„Dark Floors“, sem hefur verið dýrasta myndin í finnskri sögu, hingað til, er hryllingsmynd með ákaflega Lynchian frásögn sem segir frá sífellt sífellt rýrari röð af „Floors“ (kaldhæðnislegt nokk) á yfirgefnu sjúkrahúsi, þar sem okkar söguhetjur eru föst. Undir forystu einhverfra dóttur og faðir hennar, sem sjálfur er óánægður með sjúkrahúsið sem virðist skortur á læknisfræðilegum framförum með dóttur sinni, leggja leið sína inn í lyftu og ræða málið við einn af hjúkrunarfræðingum spítalans. Í fylgd með öryggisverði, kaupsýslumanni og ölvuðum flakkara finnur hópurinn fljótlega samstæðuna yfirgefin, en þeir eru ekki einir. "Dark Floors" er leikstýrt af finnska fæddum Pete Riski, sem er þekktari fyrir sjónvarpsverk sín, og er kvikmynduð á ensku, þar sem aðallega eru notaðir enskir ​​leikarar, en þar er áberandi frægasta hóp Finnlands "Lordi" (sigurvegarar Eurovision 2006) sem sjálfum, þ.e.a.s. í skrímslilegum búningum sínum á sviðinu, eins og kvikmyndirnar andstæðingar, en þrátt fyrir allt þetta razzmatazz mistekst framleiðslan þar sem hennar er mest þörf, við að sannfæra áhorfendur. Sérhver kvikmynd sem hefur aðalpersónuna sína nota setninguna "það er of rólegt" er er þegar á vafasömum slóðum og þessi hryllingur undir áhrifum Lordi brýtur ekki þá venju. Fyrir allar góðu hugmyndirnar sem eru hent í blönduna eru handfylli af þroskuðum klisjum við hliðina og það versta af öllu, allt sem er áhugavert frumlegt er ekki nógu vel útfært til að það hljómi. Hugmyndin um niðrandi gólfin er í upphafi mjög ógnvekjandi og veitir tilfinningu um óumflýjanlegan dauðadóm þar sem áhorfendur eru meðvitaðir um að þeir sem eru fastir á spítalanum verða að komast sífellt lengra niður í mýrinni. Hins vegar er ekki næg stemning skapað til að hræða og hræða áhorfendur inn í óvitandi óttann, áhorfandinn er meðvitaður um að ferðin verður sífellt hættulegri, þar sem borðin hrörna úr skínandi hvítu í gegnum í helvítis svart, en ég held ekki persónurnar eru nógu meðvitaðar um þessa staðreynd til að hún sé ógnandi. Einnig er öll myndin sem gerist í því sem er í rauninni hennar eigin tímabóla aftur mjög falleg snerting, hugtak sem ekki er oft notað í hryllingstegundinni, en persónurnar takast ekki á við aðstæðurnar með nægum ótta og hrolli þegar þær rekast á Þessi staðreynd, þeir halda áfram um viðskipti sín allt of fúslega og án þess að hafa nægilega einlæga umhyggju fyrir því að hugmyndin þýði eitthvað fyrir áhorfendur. Þessar upphaflegu góðu hugmyndir eru bara látnar eyðast, eins og leikstjórinn og/eða Mr Lordi (sem átti margar af þeim hugmyndum sem notaðar voru í myndinni) hefðu þessar hugsanir, en gætu ekki verið sammála eða ákveðið hvernig best væri að nýta þær og sem slíkir missa tilgang sinn og tilgang. En þrátt fyrir alla gremjuna er mikið magn af gamanmyndum, samt ekki af þeim ástæðum sem höfundarnir hefðu vonast eftir. Of mikið er klisjukennt, of mikið er endurunnið og of mikið er einfaldlega fáránlegt. Þó að aðalhlutverkið sé í vinsemd leikið af Noah Huntley, þá eru persónurnar aðeins pappaútklipptar sem hafa verið límdar inn í söguna úr öðrum myndum. Við erum með aðalmann sem gerir allt sem hægt er til að vernda dóttur sína ásamt klunnalega þroskaðri ástaráhuga. Í fylgd með „hjónunum“ höfum við hinn hefðbundna svarta mann sem harðsnúinn öryggisvörð, með nánast óendanlega klemmu fyrir hliðarhandlegginn, og vesalings vantrúaðan kaupsýslumann sem er aðeins að leita að sjálfum sér. Verst af öllu er þó, því miður, kynning á leikarahópi Lordi sem verur næturinnar sem kvelja flökkuhópinn okkar af vanhæfum, en ekki fyrir þá sem koma fram sem þeir sjálfir. Það sem gerir hryllingsmynd skelfilega fyrir áhorfendur er að setja óttann í samhengi. "The Shining" er skelfilegt vegna þess að það er meðlimur þinnar eigin fjölskyldu sem eltir þig, í "Dawn Of The Dead" er það óttinn okkar við hvert annað og frummannátið og óskynsamlega hugsunarmynstrið sem uppvakningarnir búa yfir, í "Alien" er óttinn útskýrður. , veran er hagrætt og í "Dark Floors" er ekkert af því. Kannski er það ósanngjarnt að bera þessa framleiðslu saman við þessa einlita tegundarinnar en þegar þú gerir það sýnir það að hún fölnar verulega og að árásarmönnum líður eins og ekkert annað en heilabiluð Klingons þar sem þú getur næstum séð rennilásinn á búningunum sem þeir klæðast, án þess að það byggist upp. af hvaða andrúmslofti sem er, eru „Lordi“ bara ekki ógnvekjandi. Það er pirrandi vegna þess að við gleðjumst öll fyrir lágkúru og vonum að þeim gangi vel, þú vilt að smærri framleiðslan segi að þau geti búið til sömu gæði kvikmyndarinnar og „Hollywood“ kemur út, mikið á svipaðan hátt og George A Romero byrjaði, en það gengur ekki alltaf upp. Ég hafði gaman af myndinni og fannst ég ekki hafa sóað þessum níutíu mínútum sem ég var nýbúinn að sitja í gegnum, en ég fann fyrir ánægju á algjörlega holu plani eins og ekkert sem hafði gerst skipti máli eða hefði áhrif á mig ómeðvitað, tilfinningalega eða gagnrýnið. Mér fannst þessi næstum Lynchian frásögn vera áberandi plús punktur, en hún fjarar út í ekkert. Hvers vegna gerðist það? Hvað þýðir það? Munu þeir ganga í gegnum þetta allt aftur? Án jafnvel minnstu innsýnar í hvað mun gerast er myndin einfaldlega furðuleg til þess að reyna að vera listræn. Var öll atburðarrásin raunveruleg eða var hún bara draumaröð? Hafði einhverfa stúlkan horft á Eurovision 2006 og einfaldlega fengið mjög undarlega martröð miðað við stressið sem hún var undir? Hver veit? Og því miður tekst mér ekki að vinna upp orkuna til að hugsa um. "Dark Floors" er pirrandi upplifun sem á endanum grunnt einkennir möguleika og sýnir að minnsta kosti ofgnótt af sköpunarkrafti frá Mr Lordi, sem ætti kannski að skoða að vinna sóló til að þróa hugmyndir sínar að fullu. Það er eitthvað sem aðdáendur hópsins eða tegundarinnar ættu ef til vill að sækjast eftir en mun láta þig finna fyrir því að hafa ekki varpað nægu ljósi á ástandið.