Ég hafði persónulegan áhuga á þessari mynd. Þegar ég var 17 og nýkominn úr menntaskóla fékk ég vinnu hjá 20th Century Fox sem meðlimur Verkamanna- og Hod Carriers Union. Í lok fyrsta dags míns (sópaði þilfari flugmóðurskips) var mér sagt að koma með ferðatösku morguninn eftir með nóg af fötum o.s.frv. í eina eða tvær vikur. Þegar ég kom morguninn eftir beið rúta og um 20 okkar héldu suður í átt að San Diego. Rétt þangað til stoppuðum við á herstöð sem heitir annað hvort Camp Callan eða Camp Hahn. Þegar við vorum komin í koju fórum við norður nokkra kílómetra inn í Camp Pendleton, stóru landgöngustöðina. Þarna á ströndinni byrjuðum við að byggja það sem átti að vera japanska Kyrrahafseyjarstöð. Það tók okkur um það bil viku eða tíu daga að klára uppsetninguna, sem innihélt vatnsgeymi, byssuholur, skurði með sandpoka og vistarverur. Allt var þetta á mjög háum launum, stundum „gullinni“, sem var þreföld venjuleg tímakaup okkar. Maturinn okkar var líka fyrsta flokks = ofurhrygg í hádeginu o.s.frv. - sem var ótrúlegt því það var stríðstími og mjög erfitt að fá gott kjöt heima. Þegar verkinu var lokið beið ég spenntur eftir að myndin kæmi út, sem var u.þ.b. átta eða tíu mánuðum síðar. Svo beið ég spenntur í gegnum tvo tíma af myndinni áður en handavinnan mín kom loksins á skjáinn. Síðan var ekki meira en þrjár eða fjórar mínútur (kannski minna) af því að hetjur myndarinnar köfuðu sprengjuárás á bækistöðina og sprengdu hana í mola. Svolítið svekkjandi, en samt skemmtilegt. Þrátt fyrir vonbrigðin hafði ég gaman af myndinni og hef ekki séð hana síðan. Ég komst að því seinna að þessi mynd var undirrituð af ríkinu og Fox var greitt með kostnaði plús, sem kannski skýrir eyðslusamur laun okkar og lífsstíl þarna niðri. Bob Weverka