Ég hef séð þessa mynd oftar en einu sinni núna og það er alltaf einhver að kvarta yfir "augljósri byggingu" söguþræðisins eftir á. En svo - þetta er hluti af leik Petzolds: hann spilar eftir reglum tegundarinnar. Það er mjög sniðugt hvernig hin afar ósennilega saga um hvernig stelpurnar tvær (Timoteo/Hummer) hittast, endurspeglast í annarri, jafnvel ólíklegri sögu. , að stúlkurnar bæti upp steypu. Þessi mynd er ferðalag milli staðreynda og skáldskapar, hún snýst meira um möguleika, hluti sem gætu hafa gerst í fortíðinni eða gætu verið að gerast í framtíðinni, en um raunverulegt áframhald. Þetta er dásemd, eins konar - svo viðeigandi að það eru margar hvatir, gæti Freud hafa fundist áhugaverðar fyrir draumagreininguna sína, eins og öll „tvímennings“-stjörnumerkin. Einnig held ég að "Gespenster" gæti verið áhugavert að horfa á í samanburði við núverandi asíska kvikmyndahús hins óhugnanlega: hversdagslegur borgararkitektúr Petzolds finnst líka reimt á lítinn áberandi, undarlega kunnuglegan hátt. Þessi mynd fjallar ekki um hið augljósa. Að lýsa henni sem sögu tveggja stúlkna sem hittast og verða að lokum vinkonur og elskendur, eða sem sögu munaðarlausrar móður, sem leitar í Evrópu að týndu dóttur sinni, segir greinilega ekki mikið um eðli „Gespenster“. .