Ráðhúsið tekur að sér stjórnmál borgar fremur en lands, ríkis eða hvers konar stórpólitísks borðs. Vissulega skín það á New York borg sem er gríðarstór pólitískur vettvangur, sérstaklega nú á dögum, en það fer samt í smærri mælikvarða og setur smásjána á nokkra lykilaðila í hneykslismáli borgarstjórans sem hægri hönd borgarstjórans rakst á. Leikstjórinn Harold Becker er leikstjóri sem þekkir mjög vel þætti spennumyndarinnar eftir að hafa gert Mercury Rising, Malice og Domestic Disturbance og ég held að hann hafi á margan hátt innlimað svo mikið af formúlutryllinum að það sé næstum því að kenna. Ég meina Ráðhúsinu er ætlað að vera pólitískt drama, ekki spennumynd heldur þegar öllu er á botninn hvolft og þegar maður er kominn að kjöti og kartöflum myndarinnar finnst og lítur það út eins og spennumynd en ágætis þar með mikilvægur hluti af uppskriftinni sem gerir hana strax áberandi...hvað annað...eða réttara sagt hver annar...Al Pacino. Myndin byrjar á því að gefa þér virkilega góða sýn á lífið á borgarstjóraskrifstofunni og innri starfsemi borgarinnar. Eftir því sem myndin heldur áfram víkkar hún pólitískt litróf þess til að fela í sér lýðræðislegan yfirmann og tengsl hans og þá erum við kynnt fyrir sumum atburðum í borginni. Þegar atburðir þróast hefst ráðgáta og pólitíski þátturinn er eins konar skilinn eftir í bakgrunninum en hann hefur samt snilldarlega uppsetningu. Ég hata algjörlega að tala um Al Pacino. Ég meina, jafnvel þó að hann hafi EINS sinni gefið góða frammistöðu hvernig gæti ég nokkurn tíma sagt það? Maðurinn er starfandi kóngafólk. Það er bara eitthvað ljómandi við alla framkomu hans. Í ráðhúsinu leikur Pacino borgarstjóri New York borgar. Hann hefur skyldutilfinningu og heiður og virðist strax vera mjög framúrstefnulegur stjórnmálamaður. Hann flytur líka eina kraftmestu og beinlínis grípandi ræðu sem ég hef nokkurn tíma séð á 'James Bone' útförinni. Ég horfði aftur á ræðuna fjórum sinnum og í fyrsta skiptið sem ég horfði á Pacino halda hana opnaði munnurinn á mér og mig langaði næstum að standa upp og klappa. Það er snilldarlega skrifað og frábærlega skilað af Pacino. John Cusack, sem ég hef mjög gaman af sem leikari, skilar miðlungs og yfirdrifinni frammistöðu sem varaborgarstjórinn Kevin Calhoun. Hann er svona í brennidepli myndarinnar og hann og Pacino hafa góða efnafræði saman þegar þeir eru á skjánum en það er bara eitthvað í þessari frammistöðu...hann virðist vera að reyna of mikið. Hreimur hans er bara furðulegur og þó hann eigi að vera niðurdreginn og ógnvekjandi virðist hann ekki ná því. Kannski var hann með off-mynd. Bridget Fonda, sem er á leið frá hápunkti stjörnuhiminsins, vinnur vel sem lögfræðingur lögregluekkjunnar Marybeth Cogan. Frammistaða hennar er mjög svipuð og Cusack að því leyti að hún virðist bara ekki finna sína gróp með þessari persónu. Danny Aiello er stórkostlegur þó að persóna hans sé svolítið vanmetin sem lýðræðislegur yfirmaður með tengsl við mafíuna Frank Anselmo. Martin Landau gerir ágætis leikmynd sem dómari undir smásjá Walter Stern. Vandamálið með ráðhúsið er augljóst í umfjöllun minni um persónurnar og leikarana. Allir eru...allt í lagi. Það er fullt af baksögum sem þeir reyna að draga fram án þess að sýna hana í raun og veru og það gerir þig því miður aðeins ruglaður yfir öllu samsærinu. Og auðvitað ertu með Al Pacino í frekar litlu aukahlutverki en hann er algjör snilld í því og yfirgnæfir og skyggir á annan hvern leikara í myndinni. Það er næstum því eins og þeir séu kannski hræddir við að hann sé á skjánum með þeim. Þannig að City Hall hefði getað verið þetta risastóra pólitíska epíska drama/spennumynd, en það þótti klippt og tónað niður í meðallagi, EN það verður samt að sjá fyrir Pacino og annan snúning á innri vinnu stjórnmálanna. Ef þú munt bara ekki sjá þessa mynd en finndu ræðu Pacino í jarðarför James Bone vegna þess að orðið rafmögnun virðist ekki gefa því réttlæti en þú getur séð hvað gerir Al Pacino svo ótrúlegan því í miðlungs myndinni dregur hann upp þessa veggfóður af ræðu og lætur þig finna fyrir því. Ef þú ert John Cusack aðdáandi sem ég er...hann hefur örugglega gert betur en hann er aðalpersónan og allt í allt fær hann réttlæti sitt. Ágætis mynd en því miður hugsanleg tap. 7,5/10