Það er sorglegt að horfa á þessa mynd núna þegar við vitum hvernig ANC varð fyrir áhrifum af alþjóðlegum kapítalisma. Biko dó fyrir lítið. Woods náði litlu. Já, beinlínis aðskilnaðarstefnan var afnumin, en allt valdatæki var frátekið af hvítum minnihlutahópum, sem gerði ANC stjórnina meira og minna máttlausa. Eins og Naomi Klein skrifar í The Shock Doctrine, í viðræðum milli svartra og hvítra leiðtoga "hafði deKlerk-stjórnin tvíþætta stefnu. Í fyrsta lagi byggði hún á vaxandi samstöðu í Washington um að það væri engin ein leið til að reka hagkerfi, hún sýndi lykilgeira efnahagslegrar ákvarðanatöku --- eins og viðskiptastefnu og seðlabanka --- sem "tæknileg" eða "stjórnsýsluleg". Síðan notaði hún fjölbreytt úrval nýrra stefnumiða --- alþjóðaviðskiptasamninga, nýjungar í stjórnskipunarrétti og skipulagsmálum. aðlögunaráætlanir --- til að afhenda yfirráð yfir þessum valdamiðstöðvum til meintra hlutlausra sérfræðinga, hagfræðinga og embættismanna frá AGS, Alþjóðabankanum, GATT og Þjóðarflokknum --- hverjum sem er nema frelsisbaráttumönnum frá ANC." Tölfræðiniðurstöðurnar eru skelfilegar, ekki hafa miklar breytingar náðst og alnæmi blómstrar. Að skoða Cry Freedom í þessu ljósi er mjög kaldhæðnislegt --- í raun hörmulegt. ANC hefur umbreytt sjálfu sér frá því að vera lausnin í að vera aðalvandamálið.