Næstsíðasti þátturinn af þriðju þáttaröð Star Trek er frábær og hápunktur hinnar miklu illkvittnu lokatímabils. Í meginatriðum, Spock, McCoy og Kirk geisla niður til Sarpeidon til að finna að íbúa plánetunnar vantar algjörlega fyrir utan risastórt bókasafn og herra Atoz, bókavörðinn. Allar 3 Trek persónurnar ganga fljótlega óvart inn í tímaferðavél inn í mismunandi tímabil í fortíð Sarpeidons. Spock sýnir sannfærandi frammistöðu sem Vulkan frá ísaldartímanum sem verður ástfanginn af Zarabeth á meðan Kirk endurtekur óánægða reynslu sína af tímaferðum - sjáðu "City on the Edge of Forever" - þegar hann er sakaður um galdra og dæmdur í fangelsi áður en hann slapp og að finna hurðina aftur í tímann til nútíðar Sarpeidons. Að lokum eru allar 3 Trek persónurnar vistaðar aðeins mínútum áður en Beta Niobe stjarnan í kringum Sarpeidon fer í sprengistjörnu. The Enterprise vindur í burtu um leið og stjarnan springur. Það er kaldhæðnislegt, eins og William Shatner segir í bók sinni "Star Trek Memories," þessi þáttur var uppspretta ágreinings þar sem Leonard Nimoy tók eftir því að engin ástæða var gefin í handriti Lisette fyrir ástæðunni fyrir því að Spock var að haga sér á svo tilfinningalegan hátt. Nimoy sagði áhyggjum sínum hér beint til framkvæmdaframleiðanda þáttarins, Fred Freiberger, um að Vulcans ætti ekki að verða ástfanginn. (bls.272) Hins vegar, sagði Freiberger, að ísaldarstillingin gerði Spock kleift að upplifa tilfinningar þar sem þetta var tími þegar Vulcans höfðu enn ekki þróast yfir í fullkomlega rökrétt núverandi ástand. Þetta var frábært dæmi um spuna hjá Freiberger til að bjarga handriti sem var langt yfir meðallagi fyrir þennan tiltekna þátt. Þó Shatner tekur fram að samdráttur í handritsgæðum fyrir þriðju þáttaröð hafi skaðað Spock listilega þar sem persóna hans neyddist til að grenja eins og asni í "Stjúpbörn Platons", spila tónlist með hippum í "Leiðinni til Eden" eða sýna stundum tilfinningar, þá er handritið hér var trúverðugra. Leikur Spock hér var frábær eins og Freiberger viðurkenndi af hreinskilni við Shatner. (bls.272) Eina augljósa söguþráðurinn er sú staðreynd að þar sem bæði Spock og McCoy ferðuðust þúsundir ára aftur í tímann, hefði McCoy líka átt að snúa aftur í frumstæðara mannlegt ástand, ekki bara Spock. En þetta er fyrirgefanleg villa miðað við léleg gæði margra annarra þátta á 3. seríu, frábæra Spock/McCoy frammistöðu og frumleika þessa handrits. Hver hefði getað ímyndað sér að núverandi íbúar Sarpeidon myndu flýja örlög þeirrar dæmdu plánetu með því að ferðast inn í fortíð sína? Þetta er vissulega það sem við áttum von á af því besta úr 'Classic Trek' - raunverulega innblásin saga. Shatner, í 'Memories', nefndi nokkra af bestu "óvenjulegu og hágæða þáttunum sínum" á seríu 3 sem The Enterprise Incident, Day of the Dove, Is there in Truth no Beauty, The Tholian Web, And the children Shall Lead og The Paradísarheilkenni. (bls.273) Þó að mín persónulega skoðun sé sú að 'And the children Shall Lead' sé mjög lélegur þáttur á meðan 'Is there in Truth no Beauty' er vandræðalegur, þá á „All Our Yesterdays“ vissulega heima á listanum yfir efstu þáttaröð þrjú Star Trek TOS kvikmyndir. Ég gef 9 af 10 fyrir 'Öll gærdagarnir okkar.'