(Sumir spoilerar) Ég hef ekki lesið James M. Cain skáldsöguna ("The Postman Always Rings Twice") sem þessi mynd var byggð á, svo ég get ekki borið þessa kvikmyndaútgáfu saman við hana, en ég hef séð og elska bandarísku útgáfuna frá 1946. (einnig kallaður `Póstmaður`). Jafnvel betri er þessi gimsteinn frá Ítalíu, sem ég hef lesið, var "lemstruð" í klippingu vegna of margra augljósra tilvísana í fasistastjórnina. Jæja, sama hvað er eftir er fínt bíómynd, að því er virðist forveri nýraunsæisstefnunnar í kvikmyndagerð. Það má svo sannarlega sjá hvers vegna þrátt fyrir hvað sem harkalega klippingin fór fram, er eftirvarandi tilfinning fyrir samfélagslegri og menningarlegri, sem og persónulegri kúgun, þungt yfir söguhetjunum, sem því standa frammi fyrir mörgum takmörkum í lífinu. Lítum á Gino, unga rekkjumanninn, ekki vel menntaður, atvinnulaus og grípur til þess að geyma, stela og plata fólk til að komast af, eina skóna hans svo þráða að þeir eru nánast ónýtir. Í Giovanna sér hann leið út, en samt hefði hann átt að halda áfram , þar sem Giovanna er kúguð af ástlausu hjónabandi sínu og eldri manni með smá pening, vinnu hennar (að vinna á torginu fyrir eiginmann sinn, þræla á bak við barinn og í eldhúsinu) og kynlífi hennar. Áður fyrr hafði hún takmarkaða möguleika og ákvað að giftast veitingahúsinu/bensínstöðareigandanum (Giuseppe Bregana, leikinn af Juan de Landa) engu að síður, vitandi að hann myndi ekki gleðja hana. Hún segir Gino að henni líði illa í hvert skipti sem Bregana snertir hana. Í því tilefni að hjálpa Bregana að laga bílinn sinn og senda hann inn í þorpið til að kaupa nauðsynlegan varahlut (sem hann hefur reyndar sett í vasa), vinnur Gino hylli Bregana (lofar líka að laga biluðu vatnsdæluna vatn sem táknar líf, eða skort á því) og er skilin eftir einn með Giovanna. Þau hefja samstundis heitt, ástríðufullt, en þó óstöðugt ástarsamband. Gino finnur fljótlega fyrir því að sambandið kæfðist og telur þörf á að halda áfram aftur þegar Giovanna leggur til að þau fargi eiginmanni sínum. Þar sem Gino vill engan hluta af því yfirgefur Gino bæinn í lestarferð sem hann hefur ekki efni á, vinsamlega greiddur fyrir hann af öðrum sígaunamanns að nafni Spagnolo, samferðamanni í lest. Fyrir Gino táknar Spagnolo eins konar frelsi og þeir verða vinir (Spagnolo táknar einnig siðferði og samvisku Gino), ferðast og finna vinnu á karnivali saman. Loksins hefur Gino fasta vinnu. Honum til mikillar skelfingar (hann er ekki enn kominn yfir ást sína á Giovanna) er mánuður liðinn þegar Bregana og kona hans fara á karnivalið og Bregana sannfærir Gino um að fara „heim“ til að búa og vinna með þeim aftur, þar sem hann er handlaginn of veikur til að standast, vitandi að þetta mun sameina hann og Giovanna aftur, samþykkir Gino og fer aftur til að vera hjá parinu. Eftir smá stund lætur hann undan kröfum Ginu um að losna við eiginmann sinn. Þegar illverkið er framið verður Giovanna kaldrifjaðri en nokkru sinni fyrr, hún virðist hafa mjög litla samvisku, á meðan sektarkennd og skömm éta Gino upp á sig fyrir að meiða mann sem aldrei gerði honum mein. Eins mikið og hann vill yfirgefa hana hann gerir aftur stutta stund, þá eru þau nú tengd órjúfanlegum böndum og verða að horfast í augu við afleiðingarnar. Mér líkaði hvernig Spagnolo-persónan kom aftur inn í líf Gino til að starfa sem dómari yfir misgjörðum hans sem var mjög góð og áhugaverð, sem bætir annarri vídd við söguna. Þó að bandaríska útgáfan '46 með Lana Turner og John Garfield týnist dálítið í mýri útlægra persóna, sérstaklega lögguna og lögfræðinga, gerir Ossessione gott að einbeita sér miklu meira að sálræn áhrif glæpsins á elskendurna eina. Þetta gefur lokaútkomunni enn meiri kraft og gefur kraftmikla yfirlýsingu sem styrkir vanmáttinn sem felst í samfélaginu sem persónurnar verða að lifa í. Smá pæling: Tíminn (varla nokkur) sem líður áður en ódauðleg ást er borin fram af elskhugunum , hversu fljótt þeir drepa eiginmanninn (það er engin biluð fyrsta tilraun eins og í bandarísku útgáfunni); Mjög fljótt að stigmagnast samband Gino við dansarann/krókarinn þeir segjast líka fljótt elska sína, og hún er tilbúin að hætta miklu fyrir mann sem hún hitti! allt frekar óraunhæft, er það ekki? Mér fannst þetta tímaramma vandamál ansi truflandi það fékk mig til að hugsa um að ég hlyti að hafa misst af einhverju einhvers staðar. Annars vel þess virði áhorfandans tíma. Leikurinn og leikstjórnin voru bæði einsleit góð í gegn. Mælt er með.