Valeria, glæsileg og falleg ung kona býr í heimi umkringdur veggjum feimni hennar og þunglyndis. Þó að hún eigi kannski einnar nætur elskhuga eða ef einhver býr hjá henni, þá skiptir það engu máli að vera algjörlega ein. Valeria er líka ástríðufull kona sem getur gripið til aðgerða til að nálgast þennan sérstaka mann, Massimo, og á sama tíma óttinn sem gerir henni kleift að svara spurningum hans aðeins með „já“, „nei“ eða „ég veit það ekki“ . Leiðin til að leggja áherslu á einmanaleika persónunnar er stórkostleg. Dæmi væri fjarlægðin þar sem Massimo og Valeria fá sér kaffi í sama herbergi, aðskilin með lúmskum skiptingum og sjást ekki. Ég gæti nefnt nokkrar seríur, hins vegar er betra að sjá myndina. Það er áhrifamikið að fylgjast með því að ekki eitt einasta smáatriði er úr böndunum hjá leikstjóranum. Þó allar aðgerðir séu gerðar í hægum hreyfingum, eru engin hróp nauðsynleg, ekki tæknibrellur, heldur aðeins frábær leikur og hrífandi vel skrifuð saga. Ég elskaði það.