Þessi mynd er öll ofurlétt ló, fyrirsjáanleg frá upphafi til enda. Sem Don Knotts farartæki var "The Incredible Mr. Limpet" miklu betri, þar sem persóna Knotts þar var ekki nærri því eins óhæf eða fáfróð. Frammistaða hans þar var niðurdrepandi, með engum einkennandi augnaráði hans, þó að það gæti haft eitthvað með það að gera að hann hafi verið skipt út fyrir mestan hluta myndarinnar fyrir teiknimyndafisk. Knotts lifði af því að leika hinn viðkunnanlega fávita, eins og Bob Denver gerði. Hvorugt virtist í raun geta brotist út í annars konar hlutverk, að því gefnu að þau væru einfaldlega túlkuð. Það var sennilega vegna slensins, villtra augnaráðsins og háu röddarinnar. John Ritter, sem Knotts vann með í „Three's Company“, gat farið yfir tegund sína, með góðum árangri í dramatísk hlutverk eins og „The Dreamer of Oz,“ en það næsta sem Knotts komst var lítið hlutverk í „Pleasantville“. Meira að segja Leslie Nielsen passaði illa hér, óþægilega, hvorki dramatískur leikari eins og hann var á þeim tíma né daufur grínleikari eins og hann varð síðar í "Airplane!" og "lögreglusveitin." Það er heldur engin leið að hinn þá 43 ára gamli Knotts gæti staðist 35 ára gamall, eins og persóna hans krafðist þess að hann væri það. Hún var álíka fáránlega ótrúleg og Tom Hanks, 38 ára gamall, sem lék Forrest Gump á háskólaaldri. Myndin var greinilega gerð á lágu kostnaðarhámarki, mjög eins og sjónvarpsþáttur sem var tekinn í skyndi. Það er sérstaklega áberandi í „ytri“ senum „bæjarins“ þar sem Roy fer eftir að hann er rekinn. Það er ólíklegt að jafnvel leikskólabörn láti blekkjast af Mayberry-líkum hljóðsviðsgervi. Jafnvel að horfa á þetta stranglega sem barnamynd, það er mjög svekkjandi. Það er ekki vegna þess að það vanti hasar eða tæknibrellur, þó það geri það. Hraðinn er allt of hægur, aðstæður endurteknar. Hversu oft geturðu horft á Roy fara upp í strætó? Gamanmynd fyrir krakka ætti að minnsta kosti stundum að vera brjáluð, með ógnvekjandi kjaftæði, annars er hætta á að þau leiði þau (og allir fullorðnir í leikhúsinu líka). Kvikmyndir, jafnvel krakkamyndir, hafa batnað töluvert á milli áratuganna. Jafnvel margar samtíma gamanmyndir voru betur kvikmyndaðar og skrifaðar. Disney, "The Love Bug", til dæmis, hafði að minnsta kosti áhugaverðan kappakstur.