Sjaldan sé ég kvikmynd sem ég er algjörlega upptekin af; þetta var einn af þeim. Það var góður leikur, samræður, söguþráður og landslagið var fallegt. Ég hló oft upphátt, sérstaklega atriðið sem fjallaði um eldhúsárásina. Slappleikur gamanleikurinn sem lúnkaður leiguliðinn flutti fékk mig á hæðina, en ég viðurkenni að ég er hrifinn af slöppum. Sagan fjallaði um hóp fólks á þrítugsaldri sem kom aftur í sumarbúðir sem þeir höfðu farið í 20 árum áður. Þetta var kveðjuvika í útilegu þar sem staðurinn yrði lokaður varanlega í lok tímabilsins. Á fullorðinsárum litu búðirnar öðruvísi út og þeim fannst þau og hver annarri öðruvísi. Ég mæli með þessari fyndnu og áhrifamiklu mynd fyrir alla.