Ég biðst bara eina afsökunar á þessari mynd: það eru allt, allt of margar gleiðhornsnærmyndir, og ef þær pirra þig umfram þrek, þá er það sanngjarnt. Þeir keyrðu ME barmy fyrstu tíu mínúturnar eða svo. En eftir það gerði ég einskonar vopnahlé með hinni hræðilegu kvikmyndatöku; og löngu fyrir lok myndarinnar var mér hætt að vera sama. Þetta er of ríkuleg gamanmynd til að eyðast svo auðveldlega. Það er fyndið, það er fyndið, grínistinn flutningur ALLRA leikarahópsins er gallalaus og hversu mikið Usher skyggnist á persónur sínar í gegnum köldu, fiskauga linsu - HANN hugsar kannski ekki mikið um þær - tekst honum að koma þeim á framfæri með hlýju. `Mystery Men' er í rauninni ekki bara fyndnari, ekki bara snjallari heldur líka dýpri en nokkur virðist hafa gefið honum heiðurinn af. Brandararnir í Austin Powers myndunum, til dæmis, auk þess að vera minna fyndnir en brandararnir hér, eru líka mun tannlausari. Ádeila á Mystery Men bítur þegar eitthvað er þess virði að bíta í og ​​nagar blíðlega þegar svo er ekki. Það er ekki gert grín að einhverju gömlu. Þess vegna, öfugt við það sem sumir (ég hlýt að líta á þá sem athyglislausa) gagnrýnendur hafa sagt, þá verður hugmyndalaus. „ofur“ hetjurnar eru aðlaðandi hópur. Jú, þeir eru annars flokks, en þeir eru ekki bara annars flokks. Blái Rajah, til dæmis, gerir ekkert annað en að henda hnífapörum í fólk og hann er ekki SVO góður í því. Aftur á móti er hann heldur ekki kómískt slæmur. Hann er betri á sínu takmarkaða sviði en flestir og hann æfir sig af kostgæfni. Hann er ekki brjálæðingur, sem gerir hann að miklu fyndnari persónu en ef hann væri það. Ef Ofurmenni er Kristur í kápu, þá eru Mystery Men allir minni hálfguðir frá fjallsrætur Ólympusfjalls, í kápum. Miklu fyndnara; líka miklu ljúfari.