Þetta er ekki góð mynd. Það er sundurleitt, allur leikurinn er lélegur og hefur lélega sögu sem þú hefur séð þúsund sinnum gert miklu betur annars staðar. Svo ekki sé minnst á að þú getur séð hvern lóðarpunkt koma úr mílu fjarlægð. Verst af öllu var að enginn nennti að segja Lonette Mckee að hún gæti ekki sungið. En hverjum er ekki sama, hún er svooooo helvíti góð. En ég vík, ekkert nýtt hér. Niðurstaðan, heitur stelpuhópur verður notfærður, einhver festist í eiturlyfjum, einhver festist í gaur, einhver fer í helvítis hlaupið og svo gerist þetta hræðilega. Koma á óvart, koma á óvart. Velkomin í tónlistarbransann. Ég trúi því varla að svo margir þarna úti haldi að þetta sé góð mynd. Svo mörg ykkar virðast vilja nota rennandi kvarða þegar kemur að því að gefa svörtum kvikmyndum einkunn. Ég spila það ekki! Ef þú vilt styðja þessar myndir með því að fara að sjá þær - frábært! Ef þú hafðir gaman af því - frábært! Hver um sig. En ekki reyna að segja mér að það hafi verið gott. Plís! Ég vildi óska ​​þess að litað fólk myndi ekki hlæja yfir svona kvikmyndum bara vegna þess að í þeim eru svartir leikarar. Viltu sjá góða afrísk-ameríska kvikmynd? Sjá Love Jones. Geisli. Eða The Color Purple. Þetta væru frábærar myndir, sama hvaða litur leikararnir eru á húðinni. Hvers vegna? Vegna þess að þeir sögðu sannfærandi sögur með frábærum leik, sem fékk þig til að finna fyrir einhverju löngu eftir að þú fórst úr leikhúsinu. Bara vegna þess að það er reynsla okkar gerir það hana ekki sjálfkrafa að góðri kvikmynd. Það er bara gott - þegar það er gott. Tímabil.