Ég sá þetta í leikhúsinu fyrir nokkrum áratugum og óljós endurminning bendir til þess að mér hafi líkað það. Hins vegar er tvennt sem stendur upp úr þegar ég sé hana í annað sinn: (1) mjög léleg leikur af hálfu Michelle Johnson og (2) mjög léleg tónlist í gegn. Það er ekki það að öll tónlistin hafi verið slæm. Sumt af brasilísku tónlistinni var fínt, en þemalagið og annað sem sló í gegn minnti á verstu popptónlist níunda áratugarins. Rödd Johnsons virtist allt röng, hugsanlega talsett. Þetta var truflandi. Á jákvæðu hliðinni: (1) Sagan er ekki slæm, (2) það er athyglisvert að sjá svona unga Demi Moore, (3) Valerie Harper leit aldrei betur út og (4) Johnson leit mjög vel út á ýmsum stigum af óvild.