Ítalía framleiddi fullt af virkilega frábærum og frumlegum hryllingsmyndum á sjöunda áratugnum - og þetta er svo sannarlega ein af þeim! Það fyrsta sem þú munt taka eftir við Danse Macabre er stíll myndarinnar. Tekin í fallegu svarthvítu, og vegna notkunar leikstjórans Antonio Margheriti á lýsingu; myndin lítur nánast út fyrir að vera þýsk expressjónísk hryllingsmynd. Þetta, ásamt hryllingsfylltri söguþræði, tryggir að Danse Macabre er mynd sem fangar svo sannarlega kjarna hryllingsins. Það að hin fallega Barbara Steele komi fram í myndinni skaðar auðvitað ekki málin – og góðu fréttirnar halda áfram því í þessari mynd fær hún að spenna leiklistarvöðvana meira en hún gerði í myndunum sem gerðu hana fræga. Söguþráðurinn er mjög meðvitaður um tímann sem þetta var gefið út og inniheldur því hinn frábæra Edgar Allen Poe. Við fylgjumst með Alan Foster, rithöfundi sem samþykkir veðmál frá Poe sjálfum og Lord Blackwood um að hann geti ekki eytt heila nótt í hrollvekjandi gamla kastala þess síðarnefnda. Allir sem hafa gist þar áður hafa dáið...og hetjan okkar er að fara að hitta fyrri veðja-takendur! Nú á dögum hafa hryllingsmyndir ekki tilhneigingu til að einblína svo mikið á hverja mynd og niðurstaðan er sú að það er ekki mikil fegurð eftir í tegundinni. Það er því hressandi að sjá þessa mynd. Margar af myndunum hér eru ótrúlega fallegar - frá kvenkyns hlið hjónanna sem eru bara í gegnumsæju pilsi, til persónulega uppáhalds minnar - skot af reyk sem læðist inn undir hurð. Þetta fyrsta Antonio Margheriti myndin mín, og jafnvel eftir að hafa séð þessa; það er augljóst að hann var einn af fremstu leikstjórum Ítalíu. Það er líka athyglisvert að handrit var samið af öðrum ítalska stórmenninu; Django skaparinn Sergio Corbucci. Söguþráðurinn getur hlykkjast aðeins of mikið á stundum, en það er alltaf nóg andrúmsloft við höndina til að tryggja að myndin verði aldrei leiðinleg - og sú staðreynd að hún er alltaf forvitnileg, jafnvel þegar hægt er á söguþræðinum, tryggir það sama. Leiðin sem Danse Macabre notar „draugahús“ þemað er bæði vel unnin og frumleg og hjálpar til við að halda sögunni eins skelfilega og hægt er. Á heildina litið munu aðdáendur ítalskrar kvikmynda og/eða sértrúarsöfnuðar ekki vilja missa af þessum litla gimsteini!