Fyrstu tveir þriðju hlutar þessarar ævisögu af fetish fyrirsætunni Betty Page eru mjög áhugaverðir. Betty, eins og Gretchen Mol lýsir af gríðarlegri einlægni, kemur fyrir sem notaleg týpa í næsta húsi, sem sá ekkert athugavert við það sem hún gerði (og það var svo sannarlega ekkert "að" við það). Leikstjórinn Mary Harron, sem einnig gerði "I Shot Andy Warhol" og "American Psycho", endurskapar Betty's America með því að blanda saman gömlum svörtu og hvítu myndefni við nýtt, niðurbrotið, svart og hvítt myndefni. Þegar Betty lendir í Flórída og byrjar að vinna með Bunny Yeager er liturinn kynntur. Frægð Betty var aðallega afrakstur vinnu hennar með Paulu og Irving Klaw (Lili Taylor, í frábærum frammistöðu, og Chris Bauer), auk John Willie (Jared Harris). Atriðin þar sem Harron endurskapar ánauðljósmyndun Betty er heillandi og lipurlega útfærð. Fyrstu birgjar fetish efnis eru ekki sýndar of niðurlægjandi og við fáum á tilfinninguna að þetta fólk hafi verið hluti af þéttu „samfélagi“. Betty átti aldrei í of miklum vandræðum með frægð sína, þó við fáum á tilfinninguna að orðstír hennar hafi komið í veg fyrir að hún öðlaðist lögmæti í hinum beina leikaraheimi. Vegna þess að þriðji þáttur myndarinnar er nánast enginn, erum við skilin eftir með þá tilfinningu að við höfum horft á heimildarmynd í langri lengd um Betty Page frekar en skipulagt drama. Til hliðar við gallana er þetta mynd sem er vel þess virði að ná í hana og táknar enn eina fína fjöður í hatt framleiðandans Christine Vachon.