Fyrir þá aðdáendur Laurel og Hardy var fjórði áratugurinn og fram eftir því mjög dapur tími fyrir liðið. Samningar þeirra við Hal Roach Studios voru útrunnir og nú voru þeir „frjálsir umboðsmenn“ - geta unnið fyrir hvaða stúdíó sem er sem bauð þeim vinnu. Því miður höfðu Fox, RKO, MGM (án Roach) og jafnvel franskt kvikmyndafyrirtæki sem réð strákana nákvæmlega enga snertingu fyrir grínhæfileikum þeirra. Auk þess voru Stan og Ollie miklu eldri og að sjá þessa öldrunarmenn taka pratfalls virtist leiðinlegt, ekkert sérstaklega fyndið. Stan leit mjög tötraður út og þyngd Ollie hafði blásið upp að því marki að hann gat varla gengið - og því fannst mér óþægilegt að hlæja að mjög, mjög róandi uppátækjum þeirra. Auk aldurs þeirra þjáist þessi tiltekna mynd vegna þess að Fox Studios einkennilega steypti þeim í aukahlutverk og bjó til samhliða söguþræði þar sem ungt par kom við sögu – eitthvað sem minnkaði tíma þeirra á skjánum OG breytti þeim í fáránlega „snaga á“ í stað þess að vera bara þau sjálf. Sætur og kelinn Stan og Ollie eru mjög framandi gömlu Laurel og Hardy á 20. og 30. áratugnum - og virtust bara afskaplega skrítin og hentaði þeim illa. Nú, jafnvel með aldur þeirra, hefði þetta getað verið ágætis mynd ef hún hefði verið gefið ágætis skrif og ef svo virtist sem stúdíóinu væri sama - og það er alveg augljóst að þeir voru að nota "B eininguna" hér - með í besta falli annars flokks stuðningi. Sérstaklega er mjög fátt um hlegið og síðustu 10 mínútur myndarinnar eru einfaldlega skelfilegar - að treysta eingöngu á slakan skjá að aftan fyrir heimskulega eltingarsenuna - sem gæti bara verið ein sú versta sinnar tegundar í kvikmyndasaga.Fyrir hugvitlausa uppvakningaunnendur Laurel og Hardy er þetta líklega mynd sem þeir munu elska. En fyrir unnendur liðsins sem eru tilbúnir til að meta þessa mynd af heiðarleika miðað við ótrúlegar fyrri myndir þeirra, þá kemur hún einfaldlega upp með vilja. Reyndar, af öllum kvikmyndum þeirra í fullri lengd fyrir 1940, get ég ekki hugsað mér eina sem mér líkaði minna en DANSMEISTARAR. Því miður, af myndunum eftir 1940, gæti þetta bara verið ein af þeim betri. Því miður varð þetta miklu verra - með ömurlegum myndum eins og THE BIG NOISE og EKKERT nema vandræði. Ég vildi bara að strákarnir væru nýkomnir á eftirlaun eftir SAPS AT SEA. Að lokum velti ég því fyrir mér hvort allir almennt jákvæðir dómar fyrir þessa mynd á IMDb endurspegli kannski meira ást gagnrýnenda á liðinu en það er vísbending um að þetta sé góð mynd? Fyrir áhorfendur sem eru EKKI nú þegar ástfangnir af liðinu, þá veit ég ekki HVERNIG þessi mynd mun gera annað en að leiðast áhorfendur - hún mun örugglega ekki sannfæra neinn um að Laurel og Hardy hafi verið grínsnillingar. En jafnvel grínsnillingar þurfa efni sem er verðugt hæfileikum þeirra.