Þetta var ein sú óheiðarlegasta, tilgangslausasta og ófriðsælasta af þeim myndum sem ég hef séð. Framsetning hins, Ísraelsmanna, var rasísk, afturför og ósanngjörn. Fyrir það fyrsta var lagið sem spilað var í bílaútvarpi E.S þegar það var dregið upp við hlið mjög hægri sinnaðs ísraelska ökumanns "I put a spell on you" eftir Natacha Atlas. Stíll lagsins er frekar arabískur en það kom út á ísraelskum safndisk og ég hef meira að segja heyrt það í útvarpi í Ísrael. Mörg ísraelsk lög (sem og arkitektúr, matur og slangur) eru undir áhrifum frá arabískri menningu og það er engin ástæða til að ísraelskur gyðingur myndi móðgast eða reiðast af nálægum bíl sem spilar það lag. Leiðin E.S. virðist svo rólegur og samansafnaður með sólgleraugun og svalur glampi, í gegnum langt, kyrrt skot, er ætlað að þvinga áhorfandann til að sjá gyðinginn sem týndan og rasista, og E.S. sem göfugt og hófstillt. Ég hef ferðast um allt Ísrael og ég hef aldrei séð IDF ráðningarplakat, þar sem þjónusta er skylda. En í myndinni er ekki aðeins ráðningarplakat heldur sýnir það staðalímynd af arabísku hryðjuverkamanninum og orðin "viltu skjóta?" Þetta er afar ónákvæm lýsing á hugarfari meirihluta Ísraelsmanna sem og ísraelskra hermanna, og slík "auglýsing" væri ekki einu sinni til á tilviljunarkenndri ísraelskum þjóðvegi. Með því að taka það með, stefnir leikstjórinn að því að sannfæra áhorfendur um að Ísrael sé samfélag and-arabískra rasista sem eru helvíti reiðir við morð. Ninja-senan var tilefnislaus og óþarflega ofbeldisfull. Hasaratriði í Hollywood-stíl þar sem ísraelskir hermenn skjóta Palestínumenn væri jafn óvelkomið í ísraelskri kvikmynd og Ninja-senan hefði átt að vera. En af einhverjum ástæðum ná myndir af óraunhæfri, ókómískri og ofbeldisfullri atburðarás að kalla fram lófaklapp áhorfenda þar sem leikstjórinn hefur smurt ísraelsku hliðina svo mikið fyrirfram, að öll skot af ísraelskum hermönnum sem eru tekin af lífi væri vel þegin. Leikstjórinn sýnir nákvæmlega enga tilraun til að byggja brýr, sýna „hinn“ sem mannlegan eða vinna að friði; ofbeldi er gert til að vera eina lausnin. Þetta er aukið með senum sprungna skriðdreka, fallandi varðturna og aðrar tilviljunarkenndar eyðileggingar. Einn besti vinur minn þjónar í ísraelska hernum og skotmörkin á skotsvæðum eru aldrei arabískar konur klæddar í svörtu, eða nokkur annar hálfborgaralegur maður á striga. Hermönnum á eftirlitsstöðvum er bent á að skjóta ekki á höfuð Palestínumanns sem nálgast nema ljóst sé að líf þeirra sé í hættu; aðferðin, að sögn vinar míns, er að veita viðvörunarhróp, skjóta út í loftið eða í kringum svæðið, og svo ef allt annað bregst, skjóta í fótinn og síðan yfirheyra og leggjast inn á sjúkrahús. Að miða handahófskennt konu í höfuðið, eins og sýnt er í myndinni, er ekki rétt aðferð. Fyrir utan þessa ónákvæmni var leikstjórnarstíllinn líka lélegur. Endurtekning varð endurtekin og ekki lengur grípandi. Tákn, eins og blaðran með Arafat teiknaðan á hana, eru þvinguð út fyrir hvers kyns söguþræði eða skilvirka samþættingu í umhverfinu; blaðran er Palestína sem kemst í gegn og endurheimtir Jerúsalem, og hún er búin til að ástæðulausu af E.S. Sjúkrabíllinn sem ísraelskir hermenn hafa athugað með tilliti til leyfis og síðan ísraelskir sjúkrabílar sem fljúga framhjá eftirlitsstöðinni er of augljós fullyrðing um ísraelskt tvöfalt siðferði af hálfu forstjórans. Tilraun leikstjórans til að sýna lífið í Nasaret sem ömurlegt og tilgangslaust er gert með ofurefli; Að sýna venjur tilviljanakenndra fólks aftur og aftur, jafnvel með smávægilegum breytingum í hvert skipti, og leggja áherslu á að enginn einn meðlimur leikarahópsins brosir og sé naumhyggjumaður í samræðum, öskrar næstum út tilgang slíkra sena, ömurleika lífsins, án þess að sem gefur mikið svigrúm fyrir persónulega túlkun. Með því að setja einn „kafla“ í myndinni, daglegu lífi í Nasaret, í andstöðu við annan hlutann, eftirlitsstöðina milli Ramallah og Ísraels, kennir leikstjórinn þetta lúmskt á Ísrael, en gefur aldrei neinar beinar sannanir fyrir því hvers vegna slík sök getur verið rétt. rök. Ég eyddi tímum í að reyna að komast að því hvers vegna tónlist endaði skyndilega og hófst skyndilega, og hvers vegna mörg nútímaleg tískusýningar- og metal-action lög voru innifalin í tónlistinni. Ég get samt ekki komið með svar. Mér fannst tónlistin ekki eiga heima í þessari mynd; andstæðan á milli hljóðlátari sena og ákafara sena var í raun pirrandi og hafði ekki áhrif eða vekur til umhugsunar. Ég skil vel ef leikstjórinn ætlaði sér að tónlistin gæfi eitthvað kómískt yfirbragð í ákveðnar senur, en ég komst að því að það var ekkert kómískt að finna í ísraelskum hermönnum sem skutu á skotmörk eða börðust við ninju eða konu sem þurfti að ganga í gegnum eftirlitsstöð, þó ögrandi sé. Reyndar freistaðist ég til að loka eyrunum á meðan á ákafur senum stóð, og pirraðist ég yfir skorti á skori í rólegum senum. Hver sem ásetning leikstjórans var þá veitti hún aðeins hljóðræna óánægju í gegnum myndina. Þessi mynd hefur engan lögmætan pólitískan boðskap vegna þess að hún gefur ónákvæma og öfgafulla framsetningu á hinu og vanrækir að fjalla í raun um hvaða mál sem er. Þetta er áróðursmynd, því leikstjórinn ætlar sér ýmis tákn, stíla og atriði til að vekja samúð með palestínsku hliðinni, en sýna ísraelsku hliðina sem grimma og ómannúðlega undantekningarlaust; líflegt andrúmsloftið í hasarfullri Hollywood-senu eða mikilli tónlist birtist í hverju ofbeldisverki Palestínumanna gegn Ísraelum, þannig að næstum óhjákvæmilega jákvæðu og spennuþrungnu tilfinningunum sem tónlistin og kvikmyndatakan kalla fram hjá áhorfendum er beint til hliðar. Það er engin hugsun, ígrundun eða dýpkun á skilningi átakanna hjá áhorfendum; Tilfinningar eru einfaldlega dregnar til hliðar og geymdar þar, í „góðri vs slæmri“ klisjuatburðarás. Ég tel að þessa mynd vanti dýpt, gæði og kraft annarra palestínskra mynda, eins og "Paradise Now" og "Wedding in the Galilee."