Við fyrstu sýn þætti eðlilegt að bera saman Where the Sidewalk Ends við Lauru. Báðir hafa næðislega eiginleika, báðir voru leikstýrðir af Otto Preminger og báðir leika Dana Andrews og Gene Tierney. En þar lýkur flestum samanburði. Laura tókst á við fágað, fágað fólk með hæfileika sem lenti í því að blandast inn í morð. Þar sem gangstéttin endar er sett í allt annað lag. Þetta er fólk með varla tvo krakka til að nudda saman sem er vanara að sjá undirbjarg samfélagsins en að fara í skrautveislur. Þar sem gangstéttin endar er grátbrosleg kvikmynd full af örvæntingarfullu fólki sem leysir vandamál sín með hnefanum eða einhverju öðru vopni. Lítil húfur eru á tugi og löggan slær reglulega játningar út úr skúrkunum. Að festast í morðrannsókn virðist jafn eðlilegt og að anda. Þó að ég hafi ekki séð allt verk hans, miðað við það sem ég hef séð, þá sýnir Dana Andrews eina af sínum bestu frammistöðum sem barinn lögga, Det. Sgt. Mark Dixon. Hann er svona lögga sem er vanur að grófa upp húfurnar á staðnum ef það fær hann upplýsingar eða játningu. Eitt kvöldið gengur hann of langt og drepur mann fyrir slysni. Hann gerir sitt besta til að hylja það. En hlutirnir flækjast þegar hann fellur fyrir eiginkonu hins látna manns, Morgan Taylor (Tierney), en faðir hennar verður grunaður númer eitt í morðmálinu. Þar sem faðir Morgan þýðir heiminn fyrir hana, verður Dixon að gera það sem hann getur til að hreinsa gamla manninn án þess að blanda sér í það. Tæknilega séð er Where the Sidewalk Ends framúrskarandi. Fyrir utan frábæra frammistöðu Andrews, er kvikmyndin með hinn alltaf yndislega Tierney. Hún hefur eiginleika sem getur látið jafnvel dökkustu augnablikin virðast bjartari. Restin af leikarahópnum er alveg jafn traustur með Tom Tully og ranglega ákærða faðirinn sem er algjör áberandi. Fyrir utan leiklistina eru leikstjórn, leikmynd, lýsing og kvikmyndataka allt í toppstandi. Á heildina litið er þetta ótrúlega vel gerð mynd. Ef ég hef eina kvörtun (og óneitanlega er það mjög, mjög minniháttar pæling) þá er það að Tierney er næstum of fullkomin fyrir hlutverkið og umhverfi sitt. Það er dálítið erfitt að trúa því að svona kona gæti lent í því að blanda sér í einhverjar af þessum ósmekklegu persónum. Þetta er í rauninni ekki henni að kenna, það er bara hvernig Tierney kemst yfir. Hún virðist aðeins of falleg, fáguð og viðkvæm fyrir hlutinn. En hógværa, góðlátlega, trausta eðli hennar bætir tilfinningu fyrir þörfu raunsæi við lýsingu hennar.