Ég fór að sjá þessa mynd (reyndar fór ég að sjá Family Portraits, sem inniheldur Cutting Moments + 2 aðrar stuttmyndir eftir Douglas Buck) á Mar del Plata hátíðinni (Argentínu)... ég bara gat ekki horft á hana! Ég þurfti að hylja augun eftir 1. hluta Cutting Moments og kíkja öðru hvoru. Þegar það var búið var maginn á mér kominn á hvolf og mér leið létt í hausnum. Ég VARÐ bara að fara úr bíóinu nokkrum mínútum eftir að 2. stuttmyndin byrjaði (BTW, ég var auðvitað ekki sá eini sem fór út úr salnum). Þetta var WAAAAY of ofbeldisfullt og ógeðslegt fyrir mig! Ég er hrifinn af mörgum hugrökku fólki sem raunverulega elskaði það. Ég bara skil ekki hvernig þú getur elskað svona kvikmyndir! Átakanlegu og blóðugu og hræðilegu myndirnar sem ég sá festust alveg í hausnum á mér í svona tvo daga!! Ég reyni líka að greina söguna (kærastinn minn sá allt og sagði mér frá því) og mér finnst það bara ekkert vit í því. Ég meina, það magn af ofbeldi og svoleiðis, þýðir ekkert annað en að reyna að hneyksla fólk. Og það er ekki nógu góð ástæða held ég. Það er nákvæmlega ekkert í þessari mynd sem ég get sagt „Jæja, að minnsta kosti „x“ hluturinn við hana var góður“. En jæja, ég býst við að ég muni aldrei skilja svona myndir.