Ég ætlaði eiginlega ekki að tjá mig, en svo datt mér í hug að ég hefði eitthvað að segja. Ég sá þessa mynd fyrir tveimur dögum og þó ég telji að hún sé ekki algjör tímasóun (það gæti hafa verið peningar fyrir framleiðendurna), þá er augljóst að hún hefur alvarleg vandamál. Það er mjög góð kvikmyndataka og (lítið en) fín tónlist. Mikið hefur verið sagt um Ana Cristina Oliveira en, við skulum vera heiðarleg, um hvað? Hún er í raun ekki leikkona og hún heldur stöðugt jafnvægi á milli ofleiks og óviðkunnanlegrar undirleiks. Frammistaða hennar stenst fyrir fullt og allt vegna þess að það hefur aldrei verið neinn eins og Odete í annarri mynd: brjálaður? dapur? barnslegt? svikari? það veit enginn, félagar. Svo hún er soldið að segja reglurnar hérna. Mér fannst þessi mynd líka vera gott dæmi um vandamálið sem flestar portúgalskar myndir glíma við: hljóðrás. Það er varanlegt NEI við talsetningu og niðurstaðan er þessi venjulegi hávaði sem kemur upp úr þurru. Fólk í öðrum löndum gæti haldið að Portúgal sé háværasti staðurinn. Það sem hreif mig þó var að hluti af samræðunum var kallaður en það leysti ekki endilega heilkennið. Slæm talsetning líka verð ég að segja. Það er skrítið að horfa á kvikmynd þar sem það fyrsta sem mér dettur í hug í fyrsta atriðinu, þegar fyrsta persónan talar, er: hún er talsett. Og allt þetta til að segja að myndin eigi við tæknileg vandamál að stríða. Hún hefur líka handritsvandamál. Hún reynir að vera klassísk frá fyrstu til síðustu senu. Það var örvæntingarfullur ótti við að láta hlutina vera stöðvaða og það sýnir sig. Rithöfundurinn var greinilega að reyna að fá allt á hreint og hann gerir það en... það sýnir sig!! Allar samræður eru of áberandi og það er ekki eitt einasta tal sem hljómar eins og lína úr kvikmynd. Þetta er allt svolítið hrátt og svolítið óþægilegt. Ekki það að myndin sé algjört rugl, ég verð að leggja áherslu á. Mér finnst bara góðir þættir vera svo augljósir að ég vil frekar einbeita mér að þeim slæmu. Leikstjórn kemur litlu handritinu til skila. Allar myndir eru klassískar og ónýtar, en fallegar. Frábært verk frá Rui Poças, við the vegur. Nú, það sem ég held að hafi verið vandamálið, það sem kemur í veg fyrir að fólk trúi þessari sögu og hlær í gegnum myndina í stað þess að taka hana alvarlega: Gaurinn sem leikur gaurinn sem DEYR er augljóslega ekki leikari. Reyndar er þetta frekar mikilvægt hlutverk og ég get ekki séð hvers vegna aðrir en leikarar eru valdir í slíka þætti. Þessi strákur er hvorki leikari né fallegur maður. Sem þýðir að öll myndin rúllar niður fjallið, þar sem við trúum aldrei í eina sekúndu að þessi glæsilega kona sé heltekið af honum þó hann sé farinn, og að æðislegur elskhugi hans sem lifir af eigi í raun illa að komast yfir missinn, þegar allt við sjáum að þessi karakter er sinnuleysi. Leitt. Heimurinn er fullur af fallegu fólki sem er meira að segja góðir tælandi elskendur. Heimurinn er fullur af góðum leikurum sem eru líka sætir strákar og geta valdið fólki þráhyggju eftir að það er horfið. Heimurinn er fullur af frábærum myndum og líka af ekki eins frábærum myndum. C'est la vie!