Eftir að hafa þurrkað út hugsanir mínar næstum tuttugu og sjö sinnum, þá er tilfinningin að ég geti nú sigrað þessa umfjöllun fyrir hið flókna franska drama, "Read My Lips". Eftir að hafa skrifað yfir fimm hundruð dóma hef ég aldrei lent í því að missa orð eins og ég gerði með fíngerðri, en þó hvetjandi ástarsögu leikstjórans Jacques Audiard. Hugsun var hellt yfir hvað var elskað og hatað við þessa mynd, og á meðan "ástirnar" voru yfirbugaðar, voru það þættirnir sem voru hataðir sem kveiktu frekari umræðu í huga mínum. "Read My Lips" er drama. Til að vera nákvæmari, er karakterdrifið drama sem blandar saman samfélagslegri óvissu við glæpaforingja og doða hversdagslegs skrifstofustarfa. Hér er þar sem þessi umfjöllun byrjar að molna, það eru allir þessir hlutir en hún er meiramikið, miklu meira. Sem áhorfandi er maður samstundis hrifinn af túlkun Emmanuelle Devos á þessari viðkvæmu konu að nafni Carla, en styrkur hennar er glataður fyrir karlmenn á skrifstofu hennar og einnig heyrnarörðugleika. Audiard kynnir okkur af hörku fyrir heiminn sinn með því að fjarlægja hljóð af skjánum þegar hún er ekki með hjálpartæki sitt, sem veldur tafarlausum óróa, ekki aðeins frá persónum myndarinnar, heldur þeim sem horfa á. Án hljóðs er heimurinn opinn fyrir öllum möguleikum, og það er ógnvekjandi. Þegar við horfum á þessa erfiðu og órólegu konu setjast inn í líf sitt, erum við rifin upp með rótum og gefst tækifæri til að hitta Paul (sem Vincent Cassel leikur frábærlega). sleikt hár, yfirvaraskeggsklæddur lúinn maður sem var nýlaus úr fangelsi, heimilislaus, atvinnulaus og neyddur af skilorðsfulltrúa sínum til að fá vinnu. Svona hittast Carla og Paul. Það er augnablikið af augnabliki, órólegur aðdráttarafl. Sá þar sem við höldum að hún elski hann, en hann er dökkur (og hér verður það enn skemmtilegra) og þar sem við höldum að hann elski hana, en hún er dökk. Stöðugur hlutverkaviðsnúningur skapar tón hins óþekkta. Hverjum eigum við sem áhorfendur að hafa mesta samúð með? Paul sefur á skrifstofunni, Carla hjálpar honum; Carla missir samning við samkeppnisfélaga, Paul hjálpar henni; Hæfni Carla til að lesa varir fólks kemur sér vel fyrir bráðabirgðahugmynd fyrir Paul. Sífelldu stökkin fram og til baka halda þér á stólnum þínum og bíða eftir möguleikanum á því að eitthvað ljós skíni í gegnum þennan dimma helli. Það gerir það aldrei. Audiard getur ekki bara leyft þessari sögu að gerast, hann kynnir okkur stöðugt fyrir fleiri persónum; einn alveg jafn kjánalegur og hinn. Jafnvel steinninn okkar, traustur grunnur okkar með skilorðslögreglumanninum er í vafa þegar eiginkona hans er týnd undirþráður þessarar myndar sem í fyrstu vakti reiði mína, en eftir frekari rökræður var aðal lokaatriði þessarar myndar. Samt hefði ekkert af þessu getað gerst ef það væri ekki fyrir persónurnar okkar. Hið hátíðlega og heimilislega útlit Devos er hrífandi, þar sem hún breytir ímynd sinni fyrir Paul; sannleikurinn um fegurð hennar er uppgötvaður. Paul, algildismerkið í myndinni, heldur áfram að nota og misnota vináttuna í síðasta leik. Síðan, rétt eins og við gerum ráð fyrir, tekur Carla á sig eitt síðasta form.Audiard veit að hann hefur ótrúlega leikara sem fanga persónurnar sínar. Cassel og Devos gátu bara spilað á spil allan tímann og ég myndi enn sitja við enda stólsins. Sagan, líklega veikasti hluti þessarar myndar, er í fyrstu tilviljunarkennd. Samofnaðar sögurnar virðast ótengdar í fyrstu, en Audiard lætur þær tengjast smátt og smátt. Aftur var allur skilorðslögreglumaðurinn snertilegur, en þessi lokasena styrkti bara markmiðin. Er ekki að reyna að hljóma óljós, en erfitt er að útskýra þessa flóknu (en samt algjörlega einföldu) sögu. Það er nóg að gerast en það er undir þér komið að tengja saman verkin. Uppáhalds atriði er þegar Carla er að reyna að komast að því hvar peningar eru geymdir. Þessi notkun á hljóði og senu var frábær. Þetta var spennuþrungið, það var dramatískt og það var eins og að horfa á hver-dun-það ráðgátu þróast fyrir augum þínum. Á heildina litið hélt ég í upphafi að þetta væri miðlungs frönsk mynd sem ég gæti auðveldlega gleymt þegar henni var lokið það var sannað að ég rangt. „Read My Lips“ opnar umræðuna, ekki bara við persónurnar heldur aðstæðurnar. Einn mun finna sjálfan sig að róta á Cörlu í einni senu og Paul í þeirri næstu. Þegar uppgötvun er gerð í íbúð Pauls af Carla, varð ég mjög reiður. Audiard kom með sannar tilfinningar á skjáinn með persónum sínum og þróun, og það sem hann skorti í söguþræði gátu leikararnir borið. Ég get auðveldlega stungið upp á þessari mynd fyrir hvern sem er, en vertu viðbúinn; þetta er ekki einu sinni áhorfsmynd. Endurtaktu. Endurtaktu. Endurtaka.einkunn: **** af *****