Mögulega mjög minniháttar SPOILERS Þessi mynd er talin fyrsta rússneska hryllingsmyndin. Því miður, hvað mig varðar, mun "The Witch" (rússneskur titill hennar) taka sæti ósæmdar í galleríi hryllilegra rússneskra kvikmynda. Hún er byggð á sögu Nikolai Gogol "Viy" sem er klassísk í Rússlandi. „Undanfarið“ er lykilorðið hér þar sem ekki er krafist þekkingar á sögunni. Þess í stað, því minna sem þú veist um Gogol, því betra. Þetta er einstök framleiðsla því við erum frekar vön því að leikstjórar taka sögur frá öðrum menningarheimum og laga þær að eigin menningu. Bandarískar endurgerðir af erlendum kvikmyndum er gott dæmi, en aftur á móti breytti Sturgess Sjö Samurai eftir Kurosawa í The Magnificent Seven með glæsilegum árangri og Kurosawa flutti Macbeth eftir Shakespeare til Japan til að búa til ótrúlega öflugt hásæti í blóði, á meðan Lear konungur varð hrífandi Ran. Hins vegar, með „norninni“, höfum við Rússa að græða rússneska klassíska sögu á amerískan jarðveg. Myndin var tekin upp í Eistlandi á ensku með það að markmiði að talsetja hana yfir á ensku með því að nota bandaríska leikara og hafa hæfilega samstilltar varahreyfingar. Sem eðlileg afleiðing, glataður er litríkur úkraínskur bakgrunnur sögunnar, inn kemur dapurlegur amerískur smábær sem virðist lyft upp úr einhverri úreltri hryllingsbókarhandbók. Horfinn er hinn svívirðilegi málstofufræðingur Khoma Brutus, í staðinn erum við með svívirðilegan blaðamann sem er að fara að vinna Pullitzer-verðlaunin og skrifar á sama tíma um X-Files-líka atburði og fer oft í Miss Boobs-keppnir. (Mér datt aldrei í hug að Pullitzer-verðlaunin væru veitt fyrir svona skrif, nú stend ég auðmjúklega leiðrétt.) Í undarlegu höfði til rússnesku heitir blaðamaðurinn Ivan Berkhoff. Þeir hefðu átt að nefna hann John Smith vegna þess að það er ómögulegt að verða krúttlegri, klisjukenndari og almennari en þessi mynd. Berkhoff fer til bæjar sem heitir Castleville, strandar á malarvegi, staulur áfram þar til hann finnur niðurnídd hús og er frekar óvelkominn af gömlum krónum. Allt þetta við undirleik útvarpstilkynningar um að öflin hins illa séu hvað öflugust og að fólk haldi sig betur innandyra og forðast vatn. Þarf ég að nefna að það rignir mjög mikið? Eftir nokkrar meintar ógnvekjandi senur sem fengu mig til að hlæja, kemur í ljós að blaðamaður okkar er klæddur sem prestur, hann er ranglega talinn vera prestur og sýslumaðurinn segir honum að dóttir hans sem lést eftir hrottalega árás vildi að nýi presturinn myndi biðja fyrir henni fyrir þrjár nætur. Á þessum tímapunkti byrjar aðgerðin að sögn. Þeir sem hafa tíma til að drepa eru velkomnir í það. Hvað er að þessari mynd? Allt, frá og með glugganum og niður í leikmunadeildina. Samtalan, sem ég heyrði á rússnesku, var greinilega upphaflega skrifuð á ensku og var eingöngu unnin úr klisjum og látum úr amerískum kvikmyndum. Leikararnir glímdu alveg eins greinilega við ensku því tímasetning ræðu þeirra var erfið og óeðlileg og rússneska talsetningin fylgdi í kjölfarið. Leikurinn er að mestu leyti grimmur, og ekki bara vegna þess að leikararnir eiga oft erfitt með að tala heldur vegna þess að þeir hafa ekkert sem nálgast mismunandi andlitssvip. Að mestu leyti eru þeir bara auðir eða þú vildir að þeir væru það. Einu undantekningarnar eru sýslumaðurinn sem leikinn er af Lembit Ulfsak, ​​ágætum eistneskum leikara, og Arnis Lizitis sem leikur hjólastólabundinn íbúa í Castleville. Ó, og auðvitað hani sem er algjörlega eðlilegur á myndavélinni! Ég veit að leikarar kvarta yfir því að vera uppvaknir af hundum og köttum, en þegar Nikolaev er upptekinn af hani er það sorglegur vitnisburður um almenn gæði leikaraskapar í myndinni. Það var ekki eitt skelfilegt augnablik í allri myndinni og það var Ekki eitt frumlegt augnablik í myndinni heldur. Athugið að þessi athugasemd kemur frá einhverjum sem er frekar óreyndur með hrylling. Myndin er uppfull af stöðluðum hreyfingum sem notaðar hafa verið í hryllingsmyndum frá upphafi tegundarinnar. Á ögurstundu situr myndavélin ástfangin á steinolíulampa. Lampinn slokknar samstundis. Það hlýtur að hafa séð nokkrar hryllingsmyndir líka. Dæmi um æðsta fávitaskap kemur á öðru augnabliki, persóna stekkur upp úr baðkari og hleypur að myndavélinni. Hann er í einhverju sem lítur út eins og lendarklæði! Hún gerist ekki fávitalegri en þetta! Þeir í Rússlandi sem líkaði við hana halda því fram að hún hefði átt að vera auglýst sem dulræn spennumynd. Ég var heldur ekki hrifinn. Það var hlaupið frá upphafi til enda. Ég naut þess sérstaklega að allir íbúar litla bæjarins haguðu sér eins og þeir vissu nákvæmlega að þeir bjuggu í hryllingsmynd, nema þeir voru ekki alveg vissir um hvort hún væri með zombie eða ekki. Þess vegna virkuðu sumir þeirra uppvakningalíkir til öryggis. Framleiðendur myndarinnar segja að hún snúist um að finna trú. Svo fínt safn af fávitaverkum, heimskulega tilgerðarlegum augnablikum og, já, klisjum, á ekki skilið að snúast um að finna trú. Myndin er svo rækilega og algjörlega fölsuð að hún á bara skilið að vera sýning á vaxmyndasafni.