Þessi, sem sýnd var talsett á ítölsku í kvikmyndahúsi í Róm (ekki eins slæm og hún hljómar) eftir að hún var sýnd á kvikmyndahátíðinni í Róm, er mjög listkvikmynd og hátíðarmynd, sem ábyggilega mun heilla og gleðja slíka áhorfendur fyrir sína sérstöðu. stíll, drulluhúmor; hæfni til að draga gamanleik úr þjáningum annarra; aðlaðandi, hress tónlist; staðsetningarsýningar; yfirgnæfandi sætleik og mannúð - en dæmd til, vegna sérkennilegs og skorts á sannfærandi söguþræði, til að láta meðaláhorfendur velta fyrir sér fyrir hvað þeir eru að horfa á hana og hvers vegna einhver dáist að henni, hvernig hún varð til.Andersson gefur okkur næstum því röð þurrsketta. Í gegnum þau eru ýmis þemu. Peningar: gaur á næsta borði (Waldemar Nowak) klippir veskið af ríkum manni sem talar í farsíma á veitingastað yfir brennivínsglasi, fer síðan og pantar sett af flottum jakkafötum eftir pöntun; dauður sonur kallar fræga föður sinn burt frá vandaðri samkomu til að biðja hann um eitt lán í viðbót. Skreppa hefur áhyggjur upphátt af tæmdu fjárfestingum sínum á meðan eiginkona hans hnykkir honum í rúminu með aðeins glansandi víkingahjálm. Þunglyndi: grunnkennari (Jessica Nilsson) brotnar niður í bekknum vegna þess að eiginmaður hennar hefur kallað hana „harpíu“; maki mottusölumannsins (Pär Fredriksson) fellur fyrir viðskiptavinum vegna þess að hann hefur kallað hana það. Nokkrir karlar dreyma niðurdrepandi drauma. En hey - þetta er Svíþjóð. Eru ekki allir þunglyndir? Ástarvandamál: feitt bóhempar er endalaust að hætta saman; stelpuhópur hefur fantasíur um aðalgítarleikara, Micke (Eric Bäckman). Eiginkonur skella hurðum þegar eiginmenn þeirra byrja að æfa á hljóðfærin sín. (Tónlist er líka augljóslega sameinandi þema. Fyrir utan gítarleikarann ​​er túba og trommuleikari sem eru í Dixierland-hljómsveit og spila líka í göngum og jarðarförum. Hver sena hefur aukinn lit frá tónlistinni, sem tengir saman eina röð á sniðugan hátt. með öðrum.) Geisandi stormur fyrir utan gluggann á mörgum sviðum, ofboðsleg rigning, fólk úti í honum, þrumur svo hátt að það hljómar eins og bardaga geisar um landið. Þetta sameinar líka tóninn og gefur til kynna að ýmsar senur séu að gerast á sama ógnvekjandi stormasama degi.Andersson er meistari í sjónrænum tónsmíðum og kyrrstæðu skotinu í miðri fjarlægð og myndin hefur þokukennt grágrænt yfirbragð sem hannað er af DP Gustav Danielsson. fullkomin vegna þess að hún vekur upp dökka sænsks vetrar en tindrar líka af fíngerðum litum gáfumanna leikstjórans sem endar hverja senu með brosi. Maður vissi nánast aldrei að drasl gæti verið svona fallegt. (Eða kannski einn gerði það: Alexcanr Sokurov býr til slík áhrif stundum í mjög mismunandi samhengi.) Innan sena og í myndinni í heild er einhvers konar kyrrð sem kemur út úr sjónrænum stíl, hraða sena og aðskilinn húmanisma sem heildarhorfur. Það er eitthvað við fullkomlega töfra stíl sem er róandi, hughreystandi. Ekki gengur allt jafn vel. Maður getur fundið fyrir óþolinmæði með röð varla skyldra atriða, sem lesa of mikið stundum eins og verk Saturday Night Live rithöfundar sem þarfnast Prozac. Þar sem sumar senur hreyfa þig greinilega eða draga fram hlátur, er augljóst að aðrar falla svolítið flatar. En sumar senur eru algjörir töffarar, og einn augljóslega sigursæll hápunktur hreinna töfra er draumur - lýst og síðan sýndir draumar sem annar mikilvægur þráður) þar sem stúlkugrúppan ímyndar sér sjálfa sig í brúðarkjól nýgiftri gítarleikarahugsjón sinni, sem spilar viðkvæma röð af riffum á meðan hópur aðdáenda safnast saman fyrir utan stóran glugga. Sjónarhornið breytist út og glugginn rennur hægt í burtu eins og byggingin sem draumabrúðhjónin horfa út úr væri lest á leið út af stöð til að fara með þau í brúðkaupsferðina. Þetta er fersk, fíngerð og frekar háleit áhrif. Að lokum getur manni fundist allt í You the Living (Du Levande) vera draumur, þar með talið endurtekið atriði þar sem barmaðurinn er alltaf að slá bronsbjöllu og tilkynnir síðasta pöntunartíma, þar sem öll Torpaðir viðskiptavinir rísa upp frá borðum sínum og fara upp til að fá sér einn drykk í viðbót. Ítalskur gagnrýnandi kallaði þetta „litla, frábæra mynd,“ og það er rétt. Það takmarkar sig á tugi vegu, en það er mikilfengleiki í því. Roy Andersson er lítill meistari (eins og einhver miðalda-smámyndateiknari) í innri gamanmyndum skandinavískrar drunga, og þetta er kvikmynd ólík öllum öðrum. Sýnt í ár sem Cannes „Un Certain Regard“ valið, þetta er einnig sænska verðlaunin fyrir bestu erlendu Óskarinn 2007. Erfitt að segja hvað Bergman myndi hugsa, en Andersson vann með honum; er frægur fyrir vandað framleiddar sjónvarpsauglýsingar, sumar þeirra er hægt að sjá á YouTube. Bergman kallaði þær „bestu auglýsingar í heimi“. Það verður fróðlegt að sjá hvort þessi leikstjóri, sem er eins lúmskur og sjónarhorn hans, fari að vinna í lengri þáttum einhvern tíma. Á meðan þarf hver góður kvikmyndaáhugamaður virkilega að skoða þetta."Schadenfreude" er ekki alveg rétta orðið. Það þýðir að gleðjast yfir eymd annarra. Andersson kennir okkur að gleðjast yfir eymd okkar allra.