Þegar þessi þáttur kom fyrst í loftið sá ég hann einu sinni eða tvisvar og hélt að þetta væri annar „feitur gaur, horaður eiginkona“ þáttur sem virtist vera í hópi netkerfanna á þeim tíma. Það var bara "allt í lagi" við fyrstu áhorf og ég horfði ekki á það aftur; Hins vegar, þegar það fór í samruna, náði ég nokkrum þáttum (einfaldlega vegna þess að þeir voru tvisvar á kvöldi), og ég er að segja þér, því meira sem þú horfir á þennan þátt, því fyndnari er hann. Þegar þú sérð hvernig allar frábæru aukapersónurnar tengjast, fær þessi sýning þig til að hlæja upphátt. Sérhver nýr þáttur sem ég horfi á er skapandi en sá áður - fólk sem horfir bara á þetta nokkrum sinnum mun ekki taka eftir þessu. Skriftin og söguþráðurinn eru miklu flóknari en þeir virðast í fyrstu (þetta er langt frá því að vera "Samkvæmt Jim"). Í fyrsta lagi er Kevin James hysterískur, ótrúlega heillandi og hæfileikaríkur grínleikari, sem og aukahlutverkið. Leah Remini hefur frábæra tímasetningu og Spence eftir Patton Oswalt er ein af fyndnari persónum þáttarins. Og auðvitað er Jerry Stiller frábær sem Arthur. Ég var hneykslaður að lesa ummæli um að hann væri versti hluti þáttarins - hann er risastór hluti af því hvers vegna þessi þáttur er svona frábær - flutningur hans á þessum fáránlegu áætlunum (að klára brjálaða pabba karakterinn) er ofboðslega fyndið. Og æpið - besti þátturinn er þegar þeir sýna hann sem krakki æpa "Lemon Icee!!". Þessi þáttur, þar sem Carrie fer með hann til meðferðaraðila í von um að fá hann á lyf (til að gera Doug minna stressaðan), ákveður gestastjarnan William Hurt að Arthur öskra vegna þess að hann hefur aldrei verið staðfestur. Síðari hluti þáttarins þar sem Doug slær upp æskusjálfið sitt í meðferðarlotu er meira en fyndinn, þetta er eitt mest skapandi atriði sem ég hef séð í grínþætti. Mér finnst undarleg þörf á að verja þennan þátt, því hann er verulega vanmetinn - á meðan "Friends" var stundum skemmtilegt og "Raymond" er með frábæra þætti og karaktera, þá vantaði þá báða skapandi blæ sem "King of Queens" hefur. Á tímum þar sem flestar sitcom eru með niðursoðna brandara og eru á heildina litið miðlungs, "King of Queens" heldur áfram að ýta undir sitcom umslagið og sýna alvöru grínisti snilld. Gagnrýnendur þessa þáttar skilja það augljóslega ekki - eða hafa ekki horft nógu mikið á þáttinn til að gefa honum tækifæri, því allir með alvöru kómískan og skapandi næmni verða að hlæja upphátt á meðan þeir horfa. Það er svo sannarlega á pari við hinar tvær mínar uppáhalds, "Seinfeld" og "The Office" í fáránlegum tóni sínum. Það eru Arthurs, Kramers og Michael Scotts í sjónvarpinu sem halda okkur að horfa og hlæja upphátt.