Ég lenti í sex og sjö þegar ég horfði á þessa. Snerting Altmans með aðdrátt inn og út var til staðar og ég bjóst við að þessi tæki myndu tjá sig um persónur og aðstæður. Því miður, eftir því sem ég gat séð, voru þeir stundum tilefnislausir, stundum fyndnir, oft ófrjóir fyrir að hafa ekki bent á einhver kaldhæðnisleg eða önnur tengsl. Sérstaklega voru tveir aðdrættir frá gylltu hvelfingunni í Savannah aðeins ráðalausir. Til að vera sanngjarn, þó, nokkrar aðdrættir (út og inn) til Branagh jók vaxandi rugl persónunnar hans, a la Pudgy McCabe eða Philip Marlow. Þegar á heildina er litið voru aðdrættirnir misjafnir og stundum jafnvel þröngsýnir. Önnur almanísk tæki, eins og margar glerrúður á milli myndavélar og myndefnis, tókst að gefa til kynna sollipsism eða sjálfsmynd persóna eða ógegnsætt þekkingarástand. Bílaframrúður, húsgluggar og aðrir skjáir voru notaðir á áhrifaríkan og nokkuð stöðugan hátt, fannst mér, og vísaði aftur til LEIKMANNAR og jafnvel LANGU KVÆÐU. Nokkrar grípandi klippingar, sérstaklega í sjónvarpsauglýsingu, minntu mig á slíka notkun í SHORT CUTS, með kaldhæðnislegum áhrifum. En að lokum mistókst misræmið á milli mjög persónulegs stíls Altmans og þyngdar Grisham-tegundarinnar. æsa mig. Meistaraverk þessa leikstjóra frá 1970 endurskoðuðu og afbyggðu ýmsar klassískar tegundir, þar á meðal Chandler-spæjaramyndina sem þetta líktist að sumu leyti; í þetta skiptið virtist leikstjórinn vera með of fáar örvar í greiningarskjálftinum til að slá einhverju markverðu höggi á mjúkan kvið þessarar dýralegu tegundar. Var hann kannski sýknaður af mammonistaframleiðendum? Eða er ég að missa af einhverju, vegna veikrar þekkingar minnar á tegundinni sem hann tekur að sér hér? Engu að síður var leikarahlutverkið frábært í alla staði: Tom Berenger (fyrir skelfilega frekju sína), Branagh fyrir (þurrkaða) hybris hans, pheromonal haze Robert Downey Jr. , Ruslaðferð Robert Duvall og leynd femme-dauðafall Davidtz voru nærri fullkomnu vali. Og fyrir utan nokkra slóðir frá Georgíu til Chicago af hálfu (brúnette?) Daryl Hannah, voru kommur sannfærandi suðurlands. Spennan og stemmningin var hrífandi, jafnvel þótt sagan hafi ekki alveg hnoðað áhorfendur. Stemningin í lofthjúpi fyrir fellibyl við ströndina var stórkostlega, vandlega sýnd - mér fannst eins og að öskra á vaktmanninn um að kveikja á mýrarkælinum pronto.