Ég tók 19 ára dóttur mína með mér til að sjá þessa áhugaverðu æfingu í kvikmyndagerð. Mér finnst alltaf forvitnilegt að fá skoðanir og skoðanir frá annarri kynslóð á kvikmyndum, sérstaklega þar sem ég er svo tortrygginn sjálfur. Það er gott að fá óþægilegt álit frá einhverjum sem hefur ekki enn náð „been there, done that“ nálguninni á hverja kvikmynd sem hún sér. Það gleður mig að segja að við höfðum bæði mjög gaman af þessu og litum á þetta sem farsælt móður/dótturkvöld. Miklu, miklu betra en að fara að sjá einhverja heiladauða „kjúklinga“, sem ég held að sé það sem við eigum að njóta, samkvæmt lýðfræðinni? Átján leikstjórar voru beðnir um að framleiða stutt verk um hvert hverfi Parísar, borg sem ég hef ekki heimsótt í 20 ár. En ég vildi að ég hefði haft það. Þau eru lauslega tengd með því að sameinast skotum og tákna mismunandi nálganir á ást í borginni sem í dægurmenningu er litið á sem aðal rómantíska höfuðborg heimsins. Sumar myndanna virka betur en aðrar en eins og aðrir gagnrýnendur hafa sagt, fer hún aldrei of langt niður í kitsch. Sumt er fyndið, annað sorglegt, annað forvitnilegt og annað bara furðulegt (ég er enn að reyna að greina einhvern djúpan innri sannleika í hárgreiðslustofunni "Flying Tiger, Hidden Dragon".) Sumt er bara skemmtilegt og ætti kannski ekki að vera það. úthlutað of mikilli merkingu (vampíran og ferðamaðurinn til dæmis.) Hugsanlega er eina gagnrýnin mín á alla myndina að hún lætur París líta of vel út. Það getur líka verið kalt, blautt, þoka, áhugalaust og ömurlegt, eða, á sumrin, bakandi heitt og fullt af ferðamönnum að þér líður eins og sardínu í dós sem stendur í biðröð tímunum saman til að sjá hvert aðdráttarafl. En ég er ekki að velja. Persónulega uppáhaldið mitt var kvikmynd Coen-bræðra sem tekin var á Tuileries neðanjarðarlestarstöðinni, og með fullkomlega leikmanninum Steve Buscemi í aðalhlutverki sem ringlaður ferðamaður sem lendir óvart í tísku elskhuga. Alveg fullkomið, og mjög, mjög fyndið, án þess að Buscemi þurfi að segja orð. Ég hafði líka öfugsnúna gaman af verkinu um mímulistamennina tvo, sem var líklega það næsta sem myndin kom því að vera krúttleg - sem var vissulega á mörkum kitsch, en það hélst bara hægra megin. Rufus Sewell og Emily Mortimer öðluðust innsýn eftir kynni við gröf Oscar Wilde skildu mig frekar áhugalaus og Juliette Binoche að reyna að takast á við dauða litla sonar síns gerði mér mjög, mjög óþægilegt. Mér fannst bæði Bob Hoskins / Fanny Ardent verkið, og Ben Gazzara / Gena Rowlands falla svolítið flatt, en Maggie Gyllenhaal var góð (hefur hún markað markaðinn í dópistum? Ég horfði á Sherry Baby í síðustu viku.) En mér fannst þetta tvennt " „félagslegt réttlæti“ (þar sem það vantar betri orðalag), virkaði mjög vel. Þá meina ég fyrst og fremst myndina um unga mömmu sem skilur sitt eigið barn eftir á daggæslu til að fara og passa barn einhvers annars víðs vegar um bæinn. Og svo myndin um afríska farandann, sem berst við að vera til á jaðri afskiptalauss samfélags, sem er stunginn og deyr á götunni fyrir framan ungan, nýjan sjúkraliða. Enn ein morðtölfræðin, í heimi þar sem þúsundir farandfólks deyja í baráttunni við að ná því sem þeir líta á sem betra líf, á hverju ári. Mér fannst bæði verkin mjög vel fylgst með. Lokamyndin, 14th Arrondissement, þar sem Margo Martindale leikur póststarfsmann frá Colorado þar sem hún segir frá fyrstu ferð sinni til Parísar á mjög illa hreim frönsku í frönskutímann í kvöldskólanum hennar, hreyfði mig . Fullkominn endir á góðri, forvitnilegri ef ekki alveg frábærri kvikmynd. Paris je t'aime var metnaðarfull hugmynd en hún virkar nokkuð vel.