Ég hef séð ógrynni af vísindaskáldskap frá áttunda áratugnum; sumir hryllilega slæmir og aðrir umhugsunarverðir og sannarlega ógnvekjandi. Soylent Green passar í síðari flokkinn. Já, stundum er þetta svolítið kjánalegt, og já, húsgögnin eru góð fyrir eitt eða tvö fliss, en sumt af myndinni virðist afskaplega fordómafullt. Hér höfum við kvikmynd, 9 árum á undan Blade Runner, sem þorir að ímynda sér framtíðina sem eitthvað dimmt, skelfilegt og níhílískt. Bæði Charlton Heston og Edward G. Robinson standa sig mun betur í þessu en Boðorðin tíu, og vettvangur Robinsons með sjálfsvígshjálp er hrollvekjandi fyrir Kevorkian og lík hans. Sum viðhorfin eru gömul (geturðu ímyndað þér að kvikmyndagerðarmaður komist upp með "konur sem húsgögn" hugtakið á ó-svo-svo-pólitískt-korrekt tíunda áratugnum?), en það er sjaldgæft að finna kvikmynd frá mér áratugnum sem raunverulega getur láta þig hugsa. Þetta er einn sem ég myndi gjarnan vilja sjá á hvíta tjaldinu, því jafnvel í breiðtjaldi kynningu, held ég að heildarumfang þessarar myndar myndi ekki fá það sem hún skilar. Skoðaðu þetta.