Fáar kvikmyndir hafa skilið mig eftir með slíkri vanlíðan og þetta er ekki hrós. Þar sem ég sá hana í leikhúsi (hvernig hún endaði þar get ég aðeins furða mig á) var ég fyrir 90 milljónum af hatursfullu, afleitu sorpi, aðalhrifin voru svolítið eins og þessi önnur veika mynd „Ekki svara í síma“ - en verra. Viðbjóðurinn í þessu öllu saman, nauðgunum og öllu, er sýndur án nokkurrar fjarlægðar (ólíkt sterku efni eins og "Síðasta húsið vinstra megin") og fullkominnar fyrirlitningar á (fullkomnu?) fórnarlömbunum og öllum sem koma að málinu, þannig að farið sé með áhorfandann sem sadískur voyeur. Í lokin leið mér eins og að fara í sturtu. Engar inneignir til leikstjórans