Í greiningu minni á "Trois couleurs: Blanc" skrifaði ég að tónn þess væri mun léttari en tónninn í "Trois couleurs: Bleu". Ég held að það sé eins með þessa mynd. Að þessu sinni er það ekki vegna hörmulegra gamanþátta, heldur miklu frekar vegna aðalpersónunnar Valentine. Þó kærastinn sé búsettur erlendis og sé fáránlega öfundsjúkur, heldur hún lífi sínu af léttleika og bjartsýni, mér sýnist hún vera ímynd Kieslowskis fyrir áhyggjulausa æsku. Hið gagnstæða virðist vera dómarinn, sem er mjög svartsýnn, brjálaður gamall maður, sem upplifir mikla einmanaleika. Að mínu mati eru Valentine og dómarinn frekar líkir hvor öðrum, dómarinn er bara miklu eldri og hefur upplifað miklu fleiri vonbrigði. Þeir deila annars konar barnaskap og þeir uppgötva báðir að þeir geta lært mikið af hinum. Að lokum langar mig að leggja áherslu á frammistöðu Irène Jacob, hún lýkur upphlaupinu af mögnuðu framlagi kvenna í "Three Colours"-þríleikinn.