Fimmta samstarfsverkefni Marlene Dietrich og leikstjórans Josef von Sternberg, BLONDE VENUS er mynd sem lítur vel út á meðan hún er í spilun en nær ekki áhorfandanum til greina. Hinn grátbrosandi söguþráður þess að Dietrich reifst á milli tveggja karlmanna, verður stórkostleg kabarettstjarna og berst um forræði barnsins síns er ruglað saman og finnst oft eins og hluti af þremur aðskildum kvikmyndum sem eru hálfgerð saman. Dietrich er óskynsamlega ráðinn í frekar óvirkt, viðbragðsfullt hlutverk í stóran hluta myndarinnar og persóna hennar heldur sig fjarri áhorfendum, á meðan Herbert Marshal er ósannfærandi sem illa innrættur eiginmaður hennar, og Cary Grant er að mestu sóað sem ljúfur sækari sem hleypur inn og út úr myndinni. Myndin inniheldur þó nokkur forvitnileg leikmynd („Hot Voodoo“ númerið er hápunkturinn) sem eru áhrifamikil súrrealísk fyrir þetta tímabil í Hollywood, þó að það reynist engan veginn í svo daufri, ósamhengislausri mynd.