Ég sá nýlega Broadway endurvakningu "Blithe Spirit" með Angela Lansbury, Rupert Everett, Christine Ebersole og Jayne Atkinson í aðalhlutverkum. Þetta er stórkostleg framleiðsla og sýnir hvað góðir leikarar geta gert með leikriti sem er minna en fullkomið. Angela Lansbury er einstaklega fyndin sem Madame Arcati. Það voru því líklega mistök að kíkja á kvikmyndaútgáfu leikritsins með Rex Harrison í aðalhlutverki. Myndin hefur hvorki orku né hlátur í góðri sviðsmynd."Blithe Spirit" er sennilega eitt af þessum leikritum sem virkar betur með lifandi leikarahópi, í áhorfendahópi fullum af fólki sem er komið til að hlæja. Leikararnir geta improviserað, gefið snertingu og blæbrigði við frammistöðu sína og flutning línanna og tekið þátt í áhorfendum á persónulegu stigi sem ekki er hægt að fá í kvikmyndahúsi, eða með DVD sýningu, þar sem áhorfendur eru aðskildir frá saga eftir "Fjórða vegginn". Sagan: Charles Condomine (Rex Harrison), farsæll rithöfundur, býr með konu sinni Ruth (Constance Cummings) í húsi í enskri sveit. Í leit að upplýsingum fyrir næstu bók sína, bók sem fjallar um hið yfirnáttúrulega, býður Charles Madame Arcati (Margaret Rutherford, sem endurtekur hlutverk sitt úr upprunalegu London framleiðslunni 1941), staðbundnum andlegum miðli, heim til sín til að halda séance. Charles telur að spíritismi sé sýndarmennska, en vonast til að ná upp „brellum fagsins“. En svo kemur Madame Arcati aftur með draug Elviru (Kaye Hammond), fyrstu eiginkonu Charles, sem lést úr lungnabólgu fyrir sjö árum. Elvira neitar að fara, og þróar hrækjandi samkeppni við Ruth um Charles (flókið af því að aðeins Charles getur séð eða heyrt Elviru). Á sviðinu geta leikararnir sýnt frammistöðu sem bjóða upp á hlátur í þessum aðstæðum. En á skjánum rífa leikararnir í "Blithe Spirit" í gegnum línurnar eins og þeir viti ekki að neinn sé að hlusta á þá. Þeir muldra línur sem voru hannaðar til að vekja hlátur á sviðinu. Sýningar Harrison, Cummings og jafnvel Kaye Hammond eru flatar og líflausar. Aðeins Margaret Rutherford virðist hafa haldið neista sínum og húmor sem Madame Arcati. Óskarsverðlaunamyndbrellurnar í myndinni eru ekki áhrifamikil -- ekki bara miðað við mælikvarða nútímans heldur á mælikvarða 1946! Þau samanstanda að mestu af Kaye Hammond sem gengur um í flúrgrænum búningum og förðun, og er mynduð í sérstakri lýsingu til að láta hana líta út eins og glóandi draugur. Kvikmyndatökumaðurinn á heiður skilið fyrir skapandi lýsingu. En berðu saman daufa sjónræna áhrif "Blithe Spirit" við sannarlega byltingarkennd áhrif í Disney "Song of the South" - sem var gjaldgengur til verðlauna sama ár. Í "Suður" deila menn og teiknimyndapersónur skjánum óaðfinnanlega í nokkrar mínútur í senn. Í samanburði við "South" var Óskarinn sem "Blithe Spirit" fékk fyrir tæknibrellur algjörlega óverðskuldaður. Allavega get ég bara hvatt þig til að ná Broadway endurvakningu þessa leikrits með Angelu Lansbury áður en því lýkur. Hvað varðar myndina með Rex Harrison, slepptu henni.