Ég er aðdáandi Get Shorty. Þetta er framhald myndarinnar sem þurfti ekkert framhald á. Chili er kominn aftur en Rene Russo er horfinn án þess að kíkja. Því miður var leikur Chili spilaður í fyrstu myndinni og frekar en að finna áhugaverðan persónulegan boga fyrir hann, láta þeir hann bara standa í kringum og endurtaka línur úr fyrstu myndinni. Það er frekar heitt. Travolta lítur út fyrir að vera gömul hérna. Það er eins og þeir hreyfa fólk í kringum hann vegna þess að beinin hans eru að spretta. Bleiki varaglansinn hans og bláu augnsnerturnar eru mjög skrítnar. Annað slæma hlutverkið er Edie (leikin af Uma Thurman). Hún er tónlistarframleiðandi, hlutverk sem krefst þess að hún sé konan Reuben Kincaid. ("Hey þessir krakkar eru með frábært nýtt hljóð.") Í hvaða senu sem er slær hún á rangan tón, hvatningarlega eða tilfinningalega eða hvort tveggja. Það er sárt að horfa á. Þrátt fyrir mikil vandamál, batnar Be Cool eftir mjög ólofandi byrjun. Ég fékk svo sannarlega hláturinn út úr þessu (Vince Vaughan hlaupandi um eldinn, Cedric skemmtikrafturinn, Ludicrous, the Rock, stuttermabolur sem á stendur „ekkja“ á það), en það býður upp á engar frábærar minningar eftir að því lýkur. Þetta er helíumljós ástarhátíð frá fyrsta ramma. Það er enginn eins óborganlegur hálfviti og Gene Hackman í fyrstu myndinni. Þetta snýst bara um að gera gott í heiminum, fyrir nokkra krakka sem eiga skilið tækifæri (Beyonce & the Rock). Ho-hum. Sú fyrri var ekki prédikandi. Það er pirrandi að vinna í (ítrekað) kjaftæði og línum úr fyrstu myndinni, sem og heimskulega eftirgjöfin við glímuaðdáendur Rock (hann lyftir augabrúninni tvisvar) eins og drullusokkurinn: Steven Tyler sagði " Ég er ekki sú tegund af söngvari sem kemur fram í kvikmyndum." Fyrsta myndin var ekki íþyngd af "stjörnum." Fyrir peningaleigu skulum við kalla það jafnvel.