"Arahan" bætir engu jákvætt við Kung Fu tegundina. Að bera þessa rugluðu kvikmynd saman við innblásna vitleysu og gæði kvikmynda Stephen Chow er mistök. Í fyrsta lagi eru bardagaatriðin ekkert nýtt. Allt sem er kynnt hér hefur verið gert áður og betur af fólki eins og Yimou Zhang, Tony Jaa og Jackie Chan. Bardagar í snjöllum kvikmyndum þurfa rökfræði. Það virðist enginn tilgangur að bera fram högg sem hafa engin skaðleg áhrif eins og í "Matrix" framhaldsmyndunum. Aðlaðandi kvenkyns aðalhlutverkið So-Yi Yoon heillaði skjáinn en hún sigraði aldrei á sannfærandi hátt líkamlegar kröfur hlutverksins eins og Ziyi Zhang hafði gert svo auðveldlega í " House of Flying Daggers". Að hafa bardagaíþróttabakgrunn þjónar vel í Kung Fu kvikmyndum. Að steypa leikara sem eru óreyndir í þessum hæfileikum eru alvarleg mistök (Sjá Aya Ueto í "Asumi") nema þú sért mjög hæfileikaríkur leikstjóri sem eins og "Arahan" sannar að Seung-wan Ryoo er það ekki.