Fyrst af öllu vil ég taka það fram að ég tel þetta eina skemmtilegustu mynd sem ég hef séð. Ég hef horft á hana næstum 10 sinnum bara vegna þess að mig hefur langað til að dreifa dýrindis bragðlausu innri myndarinnar til annarra grunlausra fórnarlamba. Það hefur grípandi kjarna handheld myndavélarupptöku af sjö ára afmæli fjarlægs frænda. Það hefur öll skrif WWE leiks. Og umfram allt hefur það samkvæmni eins og andlit sem er skafið meðfram gangstétt. Þessi mynd er meistaraverk. Myndin hefst á næstum samstundis limlestingu þriggja, drukkinna unglinga í eyðimörkinni. Þessi sena sannfærði mig um að ég væri á einhverju stóru þegar ég valdi þessa kvikmynd úr DVD rekkanum (dregnuð að kassanum vegna grafíkar á hraðavél sem öskrar orðið „RAPTOR“ framan á henni). Atriðið inniheldur gersemar eins og tómatsósu, spaghettíþörm, fánýtar tilraunir til húmors og gúmmíkenndar risaeðlubrúður sem endurtaka sig í gegnum kvikmyndina. Þessi mynd er meistaraverk. Myndin inniheldur óstöðugan bakgrunn og leikmunanotkun sem veldur því að hugur manns bráðnar við tilhugsunina um að einhver gæti bara skammast sín þegar kemur að því að búa til kvikmynd. Dæmi er þegar vörubíll, um miðja nótt, er lagt við klettavegg. Strax daginn eftir finna þeir það á opnu grasi. Ökumaðurinn gat ekki hafa keyrt það þangað þar sem hann var bitinn af sér í andliti af ónefndum tvífættum kjötæta (ég mun útskýra hvers vegna það er nafnlaust eftir sekúndu). Þannig að mín eina giska er að annaðhvort hafi hraðakstursvélin keyrði það, búfénaðurinn sem bílstjórinn var að flytja gerði það eða Jim Wynorski hugsar ekki mikið um áhorfendur sína. Djöfull ætlast þeir til þess að ég trúi því að þeir séu að ganga niður aðalgötu á kvöldin þegar vegurinn er ekki með þakrennum, brunahananum er varanlega komið fyrir við hlið símaklefans og það er bara ein götuljós. Samt finn ég mig knúinn til að horfa á þessa mynd og horfa aftur á hana, bara svo ég geti fundið fleiri hluti sem fá mig til að hlæja næst þegar ég horfi á hana. Þessi mynd er meistaraverk. Leikstjórnin á þessari mynd er skelfileg. Langar lengri hlé. Furðulegar klippur á persónum sem voru ekki einu sinni í almennu grenndinni við samtalið. Fólk ræðir hlutina af tilviljun á meðan það snýr að myndavélinni (og aftur á móti, gerir það að verkum að það snýr að veggnum). Þeir geta ekki einu sinni gefið risaeðlunni samfellda tegund, fletta á milli þess að kalla hana risaeðlubarn og nota gúmmíhraðabrúðu (sem einkennist af ákaflega langri, feitri, óhóflegu kló). Þessi mynd er meistaraverk. Klippingin er áberandi á þessari mynd. Þetta er ekki gott mál. Ég veit vel að myndin er samansafn sena úr öðrum myndum, meistaralega smíðað í eitt kjaftæði, en það verða að vera takmörk! Undirþættir enda eins snögglega og þeir byrjuðu. Skýringar á skyndilegu hvarfi persóna eru ekki takmarkaðar við, ja, alls ekki útskýrðar! Og endir sem leið eins og að keyra vöðvabíl inn í múrsteinsvegg án öryggisbeltis. Maður veit bara aldrei hvað er að fara að gerast því myndin fylgir ekki samfelldri uppbyggingu. Þessi mynd er meistaraverk. Nú verð ég bara að minnast á eitt atriði (það mesta) sem gerist undir lokin. Þetta er spoiler, en í rauninni ekki. Lokaatriðið inniheldur uppgjör milli tyrannosaurus rex og Sheriff Tanner. Þetta er eins og uppgjörið milli Sigourney Weaver og geimverudrottningarinnar í Aliens, nema án alls tilfinningalegs krafts/fjárhags/epískrar baráttu. Það fallega samanstendur af því að Tanner hamrar risaeðlunni með stykki af byggingarvél. Hvítur bobbi. Á nokkrum mínútum, í gegnum röð laumulegra niðurskurða, tekst leikstjóranum að breyta þessum hvíta bobba í gulan lyftara/krana sem lítur út fyrir vél. Nú, eins og ég sagði, þá veit ég að þessi mynd er gerð úr senum úr öðrum myndum, en hvaða tvær myndir gefa tilefni til uppgjörs með t-rex í byggingarbíl? Þessi mynd er meistaraverk. Þessi mynd fær 1/10 fyrir gæði kvikmyndagerðar, en 10/10 fyrir hversu mikið hún fær mig til að hlæja og njóta mín.