BFG er ein af dýrmætustu bókum Roalds Dahls, en í þessari hreyfimyndagerð er galdurinn bara ekki til staðar. Þessi útgáfa er frekar trú upprunalegu sögu Dahls svo ekki er hægt að kenna handriti John Hambley um. Ef eitthvað er þá liggur gallinn við litlausa hreyfimyndina, sljóa hraðann og almennt daufa raddsetningu. Það væri rétt að búast við því að þessi saga myndi gera skemmtilega, lifandi og skemmtilega kvikmynd..... í staðinn er myndin vonlaust dauflegt mál sem verður frekar leiðinlegt á að horfa. Börn sem ekki þekkja söguna ættu endilega að lesa bókina fyrst! Það eina sem myndin mun ná er að fresta þeim og lesa það sem er í raun barnaklassík. Unga munaðarlausa Sophie (rödd Amöndu Root) býr á ekkert of vinalegu munaðarleysingjahæli undir grimmilegu eftirliti frú Clonkers. Kvöld eitt er hún að kíkja inn um gluggann þegar hún kemur auga á risastóra persónu ganga laumulega niður þorpsgötuna. Myndin áttar sig á því að hún hefur sést, svo hún teygir sig inn um gluggann og ausar Sophiu úr rúminu sínu, setur hana í risastóran vasann áður en hún flýr út í nóttina. Sophie kemst fljótlega að því að henni hefur verið rænt af risa frá Risalandi og óttast að hann muni éta hana. En henni til léttis reynist hann vera góður og viðkvæmur meðlimur tegundar sinnar sem kynnir sig sem BFG (rödd David Jason). BFG neitar að borða fólk en takmarkar sig þess í stað við bragðmikið grænmeti sem kallast snozzcumbers. Hins vegar er Giant Country byggt af fjölmörgum öðrum risum sem veiða - á hverju kvöldi, eins og það gerist - á fátækum grunlausum mönnum. Sophie og BFG verða miklir vinir og fljótlega koma þau upp með áætlun til að hindra hina risana. Saman fara þau til Englandsdrottningar (rödd Angelu Thorne) með sína merku sögu og biðja hana um að senda herinn og flugherinn til að berjast við mannætu risana. Drottningin samþykkir og byrjar því hættulega aðgerð til að fanga vondu risana áður en þeir geta skaðað neinn annan. Jason raddar BFG nokkuð vel (einn af fáum plúsum í myndinni) en gott verk hans er næstum eyðilagt vegna dálítið lélegra hljóðgæða. Restin af raddverkinu er ákaflega óinnblásið, með mjög lítið til að gæða persónurnar lífi. Að sama skapi er BFG eina persónan sem er ímyndunarafl - Sophie skortir aðdráttarafl og risarnir eru leiðinlega hannaðir (og virðast nánast óaðgreinanlegir hver frá öðrum). Jafnvel staðirnir eru óuppfinnanlegir; Risastórt land kemur sérstaklega til greina, enda ekkert annað en hrjóstrugt auðn með einstaka steinum og gljúfrum. Á 88 mínútum er myndin ekki beinlínis löng en samt dregst hún nokkuð illa á köflum vegna svífandi meðhöndlunar á nokkrum þáttum. Lítið af uppátækjasömum húmor Dahls kemur til skila á fullnægjandi hátt. Einn kafli bókarinnar fjallar um ást BFG á "whizzpopping" (púst) og er hláturmildur og fyndinn. Í myndinni er sami kafli algjörlega drepinn af ófyndinni meðferð. Ég kom á The BFG og bjóst við mikilli gleði, skemmtun og ánægju, en það sem ég fékk var nánast hið gagnstæða! Þetta er misheppnað misskilningur sem passar einfaldlega ekki við stærð bókarinnar í neinni deild - því miður verður hún að fara niður sem einn til að sleppa.