Í fyrstu ferð sinni sem leikstjóri í Hollywood þeytir Henry Brommell heillandi garn sem snýst allt um ítarleg tengd hjónabandsmál með melankólískum áreiðanleika, og snýr slíkt með jafn hrífandi undirþræði af leigumorðingjum föður og sonar. Myndinni er lipurlega leikstýrt og samanstendur af frábærlega samsettum leikarahópi sem og snöggu, fjölskyldumeðvituðu handriti (einnig eftir Brommell) sem lífgar upp á annars þreytta tegund. Sem bónus skilar „Panic“ lúmskum, áberandi húmoróvæntri, óneitanlega heillandi og mjög kærkominni undruní gegnum hina óöruggu, sjálfsöruggu, lágstemmdu stjörnu, sem sífellt töfrandi ástand hennar er aðlaðandi, sérstaklega í ljósi hans. Hinn ævarandi mikli William H. Macy fangar hjörtu okkar aftur sem Alex, óhamingjusamur, rifinn, miðaldra eiginmaður og faðir sem finnur huggun í vafasömustu persónum: ungum, aðlaðandi, jafn ruglaður 23 ára að nafni Sarah (Neve Campbell), sem hann hittir í biðstofunni á sálfræðingsstofu, þar sem hann bíður meðferðar Dr. Josh Parks (John Ritter) til að ræða vaxandi ákafa hans til að hætta í fjölskyldufyrirtækinu sem faðir hans (Donald Sutherland) byggði. Alex, sem hindrar löngun sína til að lifa nýju lífi af ótta við að valda einræðisföður sínum vonbrigðum, vekur óskynsamlega ímynd til Söru, sem á endanum fær hann til að skilja kjarnann og óhrekjanlega ábyrgðina sem felst í því að vera eiginmaður við konu sína og, það sem meira er um vert, hann, góður faðir sex ára sonar síns, Sammy (leikinn ákaft af hinum elskulega David Dorfman). Hið frábæra „Panic“ eftir Henry Brommell er nokkuð sjaldgæft í Hollywood sem sést sjaldan (að undanskildum „Road to Perdition“ frá 2002 ') Frá því hún var frumsýnd árið 2000, fléttar hún tvær andstæðar tegundir (skipulögð glæpasögu, fjölskyldudrama) saman í heillandi, hlýlegt bíóáhorf sem er jafnsterkt í hvora áttina sem er og það er ein sem mun halda óvenjulegu, sjaldgæfu gæðum sínum. og glampandi einlægni um ókomna tíð.