Víetnamstríðstímabilið er vissulega langt á undan mínum tíma, en það hefur alltaf vakið áhuga minn og ég hef séð margar kvikmyndir um það. Allir hinir sem ég hafði séð höfðu tekist strangt á við framlínu bardaga. Þegar ég las lýsingu á „The War At Home“ fannst mér hugtakið forvitnilegt. Engin Víetnamstríðsmynd sem ég hafði heyrt um talaði um hvað verður um hermann þegar átökin eru búin. Eitt kvöldið, á meðan hún var að fletta í gegnum rásir, var myndin sýnd á Sundance Channel. Ég lagði fjarstýringuna frá mér og settist aftur til að horfa á hana. Ég hreyfði mig ekki úr sæti mínu alla tvo tímana; þetta er ein af þessum myndum sem heldur þér mjög áhuga vegna þess að það er engin leið að spá fyrir um hvað er að fara að gerast næst. Þessi mynd gerði mig að miklum aðdáanda Emilio Estevez. Ég hafði haft mjög gaman af honum sem Billy the Kid í "Young Guns" myndunum, en ég sá aldrei neitt sem hann gerði eftirá. Emilio reyndist mjög hæfileikaríkur í að skrifa og leikstýra jafnt sem leiklist. Hraðinn í myndinni er afar vel gerður. Ég á erfitt með að hugsa um stað þar sem það dregst. Það sem kemur mér á óvart er að það hlaut ekki Óskarsverðlaun eða neina alvöru viðurkenningu þegar það kom út. Þetta er dramatísk saga um foreldra sem reyna að takast á við þá staðreynd að sonur þeirra er ekki sá sem hann var og mun líklega aldrei verða eins og þeir mundu eftir honum aftur. Klárlega þess virði að sjá.