Stundum eru breytingar á skáldsögum þegar þær eru gerðar að kvikmyndum ekki aðeins nauðsynlegar heldur af hinu góða. Hins vegar, í tilfelli Northanger Abbey, er það mjög, mjög slæmt. Sagan sjálf er ekki bara rifin í tætlur heldur er háðsádeilan nánast algjörlega fjarverandi í myndinni og blanda af rómantík og fróðleik snertir ekki einu sinni bitandi athugasemdirnar sem Austen setti í verk sín. Það er alls ekki skemmtilegt eða háðsádeila, heldur breytir hrifningu persónunnar af fantasíuheimi hennar að mestu í drama. Þetta hefur líka áhrif á rómantíkina. Það er hvikandi og stefnulaust. Efnafræði og áhugi er aldrei staðfest. Ástæðurnar fyrir því að Tilney laðast að Catherine eru algjörlega fjarverandi í myndinni, þannig að áhorfendur velta því fyrir sér hvað það sé sem hann sér í henni.