Þegar við erum ung veljum við okkur öll ákjósanlega iðju fyrir okkur: listamann, leikara, rithöfund, eldflaugavísindamann o.s.frv.. Þó flest okkar vaxa upp úr pípudraumum okkar, hefur aðalpersóna American Movie, Mark, enn ekki slepptu tökunum sínum (og á þrítugsaldri líka): að verða auðugur leikstjóri. Þrátt fyrir þá staðreynd að lögmál Murphys láti Mark ekki í friði og eitthvað virðist alltaf fara úrskeiðis, er Mark fær um að þrauka í hverju fælingaratviki með enn meiri drifkrafti til að ná markmiðum sínum. Löngun hans til að vera leikstjóri stjórnar persónu hans svo að hann lítur á hverja manneskju eða hlut í lífi sínu sem eitthvað til að nýta til að ná markmiðinu. Þó að ég hafi tekið eftir því að aðrir IMDB-skýrendur eru að gera lítið úr eigingirni Marks, þá held ég að það sé nánast réttlætanleg eigingirni vegna þess að fyrir Mark jafngildir það dauða að verða ekki frægur leikstjóri. Hann talar stanslaust um að setja einhvers konar mark á heiminn og hann lítur á kvikmyndagerð sem leið til að gera þetta. Því miður fatta allir áhorfendur þessarar myndar snemma að Mark á næstum því enga möguleika á að ná draumi sínum. Er hann meðvitaður um þetta? Nei, ekki hið minnsta, og enginn af fjölskyldu hans eða vinum vill hleypa honum inn á leyndarmálið (reyndar trúa jafnvel sumir á hann). Það undarlega þó að sú vonbrigða framtíð sem áhorfandinn telur víst eiga sér stað fyrir Mark hindrar ekki möguleikann á að finna húmor í myndinni. Þetta er mjög mjög skemmtileg heimildarmynd. Mest af hlátri kemur frá því þegar Mark er að taka upp atriði fyrir "Coven". Það er atriði þar sem leikari þarf að láta höfuðið brjóta skáp og það bara virkar ekki. Önnur sena sýnir mjög gamla frænda Marks, Bill, sem segir nokkrar línur við myndavélina; Óþarfur að taka það fram að eftir 20 tökur af miklum hausklóri og línuhrolli ákveður Bill loksins að hann sé búinn að fá nóg. Mikill húmor kemur því miður frá Mark sjálfum. Handritsskrif hans, sem hann virðist telja verðug Pulitzer, er hlæjandi slæm: „Það er allt í lagi, það er í lagi, það er eitthvað til að lifa fyrir; Jesús sagði mér það.“ „American Movie“ er þvert á það sem fólk gæti haldið. , heimildarmynd sem allir geta notið (jafnvel þó að systur minni, sem horfði á sum atriði, virtist finnast hún beinlínis furðuleg). Sú staðreynd að Chris Smith getur tekist að koma á skjáinn mynd sem hvetur bæði sorg frá niðurdrepandi lífsstíl Marks til gríns með senum með Bill (sem því miður lést áður en myndin var frumsýnd) segir töluvert um hann. Ég velti því fyrir mér hvernig draumóramaðurinn Mark lítur á þessa heimildarmynd. Gerir hann sér grein fyrir því að það varpar honum í slæmt ljós? Eða að það sé sett upp á að sýna hann sem fífl í mörgum senum myndarinnar? Eða lítur hann á það sem eitthvað sem verður sýnt fyrir hans eigin A&E ævisöguþátt? Þetta er forvitnilegt viðfangsefni sem vekur undrun og ég vona að hið síðarnefnda rætist hjá honum einhvern daginn. Ég mæli eindregið með þessari mynd: 9/10.