Dr. Sayer(Philippe Leroy), auðugur læknir með sálfræðileg vandamál varðandi hitt kynið, rænir starfsmanni, Maria(Dagmar Lassander), frjálshyggjukonu, frjálshyggjukonu sem telur að karlmenn verði að vera „fastir“ í stað kvenna. Sayer snýr sér að tignarlegu búi sínu, keyrir Maríu í ​​gegnum niðurlægjandi röð hugleikja og hótar að misþyrma henni og drepa hana. Þrá Sayer virðist vera að drottna yfir líkama hennar, huga og sál, gera hana að kynlífsþræl hans, hlýða skipunum hans, fylgja öllum óskum hans og duttlungi. Eftir mótspyrnu, í fyrstu, hallar Maria hægt og rólega í átt að markmiði sínu, en hefur sínar eigin áætlanir..hún segist vilja hjálpa Sayer að afsala sér sadískri hegðun sinni gagnvart konum, svo að hann gæti elskað og ekki fundið fyrir slíkri þrá að skaða. Svo virðist sem Sayer sé með hana undir höndum, fallist á ákveðnar frekar vandræðalegar aðstæður (..eins og að kremja tærnar á sér, "að elska" með uppblásna dúkku sem er afþreying af honum sjálfum, eyða oft tíma utan á höfði og jafnvel fá rennur niður þegar hún lemur hann harkalega í andlitið með því að koma blóði úr nefinu á honum) sem næstum brýtur hana, en eitthvað gerist þegar vandræðalæknirinn verður hægt og rólega ástfanginn af Maríu..og í gegnum það sem virðist vera örvæntingarfull tilraun til að binda enda á brjálæðið, Maria nær yfirhöndinni og leikur sér með losta Sayer til líkama sinnar. Meira um viljabardaga, eins konar kynferðislegan hernað þar sem svo virðist sem annar sé við stjórnvölinn þegar hinn hefur í raun yfirhöndina. Í gegnum stóran hluta myndarinnar kemur Sayer illa fram við Maríu og neyðir hana (..það virðist) til að lúta röð sálfræðileikja hans af kynferðislegum toga. Tilraunir hennar til að flýja mistakast vegna þess að heimili hans er svo vel hannað vígi..þetta er dæmigerð evrópsk art deco höll, smíðuð og skipulögð af manni sem hefur haldið sig við helgarfríið sitt í töluverðan tíma (..það er með veggir og hurðir opnast að stjórn hans, með svæði í sóttkví fyrir „fórnarlömb“ hans. En þegar María virðist drekka niður flösku af pillum vegna angistar hennar í höndum hans, er borðinu snúið við og hún hefur hann þar sem hún vill hafa hann. Hann kemst að því að hann þráir hana í raun og veru og María notar þetta sér til framdráttar og spilar hörðum höndum þegar Sayer vill faðma hana og eyðileggja hana (..og ég gæti skilið gremju hans því hún hefur þessa töfra sem getur gert mann brjálaðan) fannst myndin að lokum virka sem stríðsóp fyrir konur, vald þeirra og uppreisn gegn körlum sem hafa þá hugmynd að þeir ættu alltaf að hafa stjórn, kynferðislega og andlega. „Twistið“ klárar þessa hugsjón. Ég gat ekki kyngt örlögum Sayer vegna strangrar hjarta- og æðavirkni hans og æfingar..við sjáum hvernig hann þróar kraftmikla íþróttamynd sína og hvernig þessi meðferð er hluti af venjulegri rútínu hverja helgi áður en sannir hugarleikir með fórnarlambinu hefjast. Ef hann er svona vel á sig kominn og eyðir slíkum tíma í að þróa sjálfan sig fyrir utanskólastarfið sem fylgir áætlun hans, hvernig gæti hann orðið fyrir þeim örlögum sem fylgja því að hann kláraði samninginn við Maríu í ​​lokin þegar hún hættir að standast framfarir hans? María, myndi hann síðar viðurkenna, er sú fyrsta sem honum er raunverulega rænt; Aðrar frá fortíðinni, kallastelpur, fengu greitt fyrir þjónustu sína svo Sayer gæti fundið fyrir krafti þess að drottna yfir konu, jafnvel þó að þetta sé allt uppdiktuð skemmtileikur sem framkallaður er af einstaklingi í miklum vandræðum með vanhæfni til að tengjast hinu kyninu. Sjálfkrafa ákvörðun um að gera það, að taka stökk frá norminu, kostar hann meira en hann gæti nokkurn tíma vitað. Allur þessi sál-kynferðislega undirtexti er frekar heillandi að sjá rifjast upp, en Dagmar Lassander, svo ljúffengur kynlífskettlingur, var ástæðan mín fyrir því að njóta þess svo..án hennar hefði mér ekki líkað það eins vel því hún er lífsnauðsynleg sem fórnarlamb sem vert er að leitast við að fá. Kannski hápunktur myndarinnar, ljúffengi dansinn sem Lassander, klæddur grisju(!), afhjúpar fataskápinn og afhjúpar brjóst hennar fyrir djassi..það er kynferðislegt tælandi augnablik sem fær vatn í munninn og enni. Dagmar Lassander hlýtur að hafa verið gleðihönnuðir fyrir fatahönnuði því hún klæðist þessum fötum svo vel..hún hefur svona flott, fágun og skjáinnveru ásamt fegurð sinni og tælandi krafti, Dagmar fer yfir hlutverkið og skapar helgimynda persónu sem myndi skilgreina feril hennar..jafnvel þótt myndin sé ekki vel þekkt(..ég fann um í gegnum munn). Hið ögrandi eðli handritsins og áhættusamt efni höfðar kannski ekki til ákveðins hóps þar sem það fjallar um kynlíf (..og sársauka) í mörgum mismunandi myndum, samræðurnar eru frekar lýsandi og ítarlegar. Stundum gat ég ekki annað en hlegið að ummælum Sayer í garð Maríu í ​​fangelsi, um hvernig honum finnst gaman að láta konur þjást og spennuna sem hann fær við að þvinga þær í þrældóm (..til að reyna að gera orðin ljóðræn. , finnst þetta allt frekar kjánalegt). En Dagmar er hin raunverulega ástæða til að sjá hana, og myndin, fyrir mér, virkar eins og hún er best sem fetish-mynd, möguleg karlkyns fantasía með þessum að því er virðist frumbera og rétta hugsjónamanni, tekin og haldið gegn vilja hennar, þvinguð í ótryggt aðstæðum, örlög hennar hugsanlega háð miskunn flókins og hugsanlega hættulegs masókista. Undirgefni hennar og hvernig hún bregst við árásargjarnri hegðun hans við hana (..það eru tímar þar sem hún þróast í vafasöm löngun til að faðma hann, afhjúpa mögulega aðdráttarafl til hans sem gæti í sjálfu sér hneykslað suma sem horfa á hana) eru meðal mest heillandi hápunktur þessa nýtingareiginleika. Önnur uppáhaldssenan mín, fyrir utan dansinn, er píanókonsertinn með Sayer sem gleður Maríu þar sem hún spilar róandi lag.