Sjálfsævisaga James J. Corbetts "The Roar of the Crowd" var upphafið að þessari líflegu og vel eftirminnilegu skálduðu ævisögu. Höfundurinn var heimsmeistari í þungavigt og tók við af John L. Sullivan fyrir aldamótin. Atburðir frásagnarinnar lýsa Corbett sem hrokafullum en viðkunnanlegum og greindum ungum manni sem sigraði heim hnefaleika og félagslegra fordóma á sínum tíma, þegar hann var aðeins álitinn sonur írskra innflytjenda, lágvaxinn bankagjaldkeri og enginn kom öllum á óvart. . Það tók hann nokkrar klukkustundir af spennandi og oft skemmtilegum skjátíma til að sanna að félagar hans höfðu rangt fyrir sér. Hann er bankagjaldkeri þegar myndin er opnuð, en einhvern veginn afgreiðir hann boð til íþróttafélags fyrir hina vel stæðu. Hann verður ástfanginn af fallegri en snobbóttri stúlku, sem hann virðist alltaf vera að rífast við, og hann býr heima hjá baráttuætt Corbetts sem virðast berjast við hvort annað eins oft og við aðra. Þegar hann sigrar bestu klúbbinn og atvinnubardagamannahverfi til að skamma hann, ákveður hann að lokum að verða frægur með því að berjast. hann leggur af stað á veginn með vini sínum, sem gegnir hlutverki stjórnanda og þjálfara, og þrátt fyrir nokkur næstum áföll vinnur hann öll sín bardaga og vekur athygli. Þegar hann kemur heim til að elta stelpuna sína aftur, reynir hann að ónáða Boston Strongboy, hinn volduga John L. Sullivan, sem fer inn á bari og heldur því fram að hann geti „sleikt hvaða mann sem er í heiminum“. Fáir trúa því að hann geti unnið bardaga gegn Sullivan, en Corbett, kallaður „Gentleman Jim“ fyrir vingjarnlega framkomu hans og patrísískt útlit kemur öllum á óvart með því að hreyfa sig, dansa utan sviðs og afneita krafti hins tryllta Sullivan. Besta atriði myndarinnar kemur kannski þegar sleginn Sullivan kemur til að óska ​​Corbett til hamingju. Nýi meistarinn rís í augnablikinu, segir Sullivan nokkrum árum áður en það gæti hafa verið öðruvísi, og sýnir honum ekkert nema aðdáun og virðingu. Hann fær stúlkuna sína vegna tveggja sýninga sinna, en í lok myndarinnar, þegar þau heimsækja foreldra hans, getur stjórnandi hans sagt heiminum: „The Corbetts eru að því aftur“. Kvikmyndirnar eru aðlaðandi og hafa stöðugan stíl án þess að vera áberandi. Handritið var skrifað af öldungnum Horace McCoy og Vincent Lawrence úr Corbett skáldsögunni. Sidney Hickox sá um kvikmyndatökuna, með tímabilsskreytingum eftir Clarence Steensen og liststjórn eftir Ted Smith. Heinz Roemheld sá um tónlistina og Milo Anderson sloppana. Myndinni var leikstýrt af hasarmyndasérfræðingnum Raoul Walsh. Flynn fannst líka gaman að vinna með Walsh en var ekki sama um hinn leikstjórann sem hann vann oftast fyrir, Michael Curtiz. Meðal leikara var Ward Bond sem John L. Sullivan, í einni af bestu frammistöðu sinni, yndislega Alexis Smith, dálítið flekkóttur en greindur eins og stúlkan sem Corbett elskar og mjög duglegur Errol Flynn sem Corbett, ungur maður sem hann virtist hafa gaman af að spila- -hann sagði seinna að þetta væri uppáhaldshlutverkið sitt frá tímabilinu...Jack Carson var stjórnandi hans, Alan Hale heillandi faðir hans, John Loder ríkur fjandmaður, með William Frawley, Minor Watson, Madeleine LeBeau, Rhys Williams, Arthur Shields, Dorothy Vaughn og Mike Mazurki tóku þátt í skemmtilegu framgöngunni. Það er erfitt að segja nóg um rökfræðina og léttleikann sem framleiðendur þessarar myndar hafa skapað; hún er ein vinsælasta kvikmynd um íþróttaævisögur og á minn mælikvarða ein sú skemmtilegasta líka.