Jæja, "Cube" (1997), fyrsta mynd Vincenzo, var ein áhugaverðasta og erfiðasta hugmyndin sem ég hef séð þegar ég er að tala um kvikmyndir. Þeir höfðu bara eitt landslag, fullt af leikurum og söguþræði. Svo, það sem gerði þetta svo sérstakt voru öll áhrifarík leikstjórn, frábærar samræður og furðulegt ástand sem persónur þurftu að takast á við eins og rottur í völundarhúsi. Önnur myndin hans, "Cypher" (2002), snerist allt um sögu hennar, en hún var ekki eins góð og "Cube" en hér eru persónurnar aftur prófaðar eins og rottur. "Ekkert" er eitthvað mjög áhugavert og fær Vincenzo til að koma aftur til „Tenningadaga“ hans, læsti persónurnar enn og aftur inni í mjög öðru rými án þess að hafa tíma til að leika sér aftur með persónurnar eins og að leika með rottur í upplifunarherbergi. En í stað þess að vera spennumyndasögur (jafnvel sumir kynningarstríðu og stiklur voru rangar virtust þannig) er "Ekkert" lauslát og létt gamanmynd sem vissulega má kalla nútímaádeilu um samfélag okkar og líka um óþolandi heiminn. við lifum. Enn og aftur kemur Vicenzo okkur á óvart með frábærri hugmynd að svo litlum hlut. 2 leikarar og geigvænleg hvít atburðarás, það er allt sem þú fékkst mestan hluta tímans og þú þarft ekki meira en það. Þó "Cube" sé klausturfæln upplifun og "Cypher" ruglingslegt, þá er "Ekkert" algjörlega hið gagnstæða en á sama tíma líka örvæntingarfullt. Þessi mynd sannar enn og aftur að snjöll hugmynd þýðir miklu meira en bara milljónamæringa. Auðvitað mistekst myndin stundum, en aðalhugmyndin hennar þýðir mikið og vegur upp á móti öllum göllum. Það er ekkert meira um þessa mynd að segja því allt kemur ljómandi á óvart og allt önnur upplifun sem ég hafði í kvikmyndum síðan í "Cube".