Kvikmyndin byrjar frábærlega árið 1872 með ofbeldisfullum, blóðugum átökum milli Dracula (Christopher Lee) og van Helsing (Peter Cushing). Dracula er spiddur og leysist upp í ryk - van Helsing deyr líka. Einhver safnar ösku Drakúla og grafar hana á lóð kirkjunnar. Klippt til 1972 - hér er myndin að falla í sundur. Við erum samstundis slegin yfir höfuðið með háværri, slæmri 70s tónlist, HÆRLEGA tísku og kjánalegum samræðum. Þegar þetta var gert var Hammer að tapa peningum og ákvað að reyna hvað sem er til að fá högg. Það var EKKI góð hugmynd að setja Drakúla á áttunda áratuginn. Tískan, tónlistin og samræðurnar stefna hræðilega á myndina. Við erum kynnt fyrir fullt af pirrandi krökkum á tvítugsaldri sem ákveða að halda svarta messu - "fyrir að flissa". Auðvitað eiga þeir það í kirkjunni (nú yfirgefin) og náttúrulega endurlífga Drakúla. Það er gott að afkomandi van Helsing sé til...en Dracula sækist eftir frænku sinni (Stephanie Beacham) í hefndarskyni. Lee og Cushing eru frábærir eins og alltaf í hlutverkum sínum og alltaf þegar þeir eru á skjánum fær myndin mikið- þurfti orkuskot. Upphafs- og lokabardagarnir eru hápunktar myndarinnar (þótt endirinn sé mikið skemmdur með því að spila ömurlega 70s tónlist). Einnig heitir aðalforingi krakkanna Johnny Alucard (Christopher Neame) - sannarlega heimskulegt nafn sem á rætur sínar að rekja til 1940. Myndin er líka með öskrandi drottningu Caroline Munro sem lítur alveg frábærlega út. Myndin er vel leikstýrð og nokkuð vel leikin en söguþráðurinn er heimskulegur, stöðugur straumur af tísku, samræðum og tónlist á sjöunda áratugnum verður fljótt pirrandi og mér leiddist í rauninni kjánalegt. Flestir Hammer aðdáendur eru sammála - þetta var eitt það versta Drakúlamyndir - eftirfylgni hennar (Satantic Rites of Dracula) var sú versta - og síðasta Hammer Dracula myndin. Þetta fær 2--bara fyrir Cushing og Lee.