Notkun hugtaksins „gamanleikur“ í tengslum við þessa heimildarmynd er móðgun við grínlistina og enn verra er sársaukinn sem áhorfendum þessarar framleiðslu er beitt. Nánast ekkert var fyndið. Þessi heimildarmynd fylgdi litlum hópi uppistandsmyndasagna á leiðinni þegar þeir ferðast á milli bæja til að koma fram í litlum klúbbum. Það er athyglisvert að samtöl þeirra og hegðun utan og á sviði. eru óaðgreinanlegar, en því miður, jafn ófyndnar. Það er hægt að skilja sjálfsblekkingar glæsileikans sem „grínistarnir“ búa yfir, en það er erfiðara að skilja hláturhljóðin sem heyrast frá áhorfendum þeirra. Kannski eru þetta sömu áhorfendur og ömurlegu sitcom-myndirnar í sjónvarpinu eru ætlaðar. Þetta var mögulega versta mynd sem ég hef horft á í 50+ ára kvikmyndaskoðun.