STUDIO 666 (aka THE POSSESSED í Bretlandi) er annar undir-par slasher sem hefur útlit eins og beint á DVD kvikmynd. Þó að margar myndir beint á DVD séu hraðar eða óviljandi fyndnar í svo- Slæmt vit er STUDIO 666 grátlegt bilun. Þegar þetta er skrifað inniheldur allar athugasemdir á fyrstu síðu neikvæða einkunn og neikvæða umsögn. Hvert og eitt af þessu fólki hefur hitt naglann á höfuðið. Þeir tveir (þegar þetta er skrifað) sem skrifuðu athugasemdir með einkunnina 10 af 10 ætti ekki að taka alvarlega. Augljóslega hafa þeir séð fáar slasher-myndir og hafa enn takmarkaðari skilning á hryllingi. Eini raunverulega jákvæði punkturinn sem ég get gert um þessa mynd er að hún gengur betur en THE CHOKE og ONE OF THEM, tvær ákaflega miðlungs slasher-myndir sem ég myndi ekki óska ​​mínum versta óvini! Söguþráðurinn í þessari mynd hlýtur að hafa verið gerður hundruð, ef ekki þúsundir sinnum. Myndin hefur aðeins smá ívafi (og er illa meðhöndluð) í samræmi við venjulegar væntingar. Þunglyndur söngvari fremur sjálfsmorð. Stuttu síðar kemur andi hennar aftur til að eignast einn af eftirlifandi vinum sínum. Umræddur andsetinn vinur fer í dráp. Restin af söguþræðinum er í raun of furðuleg til að draga saman. Þú verður bara að sjá það sjálfur, að því gefnu að áhuginn þinn hafi ekki enn dvínað svo að sjálfsögðu er útrýmt. Leikurinn í myndinni er að mestu leyti mjög lélegur. Leikkonan sem lék Dóru var undantekning frá þessu. Karakterinn hennar var alltaf áhugaverður og tælandi þegar hún var á skjánum. Hún hjálpar til við að lyfta myndinni yfir svipaðar viðleitni samtímans. Því miður voru sumar línurnar sem hún fékk að segja illa skrifaðar vægast sagt og koma þannig í veg fyrir að hún bjargaði myndinni. Leikstjórnin var ekki síður léleg. Skúrkarnir virtust ekkert smá ógnvekjandi, hvert dráp var algjörlega laust við spennu eða spennu, andrúmsloftið var ekkert og myndavélavinnan var ótrúlega einföld. Sumar tæknibrellurnar (ef hægt er að kalla þær það) minntu mig á sjónvarpsþættina, GHOST STORIES. Því miður fyrir framleiðendur þessarar myndar, höfðu GHOST STORIES skrifuð handrit á skynsamlegan hátt, trúverðuga frammistöðu og nýtt sér myndavélarhorn á frábæran hátt. Ef framleiðendurnir hefðu fylgst grannt með sjónvarpsþáttunum hefðu þeir ef til vill tekið upp fleiri tækni sem gæti hafa bjargað þessari afsökun fyrir kvikmynd! Tónlistin er algjörlega óhæf við tón myndarinnar. Þetta er bara rokktónlist og ekki bestu dæmin af þessari tegund heldur. Ekki láta mig byrja á þessu hræðilega lagi sem spilað var í upphafi! Sumir þættir myndarinnar, sérstaklega samræður, eru óviljandi fyndnir. Því miður eru þeir ekki nógu fyndnir til að færa myndina upp (eða ætti hún að vera niður) á svo slæmt-það er-gott stig. Á heildina litið er STUDIO 666 hversdagslegur miðlungs slasher með mjög lítið eftirtektarverða þætti. Ég mæli aðeins með þessu fyrir þá sem eru aðdáendur kvikmynda beint á DVD og hafa löngun til að sjá hvern einasta slasher sem gerð hefur verið.