Hlæjandi væri gott orð til að lýsa þessari mynd. En þar sem þessi mynd á ekkert gott skilið um hana, mun ég nota hugtakið guð-hræðilegt í staðinn. Miðað við ævintýri hóps umhverfisstríðsmanna sem rannsaka svívirðingar hersins á hálf-suðrænni eyju, skortinn fjárlaga kemur fljótt í ljós. Michael Pare (alvöru leikari! En aðeins í þeim skilningi að Pinocchio var alvöru strákur...) leiðir hóp af fíflum í gegnum röð skrímsla-eltinga-og-gubba-hamingjulausra fórnarlambssena. Það er einhver óljós tilraun til gervivísinda til að útskýra nærveru risastóru skriðdýranna, en hún sannfærir áhorfandann um það sama og leiklistin gerir. Eins og þetta móðgi áhorfandann ekki nógu mikið, þá sýnir myndin líka það sem ég mun kalla "byssur af endalausum skotfærum". Ég sá Mickey Parrot eða kvenkyns hliðarspyrnu hans aldrei breyta myndskeiðum einu sinni á allri myndinni, en samt get ég sagt að þeir loki að minnsta kosti 40 lotum hver í hvaða senu sem þeir þurfa að skjóta af vopni sínu. Fjörutíu skot virðast kannski ekki svo margar, en við erum að tala um venjulegar skammbyssur hér. Ég myndi 15 hringlaga klemmu, toppa. Og mundu, þeir skipta aldrei um klippur, né virðast jafnvel bera neitt auka ammo.Það er heimskulegt eins og þetta sem sendir kvikmyndir til eilífs elda selluloid helvítis, og það er rétt. Þriðja flokks CGI gerir lítið til að hjálpa málum og best er hlegið að leiklistinni, annars ferðu að gráta. Hvers vegna SciFi Channel hristir þessa mýki ítrekað út er einhver ágiskun. Mitt ráð ... gefðu þessu breitt rúm ... mjög breitt rúm!