Hugljúfur, þverklæddur lítill drengur nær velgengni á Spelling Bee hringrásinni þrátt fyrir óhefðbundið og vanvirkt uppeldi. Shirley MacLaine leikstýrði og fer með hlutverk ömmu barnsins og það er alltaf heillandi að sjá langtíma leikara fá tækifæri til að leikstýra kvikmynd, efninu sem þeir laðast að og leikarana sem þeir velja að vinna með. Hér er eina manneskjan sem er vel leikin í "Bruno" MacLaine. Barnaleikararnir virðast hafa verið valdir fyrir blikuna og sætleikann og hinn snjalla MacLaine heldur á nærmyndum sínum í ógurlega langan tíma; ekkert við þessa kerúba virðist eðlilegt, ekki línurnar sem falla án meðvitundar út úr munni þeirra eða samskiptin sem þeir eiga við fullorðna eða jafnvel hvert annað. Sem óánægður faðir drengsins svífur aumingja Gary Sinise um brúnirnar, í sýndarskömm, alltaf með sársaukafullan svip á andlitinu. Undir lok myndarinnar breytir MacLaine þessu öllu í faðmlagsatriði og lýkur jafnvel með því að krakkinn knúsar páfann í Róm! Önnur óguðleg ritgerð frá hæfileikaríkri leikkonu sem er orðin leikstjóri sem, líkt og Sally Field og mynd hennar "Beautiful", virðist ekki geta hætt að blikka og ýta við áhorfendum. Shirley notar þjóðerni fyrir shtick og sakleysi bernsku sem punchline. Börnin í þessum leikhópi reka augun, verða vitlaus með þroskuðum athugasemdum, nota stór orð - en þegar einn mjómynntur strákur kallar hetjuna okkar á stærð við hálfan lítra "gay", segir amma MacLaine honum að fara yfir og kýla krakkann út ( fyrir framan fjölmiðla!). Hvernig er það fyrir framfarir? *frá ****