Eftir CITIZEN KANE árið 1941 sneru stjórnendur Hollywood baki við hinum frábæra Orson Welles. Að KANE undanskildum missti Welles alla skapandi stjórn á MAGNIFICENT AMBERSONS, JOURNEY INTO FEAR og mörgum öðrum myndum sem koma. Welles var nýstárlegur og skapandi snillingur, óhefðbundnasti kvikmyndagerðarmaður þegar Hollywood vantaði nokkra í viðbót. THE LADY FROM SHANGHAI er enn eitt dæmið um misskilda sýn á kvikmyndir Welles á sínum tíma, mynd sem virðist dálítið ögrandi og látlaus. Hún er með hefðbundnum forsendum 1940 sem sögð eru á mjög óhefðbundinn hátt og ég er viss um að sumar atriði enduðu á gólfi klippistofunnar. Það er nú goðsögn að Kólumbíumógúllinn Harry Cohn hafi staðið upp við fyrstu sýningu hennar og spurt um hvað málið snýst. Eftir á að hyggja höfðu margir gamlir nöldur, sem ráku stúdíóin þá, enga hugmynd um kvikmyndatæknina og meistaralega frásögn Orson Welles og THE LADY FROM SHANGHAI er bara næstum frábær vegna afskipta þeirra. Alla tíð, Welles var líka mikill flytjandi sem leikari. Þegar við erum 25 ára vitum við öll hvað hann gerði sem „Charles Foster Kane“, kannski frægasta persóna kvikmyndasögunnar. Hér býr hann í sjaldgæfum karakter af daufum vitsmunum og ekki mikilli greind, eitthvað ókunnugt þeim sem þekkja til annarra frábærra verka Welles. Í stað þess að vera klókur, vitur tungur talar hann með grófum, írskum þræði. Rita Hayworth (óhamingjusamlega gift eiginkona hans á þeim tíma) leikur óhamingjusama gifta eiginkonu lögfræðings sem setur Welles í álög og getur dregið hann út í starf sem mun leiða hann að mörkum blekkingar og vonbrigða. Hann er stór töffari sem gæti jafnvel hafa myrt mann, en hin raunverulega ráðgáta liggur í sambandi Hayworth (með töfrandi ljóst hár) og fatlaða eiginmannsins Everett Sloane (Hr. Bernstein úr CITIZEN KANE). Hrollvekjandi félagi Sloane er með í siglingu hringinn í kringum landið til að setja af stað fjölda sérkennilegra atburða sem snýst um „Michael O'Hara“ hans Welles. Welles segir myndina sem O'Hara, en hlutirnir eru enn óljósir í gegn. Sjáðu sjálfan þig og gerðu þér grein fyrir því að það þarf að minnsta kosti 2 áhorf til að vita nákvæmlega hvað er að gerast. Óeðlilega undarleg röð í réttarsal snýst um "O'Hara", þar sem Sloane ver hann. Þetta er undarlega kómísk atriði með sérkennilegum aðferðum í réttarsal, þar á meðal að Sloane yfirheyrir sjálfan sig. Ég hló eiginlega ekki hérna því myndin staldrar við á þessum tímapunkti eftir fyrsta skammt sem fær hvort sem er aldrei að taka af skarið. Hingað til er kvikmyndatakan frábær, sumar senur eru teknar af list og kunnáttu (ástarsena á fiskabúr), en það er engin sérstök lína sem dregur þættina og okkur, áhorfendur, inn. gegn beiðnum Welles (10 nærmyndir af Hayworth voru pantaðar) og bráðabirgðalagi sungið af stjörnunni var kastað inn að kröfu Cohn. Glæsilegt stig reiddist Welles, sem enn og aftur var sleppt við klippingarferlið. Þakka Welles sjálfum fyrir að bjarga myndinni algjörlega með túr-de-force endi sem verður alltaf dýrmætur. Hið svokallaða "Hall of Mirrors" atriði vekur áhugafólk aftur og aftur, með réttu. Það verður að sjást til að trúa því og það skilar sér vel í að pakka upp ruglingslegum hugmyndum sem settar eru fram. Hrun speglanna táknar vonbrigði "O'Hara" og "brjálaða húsið" sjálft er meistaraverk lista og leikmyndaskreytinga. Það virðist meira hugarástand en raunverulegur staður og er svo sannarlega "brjálaður", snúinn og snúinn eins og Dali málverk. Þetta er frábær endir á gallaðri mynd sem ef hún væri látin í friði hefði sennilega komið á topp 100 AFI. Síðan gætu 3 eða 4 myndir í viðbót af Orson Welles hafa náð öllum sameiginlegum „best of“-listum ef hann hefði verið látinn í friði. búa til sinn eigin töfra.ATHUGIÐ: Leitaðu að Mercury Players sem eru svo áberandi í Welles myndum. Þeir skjóta upp kollinum út um allt. Einkunn: 8 af 10