"Besta kvikmynd 90's" "The Welsh Trainspotting"....Já, ekki satt! Ég fór inn í þessa mynd með ansi miklar væntingar, og þaðan var allt niður á við. Þessi mynd átti að vera þessi erkitýpíska mynd um eiturlyfjamenningu snemma á tíunda áratugnum og ætlaði að leyfa okkur öllum að sjá inn í þessa senu, og brjóta í bága við forhugmyndir fjölmiðla í kjölfar siðferðislegrar skelfingar sem fylgdi dauða Leah Betts árið 1995. Því miður hefur það verið langt undan. Þar sem Trainspotting gat komið fram við þig eins og fullorðna manneskju um efnið og hugsanleg vandamál sem umlykja eiturlyf, þetta gaf okkur bara einhverja skrítna sögu um dásemd eiturlyfja og hvernig það getur líkað, þú veist, eins og að opna hugann algjörlega. Bentu á eitthvað kjaftæði um Bill Hicks og Howard Marks og ógleði. Það er stundum sársaukafullt. Ég meina, atriðið í lokin á milli Lulu og frænku hennar fékk mig í rauninni til að hlæja upphátt. Núna er ég kannski bara tortrygginn, en hvernig Jip leiðir okkur í gegnum þessa sögu er eins og að hlusta á ÞENNAN sýruglaða gaur sem þú hittir einu sinni á house party, sem talar við þig um hvernig "maðurinn" er að halda aftur af okkur og hvernig Acid hefur leyst hann undan álagi nútímasamfélags. Þú vilt bara hrista eitthvað vit í hann og biðja hann um að yfirgefa húsnæðið. Handritið var raunverulegt vandamál fyrir mig, því þar sem Trainspotting hafði frábæra bók Irvine Welsh til að vitna í, er þetta skrifað og leikstýrt af Justin Kerrigan. Orðin „Jack of all trades, master of none“ koma upp í hugann. Þú getur séð hvaðan innblástur hans kemur, sérstaklega í frásagnarstíl frá aðalpersónunni Jip (sem setur aðalpersónuna í félagslegar aðstæður þar sem hann talar beint við myndavélina og útlistar það sem fer í gegnum huga hans þegar atburðarásin gerist. ) Vandamálið við þetta er að sumar ræðurnar í myndavélinni eru bara sársaukafullar að horfa á. Aðallega kemur þetta niður á skorti á samúð með Jip, en þeir eru svo örvæntingarfullir að hljóma heimspekilegar að þeir endar bara með því að hljóma eins og meðaltal A-Level dramaverkefni þitt. Leikstjórnin er fín og fyrirætlanirnar góðar, en það vantar svo heilindi að maður fer að velta því fyrir sér hvað efla snýst um. Þó að þetta sé ekki alslæmt. Það eru augnablik sem eru í raun mjög skemmtileg og skemmtileg. Moff er hápunktur myndarinnar fyrir mér. Fyrir óháða kvikmynd náði hún einnig að laða að fjölda breskra gæða leikara/leikkvenna, sem lýsir kannski hvers vegna það var svona suð um myndina.Besta mynd tíunda áratugarins? Ekki fyrir löngu, en ef þú ert að leita að traustri sunnudagskvöldsmynd, þá gæti þetta bara verið taskan þín. Óhjákvæmilega er myndin þó gölluð af eflanum sem umlykur hana.