Ég er að reyna að skilja hvað fólki líkaði við MirrorMask. Ég er ákafur kvikmyndaáhorfandi og áhugamaður um kvikmyndagerð. Eins og ég var að segja vinum mínum í hádegismatnum mínum, gæti MirrorMask verið stærsta vonbrigði ársins í kvikmyndinni. Rétt eins og hin stutta Moongirl missti myndin marks. Nokkrum sinnum í myndinni gerði hún tilraunir til húmors. Það setur þig undir hláturinn. Í stað þess að fá þig til að hlæja, skilur það þig eftir tómleika. Brandararnir minntu mann á nýlegar Star Wars myndir. Þeir voru ekki fyndnir nema þú værir fimm ára. Og leiklistin fannst álíka hræðileg. Ég hef séð leikara leika fyrir framan bláan skjá. Og ég hef trúað því. En ekki í þessari mynd. Ekki í eina sekúndu. Þessi mynd tekur formúlu og reynir að beita henni með fallegum listaverkum Og þó að handritið sé fullkomlega framkvæmanlegt og tæknibrellurnar nokkuð fallegar, þá er það ekkert hjartans mál og misheppnast hrapallega. Ég fór úr myndinni og hristi höfuðið og íhugaði að yfirgefa leikhúsið. Mér fannst ég hallærisleg og ömurleg og hef enn ekki fengið súra bragðið úr munninum af því. Ég elska óháða kvikmynd. Ég hvet fólk til að skoða óháðar kvikmyndir þeim til stuðnings. En ekki þessi mynd. Þessi mynd hefði ekki átt að vera gerð. Allavega ekki svona. Hvers vegna missti leikstjórinn markalaust svona greinilega? Þeir voru greinilega uppsettir Ekki bara húmorinn. En tilfinningarnar. Dramatíkin. Jafnvel línurnar voru illa tímasettar og afhentar. Það var eins og myndin gengi á þremur fótum í stað fjögurra. Skref þess eru óþægileg og missa tímasett. Og það gæti fallið um koll með minnstu ýtti Ekki sjá þessa mynd. Mér er alveg sama hver þú ert. Það er ekki tímans virði.