Eftirfylgni David Mackenzie af hinum snilldarlega Young Adam vill vera góð undirmálssaga um einmana ferðamann sem er að reyna að takast á við geðræn kynferðisleg vandamál við látna móður sína. Það vill vera gróft, raunsætt og dularfullt. Á sama tíma vill hún vera fyndin og dæmalaus um truflaða forystu sína þegar hann festir sig í sessi sem fullorðinn. Til að ná þessu markmiði reynir myndin að vera ungleg. Veggspjald þess er með handteiknuðum stöfum sem líta út eins og Juno. Upprunalega hljóðrásin er samsett af hraðskreiðu indie rokki sem reynir að sannfæra áhorfendur um að Hallam sé í lagi; bara smá misskilningur. En undarlega er myndin allt annað en ungleg. Eins og Young Adam snýr aðalráðgáta þessarar myndar við drukknaða konu - í þessu tilfelli móður Hallams. Ungi Adam heldur leyndardómi sínum rólegum, ígrundandi og nægilega vel til að koma sannleikanum í ljós þegar þeir koma. Hallam Foe gerir hið gagnstæða. Það sýnir geðrof persónunnar svo skýrt og svo snemma að hann gerir í raun og veru aldrei neitt utan við væntingar hans. Upphafsatriðið er Hallam í tréhúsinu sínu og horfir á systur sína fíflast með kærastanum sínum. Hallam truflar snöggt og fullyrðir nærveru sína á heimilinu. Hér sjáum við allt sem Hallam mun gera það sem eftir er af myndinni. Leyndardómurinn í kringum drukknun móður hans er hvort það hafi verið sjálfsvíg eða morð af kærustu föður hans. Áhorfendur geta aldrei raunverulega treyst Hallam því, fyrir utan að vera hrollvekjandi, teljum við að þráhyggja hans hafi leitt hann nærri geðveiki. Þetta kom í veg fyrir leyndardómsþáttinn fyrir mig vegna þess að Hallam er of sporadískur til að hægt sé að tengja hann. Strax þegar hann hefur fundið vísbendingar sem styðja fullyrðingu hans flýr hann að heiman, í fyrstu virðist það vera að leita að lögreglunni. Síðan verður hann ákaflega afvegaleiddur af stúlku sem líkist móður sinni, sem leiðir söguna á pirrandi hátt frá leyndardómsþáttinum. Þó að Jamie Bell dregur fram mjög yndisleg einkenni í týndu persónu sinni, var hann takmarkaður af augljósu sálfræðilegu þarfir hans. Þessi mynd er á engan hátt dularfull, en samt er hún heldur ekki sljó. Það reynir að vera raunsætt í að takast á við slík mál, en það bætir við mjög sjálfsmeðvituðu spunki sem skráir sig sem algjört andstæða. Það fer í hljóðmyndarþungt, Trainspotting viðhorf til að hjálpa áhorfendum að finna söguhetju sem stækkar byggingar, velur lása og tjaldar út í þágu voyeurism. Þessi þéttbýlisævintýri sem Hallam tekur þátt í eru allt of erfið fyrir innbyrðis teiknaðan sveitastrák að taka þátt í og ​​þau eru ekki kynþokkafull, svimandi eða notaleg. Þeir eru hlutlausari en allt; knýr ekki persónuna eða söguna áfram. Mackenzie lætur þig skilja Hallam, en samt tekst honum ekki að byggja upp sameiginlegan grundvöll. Hann býst við að þú njótir rauna og þrenginga Hallams án mikillar hugmyndafræðilegrar rökstuðnings. Myndin byggist á sjónarhorni áhorfenda á voyeurism/ hvers konar manneskju sem stundar hann. Ljóst er að flestir myndu hafa ógeð á því. Og Hallam Foe gerir sér grein fyrir því, en það leyfir okkur ekki að sjá Hallam vega siðferði ákvarðana sinna. Hann fer á milli aðila og reynir að fylla djúpt tómarúm sitt. Það er sérstaklega truflandi lína frá ástaráhuga Hallam, Kate, þar sem hún segir ölvuð „Ég elska hrollvekjandi stráka,“ kannski og biður áhorfendur um að gera slíkt hið sama. Línan reynir að sýna skilning hennar á honum (hvatning hennar er óljós í gegn) og reynir að koma okkur í veg fyrir að dæma hann. Það er ekki erfitt að vera hrifinn af Hallam, en það er mjög erfitt að taka þátt í ævintýri hans - ef það er jafnvel ævintýri. Allt á meðan reynir myndin að nota prýðilega hljóðrásina til að hylja óákveðna stemningu sína. Frábær frammistaða er íþyngd af mynd með veikum þriðja þætti, drulluþrunginni þróun og óþarfa óljósri leikstjórn frá Mackenzie. Nýlega var þessi mynd endurnefnd til útgáfu í Bandaríkjunum og af hvaða ástæðu? Það er ekki aðeins óaðlaðandi heldur er harði sannleikurinn sá að Hallam-persónan fær aldrei titilinn „herra“.