Þetta er ódýr ævisaga um stjörnu í svarthvítu tónlistarþáttunum, vissu Dixie Boy Johnson. Hvort þessi manneskja hafi nokkurn tíma verið til í alvörunni veit ég ekki, en miðað við að leikararnir séu með ákveðinn „Lee Lasses White“ og Roscoe Karns sem leikur téða persónu líka, geri ég ráð fyrir að maðurinn hafi verið til og að þetta sé hvítþvegið (afsakið orðaleikur) útgáfa af ferli sínum. Söguþráðurinn, eins og hann er, fylgir Dixie Boy frá hæðum ferilsins til þunglyndis við dauða eiginkonu sinnar í fæðingu, yfirgefa barnið til vina og endurkomu hans á sextán ára afmæli dóttur sinnar og frumraun á sviði til sátta. Annar gleymdur maður, Benny Fields, leikur Dixie Boy. Maðurinn hefur yndislega barítónrödd en engan leikhæfileika og er leiðinlegur klumpur á skjánum. Gladys George reynir af kappi að lífga upp á verkin án árangurs. Judy Clark gerir bestu eftirlíkingu af Betty Hutton sem ég hef séð þó ég trúi því að hún hafi haldið að hún væri hún sjálf. Stigaskorið sem er fullt af mörgum söngleikjum fyrir stuttan sýningartíma, 70 mínútur, hlaut verðskuldað Óskarsverðlaun. Þess virði að skoða.