Eftir að hafa loksins náð þessu "meistaraverki" kemur mér í opna skjöldu að það hlýtur að hafa þótt hræðilega snjallt, á sínum tíma. Það er franskt, listrænt, vanleikið til sársauka og að lokum niðurdrepandi. En séð frá sjónarhóli 37 ára í framtíðinni er hún líka bara svolítið tómleg, tilgerðarleg og ófullnægjandi. Aðrir hafa dregið saman söguna, en ég held að enginn hafi bent á dramatískan galla í hjarta þessarar myndar: Aðalpersónur, Corey og Vogel, eiga í raun ekki skilið það sem þeir fá. Þeir leika sér í siðareglum sínum, skaða aldrei neinn sem ekki bað um það og sýna mikið hugrekki og frumkvæði. Þar að auki er Corey sérstaklega fórnarlamb af fyrrverandi „vini“ klíkulands síns, sem stal stúlkunni hans og sem reynir ítrekað að láta drepa hann, greinilega bara vegna þess að hann (Corey) þorði að „lána“ nokkur þúsund franka. Þetta eru krakkar sem ættu í raun að vera á leið í frí! Þess í stað fara hlutirnir miklu verr fyrir þá en þeir raunverulega þurfa, innan rökfræði sögunnar. Maður gæti haldið því fram að þetta sé allt málið: að hinir raunverulegu illmenni nái aldrei; að þeir séu í samráði við lögregluna eftir þörfum, selji upp vini sína og komi alltaf fram. En það er ekki sýnt heldur. Ekki er sýnt fram á að gamli glæpagengjavinur Corey sé í samráði við lögregluna. Hann er heldur ekki sýndur hlæjandi yfir sigri sínum. Reyndar, eftir að hafa orðið að veruleika nokkrum sinnum þegar hans er þörf, er hann hvergi sjáanlegur í lokin, sem skilur eftir dramatíska spennu (deilur hans við Corey) algjörlega óleysta! Engu að síður myndi ég segja að þessi mynd sé vel þess virði að sjá fyrir fallega ljósmyndun sína, hægur, vísvitandi hraðagangur, frábær frammistaða, vandaðri ránsröð og innlimun listakvikmyndastílsins seint á sjöunda áratugnum.