Ég var búinn að búa mig undir að líka ekki við þessa mynd og fyrstu 10 mínúturnar eða svo gerðu ekkert til að draga úr ótta mínum. Það byrjar á því að 2 framhaldsskólagengi keppast við hvort annað með slæmu kung-fu. Atburðarás sem er að finna í ótal öðrum kóreskum kvikmyndum. Ho-hum. Bættu við þeirri staðreynd að sagan var skrifuð af sama gaurnum og skrifaði "Hann var svalur" (sem var varla viðráðanlegt) og, jæja, ég hélt að ég væri í ólýsandi 2 klukkustundum. En ekki gefast upp svo fljótt! "A Romance of Their Own" var leikstýrt af Tae-gyun Kim, sem gerði einnig "Volcano High" (sem mér fannst mjög skemmtilegt). Engu að síður, "Romance of Their Own" tekur fljótlega breytingum mikið til batnaðar. Menntaskólastúlka, sem er nýflutt til Seúl, lendir í miðri athygli frá tveimur væntanlegum sækjendum. Hver strákur hefur sína eigin verðleika og það er ekki ljóst hver (ef annað hvort) væri réttur valkostur. Það sem fylgir er ekki venjulegur ástarþríhyrningur þinn fyrir unglinga. Tilfinningarnar eru flóknar og þó að þú sért kannski ekki sammála ákveðnum valkostum eða gjörðum eftir því sem myndin þróast geturðu örugglega skilið hvers vegna persónurnar búa þær til. Kvikmyndin spyr persónanna og áhorfenda spurninga. Hvern velur maður? Á hvaða tímapunkti er manni skylt að velja jafnvel (og er það ósanngjarnt gagnvart manni ef það virðist vera að hann sé tekinn með)? Eftir að þú (eða hjarta þitt) hefur valið, hvernig bregst þú við (og hvernig *ættir* þú að bregðast við) þegar nýjar upplýsingar koma fram sem varpa nýju ljósi á ástandið? Það er ein vettvangur, undir lokin, sem er mjög lúmskur en fangar fullkomlega það sem ég held að væru raunveruleg viðbrögð í stað „kvikmyndaviðbragða“. Fínleikinn er í persónu í bakgrunni atriðisins. Nýlegir atburðir og opinberanir hafa gert hann ráðvilltan og tilfinningalega gagntekinn. Í grundvallaratriðum veit hann ekki hvað hann á að gera um hlutina. Í stað þess að láta hann „leika“ eitthvað, eða líta út fyrir að vera gapandi kjaftstopp, starir hann bara á einhvern fastan punkt sem getur ekki brugðist við eða sagt neitt. Það er eins og einhver hafi bara kippt sér upp við hann. Viðbrögð hans heyrðust mér og ég kunni að meta atriðið. Eins og flestar kóreskar kvikmyndir er blanda af hasar, bravó, slenskri og melódrama. Kóreskar kvikmyndir taka oft snöggar beygjur (sjá „Sex Is Zero“ fyrir frábært dæmi), sem getur verið töluvert áfall fyrir óinnvígða. Farðu á undan og byrjaðu sjálfur með þessu. Líka það, elska það eða hata það, ég held að flestir áhorfendur geti tengst og metið gjörðir og viðbrögð persónanna.