63 ára valdatíð Viktoríu drottningar er ef til vill ein skjalfestasta og þekktasta sögulega valdatíð Breta í sögu Bretlands. Annars vegar skortir sögu hennar leikhús frá fyrri konungsfjölskyldunni þökk sé breyttu félagslegu loftslagi og viðhorfum, og hins vegar er saga hennar sú sem heldur áfram vegna þess að hún er sérstaklega mannleg. Leikstjórinn Jean-Marc Vallée tekur á fyrri árum lífs síns þar sem væntanleg rómantík milli hennar og Alberts prins þýska var í fyrirrúmi, leikstjórinn Jean-Marc Vallée, sem hefur aðeins þar til nýlega dvalið í óþekktum skuggum iðnaðarins hér, tekur sögu Viktoríu og fangar þann mannlega þátt. svo mikilvægt fyrir arfleifð hennar. Þetta er saga sem finnst ákaflega auðmjúk miðað við hrífandi bakgrunn hennar, og samt er það að hluta til það sem gefur henni sérstakan forskot hér sem aðskilur hana frá venjulegu fargjaldi. Með mjög beinni og einbeittri nálgun sem miðast við stutt fimm eða svo ára tímabil milli kl. Uppstigningu hennar og hjónaband með Albert, The Young Victoria gerir það sem svo litlu tímabilsverk af þessu tagi bjóða upp á. Í stað þess að reyna að hylja allt líf slíkrar persónu velur Vallée þess í stað að sýna einn af minna þekktum flækjum á fyrstu árum Viktoríu sem auðvelt er að gleymast í þágu hinna almennu þekktari viðurkenninga. Niðurstaðan er eiginleiki sem kann að valda óánægju sagnfræðinga þökk sé tiltölulega ósvífinni tillitssemi sinni til staðreynda og þess háttar, en til að láta skjöl aldrei koma í veg fyrir að draga fram sannfærandi sögu, stendur rithöfundurinn Julian Fellowes við byssurnar og skilar örlítið rómantískri en samt sannfærandi lýsing. Vallée tekur þessu og hleypur og gætir þess að nýta þessa þætti að fullu með nægu aðhaldi til að viðhalda heilindum bæði hvað varðar söguna sem um ræðir og áhorfandann sem horfir á. Stór þáttur í gleðinni við að horfa á The Young Victoria spilast hins vegar einfaldlega í framleiðslugildi sem veitt eru hér sem lífga upp á Regal Britain snemma á 1. áratug 20. aldar með öflugu raunsæi sem svo sjaldan hefur náðst alveg jafn sláandi með tegundarmyndum. Allt frá búningahönnun, leikmyndum, hárstílum, lýsingu og ljósmyndun undirstrikar hinn stórkostlega bakgrunn sem felst í sögu Viktoríu án þess að ofmeta hana. Reyndar, á meðan túlkun Vallée lifnar við hér er mjög erfitt að sogast ekki inn eingöngu í gegnum fagurfræðina sem gegnsýrir sjónræna þáttinn; og svo er það líka skor myndarinnar sem virkar gríðarlega til að styrkja mjög glæsilega en samt persónulega tóna sem ráða yfir handriti Fellowes. Að flétta verk Schuberts og Strauss inn í sögu Viktoríu og Alberts virkar ekki aðeins sem viðmiðunarpunktur fyrir persónurnar til að leika sér með, heldur sameinast verkinu með glæsileika og viðkvæði sem endurómar frumsamið verk tónskáldsins Ilan Eshkeri eins vel. fyrir allar hrífandi tónsmíðar, gróskumikið bakgrunn og óaðfinnanlega búninga sem einkenna hverja senu, er einn mikilvægasti þátturinn hérog reyndar í flestum tímabilsdramamyndum flutningur leikarahópsins og hvernig þeir hjálpa til við að lífga heiminn sem þeir eru til í. Sem betur fer er The Young Victoria blessuð með jafn óaðfinnanlegum hópi skjólstæðinga, bæði ungra og gamalla, sem gera frábært starf við að gera einmitt það. Milli hinnar ljúfu, verðandi rómantíkur Victoriu (Emily Blunt) og Albert (Rupert Friend) og dálítið andstæð baráttu ráðgjafa hennar og þess háttar (undir forystu hinna frábæru Mark Strong og Paul Bettany), átaka og hlýju sem eru svo ríkjandi í handriti Fellowe. eru fluttar fullkomlega hér af öllum þátttakendum sem hjálpar til við að koma í veg fyrir að myndin sé plast "fínt á að líta en dökkt undir" mál svo algengt með þessum skemmtiferðum. Að lokum er erfitt að kenna verk eins og The Young Victoria. Það hefur fullkomlega snerta og mannlega tilfinningu fyrir ástúð í fullkomlega hraða rómantíkinni, auk nokkurrar sögulegrar þýðingar sem er forvitnilegur uppspretta áhuga þeirra í áhorfendum sem hafa áhuga á slíkum smáatriðum. Auðvitað getur hún ekki tekið kvikmyndaheiminn með stormi og það vantar ákveðna þýðingu í heildar nærveru hennar sem kemur í veg fyrir að það verði nokkurn tíma meira en bara áberandi hömlulaust rómantískt tímabilsdrama; samt í vissum skilningi er þetta það sem gerir það skemmtilegt. Vallée virðist aldrei vera að leitast eftir glæsileika, né virðist hann vera sáttur við að gera hlaupa-af-the-mill flóttaverk fyrir áhugafólk. Einhvers staðar innan þessa gráa millivegs liggur The Young Victoria, sem mun örugglega koma til móts við aðdáendur tegundar og þá sem eru aðeins meira vonsviknir af venjulegum framleiðslu; falleg, eftirminnileg en umfram allt mannleg.- Umsögn eftir Jamie Robert Ward (http://www.invocus.net)