Íþróttamyndir hafa aldrei verið mitt, en lítill handfylli þeirra virkar fyrir mig. Bestir eru þeir sem einblína minna á íþróttina og meira að persónunni, eins og Raging Bull, the Wrestler og Girlfight. Þetta er frábær frumraun í leikstjórn Karyn Kusama og framúrskarandi frumflutningur fyrir Michelle Rodriguez. Girlfight finnst bæði raunsæ og innihaldsrík, það er nóg til að gera hana að eftirminnilegri mynd. Söguþráðurinn er nógu þröngur framundan. Diana Guzman, er á fjórða ári í menntaskóla, en vegna átaka á ganginum er hún nálægt brottrekstri. Sem möguleg leið til að losa reiði sína, skráir hún sig í hnefaleikakennslu í klúbbnum þar sem bróðir hennar er að æfa (að ósk föður hans). Á níutíu mínútum sjáum við áhorfendur eitthvað ótrúlegt. Díana breytist næstum bókstaflega úr stúlku í konu. Við sjáum það á líkama hennar sem og hegðun hennar, sérstaklega þegar einn af strákunum á klúbbnum finnur sig laðast að henni og hún kemst inn í það. Það er ekki slæmt atriði eða lélegt/tilgerðarlegt augnablik í myndinni. Eina villan sem ég myndi segja að væri hægt að leiðrétta er að eitt af undirspilunum endar á því sem líður eins og ókláruðum nótum. Fyrir utan það er Girlfight frábær mynd.