Það sem byrjar sem nokkuð snjall farsi um dálítið skuggalegt öryggiseftirlitsfyrirtæki breytist nánast samstundis í óáhugaverða og algjörlega vitlausa morðgátu. David Arquette og hinn frábæri Stanley Tucci reyna af krafti að gera þetta lestarslys áhorfanlegt, en sumt er bara ekki mannlega mögulegt. Hvað veldur til dæmis því að Gale breytist skyndilega úr sætri móðurmynd í drukkinn snáða heima hjá foreldrum Tommy? Af hverju myndi Heinrich, þótt hann væri að vísu vera sleezebag, vilja eyðileggja fyrirtækið sem hann helgar líf sitt, með því að ræna og hugsanlega myrða viðskiptavini sína? Af hverju trúir hinn skynsami Tommy að Heinrich gæti verið morðingi (byggt nánast eingöngu á draumi), og jafnvel þótt það væri trúlegt, hvers vegna myndi hann ekki fara til lögreglunnar? Og hvers vegna kveikti Gale ekki vekjaraklukkuna þegar hún kom heim, sérstaklega eftir að hafa skammað Howie um að það væri slökkt? Auðvitað eru allir þessir atburðir nauðsynlegir til að söguþráðurinn (og ég nota hugtakið mjög, mjög lauslega) geti þróast. Og það gæti verið fyrirgefanlegt ef það leiddi af sér jafnvel minnsta gamanleik. En allt, allt frá lýsingu Howie á nauðgun sinni á stefnumóti hans, til þess að dánardómstjórinn greindi Gale ranglega, til loka "brandarans" um að Gale og Howie væru enn látnir, er smekklausara og aumkunarverðara en nokkuð annað. Ég merkti við reitinn sem gefur til kynna að ummæli mín innihaldi „spoilers“, en það er ekkert meira sem ég eða nokkur annar gæti gert til að skemma þetta sem nú þegar lyktar til himna.