„Ef ég sest niður mun ég aldrei standa upp aftur“, það er það sem móðirin (sú sem er í titlinum) segir við son sinn þegar hann segir henni að hvíla sig (hún er bara ekkja). Hann á við að hvíld sé það sem kona á hans aldri og í hennar aðstæðum þarf að gera: að hvíla í friði, að vanrækja sjálfa sig. En hún er ekki í skapi fyrir "hvíld", ekki ennþá. Hún á líka dóttur sem ávítur hana fyrir hverja og eina hörmung í lífi hennar... Skyndilega kemur opinberunin: kynlíf og ástríðu í mynd vöðvastælts smiðs 30 árum yngri en hún (Daniel Craig, glænýi James Bond) þegar hún „héldi að enginn myndi nokkurn tímann snerta hana aftur“. Þetta er saga sem fær mann til að hugsa um margt, sérstaklega hvað er 60 eitthvað sem kona á að gera við líf sitt þegar eiginmaður hans deyr. Það lítur ekki út fyrir að við höfum komist svo langt á þeim sviðum. Ég meina, það kemur engum á óvart þegar Sean Connery á í ástarsambandi í kvikmynd með Catherine Zeta Jones... en hvað myndirðu halda ef það væri öðruvísi? Gömul kona, ungur strákur... nei, þú ert ekki tilbúinn fyrir það, er það? Myndin hefur ógnvænlega tóna alla lengdina, nema 2 eða 3 seríur þar sem þessir tónar brjótast út og út koma einhverjir skýrir og ósvífnar samræður. Þessar dónalegu snertingar og hvernig sonurinn og dóttirin komast að ástarsambandi móður sinnar (nokkuð fáránlegt - þú munt vita hvað ég meina þegar þú horfir á það-) eru einu ósamræmdu þættirnir í "Móðirin". *Mitt verð: 7/10