Opnun meistaraverks Imamura forðast bara tilkomumikil í lýsingu á órannsakanlega skelfilegum atburðum 6. ágúst 1945, þar sem 90% Hiroshima og tugþúsunda mannslífa voru tortímt á augabragði. Þess í stað leggur Imamura áherslu á hið áður óþekkta undarlega hörmungarverk og einbeitir sér að svo hryllilegum myndum eins og djöfullega sveppaskýinu sem gnæfir hljóðlaust í fjarska og svarta rigningunni sem skvettir í andlit fallegrar ungrar konu. Í restinni af myndinni er rakin afleiðingar síðara atviksins, sem færir kjarnorkuhelförina og eftirmála hennar (yfir 100.000 manns dóu af völdum geislaeitrunar) niður á skiljanlegt stigi neyðar Yasuko (Yoshiko Tanaka) og litla „samfélags hennar bundið af sprengjuna.“ Þeir sem lifðu af leitast við eðlilegt ástand og samfellu, einkum með því að reyna að finna viðeigandi hjónaband fyrir Yasuko, en yfirvofandi möguleiki á geislaveiki skyggir á alla þætti lífs þeirra. Hugsanlegir elskendur Yasuko, eðlilega, forðast unga konu, sama hversu aðlaðandi, sem gæti skyndilega veikst og dáið. Ósvikin ást, þegar hún loksins birtist, gerir það óvænt og óljóst. Við erum eftir að velta því fyrir okkur hvort ást þvert á stéttalínur sé meira merki um stöðu Yasuko sem „skemmda vöru“ eða sameiginlegs mannkyns, varpað í djarfað léttir af erfiðum aðstæðum, sem fer yfir stéttaskiptingu. vara, mælsku skot sem minna okkur á að Imamura hóf feril sinn sem aðstoðarmaður hins frábæra Ozu. Leikni Imamura er til dæmis áberandi í pöruðum senum Yasuko baða, það fyrsta leggur áherslu á fallegt bak og fætur, í öðru hvernig hárið er að detta út. Skotin standa næstum eins og bókastoðir á feril frásagnarinnar og eima sorglegan kjarna hennar. Raunsæi myndarinnar í heimildarmynd er brotið í tjáningarskyni nokkrum sinnum, kannski einna helst í senu sem afhjúpar vandræðalegt innra líf hins skelfilega losta öldunga. Bæði tónverk hins virta framúrstefnutónskálds Toru Takemitsu og hin töfrandi svarthvíta ljósmyndun stuðla mjög að brjáluðu andrúmslofti myndarinnar. Þegar, í lokaskotinu, lítur frændi Yasuko (Kazuo Kitamura), lakonískur sögumaður myndarinnar, upp í lausan himininn eftir regnboga sem merki um von og endurnýjun, verður svarthvíta myndmálið allt í einu svo átakanlegt að það er næstum óþolandi. Fáar kvikmyndir frá Japan (eða annars staðar, ef til vill) gætu jafnast á við hin miklu, húmaníska japönsku meistaraverk fimmta áratugarins. Þessi mynd er ein af þeim. Þegar ég var búinn að horfa á hana í fyrsta skipti sat ég agndofa, gat ekki hreyft mig í að minnsta kosti fimm mínútur, óvart sem ég var af tilfinningum sem miklir harmleikur ætti að vekja: skelfingu og samúð.