Myndin tæklar hér og nú hryllinginn „flutnings“ með fjölþátta alþjóðlegri frásögn um alla hlutaðeigandi. Enginn fer af léttúð vegna þess að við sjáum blindu leikmannanna þegar þeir skera út sína eigin sneið af heimsleiknum og hrúga hatri og eymd á „óvini“ sína og sjálfa sig í jöfnum mæli. tindrandi stíll eftir Peter Sarsgaard) og hinir raunverulegu valdhafar í Washington eru rafmögnandi. Á meðan úti á vettvangi gengur nýr CIA-maður (Jake Gyllenhaal) í gegnum miklar breytingar á viðhorfi sínu til hinnar nýfundnu þæginda í Bandaríkjunum með pyntingum. Skyndilega þó að höfnun hans á því sem hann hafi í upphafi þegið þegjandi sé, hlýtur maður að spyrja hvers vegna í ósköpunum myndi einhver sem kallar sig siðmenntaðan standa og horfa á einhvern vera niðurlægður og misnotaður á þennan hátt? Myndin hefur fáar hetjur - ef til vill er hinn gallaði og vafasamur CIA maður Gyllenhaal undantekningin og nauðsynleg eftirlátssemi til að láta myndina bjóða upp á smá von. Hin sorglega staðreynd er auðvitað sú að þessi mynd er alls ekki skáldskapur, heldur vakning. kalla á þá sem eiga smá velsæmi eftir í sér. Hinn hræðilegi sannleikur er sá að við í Bretlandi og Bandaríkjunum höfum tapað siðferðislegu söguþræðinum og þessi mynd sýnir hversu lágt við erum tilbúin að fara. Allt þetta í nafni frelsisins! Það er dásamleg lína í handritinu sem segir að pyntingar séu örugg leið til að auka fjölda óvina okkar. Þetta er nú þegar að gerast í raunveruleikanum og við ættum að hlusta á skilaboðin sem þessi mynd flytur og byrja að nota krafta okkar og peninga mun skynsamlegri!! Skilaboðin virðast vera þau að öll okkar sem halda því fram að framsal, pyntingar og misnotkun á grundvallar mannréttindum séu nauðsynleg til að vernda lífshætti okkar sé jafn rangt í hausnum og heimsk eins og jihadistarnir og sjálfsmorðssprengjumennirnir. Allt lof við næmni. af hæfileikaríkum suður-afrískum leikstjóra með auga á grófu ósanngirni í því hvernig vald er beitt, og hópur af meginstraumsleikurum frá Bandaríkjunum og víðar. Ó, og við the vegur, myndin er með sting í skottinu með endirinn snjall og umhugsunarverðan óvart (sem ég mun ekki gefa upp). Ég sá myndina snemma í London forsýningu svo hún hefur ekki enn verið víða skrifað upp en það gleður mig að segja að straumur minna en glóandi dóma virðist vera að snúast. Endurskoðun BBC hefur verið mjög eindregið studd og þeim (og mér) grunar að mikið af neikvæðu athugasemdunum komi frá þeim sem sjá heiminn í gegnum einfaldar sérstakur Hollywood - þar sem góðu og vondu eru pappaklippingar. Þess vegna er ástæðan fyrir því að margar af stórkostlegu kvikmyndum ársins eru í auknum mæli indie og/eða ekki bandarískar myndir.