Chillers byrjar á köldum, dimmri stormaðri nótt þegar rúta skilar þremur farþegum fyrir utan strætisvagnastöð, ungum dreng að nafni Mason (Jesse Emery), háskólaprófessor Dr. Howard Conrow (David Wohl) og konu að nafni Sharon Phillips (Laurie). Pennington). Þar inni komast þeir að því að þeir hafa misst af tengivagninum sínum og eru strandaglópar um nóttina. Á biðsvæðinu finna þeir tvo aðra, Ronnie (Jim Wolf) og sofandi konu að nafni Lindsay (Marjorie Fitzsimmons) sem er núna með skelfilega martröð...Meðan Lindsay er að synda í innisundlaug hittir Lindsay og vingast við gaur að nafni Billy Waters ( Jesse Johnson), næst þegar Lindsay sér Billy kafar hann ofan í sundlaugina og hverfur svo út í loftið áður en hann kemur upp á yfirborðið. Stuttu eftir að Lindsay uppgötvar að Billy Water lést í köfunarslysi fyrir 5 árum síðan...Lindsay vaknar og segir hinum frá martröð sinni, allir aðrir bregðast við með því að segja að þeir hafi líka dreymt truflandi drauma nýlega og ákveða að deila þeim til að standast tími...Næst er Mason sem segir sögu af því hvernig hann og tveir vinir, Scott (David R. Hamm) & Jimmy (Will Tuckwiller), verða fyrir skelfingu í útilegu...Þá er það Sharon sem sagan snýst um fréttamaður að nafni Tom Williams (Thom Delventhal) sem hún hringir í, á skömmum tíma er Tom við útidyrnar hennar en hann reynist í raun vera Vampíra...Það er röðin að Ronnie næst og hann lýsir því hvernig hann uppgötvar að hann getur komið með hinir látnu aftur til lífsins, því miður færir hann tekinn fjöldamorðingja Nelson Caulder (Bradford Boll) aftur til manndrápslífsins...Loksins segir Dr. Conrow sögu af því hvernig tveir af nemendum hans komu með forn Aztec stríðsguð að nafni Ixpe (Kimberly Harbour) ) aftur til lífsins...Svo er það aftur á strætóstöðina í eitt síðasta (fyrirsjáanlega) snúning...Skript, framleitt og leikstýrt af Daniel Boyd Chillers er eitt versta hryllingssafn sem ég hef séð og mér líkar yfirleitt mjög vel við þessari undirtegund. Handrit Boyd vantar það sem þarf til að myndir eins og Chillers virki, þú getur séð lokahnykkinn koma kílómetra undan og hver saga er virkilega léleg. Sú fyrri er algerlega tilgangslaus & virtist ekki hafa endi og það besta við þessar safnsögur eru stuttar snörpnar sögur sem eru afraðar með snyrtilegu ívafi. Önnur sagan er fyrirsjáanleg og aftur endar bara án nokkurrar endurgreiðslu. Svo heldur það áfram í gegnum Chillers að hver saga er mjög ófullnægjandi að horfa á og fá engin verðlaun fyrir að gera það. Persónan og samræðurnar eru illa skrifaðar, sögurnar virðast hafa engar frumlegar hugmyndir og í heildina er myndin algjörlega sjúskuð. Að minnsta kosti endist hver saga ekki lengi og mér líkaði hugmyndin á bak við tengihlutana. Leikstjóri Boyd var augljóslega að vinna með mjög lágt fjárhagsáætlun og það sýnir sig. Það eina sem ég get sagt er að ef þú vilt horfa á 15 smásögu sem gerist algjörlega í sundlaug þá er Chillers fyrir þig. Sögurnar eru hvorki sniðugar, ógnvekjandi eða hafa einhvers konar spennu eða byggja upp að neinu. Að því sögðu eru nokkrar fínar senur og einhver óvænt hæfni skín í gegn einstaka sinnum. Ofbeldi og voðalega séð er ekki mikið að gerast í Chillers, hjarta sem er rifið út, afhausað höfuð og afbitin hönd er eins svekkjandi og það gerist. Tæknilega séð er Chillers lélegt efni sem mun ekki heilla neinn. Grunnkvikmyndataka, léleg tónlist, ódýr tæknibrellur og framleiðslugildi undir meðallagi. Chillers er líka með eitt versta lokaþemalag allra tíma, punktur. Leikurinn er líka á mjög lágum gæðaflokki. Ég er viss um að mikið var lagt í Chillers sem lággjaldamynd og að minnsta kosti reyndu kvikmyndaframleiðendurnir svo ég mun allavega þakka fyrir það, en það stoppar mig samt ekki frá því að halda að það sé vitleysa. Svipaðar safnmyndir eins og Tales From the Crypt (1972), Asylum (1972), The Vault of Horror (1973), Dr. Terror's House of Horrors (1965), Creepshow (1982) og Tales From the Darkside: The Movie (1990) eru miklu betri en Chillers svo horfðu á einn af þeim í staðinn.