089: Footlight Parade (1933) - gefin út 30.9.1933, skoðað 5.5.07. Íspinnan er fundin upp í New York.KEVIN: Eftir langt og annasamt hlé skellum við annan Busby Berkeley söngleik frá Warner Bros. Að þessu sinni er það hin ofurhraða Footlight Parade, með James Cagney í aðalhlutverki sem sviðsframleiðandinn Chester Kent. Ég er 100% viss um að Cagney hafi verið að miðla Berkeley með frammistöðu sinni á hinum óbænanlega Kent, sem þarf að koma með nýjar hugmyndir að sýningum á hverri mínútu. Joan Blondell er líka frábær sem súrtungur ritari sem varð ástfanginn. Ruby Keeler/Dick Powell undirspilið er ekki eins stórt að þessu sinni en ekki síður skemmtilegt. Eitt sem kom mér í opna skjöldu voru sýningar Berkeleys sjálfar, sem virtust allt of eyðslusamar og flóknar til að vera sýndar á hvaða sviði sem er, hvað þá svið sem myndi sýna kvikmynd á eftir. Augljóslega lætur Busby ekki smá hlut eins og sögu hindra sig í að setja saman yfirstíganlegustu tónlistarnúmerin sem hann getur töfrað fram. Mér líkaði næstum alla þessa mynd allt til enda, með hinu blygðunarlausa móðgandi númeri „Shanghai Lil,“ sem, eins og menn geta giskað á, er um það bil eins magaspennandi og kynþáttaósmekklegar frammistöður koma.DOUG: Sex kvikmyndir á þremur mánuðum. Hlýtur að vera nýtt met. Allavega þetta fullkomnar Warner Bros.' tónlistarþríleikur frá 1933, á undan '42nd Street' og 'Gold Diggers of 1933'. Ég mæli hiklaust með því að horfa á alla þrjá í röð. Ég velti því fyrir mér hvort James Cagney hafi verið að útvarpa Busby Berkeley á meðan hann lék Chester Kent í þessari mynd, eða hvort hlutverkið eins og það er skrifað hafi verið innblásið af Busby. Ég vona að það hafi verið; Það virðist vera skynsamlegt að Berkeley sé þess konar gaur sem myndi sjá vandaða dansa í hversdagslegum atburðum eins og Chester gerir. Það fyndna við Cagney var að hann leit ekki út eins og fremstur maður í hefðbundnum skilningi. Hann var 5'7", ferhyrndur og talaði með undarlegum New York-hreim. En gaurinn var ansi fjölhæfur, allt frá eitruðum glæpamönnum sem gerðu hann svo frægan til hraðtalandi framleiðandategunda sem við sjáum hér. Og hann gat dansað. Í grundvallaratriðum var hann fremstur maður í líkama persónuleikara. Restin af leikarahópnum hefur nokkur kunnugleg andlit; Joan Blondell snýr aftur og stelur bara senunni sem tryggur og girndur ritari Cagney; Dick Powell og Ruby Keeler leika sætu parið, en virðist fá minni skjátíma en áður; Billy Barty birtist aftur sem uppátækjasöm illvirki. Kvikmyndin er dæmigerð fyrir hressari og fullorðinsmiðaðari söngleiki á tímum pre-Code, öfugt við þá frá 50 og 60 sem voru fjölskyldumiðaðari og er frábært hápunktur Warner söngleikjanna þess árs („Shanghai Lil“ númerið þolir ekki, þar sem Keeler gerði lélega vinnu við að líta kínverska út). Síðasta mynd: Dinner At Eight (1933) Næsta mynd: I'm No Angel (1933).