Sagan fjallar um ættfræðirannsakanda (Mel Harris) sem er ráðin af Estee Lauder-líkri snyrtidrottningarfrænku sinni. Frænka hennar (með hjónabandi eigum við að gera ráð fyrir) er að reyna að hafa uppi á löngu týndu fjölskyldu sinni í Evrópu. Allt sem þeir þurfa að halda áfram er mynd af ungri stúlku sem stendur við skrautlegan spiladós. Rannsakandi heldur til Evrópu og stundar leit sína á stöðum eins og Mílanó, Búdapest og Vínarborg. Landslagið er hið raunverulega og er í raun tekin á staðnum (ólíkt morði, skrifaði hún þar sem Jessica á að vera að heimsækja fjarlægan stað og Lansbury fór aldrei frá Burbank). Engu að síður hittir hún ungan mann sem er líka að leita að því að leysa eigin fjölskyldugátu og þeir sameinast um að finna vísbendingar og ógna vondum krökkum. Samræðan, sérstaklega rómantíska samræðan, er hræðileg. Ég horfði á þetta vegna landslagsins en handritið var svo slæmt að ég hélt áfram bara til að sjá hvort það myndi versna. Það gerði það. Leiklist var líka slökkt. Ég sé hvers vegna ferill Mel Harris fór aldrei almennilega af stað eftir þrítugt, en hún er fullnægjandi (þá virðist vera of gömul fyrir mótleikara hennar). En stuðningsleikmennirnir eru beint úr leikhúsi samfélagsins. Ég missti líka töluna á því hversu oft þeir segja „Búdapest“ við hvort annað. Já, það er borið fram Bood-a-phesht. Við vitum það, allt í lagi? Ég áttaði mig á því á miðri leið inn í myndina að þetta hlyti að vera ein af þessum Harlequin myndum og svo sannarlega er það. Held að það segi allt sem segja þarf.