Þegar ég setti þessa mynd í DVD spilarann ​​minn, og settist niður með kók og smá franskar, hafði ég nokkrar væntingar. Ég var að vona að þessi mynd myndi innihalda einhverja af sterkustu hliðunum í fyrstu myndinni: Ógnvekjandi hreyfimynd, góð flæðandi saga, frábær raddval, fyndin gamanmynd og geggjað hljóðrás. En mér til vonbrigða er ekkert af þessu að finna í Atlantis: Milo's Return. Hefði ég lesið nokkrar umsagnir fyrst hefði ég kannski ekki verið svona svikinn. Eftirfarandi málsgrein er beint til þeirra sem hafa séð fyrstu myndina og nutu hennar fyrst og fremst vegna þeirra punkta sem nefnd eru. Þegar fyrsta atriðið birtist verður þú fyrir áfalli ef þú bara valdir Atlantis: Milo's Return from the show-case kl. vídeóbúðin þín á staðnum (eða hvað sem er), og hafði þær væntingar sem ég hafði. Tónlistin finnst eins og slæm eftirlíking af fyrstu myndinni og raddvalinu hefur verið skipt út fyrir ekki svo viðeigandi. (Að undanskildum nokkrum persónum, eins og rödd Sweet). Raunverulegar teikningarnar eru ekki svo slæmar, en sérstaklega hreyfimyndin er sorgleg sjón. Söguþráðurinn er líka frekar slakur, þar sem hann er meira eins og þrír þættir af Schooby-Doo en eina ævintýralega sagan sem við fengum síðast. En ekki misskilja, þetta eru ekki mjög góðir Schooby-Doo þættir. Ég hló ekki einu sinni, þó ég hefði kannski hlegið einu sinni eða tvisvar. Til áhorfenda sem hafa ekki séð fyrstu myndina, eða kæra sig ekki sérstaklega um svipaða framhaldsmynd, hér er fljótleg umfjöllun um þessa mynd sem standandi -alone vara: Ef þér líkaði við schooby-doo gætirðu líkað við þessa mynd. Ef þú gerðir það ekki gætirðu samt notið þessarar myndar ef þú hefur ekkert annað að gera. Og mig grunar að þetta gæti verið góð barnamynd, en ég myndi ekki vita það. Það hefði kannski verið betra ef Milo's Return hefði verið þriggja þátta sería á teiknimyndarás, eða í morgunverðarsjónvarpinu.