"Snjódrottningin" er að sjálfsögðu byggð á samnefndu ævintýri, safnað í (að minnsta kosti) ævintýri Andersen - og ólíkt mörgum öðrum nýlegum verkum byggðum á öðrum ævintýrum, heldur þetta í anda Faerie, afrek sem er ekki auðvelt og ekki vel skilið af mörgum, sérstaklega meðal Bandaríkjamanna. Talandi dýr, handahófskennd bönn, útlit goblins, dreka og djöfla, má ekki efast um í ævintýri; þær eru jafn eðlilegur þáttur í Faerie og til dæmis þyngdarafl er í vísindaheiminum og ástæðan eða skýringin á þeim er algjörlega fyrir utan tilgang sögunnar. Sagan er heldur ekki bundin af nútíma reglum Hollywood um tónsmíðar: bein, oft að því marki að hún er grótesk línuleg í smærri verkum, og augljós (að minnsta kosti eftir á að hyggja). Með þessari vörn gegn almennri gagnrýni þeirra sem ekki skilja ævintýri. sögur, "Snow Queen" er yndisleg kvikmynd með dásamlegum sjónrænum áhrifum, hæfileikaríkum leik og mikilli tilfinningu. Eini gallinn á myndinni var, held ég, ekki sá að hún var of stórkostleg heldur að ákveðnir hlutar samræðunnar voru of hrífandi nútímalegir í slangri og tjáningu, sem var tjón á annars tímalausu eðli hennar.