Karloff og Lugosi - Saman aftur! Þetta er ein af þessum myndum sem frjálslyndir aðdáendur munu fara framhjá og hafa tilhneigingu til að meta ekki eins mikið. Þetta er ekki allsherjar hryllingsmynd eins og fyrri tveir smellir tvíeykisins, The Black Cat og The Raven. En hún er mjög verðug hæfileika beggja og er skemmtileg mynd þegar hún er endurskoðuð. The Invisible Ray var leikstýrt af Lambert Hillyer, leikstjóra sem gerði aðallega vestra, en á þessum síðustu dögum valdatíma Laemmles hjá Universal, hann fann sjálfan sig að stjórna þessari og síðustu hryllingsmynd Laemmles, Dracula's Daughter. Báðar eru skýlausar, hreinar fantasíur sem eru mjög léttar á hryllingsefni þrátt fyrir frábæra þætti. Rétt eins og Lugosi fór villt í Hrafninn, þarf margt að segja um hamming Karloffs í Ósýnilega geislinum. Einn þáttur sögunnar sem er sérstaklega ófullnægjandi er að persóna Karloffs, Rukh, hegðar sér svo brjálæðislega áður en honum er eitrað fyrir Radium X, að það er í raun ekki mikil breyting þegar hann byrjar að ljóma. Þetta er mjög svipað kvörtuninni sem fólk hefur yfir Jack Nicholson í The Shining - Hann er í rauninni lúinn strax í byrjun. Það er engin raunveruleg umbreyting. Sama hér. Þegar Karloff er hálfnaður hefur hann einfaldlega aukinn tilgang til hefndar í huga sínum. Ég hafði samt gaman af frammistöðu hans, alveg eins og ég gerði ofur-the-top uppátæki Lugosi í Hrafninum. Á meðan kemur Lugosi þér algjörlega á óvart og gefur aðhaldssama og yfirvegaða snúning sem keppinautur Rukhs í vísindum, Dr. Benet. Lugosi er líka með bestu línurnar í myndinni, þar á meðal eftirminnilega viðvörun til lögreglunnar að reyna að ná Rukh, sem ég er í takt við hryllingsmyndahöfundinn John Soister um - "Og ef hann (Rukh) snertir einhvern?" spyr eftirlitsmaðurinn. Lugosi svarar hikandi, á þann hátt sem aðeins Lugosi gat skilað: „Þeir deyja“. Rétt eins og Lugosi gæti verið svo off, gæti hann líka verið fullkomnari en nokkur leikari. Þetta er ein af þessum augnablikum. Þess vegna eru samskipti Karloffs og Lugosi mjög góð þar sem við fáum brjálaða uppátæki Karloffs jafnað á móti svalri rökfræði Lugosi. Karloff myndi halda áfram að leika svipaða vitlausa vísindamenn oft, en maður vildi að Lugosi hefði fengið að leika fleiri bein hlutverk eins og þetta. Hann átti bara eitt tækifæri í viðbót (Ninotchka). Ósýnilegi geislinn er skemmtileg mynd og algjör skemmtun fyrir sanna Karloff og Lugosi aðdáendur. Hún er ein af þessum myndum sem batnar við hverja áhorf, ekki vegna þess að hún er meistaraverk, heldur vegna útsjónarsemi og hæfileika stjarnanna og hvernig þessi saga bætir við dekkri, skelfilegri pörun sem þau höfðu. Tæknibrellurnar, eftir hinn alltaf nýstárlega John Fulton, eru frábærar og aukaleikararnir allir fullnægjandi. Frances Drake er jafn falleg og hún gerði í Mad Love og leikur sterka konu, eitthvað sem sjaldan sést í klassískum hryllingsmyndum. Atriðið í lokin þegar Karloff eltir hana og hún öskrar ekki er eitt af áleitnustu augnablikum myndarinnar. Frábær, skemmtileg mynd!