Ég skil ekki hvað er erfitt við þessa mynd! Ég skil ekki af hverju menntaskólakrakkar ættu að horfa á þetta! Ég skil ekki hvers vegna þetta ætti að hafa fengið mig til að hugsa um eitthvað!*Spoiler*Þegar óséð stelpa er á leiðinni til að fremja sjálfsmorð, var ég eina manneskjan sem gladdi hana? Hin klisjukennda klassíska tónlist, löng mælingarskot, melankólískar tilfinningar myndarinnar á því stigi snéru mér við það sem ætlað var. Ég hefði bara verið ánægð ef hún hefði labbað inn í herbergið og allt gifsið væri þarna inni með hana með skæri til að skera úlnliði þeirra upp. Af hverju? Vegna þess að ég fór í menntaskóla.... og satt að segja er ég dauðþreyttur af því að sjá bíómynd eftir bíómynd í Ástralíu þar sem unglingar eru eingöngu byggðir á hræðilegum klisjum. Ég hef beðið lengi eftir því að yngri manneskja skrifi kvikmynd sem ég get tengt við og þetta staðalímynddrifna emo-sorp er það sem ég fékk í staðinn. Þetta var eins og dökk útgáfa af heartbreak high sem þurfti fyrirsjáanlegan endi. Af hverju eru allir unglingar í áströlskum leikmyndum þunglyndir eða eiga við skrýtin vandamál að stríða sem eru bara ekki trúverðug sögð? Það jákvæða er að þetta var fyndnara en 'Blurred'. Og mig vantaði gott hlátur.