Ég áttaði mig á því fyrir nokkrum dögum að höfundar þessarar myndar gerðu orðaleik við titil hennar. Þessi mynd fjallar ekki fyrst og fremst um athöfn „riða risa“, heldur aðallega um fólkið sem er risar íþróttarinnar, RIDING risa, til að breyta áherslum. Á unglingsárum mínum bjó ég húsaröð frá fleygnum, einum erfiðasta -brjótandi og bestu brimbrettablettirnir í heiminum. Ég hef farið út í 15 til 18 feta brim og hef hjólað og verið hamraður af 10 og 12 feta öldu í mörgum tilfellum. Þessi reynsla er ástæðan fyrir því að ég er algjörlega hrifinn af ofgnóttunum í þessari mynd. Hugmyndin um að Jeff Clark, að öllum líkindum venjulegur dauðlegur maður, gæti komist upp með að hjóla á Maverick's SJÁLFUR í meira en áratug er mér ofviða. Fyrsta öryggisreglan í hvaða vatnaíþrótt sem er er "Aldrei brim/kafa/synda sjálfur." Hann fór þangað sem heilvita fólk vildi ekki og lifði til að segja frá því. Ég myndi ekki fara út ef vatnið væri 75 gráður og hákarlarnir allir eftir. Í heimi heita vatnsins: Fyrsta skotið af öldunni á Jaws lætur húðina alltaf níðast yfir allan líkama minn. Þetta eru ekki bara ógnvekjandi bylgjur, þetta eru óstýrðar þarmarýmingarbylgjur. Þegar við sjáum Laird Hamilton lifa ekki aðeins af 40 til 60 feta bylgjur (ég get varla slegið þessar tölur inn), heldur í raun að vinna andlitin eins og skemmtilegur dagur í Rincon, þá er ég hrifinn af mér. Það er einbeiting og einbeiting hjá ökumönnum á stórbylgju sem er sambærileg við hvern sem er í heiminum. Þetta er frábær mynd. Ég gaf honum 9 í stað 10 aðeins vegna þess að það vanrækir að nefna að það eru frábærir stórbylgjuökumenn í heiminum fyrir utan Hamilton/Kalama áhöfnina, og ég held að þeir hafi átt skilið að nefna það. Splæsið í Ken Bradshaw fyrir utan Log Cabins og 10 það er!