"Seven Pounds" er með heillandi frammistöðu Will Smith og sögu sem togar harðari í hjartastrenginn en rokkgítarleikari í miðjusólói, framhjá fyrra samstarfi leikstjórans við leikarann ​​(The Pursuit of Happiness), mynd sem ég elskaði líka. . Mundu eftir nafni Gabriele Muccino vegna þess að sumar kvikmyndir hans gætu farið framhjá óséður ef leikarinn sem tengist verkefninu er ekki alveg jafn áberandi. Verst að ég fattaði áætlun Will Smith snemma, ég setti saman tvo og tvo þegar hann kallar á sitt eigið sjálfsmorð í fyrsta atriðinu og atriðið þegar persóna Rosario Dawson er kynnt fyrir að vera með ólæknandi hjartasjúkdóm. Hins vegar held ég enn. rithöfundurinn/leikstjórinn valdi rétt með því að setja bókastoðirnar (bókstoðirnar eru fyrsta og síðasta atriðið) á þann hátt, það er uppspretta brýndar og spennu í myndinni, að komast að því smám saman hvernig nákvæmlega er hægt að knýja mann til þessarar fullkomnu fórnar , og það var hjartnæmt að sjá sambandið milli persónu Smiths og Dawsons blómstra og þróast, vitandi í bakhuganum alltaf hvað var í vændum fyrir þessar óheppnu tvær. Einn af vinum mínum sem ég sá myndina með hélt að persóna Smith gæti átt guðdómleg gjöf, og ég skil hvers vegna: frammistaða hans er næstum englaleg þegar hann er í viðurvist sjö útvöldu hans, en á öðrum tímum gæti hann verið harður og ógnvekjandi, og þegar hann er einn varð allt þungt í aðstæðum hans of mikið fyrir hann og hann brotnar alveg niður. Þetta er ansi fjölhæfur flutningur. Að lokum get ég ekki gleymt að minnast á enduruppfærsluna á hrunsenunni, sem var í raun alveg ótrúlega unnin hvað varðar kvikmyndatöku ásamt tónlist. Settu þetta á listann þinn.