Ég sá þessa mynd aðeins eftir að hafa heyrt um hana í mörg ár. Það þarf varla að taka það fram að raunveruleg reynsla reyndist dálítið andstæðingur. En samt fer Alec Guiness af krafti í dásamlegum leikarahópi í skemmtilegu, ef formúluríku, hlaupi í gegnum iðnað England eftir síðari heimsstyrjöldina. Þetta er kunnugleg saga um hörmungar þess að finna upp hina fullkomnu hversdagsvöru. Manstu eftir bílnum sem keyrir á vatni? Manstu eftir loforðinu um kjarnorku? Í þessu tilfelli er þetta efni sem slitnar ekki, hrukkar eða verður jafnvel óhreint! Auðvitað eru dúkaframleiðendur og starfsmenn þeirra skelfingu lostnir yfir því að verða settir á hausinn og því verður söguþráðurinn svolítið þykkur. Guiness gerir allt fyrirtækið þess virði og að horfa á hann sprengja upp rannsóknarstofu verksmiðjunnar aftur og aftur er alveg svakalegt! (Þessir Bretar ... alltaf stífa efri vörin þegar undir eldi er brennt.) Myndin gæti tuðað með nákvæmlega eins og heimskuleg uppfinning Guiness, en hún er samt góð ferð.