Ímyndaðu þér að horfa á myndasýningu þar sem skjávarpinn situr nógu lengi á hverri glæru til að þú getir lagt hana þrisvar sinnum á minnið. Ímyndaðu þér nú að myndirnar á myndasýningunni samanstandi eingöngu af hversdagslegum atriðum litlum garði; og tómur tennisvöllur; píanó. Ímyndaðu þér nú að fólkið sem stýrir myndasýningunni eigi pirrandi hægt, hálfskýrt samtal um atburði sem tengjast aðeins af og til glærunum sem þeir eru að sýna þér. Frábært þú hefur rétt ímyndað þér alla kvikmyndina "India Song". Myndin er ákaflega hægt samsetning mynda sem gera lítið annað en að öskra einfaldlega út "Sjáðu mig! Ég er DÝRUR!!' með svo hróplegu sjálfsmikilvægi að myndirnar sjálfar og myndin í heild eru sýndar ekki bara lausar við djúpleika, heldur KAMÍSKA lausar við djúpleika. Auðvelt hefði verið hægt að skipta út myndefninu fyrir röð kyrrstæðra mynda eins og lýst er hér að ofan, þar sem það er svo sjaldgæft að fólk sé í raun og veru á skjánum, og jafnvel þegar það er, hreyfir fólk sig í raun aðeins oftar en húsgögnin. Þeir tala aldrei eða hafa samskipti á neinn marktækan hátt þeir standa bara þarna og horfa á hvort annað og gráta stundum. Kröftugasta augnablikið á öllum fyrsta klukkutíma myndarinnar er þegar þrír menn ganga yfir bílastæði í hægagangi. Reyndar hefði hæglega mátt sleppa myndefninu alfarið, þar sem sagan er sögð algjörlega með frásögn. Sagan fjallar um konu sem hatar Indland vegna þess að það er heitt, og hatar fólk hatar ekki Indland vegna þess að það er heitt (þetta atriði er farið nokkrum sinnum). Hún fjallar líka um mann sem telur sig eiga rétt á að sofa hjá fyrrnefndri konu, þar sem hún mun sofa hjá hverjum sem biður hana um það, en hann fær ekki að sofa hjá henni einfaldlega vegna þess að hann spyr aldrei, og hann er mjög reiður. um þetta. Svo starir hann á hana þegar eitt tár rennur djúpt niður kinn hans. Seinna starir hann á hjólið sitt þar sem eitt tár rennur djúpt niður kinn hans. Reyndar færðu ekki að sjá eina tárið renna djúpt niður kinnina á honum þegar hann starir á hjólið sitt, en þú veist að það er þarna samt, bara vegna þess að það er svona kvikmynd sem þetta er. Í besta falli verður frásögnin bakgrunnssuð, þjónar sem fullkomið hrós við myndefni sem veldur dá. Einfaldlega að halda meðvitund í gegnum alla þessa mynd myndi krefjast æðsta ákveðni. Að horfa á hana og fá í raun og veru alvarlega og þýðingarmikla hugmynd um hvað hún átti að snúast um myndi valda sömu tegund af mígreni og að reyna að lesa löng tækniskjöl í myrkri. Þessi mynd er ef til vill mesti minnisvarði um gervi-listræna tilgerð sem maðurinn mun nokkurn tíma þekkja.