Þú ert að bíða eftir að sjá hvort endurgerðin sé betri eða verri. Ég gaf Audie Murphy myndinni 3 í einkunn (ég er harður flokkari), næst lægsta sem ég hef gefið Audie (sú versta er "Battle at Bloody Beach" ef þú ert forvitinn). Ég gef þessari mynd einkunnina „8“ (og ég er harður flokksmaður) Það er borgarastyrjöld saga fráfallins „hermanna“, ef þú vilt kalla þá það, gegn norðri. Fólk eins og Quantrell og mennirnir sem riðu með þessum útlaga. Upprunalega útgáfan var vatnsmikil útgáfa, mjög hreint klippt, en lýsir samt hryllingnum við það sem þessir menn gerðu. Reyndar eru kvikmyndir eins og eldri útgáfan best að skoða af fullorðnum áhorfendum, sem geta greint söguna. Mér væri nær að meta upprunalega „R“ og þetta, með sínu ljóta eðli, heimilislækni, vegna þess að nýrri myndin gefur mjög heiðarlega útgáfu, skilaboð sem unglingur mun auðveldara að ráða en eldri útgáfan. Kvikmyndagerðarmenn síðan Snemma sjöunda áratugarins hafa stært sig af "raunsæi" en fæstir þeirra standa sig. Þess í stað gefa þeir bara dapurlegt landslag, dapurlega búninga og dapurlega atburði, en með staðalímyndapersónum úr teiknimyndasögupappa er veikleiki spagettítímabilsins. Nútíma kvikmyndagerðarmenn hafa áttað sig á þessum mistökum. Það er augljóst í betri stíl vestræns sem við sjáum venjulega í dag. Þessi mynd er dæmi. Það gefur okkur raunhæfar stillingar, en gefur okkur líka persónur sem við getum trúað að séu til á þeim tíma. Það hefur nokkur vagga, sem gerir það að verkum að það er svolítið erfitt að sitja í gegn, og það hefur nokkrar óútskýrðar aðstæður. En óútskýrðar aðstæður eru í lagi svo lengi sem öll myndin heldur uppi, og persónurnar eru nógu forvitnilegar. Hún byrjar svolítið töff, en batnar í raun. Aðalpersónan er ein sem við getum borið kennsl á og að minnsta kosti haft nokkra samúð með. Audie Murphy persónan í fyrstu myndinni vekur í raun enga samúð og er of sjálfréttlát án hvatningar. Persónan í þessari mynd fylgir línum sannrar andhetju. Það er hvatning og aðferð við brjálæði hans. Okkur finnst hann aldrei hafa raunverulega "rétt" en við getum skilið hvaðan hann kemur. Það er nóg af hasar í myndinni. Það er líka einhver húmor. Eitt gott atriði er þegar kvenhetjan segir hetjunni að hún myndi ekki ljúga að honum og hann veltir því fyrir sér. Þessi mynd tekst að gera það sem kvikmyndaframleiðendur hafa reynt að gera í áratugi. Þetta leikstjóra- og rithöfundateymi fékk það rétt. Mælt með. Algjör velgengni.