Dana Andrews er einn af þessum leikurum sem ég hef sennilega séð í tugi kvikmynda, en hefur í raun aldrei skráð mig fyrir mig. Hann er oft traustur, þögull, leikur sams konar hlutverk og lítur að einhverju leyti út eins og álíka vanmetinn Glenn Ford, hann er leikari sem þarf að meta til að meta; en þegar þú hittir rétta mynd....Og þetta er það. Hið skapmikla útlit Preminger á kvið New York er eins skítugt og svívirðilegt og nánast hvaða 50s noir sem er, og Andrews er í essinu sínu sem of harðsnúinn lögga Mark Dixon sem bara veit ekki hvernig á að spila leikinn til að komast áfram: hann hatar glæpamenn of mikið til að spila alltaf eftir reglunum. Snemma í myndinni drepur hann óvart vitni að morði sem felur í sér ólöglegan vitleysuleik sem settur var upp af mafíósa sem Dixon hatar af persónulegum ástæðum, og hann eyðir restinni af myndinni í að reyna að hylma yfir þátttöku sína og koma mafíósanum til hans tegund af "réttlæti". Á leiðinni kemst hann í samband við fráskila eiginkonu mannsins sem hann drap (Gene Tierney) og þarf líka að reyna að koma föður hennar af króknum fyrir morðið. Töfrandi ljósmyndun af Joseph LaShelle, með hörðum og glitrandi samræðum af Ben Hecht og sannarlega kraftmikill endir með harmleiksþáttum og náð á aðeins einni eða tveimur mínútum, þetta er enn ein noir í aldanna rás og gæti verið uppáhalds Preminger myndin mín hingað til -- hún er alveg jafn góð og hin meira boðaði Laura.