Eina minniháttar pælingin mín við myndina sem ég ólst upp við að þekkja sem STAIRWAY TO HEAVEN er sú staðreynd að hinn dásamlegi RAYMOND MASSEY er fallinn niður á síðustu tuttugu eða svo mínúturnar í reynslusenunni. Og réttarhöldin sjálf, IMO, eru minnst áhugaverðasti hluti þessarar heillandi fantasíu. David NIVEN og KIM HUNTER eru frábærlega leiknir sem ungu elskendurnir, en það er ROGER LIVESEY sem gefur líflegasta og trúverðugasta frammistöðuna. MARIUS GORING með franska hreim er unun (hann fær meira að segja athugasemd um Technicolor) sem himneski boðberinn sem sendur var til að endurheimta Niven þegar dauði hans á stríðstímum er óupplýstur vegna yfirsjóna. Goring er með skemmtilegustu línurnar og kemur þeim til skila með ánægju. Þegar ég sá þetta í kvöld á TCM í fyrsta skipti í tuttugu eða svo ár, finnst mér þetta vera æðsta dæmi um hvað 1946 var dásamlegt kvikmyndaár. Technicolor ljósmyndunin, sem er nokkuð lágvær og alls ekki skrautleg, er frábær og hvernig hún færist yfir í svart-hvítt fyrir himnesku myndirnar er unnin af miklu ímyndunarafli og áhrifaríkum hætti. saga - og spennuþrungið samtal Niven við útvarpsmanninn Hunter á meðan flugvél hans hrapar til jarðar leiðir óvænt til eftirminnilegrar rómantísks kynnis. Sannarlega stórkostleg mynd frá upphafi til enda, enn einn sigur fyrir Michael Powell og Emeric Pressburger.