Ég elska Jamie Foxx. Og ég hef gaman af 99% af öllum kvikmyndum sem ég sé. Og ég fór út úr þessari. Nú, ég viðurkenni að það gæti hafa haft eitthvað að gera með tvær miðaldra hvítu konurnar aftast í leikhúsinu sem hló að öllum litlum hlutum ("Ó nei, Jamie bankar á hurð! HEE HEE HEE!"), en... þetta var bara svo ótrúlega pirrandi. Það var ekki hægt að taka upp myndavélina viðvarandi og engin myndavél tekin frá hefðbundnu sjónarhorni... allt varð að vera í andliti þínu, hátt og pirrandi. Vondi gaurinn reyndi að vera sléttur og Malkovich-líkur, en á þessum tímapunkti , það er bara gamalt og þreytt. Hann kom með ekkert nýtt eða áhugavert. Frá öllum persónunum, of margar línur sem þú sást koma, of margar sem þú hefur heyrt áður, og of margar "tough guy" línur... og mér er alveg sama um slíkt, í raun, svo lengi sem það er svolítið af frumleika við það. Reyndar var nokkurn veginn allt aukahlutverkið bara sjúkt. Ég elska Jamie Foxx, og mér finnst hann mjög fyndinn, og mér fannst hann fyndinn í þessari mynd... en ekki nærri nógu fyndinn til að ég þoli allt annað. Þessi mynd þurfti minna myndatöku, minna pirrandi myndavélar, meiri tilfinningar, meiri tilfinningar og meira Jamie Foxx. Ég gaf henni 2.