Þýskættaður tyrkneski leikstjórinn Faith Akin fangar í kvikmynd sinni endalausa fjölbreytni mismunandi stíla í tónlist og lögum í Istanbúl, borg sem er brú milli austurs og vesturs, borg sem er einstaklega staðsett beggja vegna Bosporus, í Evrópu og í Asíu. Kúrdískar kveinstafir fulltrúar Aynur, sem flytur eigin tegund af kúrdískri gospeltónlist, ástríðufullri og melódískri. Við kynnumst rómönskum hljóðfæraleikjum, Orhan Gencebay, sem hefur verið kallaður Elvis arabískrar tónlistar - tónlistarhljóð heyrast alls staðar í borginni þegar Faith Akin fer með okkur inn á neðanjarðarklúbba, til götuleikara og á upptökur. Þýski bassaleikarinn Alexander Hacke sem kemur til Istanbúl til að spila og læra um tyrkneska tónlist vitnar í Konfúsíus: „Til að skilja staðinn þarftu að hlusta á tónlistina sem hann spilar“. Fín heimildarmynd Akin gerir einmitt það - gefur okkur 90 mínútur af tónlist sem hjálpar til við að fara yfir brýrnar. Fyrir mig var að horfa á myndina sérstaklega áhugavert vegna þess að ég heimsótti Istanbúl nýlega sem hluta af fríinu mínu og eyddi fjórum dögum þar. Borgin heillaði mig af myndum sínum, litum, mannfjölda, lífi og sjónrænni fegurð. Nú get ég bætt tónlistinni við síbreytilega mynd af Istanbúl.