ég rakst bara á þessari kvikmyndarás á brimbretti. Fyrstu viðbrögð mín voru, 'ó guð ekki aftur!'. það er svo hippið að leika þroskaheft þessa dagana að það er orðið tilgerðarlegt og hreint út sagt fyrirlitlegt. af einhverjum ástæðum var ég samt og horfði á það til loka. kannski var það trú mín á leikarunum, í von um að þeir gæfu mér eitthvað til að gleðjast yfir. Og svo sannarlega, ken og Helena geta leikið. líka, myndin þróast yfir í eitthvað betra undir lokin og reyndar gerir það að verkum. Helena Bonham Carter kom mér líka á óvart með persónu sinni. Jane hefur slæma hlið sem hún notar til að halda fjarlægð og hrinda frá sér samúð. svo hefur hún aftur mjúka hlið sem er bara að leita að ást. það eina sem kom mér enn meira á óvart var persóna Branagh...þetta var sigurleikur, myndin sjálf er ekkert einstök.sjáðu hvort þú sért leiklistarnemi...ef þú ert að leita að hreinni skemmtun geturðu sleppt þessu einn. það er sean penni alvarlegt! oh my, þetta var dálítið harkalegt, það inniheldur nokkra brandara... þó ekki fyrir flóttamenn.