Gagnrýnendur og áhorfendur töldu báðir þessa mynd mjög vel, en mér fannst hún reyndar ekki slæm! Jafnvel gagnrýnendum sem ég er venjulega sammála fannst þetta vera vitleysa og ég fyrirlít venjulega PG-13 „hryllingsmyndir“. Þannig að þetta þýðir annað af tvennu: annað hvort (1) ég er of auðveldlega ánægður og kvikmyndasmekkurinn minn hefur minnkað með árunum, eða (2) „When a Stranger Calls“ er ekki næstum eins hræðilegt og það er gert út. að vera. Nú, til að vera sanngjarn, sum gagnrýnin á myndina er sönn - það er ekki mikil persónuþróun og ekki mikið að gerast í sögunni. En maður lifandi gott fólk, hversu mikils bjuggust þið við af kvikmynd um barnapíu sem verið er að elta? Slepptu þeim aðeins! Sem fyrrum barnapía sem var að horfa á þessa mynd seint á kvöldin með slökkt ljós, get ég örugglega sagt að stalker náunginn hafi verið einn hrollvekjandi mofo! Hver veit? Ég býst við að svona hlutir gefi mér bara vilja. Já, ég viðurkenni að ég skemmti mér vel við að horfa á þetta og mér er alveg sama hversu stór minnihlutahópur það setur mig inn í. ;)