Ef eyðileggja þyrfti allar kvikmyndir og aðeins einni væri hlíft, þá yrði Death in Venice að vera það. Það er minnismerki í kvikmyndasögunni. Mikið gagnrýnt fyrir að vera hæg, leiðinleg og of augljós í því að halda því fram (gamall maður uppgötvar fegurð í ungum dreng og eyðileggst á hörmulegan hátt, fyrst andlega, síðan líkamlega), ættum við að meta þessa mynd fyrir það sem hún er. 'Morte a Venezia' var tekin fyrir meira en 30 árum síðan og sýnir tímabil enn lengra aftur í tímann, í upphafi tuttugustu aldar. Lífið var hægt þá, miðað við nú. Fólk átti að haga sér á ákveðinn hátt, fela sannar tilfinningar sínar jafnvel fyrir sjálfu sér. Leikstjóranum Visconti og Dirk Bogarde, aðalleikaranum, tekst aðdáunarvert að sýna hvernig aldrað tónskáld Von Aschenbach uppgötvar rómantískan áhuga sinn á ungum dreng. Fyrir mann eins og Von Aschenbach hlýtur þetta á sínum tíma að hafa verið of öflugt áfall til að sætta sig við það. Við sjáum innri baráttu hans, aðallega á andliti Bogarde, gegn fallegu bakgrunni Feneyja og ásamt dásamlegustu tónlist, samin af Gustav Mahler. Þessi mynd er hæg, því er ekki að neita. Engar tæknibrellur, bílaeltingar eða slagsmál til að halda áhorfendum fast í sætum sínum. Engar pervertískar kynlífssenur heldur; samskipti manns og drengs takmarkast við stolin augnaráð úr fjarska og einstaka bros.Svo, í rauninni, gerist ekkert mikið í þessari mynd? Ekki ef þú vilt að skynfæri þín verði slegin eins og grunntrommu. Ef þú vilt að þeir séu spilaðir eins og strengir fiðlu í rómantískum konserti, þá er þetta myndin til að gera það.