Það er alltaf hægt að sjá hvort ég hef gaman af bíómynd eftir því hversu oft ég krosslegg fæturna, skipti um stöðu, geri smá skriðhljóð osfrv., osfrv. Því minna = því betra. Ég hreyfði mig svo oft í gegnum þessa mynd að mér tókst að velta vinum mínum risastórum potti af poppkorni og fá risastóra læristyrkjandi æfingu. Sobieski, ung leikkona sem á einhverjum tímapunkti í "Dóttir hermanns grætur aldrei" gaf nokkur loforð fyrir Thespian hæfileikar hennar, lék illa í illa skrifuðum þætti. Niðurdrepandi staðreynd númer eitt. Númer tvö: Chris Klein var í henni. Niðurdrepandi staðreynd númer þrjú: Chris Klein var með línur. Númer fjögur: Chris Klein lék valedictorian. Vá. Dúllur frá ríkum fjölskyldum sameinast! Jafnvel verra, hann reynir í raun að leika, en tekst bara að hljóma eins og geðfatlaður ofurleikari í sífellt sappy sjálfstæðri útgáfu af Cecille B. DeMille kvikmynd. Snúðu aftur til amerísku piesanna þinna. Þessi mynd var hræðileg í næstum öllum skilningi, fyrir utan mildilega hjartnæma frammistöðu Josh Hartnett sem stífur kærasti LeeLee, Jasper. Sem betur fer sleppur hann við að reyna að hafa of mörg "stundir", ólíkt öllum öðrum persónum. Auðvitað er þetta ástæðan fyrir því að hann er miklu betri en hinir og sýnir í raun og veru ákveðna dugnað hér. Ef þér líkar við Josh eða ert að hugsa um að skipuleggja krakka sem kann nokkra hluti, þá er hann maðurinn þinn. Hartnett er skarpur leikari, en restin þarf ekki meira lamb.2 af 10 (fyrir aumingja Hartnett í þessari hræðilegu mynd)