Konan mín og ég kynntumst við að gera faglega framleiðslu á "The Merry Widow" árið 1982 -- á ensku, en bein þýðing. Aðeins grunnbeinagrind upprunalegu söguþræðisins er sýnileg í þessari "aðlögun". Flestum persónunum hefur verið eytt, ásamt öllu B söguþræðinum, og allar persónurnar sem eftir eru nema ein hafa fengið nafn. Flestar persónurnar í myndinni eru heldur ekki í óperettu. Aðgerðin hefur verið flutt frá París til, fyrst, Washington, DC, og síðan til skáldskaparlands Pontevedro, sem myndin hefur endurnefnt "Marshovia", og aðeins síðar til Parísar. Niðurstaðan er sú að við náum ekki upphafi upprunalega leikritsins fyrr en eftir um það bil 45 mínútur. Og helsta uppspretta spennu í söguþræðinum er líka eytt. Í frumritinu, árum áður, voru Danilo greifi og kvenhetjan mjög ástfangin, en fjölskylda hans neitaði að leyfa þeim að giftast vegna þess að hún var fátæk; það er brotið hjarta hans sem hefur gert hann að kærulausum leikstrák. Nú þegar hún, sem ekkja, er ríkasta kona í heimi, elskar hún hann enn og hann elskar hana enn, en stolt hans leyfir honum ekki að viðurkenna það fyrir neinum, jafnvel sjálfum sér, og hún verður að eyða þremur þáttum í að leika hugann. leiki til að brjóta hann niður. Hópur aðalsmannsins með peningavandamál, sem viðurkenna ekki að hann sé ástfanginn af ríkri konu af ótta við hvað fólk muni halda, gaf aðalsöguþræði umtalsverðs hluta Vínaróperetta í áratugi eftir "Ekkjuna" árið 1906. Í þessari mynd hafa þeir aldrei hist áður, sem rífur ekki aðeins út kjarna málsins heldur næstum alla gamanmyndina. Lamas stendur sig þó ágætlega. Áhugaverður tónlistaratriði er að nokkrum sinnum heyrum við brot eða svo af „Trés Parisien“, aukalagi sem samið var (á ensku, þrátt fyrir titilinn) fyrir frumsýninguna í London, sem var ekki, eftir því sem ég best veit, venjulega að finna í bandarískum framleiðslu fyrr en á níunda áratugnum eða svo.