Til að auka dramatík þessarar sudsy fæðingardeildar sögu, er hún sett á sérstaka deild fyrir "erfið mál." Aðalsagan er Lorettu Young; hún er í leyfi frá langri fangelsisvist fyrir morð. Munu læknar bjarga barninu hennar á kostnað lífsins, eða hlýða bón eiginmanns hennar um hið gagnstæða? Melódrama og viðhorf eru allsráðandi og þau eru vægast sagt ekki heiðarleg. Til dæmis, bara til að halda hlutunum gangandi, er þetta sjúkrahús með geðdeild í næsta húsi við fæðingardeildina, og lætur konu með hysteríska meðgöngu flakka um að stela börnum. Það er bara nóg af hlátri og kaldhæðni til að þetta sé þekkt sem Warners kvikmynd, aðallega frá Glendu Farrell, sem dregur í sig gin úr heitavatnsflöskunni sinni á meðan hún bíður eftir að eignast tvíbura sem henni til harmrunar kemst hún að því að nú eru lög sem banna sölu. Dæmi um viðmælanda hennar: "Vertu varkár." Farrell: "Það er of seint að fara varlega." Aline MacMahon er auðvitað dásamlega valdsöm sem yfirhjúkrunarkona, en ekki búast við að henni verði gefið dramatískt augnablik. Meginþema myndarinnar er að það að sjá barn breytir hverjum sem er. Jafnvel miðað við augljósar takmarkanir hefði þessi mynd átt að vera betri en hún er.