Eftir stórkostlega frammistöðu Matt Dillon í CRASH munu líklega flestir flýta sér að ná í eintak af FACTOTUM til að sjá hvort Dillon sé í alvörunni eða hafi einfaldlega náð heppnu frákasti eftir frábæru handriti. Jæja, Factotum hefur vissulega sín augnablik, en látlaus . ..allt mun líklegast slökkva á áhorfendum. Hins vegar ætti ekkert að taka af Dillon. Frammistaða hans er dásamleg og full af frábærum dauðans húmor, sem sannar að hann er traustur leikari með verulegar kótelettur; það er bara synd með leikstjórn og handrit. Sagan fjallar um Henry "Hank" Chinaski (Dillon) og neitun hans um að laga sig að einhverju sem líkist eðlilegu. Hann hættir eða verður rekinn úr starfi á örfáum mínútum, en hann lendir aftur á ömurlegum kráarfundi með jafnvel ömurlegri konum á meðan hann reynir að skrifa ósamræmda skáldsögu. Við vitum í rauninni aldrei um hvað skáldsagan fjallar nema að hún felur í sér „allt“ (krabbamein, kvikmyndir, þú, ég). Að sleppa frá vinnustað til vinnustaðar og snúa stöðugt aftur til Jan (Lili Taylor, THE HAUNTING), týndri kærustu sem er alveg eins Hank er niðurdreginn eins og hann sjálfur og reynir árangurslaust að komast að því hvað líf hans á að hafa í för með sér fyrir hann. Hvort hann læri einhvern tíma hvað það er er til túlkunar. Sumir kunna að segja að hann geri það aldrei, á meðan aðrir gætu haldið því fram að líf hans sé einfaldlega leið til óskýrleika. Burtséð frá því, það er ekki mikið efni í Factotum jafnvel með fínni frammistöðu Matt Dillon. Sagan hlykkjast í gegnum líf Hanks án þess að velta því mikið fyrir sér hvert eigi að fara með áhorfendur. Og það er synd. Frammistaða Dillon hefði ljómað enn bjartari ef hann hefði fengið ágætis handrit.