Maðurinn með gullna arminn var ein af fyrstu myndunum sem höfðu að aðalefni (og að sumu leyti boðskapinn) harmleikinn um heróínfíkn. Hún er hvergi nærri frábær mynd, en mikilvægi hennar felst í vígslu Otto Preminger til að láta hana líða raunverulega og á mörkum melódrama og náttúruhyggju. Það sem mér líkaði er að þetta er ekki svo mikið afhjúpun á dópistum (ef þú vilt fá bestu útsetninguna á því lestu Naked Lunch, ef þú kemst í gegnum það samt, fyrir utan málið), heldur eðli borgarumhverfisins sem Frankie Machine lifir. Hann býst við því eftir að hann sleppur úr fangelsi fyrir viðskipti að fara beint og þröngt, verða trommuleikari í hljómsveit og gera það lögmætt sem tónlistarmaður. En hann á „örkuðu“ konuna sína Zosch, sem getur ekki unnið og þarf peninga og kvartar oft, og svo er það gamla hverfið - hann kemst ekki hjá því að sjá Louie (Darren McGavin), sem er enn að spila kortaleiki í bakherberginu. og já, ýta á dóp. Eins og Mean Streets, er erfitt að flýja smáatriðin nema þú farir. En aftur á móti, það er erfitt fyrir Frankie Machine að reyna ekki að starfa náttúrulega í þessum borgarhluta. Það er bara það að hann getur ekki sloppið við freistingu draslsins (þegar hann er bókaður fyrir falsaða þjófnaðarákæru hjá vini sínum, sér hann dópista brjálast og það dregur aftur úr óttanum við að fara aftur inn í hreina sjálfið sitt). Og að persónugera Frankie er Sinatra, og ég get ekki séð neinn annan sem hefði getað leikið hann, jafnvel upprunalega valið Brando. Hann passar inn í hverfið og virðist eins og strákur sem ætti að vera skrefi á undan leiknum. En það er líka varnarleysi við Sinatra sem hann dregur frábærlega út, og þegar við sjáum hann fara í „cold turkey“ í íbúð Mollyar, þá er það trúlegt, jafnvel þótt það sé ekki svona hlutur sem þeir af „minni“ kynslóð myndu hugsa um heróín ( þ.e. Trainspotting og vissulega Requiem for a Dream). Ef ekki er um neitt annað að ræða, viltu horfa á myndina til að sjá hvað verður um Sinatra sem þessa persónu. Gallarnir koma hins vegar í sumum öðrum frammistöðum, þó það sé svolítið erfiður. Eleanor Parker virðist vera að ofleika góðan hluta myndarinnar og blekkja Frankie að hún sé virkilega örkumla þegar hún getur gengið í raun og veru og er að blekkja hann af einni eða annarri ástæðu. En svo kemur það betur í ljós eftir því sem á líður - hún á að vera hnetur, og hnetur af öfund, og á því stigi fer þetta að lagast. Á meðan er Kim Novak góð, þó ekki Vertigo-verðug, sem hugsanlega stelpan í hliðinni en meira eins og rödd skynseminnar í sögunni. Svo er það einkaspæjarinn Bendar, sem gæti verið ein eintónasta persóna/frammistaða, sem til er. Og líka Sparrow, nördalegur vinur Frankie, og persónur Louie og Schiefka, og þær eru allar leiknar eins og búast mætti ​​við (reyndar er McGavin betri en í lagi). Að því er varðar að varpa öðrum hæfileikum í kringum Sinatra, þá gerir Preminger ekki allt það frábært. Og í hreinskilni sagt falla sumar senur einstaklega flatar. En það er mikil hrifning í manni með gullna handlegginn, og ekki bara eins og eitthvert dagsett stykki af félagsfræðilegum áhuga. Það virkar sem sannfærandi dramatík og sem boðskapur sem er fluttur án þess að vera prédikandi eða kjánalegur. Þetta er ósvikin grein, bara ekki einstök.