Nýársdagur. Daginn eftir að hafa neytt of mikið af vodka martini og Cosmopolitans í bland við fullt af freyði á miðnætti, komumst við, konan mín og ég og kapalfyrirtækið á staðnum til að bjóða upp á stafrænar sérrásir ókeypis fyrir janúarmánuð. Við höfðum val - nýtum við okkur ókeypis rásirnar eða byrjum við að horfa á átta árstíðirnar af X-Files á DVD sem við fengum frá dóttur okkar fyrir jólin? þarf eitthvað eins og tíu tólf tíma daga til að horfa á allar X-Files byrja að enda. Drive-In rásin var að bjóða upp á klassískt hryllingsmaraþon þriggja kvikmynda: Asylum (1972), House of the Damned (1996) og The Pit and the Pendulum (1961). Hæli er vel metið hér og The Pit and the Pendulum var of seint til að við gætum horft á það sem þýddi að við gætum í raun aðeins verið almennilega gagnrýnin fyrir House of the Damned. Satt að segja reyndum við að vera alvarlegur með myndina þar sem stjörnurnar hennar hafa þokkalega góða leiklist - Greg Evigan (ofskrifuð Tekwars eftir William Shatner) og Alexandra Paul (eina Baywatch-barnið sem gæti leikið þó hún sé með lík tíu ára drengs). Því miður leystust við fljótt upp í hláturskasti, undir áhrifum smá hár-af-the-dog, þegar við hrópuðum hver um sig nöfn kvikmynda sem þessi hundur fékk að láni atriðin sín úr: Poltergeist, The Shining, Hell House, House On Haunted Hill, Ghost Busters! Leiklistin, sérstaklega eftir raunverulega dóttur Evigans, var ekki svo slæm miðað við kjánalega handritið sem þeir þurftu að vinna með. CGI, fyrir 1996, var fyndið - á sínum versta tímapunkti í lokasenunni þegar það hefði átt að vera hræðilegast var það svo slæmt að ég og konan mín leystumst upp í hlátri. Á heildina litið: Leikur 4/5, Handrit 2/5, SFX 0/5