After Dark, My Sweet er frábær, nútímalegur nóir, uppfullur af svæsnum karakterum, moldarvegum og auðvitað sveittum persónum. Svo virðist sem flestir sannkallaða nóar síðustu tveggja til þriggja áratuga hafi átt sér stað á Suðurlandi, þar sem karlarnir glitra og dömurnar, um, glitra líka. Hvers vegna? Vegna þess að það er hooooottttttttttt. Og vegna þess að allir líta betur út blautir (allavega karlarnir gera það - sveittar konur skilja mig eftir klam). Allavega - það gæti verið einhver spoiler hérna inni. Þessi mynd er dásamlegt dæmi um allt sem noir ætti að vera - stöðugur gangur (þó sumir með athyglisbrest tali um það sem „hægur“), skýrt og breitt dregnar (þó ekki einfaldar) persónur og fullt af andrúmslofti. Noir, ef eitthvað er, snýst um skap og viðhorf. Þess vegna eru hinir frábæru ekki merktir af hefðbundnum skilgreiningum þínum á „frábærum“ leikaraskap (sjáðu Bogart, Mitchum, Hurt og Nicholson - þeir (og persónur þeirra) voru allt annað en raunverulegar - en þeir voru með stíl og sass og í glæp. kvikmynd sem er nákvæmlega það sem þú vilt). eða hröð ævintýri (aftur virðast allir frábærir noirs vera á hægum bruna eins og sígarettu). Frábærir noirs skapa umhverfi og þú býrð það bara með persónunum í nokkra klukkutíma. Eftir Dark My Sweet skulum við gera það - og það leyfir þér að njóta félagsskapar nokkurra mjög áhugaverðra og flókinna persóna. Bud frændi og Collie eru forvitnilegir - leyfa áhorfendum aldrei að vita hvað raunverulega fær þá til að tikka - og Patric og Dern (ég elska Bruce Dern, við the vegur) eru fullkomnir, sérstaklega Dern (sjá fyrri athugasemd). Þeir taka grunnútlínur persónunnar og gefa þeim dýpt og vekja samúð okkar. Sagan sjálf er líka áhugaverð. Það eru til betri söguþræðir í heimi noir (varla nokkur ráðgáta hér - aðallega er það spenna), en þessi er traustur. Ef eitthvað er, þá hefur einfaldlega „allt í lagi“ söguþráðurinn meira með skrif Jim Thompson að gera en nokkuð annað. Með Thompson eru söguþræðir nánast aukaatriði; hann forðaðist völundarhússsögurnar um Hammett og Chandler fyrir einfaldari sögur með sterkari og ruglingslegri persónum. Horfðu á skáldsögu eins og The Killer Inside Me og og þú munt sjá strax (af titlinum) um hvað hún snýst. Þegar það kemur að Thompson, þá er það ekki það sem það snýst um, það er hvernig það snýst um það (svo vitnað sé í Roger Ebert). Svo, í raun, tiltölulega einfalda söguþræði mannráns er ekki aðalatriðið og ef þér líkar það ekki, þá eru brandararnir á þér. Af hverju þetta er 8 stjörnu mynd frekar en 10 stjörnu er vegna kvenkyns aðalhlutverksins. Hún er ekki slæm, í sjálfu sér, en hún er ekki Angelica Huston eða Anette Benning (sjá aðlögun Jim Thompson, The Grifters ef þú veist ekki hvað ég er að tala um - auk þess er þetta betri mynd og þú ættir að byrja þar fyrir nútíma noir - það er það besta frá 1990 og skorar á Blood Simple um titilinn besti síðan í Kínahverfinu). Hún hefur einfaldlega ekki kóteleturnar (eða útlitið fyrir það mál) og þó hún og Patric séu með einhverja efnafræði, þá hef ég það ekki með henni. Svo þarna.