Ég sá þennan litla magnum ópus í fyrsta skipti fyrir skömmu, á einum af þessum dollara DVD diskum sem virðast vera alls staðar nú á dögum, og var svo snortinn af honum að ég get ekki hamið mig. Fyrir þá sem hafa aldrei séð þennan dáleiðandi ömurlega mexíkóska innflutning og vilja skoða hann án þess að verða fyrir fordómum vegna gulu athugasemda einhvers annars, þá eru eflaust verulegar spillingar í því sem á eftir kemur. Svo ef þú ert einn af þessum kærulausu einstaklingum skaltu hætta að lesa strax og fara og horfa á það sjálfur. Ef þú verður nógu drukkinn fyrirfram gætirðu verið svo heppinn að líða út áður en það er búið. Byrjaðu á þeirri forsendu að maður gæti orðið varúlfur eftir að hafa verið bitinn af yeti. Enginn í myndinni vogar sér útskýringu á því hvernig þessi tegund af ígræðslu milli tegunda gæti átt sér stað og restin af myndinni er enn vonlausari vitleysu. En helltu í þig annað glas af víni (eða hvað sem þú ert að drekka) og við skulum halda áfram. Paul Naschy (varúlfurinn okkar) lítur út eins og maður sem berst við tannpínu, í bæ þar sem eini tannlæknirinn hefur verslað birgðir hans af Novocaine fyrir kassa af ódýru viskíi, og hefur verið drukkið síðan. (Er hann ekki sá heppni?) Andlitssvipurinn á Naschy er aldrei breytilegur, hvort sem hann er í förðun eða utan, og greinilega hefur enginn veitt honum neina þjálfun um hvernig á að haga sér eins og varúlfur. Einstaka sinnum reynir hann að líkja eftir Lon Chaney Jr. króknum, en oftast röltir hann einfaldlega um í svörtu mafíuskyrtunni sinni, eins og bara annar flottur náungi með aðeins of mikið andlitshár. Til að vera sanngjarn, þá er förðunin í raun betri en leikarinn í henni, en samfellan er óendanlega verri. Varúlfurinn hans Naschy er sá eini sem mér dettur í hug sem skiptir um skyrtu tvisvar í miðjum hlaupi. Hann fer úr svartri skyrtu í rauða skyrtu, svo aftur í svarta, síðan aftur í rauða, svo aftur í svarta, allt á einni, æðislegri nótt. Athyglisvert er að hann húkar alltaf Chaney á meðan hann er í rauðu skyrtunni og svalur náunginn gengur á meðan hann er í svörtu skyrtunni. Og það er aðeins á meðan hann er í rauðu skyrtunni sem við sjáum mikið af heiftinni sem vísað er til í titlinum. Væntanlega er eitthvað við þessa rauðu skyrtu sem bara dregur fram dýrið í honum. Svo allavega, eftir að hafa verið bitinn af krossfrjóvandi yeti, snýr greyið snáði heim frá Tíbet til að komast að því að konan hans hefur sofið hjá einum af nemendum sínum. Ólöglegu elskendurnir tveir reyna að myrða hann með því að stilla bremsurnar á bílnum hans. Hann lifir af flakið og kemst heim rétt fyrir fullt tungl. Síðan, eftir að hafa tuggið upp eiginkonu sína og elskhuga hennar, reikar hann aftur af stað og tekst einhvern veginn að fá raflost. En er það nóg? Geta þeir látið þennan kvalaða aumingja hvíla í friði? Ekki séns. Hann er reistur upp af kvenkyns vísindamanni með harðkjarna S/M fetish, öðru nafni "The Doctor" (og örugglega ekki ný holdgerving Doctor Who). Hún grefur hann upp og þeytir honum í burtu að kinky kastlinum sínum, fer með hann niður í dýflissuna, hlekkir hann við vegginn og gefur honum helvítis hýði. Væntanlega ætti slíkur svívirðing að duga til að koma smá reiði í hvaða úlfa sem er. Eftir tvískyrtingar hans eyðir úlfurinn okkar megninu af restinni af myndinni í að ráfa um kastalann og reyna að finna leið út. (Og hver getur kennt honum um það?) Á flakki sínu lendir hann í furðulega ósamhengilegu úrvali af klisjum, þar á meðal manni klæddan miðalda brynju, undarlega vanhæfan Phantom of the Opera eftirherma (sem talið er að faðir læknisins) og hörðum höndum. -veisluhópur þrælaþræla. Svo hvað snýst þetta um, má með sannilegum hætti spyrja? Maður fær þá óljósu tilfinningu að það hafi eitthvað með hugarstjórnun að gera og feli í sér eitthvað sem Læknirinn kallar „chemotrodes“. (Besta getgáta. Ég hef í rauninni ekki hugmynd um hvernig það er skrifað, ef það er jafnvel eitthvað slíkt.) Sem betur fer endar tilraunin með misheppnun og síðast endar hún...áður en maður hefur tíma til að naga fótinn af sér. Auðvitað býst maður ekki við neinu skyni í mynd sem þessari, en hún ætti að minnsta kosti að vera góð til að hlæja. Þessi er það ekki. Gleymdu því, félagi. Það er hrollvekjandi stjórnleysi við þessa mynd, allt frá plástraðri, tequiladykktu andrúmslofti hennar til grimmdarlegrar kvikmyndatöku og kvalafullra söngleikja, sem stangast á við jafnvel svæfnustu tilraunir til að fá hvaða MST3K týpu sem er til að hlæja úr henni. Ef það er ekki einu sinni gott fyrir það, fyrir hvað í fjandanum er það gott? Ef hefnd Montezuma hefði á einhvern hátt getað verið endurgerð stafrænt og sett á DVD, þá hefði hún litið nákvæmlega út eins og þessi mynd.