Ég ætla ekki að spilla fyrir neinum sem hefur ekki enn horft á þetta hógværa meistaraverk eftir Kay Pollak. Heimsfrægur hljómsveitarstjóri snilldarlega leikinn af Michael Nyqvist leitar friðar frá streitu með því að flytja aftur í æskuþorpið sitt. Þorpsbúar, sem hafa fylgt snillingnum í hljóði, freista hans hægt og rólega til að deila stórleika sínum. Hvert hlutverk í þessari mynd hefur mjög sérstakan tilgang og sýnir ótrúlega möguleika í því að hver og einn leikur sinn hljóm í stuttu máli en nákvæmu. orð, sinfónía kærleikans. Ekki ást í skilningi sambands, heldur í tóni andans sem er djúpt grafinn í hverri persónu, sem hver sýnir sína eigin sögu, þarfir sínar, beinagrindur, langanir og margt fleira. Ég skal ekki gleyma að minnast á tvo aðalhlutverkin sem Frida Hallgren og Michael Nyqvist leika, en dramatík þeirra eru leikin í ógleymanlegum samhljómi tilfinningalegrar endurgjöf. Þeir snerta hvort annað með sársauka sem tengist eigin fötlun til að elska sjálfa sig. Michael Nyqvist reynir virkilega á hér í mjög erfiðri uppsetningu, í einni af þessum kvikmyndum sem annað hvort endar sem stórslys eða frábær. Og frábært, það varð frá upphafi til enda, ekki einni sekúndu minna eða meira en nóg, þú situr eftir með tilfinningu fyrir breytingum og smekk fyrir meira. Enn þann dag í dag er örugglega ein besta kvikmynd sem ég hef haft ánægju af að horfa á.