Flest gagnrýnin á þessa mynd hefur verið býsna nákvæm. Það er klukkutími og hálfur tímasóun að fylgjast með fullt af mjög fallegum menntaskólafólki sem vælir og grætur yfir lífinu. Það eru um tuttugu mínútur af töfrum, og nákvæmlega engin ógnvekjandi eða spennandi augnablik. Leikkonan okkar er meðhöndluð eins og rassbútur og virðist vera fullkomlega ánægð með stöðu sína. Aðalpersónurnar, þessir synir ipsmith eru gangandi veggspjaldstrákar fyrir hvaða poppmenningarfataverslun sem er. Þú getur ekki tengst þeim, helvíti þú skilur þá varla. Sagan stígur yfir sjálfa sig og þegar hún loksins kemst í lokabardagann er hún ekki annað en blakleikur sem endist ekki nógu lengi til að gera upp við þetta ruslahandrit sem var nauðgað frá O.C.