Ég hef séð þessa mynd en ekki í einni lotu. Hvað gerist það að það er að spila í sjónvarpinu, ég horfi í nokkrar mínútur, kemst að því að ég hef tekið allt sem ég get tekið og fer svo út úr herberginu. Á þessum örfáu mínútum hlæ ég ekki einu sinni, upplifi enga ánægju af því sem ég er að skoða og finn að ég er þunglyndari en reiðari. Athyglisvert er að mér er sagt að sálfræðileg ástand sé ósamrýmanlegt, það er að segja að maður getur ekki verið reiður og þunglyndur á sama tíma. Þessi mynd prófar þessa kenningu. Ég held að hluti af vandamálinu sé að ég eyddi næstum tíu árum í Chicago þannig að þegar ég er að horfa á atriðin er ég að hugsa um mína eigin reynslu í þessum rotna bæ og þar af leiðandi er ég greinilega að koma með mikið af farangri mínum að verkinu. Það er alveg mögulegt, ég er fús til að viðurkenna, að ef þú ert ekki Chicago íbúi, þá mun þér finnast verkið skemmtilegt. Ef svo er, öfunda ég þig.Og þó. John Hughes setti myndirnar sínar í Chicago og þær myndir virkuðu fyrir mig. Ég held að munurinn sé sá að Hughes var fyrsta flokks rithöfundur. Mér finnst augljóst að hann kunni að koma jafnvægi á aðstæður sínar á kómískan hátt, auk þess að gera persónur sínar bæði samúðarfullar og trúverðugar. Í gamanmynd (aðgreiningu frá farsa) er þetta jafnvægi mikilvægt. Og það er ekki auðvelt að ná því. Ef það væri þá væru allir að gera frábærar kvikmyndir og við þyrftum ekki að vera að pirra okkur eins og við gerum í hinum raunverulega heimi að velta því fyrir okkur hvenær snilldin muni nokkurn tíma birtast. Í "Ævintýri í barnapössun" gerir það það ekki. Ég hataði þessar persónur. Það er munur, djúpstæður og raunverulegur, á milli samúðar og einfaldlega aumkunarverðs. Fyrir mér er hvert atriði í þessari mynd klunk. Það er enginn húmor, engin mannúð, ekkert fólk sem maður getur þekkt. Bara leikarar sem lesa línur sínar eins og þeir geti allt sem þeir geta gert til að halda sér frá því að öskra þær út, viss um að loksins muni grínið koma í ljós, í þetta skiptið fyrir víst! Þetta er eins og að horfa á uppátæki mjög slæmra grínista. Það er vandræðalegt og eftir smá stund, venjulega á þeim tímapunkti þegar ég stend upp og fer, byrja ég að vorkenna öllum hlutaðeigandi, sem er eins konar tilfinningatengsl, býst ég við. Elizabeth Shue er hræðileg. Hún bregst ekki, svo sannarlega ekki kómísk, og það er alveg mögulegt að hún geti það ekki. En herra hvað hún reynir. Hún lítur út fyrir að vera eldri en 17 ára og hagar sér miklu yngri eins og sjö ára gömul sem þjáist af skólaleikriti sem er viss um að svona fái maður verðlaun. Og hún er ekki ein. Það er eins og allir geti ekki slakað á og látið söguna flæða. Eins og allir hafi einfaldlega ekki hugmynd um hvað þeir eru að gera. Þetta var snemma átak fyrir Chris Columbus og hann myndi klárlega bæta sig og að fá betri rithöfunda (t.d. John Hughes sjálfur) hjálpaði svo sannarlega, svo kannski er einhver fyrirgefning í lagi. En myndin angar bara af örvæntingu. Samt eins og ég sagði gæti það virkað fyrir suma. Ef eitthvað af ofantöldu höfðar til þín, og það gerði greinilega sumir gagnrýnenda, farðu þá að fá þér DVD-diskinn og slá þig út. Annars skaltu forðast þetta óreiðu eins og þú myndir gera í dimmu Chicago húsasundi þar sem þú getur aðeins séð skugga og heyrt muldraðar hótanir þegar þú flýtir þér.