Rita Hayworth sem Rusty Parker er FORSÍÐUSTÆKAN du jour - hún er ein af dansstelpunum í klúbbnum hans Danny McGuire, sú sérstæðasta samkvæmt Danny (Gene Kelly) og nokkurn veginn hver sem rekst á hana. Tökum sem dæmi Vanity tímaritaforingjann John Coudair (Otto Kruger): heilluð af líkindum Rusty við ömmu sína Maribelle (einnig leikin af Hayworth í flashbacks), sem hann beitti dyggilega þegar hann varð ástfanginn af henni, hann reynir að endurlifa æsku sína með því að að laga það sem hann telur að hafi farið úrskeiðis á milli hans og Maribelle. Hann trúir því ekki að Danny gæti veitt Rusty hamingju, eða allt sem hún ætti að eiga rétt á - hann fær jafnvel Danny til að trúa þessu sjálfur. Þegar Rusty er frægð sem „Forsíðustúlka“ Vanity, rekur Danny hana í faðm Noel Wheaton (Lee Bowman). Svo hvað gerist þegar Danny snýr aftur í bæinn með hliðarmann sinn Genius (Phil Silvers) í eftirdragi, bara til að komast að því að Rusty er að giftast Wheaton? Sem söngleikur nýtur COVER GIRL góðs af fallegum tónleikum og lögum skrifuð af Jerome Kern og Ira Gershwin, þ.á.m. Óskarstilnefnt 'Long Ago and Far Away' (mögulega ein glæsilegasta ballaða sem skrifuð hefur verið og fallega, ljúflega sungið sem dúett af Hayworth og Kelly), númerið 'Sure Thing' Maribelle (því ljótara 'Poor John' er ekki 't a Kern/Gershwin samstarf) og 'Put Me To The Test'. Dansinn er auðvitað í toppstandi, þar sem Gene Kelly átti meira en bara hönd í kóreógrafíuna. Það sýnir sig í einföldustu dönsum, til dæmis dansi hans við Hayworth á „Put Me To The Test“, eða hinu glaðlega hrífandi „Make Way For Tomorrow“ númeri (flutt af tríóinu Danny, Rusty og Genius)... sem gefur til kynna viðbrögðin sem persóna Gene hefur við lögreglulögguna í titilnúmerinu í SINGIN' IN THE RAIN. Kelly skoraði sérstaklega tæknilegt og listrænt valdarán með 'Alter-Ego' dansinum. Eins og arftakar hans í ANCHORS AWEIGH og AN AMERICAN IN PARIS (Jerry the Mouse og 16 mínútna ballettinn í sömu röð), er þessi dans dæmi um þá ótrúlegu nýjung og sköpunargáfu sem Kelly kom með í nútíma kvikmyndasöngleik: að vilja nota kvikmyndamiðilinn til að kynna dansa sem ekki var hægt að sýna á sviði og árum fyrir CGI krafðist Kelly þess að dansa við eina manneskju sem gæti mögulega passað við hann í hæfileikum og stíl - sjálfum sér. Númerið er varla fimm mínútur að lengd, en það (og snilld Kelly) tekur samt andann úr manni, jafnvel sextíu árum síðar. Þetta er ástæðan fyrir því að ég horfði á COVER GIRL, og ef ekkert annað, þá er þessi dans sannarlega þess virði. Þú getur sagt að miklum peningum hafi verið sóað til COVER GIRL og Ritu Hayworth - ekki það að hún eigi það ekki skilið. Vertu vitni að atriðinu þegar Rusty slær á Broadway - stóri skjárinn sem sýnir allar mismunandi forsíðustelpur víkur fyrir gríðarlega stóru sviði sem er búið til fyrir inngöngu Rusty. Hayworth er svo sannarlega ein áreynslulausasta stúlkan sem sýnd er í myndinni og dansar með stíl og þokka sem er næstum því verðugur Kelly. (Mjög fáar af meðleikurum Kelly eiga þann heiður.) Hún er bráðfyndin í sumum atriðum, til dæmis þegar John og Wheaton koma til að ná í hana frá Joe's. Einhverra hluta vegna skortir frammistöðu hennar enn neista stórleikans. sem myndi hjálpa COVER GIRL að sigrast á almennri bölvun sinni um meðalmennsku. Þeirri bölvun er aðeins aflétt í hvert sinn sem Gene Kelly er á skjánum (dansandi eða ekki), eða þegar Eve Arden sem langþjáður ritari Johns, „Stonewall“, snýr framhjá með annarri klippu athugasemd eða snjöllri athugun. Þar sem myndin, á endanum, tilheyrir Hayworth, geta hvorki Kelly né Arden bjargað henni í heild sinni. Þetta er ekki þar með sagt að myndin sé slæm – hún er það ekki. Það er skemmtilegt, með frábærum lögum og sætum númerum og fullt af fallegum stelpum til að horfa á. En það er bara ekki alveg klassískt. Dansinn er þó klassískur - svo horfðu á COVER GIRL fyrir það, og þú munt ekki sjá eftir því.