Hvílík vonbrigði, sérstaklega í ljósi þeirrar fjárhagsáætlunar sem lagt var upp með, tæknilegra úrræða sem er tiltækt og hæfileikafólksins sem safnast saman. Er ekki grundvallarreglan fyrir vísindaskáldskap/leiklist að skapa áhorfendur hina fúsu stöðvun vantrúar. POA 2001 skapar trúverðuga byrjun og sýgur okkur að, en eftir það gleymir Mr. Burton að bíógestir hans hafa vinnandi gáfur. Ofur frjálshyggjumaður simpans Helenu Bonham Carter, einskis virði innilokun mannanna, auðveldur flótta þeirra, óvenjulegur færni þeirra í hestamennsku (þetta er geimfari og hópur frumstæðinga sem ríður skyndilega á fullu), hinir miklu og tafarlaus uppreisn manna er allt of ótrúverðugt. Mark Wahlberg varpar aldrei neinni tilfinningu um raunverulegan ótta, hættu eða uppákomu í þessum heimi sem er snúið á hvolf. Berðu saman við frumritið, þar sem nekt Chuck Heston fangar á myndrænan hátt fullkomið hjálparleysi hans og undrun yfir atburðarásinni. Einkennisklæddur Wahlberg varðveitir hógværð sína, en einnig augljósa tilfinningu hans fyrir stjórnun og stjórn í eðlislægum aðstæðum, og við veltum aldrei fyrir okkur velferð hans. Ólíkt Heston virðist hann aldrei vera í raunverulegri hættu. Tim Burton hefði átt að nota eitthvað af f/x kostnaðarhámarkinu fyrir hæfa handritsgerð. Reyndar velti ég því fyrir mér af hverju framleiðendur Hollywood nenntu að gera upp við handritshöfundana og leikstjórana sem hótuðu verkfalli. Leyfðu þeim að ganga. Þjálfaðir apar hefðu getað staðið sig eins vel og þeir gerðu í Apaplánetunni 2001. Ég þori að veðja á að endurtekið áhorf á þetta átak verði ekkert. Þetta hefði getað verið nýtt sérleyfi og dásamlegt nýtt skref fyrir ímyndunaraflið. Annað tækifæri glatað.