Sagt er frá síðustu vikum í lífi látinnar flökkukonu í leifturmyndum. Eins og flakkarinn reikar myndin stefnulaust og frekar tilgangslaust. Mona, hin lata, drungalega og eiturlyfjasjúka titilpersóna, er ekki viðkunnanleg og Bonnaire gerir lítið til að gera hana áhugaverða. Þó að það sé einhver tilgerðarlegur samræða sem reynir að útskýra hvers vegna Mona hefur valið þennan ömurlega lífsstíl, eru hvatir hennar aldrei í raun skýrar. Episodískt eðli myndarinnar, sem inniheldur nokkrar tilviljanakenndar persónur, verður þreytandi eftir smá stund, sem gerir það að verkum að hún virðist mun lengri en sýningartími hennar. Það er líka erfitt að trúa því að aðlaðandi ung heimilislaus kona myndi ekki vekja meiri athygli karla.