'Mojo' er saga um London á fimmta áratugnum, heimi verðandi rokkstjarna, ofbeldis og þvingaðrar samkynhneigðar. 'Mojo' notar tækni við tökur á fimmta áratugnum sem sést oft í kvikmyndum sem leggur áherslu á líkamlegan mun á okkar eigin samtíð en táknar líka samræður á mjög ýktan hátt (meðal vegna þess hvernig tal var sýnt í kvikmyndum sem gerðar voru á því tímabili); Ég hef ekki hugmynd um hvort fólk hafi raunverulega talað svona fyrir utan kvikmyndir, en engar kvikmyndir sem gerðar eru í dag og gerast í samtímanum nota jafn stílfært mál. Það er eins og stælt orðræða handritshöfunda 1950 þjónar algengri skammstöfun fyrir fortíð sem virðist, þar af leiðandi, mjög fjarlægt land; og leggur því áherslu á hið sérstaka, frekar en hið algilda, í sögunni. 'Mojo' er með sterka frammistöðu frá Ian Hart og pirrandi frá Aiden Gillan og Ewan Bremner, sá síðarnefndi á enn í erfiðleikum með að byggja upp feril eftir 'Trainspotting'; en líður eins og tímabilsverki, nútímamynd sem er óskiljanlega uppbyggð í úreltri málvenju. Frekar leiðinlegt, reyndar.