Herman hefur gert norðurdrama að sínu eigin drama með Little Voice og Brassed Off, en formúlan fer í taugarnar á sér í þessari grófu, flatu og tilgerðarlegu sögu um tvo táningsglæpamenn sem reyna að fá ársmiða til að sjá Newcastle. fóstureyðingar, skólaeinelti, fíkniefnaneysla, vímuefnaneysla, þunglyndi, barnaofbeldi, kynferðisofbeldi gegn börnum, búðarþjófnaðir, húsbrot, bílaþjófnaður, ofbeldisárásir og vopnuð rán allt sett hér fram. Ekkert þessara atriða er rannsakað, þau eru einungis til þess fallin að færa söguna frá einni ósennilegri stöðu til annarrar. Myndin er ekki eins afdráttarlaus og Trainspotting, eins hrífandi og The Full Monty, eða eins og endurspeglar tímann og Undralandið (sem hún stelur blygðunarlaust tónlist á óhóflegan hátt). Mig grunar að enginn kvikmyndagerðarmannanna sé frá Newcastle og hefur örugglega aldrei upplifað þau félagslegu vandamál sem kvikmyndin vísar til. Ég er alveg til skemmtunar og afrekaskrá Hermans sýnir að hann er meðvitaður um nauðsyn þess að halda jafnvægi á félagslegum skilaboðum með hlátri og tárum. Hann kemur einfaldlega ótrúlega stuttur hér. Myndin hefur fínan endi, en það eru allt of mörg flöt, banal augnablik til að sitja í gegnum til að komast þangað. Vel tekin, ekki sérlega vel leikin og mistekst á endanum á þremur mikilvægum atriðum: handriti, handriti, handriti.