Mér líkar ekki við Cary Grant en mér hefur fundist frammistaða hans pirrandi í nógu mörgum kvikmyndum til að taka eftir; þetta, Arsenic & Old Lace og Bringing up Baby. Mér líkar ekki við hann í North by Northwest en mér finnst þessi mynd eiginlega óþolandi kjánaleg. Ofan á það finnst mér endalaust væl um flokk Grants þreytandi. Ég hef ekki hugmynd um hvað bekkurinn hans gerir fyrir áhorfendur sem boða það. Það gerir ekkert fyrir mig. Í bakvið tjöldin sem fylgir með þessum DVD segir Patrcia Hitchcock að Grant hafi verið uppáhalds fremsti maður föður síns; Ég held að hann hafi haft rangt fyrir sér. Jimmy Stewart var betri leiðandi maður í röð af betri Hitchcock myndum. Með eyðilagðan endi er þetta í raun hálf mynd og þolir enga umræðu og getur ekki stutt háu einkunnirnar sem hún fær. Jafnvel þó að myndin myndi enda ósnortinn þá er ekki mikið um það. Fontaine er algjörlega ósamúðarfullur sogur. Hún þarf að vera dofin, óvirk og vilja ekki hafa samband við neinn nema Johnny fyrir alla myndina, í hvorum endanum, til að uppátæki hans virki. Það er ekki mikið að vinna með. Cary Grant byrjar hverja línu á "Monkeyface..." þangað til ég vildi kyrkja hann. Hann segir það um sextíu sinnum. Það er jákvætt grátlegt. Tæknin hjá Hitch hér er átakanlega grunn. Endalaus röð af herbergjum/settum er með fals þakglugga sem varpað er á bakvegginn sem kóngulóarvefsáhrif. Og ljósapera í mjólkurglasi gæti gert aðdáendur spennta, en hún getur ekki bjargað kvikmynd sem er svona illa gerð. Peter Bogdanovich ætti að hætta störfum ef hann gerir enn eina Hitchcock/Cary Grant eftirlíkingu á DVD. Ég held að það sé allur ferill hans núna. Um leið og ég sá hann hugsaði ég, oh crap, hér kemur eftirlíking sem aðeins hann er hrifinn af. Í staðinn voru tveir! ó gleði!