Hópur San Francisco-kvenna í módel-kaliber sem hafa verið vinkonur síðan í grunnskóla er skyndilega hótað og ráðist af einhverjum sem sendir þeim furðuleg Valentínusardagskort. Hver er morðinginn og hvers vegna er morðinginn á eftir þeim? Einkunnin mín mun oft breytast við síðari áhorf á kvikmynd - stundum örlítið upp, stundum aðeins niður. Hins vegar man ég ekki eftir annarri mynd þar sem einkunnin mín hefur breyst jafn mikið og hún hefur gert fyrir Valentine. Í fyrsta skipti sem ég horfði á hana, þegar hún kom út í bíó, fannst mér hún frekar hræðileg - ég gaf henni 4 af 10, sem jafngildir „F“ bókstafseinkunn. Þegar ég horfði á hana í annað sinn í gærkvöldi, man ég ekki hvað mér líkaði ekki við hana. Ég get bara gengið út frá því að kannski hafi ég verið í röngu skapi til að horfa á hana, eða kannski bara fattaði það ekki. Hvað sem því líður þá elskaði ég hana í þetta skiptið, gaf henni 9 af 10, eða „A“. Það gæti hljómað fáránlegt að segja að ég hafi ekki fengið svona mynd, en það er eitthvað að fá. Valentine er næstum gamanmynd/hryllingur. Leikstjórinn Jamie Blanks, sem einnig var ábyrgur fyrir Urban Legend frá 1998, tekur staðalímynda unglingahrollvekjuformúluna sem varð svo vinsæl seint á tíunda áratugnum í kjölfar Scream (1996) og ýtir flestum þáttum upp og gerir Valentine viljandi cheesy/ campy næstum því að fá fáránleika (þar sem fáránleiki er jákvætt stílhugtak). Ofan á það gefur hann okkur kvikmynd sem er gegnsýrð af gamansömum athugasemdum um rómantísk sambönd. Húmorinn er óvenjulegur að því leyti að hann hefur sama ýkt campy tóninn og unglingahrollvekjan. Flestar aðstæður í myndinni, og vinnubrögð illmennisins, hvort sem er gamansamur eða ekki, eru bundnar við Valentínusardaginn. Margir áhorfendur munu líklega draga stig frá myndinni fyrir ýmsar klisjuróttar en ósennilegar atburðarásir hennar og söguþráð. . Hins vegar, í ljósi ofangreinds, er myndin viljandi klisjukennd, ósennileg og fáránleg. Það er eins og Blanks sé að reyna (og að mestu leyti að ná árangri) að fara yfir hinn dæmigerða táningsslátur með því að hæðast að/svindla við venjur tegundarinnar á sama tíma og hann gerir eros. Það er það sem dregur að kaldhæðni þess að byggja hryllingsmynd á Valentínusardaginn. Það er ósamræmi sem er snjallt fléttað í gegnum myndina, og það er sjálft kjarninn í slasher-tegundinni, sem gerir hana að aðalfóðri fyrir eyðslusamur lampooning Valentine. Scream hafði svipað markmið með hryllingsefninu sínu, en útúrsnúningurinn þar var sá að myndin var „sjálfsmeðvituð“. Valentínusardagurinn er viljandi ekki meðvitaður um sjálfan sig; áhorfandinn þarf að treysta á samhengisvísbendingar fyrir háðsádeilu. Svo að sumir haldi að ég sé að „lesa of mikið“ í myndina, þá er rétt að hafa í huga að Blanks sagði í viðtölum að hann „vildi ekki bara gera aðra slasher-mynd eftir Urban Legend“ og framleiðandinn Dylan Sellers sagðist vilja gera það. eitthvað "fullorðnara". Öðrum áhorfendum kann að mislíka þá staðreynd að Valentínusardagurinn er svo frábrugðinn meintu heimildarefni hans, samnefndri skáldsögu eftir Tom Savage. Persónur skáldsögunnar, umgjörð og söguþráður eru mjög ólíkar myndinni. Sellers hefur sagt: "Þó að þetta hafi verið fín bók, fannst mér þetta ekki rétta sagan fyrir kvikmynd". Svo í staðinn var skáldsagan, sem er miklu þurrari og alvarlegri í tóninum, notuð sem skotpall, mótíf til að búa til tilbrigði við fyrir hryllings-/spennusögu sem miðast við Valentínusardaginn. Þó að þessar staðreyndir muni ekki hjálpa puristum sem þekkja bókina eins og myndina, þá er gagnlegt að skilja hvers vegna myndin hefur ólíka söguþráð og viðhorf. Það er líklega betra að líta á myndina sem sjálfstæða heild með svipað þema. Leikstjórn Blanks er óaðfinnanleg sjónrænt séð. Valentínusardagurinn hefur gróskumikið útlit í gegn, með flóknum, djúpum litum, áhugaverðum settum og góðri sviðsetningu. Blanks er aðdáunarverður fyrir að halda illmenni sínu og árásarsenum ekki of dimmum, með skýrum aðgerðum. Hann leikstýrir einnig leikurum sínum af yfirvegun og ýtir undir oft kjánalega gamansemi. David Boreanaz, sem Adam Carr, tekur þátt í mörgum af skemmtilegustu augnablikunum. Þó að Valentínusardagur sé ekkert meistaraverk er þetta mjög góð hryllings-/spennumynd sem virðist mjög viðkvæm fyrir ranghugmyndum. Ef þú horfir á það og býst við einhverju meira tungu í kinn, gætirðu fundið fyrir þér að meta það miklu meira.