Það verður að segjast eins og er að leikstjóri The Cell, Tarsem Singh, hefur náð að festa sig í sessi með sínum fyrsta leik, sem er einn af sjónrænt undraverðustu kvikmyndum í nútíma kvikmyndagerð. kvikmynd. Sem spennumynd rís hún yfir flesta jafnaldra sína, með hæfum klippingum og svalandi skori sem gefur í raun einstaklega spennuþrungið andrúmsloft. Hins vegar er það að lokum kunnátta Tarsems til vandaðrar og truflandi leikmyndar og myndmáls sem ber með sér skelfingartilfinningu myndarinnar. Eins og með nokkrar nýlegar myndir, hef ég verið hneykslaður vegna skelfilegrar hræsni meðal þeirra sem hafa tjáð sig neikvæðar um The Cell; til varnar myndinni mun ég fjalla um nokkur þessara mála. Söguþráðurinn virðist vera aðal áhyggjuefnið og þó að hann sé ekki byltingarkenndur og taki mikið lán frá The Silence of the Lambs, var honum aldrei ætlað að vera mikilvægasti þátturinn í myndinni; söguþráðurinn sjálfur er farartæki þar sem sýn Tarsems - í senn skelfileg og undursamleg - er kynnt fyrir áhorfendum, á sama hátt og söguþráðurinn í The Silence of the Lambs er aukaatriði við heillandi rannsókn á tveimur aðalpersónum hennar, Lecter og Starling. Þó að The Silence of the Lambs sé greinilega yfirburða myndin, þá er það óskynsamlegt að fordæma söguþráðinn The Cell og í sömu andrá hrósa kvikmyndinni The Silence of the Lambs. Síðasta áhyggjuefni mitt er að minnast á "MTV stíll" " leikstýra. Það er sárt að sjá fordæmingu leikstjóra sem nota nýstárlega myndavéla- og kvikmyndatækni. Myndavél hefur möguleika á að vera miklu meira en bara tæki til að taka upp atburði með; horn, pönnur, litaaðlögun og svo framvegis, eru allt notuð til fulls í The Cell með þeim tilgangi að skapa tilfinningu fyrir draumkenndu ástandi sem annars hefði ekki verið hægt að ná. Þetta er nauðsynlegt fyrir myndina, þar sem öll forsenda hennar er sjónræning á undirmeðvitund raðmorðingja. Ef þú vilt einfaldlega röð kyrrstæðra mynda, haltu þig við sviðsleikrit og gefðu upp kvikmyndagerð alveg. Sem sagt, The Cell er rækilega skemmtilegur, ógnvekjandi og hrífandi bæði í hraða og hönnun. Allir sem geta horft framhjá – kannski óinnblásnum en samt aldrei sljóu – handriti munu finna eina af bestu myndum ársins 2000.