Fyrir nokkrum árum sá ég The Scent of Green Papayas eftir sama leikstjóra. Tilfinningar mínar um báðar myndirnar eru í rauninni þær sömu: fallega tekin, en hræðilega hæg og leiðinleg. Ég sá þessa mynd í Sneak Preview og fór eftir hálftíma. Þoli það ekki lengur. Hvernig er hægt að gera áhugaverða kvikmynd um fólk sem er stöðugt að segja hvert öðru hversu hamingjusamt það er og hversu fullkomið líf þeirra er.........? Ég hafði ímyndunarafl um gleymdan bandarískan G.I., sem ráfaði enn um í víetnamska frumskóginum, sem vissi ekki að stríðinu væri lokið. Hvernig hann myndi skyndilega skjóta upp kollinum í myndinni og byrjaði að tæma M16 hans á persónunum í myndinni. Rauði blóðið þeirra myndi gera fallega andstæðu við allar grænu plönturnar í myndinni........... Svo ég var ekki mjög hrifin af þessari mynd! Tími til að fara!