Hugleiddu í smástund hvernig það hlýtur að vera að vera Uwe Boll. Einhvers staðar, kannski á þeim stöðum sem Jack Nicholson sagði „þú talar ekki um í veislum“, veit Boll að David Lean var með höfuðlús sem barn sem hafði meiri hæfileika til kvikmyndagerðar en hann. Gore hórur, málmhausar og félagslega óvirkir geta rekist á hann á hringrásinni og sagt honum annað en almennum áhorfendum finnst framleiðsla Teutonic stýrimannsins svo laus við frumleika, vitsmuni eða ímyndunarafl að hann er orðinn bogeyman internetsins samheiti á netinu fyrir ljósefnafræði. saur. Boll gerir sitt besta til að hjóla yfir þessa naysayers, nýta sér skattafslátt sem er í boði í Þýskalandi og Kanada til að halda áfram að vinna og safna peningum frá neti tannlækna eins og Zero Mostel gerði við gamlar dömur í The Producers. Munurinn er sá að persóna Mostel vissi að hann var að fyllast þörmum. Kannski veit Uwe það líka. Svona er fjandskapurinn í garð hvers nýs „Bollbuster“ að IMDb fastagestur eyðileggur einkunnir sínar með því að kjósa 1 áður en þeir hafa séð það. Tilraunir Boll til að þagga niður í gagnrýnendum sínum með því að skora á þá í hnefaleikaleik og slá þá út gerðu þá bara ákveðnari. Reyndar er hann sennilega eini kvikmyndagerðarmaðurinn sem hefur aukið sölu á samheitaorðabók þar sem gagnrýnendur leita að hugvitsamlegum leiðum til að lýsa sorpi. Þessi árás hefur gert Uwe að mjög hörundsþykkum manni, svo mjög að honum hlýtur að líða eins og hann sé vafinn inn í teppi, en einn sem líður eins og ef hann er lagður í einelti af öllum heiminum. Eins og flestir í þeirri stöðu slær hann í gegn, staðráðinn í að styggja sem flesta með minningu um grátbroslegt kvöld þar sem Variety gagnrýndi House of the Dead, aldrei of langt frá yfirborðinu. Þessi „ég veit að þú ert en hvað er ég“ til að endurheimta frumkvæðið framkallaði beinskeytta háðsádeilu Postal, sem reyndi að níða andstæðingana með bröndurum um 11. september, kristna bókstafstrú, Jihad, nasisma og barnaníð. Slík litanía af siðleysi krefst háðsádeiluhöfundar með huga Peter Cook og sjónrænt ímyndunarafl Chris Morris en það næsta sem Boll kemst öðrum hvorum manni er o í eftirnafni þeirra. Í Seed, skotið bak við bak með áðurnefndri leikjaaðlögun, Boll snýr aftur með sögu um sadisískan raðmorðingja (er einhver önnur tegund?) sem fær stólinn aðeins fyrir tvær tilraunir til að mistakast við að draga varanlega úr öllum lífsmerkjum. Með hugann við skáldskaparlögin sem segja að allir sem enn eru á lífi eftir 3 tilraunir verði að fara lausir, en ef þú hefðir verið steiktur með svona miklu rafmagni, hvers vegna myndirðu vilja það, þá dæma þeir hann löglega látinn og jarða hann, aðeins til að óánægði morðinginn komi upp aftur og hefja hringiðuferð um fangelsismenn sína. Boll byrjar „könnun sína á níhílískri reiði“ með því að Seed horfir á myndefni af dýrum sem eru pyntuð í tilraunaskyni. Þaðan erum við meðhöndluð með hlutabréf morðingjans í viðskiptum að ræna hundum, börnum og fullorðnum konum og leyfa þeim að svelta til dauða á myndavélinni til að verða maðkamatur. Okkur er boðið að velta fyrir sér hvaða siðspillta kynstofni af siðlausum kjötsekkjum við erum öll ómennska okkar hvert við annað og meðverur okkar sem virka sem ljósastaur sem virkar sem hvati fyrir ógeðslegustu leifar mannlegs ástands. Já, við erum einskis virði, grimmdarlausir sadistar og það sem verra er, við munum ekki gefa Uwe góða einkunn á IMDb. Í stuttu máli, mannkynið er koja. Auðvitað gætirðu haldið að Uwe treysti á okkar verstu óhóf fyrir lífsviðurværi sitt og með það í huga er þetta dálítið tvískauta verk, annars vegar hatar hann áhorfendur sína og drekkur sig jákvæðan í súrmjólkinni. manngæska mjólkin sem aumingja gamli Boll hefur þurft að drekka í svo langan tíma, á sama tíma og hann þeytir meðlim sinn út og býður þeim sem eru með klámfengna löngun í siðspillingu á skjánum að furða sig á hreinum rassskemmdum hans. Niðurstaðan segir ekkert um samfélagið og óánægju hennar, meira ætandi áhrif slæm pressa hefur á leikstjóra hennar. Aumingja Uwe er augljóslega mjög reiður maður atriði þar sem fátæk kona lætur heilann hamra á kvoðu meðan hún er bundin við stól, eflaust staðgengill fyrir eigin fantasíur um að senda ýmsa vefgagnrýnendur. Að það er þarna en tekur framúrstefnulega nálgun með því að vera ekki tengdur við neinn frásagnarþráð sýnir að Boll er klámhöfundur sem er ánægður með að taka þátt í blóðþörf áhorfenda sinna og veit að söguþráðurinn er offramboði við kröfur. Hann hefur gert kvikmynd sem er vel tekin en algjörlega auðn. „Mig langaði til að gera hryllingsmynd sem var ekkert skemmtileg,“ sagði Boll við áhorfendur á heimsfrumsýningu myndarinnar og honum hefur tekist það, á þessari fábreyttu stefnuskrá, en ef þetta átti að sannfæra andstæðinga leikstjórans um að hann væri alvarlegur kvikmyndagerðarmaður, hann þarf eitthvað ósvikið að segja sem og betri og frumlegri leið til að orða það.