Eftir að „Star Wars: A New Hope“ endurskilgreindi vísindaskáldskap, og „The Empire Strikes Back“ endurskilgreint „Star Wars“, er erfitt að trúa því að þriðja og síðasta myndin í þessum þríleik geti náð að vera jafn góð og hinar tvær, en þessi stendur sig virkilega vel. Fyrri hluti myndarinnar leysir úr bjargbrúninni sem sú fyrri skildi eftir, með vandaðri flóttaáætlun sem er í samræmi við ótrúlega spennu og hasar fyrstu tveggja myndanna. Þá færist myndin aftur að uppreisnarbandalaginu og því sem er að gerast í stríðinu. Það er mikill hasar í tjöldunum sem byggja upp til lokaátaka uppreisnarinnar við keisarann. Þegar bardaginn byrjar eru áhorfendur þegar komnir á brún sæta sinna frá öllu sem að henni liggur og þessi lokabarátta er enn harðari en hinar myndirnar. Þessi hápunktur er örugglega þéttari af hasar en nokkur annar hluti þríleiksins, þar sem mest er í húfi fyrir uppreisnina. Þetta er stöðugt að breytast á milli jarðarbardaga milli verkfallsáhafnar uppreisnarmanna á landi (þar á meðal Han Solo, Chewbacca og Leia), bardagans sem geisar í geimnum (þar á meðal Lando), og átaka milli Luke og keisarans á nýju Dauðastjörnunni. , sem leiðir til annars einvígis við Darth Vader. Það er virkilega ákafur þar sem uppreisnarmenn virðast stöðugt vera að tapa bardaganum sem mun ráða úrslitum stríðsins og það virðist ekki vera hægt að komast undan. Þó að mér finnist hugmyndin um að Ewoks yfirbugaði stormsveitir vera svolítið langsótt, virtist hún ekki mjög óraunhæf þar sem þær voru frekar truflun sem uppreisnarmenn gátu notað, frekar en raunveruleg ógn við stormsveitirnar, þó að þeir hafi haft einhverja heppni að berjast við þá. Það er líka tvist eða tvö í lokin sem enginn sá koma, sem er kannski ekki alveg eins töfrandi og "The Empire Strikes Back", en klárar samt mjög stórbrotinn þríleik mjög vel. Með léttum tóni "A New Hope" og syndsamari tóninn í "The Empire Strikes Back", fullkomnar þessi mynd þá virkilega með því að sameina þetta tvennt í þessum stóra lokakafla. Sérútgáfan fyrir "Return of the Jedi" einbeitti sér að því sem hefði verið gaman að breyta, þar sem ekki mikið af frumgerðinni þurfti þess í raun. Fimmtán ára tækniframfarir virtust ekki bæta upp fyrir fimmtán ára hrörnun hvað svívirðingarsenuna varðar og enn er einstaka TIE bardagakappi að hverfa, en fyrir utan það var hann góður. Munnurinn á gapandi óógnandi Sarlaac fékk hreyfanlega tjaldhimnu og risastórt flugugildruhaus sem kom fram, sem jók svo sannarlega spennuna. Einnig var diskótekið tekið út úr höll Jabba og slakur endir frumritsins var skipt út fyrir risastóra sigurhátíð sem spannaði alla vetrarbrautina, í stað þess að vera aðeins lítið Ewok-þorp, sem var tilfellið af upprunalegu og það gerði það ekki. enda sögu svona stóra eins og hún átti skilið. Það er erfitt að segja til um hver af þessum þremur myndum var best, en þar sem þetta er allt hluti af sömu sögunni er þríleikurinn í heild eins og ein stór og framúrskarandi mynd. ÞRIÐJA verður að sjá fyrir kvikmyndaaðdáendur.