Mikið hefur verið talað um „sálfræðilega vestra“, en þetta er einn af örfáum sem eru sannarlega í þeirri tegund. Hún hefur stórar nafnstjörnur sem standa sig mjög vel, en það er leikstjórinn sem gerir þessa mynd svo góða. Stewart Granger missir staðalímynd sína af breskum safaríveiðimanni til að leika lúna buffalaveiðimann á eftirlaunum sem er virtur á Vesturlöndum sem einn sá besti. Robert Taylor leikur uppátækið (öfugt við venjulega unga uppkomna, persóna Taylor er líka miðaldra), sem vill slátra buffalóum og lokkar Granger í viðskipti við hann. Þeir ráða tvo aðra stóra leikara, Lloyd Nolan og Russ Tamblyn, til að vera skinnarar þeirra. Granger er reimt af buffalinum sem hann hefur drepið, vitandi að hann gæti átt sök á því ef þeir deyja út, vitandi að ef þeir deyja út mun lífsmáti frumbyggja Ameríku verða fyrir miklum skaða. Taylor afhjúpar fljótlega sadisíska hlið, en það er raunsær sagnahyggja, ólíkt einvíddar sadistum nútíma kvikmynda, sköpuð af nördum og dónum. Hann er óöruggur og þarfnast mannlegrar félagsskapar. Samt mun hann ekki hætta við morð. Endirinn stillir þeim tveimur á móti hvor öðrum, með óvæntri niðurstöðu. Sálfræðileg áhrif þess sem þeir eru að gera eru vel lýst.