House of Games er dásamleg mynd á mörgum stigum. Þetta er fín ráðgáta og átakanleg spennumynd. Það er blessað með stórkostlegum frammistöðu Lindsay Crouse og Joe Montegna, og sterkum, sterkum leikmönnum í aukahlutverki, og það kynnir Ricky Jay, spjaldskæran óvenjulegan, heiðursmann og galdrasagnfræðing. Samtal hennar, skrifað af David Mamet, er talað eins og í siðferðisleik og gefur myndinni (þar sem raunveruleikinn er oft um að ræða) auka vídd óraunveruleika. Þegar á litið er, er House of Games sannfærandi innsýn í hinn óþekkti heimur svindlara og svikara, gjörólíkur The Sting, sem var spilaður eingöngu fyrir glamúr og yuks. Á þessu stigi tekst það aðdáunarvert. Hins vegar geturðu ekki sloppið við athugun á dýpri stigi ferðasögu konu frá sjálfumglaðri faglegri hæfni til ótrúlegs styrks og sjálfsvitundar. Eina myndin sem ég veit um sem fjallar um þemað tilkomu persónulegs styrks hjá konu á eins verðugan hátt er hinn vanmetni einkavinur Benjamin. Þessi rækilega skemmtilega kvikmynd dreifir því miður áherslum sínum, hoppar á milli nokkurra þema og nýtir góða frammistöðu Goldie Hawn til að elta eftir smá hlátri. House of Games heldur sig við viðskipti sín. Eins og Poe sagði einu sinni um góða smásögu, keyrir hún linnulaust að niðurstöðu sinni. Það er annar stofn kvikmynda um konur, sem Thelmu og Louise, sem eru stórar fjárglæframenn með það fyrirlitlega þema að konur séu dæmdar, eru dæmdar. eða gera sér ekki grein fyrir innri styrkleikum sínum. Þvílík töframaður. Eins og venjulega ættirðu virkilega að sjá þessa mynd í kvikmyndahúsi. Það ætti að vera eðlilegt fyrir kvikmyndahátíðir. Tilnefndu það fyrir einn nálægt þér ef þú færð tækifæri. Ég keypti upprunalegu útgáfuna af House of Games og gaf hana 23 ára dóttur minni. Betra að hún ætti að sjá það í sjónvarpi en alls ekki.