Áður en ég gef klúðri Spike Lee af kvikmynd SUMMER OF SAM verðskuldaða þrist, langar mig að gera eitt á hreinu. Ég skamma þessa mynd ekki einfaldlega fyrir gnægð hennar af óþægilegum og óþægilegum myndum. Það sem gerir þessa mynd svo óáhorfanlega er sú staðreynd að Lee virðist trúa því að SUMMER OF SAM eigi að taka alvarlega sem félagslega upplýsandi drama. Glæpakappamyndir Quentin Tarantino eru til dæmis uppfullar af ofbeldi, blótsyrðum og öðru svindli, en eru engu að síður mjög áhorfanlegar vegna þess að Tarantino reynir ekki að afgreiða þessar myndir sem samfélagslega endurleysandi listaverk. Hann veit að slíkar myndir eru eingöngu til skemmtunar. Á hinn bóginn er oft óþægilegt að horfa á alvarlegar leikmyndir eins og SAVING PRIVATE RYAN og SCHINDLER'S LIST, en óþægindin eru til þess fallin að þróa söguþráð myndarinnar og persónur, með það að markmiði að fá áhorfendur tilfinningalega inn í söguna og persónurnar á skjánum. SUMMER OF SAM, því miður, veltir sér aðeins í eigin tilfinningasemi og skrumskælingu, á sama tíma og hún trúir því að hún sé samfélagsleg athugasemd, líkt og aðrar ruslasögur. SUMMER OF SAM þjónar ekki sem alvarlegt drama vegna þess að persónur þess eru bara staðalímyndir úr pappa. . Söguþráðurinn þykist sýna tilfinningaleg áhrif hysteríunnar vegna sonar Sams morðanna á íbúa í ítalsk-ameríska norður Bronx hverfinu þar sem morðin áttu sér stað. Hins vegar, í stað þess að kynna heimamenn sem fjölbreytta blöndu af persónuleikum, hjólar Lee einfaldlega út allar neikvæðar ítalskar staðalmyndir sem hægt er að hugsa sér. Mennirnir eru fáfróðir, latir, yfirkynjaðir goombah. Konurnar skiptast á milli veikburða, sjálfsagðar „góðra stúlkna“ (Dionna eftir Mira Sorvino) og lauslátra „vondu stúlkna“ (Ruby eftir Jennifer Esposito). Lee virðist í hefndarskyni vilja „greiða“ Hollywood fyrir áralanga neikvæða afrísk-ameríska staðalímyndir þeirra með því að útskýra eigin staðalímyndir og fáum gagnrýnendum virðist vera sama. Ef Martin Scorsese, til dæmis, myndi kynna íbúa afrísk-amerísks hverfis sem fullt af staðalímyndum Amos 'n Andy og frænku Jemima, myndu gagnrýnendur réttilega fordæma slíka hróplega staðalmynd. Meira um vert, einvíddar, staðalímyndar persónur grafa undan sérhverri kvikmynd sem reynir að vera alvarleg samfélagsskýring. Án undantekninga eru leikararnir í SUMMER OF SAM frábærir. Hins vegar er leikurinn að mestu leyti óinnblásinn. Leikarahópurinn er annað hvort bara að fara í gegnum hreyfingarnar, eða þeir hafa lítið að vinna með handritslega séð. Að auki er áberandi misskilningur. Grínistinn John Leguizamo er mjög hæfileikaríkur, en Vinny persónan hans virðist vera gömul, gamansöm eftirlíking af Tony Manero eftir John Travolta úr SATURDAY NIGHT FEVER. Og Michael Badalucco, ævarandi „nice guy“ leikari, er illa misskilinn sem raðmorðinginn David Berkowitz, og þykir fyndinn frekar en ógnvekjandi. Eina frammistaðan sem vert er að gefa gaum er Adrien Brody sem hinn vandræðalegi, en einlægi, hverfissjúki Ritchie. Brody frammistaðan og hin venjulega stílhreina Lee kvikmyndataka eru einu dyggðir þessarar myndar.*1/2 af ****