleg saga hér er afturhvarf Spock til villimannslegra tilhneiginga forfeðra sinna, hinna stríðnu Vulcans fyrir 5000 árum. Þetta er í rauninni ekki skynsamlegt, nema að kannski er þessi tímavél ábyrg fyrir breytingunni (en svo voru Spock & McCoy ekki „undirbúnir“ af Atoz - jæja, mér sýnist líka að Spock hafi haft áhrif á umskiptin næstum strax - hann nefnir að vera í 'milljóna ljósára' fjarlægð, í stað réttra hundruða eða þúsunda - gróf villa fyrir rökrænan Vulcan). Hvað sem því líður, þá sýnir Spock í raun sína ógeðslegu hlið hér - gleymdu "Day of the Dove" og mundu "This Side of Paradise" - McCoy kemst fljótt að því að Vulcan félagi hans mun ekki standa í neinu af venjulegu beitu hans og fær næstum andlitið á honum endurraðað. Spock kemst líka áleiðis með Zarabeth, fallegri konu sem hafði verið útlæg til þessarar köldu fortíðar sem refsing (nokkrar Trek skáldsögur voru skrifaðar um son Spock, afleiðing þessa sambands). Allar þessar senur eru augnayndi, áminning um hversu mikið Spock leynir eða heldur inni. Það er líka kaldhæðnislegt að aðeins nokkrum þáttum fyrr ("Requiem for Methuselah"), var McCoy að benda Spock á hvernig hann myndi aldrei vita sársauki ástarinnar - og nú gerist þetta allt. Kirk á sama tíma í baráttu við hinn aldraða Atoz, sem krefst þess að Kirk fari aftur til einhverra fyrri tíma ("Þú ert augljóslega sjálfsvígsbrjálæðingur" - frábært efni frá leikaranum Wolfe, sem síðast sást í "Brauð og sirkusar"). Þetta reddast allt á endanum, en eins og ég nefndi áðan, klipptu þeir það mjög nálægt. Sniðugt lítið Trek-ævintýri, með ákveðinni kosmískri tilhneigingu.