Þriðji og síðasti stóri skjárinn snýst af hinni mjög vinsælu ITV sitcom snemma á áttunda áratugnum, HOLIDAY ON THE BUSES er alveg eins móttækilegur og grófur og fyrri tilraunirnar tvær, og frá sjónarhóli þremur og hálfum áratug síðar er það Það er sannarlega svívirðilegt að jafnvel ein mynd hafi verið framleidd í þessari útgáfu. Það sem er söguþráðurinn umlykur ævintýri Stan Butler (Reg Varney), hljómsveitarstjórans Jacks (Bob Grant) og hinn brjálaða einræðislega Inspector Blake (Stephen Lewis) eftir að þeir voru reknir úr starfi þeirra. venjuleg störf á strætóskýli. Þeir fá allir vinnu í svipuðum störfum í sumarbústaðabúðum með fjölskyldu Stans (Doris Hare, Anna Karen, Michael Robbins) í kjölfarið. Bresk kvikmyndagerð hafði verðskuldað og talsvert orð á sér fyrir hágæða á sjöunda áratugnum, en mikið af þessu var vegna bandarísks fjárhagsaðstoðar og leiðsagnar sem því miður var á enda þegar 1970 rann upp. Eftir það urðu athyglisverðir heimatilbúnir titlar (GET CARTER er meðal þessara örfáu undantekninga) jafn sjaldgæf og Mick Jagger í stöðugu hjónabandi, og Kvikmyndahús í Bretlandi fóru niður á götuna ódýrra kostnaðarhátta, slælegra og vitlausra kynlífsgrínmynda (The CONFESSIONS þáttaröðin,COME PLAY WITH ME) og slappar, ílangar selluloidútgáfur af ýmsum sjónvarpsþáttum, aðallega grínþáttum (þetta er eitt af mörgum hryllilegum dæmum). ARMY og PORRIDGE komu nokkuð virðulega út hvað þetta varðar; undarleg velgengni fyrstu ON THE BUSES myndarinnar (það var stærsti miðasölusmellur ársins 1971, vitlaus til þess að hugsa núna!) leiddi til tveggja frekari framhaldsmynda. sanngjörn, sjónvarpsþættirnir sjálfir voru með glaðværan, þroskaðan, ekki tölvu dónaskap yfir sér sem var þokkalega þolanlegur í hálftíma sitcom formi, en teygði sig í þrisvar sinnum lengri tíma og það skattleggur þolinmæðina ótrúverðugt. Það er kaldhæðnislegt að HAMMER KVIKMYNDAR framleiddu þessa fyrirhöfn þar sem hún líkist nánast hryllingsmynd í bókstaflegum skilningi, með fornum orðaleikjum, töfruðum, illa tímasettum slatti og hræðilegum, svæsnum framleiðslugildum. Tækifæri til að senda upp cheeseiness í bresku orlofsbúðunum er algjörlega ónýtt hér í þágu ofangreindum þáttum, og það er furðulegast, ef ekki óhugnanlegt, að sjá hinn augljóslega fimmtuga Varney og goggnefja og löngutennta Grant ná samstundis að heilla ungar konur sem eru tæplega tvítugar, á meðan þær hlæja stöðugt að eigin bravúr. og lélegir brandarar. Nærvera Wilfrid Brambell (úr STEPTOE AND SON) sem rómar hina aldraða ungfrú Hare skiptir ekki máli heldur, og þó myndin taki um 1 og hálfa klukkustund, dregst hún á endalaust niðurdrepandi gráðu. þetta var síðasta myndin í þessum skelfilegasta kvikmyndaþríleik, og sjónvarpsþáttaröðinni lauk um svipað leyti, með framhaldi (EKKI DRIKKA VATNIÐ, sem gagnrýnendurnir þyrmdu og hunsuðu af áhorfendum) á eftir árið 1975. Flestir aðalleikaranna sem tóku þátt sáust ekki mikið á eftir, en sá sem verst varð úti var Bob Grant. Þjáður af þunglyndi og öðrum geðrænum vandamálum í mörg ár, framdi hann sjálfsmorð árið 2003. Sorglegur kóði í sitcom sem var vinsælustu þessa tíma (það hefur heldur ekki elst of vel) og hefði átt að vera það áfram, frekar en þrír fjárhagslega farsælir en listrænt vonlausir stórskjáblendingar sem þynntu út ánægjulegar minningar og einstaka verðleika sjónvarps hliðstæðu þess. og hálfur af 10.