... væri líklega besta orðið til að lýsa þessari mynd (að mínu mati). fyrir utan eina frábæra aðdáendaþjónustu fyrir aðdáendastelpur (jæja, það var óþarfi~), það var sagan sem sló mig í burtu. húrra fyrir Takahisa Zeze og Gackt! og ég veit að sumir munu vera ósammála mér um þetta, en það var ekki einhver af stóru leikarunum þremur (strákarnir sem léku Sho, son og Kei) sem skiluðu bestu frammistöðu (fyrir mig, allavega). það var Taro Yamamoto, strákur #5 úr Battle Royale! ekki misskilja mig, mér líkar við Hyde, ég dýrka röddina hans, en vandamálið var að sum atriðin hans komu svolítið „off“, en ég elskaði atriðið þar sem hann dansaði við lík dauðans og drap hina strákana. . og Gackt var alls ekki svo slæmur líka, ég vildi frekar hvernig persónan hans var svona fálát frá upphafi. ekkert mikið sem ég get sagt um bakgrunn minn á lee-Hom Wang, ég mun ekki þykjast þekkja hann, en hann bar sitt eigið vægi með stjörnum prýdd leikarahópnum. þessi mynd ruddi brautina fyrir eitt besta samstarf sem ég hef heyrt, Orenji No Taiyou (fyrirgefðu stafsetninguna ef hún er röng). á meðan allt lagið varir um níu mínútur myndirðu ekki taka eftir lengdinni því þú myndir njóta þess að heyra Gackt og Hyde saman. engu að síður, þessi mynd er ekki aðeins að sjá fyrir aðdáendurna (mikill aðdáendahópur ~) heldur fyrir þá sem hafa gaman af vísinda-fimi, framúrstefnulegum kvikmyndum í asískum stíl.