Ég sá þessa mynd um helgina og á meðan ég var hrifinn eins og alltaf af fegurð og fágun kvikmynda sem framleiddar eru af kirkjunni, fór ég vonsvikinn yfir því að þessi myndi duga svo stutt, tókst ekki að upplýsa meðlimi og skildu rannsakendur eftir með mörgum spurningum ósvarað. 70 mínútur af vinjettum úr lífi Joseph Smith. Þetta er ekki sönn ævisaga vegna þess að það er engin raunveruleg samhangandi frásögn. Flestir þættirnir fjalla um Joseph að gera góðverk, spila hafnabolta, hlaupa kappreiðar og hlæja með börnum, oft í sloooow hreyfingu. Þvílíkur, bara gott fólk sem Joseph var, ha? Horfðu á hann þarna úti að berja mottur fyrir konu sína Emmu. Jæja, hvernig er það með mottur 33 fleirtölukvenna hans?? Ekkert er minnst á fjölkvæni. Augljós aðgerðaleysi. Og það er í slíkum aðgerðum þar sem myndin hökrar. Það gefur of litlar upplýsingar og lætur gagnrýna hugsun áhorfendur velta fyrir sér HVERS VEGNA er Jósef tjörgaður og fjaðraður, HVERJU er honum hent í fangelsi og HVERJU vill þessi múgur drepa hann? Hápunktur myndarinnar er auðvitað ferð Josephs og Hyrum til Karþagó-fangelsisins (hjólandi framhjá sannkölluðum Sameinuðu þjóðum andlita sem horfa út úr dyragættum Nauvoo). En aldrei er minnst á AFHVERJU. Ekkert um að Smith bæli niður Nauvoo Expositor dagblaðið og skipaði blöðum þess eytt fyrir að afhjúpa leynilega kenningu um fjölkvæni. Áhorfendur eru látnir velta fyrir sér eða gera ráð fyrir að þetta sé bara tilhæfulausari ofsóknir gegn kirkjunni. Ekkert minnst á að Joseph hafi verið ákærður fyrir landráð fyrir að lýsa yfir herlögum og kalla út Nauvoo-herinn. Auðvitað bjóst ég ekki við því að þessi mynd sem framleidd var af kirkjunni myndi kynna nýlega ævisögu Jósefs Richards Bushmans Rough Stone Rolling, en ég var hissa og tekinn. undrandi á hversu lítið efni var í raun framsett. Og það sem verra var, hvaða efni sem var sett fram var oft ónákvæmt. Tvö dæmi rákust á mig. Í fyrsta lagi þýðing á Mormónsbók. Myndin sýnir Joseph lesa beint af gullnu plötunum í tveggja hringa bindiefni sínu, sem í raun og veru voru falin langt frá staðnum. Það er vel þekkt að Jósef gerði þýðingu sína með því að grafa andlit sitt í hattinum sínum og gægjast á sjáandasteininn þar inni. Önnur ónákvæmni á sér stað í Carthage fangelsinu, þar sem múgurinn ræðst inn í klefann. The History of the Church greinir frá því að Joseph hafi verið með sex-skyttu og jafnvel skotið af nokkrum skotum áður en hann stökk út um gluggann og gaf frímúraramerki um neyð (eins og greint var frá í Times & Seasons). splundruðu þá hugljúfu stemmningu sem kvikmyndagerðarmennirnir höfðu skapað, en með því að sleppa henni voru þeir ótrúir sögunni og náðu ekki að sýna Jósef eins og hann var í raun og veru: handlaginn með byssu og fær um að verjast. Reyndar er tilfinningin sem myndin gefur til kynna að Joseph hafi verið ágætur strákur, en líka eitthvað af milquetoast sem allir börðu upp, hentu í fangelsi og myrtu að lokum með köldu blóði. Hann var fjarri því; Joseph var agaður og ákveðinn maður sem þoldi mikla erfiðleika og baráttu við að koma því sem hann trúði á að veruleika. Sjáðu myndina, en veistu að fara inn, það er bómullskonfekt. Fáðu þér síðan kjöt og kartöflur með því að lesa afrit af ævisögu Bushmans um Smith, Rough Stone Rolling PS: Kvikmyndir sem framleiddar eru af kirkjunni hafa engar heimildir, en vanur augu geta valið nokkur kunnugleg andlit. Rick Macy er frábær sem Joseph Smith eldri og Bruce Newbold, ástsæll sem Thomas í Finding Faith in Christ, hér leikur hinn hrollvekjandi meþódistaráðherra sem mistókst að sýna ungum leitanda sannleikans kristna ást.