Ég sá þessa mynd nýlega í sýnishorni og það eina sem ég get sagt er..."Hvað horfði ég á????" Og ég meina það á góðan og slæman hátt. Söguþráðurinn er mjög einfaldur. Stiller og Black leika vini/nágranna. Stiller er einbeittur, harðduglegur maður á meðan Black er draumóramaður. Black finnur upp þessa hugmynd til að búa til sprey sem þurrkar út kúk. Hugmyndin verður mjög vinsæl og svartur verður mjög ríkur. Hinn eyðslusami lífsstíll sem Black öðlast og sú staðreynd að hann reynir enn að vera besti vinur Stiller veldur því að Stiller verður brjálaður af öfund. Eins og ég sagði er söguþráðurinn einfaldur. Allt annað er hreint út sagt skrítið. Stefnan er skrýtin, með undarlegu snúningsopnunarskoti til að hraða röð úr engu. Samtalið og leikurinn er mjög skrýtinn; skrýtið á einhvern skrítinn hátt. Og hljóðlagið er það skrýtnasta í myndinni, allt frá undarlega „Envy“ laginu sem heldur áfram að birtast aftur til atriðisins þar sem þú heldur að þú eigir eftir að heyra klassískt 80's lag en allt í einu er það á japönsku. Svo, spurningin er rétt. er þetta... er þetta skrítið fyndið? Það fer algjörlega eftir einstaklingnum. Ég var að klikka á óbilandi furðuleik myndarinnar. Eftir sýninguna heyrði ég fólk kalla þetta hræðilega ófyndið og fegin að það væri ókeypis. Skrítið, ég skildi tilgang þeirra. Það eru engir brandarar, þannig að ef þú ert ekki hrifinn af sérstöðu þessu öllu muntu hata þessa mynd. Hata hana algjörlega. Þessi mynd á eftir að tapa miklum peningum í miðasölunni og verða að klassík DVD-serkja. Ef þú getur hlegið að kvikmynd án alvöru brandara, eins og Cable Guy eða Punch Drunk Love, þá mæli ég með að þú sjáir hana. Ef þú gerir það ekki skaltu flýja þessa mynd. Það gerir þig bara reiðan.