Samkvæmt IMDb Takashi Miike's Master of Horror-segment, Imprint, var bannað í Bandaríkjunum. Svo ég hugsaði með mér að ég myndi þýða sænsku ritdóminn sem ég skrifaði fyrir hana...Það var erfitt að gera EKKI neinar væntingar frá þætti Ichi The Killer-leikstjórans Takashi Miike í Masters of Horror seríunni. Og DVD-kápan af Imprint þótti mjög efnileg. Sagan gerist að mestu leyti á afskekktu japönsku borðello, einhvern tíma á 19. öld, og segir frá blaðamanni sem leitar að Komomo, konunni sem hann skildi eftir sig og sem hann lofaði að snúa aftur fyrir. Þreyttur og niðurdreginn mætir hann á borðelloið í von um að þetta verði endirinn á mjög langri ferð hans. Það kemur í ljós að ein vændiskonan, vansköpuð og hljóðlát stúlka, veit af Komomo og örvæntingarfulli maðurinn lætur hana segja sér hvar hún er og hvað hefur gerst um hana síðan hann fór. Sagan sem hún segir honum er jafn ömurleg og erfitt að kyngja...Það fyrsta sem sló mig við þáttinn var hversu óeðlilegt það virtist að japanska leikararnir töluðu að mestu reiprennandi amerísk-ensku. En ég læt þetta liggja á milli hluta, þetta er ekki svo mikið mál. Það sem ER hins vegar stórt mál er hversu ömurlegt restin af þessu var. Saga Miike hreyfist á svo hægum hraða að ég gat ekki hjálpað að horfa á úrið mitt nokkrum sinnum á þessum 63 mínútum. Útbreidda pyndingaatriðið, sem gerist einhvers staðar í miðri myndinni, fannst svo óhugsandi - og klámfræðilega uppáþrengjandi - að ekki einu sinni ÞAÐ atriði varð áhugavert. Mér fannst þetta ofbeldisfullt bara vegna ofbeldisins sjálfs - án tilfinninga fyrir stíl eða tilgangi. Einu atriðin sem vöktu einhvers konar tilfinningar hjá mér voru myndirnar af blóðugum fóstrum sem rúlluðu eftir botni fljótrennandi vatnsins...og satt best að segja voru einu tilfinningarnar sem þær vöktu viðbjóð. Blaðamaðurinn leitaði að ást sem hann skildi eftir sig er leikinn af Billy Drago, mér er eftirminnilegastur sem Frank Nitti - hvítklæddur morðingi Al Capones í Brian De Palmas The Untouchables (1987). Mér hefur alltaf fundist túlkun Dragos af Nitti vera mjög ísköld (og ég meina það á góðan hátt), og það er líklega ástæðan fyrir því að ég varð næstum pirraður þegar mér fannst hann vera svona hræðilegur (EKKI á góðan hátt) í þessu. einn. Leikur hans virðist flæða á milli enga tilfinninga eða samúðar til að sýna einhverja mjög slæma ofvirkni. Þegar persóna hans á að bregðast við hræðilegu hlutunum sem Komomo hefur orðið fyrir sat ég í sófanum og beygði mig til að reyna að flýja hræðilega leikarastarfið sem Drago lagði fram. Ég er þakklátur fyrir að megnið af sögunni er sögð af Yuoki Kudoh (Memoirs of a Geisha, 2005), sem leikur hina vansköpuðu vændiskonu. Lokaatriðið á líklega að vera hrífandi, jafnvel uppreisnargjarnt og hræðilegt, en mér fannst það bara vertu góður...þú veist... "bla" (og ég horfði aftur á úrið mitt, í mesta skiptið, vildi bara óska ​​þess að vitleysa þættinum myndi enda). Kannski fékk lokahnykkurinn mig til að brosa aðeins, en það er bara vegna þess að ég gat ekki varist því að hugsa um þátt af Red Dwarf, og hvolfi höku Craig Charles og Danny John-Jules, með augun lím á þeim til að gera þær líta út eins og geimverur... Heppinn þú, ef þú hefur séð þann þátt og ákveður núna að sjá Imprint, þá mun ég að eilífu hafa eyðilagt fyrir þér sjónræna endann. Fyrsta hugsun mín, þegar Imprint lauk loksins, var sú að eina hlutur sem gerði sársaukann við að horfa á það þess virði, var að heyra aðaltitilinn þema eftir Edward Shearmur (sama tónlist sem ég tel að sé notuð í öllum þáttum þessarar seríu), og það - ef eitthvað er - er stór ógnvekjandi viðvörun, ekki Finnst þér það?Maður gæti bent á búningahönnunina, eftir Michiko Kitamura, og sagt að það vanti að minnsta kosti eitthvað EKKI í stíl og fágun...en það eru svo margar aðrar kvikmyndir og sjónvarpsþættir sem eru svo mikið betri í að sýna japönsku "geisha-tískuna". Þetta er ekkert nema síðra og ég er vonsvikinn. Masters of Horror-þáttur Takashi Miike er leiðinlegur, óinnblásinn og tilgangslaus. Með öðrum orðum; Það er virkilega, virkilega SLÆMT!