Þessi mynd er að mínu mati, þrátt fyrir galla hennar (sem ég held að séu *fáir*), algjört meistaraverk og frábært og glæsilegt listaverk. Það sem herra Bakshi hefur gert hér er að búa til einstaklega fallega kvikmynd og hefur sýnt gífurlega hæfileika sína og fjölhæfni sem leikstjóri teiknimynda. Hann fær ekki 1/100 hluta þess heiðurs sem hann á skilið fyrir að hafa bókstaflega bjargað listinni að fjör fyrir fullorðna áhorfendur. Ef það væri ekki fyrir herra Bakshi, trúi ég ekki að hreyfimyndir hefðu lifað af Disney-árásina. Það sem meira er, með Hringadróttinssögu hefur hann ekki aðeins búið til fallega teiknimynd, heldur hefur hann búið til alveg nýtt listform - því miður sem hefur aldrei náð sér á strik. Flestir munu kvarta yfir notkun á rotoscoping í myndinni (notkun á lifandi myndum sem eru notaðar sem bakgrunnsmyndir og oft teiknaðar yfir með því að nota ýmsar aðferðir, allt frá því sem virðist vera lítið magn af litun til fullkomins hreyfimyndar). En mér finnst að fólkið sem kvartar yfir því geti einfaldlega ekki sætt sig við listform sem er út úr norminu. Nei, þetta er ekki Disney teiknimynd. Nei það er ekki lifandi aðgerð. Nei, það er ekki "svindl" - það sem það er er nýtt, heillandi og alveg dásamlegt listform. Eitthvað svo ferskt og svo nýtt að það er alveg heima í svo frábærri sögu eins og "Hringadróttinssögu". Brautryðjandi notkun Bakshis á þessari tækni vekur næmni Miðjarðar lífi er mjög dimm og dularfull leið, sérstaklega, dekkri verur Tolkiens, sérstaklega Nazgul, eru að veruleika á þann hátt sem hefðbundin hreyfimynd eða lifandi aðgerð hefur ekki getað að ná. Handrit Peter S. Beagle (byggt mjög lítið, eins og ég skil það, á frumdrögum eftir Chris Conkling) er mjög trygg aðlögun á verkum Tolkiens. Þar sem það er hægt notar hann samræður beint út úr skáldsögunni og það líður heima í heiminum sem Bakshi hefur skapað. Það eru margar klippingar sem voru gerðar til að passa fyrstu bókina og 3/4 í eina 2 tíma og 15 mínútna kvikmynd, en það eru mjög litlar breytingar á söguþræðinum. Það eru nokkur göt sem það hefði verið gaman að fylla: Endurnýjun Narsils, gjafir Galadriel, Huornarnir í orrustunni við Hornburg, en aftur, með þeim tímatakmörkunum sem hann hafði (þegar lengsta teiknimyndaþátturinn). í sögu), þetta eru vissulega skiljanleg (þó það veki mann til að velta fyrir sér hvernig hægt hefði verið að útskýra þau í framhaldi). Einnig er yndislegt (eitt af mínum uppáhalds) skor eftir Leonard Rosenman (sem einnig skoraði Barry Lyndon og Star Trek IV (einkunn sem er greinilega byggð á LotR vinnu hans)). Það er sprenghlægilegt og djarft og, þori ég að segja, fullkomið. Hún stendur á eigin spýtur sem hljómsveitarsigur, en þegar hún er ásamt myndum myndarinnar fer hún inn í nýjan heim sinfónískrar fullkomnunar. Svo langt frá týpískum Hollywoodland-verði að það slær marga í burtu. Raddleikararnir eru dásamlegir. Sérstaklega vekur athygli John Hurt sem Aragorn, sem dregur bara frá sér kjarna Strider. Persónuhönnunin er líka dásamlega einstök, þó ekki oft fyrir smekk hvers og eins. En mundu að það er skylda leikstjóra aðlögunar að sýna þér það sem hann/hún ímyndar sér, ekki það sem þú gætir hafa ímyndað þér, og þannig verður Aragorn að veruleika með áberandi indíánabrag og Boromir kemur fram í víkingainnblásnum skrúða. Þetta er kannski ekki það sem þú ímyndaðir þér, en ég get bara klappað herra Bakshi fyrir að sýna okkur það sem hann "sá". Þess má líka geta að hann eyddi talsverðum tíma með Priscillu Tolkien í að þróa persónubúninga fyrir myndina. Eitt orð í viðbót - Flight to the Ford röðin, að mínu mati, er ein af fíngerðustu myndum sem til hafa verið. vera veiddur á selluloid. Bakshi er óhræddur við að hægja á hraðanum í smá stund og leikni hans sést greinilega í þeirri ótrúlegu spennu sem hægt er að byggja upp. Listrænir hæfileikar Bakshis og ótrúlegt verk Tolkiens sameinast í þessari röð að glæsilegu hámarki sem enn á eftir að jafna. Nýlega DVD-útgáfu (2001) af Warner Brothers, vantar sárlega. Þó að við getum þakkað eilífar þakkir fyrir að myndin er loksins fáanleg á breiðtjaldi, þá er sáralítið af aukahlutum í pakkanum. Hversu glæsilegt það hefði verið að hafa fengið umsögn leikstjóra, geta séð 20 mínútur af auka myndefni sem var fjarlægt fyrir bíóútgáfuna. Önnur yndisleg viðbót hefði getað verið samsett lifandi aðgerð myndefni sem síðar var teiknað yfir. Einnig til staðar í DVD útgáfunni er hin algerlega hræðilega talsetning í lok myndarinnar sem er frávik frá einföldu talsetningunni sem átti sér stað í síðustu ramma myndarinnar. Þessi útgáfa er pússuð og illa útfærð rétt yfir tónlistarhátíðinni á tónleikunum. Stærsti harmleikurinn af öllu er auðvitað sá að framhaldið var aldrei gert. Við munum aldrei geta séð túlkun Bakshis á Gondor, á Shelob, á Faramir, á Cracks of Doom, á bardaga Eowyns við Nornakonunginn eða árekstra Gandalfs við hann. Við munum aldrei hljóta ímynd Bakshis af Denethor eða Palatir eða Paths of the Dead. Það er skömm umfram alla skömm að við munum á endanum þurfa að sætta okkur við glitrandi og glitrandi Hollywood, hasarmyndaútgáfu Peter Jacksons af þessum síðari atburðum í meistaraverki Tolkiens, en ég býst við að jafnvel það sé betra en að hafa enga kvikmyndaútgáfu á allur.David