Þetta er tilfelli af hópi fólks sem heldur að þeir séu svo snjallir að þeir hafi sögu sem hæfir tímanum. Manstu eftir pólitísku samsærunum sem náðust á myndavélinni á árunum sem leiddu til Watergate og aðeins síðar? Flestar kvikmyndir sem reyndu að fá peninga í sjónvarpssmíðum „o svo kröftug, o svo hugvitlaus“ samsæri voru í raun gripin í eigin naflaskoðunarviðhorfi. Ég var aldrei aðdáandi The Conversation sem mér finnst jafn dagsett og aðrir samsæristímar þess tíma en Coppola var trúr aðalpersónu sinni og Hackman var ansi grípandi leikari að fylgjast með. Ég meina þessar samsærismyndir eru að mestu að drukkna í karakterahópi noir-hetja. Mörgum spurningum ósvarað, mikið af samskiptum... Jæja, þetta þarf að minnsta kosti Bergman til að búa til kvikmynd um slíkar ó-sjónrænar undirstöður. Næsti maðurinn er fullkomið dæmi um sinn tíma: ein pólitísk súpa borin fram með hugsjónalegum karakter og hræðilegt samsæri sem herðir vefinn í kringum hann. Hvorugur hlutinn er áhugaverður í sjálfu sér og heildin gerist ekki betri. Reyndar geturðu sagt hversu mikið það verður slæmt frá fyrstu röðinni sem hrannast upp 'watcha that' morð án þess að nokkurn tíman hafi nokkurn söguþráð. Gangandi leikstýring eins og hún er verst eins og megnið af myndinni er ein prýðileg uppsöfnun sena sem snúast um ofbeldi sem er barnalegt undir augum áhorfandans.