Ég horfi á Lackawanna Blues í hvert sinn sem það kemur á. Það vekur gleðistundir fyrir mig. Ég ólst upp í stórborg í miðvesturhlutanum. Það minnir mig á þegar ég var barn, þó að aðstæður mínar hafi verið aðeins aðrar, finnst mér það eins. Það fær mig til að velta því fyrir mér hvort allt sem við munum nokkurn tímann vita um fjölskyldur sé glatað. Stóru mömmur dagsins eru undir 55 ára aldri. Munu þær vita hvað þarf til að vera öðrum innblástur. Ég vona að ég hafi ekki verið sá eini sem elskaði þessa mynd nógu mikið til að tengja hana við fortíð sína. Tónlistin var frábær í þessari mynd. Mér fannst sannarlega eins og þetta hefði átt að fara í kvikmyndahús sem ég hefði borgað fyrir að sjá það. Þegar ég horfði á myndina í annað sinn komst ég að því um hvaða líf þessi mynd var. Hann stóð sig frábærlega við að skrifa og framleiða þessa mynd. Ég giska á hver er betri til að framleiða kvikmynd byggða á lífi þínu annar en þú. Um leið og ég get mun ég fá eintak til heimilisnota. Ég hef alltaf gaman af svörtum framleiðanda eða leikstjórum þeir láta svona kvikmynd líða eins og þú hafir í raun og veru lifað á réttum tíma en. Takk fyrir svona frábæra mynd.