Í Nordestina, þorpi í miðju hvergi í Pernambuco, er Antônio (Gustavo Falcão) yngsti sonur móður sinnar, sem hafði grátið óslitið í fimm ár. Þegar hann er ungur maður verður hann ástfanginn af Karinu (Mariana Ximenes), sautján ára unglingi sem dreymir um að sjá heiminn og verður leikkona. Antônio lofar Karinu að koma heiminum til Nordestina og einu sinni í Rio de Janeiro tekur hann þátt í tilkomumiklum sjónvarpsþætti og lofar að ferðast til fimmtíu ára framundan í framtíðinni eða deyja fyrir ást með banvænni vél sem hann hafði fundið upp. Fimmtíu árum síðar reynir Antônio (Paulo Autran) að laga það sem var að í ferðalagi sínu."A Máquina" er ein besta brasilíska kvikmyndin sem ég hef séð nýlega. Hin hressandi og frumlega saga er ljóðræn og töfrandi ástarævintýri sem mun örugglega gleðja efasemdaðasta og harðskeyttasta áhorfandann, í einstakri rómantík. Leikstjórnin er frábær; handritið er æðislegt; Kvikmyndatakan og litirnir eru stórkostlegir; leikarahópurinn undir forystu Gustavo Falcão, helgimyndarinnar Paulo Autran og Mariana Ximenes er frábær, með stórkostlegar línur; hljóðrásin inniheldur nokkur falleg brasilísk lög sem undirstrika Geraldo Azevedo og "Dia Branco" eftir Rento Rocha. Ef þessari mynd er dreift erlendis, vinsamlegast ýttu á mig og leigðu hana eða keyptu DVD-diskinn því ég veðja á að þú munt elska söguna sem fær þig til að gráta. Atkvæði mitt er níu. Titill (Brasilía): "A Máquina O Combustível é o Amor" ("The Machine The Fuel is Love")