Eins manns sýningar John Leguizamo eru sló í gegn: Mambo Mouth sýndi ákafar persónusköpun sína og frábæra tímasetningu en efnið var í meðallagi, Spic-o-Rama afrekaði það fyrra líka en í þetta skiptið var efnið fyndið, Freak er klassískt fylgt eftir af vonbrigðum Sex-o-holic hans. En efni hans í Freak sýnir snilli sína og þegar hann er í sviðsljósinu er hann án jafningja. Hálfsjálfsævisöguleg útlit Freak á ferð ungs manns hefur kraft og hljómgrunn sem ég held að skapari hennar hafi ekki vitað um. Með því að leyfa okkur að sjá sál hans gefur Herra Leguizamo okkur tækifæri til að varpa eigin lífi á hans líf og það getur ekki verið meiri gjöf sem flytjandi getur gefið. Viljinn til að sleppa „Múrnum“, afhjúpa og deila er of ógnvekjandi fyrir flesta leikara - þeir nota persónur til að fela sig á bakvið - en JL fer á fullt og brýtur glaðlega út hvers kyns tilgerð. Lenny Bruce og Richard Pryor voru okkar bestu menningaráhorfendur/grínistar/leikarar vegna þess að þeir töluðu frá hjarta sínu um hvaðeina sem þeir tóku eftir í samfélaginu og sannleikurinn veitti slakan húmor. Blandaðu því saman við frábæra hæfileika leikara til að herma eftir og vera í augnablikinu (svo ekki sé minnst á mannúðartilfinningu) og þú munt sjá að John Leguizamo hefur vald til að gera slíkt hið sama. Að minnsta kosti í Freak gerir hann það. Frá fæðingu til fyrsta stóra hlés hans og hverrar lífsbreytandi augnabliks þar á milli sér áhorfandi gestgjafann okkar og aðrar persónur á sínum persónulegustu augnablikum á meðan hann upplifir sársaukann, vonina og húmorinn sem fylgir. Lítur út fyrir að vera tæmdur og grannur og vöðvaþrunginn. JL svitnar af svita undir lok kvöldsins eftir að hafa boðið upp á brjálaða líf sitt fyrir áhorfendur; Vökvamyndavélaverk Spike Lee fangar blæbrigði leikarans allt niður í síðasta varakrull og hægt blikk. Atburðarásin er allt frá því að drekka með machismo-eldsneyti föður sínum (þegar hann var 9) til að sjá A Chorus Line með homma, heyrnarlausum frænda sínum; grimmileg niðurlæging fyrstu kærustunnar hans þegar hann klæðir sig nakinn, ákafur í að stunda kynlíf. Martraðarkenndur fyrsta kynlífsfundur með stórri þýskri konu aftan á Kentucky Fried Chicken kemur í kjölfar misheppnaðar tilraunar til að ná í „drukkinn kaþólikkann“ á bar á St.Patty's Day. Hápunktur í alvarlegu uppgjöri við móður sína og föður, það er hér sem hann sýnir sína sanna snilld: hann leikur senu á milli þessara tveggja persóna og sjálfs sín og bróður síns af svo sterkum dramatískum/húmorískum styrkleika að þú gleymir að þú sért aðeins að horfa á eina. manneskju. Það eru engar búningabreytingar, slæmar hárkollur, ljósabrögð eða förðun. Bara leikari sem gefur allt sitt. Það er einfaldlega ótrúlegt. Aðrir leikarar/grínistar sem standa upp úr núna eru Eddie Izzard og Chris Rock en þeir kafa ekki eins djúpt í sjálfa sig og John Leguizamo gerir; það er ekki gagnrýni, ekki fyrir löngu. Ég elska verk þeirra en Freak er öðruvísi. Það hreyfist á nei-b******* hátt. Þetta er besta eins manns sýningin sem til er og enginn mun geta snert hana í langan tíma.