Svo virðist sem B-mynd ...B verður að standa fyrir Betri leiklist og betri skilaboð en við fáum í stórum „A“ myndum í dag. Kvikmyndir nútímans sem miða að ungum konum eru örugglega ekki hannaðar til að hvetja til dýpt karakters fram yfir grunna sjálfsþjónustuhegðun... eða auka sjálfsálit ungra stúlkna sem uppfylla ekki „kvenlega“ staðla. (Þegar allt kemur til alls mun það ekki hjálpa til við að gagnrýna hið falska og áberandi, eins og þessi mynd gerir, að selja fleiri vörur sem eru háðar því að stelpur *ekki* séu ánægðar með náttúrueiginleika sína eða innri fegurð.) Laraine Day er elskuleg sem vélrænt hneigður drengur. sem "takmarkar" inn í herbergi og játar vanhæfni til að daðra. Hún tengist Robert Cummings vegna svipaðra áhugamála, sameiginlegrar húmors og heiðarleika hennar, tryggð og góðrar vináttu, sem hann fær smám saman að meta yfir yfirborðskenndum „töfrum“ eigingjarnrar glamour-stelpusystur hennar (sem dregur aðeins fram hans eigin eigingjörn, kærulaus playboy tilhneiging). Þó að Laraine sé líka falleg út á við er það hressandi að sjá innri fegurð metna meira og lýsinguna á sannri vináttu sem leiðir til fullnægjandi rómantísks sambands. Ég vildi óska ​​að ungar stúlkur (og krakkar) fengju svona jarðbundin skilaboð í dag. Kannski ef Hollywood snýr aftur að gera "B" kvikmyndir aftur, með hóflegum fjárveitingum, og reynir að láta sér nægja hóflegan hagnað... hvað er segi ég? Að fórna risasprengjuhugsuninni til að búa til eitthvað einlægt í minni mælikvarða væri eins og að búast við því að strákur hætti við grunna kynlífspottinn fyrir sæta stelpu sem þykir virkilega vænt um hann. Það er brjálað tal. Vinsamlegast, einhver fundið upp tímavél þegar! Ég tilheyri 1940. Ég myndi meta þessa mynd hærra, en endirinn er aðeins of snöggur og kannski skortir nægilega vísbendingu um sinnaskipti Robert Cummings. (Mér líkar við þá staðreynd að B-myndir eru stuttar og hnitmiðaðar, ekki uppblásnar og eftirlátssamar, en þessi gæti hafa þurft meira en 70 mínútur.) Fannst líka frekar óraunhæft að ekkja og ung börn yrðu svo óbreytt af skyndilegur dauði í fjölskyldu þeirra...eða vera svo fyrirgefandi við þann sem olli því. Ég meina, ég býst við að það sé *gott*, en aðeins meiri sorg eða biturleiki hefði verið eðlilegt. Kannski vísvitandi val að láta þessa fjölskyldu bregðast létt með missi þeirra, til að draga úr áhrifum harmleiksins og ganga úr skugga um að *við* fyrirgefum þeim sem tóku þátt í dauðanum - þar sem þetta er bara söguþráður hvort sem er, ekki raunverulegur tilgangur myndarinnar. Samt skrítið.