Margar af aðalpersónunum í Hideo Gosha kvikmyndinni "Hitokiri" frá 1969 (manndrápari; aka "Tenchu" - refsing himins) voru raunverulegar sögupersónur (í "vestrænu" nafnasniði): Ryoma Sakamoto, Hampeita Takechi, Shimbei Tanaka, Izo Okada, ____ Anenokoji. Nafnið „Hitokiri“, sem er sögulegt hugtak, vísar til hóps fjögurra ofursverðsmanna sem framdi fjöldamorð á lykilmönnum í Tokugawa Shogunate, sem ríkti í Tokugawa Shogunate um miðjan 1800, undir skipun Takechi, leiðtoga „hollustunnar“. (þ.e. öfgaþjóðernissinnuð, hlynntur keisara) flokki Tosa-ættarinnar. Um hvað snerist þessi barátta? Það er leiðinlegt að segja að þú munt ekki komast að því í þessari mynd. "Brilliant History Lesson" reyndar! Nei, Gosha hefur miklu meiri áhuga á að sýna þér venjulega blóðuga sneið og teninga og (í fáránlegri lengd) innri kvöl hins ekki mjög bjarta morðingja Izo Okada en að sýna raunverulega sögu. Sakamoto, til dæmis, var einhver sögulega mikilvægur, talinn vera faðir japanska keisaraflotans. Það sem Gosha kemst næst því að veita sögukennslu er atriðið þar sem Sakamoto, sem Takechi telur svikara við málstað tryggðhyggjunnar, kemur til höfðingjaseturs Takechis til að reyna að sveifla honum hugmyndafræðilega. Hann byrjar á því að tala um alþjóðlega pólitíska stöðu, með erlend herskip í höfnum Japans og Japan sem er of veikt hernaðarlega til að verjast þeim. Viltu vita meira? Því miður. Gosha klippir þennan mögulega heillandi fyrirlestur af í miðri setningu(!). Svo mikið fyrir að upplýsa áhorfendur sína um tímamót í japanskri sögu. Myndin skildi mig eftir í algjöru rugli um markmið beggja aðila í þessari baráttu. Í þær tvær og hálfa öld sem Shogunate hafði aðalvald í Japan var það stofnun tileinkuð því að koma í veg fyrir félagslegar breytingar, til að varðveita feudal samskipti samfélagsins. Það var óttast utanaðkomandi mengun, bæði hugmyndafræðilega og tæknilega. Í samræmi við þennan anda bannaði það skotvopn, þessi tæki til að „jöfnun“ í Evrópu og Ameríku, sem bóndi hefði getað staðið upp á móti samúræjum með. Allt þetta tímabil var keisarinn ekkert annað en andlegur myndhöggvari. En í bæjunum, sem stóðu á hlutlausum svæðum á milli lénsveldanna, var ný stétt kaupmanna, húseigenda og iðnaðarmanna að þróast -- stéttin sem þekkt er í Evrópu fyrir Franskt nafn, borgarastéttin. Óhjákvæmilega, þegar þessi nýja stétt styrktist, rakst hún á móti hinum mörgu takmörkum feudal samfélagsins. Líkt og í Evrópu varð konungurinn (keisarinn) aðalpersónan í baráttu borgarastéttarinnar um völdin gegn auðvaldinu. En pólitísk forysta skilur ekki alltaf fullkomlega hagsmuni stéttarinnar sem hún þjónar. Þegar umheimurinn kom með hvelli árið 1853, í formi „Svörtu skipa“ Perrys aðmíráls, var valdaelítan í Japan steypt í kreppu. Herinn þeirra var ekki sambærilegur við þessa útlendinga. Einnig höfðu þeir heyrt um eyðilegginguna sem breskir og franskir ​​heimsvaldasinnar voru að valda í Kína. Hvað ætti Japan að gera til að bjarga sér frá örlögum veikburða nágranna síns? Það kemur á óvart að sumir þættir innan hins venjulega einangrunarsinnaða Shogunate voru hneigðir til að opna viðskipti við útlendinga til að fá eitthvað af háþróaðri tækni þeirra. Þetta er sjónarhornið sem Sakamoto kemur fram (bara varla) í myndinni. Á hinn bóginn töldu hinir keisaratrúu ofurþjóðernissinnar, í forsvari fyrir Takechi, að þeir gætu haldið útlendingunum frá með valdi, ef þeir aðeins gætu komið í veg fyrir að hin fylkingin „seldi landið út“. (Hljómar kunnuglega?) Þannig er morðið á lykilpersónum Shogunate í lagi -- og við förum. Hvatningar Takechi voru, fyrir mig, stærsta þraut myndarinnar. Gosha gefur til kynna að hann sé aðallega að berjast fyrir persónulegum framförum sínum frekar en fyrir málstað tryggðhyggjunnar. Getum við litið á þetta til að tákna tenór tryggðarsinnanna í heild sinni? (Er þér sama?) Nokkrir gagnrýnendur hafa borið þessa mynd vel saman við "Goyokin", sem Gosha gerði sama ár. En þar sem „Goyokin“ er brakandi, spennuþrungið ævintýragarn, með hetju sem er verðug samúðar, er „Hitokiri“ að þvælast, hvergi nærri jafn sannfærandi og vantar slíka hetju. Sakamoto hefði getað verið hetja þessarar myndar en okkur er ekki leyft að þekkja hann -- né hvað hann stendur fyrir -- nógu vel til að hann nái þeirri stöðu. Í ljósi dásamlegra marka hans fyrir fimm fyrri Kurosawa myndir var skor Masaru Sato hér mjög vonbrigði, hljómaði eins og eitthvað sem var hafnað úr „Bonanza“ þætti.Barry Freed