"The Cat's Meow" inniheldur nokkrar senur sem státa af snjöllum samræðum og nokkrum fínum flutningum, sem nokkrar komu mér á óvart. Eddie Izzard er áhrifaríkari en ég bjóst við sem Chaplin (að hluta þökk sé frábæru hár- og förðunarstarfi hjá einhverjum hæfileikaríkum hönnuði); Joanna Lumley er sannfærandi sem skáldsagnahöfundurinn Elinor Glyn; og Kirsten Dunst sigrar sem Marion Davies (þó að erfitt sé að útskýra hvers vegna kvikmyndir nota aldrei alvöru stam hennar). En þessir þættir bæta ekki upp í farsæla heild. Handritshöfundurinn virðist hafa lagt mjög hart að sér í ákveðnum atriðum - fundir Davies og Chaplin eru sérlega vel gerðir - en ekki eins erfitt í heildarmyndinni. Nokkrar aukapersónur þurfa ekki að vera þarna og hegða sér ekki stöðugt. Grunnfléttan er full af rökleysu (t.d. hvers vegna finnst Thomas Ince góð hugmynd að segja Hearst eitthvað sem hann vill í raun ekki heyra?), og veisluatriðin eru endurtekin og þreytandi. Mig langar að halda að ferð á snekkju Hearst hafi verið skemmtilegri en myndin gefur til kynna. Davies einkennist af venjulegri, freyðandi Flapper-týpu, sem er ekki alveg nákvæm, og hugmyndir handritshöfundarins um Chaplin og ástina eru ósennilegar. Undarlegt er að Bogdanovich, sem virtist svo tengdur þriðja áratugnum í "Paper Moon", skortir svipaða skyldleika við tvítugs áratuginn. Hann krafðist þess að hinn ágæti búningahönnuður notaði aðeins svart og krem, sem gefur veislugestum mjög tilgerðarlegt yfirbragð, og spilar aðeins staðalímyndalegustu lög tímabilsins (t.d. "Yes, We Have No Bananas"). Þegar Hearst krefst þess að allir "Charleston, Charleston!" það lítur út fyrir að leikararnir hafi fengið tíu mínútna danskennslu rétt áður en atriðið var tekið. Líf þöglu kvikmyndastjarna getur gert heillandi kvikmyndir, ég er viss um, en ekki í þetta skiptið.