Í stuttu máli sagt: þetta er rómantísk gamanmynd sem vill og reynir að vera eitthvað meira. Það vill verða Harold og Maude, Annie Hall, The Graduate. Það vill vera djúpt og mannlegt. Það hefur áhugaverðar myndavélarmyndir, lýsingu, tónlist, klippingu, sem allt gefur henni tilfinningu fyrir mikilvægri kvikmynd. Samtalið er snjallt - stundum. Það eru nokkur "hlæja upphátt" augnablik. En hér er það sem kemur í veg fyrir að það verði að lokum eitthvað annað en formúlubundið kapal, í flugi, tímadrepandi í flugi: 1. David Schwimmer -- hversu oft getur Joe sorg- pokahvolpur starir tómum augum út í geiminn með kjálkann hangandi opinn áður en það fer að verða pirrandi? Kannski hefði einhver slefa hjálpað.2. Gwenneth Paltrow -- hún er virkilega flöt hér og ekki bara í brjóstinu. Hlutverk hennar á að vera þessi líflega, fína og umhyggjusöma stelpa sem heldur áfram að koma sér í rangar aðstæður, er mjög rugluð fyrir vikið, og þess vegna á sorglegur týpur eins og Schwimmer möguleika á henni. En Gwenneth leikur hana mjög dauflega. Sameinaðu þessu með hvolp-hundsslefa-andliti (hér að ofan) og þú hefur mjög litla efnafræði til að hugsa um.(Ég hélt áfram að ímynda mér einhvern annan í þessu hlutverki -- Kate Hudson til dæmis.) 3. Handritið og söguþráðurinn -- dótið það gerist bara í grundvallaratriðum er ekki satt; öllum vandamálum er pakkað upp á endanum með svo snyrtilegri og snyrtilegri slaufu ofan á að það virðist hafa verið flautað og handritshöfundarnir sögðu bara "úps, kominn tími til að pakka því saman, fékk lest til að ná!" Svo þeir drógu upp Hollywood formúlubókina, merktu við alla kassana og fóru heim.