Myndin fjallar um klassískt þema. Reyndar varðar það þemað sem Batman nýtti sér, frá upphafi til enda, en í raunverulegum gögnum og smáatriðum. Borgarstjóri New York, vel þeginn og mjög duglegur og kraftmikill, til að koma einhverju verkefni í gegnum örlítið hraðar en venjulega, lætur undan þrýstingi frá sumum einkafyrirtækjum um glæpsamlegan eiturlyfjasala sem hefði átt að vera sendur og geymdur í fangelsi og hann þrýstir á dómarann ​​í sinni röð til að láta hann lausan á skilorði þrátt fyrir neikvæða skilorðsskýrslu sem hverfur en eyðileggst ekki, hvort sem það er eingöngu vegna þess pólitíska gildis sem hún táknar. Og það sem átti að gerast gerist og nokkrir, þar á meðal svartur skólapiltur, eru drepnir í skotbardaga milli lögregluspæjara og glæpamannsins. Borgin gæti sprungið vegna þess: kynþáttaspennu vegna svarta skólastráksins og félagsleg spenna vegna óöryggis sem slíkir glæpamenn eru frjálsir til að ganga um og halda áfram glæpastarfsemi sinni fyrir almenningi. Því miður sýnir myndin þá spennu ekki mjög vel og fylgir rannsókn fyrsta varaborgarstjórans sem vill komast að hinu sanna og kemst að því. En á leiðinni eru nokkur vitni drepin, og þeir sem höfðu gegnt einhverju hlutverki í öllu fyrirtækinu neyðast til að hætta störfum (dómarinn), til að binda enda á feril sinn og líf (verktakinn eða verktakinn fara á milli), opinber starfsmaður sem var tilbúinn til að skila horfnu skilorðsskýrslunni og einhvern skuggalegan karakter eftir að hann gaf mikilvægar upplýsingar. Bæjarstjórinn lætur sjálfur af störfum og tekur sér langt frí; En aðaláhugamál myndarinnar er að kanna þær sveiflur sem borgarstjórinn er að gera til að hylma yfir vandamálið og þær sveiflur sem hann man eftir að hafa gert áður sem leiddu til mistaka í þessu skilorðsbundnu máli. Sú stjórnmálaheimspeki að ekkert sé hreint hvítt eða hreint svart og að allt sé grátt sem er aldrei þægilegt fyrir þá sem taka ákvarðanir er kölluð til sem afsökun fyrir rangar en arðbærar ákvarðanir. Við erum ekki að tala um nauðsynlegar málamiðlanir til að ná samstöðu á sumum sviðum sem skipta sköpum fyrir almannahagsmuni. Við erum að tala um að telja minna mikilvægt að taka slæma ákvörðun um einhvern smáglæpamann eða meintan smáglæpamann en einhver innviði eða efnahagsverkefni í borginni. Það er ekki dæmigert fyrir New York. Það á við um hvaða borgarstjóra sem er. Það er bara mikilvægara í magni og gæðum á stóru stórborgarsvæði eins og New York og auðvitað í borg eða landi þar sem lögregluembættin eru sveitarfélög og eru stjórnað af pólitískum kröfum. Ungi varaborgarstjórinn ýtir þannig gamla borgarstjóranum út af sporinu og dregur úr metnaði sínum um að vera ríkisstjóri New York til að verða forseti Bandaríkjanna. Borgarstjórinn er fullkominn vegna þeirrar útfærslu sem Al Pacino býður okkur þar sem hann getur tjáð tíu mínútna samræður með einni svipbrigði sem gerir alla umræðuna gagnslausa. Mér finnst endirinn örlítið grátbroslegur með því að fyrrverandi varaborgarstjóri barðist í eigin nafni. Það virðist þýða að hann hafi verið svo hrifinn af réttlætinu vegna þess að hann sá tækifæri sitt til að ýta borgarstjóranum úr vegi. Þess vegna er hann ekki betri en allir hinir, bara enn of ungur í metnaði sínum. Dr Jacques COULARDEAU, University Paris Dauphine, University Paris 1 Pantheon Sorbonne & University Versailles Saint Quentin en Yvelines