Ég hélt áfram að bíða eftir að myndin myndi hreyfa við mér, veita mér innblástur, hneyksla mig, hryggja mig á einhvern hátt en hún vakti engar tilfinningar mínar. Það hlykkjaðist bara til enda. Engin persónanna virtist mjög einstök eða flókin, þær virtust bara eins og leikarar að segja línur sínar. Ég held að myndin hefði getað verið betri mynd ef persónurnar tjáðu meiri tilfinningar. Sá eini sem gerði það og var trúverðugur var öldungurinn og hann framdi líklega sjálfsmorð bara til að komast út úr myndinni eins fljótt og hann gat. Þetta var sóun á hæfileikum, kvikmyndum, tíma þeirra og mínum. Ef það er boðskapur eða merking eða snilld í þessari sögu, þá er hún vissulega vel falin eða ég er mjög þétt, sem ég efast um.