Við erum með persónu sem heitir Evie. Evie vill bara vera góð manneskja. Hún er góð, vinaleg, brosir oft, en er undarlega hrottalega heiðarleg. Evie á líka leyndarmál. Hálfvita systir hennar hefur verið að lesa frumsamin ljóð, sem vekur samfélagið spennt fyrir skrifum systur. Því miður er það ljóð Evie. Á meðan móðir þeirra fer að gleðjast aftur og strákurinn í næsta húsi sýnir Evie áhuga sinn, reynir Evie bara að komast að því hvað hún vill raunverulega gera. Það sem þarf að hafa í huga þegar þú horfir á þessa mynd er hver Evie er í raun og veru. Fyrir svona hrottalega heiðarlega manneskju sem hefur ekkert á móti því að segja Ivy-league týpum að hún beri ekki virðingu fyrir þeim, þætti það skrýtið að hún myndi geta dregið upp lygar. Fyrir einhvern svo hamingjusaman og kát er hún frekar tilfinningalaus þegar kemur að ákveðnum málum. Þetta eru ekki persónugallar, þeir eru þróun söguþráðar og þeir þýða miklu meira en þeir virðast í fyrstu. Oftast er þetta eitthvað melódrama: persóna lýgur, persónuleiki hinna persónanna knýr þær áfram í gegnum drama þegar sambönd eru haldin í hættu. En hvað varðar skrifin er hún mjög fersk og djörf. Leiklistin hjálpar skrifunum mjög vel (kannski hefði mátt leika fávitasysturina betur) og það er algjör unun á að horfa á hana. Leikstjórnin og kvikmyndatakan eru ekki alveg eins góð. Þær eru ásættanlegar og heimur Evie er skreyttur í litum og birtu, sem gerir nokkrar mjög fallegar myndir, en það er ekki mjög samkvæmt. Það er í raun ekki svo mikill galli vegna lágs framleiðslugildis, en innan þess sama gildis er einhver ósvikin frásögn og raunveruleg umhyggja fyrir persónunum. Svo þó að hún sé ekki fullkomin kvikmynd, þá er hún vissulega skemmtileg.--PolarisDiB