William Wyler átti að hafa leikstýrt þessari uppfærslu á Broadway-smelli Moss Hart með tónlist/starfsplakat, en hans eigin hernaðarskuldbindingar gripu inn í og ​​það fór til mjög ólíklegs stýrimanns: George Cukor. „Kvennaleikstjórinn“ hefur örugga snertingu við margar heimildamyndamyndir af þjálfun Air Corps, og hann fjárfestir í henni með óheppnari mannúð en tegundin almennt leyfir, sérstaklega á stríðstímum. Vissulega er hópurinn af nýliðum (og alveg hvítur, fyrir utan einn reikningslausan kínverskan-amerískan nýliða) flottari og heilnæmari en í raunveruleikanum, og ræðuhöldin um heimilið og mömmu og konuna og barnið verða frekar þykk, en það er duglegur áróður og óneitanlega hrært. Athyglisvert líka fyrir karlmenn sem eru allsherjar, en nokkrir þeirra komu ekki fram í mörg ár: Lon McAllister, Edmond O'Brien, Martin Ritt, Red Buttons (í dragi, sem Andrews systir), Peter Lind Hayes, Karl Malden, Kevin McCarthy, Gary Merrill, Lee J. Cobb og Don Taylor. Einnig til að sjá Judy Holliday mjög snemma, sem mætir ekki fyrr en eftir einn og hálfan klukkutíma inn í myndina en hefur nokkrar góðar litlar seríur sem áhyggjuveikur maki O'Brien í Brooklyn. Verst að réttindi þess eru í flækju og eina prentun sem einhver veit um er 16mm; augljóslega, eftir að Twentieth Century Fox gaf það út (með töluverðum árangri), réttindin aftur til hersins, og ef það er góð 35 mm prentun þarna úti, liggur það líklega einhvers staðar í iðrum Pentagon. Það er ósanngjarnt og nöturlegt á blettum, en það fangar líka ströngu herþjálfunar og skelfingar stríðs á ljóslegan hátt, og það á skilið að sjást víðar.