Þetta er önnur af mörgum myndum Eastwood sem blandar saman fróðleik, hasar og dúkku af rómantík, ásamt "The Gauntlet", "Firefox" og svo framvegis. Leiklistarsvið Clint er nú nokkuð kunnuglegt. Í þessari er hann þögull og svolítið svívirðilegur, sérstaklega við konur og yfirmenn. Það kemur ekkert á óvart í frammistöðu hans. En myndin sjálf kemur nokkuð á óvart; það er yfir meðallagi. Clint er Frank, umboðsmaður leyniþjónustunnar sem, ef til vill í augnabliki í vafa, tókst ekki að ná byssukúlunni sem drap JFK. Síðan tók hann að drekka, sem hrakti fjölskyldu hans á brott, og þvælist nú í embættismannakerfinu þar til John Malkovitch hefur samband við hann, sem kallar sig „Booth,“ sem stofnar til eins konar skakkt samband við hann á grundvelli sameiginlegrar, vonsvikinnar sannfæringar þeirra. að allt sé tilgangslaust nema hvötin til að flýja ömurleika og fyrirsjáanleika. Nú er þetta frekar óþægilegt sett af viðhorfum fyrir flytjanda eins og Clint að sýna fram á, en hann stendur sig frekar vel, minna vélmenni en venjulega. Og hann virðist bera með sér, eins og byrði úr steini, minninguna um þá stund í Dallas. Hann hefur prófað aftur hálfa leið í þessari mynd. Hann hangir á þaki hárrar byggingar, grípur í hönd Booth og dregur skammbyssuna sína og beinir henni að Booth sem spyr hann hvort hann sé virkilega til í að skjóta. Geri hann það auðvitað bjargar hann forsetanum frá morðtilraun af hálfu CIA-þjálfaðs morðingja, en hann gerir það á kostnað hans sjálfs. Booth spyr hann um ástandið þegar þeir haldast í hendur í háloftunum. Og Clint hefur meira að segja stutta ræðu þar sem hann talar við Renee Russo um að hann hafi ekki bjargað forsetanum í Dallas. „Ef ég hefði brugðist nógu hratt við hefði ég getað tekið þetta skot ... og það hefði verið í lagi með mig.“ Það er undirspilað, en röddin kafnar lítillega, augun tárast og vörin skalf. Þetta er ein af fáum atriðum í kvikmyndum Clints sem mætti ​​kalla „hreyfandi“. Við vitum af nýfengnum ásetningi hans að ef hann fengi annað tækifæri myndi hann taka byssukúluna að þessu sinni. (Það kaldhæðnislega er að honum líkar ekki við núverandi forseta. Hver gæti það? Hann heldur prýðilegar ræður í Colorado um hvernig þeir "högguðu þjóð út úr eyðimörkinni." Gerðu þeir ekki það sama í Las Vegas?) oft sagt að kvikmynd sé bara eins góð og illmennið hennar. Það er ekki satt, ekkert er svo einfalt, en hægt er að færa rök fyrir sannleiksgildi þess í þessu tilfelli. Skriðdýrið John Malkovitch með Tartar augun er dásamlegur. Talaðu um vonsvikinn. Allt í lagi, hann getur hamrað þessu aðeins, þefað af fyrirlitningu jafnvel þó hann stingi tveimur saklausum veiðimönnum á milli augnanna, en hann er heillandi á skjánum. Renee Russo hefur lítið að gera. Fred Thompson, sem aðalhjálparaðili Hvíta hússins, er nú kominn aftur í pólitík, léttir fyrir bíógesta. Ef leiksvið Clints er takmarkað er Thompson eitthvað minna. Í hverri mynd sem hann hefur verið í ber hann sama hátíðlega og óánægða svipinn, eins og hann sé stöðugt þjakaður af einhvers konar eldgos meltingartruflunum. Leikstjórn Wolfgang Peterson er eins góð og hún var í "Das Boot", sem er nokkuð gott. Mikið er um venjulega spennuþrungna þverskurð í lokaskotkeppninni. Og þegar Clint og Russo falla í ástríðufullan faðm á hótelherberginu hennar og skutlast aftur á bak í átt að rúminu eins og tveir veslingar í hita, sýnir Peterson okkur fjörlega fæturna ásamt röð af hlutum sem falla á gólfið -- ekki aðeins venjulega flíkurnar heldur handjárn, byssur, hljóðmerki, lófaflugmenn, Dick Tracy úlnliðsúr og aðrar hindranir. Truflun, Clint leggst aftur á rúmið og andvarpar: „Nú verð ég að setja allt þetta dót aftur á sig.“ Vel skrifað og þess virði að horfa á.