Besta leiðin til að skemmta sér í þessari mynd er að telja hversu margar klisjur hún er að rifja upp. Snilldar kínverska glæpamenn. Kvenkyns varaforseti. Öndunarrás sem er nógu stór til að passa stóran hvítan karl. Að skjóta í gegnum vegginn til að drepa vonda gaurinn. Aðstæður þar sem þú þarft að þefa út saklaust fólk til að koma í veg fyrir Harmagedón. Atriði á Independence Day þar sem þú nefnir eftirminnileg kennileiti í eldbolta. Varaforsetinn í fallegu vel upplýstu herbergi umkringdur undirmönnum, á meðan kínverski forsætisráðherrann nánast einn í dimmu herbergi með aðeins dauft ljós sem skín, kurrandi jafn grimmt og slímugir gangsterarnir. Einmana hetja sem er ein eftir í skipi (bygging, flugvél, hvað sem er) sem veldur eyðileggingu á hugmyndalausum vondum krökkum með stór sjálfvirk vopn. O.s.frv., osfrv. Næstbesta leiðin er að telja hversu mörg núll þú þarft að setja á eftir aukastaf til að meta nákvæmlega líkurnar á atburðarás kvikmyndarinnar. Ég taldi allt að 45. Forseti samþykkti fund um borð í einkaskipi. Ómögulega óviðráðanleg skipun frá kjarnorkuboxinu. Hlutinn þar sem Kínverjar ákváðu að leika skjóta þeim upp. O.s.frv., Manninum er líklegra að jörðin falli í sólina en að þessi mynd gerist. Ég viðurkenni að myndin var áhugaverð þar til vondu taívansku glæpamennirnir rændu forsetanum. Svo fóru leiðindin í gang. Frestun vantrúar hætti og ég fór að hugsa hvað ég hefði gaman af því að pína þessa mynd...