Ég sá þessa mynd á krossgötum kvikmyndahátíðinni okkar og hlakkaði til hennar því hún var tekin upp í Mississippi og var með Karen Black í aðalhlutverki. Ég varð fyrir miklum vonbrigðum með klaufalega handritið sem aldrei rann út og augljós skortur á viðleitni leikaranna og leikstjórans til að skilja eitthvað um menninguna sem þeir reyndu að sýna. Hvernig urðu Lee og Griffin svona djúpir vinir á fimm mínútum? Hver þeirra tveggja var að fokka stúlkuna undir trénu? Það var óljóst. Og, það virðist vera einhver lög í hollywood um suðrænar áherslur, og sjaldan heyrir þú eitthvað sem nálgast hversdagshljóð suðursins, þrátt fyrir hræðilega, "þetta hlýtur að vera hvernig þeir hljóma, mildaðu bara "r"" nálgunina til samræðna, svo oft falla leikararnir alveg út úr því. Aleksa hljómaði sérstaklega eins og erfið götu í New York í „tilfinningalegum“ senum og enginn hljómaði mississippískt. Karakter Walt Goggins átti að vera frá Morgan-borg í Louisiana en hljómaði samt ekkert eins og blanda þessarar borgar af new orleans og cajun-hreim. Hinn pirrandi punkturinn virtist vera hvöt rithöfundarins til að láta okkur öll finnast að hver maður hlyti að hafa samkynhneigð innra með sér. Áður en ég byrja eldstorm hér og er sakaður um hommahatur, hef ég haft gaman af mörgum kvikmyndum með homma ástarþemum, sérstaklega „pönkara“ „þegar ástin kemur“ og „b api“. En þetta virtist vera ósk einhvers manns um alla unga menn. Jæja, Tennessee Williams hefur þegar fjallað um þessa jörð og gert mun betur úr því. Svo ég velti því fyrir mér, ef coen-bræðurnir geta orðið fyrir svæðisbundnum áherslum og menningu í kvikmyndum sem gerast í Minnesota og í Mississippi, hvers vegna getur enginn annar? Þvílík sóun á tíma mínum.