Eftir að uppörvandi saga Kenneths Opel um þetta lífgaði mig aftur inn í ánægjuna við að lesa í grunnskóla, gerði ég miklar vonir við þessa seríu. Sagan af lélegum leðurblöku sem ferðast um landið til að sameinast nýlendunni sinni heillaði ímyndunarafl mitt og sló djúpt í gegn í gríðarmiklu ímyndunarafli mínu. Þegar ég heyrði af þessari seríu byrjaði ég að skoða síðu Bardel Animation og líkaði það sem ég sá. Persónuhönnunin virtist áhrifamikil og hröð söguþráðurinn virtist hafa verið teygður á virðulegan hátt yfir þrettán þáttaboga. Það voru því mikil vonbrigði þegar ég ákvað að horfa á endursýningu snemma morguns. Í opnunarþættinum má sjá hetjuna okkar, Shade Silverwing, elta tígrisflugur á djúpum næturtímum. Með því að tjóðra í bergmáli sjáum við sniðug ef gróf CGI-áhrif lýsa upp mölfluguna og eltingaleikurinn tekur á sig æðislega beygju þar sem örsmáa skordýrið býr til fjölmörg blekkingaeintök af sjálfu sér blekkja eltingamann sinn. Sem unnandi líffræði hafði ég ágætis skilning á meginreglunum sem eru til staðar (tígrisflugur geta skynjað hljóðin sem rándýr þeirra nota til bergmáls og spinna hljóðhjúp fyrir sig) en án slíkrar útsetningar hefði ég örugglega glatast. Smá pæling, hugsaði ég. Vissulega munu þeir leikstjóri fylla okkur í augnablik. Ég beið einskis. Þegar söguhetjan okkar sest niður með nokkrum félögum sínum, erum við meðhöndluð með einhverri leiðinlegasta samtali sem ég hef séð í sjónvarpi. Chinook, æskukeppinautur Shade, byrjar að hæðast að litlu hetjunni með heimskulegustu línum sem ég hef séð í þætti. Ég get skilið að rithöfundarnir hafi ekki framleitt Shakespeare, en maður myndi halda að þeir hefðu haft einhver félagsleg samskipti í lífi sínu - örugglega nóg til að samskipti virðast eðlileg. Ó, hvað ég hafði rangt fyrir mér. Raddbeitingin, þótt hún væri ekki hræðileg, var varla lýsandi dæmi um mannleg afrek. "Ó Skuggi, þú hefur brotið lögin!" Móðir Shade andvarpar tómlega. — Þú verður að koma með mér, ungi. krækir í Frieda, hina öldungu silfurvængjanýlendunnar. Leikararnir reyna, en það skiptir varla máli á þessum tímapunkti, þar sem sagan verður minna og minna sannfærandi með hverri mínútu sem líður. Á meðan hver þáttur fjallar um vandamál vikunnar, eins og er dæmigert fyrir flestar sjónvarpsþættir, eru yfirgripsmiklir sögubogar í gangi. saga, með góðu og illu. Þó að aðalatriði sögunnar sé endurfundir Shade við fjölskyldu sína, fjalla síðari þættir um aðra söguboga, þar sem leðurblökur frá suðurfrumskógunum eru mannæta og stríð í uppsiglingu milli fugla og dýra. Rithöfundarnir reyna að gera of mikið í einu, berjast við að þjappa saman eins mörgum efnilegum hugmyndum og hægt er í von um að það veki nægan áhuga áhorfenda til að halda blóðuga sýningunni gangandi. Því miður eru þessar tilraunir tilgangslausar fyrir alla nema átta til tíu ára börn sem þessi sýning er ætluð. Þó það sé gaman að sjá kanadíska fjölmiðla halda áfram, væri það þeim mun sætara ef ánægju þáttaraðarinnar væri ekki takmörkuð við nánustu fjölskyldu skemmtikrafta eða froðufellandi aðdáendur bóka Kenneths Oppel. Það eru verri hlutir þarna úti sem börnin þín gætu verið að horfa á en Silverwing, en miklu betri þættir eru líka til. Gefðu meðalmennskuna áfram og lestu bækurnar í staðinn.