Þar sem ég var mikill aðdáandi Stanley Kubrick's Clockwork Orange var auðvitað "engin spurning um það" að ég þurfti að sjá þennan. Hins vegar frestaði ég því allt of lengi vegna þess að sumir vinir mínir hentu því með athugasemdum eins og "mjög leiðinlegt" eða "ekkert gerðist" "algjör tímaeyðsla". En þegar ég sá myndir á netinu af hinum dularfulla svarta einlita fékk ég að sjá innsýn í hina stórkostlegu upplifun sem er 2001: A Space Odyssey. Það var enginn vafi í mínum huga að ég ætlaði að leigja þá mynd sama kvöld. Þetta reyndist vera mesta sjónræn upplifun lífs míns. Auðvitað getur verið dásamlegt að horfa á mjög gott málverk eða mynd, en að horfa á kvikmynd sem er smíðuð af samskonar sýndarmennsku í hverjum ramma bætir alveg nýja vídd við það. Guð minn góður... mér líkar mikið við vini mína en það er leitt að geta ekki deilt með þeim einmitt því sem fær hjartað mitt til að hoppa upp af spenningi og fær andann til að fljúga eins og fugl á himni. Það, vinir mínir, er fegurð. Eins og þessi mynd sýnir sig er fegurð hræðilega vanmetin í tæknivæddu, vitsmunalega grunnu, neytendadrifnu skyndibitasamfélögum okkar vestrænna. Það þýðir samt ekki að ég hafni þessum hraðskreiðu samfélögum eða að ég líti niður á þau (og ekki Kubrick heldur) heldur bara að þau geti verið svo miklu meira ef fólk bara myndi stoppa í smá stund og taka sér smá tíma til að gleypa í sig fegurð heimsins sem við lifum í. Og hvaða betri tækifæri er til að gera þetta með því að hægja á glæsilegum hraða þessarar myndar og láta fara með sig á þann stað milli vöku og draums. Þegar við förum á þennan stað er hægt að fá svokallað „náttúrulegt hámark“. Það er eitthvað sem andi okkar getur gert þegar við hittum hreina og takmarkalausa fegurð. Og aldrei á ævinni hefur þessi „náttúrulega háa“ eða „andlega fullnæging“ eins og hún er kölluð af sumum eða „samaddhi“ af öðrum verið ákafari. Já það er ákafari en venjuleg fullnæging... nokkrum sinnum ákafari reyndar. Mörg trúarbrögð hafa haldið því fram að þessi tiltekna tilfinning sanni að þau hafi rétt fyrir sér. Hafa þeir rétt fyrir sér? Fyrir mér myndi beint svar við slíkri spurningu aðeins draga úr órjúfanlegum dáleiðandi leyndardómi alheimsins. Að mínu mati reynir myndin að koma sömu leyndardómnum á framfæri með lýsingunni á svarta einlitanum og með því að segja eftirfarandi um hann: „Að undanskildum einni mjög öflugri útvarpsútsendingu sem miðar að Júpíter hefur fjögurra milljón ára gamli svarti einliturinn haldist algjörlega óvirkur. . Uppruni þess og tilgangur er enn algjör ráðgáta.“ Trancen sem Bowman upplifir er það sama og ég upplifi þegar ég horfi á þessi glæsilegu myndefni. Ég get ímyndað mér að ráðgáta geti verið pirrandi fyrir þá sem þurfa bein skyndibitasvör við stórum verufræðilegum spurningum. En í stað þess að veita okkur huggun erum við stöðugt pirruð yfir meðvitundinni um einfaldanirnar sem felast í þessum svörum. Efinn og óþægindin sem verða í kjölfarið munu fá okkur til að benda á dýpri vitsmunastarfsemi okkar sem uppsprettu allra þessara vandræða, á meðan við höfum í rauninni aðeins okkar auðveldu svörum að kenna. En þessi mynd sýnir okkur að þegar hraðar verufræðilegar staðhæfingar vekur ekkert nema efa, getum við alltaf treyst á fyrirbæri til að gera eitthvað vit úr heiminum. Frá því augnabliki sem þú áttar þig á því að fegurð er eitthvað sem í raun er aðeins hægt að kynna fyrir okkur sem fyrirbæri og aldrei sem "hlutur í sjálfu sér" er hinn dularfulli svarti einlitur ekki lengur truflandi, ógnvekjandi eða pirrandi heldur verður hann í staðinn heillandi, heillandi og kannski jafnvel huggandi. Við þurfum ekki svar við því sem raunverulega er þarna úti til að vera í sambandi við eitt stærsta afl í lífi okkar. Þegar við erum fær um að láta leyndardóminn vera það sem hann er, að faðma hann jafnvel... getum við loksins komið sál okkar til hvíldar. Ég er þó nokkuð viss um að kvikmynd sem inniheldur svo mikla fegurð og svo mikla heimspekilega og listræna dýpt er aldrei hægt að fara fram úr. Sérstaklega núna þegar besti leikstjórinn sem hefur lifað er ekki lengur á meðal okkar.