Head hefði átt að vera stolt augnablik, ekki bara fyrir stjörnurnar (The Monkees og Victor Mature), eða leikstjórann/með-rithöfundinn (Bob Rafelson), heldur einnig annan meðhöfund (og stutta aðalhlutverkið) Jack Nicholson. Eins og staðan er núna virðast flestir sniðganga hana og fyrir utanaðkomandi er myndin í besta falli álitin forvitni. Þótt sjónvarpsþáttaröðin hafi verið fræg byggð á uppátækjum Bítlanna „Hjálp!“, er þessi mynd líka dæmd eftir sömu sátt. Samt sem áður er langt frá hinu þröngsýna og sársaukafullu ofmetnu Bítlamyndum, og jafnvel hinni dagsettu Monkees sjónvarpsseríu, Head hefur lag af dýpt. Undirstraumur af myrkara eðli mannsins er hér að verki og þó að það gæti hljómað eins og furðulegt að segja um framleidda popphljómsveit, þá er notkun ákveðinna þema og mynda (að berja konur, hlæja að örkumlum og raunveruleikaupptökur af Vietcong POW skotin til bana á lausu færi) gefa myndinni forskot sem margar „alvarlegar“ myndir myndu ekki þora að sækjast eftir. Það eru líka skemmtileg augnablik, sem eru allt frá James Bond skopstælingum til „Big Victor“ og mitt persónulega uppáhald, Mickey Dolenz undir umsátri af arabískum hermönnum á hestbaki. (Einn þeirra snýr sér að Mickey og hvæsir „pssst!“, aðeins til að „pssst!“ birtist í texta!) Hópurinn er meðvitaður um framleidda mynd sína í myndinni („Ég er dúllan, Mickey ég er alltaf dúllan“, fullyrðir Tork og dregur snyrtilega saman einvíddar þynnuhlutverk sitt í seríunni), sem þýðir að persónur þeirra þær leika „sjálfur“ að leika og ekki leika hér eru opnari út meira, og þar af leiðandi eru minna almennar og pirrandi en þeir voru í seríunni. Þetta stig skopstælingar og sjálfsvitundar tekur jafnvel á sig stórkostlegan fjóra uppruna sinn, með lúmskari tökum á Maharishi og út og út viðurkenningar með þjónustustúlku sem spyr: „Jæja, ef það er ekki gjöf Guðs til átta- ára krakkar ertu enn að heiðra Ringo Starr?' Hlustaðu líka á Tork flauta 'Strawberry Fields Forever' á meðan þú ert á klósettinu. Svo eru það lögin, auðvitað. Sex af þeim hér, örlítið geðþekkari en venjulega, sem kann að hafa fjarlægt aðdáendahóp þeirra, og jafnvel Frank Zappa-leikmynd hefði ekki kveikt á fullorðnum áhorfendum til að heilla þeirra á þessum tímapunkti. Það besta er sennilega hið heillandi 'As We Go Along', þó það fyrsta, 'Porpoise Song' eftir Carol King, fjallar athyglisvert um löngunina til að lifa á meðan tíminn tifar iðrunarlaust í burtu og dauðinn nálgast sífellt. Á léttari nótunum virðist viðkvæðið þess „hvinurinn er að hlæja“ vera bein mickey-mynd af „I am the Walrus“. Stöðugt frumlegt með beinum tilvísunum í þöglar kvikmyndir og eiturlyfjamenningu, ef til vill er besti eiginleiki Head frásagnarbygging þess. . Ekki eina heldur mikilvægasta ástæðan fyrir því að hún batnar með mörgum áhorfum, sagan fer til vinstri, hægri, áfram, afturábak, hringlaga og í gegnum mörg raunveruleikastig. Í meginatriðum er röð af skissum hengd lauslega saman, samheldni hennar er hert með tíma-rýmis ögrandi söguþræði sem tengir innri rökfræði sína saman með flashback, draumaröð, fangelsi hugans og fjarstýringarrásarskipta. Enda var þessi gáfulega skrifaða, vitandi mynd ekki það sem unglingaáhorfendur The Monkees bjuggust við og fékk í kjölfarið neikvæðar viðtökur gagnrýnenda. Nú hafa þessar væntingar farið, þessi þarfnast alvarlegrar endurmats.