Something to Sing About var framleitt í Grand National Studios þar sem James Cagney var að vinna á meðan hann var í samningsdeilu við bræðurna Warner. Hann gerði tvær myndir fyrir þetta B stúdíó, en hvorug þeirra er ofarlega í Cagney-einingum. Einn af stóru töpunum fyrir kvikmyndir er sú staðreynd að Jimmy Cagney gerði svo fáar myndir sem nýttu frábæra danshæfileika hans. Þau tvö sem koma strax upp í hugann eru Yankee Doodle Dandy og Footlight Parade. Tvær minni myndir eru The West Point Story og Never Steal Anything Small. Sjálfur sagði Cagney að hann hefði aldrei horft á neitt nema söngleikinn sinn þegar hann var kominn á eftirlaun. Svo hvers vegna gerði hann svona fáar af þeim? Jæja, þetta var allt rangt. Söguþráðurinn í Something to Sing About snýst um klaufa sem er í frammi fyrir hljómsveit sem hefur uppgötvað og fengið kvikmyndasamning. Það eru venjulegir fylgikvillar samviskusamra stúdíóstjóra og samviskusamra blaðamanna sem Gene Lockhart og William Frawley leika í sitthvoru lagi og vel. Samningur hans kallar á bann við hjónabandsákvæði, svo Cagney og hljómsveitarstelpusöngkonan Evelyn Daw giftast í leyni. Þá fáum við flækjuna í kynningardrifinni stúdíórómantík með aðalkonunni Mona Barrie. Ég held að þú getir áttað þig á því hvert þetta stefnir. Það sem er mest vonbrigði við Something to Sing About er skortur á dansnúmerum fyrir Cagney. Hann dansar stutt í upphafi og lok myndarinnar og ekkert í miðjunni. Evelyn Daw var með fína söngrödd og karisma skinkusamloku. Hún fékk tónlistarnúmerin eins og þau voru. Ég er viss um að almenningur sem fór í kvikmyndir var að borga miða sína til að sjá Cagney dansa. Auk þess að gefa honum nokkur dansnúmer hefði kvenkyns dansfélagi verið gott. Hann dansaði vel með Ruby Keeler í Footlight Parade og með Virginia Mayo og Doris Day í The West Point Story. Voru ekki Ginger Rogers, Eleanor Powell eða Ruby Keeler í boði? Það komu engin eftirminnileg lög út úr þessu. Og rödd Daws er líka í mitti. Hún er með Jeanette MacDonald sópranrödd sem var svo út í hött með sveifluhljómsveit. Engin furða að Cagney fór að hlaupa aftur til Warner Brothers. En þeir hefðu átt að gefa honum ágætis söngleiki.