Samuel Fuller er varla einn af frábærum leikstjórum Bandaríkjanna. Ég er ekki viss um að hann teljist einn af stóru handverksmönnum Hollywood. En hann er svo sannarlega í hópi þeirra bestu af alvöru atvinnumönnum í Hollywood sem voru tilbúnir að ganga í takt við sína eigin tónlist. Á þeim tíma sem hann starfaði hjá kvikmyndaverum í Hollywood kunni hann að taka við verkefni, móta miðlungsefnið sem honum var afhent og breyta því á fljótlegan og skilvirkan hátt í eitthvað sem venjulega var betra en hlutar þess ... á réttum tíma og á kostnaðarhámarki. Afhending á Suðurgötu er dæmi um það. Á yfirborðinu er þetta enn ein af Hollywood-myndum snemma á fimmta áratugnum gegn Commie, heill með skírskotun til ættjarðarást, harðsoðin hetja og slímugur (og mikið sviti) vondur strákur. Fuller breytir þessum poka af Hollywood klisjum í strítt, spennandi drama með alls kyns útúrsnúningum. Hetjan, Skip McCoy, er þrisvar sinnum tapsár, smáskítugur með mjúka fingur sem breytir ekki röndum fyrr en í lokin. Stúlkan í kapperunni, Candy, er með dyggð sem auðvelt væri að stíga yfir ef þú ert svona hneigður. Ein mest aðlaðandi persónan, Moe Williams, er töffari. Og í óvenjulegri nálgun á baráttu Hollywood gegn Commies, falla skírskotanir til ættjarðarást á daufum eyrum; hetjan er ekki knúin áfram af neinu svo göfugu. Hann vill bara endurgreiðslu af persónulegri ástæðu og verður...að minnsta kosti í bili...góður gaur. Auk þess voru allir leikararnir aðallega úthlutaðir til Fuller af myndverinu. Hann varð að láta sér nægja. Richard Widmark var nú búinn að festa sig í sessi sem leikari og stjarna, en Jean Peters kemur á óvart. Hún gefur fína mynd af konu kynþokkafullri og heimsk, og ekki betri en strákavinir hennar...eða viðskiptavinir hennar...vilja að hún sé. Og Richard Kiley, sem síðar átti að verða tvisvar sinnum Tony-verðlaunastjarna á Broadway, er sannfærandi sleipur og huglaus. Það er erfitt að muna að hann hafi verið leikarinn sem olli okkur, ég meina kynnti fyrir okkur, "The Impossible Dream" úr Man of La Mancha, Meira en nokkuð annað, þessa sögu um vasaþjóf sem velur tösku í neðanjarðarlestarbíl og finnur sjálfan sig með örmynduð leyndarmál í stað reiðufjár, elt af Feds og Commies, fer beint áfram með mikilli hagsýni. Allt fyrirtækið, með klassískt noir útlit, tekur aðeins 80 mínútur að segja frá. Samræðurnar, með Fuller sem handritshöfund, hafa þennan flokkslegan, að hluta til biturlega harðsoðna pulp fiction stíl. „Þessi muffins sem þú græddir... hún er í lagi,“ segir ein persóna við Skip um nammi. Fuller færir okkur nógu hratt frá vettvangi til sviðs til að halda okkur fast við það sem kemur næst. Þá kastar Fuller inn persónu Moe Williams. Allt í einu fer sagan upp á nýtt áhugasvið, að hluta til léttir gamanmyndir og að hluta til sorglegt óumflýjanleika. Það sem mér líkar best við myndina er hvernig opnunin sýnir hæfileika og styrkleika Fullers. Á 2 mínútum og 15 sekúndum, sem byrjar strax eftir tökur, getur Fuller kveikt á myndinni samstundis, til að koma auga á fyrir okkur hvað sagan fjallar um og til að sýna okkur hvers konar persónur -- Skip og Candy -- við' ætla að taka þátt í. Og hann gerir þetta af svo mikilli tælandi forvitni í þessum heita, troðfulla neðanjarðarlestarbíl að við getum næstum fundið Fuller setja krókinn til að ná okkur. Glenn Erickson, að mínu mati einn besti kvikmyndagagnrýnandinn, segir: „Í því sem ætti að vera ómarkviss saga skilgreinir Sam Fuller sína sérkennilegu sýn á ameríkanisma frá grunni: harðsvíraður, árásargjarn eiginhagsmunur sem viðurkenna þegar hann er fullkomlega tjáður. hvað er rangt og hvað er rétt og er óhræddur við að berjast fyrir því. Eins og alltaf í starfi eru þeir einstaklingar sem berjast hvað harðast fyrir land sitt þeir sem minnst eru líklegir til að hagnast á átakinu." Hann hefur rétt fyrir sér og það gerir kvikmynd sem er enn lifandi eftir 55 ár.