Allir sem gætu fundið endurlausnarverðmæti í þessu rugli ætti að láta rannsaka höfuðið. Við erum með undirgefina, heróínfíkna, krókakonu í hlutastarfi með skurði um allan líkamann, skurði sem hefur verið hlotið eftir endurteknar barsmíðar af ofbeldisfullum syni. Núna er hún að sprauta brjóstamjólk um allt eldhúsgólfið, losunin sem hún fékkst einhvern veginn í ætt við að Helen Keller setti hendurnar í rennandi vatn. Við erum með eiginmanninn sem byrjar á því að hlúa að vændiskonu sem er bara dóttir hans (hún er í uppnámi út í hann vegna þess að hann kom of fljótt) og endar á því að myrða kvenkyns samstarfsmann sinn, stunda kynlíf með líki hennar og saxa hana síðan upp. Við eigum krakkann sem er stanslaust lagður í einelti af bekkjarfélögum sínum og kemur heim og lemur mömmu sína. Þú sérð, þetta er allt hringlaga. Djúpt, ha? Eina almennilega augnablikið í þessum hræðilega hrúgu af töfrum er þegar pabbinn myrðir kvalara sonar síns. Það er eins gott að þessi kalkúnn hafi verið tekinn á myndband því annars væri það sóun á dýrri filmu. Ef þessi gaur sem heldur að listamenn ættu að hafa áhuga á þessu kjaftæði er virkilega alvarlegur, þá er engin furða að flestir haldi að listamenn séu geðveikir. Við sáum þessa ömurlegu mynd og settum svo upp „Zero Woman, The Accused“. Guð minn góður, það var kast á því hvor væri verri. Hvað er að gerast í Japan þessa dagana? Veikur, veikur, veikur.