Þetta er rækilega óþægileg, ef klóklega gerð, kvikmynd. Ég prófaði það vegna þess að það leika Richard Dreyfus og Jeff Goldblum, tveir góðir leikarar, og vegna þess að söguþráðurinn - mafíuforingi er að fara að losna af geðveikrahæli - hljómaði efnilegur. Myndin er sýnd sem gamanmynd, svona. Það sem við höfum er endalaus röð af skotum - þú ættir að afsaka orðaleikinn - af fólki í dauft upplýstum og glæsilegum, þó nokkuð súrrealískum, innréttingum, sem skjóta hvert annað - í höfuðið, magann, hnéskelina, fótinn, hjartað (enginn hluti af Líffærafræði er forðast, að því er virðist) á sama tíma og óljósar og dularfullar samræður eru orðnar, sem sum hver eiga augljóslega að vera gamansamur á eins konar póstmódernískan hátt. Samtal Goldblums fyrir alla myndina gæti passað á 3x5 kort og hann er með einn andlitssvip - kaldhæðnislegt glott - í gegn. Ellen Barkin og Gregory Hines gera sitt besta. Burt Reynolds fer með hlutverk. Á myndinni eru Rob Reiner og Joey Bishop, en ég saknaði þeirra einhvern veginn (gott skref hjá þeim). Allt er þetta kalt, dauðhreinsað, vélrænt og ósmekklegt; Erfingi, grunar mig, að stílnum 'Pulp Fiction', 'Fargo' og 'Natural Born Killers'. Ef þér líkar vel við þá, muntu líklega líka við þetta.