Í NYC bjargar sjómaðurinn Michael O'Hara (Orson Welles) Elsu Bannister (Rita Hayworth) frá þjófnaði og nauðgun þegar hún fer með hest og vagn í gegnum Central Park - og lifir til að sjá eftir því. Titian-hærður Hayworth er platínu ljóshærð í þessum; eins töfrandi og nýfallinn snjór -en hvergi nærri eins hreinn...Að afhjúpa meira af hinu flókna söguþræði í þessu sem sagt "noir" væri glæpsamlegt. Hún er jafn blekkjandi og speglarnir sem voru notaðir til að hafa skelfilegar áhrif í lokasenurnar - en myndin geymir mun dekkri leyndarmál: Frá NY Times: "Childhood Shadows: The Hidden Story Of The Black Dahlia Murder" eftir Mary Pacios "Mary Pacios, sem var 5 ára þegar hún var vinkona hinnar 15 ára Bette Short, snýr aftur spor Short, tekur viðtöl við vini og félaga. Hún bauð einnig ítarlega, ef íhugandi, greiningu á Orson Welles -sérstaklega í tengslum við kvikmynd hans "The Lady From Shanghai". Samkvæmt fröken Pacios hefur myndin, ásamt tengdu skjalagögnum, marga af sömu trúarlegum þáttum sem tengjast morðinu á Short. Hún vekur upp spurninguna: Gæti Welles hafa verið morðinginn?" Áhugaverðar kenningar -og með fjölda bóka sem nú eru gefnar út um "Svörtu dahlíuna", gæti margt fleira komið í ljós. Hrottafenginn „film noir“ Fritz Lang, „The Big Heat“ (1953), var rómverskur klerkur sem sagði frá „Dahlia“ drápinu í „The City Of Nets“ sem var L.A. - en það er Orson ópusinn sem „ Dahlia" hafði "hands-on" tengingu við. Í raun og veru var það Bugsy Siegel (og mafíustríðin í Hollywood á fjórða áratug síðustu aldar) sem gerði "Dahlia" í ...en það afneitar ekki mikið af því sem Pacios skrifaði. Næstum öll Hollywood skarast við Elísabetu ("The Black Dahlia") Short og saga hennar/aura/arfleifð/bölvun er kóðuð í fjölda gullaldarmynda. "Black Dahlia" var alltaf á jaðri "Shanghai"- jafnvel áður en tökur hófust. Barbara Payton um Franchot Tone: "Það var þegar hann var að hugsa um að búa til "The Lady From Shanghai", áður en hann missti valréttinn til Orson Welles. Franchot sagði að hann hefði verið í slæmu ástandi vegna samningsins þegar hann rakst á Dahlia. í Formosa kaffihúsinu* á móti Goldwyn vinnustofunni..." *Hæðin fyrir ofan Formosa kaffihúsið var skrifstofa Bugsy Siegel og "The Dahlia" ein af hans aftur/slökkt aftur að vinna "stelpur". Það verður dýpra og dekkra- Eftir 1951 slagsmál um Barböru Payton milli Tom Neal og Franchot Tone sem sendi Franchot á sjúkrahús með heilahristing og "talaði aldrei aftur á sama hátt," sagði Barbara, hún giftist Tone "bara til að þræta Neal." Tom ("Detour") Neal þekkti líka "The Dahlia" (hver gerði það ekki?) og varð heltekinn - Frá "L.A. Despair" eftir John Gilmore: "The January 1947 mort á ungu, fallegu væntanlegu leikkonunni Elizabeth Short, þekkt sem „Svörtu dahlia“, var eitt grimmilegasta morð í annálum nútímaglæpa. Verkefni, sem kallast „Who Killed The Black Dahlia?“ var sett af stað af leikaranum Tom Neal, helvítis uppeldismanni frá seinni heimsstyrjöldinni. Kvikmyndir. Mögulegur framleiðandi Gene Harris: "Einhver verður að koma með hugmyndaríkari viðskiptatillögu en það sem Tom Neal og árgangar hans hafa lagt fram..." Ekki löngu síðar: "Það væri mjög ljóst einn fallegur dagur framundan , þegar Tom myndi laumast að fallegu, nýju Palm Springs eiginkonunni sinni þar sem hún lá í sófanum þeirra og skaut .45 byssukúlu í gegnum höfuðið á henni.“ Barbara Payton og Norma Jean Dougherty (síðar Marilyn Monroe) þekktu „Dahlia“ og sögur þeirra. Það virðist sem allir sem fóru á vegi "Dahliunnar" (eins og hinn orðtakandi svarti köttur) hafi farið inn í "Twilight Zone" myrkur og/eða átt ótrúlega óheppni eftir það. Tone/Neal/Welles eru aðeins örfáar - og þetta felur í sér slátraða mynd sem heitir "The Lady From Shanghai"..."Lady From Shanghai" tók tvö ár að koma út, þökk sé umfangsmikilli endurklippingu - og allt vegna þess að forseti Kólumbíu Harry Cohn gat ekki skilið söguna. Það er dökkt "noir" að vísu - einn af þeim dimmustu, reyndar. Þetta er líka vond ádeila á lífið á nýju atómöldinni. Nicolas Christopher: "Shanghai" ýtir fram áleitnum undirtexta kjarnorkuheimsins og inniheldur endanlega noir yfirlýsingu um kjarnorkusprengjuna og bandarísku borgina. Helsta morðfórnarlamb myndarinnar (og það eru mörg), geðveikur og tvískinnungur lögfræðingur, sér Harmageddon með oflæti í hvert sinn og heldur því fram að hann geti „fílað fyrir því“. Hann tilkynnir að hann ætli að flýja til afskekktrar Kyrrahafseyja - sérlega súr brandari af hálfu Welles þar sem þetta var einmitt árið sem Bandaríkin byrjuðu að prófa kjarnorkusprengjur einmitt á slíkum stað, Bikini Atoll, flytja alla íbúana og eyðileggja vistkerfi. Á tímum Bikinísins virðist erótísk samsömun Hayworth og sprengjunnar hafa verið stofnanavædd, með blessun hersins; fyrsta sprengjan sem varpað var á Kyrrahafsprófunarsvæðinu sem heitir „Gilda“ og er mynd Hayworths, í ögrandi kjól, máluð beint á hlífina...“ Það er kaldhæðnislegt að víðtæk túlkun Orson Welles á Íra er talin skaða myndina af mörgum. Welles gefur áhorfendum vísbendingu um að "Michael O'Hara" sé aðeins sögumaðurinn - ekki hluti af sögunni þó hún snúist um hann. "O'Hara" stangast á við hákarlamótífið í gegnum myndina. Hákarlar á a matarbrjálæði hættir ekki fyrr en ekkert er eftir. „Michael O'Hara" lifir til að segja söguna. „Elsa Bannister" veldur fóðrunaræði í réttarhöldunum yfir "O'Hara" og nettengd chapeau hennar bendir til þess að hún sé í búri -svo sem ekki að éta mannlega áhorfendur á rómverskt Coleseum. Áhorfendur eru sjálfir í fóðrunarbrjálæði, slúðra og halda áfram um "Elsa" - mannsædýrabúr sem tengist sjávarsafninu í San Francisco. Það er ástand mannsins ... nema fyrir "Michael O'Hara". Og samt mun hann eyða lífi sínu í að reyna að gleyma fortíð sinni ("Elsa") -eða deyja í að reyna. "Elsa" er hluti af "Michael" og sagan étur sinn skott á endanum og áhorfandinn er varaður við að halda sig frá vandræðum.