An American In Paris er samþættur söngleikur, sem þýðir að lögin og dansarnir blandast fullkomlega við söguna. Kvikmyndin var innblásin af hljómsveitarverkinu eftir George Gershwin frá 1928. Saga myndarinnar er blandað saman við töfrandi dansnúmer sem Gene Kelly hefur dansað og stillt á vinsæla Gershwin-tóna. Lög og tónlist eru meðal annars "I Got Rhythm", "'S Wonderful" og "Our Love is Here to Stay". Það setti nýjan staðal fyrir undirtegundina sem kallast „söngbók“ söngleikurinn með tugum Gershwin-laga grafnir í undirstrikinu. Hápunkturinn er "The American in Paris" ballettinn, 18 mínútna dans með Kelly og Caron sett á kvikmynd Gershwins An American in Paris, með impressjónískum tímabils dagdraum í stíl ýmissa málara, er ein lengsta samfellda dansþáttur nokkurrar Hollywood. kvikmynd. Ballettinn einn kostaði meira en hálfa milljón dollara, ótrúleg upphæð á þeim tíma. Það er fyndið að hugsa til þess að slíkt listaverk hafi fæðst í getraunaleik milli kvikmyndaframleiðandans Arthur Freed (SINGIN' IN THE RAIN, WIZARD OF OZ, Í BÆNUM, MEET ME IN ST. LOUIS and THE BAND WAGON) og Ira Gershwin. Það var hugmynd Freed að kaupa titilinn svo hann gæti notað ef í kvikmynd um París og hugmynd Gershwins að það myndi bara nota Gershwin tónlist. Upprunalega leikarinn átti að hafa Cyd Charisse en hún uppgötvaði að hún var ólétt áður en tökur hófust. Aðalástæðan fyrir því að Gene Kelly stakk upp á Leslie Caron sem kvenkyns aðalhlutverkið var sú að honum fannst þessi mynd þurfa „alvöru“ franska stelpu sem lék Lise, ekki bara bandaríska leikkonu sem lék eina. Gene Kelly uppgötvaði Leslie Caron í fríi í París þar sem hann sá hana koma fram í ballett. Þegar hringt var í hana í áheyrnarprufu sagði hún: "Hver er Gene Kelly?" Að sögn Leslie Caron var upphafsdansröð hennar, sem innihélt tælandi dans með stól, álitin of vísbending af sumum ritskoðendum. Gene Kelly leikstýrði stuttum fantasíudansþáttum sem sýndar eru þegar Lise er kynnt. Vincente Minnelli vildi fyrst hafa Maurice Chevalier í Georges Guétary-hlutanum og 'Celeste Holm' í 'Nina Foch'-hlutanum. Minnelli var byltingarkenndur söngleikstjóri með Meet Me í Louis (1944), Bandaríkjamaður í París, og The Band Wagon (1953). Hann notaði liti og lög á þann hátt sem þeir höfðu ekki verið notaðir áður. Hann notaði rúm og tíma á hugmyndaríkan hátt. Best af öllu var þó að hann leyfði sér að skera sig úr fyrir löngu ballettatriðin sem enda allar myndirnar hans. Ballettinn í An American in Paris gæti verið hans besta verk. Jafnvel þó að Vincente Minnelli sé talinn vera eini leikstjórinn, var hann stundum bundinn við skilnað sinn við Judy Garland og önnur leikstjórnarverkefni, og fékk Gene Kelly að taka við leikstjórnarstörfunum. Aðrir hápunktar eru túlkun Guetary á "Stairway to Paradise"; Fantasía Oscar Levant um að stjórna og flytja "Concerto in F" eftir Gershwin (sjá hvers vegna hann var í uppáhaldi hjá Oscar Levant.) Ballettröðin, nú þegar við vitum að hún tókst vel, vilja allir eiga heiðurinn af henni, Freed, Minnelli, Kelly en áður fyrr. myndin var kláruð í New York skrifstofa MGM sagði nei við að eyða hálfri milljón dollara í ballett. Þannig að Freed fór sjálfur til stúdíóstjórans Louis B. Mayer og fékk hann til að samþykkja, New York sagði nei. Að lokum sýndi Gene Kelly skrifstofunni í New York hvernig bresk kvikmynd, THE RED SHOES, notaði langa ballettröð og sú mynd sló í gegn um allan heim og er enn í dag talin úrvalsdæmið um árangursríka listamynd. Jæja, fjármálakrakkarnir gáfu loksins eftir og skrifuðu undir ávísanir. Það varð hlé á framleiðslu eftir 1. nóvember 1950, á þeim tímapunkti byrjaði Gene Kelly að æfa ballettdanssköpunina. Þegar framleiðsla þessarar lokaþáttar hófst aftur 6. desember hafði Vincente Minnelli lokið við að leikstýra annarri mynd - Father's Little Dividend (1951). Irene Sharaff hannaði stíl fyrir hvert ballettsettið sem endurspeglar ýmsa franska impressjónista málara: 'Raoul Dufy ' (Place de la Concorde), Edouard Manet (blómamarkaðurinn), Maurice Utrillo (gata í París), Henri Rousseau (messan), 'Vincent Van Gogh' (Place de l'Opera) og Henri de Toulouse -Lautrec (Moulin Rouge). Það tók sex vikur að byggja upp bakgrunninn, þar sem 30 málarar unnu stanslaust. Roger Ebert sagði eftir að hafa skoðað nýlega endurreisnina: „Bandaríkjamaður í París hefur marga eiginleika, ekki síst fræga ballettframleiðslunúmerið, þar sem Kelly og Leslie Caron tákna alla söguna um tilhugalíf þeirra í dansi.“ An American In Paris er oft líkt við SINGIN' IN THE RAIN um hvaða söngleikur er besti sem gerður hefur verið, og einn gagnrýnandi orðaði það best þegar hann sagði: "SINGIN' IN THE RAIN gerir mig hamingjusaman og An American In Paris lætur mig líða. góður." Ballettinn táknar fantasíur Kelly eins og þær eru sýndar af frönsku listamönnunum (Renoir, Rousseau, Lautrec, Dufy) sem hann dáist að. Leikarinn og framleiðandinn sáu um sýningu fyrir þá sjúka Raoul Dufy og drógu sig út þar til á lokaeiningunum. Þarna, léttir, fundu þeir listamanninn, hrærðust í tárin og báðu um aðra hjálp af íburðarmiklum lokakaflanum. Myndin var einnig sú fyrsta til að vinna Golden Globe verðlaun fyrir bestu kvikmyndina (gamanmynd eða söngleik).Gene Kelly hlaut heiðurs akademíuna. Verðlaun það ár fyrir "fjölhæfni sína sem leikara, söngvara, leikstjóra og dansara, og sérstaklega fyrir frábæra afrek hans í listinni að dansa á kvikmynd." Það var hans eini Óskar.