Þetta hljómaði eins og mjög áhugaverð mynd af blóraböggli. Nasistar, dulspekingar, samsæri stjórnvalda. Ég bjóst við lítilli nasistaútgáfu af DaVinci kóðanum eða Strákunum frá Brasilíu eða jafnvel Shockwaves. Í staðinn færðu eitthvað allt annað, meira sálfræðilegt, meira eitthvað eins og frá David Lynch. Það var reyndar plús. En hvernig sagan er sögð er bara hræðilegt. Hluti af vandræðum er leikarahlutverkið. Persóna Andrienne Barbeau byrjar að hreyfa sig og er dálítið huglítil og hrædd. Henni gengur bara ekki vel, jafnvel á hennar aldri, þó hún hafi vissulega reynt. Leikarinn í hlutverki sonarins hélt greinilega að þetta væri gamanmynd. Flestir aðrir leikarar virtust líka hafa haldið að þetta væri töff mynd, eða að minnsta kosti leikið eins og það, frekar en að vera einfaldlega skrítinn. Sú eina sem mér fannst standa sig mjög vel var dóttirin, Siri Baruc. Annar stór hluti er takturinn. Það byrjar mjög hægt. Svo hægt og rólega gætirðu freistast til að slökkva á því. En svo verður það sannfærandi um stund þegar maður kemst að sjálfsvígi dótturinnar og eftirleikunum. En stuttu síðar verður þetta allt í ruglinu. Sumt af þessu var viljandi, en margt af því var bara óþarfa ruglingslegt, einhæft og illa einbeitt. Raunverulega vandamálið er að þetta er einfaldlega ekki skemmtileg kvikmynd að horfa á. Hann er hægur, daufur, engin persónanna er viðkunnanleg. Ofnotkun myndefnis og leikmynda. Sumar kvikmyndir sem þú sérð persónur verða pyntaðar. Í þessu er það áhorfandinn sem gerir það. Hún hefur að vísu nokkur hrollvekjandi augnablik, einkum hrollvekjandi nasistamálverkin og teikningarnar, en restin af myndinni er að mestu leyti bara þreytandi.