Revenge of the Sith byrjar með langri hasarröð sem er áhrifamikil án þess að vera voðalega spennandi, verður svo leiðinleg næstu klukkutímann og fimmtán mínúturnar, með sömu hræðilegu samræðunum og sljóu brögðunum sem hafa hrjáð restina af forsöguþáttaröðinni. Það eina sem bætir málsmeðferðina er hæga - og ég meina hæga - uppbygging að því sem við vitum að verður fæðing Darth Vaders. Og þegar það loksins kemur, þá er það nokkuð í lagi. Ekki frábært. Ekki einu sinni gott. En nokkuð í lagi. Þessi mynd fær gríðarlega mikið lof vegna þess að hún sýgur ekki til himna eins og fyrri framhaldsmyndir. Í staðinn er þetta bara þröngsýnt, sljórt og venjubundið. En þú verður að segja, vá, þessi CGI umhverfi eru stundum virkilega áhrifamikill. Bu ljósabardagarnir? Þeir eru allir óskýrir. Ég held að myrku hliðin hafi náð tökum á Lucas þegar hann byrjaði á þessum prequels og enginn tók eftir því. Þetta mun græða helling af peningum, en guði sé lof að þetta er búið, þetta eitt sinn dýrkað kosningaréttur hefur verið barið nóg niður. Ég sá þáttinn 12:01 og eftir hann heyrði ég hóp af mjög litlum krökkum segja, vá hvað þetta var æðislegt! En allir eldri en átta nöldruðu allir það sama: Ég sofnaði í miðjunni. Það var soldið leiðinlegt. Ég hélt bara að það væri betra að sjá fæðingu Darth Vader. Svo sögðum við öll.