Það er þarna uppi með Where's Poppa, The Groove Tube, Putney Swope. Það minnir á hugarfar NY borgar á tímabilinu, dásamlega undarlegan mann með furðulega áform, hífður af eigin rjúpu, og loksins hörfaði í rúmi kjörforeldra sinna. Algjörlega fáránlegt, það er lífið sem maður sér í gegnum töfragleraugun, að sjá hlutina eins og þeir "í rauninni eru"... ég held að það sé aldrei sýnt lengur. Ef svo er, myndi örugglega einhver Tivo hlutinn og setja hann út þar. Mannrán fer út um þúfur: blandað saman í rigningarstormi, þjóta inn og út eða verslunarglugga, hetjan okkar kastar regnfrakka yfir bráð sína og kastar henni upp í reiðhjóladrifinn ísvagninn sinn og brennir henni í kjallaraíbúð hans í þorpinu. Hann er undrandi, undrandi og ótrúlega vonsvikinn þegar umbúðirnar losna: í stað ljúffengrar konu hefur hann fanga miðalda úthverfa húsmóður sem talar og talar og talar. Myndin er full af vínjettum af samgöngulífinu, úthverfalífinu, borgaryfirvöldum og öllum þeim viðhorfum sem eru svo dýrmæt. Það þrýstir á mörk gamanleiksins, eins og töfrandi raunveruleiki gæti ýtt undir drama, eins og Daffy Duck getur byggt á hugmyndaríkum atriðum til að sýna fram á neyð sína eða langanir, allt á mörkum trúverðugleika. Allt er þetta fyndið, enginn er vondur.