Hó hum. Ríkur og fallegur krakki lendir í vandræðum, fátæk stelpa verður ástfangin af honum, afbrýðisamur fyrrverandi kærasti veldur spennu.. yadda yadda. Ég hló reyndar upphátt víða í þessari mynd því næsta atriði var svo fyrirsjáanlegt og hreint út sagt heimskulegt. Þegar eitt atriði færðist yfir á það næsta, fann ég mig oft að velta því fyrir mér hvernig við komumst þangað, eins og ég hefði sleppt nokkrum köflum í bók. Handritið var frekar aumkunarvert og lét mig eða konu mína ekki hugsa mikið um neitt af persónurnar, fyrir utan kærastainn sem er pirraður. Nú, ef fyrrverandi kærastinn hefði fengið öxi og brotið í sundur stúlkuna og ríka krakkann, þá... þá myndum við fara í bíó, og allar heimskulegu samræðurnar og stökkin í söguþræði gætu verið ásættanleg. En þar sem þessi mynd reynir að vera að snerta og missir algjörlega af bátnum (og endar með því að grípa til rómantískrar jafngildis guðlegrar íhlutunar til að reyna að kippa tárum)... þá fellur hún bara mjög flatt. Forðastu þessa mynd. Klipptu táneglurnar í staðinn, þú munt skemmta þér betur.