Ah, Domino er í raun ferskur andblær, eitthvað nýtt í kvikmyndaheiminum. Ég hafði mjög gaman af myndinni vegna flókins söguþráðar, fjölbreyttra persóna og ákafa myndavélarbrellanna. Ég hef séð nokkra kvarta undan vinnu myndavélarinnar og í raun, að sögn höfundanna sjálfra, voru áberandi og villtu myndirnar allar hápunktur mistaka sem gerðar voru í gegnum tíðina. Allt sem þú sérð var tilætluð áhrif. Kannski kvarta sumir vegna þess að eitthvað eins og þetta hefur aldrei verið gert áður, þó það sé það sem aðgreinir það. Í dýpri hlið, það sem þú sérð er bara hvernig Domino sér hlutina með augum hennar, hugsaðu um það. Þegar það kemur að sögunni sé ég ekkert alveg slæmt við það. Þrátt fyrir að það sé „sóðalegt“ eðli, að mati sumra, er þetta í rauninni bara hröð frásagnarform. Söguþráðurinn er í raun ekki svo erfitt að fylgja, ef þú einbeitir þér í raun að því sem er að gerast. Kannski er það bara ég vegna þess að ég sé kvikmyndir frá mörgum mismunandi hliðum eins og leiklistinni, söguþræðinum osfrv. Ég er enginn "túlkur" eða neitt sem velur kvikmyndir í sundur, það kemur bara til mín. Að þessu sögðu, þá tel ég að þetta sé alveg frábær mynd, þrátt fyrir að hún sé framtíð sem sértrúarsöfnuður, risasprengja eða hvað sem er. Ég tel að leikarahópurinn sé frábær þar sem þeir standa sig allir vel við að túlka persónur sínar á áhrifaríkan hátt, það er það sem gerir kvikmynd að dömum og herrum. Persónurnar eru allar mjög einstakar og plús er að þú færð að verða vitni að litlum hluta úr lífi hvers og eins og aðgreinir þær enn frekar. Í grundvallaratriðum, persónulega elskaði ég leikarahópinn og persónurnar. Allir þeir sem bash og brenna þessa mynd sjá hana kannski bara ekki eins og ég, eða hún höfðar bara ekki til þeirra. Sama, þetta er frábær mynd í sjálfu sér, nei, þetta er frábært kvikmyndatímabil.