Ef ég hefði ekki vitað betur hefði ég haldið að Resurrection væri gert seint á níunda áratugnum/byrjun tíunda áratugarins, þegar vitleysan seldist sem kvikmynd í Hollywood. Ég skil ekki af hverju fólki líkar við Christopher Lambert. Hann talar eins og hann sé að lesa upp af vísbendingaspjöldum og breytist í gosbrunn þegar hann þarf að tjá sig. Hann var auðveldlega veikasti þáttur myndarinnar. Hinir leikararnir voru í lagi, ekkert hræðilegt. Það er auðvelt að sjá hvert meirihluti fjárveitingarinnar fór: tæknibrellurnar. Morðin líta frekar fagmannlega út en bæta varla upp fyrir sljóleika myndarinnar. Ég myndi ekki ganga svo langt að segja að Resurrection sé kolefnisafrit af Se7en, en hún er vissulega lík henni. Leynilögreglumennirnir sem rannsaka verk hans, sem snúast um trúarlega sinnaðan morðingja í nútíma krossferð, þurfa að treysta á biblíugreinar og kristna sögu til að púsla saman púsluspil morðingjans. Resurrection er hins vegar sleppt af snjöllri frásögn Se7en, kvikmyndatöku, leik...jæja, allt sem gerir það gott. Þess í stað lýgur Resurrection að áhorfendum og notar leyndardómsaðferð Scooby Doo til að koma því á óvart. Að lokum var Resurrection um það bil eins slæmt og ég bjóst við að hún yrði. Mér líður næstum illa fyrir að gagnrýna þessa mynd þar sem ég vissi að hún yrði slæm að fara inn, en...kærðu mig.