Tony Scott eyðileggur allt sem kann að hafa verið áhugavert í klisjukenndu, flekkóttu og ofmetnu handriti Richard Kelly. Domino Harvey (Kiera Knightley) var fyrirsæta sem hætti og varð hausaveiðari. Þetta er sagan hennar... "eins konar". Vandamálið við þetta drasl er að það er alls ekki mikið um sögu og öfgakennd grafísk stílfærsla Scott á hverju skoti virkar sem fjarlægðarbúnaður sem gerir okkur áhugalaus um allt í Harvey's. kaótískt líf. Þér er bara sama um Harvey. Knightley leikur hana sem andstyggilegan, tortrygginn brjálæðing sem hefur ekkert gert til að réttlæta virðingu okkar. Hún kýlir fólk sem hún er ekki hrifin af og sleppir fötunum sínum og hömlum þegar aðstæður kalla á það, en hún er ekkert smá raunveruleg og Knightly er ekki það minnsta sannfærandi heldur. Myndin er leiðinleg. Hún er líka hávær og fjötraður með einu pirrandi tónverki sem ég hef heyrt í langan tíma. Síðustu tuttugu mínúturnar eru léleg endursýning á „True Romance“ hápunkti Scotts þar sem Domino's-gengið ætlar að hitta tvö sett af illvígum illum mönnum sem eru - á óvart! óvart! -- ætlað að skjóta það út með hvort öðru efst á spilavíti í Las Vegas. Því miður er þetta hugsanlega spennandi eldsvoða algerlega bilað af Scott og verður ruglingsleg, tilgerðarlaus, tilgangslaus æfing í frumu sjálfsfróun. Þetta er ekki listrænt hugrakkur eða tilraunakennd verk; hún er misheppnuð á öllum stigum vegna þess að hún gefur okkur engan aðgang að lífi og vandamálum persóna hennar. Mickey Roarke lítur vel út sem gráhærður hausaveiðari, en hann hverfur í bakgrunninn þegar líður á „frásögnina“. Chris Walken snýr sér að annarri vandræðalegri mynd og Dabney Coleman, alltaf traustur, er vannýttur. Ekki láta blekkjast af marglaga yfirborði þessarar myndar, sem er hlaðið brella. Það er samt drullu, sama hversu erfitt þú pússar það.