Í fyrsta lagi er þetta mjög gömul mynd, ekki einbeittur í útlistun sinni á vinstri pólitískri byltingu. Í hreinskilni sagt, þegar einhver segir að eina leiðin til að vera raunverulega byltingarkennd sé að hætta að vera vitsmunalegur (sem er í sjálfu sér alveg fáránlegt, þar sem svarið var einmitt fengið með því að vera vitsmunalegur) dregur það úr mér örvæntingu; eins og við ættum öll aftur að vera apar í nafni jafnréttis - það er einfaldlega fáránlegt. Vitsmunasemi okkar er aðeins einn af mörgum mannlegum eiginleikum, en þetta þýðir ekki að við ættum ekki að mennta okkur í hæsta mögulega mæli. En eflaust tengist þessi ómenntuðu boðskapur notkun Godards á rokktónlist; þess vegna The Rolling Stones. Lagið 'Sympathy for the Devil', sem við verðum vitni að sköpun þess og sem myndin dregur nafn sitt af, er í rauninni ekkert sérstakt. Hljómaröðin, sem er ekki sérstaklega frumleg, var notuð með miklu betri áhrifum í 'Thankyou' (Led Zeppelin II) eftir Led Zeppelin. Burtséð frá því, segir 'Sir' Mick Jagger á sinn venjulega þokukennda hátt (frekar eins og Bob Dylan) - taktu eftir því hvernig fyrsta melódíska setningin er endurtekin með hugmyndalausum hætti aftur til að mynda versið. Fyrir utan þá staðreynd að Black Panthers eru sýnd í þessari mynd, virðast ekki vita fyrir hverju þeir eru að berjast, áhugaverðustu atriðin fela í sér jöfnun fasisma og kláms; boðskapur sem grefur í raun undan kynferðislegri „frelsun“ sjöunda áratugarins og nútímans (raunar skilaboð sem myndu ósanna hegðun The Rolling Stones um það leyti sem myndin var gerð). Engin furða að DVD-diskurinn kom ókeypis með The Sunday Times ! Hlustaðu á meistaraverk Luigi Nono, 'Al Gran Sole carico'd'amore' til að fá sannarlega djúpstæða sögulega útlistun á samúð vinstrimanna.