Með svona titli þá er það ofar og ofar mínum skilningi hvernig þessi mynd höfðaði bara EKKI til mín. Að vísu eru nokkur þokkalega slöpp augnablik og smá vesen, en hvernig myndin var tekin og heildarsöguþráðurinn fannst mér bara fáránleg og letileg tilraun til mikillar „sjokk“ aðferða... Ósamræmi söguþráðurinn byrjar á gaur að nauðga og myrða konu sem strandaði í vegarkanti. Hann og bróðir hans eru í fangelsi þar til bróðirinn brýst út og ákveður að hitta kærustu sína úti í skógi. Hann endar með því að neyða hana inn í hús þar sem þeir skrúfa fyrir og hann sýnir henni síðar safn af rændum strákum í kjallaranum. Fangarnir sem eru þungt eiturlyfjaðir samanstanda af gamla kærastanum hennar sem nauðgaði henni, „grípnum“ nágranna og yfirmanni hennar sem var kynferðislega nöldrandi. Hann útskýrir fyrir henni að hann ætli að drepa þá alla. Hún endar með því að drepa HANN og snúa síðan einbeitingunni að karlmönnunum (eða svínum) sem hún pyntar og drepur, sjálf... Flest ofbeldið og niðurlægingin hefur að gera með skítáti og eyðileggingu kynfæra - sem allt er langt frá truflandi og í meginatriðum vægt. Besta atriðið er myndræn sjálfsfróun með kústahandfangi sem fylgt er eftir með sársaukafullri nauðgun af mönnum... Vissulega var „I Spit on Your Corpse, I P!ss on Your Grave“ hugsað sem óopinbert framhald af „I Spit on Your Grave“ - byggt á, aðallega titlinum, og tilvísun sem aðalpersónan gefur - sem bendir til þess að móðir hennar hafi verið Camille Keaton. Mér persónulega finnst það vera ofboðslega guðlast fullyrðing! Þessi mynd er leiðinlegt, áhugamannalegt rugl sem leitast við áföll en mistókst hrapallega...