Jæja, ég ætla að byrja á því að viðurkenna að ég er ekki John Ford aðdáandi. (Ég horfði á „The Informer“ eingöngu vegna þess að ég er að reyna að vinna mig í gegnum lista yfir „frábæra“.) Svo ef þú ert það, haltu þig bara áfram, því þú ert ekki sammála mér. ofgert og dagsett kjánaskapur þetta er! Ég segi að það sé góð hugmynd að kvikmynd hér (hún vakti mig til umhugsunar um hversu fáar myndir eru til um írsku byltinguna) en eins og venjulega er Ford staðráðinn í að grafa hana undir ofspilun og ódýru viðhorfi. Ég býst við að það sé dálítið áhugavert að horfa á í smá stund til að sjá minna en hnökralausa umskiptin sem verið var að gera frá þöglu til "talkies" -- leiklistarstíll sumra leikstjóranna hefur þessi yfirgripsmiklu gæði sem eru landlæg til snemma Kvikmyndir og kvikmyndir finnst eins og þær gætu spilað betur með titlaspjöldum en talaðar samræður. (Auðvitað myndu titilspjöld koma í veg fyrir að Ford endurtaki hverja tilfinningu sex sinnum.) Hvaða samræða sem er hefur venjulega "Þeir eru alltaf á eftir mér Lucky Charms!" gæði sem aukast af því að hver leikari virðist hafa fengið að nota sína persónulegu útgáfu af írskum hreim. Auðvitað, eins slæmir og þeir eru, eru hreimarnir gagnlegir til að minna okkur á að við erum á Írlandi því leikmyndirnar líta að mestu leyti út eins og þær séu dreginn inn úr einhverju þýsku expressjónistaverki sem verið er að taka upp á næsta hljóðsviði. (Það líður eins og þú gætir séð nokkra þorpsbúa af stað til að kveikja á Dr. Frankenstein í bakgrunninum með arnarauga.) Tæknin breytast. Bragðið breytist. Svo ég ætla ekki að fara út í það hversu klikkað það virðist að þessi mynd hafi verið svo lofuð á sínum tíma. En það er ekki ein af klassíkunum sem standast --- frekar bara "sanngjarn viðvörun" um hvers konar of einfölduð malarkey sem Ford ætlaði að helga feril sinn.