Ég var náttúrulega, ásamt öllum öðrum, tilbúinn til að búast við mikilli fantasíuendurskoðun í Hollywood í THEY DOOD MEÐ STRÍGNUM Á SÍNUM vegna goðsögnarinnar um Custer. Það eitt að láta einhvern eins og Errol Flynn leika Custer er næg vísbending um að goðsögnin hafi forgang fram yfir sannleikann í þessari framleiðslu. Og að mestu leyti voru væntingar mínar uppfylltar (á óneitanlega uppörvandi og skemmtilegan hátt). Samt sem áður í þessari augljóslega hlutdrægu (og mikið gagnrýndu) endursögn á Custer sögunni, brá mér sumt af því sem fram kom í þessari mynd að, stundum lúmskur en samt traustur, virtist vinna gegn dæmigerðum klisjum um augljós örlög og ósvífna hetjudáð sem venjulega er að finna í vestrum snemma á 20. öld. Til dæmis, jafnvel á meðan þessi mynd reyndi að hvítþvo hetju sína, bentu ákveðnar senur samt til þess gölluðra og heimskulegra. persóna hins raunverulega Custer: 1) Upphafleg inngangur hans við West Point framhliðið, þar sem hroki hans og æðruleysi er skýr þáttur í persónu hans. til hugmyndaleysis Custer um kröfur um herþjónustu sem hvern annan þátt; það eru augnablik í því hvernig Flynn leikur Custer á West Point þar sem hann virðist hreint út sagt heimskur.3) Stækkun Custer til hershöfðingja er ekki aðeins sett fram sem fáránleg mistök, heldur spilar hún út sem slatta gamanmynd. Ég bjóst hálfpartinn við að sjá Marx-bræðurna eða Abbott og Costello reika inn á sjónarsviðið.4) Afstaða Custer gegn Jeb Stuart í Gettysburg er ekki hvítþvegin sem ljómandi hernaðarleg herforysta, heldur er hún sett fram sem kærulaus og ofsalega heppinn.5) Drykkjuvandi Custer. er vissulega ekki hunsuð.Og þó að tónlistin og sumt af því hvernig indíánarnir voru sýndir í þessari mynd hafi vissulega verið styrking á kynþáttafordómum um fáfróða villimanninn, kom það mér samt á óvart að myndin fór í raun í smáatriði eins og af hverju Indverjar voru réttlætanlegir í að ráðast á hvíta sem voru að flytja inn í land þeirra og lögðu nokkuð skýrt á sig sökina á bardögum í Black Hills beint við rætur hvíta mannsins. Reyndar getur enginn haldið því fram að skýri illmenni verksins sé ekki Anthony Quinn sem Sitting Bull, heldur Arthur Kennedy & Co. sem hvítu djöflarnir sem gera rangar kröfur um gull í Black Hills. Vissulega er þessi hluti sögunnar sannur, en ég bjóst ekki við að sjá hann sýndan alveg jafn ótvírætt í kvikmynd sem þessari. Og eitt annað: venjulega í þessum myndum eru það Indverjar sem eru sýndir í fjöldamörgum sem drukkin dýr virðist ófær um almenna skynsemi til að forðast að falla drukkinn niður hvenær sem þeir komast nálægt áfengi. Í þessari mynd eru það í raun og veru hermenn 7. riddaraliðsins, en ekki indíánarnir, sem í að minnsta kosti tveimur senum eru sýndir á þennan hátt. Allt í allt sleppur þessi mynd á nokkrum óvæntum augnablikum í miðri Hollywood kojunni.