Svo margar snemma breskar hljóðmyndir sem ég hef séð á myndbandi þjást af annað hvort lélegum prentflutningsgæðum eða lélegu hljóði eða hvort tveggja. Sem betur fer gat ég fengið eintak af þessari mynd á myndbandi af frábærum gæðum, sem gerði mér kleift að einbeita mér að sögunni sjálfri. Og það var frábær saga. Við fyrstu sýn litu farþegarnir í illa farna rútunni út fyrir að vera frekar leiðinleg lóð (fyrir utan hina alltaf yndislegu Jessie Matthews). En þegar myndin fór aftur til að sýna sögu hvers farþega daginn fyrir slysið, komst ég að því að leikarahópurinn, þvert á upphaflega útlitið, var hæfileikaríkur hópur flytjenda sem leikstýrt var af kunnáttu til að koma raunverulegri persónueinkenni þeirra á framfæri. .Áhorfendur geta haft mismunandi óskir um hvaða tveir farþegar eiga eftir að mæta hörmulegum endalokum og hverjir munu lifa af. En myndin heldur áhuga þínum þar sem hún heldur þér áfram. Þessi mynd á skilið mun breiðari áhorfendahóp - algjör gimsteinn í fyrstu bresku kvikmyndagerðinni.