-Myndin segir frá prinsi sem lifir dásamlegt líf, en eftir að illur galdramaður segir honum að fara inn í bæinn dulbúinn sem betlara lokar galdramaðurinn síðan prinsinn og verður fljótlega skuggavaldurinn í Bagdad. prinsinn í fangelsi hittir þjóf sem heitir Abu sem hjálpar honum að flýja fangelsið og heldur til bæjar sem heitir Basra þar sem hann hittir prinsessu sem hann verður brjálæðislega ástfanginn af, en án þess að vita af honum er vondi galdramaðurinn Jafa líka ástfanginn af prinsessunni og reynir að sannfæra föður sinn um að leyfa honum að giftast henni. Jafa kemst fljótlega að því að prinsinn er að reyna að vinna stelpuna hjarta svo hann gerir hann blindan og breytir Abu í hund. Þetta leiðir til þess að prinsinn og Abu fara í ævintýri til að finna leið til að sigra Jafa, koma á friði í Bagdad og giftast prinsessunni. á ferð sinni hitta þau allt frá kaldhæðnum Genies sem tekur Abu á flug í gegnum skýin, risastórri könguló sem er virkilega svangur og fljúgandi hesti sem sennilega fæðir af sér eina fallegustu röð sem þessi gömlu augu mín hafa séð. -Þetta er hrein fantasíumynd frá upphafi til enda, hún hefur fljúgandi hesta, snillinga, fljúgandi teppi og galdramenn sem geta í raun galdrað í stað þess að lemja fólk með stöfunum sínum. Það eru engin cheesy augnablik og ástarsagan er ekki tímasóun. Framleiðsluhönnunin er bara töfrandi í þessari mynd. Frá höllunum til hinna mismunandi hættulegu gildra sem hetjurnar lenda í. Jafnvel þó að þessi mynd sé yfir 40 ára gömul, þá er framleiðsluhönnunin miklu betri en flest það drasl sem er að finna í kvikmyndahúsum nútímans. Tónlistin og lögin eru líka vel unnin. Allir sem sjá hana munu án efa hrósa „Ég vil vera sjómaður á sjónum“ sem eitt af stóru tónlistarstundunum í kvikmyndum. Ég er yfirleitt ekki mikill aðdáandi þess að syngja í kvikmyndum þar sem mér finnst þær álíka skemmtilegar og að gera skatta mína en ég mun vera meira en fús til að gera undantekningu fyrir þessa mynd.-Það sem selur myndina fyrir mig er staðreyndin. að þú fáir að sjá hluti sem þú sérð ekki í daglegu lífi sem er líka sama ástæðan fyrir því að ég elska efni eins og "Two Towers" og "Silent Hill". Langt áður en nútíma fantasíumynd dagsins kom ásamt raunsæjum CGI þeirra til að blása hugann okkar var þessi mynd sem kom þér í opna skjöldu án þess að hafa grænan tjald á víð og dreif um allt. Ein af uppáhalds myndunum mínum í "Two Towers" er sú þar sem við sjáum tröllin opna svörtu hliðin, aðal aðdráttarafl þess skots fyrir mig var að sjá þessar frábæru fantasíuverur gera það sem er í rauninni handavinna, og það er það sem ég elska við. andinn og aðrar verur í myndinni. Þeir eru bara þarna að reyna að hafa lífsviðurværi eins og allir aðrir sem gefur þeim alvöru tilfinningu þó að þeir séu allir bara fantasíuverur.-Það er bókstaflega ómögulegt að horfa á þessa mynd og taka ekki eftir því hvaðan framleiðendur "Aladdin" fengu sitt. innblástur. Persónur þessarar myndar eru nokkurn veginn sömu persónurnar í myndinni frá hinum málglaða Genie alveg niður á fljúgandi teppið. Það er ekki alveg slæmt í mínum augum þar sem það er gaman að vita að ég er ekki sá eini á jörðinni sem hefur djúpa ástríðu fyrir þessari mögnuðu mynd. Ég sá þetta fyrst sem krakki í móðurlandinu og fannst þetta það magnaðasta í heimi og þegar ég horfði á það aftur í síðustu viku finnst mér það enn ótrúlegt. Það er sannur vitnisburður um að frábær kvikmynd þolir tímans tönn. Auðvitað, áhrifin líta svolítið gamaldags og cheesy en það var gert langt aftur á 40, svo gefðu því hvíld. Ekki lítur allt út fyrir að vera úrelt þar sem flest efni geta enn haldið sínu striki í dag þegar það er skoðað samkvæmt stöðlunum í dag. - Ef þú hefur einhvern tíma viljað sjá lifandi útgáfu af "Aladdin" þá ættirðu að fá ósk þína með þessu en reiði tortrygginn hópurinn mun líklega gera gott í að forðast þetta þar sem þetta verður ekki þeirra tebolli.