Þetta er ein af mörgum teknófóbískum kvikmyndum sem spruttu upp eins og gorkúlur um miðjan tíunda áratuginn, eftir að internetið varð almennt. Hollywood-myndir hafa alltaf haft það að leiðarljósi að "fegra" myndirnar sem sýndar eru, til að láta þær líta betur út og aðlaðandi. Sama gerist þegar Hollywood reynir að sýna okkur hátækni. Niðurstaða slíkra tilrauna er mismunandi frá því að vera mjög langsótt og fáránleg (sjá Hackers (1995), Johnny Mnemonic (1995) o.s.frv.) til þess að vera nokkuð raunsæ (sjá Sneakers (1992)). „Netið“ liggur einhvers staðar á milli þeirra. öfgar. Með því að nöldra getur maður endað með töluvert af tæknilegu ósamræmi og mörgum tilfellum þar sem framvindan virðist vera miklu "kynþokkafyllri" og myndrænari en hlutirnir eru í raunveruleikanum (eins og venjulega gerist í kvikmyndum). , með því einfaldlega að horfa framhjá þeim endar áhorfandinn með nokkuð trausta, skemmtilega kvikmynd. Persónurnar og leikurinn eru sannfærandi og myndin gerir gott starf við að halda þér í sætinu þínu til loka hennar. Söguþráðurinn er í lagi (nokkuð staðlað, í raun -- byggt á gömlu góðu ofsóknaræðishönnuninni, en með hátæknibrún að þessu sinni), og nokkuð sannfærandi (aftur, þegar litið er framhjá tæknilegum atriðum). Þróun söguþræðisins er þó dálítið treg og einstaka sinnum má búast við einhverjum beygjum sem ætla að koma á óvart í söguþræðinum. Bónusinn hér er sæta sæta Sandra Bullock, sem fyrir utan að vera sæt (eitthvað sem hún gerir frekar auðveldlega, greinilega), líka sýnir trausta athöfn. Þú getur virkilega fundið fyrir persónu hennar -- örvæntingu hennar, tilfinningum hennar. Í botninum er myndin skemmtileg og áhugaverð, um það bil 7 frá 10 í mínum mælikvarða. Það er þess virði að leigja af myndbandasafninu, eða jafnvel horfa í bíó. Það er undir þér komið hvort þú kaupir það eða ekki.