Hingað til mislíkaði ég hverja einustu Jean Rollin mynd sem ég hef séð, og það truflaði mig alltaf vegna þess að hann er rómuð Euro-trash minnisvarði og afar vinsæll meðal margra reglulegra gagnrýnenda á þessari yndislegu vefsíðu; fólk sem ég met alltaf skoðun á og er yfirleitt sammála. Svo virðist sem allir virðast alltaf benda á einhvers konar drungaleg og stílhrein kvikmyndavörumerki í verkum hans sem eru mér algjörlega týnd. Kvikmyndir Rollins eru ólýsanlega leiðinlegar, þær eru allar með sama grunnhugmyndinni (lesbískar vampírur í ýmsum stillingum), samræðurnar eru ótrúlega fáránlegar, hin stórkostlega gotneska umgjörð er alltaf vannýtt og framleiðsluverðið er ódýrara en strætómiðaverðið. Ég var reyndar búinn að gefast upp á efnisskrá Rollins þegar (sérstaklega eftir að hafa þraukað „Járnrósina“), þar til ég komst að orði „Night of the Hunted“. Sagt er að þessi mynd sé ekki með neinar haltar lesbískar vampírur og stendur sem traust hryllingsmynd með óhugnanlegum morðum og makaberum söguþræði. Og dómurinn er já og nei! Annars vegar er þetta óneitanlega mest sannfærandi og frumlegasta Rollin mynd sem ég hef haft ánægju af að sjá hingað til (og líka sú eina sem ég horfði á án þess að blunda). Á hinn bóginn er þetta enn brjálæðisleg mynd með vitlausum söguþræði og tilfinningalausum kynlífsþáttum til að bæta upp fyrir sljóleikann. Jean Rollin reynir mikið að búa til andrúmsloft leyndar og spennu, aðallega vegna skorts á upplýsingum og óljósum persónum, en nær varla að fela þá staðreynd að hann hefur í raun ekki sögu að segja. Hin ójarðneskjulega fallega aðalleikkona Brigitte Lahaie og fallega ógnvekjandi tónlistarleiðsögnin eru einu þættirnir sem halda þér föstum á skjánum. Í akstri á nóttunni heim til Parísar þarf ungur maður skyndilega að stoppa fyrir ruglaða og varla klædda stúlku sem kemur hlaupandi úr skóginum. Hún heitir Elisabeth en þar að auki man hún ekkert um sjálfa sig og frá hverju eða hverjum hún var að flýja. Tilfelli hennar um minnisleysi er svo slæmt að hún gleymir jafnvel stöðugt hver sótti hana. Daginn eftir er henni aftur rænt af gömlum gaur og hún flutt í óheiðarlega íbúðabyggð þar sem mörgum einstaklingum í sama furðulega andlegu ástandi er haldið föngnum. Elisabeth veit ekkert, en hún skynjar að hún þurfi að flýja héðan. Vitanlega mun ég ekki opinbera uppsögnina, en ég get fullvissað þig um að hún er frekar heimskuleg, órökrétt og langsótt. Svo virðist sem Rollin hafi áttað sig á þessu líka, því skýringin er mjög stutt og snögg. Það er fjöldinn allur af of undarlegum og tilgangslausum þáttum, kynlífsupptökurnar eru skelfilegar og teknar án ástríðu, viðbjóðslegu förðunarbrellurnar virðast ódýrar og af handahófi hent án raunverulegs tilgangs. Eins og sagt er, er skorið dáleiðandi og hinn fullkomni líkami Brigitte Lahaie er ávanabindandi að gljáa.