Lynne Ramsey gerir handtökumyndir og Samantha Morton getur kallað fram tilfinningar með látbragði. Þvílíkur dráttur að uppgötva hæfileika sína sem sóað er í þessa háttsettu, tilgerðarlegu lerki. Ramsey getur ekki lífgað upp á Callar. Tilraunir hennar eru of listrænar og skáhallar. Myndavél hennar situr ítrekað eftir löngum þöglum myndum af hinni kvalafullu leikkonu eins og útrýmt augnaráð Mortons eitt og sér gæti veitt karakter. Við erum í tómu Warholian helvíti af sjálfsdáð: fyrir kvikmynd sem hefur nokkrar mínútur til afnota af pöddum sem skríða yfir gólfið, gætirðu haldið að hún gæti farið að gera söguhetju sína. En hvernig mun það gera það ef hún talar sjaldan? Án innri eintals skáldsögunnar er selluloid Morvern Callar enginn. Lítið skrítið að Ramsey lætur Morton afklæðast oft. Sem sagt, fyrstu tíu mínúturnar voru svo áhrifaríkar leiknar, skotnar og klipptar að vonir mínar fóru vaxandi. Gefðu myndinni það mikið: hún veit hvernig á að gefa loforð, ef ekki hvernig á að standa við þau.