Seint á sjöunda áratugnum gerði leikstjórinn Sergio Corbucci fjóra spagettí-vestra í röð - klassíkina LÁLAMAÐURINN, ÞÖGNIN MIKIÐ, SÉRFRÆÐINGARNIR og COMPANEROS. Þrír þeirra, allir nema SÉRFRÆÐINGARNIR, eru sífellt að komast á tíu bestu lista þegar spaghettívestrar fá einkunn. Þar til nýlega hafði ég ekki séð annað en mjög léleg samantekt með einhverri ensku, einhverri ítölsku, óskýrri mynd og hún var næstum óskiljanleg. Nú, eftir að hafa séð fallega breiðtjaldútgáfu með texta (enn samt á tveimur tungumálum), get ég óhætt að telja SÉRFRÆÐINGA í þeim hópi af fjórum sígildum. Johnny Halliday er mjög góður sem hinn karismatíski Hud, alræmdur hönd með byssuna sem snýr aftur til Blackstone til að rannsaka dauða bróður síns, sem var beittur af bæjarbúum fyrir að tapa sparifé sínu. Það felur í sér velviljaða fegurð sem á bankann, mexíkóskan ræningjaleiðtoga, El Diablo, sem var einu sinni vinur Hud, heiðarlegan sýslumann sem dreymir um betri daga, og litla hljómsveit hippa - ja, það var seint á sjöunda áratugnum, og hippar voru alls staðar, jafnvel greinilega í okkar vestrænum. Þetta er ekki eyðimerkurvestur, skotinn í Ölpunum einhvers staðar og er yndislegt að horfa á. Það er aðeins meira nekt en ég býst við í vestra, en það er ekki slæmt. Sylvie Fennec er yndisleg sem Sheba, sem gæti verið frænka Huds, eða kærasta látins bróður ... það hefur aldrei verið skýrt. Þessi mynd á skilið að sjá, og enn og aftur, biðjum við um góðan DVD með öllu tilheyrandi - ég held að SÉRFRÆÐINGAR yrðu jafn þekktir og allir aðrir vestrar Corbucci, og það er mikið lof.