„Þeir voru alltaf að reyna að drepa mig,“ skrifaði Alec Guinness eitt sinn um tæknimenn The Man In the White Suit. "Þeir héldu að leikarar kæmu í veg fyrir hlutina." Hann hélt áfram að lýsa því hvernig honum hafði verið gefið vír til að klifra niður og, fullvissaður um að það væri öruggt, forðaðist hann naumlega alvarleg meiðsli þegar það brast skyndilega í miðri niðurleið.“Fólk kemur í veg fyrir hlutina“ gæti verið hámarkssníðari. -gert fyrir White Suit uppfinningamanninn Sidney Stratton (viðeigandi leikinn óskrifaða tísku af Alec Guinness) í hinni endanlegu Ealing-mynd Alexander Mackendrick frá 1951. Vissulega er honum aðeins annt um verk sín, framkvæmd þeirra - og svíður afleiðingunum. Og að sama skapi, að nokkrum jaðarpersónum undanskildum, er nánast enginn til að róta í þessari köldu ádeilu á fjármagn og vinnuafl. Sagt í afturhvarfi fjallar myndin um uppfinning Strattons á óhreinindum sem þola eilífa trefjar (mótað í hvítan lit). suit of the titil), og síðari tilraunir fataiðnaðarins og verkalýðsfélaga hans til að bæla hann niður. Á meðan iðnaðurinn óttast að botninn muni falla af markaðnum, hafa trúnaðarmenn búðargólfs áhyggjur af því að verða atvinnulausir. Mannrán og mútutilraunir fylgja í kjölfarið, með bæði peninga og dóttur iðnaðarforingja í boði (Daphne, hin yndislega, 4 pakka á dag raddaða Joan Greenwood), til hins hörmulega grínista enda." þvo þegar það er ekkert að þvo?" harmar húsmóður Strattons nálægt loka. Hugmynd sem Stratton hafði ekki einu sinni íhugað - og hefur aftur virt að vettugi af tvíræðni kóda myndarinnar. Yfirburða, ef ákaflega niðurdrepandi gamanmynd, vel leikin - og svarar nokkurn veginn þeirri spurningu sem oft vaknar um hvað varð um eilífu ljósaperuna og bílinn sem rann á vatni...