Framhald af (reyndar endurgerð) Disney 1996 í beinni endurgerð á 101 Dalmations. Cruella deVil (Glenn Close) er sleppt úr fangelsi eftir að hafa verið „læknuð“ af loðdýraþráhyggju sinni af sálfræðingi að nafni Dr. Pavlov (úff!). En "lækningin" er rofin þegar Cruella heyrir tollinn af Big Ben og hún fer enn og aftur í vitlausa leit að því að gera sjálfa sig hina fullkomnu kápu úr skýlum. Þessi mynd er slæm á svo mörgum sviðum, byrjað á því að þetta er "Thanksgiving family schlock" kvikmynd sem er hönnuð til að soga hvern einasta tiltæka pening út úr Disney markaðsvélinni. Glenn Close of-over-over-over-leikar Cruella. Með öllu því sem hún þurfti að þola í þessari mynd -- lata handritið, endalausa förðunin, að baka í köku í lokin -- vona ég að þeir hafi gefið henni afskaplega há laun.(Talandi um það, hvar í heimurinn ætlarðu að finna loðfeldaverksmiðju, bakarí með Rube Goldberg færibandi og veitingastað við kertaljós, allt í sömu byggingu -- eins og þú gerir á hápunkti þessarar myndar?) Auðvitað eru alvöru stjörnurnar af myndinni eiga að vera hundarnir. Þeir þjóna sem "Macaulay Culkin's" þessarar myndar, og draga allar heimskulegu "Home Alone" gaggarnir á illmennið. (Að bíta þá í krossinn, hlaupa yfir hendurnar á þeim með farangursvagna, sprauta þeim með klaka, osfrv., o.s.frv., ad nauseum.) Ég verð að viðurkenna að hundarnir voru nokkuð góðir leikarar -- miklu betri en þeir manneskjur.Gerard Depardieu er algjörlega ónýtur í þessari mynd sem brjálaður franskur loðsmiður. Hinir tveir mannlegu "hundaelskendur" -- endurteknir frá fyrri myndinni, en með ólíkum leikurum -- eru algjörlega leiðinlegir. Þegar þau snæða spagettí kvöldverð á ítölskum veitingastað, sker myndin fram og til baka á milli elskhuganna tveggja, og hunda þeirra heima, og horfa á kvöldverðarsenuna úr "Lady and the Tramp". Ég hugsaði með mér: "Ó takk, ekki fara þangað!" Ég bjóst hálfpartinn við því að mennirnir myndu gera háðsádeilu á "Lady and the Tramp" kvöldverðarsenuna - eins og Charlie Sheen gerði í "Hot Shots: Part Deux" - gera "spaghettí strandkossinn", ýta kjötbollunni með nefinu. , o.s.frv.Og ekki láta mig byrja á pirrandi páfagauknum með rödd Eric Idle. Búningarnir voru tilnefndir til Óskarsverðlauna og búningarnir í myndinni *eru* góðir. En þeir eru það eina góða í myndinni. Restin af því er óþolandi drek.