"Hvað heitir hann?" "Loudon." "Loudon hvað?" „Hreint.“ Þetta kjaftæði kemur mér enn í opna skjöldu, TUTTUGU og einu ári eftir að myndin kom út. Ég elskaði myndina þá og ég elska hana í dag. Ég hlýt að hafa horft á þetta hundrað sinnum í fyrradag og þegar ég keypti DVD-diskinn nýlega gat ég enn munað eitthvað af samræðunum. Madonna leikur Nikki Finn, unga konu sem var dæmd í fangelsi fyrir glæp sem hún framdi ekki. Þegar hún kemur út ákveður hún að hefna sín. Griffin Dunne (hvað sem kom fyrir hann?), leikur lögfræðing föður unnustu sinnar (John McMartin). Verðandi tengdafaðirinn biður Loudon að fara með Nikki úr fangelsinu á rútustöðina og sjá til þess að hún komist í rútuna, sem hluti af ætlaðri nýrri almannatengslaáætlun. Auðvelt verkefni að því er virðist, en það eru margar flækjur, sumar fyndnar samræður og sumar óneitanlega heimskulegar en fyndnar senur í leiðinni. Madonna er með heimskulega rödd í þessari mynd, sem þangað til ég gat horft á með texta gerði eina eða tvær Samræðulínur óskiljanlegar fyrir mig (þar af leiðandi aðeins 8/10), en á hinn bóginn get ég ekki ímyndað mér að hún geri það með sinni venjulegu rödd. Þessi mynd sýnir kómískar hliðar Madonnu (of skortir þessa dagana, kannski), og hún í alvöru er fyndinn í hlutverkinu. Dunne býr til frábæra filmu á meðan Haviland Morris er fullkomin sem uppörvandi unnusta. Já, það er fyrirsjáanlegt, já, brandararnir gætu verið betri, en mér finnst þetta frábær mynd og mun glaður setjast niður og horfa á hana 100 sinnum meira.