Fyrsta gríðarlega vonbrigðamyndin mín frá BBC/Jane Austen. Tónninn er slökktur, búningarnir slökktir, hárið er slökkt, tónlistin er utan úr geimnum og Robert Hardy, blessaður hann, lítur út fyrir að vera mjög pirraður að vera í svona óþef. Jafnvel sumt af steypunni er slökkt. Nei, ég tek það til baka, góður leikstjóri getur búið til silkitösku úr gyltueyra ef svo má segja. Frammistaðan í þessu atriði er svo yfirgengileg og melódramatísk að þetta er næstum farsi í sögu Jane Austen, sem er kaldhæðnislegt þar sem Northanger Abbey er eins konar virðing/útsending af gotnesku skáldsögunni snemma. Mig langaði að skella kvenkyns aðalhlutverkinu eftir smá stund; hver tók þá ákvörðun að hún ætti að vera svona náttla? Ég þurfti að horfa á Pride & Prejudice ('95) strax til að ná óbragðinu úr munninum. Púff!