Titill: Dracula A.D. 1972 Leikstjóri: Alan Gibson Leikarar: Peter Cushing, Christopher Lee, Stephanie Beacham Umsögn: Stundum geta kvikmyndir verið tímahylki sem flytja þig aftur til hvers tíma. Í þessu tilfelli...tímahylkið okkar er Hammers Dracula A.D. 1972 sem flytur okkur aftur til tíma þar sem Austin Powers hefði liðið eins og heima hjá sér. Sagan er um þennan hóp krakka (voru ekki klíka! voru hópur! ) sem elska að hanga á kaffihúsi sem heitir "The Cavern". Einn daginn, Johnny Alucard (hmm skrítið eftirnafn...bíddu...það stafar Dracula afturábak!) nýr meðlimur hópsins býður hópnum nýja leið til að fá köst. Hann býður þeim nótt svartrar messu og svartagaldurs. Við sem þeir segja líka "víst af hverju í fjandanum ekki, það gæti verið gaman!". Þannig að á örskotsstundu lenda þeir í því að endurvekja Drakúla greifa úr öskunni. Þessi mynd opnar með sveifluveislu heima hjá ríkum húsdýrum. Hann þekkir ekki fólkið í veislunni hans, en þar eru þeir allir að djamma um nóttina í húsi hans. Að dópa, gera út og dansa ofan á borðum. Kvikmyndagerðarmennirnir sáu til þess að þessi þáttaröð væri algjörlega upptekin af því sem ungmennum þótti flott á þessum tíma. Allir segja orð eins og "way out" og "groovy" og þeir klára margar setningar sínar með því að segja "all þessi djass". Svo já, það er nokkuð augljóst að þetta er sjöunda áratugurinn. Til að kóróna allt, þá er hljómsveit sem hljómar eitthvað eins og "Jefferson Airplane"...ég meina að þú munt drukkna í öllu sem er 70s. Og þegar ég horfði á þetta spurði ég sjálfan mig "hvernig í andskotanum er Drakúla með svörtu kápuna sína og fara á fætur og ætla að passa inn í þetta allt?" Og það er einmitt það sem gerist. Drakúla gamla finnst hann ekki eiga heima innan um allt djammið og rokkið og dópið. Mörg atriðin í myndinni eru frábær....en því miður passar tónlistin sem þeir ákváðu að bæta við vinnsluna alls ekki og tekur mann algjörlega úr skapinu. Eitthvað skelfilegt eða skelfilegt mun gerast á skjánum og allt í einu byrjar fullt af háværum lúðrum og kongóum að slá og þú ert bara alveg tekinn úr hryllingselementinu. Það sogaði andrúmsloftið beint út úr þessari mynd fyrir mig. En þegar allt kemur til alls, að leggja alla truflandi tónlist frá sjöunda áratugnum til hliðar (sjúkdómur sem Satanic Rites of Dracula þjáðist líka), var myndin nokkuð góð. En ég ætla að nefna þetta. Sagan var bara upprifjun á því sem við höfðum séð áður í Taste the Blood of Dracula. Reyndar er sagan nánast eins. Sjáum til ... ungur strákur erfir Drakúlas hring og ösku ... athugaðu. Hann ákveður svo að vekja Drakúla aftur til lífsins með hjálp einhvers fólks sem veit ekkert um hvað það er að fara út í...athugaðu. Svart messa til að koma Drakúla aftur í afhelgaða kirkju...tékkið. Listinn yfir líkindi heldur áfram og áfram. Svo þessi mynd er ekki mjög frumleg ef þú spyrð mig. Það eru þó nokkur atriði sem gera þessa mynd þess virði. Til dæmis sú staðreynd að myndin er tímahylki til London snemma á áttunda áratugnum gerir myndina skemmtilega. Ég hélt áfram að flissa og hlæja í hvert skipti sem einhver talaði í 70 hrognamáli. Ég trúði ekki sumum fötunum sem þetta fólk klæddist og bílunum sem það ók! Það gerði myndina skemmtilega fyrir mig, en við erum hér til að hræðast, vorum hér til að sjá Drac drepa nokkrar meyjar og hefna sín á House of Van Helsing. Fengum við eitthvað af því? Jæja já. Það eru nokkrar góðar seríur sem eru kreistar þarna til að fullnægja hamaraðdáendum gamla skólans. Í fyrsta lagi er það Black Mess röðin sem var umfram allt satanísk! Þeir nefna nafn margra púka og mikið blóð er úthellt. Sú röð var æðisleg en tónlistin klúðraði henni á mikilvægustu augnablikinu. Svo er það Draculas raunveruleg upprisa sem ég viðurkenni að hafi verið frábær frá sjónrænu sjónarhorni. Einhver mistur kemur út úr gröf Drakúlasar og hægt en örugglega koma skuggamynd og andlit Christopher Lees upp úr þokunni. Flott skot! Ég elskaði það! Við erum með Cushing og Lee sem mætast í lokin. Og ég gat ekki annað en hlegið á einum tímapunkti þegar Drakúla kastar húsgögnum um loftið. Ég hlæ því hann hefur gert þetta í hverri einustu mynd síðan Horror of Dracula. Það er þessi Hammer-hefð þar sem persónurnar byrja að kasta kertastöngum og stólum hver í aðra. Og ég hugsa með sjálfum mér, eru ekki meira spennandi hlutir þeirra til að sýna en vondur strákur kastar kertastöng á hetjuna okkar. Jæja, allavega, fráfall Drakúlas í þessum er mjög líkt öllum hinum Hammer Draculas á undan, vampíru er slakað og svo skerum við í röð af ramma þar til það er bara aska eftir. Allt í allt, óviljandi fyndin Hammer Dracula mynd . Það er föst á 7. áratugnum og þó það geri það að skemmtilegu úri (og það er ekki eins hræðilegt og Satanic Rites of Dracula) þá passar það samt ekki vel með Dracula alheiminum sem við höfðum búist við frá Hammer. Einkunn 3 1/2 out af 5