Eftir hina hörmulegu byltingu var þessi mynd nokkurn veginn síðasti naglinn í kistu Goldcrest og þar með breska kvikmyndaiðnaðarins. Myndin er algjörar buxur, hún er stútfull af tónlist frá tilraun til djassvakningar um miðjan níunda áratuginn og byggð á bók og höfundi sem naut stuttrar vinsælda á þeim tíma og hefur verðskuldað sokkið aftur í myrkur. Temple leitaði lengi að því að finna Suzette og fann upp 8th Wonders Patsy Kensett aðra manneskju sem var stuttlega vinsæl á þeim tíma. Þegar myndin kom úr eftirvinnslu var Jazz-vakningunni lokið, sem og ferill Kensetts og myndin hitti algerlega kærulausan kvikmyndahóp. Miðlungsmikið væri ofsagt fyrir einhvern versta/tjaldstæðasta/ósælasta leik sem hefur náð að prýða Breta. silfurtjald að horfa á hana næstum 20 árum seinna og myndin er sannarlega ömurleg.