The Dukes of Hazzard er heilmikið afrek 53 milljóna dala mynd sem er verri en nokkur þáttur í 25 ára gömlum sjónvarpsþætti. Söguþráðurinn er nógu nothæfur en huglausa skemmtunin er sjaldan að finna og leikarahlutverkið er frekar hræðilegt: Johnny Knoxville er farþegi en söguhetjan, M.C. Roscoe, sýslumaður Gainey, er ljótur þrjóskur, Enos þreytandi eftir Michael Weston, Willie Nelson, sem virðist fullkomlega leikin, virðist bara bíða eftir því að ávísunin verði hreinsuð og Burt Reynolds, fastur í hreinsunareldinum þar sem hann er dæmdur til að endurupplifa gömlu myndirnar sínar sem smáleikari. , er vægast sagt forvitnilegur kostur fyrir Boss Hogg en á þó eitt gott augnablik með kræki og hundrað dollara seðli. Þú veist að kvikmynd er í vandræðum þegar Seann William Scott og Jessica Simpson eru mest heillandi viðverurnar á skjánum En verri en handritið eða leikarahlutverkið er vonlaus leikstjórn Jay Chandrasekhar: virðist fædd með enga hugmynd um kómíska tímasetningu, ófær um að gera mikið meira en einfalt. Tvö skot og virðist hafa hugmyndalaus um hvernig á að skjóta bílaeltingu hvað þá hin ágætis glæfrabragð í myndinni, hann virðist staðráðinn í að svelta myndina af lífsmerkjum áður en þau verða að veruleika. Það eru nokkur snyrtileg póstmódernísk augnablik sem snúast um Sambandsfánann og staðalímynda hlutverk Daisy í hverjum þætti, en engin mynd sem fær mann til að grenja eftir þeim dögum þegar Hal Needham leikstýrði svona hlutum (og illa) getur verið góð. hlutur.