Ein af þremur bestu myndum Alfreds Hitchcock, ásamt „Psycho“ og „The 39 Steps“, „Strangers On A Train“ er álíka ljómandi stjórnlaus og kátína í Metcalf, og næstum jafn banvæn. Þetta er svona kvikmynd sem þú hefur svo gaman af að horfa á, þú getur ekki einu sinni fengið almennilega samviskubit yfir henni fyrr en þú hefur tíma til að ná andanum. Topp áhugamaður í tennis, Guy Haines (Farley Granger) hittir einstaklega undarlegan, ókunnan mann að nafni Bruno Anthony (Robert Walker) í lest. Þökk sé slúðursíðunum veit Bruno allt um vandamál Guy með ógóða eiginkonu sinni Miriam og leggur frekar til að þeir geri hvor öðrum greiða: Bruno mun drepa Miriam og Guy mun drepa föður Bruno, sem vill setja Bruno á stofnun . Guy hlær að þessu, en Bruno er ekki að grínast, þar sem Guy kemst að því til hættu. Þetta er frábær forsenda fyrir morðsögu og Hitchcock lætur "Strangers On A Train" hlaupa fyrir allt sitt, með hjálp Walker í kannski besta frammistöðu allra Hitchcock-mynda, þar á meðal Anthony Perkins í "Psycho". Á meðan Perkins setur mark sitt á að leika sér á móti korninu á Walker sem Anthony fullkomlega heima, annaðhvort að smyrja gamlar dömur í stórskemmtilegu kvöldverði eða kyrkja unga konu í skemmtigarði. Hvað drífur Bruno áfram? Margir fréttaskýrendur benda til þess að samkynhneigð hans sé samkynhneigð í fallega Guy. Já, Bruno lýsir upp gamla gay-darinn, en Guy virðist nógu ánægður þegar ástin er á ný með félagskonunni Anne Morton (Ruth Roman). Áhugi Bruno á Guy gæti allt eins verið öfundsýki, af því að einhver setur mark sitt í heiminum á meðan hann býr heima, að leyfa mömmu að negla neglurnar á sér. horfir á mús. „Þú veist, það hlýtur að vera frekar spennandi að vera svona mikilvægur.“ Seinna kallar Bruno sig „brjálæðing“, nógu nákvæmur fyrir utan róttækan áhuga okkar á honum, jafnvel þegar hann eyðileggur líf Guy með morðafskiptum sínum. Þetta er fullkominn öfugsnúinn undirleikssaga. Það er heilindi við Bruno, í harðduglegri vígslu hans, sem öðlast virðingu okkar og sem Hitchcock leikur svo frábærlega við. Þegar Bruno flýtur í burtu frá vettvangi stóra glæpsins síns, er ég þá eini veiki manneskjan í þessum heimi sem er í raun og veru ánægður fyrir hans hönd? Ég held ekki, en samt heldur Hitchcock sögunni á nógu réttri leið til að við gerum okkur grein fyrir því hversu lágt við höfum fallið. Við viljum ekki að Bruno vinni, nákvæmlega, en við njótum élans hans þegar hann reynir. Allt annað er svo fullkomið, eða að minnsta kosti nógu nálægt, til að gera hvert skot eftirminnilegt. Hitchcock náði alltaf að minnsta kosti 2-3 góðum leikmyndaþáttum í hverri mynd; hér færðu stig af þeim í skemmtigarðinum einum. ("20 Big Shows" segir neonhliðin við innganginn, og þeir eru ekki að grínast.) Handrit, myndavélavinna, grípandi tennisleikur, hrífandi fígúra Ruth Roman, þetta er allt of mikil snilld til að ein mynd innihaldi . Jafnvel Granger sinnir ungmennastarfinu sínu hér með meiri trúverðugleika en Gregory Peck hefur nokkurn tíma tekist á við. Þú getur kallað þetta heilsugæslustöð í kvikmyndagerð, en "klíník" hljómar of dauflega. "Strangers On A Train" er góð og viðbjóðsleg skemmtun, alla leið í gegn, og skilur þig eftir með sniðugan sting í skottið þegar þú áttar þig á því að þú varst að róta á röngum ókunnugum allan tímann. Fokk, ég tek þá ferð aftur eftir sekúndu!