Þetta er falleg en samt einföld mynd um einn mann, knúinn til að finna svar, svar sem hann þarf ekki endilega en hefur byggt upp allt sitt líf í kringum sig. Það er hjartnæmt, það er fyndið, það er glæsilegt, það er kvöl, það er viðkvæmt og kraftmikið, ég segi að það sé snilld. Ég hef lesið bók Jonathan Safran Foer, Everything is Illuminated (aðallega vegna þess að ég heyrði að Elijah Wood væri í aðalhlutverki í kvikmyndaaðlöguninni ), og ég var bara heillaður af persónunum. Ég hló upphátt oftar en einu sinni. Og í hvert skipti sem einhver talar um það sem það snýst um, heyri ég sama hnökralausa svarið, næstum eins og það sé eitt stórt langt orð: "Það er um að gera að leita að konunni sem bjargaði afa sínum frá nasistum." Samt er þessi saga svo heimspekileg; það fer dýpra en það. Það samtal um hringinn og "ef tilfelli." Það fær mann virkilega til umhugsunar. Allt í einu rennur þessi saga saman úr einfaldri leit yfir í innri myndbreytingu og ég lít á hlutina svolítið öðruvísi núna. Ég mæli með að leigja þetta áður, ef nokkurn tíma, að lesa hana, því bókin innihélt margar ruddalegar, beinlínis öfuguggar sögur sem voru ekki með í myndinni, aðallega saga fjölskyldu Jonathans sem var ekki nauðsynleg fyrir myndina. Smá trivia, heyrði ég, er að núverandi kærasta Wood er með hlutverk í þessari mynd sem trommuleikara í hljómsveitinni sem Alex skipuleggur að flytja þegar Jonathan stígur úr lestinni til Úkraínu. Þú eyðir helmingi myndarinnar í að reyna að átta þig á því hvað hún snýst nákvæmlega um og það sem Jonathan snýst um, því persóna hans er svo afturkölluð, eins og skjaldbaka í skel. Hún er stórkostleg og að mínu mati ein besta mynd Elijah Wood.