Ég hef nýlega orðið mikill aðdáandi Patton Oswalt. Ég held að hann sé frumlegasti grínisti sem komið hefur til sögunnar í aldanna rás. Hann er hressandi og óhræddur í venjum sínum, sem snúast um allt frá því hversu mikið Bush er sjúgaður til sléttu hetjudáðanna Roberts Evans framleiðanda á áttunda áratugnum. Ég hef lengi verið aðdáandi Maria Bamford og stóreygð saklaus/geðklofa rútínu hennar. Alltaf þegar hún skiptir á náttúrulega háu rödd sinni yfir í rödd sem er klippt og hálshögg, get ég ekki annað en flissað. Ég var hrifinn af Brian Posehn löngu áður en ég vissi að hann væri í "Just Shoot Me", og það er eitthvað svo meðfædda fyndið við aldrað nördapersónu hans. Allir þessir þrír hæfileikaríku, einstöku grínistar heita „The Comedians of Comedy“, heimildarmynd Netflix um tónleikaferð þeirra um Bandaríkin. Þeir eiga sannarlega skilið að vera stjörnur og þessi ferð veitti þeim þá viðurkenningu sem þeir eiga svo ríkulega skilið. Ég hugsaði, nei, ég VISSI að ég myndi líka við þessa mynd...En ég hafði rangt fyrir mér. Í stað þess að teiknimyndasögurnar þrjár fái hver sína venjubundnu þætti, er "The Comedians of Comedy" bundið við hvikandi og daufa heimildarmyndasenur sem innihalda engan húmor, enga innsýn, ekkert sem hefur raunverulegan áhuga. Ég held að það séu samtals 30 mínútur af hléum uppistandsrútínu samtals í 109 mínútna myndinni. Hvílíkt uppátæki! Komdu, hefur einhver virkilega áhuga á að sjá stjörnurnar okkar tuða í húsbílnum sínum? Hvar er húmorinn í því að sjá Posehn í spilakassa og myndasögubúð? Finnst einhverjum tilviljanakenndar matargerðarsenur sérstaklega fyndnar? Ef þessi mynd hefði ekki getað sýnt teiknimyndasögurnar okkar töfra dótið sitt, gerðu hana að minnsta kosti um hvernig lífið er á veginum. Það snýst ekki einu sinni um það. Verst af öllu er að myndasögurnar virðast aldrei skemmta sér. Oswalt viðurkennir hvað honum leiðist að taka útvarpsviðtal, Posehn viðurkennir með gremju hversu mikið hann er svekktur við að fara í skoðunarferð um heimili sitt og Bamford spinnir taugaveiklun í hvert skipti sem myndavélinni er beint að henni og húmor hennar þar er bara sporadískur.Sheesh, þessir krakkar eiga skilið tækifæri til að sýna heiminum sinn óhefðbundna, ótrúlega skapaða húmor sem er hressandi hraðabreyting frá heilalausri skemmtun almennra myndasagna eins og Dane Cook. Þess í stað verðum við að sitja í gegnum hversdagslegar, hversdagslegar venjur þeirra á veginum í ófullnægjandi leið í kvikmynd þar sem gæði myndarinnar gætu auðveldlega farið fram úr hvaða stúdentamynd sem er. Ef þú getur fundið eitthvað af sýningum Oswalts, Posehns eða Bamfords á DVD, gerðu það þá. Hæfileiki þeirra ætti að vera ánægjulegt að sjá, ekki verk eins og það er hér.