Þvílíkt sjálfsbjargarviðleitni! Kvikmynd Duncan Roy er að því er virðist sjálfsævisöguleg, en það er ómögulegt að finna neinn glampa af tilfinningalegum sannleika í þessu óreiðukennda, illa leikna og grátlega áhugamannlega misskilningi. Á vissan hátt verður þú að dást að boltum manns sem af gremjulegum einurð og mjög gjafmildum velgjörðarmanni tekst að gera kvikmynd um sitt eigið ris og fall - frá misnotuðum verkalýðsstrák til glæpamanns enska herra. Hins vegar er tónninn annaðhvort svo sjálfsvorkunnur eða svo boginn að það er ómögulegt að taka þátt í hvorki persónum né söguþræði. Hráefnið er mögulega frábært efni, en Roy virðist ekki geta strítt út hvers konar sögu sem ætti að grípa þig um hálsinn og hreyfa þig síðan til tára. Og það er algjör ráðgáta hvers vegna hún var alltaf gerð til að vera sýnd sem þríþættur mynda - væntanlega vegna þess að eina mynd hefði verið of leiðinleg til að horfa á. Það er líka áhugavert að sjá svo marga annars góða leikara - Bill Nighy, Diana Quick, Lindsay Coulson - að gefa verstu frammistöðuna á ferlinum.