Þessi mynd, sem hlaut Im Kwon-Taek besta leikstjórann í Cannes árið 2002 (sambönd P.T. Anderson fyrir Punch-Drunk Love), fjallar um kóreskan málara á 19. öld með rætur almúgans og veruleg áhrif á kóresk málverk. Einn af styrkleikum myndarinnar er að ég reyni að hjálpa okkur að sjá með auga málara, þannig að við sjáum margar senur og hluti sem hjálpa drukknum málaravini okkar, Jang Seung-up (Choi Min-shik), að taka á móti innblástur. Búningarnir og myndlistarstjórnin eru öll áhrifamikil og leikurinn er jafnvel góður. Þetta er ekki kvikmynd sem hreyfði mig, en hún var sú sem fékk mig til að hugsa um list og hvað það þýðir að finna sína eigin rödd í henni. Það er frekar flott. Það er líka áhugavert að sjá útgáfu af Kóreu á þessum tímum rétt fyrir aldamótin, þar sem kínversk og japönsk völd eru bæði í Kóreu og Chosun-ríkið er að líða undir lok. Fleiri en ein bylting og pólitísk hugmyndafræði eru samankomin í myndinni, en eru aldrei miðpunkturinn. Þetta er fast á málaranum. Að lokum er þetta vel gerð kvikmynd um líf málara. En hún hefur ekki beinlínis hina venjulegu þriggja þátta söguþráð, svo þú verður að geta tekið óstöðluð Hollywood sögu til að horfa á hana. Jæja fyrir list! 8/10