Abderrahmane Sissako kann að hafa vitað hvað hann var að gera þegar hann gerði "Bamako," en við hin getum bara hallað okkur aftur í dulúð og rugli og reynt að átta okkur á því hver tilgangurinn gæti hafa verið. sem ætlar að yfirgefa atvinnulausan eiginmann sinn til að finna vinnu í borginni. En mun meira af skjátímanum er tekinn upp með því sem kynningaraðilar myndarinnar lýsa sem „gert réttarhöld gegn lykilfjármálastofnunum“ sem takast á „við yfirgnæfandi efnahagserfiðleika Afríku“. Það er allt gott og blessað, býst ég við, en þegar rökin og hugmyndirnar eru settar fram á jafn ódramatískan og pedanískan hátt og hér er, missa þær bæði kraft og áhrif. Með öðrum hætti, ef leikstjórinn hefði fundið leiðir til að fella málefni eins og skaðleg áhrif nýlendustefnunnar á afrísku þjóðina og vandamál afrískra skulda inn í allt sem líkist í raun og veru sannfærandi söguþráði, gæti myndin hafa náð vitsmunalegum og tilfinningalegum hætti. Ómun sem það er núna svo greinilega skortir. Efnin sem kvikmyndin fjallar um geta verið viðeigandi og mikilvæg, en það er ekki líklegt að það muni afla mikið af því sem nemur tveggja klukkustunda virði af ræðu sem raunverulegri kvikmynd sem er heiðarleg við Guð. áhorfendur fyrir boðskap sinn.