Ég er sammála því sem "veinbreaker" skrifaði með tilliti til "Ahhhh" tilfinningarinnar sem þú færð í lok þessarar myndar. Ég elskaði alveg staðina sem þeir völdu til að taka upp, lögin voru vel skrifuð og áhugaverð, sérstaklega geðþekka lagið sem Hans Matheson syngur á. Það er trippy. Nighy var frábær í hlutverki sínu, Nail „naglaði“ það, Beano var hinn dæmigerði trommuleikari og Rea hélt því saman. Bruce Robinson var frábær. Helena var yndisleg kærasta. En mér fannst frammistaða Juliet Aubrey stórglæsileg. Atriðin á milli Aubrey og Robinson drápu mig! Fullkomlega leikið og tónlistin á bakvið tjöldin var fullkomin! Verst að ekki hafa margir fleiri tónlistarmenn tékkað á þessari mynd! Þeir ættu að gera það! Ég hef sagt öllum vinum mínum tónlistarmanninum það. frábær tilvitnun í sögupersónu Jimmy Nail: "það á að vera rokk og ról, ekki Phantom of the f***** g ópera!"