Myndin er samansafn af klisjum um nánast hvað sem er þarna úti. Það hefur enga áherslu, engin markmið, engin raunveruleg skilaboð. Táknfræði er ýtt yfir toppinn og staðalímyndir eru ríkar og svívirðilegar. Þessi mynd getur ekki staðist þá freistingu að búa til drama þar sem ekkert er til. Sérhver lítil orðaskipti breytast strax í langan, óréttlætan samræðu sem er svo dæmigerð fyrir leiklistaræfingu. Þar sem engin efni eru til í þessum orðaskiptum geta leikararnir (burtséð frá því hversu góðir þeir eru venjulega) ekki annað en bætt það upp með ýktum tilfinningum, öðru nafni "hækka í húfi". Ofleikur, til að segja það einfaldlega. Leikstjórnin hjálpar ekki hér. Ekkert getur bjargað þessari ósögu. Það er þvingað, falsað og leiðinlegt til tára. Ónákvæmni við að sýna pönk rokk með The Who, göt og áberandi 90's búninga. Persónur reika án hlutverks, smáatriðum og hvata. Staðsetningar eru handahófskenndar. Þetta er Boogie Nights ásamt The Good Fellas ásamt Saturday Night Fever, með merkingu og list rifin út.Góð DP. Ég skal gefa því það. Sumar kvikmyndir hafa galla. Þessi mynd er galli Lee. Hann seldist upp, eins og hinir. Varð óviðkomandi. Hann hefur ekkert áhugavert að segja lengur. Ég hef enga löngun til að sjá neitt aftur frá þessum gaur (sem ég mun forðast að nefna héðan í frá).