Árið 1989 var þegar ár þar sem Eddie Murphy var ekki lengur heitur og byrjaði að gera kvikmyndir sem seint myndu gleymast. Skemmtilegt nokk var það líka árið þar sem Murphy leikstýrði fyrstu mynd sinni, en það yrði líka fyrsta og síðasta tilraunin. „Harlem nights“ var ekki beint það sem hægt er að kalla velgengni jafnvel þótt það hafi verið frábært að sjá tvo bestu svörtu grínistana saman, það er Murphy og Richard Pryor. Ekki kenna leikarunum um þar sem þeir léku öll sín hlutverk eins og þú bjóst við að þeir gerðu, jafnvel þótt þú þurfir að horfast í augu við (aftur) hinn dæmigerða Murphy-hlátur. Það versta úr "Harlem nights" eru bæði atburðarásin og hræðilegar skreytingar hennar. Allt gerist á öskrandi tuttugusta áratugnum og allir hafa sinn gróða af forboðnu klúbbunum. Sugar Ray (Pryor) og ættleiddur sonur hans Quickie (Murphy) safna auðveldlega 10.000 dollurum á dag en auðvitað kemur múgurinn og spillta lögreglan handan við hornið til að sækja sinn hluta af kökunni. Sugar og Quickie eru ekki krakkar sem gefa peningana sína ókeypis og hafa sínar eigin áætlanir. Þú getur horft á "Harlem Nights" það er alveg á hreinu, en ef þú ælir frá því augnabliki sem þú heyrir nafnið Murphy ættirðu að forðast þar sem þessi mynd er eftir allt saman ekkert nema léleg afsökun til að sjá góða brandara.