Einn helsti árangurinn af The Decline of Western Civilization, indie bylting kvikmyndagerðarmannsins Penelope Spheeris, er að hún getur ef til vill höfðað til aðdáenda sem ekki eru pönkaðir og harðkjarna. Meira um vert, það fangar augnablik í sögunni áður en hreyfingin varð algjörlega „markaðsverð“, þegar hljómsveitir spiluðu (eða að minnsta kosti reyndu að spila í sumum tilfellum) í rökum, skítugum klúbbum fyrir áhorfendur sem höfðu jafn mikið sjálfsvirðingu þar sem þeir báru virðingu fyrir hljómsveitunum. Fyrir aðdáandann, eins og sjálfan mig, eru dýrmæt viðtöl við nokkrar af hálfgerðum goðsögnum pönkskúrsins í LA, sumar látnar, aðrar enn lifandi og enn duglegar í senunni. Sýningar og viðtöl eru meðal annars eins og The Circle Jerks, X, Black Flag (á dögum fyrir Henry Rollins), kaþólskan aga, Fear, Alice Bag Band, og eftirminnilegast (að mínu mati) að vera Germs. Þó að ég vissi af nokkrum hljómsveitum og flytjendum í myndinni (The Jerks and Black Flag aðallega), hafði ég aðeins heyrt sögusagnir um aðalsöngvarann ​​(síðarliðinn) Darby Crash, og af upptökunum í myndinni virðist hann vera einn. af, ef ekki, ímyndum pönkhreyfingarinnar. Hann tekur sjálfan sig ekki of alvarlega, hann elskar að drekka, stundum er það algjört bull þegar hann talar og viðhorfið sem hann kemur með á sviðinu er bæði fyndið og á frjálslegan hátt hrífandi. Slíkur flytjandi myndi líklega fæla Steve Miller og Jackson Browne úr skinninu. Decline of Western Civilization kveikir kannski ekki í öllum aðdáendum sem ekki eru pönkaðir sem leita að þessari mynd (það er erfitt að finna á myndbandi), en það ætti ekki endilega að vera slökktu á þeim heldur. Eins og nokkurs konar mannfræðingur sem hefur laumast inn í flokkinn, fær Spheeris hegðun þessa fólks niður á við, hvatir þess, líkar og hatur og kraftinn sem var persónur þeirra á og utan skjásins. Nokkrar þeirra koma nánast út fyrir að vera eðlilegar, aðrar ekki, en þær eru aðeins móðgandi fyrir þá sem eru ekki of opnir fyrir hlutunum. Þar að auki er myndin ómissandi fyrir þá tegund krakka sem halda að þeir séu pönkaðdáendur bara vegna þess að þeir hlusta á Good Charlotte og Blink-182: ef þú vilt fá alvöru sýn á hreyfingu og tegund af rokk sem þú segist elska, gefðu frumkvöðlunum tækifæri. A