Þetta er heimildamyndasaga um Lindy Chamberlain-málið og skoðuð áhrif þess á ástralskt samfélag. Hún lítur sérstaklega á vandamálið sem felst í tilsvörum, slúðri og væntingum þegar tekist er á við raunveruleikaþætti. Eitt atriði sem sagan fjallar um er hvernig búist er við að fólk gefi sömu tilfinningalegu viðbrögðin við svipuðum aðstæðum. Það fara ekki allir í villta melódramatíska hysteríu í ​​hverri stóru kreppu. Bara vegna þess að persónurnar í kvikmyndum og í sjónvarpi bregðast við á ákveðinn hátt er engin ástæða til að ætlast til að alvöru fólk geri það. Þetta er sérstaklega viðeigandi fyrir blaðamenn og fréttaritstjóra sem virðast vera að leita að stóru grátsviðinu sem mun draga í einkunn. Þetta er mál sem þarf að takast á við. Aðalhlutverkin leika persónurnar af dýpt, persónuleika og næmni. Og þeir eru vel studdir af stórum leikarahópi sem allir leika byggða á staðreyndum. Sumum áhorfendum gæti komið á óvart að heyra að margir af aukahlutverkunum í þessari sögu eru þekktari í Ástralíu sem grínleikarar. Það ýtir undir þá hugmynd mína að grínistar leikarar geri einhverja bestu stoðmyndir í leikritum vegna þess að með gamanmyndum vita þeir hvernig á að koma á skyndilegum áhrifum einstaklinga.(Spoilerviðvörun!)Ég verð að segja eitthvað mjög persónulegt hér; að því leyti að ég er í raun fyrrverandi aðventisti sem var starfandi meðlimur í Ástralíu á þeim tíma sem þetta atvik átti sér stað; þannig að ég hef aðeins aðra mynd af sögunni en flestir. Ég held að það sé meðhöndlað af ótrúlegri sköpunargáfu og persónuleika og tilfinningalegu hjarta. Ég held að besta atriðið sé það þar sem hjónin eru hundelt af nýju chopperunum. Það fangaði þemu sögunnar á frábæran hátt. Einu sinni heyrði ég Fred Schepsi segja í viðtali að hann hafi sagt leikurunum að „leika það besta fyrir persónu sína sem þeir gætu“. Þó að þetta sé sérstaklega viðeigandi fyrir þessa sögu, held ég að þetta sé líka almenn regla sem ætti að gilda um alla leiklist líka.