Þetta er ein ófrumlegasta, klisjufyllta mynd sem ég hef séð. Jafnvel þó þér líkaði ekki forsögur þessarar myndar, „The Bad News Bears“ og „The Mighty Ducks“, þá hafa þær örugglega unnið betur en þessi. Frá því augnabliki sem nýi kennarinn heilsar bekknum sínum og þeir segja við hana: „Ekki nenna okkur, við erum öll tapsár,“ geturðu séð allt sem er að koma í tuttugu kílómetra fjarlægð það sem eftir er af myndinni. Allir hinir venjulegu grunuðu eru hér. Fyrir utan krúttlega kennarann ​​erum við með hóp af krökkum sem eiga að vera ákaflega krúttlegir krakkar (þeir eru krakkar, já, en nei svo yndislegir), hæglátan bæjarfógeta sem þeir elska að kvelja, hrokafullan yfirþjálfara. keppinautaliðið sem sigraði o.s.frv., ad nauseum. Aðeins Olivia d'Abo sem nýi kennarinn sýnir einhverja viðkunnáttu. Mér þótti aldrei vænt um Steve Guttenberg áður og frammistaða hans sem sýslumaður breytir engu. Jay O. Sanders er hæfileikaríkur leikari en persóna hans, keppinauturinn, skilur honum ekkert eftir að vinna með. Við skulum vona að rithöfundurinn/leikstjórinn Holly Goldberg Sloan komi með eitthvað betra næst.