Jú, myndin er full af svörtum herskáum staðalímyndum og mikið af hrognamáli þess tíma. Í þeim skilningi hefur myndin sannarlega tímasett. En sem háðsádeila á sníkjudýraiðnað númer eitt í Bandaríkjunum, auglýsingar, er það enn á skotskónum. En jafn mikilvæg eru gagnskilaboðin, þ.e. áhrif stórra gjalda á þá sem myndu gera iðnaðinn samfélagslega ábyrgara, ekki að kynna stríðsleikföng, áfengi o.s.frv. Þannig snýst myndin líka um tæla kapítalismans. Taktu til dæmis eftir því hvernig búningur Putneys breytist skyndilega og líkist byltingarmanninum Fidel frá þriðja heiminum, rétt áður en hann hættir í fyrirtækinu. Í augnablik lítur út fyrir að smábylting Swope hafi tekist meðal starfsmanna hans og hann heldur áfram, kannski til að dreifa hreyfingunni. En svo falla fyrrum vígamennirnir undan töfrum stórfé og hann fer hristandi höfuðið, kannski til að ræna flugvél til Kúbu. Lokaorð Downeys er hins vegar kaldhæðnislegt þar sem Arabinn (trúi ég) brennir niður peningaturninn og skilur eftir myndlíkingu (auglýsingar, kapítalisma) rjúkandi rúst. Fyrir mér lítur þetta út fyrir að breytingar geti aðeins skilað árangri sem hreinsandi gjörningur eyðileggingar en ekki sem umbótaferli - boðskapur í samræmi við róttækan anda tímans. Hver sem undirtextinn er, þá eru nokkur virkilega fyndin augnablik, sérstaklega með auglýsingunum þeir leika jafn vel núna og þá. Þeir sem bera saman anarkískan stíl við Marx Bros. Kastlínurnar fljúga þykkar og hratt ásamt svívirðilegum uppsetningum. Fjörutíu árum síðar er enn erfitt að ná tökum á henni. Þrátt fyrir grófleikana er myndin samt sem áður verk af áræðni frumleika með nokkrum raunverulegum augnablikum.