Ég átti næstum því versta dag lífs míns. Svo rakst ég á þessa krúttlegu mynd, horfði á hana og núna er ég tilbúin að fara út og kyssa götulampa. Ég verð að viðurkenna að ég horfði bara á hana af 2 ástæðum: FÆTIR VERA-ELLEN. En það er í raun svo miklu meira. Söguþráðurinn er reyndar nokkuð snjall og skapandi ofinn. Þetta er næstum eins og Shakespeare gamanmynd með öllum sínum yndislegu misskilningi. Og auðvitað eru líka... VERA-ELLEN'S LEGS.Eina óheppilega hliðin á þessari mynd er að útgáfan sem ég keypti ("100 Family Classics" safnið eftir Mill Creek Entertainment) hefur ekki bestu myndgæði, og ég Hef heyrt það sama um Alpha útgáfuna. Birtustigið og birtuskilin eru aðeins of mikil, þannig að mörg atriðin virðast afleit, sérstaklega þegar Vera er að dansa í hvítum kjól. En ég býst við að þú getir fiktað við stjórntæki sjónvarpsins þíns til að bæta upp. Ég get aðeins ímyndað mér hvernig það leit út á hvíta tjaldinu aftur árið '51. Sviðsmyndirnar, búningarnir og litirnir eru að öðru leyti töfrandi og dásamlega hrollvekjandi - svona í "Cabinet of Dr. Caligari" anda. Hvað rómantíkina varðar er þetta bara fullkomið. Ekki sappy, ekki tilgerðarlegt, ekki melódramatískt. Bara 100% ahhhhhh. Verst, aumingjarnir, ömurlega líf þitt verður aldrei eins heillandi og þetta. Har har har. Bíddu, að hverju er ég að hlæja? Líf mitt er alveg jafn slæmt og þitt. Ó djöfull. Kominn tími til að horfa á þessa mynd aftur.