Ég hef alltaf verið aðdáandi Jackass, sem og Viva La Bam og Wildboyz. Og þegar þú ert aðdáandi eitthvað, þá eru væntingar þínar miklar til þess sem "hetjurnar" þínar gætu leikið í. Og ef það er eitthvað sem ég hef lært um að búast við miklu af fólkinu sem þú einfaldlega elskar að horfa á og hlusta á, þá er það aldrei búast við of miklu, því í 99 af 100 sinnum muntu verða fyrir vonbrigðum. Þó að þegar ég heyrði að Jackass 2 væri væntanleg hugsaði ég "Ekki einu sinni ég get hafnað væntingum mínum um þessa mynd" , og í kjölfarið settist ég niður í dag, tilbúin að hlæja, en líka tilbúin að segja að lokum "Jæja, það var allt í lagi, en ég er svolítið vonsvikinn". Hversu rangt hafði ég! Hver einasti meðlimur Jackass-liðsins færir þessa mynd langt yfir þá fyrstu, sýnir þér hvert brjálaða rassbrjálæðið á eftir öðru, sem lætur allan heiminn sjá að það er ekkert sem þeir gera ekki til að reyna að skaða sjálfa sig - og það er það sem við elskum! Ég grét úr hlátri frá fyrstu mínútu og fram á síðustu sekúndu myndarinnar, stundum hrópaði ég af hlátri, gat ekki stjórnað mér! Stunt eftir glæfrabragð, prakkarastrik eftir prakkarastrik, og bráðfyndnar athugasemdir við flæðið - það getur einfaldlega ekki orðið betra en þetta! Ótrúlegt frá upphafi til enda, ábyggilega fær þig til að hlæja af þér. Ég hef tvennt eftir að segja; HORFA ÞAÐ, og PLÍS Guð, láttu það vera Jackass 3 - þessir krakkar hafa greinilega mikið að bjóða!