Þýski kvikmyndagerðarmaðurinn Ulli Lommel hefur tekist á við verkefni sem margir hryllingsaðdáendur töldu að væri ómögulegt: Hann er ósáttur náungi Teuton Uwe Boll fyrir kórónu leikstjóra verstu hryllingsmyndar sem gerð hefur verið. Lommel er sannarlega Ed Wood nýs árþúsunds. Þessi mynd er jafn léleg og hlæjandi og sú besta og versta af EW. Ég er bæði stoltur og vandræðalegur að segja að ég hafi horft á hana í heild sinni, sjúklega heilluð að sjá bara lágt að hægt væri að setja strikið. Svarið er: neðanjarðar; Lommel gróf gryfju og gróf hana. Gamanið byrjar með leikarahópi alþjóðlegra nobodies. Aðeins sá sem hefur búið í Los Angeles, þar sem sérhver bifvélavirki, læknir og póstþjónn er leikari eða handritshöfundur sem bíður þess að verða uppgötvaður, gæti auðveldlega skilið hvernig Lommel tókst að finna svo marga óskaleikara sem voru tilbúnir til að spúa fáránlegum samræðum hans með beinum svip. Aðalpersónan, illmennileg lögga, er leikin af þýskum leikara með þykkan þýskan hreim. Fyrir utan að vera raðmorðingi, er hann líka elsti bardagalöggan í LA. Þrátt fyrir þá staðreynd að hann stoppar saklausar ökumenn og tekur þær í varðhald, dregur þær síðan inn á heimili sitt (sem er á óskiljanlegan hátt efsta hæð húsgagnageymslu) og gerir allt þetta í augsýn nýliða sinna, neitar LAPD að rannsaka, ganga svo langt að ráðast líkamlega á einn af ákærendum sínum í ninja-stíl árás á íbúð hans. Leikmyndirnar eru afskaplega slæmar. Fjárhagsáætlun framleiðsluhönnuðarins innihélt greinilega bara nægan pening fyrir málningardós; nóg til að mála "Precinct 707" á pappavegg. Þar sem leikararnir voru augljóslega ólaunaðir aðrir en atvinnumenn - sorglegt úrval af evrópskum brottfluttum (hugsanlega brottfluttum ef þeir störfuðu í heimalandi sínu), bimbó, mimbos og örvæntingarfulla miðaldra konur - og þar sem litlum ef nokkrum peningum var varið í leikmyndir, sérstakar efx, staðsetningar eða önnur framleiðsluverðmæti, þá er rétt að nefna að þær urðu fyrir nokkrum ósviknum lögreglubúningum. Því miður höfðu þeir ekki efni á lögreglubíl; einkennisklæddu löggurnar sigla um göturnar í glansandi nýrri Mercury-leigu. Meira en helmingur sögunnar fjallar um óhrein verk brjálaðs þýska LAPD-foringjans okkar og tilgangslausar tilraunir tveggja ungra nýliða til að stöðva hann. Einn þessara ungu leikara er sérstaklega aumkunarverður vegna þess að hann er eini leikarinn í öllu þessu rugli með jafnvel óljóst skot á alvöru feril í kvikmyndum. Hitt passar vel inn, með rokkabilly hárgreiðslu og pyntaða Brando stellingu sem þarf að sjá til að hægt sé að meta hana. Seinni hluti myndarinnar er þar sem titillinn fær uppvakninginn sinn, þar sem fórnarlömb morðingja okkar eru reist upp eftir að hann myrðir stúlku sem var nýbúin að heimsækja nokkrar vúdúprestkonur til að láta setja á hana verndargaldur. Ekki spyrja hvers vegna stúlka frá Rúmeníu myndi grípa til vúdúisma í aðdraganda þess að verða myrt, sættu þig bara við rökfræði Lommels og njóttu fáránlegs fars. útliti. Þeir líta nákvæmlega út eins og þeir gerðu fyrir dauðann, kannski jafnvel fallegri, með svartan glamúrförðun ríkulega loftburstan um augun. Líta ekkert út eins og zombie, þeir líta meira út eins og hátískufyrirsætur sem eru tilbúnar fyrir flugbrautina. Á þessum tímapunkti í myndinni fær Lommel að láni skapandi nótu frá lofsöngum landa sínum Boll og dælir stórum skömmtum af cheesy Euro-trash teknói inn í hljóðrásina. Við erum að tala um forsögulega rafræna humluhljóð. Dót sem þeir gætu hafa spilað á diskóteki á Ibiza þegar Lommel var enn nógu ungur til að hrista herfangið sitt. Ólíkt öðrum uppvakningum tala stelpurnar hans Lommels og virka eins og venjulega... já, ég meina, eins og þær gerðu áður en þær urðu uppvakningar. Þetta gefur höfundi okkar næg tækifæri til að sturta okkur meira af gullnu samræðunni sinni. Já, það er gullin sturta. Það eina sem ég get sagt er að það er fullkomlega í takt við restina af þessu meistaraverki. Andi Ed Wood lifir... eða ætti ég að segja geðslag hans.