Umræðan hefur verið haldin þúsund sinnum. Er „kaupmaðurinn í Feneyjum“ gyðingahatur? (Ég held að það sé það.) Er ekki ósanngjarnt að benda alltaf á þessa litlu gyðingahatur í annars frábæru listaverki? (Ég held að það sé það ekki.) Blettir þetta leikrit orðspor Shakespeares sem mesta leikskáld heims? (Ég held að það geri það.) Spilar það hlutverk ef hann gerði það ekki í ákveðnum rasískum tilgangi? (Ég held að það geri það ekki.) Michael Radford vissi þetta allt og þess vegna bætti hann við kvikmynd sína formála um aumkunarverða stöðu gyðinga í Feneyjum endurreisnartímans. Til einskis; því leikritið er enn það sem það hefur alltaf verið og nýja förðunin gefur aðeins fyrstu (en tilgangslausu) von um að einhver hafi þorað að koma einhverju í lag sem er varanleg hneykslan, ekki vegna þess að gyðingahatur þess væri sérstaklega átakanlegt heldur vegna þess að Leikritið er undir nafninu William Shakespeare. Af hverju að eyða svona miklum tíma í að lýsa hatri manns -- Shylock? Af hverju að ráða frábæran og alvarlegan leikara eins og Al Pacino, ef á endanum er allt að eyðileggjast í þessu svívirðilega (en hey, ég-er-ekki-ábyrg-Shakespeare-skrifaði-það) senu í réttarsalnum. Og nú vil ég vera mjög nákvæmur, alveg eins og Shylock sjálfur. Hann krefst réttar síns, samkvæmt samningnum sem - ekki mjög ábyrgur - Christian Antonio, sem alltaf var vanur að líta niður á hann, skrifaði undir í fullri meðvitund. af afleiðingunum. Jú, það sem Shylock krefst er grimmt og gagnslaust, en það er ekki málið. Það sem við sjáum (eða ættum að sjá) er maður sem hefur verið niðurlægður fyrir allt sitt líf, að því marki að allt sem situr eftir á honum er hatur hans. Ég held að það sé vissulega dálítið óviðeigandi að kenna slíkum manni um hluti eins og samúð. En það sem leikritið/myndin (þau eru nú einu sinni eins) gerir á þessum tímapunkti er... að verða sápuópera! Hinn grimmi brjálæðingur með hnífinn sinn, skelfingu lostinn (en frekar skammsýn) áhorfendur, aumingja "fórnarlambið" bundið við stólinn sinn. Að vísu sættir Antonio sig við örlög sín en af ​​hverju getur hann ekki bara sagt eitt orð, „fyrirgefðu“? Ég held að við þurfum ekki að missa mörg orð um fáránlegan dóm hins unga Dottore frá Padua; þetta er sannarlega „vinsæll dómur“ sem er ekki mikið frábrugðinn því sem myndi sjást 400 árum síðar í sýningarréttarhöldum yfir nasistum. Frá einni mínútu til annarrar er þessi gyðingur rændur öllu sem hann átti, dæmdur til að vera skírður kristinn og rekinn út. Er það ekki svívirðilegt??? Augljóslega ekki. Sagan heldur áfram að rómantískum flækjum hringanna og hamingjusömum endalokum hennar. Það sem maður getur lært í Gyðingasafni Libeskind í Berlín og á svipuðum stöðum um allan heim er að gyðingahatur fer oft fram hjá fjöldanum vegna þess að það er svo hrikalegt fyrir minnihlutahópa eða sumir einstaklingar eru felldir inn í meint meiri hagsmuni meirihlutans. Það ætti einmitt að vera verkefni okkar allra að þróa með sér næmni til að greina og afhjúpa slíkar tilhneigingar. Ég samþykki ekki þá afsökun að þessi mynd hafi verið gerð til að skapa samúð með hinum illa meðhöndluðu Shylock (það gengur bara ekki upp) . Ég held að ekki sé hægt að þvinga neinn til að vera miskunnsamur. Ég mæli ekki með þessari mynd; sérstaklega ekki fyrir Óskarinn.