Mér líkar við Steve Buscemi. Mér líkar mjög vel við verk hans, bæði sem leikari og leikstjóri. Það má segja að ég sé -í- Steve Buscemi. Steve Buscemi æði. Ég man eftir Steve Buscemi. Ég man þegar ég sá fyrst Buscemi frumraun Buscemi í fullri lengd, "Trees Lounge." Ég hafði gaman af myndinni þó hún væri ekki eins góð og hún hefði getað verið. Það var -næstum- þarna. Það klóraði - næstum því - kláðann yfir því að vilja sjá "litlar" kvikmyndir um "lítið" fólk á "litlum" börum sem eru í "litlum" bæjum. Hún var nógu nálægt því þar sem ég myndi segja að hún væri mjög góð mynd - mynd sem hefði getað orðið frábær með nokkrum fínstillingum. En það er allt í lagi. Mér líkar við myndina og ég hef horft á hana oftar en einu sinni. En þessi umsögn fjallar ekki um Trees Lounge. Hún fjallar um "Lonesome Jim". Þegar ég sá lýsinguna á myndinni og svo sá ég hver myndin það var, var ég spenntur fyrir því að sjá loksins myndina sem ég vissi að Trees Lounge hefði getað verið. En það sem ég upplifði reyndar var ekki ósvipað því að skilja eftir einn af þessum smábæjarbörum með magann fullan af ódýru viskíi og handlegginn af ódýru floozy, fara aftur í íbúðina þína með grátbrosaðan heila fullan af spennandi framtíðarhorfum sem óhjákvæmilega sundrast inn í raunveruleikann. getuleysi af völdum áfengis og uppköst. Með öðrum orðum, þessi mynd skildi mig eftir flatan og óendurgoldinn og leitt yfir því að hafa sóað tímanum og peningunum sem það tók mig að komast í það ástand - myndin sem jafngildir því að vakna við hliðina á þessum ódýra flóa. morguninn eftir, eða ef þú skyldir vera fúll, að vakna við hliðina á þessum illa lyktandi og prumpandi og órakaða fávita. Kvikmyndin hafði allt efni úr gamalt hvítt brauð samloku (með hvítu brauði frá verslunarmerkjum, ekki síður) og tilfinningar eins og lík. Ég er ekki viss um hver tilgangurinn með þessari mynd var, og þar sem hún átti að hafa einhvers konar tilgang og var ekki æfing í abstrakt súrrealisma sem getur komist af án þess, þá er þessi skortur á punkti aðgerðaleysissynd. Svolítið eins og þessir nýju bílar sem fylgja ekki með öskupoka lengur þó að það séu milljónir manna sem reykja og kaupa nýja bíla (ég er ekki einn af þeim, en hey, ég get haft samúð). Á heildina litið var þetta leiðinleg mynd um leiðinlegt fólk að gera leiðinlega hluti og hafði ekkert af því gremju og trúverðugleika sem getur borið og bjargað slíkri mynd. Ég meina, Trees Lounge snerist um leiðinlegt fólk að gera leiðinlega hluti, en það var áhugavert. Ég kenni miklu um þetta á Affleck. Af hverju heldur fólk áfram að kasta þessum Affleck-túrdum? Þeir sjúga lífið úr öllu sem þeir tengjast. Einn Affleck var í einni ágætis mynd (og var ekki einu sinni ástæðan fyrir því að myndin var þokkaleg) og allt í einu er hvert rassgat sem heitir Affleck að lykta eins margar myndir og þeir mögulega geta. Og Liv Tyler er ekkert betri. Að vera dóttir rokkstjörnu er ekki endilega leikkona. Hún er jafn líflaus og Affleck. Þetta fólk rís einfaldlega ekki upp af flatri síðu handritsins. Fólk borgar fyrir að sjá kvikmyndir og það á skilið að sjá leikara og leikkonur með smá karisma - þessar tvær dúllur saman hafa ekki neista af gamla gaurnum sem deilir út innkaupakerrum á Wal Mart. Ég hélt alltaf að Steve Buscemi væri þessi týpa sem myndi rísa upp fyrir þessa tegund af blöðum, en ó Steve, þú sleppir okkur. Þessi mynd fær mig til að langa til að troða þér inn í annan tréflísarvél.