Eitt háleitasta bandaríska meistaraverkið, Morrissey opnar myndina með því að kynfæra Dallesandro, með opinn munninn hrjóta á kodda. Við veltum því fyrir okkur, er hann að ná háu heróíni? Við sjáum bara andlit hans, þá blikka, líkama hans, blikka, nakta bakið hans. Ég get ekki hugsað mér aðra mynd sem notaði þetta flash-blip form klippingar svo vel til að skapa dáleiðandi, eiturlyfja stemmningu, klippiaðferð sem virkar frábærlega bæði sem taktur og stíll. Eftir þá kynningu, þegar Dallesandro opnar munninn, er hreimurinn ögrandi -- við gerum ráð fyrir að hann sé einhvers konar mjúkur androgyni; í staðinn er hann með rödd götuþrjóta -- Morrissey er ekki sáttur við að láta forsendur okkar fara óheftar. Hin langa opnun er mjög kynþokkafull og fjörug -- hún er sambland af bardagavandræðum, heillandi kossum Dallesandros og kynferðislegum flóttamönnum snemma á morgnana; þetta rennur allt saman, ef ekki alltaf mjúklega, þá tilfinningalega raunhæft. Það sem ég fékk út úr þessu var það sama og ég fékk úr "The 400 Blows" þegar ég sá það fyrst -- þetta er eins og 20-eitthvað framhald af þeirri sögu. Það er tilfinning um félagsskap á milli holdseljenda og kaupenda; Þegar Dallesandro gengur um götuna í leit að karlmönnum (til að fjármagna fóstureyðingu eiginkonu sinnar) er tilfinningin fyrir leynilegu handabandi þegar strákar gera samninga sín á milli. Mér fannst það aldrei leiðinlegt, þó ekkert gerist -- ekkert gerist snilldarlega, strákarnir hangandi, eins og þeir gera, og bíða eftir brellum. Helsta bragðið sem Dallesandro finnur fyrir er heillandi að horfa á, nota grískar lýsingar og snerta aðeins bakið á honum, eins konar fagurfræðilega líkamsdýrkun af hálfu mannsins. Það er líka hræðilega fyndið ("ég er ekki að tala við tómt rúm, er það?"). Þetta er ein af afhjúpandi atriðum myndarinnar -- í hvaða mynd sem er, held ég; vissulega hvaða kvikmynd sem fjallar um kynlíf og kynlíf til sölu. Þegar augu Dallesandro virðast rauð og þrútin getum við ekki sagt hvort það sé vegna þess að hann er drukkinn, skammast sín, skammast sín eða allt. (Kvikmyndin er þögul í nokkrum senum, einhver sú hrífandi og fallegasta sem þú gætir upplifað.) Samt þegar Morrissey velur að taka eina með, eins og hann inniheldur hana (við tökum hana nokkurn veginn saman), er það óhugnanlegt, eins og t.d. eitt samtal á milli Dallesandro og nýbyrjaðar töffara – og hvorugur þeirra minntist nokkurn tíma á orðið „gay“ eða „hustler“. Eftirfarandi er atriði þar sem við hlustum á par af transvestítum þegar Dallesandro fær þjónustu -- þetta rétt eftir að hafa útskýrt fyrir nýliðanum "að venjast" starfinu. Dallesandro er efni sem vert er að veita honum athygli, bæði af viðskiptavinum hans og Morrissey. Hann er minna en áhrifaríkur sem leikari, í þeim skilningi að leika sem frammistöðu, en að því er varðar að sýna eitthvað sem hann er ótrúlegur - hann er einhver sem við viljum strax finna fyrir ofan, samt sem áður förum við í gegnum reynslu hans, með öllum þeirra margbreytileika, og við neyðist til að reyna að þekkja hann. Hann er svona óskrifað blað sem við laðast að en náum ekki tökum á. Og auðvitað er hann ótrúlega sláandi -- þegar ég gleymdi öllu öðru er þetta að hluta til vitnisburður um fegurð karlmannslíkamans, glæsilegan búk Dallesandros og varanlega reistar geirvörtur. Kvikmyndin hefur eitt hrikalegt atriði, en eins og allt annað geturðu í raun ekki náð góðum tökum á það -- stúlka segir að henni hafi verið nauðgað og eina sjálfsvörn hennar er að segja að hefði nauðgarinn aðeins beðið um kynlíf, beðið hana, þá hefði hann fengið betri lygi. Það er að splundrast. Kvikmyndin hefur tilfinningu fyrir öllum, en jafnvel betra en það, hún er ekki bara samúð, hún reynir í raun að hjálpa okkur að skilja manneskjur - og án þess að segja nokkurn tíma hvað það er er okkur ætlað að vera að skilja. Það lítur hvorki niður á né gleður fólkið í myndinni. Það er innifalið þegar við sjáum handlegg Joe umkringja transvestít. Þegar hann les bréf (hann talar um að komast ekki yfir átta bekk á einum tímapunkti), er hann algjörlega heillandi, þar sem hann staldrar við orð... segir svo, "woteva," og heldur áfram. Þú getur lært eitthvað dýpra af samskipti á milli Dallesandro og eins af skjólstæðingum hans hvað varðar sambönd hinsegin fólks en þú getur frá nokkurri tilviksrannsókn. Hér höfum við unga drenginn sem brosir (efri vörin hans hverfur þegar hann gerir það) þegar 30-eitthvað líkamsræktarkanína kóreskur stríðshermaður rennur fingrunum í gegnum hárið á honum; þetta er atriði sem finnst mjög djúpt, þessi fullorðni maður deilir einhverju með yngri útgáfu af sjálfum sér -- það eru ekki tveir samkynhneigðir karlmenn saman, eða samkynhneigður maður að borga beinan mann, það er eitthvað annað sem þú getur ekki sett fingurinn á; spurningar um kynhneigð eru fyrir utan málið. (Aldrei áður hefur bóla virst eins ástúðleg.) Eftir að hafa deilt einhverju með hvert öðru tilfinningalega (þó með Dallesandro, þar sem hann er þarna fyrir peninga, er aldrei augljóst hvers vegna hann er þar; þó hann sé aldrei minna en einlægur, sem gæti verið hans afvopnandi gæði), "Svo... geturðu hjálpað mér?" Maðurinn segir víst. "Ég meina ekki buxurnar mínar!" 10/10