Þetta er saga um langa og óþægilega ást. Daglegt líf 50 ára konu og sums fólks í kringum hana er lýst. Daglegt líf hennar er svo venjulegt og venja að ég efaðist um hver væri raunverulega aðalpersónan í upphafi. Þá vita áhorfendur að konan og karlinn sem var félagi hennar í menntaskóla voru með mjög örlítið samband. Konan hefur gegnt sama starfi - mjólkurkona og gjaldkeri í stórmarkaði - svo lengi. Það eru svo margar brekkur að það er mjög erfitt starf að afhenda mjólkurflöskur. Maðurinn hafði kvænst annarri konu sem er nú að deyja úr krabbameini. Hann starfar í Ráðhúsinu og annast hana af alúð heima. Þau líta aldrei beint út né tala saman, en þau gleyma aldrei hvort öðru. Upprunalega japanska titillinn þýðir "Einhvern tíma þá daga sem þú lest bækur". En auðvitað þegar maðurinn sagði "Nú vil ég gera það sem mig hefur alltaf langað til að gera", þá var það að knúsa hana og elska hana. Hún skrifar útvarpsdiska að „Ef Guð gefur okkur tíma til að tala, þurfum við að minnsta kosti heilan dag“. Hún dreymir um þann dag og hefur verið að upphefja löngunina í vinnu og bókalestri. Ég þekki persónulega konu sem hefur elskað karlmann í mörg ár, jafnvel eftir að hann giftist annarri konu og lést af slysförum. Þess vegna er sögusviðið ekki sérstakt. Frekar, þessi mynd lýsir vel ósögðum rómantík hjá mörgum venjulegum körlum og konum. Í gegnum þessa mynd muntu rifja upp rómantík þína sem er týnd fyrir löngu. Þetta er kvikmynd með varanleg áhrif.