Það er ólíklegt að einhver nema þeir sem dýrka þöglar kvikmyndir muni kunna að meta eitthvað af ljóðrænu myndavélaverkinu og uppteknu (en klóra) bakgrunnsatriði sem fylgir þessari útgáfu frá 1933. Þrátt fyrir að hljóð hafi verið almennt notað árið 1928, eru ekki meira en fimmtíu orð töluð til að segja sögu konu, óhamingjusamlega giftri, sem yfirgefur eiginmann sinn fyrir yngri mann eftir rómantískt millileik í skóginum. öfundsjúki eiginmaðurinn gefur unga manninum lyftu í bíltúr inn í bæ, heldur áfram að keyra venjulega þar til hann áttar sig á að maðurinn er elskhugi konu sinnar. Í afbrýðisemisbrjálæði keyrir hann á hámarkshraða í átt að járnbrautargangi en skiptir um skoðun á síðustu stundu og missir taugarnar. Þetta er sennilega mest spennufyllt atriði í hinni annars ákaflega hægvirku og augljóslega tilgerðarlegu sögu. HEDY LAMARR fær svona nærmyndameðferð sem uppgötvandi hennar hefur veitt Marlene Dietrich, en fegurð hennar hafði ekki enn verið betrumbætt af snyrtifræðingum eins og þau voru þegar hún var flutt til Hollywood. Frammistaða hennar felst að mestu í því að líta döpur og dapurlega út á meðan hún syrgir missi hjónabands síns með aðeins stuttum innsýn í bros þegar hún finnur sanna ást sína (ARIBERT MOG), myndarlega unga stúlkann sem sækir fötin sín eftir nektarsund. er mjög stutt, næðislega mynduð og ekki alls þess virði sem hún virðist hafa myndað. Ástarsenan, síðar meir, er líka listilega ljósmynduð með þeirri tegund af ljóðrænni ljósmyndun sem er augljós í mestum hluta myndarinnar - listilega svo. Meira er eftir ímyndunaraflinu með því að nota táknfræði - og þetta er þess konar hlutur sem hefur fengið aðra til að segja að myndin sé einhvers konar ljóðrænt meistaraverk. Ekki svo. Hún veldur vonbrigðum, frumstætt gróft í hljóðhlutunum (þar á meðal erfiða sinfóníska tónlistina í bakgrunni) og vissulega er ungfrú Lamarr heppin að Louis B. Mayer sá myndina og á grundvelli hennar gaf henni feril í Hollywood. Hann hlýtur að hafa séð eitthvað í verkum hennar sem ég sá ekki. Það er greinilegt að þetta var hugsað sem þögul kvikmynd með myndavélinni í öllu verkinu. Hið ögrandi „verkamanna“ atriði í lokin varir of lengi og er ögrandi afskipti þar sem ekkert er þörf. Það tekst ekki að enda myndina á réttum nótum.