Kveðja allir, er það ekki ótrúlegur krafturinn sem kvikmyndir hafa á ykkur eftir fyrstu áhorfið? Ég var svo ánægður með fyrstu áhorf á þessa mynd að ég gat ekki hætt að tala um "Flatliners" við alla vini mína í margar vikur - hugur. ég var mjög hrifnæmur 18 ára gamall þá og kvikmyndasmekkur minn hefur orðið aðeins íhaldssamari síðan þá. Svo gleymdi ég þessari mynd einhvern veginn þangað til ég sá DVD-diskinn í stórversluninni minni og man hvað hún var frábær fannst mér "Rétt! Ég skal rífa þig úr hillunni þegar þeir koma með sérútgáfuna". Í síðustu viku var ég mjög ánægður þegar besti vinur minn bauð mér að horfa á Flatliners á DVD. Væntingin var sú að ég myndi elska þessa mynd enn meira við 2. áhorf.. Hversu rangt ég hafði rangt fyrir mér! Dómur: eftir 11 ár hafði sýn mín á þessa mynd breyst úr mjög skelfilegri 1. flokks mynd í algjört drasl sem ofspilar hið trúarlega og yfirnáttúrulega. hlið málsins frekar yfirborðslega. Ég hef aldrei verið mikill aðdáandi leikara Juliu Roberts (fyrir utan Erin Brockeridge þar sem hún átti skilið Óskarinn) Ég held að vandamálið við þessa mynd liggi örugglega hjá leikstjóranum og svo miðlungs handriti. Ég yfirgaf þessa mynd með það á tilfinningunni að hún hefði ekkert raunverulegt efni eða möguleika, og bara nokkra hryllilega ódýra spennu sem voru alls ekki vel gerðir. Ekki einu sinni tónlist eftir James-Newtown Howard, sem mér líkar frekar við sem kvikmyndatónskáld, gat töfrað mig og hreif mig. Árið 1990 hefði ég gefið þessari mynd 9,5 / 10; en árið 2001 væri ég heppinn að gefa honum 2/10 í besta falli.