Of mikið myndefni (tæplega þriðjungur af þessari 53 mínútna mynd) hægir virkilega á þessari mynd. Vissulega er söguþráðurinn sá að John Weston (John Wayne) er sendur af Marshall George Higgins (George Hayes) til að taka þátt í föstu rodeo (segja "Ro-DAY-oh"), en persónuþróun og samspili er fórnað. Sambandið milli vondu stúlkunnar (venjulega latínu-- jafnvel í hinni miklu „öndasúpu“ [1933]) og „hetjunnar“ Polly Ann Young, sem er Loretta Young-lík (hey! það er systir hennar!) hefði getað gagnast frá meiri skjátíma. Hamingjusami endirinn er of snöggur - þó að í þetta skiptið kyssi John Wayne stúlkuna í raun og veru. Áhugaverðasta myndefnið var löng rodeo-skrúðganga af alvöru indíánum, squaws og papooses. En þegar besti hluti myndarinnar er glæfrabragðsverk hins Mighty Yak, Yakima Canutt, sem lætur okkur hoppa frá einum hesti til annars og nokkur mismunandi hlaupandi stökk upp á hest, þá veistu að við erum í vandræðum. Eins og aðrir hafa tekið fram, er lokabardaginn við illmennið mjög illa unninn. Eintakið mitt, frá 'Platinum Disc Corporation', innihélt viðbættu, dreifðu, illa passandi (gervi-klassíska) hljómtæki lag sem eyðileggur áreiðanleika upprunalegu myndarinnar .(DVD-boxið var með 'enhanced audio 5.1' á sér.) Ef þú ætlar að nútímavæða og lita hann ættirðu að bæta við 'vestrænum' tóntegundum með kassagíturum, 'klip-klopping' hófslögum, harmonikkum og harmonikku . Að lokum verðum við að segja að þetta er ein veikasta Lone Star tilraunin.