"Ég hata þessar sögur sem byrja með jarðarför, en ég er hræddur um að þessi byrjar daginn sem við jarðuðum George. Ekki það að við gröfum hann. Í þágu umhverfisins létum við brenna hann." Svo segir Elizabeth (Judi Dench), ekkja George. Hún hefur lifað þægilegu, fyrirsjáanlegu lífi með George. Hún á tvö uppkomin börn og 12 ára barnabarn. En þegar hún var 15 ára og í skóla, í miðri seinni heimsstyrjöldinni, spilaði hún á sax á kvöldin í stelpuhljómsveit (nánast stelpum) sem heitir The Blonde Bombshells. „Nánast“ var vegna þess að trommuleikarinn var Patrick, heillandi fantur sem hafði enga löngun til að berjast og hugsanlega verða drepinn. Með gula hárkollu, langan rauðan kjól og förðun leit Patrick næstum jafn vel út og hinir. Einn síðdegi eftir kl. jarðarför, Elísabet lendir á háaloftinu heima hjá sér að spila saxið sem hún hafði lagt frá sér. Hún var vanur að æfa, en aðeins þegar George var út úr húsi á golfvellinum. Svo gerist tvennt. Barnabarn hennar, undraðist hversu góð Elísabet er, byrjar að tala um hvernig Blonde Bombshells gætu sameinast aftur og spilað á skóladansleiknum hennar. Síðan hittir Elizabeth Patrick (Ian Holm), sem er nú álíka gamall og Elísabet, og laðast jafn mikið að henni og hann var meira en fyrir 50 árum síðan. (Hann laðaðist líka að öllum öðrum meðlimum Bombshells. Rósirnar sem myndu birtast á bassatrommu hans höfðu sérstaka merkingu sem vottaði ástúð hans.) Jæja, af hverju ekki að athuga hvort hinir hljómsveitarmeðlimir geti vera staðsett, og hvers vegna ekki að gefa það tækifæri fyrir endurfundi í skóla barnabarnsins hennar? Af hverju ekki? Einn meðlimur hljómsveitarinnar er gaga. Einn er dáinn. Einn er í fangelsi. Maður hefur fundið hjálpræði hjá Hjálpræðishernum. Einn sem þeir finna engin merki um. Síðast er vitað um að einn hafi verið í Bandaríkjunum. Einn er atvinnusöngvari og hefur ekki í hyggju að halda skólatónleika, jafnvel fyrir endurfundi. En eitt af öðru koma Elizabeth og Patrick saman eftirlifandi meðlimi Bombshells. Við vitum ekki hvort nóg af þeim er að finna. Æfingarnar breytast oftar en ekki í óþægindi. Á meðan þeir gera þetta, deilum við endurlitum Elizabeth um hvernig lífið var þegar hún og Patrick voru ung í London á stríðstímum og spiluðu í hljómsveitinni á meðan sprengjurnar féllu. Eins hræðilegt og það var, þá var þetta mest spennandi tími lífs þeirra. Þegar danskvöld dótturdóttur Elísabetar rennur upp, sprengja ljóshærðar sprengjur, fullar af hræðslu og endurnýjaðri vináttu, auðvitað unga fólkið í burtu. Í kjölfarið upplýsir Elizabeth okkur að Bombshells haldi áfram að spila á tónleikum og að hún og Patrick hafi engin áform um að gifta sig...en sjái ekkert athugavert við að fíflast aðeins. Þetta er sentimental svínarí, fagmannlega gert og alls ekki slæmt. Það sem gerir það að verkum er kunnátta og sjarmi Judi Dench og Ian Holm. Þegar ég heyri hugtakið „hjörtuð gamanmynd“ hrollur ég venjulega nema leikararnir séu í fyrsta flokki. Dench og Holm eru undur á að horfa þegar þeir taka eitthvað jafn létt og fyrirsjáanlegt og þetta handrit og breyta því í eitthvað sem heillar okkur. Svo er það "gamla breið" gamminn sem er skemmtilegur ef maður man eftir gömlu breiðum. Meðal Blonde Bombshells eru Leslie Caron, Joan Sims, Olympia Dukakis, Billie Whitelaw og Cleo Laine. Laine syngur þrjú númer og nær því að ofjafna framleiðsluna. Hún er svo sterk og einstök djasshæfileiki að á meðan hún syngur verður dagskráin næstum því að Cleo Laine Show. Annar aðlaðandi eiginleiki er fjöldi frábærra WWII-laga sem spiluð eru í sterkri sveiflu.