MABEL AT THE WHEEL er ein af þessum myndum með sögu bakvið tjöldin sem er áhugaverðari en myndin sjálf. Þetta var tíunda gamanmynd Chaplins fyrir Keystone á lærdómsárinu og fyrsti tveggja spóla hans. Hér lék hann eitt af sínum síðustu illmennahlutverkum sínum (þótt kvikmyndin TILLIE'S PUNCTURED ROMANCE í fullri lengd væri enn ókomin), og það var líka eitt af síðustu skiptunum sem hann vann fyrir annan leikstjóra en hann sjálfan. Reyndar urðu deilur Chaplin við leikstjórann og mótleikarann ​​Mabel Normand næstum því rekinn úr myndverinu. Chaplin hafði ekki komist í lag með fyrri leikstjórum sínum, Henry Lehrman og George Nichols, en samkvæmt sjálfsævisögu hans þurfti hann að taka leiðsögn frá aðeins „stelpa“ var síðasta hálmstráið. Charlie og Mabel rifust harkalega við gerð þessarar myndar. Chaplin var enn nýgræðingur hjá Keystone og samstarfsmenn hans vissu ekki hvað þeir ættu að gera um hann, en allir elskuðu Mabel. Framleiðandinn Mack Sennett var á barmi þess að reka Chaplin þegar hann komst að því að kvikmyndir nýliðans væru að slá í gegn og sýnendur vildu fá meira af þeim A.S.A.P., svo Chaplin var lofað að leikstýra sjálfum sér gegn því að klára þessa mynd eins og Mabel vildi hafa hana. , ekkert af því drama sést á skjánum í MABEL AT THE WHEEL, sem lítur út eins og dæmigerður Keystone-kaos. Sagan snýst um bílakappakstur þar sem frægur Mabel (Harry McCoy) á að keppa, en hinn vondi Charlie og handlangarar hans ræna drengnum og Mabel verður að taka við stýrinu í hans stað. Þrátt fyrir alla kappaksturinn um, múrsteinskast og fingurbít er satt að segja stutt í hláturinn í myndinni, en það eru nokkrir áhugaverðir staðir. Það er góð kvikmyndataka og klipping í keppnisröðinni, þó að það séu í raun ekki neinar kjaftæði, bara mikið af æði. Sjálfur lítur Chaplin skrítinn út, með geitalíkt skegg á hökunni og með topphattinn og jakkann sem hann klæddist í fyrsta kvikmyndaframkomu sinni, MAKING A LIVING, en búningurinn hæfir gamaldags illmenninu sem hann sýnir allan tímann. Það er að minnsta kosti nýstárlegt að horfa á hann gegna svona óeinkennandi hlutverki. Sjáanlegir á áhorfendapöllunum á kappakstursbrautinni eru slíkir Keystone-trúmenn eins og Chester Conklin, Edgar Kennedy í undarlega dúndraðri uppstillingu og einkennandi Mack Sennett, sem spýtir tóbaki og stundar venjulega sinnalausa rútínu. Sem flytjandi var Sennett álíka lúmskur og kvikmyndirnar sem hann framleiddi, en þú verður að gefa gaurinn kredit: hann vissi hvað fólki líkaði. Þessar myndir voru gríðarlega vinsælar á sínum tíma. Frammistaða Mack bætir ekki miklu við MABEL AT THE WHEEL, en líklega þurfti hann að vera við höndina við tökur á þessari til að tryggja að stjörnurnar hans myrtu ekki hvor aðra.