MYRA BRECKINRIDGE hefur sjaldan sést síðan hún kom út í kvikmyndahúsum árið 1970 og hefur orðið að orði yfir kvikmyndasögur af goðsagnakenndum hlutföllum. Nú loksins á DVD í óvænt myndarlegum pakka, það er eins ólíklegt til að ná breiðum áhorfendum í dag eins og það var þegar það kom fyrst út. Metsölubók Gore Vidal frá 1968 var dökk ádeiluleg yfirlýsing. Flestir kvikmyndagerðarmenn töldu að saga, uppbygging og heildartónn skáldsögunnar myndi ekki skila sér yfir í kvikmyndir og innherjar í iðnaðinum komu á óvart þegar 20th Century Fox öðlaðist ekki aðeins réttindin heldur fékk Vidal einnig til að laga skáldsögu sína að skjánum. En stjórnendur stúdíósins fengu fljótlega kalda fætur: Aðlögun Vidals var ítrekað hafnað og nýliði rithöfundur-leikstjórinn Michael Sarne var fenginn til að koma myndinni á skjáinn. Forráðamenn stúdíósins vonuðust til að Sarne myndi nýta sér unglingamarkaðinn sem þeir litu á sem skotmark myndarinnar. , en Sarne reyndist enn frekar ósamræmd við efnið en stjórnendurnir sjálfir. Endurskrifa á endurskrifa fylgdi. Leikarahópurinn skynjaði hörmung og varð sífellt baráttuglaðari. Í DVD-skýrslu sinni segir stjarnan Raquel Welch að hún hafi sjaldan haft hugmynd um hvaða hvatir Myra hafi verið frá vettvangi til sviðs eða jafnvel innan nokkurrar einstakrar senu sjálfrar, og að hver einstaklingur sem tók þátt virtist vera að gera allt aðra mynd. Í meðfylgjandi "Back Story" heimildarmynd segir Rex Reed að MYRA BRECKINRIDGE hafi verið kvikmynd gerð af hópi fólks sem faldi sig inni í búningsherbergjum sínum á meðan þeir biðu eftir því að lögfræðingar þeirra hringdu. Nákvæmni þessara ummæla sýnir myndin sjálft. Undirstöðuatriðin í sögu Vidal eru til staðar, en ekki aðeins hefur sagan verið klippt af öllum víðtækari merkingum, hún virðist ekki hafa neinn tilgang í sjálfu sér. Allt rennur af stað í margar áttir, ekkert tengist og fjölmargar senur grafa undan hvaða rökfræði sem fyrri senur gætu haft. Og þó að leikstjórinn Sarne segi ítrekað í athugasemdum sínum að hann hafi viljað gera myndina sem hreinan farsa, þá er eina hláturinn sem myndast af tilviljun. Helsti meðal þessara slysa er Mae West. Að vísu er West óvænt vel varðveitt í útliti og að hún hafði ekki villst af leið með einfara--en það er ekki hægt að komast hjá því að hún er á sjötugsaldri og sannfæring hennar um að hún sé enn kynþokkafyllsta bragðið í skóleðri er vægast sagt einstaklega órólegt. En verra er í raun sú staðreynd að West er utan tímabils hennar. Tilraunir hennar til að þýða sjálfa sig í mjöðm og að gerast persónu skilar sér í einni vandræðalegustu sjálfsskopmynd sem sést hefur á kvikmynd. Raquel Welch, verulega vanmetin leikkona, leikur titilhlutverk Myru mjög eins og Barbie dúkku á sterum; Rex Reed sem ekki er leikari er óvænt áhrifaríkur í hlutverki Myron, en allt hlutverkið er í rauninni marklaust. Aðeins John Huston og leikararnir John Carradine, Jim Backus, William Hopper og Andy Devine koma tiltölulega ómeiddir fram. Já, þetta er í raun og veru vandræðagangurinn sem allir sem tóku þátt í myndinni óttuðust að hún yrði: hröð þegar hún ætti að vera hæg, hægt þegar hún ætti að vera hröð, stanslaust ófyndið frá upphafi til enda. Það er rétt að leikstjórinn Sarne hefur einstaka innblásna hugmynd - eins og í notkun hans á kvikmyndabútum af öllum frá Shirley Temple til Judy Garland til að skapa mótvægi við hasarinn - en í stórum dráttum, alltaf þegar Sarne fékk val um hvernig á að gera eitthvað sem hann virðist hafa gert rangt. Hvernig og hvers vegna það er gert skýrt í hljóðskýringum Sarne. Sarne var ekki hrifinn af skáldsögunni eða efninu almennt. Hann vildi ekki skrifa handritið, en hann þurfti peningana; hann vildi eindregið ekki leikstýra myndinni, en hann þarf peningana. Hann segir það mjög skýrt að honum líkaði illa við höfundinn Gore Vidal og Rex Reed (á einum tímapunkti segir hann hreint út að Reed „sé ekki fín manneskja“) og enn þann dag í dag telur hann að Vidal og Reed hafi unnið saman að skemmdarverkum á myndinni vegna þess að hann neitaði að spila inn í "samkynhneigð dagskrá" þeirra - sem, þegar þú kemur alveg að því, virðist hafa verið löngun þeirra til að Sarne myndi raunverulega kvikmynda skáldsögu Vidals frekar en hans eigin undarlega ímyndaða flugtak á hana. talsverður umsagnartími þar sem fram kemur að samkynhneigðum samfélagi líkar vel við myndina, Sarne virðist aldrei alveg skilja að aðdráttarafl myndarinnar fyrir samkynhneigða áhorfendur stafar af fáránlega ónákvæmri lýsingu hans á samkynhneigðu fólki. Þegar hún er tekin í takt við myndina sjálfa, kemur Sarne fram sem meira en lítið samkynhneigður - og satt að segja versta valið á rithöfundum og leikstjórum sem hægt hefði verið að gera fyrir þetta verkefni. Auk Sarne og Welch athugasemdanna og gerð -af heimildarmyndinni, DVD-útgáfan inniheldur nokkrar stiklur og tvær útgáfur af myndinni: „leikhúsútgáfu“ útgáfa og „endurheimt“ útgáfa. Eini munurinn á þessu tvennu er að lokasenan í „endurheimtu“ útgáfunni hefur verið prentuð í svarthvítt. Breytingar sem gerðar voru áður en myndin fór í almenna útgáfu hafa ekki verið endurheimt, en heimildarmyndin segir til um hverjar þær voru. Breiðskjáflutningar beggja eru ótrúlega góðir og hljómurinn er nokkuð fínn. En til að enda þar sem ég byrjaði, þá er þetta svo sannarlega mynd sem mun vekja mestan áhuga kvikmyndasagnfræðinga, kvikmyndaáhugamanna og aðdáenda kvikmynda frá sértrúarsöfnuði. Ég gef henni þrjár af fimm stjörnum fyrir þeirra sakir einni saman, en allir aðrir ættu að láta hana framhjá sér fara.Gary F. Taylor, aka GFT, Amazon gagnrýnandi