Kvikmynd getur verið útlitsgler til að sjá heiminn í nýju ljósi. Góða nótt og góða lukku, til dæmis, buðu upp á hliðstæður nútímadóms-án-sönnunargagna og áganga á frelsi. Það er auðveldara að skoða siðferðislegt vandamál þegar það er ekki of nálægt heimilinu: með því að setja það í skáldað eða sögulegt samhengi fjarlægt okkar nánasta aðstæðum. Með klámi teljum við okkur „upplýst“ og forfeður okkar vera bundin af skrýtnum hugmyndum - venjulega sem felur í sér eld og brennisteini, en skilgreiningin á því hvað er ruddalegt getur auðveldlega orðið fáfræði og óvísindalegri túlkun að bráð í stað sönnunargagna. Bettie Page var sértrúartákn tímabils sem innihélt ekki bara McCarthyisma heldur bann við myndasögum (eins og Tales from the Crypt) á þeim grundvelli að þær myndu breyta unglingum í hálfvitlausa unglingaafbrotamenn. Þessi mynd, þróuð út frá lykilspurningum í lífi hennar, setur fram vandamál sem eiga jafn vel við í dag og árið 1950. Myndin okkar opnar með tveimur lykilsenum. Í þeirri fyrstu sjáum við vel klædda, virðulega útlitsmenn í svívirðilegri bókabúð. Einn þeirra biður um myndir af konum í kinky stígvélum og aðhaldssamar - þá kemur í ljós að hún er leynilögga sem stundar stungu. Annað atriðið sýnir Bettie Page, sem bíður eftir að verða kölluð sem vitni, lítur nokkuð kurteislega út, eins og hún væri nýkomin út úr kirkjunni. Fyrstu 50 mínúturnar eru í svarthvítu. Gamaldags kvikmyndabrellur eins og þurrkur og blekjur auka á þá tilfinningu að við séum að horfa á kvikmynd frá liðnum árum, eins og háttur leikarahópsins, kunnátta endurgerð atriði frá 1950, samtímasnöggur orðasambönd og hnitmiðaða samræður sem tengjast kvikmyndagerð um tímabil. Skjalasafnsmyndir eru oft klipptar - sem mun gleðja marga og pirra aðra. Í samræmi við þema þess er myndin næstum samansafn af mismunandi gerðum ljósmyndunar á hreyfingu, og eldri klippurnar af stórkostlegum ströndum og kennileitum standa vel saman við klassískar stellingar Bettie og heyra aftur til tímarita „heilsu og náttúru“. . . þó ég viðurkenni að ef þú ert ekki heilluð af sögunni gætirðu fundið áhrifin svolítið ögrandi. Mjög fljótlega förum við í flashback. Bettie sleppur undan þunglyndisárum í Nashville, lífgað aðeins upp með kirkjusöng og sálarhjálp, og fer ein til að leggja leið sína. Eftir fyrstu velgengni hennar skiptist fyrirsætustarfið í tvo þætti: almenna glamúrvinnuna sem einbeitir sér að yfir-the-rainbow brosinu hennar, og 'sérfræðingaáhuga' myndirnar sem fela í sér að klæða sig upp í háhæla stígvél og léttan ánauðbúnað. Í fyrri áheyrnarprufu (sem minnir á atriði með persónu Naomi Watts í Mulholland Drive - sem einnig var kölluð Betty), sýnir hún frammistöðu sem er full af tilfinningum, andstæður venjulegum líflegum, glaðlegum (en á endanum bragðdaufum) dag til dags. -dags tjáning. Er hluti af henni enn óuppfylltur? Bettie er oft hafnað í áheyrnarprufum þegar þau átta sig á að hún er þekkta pin-up stúlkan. En við höfum aldrei verið beðin um að vorkenna Bettie Page: Móðgandi æsku hennar er fljótt vísað til og sleppt yfir; þegar henni er nauðgað af fjórum drengjum í heimabænum, sjáum við aðeins hótunina og svo Bettie að jafna sig og lifa af, taka sig upp í eyði skóglendi og setja upp hugrökkt andlit einhvers sem neitar að leggjast niður og deyja. Þó nekt sé ekki við sögu, það eru sérstakar áhugamyndir Bettie sem að lokum vekja vandræði. Þegar við förum aftur að réttinum eru skoðanir prests á spillandi áhrifum slíkra mynda teknar sem sönnunargögn. Sálfræðingur segir af einlægni hvernig myndirnar leiða til „sjálfsvíga, morða og geðrofs“ hjá ungmennum sem verða fyrir þeim (væntanlega ekki í þeirri röð). Að lokum útskýrir stjörnuvottur hvernig lífi sonar síns lauk vegna slíkra mynda - „að vera „trused up svona“. Ekki er skýrt frá því hvernig það að „tryggja“ veldur dauða). Textinn sem fylgir röð ljósmynda Bettie í tímariti segir frá því hvernig hún neyddist til að þola „hræðilegar kvalir“ með fetish-hömlunum (áhorfendur vita að henni fannst þær í rauninni ansi fyndnar og að orðalagið, eins og myndirnar sjálfar, voru hrein dramatík. ). Eftir 12 klst bið er Bettie sagt að sönnunargögnin hennar - hún er sú eina sem gæti staðhæft að hún hafi ekki verið mynduð af kvölum - verði 'ekki krafist'. „Hryllingsmyndin“ á myndunum hefur verið sönnuð. Ef þetta hljómar allt eins og myrku aldirnar sem við höfum yfirgefið skaltu íhuga nýlegt (2003) atvik þar sem Ann Summers auglýsing var bönnuð. Það sagði, "fyrir tísku og ástríðu svipa með í staðbundna verslunina þína," með ljósmynd af baki konu. Hún er klædd í brjóstahaldara og striga og hendur hennar eru handjárnaðar fyrir aftan bakið. Undirfata- og kynlífsleikföngafyrirtækið, sem miðar að kvenkyns neytendum (og styður einnig góðgerðarsamtök sem berjast gegn heimilisofbeldi), sagði að auglýsingar sínar miðuðu að „að veita konum kynferðislegt sjálfstraust og sýndu konum alltaf stjórn á kynhneigð sinni. Maður gæti ályktað að fordómar og fáfræði Betty Page rannsóknanna eigi enn gildi. Trúarskoðanir Bettie eru óaðskiljanlegar sögunni, rétt eins og hugtakið synd er óaðskiljanlegur kristni og stuðlar að hinu „bannaða“ eðli kynferðislegrar ánægju sem er oft ríkjandi í Bretlandi og Bandaríkjunum - öfugt við raunhæfari nálgun sem er að finna á meginlandi Evrópu. Það mætti ​​halda því fram að formúlurnar um synd og endurlausn, og „að vera hólpinn“, endurspeglast jafnvel í pörunarmynstri sem viðhalda hefðbundnum yfirráðum karla. Lögreglumaður sem nálgast Bettie vingjarnlega (en kynferðislega áhugasama) fyrir utan réttarsalinn býðst til að „bjarga“ henni frá einmanaleika. Riddarinn í skínandi brynjunni gæti verið riddarafullur, en hún gerir líka ráð fyrir konu sem þarfnast björgunar. Elska hana eða hata hana, The Notorious Bettie Page er óvenjuleg og óvenjuleg mynd og siðferðileg vakning fyrir þá sem taktu eftir því. Það er frábær samleiksleikur og Gretchen Mol, sem Bettie, er merkileg þar sem öll myndin tekst eða fellur á kraftmikla frammistöðu hennar.