Vá! Svona kvikmynd sem þú gætir horft á tíu sinnum og samt notið blæbrigða hennar. Alveg ótrúlegt! Ef þetta væri frumraun kvikmynd Visconti, þá fæ ég hroll þegar ég hugsa um hvað myndi gerast ef hann myndi batna frá mynd til kvikmyndar. Eini annar af hans sem ég hef séð (þegar þetta er skrifað) er Death in Venice - sem var alveg ótrúlegt: meira töfrandi sjónrænt en Ossessione (Obsessione). Ein fallegasta mynd sem ég hef séð, en sagan hennar var ekki eins áhrifarík og Ossessione. Ef þú smellir á "ýmislegt" á krækjunum á þessari síðu eru kyrrmyndir úr myndinni á þeim vefsíðum. Þeir munu í raun ekki réttlæta upplifunina af myndinni: svo þokkafullar hreyfingar myndavélarinnar, svo falleg samsetning, svo dásamleg andlit, svo frábærar persónur, svo frábær söguframvinda, fyrsta myndin sem var unnin úr „The Postman Always Rings“ eftir James M Cain. Tvisvar." Ég trúi ekki að þetta hafi verið gert árið 43, átta árum áður en Brando átti að hafa kynnt raunhæfa leik fyrir heiminn með Streetcar Named Desire (1951). Leikararnir í þessu hafa kannski ekki notað aðferðartæknina, þ.e. þeir hafa kannski ekki fundið fyrir öllu sjálfir (ég veit ekki neitt um það) - en þeir eru einhverjir bestu, ekta og raunsærustu frammistöðurnar hingað til í bíó. Einnig, átta árum áður en Streetcar Named Desire kom með nýja næmni á skjáinn, var Ossessione rafmögnuð næmur! Það munúðlegasta frá upphafi kvikmynda! Já, ég er frábær, en Ossessione var bara svo stórkostlegur. Ástæðan fyrir því að Ossessione olli ekki áhrifum Streetcar var sú að hann var framleiddur á fasista Ítalíu og bannaður af Mussolini og endurklipptur í Ameríku. Bandarískir áhorfendur sáu ekki fulla dýrð sína fyrr en 59 ára, átta árum EFTIR Streetcar. Ég ætla ekki að segja meira um hana - skrifa bara til að segja þér að hún er ein besta, fallegasta og spennandi kvikmynd sem ég hef séð, og segðu þér að fara út og sjá það! Eins og annar gagnrýnandi ætla ég að kaupa það um leið og ég finn það!