Ég fæ það á tilfinninguna að framleiðendur þessa klúðurs hafi verið til í að búa til sársaukafullasta og fáránlegasta vestra sem gert hefur verið. „SÁKURLEGT“ er besta orðið sem mér dettur í hug til að lýsa því. Auk þess ertu með flotta litmyndatöku og fallega og vel talaða Rhonda Fleming. Samúð mín votta Jacques Aubuchon (sem lék örkumla), sem lék nógu vel í pirrandi hlutverki, skrifað svo hræðilega að enginn leikari gat skilað skemmtilegri frammistöðu. Framleiðslugildin voru nokkuð góð, sem var aðeins til að undirstrika hræðilegu söguna og handritið. Hlutir sem ég hataði: Stewart Granger leit svo lítið út eins og vestræn mynd, hvað með breska hreiminn hans, snyrtilega sniðna búninginn og kjánalega, flekklausa, alltaf hvíta klútinn bundinn um hálsinn á honum. Það varð þreytandi hvernig bæjarbúar og sonur hans voru í sífellu að níðast á og móðga Granger, og hann talaði aldrei eða svaraði. Ég veit að við eigum að stöðva vantrú og meta vesturlandabúa sem táknrænt siðferði, en þessi braut álögin með því að vera hlæjandi óraunhæfar og fyrirsjáanlegar senur, en það versta var í lokin þar sem Granger plantar kraftaverki, snöggt og einn í kringum gljúfur. framhjá því að nautgripir vonda kallsins muni fara í gegnum, og svo gróðursetur Granger sig á hinn fullkomna stað svo hann geti skotið dýnamítinu úr mjög langri fjarlægð til að búa til grjótskriður til að grafa og hræða nautgripina og vondu kallana, að því er virðist að eyðileggja þá alla, bjarga tveir helstu vondu kallarnir. Næst verst er allt við söguþráðinn, sem er hlaðinn sápuóperusenum. Ekkert í myndinni virtist trúverðugt: Ég trúði ekki um hvað öll átökin snerust. Vondi kallinn var að keyra hjörðina sína í gegn á markaðinn og vildi að kýrnar tuggu gras á leiðinni; Ég sé ekki hvers vegna ekki var hægt að vinna úr einhverju. Þarftu eignardeilu á landi til þess? Nenni ekki að sjá það.