„Pitch Black“ var algjört áfall fyrir mig þegar ég sá hana fyrst árið 2000. Á árum áður varð ég ítrekað fyrir vonbrigðum með allar lame sci-fi myndirnar (Td. STARSHIP TROOPERS) og hélt að þessi mynd myndi ekki gera það. vera eitthvað öðruvísi. En til að orða það hreint út: Þessi mynd hneykslaði mig... á góðan hátt. Ég vissi ekki að ég væri enn myrkfælinn fyrr en ég horfði á þessa mynd; Ég hlýt að hafa grafið ótta minn aftan í undirmeðvitund mína þegar ég var krakki og það á réttilega skilið að vera þar. Geimverurnar sendu skjálfta upp hrygginn á mér; einstaklingurinn/mennirnir sem hannuðu þau hafa snúið en ljómandi og skapandi ímyndunarafl til að koma með eitthvað svo áhrifamikið og gróteskt. Ég elskaði hvernig rithöfundarnir gáfu hverri aðalpersónu sögu og sýndu galla sína og styrkleika án mikils ruglings. Gjöf Riddick (Vin Diesel) til að flýja út úr öllum ómögulegum aðstæðum og leggja upp í helvítis slagsmálum var að missa kjálka. Í fyrstu reiknarðu út að hann sé kuldalega greindur illmenni en á stuttum augnablikum geturðu séð eitthvað mannlegt á bak við dýrahlið hans. En um leið og þú uppgötvar það gerir hann eitthvað illgjarnt. Hann heldur þér svo sannarlega við það allt til enda. Ég vissi ekki hvort ég ætti að fyrirlíta hann eða dásama hann... hann er örugglega ást/hatur tegund af karakter. Johns (Cole Hauser) var fullkomið dæmi um persónu sem setur fram góða frammistöðu en sýnir græðgiþörf. raunverulegar fyrirætlanir hans og hvað hann er tilbúinn að gera til að lifa af. Hæfileiki Johns til að vita hvaða hnappa hann ætti að ýta á og réttu orðin til að segja gerir hann jafn sviksamlegan og Riddick. Fry (Radha Mitchell) er persóna sem, eins og Johns orðaði svo fallega, horfði fyrst á þinn eigin rass áður en hún íhugaði afleiðingarnar. En það sem er hjartfólgið við hana er að hún áttar sig fljótt á villunum í háttum sínum og reynir í örvæntingu að borga bót, jafnvel á meðan hún stofnar lífi sínu í hættu þegar aðrir fleygðu öllum manngildum og fóru í myrku hæðirnar hlaupandi. Jack (Rhiana Griffith) vildi einfaldlega hafa hetja og var sá fyrsti af öllum hópnum til að leita að þeirri hetju í Riddick; í gegnum barnsauga sést hið góða í gegnum þykk ský hins illa. Mér fannst það algjörlega ómetanlegt þegar Jack rakar höfuðið til heiðurs Riddick; þú veist hvað þeir segja: Eftirlíking er besta form smjaðurs. Imam (Keith David), eins og Jack, hefur hæfileikann til að sjá gott í hvaða illu. Hann notar heimspeki til að bera hann í gegnum erfiðleikana sem hann mætir og þegar tími leyfir, syrgir hann af skynsemi missi hans og síðan hermenn áfram. Á vissan hátt virkaði hann sem siðferðisuppörvun fyrir þá sem eftir lifðu, jafnvel þó að flestar persónurnar hafi hegðað sér eins og þær væru ekki að hlusta. Leikmyndin í þessari mynd var jákvæð. Hver leikari ljómaði skært í hlutverki sínu og hæfileikar þeirra blönduðust frábærlega á skjánum. Þessi mynd gæti hafa haft lítið kostnaðarhámark en forysta leikstjórans og frammistöðu leikarans gerðu myndina kleift að virka og leyfðu áhorfendum að nota ímyndunaraflið í stað þess að láta eitthvað óheyrilega dýrt Tæknibrellur vinna alla vinnu fyrir þá. Þessi mynd er ákveðin Sci-Fi klassík. Horfðu á það og dæmdu (með opnum huga) sjálfur. Það mun vera vel þess virði.