Jæja ég myndi segja að þetta væri mjög skemmtileg og nokkuð snertandi mynd þrátt fyrir galla sína. Ég trúði ekki í eina mínútu að Matthau vissi það fyrsta um að vera tannlæknir. Einnig virtist persóna Hawn vera að ná sér af sjálfsvígsþunglyndi frekar fljótt í upphafi myndarinnar. Svo ekki sé minnst á þetta allt virtist frekar fáránlegt. Hins vegar heppnast myndin vegna góðs hraða, húmors og stjörnur hennar. Matthau var kannski ekki tannlæknir, en hann var jafn skemmtilegur og hann er venjulega. Bergman kom með mikla næmni í myndina (sérstaklega í atriðinu þar sem hún og Matthau fara út að drekka eftir vinnu) og líka góðan húmor. Ég tel að það hafi verið frammistaða hennar sem fékk bróðir minn til að taka eftir þessari mynd eftir að hafa heyrt nokkur atriði. Frammistaða Hawn er athyglisverð, þó að Óskarsverðlaunum hafi kannski verið of mikið að gera það. Í grundvallaratriðum, ekki taka þessa mynd of alvarlega og þú munt njóta þín.