Lifetime rásin sýndi þetta í október en ég komst fyrst að því að horfa á hana núna. Það er gamli eilífi þríhyrningurinn aftur Connecticut-strákurinn Dave Ford (Matt Long) í smábænum er í snöggu sambandi við kærustu besta vinar síns, Emily Darrow (Emmanuelle Chriqui), í aðdraganda brottfarar hans í lögfræðinám í New York, hugsar um hana næstu fimm árin á meðan hann er ekki að gera samninga og samninga, rekst á hana aftur þegar hann snýr heim eftir andlát föður síns í aðdraganda stórs prófs fimm árum síðar, og kemst aftur í rómantískt samband við hana. En leikstjórinn og meðrithöfundurinn Matthew Cole Weiss fer langt á hausinn og rammar þetta allt saman í flashback þegar Dave játar að hafa myrt Emily, eiginmann hennar og annan elskhuga hennar fyrir framan (hér kemur spoilerinn) lesbískri löggu sem er líka loga frá Emily. Weiss ofgerir „flangandi“ áhrifunum þar sem Dave fær að sjá hluta af fyrra lífi sínu blikka fyrir augum hans jafnvel áður en hann er í raun dauður, skera þá inn jafnvel á meðan Dave og Emily stunda kynlíf og eyðileggur þar með mjúku klámmyndirnar sem gefa jafnvel nokkrar annars frekar lame Lifetime myndir að minnsta kosti smá áhorfendur höfða. Ég gat ekki annað en snúið mér aftur til James M. Cain og hversu miklu betur hann skrifaði konur sem þessar í klassískum spennumyndum sínum (allar aðlagaðar að vinsælum kvikmyndum) "The Postman Always Rings Twice", "Double Indemnity" og "Mildred Pierce" ." Það hjálpar heldur ekki að myndin endar með því að vondu kallarnir (vondu stelpurnar reyndar) sigri hrósandi og hina ágætu, ef barnalegu og heimskulegu hetju virðist á leiðinni á banvæna sprautuborðið eða að leikararnir leika fólkið Dave. og Emily sem svindlar á eru báðar flottari en þær eru. Tilviljun, þó að þessi mynd hafi farið beint í kapal í Bandaríkjunum, þá voru nokkrir auðir blettir á hljóðrásinni sem sýndu hvar blótsorð voru sleppt, svo ég geri ráð fyrir að þetta hafi verið frumsýnt í bíó einhvers staðar í heiminum.