Það var fyrst í öðru áhorfi mínu, árum síðar, sem ég áttaði mig á tvennu við þessa mynd: 1) Ég hafði ótrúlega gaman af henni og 2) vegna þess að framkvæmd hennar er ákaflega skárri en forsendurnar gefa tilefni til. Ég hafði hlegið mig í gegnum myndina áður en mér datt í hug að endurnýja upphafsmótmælin mín - valleyspeak og loogies og airheadedness (jafnvel *góð* eðlis airheadedness) eru bara ekki fyndnir í eðli sínu, sérstaklega þegar þeir eru dregnir út í lengd. En þó að skriðþunga myndarinnar fari að hrökklast út undir lokin sýna Reeves og Winter og Sadler (og Hal Landon Jr. í ógleymanlegu atriði) svo ótrúlega kómíska tímasetningu að jafnvel klaufalegri handritabrandarar (t.d. Ted) að viðurkenna ekki ákveðinn íbúa helvítis) vinna jafn áreynslulaust og hinir vitru (t.d. áskorunin). Og samspil Winter og Reeves smellpassar svo vel að samspil Bills og Teds (sem eyða aðeins einni senu aðskildum í allri myndinni, hörmung ef þeir passa ekki vel saman) virðist algjörlega óþreytandi.(Hliðarathugasemd: Mér fannst fyrsta myndin sem er bara stöku sinnum skemmtileg - áberandi öðruvísi grínisti þar, að því er virðist.) Ég gef henni 7,75. Ótrúlega góð skemmtun.