Upphaflega átti að vera bara hluti af risastórri epísku The Year 1905 sem sýnir byltinguna 1905, Potemkin er sagan um uppreisn áhafnar á Potemkin í höfninni í Odessa. Myndin hefst á því að áhöfnin mótmælir maðkakjöti og skipstjórinn fyrirskipar aftöku andófsmanna. Uppreisn á sér stað þar sem byltingarleiðtoginn er drepinn. Þessi skipverji er tekinn á ströndina til að liggja í ástandi. Þegar bæjarbúar safnast saman á risastórum tröppum með útsýni yfir höfnina birtast keisarasveitir og ganga niður tröppurnar og brjóta mannfjöldann upp. Flotasveit er send til að endurheimta Potemkin en á því augnabliki sem skipin koma í færi leyfa áhafnir þeirra uppreisnarmönnum að fara í gegn. Ósögulega nákvæm endir Eisensteins er opinn og gefur því til kynna að þetta hafi verið fræ síðari byltingar bolsévika sem myndi blómstra í Rússlandi. Myndin er skipt í fimm hluta: Men and Maggots, Drama on the Quarterdeck, An Appeal from the Dead, The Odessa Steps og Meeting the Squadron. Eisenstein var byltingarkenndur listamaður, en á snilldarstigi. Þar sem Eisenstein vildi ekki búa til sögulegt drama, notaði Eisenstein sjónræna áferð til að gefa myndinni fréttamynd þannig að áhorfandanum finnist hann vera að hlera spennandi og pólitískt byltingarkennda sögu. Þessi tækni er notuð af The Battle of Algiers eftir Pontecorvo. Ólíkt Pontecorvo, reiddi Eisenstein sig á leturgerð, eða steypu ófagmanna sem höfðu sláandi líkamlegt útlit. Óvenjuleg andlit leikarahópsins eru það sem maður man eftir Potemkin. Þessi tækni er síðar notuð af Frank Capra í Mr. Deeds Goes to Town and Meet John Doe. En í Potemkin er enginn einstaklingur settur sem hetja eða hetja. Sagan er sögð í gegnum röð sena sem eru sameinuð í sérstökum áhrifum sem kallast montage - klippingu og val á stuttum þáttum til að hafa tilætluð áhrif á áhorfandann. D.W. Griffith notaði líka samsetninguna, en enginn náði honum eins vel og Eisenstein. Listrænu kvikmyndatökunni af mannskapnum sem sefur í hengirúmum sínum er bætt upp með þokkafullum sveiflum borðum sem hengdu upp í keðjum í eldhúsinu. Aftur á móti eru átök áhafnarinnar og yfirmanna þeirra hlaðin rafmagni og krepptir hnefar fjöldans sýna reiði þeirra með óréttlæti. Eisenstein kynnti tæknina að sýna aðgerð og endurtaka hana aftur en frá aðeins öðru sjónarhorni til að sýna styrkleika. Brotið á diski sem ber orðin „Gef okkur í dag okkar daglega brauð“ táknar upphaf endalokanna. Þessi tækni er notuð á síðasta ári í Marienbad. Einnig, þegar skurðlæknir skipsins er varpað yfir hliðina, danglas nípa hans frá rigningunni. Það voru þessi glös sem lögregluþjónninn notaði til að skoða og fara framhjá maðkakjöti. Þessi röð tengir refsinguna við spillingu á tímum keisara. Merkasta röðin í myndinni, og kannski í allri kvikmyndasögunni, er Odessa-sporin. Víðáttan í þrepunum er full af hundruðum aukahlutum. Alltaf er stungið upp á hröðu og dramatísku ofbeldi og ekki skýrt, en þó munu sjónrænar myndir af dauða fárra vara í huga áhorfandans að eilífu. Skörp mynd af stígvélum og fótleggjum sem stíga niður tröppurnar eru snjallilega auðkenndar með löngum ógnvekjandi skuggum frá sól efst í tröppunum. Hraðinn í röðinni er vísvitandi breytilegur milli hermanna sem fara í göngur og nokkurra óbreyttra borgara sem safna saman kjarki til að biðja þá um að hætta. Nærmynd af andliti konu frosin af hryllingi eftir að hún varð fyrir sverði hermanns er bein forsaga bankagjaldkerans í Bonnie í Clyde og gefur varanlega mynd af hryllingi keisarastjórnarinnar. Dauði ungrar móður leiðir til barnavagn á leið niður tröppurnar í röð sem hefur verið afrituð af Hitchcock í Foreign Correspondent, af Terry Gilliam í Brasilíu og Brian DePalma í The Untouchables. Þessi röð er sýnd ítrekað frá ýmsum sjónarhornum og dregur þannig fram það sem líklega var aðeins fimm sekúndna atburður. Potemkin er kvikmynd sem gerir byltingarandanum ódauðlegan, fagnar honum fyrir þá sem þegar hafa skuldbundið sig og rekur það fyrir óbreytt fólk. Það logar úr eldi og öskrar með tilgangslausu óréttlæti hins niðurbrotna keisarastjórnar. Mest áhrif hennar hafa verið á kvikmyndanemendur sem hafa fengið að láni og aðeins bætt lítillega við tækni sem fundin var upp í Rússlandi fyrir nokkrum kynslóðum.