Svo Seagal leikur DEA leynilögreglumann að nafni John Hatcher sem missti maka sinn í eiturlyfjarannsókn á, óvart, Kólumbíu! Ekki til að monta mig eða neitt, en faðir minn er fæddur og uppalinn í Kólumbíu (þar af hverju eftirnafnið mitt), og núna er hann læknir í Kaliforníu, þannig að það er sama hverju bíómyndir vilja trúa þér, það er ýmislegt annað en eiturlyfjasalar og kókaín sem kemur frá Kólumbíu! Hvað sem því líður, í fíkniefnaupptöku sem fór illa, missir Hatcher maka sinn og drepur fyrir slysni nakta kólumbíska vændiskonu, sem hvetur hann til að fara í játningu, einhvers staðar sem ég hef aldrei séð hann fara áður í neinu hans. kvikmyndir, fyrr eða síðar. Það var reyndar frekar áhugavert. Seagal hefur tilhneigingu til að koma út fyrir að vera nánast ókynhneigður þar sem hann blandar sér aldrei mikið í konur nema sem söguþráð og hvernig einstaka tælingartilraunir, hvort sem eru af nektardansara eða elskhuga, vekur aldrei minnsta áhuga hjá hann. Hann er alltaf að verða vondur. En í játningarklefanum játar hann að hafa logið, selt eiturlyf, falsað sönnunargögn og jafnvel sofið hjá uppljóstrara til að fá þær upplýsingar sem hann þurfti til að koma vondu gæjunum á bak við lás og slá (ég vona að ég sé ekki að lenda í vandræðum með Guð með því að segja þér þetta). Presturinn segir honum að fara til fjölskyldu sinnar, svo hann ákveður að það sé kominn tími til að hætta störfum. Næsti þriðjungur myndarinnar er æfing í pappírsþunnum persónusköpun sem einkennir kvikmyndir Seagal. Marked For Death er saga Seagal gegn hljómsveit dularfullra Jamaíka eiturlyfjasala, og þessir krakkar hafa enga ákvörðun um að ýta vörum sínum á hábjartan dag. Hatcher fer aftur til að heimsækja gamla menntaskólaþjálfarann ​​sinn, Max (lágmarksátak Keith Davids. ), og rétt í miðri æfingu sitja nokkrir af þessum skelfilega læstu brjálæðingum þarna á salerninu og sölsa undir sig einhverja menntaskólastelpur með bókaormaútlit. Ég veit ekki að klikksalar og töffarar héngu í skóla um MIÐJAN DAG. Allavega er ekki langt þangað til Hatcher kemst að því hversu vondir þessir krakkar eru. Þeir eru ekki bara að sölsa undir sig krökkum í framhaldsskóla heldur hefur þjálfarinn verið að missa fótboltamenn reglulega út í eiturlyf þeirra, þeir taka þátt í snjöllum star-downs með Max, og þar sem það er ekki nóg, dó 13 ára frænka hans í crackhouse þeirra. Ah, allt í lagi. Við fáum myndina. Ég er viss um að þeir pynta líka hvolpa og berja gamlar konur og stela kannski nammi frá börnum líka, bara til góðs. Er virkilega svona erfitt að komast að því hverjir vondu kallarnir eru? 13 ára frænka lést í sprunguhúsi þeirra. Vá. Allavega. Ekki aðeins veit myndin ekki hvernig á að þróa illmenni án þess að grípa til þess sem í grundvallaratriðum snýst um að kalla kvikmyndir upp á nafn, þar sem illum verkum er grunnt úthlutað þeim með samræðum, heldur vita þeir ekki hvernig þeir ættu að bregðast við. Leiðtogi eiturlyfjasala heitir Screwface og ég býst við að það eitt og sér ætti að segja þér eitthvað um hvers konar kvikmynd þetta er. Screwface er teiknimyndalegur Jamaíkamaður með þessi skæru, furðulega grænu augu, sem ég býst við að hljóti að vera mikilvægur hluti af karakternum hans því hann eyðir meirihluta skjátíma síns með augun hálf bólgin út úr höfðinu á honum. Uppáhalds ógnunaraðferðin hans er að öskra mjög hátt með ofboðslega uppblásnum jamaíska hreimnum með andlitið bókstaflega innan við tommu frá þeim sem hann öskrar á. Þessum gaur finnst gaman að komast svo inn í andlitið á strákum að hann þarf að snúa höfðinu til hliðar svo nef þeirra snertist ekki. Allt sem ég gat hugsað um var hvernig greyið strákarnir myndu takast á við andardráttinn hans. Maður, þeir vilja ekki að þú gleymir því að þessir krakkar eru Jamaíka. Kommur þeirra eru svo ýktar og yfirdrifnar að það er næstum ómögulegt að skilja þá í megninu af myndinni. Ekki að það skipti máli. Það er alveg sama hvað þeir eru að segja, allt sem þú þarft að vita er að allt sem kemur út úr munninum á þeim er eitthvað illt eiturlyfjatengd hlutur, þetta eru bara geðsjúklingarnir sem selja eiturlyf og drepa fólk. Myndin hlýtur að hafa slegið í gegn á Jamaíka! Stærsta vandamálið mitt við myndina er að leiksýningin, sérstaklega vondu kallanna, eins og ég hef lýst, er stórkostlega asnaleg, jafnvel fyrir Seagal-mynd. Þær eru svo teiknimyndalegar og skrítnar að það er ómögulegt að taka þær sem neitt annað en bjánalega b-myndasköpun, eitthvað sem er slegið saman til að útvega fóður sem Seagal getur dreift einkennandi tegund sinni af snjöllum refsingum. En það er líka furðuleg tegund af dulspeki í myndinni sem gerir þetta allt skrítið. Til dæmis setur dulspekingur, býst ég við að þú myndir kalla hana, á einum tímapunkti einhvers konar bölvun á Screwface með því (ef ég man rétt) að spýta kjafti af Bacardi á lifandi hani sem hangir á hvolfi áður en hann hálshöggvar hann og drýpur blóði hans á hann. mynd af Screwface. Hmm. Áhugavert. Því miður er það þessi sama kona sem varar Hatcher við því að fjölskylda hans hafi verið „merkt til dauða“ af þessu fólki, sem þýðir að það er með vúdú hex á sér. Ekki til að gera lítið úr neinum, en ef mér væri sagt að fjölskyldunni minni hefði verið bölvað af svona fólki þá myndi ég bara hlæja að því. Hatcher kemur mér ekki fyrir sjónir sem svona gaur til að taka mikið mark á æðislegum vúdú bölvunum! En uppsetningin, eins og þú sérð, er nokkuð staðlað fyrir Seagal kvikmynd. Einstök illmenni, held ég að þú gætir sagt, þó ekki mjög áhrifamikill. Klárlega undarlegasta myndin á upphafi ferils Seagal