Aumingja Ivy: Þótt hún fæddist átti hún þá óheppni að giftast heillandi sóðakonu (Richard Ney). Þar sem myndin gerist á 20. eða 30. áratugnum, þegar stífar viktorískar hugmyndir um stétt voru farnar að rífast á jaðrinum, veldur þessi óvissa staða hana óeðlilega. Gretorexarnir (því svo eru þeir kallaðir) vita ekki hvaðan næsti skildingur þeirra kemur en það eru snekkjuveislur og skrautklædd ball í flottum ánægjulegum nótum sem eru nóg til að freista hennar. Þegar Ivy (Joan Fontaine) kynnist ríkum eldri herra (Herbert Marshall, sem hlýtur að hafa verið fæddur á miðjum aldri), setur hún eina af sérkenndu chapeaux sínum fyrir hann. Sem betur fer er einn af töffunum sem hún er ennþá með (Patric Knowles) læknir sem á ráðgjafastofur hans útvegar eitur sem hún kveður eiginmann sinn með. Sú staðreynd að það tengist Knowles breytir henni ekki smá, jafnvel þó klukkustundirnar líði þar til hann ætti að vera hengdur á hálsinn þar til hann deyr. Umsnúningur sögunnar fer eftir lögreglueftirlitsmanninum Sir Cedric Hardwicke; Móðir Knowles (hinn vafasama Lucile Watson); og trygg ráðskonu Knowles (Una O'Connor). Sam Wood bætir nokkrum lúmskum snertingum við þetta melódrama vel yfir meðallagi; Lýsandi andlit Fontaine sér um afganginn.