Þessi mynd er algjört sorp. Einhver óheiðarlegur vitsmunamaður hughreysti sjálfan sig með því að gera sitt besta til að halda fram yfirburði aðalsmanna yfir verkalýðnum. Ekkert annað en stykki af sjálfsánægju catharsis. Ógeðslegt. Ef svona kvikmynd gerist í Bandaríkjunum mun hún örugglega gera sjálfa sig að stóru gríni. Og einfaldlega vegna þess að það kemur út „hinum megin“ gerir það sjálft sig að meistaraverki, dásamlegri skemmtun fyrir ákveðna heilaþvegna og/eða heilaþvegna vestra (sum George W. kannski:). Dæmigert framhald af kalda stríðinu, einhvers konar brandari samt. Ég myndi segja að ef þetta - eins og kemur fram í þessari mynd - er allt það sem sovéskir menntamenn höfðu verið að hugsa um í öll þessi ár, þá ættu þeir kannski skilið alla þá eymd sem þeir halda fram. þeir höfðu gengið í gegnum. EN NEI! Vegna þess að eins og margir aðrir hef ég lesið og horft á alvöru meistaraverk unnin af framúrskarandi sovéskum menntamönnum. Til dæmis, eitthvað sem skiptir líka máli með hund, "White Bim Black Ear" - bæði bók Gavriil Troyepolsky og kvikmynd Stanislav Rostotsky - er algjört meistaraverk. Raunverulegt líf, raunverulegur harmleikur, raunverulegur sorgur, raunverulegt stolt og reisn, eitt það besta á Sovéttímanum.