Ég gef því þetta: Ég hætti ekki að horfa, og það er ekki fyrirtæki, sem er soldið flott. En innri gagnrýnandi minn skar hana í sundur -- ég býst við að ég sé of margar kvikmyndir. Tréhandrit, slangan bara klykkir út úr munninum á þeim án nokkurs konar flæðis. Klippingu, sem áður var getið, er skondið; stundum vekur það góða gettótilfinningu, en aðallega er það pirrandi -- pirrandi, sérkennileg horn og virkilega dauflegar langvarandi andlitsnærmyndir. Leikararnir voru lélegir, þó Letisha hafi átt sínar stundir. Ég er ekki viss um hvers vegna áhorfendum ætti að vera sama um Curtis, hann er algjört rugl og leikarinn er algjörlega svipbrigðalaus og ekkert sérstaklega fyndinn eða hjartfólginn. Leikstjórnin hjálpar þér ekki að elska hann eða hata hann, jafnvel; Ég vildi bara að hann þegði og yrði skotinn þegar. Mér var alveg sama um getulausa hefnd hans þegar þetta fór í gang. Fullkomlega fyrirsjáanleg endirinn er alls ekki trúverðugur. Ég er ekki viss um hvers vegna við eigum að trúa því að sumir fyrrum farsælir sölumenn sem hann rekur séu nógu heimskir til að falla fyrir smásvindli hans. "Ó, þú ert nýkominn úr fangelsi og ert á skilorði? Hérna er þúsund dollara virði af kókaíni, farðu að keyra það handan við hornið fyrir mig. Nú skaltu ekki stela frá mér o.s.frv." ég vona, en það var svikið á endanum. Meðhöndlun á nauðgunarsenu var örlítið augabrúnhækkandi, þó ekki væri nema vægast sagt áhugavert. Það eru til betri kvikmyndir í þessari tegund sem móðga ekki gáfur þínar með því að reyna fyrir einhvers konar ekta gettóraunsæi en líkjast meira tilboði í kvikmyndaskóla. 4/10, F.