Fyrst af öllu, hvernig getur einhver með sköpunargáfu sína hægra megin trúað á kvikmynd sem þessa. Ég sá þessa mynd og eftir nokkra klukkutíma var ég eftir að klóra mér í hausnum, hvað nákvæmlega er leikstjórinn að reyna að segja. Ef þetta er spennumynd, þá er engin spenna, ef hasar hennar, það er engin hasar fyrir utan eltingarröð, þá er ekkert Drama, og ástarsagan sem er margrómuð, hún tekur í rauninni aldrei á. Engin ástríðu, tilfinning ekkert er þarna. Reyndar bjóst ég aldrei við undrum frá myndinni, en eftir að stuðarinn var opnaður, datt mér í hug að gefa henni séns. Ég á ekki í neinum vandræðum með Himesh Reshamiya, og ég er ekki einn af strákunum sem mun skella honum við hvert tækifæri sem gefst. Ég fór inn með opinn huga og kom út með lokaðan. Við skulum ekki kenna Himesh Reshamiya um, hann er bara frumraun leikari. En leikstjórn, handrit, skrif, förðun, allt hefur farið í kast. Himesh er mjög stíft og myndi taka langan tíma að komast upp á ferilinn. Hann getur sinnt don-hlutverkum. Hansika er bara krakki og það sést á skjánum með barnafitunni hennar og hvernig hún gengur. Eini leikarinn sem var góður var vinur Himesh í myndinni, ég veit ekki hvað hann heitir, en hann lítur út fyrir að vera efnilegur. það er á eigin ábyrgð, ekki einu sinni gott að horfa á hana til að skoða hana.** Mæli eindregið með því að forðast þessa mynd.**