Það tók okkur nokkra þætti að „komast inn í“ Dark Angel sem sögu og þáttaröð, þar sem við vorum að skipta frá The Sopranos, mjög ólíkum hugarfarsramma. En þegar við komumst að kjarna seríunnar, vorum við mjög fljótt hrifin. Það er synd að þáttaröðin endaði einmitt þegar hún var rétt að byrja að líða vel í þann ágæta flokk: Dark Angel var miklu meira en meðal sjónvarpssería þín. Það slær í rassinn og rokkar eins langt og hasar nær, en samskipti persónanna og samfélagsleg viðbrögð við „stökkbreyttum“ minna okkur á stöðuga fordóma sem við stöndum frammi fyrir (og gerum) daglega. Að sagan gerist í framtíðinni heldur stemningunni súrrealískri og kemur í veg fyrir að boðskapnum gegn mismunun sé nuddað í andlitið á okkur (þess vegna ekki að skemma "skemmtunina" fyrir þá sem líkar ekki að vera fyrirlestrar á skemmtunum), heldur alla atburði. og mannleg/samfélagsleg samskipti eru áfram viðeigandi fyrir nútímann. Við fellum öll dóma, stöndum frammi fyrir okkar eigin fordómum, en á endanum liggur spurningin um hver þú ert: hallar þú þér aftur og lokar huganum fyrir því eða stendur þú upp og gerir eitthvað í málinu? Fyrir þá sem hafa ekkert val en að berjast, fyrir að lifa af eða réttlæti, þessi sería styrkir þá. Fyrir þá sem hafa aldrei þurft að horfast í augu við spurninguna, þá „læðist“ þessi þáttaröð inn þeim skilaboðum í skjóli hreinnar hasarafþreyingar. Hún er miklu betur gerð og vel skrifuð en flestar sjónvarpsþættir; Ég er mjög svekktur að það endaði áður en það gat virkilega farið í háa gír.