Þessi sýning ætti að heita „When Bad Writing Happens To Good Actors“ þar sem flestir leikaranna hafa sýnt gríðarlega hæfileika á öðrum vettvangi, t.d. Andre Braugher í Homicide: Life on the Street og David Morse í St. Elsewhere. Ég vona að æðislegur gangur sýningarinnar verði lagaður eftir því sem þáttaröðin þróast ásamt augljósum klisjum og samræðum svo fáránlegar að ég velti því fyrir mér hversu heimskir höfundarnir ímynduðu sér að aðaláhorfendurnir væru. Við erum barin yfir höfuð með aðalatriði þessarar sýningar í stað þess að vera látin finna út úr því smám saman, næstum eins og rithöfundunum finnist þeir verða að útskýra að aðalpersónan sé einhvers konar hefndarengill, dæmdur til að leysa sjálfan sig. frá syndum, bæði vítaverðum og dauðlegum, með því að fara inn í leigubíl hans, fara mörg mál. Að horfa á frumsýninguna krafðist mikillar stöðvunar á vantrú, að fargjöld Mike Olshanskey myndu hrökklast svo hratt niður og hann myndi finna sig knúinn til að grípa inn í líf algerlega ókunnugra. Að hann búi yfir þessum "ofurlöggu" hæfileikum, að vera öllu fólki, vopnasérfræðingur, bardagaíþróttameistari, sálfræðingur, skriftaföður, lásasmiður og svo framvegis, ad infinitum. Hrein ökuferðisleg fantasía. Hvað er það við nýlega sjónvarpsþætti með aðsetur í Philidelphia að þeir virðast allir vera gegnsýrðir af viðbjóðslegri fyrrverandi eiginkonu og mjög vanvirðulegu barni? Ofgert. Mér langaði að líka við þessa sýningu, það gerði ég í raun, vegna þess að hún hafði þá dyggð að hafa aðeins öðruvísi forsendur en mörg af klónunum sem koma fram í fargjaldi þessa tímabils og í henni eru nokkrir af mínum uppáhaldsleikurum í aðalhlutverki. En ég er hræddur um að þetta sé bara enn ein hugsanlega góð hugmynd sem eyðilagðist með kærulausri framkvæmd.