Ég ætla ekki að neita því að ég hef haft mjög gaman af því að horfa á japanskar hryllingsmyndir, en allir hljóta að fá nóg af þeim eftir að þú hefur séð sama hlutinn aftur og aftur. Myndin fylgir sögunni um Grudge. Audrey, eins og mamma hennar bað um, ætlar að fá systur sína aftur. En þegar hún kemur kemur eitthvað skrítið fyrir systur hennar og þá er systir hennar drepin. Hún vill komast að sannleikanum á bak við bölvunina og síðar kemur ljósmyndari (Eason) til liðs við hana. Aftur á móti er líka eitthvað að gerast hjá fjölskyldu og þremur stúlkum, en þær virðast átta sig of seint á því...Reyndar get ég ekki séð hvað það er að stúlkurnar þrjár úr alþjóðlegum skóla komi fram í bíó sem þeir eru ekki (alveg) tengdir sögunni. Ástæðan fyrir því að konan sem er með gremju heldur áfram að drepa fólk er samt ekki mjög skýr (mér sýnist að þeir séu bara að segja það sama og ég sá í gremjunni). Og skyndileg framkoma Audrey fyrir framan drenginn er án efa skrítin, sem ég býst við að sé tilraun til að gera söguna um fjölskylduna tengda. Morðsenurnar eru algjörlega blanda af þeim í Hringnum og Shibuya kaidan. Leiklistin væri annar slæmur punktur. Sem Hong Kongbúi myndi ég gjarnan vilja styðja fyrstu tilraun Edison Chen í Hollywood, en sem kvikmyndaunnandi get ég í rauninni ekki fundið neinn tilgang til að styðja slæman leik. Aðrir leikarar eins og faðirinn, þó hann komi bara fram í nokkrum senum, hefðu líka átt að gera betur. Það sem er haldið góðu er andrúmsloft myndarinnar, sérstaklega þegar ég horfði á hana um miðja nótt einn. Ef þú hefur tíma, njóttu virkilega hvers kyns hryllingsmynda og hefur séð allar mögulegar hryllingsmyndir nema þessa, eins og ég, geturðu farðu í það til að drepa einhvern tíma. En ef þú hefur virkilega gaman af japönskum hryllingsmyndum af þessu tagi ættirðu að eyða tíma í að horfa á japönsku útgáfuna af Hringnum.