Einn af fyrri gagnrýnendum skrifaði að það virtist enginn millivegur vera fyrir skoðanir á Love Story; maður elskaði það eða hataði það. En það virðist vera ótrúleg dreifing skoðana á skalanum 1 til 10. Fyrir mér fékk þessi mynd einkunnina 4. Það eru nokkrar fallegar senur og staðsetningar og Ray Milland skilar sér í stórkostlegu starfi sem faðir Olivers. En myndin skilaði ekki sérlega sannfærandi vinnu við að segja sögu sína og sagan var ekki svo einstök að hún ætti að gefa tilefni til að horfa á marga, að minnsta kosti ekki fyrir mig. Ég er kannski dálítið snobbaður, en ég hef tilhneigingu til að forðast kvikmyndir með Ryan O'Neal -- ég hef samt ekki séð Barry Lyndon -- því flestar þeirra, en ekki allar, eru eyðilagðar fyrir mér vegna nærveru hans. Eina undantekningin er What's Up, Doc?, þar sem bein frammistaða hans er fullkomin undirstrikun fyrir söguhetju Barbra Streisand í fífli - og, ekki tilviljun, tekur hann skot á Love Story til góðs! McGraw og O'Neal hafa tilhneigingu til að tína til línur sínar, frekar en að leika þær. Þessi mynd er athyglisverð fyrir upphaf eins fíns ferils: hún var fyrsta mynd Tommy Lee Jones.