Stan Laurel og Oliver Hardy áttu umfangsmikinn (aðskilinn) kvikmyndaferil áður en þau voru loksins sameinuð. Fyrir margar af kvikmyndum Ollie fyrir Stan var hann sýndur á skjánum sem Babe Hardy ... og alla sína fullorðnu ævi var Hardy þekktur af vinum sínum sem „Babe“. Þegar Hardy var á tónleikaferðalagi um Bretland eftir stríðið með Laurel í tónlistarsal fyrir Bernard Delfont, gaf Hardy viðtal við blaðamanninn John McCabe þar sem hann útskýrði uppruna þessa gælunafns: snemma á leikferli sínum rak Hardy af homma hárgreiðslukonu sem kreisti Þykjustu kinnar Hardy (þessar í andliti hans) og sagði „Nice elskan!“ Vinnufélagar Hardy fóru að gráta hann „Babe“ og gælunafnið festist. Þótt mikið af verkum Hardy fyrir Laurel sé mjög áhugavert -- einkum gamanhlutverk hans til stuðnings Larry Semon og Chaplin eftirhermanum Billy West -- samstarf hans við Billy Ruge ( hver?) í röð lág-fjárhags stuttmynda fyrir Vim Comedy Film Company er mjög skelfilegt. Hardy og Ruge fengu skjánöfnin Plump og Runt: nöfn sem eru óþægileg í sjálfu sér, en gerðu það verra vegna þess að Ruge (þó styttri en Hardy) er ekki sérstaklega töffari. Hérna lítur Hardy út eins og hann gerir í fyrstu Hal Roach myndunum sínum með Laurel ... en án hrákakrulla og krúttlega yfirvaraskeggsins. 'One Too Many', algjörlega dæmigerð Plunt and Runt epík, er afar ófyndinn .. .. og dreymi hennar er enn meira áberandi af því að þessi mynd hefur nákvæmlega sömu forsendur og 'That's My Wife', ein af fyndnustu myndum Laurel og Hardy. Plump (Hardy) er stjörnu gestgjafi í herbergishúsi sem rekið er af hávaxinni, skrítinni húsfreyju. Runt (Ruge) er burðarmaður. Plump fær bréf frá auðugum frænda sínum John, sem hann býst við að erfa. Frændi hans er að koma til að hitta hann og hitta eiginkonu og barn Plumps. Það er aðeins eitt vandamál: Plump á ekki konu og barn. Hann hefur verið að ljúga að frænda sínum til að virðast fjölskyldufaðir. Nú býst Plump auðvitað við því að Runt finni honum konu og barn með stuttum fyrirvara. Auðvitað eru niðurstöðurnar hörmulegar. Það væri gaman ef þessar hörmulegu niðurstöður væru fyndnar, en þær eru það ekki. Flest ófyndni húmorinn hér er bara tómur kjaftæði, þar sem persónur leysa rifrildi sín með því að troða hvor annarri í baðker. SPOILERS KOMA. Vim leikstjórinn Will Louis (hver?) sýnir enga eðlishvöt fyrir myndavélarrömmum: leikkonan sem leikur húsfreyjuna er umtalsvert hærri en Hardy og Louis stillir myndum sínum stöðugt upp þannig að höfuð hennar sé úr rammanum. Þetta gæti verið fyndið ef það er gert viljandi, en það er bara óhæft. Á einum tímapunkti í þessari vondu gamanmynd blasir við einstaklega ósmekklegt kjaftæði þegar Runt nálgast svarta þvottakonu. „Þau myndu örugglega ekki beygja sig svona lágt af hlátri,“ hugsaði ég. En þeir gera það. Runt stelur svörtu ungbarni konunnar og reynir að slíta þetta sem afkvæmi Plumps. Einhvern veginn eignast Plump ungbarnarúm en hann á enn ekki barn. Þegar John frændi kemur upp stigann, kallar Plump í herþjónustu Runt fyrir barnæsku. Þetta gagg gæti bara mögulega hafa virkað með dverg, eða jafnvel með raunverulegum stórum leikara eins og Chester Conklin, en Billy Ruge er aðeins undir meðalhæð. Eftirlíking Ruge af barni er hvorki trúverðug né fyndin og John frændi þyrfti að vera algjör vitleysingur til að falla fyrir því. Það er ótrúlegt, hann gerir það! Mest áberandi þátturinn í 'One Too Many' er stutt framkoma - greinilega eina kvikmynd hennar - af Madelyn Saloshin, fyrstu eiginkonu Oliver Hardy. Hjónabandið var ekki hamingjusamt þó að hjónabandsvandræði Hardy hafi aldrei náð epískum hlutföllum og Stan Laurel. Aðeins eitt í þessari mynd heillaði mig. Það er mjög stutt endurlitsröð, þar sem Hardy rifjar upp rómantík sína við sjávarsíðuna með baðfegurð. Árið 1916 var enn ekki til hefðbundin málfræði kvikmynda til að koma aftur á bak: sú sem sýnd er hér er unnin af þokkafullri og einföldum hætti. Verst að þessi mynd hefur enga aðra kosti. „One Too Many“ er örugglega einni mynd of mikið á ferilskrá Oliver Hardy og ég gef þessari mynd aðeins eitt stig af 10. Laurel og Hardy saman eru örugglega miklu fyndnari en hvor þeirra hvor í sínu lagi.