Þegar ég sá þessa mynd fyrst í bíó fyrir 11 árum síðan elskaði ég hana. Mér finnst leikstjórnin og kvikmyndatakan samt frábær, sem og tónlistin. En það er í raun handritið sem hefur í gegnum tíðina farið að trufla mig meira og meira. Mér finnst skrif Emmu Thompson sjálfhverf og ótrú upprunalegu bókinni; hún hefur minnkað Marianne í aukapersónu, aðra fiðlu við allt of gamla, allt of alvarlega Elinor - hún í myndinni fær margs konar „fókus augnablik“ og oft virðast þau vera þarna bara til að sýna Thompson sjálf. Ég skil vel að hún klippti nokkrar persónur úr bókinni, en sleppir einu atriðinu þar sem Willoughby í bókinni er leystur út? Fyrir einhvern sem naut bókarinnar og þótti vænt um bókina löngu fyrir myndina, þá eru þetta hlutirnir sem alltaf er erfitt að melta. Hvað leikarana varðar þá elska ég Kate Winslet sem Marianne. Henni er ekki gefið besta handrit í heimi til að vinna með en hún dregur það samt upp með þokkafullum hætti, án of mikillar tilfinningasemi. Alan Rickman er frábær, svolítið gamall kannski, en leikur hlutverkið fallega. Og Elizabeth Spriggs, hún er alveg frábær eins og alltaf.