Velgengni upprunalegu frönsku "Emmanuelle" þáttaraðarinnar (ég hef aðeins horft á þá fyrstu, sem var ekki svo slæmt miðað við) leiddi til eftirlíkinga; ítalska hliðstæðan, sem jafnvel breytti kynþætti kvenhetjunnar, var greinilega minna fágaður og arðrænnari - sígur meira og meira niður í dónaskap eftir því sem leið á þáttaröðina. Ótrúlegt að það voru 16 "Black Emanuelle" myndir alls, þar sem kvenhetjunni var jafnvel breytt um stafsetningu á nafni sínu til að forðast höfundarréttarvandamál!! Samt varð Laura Gemser - tígulhlutur þráarinnar - næstum jafn mikið táknmynd og upprunalega Emmanuelle, Sylvia Kristel (þó að hún sé persónulega of mjó fyrir minn smekk)! Hér er hún meira að segja kölluð „Emanuelle“ frekar en með sínu rétta nafni - þar sem leikstjórinn verður sömuleiðis „Albert Thomas“! Í sjálfu sér hefur myndin lítið áhugavert: Reyndar væri best að nálgast hana sem ferðasögu með ágætis myndefni af afrísku dýralífinu. Með tilliti til kynlífssenunnar, þá veit ég ekki hversu heill útgáfan sem ég horfði á var en þó að það hafi verið mikið af nektum var ekkert af því mjög skýrt - eða jafnvel titrandi (senan sem kom næst var kannski þegar Gemser - sem starfar sem ljósmyndari - og félagi hennar Karin Schubert snúa myndavélinni hvort á annað, náttúrulega án föt, í miðjum frumskóginum)! Myndin sýnir einnig listamann sem er gerður til að líkjast Salvador Dali en, sem betur fer, taka senur hans ekki mikinn tíma í sýningu. Tónleikarnir eftir Nico Fidenco er yfirleitt bragðdauft 70s popp og í raun ekkert til að skrifa heim um.