Titill: Ópera (1987) Leikstjóri: Dario Argento Leikarar: Cristina Masillach, Ian Charleson, Urbano Barberini, Daria Nicolodi Umsögn: Eina önnur Argento myndin sem ég hafði séð var Suspiria og sú sló í gegn með stíl sínum, litum og hræðilegum söguþræði. . Ég ákvað næst að fara með Opera þar sem mér hafði verið sagt að það væri ein af hans bestu. Maður, ég held að ég sé að uppgötva hvað verður á endanum einn af mínum uppáhalds hryllingsleikstjórum. Ópera fjallar um unga óperusöngkonu sem fær stórt frí þegar aðalstjarna hrollvekjandi nútímaóperumyndar um Mc Beth verður fyrir bíl. Betty er lærisveinninn svo hún fær að gera hlutinn sjálf. Verst fyrir hana að það er geðsjúklingur á eftir henni sem fær hana til að horfa á hrottaleg morð á vinum sínum og vinnufélögum. Vá, ég hef heyrt góða hluti um þessa mynd hér, en ég var ekki tilbúinn fyrir hversu mikilfengleika þessi mynd er. myndi taka mig. Já myndin hefur sína annmarka sem ég kem að síðar. En myndin sló mig að mestu leyti í burtu. Í fyrsta lagi er þessi mynd ekki eins full af litum og Suspiria. Ég bjóst við að þetta væri svolítið eins og suspiria á þeirri deild, en nei, mér til undrunar hafði það sitt útlit og tilfinningu. Myndin er einhvern veginn laus við lit. Hún hefur að vísu fullt af litum í ákveðnum atriðum (eins og meistaralegu eldhús-/stofuröðinni) þar sem Argento fyllir skjáinn af gróskumiklum grænum og bláum litum, en að mestu leyti er myndin með gráleitan, svartan tón yfir allt og ég fannst gaman að það hefði sitt sérstaka útlit. Raunverulegar stjörnur þessarar sýningar eru ótrúlega vel skipulögð dauðaröð. Vá. Sérhver dauðasena var eins og listaverk. Fegurð í glötun. Þetta eru ekki bara dæmigerðar dánarraðir þínar fyrir hakk og högg, þessi dauðsföll voru vandlega smíðuð til að sjokkera og fá sem mest út úr aðstæðum sínum. Elskaði hverja sekúndu af þeim, það er nóg af blóði og ringulreið hér, en með stíl. Ég ætla þó ekki að spilla þeim. Síðan er það stefnan. Maður, það eru mjög frumlegar og fallegar myndir á þessari. Ég elskaði frumlega notkun myndavélarinnar á þessari. Þú hélst að Tarantinos hefði skotið í Kill Bill vol. 1 þar sem við sjáum að byssukúlan kom út úr hólfinu á byssunni var upprunaleg? Jæja, þetta er myndin sem hann lyfti henni úr! Ég trúi satt að segja að Tarantino hafi verið undir miklum áhrifum frá þessari ákveðnu mynd með ákveðnum atriðum í Kill Bill Vol. 1. Heck í gerð þáttar nefnir hann að allt atriðið með Beatrix á spítalanum og Elle Driver sem kom til að drepa hana hafi verið undir áhrifum frá ítalska Giallos, og hér eru vinir mínir sönnun þess. Engu að síður, Tarantino tilvísanir til hliðar, þessi mynd er með ótrúlegum myndavélamyndum, eins og þessar senur af krákum sem fljúga í gegnum mannfjöldann í óperuhúsinu...frábært efni. Og aðalástæðan fyrir því að Argentos varð einn af mínum uppáhalds. Leiklistin frá flestum leikara var í lagi, en langbest var Cristina Marsillach sem pyntaða unga óperusöngkonan Betty. Útlitið í augum hennar þegar morðin voru framin var frábær. Restin af leikarahópnum var svolítið tré og stíft, en ekkert sem myndi hindra ánægju þína af myndinni. Það var mjög fátt sem mér líkaði ekki við þessa mynd. Fyrstu rökfræði var hent út um gluggann í ákveðnum atriðum. Sérstaklega þau sem fela í sér viðbrögð Bettys eftir að hún sá morðin. Mér sýnist að í lengstu lög hafi hún bara haldið áfram um viðskipti sín og ekki sagt neinum frá öllu. Ekki einu sinni lögreglan. Ég meina ef þú sérð einhvern myrða ástvin á hrottalegan hátt fyrir framan augun á þér...þú gengur ekki bara frá morðstaðnum og heldur áfram með líf þitt. Einhver hefði tengt hana við morðin. Hún gæti jafnvel hafa gerst grunuð sjálf...en nei. Einnig er endirinn dálítið andstæðingur loftslags. Þú verður að sjá þetta til að skilja, en þetta virtist dálítið óþarfi hvernig myndin endaði, fannst eins og hún hefði getað endað fyrr. Það hefði ekki fundist svo óþarfi. En það er um það, ekki stór vandamál fyrir mig í rauninni þar sem ég var að njóta restarinnar af þessari fallegu mynd. Ég hef enn mikið af Argento yfirráðasvæði til að ná...en ég er að éta hvert skref á leiðinni eins og ef Ég var að borða disk af dýrasta kavíarnum. Þetta krakkar virkilega góðir. Ég lít á myndirnar hans sem listaverk og ég hef bara séð tvær þeirra! Get ekki beðið eftir að uppgötva restina af myndunum hans. Argento, þú maðurinn! Einkunn: 41/2 af 5