Okkur hættir til að gleyma því að húsbónda/þrælasamhengi síðustu alda leiðir til meira en vel hirtra eigna, knúin áfram af stórum hópum þrælaðs fólks, og mikið af peningum fyrir hvíta eigendurna. Það leiddi til þess að hópur fólks lenti í miðjunni - afkvæmið sem stafaði af því að þrælaeigendur höfðu afskipti af kvenþrælum sínum. Sum þessara barna urðu bara meira þrælar og önnur voru frjáls...en frjáls og lituð, sem þá þýddi hvað sem er. en miðað við hlutfall feðra þeirra. Bekkur myndaðist í kringum þessi afkvæmi - gens de couleur libre eða frjálsa lita fólkið - og sá flokkur gat, að vissu marki, átt eignir, hækkað sig úr niðurlægingu í menntað, og til að öðlast samanburðarvirðingu. Það er að segja, þeir voru ekki þrælar, en þeir voru samt arðrændir að vissu marki. Oft bjuggu konurnar sem ástkonur hvítra plantameistaranna og auðmanna, settir upp í eigin húsum, með vasapeningum, skólagöngu greidd. því að fyrir börn sín, og eins konar hógværð, háð þeirri virðingu sem þau kusu að leggja á fjölskyldur sínar. Í meginatriðum voru þeir að vænna sig til að tryggja eigin velmegun og hlutfallslegt sjálfstæði frá vinnu - fyrirkomulag sem kallast plaçage. Hátíð allra heilagra er fallega skrifuð saga um börn einnar slíkrar konu, afleiðing af einmitt slíku fyrirkomulagi með a. heiðursmaður á staðnum, og fólkið sem snerti líf þeirra, bæði á neikvæðan og jákvæðan hátt. Sagan vakti athygli fyrir mig, Nýsjálending, án raunverulegrar hugmyndar um svörtu/hvítu línurnar, hvað þá gráa svæðið í miðjunni þar sem gens de couleur libre tróð varlega. Persónurnar eru mjög þrívíddar og hafa verið vel skilin í þessari aðlögun skáldsögunnar, eftir Anne Rice. Hlutarnir eru vel leiknir, búningarnir dásamlegir og grimmilega leiðin sem línurnar eru dregnar fram, með óskýru svæðin sem verða þeim mun meira áberandi af átökum sem sögupersónurnar ganga í gegnum. Gen de couleur libre gátu ekki gifst hvítum, þrælarnir gátu ekki hjálpað sér sjálfir og hvítir, jafnvel þeir sem voru samúðarfullir, þoldu ekki að horfast í augu við efnahagslegan veruleika að gera rétt við fólkið sem þeir voru háðir. Ég mæli með þessari sögu , bæði skáldsagan og smáserían, til allra, án fyrirvara. Ef þú ræður ekki við sannleikann muntu hrökklast í gegnum suma hlutana, þar sem hvert óréttlætið á eftir öðru er metið á litaða, bæði af hvítum kúgarum þeirra og af þeirra eigin fólki. Hafðu samt í huga að þetta er ekkert annað en raunveruleiki og þessi saga er hrífandi leið til að fræðast um hana. Ég veit að hún kann að hljóma ömurlega, en þessi smásería bæði skemmti mér og heillaði mig, þrátt fyrir súra bragðið sem ég fann í munninum. á því sem fram fór og ég naut þess í botn. Horfðu á það. Ef ekki lestu upp tímabilið, því það er lærdómur að draga af þessu öllu saman.