Þetta var sannarlega sársaukafullasta reynsla sem ég hef upplifað í nokkurn tíma í kvikmyndahúsi. Ég mun sleppa slíkri auðveldri gagnrýni eins og „maudlin“ eða „sögulega ónákvæm“ eða „hestavitleysa“ vegna þess að samúð okkar myndi þá strax fara út í þessi orð. Ef leikstjóri ætlar að gera gríðarlega stórkostlega ástarepík, þá í guðanna bænum GERÐU ALVÖRU FOLSÍÐANDA STÓRLEGA Ástaræpíu! Af hverju að nenna svona hlæjandi ósannfærandi annars flokks harlekínrómantík og leiðinlegum skiptum á milli persóna sem okkur gæti verið sama um þegar afgerandi baráttan á kanadískri grund á sér stað? Og fyrir prúða fólkið sem hugsar „jæja, þessi saga verður að miðja persónur!“ jæja, þú hefur rangt fyrir þér, algjörlega rangt.