Þessi mynd er þar sem Batman kosningarétturinn hefði átt að hætta. Þó að ég viðurkenni að hugmyndirnar á bak við "Batman Forever" voru frábærar og hefðu auðveldlega getað orðið að veruleika af hæfum leikstjóra, þar sem það kom í ljós að svo var ekki. Svo virðist sem stjórnendur Warner Brothers hafi orðið fyrir vonbrigðum með hversu dökk þessi önnur Batman mynd var. frá Tim Burton kom í ljós. Burtséð frá fávitanum að búast við einhverju öðru frá Burton, og íhaldssamt hugleysi þeirrar ákvörðunar í kjölfarið að breyta kosningaréttinum í virðingu fyrir sjónvarpsþáttaröðinni á sjöunda áratugnum, þá skil ég ekki hvernig "Batman Returns" getur talist valda vonbrigðum. hún er ekki alveg sambærileg fyrstu myndinni - þó hún lagfærir alla smávægilegu stílgalla sem finnast í "Batman", veikara handriti sem skiptir andstæðingunum á milli ekki bara tveggja heldur þriggja persóna býður upp á ósmekklegan samanburð við meistaralega pörun Keaton og Jack Nicholson sem Jókerinn í fyrstu myndinni. En þrátt fyrir þetta er þetta svakalega dökk kvikmynd, eins og Leðurblökumanninum var alltaf ætlað að vera, og mjög ánægjuleg. Michael Keaton snýr aftur sem Leðurblökumaðurinn og alter ego hans Bruce Wayne, flækjast við nýliða auðkýfingnum Max Schreck (Christopher Walken). , nefndur til heiðurs þýska þögla leikaranum 1920, glæpamanninum Oswald Cobblepot, mörgæsinni (Danny DeVito í ljómandi förðun sem minnir á "Richard III") eftir Laurence Olivier, og Selinu Kyle, Catwoman (Michelle Pfeiffer), sem Wayne rómar bæði sem sjálfan sig og Leðurblökumanninn. Leikstjórarnir fjórir skila frábærum frammistöðu, sérstaklega Walken og DeVito, en saman kanna Keaton og Pfeiffer myrkari hliðar tvöfaldrar sjálfsmyndar. Það eru nokkur forvitnileg hugtök í þessari mynd. Eini veikleikinn sem ég get í raun og veru bent á er ákveðinn slappleiki við handritið á sumum stöðum, sem ég held að megi aðallega rekja til þess hvernig þessi mynd er fjórhyrningur. Það er einfaldlega ekki nægur tími til að kanna almennilega hvað er að gerast. Engu að síður er þetta helvíti góð mynd. Ég mæli eindregið með því að horfa á þetta samhliða þeirri fyrstu og gráta svo hversu góð þáttaröðin hefði getað orðið ef hún hefði haldið áfram undir stjórn Burton og Keaton.