Já hvers vegna? Meðal kvikmyndagerðarmanna sem komu út á níunda og tíunda áratugnum er Gus Van Sant eitt af átrúnaðargoðunum mínum. Það eru aðrir, nokkrir. Steven Sodebergh, PT Anderson, Tim Hunter, Danny Boyle, Martin Donovan, Harmony Korine, Wes Anderson. Sérkennilegur, pirrandi stundum, en samkvæmur, kemur á óvart, óútreiknanlegur. Nöfn þeirra fá mig til að kveikja á sjónvarpinu, fara í myndbandsbúð eða jafnvel kaupa miða og fara í kvikmyndahús. „Psycho“ Van Sant gefur mér hins vegar hlé. Hvers vegna? Ég velti því fyrir mér. Skot fyrir skot fjöldamorð á einni af sígildu sígildunum. Liturinn var ögrandi, frammistöðurnar, grimmilegar. Hvað var Vince Vaughn að gera? Var það skopstæling? Slæmur brandari? Hvað í fjandanum var það? Anne Heche sem Janet Leigh? Hver klæddi hana? Viggo Mortensen með kúrekahatt. Viggo er frábær leikari en í þessu tilfelli gat hann ekki látið okkur gleyma John Gavin og ef Julianne Moore hefði verið kynnt fyrir heiminum í gegnum þessa frammistöðu þá hefði ekki verið neitt "The Hours" fyrir hana, "The Minutes" kannski . Svo, hér er ég að tala illa um verk eins af átrúnaðargoðum mínum. Hrun spurningin er enn: Hvers vegna, herra Van Sant? Kannski, með orðum Clintons forseta, vegna þess að hann gat það. Ég er hræddur um að það sé engin afsökun.