Þetta er auðveldlega lélegasta Presley farartæki frá upphafi, sem myndi færa okkur nokkuð nálægt verstu mynd sem gerð hefur verið. Það er mælanlega verra en meira að segja hið ógeðfellda "Happy Ending" lagið í lok "It Happened At The World's Fair", og hér hugsaði ég um það augnablik þegar Elvis kaupir allar blöðrur seljandans handa stelpunni sinni, og þá fær blöðrusalandinn jiggy to the marching band var ímynd slæmrar kvikmyndagerðar og var ekki hægt að toppa. Ég hef yfirleitt gaman af tilviljunarkenndri Elvis-mynd ef ekki er af annarri ástæðu en minningunum um tíma þegar við vorum nógu saklaus til að sitja í gegnum hana. Þessi ætti hins vegar að heita „Live a Little, Wish You Were Dead a Little“ og lætur „Stay Away Joe“ líta út eins og Olivier sem leikur Othello. Hér leikur Elvis Greg, sem er í rauninni sjálfstætt hippaljósmyndari. nema klippingin frá Establishment. Eftir skemmtilegan morgun af kærulausum akstri endar hann á ströndinni þar sem honum er rænt af konu sem breytist nafn eftir vettvangi og hver er að tala við hana. Ljóst er að Michele Carey var valin fyrir líkindi hennar og hæfileika til að líkja eftir Elizabeth Taylor (ef ég horfði á þetta án gleraugna hefði ég haldið að það væri seint á sjöunda áratugnum sem Liz lék í aðalhlutverki kvenna). Hún sýkir hundinn sinn á Elvis þar til hann hleypur út í vatnið og fær þægilega kvikmyndalungnabólgu, síðan geymir hún hann dópaður úr meðvitund á strandpúðanum sínum svo lengi að hann missir vinnuna sína og íbúðina svo hún flytur dótið hans inn í húsið sitt áður en hann vaknar án þess einu sinni að segja honum það (áhorfendur vita ekki af þessu heldur, þar til Elvis reynir að fara aftur í vinnuna og yfirmaður hans lætur berja hann af ástæðulausu nema hann átti það skilið fyrir að gera þessa mynd, og reynir að fara heim og finnur einhverja hatursfull kona í miða sem býr í húsi hans). Frekar en að láta handtaka hana fyrir mannrán, þjófnað og líkamsárás, fer hann út og fær tvö störf til að endurgreiða leiguna sem Miss Crazy Pants þurfti að fá þegar hún stal öllum eigur hans. Starf eitt er að vinna fyrir Don Porter hjá tímariti af Playboy-gerð, starf tvö er á efri hæðinni að vinna fyrir Rudy Vallee hjá snobbuðu tískublaði. Ég held að tveggja starfa uppstokkunin eigi að vera gamanmyndin, verst að hún er ekkert smá fyndin, nema þú myndir hlæja í 100. skiptið sem þú sást einhvern hlaupa upp og niður stiga í hraða hreyfingu við kjánalega tónlist. Helsta hindrunin sem kemur í veg fyrir að Greg falli fyrir ræningja sínum er annað ástaráhugamál hennar, hinn skelfilega misheppnaði Dick Sargent (við skulum horfast í augu við það, annað hvort Porter eða Vallee, jafnvel miðað við háan aldur árið 1968, hefðu gert mun trúverðugri keppinauta Miss Crazy's. ástúð). Það eru ýmsar óáhugaverðar og ófyndnar útúrsnúningar, ég hélt áfram að bíða eftir einhverju, allt gerðist sem myndi gera allt þetta skynsamlegt. Það gerði það aldrei. Skemmtun tekur samtals um það bil þrjár mínútur og samanstendur af túlkun Elvis á "A Little Less Talk" (sem ég get hlustað á á geisladiski án þess að þessi sársaukafulla kvikmynd sé fyrir mig) og fyndnum fimm sekúndna bita þar sem Elvis flops í sófanum og Crazy Pants er greinilega búinn að taka hann í sundur svo hann flýgur allur í sundur þegar hann lendir á honum. Það er það gott fólk, rifin húsgögn, eini hláturinn í allri þessari mynd. Ekkert magn af tískufatnaði, tónlist eða innréttingum frá sjöunda áratugnum getur bjargað þessum himnalykt og það ætti að forðast það hvað sem það kostar. Að skoða þetta getur skapað óeðlilega löngun hjá áhorfendum til að valda sjálfum sér alvarlegum líkamsmeiðingum.