Engin furða að sagnfræðingurinn Ian Kershaw, höfundur hinnar byltingarkenndu Hitlersævisögu, sem upphaflega var vísindalegur ráðgjafi þessarar sjónvarpsmyndar, hafi tekið sig frá henni. Myndin er sögulega bara of röng. Mistökin byrja strax þegar faðir Hitlers, Alois, deyr heima, á meðan hann lést í raun á krá. Í myndinni flytur Hitler frá Vínarborg til Munchen árið 1914 en í raun og veru flutti hann til Munchen árið 1913. Ég gæti haldið áfram endalaust. Æsku og æsku Hitlers eru lýst allt of stutt, sem gerir það að verkum að það er frekar erfitt fyrir sögulega óupplýst fólk að skilja eðli þessa svekkta taugaveiklaða manns. Mikilvægir einstaklingar frá fyrstu tíð flokksins, eins og föðurvin Hitlers Dietrich Eckart eða flokks-"heimspekingsins" Alfred Rosenberg, er algjörlega saknað. Lýsing Ernst Hanfstaengl er mjög vandasöm. Í myndinni er hann sýndur sem göfug persóna sem nánast fyrirlítur Hitler. Handritið fylgir augljóslega sýn Hanfstaengls sjálfs sem hann gaf í ævisögu sinni eftir stríðið. Reyndar var Hanfstaengl gyðingahatari og klikkaði á "Fuehrer" sínum. En stærsta vandamál myndarinnar er túlkun Hitlers sjálfs. Hann er einkenndur sem einhver sem er stöðugt óvingjarnlegur, hefur hvorki karisma né sjarma og skipar stöðugt öllum í kringum sig. Eftir að hafa horft á myndina spyr maður sig hvernig svona ógeðslegur maður hafi nokkurn tíma getað fengið einhverja fylgjendur. Þar sem við vitum öll, hvað Hitler var vondur glæpamaður, freistast náttúrlega sérhver handritshöfundur til að sýna Hitler sem algjörlega ógeðslegan og ógeðslegan. En staðreyndir eru þær að í einrúmi gæti hann verið ansi heillandi og skemmtilegur. Félagar hans fylgdu honum ekki vegna þess að hann öskraði stöðugt á þá, heldur vegna þess að þeim líkaði við þennan undarlega mann. Fyrir utan öll þessi sögulegu mistök er myndin vel gerð, leikararnir eru fyrsta flokks, staðsetningarmyndirnar og framleiðsluhönnunin gefa trúverðuga mynd af tímabilinu.