David Cronenberg, líkt og kollega David Lynch, er áunninn smekkur. Leikstjóri sem leikur sér með þemu eins og raunveruleika, ranghugmyndir, kynlíf, geðveiki og dauða, hlýtur að fá öfgafullustu viðbrögð frá áhorfendum. Hann sannaði þetta með myndum eins og The Fly, Naked Lunch, Crash og eXitenZ (höfuðborg X, stór Z) og nú nýlega, Spider. Það er best að sjá eXistenZ með skýrum huga. Reyndu að lesa ekki of mikið um söguþráðinn, annars verður hann eyðilagður fyrir þér. Það sem ég get sagt þér er að Cronenberg fer með þig í ferð niður í heim tölvuleikja sem virkar sem myndlíking fyrir hvers kyns flóttahegðun. Að lifa út fantasíur er eitthvað sem fólk dreymir alltaf um, en hversu langt er hægt að ganga í það, áður en raunveruleikinn verður óljós og fantasían tekur völdin og breytist í martröð? Þetta eru þemu sem snert er í eXistenZ, könnun á sjálfsmynd, sálarlífi mannsins, líkamlegum líkama sem herja á af sjúkdómum og síðast en ekki síst, raunveruleikinn sjálfur. Sagan og leikstjórnin eru frábær. Cronenberg þekkir fagið sitt mjög vel og vekur með góðum árangri líf í gerviheiminn, forðast venjulegar gildrur og klisjur sem tengjast sögum á borð við þessa. Myndin sýnir nokkuð ógeðslegt efni, en er óvenju lágstemmd í goredeildinni í samanburði við önnur verk Cronenbergs. Áfallaáhrifin sem hann spilar á eru aldrei yfir höfuð og framvindan af söguþræði er mjög gáfuleg og skapandi. Þetta er ekki vitsmunalegasta myndin sem til er, en hún fær þig til að hugsa um hana, undrandi og frekar ringlaðan. Leikarinn fær líka tvo þumalfingur upp. Báðar söguhetjurnar, Jennifer Jason Leigh og Jude Law, leika hlutverk sín á fullkomlega og snjallan hátt lýsa breytilegum skapi og sjálfsmynd persónunnar. Samræðan kann að virðast svolítið gömul og klínísk stundum, en það er hluti af þeim áhrifum sem Cronenberg ætlaði að ná, að skapa óánægjulegt og framandi andrúmsloft sem veldur manni talsverða óánægju. Aukaleikarar eins og Ian Holm, Don McKellar og sérstaklega hrollvekjandi Willem Dafoe lyfta myndinni enn hærra með truflandi kunnuglegum leikjum sínum. Þessi mynd þarf að venjast, en ef þú kannt að meta dökkan tón, blóðhrærandi myndmál og tilvistarlega skekkta sögu. , þú munt elska það.