Það er forvitnilegt að stjörnurnar tvær í Meet The People hafi verið par af kvikmyndastjörnum sem fóru inn í nýja miðilinn sjónvarp og urðu enn meiri velgengnir og sem báðar fóru í framleiðslulok hlutanna og nutu auðkýfingsstöðu á litla tjaldinu. Lucille Ball var hins vegar ekki stórstjarna, það myndi koma með sjónvarpi. Hvað Dick Powell varðar, þá langaði hann ólmur að komast út úr því að gera myndir eins og Meet The People og hjálpræði hans myndi koma í næstu mynd hans. Ég held að eina ástæðan fyrir því að Dick Powell gerði myndina hafi verið sú að ungur leikmaður frá MGM var ráðinn í hlutverkið sérfræðinúmer og hann var að hitta hana á þeim tíma. Einkatími hans með June Allyson var mun betri en það sem við sjáum á skjánum. Powell lítur út fyrir að vera leiðinlegur og getur alls ekki kallað fram neinar tilfinningar. Hann var líklega þreyttur á að gera þessa söngleiki með kjánalegum söguþræði, svona sem hann hljóp frá Warner Brothers. Upprunalega þátturinn Meet The People var ekki bókasýning, þetta var revía og var sýnd á Broadway tímabilið 1940-41 í 160 sýningum. Þegar MGM keypti það þá skrappu þeir allt nema titilinn og titillagið. Það sem eftir var af laginu var pjattað saman frá ýmsum og margvíslegum lagasmiðum, ekkert laganna er eftirminnilegt. Skrýtið þegar litið er til þess að sumt af frumefninu er frá Burton Lane, E.Y. Harburg, Harold Arlen og Rodgers&Hart. Þessir krakkar hljóta bara að hafa tæmt skottið fyrir efni. Söguþráðurinn er kjánalegri en jafnvel flest tónlistaráróðursatriði þess tíma. Powell er rithöfundur revíu sem heitir Meet The People og hann er skipasmíðamaður sem vinnur lottódeiti með kvikmyndastjörnunni Lucille Ball. Hún hefur áhuga, hann hefur áhuga, þau hafa bæði áhuga á revíunni, en skapandi ágreiningur heldur þeim að sjálfsögðu í sundur fram að lokahófinu. Þetta er myndin í hnotskurn. MGM gaf Powell og Ball nokkra góða söngleik sem eru aðalástæðan fyrir því að horfa á Meet The People. Stórsveitir Vaughn Monroe og Spike Jones eru hér og hápunktur myndarinnar fyrir mér er Bert Lahr klæddur í commodore jakkaföt eins og Lou Costello átti í draumatröðinni í In The Navy. Lagið Heave Ho er samið af Arlen og Harburg sem sömdu fyrir Lahr, Courage númerið úr Galdrakarlinum í Oz. Og eins og næstum allir í heiminum hafa séð þá mynd, þá hefurðu hugmynd um að Heave Ho sé eins og. Næsta mynd Dick Powell var Murder My Sweet þar sem hann bauð að lokum söngleikjum ekki svo hrifinn. Og Lucy þyrfti að bíða eftir sjónvarpinu áður en heimurinn fengi að sjá hvað hún gæti raunverulega gert.