*sumir spoilerar* Það kom mér skemmtilega á óvart að sú harða gagnrýni (leiklist, dagsett samræða, óljós söguþráður) var ástæðulaus. Belafonte er frábær sem Brandoesque, ógnandi, blótsyrði andi sem verður að vinna sér inn vængi sína en er raunsær illa í stakk búinn frá fyrra lífi til að gera það. Hann kemst að því of seint hversu innihaldsríkt líf hans var tómlegt án ástar. Mostel er líka frábær sem angistarfullur maður með deyjandi eiginkonu sinni Fanny. Þrátt fyrir bænir hans um kraftaverk kemur biturleiki hans í veg fyrir að hann samþykki (eða trúi) á eitt. Félagsheimarnir tveir sem persónurnar tákna rekast á víxl og bæta hinn, útkoman er bráðfyndin og átakanlega sorgleg. Hinn vandræðalegi endir er í rauninni alveg í samræmi við restina af myndinni. Eftir að hafa leitað alls staðar að Belafonte, lítur Mostel upp til að sjá fallandi fjöður, og hann teygir sig ákafur í hana eins og hann sé loksins tilbúinn að trúa á engla og kraftaverk. En Belafonte mátti ekki klára kraftaverk sitt (annað hvort til að endurheimta heilsu Fanny eða trú Mostel), svo hann fékk aldrei vængi. Fjöðrin svífur háðslega út úr greipum Mostel, myndlíking fyrir bæði karlmennina: það er of seint og þú færð ekki annað tækifæri. Eins og "It's a Wonderful life" er þessi mynd töfrandi, dásamleg, fyndin en hræðilega hörmuleg.