Þegar ég varð fyrst faðir fyrir um 5,5 árum síðan var ég tilbúinn fyrir margar fórnirnar sem ég þyrfti að færa. Ég vissi að ég þyrfti að skipta um bleiur og fara með þær í sundkennslu og mæta í margar frostskrúðugar jólasveinagöngur, en ég var ekki tilbúinn fyrir svona fórn sem ég færði í gærkvöldi. Þetta er að mínu hógværa mati grimm og óvenjuleg refsing.Underdog er slæmt. Það er ekki alveg slæmt Karate Dog, en það lætur The Shaggy Dog líða eins og Pulp Fiction. Ef Underdog væri sjónvarpsþáttur myndi ég mæla með því að fletta framhjá. Ekki einu sinni nærvera Puddy og rödd Banky Edwards getur bjargað því. Bogi. Vá. Þetta voru líka bara um bestu 80 mínútur sem ég hef notið. James sat hægra megin við mig og Michelle til vinstri, og ég eyddi meiri tíma í að fylgjast með viðbrögðum þeirra við þessu tali, fljúgandi kjaftæði en að horfa á skjáinn. Þegar þeir voru 5 og 3 ára voru þeir markhópurinn og þessi mynd náði markmiðinu. Það er atriði þar sem Underdog ropar hátt í andlit annars hunds og Michelle fannst þetta fyndnasta atriði sem tekin hefur verið á kvikmynd. Þegar Underdog var að fljúga út í geiminn var James bókstaflega á sætisbrúninni, dáleiddur. Krakkarnir elskuðu Underdog algjörlega og þess vegna var ég þarna. Það var það sem gærkvöldið snerist um. Nema þú sért í fylgd með einhverjum yngri en tíu ára, þá átt þú ekkert mál að eyða sekúndu af lífi þínu í að horfa á þessa hrottalegu mynd. En ef þú ætlar að drepa 80 mínútur með fjögurra ára barninu þínu mun ég ekki dæma. Ég skemmti mér vel.